cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Mátyás
2
József MÁTYÁS (1923-1995), prezidanto de la fervojista fakgrupo en Debrecen ekde la 50-aj jaroj, honora membro de Hungara E-Asocio, iama delegito pri fervojoj, plurjardeka Einstruanto, forpasis la 2-an de aprilo.
Nikolao de Mira
La donaco-portanto
Laŭ la popola kredo, Sankta Nikolao estas magia maljuna viro kiu aperas dum la decembra festosezono, precipe la 6-an de decembro, (en iuj landoj je Kristnasko, aŭ je Novjaro), kaj disdonas donacojn (ludilojn, dolĉaĵojn, ktp) al la infanoj. Tiu viro ekzistas en diversaj formoj kaj havas multajn kaj diversajn nomojn, aspektojn, kaj povojn. La rakonto varias de lando aŭ lando laŭ kulturo kaj tradicio.
József Mátyás
3
József Mátyás (pentristo) hungara en Rumanio naskita en Ciucani.
Nikolao de Mira
La donaco-portanto
Jen listo de la diveraj versioj de la donaco-portanto "Sankta Nikolao" en diversaj eŭropkulturaj landoj:
Je Nikolaotago, la 6-an de decembro
Efektive, en Nederlando, Hungario kaj kelkaj aliaj landoj oni festas lin la vesperon de la 5-a de decembro, ĉar multajn kristanajn festojn oni komencas per antaŭtaga vespera vigilio aŭ vigilado (origine: dumnokta nedormado dum kiu oni preĝis aŭ meditadis). Komparu la festadon de la vespero antaŭ Kristnasko, la vespero antaŭ Pasko, k.s.
En Esperanto-kulturo
Pro liaj multaj nomoj en diversaj kulturoj, ankaŭ ekzistas pluraj Esperantaj nomoj por la kristnaska donaco-portanto. La plej kutimaj estas Avo Frosto, Jul-Avo, Patro Kristnasko, Kristnaska Viro kaj Sankta Nikolao.
Ek de 2002, laŭ iniciato de Esperanto-Societo Kebekia, la Kanada Poŝto-Servo inkluzivis Esperanton en la liston de la lingvoj uzataj de Avo Frosto, liaj helpantoj kaj volontuloj. Ĉiu infano rajtas skribi esperante al la Norda Poluso kaj ricevi respondon de Avo Frosto same en Esperanto.
Eric Gordon Mawson
EdE-M Eric Gordon MAWSON (mason), brito, sekr. de norda kaj mezlanda Federacio de Societoj por helpo al ekskrimuloj. Nask. 1894 en Birkenhead. Esperantistiĝis en 1918 dum lsia malliberiĝo kiel pacifisto. De 1921 li multe instruis. Sekr. de Eduka Komitato de BEA. Ekzamenisto pri E por la Reĝa Societo de Artoj.
Nova Preĝejo (Delft)
La Nova Preĝejo (Nieuwe Kerk) staras ĉe la foirejo de Delft (Suda Holando) vidalvide de la urbodomo. Ĝi estas unu el la plej grandaj preĝejoj de Nederlando, la okcidenta turo estas per 109 metroj da alteco la dua plej alta de la lando. La Nova Preĝejo estas krom tio la maŭzoleo de la nederlanda reĝa dinastio; 45 anoj de la dinastio ĉi tie estas entombigitaj.
Konstruhistorio
la preĝejo estis fondata en 1351 sub regeco de Albreĥto la 1-a de Bavarujo, duko de Straubing-Holando, kaj konsekrata al la patronaj sanktuloj Maria kaj Ursula de Kolonjo. Ĝi estis la dua paroĥopreĝejo de la urbo post la nun tiel nomata Malnova Preĝejo (Oude Kerk) kaj tial ricevis la nomon Nova preĝejo. Kadre de la reformacio la Nova Preĝejo transiris en 1572 al la Nederlanda Reformita Eklezio.
La unua preĝejo estis ligna provizora domo, ĉirkaŭ kiun oni pli malfrue konstruis ekde 1396 grandan malfrugotikan bazilikon. Post finkonstruo de la transversa navo la lignopreĝejo estis malkonstruata. Post finkonstruo de la okcidenta turo la 6-an de septembro 1496 post prezice cent jaroj la preĝejo estis preta.
La 3-an de majo 1536 fulmobato en la okcidentan turon kaŭzis brulegon, kiu ne nur grave difektis la preĝejon, sed ankaŭ neniigis partojn de la urbo. En 1872 ankaŭ la rekonstruita turpinto estis fulmdetruita. Poste ekestis la nuna, tre alta turpinto, per kiu la turo atingas altecon de 109 metroj. En Nederland nur la katedralo de Utreĥto havas pli altan turon. La 36 sonoriloj en la okcidenta turo devenas el la jaro 1660.
La interno de la preĝejo estas, kiel kutime en kalvinismaj preĝejoj, tre malpompa. La plej grandan parton de la ekipaĵo religiaj fanatikuloj detruis dum kontraŭbilda tumulto en 1566, la buntvitraj fenestroj dum la urba brulego de 1536, iliaj posteaĵoj dum la eksplodo de la pulvoturo de Delft la 12-an de oktobro 1654. La nuna tria generacio de fenestraj vitropentraĵoj devenas el la jaroj 1927 ĝis 1936.
Orgenkonstruisto Jonathan Bätz konstruis en 1839 la orgenon en Utreĥto. La instrumento havas 48 registrojn sur tri manualoj kaj pedalaro.
Tombopreĝejo de la dinastio Oranje-Nassau
La Nova Oreĝejo nur pro historia hazardo fariĝis tombopreĝejo de la oranja dinastio. Princo Vilhelmo la 1-a de Oranje-Nassau, kapo de la nederlanda rezisto kontraŭ la hispanoj, restis nur mallonge en Delft, sed estis murdata la 10-an de julio 1584 en la tiea Princa Kortego. La tradician tombopreĝejon de la dinastio en Breda ankoraŭ tenis en okupo la hispanoj, pro kio oni entombigis la princon en Delft. Ĉar Vilhelmo validas kiel fondinto de la nederlanda ŝtato kaj la reĝoj ĝis nun devenas de li, la preĝejo de Delft restis reĝa entombigejo. La maŭzoleo de Vilhelmo troviĝas en la ĥorejo de la Nova Preĝejo, la restaj dinastianoj troviĝas en la kripto sub la ĥorejo. La plej lastaj entombigoj okazis en 2002 (kronprinco Claus) kaj 2004 (reĝino Juliana kaj princo Bernardo).
Izumi
Izumi estas komuna nomo de diversaj lokoj en Japanio:
11871 Norvegio
11871 Norvegio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝeneralaj jurprincipoj (Eŭropa Unio)
La eŭropuniaj ĝeneralaj jurprincipoj estas parto de la eŭropunia normaro kaj konsekvence trudiĝas kaj al la eŭropuniaj institucioj kaj al la membroŝtatoj.
11871 Norvegio
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nordeŭropa lando Norvegio (norvege Norge), Tiu lando, kies du trionoj estas montaj, estas fama pro la beleco de siaj marbordoj. Malproksima de la eŭropa kontinento, la norvegoj gardis grandan homogenecon en sia etno kaj en sia vivstilo.
Ĝeneralaj jurprincipoj (Eŭropa Unio)
Ili estas principoj kaj reguloj, kiujn utiligas la eŭropunia juĝistaro okaze de "jura vakuo". Tiuj principoj fontas el la publika internacia juro, el la membroŝtataj jurordoj kaj el la eŭropunia strukturo.
La komunaj principoj el la membroŝtataj jurordoj
Inter ili estas:
La integrigaj principoj
Ili ebligas kaj faciligas la integrigon ene de la Eŭropa Unio. Ili estas:
La fundamentaj rajtoj
Ili estas parto de la eŭropuniaj ĝeneralaj jurprincipoj. Tion konstante asertas la eŭropunia juĝistaro por montri, ke tiuj rajtoj kaj principoj apartenas al la komuna eŭropa jura kulturo. Ili estis oficialigitaj de la Konsilio de Eŭropo per la Eŭropa Konvencio pri Gardo de Homaj Rajtoj kaj Fundamentaj Liberecoj de 1950.
Kvankam Eŭropa Unio ne estas oficiala aliĝinto al la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj, ĝi senĉese donis klarajn signojn favore al tiuj rajtoj:
Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj
La Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj estas sendependa internacia kortumo kun sidejo en San-Joseo (Kostariko). Ĝi fondiĝis en 1979 baze de la Amerika Konvencio pri Homaj Rajtoj.
Kune kun la Interamerika Komisiono pri Homaj Rajtoj ĝi havas la taskon garantii la Amerikan Konvencion pri Homaj Rajtoj kaj aliajn internaciajn traktatojn, kiuj protektas homajn rajtojn en la membroŝtatoj de la Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj (OAŜ). Ĉar Usono, Kanado kaj multaj ŝtatoj de la karibia regiono ne ratifis la konvencion, la interamerika sistemo pri homaj rajtoj, konsistanta el la konvencio kaj la kortumo, ankaŭ nomatas "latinamerika sistemo pri homaj rajtoj". La kortumo estas unu el tri regionaj tribunaloj pri protektado de homaj rajtoj, kun la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj kaj la Afrika Kortumo pri Rajtoj de Homoj kaj Popoloj.
Historio
En novembro de 1969 okazis en Sanjoseo, Kostariko, la Faka Interamerika Konferenco pri Homaj Rajtoj. En ĝi la delegitoj de la Membraj Ŝtatoj de la Organizo de Amerikaj Ŝtatoj verkis la Amerikan Konvencion pri Homaj Rajtoj, kiu validiĝis la 18-an de julio de 1978, kiam la dek-unua ratifilo de Membra Ŝtato de OAŜ estis transdonita.
La Konvencio estas deviga por tiuj ŝtatoj, kiuj ratifis aŭ aliĝis al ĝi, kaj kulminigas procezon komencitan fine de la Dua Mondmilito, kiam la landoj de Ameriko kunsidis en Meksiko kaj decidis, ke oni verku deklaron pri homaj rajtoj, por ke ĝi povu adoptiĝi kiel konvencio. Tia deklaro, la Amerika Deklaro pri la Rajtoj kaj Devoj de la Homo, estis aprobita de la Membraj Ŝtatoj de OAŜ en Bogoto, Kolombio, en majo de 1948.
Thalys
Thalys estas la nomo de reto de grandrapidaj trajnoj kiuj veturas inter Belgio, Francio, Germanio kaj Nederlando. Ankaŭ la trajnoj mem nomiĝas Thalys-trajnoj. La reton kune ekspluatas la naciaj fervojaj kompanioj de la diversaj landoj.
Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj
Historio
Cele al protektado de la esencaj rajtoj de homoj en la amerika kontinento, la Konvencio enjurigis du organizaĵojn kompetentajn juĝi malrespektojn al homaj rajtoj: La Interamerikan Komisionon pri Homaj Rajtoj kaj la Interamerikan Kortumon pri Homaj Rajtoj. La Komisiono jam estis kreita en 1959 kaj ekfunkciinta en 1960, kiam la Konsilio de OAŜ aprobis ĝian Statuton kaj elektis ĝiajn komencajn membrojn.
Thalys
La tarifstrukturo de Thalys similas al tiu de flughaveno: delonge antaŭe aĉetitaj biletoj kun limigoj rilate repago estas malmultekostaj dum malfrue aĉetitaj biletoj malstriktaj kostas relative multe.
Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj
Historio
Ĝis nun dudek kvin amerikaj landoj ratifis aŭ aliĝis al la Konvencio:: Argentino, Barbado, Bolivio, Brazilo, Ĉilio, Domingo, Dominiko, Ekvadoro, Granado, Gvatemalo, Haitio, Honduro, Jamajko, Kolombio, Kostariko, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Paragvajo, Peruo, Salvadoro, Surinamo, Trinidado kaj Tobago, Urugvajo kaj Venezuelo.
Trinidado kaj Tobago malratifis la Amerikan Konvencion pri Homaj Rajtoj per komuniko al la Ĝenerala Sekretario de OAŜ la 26-an de majo de 1998. Venezuelo malratifis la Amerikan Konvencion pri Homaj Rajtoj per komuniko al la Ĝenerala Sekretario de OAŜ la 10-an de septembro de 2012.
Thalys
Dum la somera periodo estas rektaj Thalys-trajnoj inter Amsterdamo kaj Marseille. Tio ĉi estas la plej longa grandrapide trajna konekto en la tuta mondo; la vojaĝo daŭras ĉirkaŭ 7 horoj. Vintre ĉiusemajne veturas Thalys-trajno inter Amsterdamo kaj la francaj Alpoj. Cetere ĉiusemajne, tra la tuta jaro, ekzistas rekta trajno inter Amsterdamo kaj, grandrapide trajna stacidomo apud Disneyland Resort Paris.
Interamerika Kortumo pri Homaj Rajtoj
Funkcioj
La homoj, grupoj, aŭ entoj, kiuj ne estas ŝtatoj, ne rajtas prezenti disputojn al la Kortumo, sed rajtas plendi antaŭ la Interamerika Komisiono pri Homaj Rajtoj. La Komisiono povas porti aferon al la Kortumo, kondiĉe ke la priplendita ŝtato estas akceptinta ties kompetentecon. Ĉiukaze, la Komisiono devas aperi en ĉiu disputo antaŭ la Kortumo.
La Kortumo havas kaj funkcion juĝan kaj funkcion konsultiĝan.
Zoltán Petőfi
Zoltán PETŐFI, hungare Petőfi Zoltán (la 15-an de decembro 1848, Debrecen — la 5-an de novembro 1870, Pest) estis tragika poeto kaj aktoro, unusola filo de Sándor Petőfi.
Biografio
Li naskiĝis en Debrecen, la 15-an de decembro 1848. La patrino estis Júlia Szendrey. Post morto de la patro li vivis ĉe la avo en Erdőd, iom poste en Pest ĉe la vicpatro. Li frekventis la lernejon ekde 1865 en Szarvas. Baldaŭe onklo István Petőfi vokis lin al Csákó [ĉAkO] (apartenaĵo de Kondoros) kaj ne tro longe la inklo estis la zorganto. En 1867 li revenis en Debrecen kaj kiel sia patro, iĝis malriĉa aktoro. Sia korpo ne povis toleri la malfacilan vivon kaj malsaniĝis.
Li pasis tempojn precipe en banlokoj, lastfoje en Gleichenberg. Li iom resaniĝis, tamen li mortis en tuberkulozo en Pest, la 5-an de novembro 1870, kie li entombiĝis. Branĉo de Petőfi formortis, sed idoj de onklo Stefano Petrovics ankoraŭ nun vivas en Slovakio.
Ribeirão Branco
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Capão Bonito. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Sanscienco
Sanscienco estas fako de aplikata scienco, kiu pristudas homan kaj bestan sanon. La studo profitas de la konoj el biologio, kemio, fiziko, psikologio kaj socia scienco.
Medicino
'''Farmakologio
Dietiko
Pediatrio
Toksologio
Malsano
Homa anatomio
Aliaj
(18899) 2000 JQ2
(18899) 2000 JQ2 estas malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Huejúcar
Huejúcar estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Huejúcar. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 041.
Geografio
Huejúcar apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Jalisco (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5236 loĝantojn. El tiuj estis 2402 viroj kaj 2834 virinoj. La komunumo havas surfacon de 550,23 km². La meza alteco estas 1830 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,4 C. En la komunumo estas 530,3 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2105 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1929 scipovis legi kaj skribi kaj 168 viroj estis analfabetoj. Do 7.98 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2516 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2291 sciis legi kaj skribi kaj 213 virinoj estis analfabetoj. Do 8,47 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Huejúcar vivis 6129 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 9 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,147 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
(13204) 1997 GR12
(13204) 1997 GR12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Plestan
(jen france, prononco, bretone same literumata) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Grauingen
Grauingen estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 278 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Calvörde.
Plestan
La komunumo apartenas al la kantono de Jugon-les-Lacs ariganta ses komunumojn : Jugon-les-Lacs, Plénée-Jugon, Dolo, Plédéliac, Tramain kaj Plestan.
Geografio
Plestan, ankaŭ konata per la nomo Plestan-sur-Gast (laŭ la nomo de rivero), situas sur la iamaj terposedaĵoj de la senjoroj de Pentievro. Ĝia geografia situacio estas ĝia ĉefa atuto.
Plestan estas trairata de rivero Gouessant. Ĝi situas proksime de grandaj urboj de Côtes-d'Armor (Lamballe, Saint-Brieuc , Dinan , Moncontour , Loudéac , Guingamp , Lannion , Rostrenen ), sed ankaŭ de bretonaj urboj (Rennes , Brest , aŭ ankaŭ Vannes ).
Ĝia proksimeco kun la nacia vojo RN 12 (Rennes-Brest) estas la kaŭzo de kreska loĝantaro en la lastaj jaroj. Ankaŭ la nombro de la ofertataj servoj kreskis.
Historio
En la 19-a jc, antikva statukapo kaj moneroj de Malfrua Imperio estis malkovritaj apud la vilaĝo Chauchix, kio ŝajnas pruvi ke la loko estis loĝata ekde Antikveco. Krome, la centro situas sur la romia pavimita vojo, kiu ligis Caulnes al la golfeto de Saint-Brieuc.
La plej malnovaj monumentoj estas preĝejo Saint-Pierre aŭ la palaceto de Gardisseul datiĝas de la 16-a jc. La 17-a kaj 18-a jc estas periodo de granda prospereco favora al konstruado de multaj palacetoj sur tiu komunumo proksima de Lamballe.
Popularaj legendoj
Estas legendo pri orplenigita barelo (aŭ minĉaro) enterigita en kampo (aŭ en la arbareto de Boudan) kaj elgrundiĝus en ĉiu 25-a de decembro proksimume je noktomezo. Sciigo al la tresorserĉistoj.
Infante Don Luis (metroo de Madrido)
Infante Don Luis estas stacio sur linio ML-3 de Metro Ligero Oeste, situanta en la centra bulvardo de Avenuo Siglo XXI, apud la interkruciĝo kun la avenuo kiu donis sian nomon al la stacio, en kvartalo Siglo XXI, en Boadilla del Monte.
La stacio estis malfermita la.
Plestan
Popularaj legendoj
Alia legendo rakontas la historion de la « ruĝaj monaĥoj » nomataj ankaŭ « sangaj monaĥoj ». Ilia monaĥejo estus sur la altaĵoj nomata Le Chauchix, pli precize sur erikejoj. Sanktakvujo datiĝanta de la 14-a jc estis trovita. Sed pro malmultaj arkeologiaj serĉoj ankoraŭ mankas informoj pri la komunumo. Notinde estas ke bretonlingve, ruĝa monaĥo ("manac'h ruz") nomas templanon.
Elstaruloj ligitaj al la komunumo
Multaj nobelaj familioj loĝis en la komunumo:
Sed estas ankaŭ apartaj elstaruloj:
Maura Tombelli
. Antaŭ interesiĝi pri astronomio, ŝi laboris en banko. Ŝi komencis sian astronomian karieron kiel obsevantino de, kaj estas abunda malkovrintino de asteroidoj : ŝi malkovris aŭ kunmalkovris, laŭ Minor Planet Center, 198 numerotajn asteroidojn : ŝi estas ĉe la unua rango kiel asteroida malkovrintino en Italio, kaj ĉe la unua monda rango inter la.
En 1987, ŝi komencis kunlabori unue ĉe la Observatorio de Arcetri, kun gravaj astronomoj kiel Andrea Boattini, Giuseppe Forti kaj Luciano Tesi.
De 1994 kaj dum kvin jaroj, ŝi faris serĉon de asteroidoj elde la Observatorio de Asiago kun Ulisse Munari kaj Giuseppe Forti. Ŝi kunlaboris al la malkovro de kelkaj, inter kiuj la unua observita elde Italio : 15817 Lucianotesi ; kaj 2004 XA45, malkovrita per la teleskopo Subaru sur Mauna Kea.
Ŝi estas nune prezidentino de la Gruppo Astrofili di Montelupo kaj partoprenas al projekto de konstruo de nova publika observatorio en Montelupo Fiorentino, kiu nomiĝos Osservatorio astronomico San Vito a Montelupo.
La asteroido 9904 Mauratombelli estis nomita en ŝia honoro.
Maria (patrino de Jesuo)
La solaj historiaj fontoj pri la gepatroj de Jesuo estas la Nova Testamento (kaj pli postaj fontoj derivitaj de ĝi). Tamen oni ĝenerale konsideras ilian ekziston kaj la nomojn "Maria" kaj "Jozef" kiel aŭtentikaj.
En la Nova Testamento
Plurfoje la tekstoj mencias ke Jesuo havis gefratojn, inter ili la fratoj Jakob, Joses, Judas kaj Simon. Laŭ alia interpreto ili estas gekuzoj aŭ duongefratoj.
Ŝia edzo ŝajne mortis inter la jaroj 6 kaj 30. Spite de la ellaborita doktrino pri ŝi en katolikismo, la Biblio diras malmulte aparte de ŝia rolo kiel patrino de Jesuo.
Inter aliaj, ŝi estis ĉe la Anunciacio, la Naskiĝo de Jesuo, la unua miraklo de Jesuo (ĉe la edziĝo de Kana), la Krucumado kaj la Pentekosto.
Kiam Jesuo estis sur la kruco, ŝi probable havis ĉirkaŭ 50 jarojn – ŝi ne estis juna kiel en la arto de Mikelanĝelo kaj aliaj. Je lia morto, Jesuo donis Marian al la zorgo de Sankta Johano la Evangeliisto, kiu (laŭ tradicio) poste transloĝiĝis al Efeso, tiama centro de la kulto de la greka virga diino Diana. Estinte virino, Maria ne havis oficon en la frua eklezio. Ĉirkaŭ 49, Johano revenis al Jerusalemo por la unua koncilio de la eklezio kaj, laŭ iuj, Maria mortis tie kaj tiam.
En kristanismo
En kristanismo, Maria ricevis plurajn aliajn titolojn, interalie: la Dipatrino (Θεοτόκος, Mater Dei), la Benata Virga Maria, Nia Damo (Notre Dame), Nia Sinjorino (Nuestra Señora) aŭ ankoraŭ la Madono (Madonna).
Kvankam kredo pri ŝi varias ege, la plimulto en kristana tradicio konsentas ke Jozefo, ŝia edzo, ne estis la natura patro de Jesuo. En la Biblio Jesuo estas nomata pli ofte kiel la "filo de Maria" ol la "filo de Jozefo" – sugestante ke Jesuo estis bastardo aŭ de nekonata patro. Jesuo sin nomis la "filo de homo". Laŭ unu onidiro, la patro estis Romia soldato nomita Pantera, kiu servis en Judio kaj poste en Germanio, kie li mortis.
Katolikismo
Laŭ katolikismo ŝi plejparte estas ĝuste kiel en la Biblio sed ankaŭ pli ol tio. Ĉar katolikoj preĝas al sanktuloj, katolikismo havas grandan kulton pri Maria. Katolikismo ne traktas ŝin kiel diino sed kiel sanktulo en ĉielo kiu povas preĝi al Dio pro la kredanto pli efike ol la pekema kredanto mem. Kaj Maria, estante la patrino de Jesuo kaj tre sankta virino, estas inter la sanktuloj klare la plej granda. Ŝi ankaŭ estas la plej populara.
Laŭ katolika doktrino, Maria estis naskita sen origina peko (la senmakula koncipiĝo), neniam pekis kaj post morto estis levigita de Dio al la ĉielo (la Ĉieliro de Maria). Sekve, ŝi estas la plej perfekta homo kaj sanktulo. Ŝi havis nur unu infanon (Jesuo) kaj restis virgulino ĝis la fino de ŝia tera vivo. Laŭ katolikismo, la gefratoj de Jesuo menciitaj de la Biblio estas kuzoj: en la aramea lingvo de Jesuo kaj Maria, la vorto por frato estas ankaŭ la vorto por kuzo.
Laŭ katolikismo (kaj ortodoksismo), Maria estas la Dipatrino (patrino de Dio), ĉar laŭ la doktrino de la Triunuo ŝi naskis Jesuon konsideratan samtempe kiel homo kaj Dio.
Laŭ katolika tradicio, Maria estis koncipita je la 8-a de decembro, naskiĝis je la 8-a de septembro, naskis Jesuon je la 25-a de decembro kaj estis levigita al ĉielo je la 15-a de aŭgusto.
Unu el la plej furoraj preĝoj inter katolikoj estas la rozario, en kiu oni meditas pri diversaj okazoj de la vivo de Maria kaj Jesuo, ekzemple La Anunciacio, La Naskiĝo de Jesuo, La Pentekosto kaj la Ĉieliro de Maria.
Laŭ ortodoksismo (kaj laŭ orientaj katolikaj eklezioj) la titolo plej inde uzata, ne nur por indiki la kvaliton aŭ rolon de la Virgulino, sed ĉefe kiel anstataŭaĵo de ŝia nomo, estas: Θεοτόκος (Theotokos), tio estas "Dinaskintino", "Dipatrino". Per tiu termino difiniĝas la ĉefa kaj fundamenta aspekto, per kiu la Ortodoksa Eklezio, en sia kulto kaj ĝenerale, interesiĝas pri la Virgulino Maria.
Mariaj aperoj
Laŭ popola kredo, katolikoj kredas ke ŝi iafoje aperas al kredantoj. El ŝiaj aperoj, la plej famaj estas tiuj de Guadalupe (1531), Lourdes (1858), Fatima (1917) kaj, lastatempe, tiu en Medjugorje en 1981. La apero ĉe Medjugorje ne (ankoraŭ?) estas agnoskita de Romo, sed la aliaj ja estas.
Maria emas aperi al piaj katolikaj knabinoj, sed ŝi aperis al aliaj, eĉ al kalvinistoj.
Protestantismo
Laŭ protestantismo, Maria estas ĝuste kiel en la Biblio, nek pli nek malpli. Ĉar protestantoj ne preĝas al sanktuloj, ili ne havas kulton al Maria. Multaj kredas ke katolikismo traktas ŝin kiel diinon.
Protestantoj ne konsentas ĉu Maria estis virgulino ĝis morto: ekzemple, Lutero, Zvinglo, Kalvino kaj la luteranoj (kaj Aŭgusteno, kiun protestantoj ofte citas kiel aŭtoritato) diras jes, sed fundamentistoj diras ne. Fundamentistoj atentigas la versojn de Mateo 13.55, inter aliaj, kiuj mencias kvar aliajn fratojn de Jesuo (Jakobo, Jozefo, Simono kaj Judaso) kaj "fratinoj". Laŭ katolikismo, la gefratoj estas kuzoj; laŭ skriboj de la 2-a jarcento de gnostikismo, ili estas gefiloj de Jozefo per alia virino.
En islamo
Laŭ islamo Maria ja estas la patrino de Jesuo, naskinte lin kvankam ŝi estis virgulino, estinte gravedigita de la spirito de Dio. Islamo honoras ŝin kiel la patrino de grava profeto kaj ŝi estas multfoje menciita en la Korano en 19-a surao.
En aliaj religioj
Maria estas ankaŭ honorata en hinduismo de tamiloj en Srilanko.
Nereligia percepto
Laŭ ne-religia (modernisma) vidpunkto, Maria simple estas la natura, nevirga patrino de (la eble ekstergeedza) filo Jesuo, juda predikanto, politika ribelulo, fondinto de religio. Ŝiaj nasko, vivo kaj morto estis tute naturaj, sen virga nasko, ĉieliro aŭ aliaj mirakloj. Ĉar multaj de la paganoj konvertitaj al kristanismo antaŭe servis iun ĉefdiinon, evoluis granda kulto pri Maria en la fruaj jarcentoj de la eklezio – kulto kiun katolikismo kaj ortodoksismo ankoraŭ praktikas, sed la pli purisma protestantismo prave forigis. La raportitaj aperoj de Maria estas plej probable iaspecaj iluzioj (aŭ blufoj).
Maria en arto
Ŝi eble estas la plej bildigita virino de la historio kaj estas la inspiro de multe da arto (ekzemple, tiuj de Danto, Leonardo, Mikelanĝelo kaj Ŝuberto), katedraloj, pilgrimado kaj preĝado en la kristana mondo.
Krčava
Bazaj informoj
Krčava, hungare Karcsava estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance.
Situo
Krčava situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Uĵhorodo-Michalovce. La lasta troviĝas 27 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la Grandmoravia Regno. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1302. En 1910 loĝis en Karcsava 384 da homoj, (324 slovakoj, 29 hungaroj, 27 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Karcsava apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Komence de 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Krčava 426 da homoj, (417 slovakoj, 6 ukrainoj, 3 ĉeĥoj).
Tirozila gajlato
Tirozila gajlato aŭ C15H14O6 estas estero de la gajlata acido kun tirozolo, kristala solidaĵo nesolvebla en akvo, sed solvebla en kloroformo, etanolo, duetila etero, acetata acido kaj acetono. La sintezaj tirozilaj gajlatoj estas potencaj inhibaĵoj de melanino-formado. Ĝi posedas mildajn antioksidigajn kaj citotoksajn proprecojn. Tirozolaj derivaĵoj estas nature trovataj en plantoj kaj sennombraj fruktoj.
Zamoskvoreĉje (distrikto de Moskvo)
La urbodistrikto Zamoskvoreĉje (район Замоскворечье, latinliterigite rajon Zamoskvoreĉje) situas en la Centra administra arondismento (Центральный административный округ, latinliterigite Centralnij administrativnij okrug) de Moskvo, en la centra urboparto. La distrikto kovras areon de 432 hektaroj. En 2010 tie vivis loĝantoj, tio korespondas al loĝdenso de po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Béla Horthy
Béla Horthy [horti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horthy Béla estis hungara pentristo, ilustristo, politikisto.
Béla Horthy naskiĝis la  en Mezőkaszony (Hungara reĝlando, nuntempa Koson en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Horthy frekventis kalvinanan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, tamen li studis fine pentradon en Munkeno (1897), akademio Julian (Parizo) kaj Artistkolonio (Nagybánya). Lia plej grava instruisto estis Simon Hollósy. Inter 1905 kaj 1910 li estis parlamenta deputito, sed li ne forlasis la pentradon. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li estis kondamnita je 4 monatoj. Li pentradis pejzaĝojn kaj ĝenrojn, ilustris gazetojn.
Kanalo Basingstoke
La kanalo Basingstoke estas kanalo en Britio, finkompletigita en 1794, konstruita por konekti Basingstoke kun la rivero Tamizo en Weybridge pere de la Wey Navigvojo.
El Basingstoke, tiu kanalo pasas tra aŭ apud Greywell, North Warnborough, Odiham, Dogmersfield, Fleet, Farnborough Airfield, Aldershot, Mytchett, Brookwood, Knaphill kaj Woking. Ties orienta pinto estas en Byfleet, kie ĝi konektas kun la Wey Navigvojo. Tiu, siavice, kondukas al la rivero Tamizo en Weybridge. Ties intencita celo estis ebligi, ke boatoj veturu el havenoj de Orienta Londono ĝis Basingstoke.
Ĝi neniam estis komerca sukceso kaj, el 1950, manko de bontenado rezultis en la fakto ke la kanalo iĝis pli kaj pli neutila. Post multaj jaroj de neglekto, restaŭrado ekis en 1977 kaj la 10an de Majo 1991 la kanalo estis remalfermita kiel tute navigebla akvovojo el la rivero Wey ĝis preskaŭ tiom for kiom ĝis la tunelo de Greywell. Tamen ties uzado estas nuntempe ankoraŭ limigita pro malalta akvodisponeblo kaj prikonservaj aferoj.
Skořice
Skořice estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta proksimume 11 km sudoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.
En konekso kun pereo de armea spaco Brdy estis al la 1-a de januaro 2016 alligita al la municipo katastra teritorio Skořice v Brdech, kiu estiĝis al la 10-a de februaro 2014. Tiu ĉi katastra teritorio mezuras 20,013 659 km² kaj estas ĉi tie registritaj 9 konstruaĵoj kun adresoj, 7 enloĝigitaj loĝejoj kaj 21 loĝantoj, laŭ popolnombrado ĉi tie vivis 19 loĝantoj.
Săvăstreni
Săvăstreni [səvəstrenj] (hungare: Szevesztrény, germane: Sestern) estas vilaĝo en Rumanio sude de Făgăraș. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre ĝi apartenas al Recea.
Ĉe la censo de Inocențiu Micu-Klein en 1733 ĝi havis 37 familiojn kun 185 personoj. En 1910 ĝi nombris 389 loĝantojn (rumanoj), en 1992 203. Ĝia unua skriba mencio estis en 1589.
Kecalkoatlo (Mezameriko)
Kecalkoatlo (en la navatla lingvo quetzalcōātl [ketsalˈkoːaːtɬ], „plumhava serpento“; en la majaa lingvo kukulcán) estas dio de pluraj mezamerikaj kulturoj, inter ili tiuj de la aztekoj kaj toltekoj.Laŭ tiu dio oni nomis asteroidon kaj mortintan flugsaŭron.
Formo
Plej ofte Kvecalkoatlo estas prezentita kiel granda krotalo kun plumoj de la sankta birdo kvecalo, sed ankaŭ kiel barbahava, helhaŭta viro.
Azteka mitologoio
En la azteka mitologio kecalkoatlo estas dio de vento, ĉielo kaj tero kaj kreiva dio. Li simbolas la oceanon. En Teotihuakano li estis adorata kiel naturdio. Lia plej grava sanktejo situis en Ĉolula. Li estis estro de la dua monda epoko.
Tolteka mitologio
La toltekoj veneris Kecalkoatlon kiel ĉefan kaj kreivan dion. Lin prezentis Venuso. Lia frato kaj kontraŭulo estis Teskatlipoko.
Aliaj mitoj
Sub la nomo Kukulkan, Kvecalkoatlo estis konata de la majaoj. La kiĉeoj nomis lin Gukumac (vidu ankaŭ Popol Vuh).
Almamio
Almamio (aliaj skribmanieroj: Almaami, Almani) estis titolo de regnestroj en Okcidentafriko.
En la 18-a kaj 19-a jarcento almamio estis la titolo de islamaj regnestroj-militestroj de la diversaj Fula-regnoj, inter ili la regnoj de Futa Toro (depost 1776), Futa Ĝalon, Masina, Sokoto, Bundu, Melakori, Safroko kaj la emirejo de Liptako.
La vorto devenas de la araba vorto Al-Imam aŭ Al-Imamu. Laŭ alia klarigo ĝi estas kuntiraĵo el la araba Amir al-Mu'minin ( أمير المؤمنين), kiu signifas: gvidanto de la kredantoj. Amir al-Mu'minin en la araba mondo estas la titolo de kalifo.
Almamio Samory Touré (1830–1900) estis la plej konata inter la samtitolanoj.
Nevio
Gneo Nevio (latine: Gnaeus Naevius) estis romia poeto, naskiginta en 265 en Kampanio kaj mortinta ĉ. la jaro 201 en Utica, Tunizio.
Vivo
Batalante en la Unua Punika Milito li surscenigis en 235 antaŭ Kristo sian unuan dramon en Romo. La rekta kaj sentima verdiremo per kiu li atakis la nobelajn frakciojn malliberigis lin unue, poste ekzuligis lin al Utica. Lia plej bona talento videblas en komedioj, kie li pritraktis grekajn originalojn. Tragedie li meritis pri dramatigo de naciaj intrigoj (kp. la fragmentoj dramaj ĉe Ribbeck, »Scaenicae poesis Romanorum fragmenta«, 3. eld., Leipz. 1897–98). Naevius ankaŭ kreis per »Bellum poenicum« (en saturnaj versoj) la unuan nacian epopeon en latina lingvo (fragmentkolektoj far Vahlen, Leipz. 1854, kaj kune kun la Ennius-fragmentoj far L. Müller, Peterburgo 1884).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 14. Leipzig 1908, p. 475, kio legeblas interrete tie ĉi.
Resen (urbo)
Resen (makedone Ресен) estas municipo kaj urbo en sud-okcidenta Nord-Makedonio. Ĝi havis 16 825 loĝantojn en 2002. La urbo kalkulis 8 748 loĝantojn, la restaĵo estas dispartigita en vilaĝoj. Estas unu el 80 komunumoj en norda Makedonio
Geografio
Lago Prespa situas en la suda parto de la komunumo. En ĝia ĉirkaŭaĵo estas alteco de ĉirkaŭ 850 - 1000 m. Oriente de la lago situas la Nacia Parko Pelister, en kiu la alteco estas ĉirkaŭ 2400 m. Okcidente de la lago estas la Nacia Parko Galičica.
La municipo enhavas la urbon Resen kaj ĉi tiujn 43 vilaĝojn:
La ĉefa industrio en Opština Resen estas fruktokultivado, precipe pomproduktado.
Najbaraj municipoj estas:
Ĉe la suda rando, la ŝtato limas al Albanio kaj Grekio.
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la municipo kalkulis:
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Montjovet
Montjovet estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Challand-Saint-Victor, Champdepraz, Châtillon, Emarèse, Saint-Vincent kaj Verrès.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Dunajec
Dunajec estas dekstra flankorivero de Wisła (Vistulo) en Pollando kaj en Slovakio.
La rivero fluas en Slovakio 17 km-ojn, poste en Pollando resume 247 km-ojn. La akvokolekta areo estas 6804 km2. La rivero trarompas la Karpatojn, fine enverŝiĝas en Wisla, kiu enverŝiĝas en Balta Maro. Alia rivero Poprad fluas same, kiel Dunajec.
29220 Xavierbaptista
29220 Xavierbaptista estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la portugala komponisto Francisco Xavier Baptista (1730 – 1797) de Lisbono, kie li estis la unua orgenisto ĉe la Katedralo Sankta Maria La Granda. Li verkis multenombrajn sonatojn, tokatojn kaj menuetojn por klaviceno, kiuj povis ankaŭ estis facile ludataj per orgeno.
Emese Papp-Kincses
PAPP KINCSES Emese (pap kinĉeŝ) rumanuja hungara instruistino, sportistino, verkistino, anino E-MIL. Ŝi estas naskita la 5-an de majo 1943 en Târgu Mureş kaj mortinta la 20-an de julio 2014 en Kluĵo. Ŝi estas la pli juna fratino de Előd Kincses kaj pli aĝa fratino de Elemér Kincses. De 1990 ŝi ankaŭ politikumis.
Zvíkov (distrikto České Budějovice)
Zvíkov estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 4 km sude de Lišov kaj 11 km oriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie. Konsisto de la municipo estas ankaŭ domaro Ortvínovice.
Bulbo
La bulbaj bazfolioj (ĉe kies bazoj kreskas bulberoj (ekz. ajlero) ĝenerale ne kreskas al veraj folioj, sed entenas nutrajn materialojn, kiuj ebligas al la planto travivi nekonvenajn cirkonstancojn. La bazfolioj povas superkreski kaj ĉirkaŭpreni la bulban centron kiel ĉe lilioj, aŭ povas komplete ĉirkaŭpreni la internajn regionojn de la bulbo, kiel ĉe la ordinara cepo. Modifiĝintaj tigoj formas la bazon de la bulbo kaj la planto kreskas el tiu bazo. El la suba parto de la bazo elkreskas radiko kaj el la supra parto novaj tigoj kaj folioj.
Kultivataj plantoj kiuj havas verajn bulbojn:
Kelkaj epifitaj orkideoj havas bulbosimilan, subteran deponan organon, nomatan ŝajnbulbo.
En ĉiutaga parolado oni ofte diras bulbo por cepo kaj similformaj estaĵoj (supro de ortodoksa preĝejo; bulba kupolo).
Cressida Cowell
Cressida COWELL (la 15-an de aprilo 1966) estas angla verkisto de porinfana literaturo, populare konata pro la libroserio How to Train Your Dragon, kiu poste fariĝis premiita franĉizo adaptita fare de DreamWorks Animation en filmon kaj viglan serion. En 2015, la sagao vendis pli ol sep milionojn da kopioj tutmonde.
Huejuquilla el Alto
Geografio
Huejuquilla el Alto apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Jalisco (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7926 loĝantojn. El tiuj estis 3684 viroj kaj 4242 virinoj. La komunumo havas surfacon de 717,26 km². La meza alteco estas 1740 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,6 C. En la komunumo estas 669,3 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kálmán Ondrejcsik
Kálmán ONDREJCSIK [ondrejĉik] estis rumania hungara filmteknikisto. Li naskiĝis en Bukareŝto la 29-a de julio 1934.
Kariero
Kálmán Ondrejcsik pristudis filmteknikon en Leningrado (Sovetunio) (1957). Reveninte en Rumanion, li estis kunlaboranto de Rumana Filmentrepreno, de 1973 gvidanto kiel inĝeniero de la Filmteknika Esplorlaboratorio en Bukareŝto. En 1987 li elmigris en FRGn.
Furanata acido
Furanata acido aŭ C5H4O3 estas cikla organika acido, konsistanta je kvinmembra aromata ringo ligita al karboksilato-acida grupo. Ĝia nomo derivas el la latina vorto furfur, kiu signifas brano. Saloj kaj esteroj de la furanata acido estas konataj kiel furanatoj. 2-Furanata acido estas organika kombinaĵo pli vaste trovata en nutroproduktoj kiel konservaĵo kaj gustigagento. Aliaj uzoj de la furanata acido inkludas nilonan preparadon kaj optikajn teknologiojn.
Historio
La originoj de la kemio pri la furanata acido estis unue priskribita de la brita kemiisto kaj historiisto James Riddick Partington (1886-1965). Kiam Carl Wilhelm Scheele (1742-1786) submetis mucikan acidon al seka distilado, en 1780, li produktis la unuan furanan derivaĵon, la piromucikan acidon, hodiaŭ konatan kiel 2-furanata acido
Pli malfrue, la oksidado de la sakarozo far mangana duoksido kaj sulfata acido donis la furfuralon, ankaŭ konata kiel 2-furano-karbaldehido, kiu estis kunrilatita al la 2-furanata acido, en 1860, pere de la oksidigo kun arĝenta oksido al tiu komponaĵo. Furano ĝustadire ne estis prikribita ĝis 1870, kiam la germana kemiisto Heinrich Limpricht (1827-1909) izolis ĝin el la pinoligno kaj ankaŭ produktis ĝin per varmigo de la baria salo el la 2-furanata acido.
Li nomis ĝin kvarfenolo kaj retroirante oni povas konstati ke ĝi estas racia nomo antaŭ la ĉeesto de kvar karbonatomoj ligitaj al unu oksigenatomo kune kun la forta similaĵo al la fenolo antaŭ multaj reakcioj, ekzemple, kun la bromo. Adekvataj reprezentaĵoj al ĉi-komponaĵoj estis faritaj de la germana kemiisto Adolf von Baeyer (1835-1917) en kiu la furfuralo konvertiĝas al heptanoduoata acido tiele montrante ke tiu molekulo enhavas branĉosenan katenon kun kvin karbonatomoj.
Metapsikologio
Metapsikologio aŭ Metapsikio estis la unua granda paŝo ekstudi laŭ strikta scienca vidpukto la strangajn fenomenojn kiuj karakterizis Eŭropon kaj Usonon ekde 1850. Ili estis la t.n. neo-spiritualismo, kiam la ĝenerala popolo kredis ke spiritoj de mortintaj homoj komunikiĝis per movado de objektoj, strangaj sonoj kaj inkluzive per vivantaj homoj, nomataj mediumoj.
La komencintoj de tiuj unuaj esploroj estis la Kambriĝaj akademianoj H. Myers, Edmund Gurney kaj Sidgwick, kiuj fondis la faman SPR-n - Society for Psychical Research (Socio por Psiĥaj Esploroj). Ilia intenco estis rigore kaj science esplori la fenomenojn, studante la atestojn kaj praktikajn seancojn, faritaj de la mediumoj. Tiam ili trovis ke multaj aliaj fenomenoj ekzistas, kaj la plejmulto el tiuj ne estis kaŭzitaj de fantomoj aŭ spiritoj, sed simple per la homoj mem, dank'al iliaj nenormalaj kapabloj. la tiamaj mediumoj fariĝis do PSI-agantoj (tiuj kiuj agas per psiko). Ekde tiam, la SPR-membroj kolektadis ĉiujn historiojn, atestojn, evidentojn ktp kiuj povus esti analizita rigore.
La unua granda verkaĵo publikigita de tiu Socio estis "Phantom of the Living" (Fantomoj de la Vivantoj), rezulto de ilia esploro pri testimonoj, kiam la "Fantomo" estis de ankoraŭ vivantaj homoj. SPR ankaŭ publikigis konstante sian ĵurnalon (Journal of Society for Psychical Research) kaj alia publikaxjo kiel Proceedings of the Society of Psychical Research, kiuj ekzistas ĝis hodiaŭ.
Metapsikio baziĝis sur la atesto de sciencistoj, kiam ili restis en seancoj de mediumoj. Ĉar multaj mediumoj vere estis nur friponuloj, kiuj kredigis kontakti kun la mortintoj, tiam postulante monon por ke siaj klientoj kontaktu siajn familianojn. Multaj "mediumoj", dum seancoj aranĝitaj de sciencistoj kaj magiistoj, estis kaptitaj je fraŭdo, kaj formaskigitaj de siaj mensogoj. Tiam, trovi verajn mediumojn fariĝis peza tasko, ĉar preskaŭ ĉiuj estis akuzitaj je fraŭdo.
Membroj de SPR ofte kunordigis seancojn kun mediumoj, kaj provis kontroli ĉiun eblecon je fraŭdo, por atesti tiu mediumo estas vera aŭ ne. Tiam, SPR nur kolektis membrojn kiuj interesiĝis atesti la veraĵon malantaŭ la vualo de intrigoj kaj malveroj. La seancoj estis rigore kontrolitaj, ĉar oni katenis la mediumon en la seĝo, kontrolis liajn brakojn kaj piedojn, esploris la ĉambron, cele malkovri kaŝitajn truojn per kiuj oni povus kaŝi aferojn por produkti "fenomenojn", ktp.
Tiam, iom post iom, multaj mediumoj estis senmaskigitaj, dum aliaj restis misteraj, pro siaj fenomenoj. La konstanta serĉado de fraŭdoj kaj veraj mediumoj karakterizis la Metapsikian periodon, kaj ĝi elstariĝis per la publikado de Traktato de Metapsikio, verkita de la Nobel-premiito Charles Richet. Tuj post lia morto ankaŭ metapsikio disfalis, kaj ĝi estis anstataŭita de parapsikologio, de Joseph Banks Rhine. Li inkludis la statistikan metodon konfirmi la ekzistadon de supernaturajn fenomenojn. Tiam, la klasika Metapsikio, bazita sur esplorado de trompo kaj vero en mediumaj seancoj finiĝis, kaj la laboratoriaj eksperimentoj, en rigoraj kontrolitaj ĉambroj, komencigis la novan eraon de esploro de la t.n. strangaj fenomenoj.
Pacifika arborano
La Pacifika arborano (Pseudacris regilla), konata ankaŭ kiel Pacifika korusrano, havas teritorion el la Okcidenta Marbordo de Usono (el Norda Kalifornio, Oregono, kaj Vaŝingtonio) al la Brita Kolumbio en Kanado kaj tre suda Alasko. Ili loĝas el marnivelo al pli ol 10,000 futoj en multaj tipoj de habitatoj, kaj reproduktiĝas en akvaj setlejoj. Ili loĝas en ombroj de verdoj aŭ brunoj kaj povas ŝanĝi kolorojn dum periodoj de horoj kaj semajnoj.
Taksonomio
La nomo de tiu rano havas tre konfuzan historion. Unue, la rano estis movigita el la genro Hyla al la genron Pseudacris en 1986. Poste, en 2006, Recuero et al. disigis la ranon en tri speciojn. Recuero et al. ligis la nomon Pseudacris regilla kun la centra komponanto, Pseudacris hypochondriaca kiel suda (Baja California) komponanto, kaj Pseudacris pacifica kun norda komponanto. Tamen, se tiu disigo estas akceptata, la ĝusta nomo (t.e., la plej malnova disponebla nomo) por la norda komponanto estas Pseudacris regilla kaj por tiu centra Pseudacris sierra. Tiu revizio restas polemika. La Amphibian Species of the World 6.0 agnoskas la disigon, sed uzas la nomon Pseudacris regilla por la norda komponanto, nome la difino uzata en tiu artikolo.
Clara Viebig
Clara VIEBIG (naskiĝis la 17-an de julio 1860 en Treviro; mortis la 31-an de julio 1952 en Berlino) estis germana naturalisma rakontistino, kies verkoj tre populariĝis fine de la 19-a kaj komence de la 20a jarcentoj. Kelkaj verkoj apartenas al la t.n. germana Heimatkunst (literatura arto pri la hejmregiono).
Vivo
Clara Viebig estis filino de alta ŝtatoficisto Oberregierungsrates Ernst Viebig kaj de ties edzino Clara. La familio origine venis el Poznano. La patro ricevis postenon en Treviro kaj la familio devis translokiĝi. En 1868 la patro avancis al vicregistara prezidento de la regdistriko Rejnlando kaj li kaj la familio devis translokiĝi al Düsseldorf. Post la morto de la patro, Clara kune kun sia patrino translokiĝis al Berlino.
En Berlino Clara Viebig studis ĉe la altlernejo pri muziko kantarton kaj gajnis "krompanon" per instruado de kantado. Post la legado de la verkoj de Émile Zola, speciale Germinal ŝi komencis propran literaturan kreadon. En la aĝo de 34 jaroj ŝi sukcesis debuti per rakonto en Berlina ĵurnalo. Du jaroj pli poste ŝi edziniĝis al la juda eldonisto Friedrich Theodor Cohn kaj publikigis ekde tiam en tiel eldonejo F. Fontane & Co.. Ilia filo Ernst Viebig (1897-1959) fariĝis komponisto kaj dirigento. La familio vivis en grandburĝaj cirkonstancoj en Berlin-Zehlendorf. Dum la Unua mondmilito Viebig skribis patriotajn artikolojnen ĵurnaloj kaj gazetoj.
Inter 1898 kaj 1933 Clara Viebig prelegvojaĝis multfoje al Bazelo, Hago, Luksemburgo, Novjorko, Parizo, Sanktpeterburgo kaj Vieno. Honore al ŝia 70-jariĝo la urbo Düsseldorf honoris ŝin per Clara Viebig-strato. Dua Clara-Viebig-strato ekzistis ekde la 1960-aj jaroj en Dresdeno (urbokvartalo Löbtau).
Post la transpreno de la potenco de la nazioj en la jaro 1933 la literatura kreado de Viebig estis grave limigata. La geedza paro spertis pli kaj pli fortajn represaliojn. Pro la juda deveno de la edzo, Clara ne povis ricevi la membrecon de Reichsschrifttumskammer, tiam necesa por publikigi. En 1936 la edzo mortis kaj ses jaroj poste Clara, kiu interempe repaciĝis kun la nazioj, translokiĝis al Mittelwalde (Silezio). Nur en 1946 ŝi revenis al Berlino. Tie ŝi mortis la 31an de julio 1952 en la aĝo de 92 jaroj. Laŭ ŝia lasta volo ŝi estis entombigita en la honortombo de lia patro sur Nordfriedhof en Düsseldorf.
Arta kreado
La komenco de ŝia literatura sukceso estis 1900 per la romano Das Weiberdorf (esperante: La Virina vilaĝo). Jam la antaŭpreso en la ĵurnalo Frankfurter Zeitung ekbruligis transregionajn kontraŭajn dikutojn. Ekestis skandalo, kiam la katolika eklezio metis la verkon sur index librorum prohibitorum.
La rakontoj kaj romanoj de Clara Viebig ludis plejofte en la mezmontaro Ejfelo. Tiu regiono ekaperis pro Clara Viebig en la tutgermana literaturo. Clara Viebig ankaŭ hodiaŭ estas konata kiel "poetino de la Ejfelo" („Eifeldichterin“), Oni povas dubi pri tiu epiteto pro ŝia nerejnlanda deveno kaj la larĝeco de ŝia literaturo vivverko.
En ŝia romano Das Schlafende Heer (esperante: La dormanta armeo), kie ŝi elektas la limregionon al Polujo kiel scenejo. En ĝi ŝi priskibas la batalon inter la Ĝermanoj kaj Poloj en bombastaj scenoj kaj bildoj. En tiu romano ŝi rakontas, kiel mankanta kompreno por la aliulo povas forpreni de la alia la venkon kaj potencon. Ŝia skribmaniero montras precipe simpation por la polaj kamparaj laboristoj. Pro tio shi rikoltis akran kritikon en la germana regno, sed ankaŭ el Pollando.
Verkoj (nekompleta listo)
Ĝis nun neniu verko estas traduktita esperanten.
Amiklo
Amiklo (el la greka, tre lasciva) estas la nomo de diversaj roluloj de la helena mitologio:
Amiklo, reĝo de Lakonio
Li estis filo de Lakedemono (aŭ Eŭroto, laŭ alia versio) kaj Sparto, do frato de Eŭridiko. Laŭ Apolodoro, li estis la patro de Jacinto kaj Kinorto; kaj laŭ Paŭzanio , ankaŭ de Laodamio, la edzino de Arkado, eponima heroo de Arkadio. Lia edzino estis Diomedo, filino de Lapito.
Juro (Eŭropa Unio)
La eŭropunia juro estas la juĝdecidaro de la juĝejoj de Eŭropa Unio, nome:
Amiklo
Amiklo, reĝo de Lakonio
Amiklo fondis la samnoman urbon, en la centro de Lakonio. Kiam li mortis, sia filo Argalo heredis la tronon.
Juro (Eŭropa Unio)
La celo de la eŭropunia juĝistaro estas duobla: interpreti kaj apliki la eŭropunian juron. Tiucele la eŭropuniaj juĝistoj agadas rilate kontrolon kaj konstruon. Krome, la eŭropunia juro efikas al la naciaj juĝistoj.