cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valiĥ-pino
Tiu orientalisa specio estas proksime parenca al butana pino (Pinus bhutanica), kaj ofte kunfuzita kun ĝi. Pasintece Valiĥ-pino ankaŭ estis nevalide nomata "Pinus griffithii" McClelland, "Pinus excelsa" Wall. kaj "Pinus chylla" Lodd. kiam ĝi estiĝis akirebla en la eŭropa komerco en 1836, naŭ jarojn post la unua enkonduko de semoj anglujen far Nathaniel Wallich.
Priskribo
La folioj ("pingloj") estas faske kvinope aranĝitaj kaj longas 12–18 cm. Ili estas notindaj por esti flekseblaj laŭlonge de sia longeco, kaj ofte gracie pendas. La strobiloj estas longaj kaj sveltaj, 16–32cm, flav-brunaj kiam maturaj, kun maldikaj skvamoj; la semoj longas 5–6 mm, kun flugilo de 2-30 mm.
Tipaj kreskadejoj estas montaraj deklivoj kaj antaŭ-glaĉeraj terenoj, sed ĝi ankaŭ konstituas praarbarojn ĉef-specie, aŭ miks-arbare kun himalaja cedro, betulo, piceo, kaj abio. Ĉe iuj lokoj ĝi atingas la arbolimon.
Uzado
La ligno estas modere dura, longdaŭra kaj alte rezina. Ĝi estas bona brulligno sed produktas pikantan rezinecan fumon. Ĝi estas komerca resurso de terebintino kiu estas pli altkvalita ol tiu de Roksburg-pino sed ne estas tiel facile produktita.
Ĝi ankaŭ estas populara arbo por plantado en parkoj kaj grandaj ĝardenoj, kreskigita por sia alloga foliaro kaj grandaj, dekoraj strobiloj. Ĝi estas aprezita por sia relative alta rezistemo kontraŭ aerpoluado, rezistante pli bone ol iuj aliaj koniferoj.
Mempomorfo
En kladistiko, Mempomorfo estas distinga anatomia karaktero, konata kiel deriva trajto (foresta en la lasta komuna praulo de la grupo), kio estas unika al difinita fina grupo. Tio estas, ĝi troviĝas nur en unu membro de klado, sed ne troviĝas en aliaj aŭ eĉ en ekstergrupa taksono, eĉ ne en tiuj plej proksime rilataj al la grupo (kiu povas estis specio, familio aŭ ĝenerale iu ajn klado). Ĝi povas esti tamen konsiderata apomorfo rilate al ununura taksono. Mempomorfo estas sinonimo de pli teknika termino "aŭtopomorfo" deriva el la grekaj vortoj αὐτός, aŭt = mem; ἀπό, apo = ekster; kaj μορφή, morfe = formo.
Berné
(jen france, bretone Berne) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Stockheim (Malsupra Frankonio)
Stockheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Danĝer-eliro
Danĝer-eliro aŭ  danĝer-elirejo estas eliro el konstruaĵo aŭ trafikilo, kiu estas uzata en danĝeraj situacioj. Ĝi estas esenca parto de fuĝvojo en kazo de incendio. Ĝi povas konsisti el ordinaraj elirejoj kaj la nombro de la elirejoj devas esti tiom, ke la homoj, kiuj ĝenerale troviĝas en konstruaĵo povas forlasi la konstruaĵon en kazo de danĝero sen paniko. La laŭleĝa larĝeco de la fuĝvojo devas esti 1,20 m po 200 personoj en multaj eŭropaj landoj.
Signigado
La danĝereliro devas esti signita per piktogramo super la pordo.Kombinita estas sekurlumigado. La danĝer-elrirejo devas estiatingebla ĉiam kaj aĵoj ne devas bari ĝin. La vojo al la danĝer-eliro (fuĝvojo) devas esti bone signita.
Malavantaĵo de piktohtsmoj estas, ke blinduloj kaj vidhandikapuloj ne povas vidi ĝin.
Pordoj kaj fermiloj
Depende de la tipo danĝer-elireja pordo nur havas pordoklinkon je la interna flanko. Gravas ke la pordo estu tiel konstruita, ke ĝi estas malfermebla nur en la direkto de la fuĝo. La pordo ja povas havi ŝloson, sed devas esti ebla, ke ĝi estas malfermebla de interne.
Por konstruaĵoj en kiuj troviĝas regule homoj kiuj ne konas la ejon, oni apliku la eŭronormon EN 1125 (ŝlosoj kaj ŝarniroj).
Kullaa
Kullaa estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Satakunta. Ĝi estis ligita al Ulvila en 2005. Kullaa situas en meza parto de Satakunta apud vojego inter Tampere kaj Pori. La loĝdenso estas malalta. Vilaĝoj de la eksa komunumo estas malgrandaj. La najbaraj komunumoj en fino de ekzisto de la komunumo estis Harjavalta, Kiikoinen, Kokemäki, Lavia, Nakkila, Noormarkku, Pori kaj Ulvila. Antaŭ la najbarkomunumoj estis ankaŭ Kampara komunumo de Pori kaj Kauvatsa. La plej grandaj lagoj estas Joutsijärvi kaj Palusjärvi. Kullaa situas sur akvodislimo. La administra centro de kom̩unum̩o Kullaa estis Kangas. Historia nomo de Kullaa estas Leviankangas. La altecaj varioj en Kullaa estas malgrandaj. En Kullaa estas kelkaj montetoj, kies plej altaj lokoj havas pli grandan supermaran altecon ol 90 m.
Tibor Rieger
Tibor Rieger [riger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rieger Tibor estas hungara skulptisto. Tibor Rieger naskiĝis la  en Gyálliget (apartenaĵo de Gyál).
Biografio
Tibor Rieger frekventis benediktanan gimnazion en Győr, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1966. Liaj plej gravaj instruistoj estis Pál Pátzay kaj Iván Szabó (skulptisto). Post la diplomo li kreis 2 jardekojn en Szentendre, poste en Óbuda. Li ricevis precipe memormedalojn, en 2018 premio Kossuth.
Perbromata acido
2HBrO4 → 2 HBrO3 + O2
Reakcioj
Br2O7 + H2O → 2 HBrO4
Goja-premio
La Goja-premioj (Premios Goya) estas la precipaj premioj pri kino en Hispanio.
Ilin atribuas la Akademio de Artoj kaj Sciencoj Kinaj de Hispanio (Academia de las Artes y las Ciencias Cinematográficas de España) kaj estis unuafoje organizitaj en la jaro 1987 en la 16-a de marto, en el teatrejo Lope de Vega en Madrido. Ekzistas nun 28 kategorioj, plus unu honora aljuĝita al homo pro ties tuta kariero.
La nomo devenas de la pentristo Francisco de Goya, kaj la premio estas bronza statuo kun la formo de ties kapo. La nuna statuo, ekde la dua okazo en 1988, estas de la skulptisto José Luis Fernández sed la unua estis de Miguel Ortiz Berrocal kaj similiĝis al la nuna kun klasika kamerao supre.
Listo de la premiaj kategorioj
Tiel estis la premioj dum la 27-a ceremonio en 2013. Tamen en historio de la okazo ne ĉiam estis same tiel. Ekde 1987 aperis novajn premiojn kiel ekzemple la premio pri la Plejbona produktora estraro aŭ pri la Plejbona animacia filmo kiu estis aldonita ekde 1990 sed malaperis poste kaj tiam revenis ripetiĝante. Aliaj premioj preciziĝis kiel la premio pri la Plejbona scenaro kiu duobliĝas en 1989 diferencigante originalajn kaj laŭigajn scenarojn. Ankaŭ titoloj riĉigas, tiel estis por la premio pri la muziko kiu devenis la rekompecon pro la Plejbona origanala muziko (1988). En 1989, aldonis la hararanĝon al la premio pri la ŝminko. La sekvanta jaro, kreis premion por helpi la novajn reĝisorojn kiel la novaj aktoroj havas iun ekde la malfino...
Ekzistas ankaŭ honora premio al homo pro ties tuta kariero. Tiu estas anoncita antaŭe, kaj dum la prezentado oni faras specialan omaĝon al tiu persono.
Premioj al la plej bonkvalita filmo
Jen la listo de la plej bonkvalitaj filmoj premiitaj en ĉiu jaro. La jaro de la listo celas la daton de la ceremonio de la premio, do normale la filmo estis finita en la tuj antaŭa jaro. Apude, la reĝisoro:
Premioj al la plej bona animacia filmo
Jen la listo de premioj al la plaj bona animacia filmo. La jaro estas tiu de la produktado (do, la premio estis aljuĝita la sekvan jaron). Apude la reĝisoro:
Geaktoroj premiitaj kaj Honora Premio
Jen tabelo kun la premioj al plej bonaj aktoroj (viraj kaj inaj; ĉefrolaj, neĉefrolaj kaj novulaj), kaj kun la Honora Premio de ĉiu jaro. Inter krampoj, la titolo de la filmo pro kiu persono estis premiita. Se aperas numero, temas pri la fojo kiun la koncerna aŭtoro ĝin ricevis.
Filmoj kun kvin ĉefaj premioj
Tri filmoj atingis en la sama jaro la premiojn al: plej bona filmo, reĝisoro, scenaro, vira aktoto kaj ina aktoro:
Vidu ankaŭ
Similaj premioj
Mūlamadhyamakakārikā
Mūlamadhyamakakārikā (Radikaj versoj en la Meza Vojo), mallongigita kiel MMK, estas la funda teksto de Madhjamaka skolo de Mahajana Budhisma filozofio. Ĝi estis komponita de la barata filozofo Nagarĝuno (proksimume ĉirkaŭ 150 n.e.).
La MMK faras uzadon de reduktaj argumentoj kiuj montras kiel ĉiuj fenomenoj (darmoj) estas malplenaj je svabhava (kio estis varie tradukitaj kiel esenco, mem-esto, aŭ esenca ekzistado). La MMK estas amplekse rigardita kiel unu el la plej influaj kaj amplekse studitaj tekstoj en la historio de Budhisma filozofio. La MMK havis gravan efikon sur la posta disvolvigo de Budhisma pensaro, speciale en Tibeta budhismo kaj en Orientazia Budhismo.
Cisko kaj Vinjo
Cisko kaj Vinjo estas la nomo de flandra serio de bildstrioj kreitaj de Willy Vandersteen [Ŭili VanderSTEN] kaj post ties morto realigitaj de sinsekve Paul Geerts [Pol Ĥerts] kaj Marc Verhaegen [Mark Verhaĥe] de Studio Vandersteen. Cisko kaj Vinjo ankaŭ estas la nomo de la du amikaj ĉefroluloj.En la originala lingvo Cisko kaj Vinjo nomiĝas Suske kaj Wiske [Eo: suske & ŭiske; IPA: syskə & wiskə]. Estas mallongigoj de Franciscus (Francisko) kaj Louise (Ludovika). La nomoj "Cisko" kaj "Vinjo" estas do kiel ili mallongigo. En la originalaj bildstrioj la longaj nomoj malofte estas uzataj kaj tiuokaze plej ofte sarkasme.
La 19-an de oktobro 2002 Cisko kaj Vinjo estis oficiale baptitaj en la urbodomo Tienen.
En Esperanto
Nur ekzistas unu albumo de Cisko kaj Vinjo en Esperanta traduko. La titolo de la unua verko estas "La brusela bubo", rakonto en sufiĉe facila Esperanto, amuza kaj agrabla por infanoj kaj por plenkreskuloj. Ĝin prizorgis la flandra Esperantoklubo de Tienen (Belgio) kunlabore kun tiu de Loveno. Distribuas ĝin Flandra Esperanto-Ligo.
En aliaj lingvoj
La aventuroj de la flandraj buboj Suske kaj Wiske estas konataj en ĉiuj kontinentoj. Ekster Flandrujo ili nomiĝas Bob et Babette, Dada & Beibei, Finn og Fiffi, Willy and Wanda, Anu ja Antti, Suske und Wiske, Bobi kai Lou, Bob e Bobette, Susuka te Wisuka. Ekzistas multaj aliaj formoj.
La bildstrioj de Cisko kaj Vinjo estas ofte tradukitaj. Ekzistas ankaŭ kelkaj albumoj en flandraj kaj nederlandaj regionaj lingvoj (frisa, groninga, drenta, twenta, limburga kaj brabanta).
Kalmthout
Por la urbo Kalmthout, Cisko kaj Vinjo estas veraj ambasadoroj. La iaman atelieron de Willy Vandersteen en Beauvoislaan 98 oni transformis al infana muzeo. Ĉe la stacidomo de Heide-Kalmthout oni eĉ konstruis Cisko-kaj-Vinjo-statuon. La komunumo Kalmthout ankaŭ eldonigis albumon de Cisko kaj Vinjo pri Kalmthout mem, "Het Rijmende Paard". La lasta deko da paĝoj prezentas la komunumon kaj ĝiajn eventojn.
Kineja filmo
En 2001 oni anoncis ke estis planoj por Cisko-kaj-Vinjo-filmo. Oni eksurbendigis dum la somero de la jaro 2003. De Duistere Diamant - la malhela diamanto - premieris je la 18a (BE) kaj la 19a (NL) de februaro 2004. La filmon reĝisoris Rudi Van Den Bossche. La ĉefroluloj estis:
Antal Beke
BEKE Antal estis hungara historiisto, kanoniko naskita la 19-an de januaro 1838 en Barót kaj mortinta la 9-an de majo 1913 en Gyulafehérvár,
Biografio
Antal Beke pristudis teologion kaj filozofion en Vieno, oni konsakris lin pastro en 1860. Li estis helppastro, poste inspektisto de pastroedukejo, respektive ĝia guvernanto, gvidanto de Biblioteko Batthyaneum. Ekde la 1-a de majo 1872 li estis kanoniko, notario kaj asesoro de episkopa sanktjuĝejo de Transsilvanujo.
Servistoj de Mario
La Servistoj de Mario (latine: Ordo Servorum Mariae, mallongigo: OSM) estas romkatolika ordeno.
Historio
Fondis en 1233 en Florenco sep komercistoj la ordenon de la Servistoj de Mario. En la festotago de la Tri reĝoj en 1234 komencis du el ili almozpetadi en la stratoj de Florenco. La ene de la ordeno "7 sanktaj patroj" nomitaj komercistoj starigis en la 1241-a jaro sian unuan monakejon. En 1249 ili ricevis la unuan aprobon fare de la papa legato por Toskanio.
Sankta Filippo Benizi konsideratas kiel dua fondinto, prilaborante la statutojn kaj fondante la virinan branĉon. Ekde 1299 ekzistis ordena provinco ankaŭ en Germanio. Papa konfirmo faritis fare de Benedikto la 11-a en 1304 per la buleo Dum levamus. Dum Reformacio nuligitis ĉiuj 17 germanaj abatejoj, sed samtempe komenciĝis ekfloro de la ordeno en Italujo. Tre konata ordenano tiutempe estis Paolo Sarpi.
En la 17-a jarcento la ordeno ekspansiis en Franclandon kaj Hispanujon. En 1613 refonditis monakejo en Germanlingvio, nome en Innsbruck. En 1639 fonditis monakejo en Vieno: tie unue estis nur simpla kapelo el ligno, sed jam en 1651 metitis la fundamenta ŝtono por la hodiaŭa kirko. Tamen la nuna monakejo grandparte konstruitis nur post la malsukcesa sieĝo de Vieno far la Turkoj (ĝis 1683). Disde Innsbruck fonditis ankoraŭ 26 aliaj monakejoj sur la teritorio de Danuba monarkio.
Reveno Germanlandon sukcesis en 1637 per la fondo de monakejo Kreuzberg proksime de Bonno, kaj en 1714 estiĝis abatejo en Rheinbach. Pro la Franca Revolucio la ordeno devis toleri malsukcesetojn kaj per la Sekularigo la ordeno perdis ĉiujn posedaĵojn en la lando.
Haltigis la duan ekmalfloron de la ordeno la generalprioro P. Albuin Patscheider kaj je la fino de la 19-a jarcento fariĝis novaj monakejfondoj kaj en Eŭropo kaj en Usono. Nova krizo estis pro al eksproprietigoj fare de la nazioj kaj komunistoj (en Hungario kaj Ĉeĥoslovakio).
En 1954 iĝis en Gelsenkirchen-Buer denove monakejfondo. Ekde 1952 apartenas al la Servistoj kaj la branĉo de la laikuloj (t.n. sekulara instituto - SSI). Hodiaŭ dediĉas sin la ordenanoj al la misia laboro. En Romo la ordeno establis sian propran altlernejon Marianum por teologistudoj. En la 2.2.2006 enkondukitis P. Gottfried M. Wolff kiel nova provincestro tirola kaj estro de la germana delegacio.
Memkompreno kaj orientiĝo de la ordeno
Tri aspektoj centras por la memdifino de la Servistoj: frateca komunumo, servo por la proksimulo, dediĉo al la Dipatrino. Komunaj preĝado, manĝado, agado kaj planado helpas ties realigon. Tiel substrekatas ankaŭ la ideoj komunecaj de la 7 ordenfondintaj patroj. Kiel ordeno almozanta ĉefa tasko estas prizorgo de la malriĉuloj. Sed la laboro de la ordeno ne specialiĝis pri certa kampo.
La altestimo de la Virgulino tre gravas por la Servistoj. Pri tio ekzistas speciala admono en la fina ĉapitro de la ordena regulo. Pro tio ankaŭ la teologistudoj en la ordena altlernejo en Romo treege flegas la mariologion.
La 7 fondintoj
Jenas la 7 patroj de la ordeno: Ili estis kanonigitaj fare de Leono la 12-a en 1888. Ilia festotago estas la 17-a de februaro.
NGC 5884
NGC 5884 estas duopa stelo en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
-1065
La jaro 1065 antaŭ nia erao estis normala jaro komenciĝanta vendrede laŭ la gregoria kalendaro. Ĝi apartenis al la 11-a jarcento antaŭ nia erao.
Fidelio
Fidelio estas la unusola opero de Ludwig van Beethoven. En la finversio la opero konsistas el du aktoj, en la praversio – sub la titolo „Leonore“ – el tri aktoj. La libreton verkis Joseph Sonnleithner, Stephan von Breuning kaj Georg Friedrich Treitschke; kiel modelo servis al ili la opero Léonore ou L'amour conjugal (1798; libreto: Jean Nicolas Bouilly, muziko: Pierre Gaveaux).
La unua prezentado de la unua versio de Fidelio okazis la 20-an de novembro 1805 en la Teatro ĉe la Vieno (dua versio, samloke: 29-an de marto 1806, finversio: 23-an de majo 1814, Teatro ĉe Karintia Portalo en Vieno).
Liberig-opero
La bazo por la opero de Beethoven estas mendo de Peter von Braun, kiu tiumomente estis intendanto de la Teatro ĉe la Vieno. La origina ideo de Beethoven estis, prilabori la libreton Vestas Feuer de Emanuel Schikaneder. Sed finfine li decidiĝis verki „savo- kaj liberig-operon“, operĝenro, kiu fine de la 18-a kaj komence de la 19-a jarcentoj treege sukcesis en Francujo. En ĝi Beethoven vidis la eblecon, esprimi la principojn direktitajn kontraŭ ĉia tiraneco de la politika libereco, de la justeco kaj de la frateco aŭ simple la savon de senkulpa heroo el plej grava mizero.
La libreto de Jean Nicolas Bouilly por la opero „Léonore ou L'amour conjugal“, sur kiu sin apogas „Fidelio“ de Beethoven, onidire baziĝas sur la historio de ia sinjorino de Tourraine, kiu transvestite kiel viro liberigas sian edzon el la mallibereco de la jakobenoj en Tours.
„Fidelio“ estis la unua operprezentado, kiam la Viena Ŝtata Operejo estis remalfermita la 5-an de novembro 1955. La Ŝtatoperejo estis bombdetruita marton de 1945, mallonge antaŭ la fino de la Dua Mondmilito. Post militfino oni tuj komencis rekonstrui la detruitan operejon. La remalfermo koincidis kun la foriro de la lastaj okuposoldatoj post pli ol dek jaroj de okupado fare de Usono, Britujo, Francujo kaj Sovetio kaj lige kun tio kun la sendependeco de Aŭstrujo la 26-an de oktobro 1955. La elekto do trafis konscie la „liberig-operon Fidelio“. Karl Böhm direktis la prezentadon.
Reinhold Schünzel
Reinhold Schünzel (naskiĝinta la 7-an de novembro 1888 en Hamburgo; mortinta la 11-an de septembro 1954 en Munkeno) estis germana aktoro kaj reĝisoro.
Vivo kaj verkaro
Post sia komercistay edukado li estis kromprofesie komence figuranto, pli malfrue aktoro sur scenejoj en Hamburgo, Berno kaj Berlino. Unuafoje li filmaktoris en 1916 sub Carl Froelich, kaj samjare lin malkovris Richard Oswald. Ekde tiam li estis per la rolo de kanajlo ero de la kerna ensemblo de Oswald el Anita Berber, Werner Krauß kaj Conrad Veidt. Kun Veidt li aktoris en 1919 en Anders als die Andern, en kiu li figuris kiel ĉantaĝisto de samseksema violonisto (ludata de Veidt). Ekde 1918 Schünzel ankaŭ mem reĝisoris.
En la dua duono de la 1920-aj jaroj ekestis aro da Schünzel-filmoj, epizodaj komedioj, en kiuj Schünzel ludis la ĉefrolon, mem produktis kaj transprenis la ĉefan reĝion. Ĉi tiuj majstraĵoj de la germana filmkomedio nur en la lastaj jaroj estis remalkovritaj kaj ree prezentataj dum la filmscienca kongreso kaj filmfestivalo samkiel je la Internacia Filmfestivalo de Karlovy Vary.
Per ekfloro de la sonfilmo la komika talento de la reĝisoro Schünzel pli bone ekbrilis, precipe je Viktor und Viktoria (1933), Die englische Heirat kaj Amphitryon – Aus den Wolken kommt das Glück  (1935), kiuj jam ekestis sub naziisma regado. En 1931 li prezentis en la filmaĵo Die 3-Groschen-Oper de Georg Wilhelm Pabst kiel policestro Tiger Brown. Post 1933 li rajtis verki nur kun specialpermeso de la nazioj, ĉar li validis laŭ la „nurenbergaj leĝoj“ kiel duonjudo. En la jaro 1937 li rifuĝis en Usonon. Tie li aktoris, ĉar liaj propraj reĝiaj verkoj nur malmulte sukcesis, je 1943 en Hangmen Also Die! de Fritz Lang kaj je 1946 en Notorious de Alfred Hitchcock.
Reinhold Schünzel verkis en 100 filmoj.
Honoradoj
En la jaro 1988 la hamburga centro por filmesploro CineGraph dediĉis okaze de lia 100-a datreveno la 1-a Internacian Filmhistorian Kongreson je Hamburgo al la verkaro de la reĝisoro kaj aktoro. Instigite per la el tio rezulta libropublikaĵo Hans-Christoph Blumenberg verkis en 1995 filman okupadon pri la biografio de Schünzel sub la titolo Beim nächsten Kuß knall ich ihn nieder!.
Ekde 2004 internacia ĵurio disdonas ĉiukaze je la malfermo de la Internacia Festivalo de la Germana Filma Hederaĵo Reinhold Schünzel-Premion kiel honorpremion por multjaraj meritoj pri zorgado, konservado kaj disvastigo de la germana filma heredaĵo.
Alberto Zaccheroni
Alberto Zaccheroni (n. ) estas itala futbalisto kaj trejnisto. De la 2010 ĝis 2014 li estis la trejnisto de la japana nacia teamo de futbalo.
Sendependecpartio (Islando)
La Sendependecpartio (is. Sjálfstæðisflokkurinn) estas politika partio en Islando. Ĝi estas la dekstra kaj burĝa partio de islanda politiko, kaj estas la plej granda (laŭ elektvoĉoj) politika partio en Islando ekde sia fondiĝo en 1929.
Ĝi havis kutime 35-40% de la voĉoj en parlamentelekto. Nur en 1987 ĝi havis malpli ol 30%, kiam Albert Guðmundsson ĵus forlasis la partion kaj fondis la Burĝpartion kiu ekhavis preskaŭ 11%. La tabelo montras la rezultojn de la Sendependecpartio dum parlamentelektoj.
Ĝi ekestis kiam unuiĝis la Konservativa Partio kaj la Liberala partio por kuniĝi kontraŭ la pli maldekstraj partioj, la Progrespartio kaj Popolpartio al kiuj apartenis la plejparto de la parlamento ekde 1927.
Partiestroj de la Sendependecpartio ĝis hodiaŭ estis:
Jón Þorláksson: 1929 - 1934
Ólafur Thors: 1934 - 1961
Bjarni Benediktsson: 1961 - 1970
Jóhann Hafstein: 1970 - 1973
Geir Hallgrímsson: 1973 - 1983
Þorsteinn Pálsson: 1983 - 1991
Davíð Oddsson: 1991 - 2005
Periș
Periș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
MX Linux
MX Linux ( aŭ MKs Linukso) estas Linuksa distribuaĵo bazita sur Debiano stabila kaj kiu uzas antiX elementojn, kun suplementan programaron kreitan de la MXa komunumo. La evoluado de MX Linux estas kunlaboraĵo inter la antiX kaj eks-MEPISaj komunumoj.
La nomo MX devenas de la M por MEPIS kaj la X de antiX.
MX Linux uzas Xfce kiel la ĉefan labortablon, sed ankaŭ KDE kaj Fluxbox disponeblas.
3-Tetradekanolo
3-Tetradekanolo aŭ C14H30O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la  3-tetradekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 3-Tetradekanolo estas unu el la 114 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C14H30O. 3-Tetradekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
MX Linux
Historio
MX Linux komencis kiel diskuto inter la membroj de la MEPIS komunumo en decembro 2013. Funkcitenistoj tiamaj de antiX aliĝis al la projekto, portantaj la EKD-an konstrui-sistemon kaj ankaŭ Live-USB/DVD teknologion. MX Linux estis komence prezentita kiel versio de antiX kaj poste ricevis ties propran DistroWatch paĝon kun la eldono de la unua publika beta-versio de MX-16.
Temmels
Temmels estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
-1064
La jaro 1064 antaŭ nia erao estis superjaro komenciĝanta dimanĉe laŭ la gregoria kalendaro. Ĝi apartenis al la 11-a jarcento antaŭ nia erao.
Anonima societo
En diversaj landoj
S.A. povas esti mallongigo de:
Ĝi estas ekvivalenta en funkcio al la koncepto de akcia kompanio:
Flavbeka albatroso
Etimologio
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro. La porspecia vorto chlororhynchos estas kunmetaĵo de du grekaj radikoj ĥloro kaj rinkos signife respektive "verda" aŭ "flavverda" kaj "nazo" por beko.
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
Aspekto
La Atlantika flavbeka albatroso averaĝe estas 81 cm longa. Ties averaĝa pezo estas de ĉirkaŭ 2,1 al 2,2 kg. Ties averaĝa enverguro estas de 1,8 al 2,10 m kaj ties longo ĝenerale estas de 71 al 86 cm. Ne estas seksa duformismo en tiu ĉi specio.
Ĝi estas tipa blankanigra talasarko kun griza kapo kaj granda okulomakulo, kaj ties nuko estas blanka. Ties beko estas nigra kun flava supra bordo kaj rozkolora pinto. Ĝi havas nigrecgrizajn dorson, voston kaj supraflugilojn, kaj ties subaj partoj estas hegemonie blankaj. Ties subflugiloj kaj unuarangaj montras mallarĝan nigran bordon. La irisoj estas nigraj kaj la kruroj helbluecgrizaj. La vosto estas mallonga kaj rondoforma.
La junulo estas simila al plenkreskulo sed kun blanka kapo kaj nigra beko. Ĝi povas esti diferencita el la Hindoceana pro ĝia pli malhela kapo. Relative al aliaj talasarkoj ĝi povas esti distingata pro ĝis plia malgrando (la flugiloj estas partikulare mallarĝaj) kaj la fajna nigra bordo de la subflugiloj. La Grizkapa albatroso havas similan grizan kapon sed pli etendajn kaj malpli difinitajn nigrajn markojn ĉirkaŭ la bordo de la subflugiloj. Ankaŭ la Salvina albatroso havas grizan kapon sed havas multe pli larĝajn flugilojn, palan bekon kaj eĉ pli mallarĝajn nigrajn bordojn en subflugiloj.
Kutimaro
Ili lerte fugas danke al siaj grandaj flugiloj. El surakve ili helpas sin per frapado de kruroj kontraŭakve por ekflugi se la vetero trankvilas. Ili vivas kutime an malferma maro. Ties vivodaŭro estas de ĝis 37 jaroj.
Reproduktado
Kiel ĉiuj albatrosoj ankaŭ tiuj estas koloniaj kaj monogamaj, sed malkutime ili konstruas siajn nestojn en arbustaroj aŭ inter arbofilikoj de la genro Blechnum. Kiel ĉiuj aliaj talasarkoj ili konstruas altajn nestojn el koto, torfo, plumoj, kaj vegetaĵaro por demeti sian ununuran ovon, kiu estas blanka kun malgrandaj ruĝecaj punktoj. Ili faras tion en septembro aŭ komence de oktobro, kaj la elnestiĝo okazas fine de marto al aprilo. Ili reproduktiĝas ĉiujare. La kovado kaj idozorgado estas respondeco de ambaŭ gepatroj laŭvice. Elnestiĝo okazos aprile aŭ maje.
Ili ne komencas reproduktiĝi ĝis estas 8 al 10jaraĝaj.
Teritorio
La Atlantika flavbeka albatroso nestumas en insuloj en meza Atlantiko, kiaj Tristan da Cunha (Insulo Inaccessible, Mezinsulo, Insulo Najtingalo, Insulo Stoltenhoff) kaj Insulo Gough. Mare ili teritorias tra la suda Atlantiko el Sudameriko al Afriko inter 15° S kaj 45° S. Sed oni vidis ilin en ĉiuj oceanoj de la Suda Hemisfero kaj foje eĉ norde de Ekvadoro. .
Konservado
La IUCN listis tiun specion kiel Endanĝerita, kun loĝa teritorio de 16,800,000 km² kaj reprodukta teritorio de nur 80 km². Ĉirkaŭkalkulo de 2001 malpliigas la populacion kaj montras kelkajn tendencojn. Insulo Gough havas 5,300 reproduktajn parojn, intre 16,000 kaj 30,000 reproduktaj paroj estas en Insulo Tristan da Cunha, 4,500 en Insulo Najtingalo, inter 100 kaj 200 paroj en Mezinsulo, 500 paroj en Insulo Stoltenhoff, kaj 1,100 en Insulo Inaccessible. Tio aldonas ĝis inter 27,500 kaj 41,600 parojn jare por la totalaj inter 55,000 kaj 83,200 plenkreskuloj. Tiu ĉirkaŭkalkulo de populacio estis farita en 1983, kaj estas neĝisdatigita. Tendencoj sugestas malpliiĝon de 50% dum 72 jaroj.
Plej danĝera minaco estas el multhokada fiŝkaptado, ekde kiam la kolektado de idoj kaj de plenkreskuloj estas malpermesita.
Oni faras klopodojn por helpi al konservado de tiu birdospecio, kiaj kalkulado de birdoj en Insulo Gough. Samcele Insulo Gough kaj Insulo Inaccessible estas naturrezervejoj, kaj Insulo Gough estas Mondhereda Loko. La populacio de Tristan da Cunha estas demalproksime kontrolita (monitorado) kaj kalkulita, kaj la Komitato de Sudorientatlantikaj Fiŝkaptejoj aprobis decidon por ke ĉiuj fiŝkaptaj ŝipoj uzu kontraŭalbatrosajn ilojn kaj lanĉu ilin nokte por ne allogi albatrosojn.
Puy-du-Lac
Puy-du-Lac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 453 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Puy-du-Lac situas oriente de Rochefort.
RATAN-600
RATAN-600 ( — РАдиоТелескоп Академии Наук, aŭ la Radioteleskopo de Akademio de Sciencoj) — estas la radioteleskopo de tipo de periskopo kun diametro de la ĉefa spegulo ~ 600 m!
Loko
De 4.5 km sude de la RATAN-600 estas situanta alia granda radioteleskopo — plenturnebla RTF-32 de la Radioastronomia observatorio Zelenĉuka.
Eksteraj ligiloj
Special Astrophysical Observatory of the Russian Academy of Science
-1063
La jaro 1063 antaŭ nia erao estis normala jaro komenciĝanta lunde laŭ la gregoria kalendaro. Ĝi apartenis al la 11-a jarcento antaŭ nia erao.
Richard Hooker
Richard Hooker (Marto 1554 – 3a Novembro 1600) estis angla anglikana pastro kaj influa teologo. Li estis unu el la plej gravaj anglaj teologoj de la 16a jarcento. Lia defendo de la rolo de elaĉetita racio informis la teologion de la 17a jarcento kaj poste havigis al multaj membroj de la Eklezio de Anglio tialaro kun teologia metodo kiu kombinis la postulojn de revelacio, racio kaj tradicio. Retrorigarde li estis prenita (kun Thomas Cranmer kaj John Jewel) kiel fondinto de anglikana teologia pensaro.
Montana VS
Montana estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2372 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Montana situas en la supra parto de la franclingva Suba Valezo, sur la norda flanko de la Valo de Rodano. Ĝi apartenas al la turisma regiono Crans-Montana. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Montana-Village, Montana-Vermala, Corin kaj Diogne.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,89 km², de kiuj 37,0% estas kovritaj de arbaro, 30,5% servas por agrikulturo kaj 28,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Montana limas en okcidento kaj nordo al Chermignon, en oriento al Randogne kaj en sudo al Sierre.
Trafiko
Tra Montana pasas la kantona ĉefvojo n-ro 210, kiu en ringoformo de Sierre kondukas tra la komunumoj kaj vilaĝoj de la regiono Crans-Montana. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 troviĝas rekte sude de la komunumo apud Sierre. Diversaj poŝtaŭtolinioj de Sierre kaj de Siono kondukas al Montana. De Montana-Vermala aertelfero al la monto Cry d'Er, de kie eblas atingi en vintro skie la skiregionon de la Plaine-Morte-Glaĉero.
Turismo
Montana-Vermala estas la centro de la turisma regiono Crans-Montana, kiu en somereo famas pro la golfo- kaj la tenisturniroj kaj en vintro pro diversaj skiĉampionadoj. En 1987 la mondaj skiĉampionadoj okazis en Montana.
Historio
La unua dokumenta mencio de Montana datiĝas el la jaro 1243 jam sub la aktuala nomo Montana. Ek de la 14-a jarcento Montano formis kune kun Diogne kaj Chermignon-d'en-Bas kvartalon de la Contrée de Lens en la Valeza Dekono Sierre. Poste ĝi apartenis al la grandkomunumo Lens. Ek de 1855 la civitanoj de Montana postulis sian sendependecon kiel komunumo, kiu celo realiĝis en la jaro 1905.
Stöckse
Stöckse estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Seiichi Miyake
Seiichi Miyake (1926–1982) estis japana inventisto. Li estas konata pro la tiel nomata "palpebla pavimo" (ankaŭ "Tenji ŝtonoj") por ne aŭ ne bone vidantaj homoj piedirantaj sur publikaj vojoj. Oni povas palpi la signojn per bastono aŭ per la piedoj; ankaŭ hundoj por blinduloj intertempe komprenas la signojn
La inventado de palpeblaj brikoj
En 1965 Seiichi Miyake uzis sian monon por krei palpeblajn pavim-ŝtonojn. Ili ekzistas en du ĉefaj tipoj, unu kun elstarantaj duonglobetoj, la alia kun palpeblaj paralelaj strioj. La cirkloj indikas danĝeron kaj la strioj informas, ke oni povas sekure antaŭeniri.
Du jarojn poste, la 18an de marto 1967, en la urbo Okajama (okcidenta Japanio) oni la unuan fojon instalis tiun ĉi inventaĵon por vide handikapitaj homoj.
Honorigo
La 18an de marto, 2019, Google Doodle honoris lin per bildo kun flavaj pavimŝtonoj kun punktoj kaj strioj.
Referencoj
<references group="" responsive="">
(14268) 2000 AK156
(14268) 2000 AK156 estas mezgranda malhela troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas "antaŭ" jupitero tiel laŭ ties ogbita movo. La objektoj tie orbitantaj estas anoj de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Abbadia San Salvatore
Abbadia San Salvatore estas komunumo de Italio.
Javier Aguirre
Javier Aguirre (n. ) estas meksika futbalisto. Li de 1983 ĝis 1992 membris en la meksika nacia teamo de futbalo.
La Peseta (metroo de Madrido)
La Peseta (peseto) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la samnoma avenuo, en distrikto Carabanchel. La stacio priservas la Programon de Urbaniza Agado de Carabanchel.
La stacio estis malfermita la.
Zafferana Etnea
Zafferana Etnea estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aci Sant'Antonio, Acireale, Adrano, Belpasso, Biancavilla, Bronte, Castiglione di Sicilia, Giarre, Maletto, Milo, Nicolosi, Pedara, Randazzo, Sant'Alfio, Santa Venerina, Trecastagni kaj Viagrande.
NGC 5885
NGC 5885 (aliaj indikoj — MCG -2-39-13, IRAS15123-0954, PGC 54429) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Iváncsics
János Iváncsics [jAnoŝ ivAnĉiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Iváncsics János estis hungara agronomo, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Ivancsics. János Iváncsics naskiĝis la en Petőháza, li mortis la  en Törökbálint.
Biografio
János Iváncsics maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1957, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Mosonmagyaróvár) en 1961. Post la diplomo li praktikadis en ŝtataj bienoj. Ekde 1963 li estis asistanto en la akademio (intertempe universitato), inter 1969–1979 lektoro, inter 1979–1990 docento, fine profesoro ĝis 2002. En tiu instrua periodo li doktoriĝis en Agroscienca Universitato de Gödöllő en 1967, kandidatiĝis en 1979, doktoriĝis en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis ankaŭ dekano (1994–1999) kaj rektoro en 2002. Li okupiĝis pri bredadoj. Li ricevis premiojn ekde 1975, la lasta jam postmorte en 2011. Li edziĝis en 1961, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1962-1967. Li estis entombigita en Mosonmagyaróvár.
Aleks Kerbel
Aleks KERBEL (1930-2017) estis sovetia, rusia esperanto-verkisto kaj tradukisto. Li naskiĝis en iama Sovetunio.
Unuajn 12 jarojn de sia kariero li okupiĝis pri elektromekanikaj analogaj komputiloj, kaj poste, ĝis la emeritiĝo, li laboris en diversaj organizaĵoj kiel konstrukciisto. En 1966 li konatiĝis kun Esperanto.
Ankaŭ post la enmigro en Israelon en 1975 li daŭrigis sian agadon etendante ĝin sur la literaturan kampon. Aleks verkis la tri-rerakontan lernolibron por iu ajn lingvulo Esperanto per 501 vortoj kaj ankaŭ de vid-sonan verkon Kantanta kantareto.
Krom tio li elrusigis du humurajn romanojn de Ilja Ilf kaj Evgenij Petrov (Dek du seĝoj kaj Ora bovido), du sciencfikciajn romanojn de la fratoj Strugackij (Aĉaj cignoj, Aĵoj animvorantaj), verkon de Zamenhof, per kiu li prezentis al la leganta publiko sian kreaĵon: lingvon Esperanto (“Lingvo internacia”), kaj 20 noveloj kaj noveletoj.
Fakdelegito pri stenografio (1982- 2015), li iĝis delegito de Hajfa ĝis sia forpaso.
Endormiĝo de la Dipatrino
La Endormiĝo de la sanktega Dipatrino estas en la orienta kristanismo dekduopa festo rememore pri la mirakla forpaso de la Dipatrino, transirinta de dormostato en sia kuŝejo al forpaso, ĉirkaŭite de la mirakle kunvenintaj apostoloj, sen suferi la turmenton de morto. La festo estas celebrata je la 15-a de aŭgusto. En la romkatolika eklezio ĝi kunfandiĝis kun la Ĉielenpreno de la Dipatrino.
Oriento kaj Okcidento
En la romkatolika eklezio, la Ĉielenpreno de Maria estas dogmo ekde 1950. Eĉ se la dogmo ne mencias eksplicite la forpason de la Virgulino, la majoritata tradicio kredas ke la Virgulino forpasis sed tuj poste estis resurektita kaj portita en la ĉielon, korpe kaj anime. En la ortodoksa kristanismo ankaŭ estas akceptata iom simila kredo (sed ne dogmo) pri la ĉielenpreno de la Dipatrino post releviĝo el la tombo, kiun la apostoloj malkovris post tri tagoj.
(18273) 3140 T-3
(18273) 3140 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Vittoria
Vittoria (sicililingve Vittoria) estas komunumo de Italio en la provinco de Ragusa kaj post Ragusa mem ĝi estas la plej popolita komunumo de la provinco. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acate, Chiaramonte Gulfi, Comiso kaj Ragusa.
István Dénes
DÉNES István [de:neŝ]estis rumanuja hungara geologo, grotesploristo. Li naskiĝis la 7-an de septembro 1954 en Ocland kaj mortis la 1-a de novembro 2005en Baraolt.
Vittoria
Vittoria estas la plej juna urbo en la provinco kaj ĝi prezentas modernan planatan strukturon, kun larĝaj kaj rektaj stratoj.
István Dénes
Biografio
István Dénes jam kiel mezlernejano li estis ano ekde de 1971 de amatora grotesplorista rondo "Ursus Speleus" (Groturso). En decembro 1996 oni fondis en Baraolt unuiĝon naturdefendan kun nomo "Elveszett Világ" (Perdita Mondo), kies li estis prezidanto ekde 1999 ĝis sia morto.
Vittoria
Teritorio
Lia teritorio etendis sur la ebenaĵo de Vittoria, preteratentante la Markolo de Sicilio, nomita de la grekoj "Plaga mezopotamia Sicula", bremsita de la du riveroj Ippari kaj Dirillo. La urbo estis fondita en tre fekunda ebenaĵo konita kiel la distrikto "Boscopiano". Sude de la urbo disvolvas la "Riserva naturale del Pino d'Aleppo" (Naturrezervejo de la Halepa pino).
La marbordo laŭlonge la maro estas malalta kaj sabla kaj malofte artikulaciataj per rokoj. La plej alta punkto, kvankam nebone monta, estas Monto Calvo (250 metroj). Pri la administraj limoj, Vittoria situas inter la komunumoj de Acate kaj Ragusa, dum la deklivo limas la urbojn de Comiso kaj Chiaramonte Gulfi. Estas 27 km de Ragusa; 108 km de Siracusa; 131 km de Catania kaj 117 km de Caltanissetta. Al alteco de 168 metroj s.l.m. kaj ĝi havas areon de 181,31 km².
Klimato
La klimato estas mediteranea. Lia malalta alteco determinas la varmaj duonaj temperaturoj kompare al kiuj registras en la resto de la teritorio de la provinco de Ragusa. La averaĝa temperaturo malvarmaj registrado en januaro anstataŭe la plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Historio
En la valo de la rivero Ippari oni povas vidi postsignojn de prahistoriaj setlejoj el la bronzepoko. Ĉe la buŝo de la rivero kaj ĉirkaŭ la marbordo kuŝas la ruinoj de Kamarina, la greka urbo de dorikaj Siracusa kolonio datiĝas reen al la sesa jarcento aK.
La urbo estis oficiale fondita la 24an de aprilo 1607 fare de la Grafino Vittoria Colonna Henriquez-Cabrera. Ŝia edzo mortis Luigi III, Admiralo de Kastilio, Duko de Medina de Rioseco kaj Grafo de Modica, la Grafino trovis sin devi alfronti seriozajn ekonomiajn malfacilaĵojn rezultanta de la kostoj de reprezentado senpripense kiu Luigi III donis la cirkonstancoj de la geedziĝo de Filipo III, reĝo de Hispanio, kun Margherita de Aŭstrio en 1599.
Vittoria Colonna decidis peti la reĝo de Hispanio la donado de reĝa privilegio por la fondo de nova kolonio, kiu ebligis lin por plibonigi la sorton de la familio heredaĵo. La areo elektita estis tiu de Boscopiano (Arbaro Plata), kie interalie kelkaj familioj, kiel Carfì, jam vivanta en 1583 en Boscopiano distrikto kaj Serra Rovetto.
La peto estis akceptita, kaj la reĝa privilegio koncedita de Filipo III decembro 31, 1607 en Madrido, ordigis la rekonstruon de la malnova Kamarina, per la nomo de Vittoria, en honoro de ĝia fondinto. La vilaĝo estis kreita ĉirkaŭ la kastelo kaj la Patrino Eklezio; Post la tertremo de 1693 ĝi estis vastigita kaj daŭras vastigi hodiaŭ. La urbo estis parto de, do ekde ĝia fondiĝo, ĝis la forigo de feŭdismo, en 1812, la Graflando de Modica, ĝis 1926. Vittoria registris konsiderindan ekonomian kaj demografian evoluon, altirante la loĝantaroj de proksimaj feriejoj. Tiam li restis sub la Medio Modica, subdivido de nov-provinco de Siracusa, pasi fine al la provinco de Ragusa.
Simboloj
La emblemo aŭ simbolo de Vittoria estas aglo kun krono, kiu alportas en liaj garras standardon, sur kiu estas skribita "Vittoria pulchra civitas post Camerinam" (Vittoria bela urbo post Camarina). Sur la aglo brusto estas prezentita turo, simbolo de Henriquez Cabrera familio. Sekvante la sukcesan evoluon de la vinberejo en la deknaŭa jarcento, inter la aglo ungegoj aperis de abunda vinberoj, signifante la vino alvokiĝo de la urbo. Tiu blazono povas esti trovita en la baziliko de "San Giovanni Battista" kaj en la Teatro "Vittoria Colonna".
Monumentoj
Vittoria estas plena de atestoj de Arto Nouveau kaj Art Deco stilo, enkondukita de la granda arkitekto Ernesto Basile de Palermo. La palacoj kaj domoj de la art nouveau tie sobra kaj eleganta strukturoj kun superpendanta balkonoj, balustaroj de riĉuloj kaj rafinitaj dekoracio, portaloj dominita fare frisojn kun flora ĉeftemo, plibeligita kun speciala plasto-ornamaj maloftaj komponaĵa ekvilibro. En la koro de la historia centro de la urbo estas la kastelo "Colonna Henriquez", konstruita en marto 1607, bazita, unue, de la Distrikto de Modica, tiam malliberejo, fine hodiaŭ la "Museo cívico polivalente" (multiuso civita muzeo).
Proksime la publika ĝardeno, ni trovas la "Fontana del Garì" (Fontano de Garì), ankaŭ nomita" fonto Garibaldi. " Farita en 1822 fare de la kapucenaj Monaĥoj, kiel abrevadero por bestoj kaj poste ankaŭ por la civitanoj. Faritaj de Comiso ŝtono novklasika, per la volo de Rosario Cancellieri, en 1879, ĝi estis riĉigita de kvin kapoj de bronzo kaj fero fandita leonoj, el kiu fluas la acqua.↵In kvadrata "Ses Martiroj de la Libereco" ni trovas templon de cirkla formo nomita la "Kalvaria vojo", konstruita en 1859; ĝi gastigas kapelo ornamita kun freskoj kaj konsistas el ok kolumnoj ĉe la supro, kiu tenas cirkuli entablemento fermita de kupolo. Ĉiujare tie estas tenita la sankta funkcio de la Sankta Vendredo.
Lingvoj kaj dialektoj
Krom la itala oficiala lingvo, en Vittoria paroli la sicilia lingvo en lia varianto sudorienta "Metafonetica". La riĉeco de la sicilia influoj, apartenantaj al la latinida familio de lingvoj kaj arkivita en la ekstrema suda grupo, devenas la geografia loko de la insulo, kies centra rolo en la Mediteranea Maro kreis ĝin landon konkero de multaj popoloj gravite en la Mediteranea.
Fréda B. Kovács
Fréda B. KOVÁCS [kovaĉ], edzino de Balázs, rumania hungara/hungara verkistino. Ŝi naskiĝis en Beszterce la 6-an de junio 1900 kaj mortis en Klevlando la 7-an de decembro 1969.
József Hámori
József Hámori [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hámori József estis hungara biologo, ministro, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998), membro de Academia Europaea (1992).
József Hámori naskiĝis la  1932 en Fegyvernek kaj mortis la 1-an de majo 2021.
Biografio
József Hámori frekventis universitatojn en Szeged kaj Budapeŝto inter 1950-1955. Li komencis sian karieron en Universitato de Pécs, poste en anatomia instituto en Budapeŝto. Baldaŭe li instruis en universitato, dume li iĝis katedrestro (poste rektoro) en Pécs. Li estis gastoprofesoro en Usono. Li longe redaktis revuon Acta Biologica Hungarica. Inter 1998-1999 li estis ministro pri nacia kultura heredaĵo en Unua Kabineto Orbán. Li okupiĝis precipe pri nervoj. Li ricevis diversajn hungarajn premiojn inter 1972-2006, krome germanan premion en 2005.
Annot (stacidomo)
Annot estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en Annot, en departemento Alpes-de-Haute-Provence, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura, priservata de trajnoj de Chemins de fer de Provence.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nice - Digne.
-1062
La jaro 1062 antaŭ nia erao estis normala jaro komenciĝanta marde laŭ la gregoria kalendaro. Ĝi apartenis al la 11-a jarcento antaŭ nia erao.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Szekszárd
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Szekszárd:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
-1061
La jaro 1061 antaŭ nia erao estis normala jaro komenciĝanta merkrede laŭ la gregoria kalendaro. Ĝi apartenis al la 11-a jarcento antaŭ nia erao.
Carl von Hasenauer
Carl von HASENAUER (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  samloke) estis aŭstra arĥitekto de novbaroka stilo. Oni ofte kromnomis lin Makarto de arkitekturo.
Vivo
La unuan teknikan trejniĝon li ĝus ĉe Collegium Carolinum en Braunschweig antaŭ li frekventis la Akademion de Belartoj de Vieno sub docentado de Eduard van der Nüll kaj August Sicard von Sicardsburg. Poste li faris pli ampleksajn studvojaĝojn tra Supra Italujo, Franclando, Anglujo kaj Skotlando. Post kiam li gajnis en 1854 ĉe premion pri arkitekturo post aljuĝo fare de la vienaj akademianoj li sukcese ripetis tion dum la elmontrado Wiener Ausstellung en 1864.
Rilate al la konkurso pri la fasado de la katedralo de Florenco li gajnis la duan rangon, al de la Ŝtata Operejo de Vieno la trian. En 1866 li iĝis membro de la Viena akademio kaj en 1868, pro la en 1867 dum la Internacia ekspozicio en Parizo prezentitaj planoj honora membro de la Instituto de britaj arĥitektoj. Krom granda nombro da landaj domoj en la proksimeco de Vieno li kreis Aziendahof kun trairejo/bazaro de ĉe urbokerna Graben kaj aliajn loĝejojn kaj entreprenojn; krome la Lützow-palacon (unu el la plej belaj privataj domoj en Vieno) kaj la ejojn por la Internacia ekspozicio en 1873 en Vieno (planado; de ili konserviĝis la t.n. Rotondo). Lia ĉefa engaĝiĝo koncentriĝos pri la finfaro kaj la pligrandigo de la Kortegaj muzeoj laŭ propraj planoj kaj dezajnoj de Gottfried Semper kiel ankaŭ de Burgoteatrejo. Hasenauer ekster tio faris la planojn por la konstruo de nova Hofburgo: ĝin li prizorgis ĝis la konstruo de la unua etaĝo. Ofte li verkis per monumentaj kaj dekoraciaj formoj de renesanco. Ekde 1884 li docentis pri konstruarto ĉe la Viena akademio.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 860. (surrete)
Panĝaba lingvo
La panĝaba (en gurumukhi: ਪੰਜਾਬੀ, en shahamukhi پنجابی) estas hindeŭropa lingvo, kiun oni ĉefe parolas en regiono Panĝabio en Sudazio. Laŭ la popolnombrado en Pakistano (1998) kaj Barato (2001), pli ol 90 miliono da personoj parolas panĝaban kiel gepatra lingvo. Sekve, panĝaba estas la 11-a plej populara lingvo en la mondo.
Ekzistas du malsimilaj ortografioj por skribi la lingvon. La parolantoj de la lingvo en okcidenta Panĝabo uzas shahmukhi-ortografion. Aliflanke gurumukhi-ortografio estas populara en orienta Panĝabo. Oni agnoskas la lingvon en Barato; en barata Panĝabo kaj urbo Ĉandigaro, ĝi havas oficialan staton. Sed en Pakistano ĝi ne havas ian oficialan staton.
William Hyde Wollaston
William Hyde Wollaston (1766-1828) (n. en East Dereham, Norfolk, 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿, en la 6-a de aŭgusto 1766 - m. en Londono, 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿, en la 22-a de decembro 1766) estis angla kemiisto, fizikisto kaj fiziologa kuracisto, kiu malkovris la kemiajn elementojn Paladio kaj Rodio. Li famiĝis ankaŭ danke al sia speciala metodo en la procezo de la Plateno, transformante ĝian ercon en duktilan ingoton.
Panĝaba lingvo
Kiel ĉina, panĝaba estas tona lingvo. Tiu ĉi eco estas malofta por modernaj hindeŭropaj lingvoj.