cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ksanto
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Ksanto (el la greka ΞΑΝΘΗ, samsignife) estis ankaŭ:
Nigrabrova paradoksornito
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montarbaroj.
Tiu specio estas iom simila al la Ruĝkapa paradoksornito, tio estas, havas ruĝecbrunan kapon, brunajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn, sed la plej klara distingilo estas tre markata nigra brovareo super la hela okulringo de nigra okulo. Tiu brovareo nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie atrosuperciliaris signifas precize “kun nigra brovo”.
Anthony Ashley-Cooper
Anthony Ashley Cooper, 7a Grafo de Shaftesbury, OĜ (28a de Aprilo 1801 – 1a de Oktobro 1885), nomumita Lord Ashley el 1811 al 1851 kaj poste Lord Shaftesbury post la morto de sia patro, estis angla politikisto, filantropo kaj socia reformisto. Li estis filo de Cropley Ashley-Cooper, 6a Grafo de Shaftesbury kaj pli aĝa frato de Anthony Henry Ashley-Cooper.
En marto de 1833 Ashley enkodukis la leĝon de infana laboro ktp., en la fabrikoj kie neniu persono sub dekok jaroj rajtus labori pli ol dek horojn tage aŭ pli ol ok horojn sabate; kaj nur pli aĝaj ol 25 jaroj rajtus labori nokte. Tamen la registaro Whig, per majoritato de 145, modifis tiun decidon por "13" anstataŭ "18" kaj oni aprobis leĝon por ke neniu infano mal pli ol dektri jaroj laboru pli ol naŭ horojn, insistis ke ili devas iri al la lerneoj kaj eĉ oni nomumis la inspektistojn kiuj plenumu la leĝon.
Sveti Jurij ob Ščavnici
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Habsburga Imperio, al Stirio, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj tenis ĝin ĝis 1945. Ekde 1991 la komunumo apartenas al Slovenio.
Rodolphe Thomas
Rodolphe THOMAS (naskiĝis en Falaise (Calvados)), estas franca politikisto.
(19033) 2157 P-L
(19033) 2157 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar. La fotografiaj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando) por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
IJK-flago
La IJK-flago estas konkreta grandskala fizika realigo de la Esperanto-flago, kiu estas uzata dum la Internaciaj Junularaj Kongresoj (IJK) de TEJO. Dum la kongresoj ĝi kutime estas ekspoziciata fone de la scenejo en la ĉefa salono, kie okazas la plej grandaj kongresaj programeroj komunaj por ĉiuj partoprenantaj kongresanoj. Transdonado de la IJK-flago al organizantoj de la venonta IJK estas tradicia simbola programero kutime okazanta dum lasta vespero de ĉiu IJK. La IJK-flagon oni fizike portas al ĉiu IJK kaj por memorigi la kongresojn, kiujn ĝi ĉeestis, oni kutimas fine de la kongreso surkudri sur la flagon emblemon aŭ skribaĵon memorigantan pri la ĵus finiĝinta kongreso.
Nuna flago
La nuntempe uzata IJK-flago estas farita el dika verda ŝtofo. La blanka kampo, kiuj igas ĝin Esperanto-flago, estas pentrita per blanka farbo. Dekstran parton de la verda spaco sur la IJK-flago kovras surkudritaj rektangulaj ŝtofpecoj kun emblemoj kaj titoloj, kiuj rememorigas pri 33 pasintaj IJK-j, komencante ekde la 37-a IJK okazinta en 1981 en Oaxtepec. La lasta ĝis nun aldonita emblemo estas tiu de la 76-a IJK en la reto (2020). Proksimumaj dimensioj de la flago estas 370 centimetroj (larĝeco) oble 230 centimetroj (alteco), ĝia pezeco en 2008 estis 3,5 kilogramoj.
Historio de la nuna flago
La nuna IJK-flago unue aperis dum la 37-a IJK en Oaxtepec en Meksiko, kiam ĝi fine de la aranĝo laŭ instigo de tiama TEJO-prezidanto Amri Wandel estis donacita al TEJO. Tamen ĝi poste kuŝis kelkajn jarojn forgesita en la Centra Oficejo en Roterdamo, ĝis ĝi denove aperis dum la 40-a IJK en Swanwick. Tiuokaze oni surkudris ŝtofpecon kun kongreslokoj kaj jaroj de la kvar ĝistiamaj IJK-j (Oaxtepec 1981, Leuven 1982, Debrecen 1983 kaj Swanwick 1984). Laŭ tradicio seninterrompe funkcianta ekde tiu kongreso, dum ĉiu IJK estas aldonata sur la flagon ŝtofpeco indikanta la kongreslokon kaj jaron, kutime ankaŭ la kongresan emblemon.
IJK 2006 kaj IJK 2007
Dum la 62-a IJK en Sarajevo la flago estis transdonita al Hải Lý Lại Thị, kiu persone kunportis ĝin al Hanojo en Vjetnamio, kie okazis la 63-a IJK.
IJK 2008
Post la 63-a IJK en Hanojo, kie ne okazis la solena transdono, la nuna flago kuŝis en la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo, de kie ĝin portis la TEJO-prezidanto Gregor Hinker al Szombathely kie okazis la 64-a IJK.
IJK 2009
La 1-an de aŭgusto 2008 en Szombathely transprenis la IJK-flagon reprezentantoj de la sekva IJK kaj ties LKK-prezidanto Marek Blahuš sekve transportis la flagon la 2-an de aŭgusto 2008 al Ĉeĥio (Brno), sur kies teritorion ĝi tiam alvenis unuafoje. Inter la 22-a de aŭgusto 2008 kaj duono de julio 2009 ĝi estis stokita en Uherské Hradiště kaj dum tiu periodo estis farigitaj en la ŝtofo laŭ ĝia supra rando kelkaj truoj en kiujn oni enmetis metalajn ringojn, por ke estontece pere de ili ĉiam eblu la flagon pli facile kaj sen plia damaĝado al ĝia stato pendigi. La 16-an de julio 2009 estis la flago alportita al Liberec, la kongresloko de la 65-a IJK.
IJK 2010
Post la finiĝo de la kongreso en Liberec, la flago estis veturigita de Łukasz Żebrowski, la tiam elektita TEJO-estrarano pri kongresoj, al Varsovio, kie ĝi kuŝis ĝis 2011. Escepto estis la tempo inter la 9-a de julio kaj la 1-a de aŭgusto 2010, kiam ĝi vizitis Kubon pro la tie okazinta 66-a IJK.
IJK 2013
En la rozkolora valizo la flagon transportis Sergeo Tyrin el Vjetnamio al Israelo, kaj ĝi estis stokita en Be'er Ŝeba ĝis aŭgusto 2013, kiam en la sama valizo ĝi estis veturigita per motorciklo al Nazareto, en kiu okazis la 69-a IJK. En la lasta vespero de la kongreso la flago estis faldita kaj solene transdonita al grupo de brazilanoj. Maarten Deprez kaj Juliana Evandro kunprenis ĝin al Brazilo por la sekva IJK.
IJK 2015
Fine de la 70-a IJK la IJK-flago estis transdonita al Annika Förster, ĉeforganizanto de la 71-a IJK en Wiesbaden.
IJK 2019
La Nederlanda Esperanto-Junularo ricevis la flagon fine de la 75-a IJK en Slovakio. Robin van der Vliet portis ĝin valize al sia hejmo en Nederlando.
IJK 2020
Komence de la enreta IJK en 2020 oni montris antaŭregistritan filmeton, en kiu Rogier Huurman surkudras la novan emblemon, kaj poste li kaj Robin van der Vliet malfaldas kaj montras la flagon.
Fine de IJK oni montris alian filmeton, en kiu ili denove faldas la flagon.
Unua flago
Baldaŭ post sia fondiĝo, la Tutmonda Junular-Organizo (TJO, poste TEJO) faris por si propran oficialan flagon, kies inaŭguro okazis la 8-an de aŭgusto 1939 dum la 2-a IJK en Tervuren. La flago estis projektita kaj farita de TJO-estraranino fraŭlino Jekke van Dijk. Bastonon kun ornamo faris sinjoro J. T. Kaptein.
Ukrainoj
Ukrainoj (ukraine українці [ukrajinci]) estas orient-slava etno, parolanta en la ukraina lingvo; proksimaj parencoj de la najbaraj belorusoj kaj rusoj. Ukrainoj estas posteuloj de triboj loĝantaj sude de Kieva Regno.
Nombreco
En la tuta mondo estas ĉirkaŭ 44-45 milionoj da ukrainoj, el ili en Ukrainio 37.541.693 (2001), en Rusio 2.942.961 (2002) kaj en Kanado 1.071.060. Plurmilaj ukrainaj diasporoj estas ankaŭ en Brazilo, Kazaĥio, Germanio kaj multaj aliaj landoj.
Religio
Kredantoj estas ĉefe ortodoksuloj, sed ankaŭ katolikoj kaj protestantoj. En Ukrainio samtempe ekzistas tri ortodoksaj eklezioj (Ukraina Ortodoksa Eklezio de la Moskva Patriarkio, Ukraina Ortodoksa Eklezio de la Kieva Patriarkio kaj Ukraina Aŭtokefala Ortodoksa Eklezio).
Literaturo
Kalle Kniivilä, Lando kiu vekiĝis - Rakontoj el Ukrainio, Novjorko, 2023, Eld. Mondial, ISBN 9781595694522
Esperanto Programita
Esperanto Programita estas Esperanto-kurso verkita de Hermann Behrmann. Ĝi estas eldonita en formo de 4 kajeroj (por germanlingvanoj) kaj 4 gramofonaj diskoj en 1969. Ekde la 1980-aj jaroj la gramofonajn diskojn anstataŭas sonkasedo. Pro la abunda agado de ĝia eldonanto, la Esperanto-Centro Paderborn, la kurso fariĝis tre populara en Germanujo dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj.
En la 1970-aj jaroj la kurso estas eldonita ankaŭ en kelkaj aliaj lingvoj, ekzemple en la nederlanda, angla kaj portugala.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Esperanto Programita 1985-1.jpg|Nederlandlingva eldono 1985. </Gallery>
Kantono Warren (Nov-Ĵerzejo)
La kantono Warren (Warren County) estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Nigrakrona petrelo
La Nigrakrona petrelo (Pterodroma hasitata) estas malgranda marbirdo de la genro de pterodromoj, nome Pterodroma. Ĝi estas konata ankaŭ kiel Diablotín en Haitio aŭ Pampero de La Bruja en Kubo. La probable formortinta Jamajka petrelo (P. caribbaea) estis rilata malhela formo, ofte konsiderata subspecio de tiu birdo.
Aspekto
Tiu longflugila petrelo estas 41 cm longa kun enverguro de ĝis 1 m kaj havas grizbrunajn dorson kaj flugilojn, kun blankaj frunto, nuko, pugo kaj vostobazo. La subaj partoj estas ĉefe blankaj krom nigraj krono (kiu ĉe kelkaj individuoj etendas kaj kovras okulon) kaj kelkaj malhelaj subflugilaj bordomarkoj kaj vostopinto. Ankaŭ la beko estas nigra.
Kutimaro
Ĝi plukas manĝerojn kiaj kalmaroj el la surfaco de la oceano.
Ili flugas malalte super la akva surfaco per rapida flugmaniero kaj flugilfrapado aŭ eĉ sen movi la flugilojn kiam ili profitas kontraŭajn ventojn.
Ili nestumas de novembro al marto en nestotruoj kaj fendoj de klifoj aŭ ravinoj. La ino demetas unusolan ovon.
Rimavské Janovce
Bazaj informoj
Rimavské Janovce, hungare Jánosi estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Nigrakrona petrelo
Disvastiĝo
Ĝi etendas tra Karibio ĝis la Kabo Hatteras ĉe la Golfa Marfluo en Atlantiko. Ili reproduktiĝas en Kubo (Sierra Maestra), Domingo (Montaro Bahoruco), Haitio (Montaro Selle), Dominiko kja Gvadelupo.
La Nigrakrona petrelo estas noktula ĉe la reproduktejoj eble por eviti predadon fare de mevoj, akcipitroj aŭ korvoj. Kiel ĉe plej petreloj, ties piediranta kapablo estas limigita al mallongajn trenojn al la nestotruo. Kvankam tiu marbirdo iam reproduktiĝis sur klifoj en la montoj de la Grandaj Antiloj, nur restas tri konfirmitaj reproduktaj lokoj, ĉiuj en la altaj montoj de Hispaniolo (ĉe Lomo de Toro en Dominga Respubliko, kaj en Parc La Visite kaj Parc Macaya en Haitio). La loka haitia nomo Diablotín signifas "diableto", tiel nome pro sia nokta kutimaro kaj la strangegaj paralvokoj, kiuj sugestis al lokanoj la ekzisto de spiritoj en malhelo. Montopinto kie ili iam reproduktiĝis en Haitio (kaj alia en Dominiko, Malgrandaj Antiloj) estas ankoraŭ nomataj Morne Diablotin.
Rimavské Janovce
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1221 en formo "Janus". En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1683 la poloj faris ruina la komunumon. En 1910 loĝis en Jánosi 1269 da homoj, (1220 hungaroj, 49 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Jánosi apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la mondmilitoj slovakoj alvenis, post la 2-a mondmilito iom da hungaroj deportiĝis al Hungario. La restaĵo iĝis senrajta laŭ la Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Rimavské Janovce 1207 da homoj, (638 slovakoj, 499 hungaroj, 63 ciganoj, 4 ĉeĥoj, unusola polo).
Famuloj
En la iama Jánosi naskiĝis hungara poeto Klára Vályi.
Remetea Oașului
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 823 loĝantojn (hungaroj); en 1992 663 (rumanoj, 92 % da hungaroj).
En la censo de 2002, 537 el la 585 loĝantoj (91,8 %) deklaris sin etnaj hungaroj.
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1335. En 1717 la tataroj detruis ĝin. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (''Szatmár).
Tricarico
Tricarico estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albano di Lucania (PZ), Brindisi Montagna (PZ), Calciano, Grassano, Grottole, Irsina, San Chirico Nuovo (PZ), Tolve (PZ) kaj Vaglio Basilicata (PZ).
Arisztid Würtzler
Arisztid Würtzler naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
Arisztid Würtzler frekventis luteranan gimnazion en Aszód, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1955. En la aĝo de 12 jaroj li komencis muzikadi per harpo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Henrik Rohmann kaj Zoltán Kodály. Jam dum la studentaj jaroj inter 1951-1956 li estis harpisto de la nacia filharmonia orkestro. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. Komence li estis simpla laboristo pro neparolanta angle. En 1957 Würtzler aliĝis al orkestro de Detrojto, en la sekva jaro al orkestro de Novjorko, kie li restis ĝis 1961. Li estis aktiva membro de la usona harpokomunumo. Ekde la 1960-aj jaroj lia muzika amiko estis la hungara Tibor Serly. Inter 1963-1970 li instruis en en:University of Hartford, poste en simila universitato en Novjorko ĝis 1987. En 1970 li fondis sian propran harporkestron, internacie konata kiel la New York Harp Ensemble (NYHE). Estis kvar virinoj en la orkestro, inkluzive de lia pola edzino. Kun la ensemblo aŭ sola li koncertis en pli ol sesdek landoj (ekde la 1970-aj jaroj ankaŭ en Hungario). Ĝuste dum vizitado de Hungario li mortis pro koratako en Debrecen, sed li estis entombigita en sia naskiĝurbo.
São João de Meriti
São João de Meriti (antaŭe Freguesia de Meriti; loke sufiĉas nur Meriti) estas metropolo kaj municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. La metropolo apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro kiel navedanturbo aŭ antaŭurbo. En Meriti la loĝdenso estas unu el la plej alta en la kontinento.
Geografio
São João de Meriti situas en suda parto de Brazilo sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero inter Rio-de-Ĵanejro kaj Nova Iguaçu. Tiu lasta urbego troviĝas 10, Rio-de-Ĵanejro 17, São Gonçalo 35, Belo Horizonte 326, Guarulhos 333, San-Paŭlo (urbo) 343, Campinas 381, Curitiba 665, Braziljo 915, Goiânia 920, Porto Alegre 1120, Salvador de Bahio 1206, Maceió 1673, Recife 1873, Natalo (Brazilo) 2085, São Luís 2258, Belém 2438, Manaus 2832 km.
Historio
São João de Meriti estis fondita en 1647. Multe da bienoj estis fonditaj, kapeloj estis konstruitaj. En 1833 la komunumo unuiĝis al la proksima municipo. En 1947 São João de Meriti estis levita al la statuso de municipo.
Ekonomio
São João de Meriti estas "dormoĉambro" de Rio-de-Ĵanejro, tamen en la apudaĵo oni produktas maizojn, maniokojn, fabojn, sukerkanojn, brutojn. En la metropolo mem oni prilaboras plastojn kaj kaŭĉukojn.
Klimato
São João de Meriti situas en tropika zono. En la urbo pluvas jare pli ol 1000 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C. Neniam frostas.
Trafiko
Moderna ŝoseo kaj elektra trajno kuras al Rio-de-Ĵanejro. En São João de Meriti aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Eksteraj ligiloj
mapo, distancoj]
Janice
Bazaj informoj
Janice, hungare Jéne estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Janice situas laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojaĉo. Ózd troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1216 en formo "Yenne". En la 16-a jarcento incendio okazis, la refondiĝo okazis iomete for de la origina setlejo. En 1910 loĝis en Jéne 315 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Jéne apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Janice 184 da homoj, (177 hungaroj, 7 slovakoj). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn senĝene trapasebla.
Châteaugiron
Châteaugiron (galolingve Chaujon, bretonlingve Kastell-Geron) estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio en Francio.
Zoologia ĝardeno de Gotha
La Zoologia ĝardeno de Gotha (Tierpark Gotha) troviĝas en la naturprotektita zono Kleiner Seeberg en la oriento de Gotha, Töpfleber Weg nr 2.
Châteaugiron
Toponimio
La nomo de Châteaugiron venas de senjoro Giron, filo de kavaliro Anquetil aŭ Ansquetil, mortinta en 1039, fondinto de la urbo.
Zoologia ĝardeno de Gotha
Priskribo
Laŭlonge de la 1,7 km longajn vojetojn la vizitantoj povas rigardi ĉ. 140 bestospecojn, sume 680 brut(et)ojn. Sur tereno de ĉ. 6 hektaroj vivas grandparte animaloj el Eŭropo kaj hejmbestoj minacataj de forpereo. Sed ankaŭ ekzotikaj bestoj (ursoj, tigroj) admireblas ĉiujn tagojn de la jaro.
Châteaugiron
Toponimio
Dum la franca revolucio de 1789, la nomo de la komunumo estis Mont-Giron.
Zoologia ĝardeno de Gotha
Priskribo
Detalaj informŝildoj ĉe la arboj kaj arbustoj apud la pado klerigas malenue pri la postuloj de la natur- kaj mediprotektado. La zooparko do ofertas naturĝuadon kaj ripozumadon kune kun plukleriĝo biologia en nealtrudiĝema maniero.
Châteaugiron
Historio
La komunumo Châteaugiron pligrandiĝis en Februaro 1971, per la aldono de la komunumo Veneffles kaj la rektigo de la komunumaj limoj inter Domloup kaj Noyal-sur-Vilaine. La surfaco de la malnova komunumo estis 52 ha, kaj nun ĝi estas 798 ha, ĝi estis kiel por multaj fortikaj urboj limigita al la ĉirkaŭkorto de la kastelo. La urbo saĵnas ne havi muregon en la mezepoko. Fama miniaturo de la unua granda historio de Bretonio de Pierre Le Baud montras la kastelon de Châteaugiron.
Zoologia ĝardeno de Gotha
Priskribo
Krome ofertas specialaj rondgvidadoj kaj prelegoj post interakordo kun la interesatoj. Por la etuloj ekzistas aventura ludejo kaj bestokares-sekcio. Okaze de la Internacia tago de la infanoj oni festas ĉiujare belegan porinfanan feston.
Châteaugiron
Situo
Châteaugiron situas en la arondismento de Rennes kaj en la lando de Rennes, sudoriente de la bretona ĉefurbo, je kelkaj kilometroj de la enirejo de la urba spaco. La urbo apartenas al la Interkomunumo de la komunumoj de la lando de Châteaugiron.
Natura spaco
<!-- Le site de la Glaume est une enclave naturelle au coeur de la cité de Châteaugiron, zone humide. Une grande diversité végétale sert d'habitat à nombre d'espèces animales comme la bécassine des marais, le martin-pêcheur d'Europe. Ce site se situe entre le bas du centre ville ( rue saint Nicolas ) et le lotissement de Rochaude (rue d'Alsace ).
Zoologia ĝardeno de Gotha
Agadoj
Rekte ĉe la bestoĝardeno troviĝas la kafejo Café im Tierpark, kiu servas ankaŭ kiel sidejo de la amikara societo Föderverein Tierpark Gotha e.V.. Diference al aliaj zooj ne permesatas al la vizitantoj la kunpreno de hundoj.
Oni povas ankaŭ veturi per kaleŝo tra la zoo. La birdejoj por birdoj el la Balta Maro kaj el la Norda Maro enireblas. De tie oni atingas ankaŭ la birdobredejojn por kiropteroj kaj aliaj etbestoj.
Granda parto el la malnovaj, ne plu allaseblaj kaj ofte multe tro malgrandaj ĉirkaŭbaraĵoj intertempe novigitis respektive alikonstruitis. Menciindas tiu-kuntekste nova zono por dingoj kaj siberiaj tigroj. La samo validas por la ĉirkaŭbaro de la ursoj.
Châteaugiron
Natura spaco
L'étang situé au bas du Châteaugiron est un lieu de promenade très prisé des habitants de la commune.
Hydrographie
L'Yaigne est une rivière qui prend sa source à Cornillé, en Ille-et-Vilaine, traverse la commune de Châteaugiron et son étang au pied du château. Elle se jette dans la Seiche à Nouvoitou. Elle fait 27 km de longueur.
Le Rimon est un petit ruisseau qui prend sa source au nord du bourg de Domloup.Il fait office de séparation avec Domloup sur une longueur de 350 mètres. Il se jette dans l'Yaigne au bout de ses 350 mètres. La longueur de son cours d'eau fait 2.2 km.
Budget municipal
En 2010, le budget municipal s'élevait à €5835000 en fonctionnement (862 € par habitant). Les recettes de fonctionnement sont fournies par les impôts et taxes pour €2644000 et €1316000 de dotation globale de fonctionnement.
Les charges de fonctionnement sont réparties sur €2095000 de charges de personnel (48,17 % du budget), €1496000 d'achats et charges externes, €118000 de charges financières (soit 18 € par habitant). Le montant des subventions versées se montait à €275000 (42 € par habitant). La commune dégageait un résultat comptable positif de €1486000.
L'encours total de la dette était en 2010 de €4687000 (725 € par habitant). Ce qui correspond à 80,32 % du budget de fonctionnement. Pour l’ensemble des communes françaises de 5000 à 10000 habitants, la dette s'élève en moyenne à 877 € par habitant.
En 2010, la capacité d'autofinancement brute était de 262 € par habitant, supérieure à la moyenne de la strate, qui s'élevait à 184 € par habitant. Endettement de la ville 2000-2010
Charges de personnel de 2000-2010 Les charges de personnel ont augmenté de 65 % de 2000 à 2010. Par contre par habitant, elles ont progressé de 35 %.
Fiscalité locale
En 2010, la commune intervient comme suit pour ce qui concerne la taxation :
Produits des differentes taxes de 2002 à 2010 {| class="wikitable centre" style="text-align:center"
Structures de la population
Évolution de la pyramide des âges de la ville de Châteaugiron, comparaison entre l’année 1999 et 2004
Revenus
Ce tableau représente en pourcentage les revenus en euros de l'année 2008 pour les habitants de Châteaugiron.
Culte catholique
La paroisse de Châteaugiron n'existe plus en tant que paroisse. Elle fait partie de la paroisse de Saint Luc en pays de Châteaugiron.
Cette paroisse est composée de 6 communautés :
La Paroisse de Saint Luc en Châteaugiron est rattachée au Doyenné de Cesson et fait partie du diocèse de Rennes, Dol et Saint-Malo.
Logements
En 2004 la ville de Châteaugiron comptait 2328 logements contre 1941 en 1999, et pourtant le nombre de logements vacants a augmenté de 45 % ce qui montre l'évolution démographique. Le nombre de logements a augmenté mais le nombre de maisons a diminué de 6,2 % par rapport à 1999, en revanche, le nombre d'appartements a augmenté de 8,7 %.
Équipements
La ville de Châteaugiron possède :
Club
-->
Monumentoj
La komunumo enhavas la sekvantajn monumentojn klasitajn historiaj :
Artik
Artik (armene: Արթիկ) estas urbo situanta en la provinco Ŝirako, en Armenio. Ĝi havas 14,949 homojn, kompare kun la 25,100 raportitaj en la censo de 1989.
Artik havas multajn monumentojn kaj preĝejojn. Ĉe la placo ekzistas monumento pri la Dua Mondmilito. Je mallonga distanco de la placo estas du preĝejoj Sankta Marine konstruita en la 5-a jarcento kaj Sankta Georgo konstruita en la 7-a jarcento. Sankta Georgo (Surp Gevorg) estas la plej granda el la du kaj dum la soveta epoko ĝi estis magazeno. Ambaŭ preĝejoj estas parte en ruinoj, kun la restarigo interrompita pro la kolapso de Sovetunio. La 6-an de januaro 2006 monkampanjo sciigis ke ĝi rekonstruos la preĝejon Sankta Gevorg. Proksime de la urbo ankaŭ estas el la 18-a jarcento, preĝejo en kaverno, kaj la bone konservita preĝejo Lmbatavank (Surb Stepanos) konstruita en la 7-a jarcento sur montoflanko. Tombejo el la Bronzepoko estis malkovrita en tiu regiono.
Etimologio
Laŭ surskribo de la 11-a jarcento en la monaĥejo Lmbatavank proksime de Artik, la urbo estis konata kiel Hartk (Յարդք) dum la Mezepoko. Ĝi poste estis konata kiel Ardik (Արդիկ) kaj Artik (Արթիկ). Laŭ lokanoj, la nomo konsistas el 2 partoj: Ar derivita de la monto Aragaco, kaj tik signifanta klini en la armena. Tiel, la nomo Artik plej verŝajne signifas apogi sin al Aragaco.
Historio
Laŭ arkeologiaj elfoslaboroj faritaj dum 1960 en la teritorio de nuntempa Artiko, estis rivelita, ke la areo jam estis ekloĝita ekde la 14-a jarcento a.K. Tombejoj devenantaj de la Malfrua Bronzepoko estis trovitaj sub la tavoloj de tofa kalkŝtono en Artik.
Historie Artik estis parto de la kantono Ŝirak de la praa provinco Ajrarato de Granda Armenio. Dum la regado de la arsakida dinasio (52-428 p.K.) kaj poste sub Sasanida Irano (428-651), la areo de Artik estis regita fare de la Kamsarakan- armena nobela familio. Kiel setlejo, Artik estis plej probable formita de la kamsarakanoj dum la 5-a jarcento, kun la fondo de la monaĥeja komplekso Sankta Dipatrino (ankaŭ konata kiel Surp Marine). Ili ankaŭ konstruis la Preĝejon Sankta Stefano de la monaĥejo de Lmba kaj la preĝejon Sankta Gregorio (ankaŭ konata kiel Sankta Georgo) dum la 7-a jarcento.
Kun la araba konkero de Armenio en 654, Artik estis donita al la Bagratida dinastio, kiu fondis la Bagratidan Armenion poste en 885. Post la falo de Armenio antaŭ la Bizanca Imperio en 1045 kaj poste antaŭ la selĝukaj invadantoj en 1064, la tuta regiono de Ŝirako eniris epokon de malprospero en ĉiuj sociaj, edukaj kaj kulturaj aspektoj.
Kun la starigo de la Zakarida Princlando de Armenio en 1201 sub la kartvela protektorato, la regiono de Ŝirako, eniris en novan periodon de kresko kaj stabileco. Post kiam la mongoloj kaptis Anion en 1236, Zakarida Armenio fariĝis mongola protektorato kiel parto de la Ilĥanlando. Post la falo de la Ilĥanlando en la mezo de la 14-a jarcento, la aakaridaj princoj regis super Ŝirako ĝis 1360 kiam ili falis antaŭ la invadaj tjurklingvaj triboj.
Antaŭ la lasta kvarono de la 14-a jarcento, la ak-kojunla tribo transprenis Armenion, inkluzive de Ŝirako En 1400, Timuro invadis Armenion kaj Kartvelion, kaj kaptis pli ol 60 000 el la postvivitaj lokaj homoj kiel sklavoj. Multaj distriktoj inkluzive de Ŝirako estis senhomigitaj. En 1410, Armenio falis sub la regadon de la kara-kojunloj. Laŭ la armena historiisto Tomaso de Mecop, kvankam la Kara Koyunlu postulis pezajn impostojn kontraŭ la la armenaj, la fruaj jaroj de ilia regado estis relative pacaj kaj iu rekonstruo de urboj okazis.
En 1501, la plej multaj el la orientaj armenaj teritorioj inkluzive de Erevano kaj Ŝirako estis konkeritaj fare de la emerĝanta Safavida dinastio de Irano. Sub la irana regado, Artik iom post iom malkreskis kiel urba centro, ene de la Ĥanato de Erevano. En junio 1804, la Rusa Imperio ekregis la regionon Ŝirako komence de la Rusa-Persa Milito de 1804–1813. Artik iĝis oficiale parto de la Rusa Imperio per la Traktato de Gulistano subskribita la 1-an de januaro 1813. Multaj armenaj familioj de Kars kaj Karin estis transloĝigitaj en Artik en 1829-1830. En 1840, Artik fariĝis parto de la nove formita distrikto Aleksandropolo, kiu siavice fariĝis parto de la Erevana gubernio poste en 1849.
Post la Unua mondmilito, Artik estis inkludita ene de la limoj de la lastatempe fondita Respubliko de Armenio, kiu ĝuis mallongdaŭran sendependecon de majo 1918 ĝis decembro 1920, kiam ĝi falis al la invada sovetia Ruĝa Armeo.
Inter 1959 kaj 1965, la urbo travivis rapidan ekonomian kreskon kun la fondo de la Artik-Fabriko por Vakuofornoj, la Tufa-Blok-Fabriko kaj la Artik-filio de teksaĵ-fabriko "Arshaluys". Multaj aliaj industriaj firmaoj ankaŭ estis malfermitaj dum la 1970-aj jaroj.
Post la malfondo de Sovetunio en 1991, Artik fariĝis urbo ene de la nove formita provinco Ŝirako laŭ la administraj reformoj de 1995 de sendependa Armenio.
Post la sendependeco, Artik iom post iom perdis sian gravecon kiel industria nabo, ĉar multaj el la industriaj firmaoj de la sovetiaj tagoj estis aŭ devigitaj fermi aŭ funkcii kun minimuma produktado.
Geografio
Artik estas situanta ĉe la nordokcidenta piedo de Monto Aragaco ene de la Ŝirak-ebenaĵo, en alto de 1.859 metroj super marnivelo, je 27 km vojdistance sudoriente de la provinca centro Gjumri. La ĉefurbo Erevano situas je 67 km sudoriente de Artik per aŭtovojo.
Du riveroj: Artikĝur kaj Gomŝadzor trairas la urbon Artik de la sudoriento, pasante tra la centro direkte al la nordokcidento de la urbo, kie ili interligiĝas por formi alfluanton kiu fluas en riveron Mantaŝ.
Artik estas ĉefe ĉirkaŭita de sekaj stepoj, kun humida kontinenta klimato, karakterizita per iom malvarmetaj someroj kaj ekstreme malvarmaj kaj neĝaj vintroj.
Demografio
Multaj el la loĝantoj de Artik estas posteuloj de okcidentarmenaj familioj, kiuj migris de Kars kaj Karin en 1829–30. La loĝantaro de la urbo travivis rimarkindan kreskon dum la 1960-aj jaroj post iĝado grava industria centro de sovetia Armenio. Tamen la loĝantaro iom post iom malpliiĝas ekde la sendependiĝo de Armenio en 1991.
Jen la demografia templinio de Artik ekde 1831: La plimulto de la loĝantaro en Artik estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La eklezio estas sub la jurisdikcio de la Diocezo de Artik gvidita de arkimandrito Narek Avagjan, kun sidejo en la Katedralo-Varagatun Sankta Gregoriode Artik. La diocezo estis oficiale fondita la 2-an de decembro 2012, kiam ĝi estis apartigita de la Diocezo de Ŝirak, per encikliko eldonita de la Katolikoso Garegino la 2-a.
Kulturo
La parte ruinitaj preĝejoj Sankta Dipatrino (ankaŭ konata kiel Sankta Marine) de la 5-a jarcento, kaj la Preĝejo Sankta Gregorio (ankaŭ konata kiel Sankta Georgo) de la 7-a jarcento, situas en la centro de Artik. La preĝejo Sankta Georgo estas la plej granda el la du, ĝi antaŭe servis kiel magazeno dum la sovetiaj tagoj. Ĝi estis parte restarigita en la fruaj 1990-aj jaroj. La 6-an de januaro 2006, oni anoncis monkolektan kampanjon en Artik por rekonstrui la Preĝejon Sankta Georgo.
La preĝejo Sankta Stefanode Lmbatavank estas bone konservita preĝejo de la 7-a jarcento, situanta ĉe la sudokcidenta najbareco de la urbo. Ĝi estis rekonstruita en 1955-1956.
Ekzistas ankaŭ alia preĝejo de la 18-a jarcento en kaverno same kiel la preĝejo de Sankta Stefano konstruita en la 7-a jarcento staranta sur montoflanko. Dum elfoslaboroj de 1960, bronzepoka tombejo estis malkovrita sub la ŝtonoj.
Transportado
La Aŭtovojo M-1, kiu ligas Erevanon kun Gjumri, trapasas la okcidentajn antaŭurbojn de Artik. La urbo estas ligita kun la aŭtovojo per la H-1-Vojo. Taksiaj servoj disponeblas en la urbo, dum regulaj mini-busaj vojaĝoj konektas Artik kun Erevano, Gjumri kaj multaj aliaj ĉefaj urboj en Armenio.
Artik havas stacidomon, kiu ludis esencan rolon por la industria urbo dum la sovetiaj tagoj.
Ekonomio
Malgraŭ la ekonomiaj malfacilaĵoj de sendependa Armenio, la urbo Artik daŭre estas ĉefa centro por produktado de siaj famaj tofaj ŝtonoj. Multaj ŝtonaj prilaboraj fabrikoj, kiuj produktas travertinon, tofon kaj bazalton, funkcias en la urbo, inkluzive de la ŝtata firmao "Artik-Tuf" de 1928, la "Tufa-Bloka Fabriko" de la 1960-aj jaroj (privatigita en 1997), "Karastgh" ŝtonprilabora fabriko de 2005, kaj "Turinj" tofa fabriko de 2005.
Artik ankaŭ estas hejmo de la Fromaĝa Fabriko Artik, la Eliz-Grupo por laktaĵoj, la Artik-Fabriko por Vakuaj Fornoj kaj la metala gisfabriko "Artik Steklomash".
Edukado
Artik estas hejmo de 8 publikaj edukaj lernejoj, 4 antaŭlernejaj infanĝardenoj, 1 lernejo por specialaj bezonoj kaj 2 privataj mezaj fakaj altlernejoj. Aldone, la urbo havas ŝtatan mezan kolegion pri industrio kaj teknologio, kun enskribo de ĉirkaŭ 250 studentoj en 2016.
Sporto
Piedpilko estas la plej populara sporto en Artik. FC Tufagorts Artik reprezentis la urbon en la Armena Supera Ligo inter 1992-1995 kiam ĝi estis dissolvita pro monmalfacilaĵoj. Ili uzis la Artik-urban Stadionon por siaj hejmaj ludoj.
La urbo ankaŭ havis sian fucalon ludantan ĉe la hejmaj konkursoj ĝis 2017 kiam ĝi ĉesis profesian sporton.
Artik havas 2 sportlernejojn administritajn de la komunumo.
São Sebastião do Alto
São Sebastião do Alto estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 8.906 loĝantojn en 2010.
Križevci (Gornji Petrovci)
Križevci, hungare Tótkeresztúr estas vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Gornji Petrovci.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Kavaliro Bors
Bors, kavaliro de Reĝo Arturo.
La tri junuloj iris al la kortego de Arturo kie ili kavaliriĝis. Ili estis fortaj batalistoj. Bors partoprenis multajn militojn de Arturo, inkl. la finan batalon kontraŭ Claudas: la armeo de Arturo venkis kaj la landoj de la patro de Bors liberiĝis.
Pro trompo per magia ringo, Bors amoris Claire, la filino de Reĝo Brandegoris. Oni diris ke tio estis la sola okazo kiam Bors rompis ĵuron de ĉasto. Poste Claire naskis Elyan la Blankan: kiam tiu estis plenaĝa, ankaŭ li kavaliriĝis ĉe la Artura kortego.
Pluraj aventuroj rilatas al la ĉasto de Bors. Ekzemple, iam damo diris ke ŝi sinmortigus se Bors ne amorus ŝin: Bors rifuzis, kaj la damo kaj tri servistinoj ĵetis sin de la krenelaro de sia kastelo. Farante tion, ili malkaŝis ke ili estas demonoj.
Dum la serĉo de la Sankta Gralo, Bors devis elekti inter savi sian fraton Lionel (kiun viraĉoj vipegis) kaj savi junulinon forkaptatan de malbona kavaliro. Li decidis savi la damon, sed preĝas, ke Lionel estu sekura. Lionel fine eskapis, kaj kolere penis mortigi Bors, kiu rifuzis defendi sin kontraŭ la atako de sia frato. Kavaliro Calogrenant kaj religia ermito, kiuj klopodis interveni, estis mortigataj de Lionel, sed la Dio ĵetis kolumnon de fajro sur Lionel antaŭ ol tiu mortigus Bors. Pro sia pureco Bors rajtis akompani Galahad kaj Parsifalon kiam ili trovis la Gralon. Nur Bors revenis al la kortego de Arturo.
Laŭ Thomas Malory, Bors senentuziasme konsentis ĉampioni Ginevran kiam oni asertis, ke ŝi venenis kavaliron. Sed kiam li estis turnironta, Lanceloto alvenis kaj anstataŭis lin.
Post la malkaŝo de la am-rilatoj de Lanceloto kaj Ginevra, Bors kaj lia familio akompanis Lanceloton en ekzilon. Dum la sekva milito inter Lanceloto kaj Arturo, li estis fidata konsilanto de Lanceloto. Post la Batalo de Camlann, la sekvantoj de Lanceloto batalis kontraŭ la filoj de Mordred: Melehan mortigis Lionel kaj Bors venĝis lian morton.
34893 Mihomasatoshi
Nomo
Ĝia nomo honoras la geedzojn Masatoshi Taga kaj Miho Taga, kiuj laboris dum pluraj jaroj ĉe la Nacia Observatorio de Japanio. Masatoshi engaĝiĝis en la studo pri galaksioj kaj arkivaj sistemoj de astronomiaj datumoj ; Miho desegnis la markemblemon de la Japana Asocio de Kosma Gvato.
Kavaliro Lionel
Lionel, kavaliro de Reĝo Arturo.
Li estis la filo de Reĝo Bors kaj nevo de Reĝo Ban, la patro de Lanceloto, kaj la frato de Kavaliro Bors. La du reĝoj estis forpelataj de siaj regnoj kiam Claudas invadis. La sekvantoj de Claudas prizorgis la du knabojn post la morto de Reĝo Bors, sed tiuj fine ribelis kontraŭ Claudas kaj mortigis ties kruelan filon Dorin. Antaŭ ol Claudas punus ilin, la Damo de la Lago forprenis ilin al sia magia regno, kie Lanceloto jam estis.
Dum la serĉo de la Sankta Gralo, Bors devis elekti inter savi sian fraton Lionel (kiujn viraĉoj vipegis) kaj savi junulinon forkaptatan de malbona kavaliro. Li decidis savi la damon, sed preĝas ke Lionel estu sekura. Lionel fine eskapis, kaj kolere penis mortigi Bors, kiu rifuzis defendi sin kontraŭ la atako de sia frato. Kavaliro Calogrenant kaj religia ermito, kiuj klopodis interveni, estis mortigataj de Lionel, sed Dio ĵetis kolumnon de fajro sur Lionel antaŭ ol tiu mortigus Bors.
Post la malkaŝo de la am-rilatoj de Lanceloto kaj Ginevra, Lionel kaj sia familio akompanis Lanceloton en ekzilon. Li partoprenis militon kontraŭ la armeon de Arturo, kaj iĝis reĝo de Gaunnes. Post la Batalo de Camlann, la sekvantoj de Lanceloto batalis kontraŭ la filoj de Mordred: Melehan mortigis Lionel kaj Bors venĝis lian morton.
Vavá
Edvaldo Izidio Neto (la 12-an de novembro 1934 - la 19-an de januaro 2002 ) pli konata kiel Vavá, estis brazila futbalisto kiu ludis en la Brazila nacia teamo kiuj venkis en la Futbala Mondpokalo 1958 kaj Futbala Mondpokalo 1962. Vavá estas konsiderata unu el la plej grandaj pioniroj de sia tempo, kaj lia kontribuo estis precipe bonega al la unuaj du venkoj de Brazilo en Mondpokalo.
Kariero
Vavá ludis 22 ludojn por la brazila nacia teamo, kaj eĉ estis la plejgolinto de la Monda Pokalo 1962. Li ludis por Sporta Klubo Recife ( 1949-1950 ), Vasco da Gama ( 1951-1958 ), Atlético Madrid ( 1958-1961 ), Sociedade Esportiva Palmeiras 1961-1963 ), en Klubo Ameriko ( 1964-1967 ), en Toros Naza ( 1967-1968 ), kaj en San Diego Toros ( 1968-1969 ).
Vavá ludis gravan rolon en la venko de la brazila teamo en Futbala Mondpokalo 1958. En la matĉo kontraŭ la Sovetunia teamo. li trafis du golojn en la reton de Lev Jaŝin, tiel Brazilo avancis al la venonta raŭndo. En la fina matĉo kontraŭ la sveda teamo li gajnis alian paron, kaj li finis la turniron kun 5 goloj entute.
En Futbala Mondpokalo 1962 Vavá devis adaptiĝi al ludado kun malsamaj strikistoj ol Pelé, post kiam li estis vundita en la dua matĉo. Vavá, kiu ludis kune kun Amarildo kaj Garrincha, trafis kvar golojn en la turniro, ĉiuj el kiuj venis en la finaj stadioj de la turniro, kaj unu el ili estis en la fina matĉo kontraŭ la Ĉeĥoslovakia teamo.
Vavá estas unu el kvin ludantoj por gajni en du malsamaj finaloj de la Futbala Mondpokalo. Li dividas la atingon kun Pelé, Paul Breitner, Zinedine Zidane kaj Kylian Mbappé.
Unua pentristo de la Reĝo
Unua pentristo de la Reĝo (Premier peintre du Roi) estas la titolo de kortega pentristo en la administrado de Bâtiments du Roi, sekcio de la Domo de la Reĝo en Francio dum la Malnova Reĝimo. Ĝia postenulo havis pozicion similan al tiu de la unua arkitekto de la reĝo (kvankam multe malpli prestiĝa). Ekzistis neniuj aliaj korteganoj en lia subigo, kaj ofte li estis lasita sen postenulo.
Male al aliaj landoj, la unua pentristo de la reĝo ofte estis, eĉ kutime, ne profesia portretisto, sed ĉiam estis denaska franco. La plej fama el tiuj, Nicolas Poussin, estis persvadita reveni al Francio en 1640 por preni la postenon, sed revenis al Romo iom pli ol jaron poste. Malgraŭ tio, li tenis ĉi tiun postenon dum pliaj 23 jaroj.
En kontrasto, lia posteulo, Charles Le Brun, dediĉis multon de sia tempo al laborado por Ludoviko la 14-a, ornamante liajn palacojn, dezajnante kaj kontrolante la reĝajn fabrikojn - Manufacture Savonnerie -fabrikon por tapiŝoj kaj la Manufakturo Gobelin -fabrikon por gobelinoj kaj meblaro. Le Brun havis dumvivan rivalecon kun la portretisto Pierre Mignard, kiu finfine sukcedis lin en la aĝo de 78, sed tenis la postenon nur dum kvin jaroj ĝis sia morto.
Prilog-Vii
Prilog-Vii [prilog vij] (hungare: Rózsapallaghegy) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al la komunumo Orașu Nou.
Prilog-Vii ("vii" signifas "vitejoj") aperis kiel vilaĝo post agrara reformo en 1924. Ĝi tiam ĝi ne havis preĝejon; nur en 1974 oni starigis krucon kaj sonorilon, kaj inter 1981 kaj 1983 ekestis masonita preĝejo.
Inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario, kun la nomo Rózsapallaghegy.
Prilog-Vii estas ligita al Prilog per la komunuma vojo DC79 kaj de tie per la distrikta vojo DJ109K al Orașu Nou.
Bill Coleman
William Johnson „Bill“ COLEMAN (* 4-an de aŭgusto 1904 en Paris en Kentukio; † 24-an de aŭgusto 1981 en Tuluzo) estis usona ĵaz-trumpetisto de svingo.
Vivo
Coleman lduis komence klarneton kaj saksofonon, antaŭ ol li traniris al trumpeto, kiun li ludis en infanorkestro en Cincinnati. En la aĝo de 16 jaroj li fondis unuan ensemblon, Professor Johnson Coleman and his Band; li komencis profesian karieron en la orkestro de Clarence Paige, muzikis poste en la bando de la fratoj Lloyd kaj Cecil Scott, kun kiu li en 1927 iris al Novjorko kaj ankaŭ prezentis en la Savoy Ballroom en Harlemo kaj unuafoje surdiskigis. En 1929 li estis membro en la orkestro de Luis Russell, forlasis tamen la bandon en 1933, kiam la solooj preskaŭ nur iris al Red Allen. En 1933 li estis unuafoje en Francujo kun la bando de Lucky Millinder. Post sia reveno li surdiskigis en 1934 kun Fats Waller kaj laboris ĉe Teddy Hill. Post dungiteco en la orkestro de Teddy Charles en 1935 li denove iris al Francujo, kie li surdiskigis ku propraj bandoj (i.a Swingmen from Harlem), kun Django Reinhardt/Stéphane Grappelli kaj kun la bando de Willie Lewis por diskeldonejo Swing. Ekde 1938 ĝis 1940 li estis en Egiptujo kun la bando de Herman Chittison. Post sia reveno en Parizo li faris sonregistraĵojn kun Dickie Wells kaj Teddy Hill.
Sekve de la eksplodo de la Dua Mondmilito Coleman devis reveni en Usonon; denove en Novjorko li muzikis en 1940 kun Benny Carter kaj Teddy Wilson kaj en 1941/42 kun Andy Kirk. Li surdiskigis kun Billie Holiday kaj en 1943 kun Lester Young kaj Coleman Hawkins. Plue li ludis kun Mary Lou Williams, en 1945 kun John Kirby en Kalifornio same kiel en la bandoj de Sy Oliver kaj Billy Kyle 1946/47.
En 1948 li reiris al Francujo, kie li restis ekde tiam. Kun propraj bandoj kaj aparte kunmetitaj ĉiustelularoj li ofte koncertvojaĝis en Eŭropo. Li ludis ekde meze de la 1950-aj jaroj en Pariza klubejo, kie li muzikis kun travojaĝantaj (kaj ekziliĝintaj) usonaj muzikistoj kiel Don Byas kaj Albert Nicholas, same kiel kun francoj kiel saksofonisto Guy Lafitte kaj Stéphane Grappelli. En 1961 li ludis kun la bandego de Count Basie en Antibes. En 1967 li surdiskigis kun Ben Webster en Londono (Ben Webster meets Bill Coleman ĉe Black Lion).
Lia membiografio „Trumpet Story“ aperis en 1981 en la franca (angle en 1991 ĉe Northeastern University Press). En tio li nomas rasismon kiel gravan kaŭzon por tio, ke li forlasis Usonon. En 1974 li ricevis la francan meritordenon Ordre national du Mérite. Laste li vivis en sudokcidenta Francio en Cadeillan (Gers). Ankoraŭ unu monaton antaŭ sia morto li ludis kun amikoj trumpeton, tamen pro sia kora malforto nur sidante. Siaj trumpeto kaj pluaj postlasaĵoj troviĝas en la ĵazmuzeo de la vilaĝo Marciac („Territoires du Jazz“), en kiu ankaŭ ekde 1978 ĉiu-aŭguste okazas fama ĵazfestivalo kun internaciaj muzikistoj. La fondinto de la festivalo Louis Guilhaumon, instruisto de la angla, invitis tiam la proksime loĝantajn Bill Coleman kaj Guy Lafitte, ludi tie.
Komunumoj de Seine-et-Marne
Jen listo de la 514 komunumoj de la franca departemento Seine-et-Marne, laŭalfabete.
Conques
Conques (en okcitana Concas) estas eksa franca komunumo lokita en la departemento de Aveyron, en regiono Okcitanio.
Ekde la 1-an januaro 2016, Conques fariĝis parta komunumo de la nova komunumo Conques-en-Rouergue.
En la landoj de lingvo de oïl, Conques prononcas sin «Conches» (du komunumoj en Francio kaj distrikto en Svislando).
Dum la tuta mezepoko, Conques estis grava sanktejo kie estis adoritaj la relikvoj de la kranio de sanktulino Foy. Ŝi estas fama danke al ŝia abateja preĝejo de kiu la arkitekturo kaj la skulptaĵoj de la vestiblo estas gravaj, kaj de ĝia trezoro, ĉefe la statuo en oro de sanktulino Foy. Ekde la 20a jarcento, Conques estis deklarita «ĉefa etapo» sur la pilgrima vojo al Sankta Jakobo de Kompostelo (pere de la Via Podiensis) ĉar ĝi estas citita en la lasta libro Codex Calixtinus, praktike nekonata ĝis sia eldono en la latina en la jaro 1882.
Konserva statuso
La konserva statuso de specio estas maniero taksi la ŝancon, ke tiu specio daŭre vivos.
Conques
Conques estas pruntaĵo el la latina concha «konko», kiu mem devenas de greka vorto κο'γχη. La hind-eŭropa konĥa transdonita al la greka kaj la latina, indikas konkon nomita conque kaj, per metaforo, kava spaco kun solidaj muroj.
Konserva statuso
En Vikipedio, la statusoj estas:
Conques
Unu el la plej belaj vilaĝoj de Francio
Conques estas ankaŭ tre bela vilaĝo klasigita fare de la asocio La plej belaj vilaĝoj de Francio.
Monda heredaĵo de la Homaro
La supozebla ligo kun la pilgrimado al Kompostelo permesis al Conques akiri en 1998 klasigon de la abatejo kaj de la ponto super la rivero Dourdou en la Monda Heredaĵo de la Homaro. La influo de Conques sur la loka turismo estis rekonita en 2008 de la regiona konsilio Sud-Pireneoj kun la rekono de la komunumo kiel unu el la plej vizitindaj lokoj en Midi-Pyrénées (Mez-Pireneoj).
Situacio
La vilaĝo situas ĉe la kunfluejo de la Dourdou kaj de la Ouche, kiuj formas en tiu loko kvazaŭ konkon («Concha» en la latino, «Conca» en la okcitana), kiu estus doninta sian nomon al la vilaĝo. Norde de Rodez, funde de cirko aperas la mezepoka vilaĝo de Conques kunpremita ĉirkaŭ la abatejo Sankta Foy, al duon-deklivo sur la suna deklivo. La inklinitaj domoj en spaliro turnas iliajn ĉefajn fasadojn al la sudo. La skisto tute reĝas tie ĉi kaj provizis ne nur la ŝtonon por konstrui sed ankaŭ la pavimerojn kaj la "lauzes") (slaboj) de la tegmentoj. La enkadrigoj de la pordoj kaj la fenestroj estas pli kaj pli anstataŭataj de roza aŭ griza grejsoj, pli malofte de granito. Estas la asocio de tiuj ŝtonoj kaj de la sablo de la rivero Dourdou, kiu donas al la arkitektura heredaĵo de Conques ĝian koloron okran kun rozaj nuancoj en perfekta harmonio kun la ĉirkaŭaĵo.
La aktuala teritorio de la komunumo de Conques rezultas de la kunfandiĝo, en 1834, de la komunumoj de Conques, Montignac kaj Saint-Marcel.
Sur la pilgrima vojo al Sankta Jakobo de Kompostelo
Conques troviĝas sur la Jakoba pilgrima vojo, la plej frekventita vojo pasis sub la Pordo de La Vinzelle en la direkto de Grand-Vabre kaj Figeac al la sud-oriento.
La abateja preĝejo Sankta Foy
Tiu mirinda romanika konstruaĵo estis konstruita el la 11aj kaj 12aj jarcentoj; la du vicoj de fasado datas de la 19a  jarcento. La parto kiu faras la famon de la loko estas la timpano. La abatejo konservas ankaŭ trezoron kiu konsistas el unikaj artaĵoj de la karolida epoko. La interno estas ornamita de vitraloj de Pierre Soulages.
14885 Paskoff
14885 Paskoff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel-l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio)
Teatua a Taepoa
Teatua a Taepoa estas malgranda neloĝata insulo de la Nanumea en la sudpacifika insulŝtato Tuvalo. Ĝi situas en la centro de la atolo kaj havas grandecon de 0,5 Hektaroj. Teatua a Taepoa estas dense kovrata de arbaro.
Laŭ la tradicio la insulo kreiĝis el sablo, kiu eriĝis el korboj de virinoj, kiam ili fuĝis de la tonga militestro Tefolaha.
Ise-Sanktejo
Ise-Sanktejo (伊勢神宮; Ise-ĵingū) estas Ŝintoa Sanktejo al la diino Amaterasu-ōmikami, lokata en la urbo Ise en Mie prefektujo, Japanio.