cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Realismo
Filozofio
En la analiza filozofio, la kontraŭrealismo estas epistemologia sinteno en kiu la vereco de aserto estas bazata sur sia pruveco tra internaj logikaj mekanismoj, kiel la "principo de kunteksto" aŭ la intuicia logiko, rekte opozicie al la realisma nocio ke la vereco de aserto estas bazata sur sia korespondo kun ekstera realo. En kontraŭrealismo, tiu realo ekstera estas nur hipoteza kaj ne estas akceptebla.
Moralo
Morala realismo (nomita ankaŭ etika realismo aŭ morala platonismo) estas la metaetika sinteno en kiu la etikaj esprimoj esprimas referencojn kiuj aludas al karakteroj objektivoj de la reala mondo (tio estas, karakteroj sendependaj el la subjektiva opinio), kelkaj el kiuj povas estis veraj laŭ gradoj laŭ kiuj ili informas tiujn karakterojn precize.
Szilárd Oszlaczky
Szilárd Oszlaczky [silArd oslacki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Oszlaczky Szilárd estis hungara geofizikisto.
Szilárd Oszlaczky naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Szilárd Oszlaczky akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1929, dum lernado li partoprenis en mezuradoj helpe de tordeca pendolo. Post la diplomo li laboris en Venezuelo kaj Londono. Ekde 1933 li esploris naftojn kun sukcesoj en Transdanubio helpe de la tordeca pendolo. En 1949 li eklaboris en geofizika instituto, kie li denove mezuradis per la tordeca pendolo. En 1952 li kandidatiĝis, en la sekva jaro li ricevis premio Kossuth.
Taisuke Miyazaki
Taisuke Miyazaki (宮崎 泰右, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Shonan Bellmare, Thespakusatsu Gunma, FC Machida Zelvia, Tochigi SC kaj Vanraure Hachinohe.
György Tréfás
György TRÉFÁS [djordj trEfAŝ], hungare Tréfás György, Esperante Georgo Tréfás estas hungara operokantisto (baso) kaj aktoro.
György Tréfás naskiĝis la 1931 en Budapeŝto.
Biografio
György Tréfás frekventis korusan lernejon en Budapeŝto. Inter 1952-1957 li kantis en arta trupo. Poste li aliĝis al Teatro Csokonai (Debrecen). Li kantas ankaŭ oratoriojn kaj operetojn, dume li aktoradas ankaŭ en prozo. Li ofte gastroladas ankaŭ eksterlande. En 1972 li edziĝis. Li ricevis ĝis tiam diversajn premiojn inter 1968-2009.
Göncruszka
Göncruszka [goncruska] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
Göncruszka situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Hidasnémeti-Szerencs. Gönc troviĝas 4, Slovakio 8, Encs 20, Abaújszántó 23, Miskolc 60 km-ojn.
(18247) 3151 T-2
(18247) 3151 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Göncruszka
Historio
La unua mencio okazis en 1220 en formo Vruzca. Inter 1977-1997 la municipo estis en Gönc. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto, kuracejo.
Famuloj
En Göncruszka naskiĝis inĝeniero Ignác Grossmann.
Itaú (Ag. 0504)
'''Itaú Ag. 0504''' estas bankagentejo de la brazila banko Itaú Unibanco.
La agentejo 0504 funkcias en la urbocentro de Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Ĝi estis inaŭgurita en tiu urbo je la 3-a de junio 1967.
Savoca
Savoca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Casalvecchio Siculo, Forza d'Agrò, Furci Siculo, Sant'Alessio Siculo kaj Santa Teresa di Riva.
4180 Anaksagoro
4180 Anaksagoro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la greka filozofo Anaksagoro (ĉ.-500 – -428).
(14280) 2000 CN72
(14280) 2000 CN72 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
1157 Arabio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la duoninsulo Arabio.
Barjac (Lozère)
Barjac estas franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Miklós Ormándy
Miklós Ormándy [miklOŝ ormAndi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ormándy Miklós estis hungara pastro, monaĥo, instruisto, botanikisto. Miklós Ormándy naskiĝis la  en Tölgyes. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Ormándy frekventis benediktanan gimnazion en Esztergom, en 1868 li aliĝis al la piaristoj. Li pastriĝis en 1873. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Kolozsvár en 1880, en la sekva jaro li doktoriĝis. Post siaj studoj li instruis en diversaj urboj de Hungara reĝlando, sed plej longe en Sátoraljaújhely. Ekde 1900 ĝis sia morto li instruis en Budapeŝto. Li verkis artikolojn aŭ librojn pri botaniko, li verkadis ankaŭ lernolibrojn, liaj fabeloj aperis en ĵurnaloj, revuoj.
(16072) 1999 RE128
(16072) 1999 RE128 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Koŝi
Koŝi, Koshi aŭ Kosi (en nepala: कोशी नदी, koshī nadī कोसी नदी, kosī nadī) estas rivero de Nepalo kaj Barato kiu elfluas en la nordaj montodeklivoj de Himalajo en Tibeto kaj en sudaj deklivoj de Nepalo. El grava kunfluejo de alfluantoj norde de la Ĉatra Gorĝo antaŭen, la rivero Koŝi estas konata ankaŭ kiel Saptakoŝi (en nepala: सप्तकोशी, saptakoshī) pro siaj sep supraj alfluantoj. Tiuj estas la Tamur Koŝi origininta el la areo Kangchenjunga oriente, Arun kaj Sun Koŝi el Tibeto. La alfluantoj de Sun Koŝi el oriento okcidenten estas Dudh Koŝi, Bhote Koŝi, Tamba Koŝi kaj Indravati Koŝi. La Saptakoŝi trapasas en nordan Biharon kie ĝi disbranĉiĝas en distribuaj fluejoj antaŭ kuniĝi al Gango ĉe Kursela en la distrikto Katihar.
NGC 5802
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Agne (stacidomo)
Saint-Agne, plennome Toulouse-Saint-Agne, estas franca stacidomo sur linioj Toulouse - kaj Saint-Agne -, situanta en  Tuluzo, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Toulouse - Bayonne (650000).
Esko Aho
Esko Tapani AHO (naskiĝis, do nun -jara) estas finna politikisto. Li estis kandidato el ĉiuj parlamentelektoj de Finnlando en 1975–1999 kaj membro de tiu parlamento en 1983–2003. Li estas membro kaj reprezentanto de la politika partio Finnlanda Centro. Inter la jaroj 1991 kaj 1995 li oficis kiel ĉefministro de Finnlando, kaj inter la jaroj 1994 kaj 2002 estis prezidanto de la Liberala Internacio. Li precipe konatas pro tio ke oni grandparte atribuas al li la membriĝonde Finnlando en la Eŭropa Unio. Esko Aho estas membro de la Klubo de Madrido. Aho estis kandidato de la Finnlanda Centro por la posteno de la ŝtata prezidanto de Finnlando en la jaro 2000. Tarja Halonen venkis lin en la dua, fina baloto. Inter la jaroj 1996 kaj 2000 li prezidante gvidis la finnlandan ski-asocion Suomen Hiihtoliitto, kaj inter 1997 kaj 2002 estis prezidanto de la Finnlanda Olimpika Komitato. Poste en 2001 li prelegis en la universitato Harvard, kaj ĝis la jaro 2022 li laboris kiel privata ekonomia konsilisto kaj kiel estrarano de pluraj komanioj, interalie de 2009 ĝis 2012 kiel vicprezidanto en la teknologia konzerno Nokia. Aho havas tri filojn kaj unu filinon.
Osioka Taeko
Osioka Taeko (naskiĝis la 21-an de novembro 1948 en Hiroŝimo, Japanio) estas instruistino kaj esperantistino kaj aktivulino por paco, Esperanto, homaj rajtoj kaj kontraŭ nukleaj armiloj en la urbo Hiroŝimo kie ŝi ĉiĉeronas en la hiroŝima paca parko de sia urbo.
Ŝi plurfoje vojaĝis tra la mondo kiel parto de japana pacdelegitaro por ekspozicii pri Hiroŝimo kun la celo ne forgesigi la atombombadon. Fakulo pri la atombombado, en 2018 ŝi lanĉis libron pri la temo.
Ŝi gvidas la turistojn kaj vizitantojn kaj klarigas pri la eventoj de la 6-a de aŭgusto 1945, kiam la unua atombombo falis sur la urbo Hiroŝimo Ĉe siaj aŭskultantoj ŝi kolektas subskribojn por subteni malarmadon de nukleaj armiloj. Ŝi sukcesis arigi jam pli ol 110 000 subskribojn.
Honoroj
En 2022 ŝi ricevis la premion Deguĉi.
Vidu ankaŭ
Atombomb-atakoj kontraŭ Hiroŝimo kaj Nagasako.
Eksteraj ligiloj
(eo) Virtuala ekspozicio Hiroŝimo-nagasako: 75 jaroj por paco - memore (kun fotoj)
(eo) Virtuala ekspozicio Hiroŝimo-nagasako: 75 jaroj por paco - klerige
(eo) (eo) Prelego de Osioka Taeko, Ne plu Hiroŝimon: atesto de atombombito – Virtuala ekspozicio Hiroŝimo-Nagasako: 75 jaroj por paco, YouTube
Distrikto Güstrow
La distrikto Güstrow ekzistis ĝis la 4-a de septembro 2011. Ekde tiam ĝi estas parto de nova distrikto Rostock. La sekva teksto ankoraŭ priskribas la historian teritorion:
Gábor Székely
SZÉKELY Gábor [se:kej] estis hungara ekonomikisto, matematikisto. Li naskiĝis la 8-an de januaro 1920 en Braŝovo kaj mortis la 13-an de aprilo 1985 en Budapeŝto.
Distrikto Güstrow
La Distrikto Güstrow (germane: Landkreis) situis en la mezo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio de Germanio. La urbo Güstrow estis la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 2.058 km² loĝis 107.707 homoj; do meznombre 52 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Meklenburgo-Antaŭpomerio la koncerna nombro estis 87, en Germanio 231. En la sekvanta skema mapo Distrikto Güstrow estas signita per 3. Najbaraj distriktoj estis norde Bad Doberan (1), nordoriente Norda Antaŭpomerio (Nordvorpommern; 7), oriente Demmin, sude Müritz (6), sudokcidente Parchim (10) kaj en la okcidento Nordokcidenta Meklenburgo (8).
Friedrich Adolph Haage
Friedrich Adolph HAAGE (naskiĝinta la en Erfurto, mortinta la  samloke) estis germana entreprenisto kaj pioniro de poŝtmenda komerco. Li fondis la firmaon "Friedrich Adolph Haage jun." en 1822.
Otero de Herreros
Otero de Herreros [oTEro deREros] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierras de Segovia (Teroj de Segovio) en la sudo de la provinco. La loknomo Otero de Herreros estas etimologie komprenebla kiel Monteto de Forĝistoj. Ĉe la fervoja stacio estas nova kvartalo Canalejas [kanaLEĥas].
Friedrich Adolph Haage
Vivo
Estante la filo de Johann Nikolaus Haage kaj Katharine Barbara Nehrlich li kontinuigis la tradicion de jam en la 17-a jarcento en Erfurto hortikulturistanta familio. Sian trejnadon hortikulturistan Haage ricevis inter 1811-1818 ĉe Johann Heinrich Seidel ĉe la kortego de la reĝo saksia Frederiko Aŭgusto. Tie estis dokumentita la unua kontakto de la Haage-familio kun kaktoj. Junaĝe Haage ekflegadis kaktojn. La reĝo deziris de la kortega ĝardenisto Seidel povi admiri la "reĝinon de la nokto" en floroj okaze de iu ĝardena festo: sed la kreskaĵo estis damaĝita per frosto la antaŭan jaron. Haage sukcesis plenumi la taskon de sia instruisto Seidel kaj ne nur redonis vivon al ĝi sed ankaŭ ĝustatempe florigis ĝin okaze de la menciita festo. Post kelkaj plukleriĝaj jaroj Haage revenis hejmen kaj iĝis helpisto ĉe Franz Anton. En 1822 Haage fondis etan propran entreprenon pri semaĵoj: li ankaŭ posedis plantidon de la "reĝino de la nokto". Malgraŭ malfacilaĵoj komence, la firmao evoluis al prospera entrepreno kaj kvazaŭ surkampigis la sciencan florkultivadon. Paralele al la ĉiutagaĵoj komercaj Haage ĉiam povis rezervi al si tempon por la ŝatokupo prikakta. Ene de mallonga tempo lia famo grandiĝis kaj lia kolekto taksitis unu el la plej grandaj kaj kompletaj.
Otero de Herreros
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 43,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 957 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male malgraŭ malgranda malaltiĝo post la 1970-aj jaroj ĝi fakte estis ĉiam ĉirkaŭ 1 000 loĝantoj dum la tuta jarcento ĉefe pro sia funkciado kiel serva urbo de la provinca ĉefurbo.
Friedrich Adolph Haage
Sukceso kaj graveco
Kialo de liaj sukcesoj estis ankaŭ liaj malfermiĝo al novaj aferoj. Li ekzemple estis unu el la unuaj ekspedaj hortikulturistoj uzante gazetanoncojn kiel reklamilon. Lia unua poŝtmenda listo pri produktoj aperis en 1824, nur du jarojn post la firmaofondo! Inter liaj klientoj estis eminentuloj kiel Goethe, Liszt aŭ Humboldt.
Otero de Herreros
Geografio
Ĝi distas 22 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Segovia, Ortigosa del Monte, Valdeprados, Vegas de Matute kaj El Espinar.
Friedrich Adolph Haage
Sukceso kaj graveco
Ankaŭ publike Haage tre aktivis. Li ekzemple kunfondis la erfurtan prihortikulturan societon nomita Erfurter Gartenbauverein. Li honore nomumitis ties direktoro. Post lia morto estis starigita en la Steiger-arbaro monumentego por li. Oni devas scii ke, kune kun August von Hedemann, li meritis pri la ekskursoceligo de tiu ĉi arbaro aranĝante multajn migradopadojn en ĝi. Liaj tre filoj Gustav Ferdinand, Friedrich Ferdinand kaj Adolf Haage dauriĝis sukcese la laboron patran.
Otero de Herreros
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La origina nomo de Otero de Herreros estis Ferreros (forĝistoj), por iama setlejo survoje al Valdeprados abandonita fine de la 15-a jarcento. La nova setlejo estis konstruita sur monteto. Oni supozas, ke la forĝistoj al kiuj aludas la nomo jam estis tie en epoko de romianoj rilate al elfosado kaj prilaborado de metaloj, pri kio ankoraŭ troveblas restaĵoj: fandofornejoj, putoj, kanaletoj kaj granda ŝtonrubejo ĉe Cerro de los Almadenes, kie estis registroj de minoj en 1601 el kupro kaj arĝento. La setlejo apartenis al Sexmo de San Martín de la Comunidad de ciudad y tierra de Segovia.
Friedrich Adolph Haage
Fonto
Biografio ĉe erfurt-web.de
Otero de Herreros
Historio
El 25a de Aŭgusto 1970 ĝis 28a de Februaro 1980 Ortigosa del Monte ne estis sendependa, sed submunicipo de la municipo Otero de Herreros.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis. Aparte gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kun malofta sonorilmuro sur sonorilturo kaj ermitejo.
Hůrka (Prášily)
Historio
En la jaro 1789 lasis Ignác Hafenbrändl en la vilaĝo konstrui preĝejon inicita al sankta Vincento Ferrer. Pli poste (1820) poste estis proksime konstruita tombeja kapelo de sankta Kruco, kiu servis kiel kripto de vitrofaristaj familioj de Abeleidoj kaj Hafenbrändlidoj. En Hůrka krom la vitrofarejoj kaj loĝkonstruaĵoj situadis ankaŭ kasteleto, hotelo Ĉe lago Laka, gastejo, poŝto, du muelejoj kaj arbaristejo.
Familio de Abeleidoj
La vitrofarista familio de Abeleidoj regis preskaŭ la tutan unuan duonon de la 19-a jarcento al la vitrofareja industrio en regiono de Železná Ruda. La produktoj (speguloj, tabulvitroj, kristalo kaj kolora vitro) el iliaj vitrofarejoj eksportiĝis en la tutan tiaman mondon. Jiří Kryštof Abele (1776–1833) apartenis al tiuj, dum kies gvidado atingis familio de Abeleidoj maksimuman prosperecon. Li proprumis vitrofarejojn sur Hůrka, Debrník, en Starý Brunst en Nový Brunst, en Alžbětín kaj Ludwigsthal. Post lia morto restis post li tri filoj: Kryštof, Ferdinand kaj Vilém. Post la morto de Jiří Kryštof Abele estis nomita la ĝenerala plenrajtito de la tuta postrestaĵo samkiel ankaŭ kuratoro de liaj neplenkreskaj filoj lia frato Ferdinand Abele (1792–1853). La administradon de pla praga fabrika deponejo gvidis lia frato Bedřich Abele (1795–1859). Disputoj inter Ferdinand, kiu zorgeme administris la familian posedaĵon, kaj Bedřich, kiu male pli damaĝis al la komerco pro sia frivola stilo de la vivo, gvidis fine al tio, ke Ferdinand transdonis en la jaro 1836 la gvidadon de la familia posedaĵo al sia nevo Kryštof Abele (1812–1878). La grandsenjora kaj diboĉa vivo de kelkaj anoj de la familio gvidis en la jaro 1845 al subita bankroto kaj diisfalo de la tuta ilia familia posedaĵo. La vitrofarista tradicio de la familio definitive finis en la kvara generacio de Abeleidoj fare de persono Kryštof Mikuláš Abele pli juna. Tiu el aŭkcia enspezo de la kasteleto sur Debrník lasis en Železná Ruda konstruigi (1877) unu jaron antaŭ sia morto (1878) luksan vilaon. Hodiaŭ troviĝas en ĝi Muzeo de Šumava kaj informcentro. La pluaj idoj de la familio de Abeleidoj poste dediĉis sin al aliaj profesioj.
La dudeka jarcento
Post la dua mondmilito la germana loĝantaro estis forŝovita. Nelonge post tio la municipo (kun escepto de Nová Hůrka) troviĝis en limregiona zono de fera kurteno, respekktive en soldata spaco kun pafekzercejo. La konstruaĵoj estis neniigitaj, kun ununura escepto de la tombeja kapelo, kiu transvivis ĝis fino de la komunismo, sed tre dezertigita. La kapelo onidire taŭgis kiel artileria gvatejo.
La 21-a jarcento
En la jaro 2006 sur la loko de Hůrka etendiĝas herbejoj, la eksan municipon rememorigas protektitaj aleoj de 116 aceroj kaj tilioj (Aleo Hůrka) kaj la kapelo, kiu estis en la ŝanĝo de la 21-a jarcento sekurigita kaj riparita. Sur la kapelo estas lokigita tabulo informanta pri la historio de la municipo kaj la memortabulo al viktimoj mortigitaj en la tempo de komunismo sur la ŝtatlimo – sektoro Šumava. En la ĉirkaŭaĵo estas kelke da tomboŝtonoj el la devena tombejo kaj ankaŭ nove reguligitaj.
Parto de la herbejoj per sukcesia evoluo surkreskas per lignaĵoj kaj ĝi ŝanĝiĝas tiel nature en arbaron.
Memorindaĵoj
La tombejan kapelon de sankta Kruco establis Jiří Kryštof Abele en la jaro 1820. En la kripto estis devene sepultitaj (en la vitraj ĉerkoj) 23 anoj de la familioj de Abeleidoj inkluzive de ilia familia kuracisto Josef Klostermann, la patro de Karel Klostermann, la ĉeĥa verkisto kun celigo al regiono de Šumava.
Danco kun kadavroj
En la jaro 1952 grupo de ebriaj soldatoj el proksima garnizono perforte enpenetris en la kripton, elportis la ĉerkojn eksteren, apogis ilin je muro kaj dispafis ilin. Post tio, kiam ili tiel "klase" aranĝis kontojn kun la anoj de "burĝaro" (kaj denove plifortigitaj per vodko), iuj el la soldatoj provis danci kun la mortintoj. Fine ili glatigis la restaĵojn de tiu ĉi agado per enfosado en la tombejo en Hůrka. Ĝis kelke da monatoj post tio ĉiuj soldatoj iom post iom mortis pri infekto el la kadavroj.
Mahanadi
Mahanadi estas grava rivero en Centrorienta Barato. Ĝi kolektas akvon el areo de ĉirkaŭ 141,600 kvadrataj kilometroj kaj havas totalan fluejon de 858 kilometroj. La rivero fluas tra la ŝtatoj Ĉatisgaro kaj Odiŝo.
3538 Nelsonia
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiajn plakoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego, Kalifornio). Tiuj plakoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al Elizabeth Nelson, sekretarino en la Observatorio de Hejdelbergo kaj en la Max-Planck Instituto pri astronomio.
Senador Firmino
(oficiale Município de) estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La urbo originis de la malnova vilaĝo Rocha, fondita ĉirkaŭ 1701. Ĝi iĝis distrikto en 1841 kun la nomo Conceição do Turvo, apartenanta al la municipo Piranga, kaj poste al tiu de Ubá, el kiu ĝi emancipiĝis la 17-an de decembro 1938.
Kafeja literaturo
Literaturo kafeja (germane: Kaffeehausliteratur) nomiĝas literaturaĵoj verkitaj aŭ komplete aŭ parte en kafejo. La aŭtorojn koncernitajn oni nomis kafejaj verkistoj (Kaffeehausliteraten). Centro de tiu ĉi literaturo estis Vieno, tamen iĝis kafeja literaturo ankaŭ en aliaj urboj de Eŭropo.
La epoko de literaturo kafeja
Sendube kafejoj en Vieno havis certan kulturan rolon jam antaŭe kaj tia rolo ekzistas ankaŭ de tempo al tempo hodiaŭ, tamen ĝia aparta funkcio kiel literatura laborejo la institucio kafeja viena havis dum la tempo de Fin de siècle, kiam antaŭ la eksplodo de la Unua mondmilito la dispartiĝo de Aŭstrio-Hungario de kelkaj jam antaŭsentitis. En atmosfero de diboĉo kaj dekadenco la aŭstria ĉefurbo konis kulminon de kultura kaj kreiva agadoj, la t.n. Moderno viena (Wiener Moderne). La forpelo kaj mortigo de judaj egburĝoj post Anschluss, kiuj ja gravegis intelekte, fino de kulmino kafejliteratura kvazaŭ aŭtomate venis, kvankam kelkaj el tiaj aŭtoroj daŭrigis laboron artistan eksterlande.
La kafejo servis al la aŭtoroj kiel inspirejo por sociaj studoj, spontaneverkado kaj felietono-farado. Literaturo nomitis simpla tempopasigado; ofte la tekstoj estas nur fragmentoj, notetoj, impresoj, pribabilaĵoj. Tiukontekste parolis Peter Altenberg de "viveltiraĵoj" (Extrakte des Lebens). Multaj intelektuloj pasigis multajn horojn enkafeje por interŝanĝoj kulturaj; konsumdevigo dumkafejside ne ekzistis. Je la fino de la 1880-aj jaroj fonditis en Kafejo Griensteidl fare de Hermann Bahr la grupo Jung-Wien. Post fermo de tiu ĉi kafejo en 1897 Kafejo Central iĝis pli kaj pli grava. Ankaŭ Kafejo Museum, dezajnite de Adolf Loos, kaj - ĉefe post la Unua mondmilito, Kafejo Herrenhof nombriĝis inter la vere gravaj literaturistaj kafejoj de Vieno.
Kutimuloj estis la verkistoj Alfred Adler, Peter Altenberg, Hermann Bahr, Richard Beer-Hofmann, Hermann Broch, Egon Friedell, Hugo von Hofmannsthal, Karl Kraus, Anton Kuh, Robert Musil, Leo Perutz, Ernst Polak, Alfred Polgar, Joseph Roth, Felix Salten, Arthur Schnitzler, Friedrich Torberg kaj Franz Werfel, sed ankaŭ pentristoj kiel Gustav Klimt, Egon Schiele kaj Oskar Kokoschka, la arkitektoj Adolf Loos kaj Otto Wagner kaj la komponistoj Franz Lehár kaj Alban Berg.
En urboj ekster Aŭstrio-Hungario ja estis kafeja literaturo, kiu tamen parte havis alian rolon. Ekzemploj jen: Odeon en Zuriko, Café du Dôme kaj Kafejo Flore en Parizo kaj en Ascona Kafejo Verbano. En Berlino menciindas Romanisches Café kaj Café des Westens. Tie troviĝis kafetrinkante i.a. Stefan Zweig, Erich Kästner, Ernst Deutsch, Gottfried Benn, Joachim Ringelnatz, Irmgard Keun kaj Grete Mosheim, Billy Wilder kaj Erich Maria Remarque. En Madrido menciindas Café Gijón ĉefe post la Hispana Enlanda Milito. La etoso de kafejaj literaturo kaj kunvivado estas priskribita en la romano La Colmena (La abelujo) de Camilo José Cela, kies agado okazas ĉefe en kafejo, kies posedantino, laboristoj kaj klientoj estas la ĉefaj roluloj de la verko.
Kafejo kiel laborejo
Stefan Zweig priskribis en sia fama nostalgioza verko Die Welt von Gestern junulajn jarojn feliĉe pasigitajn enkafeje tiumaniere:
Frauenkirche (Dresdeno, antaŭa gotika konstruaĵo)
La gotika Frauenkirche en Dresdeno estis la antaŭinta konstruaĵo de la baroka Frauenkirche de George Bähr. Ĝi ekestis en la 14-a jarcento kaj validis malgraŭ sia lokado ekster la urbomuregoj gis en la 16-a jarcento kiel ĉefa preĝejo de Dresdeno. La enkonduko de protestantiso en Saksujo en 1539 signifis turnopunkton en la historio de la preĝejo. Diservadon oni tie nuligis, la diservoj okazis senescepte en la Kruco-Preĝejo. Nur je 1559 en la Frauenkirche denove okazis diservoj, sed ĝi estis akirinta kompare kun la pli centre situanta Kruco-Preĝejo la staton de vilaĝa preĝejo por la pli malriĉa loĝantaro.
Frauenkirche kaj ĝia korto havis por la nobelaro kaj la alta burĝaro tamen apartan gravecon kiel tombejoj. Pro tio okazis protestoj de la loĝantaro, kiam oni volis malkonstrui la preĝejon kaj malkonsekri ties korton. Nur kiam la preĝejo estis treege disfalo-danĝera, oni povis realigi la planadojn por novkonstruado sub arĥitekto George Bähr. La konstruado de la baroka Frauenkirche kaj la plua uzado de la gotika preĝejo komence okazis paralele, antaŭ ol oni devis malkonstrui la malnovan Frauenkirche en 1727, por ne malhelpi la konstruadoprogreson.
Diversaj ekipaĵeroj de la gotika Frauenkirche konserviĝis, inter ili preĝejaj ujoj kaj la predikejo. Unu sonorilo de la gotika Frauenkirche ankoraŭ nun sonas en la rekonstruita Frauenkirche de Bähr. Tie same kiel ankaŭ en la dresdena Kruco-Preĝejo kaj en la urba muzeo estas ekpoziciitaj tomboŝtonoj kaj epitafoj el la Frauenkirche kaj ties korto.
Montoj de Toledo
La Montes de Toledo aŭ Montoj de Toledo estas montaro de la Iberia Duoninsulo, kiuj separas la basenon de la rivero Taĵo disde tiu de la Gvadiano. Ĝi longas maksimume de oriente okcidenten ĉirkaŭ 350 km kaj larĝas maksimume ĉirkaŭ 100 km en la ĉirkaŭaĵoj de Sonseca kaj Puertollano. La mezaveraĝa larĝo estas de ĉirkaŭ 50 km. La plej alta pinto estas okcidente en la Sierra de Guadalupe, kie la monto de La Villuerca (provinco de Cáceres) atingas alton de 1.603 m. La montaro estas la norda limo de La Mancha en la regiono Kastilio-Manĉo kaj la centrokcidenta parto de Ekstremaduro.
El la Montoj de Toledo eliras riveroj kiel la rivero Algodor (95 km longa kaj 1250 km² de baseno), la rivero Almonte (alfluantoj de la rivero Taĵo maldekstre) kaj la rivero Amarguillo (alfluanto de Gvadiano dekstre). Ĝi inkludas la protektitan naturejon de la Nacia Parko Cabañeros. La Montoj de Toledo nomigas distrikton de la provinco de Toledo kaj alian distrikton de la provinco de Ciudad Real, kiuj estas najbaraj.
Sektoroj de la Montoj de Toledo
La jenaj zonoj aŭ sektoroj:
Montoj de Toledo propre: montaroj de la provincoj de Toledo kaj Ciudad Real en la sudokcidento de la unua kaj nordokcidenta de la dua. Ili formas la orientan kaj centran kernon de la montaro. Estas pintoj kiel Rocigalgo (1447 m), Corral de Cantos (1421 m), Peñafiel (1419 m) aŭ Amor (1379 m), en la sierras de Los Yébenes, San Pablo, de La Jara, Macizos de Montalbán, Macizos de Rocilargo kaj aliaj.
Okcidente estas la Sierras Centrales Extremeñas (Centrekstremaduraj montaroj): Sierra de Altamira: situa en la norda limo inter Ekstremaduro kaj Kastilio-Manĉo. La pintoj plej altaj estas Riscos Altos (1324 m) kaj Risco de las Moras (1279 m). La rivero Guadarranque separas tiun montaron el tiu de Guadalupe. La montopasejo de San Vicente (805 m) estas komunikejo inter la provincoj de Toledo kaj Cáceres en tiu montaro.
Sierra de Guadalupe: pli okcidente. Situa oriente de la provinco de Cáceres en kies centra kerno, konata kiel Sierra de las Villuercas (nomon kiu ofte ricevas la tuta montaro), estas la pinto de La Villuerca kiu pro siaj 1603 m estas la tegmento de la montaro. Aliaj pintoj estas Cervales (1441 m), Carbonero (1428 m), Ballesteros (1342 m), Sobacorbas (1320 m) aŭ Risco Redondo (1287 m). Tie naskiĝas la riveroj Almonte aŭ Ibor kiuj iras al la Taĵo, kaj la rivero Ruecas kaj la Guadalupejo kiuj iras al Gvadiano.
Sierra de Montánchez: estas la montoj de la centrosudo de la provinco de Cáceres kies plej alta pinto estas la samnoma kun 995 msmn en kies deklivo troviĝas la fama vilaĝo Montánchez. Aliaj pintoj estas: Cancho Blanco (955 m) kaj Alijares (786 m). Tie naskiĝas riveroj kiel Salor (alfluanto de la Taĵo maldekstre), Tamuja (alfluanto de la rivero Almonte) kaj Aljucén (alfluanto de la Gvadiano maldekstre).
Sierra de San Pedro: situa en la limo inter la provinco de Cáceres kaj la provinco de Badajoz okcidente kie malsupreniras la alteco de la Montoj de Toledo okcidenten (jam inter 300 kaj 700 m). Ĝi posedas grandan ekologian valoron kile montro de la mediteraneaj flaŭro kaj faŭno. La plej altaj pintoj estas: Torrico de San Pedro (702 m), Atalaya (624 m), Chorlo (624 m), Morrón del Cotarro (615 m), Manzano (610 m). Tie naskiĝas la riveroj Zapatón (alfluanto de la rivero Gévora), kaj Rivera de Aurela (kiu iras al Taĵo).
NGC 5803
NGC 5803 (aliaj indikoj — NPM1G -13.0470, PGC 53609) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ricardo Alves Pereira
Ricardo Alves Pereira (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo en Japanio, Atlético Paranaense, ABC, Ponte Preta, Figueirense, América, CRB, Linense kaj Londrina de Brazilo, FC Dallas de Usono, Daejeon Citizen de Suda Koreio kaj Lobos BUAP de Meksiko.
(54686) 2001 DU8
(54686) 2001 DU8 estas tre malgranda, hela, terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝia tre klinata orbito pasas prokime de tiu de Marso sed pro ĝia granda orbita klinangulo ĝi restas malproksime de la Tero:
(18248) 3152 T-2
(18248) 3152 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
(14248) 2000 AF56
(14248) 2000 AF56 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Partido Judicial de Segovia
La Partido Judicial de Segovia estas unu el la kvin partidos judiciales (jurisdikciaj partioj) el la provinco Segovio, Hispanio. La ĉefurbo de tiu administracia partio (nº 1) estas la urbo kaj municipo Segovio.
Ĝi enhavas 104 176 loĝantojn (2010) kaj estas formata de 55 municipoj, kun reprezentado de 15 provincaj deputitoj. Ĝi estas kun granda diferenco la plej loĝata el la kvin jurisdikciaj partioj de la provinco kaj tiu kiu havas pli da municipoj.
Ĝi okupas geografie la sudorientan parton de la provinco.
10261 Nikdollezhalʹ
10261 Nikdollezhalʹ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetunian akademiano Nikolaj Antonoviĉ Dolleĵal (cirile : Николай Антонович Доллежаль, 1899 — 2000) spertulo pri elektrotekniko, ĉefa planisto de la nuklea reakciujo por la unua nuklea centralo en la mondo lokita en Obninsk, ĉirkaŭ 120 km sudokcidente de Moskvo.
Planet Word (lingvomuzeo)
Planet Word (lit. Planedo Vorto) estas prilingva artomuzeo kiu malfermis en Vaŝingtono en oktobro 2020. Ĝi troviĝas en Franklin Square en la historia konstruaĵo de la lernejo Franklin.
Ĝi dediĉas atenton al temoj kiel la historio de la angla lingvo, kiel infanoj lernas vortojn kaj kiel muziko kaj reklamo uzas vortojn.
La muzeo havas maltipan aliron al muzeaj aranĝoj pro reimagi la modernan muzean sperton. La muzeo estas la unua en la mondo uzante en siaj 10 galerioj voĉ-aktivitan teknologion per kiu vortoj kaj lingvoj ekvivas.
La muzeo estis kreita fare de Ann B. Friedman, filantropo kaj iama instruistino kies edzo estas Tom Friedman, kolumnisto ĉe The New York Times.
Speaking Willow
Speaking Willow estas metala skulptaĵo, simila al ploranta saliko, ludas voĉajn registraĵon en 364 diversaj lingvoj dum vizitantoj pasas sub ĝiaj branĉoj. La artaĵo kiu estas interaktiva skulptaĵo de sono kaj lumo fare de la meksika-kanada multmedia artisto Rafael Lozano-Hemmer. La arbo estas metaforo pri la interligiteco kaj unikeco de ĉiuj lingvoj, sed kiu ankaŭ ankaŭ volas substreki, ke tiuj lingvoj estas fragilaj kaj bezonas protektadon, ĉar kiam lingvo mortas kune kun ĝi mortas komunumo, mortas ankaŭ parto de ĝia kulturo, heredaĵo. Ĝi estas celebrado de la diverseco de lingvoj. Temas pri interaktiva skulptaĵo en formo de arbo kiu detektas moviĝon kiam iu eniras la muzeon. Laŭ la artisto, lia verkaro celas doni aliajn funkciojn al arkitekturaj konstruaĵoj, por ke ili interagu kun civitanoj.
En dek tn. 'voĉ-aktivitaj' galerioj, vizitantoj povas uzi siajn voĉojn por interrilati kaj partopreni ekspoziciaĵojn dum ili aŭskultas gvidantojn aŭtorojn kaj ĉiutagajn homojn, kiuj kundividas, kion lingvo signifas por ili. En enkonduka galerio (Where Do Words Come From?) trovigas murego kun pli ol 1,000 tridimensiaj vortoj kiuj estas vivigitaj i.a. pere de demandoj de vizitantoj kaj respondoj en formo de vigla kombinaĵo de sono, animacio kaj lumefektoj. Per tiu interaktiva muro oni celas trakti stereotipojn kaj miskomprenojn pri kiel lingvo funkcias.
The Spoken World (La parolita vorto), kiu unuavice montras timigan diversecon de lingvoj el la tuta mondo, estas galerio kie vizitantoj povas bildkonversacii kun denaskaj parolantoj de 30 diveraj lingvoj el ses kontinentoj, iuj vaste parolataj kaj multaj el ili maloftaj aŭ endanĝerigitaj. La muzeovizitantoj konatiĝas pere de bildekranoj kun parolantoj el la tuta mondo kaj lasas ilin malkovri tion kio estas unika pri sia propra lingvo. La muzeo estas tiucele ekipita de A/V-teknologio, kiu ebligas al vizitantoj interparoli kaj interagi kun homoj el la tuta mondo en virtuala ĉirkaŭaĵo kvazaŭ ili estas en la sama ĉambro.
En la galerio Word Worlds eblas pentri per "inteligentaj" (ciferecaj) farbobrosoj, ekzemple superprentri avidilan scenon 'superreale' transformigas ĝin al fluganta tapiŝo. Tia interaga ludo infanoj adoras kaj ĝi beligante la sperton en arta formo.
Ĉiuj eksponaĵoj povas esti ĝisdatigitaj per nova enhavo: novaj kantoj, novaj ŝercoj, novaj pentraĵoj kaj novaj libroj. La muzeo gastigas ankaŭ prelegejon, bibliotekon, restoracion kaj butikon. Oni organizas serion de koncertaj programoj, prezentoj kaj eventoj. La organizantoj celas per la muzeo fortigi la demokration, helpante malaltigi analfabetismajn indicojn en Usono ĉar 32 milionoj da plenskrekuloj ne aŭ tro malmulte akiris legoscion.
Taucha
Taucha estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Carlos Manuel de Céspedes y Quesada
Carlos Manuel de Céspedes y Quesada n. la 12-a de aŭgusto 1871 en Novjorko, Usono - m. la 28-a de marto 1939, en El Vedado, Havano, Kubo. Li estis kuba politikisto, filo de la Patro de la Patrio Carlos Manuel de Céspedes, estis provizora prezidanto de la Kuba Respubliko de la 12-a de aŭgusto 1933 ĝis la 4-a de septembro 1933.La penoj realigitaj por garantii la laŭleĝan transmisiadon de la prezidanteco de la respubliko post la falo de regado de la Generalo Gerardo Machado, respondis la celon eviti ke Kubo restus sen registaro kaj laŭ la terminoj de la traktato de rilatoj inter Kubo kaj Usono (Amendo Platt), Usono rajtis interveni kaj altrudi provizoran registaron.
Danke al lia elektado la afero pri internacia agnoskado kaj stabileco de la normala evoluo de la respubliko estis garantiata. La nova registaro komencis siajn funkciojn meze de granda revolucia fervoro. Lia mallonga regado suferis la konsekvencojn de la reganta kaoso kaj konfuziĝo kiuj regis la nacion post la falo de la diktatoro Generalo Gerardo Machado; li intencis bremsi la reprezaliojn kaj atakojn kontraŭ la partianoj de la antaŭa reĝimo, disiĝis la Kongreso kaj nuligis la konstitucion de 1928, restituante tiun de 1901. Tiuj ĉi agadoj kvankam iĝis lia regado kiel revolucia ne sufiĉis por kontentigi la ambiciojn de opoziciaj organizoj kiuj konsideris al Céspedes kiel rezulto de la perado de Usono.
La junaj militistoj kiuj kontrolis la novan registaron komencis konspiri kontraŭ li, kune kun la grupo de aktivistoj de la ĉefaj opoziciaj movadoj kiuj estis reprezentitaj en la palaco, kun la celo elekti novan prezidanton, eĉ la nacia polico apogis la decidon, kio igis al Céspedes sen fortoj por rezistado, cedi. Li forlasis la palacon kaj retiriĝis al sia hejmo kaj la registaro restis sub la Kvinopo formata de Ramón Grau San Martín, Sergio Carbó, Guillermo Portela, José Miguel Irisarri kaj Porfirio Franca; tiu Kvinopo ne estis internacie agnoskata, pro tio post malmulta tempo ĝi estis disigita, kaj nomumita Ramón Grau San Martín kiel nova prezidanto.
Ebligen (stacidomo)
Ebligen estas fervoja stacidomo en Brienz, Svislando.
NGC 5804
NGC 5804 (aliaj indikoj — UGC 9627, MCG 8-27-38, ZWG 248.32, KUG 1455+498A, IRAS14554+4952, PGC 53437) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antal Osztrovszky
Antal Osztrovszky [ostrovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Osztrovszky Antal estis hungara kemiisto, profesoro.
Antal Osztrovszky naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Antal Osztrovszky akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1909, poste li laboris en Gödöllő, kie li okupiĝis pri destilado de alkoholoj. Inter 1918 kaj 1938 li laboris en simila uzino - eĉ li estis uzinestro - sed jam en sia naskiĝurbo. En 1922 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. En 1928 li doktoriĝis, en 1938 li estis nomumita publika ordinara profesoro. Li okupiĝis pri produktado de diversaj alkoholoj, vinagroj.
Kentaro Shigematsu
Kentaro Shigematsu (重松 健太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Avispa Fukuoka, Ventforet Kofu, Ehime FC, Tochigi SC, FC Machida Zelvia kaj Kamatamare Sanuki.
Borbála Faragó
FARAGÓ Borbála (farago:) estis hungara eldoneja redaktoro naskita en Arado la 4-an de aŭgusto 1814 kaj mortinta en Berno la 29-an de januaro 1975.
Pirenea kapro
La Pirenea kapro aŭ  Hispana ibekso (Capra pyrenaica) estas unu de la specioj de bovedoj de la genro Capra kiu ekzistas en Eŭropo. La aliaj specioj de la genro estas la ibekso, alpa ibekso aŭ kapro de Alpoj (Capra ibex), la siberia ibekso (Capra sibirica), la tur de okcidenta Kaŭkazo (Capra caucasica), la tur de orienta Kaŭkazo (Capra cylindricornis), la natura kapro aŭ bezoar (Capra aegagrus), la markoro (Capra falconeri), la Siria ibekso (Capra nubiana) kaj la Etiopia kapro (Capra walie). Antikve ĝi estis disa tra la sudo de Francio, Andoro, Hispanio kaj Portugalio, la iberia ibekso estas endemismo kiu aktuale troviĝas ĉefe en la montaraj areoj de Hispanio kaj norda Portugalio.
Scaletta Zanclea
Scaletta Zanclea estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Itala kaj Messina.
La loĝloko situas je la orienta marbordo de Sicilio sude de la urbolimoj de Mesino apud la aŭtoŝoseo A 18/E 45 kaj la fervojo al Taormina kaj Katanio. La komunumo konsistas el la urbopartoj Scaletta Marina, Scaletta Superiore, Guidomandri Marina kaj Guidomandri Superiore. Suda najbara komunumo estas Itala.
Kastelo de la familio Ruffo, princoj de Scaletta je montopinto (Scaletta Superiore) estas la plej konata vidindaĵo de la urbeto, enhavanta kulturhistoriajn kolektaĵojn. Ĝi estis konstruita dum la 13-a jarcento sub la aŭspicio de imperiestro Frederiko la 2-a. Alia vidindaĵo estas la rom-katolika preĝejo San Nicolò el la 17-a jarcento.
Je la 1-a de oktobro 2009 katastrofa ŝlim-lavango, kaŭzata de pluvego, detruis parto de la urbo kaj ĉirkaŭ 35 homoj perdis siajn vivojn; tiam estis detruata ankaŭ la valora historia konstruaĵo Palazzetto Ruffo en Scaletta Marina.
Kuba Aŭtentika Revolucia Partio
La Kuba Aŭtentika Revolucia Partio Partido Revolucionario Cubano (Auténtico) aŭ Partido Auténtico, PRC (A) estis kuba politika partio fondita la 8-a de februaro 1934 de Ramón Grau San Martín. Ĝi estis kune kun la Ortodoksa Partio, unu el la du ĉefaj partioj de Kubo antaŭ la kastrisma revolucio. La partio gajnis la prezidentajn balotadojn dufoje: Ramón Grau San Martín (1944-1948) kaj Carlos Prío Socarrás (1948-1952).
Politika Agado
En 1933, estis venkita la longa diktatoreco de Gerardo Machado (1925-1933) kaj post provizoraj registaroj estis elektita Ramón Grau San Martín kiel prezidanto apogata de la studenta revolucia movado, organizata de la Studenta Revolucia Direktorio, kiu ankaŭ estis forigita de la prezidanteco la 14-a de januaro 1934, pro la Generalo Fulgencio Batista. Tiu ĉi periodo konata kiel «la registaro de la 100 tagoj» estis karakterizita de kelkaj progresismaj leĝoj kiuj restis en la populara memoro kiuj konstruis la popularecon de Grau.
Tuj post la forigado al Grau San Martín kaj al aliaj politikaj gvidantoj, kiel Eduardo Chibás, fondis la Kuban Aŭtentikan Revolucian Partion, pro inspiro de la Kuba Revolucia Partio fondita de José Martí en 1892 kiu atingis la sendependiĝon.
En 1944, post kvar jaroj da demokratia regado de Fulgencio Batista, Ramón Grau San Martín estis elektita prezidanto de granda nombro de la plimulto de la loĝantaro. Dum tiu ĉi periodo, la senatano kaj sekvanto de Grau, Eduardo Chibás, disiĝis de la Aŭtentika partio, denuncante la koruptadon de la estraranoj kaj fondis la Ortodoksan Partion en 1947.
Dum la balotadoj de 1948 la Aŭtentika Partio denove gajnis la prezidantecon rezultante kiel elektito Carlos Prío Socarrás (1948-1952), kiu estis venkita en 1952 pro ŝtatpuĉo de la Generalo Fulgencio Batista.
La 2-a de junio 1953 la eksprezidanto de Kubo, Carlos Prío Socarrás, prezidanto de la Aŭtentika Partio, kaj Emilio Ochoa, prezidanto de la Ortodoksa Partio, kune al gvidantoj de aliaj partioj kaj ideologioj, subskribis la Montrealan Ĉarton aŭ Montrealan Pakton kiu establis minimuman politikan programon kontraŭ Batista: restituante la Konstitucio de 1940, kunvokante la liberajn balotadojn sen Batista kaj formado de provizora registaro kiu orgigus la elektadojn.
Emmanuel Le Ray
Emmanuel René Le Ray (naskiĝinta en la en Rennes, kajo de Nemours , kaj mortinta en 1936) estis franca arkitekto.
Li estis la filo de Louis Auguste Leray kaj de Céline Alexandrine Le Harivel.
Arkitekto de la urbo Rennes de 1895 ĝis 1932, precipe sub la urbestrado de Jean Janvier (1908-1923), li estis la antaŭuzanto de la ferbetona slabo en Bretonio kaj la desegnisto de multaj publikaj kaj privataj konstruaĵoj, kiaj : la lernejo pri medicino kaj farmacio, la finkonstruo de la komerca palaco en Rennes (nun centra poŝtoficejo de la urbo), la spektaklejo de la Cité, la naĝejo Saint-Georges, la panteono de Rennes, la monumento al la mortintoj, kiu situis ĉe la bulvardo de 'la Liberté', la nuna liceo Robidou, la preĝejo Saint-Aubin, la lernejgrupo Liberté, la enira krado de la parko Thabor (strato de Parizo), la centraj haloj ĉe la bulvardo de 'la Liberté', la konstruaĵo de Galeries Lafayette…
Li estis unu el la unuaj instruistoj de la nacia supera lernejo pri arkitekturo de Bretonio. Inter liaj lernantoj estis la arkitekto Alexandre Miniac.
Korao (teritoria divido)
La Korao (aŭ kora) estis unu de la teritoriaj dividoj en kiuj estis dividita Al-Andalus, nome la islama antikva Iberio, dum la epoko de la Emirlando kaj de la Kaliflando. Ĝi kunekzistis (koincidis) kun alia teritoria divido nome markio ("thagr"), kiu supermetiĝis al koraoj en la limaj zonoj kun kristanaj regnoj. Ambaŭ konstituis la organizadon teritorian alandalusan.
Carl Bauer
Carl BAUER [karl baŭer] (naskita en 1993) estas germana esperantisto.
Carl venas de Malchin kaj nun estas lernanto en Rostock. Li eklernis Esperanton en januaro 2010 kaj estis elektita prezidanto de Germana Esperanto-Junularo en decembro 2011. En decembro 2013 lin sekvis Annika Förster.
Ordeno de la Ora Ŝaffelo
La Ordeno de la Ora Ŝaffelo estas kavalira ordeno fondita en 1429 de la Duko de Burgonjo kaj Grafo de Flandrio, nome Filipo la 3-a, por celebri sian edziĝon kun la portugala princino Isabel de Avis, filino de la reĝo de Portugalio Johano la 1-a, en la urbo Bruĝo. Ĝi estis kreata laŭ la modelo de la Ordeno de la Ĝartero de Anglio, kies membro Filipo estis elektita en 1422, sed dediĉata al Sankta Andreo (Filipo estis malakceptinta tiun elekton por ne ofendi la reĝon de Francio).
Same kiel ĉe ties angla modelo, la ordeno estis dekomence limigita al malgranda nombro de kavaliroj, unue 24 sed poste pliigita al 30 en 1433 kaj al 51 en 1516. La membroj de la ordeno ne povis esti «herezuloj» kaj pro tio ĝi iĝis simbolo nur katolika dum la Reformacio. La insigno konsistas el kolringo de interplektitaj ĉeneroj el juveloj kun blua emajlo kaj ruĝaj radioj fina per pendita Ora Ŝaffelo aŭ Ora ŝaffelo ĉio el emajla oro. Estas du versioj pri la signifo de la ŝaffelo, el kiuj unu aludas al la mito de Jazono kaj la Ora ŝaffelo, dum la alia vidas originon en la biblia rakonto de Gedeono kaj la ŝafo proponita al Dio kiel oferbuĉo kaj danko pro la venko atingita kontraŭ madianitoj. La fajraj ĉeneroj aludas al la moto, kiun la propra duko ĉiam kunportis sur siaj armiloj: «Ante ferit quam flamma micet» («Vundu antaŭ oni vidu la flamon»).
La granda superuleco korespondis al la reĝo de Hispanio per buleo de la papoj Gregorio la 13-a, de 1574, kaj de Klemento la 8-a, de 1600. Tio ĉar post la edziniĝo de la heredontino de la krono de Burgonjo, Maria kun la arkiduko Maksimiliano la 1-a, la ordeno iĝis ligata al la Habsburgoj, kaj poste al la hispanaj Habsburgoj.
Grandaj Superuloj de la Ordeno
Post la morto de Karlo la 2-a, la du pretendantoj al la trono, nome Filipo de Anjou (estonta Filipo la 5-a) kaj la arkiduko Karlo (estonta imperiestro Karolo la 6-a (Sankta Romia Imperio)), montriĝis kiel grandaj superuloj de la Ordeno.
En 1725, traktato inter ambaŭ estroj agnoskis por Karolo la 6-a la konsideron de granda superulo dumvive. Post lia morto, la imperiestroj de la Sankta Germana Romia Imperio dekomence kaj poste tiuj de Aŭstrio konsideriĝis kiel grandaj superuloj de la aŭstria branĉo de la Ordeno, sen atenti pri la protestoj de la hispanaj reĝoj, kiuj ĉiam plendis pro tiu senlegitimeco.