cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbestro (Francio)
Dojenoj de la urbestroj
En 2014, 93-jara, Marcel Berthomé estas la plej multjara urbestro de Francio en ofico, kaj regas la komunumon Saint-Seurin-sur-l'Isle ekde 1971. Gabriel Tambon estus la plej multjara urbestro de la komunumoj kun pli ol 3500 enloĝantoj ankoraŭ en ofico (Le Castellet), kaj Yves Bahu regas la vilaĝon Priez (Aisne - 53 enloĝantoj en 2011) ekde 1959.
En 2008, Manon Dumoulin, 82jara, finis sian 8-an kaj lastan mandaton de urbestro de Neuville-sur-Ailette (Aisne), (80 enloĝantoj). Ŝi estis la sola virino en Francio, kiu plenumis ok municipajn mandatojn sen interrompo.
En 2014, Arthur Richier en Faucon-du-Caire kaj Roger Senié en La Bastide-de-Bousignac finis siajn 11-ajn mandatojn.
Raymond Vergèsestis urbestro de tri malsamaj komunumoj de Reunio inter 1935 kaj 1957 (Salazie 1935-1942, Saint-Denis 1946-1946, Saint-André 1948-1957).
30-a de aŭgusto
Je la 30-a de aŭgusto okazis, interalie:
363
En la jaro 363 post Kristo okazis, interalie:
(8913) 1995 YB2
(8913) 1995 YB2 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, pli precize de la Ŝubarta familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Tadamichi Machida
Tadamichi Machida (町田 忠道, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Kyoto Purple Sanga, Kawasaki Frontale kaj Tokyo Verdy.
Pelecanus halieus
Pelecanus halieus estas malgranda fosilia pelikano priskribita de Alexander Wetmore el materialo troviĝanta en kuŝejoj de fina Plioceno ĉe Hagerman, Idaho, Usono.
Tonga nestamasulo
Aspekto
Temas pri birdo kun flava mallonga kokeca beko iom subenkurba pinte, malhela plumaro iom pli hela en punkteca nuko kaj blankaj vosto kaj subvosto, kolo kaj brusto pli malhelgriza kaj dorso kaj flugiloj pli malhelbrunaj; subo de flugiloj estas blankaj. La kruroj estas flavaj kaj tre fortikaj kun fortaj ungegoj. En vizaĝo estas nuda senpluma vizaĝa areo ruĝeca. La junuloj estas malhelbrunaj ĉefe en supraj partoj.
Distribuado kaj habitato
La Tonga nestamasulo estas la nura restanta specio de megapodo en Tongo el kvar aŭ kvin specioj kiuj estis en la insuloj en antaŭhoma epoko (kiel montras la registro de fosilioj), kaj ja la nura specio de megapodo kiu survivas en Polinezio. Similaj formortoj okazis en Fiĝioj kaj Novkaledonio, kiuj ŝajne havis tri speciojn en prahistorio. Tiu specio mem iam havis pli ampleksan distribuadon, loĝante tra plej el Tonga, Samoo kaj Niuo. La tialo de ĉiuj tiuj formortoj kaj malpliiĝoj estis la alveno de homoj al la insuloj, kaj la asocia predado de plenkreskuloj kaj partikulare de ovoj, same kiel predado fare de enmetitaj specioj.
Ĉe Niuafoo la malgranda homa populacio kaj la malproksimeco de ties habitato probable savis la specion. La nura megapodo kiu survivis la homan alvenon en Okcidenta Polinezio, "the megapode nesting grounds were carefully controlled by the ruling chief, thus assuring the continued survival of this population" (la megapodaj nestejoj estis zorge kontrolitaj de la reganta estro, tiele sekurante la kontinuan survivadon de tiu populacio)
Ties natura habitato estas arbaroj de tropikaj malsekaj malaltaj teroj. En Niuafoo ĝi estas plej komuna en la centra kaldero. La Tonga nestamasulo, kiel ĉiuj megapodoj, ne kovas siajn ovojn side sur ili; anstataŭe la specio enterigas ilin en varmaj vulkanaj sabloj kaj grundoj kaj lasas ilin disvolviĝi. Ĉe insuloj en iamaj partoj de ties teritorio senvulkanaj ĝi supozeble kreis amasojn de putriĝinta vegetaĵaro kaj lasis la ovojn tien. La junaj birdoj kapablas ekflugi tuj post eloviĝo.
53285 Mojmír
53285 Mojmír estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
László Egri
László Egri
Děkanovice
Děkanovice estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, en distrikto Benešov. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 42 km sudoriente de Benešov. Plej proksimaj urboj estas Ledeč nad Sázavou (19 km nordoriente), Humpolec (20 km sudoriente) kaj Vlašim (22 km nordokcidente).
Picenoj
La picenoj – latine piceni - estis antikva popolo en Italio, kiu dum la 3-a jarcento a.K. estis finkonkerita de la Romia Imperio kaj integritia en la imperion, tiel ke la popolanoj estis politike, lingve kaj kulture romanigitaj.
Historio
Probable la picenoj ekde la 9-a jarcento a.K. setlis en norda Italio borde de la Adriatika Maro en la regiono Markio kaj en la tiea montaro starigis kabanajn vilaĝojn relative alte super la marnivelo. Ŝtonaj konstruaĵoj ekaperis dum la 7-a jarcento a.K.. Ekde la 5-a jarcento a.K. la picenoj transprenis de etruskoj kaj helenoj ortangulajn ŝtonajn konstruaĵojn kun tegole tegitaj tegmentoj.
Kulturan kulminon la popolo travivis dum la 6-a kaj 5-a jarcento a.K., kiam ĝi profitis de la komercaj vojoj de etruskoj kaj helenoj. La tombaj aldonaĵoj el tiu epoko pruvas komercajn kontaktojn ĝis Malgrandazio. Oni supozas ankaŭ kulturajn ligojn al la regiono norde de la Alpoj, sed tiuj kontaktoj ĝis nun ne estas arkeologie pruvataj. En tiu epoko ankaŭ la picena ĉefurbo Numana havis sian plej grandan etendiĝon. Kiam keltaj popoloj de nordo atakis Italion, la picenoj estis forte trafitaj de tio. Parte ili tamen ankaŭ transprenis keltajn kutimojn, kion montras keltaj kaskoj, glavoj kaj ornamaĵoj en la tiuepokaj picenaj tomboj. Inter la jaroj 400 ĝis 350 a.K. la regno pli kaj pli disfalis. Dum 295 a.K. la romianoj en la batalo de Sentinum venkis la restojn de la picena popolo kaj absorbis la postvivintojn en ilian regoteritorion. La finon de la sendependa picena kulturo markas la definitiva romia konkeriĝo de la regiono Picenum dum la jaro 268 a.K..
Kulturo
Pri la kulturo de la picenoj nur malmulto konatas, kion kaŭzas precipe la malmultaj arkeologiaj trovaĵoj, kiuj precipe fontas el tombaj aldonaĵoj, kaj apenaŭ el setlejoj. Krome multaj picenaj arkeologiaj trovaĵoj neniiĝis dum la bombardo de la muzeo de la urbo Ancona dum la Dua Mondmilito. Signifaj estas la elfojaxoj de la nekropolo proksime de Novilara, kie apud metalepokaj objektoj ankaŭ troviĝis kalkoŝtona tabulo, kiu ĝis nun estas la sola pruvaĵo de la nord-picena lingvo, kiu ankoraŭ ne deĉifriĝis kaj konsidereblas neklasigita lingvo. La tabulo troviĝas en la muzeo Oliveriano en Pesaro. Pli konata estas la sud-picena lingvo, kiu klare klasigeble apartenas al la italika branĉo de la hindeŭropa lingvaro kaj kune kun interalie la umbra lingvo kaj oska lingvo konsistigas la oskan-umbran subgrupon.
364
En la jaro 364 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3917
NGC 3917 (aliaj indikoj — UGC 6815, MCG 9-20-8, ZWG 269.5, ZWG 268.93, IRAS11481+5206, PGC 37036) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lajos Egri
Lajos EGRI estis rumania hungara agronomo. Li naskiĝis en Kövend la 2-an de aŭgusto 1920. Li estas la patro de de aŭtoro pri turismo László Egri (priturisma verkisto).
Kariero
Lajos Egri akiris diplomon pri biologio en Universitato Bolyai en 1947, poste pri agronomio 1954 en Kluĵo. De 1949 li lekciis en la Agrikultura Instituto Dr. P. Groza de Kluĵo.
Șărmășag
Șărmășag [ŝərməŝag] (hungare: Sarmaság [ŝarmaŝa:g]) estas komunumo en Rumanio norde de Șimleu Silvaniei. Administre apartenas al ĝi Moiad, Ilișua, Lompirt, Poiana Măgura kaj Țărmure.
En 2014 ĉiuj vikipedioj escepte de la esperanta, la hungara kaj la volapuka uzis la nomon Sărmășag, kun komenca "S", sed en TTT plimultas la uzo de "Ș", ankaŭ sur la komunumestra retpaĝo kaj en la komunuma retejo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 855 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 5 160 (rumanoj, 74 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1299. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Marisol Ayuso
Marisol AYUSO (Madrido, 19-a de majo 1943), estas hispana aktorino de teatro, kino kaj televido, filino de la aktoro Pedro Pablo AYUSO kaj de la nobelino Soledad DOMINGUES Y GIRALES (nepino de la Vizconde de Troncoso)
Viktor Heeger
Viktor HEEGER - naskiĝis la 28-an de aprilo 1858 en Zuckmantel (Zlaté Hory, aŭstra Silezio, mortis la 5-a de aŭgusto 1935 en Troppau (Opava, Ĉeĥa Silezio) - estis germanlingva verkisto, kiu aparte verkis eseojn, dramojn kaj poemojn en la montara silezia dialekto de la silezia-germana lingvo.
Vivo
Li naskiĝis kiel filo de regiona forstisto, kaj de frua infanaĝo aparte intense sentis ligiĝon al arbaroj, kion poste ofte reflektas siaj verkaĵoj. En Troppau, tiam en Aŭstrio, li frekventis elementan, mezlernejon kaj instruistan altlernejon, li revenis al Troppau en 1891 por preni sian laboron kiel vojaĝinstruisto kaj kiel administra direktoro de la "germana poŝto", kaj post alia, pli longa paŭzo li fine revenis al la urbo kaj kompletigis sian vivon tie.
Lia profesia kariero kondukis lin al Freudenthal (Bruntál), kie li agis kiel instruisto de infanoj kaj plenkreskuloj. En Brünn (Brno) li dediĉis sin ĉefe al redakcia laboro kaj traktis siajn politikajn interesojn. Rapida kariero sekvigis la mandaton de habsburga parlamenta deputito kaj translokiĝon al Vieno. En Olmütz (Olomouc) li ekloĝis kiel vojaĝinstruisto de la "Asocio de Germana Norda Moravio" kaj en Graz kiel vojaĝinstruisto de la "Südmark". Viktor Heeger pasigis la reston de sia vivo en sia arbara domo nomata "Koppenhaus" proksime de Gräfenberg (Lázně Jeseník), kaj estis tie ke li ankaŭ skribis multajn gazetartikolojn serie nomataj "Koppenbriefe".
Teksta ekzemplo
<Poem style="font-style:italic;margin-left:2em;">Ols enser Herrgott hot amol, dan grünen Wald daschoffen Kiam iam nia Dio kreis la arbaron Do hot a meiner Seele wohl eis schworze nei getroffen, li trafis en la centron de mia animo, Denn ensre A’de, dos wes Got hot schieners nie zu weisen, Ĉar nia Tero, tion scias Dio, ne povas prezenti ion ajn pli belan, und wa’n Wald ols Heimat hot da sol sich glecklich preisen. Kiu kiu hejmas en arbaro, tiu laŭdu sin feliĉa. Mei grüne Schles’, die hält ols Braut dan grünen Wald emschlonga, Mia verda Silezio kiel fianĉino ĉirkaŭbrakas la verdan arbaron da Herrgott hot dos Poor getraut und die Engerln hons besonga La Dio nuptis la paron kaj la anĝeletoj ĝin prikantis, Und läh ich mich zur letzten Ruh, amol noch dan Gefrätte, Kaj kiam mi kuŝigos min al lasta ripozo, iam post la edzino dann beste deutsches Landla du, mei letztes grünes Bette. Tiam plej bona germana lando vi estu mia lasta verda kuŝejo. Und wenn da Herrgott sprecht he‚ du Kiam kiam la Dio demandas "Hej vi, Megst nuff ein Himmel fliegen? Do sä ich lost mich doch ei Ruh ĉu vi emas suprenflugi ĉielen?" Tiam mi diros "Vi ĉiuj lasu min en trankvilo Ols arma Sender liegen. kuŝi kiel povra pekanto. Denn’s kon bei eich ein Himmelreich Ĉar ĉe vi en la ĉiela regno Da Wald nie schiener rauschen. la arbaro neniam povus pli bele susuri. Warum soll ich fürs Himmelreich Kial do por la ĉiela regno mi mei grüne Schles’ vertauschen. interŝanĝu mian verdan Silezion. </Poem> MEI GRÜNE SCHLES ("Mia verda Silezio") de Viktor Heeger en la montara silezia dialekto
1798
1798 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
Ubbo Emmius
Ubbo Emmius (naskiĝis la en Greetsiel, mortis la  en Groningen) estis la unua universitata rektoro (rector magnificus) de la Akademio en Groningen, hodiaŭ la Regna Universitato Groningen.
Macambira
Macambira estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 6.401 loĝantojn en 2010.
Ubbo Emmius
Vivo
Emmius naskiĝis en la Orient-Frisa Greetsiel kiel filo de luterana predikanto Emme Dyken (Emmius estas latinigita patronomo) kaj Elke Tjarda, filino de la urbestro de Norden. Li vizitis unue la latinlernejon en Emden, kaj poste la 'Gymnasium illustre' en Bremen kaj fine la latinlernejon en Norden. En 1570 li studis je la Universitato de Rostock kie la historiisto David Chytraeus multe influis lin.
En 1579 li fariĝis rektoro de la latinlernejo en Norden kie li mem estis studento. Li sukcesis ege prosperigi la lernejon, sed en 1587 oni maldungis lin pro lia, por la luterana orient-frislando ne bonvenaj, kalvinismaj opinioj. Emmius poste akceptis la rektorecon de la latina lernejo en Leer. Tie li restis ĝis 1595, kiam li akceptis la rektorecon de la latinlernejo en in Groningen, tiam ne plu okupata de la hispanoj.
En 1614 oni malfermis la Akademion en Groningen. Emmius nomumiĝis kiel universitata rektoro. krome li estis profesoro de la malnovgreka lingvo kaj historio.
Von Kalchberg
Von Kalchberg estas la famlia nomo de la sekvantaj personoj:
Ubbo Emmius
Naskiĝdomo
En Greetsiel estas du domoj markitaj kun plaketo kiel naskiĝdomo de Ubbo Emmius. Unu el ili mencias 1596 kiel lia naskiĝjaro.
Ted Joans
Theodore "Ted" JOANS (4a de julio, 1928 – 25a de aprilo, 2003) estis usona ĵaza poeto, superrealisto, trumpetisto, kaj pentristo. Lia verkaro staras meze de kelkaj tendencoj de avangardo kaj li estis konsiderita kiel pioniro de parolemo de la parolvorta movado. Tamen li kritikis la konkurencan agadon de "slama" poezio. Joans estis konata pro sia moto: "Ĵazo estas mia religio, kaj Superrealismo estas mia vidpunkto".
Warren G
Warren G (esperante Ŭaren ĝi, naskiĝis Warren Griffin) estas repisto kaj sonteknikisto el Usono. Li estas duonfrato de Dr. Dre kaj kreskis kun Snoop Dogg.
Pado de Historioj – Strandbanejo
Okaze de la 100-jariĝo de la Strandbanejo Klostronovburgo, Aŭstrio, estis la 23-an de julio 2013 inaŭgurita — antaŭ la enirejo de la banejo — la Pado de Historioj – Strandbanejo, de komunuma konsilanto Christoph KAUFMANN [Kristof KAŬFMAN], urbestro Stefan SCHMUCKENSCHLAGER [Ŝtefan ŜMUKENŜLAGER] kaj administreja ĉefo pri banejoj Andreas FUCHSHUBER [FUĤSHUBER]. 5 tabuloj konigas la historiojn de la Strandbanejo Klostronovburgo.
5 tabuloj montras
1a Fondiĝo kaj Finkonstruo
2a Evoluo kaj Historio
Judeo (romia provinco)
Statuto
Judeo aŭ Judujo estis aneksita kiel prefektujo al provinco de Sirio en 6, do ĝi havis mallongan parentezon de aŭtonomio de la 41 ĝis 44, sub la regno de Herodo Agrippa la 1-a. En 66-70 eksplodis la unua granda juda ribelo, elstrekita de la imperiestro Tito.
En la jaro 135, sekve de la tria Tria Juda-Romia Milito kaŭzita de la ribelo de Simon Bar Koĥeba, la provinco de Sirio ŝanĝis sian nomon al Syria Palaestina.
Pado de Historioj – Strandbanejo
5 tabuloj montras
3a Socia Vivo
Judeo (romia provinco)
Unuaj kontaktoj inter romianoj kaj hebreoj
La unuaj kontaktoj de hebreoj kun romianoj okazis epoke de romia generalo Pompeo tiama batalanta kontraŭ popoloj de apudlimaj landoj kaj dum unika mallonga periodo de la sendependa regado de la familio “Janeo”. Dum la kontrasto inter Hirkano la 2-a kaj Aristobulo la 2-a, membroj kaj posteuloj de la familio “Janeo”, kiuj ambaŭ celis akiri la tronon. Pompeo (63) favoris al Irkano la 2-a, ĉefsacerdoto kaj eniris Juduojn kaj Jerusalemon dum enprizonigis Aristobulon. Pompeo eniris la jerusaleman Templon kaj la Sanktejon de Sanktejoj sed ne tuŝis la la tieajn trezorojn kaj proklamis Irkanon reĝo kaj ĉsfsacedoto.
Tiel la Judujo fariĝis romia protektorato kaj devis pagi tributon. ; kaj naskiĝis la nova romi provinco de Sirio.
Judujo sub la posteuloj de imperiestro Aŭgusto (ekde la 6 p.K.)
Okcidente de Eŭfrato, la imperiestro Aŭgusto provis reorganizi la administradon de la regnoj vasalaj kaj protekroratoj absorbante la unuajn kaj la duajn kiel la regnon Judujo vasale regatan de Herodo Arkelao en 6, kiu ne estis vera kaj propra aŭtonoma provinco, sed nur distrikto submetita al la aŭtoritato de la legatus Augusti pro praetore de Sirio). Rilate judujon, tio okazis sekve de la unuaj ribelemaj agoj en 4-a a.K. tuj post la morto de Herodo la Granda. Kun Aŭgusto la titolo de funkciuloj kiel Poncio Pilato estis praefectus kaj ne, kiel erare transdonite de Tacito, procurator (enskribo de “Surmara Cezareo”.
Ĝuste tiuepoke aperis sur la politika scenejo Poncio Pilato kiel romia prefekto de Judujo kaj estis la periodo de la publika agado de la nomita Jesuo Kristo.
Pado de Historioj – Strandbanejo
5 tabuloj montras
4a Katastrofoj kaj Kuriozaĵoj
Judeo (romia provinco)
Judujo sub la posteuloj de imperiestro Aŭgusto (ekde la 6 p.K.)
Inter 38 kaj 41 Herodo Agrippa la 1-a, nepo de Herodo la Granda, obtenis la titolon de reĝo kaj akiris iompostiome la teritoriojn de la regno, inkluzive de la prefektujo de Judujo. Ĉe lia morto (44) la tuta regno estis transformita al aŭtornoma provinco, regata de procurator Augusti.
En 66 la prefekto Gesio Floro pretendis ke estu prenitaj deksep talentoj de la Templo por publikaj verkoj kaj, spertinte fortan oponon flanke de hebreoj, sendis militistojn, kiuj kaŭzis la morton de 3.000 personoj. Sekve Floro devis ritiriĝi el Jerusalemo kaj akuzis la judaron ĉe la provincestro de Sirio Gaio Cestio Gallo, kiu tamen ĉikaze aprobis la sintenon de judoj kaj reĵetis la akuzojn de Floro. Sed ribelaj grupoj ne trovis tion sufiĉa kaj komencis la armitan ribelon okupante Masadan. Estis la komenco, precipe post la malvenko de Cestio kiu apenaŭ sukcesis savi sian vivon, de la Unua Juda-Romia Milito.
Kiam Nerono estis informita pri la malvenko suferita en Judujo de sia legatus Augusti pro praetore (reganto de imperia provinco rekte ŝarĝita de la princo) de Syria, Gaio Cestio Gallo, trafita de angoro kaj timo, ekopiniis ke nur Tito Flavio Vespasiano estus kapabla venke estri mliton tiom gravan. Kaj tiel Vespasiano estis ŝarĝita militi kontraŭ la judoj dum la Unua Juda-Romia Milito.
Pado de Historioj – Strandbanejo
5 tabuloj montras
5a Per la okuloj de la Artistoj
Judeo (romia provinco)
Unua Juda-Romia milito (66-74)
Judujo estis unu el la plej agitiĝemaj regionoj de la Romia imperio, pro la nombraj ribeloj kiuj atingis la kulminon okaze de la tri judaj militoj, kiuj oponis la imperion al la naciismaj ribeloj.
La unua juda-romia milito ("la granda juda ribelo") konkludiĝis, 66-70/74) kun la detruo de la Templo de Jerusalemo kaj la komenco de la Granda diasporo.
Kromaj ribeloj sub Trajano kaj Adriano
La situacio ne pliboniĝis per la Dua Juda-Romia Milito (la Milito de Kitos, 115-117). La eksplodo de la tria (Ribelo de Simon Bar Koĥba, 132-135) konkludiĝis per la konstituiĝo de la provinco de Syria Palaestina, la detruo de Jerusalemo kaj la starigo, en ĝia loko, de la Aelia Capitolina, tiel nomita honore de la imperiestro Publio Elio Trajano Adriano.
Judujo daŭrigis esti parto de la Romia imperio ankaŭ bizanca ĝis kiam ĝia popolo, jam parte kristanigita, malfermis la jerusalemajn urbajn pordegojn (la religia-juda frakcio kredis akiri favoron kontraŭ la alia ĉe la konkerantoj) al la araboj invadantaj (638). De tiam ankaŭ la regiono Judujo islamiĝis ĉiam pli (Judoj savis sian identecon precipe ĉe la judoj de la diasporo) kaj daŭrigis esti okupata de islamaj ŝtatoj ĝis la fino de la unua monda milito kaj fine partoprenis en la aktuala israela ŝtato (1947).
Tatarlingva Vikipedio
La tatarlingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la tatara lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon Татар Википедиясе. La projekto fondiĝis en septembro 2003. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
En oktobro 2021, ĉi tiu Vikipedio havis 4 administrantojn kune kun 30 212 registritaj uzantoj kaj 142 aktivaj uzantoj.
La tatara Vikipedio ĉefe uzas la cirilan skribon. Tamen, male al plej multaj aliaj cirilaj lingvoj, iuj el la artikoloj estas latinlingvaj; sekve, la lingva nomo Татарча/tatarça aperas en la flanka lingvolisto en ambaŭ skriboj.
Kielce
Kielce [Kjelce] (en Esperanto Kielco, Kjelco, Kelco) estas la ĉefurbo de la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kielce kaj estas ankaŭ la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Kielce. Fine de junio 2015 la urbo havis loĝantojn.
Historio
Ĝia historio komenciĝis signife pli frue, nome jam en la 11-a jarcento. Simile kiel rilate la historion de aliaj urboj la dato de ĝia kreiĝo ne estas precize konata. Provas malkaŝi ĝin kelkaj legendoj. Laŭ unu el ili la pola reĝo Mjeŝko la 2-a perdiĝis en la loka arbaro, kie atakis lin rabistoj. La reĝon savis la mirakle aperinta sankta Adalberto. Tial en tiu ĉi loko la pola reĝo ordonis konstruigi lignan preĝejon honore al la sanktulo. Dum la sama veturo - laŭ la legendo - la reĝo trovis "kielce", tn. dentojn de apro kaj de ili devenas la nomo de setlejo, kreiĝinta kun la tempofluo ĉirkaŭ la preĝejo de la sankta Adalberto. Laŭ alia legendo la urbo sian nomon dankŝuldas al keltoj, kiuj haltis portempe en la regiono dum siaj migradoj tra Eŭropo.
Malgraŭ tio, ke la originon de la urbo kovras la ombro de la forgeso baze de la arkeologiaj esploroj estas sciate, ke jam en la 11-a jarcento loĝantaj proksime abelistoj kaj ĉasistoj kutimis sur la tereno de la hodiaŭa Kielce interŝanĝi varojn. Ĝuste pro tio la kaŝita en la arbaro kaj ĉirkaŭita de la Sanktakruca Montaro Kielce rapide evoluis. Kiam ĝiaj posedantoj fariĝis la krakovaj episkopoj la evoluo fariĝis ankoraŭ pli brila kaj multajn lignajn konstruaĵojn oni anstataŭis per masonitaj. Tiel okazis ekzemple kun la preĝejo de la sankta Adalbeto. Ĉirkaŭ la 1210-a jaro kreiĝis ĉe ĝi paroĥa lernejo, kies unua diplomito en 1229 fariĝis iu Henryk, hodiaŭ ne multe konata loĝanto de Kielce. En la sama jarcento oni atribuis al Kielce la urborajtojn kaj tiam ĝi aperis la unuan fojon en la mezepokaj dokumentoj. En ili oni notis la riĉaĵojn de la regiono, kiujn konsistigis tiaj krudaĵoj kiel kupro, plumbo kaj fero, kies plej intensa ekspluatado komenciĝis tamen nur en la 15-a jarcento. Tiam oni konstruis ĉi tie vitro- kaj metalo- fandejojn kaj ankaŭ manufakturojn grandskale okupiĝantajn pri la produktado de kirasoj. Laboris en ili ne sole kilelceanoj, sed ankaŭ fakuloj el Germanio, Hungario, Slovenio kaj eĉ el Italio.
Meze de la 17-a jarcento, kiam la posedanto de la urbo estis krakova espiskopo Jakub Zadzik oni konstruis la plej faman ĝis hodiaŭ konstruaĵon de la urbo. Temas pri palaco en la stilo de franca renesanco, kiu konserviĝis ĝis hodiaŭ nur kun etaj alikonstruoj. Bonŝance ne damaĝis ĝin urboincendioj, nek la pola-sveda milito, difinata kiel inundo. En ĝia sekvo en Kielce transdaŭris sole du konstruaĵoj: la menciita palaco kaj la preĝejo de la sankta Adalberto. La Palaco, kiu sendube estas nun la plej bela monumento de Kielce, estas unusola konservita en Pollando la 17-jarcenta magnata rezidejo. Relative trankvilan kaj seninterrompon evoluon de Kielce ĉesigis la dispartigoj de Pollando. Post la 3-a, okazinta en la 1795-a Kielce ektroviĝis en limoj de Aŭstrio, iutempe fariĝinte eĉ la ĉefa urbo de la krakova vojevodio. Granda fierindaĵo de la urbo estas ĝiaj sendependigaj tradicioj. Loĝantoj de Kielce multnombre kaj senhezite partoprenis la naciajn insurekciojn: la novembran en 1830 kaj la januaran en la 1863. Rezulte de ili multaj estis mortigitaj aŭ ekzilitaj al Siberio.
Pro tio, kiam en 1914 al Kielce alvenis pafistaj trupoj de Józef Piłsudski, konataj kiel la unua brigado la loĝantoj de Kielce fermis la fenestrojn kaj pordojn, ĉiamaniere akcentante, ke ili volas havi nenion komunan kun laŭvica insurekcio. Malgraŭ tiu unue tre sindetena sinteno Kielce fariĝis la unua neformala ĉefurbo de la renaskiĝanta Pollando. Dum tri semajnoj marŝalo Józef Piłsudski administrante la urbon sukcesis supervenki la komencan malemon de ĝiaj loĝantoj. Pri la sukceso atestas la fakto, ke al lia formacio aliĝis 900 viroj, grandparte loĝantoj de Kielce, kiuj la 5-an de septembro de la 1914 jaro prezentis la ĵurpromeson kiel la unua infanteria regimento de la Polaj Legioj. Kiam post pluraj jaroj en la mirakle renaskiĝinta Pollando mortis marŝalo Jozefo Pilsudski lia ĉerko estis transportita trajne de Varsovio al Kvakovo – kompreneble tra Kielce. La tutan nokton antaŭantan la traveturon laŭe de la reloj en Kielce genuis 40 mil ĝiaj loĝantoj por omaĝi la patron de la renaskita sendependa Pollando, antaŭ kiu oni iam fermis pordojn kaj fenestrojn.
La militistaj tradicioj estas grandega fierindaĵo de la urbo. Antaŭtage de la 2-a mondmilito la soldatoj el la tiea kazerno (garnizono) „Bukówka” estis direktitaj al Wessterplate, kie ili famiĝis per heroeca defendo dum unua semajno de la germana invado kontraŭ Pollandon.
Malpli heroa estis tio kio okazis en Kielco la 4-an de julio 1946. Tiu tago eniris la historion kiel la kontraŭjuda "masakro de Kielco" aŭ "Kielca pogromo". Dum tiu masakro 37 judoj estis mortigitaj kaj 82 estis vunditaj. Tio estis la fino de la Geto en Kielce.
Famuloj
En Kielce naskiĝis hungaria vitroartisto Leó Valentin Pantocsek. Krome interalie en 2000 tie naskiĝis la talenta perkuta fingropluka gitaristo kaj komponisto Marcin Patrzałek.
Villarrubia de los Ojos
Villarrubia de los Ojos [bijarUbja de los Oĥos] (Vilaĝo blonda de la okuloj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
La latina nomo Rubeum aldoniĝis al vilaĝo, kaj poste oni dubas ĉu la lasta vorto aludas al "ojos" (okuloj, aŭ lagetoj de la rivero Gvadiano) aŭ al "ajos" (ajloj, kiuj produktiĝis tie).
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villarrubieros. La censita populacio en 2010 estis de 11.119 loĝantoj kaj la denseco estas de 39,45 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Villarrubia de los Ojos estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Manĉa Centro en la norda parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 624 m; je 49 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo, je 42,6 km el plej proksima urbo nome Alcázar de San Juan kaj je 102 km el la regiona ĉefurbo nome Toledo. La areo de ties teritorio estas de 281.86 km².
La geografiaj koordinatoj estas 39°13′ N 3°36′ Ok.
Villarrubia de los Ojos situas norde de la provinco de Ciudad Real, lime kun la provinco de Toledo. Ĉirkaŭas la aktualan teritorion norde tiuj de Urda, Consuegra kaj Madridejos, de la provinco de Toledo; oriente domaro de Herencia, Las Labores kaj Arenas de San Juan, ĉiuj antikve de la Ordeno de Sankta Johano; sude tiu de Daimiel; kaj okcidente tiu de Fuente el Fresno. Kunhavas kun Daimiel ene de ĝia municipa teritorio la nacaian parkon Tablas de Daimiel.
Parto de la humidejoj de Villarrubia de los Ojos formas parton de la Nacia Parko de Las Tablas de Daimiel kaj parto de la montara zono norda troviĝas ankaŭ protektata kiel parto de la Reto Natura 2000.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Estas bonaj ŝoseoj ĉefe inter Ciudad Real kaj Toledo.
Historio
Estas restaĵoj de prahistoria epoko (iberoj) kaj de romianoj, araboj ktp.
Demografio
Tiu municipo suferis la populacian malpliigon kiu estis kutima en sudaj areoj de Hispanio kaj precize en Kastilio-Manĉo nek tuj post la Hispana Enlanda Milito nek dum la 1960-aj jaroj, sed nur iome dum la 1980-aj jaroj kaj poste iome rekuperiĝis. Dum la 21a jarcento la populacio ricevis apogon de enmigrintoj ĉefe venintaj el Rumanio.
Tradicioj
La religia patronino estas la virgulino nome Virgen de la Sierra, tio estas de la montaro. Okazas kamparfesto al la kampara ermitejo kaj transporto de la figuro al kaj el la vilaĝo.
Krajiŝnik
Krajiŝnik, serbe Крајишник, slave Krajišnik, germane Stefansfeld, hungare Istvánfölde estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Seĉanj. La historiaj loknomoj estis hungare Stefanföld, serbe Супљаја [Supljaja].
Situo
Krajiŝnik situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ la rumana landlimo (kontraŭe estas Cruceni kaj Foeni). Jaŝa Tomicj troviĝas 10 km-ojn.
Historio
En 1910 vivis en Istvánfölde 2445 homoj (2334 germanoj (96 %), 71 hungaroj, 22 rumanoj, kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Módos, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Fine de la 2-a mondmilito la germanoj kaj hungaroj deportiĝis, en 1948 la katolika preĝejo malkonstruiĝis. En 2002 loĝis en Krajiŝnik 2241 homoj, (2058 serboj (92 %), 92 ciganoj, 16 jugoslavianoj, 12 hungaroj kaj aliaj).
Maria-Adelheid (Luksemburgo)
Marie-Adelheid von Nassau-Weilburg, Marie-Adélaïde (n. la  en Schloss Berg, Luksemburgo, m. la  en Schloss Hohenburg ĉe Lenggries/Bavario) estis de 1912 ĝis 1919 granddukino de Luksemburgo kaj (titole, sed ne fakte) dukino de Nassau.
Kenta Shimizu
Kenta Shimizu (清水 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Maria-Adelheid (Luksemburgo)
<!--
Kenta Shimizu
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Montedio Yamagata kaj Kamatamare Sanuki.
Maria-Adelheid (Luksemburgo)
Leben
Prinzessin Marie-Adelheid wurde als erste der sechs Töchter von Erbgroßherzog Wilhelm von Lŭemburg (1852–1912) und Infantin Maria Anna von Portugal (1861–1942) geboren. Unter der Herrschaft ihres Vaters, als Großherzog Wilhelm IV., war 1907 die Erbfolge in Lŭemburg abgeändert worden, da abzusehen war, dass mangels männlichen Nachwuchses sämtliche Linien des Gesamthauses Nassau nach seinem Ableben aussterben würden. Nach dem Tod Wilhelms IV. am 25. Februar 1912 führte dessen Witwe, Großherzogin Maria Anna bis zur Volljährigkeit der Landesherrin am 15. Juni 1912 die Regentschaft.
Die Herrschaft der Großherzogin Marie-Adelheid war geprägt durch schwere innenpolitische Konflikte sowie die Besetzung des neutralen Landes durch deutsche Truppen im Ersten Weltkrieg. Anders als ihre unmittelbaren Vorgänger versuchte Marie-Adelheid in die Regierungsgeschäfte einzugreifen. So zögerte sie 1912 ein neues Schulgesetz zu unterzeichnen, das auf starken Widerstand der katholischen Kirche stieß, oder ernannte 1915 ein Kabinett, das nicht das Vertrauen der Abgeordnetenkammer bekam, und löste daraufhin das Parlament auf.
Maria-Adelheid trat 1920 in ein Karmeliterinnenkloster in Modena ein, später stieß sie zu den Kleinen Schwestern der Armen in Rom. Aufgrund ihres schlechten Gesundheitszustands musste sie jedoch auf das Klosterleben verzichten und siedelte auf Schloss Hohenburg in Bayern über, wo sie an der Grippe starb. Ihr Leichnam wurde am 22. Oktober 1947 in die Krypta der Kathedrale von Lŭemburg überführt.
Einzelnachweise
-->
366
En la jaro 366 post Kristo okazis, interalie:
Sud-picena lingvo
La antikva sud-picena lingvo apartenas al la italika branĉo de la hindeŭropa lingvaro kaj kune kun interalie la umbra lingvo kaj oska lingvo konsistigas la oskan-umbran subgrupon.
La lingvon parolis la antikva popolo de picenoj – en la sama regiono ankaŭ paroliĝis la nord-picena lingvo, kiu ĝis nun ne estas lingvistike deĉifrita kaj identigita, do ne klaras en kiu grado ĝi parencis al la sud-picena.
Deĉifro
La lingvo estas dokumentita per proksimume 20 argilaj tabuloj el la tempo inter la 6-a kaj 3-a jarcento a.K.. Dum longa tempo la tabuloj ne estis deĉifreblaj por la modernaj lingvistoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj, ĝis oni malkovris, ke la simboloj . kaj : ne estas diviloj inter frazoj (kiel en la modernaj lingvoj de la latina alfabeto aŭ inter vortoj (kiel en la antikva praveneta lingvo, sed reprezentis la sonojn o kaj f. Kontraŭe al la samregione parolita nord-picena lingvo, kiu ankoraŭ ne klasigeblas, ekde tiam la aparteno de la sud-picena lingvo al la hindeŭropa lingvaro estas klare pruvebla.
Fonto
Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture - An Introduction Eldonejo Blackwell, Oksfordo 2004
Mario Eylert
Mario EYLERT (naskiĝinta la 5-an de februaro 1953 en Berlino ) estas germana juristo kaj prezidanta juĝisto ĉe la Federacia laborjura tribunalo de Germanujo en Erfurto.
Vivo kaj jurista agado
Post la finstudo de jurscienco kaj scienca asistenta deĵoro ĉe la Libera Universitato Berlino li fariĝis en aprilo de 1984 juĝisto laborjura en Berlino. En 1989 li doktoriĝis kaj nomumitis en 1993 prezidanta juĝisto ĉe la (ne plu ekzistanta) tribunalo laborjura de Brandenburgio.
En majo 2001 li iĝis juĝisto ĉe la Federacia laborjura tribunalo, kie li unue apartenis al la Dua senato kaj - de post septembro 2010 - al la Deka senato. Samtempe li plenumis la rolon de vicprezidento. Ekde 2004 li krome okupiĝis pri la kontaktoj internaciaj. La 1-an de junio 2012 li nomumitis prezidanta juĝisto ĉe al federacia kortumo kaj ekestris la Kvaran senaton
Private li dum multaj jaroj laŭdinde estris la subtenan societon (Förderverein) de la Evangelia Konsilantargimnazio de Erfurto.
(11271) 1988 KB
(11271) 1988 KB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Pobershau
Pobershau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meza Ercmontaro de la federacia lando Saksio. La 30-an de septembro 2005 la komunumo havis 2079 loĝantojn.
Samalogo
Samalogo (dane por: kunmetite) estas sporto nome konkursspeco de rapid-sketado. Nuntempe oni distingas inter :
La tempoj bezonataj por la trapaso de ĉiu opa distanco alikalkulatas en poentojn surbaze de 500 metroj kaj estis poste sumigitaj. La konkurso normale daŭras tri tagojn.
(17841) 1998 HZ96
(17841) 1998 HZ96 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Elota
Elota estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Sinaloa, kiu situas en la nordokcidenta parto de Meksiko (ĉe la pacifika oceano). La ĉefurbo de la komunumo estas La Cruz de Elota. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 25008.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 46462 loĝantojn. El tiuj estis 24114 viroj kaj 22348 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1518 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Gavanj (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Gavanj (Гавань) estos stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Laĥtinsko-Pravobereĵnaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estos malfermita en 2021-2022.
Pravenetanoj
La veneti (latine) estis antikva popolo, kiu vivis en la nordokcidenta parto de la nuntempa Italio, ĉirkaŭ la regiono Veneto. En la itala lingvo ili nomiĝas paleoveneti, por diferencigi ilin de la nuntempaj loĝantoj de la regiono Veneto, kies itala nomo en la itala lingvo estas veneti, do en Esperanto "venetanoj". Paralele la anoj de la antikva popolo en Esperanto plej bone nomiĝu pravenetanoj.
Ilia setloteritorio etendiĝis ĝis la rivero Adiĝo (Athesis), aŭ laŭ la supozoj de iuj sciencistoj eĉ ĝis la rivero Adda, norde ĝis la Alpoj kaj okcidente ĝis la rivero Timavo en la regiono Friulo. Eble la teritorio de la popolo eĉ etendiĝis ĝis la norda rando de la Alpoj: la Bodenlago inter la nunaj ŝtatoj Germanio, Svisio kaj Aŭstrio laŭ antikvaj romiaj dokumentoj nomatis lacus venetus, do "lago veneta".
En la nordokcidento de la teritorio, la urboj Patavium (Padovo) kaj Ateste estis la politikaj kaj kulturaj centroj de la pravenetanoj. Laŭ ili poste estis nomita la regiono Veneto, kaj ankaŭ la urbo Venecio.
La pravenetanoj parolis apartan lingvon, la pravenetan lingvon, kiu estis estas propra, unuaranga branĉo de la hindeŭropa lingvaro. Ene de la hindeŭropa lingvaro ĝi plej proksime similas al la italika lingvaro, aparte kun Latina lingvo. La similaĵoj inter ambaŭ lingvoj tamen ne konsideriĝas kiel pruvo, ke unu lingvo fontas el la alia, sed ili komprenatas kiel paralelaj evoluoj.
Antikva fondolegendo klarigas, ke la pravenetanoj estu popolo el la regiono Paflagonio de Malgrandazio, kiu en la 2-a jarmilo a.K. post la detruo de Trojo sub la gvido de la trojano Antenor venis en la nordan apudbordan regionon de la Adriatika Maro, kie ili setlis.
Dum la jaro 181 a.K. la romianoj proksime de la praveneta teritorio fondis la urbon Aquileia kun la celo, armee bremsi atakojn de la keltaj Gaŭloj al la regiono. Fine la praveneta regiono dum la jaro 163 a.K. estis integrigita en la romian provincon Gallia Cisalpina ("Gaŭlio sude de la Alpoj"). Dum la jaro 49 a.K. la pravenetanoj ricevis la romian civitanecon kaj iom kaj iom estis kulture romanigitaj.
El etna kaj lingvistika vidpunkto la pravenetanoj estas hindeŭropa popolo. Ilia lingvo, la praveneta lingvo, dokumentita per proksimume 300 enskribaĵoj konservitaj ĝis la moderna epoko, estas aparta unuaranga branĉo ene de la hindeŭropa lingvaro. Plej proksime ĝi parencas al la italika lingvaro, aparte al la latina lingvo.
La arkeologie klasigita "Este-kulturo", nomita laŭ la urbo Este, estis civilizo de la pravenetanoj.
Atentu, ke popoloj, kiuj latine estis nomitaj veneti, ankaŭ troveblas en Bretonio (tribo de la keltoj, en la nuntempa Pollando kaj en Malgrandazio, kie ili ankaŭ greke nomatis Henetoi. El etna kaj lingvistiga vidpunktoj ne ekzistas ligo al la pravenetanoj aŭ nuntempaj venetanoj borde de la Adriatika maro. En Slovenio pluraj loke tre ŝatataj legendoj kaj etnaj teorioj (aparte de la sciencisto  Šavli Josko) ligiĝas al tio, ke iuj partoj de la slava slovena popolo devenu de la pravenetanoj.
Centro Internacia de Esplorado pri Anarkiismo
Centro Internacia de Esplorado pri Anarkiismo (france Centre International de Recherches sur l'Anarchisme CIRA) estis fondita en la jaro 1957 en Ĝenevo, Svislando. Ekde la jaro 1989 ĝi situas en Laŭzano, (france Lausanne), Svislando, en parto de vilao, kie volontuloj mem konstruis la taŭgajn ejojn por arkivejo. Tiu biblioteko kolektas, konservas kaj metas je dispono librojn, periodaĵojn kaj dokumentojn, kiuj iel rilatas al la historio, movado kaj ideoj de anarkiismo.
La kolektoj
10 000 libroj en plej diversaj lingvoj, ĉefe en la franca, itala, hispana, germana, angla, kaj Esperanto, ekde 1848 ĝis nun.
4000 periodaĵoj, inter aliaj proks. cent vivantaj kolektoj.
Albreĥto de Meklenburgo
Alberto aŭ Albreĥto de Meklenburgo, Albrekt av Mecklenburg,  Albrecht von Mecklenburg, (ĉ. 1338 – ) estis Reĝo de Svedio de 1364 ĝis 1389 kaj Duko de Meklenburgo-Schwerin de 1384 ĝis sia morto kiel Alberto la 3-a.
Centro Internacia de Esplorado pri Anarkiismo
La kolektoj
Pluraj dekoj da kolektoj de dokumentoj ĉu de preciza persono ĉu de preciza organizo.
Albreĥto de Meklenburgo
Kunteksto
Li estis la dua filo de la Duko Albreĥto la 2-a de Meklenburgo kaj Eŭfemio de Svedio, nome filino de la duko Erik Magnusson de Södermanland kaj fratino de la reĝo Magnus la 4-a (Svedio). Li edziĝis al Richardis de Schwerin, filino de la grafo Otto de Schwerin; ŝi mortis en 1377 kaj estas nune entombigita en Stokholmo.
Centro Internacia de Esplorado pri Anarkiismo
La kolektoj
Diversaj kolektoj: poŝtkartoj, fotoj, afiŝoj.
Majstro de la Madono de Krumovo
Majstro de la Madono de Krumovo estas la nomo de la gotika skulptisto, kiu proksimume 1390 aŭ 1400 verkis en Bohemujo la figuron de Maria kun infano Jesuo. Tiu ĉi skulptaĵo, origine kolorsurpentrita el kalksabloŝtono kaj nomata Madono de Krumau, estis malkovrata en 1910 en privata domo de la sudbohema urbo Krumovo (Český Krumlov) kaj ricevis tiel sian nomon. Laŭ ĉi tiu ununure kun certeco atribuenda verko oni donis al la nome ne konata Majstro de la Madono de Krumau ricevis sian provizoran nomon. La madono troviĝas nun en la Arthistoria Muzeo de Vieno kaj validas kiel pratipo de malfrugotikaj madonaj skulptaĵoj.
Albreĥto de Meklenburgo
Kunteksto
En 1384 li heredis la dukan titolon de Meklenburgo kaj unuigis ĝin kun Svedio en persona unio. Alberto bazigis siajn postulojn al la sveda krono sur la ligoj de la du familioj kun la Sveda Dinastio Sverker, ambaŭ tra la patrino de Alberto, tra kiu li garantie ricevus la unuan lokon en la Sveda sukceda ordo, kaj tra Kristina Sverkersdotter, filino de Sverker la 2-a (Svedio), konata ankaŭ kiel Sverker la Juna. Sverker la 2-a estis estinta reĝo de Svedio inter 1196 kaj 1208.
Centro Internacia de Esplorado pri Anarkiismo
La kolektoj
Ciferigado survojas. Jam pli ol 30 000 notoj ekzistas. www.cira.ch/catalogue
Internacia kunlaboro
Ekzistas similaj centroj, arkivejoj en Eŭropo kaj kunlaboro ekzistas kadre de internacia federacio www.ficedl.info. Komuna katalogo atingeblas per www.rebal.info
Albreĥto de Meklenburgo
Reĝado
En 1363, membroj de la Sveda Konsilantaro de Aristokrataro, estre de Bo Jonsson Grip, alvenis en la kortegon de Meklenburgo. Ili estis forpelitaj el la lando pro ribelo kontraŭ la reĝo Magnus Eriksson, kiu estis nepopulara inter nobeloj. Je la nobelaj petoj, Alberto decidis invadon de Svedio subtenita de kelkaj germanaj dukoj kaj grafoj. Kelkaj Hansaj urboj kaj dukoj de Norda Germanio esprimis subtenon de la nova reĝo. Ankaŭ Stokholmo kaj Kalmar, kun grandaj Hansaj populacioj, bonvenigis la intervenon.
Gaiola
Gaiola estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Borgo San Dalmazzo, Moiola, Rittana, Roccasparvera kaj Valloriate.
Albreĥto de Meklenburgo
Reĝado
Alberto estis proklamita Reĝo de Svedio kaj oficiale estis kronita la 18-an de februaro 1364. La kronigo okazis ĉe la Ŝtonoj de Mora, el kiuj ankoraŭ restas fragmento rememoranta la okazintaĵon, nome la ŝtono de la Tri Kronoj. Tiu estis la plej frua konata ekzemplo de la uzo de la tri kronoj kiel nacia simbolo de Svedio.
Gaiola
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Albreĥto de Meklenburgo
Reĝado
La alveno de Alberto kondukis al ok jaroj de interna milito en Svedio inter la subtenantoj de Alberto kaj de Magnus. Dum batalo ĉe Enköping en 1365 inter la germana armeo de Alberto kaj tiu de la reĝo Magnus Eriksson, subtenita de la reĝo Haakon la 6-a (Norvegio) (filo de Magnus), Magnus estis venkita kaj enprizonigita fare de Alberto. Post tiu komenca malvenko, Valdemar la 4-a (Danio) intervenis pro Magnus, kiu estis malkontenta kun la politiko de Alberto nomumi germanojn kiel funkciulojn en ĉiuj svedaj provincoj, kiuj suferis sub ties regado.
Kun la helpo de Danoj kaj Svedoj, Haakon sukcesis portempe venki Alberton kaj sieĝis Stokholmon en 1371. Tamen, la sieĝo estis mallongdaŭra; kun la militista helpo el la sveda nobelaro en Stokholmo, Alberto sukcesis venki super la Norvegoj kaj la Danoj. Oni subskribis pacan traktaton, kun kondiĉo ke Magnus estu liberigita kaj oni permesu lian liberan veturon reen al Norvegio (kie li pasis la reston de sia vivo). Alberto estis sekurinta la svedan kronon, sed devis akcepti etendajn koncedojn al la sveda nobelaro. Tiele Bo Jonsson uzis tiun povon por persone ekposedi 1500 farmojn kaj tiele iĝis la plej granda sveda terposedanto, kontrolante trionon de la tuta sveda teritorio kaj posedante la plej grandan nereĝan riĉon en la lando.
Andrej Movĉan
Andrej Movĉan (Андрей Андреевич Мовчан; n. la, Moskvo, Sovetunio) estas rusia ekonomikisto, financisto, fakulo pri investado, ekde 2020 loĝanta en Londono, Britio. Li estas fondinto kaj dum longa tempo direktoro de la investokompanio Movchan’s Group. Li estas invitita eksperto de programo "Ekonomia politiko" de la Mockva Carnegie Centro. Li okupiĝas pri konsultado pri persona kaj korporacia investado kaj pri sendependa taksado de investaj aktivoj.
Biografio
Andrej Movĉan naskiĝis la en Moskvo kaj ĝis 2020 laboris kaj loĝis tie. Somere 2020 li transloĝiĝis al Londono (Britio), kie tiutempe jam lernis lia filo. Sian transloĝiĝon li klarigis en sia blogo per deziro esti pli proksime al plejparto de siaj geamikoj kaj parencoj, inkluzive du gefilojn, pli milda klimato, pli bona atingebleco de ĉiuj lokoj en Eŭropo kaj strebo forlasi ĉiam pli preman socio-politikan atmosferon en Rusio. Li tamen promesis ofte viziti Moskvon, inkluzive por oficaj aferoj.
Familio
Andrej Movĉan havas edzinon kaj kvar gefilojn. Lia edzino Olga estas kardiologo, sed nun praktikas kiel Gestalt-terapeŭto. Lia filino laboras en esplora medicina kompanio eksterlande, interalie okupiĝas pri kreado de vakcino kontraŭ KOVIM-19.
Publikaĵoj
Andrej Movĉan regule verkas por diversaj gazetoj kaj retejoj, kaj ĉe Fejsbuko, ĉefe pri temoj ekonomiaj kaj sociaj, foje ankaŭ politikaj, sed rigardataj de la ekonomia vidpunkto. Li kontribuas ankaŭ al kanaloj de Movchans pri financoj kaj investado en Youtube kaj Telegram. En 2019 li eldonis sian esearon forme de libro "Rusio en la epoko de postvero. Racio kontraŭ informa bruo" kaj en 2020 aperis lia libro (kunaŭtore kun Aleksej Mitrov) "Damnitaj ekonomioj" pri fiaskintaj naciaj ekonomioj.
Geistervariationen
Geistervariationen (Temo kun variacioj en E♭-maĵoro por piano; eo: Fantomovariacioj) verko sen numero 24, komponita en 1854, estas la lasta verko de Robert Schumann. „Schumann sin imagis dum tiuj tagoj ĉirkaŭata de fantomoj, kiuj prezentis al lia parte 'belegan', parte 'aĉegan' muzikon, kiuj promesis al li 'plej belegajn malkaŝojn', sed ankaŭ minacis 'ĵeti lin en la inferon', kiel notis la maltrankvila edzino“
Ekesto
Ĉi tiu verko estis la lasta de Schumann, antaŭ ol li estis transportata en la nervosanigejon Bonn-Endenich, kaj per tio ankaŭ lia lasta entute. Clara Schumann en sia taglibro: „[En la nokto de 17-a al 18-a de februaro] Robert ĉiam denove ellitiĝis kaj notis temon, kiun al li kantprezentis la spiritoj de Schubert kaj Mendelssohn, kaj pri kiuj li faris por mi [laŭ la notoj de Clara Schumann kaj Ruppert Becker verŝajne la 22-an/23-an de februaro] same kortuŝajn kiel animskuajn variaciojn.“ Dum ĉi tiu komponado li faligis sin tute subite la 27-an de februaro kaj nur duone vestita en la malvarmegan Rejnon, el kiu li estis savita kaj reportata hejmen. Post la transvivita provo de memmortigo li plulaboris pri tio. Tagon poste li finis sian laboron interrompitan tiel dramecan kaj transsendis la manskribaĵon al sia edzino, kiu jam laŭ kuracista konsilo ekloĝis kun konatino.
Aribert Reimann estas certa, ke la salto de Schumann en la Rejnon okazus inter la kvara kaj kvina variacio, ĉar la lasta variacio laŭstrukture tute distingiĝas de la antaŭaj, kaj li rimarkis, ke ĉi tiu temo jam troviĝas en la violonkonĉerto de Schumann.
NGC 3918
NGC 3918 (aliaj indikoj — PK 294+4.1, ESO 170-PN13, AM 1147-565) estas planeduma nebulozo en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dr. Dre
Dr. Dre (esperante Doktoro Drej, naskiĝis Andre Romelle Young) (naskiĝis la 18-an de februaro 1965 en Compton) estas repisto kaj sonteknikisto el Usono.
Pola Socialdemokratio
Pola Socialdemokratio (pole Socjaldemokracja Polska, SdPl) estas pola maldekstra politika partio kun socialdemokrata programo. Fondita la per parto de aktivuloj de Alianco de Demokrata Maldekstrularo, kiuj estis malkontentaj pro tiama direktado de partio. Jure registrita la.
SdPl subtenas integradon kun Eŭropa Unio, kontraŭas: linearan imposton, likvidadon distriktojn, revenigon mortpunon.
SdPl postulas: senpagan edukadon kaj kuracoservon, liberigadon rajton por aborto, kunvivajn registriĝojn, apartigadon ŝtaton de eklezioj, revokadon polan armion el Irako, likvidadon Senaton.
Pola Socialdemokratio havas sian reprezentadon en pola parlamento - 5 seĝoj (klubo nomiĝas "SDPL - Nova Maldekstrularo") kaj en Eŭropa Parlamento - 3 seĝoj en Partio de Eŭropaj Socialistoj.