cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yuncler
Toponimio
La termino "Yuncler" estas toponimo de mozaraboj, devena de "junko", kiu signifas mozarabe same kiel en Esperanto. En dokumentoj de la 12-a jarcento kaj de la 13-a jarcento aperas laŭ la nomoj de "Ocner", "Yunquer" kaj "Yuncler".
Situo
Yuncler estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 534 m; je 25 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 42 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 18 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°2′26″ N 3°54′13″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Ceramikai industrio. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
La deveno de la vilaĝo estas rilata al populacioj de mozaraboj.
Jang Ŝen
Jang Ŝen (楊慎) (1488–1559) estis ĉina poeto dum la Dinastio Ming.
Rete legebla en Esperanto
Sentitolo
Provinco Karĝali
La provinco Karĝali (Област Кърджали; vidu la artikolon oblasto) - situas en la sudo de Bulgario, lime de Grekio, pli ekzakte lime de la grekiaj provincoj Ksantio, Rodopoj kaj Evroso. La provinco Karĝali havas loĝantaron de ĉirkaŭ 164 000 homoj, el kiuj pli-malpli 38 procentaĵoj vivas en la administra centro Karĝali. La provinco kovras areon de 3 209 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 7 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo K.
Anton Raphael Mengs
Anton Raphael MENGS (naskiĝis la 12-an de marto 1728 en Aussig, Bohemio - mortis la 29-an de junio 1779 en Romo) estis germana pentristo kaj artverkisto. Li estis la plej eminenta reprezentanto de la novklasika pentrado en sia lando.
En la tekstoj, kiujn li redaktis en la hispana, itala kaj germana, Mengs emfazas sian eksternorman teorion pri arto : li opinias, ke perfektecon oni povas atingi nur per lerta kombinado de la greka arto, de la esprimema stilo de Rafaelo, de la chiaroscuro de Correggio kaj de la koloroj de Tiziano. Mengs estis fama pro sia rivaleco kun sia itala samtempulo, la pentristo Pompeo Girolamo Batoni.
120375 Kugel
120375 Kugel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca amatora astronomino Claudine Rinner elde Ottmarsheim (Haut-Rhin, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de François Kugel, tre aktiva observanto de kometoj. Li fondis la Observatorion Chante-Perdrix en Dauban (Banon) en 2005 por daŭrigi siajn observojn kaj disponigi instrumentojn al aliaj astronomoj.
Georg Raphael Donner
Georg Raphael DONNER (naskiĝinta en la en Eßling, mortinta la  en Vieno) estis elstara aŭstra skulptisto.
Vivo
Post studoj de naturo kaj antikveco Donner sin kontraŭmetis al la neorda stilo de Gian Lorenzo Bernini estonte antaŭulo de pli sobra pentromaniero. Komence li interesiĝis pri la klerika kariero havante je la konvento de Heiligenkreuz bonan instruiston nome Giovanni Giuliani kiu ekkonis kaj ade apogis la talentitan junulon.
Veninte el ties ateliero Donner rekte ekstudis ĉe Akademio de Belartoj de Vieno kaj estis dungita fare de la imperiestra kortego kun la titolo de imperiestra galanteria skulptisto. Lia neŝato de ĉiaj tradiciaĵoj malfaciligis karieron kaj pro tio la tuta vivo de li estis plena de materialaj mankoj kaj neriĉeco. Vokiĝo Salcburgon certigis laboron je Kastelo Mirabell kaj krome nomumis lin duko Imre Eszterházy en la 1739-a jaro ĉefkonstruisto.
Poste Donner ree troviĝis Viene kiel li ornamis en 1739 la puton ĉe la Nova Foirejo per kvin plumbe gisitaj figuroj (alegorioj de la kvar ĉefaj riveroj de Malsupra Aŭstrio kaj la Dia providenco). Tiuj ĉi figuroj ekstravagancis per sprita plastikaĵa elradiado havante manierisman tendencon (kp. la tro longajn korpojn). En 1873 ilin oni anstataŭigis per bronzaj kopioj.
La lasta verko de Donner estis la grupo pri Perseo kaj Andromedo antaŭ la urbodomo de Vieno, ankaŭ el plumbo. De marmoro estis lia statuo de imperiestro Karlo la 6-a ĉe la Muzeo de Arthistorio de Vieno.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 5. Leipzig 1906, p. 117 (tie ĉi interrete)
Bongao
Bongao - Bayan ng Bongao - estas kvinaklasa urbego (municipo), ankaŭ marhavena kaj universitata urbo en Filipinoj, en insulo de Tavi-Tavio, en regiono Aŭtonoma Regiono de Islama Mindanao, kie ĝi estas administra centro de la provinco Tavi-Tavio. Bongao havas 35 distriktojn.
Ĉaskastelo Lambsheim
La iama ĉaskastelo Lambsheim troviĝas en la strato Am Schlossgarten 14 en Lambsheim en la distrikto Rhein-Pfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi apartenas al la generalo von Efferen. La 1706 konstruita kaj 1890 pligrandigita konstruaĵo estas ĝis hodiaŭ en privata posedo. Ĝi estas baroka nobela sidejo ekster la fortikaĵo de la urbeto.
Bongao
Geografio
Bongao situas en la okcidenta parto de la insulo Tavi-Tavio. La teritorio de la komunumo inkluzivas insulon Bongao kaj aliajn malgrandajn insulojn, same kiel la okcidentan finaĵon de insulo Tavi-Tavio. Zamboanga troviĝas 310, Puerto Princesa 527, regiona ĉefurbo Kotabato (urbo) 534, Dabao 665, Cebuurbo 725, ĉefurbo Manilo 1056, Kezonurbo 1069, Baguio 1255 kilometrojn (aere).
Ĉaskastelo Lambsheim
La duetaĝa stukita konstruaĵo kun granda libera ŝtuparo estis konstruita kiel akvokastelo ĉirkaŭita de ĝardeno. Ekde 1968 la plej granda parto de la ĝardeno estis uzata por pligrandigi la konstruaĵo kaj la fosaĵo estis plenigita. Al la ĉaskastelo apartenis ankaŭ la en 1706 konstruita administra konstruaĵo , kiu estis donacita al la komunumo en la jaro 1936. La du- kaj duonetaĝa angulkonstruaĵo servis unue kiel enkasigejo kaj poste ĝi estis loĝdomo. Ekde la renovigado en 1991 ĝi servas kiel urbodomo.
Bongao
Historio
En tiu areo vivis homoj jam antaŭ 5-8 jarmiloj. Ekde la 14-a jarcento islamaj misiistoj alvenis kaj establis la unuan moskeon de Filipinoj. La provinco ne estis oficiale kontrolita rekte de la hispanoj, ĉar la Sultanlando de Suluo baris tion milite. Tamen okazis hispana kontrolo en la lasta periodo antaŭ la usona periodo. La usona dominado finiĝis dum la 2-a mondmilito kaj poste ĝis la fruaj 1970-aj jaroj Bongao estis nur malantaŭa vilaĝo. La ĉefurbo de la provinco estis Batu-Batu, poste pro armita ribelo jam Bongao. Subite la loĝantaro ŝveliĝis, en la 2010-aj jaroj Bongao akiris la internacian klasifikon grandurbo (pli granda, ol cent mil).
Ekonomio
La alvenintaj ĉinoj malfermis la komercon en Bongao.
Trafiko
Bongao havas trairan vojon kaj maran havenon.
Klimato
Bongao situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 1874 mm, en ĉiuj monatoj ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Eduko
En Bongao pluraj universitatoj funkcias.
Esperanto Vandaag
Esperanto Vandaag (Esperanto Nuntempe) estas informcela libreto en nederlanda lingvo pri diversaj temoj rilataj al Esperanto. Ĝi estas verkita de pluraj aŭtoroj, kaj eldonita en 1977 de La Verda Stelo. Sub redakto de Paul Peeraerts, kunlabore kun Ivo Lapenna, Petro De Smedt,  Claude Piron estas aperinta en 1986 reverkita versio. Tiu ĉi estas eldonita de Flandra Esperanto-Ligo, ISBN 90-71205-11-8. En 1996 la eldoninto aperigas trian eldonon, sed denove alienhavan. Tiufoje ĝi entenis ĝeneralajn kaj praktikajn informojn pri Esperanto kaj pri la loka movado, sed ankaŭ artikolon pri la lingvopolitiko de Eŭropa Unio.
Precipe la unua eldono estas interesa pro donitaĵoj pri la historio de la Esperanto-movado en Flandrujo.
Enhavo de la 1-a eldono
<Gallery> Dosiero:1986 Esperanto Vandaag.jpg|Kovrilpaĝo de la reverkita eldonaĵo el 1986. Dosiero:1996 Esperanto Vandaag.jpg|Kovrilpaĝo de la eldonaĵo el 1996. </Gallery>
NGC 30
NGC 30 estas duopa stelo en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monda heredaĵo en Litovio
Ĉi tiu paĝo listigas la lokojn apartenantajn al la monda heredaĵo de Unesko en Litovio.
Statistiko
En 2013, Unesko agnoskas en Litovio 4 lokojn en la listo de monda heredaĵo. Ili ĉiuj estas kulturaj.
(14957) 1996 HQ22
(14957) 1996 HQ22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Pilastra friso
La pilastra friso aŭ leseno (le-ʃè-no) estas arkitektura stabila elemento almetita al parieto, do vertikala, kiu konsistas el retangulbaza arkitektura fusto, apenaŭ elstaranta el la sama parieto, kun rilataj kapitelo kaj bazo. La difino de la elemento baziĝas sur ĝia dekoracia funkcio kaj ne sur tiu subtena: en tio ĝi malsimilas al parasto, kiu, kvankam aspekte simila, estas vera subtenanto kun subtena funkcio, enprenita en la parieto kaj ne simple apogita al ĝi. Laŭ tiu senco la parasto aludas ankaŭ al la "duonkolono", nome al kolono tranĉita meze de sia diametro kaj apogita al parieto kun subtena funkcio.
La kolonaj ordoj aplikataj al parieto, jam ĉeestaj en la greka arkitekturo, estis aparte vastigixintaj en la romia arkitekturo, jen kiel dekoracio de monumentaj fasadoj kaj jen kiel beligaĵoj de la enaj parietoj de kovritaj publikaj spacoj, kiel portikoj kaj arkitekturaj ĉeloj (de la romiaj temploj). Foje la dekoracio estas konstituita per ordoj de malsamaj kolonoj, apenaŭ disigitaj el la parieto, duobligitaj, post mallongega libera spaco, per pilastraj frisoj apogitaj, alifoje la dekoracio estas efektigita per fantazia kombino de elementoj kun riĉaj koloraj efikoj.
En Mezepoko la pilastra friso estis komplete disigta el la parieto kaj senigita el aspekto de origina arkitektura ordo aplikita al parieto kaj povas fariĝi simpla vertikala elpendaĵo senigita je kapitelo kaj bazo. La renesabca arkitektuuuo reprenis la uzon de la romia pilastra friso aparte por la konstruaĵaj fasadoj.
Muzeo Andy Warhol
La Muzeo Andy Warhol aŭ en angla origine The Andy Warhol Museum situantas ĉe la North Shore de Picburgo, Pensilvanio, en Usono. Ĝi estas la plej granda muzeo en la lando dediĉita al ununura artisto. La muzeo estas hejmo de etenda konstanta kolekto de arto kaj arkivoj el la picburgano fama figuro de poparto nome Andy Warhol.
La Muzeo Andy Warhol estas unu el la kvar muzeoj Carnegie de Picburgo kaj estas kunlabora projekto de la Carnegie Institute, la Dia Art Foundation kaj la The Andy Warhol Foundation for the Visual Arts (AWFVA).
Tiu muzeo estas situanta sur areo de 8,200 m² en sep etaĝoj. Enhavanta 17 galeriojn, la muzeo montras 900 pentraĵojn, ĉirkaŭ 2,000 verkojn sur papero, ĉirkaŭ 1,000 publikigitajn unikajn presaĵojn, 77 skulptaĵojn, 4,000 fotojn kaj ĉirkaŭ 4,350 Warhol filmetojn kaj videoregistraĵojn. Ties plej ĵusa funkcianta buĝeto (2010) estis $6.1 milionoj. Aldone al sia picburga sidejo la muzeo havas sponsoritajn 56 veturekspoziciojn kiuj estis allogintaj ĉirkaŭ 9 milionojn da vizitantoj en 153 okazoj tutmonde ekde 1996. La kunlaborantaro de la muzeo estas 73 homoj.
Illiers-Combray
Illiers-Combray [ilje kɔ̃bʁɛ] estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Islériens.
Pierre Stévenin
Pierre STEVÉNIN (18-an de majo en 1995) estas franca aktoro. Li estas filo de reĝisoro kaj aktoro Jean-François Stévenin, kaj frato de Salomé Stévenin, Robinson Stévenin kaj Sagamore Stévenin.
Nils Alfred Nordlund
Nils Alfred NORDLUND (naskita la 11-an de marto 1872 en Tvärred; mortinta la ) estis sveda gimnazia instruisto kaj Esperanto-vortaristo.
Nordlund fariĝis Esperantisto de 1917 kaŭze de porpaca intereso. Li estis prezidanto de la Esperanto-unuiĝo de svedaj geinstruistoj kaj de la Esperanto-distrikto de Skanio. Li gvidis kursojn, verkis kaj mem eldonis lernolibrojn kaj vortarojn (Esperanto ordbok: I. svenska-Esperanto, II. Esperanto-svenska. 2-a eld. Kristianstad: Författarens Förl. 1928, 80 p.)
Ibipeba
Ibipeba estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 17.008 enloĝantojn en 2010.
Hiltpoltstein
Hiltpoltstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sinteza metalroko
Sinteza metalroko (angle: synth-metal) estas stilo de elektronika metalroko aperinta en la 1980-aj jaroj, kies esenca karakterizaĵo estas la uzado de elektronikaj instrumentoj (sinteziloj) kiel stilero.
Margrethe Noll
Margrethe Caroline NOLL (naskiĝis la en Kopenhago, mortis la ), danino, estis instruistino laŭ profesio, sed ŝi poste laboris ankaŭ kiel sekretariino kaj librotenistino.
Kolĉapo
Kolĉapo estas kontraŭkoncipilo barila.
Margrethe Noll
Ŝi fariĝis Esperantisto en oktobro 1907, kiam ŝi ĉeestis trimonatan kurson organizitan de la gazeto Politiken, kaj gviditan de S-ro Skeel-Giøring, verkinta la unuan danan-esperantan vortaron (1904) kaj lerno-libron (1906). Post la kurso ŝi partoprenis la Konversacian Esperantistan Klubon. De tiam aktive partoprenis en la propagando kaj organizado, precipe per instruado, paroladoj, skribado en gazetoj. Ĉefa gvidinto de la kontraŭ-idista movado en Danujo, ŝi iniciatis kaj partoprenis starigon de diversaj Esperanto-societoj.
Kolĉapo
Eco
Kolĉapo similas al ĉapo. Ĝi estas metita funde de la uterkolo por malhelpi la trapason de spermatozooj neniigante ilin. La plej disvastigita kolĉapo nomiĝas Ovès kaj estas vendata ekde la jaro 1998.
Margrethe Noll
Kiam eksplodis la unua mondmilito en 1914, ŝi helpis vojaĝigi la familion Zamen­hof hejmen al Varsovio. Ili estis en Germanio survoje al la Universala Kongreso en Parizo; necesis revojaĝi tra la neŭtralaj landoj Danio kaj Svedio, ĉar la limo inter Germanio kaj Rusio estis fermita.
Prezidantino de CDEL, 1916-1919, prezidantino de SDE de 1922 ĝis ĉirkaŭ 1935. Kunlaboranto de Esperanto-gazetoj. Sekretariino de Vegetara Ligo Esperantista. Krome ŝi estis komitatano de la internaciaj Esperantistaj Feriaj Kursoj en Elsinoro kaj Vejle. Aŭtoro de lernolibro kies titoloj estas: Kort Vejledning for Begyndere (Mallonga konsilo por komencantoj, 1924) kaj la 16-paĝan frazaron Ĉu vi deziras korespondi? (1940, 2-a, jubilea eldono en 1974). Ŝi entute partoprenis 19 Universalajn Kongresojn.
Ĝis 1955 ŝi estis sekretariino de la Esperanta-Ekzamena Komitato.
Kolĉapo
Uzo
La kolĉapo devas esti metita sufiĉe frue antaŭ la amoro kaj la uzo de spermoneniigilo estas konsilegita. La kolĉapo restu almenaŭ ok horojn post la lasta ejakulado kaj maksimume dudek kvar horojn post la amoro en la vagino.
Kolĉapoj kiel kondomoj estas el latekso, oni do ne uzu oleajn produktojn. Vaginaj lubrikaĵoj plirapidigos detruon de la kolĉapo kaj pligrandigas la riskon de rompo de la ĉapo.
Post purigado per sapa akvo, oni povas reuzi la ĉapon. Konsilindas ŝanĝi ĝin post du jaroj.
Alkajo
Alkajo (greke: Ἀλκαῖος, latine: Alcaeus; naskiĝinta ĉirkaŭ 630 a.K. en Mitileno sur la insulo Lesbo, mortinta ĉirkaŭ la jaro 580) estis grava helena lirikisto.
Kolĉapo
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Kolĉapon oni ofte kombinas al diafragmo, kiu estas alia barila kontraŭkoncipilo. Sed la kolĉapo estas pli facile enmetebla ol la diafragmo. La kolĉapon oni povas forpreni malpli frue ol la diafragmon (ĝis 72 horojn kontraŭ 24).
Alkajo
Vivo
Alkajo estis la iom pli maljuna samtempulo de Sapfo. Li apartenis al unu el la plej noblaj klanoj kaj batalis por la nobla frakcio kontraŭ la tiranoj de la naskiĝurbo (ekz. Melankro, Mirsilo). Ekzilite li kontinuigas la batalon kontraŭ la potencakiro de Pitako, eksa samfrakciano, kiu ekgravis post la fino de la reĝimo tirana. Kiam Alkajo volis perforti sian revenon li falis en la manojn de la kontraŭulo, kiu grandanime pardonis lin.
Kolĉapo
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Sed ĝi malpli bone efikas ol la diafragmo, observeblas 10 ĝis 20 % da malsukcesoj.
Alkajo
Verkista agado
Laŭ la juĝo de la prapatroj la poemoj skribitaj en eolia dialekto estis belegaj, pasiaj kaj de vira forteco. La versa sistemo preferita de Alkajo faktermine eĉ nomiĝis por li. Imitis lin la romiano Horaco. Bedaŭrinde nur fragmentoj konserviĝis el la deko da libroj liaj: himnoj, politikaj kantoj, am- kaj drinkkantoj.
Kolĉapo
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Same kiel diafragmo, la kolĉapo ne protektas kontraŭ veneraj malsanoj. Tiucele la kondomo estas la plej efika ilo.
Remoray-Boujeons
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gutendorf
Gutendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 225 loĝantojn.
Gábor Graff
Gábor Graff, laŭ hungarlingve kutima nomordo Graff Gábor estis hungarlandana pastro, monaĥo, profesoro. (Pri la nacieco mankas informoj.)
Gábor Graff naskiĝis la  1696 en Moravio en Příbor. Li mortis la 1759 en Hungara reĝlando en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio).
Biografio
Gábor Graff aliĝis al la jezuitoj en 1713 en Nagyszombat, li frekventis jezuitan gimnazion en Trencsén, poste li studis en Jezuita Universitato de Nagyszombat. Li ricevis diplomojn el filozofio kaj teologio. Post siaj studoj li instruis samloke en la universitato, post jaroj en Kassa, kie en 1737 li estis dekano. Li revenis instrui en Nagyszombat, kie li estis rektoro inter 1739/40–1745/46. Li estis lektoro en Pozsony, fine presejestro en Kassa. Resume li estis pedagogo 46 jarojn.
Interview (gazeto)
Interview estas usona gazeto fondita en la fino de 1969 fare de artisto Andy Warhol kaj brita ĵurnalisto John Wilcock. La gazeto, kromnomita "The Crystal Ball of Pop", publikigis intimajn konversaciojn inter kelkaj el la plej grandaj famuloj tutmondaj el artistoj, muzikistoj kaj krepensuloj. Intervjuoj estis kutime neredaktitaj aŭ eldoniaj laŭ la ekstravaganca maniero de la libroj de Warhol kaj de The Philosophy of Andy Warhol: From A to B and Back Again.
Pacifiko (Retiro)
La kvartalo Pacifiko apartenas al la Distrikto Retiro de Madrido, Hispanio, kaj estas administre la kvartalo 31 de la urbo. Ties nomo referencas al la avenuo Pacifiko, nomo per kiu oni konis la aktualan avenuo Ciudad de Barcelona (urbo Barcelono), memore de la militekspedicioj fare de la hispana ŝiparmeo en 1865. Paradokse la ŝanĝo fariĝis tiuj post la Hispana Enlanda Milito, kiam fakte oni zorgis memoron de la pasintaj glorioj de la hispana armeo. Laŭ alia versio, la nomo referencis al la kazernoj kiuj gastigis la trupojn kiuj iris al la Pacifiko (Filipinoj) kaj la armilara industrio kiu liveris por tiuj.
Interview (gazeto)
La fakuloj indikas tri epokojn: tiu de Andy Warhol mem, tiu de Brant Publications post la morto de Andy Warhol en 1987 kaj el 2008 al la nuntempo. Ĉiukaze eĉ en la unua epoko, en la lastaj jaroj de sia vivo, Andy Warhol retiriĝis el la ĉiutaga tasko gazeta, kvankam plu estis amasadoro de la kultura kaj eldona projekto.
Pacifiko (Retiro)
Geografio
Administre la kvartalo limas kun la kvartaloj Ĥeronimoj (35) nordokcidente, Infano Jesuo (36) norde, Stelo (33) nordoriente, Adelfo (32) oriente.
Estas limigita de la Promenejo Infanta Isabel, la Promenejo Reina Cristina, la Placo Mariano de Cavia, la Avenuo Mediteraneo, la Placo Conde de Casal, la strato Doctor Esquerdo, la strato Pedro Bosch kaj la fervojoj kiuj kondukas al la Trajnstacidomo Atocha.
Historio
La 11-a de marto de 2004 la ĉefa atenco de la historio de Eŭropo kiu estis tialo de la mortigo de 192 personoj fare de islamismaj teroristoj en tiu kvartalo, precize sur la fervojoj de la strato Téllez, ĝuste malantaŭ la sportejo Daoiz y Velarde kiu estis uzata kiel milithospitalo.
19083 Mizuki
19083 Mizuki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Livezeni
Livezeni estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Usona Akademio pri Nutrado kaj Dietiko
La Akademio pri Nutrado kaj Dietiko (Academy of Nutrition and Dietetics) estas la plej granda usona organizo de fakuloj pri dieto kaj nutrado, kun preskaŭ 72.000 membroj.
Proksimume 72% el la membroj de ĉi tiu asocio estas registritaj kiel dietistoj kaj ĉirkaŭ 2% estas registritaj kiel teknikaj dietistoj. La ceteraj membroj de la Akademio pri Nutrado kaj Dietiko inkluzivas esploristojn, edukistojn, studentojn, dietajn profesiulojn en la klinikaj kaj komunumaj kampoj, fakuloj, spertuloj kaj administrantoj de servoj.
La Akademio pri Nutrado kaj Dietiko estis fondita kiel Usona Dietika Asocio en 1917 en Klevlando, Ohio, fare de grupo de virinoj gviditaj de Lenna F. Cooper kaj la unua prezidanto de la asocio, Lulu C. Graves, kiuj dediĉis sin helpi la Registaron ŝpari manĝaĵojn kaj plibonigi publikan sanon dum la Unua Mondmilito. En januaro 2012 ĝi ŝanĝis sian nomon al la nuna.
Montecreto
Montecreto estas komunumo kun 13.572 loĝantoj en Provinco de Modena en regiono Emilio-Romanjo, en Italio.
Pafita renesanco
La esprimo pafita renesanco (розстріляне відродження) kutimas priskribi la generacion de ukrainaj verkistoj kaj artistoj de 1920-aj jaroj kaj fruaj 1930-aj jaroj kiuj loĝis en Ukraina Soveta Socialisma Respubliko kaj estis efektivigitaj aŭ subpremitaj fare de la totalisma registaro de Stalin. La esprimo estis unue proponita fare de pola publicisto Jerzy Giedroyc en lia letero al ukraina literaturesploristo Yuriy Lavrinenko kiu poste utiligis ĝin kiel titolon por la kolekto de la plej bonaj literaturaj verkoj de tiu generacio.
Fono
La falo de la Rusa Imperio post la Unua Mondmilito, la rezulta forigo de la imperia cenzuro, la kreado de sendependa ukraina ŝtato (eĉ se por mallongega tempo), kaj la relativa malsevereco de la soveta registaro en la 1920-aj jaroj ĉiu kaŭzis mirigan renesancon de literatura kaj kultura agado en Ukrainio. Dudekopo de novaj verkistoj kaj poetoj ekaperis kaj formis dekduojn da literaturaj grupoj kiuj ŝanĝis la vizaĝon de la ukraina literaturo. Tiuj procezoj estis apogitaj per politiko de nativigo (en Ukrainio ĝi estis nomita Ukraniigo), Nova Ekonomia Politiko (ŝtatkapitalismo) kaj elimino de analfabeteco.
Literatura procezo
Verkistoj plejparte estis plifirmigitaj en literaturaj organizoj kun malsamaj stiloj aŭ pozicioj. La periodo inter 1925 kaj 1928 estis karakterizita per "literaturdiskuto" sur la iniciato de Mikola Ĥvilovij. Objekto de la diskuto estis manieroj de evoluo por nova ukraina soveta literaturo kaj rolo de verkisto en socio. Ĥvilovij kaj liaj partneroj apogis orientiĝon direkte al okcidenteŭropa kulturo anstataŭe de la rusa, ili malaprobis "ruĝan grafomanion" (kvankam ili ne malaprobis komunismon kiel politikan ideologion).
Wieści Polskie
'''Wieści Polskie. Półtygodnik Uchodźctwa Polskiego''' (Sciigoj de Pollando. Duonsemajnrevuo de Pola Rifuĝintaro) – pola revuo aperanta en Hungario en Budapeŝto en la jaroj 1939–1944.
La unua numero aperis la 2-an de novembro 1939, la lasta – la 24-an de marto 1944. Komence la revuo subiĝis al diplomatiejo de Pola Respubliko en Budapeŝto, kaj post ĝia likvido januare 1941 – senpere al la pola ekzila registaro en Londono. Ĝi ankaŭ atingis aliajn polajn centrojn eksterlande. Ĝi publikigis informojn el vivo de poloj diaspore kaj beletron. Kun la revuo kunlaboris polaj ĵurnalistoj restantaj en Hungario kaj verkistoj, kiel Stanisław Vincenz, Kazimiera Iłłakowiczówna, Lew Kaltenbergh, Tadeusz Fangrat, Adam Bahdaj.
Pli gravaj komunikoj
1939
1940
1941
Gustav Fechner
En 1834 li estis nomumita profesoro pri fiziko en Leipzig. sed en 1839, li eksuferis pro okulmalsano dum studis la fenomenojn de koloro kaj vida percepto, kaj, post granda sufero, rezignis pri la posteno. Poste, rekuperinta, li revenis al la studado de la menso kaj ĝiaj rilatoj kun la korpo, farante publikajn prelegojn pri la temoj traktitaj en liaj libroj. Kuŝante surlite Fechner havis rigardon al la rilato inter mensaj sensacioj kaj materiaj sensacioj. Tiu rigardo montriĝis grava en la disvolvigo de psikologio ĉar de tiam estas kvanta rilato inter la mensa kaj la fizika mondoj.
Fechner publikigis artikolojn pri kemio kaj fiziko, kaj tradukis kemiajn verkojn de Jean-Baptiste Biot kaj de Louis Jacques Thénard el la franca. Diferenca sed esenca flanko de lia karaktero estas vidata en liaj poemoj kaj humoraj pecoj, kiel Vergleichende Anatomie der Engel (1825), verkita sub la pseŭdonimo "Dr. Mises."
En 1838, li studis la ankoraŭ misteran perceptan iluzion de tio kio estas nomita la Fechner-a kolorefiko, laŭ kiu koloroj estas vidataj laŭ mova modelo de blanko kaj nigro.
Friedrich Paulsen estis la plej granda el la lernantoj de Gustav Theodor Fechner, al kies doktrino de tutpsikismo li donis grandan elstarecon per sia Einleitung in die Philosophie (1892; 7a eld., 1900). Li iris tamen konsiderinde trans Fechner en klopodo fari epistemologian priskribon de la sciaro pri psikofiziko.
Noor Inayat Khan
Noor-un-Nisa Inayat Khan (naskiĝis la 2-an de januaro 1914 en Moskvo, mortis la 13-an de septembro 1944 en koncentrejo Dachau) – barata verkistino, dum la dua mondmilito spionino de Special Operations Executive (SOE), en 1943 transportita al okupata Francio. Ŝi servis en franca rezistado kiel radiotelegrafistino. Malkonspirita kaj arestita de germanoj estis pafekzekutita en koncentrejo Dachau. Postmorte distingita per George Cross.
Biografio
Post germana invado al Francio en 1940 ŝi kune kun la familio fuĝis al Britio. La 19-an de novembro 1940 eniris al Women's Auxiliary Air Force, kie instruiĝis kiel radiooperatoro. En 1942 estis varbita fare de SOE, edukiĝis pri specialaj operacoj kaj la 16-an de junio 1943 estis, kiel la unua virino-radiotelegrafistino, translokigita al Francio. Ŝi ricevis pseŭdonomon „Madeleine”. Baldaŭ, post ŝia alveno al Parizo la rezisto-grupo, kun kiu ŝi kunlaboris, estis parte malkonspirita, kaj multaj batalantoj estis arestitaj. Malgraŭ tio ŝi forĵetis proponon forlasi Parizon kaj restis sur la posteno. Kiel unusola aktiva radiooperatorino certigis al Résistance ligitecon kun Londono. Oktobre 1943 estis perfidita kaj arestita de gestapo.
Enketata en la ĉefa sidejo de Sicherheitsdienst en Parizo, dufoje provis fuĝi. Dum la eketado estis torturata. Poste kadre de la agado Nacht und Nebel (Nokto kaj nebulo) transportita al Nazia Germanio, al malliberejo en Pforzheim, kie dum preskaŭ dek monatoj restis en nehomaj kondiĉoj, kun ligitaj manoj kaj piedoj, batita kaj verŝajne seksperfortata. La 11-an de septembro 1944 kune kun tri agentinoj de SOE estis transportita al koncentrejo en Dachau kaj du tagojn poste pafmortigita. Ŝia korpo estis kremaciigita.
Postmorte distingita per George Cross, la plej alta brita civila distingo atribuata pro kazoj de aparta kuraĝo. Distingita ankaŭ per la Ordeno de la Brita Imperio kaj la franca Croix de Guerre. Novembre 2012 Princess Royal malkovris en Londono ŝian buston, faritan de Karen Newman.
Torrecillas de la Tiesa
Torrecillas de la Tiesa estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto “torre”, turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Torrecillanos. La censita populacio en 2009 estis de 1.179 loĝantoj.
Situo
Torrecillas de la Tiesa estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, je altitudo de 510 m; je 69 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 110 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed la plej proksima urbo estas Trujillo. La areo de ties teritorio estas de 140 km².
Distancoj en km el Torrecillas de la Tiesa al:
Historio
Oni trovis en la ĉirkaŭaĵoj restaĵojn de la epoko antaŭromia. Meze de la 16a jarcento familiano de Francisco Pizarro nome Diego Pizarro aĉetis la lokon al municipo de Trujillo. Meze de la 18a jarcento la vilaĝano reaĉetis la rajtojn kaj sendependiĝis.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (ĉefe ŝafoj kaj porko), sed ankaŭ komerco kaj konstruado. Estas du industrioj: de konservado de agrikulturaj ekologiaj produktoj kaj tekstila.
Eksteraj ligiloj
(En la hispana)
Solon Irving Bailey
Post lernado en la Universitato de Bostono, li dungiĝis en la Observatorio de la Universitato Harvard en 1887.
Kiam la observatorio ricevis la "Boyden Fonduson", donacita de Uriah A. Boyden, Bailey aktivis por la kreado de la "Boyden stacio" en Arekipo (Peruo), kaj sin komisiis pri ĝin inter 1892 kaj 1919. Li esti unu el la unuaj kiuj faris meteologiajn studojn en dezertaj kaj altaj regionoj de Peruo. La "Boyden Stacio" transloĝiĝis en 1927 en Sud-Afrikon, kie estis pli bonaj meteologiajn kondiĉoj, kaj prenis la nomon de Observatorio Boyden.
Solon Irving Bailey faris detalajn studojn de variantaj steloj en la globaj stelamasoj de la suda ĉielo; li malkovris la asteroidon 504 Cora la kaj, en 1903, mezuris la luman kurbon de 433 Eroso dum ĝia opozicio kun granda precizeco.
Li estis provizora direktoro de la Observatorio de la Universitato Harvard de 1919 ĝis 1921, inter la morto de Edward Charles Pickering kaj la enoficigo de Harlow Shapley.
502 Sigune
502 Sigune estas granda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Sigune" estas unu rolulo en romano de Friedrich Theodor Vischer.
Audacity
Audacity estas libera komputila son-redaktilo disponebla por Unikso/Linukso, Microsoft Windows kaj Mac OS. Ĝi estas disvastigata sub la permesilo Ĝenerala Publika Permesilo de GNU.
Audacity prilaboras datenaranĝojn WAV, FLAC, AIFF, AU, MIDI, MP3 (post krominstalo de biblioteko LAME) kaj OGG. Ĝi konservas WAV, FLAC, MP3 kaj OGG.
Provinco Kjustendil
La provinco Kjustendil (Област Кюстендил; vidu la artikolon oblasto) - situas en la okcidento de Bulgario, lime de Nord-Makedonio kaj Serbio. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 162 600 homoj, el kiuj pli-malpli 38 procentaĵoj vivas en la administra centro Kjustendil. La provinco kovras areon de 3 084 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 9 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo KH. Parto de la provinco estas la historia Rila-monaĥejo, Monda Heredaĵo de Unesko.
NGC 31
NGC 31 (aliaj indikoj — PGC 751, ESO 149-20, AM 0007-571) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laborec
Laborec (Laborc)  estas slovaka rivero, dekstra alfluanto de Latorica en Slovakio. Ĝi elfontas en Karpatoj en parto Malaltaj Beskidoj. Akvonivela indikilo: Krásny Brod. Maksimuma trafluo ĉe alfluo (fino de rivero) estas 457 m³/s kaj minimuma trafluo estas 0,49 m³/s.
Apudriveraj urboj: Medzilaborce, Humenné, Strážske, Michalovce.
Etila 2-metilbenzoato
Etila 2-metilbenzoato aŭ etila o-toluenato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Metilbenzoata acido kaj etanolo. Etila 2-metilbenzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 2-metilbenzoato prezentas 2-metilbenzoata acido grupon ligitan al etila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Dobroslavice
Dobroslavice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Opava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua informo pri la vilaĝo (Dobroslavicz) estas en dokumento pri divido de Opava princlando en 1377. Pli poste ĉi tie estis konstruita burgaro - la unua mencio estas el 1517, kiu estis en 1577 alikonstruita en duetaĝan kastelon en renesanca stilo. Al la kastelo kaj al la sinjorujo apartenis ampleksa bieno, muelejo kaj fiŝlago. Ekde la jaro 1424 ĝis komenco de la 16-a jarcento la senjorujon tenis Falklidoj el Čochendorf, pli poste ĝi apartenis iom post iom al familioj Tvorkidoj kaj Bruntalidoj el Vrbno pod Pradědem kaj ankaŭ al itala familio Gianninni. En la jaroj 1860-1945 lastaj posedantoj estis grafoj Wilczekidoj. La vilaĝo estis en aprilo 1945 dum la dua mondmilito dum Ostrava operaco tute pereigita. Por konstruado de novaj loĝejoj la civitanoj eluzis materialon el la detruita kastelo. En 1976-1991 Dobroslavice estis parto de urbo Hlučín kaj ekde 1992 ĝi estas denove memstara vilaĝo.
Union Interlinguiste de France
En 2007, la UIF estis instrumenta je akiro de rekonon de la Union Mundial pro Interlingua kiel internacia organizo.
La Grande Vadrouille
La Grande Vadrouille (La Granda Vagado) estas franca-brita filmo de Gérard Oury, aperinta en 1966.
Temo
En 1942, dum germana okupacio en Francio, la aviadilo de kvin britaj aviadistoj estas paf-faligita super Parizo. Ties pasaĝeroj elsaltas per paraŝuto. La unua, Sir Reginald, alteriĝas en zoo-parko de Vincennes, la dua, Peter Cunningham, sur flug-eŝafodo de farbisto, Augustin Bouvet kaj la lasta, Alan Mac Intosh en Operejo Garnier, ĉe akra orkestrestro, Stanislas Lefort. Ambaŭ francoj devas kaŝi la aviadistojn antaŭ ol akompani ilin ĝis libera zono por ke ili estu resenditaj al Unuiĝinta Reĝlando. Postsekvataj de Germanoj, interalie de Majoro Achbach, la fuĝantoj travivos multnombrajn peripetiojn dum sia vojaĝo al Burgonjo.
Videoteko
Ekzistas DVD de la filmo.
Ekskremento
Ekskremento estas iu ajn el la substancoj forkondukitaj el la organismo (fekaĵo, urino, ŝvito, galo, ktp ); plejofte fekaĵo. (malpuraĵo, rekremento, feĉo).
El la Notlibro de Praktika Esperantisto
El la Notlibro de Praktika Esperantisto estas 130-paĝa libro originale esperantlingve verkita de K. R. C. Sturmer. Ĝi aperis ĉe la budapeŝta eldonenejo Literatura Mondo en la jaro 1934
Fekaĵo
Fekaĵo (neologisme merdo) estas ekskremento de nedigesteblaj nutraĵoj, kiujn homoj aŭ aliaj bestoj eligas tra la anuso eksteren el la korpo. Por fekontaj homoj, en la plej multaj landoj, ekzistas apartaj ĉambroj nomataj necesejoj. Bestaj ekskrementoj, precipe de bovinoj, estas ofte uzataj kiel sterko aŭ grasumo.
Fekaĵo povas esti densa aŭ maldensa. Se fekaĵo estas densa kaj malfacile fekebla, ni parolas pri konstipo, se ĝi estas maldensa, ni parolas pri lakso aŭ diareo.
Unikodo havas kodpunkton por simbolo de fekaĵo, U+1F4A9 «»: 💩 (bildo ekzistas ekzemple en la tiparo «Symbola»).
Gyula Szarka
Gyula Szarka naskiĝis en 1962 en Šaľa.
Izeropilgrimado
Ekde 1920 (escepte de la militaj jaroj 1940-45) en la flandra urbo Diksmuide oni okazigas Izeropilgrimadon, IJzerbedevaart en la nederlanda. La nomo devenas de la rivero Izero.
Tiun ĉi eventon oni organizas rememore al la batalpereintaj flandraj soldatoj de la Unua mondmilito. Per la organizado de pilgrimado ĉiujara la organizantoj volas vivteni la mesaĝon de la flandraj naciistoj dum la milito. Flandroj estis diskriminaciataj, ĉar ili estis devigitaj paroli la francan. 80% de belgaj la soldatoj je la paflinio estis flandroj. Ili ne havis ŝancon je pli alta posteno, ĉar ofte temis pri homoj kiuj ne aŭ apenaŭ regis la francan.
La originala mesaĝo de la pilgrimado estis Ne plu milito, Memregado kaj Dia paco. Poste tiu ĉi tradukiĝis de la organizanta komitato al Paco, Libereco kaj Toleremo.
Ekde la konstruo de la Izeroturo en 1928 kaj ĝia definitiva inaŭguro je la 24a de aŭgusto 1930, tiu ĉi tombeja monumento iĝis la kolektejo por la pilgrimadoj. La Izeropilgrimadoj kreskis dum la du mondmilitoj, interalie pro la aktiveco de Clemens De Landtsheer ĝis la plej grava manifestacio de la kultura kaj politika Flandra Movado.
Dum la Dua mondmilito la pilgrimadoj estis daŭrigitaj kiel eventoj sen amasoj, sed kun diskonigo de paroladoj pere de radio., sed la germana okupanto ĝin misuzis. Pluraj flamingantoj aktive kunlaboris kun la okupanto, kaj tio kolerigis multajn aliajn. Tuj post la milito, en 1946 la Izeroturo eĉ estis eksplodigita de nekonatoj.
Ekde 1946 la Izeropilgrimado estis reorganizita sub la nomo Jeugdbedevaart voor Eerherstel [Junulara Pilgimado por la Rebonigo de la Honoro]. Tio ĉi estis la ĝermo por la postaj plenvaloraj pilgrimadoj.
Ekde la 80aj jaroj de la pasinta jarmilo ekstremistoj misuzis la pilgrimadon por inviti neonaziojn al Diksmuide. Dum jaroj la organiza komitato batalis por ke tiuj ne sukcesu doni malbonan nomon al la evento.
La organiza komitato sub gvidado de Paul Daels kaj Lionel Vandenberghe provis allogi pli larĝan publikon organizante alispecajn aktivecojn en la spirito de Paco, Libera Flandrio kaj Toleremo. Al ekstremistoj tio tute ne plaĉis kaj en 1996 estis serioza konflikto. Ekde la jaro 2003 la ekstremistoj organizas propran renkontiĝon, la Izerogardado, ĉe la monumento de la fratoj Van Raemdonck.
Koncernante la estonteco de Flandrio, la komitato ekde 2004 malkaŝe pledas por Flandrio kiel sendependa membroŝtato de la Eŭropa Unio. Ekde 2000 la komitato malfermas la movadon por flandroj kun eksterlanda deveno.
Jean Baptiste Perrin
Jean Baptiste PERRIN (naskiĝis la 30-an de septembro 1870 en Lille, Francio; mortis la 17-an de aprilo 1942 en Novjorko, Usono) estis franca fizikisto, kemiisto kaj politikisto. Li ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1926. Studinto de École Normale Supérieure, li estis instruisto (1898) kaj poste iĝis profesoro (1910) pri kemio kaj fiziko en la Fakultato pri sciencoj de Parizo, kie li instruis dum 40 jaroj.
Por sia unua scienca esplorado, Jean Perrin entreprenis solvi la enigmon de la naturo de katodaj radioj kaj X-radioj. Ĉu ili estas lumo ĉu materio ? En 1895, li demonstris per konvinkaj eksperimentoj, ke la katodaj radioj konsistas el partikloj negative ŝargitaj. En 1896 li konstatis, ke la X-radioj agas kiel ultraviolaj radioj havante etan ondolongon, kaj li malkovris, ke ili jonigas gasajn molekulojn.
La plej fama ol siaj sciencaj esploradoj konsistis serion da eksperimentoj inter 1907 kaj 1909, por konfirmi la interpreton de Albert Einstein en 1905 pri la Braŭna molekula movo, kaj determini la konstanto de Avogadro. En 1913, Jean Perrin publicis la libron « La atomoj », en kiu li kolektis pri fizikaj kemiaj scioj kaj alskribis siajn malkovrojn. Tiu verko famigis lin internacie. Li ricevis la Nobel-premio pri fiziko en 1926 pro pruvi la atomhipotezon, ĉesante definitive la longan batalon pro la ekzistado de molekuloj.
Dum la unua mondmilito, Jean Perrin konceptis kaj fabrikis stereoakustik ilojn por lokalizi la malamikajn submarŝipojn kaj arteleriojn. Post la unua mondmilito, li zorgis pri scienca edukado kaj konsekvence skribis artikolojn por la studantoj kaj la publiko. Samtempe, li valorigis organizaĵojn pri la kulturo, la industrio kaj la scienca esploro, unue kiel politika konsilisto kaj poste, kiel ano de la registaro de la franca Popola Fronto. Speciale, li estis iu el la fondintoj de la Observatorio de Haute-Provence en 1936, la Palaco de Malkovro en 1937 kaj la Nacia centro pri scienca esploro (CNRS) en 1939.
Jean Perrin estis ano de la Akademio de Sciencoj de Francio, la Reĝa Societo de Londono, la Reĝa Akademio de Belgio kaj ankaŭ aliaj akademioj. Li estis Grand-oficiroj de la Honora Legio. Jean Perrin ekziliĝis volonte al NovJorko kaj mortis en 1942. Liaj cindroj, tiel same kiel lia amiko Paul Langevin, estis transportataj en la Panteono de Parizo en 1948. Ĉiujare Franca societo de fiziko rekompencas fizikiston per Jean-Perrin premio.
Infaneco kaj adoleskeco (1870-1891)
Jean Perrin naskiĝis la 30an de Septembro 1870 en Lillo kiam lia patro, la kapitano Jean Baptiste Perrin, estis vundata dum la Francuja-Prusuja milito kaj estis kaptata en Metz la 18an de Aŭgusto. Poste, la prusoj enprizonigis lin la 29an de Oktobro. Thérèse Lasalle, la patrino de Jean Perrin, naskiĝis en Boulogne-sur-mer, kie ŝiaj gepatroj estis nutraĵvendistoj. La patro de Jean, Jean Baptiste Perrin, naskiĝis en Saint Dié, kie lia familio laboris kiel kultivisto. Li komencis en la armeo kiel soldato, suboficiro iĝis kaj poste oficiro kun la rango de subleŭtenanto en 1854. Thérèse Lasalle kaj li geedziĝis en Boulogne la 11an de Julio 1857. Li iĝis leŭtenanto en 1860 kaj kapitano en 1867. Kiam lia kaptiteco en Germanio finiĝis, li revenis en Francion en aprilo 1871. Per la dekreto de la ministro pri Milito, li iĝis kavaliero de la Honora legio la 10an de Marto 1872. Li emeritiĝis en 1874 kaj transloĝiĝis kun sia familio en Lionon, kie li mortis en 1880, kiam li aĝis 59 jarojn. Lia filo, Jean, havis nur la aĝon de 10 jaroj.
Jean Perrin havis du fratinojn : Eugénie, naskita en 1858, kaj Marie-Rose, naskita en 1867. Eugénie ediziniĝis kun sia kuzino François Leprêtre, kuracisto en Liono, la 24an de Junio 1882. Marie Rose, instruisto, edziniĝis kun Gustave Bernard, instruisto, en la urbo Sourdun. Post la morto de ŝia edzo, ŝi reedziniĝis kun Pierre Frédéric la 25an de Novembro 1911.
Kiam ŝia edzo mortis, Thérèse Perrin-Lasalle ricevis monon nur per vidvin- pensio kaj rento de tabakobutiko. La enspenzoj de la familio estis malgrandaj. Jean estis stipendiulo de la Tria Respubliko de Francio. Li studis en la bazlernejo Saint-Rambert, renomita lernejo Jean Perrin en 1949, kaj en la mezlernejo Ampère. Li diplomiĝis pri la letera kaj scienca abituriento kaj iris al Parizo, kie li studis en la supera matematiko-klaso de la bazlernejo Janson-de-Sailly, preparante la konkursan ekzamenon de la altlernejo École Normale Supérieure. Li sukcesis kaj estis la dudeka de la konkurso, enirante tiel en la sciencan promocion. Tiam li militservis kiel soldato en la 36a infanteria regimento de la 3a de Novembro 1890 ĝis la 23a de Septembro 1891. Poste li ekzercis ses militajn periodojn, en kiuj li iĝis rezerva oficiro. La 1an de Oktobro 1909, li rangis kiel leŭtenanto en la rezerva milito.
Doktora disertaĵo, geedzeco kaj la unua instrua ofico
Jean studis en la Supera Normala Lernejo (ENS) inter 1981 kaj 1894. Samtempe li studis en la Sorbono, kie li ricevis du licenciojn pri matematiko kaj fiziko. Li sukcesis la konkurson de instruisto pri fiziko en 1984. Inter 1895 kaj 1898, li iĝis preparisto en fizika laboratorio kaj samtempe verkis sian doktaran disertaĵon, kiun la profesoro Jules Violle direktis. Li doktoriĝis, prezantante sian disertaĵon "Katodaj radioj kaj Röntgen-aj radioj. Eksperimentaj studadoj", en Junio 1897. Tiam, la Societo pri Fiziko de Londono atribuis al li la premion James Joule pro sia disertaĵo.
La 31an de Aŭgusto 1987, li edziĝis kun Henriette Duportal, fratino de unu el liaj amikoj en mezlernejo Janson-de-Sailly. Henriette havis abiturienta diplomo, kiu estis eksterordinara por virino dum tiu periodo. Ŝi estas filino de Henri Duportal, inĝeniero de Nacia lernejo pri pontoj kaj ŝoseoj, nepino de Armand Duportal kiu estis prefekto de Haute-Garonne. Ili havis du infanojn : Aline, naskita en 1899, kaj Francis, naskita en 1901. Aline edziniĝis kun la pentristo Charles Lapicque. Ili havis kvin infanojn, inter kiuj la poeto Georges Lapicque. Ŝi estis ilustristo sub la nomo Aline Lapicque-Perrin. Francis Perrin estis fizikisto, specialialisto pri la nuklea fisio, kaj komisaro de la Komisarejo pri Atoma Energio (CEA) inter 1951 kaj 1970. Li edziĝis kun Colette Auger, filino de Victor Auger kiu estis profesoro pri kemio en la Fakulto pri sciencoj de Parizo. Francis kaj Colette havis tri infanojn : Nils, David kaj Françoise.
En 1898, Jean Perrin kandidatis por la oficio de instruisto pri kemio kaj fiziko, en la Fakulto pri sciencoj de Parizo. Li konkuris kun Pierre Curie. Tamen li estis pli juna ol Pierre Curie, Perrin oficis favore pro siaj diplomoj pri instruisto kaj de la ENS. Ŝajnis ankaŭ determini la elekton, ke la kandidata raportanto de Jean, Henri Poincaré, estis pli influa ol la raportanto de Pierre, Gabriel Lippmann. De 1900 ĝis 1925, Jean instruis kiel profesoro en la ENS de Sèvres.
Dreyfus skandalo
En Januaro 1898, la franca verkisto Émile Zola publikigis, sur la unua paĝo de la ĵurnalo L'Aurore, la konatan leteron “J’accuse...!” (franclingve por Mi akuzas). Tiam komenciĝis la Dreyfus afero. Lucien Herr, bibliotekisto de la ENS, peticiis por fari denove la aferon. La peticio ricevis signaturojn de profesoroj, verkistoj, ĵurnalistoj, artistoj : estis la unua manifesto de homoj nomitaj la intelektulojn.
Dum tiu afero, Jean amikis kun samaj politikaj homoj, kiuj estis socialemaj kaj defendis Dreyfus. Liaj amikoj estis Émile Borel, Paul Langevin, Pierre kaj Marie Curie. Ĉiuj aktive subtenis por la Ligo de Homaj Rajtoj kaj partoprenis en la unuaj popolaj altlernejoj. La familioj Borel, Curie, Langevin kaj Perrin tre amike kuniĝis. La geedzoj Borel kaj la geedzoj Perrin multe helpis al Marie Curie, kiam Pierre Curie tragedie mortis en 1906 kaj poste, dum la Curie-Langevin afero en 1911.
Dum ilia granda amikeco, ili organizis vespermanĝojn, en kiuj partoprenis Paul Painlevé, Paul Adam, Charles Péguy, Léon Blum, Édouart Herriot. En 1906, tiuj intelektuloj motivigis Emile Borel por kreii la ĵurnalo La Revue du mois (franclingve por La Revuo de la monato), en kiu la readakciaj komitatanoj estis Jean Perrin, Paul Langevin, Aimé Cotton, Jacques Duclaux, Henri Mouton, Robert Lespieau kaj Louis-Jacques Simon. Ankaŭ Blum, Painlevé kaj Herriot skribis en ĝi. En 1907, la familioj Borel, Langevin kaj Curie kune decidis instrui siajn infanojn ekster la publika lernejo.
En la komenco de la 20a jarcento, tiuj sciencistoj fariĝis ferio grupo. Somere, Jean Perrin vizitadis la domon ke Louis Lapicque konstruis en Arcouest en 1902. Poste kaj apude, li vizitadis tiun de la historiisto Charles Seignobos. Tamen Jean Perrin luis modestan kaj senkomfortan domon, lia familio ĝuis la eksterordinara bela regiono de Arcouest. Plie, la amikeca etoso ĉe la universitata grupo rapide kunigis la familion de Jean kun la familioj Borel kaj Curie. Post la unua mondmilito, Jean Perrin konstruigis sian vilaon, Ti-Yann, kun la mono de la Nobel-premio. Li plezure gastigis siajn amikojn. Marie Curie ankaŭ konstruigis sian vilaon. Pro la multaj profesoroj de la Sorbono, kiuj vivis dum la ferio en Arcouest, ĵurnalistoj nomis ĝin "Sorbono Plaĝo". ligilo=https://eo.wikipedia.org/wiki/Dosiero:1911_Solvay_conference.jpg|350x350ra|eta| La partoprenantoj de la unua kongreso Solvay, en 1911 Starantoj (de maldekstre al dekstre) : [[Robert Goldschmidt, Max Planck, Heinrich Rubens, Arnold Sommerfeld, Frederick Lindemann, Maurice de Broglie, Martin Knudsen, Friedrich Hasenöhrl, Georges Hostelet, Édouard Herzen, James Jeans, Ernest Rutherford, Heike Kamerlingh Onnes, Albert Einstein, kaj Paul Langevin
Sidantoj (de maldekstre al dekstre) : Walther Nernst, Marcel Brillouin, Ernest Solvay, Hendrik Lorentz, Emil Warburg, Jean Perrin, Wilhelm Wien, Marie Curie kaj Henri Poincaré.]]
La atomoj
Inter 1907 kaj 1909, Jean Perrin publikis serion da artikloj pri la braŭna movado, kiujn li kolektis sub la titolo Braŭna movado kaj molekula realo en 1909. Tiu artikolo, tradukita rapide en la angla lingvo, famigis lin en Francio kaj en aliaj landoj. En 1910, Jean Perrin ricevis promocion de profesoro pri fiziko kaj kemio en la Sorbono. En 1911, li iĝis honora ano de la Instituto pri fiziko de la universitato de Berlino.