cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lenin
Traktato de Brest-Litovsk: 1917–1918
Lenin proponis tri-monatan armisticon en sia Dekreto pri paco de Novembro 1917, kiu estis aprobita de la Dua Kongreso kaj prezentita al la registaroj de Germanio kaj Aŭstri-Hungario. La germanoj respondis pozitive, konsiderante tion oportuno fokusi al la Okcidenta Fronto evitante tujan malvenkon. En Novembro, armistica negocado ekis en Brest-Litovsk, en la sidejo de la germana alta stabanaro de la Orienta Fronto, kaj la rusa delegitaro estis estrita de Trockij kaj Adolf Joffe. Dume, oni interkonsentis batalĉeson ĝis Januaro. Dum la negocado, la germanoj insistis en reteno de siaj milittempaj konkeroj, kio inkludis Polandon, Litovion, kaj Kurlandon, dum la rusoj argumentis, ke tio estas perforto de la rajto de tiuj nacioj al mem-determinado. Kelkaj Bolŝevikoj estis esprimintaj esperojn pluigi la negocadon ĝis proletara revolucio eksplodu tra tuta Eŭropo. La 7an de Januaro 1918, Trockij revenis el Brest-Litovsk al Sankt-Peterburgo kun ultimato el la Centraj Potencoj: aŭ Rusio akceptu la teritoriajn postulojn de Germanio aŭ la milito pluiĝos.
En Januaro kaj poste en Februaro, Lenin urĝis la Bolŝevikojn akcepti la proponojn de Germanio. Li argumentis, ke la teritoriaj perdoj estas akcepteblaj de ili ĉar ili sekurigas la survivadon de la Bolŝevik-estrita registaro. La majoritato de Bolŝevikoj malakceptis lian sintenon, en la espero plilongigi la armisticon kaj konsiderante la sintenon de Germanio blufo. La 18an de Februaro, la Germana Armeo lanĉis la Operacon Faustschlag, antaŭenirante en Rusi-kontrolita teritorio kaj konkerante Dvinsk en unu tago. Tiam, Lenin finfine konvinkis malgrandan majoritaton de la Bolŝevika Centra Komitato akcepti la postulojn de la Centraj Potencoj. La 23an de Februaro, la Centraj Potencoj publikigis novan ultimaton: Rusio devas agnoski germanan kontrolon ne nur de Polando kaj de la Baltaj ŝtatoj, sed ankaŭ de Ukrainio, aŭ fronti tut-skalan invadon.
La 3an de Marto, la Traktato de Brest-Litovsk estis subskribita. Tio rezultis en amasaj teritoriaj perdoj por Rusio, nome de 26% el la loĝantaro de la iama Imperio, 37% el la agrikultura kultivebla areo, 28% el ties industrio, 26% el ties fervojoj, kaj tri-kvaronoj el kuŝejoj de sia karbo kaj fero kio estis transigitaj al germana kontrolo. Tiel, la Traktato estis tre malpopulara por la tuta politika gamo en Rusio, kaj kelkaj Bolŝevikoj kaj Maldekstraj Socialistaj-Revoluciuloj rezignis el Sovnarkom proteste. Post la Traktato, Sovnarkom fokusis al klopodo helpi la proletaran revolucion en Germanio, per amaso de kontraŭ-militaj kaj kontraŭ-registaraj publikaĵoj en la lando; la germana registaro reagis elpelante rusiajn diplomatojn. La Traktato tamen malsukcesis haltigi la malvenkon de la Centraj Potencoj; en Novembro 1918, la Germana Imperiestro Vilhelmo la 2-a abdikis kaj la nova administracio de la lando subskribis la Armisticon de 11a de Novembro kun la Aliancanoj. Kiel rezulto, Sovnarkom proklamis la Traktaton de Brest-Litovsk nuligita.
Politikaj decidoj: 1918-1922
Laŭlonge de venontaj monatoj kaj jaroj, Lenin eniris en gravaj politikaj decidoj. En 1918 la registaro klopodis malpliigi malsategon instigante la konfiskon de greno kaŝita de kulakoj (riĉaj terposedantoj), kio rezultis en atakoj ankaŭ al neriĉaj kamparanoj, ribeloj kaj ĝeneraligitaj tumultoj. En Decembro 1918 Lenin abolis la dekomencajn decidojn.
Paralele en Septembro 1918, Sovnarkom aprobis dekreton kiu malfermis la epokon de Ruĝa Teroro, sistemo de subpremado organizita de la Ĉeka. La dekomenca celo estis eviti ribelojn fare de sektoroj de la burĝaro kaj de la iama carisma reĝimo, sed finfine oni aplikis tiun subprememon ankaŭ al aliaj sektoroj neburĝaj kaj konsiderataj malamikoj de la nova reĝimo. Pri la miloj de mortoj tiukadre la diversaj fakuloj indikas ciferojn en gamo tro larĝa, nome el 10 000 ĝis 140 000. Lenin publike ne instigis tiun aferon, sed praktike kontrolis ĝin. Kiam en 1919 oni instalis koncentrejojn, li mem kontrolis listojn de arestitoj.
Kvankam oni antaŭatendis perfortan opozicion fare de la carisma reĝimo, Lenin ne kalkulis la forton de tiu kontraŭstaro, ĉar fakte poste sumiĝis caristoj, kamparanoj, religiuloj, militistoj, militprizonuloj de la Ĉeĥoslovakaj legioj, kelkaj etnaj minoritatoj, maldekstruloj kontraŭ-bolŝevikaj, kaj aliaj sektoroj kiuj komponis la konsiston de la nomita Blanka movado. Krome diversaj kapitalismaj landoj apogis la agadon de la Blanka Armeo kaj eĉ invadis la landon. Tiel la Rusia Enlanda milito daŭris tro multe kaj okazigis multajn mortojn. Aparte la Ruĝa Armeo subpremis la agadon de la Socialista Revolucia Partio, la liberecanaj Maĥnovŝĉino en Ukrainio, kaj Kronŝtadta ribelo ktp. Lenin taskigis Trockij-on por la establado de la Ruĝa Armeo, kaj kun lia subteno, Trockij organizis Revolucian Milit-Konsilion en Septembro 1918, kaj restis ties prezidanto ĝis 1925. Rekonante ilian valoran militan sperton, Lenin akceptis, ke oficiroj el la malnova carisma armeo servu en la Ruĝa Armeo, kvankam Trockij establis militajn konsilion por kontroli ilian agadon. Komence de 1920 la Ruĝa Armeo venkis, sed Rusio estis perdinta teritoriojn. Kiam oni volis okupi la teritoriojn lasitajn de la venkita Germanio, eksplodis la Pola-Soveta Milito.
Post la Armistico kun Germanio, Lenin kredis, ke la eŭropa revolucio estos tuja. Tiukadre, Sovnarkom apogis la establadon de la Hungara Sovetrespubliko de Béla Kun en Marto 1919, kaj de la Bavara Soveta Respubliko kaj de variaj revoluciaj socialistaj ribeloj en aliaj partoj de Germanio, inklude tiun de la Spartakisma Insurekcio. Leninaj instigoj rezultis en kreado de novaj komunist-estrataj ŝtatoj en Estonio, Latvio, Litovio, Belarusio, kaj Ukrainio, ĉiuj oficiale sendependaj disde Rusio, kaj eĉ oriente estis kreata la Mongola Popola Respubliko. Kelkaj Bolŝevikoj deziris absorbi ilin en Rusion; sed Lenin insistis, ke la naciaj sentoj estu respektataj, sed trankviligis la kamaradojn, ke la komunistaj partioj de tiuj landoj estos sub la "de facto" aŭtoritato de Sovnarkom.
La Unua Kongreso de la Komunista Internacio malfermiĝis en Moskvo en Marto 1919. Majoritatoj de delegitoj venis el la eksaj landoj de Rusia Imperio, kaj kelkaj el okcidenta Eŭropo, sed sen mandato de gravaj socialistaj partioj. Lenin certigis sian kontrolon sur la Kongreso prezidita de Zinoviev. La Dua Kongreso de la Komunista Internacio malfermiĝis en Petrogrado en Julio 1920, kaj tiu estis la lasta fojo en kiu Lenin vizitis alian urbon ekster Moskvo. Fakte la Kongreso devis esti fermita en Moskvo, pro la milito kontraŭ Pollando.
La Rusia malsatego de 1921 kaj 1922 estis la plej terura post tiu de 1891–92, kio rezultis en ĉirkaŭ kvin milionoj da mortoj. Konfiskoj ekzemple de ekleziaj havaĵoj rezultis en ribeloj. Ankaŭ la liberecana Kronŝtadta ribelo estis subpremata de Trockij okazigante milojn da mortoj kaj arestoj.
En Februaro 1921, Lenin enkondukis la aplikadon de Nova Ekonomia Politiko, kiu permesis iom da privata libereco en malgranda ekonomio, kaj estis malakceptita de kelkaj Bolŝevikoj, sed kontribuis al mildigo de ribeloj. Tiukadre Lenin promociis la malfermon de komerco kun eksterlando.
Malsano
Post la unua grava apopleksio de Lenin - en majo de 1922 -, lin disigis de la ekstera mondo la Politburoo, por helpi lian resaniĝon. Li rifuzis do ĉesigi la laboron kaj plu aktivis en politikaj aferoj. Li ripozis iom kaj denove partoprenis en diskutoj, ekz. pri la konstituciaj problemoj kaj pri la eksterkomerca monopolo, sukcese efektivigis sian volon - kontraŭ Stalin - en problemo de Unio de Socialistaj Sovetrespublikoj (Stalin volis, ke la aliaj respublikoj aliĝu simple al la Rusia Socialista Federacia Respubliko). En novembro kaj decembro de 1922, Lenin havis sep apopleksiojn. Post apopleksio en marto de 1923, lia sanstato tiel malboniĝis, ke li apenaŭ povis komprenigi sin.
Li mortis apud Moskvo en malgranda loĝloko Gorki, kie li estis por kuracado en 1924. Post lia morto potencon en la Sovetunio prenis Josif Stalin. Laŭ decido de la bolŝevika partio la kadavro de Lenin estis balzamita kaj ekspoziciita en maŭzoleo de Lenin sur la Ruĝa Placo en Moskvo.
Postmorta persona kulto
Lenin estis objekto de kulto al personeco dum vivo kaj poste. La nomo de Petrogrado estis ŝanĝata je Leningrad ("Leninurbo"). Ankaŭ en Armenio, oni nomis urbon Leninakan. Personnomoj kiel Ninel aŭ Vladlen estis kreitaj de fervoraj gepatroj por iliaj gefiloj. Du ekzemploj ekster Sovetio estas la perua eks-policestro Vladimiro Ilich Lenin Montesinos kaj la venezuela teroristo Ílich Ramírez.
Memorkomplekso de Lenin, aŭ Lenin-memorialo (ruse: Ленинский мемориал) estas aro de konstruaĵoj en Uljanovsko, Rusio, kreita omaĝe al 100-jara datreveno de la naskiĝo de V. I. Lenin.
Politika ideologio
Kvankam Marx diris, ke komunista revolucio estus farita de la proletaro, Lenino kredis, ke grupo de profesiaj revoluciistoj necesus. Li kreis tian grupon kaj sukcesis. La grupo kaj ĝia registaro, diris Lenin, iom post iom forvelkus, anstataŭigote de socio sen klasoj, sen proprieto je produktadrimedoj, sen registaro. Dume lia komunista registaro regis por la proletaro, forpreninte la bienojn, bankojn, fabrikojn ktp for de la riĉularo, metinte ilin en la manojn de la ŝtato. Ĝi persekutis per Ĉeka ĉiujn "malamikojn de la revolucio", formante kion li nomis proletara diktaturo. Lenin vidis la imperiismon de Britio kaj Francio kiel la finan etapon de kapitalismo kaduka. Liaj komunismaj ideoj disvastiĝis tutmonde lau la fama devizo: "Proletoj el ĉiuj landoj, unuiĝu", ankaŭ en Ĉinio, kie Mao Zedong ŝanĝis kaj aplikis ilin al sia lando, krome en multaj aliaj komunistaj landoj: Kubo, Vjetnamo, Nord-Koreio k.a.
Marksismo kaj Leninismo
Lenin estis fervora marksisto, kaj kredis, ke lia interpretado de Marksismo, por la unua fojo terminigita kiel "Leninismo" fare de Martov en 1904, estis la nura aŭtenta kaj ortodoksa. Laŭ lia marksisma perspektivo, la homaro eventuale atingos pure komunismon, iĝante senŝtata, senklasa, egaleca socio de laboristoj kiuj estu liberaj el ekspluatado kaj alieneco, kontrolante sian propran destinon, kaj sekvante la regulon "Ĉiu laŭ siaj kapabloj, al ĉiu laŭ liaj bezonoj." Laŭ Volkogonov, Lenin "profunde kaj sincere" kredis, ke la vojo kiun li estis preparanta eventuale kondukos Rusion al la establado de tiu komunista socio.
La marksismaj kredoj de Lenin kondukis lin al la vidpunkto ke la socio ne transformos sin rekte el sia nuntempa stato al komunismo, sed dekomence devos eniri en periodo de socialismo, kaj tiel lia ĉefa intenco estis cerbumi kiel konverti Rusion en socialisma socio. Por fari tion, li kredis, ke la "diktaturo de la proletaro" estis necesa por subpremi la burĝaron kaj disvolvigi socialisman ekonomion. Li difinis socialismon kiel "ordo de civilizitaj kunlaborantoj en kiu la produktorimedoj estus socie posedataj", kaj kredis, ke tiu ekonomia sistemo devis estis ekspansiita ĝis ĝi povu krei "socion de abundo". Por atingi tion, li metis la tutan rusian ekonomio sub ŝtatan kontrolon nome sub sia centra regado, kun "ĉiuj civitanoj" estante "dungitoj de la ŝtato" en siaj propraj vortoj. La lenina interpretado de socialismo estis centrigita, planita, kaj ŝtatisma, kun kaj produktado kaj distribuado strikte kontrolita. Li kredis, ke ĉiuj laboristoj tra la tuta lando volonte kuniĝu por ebligi la ŝtatigan ekonomian kaj politikan centrigon. Tiuvoje, liaj alvokoj al "laborista kontrolo" de la produktorimedoj referencis ne al la rekta kontrolo de la entreprenoj fare de ties propraj laboristoj, sed al la funkciigo de ĉiuj entreprenoj sub la kontrolo de "laborista ŝtato." Tio rezultis en tio kiun kelkaj perceptas kiel du konfliktaj aferoj ene de la Lenina pensaro: nome popola kontrolo fare de laboristoj, kaj centrigita, hierarkia, perforte deviga ŝtata aparato.
En siaj teoriaj verkoj, kaj partikulare en Imperiismo, Lenin studis tion kion li konsideris disvolvigoj en kapitalismo ekde la morto de Markso; en sia pensaro, kapitalismo estis atinginta novan stadion de ŝtatmonopola kapitalismo. Li kredis, ke kvankam la ekonomio de Rusio estis dominita de la kamparanaro, la estado de monopola kapitalismo en Rusio signifis, ke la lando estis sufiĉe materiale disvolvigita por moviĝi al socialismo. Leninismo adoptis pli absolutisman kaj doktrineman perspektivon ol aliaj variantoj de marksismo, kaj distingis sin mem pere de la emocia intenseco de siaj liberemaj rigardoj. Ĝi elstaris ankaŭ pere de emfazo de la rolo de avangardo kiu povu konduki la proletararon al la revolucio, kaj de la plialtigo de la rolo de violento kiel revolucia instrumento.
Demokratio kaj la nacia problemo
Lenin kredis, ke la reprezenta demokratio de kapitalistaj landoj donis iluzion de demokratio dum retenas la hegemonion de la "diktatoreco de la burĝaro"; priskribante la sistemon de reprezenta demokratio de Usono, li referencis al la "spektaklaj kaj sensignifaj dueloj inter du burĝaj partioj", ambaŭ el kiuj estas estritaj de "ruzaj multmilionuloj" kiuj ekspluatas la usonan proletaron. Li kontraŭis liberalismon, montrante ĝeneralan antipation al libereco kiel valoro, kaj kredis, ke la liberecoj de liberalismo estas fraŭdaj ĉar ĝi ne liberigas laboristojn el la kapitalisma ekspluatado.
Lenin deklaris, ke la "Soveta regado estas multajn milionojn de fojoj pli demokrata ol plej demokrat-burĝa respubliko", kiu fakte estas simple "demokratio por riĉuloj." Li rigardis sian "diktatorecon de la proletaro" kiel demokrata ĉar, li postulis, ĝi konsistis en la elekto de reprezentantoj de sovetoj, nome laboristoj kiuj elektas siajn proprajn funckiulojn, kaj en regula rotacio kaj engaĝiĝo de ĉiuj laboristoj en la administracio de la ŝtato. La lenina kredo pri kiel aspektu proletara ŝtato tamen devojiĝis el tio adoptita de la marksista ĉeftendenco; eŭropaj marksistoj kiel Kautsky defendis demokratie elektitajn parlamentajn registarojn en kiu la proletararo havu majoritaton, dum Lenino alvokis al forta, centrigita ŝtata aparato kiu ekskludu ajnan partoprenon el la burĝaro.
Lenin estis internaciisto kaj forta subtenanto de la monda revolucio, konsiderante landlimojn kiel eksmoda koncepto kaj naciismon distra devojigo por la klasbatalo. Li kredis, ke en socialisma socio, la landoj de la mondo neeviteble kuniĝos kaj tio rezultos en unusola monda registaro. Li kredis, ke tiu socialisma ŝtate bezonos esti centrigita, unueca, kaj konsideris federismon kiel burĝa koncepto. En siaj verkoj, Lenin eksponis kontraŭimperiismajn ideojn kaj asertis, ke ĉiuj landoj meritis "la rajton de mem-determinado." Li subtenis la militojn de nacia liberigo, akceptante, ke tiaj konfliktoj povus esti necesaj por ke minoritata grupo elrompu el socialisma ŝtato, ĉar socialismaj ŝtatoj ne estas "sanktaj aŭ sekuritaj kontraŭ eraroj aŭ malfortecoj."
Antaŭ enpoviĝi en 1917, li estis interesata en la afero ke etnaj kaj naciaj minoritatoj povus fari la sovetan ŝtaton neregebla pro iliaj alvokoj por sendependeco; laŭ la historiisto Simon Sebag Montefiore, Lenin tiel kuraĝigis Stalin disvolvigi "teorion kiu proponu la idealon de aŭtonomeco kaj la rajton al separiĝo sen necese havi garantion por tio." Enpoviĝinta, Lenin alvokis por la dismuntado de la ligoj kiuj estis devigintaj minoritatajn etnajn grupojn resti en la Rusia Imperio kaj eksponis iliajn rajtojn separiĝi sed ankaŭ esperis, ke ili reunuiĝu tuje en la spirito de proletara internaciismo. Li estis preta uzi militan forton por sekurigi tiun unuemon, rezulte en armitaj atakoj al sendependaj ŝtatoj kiuj formiĝis aŭ klopodis formiĝi en Ukrainio, Kartvelio, Pollando, Finnlando, kaj la Baltaj ŝtatoj. Nur kiam la konfliktoj kun Finnlando, la Baltaj ŝtatoj, kaj Pollando montriĝis nesukcesaj la registaro de Lenin oficiale agnoskis iliajn sendependecojn.
Heredo
La biografisto Volkogonov asertis, ke "malfacile povas esti alia homo en la historio kiu sukcesis tiom profunde ŝanĝi socion je tiom alta skalo." La lenina administracio metis la kadron por la regosistemo kiu regadis en Rusio dum sep jardekoj kaj havigis la modelon por postaj komunist-regataj ŝtatoj kiuj atingis kovri unu trionon de la loĝata mondo meze de la 20-a jarcento. Kiel rezulto, la influo de Lenin estis tutonda. Polemikiga figuro, Lenin restas kaj insultata kaj adorata, figuro kiu estis kaj idoligita kaj demonigita. Eĉ ankoraŭ dum sia vivodaŭro, Lenin "estis amata kaj malamata, admirata kaj malaprezata" fare de diversaj sektoroj de la rusa popolo. Tio etendiĝis al akademiaj studoj pri Lenin kaj la Leninismo, kiuj estis ofte polusigitaj depende de la politikaj devenlinioj.
En la okcidenta mondo, biografoj ekverkis pri Lenin tuj post lia morto; kelkaj kiel Christopher Hill estis simpatiaj al li, kaj aliaj kiel Richard Pipes kaj Robert Gellately esprimiĝis malamike. Kelkaj postaj biografoj kiel Read kaj Lars Lih klopodis eviti fari ĉu malamikajn ĉu pozitivajn komentojn pri li, tiel evitante politikigitajn stereotipojn. Inter simpatiantoj, li estis portretita kiel farinta aŭtentajn alĝustigojn de la marksisma teorio kiuj ebligis kongruon kun la partikularaj soci-ekonomiaj kondiĉoj. La soveta vidpunkto karakterizis lin kiel homo kiu agnoskis la historiajn neeviteblaĵojn por helpi la okazigon de la neeviteblaĵoj. Inverse, la majoritato de okcidentaj historiistoj perceptis lin kiel persono kiu manipulis la okazaĵojn por atingo kaj poste reteni politikan povon, krome konsiderante liajn ideojn kiel klopodoj por ideologie justigi siajn praktikajn politikojn. Pli ĵuse, reviziistoj kaj en Rusio kaj en Okcidento fokusigis la efikon kiun la antaŭ-ekzistantaj ideoj kaj la popularaj premoj okazigis sur Lenin kaj sur liaj politikoj.
Variaj historiistoj kaj biografoj karakterizis la administracion de Lenin kiel totalisma, kaj kiel policeca ŝtato, kaj multaj priskribis ĝin kiel unu-partia diktatoreco. Kelkaj tiaj fakuloj priskribis Lenin kiel diktatoro; Ryan asertis, ke li estas "ne diktatoro en la senco ke ĉiuj liaj rekomendoj estis akceptitaj kaj plemumitaj", kaj multaj el liaj kolegoj malkonsentis kun li pri diversaj aferoj. Fischer notis, ke dum "Lenin estis diktatoro, [li estis] ne la tipo de diktatoro kiu Stalin poste iĝis." Volkogonov kredis, ke dum Lenin establis "diktaturon de la Partio", estos nur sub Stalin kiam Sovetunio iĝis la "diktaturo de unu homo."
Inverse, variaj marksistaj fakuloj, inter kiuj okcidentaj historiistoj Hill kaj John Rees, argumentis kontraŭ la vidon ke la regado de Lenin estis diktaturo, rigardante ĝin anstataŭe kiel neperfekta vojo konservi elementojn de demokratio sen kelkaj el la procezoj troveblaj en la liberaldemokrataj ŝtatoj. Ryan kontraŭas ke la maldekstra historiisto Paul Le Blanc "faras tre validan punkton ke la personaj kvalitoj kiuj kondukis Lenin al brutalaj politikoj ne estis necese pli fortaj ol ĉe kelkaj el la gravaj okcidentaj estroj de la dudeka jarcento." Ryan subtenas ankaŭ, ke por Lenin revolucia violento estas nur rimedo por celo, nome la establado de socialisma, eventuale komunista mondo — nome mondo sen violento. Historiisto J. Arch Getty asertis, "Lenin meritas multan laŭdon pro la nocio ke malriĉuloj povas heredi la teron, ke povas esti politika movado bazita sur sociala justico kaj egaleco." Kelkaj maldekstraj intelektuloj, inter ili Slavoj Žižek, Alain Badiou, Lars T. Lih, kaj Fredric Jameson, defendas la revivigon de la nekompromisa revolucia spirito de Lenin por fronti tiutempajn tutmondajn problemojn.
Ene de Sovetunio
En Sovetunio, kulto de personeco dediĉita al Lenin ekdisvolviĝis dum lia vivodaŭro, sed estis establita nur post lia morto. Laŭ historiisto Nina Tumarkin, ĝi reprezentis "la plej prilaboritan kulton de revolucia estro" en la mondo ekde tiu de George Washington en Usono, kaj estis ripete priskribita kiel "preskaŭ-religia" nature. Bustoj aŭ statuoj de Lenin estis starigitaj en preskaŭ ĉiu vilaĝo, kaj lia vizaĝo ornamis poŝtmarkojn, vazaron, afiŝojn, kaj frontpaĝojn de sovetaj gazetoj Pravda kaj Izvestia. La lokoj kie li estis loĝanta aŭ restanta estis konvertita en muzeoj dediĉitaj al li. Bibliotekoj, stratoj, farmoj, muzeoj, urboj kaj tutaj regionoj estis nomitaj laŭ li, kaj la urbo Petrogrado estis renomita "Leningrado" en 1924, kaj lia naskoloko Simbirsk iĝis Uljanovsk. La Ordeno de Lenino estis establita kiel unu el la plej altaj dekoracioj de la lando. Ĉio tio estis kontraŭa al la propraj deziroj de Lenin, kaj estis publike kritikita de lia vidvino.
Variaj biografoj asertis ke la verkoj de Lenin estis traktitaj en maniero simila al la Sanktaj libroj ene de Sovetunio, dum Pipes aldonis, ke "lia propra opinio estis citita por justigi unu politikon aŭ alian kaj traktita kiel evangelio." Stalin sistemigis Leninismon tra serio de prelegoj en la Universitato Sverdlov, kiu estis poste publikigita kiel Demandoj pri Leninismo. Stalin kompilis multon de la verkoj de la mortinta estro kaj stokis ilin en sekreta arkivo en la Instituto Marx–Engels–Lenin. Ankaŭ materialo, kiel la kolekto de libroj de Lenin en Krakovo, estis kolektita el eksterlando por stokado en la instituto, ofte je granda elspezo. Dum la soveta epoko, tiuj verkoj estis strikte kontrolita kaj tre malmultaj havis aliron. Ĉiuj verkoj de Lenin kiuj montriĝis utilaj al Stalin estis publikigitaj, sed aliaj restis kaŝitaj, kaj informoj pri la ne-rusa praularo de Lenin kaj pri lia nobela statuso estis nuligitaj. Partikulare, lia juda praularo estis kaŝita ĝis la 1980-aj jaroj, eble pro soveta antisemitismo, kaj tiel por ne subfosi la rusigajn klopodojn de Stalin, kaj eble por ne havigi tialojn por kontraŭ-soveta sentimento inter internaciaj antisemitoj. Post la malkovro de la juda praularo de Lenin, tiu aspekto estis ripete emfazita de la rusa ekstremdekstro, kiu plendis, ke lia heredita juda genetiko klarigis lian deziron elradikigi la tradician rusan socion. Sub la reĝimo de Stalin, Lenin estis aktive portretita kiel proksima amiko de Stalin kiu estis subteninta la elekton de Stalin kiel la venonta soveta estro. Dum la soveta epoko, kvin apartaj eldonoj de la publikigitaj verkoj de Lenin estis publikigitaj en rusa, el kiuj la unua komence en 1920 kaj la lasta el 1958 ĝis 1965; la kvina eldono estis priskribita kiel "kompleta", sed reale ĝi havis multon forigitan pro politika cenzuro.
Post la morto de Stalin, Nikita Ĥruŝĉev iĝis estro de Sovetunio kaj komencis procezon de Senstalinigo, citante verkojn de Lenin, inklude tiujn pri Stalin, por legitimi tiun procezon. Kiam Miĥail Gorbaĉov enpoviĝis en 1985 kaj enkondukis la politikojn de glasnost kaj perestrojko, ankaŭ li citis tiujn agadojn kiel reveno al la principoj de Lenin. Fine de 1991, meze de la dissolvo de Sovetunio, la rusa prezidento Boris Jelcin ordonis, ke la arkivo de Lenin estu forigita el la kontrolo de la Komunista Partio kaj metita sub kontrolo de ŝtata organismo, nome la Rusa Centro por la Konservado kaj Studado de Dokumentoj de Ĵusa Historio, kaj tiam oni malkovris, ke ĉirkaŭ 6 000 el la verkoj de Lenin ne estis publikigitaj. Tiuj estis deklasitaj kaj disponebligitaj por la studado fare de fakuloj. Jelcin ne dismuntis la Leninaj maŭzoleon, rekonante, ke Lenin estis tro populara kaj bone respektata inter la rusa popolo por ke tiu decido estu realigebla.
En Rusio, tamen, en 2012, propono el deputito apartenanta al la Liberal-demokratia Partio de Rusio, kun la subteno de kelkaj membroj de la reganta partio Unueca Rusio, proponis la forigon de ĉiuj Leninaj monumentoj. La propono estis forte opoziciata de la Komunista Partio de Rusia Federacio. En 2012, la lasta statuo de Lenin ankoraŭ staranta en la Mongolia ĉefurbo, Ulaanbaataro, estis forigita, kaj la urbestro Bat-Uul Erdene nomis lin "murdisto." En Ukrainio, dum kaj post la protestoj de Eŭromajdano de 2013–14, miloj da statuoj de Lenino estis damaĝitaj aŭ detruitaj fare de protestantoj kiuj vidis ilin kiel simbolo de Rusia imperiismo, kaj en Aprilo 2015 la Ukrainia registaro ordonis, ke ĉiuj aliaj estu dismuntitaj por plenumi la senkomunistigajn leĝojn.
En la internacia komunisma movado
Laŭ biografo pri Lenin nome David Shub, verkanta en 1965, estis la ideoj kaj la ekzemplo de Lenin kio "konstituas la bazon de la nuntempa komunista movado." Socialismaj ŝtatoj kiuj sekvas la ideojn de Lenin aperis en variaj partoj de la mondo dum la 20-a jarcento. Verkante en 1972, la historiisto Marcel Liebman asertis, ke "estas malfacile trovi insurekcian movadon nuntempe, el Latinameriko al Angolo, kiu ne postulas la heredon de Leninismo."
Post la morto de Lenin, la administracio de Stalin establis ideologion konatan kiel Marksismo–leninismo, nome movado kiu estis interpretita diference fare de variaj konfliktaj frakcioj en la komunista movado. Post esti devigita iri en ekzilon fare de la registaro de Stalin, Trockij argumentis, ke Stalinismo estas devojigo de Leninismo, kiu estis dominata de burokratismo kaj de la propra persona diktatoreco de Stalin. Marksismo–leninismo estis adaptita al multaj el la plej elstaraj revoluciaj movadoj de la 20-a jarcento, formante parton en variaĵoj kiel Stalinismo, Maoismo, Ĉuĉeo (Norda Koreio), Pensaro Ho Ĉi Minh (Vjetnamio), kaj Kastroismo (Kubo). Inverse, multaj postaj okcidentaj komunistoj, kiel Manuel Azcárate kaj Jean Ellenstein, kiuj engaĝiĝis en movado nomita Eŭrokomunismo, esprimis la konsideron ke Lenin kaj liaj ideoj estis malgravaj por siaj propraj celoj, kaj tiel proponis marksismon sed ne marksismo–leninismon.
Buruŝa lingvo
La buruŝa lingvo (aŭ buruŝaski) estas senparenca lingvo parolata de proksimume 40 000 homoj en du grupoj en la Hunza kaj Yasin-a valoj en norda Pakistano, maldekstrflanke de la rivero Hunza, regiono, kiu ankaŭ tutmonde famas pro ties abundo je centjaruloj.
Kvankam ĝi entenas multajn alprenitajn vortojn el la ĉirkaŭantaj lingvoj (la urdua, la ĥavara kaj la ŝina), restas sufiĉe da originala vortaro, ke ĝi apartiĝas disde tiuj najbaroj. Klopodoj estis faritaj cele pruvi parencecoj inter la buruŝa kaj la sumera lingvo, la Eŭska lingvo, kaj la kaŭkazia lingvaro kaj la dravida lingvaro, sed tiuj restas ne akceptitaj de lingvistoj. Estas kvar dialektoj de buruŝa: la hunza, la gojal-a, la nagar-a, kaj la jasin-a.
Laŭ kelkaj lingvistoj tiu lingvo nun havas (se ne konsideri la alprenadon de vortoj el najbaraj lingvoj) eble 10 000 jarojn da izolita evoluo malantaŭ si.
Konjekteble, ĝi estas lasta resto de lingvaro, kiu estis disvastigita en la nordhindia regiono antaŭ alveno de la pli novaj historiaj popoloj.
Rimarkindas, ke pluraj trajtoj en ĝia gramatiko pensigas pri tiuj de la hindaj lingvoj (simila fonetiko, kazo "oblika" signita per finaĵo e, multeco de "konsistigitaj verboj" (angle "compound verbs") formitaj per verbo "fari" kaj nomon, modo de verbo indikante sinsekvon de du agoj (x-on farinta, li y-is), neesto de verbo "havi", anstataŭita de esprimoj kiel "de mi x estas" de ŝi y estas", ktp. Tial konjekteblas, ke tiuj trajtoj transinfluis la postajn hindeŭropajn lingvojn tieaj kaj, ke tiel donatis ili sian apartecojn.
Fonetiko
<SMALL>* "Likvaj" t.e. Glitaj kaj Flankaj.</SMALL>
Ekstera ligilo
Gramatiko de la lingvo (angle) (PDF)
Violeta Luna
Violeta LUNA (Guayaquil, 1943) estas ekvadora poetino, rakontantino, kritikisto literatura kaj profesorino.
Verkaro
Poezio:
Novelo:
Foiro de Aprilo
La Foiro de Aprilo de Sevilo (Feria de abril de Sevilla) estas festo, kiun oni celebras en ĉi tiu hispana (andaluza) urbo dum la monato Aprilo.
Violeta Luna
Verkaro
Antologio:
17844 Judson
17844 Judson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Ivan Judson, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Pleasant Grove High School en Pleasant Grove (Utaho, Usono).
Foiro de Aprilo
Ĉi tiu festo komenciĝis antaŭ multaj jaroj kiel okazaĵo por vendi kaj aĉeti ĉevalojn, estis do strata kaj publika vendejo por komerci kun ĉevaloj, sed iom post iom ĝi kreskis kaj ege ŝanĝiĝis ĝis grava festo por amike ĝui forgesante dum kelkaj tagoj la problemojn.
Nun la Foiro de Aprilo daŭras unu semajnon, en kiu oni kantas popolajn tipajn kantojn kiuj nomiĝas Sevillanas kaj oni dancas ilin pare (viro kaj virino).
La foiro okazas en speciala loko, kiu ĉiujare estas pretigata nur por tiu evento. Oni ornamas la stratojn ege lumigitajn kaj multkolorajn per pendantaj lampetoj (farolillos).
Laŭlonge de la stratoj oni starigas tipajn budetojn (casetas), kie oni povas manĝi, trinki, danci kaj kanti, kaj ankaŭ iomete ripozi. Ĉiu budeto estas propraĵo de iu familio aŭ de aro da amikoj, kiuj kuniĝas por subteni ĝin labore kaj mone, sed estas kutimo inviti eniri malavare ĉiujn vizitantojn.
La foiro konsistas el du partoj tre malsimilaj:
Distrikto Bad Doberan
La distrikto Bad Doberan ekzistis ĝis la 4-a de septembro 2011: Ĝi estis parto de la germana federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio kaj la teritorio iĝis parto de la nova distrikto Rostock. La norda limo de la historia distrikto estis la marbardo al Balta maro. Oriente troviĝis Norda Antaŭpomerio, sude distrikto Güstrow kaj okcidente Nordokcidenta Meklenburgo. En la nordoriento de la distrikto troviĝis Rostock, granda urbo ne apartenanta al ĝi.
Administra subdivido
Komunumaroj:
Pjongjanga Sporta Teamo
Pjongjanga Sporta Teamo (koree:평양시체육단) estas futbalteamo fondita en Aprilo, 1956 en Pjongjango, Nord-Koreio.
Valentin Bílík
Valentin BÍLÍK (naskiĝis la 10-an de februaro 1879 en Lužice, mortis la 22-an de junio 1906 en Ladná) estis ĉeĥa pioniro de Esperanto, kiu kune kun Theodor Čejka kaj Jan Holub iniciatis la ĉeĥan Esperanto-movadon per eldono de lernolibro de Esperanto.
Naskiĝo
Li kaj liaj kolegoj Čejka kaj Holub, kiuj ambaŭ naskiĝis en 1878, estis en la momento de publikiĝo de la lernolibro ĉiuj junaj freŝaj instruistoj.
Laboro
Kiam en 1900 aperis la unua lernolibro de Theodor Čejka, Valentin Bílík estis ankoraŭ instruisto en Vnorovy (tiam Znorovy). Sed jam inter la abonantoj de Lingvo Internacia en 1901 li estas registrita kiel instruisto en Ladná (tiam Lanštorf), vilaĝo proksima al Podivín kaj Břeclav.
Morto
Valentin Bílík mortis vendrede la 22-an de junio 1906 dum banado en la rivero Dyje apud Ladná, supozeble pro atako de kramfo. En la momento de la morto li estis instruisto de la 3-a klaso. Kiel unuan plenkreskulon oni entombigis lin en la nove pligrandigita vilaĝa tombejo.
Skribante nekrologon pri Jan Holub en 1951, Theodor Čejka menciis, ke ili ĉiuj tri estis junaj instruistoj, sed bedaŭrinde Valentin Bílík baldaŭ mortis kaj pri ĉio sekva devis zorgi nur Čejka kun Holub.
Sachy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Avenida de América (metroo de Madrido)
Avenida de América (Avenuo de Ameriko) estas stacio de metroo por la linioj 4, 6, 7 kaj 9 de la Metroo de Madrido kaj krome enhavas finan stacion de aŭtobusoj urbaj, interurbaj kaj de longa vojo. Ĉio situas sub la kruciĝo de la Avenuo de Ameriko kun la strato Francisco Silvela kaj de tiu lasta kun la strato Príncipe de Vergara. La stacio estas organizata en variaj niveloj, el kiuj la tri supraj estas la busstacio kaj la plej profundaj korespondas al la linioj de metroo.
Preĝejo Sankta Bonifaco (Gotha)
La Preĝejo Sankta Bonifaco (germane: Kirche St. Bonifatius) estas romkatolika preĝejo en Gotha, Germanio, Schützenstraße nr 22.
Historio
Por la katolikoj de Gotao ĝis la mezo de la 19-a jarcento ne ekzistis propra preĝejo. En 1780 celebritis la unua Sankta meso post la t.n. Reformacio pro permeso de la duka moŝto Ernesto la 2-a, en privata loĝejo. La situacio restis tia ĝis la jaro 1847 kiam oni gajnis la permeson uzi la preĝejon Sankta Spirito de la orfejo kaj kaj labora domo situantan inter la stratoj Erfurter Straße kaj Mönchelsstraße. En la jaro 1855 eblis, post monkolektoj sub la gvido de la tiama paroĥestro Ludwig Liebherr, aĉeti la duonon de la ĝardenoj de la muzikisto Gaßner por la sumo de 1500 regnaj taleroj. Startis konstruo de nova preĝejo. Planado kaj konstrugvidado estis ĉe la duka ĉefarkitekto Gustav Eberhard, kiu konstruigis diversajn gravajn konstruaĵojn en Gotao kaj en la ĉirkaŭaĵoj gotaaj. De tiam konserviĝis foto pri maketo el kio evidentiĝis ke la rezulto tre malkongruis al ĝi. Oni konstruis laŭ novromanika stilo el grejso de Seebergen, kun seltegmento, transepto kaj ĥoreja absido. La konstruo faritis sur rektangula projekciaĵo. Pro urboplanadaj kaŭzoj la preĝejo ne estis orientita orienten. La portalo enireja troviĝas sude, kun alta ornama gablo, kiu orientiĝis en la direkto de la urbo.
Interno
La interno estas diversstila historiisme, laŭ la ŝato de la 19-a jarcento. La konata loka pentristo Paul Emil Jacobs kreis tri bildojn de natura grandeco surtolaj pri la temoj "Madono", "Monda savinto" kaj "Resurekto de Lazaro". La laste menciita artaĵo malaperis post rompoŝtelo de 1980. Per aliaj surtolaj krucvojstackoj, dekoraj pentraĵoj kaj plastikaj ornamaĵoj la preĝejo estis plibuntigita ĝis la jaro 1927.
Post 1927 oni paŝon post paŝo forprenis la ornamaĵojn; fine restis nur nemoveblaj konstruaĵeroj. En 1932 la altaro anstataŭigitis per alia farita fare de Georg Saumweber el Günzburg. Ankaŭ la iam pli granda ambono ne plu ĉeestis; por ĝi venis pli malgranda kaj pli malalte muntita.
Post restaŭrado de 1949 (forpreno kaj fermo de la ĥorejaj rondaj vitraloj sed pro tio fenestrofarado ĉe ambaŭ flankoj de la absido; unukolora farbado; benkara plisimpligo) estis novaj ŝanĝoj jam en 1956. Tiam alvenis nova galerio, orienta enirejo kaj iĝis alifarado de la suda portalo (pordoj, ventokaptejo, antaŭtegmenteto).
En 1961/62 la planko novigitis. Aliaj ŝanĝoj igis la internon tute malsama al la originala stato. Ĉe ambaŭ flankoj de la altarejo alvenis etaj flankaj altaroj, nova krucvojo el kupra lado kaj hejtilo. En 1972, post la Dua Vatikana Koncilio, malaperis la ĉefaltaro, la altara ŝtuparo kaj la komuni-kradoj. Simpla ligna altaro starigitis meze. Novaj seĝoj estis faritaj por la ĥorejo kaj la tabernaklo aliaranĝitis.
Du jarojn poste estis jam la venanta restaŭro: la hejtilo forprenitis kiel ankaŭ la orgeno. Por ĝi venis provizora elektrika orgeno funkcianta ĝis 1990. Ekde 1990 ludatas orgeno el Siebleben, post kiam planoj havigi Schuke-orgenon pro troaj kostoj ne realiĝis. Farbado interna estis nun blanka, dume la flankaj vandoj kaj la volbaĵo kaj la traboj iĝis ruĝaj. Novan baptujon venigis en 1984 Werner Schubert-Deister el Friedrichroda. Por plibonigi la akustikon venis en 1991 diversaj novaj instalaĵoj, nova hejtilo instalitis en 1992. En 1999 la tuta tegmento renovigitis kaj en 2004/05 finfine la ekstero ricevis la nunan aspekton belegan.
Racksen
Racksen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mocorito
Mocorito estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Sinaloa, kiu situas en la nordokcidenta parto de Meksiko (ĉe la pacifika oceano). La ĉefurbo de la komunumo estas Mocorito. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 25013.
Klokočov
Klokočov povas esti pluraj lokoj en Slovakio aŭ Ĉeĥio:
Mocorito
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 44217 loĝantojn. El tiuj estis 22637 viroj kaj 21580 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2566 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 80 metroj super la marnivelo.
Ŝurjan
Ŝurjan, serbe Шурјан, slave Šurjan, hungare Surján [ŝurjAn] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Seĉanj.
Garbagna Novarese
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kiu memoriĝas dum la komunuma festotago la 8-an de majo.
Ŝurjan
Situo
Ŝurjan situas sur ebenaĵo, inter maldekstra bordo de Timiş kaj rumana landlimo (kontraŭe estas Toager kaj Granicerii), fine de sakovojo.
Klokočov
En Ĉeĥio:
…aŭ partoj de municipoj…
En Slovakio:
Garbagna Novarese
Najbaras la komunumoj.
Kimrlingva Vikipedio
La kimrlingva Vikipedio aŭ pli bone prononceble kimralingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la kimra lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon icipedia Cymraeg. La projekto fondiĝis en julio 2003. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
La 23-an de junio 2007, ĝi atingis 10 000 artikolojn, la 66-an Vikipedio kiu sukcesis tion. La 20-an de novembro 2008, ĝi atingis 20 000 artikolojn. Malpli ol jaron poste, la 28-an de oktobro 2009, ĝi atingis 25.000 artikolojn. En julio 2013 ĝi atingis 50 000 artikolojn kaj laŭ la stato de oktobro 2021 estis la 62-a plej granda Vikipedia eldono. Ĝi estas la sola tiaspeca interreta rimedo en la kimra lingvo kaj havas mezume 2,7 milionojn da vizitoj ĉiumonate, kio igas ĝin la plej populara retpaĝo en la kimra lingvo. Ĝi do havas gravan lokon en la kimralingva retkulturo.
Ŝurjan
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Ŝurjan 330 homoj, (145 serboj (44 %), 140 hungaroj (42 %), ciganoj kaj jugoslavianoj po 9 ktp).
Labrako
Labrako (Dicentrarchus labrax) estas specio de fiŝo de la familio moronedoj en la ordo perkoformaj, indiĝena en Mediteraneo kaj Atlantiko, ekde la marbordoj de Afriko (Dakaro) ĝis Norvegio.
Celestito
La celestito, aŭ celestino, estas varianto de mineralo de stroncio. Ties nomo devenas de la latina vorto 'caelestis', kiel aludo al koloro blua de unu de ties variaĵoj.
Ties kemia formulo estas SrSO4. kaj ĝi estas de la klaso de la sulfatoj. Ĝi apartenas al grupo de la barito, ĉar ĝi estas tre simila.
Spišské Podhradie
Spišské Podhradie, hungare Szepesváralja, germane Kirchdrauf, pole Podgrozdie estas urbo en Slovakio. La nomo signifas sub Spiša Subburgejo.
La urbo
En 1453 la urbo ricevis foirorajton. Incendioj okazis en 1856 kaj en 1862. Fine de la 19-a j.c. la fervojo atingis la urbon. En 1910 loĝis en la urbo 3129 da homoj (1832 slovakoj, 713 germanoj kaj 566 hungaroj). Ĝis 1919 la urbo apartenis al Szepes (reĝa departemento), kie estis distriktejo, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1946 la germanoj estis deportitaj.
Vinila krotonato
Vinila krotonato aŭ C6H8O2 estas organika nesaturita komponaĵo, apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de krotonata acido kaj vinila alkoholo, senkolora aŭ flaveca, brulema kaj larmiga likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj polimerigaj reakcioj.
2734 Hašek
2734 Hašek estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan humoran verkiston Jaroslav Hašek.
Oskoj
La oskoj – latine Osci – estis antikva popolo el la italika grupo de la hindeŭropa etnaro. Ĉefa estloregiono de la oskoj estis la regiono Kampanio. La popolo parencis al la samnitoj kaj estis forte influita de la helena kulturo.
Ĉirkaŭ la jaro 500 a.K. la oskoj estis konkeritaj de la etruskoj, pli poste de la samnitoj, kaj fine de la Romia Respubliko.
Ilia lingvo, la oska, apartenis al la familio de la italika lingvaro, al kiu apartenas ankaŭ la latina, faliska, umbra kaj sud-picena lingvoj. Antaŭ la konkeriĝo per la etruskoj la oska lingvo kaj alfabeto estis disvastiĝinta en preskaŭ la tuta suda Italio.
NGC 3923
NGC 3923 (aliaj indikoj — ESO 440-17, MCG -5-28-12, AM 1148-283, PGC 37061) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hikaru Mita
Hikaru Mita (三田 光, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Albirex Niigata, Vegalta Sendai, Shonan Bellmare, Tokushima Vortis kaj FC Gifu.
Ukraina nacia teamo de futbalo
La ukraina nacia teamo de futbalo estas la oficiala vira futbalista teamo de la eŭropa lando Ukrainio, respektive de la Federacio Futbala de Ukrainio (ukraine Федерація Футболу України, ФФУ, latinliterigite Federacija Futbolu Ukrajini, FFU). La teamo ekzistas ekde la disfalo de la antaŭa multnacia komunisma ŝtato Sovetunio fine de 1991 kaj la sekva malfondo de komuna eks-sovetunia teamo dum somero 1992. Antaŭe ukrainiaj futbalistoj ekde la jaro 1922 partoprenis en la sovetunia nacia teamo de futbalo, kvankam tiu teamo pro antaŭa internacia malagnoskiĝo nur dum la jaro 1952 havis sian unuan oficialan interŝtatan matĉon. Resume, kaj la entute plej multajn golojn (42) kaj la plej multajn internaciajn matĉojn (112) kadre de la sovetunia teamo atingis la ukraina futbalisto Олег Блохін (Oleh Bloĥin).
Plej bona rezulto ĝis nun estis la atingo de la kvaronfinalo kadre de la matĉoj pri la Futbala Mondpokalo 2006.
Laŭ la stato de junio 2014, la trejnisto de la ukraina nacia teamo estas Miĥajlo Fomenko (Михайло Фоменко), la entute plej multajn golojn (48) ekde la jaro 1992 atingis Andrij Ŝevĉenko (Андрій Шевченко) kaj la plej multajn internaciajn matĉojn (132) kadre de la ukraina teamo partoprenis la futbalisto Anatolij Timoŝĉuk (Анатолій Тимощук).
En la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 la ukraina teamo samkiel la pola aŭtomate partoprenis, ĉar la du landoj estis la gastigantoj de la sporta evento kaj laŭtradicie la teamoj de la gastiganta lando partoprenas sen kvalifikiĝo.
Christiaan Cornelissen
Christiaan Gerardus Cornelissen (naskiĝis la en 's-Hertogenbosch, mortis la  en Domme, Dordogne) estis nederlanda sindikatisma verkisto, ekonomikisto, maksisto, anarkiisto kaj sindikatano.
Sovetunia nacia teamo de futbalo
La plej granda sukceso de la teamo kun la cirilaj literoj CCCP sur la ĉemizoj estis la venko de la "1-a Eŭropa Pokalo de Nacioj 1960", la antaŭulo de la nuntempa Eŭropa Futbal-Ĉampionado, en Parizo. Dum la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1964, 1972 kaj 1988 la sovetunia teamo trifoje iĝis eŭropa vic-ĉampiono (ĝin venkis dum 1964 Hispanio, dum 1972 Germanio kaj dum 1988 Nederlando).
Dum la turniroj pri la Futbala Mondpokalo la sovetunia teamo maksimume (dum 1966) atingis la kvaran lokon. Tamen ekzemple dum la mondpokala turniro de 1986 en Meksiko la sovetunia teamo estis tre aprezata fare de la publiko kaj de kritikistoj pro spektakle bona futbalado – sendepende de tio, ili per iom da malbonŝanco malvenkis dum la okonfinalo pro tro riska kaj atakema taktiko kontraŭ la belga nacia teamo de futbalo.
Christiaan Cornelissen
Vivo
En 1891, li tradukis la Komunistan Manifeston al la nederlanda. En 1893, li estis unu el la fondintoj de la Nationaal Arbeids-Secretariaat. La sekvan jaron, li konis la francan anarkiiston kaj sindikatanon Fernand Pelloutier kaj li apogis la anarkiistojn forpelitajn de la Zurika kongreso en 1893 de la Dua Internacio.
Sovetunia nacia teamo de futbalo
Post la resendependiĝo de la baltiaj ŝtatoj Litovio, Latvio kaj Estonio dum printempo 1990, refondiĝis unuopaj naciaj teamoj de futbalo en tiuj landoj, interalie la litova nacia teamo de futbalo, kvankam la regantoj en Moskvo nur fine de aŭgusto 1991 fine akceptis la "perdon" de la tri dum junio 1940 perforte konkeritaj ŝtatoj. Post la malfondo de Sovetunio fine de 1991 komence pluludis komuna teamo de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj, kiu reprezentis iujn, sed ne ĉiujn de la eksa sovetuniaj respublikoj, ĝis la fino de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1992. Sekve, aŭtune 1992 refondiĝis unuopaj naciaj teamoj de la resendependaj ŝtatoj, interalie la rusa kaj ukraina teamoj.
Christiaan Cornelissen
Vivo
La kreskanta influo de socialdemokratoj ene de la Socialista Ligo igis Cornelissen moviĝi al Parizo en 1898. Tamen, li restis en kontakto kun la sindikatisma movado en Nederlando kaj kun daŭra verkado por Het Volksblad kaj pluraj anarkiismaj periodaĵoj. En Francio, li laboris kun multe de la anarkiistoj kiujn li konis en Zuriko. Ĉar li parolis kaj la germanan kaj la anglan aldone al la franca kaj la nederlanda, li estis precipe utila kiel tradukisto. Li kontribuis al La Voix du peuple kaj La Bataille syndicaliste sub la pseŭdonimo "Rupert" (referenco al lia edzino Elisabeth Katharina Frederike (Lilian) Rupertus kun kiu li geedziĝis en oktobro 1899), kiam li timis deportadon, liaj anarkiismaj agadoj devis iĝu publikaj.
Sovetunia nacia teamo de futbalo
Resume, kaj la entute plej multajn golojn (42) kaj la plej multajn internaciajn matĉojn (112) kadre de la sovetunia teamo atingis la ukraina futbalisto Олег Блохін (Oleh Bloĥin).
Christiaan Cornelissen
Vivo
En 1903, Rupertus naskis la filon de la paro, nome Fred.
La internaciaj kontaktoj de Cornelissen ankaŭ estis utilaj en organizado de la Internacia Anarkiista Kongreso de Amsterdamo de 1907, kiu helpis establi rilatojn inter anarkiistoj tutmonde. De 1907, li redaktis la Bulletin international du mouvement syndicaliste. Li ankaŭ ludis gravan rolon en organizado de la Unua Internacia Sindikatisma Kongreso de 1913 en Londono.
Grupulino
Grupulino (angle groupie), estas tre fidela fano de grupo aŭ konata persono. Grupulinoj ofte serĉas alproksimiĝon al la persona vivmedio de ilia idolo kaj postsekvas tiun personon ĉie kie li aperas. Kelkfoje ili eĉ konsentas havi seksan rilaton.
Christiaan Cornelissen
Vivo
Dum la Unua Mondmilito, Cornelissen aktive subtenis la Union sacrée, patriotan armisticon inter la franca ŝtato kaj la socialisma movado. Li skribis plurajn kontraŭ-germanajn broŝurojn en subteno de la milito, kaj estis subskribinto de la Manifesto de la Dekses. Lia subteno por la milito fremdigis Cornelissen de multaj el liaj sindikatismaj kaj anarkiismaj kamaradoj. Post la milito, li ĉefe dediĉis sin al siaj ekonomikaj studoj. En 1944, lia Traité général de science économique ( Ĝenerala Traktaĵo pri ekonomia scienco), pliprofundigis sur Théorie de la valeur ( Teorio de valoro), apogante kiun li estis publikiginta en 1903, por refuti la laborteorion de valoro, kio kaj la klasikaj ekonomikistoj kaj Marx estis, estis publikigintaj. Li mortis en 1942 en Domme, Dordonjo.
Grupulino
Pamela Des Barres estis grupulino kiu por la unua fojo priskribis la terminon kaj verkis librojn pri siaj spertoj kun artistoj.
Blankavostuloj
La Mjoboroj aŭ Blankavostuloj estas birdoj de la familio de Paruliedoj en la genro Myioborus. La nomo de Blankavostuloj aludas al la blankaj eksteraj vostoplumoj kiuj estas elstara karaktero de la membroj de tiu genro. Konfuzige ili estas foje nomataj erare “ruĝvostuloj”, ĉefe en Centra kaj Nordameriko, dum Blankavostuloj uziĝas ĉefe en Sudameriko kaj estas la nomo rekomendita de la IOC.
Ĉiukaze la nomo ne estas centprocente ĝusta ĉar nur la ekstera parto de la vosto estas blanka, dum la centra estas nigra. Tiele la nomo povus taŭgi ankaŭ por aliaj genroj aŭ specioj kun tute blankaj vostoj.
Listo de senatanoj de Loiret
La listo de senatanoj de Loiret prezentas la senatanojn de la franca departemento Loiret laŭ kronologia ordo.
Tiu listo enhavis, fine, la konsilianojn de la Respubliko, kiuj kunsidis de 1946 ĝis 1959, la konstitucio de la kvara Franca Respubliko, konsistigis Konsilio de la Respubliko, supra ĉambro kun funkcioj sufiĉe kompareblaj al tiuj de la Senato en la Tria Respubliko (de 1876 ĝis 1940) poste en la kvina Respubliko (ekde 1959).