cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La milito de la mondoj
Intrigo
Temas pri sep tajdoj de alvenoj de "marsanoj" ĉe Londono plu aliaj tri eble aliloken. La milito daŭras tri semajnojn. En la kvara tago okazas panika amasfuĝo el Londono dum la invadantoj antaŭeniras al la urbocentro. En la 5a tago, la rakontisto estas malliberigita je la alveno de la kvina cilindro (la kosmoŝipoj de la invadantoj). En la 6a tago, Londono estas tute dominita de la marsanoj kaj okazas submarŝipa batalo (en la epoko tio ankoraŭ ne estis konata en la realo). Dum la tagoj 5a ĝis 18a, la rakontisto observas la marsanojn ankoraŭ kaptita en kelo kaj kaŝita en karbamaso. En la 10a tago Leatherhead (kien la rakontisto portis sian edzinon) estas detruita de marsano, mortigante ĉiujn. Feliĉe, lia edzino fuĝis antaŭ la atako kaj ili rekuniĝos post la marsana detruado. En la tagoj 19a kaj 20a, la rakontisto iras al Londono. Dum la nokto de la 21a tago, la marsanoj aperas mortintaj. Dume, Anglio ricevas la humanitaran helpon fare de la registaro de Francio.
War of the Worlds filmita en la jaro 2005 estas filmo de reĝisoro Steven Spielberg. La historio estas bazita sur la samnoma romano de 1898 de H. G. Wells.
Surmaoj
Ili havas entute 20.622 anojn, el kiuj 19.622 vivas en Etiopio kaj 1.000 en Sudano (Censo 1998).
Ili vivtenas sin per bestbredado kaj malmulte ankaŭ per turismo. Ilia origina vivmaniero minacata unuflanke per la etiopia registaro, kiu volas civilizi la "primitivan popolon" de la surmaoj, aliflanke per la influoj de la sudanaj militrifuĝintaj, kiuj alfluas el la okcidento.
La surmaa lingvo (ISO 639-3 suq) apartenas al la nilsahara lingvofamilio kaj tie al la surmaaj lingvoj de la orientsudana grupo. Al tiu lingvo apartenas la tirima kaj ĉaja dialektoj. La surmaa lingvo estas proksime parenca al la mursia.
Jean-Baptiste Boyer d'Argens
Jean-Baptiste de Boyer, markizo de Argens, naskiĝinta ĉe Aix-en-Provence la 27an de junio 1703, mortinta ĉe la kastelo de La Garde, proksime de Toulon, la 11a de januaro 1771, estis franca verkisto.
Biografio
Filo de Pierre-Jean de Boyer, markizo de Argens, senjoro de Eguilles, ĝenerala prokuroro en la parlamento de Provenco kaj de Angélique l'Enfant, nevo de Jean-Baptiste Boyer d'Éguilles, Boyer d’Argens sekvis la karieron de armoj kaj havis junaĝon tre diboĉan. Lia senmezura amvivo ĉefe orientiĝis al la teatraj aktorinoj. Ekde sia dekkvin jaroj, spite malvolon de sia patro kiu destinis lin, kiel plejaĝa filo, al la jura medio, li eniris en la armeon kie li restis ĝis la tridek-aĝo, kio pelis sian patron malheredi lin profite de lia juna frato, Alexandre Jean-Baptiste de Boyer. Vundita ĉe Filipsburgo en 1734, li lasis la servon kaj retiriĝis en Nederlandon, por tie verki libere siajn pamfletojn.
Li altiris la atenton de la reĝo de Prusio pro siaj atakoj kontraŭ la kristanismo: tiu princo alvokis lin al sia kortego, faris lin sia ĉambelano kun 6,000 frankoj de enspezo, kaj nomumis lin «Kammerherr» ĝenerala direktoro de sia Akademio de Sciencoj. Tamen li ofendiĝis kiam li edziĝis al aktorino Mademoiselle Cochois.
Post esti loĝinta 25 jarojn en amikeco de Frederiko la 2-a, la markizo de Argens revenis pasigi siajn lastajn jarojn en sia familio, ĉe Aix. Post la morto de la markizo, la reĝo starigis maŭzoleon por lia memoro en la Preĝejo Notre-Dame de la Seds (Aix-en-Provence): tiu monumento estis verko de la skulptisto Charles-Antoine Bridan.
Li ĝuis ampleksan edukon, kaj liaj verkoj estis inspiritaj de la filozofia skeptikismo de la epoko.
Lidia Croce
Lidia Croce propre Lidia Croce-Herling (naskiĝis la 6-an de januaro 1922, mortis la 7-an de aprilo 2015 en Napolo) estis itala socia agantino, popularigantino de la pola historio kaj kulturo en Italio. Filino de la itala filozofo Benedetto Croce kaj edzino de la pola verkisto Gustaw Herling-Grudziński.
En 1955 fondis kune kun la patrino Adela Rossi kaj fratinoj Elena, Alda kaj Silvia – fondaĵon agantan favore al pludaŭro de la biblioteko de Benedetto Croce en ĝia unua sidejo en Palazzo Filomarino en Napolo, kaj favore al prizorgo kaj popularigo de heredaĵo post la filozofo. Ŝi estis redaktorino de la du unuaj volumoj de "Korespondaĵo (Epistolario Crociano)" kaj "Leteroj de Antonio Labriola al Benedetto Croce (1885-1904)". Croce ankaŭ transskribis notaĵojn de sia patro, eldonitaj 6-volume en 1992.
En 1949 ŝi unuafoje edziniĝis, post divorco ligiĝis kun ekkonita ankoraŭ en 1944 pola verkisto Gustaw Herling-Grudziński. La paro nuptiĝis en 1954. La geedzoj havis du infanojn Benedetto kaj Marta. Post morto de Gustaw Herling-Grudziński, Lidia Croce okupiĝis pri katalogado kaj popularigado de lia verkaro.
Nenasi
Nenasi estas urbeto en Pahango, Malajzio.
Borela regula mezuro
En matematiko, ekstera mezuro \mu sur \mathbb R^n estas nomita kiel borela regula mezuro se por ĉiu tie ekzistas borela aro B tia ke A \subset B kaj
Mosko
Frexa mosko aspektas kiel bruna oleo, kiu iĝas rompebla sekinĝinte.
La plej ŝatata mosko estas tiu konservata en la glando, tielnomata "mosko en veziko". en la XIXa jarcento, la plej famaj moskoj venis el Nankino, Junano, Bengalio kaj Rusio
Mosko el aliaj bestoj
Koŝia teoremo
La vortoj havas plurajn signifojn:
Mosko
la Ondatro, la Muska Anaso, la Krocidurino, la Muska Aromio (insekto el la koleopteroj), la Muskaj Testudoj (tri specioj), kaj la Aligatoro ankaŭ havas muskajn glandojn.
Etimologio
La nomo mosko originas el la greka μόσχος [mosĥos]el la persa mušk, (kun ebla influo de la Sanskrito muṣká, kiu signifas testiko.)
Nenasi
Geografio-Loko
Estas en Pekan distrikto, duonvoje inter Kuala Rompin kaj Pekan urbeto.
Cincșor
Cincșor [ĉinkŝor] (Kissink, germane: Kleinschenk) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Făgăraș. Administre ĝi apartenas al Voila, kiu situas 3 km sude de ĝi.
Rivas Futura (metroo de Madrido)
Rivas Futura estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta paralele al Stratoj Concepción Arenal kaj Marie Curie en la nova urba disvolviĝo de Rivas-Vaciamadrid.
Nenasi
Geografio-Loko
Nenasi estas punkto por kampadaj kaj strandagadoj.
Cincșor
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 935 loĝantojn (germanoj, rumanoj), en 1992 720 (rumanoj, 12% germanoj, 3% hungaroj.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1337. ĝi estis libera saksa vilaĝo, en 1434 kamparurbo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Fritbudo
Fritbudo estas manĝejo kie antaŭ ĉio oni vendas kaj konsumas pomfritojn.
Ĝi estas rapidmanĝejo sed ne parto de grandaj ĉenoj; multaj fritbudoj restas sendependaj, la friteries (fritbudoj) estas indiĝenoj de Belgio
Fritbudoj aperas en diversaj formoj, ankoraŭ estas lignaj fritbudoj sed ankaŭ pli modernaj tipoj.
Plej ofte oni ankaŭ vendas aliajn frititajn manĝetojn kiel krokedoj kaj hamburgeroj.
Ciklooktila benzoato
Ciklooktila benzoato aŭ ciklooktila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj ciklooktanolo. Ciklooktila benzoato estas senkolora oleeca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklooktila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al ciklooktila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
György Ruzitska
RUZITSKA György (ruziĉka) estis hungara komponisto, helpekzercisto kaj pedagogo naskita en Vieno en 1789 kaj mortinta en Koloĵvaro la 2-an de decembro 1869.
Biografio
La patro de György Ruzitska estis kortega muzikisto en Vieno. Li venis Transilvanujon en 1810 kaj li estis komence ĉedoma muzikinstruisto, ekde 1819 li translokiĝis al Kolozsvár, kie li estis helpekzercisto. Mallongtempe li estis kapelestro de Kolozsvári Nemzeti Színház. Inter 1835–37 li estis direktoro de la Új Muzsikai Társaság. En 1837 oni reorganizis laŭ liaj principoj la Musicai Conservatórium, kies li estis ĝis sia morto instruisto kaj direktoro.
Pli malprava ol malpravo
Maupertuis, fondinto de la Berlina Akademio de Frederiko la 2a, montris en la 18a jarcento, ke la tero estis iomete platigita ĉe la polusoj.
Shermer diras ke esti pli malprava ol malpravo estas efektive pli malbona ol esti eĉ ne malprava (tio estas, nemalpruvebla).
Laŭ John Jenkins, kiu recenzis La Relativecon de Malpravo, la titola eseo de la libro de Asimov estas io, "kion mi pensas grava kaj por kompreni la pensadon de Asimov pri scienco, kaj por armi sin kontraŭ la neevitebla kontraŭscienca atako, kiun oni ofte aŭdas – [ke] teorioj estas ĉiam preparaj kaj scienco vere ne 'scias' ion ajn".
Fera Kruco
La Fera Kruco (Eisernes Kreuz, mallongigita EK) estis militista medalo en la Reĝlando Prusio, kaj poste en la Germana Imperio (1871–1918) kaj en la Nazia Germanio (1933–1945). Ĝi estis establita de la reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a de Prusio en Marto 1813 omaĝe al la naskiĝtago de sia edzino la reĝino Luiza de Meklenburgo-Strelitz en la 10a de Marto 1813 dum la Napoleonaj Militoj (EK 1813). Louise estis tiele la unua persono kiu ricevis tiun dekoracion (postmorta). Oni omaĝis per la Fera Kruco ankaŭ dum la Francia-Prusia Milito (EK 1870), la Unua Mondmilito (EK 1914), kaj la Dua Mondmilito (EK 1939, re-enkondukita havanta svastikon aldone en la centro). La Fera Kruco estis normale nur militista dekoracio, kvankam estis ekzemploj de ties atribuo al civiluloj kiuj plenumis militistajn funkciojn. Du tiaj ekzemploj estis la civilaj testopilotoj Hanna Reitsch kiu ricevis la Ferajn Krucojn de 2a Klaso kaj de 1a Klaso kaj Melitta Schenk Grafino von Stauffenberg, kiu ricevis la Feran Krucon de 2a Klaso, pro ilia agado kiel pilotoj dum la Dua Mondmilito.
Glött
Glött estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dillingen an der Donau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Posteulo
Lingva noto
Ne miksu la vorton "posteulo" kun la vorto "postulo", kiu deriviĝas el la vorto "postuli".
Nigradorsa koturno
La Nigradorsa koturno (Odontophorus melanonotus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj. Ĝi povus estis samspecifa kun tri aliaj specioj, nome O. speciosus, Ruĝfrunta koturno, O. erythrops kaj Bruna arbarkoturno Odontophorus hyperythrus. Eble ĝi estas plej rilata al O. speciosus. Tiu specio estas monotipa (sen subspecioj).
Ĝi troviĝas en sudokcidenta Kolombio kaj nordokcidenta Ekvadoro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Temas pri bruneca koturno pli malhelbruna al nigreca en krono, nuko kaj supraj partoj, kaj tre ruĝecbrunaj (oranĝecaj) suba vizaĝo kaj brusto (pli ampleksa areo ol tiu de la proksima parenco la Bruna arbarkoturno). Estas grizeca nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula kaj beko kaj kruroj estas malhelgrizaj. La kontrasto inter oranĝeca brusto kaj malhelbruna dorso ŝajnigas tiun nigra, kio estas tialo por la komuna nomo kaj por la latina scienca nomo kie estas kunmetaĵo de du radikoj el antikva greka kun signifo respektive de “nigra” kaj “dorso”.
Daĝaj
Daĝaj aŭ Dazhai (ĉine: 大寨; Pinjino: Dàzhài ) estas urbeto en Xiyang en Shanxi, Ĉinio. La urbeto estis ekzemplo de la ĉina agrikultura produktado dum La Kultura Revolucio.
Absoluta geometrio
Absoluta geometrio estas geometrio kiu havas nek paralelan postulaton nek iun ajn el ĝiaj alternativoj. Ĝiaj teoremoj estas pro tio veraj en neeŭklidaj geometrioj, kiel hiperbola geometrio kaj elipsa geometrio, kaj ankaŭ en eŭklida geometrio. En Elementoj de Eŭklido, la unuaj 28 propozicioj ne uzas la paralelan postulaton, kaj pro tio povas esti inkluzivitaj en absolutan geometrion.
Sankt-Valentena tago
La Sankt-Valentena tago, Valentena Tago aŭ Tago de Valenteno estas festo solenata la 14-an de februaro. Tiutage, amantoj esprimas amon por siaj amatoj.
Tradicie, oni donas malgrandajn kortuŝajn donacojn, kiel amleterojn, ĉokoladaĵojn, kaj florojn. Nuntempe, ĝi ankaŭ estas tago en kiu oni esprimas amikecan amon al bonamikoj aŭ parencoj.
Nova Rosalândia
Nova Rosalândia estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.770 loĝantojn en 2010.
Sankt-Valentena tago
Historio
La nuna Valentena Tago komenciĝis kiel angla tradicia popola festo, sed per la brita koloniismo kaj la internacia uzado de la angla lingvo ĝi disvastiĝis tramonde, eĉ en Azio kaj specife en Barato, kie ĝi estas furora. Certe, tiu angla tracidio tre bone enradikiĝis en la konsumisma vivstilo de Usono, kies mondreganta kulturo entrudis la feston en multajn landojn per vasta komerco de donacoj.
La Parlement of Foules de Geoffrey Chaucer enhavas unu el la plej fruaj referencoj al la ideo, ke la Sankt-Valentena tago estu speciala tago por amantoj.
Oni povas sekvi la originojn de la kanto "Roses are Red" (Rozoj estas ruĝaj), kiu estas tre ofta hodiaŭ en la kunteksto de Sankt-Valentena tago, ĝis la epopeo "The Feerie Queene" (La feina reĝino) de Edmund Spencer de 1590: She bath'd with roses red, and violets blew,
And all the sweetest flowres, that in the forrest grew. La moderna kliŝo de Sankt-Valentena tago troviĝas en la kolekto de anglaj lulkantoj de Gammer Gurton el 1784: The rose is red, the violet's blue,
The honey's sweet, and so are you.
I drew thee to my Valentine:
The lot was cast and then I drew,
And Fortune said it shou'd be you.
Ampoemo kiel interkultura evento
La flandra poeto Jan Vanhaelen proponas verki aŭ kundividi ampoemeton al ĉiuj niaj karuloj okaze de ĉi tiu tago. Lia poemeto en 2018 tradukiĝis en 50 lingvojn, interalie en Esperanton.
Nombradkanzono
Folkloro > Infana kulturo > Nombradkanzonoj
Alfa Koĉeridoj
La Alfa Koĉeridoj estas malforta meteorfluo kiu aktivas de la 28-a de aŭgusto ĝis la 5-a de septembro, kun maksimumo atingita je la 1-a de septembro. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Koĉero, en regiono kiu proksimas la stelon Capella. La fonta kometo estas Kiess (C/1911 N1), kiu kompletas orbiton ĉirkaŭ la Suno ĉiuj 1800 ĝis 2000 jaroj.
Batalo de Kurupaitio
La Batalo de Kurupaitio estis batalo luktita dum la Milito de la Trilanda Alianco inter Paragvajo unuflanke kaj Argentino kaj Brazilo aliflanke en septembro 1866. Armeotrupo kunmetita de argentinaj kaj brazilaj trupoj, subtenataj de brazilaj riveraj batalŝipoj, provis venki la fortan paragvajan fortikaĵon Kurupaitio ĉe la bordo de la rivero Paragvajo. La atako kontraŭ la fortikaĵo, kiu estis parto de la fortikaĵa komplekso Humaitao-Kurupaitio, malsukcesis kun gravaj perdoj por la atakantoj. La aliancanoj devis prokrasti siajn pliajn ofensivajn planojn ĉe la rivero Paragvajo norde preskaŭ ok monatojn.
La Paragvaja Defendo
La Fortikaĵo de Kurupaitio estis, kompare kun la terremparoj ĉe Curuzú, pli bona kaj pli vasta kun parapetoj. Krome, multaj pafiloj estis ne nur fortikigitaj, sed ankaŭ kamuflitaj kaj iuj estis en kovritaj pozicioj. Kiel rezulto, la artilerianoj estis protektitaj multe pli efike kontraŭ ŝrapnelo kreviganta en la aero (tio kaŭzis grandan parton de la paragvajaj viktimoj ĉe Curuzú).
La Fortikaĵo de Curupaytí havis entute 49 pafilojn, inkluzive de ĉirkaŭ duondekduo da 32-dispremiloj, kvin malpezaj 12-dispremilaj batalkanonoj kaj ok pezaj 68-dispremilaj Lancaster-kanonoj de brita origino. Ĉi tiuj pezaj pafiloj kapablis speciale disvolviĝi de la paragvajaj kanistroj (konsistantaj el ĉirkaŭ 30 feraj buloj de ĝis 50 mm diametro). Post la malvenko ĉe Curuzú, ankaŭ ĉirkaŭ 1 700 soldatoj ricevis la ordonon plifortigi la ĉefan fortikaĵon Humaitá post Kurupaitio, tiel ke la garnizono de la fortikaĵo nun nombris ĉirkaŭ 5 000 virojn. Por plibonigi la defendon, la loka komandanto, generalo José Eduvigis Díaz, ankaŭ havis ĉirkaŭ 2 000 metrojn longan kolfosaĵon (ĉirkaŭ tri metrojn larĝa kaj du metrojn profunda), kiu plejparte ŝirmis la teran flankon de la fortikaĵo. Krome, obstakloj faritaj de faligitaj arboj kaj akraj lignaj palisoj kreiĝis antaŭ la defendaj linioj. La paragvajaj soldatoj konsistis el sep infanteribatalionoj, kvar pli malgrandaj sed kombinitaj kavaleriregimentoj (sub Capitán Bernardino Caballero) kaj miksita bataliono.
La Aliancitaj Fortoj
La 2-a Brazila Korpuso (2-a Korpo do Exército Brasileiro), kiu venkis ĉe Curuzú, estis plifortigita al ĉirkaŭ 11 000 soldatoj en la unuaj semajnoj de septembro. Krome, ĉirkaŭ 9 000 argentinaj soldatoj de la 1-a kaj 2-a argentinaj korpusoj (1º kaj 2º Corpo do Exército Argentino) alvenis al Curuzú ekde la dua semajno de septembro. La 1-a Korpuson komandis generalo Wenceslao Paunero. La 2-a Korpuso estis sub la komando de Bartolomé Mitre, la prezidanto de Argentino, kiu tamen estis helpata de la spertaj generaloj Emilio Mitre kaj Wenceslao Paunero. La ĉefkomandanto de la brazilaj korpusoj estis Almirante Joaquim Marques Lisboa (Markizoj de Tamandaré). Subulo al li estis la komandanto de la armeaj trupoj, generalo Antonio Paranhos. Entute la aliancanoj havis 21 infanteribrigadojn, du ĉevalbrigadojn kaj du miksitajn malpezajn brigadojn.
La riveraj fortoj, konsistantaj tute el brazilaj unuoj, konsistis el la tri modernaj kirasŝipoj Brazilo, Barroso kaj Tamandaré, la tureca kirasa ŝipo Lima Barros, la du novaj morteraj ŝipoj Forte Coimbra kaj Pedro Afonso - ĉiu ekipita per 70-dispremila Whitworth-pafilo - la tri (senarmigitaj) pli grandaj kanonoboatoj Ipiranga, Belmonte kaj Parnaiba same kiel tri pli malgrandaj kanonboatoj. Simile al Curuzú, ĉi tiu floteto laŭsupoze subpremis la pafilojn de la fortikaĵo kaj tiel ebligis al la atakaj teraj trupoj sturmi la defendajn laborojn.
La fiasko de la ŝipa atako
Kvankam la brazilaj ŝipoj pafis ĉirkaŭ 5 000 obusojn kaj ŝrapnelojn al la fortikaĵo, la artileripafado restis plejparte neefika, nur unu el la pafiloj de la fortikaĵo estis malaktivigita. Unuflanke, la paragvajaj fortikaĵoj estis tre bone protektitaj kontraŭ la ŝrapnelo detonata en la aero, aliflanke, la brazilaj ŝipoj - pro timo de riveraj minoj ligitaj al palisoj proksime al la bordo (la perdo de la kirasŝipo Rio-de-Janejro). de Curuzú ankoraŭ efikis ĉi tie) - restis relative granda distanco al la fortikaĵo, kio tamen malpliigis la precizecon. Krome, la paragvajanoj nur uzis ĉirkaŭ 20 el siaj pafiloj kontraŭ la kontraŭa floteto - la ceteraj kanonoj estis retenitaj en kamuflitaj pozicioj laŭ ordono de generalo Díaz - kio lasis la impreson ĉe la brazilanoj, ke la fortikaĵo ne estis tiel forte kirasita kiel supozita kaj estis plejparte detruita post la bombado. Ĉi tiu fatala miskalkulo transformis la efektivan atakon de la armeotrupoj en fiaskon mallongan tempon poste.
Baldaŭ post 12:00 p.m. kaj post kiam la bombado de la riverfloto ĉesis, proksimume 8 000 soldatoj de la aliancanoj - la armeo estis dividita en du ŝtormondojn - atakis la fortikaĵon ĉe Curupaytí. La atako estis komencita de la argentinanoj starantaj dekstre. La paragvajanoj, kies linioj ankoraŭ plene funkciis, ekpafis per ĉiuj disponeblaj (kaj ankaŭ per la kamuflitaj) pafiloj, kun la pafbomboj de la pezaj 68-dispremiloj kaŭzante terure viktimojn inter la atakantoj. Centoj de soldatoj estis laŭvorte pecetigitaj aŭ falĉitaj antaŭ la foskavo de la fortikaĵo. La defenda pafado estis tiel peza, ke nur ĉirkaŭ 70 ĝis 80 soldatoj de la aliancanoj povis penetri ĝis la paragvajaj pozicioj. Konsiderante la terurajn perdojn de siaj argentinaj trupoj, Bartolomé Mitre ordonis ĉesigi ĉiujn pliajn atakojn ĉirkaŭ 2:00 p.m. . Ankaŭ la planita atako ĉe la dua kunveno de aliancanoj estis nuligita. Ĉirkaŭ duono de la soldatoj en la unua ondo de atakoj mortis aŭ vundiĝis sur la batalkampo ĝis tagmezo.
Mallongan tempon poste, la aliancanoj retiriĝis direkte al Curuzú. La marŝado malantaŭen montriĝis relative senorda. La lastaj unuoj certigantaj la retiron - brazilanoj de la 1-a Infanteribrigado, kelkaj el kiuj estis pafvunditaj, ne alvenis tien ĝis ĉirkaŭ 17:00. Ĉi tio finis la batalon, ankaŭ ĉar la paragvajanoj ne persekutis la retiriĝantan malamikon. La ordono ne persekuti iun estis ricevita rekte de Francisco Solano López, kiu volis eviti nenecesajn perdojn post la malvenko ĉe Curuzú. Tamen tio malhelpis la generalon Díaz kaŭzi eĉ pli severan malvenkon al la retiriĝanta malamiko.
La viktimoj
La batalo de Kurupaitio estis peza malvenko por la aliancanoj: 1 461 el ĉirkaŭ 20 000 soldatoj (1 039 argentinanoj) estis mortigitaj kaj 3 591 (2 002 argentinanoj) estis vunditaj. Entute perdiĝis ĉirkaŭ kvarono de la tuta armeo. Notindas, ke la nombro de la mortigitoj inkluzivas la nombron de la malaperintoj (entute 66, inkluzive de dek brazilanoj kaj 56 argentinanoj). (Ĉi tio ankaŭ konserviĝas en la statistiko de la informa bloko.) Krome, tri ŝipoj de la rivera floteto estis damaĝitaj de artileripafado.
Kompense, la paragvajanoj suferspertis nur tre malgrandajn perdojn (54 mortigitaj, 196 vunditaj). Nur unu pafilo en la fortikaĵo estis detruita. La fortikaĵo Kurupaitio restis plejparte funkcianta.
Sekvo
La fiasko antaŭ Kurupaitio kaŭzis ian politikan kaj militan renversiĝon inter la aliancanoj. Unuflanke, Marŝalo Luis Alves de Lima e Silva (Duko de Caxias) iĝis la nova ĉefkomandanto de la brazilaj armetrupoj en Paragvajo en oktobro 1866 (tiel efike anstataŭante Marquês de Tamandaré), aliflanke, agitado kaj ribeloj okazis en Argentino de aŭtuno 1866 - ankaŭ sekvo de la gravaj perdoj en Paragvajo (la trupoj de la aliancanoj estis trafitaj de ĥoler-epidemio en la aŭtuno de 1866, kiu kaŭzis pliajn viktimojn) - kio devigis prezidanton Mitre uzi parton de la armeunuoj (ĉirkaŭ 4 000 soldatoj) por sekurigi la malantaŭon retiriĝotan de la fronto. Rezulte de ĉi tiu interna malfortiĝo de la aliancano, Brazilo siavice devis fari pli grandan penon provizi trupojn. Ĉi tio, kaj la ĥolero-eksplodo, kiu daŭris ĝis la komenco de 1867, signifis, ke la aliancanoj ne povis rekomenci sian ofensivon kontraŭ Kurupaitio aŭ Humaitao ĝis ok monatojn poste.
Paloh Hinai
Geografio-Loko
Estas proksime de rivero Pahango.
Batalo de Kurupaitio
Takso de la batalo
Eĉ se la defendo kontraŭ la atako de la aliancanoj ĉe Kurupaitio estis klara taktika sukceso por la paragvajanoj - ankaŭ mezurite kontraŭ la pezaj perdoj suferitaj de la brazil-argentinaj unuoj (laŭ procento de viktimoj, ĝi estis la plej malgaja malvenko de la aliancanoj dum la tuta milito) -, ĉi tiu defenda venko ŝanĝis nenion en la ĉiam pli plimalboniga strategia ĝenerala milita situacio de Paragvajo. La iniciato restis ĉe la materie kaj persone superaj aliancanoj, kiuj tiam renovigis la ofensivon sur la fortikaĵo-komplekso Kurupaiti-Humaitao komence de somero 1867, dum la paragvajanoj, kiuj ĉiam pli luktis kun neadekvata proviza situacio, restis en pure defenda pozicio.
Barisciano
Barisciano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Frejo
Frejo (aŭ Freyr) (Seme), laŭ la nord-ĝermana mitologio, estas dio de vivo kaj fekundeco. Li estas la frato de Freja, diino de amo, kaj la filo de Njörd. Frejo estas ano de la Vanioj, alia dia klano. Li regas pluvon kaj sunon, sed ankaŭ la rikoltojn.
La nordia mitologio ofte bildigas lin kiel barba, tre vira homo.
Gerðr estas lia edzino.
Simca Aronde
La Simca Aronde (malnovfrance: Hirundo) estas aŭtomobilo produktita de Simca de 1951 ĝis 1963. Sinsekvis tri generacioj: Simca 9, Aronde 1300 kaj P60.
Stabo (armeo)
Stabo estas aro da superaj oficiroj havanta la ĝeneralan direktadon de armeo aŭ armeparto.
stabestroj
La usona armeo havas kvar diversajn stabojn por la diversaj armepartoj. Ili estas estritaj de: La ĝenerala stabo kunigas la estrojn de la kvar armepartoj kaj estas estrita de la Chairman of the Joint Chiefs of Staff (CJCS). Nuntempe tiun postenon okupas Generalo Peter Pace, USMC.
La israela armeo (Tzahal) havas stabon estrita de la plej rangalta oficiro, nuntempe li estas Gabi Aschkenasi.
Gottfried Ludolf Camphausen
Gottfried Ludolf CAMPHAUSEN (1803 en Geilenkirchen - 1890 en Kolonjo) estis Ministro-Prezidento de Prusio.
Stabo (armeo)
stabestroj
Japanio havis de 1878 ĝis 1945 sendependan stabon laŭ la prusa modelo.
Gottfried Ludolf Camphausen
Dum la Revolucio de 1848 en Germanio, Ludolf Camphausen subite saltis el sia bankista sidloko en Kolonjo al la prezidenta sidejo de la Ministerio de Ŝtato en Berlino, kaj estis alvokita de la reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a por sukcedi la grafon Arnim-Boitzenburg kiel ĉefministro, la 29an de Marto. Li estis modera liberalulo, pro kio malfacile tenis sin en ekvilibro inter la konservativuloj kaj la reĝo de feŭdismaj tendencoj unuflanke kaj la radikala kaj progresisma majoritato de la Asembleo, pro kio li devis rezigni.
Stabo (armeo)
stabestroj
En Britio, inter 1908 kaj 1964 la stabestro estis la Chief of the Imperial General Staff. Ekde 1964 la posteno nomiĝas Chief of the General Staff.
Lezoux (stacidomo)
Lezoux estas franca stacidomo sur linio - Saint-Just-sur-Loire, situanta en  Lezoux, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Clermont-Ferrand - St-Just-sur-Loire (784000).
Delta Koĉeridoj
La Delta Koĉeridoj estas malforta meteorfluo kiu aktivas de la 10-a ĝis la 18-a de oktobro, kun maksimumo atingita je la 11-a tago de tiu monato. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Koĉero, en regiono kiu proksimas la stelon Delta Aurigae.
San Miguel de Salinas
San Miguel de Salinas estas hispana municipo kiu lokas en Valencia Komunumo, en sudo de provinco Alakanto kaj en komarko Vega Baja (del Segura) (katalune Baix Segura). Ĝi havas etendon de 54,85 km2. La municipo limas al Orihuela, Torrevieja, Montesinos kaj Almoradí. Ĝia loĝantaro konsistis el 6034 personoj en la jaro 2019.
Kamenice nad Lipou
Partoj de urbo
Kamenice nad Lipou havas ok partojn, kiuj situas sur du katastraj teritorioj (ĉiuj krom Pravíkov sur k. t. Kamenice nad Lipou):
Famaj personoj
En la urbo naskiĝis komponisto Vítězslav Novák (1870-1949)
Ranokruro
Ranokruroj estas unu el la plej bone konataj delikataĵoj de franca kaj ĉina kuirartoj. La kruroj de manĝeblaj ranoj estas konsumataj ankaŭ en aliaj partoj de la mondo, kiaj Vjetnamio, Tajlando, Indonezio, norda Italio, la regiono Alentejo de Portugalio, Hispanio, Albanio, Slovenio, nordokcidenta Grekio, la subŝtato Keralo de Barato kaj la sudaj regionoj de Usono. Je 2014, la plej granda eksporta lando de ranoj estas Indonezio, kiu estas ankaŭ granda konsumanto. En mondoregionoj kiaj Brazilo, Meksiko kaj Karibio, oni kaptas akoraŭ multajn ranojn en naturo, dum en plej landoj jam oni konsumas nur tiujn breditajn en ranobredejoj.
Ranokruroj estas riĉaj en proteinoj, grasacido omega-3, vitamino A, kaj kalio. Oni diras ofte ke ili gustas kiel koko pro sia milda gusto, kun teksturo plej simila al kokoflugiloj. La gusto kaj teksturo de la ranviando estas proksimume inter koko kaj fiŝo. Tiuj ranoj estas breditaj komerce en kelkaj landoj, ekz. Vjetnamio. Ranomuskoloj ne reagas al la rigor mortis tiom rapide kiom muskoloj el varm-sangaj animaloj (kokoj, ekzemple) kaj tiele la varmo de la kuirado povas okazigi ke freŝaj ranokruroj kuntiriĝu.
10492 Mizzi
10492 Mizzi estas malgranda, meze hela kaj nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi estas en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan emeriĝintan instruiston kaj Edward Michael Mizzi, kiu servis kiel prezidento de la Centro de Hamiltono de la RASC, administris programon de prunto de kluba aparataro kaj disvolvis enkondukan kurson nomita NOVA. Mizzi ankaŭ kontribuis al la publika popularigo en Ontario, inklude kvartalajn eventojn, porinfanajn tendarojn, bibliotekojn kaj lernejajn klasojn.
Johano Vilhelmo (Jülich-Kleve-Berg)
Johano Vilhelmo de Jülich-Kleve-Berg (naskiĝinta la 29-an de majo 1562; mortinta la 25-an de marto 1609) estis de 1574 ĝis 1585 princepiskopo de Monastero kaj ekde 1592 ĝis sia morto duko de la Unuiĝintaj Duklandoj Jülich-Kleve-Berg same kiel Grafo de Mark kaj Ravensberg.
Episkopo de Monastero en la aĝo de dek unu jaroj
La 4-an de septembro 1573 li ricevis kanonikopostenon ĉe la katedralo de Kolonjo. Jam du jarojn antaŭe, lin akceptis Johano de Hoya, Episkopo de Osnabrück, Monastero kaj Paderborn per kontrakto de la 23-a de decembro 1571 kiel helpepiskopo por la Princepiskopujo Monastero kun sukcedonto ("Koadjutor"). Kontraste al tio, tamen malsukcesis la klopodoj, certigi al li sammaniere ankaŭ la atendadon pri la postsekveco ankaŭ por Osnabrück kaj Paderborn, pro la rezisto de la respektivaj katedralaj kapituloj. La 5-an de aprilo 1574 Episkopo Johano mortis; la 28-an de aprilo Johano Vilhelmo estis unuvoĉe elektita de la kapitulo je Monastero al posteulo sub la rezervo, ke la regeco de la princepiskopujo ĝis lia plenaĝo estu direktata de la komisiitoj de la kapitulo (aparte de la katedrala lernejestro Konrado de Westerholt ) kaj de la profanaj landaj deputitoj.
Morto de la frato, kverelo pri la postsekvo en Monastero
La propono de la kortego de Jülich, ke la papo, por pacigi la kverelon kaj por gajni tempon, intertempe agnosku Johanon Vilhelmon kiel administranto de la princepiskopujo, en Romo trafis sur skeptikon, ĉar tie oni tenis suspekton rilate la eklezian pensmanieron de Vilhelmo la 4-a, dubis tial je tio, je Johano Vilhelmo aniĝus al la rigideklezia direkto kaj timis aparte, ke Vilhelmo, kiel li mem ricevas la komunion je ambaŭ formoj, la saman ankaŭ disdonigos al sia filo sammaniere, kio, se tiu ĉi estas la estro de episkopujo, donus ekzemplon malavantaĝan al la restarigaj strebadoj kaj kaŭzus grandan skandalon.
Gregorio la 13-a sendis komence de marto 1576 senditon al Kleve, por efiki, ke Johano Vilhelmo komuniiĝu je ununura formo. Vilhelmo tamen donis nur elturniĝan respondon kaj forŝovis la komunion de sia filo, ĉar tiu ĉi ankoraŭ havas tro malfortan komprenon. Nur Kristnaskon de 1578 li igis lin ricevi la unuan komunion laŭ unu formo. Per tio trankviligite, la papo do nomumis, ĉar intertempe la kverelo en la kapitulo de Monastero estis akriĝinta kaj la venkigo de la elekto de Ernesto preskaŭ ne estis atendebla, fine de 1579 Johanon Vilhelmon per mallonga letero administranto.
Estis tio nepre nerajtigita interveno tial, ĉar Johano Vilhelmo estis decidinta, ne eniĝi la eklezian staton. Ne plu temis pri la provizora konstato de lia elekto al episkopo, sed pri dekretado de la profana registaro de princepiskopujo, pri kiu la imperiestro, la kapitulo kaj la landaj deputitoj decidu.
Tial Rudolfo la 2-a protestis kontraŭ la arogantaĵo de la papo kaj provis konsente kun la ĉefepiskopo de Bremeno kaj ties monasteraj subtenantoj, efektivigi la elekton de unu el siaj fratoj. Tio malsukcesis tamen, same kiel la entrepreno de la malplimulto, venkigi la dukon Ernesto per surprizado de la kontraŭuloj. Ambaŭ partioj interkonsentis – preteratentante la papan skribon – je kunlaboro de la landaj deputitoj en tio, akcepti Johanon Vilhelmon kiel administranto kaj gubernatoro de la profaneco de la episkopa princlando je kunagado de la antaŭe komisiitaj pri la regeco. La 11-an de majo 1580 oni pretigis la respektivan dokumenton; rekompence Johano Vilhelmo promesis ke, tuj kiam li geedziĝos, li abdikos.
Administranto de Princepiskopujo Monastero
Ekde tiam li restadis en Horstmar ĉe Monastero. De lia rega aktiveco nenio alia estas elstariginda, krom ke li majon de 1583 deziris de la urbestraro de Monastero la aprobon de la Jezuitoj.
La 2-an de majo 1585 Ĉefepiskopo Henriko mortis. Ĉar per tio la vojo por Ernesto de Bavarujo liberiĝis, Johano Vilhelmo tuj abdikis.
Geedzeco kun Jakoba de Baden, konflikto kun la patro
Jam la 14-an de septembro 1584 li estis gefianĉinta kun Margrafino Jakoba de Badeno; la 16-an de junio 1585 ili geedziĝis en la kapelo de la kastelo de Duseldorfo kaj festis tion per giganta pompo en la ĉefurbo de la duklanda triopo, ĉirkaŭ kiu furiozis la Truĥzesa Milito. La geedzeco estis okazigita por pli firme ligi la junan dukon al la restariga partio.
(137032) 1998 UO1
(137032) 1998 UO1 estas tre malgranda merkurrenkonta, venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Johano Vilhelmo (Jülich-Kleve-Berg)
Geedzeco kun Jakoba de Baden, konflikto kun la patro
Jam ke Johano Vilhelmo tiel junaĝe estis rangaltigita al administranto de Monastero, estis pleninta lin per iom malsimpatio kontraŭ tiu. Nun okazis, ke la patro forlasis la konsilantaron, kiam li renkontis tie sian filon. Ankaŭ kun la plimulte protestantaj landaj deputitoj ekestis pro la restarigoprovoj de la juna duko akraj kvereloj.
Mensmalsano
Tiuj ĉi cirkonstancoj efikis malfavoraj sur la mensan staton de Johano Vilhelmo. Li estis, kiel evidentas el ekspertizo de Reiner Solenander, la duka ĉefkuracisto, de nature malforta je korpo kaj menso kaj li estis heredinta la malsanecan dispozicion de sia patro. Sub la ekscitiĝoj de la kvereloj, en kiujn li eniĝis, tiu ĉi pli kaj pli disvolviĝis. Unuaflanko li forĝis je konfuza ambicio ĉiajn planojn, neniigi la „herezon“, do la protestantismon, en la Unuiĝintaj Duklandoj kaj deŝiri de sia patro la regecon, aliaflanke lin plenigis kreskakvante la timo, ke li estas minacata de konspiroj kaj atencoj kontraŭ sia vivo.
La koncedoj, kiujn la landaj deputitoj estis ricevintaj, kaj la fakto, ke tiuj ĉi starigis propran registaron kontraŭ la princan malgraŭ lia malkonsento, tio ke li estis plene elfermita de la regado, kaj ke la konsilantoj tenis lin kaj lian edzinon en prema manko de mono, kreskigis la malsanon de la juna duko. Aldoniĝis la ĉagreno pri la sengefileco de lia geedzeco kaj pri la ruinigo de la landoj de Jülich fare de hispanaj kaj nederlandaj militistoj.
Marton kaj pli forte someron de 1589 lin atakis timoplena melankolio. La 1-an de januaro 1590 la malsano plene eksplodis; kelkajn semajnojn poste li falis en furiozan deliron. Ekde tiam li restis freneza, sed lia stato pliboniĝis sekve de traktado ekde 1597 fare de angla kuracisto vokita el Nederlando, ke oni povis malaresti lin kaj – post kiam la 20-an de junio 1599 lia ekzino Jakoba de Baden la 3-an de septembro 1597 estis murdita – geedzigi kun Dukino Antonia de Loreno, por eviti la formorton de la vira gento de Jülich.
Ankaŭ tiu ĉi geedzeco restis sengefila, kvankam Antonia kaj sia edzo sin submetis al longedaŭraj ekzorcismoj, por forigi la nefekundecon kaj lian mensmalsanon laŭŝajne transirinta en katatonion. La 25-an de marto 1609 Johano Vilhelmo mortis sen heredontoj, translasanta siajn landojn al la heredsekvoordo-konflikto pri Jülich-Kleve inter siaj onkloj resp. ties filoj. La neklara situacio post lia morto evidentiĝis en tio, ke la kadavro de la mortinto preskaŭ du jardekojn estis ekspoziciata en plumboĉerko en la kapelo de la kastelo je Duseldorfo starigita de Alessandro Pasqualini. Nur la 30-an de oktobro 1628 okazis je partopreno de Palatingrafo Volfgango Vilhelmo, de la tuta kortego de Jülich-Berg kaj multaj aliaj altranguloj ŝtata entombigo, kiu transportis la kadavron de la lasta duko de Jülich-Kleve-Berg je solena procesio de la kastelokorto al la tombejo en la kolegiatopreĝejo Sankta Lamberto.
(137032) 1998 UO1
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun la Tero.
Ĝia tre discentra kaj tre klinata orbito krucas tiujn de Merkuro, de Venuso, de la Tero kaj de Marso, kvankam ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiu lasta planedo.
Ibiza (metroo de Madrido)
Ibiza (Ibizo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la samnoma strato en distrikto.
La stacio estis malfermita la.
Germana Esperanto-Asocio
La Germana Esperanto-Asocio (GEA; germane Deutscher Esperanto-Bund) estas la landa Esperanto-asocio en Germanio, komunutila registrita asocio kiu asociigas la Esperanto-uzantojn en tiu ŝtato. Ĝi eldonas la membrogazeton Esperanto aktuell kaj aranĝas la Germanan Esperanto-Kongreson.
Historio
La Nürnberger Weltspracheverein (Nurenberga Mondlingva Klubo) jam en 1888 konvertiĝis de Volapuko al Esperanto kaj la unua Esperanto-gazeto La Esperantisto jam aperis ekde 1889 en Nurenbergo. Tamen la iniciato, fondi germanan Esperanto-societon, aperis nur en 1903, kiam Alfred Hermann Fried en Berlino kunvenigis esperantistojn kaj eldonis lernolibron de Esperanto. Sed Fried devis forlasi Berlinon en junio 1903 pro financaj, familiaj kaj aliaj kaŭzoj kaj reiris al Vieno. La svisa ĵurnalisto Jean Borel, kies frato Jules en Berlino estis direktoro de la eldonejo Möller & Borel kaj de presejo, daŭrigis la agadon. Li vizitis Zamenhof en Varsovio, priparolis kun li la necesajn paŝojn, transloĝiĝis el Svisio al Berlino, fondis en novembro 1903 kune kun Adolf Schmidt, Wilhelm Wetekamp kaj aliaj la Esperantistan Grupon Berlino kaj en decembro la Esperanto-eldonejon Möller & Borel, en kiu li eldonis ekde 1904 instru- kaj informmaterialojn, beletrajn kaj fakajn publikigaĵojn kaj la gazeton de la grupo Esperantistische Mitteilungen. Nun Borel kaj Schmidt kun la berlina grupo sendis inform- kaj instrumaterialojn al multaj lokoj en la germanlingvaj landoj. Ili efike varbis membrojn por sia grupo aŭ por aliaj grupoj aŭ por fondi novan grupon. En Esperantistische Mitteilungen, el kiu fariĝis en 1905 la Germana Esperantisto, Borel instigis diskuton pri fondo de germana Esperanto-Societo. Do la sistema agado de Borel kulminis en fondo de GEA. La asocio fondiĝis kadre de la 1-a Germana Esperanto-Kongreso en Braunschweig la 19-an kaj 20-an de majo 1906, je la komenca nomo Germana Esperantista Societo. Tri jarojn pli poste, en la 4-a Germana Esperanto-Kongreso en Gotha maje 1909 laŭ instigo de d-ro Schramm el Dresdeno la nacia esperantista asocio alinomiĝis Germana Esperanto-Asocio - tiun nomon ĝi havas ĝis la nuntempo. Samtempe ŝanĝiĝis la asocia strukturo: el asocio de individuoj ĝi fariĝis ligo de grupoj.
La asocio estis malpermesita la 18-a de februaro 1936, kiam Martin Bormann kiel stabestro de Adolf Hitler subskribis dekreton, kiu malpermesis "al ĉiuj partianoj kaj anoj de suborganizaĵoj ligitaj kun la partio la membrecon en ĉiaspecaj organizaĵoj por artefaritaj lingvoj", kio praktike sekvigis la malpermeson de la nacia Esperanto-asocio en Germanio - la malpermeso praktike finiĝis kiam en majo 1945 kapitulacis la reĝimo de Nazia Germanio, kvankam ankoraŭ daŭris kelkajn monatojn ĝis kiam en 1947 reprezentantoj de la usone, brite kaj france okupitaj zonoj de postmilita Germanio oficialigis la repermeson. Internacie, Germana Esperanto-Asocio ekde 1955 estas Landa Asocio de Universala Esperanto-Asocio, sed jam antaŭ tio intensis la kunlaboro kun UEA - ekzemple en 1951 impona Universala Kongreso de Esperanto okazis en la urbo Munkeno kadre de la juna Federacia Respubliko Germanio. En la sovetunie okupita zono de postmilita Germanio, la posta komunista ŝtato GDR en centra Germanio, en la tradicio de stalinisma persekuto de la Esperanto-movado ĉia agado por Esperanto ekde 1949 estis malpermesita, sed post la morto de Stalin en 1954 iom post iom la agado repermesiĝis - tamen laŭ la politiko laŭeble malpermesi kontaktojn de civitanoj de GDR al homoj kaj asocioj en okcidenta Germanio, GDR-anoj daŭre ne havis permeson (re)membriĝi en Germana Esperanto-Asocio, kiu el vidpunkto de la komunismaj regantoj sekve de la milito iĝis okcidentgermania organizaĵo. Estiĝis apartaj Esperanto-strukturoj en GDR, kies unua kulmino estis fondo de Centra Laborrondo Esperanto en Kulturligo de GDR en 1965. En 1976 la centra laborrondo Esperanto en Kulturligo aliĝis al UEA, kaj ekde la jaro 1981 ĝi rajtis porti la nomon Esperanto-Asocio de GDR.
En la 69-a Germana Esperanto-Kongreso de majo 1991 refondiĝintaj Esperanto-Asocioj de la kvin Novaj Federaciaj Landoj de Germanio formale realiĝis al Germana Esperanto-Asocio... La esperantistoj de orienta Berlino post la ŝtata reunuiĝo de Germanio en oktobro 1990 decidis simple aliĝi al la ekzistanta Esperanto-Ligo Berlino, kiu fontas el Berlina Esperanto-Grupo fondita en 1903 kaj evoluinta al Esperanto-Asocio Grand-Berlino ĝis 1912, do jam ekzistis multajn jardekojn antaŭ la politika divido de la urbo.
Strukturo kaj agadoj
GEA havas landajn ligojn kaj lokajn grupojn, sed la membroj estas centre registrataj kaj pagas kotizon al la centro, la oficejo de GEA. Dum la Germana Esperanto-Kongreso kunsidas la jarĉefkunveno, kiu elektas ĉiun duan jaron estraron kun prezidanto. Prezidanto ekde 2017 estas Ulrich Brandenburg.
Laŭ la prijuĝo de Rainer Kurz, entreprena konsilisto kaj eksa GEA-prezidanto, “GEA tenas kvazaŭ la monopolon por Esperanto en Germanio„.
Rainer Kurz celis tiun frazon tute ne kritike, sed origine diris ĝin en kunteksto, ke en la 1990-aj jaroj plurajn fojojn maljunaj esperantistoj tuj antaŭ la morto ankoraŭ notis en sia testamento, ke parton de la heredaĵo ricevu "la Esperanto-Asocio en Germanio". Post la morto venis monavidaj advokatoj, kiuj argumentis ke tute ne eblus diri pri kiu el la centoj da esperantistaj asocioj en Germanio povus temi la noto en la testamento. Tiom da urbaj kaj vilaĝaj grupoj, tiom da fakaj komisionoj... ĉiuj laŭ la advokatoj ekzistu sen jura interligo, kaj se ne klaras kio el la "multegaj sendependaj Esperanto-Asocio en Germanio" ricevu la monon, tiam la germana ŝtato ricevas ĉion, kaj la advokatoj ricevas grandaniman provizion. En la juraj procesoj la Esperanto-Asocio malgajnis, kvankam klare la heredintoj ne celis donaci grandan monsumon al la ĝermana ŝtato. Sed por postaj kazoj eventualaj estontaj heredantoj estis instruitaj, ke en testamento necesas absolute klare mencii kiu asocio ekzakte estu la celo de heredaĵo, kaj krome ĉiuj eblaj grupoj kun rilatoj al Esperanto en Germanio estis organize ligitaj al GEA, por laŭeble bona kunlaboro, sed ankaŭ por estonte malfaciligi la laboron de monavidaj advokatoj en tiaj situacioj.
Ligitaj instancoj
En la kadro de GEA funkcias:
Apud GEA ekzistas diversaj fakaj kaj aliaj Esperanto-organizaĵoj, kiuj parte kunlaboras kun GEA kaj ties regionaj suborganizaĵoj. Aliaj estas tute memstaraj (kiel la laborista Libera Esperanto-Asocio).
La Germana Esperanto-Junularo estas memstara registrita asocio, sed kunlaboras kun kaj en GEA. GEA konsideras la membrojn de GEJ siajn junularajn membrojn. GEJ-membroj povis aboni la GEA-organon Esperanto aktuell je favoraj kondiĉoj, sed ricevis precipe la GEJ-gazeton Kune, kiam la gazeto ĝis fine de 2010 aperis kiel sendependa publikaĵo. Ekde 2011, ekzistas apartaj paĝoj nomataj "Kune" por GEJ-membroj en la revuo Esperanto aktuell, kaj la revuo aŭtomate sendiĝas al ĉiuj membroj de GEA kaj GEJ.
Internacie, kiel jam menciite GEA ekde 1955 estas formala Landa Asocio de Universala Esperanto-Asocio. Ĝi havas proksimume dek procentaĵojn de la tutmonda aligita membraro de UEA. Same en Germanio loĝas proksimume dek procentaĵoj de la individua membraro de UEA.
Estraro
Membroj de la nuna estraro (5/2019) estas:
Oficejoj
Berlin SW 61, Johanniter Straße 9 (januaro 1926–februaro 1933)
Berlin, Planufer 28 (februaro 1933–marto 1935)
Dresden, Oppellstraße 50 (marto 1935–1936)
Bonn 53113, Rheinweg 15 (1992–1994)
Freiburg 79104, Immentalstraße 3 (1995–2006)
Nordwalde 48356, Gustav-Adolf-Straße 2a (2006–2009)
Berlin 10317, Einbecker Straße 36 (2009–2015)
Berlin 10965, Katzbachstraße 25 (seit 2015)
Membronombroj
Observante la ĉi-sekvajn membronombrojn oni konstatas certajn nekongruojn. Ekzemple la nombro de Asociaj Membroj ĉe UEA restis inter 1000 kaj 1100 dum kelkaj jaroj ĝis 1999 - por subite fali al nombroj ĉirkaŭ 600 dum la jaroj ekde 2000. Krome ekzistas certa nekongruo inter la nombroj indikitaj en la revuo de GEA kaj en tiu de UEA.
Malgraŭ la nekongruoj estas verŝajne, ke okazis mezuma ĉiujara falo de la membronombroj de proksimume 2 procentoj jare ĉe la individuaj membroj de UEA en Germanio inter 1996 kaj 2003. La membraro de GEA inter 1994 kaj 2002 laŭ la nombroj falis sume je 20 % (jare ĉirkaŭ 2,7 %), poste ĝis 2006 ĝi stagnis. Laŭ informo en la dissendolisto esper-german “la membronombro de GEA (sen GEJ) kreskis konstante de 1984 ĝis 1993„. La posta ŝrumpado revenigis la nombron ĝis 2008 proksimume al la stato de 1987. El kio eblas konkludi kun la ceteraj informoj, ke inter 1987 kaj 1993 okazis kresko de sume proksimume 20 % (jare ĉirkaŭ 3 %) kaj ke en 1987 estis proksimume 1050 membroj.
La jaraj financaj kalkuloj estas kutime kontrolataj - sekve iliaj nombroj relative fidindas; ili estas krome ĉiujare regule publikigataj. Helpe de la koncerna (plena) kotizo eblas elkalkuli, kiom da plenkotizaj ekvivalentoj ekzistis en la koncerna jaro.
La membronombroj por GEJ (1994 - 2001), signitaj en la sekva tabelo per *, estas laŭ la iama membroadministranto Rudolf Fischer “nur la resto de iamaj GEJ-membroj„ kaj “historie„ “senvaloraj„. La membronombroj por GEJ (2007-8), same signitaj per *, estas "ne certigitaj".
Por la tempo antaŭ 1994 ŝajne ne ekzistas rete akireblaj fontoj (sed ja la paperaj gazetoj de GEA kaj UEA).
Konstitucio de Afganio
La nuna Afgana konstitucio estis aprobita per interkonsento en Januaro 2004 post la Loja Ĝirga de 2003. La konstitucio konsistas el 162 artikoloj kaj estis oficiale subskribita de Hamid Karzai la 26an de Januaro, 2004. Ĝi evoluis el la Afgana Konstitucia Komisiono mandatata de la Traktato de Bonn. La konstitucio havigas elektitan Prezidenton kaj Nacian Asembleon. La transira registaro de la provizora prezidento Hamid Karzai estis validigita post la Loja Ĝirga de 2002. La unua prezidenta elekto de 2004 post la nova konstitucio estis validigita, okazis en Oktobro 2004, kaj Karzai estis elektita por kvinjara tempoperiodo. La unua elekto por la Nacia Asembleo estis prokrastita ĝis Septembro 2005.
Penor (Pahang)
Penor estas urbeto en Pahango, Malajzio.
Geografio-Loko
Estas je 35 km sude de Kuantan urbo. Situanta proksime de la Kuantan - Pekan distriktolimo,
Estas alirebla de la Tanjung Lumpur Aŭtovojo. Penor loĝigas la malliberejon de Pahang, kiu estas la orientilo de Penor. Krom la malliberejo, Penor estas fama inter lokuloj pro sia trankvila strando kaj ankaŭ kiel fiŝkapta punkto.
Hindia kanao
La hindia kanao (Canna indica) estas specio el la familio kanaacoj. Ĝi kreskas en tropikoj. Malgraŭ sia nomo ĝi ne devenas el Hindio sed el norda kaj meza Meksiko kaj Suda Ameriko.
Ĝia eksa nomo estas Canna edulis, Esperante manĝebla kanao ĉar tiu planto havas manĝeblan tuberan rizomon, el kiu oni ekstraktas specon de aroruto.