cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erikejo
Karakterizaĵoj
La birdofaŭno de erikejoj kutime estas kosmopolitaj specioj de la regiono. En la malriĉaj erikejoj de Eŭropo birdospecioj emas esti pli karakterizaj por la komunumo kaj inkluzivas Grizan cirkuon, kaj Arbopipion. En Aŭstralio la erikeja birdofaŭno estas superregata de nektare nutriĵantaj birdoj kiaj melifagedoj kaj subfamilio Loriinae (papagedoj) kvankam multaj aliaj birdoj, ekde emuoj ĝis agloj ankaŭ estas komunaj en la Aŭstraliaj erikejoj. Tiuj ĉi ankaŭ gastigas la solan nektare nutriĵantan tersupraĵan mamulon : mielo-oposumon (Tarsipes rostratus). La birdofaŭno de la sud-afrika finboso inkluzivas nektariniedojn kaj la genron Carduelis. La erikejoj ankaŭ estas bonega biotopo por insektoj, inkluzive de himenopteroj kaj lepidopteroj, kun multe da specioj tute restriktitaj al ĝi.
Antropogenaj erikejoj
Antropogenaj erikejoj estas kultura pejzaĝo kiun oni povas trovi tra la mondo en lokalizoj tiel diversaj kiel norda kaj okcidenta Eŭropo, Ameriko, Aŭstralio, Novzelando, Madagaskaro kaj Novgvineo. Origine tiuj erikejoj estis kreitaj aŭ plivastigitaj dum jarcentoj de homa maldensigado de la naturaj arbaroj kaj duonarbaroj, de tropaŝtado kaj bruligado. En iuj okazoj la maldensigado tiel grava estis ke partoj de la erikejoj estiĝis nuraj sablejoj kaj dunoj, kun tre loka dezerta klimato. Tiel, eĉ en Eŭropo, lokaj temperaturoj de 50 gradoj celsiaj okazas, sekiginte la sablejon rande de la erikejo kaj plialtigante la riskon por nekontrolitaj fajroj. Rilate al erikejoj en Anglujo, Rackham diris, "Erikejoj klare estas la produkto de homaj agadoj kaj bezonas aranĝadon kiel erikejo; se oni malzorgas ilin, ili estiĝas en duonarbaron" . Freŝdate la naturprotekta valoro de eĉ tiuj homfaritaj erikejoj estas estinta multe pli aprezita, kaj do plejmulte da erikejoj estas protektitaj. Tamen ili ankaŭ estas minacataj de arba enpenetrado kaŭze de la nekontinueco de tradiciaj mastrumadaj teknikoj kiaj paŝtado kaj fajra senveprigo kiuj modeligis la pejzaĝojn. Iuj ankaŭ estas minacataj de urbanizado. Antropogenaj erikejoj estas artefarite konservataj per kombinado de paŝtado kaj perioda bruligado, aŭ (malofte) falĉado; se ne tiamaniere konservite, ili rapide estas rekoloniigitaj de arbaro kaj maldensarbaro. La rekoloniigantaj arbospecioj dependos de kio estas disponebla kiel loka semoresurso, kaj do eblas ke ili ne reflektas la naturan vegetaĵaron kiu ĉeestis antaŭ la stariĝo de la erikejo.
East Ayrshire
East Ayrshire ( Orienta-Erŝiro, East Ayrshire, Siorrachd Àir an Ear) estas unu de la ŝiroj de Skotlando. La ĉefurbo de Orienta-Erŝiro estas Kilmarnock. Orienta-Erŝiro estis la hejmo de la viskifarejo Johnnie Walker sed la kompanio fermis la konstruaĵon kaj la konsilio anstataŭis la konstruaĵon per nova lernejo.
István Csáky
István Csáky
Michael Adams
Michael ADAMS naskiĝis estas Brita ŝaka grandmajstro ekde 1989. Lia plej alta posicio en la FIDE-ranglisto estas #4, atingita plurfoje de oktobro 2000 ĝis oktobro 2002. Lia pinta Elo-nombro estas 2761.
Li estis plurfoje ĉe la Monda Kandidata Ĉampionumo, li atingis la duonfinalojn en 1997, 1999 kaj 2000. Ĉe la FIDE-Ĉampionumo 2004 li atingis la finalon, mallarĝe perdante kontraŭ Rustam Kasimdzhanov. Li ankaŭ gajnis sepfoje la Britan Ŝakan Ĉampionumon.
Akademio de Sciencoj de Francio
La Akademio de Sciencoj de Francio, Académie des sciences, estas unu el la kvin akademioj grupataj en la Instituto de Francio.
La Grande Médaille, Granda Medalo, estas premio aljuĝita ĉiujare de la akademkio al esploristo kiu faris decidan kontribuon al la evoluo de scienco.
Historio
Ĝia deveno estis projekto de Jean-Baptiste Colbert: krei ĝeneralan akademion laŭ la kutimo de la “rondoj de scientistoj” kiuj, en la 17-a jarcento kunvenis ĉirkaŭ mecenon aŭ erudiciulon. Colbert kunvenigis malgrandan grupon da scientistoj, la 22-an de decembro 1666 en la bibliotekon de la reĝo Ludoviko la 14-a, freŝe instalita en straton Vivienne por laboraj seancoj po du foje ĉiun semajnon. Dum la unuaj 30 jaroj, tiuj kunvenoj ne havis leĝan statuton.
La 20-an de januaro 1699, Ludoviko la 14-a donis ĝian unuan regularon al tio, kiu nomiĝis jam Reĝa Akademio de Sciencoj kaj estis instalita en la palaco Luvro. Konsistiĝinte de 70 anoj, ĝi kontribuis al la scienca movado de la 18-a jarcento.
Trimbach
Trimbach estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Akademio de Sciencoj de Francio
Historio
Dum la revolucio de 1789, la Reĝa akademio, malgraŭ sia deziro ne enmiksiĝi en la politika debato, devis ofte komuniki kun la Konstitucianta Asembleo de 1789 kaj la Nacia Konvencio. Ĝi estis komisiita por prepari la reformon de la sistemo pri la peziloj kaj mezuroj.
La 8-an de aŭgusto 1793, la Nacia Konvencio aboliciis ĉiujn akademiojn. La 22-an de aŭgusto 1795, estis kreita Nacia Instituto de Sciencoj kaj Artoj kiu kongruis je la iamaj sciencaj, artaj kaj literaturaj akademioj, en kiu preskaŭ ĉiuj anoj de la iamaj akademioj estis reelektitaj. En 1805 la Nacia Instituto de Sciencoj kaj Artoj transloĝiĝis en la eksa Kolegio de la Kvar Nacioj (nun “Palaco de la Instituto”).
La moderna akademio
En 1816, la akademio, denove nomita Reĝa Akademio de Sciencoj sendependiĝis ene de la reformata Instituto de Francio. La franĉa ŝtatestro restis ĝia tutoro. En 1836, sub la gvidado de François Arago estis eldonitaj la unuaj numeroj de Comptes rendus de l'Académie des sciences (Komunikaĵo de la Akademio de Sciencoj) kiuj iĝas unu el plej gravaj iloj de dissciigo pri la sciencaj laboroj de Francio kaj aliaj nacioj.
Dum la Dua Respubliko de Francio, ĝi retrovis sian nomon de Akademio de Sciencoj kaj estis financita de la ministerio pri nacia edukado.
Virinoj
La unua virino elektita estis Yvonne Choquet-Bruhat en 1979. La Akademio rifuzis Émilie du Châtelet (1706–1749) kaj Marie Curie (malgraŭ ŝia Nobel-premio pri fiziko en 1903).
Akademianoj
La Akademio konsistas el membroj, eksterlandaj asociitoj kaj korespondantoj. La membroj estas disigitaj en sekcioj, sed ekzistas du sekciaroj (unua sekciaro: matematikaj, fizikaj sciencoj kaj ties aplikoj; dua sekciaro: kemiaj, naturaj, biologiaj kaj medicinaj sciencoj kaj ties aplikoj), ĉiu el ili havas sian propran ĉiaman sekretarion. Plie ekzistas intersekcio pri apliko de sciencoj.
La 11-an de decembro 2012, Philippe Taquet estis elektita kiel prezidanto de la Akademio por 2013–2014. Bernard Meunier estis elektita vicprezidanto.
Membroj kaj asociitaj homoj
Jen listo de membroj kaj asociitaj eksterlandanoj en februaro 2012.
A : Serge Abiteboul ~ Yves Agid ~ Claude Allègre ~ Christian Amatore ~ Sebastian Amigorena ~ ~  ~ Alain Aspect ~ Sir Michael Atiyah ~ Jean Aubouin ~ Pierre Auger
B : François Baccelli ~ Jean-François Bach ~ ~ Roger Balian ~ John M. Ball ~ David Baltimore ~  ~ Édouard Bard ~ Françoise Barré-Sinoussi ~  ~ Étienne-Émile Baulieu ~ Pierre Baŭ ~  ~ Jean-Paul Behr ~ Alim-Louis Benabid ~ Alain Bensoussan ~ Paul Berg ~ André Berger ~ Claude Berrou ~ Gérard Berry ~ Alain Berthoz ~  ~ Mustapha Besbes ~  ~ Jean-Michel Bismut ~ Jacques Blamont ~ René Blanchet ~ Nicolaas Bloembergen ~ Joël Bockaert ~ Enrico Bombieri ~ Jean-Louis Bonnemain ~ Jean-Michel Bony ~ Armand Borel ~ Christian Bordé ~ Hélène Bouchiat ~  ~ Jean Bourgain ~  ~ Yves Bréchet ~ Catherine Bréchignac ~ Sydney Brenner ~ Édouard Brézin ~ Haïm Brezis ~ Margaret Buckingham ~ Huy Duong Bui ~ Pierre Buser
C : Henri Cabannes ~ Michel Caboche ~ André Capron ~ Lennart Carleson ~ ~ Edgardo D. Carosella ~ Alain Carpentier ~ Bernard Castaing ~ Luigi Luca Cavalli-Sforza ~ Anny Cazenave ~ Catherine Cesarsky ~  ~ Pierre Chambon ~ Jean-Pierre Changeŭ ~ Patrick Charnay ~ Bruno Chaudret ~ Yves Chauvin ~  ~ Daniel Choquet ~ Yvonne Choquet-Bruhat ~ Joanne Chory ~ Umberto Cordani ~ Philippe Ciarlet ~ Claude Cohen-Tannoudji ~ Claude Combes ~ Françoise Combes ~ Alain Connes ~ Yves Coppens ~ Robert Corriu ~ Riccardo Cortese ~ Pierre Corvol ~  ~ Pascale Cossart ~ Georges Courtès ~ Vincent Courtillot ~ François Cuzin
E : Thomas Ebbesen ~ Gerald Edelman ~ Stuart Edelstein ~ ~ Jean-Marc Egly ~ Manfred Eigen ~ Pierre Encrenaz ~ Anne Ephrussi ~ Daniel Esteve
F : ~ Anne Fagot-Largeault ~ Olivier Faugeras ~ Gérard Férey ~ Albert Fert ~ Mathias Fink ~ Alain Fischer ~ Philippe Flajolet ~ Patrick Flandrin ~  ~ Maurice Fontaine ~ Marc Fontecave ~ Jacques Friedel ~ Uriel Frisch
G : ~ Susan Gasser ~  ~ Reinhard Genzel ~ Étienne Ghys ~ Jacques Glowinski ~ Roland Glowinski ~ André Goffeau ~ Marcel Golay ~ Maurice Goldman ~  ~ Howard Green ~  ~ Mikhaïl Gromov ~ François Gros ~ Marianne Grunberg-Manago ~ Jean-Pierre Grünfeld ~  ~ Robert Guillaumont ~ Roger Guillemin ~ John Gurdon
I : Jean Iliopoulos ~ Alain Israël ~ Masao Ito
J : François Jacob ~ André Jaumotte ~ Claude Jaupart ~ Marc Jeannerod ~ Denis Jérome ~ Pierre Joliot ~ Michel Jouvet
K : Fótis Kafátos ~ Henri Kagan ~ Jean-Pierre Kahane ~ Rudolf Kalman ~ Eric Kandel ~ Daniel Kaplan ~ Pierre Karli ~ Richard Karp ~ ~  ~ Wilfrid Kilian ~  ~  ~ Aaron Klug ~  ~ Donald Knuth ~ Maxime Kontsevitch ~ Henri Korn ~ Vladimir Kotlyakov ~ Philippe Kourilsky ~ Jean Kovalevsky
L : Antoine Labeyrie ~ Laurent Lafforgue ~ Anne-Marie Lagrange ~ Jean-Yves Lallemand ~ ~ Yves Laporte ~ Jacques Laskar ~ Gérard Laumon ~ Guy Laval ~ Peter Lax ~ Michel Lazdunski ~ Guy Lazorthes ~ Gilles Lebeau ~ Denis Le Bihan ~ Jean-Baptiste Leblond ~ Jean-Dominique Lebreton ~ Nicole Le Douarin ~ Gérard Le Fur ~ Jean-Marie Lehn ~ Pierre Lelong ~ Yvon Le Maho ~ Michel Le Moal ~ Jean-Louis Le Mouël ~ Pierre Léna ~ Jean-Bernard Le Pecq ~ Xavier Le Pichon ~ Henri Léridon ~ Marcel Lesieur ~ Hervé Le Treut ~ Claude Lévi ~ Rita Levi-Montalcini ~ Ta-Tsien Li ~  ~  ~ Pierre-Louis Lions ~ Jacques Livage ~ Rodolfo Llinas ~ Claude Lorius ~ Daniel Louvard ~ Jacques Lucas ~ William Lucas ~ Henry de Lumley-Woodyear
M : Odile Macchi ~ Bernard Mach ~ Bernard Malgrange ~ Bernard Malissen ~ Jean-Louis Mandel ~ Yuri Manin ~ Daniel Mansuy ~ André Maréchal ~ Ghislain de Marsily ~ Goury Martchouk ~ François Mathey ~ Michel Mayor ~ Marcel Méchali ~ ~ Bernard Meunier ~ Dominique Meyer ~ Yves Meyer ~  ~ Jan Michalski ~ Keith Moffatt ~ Luc Montagnier ~ Dino Moras ~ René Moreau ~ William Morgan ~ Leonard Mortenson ~  ~ Teruaki Mukaiyama ~ Arnold Munnich ~
N : ~ Louis Nirenberg ~ Jean Normant ~  ~ Philippe Nozières ~ Christiane Nüsslein-Volhard
O : Satoshi Omura ~ Luis Antonio Oro ~ ~  ~ Paul Ozenda
P : ~ Giorgio Parisi ~ Lucio Paternò ~ Eva Pebay-Peyroula ~ Jean-Claude Pecker ~ Georges Pelletier ~ Christine Petit ~  ~  ~ Charles Pilet ~ Olivier Pironneau ~ Gilles Pisier ~ Jean-Paul Poirier ~  ~  ~ Michel Pouchard ~  ~ Jacques Pouysségur ~  ~ Alain Prochiantz ~ Jacques Prost ~ Jean-Loup Puget
Q : Yves Quéré
R : Michael Rabin ~ Miroslav Radman ~ Tiruppatur Ramakrishnan ~ Jean-Pierre Ramis ~ Norman Ramsey ~ ~ André Rassat ~ Auguste Rateau ~ Bernard Raveau ~ Félix Rey ~ James Rice ~ Alexander Rich ~  ~ Daniel Ricquier ~ Giacomo Rizzolatti ~  ~ Michel Rohmer ~ Bernard Roques ~ Jean Rosa ~ Maurice Roseau ~ Jean Rossier ~ Daniel Rouan ~ Didier Roŭ ~ David Ruelle
S : ~ José-Alain Sahel ~ Jean Salençon ~ Bengt Samuelsson ~ Évariste Sanchez-Palencia ~ Frederick Sanger ~ Philippe Sansonetti ~ Philippe Sautet ~ Jean-Pierre Sauvage ~ Jean-Michel Savéant ~  ~  ~ Michael Sela ~ André Sentenac ~ Jean-Pierre Serre ~  ~ Pierre Sinaÿ ~ Ionel Solomon ~ Susan Solomon ~ Christophe Soulé ~  ~ Gilbert Stork ~ Pierre Suquet
T : Michel Talagrand ~ Paul Tapponnier ~ Philippe Taquet ~ Jean-Marie Tarascon ~ Andrzej Tarkowski ~ John Tate ~ ~  ~ Michel Thellier ~ Pierre Tiollais ~ Bernard Tissot ~ Jacques Tits ~ Maurice Tubiana
V : Alain-Jacques Valleron ~ Gabriele Veneziano ~ ~ Jacques Villain ~ Jean-Didier Vincent ~ Claire Voisin
W : ~  ~ Robert Weinberg ~ Jean Weissenbach ~ Wendelin Werner ~ Andrew Wiles ~ John Willis ~ George Whitesides ~ Edward Witten ~ Lodewijk Woltjer ~ Kurt Wüthrich
Y : ~ Moshe Yaniv ~ Jean-Christophe Yoccoz ~ Marc Yor
Z : André Zaoui ~ Anton Zeilinger ~ Meinhardt Zenk ~ Ahmed Zewail
Hlinjanij
Hlinjanij (Глиняний) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Tjaĉiv, en municipo de Bedevlja.
9927 Tyutchev
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa poeto Fjodor Ivanoviĉ Tjuĉev (cirile: Фёдор Иванович Тютчев, 1803–1873), unu el la plej grandaj reprezentantoj de la rusaj lirikistoj de la 19-a jarcento. Li estis majstro de la rusa poezio kaj multaj el siaj versoj estis metitaj en muziko kaj tradukitaj en aliajn lingvojn.
Menden (Sauerland)
Menden estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mark de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Menden estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Zaŭalant"] kaj historie apartenis al la Graflando Mark (germane Grafschaft Mark), al kio ankoraŭ aludas la distrikta nomo.
Thomatal
Thomatal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Tamsweg (germane Bezirk Tamsweg aŭ simple Lungau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Kalcia hipofosfato
Kalcia hipofosfato aŭ hipofosfato de kalcio estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kalcia hidroksido kaj hipofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kalcia hipofosfato posedas 2 kalciatomojn, 2 fosforatomojn kaj 6 oksigenatomojn. Kalcia hipofosfato donas alkalan reakcion en akva medio kio malaperas per aldono de kalia klorido. Ĝi uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kalciaj derivaĵoj.
Enlandaj akvoj
Enlandaj akvoj nomiĝas ĉiuj akvoj, kiuj ne estas maroj aŭ partoj de maroj.
Parte oni sur ili entreprenas enlandan akvan transporton. Haveno por la enlanda akva transporto nomiĝas enlanda haveno.
La scienco pri la vivo en enlandaj akvoj estas limnologio.
Vlkov
Nomon Vlkov portas pluraj municipoj:
Nomo Vlkov kreas parton de la nomo de setlejoj:
Nomon Vlkov portas ankaŭ monto:
5830 Simohiro
5830 Simohiro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de la japana amatora astronomo Hiroshi Shimoda.
17000 Medvedev
17000 Medvedev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aleksandr V. Medvedev, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair 2003 pro sia projekto en matematiko kaj la duan rangon de la Memoria Premio Karl Menger de la American Mathematical Society. Li estis lernanto ĉe la  BSU Liceum en Minsko (Belorusio).
Spešov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373. Ekde la 1-a de aŭgusto 1980 ĝis la 31-a de decembro 1999 Spešov estis loka parto de urbo Blansko, poste ĝi memstariĝis ekde la 1-a de januaro 2000.
(130592) 2000 RT87
(130592) 2000 RT87 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la 2-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Cigeľ
Cigeľ (hungare Cégely [cEgej], germane Ziegel) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Cigeľ situas en valo de rojo sub monto 971 m alta, fine de sakovojo. Prievidza troviĝas je 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1362 en formo "Luchka", baldaŭe en 1461 kiel "Cyglen". En 1787 loĝis tie 310 vilaĝanoj en 42 domoj, en 1828 369 vilaĝanoj en 52 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Cégely 762 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Prievidza, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la loĝantoj helpis la partizanojn, sekve la faŝistoj murdis kaj deportis vilaĝanojn. En 2001 vivis en Cigeľ 1003 homoj, (996 slovakoj).
Spite al diversaj provoj pri hungarigo aŭ germanigo, Cigeľ restis pure slovaka.
Nienhagen (Meklenburgo)
Nienhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Bad Doberan-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Faina
Faina estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.983 loĝantojn en 2010.
Terriente
Terriente [teRJENte] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 50 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Terriente estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Terriente estas sur tre montara areo je 1443 msm, tre malfacile komunikebla laŭ la regiona ŝoseo A-1703 norden al Moscardón kaj suden kaj laŭ la regiona ŝoseo A-1513 tra Bezas oriente al Teruelo.
La municipo estas formata de du loĝlokoj, nome la kerno de Terriente kaj la submunicipo El Villarejo (La Vilaĝeto).
Historio
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Moscardón, Terriente kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Jabaloyas en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis el milo da loĝantoj ĝis nunaj 180 loĝantoj.
Altiraĵoj estas la preĝejo, la ermitejoj, la urbodomo, popola arkitekturo, naturaj lokoj, fontoj, pinaroj; kaj rivera fiŝkaptado.
Lajsana anaso
La Lajsana anaso (Anas laysanensis), konata ankaŭ kiel Lajsana kreko pro sia malgrando, estas endanĝerita birdospecio de la familio de Anasedoj kaj ties tipa genro Anas, kiu estas endemia de Havajo. Laŭ restoj de fosilioj oni pruvis, ke iam la Lajsanaj anasoj vivis en la tuta arkipelago, sed nuntempe survivas nur en tri malgrandaj, izolaj insuloj.
Taksonomio
Nomate de Lionel Walter Rothschild en 1892, la Lajsana anaso ricevis la sciencan nomon (kaj de tie venas ankaŭ la komuna nomo) el la nomo de la insulo Lajsano, unu el la nordokcidentaj havajaj insuloj. Ĝi estas membro de la klado de la Platbeka anaso ene de la grupo de la plaŭdanasoj, kaj ĝi estas tre malkutima specio kaj laŭ kutimaro kaj laŭ genetiko. Ĵusaj pruvoj sugestis, ke ili evoluis el orienta Azio, kiel sudhemisfera praulo de la Platbekaj anasoj, ne el perdiĝintaj migrantaj Platbekaj anasoj (Anas platyrhynchos) kiel oni informis pasinte.
Aspekto
La Lajsana anaso estas krekogranda kaj malhebruna, kun elstara blanka kaj granda okulringo. La beko estas mallonga kaj spatelforma, malhelverda kun varia nigra makuleteco ĉe maskloj, kaj oranĝeteca kun varia nigra makuleteco ĉe inoj. La Lajsana anaso kutime havas ringon de graso ĉirkaŭ sia kolo. Kelkaj maskloj montras svagan irizecon en la kapo kaj kolo kaj havas iom suprenkurbajn centrajn vostoplumojn. La flugilo havas brilan purpurverdecan speguleton ĉe ambaŭ seksoj. Leŭkismo aŭ etenda blanka plumaro estas komuna en la kapo kaj kolo de la plej maljunaj birdoj. La kruroj kaj piedoj estas oranĝaj, kutime pli brile ĉe la masklo. La jara antaŭbaza plumaro estas kompleta, kaj la anasoj perdas ĉiujn siajn flugoplumojn kaj iĝas nekapablaj flugi ĝis kiam aperas novaj plumoj. Naturaj anasoj povas vivi ĝis la aĝo de 12 jaroj, dum kaptivaj birdoj vivis ĝis la aĝo de 18.
Kutimaro
La Lajsana anaso bone piediras kaj kuras, kun pelva zono adaptata al surtera manĝado. Energia manĝokutimo inkludas plukokuradon ene de svarmoj de efidredoj (dipteroj) nome Neoscatella sexnotata. Per etenditaj koloj kaj bekoj ĉegrunde, tiuj anasoj kuras laŭlonge de kotejoj dum nuboj de muŝoj ĉirkaŭflugas kaj la anasoj prenas la muŝojn per rapida malfermo kaj fermo de siaj bekoj. Tiuj anasoj ankaŭ mergoplaŭdas kaj filtras manĝon en lagoj, bordoj kaj en altatera vegetaĵaro serĉe de mikrosenvertebruloj, algoj, folioj kaj semoj. Dumtage, kaj ĉefe dum la reprodukta sezono, ili preferas kaŝiĝi inter herbo kaj vegetaĵaro de arbustaroj, kio helpas ilin eviti birdopredantojn kiaj la fregatoj. Ili ŝatas vivi en plenaero kaj manĝi en lago de krepusko ĝis mateniĝo, kvankam ŝajne estas markata variado de jaro al jaro depende de la manĝodisponeblo.
Reproduktado
Paroformado ekas aŭtune, kaj konstruado de nesto ekas printempe. La ino konstruas bone kaŝitan neston surgrunde sub densa vegetaĵaro, ĉefe de herbotufoj de Eragrostis variabilis. La nesto estas neprofunda bovlo kovrita el mortinta herbo kaj lanugo. La ovodemetado okazas tipe de aprilo ĝis aŭgusto. Averaĝa ovaro en Lajsano estas proksimume kvar ovoj. La ĵuse establita populacio de Midvejinsuloj demetas pli grandajn ovarojn. Anasidoj estas frumaturaj kaj manĝas per si mem du tagojn post eloviĝo, sed estas kontrolataj, kovataj kaj alportataj al manĝolokoj de la patrino dum proksimume 40 al 60 tagoj.
Malpliiĝo al preskaŭ formorto
La malpliiĝo de la Lajsana anaso komenciĝis antaŭ 1000-1600 jaroj, pro la koloniigo de la Havajaj Insuloj fare de Polinezianoj kaj asociaj neindiĝenaj mamulaj predantoj. Ĉirkaŭ 1860, tiuj anasoj jam malaperis el ĉiuj lokoj escepte el la Lajsana Insulo (kiu nomigis la anasospecion), plej verŝajne pro predado fare de enmetitaj ratoj. Kiel ĉe multaj izolaj insulospecioj, la Lajsana anaso evoluis en medio kie mankis mamulaj predantoj, kaj pro tio estas nekapablaj defendi sin mem kontraŭ neindiĝenaj surgrunde ĉasistoj, kiaj homoj, ratoj, porkoj, kaj la Malgranda azia herpesto. Ekzemple la Lajsanaj anasoj plej ofte bremsas sian movon pli ol ekflugi kaze de timigo — nome taŭga strategio por kripta defendo kontraŭ la indiĝenaj havajaj flugopredantoj, sed tute neefika kontraŭ surgrundaj predantoj. Kvankam la nemigranta Lajsana anaso povas flugi, ĝi ne migris inter insuloj.
La Lajsana anaso trovis rifuĝon dum plejparto de la 19a jarcento en la senrata Lajsana Insulo, survivante en la plej malgranda geografia teritorio inter ĉiuj ajn anasospecioj tutmonde (nome 415 ha). Lajsano akiris federan protektadon en 1909, pro la establo de la Havajinsula Nacia Naturrifuĝejo. Tamen, dezertigo de la insula vegetaĵaro fare de enmetitaj kunikloj kondukis la anason al bordo de formorto en 1912, kun la el ĉiam plej malalta populacio de nur 7 plenkreskuloj kaj 5 junuloj.
Rekupero
Post kiam multaj kunikloj malsategiĝis kaj la restantaj estis forigitaj fare de biologoj en 1923, tiuj anasoj ekrekuperiĝis, pliiĝante al populacio de ĉirkaŭ 500 individuoj ĉirkaŭ la 1950-aj jaroj. La Kongreso aprobis la Endangered Species Preservation Act en 1966, kaj en 1967 la Lajsana anaso estis deklarita endanĝerita specio kun federa protektado. Tamen okazis mallarĝigo de la populacio kiam la drasta epoko de 1993 de El Niño kaŭzis sekecon kaj malpliigo de manĝodisponeblo, kio malpliigis la nombron de anasoj al nur ĉirkaŭ 100. Nuntempe reproduktado kaj survivado de birdoj estas deproksime kontrolata. Ekde 1998, kelkaj birdoj estas kontrolataj per unikaj krurobendoj aŭ radiotransmitiloj por kontroli la reproduktajn sukcesojn kaj survivadon, kio pruvis, ke tipe nur 30% de anasidoj de Lajsano survivas por ekflugo. En 2004, la populacio kreskis al ĉirkaŭkalkulataj 576 anasoj.
Oktobre de 2004 kaj 2005, 42 Lajsanaj anasoj estis translokigitaj al Midvejatola Nacia Naturrifuĝejo kiel kunlabora klopodo inter United States Geological Survey kaj la Fish and Wildlife Service por restaŭri duan populacion de anasoj en naturo. La kreado de dua populacio, ĉar malverŝajnas ke katastrofo frapu ambaŭ atolojn samtempe, malpliigas la riskon de formorto pro hazardaj katastrofoj kiaj sekegoj, uraganoj, cunamoj, eksplodoj de malsanoj (kiaj birda gripo), aŭ akcidentaj enmetoj de neindiĝenaj plantoj kaj animaloj.
La dua “porsekureca” populacio de Lajsanaj anasoj en Midvejatolo kreskis rapide, pli ol duoblante laŭ grando en la du unuaj jaroj (USGS 2006c). Ĉirkaŭ januaro de 2007 estis anasoj ĉe Midvejatolo kaj ĉe la Orienta Insulo. Fakuloj kontrolinte la populacion de Midvejatolo trovis, ke la anasoj estas reproduktantaj je pli frua aĝo, kaj la inoj demetas pli da ovoj ol la birdoj de Lajsano. Tio sugestas, ke la abundaj habitato kaj manĝodisponeblo de Midvejatolo stimulis pli grandajn reproduktajn klopodojn ĉe anasoj, kio kontribuas al optimismo por la sukceso de tiu reenmetita populacio.
Futura rigardo
La survivado de la Lajsana anaso en la futuro estas optimisma, kvankam restas minacoj al la populacio. Minacoj estas ekzemple enmeto de enmetitaj specioj, kiuj povus ŝanĝi esencajn vivkondiĉojn, formovi indiĝenajn speciojn kaj malamike tuŝi reproduktajn kaj manĝo-kondiĉojn. Ruinigo de vegetaĵaro povus pliigi sedimentadon de lagoj kiuj utilas kiel gravaj manĝejaj habitatoj. Homa ĝenado povus tuŝi nestumadon kaj reproduktadon, kaj pro tio elŝipiĝo al Lajsano estas permesata nur por oficialaj aŭ sciencaj celoj. Rubaĵoj kaj poluantoj alportataj de la oceanaj fluoj povus kaŭzi terurajn minacojn al tiu anaso. Pesticidujoj kaj naftoverŝo jam poluadis Lajsanon pasinte. La insulaj hejmoj de la anaso estas ĉefe vundeblaj pro altiĝo de la marnivelo kaj ekstrema vetero asocia al la tutmonda varmiĝo. Eĉ malgranda altiĝo en la marnivelo detruus grandan parton de la nuna habitato de la anaso. La disvastiĝo de parazitoj kiaj la nematodo Echinuria uncinata povus esti ege patogena, same kiel la enmeto de malsanoj fare de migrantaj akvobirdoj laŭlonge de la Pacifika Migrovojo (kiaj la birda gripo, birda malario, ĥolero, botulismo kaj anasa pesto). Mediaj katastrofoj kiaj sekegoj, akraj ŝtormoj kaj cunamoj povus onigi la populaciojn. Pliiĝanta ofteco kaj akreco de ŝtormoj estas antaŭigita efiko de tutmonda varmiĝo.
Rekupera plano por la Lajsana anaso estis disvolvigita fare de la usona Fish and Wildlife Service. La celo de la rekupera programo estas konservi kaj rekuperi la specion je etendo ke ĝi povus esti subenlistata el endanĝerita al minacata ĉe proksima futuro, kaj laste, ke la populacio estu sufiĉe sana por ne plu postulu federalan protektadon sub la Endangered Species Act. La emfazo de la rekupera plano estas la distribuado de aldonaj vivopovaj populacioj en la historia kaj prahistoria teritorioj de la Lajsana anaso. La kreado de multoblaj populacioj malpliigus la riskon ke katastrofaj okazaĵoj rezultu en specia formorto. La pliigo de populacigrando malpliigus la minacojn el demografiaj kaj mediaj necertecoj. Por plenumi tiun celon, biologoj planis establi almenaŭ 5 populaciojn en kombino de senpredantaj Nordokcidentaj Havajaj Insuloj kaj de predantokontrolitaj lokoj de la ĉefaj Havajaj Insuloj. Tiu plano inkludas naturajn translokigojn kaj la setligon de sukcesa ĉu kaptiva ĉu duonkaptiva reprodukta programo uzante naturajn ovojn por reenmetoj en la ĉefaj Havajaj Insuloj. Aldone la plano celas por helpi la genofluon inter la elnaturaj populacioj tra longdaŭraj interinsulaj translokigoj, kaj insulspecifa kontrolado de ĉiu populacio por malpliigi la minacojn kaj helpi la kvaliton de la habitatoj. Se oni plenumas la bazajn kriteriojn de la rekupera plano, la Lajsana anaso povus esti subenlistata el endanĝerita al minacata ĉirkaŭ 2019.
Abdulrahman Akkad
Abdulrahman AKKAD (عبدالرحمن عقاد; עבדאלרחמן עקאד; naskita en Halepo la ) estas siria samseksema bloganto kaj aktivulo pri homaj rajtoj. Akkad nun loĝas en Berlino.
Vivo
Akkad estis naskita en 1998 en la Grandurbo Halepo en Norda Sirio de siriaj islamaj gepatroj de juda origino. Lia familio devenas de sefardaj judoj, kiuj devis forlasi Hispanion kaj Portugalion en 1492, enmigris al Sirio kaj poste konvertiĝis al Islamo. Akkad havas tri fratojn kaj fratinon.
Turkio
Akkad eniris Turkion kun sia familio en julio 2013 kaj loĝis en Istanbulo, li laboris kiel tradukisto en telefonaj kompanioj en la urbo, kaj li flue parolas la turkan lingvon. Lia patro vojaĝis al Germanio kontraŭleĝe en la somero de 2015 kaj Akkad kaj lia familio atendis, ke lia patro petu familian rekunigon por ili poste; Akkad malkovris sian seksan orientiĝon kaj komencis senti, ke li estas stranga kaj ne kiel la certero de sia familio. Akkad decidis resti en Turkio kaj diris al sia familio pri sia seksa orientiĝo kaj pensis, ke ili akceptos kaj amos lin kia li estas. Lia familio tamen akuzis lin pri malsano kaj bezono de kuracado. Li estis kondukita al kuracisto en Turkio, kiu faris anusan ekzamenon, sekse ĉikanis lin, kaj preskribis al li testosteronon. Li prenis plurajn dozojn de la hormono kaj poste rifuzis preni pli, ĉar ĝi kaŭzis al li deprimon kaj streĉiĝon. Lia pli aĝa frato batis kaj enfermis lin en ĉambro dum du monatoj, kie li ne vidis sunlumon. Li estis fitraktita kaj minacita je morto fare de liaj frato, bofrato kaj kuzoj. Li poste sukcesis konvinki ilin, ke li ne plu estas samseksema kaj prenis sian pasporton kaj 200 dolarojn kaj forkuris de la domo al la domo de amiko.
Azilo
Lia amiko proponis, ke li vojaĝu al Eŭropo, ĉar la situacio en Turkio estas danĝera por li, precipe ĉar la familio de Akkad havas influon en Turkio kaj ĉar la turkaj aŭtoritatoj ne protektos lin kontraŭ la subpremado fare de ĉi tiu familio, kaj efektive Akkad vojaĝis kontraŭleĝe al Grekujo fine de novembro 2015 kaj lia amiko kovris liajn vojaĝkostojn.
Akkad vojaĝis kontraŭleĝe al Grekio tra maro, kaj poste vojaĝis al Makedonio, Serbio, Kroatio, Slovenio kaj Aŭstrio ĝis li alvenis en Germanion la 5an de decembro 2015 kie li petis azilon surbaze de sia seksa orientiĝo, Akkad ricevis azilon en 2016 kaj lia azila proceduro estis prokrastita ĉar li tiutempe estis neplenaĝulo.
Elŝrankiĝo
En 2017, antaŭ ol Akkad eliris, Akkad konsentis fianĉiĝi kun knabino de la familio pro la premo, kiun lia familio faris al li: lia patrino diris al li, ke lia seksa orientiĝo ŝanĝiĝos post kiam li edziĝos. Post kelkaj monatoj la afero serioziĝis kaj la geedziĝo okazos en Istanbulo. Akkad provis nuligi kaj prokrasti la geedziĝan ceremonion, sed li malsukcesis. En la fino, Akkad decidis afiŝi vivan filmeton en Facebook, en kiu li anoncis sian seksan orientiĝon. La filmeto estis direktita nur al lia familio, sed kvanjam la filmeto estis malalŝuta tamen ĝi estis republikigita sur multaj arabaj retejoj kaj grupoj. La filmeto rikoltis centojn da miloj da vidoj ene de semajno.
La 24-an de julio 2017, Akkad elsendis koncertan filmeton ĉe Facebook, aperante kiel gejo post timo, ke lia familio estus deviginta lin edziĝi kun virino kontraŭ lia volo. La filmeto estis dividita per diversaj arabaj sociaj kanaloj, ĉar ĝi estis la unua okazo de samseksema siria viro publike esprimanta sian seksan orientiĝon en video kun sia vera nomo kaj vizaĝo.
Akkad estis ĉikanita, insultita kaj minacita je morto fare de araboj kaj islamanoj en Germanio.
La 24-an de julio 2020, Akkad dividis bildon pri li kun sia familio, oficiale anoncanta ilian akcepton de lia seksa orientiĝo kaj ke ili amas lin senkondiĉe, ankaŭ deklarante venkon super kutimoj, tradicioj kaj socio    Ĉi tiu foto ankaŭ estas konsiderata la unua el ĝia speco kun araba familio publike akceptanta la seksan orientiĝon de sia samseksema filo.
Aktivismo en Germanio
En la postaj jaroj, Akkad donis multajn intervjuojn al pluraj amaskomunikiloj, ĉefe germanaj kaj arabaj, pri siaj spertoj kaj liaj politikaj opinioj Precipe pri la situacio de samseksemo kaj GLAT-rajtoj en Mezoriento, Akkad partoprenis la movadon Me Too kaj konfesis, ke li estis sekse ĉikanita kaj kuraĝigis homojn partopreni la kampanjon kaj paroli prie.
Akkad laboris kun Atheist Refugee Relief Organisation en Germanio kaj helpis multajn rifuĝintojn kaj aperis kun ili ĉe la kolonja Fiereco en 2019 portante la Nikabo por subteni virinojn, kiuj estas devigitaj porti ĝin en Sauda Arabio kaj en Proksima Oriento.
Akkad afiŝis filmeton portantan la GLAT-flagon antaŭ moskeo en Germanio en la Fiera monato en 2020 kaj pro Solidareco kun Samseksemuloj en Mezoriento kaj Islamaj Landoj, kie samseksemo estas kontraŭleĝa kaj puninda per morto.
Politikaj opinioj
Akkad identigas sin kiel laika, subtenante la principon de disiĝo de la ŝtato disde religiaj institucioj. Kaj kiel iama membro de la organizo Ateo por Rifuĝintoj, Akkad helpis multajn ateistajn mezorientajn rifuĝintojn en Germanio.
La rakonto de Akkad estis menciita dum la federacia registara kunsido de la Germana Parlamento pri Homaj Rajtoj en 2020 fare de germana filozofo David Berger post kiam Instagram malpermesis sian konton ĉar li estis samseksema kaj la minacoj al kiuj li estis elmontrita.
Akkad kaj lia familio ankaŭ estis fortaj kontraŭuloj de la siria reĝimo, precipe post kiam la bofratino de Akkad estis pafmortigita de reĝima kaŝpafisto en 2012, kio igis lian fraton malkonsenti de la armeo devigante lian tutan familion fuĝi de la lando post severa premo trudita de la aŭtoritatoj de al-Asad.
Biomaso (ekonomio)
Biomaso en ekologia kunteksto estas pesita kvanto da vivanta materio. Kontraŭe en ekonomia kunteksto la termino priskribas ne plu vivantan sed disponeblan biologie devenan mason kiun eblas utiligi kiel brulaĵo, aŭ rekte aŭ post transformigo en fluidan aŭ gasan brulaĵon.
Utilizado
Sur grunde, biomaso kreskas kaj rekreskas en la arbaroj, sur la kampoj kaj en ĝardenoj, dum la tuta vivdaŭro de planto. La ĉi-lasta devas esti kolektata, ĉar temas pri forĵetaĵoj kiujn la homoj devas porti al la koncernaj kolektejoj aŭ kiun ili ĵetas en la tiel nomatan "brunan rubujon" kiu estas regule malplenigata de municipaj forzorgaj entreprenoj.
La municipaj entreprenoj povas disponigi por la produktado de hidrogeno laŭ tiu procezo ne nur ĝardenajn forĵetaĵojn, sed ankaŭ postpurigan ŝlimon kiu ekestas ĉe la purigo de rubakvo. Je malaltaj temperaturoj, eblas produktado de ĝis 100 kilogramojn da hidrogeno el unu tuno da biomaso.
Plurlingva Biblio
Plurlingva Biblio aŭ Poliglota Biblio (el la la antikvgreka πολύ – pluro - γλώττα – lingvo) estas eldono de la Biblio presita laŭ diversaj lingvoj. Tiuj plurlingvaj bibliaj tekstoj estas unuaj bazoj por la Biblia kritiko.
Újdombrád
Újdombrád estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Kisvárda. La loknomo signifas: nova-Dombrád.
Situo
Újdombrád situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo Nyíregyháza–Dombrád. La lasta urbo troviĝas 7, Nagyhalász 13, Ibrány 18, Kisvárda 19 km-ojn.
Historio
En la 19-a jarcento nur kelke da farmoj troviĝis ĉi tie, ĉar la oftaj inundoj ne permesis la loĝadon. Tiam pro la kanalizado de la rivero kaj ekfunkcio de etfervojo el la farmoj komunumo kreskis. Ĝis 1989 la kampoj apartenis al Dombrád, poste municipo formiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo.
Casa de la Vall
La konstruaĵo Casa de la Vall en Andoro Malnova (Andorra la Vella), laŭ vorta traduko el la kataluna "Domo de la Valo", estas la sidejo de la parlamento de Andoro, nomata "Consell General de les Valls" (Konsilo Ĝenerala de la Valoj).
7974 Vermeesch
7974 Vermeesch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) en kunlaborado kun la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Casa de la Vall
La domo konstruiĝis en 1580 kiel nobela vilao kun fortikita turo de la familio Busquets. En 1702 ĝin aĉetis la antaŭaĵo de la Konsilo Ĝenerala, tiutempe titoligata Consell de la Terra ("Konsilio de la Teritorio").
7974 Vermeesch
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda astronomo Theo Vermeesch, de 1968 la unua direktoro de la Popola observatorio Simon Stevin (Volkssterrenwacht Simon Stevin) en Hoeven. Li havis grandan rolon por popularigi astronomion kaj la kosmajn esplorojn en Nederlando, laborante kun kaj profesiaj institucioj kaj la publiko.
Babasuo
La babasuo aŭ babasua palmo (Attalea speciosa) ; sin. Orbignya phalerata, Orbignya martiana Barb.Rodr., Orbygnia speciosa (Mart. ex Spreng.) Barb.Rodr.) estas palmo hejma en la amazon-arbara regiono en Sudameriko. La babasuo estas la superreganta specio en la ekoregiono maranjaj babasuaj arbaroj de la subŝtatoj Maranjo kaj Piaŭio.
Nikolajevsk
La vorto havas diversajn signifojn:
Casa de la Vall
La duetaĝa domo el masivaj ŝtonoj ne mortere ligitaj, en du anguloj havas historiajn kolombejojn en formo de turetoj. En parketo antaŭ la domo troveblas la modernisma skulptaĵo "La Danco" de Francesc Viladomat. Sur placo ĉe la norda flanko de la konstruaĵo poziciiĝas monumento de Emili Armengol pri la ŝtata sendependeco de Andoro el 1993 kaj la ekfunkcio de ŝtata konstitucio.
Babasuo
Uzado
Tiu neotropisa specio havas komercan valoron ĉar ĝiaj semoj produktas manĝeblan oleon nomata babasua oleo, kiu ankaŭ estas uzata en purigadaj kaj haŭt-prizorgadaj produktoj. La frukto estas uzata por fabrikado de kuraciloj, kosmetikaĵoj, kaj trinkaĵoj. Ekde la frukto tradiciaj komunumoj de la maranja regiono ankaŭ produktas farunon kiu estas forkomercita kiel nutraĵa suplemento. La folioj estas uzataj kiel tegaĵo de domoj kaj ili povas esti teksitaj en mataĵojn por konstruado de dommuroj. La palmotrunkoj estas uzataj por konstruado. La babasuo estas konsiderata kiel trudherbo en paŝtigadaj areoj de cerada vegetaĵaro en Brazilo. Ĝiaj fruktoj kaj folioj estas unu el la ĉefaj krudaĵoj uzataj de la metiistoj de Tokantinso ( brazila subŝtato ) por fari diferencajn produktojn tre ŝatataj de turistoj.
Casa de la Vall
En la teretaĝo troveblas la justica administracio de Andoro kun la apelacia juĝejo. En la supra etaĝo situas la kunsidejo de la Konsilio Ĝenerala, la kapelo Sant Ermengol kaj la "ŝranko de sep ŝlosiloj", kiu servas kiel arkivo por la plej gravaj historiaj dokumentoj de Andoro, kaj nur povas malfermiĝi aŭ fermiĝi per la ŝlosiloj de la reprezentantoj de ĉiuj sep katolikaj kaj adminstraj paroĥoj de Andoro. Apud la parlamenta kunsidejo krome situas historia kuirejo, ĉar la konsilianoj en la pasinteco devis resti en la konstruaĵo ĝis trovo de decidoj, kaj dum tiu tempo ricevis manĝaĵojn.
Super la ĉefa enirejo videblas la nacia blazono de Andoro, kaj la blazono de la familio Busquets.
La 1-an de januaro 2014 ekcirkulas naciaj andoraj eŭro-moneroj: la monero de 1 Eŭro bildigas la historian parlamentejon.
Mendhausen
Mendhausen estas vilaĝo kaj parto de la urba komunumo Römhild en Germanio; ĝis la 31-a de decembro 2012 la loĝloko estis memstara administra komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 336 loĝantojn.
Yukinori Muramatsu
Yukinori Muramatsu (村松 幸典, n. ) estas japana futbalisto.
8741 Suzukisuzuko
8741 Suzukisuzuko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la amatora astronomino kaj poetino Suzuko Suzuki, (japane: 鈴木壽壽子, Suzuki Suzuko, 1927–1985), kiu eldonis kolekton da poeziaj eseoj pri sia amo por la belaĵoj kaj mirindaĵoj de la stelplena nokta ĉielo. Ŝi faris multajn precizajn kaj belkolorajn desegnojn de Marso per malgranda refraktoro en 1971 kaj 1973 kaj daŭris nombri mikrometeoritojn de 1972 al 1978.
Yukinori Muramatsu
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Evolène
Geografio
La komunumo Evolène situas en la supra parto de la Valo de Hérens ĝis al la limo de Italio. Supre en la valo situas la Arolla-Glaĉero, el kiu fontas la vala rivero Borgne. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Evolène, Villa, La Sage, La Forclaz, Les Haudères kaj Arolla.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 209,94 km², de kiuj 11,0% estas kovritaj de arbaro, 19,6% servas por agrikulturo kaj 0,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Evolène limas en nordo al Saint-Martin, en oriento al Anniviers, en nordoriento al Zermatt, en sudo al Bionaz (AO, Italio), en nordokcidento al Hérémence, kaj en okcidento al Bagnes.
Trafiko
Al Evolène kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 206 de Siono. Trans la montpasejoj suden kondukas nur piedopadoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 30 kilometrojn sude de la komunumo apud Siono. Pere de poŝtaŭtolinio al Siono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo Evolène estis kreita en la jaro 1882 pere de disigo de la malnova komunumo Hèrens al Evolène kaj Saint Martin.
La unua dokumenta mencio de Evolène datiĝas el la jaro 1250 kiel Ewelina. Dum mezepoko la teritorio de Evolène apartenis al la Senjoroj de Bex, kiuj estis vasaloj de la Grafoj de Savojo. En la 14-a kaj 15-a jarcentoj setlis en Evolène multaj familioj el Zermatt, kio kaŭzis, ke en la jaro 1498 du trionoj de la loĝantaro parolis la germanan lingvon. Surbaze de pluraj kontraktoj la komunumo posedis bovpaŝtejon en Aosta. En la jaro 1517 la kampara konsilio de Valezo decidis rezigni pri la Collon-Pasejo, ĉar ĝi konsideris ties defendon tro kosta. La loĝantaro de Hérens luktis kontraŭ tiu decido kaj postulis la konservon de la vojo promesante mem okupigix pri la defendo de la pasejo. En la jaro 1550 la episkopo Johano Jordan rekonis la tradiciajn rajtojn de Evolène kaj Saint-Martin. Ek de la 16-a jarcento la komunumo sin liberaĉetis de la feŭdaj devoj.
La 21-an de februaro 1999 parto de la vilaĝo Evolène estis kovrita de vala lavango, kiu mortigis 12 homojn. Du respondeculoj de la komunumo en la sekvo estis kondamnitaj pro gravaj neglektoj al malliberaj punoj.
Sándor A. Tóth
Sándor A. Tóth [ŜAndor a tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo A. Tóth Sándor estis hungara instruisto, pentristo, grafikisto, pupteatristo. Sándor A. Tóth naskiĝis la  1904 en Hungara reĝlando en Rimaszombat (nuntempa Rimavská Sobota en Slovakio). Li mortis la 1980 en Zalaegerszeg.
Biografio
Sándor A. Tóth frekventis artan altlernejon en Budapeŝto inter 1922 kaj 1928, kie li lernis ĉefe de Gyula Rudnay kaj Oszkár Glatz. Post lernado li studvojaĝis 3 jarojn en Londono, Parizo, Berlino, kie li ne nur pentradis, sed li kreis pupojn por pupteatroj. Hejmenveninta li ekinstruis en Pápa ĝis la emeritiĝo, sed lia pupteatra laboro ne ĉesis. En 1965 kaj 1966 li vivis en Usono kaj Kanado. Li fondis pentristan rondon, kiu ankaŭ nun funkcias. Ekde 1933 konstanta ekspozicio prezentas liajn verkojn en Pápa.
Orio Litta
Orio Litta estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Livraga, San Colombano al Lambro (MI), Ospedaletto Lodigiano, Senna Lodigiana, Chignolo Po (PV), Calendasco (PC) kaj Monticelli Pavese (PV). Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto, kiu memoriĝas en la komunuma festotago la lastan dimanĉon de aŭgusto.
Sin (diaĵo)
Sin laŭ Akada lingvo, (Nana en Sumera lingvo), estis la luna diino de la  Babilona mitologio, kaj plue reguligantino de la lunaj fazoj de la naturaj fenomenoj kuneksaj. La du precipaj kultaj lokoj estis Ur kaj Harran, sed multas la urboj kiuj havis templojn dediĉitajn al tiu diino.
La Historia Augusta raportas ke la romia imperiestro Karakalo estis mortigita en 217 dum estis vojaĝanta al Harran por veneri la diaĵon Lunon. La sama aŭtoro raportas pri la opinio, vastiĝinta en la regiono, laŭ kiu la devotulo al ĝi referencanta per invortoj estus submetita al la volo de la verinoj, dum kiu alvokus la diaĵon per virvortoj estus mastro de sia vivo.. . Sed iuj esploristoj ne identigas tiun diaĵon Lunus kun Sin (diaĵo).
Vellefrey-et-Vellefrange
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Hruniki
Hruniki ukraine Груники estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Tjaĉiv, en municipo de Uhlja.
Toril y Masegoso
Toril y Masegoso [toRIL imaseGOso] estas vilaĝoj kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín. La municipo inkludas la loĝlokojn Toril (16 loĝantoj, INE 2016) kaj Masegoso (14 loĝantoj, INE 2016). La kerno de Masegoso estas sur 1515 msm kaj tiu de Toril je 1490 msm.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 50 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Toril y Masegoso estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Toril y Masegoso estas sur tre montara areo, tre malfacile komunikebla laŭ la regiona ŝoseo A-1703 norden al Terriente kaj laŭ la regiona ŝoseo A-1513 tra Valdecuenca kaj Bezas oriente al Teruelo.
La municipo estas formata de du loĝlokoj, nome la kernoj de Toril kaj de Masegoso pli okcidente kaj laŭ montara ŝoseo.
Historio
La originoj de la loĝlokoj estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Moscardón, Terriente kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Jabaloyas en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Altiraĵoj estas la preĝejoj, popola arkitekturo, naturaj lokoj, fontoj, pinaroj; kaj rivera fiŝkaptado.