cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unio de Franclingvanoj
Ĉar temas pri plurpartia (dekstra-centra-maldekstra) koalicio, ĝi ne sekvas specifan politikan ideologion. Tamen, konsiderante la socian strukturon de la loĝantaro de tiuj relative privilegiaj antaŭurboj de la ŝtata ĉefurbo, granda parto de la elektitaj oficialuloj apartenas al la konservativa Movado Reformista. La koalicio luktas por larĝigo de la dulingva Brusela Ĉefurba Regiono al la bruselaj antaŭurboj kun granda kvanto de franclingvanoj kaj kontraŭas planojn pri disigo de la nun dulingva balota distrikto Bruselo-Halle-Vilvoorde.
La balotolista grupiĝo laŭ la stato de oktobro 2009 havas unu reprezentanton en la Flandra Parlamento, ses en la provinca konsilio de Flandra Brabanto kaj plurdekon en pluraj urbaj konsilioj.
Maya Island Air
La entrepreno Maya Island Air - estas la beliza flugkompanio.
Bertrand Menciassi
Bertrand MENCIASSI estas bretono kiu deĵoris kiel oficisto de la Eŭropa Buroo por malpli uzataj lingvoj (Bruselo), antaŭ ol la buroo estis malfondita komence de 2010.
Maya Island Air
Floto
La aviadkompania floto konsistas el 13 aviadiloj :
Bertrand Menciassi
Intervjuite de International Herald Tribune, en 2001 li avertis ke aparte en la Eŭropa Unio la angla tendencas puŝi eŭropajn naciajn lingvojn kiel la nederlandan aŭ la danan en angulon - ne nur en organoj de la Eŭropa Unio, sed ankaŭ ekzemple en la altlernejoj kaj universitatoj de Nederlando, Flandrio aŭ Danio, por nur nomi unu el multaj similaj ekzemploj, kie establitaj naciaj lingvoj retroiras pro la premo de hegemonia lingvo. Kaj en Svislando li citiĝis en vasta diskuto pri baza lernejo en Zuriko, kie, en lando de kvar naciaj lingvoj, la bazlernejanoj en la 2000-aj jaroj lernis ĉiujn fakojn nur en la angla, la gepatroj de tiuj infanoj estis kontentegaj, kaj aliaj homoj dubis ĉu tio ne subfosas la kulturan bazon de la 4 naciaj lingvoj kaj la konojn de la infanoj en tiuj lingvoj, almenaŭ se la projekto iĝus tutlanda normo.
Damelevières
Damelevières estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Damelibairiens.
Bertrand Menciassi
Rilatoj al Esperanto
Bertrand Menciassi venis al la Lingva Festivalo en Ĉeboksaro tri sinsekvajn jarojn (en 2000, 2001, 2002). Li proponis plurajn iniciatojn rilataj al la minoritataj lingvoj al la aktivuloj de la Junulara Esperanto-Asocio de Ĉuvaŝa Respubliko. Ekzemple dank' al liaj klopodoj Julia TURKINA, aktivulino de la ĉuvaŝa Junulara Esperanto-Asocio, faris unumonatan staĝon en la brusela sidejo de EBMUL.
Esperanto-klubo
Esperanto-klubo aŭ Esperanto-grupo estas klubo, kiu celas disvastigi aŭ utiligi Esperanton same kiel Esperanto-asocio, sed estas ĝenerale pli loka kaj ofte malpli formala. Esperanto-kluboj ofte havas kunvenojn por lerni aŭ paroli kun aliaj esperantistoj.
Por foliumi la vikipediajn artikolojn pri unuopaj Esperanto-grupoj, ekzistas Listo de Esperanto-kluboj.
Historio de Esperanto-kluboj
La unua Esperanto-klubo estis la volapukista klubo de Nurenbergo, grava germana societo fondita la ; en 1888, sub la influo de la agado de Einstein, en sia plena ĝenerala kunveno, laŭ propono de la prezidanto Christian Schmidt post varma diskutado, ĝi konvertis sin tuta al Esperanto. En oktobro 1889, tiu klubo ankaŭ fondis la unuan Esperanto-gazeton, La Esperantisto. En sia unua jaro tiu gazeto raportas nur pri la fondo de grupeto en Moskvo kaj de klubo en Sofia, kiuj tamen disfalis.
Jen la unuaj grupoj laŭ tempordo (inter krampoj la fondintoj) laŭ la Historio de Esperanto de Adam Zakrzewski:
En januaro 1897 Chavet kun Dannen-muller (du junaj liceanoj) fondis la Esperantistan Klubon de Louhans (Francio). Tiu societo konsistis el kelkaj junuloj en Louhans (kun Alice Roux); sed baldaŭ ili propagandis eksteren, kaj la societo kreskadis. Ĝi ĉesis en 1898, kiam Beaufront fondis SPPE, en kiun ĝi fandiĝis. Se oni esceptos la negravan danan societon Esperantistan, fonditan la, SPPE estis la unua Esperantista Societo, kies agemo etendiĝis sur tuta lando, kaj eĉ sur alilanduloj. Ĝia jarlibro por 1899-1900 enhavas 313 nomojn, el kiuj nur 169 en Francio kaj kolonioj, kaj la aliaj en 16 aliaj landoj.
Orlando Pirates
Orlando Pirates estas futbalklubo en Soweto (Johanesburgo), Sudafriko. La teamo ludas en la Premier Soccer League, la plejbona nivelo de futbalo en Sudafriko. La koloroj de la klubo estas negra kaj blanka.
Satjako
Satjako aŭ Satjaki, nome Yuyudhana (युयुधान, ), literumita ankaŭ kiel Satyaki (सात्यकि, ), estis povega militisto apartenanta al la klano Vriŝni de Ĝadavoj, al kiu ankaŭ Kriŝno apartenis. Laŭ la Puranoj, li estis la nepo de Ŝini de la klano Vriŝni, kaj filo de Satjako, laŭ kiu li estis nomita. Kuraĝa militisto, Satjaki estis dediĉita al Kriŝno kaj estis studento de Arĝuno.
Li estis en la flanko de Pandavoj en la Milito de Kurukŝetro.
Preĝejo Sankta Triunuo (Velemér)
preĝejo Sankta Triunuo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Velemér ekster la vilaĝo.
Historio
La preĝejo konstruiĝis supozeble inter 1250-1300. La unua mencio okazis nur en 1360. Tiutempe Velemér estis eklezia centro de 10 vilaĝoj. La freskoj pentriĝis en 1378. La turkoj ne atingis tiun areon, sed depost 1650 kalvinanoj profitis la preĝejon. Ili pentris per kalko la freskojn por ne vidi ilin. La katolikoj reakiris la preĝejon en 1733, sed mankis energio por la renovigo, tial ĝi estis forlasita. En 1863 Flóris Ferenc Rómer kontatis valorojn de la jam ruiniĝintaj konstruaĵojn. Li iniciatis la rekonstruon.
Pro incendio inter 1894-1904 denove renovigo okazis. Post arkeologia esplorado renovigo okazis ankaŭ en la 1960-aj jaroj. La lasta restaŭro okazis en 2001.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en rando de arbaro. La fasado konsistas el kvadrata turo, kies piedo la enirejo funkcias. Post la turo la pli larĝa, simpla kaj brikoforma navo etendiĝas, fine estas plurlatera sanktejo.
Freskoj
La freskoj estis ne nur interne, sed ankaŭe ekstere. Nuntempe pro la longa aĝo de la preĝejo nur precipe la internaj freskoj estas videblaj.
La plej menciindaj freskoj estas Ave Maria, Sankta Mikaelo, Sankta Anna kun Sankta Maria. 12 apostoloj. Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo, krome la 20-an de aŭgusto. La preĝejo ne estas uzata por regulaj mesoj, ptecipe turistoj vizitas ĝin.
Esperança do Sul
Esperança do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.273 loĝantojn en 2010.
Narrillos del Álamo
Narrillos del Álamo [naRIljos deLAlamo] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Narrillos del Álamo estas komprenebla etimologie kiel Navaranoj de la Poplo, alude al la deveno de iamaj reloĝantoj el Navaro kaj al ofta arbospeco.
Geografio
Ĝia municipa estas formata de la loĝlokoj Narrillos del Álamo, El Álamo, Mercadillo (bazareto), Dehesa de Codes kaj Ventosa de la Cuesta; ĝi okupas totalan areon de 29,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 86 km de Avilo, provinca ĉefurbo, kaj 24 km de Piedrahíta, komarka ĉefurbo, ene de la subkomarko Serrezuela (montareto).
Ĝi konsistas en longeca duoneksklavo avance en la provinco Salamanko kaj limas kun La Tala (Salamanko), Armenteros (Salamanko), Arevalillo, Cespedosa de Tormes (Salamanko), El Mirón, Puente del Congosto (Salamanko) kaj Gallegos de Solmirón (Salamanko).
Historio
Estas restaĵoj de prahistoria loĝado, nome de vetonoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
El mezepoka pasinteco la preĝejo estis de 13-a al 14-a jarcentoj, sed poste rekonstruita; dum tiu de Mercadillo, dekomence gvatoturo estis reformita grandparte el 1564, post incendio, kaj poste fine de la 18-a jarcento oni kreis impresan barokan retablon. Krome estas du interesaj romiaj mejloŝtonoj, devenaj de la nomita Vía de la Plata kaj grava montro de popola arkitekturo en la nomita Casa de la Vera Cruz, dokumentita la plej antikva en la loko, kaj unua urbodomo, el la 15-a jarcento.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj ĉefe brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, naturaj lkoj kun esceptaj flaŭro kaj faŭno).
Kineŝma
Kineŝma (Кинешма) estas urbo en Ivanova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 24405.
La urbo estis fondita en komenco de la 16-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 09331, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo.
Kaj-signo
Kaj-signo (&) estas logogramo por la vorto kaj. Ĝi ligaturas por la literoj et, "kaj" en Latino. La origino de la simbolo klarvideblas en la ĉi-dekstra ekzemplo; la maldekstra ekzemplo, kiu estas nun la plej ofta vario, pli poste evoluis. En Unikodo, la skribsigno estas .
Kineŝma
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1871).
En jaro 1959 la urbo havis 85,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 95,2 mil loĝantojn.
Kaj-signo
kaj-ligaturo
Kaj estas konjunkcio en Greka lingvo (και), Kopta lingvo (ⲕⲁⲓ) kaj Esperanto (kaj).
La ligaturo por ĝi estas litero kapo kun ekstra malalta streko: ϗ. Kopta lingvo havas la variantojn majusklan Ϗ kaj minusklan ⳤ.
Komputado
La kaj-ligaturo respondas al signoj Unikoda deksesuma: !Unikoda deksesumo!!malgranda litero!!granda litero kaj Esperanta||U+03D7 ϗ &#x3D7; ϗ || — &#x2CE4; ⳤ||U+03CF Ϗ &#x3CF; Ϗ
Historio
Oni trovis kaj-signojn je antikvaj romiaĵoj de la 1-a jarcento. Dum ĉi epoko la simbolo estis kvadrateca ligaturo de la majuskloj E T. Iompostiome ĉi figuro iĝis pli kurba kaj "mola", ĝis la moderna vario supre montrata, ofte nomata kursiva kaj-signo.
En la 8-a jarcento la Okcidenta kaligrafio bone evoluis, precipe je la tielnomataj karolingaj minuskloj. La kaligrafoj multe uzadis la kaj-signon, ĉar ĝi rapidigis la skribadon de ofta vorto. Ĉi-tempo eĉ pli mallongigita vario ekzistis, kiel maldekstre montrate. Ofte oni nomis ĝin la "romia" kaj-signo.
Post la veno de preso en Eŭropo (1455), presistoj multege uzadis kaj la kursivan kaj la romian kaj-signojn. Ĉiu nova skribo havas sian propran &. Ĉar la kaj-signo originas jam en la Romia regno, multaj latinliteraj lingvoj ĝin uzas. Ĝia uzo en Esperanto varias: Kelkaj homoj ĝin enkondukis pro nacilingva influo, dum aliaj ĝin evitas, same kiel la romiajn ciferojn, pro simplecaj kialoj. Pli ofta esperanta mallongigo de "kaj" estas simpla "k".
Uzo
Komunuze, la simbolo & interŝanĝeblas kun la vorto kaj; la distingo inter ili plejparte temas pri estetiko. Tamen en filmaj nommencioj ks. ĝi indikas pli proksiman kunlaboron ol kaj. En formala skribado maloftas la uzo de & en teksto; skribistoj simple tutskribas la vorton kaj aŭ mallongigas per k.
En ĉiutaga manskribado la kaj-signo kelkfoje aspektas kiel kurba E vertikale trastrekita, iom simile al $ (dolara signo). Kelkfoje ĝi nure estas + (plusa signo) kun ondeto; la ondeto estas restaĵo de minuskla e.
La kaj-signo reprezentas vokalon en la Marŝala tipografio.
Komputado
La kaj-signo respondas al signoj Unikoda kaj ASCII-a 38, aŭ deksesuma 0x0026.
En kelkaj komputillingvoj, & signifas "logikan kaj-on".
Multaj komputillingvoj kun C-a sintakso diferencigas inter:
En komputillingvo BASIC & dumaniere uzatas. Oni uzas ĝin por indiki variablon de tipo long, aŭ longo de 32 bitoj. Oni ankaŭ uzas ĝin inter du aroj (variabloj aŭ konstantoj) por kunkatenigi ilin.
Ĉefine de komando en la uniksa ŝelo ĝi indikas, ke la koncerna komando fone okazadu.
Ilm-parko
Ilm-parko (Park an der Ilm; Ilmpark) estas la plej granda kaj konata pejzaĝparko en Vajmaro, Germanujo. Ekde sia stariĝo en la 18-a jarcento restis kvazaŭ netuŝita nombriĝante tial inter la plej bone deorigine konserviĝintaj klasikismaj respektive romantikismaj parkoj. Helpis konsile la starigon Johann Wolfgang von Goethe. Karakterizas ĝin la enrigardaksoj, la belaj pontetoj trans la riveron Ilm, la multo de arkitekturaĵoj parkaj kaj la altvaloraj arboj kiuj parte devenis de ekstere de Eŭropo. La komplekso estas parto de la UNESKO-mondheredaĵaro ekde 1998 prizorgate de Klassik Stiftung Weimar.
Situo
La parko etendiĝas je supraĵo de 48 hektaroj laŭlonge de ambaŭ bordoj de Ilm kun longeco de 1,6 km kaj larĝeco de ĉ. 300 m; ĝi komenciĝas apud la Urba kastelo norde ĝis la urbokvartalo Oberweimar sude. En la pli vasta senco la striego verda plilongiĝas fakte ĝis Kastelo Belvedere (Weimar) kaj Kastelo Tiefurt. La kerno parka mem separiĝas je la t.n. Goeta parko kaj Dux-parko kiujn unuigas la Dux-ponto.
Historio
Ja havis nia parko posteulan komplekson. Nome kastelaj parkoj (ekz. Baumgarten ĉ. 1370 ĝis la neniiĝo en 1613 kaj la posta, baroka ĝardeno Welsche Garten). La ĝardenaj evoluo memkompreneble ĉiam egalpaŝis la evoluon kastelan. Tamen necesas emfazo ke ili ĉiam havis ankaŭ ekonomikan profiton kaj neniam nur plezurigu la mondon. Restoj de tiaj ekz. hortikulture utiligitaj kompleksoj ne plu ekzistas ĉar antaŭ la aranĝo de Ilm-parko estis estinta jam multajn jarojn daŭrinta kaduko de la antaŭulaj ĝardenoj. Baumgarten-ĝardeno estis unue fruktuja kun flanka uzo por refreŝigado de korpaj kaj animaj fortoj. Ĝi datumas ĝis la empoj de la Vajmara burgo. La unuaj mencioj de la gazonaroj estis en la tempo kiam Vajmaron ekposedis la Dinastio Wettin. La posedaĵoj de grafo Hermano la 4-a (Vajmaro-Orlamünde) transiris post la morto 1373 en la manojn de la margrafoj Frederiko la 3-a, Baltazaro kaj Vilhelmo. Ĝi estis tuj apud la burgo. Ĉirkaŭ 1512 ĝia nomo estis Renngarten pro ke ekzistis surloke hipodromo. Abolo parka venis post la veterkatastrofo de la 29.5.1613 kun akvegoj. Pro kompleta destruo dukino Doroteo Mario (Saksio-Vajmaro) rezignis pri refaro. Poste la areo neglektita pli kaj pli kadukis kun intertempa uzo agrikultura. Ankaŭ la Tridekjara milito bremsis la realigon de artistaj novaranĝideoj. Ekde 1648 duko Vilhelmo ŝanĝis tiun sintenon de malŝato de pejzaĝarkitekturaj artoj. En 1685 oni aŭdis la unuan fojon la nomon Sterngarten (stela ĝardeno): jam ekzistante ĝi ne jam apartenis al la dukaj ĝardenoj. Sed ĝuste tiu stelo ludo gravegan rolon por la konstruo de Ilm-parko. Ankaŭ Schnecke (heliko) ankoraŭ gravis dum refaro Welscher Garten kio evidentiĝas sur bildo de la supra enirejo. Ekde 1739 la kronisto G.A. Wette menciis Stern-herbejon kun fiŝlagetoj proksime situantaj. Flosfoso kaj flosponto pluse ofte menciatas en la historiaj fontoj. Post ekfloro sub la regadoj de lia duka moŝto Vilhelmo Ernesto (1683-1728) kaj de Johano Ernesto (1728-1748) la ĝardenoarto denove deklinis. La plorenda stato daŭris ĝis 1775. Bremsis feliĉan evoluigan de la parkoj nova perforta konflikto, la Sepjara milito.
Definitiva reveko de la parkoj ekis ekde 1776 kun partopreno de Goethe kaj planitis faro de sentimentoza angla pejzaĝa parko. La barokaj restaĵoj plezurĝardenaj radike ŝanĝiĝis. La plej malnovaj partoj parkaj estas la roka ŝtuparo kun Nadelöhr (kudrila trueto) proksime de Floß-ponto kiu laŭ komisio goeta faritis memore al la memmortigo de grafino Christiane Henriette Sophie von Laßberg. Ekster Felsentreppe (roka ŝtuparo) malnovas ankaŭ Borkenhäuschen (arboŝela dometo) kien kutimis retiriĝi duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Ĝi estas la unusola restinta parto de la t.n. Luizo-klostro kie iam estis troviĝinta la malnova pulvroturo kiu rolis kiel teatreja kuliso. Proksime de ĝi starigitis en 1784 artefarita ruino. kun parto de iama pafadmuro. La nomon de Luizo kaŭzis la dukino Luizo (Hessen-Darmstadt) je kies nomtago, la 9-an de julio 1778, inaŭguritis la tuto. En printempo 1776 akiris Goeto dometon ĉe la eosta deklivo kiu antaŭe servis eble al vinberkultivisto; el ĝi iĝis la famega Goeta ĝardendomo. Post vitejoj troviĝis tie ankaŭ fruktujoj. Dum la novaranĝo parka ĉiam orientiĝo estis je la spertoj faritaj ĉe Parko de Wörlitz. Memore de bonaj rilatoj al la dessau-aj regantoj starigitis simbolo en 1782 ĉe la uesta riverbordo, la t.n. Dessauer Stein el travertino kun sabloŝtona tabulo kun latinlingva enskribitaĵo. Ĝi situas ĉe vojforko ĉe  Kalte Küche, la lasta verko de Adam Friedrich Oeser por Vajmaro en kunlaboro kun Goeto. Ĝenerale la vajmaraj parkoj apenaŭ imageblas sen la ofte komplike kunlaborado de la teamo Oeser/Goeto. Oeser gravis ankaŭ por Kastelo Tiefurt estante sub la servo de dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach.
La Goeta ĝardendomo kaj la riverborde kontraŭa Romia Domo (Weimar), gravegaj vidindaĵoj vajmaraj, formas ĉefpunktojn parkaranĝajn kun belaj vid-interdependaj detaloj ekz. monumentoj, figuroj, (pendaj) pontoj. En la parto nomita Dux-ĝardeno estas ekde 1904 ĉefverko de Otto Lessing farite laŭ komisio de la en 1864 en Vajmaro fondita Germana Ŝekspir-societo, nome la unua memorigilo sur la eŭropa kontinento je William Shakespeare. Aliaj poetoj honorigitaj per bustoj ilmparkaj estas Louis Fürnberg, Adam Mickiewicz, Sándor Petőfi kaj Aleksandro Puŝkin, kiuj troviĝas en la alia parto, la Goeto-parko. Krom bustoj multas aliaĵoj, ekx. Schlangenstein (serpenta ŝtono) de Martin Gottlieb Klauer aŭ Löwenkämpferportal (leonlukta portalo) de Johann Peter Kaufmann. Pere de multaj padoj kondukas traparke la granddistanca Ilmtal-biciklovojo inter Frauenwald kaj Großheringen. Subtere estas Parkkaverno (Weimar) kiu alireblas ĉe Liszt-domo (Weimar); tie vi havas belan Liszt-monumenton faritan en 1902 fare de Hermann Hahn. En 1803/04 la rajdejo apud Librejo Dukino Anna Amalia renovigitis fare de la arkitekto Heinrich Gentz. Menciindas ĉi-kuntekste kopio de 1912 de Eŭfrozino-monumento (por la aktorino Christiane Becker-Neumann) sur deklivo norde de la Goeta ĝardendomo en la najbareco de Pogwisch-domo.
DuckDuckGo
DuckDuckGo estas interreta serĉilo kiu utiligas informojn de homamase alportitaj retejoj kiel ekzemple Vikipedio por akiri siajn rezultojn. La serĉilopolitiko diras ke ĝi protektas privatecon, kaj ne registras uzanto-informojn. Ĉar uzantoj ne estas profilitaj, la "filtriloveziko" povas esti evitita, kie al ĉiuj uzantoj estas montritaj la samaj serĉorezultoj por antaŭfiksita serĉvorto.
Iom da kodo de DuckDuckGo estas libera programaro distribuita ĉe GitHub sub la Perl 5 licenco.
La firmao estas bazita en Paoli (Pensilvanio), Usono.
Historio
DuckDuckGo estas konstruita ĉefe sur serĉaj API de diversaj vendistoj. Pro tio, TechCrunch karakterizis la servon kiel "hibrida" serĉilo. En la sama tempo, ĝi produktas siajn proprajn enhavopaĝojn, kaj tiel estas simila al Mahalo, Kosmix kaj SearchMe.
La nomo de la serĉilo estis nomita "fola" fare de Frederic Lardinois de Read Write Web. Weinberg diris de la origino de la nomo, "Vere ĝi ĵus krevigis en mia kapo unun tagon kaj mi ĵus ŝatis ĝin. Ĝi estas certe influita/venita de [la ludo] anas-, anas-, ansero, sed krom tio ekzistas neniu rilato, ekz., metaforon. "
DuckDuckGo estis prezentita en la Lifta Tonalto de TechCrunch kaj ĝi estis finalisto en la ESTRO Pistebla Defio.
En julio 2010, Weinberg komencis DuckDuckGo-komunuman retejon por permesi al publiko raporti problemojn, diskuti rimedojn de disvastigado de la uzo de la serĉilo, peti ecojn, kaj diskuti malfermajn alportojn al la kodo.
En septembro 2011 DuckDuckGo dungis sian unuan dungiton, Caine Tighe. La venontan monaton, Union Square Ventures investis en DDG. Union Square-partnero kiun Brad Burnham deklaris, "Ni investis en DuckDuckGo ĉar ni iĝis fervoraj ke estis ne nur eble ŝanĝi la bazon de konkurado en serĉo, ke estis tempo fari ĝin." Linux Mint subskribis ekskluzivan interkonsenton kun DuckDuckGo en novembro, kaj ĝi iĝis la defaŭlta serĉilo por Linux Mint 12. Krome, Trisquel kaj la Midori TTT-legilo utiligas DuckDuckGon kiel ilian defaŭltan serĉilon.
Antaŭ majo 2012, la serĉilo altiris 1.5 milionojn da serĉoj tage. Weinberg raportis ke ĝi gajnis US$ 115,000 da enspezo en 2011 kaj havis tri dungitojn, kaj plie malmulton de entreprenistoj.
Compete.com laŭtaksis 277,512 ĉiumonatajn vizitantojn al la ejo en aŭgusto 2012. La 12-an de Aprilo, 2011, Alexa raportis 3 monatan kreskorapidecon. La propraj trafikostatistikoj de DuckDuckGo montras tion, ke en aŭgusto 2012 ekzistis 1,393,644 vizitoj je tago, supre de mezumo de 39,406 vizitoj je tago en aprilo 2010 (la plej fruaj datumoj haveblaj).
En detalema profilo en novembro 2012, la Washington Post indikis ke serĉoj sur DuckDuckGo estis ĝis 45,000,000 je monato en oktobro 2012. La artikolo finis "la ne-ambiciajn celojn de Weinberg faras lin precipe stranga kaj danĝera konkuranto rete. Li preskaŭ povas fari ĉion kiun Google aŭ Bing ne povas ĉar ĝi povis difekti iliajn komercmodelojn, kaj ĉar uzantoj supozas ke ili ŝatas la DuckDuckGo-manieron pli bona, Weinberg povis difekti la grandajn knabojn sen eĉ vere streĉi. Ĝi estas nesimetria digita militado, kaj liaj subtenantoj en Union Square Ventures diras ke Google estas endanĝerigebla."
Ecoj
La rezultoj de DuckDuckGo estas kompilo de "proksimume 50" fontoj, inkluzive de Yahoo!, Vikipedio, Wolfram Alpha, Bing, ĝia propra Web-rettrafosilo, la DuckDuckBot, kaj aliaj. Ankaŭ utiligas datumojn de homamas-alportitaj ejoj, inkluzive de Vikipedio, loĝi "Zero-click Info" kestojn - grizajn kestojn super la rezultoj kun temoresumoj kaj rilataj temoj. DuckDuckGo ofertas la kapablon montri plejparte butikumajn ejojn aŭ plejparte info (ne-butikumadan) retejojn per serĉobutonoj sur ĝia hejmpaĝo.
DuckDuckGo poziciigas sin kiel serĉilo kiu metas privatecon unue kaj kiel tia ĝi ne stokas IP-adresojn, ne registradas uzantinformojn kaj utiligas keksojn nur kiam bezonite. Weinberg deklaras "Defaŭlte, DuckDuckGo ne kolektas aŭ partumas personajn informojn. Tio estas nia respekto de la privateco en nuksoŝelo."
Weinberg rafinis la kvaliton de siaj serĉilorezultoj forigante serĉorezultojn ĉar firmaoj li kredas estas kontentaj muelejoj, kiel tiu de Demand Media eHow, kiu publikigas 4000 artikolojn je tago produktita fare de pagitaj liberlaboraj verkistoj, kiujn Weinberg diras estas, "... malalt-bonkvalita enhavo dizajnita specife por vici altagrade en la serĉindekso de Google." DuckDuckGo ankaŭ filtras paĝojn kun granda reklamado.
En aŭgusto 2010 DuckDuckGo lanĉis anoniman serĉadon, inkluzive de elirejenklavo, por ĝia serĉilotrafiko uzante Monton. Tio permesas anonimecon venkante trafikon tra serio de ĉifrita stafetkurado. Weinberg fiksita: "mi kredas ke tio konvenas rajton en linio kun nia respekto de la privateco. Uzante Monton kaj DDG, vi nun povas esti ĝis fino anonima kun via serĉado. Kaj se vi uzas nian ĉifritan hejmpaĝon, vi povas esti fin ĝis fino ĉifrita ankaŭ. "
DuckDuckGo inkludas tiel-vokon"! Krako" komandas, kiuj donas al uzantoj la kapablon redirekti serĉon al specifaj retejoj.
Ricevo
En artikolo de junio 2011, Harry McCracken de Time Magazine rekomendis DuckDuckGon, komparis ĝin kun sia favorata hamburgerorestoracio, In-N-Out Burger, "Ĝi sentas multe kiel frua Google, kun simpligita hejmpaĝo. Ekzakte kiel In-N-Out ne havas laktokafojn aŭ aziajn salatojn aŭ glaciaĵojn aŭ kirlovaĵojn, DDG ne provas farendaĵajn novaĵon aŭ blogojn aŭ librojn aŭ bildojn. Ekzistas neniuj mem-kompletiĝaj aŭ tujaj rezultoj. Ĝi nur ofertas kernan TTT-serĉon - plejparte la "dek bluaj ligiloj"-aliron, kiu estas daŭre vere utila, kion ajn ĝiaj kritikistoj diras... Kaj pri la kvalito, mi ne diras ke Weinberg eltrovis manieron resendi pli signifajn rezultojn ol la potenca serĉoteamo de Google. Sed DuckDuckGo... estas vere bonkapabla pri alportado de utilaj ejoj. Ĝi sentiĝas viandeca kaj simpla kaj plenigaĵ-libera ... " McCracken ankaŭ inkludis la ejon en la Time-listo de "50 Plejbonaj Retejoj de 2011".
Thom Holwerda, kiu reviziis la serĉilon por OSNews, laŭdis ĝiajn privatecajn trajtojn kaj mallongigojn al ejo-specifaj serĉoj same kiel kritikado de Google, "... rigardanta kion ajn vi faras", precipe pro la risko de tiaj informoj estantaj kondiĉigita de usona registara signo.
En 2012, en respondo al akuzoj ke ĝi estis monopolo, Google identigis DuckDuckGon kiel konkuranto. Weinberg estis laŭdire "plezurigita kaj distrita" per tiu ekkono.
Eksteraj ligiloj
Retejo : http://www.duckduckgo.com (necesas instali la lingvon Esperanto sub agordoj).
Majo de 2009
Jen listo de okazaĵoj en majo de 2009.
Beranov
Beranov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Teplá en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordoriente de Teplá. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/198. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Beranov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,88 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233.
NGC 2982
NGC 2982 (aliaj indikoj — OCL 770, ESO 262-SC1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Familia Sancti Hieronymi
Familio de Sankta Hieronimo fondiĝis en Clearwater (Florido) en la jaro 1989 fare de laika aro ĉirkaŭ la piega senŝua karmelano, biblia fakulo, denaska esperantisto kaj universitata profesoro patro Suitbert H. Siedl el Aŭstrio.
Celoj
Ĝi klopodis ĉe siaj membroj pri riĉa spirita vivo per la helpo de la latinlingva tradicio. Substrekiĝas ke la Dua Vatikana Koncilio neniel abrogaciis la latinan kiel liturgian lingvon; krome, ke ĉiam necesas vivi en plena kaj firma unuiĝo kun la papa instruado. Ekster la liturgia uzo, ĉiuj membroj deviĝas uzi la latinan de tempo al tempo ankaŭ kiel ĉiutagan lingvon. La fundamenta ŝtono por la tia uzo de la latina kiel vivanta komunikilo metiĝis dum sennombraj lingvosemajnoj sub la titolo FERIAE LATINAE (latinaj ferioj) en Eŭropo kaj Ameriko. Ties realigoj ricevis oficialan benon de la Vatikano. La nunaj regulaj kunvenoj nomiĝas Cenacula.
Pri la porĉiama rolo de la latina eneklezie
Jen kiom grave taksis papo Johano la 23-a la rolo de la latina kiel eklezilingvo: ''Ĉar la latina lingvo estas viva lingvo de la Eklezio, kiu devas esti daŭre adaptita al la kreskantaj postuloj de la lingvaĵo kaj riĉigita per novaj kaj adekvataj kaj konvenaj vokabloj, laŭ konstanta regularo, universala kaj konforma ala spirito de la antikva latina lingvo – regularo kiun jam sekvis la Sanktaj Patroj kaj la plej bonaj “skolastikaj” verkistoj – ni konfidas la taskon al la Sankta Kongregacio por la Seminarioj kaj Universitatoj fondi Akademion por la Latinaj Studoj. Al tia Akademio, en kiu necesas ke estu konstituata Kolegio de tre spertuloj pri Latino kaj Greko, alvokitaj el la diversaj landoj de la mondo, estos precipe ordonite ke, ne malsame el tiu kiu okazas en la naciaj Akademioj konstituitaj por la kresko de la lingvo de respektivaj landoj, provizu, kune kun ordigita kresko de la latina lingvo kaj plimultiĝo, se necese, de la leksikono per vortoj taŭgaj al ĝiaj naturo kaj karaktero, samtempe kursojn de latino de ĉiu epoko, sed precipe de tiu Kristana. En tiuj lernejoj estu instruataj cele de pli profunda scio pri la latina lingvo, de ĝia uzo, de stila verka maniero ĝusta kaj eleganta, tiujn kiuj estas destinitaj aŭ ĝin instrui en la Seminarioj kaj Ekleziaj Kolegioj, aŭ verki dekretojn kajverdiktojn, aŭ zorgi la korespondaĵaron en la Kongregacioj de la Apostola Seĝo, en la Kurioj, en la Diocezoj, en la oficoj de la religiulaj Ordenoj. (El Veterum Sapientia'')
Salmoneo
Laŭ la helena mitologio, Salmoneo (el la greka Σαλμωνεύς, «amata de la diino Salmo») estis perversa reĝo de Tesalio kaj Eliso, kaj fondinto de la urbo Salmonio, en okcidenta Mesenio. Li estis filo de la reĝo Eolo, eponimo de la eolianoj, kaj de Enareto (ankaŭ nomataj Laodico aŭ Ifiso, laŭ alternativaj versioj); do fratoj liaj estis Atamaso, Sizifo, Kreteo, Periero, Dejoneo, Kanako, Alkiono kaj Perimedo. Diversaj rakontoj asertas tamen, ke li estis filo de Atamo, aŭ de Zeŭso kaj Protogenio.Salmoneo regis Tesalion kelkajn jarojn, sed poste li gvidis koloniigan ekspedicion de eolianoj al okcidenta Peloponezo. En Mesenio, li fondis la urbon Salmonio, proksime de la fonto de Enipeo, loka rivero alfluanta en Alfeon. Li prezidis la unuajn funebrajn ludojn en Grekio: tiujn honore al Azano, filo de Arkaso. Pro tio, ke la spektantaro sciis nenion pri ĉar-konkursoj, oni ne liberigis la vojon de la konkursantoj, kaj partoprenanto nomiĝinta Etolo surveturigis kelkajn el ili. Princino Apiso mortis pro tio, do Salmoneo elpatrujigis Etolon, kiu donis sian nomon al la lando de li koloniita pro la ekzilo.
Salmoneo havis filinon, la belegan princinon Tiro, sed lia edzino Alkidiko mortis dumnaske. Post kelkaj jaroj, Salmoneo edziniĝis denove, al Sidero, kiu kruele mistraktadis sian duofilinon, ĉar ŝi kulpis Tiron pri ilia ekzilo el Tesalio. Salmoneo kaj sia frato Sizifo malamis unu la alian, ĉar tiu lasta estis la plej maljuna, do la logika heredinto de Eolo anstataŭ lia frato. Sizifo konsideris sian fraton uzurpinto, kaj pro scii la manieron lin mortigi li konsultis apolonan orakolon. La divenisto aŭguris ke se li edziĝus al sia nevino Tiro, ili ekhavus infanojn kiuj mortigos Salmoneo. Sciante nenion, Tiro konsentis, edziniĝis al sia onklo kaj naskis du bebojn al li. Sed kiam ŝi malkovris la veran celon de ilia geedziĝo, ŝi mortigis sian idaron, plendolore sed fidele al ŝia patro. Ruze, Sizifo publike kulpis Salmoneon pri la krimo, do la loĝantaro forpelis la reĝan familion el la lando.
István Beleznay
István BELEZNAY [beleznai] hungara/rumania hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Arad en 1892 kaj mortis en Arad en 1954.
Salmoneo
Laŭ alternativa aŭ kompletiga versio, Tiro enamiĝis en Eliso al la rivero Enipeo, kiu rifuzis ŝiajn proponojn. Tamen, Pozidono profitis la sentojn de la princino kaj, aliformite en Enipeo, allogis kaj seksperfortis ŝin. El tiu fia ago naskiĝis la ĝemeloj Peliaso kaj Neleo. Tiro rakontis la okazintaĵojn al sia patro, sed Salmoneo kredis nenion, pensis ke Sizifo kulpis pri la gravedon de sia filino kaj ordonis forlasi la bebojn en monto kaj eĉ mortigi la princinon, sed la venĝo de Zeŭso evitis tion. Plia versio rakontas ke estis Tiro, tiu kiu lasis siajn filojn en kamparo, pro timo al la reago de Sidero.
István Beleznay
Kariero
István Beleznay studis en Mintarajziskola de Budapeŝto.
Salmoneo
Salmoneo iĝis tiel orgojla kaj malpia reĝo, ke li neis oferadon al la gedioj kaj eĉ ordonis liajn regatojn honori lin laŭ la epiteto Zeŭso. Li konstruis latunan ponton, sur kiu li rapidege veturis per sia militĉaro por tiel imiti tondron. Por pliigi la efikon, li ligis sekigitan ladon kaj kaldronojn al la ĉaro, dum li ĵetis torĉojn en la aeron por reprezenti fulmojn. Kelkaj el tiuj torĉoj bruligis senkulpajn homojn, do Salmoneo iĝis ege malamata de sia popolo. Pro tiu hibrisa peko, la vera Zeŭso frapis lin per sia tondrokojno kaj detruis la salmonean ĉefurbon kaj ĝian loĝantaron. Laŭ Vergilio, Salmoneo ricevis plian punon en Tartaro, kie oni suferigis lin por ĉiam.
Kontraŭ ĉia probablo, la filoj de Tiro kaj Pozidono fine supervivis kaj, plenkreskite, murdis Sideron kaj liberigis ilian patrinon. Neleo deklaris sin reĝo de la lando, kaj fondis novan ĉefurbon, Pizon. El ili fondiĝis reĝa familio kies membroj elstaris en multaj mitaj rakontoj, kiaj tiu pri la troja milito aŭ la ekspedicio de la argonaŭtoj.
Sofoklo teatrigis la travivaĵon de Salmoneo per perdita verko, samnoma.
Interpretado
Laŭ Frazer, oni supozis ke la unuaj grekaj reĝoj kapablis produkti pluvon por kreskigi la kultuvaĵojn, per imitado de tondro kaj fulmo en la karaktero de Zeŭso. Laŭ Kranono, troviĝis en Tesalio bronza milita ĉaro, kiun onis frapadis dum arida periodo por, kune kun preĝoj kaj oferoj, alvoki pluvon.
Joseph Warton konsideris ke per la priskribo de Salmoneo en Tartaro, Vergilio celis kontraŭi la tiaman kutimon diigi homojn. Tamen, la plimulto de la mitologiistoj taksas tiun interpreton erara, ĉar ĝi ne koheras kun la ĝenerala sinteno de la vergilia verkaro.
Reinach asertis ke la rakonto pri Salmoneo frapita de fulmo estas simpla misinterpreto de bildo, sur kiu tesalia magiisto aperis portante pluvon kaj fulmadon el ĉielo. El tio devenis la ideo, ke li estis viktimo de la venĝemo aŭ ĵaluzo de Zeŭso kaj ke la bildo prezentis lian punon.
Carbonado (Vaŝingtonio)
Carbonado estas urbeto en Kantono Pierce, Vaŝingtonio, Usono. La loĝantaro estis 610 ĉe la censo de 2010. DuPont situas ĉe 47°04′47″N 122°03′05″W (47.079724, -122.051433). Laŭ la Usona Buroo de la Censo, DuPont kovras 1,1 km2, ĉiom sektero. Ĝia poŝtkodo estas 98323, kaj ĝiaj kodoj laŭ la landaj normoj FIPS kaj GNIS estas 53-09970 kaj 1517390, respektive.
Carbonado estis kompania urbeto antaŭ la fino de la 19-a jarcento. La urbeto ne oficiale municipiĝis ĝis 1948, sed la historia lerneja distrikto, kiu ankoraŭ havas funkciantan 8-jaran lernejon, fondiĝis jam en 1887. La frua ekonomia sukceso de la kompania urbeto dependis ĉefe sur la minado de (malaltkvalita) karbo kaj la forhakado de arbaroj por la seatla kaj takoma merkatoj. Poste, kiam la arbaroj forhakiĝis kaj la postulado de malaltkvalita karbo malfortiĝis, la loĝantaro de Carbonado falis, kaj la ekonomio transiris plejparte al agrikulturo. Restas videblaj postspuroj de la karbominado.
Leó Békéssy
Leó BÉKÉSSY [bEkEŝi] hungara pentristo. Li naskiĝis en Nagyvárad en 1890 kaj mortis en Győr en 1966.
Kariero
Leó Békéssy akiris diplomon en 1912 en Landa Hungara Reĝa Arta Altlernejo de Budapeŝto. De 1913 li laboris en Artistkolonio de Nagybánya. Li ekspoziciis en Budapeŝto de 1914. Li instruis en la Porinstruista Lernejo de Győr. En 1925 li ekigis kurson de desegnado kaj pentrado. De 1945 li gvis liberan lernejon. Li havis retrospektivan ekspozicion en 1957 en Muzeo Ernst. Liaj kreaĵoj troviĝas en Győr.
Komunumoj de Liĥtenŝtejno
La princlando Liĥtenŝtejno subdividiĝas en 11 komunumoj (germanlingve Gemeinden). Plejmultaj komunumoj nur konsistas el unu urbo aŭ vilaĝo. Kvin el ili troviĝas en la balotdistrikto Unterland ("malalta lando"), dum la ses aliaj komunumoj situas en la balotdistrikto Oberland ("alta lando").
Ádám Pozsonyi
Ádám Pozsonyi [poĵonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pozsonyi Ádám estas hungara punka, subgrunda verkisto, ĵurnalisto, ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto, orkestrestro). Sia propra klasifiko estas: verkisto, "nebulo-kavaliro" kaj profesia reakciulo.
Biografio
Ádám Pozsonyi aliĝis al pluraj punkorkestroj en la 1980-aj jaroj, poste en 1994 li fondis subgrundan orkestron. Tio ekzistas ĝis hodiaŭ, tamen kun malofta aktivado. Intertempe li fondis subgrundan periodaĵon, kiu aperis 11-foje inter 1990-1999. Lia konkludo estas tio, ke ĉeso de socialismo faras nenion, la demokratio same estas mensoga, kiel la komunismo. Krom la menciita periodaĵo liaj publikaĵoj aperas konstante en la gazetaro, eĉ liaj libroj aperas.
Mesa oferpreĝo
La mesa oferpreĝo aŭ resuma oferpreĝo aŭ oferpreĝo (liturgio) estas preĝo kiu estas parto de la liturgio de la Meso en la Katolika Eklezio laŭ la Roma rito. Ĝi lokiĝas post la granda doksologio, nome la Gloria, kaj antaŭ la Liturgio de la vorto.
Nativas no Campus
Nativas no Campus (esperante: "Indiĝenaj en la Kampuso") estas etend-entrepreno ekinta en la Universitato Federacia de Norda Rio-Grando (UFRN) kaj havanta kiel celon "stimuli la konserviĝon de arboj de la Atlantika Arbaro per enurba arboplantado, unuigante UFRN al sia ĉirkaŭa komunumo per ensociigo, edukado pri naturmedio kaj socia responso de firmaoj kaj institucioj". Inter la agoj de la entrepreno estas multhomaj plantadoj indiĝenajn arbojn (kelkfoje en specialaj okazaĵoj, kiel je enveno de novaj studantoj kaj je la Tutmonda Tago de Junula Volontagado ) kaj sciencaj esploroj. Kiel proponas la entrepreno, en la aktivaĵoj partoprenas homoj el diversaj sociaj grupoj (armeo, studantoj de diversnivelaj institucioj, anoj de loĝejoj por maljunuloj kaj frenezulejoj, k.a.). Oni planas ankaŭ ampleksigi la projekton eksterkampusen, kalkulante je la nunaj aktivaĵoj por "estigi la bazojn (el sciencaj kaj operaciaj konoj) por la kreiĝo de la Projeto Nativas em Natal ["Entrepreno Indiĝenaj en Natalo"] kaj tiel, kune kun ŝtataj kaj neregistaraj organizaĵoj kaj ĝenerala partopreno de la socio, igi Natalon verda urbo kaj pliprofundigi la konscion de ĝia loĝantaro pri naturmedio."
Mesa oferpreĝo
Ĝia disvolviĝo naskiĝas el la memoro pri kelka ago plenumita de Dio por sia popolo aŭ el kelka lia prerogativo, kaj en ĝi oni petas al Dio ke mem kuntrenu ĝisfine sian iniciaton. La konkludo de la oferpreĝo uzas la triunuan formulon tiel aranĝitan:
Mahlberg
Mahlberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Royal Exchange (Manchester)
Royal Exchange estas viktorstila konstruaĵo lokita en Manchester (Anglio). Ĝi situas en la urbocentro, ĉe St Ann’s Square, Market Street kaj Cross Street. La konstruaĵo entenas la teatrejon Royal Exchange, sed ankaŭ butikaron.
Ilona Hajmássy
Ilona Hajmássy naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Bethesda (Marilando, Usono).
Royal Exchange (Manchester)
Ĝi estis iom difektita la 15-an de junio 1996, kiam la irlanda naciista organizaĵo IRA eksplodigis bombon 50 metrojn for, en la proksima Corporation Street.
Ilona Hajmássy
Biografio
Ilona Hajmássy estis edukita en Nederlando je postmilita helpservo. Hejmenveninta baldaŭ ŝi iĝis tajloro-kudristino en 1927, sed ŝi neniam profitis la profesion. En 1933 ŝi estis figuranto en malgranda teatro, intertempe ŝi lernis kantadon. En 1935 ŝi debutis kiel operkantisto en Viena Ŝtata Operejo, kelkfoje ŝi kantadis ankaŭ en Budapeŝto. En 1937 ŝi translokiĝis al Holivudo (al Metro-Goldwyn-Mayer kaj United Artists), ŝi prenis la nomon Lona Massey. Ŝi estis sukcesa usonana filma aktoro, ŝi havis ĉefrolojn ekzemple kun Béla Lugosi. Dum la 2-a mondmilito ŝi donacis monojn al Ruĝa Kruco. En la komencanta periodo ŝi estis anoncisto de hungarlingva dissendo de Radio Libera Eŭropo. Ekde 1952 ŝi havis televiziajn rolojn. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 ŝi aranĝis simpatiajn marŝojn, tial ŝi neniam povis viziti Hungarlandon. Ŝiaj geedziĝoj okazis inter 1935-1936, kun Alan Curtis (1941-1942), poste inter 1952-1954 kaj 1955-1974.
Reginaldo Lopes
Vivo
Li laboris kiel panisto de 1986 al 1990 kaj kiel vendisto de 1990 al 1992 en panvendejo de sia urbo. En 1993, la sama jaro, kiam li eniris la politikan brazilan Partion de la Laboristoj (en la portugala Partido dos Trabalhadores, PT), li ekstudis pri Ekonomiko en la Federacia Universitato de São João del Rei, fariĝinte ekonomikisto en 1998. De 1999 al 2001 li specialistiĝis pri Administrado en la sama universitato kaj en 2002 li elektiĝis unuafoje federacia deputito por sia subŝtato.
Kiel deputito, li agis ĉefe rilate al la junularo kaj edukado. En 2005 li estis omaĝita per la titolo "Deputito Amiko de Unesko" (Deputado Amigo da UNESCO, en la portugala) pro tia agado.
Li reelektiĝis por la periodo 2006-2009 kaj refoje por la periodo 2010-2013.
Esperanto
En la 11-a de julio 2012 Reginaldo Lopes fariĝis raportisto de la Leĝo-Projekto PL 6162/2009 (Brazilo), kiu ŝanĝas la Leĝon n-ro 9.394, de la 20-a de decembro 1996 (Leĝo pri Direktoj kaj Bazoj de Edukado), por pritrakti la laŭelektan enirigon de la Esperanto-instruo en la landa mezlerneja sistemo.
Legnava
Legnava (hungare Hosszúvágás [hosUvAgAŝ], germane Langenau rutene Леґнава [legnava]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1427 en formo "Langnow". En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 16 impostopagantojn. En 1787 298 vilaĝanoj loĝis en 41 domoj, en 1828 445 vilaĝanoj en 59 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Lagnó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hosszúvágás 437 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Legnava 156 homoj, (120 slovakoj, 29 rutenoj).
Afonso d'Escragnolle Taunay
Afonso D'ESCRAGNOLLE TAUNAY, aŭ Affonso laŭ originala skribformo, kutime konata kiel Affonso de Taunay aŭ simple Afonso Taunay (naskiĝis en la 11-a de julio 1876, en Nossa Senhora do Desterro, hodiaŭ Florianópolis, kaj mortis la 20-a de marto 1958, en San-Paŭlo), estis brazila romanisto, biografiisto, eseisto, historiisto, leksikografiisto kaj profesoro. Li okupis la Seĝon 1 de Brazila Beletristika Akademio, por kiu li estis elektita en la 7-a de novembro 1929.
Vivo
Afonso Taunay naskiĝis ene de la Brazila Registarejo, konata kial "Palácio Rosado" (Rozita Palaco, esperante), pro la koloro uzita en la ekstera parto de la domo, ĉe la malnova Vila do Desterro, aktuala Florianópolis. Li estas filo de Cristina Teixeira Leite kaj Alfredo d'Escragnole Taunay, tiam prezidanto de la Provinco de Santa Catarina, alivorte vicgrafino kaj vicgrafo de Taunay. Per lia patrino li estis patrina nepo de Barono de Vassouras kaj pranepo de Barono de Itambé.
Diplomita pri Civila Inĝenierio per Escola Politécnica de Rio de Janeiro en 1900. Li instruis ĉe la Escola Politécnica de São Paulo de 1904 ĝis 1910. Li estis direktoro de Museu Paulista (Paŭlistana Museo), ankaŭ konata kiel Museu do Ipiranga, de 1937 ĝis 1939. Li reorganizis la Bibliotekon kaj la arĥivojn de la Ministerio de Eksterlandanaj Agadoj en 1930. De 1934 ĝis 1937, li estis instruisto ĉe la Fakultato de Filozofio, Sciencoj kaj Literaturo, de la Universisato de São Paulo.
Li ricevis en la 6-a de majo 1930 la posedon de la seĝo 1 de la Brazila Beletristika Akademio per la manoj de la akademiano Roquette-Pinto. Li ĝin okupigis post la morto de Luís Murat en 1929, kaj li ĝin okupigis ĝis 1958, kaj li estis sekvita por Ivan Monteiro de Barros Lins.
Amapola Flyg
La flugkompanio fonditis en 2004. Antaŭe ĝi disponigis nur frajton transportadon, sed de 2018 ĝi komencis efektivigi pasaĝerflugojn.
Floto
Fine de 2018, la flugkompania floto konsistis el 13 frajtoj kaj 6 pasaĝer-aviadiloj Fokker 50.
Kirejevsk
Kirejevsk (Киреевск) estas urbo en Tula provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70228501.
La urbo estis fondita en la dua duono de la 18-a jarcento.
La interurba telefona kodo estas 08754, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Olenj (Олень) (baseno de rivero Oka (Ока)).
En jaro 1959 la urbo havis 17,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 26,3 mil loĝantojn.
Mahlstetten
Mahlstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mondpotenco
Mondpotenco aŭ granda potenco estas nacio aŭ ŝtato kiu havas la kapablon peni sian influon je tutmonda skalo. Grandaj potencoj karakterize posedas ekonomian, armean, diplomatian, kaj kulturan fortojn, kiu povas igi aliajn pli malgrandajn naciojn pripensi la opiniojn de la grandaj potencoj antaŭ preni proprajn agojn kaj decidojn. Teoriuloj pri internaciaj rilatoj postulis ke statuso de granda potenco estu karakterizata laŭ potencaj kapabloj, spacaj aspektoj, kaj ŝtata dimensio. Foje la statuso de grandaj potencoj estas formale agnoskita en konferencoj kiel ekzemple la Viena kongreso aŭ internacia strukturo kiel ekzemple la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj.
La esprimo "granda potenco" estis unuafoje uzita por reprezenti la plej gravajn potencojn en Eŭropo dum la post-napoleona epoko. Ekde tiam, la internacia potenc-ekvilibro ŝanĝis multajn fojojn, plej drame dum la Unua Mondmilito kaj la Dua Mondmilito. Dum kelkaj nacioj estas vaste konsiderataj grandaj potencoj, ekzistas neniu definitiva listo, kondukante al daŭra debato.
Rozkolora triangulo
Rozkolora triangulo estas simbolo, kiun ekde la 1970-aj jaroj uzas GLAT-movadanoj. Ili proprigis la triangulon kiel simbolo pri fiero, ĉar la rozkolora triangulo estis unue insigno pri honto. La hontsimbolon devigis porti la nazioj al viraj samseksemuloj, ambaŭseksemuloj, transgenruloj kaj aliaj "kontraŭmoralecaj deliktuloj" en naziaj koncentrejoj dum la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj.
En la 1970-aj jaroj, ĝi estis revivigita kiel simbolo de protesto kontraŭ homofobio, kaj poste estis adoptita de la pli granda GLAT-komunumo kiel populara simbolo de fiereco kaj GLAT-rajta movado.
En la nuntempa GLAT-movado, la ĉielarka flago plejparte anstataŭas la rozkoloran triangulon kiel simbolo de GLAT-a fiero.
Nazia Germanio
En Nazia Germanio kaj en la landoj, kiun ĝi okupis, "kontraŭmoralecaj deliktuloj" estis malliberigitaj en koncentrejoj, kie ili devis porti la rozkoloran triangulon. Deliktoj kontraŭ "la moraloj" estis samseksemo, ambaŭseksemo, transgenreco kaj ankaŭ seksperforto, pedofilio kaj zoofilio.
Povis ke en koncentrejo la rozkolora triangulo estis portata sur renversa flava triangulo. Tio signifis al koncentrejgardistoj ke la "kontraŭmoralulo" estis ankaŭ judo.
Nigran triangulon devis porti "kontraŭsociuloj". La "socio" en tiu kontraŭsocieco signifis la ideala nazia socio. "Kontraŭsociaj" estis mallaboremuloj, senhejmuloj, sekslaboristoj, vagabondoj, kaj ankaŭ feministoj kaj inaj samseksemuloj.
Ocón
Ocón [oKON] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. La municipo estas formata de la loĝlokoj Aldealobos, Las Ruedas, La Villa de Ocón, Los Molinos, Oteruelo, Pipaona kaj Santa Lucía.
Geografio
Ĝi estas en la supra parto de la nomita Valo de Ocón je 41 km de la rioĥa ĉefurbo.
La municipa teritorio estas atingebla de la regiona ŝoseo LR-472. Laŭ tiu, Ocón estas sude de El Redal kaj de tie kontaktebla kun la cetero de la valo, de la komarko kaj de la regiono.
Historio
Estis restaĵoj de romia epoko, ĉefe rilate al iama ŝoseo.
Inter 1004 kaj 1035 Ocón estis konkerita de Sanĉo la Granda de Navaro kaj García "de Nájera" (lia filo), kiu edziĝinta kun Estefanía Berenguer, en 1054, ricevis la valon. Dum la minoritato de Alfonso la 8-a de Kastilio, la reĝo de Navaro luktis por rekupero de la teritorioj de Rioĥo kiuj estis kaptitaj de Kastilio. De Oktobro 1162 ĝis Marto de la venonta jaro la navaranoj okupis Logronjo-n, Navarrete, Entrena, Pazuengos, Ausejo, Resa, Autol, Quel kaj Ocón. En 1173 la kastilianoj ekrekuperis Rioĥon kaj aliancitoj kun Aragono rekuperis, inter aliaj, Ocón. En 1174 Alfonso la 8-a donis al Ocón la municipan foruon de Ocón.