cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
23411 Bayanova
23411 Bayanova estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Esperanto - Lingvo Arta
EoLA-10, (Ivanovo, 1998)
EoLA-10 pasis en Ivanovo en 1998. Ĝi estis festivalo, omaĝita al la memoro de Jelena Lebedeva. La aranĝo kunvenigis preskaŭ 200 personojn, i.a. alilandanojn. Unuafoje al Rusio venis JoMo, post longaj forestoj revenis al EoLA kelkaj rusiaj E-artistoj. Antaŭ la festivalo en Ivanovo okazis publika arta programo, kiun partoprenis speciale invitita ruslingva barda grupo "Belaja Gvardija". La festivalo estis senprecedence sponzorita: kelkaj simpatiantaj firmaoj senpage disponigis por ĝi komputilojn, printilojn, aŭtojn, pagis iujn fakturojn, eĉ la kolora faldfolio-invitilo estis senpage presita en Finnlando de neesperantista firmao. Ĉeforganizis Andrej Ananjin.
23411 Bayanova
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rumana-rusa sovetunia kantistino Alla Nikolajevna Bajanova (cirile Алла Николаевна Баянова, 1914 — 2011), kiu interpretis rusiajn kantojn kaj romantikaĵojn, aŭtorino de muziko por multenombraj romantikaĵoj. Ŝi ricevis la titolojn de Honora Artistino de Rusio (1993) kaj Popola Artistino de Rusio (1999).
Esperanto - Lingvo Arta
Postaj EoLA-j
EoLA-11 (Kievo, 1999) okazis ekde la 5-a de marto ĝis la 9-a de marto. La festivalo allogis relative multajn eŭropanojn kaj malmultajn rusianojn, por kiuj la kostoj estis iom tro altaj.
EoLA-15 (Novosibirsko, 2003): partoprenis 53 personoj. Ĉeforganizis Katja Arbekova.
Antonio Tajani
Antonio TAJANI (naskiĝis en Romo) estas itala politikisto, kunfondinto de la partio Forza Italia. Elektita eŭropdeputito en 1994 post oficado kiel proparolanto de Silvio Berlusconi, li estis eŭropa komisionano pri transporto inter 2008 kaj 2014, kaj poste komisionano pri industrio kaj firmaoj kaj vic-prezidanto de la Eŭropa Komisiono. Li iĝis vic-prezidanto de la Eŭropa Parlamento en 2015 kaj ties prezidanto de 2017 ĝis 2019.
Esperanto - Lingvo Arta
Postaj EoLA-j
EoLA-16 (Volgogrado, 2004): denove kunlige kun REK. Kune kun la partoprenintoj de REK estis 73 personoj. La kvanto de konkursaĵoj estis ne granda, ĉefe scenaĵetoj. Ĉeforganizis Eduard Kolosov.
EoLA-17 (Jekaterinburg, 2005): kunlige kun REK. Partoprenis 105 personoj kune kun la partoprenintoj de REK. EoLA-organizintoj provis sekvi sperton de EoLA-14 kaj anoncis temon "Antikva Grekio". Prizorgis la festivalan programon anoj de junulara Esperanto-klubo el urbo Tjumeno.
EoLA-18 okazis en Jelec en 2006.
EoLA-19 okazis en Tiĥvin en 2007.
EoLA-20 okazis en Ĉeboksari en 2008.
Glatt (Rejno)
Glatt estas rivero en Kantono Zuriko kun longeco de 38,5 km (kun Greifensee, ties ĉefalfluanto Ustermer Aa kaj Chämtnerbach, kiu alfluas al Pfäffikersee, ĝia tuta longeco estas 67 km). Ĝi el fluas el la lago Greifensee kaj alfluas ĉe Rheinsfelden en Glattfelden al la Rejno. La rivero trafluas la distriktojn Uster, Zuriko, Dielsdorf kaj Bülach.
Homa influo
La plej granda parto de la rivero estas regulita kaj rektigita. La rivero trafluas la nordorientan parton de la urbo Zuriko kaj super ĝi pasas multnombraj strat- kaj fervojpontoj. Ĝis la jaro 2002 la rivero Glatt estis forte malpurigita por la rubakvo de la norda parto de la urbo Zuriko. En la jaro 2002 estis finkonstruita tunelo por la rubakvo al la moderna akvopurigejo en Limatvalo. Ek de tiam la akvo-kvalito de la rivero re-pliboniĝis.
Komunumoj ĉe la rivero
Jenaj komunumoj troviĝas ĉe la bordo de Glatt: Fällanden, Schwerzenbach, Dübendorf, Wallisellen, Zuriko, Rümlang, Oberglatt, Niederglatt, Höri, Hochfelden, Bülach kaj Glattfelden.
Gordola
Gordola estas komunumo de la Komunumaro Navegna kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 4384 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Gordola situas sur la Ebenaĵo de Magadino ĉe la orienta bordo de la rivero Verzasca inter la baraĵlago Lago de Vogorno en nordo kaj la Majora Lago en sudo, proksimume 8 kilometrojn oriente de la urbocentro de Locarno, al kies aglomeraĵola komunumo apartenas. En la ebenaĵo la komunumo aspektas urbece, dum la nordo, kiu etendiĝas al la Montoj de Motti estas grandparte kovrita de maronarbaro. La komunumo konsistas el la vilaĝo Gordola kun la kvartaloj kaj setlejoj Gaggiole, Gordemo, Monti di Motti, Rongia, Saleggi kaj Scalate
Sala Comacina
Sala Comacina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Colonno, Lezzeno, Ossuccio kaj Ponna.
Gordola
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gordola limas en nordo al Vogorno, en nordoriento al Cugnasco-Gerra, en oriento al la eksklavo Riazzino de la komunumo Lavertezzo, en sudoriento al la aerodroma eksklavo de Locarno, en sudo en unu punkto al la Majora Lago, en okcidento al Tenero-Contra, kaj en nordokcidento al Mergoscia.
Uifalău (Rădești)
Uifalău [ujfalau] (hungare: Szászújfalu, ekde 1910 Marosújfalu) estas kvartalo, iama vilaĝo en Rumanio, administre apartenanta al Rădești. kreita en 1911 per kunigo de Uifalău kaj Tâmpahaza. La vilaĝo estis fondita de saksaj setlintoj. De la 15-a jarcento ĝi estis loĝata de hungaroj kaj rumanoj.
Gordola
Historio
La unua dokumenta mencio de Gordola datiĝas el la jaro 1200 kiel Gordora. Dum mezepoko la loĝlokoj de Gordola situis sur la montetoj, dum la ebenaĵo estis ne loĝebla marĉolando. La Majora Lago etendiĝis ĝis al la mezepoka burgo, kiu malaperis en la 14-a jarcento. La kapitanoj de Locarno posedis feŭdajn rajtojn en Gordola. Gordola estis la ununura vilaĝo en la kamparo de Locarno, kies loĝantoj posedis la privilegion mem elekti sian pastron kaj elekti membron de la pastra konsilio. La preĝejo Sankta Antonio estis detruita en la jaro 1829 de inundo kaj poste rekonstruita.
Evoluo de la loĝantaro
Dum la mezepoko ĝis la fino de la 19-a jarcento Gordola estis malgranda kampara komunumo, kies loĝantaro modeste kreskis ĝis meze de la 19-a jarcento, tiam fine de la 19-a jarcento konsiderinde malkreskis. En la dua duono post la riverkorektoj de Verzasca kaj Tiĉino la komunuma loĝantaro tiam eksplodis nuntempe superas 4000.
Toso Inu
Toso-inu estas hundoraso devena el Tosa, Gubernio Koĉi, Japanio. Moderna reproduktado komencis en la jaro 1848. Ĝi estas granda kaj potenca hundo. La oreloj estas malgrandaj kaj maldikaj. La dorso estas rekta. Ĝia hararo estas mallonga, densa kaj malmola. La raso estas plej komuna en bruneca-ruĝa koloro. Laŭ parola tradicio estis hundorasa kruciĝo inter Ŝikoku-Ken kun okcidenta raso de dogo, San-Bernarda hundo kaj Danhundo.
1286
En la jaro 1286 post Kristo okazis, interalie:
Fjodor Rokotov
Fjodor Stepanoviĉ ROKOTOV (Фёдор Степанович Рокотов; naskiĝis en 1735 (?) en vilaĝo Voroncovo (nun parto de Moskvo), mortis la 24-an de decembro 1808 en Moskvo. Li estis eminenta rusa pentristo de la 18-a jarcento. Fjodor Rokotov estis naskita en familio de servutulo aparteninta al princo Repnin. Komenco de lia biografio estas obskura. Iuj fontoj mencias, ke li estis bastardo de la princo. Ŝajne pro tio ĉi ekzistas neniu aŭtentika portreto de la pentristo mem.
En 1755 Moskvon vizitis grafo Ivan Ŝuvalov, kiu serĉis talentajn knabojn, por ke tiuj povu studi la pentrarton en Sankt Peterburga Akademio de Belartoj. Li rimarkis la perfektajn pentraĵojn de Rokotov kaj rekomendis la junulon kiel taŭga studento. Liaj unuaj instruistoj pri la pentrarto estis franco Jean-Louis Tocqué kaj italo Pietro Antonio Rotari. En 1762 li estis nomumita lektoro de la Akademio kaj ekde 1765 Rokotov iĝis ĝia membro.
Pozicio de la pentristo grave plialtiĝis post apero de lia portreto de Ekaterina imperiestrino de Rusio, kiun li faris por ŝia inaŭguro en 1763. Ĝi tre plaĉis al la carino, kiu ordonis multe beni la akademianon. Tuj poste la tuta peterburga mondumo ekdeziris mendi siajn portretojn ĉe la moda pentristo. Danke al liaj pentraĵoj oni povas vidi multajn rusajn famulojn de tiama epoko.
Profesora laboro forprenis multajn fortojn kaj tempon de la pentristo, tial li decidis plu militservi kaj forlasis la Akademion. En 1781 Rokotov meritis la rangon de rotestro, kio rajtigis al li nobelecon.
Lastajn jarojn de sia vivo Rokotov sole loĝis en Moskvo, kie li multe laboris en la propra studio konserviĝanta ĝis nun. Li ne havis familion kaj gefilojn.
Ekde duono de 1790 jaroj li preskaŭ blindiĝis kaj grave kadukiĝis. De tiam aperis neniuj liaj pentraĵoj. Tial lian morton okazintan antaŭ Kristnasko de 1808 rimarkis fakte neniu. Liaj nevoj enterigis lin en tombejo de moskva Novo-Spasskij klostro. Poste lia tombo malaperis, sed nun oni intencas establi la monumenton omaĝe al la granda rusa pentristo. En Moskvo ekzistas Rokotov strato.
Prefiksoj en Esperanto
Prefikso (de la latina vorto praefixum, de praefixus, la neŭtra formo de pasinteca pasiva participo pri la verbo praefigere) estas afikso, kiu estas antaŭmetita al alia morfemo, kreante novan signifon. Analogie al tiu signifo iuj esperantistoj proponas la priskriban terminan alternativon antaŭafikso, kiu tamen ĝis nun ne kutimiĝis en la faka literaturo.
En Esperanto, la limo inter veraj kaj ŝajnaj prefiksoj estas nebula, ekzemple prepozicioj estas ofte prefiksece uzataj: "antaŭ+metita". Aliflanke ankaŭ la "veraj" prefiksoj povas memstari: ekse, praa.
Oficialaj prefiksoj en Esperanto
La oficialaj prefiksoj en Esperanto estas: bo-, ĉef-, dis-, ek-, eks-, ge-, mal-, mis-, pra-, re-. La prefikse uzata vorteto fi- laŭ la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko de Bertilo Wennergren komprenatas kiel oficiala interjekcio, nur pro lingva tradicio ankaŭ uzata "kvazaŭ prefikso".
bo-
La prefikso bo- havas signifon "parenceco pro geedziĝo".
bo- aperas precipe en la jenaj tri parencovortoj, kaj en la tri respondaj IN-vortoj:
ĉef-
La prefikso ĉef- havas signifon "la plej grava, la plej altranga". Ĝi montras, ke la posta afero estas la plej grava inter ĉiuj similaj aferoj:
dis-
La prefikso dis- havas signifon "for en malsamaj aŭ pluraj direktoj, malkunen". Ĝi estas uzata nur antaŭ agaj vortoj, kaj ĉiam montras manieron de la ago aŭ rezulton de la ago.
Ĉe vorto, kiu jam en si mem havas ian disigan signifon, dis- plifortigas tiun signifon:
Iafoje oni uzas dis- ĉe vorto kun signifo kuniga, kompaktiga, ferma k.s. dis- tiam forigas la kunigan signifon aldonante anstataŭe disigan signifon. dis- tiam funkcias same kiel mal-:
ek-
Komenco de daŭra aŭ momenta procezo:
eks-
La prefikso eks- havas signifon "iam antaŭe estinta, ne plu oficanta, ne plu tia". eks- estas uzata precipe ĉe profesioj kaj aliaj homaj roloj, sed iafoje ankaŭ ĉe alispecaj vortoj:
Ĉe besta vorto eks- havas la specialan signifon “kastrita”:
ge-
Per la prefikso ge- oni donas miksseksan signifon al vorto en pluralo.
ge- povas ankaŭ esti radiko en si mem: gea = rilata al pluraj seksoj; miksseksa.
Kun inaj radikoj oni kutime ne uzas la prefikson ge-.
mal-
mal- estas plej ofte uzata ĉe vortoj kun eca, kvalita, aŭ grada signifo:
mal- estas uzebla ankaŭ ĉe agaj, poziciaj, direktaj kaj aliaj abstraktaj vortoj:
mal- estas uzebla ankaŭ ĉe iaj vortoj kun konkreta signifo, por kiu ekzistas rekta kontraŭo:
mis-
La prefikso mis- havas signifon "erareco, malĝusteco, malboneco". Ĝi ĉiam montras manieron aŭ econ de tio, kio staras poste. La prefikso mis- estis oficialigita en 1929.
pra-
pra- montras, ke tio, kio staras poste estas tempe malproksima en pasinteco:
re-
La prefikso re- havas signifon "veni aŭ meti denove en la saman lokon kiel antaŭe; denove fari aŭ fariĝi tia kiel antaŭe; fari aŭ okazi ankoraŭ unu fojon en sama aŭ alia maniero". Ĝi estas uzata nur ĉe agaj vortoj, kaj ĉiam montras manieron de la ago:
Neoficialaj prefiksoj en Esperanto
afro-, anti-, arĥi-, aŭdio- (aŭ aŭdi-), aŭto-, bio-, des-, eko-, eŭro-, hiper-, infra-, ko-, kver-, makro-, meta-, mikro-, mini-, mono-, pre-, proto-, pseŭdo-, retro-, san-, semi-, stif-, tele-, termo-, ultra-, video-.
Rădești
Rădești [radeŝtj] estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Tomáš Xaverius Laštůvka
Tomáš Xaverius LAŠTŮVKA (legu TomAŝ Ksaverius LaŝtUvka) estis katolika pastro, predikanto kaj verkisto. Li naskiĝis la 6-an de marto de 1688 en Hlučín kaj mortis en la jaro 1747 en Brno.
Fininte la teologiajn studojn li agadis en kelkaj lokoj, ekde la jaro 1720 kiel paroĥestro en Radíkov kaj ekde la jaro 1726 kiel pastro kaj dekano kun titolo notario de apostola papa kurio en Uherské Hradiště, kie li ankaŭ mortis kaj kie li estas ankaŭ entombigita.
Nur kiam li estis mortinta, lia unusola origina ĉeĥa verko „La kvara artikolo de katolika kredo“ aperis en la jaro 1748 en Trnava presmaniere. „Li suferis sub Ponta Pilato, krucumita, li mortis kaj entombigita li estas“, kio estis malĝuste konsiderata kiel traduko de verko de la belga jezuito Wiliam Stanyhurst (1601 – 1663). Ke ne temas pri la traduko, tion konstatis J. Vašica, tamen eĉ ne per lia konstato estas klarigite, kial estas la nomo de Stanyhurst notita sur titola ĵurnalo de presaro en Trnava. Temas pri dekduparta ciklo de predikaĵoj, ĉiu kun sep predikaĵoj al ĉiuj ĵaŭdoj en fastotempo. Lia stilo eminentas per tipaj barokaj simboloj, en kio ajn ŝajnigantaj al Bohumil Hynek Bílovský, ekz. al inklino al satiro, en sento por detalo, en uzado de trivialaj esprimoj. Kulturhistoriisto ĉi tie trovos ankaŭ multon el karakterizeco de la tempo. Ĉi tie eminentas emfazo de Laštůvka al egaleco de ĉiuj homoj antaŭ Dio, li plendas mastrojn, ke ili toleras pro sia posedaĵprospero, por ke „privilegiitaj kanajloj ŝtelu kaj rabu homojn, gvidu militojn kaj murdu senkulpan popolon. Li plendas dekadencon de kristana regularo, malobeadon de jura sentado, anstataŭ kiu pliintensiĝas maljusteco permesanta subaĉetojn en juĝoj, uzuron, duelojn...“ Ĉi tie jam Laštůvka parolas kiel juristo kaj J. Vašica alskribas al Laštůvka ankaŭ aŭtorecon de la latina jura dosiero De iure et iustitia el la jaro 1713, kion Vašica mem motivigas per nenio kaj kio estas ĝis nun dokumentita per nenio. Sed la dosiero apartenas per sia enhavo kaj formo inter antaŭajn verkojn de la ĉeĥa baroko.
Laštůvka konsciis, ke lia misio estas inter malriĉuloj, kiuj prezentis ĉefan parton de lia aŭskultantaro, kaj tiel malbona socia posteno de la provinca popolo en la 1-a duono de la 18-a jarcento reflektiĝas ankaŭ en liaj predikaĵoj. La kvara artikolo de Laštůvka fariĝas tiel plastika bildo de mizero de la provinca servutula popolo kaj eĉ de parvenueco kaj orgojleco de superularo el kasteloj, kiel tiu ĉi bildo estas konata el popola kaj duonpopola kreado, kaj des pli multe ĝi estas rimarkinda en oficiala literaturo.
Bibliografio
La kvara parto de katolika kredo, Trnava 1748.
Crvena Crkva
Crvena Crkva, serbe Црвена Црква, germane Rothkirchen, hungare Vöröstemplom estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Bela Crkva (Serbio).
Situo
Crvena Crkva situas sur ebenaĵo.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1660. En 1717 oni trovis tie 44 domojn. Ekde 1773 ĝi apartenis al limgarda zono. Ekde 1873 la zono ĉesis kaj la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento). Post Traktato de Trianon Crvena Crkva apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Crvena Crkva 729 homoj, (685 serboj (94 %), 11 ciganoj, 6 kroatoj, 4 hungaroj kaj aliaj).
Preĝejo Sankta Sebastiano (Pécs)
Preĝejo de martiro Sankta Sebastiano estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Pécs, laŭ Placo Széchenyi (Pécs).
Historio
La preĝejo konstruiĝis en la 1720-aj jaroj. En 1795 flegista ordeno transprenis la preĝejon. Inter 1887-1891 la preĝejo estis trakonstruita, en 1908 la samo okazis en la interna parto.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan turon super la enirejo kaj unu navon. Super la enirejo estas videbla skulptaĵo pri Sankta Maria. Interne la flankaj altaroj estis skulptitaj el ligno. La ĉefa altaro prezentas martiron Sanktan Sebastianon. Oni supozas, ke sub la preĝejo estas nekonata kelo. Longe apartenis al la preĝejo ankaŭ abatejo kaj hospitalo. Antaŭ la preĝejo (kiel la foto prezentas) ornamputo situas.
Kermeso okazas en la 20-an de januaro.
Kuglo-naza kurbo
En matematiko, kuglo-naza kurbo estas algebra kurbo de grado 4 kun tri trafleksaj punktoj, donita per ekvacio
La kuglo-naza kurbo havas tri duopajn punktojn en la reela projekcia ebeno, je x=0, y=0; x=0, z=0 kaj y=0, z=0, kaj estas pro tio racionala kurbo de geometria genro nulo.
Se
Sale Marasino
Sale Marasino estas komunumo de Italio.
Kuglo-naza kurbo
do
estas la du branĉoj de la kuglo-naza kurbo apud (0, 0).
Glifosato
Glifosato (N-(phosphonométhyl)glycine, C3H8NO5P) estas totala senherbigilo, tio estas neselekta herbicido, antaŭe patente produktata nur de la firmao Monsanto ekde 1974, sub la marko Roundup. La patento falis en la publikan kampon en 2000, de tiam aliaj firmaoj produktas glifosaton.
Escorihuela
Geografio
Ĝi estas je 31 km nordoriente de Teruelo, provinca ĉefurbo. Ĝi estas iom oriente de Alfambra kaj nordokcidente de El Pobo, Neregula tereno ĉirkaŭas ĝin, iom oriente de la rivero Alfambra, sed en terenoj kiuj enfluas en la riveron. La loĝloko mem kuŝas je 1133 msm. ​
Glifosato
Glifosato sola ne tre efikas, ĉar ĝi ne adheras al la folioj kaj malfacile eniras ilin. Pro tio, oni aldonas aktivan surfacagenton, kiun oni suspektas esti la kaŭzo de la tokseco de senherbigiloj enhavantaj glifosaton.
Tordellego
Tordellego [tordeĜEgo] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Glifosato
Iuj specioj de plantoj komencis disvolvi reziston al glifosato, ekzemple Amaranto palma (Amaranthus palmeri , el la familio de amarantoj), kies tro rapida kresko devigas agrikulturistojn de la usona sudo forlasi siajn agrojn. La apero de tiu rezista planto estas konsiderata kiel vera minaco al agrikulturo laŭ la Universitato de Georgio.
Escorihuela
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Tordellego
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Tordellegano [tordeĝeGAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 54 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,61 loĝ/km².
AVNOJ
AVNOJ estas la mallongigo por Antifašističko vijeće narodnog oslobodjenja Jugoslavije, kio signifas: ''Kontraŭfaŝisma popolliberiga komitato de Jugoslavio.
Historio
Ĝi fondiĝis la 26-an/27-an de novembro 1942 en la Bosnio kaj Hercegovino urbo Bihać. Ĉe sia dua kunsido ĝi formis en la 29-a de novembro 1943 en Jajce la provizoran registaron sub la estrado de Josip Broz Tito kaj determinis Jugoslavion kiel federacion de ses respublikoj egalrajtaj.
Tordellego
Situo
Tordellego situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1246 m super marnivelo; je 172 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 33,47 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°43′16″N 1°40′13″Ok.
AVNOJ
La dekretoj de AVNOJ
La AVNOJ-dekretoj nr. 1 kaj 2 de la 21-a de novembro 1944 pritraktis la forpelon kaj senproprietigon sen perdokompensado de la jugoslaviaj etnaj germanoj. El ili la numero 1 restis nepublikigita, kontraŭe la 2-a publike konatigitis en la 6-a de februaro 1945. Grupoj de koncernitaj personaroj substrekadis iliajn laŭ interpopola juro maljustan karakteron, simile al la Dekretoj de Beneš en Ĉeĥoslovakio rasiste tuŝintaj germanojn kaj hungarojn.
Escorihuela
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado (ŝafoj) kaj rura turismo kaj aparte estis industrio de lavendo. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en El Pobo oni malaltiĝis ĝis nunaj 141 loĝantoj.
Tordellego
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 54, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tordellego, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Tordellego kie oni falis al la nunaj 54.
Glifosato
Kemiaj trajtoj
Glifosato estas malforta organika acido, simila al natura aminacido glicino, kiun kreas fosfonata grupo.
Tordellego
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Glifosato
Kemiaj trajtoj
Ĝia nomo estas kontraho de glicino kaj fosfonato.
23408 Beijingaoyun
23408 Beijingaoyun estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Somera Olimpiko 2008 en Pekino (pinjine : Běijīng Xiàjì Àolínpǐkè Yùndònghu, mallongigita en Běijīng Ào Yùn), kies moto estis "Unu Mondo, Unu Revo".
Speiroĥorio
Speiroĥorio estas botanika termino por la nekonscia disvastigo de plantoj kiel semakompananto. Tiu disvastigmeĥanismoj de planto estas kune kun la agoĥorio kaj eteloĥorio subformo de la hemeroĥorio.
Al la plantoj, kiuj uzas speiroĥorion apartenas ekzemple papaveto. Ĝi hejmiĝas origine en la mediteranea regiono, kies semoj intermiksiĝis kun kulturplantoj kaj tial papaveto disemiĝis en meza Eŭropo. Simila validas por la arĥeofito vera kamomilo, cejano, ordinara agrostemo kaj kampa ranunkolo.
Kelkaj aŭtoroj, ekzemple Lüttig, Kasten kaj Kowarik, kredas ke la speiroĥorio en la lastaj jaroj estas relative malofta afero, ĉar hodiaŭ semoj estas purigitaj antaŭ la dissemado. Sed tio ŝajne ne veras por ĉiu plantsemoj. En Aŭstralio oni trovis probleman invadan planton,la parazita planto Cuscuta campestris, kiu importiĝis kune kun semoj de baziliko. Ankaŭ Cyperus esculentus (grundmigdalo) aperas ekde 1970 en nederlandaj lampoj kiel kampa trudherbo. Supozeble ĝi disvastiĝas speiroĥorie en gladiolaj kampoj.
Largitzen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, en la antikva epoko Larga) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Katedralo de Santiago-de-Kompostelo
La Katedralo de Santiago-de-Kompostelo troviĝas en la urbo Santiago-de-Kompostelo, en la centro de la provinco Koruno, en Galegio (Hispanio). Ĝi gastigas, laŭ la tradicio, la tombejon de la apostolo de Jesuo, Jakobo, kio konvertis la templon en unu el la ĉefaj pilgrimejoj de Eŭropo dum la Mezepoko tra la konata Jakoba vojo, vojo kiu dekomence sekvis la laktan vojon komunikante Iberion kun la cetero de la kontinento. Tio estis decidiga por ke la hispaniaj mezepokaj regnoj estus partoprenintaj en la kulturaj movadoj de tiu epoko. Nuntempe ĝi daŭras kiel pilgrimcelo.
El arthistoria vidpunkto estas unu el la ĉefaj katedraloj de Hispanio kaj funkcias kiel spirita centro kaj de la regiono kaj de la lando, kies patrono estas Santiago kaj pro tio la katedrala fasado aperas en la moneroj de 0'01, 0'02 kaj 0'05 centonoj da hispaniaj eŭroj.
El arkitektura vidpunkto ĝi enhavas artaĵojn el tre diversaj epokoj kaj stiloj, inter kiuj elstaras la Portiko de la Gloro.
Legendo pri la la Kordovaj sonoriloj de la katedralo de Santiago-de-Kompostelo
En la jaro 997 Almanzoro decidis enmarŝi kun inmensa armeo en Santiago-de-Kompostelon. En tiu urbo troviĝis la plej grava sanktejo de la kristana kredo en la Ibera Duoninsulo, la tombo de la apostolo Jakvo, la tieaj pilgrimadoj el ĉiuj eŭropaj regionoj estis similaj al tiuj kiuj celis la urbon Mekkon por islamanoj. Ĉi tiu sanktulo krome, estis la inspiro de kristanaj soldatoj en iliaj bataloj kontraŭ la islamanoj. La armeo de Almanzoro eniris en Santiago-de-Kompostelo la 10-an de aŭgusto. La trupoj de Almanzoro disrabis ĉiujn juvelojn kaj arĝentaĵojn kiujn ili trovis en la ĉefa preĝejo, sed, la plej alt-valora milit-akiro estus io tre simpla: la sonoriloj de tiu preĝejo. Jam laŭlegende, Almanzoro deziris uzi tiujn sonorilojn kiel oleo-lampojn en la kordova moskeo, same li deŝiris la lignaĵojn de tiu preĝejo por esti uzataj poste, okaze de la pligrandigo de la moskeo de Kordovo. La soldatoj de Almanzoro poste revenis en Kordovon kun siaj akiroj.
La sonoriloj ŝajne utilis kiel oleo-lampoj en la kordova moskeo. Kiam la kastilia reĝo Ferdinando la 3-a konkeris Kordovon en la jaro 1236, la legenda historio rakontas, vere aŭ ne, ke la reĝo ordonis resendi la sonorilojn en Santiago-de-Kompostelon. Do, la tradicio diras, ke islamaj malliberigitoj transportis la sonorilojn en la novan preĝejon konstruitan por gardi la tombon de la apostolo Ĵakvo en la galega ĉefurbo. Estas necese diri, ke la historio kaj la artistoj troigis la aferon. Tiu unua preĝejo konstruita en Santiago-de-Kompostelo kaj poste detruita de Almanzoro, ne estis simila al la nuntempa impona katedralo. Male, temis pri malgranda baziliko, supozeble, do, ankaŭ la sonoriloj ne estus tre grandaj, ĉar en Kordovo ili utilis kiel simplaj olelampoj. Laŭdire temis pri 11 sonoriloj malgrandaj. La ceteraj sonoriloj ankaŭ prirabitaj de Almanzoro dum liaj milit-agadoj estis fanditaj kaj ankaŭ senditaj al Santiago-de-Kompostelo. Dum la rekonstruo de la katedralo de Santiago en la 16-a jarcento oni starigis novan turon, hodiaŭ konata kiel turo de la horloĝo aŭ turo Berenguela. Ĉi turo bezonis grandan sonorilon, tiel, oni fandis ĉiujn sonorilojn havigitajn el Kordovo por konstrui la “sonorilon Berenguela” pezanta 6.433 kilogramojn. Tiu jam granda sonorilo troviĝas nuntempe ĉe la klostro de la katedralo, ĉar nova sonorilo konstruita en Nederlando funkcias hodiaŭ en tiu turo.
Thomas Müller
Thomas MÜLLER (naskiĝis en Weilheim, do nun -aĝa) estas germana futbalisto. Li iĝis membro de la germana nacia teamo de futbalo post la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Interalie li en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la germana teamo atingis la trian pozicion kaj li li iĝis "golreĝo" de la turniro. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "13". Ekde 2002 li estas membro de la futbala klubo FC Bayern München, unue en ties junula teamo, ekde 2007 en la dua vira teamo kaj ekde 2008 en la unua teamo. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "13". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj la Futbala Mondpokalo 2014, en kiu la germana teamo atingis la ĉampionecon, li partoprenis per tiu ĉemiza numero, same en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kaj en la Futbala Mondpokalo 2018. Nur en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2021 li escepte havis la numeron "25", sed en la Futbala Mondpokalo 2022 denove la ĉemizan numeron "13".
Pianu de Sus
Pianu de Sus (hungare: Felsőpián, germane: Vallachisch-Pien de 1912) estas komunumo en Rumanio sude de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 2092 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1706. Ĝia unua mencio estas en 1488. Ĝi estiĝis en la norda parto de Pianu de Jos. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre apartenas al ĝi Pianu de Jos, Plaiuri, Purcăreţi, Strungari.
Ramseso la 3-a
Usimare Ramseso la 3-a (literumita ankaŭ Ramses kaj Rameses) estis la dua faraono de la 20a dinastio kaj estis konsiderata la lasta granda reĝo de la Nova Egipta Imperio kiu plenumis substancan aŭtoritaton super Egiptujo.
Ramseso la 3-a estis filo de Setnaĥte kaj de la reĝino Tij-Merenese. Li estis probable murdita de murdisto dum konspiro estrita de unu el liaj duarangaj edzinoj kaj ŝia plej juna filo.
Bildaro
<Gallery> File:Ramses III mummy head.png|Mumio de Ramseso la 3-a. File:KhonsuTemple-Karnak-Incredible.jpg|Fajne pentritaj reliefoj el la templo Ĥonsu de Ramseso la 3-a ĉe Karnak. File:Medinet Habu Ramses III. Tempel 02.JPG|Mortotemplo de Ramseso la 3-a ĉe Medinet Habu. File:SFEC-2010-MEDINET HABU-052.JPG|Pentrita plafono de Neĥbet ĉe la mortotemplo de Ramseso la 3-a ĉe Medinet Habu. </Gallery>
Alaine Polcz
POLCZ Alaine (polc) estis hungara psikologino, verkistino naskita en Kluĵo la 7-a de oktobro 1922 kaj mortinta en Budapest la 20-a de septembro 2007. Ŝi estis la edzino de verkisto Miklós Mészöly.
Lee Baxter
Lee Baxter (n. ) estas sveda futbalisto.
Alaine Polcz
Biografio
Alaine Polcz abiturientiĝis en sia naskiĝurbo kaj ŝi akiris diplomon de psikologio en ELTE. En 1959 ŝi doktoriĝis. Ŝi traktis plenkreskulojn kaj infanojn pro cerbmalsano laŭ art-kaj ludterapio, poste agoniantajn infanojn. Ŝi estis la prezidantino de Hungara Hospice Fondumo. Ŝiaj mortsciencaj kaj psikologiaj verkoj estas konsiderataj kiel manlibroj.
Lee Baxter
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe, Rangers, AIK, Malmö FF, Sheffield United, IFK Göteborg, Bodens BK, Landskrona BoIS kaj AGF.
Alaine Polcz
Memorigilo
En 2012 oni metis komunan memortabulon en Budapeŝto pri Miklós Mészöly kaj Alaine Polcz.
Duoninsulo Dhuibhne
La Duoninsulo Dhuibhne (Dingle Peninsula, Corca Dhuibhne, laŭ maljuna triba grupo) situas en Irlando, en la graflando Kerry, en la provinco  An Mhumhain .Ĝi havas sian anglan nomon de la loko  Dingle (An Daingean), kiu situas en la okcidento de la  50 km longa kaj vaŭ km larĝa duoninsulo.
Geologio kaj historio
La montara duoninsulo havas precipe en sia okcidenta parto multegaj pra- kaj fruhistoriaj monumentoj. Impona inter la vidindaĵoj estas la  Gallarus Oratory,  rustikala ŝajnvolbaĵa konstruaĵo el la frukristana tempo, kiu kiel la  kloŝanoj de  Fahan kaj la  Killelton Oratory estis konstruataj en la tekniko de  sekmasonaĵoj. Sed ankaŭ la Wedge tomboj (The Giants Table, Maumnahaltora kaj  Pŭicin an Chairn), ŝtonkusenoj (Knockane), Cup-and-Ring-markigadoj, Menhirj (Cloonsharragh kaj  Ballineetig), Ringforts, ŝtonvicoj (Ardamore) kaj Promontory fortikaĵoj (Caherconree, Dunbeg fortikaĵo, Dunmore) kaj krucplatoj (Knockane), Ogamo- (Ogamo-ŝtono de  Ballintaggart, The Priest's Stone) kaj Bullaun-ŝtonoj oni trovas ĉi tie. Plia grupo de frukrisanaj preĝejaj ruinoj (Kilmalkedar kaj unu el la Magharee-Inseloj). Reliktoj, kiel la Cloghane preĝejo, kaj la  Garfinny ponto kaj la  Pillar-ŝtonoj de Kilfountan kaj Reask, respektive la ruinoj de preĝejoj  (Kilvicadownig) kaj monaĥejoj (Raingiléis), malnovaj  burgoj  (Minard) videblas sur la duoninsulo. La haveno de Smerwick (norda buterhaveno) ricevis sian nomon de la  vikingoj, kiuj verŝajne havis ĉi tie setlejon.
Envolvado en al gaela mitologio
Sur la duoninsulo Dhuibhne surteriĝis laŭ la „Libro pri la landpreno de Irlando“ (Lebor Gabála Érenn) 2242 jaroj post la kreo de la mondo Cessair, nepino de Noah.
Pli poste Ith el Breganza en Hispanujo alvenis ĉi tie kaj estas mortigita. La Tuatha dé Danaan, la mistika fea popolo de la irlanda legendo malvenkis ĉe Slieve Mish (la fantomaj montoj) la batalon kontraŭ la milesioj aŭ kontraŭ la gaeloj, kiuj volis venĝi la morton de Ith. Du reĝinoj de la alvenintoj Scota kaj Fais (Fai aŭ Fas) mortis en batalo. La tombo de Fais (monteto, sur kiu staras la ruino de la eta preĝejo) troviĝas en Glenfash apud la Camp, Scota havas sian tombon la la mito en Glenaskagheen (Scota’s Glen).
La oriento, kie situas en alteco de 600 m la fortikaĵo Caherconree liegt, kiu verŝajne havas ligon kun Cú Rois kaj Cú Chulainn.
En la sudokcidento okazis laŭ la mito la batalo de Ventry, inter la  Fianna kaj Donn, la "reĝo de la mondo".
La norda marbordo estas la areon de Sankta Brandon (Brandon la marvojaĝanto). Ĉi tie troviĝas la 952 m Monto Brandon, alta tria plej alta monto de Irlando. La monto Brandon estis sanktejo de la kelta dio Lugh kaj ĉi tie oni festis la Lughnasadh (kelta festo de la komenco de la aŭtuno kaj rikolto).
Turismo
La duoninsulo Dhuibhne estas apud la Mórchuaird Chiarraí, kiu situas sue la sude sekvanta Iveragh-duoninsulo, la ĉefa turisma atrakcio de la sudokcidenta Irlando.
Mittelhausen (Allstedt)
Mittelhausen estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urba komunumo Allstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 apartenis al la antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. La 30-an de junio 2013 la loĝloko (kun la vilaĝo Einsdorf) havis 541 loĝantojn.
Placo Széchenyi (Pécs)
Placo Széchenyi [sEĉEnji] estas la plej granda kaj inpona placo de urbo Pécs.
Dum la mezepoko tie estis la bazarejo kun urbodomo kaj paroĥa preĝejo. La placo prenis nomon de Széchenyi en 1864, pli frue oni nomunis ĝin ĉefplaco, urba bazarejo aŭ forumo.
La placo havas kontaktojn kun 12 stratoj kaj situas sur milda deklivo. Iam ankaŭ tramo trafikis, nun nur aŭtobusoj. Nuntempe la placo donas lokon de diversaj urbaj aranĝaĵoj.
Vidindaĵoj
Centre iama turka moskeo, nun romkatolika Preĝejo de Kandela Festo (Pécs) situas. Pli frue katolika preĝejo estis tie, sed la turkoj konstruis el la ŝtonoj la nun videblan moskeon, kiu nun jam denove estas romkatolika preĝejo. Same centre estas videbla ekde 1956 skulptaĵo pri János Hunyadi. Origina kolono pri Sankta Triunuo estis farita inter 1710-1714 por memori pri pesto, sed oni faris pli novan en 1908.
En la suda parto de la placo ornamputo 4 metrojn alta trovis lokon. Malantaŭe etendiĝas romkatolika Preĝejo de Sankta Sebastiano (Pécs) el la 18-a jarcento. Alia impona konstruaĵo, la Urbodomo de Pécs konstruiĝis en 1897. Nepre menciindas Departementa domo (Pécs).
En la norda parto de la placo muzeo akceptas la vizitantojn. Imponaj konstruaĵoj de la placo estas la iama urbodomo, nun hotelo kaj la gimnazio.
Omar Sulejman
Omar Sulejman (arabe ‏عمر سليمان‎, naskiĝis, do nun -jara) estas egipta armeano kaj politikisto. La 29-an de januaro 2011 li estis nomumita vicprezidanto de Egiptio (antaŭe tiu pozicio ne estis uzita dum 20 jaroj), post kiam inter la 23-a de januaro 1993 kaj la 29-a de januaro 2011 li estis direktoro de la sekreta servo de Egptio kaj estis konsiderata unu el la tutmonde plej potencaj ĉefoj de spionaj organizaĵoj. Li naskiĝis en la egipta urbo Kina, kaj en 1954, en aĝo de 19 jaroj, translokiĝis al Kairo por membriĝi en la egiptia armeo kaj ties prestiĝa Militista Akademio. Armean edukon li interalie ricevis en Sovetunio, kaj kiel armeano li aktive partoprenis en la interna milito de Norda Jemeno (1962-1970), la Sestaga Milito (1967) kaj la Milito de Jom Kippur (1973).
Silikvo
Silikvo estas dufaka kapsulo, ĉefe de la brasikacoj kaj ankaŭ de aliaj specioj (kelidonio), estiĝanta el du fruktofolioj kaj havanta mezan muron sur kiu situas la semgrajnoj. (ekz. sinapo)
Omar Sulejman
Nur malmultajn tagojn post lia vicprezidantiĝo, la 4-an de februaro 2011 la novaĵagentejo Fox News sciigis, ke sekve de atenco kontraŭ li tiutage pereis 2 liaj korpogardistoj.
Klitoro
Klitoro estas parto de seksorganoj en femala korpo de mamuloj. Videbla parto similiganta butonon estas lokita en vulvo proksime de la ekstera kuniĝo de la malgrandaj vulvaj lipoj kaj grandaj vulvaj lipoj, super la vagina enirejo. Tasko de la klitoro estas elvoki seksan ekscitiĝon kaj orgasmon.
Evoluo
La virina klitoro estas evolue koincida kun la vira peniso, tio signifas, ke en embria stato ĝi devenas el la sama histo, kiu kreus penison. Startigilo por kreo de peniso anstataŭ klitoro estas la hormono testosterono.
La organo estas kreita el erektiĝemaj korpetoj, la histo riĉa je sangokapilaroj, certigantaj sangigon, riĉa je nervaj finoj. Tial ĝi tre bone taŭgas por seksa ekscitado.
Plimulto de la klitoro estas kovrita, la ekstera stimulo de la tuta klitoro povas gvidi al pli profundaj seksaj travivaĵoj. Unu klarigo de vagina orgasmo diras, ke orgasmo devenas el la ekstera stimulo de klitoro dum vagina kuniĝo aŭ penetro.
En la paso al seksa ekscitiĝo, la klitoro pligrandiĝas tiel, kiel la erektiĝemaj korpetoj pleniĝas per la sango. Senpere antaŭ la orgasmo la erektiĝo ankoraŭ pligrandiĝas.
Agnosko de ekzistado
Medicina literaturo agnoskis la ekzistadon de klitoro unuafoje en la 16-a jarcento. Renaldo Columbus prelegis pri kirurgio en Padovo en Italio kaj en la jaro 1559 li publikigis libron nomitan De re anatomica, en kiu li priskribis lokon de volupto de virino. Columbus skribis: "Ĉar neniu konas tiujn ĉi terlangojn kaj iliajn funkciojn, estas pemesite nomi la aferojn malkovritajn de mi, ili estu nomotaj amo aŭ ĝuigo de Venuso."
Sekvanto de Columbus en Padovo, Gabrielo Falloppio, kiu malkovris ovariojn, kontraŭis al tio, ke la unuaeco por malkovro de la klitoro apartenas al li.
Virina cirkumcido
La klitoro povas esti parte aŭ tute forigita per tia virina cirkumcido, nomata klitorektomio. Tiu ĉi temo estas problema, multe da landoj kaj kulturoj rifuzas tiun ĉi tradicion. Amnesty International taksas, ke ĉiujare oni faras pli ol 2 milionojn da virinaj klitorektomioj, plejparte en Afriko.
The Body Said No!
The Body Said No! ("Ne, diris la korpo !") estas brita filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Val Guest. The Body Said No! estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, The Body Said No! estas ambaŭ rigardebla kiel komedia filmo kaj krima filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Michael Rennie, Yolande Donlan kaj Hy Hazell.
La filmo havas entutan daŭron de 75 minutoj.
Dusekcita seslatera kahelaro
En geometrio, la dusekcita seslatera kahelaro estas kahelaro de 2-dimensia eŭklida ebeno. Ĝi estas egallatera seslatera kahelaro kun ĉiu seslatero dividita je 12 trianguloj de la centra punkto. Ankaŭ ĝi povas vidiĝi kiel dusekcita triangula kahelaro kun ĉiu originala triangulo dividita je 6 triangulojn.
Holger Badstuber
Holger BADSTUBER (naskiĝis en Memmingen, do nun -aĝa) estas germana futbalisto. Li iĝis membro de la germana nacia teamo de futbalo post la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Interalie li en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la germana teamo atingis la trian pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "14". Ekde 2006 li estas membro de la futbala klubo FC Bayern München, unue en ties junula teamo, ekde 2007 en la dua vira teamo kaj ekde 2009 en la unua teamo.
Dusekcita seslatera kahelaro
Ĝi estas markita kiel V4.6.12 ĉar ĉiu orta triangula edro havas tri specojn de verticoj: unu kun 4 trianguloj, unu kun 6 trianguloj, kaj unu kun 12 trianguloj. Ĝi estas la duala kahelaro de la granda rombo-tri-seslatera kahelaro kiu havas unu kvadraton, unu seslateron kaj unu dekdulateron je ĉiu vertico.
Rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
Ĉi tiu kahelaro estas rilatanta al pluredroj kaj kahelaroj de la hiperbola ebeno kun edraj konfiguroj V4.6.n.
Ĉi tiu grupo estas speciala je havo de ĉiuj paraj kvantoj de lateroj je vertico kaj formigo de dusekcantaj ebenoj tra la pluredroj kaj malfiniaj rektaj linioj tra la kahelaroj.
Frigyes Strobentz
Frigyes Strobentz [fridjeŝ ŝtrobenc (strobenc)], en germana lingvoareo Fritz Strobentz, laŭ hungarlingve kutima nomordo Strobentz Frigyes estis hungara pentristo, membro de Societo Szinyei Merse Pál (1922). Frigyes Strobentz naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando), li mortis la  en Munkeno (Germanio).
Biografio
Frigyes Strobentz studis en teknikuniversitato de Dresdeno (1874-1877), poste jam pentradon en belarta akademio en Düsseldorf, fine en simila akademio en Munkeno (1880-1882). Lia majstro estis Ludwig von Löfftz. Post siaj studoj li pentradis ĝismorte en Munkeno, tamen li ofte estis en Artista kolonio Dachau. En 1887 li studvojaĝis al Parizo. Liaj pentraĵoj ricevis premiojn en 1892 kaj 1906. Li ŝatis pentradi ĝenrojn, pejzaĝojn, portretojn.
Příseka
Příseka (Pschieseka) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. Ĝi situas sur la dekstra bordo de rivero Sázava.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1591.
Reinaldo Arenas
Reinaldo ARENAS (naskiĝis en Aguas Claras, Oriento, Kubo, la 16-an de julio 1943; mortis en Nov-Jorko, la 7-an de decembro 1990) estis kuba romanisto, dramisto kaj poeto, konata pro siaj magirealismaj verkoj kaj opono al la registaro de Fidel Castro.
(38066) 1999 FO19
(38066) 1999 FO19 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la far'de la teamo de la astronoma kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia orbito krucas tiun de Marso kun malgranda klinangulo; ĝia marsa MOID estas nur 0,0431657 AU, aŭ 6,457 milionoj da km.
Oberbachheim
Oberbachheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Lunpaŝado
Lunpaŝado, krom la ago de "paŝi sur la Luno" (kion faris la astronaŭtoj en la programo Apollo inter 1969 kaj 1972), estas nomo de rompdanca movo (angle moonwalk [MUNŭok]), "signatura" dancmovo de Michael Jackson. Ĉu Jackson mem inventis ĝin, pridiskutatas, sed ĉiukaze ĝi populariĝis kun li post lia unua spektaklo kun ĝi en 1983, kantante "Billie Jean". Nun la danco estas forte ligita al Jackson, kaj laŭdire ĝi estas eĉ protektata per kopirajto. Jackson en 1988 nomis sian biografion Moonwalker - "Lunpaŝanto". En tiu libro li asertas, ke li inventis lunpaŝadon dum kelkaj tagoj en sia hejmo.
La efiko
La ideo de lunpaŝado estas doni iluzion de dancanto antaŭenpaŝanta sed samtempe mistere moviĝanta malantaŭen. Tio aspektas kvazaŭ la dancanto kontraŭnature glitas malantaŭen eĉ se li devus antaŭeniĝi.
Kiel fari
Kiel jam dirite, dum ĝusta lunpaŝado la dancanto ŝajnas normale antaŭeniri. Tamen tio ne veras: Neniu piedo devas esti tute levata de la grundo. La efekton kreas la metado de onia tuta pezo sur la antaŭaĵon/fingrojn de unu piedo, dum la alia piedo metitas ebene surgrunden, antaŭ la levita piedo. La dancanto poste komencas glitigi sian piedon malantaŭen dum ŝi aŭ li ete levas kaj mallevas la alian piedon, kvazaŭ je "paŝdanco". Se ĝuste farite, aspektas kvazaŭ la levita piedo paŝus antaŭen kaj la ebena piedo aspektas esti surgrunde, "preteriranta" la levitan piedon. Jam farite la piedoj interŝanĝas rolojn kaj la dancanto faras novan paŝon. Kiam oni ĝuste ligas la paŝojn kun naturaj korpomovoj, la iluzio povas esti mirinda.
Eĉ se lunpaŝado povas soni facila, ĝi estas dancomovo nekredeble malfacile regebla, kaj eĉ kiam oni kapablas fari la ĝustajn movojn, oni ankoraŭ riskas malsukcesi pri la fajnaj movetoj, kiuj fakte donas la iluzian efekton. Ankaŭ la ŝuoj de la dancanto povas influi la rezulton. Kaj aldone al tio, lunpaŝado komence sentiĝas kiel tre kontraŭnatura movo, kaj ofte estas bezonataj pluraj monatoj por finlerni ĝin. Malgraŭ ĉio: Dancistoj, kiuj finlernis la movon, konstatis, ke oni vere sentas sin malantaŭengliti, kiam oni lunpaŝas.
Simão Rodrigues de Azevedo
Simão Rodrigues de Azevedo (1510-1579) (naskiĝis en Vouzela, 1510 - mortis en Lisbono, en la 15-a de julio 1579) estis portugala jezuito, kunfondinto de la Societo de Jesuo kaj konfesanto de la heredprinco Dom "Johano Manuel, Princo de Portugalio" (1537-1554).
Li estis kunorganizinto de la Societo de Jesuo, religia ordeno fondita en la 15-a de aŭgusto 1534 de studenta grupo el la Universitato de Parizo, agnoskita de papa buleo en la 27-a de septembro 1540. Nuntempe li estas konata de sia misia kaj eduka laboro.
Biografio
Ĉar la reĝo Johano la 3-a bezonis je sacerdotoj por sendi al Hindio, en 1540, Simão Rodrigues kaj Francisko Ksaviero iras al Portugalio. Ĉi-lasta iras al la Oriento kaj Rodrigues restas en Portugalio por la organizado de la societo. En 1541, li fondis la Kolegion de Sankta Antono el Lisbono, kaj en 1542 la kolegion de Koimbro. En 1546, li fariĝis provincialo kaj tiele Portugalio iĝas la unua Provinco de la Societo,ĉar Romo ne estis konsiderata Provinco, sed ĝenerala kurio. Kiam la filo de Johano la 3-a estas 9-jara, la reĝo lin prenas kiel konfesanto de sia filo.
Árpád Berczik (biologo)
Árpád Berczik [bercik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berczik Árpád estas hungara hidrobiologo, zoologo, ekologo, altlerneja instruisto, membro de Hungara Scienca Akademio (koresponda en 1982, ordinara en 1990).
Árpád Berczik naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Berczik maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1951. Post la diplomo li instruis jaron en gimnazio en Székesfehérvár, poste li aliĝis al la universitata esplora grupo. Li ricevis la instruan rangon docento en 1974, li profesoriĝis post 3 jaroj. Li instruis ĝis la emeritiĝo en 1991. Li estis ankaŭ institutestro inter 1978-1991. Intertempe li kandidatiĝis en 1956, doktoriĝis en 1975 antaŭ la akademio. Plej ofte li esploris la Danubon kaj Fertő-n. Li ricevis premiojn inter 1971-2013.
Kario (apartigilo)
Kario povas esti:
Vidu ankaŭ:
(17525) 1993 FH5
(17525) 1993 FH5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Tordesilos
Tordesilos estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas tordesilano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 102 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,19 loĝ/km².
Situo
Tordesilos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la plej orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1338 m super marnivelo; je 175 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 46,49 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉiam super la 700 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 676 loĝantoj en 1950 al 102, tio estis oni perdis pli ol 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tordesilos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Tordesilos kie oni falis al la nunaj 102.