cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodezno
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 875 loĝantoj ĝis nunaj 212.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, kvartalo de vinkeloj, Dom-Palaco, vitejaj kabanoj, iama monaĥejo de Cuzcurritilla ktp.
Ustj-Katav
Ustj-Katav (ruse Усть-Катав) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1758 kiel loĝejo dum konstruado de ferproduktanta uzino.
(17161) 1999 LQ13
(17161) 1999 LQ13 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ustj-Katav
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 35167, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur okcidenta deklivo de suda Uralo, ĉe enenfluo de rivero Katav (Катав) en riveron Jurjuzanj (Юрюзань) (baseno de rivero Kama (Кама)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 23,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 25,9 mil loĝantojn.
NGC 1734
NGC 1734 (alia indiko — ESO 56-SC18) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Trefo
En kartludoj, trefo aŭ trifolio (♣) estas unu el kvar emblemspecoj. Ĝi estas la plej malalta emblemo en briĝo.
La alia tri specoj estas piko, kero, kaj karoo.
Cervaro
Cervaro estas komunumo de Italio.
Nereo
Laŭ la helena mitologio, Nereo estis unu el la Titanoj, la unua filo de Ponto, personigo de la maro, kaj Gaja, personigo de la tero. Nereo estis la dio de la maro, longan tempon antaŭ Pozidono. Li aspektis kiel maljunulo, pli saĝa kaj pacema ol la posta Pozidono. Li loĝis funde de la maro, en prilumita groto. Kelkfoje li eliris el tiu ŝirmejo, kaj helpis la teranojn. Tiel li indikis al Heraklo la vojon por iri en la ĝardeno de la Hesperidinoj. Nereo edziĝis kun Doriso. Ŝi estis nimfo de la oceano, unu el la 3000 filinoj de Okeano kaj la titanino Tetiso. Doris naskis 50 filinojn, kiuj nomiĝis la nereidinoj. Ili personigis la ludantajn ondojn de la maro. Iliaj brustoj estis virinaj sed ili havis fiŝvostojn. Ili kantadis kaj dancadis por distri sian patron en la groto. Ili kutime rajdis tritonojn, kiuj estis la idojn de Tritono aŭ marĉevalojn. La nereidinoj helpis la pereantajn maristojn.
Inter la plej famaj nereidinoj, ludas gravan rolon Tetiso, Galateo kaj Amfitrito.
(15223) 1984 SN4
(15223) 1984 SN4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Baeza
Baeza estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Jaén, sude de Hispanio en la komarko La Loma, kies okcidenta ĉefurbo ĝi estas.
La areo de la municipo estas 193 km2 kie loĝas 16135 geloĝantoj, do loĝdenso estas 83.6 loĝ./km2. Baeza situas je 49 km de la provinca ĉefurbo Jaén.
Baeza famas pro sia oleproduktado kaj pro siaj monumentoj, pro kio ĝi estis deklarita kune kun Úbeda Monda heredaĵo de Unesko.
Historie ĝi ludis gravan rolon dum la militoj inter kristanoj kaj islamanoj dum la Reconquista kaj jam konkerita en 1227. Ekde tiam ĝi ludis gravan rolon dum pli ol du jarcentoj de lima luktado inter la aligo de Baeza al la regno Kastilio kaj la falo de la Nazaria Regno de Granado (1492). Dum la periodo de demografia kaj ekonomia kresko de la plej parto de la 16a jarcento kaj en parto de la 17a, en Baeza oni konstruis publikajn, ekleziajn kaj administraciajn konstruaĵojn kun granda sento de ĉefurbeco formante urban kernon karakterizitan per fama monumenteco.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 16135 geloĝantoj de la municipo Baeza estas 8124 inoj kaj 8011 viroj. En la 193-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 16000 geloĝantoj, kaj aliaj 135 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 149, 64 inoj kaj 85 viroj, kaj mortis 143, 72 inoj kaj 71 viroj. Tiel la natura kresko estis 6 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 5417 homoj (33.6%).
Geografio
Sur la unua ŝtupo de la monumenta ŝtuparo de la platereska urbodomo estas markita cirklo kiu historie indikis tiun punkton kiel geografia centro de la iama Regno de Ĥaeno (Kastilio), nome la nula (centra) kilometro provinca. Fakte nur fine de la 16a jarcento la urbo Ĥaeno anstataŭis Baeza kiel ĉefurbo de la Regno kiu devenis en la aktuala provinco.
Sur dominanta loko de la historia komarko La Loma kaj sur la dekstra bordo de la rivero Gvadalkiviro, kiu fluas proksime tra sia supra valo, staras la urbo Baeza, tiom antikva kiom la Historio mem. La urbo kuŝas sur tri montetoj kaj la malgranda valo kiu estas meze, en sufiĉe alta loko super la valo de la rivero Gvadalkiviro, nome strategia loko kiu ludis gravan rolon en la historio ekde la antikveco.
Historio
Estis homaj setlejoj jam en Neolitiko ekzemple Los Horneros, Los Morales y Toya. En la Kuprepoko aperis setlejoj de kabanoj, kelkaj muregigitaj, rigarde al Gvadalkiviro, kie la tero estis pli fekundaj. Temas pri ekonomio iom diversigita: agrikulturo, profinto de forstado, brutobredado, fiŝkaptado kaj ĉasado, per multtipaj iloj. En la Bronzepoko aperis aliaj setlejoj kun simila agado, sed la funebraj aĵaroj sugestas ioman socian tavoligon. En la Monteto Alkazaro, sude de la urbo, estis urbo de iberoj dum almenaŭ tri jarcentoj en diversaj epokoj el la 6-a jarcento a.K. Estis murego kaj kabanoj interne sub kiuj oni faris entombigojn.
Dum la Romia Imperio estis grava urbo inter la hegemonioj de Kastulo kaj Kartago Nova (Kartaĥeno). En epoko de visigotoj estis sidejo de episkopo. La islamanoj nomis ĝin Bajjasa, en la 8a jarcento. Poste la urbo suferis la falon de la Kordova Kaliflankdo kaj la epokon de la tajfoj, ĝis la konkero en 1147 fare de la leona reĝo Alfonso la 7-a; sed poste la urbo venis denove en manoj de araboj, kiuj eĉ stampis proprajn monerojn, ĝis definitiva konkero kristana en 1227 fare de Fernando la 3-a. Ĥaeno restos de islamanoj ĝis 1246.
En la 15a kaj 16a jarcentoj la ekonomio baeza kreskis pro la granda produktado de cerealoj, faruno, ligno, safrano, silko, vitoj kaj olivarboj, krom brutobredado inter kiu ĉevalbredado, granda industrio de toloj kaj tanejoj kun sekva komerco de tiuj produktoj. Meze de la 16a jarcento la loĝantaro de Baeza duobliĝis kaj la agrikultura, brutobreda, industria kaj komerca riĉoj enpovigas malgrandan nobelaron kiu deziris montri sian socian statuson pere de la monumenteco de siaj domegoj kaj de la publikaj konstruaĵoj. Tamen, dum la 17a jarcento okazis forta ekonomia krizo paralela al tiu de la cetero de Hispanio pro la malbona politiko de la posteuloj de Filipo la 2-a (nome Filipo la 3-a, Filipo la 4-a, Karolo la 2-a), ĉefe pro eksterlandaj aferoj kaj militoj. La Lisbona tertremo en 1755 damaĝis multajn konstruaĵojn kaj loĝejojn.
La Milito de Hispana Sendependigo malbonigis la situacion de Baeza kaj demografie kaj ekonomie; nur en la dua duono de la 19a jarcento estis ioma rekuperado, sed ankaŭ la posta disvolvigo en aliaj minaj setlejoj apudaj en Sierra Morena estis denove negativa por Baeza. Komence de la 20a jarcento kaj la laborista movado aperis per grupoj kaj de anarkosindikatistoj kaj socialistoj. Poste, ankaŭ la Diktaturo de Primo de Rivera rezultis malprofita por la urbo kiu perdis la projektitan fervojon Baeza-Utiel (definitive en 1964), kaj ankaŭ la Agrara reformo de 1932 fare de la Dua Hispana Respubliko ne kontentigis la tiamajn postulojn. En 1936, post la komenco de la Hispana Enlanda Milito (1936–1939), oni konfiskis multajn terojn kiuj estis administrataj de kolektivoj regataj de la UGT kaj la CNT. Post la milito la situacio de la areo estis mizera. Post la Hispana Transiro al la Demokratio okazis rekupero de la olivolea industrio (danke al la subvencioj de la Eŭropa Unio) kaj poste pro turismo. Ekde tiu epoko la urbestro estis preskaŭ ĉiam socialisto.
Fromental Halévy
Fromental HALÉVY (naskiĝinta la en Parizo, mortinta la  en Nico) estis franca komponisto.
Vivo
Originante el juda familio li studis ekde 1809 ĉe la Pariza konservatorio (Berton, Cherubini) kaj ricevis en 1819 la t.n. Roman premion kiu ebligis studvojaĝojn en Italujon. Jam en 1816 li iĝis helpinstruisto kaj en 1827 instruisto pri harmonio, en 1833 pri kontrapunkto kaj en 1846 pri kompondado ĉe la konservatorio menciita. Krome li estis inter 182--30 akompanisto ĉe la Itala operejo kaj inter 1830 kaj 1845 repetisto ĉe la Granda operejo. Jam en 1836 li ĝis membro de Akademio de Belartoj de Francio kaj en 1854 ties daŭra sekretario.
El liaj pli ol 30 operejoj kaj 2 baletoj - kiuj surscenejiĝis post komencaj malaproboj pluraj - nur du havas vere daŭripovan sukceson, nome la granda opero »La Juive« kaj la komika opero »L'´Éclair«, ambaŭ en 1835. Sed per ili Halévy iĝis unuaranga inter similaj komponistoj. Nur flanke citindas kelkaj pli leĝeraj verkoj: »La reine de Chypre« (1841; eltiraĵon porpianan verkis Richard Wagner), »Ludovic« (komika opero, kiun estis komencinta Hérold; 1833). Kelkaj partoj operaj (ekz. el »Guido et Ginévra«, 1838) ankaŭ juste aplaŭditis.
Ĝenerale li verkis tro peze por pove sukcesi apud la furiozaj Giacomo Meyerbeer aŭ Daniel-François-Esprit Auber. Inter nescenejaĵoj jenas menciindaj »Prométhée enchaîné« (1849), kelkaj kantataoj, kelkaj korusaĵoj, pianaĵoj, eklezimuzikaĵoj (»De profundis«, 1818).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 648-649, kio kio legeblas tie ĉi interrete.
San Jacinto Amilpas
San Jacinto Amilpas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Jacinto Amilpas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 157.
Geografio
San Jacinto Amilpas apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10100 loĝantojn. El tiuj estis 4809 viroj kaj 5291 virinoj. La komunumo havas surfacon de 12.76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1550 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 633 indiĝenoj. El tiuj 470 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 470 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
5635 Cole
5635 Cole estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la fikcia rolulo Joshua Cole, amatora astronomo en la romano de Arthur Preston Hankins : "Cole of Spyglass Mountain" (Cole de la Monto Lorno). Cole komencis observi dum li estis malliberulo, portanta la numeron 5635.
San Jacinto Amilpas
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Davit Mujiri
Davit Mujiri (n. ) estas kartvela futbalisto. Li de 2003 ĝis 2008 membris en la kartvela nacia teamo de futbalo.
10877 Jiangnan Tianchi
10877 Jiangnan Tianchi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Jiang Nan Tian Chi, unu el plej bona stacio de observo en orienta Ĉinio, en alta altitudo kaj netuŝita de la luma poluo.
Sedletín
Sedletín (Sedletin) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1400.
Pinus resinosa
Pinus resinosa  aŭ amerika ruĝa pino estas specio el la familio de la Pinacoj. Ĝi indiĝenas en la nordoriento de Nordameriko. En la usona ŝtato Minesoto ĝi estas „ŝtata arbo“.
Habituso kaj arboŝelo
La amerika ruĝa pino kreskas kiel ĉiamverda arbo, kiu atingas alton de ĝis 37 m kaj trunkan diametron de ĝis 1,5 m. La rekta trunko havas mallarĝan, rondigitan kronon. La branĉoj kreskas rektaj aŭ iom vertikalaj. La helbruna ekstera arboŝelo estas sulkigita kaj havas neregulaj-ortangulaj skvamoj. La oranĝbruna ĝis ruĝbruna ŝelo de la branĉoj fariĝas dum la maljuniĝo pli malglata kaj pli malhelbruna.
Burĝonoj kaj folioj
La ruĝbrunaj, rezinecaj burĝonoj estas 2 cm longaj iom pintaj ĝis korformaj. La randoj de la brurĝonskvamoj estas franĝitaj. La malhelverdaj folioj estas pingelecaj kaj 1 ĝis 2,5 cm longaj kaj staras duope. Kaj sur la supra flanko kaj sur la malsupra flanko de la folio estas mallarĝaj stomobendoj. La randoj de la pingloj estas fajne segildentaj. La pingloj estas malflekseblaj kaj rompiĝas facile.
Strobiloj kaj semo
La malhelpupurakoloraj masklaj florstrobiloj havas elipsan formon kaj grandeco de ĉ. 1,5 cm. La ina strobiloj estas preskaŭ sentigaj ka 3,5 ĝis 6 cm longaj. Maturiĝintaj en la dua jaro ili estas hele ruĝbrunaj. Post la ellaso de la semoj la strobiloj havas formon de konuso. La brunaj semoj estas 0,3 ĝis 0,5 cm longaj kaj havas ĝis 2 cm granda flugilo.
Kromozomnombro
La kromozomnobro estas 2n = 24.
Disvastigo
La natura disvastigareo estas la nordoriento de Nordameriko. En Kanado ĝi etendiĝas de Manitobo en la okcidento trans Ontario, Kebekio ĝis Insulo de Princo Eduardo, Nov-Brunsvigo, Nov-Skotio kaj Novlando en la oriento. En Usono la pino disvastiĝis de Minesoto en la oriento laŭlonge de la granda lagoj ĝis la orienta marbordo, kie ĝi entendiĝas de Majno en la nordo ĝis Nov-Ĵerzejo en la sudo. La plej suda limo de la disvastiĝo estas en Ilinojso kaj Okcidenta Virginio.
La amerika ruĝa pino kreskas en alteco de 200 ĝis 1300 m s.m. sur sablaj grundoj. Ĝi kreskas precipe en la borealaj arbaroj.
La arbo estas laŭ ruga listo de IUCN ne s endanĝerigita.
Sistematiko
La unua priskribo kiel Pinus resinosa estis en 1789 de William Aiton en '' Hortus Kewensis; or, a Catalogue of the Plants Cultivated in the Royal Botanic Garden at Kew. London'', volumo 3, paĝoj 367.
Utiligado
Oni uzis la arbon kiel konstruligno.
703 Noëmi
703 Noëmi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
Ĝi nomo honoras la baroninon Valentine Noëmi von Rothschild (1886–1969), okaze de ŝia fianĉiniĝo kun la barono Sigismund von Springer (1875–1928), mecenato por la astronomio.
Wallers (stacidomo)
Wallers estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wallers, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Douai - Blanc-Misseron (262000).
Quddus
Jináb-i-Quddús (arabe :قدوس) (c.1820-1849), estis la titolo de Mullá Muḥammad ‘Alí-i-Bárfurú sh , kiu estis la plej elstara disĉiplo de la Báb, la profeto kiu fondis la Baban Kredon en Persio meze de la 19-a jarcento. Quddús estis la 18-a kaj lasta "Litero de la Vivanto".
Fruaj Jaroj
Li estis sendita al al urbo Sárí por sia edukiĝo en korana lernejo (madrisih). Iam meze de la tria jardeko de la 19a jarcento, li renkontiĝis kun Mullá Ḥusayn kaj aliaj estontaj babanoj, post kiam li aniĝis en malgranda studantaro de la urbo Ma sh had.
Kiam li estis 18-jaraĝa, Quddús foriris el Karbilá kaj pasigis 4 jarojn en la studantaro de Siyyid Káẓim. Li revenis poste al Bárfurú sh  ĉirkaŭ 1843.
Li estas priskribita kiel karisma religia gvidanto (mullá) "afabla sed samtempe digna kun nobla sinteno", kaj li fariĝis eminentulo en sia naskiĝurbo. Mírzá Músá, kiu renkontis lin en 1846, deklaris: "kiu ajn intimiĝas kun li estas kaptita de neestingebla admiro-sento pro la ĉarmo de la junulo".
12224 Jimcornell
12224 Jimcornell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Quddus
Renkontiĝo kun la Báb
Li renkontiĝis kun la Báb en Ŝirazo (Shíráz) kaj akompanis Lin dum Lia pilgrimado al Mekko. Ili foriris el Bú sh ihr oktobre 1844 ( Sh avvál 1260p.H.), kaj alvenis al Mekko je la 12-a de decembro 1844 (1-a de  Dh i’l-Ḥijjih 1260 p.H.). Dum tiu vizito la Báb publike deklaris Sian mision por la unua fojo, defiante iun el la plej elstaraj sh ajĥistoj, Mírzá Muḥít-i-Kirmání, kaj sendante pere de Quddús leteron al la Ŝarifo de Mekko.
Buxtehude (apartigilo)
La gloso Buxtehude havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Quddus
Renkontiĝo kun la Báb
Reveninte al Bú sh ihr je februaro-marto 1845, la Báb sciigis al Quddús, ke ili neniam plu renkontiĝos dum sia vivo: "La tagoj de via kuneco kun Mi estas finiĝontaj. La horo de disiĝo sonoris, disiĝo, kiun nenia reunuiĝo sekvos krom en la Regno de Dio, en la ĉeesto de la Reĝo de Gloro. En ĉi tiu polva mondo ne pli ol naŭ nedaŭraj monatoj de kunesto kun mi estis difinitaj al vi. Tamen, ĉe la bordo de la Granda Spiritujo, en la regno de senmorteco, la ĝojo de eterna reuniĝo atendas nin. La mano de destino antaŭ nelonge enigos vin en oceanon de afliktado pro Li. Mi ankaŭ sekvos vin; Mi ankaŭ estos trempita en ĝiajn profundaĵojn. Ĝojegu pro tio, ke vi estas elektita kiel la standardisto de la arego de afliktotoj kaj staras en la antaŭgvardio de la nobla armeo, kiu suferos martiriĝon en Lia nomo. En la stratoj de Shíráz oni superŝutos vin per indignaĵoj, kaj la plej doloraj vundoj afliktos vian korpon. Vi travivos la malhonoran konduton de viaj malamikoj kaj atingos la ĉeeston de Tiu, kiu estas la sola celo de niaj adorado kaj amo. En Lia ĉeesto vi forgesos ĉiujn malutilojn kaj malhonorojn, kiuj okazos al vi. La aregoj de la Nevidato rapidos por helpi vin kaj proklamos al la tuta mondo viajn heroecon kaj gloron. Al vi estos la neesprimebla ĝojo, ke vi trinkegos la kalikon de martiriĝo pro Li. Mi ankaŭ iros sur la vojo de oferado kaj kuniĝos kun vi en la regno de eterneco." (vidu la 8-an ĉapitron de "La Herooj de la Nova Tagiĝo" )
En Ŝirazo Quddús spertis sian unuan persekuton kiel babano, kiam li kaj Mullá Ṣádiq havis sian barbon bruligita, sian nazon traborita kaj ligita per ŝnuro por humilige konduki ilin kiel brutojn tra la stratoj, antaŭ ol oni forpelis ilin el la urbo.
Sekve de tiu forpelo, li travojaĝis Persion, diskonigante la Novan Kredon. Li estis unu el la tri eminentuloj de la baba konferenco, kiu okazis en la vilaĝo de Bada sh t dum junio-julio 1848, kaj en kiu Quddús konsilis, ke la Baba Kredo estu malpli revolucia kaj pli tradicia.
Batalo ĉe la Fortikaĵo de Sh ay kh Tabarsí
De la 10-a de oktobro 1848 ĝis la 10-a de majo 1849, inter la babanoj kaj la lokaj militistoj okazis la unua granda konflikto milita, kiun instigis la islama klerikaro.
Komence la popolo atakis grupon da pli ol 200 babanoj, kiuj rifuĝis en la proksiman maŭzoleon de  Sh ay kh Ṭabarsí. Ili tie konstruis fortikaĵojn kaj defendis sin kontraŭ atakoj pli kaj pli fortaj, unue de lokaj batalantoj kaj poste de imperiaj regimentoj. Kvankam Mullá Ḥusayn rolis en la komenco de la batalo, Quddús fariĝis la komandanto de la babanoj tuj post sia alveno al la fortikaĵo.
Bahaaj historiistoj menciis plurajn eventojn "miraklajn" dum la sekvontaj monatoj, en kiuj malgranda grupo da netrejnitaj sindefendantoj sukcese eltenis la plenpotencan forton de pluroble nombraj regimentoj registaraj (Vidu la 3-an ĉapitron de God Passes By kaj la 19-an kaj 20-an ĉapitrojn de "Herooj de la Nova Tagiĝo"  )
Dum la lasta monato de la sieĝo manĝaĵoj kaj trinkaĵoj mankis al la babanoj, kiuj postvivis nutrante sin per ŝuledo, boligitaj herboj kaj disfrakasitaj ostoj. La batalo fariĝis granda embaraso por la Persaj Aŭtoritatoj, kaj estis ĉesigita de la princo Mihdí-Qulí Mírzá, kiu sendis al Quddús kopion de la Korano kun tiu mesaĝo skribita sur la paĝo de la unua Surao :
"Mi ĵuras je ĉi tiu plej sankta Libro, je la justeco de Dio, kiu revelaciis ĝin, kaj la Misio de Tiu, kiu estis inspirita de ĝiaj versoj, ke mi havas nenian intencon krom iniciati pacon kaj amikecon inter ni. Elvenu el via fortikaĵo kaj estu certaj, ke nenia mano estos levita kontraŭ vi. Vi mem kaj viaj kunuloj, mi solene deklaras, estas sub la ŝirmanta protektado de la Plejpotenca, de Mahometo, Lia Profeto, kaj de ŝaho Náṣiri’d-Dín, nia suvereno. Mi promesas je mia honoro, ke neniu, ĉu en ĉi tiu armeo aŭ en ĉi tiu ĉirkaŭaĵo, iam provos ataki vin. La malbeno de Dio, la ĉiopova Venĝanto, estu sur mi se en mia koro mi kaŝas ian ajn deziron krom tiu, kiun mi deklaris." (vidu la 20-an ĉapitron de la "Herooj de la Nova Tagiĝo" )
Elirinte el la fortikaĵo la babanoj estis malarmitaj kaj reunuigitaj sub tendo, kaj kelkaj el ili estis forsenditaj kiel prizonuloj. Poste la armeo prirabis kaj detruis la fortikaĵon. Fine la militistaro pafis al la babanoj kaj mortigis ilin ĉiujn.
Martirigo
Quddús mem estis eskortita de la princo al Bárfurú sh , kie la popolo estis festanta. La plano de la princo estis konduki tiun prizonulon al Teherano kaj transdoni lin al la Ŝaho. Tamen la Sa'ídu'l-'Ulamá (la plej eminenta religiestro) de Bárfurú sh  ĵuris rifuzi gastigadon al ili, ĝis kiam li estos mortiginta Quddús-on per siaj propraj manoj. La princo aranĝis renkontiĝon inter Quddús kaj la  'Ulamá, kaj poste transdonis sian kaptiton al ili. Je la 16-a de majo 1849 (23-a de Jamádíyu‘ th - Th ání 1265 p.H.) Quddús estis liverita al koleranta popolaĉo. Nabíl raportas: "Laŭ la atesto de Bahá'u'lláh, tiu heroa junulo, kiu ankoraŭ estis ĉe la vivosojlo, estis subigita al tiaj turmentegoj kaj suferis tian morton, kiajn eĉ Jesuo ne travivis en la horo de sia plej granda angoro. " (vidu la 20-an ĉapitron de "La Herooj de la Nova Tagiĝo" )
Lian korpon oni dispecigis kaj la pecoj estis ĵetitaj en fajron. Amiko kolektis kaj enterigis en proksima loko kelkajn el ili.
La kondiĉoj de lia morto estis tiaj, ke la Báb enprizonigita en  Ch ihríq, ĉesis skribadon kaj diktadon pro aflikto por sesmonata periodo.
Ĉirkaŭ du jarojn post la batalo ĉe la fortikaĵo de  Sh ay kh Ṭabarsí, la sieĝinta generalo  'Abbás-Qulí Kh án, priskribante al la princo la batalon, komparis ĝin kun la batalo de Karbilá kaj sin kun  Sh imr ibn Dh il-Jaw sh an, kiu ordonis la mortigon de la Imamo Ḥusayn. (vidu la 45-an piednoton de la 20-a ĉapitro de "La Herooj de la Nova Tagiĝo" )
Rango de Quddús
"Rigardante la rangon de Quddús, oni neniel devas konsideri ĝin kiel tiun de "Profeto". Lia rango sendube estas glorega, kaj supera al tiu de iu ajn "Litero de la Vivanto", eĉ de la unua "Litero" Mullá Ḥusayn. Quddús reflektis pli ol iu ajn disĉiplo de la Báb la lumon de Lia Instruo." (letero skribita al bahaano je la nomo de  Sh o gh i Effendí en la 11-a de novembro 1936  ) "Eble estas helpo konsideri, ke dum la "Revalaciita Ekonomio" de la Báb, Quddús estas titolita kiel la "Lasta Punkto" kaj la "Lasta Nomo de Dio", ke li ankaŭ estas identigita kun unu el la "Mesaĝistoj maljuste kulpigitaj je mensogo" menciitaj en la Korano 36/14, kiel indikite de  Sh o gh i Effendi en "God passes by" (Dio preterpasas), kaj kun unu el la "du atestantoj" en kiujn "la Spirito de Vivo el Dio" devas eniri, kiel atestite de 'Abdu'l-Bahá en "Some Answered Questions" (Respondoj de  'Abdu'l-Bahá). Malgraŭ tiuj sublimaj rangoj, oni tamen ne devas konsideri lin kiel sendependan "Manifestiĝon de Dio"." (letero skribita de la Universala Domo de Justeco al bahaano je la 24-a de aŭgusto 1975 )
Mário Cesariny de Vasconcelos
Mário Cesariny de Vasconcelos, ankaŭ konata kiel Mário Cesariny (9-a de aŭgusto, 1923, Lisbono, Portugalio - 26-a de novembro, 2006, Lisbono, Portugalio) estas inter la plej gravaj portugalaj superrealistaj poetoj, estante eldoninta kelkajn ĉefajn verkojn dum kariero de 50 jaroj. Cesariny ankaŭ estis pentristo, sed sia laboro centriĝis je poezio en la 1950-aj jaroj.
Biografio
Mário Cesariny studis en la prestiĝa Escola de Artes Decorativas António Arroio kaj ankaŭ studis muzikon kun la komponisto Fernando Lopes Graça. Pli malfrue, li membriĝis en la Académie de la Grande Chaumière en Parizo, kie li renkontiĝis kun André Breton en 1947. Li baldaŭ influiĝis per la franca superrealista movado kaj estis unu el la plej gravaj subtenantoj de la movado en Portugalio, kie li fondis la Lisbonan Superrealistan Movadon kun aliaj portugalaj artistoj, inkluzive de Alexandre O'Neill kaj José-Augusto França.
Post esti konatiĝinta kun la superrealista movado, Cesariny formoviĝis de la neorealista movado, grava tiuepoke en la lando por esti farita ĉefe el membroj de la rerezistado kontraŭ la faŝista reĝimo de Oliveira Salazar. Li adoptis sintenon de daŭra eksperimentado en sia laboro. Tiu principo estas la ĉefa trajto de lia laboro kaj ĉeestis tra lia kariero.
Vilapicina (Metroo de Barcelono)
Vilapicina estas stacio sur linio 5 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
NGC 1735
NGC 1735 (alia indiko — ESO 85-SC15) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lago Torrens
Torrens (Lake Torrens) estas senelflua kun proksimume 5745 kvadrataj kilometroj la dua plej granda salakva lago de Aŭstralio kaj situas en Suda Aŭstralio.
Ĝi situas okcidente de, parte paralele al montaro Flinders kaj estas apartigita per nur larĝa istmo de plej norda branĉa etendaĵo de golfo Spencer. En 1991 la lago kaj ĝia bordo estis deklarita al nacia parko Lago Torrens.
En la estinta 20-a jarcento la lago nur unufoje pleniĝis kun akvo. Projekto, ligi la lagon kun la maro, ne plenumiĝis, ĉar ĝi situas tro alte (30 m super marnivelo ). La lago estis malkovrita en 1839 de la brita esploristo Edward John Eyre, je la serĉado de tereno por setlado. Li nomis ĝin laŭ la estro de Colonizers Commissioners por South Australia, Robert Torrens.
La lago situas proksimume norde de Adelaide, havas longon de proksimume  kaj larĝon de proksimume.
Baños de la Encina
Baños de la Encina (Banloko de la Kverko) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 392 km2 kie loĝas 2743 geloĝantoj, do loĝdenso estas 7.0 loĝ./km2. Baños de la Encina situas je 52 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2743 geloĝantoj de la municipo Baños de la Encina estas 1312 inoj kaj 1431 viroj. En la 392-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, kie loĝas 2667 geloĝantoj, kaj aliaj 76 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 39, 19 inoj kaj 20 viroj, kaj mortis 24, 12 inoj kaj 12 viroj. Tiel la natura kresko estis 15 (0.5%). La laborkapabla loĝantaro estis 1139 homoj (41.5%).
Lehnstedt
Lehnstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Mellingen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Kiel jam indikas la distrikta nomo, la historia urbo Vajmaro proksimas.
Paroĥestris tie ankaŭ Theodor Linschmann.
Distrikto Stalowa Wola
La distrikto Stalowa Wola - pole powiat powiat stalowowolski - estas administra distrikto de Pollando. Ĝi apartenas al la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio. Administra centro estas la samnoma urbo Stalowa Wola. Fine de en la distrikto vivis.
Servin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Karoo
En kartludoj, karoo aŭ rombo ( ♦ ) estas unu el kvar emblemspecoj. Ĝi estas la tria plej alta emblemo en briĝo.
La aliaj tri specoj estas piko, kero, kaj trefo.
Jud-kartvela lingvo
La jud-kartvela lingvo aŭ kartvele ყივრული, ankaŭ nomata Kivruli aŭ Qiwruli, estas la tradicia lingvo de la judoj de Kartvelio. Eblas konsideri ĝin dialekto de la kartvela lingvo, kun multaj hebreaj kaj arameaj pruntvortoj, sed malgraŭ tiuj vortoj nejudaj kartveloj povas relative bone kompreni ĝin. Temas pri la sola sudkaŭkaza juda lingvo. Ĝia statuso kiel malplimulta lingvo en Kartvelio estas temo de multaj debatoj.
Tutmonda disvastiĝo
La jud-kartvela lingvo nun ankoraŭ parolatas fare de inter 60 000 kaj 79 800 personoj, el inter ili
Statuso
La lingvo estas en akuta danĝero de formorto, aparte en Israelo, ĉar multaj infanoj de kartveldevenaj gepatroj kreskas unulingve hebrelingvaj. En Kartvelio la lingvo ĝis nun ne havas oficialan statuson, kaj ne estas granda ŝanco ke tio ŝanĝiĝos, ĉar kontinue multaj kartvelaj judoj forlasas la landon kaj tial la nombro de parolantoj en Kartvelio daŭre malplimultiĝas.
Ustj-Kut
Ust-Kut aŭ Ustj-Kut (ruse Усть-Кут = Ust'-Kut) estas urbo en Irkutska provinco en Siberio (Rusio). Ĝi situas ĉe enenfluo de rivero Kut (Кут) en riveron Leno (Лена) kaj ĉe la Trasiberia Fervojo. Ĝi estas subdistrikta ĉefurbo.
Ust-Kut estis unue menciita en 1631. Ĝi ricevis urban statuson en 1954. Ĝia OKATO-kodo estas 25440, ĝiaj koordinatoj.
La interurba telefona kodo estas 39565, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio kaj rivera haveno.
En jaro 1959 la urbo havis 21,3 mil loĝantojn.
En jaro 2003 ĝi havis 54,6 mil loĝantojn.
Klimato
La klimato estas kontinenta, la meza temperaturo en januaro estas −25 °C, en julio +17 °C. Precipitaĵoj jare atingas 350 mm.
Proksime de la urbo situas samnoma kurac-banejo kun minerala akvo.
Savva Mamontov
Savva Ivanoviĉ Mamontov (Савва Иванович Мамонтов; naskiĝis la en siberia urbo Jalutorovsk, mortis la  en Moskvo) estis eminenta rusia entreprenisto kaj mecenato.
Lia patro Ivan Fjodoroviĉ Mamontov estis riĉa komercisto. Lia patrino nomiĝis Maria Tiĥonovna (n. Laĥtina). Savva estis ties kvara infano. En 1849 la familio venis Moskvon, kie ĝi luis luksan palaceton. Post morto de Maria Tiĥonovna en 1852 Savo kune kun sia frato lernis en moskva gimnazio. Post unu jaro li komencis studi en peterburga monta instituto. Poste li daŭrigis sian studadon en jura fakultato de moskva universitato. Tamen jam tiam aperis lia dumviva pasio al teatro kaj ĝenerale al belartoj, tial li studis ne tro volonte kaj preferis ofte viziti spektaklojn kaj ion similan aperigi en sia loĝejo.
En Moskvo lia patro Ivan Fjodoroviĉ okupiĝis ĉefe pri konstruado de fervojoj. Sub lia gvido estis konstruita Troicka fervojo, kiu ekfunkciis somere de 1863.
En 1864 Savva Mamontov vojaĝis tra Italio kaj lernis kanti. Tie li konatiĝis kun fraŭlino Elizaveta Sapoĵnikova, filino de riĉa rusa komercisto, kiu en 1865 iĝis lia edzino. La novbakitaj geedzoj ekloĝis en la granda moskva domo, kiun donacis al ili Ivano Mamontov (nun en ĝi funkcias Tipografia universitato- str.Sadovo-Spasskaja, 6).
Post morto de lia patro en 1869 Savva Mamontov okupis lian postenon de direktoro de Moskvo-Jaroslava fervojo. Li aktive agadis kaj baldaŭ lia fameco pligrandiĝis.
Iom post iom Abramcevo iĝis reala centro de la kultura vivo de Rusio, ĉar tien venis kaj longe ion ajn kreis famaj rusaj pentristoj: Ilja Repin, Viktor Vasnecov, Valentino Serov, Isako Levitan, Bazilo Polenov, Mikaelo Vrubel, Konstanteno Korovin k.a. Mamontov malkovris por publiko kaj surscenigis eminentan rusan basulon Teodoro Ŝaljapin.
Fine de la 19-a jarcento Savva Mamontov prenis grandan krediton por konstrui la novan fervojon Peterburgo-Vjatka, kiun li garantiis per sia kambio. Tamen pro financaj spekulacioj kaj aventuraĉoj li fiaskis kaj estis arestita. Por kompensi la krediton oni aŭkciis preskaŭ tutan lian propraĵon, inkluzive rarajn artaĵojn. Post iom da tempo okazis tribunalo, kiu absolvis la malfeliĉan entrepreniston. Tamen Mamontov perdis sian monon, socian reputacion kaj tute ruiniĝis. Li plue ne okupiĝis pri entreprenado. Li konservis sian amon al la belartoj.
Kelta invado de Balkanio
La kelta invado de Balkanio estis la konkero de keltoj devenantaj de la La-Tène-kulturo ekde la 4-a jarcento a.K. sudorienten al la balkana duoninsulo. Kvankam la plej multaj keltaj setlejoj troviĝis en la okcidenta duono de la Karpata baseno, tamen okazis invadoj kaj ekzistis setlej sur la balkana duoninsulo.
De siaj novaj bazoj en nordaj Ilirio kaj Panonio la keltaj invadoj atingis pinton en la frua 3-a jarcento a.K. pro la invadoj de Makedonujo, Trakujo kaj Grekujo. La invadon de Grekujo en -279 antaŭis serio de aliaj militistaj kampanjoj direktitaj al suda Balkanujo kaj kontraŭ la antikvan regnon de Makedonujo. Faciligis tion la misa etoso post la morto de Aleksandro la Granda. Parto de la invadintoj transiris al Anatolio kaj restis en la regiono, kiu estis nomata laŭ ili Galatujo. Tie ili konstruis fortikaĵ-urbojn kaj havis florantan manindustrion.
Setlado en sudorienta Eŭropo
Ekde la 4-a jarcento a.K. keltaj grupoj alvenis en la karpata regiono kaj la baseno de la Danubo. La Boii kaj la Volcae estis du grandaj keltaj federacioj, kiuj kutimis kunlabori en siaj kampanjoj. Pli malgrandaj grupoj migris suden laŭ du ĉefaj vojoj: unu laŭ la Danubo, la alia orienten de Italujo. Laŭ legendo 300.000 keltaj eniris Italujon kaj Ilirion. En la 3-a jarcento la indiĝenoj de Panonio estis preskaŭ tute keltigitaj. Trovaĵoj de La-Tene-kulturo troveblas tra la tuta Panonio, kaj maloftas nur okcidente de la rivero Tisza kaj sude de la rivero Sava. La fruktodona lando ĉirkaŭ la riveroj de Panonio ebligis la keltojn facile establiĝi kaj evoluigi sian agrikulturon kaj potfabrikadon dum ili ekspluatis la riĉajn minojn de la nuntempa Slovenujo. Tiel la keltoj kreis novan hejmlandon por si mem en sudorienta Eŭropo, meze de regiono inter Vieno kaj la rivero Tizsa.
Fruaj ekspedicioj
Ŝajnas ke la politika situacio en norda Balkano estis konstanta fluado. Ĉiam iu aparta tribo superis siajn najbarojn. Dum la propra teritorio estis limigita, tamen eblis kontroli aliajn tribojn uzantajn malsamajn lingvojn sur granda areo. Militistaj ekspedicioj estis estritaj de militistaro de la tribo, aparta moviĝema grupo kapabla de tempo al tempo konkeri vastajn areojn kaj ekspluati la indiĝenojn. La politika situacio en la Balkana regiono en la 4-a jarcento a.K. rolis kiel avantaĝo por la keltoj. La Iliroj militis kontraŭ la Makedonoj malfortiginte sian okcidentan flankon. Dum Aleksandro la Granda regis Makedonujon la keltoj ne aŭdacis alproksimiĝi al Makedonujo. Tial la fruaj keltaj ekspedicioj koncentriĝis je iliraj triboj.
Sport Club Internacional
Sport Club Internacional ankaŭ konata sub la neoficiala nomo Inter estas futbalteamo de Brazilo, ĉampiono tutmonda de kluboj 2006, fondinta en 1909 en Porto Alegro, Suda Rio-Grando. Ĝiaj koloroj estas ruĝa kaj blanka.
Kelta invado de Balkanio
Fruaj ekspedicioj
Ekzistas malmulte da informoj pri kio okazis en la ilira malantaŭregiono, sed oni scias ke la unua balkana tribo, kiun defiis la keltoj estis la iliroj Autariatae, kiuj ĝuis hegemonion dum la 4-a jarcento a.K. en la plej granda parto de la centraj Balkanoj ĉirkaŭ la riveroj Morava kaj Serbia.
Sport Club Internacional
Historio
Fondita en 1909, ĝi gajnis la unuan titolon en 1913, la Urbo-Pokalon de Porto Alegro. Ĝian unuan pokalon de Suda Rio-Grando ĝi gajnis en 1927, ĝian unuan nacian en 1975.
Kelta invado de Balkanio
Fruaj ekspedicioj
En -335 la keltoj sendis reprezentantojn por pagi omaĝon al Aleksandro la Granda dum Makedonujo militis kontraŭ Trakoj ĉe sia norda landlimo. Iuj historiistoj sugestas, ke tia diplomata agado estis fakte taksado de la milita potenco de la makedonoj, ĉar la ĉefa celo de la keltoj estis la riĉaĵoj de Grekujo. Post la morto de Aleksandro la keltaj armeoj ekiris al la sudaj regionoj minacante Makedonujon kaj Grekujon. En -310 la kelta ĝeneralo Molistomos atakis profunden en la iliran teritorion submetante la dardanojn, la Paeoniojn kaj Tribalojn. La nova reĝo de Makedonujo, Kasandro, estis devigita protekti siajn malnovajn ilirajn malamikojn. En -298 la keltoj provis profunde invadan atakon kontraŭ Trakujo kaj Makedonujo, sed suferis malvenkon ĉe Haemus Mons fare de Kasandro. Tamen aliaj keltoj sub gvidado de la ĝeneralo Cambaules marŝis al Trakujo kaj konkeris vastajn areojn.
Sport Club Internacional
Ĉampiono Tutmonda
En 2006 ĝi fariĝis tutmonda ĉampiono de la kluboj de FIFA, venkinte kontraŭ la futbala klubo de Barcelona en la finalo.
Kelta invado de Balkanio
La granda ekspedicio de -279
En -281 okazis turnpunkto de la kelta milita premo suden en la Balkanojn kaj kontraŭ Grekujon. La kolapso de la sukcesinto de Luzimakus en Trakujo malfermis la vojon al enmigrado. La kialo de tio estis laŭ Pausanias pred-avido, laŭ Justinus rezulto de surpoplado, kaj laŭ Memnon malsatego. Laŭ Pausanias unua prova atako estis gvidata de Cambaules, kiu retiriĝis, kiam li vidis ke ili ne estis sufiĉe grandnombraj.
Sport Club Internacional
Stadio
Ĝia stadio estas la Stadio Rando-Rivero (Beira-Rio, en la portugala), nomo originanta de ĝia proksimeco al la Rivero Guaíba. Ĝi estas la plej aĝa stadio de Suda Rio-Grando, favorata al soifo de Mond-Pokalo de 2014.
Kelta invado de Balkanio
La granda ekspedicio de -279
En -280 granda armeo de ĉirkaŭ 85.000 militistoj, venis de Panonia kaj disigis al tri divizioj kaj marŝis suden en granda ekspedicio al Makedonujo kaj centra Grekujo. 20.000 el ili, estritaj de Cerethrius moviĝis kontraŭ la trakoj kaj la tribaloj. Alia divizio estrita de Brennus kaj Acichorius moviĝis kontraŭ la paionoj dum tria divizio estrita de Bolgios, celis makedonojn kaj ilirojn.
Bolgios forte batis la makedonojn, kies juna reĝo, Ptolemy Keraunos, estis kaptita kaj senkapigita. Tamen li estis devigita retreti antaŭ la makedona nobelo Sosthenes kunportante grandan predon. Sosthenes poste estis atakita kaj venkita de Brennus kaj ties trupoj, kiuj tiam estis liberaj detrui la tutan landon.
Hejmenirinte post tiuj ekspedicioj Brennus instigis kaj persvadis la keltojn al tria kuna ekspedicio kontraŭ la centra Grekujo estrita de si mem kaj de Acichorius. La raportita forto de la armeo de 152.000 piedsoldatoj kaj 24.400 kavaliroj estas nekredeble granda. La vera nombro de kavaliroj estas taksita duono: Pausanias priskribis la taktikon nomatan trimarcisia, kie ĉiun kavaliron sekvis du surĉevaligitaj servistoj, kiuj donus al li kroman ĉevalon kiam li perdus la sian aŭ anstataŭus lin en la batalo, se li estus vundita aŭ mortigita.
La batalo de Termopileno (-279)
Greka koalicio de Aetolioj, Beotoj, Atenanoj, Focidanoj kaj aliaj Grekoj, establiĝis norde de Korinto ĉe la mallarĝa pasejo Termopileno, ĉe la orienta marbordo de centra Grekujo. Dum la unua atako la trupoj de Brennus multe suferis. Tial li decidis sendi grandan armeon estritan de Acichorius kontraŭ Aetolio. Kiel esperis Brennus, la aetolaj trupoj forlasis Termopileon por defendi siajn hejmojn. Maljunuloj kaj virinoj partoprenis la batalon. Konsciinte ke la gaŭlaj glavoj estis danĝeroj nur deproksime, la aetolioj adoptis apartan taktikon (en:Skirmisher). Laŭ Pausanias, revenis nur duono de tiuj, kiuj ekiris batali el Aetolujo.
La atako de Delfo
Brennus marŝis al Delfo kie li estis venkita kaj devis retreti, kaj fine mortis pro vundiĝo en la batalo. Lia armeo retretis al la rivero Spercheios.
La damnita oro de Delfo
Kvankam ekzistis la grekaj raportoj pri la malvenko de la gaŭloj la romia literatura tradicio preferis tute malsaman version. Strabono raportis historion rakontitan tiutempe pri duonlegenda trezoro - la aurum Tolosanum (oro de Tolosa), 15.000 talentoj de oro kaj arĝento - kiun oni supozis la celitan orpredon en la atako de Delfo, retransportita al Tolosa (la nuntempa Tuluzo en Francujo) de la Tektosagoj, kiuj laŭdire estis parto de la invadinta armeo.
Pli ol jarcento kaj duono post la atako la romianoj estris la provincon Gallia Narbonensis. En -105, dum marŝo al Arausio Orange, la prokonsulo de la cisalpa Gaŭlujo, Quintus Servilius Caepio, prirabis la sanktejon de la urbo de Tuluzo, kies loĝantoj kuniĝis kun la Cimbroj, trovante pli ol 50.000 15 funtojn pezajn or-ingotojn kaj 10.000 15 funtojn pezajn arĝent-ingotojn. La riĉaĵoj de Tuluzo estis retransportitaj al Romo, sed nur la arĝento alvenis: la oro estis ŝtelita de bandaĉo, kiu kredis, ke Caepio mem dungis ĝin. La oro de Tuluzo neniam estis retrovita, sed oni rakontis ke ĝi alvenis ĝis la lasta heredinto de la Servilii Caepiones, Marcus Junius Brutus.
En -105, Caepio rifuzis kunlabori kun sia supera oficiro, Gnaeus Mallius Maximus, ĉar li konsideris lin novus homo, decidante memstare ekbatali kontraŭ la Cimbroj, ĉe la Rhone. Tie la romia armeo suferis grandegan malvenkon kaj tutan detruon en la tiel nomata Batalo de Arausio (la nuntempa Orange).
Reveninte al Romo Caepio estis akuzita pro "perdo de sia armeo" kaj defraŭdo. Li ricevis la plej gravan punon, li perdis la romian civitanecon, ne rajtis ricevi fajron kaj akvon ene de okcent mejloj de Romo, devis pagi monpunon de 15.000 or-talentoj (tio estas ĉirkaŭ 8125.000 funtoj da oro) kaj ne rajtis vidi aŭ paroli al siaj amikoj aŭ familianoj antaŭ la foriro al ekzilo.
Dum la resto de sia vivo li loĝis en Smyrna in Malgrand-Azio.
Strabono distanciĝis de tiu raporto, argumentante ke la malvenkitaj gaŭloj tute ne estis en pozicio kunport tiom grandan amason de oro kaj arĝento, kaj ke Delfo jam estis prirabita de la Focidanj dum la tria sankta milito en la antaŭa jarcento. Tamen la mita prirabado de Delfo fare de Brennus estas prezentita kiel fakto fare de iuj modernaj historiistoj
Post la grekaj kampanjoj
Iuj kleruloj opiniis la grekajn kampanjojn katastrofo por la keltoj. Tamen daŭra okupado ne estis ilia celo, ili celis nur rabon de la riĉaĵoj de Grekujo - kion ili ja faris. Kaj kvankam ili estis forpelitaj el Grekujo, ilia potenco en sudorienta Eŭropo ne finiĝis.
Kelkaj supervivantoj de la grekaj kampanjoj gvidataj de Comontoris (unu el la ĝeneraloj de Brennus) setlis en Trakujo, fondante mallongvivan urboŝtaton nomitan Tylis. Alia grupo de gaŭloj, kiuj disigis de la armeo de Brennus en -281 estis transportita al Malgrand-Azio de Nikodemo la 1-a por helpi lin kontraŭ lian fraton kaj sekurigi la tronon de Bitinio. Ili fine setlis en la regiono kiu tial ricevis la nomon Galatia. Venkis ilin Antiochus la 1-a, post kio ili devis transloĝiĝi al la montara lando en la centro de Anatolio.
Keltaj grupoj estis daŭre la estraj politikaj unuoj en la nodaj Balkanoj de la 4-a ĝis la 5-a jarcento. La Boioj kontrolis la plej grandan parton de norda Panonio dum la 2-a jarcento a.K. kaj oni trovas mencion, ke ili okupis la teritorion de la nuna Slovakujo. De aliaj triboj loĝantaj en Panonio oni sciis ke ili apartenis al la boia federacio. Tio estis la Taurisci en la supera valo de la Sava, okcidente de Sisak kaj la Anarti, Osi kaj Cotini en la karpata baseno. En la malsupra valo de la Sava la Scordisci regis siajn najbarojn dum pli ol jarcento.
La lasta duono de la 1-a jarcento a.K. alportis multajns ŝanĝojn pri la potencrilatoj de barbaraj triboj en Panonio. La malvenko de la boia federacio ĉe Burebista forte influis la keltan kontrolon de la karpata baseno kaj ie keltiĝo inversiĝis. Tamen aliaj keltaj triboj aperas en fontoj. La Hercuniates kaj Latobici'' migris de la nordaj regionoj de Germanujo. Aperis novaj triboj kun latinaj nomoj (kiel ekzemple la Arabiates), kiuj verŝajne reprezentis novajn kreaĵojn el la malvenkinta boia imperio. Por pli malfortigi la keltan hegemonion en Panonio la romioj translokigis la panoniajn-ilirajn Azali al norda Panonio. La politika estreco, kiujn ĝuis la keltoj antaŭe, estis ombrita de pli novaj barbaraj federacioj, kiel tiuj de la Marcomanni kaj Iazyges. Ilia etna sendependeco iom post iom perdiĝis, dum ilin absorbis la ĉirkaŭaj popoloj Daciaj, Iliraj kaj ĝermanaj, kvankam keltaj nomoj supervivis ĝis la 3-a jarcento.
Káld
Ne konfuzu kun Kál!
Ptaho
Apis, la sankta bovo de Memphis, estis adorata kiel lia enkarniĝo. Li estas konsiderita kiel la edzo de Seĥmeto. Imhotep, la konstruiston de la ŝtupopiramido, oni rigardis kiel unu el la filoj de la dio Ptaho.
Káld
Káld estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Sárvár.
Situo
La komunumo situas laŭ la ĉefvojo inter Sopron kaj Balatono. Celldömölk kaj Sárvár troviĝas po 16, Vasvár 28, Zalaszentgrót 30 km.
Ptaho
Reprezentado
Kutime oni prezentas Ptahon kiel mumio en alĝustigita vestaĵo, kun senhara kaj senĉapa kapo. En siaj manoj li tenas bastonon, kiu estas kunmetaĵo el Ansa kruco kaj Vas-sceptro - simboloj de povo kaj forto. Ekde la meza regno li portas rigidan mentonbarbon.
Religia evoluo
Dum la malnova regno Ptaho kunfandiĝis kun la falkoforma Sokar, alia dio el Memphis, kaj estis nomata Ptaho-Sokar. La multe pli grava kunfandiĝo kun la dio de mortintoj Oziriso evoluis al la dio Ptaho-Sokar-Oziriso, kies bildo ofte troviĝas sur tombaldonaĵoj de privatuloj.
Káld
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1255 en formo "Cald". En la 1530-aj jaroj la turkoj detruis la vilaĝon, poste la rekonstruo okazis iomete for. En 1877 incendio okazis.
Famuloj
En Káld naskiĝis kuracisto Edit Oláh.
Neferhotep la 1-a
Reĝo Neferhotep la 1-a (regotempo -1696--1686) estis egiptia faraono de la 13-a dinastio de Egiptio.
Li regis 11 jarojn, lin posteulis lia frato Sobekhotep la 4-a, kiu estis la plej grava reganto de la 13-a dinastio.
Kelkaj esploristoj de la Biblio supozas, ke la la judoj forlasis Egiptujon dum lia regado. Oni trovis nek lian mumion, nek lian tombon. En 2005 francaj arkeologoj trovis novan statuon pri li ĉe Tebo, ĉe la obelisko de reĝino Hatŝepsut (-1504–-1484), parte dum ĝi.
Newark (Nov-Ĵerzejo)
Newark estas urbo en kantono Essex, en membroŝtato Nov-Ĵerzejo (kies ĝi estas la plej granda urbo), en Usono.
Historio
Puritanoj fondis la komunumon en 1666. Newark, kiel urbo estiĝis en 1693. Ekde 1836 ĝi estas sidejo de Nov-Ĵerzejo. Tiutempe komenciĝis ankaŭ la industria evoluo kaj prospero de la urbo. Komence la ĉirkaŭaĵo estis marĉo, kiun paŝo post paŝo oni faris seka tero. Krom la industriaĵoj en la urbo funkcias ankaŭ universitatoj.
Klimato
Newark havas humidan subtropikan klimaton. La proksimeco de la oceano havas moderigan efikon, tial la vintro estas pli varma (averaĝe 3-6 °C). Somere estas 27-32 °C, foje 38 °C. Ĉiumonate estas pluvo (70–110 mm), vintre neĝo.
Trafiko
Newark havas internaciajn flughavenon kaj havenon. La urbo estas atingebla ankaŭ laŭ aŭtovojoj kaj vagonare.
Chavannes-de-Bogis
Chavannes-de-Bogis estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1005 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Chavannes-de-Bogis situas sur la monteta dorso inter la valo de la rivero Versoix en nordo kaj la Lago Lemano en sudo en okcidento de Kantono Vaŭdo apud la landlimo kun Francio en distanco de proksimume 7 kilometroj sudokcidcente de la distriktĉefurbo Nyon kaj de proksimume 15 kilometroj norde de Ĝenevo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Chavannes-de-Bogis kaj la vilaĝeto Péguey.