cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flago de Danio
Dum la somero 1219, Valdemar kaj Anders Sunesen ŝipveturis tra Balta maro kun militŝiparo de 500 ŝipoj kaj surterigis tie, kie nun situas Tallinn. La fina Valdemara Batalo okazis la 15-an de junio. Dum tiu batalo falis laŭdire de la ĉielo la dana nacia simbolo Dannebrog. Laŭ la legendo staris la lunda ĉefepiskopo dum la batalo rigardante ĉielen kaj preĝis kun levitaj manoj. Dum li eltenis levi la manojn la danoj venkis en la batalo, sed kiam liaj brakoj laciĝis kaj subenfalis, la estonoj progresis en batalo. Kiam la ceteraj pastroj vidis tion, ili rapide alkuris por suprenlevi liajn brakojn. Tiam subite falis de la ĉielo ruĝa flago kun blanka kruco, kaj la voĉo de Dio aŭdiĝis: "Levu ĝin alten, tiam vi venkos!" Kaj sub tiu flago la danoj venkis en batalo. La estonoj devis submeti sin kaj ricevis la kristanan bapton. (Vidu ankaŭ 2 Mos 17:8-16 pri la israela batalo kontraŭ amalekitoj kaj la legendo de la labaro de Konstanteno.) Sed depost tiu evento "danebrogo" estis la dana nacia simbolo, kaj danoj festas ĉiun jaron "Valdemar-tagon" la 15-an de junio.
William H. King
William H. KING (mortis la 25-an de januaro 1972 en Whangarei, Nov-Zelando) estis dumviva membro de UEA kaj ekssekretario de Nov-Zelanda Esperanto-Asocio. Lia verko "Historio de Esperanto en Nov-Zelando" aperis postmorte.
Rüfenach
Rüfenach estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 869 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Rüfenach situas norde de la montoj Bruggerberg kaj Reinerberg, kiuj estas sudorientaj brakoj de la Tavola Ĵuraso. La komunumo konsistas el la vilaĝo Rüfenach kaj la du vilaĝoj Hinterrein kaj Vorderrein, kiuj ĝis la jaro 1898 formis kune la aŭtonoman komunumon Rein.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,17 km², de kiuj 1,70 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,48 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 522 m s.m. sur la monto Reinerberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 325 m s.m. proksime de la bordo de la rivero Aro (rivero), kiu fluas nur kelkdek metrojn oriente de la komunuma limo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüfenach limas en nordo al Villigen, en sudoriento al Brugg, en sudokcidento al Riniken, kaj en nordokcidento al Remigen.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Mönthal.
Rüfenach situas flanke de la gravaj trafikvojoj, kaj atingeblas per flankaj vojoj, kiuj deiras de la kantona ĉefvojo de Stilli al Laufenburgo, kiu pasas iomete norde de la vilaĝoj de Rüfenach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüfenach datiĝas el la jaro 1227 kiel Rufinach.
Dum mezepoko Rüfenach estis parto de la Bieno Rejno, kiu apartenis al la Monaĥejo Murbach en Alzaco. En la 13-a jarcento la bieno apartenis al la Habsburgoj, kiuj atribuis la vilaĝon Rüfenach al la tribunala distrikto Bözberg. En la jaro 1345 la reĝino Agnes de Hungario donacis la bienon al la Monaĥejo Wittichen en la valo de Kinzig en Nigra Arbaro. Inter la jaro 1348 kaj 1377 la posedantoj de la bieno plurfoje ŝanĝiĝis, ĝis fine la bieno estis integrita al la Senjorejo Schenkenberg.
Kiam en la jaro 1460 la urbo Berno konkeris la Senjorejon Schenkenberg, la privilegioj de la Monaĥejo Wittichen estis konservitaj. En la jaro 1525 Berno enkondukis la reformacion en la regiono, kion la monaĥinoj de Wittichen tamen ne volis akcepti kaj tial vendis en la jaro 1544 la Bienon Rejno al la Senjoroj de Hallwyl. En la jaro 1566 la bieno estis disigita de la tribunala distrikto Bözberg, kaj Stilli fariĝis propra tribunaldistrikto. En la jaroj 1588 respektive 1599 la urbo Brugg akiris du trionojn de la Bieno Rejno kaj Berno la restantan trionon.
Okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis en marto kaj aprilo 1798 Argovion de la berna servuteco. La Bieno Rejno nun fariĝis parto de la nove fondita Kantono Argovio. En la jaro 1803 okace de la mediacio Kantono Argovio dissolvis la Bienon Rejno kaj transformis la unuopajn vilaĝojn al apartaj politikaj komunumoj. En la jaro 1898 la ĝis tiam sendependa komunumo Rein estis post multjara rezisto de ĝia loĝantaro kunigita kun la komunumo Rüfenach.
9211 Neese
9211 Neese estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carol Lynn Neese, Lerninte pri stela astronomio, ŝi sin turnis alla studo pri sunsistemo en 1992. Ŝi aniĝis al la Planetary Science Institute de Tucson (Arizono), farante fizikajn studojn pri asteroidoj kaj arkivadon de la datumoj pri asteroidoj ricevitaj de observadoj kaj elde Tero kaj elde.
Listo de urboj, komunumoj kaj vilaĝoj en distrikto Mureș
Jen listo de urboj, komunumoj kaj vilaĝoj en distrikto Mureș:
Komunumoj kaj vilaĝoj
Ordigitaj laŭ la hungarlingva alfabeta ordo, kie mankas vilaĝoj Bistra Mureșului, Pietriș, Filea, Abud, Ceie, Chibed, Solocma kaj Trei Sate.
{|
33344 Madymesplé
33344 Madymesplé estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
WikiHow
WikiHow estas retejo bazita sur vikio konsistanta el kolekto de artikoloj kiuj klarigas kiel fari tiun aŭ alian aferon. WikiHow havas jam milojn da artikolojn en preskaŭ 20 lingvoj. WikiHow helpis milionojn da homoj solvi problemojn kaj lerni novajn kapablojn.
33344 Madymesplé
Nomo
Ĝia nomo honoras Mady Mesplé, gvidantan francan sopranino inter la 1950-aj kaj la 1970-aj jaroj. Ŝi ludis Lakmé 145 fojoj. Ŝi estas unu el la grandaj damoj de la franca opero.
WikiHow
Comscore situas wikiHow inter la supraj 150 plej vizititaj retejoj en la mondo. En majo 2011, wikiHow havis 36 milionojn da unikaj legantoj.
WikiHow estas publikigita sub la permesilo de Krea Komunaĵo Atribuite-Nekomerce-Samkondiĉe 3.0 (BY-NC-SA 3.0), kio signifas, ke enhavo povas esti modifata kaj reuzata por nekomercaj celoj, kondiĉe ke la originalaj aŭtoroj estu agnoskataj kaj la permesilo ne multe ŝanĝiĝis. Aŭtoroj konservas plenan kopirajton pri la enhavo kaj povas publikigi ĝin aliloke sub diversaj permesiloj. Ili provizas al WikiHow nerevokeblan permesilon uzi la materialon por iu ajn celo.
Historio
En januaro 2005, Jack Herrick kaj Josh Hannah komencis la projekton wikiHow. La 28-an de aprilo 2006, wikiHow estis lanĉita sur ties propra domajno www.wikihow.com.
Temoj
Estas multegaj temoj kaj kategorioj. Multege da temoj rilatas al tre praktikaj aferoj. Por doni iun ideon rilate al la temo 'Lingvoj' troveblas ekzemple jenaj demandoj (en la angla versio almenaŭ):
- "Kiel lerni lingvojn pere de Memrise?",
- "Kiel lerni iun ajn lingvon?",
- "Kiel krei lingvon?",
- "Kiel venki lingvan baron?",
-"Kiel ŝanĝi lingvon en Vikipedio?", sed ankaŭ ekzemple
- "Kiel esti ĝentila al homoj tutmonde?"
Kategorio Esperanto
En la kategorio Esperanto troviĝas du kontribuoj: "Kiel lerni Esperanton?" kaj "Lerni kiel diri utilajn frazojn en Esperanto", sed mankas Esperanto en la kategorio "World Languages" (Mondaj lingvoj)...
Cenzuritaj temoj
La cenzura politiko de wikiHow kutime ne permesas artikolojn pri aferoj kiuj:
Eksteraj ligiloj
Ekistas jenaj lingvoversioj (en 2020)
(eo) Ni bezonas www.wikihow.com Esperante!
(en) WikiHow to Open Content (WikiHow al Malfermita Enhavo)
(en) Temolisto sur la oficiala retejo de WikiHow
(en) Kategorio Esperanto en WikiHow
(eo) Permesilo de Krea Komunaĵo Atribuite-Nekomerce-Samkondiĉe (CC BY-NC-SA)
(154144) 2002 FA5
(154144) 2002 FA5 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Kurovice
Kurovice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
(154144) 2002 FA5
Orbito
Ĝia discentra, klinita orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero, ĝia malsuprenira nodo estas proksime de la marsa orbito.
Berta von Bingen
La sankta Berta von Bingen, ofte ankaŭ Bertha von Bingen (naskiĝis en la 7-a jarcento; mortis en la 8-a jarcento) estas saktulino de la katolika eklezio kaj patrino de la sanktulo Rupert von Bingen.
Jalovec (distrikto Liptovský Mikuláš)
Jalovec (hungare Jalóc) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jalovec situas laŭ rojo, fine de sakovojo el Bobrovec. Liptovský Mikuláš troviĝas je 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1391 en formo "Ilochfeu", poste en 1479 en formo "Jalowcz". En 1715 9 familioj pagis impostojn. En 1787 246 vilaĝanoj loĝis en 27 domoj, en 1828 319 vilaĝanoj loĝis en 32 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jalóc 255 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 pro agadoj de partizanoj (tiam senleĝa taĉmento) la faŝistoj bruldetruis Jalovec-on, kie loĝis en 2001 312 homoj, (307 slovakoj).
Einselthum
Einselthum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hélène Albault
Hélène ALBAULT (mortis 46-jara en 1972) estis franca esperantisto, edzino de André Albault (prezidanto de Unuiĝo Franca por Esperanto kaj antaŭe estrarano de UEA).
Tamás Beck
Tamás BECK [tamAŝ bek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beck Tamás estis hungara politikisto, ministro, profesoro, maŝininĝeniero.
Tamás Beck naskiĝis la  1929 en Budapeŝto. Li mortis la 2014 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Beck estis teknikisto inter 1948 kaj 1951, dume li lernis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto kaj ankaŭ en teknika altlernejo en Prago. Post lernado li instruis en teknika akademio, sed en 1952 li havis postenon en ministerio pri malpeza industrio. Inter 1963 kaj 1970 li estis gvidanto de teksaĵuzino, poste li plulernis en Universitato Princeton helpe de ŝtata stipendio. Post lernado li denove gvidis alian teksaĵuzinon. En 1976 li iĝis partiano. En la 1980-aj jaroj li havis jam ankaŭ signifajn partiajn postenojn. Ekde 1982 li instruis en universitato kaj ankaŭ en altlernejo kiel titulara profesoro. Inter 1988 kaj 1990 li estis ministro pri komerco.
Turová
Situo
Turová situas inter montoj laŭ rojo. Zvolen troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 en formo "Twrowa". En 1828 loĝis tie 174 vilaĝanoj en 22 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zólyomtúr 276 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolen, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Turová 356 homoj, (353 slovakoj).
Árpád Bitay
BITAY Árpád estis rumanuja hungara literaturhistoriisto, tradukisto, teologia profesoro naskita en Budapeŝto la 20-an de julio 1896 kaj mortinta en Alba Iulia la 30-an de novembro 1937. Li estis la patro de Ilona Bitay.
Biografio
Árpád Bitay studis juron en Debrecen,li instruis en Alba Iulia kaj Kluĵo. En 1923 li finis la fakojn pri historio kaj rumana lingvo en la Universitato Ferdinand la 1-a de Kluĵo. Ekde la komenco de 1927 li studis en Berlin kaj Lepsiko romanistikon. Ekde 1931 li estis hungara sekciestro en la malplimulta ministerio, ekde 1933 li estis suburbestro de Alba Iulia, konsilanto de Alsó-Fehér, hungara ano de la instrua ĉefkonsilantaro de la rumana registaro. Li estis ano de Erdélyi Irodalmi Társaság, de Kemény Zsigmond Társaság, de la Magyar Irodalomtörténeti Intézet, de la Erdélyi Katolikus Akadémia. Li estis konstanta kunlaboranto de la gazetoj: Ellenzék, Erdélyi Irodalmi Szemle, Erdélyi Múzeum, Magyar Kisebbség, Pásztortűz. Li tradikis la vekojn de Vasile Alecsandri, Ion Luca Caragiale, Ion Creangă, Barbu Stefănescu Delavrancea, Emil Isac kaj li konatigis la grandulojn de la hungara kulturo en rumana lingvo (István Széchenyi, Mihály Vörösmarty, Sándor Petőfi, János Arany, Imre Madách, Balázs Orbán, Franz Liszt. El hungara lingvo li tradukis al rumana lingvo verkojn de Ede Szigligeti, Géza Gárdonyi, Mór Jókai, Kálmán Mikszáth. Li estis konstanta preleganto en Vălenii de Munte de la somera libera universitato.
La familio Gerak
La familio Gerak. De Elin Pelin, el la bulgara lingvo tradukis Atanas D. Atanasov. 1924, 83 p.
Blankbrova gibono
La blankbrova gibono (science Hoolock) genro el la ordo de primatoj kaj familio de gibonoj produktiĝas en la okcidenta parto de Sjiŝŭangbanna de Junnan, Ĉinio, kaj ankaŭ en Barato kaj Birmo. Ĝi estas la plej granda en la familio de gibonoj kaj pezas 14 kilogramojn. La jus naskita ido estas griza kaj la plenkreska virgibono estas nigra, kun blanka strio horizontala sur la frunto.
Bojanovice
Nomon Bojanovice havas pluraj municipoj:
… aŭ partoj de municipoj:
Vorto Bojanovice aperas ankaŭ en nomoj de la municipoj:
Věckovice
Věckovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 7 km okcidente de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Věckovice situas en katastra teritorio Věckovice u Janovic nad Úhlavou kun areo 1,42 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1385.
Zimran
Abraham, plej probable, klopodis teni ilin aparte el Isaak por eviti konflikton pri la dia ordono etendi kaj loĝigi la tutan mondon. Pro tio Zimran estis ankaŭ provizore identigita de kelkaj kun la Arabia urbo Zabran, inter Mekko kaj Medino (tio estas, Ĝido ).
Laŭ la Libro de Jaŝar, la filoj de Zimran estis Abihen, Molich kaj Narim.
Profesoro Jan Retso kaj William Hazlitt sugestis, ke la posteuloj de Zimran estas la sama popolo kiel tiu konata kiel "Banizomenoj" kiuj estas menciitaj en la registroj de la greka historiisto Diodoro Sicila.
Alojz Kremer
Alojz D. Kremer, (naskiĝis la 29-an de majo 1873 en Stanča distrikto Trebišov – mortis la en Prešov entombigita en Košice – organizanto, instruisto, tradukisto; estis kune kun Jozefo Friedrich fondinto kaj la unua prezidanto de E-klubo en Košice, kiu inter du mondmilitoj havis pli ol 300 membrojn; infanaĝon travivis en Timiŝoara, kie finis la elementan kaj mezajn lernejojn; poste li ellernis la metion de kompostisto kaj laboris en Sibiu; en 1904 li laboris en Hamburgo kiel kompostisto-korektisto por fremdaj lingvoj; en 1912 li fariĝis esperantisto; en 1914 li enarmiĝis al Košice kaj soldatservis pli ol 4 jaroj; post la Unua mondmilito li restis kun sia familio en Košice, kie efike laboris por E-movado; gvidis multajn E- -kursojn, tradukis multajn kantojn; en 1947 estis dum la Unua tutslovaka E-kongreso elektita kiel vicprezidanto de SES.
Fonto
Ján Vajs: 100 gravaj personoj (de slovaka E-movado), II-a eldono, por LEK eldonis Espero 2009.
Burgdorf BE
Burgdorf (germane Burgdorf, france Berthoud) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 la ĉefurbo de la samnoma distrikto kaj ek de la 1-a de 2010 urbo kaj komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 15049 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La urbo Burgdorf situas ĉe la bordo de la rivero Emme, 15 kilometrojn nordoriente de la federacia urbo Berno.
Najbaraj komunumoj
La urbo limas en nordo al Kirchberg kaj Wynigen, en oriento al Heimiswil, en sudo al Hasle ĉe Burgdorf, Oberburg kaj Krauchthal, kaj en okcidento al Mötschwil, Rüti ĉe Lyssach kaj Lyssach.
Trafiko
La stacidomo situas ĉe la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko kaj estas haltejo de rapidtrajnoj. De Burgdorf eliras ankaŭ fervojlinioj al Soloturno kaj al Konolfingen.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno, kaj ĝi disponas pri propra alveturejo al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Ĝenevo tra Berno, Zuriko kaj Sankt-Galo al Sankt-Margreto.
Kienberg SO
Kienberg estas komunumo en la distrikto Gösgen en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 521 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Kienberg situas ĉe la norda flanko de la Soloturna Ĉenĵuraso je alteco de 549 m s.m. La vilaĝo estas kvazaŭ eksklavo nordoriente de la kantono, nur je longeco de 100 metroj tute en la sudo ĝi havas rektan limon al Kantono Soloturno. Okcidente ĝi limas al Kantono Bazelo Kampara kaj norde kaj oriente al Kantono Soloturno.
Burgdorf BE
Historio
La unua dokumenta mencio de la Kastelo Burgdorf (kiel Burtorf) datiĝas el la jaro 1175. La unua mencio de la urbo okazis 61 jarojn poste en la jaro 1236 kiel in oppido Burchtorff. La urbo estis fondaĵo de la Zeringoj. Post la formorto de la Zeringoj la urbo fariĝis posedaĵo de la Kiburgoj. En la jaro 1384 la urbo fariĝis posedaĵo de la urbo Berno. Tio ne plaĉis la la civitanoj de Burgdorf kaj kun la help de la Kiburgoj ili resistis, kio kondukis en la Milito de Burgdorf 1383 kaj 1384 al sieĝo de la urbo fare de Berno. La Kiburgoj devis finfine cedi. Formale Berno aĉetis la urbon por ne veki la impreson de kontraŭjuro akiro de la urbo, kion Kiburgo akceptis pro urĝa monbezono.
Kienberg SO
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kienberg limas en nordo al Wittnau (AG), en oriento al Wölflinswil (AG) kaj Oberhof (AG), en sudoriento al Erlinsbach AG (AG) kaj Erlinsbach (SO), en sudokcidento al Oltingen (BL) kaj Anwil (BL).
Trafiko
La komunumo estas konektita al la reto de la publika trafiko nur ek de la bazelkampara flanko, nome per poŝtaŭtolinio tra la Ergolzvalo al Gelterkinden.
Burgdorf BE
Historio
De 1800 ĝis 1804 en Burgdorf Johann Heinrich Pestalozzi kreis sian instru- kaj edukmetodon kaj skribis sian ĉefverkon Kiel Getrud instruas siajn infanojn [originala titolo Wie Gertrud ihre Kinder lehrt].
Kienberg SO
Vidindaĵoj
La preĝejo Maria Ĉieliro jam estis menciita en la jaro 1276. Inter la jaroj 1627 kaj 1635 ĝi estis en frubaroka sitlo komplete rekonstruita kaj restaŭrita en la jaro 1972. En la vilaĝocentro estas konservitaj karakterizaj kamparandomoj el la 18-a kaj 19-a jarcento. die ehemalige Innenausstattung im klassizistischen Stil wiederhergestellt. Sur la areo de la komunumo situas la ruinoj de la Kastelo Heidegg kaj de la Kastelo Alt-Kienberg.
Burgdorf BE
Historio
En la jaro 1875 estis malfermita la fervojlinio de Soloturno tra Burgdorf al Langnau BE kaj Thun kiel unua plene elektra trajnlinio en Eŭropo.
Kienberg SO
Vidindaĵoj
Super la malnova gipsminejo en la orienta parto de la vilaĝo formiĝis rimarkindaj dolinoj.
Burgdorf BE
Esperanto-movado
En 1909 Jakob Schmid fondis en Burgdorf Esperanto-Grupon kun la helpo de Wilhelm Haase-Meister kaj Ernst Krenger. Tiu aktiveco ĉesis, kiam eksplodis la 1-a mondmilito.
Kienberg SO
Historio
La unua skriba mencio de Kienberg datiĝas el la jaro 1173 el dokumento, kiu mencias la sinjorojn Vlricus kaj Hartmannus el Chienberh.
Ek de mezepoko Kienberg estis propra Senjorujo, kiu estis servuto de la Habsburgoj. Post la formorto de la Senjoroj de Kienberg la senjoreco pri la vilaĝo falis al la Senjoroj de Heidegg. Kontraŭ la volo de la aŭstroj la senjorujo estis vendita en la jaro 1523 al Soloturno.
Sub la regado de Soloturno la vilaĝo estis atribuita al la voktejo Gösgen. Post la Helveta Revolucio la vilaĝo dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 apartenis al la administra distrikto Soloturno. Ek de 1803 ĝi denove apartenas al la distrikto Gösgen.
Fontoj
Tiu-ĉi artikolo baziĝas sur informoj de la koncerna artikolo en la germanlingva vikipedio, de la Historia Leksikono de Svislando kaj la oficiala retpaĝo de la komunumo Kienberg SO.
Kutuzovskaja (Centra ringo de Moskvo)
Kutuzovskaja (Кутузовская, "de Kutuzov (familinomo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Mănășturel
Mănășturel [mənəŝturel] (hungare Kismonostorszeg) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Dej. En 1910 ĝi nombris 432 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 632 (rumanoj, romaoj, 8 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1315. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Cuzdrioara.
De 1992 al 2002 la loĝantaro kreskis je 150. En la censo de 2002 la 782 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Saint-Omer (stacidomo)
Saint-Omer estas franca stacidomo sur linio Lille -, situanta en , en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Friedenfels
Friedenfels estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Seoti Prakash
Lia granda deziro estis fondi propran presejon por regula aperigo de gazeto du-semajna kaj por eldoni Esperantan lernolibron por baratanoj kaj aliaj. Li perdis sian vivon provante savi 2 personojn, kiuj falis en riveron. Li postlasis 3 infanojn.
Fanny (libro)
Fanny (angle : Fanny Herself) estas romano verkita de la usonino Edna Ferber, poste tradukita el la angla fare de Berno Fabo. Ĝin eldonis The Esperanto Publishing Company Limited el Heronsgate 240-paĝe en la jaro 1934. Reapero okazis en Amsterdamo ĉe Populara Esperanto-Biblioteko, ĉirkaŭ 1952.
Araba alfabeto
La araba alfabeto estas konsonanta alfabeto ĉefe uzata por skribi la araban, persan kaj la urduan lingvojn inter aliaj. Ĝi estas la dua plej uzata alfabeto je tutmonda nivelo, post nur la latina alfabeto.
Kiel alfabeto de la lingvo de la Korano, sankta por la islamanoj, ĝia influado etendiĝis kune kun tiu de la Islamo. Hodiaŭ oni ĝin uzas por skribi lingvojn tute malsimilaj al la araba, kvankam ĝia emo ne skribi vokalojn malfaciligas la uzon: la persan, la urduan kaj la azerbajĝanan en Irano. La maorean, oni povas skribi ĉu per araba, ĉu per latina alfabeto, kvankam tiu ĉi fariĝis oficiala. Historie, la moriskoj skribis la hispanan lingvon kaj liajn latinidajn variantojn (kiun ili nomis عجمية aĝamija, «fremda, ne-araba») per la araba alfabeto, por verkoj ĉefe religiaj. Ĝis 1928, oni skribis per la araba alfabeto ankaŭ la turkan ĝis la reformoj de Kemal Atatürk en la 1920-aj jaroj. Poste ĝi estis rekuperata oficiale fare de la turka registaro en 2014, kvankam nur por la religia medio.
La araba alfabeto havas karakterojn similajn al la hebrea alfabeto, tio estas ke ĝi estas abjad. Tio referencas al la fakto ke la mallongaj vokaloj ne transskribatas en la majoritato de libroj kaj publikaĵoj, sed male ili dedukteblas el la kunteksto. Tiu situacio malgraviĝas pro la fakto ke la ŝemidaj lingvoj metas la plej parton de sia signifaro en konsonantoj kaj longaj vokaloj, kiuj ja estas literumataj. La araba alfabeto havas 28 literojn. La araba aktuala skribmaniero datas de la 4-a jarcento kaj ricevas la nomon nasĥî por diferencigi ĝin el la primitiva skribmaniero pli rondecforma nomita kufa, pro Kufa.
La araban oni skribas de dekstre maldekstren. La araba skribmaniero estas ligata kaj kursiva, pli ol simpla sucedo de karaktroj unuopaj. Krom aliaj konsekvencoj, too implicas ke la formo de la litero estas influata de la pozicio kiun ĝi okupas en la vortokaj tiele ĝi ŝanĝiĝas jene: ekzistas izolita, komenca, meza kaj fina formoj. Kelkaj literoj, tamen, ne ligiĝas al la antaŭa (dekstra) aŭ la sekvanta (maldekstra) litero, aŭ ambaŭ. En tiuj kazoj mankas unu aŭ du el la menciitaj formoj kaj ĝin/ilin anstataŭas respektive la komenca, la fina aŭ la izolita formo de la litero. La araba alfabeto ne havas majusklojn kaj ne eblas la dividon de vorto fine de linio; tamen, eblas plilongigi la ligilojn inter literoj tiom kiom oni deziras, kun la celo ke la teksto restu enliniigita. La duoblaj konsonantoj estas indikataj per taŝdid aŭ ŝadda, (simbolo simila al malgranda 'w', sed pli rondecforma) kiun omi metas super la duobligita litero.
La araba kaligrafio estas konsiderata vera arto. Ĉar la sunaisma Islamo malpermesas la reprezentadon de vivaj estaĵoj, la islama arkitekturo (precipe ĉe moskeoj kaj palacoj) ofte uzas versojn de la Korano delikate skribitaj, kaligafiitaj aŭ pentritaj. Konata ekzemplo estas la palaco de la Alhambra de Granado.
Estas diversaj literumaj sistemoj kiaj la DIN 31635 kaj la SATTS (Standard Arabic Technical Transliteration System - Sistemo de teknika transliterumado de la normiga araba) esta normigo kiun uzas la Usona Armeo por transskribi la araban alfabeton per literoj de la latina alfabeto.
Kumika lingvo
La Kumika Lingvo (ankaŭ Qumuq, Kumuk, Kumuklar, kaj Kumyki) (Кумык) estas Tjurka lingvo, parolata de ĉirkaŭ 200 mil parolantoj (la Kumikoj) en la respubliko Dagestano de la Rusa Federacio.
Araba alfabeto
Historio
La araba alfabeto povas esti datigita el la nabatea alfabeto uzita por skribi la dialekton de la nabateoj ene de la aramea lingvo.
Kumika lingvo
La Kumikan oni skribadis per la Araba skribsistemo ĝis 1928, la Latina skribsistemo uziĝis dum 1928-1938, kaj la Cirila ekde tiam.
Ĝin jam forte influis la Azera kaj la Dargva, kaj ankaŭ la Rusa dum la ĵus pasinta jarcento.
Araba alfabeto
Legado
​ La araba alfabeto grupiĝas la literojn laŭ grafika simileco. Multaj grafemoj havas saman bazan trajton kaj distingiĝas inter si pere de punktoj situaj super aŭ sub la propra litera trajto. Tiuj punktoj estis ekuzataj en la epoko de la Islama ekspansio: ĝis tiam, la skribado estis uzata malmulte kaj ofte kiel speco de stenografio por persona uzado por prilabori registrojn, kontraktojn, kvitancojn ktp. La necesoj ligataj al la administracio de la nova islama ŝtato, same kiel al la ĝusta transigo de la Korano faris necesa la perfektigon de la skribsistemo. La literoj reprezentas konsonantojn. En okazo de neceso oni uzas diakritajn signojn aldonajn por prezenti la mallongajn vokalojn. Tiuj signoj estas uzataj ĉefe en instrusistemaj tekstoj kaj en skribaĵoj kies ĝusta vokalizo estas konsiderata speciale grava, kiel la Korano. Fakte, ili estis kreitaj precize por certigi la ĝustan transigon de la sankta libro, ĉefe inter nearabaj islamanoj.
Carl Klang
Sveda esperantisto
Kumika lingvo
Eldonado kaj literaturo
Yırçı Qazaq (pron. Jirĉi Kazak) (naskiĝinta en 1839) kutime konsideratas fondinto de la Kumika literaturo.
Carl Klang
Carl KLANG (naskiĝis 1902 - mortis en marto 1972 en la aviadila katastrofo ĉe Dubai en Irano, en kiu mortis 112 personoj), estis sveda esperantisto el Åkarp, Svedujo, konata en la Esperanto-movado precipe en sciencaj medioj pro sia uzo de la Internacia Lingvo por resumoj en la oficialaj Raportoj de la Ŝtata Ĝardeneksperimentejo en Alnarp.
Araba alfabeto
Legado
Se oni ne uzas la vokalajn diakritojn, kio estas la okazo en la majoritato de la tekstoj, por ĝusta legado kaj kompreno la leganto devas koni la vorton aŭ male devas dedukti la ĝustan vokalizon laŭ ties morfologio kaj laŭ ties kunteksto. Tiu estas karaktero komuna al ĉiuj alfabetaj ŝemidaj skribmanieroj. Ekzemploj: ​ ​ La longaj vokaloj povas esti deduktitaj el la esto de la duonkonsonantoj ي (Y) kaj و (W), kiuj ĝenerale aperas unuigitaj al la mallongaj vokaloj i kaj u por havigi la longaj korespondantojn, kaj per la signo álif ( ا ), kiu havas la saman funkcion kun la vokalo a.
Krom malmultnombregaj esceptoj, al ĉiu grafemo korespondas po unu fonemo, tio estas, nek estas sensonaj literoj nek literoj kiuj en precizaj pozicioj, aŭ unuigitaj al aliaj, havas diferencan valoron al tio kiu korespondas al ĝi dekomence.
En la araba kiel parola lingvo kelkaj literoj havas variajn valorojn diferencajn al tiuj kiujn ili havas en klasika araba. Tre ofte, tiuj surlokaj partikularecoj de prononcado plurestas kiam la parolanto klopodas uzi la normigan araban, pro tio kio estas indikata en la ĉapitro pri priskribo de la literoj. Sed endas klarigi ke la moderna normiga araba havas ankaŭ normigan prononcadon, kiu estas tiu kiun oni instruas en la lernejoj kaj kiu estas konsiderata universale kiel "la plej bona". Tiele kvankam multaj egiptianoj prononos "ʔalbek" anstataŭ "qalbuk" kiam parolas hejme, ajna araba televida parolanto, ĉu egipta ĉu de alia lando, prononcos ĉiam la litero qaf kiel plozivo uvulara.
Priskribo de la literoj
Kelkaj literoj havas saman formon sed estas diferencataj laŭ havo de unu, du aŭ ĝis tri punktoj ĉu supre ĉu malsupre. La diversaj variantoj plej ofte reprezentas tre proksimajn sonojn.
Propono de reformo de la skribmaniero
Ajnaokaze, la legado postulas ian gradon de kompreno de la teksto kaj de kono de la gramatiko. Pro tiu tialo, malgranda grupo de akademianoj proponis en la 1920-aj jaroj adopti la latinan alfabeton, same kiel jam estis farinta Turkio, argumentante ke "aliaj popoloj legas por kompreni; ni devas kompreni por povi legi". Fakte la araba alfabeto estis rekuperita oficiale de la registaro turka en 2014, sed nur por la religia medio. La propono estis malakceptita, sed restis malferma la polemiko pri ĝis kia punkto tiu skribmaniero malfaciligas la alfabetigadon. Nuntempe oni tendencas pli al pensado ke la problemoj de alfabetigado estas ĉefe ekonomiaj kaj politikaj, ĉar ŝajne ne montras malfacilon en Israelo, kiu havas similan skribmanieron, kaj same en landoj kiel Ĉinio aŭ Japanio, kondiĉe ke oni disponas de rimedoj kaj politika voloj necesaj.
Arabaj ciferoj
Estas tri tipoj de ciferoj en la araba skribmaniero; unuflanke estas la orientaj ciferoj, dividitaj en: arabaj, uzataj ĉefe en la tuta Maŝreko, kaj persaj, uzataj en la araba skribmaniero de Irano, Pakistano kaj Barato. Aliflanke estas la nomataj arabecaj ciferoj, de komuna uzado en la plej parto de la mondo, uzataj en la landoj de la Magrebo. Ĉiuj tamen devenas de Hindio, en diversaj epokoj.
Duskribismo
Nikola Raŝiĉ en sia eseo Digrafio: Speciala kazo de rilato inter lingvo kaj skribo ekas el la analizo de la rilato inter la parola kaj la skriba lingvoj, nome la skribsistemo. La sinsekvo okazas ĉiam en tiu direkto: unue oni parolas, poste oni skribas. En tiu evoluo iam oni elektas alfabeton kaj tio estas socia, politika kaj tre ofte eĉ religia decido. Tiu elekto povas esti ne ununura, tiele Rasiĉ klarigas la koncepton de duskribismo, kiel "du alfabetoj ene de unu lingva komunumo", kaj ene de ĝi la pli specifa kazo de digrafio nome kiam la uzo de diversaj skribsistemoj estas "socifunkcie determinita". Foje la kunekzisto de la du alfabetoj povas indiki kazon de transiro de unu al la alia, tiele temus pri alfabetŝanĝo por kio ĉiam estas kulturaj, sociaj, politikaj, ekonomiaj auz eĉ religiaj faktoroj kaj tialoj. Foje ne temas pri du alfabetoj, sed pri du ortografioj, kaj denove oni devas analizi kiuj kaj kiaj estas la tialoj de tio. La aŭtoro proponas diversajn konceptojn, terminojn (kiaj skizoskribio kaj skizografio) same kiel komentas la diversajn kazojn en precizajn lingvajn situaciojn de ĉiuj kontinentoj. Ekzemple oni analizas almenaŭ supraĵe la kunvivadon kaj kelkajn historiajn elektojn aŭ ŝanĝojn de alfabetoj en Balkanio ĝis Moldavio ĉefe rilate al la cirila kaj al la latina alfabetoj, sed ankaŭ kun historia uzado de la araba. Kiam okazas skismografio, temas pri "konkurenco de du alfabetoj", kiel okazis kaj okazas en Hindio ĉefe inter arabidaj haj hindidaj normoj. La kazo de Bosnio estas speciale studita. Ĉiuj tiuj kazoj estas diferencaj el la pura diglosio, kie nepras diferenco de socia prestiĝo, dum ĉe duskribismo la divido de la taskoj estas ĉefe funkcia.
Kumika lingvo
Eldonado kaj literaturo
La unuaj regulaj gazetoj kaj revuoj aperis en 1917-18. Aktuale, la gazeto Ёлдаш ([joldAŝ], Kunulo, rektasence "kuniranto", "iranta la saman vojon"), la posteulo de la Sovet-eraa Ленин ёлу ([lenin jolU], Vojo de Lenin) presas ĉirkaŭ 5 000 ekzemplerojn 3 foje ĉiusemajne.
Amaral
Amaral estas muzika grupo de rok/popo de Zaragozo (Hispanio) formata de Eva Amaral (voĉoj kasj komponistino) kaj Juan Aguirre (gitaro kaj komponisto).
1998: unua disko: Amaral
Eva kaj Juan translokiĝis al Madrido el Zaragozo, kaj tie meze de la 1990-aj jaroj naskiĝis Amaral. La nomo de la grupo estas lafamilinomo de Eva kaj estis elektita pro interkonsento. En 1997 ili estis dungataj de Virgin-EMI kaj la 18-a de majo de 1998, ekvendiĝis ilia unua albumo kun sama nomo kiel la grupo. Per tiu disko merkate, Amaral ekfamiĝis en la muzika etoso hispana. Tiu disko vendiĝis je ĉirkaŭ 100.000 kopioj.
2000: Una pequeña parte del mundo (Malgranda parto de la mondo)
En 2000, post la prezenta turneo de sia unua disko kaj la sekva famiĝo, Amaral registris en Londono sian duan albumon, titole Una pequeña parte del mundo, kiu enhavas 13 kantojn: 12 proprajn kaj version de la kanto "Nada de nada" de la malaperinta Cecilia.
2002: Estrella de mar (Marstelo)
Amaral registris sian trian albumon, nome Estrella de mar, kiu ixgis la hispana disko plej vendata en Hispanio en 2002. Per ĝi ili akiris grandan kvanton de premioj, inter kiu MTV European Award al plej bona hispana artisto kaj 5 pliaj premioj. Per tiu disko ili internaciiĝis, kiam ĝi estis eldonita en 2003, laŭ nova versio, por Ameriko. Kaj tiele ili turniris tra Hispanio, sed ankaŭ vizitis Meksikon, Argentinon kaj Ĉilion.
Somere de 2004, kiam Amaral estis registronta novan diskon, Juan suferis vundon en mano, pro kio Eva devis soloi, kezemple ĉe Bob Dylan, dum lia turniro tra Hispanio, ĉu sola en kelkaj kantoj ĉu akompanata de sia kunulo ludanta harmonikon.
2005: Pájaros en la cabeza (Birdoj enkape)
Pájaros en la cabeza ekvendiĝis la 14-a de marto de 2005 kaj, en junio, ili ekturniris en Salamanko, kaj trairis Hispanion, Meksikon kaj Argentinon. Dume Amaral haltis la 15-a de septembro en Barcelono por registri la koncerton kaj eldoni ĝin keil DVD, kiu ekvendiĝis la 28-a de novembro samjare nome El comienzo del big bang (La eko de la bigbango).
Pájaros en la cabeza estis la disko plej vendata en Hispanio en 2005, laŭ la SGAE.
El tiu disko oni vendis pli da 900.000 kopiojn tutmonde.
Diskaro
Amaral eldonis 5 albumojn kaj du koncertojn el kiuj ili vendis ĉirkaŭ 3.500.000 kopiojn.
Mala Polana
Mala Polana, hungare Kispalina estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Velika Polana. Mala kaj kis signifas: malgranda. Paro de la vilaĝo estas Velika Polana.
Situo
Mala Polana situas sur ebenaĵo, laŭ traira flanka vojo.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito Kispalina apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Samoa Insularo
Samoa Insularo (antaŭe: Navigator-insuloj) estas insularo en Polinezio. La insuloj troviĝas oriente de Fiĝio en la suda parto de Pacifika Oceano. La insularo proksimume ampleksas 3 030 km² kaj 250 000 loĝantojn kaj politike estas partigita en du ŝtatojn :
Geologie temas pri altaj insuloj, alidirite insuloj de vulkana origino. Ili estas karakterizitaj de montoklifoj kun densa vegetaĵaro.
Grönnens laid
La Grönnens laid estas la himno de la nederlanda provinco Groningen. Ĝi estas verkita de Geert TEIS el Stadskanaal en 1919. G.R. JAGER el Slochteren komponis la muzikon.
Samoa Insularo
Biogeografie la insularo situas en la samoaj tropikaj humidaj arbaroj de la pacifika ekozono. La insularo troviĝas ankaŭ en mara ekoregiono.
Grönnens laid
Esperanto-traduko de J. STARKE (tajpaĵo gluita en vortaro)
Samoa Insularo
La 29-an de septembro 2009 Samoa Insularo estis trafita de cunamo, kiu perdigis la vivon al certe 189 da homoj.
Gábor Miklóssy
MIKLÓSSY Gábor (gAbor miklOŝi) estis rumanuja hungara pentristo naskita en Nagyvárad la 25-an de oktobro 1912 kaj Kluĵo la 21-an de decembro 1998. Li estis la edzo de pentristino Vilma Kondorosi, la patro de fotisto Gyula Miklóssy.
Biografio
Gábor Miklóssy studis muzikon en Vieno kaj Budapeŝto, sed pro paraliziĝo de siaj piedoj li devis rezigni pri muzikinterpretado. Inter 1935-1940 studis en Hungara Belarta Altlernejo, inter 1940-1942 li frekventis la majstrolernejon de Gyula Rudnay. Inter 1949-1977 estis la profesoro pri pentrado en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo.
Stanisław Kania
Stanisław KANIA estis pola politikisto, kiu funkciis kiel Unuaj sekretarioj de la Centra Komitato de Pola Unuiĝinta Laborista Partio de 1980 ĝis 1981.
Morto kaj funebro
Li mortis la 3-a de marto 2020 en Varsovio, en la aĝo de malpli ol 93 jaroj. Li estis la lasta vivanta unua sekretario de la Centra Komitato de Pola Unuiĝinta Laborista Partio. Li estis entombigita ĉe la Milita Tombejo Powązki en Varsovio. 34 homoj ĉeestis lian funebron dum la limigoj rilataj al la Kronvirusa pandemio de 2019-2020, inkluzive Vicprezidanto de la Senato Bogdan Borusewicz.
5242 Kenreimonin
5242 Kenreimonin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shigeru Inoda kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Karasujama (Nasukarasujama, Gubernio Toĉigi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la imperiestredzino Taira no Tokuko (japane 平 徳子, 1155–1213), konata sub la nomo de "Imperiestrino Doariulino Kenrei" (japane: 建礼门院 : Kenreimon-In). Dua filino de Taira no Kiyomori, ŝi estis adoptita de la imperiestro Go-Shirakawa. Ŝi iĝis edzino de ties kvara filo, la imperiestro Takakura kaj patrino de la imperiestro Antoku. Kiam la klano Taira estis venkita je la marbatalo de Dan-no-ura, ŝi provis sin dronigi kun la tuta familio, sed estis savita (laŭtradicie, oni tiris ŝin el akvo per rastilo ĉe la haroj) kaj fariĝis budhisma monaĥino.
Crosby, Stills, Nash & Young
Crosby, Stills, Nash & Young (CSNY) - en 1968, la unua jaro de ĝia ekzisto, nur Crosby, Stills & Nash - estas usona rokmuzika grupo. Komence ĝi konsistis el la membroj David Crosby (eksmembro de la grupo Byrds), Stephen Stills (eksmembro de la grupo Buffalo Springfield) kaj Graham Nash (eksmembro de la grupo The Hollies). La kanada kantisto Neil Young (same eksmembro de la grupo Buffalo Springfield iĝis membro post la unua disko de CSN, kaj la grupo de tiam havas la nunan nomon. La grupo estis partoprenento en la Festivalo de Woodstock. Ĝi estis grava grupo de 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. La junularo ŝatis ilin, ĉar ili estis en la sama movado de Hipioj, tiutempe tre populara protesta movado (ekzemple kontraŭ la vjetnama milito).
Provinco Ahal
La Provinco de Ahal (turkmene: Ahal welaýaty, ruse: Ахал велаяты) estas unu el la 5 provincoj de Turkmenio. Ĝi troviĝas en la sudo, ĉe landlimo kun Irano kaj Afganio. Ĝia ĉefurbo estas Annau. La loĝantaro estas 722.800 personoj. La regiono okupas areon de 95.006 km².
Žehušice
Kampurbo Žehušice situas en Ĉeĥio, Mezbohemia regiono, distrikto Kutná Hora, en milde ondoforma pejzaĝo 8 km oriente de la urbo Kutná Hora, 9 km nordoriente de la urbo Čáslav. La plej grava vidindaĵo en Žehušice estas barita arbaro, en kiu oni bredas populacion de blanka cervobestaro de orienta deveno kaj de unika valoro. Vivas ĉi tie.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Kampurbaj partoj
Al la kampurbo apartenas urbopartoj:
Barita arbaro
Barita arbaro en nuna formo estis aranĝita de grafo Thun en la jaro 1867 sur loko de estinta fišlago Kravinec inter vilaĝoj Žehušice kaj Bojmany. En arbaro estas multaj raraj specioj de kverkoj, fagoj, aceroj, liliodendroj, platanoj, poploj, salikoj kaj koniferoj. Nuntempe en la barita arbaro vivas ĉirkaŭ 130 blankaj cervoj kaj kun ili oni bredas ĉi tie nigran mutacion de damao makulita (Dama dama) Baritan arbaron oni povas en turisma sezono de la 15-a aprilo ĝis 15-a oktobro viziti kun ĉiĉerono. La trarigardo estas nur unu tage, komenciĝas je la 10-a horo kaj daŭras proksimume unu horon. En la arbaro estas ankaŭ instrua pado.
Kastelo kaj parko
La kastelo estis origine konstruigita de grafo Hohenstein en la jaro 1679 en baroka stilo. En la jaro 1826 rekonstruigis ĝin grafo Thun en empira stilo. Al la kastelo apartenas antaŭkastelejo, kie estis loĝejoj de administratoro, pordisto kaj ĉambroj por servistaro. Post la dua mondmilito en la kastelo estis lernejo kaj post la jaro 1989 ĝi estis redonita al ĝiaj originaj posedantoj. La kastelo ne estas publike alirebla. Al la kastelo apartenas parko kun multaj raraj arbospecioj, kiu estas alirebla dum la tuta jaro.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Marko, malfrubaroka, konstruita en la jaro 1760, riparita en la jaroj 1800 kaj 1932. Ĝi estas ununava kun ortangule fermita presbiterejo, kun kvadrataj sakristio kaj oratorio sur ambaŭ flankoj. La ĉefa frontono estas plata, triaksa, kronita per gablo. La presbiterejo estas volbita per plataĵo kun stuka spegulo kaj pentrista kasetado. En supro estas pentraĵo de Kronado de Sankta Maria. La navo estas plate plafonita, la ĥorejo estas masonita. La vandoj en navo kaj presbiterejo estas dividitaj per pilastroj kun riĉa ornamaĵo. Sakristio kaj oratorio estas volbitaj per malaltaj plataĵoj kun stukaj speguloj.
Ekipaĵo: La ĉefaltaro estas pentrita arkitekturaĵo, bildo de Sankta Marko estas el la jaro 1760. Flankaj altaroj estas el tempo ĉirkaŭ la jaro 1800, bildo de Vizito de Sankta Maria estas de Z. Rudl el la jaro 1910. La predikejon el la 2-a duono de 18-a jarcento ornamas reliefo Predikado sur la Monto. Ok ŝtonaj figuraj tomboŝtonoj estas enmasonitaj sur vando de la navo kaj sur muro de la tombejo. En angulo de la tombejo estas kampanilo en maŭra stilo, konstruita en jaroj 1770 - 1800. Antaŭ la kampanilo estas statuo de Sankta Floriano. La preĝejon eblas viziti nur dum dimanĉa diservo, la kampanilo ne estas alirebla.
Monumento
Monumento al soldatoj falintaj en la unua mondmilito.
Roketo de Žehušice
Ĝi estas protektata teritorio apud rivereto Brslenka maldekstre de la ŝoseo Rohozec - Žehušice. Protektataj estas kelkaj malgrandaj subĉielaj minejoj, kiuj estas trovejoj de mezozoikaj fosilioj. Akvoplena minejo estas signifa kaŝejo de akva faŭno.
Maljuna kverko
Memorinda kverko tigofrukta (Quercus robur) kreskas proksimume 1 km nordokcidente de Žehušice. Ĝi estas proksimume 20 m alta, cirkonferenco de la trunko estas ĉirkaŭ 370 cm. Ĝia sanstato estas tre malbona.
Signifa naskiĝinto
Jan Václav Stich naskiĝis en la jaro 1746 en Žehušice kiel filo de ĉaristo kaj servutulo de grafo Thun. Li atingis mondan famecon per sia ludado je ĉaskorno sub pseŭdonimo Giovanni Punto. La grafo ebligis al talentita knabo studi ludadon, sed poste Stich devis reveni al Žehušice kaj eĉ krom devo ludi en orkestro li havis devon servi kiel livrejulo. Pro tio Stich fuĝis kaj sub pseŭdonimo famiĝis ĉefe kiel ĉaskorna virtuoso kaj ankaŭ kiel violonisto kaj komponisto. Por honori lin okazas en Žehušice ĉiujare Soleno de ĉaskorno.
Jokŝan
Jokŝan (en hebrea יָקשָׁן yoqšān "ofendo; sensenta; frapo;"; يقشان yaqshaan), konata ankaŭ kiel Jazar. estis laŭ la Hebrea Biblio filo de Abraham, nome patriarko de Izraelidoj, kaj Keturah, kun kiu li estis edziĝinta post la morto de Sarah. Zimran havis kvin fratojn, nome Zimran, Medan, Midjan, Iŝbak, kaj Ŝuaĥ.
Abraham, plej probable, klopodis teni ilin aparte el Isaak por eviti konflikton pri la dia ordono etendi kaj loĝigi la tutan mondon.
Jokŝan iĝis la patro de Ŝeba kaj Dedan. Dedan havis tri filojn, nome Asŝurim, Letuŝim kaj Leummim.
Puini
Puini [pujnj] (hungare Kispulyon kiŝpujon) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Geaca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 455 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 127 (rumanoj, 51% hungaroj).
Hisorio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1265. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).
Břetislav Hodek
Břetislav Hodek (naskiĝis la 24-an de aprilo 1924 - mortis la 18-an de marto 2007) estis ĉeĥa verkisto, tradukisto, leksikografo kaj teatrolgo.
Mezlernejon li studis ĉe Prague English Grammar School kaj ĉe reala gimanzio en Prago. En Universitato de Karolo li studis anglistikon, estetikon, muzikan kaj teatran sciencon, kion li finis en 1950 per disertacia laboro je ŝekspira temo. Kiel redaktoro li laboris en la eldonejoj Vyšehrad kaj Artia (kiel redaktoro pri muziko kaj populoarscienca literaturo). En 1967 li eklaboris ĉe Ĉeĥoslovaka Akademio de Sciencoj, kie li kreis unu el la plej grandaj vortaroj angla-ĉeĥa (kune kun Karel Hais).
Li verkis romanon pri juna Ŝekspiro, detektivajn romanojn, radio-dramojn kaj plurajn fakajn eseojn.
Lábrea
Lábrea estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 37.701 loĝantojn en 2010.
La Trans-Amazonia Aŭtoŝoseo itineras el la proksimeco de Saboeiro ĝis la urbo Lábrea.
Năsăud
Năsăud [nəsəud] (hungare: Naszód [naso:d], germane: Nussdorf) estas urbo en Rumanio ĉe la sudokcidenta piedo de la Radna-montaro sur la dekstra bordo de Someșul Mare nordokcidente de Bistrița. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Jidovița, Lușca, Liviu Rebreanu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 501 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 10 740 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1264. Ĝiaj originaj loĝantoj, la saksoj, estis translokitaj kaj anstataŭ ili estis kolonigiitaj rumanoj. Ĝi estis unu el gravaj kulturaj centroj de la rumanoj en Transilvanio. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód).
Halepo
Halepo aŭ Alepo (حلب,, Helep, Halep, Հալէպ, ܚܠܒ) ĝis komenco de fortaj bataloj pri la urbo laŭ grandeco estis la dua urbo de Sirio.
Ĝi nomiĝas ankaŭ "Norda ĉefurbo". Ĉirkaŭ 1000 jarojn antaŭ Kristnasko, la urbo nomiĝis Beroea. La ekonomio de Halepo baziĝas sur negoco kun agrokulturoj produktoj, silko, tapiŝoj, arĝentaĵoj kaj oraĵoj. Ankaŭ mondkonata estas halepa sapo. Halepo estas granda komerca urbo kaj sur diversaj varoj oni povas trovi glumarkon "Produktita en Halepo". Sur alta monteto troviĝas citadelo. Laŭ diversaj legendoj, sur tiu monteto iam loĝis profeto Abraham. La citadelo estis kelkfoje damaĝita per tertremoj kaj denove rekonstruita.
Halepo situas ĉe en horzono UTC+2h. Laŭ takso de 2003 ĝi havis loĝantaron de proksimume 1 700 000 homoj. Post komenciĝo de fortaj bataloj pri la urbo kadre de la siria enlanda milito en somero 2012, granda parto de la urbo detruiĝis kaj plejmulto de la loĝantaro fuĝis.
Instruado
Halepo havas respektive havis modernan universitaton. En Halepo situas ankaŭ lernejo (madrasa) "Madrasa Sultanije", kiun konstruis sultano al Aziz. Apud la tombejo, troviĝas "Madrasa Faradis" (korana lernejo de paradizo), starigita en la jaro 1234 de Daifa Kĥatun, kiu estis la vidvino de sultano al Zaĥer.
Vidindaĵoj
Bonkonataj monumentoj de Halepo estas
Enlanda milito
Kadre de la siria enlanda milito en julio 2012 en Halepo unuafoje estis fortaj bataloj, en kiuj uziĝis raketa artilerio, batalaj helikopteroj kaj aviadiloj. En la nokto inter la 28-a kaj 29-a de septembro 2012 la historia bazerejo per incendio pro la batalado plejparte detruiĝis - la bazarejo estis la tutmonde plej granda tegmentita merkata urbokvartalo kaj apartenis al la kultura heredaĵo de UNESKO. Tanka grenado forte damaĝis la minareton de la 700 jarojn aĝa Mahmandar-moskeo. La preskaŭ 500 jarojn aĝa Ĥusravija-moskeo detruiĝis en 2014, kaj simile damaĝiĝis la plej granda parto de aliaj historiaj samkiel modernaj konstruaĵoj de la urbo. Fine de julio 2016 la registara armeo laŭ propraj informoj sukcesis fermi sieĝan ringon ĉirkaŭ la urbokvartaloj ankoraŭ regataj per ribelaj grupiĝoj. Tiutempe laŭ taksoj de la Unuiĝintaj Nacioj proksimume 300 000 civiluloj estis enfermitaj en tiuj urbopartoj, parte sub kontrolo de moderaj, parte de islamismaj ribeluloj. Komence de aŭgusto la ribeluloj trarompis la sieĝan ringon, sed komence de septembro ĝi refermiĝis.