cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yitzhak Navon
Biografio
Yitzhak Navon naskiĝis en Jerusalemo el sefardoj kun praularo en Jerusalemo jam de jarcentoj. La patra flanko devenis el sefardoj setliĝintaj en Turkio, post la forpelo de la judoj el Hispanio en 1492. Liaj prauloj, nome Baruĥoj migris el Turkio al Jerusalemo en 1670. La patrina flanko devenis el fama rabeno de Maroko Ĥaim ibn Attar, kiu migris al Israelo kaj setliĝis en Jerusalemo en 1742. Navon studis araban kaj islamajn studojn en la Hebrea Universitato de Jerusalemo. Li instruis hebrean literaturon dum kelkaj jaroj. Li estis fluparolanto de araba, hebrea, franca, angla kaj judhispana lingvo. Navon estis membro de la arabaspiona unuo de Haganah kaj laboris en Jerusalemo. Dum la milito, li aŭskultis ŝtelitajn konversaciojn de la Brita Armeo. Li poste estis sendita de la israela eksterlanda servo al Urugvajo kaj Argentino por persekuti fuĝintajn naziistojn.
Politika kariero
En 1951, Navon estis la politika sekretario de la israela ĉefministro, David Ben-Gurion. La venontan jaron li estis nomumita buroestro de Ben-Gurion. Li restis en tiu posteno sub ĉefministro Moŝe Ŝaret. Navon ordonis la mobilizon de centoj da soldataj virinoj servantaj la devigan militservon por instrui nelegipovajn plenkreskulojn legi kaj skribi hebree. Du jarojn poste, Navon estis elektita al la Knesset kiel membro de la partio Rafi de Ben-Gurion, kiu poste eniros en la Israela Laborista Partio (parto de la koalicio "HaMa'araĥ") en 1968.
Vegas de Matute
Historio
El Matute la loĝantaro translokiĝis al nova loko Vegas de Matute. En la Catastro de Ensenada de la 18-a jarcento oni referencis la «Villa de Vegas de Matute y despoblado de Matute».
Yitzhak Navon
Politika kariero
La 19an de Aprilo 1978, Navon estis elektita de la Knesset kiel la kvina Prezidento de Israelo. Kiel prezidento, Navon renkontis la egiptan prezidenton Anŭar al-Sadat kaj estis influa en la pacnegocado. Laŭ la gazeto Haaretz, li atingis pli en unu vizito ol la israela ĉefministro en kvin. Li defendis Israelon en la komisiono kiu esploris la rolon de Israelo en la Masakro de Sabra kaj Ŝatila.
Golfo San José
La golfo San José (Sankta Jozefo) estas golfo situa nordoriente de la provinco Ĉubutio en Patagonio, Argentino, norde de la Istmo Carlos Ameghino kiu kunigas la duoninsulon Valdés kun la kontinento.
Yitzhak Navon
Politika kariero
Poste li revenis al politiko kaj estis ministro de edukado kaj kulturo el 1984 ĝis 1990.
Golfo San José
Ĝi havas longon oriente-okcidente de proksimume 44,5 km kaj 18,5 km norde-sude. Ĝia enirejo estas 6,8 km larĝa. La istmo Carlos Ameghino sude, 5 km larĝa separas ĝin el la golfo Nuevo.
La pintoj Quiroga kaj Buenos Aires bordigas ĝian enirejon per klifoj ĝis 45 m altaj.
La unuaj registritaj setlejoj en la zono fare de eŭropanoj (hispanoj) datas de 1779.
En la interno de la golfo troviĝas la Insulo Pájaros (Birdinsulo) deklarita "Reserva Natural de Fauna" (Natura Rezervejo de Faŭno) ĉar estas grava nestejo de nombraj specioj de marbirdoj, kaj la tuta duoninsulo estas protektita zono.
Estas en la interno de la golfo nombraj havenetoj, kiaj Sarmiento, La Argentina kaj Pueyrredón.
Brian Haw
Brian William HAW (naskiĝinta la en Redbridge/Granda Londono, mortinta la  en Berlino) estis brita ŝipinĝeniero, pacaktivulo kaj sociala laboristo. Li iniciatis la movadon Parliament Square Peace Campaign protestante kontraŭ la politiko de Usono kaj de la Unuiĝinta Reĝolando post la Atencoj de la 11-a de septembro 2001. Li ja iĝis simbola figuro kontraŭmilita koncerne la kampanjojn en Afganio kaj Irako. Okaze de la premialjuĝo Channel 4 Political Awards 2007 li elektitis la plej inspira ulo de la jaro.
Yepes
Hospitaloj
En la 18a jarcento estis tri: nome la Hospitalo de Sankta Nikolao, de la 16a jarcento, por religiuloj retiritaj, kun portikara korto kaj malgranda ermitejo, kaj la Hospitalo de la Koncipiĝo, fondita en 1600 de María de Robles Parra, nobelulino de la vilaĝo, kiu konstruigis tiun hospitalon por malriĉuloj kaj senhejmaj malsanuloj, el kiu poste oni faris blazondomojn de privata posedo, de la 19a jarcento. En la aktualo oni povas viziti nur la ermitejon, kie rimarkindas la eksterordinara krado de la antaŭaltaro kun la blazono de la fondintoj, same kiel ĉe la kupolbazo de la ermitejo, dekoritaj en 1615 de la pentristo Alonso Florín. Aktuale ĝi loĝigas la Muzeon Koncipiĝo, nome municipa kaj paroĥa muzeo. La tria estis la Hospitalo de Sankta Petro, ĉe la elirejo de la Pordego de Toledo, disponebla al ĉiu necesulo.
Pilorio
De la 15a jarcento, de stilo gotiko kaj estas ornamata per izabelaj eroj, la Inkvizicio uzis ĝin kiel punpilorio. Ties aktuala loko ne estas la origina pro xnĝoj en la posedo de terenoj.
Brian Haw
Vivo
En septembro 2010 li ricevis la diagnozon de pulma kancero. En la 1.1.2011 li rajtis forlasi la patrujon por komenci terapion en la germana ĉefurbo. Li estis ĉiam-fumanto ĝismorte.
Yepes
Fontoj
Troviĝas ĉe la valo, precize en la Parko Alkitara, du mezepokaj fontoj uzitaj kiel lavejoj ĝis la 20a jarcento, nome Supra Fonto kaj Fonto de la tri akvotuboj.
Blazondomoj
Estas nombraj blazondomoj de nobelaj familioj kiuj montras blazonajn pordegojn, belajn kradojn, ampleksajn balkonojn kaj fenestrojn. En tiuj domoj elstaras la stilo herera de la 17a jarcento. Aliaj rimarkindaj histori-artaj elementoj estas la Verda Kruco, figuro de la Kristo de la Lumo aŭ la antikva sinagogo de la juda kvaralo, inter aliaj.
Medea (mitologio)
Medea - (helene Μήδεια,(kartvele მედეა, latine Medea) estas en la helena mitologio filino de Kolĉida reĝo Eeto kaj de lia edzino Eidio. Medea estas konsiderata unu el la potencaj sorĉistinoj en helenaj mitoj.
Legendo
Medea signife eniris en helenajn mitojn post kiam granda malfacila ekspedicio de Argonaŭtoj albordiĝis en malproksima Kolĉido, por ke ĝi sub gvidado de Jazono ekposedu la oran ŝaffelon. Dioj donacis al ŝi arton sorĉi kaj la dioj ankaŭ estis kreantoj de ŝia sorto. Diinoj Hero kaj Atena helpe de dio de amo Eroto okazigis, ke Medea unuavide enamiĝis Jazonon tiel, ke ŝi por li ĉion faru kaj oferu.
La reĝo Eeto estis surprizita pro Jazona sukceso, elpensadis pluajn taskojn kaj artifikaĵojn. Li suspektis, ke iu al Jazono helpis kaj suspektis ankaŭ Medean. Ŝi jam sciis, ke ne estas sekure atendi, helpis al Jazono preni la orfelon el la sankta arbo sorĉnarkotinte la drakon. Ili ambaŭ kaj ĉiuj viroj fuĝis navigante per la ŝipo Argo. Sed la reĝo Eeto ne rezignis venĝon kaj sendis militistaron gvidatan de la duonfrato de Medea Apsirto persekuti la fuĝantojn. Post longa navigado ĝi atingis ilin apud enmariĝo de la rivero Istro, nun Danubo. Medea invitis Apsirton al la sekreta kunveno kaj Jazono, artifike preparita en gvatejo mortigis lin per glavo. Baldaŭ post tio la batalo finiĝis per venko de Argonaŭtoj.
Sed pro tiu ĉi artifiko kaj murdo dioj punis ilin per longa kaj suferplena vojaĝo hejmen. Ili navigis tra multaj riveroj, ankaŭ preter marmonstroj Skilo kaj Ĥaribdo, estis ankaŭ sur insulo de la sorĉistino Kirko. Ŝi purigis Jazonon kaj Medean de kulpo pro la murdo de Apsirto.
Sur insulo de fajakoj atingis ilin ankoraŭ unu deputitaro de la reĝo Eeto kaj petis Jazonon eldoni Medean. Por malhelpi tion Jazono edziĝis al Medea kaj ili ekvojaĝis al Iolko en Tesalio.
Reganto en Iolko estis Pelio. Al li Jazono volis transdoni la oran ŝaffelon kaj per tio akiri laŭrajte la regadon por si. Sed Pelio rifuzis fordoni la potencon. Medea denove aliris al sorĉado. Plej frue ŝi rejunigis patron de Jazono Esonon tiel, ke ŝi anstataŭis lian sangon per sorĉa suko. Kiam la samon petis de ŝi filinoj de Pelio por sia patro, Medea ordonis al ili malfermi liajn vejnojn, sed nenion poste faris por anstataŭi la sangon kaj Pelio mortis. Lia filo Akasto poste Jazonon kun Medea el Iolko forpelis.
Rifuĝejon ili trovis ĉe korinta reĝo Kreono kaj ĉe li kontente vivis. Sed Jazono plu sopiris pri potenco. Pro tio li turnis sian intereson al Kreona filino Glaŭka, al ŝi li ankaŭ plaĉis kaj Kreono komplezis akcepti lin kiel bofilon kaj transdoni al li regadon. Sed kiam Jazono la aferon anoncis al Medea, ŝi ne nur ne akceptis tion, sed ŝia granda amo al li ŝanĝiĝis al granda malamo kaj ŝi decidis kruele venĝi. Plej frue ŝi venenis Glaŭkon kaj Kreonon. Jazonon ŝi punis per murdo de iliaj filoj Mermero kaj Fereto. Poste ŝi petis protektadon de la atena reĝo Egeo, sed tiu ŝin ankaŭ forpelis pro provo murdi Tezeon. Poste Medea perdiĝis ie en oriento, onidire en lando malantaŭ Tigrido, laŭ ŝi nomata Medio.
Pacifico Yokohama
Pacifico Yokohama (パシフィコ横浜 [pasifiko jokohama]) estas granda konferencejo en 1-chome, Jokohama Minato Mirai 21 en Niŝi-kvartalo en Jokohamo en la Gubernio Kanagaŭa en Japanio.
Unue, 29-a de julio 1991, konstruoj de la Konferenco-centro kaj la Hotelo InterContinental Tha Grand Yokohama finiĝis. Sekve 12-a de oktobro, la eksponejo perfektiĝis. 25-a de aprilo 1994, Nacia Granda Halo perfektiĝis.
En 2001, eksponejo pligrandiĝis por Mond-Pokalo de Futbalo 2002.
Nuntempe, oni uzas ĝin por internaciaj konferencoj, koncertoj kaj eksponoj.
Ryusuke Sakai
Ryusuke Sakai (酒井 隆介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Matsumoto Yamaga FC, Nagoya Grampus kaj FC Machida Zelvia.
Preĝejo Sankta Stefano
Por preĝejo Sankta Stefano, vidu:
Preĝejo Sankta Stefano
preĝejo Sankta Stefano povas esti:
Baziliko Sankta Stefano
Baziliko Sankta Stefano povas esti:
Kapelo Sankta Stefano
Kapelo Sankta Stefano povas esti:
Katedralo Sankta Stefano
Katedralo Sankta Stefano povas esti:
Usono en la Vintra Olimpiko 1994
Kunordigis la teamon - kaj organizis la tutan Vintran Olimpikon - la Usona Olimpika Komitato.
Kalkara
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de vivis.
László Putnoky
László Putnoky [lAslO putnoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Putnoky László estis hungara kemiisto, profesoro.
László Putnoky naskiĝis la  1888 en Felsőkázsmárk (nun Kázsmárk). Li mortis la 1948 en Budapeŝto.
Biografio
László Putnoky frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Karlsruhe en 1911. En 1914 li samloke doktoriĝis. Hejmenveninta li ekinstruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. En 1918 li estis nomumita publika eksterordinara profesoro, en 1921 katedrestro. Li gvidis la katedron 27 jarojn, kelkfoje li estis ankaŭ dekano. Li okupiĝis pri vitroj, emajloj, aluminiaj oksidoj. En 1947 li trudemeritiĝis.
Nicolas Mathieu
(naskiĝis en Épinal, Francio) estas franclingva verkisto. Plej konata li estas pro la romano Leurs enfants après eux (en Esperanto iom malelegante "iliaj infanoj post ili"). En 2018 li pro tiu romano honoriĝis per la prestiĝa Premio Goncourt.
Rovensko pod Troskami
Rovensko pod Troskami (Rowensko bei Turnau) estas urbo en Ĉeĥio situanta en Bohemio, en Regiono Liberec en distrikto Semily. Rovensko pod Troskami havas.
Historio
La unua skribmencio pri vilaĝo estas el la jaro 1374.
En la jaro 1629 venis granda fiasko en rikolto kaj malsato. Laŭ letero, kiun ls 13-an de aŭgusto sendis oficisto de la senjorujo Gerard Taxis al Valenstein "en la tuta duklando estas eĉ ne unu, kiu rikoltus, kion semus". Kiam ne malaltiĝis kontribuadoj kaj male plialtiĝis korveo, la subuloj en la urbeto ekribelis. Samtempe la saman jaron okazis al perforta rekatoligo, al kiu estas en la urbeto vokita jezuito Matěj Burnatius el Jičín, do la ribelo havis ankaŭ kontraŭkatolikan karakteron. Burnatius vokis por subpremi la ribelon infanterion kaj kavalerion el garnizono el Frýdlant. La rovenskanoj eksciis pri tio kaj kiam skoltistoj eksciis pri la proksimiĝanta soldataro, per sonorigado estis kunvokataj homoj eĉ el ĉirkaŭaj vilaĝoj por helpi. La rovenskanoj rekuris al malespera agado, ili barikadis kaj konkeris vojojn. La popolo armita per agrikultura ilaro ekatakis la malmultnombran soldataron forte. La soldatoj repaciĝis kun bruligo de sonorilejo, la batalo ne okazis kaj la soldataro cedis. La sonoriloj pro la incendio disverŝiĝis kaj la sonorilejo forbrulis. Kiam la armitaj bienuloj eksciis, ke Burnatius atendas en paroĥo en Libuň anoncon pri subpremo de Rovensko, ili ektiris kontraŭ li. La ekkoleriĝintaj bienuloj lin kaj lian akompananton, lernanton Jan Rokyta mortbatis en paroĥa ĝardeno en Libuň.
La ribeliĝintoj poste tiris al Turnov, sed ĉifoje ekiris kontraŭ ili pli forta soldataro el garnozono el Frýdlant. La soldatoj malvenkis la nesufiĉe armitan, armee malbone preparitan kaj malsatiĝintan bienulan armeon sur monteto Výšinka super urbo Turnov. Dek sep kaptitaj bienuloj devis esti ekzekutitaj, sed ili savis sian vivon je alparolo de jezuitoj pro aliro al la katolika kredo. Nur unu el ili rifuzis tion kaj tiu estis ekzekutita.
Transloĝiĝo de familioj ĝis Brazilo
Interesaĵo en la historio de Rovensko estas transloĝiĝo de kelke da familioj ĝis Brazilo en la jaro 1893. Post nuligo de sklaveco nome Brazilo montris intereson pri elmigrintoj el Eŭropo. La aŭstriaj oficoj vane klopodis malebligi tion. La plej rimarkindan ĉeĥan ekskurson organizis grupo el Rovensko pod Troskami. En la 1890-aj jaroj regiono de Turnov troviĝis en krizo akrigado de grenatoj kaj malboniĝis tiel pozicio de multaj homoj. Kelkaj vidis elirejon en elmigrado. Kiam ili eksciis pri la propono de la brazila registaro, kelke da familioj el Rovensko decidiĝis elmigri, fine ilia nombro atingis naŭdek.
La ekskurso devis en Brazilo krei centron de ĉeĥa agrikultura koloniigo. La civitanoj forveturis sur kelkaj veturiloj ĝis Turnov, kie aldoniĝis al ili homoj el Mladá Boleslav. En duono de septembro ili alvenis en Hamburgon kaj enŝipiĝis sur germana vaporŝipo Argentina. Sed kiam la 9-an de oktobro ili elŝipiĝis en Rio de Janeiro, ili eksciis, ke en Brazilo eksplodis revolucio kaj ili ne povas daŭrigi en la vojo ĝis Rio Grande do Sul. Kelkaj poste lasis sin luigi por laboro en Rio, la plej granda grupo forveturis ĝis São Paulo, ĝis Rio Grande venis nur malmulte da familioj. Tiuj ne povis reteni la ĉeĥan lingvon kaj spite al kreado de ĉeĥaj societoj ĉeĥaj samlandanoj iom post iom en Brazilo asimiliĝis.
Prosumado
En sia libro de 2006 en Wikinomics: nome "Kiom amasa kunlaboro ŝanĝas ĉion"/ How Mass Collaboration Changes Everything/, Don Tapscott kaj Anthony D. Williams uzas la rilatan terminon prosumado (produktado plus konsumado; ankaŭ elpensita de Toffler) por rilati al la kreado de produktoj kaj servoj de la samaj homoj kiuj fine uzos ilin.
Rio Marina
Rio Marina estas komunumo de Italio, sur la insulo Elbo. Ĝi situas en la regiono Toskanio kaj la provinco Livorno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Porto Azzurro kaj Rio nell'Elba.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Roĥo, kies religia memortago, la 16-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
NGC 6120
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Julius J. Manson
Julius J. MANSON (1907-1998), Honora Membro de UEA ekde 1995, mortis la 8-an de novembro en Novjorko.
Emerita profesoro, li esperantistiĝis en la aĝo de 70 jaroj, sub la gvido de Mark Starr, kun sia edzino Elizabeth (1910-93). Helpinte la klopodojn de Humphrey Tonkin starigi Novjorkan Oficejon de UEA en 1979, la geedzoj Manson transprenis la torĉon de Starr kiel reprezentantoj de UEA ĉe Unuiĝintaj Nacioj. Ĉi tiun taskon Manson skrupule plenumis ankaŭ post la morto de sia edzino.
(11642) 1997 AN21
(11642) 1997 AN21 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nescio (verkisto)
Jan Hendrik Frederik GRÖNLOH (naskiĝis la en Amsterdamo, mortis la  en Hilversum), pseŭdonime Nescio (Mi ne scias) estis nederlanda verkisto de novromantikismaj rakontoj, parte inspirite de la stilo de Multatuli. Liaj plej konataj rakontoj estas De uitvreter (1911; "La profitulo"), Titaantjes (1915; "Titanetoj") kaj Dichtertje (1918; "Poeteto").
Kirkop
Kirkop estas komunumo de la eŭropa ŝtato Malto. Ĝi situas sur la precipa ŝtata insulo Malto en la Mediteranea Maro. ISO-kodo de la komunumo estas MT-23.
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de vivis.
Francaj senatanaj balotoj de 2014
Senatanaj balotoj okazis en Francio la por renovigi duonon de la membroj de la supra ĉambro de la franca Parlamento.
Koncernitaj senatanoj
Tiuj balotoj ebligis elekton de la 178 senatanoj de la nova serio 2 (fino de 10-jaraj mandatoj de iuj senatanoj de la antaŭa serio C elektitaj en 2004 kaj de la 6-jaraj mandatoj de la senatanoj de la antaŭa serio A elektitaj en 2008).
La serio 2 enhavas :
La saman tagon, okazis ankaŭ parta senatana baloto en Mayenne por anstataŭi Jean Arthuis, demisiinta. Tiu baloto ne estas inkluzivita sur tiu paĝo, kiu celas nur la renovigon de la seĝoj de la serio 2.
Balotsistemo
La mandato de senatanoj estas fiksita je ses jaroj. La elekto okazas per plimulta balotsistemo kun du balotvicoj por la distriktoj elektantaj 1 aŭ 2 senatanojn kaj per proporcia balotsistemo kun unu balotvico por la distriktoj elektantaj almenaŭ tri senatanojn.
Rio nell'Elba
Rio nell'Elba estas komunumo de Italio, sur la insulo Elbo.
Francaj senatanaj balotoj de 2014
Balotsistemo
Por la 1-a fojo la serio 2 estis tute renovigita. La departementoj kaj kolektivumoj de tiu serio 2 apartenis ĝis tiam al la serio A renovigita en 2008 kaj al la serio C renovigita lastfoje en 2004. La reformo de la Senato de 2003 finiĝis en 2014 kun la Senato kies ĉiuj membroj estas elektitaj por ses ans kaj ne plu por naŭ jaroj kaj kun renovigo de duono kaj ne plu de triono.
El la 178 renovigitaj seĝoj, 119 estis elektitaj per proporcia balotsistemo (en 30 distriktoj, inkluzive por eksterlandaj francoj) kaj 59 per plimulta balotsistemo (en 34 distriktoj, departementoj aŭ kolektivumoj).
Contexte
El la 178 renovigitaj senatanoj, estis 96 dekstraj senatanoj kaj 82 maldekstraj senatanoj. La dekstro devis konkeri 7 seĝojn el la maldekstro por baskuli la plimulton en la Supra Asembleo. Fronte al forta malpopulareco, la prezidenta plimulto timis perdi la Senaton.
La 5-an de marto 2014, Jean-Pierre Bel anoncis en letero al la gazeto Le Monde sian decidon rekandidatiĝi nek por la posteno de Prezidanto de la Senato, kiun li okupis de 2011, nek por sia seĝo de senatano de Ariège. François Rebsamen estis antaŭvidita por anstataŭi lin kiel gvidanto de la socialista frakcio, sed li fariĝis la 2-an de aprilo ministro de la 1-a registaro de Manuel Valls. La nomo de François Patriat estis ankaŭ citita, same kiel tiu de Jean-Michel Baylet, prezidanto de la Maldekstra Radikala Partio kaj membro de la frakcio RDSE. Por UMP, Gérard Larcher, Jean-Pierre Raffarin kaj Philippe Marini kampanjis por la prezideco de la Senato, , ,.
Kandidatoj
Por la 178 seĝoj de senatanoj estis, kio estis rekordo. La balotoj de 2011 allogis, tio estas do proksimume 25 %-a progreso. Le principo de pareco devigas alternon inter viroj kaj virinoj, sur la listoj de la distriktoj kun proporcia balotsistemo, kaj malsamseksan paron titolulo/anstataŭanto, por la plimultaj balotoj ; tamen, nur 21,5 % de la titolaj kandidatoj kaj 21,4 % de la listkapoj estis virinoj.
118 elirantaj senatanoj estis denove kandidatoj kaj 57 ne rekandidatiĝis. Neniu membro de la registaro kandidatiĝis por seĝo en la Senato sed tri deputitoj estis kandidatoj : François Baroin, Alain Marc kaj Georges Ginesta. Inter la kandidatoj estis ankaŭ unu prezidanto de Regiona Konsilio, François Patriat, kaj 28 prezidantoj de Departementa Konsilio.
Balotantaro
La balotantaro, ankaŭ nomita balotantaro de la grandaj balotantoj, konsistas tre plimulte el delegitoj de la municipaj konsilioj elektitaj per baloto organizita laŭ ministeria cirkulero de la 20-a de junio 2014. En la komunumoj kun malpli ol, ili estas elektitaj per plimulta balotsistemo de kaj inter la municipaj konsilianoj ; por la komunumoj kun inter kaj , ili estas elektitaj per proporcia balotsistemo. Super, ĉiuj municipaj konsilianoj estas aŭtomate grandaj balotantoj sed pliaj delegitoj estas elektitaj laŭ proporcia balotsistemo por la urboj kun pli ol. En la transmaraj kolektivumoj, la teritoriaj konsilianoj apartenas al la balotantaro.
La reformo de la enkondukis plurajn modifojn de la balotsistemo ekvalidaj en 2014 por la 1-a fojo.
En la urboj kun pli ol 30,000 loĝantoj, la municipaj konsilioj de nun elektas po plian delegiton por tranĉo de 800 loĝantoj super 30,000, kontraux unu por 1,000 antaŭe. Tiu modifo plifortigas la pezon de la grandaj urboj.
Per apliko de la reguloj por la francaj senatanaj balotoj, la balotantaro por elekti la senatanoj en 2014 konsistas el :
Rezultoj laŭ departementoj
Nom en italique : senatano ne se représentant pas
Nom en gras : senatano reelektita
Elekto de la prezidanto de la Senato
La elekto de la prezidanto de la Senato okazis la 1-an de oktobro 2014. La elekto de la kandidato de UMP okazigis internan baloton la antaŭan tagon, venkitan de Gérard Larcher, prezidanto de la Senato de 2008 ĝis 2011, fronte al Jean-Pierre Raffarin, eksa ĉefministro. La aliaj partioj estis reprezentitaj de siaj frakciestroj.
Traktato de Londono (1915)
La Traktato de Londono (itale:Patto di Londra), 1915, estis sekreta pakto inter la Triopa Entento kaj Italio, subskribita en Londono la fare de Britio, Francio, Rusio, kaj la reĝlando de Italio. Ĝia intenco estis akiri la aliancon de Italio kontraŭ ĝiaj iamaj aliancanoj, inkluzive de Germanio.
Okazintaĵoj
Je la komenco de la unua mondmilito Italio estis alianciĝita kun Germanio kaj Aŭstrio-Hungario en la Triopa Alianco, pakto absolute nur defenda, subskribita en 1882 kaj sekve renovigita, por kontraŭstari al la Triopa Entento inter Anglio, Francio kaj Rusio.
Malgraŭ la diplomatiaj rilatoj, ĉeestis multaj diferencoj inter Italio kaj la Centraj Potencoj. Ĉilastaj estis ŝtatoj politike kaj milite influaj kaj ekonomike evoluitaj. Kontraŭe Italio ankoraŭ ne estis vere unuiĝinta, plejparte malriĉa kaj sen internacia reputacio.
Aldone, rilate al Aŭstrio-Hungario ekzistis latenta konflikto ligita al iredentismo.
Sekve, kiam Aŭstrio kaj Germanio deklaris militon al Serbio, Italio restis for de la milito pro la defenda karaktero de la Triopa Alianco. Tuj post la komenco de la milito, iĝis klare, ke pro la ekvilibro de la batalantaj fortoj la rolo de Italio povus esti decida. Sekve la itala registaro pritraktis kun la partneroj de la Triopa Alianco kaj sekrete ankaŭ kun la membroj de la Triopa Entento. Iĝis rapide klare, ke la Triopa Entento povis promesi multe pli ol la Centraj Potencoj, precipe pro la fakto, ke la plejmulto de la teritorioj al kiuj Italio aspiris, apartenis al Aŭstrio-Hungario.
Enhavo de la traktato
Laŭ la pakto, Italio devis forlasi la Triopan aliancon kaj eniri la Triopan Ententon, kiel jam deklarite en sekreta interkonsento subskribita en Londono, la. Italio devis deklari militon kontraŭ Germanio kaj Aŭstrio-Hungario ene de monato (tio okazis kontraŭ Aŭstrio-Hungario ene de monato, sed ne ĝis 1916 kontraŭ Germanio). Supozante venkon kontraŭ Germanio kaj ĝiaj aliancanoj, la Triopa Entento promesis al Italio la sekvajn teritoriajn gajnojn ĉe la fino de la milito:
Al la Regno de Serbio, kiu nek ĉeestis nek subskribis, estis asignata: Al la Regno de Montenegro, kiu nek ĉeestis nek subskribis, estis asignata: Al Serbio estis asignata ankaŭ: Italio insistis, kaj la aliancanoj konsentis, ke la problemo rilate al partigo de la adriatika marbordo inter Zara kaj Istrio devus esti solvita post la milito. Italio ankaŭ insistis ke Serbio ne devus esti informata pri la interkonsentoj. Tamen, la aliancanoj kasaciis tion, sendante oficialan noton al Serbio la. La pakto estis konservata sekreta, sed post la Oktobra Revolucio en Rusio, ĝi estis publikigita en novembro 1917 fare de la rusa ĵurnalo Izvestija.
Sekreta traktato inter Britio kaj Italio
En paralela sekreta traktato (sen inkludo de Francio), Britio garantiis al Italio aldone al la ne klare difinitaj teritorioj en Afriko, ankaŭ la akiradon de Etiopio.
Yohei Naito
Yohei Naito (内藤 洋平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC kaj Giravanz Kitakyushu.
Ptenín
Ptenín estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1227.
Forameno
En anatomio, forameno estas iu ajn truo aŭ malfermaĵo. Foramenoj ene de la korpo de homoj kaj aliaj animaloj tipe permesas muskolojn, nervojn, arteriojn, vejnojn, aŭ aliajn strukturojn konekti unu parton de la korpo kun alia. Ekzemple la foramenoj de la cerbo.
Kantono Châtillon-sur-Seine
La kantono Châtillon-sur-Seine (france canton de Châtillon-sur-Seine) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 3 kantonoj de la arondismento de Montbard. Ĝia ĉefurbo estas Châtillon-sur-Seine.
Komunumoj
Aignay-le-Duc, Aisey-sur-Seine, Ampilly-les-Bordes, Ampilly-le-Sec, Autricourt, Baigneux-les-Juifs, Balot, Beaulieu, Beaunotte, Belan-sur-Ource, Bellenod-sur-Seine, Beneuvre, Billy-lès-Chanceaux, Bissey-la-Côte, Bissey-la-Pierre, Boudreville, Bouix, Brémur-et-Vaurois, Brion-sur-Ource, Buncey, Bure-les-Templiers, Busseaut, Buxerolles, Cérilly, Chambain, Chamesson, Channay, Charrey-sur-Seine, Châtillon-sur-Seine, Chaugey, La Chaume, Chaume-lès-Baigneux, Chaumont-le-Bois, Chemin-d'Aisey, Coulmier-le-Sec, Courban, Duesme, Échalot, Essarois, Étalante, Étormay, Étrochey, Faverolles-lès-Lucey, Fontaines-en-Duesmois, Gevrolles, Gomméville, Les Goulles, Grancey-sur-Ource, Griselles, Gurgy-la-Ville, Gurgy-le-Château, Jours-lès-Baigneux, Laignes, Larrey, Leuglay, Lignerolles, Louesme, Lucey, Magny-Lambert, Maisey-le-Duc, Marcenay, Massingy, Mauvilly, Menesble, Meulson, Minot, Moitron, Molesme, Montigny-sur-Aube, Montliot-et-Courcelles, Montmoyen, Mosson, Nicey, Nod-sur-Seine, Noiron-sur-Seine, Obtrée, Oigny, Origny, Orret, Poinçon-lès-Larrey, Poiseul-la-Ville-et-Laperrière, Pothières, Prusly-sur-Ource, Puits, Quemigny-sur-Seine, Recey-sur-Ource, Riel-les-Eaux, Rochefort-sur-Brévon, Saint-Broing-les-Moines, Saint-Germain-le-Rocheux, Saint-Marc-sur-Seine, Sainte-Colombe-sur-Seine, Savoisy, Semond, Terrefondrée, Thoires, Vannaire, Vanvey, Vertault, Veuxhaulles-sur-Aube, Villaines-en-Duesmois, Villedieu, Villers-Patras, Villiers-le-Duc, Villotte-sur-Ource, Vix, Voulaines-les-Templiers.
Nigrakva rivero
Nigrakva rivero estas rivero kun profunda, malrapidmova kanalo fluanta tra arbarkovritaj marĉoj aŭ malsekaj regionoj. Ĉar vegetaĵaro kadukiĝas, taninoj lesivas en la akvo, produktante travideblan, acidan akvon kiu estas malhele makula, simila al teo aŭ kafo. La plej multaj gravaj nigrakvaj riveroj estas en la Amazona sistemo kaj Suda Usono. La esprimo estas uzita en pririveraj studoj, geologio, geografio, ekologio, kaj biologio. Ne ĉiuj malhelaj riveroj estas nigrakva rivero en tiu teknika signifo. Kelkaj riveroj en moderklimataj regionoj, kiuj dreniĝas aŭ fluas tra areoj de malhele nigra lomo, estas simple nigraj pro la koloro de la grundo; tiuj riveroj estas nigraj kotriveroj. Ekzistas ankaŭ nigraj kotestuaroj.
Nigrakvaj riveroj estas pli riĉaj en nutraĵoj ol kirlakvaj riveroj kaj havas jonajn koncentriĝojn pli altajn ol pluvakvo. La unikaj kondiĉoj kondukas al flaŭro kaj faŭno kiu devias de tio en kirlakvo. Kie nigra akvo kaj kirlakvo kombiniĝas estas alloga al varia grupo de organismoj.
Brzostek
Brzostek estas urbo en Antaŭkarpatio en sudorienta Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Brzostek en distrikto Dębicki.
Ĝi estas proksimume 19 kilometrojn sude de Dębica kaj 46 km okcidente de la regiona ĉefurbo Rzeszów. Brzostek estas loka centro por edukado kaj komerco.
Tirschenreuth
Tirschenreuth estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunuman teritorion trafluas la rivero Waldnaab.
16103 Lorsolomon
16103 Lorsolomon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lorraine Solomon, mentorino en 2003 de unu finalisto de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instuistino ĉe la Commack High School de Commack (Nov-Jorkio, Usono).
Ciriako de Ankono
Ciriako de Ankono (1391-1455)  (n. en Ankono, 🇮🇹, 31-a de julio 1391 - m. en Kremono, 🇮🇹, en 1455) estis itala humanisto, antikvaĵisto, arkeologo kaj fondinto de la epigrafiko.
NGC 6122
NGC 6122 (aliaj indikoj — MCG 6-36-32, NPM1G +37.0511, PGC 57858) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jihlávka
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1356.
La tuta konstruareo de la municipo, samkiel ankaŭ preskaŭ la tuta ĝia katastro situas en Moravio, sed en la tempoj de komunisma reĝimo estis al la katastro de municipo alligitaj ankaŭ kelkaj parceloj devene kreantaj la orientan randon de la katastra teritorio de la najbara urbo Počátky, do nuntempe la municipo trafas ankaŭ en Bohemion.
Matran
Matran estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1552 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Matran situas en la Friburga Mezlando ĉe la norda bordo de la rivero Glano, proksimume 4 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konistas el la vilaĝo Matran kun la kvartaloj La Pâle en okcidento kaj l'Odzette en sudo kaj la setlejo Les Râpes en oriento.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,86 km², de kiuj 19,0% estas kovritaj de arbaro, 50,9% servas por agrikulturo kaj 29,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Matran limas en nordo al Corminboeuf, en nordoriento al Villars ĉe Glano, en sudoriento al Hauterive, en sudokcidento al Hauterive, kaj en okcidento al Avry.
Trafiko
Tra Matran pasas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 155 de Friburgo al Romont kaj n-r0 181 de Friburgo al Payerne, kaj la svisa aŭtovojo A12, kies alveturejo n-ro 6 situas sur la komunuma teritorio. Per la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome ekzistas buslinio al Friburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Matran datiĝas el la jaro 1123 kiel Martrans. Dum mezepoko la Monaĥejo Hauterive estis bienposedanto en Matran. Ek de la mezo de la 15-a jarcento Matran apartenis sub la Novurba Flago al la Malnova Kamparo de Friburgo. Ek de la Helveta Revolucio de la jaro 1798 ĝis la akcepto de la nova kantona konstitucio en la jaro 1848 Matran apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝi estis atribuita al la distrikto Sarino.
Vidindaĵoj
La katolika preĝejo Sankta Julio estis menciita la unuan fojon en la jaro 1146 en bulo de Papo Eŭgeno. 1651 la preĝejo estis parte detruita per inscendio. La pentraĵoj de Gottfried Locher estis malkovritaj en la jaro 1974 okaze de la malkonstruo de la falsa plafono kaj poste restaŭritaj.
6022 Jyuro
6022 Jyuro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Juro Kobayashi (japane : 小林寿郎, Kobayashi Jurō).
(32929) 1995 QY9
(32929) 1995 QY9 estas meze granda transneptuna objekto, de la klaso de la plutonenoj malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jun Chen kaj David C. Jewitt elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Kiel 134340 Plutono ĝi estas en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno kaj ĝia orbito krucas la neptunan orbiton. Ĝia neptuna MOID estas nur 0,141167 AU (21,118 milionoj da km), ĝi do estas neptunrenkonta asteroido.
Komence, ĝia diametro estis taksata je 270 km, supozinte albedon de 0,05. Novaj taksado donas diametron de 66 km por albedo de 0,4 kaj absoluta magnitudo de 8,0.
Jenő Schlattner
Jenő Schlattner [ŝlatner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schlattner Jenő estis hungara inĝeniero, kemiisto.
Jenő Schlattner naskiĝis la  1896 en Salgótarján. Li mortis la 1975 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Schlattner akiris inĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1921. Li lernis ĉefe de Géza Zemplén kaj Ignác Pfeifer. Post siaj studoj li laboris en Budapeŝto, ekde 1924 en Dorog. Li okupiĝis pri stufado de karboj, en 1933 li inventis novan sistemon pri tio. Post jaroj li okupiĝis pri produktado de koaksoj, tial li ricevis premion Kossuth en 1951.
Yoshiaki Komai
Yoshiaki Komai (駒井 善成, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Urawa Reds kaj Hokkaido Consadole Sapporo.
Kusche
Kusche estas familia nomo de jenaj personoj:
10352 Kawamura
10352 Kawamura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mikio Kawamura, ano de la Astronomia Asocio de Kaŭasaki. Li profecie estas mekanika inĝeniero kaj publikigis kvin librojn pri la konstruo de teleskopo. Li ofte organizis "festojn de la steloj" por la ĝenerala publiko.
Flums (stacidomo)
Flums estas fervoja stacidomo en Flums, Svislando.
NGC 6123
NGC 6123 (aliaj indikoj — UGC 10333, MCG 10-23-60, ZWG 298.28, KARA 734, KAZ 67, PGC 57729) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gedeon Richter
Gedeon Richter [riĥter], laŭ hungarlingve kutima nomordo Richter Gedeon estis hungara kemiisto, farmaciisto, negocisto, kreinto de la hungara farmacia industrio. Gedeon Richter  naskiĝis la  1872 en Ecséd. Li mortis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Gedeon Richter devenis el juda familio. Li aĝis 1, kiam li orfiĝis. Li frekventis mezlernejon en Gyöngyös, poste li akiris farmaciistan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1895. Post 2 jaroj li vojaĝis al signifaj landoj de Eŭropo, kie li studis produktadon de medikamentoj. En 1901 li aĉetis apotekon, kie li produktis medikamentojn ne nur el kreskaĵoj, sed li estis la unua, kiu el bestoj. Post 6 jaroj li establis la unuan hungaran uzinon pri medikamentoj en Kőbánya (ankaŭ nun produktanta uzino). Antaŭ la 1-a mondmilito li havis 24 patentojn, antaŭ la 2-a mondmilito la uzino liveris varojn al ĉiuj kontinentoj, ĝi havis 10 filiojn kaj deponejojn en 34 landoj. En 1942 li ne rajtis plu labori. La nazioj mortpafis lin en jarfino de 1944.
(11649) 1997 BR6
(11649) 1997 BR6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Puerto San Julián
Puerto San Julián (Haveno Sankta Juliano) estas urbo argentina de la provinco Santa Cruz, en la departemento Magallanes. Situanta ĉe la golfeto San Julián, ĝi havas gravan havenon kaj flughavenon. Distas laŭ ŝoseo 373 km de la provinca ĉefurbo, Río Gallegos. Ĝi havis 95 796 loĝantojn en 2010. Krom la agado de la havenoj estas allogaĵoj pro tre interesa faŭno en la ĉirkaŭaĵo kun granda diverseco, en kiu elstaras marelefantoj, marleonoj, pingvenoj, gvanakoj, la malgranda reao, la ĉilia flamengo, la ruĝkola plumzonulo, la magelana kaŭkeno, la nigrakola cigno ktp.
En Oktobro 2014, oni subskribis la ĝemeligon inter la urbo Puerto San Julián, en Argentino, kaj la urbo Sabrosa, en Portugalio, rilate al la fakto, ke Magelano eble naskiĝis en Sabrosa kaj ĉe Puerto San Julián vintrumis antaŭ trovi la marpasejon de la nun nomita Magelana Markolo].
Roccalbegna
Roccalbegna estas komunumo de Italio.
Toshiki Yamada
Toshiki Yamada (山田 俊毅, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC.
Sulzbach (Taunus)
Sulzbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Taunus de la federacia lando Hesio. Oriente ĝi limas al la urbego Frankfurto ĉe Majno, kaj konsideratas antaŭurbo de ĝi. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Árpád Szurkos
Árpád SZURKOS [surkoŝ] estas rumanuja hungara kemiisto. Li naskiĝis la 29-an de aprilo 1932 en Târgu Mureș.
Kariero
Árpád Szurkos diplomitiĝis pri kemio en la Universitato Bolyai de Kluĵo (1954), poste li doktoriĝis en UBB. Inter 1954–57 li estis praktikanto samloke, inter 1958–61 lekciisto en OGYI, inter 1962–90 en la Pedagogia Altlernejo, resp. en Politeknika Altlernejo, de 1990 en Liceo Unirea de Târgu Mureș.
Giovanni Aurispa
Giovanni Aurispa (1376-1459)  (n. en Noto, Sicilio, 🇮🇹 - m. en Ferrara, 🇮🇹, en majo 1459) estis itala humanisto, helenisto, poeto kaj historiisto.
Referencoj
[[Kategorio:Italaj helenistoj [[Kategorio:Italaj latinistoj
Kulturmilito
Kulturmilito (germane: Kulturkampf) estas lukto inter grupoj kiuj apogas diferencajn valorojn pri kulturo, religio aŭ ideologio. Kverelaj grupoj pro diferencoj inter valoroj, grupaj kulturoj kaj vivstiloj povas montri siajn diferencojn per kontraŭaj politikaj partioj debatantaj en la nacia parlamento. Formante registaron, la partioj provas leĝdoni la oficialajn politikojn laŭ siaj ideologioj.
Ekzemploj de lukto en kultura milito povas esti, kaj fakte ofte estas, liberalismo kontraŭ konservativismo, klerikismo kontraŭ sekularismo aŭ kontraŭ la ŝtato mem, pri diversaj ekologiaj valoroj, homaj rajtoj, minoritataj rajtoj, diferencojn en valoroj inter la urbaj kaj kamparaj areoj, sociekonomiaj valoroj kaj pli.
Pli konkrete, ofta politika taktiko estas uzi la tiel nomatajn kojnajn aferojn (angle: Wedge Issues), por disapartigi la elektantaron de la opozicio en balotsistemon, sed tie oni pritraktas fundamentajn diferencojn pri kulturo en de organizita kaj establita grupo en ŝtato, kiel nacio.
Historie, la esprimo "kultura milito" unue aperis en 1840 en artikolo de la svisa liberalulo Ludwig Snell, kiu traktis la lukton inter la kantonoj kiuj apogis la centrigon de potenco, Federaciismo, en Svislando kaj la kantonoj kiuj rekomendis relativan sendependecon. Sed la termino famiĝis kaj eniris la politikan leksikonon en 1873, sekvante la paroladon de la germana kuracisto kaj parlamentano Rudolf Virchow; la parolado de Virchow traktis lukton inter la Kanceliero de la Germana Regno Otto von Bismarck kaj la Romkatolika Eklezio, gvidita fare de la Papo, lukto nomita fare de Virchow kiel "kultura milito".
La Kultura Milito en Germanio
Bismarck vidis la Romkatolikan Eklezion, ekde la komenco de sia permanenta ofico kiel kanceliero, kiel la ĉefa interna malamiko endanĝeriganta la pacon kaj ordon de Germanio. Katolikoj konsistigis proksimume trionon de la germana populacio dum la cetero de la kristana populacio estas protestanta. Granda parto de la katolikoj estis la polaj civitanoj de Prusio, malplimulto kun naciismaj kaj danĝeraj tendencoj, en la okuloj de la kanceliero. La kontraŭ-katolika politiko de Bismarck estis efektivigita en 1870 en Prusio kaj 1871 en la tuta Germanio sed ĝia influo ekster Prusio estis relative malgranda. Pastroj kaj episkopoj estis malliberigitaj aŭ ekzilitaj ekster la limoj de Germanio, la ordenoj de la katolikaj monaĥoj estis malpermesitaj kaj la plej multaj monaĥejoj estis fermitaj. Ankaŭ la plej multaj el la katolikaj eklezioj en Prusio estis fermitaj kaj la katolika eduka sistemo aboliciita. Bismarck atakis la koncepton de la papo mem, precipe post kiam Vatikano starigis novan dogmon en 1871, laŭ kiu la papo neniam eraras. Bismarck vidis la papan institucion kiel konspira forto por transpreni la mondon kaj li ankaŭ provis persvadi la gvidantojn de aliaj landoj por agi kontraŭ ĝi kaj aliĝi al la kultura milito kontraŭ la Romkatolika Eklezio, sed sen multe da sukceso.
La celoj kaj kialoj de la Germana Kultura Milito estis:
La Kultura Milito en Belgio
Tiu ĉi kulturmilito okazis en Belgio inter la jaroj 1879-1884 kaj ankaŭ estis nomita la "Eerste schoolstrijd", nome la Unua Lerneja Milito. Ĝis 1879 la bazlernejoj en Belgio estis gviditaj fare de la Romkatolika Eklezio. Tiun saman jaron, la liberala plimulto en la belga parlamento, gvidita fare de Frere Orban, aprobis leĝon permesantan la establadon de laikaj bazlernejoj prizorgitaj fare de la ŝtato. La Romkatolika Eklezio eligis bojkotordonon de tiuj lernejoj sed malgraŭ tio, pli ol 3000 sekularaj bazlernejoj estis establitaj. Kiel en Germanio, tiel ankaŭ en Belgio, tiu ĉi kultura milito nur fortigis la Katolikan Partion. Ĝi gajnis plimulton en la senatelektoj en 1884 kaj aprobis novan edukleĝon kiu reestigis la kontrolon de la Romkatolika Eklezio en bazlernejoj.
La Kultura Milito en Usono
La esprimo "kultura milito" unue aperis en Usono en 1991 sekvante la libron de konata sociologo James Davison Hunter, titolitan "Kultura milito: la lukto por difini Amerikon". En ĉi tiu libro, Hunter levis kelkajn temojn - aborto, armilvendo, apartigo de eklezio de ŝtato, privateco, leĝigo de malfortaj drogoj, samseksemo kaj cenzuro. Li argumentis, ke en ĉi tiuj aferoj, kreskanta polusiĝo kaj fendiĝo kreiĝas en usona socio inter populacioj rekomendantaj la valorojn de konservativismo kaj tradiciismo kaj populacioj rekomendantaj la valorojn de liberalismo kaj progreso. Tiu ĉi disiĝo tiom kreskis, ke en Usono formiĝas du apartaj usonaj komunumoj pri ĉiuj ĉi tiuj aferoj sed kunigitaj pri aliaj aferoj kiel eksterlanda politiko, ekonomia politiko kaj patriotismo.
Ĉe mitingo por la nomumo de George W. Bush la aĝa kiel prezidanto de la Respublikana Partio, unu el liaj subtenantoj argumentis en sia parolado, ke ekzistas religia milito en Usono pro la usona psiko, milito pli danĝera ol la Malvarma Milito. Laŭ li, la rivala kandidato (Bill Clinton el la Demokrata Partio) volas trudi al Usono dekretojn, kiujn "la lando de Dio" kiel Usono ne povas akcepti. Tiu ĉi parolado poste ricevis la titolon "Kulturmilita Parolado de Respublikana Partio".
En tiuj jaroj, la Kristana Koalicio de Usono, konservativa-ekstremisma movado fondita en Usono kiu traktis specife reziston al aborto, samseksa edz(in)eco, samseksemo, limigi la vendon de liberaj armiloj al civitanoj, kaj pli. Okazis ankaŭ ekscitita debato pri la studo de usona historio en lernejoj - instruado kiel "heroa historio" aŭ kiel "kritika historio". En 2004, post la filmo "La Pasiono de Kristo" aperis multnombraj artikoloj kontraŭ "la Holivuda maldekstro kiu komplotas fortranĉi kristanajn kulturajn kaj moralajn valorojn de la korpo de la usona nacio."
Dum la balotkampanjo de prezidanto Obama, li estis atakita de la Respublikana Partio kaj precipe de ĝia dekstra flanko - la "Tea Partio", ke li malobservas diversajn valorojn de la usona nacio kiel religiaj valoroj, traktado de samseksemuloj, samseksaj geedziĝoj, leĝigo de mildaj drogoj kaj rajtoj de minoritataj kaj enmigrintoj, tio ĉi super la rajtoj de la "veraj" usonanoj.
La Kultura Milito en Israelo
Eĉ antaŭ la starigo de la ŝtato, ideologiaj luktoj okazis en la lando inter grandaj publikoj kun malsamaj kaj kontraŭaj vidpunktoj. Granda parto de tiuj luktoj daŭris eĉ post la establado de la ŝtato ĝis hodiaŭ. Estis luktoj inter religiaj kaj laikaj, inter maldekstro kaj dekstro, inter tiuj kiuj kontraŭas kaj neas setladon en la palestiniaj teritorioj, inter aŝkenazoj kaj mizraĥoj kaj pli. Granda parto de tiuj luktoj certe renkontas la kriteriojn de difino de "kultura milito" fare de historiistoj kaj sociologoj. Sed la termino mem unue aperis en Israelo nur en 2013, kiam la debato eksplodis pri la sendevigo de rekrutado ankaŭ de jeŝivaj studentoj kiel ĉe la cetero de la populacio. Sekve al debato en la Kneset, kiam ultra-ortodoksa partiano deklaris, ke liaj elektantoj malobeu la leĝon, li estis akuzita "pafi la unuan pafon en kulturmilito." Tiel, la temo de rekrutado de jeŝivaj studentoj kaj la protestmovadoj kiuj manifestaciis sur ambaŭ flankoj iĝis kultura milito. Tiu ĉi koncepto penetris en la konscion de ĵurnalistoj kaj publiko kaj estis ofte uzata ekde tiam.
Kun la paso de la tempo, la kromnomo "kultura milito" estis etendita al debatoj kun la ultra-ortodoksuloj koncerne leĝojn prezentitajn koncerne GLAT-rajtoj kaj libereco de movado helpe de amastransporto dum Ŝabato.
Puerto Santa Cruz
Puerto Santa Cruz estas urbo de 4431 loĝantoj en 2010, de la departemento Corpen Aike en la provinco Santa Cruz, Argentino.
Ĝi situas en la dekstra bordo de la ampleksa estuaro de la rivero Santa Cruz, je 36 km de la najbara urbo Comandante Luis Piedrabuena kaj de ties insulo Pavón, kaj nur 17 km norde de la grava haveno de profunda akvo de Puerto de Punta Quilla, situa ĉe la elfluo de la rivero en la Argentina Maro.
Ĝi estas la dua urbo plej antikva de la provinco Santa Cruz, post Comandante Luis Piedrabuena, ĉar ĝi estis fondita de la maroficiro comodoro nome Luis Py, la 1a de Decembro de 1878, ses unuaj setlejoj jam estis anglikana kolonio Cañadón Misioneros kaj la agro-industria Colonia Rouquaud, en 1862 al 1863 kaj el 1872 al 1874, respektive.
Vaires - Torcy (stacidomo)
Vaires - Torcy estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vaires-sur-Marne, apud Torcy, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
La stacidomo estis malfermita la de "Compagnie des chemins de fer de l'Est". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
10355 Kojiroharada
10355 Kojiroharada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kojiro Harada, mekanika inĝenieron kaj anon de la Astronomia Asocio de Kawasaki. Longtempa observanto de duopaj steloj, li ankaŭ verkis multenombrajn fabelojn, en kiuj steloj ludas rolon kaj agas por si mem.
Erzsébet Ligeti
Erzsébet Ligeti [erĵEbet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ligeti Erzsébet estas hungara kuracisto, imunologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013), membro de Academia Europaea (2003).
Erzsébet Ligeti  naskiĝis la  1950 en Budapeŝto.
Biografio
Erzsébet Ligeti frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Ŝi ricevis kuracistan diplomon en 1974, poste ŝi eklaboris samloke en la universitata esplora laboratorio. Ekde 1981 ŝi laboras en universitata instituto, dume ŝi esploris ankaŭ en Dundee, Grenoble, Heidelberg, Bostono. Ŝi doktoriĝis en 1990 antaŭ MTA. Ŝi profesoriĝis en 1994. Ŝi ricevis premiojn inter 1988-2006.
32931 Ferioli
32931 Ferioli estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj amatoraj astronomoj Piero Sicoli kaj Pierangelo Ghezzi elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan amatoran astronomon Luigi Ferioli, fervoran popularigisto de astronomio, lertan konstruanton de teleskopoj kaj sunhorloĝoj kaj aŭtoron de Appunti di ottica astronomica.