cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantono Urio
Trafiko
Per la Sankt-Gotarda pasejo, la Gotarda fervojtunelo kaj la Gotarda aŭtovojtunelo de la svisa aŭtovojo A2 Urio estas konektita kun Tiĉino. La vojo tra la Gotardo ek de mezepoko estis unu el la plej gravaj trafikkonektoj inter la sudo kaj la nordo de Eŭropo. Nuntempe estas konstruata la Gotarda Bazotunelo, kiu estos kun longeco de 57 km la plej longa tunelo de la mondo. Ĝi ebligas, ke la Gotardo-Masivo povas esti pasata de Erstfeld ĝis Biasca sen antaŭa grimpado ĝis la nuna tunelportalo sur alteco de pli ol 1000 m s.m.
Historio
En la jaro 853 la germana imperiestro Ludoviko la 2-a donacis la valon de Urio al la Virina Monaĥejo Zuriko. Tiel la Urio venis sub la kontrolo de la Imperia Voktejo Zuriko, kiun kontrolis la Zeringoj. Post ties formorto Frederiko la 2-a transdonis Urion al la Habsburgoj. De ties filo, reĝo Henriko la 4-a Urio akiris la imperian senperecon, kion en la jaro 1274 Rudolfo la 1-a de Habsburgo konfirmis.
La plua historio de Kantono Urio estas firme ligita kun la historio de la Svisa Ĵurkomunumo kaj de la pasejvojo trans Gotardo. En la jaro 1291 en Urio sur la herbejo Rütli ĉe la bordo de la Kvarkantona Lago estis farita la unua kontrakto inter la tri svisaj prakantonoj por komune defendi sian intereson pri la tiam por ĉaroj malfermita Gotardo-Pasejo kontraŭ la heredantoj de la imperiestro Rudolfo la 1-a de Habsburgo. Ne estis la unua celo akiri ŝtatan sendependecon de la Sankta Romia Imperio, sed konservi la imperiajn privilegiojn. Ŝtatan sendependecon la Svisa Ĵurkomunumo kaj kun ĝi Urio akiris nur en la jaro 1648 per la Vestfalia Paco.
Ekonomio
Ekonomie la kantono vivas ĉefe de la agrikulturo, sed gravas ankaŭ la laborlokoj, kiuj dependas de la Gotarda fervojo kaj de la svisa armeo. Esencan rolon ludas ankaŭ la turismo en somero por migrado kaj montgrimpado kaj en vintro por skicado precipe en la regiono de Andermatt. Krom la tipa vintroturismo Kantono Urio favoras tiel nomita mildan turismon, precipe por migrantoj kaj naturamikoj. Flankaj valoj, kiel ekzemple la Maderaner-Valo invitas al ripozado, mineralserĉado kaj migrado.
Administra subdivido kaj komunumoj
En Kantono Urio ne ekzistas administra subdivido en formo de distriktoj. La kantono konsistas el la skevantaj 20 komunumoj (stato en la jaro 2010, vico laŭ alfabeto):
Giuseppe Cesare Balbo
Giuseppe Cesare Balbo (Floridia, 15-an de januaro 1884 - Novjorko, 30-an de januaro 1976) estis itala komponisto. Li ankaŭ estis direktisto, muzikrecenzisto kaj muzikinstruisto.
Li komencis siajn muzikajn studojn ĉe la Konservatorioj de Florenco kaj Luko. Li akiris sian instruan diplomon pri komponado, liaj instruistoj estis Francesco Paolo Frontini, Marco Enrico Bossi, Antonio Scontrino, Cesare Bacchini kaj Gaetano Luporini.
Li estis ĉefredaktisto de la "Italia Musicale" de Florenco (1900-1912) kaj verkis plurajn artikolojn ankaŭ por aliaj gazetoj kaj muzikaj revuoj.
Post elmigrado al Ameriko, li studis ĉe Universitato Kolumbio kun Peter Dykema, daŭrante perfektigi siajn studojn pri kantado, komponado kaj harmonio. Foje li daŭre verkis por italaj kaj usonaj muzikaj eldonaĵoj.
Porrentruy
Porrentruy (france, germana nomo Pruntrut) estas historia urbo kaj komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi estas la ĉefloko de la samnoma distrikto, kiu ankaŭ estas konata sub la nomo Ajoie. Ĝi havis 6641 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Porrentruy situas en la centro de Ajoie norde de la monto Mont Terrible, kiu apartenas al la katena Ĵuraso kaj laŭ kiu nomiĝis iama franca departemento. Tra la urbeto fluas la rivero Allaine, kiu alfluas en Francio al Doubs. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,84 km², de kiuj 41% estas kovritaj de arbaro, 38% servas por agrikulturo kaj 20% por setlado.
Trafiko
La stacidomo de estas servata unuflanke de la Svisaj Federaciaj Fervojoj per la linio S3 de Regio Bazelo de Porrentruy al Bazelo kaj aliflanke de reto de la Ĵurasaj Fervojoj. Densa reto da bus- kaj poŝtaŭtolinioj konektas la urbon kun la ĉirkaŭaj lokoj.
Porrentury situas ĉe la norda finpunkto de la svisa aŭtovojo A16 al Delemonto kaj Bielo, kie ĝi konektiĝas al la svisa aŭtovojo A5.
Historio
La unua dokumenta mencio de Porrentruy datiĝas el la jaro 1136 kiel Purrentru. Unuaj setlejoj ekzistis en Porrentruy tamen jam en la kelta kaj la romia epoko.
La setlejo apartenis unue al la Grafejo Montbéliard (germane Mömpelgard) antaŭ ĝi fariĝis en la jaro 1271 posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. Post la reformacio de 1528 ĝis 1792 Porrentruy estis la residenco de la princepiskopoj de Bazelo kaj tiel la ĉefurbo de la princepiskopejo. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible, kies ĉefurbo Porrentruy fariĝis, estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Porrentruy apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi fariĝis la ĉefurbo de samnoma distrikto de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Porrentruy apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Vidindaĵoj
Vidinda estas en Porrentruy la malnova urbocentro, kiu konservis sian mezepokan aspekton kun multnobraj urboportaloj kaj la preskaŭ komplete konservitaj urbomuroj kun la akvofoso ĉirkaŭ ĝi. Super la urbo tronas la kastelo, kiu ankaŭ hodiaŭ entenas la lokan tribunalon kaj malliberejon. De la kastela turo oni havas mirindan belvidon al la tua regiono de la Ajoie. Ekster la malnova urbokerno troviĝas multnobraj noblaj vilaoj de la tiel nomita bela epoko fine de la 19-a jarcento.
Imre Kelemen
Imre Kelemen, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kelemen Imre estis hungara juristo, pastro, monaĥo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis szentkatolnai ekde 1791.
Biografio
Imre Kelemen frekventis gimnazion, poste li studis filozofion. En 1766 li aliĝis al la jezuitoj. Ekde 1771 li instruis en diversaj urboj. En 1773 li pastriĝis, ĉar la ordeno ne plu rajtis funkcii. Li lernis juron en Reĝa Universitato de Nagyszombat, li doktoriĝis en 1775. Ĝuste post la fondiĝo de jura akademio en Győr en 1776 li instruis tie. Post jaroj li instruis en Pécs, Székesfehérvár, Gyöngyös. Inter 1793 kaj 1817 li instruis en la menciita universitato, kiu jam funkciis en Pest. Li instruis ne laŭ libroj, sed laŭ propraj latinaj notoj, kiuj estis tradukitaj al hungara kaj germana lingvoj. Li estis dekano en la studjaroj 1796, 1797, 1807, rektoro en 1798 kaj 1808.
Hiroya Matsumoto
Hiroya Matsumoto (松本 大弥, n. ) estas japana futbalisto.
Borovany (apartigilo)
Borovany estas nomo por pluraj vilaĝoj en Ĉeĥio:
Hiroya Matsumoto
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Urica
Urica [uRIka] estas la ĉefurbo de la paroko de la sama nomo lokita al 45 km al la sudoriento de la vilaĝo de Santa Inés, en la ŝtato Anzoátegui en Venezuelo.
Situas en la geografiaj koordinatoj: 09° 43’ 00” de Norda latitudo kaj 64° 00’ 30” de Okcidenta Longitudo. Estis fondita de la hispanoj meze de la 18a jarcento sur ebenaĵo banita de la akvoj de la rivero Urica kaj de la rivero Amana, ĉirkaŭita de la lokoj de bestobredado de plej granda famo en Anzoátegui kaj konita kiel granda produktanto de pli malgrandaj fruktoj.
En ĉi tiu loko okazis memorindaj agoj de milito tiaj kiaj tiuj de José Félix Ribas kaj José Francisco Bermúdez kontraŭ José Tomás Boves. La 12an de septembro 1814 okazis la batalo de Curareque [kuraREke]; la 5an de decembro de tiu sama jaro la fama batalo de Urica en kiu mortis Boves kaj pro tio li havas sian tombon en la vilaĝo. La 27an de aprilo 1870 okazis la Batalo de Altagracia, kaj la 20an de februaro 1902, la batalo de la Ponto.
En 1879, pro dispozicio de la Nacia Kongreso de la Respubliko, estis kreita la Granda Ŝtato de Oriento, kies ĉefurbo estos Urica. Ĉi tiu teritoria politika divido kiu, en sia momento estis laŭigita de la aktualaj ŝtatoj Anzoátegui, Sucre kaj Monagas, ĝi tenis sin valida ĝis 1881 kiam ĝi ricevis la nomon de ŝtato Bermúdez, por, en 1898, fine adopti la nomadon de ŝtato Sucre.
Bloketo (ŝlosilo)
La bloketo estas la parto de ŝlosilo, kiu post enmeto kaj turno de la ŝlosilo en la seruro povas liberigi la riglilon.
Nur tiam la ŝlosilo povas liberigi la riglilon.
Quédillac (stacidomo)
Quédillac estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Quédillac, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Grusse
Grusse estas malgranda franca komunumo, situanta en la departemento Jura (39) kaj en la regiono Franĉ-Konteo. En 2009, ĝi havis 185 loĝantojn kun denseco de 57 loĝantoj/km2.
Geografio
La aero de la komunumo estas 3,25 km2. Hodiaŭ, 10 el la 300 hektaroj disponeblaj estas vitejoj.
István Homoki Nagy
Dro István Homoki Nagy, hungare Dr. Homoki Nagy István, aŭ Homoki-Nagy István, Esperante Stefano Dr. Homoki Nagy estis hungara reĝisoro, verkisto kaj advokato. Li estis la plej eminenta hungara filmisto pri la naturo. Tiuj filmoj estis prezentitaj en 40 landoj.
István Homoki Nagy naskiĝis la 1914 en Mezőtúr - mortis la  1979 en Budapeŝto.
Biografio
István Homoki Nagy komence estis juristo en Kiskunfélegyháza kaj Hódmezővásárhely, dume li fotadis la naturon. Post la 2-a mondmilito li ekhavis postenon, poste taskojn en filmejo. Ekde 1949 li reĝisoradis filmojn pri la faŭno kaj flaŭro, kie lia edzino estis la plej grava helpanto. Li ricevis premion Kossuth en 1952, poste ankaŭ aliajn premiojn. Sur lia tombo estas surskribo - la plej konata filmo - "De konvalo ĝis foliaro-falado".
János Halmai
János Halmai naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
János Halmai laboris en apoteko en Bonyhád en la jaroj 1920 kaj 1921. Li akiris farmacian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1925, li doktoriĝis en 1935. Li laboris en diversaj apotekoj, en 1927 li akiris postenon en universitata instituto. Li estis nomumita privata profesoro en 1943 en la menciita universitato, poste katedrestro en 1949, samtempe publika ordinara profesoro. Li pensiuliĝis en 1971. Li kandidatiĝis en 1956. Li okupiĝis ekzemple pri spicherboj. Li ricevis premiojn en 1956 kaj 1966.
Loterio
Loterio estas hazardludo laŭ kiu la partoprenantoj ricevas numeritajn biletojn, kiuj rajtigas ilin al ŝancoj pri gajno montrota de la sorto. Ekzistas du tipoj de la loterio: ĉe la aktiva, la ludanto mem elektas la ciferojn; ĉe pasiva ŝi aŭ li aĉetas la loton (ekz. hispana kristnaska loterio).
Historio
Loterion elpensis la Ĝenovanoj en la 15-a jc., por elekti la novajn anojn de la konsilanoj. Ili skribis 90 nomojn sur papereto kaj elektis 5 el tiuj. El tio evoluis la loterio kiel hazardludo, kiun unuafoje prezentis la ĝenovano Benedetto Gentile. Ĉar la ludo certigis grandan enspezon, la regnantoj, ŝtato memtiris la ludjuron por certigi por si mem la enspezojn. Ankaŭ nuntempe la ŝtato mem posedas la rajtojn aŭ ĝi forvendis ilin en koncesion.
Oni ofte akuzis, morale atakis la ludon, la ludantojn.
Ekzemploj por "aktivaj" loterioj
laŭ landoj ekzistas diversaj sistemoj:
EŭroMilionoj
La evoluo de la loterio estas la pli granda ĉefgajno kaj nur gajnetoj por aliaj ludantoj. La plej granda gajnanto estas ĉiam la ŝtato.
Charles Saroléa
Charles Saroléa (naskiĝis la 25-an de oktobro 1870 en Tongeren, mortis la 11-an de marto 1953 en Edinburgo estis belga akademiulo, publicisto kaj presisto.
Vivo
Charles Saroléa estis por longa periodo profesoro pri la franca lingvo ĉe la Universitato de Edinburgo. Post kiam Ludoviko Zamenhof sendis al la Edinburga Universitato Duan Libron de l' Lingvo Internacia, kiu eldoniĝis komence de 1888, la universitato esprimis sian dankon al la sendinto, kaj tiam pri Esperanto en la universitato interesiĝis li kaj la kolega profesoro Patrick Geddes, biologo kiu ankaŭ famiĝis kiel progresema teoristo pri urboplanado kaj edukado.
Profesoro Saroléa verkis librojn pri ampleksa gamo de temoj pri internaciaj aferoj, kaj krome ankaŭ redaktis de 1912 ĝis 1917 la publikaĵon Everyman, literaturan revuon favora al la doktrino de distributismo.
En 1915, la belga registaro sendis lin al Usono por subteni la verecon de novaĵoj pri miltkrimoj rilate al la germana okupacio de Belgio. La misio ne sukcesis, ĉar Saroléa en nediplomatia maniero emocie kaj publike atakis la neŭtralecon, kiun Usono observis en tiu tempo koncerne la Unuan Mondmiliton.
13235 Isiguroyuki
13235 Isiguroyuki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Mogi Mirim
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono Moji-Mirim. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Geretsried (Bavario)
Geretsried - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
13235 Isiguroyuki
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomo Nobuyuki Ishiguro, aktiva en la Astronomia Klubo de Nan'jo de 1984.
72021 Yisunji
72021 Yisunji estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la sud-koreaj astronomoj Young-Beom Jeon kaj Byung-Chol Lee elde la Observatorio de Bohyunsan proksime de Jeongĉeon (Sud-Koreio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yi Sunji (1406 – 1465), astronomo dum la Joseon-Dinastio kiu gvidis la kalendaran astronomion de Joseon al malloka nivelo. Lia publikado de du astronomaj libroj Chiljeongsan-naepyeon kaj Chiljeongsan-oepyeon permesis, ke la Joseon-Dinastio plenumis astronomiajn agadojn laŭ sia propra vojo.
Pietro Antonio Coppola
Pietro Antonio Coppola (Kastroĝovano (nuna Enno), la 11-an de decembro 1793 - Katanio, la 13-an de novembro 1876) estis itala komponisto.
Li verkis religiajn muzikojn kaj operojn de romantika tendenco, inter kiuj elstaras Nina pazza per amore (1835).
Fanfan la Tulipe (2003)
Fanfan la Tulipe (Fanfan la Tulipo) estas franca filmo de Gérard Krawczyk, aperinta en 2003.
Temas pri refaro de samnoma filmo Fanfan la Tulipe de Christian-Jaque, aperinta en 1952.
Temo
En Francio de la 18-a jarcento, dum la sepjara milito, Fanfan estas eksterordinara amindumanto kaj lerta skermanto. Li eskapas el geedziĝo trudita de la patro de unu el liaj amatinoj rekrutiĝante en armeo de reĝo Ludoviko la 15-a.
Vilaĝo Bord
Bord (hungare: Bord, germane:Borden) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 635 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 218. Ĝia unua skriba mencio estas en 1348. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye).
Snæfellsjökull
Snæfellsjökull estas glaĉero (jökull) surrande de la duoninsulo Snæfellsnes en la okcidento de Islando, alta ĝis.
Viktoras Baniulaitis
Viktoras Baniulaitis (naskiĝis la en Makejevka (Ukrainio), mortis la  en Klaipėda) estis aktiva litova esperantisto, longjara reprezentanto de SAT en Litovio, inĝeniero-antaŭkalkulisto, disvastiganto de esperantaĵoj.
Orienta egretardeo
La Orienta egretardeo (Ardea alba modesta), estas tre blanka ardeo de la genro Ardea, nome subspecio de la Granda egretardeo (A. alba). Ĝu estis unuafoje priskribata de la brita ornitologo John Edward Gray en 1831.
René Guénon
René GUÉNON, naskiĝinta en Blois, Francio kaj mortinta  en Kairo, Egiptujo, estas franca aŭtoro, "neklasebla figuro en la intelektula historio de la dudeka jarcento".
Orienta egretardeo
Taksonomio
Knankam studo postulis statuson de plena specio en 2005, plej taksonomiistoj konsideras ĝin kiel subspecio.
René Guénon
Li publikigis dek sep librojn dum sia vivo, al kiuj aldoniĝas dek kolektoj de artikoloj publikigitaj postmorte, por entute dudek sep regule reeldonitaj titoloj. Ĉi tiuj libroj traktas ĉefe metafizikon, simbolismon, esoterismon kaj kritikon de la moderna mondo.
En sia verko, li proponas aŭ "senpere elmontri iujn aspektojn de la metafizikaj doktrinoj de Oriento", metafizikajn doktrinojn, kiujn René Guénon difinis kiel "universalajn" , aŭ "adapti ĉi tiujn samajn doktrinojn [por okcidentaj legantoj] dum ĉiam restante strikte fidelaj al ilia idearo ” . Li nur postulis la funkcion de "resendanto" de ĉi tiuj doktrinoj , kiujn li deklaris esence "neindividuaj" , ligitaj al pli alta scio, "senpera kaj tuja", kiun li nomis "intelekta intuicio" . Liaj verkoj, verkitaj en la franca (li ankaŭ kontribuis en la araba al la revuo El Maarifâ), estas tradukitaj en pli ol dudek lingvojn.
Lia verko kontraŭstaras la civilizaciojn, kiuj restis fidelaj al la "tradicia idearo", kiu laŭ li "ne havas pli aŭtentan reprezentanton krom en la Oriento" , al la tuta moderna civilizo konsiderata kiel deflankiĝinta. Ĝi profunde ŝanĝis la akcepton de esoterismo en la Okcidento en la dua duono de la dudeka jarcento, kaj havis konsiderindan influon al aŭtoroj tiel diversaj kiel Mircea Eliade, Antonin Artaud, Raymond Queneau, Simone Weil kaj eĉ André Breton.
Orienta egretardeo
Aspekto
Ĝi estas 83–103 cm longa kun pezo de 0.7–1.2 kg, temas pri granda ardeo kun tutblanka plumaro. Ties beko estas flava dum la reprodukta sezono kaj nigra aliepoke, kaj ties longaj kruroj estas ruĝaj aŭ nigraj. La koloroj de la nudaj partoj ŝanĝas dum la reprodukta sezono. La reprodukta plumaro estas markata ankaŭ de longaj kolplumoj kaj verdeca vizaĝa areo. La Orienta egretardeo povas esti distingata el aliaj blankaj egretardeoj kaj ardeoj en Azio kaj Aŭstralio po sia tre longa kolo, fojon kaj duone tiom longa kiom ties propra korpo.
Viktoras Baniulaitis
Vivo
Viktoras Baniulaitis naskiĝis la en Makejevka, Ukrainio, sed 5-jara jam loĝis en Litovio. Pri Esperanto li ekinteresiĝis jam antaǔ la dua mondmilito, sed la lingvon eklernis en 1966, en Klaipėda kaj tuj aliĝis al tiutempa Esperanto-rondeto. En 1968 kune kun aliaj aktivuloj li kunfondis modelan E-klubon en Klaipėda. Dum multaj jaroj li estis sekretario de la klubo, dum kelkaj - prezidanto. V. Baniulaitis estis kunorganizanto de someraj E-tendaretoj en Giruliai apud Klaipėda. Li ne nur partoprenadis BET-ojn (Baltiajn Esperanto-Tendarojn), sed estis ĉeforganizanto de kelkaj el ili (en Kretinga kaj Viekšniai). Li ankaŭ gvidis E-kursojn – kiujn dum 1970-1973 finis pli ol 150 personoj. Li ĉiam havis multajn eksterlandajn kontaktojn, peris E-periodaĝojn. V. Baniulaitis estis arda kolektanto de esperantaĝoj kaj havis valoran kolekton de insignoj. Lastjare pro malboniĝinta sanstato li jam ne povis partopreni E-agadon. Pri li zorgis lia duonfilo, iam tre aktiva esperantisto Algis Vizgirdas. Litovaj esperantistoj memoros s-non Viktoras kiel simplan kaj mildan homon, forte konvinkitan esperantiston.
Snæfellsjökull
La situanta sub glacio vulkano estas unu el la plej eminentaj lokoj en Islando danke al tio, ke Jules Verne elektis ĝin loko por aventuroj de la fikciuloj de la romano «Vojaĝo al la centro de la Tero». La verkisto sukcesis fiksi al la vulkano en la glaĉero Snæfellsjökull reputacion de «pordego al la subtera mondo».
Orienta egretardeo
Teritorioj kaj habitato
La Orienta egretardeo havas ampleksan distribuadon tra Azio kaj Oceanio, kun reproduktaj populacioj en Pakistano, Barato, Srilanko, Bangladeŝo, Birmo, Tajlando, Ĉinio, Koreio, nordorienta Rusio, Japanio, Hindoĉinio, Indonezio, Novgvineo, la Salomonoj, Aŭstralio, kaj Novzelando. Tiu egretardeo reproduktiĝas en Aŭstralio sed nur rare en la sudokcidento de la kontinento aŭ en seka interno. La plej grandaj kolonioj en Aŭstralio estas en Supra Pinto kaj en Kantono Kanalo, kiuj povas nombri kelkajn milojn da paroj. Kolonioj en sudorienta Aŭstralio povas nombri kelkajn centojn da paroj. Tiu birdo estas nekomuna aŭtuna kaj vintra vizitanto en Tasmanion.
Snæfellsjökull
La vulkano lastfoje erupciis en la 18-a jarcento, sed ĝis nun ne estas konsiderata kiel estingiĝinta.
Orienta egretardeo
Manĝo
Ties dieto inkludas vertebrulojn kiaj fiŝojn, ranojn, malgrandajn reptiliojn, malgrandajn birdojn kaj rodulojn, kaj senvertebrulojn kiaj insektoj, krustuloj, kaj moluskoj. La Orienta egretardeo ĉasas per vadado aŭ starado senmova en neprofunda akvo kaj "harpunante" predon per sia beko.
Snæfellsjökull
Dum bona vetero oni foje povas vidi la glaĉeron el Rejkjaviko tra la golfo Faxaflói, el la distanco je.
Orienta egretardeo
Reproduktado
La Orienta egretardeo ofte reproduktiĝas en kolonioj kun aliaj ardeoj, egretardeoj, kormoranoj, plataleoj kaj ibisoj. Oni faras unu ovodemetadon jare, kvankam la reprodukta sezono varias ene de Aŭstralio. En la nordo de la lando ĝi estas en marto al majo, en suda kaj centra Kvinslando en decembro al januaro, kaj en oktobro al decembro en la sudo. Situinta arbopinte je alto de ĉirkaŭ 20 m aŭ plie supergrunde, la nesto estas ebena ampleksa platformo el sekaj branĉetoj kaj bastonetoj kun neprofunda baseno por ovoj kaj idoj. La ovaro konsistas el 2 al 6 palbluverdecaj ovoj, sed plej ofte 3 aŭ 4. Ili estas ovalformaj kaj 52 x 36 mm.
Statuso
La subspecio estas protektata en Aŭstralio laŭ la National Parks and Wildlife Act 1974. En Novzelando, kie ĝi estas konata kiel kōtuku, la Orienta egretardeo estas tre endanĝerita, kun nur unu reproduktejo ĉe la laguno Okarito. Ĝi aperas en la reverso de la monero de 2 novzelandaj dolaroj.
Partio Ezeiza
Ezeiza estas unu el la 135 partioj de la provinco argentina Bonaero. Ĝi formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta en la suda zono de tiu. Ĝi estis kreita en 1994 per la subdivido de Esteban Echeverría.
Enhavo
En Ezeiza estas la Internacia Flughaveno Ministro Pistarini, nome ĉefa flughaveno por la areo de la Granda Bonaero kaj por la tuta Argentino. Inter allogaĵoj menciindas naturaj arbaroj kaj parkoj apudaj, kie estas kampadejoj, restoracioj, trinkejoj, dancejoj ktp. Krome estas du grandaj vendejaraj areoj, vendejaj stratoj ktp.
Servoj
Estas Universitato de Ezeiza ligata al la flughavena fako. La urbo kaj areo estas bone komunikita per diversaj aŭtovojoj kaj ŝoseoj. Menciindas grava hospitalo, la atoma centro kaj du industriaj areoj.
Huakoj de la Suno kaj de la Luno
Huakoj de la Suno kaj de la Luno (Huacas del Sol y de la Luna) estas arkeologia komplekso en la norda marbordo de Peruo, konsiderata kiel sanktejo moĉe. Ĝi estas konstituita per aro de monumentoj je kvin kilometroj sude de la urbo Trujillo, en la distrikto Moĉe. Tiu arkeologia kuseĵo estis la fizika ĉefurbo de la kulturo moĉe ekde la 1-a jarcento a.K. ĝis la 9-a jarcento n.e.
Ŝajne estis konstruaĵo por politiko (Huako de la Suno) kaj alia por religio (Huako de la Luno); inter tiuj du strukturoj, el kiuj unu proksimume kvinetaĝa kaj la alia deketaĝa, estas restaĵoj de urbo de mezalta aŭ alta klaso. Tiu urba kerno, komponita de grandaj avenuoj, loĝejoj, stratetoj, placoj kaj koridoroj. Pro tio, eblas aserti, ke tiu kulturo havis altan socian, politikan, religian kaj ekonomiam organizadon.
La Huako de la Suno ŝajne estis konstruaĵo cele al administraciaj taskoj, konsistanta en piramido ĉirkaŭ 43 metrojn alta. Ĝi havas 5 grandajn terasojn, el kiuj la plej granda estas 80 metrojn longa, sur bazoj 228 longaj por 136 larĝaj kaj la platformo de 18 metroj de alto, estas pintigita per piramido 23 metrojn alta, kun kvadrangula bazo kun flankoj de 103 metroj. Tiu huaca [ŬAka] estis la politika kaj administracia centro de tiu kulturo kaj loĝejo por la alta klaso de moĉe-oj. La huaca estis parte detruita de hispanoj kiam ili devojigi la fluejon de la rivero Moĉe, damaĝante gravan parton de la huaca.
La Huako de la Luno estas je duono da kilometro disde la Huako de la Suno. Tiu konstruaĵo havas supermetitajn templojn konstruitajn en malsamaj periodoj. Ili havas kvadratajn bazojn de 87 metroj de flanko kaj altecon de 21 metroj. En ĝia supra platformo staris serio de ĉambroj ornamitaj per homaj figuroj. En ceremonia altaro de la lasta templo konstruita estis malkovritaj la restaĵoj de 40 buĉitaj militistoj. La Huako de la Luno konservas gravajn murpentraĵojn de kvin koloroj (blanka, nigra, ruĝa, blua kaj flava), akiritaj el mineraloj.
Asirianoj
Asirianoj (ܣܘܪ̈ܝܐ, Sūrāyē / Sūrōyē ) estas etno indiĝena de Mezopotamio, historia regiono en Mezoriento. Kelkaj sin identigas kiel sirianoj, arameoj, kaj ĥaldeoj. Parolantoj de la novaramea branĉo de ŝemidaj lingvoj same kiel la primaraj lingvoj en iliaj loĝlandoj, modernaj asirianoj estas siriaj kristanoj, kiuj postulas sian devenon de Asirio, unu el la plej malnovaj civilizoj en la mondo, devenanta de 2500 a.K.en antikva Mezopotamio.
La tribaj regionoj, kiuj formas la asirian patrujon, estas partoj de la nuntempa norda Irako (ebenaĵo de Ninivo kaj gubernio Dahuk), sudorienta Turkio (Hakkari kaj Tur Abdin), nordokcidenta Irano (Urmijo) kaj, pli ĵuse, nordorienta Sirio (gubernio Hasaka). La plimulto migris al aliaj regionoj de la mondo, inkluzive de Nordameriko, Levantenio, Aŭstralio, Eŭropo, Rusio kaj Kaŭkazio dum la pasinta jarcento. Elmigrado deĉenigis eventojn kiel la Masakroj de Dijarbakiro, la Asiria Genocido (samtempa kun la Armena kaj Greka genocidoj) dum la Unua Mondmilito de la Otomana Imperio kaj aliancitaj kurdaj triboj, la Masakro de Simelo en Irako en 1933, la Irana Revolucio de 1979 , arabaj naciismaj baazismaj politikoj en Irako kaj Sirio, la pliiĝo de Islama Ŝtato de Irako kaj la Levantenio kaj ĝia transpreno de la plejparto de la ebenaĵo de Ninivo.
Asirianoj estas ĉefe kristanaj, plejparte aliĝantaj al la orienta kaj okcidenta siriaj liturgiaj ritoj de kristanismo. La eklezioj, kiuj konsistigas la orientan sirian riton, inkluzivas la Ĥaldean Katolikan Eklezion, Asirian Eklezion de la Oriento kaj la Antikvan Eklezion de la Oriento, dum la eklezioj de la okcidenta Siria rito estas la Siria Ortodoksa Eklezio kaj Siria Katolika Eklezio. Ambaŭ ritoj uzas la klasikan sirian lingvon kiel sian liturgian lingvon.
Plej lastatempe, post la Iraka Milito de 2003 kaj la Siria enlanda milito, komencitaj en 2011, delokigis grandan parton de la restanta asiria komunumo el sia patrujo kiel rezulto de etna kaj religia persekutado fare de islamaj ekstremistoj. El la miliono aŭ pli da irakanoj raportitaj de Unuiĝintaj Nacioj, kiuj fuĝis de Irako post la okupado, preskaŭ 40% estis asirianoj, kvankam asirianoj okupis nur ĉirkaŭ 3% de la iraka demografio antaŭmilita.
Pro la apero de la Islama Ŝtato kaj la transpreno de granda parto de la asiria patrujo fare de la terora grupo, alia grava ondo de asiria delokiĝo okazis. La Islama Ŝtato estis forpelita de la asiriaj vilaĝoj en la rivervalo Ĥabur kaj la regionoj ĉirkaŭ la urbo Hasaka en Sirio antaŭ 2015, kaj de la Niniva ebenaĵo en Irako antaŭ 2017. En norda Sirio, asiriaj grupoj partoprenis ambaŭ politike kaj armee en la kurda-dominata sed multetna Siriaj Demokrataj Fortoj kaj Aŭtonoma Administracio de Norda kaj Orienta Sirio.
Antaŭkristana historio
Asirio estas la patrujo de la asiria popolo; ĝi situas en la antikva Proksima Oriento. En prahistoriaj tempoj, la regiono, kiu estis konata kiel Asirio (kaj Subartu), estis hejmo de neandertaloj kiel la restaĵoj de tiuj, kiuj estis trovitaj ĉe la kaverno Ŝanidar. La plej fruaj Neolitikaj lokoj en Asirio apartenis al la kulturo Ĝarmo ĉ. 7100 a.K. kaj Tell Hasuna, la centro de la Hasuna kulturo, ĉ. 6000 a.K.
La historio de Asirio komenciĝas per la formado de la urbo Asur eble jam en la 25-a jarcento a.K. La asiria reĝlisto registras reĝojn devenantajn de la 25-a jarcento a.K. pluen, la plej frua estis Tudija, kiu estis samtempulo de Ibrium de Ebla. Tamen multaj el ĉi tiuj fruaj reĝoj estus lokaj regantoj, kaj de la fino de la 24-a jarcento a.K. ĝis la frua 22-a jarcento a.K., ili kutime estis subuloj de la Akada Imperio. Dum la frua bronzepoka periodo, Sargono unuigis ĉiujn indiĝenajn emidajn parolantajn homojn (inkluzive la asirianojn) kaj la sumeranojn de Mezopotamio sub la Akada Imperio (2335-2154 a.K.). La urboj Aŝuro kaj Ninivo (nuntempa Mosulo), kiu estis la plej malnova kaj plej granda urbo de la antikva Asiria Imperio,  kune kun kelkaj aliaj urboj kaj vilaĝoj, ekzistis jam en la 25-a jarcento a.K., kvankam ili aperas sumer-regataj administraj centroj nuntempe, anstataŭ sendependaj ŝtatoj. La sumeranoj fine absorbiĝis en la akadan (asiri-babilonan) loĝantaron. En la tradicioj de la Asiria Eklezio de la Oriento, ili devenas de la nepo de Abraham (Dedan, filo de Jokŝan), prapatro de la antikvaj asirianoj. Tamen ne ekzistas historia bazo por la biblia aserto; estas neniu mencio en asiriaj registroj (kiuj datiĝas jam de la 25-a jarcento a.K.). Aŝur-ubalit la 1-a renversis la Mitanni ĉ. 1365 a.K., kaj la asirianoj profitis de ĉi tiu disvolviĝo prenante la regadon de la orienta parto de Mitania teritorio, kaj poste ankaŭ aneksante hititajn, babilonajn, amoridajn kaj huridajn teritoriojn. La asiria popolo, post la falo de la Nov-Asiria Imperio en 609 a.K. estis sub la regado de la Novbabilona kaj poste la Persa imperio, kiu konsumis la tutan novbabilonan aŭ "ĥaldean" imperion en 539 a.K. Asirianoj iĝis frontliniaj soldatoj por la Persa Imperio sub Kserkso la 1-a, ludante gravan rolon en la Batalo de Maratono sub Dario la 1-a en 490 a.K. Herodoto, kies Historioj estas la ĉefa fonto de informo pri tiu batalo, faras neniun mencion pri asirianoj rilate al ĝi.
Malgraŭ la enfluo de fremdaj elementoj, la ĉeesto de asirianoj estas konfirmita per la kultado de la dio Aŝur: referencoj al la nomo travivas ĝis la 3-a jarcento post Kristo. La grekoj, partoj kaj romianoj havis sufiĉe malaltan nivelon de integriĝo kun la loka loĝantaro en Mezopotamio, kio permesis al iliaj kulturoj pluvivi. La reĝlandoj Osroene, Adiabene, Hatra kaj Asur, kiuj estis sub parta rego, havis asirian identecon.
Lingvo
Aperante en Sumero ĉ. 3500 a.K., kojnskribaĵo komenciĝis kiel sistemo de piktogramoj. Ĉirkaŭ 3000 a.K., la bildaj reprezentadoj pli simpliĝis kaj pli abstraktiĝis, ĉar la uzata nombro da uzantoj malgrandiĝis. La originala sumera skribo estis adaptita por la verkado de la akada (babilona kaj asira) kaj hitita lingvo.
La Kültepe-tekstoj, kiuj estis skribitaj en la malnova asiria, konservas la plej fruajn konatajn spurojn de la hitita lingvo, kaj la plej fruan atestadon de iu ajn hindeŭropa lingvo, datitajn al la 20-a jarcento a.K. Plej multe de la arkeologia evidenteco estas tipa de Anatolio anstataŭ de Asirio, sed la uzo de kojnskribo kaj dialekto estas la plej bona indiko de asiriaa ĉeesto. Ĝis nun pli ol 20 000 kojnskribaj tabeloj estis retrovitaj.
Ekde 1700 antaŭ nia erao kaj pluen, la sumera lingvo estis konservita de la antikvaj babilonanoj kaj asirianoj nur kiel liturgia kaj klasika lingvo por religiaj, artaj kaj sciencaj celoj.
La akada lingvo, kun siaj ĉefaj dialektoj asiria kaj babilona, ​​iam la lingvafrankao de la Proksima Oriento, komencis malkreski dum la novasiria imperio ĉirkaŭ la 8-a jarcento a.K., estante marĝenigita de la malnova aramea lingvo dum la regado de Tiglatpilezero la 3-a. Antaŭ la helena periodo, la lingvo plejparte limiĝis al fakuloj kaj pastroj laborantaj en temploj en Asirio kaj Babilonio.
Frua kristana periodo
Ekde la 1-a jarcento a.K., Asirio estis la batalkampo de la longedaŭraj Romi-persaj militoj. Granda parto de la regiono estis la roma provinco de Asirio el 116 al 118 p.K. sekvante la konkerojn de Trajano, sed post parta-inspirita asiria ribelo, la nova imperiestro Hadriano retiriĝis de la mallongdaŭra romia provinco de Asirio kaj ĝia najbara provincoj en 118 p.K. Post sukcesa kampanjo en 197–198, Severus konvertis la reĝlandon Osroeno, centrita en Edessa, en lima romia provinco. Romia influo en la areo finiĝis sub Joviano en 363, kiu forlasis la regionon post finado de rapida packontrakto kun la sasanidoj. De la pli posta dua jarcento, la Romia Senato inkludis plurajn famajn asirianojn, inkluzive de Tiberio Klaŭda Pompejano kaj Avidio Kasio.
Kune kun la arameoj, armenoj, grekoj kaj nabateoj, la asirianoj estis inter la unuaj homoj, kiuj konvertiĝis al kristanismo kaj disvastigis orientan kristanismon al la Malproksima Oriento malgraŭ fariĝi, ekde la 8-a jarcento, minoritata religio en sia patrujo sekvante la islamanan konkeron de Persio.
En 410, la Koncilio de Seleŭkio-Ktesifono, la ĉefurbo de la Sasanida Imperio,  organizis la kristanojn ene de tiu imperio en kio iĝis konata kiel la Orienta Eklezio. Ĝia estro estis deklarita esti la episkopo de Seleŭkio-Ktesifono, kiu en la dokumentoj de la konsilio estis referita kiel la Granda aŭ Grava Metropolito, kaj kiu baldaŭ poste estis nomita la Katolikoso de la Oriento. Poste ankaŭ la titolo de Patriarko estis uzata. Diocezoj estis organizitaj en provincoj, ĉiu el kiuj estis sub la aŭtoritato de metropolito. Ses tiaj provincoj estis starigitaj en 410. Alia konsilio okazinta en 424 deklaris, ke la Katolikoso de la Oriento estas sendependa de "okcidentaj" ekleziaj aŭtoritatoj (tiuj de la Romia Imperio).
Baldaŭ poste kristanoj en la Romia Imperio estis dividitaj per sia sinteno rilate al la Koncilio de Efeso (431), kiu kondamnis Nestorianismon, kaj la Koncilion de Kalcedonio (451), kiu kondamnis Monofizitismon. Tiuj, kiuj ial rifuzis akcepti unu aŭ alian el ĉi tiuj konsilioj, estis nomataj nestorianoj aŭ monofizitoj, dum tiuj, kiuj akceptis ambaŭ konciliojn, okazigitajn sub la aŭspicioj de la romiaj imperiestroj, estis nomataj melkitoj (devenantaj de siria malkā, reĝo). Ĉiuj tri grupoj ekzistis inter la siriaj kristanoj, la orientaj sirianoj nomiĝis nestorianoj kaj la okcidentaj sirianoj dividiĝis inter la monofizitoj (hodiaŭ la Siria Ortodoksa Eklezio, ankaŭ konata kiel jakobitoj, laŭ Jakobo Baradai) kaj tiuj, kiuj akceptis ambaŭ konciliojn (ĉefe hodiaŭa Ortodoksa eklezio, kiu adoptis la bizancan riton en la greka lingvo, sed ankaŭ la Maronita Eklezio, kiu konservis sian okcidentan sirian riton kaj ne estis tiel proksime akordigita kun Konstantinopolo). Post la divido la orientaj kaj okcidentaj sirianoj disvolviĝis apartaj dialektoj. Kun la pliiĝo de siria kristanismo, orienta aramea lingvo ĝuis renesancon kiel klasika lingvo en la dua ĝis 8-a jarcentoj, kaj specoj de tiu formo de aramea (novarameaj lingvoj) estas ankoraŭ parolataj de kelkaj grupetoj de jakobaj kaj nestoriaj kristanoj en la Proksima Oriento.
Araba konkero
La asirianoj komence spertis kelkajn periodojn de religia kaj kultura libereco intermetitaj kun periodoj de severa religia kaj etna persekutado post la islama konkero de Persujo en la 7-a jarcento. Asirianoj kontribuis al islamaj civilizoj dum la Umajadaj kaj Abasidaj kaliflandoj tradukante verkojn de grekaj filozofoj al siria lingvo kaj poste al la araba. Ili ankaŭ elstaris je filozofio, scienco kaj teologio kaj la personaj kuracistoj de la abasidaj kalifoj ofte estis asirianoj, kiel la longdaŭra dinastio Buĥtiŝu. Multaj erudiciuloj pri la Domo de Saĝo havis asiriaan kristanan fonon.
Indiĝenaj asirianoj fariĝis duaklasaj civitanoj en pli granda araba islama ŝtato, kaj tiuj, kiuj rezistis arabigon kaj konvertiĝon al islamo, estis submetitaj al severa religia, etna kaj kultura diskriminacio, kaj certaj limigoj estis truditaj al ili. Asirianoj estis ekskluditaj de specifaj devoj kaj okupoj rezervitaj por islamanoj, ili ne ĝuis la samajn politikajn rajtojn kiel islamanoj, ilia vorto ne estis egala al tiu de islamano en juraj kaj civilaj aferoj, ĉar kristanoj estis submetataj al pago de speciala imposto, al ili estis malpermesite disvastigi sian religion aŭ konstrui novajn preĝejojn en islamaj landoj, sed oni ankaŭ atendis ke ili aliĝu al la samaj leĝoj pri posedaĵo, kontrakto kaj devo kiel la islamaj araboj. Ili ne povis serĉi konvertiĝon de islamano, ne-islama viro ne povis geedziĝi kun islama virino kaj la infano de tia geedziĝo estus konsiderita islama. Ili ne povis posedi islaman sklavon kaj devis porti malsamajn vestojn ol tiuj de islamanoj por esti distingeblaj. Aldone al la kroma imposto, ili ankaŭ estis postulataj pagi imposton pro la tereno kiu estis pli peza la imposto pro kristanoj. Tamen al ili estis certigita protekto, donita religia libereco kaj regi sin laŭ siaj propraj leĝoj.
Ĉar ne-islama predikado estis puninda per morto sub Ŝario, la asirianoj estis devigitaj prediki en Transoksiano, Mezazio, Hindio, Mongolio kaj Ĉinio kie ili establis multajn preĝejojn. La Eklezio de la Oriento estis konsiderita kiel unu el la plej gravaj kristanaj potenculoj en la mondo, kune kun latina kristanismo en Eŭropo kaj la Orientromia imperio.
Asirianoj restis regantaj en Alta Mezopotamio ĝis la 14-a jarcento  kaj la urbo Aŝuro estis ankoraŭ okupita de asirianoj dum la islama periodo ĝis la mezo de la 14-a jarcento kiam la islama turk-mongola reganto Timur faris religie motivitan masakron kontraŭ asirianoj. Poste ne estis notoj pri asirianoj restantaj en Aŝuro laŭ la arkeologia kaj numismata registro. De ĉi tiu punkto, la asiria loĝantaro draste reduktiĝis en sia patrujo.
Ekde la 19-a jarcento, post la pliiĝo de naciismo en Balkanio, la otomanoj komencis rigardi asirianojn kaj aliajn kristanojn en sia orienta fronto kiel eblan minacon. La kurdaj emiroj klopodis plifirmigi sian potencon atakante asiriajn komunumojn, kiuj jam estis bone establitaj tie. Akademiuloj taksas, ke dekmiloj da asirianoj en la regiono Hakkari estis murditaj en 1843 kiam Bedr Ĥan Beg, la emiro de Bohtan, invadis ilian regionon. Post posta masakro en 1846, la otomanoj estis devigitaj de la okcidentaj potencoj interveni en la regionon, kaj la rezultinta konflikto detruis la kurdajn emirlandojn kaj reasertis la otomanan potencon en la areo. La asirianoj estis submetitaj al la masakroj de Dijarbakiro iom poste.
Estante kulture, etne kaj lingve apartaj de siaj islamaj najbaroj en la Proksima Oriento, la araboj, la persoj, kurdoj, turkoj, la asirianoj eltenis multe da malfacilaĵoj tra sia lastatempa historio kiel rezulto de religia kaj etna persekuto de ĉi tiuj grupoj.
Mongola kaj turklingva regado
Post la regado de la selĝukoj kaj la bujidoj, la regiono sub la regado de la Mongola Imperio post la falo de Bagdado en 1258. La mongolaj ĥanoj simpatiis kun kristanoj kaj ne damaĝis ilin. La plej elstara inter ili estis probable Isa Kelemeĉi, diplomato, astrologo kaj estro de la kristanaj aferoj en Juan Ĉinio. Li pasigis kelkan tempon en Persio sub la Ilĥanlando. La masakroj de Timur de la 14-a jarcento detruis la asirian popolon. La masakroj kaj forraboj de Timuro de ĉio kristana draste reduktis ĝian ekziston. Fine de la regado de Timur, la restanta asiria loĝantaro preskaŭ estis ekstermita en multaj lokoj. Direkte al la fino de la 13-a jarcento, Bar Hebraeus, la konata asiria erudiciulo kaj hierarko, trovis "multe da trankvilo" en sia diocezo en Mezopotamio. La diocezo de Sirio, li skribis.
Ekde la safavidoj ĝis otomana regado
La otomanoj certigis sian regadon super Mezopotamio kaj Sirio en la unua duono de la 17-a jarcento post la Otomana-Safavida Milito (1623-39) kaj la rezultinta Traktato de Zuhab. Neislamanoj estis organizitaj en miliojn. Siriaj kristanoj tamen estis ofte konsiderataj unu milio kune kun armenoj ĝis la 19-a jarcento, kiam nestorianoj, siriaj ortodoksuloj kaj ĥaldeoj akiris tiun rajton ankaŭ.
La arameaj parolantaj mezopotamiaj kristanoj estis delonge dividitaj inter anoj de la Orienta Eklezio, ofte nomataj "Nestorianoj", kaj anoj de la Siria Ortodoksa Eklezio, ofte nomata jakobanoj. Ĉi-lastajn organizis Marutha de Tikrit (565–649) kiel 17 diocezoj sub "Metropolito de la Oriento", tenante la plej altan rangon en la Siria Ortodoksa Eklezio post tiu de la Siria Ortodoksa Patriarko de Antioĥio. La metropolito loĝis en Tikrit ĝis 1089, kiam li translokiĝis al la urbo Mosulo dum duona jarcento, antaŭ ol ekloĝi en la proksima monaĥejo de Mar Mattai (ankoraŭ apartenanta al la Siria Ortodoksa Eklezio) kaj tiel ne malproksime de la loĝejo de la Patriarkoj de la Orienta Eklezio. De 1533, la posedanto de la ofico estis konata kiel la Mapriano de Mosulo, por distingi lin de la Mapriano de la Patriarkejo de Tur Abdin. .
Marĉgrundo
marĉgrundo estas akvosaturita grundo, kiu konsistas el torfo. La torfa tavolo devas esti minimume 30 cm. Marĉoj estas lautradicie distingita en altmarĉoj kaj malaltmarĉoj.
Asirianoj
Ekde la safavidoj ĝis otomana regado
En 1552, grupo de episkopoj de la Orienta Eklezio de la nordaj regionoj de Dijarbakiro kaj Selmas, kiuj estis malkontentaj pri rezervo de patriarka sinsekvo al membroj de ununura familio, eĉ se la elektita posteulo estis iom pli ol infano, elektita kiel rivala patriarko la abato de la Monaĥejo Rabban Hormizd, Yohannan Sulaqa. Ĉi tio tute ne estis la unua skismo en la Orienta Eklezio. Ekzemplo estas la provo anstataŭigi Timoteon la 1-a (779–823) per Efremo de Gandīsābur.
Marĉgrundo
Ecoj
Marĉgrundoj ofte estas aparta grupo da grundoj. Torfo estas karbonriĉa grundspeco, kiu precipe konsistas el nekompleta malkombino de plantaj restaĵoj. Temas, do pri organikaj grundoj ofte kun dikeco de pluraj metroj. La Humushorizonto havas minimume  30 % da organika substanco. Se la torfa tavolo estas pli maldika ol 30 cm aŭ la procentaĵo je  organika substanco malpli ol  30 %, tiam la grundo nomiĝas marĉglejo respektive  termarĉa grundo.
Asirianoj
Ekde la safavidoj ĝis otomana regado
Laŭ tradicio, patriarko povus esti ordinita nur de iu kun ĉefepiskopa (metropolita) rango, rango al kiu nur membroj de tiu familio estis promociitaj. Pro tiu kialo, Sulaqa vojaĝis al Romo, kie, prezentita kiel la nova patriarko elektita, li eniris en komunion kun la katolika eklezio kaj estis ordinita de la papo kaj rekonita kiel patriarko. La titolo aŭ priskribo laŭ kiu li estis rekonita kiel patriarko estas diverse donita kiel "Patriarko de Mosulo en Orienta Sirio";  "Patriarko de la Eklezio de la Ĥaldeoj de Mosulo";  "Patriarko de la Ĥaldeoj"; "Patriarko de Mosulo"; aŭ "Patriarko de la orientaj asirianoj", ĉi tiu lasta estas la versio donita de Pietro Strozzi sur la dua lasta sennombra paĝo antaŭ paĝo 1 de lia De Dogmatibus Chaldaeorum, el kiu angla traduko estas donita en la Malgrandaj Orientaj Eklezioj de Adrian Fortescue.
Marĉgrundo
Ecoj
Post la deakvigo de la marĉgrundoj okazas la sekundara grundoformiĝo. Depende de la daŭro kaj intenseco de la deakvigado kaj aerumado formiĝas pere de mineralizado kaj humiĝado karakterizaj aglomeraĵformoj.
Asirianoj
Ekde la safavidoj ĝis otomana regado
Mar Ŝimun la 8-a Johannan Sulaka revenis al norda Mezopotamio en la sama jaro kaj riparis sian sidlokon en Dijarbakiro. Antaŭ ol esti malliberigita kvar monatojn kaj poste en januaro 1555 mortigita de la guberniestro de Amadija laŭ instigo de la rivala patriarko de Alkoŝ, la linio Alija,  li ordinis du metropolitojn kaj tri aliajn episkopojn, tiel komencante nova eklezia hierarkio: la patriarka linio konata kiel la linio Ŝimun. La areo de influo de ĉi tiu patriarkejo baldaŭ translokiĝis de Dijarbakiro de oriento, riparante la sidejon, post multaj ŝanĝoj, en la izolita vilaĝo Koĉanis.
Marĉgrundo
Ecoj
Laŭ la internacia klasifikado de Internacia Pedologia Unio (IPU) kaj la usona USDA-grundoklasifikado grandaj marĉoj  kun dika tavolo de humos ur tera tavolo nomiĝas Histosoloj.
Asirianoj
Ekde la safavidoj ĝis otomana regado
La Ŝimun-linio poste devojiĝis de Romo kaj en 1662 adoptis kredan konfeson malkongruan kun tiu de Romo. Gvidado de tiuj, kiuj deziris komunion kun Romo, pasis al la ĉefepiskopo Jozefo la 1-a, rekonita unue de la turkaj civilaj aŭtoritatoj (1677) kaj poste de Romo mem (1681). Jarcenton kaj duono poste, en 1830, estreco de la katolikoj (la Ĥaldea katolika eklezio) estis donita al Johannan Hormizd, membro de la familio, kiu dum jarcentoj provizis la patriarkojn de la legitimisto "Elija-linio", kiu venkis la plej multajn el la sekvantoj de tiu linio. Tiel la patriarka linio de tiuj, kiuj en 1553 eniris komunion kun Romo, nun estas patriarkoj de la "tradiciisma" branĉo de la Orienta Eklezio, tiu, kiu en 1976 oficiale adoptis la nomon "Asiria Eklezio de la Oriento".
En la 1840-aj jaroj multaj el la asirianoj loĝantaj en la montoj Hakkari en la sudorienta angulo de la Otomana Imperio estis amase murditaj de la kurdaj emiroj de Hakkari kaj Bohtan.
Alia grava masakro de asirianoj (kaj de armenoj) en la Otomana Imperio okazis inter 1894 kaj 1897 de turkaj trupoj kaj iliaj kurdaj aliancanoj dum la regado de sultano Abdul Hamid la 2-a. La motivoj por ĉi tiuj masakroj estis provo certigi tutislamismon en la Otomana Imperio, rankoro pri la kompara riĉeco de la antikvaj indiĝenaj kristanaj komunumoj, kaj timo, ke ili provos apartiĝi de la ŝanceliĝanta Otomana Imperio. Asirianoj estis masakritaj en Dijarbakiro, Hasankeyef, Sivas kaj aliaj partoj de Anatolio, de sultano Abdul Hamid la 2-a. Ĉi tiuj atakoj kaŭzis la morton de pli ol miloj da asirianoj kaj la devigan "otomanigon" de la loĝantoj de 245 vilaĝoj. La turkaj trupoj prirabis la restaĵojn de la asiriaj setlejoj kaj ĉi tiuj poste estis ŝtelitaj kaj okupitaj de kurdoj. Senarmaj asiriaj virinoj kaj infanoj estis seksperfortitaj, torturitaj kaj murditaj.
Unua Mondmilito kaj ties konsekvenco
La asirianoj suferspertis kelkajn religie kaj etne motivitajn masakrojn dum la 17-a, 18-a kaj 19-a jarcentoj, kulminante per la grandskalaj Hamidaj masakroj de senarmaj viroj, virinoj kaj infanoj de islamaj turkoj kaj kurdoj en la malfrua 19-a jarcento ĉe la manoj de la Otomana Imperio kaj ĝiaj rilataj (plejparte kurdaj kaj arabaj ) milicoj, kiuj daŭre reduktis nombrojn, precipe en sudorienta Turkio. La plej signifa lastatempa persekuto kontraŭ la asiria loĝantaro estis la asiria genocido okazinta dum la unua mondmilito. Oni kalkulis, ke inter 275 000 kaj 300 000 asirianoj estis buĉitaj de la armeoj de la Otomana Imperio kaj iliaj kurdaj aliancanoj, nombrante ĝis du trionoj de la tuta asiria loĝantaro.
Ĉi tio kaŭzis grandskalan migradon de asiriaj homoj el Turkio en landojn kiel Sirio, Irano kaj Irako (kie ili devis suferi pliajn perfortajn atakojn mane de araboj kaj kurdoj), same kiel aliajn najbarajn landojn en kaj ĉirkaŭ la Proksima Oriento kiel Armenio, Kartvelio kaj Rusio.
Moderna historio
La plimulto de asirianoj loĝantaj en la hodiaŭa moderna Turkio estis devigita fuĝi al Sirio aŭ Irako post la turka venko dum la Milito por Turka Sendependiĝo. En 1932, asirianoj rifuzis iĝi parto de la lastatempe formita ŝtato Irako kaj anstataŭe postulis sian agnoskon kiel nacio ene de nacio. La asiria gvidanto Ŝimun la 21-a Eŝai petis al la Ligo de Nacioj agnoski la rajton de la asirianoj regi la areon konatan kiel la "asiria triangulo" en norda Irako. Dum la franca mandata periodo, kelkaj asirianoj fuĝis de etnaj purigoj en Irako dum la masakro de Simelo, establis multajn vilaĝojn laŭ la rivero Ĥabur dum la 1930-aj jaroj.
La Asiriaj Stelejoj estis fonditaj de la britoj en 1928, kun antikvaj asiriaj armeaj altranguloj kiel Rab-ŝakeh, Rab-talia kaj Tartan, revivigitaj por la unua fojo en jarmiloj por ĉi tiu forto. La asirianoj estis aprezitaj de la britaj regantoj pro siaj batalaj kvalitoj, lojaleco, braveco kaj disciplino, kaj kutimis helpi la britojn sufoki ribelojn inter la araboj kaj kurdoj. Dum la Dua Mondmilito, dek unu asiriaj firmaoj vidis agon en Palestino kaj pliaj kvar servis en Kipro. La Paraŝuta Kompanio estis ligita al la Reĝa Mara Komando kaj estis implikita en batalado en Albanio, Italio kaj Grekio. La Asiriaj Setlejoj ludis gravan rolon en subigado de la por-naziaj irakaj trupoj ĉe la batalo de Habbanija en 1941.