cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montresta
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Sabine Devieilhe
Sabine DEVIEILHE (naskiĝis en Ifs, Calvados) estas franca soprano-kantistino.
Kalvinana preĝejo (Sajóvámos)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Sajóvámos.
Karl Marx. Lia vivo kaj lia verko
Karl Marx : lia vivo kaj lia verko estas 88-paĝa studo pri Karlo Markso, esperantigita kaj kompilita de Viktoro Kolĉinski (V. Elsudo). Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) el Lepsiko eldonis ĝin en la jaro 1926.
Kalvinana preĝejo (Sajóvámos)
Historio
En la 15-a jarcento katolika kirko konstruiĝis, kiun la kalvinanoj akiris en mezo de la 16-a jarcento. En 1599 apud la vilaĝo batalo okazis, tial la preĝejo detruiĝis. La orgeno estis farita en 1882. Renovigo okazis nur en 1700, poste trakonstruo en 1900.
Sabine Devieilhe
Biografio
Infanaĝe, ŝi komencis lerni muzikon en muzik-lernejo de Ifs.
Kalvinana preĝejo (Sajóvámos)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. En mezo de la fasado estas la turo kiu estas kvadrata kaj preskaŭ tiel larĝa, ol la navo. Sur muron de la turo oni metis memortabulon pri falintoj dum la mondomilitoj. Sube la enirejo estas (la alia enirejo troviĝas en la flanko de la konstruaĵo). Pinto de la turo estas longa piramido. La navo formas brikon. Ankaŭ la sanktejo estas preskaŭ tiel larĝa, ol la navo. La sanktejo estas okangula kaj aliĝas 3 anguloj al la navo. Ekstere pilieroj estas videblaj ĉe la navo. Interne la baroka predikejo havas pelikanon por ornamaĵo.
Sabine Devieilhe
Biografio
Kiam ŝi estis 12-jaraĝa, ŝi eniris Konservatorion de Caen por lerni ludi violonĉelon.
Absolvinte sian bakalaŭron en Lycée Malherbe, Sabine Devieilhe iris al Rennes kie ŝi akiris licencion de muzikologio, kaj estis ano de ĥoroj de operejo de Rennes.
Ekde 2008, ŝi eniris Konservatorion de Parizo en klaso de kanto de Pierre Mervant.
En 2011, ŝi eliris unua nomumita de "Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris" (Nacia supera konservatorio de muziko kaj danco de Parizo).
La, Sabine Devieilhe gajnis Venkon de la lirika revelacio en "Victoires de la musique classique" (Venkoj de klasika muziko), tiel sukcedande al Julie Fuchs.
En 2013/14, ŝi estis la Reĝino de la Nokto en Die Zauberflöte en Nacia Operejo de Parizo.
En januaro 2014, ŝi triumfis en Lakmé, de Léo Delibes, en Opéra-Comique.
La ŝi gajnis en "Victoires de la musique classique".
Inglewood (Kalgario)
Inglewood estas kvartalo en centra Kalgario (Alberto, Kanado); ĝi centriĝas je 9-a Avenuo SOr kelkajn stratojn oriente de la rivero Elbow kaj la kalgaria urbocentro. En ĝi ankaŭ estas la Komerc-Reviviga Zono Inglewood.
La kvartalon Inglewood reprezentas ĉe la Urbokonsilio de Kalgario Joe Ceci, magistratano de elektodistrikto 9.
La poŝto-kodo por ĉi tiu regiono estas T2G.
Historio
Inglewood estas la plej malnova kvartalo de Kalgario kaj ĝi situas tuj trans la rivero de Fortikaĵo Kalgario. La komunumo fondiĝis en 1875 post konstruiĝo de la fortikaĵo. Naŭa Avenuo (iam Avenuo Atlantic) verŝajne estis la unua ĉefstrato de la urbo. Hodiaŭ la kvartalo estas inter la plej modaj distriktoj por butikumado kaj artoj. Ĝi ankaŭ estas la hejmo de Birdorezervejo Inglewood, enurba rezervejo por la sovaĝa naturo. La komunumo ricevis la nomon Inglewood nur en 1911, kiam ĝi ricevis sian nomon laŭ proksima bieno fondita de Kol. James Walker. (Walker ankaŭ respondecis pri la konservado de la terenoj poste uzitaj por la birdorezervejo.)
Horní Kounice
Horní Kounice (Oberkaunitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Inglewood (Kalgario)
Demografio
En 2006 la kvartalo havis 3286 loĝantojn.
Horní Kounice
La nomo
Nomo de la vilaĝo estis kreita de la persona nomo Kúna, kio estis hejma aspekto de la nomo Konrát/Kunrát. La atributo Horní estas dokumentita ekde fino de la 14-a jarcento pro diferencigo de Dolní Kounice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1235.
Inglewood (Kalgario)
Demografio
Loĝantoj de ĉi tiu komunumo havis meza pofamilian enspezon de CA$47.040 en 2000, kaj 20,8% de ili estis malalt-enspezaj. En 2000, 12,7% de la loĝantoj estis enmigrintoj. 32,8% de la konstruaĵoj en Inglewood estis aŭ kundomaroj aŭ apartamentaroj, kaj 36,2% de la loĝspaco estis luita.
Allogaĵoj
Inglewood havas en si (aŭ apudas) kelkajn turismajn cellokojn, inter ili Fortikaĵo Calgary, la Kalgaria Zoo, kaj historia Deane House.
Pro tio ke Inglewood estas en regiono de sentema naturo, ĉe la kunfluejo de riveroj Elbow kaj Bow, ĝi ankaŭ estas la hejmo de kelkaj naturkonservejoj. Inter ili estas Birdorezervejo Ingelwood, Kreskej-Stacio Bow, kaj Frajejo Sam Livingston.
Pecq
Pecq (france:[PEK]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tournai (nederlande Doornik).
Ekde 1977 la municipoj Warcoing, Hérinnes, Esquelmes kaj Obigies apartenas al Pecq, la ĉefa municipo.
NGC 5082
NGC 5082 (aliaj indikoj — ESO 269-89, MCG -7-27-53, DCL 562, PGC 46566) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Kantoraro
Kantoraro estas la nomo por muzikistaro, kiun estras kantoro. Ĝi estas plejofte paroĥa ĥoro, sed foje ankaŭ koncertĥoro.
La burĝaj kantoraroj de la 16-a ĝis 18-a jarcentoj evoluis el antaŭreformaciaj asocioj. Ĉefa tasko de la kantoraroj estis la kantado dum la diservo. Krom tio ili kantis je geedziĝaj kaj funebraj solenaĵoj de siaj membroj. En malgrandaj urboj de la 16-a jarcento nur la fondado de kantoraro ebligis prezentadon de plurvoca eklezia muziko. Krom tio ankaŭ je lernejoj ekzistis kantoraroj, konsistantaj el lernejoj, subtenataj fare de instruistoj, iamaj membroj kaj urbofajfistoj.
Ĉe protestantaj, sed foje ankaŭ ĉe katolikaj kortegoj oni nomis la memstariĝintan grupon de kantistoj kaj instrumentistoj kantoraro – kontraste al la kapelo, kiu konsistis el dungitoj.
Post kiam la nomo kantoraro ekstermodiĝis dumpase de la tempo, pro la eklezimuzika renovigomovado plioftiĝis por evangelaj paroĥaj ĥoroj.
Aŭtobusa stacidomo
Aŭtobusa stacidomo estas strukturo kie alurbaj, algrandurbaj aŭ interurbaj busoj haltas por elbusigi aŭ albusigi pasaĝerojn. Ĝi estas pli granda ol bushaltejo, kio estas kutime simple loko sur la vojflanko, kie busoj povas halti, plej ofte nur por unu aŭ kelkaj buslinioj. Ĝi povas esti destinita kiel fina stacio por kelkaj itineroj, aŭ kiel transira stacio kie la itineroj daŭras.
Busostacidomaj platformoj (kajoj) povas esti asignitaj al fiksaj buslinioj, aŭ variable en kombinaĵo kun dinamika pasaĝera informsistemo. Ĉi-lasta modelo postulas pli malmultajn platformojn, sed ne provizas al la pasaĝeroj la komfortom de konado de la platformo bone anticipe kaj atendadon tie.
Kaduno
Kaduno estas milionurbo kaj universitata urbo en Niĝerio. Ĝi estas ĉefurbo de Kaduno ŝtato kaj enhavas loĝantojn.
La simbolo de Kaduno estas la krokodilo.
Geografio
Kaduno situas en valo de rivero (same tiel nomata Kaduna) en nord-centra parto de la lando. Islamanoj vivas plejparte en la norda urboparto kaj kristanoj en la suda urboparto. Kano (urbo) troviĝas je 220 km-oj.
Historio
Kaduno estis fondita fare de la britoj en 1913 kaj iĝis regiona ĉefurbo inter 1917-1967. En 2000 religia tumulto okazis, sekve almenaŭ mil homoj mortis. Post 2 jaroj denove okazis tumulto, tiam diversaj preĝejoj kaj hoteloj estis bruligitaj kaj ankaŭ tiam homoj mortis. En 2009 ankaŭ tiu urbo gastigis la futbalan mondĉampionecon.
Ekonomio
Kaduno estas industria centro, kie oni produktas teksaĵojn, maŝinojn, ŝtalon, aluminion kaj kemiaĵojn.
Anaílson Brito Noleto
Anaílson Brito Noleto (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
25089 Sanabria-Rivera
25089 Sanabria-Rivera estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Betsaira Sanabria-Rivera, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Liceo Aurea E. Quiles Claudio en Guánica (Porto-Riko, Usono).
32079 Hughsavoldelli
32079 Hughsavoldelli estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Hugh Savoldelli, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto en teamo pri media inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Columbia Grammar and Preparatory School de Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
Rozseč
Nomon Rozseč havas pluraj municipoj en Ĉeĥio:
Dolná Seč
Dolná Seč, hungare Alsószecse estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice. La oficiala hungara nomo estis Nagy-Szecse (=Granda Szecse) ĝis 1899.
Situo
la vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Hron (kontraŭe estas Tekovský Hrádok), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Štúrovo-Levice. La lasta troviĝas 6 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1310 en formo "Zedche". Tiam la loĝantoj estis nobeloj. En la 18-a jarcento familio Esterházy fonis tie ĉevalobredejon. En 1910 loĝis tie 596 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ili apartenis al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj estis deportitaj, la restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 426 da homoj (364 slovakoj kaj 32 hungaroj).
Lajos Gönczi (patro)
Lajos GÖNCZI [goenci] estis hungara, rumania hungara instruisto, lokhistoriisto, botanikisto. Li naskiĝis en Kelementelke la 20-an de aprilo 1852 kaj mortis en Odorheiu Secuiesc la 23-an de novembro 1929.
Karikaturo
Karikaturo estas arta prezentaĵo de iu (aŭ io), kiu en humura formo prezentas certajn aspektojn en troigita aŭ alegoria formo. La vorto devenas de la itala vorto caricare = (tro)ŝarĝi. Tre ofte karikaturo havas la formon de desegnaĵo; multaj ĵurnaloj regule komentas aktualaĵojn en formo de desegnita karikaturo.
Lajos Gönczi (patro)
Biografio
La­jos Gönc­zi studis en Universitato de Koloĵvaro (1872-1875), poste 1875 li instruis en Székelyudvarhely.
Karikaturo
Soci-Politikaj Aspektoj
Politika bildstrio estas politika satira ilustraĵo, kiu esprimas opinion pri aktualaĵoj per vidaj bildoj, simboloj kaj motivoj, grafika ĵonglado, desegnado de politikistoj kaj publikaj personoj en ridinda maniero, kaj eĉ per dialogoj kaj komikaj balonoj. La temo de la unuaj bildstrioj je la 15-a jarcento kutime estas pri reĝojn kaj la eklezion. En la moderna epoko, plej multaj gazetoj ĉirkaŭ la mondo havas ĉiutagan bildstrion, desegnitan de regula karikaturisto, aŭ kelkaj karikaturistoj, ĉiu laŭvice.
De la fino de la 18-a jarcento la bildstrio komencis esti uzata kiel ilo por kritiki homojn aŭ fenomenojn [1]. Kritiko pri ĝi estas ĝenerale konsiderata legitima formo de sinesprimlibereco.
Grava ŝtormo furiozis en la islama mondo kaj multaj en februaro 2006 post bildstrioj de Mohamedo, publikigitaj en dana ĵurnalo, kiun multaj islamanoj vidis kiel netolerebla malobservo de sia religio. Dum multaj jaroj estas la kutimo en la islama mondo eldoni tre evidentajn antisemitajn bildstriojn, kiel parto de la israela-araba konflikto, kaj ĉi tio estas akceptita de legantoj de gazetoj tie kiel natura kaj taŭga ago. [3]
Karikaturo en E-a movado
Karikaturo. La unuaj karikaturoj pri E aperis en la antaŭmilitaj gazetoj humoraj (La Spritulo k. a.). Antaŭ la kongreso en 1914. Paris la LKK eldonis serion da poŝtkartoj kun karikaturoj pri la plej bone konataj francaj kaj aliaj E-istoj. La antaŭmilita karikaturprovizo per tio estas finita, krom kelkaj poŝtkartoj. Postmilite ankaŭ manke de ilustrita gazeto kun multaj abonantoj ĉi tiu arto ne povis evolui kaj restis same malofta, kiel antaŭmilite. Post l933 la apero de la Pirato ebligas iufojan aperon de iuj karikaturoj, en Literatura Mondo aperas kelkfoje kaj ankaŭ aliaj E-gazetoj presigas en la kongresa tempo iujn fotojn aŭ desegnojn, iel rilatajn al la karikaturo. Gravan nombron de tiaj desegnoj ni trovas en la verko "El la verda biblio" de I. Lejzerowicz. Inter la bonaj malmultaj karikaturistoj E-istaj ni povas nomi R. Laval (Paris), S. Bartha (Budapest).
Literaturo
Redoulez, Marcelo (2019). Esprimlibero per presdesegnoj. En: Sennacieca Revuo 147, 4-17.
Sepmes
Sepmes estas komunumo de la departemento Indre-et-Loire en regiono Centro-Valo de Luaro (Francio). La municipa loĝantaro estis 661 en 2011. Ĝi havis pli ol 800 loĝantojn dum la 19a jarcento, sed post la dua mondmilito revenis al malpli altaj nombroj.
Geografio
La areo de Sepmes estas granda je 28,59 km² kaj ĝia alteco varias inter 60 kaj 119 msm. La komunumo havas 661 loĝantojn (2011). Ĝi estas en la sudo de la departemento Indre-et-Loire.
Ĉirkaǔaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Sepmes :
Transporto
La vilaĝo estas trapasata de la RD (departementa vojo) 59, kiu interligas Sainte-Maure-de-Touraine kaj Ligueil. La RD 760 (kiu interligas Sainte-Maure-de-Touraine kaj Loches) pasas norde de la komunumo. Krome, la traj-linio LGV SEA (france : Ligne à Grande Vitesse Sud Europe Atlantique) (TGV), kiu nuntempe estas konstuata, ankaŭ pasos norde de la komunumo.
Lokoj kaj monumentoj
La videndaj lokoj en Sepmes estas la Kastelo de la Roche-Ploquin, la Kastelo de Sepmes (kiu en la vilaĝo estas), la kirko Notre-Dame-de-Sepmes kaj la Montetflankoj, en la Valo de la Manso.
Bernard de Gordon
Bernardus Gordonius aŭ Bernardus de Montpellier (1260-1330) estis kuracisto kaj profesoro en la Fakultato pri Medicino de la Universitato de Montpellier inter 1283 kaj 1308. Li ĉefe konatiĝas pro lia plej granda verko "Lilium medicinae", surbaze de la arabaj kaj grekaj tekstoj pri medicino (tia kia "De anima" far Aristotelo, kaj unue presita en Napolo, en 1480, poste en Liono, en 1491, kaj trie en Venicio, en 1494. En ĝi li priskribas multajn tiamajn malsanojn, tiaj kiaj la pesto, tuberkulozo, skabio, epilepsio, antrakso kaj lepro.
Vivo
Li estis filo de iu Fontanier la 2-a de Gordon (m. 1260), feŭda lordo en la regiono de Quercy, sude de Francio. En Montpeliero li studis, profesoris kaj restis ĝis 1308. Li ne estas memorigata kiel kortega kuracisto sed kiel aŭtoro kaj universitata profesoro. El lia tuta verkaro, entute 13 aŭ 14, oni sugestas ke ili estis kreitaj por uzado en lernoĉambroj kaj ne kun privataj uzoj. Lia eduka celo speguliĝas en ties enhavo kaj stilo. Geoffrey Chaucer (1340-1400), en sia verko, "La rakontoj de Cantebury" mencias tri samtempajn kuracistojn, nome, Bernardo de Gordon, Gilberto de Anglio kaj John Gaddesden (1280-1361), ankaŭ konata kiel Johano de Anglio. Chaucer konektis la tri ĉar ĉiu el ili menciis almenaŭ unu plantonomon en ilia verko. Sendube, Bernardo estis la ĉefa reprezentanto de la anglo-normanda botanika medicino. Aparte interesa, konsiderante ke Bernardo eble ne estis monaĥo (kvankam li tre rekomendis tiajn vivmamierojn kaj ŝajne vivis kiel tiu) estas la amaso da skribaĵoj kiun li dediĉis al provizo de botanikaj kuraciloj specife por monaĥoj, tia kia oleumado por plibonigi la vidadon de la legŝatantoj.
Bernardo de Gordono same verkis pri la efikojn de la malvarma vetero sur la angloj kaj germanoj laŭ tre stereopa maniero, kvazaŭ li trovis tiajn priskribojn en ia enciklopedio (eble en la "Quadripartitum" de Ptolemeo) anstataŭ preni ilin el siaj personaj observoj.
Kanada virina nacia teamo de futbalo
La kanada virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Kanadon, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo interalie en 2003 atingis la kvaran pozicion en la Virina Futbala Mondpokalo, kaj dufoje iĝis Nord- kaj Mezamerika Virina Futbal-Ĉampiono - en 1998 kaj 2010.
La Puebla del Río
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 11851 geloĝantoj de la municipo La Puebla del Río estas 5968 inoj kaj 5883 viroj. En la 376-kvadratkilometra teritorio estas 3 loĝlokoj: La Puebla, Colinas kaj Coto Regable, kie loĝas 11410 geloĝantoj, kaj aliaj 441 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 183, 93 inoj kaj 90 viroj, kaj mortis 81, 35 inoj kaj 46 viroj. Tiel la natura kresko estis 102 (0.9%). La laborkapabla loĝantaro estis 4575 homoj (38.6%).
Kémes
Kémes [kEmeŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.
Situo
Kémes situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Villány-Sellye funkcianta ĝis 2007. Harkány troviĝas 14, Siklós 20, Sellye 25, Pécs 37 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko, poste romianoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el la 11-a jarcento laŭ tiama hungara ortografio "Kemus". Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn, tamen ne senhomigĥis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Kémes migra poŝto servas.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1887 - Aleksandro Dambrauskas.
1888 - Leo Belmont.
1889 - Leopold Einstein, Christian Schmidt kaj Antoni Grabowski.
1890 - Francisko Valdomiro Lorenz.
1891 - Oka Asajiro.
1892 - Georgo K. Davidov.
1893 - Jozefo Wasniewski, Wilhelm Róbin, J. Janowski kaj Al. Blumental.
1895 - Wilhelm Heinrich Trompeter.
1896 - Vladimir Gernet.
1897 - Gabriel Chavet.
Undekila glikolato
Undekila glikolato aŭ C13H26O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun undekila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Undekila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1899 - Valdemar Langlet kaj Signe Blomberg.
1900 - Charles Méray.
1901 - Carlo Bourlet kaj Frederiko Villareal.
1902 - Émile Peltier.
1903 - Théophile Cart.
1904 - Alfred Michaux.
1905 - Herbert F. Höveler, Paul Berthelot.
1906 - Hippolyte Sebert, Charles Lemaire.
1907 - Kabe.
1908 - Gaston Moch, Wilhelm Molly, Gustave Roy.
1910 - René de Saussure.
1911 - Aleksandr Postnikov.
Gyula Zilahy
ZILAHY Gyula estis hungara aktoro, teatrestro naskiĝinta en Zilah la 15-an de januaro 1859 kaj mortinta la 16-an de majo 1938. Lia edzino estis Vilma Singhoffer.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1912 - Émile Boirac, Stanislav Schulhof.
Gyula Zilahy
Kariero
Gyula Zilahy komencis sian karieron en 1876 en provincaj urboj: Vác, Szabadka, Zombor, Újvidék, Szeged. Inter 1880 kaj 1884 li ludis en Koloĵvaro, poste en Debreceno (1885–1887), Szeged (1888), en la Nacia Teatro (Budapeŝto) (1889–1902). En jaroj 1901–1906 en Arad (urbo) kaj inter 1905–1913 li estis direktoro en Debrecen. Inter 1918–1925 li estis ano de la Teatro Belvárosi. Li estis unu el la plej popularaj aktoroj de la Nacia Teatro. Lia edzino naskis filon.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1913 - Adam Zakrzewski.
1914 - Vasilij Eroŝenko.
1915 - Hector Hodler.
1916 - Max Josef Metzger.
1917 - Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov.
1918 - Antoni Grabowski kaj Alexander William Thompson.
1919 - Bernhard Kötz.
1920 - Edmond Privat.
1921 - Eugène Adam.
1922 - Teodoro Ŝvarc, Julio Baghy, Kalman Kalocsay, Henriko Fischer‐Galati, Andreo Ĉe kaj Tiberio Morariu.
1923 - Emilio Gastón, Internacia Medicina Revuo kaj Onisaburo Deguĉi.
1924 - Alice Vanderbilt Morris kaj Dave Hennen Morris.
1925 - Jaume Grau Casas kaj la bulgara antologio.
1926 - Oishi Wasaburo.
1927 - Andreo Ĉe.
1928 - Julia C. Isbrucker.
1929 - Sinha Laksmiswar, Johannes Dietterle kaj Mihály Babits.
1930 - Émile Grosjean-Maupin.
1931 - Hugo Steiner, Stellan Engholm kaj Jean Forge.
1932 - Ernest Drezen.
1933 - Ivan Ŝirjaev, Vladimir Varankin kaj Franz Jonas.
1934 - Ludwig Renn, Eŭgeno Miĥalski kaj Honoré Bourguignon, Rudolf Michael Frey.
1935 - Izrael Lejzerowicz + József Takács, Paul Tarnow kaj Ladislao Spierer.
1936 - Julio Mangada.
1937 - József Batta.
1938 - Elisabeth van Veenendaal-Bouwes.
1939 - Jakob Schmid.
1940 - Titus Brandsma kaj Maksymilian Maria Kolbe.
1941 - Lidja Zamenhof kaj Hans Jakob.
1942 - Petr Ginz.
1943 - Stellan Engholm.
1944 - Marin Ljubin.
1945 - Sergei Mastepanov kaj Nikolaj Rytkov.
1946 - Eduardo Vivancos kaj Germinal Gracia, Arthur Baur.
1948 - Pierre Bovet kaj Henriette Ith-Wille, Jorge de Saldanha Carreira.
1949 - Kurisu Kei.
1950 - Cezaro Rossetti.
1951 - Hujucz.
1952 - Juan Régulo Pérez.
1953 - Rudolf Burda kaj Anton Balagué.
1954 - Ivo Lapenna, Verda Majo.
1955 - Ferenc Szilágyi.
1956 - Vuk Echtner, Eŭgeno Bokarev.
1957 - Arthur Velloso, Renato Diniz, Neuza Esteves de Araujo, Elisabeth Pointcaré, Inés Nunes de Andrade kaj Camelia Gomes da Silva.
1958 - Sándor Szathmári.
1959 - Giorgio Canuto kaj Gian Carlo Fighiera.
1960 - Evaldo Pauli.
1961 - Paul Neergaard, Teodor Jung kaj Ada Fighiera-Sikorska.
1962 - Claude Gacond kaj Jaroslav Marik.
1963 - Raymond Schwartz kaj Humphrey Tonkin, Enrico Dondi, Clelia Conterno kaj Wiel Manders.
1964 - Lorjak.
1965 - Montagu Christie Butler.
1966 - István Szerdahely i, Jáki Ferenc, Ruben Feldman-González kaj Jacques Tuinder.
1967 - Hilda Dresen kaj István Nemere.
1968 - Barbara Pietrzak kaj Albino Ciccanti.
1969 - Srdjan Flego kaj Jana Ravšelj-Flego.
1970 - Gaston Waringhien kaj Renato Corsetti.
1971 - John Wells.
1972 - Victor Sadler.
1973 - Ludovikito.
1974 - Humphrey Tonkin kaj Josef Kondor.
1975 - Jeanne-Marie Cash.
1976 - Akiko Ŭusink-Nagata.
1977 - Fernando de Diego.
1978 - Naftali Zvi Maimon kaj John Francis,
1979 - Anna Löwenstein kaj Armand Su.
1981 - Ba Jin kaj Laŭlum.
1982 - Toon Witkam.
Falkedoj
La Falkedoj (latine Falconidae) estas membroj de familio de la akcipitra ordo (Falkoformaj Falconiformes) de la birda klaso de vertebruloj, kiu havas 3 subfamiliojn, 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 60 speciojn. La plej konataj falkedoj estas la birdoj de la falka genro.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1983 - Tibor Sekelj.
Falkedoj
La falkoj kaj karakaroj estas ĉirkaŭ 60 specioj de tagaj rabobirdoj kiuj formas la familion de Falconidae (Falkedoj). La familio estas dividata en du subfamilioj, nome Poliborenoj, kiuj inkludas la karakarojn kaj la mikrasturojn, kaj Falkenoj, nome falkoj, turfalkoj kaj falketoj.
Aspekto
Kaj falkoj kaj karakaroj estas malgrandaj al mezgrandaj rabobirdoj, game laŭgrande el la Indonezia falketo, kiu povas pezi tiom malmulte kiom ĝis 35 g, al la Ĉasfalko, kiuj povas pezi tiom malmulte kiom ĝis 1,735 g. Ili havas tre hokoformajn bekojn, akrajn kurbajn kalkanojn kaj precizegan vidkapablon. La plumaro estas kutime komponita el bruna, blanka, helbruna, nigra kaj griza, ofte kun strieco. Estas malmulta diferenco inter plumaroj de maskloj kaj inoj, kvankam kelkaj specioj estas ekzemploj de ioma seksa dimorfismo laŭ plumarmarkeco.
Ili diferenciĝas el aliaj Falkoformaj ĉar ili mortigas per siaj bekoj anstataŭ per siaj ungoj. Ili havas "denton" en bekoflanko tiucele.
Distribuado kaj vivejo
Tiu familio havas kosmopolitan distribuon tutmonde, kaj forestas nur el la plej densaj arbaroj de centra Afriko, kelkaj malproksimegaj oceanaj insuloj, la plej centraj Arkto kaj Antarkto. Kelkaj specioj havas esceptajn ampleksajn teritoriojn, ĉefe la tutmonda Migra falko, kiu havas teritoriojn el Gronlando al Fiĝio kaj havas la plej ampleksan naturan reproduktan distribuadon inter ĉiuj birdoj. Aliaj specioj havas pli limigitajn distribuojn, ĉefe insulaj endemioj kiel la Maŭricia turfalko. Plej parto de habitatoj estas okupataj, el tundro al pluvarbaroj kaj dezertoj, kvankam ili estas ĝenerale plie birdoj de malferma kamparo kaj eĉ arbaraj specioj tendencaj preferi disan arbaron kaj arbarbordojn. Kelkaj specioj, ĉefe de la genro Falco, estas tute migrantaj, kun kelkaj specioj en Eŭrazio kaj vintrumantaj tute en Afriko, dum aliaj specioj povas esti parte migrantaj. La Amura falko faras unu el la plej longaj migradoj, kaj moviĝas el Orienta Azio al suda Afriko.
Dieto kaj manĝo
Falkoj kaj karakaroj estas karnovoraj, kaj manĝas birdojn, malgrandajn mamulojn, reptiliojn, inskektojn kaj kadavraĵojn. En popola imagado la falkedoj estas rapide flugantaj predantoj, kaj dum tio veras pri la genro Falco kaj pri kelkaj falketoj, ĉefe karakaroj estas pli malnomadaj ĉemanĝe. La neotropisaj mikrasturoj estas ĝeneralistoj arbarĉasistoj. Kelkaj specioj, ĉefe la veraj falkoj, gardas manĝerojn en kaŝejoj. Ili estas solemaj ĉasistoj kaj la paroj gardas siajn teritoriojn, kvankam ili povas formi grandajn arojn dum migrado. Kelkaj specioj estas specialistoj, kaj dum ekzemple la Akaŭano specialiĝas pri serpentoj, aliaj estas pli ĝeneralistaj.
Reproduktado
Falkoj kaj karakaroj estas ĝenerale solemaj reproduktuloj, kvankam ĉirkaŭ 10% de specioj estas koloniaj, ekzemple la Ruĝpieda falko. Ili estas monogamiaj, kvankam kelkaj karakaroj povas ankaŭ uzi alopatrajn strategiojn, per kiuj pli junaj birdoj helpas plenkreskulojn (kutime siajn gepatrojn) por idozorgado ĉe venonta ovaro. Nestoj estas ĝenerale ne konstruitaj (escepte ĉe karakaroj), sed ili reuzas nestojn el aliaj birdoj, ekzemple la Afrika nanofalko nestumas en la nestoj de Ploceedoj, aŭ en klifobordoj. La ino demetas ĉirkaŭ 2-4 ovojn, kaj kovas ĉefe la ino. Kovada periodo varias el specio al specio kaj rilatas kun korpogrando, kaj daŭras 28 tagojn ĉe plej malgrandaj specioj kaj ĝis 35 tagoj ĉe plej grandaj specioj. Elnestiĝo okazas post 28–49 tagoj, denove varias laŭ grando.
Rilato kun homoj
Falkoj kaj karakaroj havas kompleksan rilataron kun homoj. En antikva Egipto ili estis diigitaj laŭ formo de Horuso, la dio de ĉielo kaj suno, kaj estis la praulo de Faraono. Karakaroj formis parton ankaŭ de legendoj de Aztekoj, kaj estas nune parto de la naciaj simboloj de Meksiko. Falkoj estis grava en la sporto de falkado. Ili estis ankaŭ persekutataj pro sia predado de ĉasperdoj kaj farmobirdoj, kaj tiu persekuado kondukis al formortigo de almenaŭ unu specio, nome la Guadalupa karakaro. Kelkaj insulaj specioj malpliiĝis draste, ĉefe la Maŭricia turfalko, kiu iam nombris ne pli da kvar birdoj. Ĉirkaŭ 5 specioj de falkoj estas konsiderataj vundeblaj je formorto fare de la IUCN, kia ekzemple la Tatarfalko.
Klasigaj problemoj
Tradiĉie ĉiuj rabobirdoj estas grupigataj en 4 familiojn en tiu ununura ordo. Tamen en Eŭropo ĝi iĝis sufiĉe komuna por disigi la ordon en du: la falkoj kaj la karakaroj restas en la ordo Falkoformaj (ĉirkaŭ 60 specioj en 4 grupoj), kaj la restaj 220 specioj (nome Akcipitredoj, tio estas agloj, akcipitroj, kaj multaj aliaj) estas en separata ordo Akcipitroformaj. Prahistoria familio konata nur el fosilio estas la Horusornitedoj.
La ideo ke Falkoformaj estu dividataj en multaj ordoj venas el sugesto, ke la ordo povus ne kunhavi unikan stirpon kiu estas ekskluda de aliaj birdoj. La plej polemika sed ankaŭ plej akceptata sugesto estas ke Katartedoj ne estas Falkoformaj, sed rilatas al cikonioj, en separata ordo Cikonioformaj. Tamen, morfologia pruvaro subtenas la komunan praulon de Falkoformaj, kaj ankaŭ la Strigoformaj estus tre proksimaj al la Falkoformaj.
Klasikaj morfologiaj kaj kondutaj metodoj kaj nun molekulaj metodoj montras, ke akcipitredoj kaj falkedoj apartenas al malsimilaj kladoj. Iliaj similaj formoj estas konverĝa evoluo. Falko estas pli proksima de papago aŭ de dompasero ol de aglo.
Genro en taksonomia ordo
Familio: Falkedoj
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1984 - Miyamoto Masao.
1985 - Spomenka Štimec kaj Edwin de Kock.
1986 - Belka Beleva.
1987 - Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof.
1988 - Ulrich Lins, Blazio Vaha.
1989 - Claude Piron kaj Rihej Nomura.
1990 - Floréal Martorell.
Tritionata acido
Tritionata acido, hidrogena tritionato aŭ H2S3O6 estas neorganika sulfura okso-acido, ekzistanta nur en akva solvaĵo, kiam ĝia kalia salo estas traktata per heksafluoro-silikata acido aŭ H2SiF6. Tritionatoj estigeblas per rekristaliĝo de miksaĵo da kalia tiosulfato kaj kalia hidrogena sulfito ĉeeste de jodo en akva solvaĵo. Tritionata acido estas malkovrita de Langlois, en 1842.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1991 - Edward Symoens.
Tritionata acido
Oni kredas ke la metodo per kio kalia tritionata estas unue preparita similas al tiu sama reakcio. Solvaĵo da kalia hidrogena sulfito estas hejtata kun sulfuro dum pluraj tagoj, rezultante en sulfatoj (SO42−), tiosulfatoj (S2O32− kaj tritionatoj (S3O6 2−). Per laŭgrada aldono de hidrogena peroksido en frosta solvaĵo de natria tiosulfato, eblas konverti la tiosulfaton en tritionaton.
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Nomlisto de la premiitoj
1992 - Andreas Künzli kaj Detlev Blanke.
1993 - Abel Montagut, Miguel Fernández, Jorge Camacho, Gonçalo Neves, Liven Dek, Giorgio Silfer kaj Perla Martinelli.
1994 - Rüdiger Eichholz kaj Vilma Sindona Eichholz.
1996 - Eli Urbanová, Mark Fettes kaj Lee Chong-Yeong.
1997 - Xie Yuming, Mao Zifu kaj Hori Jasuo.
Lake City Way (SkyTrain Vankuvero)
Lake City Way estas supertera stacio sur Millennium Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en Burnaby, Brita Kolumbio. Ĝi estis malfermita la.
Gilmar Silva
Gilmar Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Mallonga I kun vosto
Mallonga I kun vosto (Ҋ ҋ; kursive: Ҋ ҋ) estas la dekkvara litero de la kildin-samea cirila alfabeto. En 1986 oni anstataŭis la cirilan literon J per la litero Ҋ, sed la malnova varianto estas pli vaste uzata. La litero en ambaŭ variantoj signifas la senvoĉan palatalan alproksimanton.
Ҋ estas derivita de la cirila litero Й.
Károly Szladits
Károly Szladits [kAroj sladiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szladits Károly estis hungara juristo, profesoro, membro (korespondanta en 1932, ordinara en 1943) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis dunaszerdahelyi, kiun li ricevis en 1917.
Károly Szladits naskiĝis la  1871 en Hungara reĝlando en Dunaszerdahely (nuntempa Dunajská Streda en Slovakio). Li mortis la 1956 en Budapeŝto.
NGC 5083
NGC 5083 (aliaj indikoj — UGC 8367, MCG 7-27-59, ZWG 217.28, IRAS13167+3951, PGC 46413) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Turtrunko
La turtrunko estas la  ĉilindra aŭ prisma ĉefa parto  de turo inter la sokla etaĝo kaj la turkasko aŭ la turkorbo. Ĉe tre altaj turoj, speciale mezepokaj kirko- aŭ aliaj turoj, la muro estas tre dika por garantii la stabilecon.
La plej multaj turoj konsistas al turtrunko kaj tegmento. Turtrunko ankaŭ ekzistas ankaŭ ĉe aliaj specoj de turoj, ekzemple lumturoj aŭ radioturoj. Ĉe la radioturo la turtrunko estas maldika ĉefa parto de la turo.
14119 Johnprince
14119 Johnprince estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John E. Prince, mentoron de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Li estis instruisto ĉe la Keystone Junior High School de San Antonio (Teksaso, Usono).
Ŝildmuro
Ŝildmuro estas faktermino de la mezepokaj burgoj. Ŝildmuro estas la la plej forta kaj plej alta el la burgmuroj, se ĝi estas separata de la cetero de la ĉirkaŭanta muro. La ŝildmuro utilas al la protekto de la ĉefa flanko de la atakoj. Se la ŝildmuro kovras du flankojn, tiam oni parolas pri alta mantelo aŭ mantelmuro.
Priskribo
Klara difino de la mantelmuro ofte ne eblas. La konstruo de la sildmuro kutimiĝis en la malfrua 12a jarcento kaj verŝajne estas reago al la uzo de pezaj sieĝaj maŝinoj, kiel la ĵetmaŝino. La dikeco de ŝildmuro povas esti ĝis 12 metrojn (burgo Neuscharfeneck). Sur la murkono ordinare estis defendkoridoro, krome la ŝildmuro povas havi du turojn. Kelkfoje la ŝildmuro anstataŭas la burgfridon, ekzemple ĉe la ruino Sporkenburg en la Westerwald aŭ la ruino Alt-Eberstein proksime de Baden-Baden. En aliaj burgoj, ekzemple la burgo Liebenzell la burgfrido estis konstruita en la mezo de la ŝildmuro.
Silento (Endoo Ŝuusaku)
Eksteraj ligiloj
Silento en la UEA-katalogo
15985 Bhatnagar
15985 Bhatnagar estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Amogh Bhatnagar, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la University School of Milwaukee, Milvokio (Viskonsino, Usono).
Usona Poŝta Servo
La Usona Poŝta Servo - angle United States Postal Service, USPS - estas ŝtata konzerno, kies tasko, klare esprimita en la nomo, estas liveri poŝtajn servojn ene de, al kaj el Usono. Pri certaj poŝtaj servoj la konzerno havas nacian monopolon. La sidejo de la konzerno, kiu fondiĝis jam en 1775, estas en Vaŝingtono. En la Usona Poŝta Servo laboras preskaŭ 600 000 dungitoj, kaj ĝi vivtenas proksimume 30 000 poŝtoficejojn.
La servo fondiĝis en 1775 laŭ dekreto de la dua kontinenta kongreso de Usono, fare de Benjamin Franklin. Inter la jaroj 1792 bis 1971 la serva estro, nomata United States Postmaster General, havis la rangon de nacia ministro.
Teodora Ginés
Teodora GINÉS (1530–1598) estis dominikana muzikisto kaj komponisto de la 16-a jarcento. Ŝi estas unu el la unuaj konataj komponistoj de Ameriko. Krome, ŝi estas konsiderata la aŭtorino de la plej malnova dokumento de folklora muziko de Kubo. Teodora loĝis en la insulo Hispanio, la hodiaŭa Dominika Respubliko. Ŝi estas konsiderata kiel la kreinto de la kanto titolita "Son de la Má Teodora".
Dum la kolonia epoko en Kubo, pro la malabundeco de profesiaj muzikistoj, sklavoj aŭ eksaj sklavoj estis alvokitaj por partopreni en la preĝejaj korusoj kaj orkestroj. En tiu orkestro ili estis kune al Jacome Viceira, portugala klarnetisto, kaj la violonisto Pedro Almaza el Malago. Venis tempo kiam la grupo disiĝis. Do Teodora kaj sia fratino daŭris kantante sendepende kaj famiĝis pro siaj kantoj.
Al Teodora oni atribuas la aŭtorecon de la klasika kaj fama kanto “Son’de la Má Teodora", verkita ĉirkaŭ la jaro 1562. Aliaj situigas la daton proksime al 1580. Ĉi tiu kanto estis transskribita de Laureano Fuentes Matons, en lia libro “La artoj en Santiago de Kubo”, eldonita en 1893. Matons konkludis, ke la “Son’de la Má Teodora" estis la unua ‘Son’ en la historio. Do, kun ĝi naskiĝis tiu ĝenro. La ‘Son’ estas kuba tradicia muzika ĝenro, origine de la orienta kuba regiono, kiu gajnis grandan popularecon ĝis hodiaŭ. Ĉi tiu kanto jam havis la karakterizajn elementojn de la moderna kuba popola muziko: pinĉita baso kaj sinkopaj ritmoj kun konstantaj ŝanĝoj de 2-3 tempoj en unu mezuro. Krome la kantoteksto estas kantita en tipa kanto - responda formulo:
Kie estas panj´ Teodora?
Fendante la lignon estas!
…per stango kaj bandolo?
Kie (ŝi) estas, kiun mi ne vidas?
Laureano Fuentes Matons aldonis "ŝi estas la unua muzik-famulo de la insulo de Kubo", kio estas granda merito en lando kie muziko kaj muzikistoj estas distingaj elementoj de kulturo. Kelkaj historiistoj dubas pri la aŭtoreco de Teodora kaj opinias, ke tiu peco estis komponita poste en ŝia tributo, kaj ne de ŝi. Ankaŭ en 1971 la esploristo Alberto Muguercia pridubas tion, ke tiu kanto estus la unua ‘Son’. Li argumentas, ke la instrumentoj uzataj en tiu kuba ĝenro ne ekzistis en 1562.
Povas okazi, ke ambaŭ konsideroj enhavas elementojn de vero. Eble tiu komponaĵo de Teodora ne povus esti aŭdita aŭ identigita kiel ‘Son’ en la 19-a aŭ 20-a jarcento, kvankam ĝi enhavis la ĝermon, la radikon de la estonta ĝenro kiel oni konas ĝin nun. Ĉiukaze Teodora eniris en la historion de la kuba muziko, ĉar preter la detaloj pri ŝia vivo kaj verko, la tradicio donis al ŝi sian aprobon.
Interŝanĝejo
Interŝanĝo povas okazi laŭ sama maniero, aŭ inter fervojaj modoj, aŭ per busoj (ekz. pri stacio de linio kun busterminaloj). Tiaj stacioj kutime havas pli da kajoj ol unuopaj stacioj. En modernaj kaj ĉefe grandaj urboj plej utilas interŝanĝejoj, kie eblus veni per trajno kaj ŝanĝi al aliaj sistemoj enurbaj ĉu de metroo, tramo aŭ busoj.
Péruwelz
Péruwelz (france [peryŭELC]) estas municipo en Belgio, kiu en 1825 ricevis la honortitolon "urbo". Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tournai (nederlande Doornik).
Ekde 1977 la municipoj Roucourt, Bury, Bon-Secours, Baugnies, Braffe, Brasmenil, Callenelle, Wasmes-Audemez-Briffoeil kaj Wiers apartenas al Péruwelz, la ĉefa municipo.
Szúcs
Szúcs [sUĉ] estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger.
Geografio
La vilaĝo situas inter montaroj Mátra kaj Bükk sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Bátonyterenye-Eger. Bélapátfalva kaj Borsodnádasd troviĝas po 10, Eger kaj Ózd po 24, Budapeŝto 134 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1349. La vilaĝo en 1672 senhomiĝis, en 1712 oni refondis la vilaĝon iomete for de la iama loko. En Szúcs en la 20-a jarcento oni minis karbonon. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj kaj migra poŝto.
116162 Sidneygutierrez
116162 Sidneygutierrez estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la iama usona kosmonaŭto Sidney M. Gutierrez, piloto de la kosmopramo Columbia en 1991. Tiu misio estis la unua misio Spacelab dediĉita al biologiaj sciencoj. Li estis la komandanto de misio de la Kosmopramo Endeavour en 1994, kiu uzis radaron por studi la Teron.
Karlo (legolibro)
Karlo estas legolibro verkita de Edmond Privat kaj unue eldonita en 1909 ĉe Librairie d' Espéranto en Parizo. Ĝi estas unu el la Esperanto-libroj kun la plej multaj eldonoj.
La libro konsistas el 20 ĉapitroj kaj rakontas pri vivo de la juna infano ekde lia naskiĝtago ĝis lia edzigo. La tekstoj temas plejparte pri ĉiutaga vivo, lernejo kaj familio. Ĉiuj ĉapitroj enhavas krom la teksto, ankaŭ ekzercojn, kutime demandoj pri la teksto.
Prada (firmao)
Prada estas itala moddomo specialiĝanta pri alta modo por virinoj kaj viroj. Prada estas konsiderata unu el la plej influaj moddomoj en la moda industrio. La varomarko estas konata pro riĉeca kaj bona kvalito, kaj fariĝis statusa simbolo. Kiel la aliaj altmodaj markoj, Prada batalas kontraŭ falsaĵoj kaj la originala marko nur povas esti akirita en la oficialaj butikoj de la firmao aŭ interrete.
Historio
La firmao estis fondita fare de Mario Prada en 1913 kiel familia entrepreno en Milano kiu estis implikita en la produktado de ledo, ligno, eburo, kristaloj kaj mansakoj kaj estis nomita "La Prada Fratoj". En 1978, la nepo de Mario, Miuccia Prada, heredis la firmaon.
En la aŭtuno-vintra modspektaklo, en 1989, dum la aliaj markoj desegnis vestaĵojn kiuj traktis seksecon (ĉemizoj kun dekoltaĵoj, pantaloneto, puntoj, helaj koloroj), Prada surprizis ĉiujn per la pret-a-porter (pretportita) kolekto desegnita de Miuccia Prada. Ili prezentis klasikajn, elegantajn vestaĵojn, simplajn tranĉojn kun puraj surfacojn, kvalitajn ŝtofojn kaj bazajn kolorojn. La moda mondo rimarkis Prada kaj ilia populareco eksplodis.
En 1993, Miuccia Prada ricevis premion por akcesoraĵoj de la Konsilio de Modo-Dezajnistoj.
Miu Miu
Miu Miu estas filio de la moddomo Prada kun pli malaltaj prezoj ol la origina kompanio, kiu estas destinita al pli juna celgrupo. La linio estis establita en 1992 fare de Miuccia Prada kaj la nomo de la kolekto estas la kromnomo de Miuccia Prada. La kompanio estas konata pro ĝiaj puraj kaj modaj dezajnoj, uzo de bonkvalitaj materialoj kaj prezoj, kiuj estas pli alireblaj al la malpli riĉa loĝantaro.
Poŝtelefono
En majo 2007, Prada kunlaboris kun LG Electronics en la produktado de la LG Prada (modelo KE850) telefono kiu estis vendita por 800 USD. En 2009, la dua versio de la aparato, modelo KF900, estis lanĉita en Eŭropo.
La noktaj gardistoj
La plej fama pentraĵo de Rembranto "La kompanio de kapitano Frans Banning Cocq" ("De Compagnie van kapitein Frans Banning Cocq"), pli konata kiel "La noktaj gardistoj" ("De Nachtwacht"), estis pentrita en 1642 kaj troviĝas nun en la Rijksmuseum, Amsterdamo (Nederlando).