cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aboliciismo
Moderna epoko
Hodiaŭaj formoj de sklaveco: Kvankam la sklaveco oficiale estis malpermesita en la 19-a jarcento en plimulto de la landoj, la sklaveco pluvivis kiel servuto, trudlaboro (Sovetunio, Nazia Germanio) aŭ laborigo de infanoj (infana sklaveco en Azio) kaj seksa sklaveco en la 20-a kaj 21-a jarcentoj. Ofte laboristoj estas kvazaŭsklavigitaj pro ŝuldoj (inside kaj false aranĝitaj intence de la mastroj) en Brazilo aŭ Nepalo (kie ŝuldoj povas estis "elaĉetitaj" de aliaj bienistoj, tiel fakte "aĉetantaj" la laboristojn).
Unuiĝinta Reĝlando
La Society for Effecting the Abolition of Slavery (Socio por la abolo de sklavismo) estis fondita en 1787 de la humanistoj Thomas Clarkson kaj Granville Sharp kaj pluraj kvakeroj.
La kampanjo unue celis la malebligon de la transatlantika sklavokomerco (vidu: Triangula komerco). La aboliciistoj kolektis ĉirkaŭ 400.000 subskribojn, faris peticiojn en la parlamento kaj alvokis por bojkoto de sukero, kiu estis produktita per sklavlaboro. La deputito William Wilberforce subtenis la aboliciistojn en la parlamento.
En 1807 la sklavokomerco per britaj ŝipoj iĝis malpermesata. La la parlamento akceptis Slavery Abolition Act, kiu deklaris liberaj ĉiujn sklavojn en la brita imperio.
Usono
Malgraŭ ŝia malapero de Britio, sklaveco estis la akceptita vivmaniero en la anglaj kolonioj de Ameriko kaj okcidenta Hindio.
Antaŭ ol la Usona Enlanda Milito, inter la plej aktivaj aboliciistoj estis Fredrick Douglass kaj William Lloyd Garrison. Garrison skribis la ĵurnalon "The Liberator (La Liberiganto)" Fredrick Douglass skribis la ĵurnalon "The North Star (La Norda Stelo)"
En 1831 fondiĝis New-England Anti-Slavery Society (Nov-Angluja Kontraŭ-Sklaveca Societo). Sed homa ensklavigo fariĝis leĝe malpermesata en tuta Usono nur je la fino de la Usona Enlanda Milito en 1865, per la Dektria Amendo al la Usona Konstitucio. Fama feministo Susan B. Anthony komencis sian socialan aktivecon per luktado kontraŭ sklaveco.
Francio
Jam en 1315 Ludoviko la 10-a, reĝo de Francio, malpermesis sklavecon, sed en la francaj kolonioj transmaraj, kiuj poste estis fonditaj, la malpermeso ne ekzistis, kaj Reĝlando Francio eĉ estis aktiva partoprenanto en la internacia sklavkomerco.
Sekve al la Franca revolucio kaj la Deklaro de la homaj rajtoj sklavismo estis abolita de la franca parlamento (Nacia Konvencio) la. En 1799 sklaveco en la francaj kolonioj estis abolita, sed reenkondukta de Napoleono (1802) kaj definitive mallegaligita la 27-an de aprilo 1848. La abato Henri Grégoire estis arda abolisto de sklaveco.
Édouard René de Laboulaye estis franca juristo, poeto, aŭtoro kaj kontraŭ-sklaveca aktivulo. Li estas rememorata kiel la intelektula kreanto de la Statuo de Libereco en Novjorko, proponante la ideon por tia monumento en 1865 pagita de civitanoj de Francio, kaj de la malpli konata originalo de la Ĝardeno de Luksemburgio en Parizo, Francio.
Portugalio
Jam la la portugala ĉefministro Marquês de Pombal malpermesis sklavismon en Portugalio kaj ties hindiaj kolonioj - tiel Portugalio fariĝis avangardo por la aboliciismo. Tamen sklavismo restis legala en la aliaj portugalaj kolonioj. En 1854 ĉiuj ŝtataj sklavoj en Portugalio kaj la kolonioj estis liberigitaj, du jarojn poste ankaŭ la sklavoj de la katolika eklezio. Leĝo por la abolo de sklavismo estis proklamita en 1869 por la portugala imperio, por la brazila imperio nur en 1888 per la Ora leĝo (Lei Aurea).
Brazilo
La abolo de sklaveco en Brazilo estis laŭpaŝa procezo kiu komenciĝis en la frua 19-a jarcento kaj inkludis ŝanĝon al kapitalisma ekonomio bazita sur dungita laboro. La procezo komenciĝis post proksimume tricent jaroj en kiuj proksimume 5,5 milionoj da afrikanoj estis perforte alportitaj al Brazilo por ekspluati sian laborforton sub reĝimo de sklaveco. En 1888 Brazilo fariĝis la lasta lando, kiu laŭleĝe abolis sian sklavecan reĝimon. Malgraŭ tiu procezo, dum la jaroj de la Brazila Imperio, dum kiuj okazis la plej granda parto de la ŝanĝo, ne malpli ol 968 500 afrikanoj estis alportitaj al Brazilo el Afriko kadre de la transatlantika sklavkomerco.
Nederlando
En 1863 sklaveco estis abolita, inklusive de ĉiuj kolonioj, sed ankoraŭ oni uzis 'rekrutojn' el Afriko ĝis 1940.
Tunizio
Ahmad I ibn Mustafa, Bej (gvidanto) de Tunizio, komencis iniciatojn abolicii sklavecon en Tunizio en 1841. Tiam, sklaveco estis tute aboliciita en 1846.
Katolika eklezio kaj sklavismo
Ĉu al kondamno kaj abolicio de sklavigo kontribuis ankaŭ la kristana pensmaniero kaj kondamnaj dokumentoj de la papoj?
Se dekomence kristanoj proklamis la egalecon inter ĉiuj homoj kaj motivite urĝis por ke ĉiuj juste kaj respekte estu traktataj, iom post iom la afero surfaciĝis ankaŭ nivele de priteorie moralaj kaj filozofiaj principoj. Sankta Paŭlo resendas la sklavon Onesimon (Letero al Filemono, forfuĝinta el sia mastro, por ke li estu traktita laŭ la kristanaj preceptoj. Laŭ la tempopaso la kristanaj moralaj principoj igis ĉiam pli ne tolerebla la sklavan kondiĉon senigante tiun, juran kaj praktikan, institucion je siaj bazaj fundamentoj. La unuaj kondamnaj reagoj eksplicite aperis, en la centra aŭtoritato de katolikismo, per la buleo “Ineffabilis providentia" de Pio la 2-a en 19a de aprilo 1470 per kiu estis malpermesita kaj punenda sklavkomerco.
Gregorio la 16-a (1840 ĉ.) lastatempe skribis al la tuta eklezio: “Ennome de nia aŭtoritato ni abomenigas kapton kaj komercon de nigruloj kiel malindajn por kristano. Enmone de la sama aŭtoritato ni kondamne malpermesas al ĉiu ekleziulo aŭ laiko konsideri lica la nigrulkomercon kaj sub kiu ajn pretesto prediki aŭ publike instrui aŭ alimaniere inokuli doktrinon kontraŭan al tiu apostola”.
La jezuita amassklavvendo de 1838 estis interkonsentita la 19-an de junio kiam la Marilanda provinco de la Societo de Jesuo eniĝis en kontrakto por vendi 272 sklavojn al du Luizianaj plantistoj por 115,000 USD. Tio estis la kulmino de longdaŭra debato inter la jezuitoj pri ĉu konservi, vendi aŭ liberigi iliajn sklavojn. Vidu
Pri sklavigo repuŝigcele pritraktis ankaŭ la Unua Vatikana Koncilio (1870) kaj ankaŭ la Dua Vatikana Koncilio.
Fine, papo Johano Paŭlo la 2-a, dum la vizito al insulo Gorée, en Senegalo, unu el la punktoj kie ĵus sklavigitoj estis aŭkcie venditaj, petis al la afrikanoj pardoni la krimojn plenumitajn de homoj kiuj sin difinis “kristanoj”.
Mondal
Mondal estas esperantido proponita de Seven Forshell (?-1949), sveda idisto ĉirkaŭ 1945. La aŭtoro volis reformi la Idon por ke ĝi estas pli facila al "orientanoj", pro tio, li prenis multajn radikojn el la sanskrito. Sekve la projekto estas "ne-rekta" esperantido, aŭ "idido".
La lingvo havis malgrandan revuon nomata "La Publiko".
Dad
Pri la aliaj signifoj de DAD rigardu en DAD.
Radioĥemio
Radioĥemio - aŭ en alternativa literumo radiokemio por simpla evito de la sono kaj litero ĥ - estas la ĥemio de radioaktivaj materialoj, kie radioaktivaj izotopoj de elementoj uzatas por studi la ecojn kaj ĥemiajn reakciojn de ne-radioaktivaj izotopoj (ofte en radioĥemio la foresto de radioaktiveco kondukas al substanco priskribata kiel senaga kiam la izotopoj estas stabilaj). Ofte radioĥemiistoj traktas la uzon de radioaktiveco por studi ordinarajn ĥemiajn reakciojn.
Radioĥemio inkludas la studon de ambaŭ naturaj kaj homfaritaj radioizotopoj. Pioniro de la fako estis la ĥemiisto Otto Hahn.
Dad
Dad estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Oroszlány.
Situo
La vilaĝo troviĝas sur la suda parto de la komitato Komárom-Esztergom. Por atingi la vilaĝon per aŭto, oni uzu la aŭtoŝoseon M1 kaj poste la vojon n-ro 1 ĝis Tatabánya, de tie sude al Oroszlány, poste okcidenten post Bokod je 2,8 km. Per fervojo oni trovas la komunumon en linio Tatabánya – Pápa. La vilaĝo situas en monto Vértes, laŭ flankovojoj. Troviĝas Budapest 80, Tatabánya 18, Oroszlány 10, Kömlőd 5 km-ojn.
Situo de Dad
Historio
La vilaĝo famas pro tio, ke la 9-an de julio en 1953, tie falis 260 milimetroj da precipitaĵo ene de 24 horoj. Tiu estas rekordo ĝis nun en Hungario.
Naŝiko
Situo
Naŝiko troviĝas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Mumbajo-centra Barato. La urbo situas en la nordokcidento de Maharaŝtro, 180km de Mumbajo kaj 220km de Puneo.
Historio
Antaŭe, Naŝiko nomiĝis Trikantak kaj poste Padmanagar. Dum la tempo de la mogola imperio, Nasiko nomiĝis Gulŝanbad.
Opawica
Opawica (antaŭe Opawice, ĉeĥe: Opavice, germane: Tropplowitz) estas vilaĝo en suda Pollando, en Opola provinco, en distrikto Głubczyce, en komunumo Głubczyce, en sudorienta parto de montetaro Zlatohorská vrchovina sur rivero Opavice sur ĉeĥa-pola limo.
Distrikto Pannonhalma
La Distrikto Pannonhalma (hungare  Pannonhalmi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron. Ĝi situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj de Bakony en la sudorienta parto de la departemento (en la nordokcidenta parto de la lando).
Opawica
Naturo
La vilaĝo troviĝas en naturparko PPR Mokre - Lewice.
Distrikto Pannonhalma
La distrikta ĉefurbo estas Pannonhalma, kiu estas urbo, la ceteraj 16 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 312,35 km², kie loĝas 15 273 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, vitoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed ĝis 1941 ĝia nomo estis „Distrikto Pusztai”. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Opawica
Historio
En la jaro 1742 la vilaĝo estis dividita inter Aŭstrio kaj Prusio. La prusia parto parto hodiaŭ estas en Pollando. La aŭstria parto hodiaŭ estas parto de municipo Opavice, kaj tiu estas parto de urbo Město Albrechtice en Ĉeĥio.
Transporto
En la vilaĝo troviĝas ŝosea limpasejo ĝis Ĉeĥio Opawica - Město Albrechtice (strato Celní ulice) por veturiloj ĝis do 3,5 tunoj.
Resono
La nocio resono signifas diference al eĥo kontinuaj reflektoj de sonondoj (sonreflektoj) en ferma spaco aŭ en nature limigita sfero.
Resono ankaŭ grave rolas je aktivsonaro.
Al resono proksimas fenomeno de flirta oscilado, nomata ankaŭ flirtanta eĥo.
Ĝenerale
Sono elsendita de fonto estas reflektata de diferencaj facoj depende de ties surfacaj ecoj. Glataj, sone malmolaj facoj reĵetas la sonon simile al tio, kiel spegulo reflektas la lumon. Je tio la enirangulo samas la elirangulon (reflektangulo). Je krudaj strukturoj la reĵetado okazas multdirekten. Ju pli kruda estas materialo, des pli difuze ĝi reĵetas la sonon. Ĉi tiu reflektogrado dependas de la frekvenco kaj de la ecoj de la materialo. Malmola materialo preskaŭ ne absorbas la sonondojn, mola tamen pli forte. En grandaj spacoj sen absorbaj facoj kiel preĝejoj, naĝhaloj aŭ grandaj kavoj resono estas bone observebla, se oni ne antaŭzorgis per absorbiloj.
Resono ekestas kiel sekvo de ripetaj sonreflektoj, kiuj malfortiĝas dumpase de la tempo. La malfortiĝo unue ekestas pro tio, ke parto de la energio dum reflekto ŝanĝiĝas en varmon (ĉar neniu materialo estas ideale malmola rilate la sonon) kaj aliflanke pro tio, ke la disvastiĝo de la sono en la aero estas perdiĝema (ĉar la oscilado de la aereroj generas frotadon). La tempo, dum kiu la sonprema nivelo malpliiĝas post subita mutiĝo de la sonfonto je 60 dB, nomiĝas resonotempo T<SUB>60</SUB>. Malpliiĝo je 60 dB korespondas al malpliiĝo de la sonintenseco je milionono de la elirvaloro. La resontempo kaj ĝia dependeco de la frekvenco donas gravajn informojn pri la aŭdigebleco de spaco kaj ties taŭgeco por lingvaj kaj muzikaj prezentadoj.
La parolkompreno forte suferas, se spaco havas troan resonon; ju pli mallonge la resono, des pli bone. Por muziko tamen ioma resono estas dezirinda, ĉar la muziko en tro „seka“ spaco sonas nenatura kaj krome malprecizaĵoj je la ludado estas tro bone aŭdeblaj. Por ĉambromuziko dezirindas resontempo de ĉ.1,2 ĝis 1,6 sek, por orkestromuziko 1,7 ĝis 2,2 sek, por orgenmuziko eĉ pli multe.
Resonradiuso
Se aŭdanto troviĝas en spaco proksime de la sonfonto, la rekta sono superas la nerektan sonon. Nerekta sono estas tiu sono, kiu trafas la aŭdanton nur per reflektoj. Rekta sono tamen atingas la aŭdanton rekte sen reflektoj. Do resono apartenas al la nerekta sono.
Ĉar la rekta sono plimalfortiĝas je kreska distanco de la sonfonto (ĉ. 6 dB je distancduobligo), la difuza resono (la sumo de reflektoj) tamen restas konstanta en la tuta spaco, indikeblas distanco de la sonfonto, je kiu ambaŭ partoj estas same fortaj. Tiun ĉi distancon oni nomas resonradiuso r<SUB>H</SUB> kaj estas kalkulata per la Sabine-a aproksimformulo: resonradiuso rH in m
spacovolumeno V in m3
resonotempo T60 in s
Artefarita resono
Sonefektaparatoj, kiuj povas generi artefaritan resonon, povas plenumi du taskojn:
Je la generado de artefarita spacefekto signalo estas tiel ŝanĝata, ke aŭskultanto havas la impreson, ke la signalo estus ekestinta en certa spaco kaj ne en seka studio. Se ekzistas pluraj signaloj, tiam nur malofte ĉiu el ili estas prilaborata per la sama sonefekto, ĉar alimaniere la aŭskultantoj ne havus la impreson de spaca profundeco. Tiel nomatan profundogradigon oni precipe atingas lokigante la unuopajn signalojn kun diferencaj resontempoj, -intensecoj kaj karakterizaĵoj pli antaŭen aŭ malantaŭen en produktado.
Listo de portugalaj municipoj
Tiu ĉi estas listo de municipoj de Portugalio laŭ alfabeta ordo. Aktuale (2006), Portugalio havas 308 municipoj (concelhos), al kiuj kelkaj kromkalkulas tiun de Olivenco, kiu troviĝas sub administro kaj rego de Hispanio ekde 1801.
Resono
Influofaktoroj
Ecoj, kiuj influas la spacan impreson de la resono, estas:
Je resonaparatoj la antaŭprokrasto estas vere grava. Tio estas la tempa distanco inter rekta sono kaj la unua reflekto, kion oni nomas komenctempa interspaco. Per tio oni povas rekonstrui la pozicion de sonfonto en spaco.
Se pro artaj aŭ gustaj kialoj signalo ekhavu specialan nuancon, oni elektas la artefaritan resonefekton. Por speciale emfazi la signalon oni enmiksas en la signalon efekton, kiu ne egalas la naturan resonon, ekz. ĉe kantvoĉo.
Tipoj de resonaparatoj
Antaŭe oni produktis resonefektojn en apartaj sonĉambroj (sed ne por esplorceloj, nur por produktadoceloj). Poste oni enmetis metalrisorton (t.n. risortoresono) aŭ Hammond-spiralon, kiuj aldonis kromajn prokrastitajn osciladojn. Poste oni uzis resonoplatojn el ŝtalo kaj orfolian resonon.
Hodiaŭ oni produktas resonaparatojn per digitalaj efektoprocesoroj. Komplikaj algoritmoj produktas ĉi tiun akustikan efekton. Je tio ŝanĝeblas la diversaj atributoj kiel ekz. la resontempo, antaŭprokrasto kaj frekvencpaso de la difuza resonvosto, spacogeometrio en realtempo. La hodiaŭa tekniko estas ege progresinta kaj ebligas tre bone rekonstrui certajn reale ekzistajn spacojn laŭ ilia resonado.
Eĉ pli bone sukcesas tio ĉi per vere nova maniero de resongenerado. Je tio oni storas la spacan impulsrespondon, do fakte kreas „fingropremaĵon“ de la akustikaj ecoj de reala spaco. Per ĉi tiu fingropremaĵo oni nun povas ekipi ajnajn akustikajn signalojn. Tiun ĉi formon de resongenerado oni ankaŭ nomas konvolucia resono, ĉar oni uzas dum la produktado de signaloj la matematikan operacion de la konvolucio.
Ĉi tiu tekniko ne nur limiĝas je la simulado de spacoj, male oni povas simuli ĉiun linearan, tempinvariantan akustikan sistemon, do ankaŭ aparatojn kiel mikrofonoj.
Laŭ amplitudo krude simulitaj impulsrespondoj en WAV-formato estas liberaj kaj riceveblaj interrete, ekz. jen:
Proverbo
Ekzistas proverboj pri resono en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Johan Fabricius
Johan Johannes FABRICIUS (Bandung, 24-an de aŭgusto 1899 - Glimmen, 21-an de junio 1981) estis nederlanda verkisto kaj ilustristo, ĵurnalisto kaj aventuristo.
Konata estas lia historia libro por knaboj De scheepsjongens van Bontekoe (La maristlernantoj de Bontekoe) (1924) kiu estis plurfoje represita. Fabricius estis lerta rakontanto. Lia patro estis la teatroverkisto Jan Fabricius.
Bandunga Konferenco
Tiu estis Internacia Konferenco de 29 landoj de Azio kaj Afriko de 18-a de aprilo ĝis la 24-a de aprilo 1955, en Bandung (Indonezio). La konferenco estas konsiderata la fonda konferenco de la Organizo de Senaliancaj Ŝtatoj. La konferencon prezidis la ĉefministro de Indonezio, Ali Sastroamidjojo, kiu estis la ĉefa iniciatinto de la konferenco. La sukceso organizi la konferencon fortigis la statuson de lia lando en la mondo.
Johan Fabricius
Vivo
Fabricius naskiĝis en Nederlanda Hindio sed loĝis ekde 1914 en Nederlando. En 1925 li edziĝis al Ruth Freudenberg, ili havis du filojn kaj unu filinon. Post kiam Ruth mortis en 1968 li reedziĝis al Anna Corneilia Bleeker. Post liaj akademiaj jaroj en Hago li fariĝis 'Kriegsmaler' (Militpentristo) en la aŭstria armeo por, dum kelkaj monatoj, fari desegnan raportadon pri la vivo je la milita fronto en Pavio. Pliposte li verkis la libron De oorlog van de kleine paardjes (La milito de la ĉevaletoj) pri liaj spertoj. Li verkis 106 librojn inter kiuj ankaŭ libroj por la junularo. Konatiĝis lia historia libro por knaboj De scheepsjongens van Bontekoe (La maristlernantoj de Bontekoe) (1924) kiu plurfoje estis represita. Lia armeo-romano Het meisje met de blauwe hoed (La knabino kun la blua ĉapelo) (1927) estis filmita en 1934. Fabricius estis lerta rakontanto, pri kio Komedianten trokken voorbij (Komediantoj preterpasis) (1931) kaj multaj aliaj verkoj atestas.
Ĉe la komenco de la Dua Mondmilito en 1940 Fabricius sukcesis iri al Anglio kie li trapasis la militon kiel prezentisto de la novaĵoj kaj komentisto ĉe la nederlanda sekcio de la BBC. Post la milito en 1945 li laboris kiel korespondisto por la BBC kaj The Times en Azio, interalie en Nederlanda Hindio, kie li spertis la komencon de la batalo por sendependeco. Laŭ granda malrekta vojo li reiris al Britio, kie li loĝis ĝis 1956 kaj poste preskaŭ seninterrompe en Nederlando.
Bandunga Konferenco
La celoj de la konferenco estis antaŭenigi ekonomian kaj kulturan kunlaboron inter afrikaj kaj aziaj landoj kaj kontraŭi koloniismon. Unu el la celoj de la konferenco estis ebligi al komunisma Ĉina Popola Respubliko partoprenon en internacia konferenco, ĉar Usono proponis izoli ĝin je internaciaj rilatoj.
Johan Fabricius
Vivo
Kvankam la romanoj el antaŭ la milito estas vidataj kiel la apogeoj en liaj verkoj, ankaŭ en la 1950-aj jaroj ankoraŭ aperis entrudaj, tre bone dukumentitaj romanoj kiel "De heilige paarden" (La sanktaj ĉevaloj), pri la nebone konata mondo de la enlanda Sumbo. Fabricius restadis en 1961 sur la insulo Kuracao kie li prizorgis prelegojn dum la jara librosemajno. Pri la insulo li verkis la libron Het geheim van het oude landhuis (La sekreto la la malnova vilao) (1965) kaj la rakontkolekton Onder de hete Caraïbische zon (Sub la varmega karibia suno) (1970). En 1963 aperis la romano Jongensspel (Knaboludo) inspirita de murdoproceso el (1960) en Baarn kio daŭris de 1960 ĝis 1963.
Bandunga Konferenco
Estis tri aro de partoprenantoj: por-okcidentema (Japanio, Filipinoj, Suda Vjetnamio, Laoso, Tajlando, Turkio, Pakistano, Etiopio, Libio, Libano, Irako, Irano kaj Liberio), neŭtralema (Afganio, Birmanio, Egiptio, Barato, Indonezio, Sirio), kaj komunisma (Ĉinio kaj Norda Vjetnamio). Aliaj ne havis difinitan emon.
Fono
La Konferenco Bandung kreiĝis laŭ interesoj de kelkaj ŝlosilaj landoj. Barato, kiel unu el la unuaj ĉefaj landoj kiuj estas liberaigitaj de koloniismo, esperis gvidi linion de evitado de elekti flankojn en la Malvarma Milito; Indonezio penadis diplomatie por akiri kontrolon de la okcidenta duono de la insulo Nov-Gvineo, kiu ankoraŭ estis sub nederlanda kontrolo, kaj tial volis aranĝi kontraŭkolonian konferencon sur sia teritorio; Ĉinio, malgraŭ sia partnereco kun Sovetunio, volis esti la gvidanto de la kontraŭkoloniaj ŝtatoj. Kvankam la grava rolo de Ĉinio en organizado de la konferenco vekis multajn zorgojn pri ĝia neŭtraleco, tamen Ĉinio trankviligis ĉiujn per konsilia kaj amika sinteno al nekomunistaj landoj kaj traktante la sovetian koloniismon kiel okcidentan.
Johan Fabricius
Vivo
Li loĝis ĝismorte en la domo "De moushörn" (La sabilikangulo) je la Meentweg 15 en Glimmen kaj estis entombigita je la Nederlanda Reformita Tombejo je la Pollseweg en Noordlaren.
Bandunga Konferenco
Fono
Ne ĉiuj partoprenantaj landoj estis landoj, kiuj antaŭe estis sub plena okcidenta kolonia kontrolo. Krom Ĉinio, Japanio ankaŭ partoprenis. Tiu estis internacia premiero por Japanio en internaciaj rilatoj, t.e. la unua fojo post la fino de la dua mondmilito, en kiu ĝi provis krei tute-azian imperion. La Konferenco de Bandung ebligis al Japanio realiĝi al la familio de aziaj landoj kaj ripari la fendojn. Landoj kiel Tajlando, Afganio, Irano, Liberio, Nepalo kaj Turkio - kiuj neniam estis sub oficiala okupado, sed certe suferis diversajn formojn de ekstera interveno en sia suvereneco - ankaŭ partoprenis. La afrika reprezentantaro inkluzivis nur ses landojn, ĉar la plej granda parto de la kontinento ankoraŭ estis sub eŭropa kontrolo, sed ĉi tiuj estis landoj kun simbola graveco: Egiptujo, kiu ludis gravan rolon en la konferenco; Etiopio, perceptita kiel praa lando kaj simbolo de afrika potenco; Kaj Ganao, la unua subsahara lando, kiu sendependiĝis de la Brita Imperio.
Decidoj
10-punkta "deklaro pri antaŭenigo de monda paco kaj kunlaboro", nomata Dasasila Bandung, kun la principoj de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj, estis adoptita unuanime kiel ero G en la fina komuniko de la konferenco:
Prezidanto de Irano
La Prezidanto de Irano estas la registara gvidanto de la Islama Respubliko de Irano. La prezidanto estas la plej altranga popole elektita oficialulo en Irano, kvankam la prezidanto respondecas al la formale ankoraŭ pli altranga, sed ne popole elektita, Plej Supera Gvidanto de Irano, kiu funkcias kiel la landa ŝtatestro. La posteno de ŝtata prezidanto estis kreita la 4-an de februaro 1980 kaj inaŭgurita fare de Abolhasan Banisadr. De tiam la ŝtata prezidanto havas sian rezidejon en la palaco  Sa'dabad de Teherano. La oficperiodo estas kvar jaroj, renovigebla unufoje.
Johan Fabricius
Eksteraj ligiloj
Tombo en Noordlaren
Prezidanto de Irano
Ĉapitro IX de la konstitucio de la Islama Respubliko de Irano dokumentigas la kvalifikigajn kondiĉojn por prezidantaj kandidatoj kaj la elektajn procedurojn, samkiel la prezidantaj povoj kaj respondecoj kiel "funkcioj de la ekzekutivo". Tiuj inkluzivas subskribi traktatojn kaj aliajn interkonsentojn kun fremdaj landoj kaj internaciaj organizaĵoj; administri la nacian registaran planadon, la ŝtatan buĝeton, kaj ŝtatfunkciulajn aferojn, kaj nomumi ministrojn je la limigo ke la Islama Konsulta Asembleo, la ŝtata parlamento, poste ankoraŭ konfirmas la nomumon.
Kontraste kun la ekzekutivo en aliaj landoj, la prezidento de Irano ne havas plenan kontrolon super la irana ekstera politiko, la armeo aŭ la nuklea politiko, ĉar tiuj estas finfine sub la kontrolo de la Supera Gvidanto.
Bandunga Konferenco
Decidoj
Ĉiuj kondamnis koloniismon kaj rasismon. Dua decido estis Ne-Liniigo aŭ neŭtraleco antaŭ Sovetunio kaj Usono.
Prezidanto de Irano
La Prezidanto de Irano estas elektita por kvar jaroj per rekta voĉdono de la popolo kaj ne povas servi pli ol du sinsekvajn oficperiodojn aŭ pli ol 8 jarojn.
La nuna prezidento de Irano estas Hasan Ruhani, kiu servis ekde la irana prezidanta elekto de 2013.
Kvalifikoj kaj elekto
La prezidanto de Irano estas elektita por oficperiodo de kvar jaroj en nacia elekto de universala voĉdonado fare de ĉiuj ŝtatanoj de almenaŭ 18 jaroj. Kandidatoj por la prezidanteco devas esti aprobitaj de la Konsilio de la Gardistoj, la dek-du-membra komitato konsistanta el ses klerikoj (elektita de la Plej Supera Gvidanto de Irano) kaj ses advokatoj (proponitaj de la estro de la irana juĝa sistemo kaj prt voĉdono elektitaj fare de la parlamento). Laŭ artikolo 115 de la konstitucio de Irano kandidatoj por la prezidanteco devas posedi la sekvajn karakterizaĵojn:
Wallis Simpson
Bessie Wallis WARFIELD SPENCER SIMPSON WINSDOR (la 19-an de junio 1896 - la 24-an de aprilo 1986) estas konata kiel Wallis Simpson aŭ kiel la Dukino de Windsor. Ŝi estis la edzino de la Reĝo de Britio, Eduardo la 8-a, kies amrilato, kaj tiam ilia geedziĝo, kaŭzis la abdikon de la trono de Eduardo la 8-a en 1936.
Prezidanto de Irano
Kvalifikoj kaj elekto
La prezidanto devas esti elektita per simpla plimulto de la balotaj voĉoj. Se neniu kandidato ricevas plimulton en la unua balota parto, en dua parto okazas vocdono inter la du kandidatoj kiuj antaŭe ricevis la relative plej multajn voĉojn.
Wallis Simpson
Infanaĝo kaj juneco, unua kaj dua geedziĝoj
Simpson estis naskita en Pensilvanio kiel solinfano. Ŝia patro mortis pro pulminflamo kiam ŝi aĝis kvin monatojn. Ŝi kreskis en Baltimoro, kaj ricevis la nomon Bessie Wallis, en memoro pri sia patro kies nomo estis Tickle Wallis Warfield. Ŝia unua geedziĝo estis al Earl Winfield Spencer, piloto en la Usona Mararmeo, en 1916. Ŝi divorcis lin en 1927 citante drinkadon kaj perforton. Ŝi tiam geedziĝis kun Ernest Aldrich Simpson, duon-angla kaj duon- usona manaĝero de kargokompanio kiu disiĝis de sia unua edzino por geedziĝi kun ŝi. Ilia geedziĝo daŭris de 1928 ĝis ilia eksedziĝo en 1937.
Rilato kun Eduardo la 8-a
En la jaroj antaŭ la eksedziĝo de Simpson, Wallis vivis en Britio, kaj estis konatulino de Eduardo, princo de Kimrujo. Ŝi baldaŭ iĝis lia amantino (kvankam Eduardo neis tiun aferon). La princo forlasis sian antaŭan amantinon, Lady Furness, por ŝi.
Bandunga Konferenco
Decidoj
Nehru proponis l' adopton de traktato Panĉ Ŝila inter Barato kaj Ĉinio kiel modelon al novsendependaj landoj en iliaj internaciaj rilatoj. La Panĉ Ŝila (kvin principoj) estas:
Wallis Simpson
Rilato kun Eduardo la 8-a
La konservativa reĝa domo rigardis la rilaton inter la heredonto de la trono kaj la usona eksedziĝinto severe, sed la semajna revuo Time vidis la rilaton kiel sufiĉa kialo por elekti ŝin kiel la Persono de la jaro en 1936, kaj ŝi estis la unua virino kiu ricevis ĉi tiun titolon.
Bandunga Konferenco
Decidoj
Por-okcidentemaj landoj ne akceptis la Panĉ Ŝila kaj proponis, per prezidento de Pakistano Mohamed Ali, la formulon nomatan "Sep Pilastroj de Paco", kiuj inkluzivis la rajton al defendo kaj partopreno de kolektivaj defendaj organoj. La formulo de Sep Pilastroj de Paco estis aprobita, post pacakordo inter Pakistano kaj Ĉinio.
Wallis Simpson
Rilato kun Eduardo la 8-a
La oficiala kialo donita por la ĝenerala malkontento kun ŝia rilato kun Eduardo estis la fakto ke ŝi estis divorcita dufoje. Eduardo, kiu estos la reĝo de Anglio, ankaŭ estos la estro de la Anglikana Eklezio, kiu tiam malpermesis la regeedziĝon de divorcitaj homoj. Fronte al tiu opozicio, Wallis kaj Eduardo konstruis obstinan fronton kaj serĉis instituciigi sian rilaton.
Bandunga Konferenco
Decidoj
Eltiraĵoj el la deklaro:
Wallis Simpson
Abdiko de Eduardo
Post la morto de Georgo la 5-a, la 20-an de januaro 1936, kaj la supreniro de Eduardo al la trono, kiel reĝo Eduardo la 8-a, Eduardo serĉis manieron formaligi sian rilaton kun sia amantino. Li interkonsiliĝis kun ĉefministro Stanley Baldwin kaj la ĉefepiskopo de Canterbury, sed neniu taŭga kompromiso estis trovita. La rilato estis videbla por ĉiuj, kaj kiam la eksedziĝopaperoj de la Simpsonoj estis submetitaj al la tribunalo en Ipswich por aprobo, estis klare ke la krizo estis nur demando de tempo.
Bandunga Konferenco
Decidoj
''"Fakto, ke gvidantoj de aziaj kaj afrikaj gentoj povas renkontiĝi en unu el siaj landoj, por pridiskuti siajn komunajn aferojn, konsistigas nuvan komencon en historio (...)
Wallis Simpson
Abdiko de Eduardo
La 16-an de novembro 1936, Eduardo kontaktis Baldwin formale kaj esprimis sian deziron geedziĝi kun Simpson, kiam ŝia eksgeedziĝo fariĝus oficiala. La respondo de Baldwin estis ke la reĝo havis tri eblecojn. La unua - ne geedziĝi kun Simpson. La dua - edziĝi kaj riski konstitucian krizon, ĉar tiam la tuta registaro estos devigita eksiĝi, kaj la tria - rezigni la kronon kaj fari kiel li deziras kiel privata persono. Baldwin klarigis al Eduardo ke li interkonsiliĝis kun la ĉefministroj de la Dominioj kaj ĉiuj (krom Éamon de Valera, ĉefministro de Irlando) esprimis sian opozicion al la geedziĝo. Reĝo Eduardo decidis prirezigni sian kronon por geedziĝi kun la virino, kiun li amis.
Fânațe
Fânațe estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Bandunga Konferenco
Decidoj
''Tiel, kiel paco, libero ne dispartigeblas.(...) Diratas, ke koloniismo mortis. Ne nin lasu ni iluziigi, aŭ eĉ dormigi far tiu trompŝajna frazo. Mi certigas al vi, ke koloniismo vigle vivas. (...)
Wallis Simpson
Abdiko de Eduardo
La 10-an de decembro 1936, reĝo Eduardo abdikis sian kronon kaj ricevis la titolon Duko de Windsor. En oficiala parolado al la nacio li klarigis sian decidon. La parolado inkludis la faman linion "mi trovas neeble porti la pezan ŝarĝon de respondeco kaj plenumi miajn devontigon kiel reĝo kiel mi deziras fari, sen la helpo kaj subteno de la virino kiun mi amas".
Geedzeca vivo kun Eduardo
La 3-an de junio 1937, Eduardo geedziĝis kun Wallis en privata ceremonio okazigita en Francio, sen la ĉeesto de reprezentantoj de la reĝa familio. Wallis ricevis la titolon "Dukino de Windsor". Rilatoj inter Eduardo kaj lia frato, reĝo Georgo la 6-a kiu supreniris la tronon post lia abdiko, estis streĉitaj. Eduardo devigis sian pli junan fraton kaj la novan reĝon pagi lin por la reĝaj biendomoj de kastelo Balmoral kaj kastelo Sandrigham, kiujn Eduardo heredis de ilia patro kaj kiuj ne aŭtomate pasis al la nova reĝo post la abdiko. En respondo al tio, Georgo retenis de Wallis la titolon "Via Reĝa Moŝto" (HRH- Her Royal Highness) kaj anstataŭe Simpson uzis la prefikson Via Moŝto (Her Grace). Tiuj okazaĵoj havis efikon al la rilato de la fratoj dum jardekoj. Reĝo Georgo la 6-a dekretis ke lia frato Eduardo, la antaŭa reĝo, neniam povus viziti Brition sen antaŭe esti oficiale invitita.
Post la geedziĝo, Eduardo kaj Wallis iris al Germanio por vizito kiu estis vaste kovrita kaj elstarigita en la nazia amaskomunikilaro. Post la vizito, la paro loĝis en Francio. Kun la eksplodo de la Dua Mondmilito, Eduardo ricevis pozicion en la Brita Ekspedicia Trupo en Francio. Post la kolapso de la franca armeo en majo 1940, Eduardo kaj Wallis iris al la sudo de Francio. Komence al la feria urbo Biarritz, kaj en junio al Hispanio. En Hispanio, ili havis serion da kontaktoj kun reprezentantoj de la nazia reĝimo (interalie ili vizitis koncentrejojn kiuj estis en procezo de estiĝo kaj renkontis Adolf Hitler). En tiuj renkontiĝoj, Eduardo esprimis sian seniluziiĝon kun la registaro en Anglio. Joachim von Ribbentrop kaj Adolf Hitler ordonis movi la paron al german-kontrolita teritorio. Intertempe, la paro iris al Lisbono en Portugalio, kie ili daŭre konservis kontaktojn kun diversaj naziaj elementoj. La Brita Ministerio pri Eksteraj Aferoj vidis ke tio estis reala problemo, kaj la solvo estis nomumi la dukon kiel Guberniestro de Bahamoj. La germanoj siaflanke provis ke la geedzoj restu en Lisbono. Mallertaj klopodoj estis faritaj (kiel ekzemple ĵetado de ŝtonoj al ilia fenestro) por kredigi al ili ke la Brita Sekreta Servo volis ilin mortaj, kaj ke ili estos ekstermitaj fare de ĝi en la momento kiam ili atingos Bahamojn. La celo de la nazioj estis turni Eduardon en germanan pupreganton de Anglio post kiam ĝi estis okupita fare de Germanio (plano kiu estis en progresintaj stadioj de planado ĉe tiu tempo), kaj akiri altrangan briton ĉe ilia flanko. Ĉi tiuj klopodoj malsukcesis. La paro daŭrigis sian vojaĝon, kaj la 1-an de aŭgusto 1940, ili suriris usonan pasaĝerekskursoŝipon sur sia vojo al Bahamoj. Kvankam portugalaj oficialuloj, agentoj de Hitler, prokrastis la ŝipveturadon, sur la preteksto ke bombo estis plantita en la havaĵojn de la paro, kaj post vana serĉo de la tuta ŝipo, la ŝipo finfine foriris kun la Windsor-paro surŝipe. Post la milito, Eduardo neis la rakonton, kvankam li koncedis ke dum li estis en Lisbono, klopodoj estis faritaj por persvadi lin por reveni al Hispanio, kiun li traktis kun malestimo.
Vidvineco
Eduardo mortis pro kancero en 1972, kaj lia entombigo estis okazigita en Anglio. La dukino iris al Anglio, kaj estis la unua fojo, ke ŝi vizitis ĉi tiun landon, ekde ŝia edzo abdikis sian kronon. Tiutempe ŝia sano estis ege malforta. Ŝi pasigis la ceteron de sia vivo en Parizo, estante soleca, malsana kaj bezonanta flegadon. Post dek kvar jaroj da vidvineco ŝi mortis en Parizo. Ŝi estis entombigita plej proksime al sia edzo en la Reĝa Tombejo proksime de kastelo Windsor. La surskribo sur ŝia tomboŝtono estas, simple - "Wallis, Dukino de Windsor. 1896 - 1986".
János Tornyai
János Tornyai [jAnoŝ tornjai], laŭ la hungara skribmaniero Tornyai János estis hungara pentristo.
János Tornyai naskiĝis la 1869 en Hódmezővásárhely. Li mortis la 1936 en Hódmezővásárhely.
Johann Caspar Vogler
Johann Caspar VOGLER (naskiĝinta la en Hausen, mortinta la  en Vajmaro) estis germana orgenisto kaj komponisto estante disĉiplo ege talentita de Johann Sebastian Bach.
Vivo
Vogler ekde 1706 estis lernanto de Bach kiu deĵoris tiam en Arnstadt. Sekvis instruadoj ĉe Philipp Heinrich Erlebach kaj la kortega orgenisto Nicolaus Vetter en Rudolstadt. Inter 1710 kaj 1715 Vogler denove ekdisĉiplis ĉe Bach, nun en Vajmaro. Tiam li kopiis la du orgenlibrojn (livres d’orgue) de Jacques Boyvin. En 1715 li dungitis kiel orgenisto en Stadtilm kaj en la 19.5.1721 li iĝis dua posteulo de Bach kortegorgenistece en Vajmaro. En 1729 li kandidatis je servoj por la Preĝejo Sankta Nikolao (Lepsiko) sed malpreferitis kontraŭ alia bach-ano, Johann Schneider. Laŭ protokolo de la konsilantaro de la 24.12.1729 kritiktis lia tro rapida orgenludado. Kroma kandidateco por la Petro-kirko en Görlitz ankaŭ malsukcesis. Sukceso estis tamen en la jaro 1735-a por posteno en Hanovro ĉe la Georgo-kaj-Jakobo-kirko. Tamen duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) rifuzis malfaron de la dungokontrakto kun Vogler nomumante lin vicurbestro kaj du jarojn pli poste urbestro de Vajmaro. En 1733 la geografo kaj universala sciencisto Johann Gottfried Gregorii taksis Vogler kune kun Bach kaj aliajn disĉiplojn de Bach unu el la plej kapablaj germanaj orgenistoj. Vogler restis ĝismorte en Vajmaro.
Verkoj
La vogler-a pasiono laŭ Marko malaperis kiel aliaj muzikaĵoj kies nomojn oni konas el notoj el katalogoj de la 18-a jarcento (de plurvoĉa eklezia muziko). Ja konserviĝis kvar ĥoralaj prilaboraĵoj kaj alia verko por orgeno: kaj La du unuaj transdonitis manuskripte dume la du lastaj presitaj legeblas ĉe Vermischte musicalische Choral-Gedancken (Weimar, 1737). Koncerne la esprimemon kaj la improvizajn interludojn oni sentas similecon al la fruaj verkoj de Bach; laŭ Gerber per tio evidentiĝis la plej granda orgenmajstro instruita de Bach.
Vogler estis kopiisto de kelkaj bach-aĵoj kaj komence fare de la bach-fakuloj nomitis enliste Anonymus 18. Ege altvaloras por la praktika realiginterpreto la en la kopioj enhavantaj fingrouzaj priskriboj, ekz. de ''Präludium und Fughetta in C-Dur (BWV 870a).
Gundremmingen
Gundremmingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Günzburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Franz Anton von Harrach
Franz Anton von HARRACH zu Rorau (naskiĝinta la, en Vieno, mortinta la en Salcburgo) estis aŭstra ekleziulo kaj i.a. ĉefepiskopo de Vieno kaj de Salcburgo.
Vivo
Estante filo de intimulo de imperiestro Leopoldo la 1-a li pasigis la junulajn jarojn en Madrido kaj studis kanonan juron en Romo. La imperiestro deklaris lin ano de la regna princaro. En 1685 li iĝis domicellarius en Passau kaj en 1687 kanoniko en Salcburgo. De la katedralo de Salcburgo li fariĝis en 1692 ĉefdekano. Lia imperiestra moŝto nomumis lin en julio 1701 helpepiskopo viena. Krome li iĝis titulara episkopo de Epiphania en Sirio. Post la morto de la viena princĉefepiskopo Ernst von Trautson li iĝis ties posteulo kaj estis konsekrita de Johann Philipp von Lamberg (Passau) kaj Johann Raimund von Lamberg (helpepiskopo de Passau) kaj Albert Ernst von Wartenberg (helpepiskopo de Ratisbono).
En la 19.10.1705 Harrach iĝis vikario de la salcburga suvereno Johann Ernst Graf von Thun kaj nomumiĝis en la 29.5.1709 ties posteulo.
Agadoj en Salcburgio
Harrach-on oni tre ŝatis pro ties bonfaremo, konversaciemo kaj simpatia sinprezento. Li ŝatis fortimpresadon kaj pligrandigis en Salcburgo Kastelon Mirabell: tiam estiĝis ankaŭ la bela rokoka ŝtuparo kaj la marmora salonego. Inter 1710 kaj 1711 li ordonis krome la restaŭradon de la Malnova Rezidejo. Ĝenerale lia regadtempo estis trankvila. Jam liaj samtempuloj parolis pri oraj tempoj sub Harrach. Oni tre substrekis lian ŝaton pri artoj en tempo kiam pli kaj pli gravis la rokoko-stilo. Por liaj artaj projektoj li dungis gravajn artistojn sen atenti la kostojn. Arĥitektoj laborantaj por li estis la geniuloj Johann Bernhard Fischer von Erlach kaj Johann Lucas von Hildebrandt, krome la skulptisto Georg Raphael Donner kaj la pentristoj Johann Michael Rottmayr kaj Martino Altomonte.
Harrach intencis plisubteni komercadon kaj ekonomion por pligrandigi bonstaton de la loĝantaro. Por funkciantaj komercaj ligiloj kun Venecio kaj la Mediteraneo li pledis por la modernigo de ĉiuj stratoj kaj aliaj transportejoj. Li estis entombigita en la kripto de la katedralo de Salcburgo.
8649 Juglans
8649 Juglans estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la arboj de la genro Juglando. Juglans Regia aŭ reĝa juglando donas bongustan nuksojn
Cathay Pacific
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon CX; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas  CPA.
La nomo devenas de Cathay, malnova alia nomo por Ĉinio, en Esperanto: Katajo.
Nantou
Geografio
Nantou situas en centra parto de la insulo. La areo estas parte ebena, parte monteta.
Historio
Nantou estis menciita unuafoje en 1695, longe ĝi estis nur fortikaĵo. Dum la japana periodo en 1901 ĝi estis unu el dudek lokaj administraj vilaĝoj. En periodo de Kuomintang Nantou urbiĝis. Sismo skuis Nantou-n en 1999, 92 homoj mortis kaj pli ol 1,000 konstruaĵoj estis difektitaj.
Ekonomio
En Nantou la ceramika industrio aperis en 1796. Sukeruzino ekfunkciis en 1911, baldaŭ alia uzino prilaboris ananasojn. En 1976 industria zono estis establita. Lokaj agrikulturaj produktoj estas la teoj, rizoj, sukerkanoj, ananasoj, tomatoj, bananoj, citrusoj, zingibracoj, kultiva rafano kaj fruktvinoj.
En Nantou mankas altlernejo.
Klimato
Nantou la averaĝa jara temperaturo estas 23 °C, la jara precipitaĵo estas po 2100 mm.
Trafiko
Estas rapidtrajno inter Nantou kaj Tajĉungo, krome bonaj aŭtovojoj.
Ruinen
Ruinen [ROjnen] estas vilaĝo en la nederlanda provinco Drento, komunumo De Wolden, kun 2 710 loĝantoj en 2008. Ĝis la 1-a de januaro 1998 Ruinen estis memstara komunumo.
Historio
Ruinen estis ekde la mezepokoj ĝis la franca periodo sinjora bieno menciata kiel heerlijkheid Ruinen. En akto el 1139 Otto van Ruinen estas menciita kiel unu el la ministerialoj de la episkopo de Utreĥto. En 1140 benediktanoj fondis monaĥejon kun Mariakapelo. La monaĥejo pliposte estis translokita al Dickninge.
Ekde 1811 ĝis 1998 Ruinen estis memstara komunumo.
La vilaĝo jam delonge havas agraran karakteron (brutbredado kaj agrokulturo).
Stacio Hinase
Stacio Hinase (japane: 日生駅 [Hinase-eki], angle: Hinase Station) estas fervoja stacio en Bizen, Gubernio Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Akō.
Nigra Elster
La rivero Nigra Elster (Schwarze Elster, Čorny Halštrow) estas rivero en Germanio. Ĝi longas 188 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 32-an lokon. Interalie ĝi pasas tra la urboj Hoyerswerda kaj Senftenberg.
Historio
Historie la rivero estis la okcidenta limo de la regiono Luzacio. En la 11-a jarcento ĝi dumtempe estis la limo inter germanlingvaj regnoj okcidente kaj slavlingvaj oriente.
Ekologio
La germania oficejo pri mediprotekto (Umweltbundesamt) taksas la riveran akvon severe malpurigita kaj pledas forte peni pri renaturigo de la rivera vojo.
Etimologio
La rivera nomo cetere tute ne havas rilaton al la germana nomo Elster por la birdo pigo, sed havas slavan originon („alstrawa“= la rapidanta). Kun la rivero Blanka Elster, kiu ĉe la urbo Halle fluas en la riveron Saale, la rivero ne havas geografian konekton. La samnomaj riveroj ricevis la aldonajn adjektivojn por simpla diferencigo.
Roussac
Roussac estas loĝloko kaj eksa franca komunumo, kiu ekde la 1-a de januaro 2019 apartenas al nova komunumo Saint-Pardoux-le-Lac. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio, historie en la regiono Limoĝio. Fine de en la loko vivis.
Geografio
Roussac etendiĝas sur 24,18 km², kaj havis 463 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Haute-Vienne, en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Haute-Vienne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Roussac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Corinne Chocat, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Roussac apartenas al la kantono de Nantiat, kies ĉefurbo estas Nantiat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Bellac, unu el la tri arondismentoj de la departemento Haute-Vienne.
Santa Bárbara (Bahio)
Santa Bárbara estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 19.064 enloĝantojn en 2010.
Omitama
Omitama (小美玉市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Omitama-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Alfredo Caronia
Alfredo CARONIA estas itala astronomo.
Li laboras en la Observatorio de la Montoj Pistoiese, en San Marcello Pistoiese.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 4 asteroidojn inter 1998 kaj 2000, en kunlaboro kun Luciano Tesi kaj Andrea Boattini.
Fenestra Sistemo X
La Fenestra Sistemo X (X aŭ X11 aŭ X Window System en la angla) estas sistemo por fenestrokreo kiu administras la interagon homo-maŝinan per ekrano, muso kaj klavaro ĉe kelkaj komputiloj rete. Malprave, ĝi estas nomata X Window; ĝia nomo estas X kaj ĝi estas sistemo por fenestrokreo. Tiu mallongigo estas maltaŭga ĉar angle ĝi havas nenian sencon. Ĝi provizas fenestrojn por bitmatricaj ekranoj. La servilo X estas uzata de Mac OS X (kiu senŝanĝe uzas Quartz). Eblas la instalado de servilo X en plejparto de la operaciumoj, interalie Vindozo. Kutime oni diras pri iu programaro, ke ĝi funkcias en X, kiam ĝi estas pripensita por la medio X.
Ĝi estas malferma normo de grafika interago kun la uzanto por Uniksoj (Linukso, BSD, ktp.).
Historio
La sistemo X estis disvolvita en la MIT por provizi grafikan uzulinterfacon al la Uniksaj sistemoj. Ĉi tiu protokolo permesas komuniki per reto inter uzanto kaj unu aŭ pluraj komputiloj, do la reto estas nevidebla por tiu. Ĝenerale, kiam oni parolas pri 'Fenestrosistemo X', oni celas la 11-an version, kiu estas la nuna.
Kliento - Servilo
X montras la grafikan informon, kaj ĝi estas sendependa de la operaciumo. La sistemo uzas la paradigmon kliento-servilo. La kliento estas la programo, kiu volas montri ion per ekrano, dum la servilo estas la programo, kiu montras la interfacon kaj legas la datumojn de la muso kaj la klavaro. Ĉi tie, la programoj povas funkcii en malproksima komputilo (kliento) dum oni povas ĝin vidi loke, do oni havas travideblecon per reto.
Serviloj
Ekzistas multaj serviloj por malsamaj operaciumoj, inter ili:
(19063) 3147 T-2
(19063) 3147 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Éva Mohos Nagy
Éva Mohos Nagy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Éva Mohos Nagy aĝis 7, kiam ŝi komencis lerni pianadon. Ŝi akiris pianistan-pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo de Szeged, ŝia ĉefinstruisto estis György Sinkó. Post la diplomo ŝi instruis pianadon 4 jarojn en Jászberény, poste ŝia edzo ekhavis statuson en Debrecen, tial ili translokiĝis al tiu urbo en 1974. Ŝi ricevis instigojn pri kantado, en la sekva jaro ŝi debutis en la Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝi instruis en muziklernejo en Debrecen inter 1983-1997, sed en 1984 ŝi ricevis kantistan trejnadon en Vieno helpe de ŝtata stipendio. Ŝi akiris operkantistan-pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo de Debrecen en 1992, ŝia ĉefinstruisto estis Endre Zádor. Post la dua diplomo ŝi ekinstruis ankaŭ en la altlernejo. En 2004 ŝi akiris sciencan gradon DLA en la sama loko, tamen jam en rango universitato. Ekde 2005 ŝi estis katedrestro ĝis la emeritiĝo en 2018. Dum instruado ŝi kontinue kantis en la Teatro Csokonai, eĉ ŝi kantis en aliaj provincaj teatrejoj, ankaŭ eksterlande. Ŝi ricevis premiojn inter 1987-2019 kaj havis la titolon "eterna membro de la teatro" (1996). Ŝi edziniĝis kaj naskis.
Zenonas Eimutis Sabalys
Vivo
En 1955 li eminente finis mezlernejon de urbo Šilutė (en apudmara regiono de Litovio) kaj en 1960 finis Kaŭnan politeknikan instituton (nun Kaŭna teknologia universitato). Tiel Z. Sabalys fariĝis inĝeniero konstruisto. En 1962 li edziĝis (la edzino - Dalia, iliaj filinoj - Eglė kaj Audronė) kaj translokiĝis al urbo Šiauliai. Komence li laboris kiel inĝeniero, sed baldaŭ iĝis ĉefo de Ŝaŭla Meĥaniza administrejo. Li partoprenis ĉe kostruado de Cementa produktejo en Naujoji Akmenė kaj en Šiauliai mem - en konstruado de Bicikla uzino, Televidila uzino, mikroskema uzino "Nuklonas" k.t.p. Pro sukcesaj konstruaj faroj en 1974 al Z. E. Sabalys estis atribuita honornomo "Merita inĝeniero de Litovio". Post 1979 li estis viceprezidanto de urba Plenumkomitato, respondeca pri la urba kostruado kaj arkitekturo. Post restariĝo de Litova ŝtata sendependeco, inter 1990-1995 li estis deputito de la urba konsilio. Februare de 1992 estis registrita Banko de Šiauliai kun 16-miliona kapitalo (en tiamaj rubloj), Kiel fondinto kaj gvidanto de la banko figuris Zenonas Eimutis Sabalys! Post gvidado de tiu banko li dum kelkaj jaroj gvidis filion de banko "Snoras" en Šiauliai. En 2004 al nia samideano Zenonas Sabalys estis nomita "Honora civitano de urbo Šiauliai"! Li estis prezidanto de Fontaĵo de Norda Litovio kaj ankaŭ tie li ankaŭ uzas eblecon informadi pri la internacia lingvo Esperanto.