cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guanahacabibes
Tiu duoninsulo estas krome Nacia Parko kaj Biosfera rezervejo deklarata de Unesco en 1987. En ĝi situas la plej okcidenta punkto de la kuba insularo nome: Kabo de San Antonio.
Ties akvoj antaŭ la Golfo de Meksikio estas riĉaj je omaroj kaj aliaj marproduktoj. Pro ties geografia situo ĉe la Kariba Maro suferas ofte terurajn uraganojn; la ciklono Ivan en 2004 kaj Vilma en 2005, okazigis grandajn detrujn en ties arbaroj.
4978 Seitz
4978 Seitz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzojIngrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Horstmar Seitz (1920–1943), amiko de unu el la la gemalkovrintoj.
1876 Napolitania
1876 Napolitania estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, kantono San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝia nomo referas al la itala urbo Napolo.
24529 Urbach
24529 Urbach estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jourdan Brandt Urbach, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Roslyn High School de Roslyn Heights (Novjorkio, Usono).
Wilfersdorf (Malsupra Aŭstrio)
Wilfersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sinopo (luno)
Sinopo estas neregula satelito de Jupitero. Ĝi havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de Seth Barnes Nicholson, en la Observatorio Lick sur la Monto Hamilton, (Kalifornio - Usono).
Ĝi tiam ricevis nur nomon Jupitero IX. Ĝi neniam ricevis maldaŭran nomon: tiu noma sistemo ne tiam ekzistis.
Nomo
La, IAU aprobis ke ĝi ricevu la nomon Sinopo, (greke; Σινώπη: Sinope). En la helena mitologio, Sinopo estis nimfo amata de Zeŭso, kiu sukcesis sin rifuzi al li.
Orbito
La orbito de Sinopo similas tiujn, de la anoj de la pazifaa grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 22 800 000 kaj 24 100 000 km, kaj klinangulojn inter 144,5° kaj 158,3° rilate al la Jupitera ekvatoro.
Tamen, ĝia koloro estas pli ruĝa ol la ceteraj pazifaaj lunoj, kaj ĝia transruĝa spektro similas tiujn de la D-tipaj asteroidoj; pli griza, Pazifao similas C-tipan asteroidon. Pro tio, Sinopo povus esti objekto sendepende kaptita de Jupitero.
Tradicia Anglikana Komunio
La Tradicia Anglikana Komunio (angle Traditional Anglican Communion, aŭ TAC) estas internacia komunio de eklezioj de la anglikana tradicio, sendependaj el la Anglikana Komunio kaj el la Ĉefepiskopo de Canterbury. La tradicia anglikana Komunio laŭiras tra la teologiaj doktrinoj de aserto de Sankta Ludoviko, katolika interpreto de la trideknaŭ artikoloj de religio. Ĉiu jurisdikcio utiligas Book of Common Prayer opiniata netŭita de novigoj. Multaj membroj de tiuj eklezioj povus esti priskribitaj kiel tradiciaj anglo-katolikaj rilate teologion kaj liturgion. Iuj paroĥoj uzas la anglikanan meslibron en siaj liturgiaĵoj. La tradicia anglikana Komunio estas gvidata de episkopa kolegio de la tuta komunio kaj prezidata de elektita primaso. .
Historio
Tiu internacia komunio estis estigita de Louis Falk en 1991; la sama ulo estis elektita unua primaso tiun saman jaron. En 2002 al li postvenis episkopo John Hepworth de la Anglikana-katolika Eklezio de Aŭstralio.
La eklezioj de la Tradicia Anglikana Komunio disiĝis el siaj patrinaj eklezioj de la origina anglikana Komunio pro diversaj problemoj, aparte koncernantaj la sanktan ordinon kaj la ordinadon de la virinoj. Aliaj problemoj inkluzivas liturgiajn reviziojn, la akcepton de la liceco de la samseksemo kaj la gravecon de la katolika tradicio.
Ekleziaj membroj de la Tradicia Anglikana Komunio
Nune en tiu anglikana Komunio partoprenas 18 eklezioj, kiuj kovras ĉiujn kontinentojn.
Dizzy Gillespie
John Birks GILLESPIE (konata kiel « Dizzy ») [didzi] (21-a de oktobro, 1917 en Cheraw, Suda Karolino, Usono – 9-a de januaro, 1993) estis pionira ĵaza trumpetisto, kantisto kaj orkestrestro. Dum intervujo en 1970 kun du ĵurnalistoj Phil Woods kaj Jean-Louis Ginibrede, kiun oni republikigis dum februaro 1993 okaze de lia forpaso en la n°423 de "Jazz Magazine", li respondis ke li fariĝis bahaano ĉirkaŭ 1967 kaj klarigis sian kredon.
Li profesie ludas ekde 1933. Dum 1942 li ludas en la orkestro de Earl Hines, kie li renkontas Charlie Parker (as), samtempe li renkontas Thelonious Monk(p), Kenny Clarke (dm). Kvarope, ili kreas novan stilon, la Bibopo, kaj dum 1945 ili endiskigas la famajn bibopajn verkojn. Dum 1946, li kreas sian orkestron. Ĉi tiu bando malkovrigas la Bibopo, unue al Usono, poste al Svedio, Belgio kaj Francio. Li ludadis tra la tuta mondo kun la plej gravaj muzikistoj.
De la komenco, Dizzy Gillespie havas originalan stilon, kun lertega tekniko. Grava komponisto, li transformas malnovajn temojn en originalajn. Li asimilas en la bibopon la afro-kubanan ritmon.
''I Can't Get Stated, Hot House (1945), Anthropology (1946), Woody‚n You (1947), Swing Low Sweet Cadillac (1950), It Don‚t Mean A Thing (1953). Lia plej fama verko estas: A Night In Tunisia''.
Ŝpuro 1435 mm
Ŝpuro 1435 mm oni konsideras kiel normala ŝpuro aŭ Norma ŝpuro estas reldistanco de (4 futoj ) ĉe fervoja trako. Ĝi estas la plej vaste uzata ŝpuro en la mondo.
La normala ŝpuro estas kompromiso inter la deziroj havi stabilecon (per granda reldistanco) kaj povi konstrui mallarĝajn kurbiĝojn (kio postulas malgrandan reldistancon).
Witterswil
Witterswil estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,386 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010, kiu nombro un 1,387 je la 31-a de decembro 2012 estis praktike senŝanĝa.
Cogeces de Íscar
Cogeces de Íscar [koĤEzes deISkar] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Cogeces de Íscar estas komprenebla etimologie kiel vorto rilata al rikolto kaj aludo al Íscar, ĉar ĝi apartenis al la Senjorlando de Íscar.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 142 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 340 el la 1920-aj jaroj.
Ĝi distas 34 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, 6 km de Íscar kaj 15 km de Cuéllar. Ĝi limas kun la provinco Segovio. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado rilata al la vojoj inter Portillokaj Íscar, kaj de pilgrimantoj, komercistoj kaj soldatoj, kaj ties oficiala fondo datas el la 11-a jarcento.
Frua dokumenta mencio estas de 1144. En la municipo loĝis Don Juan de Zúñiga Avellaneda y Velasco, kiu estis gravulo de la kortego de la reĝo de Karolo la 1-a. Ankaŭ gravaj familioj loĝis en Cogeces kiel Avellaneda, Leiva, de la Cuadra aŭ Hermosilla, ĉiuj ligitaj al gravaj familioj de Íscar kaj Cuéllar. Ĝi dependis de la Senjorlando de Íscar kiel unu el ties plej gravaj lokoj. Kiam oni organizis la hispanan teritorion en provincoj kaj ĝis komenco de la 20-a jarcento ĝi apartenis al la provinco Segovio kaj aliĝis poste al la provinco Valadolido.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (bovoj) kaj elfosado de gipso. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la gotika preĝejo de la 15-a jarcento kaj la ermitejo de Magdala.
Witterswil
Geografio
Witterswil situas en vasta kaldrono ĉe la norda flanko de la Ĵuraso. La komunumo apartenas al kvinkomunuma eksklavo de Kantono Soloturno apud la franca landlimo. La eksklavo estas disigita de la cetera kantona teritorio de la bazelkampara Laufenvalo. En nordo la komunumon pasas la rojo Binnbach, kiu fontas en Hofstetten kaj en Biel-Benken alfluas al Birsig. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Witterswil mem la setlejoj Ebni en nordokcidento, Nassläng, Ob den Reben, Marchmatten kaj Strangenacker.
Dénes Alesius
Dénes ALESIUS [dEneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Alesius Dénes estis la unua hungara luterana episkopo de Transilvanio. Lia nomo foje estis Alesi Dénes aŭ ’’Kolozsvári Alesius’’.
Witterswil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Witterswil limas en nordo al Biel-Benken (BL), en oriento al Therwil (BL), en sudoriento al Ettingen (BL), en sudo al Hofstetten-Flüh, kaj en okcidento al Bättwil.
Dénes Alesius
Dénes Alesius naskiĝis la  1525 en Kolozsvár. Li mortis en 1577.
Biografio
Dénes Alesius estis pastro en Szászfenes, kiam li subskribis deklaron de sinodo en 1557. Post 2 jaroj li estis elektita luterana episkopo. Post jaroj li estis ankaŭ kortega pastro de Johano la 2-a (Hungario). En 1564 okazis religiaj konfliktoj, Alesius estis oficiale forigita, sed la hungaroj rigardis lin daŭre episkopo. En 1571 jam la nova duko Stefano Báthory revokis lin episkopo kaj kortega pastro. Li kreis la necesajn luteranajn regulojn.
Witterswil
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona vojo 273 de Bättwil al Therwil. Al la publika tranpsortreto Witterswil estas bone konektita per la tramlinio n-ro 10 de Bazelo al Rodersdorf. Sur la komunuma teritorio situas la haltejoj Witterswil kaj Sonnenrain.
Reichenow-Möglin
Reichenow-Möglin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Witterswil
Historio
La unua dokumenta mencio de Witterswil datiĝas el la jaro 1268 kiel Witerswil. En la 14-a jarcento la senjoroj de Rotberg posedis la malaltan kaj la superan jurisdikcion pri Witterswil. En la jaro 1515 la kavaliro Arnold de Rotberg vendis sian senjorujon al la urbo Soloturno, kiu jam en la jaro 1486 akiris la servutobienon de la abatino de Säkingen en Witterswil. En la jaro 1791 Witerswil estis aparta vikarejo kune kun Bättwil, tiu vikarejo pariĝis en la jaroj 1808 respektive 1818 memstara paroĥo. La pastra preĝejo konstruita en la jaro 1641 estis komplete renovigita kaj grandigita en la jaro 1842.
Ŝpuro 1435 mm
Uzo
Ĝi estas tre multe uzata en Eŭropo kaj Norda Ameriko.
Historio
La normalan ŝpuron uzis George Stephenson por konstrui siajn fervojojn ekde 1825; laŭdire la britaj aŭtoritatoj postulis tiun mezuron, kiu estis kutima ĉe ĉevalaj veturiloj. Ĉar la fervojoj de Stephenson estis tre sukcesaj, la normala ŝpuro disvastiĝis.
Miĥajlo Jurkiv
Jurkiv Miĥajlo (28.08.1877 - 21.05.1914) - ukraina esperantisto, filozofo, pedagogo, ŝtat-oficisto naskiĝis apud urbeto Ĵidaĉiv (Lviva provinco, nuna Ukrainio). Aŭtoro li estas de la plej unua Esperanto-lernolibro por ukrainoj (Ternopilo, 1907).
Sarino (distrikto)
La distrikto Sarino (en la franca lingvo district de Sarine, en la germana lingvo Saanebezirk) estas administra unuo de Kantono Friburgo. Ĝi havis 94849 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefloko estas la kantonĉefurbo Friburgo.
Miĥajlo Jurkiv
Sian filozofian (monismo) libron "El regno de spirito" li verkis en la lingvoj ukraina, germana, Esperanto, pola, sed ankaŭ troveblas tie citaĵoj en la latina, helena, malnovukraina. Lia vivo-slogano estis "Por scioj oni domaĝu nek fortojn, nek tempon, nek monon". Esperantigis li (el la ukraina) rakonton Katrinjo de Vasil Stefanik. En la sama revuo li publikigis siajn prilingvajn artikolojn.
Vivo
Dum la okupado de Ukrainio fare de la aŭstra-hungara kaj rusa imperioj Jurkiv estis unu el la unuaj ukrainanoj, kiuj komprenis la bezonon solvi la lingvan problemon en intergenta komunikado taksante Esperanton kiel solvilon. En la paĝoj de esperantaj eldonaĵoj li defendis la rajton de ukrainoj je memstareco kaj tradukis literaturajn verkojn de ukrainaj klasikaĵoj. Li lasis konsiderindan instruan kaj sciencan heredaĵon. La eldonaĵo de Lernolibro de la Internacia Lingvo de Esperanto dum la t.n. lingva polemiko ludis gravan rolon pontan inter la loka dialekto kaj ĝia transformiĝo en literaturaj kaj lingvaj terminoj. La ukraina lingvo en la libro de M. Yurkiv estas la lingvo de Ivan Franko, Franz Kokowski, Andrij Ĉajkovskij, Vasyl Stefanyk kaj aliaj ukrainaj figuroj de la frua 20-a jarcento. Li verkis la monografion El la Regno de la Spirito, dediĉitan al la filozofia fluo de monismo, en kvar lingvoj: ukraina, germana, esperanta, pola uzante citaĵojn en la latina, eklezia slavona kaj malnovgreka lingvoj.
Sarino (distrikto)
Geografio
La distrikto Sarino etendiĝas en la Friburga Mezlando laŭlonge de la meza parto de la rivero Sarino, laŭ kiu ĝi nomiĝas kaj kiu en nordo de la distrikto alfluas al la Lago de Schiffenen kaj en sudo de la distrikto elfluas el la Lago de Grejerco, ambaŭ baraĵlagoj.
Miĥajlo Jurkiv
Vivo
Naskita en distrikto Zhydachiv en lviva regiono, li pasigis sian konscian vivon en Ternopilo, kie li ĉiam uzis la sloganon: Por scio vi neniam ŝpari penon, tempon aŭ monon. La juna Mykhailo Yurkiv estis aktiva membro de Burĝa Frateco, kultura centro de Ternopilo, malfermita en 1905. Li mortis la 21-an de majo 1914 en la aĝo de 37 pro tuberkulozo. Entombigita li estas en Ternopilo sed la loko de la tombo estas nekonata.
Sarino (distrikto)
Trafiko
Tra la distrikto Sarino pasas la svisa aŭtovojo A12 de Berno tra Friburgo al Laŭzano, kaj la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Laŭzano. La plej grava trafiknodo estas la kantonĉefurbo Friburgo, kiu disponas ankaŭ pri regiona busreto, kiu servas la tutan regionon.
Miĥajlo Jurkiv
Honoroj esperantujaj
En Esperanto-medioj oni parolis pri Jurkiv komence de la 1980-aj jaroj, tiam en Ternopilo reviviĝis grupo de esperantistoj gvidataj de Leon Simels. Esperantistoj de Ternopilo trovis la lernolibron de Jurkiv. En la fruaj 1990-aj jaroj, Viktor Payuk renkontis la filinon de Jurkiv, Daria-Eva kiu vivis en Mykolayiv, Lviva provinco, kaj kiu konservis valoregan materialon pri la vivo kaj laboro de ŝia patro. Daria-Eva transdonis la originajn aĵojn de sia patro al Victor Spider. En sovetia tempo ŝi tre timis, ke ili estos konfiskitaj de oficiroj de la kaŝpolico, do ŝi singarde kaŝis sin. Jam kun la proklamo de la ukraina ŝtato, Daria-Eva volis, ke la netakseblaj objektoj finfine estu elmontrataj al la publiko. Do, antaŭ ĉio, ŝi elprenis el la kaŝejo manskribitan monografion El la Regno de la Spirito. Krom la manuskripto El la Regno de la Spirito, la filino de Jurkiv ankaŭ donis al Victor Spider la junularan taglibron de siaj gepatroj, fotojn kaj aliajn privatajn havaĵojn. Oni ne forgesu pri la plej unua ekzemplero de Ukraina Stelo, esperanta eldonaĵo por ukrainoj redaktita de Orest Kuzma en Kolomio de 1913 ĝis 1922.
Sarino (distrikto)
Komunumoj de la distrikto Sarino
La distrikto Sarino konsistas (stato en 2010) el 36 komunumoj, el kiuj la ĉefurbo Friburgo estas la plej granda. Jen la listo:
Miĥajlo Jurkiv
Honoroj esperantujaj
En 1995, okaze de la 10-a Internacia Medicina Esperanto-Konferenco en Ternopilo, estis kreita originala bareliefo de M. Jurkiv, kiu enhavas: libron, terglobon, "Testamenton" de Ŝevĉenko. La bareliefo de Jurkiv (skulptis Ivan Sonsyadlo) estas instalita sur la fasado de la Filharmonio (iama konstruaĵo de Burĝa Frateco). Tiu ĉi bareliefo estas inkluzivita en la mondlisto de Zamenhof-Esperantaj objektoj.
Sarino (distrikto)
Historio
La distrikto Sarino estiĝis el la iamaj distrikto Friburgo kaj Farvagny, kiuj ekzistis inter la jaro 1831 ĝis 1848 en la jaro 1848 surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo.
Miĥajlo Jurkiv
Honoroj esperantujaj
Ternopilo gastigis en 2007 la scienc-praktikan konferencon ''Esperanto en la XXI-a jarcento: stato kaj perspektivoj de evoluo. Okaze de la 100-a datreveno de la libro lernolibro jurkova''. Organizis la municipa Ternopil-Esperanto-Klubo Ternotsvit, Espero (Kievo) kaj Ukraina Esperanto-Asocio. Lia tombo en Ternopilo ne konserviĝis.
Tivadar Böcker
Tivadar Böcker naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Daisuke Tada
Daisuke Tada (多田 大介, n. ) estas japana futbalisto.
Tivadar Böcker
Biografio
Tivadar Böcker akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1954, iom poste li doktoriĝis. Post la diplomo li laboris 3 jarojn en firmao en Miskolc, kie li respondecis pri boradoj en la profundon. Inter 1957-1959 li estis geologo en minejo de Várpalota. Inter 1959 kaj 1964 kaj 1981–1991 li estis en instituto pri aluminio, kie li okupiĝis pri baŭksitoj. Inter la du periodoj li estis ĉefgeologo en similaj laborejoj kaj en 1973 li kandidatiĝis. Li esploris akvojn en la jaroj 1972 kaj 1973 en Jemeno kaj Lagoso. Depost fino de la socialismo li estis entreprenisto pri geologio. Li ricevis 2 memormedalojn.
Passerano Marmorito
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Daisuke Tada
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Ehime FC, Omiya Ardija, Gainare Tottori kaj FC Gifu.
Passerano Marmorito
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Fuente-Olmedo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 34 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 33 el 1991.
Ĝi distas 51 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Lucia
Lucia [luZIa] (en hispana Lucía) estas ina propra nomo de latina origino, kiu signifas «lumo» (latine: lux, lucis) aŭ «kiu naskiĝis je la unua lumo de la tago».
Estas la dua plej uzata nomo en Hispanio, kvalifikita kiel unu el la plej belaj kaj elegantaj kiel Lucia Pérez-Ojeda Lorca aŭ la markizino Lucia 5a de Elĉo.
Ankaŭ estas tre bela nomo, uzita de personoj kun inteligenteco kaj talento.
La Pedriza
La Pedriza estas granda granita batolito situanta sur la suda deklivo de la Gvadarama Montaro, ene de la hispana municipo Manzanares el Real, en la nordokcidento de la Madrida Regiono. Ĉi tiu roka tereno estas formita el multnombraj klifoj, rokaj muroj, herbejoj, rojoj kaj pratoj. Ĝi estas areo el granda geologia, pejzaĝa kaj sporta intereso.
Ĝi havas preskaŭ mil grimpajn vojojn kun diversaj malfacilaĵoj. Marŝado estas alia sporto tre praktikita en La Pedriza. Pruvo de tio estas la amasa alveno de homoj dum multaj semajnfinoj.
La 3200 hektaroj, kiuj estas ĉirkaŭ La Pedriza, apartenas al la Nacia Parko Gvadarama Montaro, la plej granda protektita areo en la Madrida Regiono. En ĉi tiu areo estas abundaj mediteraneaj arbustoj, kiel la cisto, kaj aliaj tipaj de la altaj montoj, kiel la piorno. La faŭno ankaŭ estas riĉa, ĉefe ĉe rabobirdoj kaj reptilioj.
Foje ĉi tiu natura medio estis la scenejo de filmado de iuj filmoj de la 1960-aj jaroj, ĉefe itala vakera filmo.
Franciŝak Umjastoŭski
Franciŝak Umjastoŭski (beloruse - Францішак Умястоўскі, n. 29-an de januaro (laŭ julia kalendaro/10-an de februaro laŭ gregoria kalendaro 1882, Vilno - m. oktobro 1940 Katyn) - belorusa prozisto, poeto, publicisto.
Biografio
Devenis de nobela familio, kuzo de Franciŝak Aljaĥnoviĉ. Studadis en Peterburga teknologia instituto. Dum studado, en la jaroj 1902-1904 membris en kaŝrezista studenta junulara organizacio "Rondo de belorusa popola klerigado kaj kulturo".
Dum Unua mondmilito estis mobilizita en armeo. Poste vivis en Vilno. Pri okazintaĵoj de milito verkis rakonton "Stasja" (1921). Agadis, ĉefe, kiel publicisto. Dum 1927-1928 eldonadis gazeton "Belorusa tago" kaj ĵurnalon "Belorusa kulturo". En la jaro 1928 ĉesis publikan kaj klerigan agadon. Estis mobilizita en pola armeo en la jaro 1939, 18-an de septembro 1939 estis militkaptita per sovetunia armeo, internigita en koncentrejo en Kozelsk. Pereis en Katyn.
Verkaro
Unua verko (rakonto "Blovo") estis eldonita en 1903. En la jaro 1906 partoprenis en eldonado de beloruslingvan gazeton "Nia fato". Dum la jaroj 1908-1914 eldonadis rakontojn en gazeto "Nia grenkampo". Rakontoj "Timo", "En arbaro", "Nekamparula saĝo" estis verkitaj sub influo de belorusa folkloro. Tradukis verkojn de Nikolao Gogol kaj Oscar Wilde.
Hayato Ochi
Hayato Ochi (越智 隼人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Montedio Yamagata.
Aulas
(jen france, -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Natria 4-cianobenzoato
Natria 4-cianobenzoato aŭ natria 4-cianofenilmentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la saloj, rezultanta el interagado de la 4-Cianobenzoata acido kaj natria hidroksido. Natria 4-cianobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Natria 4-cianobenzoato prezentas natria-metanatan grupon kaj nitrilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 4-a karbonatomoj. Ĝi konsistas je 8 karbonatomoj, 4 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomo, 1 nitrogenatomo, 1 natriatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Jürgen Schäfer (apartigilo)
Jürgen Schäfer estas la nomo de jenaj personoj:
Individuigo
La nocio individuigo signifas en sociologio transiran proceson ĉe la individuo de fremda determinado al memdeterminado, kiu paralele evoluas kun la industriigo kaj modernigo en la okcidentaj socioj.
Teorioj
Kelkaj aŭtoroj subdividas la proceson de individuigo en du fazoj.
Klerismo kaj formiĝo de burĝa socio
La unuan fazon ili vidas en la individuiga proceso, kiu komenciĝis per la estiĝo de moderna burĝa socio dum la industriiĝo, sed jam baziĝas filozofie kaj kulturhistorie en la Klerismo. Ĉi tiun individuigan proceson – en kiu okazas pli vasta labordispartigo kun samtempa malfortiĝo de la socia ligo – priskribas inter aliaj Georg Simmel kaj Emile Durkheim. Tio montriĝis en la kresko de rilatoj karakterizitaj de ekonomio kaj utilismo kaj en la samtempa malkresko de la grand-familio kaj la disfalo de la vilaĝa komunumo. Paralele al ĉi tiuj tradiciaj ligoj ekzistas kreskanta memdeterminado de la individuo: oni skribas pli ofte membiografiojn kaj naskiĝas la koncepto de la romantikoa amo; la rilato al Dio personiĝas en la protestantismo.
Meropo (apartigilo)
Meropo aŭ Meropa (greke Μερόπη) estas la nomo de pluraj virinoj kaj nimfoj de la helena mitologio, inter kiuj :
Fakultoj de la animo
Fakultoj de la animo estas la potencoj apartenantaj al la animo kaj dinamike direktitaj al ĝia efektiviĝo kaj aktiviĝo: la fortoj, do, kiuj ebligas la realiĝon de la psikaj aktivaĵoj. Ili preciziĝas, antaŭ ĉio, laŭ ilia formala objekto (kiel la vero, valoro, ktp) kaj krome laŭ iliaj rilataj agoj kiel memoro, sentemo, volo, sensaj instinktoj, intelekto, sentebleco, ktp. Tiuj fakultoj ne estas eroj de la animo pro tio ke la animo estas simpla kaj unu. Gravas tial ke la animo agas pere de ili, do ili ne agas kiel distinktaj kaj izolitaj personoj.
En la skolastika filozofio oni disputis ĉu pli gravas la intelekto aŭ la volo (intelektismo, volismo).
La supraj difino kaj priskribo enkadriĝas en la tradicia filozofio Antikva, skolastika aŭ moderna, sed iuj modernaj filozofioj prezentas aliajn vidpunktojn ĉar elstariĝas la konvinko ke tiuj fakultoj estas simplaj rezultojn de la potencoj de la materio kaj frukto de la evoluo aŭ tiuj fakultoj estas nur la aktiveco sen specifa subkusanta subjekto. Insiatas sur tiu vidpunkto precipe materiismo kaj psikologioj determnismaj kaj strukturismaj, nome kiuj kredas vidi en la aganto nur senkonscian obeon al nekonsciaj impulsoj.
Eksteraj ligiloj
Itallingva komento
Platono
Traktanta pri animaj fakultoj Valter Brugger, Philosophisches Wörterbruch, Verlag Herder, Freiburg.
Individuigo
Plurismo kaj vivstiloj
Multaj sociologoj priskribas duan individuigan proceson, kiu parte kovras kaj modifas la unuan depost la 1950-aj jaroj. Laŭ Anthony Giddens kaj Ulrich Beck en la nuna postmoderna socio okazas kvalite nova radikaliĝo kaj universaliĝo de tiu ĉi proceso. Malnovaj sociaj klasigoj – kiel socia pozicio kaj klaso – estus eksteruza; kreskanta devigo je pripensita vivkonduto akompanus kreskantan klerecon; la plurigo de vivstiloj plu altiĝus; trovo de identiĝo kaj senco iĝus individua faro. Ĉio ĉi estus plu instigita per ŝanĝo de ŝtata kaj ekonomia kadroj. Estis Ulrich Beck, kiu kreis la frapvorton individuigo en 1983 por la priskribo de la hodiaŭaj sociaj vivkondiĉoj.
Individuigo en la mondo de laboro
La individuigon de labortempoj kaj laborformoj povas akompani prekariĝo kaj erozio de normaj laborkondiĉoj, sed ankaŭ plia temposuvereneco kaj laborfleksebleco. Samtempe ekestas individuaj ebloj por la organizado de personaj vivsferoj. La reprezentantoj de mastraj kaj laboristaj sindikatoj estas devigataj per kolektivaj kontraktoj fiksi devigajn normojn koncerne flekseblecon en la mondo de laboro, ĉar en la hodiaŭa tutmondiĝo kaj konkurado la postuloj de ambaŭ flankoj povas esti kontraŭaj.
Oranĝpieda nestamasulo
La Oranĝpieda nestamasulo (Megapodius reinwardt) estas malgranda megapodo de la familio de Megapodedoj.
Tiu specio enhavas kvin subspeciojn troviĝantajn en multaj insuloj de Wallacea same kiel ĉe suda Novgvineo kaj norda Aŭstralio. Ĝi estas surtera birdo tiom granda kiom hejma koko kaj malhelkolora (grizecblua ĉe kapo, kolo, brusto kaj ŝultroj dum bruna ĉe dorso kaj flugiloj) kun fortaj oranĝecaj kruroj (kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo) kaj pinteca bruneca kresto ĉe malantaŭo de kapo; la bako estas flava kaj la irisoj malhelbrunaj. Ĝi uzas gamon de arbaraj kaj arbustaraj habitatoj kaj koloniigis multajn malgrandajn insulojn tra sia teritorio. Ĝi estas abunda ĉe ĉeurbaj ĝardenoj de Darvino, kie la lokanoj aludas ĝin kiel arbustara meleagro.
Ĝenerale, populacioj ŝajnas stabilaj kaj la konservostatuso de la specio estas konsiderata Malplej Zorgiga. La Oranĝpieda nestamasulo manĝas semojn, falintajn fruktojn kaj surterajn senvertebrulojn.
Ĉiuj specioj de la familio de nestamasuloj kovas la ovojn ne per rekta sidado sur ili, sed per enterigo en amasnestoj el sablo, mortintaj folioj kaj alitipa rubo, el kio devenas la komuna nomo de la familio. La latina scienca nomo kaj de la genro kaj de la familio devenas el kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive granda kaj piedo, alude al ties grandaj, fortikaj kruroj kaj piedoj necesaj por rasti enormajn kvantojn de tero kaj vegetala materialo, kies putriĝo poste varmigos la ovojn. La konstruado kaj bontenado de la amasoj, kiuj povas atingi ĝis 4.5 m alte kaj 9 m diametre, okazas la tutan jaron.
Kelkaj el la subspecioj povas esti traktataj kiel veraj specioj, kiaj la Tanimbara nestamasulo (Megapodius tenimberensis), dum aliaj subspecioj povas esti konsiderataj subspecioj de aliaj specioj (t.e. buruensis estas foje konsiderata subspecio de la Malhela nestamasulo).
Jack Kerouac
Jack KEROUAC (naskiĝis la 12-an de marto, 1922 en Lowell, Masaĉuseco, mortis la 21-an de oktobro, 1969); origine: Jean Louis Lebris de Kerouac); estis usona verkisto de franckanada deveno. Li estas tre grava reprezentanto de la Beat-generacio. La nomon "Jack" li elektis laŭ sia granda idolo Jack London.
Kerouac naskitis en franc-kanada familio, parolis la francan dialekton Joual kaj eklernis la anglan lingvon nur en la lernejo. La frua morto de lia pli aĝa frato Gerard estis tragedia por Jack. Li digestis ĝin en sia verko Visions of Gerard.
Liaj sukcesoj en sporto ebligis al li ricevi stipendion en 1940/1941 ĉe la Columbia University en New York. Tie li vivis kun Allen Ginsberg kaj William S. Burroughs, kun kiuj li formis la devenon de la "Beat Generation".
Post rompo de kruro Kerouac forlasis la universitaton kaj aliĝis al la komerca ŝiparo, post kiam la mararmeo estis rifuzinta lin. En 1943 li tamen povis aliĝi al la mararmeo, sed unu jaron poste li estis maldungita pro psikaj problemoj. Liaj travivaĵoj surmaraj retroviĝas en la verko The Sea is My Brother.
Inter siaj ŝipvojaĝoj Jack Kerouac restis ĉe siaj iamaj studkameradoj en Novjorko. Lia vivo estis plena de drogoj, seksaj aventuroj kaj vojaĝoj tra Usono, Meksiko, Norda Afriko kaj Eŭropo. La vojaĝoj formis la bazojn por liaj romanoj; lian stilon karakterizis influoj de drogoj kaj ritma, ĉiutaga lingvaĵo. Ankaŭ la muziko de Bebop donis al li gravajn impulsojn: La faman muzikiston Charlie Parker Kerouac en nekrologo nomis Budho.
En la jaro 1944 li edziĝis al Edie Parker. Ĝi estis lia unua el entute tri edzecoj, kaj ĝi daŭris nur du monatojn. De 1946 ĝis 1948 li verkis la romanon The Town and the City, kiu aperis en 1950. Ĝi estis lia unua eldonita verko, sed kvankam ĝi ricevis bonajn kritikojn, ĝi apenaŭ famigis la aŭtoron.
Inter 1947 kaj 1950 Kerouac kun Neal Cassady vojaĝis tra la lando. Komence li malfacile povis esprimi la traviviton, sed la freŝa kaj ekstaza stilo, en kiu Cassady skribis al li leterojn, ŝajnis al Kerouac taŭga, kaj tiel en 1951 estiĝis la romano On the Road, kiu tamen nur en 1957 estis eldonita. Jack Kerouac per ĝi atingis grandan famon kaj - la kulminon de sia kariero.
Dum la sekvaj jaroj li povis publikigi diversajn jam verkitajn romanojn (ekz. The Dharma Bums), sed li apenaŭ kreis ion novan kaj retiriĝis kun sia patrino.
Axel Kühn (apartigilo)
Axel Kühn estas la nomo de jenaj personoj:
Rigvedo
La Rigvedo (ऋग्वेद, Ṛgveda, "Laŭd-vero") estas la plej frua el la kvar sanktaj skriboj de hinduismo, kiujn oni nomas la Vedoj. Ĝi konsistas el 1,017-1,028 himnoj (el kiuj multaj celas diversajn oferajn ritojn). Ilin entenas dek libroj, nomitaj Mandaloj. Tiu ĉi longa kolekto da mallongaj himnoj estas plejparte dediĉita al laŭdado pri la dioj. Tamen, ĝi enhavas ankaŭ disajn aludetojn al historiaj eventoj, precipe la luktado inter la fruaj vedaj popoloj (nomataj la Arjoj kaj iliaj malamikoj, la Dasoj. La nomoj de gedioj troveblaj en Rigvedo troviĝas ankaŭ ĉe multaj aliaj hindeŭrope parolantaj popoloj. Tio ĉi montras la antikvecon de la teksto. Elstaras interne de Rigvedo la gedioj Agnio, Dyaus Pitar, Indro, Prithivi Mater, Viŝnuo; ankaŭ la sankta Somo. Rigvedo finiĝis ĝis la jaro -1500. (de Mary Pat Fishser)
Friedrich Max Müller, la unua notinda eŭropano studinta la Vedojn, rigardis Rigvedon kiel la solan "efektivan" Vedon; li argumentis, ke la aliaj (precipe Jaĝurvedo kaj Samavedo) estis apenaŭ pli ol ellaboraĵoj, parafrazoj kaj citadoj de ĝia teksto. Ĉi tial la baza teksto de Rigvedo estas aparte interesa el kaj historia kaj religia vidpunktoj. Ĝi registras tre fruan etapon en la evoluado de hinduismo, foje nomata la "veda" aŭ "arja" stadio de la religio, kiu havas intimajn ligojn al la antaŭzaratuŝtra religio de Persujo. Oni opinias ke kaj la Zoroastrismo kaj la veda hinduismo disvolviĝis el komuna antaŭa religia kulturo.
Kenneth E. Herkenhoff
Kenneth E. HERKENHOFF estas usona astronomo.
Li ricevis sian diplomon pri geologio de la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley en 1981 kaj magistron en la sama scienco de la Kalifornia Instituto de Teknologio en 1985. En 1989 li akiris ĉe tiu-ĉi institucio la doctorecon pri planedoscienco.
Li komencis labori en 1989 ĉe la National Research Council kaj iris al la Jet Propulsion Laboratory en 1991, kaj poste al la United States Geological Survey en 1998.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 2 asteroidojn kun Gregory Wayne Ojakangas la.
Igor Galajĉuk
Igor GALAJĈUK (naskiĝis en 1956 apud Monastiriska) estas kirurgo-kancerologo, doktoro de medicino kaj esperantisto. En 1979 I. Galajĉuk finis la Ternopilan Ŝtatan Medicinan Instituton (nun — Ivan Horbaĉevskij Ternopila Nacia Medicina Universitato), de tiu tempo lia scienca, kurac-praktika kaj socia agado estas ligita kun Ternopilo.
NGC 4283
NGC 4283 (aliaj indikoj — UGC 7390, MCG 5-29-63, ZWG 158.80, PGC 39800) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Akihiko Watanabe
Vivo
La familio pro karierkialoj (la patro estis bankisto) elmigris al la Filipinoj el Japanio, kie Accius tiam pasigis grandan parton de la junaj jaroj. En la 1992-a jaro li iris en Los-Anĝeleson por studi ĉe la altlernejo. Dum la dua studjaro li komencis ĉeesti prelegojn pri la latina lingvo, laŭ rekomendo de amiko. Baldaŭ Accius mem ekstudis klasikan filologion kaj bakalaŭriĝis en 1996. Poste li transiris ĉe Universitato Yale.
NGC 4283
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
126445 Prestonreeves
126445 Prestonreeves estas tre malgranda, sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo John V. McClusky elde la Observatorio Kingsnake en Seguin (Teksaso, Usono).
Akihiko Watanabe
Vivo
En la sama jaro li ĉeestis unuafoje al semajnoj de viva latina lingvo en Lexington (Kentucky) (Conventiculum Latinum Lexintoniense). Ties daŭra gasto li estis ĝis 2005. Dum tiuj jaroj li ofte skribis artikolojn kaj gajnis en la 2002-a jaro la premion "Alice Derby Lang" kiu aljuĝiĝas al klasikaj filologoj. En 2003 li finfine doktoriĝis. Poste li ekinstruis ĉe la Universitato de Kentukio deĵorante ne nur kiel profesoro de la klasikaj lingvoj sed ankaŭ de la japana. Poste (en 2004) li migris - pro instigo de s-ino Diana Johnson - al Bellingham (Vaŝingtonio) kie li iĝis profesoro en la sekcio pri fremdlingvoj. Li edziĝis en 2006.
126445 Prestonreeves
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de W. Preston Reeves, emerita profesoro pri kemio ĉe la Luterana Universitato de Teksaso, kiu helpis fondi la departementon kaj instruis studentojn pri organika kemio dum pli ol 30 jaroj. Pli ol 120 el liaj studentoj ricevis antaŭenirajn gradojn. Li ankaŭ faris esplorajn kontribuojn al la katalizo en faza delokigo.
Akihiko Watanabe
Vivo
Ĉar Kalifornio kontinue volis revenigi lin, li reiris por iĝi profesoro universitata ĉe la Fakultato por klasika kaj hispana filologioj de la Universitato de Davis. En la 2011 li reiris Japanion ĉe la Ostuma-universitaton porvirinan, Tokio. Li estis en Jokohamo dum la granda termoto sed restis sen damaĝoj. Accius ĝis nun deĵoras tie, sed krome ĉe la Universitato de Tokio. En 2013 li fariĝis gastprofesoro en sia patrujo.
Galeș
Galeș [galeŝ] (hungare: Szebengálos, germane: Gallusdorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Sibiu. Administre ĝi apartenas al Săliște (Sibiu).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1383. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben).
Frank Borzage
Borzage estis sukcesa reĝisoro laŭlonge de la 1920-aj jaroj sed li atingis sian pinton en la fino de la muta kino kaj komenco de la sonkino. Absorbante vidajn influojn el la germana reĝisoro F.W. Murnau, kiu estis ankaŭ en Fox tiam, li disvolvigis sian propran stilon de riĉa vida romantikismo en tre sukcesa serio de filmoj en kiuj stelulis Janet Gaynor kaj Charles Farrell, kiel 7th Heaven (1927), pro kiu li ricevis la unuan Oskar-premion al Plej Bonkvalita Reĝisoro, Street Angel (1928) kaj Lucky Star (1929). Li ricevis duan Oskar-premion pro la filmo de 1931 Bad Girl.
Ezopa saĝo
Ezopa Saĝo estas la titolo de verko de Kalman Kalocsay, en kiu li reverkis 77 antikvajn fablojn en Esperanto.
Aperigis ĝin 127-paĝe, Eldonejo Koko el Kopenhago en la jaro 1956. Fotoreprese reeldonis ĝin eldonejo Iltis el Sarbrukeno en 1978.
Eltiraĵo
La vulpo kaj la vinbero
''Allogis la vinbero, sed estis iom alte. ''La vulp' klopodis longe, por ĝin atingi salte, ''sed ne sukcesis, lacis, rigardis ĝin, avida, ''finfine ŝultrotiris, dirante: "Eh, acida!" ''
Staatz
Staatz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Gerila ĝardenado
Gerila ĝardenado estas ĝardenado sur neglektita publika areo kiu ne apartenas al la ĝardenisto, t.e. ne estas ties proprieto, kaj sen la aprobo aŭ permeso de la laŭleĝaj posedantoj de la areo.
Estas multaj kialoj, kial oni elektas ĉi tion. De la amatora ĝardenisto, kiu invadas la teritorion de sia najbaro, ĝis politika aktivulo, kiu celas provoki per rekta agado. La areo kie la gerila ĝardenado okazas kutime estas grunda areo kiu estis forlasita aŭ neglektita fare de la legitima, t.e. laŭleĝa posedanto, kaj la gerilĝardenistoj transprenas ĝin kaj kultivas diversajn plantojn en ĝi. Gerilaj ĝardenistoj kredas ke necesas repripensi la tutan aferon de terposedo, repreni teron de posedantoj kiuj neglektis aŭ misuzis ĝin, kaj fari novan uzon de ĝi.
Iuj gerilanoj funkcias nokte kaj en relativa sekreteco, dum aliaj faras tion tage, por krei videblecon inter la komunumanoj.
Celoj
Gerila ĝardenado estas farita por diversaj celoj kaj motivoj, kaj ĉiu gerila ĝardenisto havas sendependan agadon. Multaj elektas por gerila ĝardenado por redoni malfermajn publikajn spacojn, kiuj estas neglektitaj de la aŭtoritatoj, al la publiko. Grupoj kiuj okupiĝas pri gerila ĝardenado pro ĉi tiuj kialoj koncentriĝas pri kultivado de ornamaj plantoj sur la ĉefstratoj, same kiel kultivado de manĝeblaj plantoj por la avantaĝo de ĉiuj loĝantoj. Alia ŝlosila parto de la agado de regula ĝardenisto estas konigo, inkluzive de praktikaj lerniloj pri kiel kultivi manĝeblajn plantojn sur balkonoj, kanaletoj kaj kortaj kortoj.
Kelkaj sendependaj gerilaj ĝardenistoj kaj grupetoj kultivas mariĥuanajn ĝardenojn en publikaj parkoj, kaj ekzistas multaj retejoj kiuj donas konsiletojn kaj dividas sian sperton pri kiel sekurigi mariĥuanĝardenon de la aŭtoritatoj. Retaj forumoj estas la ĉefa fonto de scio, ĉar ili permesas al partoprenantoj diskuti diversajn temojn, konservante anonimecon. La ĉefaj temoj de diskuto estas konservado, kaj kiel ne lasi spurojn. Kutime homoj kiuj okupiĝas pri ĉi tiu speco de gerila ĝardenado faras tion por persona gajno kaj profito, kaj ne pro politikaj, mediaj aŭ estetikaj motivoj. Pro la ekonomia motivo, gerila ĝardenado de mariĥuano ĝenerale ne estas ligita al la tutmonda gerila ĝardenadmovado, kvankam la agadmanieroj estas multmaniere similaj.
Saint-Sulpice VD
-
Saint-Sulpice estas komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 3301 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Gerila ĝardenado
Celoj
Alia grupo de gorilaj ĝardenistoj estas la friganoj, homoj kiuj kolektas manĝaĵojn el rubujoj. Aldone al ili, kolektantoj kiuj volas vivi sendepende kaj ne dependi de industria agrikulturo okupiĝas ankaŭ pri gerila ĝardenado. Urbaj loĝantaroj estas tute dependaj de la transportado de manĝaĵoj de grandaj distancoj, kaj tiu transportado estas nuntempe dependa de naftaj produktoj, kaj specife de fosila fuelo. Gerilaj ĝardenistoj konsideras siajn agadojn, kune kun friganismo, kiel realigebla kaj sendependa vivmaniero kaj rimedo por eviti dependecon de la industriigita nutroĉeno.
Saint-Sulpice VD
Geografio
La komunumo Chavannes-près-Renens situas ĉe la norda bordo de Lago Lemano okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La okcidentan komunumlimon formas la rivero Venoge. La komunumo konsistas el la vilaĝo Saint-Sulpice kaj la kvartalo Les Pierrettes.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,86 km², de kiuj 5,4% estas kovritaj de arbaro, 16,1% servas por agrikulturo kaj 75,8% por setlado.
Gerila ĝardenado
Historio
La plej frua rekordo de gerilĝardenado estis en 1973, kiam aktivula Liz Christie kaj grupo de gerilĝardenistoj agadis en Novjorko. Ili transformis neglektitan parkumejon en ĝardenon, kiu ankoraŭ estas prizorgata de volontuloj. La parko estas nuntempe sub la protekto de la Municipa Parko-Adminstracio. Du konataj gerilĝardenistoj kiuj tiele aktivis ech antaŭ la esprimo estis konata, estas Gerard Winstensley de la angla groupo de fosistoj en 1649, kaj John "Appleside" Chapman en Ohio, Usono, en 1801.
Saint-Sulpice VD
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saint-Sulpice limas en nordo al Ecublens VD, en oriento al Laŭzano, en sudo al Lago Lemano, en okcidento al Préverenges, kaj en nordokcidento al Denges.
Gerila ĝardenado
Verda helpo
(Angle Green Aid) estas organizo fondita fare de Daniel Phillips kaj Kim Carlsrod, kaj funkcias en Los-Anĝeleso ekde 2010. La organizo transformas malnovajn flipermaŝinojn en maŝinojn por fari "argilbombojn", kiuj estas miksaĵo de lokaj semoj kaj kompoŝto, kovritaj per argilo. Post kiam preparitaj, la argilaj bomboj estas liberigitaj ie ajn, kiu povas profiti de ekzemple sovaĝaj floroj aŭ manĝeblaj plantoj, por la avantaĝo de la ĝenerala publiko. Verda helpo estis ligita al lokaj entreprenoj kaj civitanoj, por disvastigi sembombaĵojn en komunumoj tra la mondo, kaj per loke adaptitaj semoj, la celo de la organizo estas plibeligi la areon sen disvastigi invadajn speciojn.
Municipoj de provinco Sorio
Listo de urboj de la provinco Sorio:
Saint-Sulpice VD
Trafiko
Laŭlonge de la norda komunumlimo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Laŭzano al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la laŭzana urbobranĉo de la svisa aŭtovojo A1 situas rekte oriente de la komunumlimo en Laŭzano. Pere de la loka busreto de Laŭzano, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Gerila ĝardenado
La 1-a de majo 2000
La 1-an de majo 2000, organizo nomita revenanta al la strato organizis amasgerilĝardenladn en Parliament Square en Londono. Post festo de samba bando kaj biciklado de kritika amaso el la Hyde Park, miloj da gerilĝardenistoj venis al la placo kaj plantis plantojn kaj legomojn. Ligna statuo estis metita en la lokon, kaj aktivuloj dancis ĉirkaŭ ĝi, same kiel reklamoj estis afiŝitaj kiel ekzemple "Lasu Londonon flori", "La tero estas komuna areo por ĉiuj el ni", kaj pli. Centro de Indymedia malfermiĝis, kaj la statuo de Winston Churchill ricevis verdan hararanĝon. La aktivulo kiu organizis la eventon, iama brita soldato, estis monpunita pro vandalismo de statuo de Churchill.
GuerrillaGardening.org
Ĉi tiu estas retejo dediĉita al gerila ĝardenado kaj estis starigita en oktobro 2004 fare de Richard Reynolds kiel blogo dokumentanta la gerilan ĝardenlaboro-agadojn kiujn li aranĝis ĉe neglektita konsiliodomo en Londono. Komence, ĝiaj agadoj devenis de deziro plibeligi la najbarejon, sed la retejo altiris la atenton de gerilĝardenistoj en kaj ĉirkaŭ Londono, same kiel la tutmondaj amaskomunikiloj. Ĝi funkcias kunlabore kun aliaj lokaj, lokaj kaj ankaŭ turistoj, kiuj venas specife por aliĝi al gerilaj ĝardenaj agadoj. Hodiaŭ la fondinto ankaŭ okupiĝas pri gerila ĝardenado en Libio, Berlino kaj Montrealo, kaj la retejo daŭre estas blogo sed ankaŭ inkluzivas konsiletojn, ligilojn kaj aktivan anonctabulon, kiu ebligas al gerilĝardenistoj tra la mondo trovi subtenantojn proksima al sia loĝloko.
Saint-Sulpice VD
Vidu ankaŭ
Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Sulpice
3409 Abramov
3409 Abramov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan verkiston Fjodor Aleksandroviĉ Abramov (cirile : Фёдор Александрович Абрамов, 1920–1983).
Aumessas
(jen france, Aumessaç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Holokaŭsto
Holokaŭsto (en la hebrea שואה Ŝoaho, signifanta granda katastrofo) estas la nomo, kiun oni kutime donas al la amasmurdo, alinome genocido, de milionoj da homoj farita de la naziisma germana registaro en ĝiaj ekstermejoj kaj koncentrejoj tra Eŭropo dum la Dua mondmilito. Kvankam multaj aliaj milionoj da nejudaj homoj estis persekutitaj kaj murditaj dum la dua mondmilito, inkluzive de ciganoj, samseksemuloj, handikapuloj kaj mensmalsanuloj, poloj kaj militkaptitoj el Sovetunio, tamen la termino "holokaŭsto" rilatas ĉefe al ekstermado de judoj, ĉar la nazia tut-eŭropa genocido estis ĉefe celita, kaj ideologie, kaj praktike, kontraŭ la judoj kiel aparta raso konsiderata nehoma kaj persekutenda ĝis morto ĉie ajn en la mondo. Tio aserto estas pruvita laŭ la severeco de plenumo kaj pro la nombra fina rezulto de murditoj. Laŭ la historiaj studoj de la holokaŭsto pli kaj pli oni realigas ke temas pri neniiga kaj ekstermiga milito kontraŭ la juda popolo. Tiu militlukto kvankam okazis samtempe tamen estis aparta de la Dua Mondmilito.
La nazia ideologio estis dekomence murdite rasisma kaj kalumniis la judojn interalie pro Komunismo ,Bolŝevikismo kaj Kapitalismo, kiel estis priskribite en la frua membiografio Mein Kampf fare de diktatura gvidanto de Nazia Germanio Adolf Hitler kaj praktike efikita en la unua la koncentrejo Daĥaŭo ekde ĝia komenco.
La kaŭzo de la holokaŭsto estis ĉefe la ideologio de la naziisma registaro de Germanio, laŭ kiu unuavice la malkapabluloj (Aranĝo T4), poste la judoj, poste ankaŭ aliaj grupoj de homoj kiel la romaoj, la samseksemuloj, kaj aliaj taksitaj «malvaloraj vivaĵoj», devis esti ekstermitaj (forviŝitaj de la mondo) por la bono de la arja raso, naziisma termino por la rase puraj germanoj. En la naziaj koncentrejoj, kien tiuj homoj estis deportataj, mortis ankaŭ aliaj malliberuloj, komunistoj, socialistoj ,pacifistoj kiuj venis plejparte de la slavaj kaj aliaj orienteŭropaj landoj, sed ne nur. La koncentrejoj (ekstermejoj) troviĝis ĉefe en Germanio, Aŭstrio kaj okupaciita Pollando, kaj la plej konataj el ili estas Aŭŝvico (Auschwitz), Daĥaŭo (Dachau), Treblinka kaj Majdanek.
Nombro de mortintoj
La kvanto da homoj, kiuj mortis en ili, verŝajne estas 15–20 milionoj. Jen estas taksoj pri la kvanto da homoj murditaj en la koncentrejoj:
Siberia arĝentmevo
Ĝi estas granda mevo kiu reproduktiĝas en nordorienta Azio. Ĝia klasado estas ankoraŭ polemika kaj malcerta. Estas almenaŭ du subspecioj: Vega mevo, Larus (vegae) vegae, kaj Mongolia mevo, Larus (vegae/cachinnans) mongolicus. Ambaŭ povas esti klasitaj kiel separitaj specioj aŭ kiel subspecioj de aliaj rilataj mevo ekz. Mongolia mevo kiel subspecio de Kaspia mevo, Larus cachinnans.
Holokaŭsto
Nombro de mortintoj
La plejmulto de la viktimoj de la Holokaŭsto mortis pro malsatego aŭ manko de energio, ĉar en la koncentrejoj la kaptitoj estis devigataj laboregi en teruraj kondiĉoj. Multaj homoj, ĉefe infanoj kaj maljunuloj, kiuj ne povis labori, estis mortigitaj rekte per venenaj gasoj.
Siberia arĝentmevo
Vega mevo
Vega mevo reproduktiĝas en nordorienta Siberio kaj vintras en Japanio, Koreio, suda kaj orienta Ĉinio kaj Tajvano. Ili estas regule vidataj en Alasko kaj ili povus reproduktiĝi ankaŭ tie. En sia vintra teritorio ili troviĝas plej ofte en havenoj, rokaj strandoj aŭ estuaroj.