cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Keats
Keats naskiĝis en Londono. Post la frua malapero de la gepatroj – la patro mortis en 1803 post rajdakcidento kaj la patrino en 1810 de tuberkulozo – la juna John Keats forlasis la lernejon kaj komencis labori ĉe kuracisto. Jam frue li interesiĝis pri la verkoj de Edmund Spenser, John Milton kaj William Shakespeare, kaj lia pasio al la literaturo baldaŭ superis la intereson pri medicino.
Subtenate de Leigh Hunt kaj Percy Bysshe Shelley li en la jaro 1817 povis publikigi sian unuan poemaron, kaj unu jaron poste aperis lia versrakonto Endymion. La tempo ekde 1818 estis la plej fruktedona kaj ankaŭ la plej turbula periodo en la mallonga vivo de John Keats: Lian verkon Endymion forte atakis la konservativa kritikistaro; krome li malsaniĝis de tuberkulozo kaj pasia amo – respeguliĝanta en aro da leteroj - skuis lian animon.
En la jaro 1819 Keats verkis siajn plej elstarajn odojn, ekz. Ode to Psyche, Ode on a Grecian Urn kaj Ode to a Nightingale. En 1820 lia sanstato malpliboniĝis kaj li transloĝiĝis al la milda klimato de Italio, kie li ĝismorte estis flegata de sia amiko, la pentristo Joseph Severn. Keat mortis en Romo en 1821.
En Esperanto aperis
La cikado kaj la grilo ; La belle dame sans merci ; ''Somera mateno ; La aŭtuno'' / John Keats. - En: Tutmonda sonoro. - p.411 - 413, vol. 2
Unuafoje leginte la Homer-tradukon de Chapman ; Al la aŭtuno / John Keats. - En: Omaĝoj : poemtradukoj plejparte el la angla. - Chapecó: Eld. Fonto, 1987; p.63 - 65
Gaŭsa entjero
Gaŭsa entjero estas kompleksa nombro kies reela kaj imaginara partoj ambaŭ estas entjeroj. La gaŭsaj entjeroj, kun ordinara adicio kaj multipliko de kompleksaj nombroj, formas integrecan ringon, kutime skribitan kiel Z[i]. Ĉi tiu ringo ne povas esti konvertita en orditan ringon, ĉar ĝi enhavas kvadratan radikon de -1.
Le Grand Bleu (filmo)
Le Grand Bleu (La Granda Bluo) estas franca-usona-itala drama filmo de Luc Besson, aperinta en 1988.
Temo
La filmo estas inspirita el la vivoj de Jacques Mayol kaj Enzo Maiorca. Ĝi enscenigas konkuradon inter ambaŭ apneistoj. Jacques kaj Enzo bone konas unu la alian ekde infanaĝo. Ili kune kreskis en Grekio kaj de ĉiam partigas pasion por la maro. Tamen, post la morto de la patro de Jacques pro akcidento dum plonĝado, tiu ĉi revenas en Francion. Dudek jaroj forpasis, sed la rivaleco inter ambaŭ homoj ankoraŭ ekzistas. La mondĉampionado de apneo en Taormina (Sicilio) estos okazo por ambaŭ homoj retroviĝi kaj esplori mondon, kiun neniu alia krom ili konas tiel bone.
Gaŭsa entjero
Formale, gaŭsaj entjeroj estas la aro
La normo de gaŭsa entjero estas la natura nombro difinita kiel
La normo estas multiplika, tio estas
La primaj eroj de Z[i] estas ankaŭ nomataj gaŭsaj primoj. Iuj primoj (kiuj, kontraste, estas iam nomataj kiel "racionalaj primoj") estas ne gaŭsaj primoj; ekzemple 2 = (1 + i)(1 − i) kaj 5 = (2 + i)(2 − i). Tiuj racionalaj primoj kiuj estas kongruaj al 3 (mod 4) estas gaŭsaj primoj; tiuj kiuj estas kongruaj al 1 (mod 4) ne estas. Tio estas pro tio, ke primoj de la formo 4k + 1 ĉiam povas esti skribitaj kiel la sumo de du kvadratoj (teoremo de Fermat), do, ni havas
Se la normo de gaŭsa entjero z estas primo, tiam z devas esti gaŭsa primo, ĉar ĉiu ne-bagatela faktorigo de z devus liveri ne-bagatelan faktorigon de la normo kaj neredukteblaj normoj estas primoj. Do, ekzemple 2 + 3i estas gaŭsa primo, ĉar ĝia normo estas 4 + 9 = 13.
Gaŭsa kriterio de tio ke gaŭsa entjero a+bi estas gaŭsa primo estas:
La ringo de gaŭsaj entjeroj estas la integrala fermaĵo de Z en la kampo de gaŭsaj racionaloj Q(i) konsistanta el la kompleksaj nombroj kies reela kaj imaginara partoj estas ambaŭ racionalaj.
Estas facile vidi grafike, ke ĉiu kompleksa nombro estas en unuoj de gaŭsa entjero. Alivorte, ĉiu kompleksa nombro (kaj tial ĉiu Gaŭsa entjero) estas en unuoj de iu oblo de z, kie z estas kiu ajn gaŭsa entjero; tio faras el Z(i) eŭklidan ringon, kie v(z) = N(z).
Historia fono
La ringon de gaŭsaj entjeroj prezentis Carl Friedrich Gauss en 1829 - 1831 dum kiam li studis leĝojn de reciprokeco kiuj estas ĝeneraligoj de la teoremo de kvadrata reciproko kiun li sukcesis pruvi por la unua fojo en 1796. Aparte, li serĉis rilatojn inter p kaj q tiajn, ke q estu kuba restaĵo de p (t.e. x3 = q(mod p)) aŭ tia, ke q estu dukvadrata restaĵo de p (t.e. x4 = q(mod p)). Dum tiu esplorado li malkovris, ke iuj rezultoj pli facile pruveblas per traktado en la ringo de gaŭsaj entjeroj, anstataŭ de ordinaraj entjeroj.
Li ellaboris la propraĵojn de faktorigado kaj pruvis la unikecon de faktorado en primojn en Z[i], kaj malgraŭ tio, ke li malmulte eldonigis, li faris iujn komentojn indikantajn, ke li konscias la gravecon de entjeroj de Eisenstein al la dirado kaj pruvado de la rezultoj pri kuba reciprokeco.
Seksa orientiĝo
Seksa orientiĝo koncernas psikologiajn aspektojn: kiu altiras onin, en psikologia, emocia kaj spirita niveloj, rilate la sekson kaj la genro de la altiranta homo, kun evidenta rilato kun la onia sekso kaj ĝenro.
Oni distingas kvar seksajn orientiĝojn: Krome, estas ĉiuseksemo - allogo al personoj sendepende de sekso aŭ al personoj de ambaŭ seksoj kaj eĉ aliaj situacioj (ekzemple neduumuloj).
Laŭ klasifikoj de malsanoj ICD-10 kaj DSM-IV neniu el la seksaj orientiĝoj estas pritraktata kiel psika perturbo.
Foje en medicinaj socioj aperiĝas postuloj por agnoski kiel seksa orientiĝo ankaŭ neniuseksemo, sed nune daŭras enketoj kaj diskutoj ĉu ĝi estas seksa orientiĝo aŭ psika perturbo. Oni povas diri, ke kelkaj neseksemaj personoj plenumas kriterion "manko aŭ perdo de la seksumaj bezonoj", sed la plejmulto da personoj kiuj sinpritaksas senseksemaj estas kontenta pro tio.
Montesquieu
Charles-Louis de Secondat, barono de La Brède kaj de Montesquieu, pli komune konas kiel Montesquieu, esperantigita Monteskeo (naskiĝis la, mortis la ), estis franca politika pensanto dum la Klerismo. Li famiĝis per sia teorio pri la disigo de povoj, grava en modernaj diskutoj pri registaro kaj efektivigita en multaj konstitucioj en la mondo.
Biografio
Monteskio naskiĝis en 1689 en kastelo La Brède apud Bordozo (Bordeaux). Lia familio konsistis el nobelaj magistratoj. Li iĝis prezidanto de la parlamento de Bordozo, kiam li estis 27-jara. Mallonge poste li akiris literaturan sukceson publikigante en Nederlando sian libron Lettres persanes (Persaj leteroj), satiron bazitan sur imaga korespondo de orientanaj vizitantoj al Parizo (Paris). En ĉi tiu libro li portretas la tiuepokan francan societon. Post sia elekto kiel membro de la Franca Akademio en 1727 li ekvojaĝis tra Hungario, Italio, Nederlando kaj Anglio kaj revenis en 1731. Lia ĉefverko, De l'esprit des lois (Pri la naturo de la leĝoj) komence publikiĝis anonime kaj estis tre influhava.
Li suferis malbonan vidkapablon, kaj estis komplete blinda, kiam li mortis en 1755.
Politikaj opinioj
La plej radikala verko de Monteskeo dividis la tri francajn klasojn en "bridoj kaj balancoj" de tri suverenecoj: la monarĥio, la aristokratio, kaj la burĝoj. Monteskio opiniis, ke ekzistas du specoj de povo: suverena kaj rega. Ekzistas tri specoj de rega povo: leĝdona povo, plenuma povo kaj juĝista povo. Ĉi tiuj povoj estu dividitaj inter la tri klasoj, kiujn li nomis statoj, por ke ĉiu klaso havu povon super la alia. Tiu vizio estas ankaŭ radikala pro tio, ke ne menciiĝas ekleziularo kaj ke ĝi forigas la lastajn vestiĝojn de feŭda strukturo.
La opinioj de Monteskio unuafoje esprimiĝis en la usona konstitucio kaj poste en la franca revolucia konstitucio.
Dreiheide
Dreiheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Quiviesa
La rivero Quiviesa [kiBJEsa] estas rivero de la regiono Kantabrio, en Hispanio. Ĝi elfluas en la norda deklivaro de Peña Prieta kaj alfluas en la rivero Deva ĉe Potes, loĝloko kiun ĝi disdividas en du duonoj.
Panovci
Panovci, hungare Úriszék estas tre malgranda vilaĝeto en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Gornji Petrovci.
Raymond van het Groenewoud
Raymond VAN HET GROENEWOUD (naskiĝis la en Schaarbeek) estas belga kantisto de amsterdamaj gepatroj. Li loĝis dum granda parto de sia junaĝo en Antverpeno. Li sin nomas ankaŭ "tekstpoeto", filozofo kaj klaŭno. Li estas konata kaj en Belgio kaj en Nederlando pro furorkantoj kiel Meisjes (Knabinoj) kaj Liefde voor muziek (Amo por muziko). Plej ofte li kantas en la nederlanda lingvo; fojfoje li miksas francajn frazetojn en la kantojn.
Raymond van het Groenewoud debutis komence de la 70-aj jaroj. Liaj tekstoj estas jen gajaj, jen ĵovialaj aŭ filozofaj. En 1980 Raymond ankaŭ en Nederlando famiĝis pro koncerto dum la festivalo Pinkpop kaj la furorkanto Je Veux l'Amour (Mi volas amon).
En 1990 li re-registris plej multajn de siaj antaŭaj kantoj por ilin povi eldoni kiel kolekto-diskon.
Raymond van het Groenewoud dum la pasintaj dek jaroj ĉiam estis la lasta kantisto de la Gentaj Festoj.
Tasmana Insularo
La Tasmana Insularo (Tasman Island Group) estas grupo de insuloj ĉe la Tasmana Duoninsulo en sudorienta Tasmanio, Aŭstralio.
La insuloj en tiu grupo luŝas ene de la Tasmana Nacia Parko. La insularo estas formata de la insuloj Dart Insulo, Tasmana Insulo, La Lanternoj kaj Wedge Insulo.
Holenice
Holenice (Holenitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1398.
Infloresko
Ene de infloresko, ĉiu floro emas tipiĝi. Tio estas ekzemple por la kapituloj, kie le ĉirkaŭaj floroj similas petalojn.
Oni distingas du specojn de infloresko: laŭ tiu, kiu finiĝas la ĉefakson: burĝono aŭ floro.
Nefinita infloresko
Ĉe nefinita infloresko, la ĉefakso finiĝas per burĝono kaj longiĝas, teorie senlime, kreskiganta flankajn florojn, aŭ flankajn duajn aksojn kiuj portas florojn. La bazaj floroj malfermiĝas unue, kaj la aliaj sekve, el bazo al pinto. La tipa nefinita infloresko estas la grapolo.
Finita infloresko
Ĉe finita infloresko, la ĉefakso finiĝas per floro, kiu unue malfermiĝas, kaj ĝi ĉesas kreski. La aliaj floroj aperas sekve ĉirkaŭe, sur duaj tigetoj, kiuj povas esti tre mallongaj. La tipa finita infloresko estas la cumo.
Kunmetita infloresko
Ĉiuj kunmetoj eblas. Kelkfoje, kunmetitaj infloresko (aŭ florararoj) similas simpla floro, kiel la Edelvejso.
Elvolviĝsekvo
Alcentra infloresko (aŭ centripeta infloresko) estas infloresko, se la eksteraj kaj malsupraj floroj elvolviĝas unue por la plantreproduktado (Vd Pseŭdantio). Elcentra infloresko (aŭ centrifuga infloresko) estas infloresko, se la vera centra floro elvolviĝas unue por la plantreproduktado (Vd Vandao).
Joseph Bellomo
Joseph BELLOMO (vere: Joseph Edler von Zambiasi; naskiĝinta en Tajo, Non-valo apud Cles la, mortinta en Graz la ) estis aŭstra aktoro kaj teatrodirektoro.
Vivo
Estante filo de la imperiestra leŭtenanto Franz von Zambiasi kaj de Franziska Fuxhuber li komence aktorumis. En la agxo de 20 jaroj li venis al Vieno kaj inter 1776 kaj 1779 li aktoris en Graz. En Graz, kiun li forlasis kun sia unua edzino Therese (Nicolini: nupto en 1777) en 1779. Kun ŝi, aktorino kaj dancistino, li laboris en Monastero ĉe la trupoj de A. Seyler kaj en Dresdeno/Prago ĉe la Bondini-societo. En printempo 1783 li ekestris ĉe Lincke-banejo antaŭ la Nigra pordego dresdena etan trupon kun kiu li ankaŭ gastis en Erfurto. La kortego de Vajmaro atentigitis je ili pro iliaj bonaj moroj kaj laboremo. Subtenite de kortegaj monoj Bellomo transprenis en la 1.1.1784 la estradon de la vajmara teatro de ĉe Redouten-ejo. Spektakle li preferis la italajn tradiciojn. Dum la someraj monatoj la trupo kun siaj 20 membroj gastis en Turingio kaj ekde 1785 regule en Bad Lauchstädt. Ĉe li laboris ankaŭ la juna Caroline Demmer el Berlino.
Komerca lerteco kaj la natura talento de siaj dungitoj plaĉis al la dukino Anna Amalia kaj igis Christoph Martin Wieland laŭdegi ilin. En aprilo 1791 Bellomo tamen forlasis Vajmaron pro diversaj kritikoj: tiam la plejparto de lia aktoraro dungitis fare de Johann Wolfgang von Goethe ĉe la nova Kortega teatro.
Teatrogvidado en Graz
Bellomo revenis al Graz kie li aktoris kun granda sukceso ĝis kiam la francaj okupantoj ordonis fermon teatrejan en aprilo 1797. Inter 1791 et 1797 li estis gvidanta la teatrejon Grätzer Ständisches Nationaltheater kaj ŝatitis tre de la graz-anoj post malfacila komenco. Liaj plej grandaj sukcesoj estis diversaj operaj-prezentoj, antaŭ ĉio de Wolfgang Amadeus Mozart: inter la plej malforgesablaj aferoj estis la premieroj de Die Zauberflöte kaj de Der Baum von Diana de Vicente Martin i Soler. Dramteatre observatas al ĝenerala gusto de la publiko kaj sekve preferitis aĵoj de August Wilhelm Iffland aŭ August von Kotzebue (sume 34 nur de ĉi-du!) kontraŭ nur ses de la klasikuloj Ŝilero kaj Goeto.
Krome Bellomo komercadis per libretoj kaj manuskriptoj aktoraj. Inter 1810 kaj 1827 li gastejestris ĉe Rosenberg-monto apud Graz pro ke li ne plu sukcesis aktivi teatroestrece.
Graveco
Lia plej granda graveco teatrohistoria estas la fakto ke Goethe transprenis de li kaj de liaj aktoroj multajn ideojn por fruktodona estrado de la vajmara teatro. De Goeto ŝajne agnoskitis liaj komercistaj talentoj pli ol liaj artaj. Diversaj provoj teatrejestri por pli longa tempo (i.a. en Monastero, Augsburg, Majenco, Prago kaj Dresdeno fiasketis. Tamen repacigis lin la sukceso fina en Graz.
Ŝia filino Karoline Friederike nuptis en 1814 en Graz la vienan silkaĵfabrikanton Paul Soini.
Hausen AG
Hausen estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2881 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hausen situas proksimume 3 kilometrojn sude de la distriktĉefurbo Brugg en ebena flanka valo inter la rivero Aro kaj la ebenaĵo Birrfeld. En nordo Hausen komplete kunkreskis kun la komunumo Windisch.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,21 km², de kiuj 1,52 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,95 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kulmino de la monto Eiteberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 370 m s.m. ĉe la suda komunumlimo.
Trafiko
Hausen estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Birr. Du kilometrojn sude de la vilaĝo troviĝas la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hausen datiĝas el la jaro 1254 kiel Husen.
En la jaro 1990 oni trovis dum konstrulaboroj bone konservitan akvedukton el la romia epoko, kiu provizis la romian urbon Vindonissa kun trinkakvo el la ebenaĵo Birrfeld.
En mezepoko Hausen apartenis al la propra voktejo de la Habsburgoj kaj do al ilia unua posedaĵo. En la jaro 1397 la Habsburgoj koncedis la posedorajtojn kaj la malaltan jurisdikcion al la Monaĥejo Königsfelden. En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Hausen fariĝis nun parto de la Berna Argovio. En la jaro 1528 la Monaĥejo Königsfelden kadre de la reformacio estis mondigita, kaj la iama propra voktejo de la Habsburgo nun fariĝis la berna voktodistrikto Königsfelden.
Gábor Dienes
Gábor Dienes [dieneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dienes Gábor estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto.
Gábor Dienes  naskiĝis la  en Debrecen, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Dienes frekventis belartan mezlernejon en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1973. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth kaj Szilárd Iván. Inter 1974 kaj 1997 li instruis en la Belarta Altlernejo, inter 1975-1978 li havis stipendion. En 1975 li partoprenis en fondo de artistkolonio en Csongrád (urbo). Li ricevis premiojn inter 1976-2001.
Monaĥejo Sankta-Avgin
Monaĥejo Sankta-Avgin estas monaĥejo de la Siria Ortodoksa Eklezio de Antioĥio, en Arth, en Svisujo. La frua monaĥejo Sankta Zeno estas ekde 1996 sidejo de ĉefepiskopo de Patriarko-vikariejo de Svislando kaj Aŭstrio (Aŭstrujo).
Mesoj, kultoj, kursoj
La kirka centro havas ĥoron kaj faras kursojn, ankaŭ lingvokurson pri aramea lingvo.
Bruanto
En fonetiko la artikulacioj divideblas en du grandajn klasojn, la bruantojn kaj la sonorantojn. Bruanto estas konsonanta parolsono konsistanta el turbulentaj aervibradoj de senregula periodeco (ekz-e la esperantaj s, ŝ, ĉ, f, ĥ, p, t, k).
Ĉe artikulacio de bruanto okazas striktiĝo (por la frotaj konsonantoj) aŭ kompleta fermo de la buŝkanalo (por la eksplodaj kaj ekfrotaj konsonantoj), kio kaŭzas la turbulenton. En ambaŭ grupoj estas distinga kontrasto inter la tipoj senvoĉa kaj voĉa.
Ruĝbeka koturno
La Ruĝbeka koturno (Perdicula erythrorhyncha) estas specio de koturno (birdoj el la familio de Fazanedoj) troviĝanta en la montetaj arbaroj de Barato. Ili moviĝas en malgrandaj aroj de montetodeklivoj kaj distingiĝas pro siaj ruĝaj bekoj kaj kruroj. Ili havas likvidecan alarmalvokon kaj malgrandaj grupoj kuras laŭ ununura linio laŭlonge de padoj antaŭ ekflugi.
Bruanto
La bruantoj estas subdividitaj en plozivojn, frikativojn, kaj afrikatojn. La bruantoj estas ĉeftipe senvoxaj, kvankam ankaŭ voĉaj bruantoj ekzistas. Ĉi-rilate ili malsimilas la sonorantojn, kiuj tre malofte estas senvoĉaj.
Ruĝbeka koturno
Aspekto
Tiu koturno estas malhele brilkolora kun tre ruĝaj beko kaj kruroj, rimarkindaj eĉ dumfluge. La ruĝa beko nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie erythrorhyncha estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “ruĝa” kaj “naso” aŭ “beko”. La ino havas brikruĝajn subajn partojn kaj ne havas la tre blankajn gorĝon kaj superokulan strion de la masklo. Temas pri evidenta kazo de seksa duformismo. La masklo havas nigran vizaĝon kun jam menciitaj blankaj gorĝo kaj superokula strio. En ventroflankoj ili havas nigrajn grandajn makulojn, dum en brustoflankoj estas pli fajna punkteco. La ventro estas pli ruĝeca ol la brusto. La supraj partoj estas pli malhelbrunaj.
Tiuj koturnoj troviĝas tipe en aroj de 6 ĝis 10 birdoj. Ili venas al malfermaj herbejeroj aŭ ĉe ŝoseflankoj por manĝi kaj polvobani matene kaj vespere. La koturnaro rapide reunuiĝas pro la konstanta alvoko de la membroj unu al alia. La alvoko konsistas el serioj de milda fajfado por unuigi la disan koturnaron. La alvoko estas agrabla, ofte ripetata triobla noto kirikii-kirikii-kirikii, fare de la virkoturno dum la reprodukta sezono.
Distribuado kaj habitato
Tiu specio troviĝas ĉefe en montetaj arbaroj. Ŝajne estas du disaj populacioj. La subspecio blewitti troviĝas en Satpuroj kaj etendas al nordaj Orientaj Ghatoj. Tiu estas pli malgranda kaj pli pala ol la nomiga subspecio de Okcidentaj Ghatoj (sude de Pune), Nilgirio kaj montetoj de suda Barato inklude la Biligiriranganoj kaj Ŝevarojoj.
Kutimaro kaj ekologio
La reprodukta sezono varias laŭloke, sed ŝajne ili reproduktiĝas ĉefe en decembro ĝis marto. Nestoj estas tipe grundaj ĉe radiko de arbusto aŭ herbotufo, foje fajne kovrita per herbo. La ino demetas 4 al 7 ovojn, kiuj estas kovataj nur de la ino dum 16–18 tagoj antaŭ eloviĝo. Oni idras, ke inoj defendas siajn idojn ofte eĉ per atako de hundoj kaj eĉ de homoj kiuj entrudulas. Ŝajnas ke la idoj tre frue, tre june, ekflugetas.
Fera (III) amonia sulfato
Amonia fera (III) sulfato, NH4Fe(SO4)2 · 12 H2O aŭ NH4[Fe(H2O)6](SO4)2 • 6 H2O, ankaŭ konata kiel ferika amonia sulfato aŭ feraluno, estas duobla salo el klaso de la aluminatoj, kiuj konsistas je kombinaĵoj kun ĝeneral formulo AB(SO4)2. 12 H2O. Ĝi aspektas iomete violkolora, kun oktoedraj kristaloj.
Ŝafvianda raguo
La Ŝafvianda raguo aŭ en hispana caldereta estas tradicia plado de la hispana kuirarto. La ĉefaj ingrediencoj estas viajado el ŝafo, cepo, ajlo, tomato, kapsiko, blanka vino kaj olivoleo. Ĝi estas plado kiun oni servas varma kaj tipas en sudaj regionoj el Hispanio, kiaj Ekstremaduro, Manĉo, Andaluzio ktp.
Fera (III) amonia sulfato
Diskutoj pri la origino de la kristalkoloro estas atribuata, laŭ kelkaj, al la malpuraĵoj de la kombinaĵo, kaj laŭ aliaj, tio estas propreco de la kristalo mem. Amonia ferika sulfato estas paramagneta, acida kaj toksa rilate al mikroorganismoj. Ĝi estas malforta oksidigagento, kapablante reduktiĝi al salo de Mohr, aŭ feroza amonia sulfato.
Ŝafvianda raguo
Recepto
Oni aldonas salon al la viando jam dispecigita kaj sengrasigita, oni dispecigas la cepojn, kapsikojn kaj tomatojn kaj oni sofritas ilin kun la ajloj en kaldrono kun iom da oleo. Post la sofrito, oni aldonas la viando kaj post iom da kuirado oni aldonas la vinon. Oni kuiras super malforta fajro, preferinde el ligno. Post konsumado de granda parto de la vino en la kaldrono, oni aldonas akvon kaj oni finkuiras ĝis la vaporiĝo; oni ĝin servas tre varma. Ofte oni antaŭkuiras bazon el la ŝafaj internaĵoj, nome hepato, renoj ktp.
Fera (III) amonia sulfato
Preparado
Amonia ferika sulfato estas preparebla per kristaliĝo el solvaĵo de fera (III) sulfato kaj amonia sulfato. La fero (II) el la feroza sulfato oksidiĝas al fero (III) en la ferika sulfato per aldono de sulfata acido kaj nitrata acido. Post aldono de amonia sulfato al la solvaĵo kun sekva akvoforigado, la kristaloj de feraj amoniaj sulfatoj precipitiĝas.
Ŝafvianda raguo
Eksteraj ligiloj
(en hispana)
Fera (III) amonia sulfato
Preparado
Procezo:
La nitrata kaj sulfata acidoj reakcias kun feroza sulfato por estigi ferikan sulfaton, nitratan oksidon kaj akvon. La ferika sulfato miksiĝas kun amonia sulfato kaj kristaliĝas por estigi amonian feran (III) sulfaton. Kutime la solvaĵo testiĝas por garantii ke ne plu ekzistas fero (II).
Amonia ferika sulfato uzatas en traktado por forĵetakvo, ledo, kaj tekstila produktado, samkiel agento por gravurado en la produktado de elektronikaj komponaĵoj. Ĝi same uzatas en multenombraj aplikoj, inkluzive de adiabata ekipaĵaro por malvarmigado, biokemia analizo kaj organika sintezo.
Ryuya Motoda
Ryuya Motoda (元田 龍矢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Mito HollyHock.
Vega de Liébana
Vega de Liébana [BEga deLJEbana] estas municipo en okcidenta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Liébana.
Árpád Horvát
Ne konfuzu kun Árpád Horváth!
Vega de Liébana
Geografio
Ĝi limas norde kun Camaleño kaj Potes, oriente kun Pesaguero kaj Cabezón de Liébana, sude kun la provinco Palencio kaj okcidente kun la provinco Leono, ambaŭ laste menciitaj en la regiono Kastilio kaj Leono. Tra la Montopasejo San Glorio, komunikas Kantabrion kun la provinco Leono.
Árpád Horvát
Árpád Horvát, laŭ hungarlingve kutima nomordo Horvát Árpád estis hungara historiisto, bibliotekisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1884). Li estis filo de István Horvát.
Árpád Horvát naskiĝis la  1820 en Pest (urbo). Li mortis la 1894 en Budapeŝto.
Vega de Liébana
Demografio
La 718 loĝantoj (2021) estas distribuataj en:​
Árpád Horvát
Biografio
Árpád Horvát frekventis mezlernejon en Székesfehérvár, poste li ricevis diplomon pri filologio en 1836, pri juro en 1840. Dekomence li estis fama librokolektanto, post sia morto lia biblioteko riĉigis la Tutlandan Bibliotekon Széchényi. Li ekinstruis en 1846 en universitato de Pest. En 1857 li ekhavis postenon en la universitata biblioteko, kie li atingis la rangon direktoro en 1874.
Vega de Liébana
Demografio
Fonto: INE
Árpád Horvát
Biografio
En 1850 li edziĝis al Júlia Szendrey, kiu tiutempe estis granda skandalo, eĉ János Arany verkis poemon, en kiu li nebule menciis la geedziĝon. Baldaŭe Julia naskis 2 filojn kaj 2 filinojn.
Vega de Liébana
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed translokiĝis al turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas la apuda Nacia Parko Picos de Europa kaj sektoro de la Jakoba Vojo.
Piastro
Piastro estas la nomo de malnova altvalora hispana monero. Temas pri nomo de la peso, ok-reala monero. Pro komerco, la monero kaj ties nomo disvastiĝis tra la araba kaj nordafrika mediteranea regiono. Tie oni uzis la nomon ankaŭ por aliaj grandaj arĝentaj moneroj. Ankaŭ grandaj arĝentaj moneroj de italaj ŝtatoj estis nomataj piastroj.
Piastrojn oni uzis ankaŭ en iama hispana Ameriko kaj en la Otomana Imperio. En Egiptio kaj Jordanio la nomo piastro celis submonunuon de la egipta pundo aŭ de la jordana dinaro. Cent piastroj estas unu egipta pundo.
Piastre estas slanga franca nomo de la kanada dolaro (laŭnorma franca: dollar), ankoraŭ nun foje uzata en Kebekio. En la francparolanta parto de Luiziano, Akadio, oni nomas tiel la usonan dolaron en la kaĵun-franca lingvo.
Kvaternaro
La Kvaternaro estas la plej freŝdata el la tri epokoj de la Kenozoiko en la geologia temposkalo de la Internacia Komisiono pri Stratigrafio. Ĝi sekvas la Terciaron, superspanante 2,588 ± 0,005 milionoj da jaroj ĝis la estanteco. La Kvaternaro kovras la daŭranta de la nuntempa glaciepoko, kaj inkluzivas du geologiajn epokojn : la Plejstocenon kaj la Holocenon.
Historio de scienca esploro
La termino Kvaternaro ("kvara terepoko") estis proponita de la geologo Giovanni Arduino en 1759 por aluviaj sedimentoj en la Pado-valo en norda Italujo. Ĝi estas enkondukita de Jules Desnoyers en 1829 por sedimentoj de la franca Sejnobaseno kiuj ŝajnis nete pli junaj ol terciaraj rokoj. La Kvaternaro kovras la tutan spanon de la daŭranta glaciepoko, tial ĝi inkludas la plurajn glaciiĝojn okazitajn dum la Pleistoceno, kaj la nuntempan interglaciiĝan periodon nomita Holocenon. Tiu situigas la komencon de la Kvaternaro je la eko de glaciepoko en la norda duonglobo proksimume antaŭ 2,6 milionoj da jaroj kaj inkluzivas partojn de kio kelkfoje estis klasifikita kiel la supran Pliocenon.
Kutime kvaternaro-stratigrafoj pristudis regionajn subdividojn. Ekde la 1970-aj jaroj, la Internacia Komisiono pri Stratigrafio ( angla mallongigo : ICS ) klopodis de fari unuoblan geologian temposkalon kiu estis bazita sur referenca Tutmonda stratotipa punkto ( angla mallongigo : GSSP ) kiu uzeblas internacie. La kvaternaraj subdividoj estis difinitaj surbaze de biostratigrafio anstataŭ paleoklimatologio. Tiu kondukis al problemo ke la proponita bazo de Pleistoceno estis je 1,805 milionoj da jaroj, lontempe post la komenco de la ĉefaj glacialoj en la norda duonglobo. La ICS proponis abolon de la nomo Kvaternaro, kiu ŝajnis neakceptebla por la Internacia Unio por Kvaternara Esploro ( angla mallongigo : INQUA). En 2009, oni decidis de konsideri la Kvaternaron kiel pli junan epokon de la Kenozoiko kiu havas ĝian bazon je 2,588 milionoj da jaroj inkluzive de la Gelaziano, kiu antaŭe estis konsiderata parton de la Neogeno kaj Plioceno.
La tero dum la Kvaternaro
La 2,6 milionoj da jaroj reprezentas la tempon dum kiu rekoneblaj homoj ekzistis. Tra tiu mallonga epoko, la totala kvanto de kontinenta drivo estis malpli ol 100 km, kiu estas sufiĉe neatentinda por la paleontologio. Tamen, la geologia memorigaĵo estas pli detale konservita ol por pli fruaj epokoj, kaj estas plej rilatebla al nuntempaj mapoj. La ĉefaj geografiaj ŝanĝiĝoj dum tiu epoko inkluzivis la aperon de Bosporo kaj Sundo en glacialaj epokoj, kiuj respektive transformis la Nigran Maran kaj la Baltan Maron en nesalan akvon, sekvite de ilian inundigon ( kaj reveno al sala akvo ) per la altiĝinta marnivelo; la periodan plenigadon de Manika Markolo, konsistigante terponton inter Britujo kaj la eŭropa kontinento; la periodan fermadon de Beringio, formigante la terponton inter Azio kaj Nordameriko; kaj la periodan flusegon de Skablandoj de la amerika Nordokcidento per glaciala akvo. La Grandaj Lagoj kaj aliaj ĉefaj lagoj de Kanado, kaj Hudsona Golfo, ankaŭ estas ĵus la rezulton de lasta ciklo, kaj estas portempaj. Konsiderante ĉiun alian glaciepokon en la Kvaternaro, estis diferenca ŝablono de lagoj kaj golfo.
La klimato karakteriziĝis de periodaj glaciepokoj kun kontinentaj glaĉeroj moviĝante tiel fore de la polusoj kiel 40 gradoj de latitudo. Evoluis malmulte da ĉefaj novaj bestoj, verŝajne pro la geologie mallongdaŭra epoko. Estis ĉefa formorto de grandaj mamuloj en nordaj areoj je la fino de la Plejstoceno. Multaj formoj kiaj sabrodentaj katoj, mamutoj, mastodontoj, gigantaj pratatuoj k.t.p., formortis tutmonde. Aliaj, inkluzive de ĉevaloj, kameloj kaj gepardoj formortis en Nordameriko.
Kvaternara glacialo
Dum la kvaternaro ripetfoje okazis glacialoj – termino enkondukite de Schimper en 1839 – kiuj ekis kun la komenco de la Kvaternaro ĉirkaŭ antaŭ 2,58 milionoj da jaroj kaj kiuj kontinuas nuntempe.
Lasta glacialo
Dum tiu tempo, substancaj glaĉeroj progresis kaj regresis tra multo de Nordameriko kaj Eŭropo, partoj de Sudameriko kaj Azio, kaj ĉiu Antarktiko. La Grandaj Lagoj formiĝis kaj grandegaj mamuloj prosperis en partoj de Nordameriko kaj Eŭrazio ne krovitaj de glacio. Tiuj mamuloj formortis je la fino de la lasta glacialo ĉirkaŭ antaŭ 11 700 jaroj. Nuntempaj homoj disvolviĝis proksimume antaŭ 190 000 jaroj ( fonto : Leakey ). Dum la Kvaternaro, mamuloj, angiospermoj kaj insektoj superregis la tersupraĵon.
Starlukto
Starlukto estas manenmana luktado kiu okazas dum la luktantoj estas en stara sinteno. La termino estas ofte uzata en luktartoj kaj luktosportoj por aludi al serio de teknikoj uzataj el stara sinteno, male al la teknikoj uzataj en grundolukto. Starlukto kiu okazas dum la luktantoj estas en kaptolukto unu kontraŭ la alia estas referencata kiel luktopreno. Teknikoj uzataj en starlukto inkludas variajn frapobatojn aŭ blokadteknikojn, ĉu per partoj de la korpo, aŭ per manenmanluktaj armiloj. Esencaj aspektoj de starlukto inkludas frapokombinojn, kun la celo frapi la malkapablulon aŭ vundi la oponanton. Luktartoj kaj luktosportoj kiuj emfazas starluktadon estas boksado, eskrimo, ĵudo, karateo, kendo, piedbatan boksadon, kungfuo, taja bokso, franca boksado, pugnobatalo, silato kaj tekvondo.
Oprechtice (Zahořany)
Oprechtice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zahořany, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km oriente de Zahořany. Estas ĉi tie registritaj 76 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Oprechtice situas en katastra teritorio Oprechtice na Šumavě kun areo 4,23 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1434.
Běstvina
Běstvina estas municipo situanta en la distrikto Chrudim, regiono Pardubice en Ĉeĥio, 5 kilometrojn okcidente de la urbeto Seč kaj 4 km sude de Třemošnice. Vivas ĉi tie. Natursciencistoj konas ĝin pro tie okazantaj ĉiujaraj fakaj renkontiĝoj de la plej sukcesaj solvintoj de regionaj partoj de studentaj biologia kaj ĥemia olimpik-konkursoj.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo estas de jaro 1137.
Kastelo Běstvina
Ĝi kun vasta parko troviĝas sur okcidenta rando de la komunumo. Ĝi estis konstruita en la 17-a jarcento kaj en la unua duono de la 18-a jarcento estis farita nova fronta konstruaĵo. La kastelo estas duetaĝa kun arkadaro. En la ĉefa fronta konstruaĵo estas kastela kapelo al sankta Adalberto.
Kapelo al Sankta Johano Nepomuka
Ĝi situas antaŭ la kastelo. La kapelo estis konstruita laŭ planoj de J. J. Vogler post 1720-a jaro sur horizontala projekciaĵo de seslatera stelo, kiu estas atributo de la sanktulo. Ankaŭ fenestroj en konkavaj vandoj kaj en verto de la tegmento havas formojn de seslateraj steloj. Karakteron de la kapelo kompletigas kilecaj (azenecaj) arkoj de tri portaloj. En interno de la kapelo sur seslatera piedestalo staras ligna statuo de Sankta Johano Nepomuka skulptita fare de Georgo Thény. La kapelo estis dediĉita al Sankta Johano Nepomuka ankoraŭ antaŭ lia oficiala kanonizo en la jaro 1729.
Monumenta platano (Platanus hispanica)
Ankaŭ ĝi situas antaŭ la kastelo. Cirkonferenco de la arbo estas 550 centimetrojn. La arbo etas protektata de j. 1996.
Preĝejo al sankta Johano Baptisto
Ĝi kaj tombejo situas sur monteto ĉe sudorienta rando de la vilaĝo. Ĝi estis konstruita en la jaro 1726 fare de la gento de Birkenstein. Ĝia eminenta interna ekipaĵo ekestis en la tempo nelonge post finkonstruo de la preĝejo kaj estis farita pliparte en la skulptejo de majstro Ignaco Rohrbach en Chrudim.
Rivero Shkumbin
La rivero Shkumbin estas rivero situanta en la centro de Albanio kiu elfluas en la Adriatiko. Ĝi estas konsiderata la dividlinio inter la du dialektoj de la albana, la toska (sude) kaj la gega (norde). Elbasan estas granda urbo tra kiu la rivero trairas
As (ĵurnalo)
La ĵurnalo As (aso aŭ ĉampiono) estas sporta publikaĵo hispana de ĉiutaga eldonado, kontraŭ pago kaj kun matena dissendo eldonita de la Grupo PRISA.
Estis fondita en 1967 fare de Luis Montiel Balanzat, estante aktuale la sporta ĵurnalo plej legata en la Regiono de Madrido kaj la dua sporta ĵurnalo de Hispanio tiel en eldonkvanto kiel en vendoj kaj dissendo.ref>El País «EL PAÍS se afianza como líder con más de 100.000 ejemplares sobre el segundo» Konsultita la 21an de septembro de 2010 Same, ĝia retejo as.com okupas la trian lokon laŭ nombro de vizitoj en la listo de naciaj ĵurnaloj.
La ĵurnalo kreiĝis en 1967 prenante la nomon de antaŭa publikaĵo, la Semanario Gráfico As kiu eldoniĝis de 1932 ĝis 1936. La familio de eldonistoj Montiel, estrita tiam de Luis Montiel Balanzat, decidis utiligi la novan hispanan leĝon pri gazetaro de 1966 por ĵeti al la merkato ĵurnalon de ĉiutaga karaktero, nomitan Diario As, kiu konkurencis rekte kun Diario Marca je nacia nivelo.
Birdo de la jaro
Birdo de la jaro estas atentiga programo, kampanjo de la medioprotektaj organizoj, kiuj volas atentigi, rimarkigi la publikon pri danĝerigitaj birdoj aŭ ĝenerale pri birdoprotektado. Oni nomas unu aŭ pli da birdoj je birdo de la jaro.
Germanio
En Germanio elektas la birdojn ekde 1971 ĉiujare la Naturschutzbund Deutschland e.V. (NABU ~Medioprotekta Asocio de Germanio). Tiu asocio estis la ekanto de la penso pri ĉiujara elekto de birdoj de la jaro. Ĝin sekvis alilandaj asocioj.
Hungario
La programo ekis en Hungario en 1979; inter la birdoj elektas ĉiujare la Hungara Ornitologia kaj Medioprotekta Asocio (de 1979 ĝis 1990 Magyar Madártani Egyesület (fondita en 1974) poste Magyar Madártani és Természetvédelmi Egyesület; oni uzas por ambaŭ asocio la mallongigon de MME). La asocio elektis la sekvajn birdojn respektive birdogrupojn ekde 1979 por birdo de la jaro:
Svislando
En Svislando la birdojn elektas la Svisa Birdoprotekto (Schweizer Vogelschutz (SVS) / BirdLife).
Ĝis nun oni elektis la sekvajn birdojn:
Harmono
En akustiko kaj telekomunikado, harmono de unu perioda signalo (aŭ perioda funkcio) estas sinusa komponanto, kies frekvenco estas entjera oblo de la fundamenta frekvenco de la signalo. Ekzemple, se la frekvenco de la signalo estas f, la harmonoj havas frekvencojn 2f, 3f, 4f, ktp.
Perioda signalo (au funkcio) povas esti malkomponi en adicio de sinusaj harmonoj, nomita Serio de Fourier
En muzikaj terminoj, harmonoj estas komponantaj paŝoj de harmona tono, kiuj sonas ĉe entjeraj obloj pli supre ol la nomita noto ludata sur muzika instrumento. Ne-entjeraj obloj nomiĝas partharmonaj aŭ neharmonaj akcesoraj tonoj. Estas la amplitudoj kaj frekvencoj de la harmonoj kaj partharmonoj, kiuj donas al malsamaj muzikiloj iliajn malsamajn tembrojn (malgraŭ ke ne kutime estante detektitaj, aparte per nelerta homa orelo), kaj la aparta kombino de la akcesoraj tonoj de du muzikiloj ludantaj en unisono permesas ke oni perceptas ilin kiel apartaj muzikiloj. Sonorilo havas pli klare konkretajn partharmonojn ol la plimulto da muzikiloj.
La harmonoj povas havi amplitudojn de iuj ajn grandecoj.
En multaj muzikaj instrumentoj, eblas ludi la suprajn harmonikojn sen la fundamenta tono (kvankam estante ekzistanta). En simpla kazo (ekz. bekfluto) ĉi tiu havas la efikon fari la notpitĉon ascendante unu oktavon; sed en pli kompleksaj kazoj, multajn aliajn notpitĉojn variadoj okazigas. En iu kazoj ĝi ankaŭ ŝanĝas la tembron de la tono. Ĉi tiu estas parto de la normala maniero de ludi pli altajn notojn kun blovinstrumentoj, tekniko nomita preterblovado. La progresinta tekniko de ludi multharmonojn ankaŭ produktas harmonojn. Sur kordinstrumento eblas produkti tre pure sonantajn notojn, kiujn ludistoj nomigas "harmonojn". Ili havas misteran kvaliton, kaj ankaŭ havas altan notpitĉon, kiu situis sur la verticoj de la kordoj. Harmonoj povas kontroli je unisono la agordon de kordoj, kiuj teorie ne agordiĝas al la unisono. Ekzemple, delikata fingrado de la nodo en la mezo de la plej alta kordo de violonĉelo produktas la saman pitĉon kiel delikata fingrado de la nodo ĉe la distanco triono de la supro de la dua plej alta kordo. Por la voĉo vidu supertonan kantadon, kiu uzas harmonojn.
Harmonoj povas uziĝi por aŭ konsideriĝi kiel la bazo de ĝusta tonigado sistemoj. Komponisto Arnold Dreyblatt povas produkti diversajn harmonojn kun la sola kordo de lia modifita kontrabaso per iomete ŝanĝi lian unikan arĉan teknikon meze inter batado kaj arĉado de la kordoj.
La fundamenta frekvenco estas la inverso de la periodo de la perioda fenomeno.
Eksteraj ligiloj
Ĉi tiu artikolo _incorporates_ materialo de (Federala, Federacia) Normo _1037C_
Košťálov
Nomon Košťálov portas pluraj teritoriaj tutaĵoj kaj objektoj:
Samad Behrangi
Samad Behrangi (صمد بهرنگی} (la 24an de junio, 1939 - la 31an de aŭgusto, 1967) estis irana instruisto, socia kritikanto, folkloristo, tradukisto kaj verkisto de mallongaj rakontoj. Li estas fama ĉefe pro siaj porinfanaj libroj, precipe La nigra fiŝeto. Influita plejparte de maldekstraj ideologioj, kiuj estis oftaj inter la iranaj inteligentuloj de lia epoko, liaj libroj tipe portretis la vivojn de la infanoj de la urbaj senhavuloj kaj instigis la individuojn por ŝanĝi siajn cirkonstancojn pere de siaj propraj iniciatoj.
Vivo
Li naskiĝis en Tabrizo en malalt-nivela irana azerbajĝana familio. Filo al Ezzat kaj Sara, li havis du aliajn fratojn kaj tri fratinojn. Lia patro estis laŭsezona laboristo kaj lia enspezo estis neniam sufiĉa. Pli poste li forlasis Iranon por Gafgazo kaj neniam revenis. Samad finis elementan lernejon kaj tri jarojn de mezlernejo antaŭ enskribiĝi en instruisto-trejnanta lernejo, kaj finigis la programon en 1957. Tiel, nur ricevinte kelkajn jarojn de edukado, ĉe la aĝo de 18, li fariĝis instruisto kaj daŭre estis tio por la cetero de sia vivo, en Orienta Azerbajĝano de Irano. En la sekvantaj dek unu jaroj, dum instruado de la persa lingvo en kamparaj lernejoj de irana Azerio, li akiris B.A. gradon pri la angla lingvo de Tabriza Universitato. Li komencis eldoni rakontojn en 1960, lia unua rakonto estis Adat "Kutimo". Li daŭrigis skribadon de rakontoj, dum li ankaŭ tradukis el la angla kaj la turka al la persa, kaj el la persa al la turka. Poste, asertante ke li estas malĝentila, li estis eksigita de sia mezlerneja instruado kaj asignita al instruado en elementa lernejo. Pli poste, kiam liaj kulturaj laboroj pliiĝis, li estis akuzita kaj plutraktita kaj interrompita de instruado. Post iom da tempo lia posteno estis nuligita kaj li revenis al lernejoj. Poste, li ĉeestis studentajn protestojn.
Tamen, li ne estis permesata eldoni siajn verkojn en la Azera lingvo, do li devis traduki ilin en la persan por fari ilin haveblaj en Irano.
Literaturaj verkoj
Krom la rakontoj porinfanaj, li verkis multajn pedagogiajn eseojn kaj kolektis kaj eldonis plurajn specimenojn de parola azerbajĝana literaturo. Liaj folkloraj studoj kutime estis faritaj kun la helpo de lia kolego Behruz Dehgani, kiu helpis ankaŭ por eldonado de kelkaj el la verkoj de Behrangi post lia frua morto. Behrangi ankaŭ havas kelkajn azerajn tradukojn de la persaj poemoj de Ahmad Ŝamlu, Forug Farroĥ-Zad kaj Mehdi Aĥavan Sales.
Georg Forster
La germana natursciencisto kaj verkisto Johann Georg Adam FORSTER naskiĝis je la 27-a de novembro 1754 en Mokry Dwór (Pomeria provinco) kaj mortis je la 10-a de januaro 1794 en Parizo. Li estas konsiderata unu el la fondintoj de la vojaĝliteraturo.
Samad Behrangi
Morto
Behrangi dronis en la Aras-rivero kaj la Pahlavia reĝimo estis kulpigita pro lia morto. Oni kredas, ke armea oficiro, Hamze Farahati, estis vidita kun li kiam li dronis. Tamen la armea oficiro estis proksima amiko de Samad Behrangi kaj kunhavis liajn maldekstrajn vidpunktojn. Farahati en sia libro kaj en intervjuo kun VOA neambigue konfirmis ke Samad mem dronis kaj ne estis mortigita de SAVAK. En la kultura socio de Irano, homoj kiel Gxalal Ale-Ahmad kaj Golam-Hosejn Saedi, malfacile povis akcepti lian morton. Sed kelkaj, precipe Behruz Douxlat-abadi, ankaŭ diris, ke Samad ne scipovis naĝi (kio estis konfirmita de indiĝeno, Hosejn Hosejn-zade) kaj tio estis la kaŭzo de lia morto. Tio ĉi, fakte, alportis la punkton, ke ĉiuj estis nur citantaj vortojn de Behruz Douxlat-abadi kaj ke neniu enketo estis farita pri lia mort(iĝ)o.
Georg Forster
Vivo
La filo de la esploristo Johann Reinhold Forster (vidu la foton) jam kiel infano povis akompani sian patron dum esplorvojaĝoj. Post mallonga restado en Peterburgo, li kune kun sia patro en la jaro 1766 transloĝiĝis al Anglio kaj de 1772 ĝis 1775 ambaŭ partoprenis la duan mondvojaĝon de James Cook. En 1777 Georg Forster publikigis anglalingve la verkon A voyage round the world, kiu baziĝis sur la scienca taglibro de lia patro.
Büdesheim (apartigilo)
Büdesheim estas la nomo de jenaj lokoj:
Georg Forster
Vivo
Ekde 1779 li estis profesoro en Kassel, ekde 1784 li okupis saman postenon en Vilno kaj ekde 1788 li laboris kiel bibliotekisto en Mainz. En la jaro 1790 li kune kun la juna Alexander von Humboldt vojaĝis tra Nederlando, Anglio kaj Francio. Siajn spertojn li priskribis en la verko Ansichten vom Niederrhein, von Brabant, Flandern, Holland, England und Frankreich (3 volumoj, 1791-94).
La politikaj interesoj de Georg Forster, kiu ekz. aktive subtenis la Francan revolucion, gajnis ne nur simpation. Taksate perfidulo en Germanujo, li en la jaro 1794 mortis kiel malriĉulo en Parizo. En 1785 li edziĝis al Therese Heyne.
Ženavlje
Ženavlje [ĵenavlje], hungare Gyanafa [djanafa] estas tre malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Gornji Petrovci.
Situo
Ženavlje situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo.
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Gyanafa 66 domojn kaj 369 homojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 Gyanafa denove aparternis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio. En 1934 belga balono surteriĝis. En 1955 vilaĝa festego okazis.
Paolo Bellasio
Paolo Bellasio (nask. 20-a de majo 1554 – mort. 10-a de julio 1594) estisItala komponisto kaj orgenisto de la malfrua renesanco. Oni konsideras lin ĝenerale kiel ano de la Roma Skolo, kvankam li – nekutime por tiu ĉi skolo – verŝajne nur skribis madrigalojn.
Vivo
La scieroj pri lia vivo estas nur malmultaj. Li naskiĝis en Verona, loĝis en Romo en 1582 deĵorante ĉe kardinalo Filippo Boncompagni kaj jaron poste li vojaĝis tra Kalabrio verŝajne serĉante postenon kiel orgenisto. En 1584 kaj 1585 li havis aron da partotempaj postenoj ĉe variaj preĝejoj en Romo. En 1587 la katedralo de Orvieto dungis lin, sed li ne restis longtempe revenante al Verona en 1589. En la fruaj 1590-aj jaroj li revenis al Romo pro nekonataj kialoj kaj mortis tie. Laŭ la surskribo sur lia tombŝtono Papo Klemento la 8-a donis al li la titolon Kavaliro de la Ora Ŝaffelo.
Verkoj
Bellasio publikis kvin librojn de madrigaloj kreitaj laŭ bone metieca, konservema kaj contrapuntal maniero, in a well-crafted, conservative and kontrapunkta maniero. Aldone li verkis libron devilaneloj inklude voĉon porliuto samkiel aron da kanzonetoj. La manko de sakrala muziko en lia kreado estas okulfrapa speciale por Roma komponisto fine de la 16-a jarcento, kvankam eble kelkaj el liaj komponaĵoj ne transdaŭris.
Komunumo (administracio)
'''Komunumo estas ankaŭ:
Takamasa Abiko
Takamasa Abiko (安彦 考真, n. ) estas japana futbalisto.
7489 Oribe
7489 Oribe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Carl W. Hergenrother elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward sur la Montaro Santa Catalina, ĉirkaŭ 29 km nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Tosk-albana lingvo
La toska dialekto estas la ĉefa bazo de la albana lingvo. La nomo por ĉi dialekto aŭ lingvo ankaŭ estas uzata kiel propra nomo por la sudaj tosklingvaj albanoj, kutime estas du subgrupoj Laboj de Labëria kaj Ĉamoj de Çamëria.
7489 Oribe
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Takaaki Oribe de la Observatorio de Saĵi en Tottori. Li kontribuas kiel observanto de kometoj al la revuo "International Comet Quarterly". Li estas ano de la direktoraro de la lokala astronomia klubo "Astronomia Societo de Tottori" kaj kontribuas al la popularigo de astronomio.
Tosk-albana lingvo
Laŭ la stereotipoj ili estas konsideritaj pli malfermaj, imagemaj kaj ne tiom violentaj kiel la gegoj. La arvanidoj de Grekio kaj la arbereŝoj de Italio estas posteuloj de toskaj koloniantoj.
Montaro San Gabriel
La montaro San Gabriel estas montara ĉeno en Kalifornio. Kiel parto de la Montaro Transverse, ĝi situas en la nordo de kantono Los Angeles kaj la okcidento de kantono San Bernardino.
Tiu montaro limas al la Granda Areo de Losanĝeleso kaj la dezerto Mojave. Inter la dezerto kaj la norda limo de la nontaro iras la faŭlto San-Andreas, oriente troviĝas la montaro San Bernardino. La tuta regiono troviĝas ene de la nacia forsto Angeles, kiu estas ŝatata apudurba ripozumejo por la grandurbo Los Angeles. La plej alta monto kun 3.067 m estas la monto San Antonio, kiu ankaŭ nomiĝas monto Baldy. Plia fama monto estas la kun 1.749 m alta monto Wilson, sur kiu staras scienca Observatorio de Monto Wilson.
Trafiko kaj turismo
La kaliforniŝtata ŝoseo 2 respektive ties parto Angeles Crest Highway estas la sola ŝoseo, kiu iras trans la montaro. La ŝoseo estas en malbona stato kaj kurboriĉa. Dum la vintro la ŝoseo estas foje barita pro montfalo kaj risko de lavangoj.
Monto Baldy kaj monto High apartenas al la plej popularaj vintrosportaj regionoj en la montaro San Gabriel. Somere la montaro estas ŝatata de migremuloj.
Distrikto Rhein-Pfalz
La distrikto Rhein-Pfalz, Rhein-Pfalz-Kreis, "apudrejna Palatinato", situas en la sudoriento de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Ĝia administra sidejo estas la eksterdistrikta urbo Ludwigshafen, kiu do mem ne situas ene de la distrikta teritorio. Ĝis la 31-a de decembro 2003 la teritorio nomiĝis "distrikto Ludwigshafen".
Najbaras la distriktoj Südliche Weinstraße (suda vinstrato), Germersheim kaj Bad Dürkheim plus la eksterdistriktaj urboj Worms, Frankenthal, Ludwigshafen kaj Speyer en la federacia lando Rejnlando-Palatinato, krome la distriktoj Karlsruhe kaj Rhein-Neckar plus la eksterdistrikta urbo Mannheim en la federacia lando Baden-Virtembergo kaj la distrikto Bergstraße en Hesio.
Komunumaroj
* Komunumaro Lambsheim-Heßheim
CNN
Cable News Network (Kabla novaĵo-reto, CNN mallonge) estas perkabla televido-reto, fondita la 1-an de junio en 1980 fare de Ted Turner kaj Reese Schonfeld en Atlanta, Usono. Oni kutime agnoskas ke CNN konceptis la ideon de tut-diurna raportado de novaĵoj.
Krom la naciaj usonaj eventoj-sendilo CNN, estis kreita fare de la sama firmao la same anglalingva internacia sendilo CNN International, kiun povas kapti pli ol unu miliardoj da homoj en 212 landoj.
CNN kaj CNN International estis mondkonataj tra la intenziva eventodisdono dum la 2-a Golfa Milito. Ĝi estis la sola televida kanalo kiu raportis pri bombardo de Bagdad en viva sendado. Post du jaroj ĝi komunikis pri atako kontraŭ la moskva parlamento.
En 2000, Time Warner elaĉetis la fondinton Ted Turner, kiu nuntempe ne plu havas influon je la televido.