cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de Respubliko Ĉinio post 1949
Demokrata periodo
Unu el la finaj agoj de Lee Teng-hui kiel Prezidanto, en frua 2000, estis deklari en germana radio, ke la RĈ kaj la ĈPR havas specialan rilaton de ŝtato al ŝtato. La deklaro de Lee Teng-hui koincidis kun militaj paradoj de PLA en Fuĝjano kaj kun impresega insul-etendita senkurentiĝo (blackout) en Tajvano, kaŭzante al multoj timojn de tuja atako.
La prezidant-elekto en 2000 markis la finon de la statuso de kuomintango kiel la regpartio. La DPP-kandidato Chen Shui-bian venkis en triopa konkurso, kiu vidis la Pan-bluan voĉdonadon dissplititan de la James Soong kandidato (iama membro de la kuomintango) kaj de la kuomintanga kandidato Lien Chan. Lee Teng-hui rikoltis 39% el la voĉdonoj. Post la elekto, James Soong formis la Popolan Unuan Partion (PUP).
Sekvante la prezidant-elekton de 2000, Chen Shui-bian de la Demokrata Progreso-partio (DPP) estis elektita Prezidanto kun Annette Lu kiel vicprezidantino. Tio estis la unua partiorotacio en la historio de la RĈ. La disiĝo de kuomintangaj voĉdonoj estis, kio ŝajne kaŭzis tiun rezultaton. En aŭgusto 2002, la Prezidanto Chen Shui-bian malkaŝe indikis, ke la rilato inter Tajvano kaj la kontinenta Ĉinio estu " Po unu lando sur ĉiu flanko". Tiu deklaro kondukis al disputoj tutlande kaj en Tajvano, kaj en kontinenta Ĉinio kaj en Usono. Je la tagon antaŭ la prezidant-elekto de 2004, okazis pafado kontraŭ la Prezidanto kaj la vicprezidantino. Ili estis re-elektitaj la venontan tagon, malgraŭ ke la Pan-blua koalicio kontestis la laŭleĝecon de la rezulto, pro la proksima marĝeno inter la tempo de la elekto kaj tiu de la pafad-okazaĵo. En 2005, ad hoc Nacia Asembleo elektis amendojn ordonante, ke la balotadoj por la Legislative Yuan (leĝdona ĉambro) ŝanĝu per uzo de paralela voĉdonado, helpante la formadon de du-partia sistemo. Kiel rezulto de skandaloj ene de la DPP-administrado, je la 9-a de septembro 2006, la iama estro de la DPP, Shih Ming-teh, gvidis kampanjon kontraŭ Chen Shui-bian nomitan "milionoj da voĉoj kontraŭ korupto, Prezidanto Chen devas foriri", sed li ne sukcesis plenumi la deziritan rezulton de la rezigno de la Prezidanto Chen Shui-bian.
Post la kombinitaj elektojn de januaro 2012, Ma Ying-jeou estis reelektata dank' al 51,60% el la voĉdonintoj, la sekvanta DPP-kandidatino Tsai Ing-wen obtenis 45,63%.
Departemento Sakatepekezo
Departemento Sakatepekezo (Sacatepéquez) estas departemento situanta en la centra regiono de Gvatemalo. Norde ĝi limas kun Ĉimaltenango; sude kun Eskvintlo; oriente kun la departemento Gvatemalo; kaj okcidente kun Ĉimaltenango. La departementa ĉefurbo estas Antikva Gvatemalo situanta je 54 kilometroj de la landa ĉefurbo. La departemento havas areon de, administre dividita en 16 municipoj kun 248,019 loĝantoj.
Hod O’Brien
Walter Howard „Hod“ O’BRIEN (* 19-an de januaro 1936 en Ĉikago) estas usona ĵazpianisto de moderna ĵazo.
Vivo kaj verkado
O’Brien estas edzo de la ĵazkantistino Stephanie Nakasian, kun kiu li ankaŭ prezentas ekde la mezo de la 1980-aj jaroj; ilia filino ankaŭ estas ĵazkantistino.
Sentiga arĝentokardo
Sentiga arĝentokardo (Carlina acaulis) estas karlino el la familio de asteracoj. Oni nomas ĝin sen-tiga ĉar la kapitulo kuŝas senpere sur la rozecaĵo da folioj, sen videbla tigo. Ĝi estas montarvivanta staŭdo, aspekte malmola kaj glima, kies kapituloj estas arĝentkoloraj. La kapitulo fermiĝas, kiam la vetero estas malseka aŭ pluvema, tiu fenomeno estas rigardata kiel ebliganta uzati por prognozi la venonta vetero, tial ties alia vulgara nomo: aŭgur-kardo. Ĝi kreskas ĉefe en suda Francio ĝis 1500 metroj da montalteco sur gundo ĝenerale kalka.
Schwanenburg
Kastelo Schwanenburg (eo: Cignokastelo) estas la rekonilo de la urbo Kleve en Rejnlando (Germanujo) proksime de la landlimo al Nederlando. La grafoj kaj postaj dukoj de Kleve konstruigis ĝin supozeble en la 11-a jarcento sur sproneca branĉo de la Malsuprorejnlanda Altaĵoĉeno kaj estas per tio unu el la malmultaj altokastelo ĉe la malsupra Rejno. Ĝia kastelmonto estis nomdoma por la pli malfrue ekestonta loko: El Cleef (por rifo) fariĝis Kleve. Sian nomon Schwanenburg (eo: Cigna Kastelo) ĝi ricevis pro sia ventoflago laŭ formo de granda cigno, kies flugiloj estis la kaskornamaĵo de la duka blazono.
La nomon ĝi ricevis pro sia ventoflago laŭ formo de granda cigno, kies flugiloj estis la kaskornamaĵo de la duka blazono. La ensemblo estis nomata ankaŭ het slot von Cleef [la kastelo de Kleve], kaj ankaŭ se la nomo sugestias tian, je Schwanenburg ne temas pri fortikaĵo, sed pri kastelo ekestinta en la 17-a jarcento laŭ baroka arĥitekturo.
La Mariakolegiato Bedburg (vere Bedbur) estis monaĥinejo fondita en la 12-a jarcentoproksime de la Klever Burg.
Ervin Cseh
Ervin Cseh [ĉe], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cseh Ervin estis hungara politikisto, ministro, parlamentano. Lia nobela antaŭnomo estis szentkatolnai. Ervin Cseh naskiĝis la  1838 en Kroatio en Valpó (nuntempa Valpovo en Kroatio). Li mortis la 1918 en Erdőd (nuntempa Erdut en Kroatio).
Biografio
Ervin Cseh frekventis mezlernejojn en Pécs, Temeŝvaro, Vieno, poste li plulernis en agrara altlernejo en Magyaróvár. Post ekonomiaj laboroj li estis ĉefdepartementestro de Szerém inter 1886 kaj 1898. Li sukcese faris pacon inter kroatoj kaj serboj. En 1898 li iĝis ministro pri Kroatio-Slavonio-Dalmatio, samtempe sekreta konsilisto. En la sekva jaro li ricevis premion. En 1899 kaj 1901 li estis elektita parlamenta deputito en la kroata parlamento (poste ankaŭ en la hungara parlamento). Ĝis 1905 li estis ministro, sed dume okazis interrompo. Li havis ankaŭ postenon en la kalvinisma eklezio.
Gyula Széchényi
Grafo Gyula Széchényi [djula sEĉEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Széchényi Gyula estis hungara politikisto, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis sárvár-felsővidéki.
Gyula Széchényi naskiĝis la  1829 en Habsburga Imperio en Vieno. Li mortis la 1921 en Budapeŝto.
Frickenhausen (Virtembergo)
Frickenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nikolaj Starodubcev
Nikolaj Nikitoviĉ STARODUBCEV (naskiĝis en 1938, mortis la 27-an de marto 2009 en Doneck, kie li pasigis la plejparton de sia vivo), estas ukraina esperantisto, kiu lernis la internacian lingvon en 1962 kaj en la 1970-aj jaroj aktiviĝis en la tiam florantanta asocio SEJM. Profesie teknik-mekanikisto, li iĝis sciencisto, elstara ukraina heraldikisto kaj estis membro de pluraj heraldikaj societoj. Ekde 1985 li estis fakdelegito de UEA pri la esperantlingva terminologio de heraldiko kaj veksilologio, kaj en 1996 aperis lia plurlingva ilustrita vortaro pri heraldiko. Dum pli ol 20 jaroj li funkciis kiel prezidanto de la Donecka Esperanto-klubo.
Spartak (stacio de Moskva metroo)
Spartak (Спартак) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Violkolora linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' nord-okcidente de Moskvo.
Sillery
Vidindaĵoj
La nacia nekropolo de Sillery situas proksime de la centro de la vilaĝo, apud la kanalo.
Ĝi estis kreita en 1923 por ricevi la korpojn de la francaj militistoj de apudaj vilaĝoj kaj de provizoraj tombejoj de la unua mondmilito. Estas mortintoj de Pompelle, Ferme d'Alger, Saint-Léonard, Prunay, Sillery kaj Reims.
En tiuj lokoj la bataloj estis fortaj inter 1914 ĝis aŭtune de 1918. La tombejo havas areon de 24 966 m² kaj estas konstruita de 1923 ĝis 1933. Ĝi entenas korpojn de 11 259 soldatoj, 11 228 francaj soldatoj kaj 2 ĉeĥoj de la unua mondmilito kaj 29 francaj soldatoj de la dua mondmilito.
Historio
Gaŭla loko dum la galo-romana epoko. Sankta Vincent-de-Paul misiis en 1643. Ludoviko la 14-a faris tien halton en 1673. La imperiistino Marie-Louise estis gastita en la kastelo de Sillery en marto 1810. La vilaĝo estis bruligita de la Rusoj en 1814.
Ĝemeliĝo
La urbeto estas ĝemelita kun Sillery (Québec)  (Kanado) kaj Adenau (Germanio).
Bádice
Bádice, hungare Béd estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Bádice situas fine de mallonga aĉa sakovojo. Nitra (urbo) troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1235, poste en 1295 laŭ tiama hungara ortografio "Beed". En 1751 oni komputis tie 30 familiojn. En 1828 vivis tie 316 vilaĝanoj en 45 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Béd 361 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1960-2002 la municipo estis en Podhorany (Nitra).
Departemento Eskvintlo
Eskvintlo (Escuintla) estas departemento de Gvatemalo. Eskvintlo estas banata de la akvoj de Pacifiko, kaj ĝi produktas 43% de la gvatemala MEP, laŭ la statistikoj ĝi estas la departemento, provinco aŭ regiono en Centrameriko kun malpli da senlaborado kaj ekstrema malriĉeco. La departemento estas administri dividata en 13 municipoj, la ĉefurbo estas la samnoma urbo Eskvintlo. La departemento havas kun 684,764 loĝantoj.
František Sušil
František SUŠIL (naskiĝis 14-a de junio 1804 - mortis 31-a de majo 1868), ĉeĥa katolika pastro, organizanto de patriotisma movado en Moravio, poeto (Rozo kaj dornoj), tradukisto kaj kolektinto de popolaj kantoj. Kune kun František Bartoš li kolektis plejparton de moraviaj popolaj kantoj plenaj de poezio. Sian ĉefan verkon Moravské národní písně (Moraviaj naciaj kantoj) 1835 F. Sušil kompletigadis dum la tuta vivo kaj plurfoje eldonis.
Novodaĉnaja (stacio)
Novodaĉnaja (Новодачная) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Dolgoprudnij.
János Nagy
NAGY János (nadj) estis hungara juristo, ĵurnalisto naskita en Várfalva la 30-an de majo 1847 kaj mortinta en Koloĵvaro la 22-an de septembro 1882.
Kariero
Nagy János diplomitiĝis en Koloĵvaro. De 1870 ĝis 1880 li redaktis la gazeton Magyar Polgár de Koloĵvaro. Li verkis ankaŭ historiajn studaĵojn. Li sinmortigis.
Kokosa Insulo
Kokosa Insulo (Isla del Coco, Cocos Island) estas neloĝata insulo de 24 km² en la Pacifika Oceano 500 km okcidente de la okcidenta marbordo de Kostariko, al kies teritorio ĝi apartenas. Ĝi estas la plej suda loko de Nordameriko se oni enkalkulas insulojn.
Kokosa Insulo estas nacia parko de Kostariko ekde 1978, kaj Monda Heredaĵo de Unesko ekde 1997 pro la unika ekologio de la insulo kaj la ĉirkaŭa maro. Ĝi havas neniujn homajn loĝantojn krom la parkaj gardistoj. Situante meze de profundaj akvoj kun kontraŭfluoj, ĝi estas admirata de aparatplonĝistoj pro la ĉirkaŭloĝado de martelŝarkoj, rajoj, delfenoj, kaj aliaj grandaj marbestoj. Krome, ĝi estas konata pro la trezoroj, kiujn laŭdire fifamaj piratoj tie kaŝis. Ekzistis multnombraj ekspedicioj de aventuremuloj, kiuj provis trovi iujn el ili, sed ĝis nun la sola trovita trezoro de la insulo estas ĝia netuŝita naturo.
La insulo apartenas geologie al la Kokosa Plato, kiu estas nomata laŭ la insulo.
Geologio
La insulo havas parte vulkanan, parte tektonan originon, kaj ĝi konsistas plejparte el bazalto, kiu ekestas el solidiĝinta lafo. Kali-argona datado determinis la aĝon de la plej malnovaj rokoj je 1,91-2,44 milionoj da jaroj (Malfrua Plioceno). Ĝi situas 494 km for de la pacifika marbordo de Kostariko sur la Kokosa Kresto, submara strukturo pli ol 1000 km longa kaj 250–500 km larĝa, kiun oni ĝenerale interpretas kiel spuron de la varma punkto de la Galapagoj. Ĝi estas la sola emerĝa insulo de la Kokosa Plato, malgranda tektona plato tiel nomita pro la insulo kaj bordanta la Karibian Platon. En ĉi tiu tektone malkvieta zono, ne malofte okazas tertremoj kaj cunamoj.
La plejparto de la proksimume 24 km longa marbordo konsistas el krutaĵoj, kiuj staras ĝis 200 m el la maro. Nur en iuj lokoj ekestis strandetoj kaj malgrandaj golfoj. Norde, du pli grandaj golfoj ebligas aliron: Golfo Chatham (la plej facile alirebla) kaj Golfo Wafer, de kiuj respektivaj larĝaj valoj kondukas en la insulon. La insulo havas du malpli grandajn golfojn, unu el kiuj (Weston) ankaŭ estas en la norda flanko. La oftaj pluvoj kreis abundajn riveretojn, kiuj foje falas rekte en la maron per grandiozaj marbordaj akvofaloj, aŭ foje kuras en la golfetojn. La plej grandaj riveroj estas Genio kaj Pittier, kiuj verŝiĝas en Golfeton Wafer. La nombro de akvofaloj en la tuta insulo estas pli ol 200. La grundoj estas entisoloj laŭ klasifiko, do ili estas tre acidaj kaj facile eroziiĝus de la alta pluvado sur krutaj deklivoj se ili ne estus dense kovritaj de la arbaro.
Apud la suda bordo de Kokosa Insulo situas du malgrandaj kuninsuloj, Bayo Alcyone kaj Isla Muela, apud la orienta Isla Cónico, kaj apud la norda Isla Manuelita. Krome multaj krutaĵoj staras el la maro, farante alnavigon danĝera, ĉar ili kuŝas parte subakve. Mankas ĉirkaŭira korala rifo, do forta surfo senbare trafas la insulon.
Klimato
Kokosa Insulo situas en la tropikoj, kaj la klimato plejparte rezultas de la latituda moviĝado de la Intertropika Konverĝa Zono, kiu kreas nubojn kaj pluvadon oftajn kaj intensajn tra la jaro. , favorante la lukse kreskemajn vegetaĵojn. La jara pluvado estas pli ol 7000 mm averaĝe kaj restas alta tra la jaro, kvankam ĝi iom malpliiĝas de januaro ĝis marto kaj denove dum malfrua septembro kaj oktobro. La jaraveraĝa temperatura estas 26,1 °C, de kio la unuopaj monatoj apenaŭ varias. Pluraj oceanaj fluoj el la centra Pacifika Oceano, aparte la Norda Ekvatora Kontraŭfluo, konverĝas al la insulo kaj havas grandan influon. La klimato de la insulo klasifikiĝas kiel ekvatora (Köppen: Af).
Ekologio
La malseka kaj oceana klimato donas al la insulo ekologian karakteron malsaman de la Galapagoj kaj ĉiuj ceteraj insuloj en la orienta Pacifiko (ekz. Malpelo, Gorgona kaj Kojbo). Ĝi neniam havis konekton al iu kontinento, do la flaŭro kaj faŭno atingis ĝin per malproksima disiĝo el Ameriko, kaj la insulo havas grandan proporcion de endemioj. Kokosa Insulo konstituas tersupraĵan ekoregionon el la Centramerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la terminologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. Ĝi estas la sola oceana insulo en la orienta pacifika regiono, kiu havas tiajn pluvarbarojn kaj ĝiajn karakterajn flaŭron kaj faŭnon. Ankaŭ la nubarbaroj ĉeestantaj en la pli altaj regionoj estas unikaj en la orienta Paciifiko. La ekoregiono nomiĝas "Kokos-Insulaj humidaj arbaroj".
Protekta statuso
Kokosa Insulo oficiale ekde la jaro 1869 apartenas al la ŝtato Kostariko. Post pluraj vanaj provoj loĝigi ĝin, la ŝtata registaro dum la jaro 1898 sendis ekspedicion por taksi, ĉu sur la insulo daŭre instaliĝu malliberejo. La ekspediciaj gvidantoj tamen rekomendis la malon: la instalon de naturprotekta zono. Tamen nur okdek jarojn pli poste, dum 1978, fakte instaliĝis nacia parko per plenuma dekreto, kaj la ŝtato ekorganizis la gardon de la insulo por eviti pliajn damaĝojn al naturo fare de trezoroserĉistoj kaj sportaj plonĝistoj. Ekde la jaro 2001 la naturprotekta zono ampleksas 22 kilometrojn ĉirkaŭ la insulo.
En la jaro 1997 la insulo kaj la ĉirkaŭa maro iĝis Monda Naturheredaĵo de Unesko. La indiko estis aktualigita en 2002 por inkludi pli ampleksan maran zonon de 1997 km². Krome, ĝi apartenas al la listo de internacie gravaj malsekejoj kaj al la Mara Koridoro de la Tropika Orienta Pacifiko. En 2009, ĝi estis en la mallonga kandidatlisto de la Fondaĵo Novaj Sep Mirindaĵoj de la Mondo por deklariĝi unu el la Sep naturaj mirindaĵoj de la mondo, atingante la duan lokon en la kategorio "Insuloj".
La solaj homoj, kiuj rajtas loĝi en Kokosa Insulo, estas parkogardistoj, kiuj starigis du tendejojn, unu el kiuj estas apud Golfeto English. Aliro de civiluloj estas tre limigata; turistoj kaj ŝipistoj estas permesataj surtere nur laŭ decido de la gardistoj, kaj ne rajtas tendumi, tranokti, aŭ kolekti flaŭraĵojn, faŭnaĵojn, aŭ mineralojn de la insulo. Neoftaj amatorradiistaj DX-ekspedicioj rajtas viziti.
Flaŭro
Kokosa Insulo havas 235 konatajn speciojn de angiospermoj, el kiuj la plejparto estas parenca al la flaŭro de kontinenta Ameriko, sed 70 estas endemioj. Detala anglalingva studo pri ĝia flaŭro estis eldonita en la revuo Proceedings of the California Academy of Sciences. Krome, 74 specioj de filikoj kaj filikparencoj, 128 specioj de muskoj kaj hepatmuskoj, 90 specioj de fungoj, kaj 41 specioj de la t.n. mukfungoj estas raportitaj. Tamen oni atendas, ke pli ĝisfundaj esploroj eltrovos multajn pliajn speciojn.
La nomo Kokosa Insulo estas malkongruiĝinta, ĉar nun kokosoj troviĝas nur malabunde. Iam ne tiel estis, laŭ la raportoj de fruaj piratoj. Lionel Wafer, ekzemple, kiu vizitas la insulon en 1685, priskribis ĝin jene:
Bajnunkoj
La bajnunkoj estis historia etno en okcidentafriko.
Kokosa Insulo
Flaŭro
La insulo nun estas surkreskita de densa pluvarbaro, do kokosoj ne estas oftaj kompare al aliaj tropikaj pacifikaj insuloj, ekzemple la Tuamotuoj. Ne estas klarigite, kio kaŭzis la vegetaĵaran malkontinuon post la 17-a jarcento. La brita botanisto William Botting Hemsley opiniis, ke bukaneroj kaj balenĉasistoj faligis la palmojn por pli senstreĉe rikolti la nuksojn. Tamen ŝajnas dubinde, ĉu fojaj vizitantoj aŭ la mallonga loĝado sur la insulo inter 1888 kaj 1903 de nur malmultaj homoj povus efiki tiel detrue la vegetaĵojn.
La neesto de mangrovarboj, kiuj oftas aliloke en Meza Ameriko, estas okulfrapa. La mezaj partoj de la strandoj estas koloniitaj de la ipomeo Ipomoea pes-caprae. Kun ĝi kreskas maldensaj arbaretoj kun Hibiscus tiliaceus kaj Clusia rosea.
La marbordaj arbaroj etendiĝas ĝis alto de 50 m. Erythrina fusca, kokosoj (Cocos nucifera), kaj Annona glabra estas la dominantaj arboj, kun subtavolo de filikoj, rubiacaj kaj solanacaj arbetoj, kareksoj kaj gresoj, kaj fabacaj kaj malvacaj herboj.
Bajnunkoj
Oni diras ke la nomo de Brikama, la dua plej granda urbo de Gambio, originas el la bajnunka lingvo kaj signifas "urbo de la virinoj". En la pasinteco tie la regantinoj sub la malnovaj matriarka sociordo havis sian registaran sidejon.
Konate estas, ke la bajnunkoj, samkiel la joloj kaj la manĝakoj produktis palmvinon. Por tio ili lerte grimpis nur helpe de elipsa zono supren sur la palmojn, tranĉmalfermis la tigon de la floresko de la oleopalmo (Elaeis guineensis) kaj kolektis en ujo la sukon, kiu fermentas al trinkaĵo simila al duonfermentita vino.
Kokosa Insulo
Flaŭro
La luksan, preskaŭ netrapaseblan pluvarbaron de la ena zono (50–500 m super marnivelo) kunkonsistas diversaj figujaj specioj, Brosimum guianense, cekropioj (Cecropia) kaj balzoj (Ochroma), ĉiuj el kies niveloj esta kovritaj de dika implikaĵo el reboj kaj epifitoj, interalie orkidacoj, filikoj, bromeliacoj, kaj muskoj. Kiel arbetformaj randaj kaj subarbaj plantoj troviĝas la endemia Eugenia pacifica, Clidemia hirta, kaj Miconia dodecandra.
En la plej altaj lokoj, pli ol 500 m super marnivelo, troviĝas nubarbaroj, kie melastomoj estas dominantaj.
Tera
El la 87 birdaj specioj loĝantaj en la insulo, sep estas terbirdoj, el kiuj tri estas endemioj: la Kokosinsula kukolo (Coccyzus ferrugineus), Nesotriccus ridgwayi kaj Pinaroloxias inornata. Sur la ĉefinsulo kaj la ĉirkaŭaj insuletoj kaj krutaĵoj, abundaj kolonioj de migraj marbirdoj nestas, interalie fregatoj (Fregatidae), ruĝakruraj suloj (Sula sula), brunaj suloj (Sula leucogaster) nigrokulaj blankaj ŝternoj (Gygis alba) kaj brunaj ŝternoj (Anous stolidus). Kokosa Insulo estas indikita kiel grava birda areo (GBA) de Birda Vivo Internacie.
La insulo havas pli ol 400 konatajn speciojn de insektoj, el kiuj 65 (16%) estas endemioj. La plej granda diverseco troviĝas en Lepidoptera kaj Formicidae. Estas priskribitaj pli ol 50 specioj de aliaj artropodoj (araneoj, centpieduloj, milpieduloj, kaj izopodoj).
Mara
La korala rifo, vulkanaj tuneloj, kavernoj, masivoj, kaj pli profundaj akvoj ĉirkaŭ Kokosa Insulo estas la hejmo de pli ol 30 specioj de koraloj, 60 specioj de krustuloj, 600 specioj de moluskoj, kaj pli ol 300 specioj de fiŝoj. Tio inkludas grandajn populaciojn de flavnaĝilaj tinusoj (Thunnus albacares), la rajo Mobula birostris, velfiŝoj (Istiophorus platypterus) kaj ŝarkoj kiel Triaenodon obesus kaj la martelŝarka specio Sphyrna lewini. La plej granda el ĉiuj fiŝaj specioj, la balenŝarko (Rhincodon typus), ankaŭ ĉeestas.
La malgrandaj strandoj estas gravaj nestejoj por kelonioj (Chelonia mydas). Aliaj troveblaj martestudoj estas la akcipitrobeka martestudo (Eretmochelys imbricata) kaj la oliveca martestudo (Lepidochelys olivacea).
Minacoj
La neperturbitaj habitatoj de Kokosa Insulo havas kreskantan homan premon. Kontraŭleĝa ĉasado de grandaj marbestoj en la protektitaj akvoj iĝis grava zorgaĵo. Kreskanta loka kaj tutmonda postulado de tinusaĵo,}}ŝarknaĝila supo, kaj aliaj marbestaj produktoj minacas la delikatajn ekosistemojn de la insulo. Klopodoj efike gardi la parkon kaj obeigi primediajn leĝojn renkontas financajn kaj burokratojn malhelpojn. Kontraŭleĝaj fiŝkaptintoj, eĉ kiam ili estis arestitaj kun abundaj pruvoj, foje estas reliberigitaj en suspektigaj cirkonstancoj.
Historio
Estas neklare, ĉu Kokosa Insulo estis loĝata antaŭ ol eŭropanoj eksciis pri ĝi. La abundo de kokosoj, kiun la pirato Lionel Wafer priskribis, eble indikas, ke polinezianoj utiligis ĝin almenaŭ kiel dumtempan haltejon. La usona botanisto Elmer Drew Merrill opiniis, ke la ĉeesto de kokosarboj indikas setlon de polinezianoj. Polineziaj maristoj kunportis en siaj vojaĝoj semojn kaj stikaĵojn de uzplantoj kaj plantis ilin en la insuloj, kiujn ili malkovris.
Oni ne scias, kiu estis la unua eŭropa eltrovinto de Kokosa Insulo. Jam sur la mondomapo de Nicolas Desliens en 1566 ĝi aperis kun la nomo „Y. de Coques“ kaj ĝi estis indikita sur aliaj mapoj de la 16-a jarcento, kvankam ĉe malsamaj situoj. La malprecizaj situindikoj rezultigis, ke fiŝkaptistoj, piratoj, kaj komercistoj plurfoje la insulon denove "malkovris."
La 25-an de julio la brita komerca ŝipo Rattler, estrata de James Colnett, atingis Kokosan Insulon. Li konsideris ĝin ebla sinprizorga haltejo por balenĉasistoj kaj komercistoj; en Golfeto Chatham li liberigis virporkon, porkinon, virkapron, kaj kaprinon, kaj en Golfeto Wafer li plantis semaron "de ĉiu speco, por la profito kaj komforto de tiuj, kiuj eble estis venontaj post ni." George Vancouver vizitis Kokosan Insulon de la 24-a ĝis la 27-a de januaro de 1795 kun la HMS Discovery kaj la kunira ŝipo HMS Chatham. En ĝi li vidis junan porkon, supozeble idon de tiuj, kiujn Colnett estis lasinta tie antaŭ du jaroj. Colnett kaj Vancouver publikigis siajn raportojn kun respektivaj detalaj mapoj de Kokosa Insulo.
En la 19-a jarcento, Kokosa Insulo ofte estis haltejo por balenĉasistoj, kiuj rekompletigis tie siajn akvoprovizojn. En 1863, la german-ĉilia maristo August Grassau Stecker, kapitano de la perua ŝipo Adelante, forlasis sur la insulo 429 polinezianojn kiujn li devis porti de Kajao al Tahitio. Ili estis forkaptitaj por sklavigo, sed resendataj post kiam Peruo kaj Ĉilio malpermesis sklavigi ilin, kaj dum la vojaĝo kelkaj malsaniĝis de variolo; oni ne scias, ĉu la kapitano timis infektiĝon, aŭ nur pretekstis tion por ne kompletigi la longan navigon. La plejparto mortis pro la malsano antaŭ ol la ankoraŭ vivantajn savis la perua milita ŝipo Tumbes post paro da monatoj. Kostariko alprenis Kokosan Insulon en 1869 dum la prezidanteco de Jesús Jiménez Zamora.
En la 19-a jarcento kaj eĉ pli en la unua duono de la 20-a, multegaj trezorserĉantoj faris sensukcesajn ekspediciojn al Kokosa Insulo, esperante trovi la valoraĵojn, kiujn laŭ onidiroj la fruaj pirataj vizitintoj enterigis en ĝi. En 1897 la kostarika registaro nomumis la germanan aventuriston kaj trezorserĉanton August Gissler la unua koloniestro de Kokosa Insulo, kaj permesis, ke li starigu kolonion en ĝi, kiu ne daŭris longe.
La kostarika registaro provis reguligi trezorserĉadon kaj, en la mezo de la 20-a jarcento, proponis, ke grupoj kunhavu akompanon de kostarikaj policanoj (kies restadon pagis la serĉantoj); laŭ la kostarika leĝo, duono de la trovotaj trezoroj apartenas al la ŝtato. Nuntempe, permeso por fosado estas strikte rifuzata. La solaj homoj loĝantaj sur la insulo estas parkaj gardistoj, kiuj kontrolas, interalie, ke neniu kontraŭleĝa trezorserĉado okazu, kaj ke la subakviĝistaj turistoj ne kaŭzu bedaŭrindaĵojn.
La insulo estis aligita al la kantono Puntarenas kiel ĝia dekunua distrikto la 12-an de majo de 1970. Oni starigis balotejon por la parkogardistoj unuafoje por la Kostarika ĝenerala balotado de 2006. Ili tamen ne estas permanentaj loĝantoj de la distrikto, do la popolnombrado kalkulas ĝin neloĝata.
En fikcio
Iuj supozas, ke la skota verkisto Robert Louis Stevenson inspiriĝis de Kokosa Insulo por sia romano Trezorinsulo, publikigita en 1881. Ankaŭ estas proponite, ke Kokosa Insulo estis la inspiro por la fikcia insulo Isla Nublar, loko de Ĵurasia Parko en la samnoma romano de la usona verkisto Michael Crichton kaj ĝia filma adaptaĵo. .
Monda Enciklopedio
La Monda Enciklopedio (ME) estis projekto pri multlingva enciklopedio (ĉiu artikolo estos verkita dulingve: en la propra lingvo de la lando pri kiu temas kaj en Esperanto) kiu celis homojn kiuj ne povas uzi la reton multe por legi la Vikipedion.
Ĝi inkluzivus bild- son- kaj filmarkivojn, profitante la uzo de KD. ME havus retpaĝaro por faciligi kunlaborado inter la kunlaborantoj kaj por permesi al tiuj, kiuj uzas ĝin, ĝisdatigi ilian KD-a versio de ME.
Daniel Bebelacqua kaj Sonia Risso komencis la projekton en 2002 sed finfine rezignis pri la projekto pro nesufiĉa nombro da kunlaborontoj. Ili nun prizorgas aliajn projektojn.
Vasilkova minejo
Vasilkova minejo estas gasokondensata minejo kiu situas en Nenecio, Arĥangelska provinco (Rusio), 60 km nord-oriente de urbo Narjan-Maro kaj estas parto de la Timano-Peĉora naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1970 kaj ekspluatata ekde 1975.
Protivenj
Protivenj estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Niĵnij Bistrij.
Vasilkova minejo
Geologio
La minejo situas ene de Denisova fleksejo kaj estas ligita al la etendita nord-okcidenten braĥiantiklinala faldo granda je 19 x 6 km, kun amplitudo 150 m.
Protivenj
48.35861°N, 23.56722°W
Vasilkova minejo
Geologio
En la sekco de la minejo estas trovitaj 8 gasokondensataj kuŝejoj, el kiuj 7 troviĝas en terigenaj sedimentaĵoj de malsupra triaso, supra permio kaj la kungura ŝtupo de malsupra permio je la fundo 1461 ĝis 1859 m. Produktohavaj tavoloj havas gasosaturitan dikecon 3,6-13 m, poreco estas 15,1-20%, gasosatureco 0,41-0,65%, tavolpremo 14,3-18,8 MPa. Enhavo de la kondensato en la gaso esas 38,9 g/m³.
Protivenj
Situo
Protivenj situas laŭ traira flankovojo.
Vasilkova minejo
Geologio
Tavolgaso de la terigenaj produktohavaj sedimentaĵoj estas precipe metana, enhavo de la homologoj de metano 2,42%, kondensato 38,9 g/m³ En la karbonataj sedimentaĵoj de malsupra permio — karbonio, la gaso enhavas sulfidacidon 0,07%, homologoj de metano estas 2,62%, kondensato 55,8 g/m³.
Ferenc Cságoly
Ferenc CSÁGOLY [ĉAgoli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cságoly Ferenc estas hungara arkitekto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (2007).
Vasilkova minejo
Geologio
Oni ekspluatas la kuŝejon de la tavoloj P-V-VI de la kazana ŝtupo.
Ferenc Cságoly
Ferenc Cságoly naskiĝis la  1948 en Nagykanizsa.
Saint-Magne-de-Castillon
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Manhe de Castilhon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Ferenc Cságoly
Biografio
Ferenc Cságoly frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1967-1972, poste li komencis planadi diversajn konstruaĵojn en instituto. Inter 1974–1979 li laboris en Eger, poste li revenis al Budapeŝto. Profitanta la politikajn eblecojn li fondis privatan firmaon en 1991. Baldaŭe li instruis konstruteknikon. Li ricevis premion Kossuth en 2003, inter 1972-2007 ankaŭ aliajn premiojn.
Vasilkova minejo
Geologio
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 78 miliardoj da kubaj metroj, la suma elminigado atingis 1,7 miliardoj da kubaj metroj.
Saint-Magne-de-Castillon
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Minoa civilizo
La minoa civilizo estas la bronzepoka kulturo de insulo Kreto, la plej malnova egea-mara civilizo. Ĝia florado okazis inter 3000 ĝis 1100 a.K. La nomumo okazis post la mitologia knossosa reĝo, Minoo (sed laŭ kelkaj sciencistoj, tio estis nur titolo de reĝoj). Arkeologo kiu tre okupiĝis pri tiu ĉi civilizo estis Arthur Evans.
Priskribo
Sur Kreto elformiĝis la plej evoluinta egea civilizo de la bronzepoko. Ĝi atingis sian pinton ĉirkaŭ 1600 a.K., kiam oni konstruis la plej grandajn urbojn kaj palacojn. La kretaj komercistoj atingis eĉ Levante-on kaj eĉ plu. La plej belaj artaĵoj estas la sigelŝtonoj, ceramikaĵoj (precipe la fama kamares-aj objektoj, kiuj estis pentrataj hele sur malhela bazo), kaj ĉefe la viglaj, sveltaj, mirigaj freskoj, murpentraĵoj de la palacoj. Tiuj montris laikajn kaj religiajn scenojn, de ĝardenoj tra sovaĝajn kaprojn, simiojn ĝis pompe vestitajn diinojn. Oni supozas laŭ tiuj lastaj, ke la socio, religio estis matriarka. La plej oftaj motivoj de la minoa artaĵo estas la serpento (diina simbolo) kaj la taŭro; la taŭrosalta rito, videbla sur kultaj ujoj, havis verŝajne religian aŭ magian bazon.
La minoa kulturo aperis ĉirkaŭ 1580 a.K jam sur la najbaraj insuloj kaj en la kontinenta Grekio. Ĝi efikis je la mikenea civilizo, kiu ekregis post 1500.
Meze de la 15-a jc a.K., la kretan palacokulturon detruis malamika invado aŭ tertremo. La mikeneaj grekoj alportis novan kulturon al la insulo, kun centro de Knossos kaj festos. Post la konkero, la du kulturoj kunfandiĝis kaj formis la malfruan minoan epokon (ĉ. 1400–1100 a.K.), en kies dua duono regresis la ekonomia potenco kaj la artoj.
Timur Valerjeviĉ Krjaĉko
Timur Valerjeviĉ KRJAĈKO (ruse : Тимур Валерьевич Крячко) estas rusa astronomo naskita en 1970. La Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro aŭ kunmalkovro de 36 asteroidoj (sub la nomo de T. V. Kryachko) inter 1994 kaj 2010.
Li komencis observi asteroidojn kaj kometojn en 1994 kiam li povis uzi la astrofotilon de 40 cm de la Ŝtata Universitato de Kazano.
La asteroido 269589 Kryachko ricevis lian nomon.
9358 Fårö
9358 Fårö estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo Fårö, en provinco Gotlando (Svedio), fama pro ĝiaj klifinsuletoj.
Rusa Mararmeo
La Rusa Mararmeo (en rusa: Военно-морской флот Российской Федерации (ВМФ России), transkr. Voyenno-morskoy flot Rossiyskoy Federatsii (VMF Rossii), traduke Milita Marfloto de la Rusa Federacio) estas la mararmeo de Rusaj Armitaj Fortoj. La nuntempa Rusa Mararmeo estis formita en Januaro 1992, sukcedante la Mararmeon de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, kiu siavice estis sukcedinte post la Soveta Mararmeo post la Dissolvo de Sovetunio en Decembro 1991.
La regula Rusa Mararmeo estis establita fare de Petro la Granda en oktobro 1696. Atributita al Petro la 1-a estas la ofte citita deklaro: "reganto kiu havas armeon havas unu manon, sed tiu kiu havas mararmeon havas ambaŭ." La simboloj de la rusa mararmeo, nome la flago de Sankta Andreo, la blazono, kaj la plej multaj el ĝiaj tradicioj estis establitaj propre fare de Petro la 1-a.
La rusa mararmeo posedas la vastan plimulton de la antaŭaj sovetiaj ŝipartrupoj, kaj nuntempe konsistas el la Norda Floto, el la Rusa Pacifika Mararmeo, el la Rusa Nigramara Mararmeo, el la Rusa Balta Mararmeo, el la Rusa Kaspia Floteto, el Ŝipa Aviadilaro, kaj el la marbordaj soldatoj (konsistante el la maramea infanterio kaj la marbordaj trupoj por misiloj kaj artilerio).
La rusa mararmeo suferis grave ekde la dissolvo de Sovet-Unio pro nesufiĉa prizorgado, manko de financado kaj postaj efikoj al la trejnado de personaro kaj ĝustatempa anstataŭigo de ekipaĵo. Alia malsukceso ricevas el la hejma ŝipkonstruada industrio de Rusio kiu estas raportita estinta en malkresko kiel al iliaj kapabloj de konstruado de nuntempa hardvaro efike. Kelkaj analizistoj eĉ diris ke pro tio la marameaj kapabloj de Rusio alfrontis malrapidan sed certan "neeviteblan kolapson". Kelkaj analizistoj diras ke la lastatempa pliiĝo je gas- kaj nafto-prezoj ebligis specon de renesanco de la rusa mararmeo pro pliigitaj haveblaj financoj, kio povas permesi al Rusio komenci "evolui la kapaciton modernigi". En aŭgusto 2014, Militministro Sergei Shoigu diris ke rusaj marameaj kapabloj estus fortigitaj per novaj armiloj kaj ekipaĵo ene de la venontaj ses jaroj en respondo al NATO-deplojoj en Orienta Eŭropo kaj lastatempaj evoluoj en Ukrainio.
György Telepi
György Telepianovics naskiĝis la  en Kisléta, li mortis la  en Tard.
Biografio
György Telepi frekventis gimnazion, poste li eklaboris en notaria oficejo. En 1818 li aliĝis al teatra trupo de Károly Megyeri. Post 2 jaroj li estis ankaŭ dekoraciisto. Li havis ĉefe komikajn rolojn ekzemple en la parlamenteja teatro en Pozsony (1825), en Hungara Teatro en Kassa (1829–1833), en Buda (1833–1837). Li estis unu el la establintoj de Teatro Magyar en Pest (urbo) (li estis aktoro kaj respondeculo pri kulisoj. Inter 1839 kaj 1841 li ludis en provinco, sed poste li revenis al Teatro Magyar, kiu jam prenis novan nomon Nacia Teatro. Li pensiuliĝis en 1855 kaj li vivis plu en Miskolc, post 2 jaroj li kreis la dekoraciojn por malfermo de Teatro de Miskolc, eĉ li pentris la teatran kurtenon.
Li verkis resume 6 teatraĵojn kaj tradukis 21 teatraĵojn, krome li pentradis.
Telepi havis laŭvice 4 edzinojn, la unua naskis filon (Károly Telepy-n), la 2-a filinon, la 4-a 2 filinojn.
Scooby-Doo
Ĉi tiu sabatmatena serio prezentis kvar junulojn: Fred Jones, Daphne Blake, Velma Dinkley, Norville "Shaggy" Rogers kaj parolantan brunan danhundon nomatan Scooby-Doo, kiuj solvas, per serio de spuroj, misterojn implikantajn fantomojn aŭ supernaturajn kreitaĵojn. En la fino de ĉiu epizodo, tiuj transtombaj okazaĵoj havas logikan klarigon — ĝenerale maskita krimulo kiu fortimigas homojn por plenumi siajn fiagojn.
Sekvante la sukceson de la originala serio, Hanna-Barbera kaj ĝia posteulo Warner Bros. Animation produktis multajn sekvantajn animaciajn seriojn kaj plurajn rilatajn verkojn, inkluzivante serion de filmojn, kaj tri kinofilmojn, produktitajn de Warner Bros. Ĉiu versio de Scooby-Doo prezentas etajn malsamajn variaĵojn je la supernatura temo de la franĉizo, kaj inkluzivas personojn kiel Scooby-Dum, la kuzo de Scooby, kaj lia nevo Scrappy-Doo, kiu fojfoje anstataŭis iujn personojn, kiel Velma aŭ Fred.
Inter la jaroj 2004 kaj 2005, Scooby-Doo posedis la mondan rekordon laŭ Guinness kiel la animacia serio kun la plej granda nombro de epizodoj, tamen ĝi estis superita de aliaj usonaj serioj kiel La Simpsonoj.
Televidelsendoj de serioj
Du serioj montriĝis de 2002 ĝis 2008, What's New Scooby-Doo? kaj Shaggy and Scooby-Doo Get a Clue.
Karlov (Josefův Důl)
Karlov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Josefův Důl en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Josefův Důl. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Butte aux Cailles
La monteto Butte aux Cailles (esperante "Monteto de la koturnoj") estas kvartalo de Parizo, lokita en la okcidenta parto de la 13-a arondismento de la franca ĉefurbo.
Samkiel Montmartre en la 18-a arondismento, la kvartalo konservas ĝis hodiaŭ la aspekton de malnova vilaĝo, kore de Parizo.
Historio
Origine, Butte aux Cailles estis monteto kovrita de arboj super la rivero Bièvre. Ĝia nomo devenas de Pierre Caille, kiu akiris la terenon en 1543. En 1860, Butte aux Cailles, ĝis tiam parto de Ivry-sur-Seine, fariĝis parto de la teritorio de Parizo okaze de la pligrandigo de la ĉefurbo.
Karlov (Josefův Důl)
Karlov situas en katastra teritorio Karlov u Josefova Dolu kun areo 4,15 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1701.
Windsor (Ontario)
Windsor estas urbo en suda Ontario, Kanado, nomata honore al la urbo Windsor en Anglio kaj al la reĝa dinastio kiu nomas sin laŭ la tiea kastelo Windsor. Ĉe la land-limo al Usono, ĝi situas vid-al-vide de Detrojto, al kiu ĝi estas ligita per ponto super kaj tunelo sub la rivero Detrojto. Vindzoro estas fama ne nur pro sia pejzaĝo kaj sia gastigado de la Universitato de Windsor, sed ankaŭ pro sia kasino, kiuj allogas multajn turistojn al la urbo.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Scooby-Doo
Scooby-Doo
Scooby-Doo estas la hundo kaj la plej bona amiko de Shaggy. Li estas same timema kaj manĝema kiel sia amiko. Li estas bruna danhundo kaj surhavas bluan kolzonon kun siaj inicialoj flave skribitaj.
Shaggy
Shaggy Rogers estas la plej bona amiko de Scooby-Doo. Li kutime estas malkuraĝa kaj timema. Li estas brunhara, havas kaprobarbeton kaj surhavas verdan to-ĉemizon kaj brunan pantalonon.
Fred
Fred Jones kutime estas la estro de la bando. Li ankaŭ stiras la Misteromaŝinon, la kamioneton, kiun la geknaboj uzas por moviĝi. Li estas blonda kaj surhavas blankan ĉemizon, bluan pantalonon kaj oranĝan koltukon. Li ŝategas aranĝi kaptilojn, kaj kutime li aperas kiel la koramiko de Daphne.
Velma
Velma Dinkley estas la plej inteligenta kaj rezoluta el la bando. Ŝi ankaŭ estas iom timida kaj emas ironii. Ŝi estas brunhara kaj surhavas oranĝan puloveron kaj ruĝan jupon.
Kim Ĝong-nam
KIM Ĝong-nam (김정남) (naskiĝis, mortis ) estis la plej aĝa filo de Kim Ĝong-il, la antaŭa estro de Nord-Koreio.
Li provis eniri Japanion uzante falsan pasporton en majo 2001. Tio estis por viziti Disneyland-on en Tokio. Tio kaŭzis la malaprobon de lia patro. La pli juna duon-frato de Kim Ĝong-nam, Kim Ĝong-un estis farita heredanto en septembro 2010.
En junio 2010, Kim Ĝong-nam donis mallongan intervjuon al Associated Press en Makao. Li diris al la ĵurnalisto ke li havis "neniun planon" por dizerti al Eŭropo. La gazetaro antaŭnelonge diris tion. Kim Ĝong-nam vivis en apartamento en Insulo Coloane en la suda pinto de Makao ĝis 2007. Anonima sudkorea oficialulo raportis en oktobro 2010 ke Ĝong-nam ne vivis en Makao jam de "monatoj", kaj nun iras inter Ĉinio kaj "alia lando".
Kiam lia patro mortis, Kim Ĝong-nam ne ĉeestis la funebron. Tio estis por ĉesigi rumorojn pri sukcedo.
Li mortis. Li estis murdita per pikoj de venenitaj kudriloj en Internacia Flughaveno de Kuala-Lumpuro, Malajzio.
Privata vivo
La sudkorea ĵurnalo The Chosun Ilbo diris ke Kim Ĝong-nam havas du edzinojn, almenaŭ unu amantinon, kaj plurajn infanojn. Lia unua edzino Shin Jong-hui (naskiĝinta ĉirkaŭ 1980) kaj ilia filo Kum-sol (naskiĝinta ĉirkaŭ 1996) vivas en domo nomita Dragon Villa en la norda suburbo de Pekino. Lia dua edzino Lee Hye-kyong (naskiĝinta ĉirkaŭ 1970), ilia filo Han-sol (naskiĝinta ĉirkaŭ 1995) kaj ilia filino Sol-hui (naskiĝinta ĉirkaŭ 1998) vivas en apartamento en Makao. La amantino de Ĝong-nam, antaŭa stevardino de Air Koryo So Yong-la (naskiĝinta ĉirkaŭ 1980), ankaŭ vivas en Makao.
La amaskomunikiloj ofte donas atenton al Ĝong-nam pro lia ludmanio kaj ekstravaganca elspezado.
Schwollbach (Nahe)
La rojo Schwollbach estas alfluanto de la rivero Nahe en la sudokcidenta mezmontaro Hunsrück en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografio
La rojo fontas en la Idarwald apud Schwollen proksime de la monto Erbeskopf sur alteco de ĉ. 620 m super marnivelo. Ĝi estas 14,5 km longa kaj enfluas en Kronweiler en la riveron Nahe.
Flaŭro kaj faŭno
La Schwollbach trafluas unue la arbaron Idarwald, poste ĝi traas ekstensive uzataj valj herbejoj. Riverborde kreskas precipe salikoj kaj alnoj.
Griza ardeo kaj platbeka anaso estas la plej oftaj akvobirdoj, krome vivas tie eŭropa cinklo kaj alciono.
Reĝa Monaĥejo de Santa María de Veruela
41.81221°N, 1.693°W La Reĝa Monaĥejo de Santa María de Veruela aŭ simple Monaĥejo de Veruela kaj en hispana Real Monasterio de Santa María de Veruela estas iama abatejo cisterciana de la 12-a jarcento, situanta en la ĉirkaŭoj de Vera de Moncayo, en la provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio.
Historio
En 1141 Pedro de Atarés donacis la valojn Veruela kaj Maderuela al monaĥoj de Scala Dei por fondo de monaĥejo laŭ titolo de la Virgulino Maria. Tamen la ordeno Cister ne permesis la fondon ĝis 1145.
La monaĥoj cistercianoj ĝuis la abundon de ŝtonoj kaj akvo por la konstruo kaj funkciado de la monaĥejo krom posedo de apudaj loĝlokoj, farmoj ktp., kio faris de la monaĥejo institucio senjora de la areo. Veruela estis abandonita de cistercianoj en 1835, okaze de la desamortización de Mendizábal, kio okazigis la detruon kaj abandonon de la monaĥejo. Tamen asocio de lokanoj de Borja kaj Tarazona malhelpis la totalan ruinon kaj kreis gastejon por konservi la monumenton. Ties gastis ekzemple dum la dua duono de la 19-a jarcento riĉaj zaragozanoj kaj gravuloj kiaj la fratoj Bécquer, nome la poeto Gustavo Adolfo kaj Valeriano Domínguez Bécquer, la pentristo; ambaŭ trovis tien romantikan lokon kiu inspiris multajn partojn de ties verkoj, ĉefe la kolekto de leteroj de Gustavo Adolfo publikitaj laŭ la titolo de Desde mi celda (ekde mia ĉelo), kaj parto de la kolekto de gravuraĵoj de Valeriano. Tio famigis la monaĥejon de Veruela pli ol la longa estado de cistercianoj el 1145 al 1835, aŭ la estado de jezuitoj el 1877 al 1975.
En 1976 la ŝtato pruntedonis la monaĥejon al la Provinco Zaragozo por ties rehabilitado kaj konservado. Ekde 1998 Veruela estas malfermita al la publiko kaj tie okazas kultura agado, kia ekspozicioj, kursoj aŭ muzikaj festivaloj.
Arkitekturo
La konstruaĵo enhavas diversajn arkitekturajn stilojn, el la Romaniko ĉe la pordego de la preĝejo, al la Gotiko de la interno de la templo aŭ de la klostro mezepoka, la Renesanco en la reformoj fare de la abato Hernando de Aragono kaj la Baroko ĉe la pordego de la sakristio kaj de la nova monaĥejo.
Froukje Jansen
Froukje Catharina Johanna JANSEN (n. la Hago), estas nederlanda prezentistino, aktorino kaj eks-artgimnastikistino.
Elektrona mikroskopo
Pro tio, ke rapidaj elektronoj havas multe pli etan ondolongon ol la videbla lumo, kaj la pligrandigo-faktoro de mikroskopo estas limigita per la ondolongo, elektrona mikroskopo atingas multe pli grandan pligrandigon (nuntempe proksimume 0,1 nanometroj) ol optika mikroskopo laboranta per videbla lumo (proksimume 0,2 mikrometroj).
Froukje Jansen
Ŝi komencis sian karieron kiel artgimnastikistino, sed decidis iom post la gajno de la nederlanda ĉampioneco ne plu daŭrigi en la sporto. En 2001 ŝi fariĝis kunprezentistino de la junularprogramo 6pack (6paketo), kiu elsendiĝis ĉiutage dum la noktaj horoj de la televidstacioj SBS6 kaj Veronica.
Elektrona mikroskopo
Tekniko
La ĉefaj eroj de elektrona mikroskopo estas:
Froukje Jansen
Post kvar sezonoj ŝi opiniis ke la tempo venis por nova defio kaj ekde tiam ŝi estas aktorino. Ŝi rolis i.a. en la kurtfilmo 'Profs' (profesiuloj), elsendita de NPS. Ŝi ankaŭ ekvojaĝis en 2006 por la verdula televidstacio LLiNK. Ŝi iris al Irano kaj montris antaŭ ĉio la aferojn, kiujn oni ne atendas de tiu lando. Fine de 2006 ŝi prezentis la programon On a mission (misiante) kune kun Art Rooijakkers por Net 5.
Ŝi prezentis la programon LLinke Soep (danĝera supo) por la televidstacio LLiNK. En tiu programo ŝi i.a. vizitis konatajn nederlandanojn por kontroli kiel "verdaj" ili estas. Ekde la nova sezono de 2008 ŝi ankaŭ prezentas la programon 3 op Reis (3 vojaĝante) kune kun Floortje Dessing kaj Sebastiaan Labrie
En 2008 ŝi kandidatiĝis por esti la plej amorveka vegetaranino de Nederlando sed ne elektiĝis.
Ekde la 2-a de junio 2009 Froukje prezentas por la VARA dum unu monato je ĉiu labortago De zomer draait door (La somero turniĝas pluen), somera varianto de la populara programo De wereld draait door (La mondo rotacias pluen aŭ La mondo freneziĝas). Ŝi faras tion kun Waldemar Torenstra kaj Art Rooijakkers. Torenstra kaj Rooijakkers alterne aperas, sed Jansen ĉiutage ĉeestas.
Ekde 2010 ŝi estas kun-estraranino de la NatuurCollege (Naturkolegio), organizo kiu sin dediĉas al la rebonigo inter homo kaj naturo.
Ek de januaro 2014 ŝi prezentas la programon Clubgenoten (samklubanoj) por TV Gelderland.
Elektrona mikroskopo
Historio
La unua lenso funkcianta per magneta forto estis konstruita en 1926 de Hans Busch.
Supreĉona minejo
Supreĉona minejo estas naftogasokondensata minejo kiu situas en Irkutska provinco (Rusio), 250 km norde de urbo Kirensko kaj estas parto de la Nepo-Botuoba naftogasa distrikto. Ĝi estis malkovrita en 1978 kaj ekspluatata ekde 2005.
Elektrona mikroskopo
Historio
La unua elektrona mikroskopo estis konstruita en 1931 de Ernst Ruska kaj Max Knoll, ĝi estis transmisia elektronmikroskopo (TEM), kies radioj trairis la specimenon. La unuaj specimenoj bildigitaj estis kristalecaj metalstrukturoj. Pro tiu laboro Ernst Ruska ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1986.
Supreĉona minejo
Geologio
Naftohavaj estas la terigenaj sedimentaĵoj de malsupra kambrio je la fundo 1320 ĝis 1615 m (la osinska, preobraĵenska, supreĉona horizontoj). Efikaj dikecoj de la tavoloj estas 3,3 ĝis 11,5 m, poreco 8-13%, komenca tavolpremo 15,1-15,8 MPa.
Elektrona mikroskopo
Historio
En 1938 Ruska konstruis la unuan vendeblan elektronmikroskopon por firmao Siemens.
Supreĉona minejo
Geologio
La plej granda gasokondensata kuŝejo estas ligita al la osinska horizonto jee la fundo 1320 m, efika dikeco 11,5 m, komenca tavolpremo 15,1 MPa, enhavo de kondensato ene la gaso 43,6 g/m³.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 11,7 miliardoj da kubaj metroj.
Plotino
Plotino (naskiĝis 205 en Egiptio, mortis 270 en Romo) (helene Πλωτινος / Plotinos, latine Plotinus) estis grava greka filozofo de la 3-a jarcento, fondinto de Novplatonismo, disvolvigo de la filozofio de Platono kaj la ĉefa tiama rivalo de kristanismo. En la 4-a jarcento Aŭgusteno kaj aliaj kristanaj pensintoj sintezis novplatonismon kun kristanismo. Plotino estis la fina grava pagana pensanto en la Okcidento (ekde la 5-a jarcento, la plej elstaraj filozofoj de la Okcidento estos kristanoj).
Gyula Kalkovits
KALKOVITS Gyula (kalkoviĉ) estis rumanihungara verkisto, redaktoro naskita en Marosvásárhely la 2-an de aŭgusto 1891 kaj mortinta en Târgu Mureș la 30-an de aŭgusto 1968.
Plotino
Vivo
Plotino naskiĝis en Egiptio kaj iris al Aleksandrio por studi filozofion ĉe Ammonius Saccas, grava influanto sur lia filozofio. Poste en 242 li vojaĝis kun la romia armeo al Persio por lerni persan kaj hindan filozofion. Ĉirkaŭ 244 li iris al Romo, kaj tie fondis skolon, kies anoj praktikis libervolan malriĉecon kaj dediĉis sin al kontempla pensado.