cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lidzbark Warmiński
Urba historio
Jan Chłosta (2002): Słownik Warmii: historyczno-geograficzny, Littera, Olsztyn.
Theodore Ayrault Dodge (2014): Napoleon: A History of the Art of War, Pickle Partners Publishing, San Francisko.
Erwin Gatz (1990): Die Bischöfe des Heiligen Römischen Reiches 1198-1448,Duncker & Humblot, Berlino.
Arthur Hintz (1927): Burg Heilsberg: ein Geschichtsbild, Heilsberg Schlossbauverein, Lidzbark Warmiński (Heilsberg).
Manfred Hübner (1994): Das Herz Preußens. Das Bartnerland im Rahmen der preußisch-deutschen Geschichte von den Anfängen bis zur Gegenwart, Institut für Landeskunde Ost und Westpreussens, Oberschleissheim.
Alfred Krassuski (1971): Kreis Heilsberg im Ermland, Kreisgemeinschaft Heilsberg, Osnabrück.
Władysław Ogrodziński (1958): Lidzbark Warmiński, Arkady, Varsovio.
Władysław Ogrodziński (2008): Pochwała Lidzbarka, Pracownia Wydawnicza „ElSet”, Olsztyn.
Digby Smith (1998): The Napoleonic Wars Data Book, Greenhill, Londono.
Stanisław Srokowski (1928): Heilsberg (Licbark), perła Warmji, Strażnica Zachodnia, Poznano.
Stanisław Srokowski (1946): Miasta i ludzie Prus Wschodnich, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Varsovio.
Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski (1884): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, volumo 5, Nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, Varsovio.
Eksteraj ligiloj
<!--
-->
Clematis patens
Clematis patens estas floranta ĉiamverda grimpoplanto de la genro Clematis. Kiel multaj membroj de tiu genro, ĝi estas ŝatata per ĝardenistoj kaj hortikulturistoj pro siaj mirindaj grandaj floroj. Philipp Franz von Siebold konigis ĝin en Eŭropo.
Nomo
La specia epiteto patens (lat.) signifas en Esperanto malferma aŭ disstaranta.
Kulturvarioj
La klemata specio Clematis patens havas multajn kulturvariojn kiu malsimilas en koloro kaj grandeco de la floroj.
(19050) 1162 T-1
(19050) 1162 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
1384 Kniertje
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉefrolulino de la dramo "Op Hoop van Zegen" (Je Bona Espero) de la nederlanda verkisto Herman Heijermans.
Ayerbe
Ayerbe [aĜERbe] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas norde kun Loarre kaj Las Peñas de Riglos, oriente kun Loscorrales kaj okcidente kun Biscarrués kaj Murillo de Gállego. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Gállego norde de la Akvorezervejo Sotonera. La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Losanglis kaj Fontellas.
La loĝloko Ayerbe mem (582 msm) estas je 28 km okcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-125 ĝi estas komunikata kun Biscarrués sudokcidente, laŭ la A-1202 kun Santa Eulalia de Gállego okcidente, laŭ la A-132 kun pli fora Murillo de Gállego, laŭ la A-1206 kun Loarre nordoriente kaj laŭ la A-132 kun Loscorrales sudoriente. La urba kerno ĉirkauas du placojn ĉe kiuj estas la iama palaco de la Markzioj de Ayerbe (16-a jarcento), deklarita Histori-Arta Monumento la 3an de junio 1931.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La guberniestro de Zaragozo Yahyà b. Mundir al-Muzaffar (1022-1036) pro la minaco de la reĝo de Navaro Sanĉo el Mayor (1000-1035) ordonis la konstruadon de defenda kastelo por la ebenaĵo, ĉe kiu kreskiĝis setlejo.
En la jaro 1083 konkeris Ayerbe la aragona reĝo Sancho Ramírez kaj ordonis reloĝigi la lokon. Je la morto de Petro la 1-a, Ayerbe estis parto de la doto de lia dua edzino, nome la reĝino Berta. Inter la jaroj 1118 kaj 1122 la reĝo de Aragono Alfonso la 1-a kreis setlejon sur la altebenaĵo iom sude de la monteto. En 1276 la reĝo Jakobo la 1-a de Aragono lasis al sis filo Petro, barono de Grañén, Robres kaj Arnueso, la kastelon kaj urbon de Ayerbe. La 8an de majo 1366 Petro la 4-a de Aragono donis al Pedro Jordán de Urriés la kastelon kaj urbon de Ayerbe kaj ties teritorion.
Estante Ayerbe baronlando, pli ol dudek Urriés estis senjoroj de la loko, inter kiuj elstaras Hugo de Urriés kiu konstruigis en la 16-a jarcento la palacon kiu ĝis nun hegemonias ĉe la placoj. La 26an de junio 1709 la reĝo Filipo la 5-a donis al la urbo honorajn titolojn pro ĝia apogo en la Milito de Hispana Sukcedo. En la Milito de Hispana Sendependigo kaj la sekvaj karlismaj militoj la loko sufreis damaĝojn sed tio ne malhelpis la kreskojn.
Fine de la 19-a jarcento la alveno de la fervojo prosperigis la komercon. Tamen en la 1970-aj jaroj, oni fermis la internacian stacion de Canfranc, pro kio Ayerbe perdis multajn laborlokojn kaj sekve multajn loĝantojn.
La Nobel-premiito Santiago Ramón y Cajal loĝis dek jarojn en Ayerbe kaj tiukadre estas en la urbo prie muzeo kaj interpretejo. Krome, la Publika Biblioteko de Ayerbe enhavas fakon "Cajal" kun pli ol 250 verkoj kaj dokumentoj disponeblaj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Ayerbe mem: oni malaltiĝis el 2 379 loĝantoj en 1910 (ĝia pinto) ĝis nunaj 959 loĝantoj (2021). En la totalo de la municipo oni malaltiĝis el 2 727 loĝantoj en 1910 (ĝia pinto) ĝis nunaj 1 059 loĝantoj (2021).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. Plej gravas la funkciado de la urbo kiel dormurbo de la proksima provinca ĉefurbo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas jenaj:
3678 Mongmanwai
3678 Mongmanwai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Sev (rivero)
Sev ( Сев) estas rivero en la eŭropa parto de Rusio. Ĝi estas la maldekstra branĉo de rivero Nerussa, en kiun ĝi enfluas apud setlejo Usuĥ, (Suzemka distrikto, Brjanska provinco). Longeco de la rivero Sev egalas 88 km.
Thomas Bodley
Tomaso Bodlejo (1545-1613) estis angla diplomato, bibliotekisto, filologo, erudiciulo, helenisto, hebreisto, fondinto de la Biblioteko Bodlejana, la biblioteko de la Universitato de Oksfordo, fondita en 1597. En 1597, Sir Tomaso Bodlejo, pripensante la ruinigan kondiĉon pri la biblioteko de la Duko Humphrey (1390-1447), kaj decidinte proprakoste ekplenumi ties restoracion, skribis leteron, datitan en Londono, la 23-an de januaro, al Dro. Ravis, rektoro de la Preĝejo de Kristo kaj vico-kanceliero, proponante la restaŭradon de la menciita biblioteko, kaj difinis jaran valoron por la aĉetado de libroj kaj pago de la oficistoj komisiitaj pri ties zorgado.
Sev (rivero)
Ĝi originas proksime de la vilaĝo Gremjaĉij, Ĥomutovskij distrikto, Kurska provinco kaj portas siajn akvojn en la nord-okcidentan direkton. Ĝi apartenas al la baseno de Dnepro rivero enfluanta la Nigran maron.
Thomas Bodley
Lia patro nomiĝis John Bodley, kaj estis protestanta komercisto kaj decidis vivi eksterlanden anstataŭ resti en Anglio sub la regado de la katolika reĝino Maria la 1-a (1516-1558). La familio, inklude de Josias Bodley (1550-1618), plej juna frato de Thomas Bodley, kaj la dekjara Nicholas Hilliard (1547-1619), kiu estis adoptita de liaj gepatroj, amikoj de la familio Bodley, serĉis rifuĝon en la Duklando de Klevo, kaj restis en la urbo de Vezelo, tiam apartenanta al la imperia libera urbo de Frankfurto, antaŭ ol eventuale instaliĝi en Ĝenevo, hejmo de la Kalvinismo kaj granda nukleo por la reformacio.
Sev (rivero)
Etimologio de la vorto Sev havas kelkajn versiojn. Plej verŝajne ĝi originis el sanskrita vorto "syava" (darka). Ankaŭ meritas diskuton signifo "Semado" el la rusa homonimo Сев.
Thomas Bodley
Tie, Tomaso havis la oportunon studi en la akademio ĵus fondita de Johanno Kalvino (1509-1564). Li vizitadis la lecionojn pri teologio faritajn de Teodoro Beza (1519-1605) kaj la propra Kalvino kaj ofte vizitiris al la mesoj kondukitaj de John Knox (1510-1572). Li lernis la grekan kun Mateo Beroaldo (m. 1576) -- mentoro de Agrippa d'Aubigné (1552-1630) --, kaj la hebrean kun Antoine Rodolphe Chevallier (1523-1572). La studado de ĉi tiuj idiomoj restis kiel longedaŭraj pasioj en la vivo de Bodlejo.
Sev (rivero)
El la nomo de la rivero venas nomo de la antikva urbo Sevsk fondita en 1146, kiu estas ĉefurbo de Sevskij distrkto de Brjanska provinco. Sev riveron nutras per siaj akvoj pluraj alfluantaj riveretoj: Vasko, Amara Pomujo, Lemeŝovko, Sosnico, Stenega, Taro, Ulj k.a.
Dum la Granda Malordo la 21-an de januaro 1605 sur bordoj de Sev rivero okazis Batalo ĉe Dobriniĉi inter armeo de la Rusa Carlando kaj milittrupoj de Falsa Demetrio la 1-a havinta gravan signifon en historio de Rusio.
Thomas Bodley
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> HumphreyGloucester.jpg|Humphrey de Lankastro (1390-1447) Hans_Holbein_d._J._049.jpg|Henriko la 8-a (1491-1547) Portrait_john_calvin.jpg|Johanno Kalvino (1509-1564) Knoxbezaicones.jpg|John Knox (1510-1572) Anthonis Mor 001.jpg|Maria la 1-a (1516-1558) Theodore-de-Beze-2.jpg|Teodoro Beza (1519-1605) FranceNormandieMontchampEglise.jpg|Antoine Chevallier (1523-1572) Elizabeth_I_Rainbow_Portrait.jpg|Elizabeta la 1-a (1533-1603) Nicholas_Hilliard_021.jpg|Nicholas Hilliard (1547-1619) AgrippaAubigne.jpg|Agrippa d'Aubigné (1552-1630) Musée national du Château de Pau - Portait d'Henri IV en Mars - Ambroise Dubois P 81 20 1.jpg|Henriko la 4-a (1553-1610) </Gallery> </Center>
Yandex Transporto
Yandex Transporto (Яндекс.Транспорт) estas la spurilo de publika transporto posedata de la rusia firmao Yandex. Ĝi ebligas al la uzantoj spuri movadon de publikaj veturiloj laŭ mapo, konstrui itinerojn kaj prognozi alvenon de necesa veturilo al haltejo. La servo funkcias ekde 2014.
Historio
Moviĝantaj markiloj de publikaj veturiloj aperis sur Yandex Mapoj en 2012. Sed enketo aranĝita post unu jaro montris, ke tiun funkcion uzis nur 0,01% de uzantoj. Do la kompanio decidis krei tiucele apartan servon.
En 2014 aperis la aplikaĵo Yandex Transporto. Komence ĝi funkciis nur en Kazano, Omsko, Niĵnij Novgorod, Permjo, Moskva provinco kaj Novosibirsko, ĉar la firmao disponis datumojn nur pri tiuj ĉi urboj. En julio 2014 aldoniĝis Sankt-Peterburgo, en 2015 — Moskvo. En 2019 la servo funkciis en pli ol 80 urboj kaj regionoj de Rusio kaj en kelkaj urboj de Kanado, Usono, Finnlando, Kazaĥio, Uzbekio, Estonio, Litovio kaj Belorusio.
Funkciado
La aplikaĵo estas libere kaj senpage elŝutebla. Ĝi montras sur mapo efektivan situon de la veturiloj de publika transporto (busojn, trolebusojn, itinerajn taksiojn, tramojn) kaj iliajn itinerojn. Oni povas elekti tipon de transporto, forigante de sur mapo ĉiujn aliajn veturilojn. Videblas prognozo de alventempo. Oni povas trovi ankaŭ itineron kun informoj pri ĉiuj koncernaj haltejoj. Oni povas elekti haltejon kaj vidi ĉiujn koncernajn itinerojn kaj veturilojn kun prognozita alventempo. Krome videblas metrostacioj kaj informoj pri apudaj haltejoj.
Eblas konstrui propran itineron kaj la sistemo mem sugestos lokojn de ŝanĝo al alia transporto; eblas ankaŭ ekskludi certajn tipojn de transporto. Oni povas kundividi itineron per Yandex Mapoj, same kiel ligilojn al haltejoj kun geografiaj koordinatoj. Oni povas sendi informojn al Yandex Mapoj pri eraroj. Eblas aldoni haltejon aŭ itineron al Elektitaj por rapida reveno al ili. Sur mapo haveblas informoj pri adresoj kaj organizaĵoj. La sistemo ricevas informojn pri situo de la veturiloj pere de signaloj, kiujn ili sendas post ĉiuj 30 sekundoj.
Ishida Uryū
IŜIDA Urjū, 石田 雨竜 (laŭ la Hepburn: Ishida Uryū) estas grava fikciulo en la animea kaj mangaa serio Bleach. Li estas knabo, kiu studas en la sama klaso de la ĉefrolulo KUROSAKI Iĉigo. En la serio, li estas konsiderata la lasta postvivanta Kvincio. Li estas ĝenerale sinĝena kaj kvieta. En lernejo li vestas norman lernejan uniformon, dum ekstere li vestas kostumon de Kvincio, kio estas vesto kun bluaj strioj figranta krucon Kvincia kruco kaj mantelo.
Lerneje
IŜIDA Urjū estas 1-a-grada altlerneja studento. Li apartenas al klubo pri metiarto, kaj estas ĉefklubano, facile kudras. Iĉigo petas lin ripari Kon, kvankam Iŝida ofte aldonas ion fantazian kaj nevolatan.
Historio
Uryū estis trejnata de sia avo IŜIDA Sōken en infaneco, kaj ne havis bonan rilaton kun sia patro IŜIDA Rjūken. Urjū vokas sian patron per lia persona nomo Rjūken. Unu el la kialoj estis supoze, ke li patro ŝajnis pli prizorgi monon ol protekti popolon el Kavulo. Sōken diris al Urjū, ke Rjūken laboris por sekurigi enspezon por sia familio.
En infaneco, avo de Urjū estis murdita de kavulo antaŭ li, dum li ne povis iel protekti avon. La ĉefkialo, ke Urjū malŝatas la ŝinigamiojn, estas ke ili ne venis protekti Sōken ĝis li mortis. Poste li malkovris ke la nuna estro de la 12-a brigado (KUROCUĈI Majuri) intence malfruiĝis por kolekti animon de lia avo por studi.
Dupiramido
En geometrio, n-latera dupiramido estas pluredro formita per kunigo de du n-lateraj piramidoj bazo al bazo, la bazoj devas esti egalaj por ĉi tio. Povas prenita unu piramido kaj kunigita kun ĝia spegula bildo.
La referencita n-latero en la nomo de la dupiramido estas ne iu ekstera edro sed la bazo de la fontaj piramidoj, kiu fakte jam ne estas edro de la dupiramido.
La edro-transitivaj dupiramidoj estas la dualaj pluredroj de la uniformaj prismoj kaj ĝiaj edroj estas izocelaj trianguloj.
Tri dupiramidoj povas esti egallateraj trianguledraj pluredroj, do havi nur egallaterajn triangulojn kiel edroj: la okedro (kvarlatera dupiramido), kiu estas platona solido kaj la triangula kaj kvinlatera dupiramidoj, kiuj estas solidoj de Johnson.
Geometriaj simetriaj grupoj
Se la bazo estas regula kaj la linio tra la apeksoj sekcas la bazo je ĝia centro kaj je sia mezpunkto, do la geometria simetria grupo de la n-latera dupiramido estas duedra simetrio Dnh de ordo 4n.
La escepto estas ĉe regula okedro, kiu havas la pli grandan okedran simetrion Oh de ordo 48, kiu havas tri versiojn de D4h kiel subgrupoj. Noto ke kvadrata piramido ne nepre estas regula okedro; ĝi povas havi distancon inter la apeksoj malsaman de diagonalo de la kvadrata bazo, kaj tiam ne esti regula.
La turnada grupo estas Dn de ordo 2n, escepte de regula okedro, kiu havas la pli grandan geometrian simetrian grupon O de ordo 24, kiu havas tri versiojn de D4 kiel subgrupoj.
Thenon (stacidomo)
Thenon (Tenon) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Thenon, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
Turnoplilongigita dupiramido
En geometrio, n-latera turnoplilongigita dupiramido estas pluredro formita per kunigo de du n-lateraj piramidoj kaj n-latera kontraŭprismo. Unu piramido estas kunigata al unu bazo de la kontraŭprismo, la alia piramido estas kunigata al la alia bazo de la kontraŭprismo.
Turnoplilongigita dupiramido povas esti konstruitas per plilongigo de n-latera dupiramido per eniganta de n-latera kontraŭprismo inter ĝiaj (kutime kongruaj) duonoj.
Tri turnoplilongigitaj dupiramidoj povas esti egallateraj trianguledraj pluredroj, do havi nur egallaterajn triangulojn kiel edroj: La aliaj membroj povas esti konstruitaj kun izocelaj trianguloj.
Ferenc Ábel
Ferenc Ábel, aŭ František Xaver Ábel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ábel Ferenc estis hungaria slovaka pastro, jezuito, altlerneja instruisto.
Ferenc Ábel naskiĝis la en Maniga (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Malženice en Slovakio), li mortis la  en Eperjes (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Prešov en Slovakio).
Biografio
Ferenc Ábel frekventis gimnaziojn en Eperjes kaj Kassa, en 1740 li aliĝis al la jezuitoj. Li studis filozofion en Kassa, ekde 1751 teologion en Jezuita Universitato en Nagyszombat, en 1758 li akiris diplomon. Post 2 jaroj li instruis etikon kaj juron en la universitato. Post la sekulariĝo de la universitato en 1773 li estis slovaka pastro en Eperjes.
Fluganta Universitato
Fluganta Universitato (Uniwersytet Latający, malpli ofte tradukita ankaŭ kiel "Flosanta Universitato") estis eksterŝtata eduka iniciato kiu funkciis de 1885 ĝis 1905 en Varsovio, nome historia ĉefurbo de Pollando, tiam sub la kontrolo de la Rusa Imperio. Ĉi tiu entrepreno estis renovigita dum la Dua Mondmilito kaj refoje estis revivigita inter 1977 kaj 1981 en la Popola Respubliko Pollando.
Marie Curie, sciencistino de pola deveno, kiu dufoje gajnis la Nobel-premion, studis inundadon en la universitato ĉar ŝi ne estis akceptita al la universitato pro la politikaj opinioj de sia familio kaj esti virino.
Dosiernomo
Dosiernomo estas nomo, per kiu oni trovas, legas, skribas, ruligas ktp la dosieron. La nomo devas esti unika inter dosieroj, kiuj estas en la sama dosierujo. Kutime oni ankaŭ distingas finaĵon de dosiernomo, kiu havas specialan signifon.
Dosierujo ankaŭ havas nomon, kaj ĉiu reguloj pri ĝi estas la samaj kiel pri nomo de dosiero. Ankaŭ, en dosierujo ne povas ekzisti dosiero kaj dosierujo kun la samaj nomoj.
Krom ordinara nomo de dosiero ankaŭ estadas plena nomo de dosiero kaj relativa nomo de dosiero.
Depende de la operaciumo, estas signoj kiuj estas malpermesataj en nomo de dosiero. Kutime malpermesataj estas signo '\0', kiu signifas finon de nomo, kaj signo '\' aŭ '/', kiu estas distingilo por partoj de plenaj kaj relativaj nomoj. Povas esti ankaŭ aliaj malpermesataj signoj. Malnovaj operaciumoj kutime malpermesis spaceton en la nomo.
Ankaŭ kutime estas limigo por longo de nomo de dosiero. Ankaŭ povas esti limigo por longo de plena kaj relativa nomo. Dosiero kun pli granda plena nomo povas ekzisti, sed ĝin ne eblas uzi.
Por kodigi signojn de dosiernomoj unue estis uzataj 1-bajtaj kodigoj. En tiuj tempoj oni fakte uzis nur la unuajn 128 signojn (Askio) kaj problemoj ne estis. Sed poste homoj de diversaj landoj ekvolis nomi dosierojn en siaj naciaj lingvoj, sed daŭrigis uzi 1-bajtan kodigon. La kodigoj estis diversaj por diversaj lingvoj, kaj traportita en diskedo dosiero povis havi teruran nelegeblan nomon en la alia komputilo.
Poste dosiersistemoj komencis uzi Unikodon por la nomoj - UTF-8 en Linukso kaj UTF-16 en Vindozo. Sed aplikaj programoj ĝis nun (2007) ofte uzas 1-bajtan kodigon de dosiernomoj en siaj enaj datumoj. Tio signifas, ke unikoda nomo estas konvertita en 1-bajtan kodigon kaj reen dum ĉiu uzado de dosiero. Se la dosiero estas nomita kun uzado de signoj, forestantaj en la defaŭlta 1-bajta kodigo de la komputilo, la dosiernomo rompiĝas. Do per ĉi tia programo la dosieron povas ne ebli malfermi por rigardo aŭ redaktado aŭ neebli kopii, aŭ dosiernomo fine rompiĝas kiam la dosiero estas denove konservata.
Dénes Miklósi
MIKLÓSI Dénes [mikloŝi] estas hungara grafikisto naskita en Odorheiu Secuiesc la 17-an de aprilo 1960.
Boigrafio
Dénes Miklósi diplomiĝis en 1984 en Kluĵo kaj poste en 1991-92 en Vieno li akairis postgradan instruadon.
Ganadabi
Ganadabi (গণদাবী, ) estas ĉiusemajna bengallingva ĵurnalo eldonata de Kolkato,en ŝtato Okcidenta Bengalio de Barato. La periodaĵo esprimas la bengalan voĉon de la Socialisma Unueca Centro de Barato, komunista partio en Barato.
Siama krokodilo
Siama krokodilo (Crocodylus siamensis) estas nesalaakva krokodilo indiĝena de Indonezio (Borneo kaj eble Javo), Brunejo, Orienta Malajzio, Laoso, Kamboĝo, Birmo, Tajlando, kaj Vjetnamo. La specio estas draste endanĝerita kaj jam formortinta el multaj regionoj. Ties aliaj komunaj nomoj estas: Siama nesalaakva krokodilo, Singapura malgrandulo, buaja, buaja kodok, jara kaenumĉued, kaj mildventrulo.
Pipeto
La pipeto estas vitra aŭ plasta tubo uzata precipe en laboratorio por elpreni aŭ enmeti precizan kvanton da likvo.
La klasika formo estas vitra tubeto, kiu malvastiĝas je unu ekstremaĵo. La alia ekstremaĵo estas aŭ malfermita, aŭ fermita per guma ĉapeleto (pipeto de Pasteur). Kelkfoje ĉe la pli larĝa ekstremaĵo troviĝas guma pilko por faciligi la pipetadon. Nuntempe, aparte en medicina kampo, estas ofte uzataj unuuzaj pipetoj el plasto.
Teknike pli kompleksaj kaj precizaj estas la mikropipetoj.
Problemo de la malbono
"Se Dio vere estas, de kio la malbono? Kaj se li ne estas, de kio la bono? (Si Deus est unde malum? Et si non est, unde bonum?"). El Boecio, en De consolatione philosophiae
Kvadrata senpintigita kajtopluredro
La kvadrata senpintigita kajtopluredro estas pluredro, la dua en malfinia serio de senpintigitaj kajtopluredroj. Ĝi havas 8 kvinlaterajn kaj 2 kvadratajn edrojn.
Aníbal Ibarra
Manifestis publike sian intencon reveni al kandidatiĝo kiel ĉefministro de Bonaero por 2015.
Kvadrata senpintigita kajtopluredro
Ĉi tiu pluredro povas esti konstruita per preno kvarlatera kajtopluredro kaj senpintigo de la polusaj aksaj verticoj.
Problemo de la malbono
Malbono laŭ la intuicia esperanta vortoformo estas la malo de bono. Tamen tiu leksika opono ne tuj evidentigas la komplekson de la malbonoj kiuj etendiĝas el la materia sfero ĝis la psika kaj morala kaj metafizika. Ĝenerale, tamen, kiel konvencia malo de la bono, la malbono povas esti intencita kiel la nedezireblo en si mem.
Se turbas la konstato kaj sperto de la fizika malbono (doloro, morto, psika sufero), eĉ pli malkvietigas la menson la malbono morale kaj metafizike problematigita.
La problemo de la malbono estis alfrontita, en la historio de la homa pensado, sub diversaj aspektoj baziĝante sur malsamaj kriterioj. Startante per filozofia, kaj restante en la okcidenta mondo, eblas aliri laŭ tri diversaj perspektivoj, laŭ skansio jam utiligata de Leibniz, kiun siavice reprenis Aŭgusteno. La problemo malkomponiĝas laŭ tri genroj: metafizika, morala kaj fizika, por respondi al jenaj fundamentaj demandoj:
Kutime fakuloj pludividas jene la problemon:
Malbono morala
Ke la homo plenumas tiun specon de malbono estas konstato ekstere kaj malekstere de onia persona sperto, kaj ke tio okazas pro elekto de libera individua persona volo, estas samevidenta komuna konvinko. Tiu malbono estas atentaĵo de moralo-etiko kie estas pritraktitaj la problemoj pri la homa libero kaj pri natura morala leĝo, konscienco ktp. Kial eblas la morala malbono? La respondo estas temo de la implikoj de la homa libero kun la etiko nature fontanta el homa konscienco.
Malbono metafizika
Kio estas la malbono en si mem?
Se kutime trafis pli profunde homan konstaton la fizika malbono, fine intervenis filozofio kiu preferis halti ĉe la metafizika aspekto de la problemo. Jen kiel pensuloj sinteniĝis antaŭ la problemo-konstato.
Zoroastro
Zoroastro, la fondinto de Zaratuŝtrismo, religiulo de Persio, por komprenigi la fakton pri «mondo malperfekta el kreinto perfekta», aprobe akceptis antikvan iranan miton laŭ kiu ekzistas du dioj, tiu de la bono Ahura Mazda kaj tiu de la malbono, Angra Mainju aŭ Arimano, kaj supozis la kombinon de du principoj, kondiĉantaj la homojn kaj Dion. Kaj tiel naskiĝis dualisma religio en kiu pliklariĝis la origino de ĉiuj malbonoj.
Antaŭ Sokrata epoko
La problemo de malbono prezentiĝis ekde la komenciĝo de la filozofiado. Oni tion vidas en filozofia spekulativo de grekoj, nome:
Ŝajnas ke la malbono, havas striktan rilaton kun la sinteno de la libera volo.
Pitagoro kaj Platono
Tamen, eble el tio, vastiĝis opinio, inter filozofoj, ke Zoroastro iamanire inspiris la platonisman dualismon.
Malbono laŭ Platono
En la 10-a libro de «Respubliko» (Platono) surfone de ties verkoj ofte aperas pritraktita la problemo de la malbono, kio devigas ĝenerale utiligi mitojn aparte tiu de Er.
Mito de Er
Pere de la mito de Er, kiu rakontas travivaĵojn de soldato mortigita en batalo kiu, post dekdu tagoj, reviviĝas kaj informas pri tio vidita en la regno de la mortintoj, Platono allasas ke la animo ricevas en la reenkarniĝo la premion de sia justeco, kaj la punon pro sia kulpo jam merititajn en antaŭa vivo.
La mito de Er, fakte, fundiĝas sur la pitagora koncepto de la reenkarniĝo (metempsikozo kaj transmigrado de la animoj) kaj sur la ideo de ekzisto de transtera mondo, dividita en iu speco de paradizo kaj infero. En tiu regno la animoj traktiĝos laŭ la morala valoro de sia surtera agado, kaj en ĝi premioj kaj malpremioj daŭros ĉirkaŭ mil jarojn. Post tiu periodo rekomenciĝas nova surtera vivo tra libero kaj nova destino.
En la Era mito dedukteblas ankaŭ koncepto pri greka dio (grekaj dioj): ili estas reprezentitaj kiel absolute foraj kaj indiferentaj antaŭ la malbonoj malpurigantaj la teron, do laŭ Platono «pri la malbono, pri nia malbono, Dio ve povas esti akuzata. Dio estas bona, Dio estas senŝanĝa, estas simpla, estas verdira, kaj estas kaŭzo de ĉiuj bonoj: Dio estas senkulpa (thèos anaìtios)».
«Tial, se Dio estas bona, ne povas esti kaŭzo de ĉio, kiel male opinias multaj: Li estas kaŭzo de malmultaj aferoj koncernantaj la homojn, kaj ne de multaj ĉar la bonaĵoj, por ni, estas malpli nombraj ol la malbonoj; por la bonoj ekzistas neniu kaŭzo ol Dio, sed por la malbonoj la kaŭzo estas serĉenda aliloke, ne en la dioj.
Sinteze: Laŭ Platono la animo elektas sian sorton en la momento de la enkarniĝo (kaj do lia agado en la nova vivo estas jam deternimita el antaŭaj meritoj kaj kulpoj). Gravas do la elekto, sed ĝuste tiu elekto dependas, necese, de la libera konduto de la antaŭa vivo. Do, por bone elekti, en la momento de la reenkarniĝo, necesas vivinti honeste en la unua! El tio la granda insisto de Platono por la edukado en ĉi tiu vivo. Ŝajnas kompreni ke tiu konduto estas la kaŭzo de ĉiu bono aŭ malbono.
Malbono laŭ Aristotelo
Aristotelo kaj Aristotelismo, spite de kontraŭplatonismo, reproponas rilate tion la platonisman dualismon. Fronte al principo de bono, la Pura Akto (Esto tute senmateria kaj senpotenciala, tute realigita), estas la komenca materio, kaŭzo de la malbono; sed tiu dualismo rezultas, pro la emo negi la pozitivecon de la malbono, reduktita al simpla «pozicio», anticipante tiamaniere kristanismon kaj Plotinon. Se la virto estas elekto de bono, la morala malbono estas nekapablo harmoniigi niajn fakultojn, aŭ eksceso aŭ miskvalito, kiu malhelpas la atingon de la feliĉo.
Ankaŭ tie ne klariĝas la funkcio de la libera volo.
Stoikismo
La stoikista akcepto de la imanenta racio fondas absolutan raciismon aŭ intelektismon, en kiu estas absolute rifuzita la pozitiveco de la malbono. La malbono ekzistas nur por la individuo kiu perdiĝas en la apartaĵoj kaj forgesas la tuton: en la tuto, fakte, ne ekzistas la malbono, sed nur la bono. Tiu principo de bono, kiu ekskludas la pozitivecon de la malbono, estas ekzaltita en la himno al Zeŭso de Kleanto: « Ho, Sinjoro, Vi jam kunige rikoltis la tuton harmoniigante la bonon kaj la malbonon, tiel ke eterne divolviĝas kaj vivas por ĉiuj unika Racio» vv. 19-12).
Paul W. S. Anderson
Paul William Scott Anderson (naskiĝis en Newcastle upon Tyne) estas brita produktoro, reĝisoro kaj scenaristo.
Problemo de la malbono
Epikurismo
Laŭ Epikuro, la malbono persvadas ĉiun sferon de la realo; ĝia ekzisto montras laŭ maniero plej evidenta la absolutan indiferentecon de la dioj por la travivaĵoj de la homoj: «Dio aŭ volas elimini la malbonaĵojn kaj ne povas, aŭ li povas kaj ne volas, aŭ li ne volas kaj ne povas, aŭ li volas kaj povas. Se li volas kaj ne povas, li estas senpova; se li povas kaj ne volas, li estas envia; se li volas kaj ne povas, li estas envia kaj senpova; se li volas kaj povas, kial ekzistas la malbono?»
Sed la malbono estas, tamen, fine, superita en la saĝulo, kiu timas nek diojn nek morton ĉar la mortema animo scias eviti la pasiojn en trankvila sereneco.
Gnostikismo
Gnostikismo, ekde la fino de 1-a jarcento p.K. senescepte distingas Dion el la mondo en kiu la malsameco identiĝas kun horora opono: mondo estas materio kaj materio oponas al la spirito, same kiel malbono oponas bonon. Laŭ tiu filozofio ne eblas koncepti Dion de lumo kiu kreas obskuran kaj malamikecan mondon. La kreo, do, kaj la almondiĝo de kreajxaro povas esti nur verko de alia malamika dio, la «princo de mallumo». Bono kaj bonstato ne povas eniĝi tiun mondon!
Kampiktero
La Kampiktero (Icterus jamacaii) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn. Ĝi troviĝas en granda parto de Sudameriko nome en Argentino, Bolivio, ĉefe en nordorienta Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujano, Paragvajo kaj Peruo. Ĝi loĝas en pli sekaj areoj kiaj kaatingo kaj savano, sed ankaŭ ĉe deciduaj arbaroj.
Problemo de la malbono
Gnostikismo
«Mondo farita el materio esence kontraŭas spiriton»», asertas la supozita respondanto la demandon: kio estas spirito?
Kampiktero
Aspekto
Tiu specio havas nigrajn kapon, supran bruston, mezan dorson, flugilojn kaj voston, dum estas flavoranĝaj nuko, supra dorso, pugo, subaj partoj inklude subvoston kaj ŝultromakuloj. Estas blanka flugilstrio. La suba makzelo estas klare helblugriza. Kaj klara distngilo estas blankeca iriso, malkutime inter ikteroj.
Problemo de la malbono
Novplatonismo
En novplatonismo plenumiĝas la plej kohera provo por redukti la malbonon al ne-esto ĉar la aliaj filozofiaj sistemoj konservis ĉiam dualismajn spurojn. Fakte, eĉ laŭ Filono kaj Plutarko la malbono devenas de principo opona al la bono, nome el la materio aŭ el la «perversa animo de la mondo». En ili plurestas spuroj de dualismon, kiujn Plotino provas definitive elimini, kvankam eĉ en li ne tute ili foriĝas: ĉiam daŭre pezas Platono. Ankaŭ laŭ li la malbono estas ligita al la materio; sed tiu materio ne estas kvalifikita pozitive : ĝi estas manko, senigo, ombro, ne-esto. Ankaŭ, do, la malbono havas la saman metafizikan konsiston: ne-esto! (Em, I, 8, 3).
Kampiktero
Diferencoj
Kelkaj fakuloj kiaj Ridgely kaj Tudor kaj Howard kaj Moore traktis iam la Kampikteron kiel subspecio de la Trupialo, Icterus icterus, sed lastatempe, kiel ĉe Clements, oni konsideras ilin apartajn speciojn. La Kampiktero diferencas el la Trupialo pro oranĝa koloro pli ol blanka ĉe grandaj kovriloj, blanka flugilstrio nur en duarangaj flugilplumoj kaj tre limigita areo de blua haŭtaĵo ĉirkaŭ okuloj, dum la Oranĝadorsa iktero havas oranĝajn kronon, nukom kaj dorson.
Problemo de la malbono
Novplatonismo
Ankaŭ la morala malbono devenas el la supervenko, en la homo, de la ero deficita de lia esto, en kiu ne trovas eksplicitan lokon la individua libera volo. Eĉ oni povas diri ke la malbono ne nur ne estas esto, ĉar manko de esto, sed eĉ ke ĝi utilas por la perfektiĝo de la universo, kaj tial ĝi eniras planojn de la «Providenco». Kaj la homo kiu sukcesas levi la okulojn el la ne-esto al la esto atingante, pere de la muziko, amo kaj filozofio, ne plu perceptos la malbonon sed nur la bonon.
Malbono laŭ Kristanismo
Laŭ kristanismo, (se paroli pri la morala malbono,) neniam licas plenumi la moralan malbonon por atingi moralan bonon. Ĉi tie, tamen, necesas dstingo: se, vere, foje licas toleri la mlpligrandan malbonon por eviti pligrandan malbonon, neniam licas, eĉ ne pro gravegaj motivoj, plenumi la malbonon por ke efektiviĝu la bono. (Oni vidu HV = Humanae Vitae n.14)
Formikomanĝuloj
La formikomanĝuloj estas neotropisaj longharaj, surgrunde vivantaj bestoj, kiuj manĝas formikojn. Ilia kapo estas plej ofte longa, nur malofte mallonga. Ilia buŝaperturo estas mallarĝa, ili ne havas dentojn. Ili kapablas sian glusurfacan langon antaŭenetendi malproksime, per tiu ili kaptas la formikojn, termitojn. Ili havas longan voston. La formikomanĝuloj alpartenas al tri malsamaj unuspeciaj genroj:
Ajka
Ajka estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Ajka, kies centro ĝi estas.
Kampiktero
Diferencoj
Estas polemiko ankaŭ pri la fakto ĉu la Kampiktero konstruas siajn proprajn nestojn aŭ rabas ilin de aliaj birdoj.
Ajka
Geografio
Ajka situas sur malebenaĵo en montaro Bakony, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Graz, laŭ fervojo Budapeŝto-Celldömölk.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, de keltoj, romianoj, hunoj, avaroj kaj slavoj. La hungaroj fondis tie plurajn vilaĝojn. La unua mencio devenis el 1214. La turkoj faris senhoma la vilaĝojn. La luterana preĝejo konstruiĝis en 1789.
Problemo de la malbono
Aŭgusteno kaj teodiceo
Filozofividpunkte Aŭgusteno rifuzas manikeismon, nome la dualismon de la du fontoj: bono el Dio bona, malbono el malsupera eono aŭ materio.
Ajka
Historio
En 1836 oni trovis karbon. Tio portis novan epokon por la vilaĝo. La minado komenciĝis en 1869. En 1878 vitrofabriko ekfunkciis, la vitrokristalo de Ajka ankaŭ nun estas fama. En 1934 katolika preĝejo konstruiĝis. Dume oni trovis baŭksiton, tial ekfunkciis energia centralo kaj aluminia fandoforno en 1942. En 1959 aliĝis al Ajka la najbaraj vilaĝoj kaj fondiĝis urbo Ajka, kiu iĝis distriktejo en 1971. (Origine Ajka konsistis el 8 apartaj vilaĝoj Ajka, Berénd, Bódé, Padrag, Csékút, Gyepes, Rendek és Tósok, krome menciindas minejo Csingervölgy.)
Kantono Nantiat
La kantono Nantiat (france canton de Nantiat) estas eksa franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝis la jaro 2015 ĝi estis unu el la 8 kantonoj de la arondismento Bellac. Ĝia ĉefurbo estis Nantiat.
Problemo de la malbono
Aŭgusteno kaj teodiceo
Rilate religion, la klasika teodiceo reiras al Aŭgusteno: homo sin forigis el Dio pro la peko. Li estas senigita de la origina graco kaj bezonas savanton. En la koncilio de Braga (561) la malbono (morala, peka) ne estas principo en si mem, kiel, male, laŭ la filozofio-kredo de priscilianistoj kaj maniĥeoj, sed prefere vola manko de la Dia Graco, kaj de bonagado. Sammaniere, oni analogias, la frosto ne estas io en si mem sed simpla manko de varmo.
Ajka
Historio
La 4-an de oktobro 2010, 1,1 miliono da kubaj metroj de ruĝa koto verŝiĝis, post rompiĝo de rezerv-baraĵo el la aluminia fabriko, estigante morton de 8 homoj kaj gravegan naturmedian katastrofon en la river-areo de Danubo.
Problemo de la malbono
Aŭgusteno kaj teodiceo
Kaj tiu manko de dia graco estas provokita de la libera volo kiu forlasas la dian vojon. La problemo, tamen, pluurĝas: kial Dio kreis liberan homon antaŭsciinte ke tiu ĉi pekos kaj seniĝas el la dia graco?
Kantono Nantiat
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Nantiat la jenaj 11 francaj komunumoj :
Ajka
Famuloj
En Ajka naskiĝis:
Problemo de la malbono
Aŭgusteno kaj teodiceo
Pri tia problemo la respondo restas kaŝita en Dio kaj apenaŭ aludita de la evangelia anonco en kiu estas dirate ke Dio estas amo kaj ke mem agas pro amo al homo (Evangelio laŭ Johano). Foje kristanaj filozofoj emis respondi ke Dio pere de la malbono devenigas bonon. Sed tiu respondo malplaĉis al multaj ĉar tio povas ŝajni ke Dio elpensis la malbonon por havigi plian bonon, kio estus kaŝita formo de cinikismo: dum eventuale Dio, per sia mizerikordo, sukcesas devenigi, okaze de la morala malbono, bonon. Tio vidiĝas okaze de la fizika malbono kiam el la sufero devenas submetiĝo al la dia volo aŭ kreigas interfrata amo al proksimularo.
Formikomanĝuloj
Bibliografio
Lamarko (Lamarck), Filozofio zoologia, 1809. SAT-Broŝurservo, 1987. Tradukis Valo.
Problemo de la malbono
Skolastikuloj kaj Tomaso de Akvino
La kromaj provoj plenumitaj de la kristana filozofio por solvi la originon de problemo de la malbono ne multe distanciĝas el la aŭgustena formulado. Laŭ Skoto Eriugena la malbono devenas el la malbona uzo de la racio: «Non ergo in natura humana plantatum est malum, sed in perverso et irrationabili motu rationabilis libereque voluntatis est constitutum » (Ne, tial, en la homa naturo estas plantata la malbono, sed konstituiĝanta en la perversa kaj neracia movo de la racie libera volo) (De divis. Nat, i.Iv, c. 16). Laŭ Aleksandro el Hales la malbono ne entenas pozitivan realon, sed estas, simple, ne-esto, «privatio boni» (manko de bono) (Summa theologica). Ankaŭ laŭ Tomaso de Akvino la malbono ne estas kvalifikita pozitive: «neniu aĵo povas esti el sia esenco malbono. Estas demonstrate ke ĉiu estaĵo, kia ento, estas bono, kaj ke la malbono ne kuŝas se ne en la bono kiel en sia subjekto.... Neniu ento estas dirata malbona pro partopreno, sed pro senigo de partopreno. Tial oni ne povas reiri al kiu ajn malbono el si mem esenca» (Summa theol. I q. 49, a. 3 ; Q. disp. de Malo, qq. 1 e 3).
Formikomanĝuloj
Bibliografio
Reis, Nélio; Peracchi, Adriano; Wagner, Pedro; Lima, Isaac (Eds). Mamíferos do Brasil. Londrina: Universidade Federal de Londrina, 2006
Problemo de la malbono
Skolastikuloj kaj Tomaso de Akvino
Kiel foriri el la kontrasto inter la dogmoj de la individua homa libero kaj de la ĉiopova kaj ĉioscia Dio? La kontrasto estas nur ŝajna ĉar du faktoj certas: la homa libero kaj la ĉiopovo de Dio (kaj Providenco): la du faktoj trovas certe solvon en Dio, en tiu kiu diris: «Mi estas tutalia» (libro de Jeremia). Pri tio la homa menso esploru humilece.
Baruch Spinoza
Laŭ Spinoza, la malbono laŭmorala senco ne ekzistas: ne estas bono kaj malbono en si mem, sperteblas nur bono kaj malbono referencantaj al la estulo en specifa situacio. Tio kion oni nomas malbonon reale estas malpliiĝo de povo, nome tristo kies kaŭzoj estas investitaj per sama juĝo, ĉar la unika bono estas la ĝojo kaj la kazoj kiuj ĝin spertigas. Tial la morto ne estas bono aŭ malbono (eŭtanazio, ekzemple, povas esti liberigo kaj fonto de paco kaj ĝojo). La ideo de malbono, fakte, estas maltaŭga koncepto surfacigita de la komparo de la realo kun imagita modelo konsiderita perfekta, dum, male, vidpunkte de la racio ĉio okazas laŭ absoluta necesigo de Dio, tio estas de la naturo, kaj ne povas esti alimaniere. Malbono estas, do, homa interpreto kaj neniel ekzistas en la mondo, kiu siavice estas perfekta: «realo kaj perfekto samas». Antaŭ Nietzsche, Spinoza tiel proponis etikon tute senmoralan, supere kaj transe de bono kaj malbono, por pliigi la fontojn de ĝojo (racio, virto, saĝo) kaj malpliigi la fontojn de tristo (pasioj, malvirtoj, ekscesoj).
Leibniz
«Tiuj ŝajnaj neperfektaĵoj de la tuta mondo, tiuj makuloj de suno kies la nia estas apenaŭ radio, anoncas ĝian belon anstataŭ ĝin malpliigis» (Essais de Théodicée, 1710 – represita en 1747).
La problemo de la malbono ege zorgodonis al Leibiniz ĉar ĝi konsistas en la:
Leibniz distingas:
Li eksplikas la ekziston de la malbono per optimisma mondokoncepto: se la malbono ekzistas, tio okazas ĉar ĝi necesas por la akiro de supera bona stato. Ni vivus en «la plej eble bona el la eblaj mondoj» (esprimo profitita de Voltaire por karikaturi la leibinizan mondon «verko perfekta de perfekta Dio» okaze de la tragika tertremo de Lisbono de 1755. Tia justiĝo de la malbono transsaltas la simplan justiĝon de la kontrasto, ne nur la malbono (sufero) estas necesa por ebligi ke la homo malkovru la bonon sed ĝi estas ankaŭ necesa por la plenumiĝo de tiu bono.
Grünhainichen
Grünhainichen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. En marto 2009 al la komunumo teritorio aldoniĝis la antaŭe najbara komunumo Waldkirchen, kaj komence de la jaro 2015 aldoniĝis la antaŭe najbara komunumo Borstendorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Kun la komunumo Börnichen la komunumo Grünhainichen konsistigas administran komunumaron, kiu havas la nomon Wildenstein.
Problemo de la malbono
Laŭ Kantio
Laŭ Kantio, estas malbona ĉiu ajn ago aŭ sinteno kiu ne povas esti generaligita al tuta mondo sen eksplodigi kaoson. Ekzemple, la tuta mondo povas sin nutri nekaŭzante ke la socio degeneras en kaoson. Sin nutri, do, ne estas malbono, male, la tuta mondo ne povas ŝteli alies bonaĵojn ĉar la socio fariĝus malordo.
Nehalenio
Nehalenio (literumita ankaŭ Nehalennia kaj pli varie) estas diino de neklara origino, eble ĝermana aŭ kelta. Ŝi aperas kaj estis priskribita sur nombraj altaroj malkovrita ĉe areo kiu nun estas la provinco Zelando, Nederlando, kie la rivero Skeldo enfluas en la Norda Maro. Adorado de Nehalenio datas reen el almenaŭ la 2-a jarcento a.n.e., kaj la adorado al la diino pluis ĝis flori en norda Eŭropo en la 2-a kaj 3-a jarcentoj n.e.Nehalenio estas preskaŭ ĉiam priskribita kun marsimboloj kaj bonvolema hundo je siaj piedoj. Kiel kelta aŭ ĝermana diaĵo, ŝi ricevis povon el komerco, ŝipnavigado, kaj eble hortikulturo kaj fekundeco. En skulptaĵoj kaj reliefoj, ŝi estas priskribita kiel juna virino, ĝenerale sidita. Tipe ŝi vestas mallongan mantelon sur siaj ŝultroj kaj brusto. Tiu vestaĵo estas unika al ŝi kaj eble estis parto de la vestaĵoj kutimaj tiam kaj tie. Ofte ŝi estas akompanata de hundo; ŝi havas kiel atributojn kesto de pomoj aŭ de pantranĉaĵoj kaj ŝippartoj (ĉefe pruo). Hilda Ellis Davidson detaligas pri kelkaj el la detaloj; laŭ ŝi, la hundo estas en 13 el la 21 altaroj registritaj de Ada Hondius-Crone (1955:103), kiu priskribas la hundon kiel tipo de leporhundo. Davidson krome ligas la temon de la ŝipo asociante Nehalenion kun la ĝermana paro de Vanir formita de Frejo kaj Freja.
Problemo de la malbono
Laŭ Kantio
Evidente, ĉi tie Kantio aludas al la morala malbono. Sed pri la malbono fizika, kion li opinias? Li ŝajnas interesita nur pri la morala malbono kiu dependas la la libera volo kiu posedas neelimineblan eblon agadi malbone.
Abud
Abud (hungare: Székelyabod sekejabod) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sovata. Administre ĝi apartenas al Ghindari.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 516 loĝantojn (hungaroj), en 1992 — 226 (hungaroj).
Problemo de la malbono
Laŭ Ideismo
Ideismo en sia provo konstrui imanentan sintezon de ĉiu realo (kaj absoluta scio), provas ankaŭ montri la nerealon de la malbono, kies ekzisto rompus la rigidan konkluzivecon de la sintezo. La malbono estas vidita tia, laŭ ideistoj, nur pro tio ke la homo estas nekapabla sin levi per la aparta konsidero al absoluta vizio.
Tiu rigideco estas precipe en la germana vidpunkto, sed pli/malpli sur tiu direkto kuras ĉiuj ideismoj. Ekzemple, italaj Benedetto Croce kaj Giovanni Gentile. Laŭ Fichte povas persvadiĝi pri la ĉeesto de la malbono nur la senenergia dogmulo, kiu kontraŭmetas subjekton kaj objekton, dum ideisto, konscia pri la nura negativa kaj limiga karaktero de la Ne-Mio, scias ke la malbono estas nura obstaklo, ne trovita sed ponita de la Mio, kiun la Mio sukcesas superi per sia morala aktiveco.
Schopenhauer kaj pesimismo
Laŭ Schopenhauer la vera problemo de la filozofio estas tiu de la malbono. La realo, laŭ li, unuflanke estas fenomena iluzio kaj sonĝo, aliflanke estas nekonscia neeliminebla nekontentiga tensio. Tiu senutila refariĝo senfina kaj sencela rivelas la intiman malbonon de la ekzisto: «ĉar ĉiu aspiro-sopiro devenas el manko, el nekontentigo pri sia stato: ĝi estas, do, sufero ĝis kiam ĝi ne trovas kontentigon; sed neniu kontentigo daŭras, male ĝi estas komenciĝo de alia aspiro. Se oni ĝin subpremas, jen alia sufero... La vivo estas sufero kaj la malbono plej malbonŝanca por la homo estas esti naskita.
Tiu mizera kondiĉo povas esti malpliigita per arto, religio kaj filozofio kaj per atingo de kvieto per asketismo.
El tio supra dedukteblas ke la origino de la malbono staras en la naturo de la homo, kaj ne havas kaŭzon ekstere de la homo.
Friedrich Wilhelm Nietzsche
Nietzsche havas pozicion pri la malbono tute originalan: li startas el pesimismo de Scopenhauer nur por, poste, ĝin superi kaj negi tra la ĝoja koncepto pri la vivo. Laŭ N. la nocio pri malbono estis elpensita de febluloj, movitaj de rankoro, por batali la volon de potenco de la superhomoj, kiuj ilin dominas kaj ilin tenas sklavoj: la malbono estas ligita al la sklavmoralo. Superhomo, male, en sia ĝoja akcepto de sia destino (amor fati = amo al destino), nuligas ĉiun malbonon per la volo de potenco, kiu estas volo de bono: la malbono ne plu ekzistas kaj filozofo jam troviĝas transe de la bono kaj malbono.
Marksismo
Marksismo, kiel ankaŭ pozitivismo, provas solvi la problemon de la malbono per elimino de la obstakloj kiuj intermitiĝas en la progreso de la homaro: la malbono ekzistas en la realo, kaj tasko de la homo devas esti ĝuste la progresa malpliiga lukto kontraŭ ĝi. Novaj teknikaĵoj pri la socia vivo, bazitaj sur ampleksa respekto de alies personeco, helpos la malpliigon de la ekzistanta malbono sur la tero; sed kompleta elimino de ĝi ne ŝajnas ebla laŭ marksismo, kiu plutrovas eblon de kroma dialektiko en la komunistaj socioj, kiuj jam eliminis la malbonon devenintan el la klasa ekspluato, en la lukto inter homo kaj naturo... Trocki difinis la malbonon kiel la tuton de reakciaj fortoj kiuj malhelpas la antaŭeniron de la proleta revolucio.
Ekzistadismo
La problemo de la malbono akiras apartan gravecon en ekzistadismo. Jam en Kierkegaard la malbono estas rekonata kiel malbono, subaspekte de fizikeco, nome kiel konstituanto de la ekzisto: ĝi estas ligita al la portempa kondiĉo de la homo; subaspekte de moralo, ĝi devenas el la misuzo de la volo. La malbono ne estas objekto de scienco, sed nur de kredo.
La disvolviĝo de ekzistadismo trairas, rilate la malbonon, du vojojn. Ekzistadismo tieldirita «ateista» aŭ «maldekstra» trovas la malbonon kiel datenon nesupereblan en la homa konscio-sperto: homo estas «esto por la morto» (Martin Heidegger), destinita al la «ŝako» (Jaspers), «senutila pasio» (Jean-Paul Sartre), «ekzisti absurda» (Albert Camus).
Ekzistadismo «teologia» aŭ «dekstra», male, serĉas superadon de la malbono pere de la espero. Ekzistadismo baziĝas pozitive sur la kredo (Karl Barth), sur la partopreno al la «dia» (Anton Ĉeĥov) kaj al la mistero (Nikolaj Berdjajev), sur la adhero al «Vi absoluta» (Gabriel Marcel) kaj al la "Pura Esto» (Louis Lavelle). En tia pozitiveco ĉiu malbono estas superita.