cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
R. A. Dvorský
Lia propra nomo sonas Rudolf Antonín, artan pseŭdonimon li elektis por si laŭ sia naskourbo. En la jaro 1918 li fariĝis muzika redaktoro en praga eldonejo Springer, en la jaroj 1919 – 1921 li komencis al muziko dediĉi aktive kiel kantisto, pianisto kaj pli malfrue ankaŭ kiel kapelestro de kabareto Ruĝa sepo. Li verkis multe da danckantojn influitaj de ĵazo. En la jaroj 1925 – 1929 li gvidis kvarteton Melody Makers, en la jaro 1929 li fondis ensemblon Melody Boys (unue kvinteton, kiun li disvastigis al dek membroj, porokaze ankoraŭ plenigata de ensemblo de ĥoro kaj de arĉoj), kun kiu li ampleksis perstile tre vastan spektron de populara muziko (inkluzive de popolmuziko). La orkestro de Dvorský estis ĉesigita en la jaro 1945, sed tiutempe jam Dvorský kelke da monatoj ne plu prezentiĝis kun ĝi, ĉar en la jaro 1944 li grave malsaniĝis je pulminflamo.
Ĝis tiu tempo li surdiskigis pli ol 2 000 komponaĵojn sur normaj gramofondiskoj (inter la plej grandajn furorkantojn apartenis kantoj interpretitaj de Dvorský Sola kun knabino en pluvo, Mi estas veturanta tra la nokto, Mi perdis vian ridon, Hm, hm, Flametoj en viaj okuloj, Mi renkontis mian sonĝon, komponitaj de antaŭaj ĉeĥaj komponistoj de tiu tempo). Li ofte prezentiĝis kun sia orkestro en filmoj.
Malnova sinagogo de Essen
La malnova sinagogo nuntempe
El la trakonstruaj kostoj de preskaŭ 7,8 milionoj da Eŭroj la federacia lando Nordrejn-Vestfalio transprenis proksimume kvar kvinonojn, kaj aldoniĝis grandaj privataj donacoj. Tiel interalie la enira ŝtuparego povis ricevi kostajn travideblajn pordojn. La interno ricevis helajn abrikotajn kaj siringajn murkolorojn, kaj la granda, lumplena ĉefa salono solene impresas la vizitantojn.
R. A. Dvorský
En la jaroj 1936 – 1948 Dvorský gvidis propran energian eldonejon, en kiu li koncentris vicon da gravaj personecoj de tiama populara muziko. Post februaro de 1948 li malsukcese provis elmigri kaj poste li estis por kelke da jaroj malliberigita. Kiam li estis tralasita, li prezentiĝis en rememorigaj programoj validigante sin denove kiel komponisto (ekz. Fabelo pri konvaloj, la plej sukcesa kanto de la jaro 1967).
Malnova sinagogo de Essen
La malnova sinagogo nuntempe
Ekde la jaro 1994 ĉiun unuan ĵaŭdon de la monato en la konstruaĵo okaziĝas publikaj diskutoj pri politikaj, kulturaj, historiaj kaj sociaj temoj, kiuj iĝis tradicia evento en la urba kultura kalendaro.
R. A. Dvorský
Dvorský komencis en la tempo de ĝenerala gloro de kabaretaj melodioj. Zenito de lia gloro koneksas kun evoluo de dancmuziko kaj svinga erao. Li akiris ŝatatecon ĉe ĉiuj tavoloj de aŭskultantoj kaj aĝgrupoj, li kapablis kombini novaĵojn de monda populara muziko kun enhejmiĝinta tradicio. Ankaŭ aliaj kantistoj kunlaboris kun lia orkestro, ekz. Inka Zemánková, Míla Spazierová-Hezká, Jiřina Salačová, Arnošt Kavka. Komponaĵoj de Dvorský el la 30-aj kaj la 40-aj jaroj senĉese estas eldonataj en reedicioj, ankaŭ sur kompaktaj diskoj – R. A. Dvorský & Melody Boys – 20x).
Malnova sinagogo de Essen
La malnova sinagogo nuntempe
Ekde la 1-a de septembro 2011 la institucion gvidas la svisa historiisto Uri Robert Kaufmann, naskiĝinta en 1957.
Krajna
Krajna, hungare Véghely [vEghej] estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en ObčinaTišina. Ĝis 1887 la oficiala hungara nomo estis Krajna aŭ Kraina, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan fantazian loknomon.
Situo
Krajna situas sur ebenaĵo, laŭ la aŭstra landlimo.
Historio
La unua mencio devenis el 1366 en formo "Zwethnafalua". Dum la hungara regado oni nombris en Véghely 40 domojn kaj 766 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat (ankaŭ tiam ĉe la aŭstra limo), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Ekde 2008 Aŭstrio kaj Slovenio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trapasebla senkontrole ie ajn.
Parko Buttes-Chaumont
La parko Buttes-Chaumont (Parc des Buttes-Chaumont) estas publika parko lokita en Parizo, en la 19-a arondismento de la franca ĉefurbo. Ĝi etendiĝas sur 24,73 hektaroj, kaj estas do la tria plej vasta el la 426 parizaj ĝardenoj (la unua estas la parko de La Villette, kaj la dua estas la ĝardeno Tuileries). La parko naskiĝis okaze de la ĝenerala renovigo de Parizo fare de Napoleono la 3-a kaj la barono Haussmann, inter 1852 kaj 1870. Ĝia kreinto estis Jean-Charles Alphand, kiu ankaŭ konceptis interalie la boskon de Boulogne.
Historio
En tiu kvartalo antaŭe troviĝis gipsaj minejoj: la parko stariĝas sur la plej vasta eksminejo. La ĉefa enirejo situas sur la placo Armand-Carrel, kie cetere troviĝas la urbdomo de la arondismento, proksime al la metro-stacio Laumière sur la 5-a linio. La parko Buttes-Chaumont entenas tre diversajn plantojn, kaj estas biologie la plej riĉa parko de Parizo.
Vidindaĵoj
En tiu parko krome troveblas :
Jakubovany (distrikto Liptovský Mikuláš)
Jakubovany (hungare Jakabfalu (pli longe Liptójakabfalva)) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. En la loknomoj Jakobo kaŝiĝis.
Situo
Jakubovany situas laŭ traira flankovojoj kontaktiĝante kun Liptovský Ondrej. Liptovský Mikuláš troviĝas je 8 km.
Historio
Pli frue 3 vilaĝetoj formiĝis en tiu loko: Jávor, Hora kaj Jakabfalu. La unua mencio okazis pri Jávor en 1286 en formo "Javor", pri Jakabfalu en 1352, pri Hora en 1286. En Jakabfalu en 1715 oni komputis 8 familiojn pagantajn impostojn. En 1784 en Jakabfalu 202 vilaĝanoj loĝis en 23 domoj, en 1828 179 vilaĝanoj loĝis en 27 domoj. En 1784 en Hora 91 vilaĝanoj loĝis en 16 domoj, en 1828 76 vilaĝanoj loĝis en 15 domoj. Ĝis Traktato de Trianon la 3 komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1924 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Jakubovany 409 homoj, (407 slovakoj).
(18598) 1998 BH8
(18598) 1998 BH8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Malalta Andaluzio
Temas pri neoficiala nomo uzata almenaŭ ekde la komenco de la 17-a jarcento. La Malalta Andaluzio konsistas el la Betika depresio. Kelkaj el ĝiaj distriktoj estas Alta Gvadalkiviro, la Meza Valo de Gvadalkiviro, Ebenaĵo de Gvadalkiviro, la Metropola Distrikto de Sevilo, La Alĥarafo, la Malalta Gvadalkiviro, Marmarĉoj de Gvadalkiviro, Doñana, la Nordokcidenta Marbordo de Kadizo, la Kadiza golfo, la Kamparo de Jerez, Graflando, la Metropola Distrikto de Onubo kaj la Okcidenta Marbordo de Onubo.
Noémi Győri
La informkesto prezentas falsan naskiĝdaton!
Noémi Győri [djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győri Noémi estis hungara klasika flutisto. Noémi Győri naskiĝis en 1983 en Budapeŝto.
Biografio
Noémi Győri komencis lerni muzikon en aĝo de 3. En la studjaro 1996 ŝi studis en Japanio, en la sekva jaro en muzika instituto de Universitato Stanford de en:Frances Blaisdell. Inter 1998-2002 ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, samtempe muzikartan mezlernejon, kie ŝia instruisto estis Zoltán Gyöngyössy. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2007. Ŝia ĉefinstruisto estis Henrik Prőhle. Post la diplomo ŝi plustudis en simila universitato en Vieno de de:Barbara Gisler-Haase, poste en muzika altlernejo en Munkeno, fine en Reĝa Muzikakademio de Londono. Győri debutis en Carnegie Hall en 2011, kie ŝi akiris la unuan lokon inter flutistoj. En la sekvaj jaroj ŝi ofte recitalis. Ŝi ricevis jam kelkajn premiojn. Ŝi havas edzon.
Sainte-Florence (Gironde)
Sainte-Florence - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Senta Florença - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Cieza (Kantabrio)
Cieza [ZJEza] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Besaya.
Geografio
La municipa ĉefurbo estas loĝloko Villayuso de Cieza, je 48 km de la regiona ĉefurbo.
Demografio
Por areo de 44,07 km² estas 548 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Pro la perdo de loĝantoj pro rura amasmigrado la municipo perdis 700 loĝantojn el la 1960-aj jaroj.
La 548 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj:
Oni ne konfuzu inter Villasuso de Cieza (suso = supre) kaj Villayuso de Cieza (yuso = malsupre).
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe oni transiris al dungado en la industriaj kernoj de Torrelavega kaj Los Corrales de Buelna.
El la historia heredo elstaras la romia ŝoseo de la Romia Imperio kiu ligis Pisoraca (Herrera de Pisuerga, provinco Palencio) kun Portus Blendium (Suances, Kantabrio) uzita dm jaroj kiel pasejo inter la valoj Buelna kaj Cieza. El Ferepoko devenas la kastrumo de Cueto del Agua.
Châteauneuf-sur-Cher
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Amand-Montrond kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Castelneuviens.
Parko de Belleville
La parko de Belleville [belvil] (parc de Belleville) estas unu la publikaj parkoj de la 20-a arondismento de Parizo. Ĝi situas en la kvartalo Belleville, inter la parko Buttes-Chaumont kaj la tombejo Père-Lachaise.
La parko etendiĝas sur la monteto de la kvartalo Belleville, kies pinto altas 108 metrojn. Sur teraso supre de la parko, oni ĝuas vastan panoramon de Parizo. La parko de Belleville estis kreita de la arkitekto François Debulois kaj de la pejzaĝisto Michel Viollet: ĝi estis inaŭgurita en 1988.
Ĝi entenas pli ol 1200 arbojn kaj arbetojn, sed ankaŭ konstantajn aŭ volviĝantajn plantojn, rozarbetojn... Troviĝas cetere en la parko 100-metrojn longa, akvofala fontano, kiu malsupreniras la monteton. La vizitantoj disponas 1000 m² da gazono.
Laborista movado
La laborista movado (angle: Labor movement; france: Le mouvement ouvrier, germane: Arbeiterbewegung, hispane: Movimiento obrero, ruse: Рабочее движение, itale: Movimento operaio, ĉine: 勞工 運動) estas kontraŭkapitalista movado, kiu ampleksas du ĉefajn flankojn:
La komenciĝo de la laborista movado spronis la okazaĵojn revoluciajn en la jaroj 1848 kaj 1849. La movadon forte influis la ideoj de Karl Marx kaj Friedrich Engels.
Termino
Kelkaj uzas la nocion "laborista movado" por diferenci inter (1) kontraŭkapitalista agado ene de kapitalismo kaj (2) revolucia kontraŭkapitalista agado, ankaŭ nomita socialismo. Laŭ tiu difino, nur la unuo estas la "laborista movado". Aliaj uzas la nocion por priparoli la tutan kontraŭkapitalista agado favore al laboristoj.
Subceloj
Historie, la laborista movado havis multajn subcelojn kaj ilojn por atingi la du ĉefajn celojn ĉisupre.
Agado ene de la kapitalisma socio (reformismo):
Agado por fari socialisman socion (revolucio):
Laborista movado kaj Esperanto
Esperanto havis rolon en ambaŭ reformismo kaj revolucio. Por atingi reformismon, laboristoj bezonas defii la potenculojn per esti instruitaj pri la mondo. Dum longa tempo, laboristoj ne estis edukitaj kaj ne iris lernejon. Tiel, ili ne povis organiziĝi. Por atingi revolucion, la laboristaro bezonas kolektivan forton, kiu troviĝas per Esperanto kaj monda unuiĝo de la laboristaro.
Tajvana makako
La tajvana makako (Macaca cyclopis) estas specio el la ordo de primatoj kaj familio de cerkopitekedoj troviĝas en Tajvano. Ĝi aspekte tre similas al la japana kaj krabmanĝa makakoj, ankaŭ al la makako vivanta en la ĉefteritorio de Ĉinio, sed ĝia korpo estas pli granda kaj ĝia vosto pli longa; la dorso estas okra, la ventro, nudaj partoj de la vizaĝo kaj koksoj helkoloraj kaj la malsupraj partoj de la membroj nigrebrunaj; ĝiaj haroj estas densaj kaj longaj.
La tajvanaj makakoj vivas en arbaroj aŭ rokozaj regionoj 3 300 metrojn super la marnivelo. Antaŭe oni ofte vidis ilin, sed nun, ili jam malfacile videblas en ebenajoj. Somere kaj aŭtune ili ŝatas agi en altaj lokoj. En vintro, kiam la montoj estas kovritaj de neĝo, ili malsupreniras al lokoj kun riĉaj nutraĵoj kaj tie ili vivas en grupo el 10-50, iam el 5-6. Ordinare ili dormas sur arboj. Dum la pluvaj tagoj ili ripozas en kavernoj aŭ sub grandaj rokoj. Ĝenerale ili serĉas nutraĵojn frumatene kaj vespere.
Ili manĝas, krom semoj, sovaĝaj fruktoj, beroj, glanoj, ĝermoj, arbofolioj, arboŝeloj, moluskoj, krustuloj kaj akridoj, ankaŭ agrikulturajn plantojn, kiaj maizo, milio, sukerkano, banano kaj oranĝo. La tajvana makako estas lerta en saltado sur arbo kaj ankaŭ lerta en naĝado. Ĝi povas iri en malprofunda akvo sur la malantaŭaj kruroj. Kiam ili estas surprizitaj, ili krias akre. Ilia kriado estas simila al tiu de la makako kaj krabmanĝa makako. La tajvana makakino tutjare povas naski kaj ĉiufoje unu idon. La ĵus naskita ido pezas ĉ. 400 gramojn. Ĝi kroĉas sin al la abdomeno de la patrino dum 3-4 monatoj. La makakino tre amas sian idon. Aŭdinte ĝian blekadon, la patrino tuj rapidas al ĝi.
En 1973 la tajvana aŭtoritato publikigis dekreton, ke estas malpermesite kapti la makakojn. Tamen nun, iuj ankoraŭ malobservas la dekreton. Efektive la ĉefa kaŭzo pri malmultiĝo de makakoj estas senbrida arbohakado kaj detruado al iliaj loĝejoj.
Kemenesszentpéter
Kemenesszentpéter [kemeneŝsentpEter] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Pápa. Szentpéter signifas: Sankta Petro.
Situo
Kemenesszentpéter situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Rába (kontraŭe tra ponto Vág (vilaĝo) troviĝas), laŭ flankovojoj. Celldömölk troviĝas 24, Pápa 25 km-ojn.
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto, kuracejo.
Famuloj
En Kemenesszentpéter naskiĝis pentristo József Soproni Horváth.
Komunumoj de Sankta Petro en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabelo vidu la ceterajn komunumojn en Transilvanio: Barcaszentpéter!
6200 Hachinohe
6200 Hachinohe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Luigi Accattatis
Biografio
Post la lernejaj studoj, li fariĝis membro de la Akademio de Kosenco en 1858, je nur dudek jaroj. Li kunlaboris en multnombraj periodaĵoj ( L'era nuova, Il Gravina, Il Crati, Il Contadino Calabrese ). En 1869 lia unua volumo de la Biografioj de Kalabraj Ilustraj Viroj estis publikigita; la verko, en kvar volumoj, estis finita en 1877. En 1879 li fariĝis estro de mezlernejo en Scigliano, la devenvilaĝo de sia familio. La saman jaron li fondis 'Sciencan Literaturan Akademion', instalis presejon kaj en 1882 li fondis la ĵurnalon 'L'Eĥo de Savuto.' En 1884 li revenis al Kosenco kie, du jarojn poste, li estis elektita prezidanto de la Akademio de Kosenco.
En 1890 li translokiĝis al Bianchi, urbeto en la Sila, kie li sin dediĉis al la redaktado de sia plej grava verko, la Kalabra Vortaro, eldonita en la jaroj 1895-98 kaj enhavanta ankaŭ informojn pri la historio, geografio kaj folkloro de la bienoj de Kosenco. La lasta verko de Louigi Accattatis, studo pri la poezia produktado de Tommaso Campanella, publikigita en la revuo Kroniko de Kalabrio, estis eldonita en volumo en 1908 sub la titolo "Poeto Campanella. Studo pri la Kanzonaro de Fra Tommaso Campanella ».
Johann Christian Bach
Le estis la dekunua filo de Johann Sebastian Bach, kaj naskiĝis en Leipzig, Germanio. Lia patro, kaj eble ankaŭ Johann Elias Bach, trejnas la junan Johann Christian en muziko. Oni kredas, ke Libro 2 de la Bontemperita klavarinstrumento (germane Das wohltemperierte Klavier) de Johann Sebastian komponiĝis kaj uziĝis por la instruado de Johann Christian. Johann Christian servis kiel kopiisto al lia patro. Je la morto de lia patro en 1750, Johann Christian estiĝis la lernanto de lia frato Carl Philipp Emanuel Bach en Berlino, Germanio.
En 1754 li iris al Italio kie li pristudis kontrapunkton kiel lernanto de Giovanni Battista Martini. Ekde 1760 ĝis 1762 li tenis la postenon de orgenisto ĉe la katedralo de Milano, por kiu li komponis du Mesojn, Rekviemon, Te Deum-on kaj aliajn verkojn. Ĉirkaŭ ĉi tiu tempo li konvertiĝis el luteranismo al katolikismo.
Li estis la solo el la filoj de Johann Sebastian kiu komponis operon en itala lingvo, komencanta kun arioj enmetataj en la operojn de alioj, poste pastiĉioj. La Teatro Regio en Torino mendis de li la komponadon de Artaserse, opera seria kiu unue prezentiĝis en 1760. Ĉi tiu kondukis al pluaj mendoj por operoj. Sekvis ordonoj por la King's Theatre (Teatro de la Reĝo) de Londono, Britio, kaj en 1762 li estis invitata tien, kie li pasis la reston de lia vivo. Tiel, li estas ofte konata kiel la "Londona Bach". La katedralo de Milano tenis lian postenon malferman, esperante lian revenon.
Dum dudek jaroj li estis la plej populara muzikisto en Anglio. Liaj dramaj verkoj, enscenigitaj ĉe la King's Theatre, estis kore ricevataj. La unua, Orione, estis unu el la unuaj malmultaj muzikaj verkoj kiuj uzis klarnetojn. Li nomumiĝis kiel muzikmajstro de la Reĝino, kaj liaj devoj inkluis la instruadon pri muziko al ŝi kaj al ŝiaj gefiloj, kaj la akompanadon kun piano de la Reĝo ludante fluton. Lia koncertoj, kune kun lia kunlaboranto Karl Friedrich Abel ĉe la Hanover Square ĉambroj, Londono, rapide estiĝis la plej modaj publikaj amuzaĵoj.
Johann Christian Bach mortis en Londono la unuan tagon de 1782. Mozart diris letere al lia patro, ke la morto estis "perdo por la muzika mondo".
Evaluado
Kvankam la famo de J. C. Bach malgrandiĝis en la dekjaroj post lia morto, lia muziko ankoraŭ regule aperas en koncertaj programoj en Londono, ofte kune kun verkoj de Joseph Haydn. En la 20-a jarcento, kleraj verkoj pri lia vivo kaj lia muziko renovigis la aprezon por Johann Christian.
Ankaŭ, li estas historie interesa kiel la unua komponisto kiu preferis la pianon super la pli maljunaj klavarinstrumentoj. La frua muziko de Johann Christian montras la influon de lia pli maljuna frato Carl Philipp Emanuel, kaj lia meza periodo en Italio montras la influon de Giuseppe Sammartini.
Diversaĵoj
Plena raporto de la kariero de J. C. Bach estas en la kvara volumo de History of Music (Historio de Muziko) verkita de Charles Burney.
Estas du aliuloj nomitaj Johann Christian BACH en la Bach familia arbo, sed neniu estis musikisto.
Somera Olimpiko 1976
Partoprenantaj nacioj
Klarigo: Teamoj kun klinitaj literoj havas kolektan subpaĝon por la partopreno en kelkaj jaroj kaj teamoj kun rektaj literoj eĉ havas apartan subpaĝon nur pri tiu-ĉi jaro.
NRK
NRK (aŭ norvege Norsk rikskringkasting) estas publika, ŝtata televida kaj radio-firmao en Norvegio. Ĝi estas la plej grava amaskomunikilfirmao de Norvegio kaj fondinta membro de la Eŭropa Radio kaj Televido Unio.
Urbofesto de Moskvo
Urbofesto de Moskvo estas ĉiujara urbofesto festata en Moskvo (Rusio) en unua sabato de septembro, kelkfoje en la dua sabato.
En 2016 Moskvo festis sian 869-jariĝon. La festo okazis la.
Festado
Urbofesto de Moskvo ĉiujare estas festata en eko de septembro en ripoztagoj: sabate kaj dimanĉe. Festado de urbotago kutime okazas en multaj urbaj lokoj: parkoj, kulturaj kaj politikaj ejoj, kortoj. En centro de Moskvo okazas popola promenado.
Historio
La festo estas rilate nova. Unuan fojon ĝi estis festita (700-jariĝo de Moskvo). Dum la festado moskva metropolito Filaret faris preĝadon je honoro de Moskvo en la Ĉudov-monaĥejo, post fino de la preĝado sonis sonoriloj de Ivano la Granda; estis ankaŭ preĝadoj en aliaj kirkoj. Vespere tuta centro de Moskvo estis prilumita. Uzitajn lumilojn rapide mallumigadis vintra vento, pro tio ne ĉiuj lumigitaj vortoj legeblis.
Post centjara malesto nova festado (de la |800-jara urbojubileo) okazis en 1947. Laŭ ordono de Supera Konsilio de Sovetunio ekestis speciala medalo ricevita de preskaŭ 1,7 milionoj da homoj. Kunlige kun la festo ekiĝis konstruado de 7 nuboskrapuloj en Moskvo, kanalo Moskva — Volgo fariĝis kanalo je nomo de Moskvo, ekkonstruiĝis monumento de fondinto de Moskvo princo Georgo la Longbraka. Festotempe malfermiĝis ankaŭ muzeo je nomo de Andreo Rublov.
Post 50 jaroj en 1997 estis festita la 850-jariĝo de Moskvo. Ekde tiam urbofesto de Moskvo estis ĉiujara evento. Dum festotagoj okazas multaj eventoj, solena malfermo de urbaj objektoj, popolpromenado. Kelkfoje programo de festado estis forte plietigita laŭ decido de estraro kunlige kun okazintaj eventoj konsiderataj de rusia ŝtata reĝimo tragikaj (katastrofoj kaj armitaj atakoj).
En 2007 estis festita 860-jariĝo de Moskvo.
Friedeburg (Orientfrislando)
Friedeburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio apartenas al la historia regiono Orienta Frislando.
Strikoj en la Pola Marbordo
Aŭgusto 1980 - unu el kelkaj monatoj, kiuj lasis la plej grandan postsignon en la historio de Pola Popola Respubliko. Ĝi stampis historion pro la strikoj en la Marbordo.
Antaŭkomenco
La unuaj strikoj okazis jam en Świdnik kaj Lublin meze de julio (la eventoj nomataj Lublina Julio), kaj la unua protesta laborĉesado estis jam printempe 1980. Pro la lublinaj eventoj la strikoj komencis disvastiĝi al la ĉirkaŭaj regionoj, por fine ekesti en pluraj urboj de la tuta lando. Tamen la plej gravan strikon komencis Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża (Liberaj Sindikatoj de Marbordo) la 14-an de aŭgusto en Gdanska Ŝipfarejo (oni postulis i.a. relaborigon de Anna Walentynowicz, altigon de salajroj, konstruon de la monumento al la viktimoj de Decembro 1970 al kiu iom post iom aliĝis delegitaroj de strikantaj laborfakoj de aliaj urboj).
Kalendaro
La 14-a de aŭgusto
Jerzy Borowczak, Bogdan Felski kaj Ludwik Prądzyński gvide de Bogdan Borusewicz frumatene rezultigas strikon en Gdanska Ŝipkonstruejo je la nomo de Lenin. Tiutempe ĉesis labori la fakoj K-1, K-3, C-5 kaj motoraj fakoj. Tagmeze la striko ampleksis preskaŭ la tutan ŝipanaron. Kaj laboristoj dum kunvokita de si mitingo postulas:
Al la strikantoj de la ŝipfarejo alvenas Lech Wałęsa, kiu ekprenas gvidadon de la striko, kiu fariĝis okupacia. Registara inform-agentejo Interpress neas ekziston de striko.
Al la striko aliĝas Ŝipfarejo je la nomo de Pariza Komunumo en Gdynia kun la ĉefgvidanto Andrzej Kołodziej, muntisto laboranta tie. Henryka Krzywonos haltigas sian tramon de la linio n-ro 15 komencigante strikon de la urba trafiko en Gdańsk. Ordinaraj homoj, ne estante kontraŭ la striko (vidis en ĝi kontraŭdiron al tiutempa reĝimo), kunveturigis starantajn homojn de aŭtobushaltejoj. Oni blokis telefonan komunikadon eksterurban.
La 16-a de aŭgusto
Direkcio de Gdanska Ŝipfarejo post interparolo kun delegatoj de strikantaj laboristoj (disaŭdigata pere de laŭtparoliloj en la tuta fako) je la 15-a horo parte konsentas realigi postulatojn de la laboristoj. Strika Komitato decidas fini la strikon. Lech Wałęsa laŭ propono de aliaj strikantaj fakoj proklamas solidarecan strikon. La iniciato ne povus esti anoncita al la tuta strikantaro pro malfunkciigo de radiostacio. Virinoj Henryka Krzywonos, Ewa Osowska, Alina Pienkowska kaj Anna Walentynowicz retenas elirantajn ŝipkonstruantojn. Parto de ili forlasas la fakon. Vespere post konsultiĝoj kun delegacioj de 21 aliaj fakoj fondiĝas Interfaka Strika Komitato (ISK). Sub gvido de Stanisław Kania oni kreas grupon kunordigantan agadojn de decidpovoj por finigi strikojn. Estis kreita stabo por gvidi operacion Somero 80 celanta certigon de sekureco, ordo kaj publika ordo en la lando. Gvidanto de la stabo estis nomumita vicministro kolonelo Bogusław Stachura kaj ties anstataŭantoj kolonelo Władysław Ciastoń kun generalo Józef Beim. En la stabo ektroviĝis ankaŭ Adam Krzysztoporski kaj Konrad Straszewski.
La 17-a de aŭgusto
Ĉe la ĉefpordego de la ŝipfarejo je la 9-a horo estas celebrata meso fare de pastro Henryk Jankowski, prelato de la gdanska parokejo al Sankta Brigido. Partoprenas ĝin dekkelkaj miloj da homoj. Sur la placo antaŭ la ĉefa pordego ekstaras ligna kruco memoriganta viktimojn de Decembro 1970. Ankaŭ en la Ŝipfarejo de Gdynia estas celebrata meso fare de pastro Hilary Jastak. Por rompi solidarecon de la ŝipkonstruantoj el la Interfaka Strika Komitato direkcioj de unuopaj fakoj interparolas kun laboristaroj.
La 18-a de aŭgusto
La 19-a de aŭgusto
Registaro plu penas rompi solidarecon de strikantoj interparolante kun strikaj komitatoj en unuopaj fakoj. Oni kreas „konkurencajn” Interfakajn Strikajn Komitatojn, kies tasko estas parolo nur kun reprezentantoj de la regantoj. Interfaka Strika Komitato de Gdanska Ŝipfarejo, ariganta jam 253 laborfakojn, alvokas denove al la registaro pri inyerparoloj. La debatoj de ISK oni transmisias pere de laŭtparoliloj al la tuta ŝipfarejo kaj ĉe la pordegoj n-ro 2 kaj 3, kie alvenas kelkmilaj homamasoj. Al la Gdanska Ŝipfarejo venas eksterlandaj ĵurnalistoj. Post petoj de ISK oni ĉesigas disvendadon de alkoholo en la Triurbo.
La 20-a de aŭgusto
Ŝtataj regpovoj daŭre rifuzas paroli kun ISK kaj kontrolata de ili televizio prezentas informojn pri ekonomiaj perdoj kaŭzitaj de strikoj. Krome Civitana Milico kaj Sekureca Servo arestas delegatojn de strikaj komitatoj, kiujn oni identigas laŭ blankruĝaj flagoj de iliaj aŭtoj. Al la strikoj aliĝas Politekniko kun Universitato en Gdańsk kaj Opero kun Filharmonio. ISK reprezentas 304 fakojn.
La 21-a de aŭgusto
Al Gdańsk alvenas registara delegitaro kun Mieczysław Jagielski. Lian alparolon kun celo rompi solidarecon de strikantoj kun ISK (propono de interparoloj en sektoraj komisionoj preterlasante ISK) disaŭdigis dum tri minutoj loka radio. Civitana Milico kontinuas persekutadon konfiskante kelke da miloj de flugfolioj sur la ferdeko de trenŝipo m/s Wilk (Lupo). Al la striko aliĝas laborfakoj de Elbląg, Ustka kaj Słupsk. Gdanska ISK reprezentas 350 entreprenojn.
ISK vokas la registaron por komenci interparolojn enmanigante al Jagielski la vokpeton. En Szczecin registara delegitaro kun Kazimierz Barcikowski komencas interparolojn kun tiea ISK kunigantan 97 laborfakojn. Presejo de Gdanska Ŝipfarejo presigas proprajn materialojn, kiuj atingas kelke da centmiloj de homoj. Oni komencis kolekti financojn por fonduso de ISK kaj por konstruo de la monumento al la viktimoj de Decembro 1970. En Elbląg Sekureca Servo arestis du delegitojn de strika komitato.
La 23-a de aŭgusto
Gdanka ISK reprezentas 388 laborfakojn. Lech Wałęsa turnas sin al Sekureca Servo por ke ĝi ĉesu ĉikani strikantojn kaj opoziciajn agantojn. Je la 14-a horo al la ŝipfarejo alvenas gdanska vojevodo por fiksi paroldetalojn kun registara delegitaro. Ses horojn poste ĝi alvenas al Gdańsk kune kun vicĉefministro Jagielski kaj komencas interparolojn kun ISK. Oni transmisias ilin al la tuta laborfako. Iom pli poste al interparoloj aliĝas delegitaro de ŝĉecina ISK (kuniganta tiam 134 fakojn). Aperas la unua numero de Strika Informa Bulteno „Solidareco”.
La 24-a de aŭgusto
En plimulto de laborfakoj la tago komenciĝis de sanktaj mesoj. Al Gdańsk alveturas grupo de invititaj de ISK ekspertojn por ke ili apogu ĝin dum laborado. Ekestis Komisiono de Ekspertoj – Tadeusz Mazowiecki, Bohdan Cywiński, Bronislaw Geremek, Tadeusz Kowalik, Waldemar Kuczyński, Jadwiga Staniszkis, Andrzej Wielowiejski. Pli poste aliĝis Jerzy Stembrowicz, Andrzej Stelmachowski kaj Jan Strzelecki.
La 25-a de aŭgusto
Triurbaj artistoj aranĝas koncertojn en la tereno de Gdanska Ŝipfarejo adresitaj al strikantoj. Vespere okazas gazetara konferenco de la oficiala interparolanto de ISK Lech Bądkowski. Li informas, ke interparoloj ĝis plenumo de la fundamenta kondiĉo – malblokigo de telefona interligiteco kun la tuta lando – ne komenciĝos. Tio rezultas per forigo de blokado kun kelkaj urboj.
La 26-a de aŭgusto
La 27-a de aŭgusto
ISK el Elbląg transdonas sian kompetentecon al ISK el Gdańsk, kiu jam reprezentas 630 entreprenojn. Strikojn disvastiĝas al Wałbrzych, Bielsko-Biała, Świdnik, Ursus. Okazas interparoloj pri Liberaj Sindikatoj inter la ekspertaro de strikantoj kaj la registara flanko. Konto por konstruo de la viktim-monumento al Decembro 1970 enhavas jam kelkcent miloj da zlotoj, kaj la konto de ISK – kelke da milionoj da zlotoj. Eksterlandajn amaskomunikilojn reprezentas jam pli ol 200 ĵurnalistoj kaj pluraj televidaj skipoj.
La 28-a de aŭgusto
Nemce
Nemce, hungare Zólyomnémeti [zOjomnEmeti], germane Deutschendorf bei Neusohl estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Murski Petrovci
Murski Petrovci, hungare Murapetróc estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Tišina.
Nemce
Situo
Nemce situas sur deklivo, laŭ traira flankovojo. Banská Bystrica troviĝas je 5 km-oj.
Murski Petrovci
Situo
Murski Petrovci situas laŭ la aŭstra landlimo, laŭ traira flankovojo, Muro (rivero) preterfluas.
Historio
La unua mencio devenis el 1365 en formo "Petrolch". Dum la historio ofte okazis inundoj. Dum la hungara regado oni nombris en Murapetróc 20 domojn kaj 135 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Sârbi (Fărcașa)
Sârbi [sırbj] (hungare: Oláhtótfalu) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 613 loĝantojn (rumanoj), en 1992 540. Ĝia unua mencio estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Fărcașa.
Strikoj en la Pola Marbordo
Kalendaro
La 29-a de aŭgusto
Interparoloj kun registara delegitaro, kies vizito estis anoncita je la 12.00 horo, ektroviĝis en senelirejo. Konflikta temo estas ekesto de Liberaj Sindikatoj. Tamen paroloj inter ekspertoj de ambaŭ flankoj estas daŭrigataj. Al Gdańsk alvenas delegitoj de ISK el Bydgoszcz. Strikas minejoj de Supra Silezio. En la tereno de Gdanska Ŝipfarejo disvolviĝas ankaŭ presado kaj kolportado de sendependaj eldonejoj, kiuj eĉ ne povas kontentigi grandan interesiĝon.
La 30-a de aŭgusto
Interlaborfaka Strika Komitato en Szczecin subskribas interkonsenton kun la registara delegitaro. En Gdanska Ŝiparejo je la 14-a horo komenciĝas paroloj kun registara komisiono, kies rezulto estas parta akcepto de 21 postuloj. Lech Wałęsa postulas la finon de persekutado de opoziciaj agantoj flanke de Sekureca Servo, sed vicĉefministro Jagielski respondas, ke li nenion scias pri tio. Laŭ decido de ISK, rezulte de voĉdonado en halo de BHP (Sekureco kaj Higieno de Laboro), pluaj interparoloj komenciĝos kun la momento de liberigo de ĉiuj politikaj malliberuloj. La 17-a horo pasas kun la komuna preĝo de la delegitoj intence al la strikantoj kaj iliaj familioj.
La 31-a de aŭgusto
Matene pastro Henryk Jankowski celebras meson ene de Gdanska Ŝipfarejo. Interkonsento inter ISK reprezentanta pli ol 700 laborfakojn kaj la registara delegitaro subskribiĝas. Konflikta temo estis nur liberigo de politikaj malliberuloj, kion postulis Wałęsa. Vicĉefministro Jagielski finfine konsentis doni skriban garantion. Je la 16-a horo oni subskribis la finan dokumenton de la interkonsentoj. La striko finiĝis.
Konsekvencoj
Aŭguste naskiĝis daŭranta 15 monatojn periodo de relativa libereco en komunisma ŝtato kaj fondiĝis laborista movado, la movado socia, kiu baldaŭ transformiĝis al 10 milion-membra Sendependa Aŭtonomia Sindikato Solidareco. Sian parton en ĉi tiu proceso ekrolis ankaŭ elekto de la papo Johano Paŭlo la 2-a, liaj predikoj, aŭtoritato, influo kaj pilgrimoj al Pollando. La libera periodo de poloj finiĝis per enkonduko de milita stato en Pollando en la jaroj 1981-1983. Aŭgusto 1980 estis impulso al sistemaj ŝanĝoj, kiuj fine alkondukis al falo de Pola Popola Respubliko kaj aliaj diktaturoj de Orienta Bloko, al reakiro de suvereneco de Pollando kaj kreo de la 3-a Respubliko.
Laŭ la raporto de Ministerio de Internaj Aferoj liverita al Stanislaw Kania la 30-an de aŭgusto en 28 vojevodioj strikis 700 laborfakoj kaj pli ol 700 mil laboristoj. Kaj la urba trafiko ĉesis en 13 urboj.
Ancenis (stacidomo)
Ancenis estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ancenis, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV kaj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
La botistoj
La Botistoj (suome: Nummisuutarit) estas komedio en kvin aktoj verkita de Aleksis Kivi. La verko estas tradukita el la suoma de Hilma Hall kaj eldonita 142-paĝe en la jaro 1919 ĉe Eldona Akcia Societo Otava en Helsingforso.
Sokrato de Konstantinopolo
Sokrato de Konstantinopolo (en greka Σωκράτης ὁ Σχολαστικός}, n. ĉ. 380; m. post 439), konata ankaŭ kiel Sokrato Skolastiko, estis kristana eklezia historiisto de la 5-a jarcento, samtempulo de Sozomen kaj Teodoreto.
Li estas la aŭtoro de Historia Ecclesiastica ("Eklezia Historio", Ἐκκλησιαστική Ἱστορία) kiu kovras la historion de la plej antikva kristanismo dum la jaroj 305–439.
Respubliko Rif
Respubliko Rif (Tamaziɣte: Tagduda n Arrif) estis ŝtato estiĝinta en 1921, kiam la loĝantoj ekribelis kontraŭ la hispana regado.
La respubliko estis reprenita en majo 1926 de la hispanoj kun iliaj aliancanoj, la francoj. Fakte la eŭropanoj havis pli modernajn armilojn.
Gerilo por memstareco daŭris ĝis 1927.
János Konyorcsik
János Konyorcsik [jAnoŝ konjorĉik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Konyorcsik János estis hungara skulptisto, medalisto, instruisto. Lia origina familia nomo estis Koniorczyk. János Konyorcsik naskiĝis la en Pesterzsébet, li mortis la  en Pilismarót.
Biografio
János Konyorcsik komence lernis skulptadon en fabrika libera lernejo, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1956. En la lasta jaro li havis stipendion. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Mikus, András Beck kaj Pál Pátzay. Li studvojaĝis en Ĉeĥoslovakio (1956), Sovetunio (1958, 1966, 1967), Suomio (1960, 1961), Italio (1962, 1963, 1964), Pollando (1965). Inter 1957 kaj 1986 li instruis en la industriarta mezlernejo. Inter 1966-1988 li estis amatora aktoro en filmoj. Li kreis skulptaĵojn konformajn al la socialismo. Li ricevis premiojn inter 1963-1986.
Belmonte
Belmonte povus aludi al:
Kraŝo de la pola prezidenta aviadilo en 2010
Kraŝo de la pola prezidenta aviadilo okazis en Peĉersk, apud la rusia urbo Smolensk sabate la je la horo 6:56 laŭ UTC (8:56 laŭ la mez-eŭropa kaj 10:56 laŭ la loka tempozono). Laŭ la unuaj informoj la kaŭzo de la akcidento estis, ke la aviadilo kroĉis arbon pro la nebulo, ĉ. 1,5 km for de la armea flughaveno Smolenska-Norda (Смоленск-Северный) kaj 300 metrojn flanke de la alteriĝa vojo. En la aviadilo Tu-154 flugis la pola prezidento Lech Kaczyński kun sia edzino, registara reprezentantaro, parlamentanoj kaj la plej altaj polaj oficistoj, inkluzive de la komandantaro de la pola armeo. La reprezentantaro estis survoje al la solenaĵoj ligitaj kun la datreveno de la Masakro de Katin. La unuaj informoj (ekzemple de la televido Rossija 24) estis jenaj: "La flugkontrola dispozicisto de la flughaveno Smolensk-Severnij ( Smolensk-Norda) estis malkonsilinta la alteriĝon en Smolensk pro malbona vetero kaj rekomendinta iri al Moskvo, 350 km oriente, aŭ al Minsko, 300 km okcidente, en Belorusio. La aviadilanoj tamen decidis alteriĝi kaj kvarfoje devis rezigni (resupreniĝi). Ĉe la kvara provo okazis la akcidento." Tiuj cirkonstancoj estis multflanke analizataj kaj komentataj en monda gazetaro (kies ekzemplo estas la suba alineo). Tamen la informoj montriĝis eraraj. Laŭ la Informa Agentejo de Rusia Federacio REGNUM "la pli frue diskonigitaj informoj, ke tio estis la kvara provo alteriĝi, ne konfirmiĝis: kvar provojn faris alia aviadilo, kiu alvenis el Moskvo." Ankaŭ la estrino de Interŝtata Aviadila Komitato (MAK) Tatjana Anodina konfirmis, ke la prezidenta Tu-154M faris nur unu provon alteriĝi .
Unu ebla kaŭzo estis premo de la prezidento je la piloto Arkadiusz Protasiuk por surteriĝi kaj tiel ne malfrui la ceremonion en Katino. La kapitano de la registara aviadilo jam havis konflikton kun Lech Kaczyński; en aŭgusto de 2008, la kapitano decidis ne surteriĝi en Tbiliso – dum la Milito en Sud-Osetioo, pro sekurecaj kialoj – sed en distanco de 350 km, en la azerbajĝana Ganĝa, spite al eksplicita ordono de Kaczyński (kiu estis kiel prezidento ankaŭ ĉefkomandanto de la armeaj fortoj, tiel ĉefo de la aviadila kapitano). Lech Kaczyński tiam akuzis lin je rifuzo de ordono.
La estro de la Smolenska provinco konfirmis, ke neniu postvivis tiun ĉi katastrofon. Laŭ rusiaj informagentejoj, aviadile estis 132 personoj. La pola ministerio pri eksterlandaj aferoj informis sekve, ke mortis 96 personoj – 88 pasaĝeroj kaj 8 deĵorantoj. Unu persono el la pasaĝera listo, Zofia Kruszyńska-Gust, ne venis al la ekflugo.
Ĉirkaŭ la 9:26 (laŭ UTC) estis donita la informo, ke la prezidenta paro ne vivas.
Laŭ la Konstitucio de Pola Respubliko, ĉiujn devojn de la mortinta prezidanto transprenis la marŝalo de Sejmo, Bronisław Komorowski.
Listo de pasaĝeroj
Inter la pasaĝeroj troviĝis, laŭ la listo de pasaĝeroj :
Reagoj en esperantistaro
Dum la tago de akcidento, Ĝenerala Direktoro de UEA, Osmo Buller, nome de Universala Esperanto-Asocio kondolencis Polan Esperanto-Asocion, la polajn membrojn de UEA kaj ĉiujn polajn esperantistojn en la speciala gazetara komuniko. Li skribis ke esperantistojn tiu ŝoka informo tuŝas aparte pro la historiaj ligoj de la Internacia Lingvo kun Pollando, kies ĉefurbo estas la naskiĝurbo de Esperanto.
Kompatis kaj kondolencis ankaŭ unuopaj esperantistoj, Esperanto-grupoj kaj ekz. la redakcio de La Ondo de Esperanto. Dum seminario Sabla Printempo okazanta tiusemajnfine en Písek (Ĉeĥio), kun ĉeesto de ĉirkaŭ 30 personoj inkluzive de 3 poloj, oni sabate vespere funebris la viktimojn per minuto da silento. Planita lunda publikigo de novaj filmaj subtekstoj en la Verda Filmejo estis nuligita lige kun la funebro en Rusio.
Sinagoga placo de Hajdelbergo
En la sinagoga placo de Hajdelbergo - germane Heidelberger Synagogenplatz - situis la urbocentra sinagogo de la historia rezideja kaj universitata urbo Hajdelbergo. Kiel multaj aliaj samspecaj historiaj konstruaĵoj, ĝi estis forbruligita la 10-an de novembro 1938 kadre de la pogromoj de novembro 1938. La preĝejo estis planita fare de la arkitekto Hermann Behaghel kaj starigita en 1877 kaj 1878, post kiam la antaŭe kiel urba juda centro uzita domo „Zur blauen Lilie“ iĝis tro malgranda por la urba juda komunumo.
La memorejo de la en 2001 novdezajnita sinagoga placo nun en la pavimo per blanka marmoro montras la lokon de la fundamentaj muroj de la sinagogo. Griza granito montras la eksajn fenestrojn kaj la enirejan pordegon. Dek du sabloŝtonaj kuboj memorigas pri la dek du triboj de Izraelo kaj simboligas la eksajn sinagogajn sidlokojn.
Gurudongmar
Gurudongmar estas unu el la plej altaj lagoj en Barato kaj en la mondo, je altitudo de 5430 m, en la Barata ŝtato nome Sikimo. Ĝi estas konsiderata sankta fare de Budhistoj, Sikoj kaj Hinduistoj. La lago estas nomita laŭ Guruo Padmasambhavo — konata ankaŭ kiel Guruo Rinpoĉe aŭ Rinpoĉo — fondinto de Tibeta Budhismo, kiu vizitis tien en la 8a jarcento.
3565 Ojima
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Oĵima elde kiu ĝi estis malkovrita.
Jean-Paul Marat
Jean-Paul Marat (naskiĝis la 24-an de majo 1743 en Boudry (tiama Prusujo, nuna Svislando; mortis la 13-an de julio 1793 murdita en Parizo, Francujo) estis kuracisto, ĵurnalisto kaj politikisto dum la Franca Revolucio.
Longtempe oni konsideris lin la ĉefa respondeculo de la septembraj masakroj, kvankam nun la pli multaj historiistoj malpligrandigas lian rolon.
Lia murdo fare de Charlotte Corday igis lin martiro de la revolucio. Li estas entombigita en la Panteono de Parizo.
Artmetilernejo de Erfurto
La Artmetilernejo de Erfurto (germane: Kunstgewerbeschule Erfurt; ankaŭ nomita: Hügelschule) estis artmetia edukejo en Erfurto, Am Hügel nr. 2. Hodiaŭ ĝi estas parto de la Universitato de Erfurto kaj funkcias kiel artscienca parto de la pedagogia fakultato.
Historio
La lernejo fonditis en la 31-a de oktobro 1889 pro iniciativo de la urbo kaj la prusa registaro. Unue ĝi estis en la Tal-strato nr. 20 a kaj ricevis en 1904 propran konstruaĵon (inaŭguro en la 18-a de majo; komenco de la kursoj en la 1-a de julio). Ĝin planis Paul Peters, Max Brockert kaj Otto Linne laŭ la secesi-stilo. En 1944 la konstruaĵo ege damaĝitis (precipe la riĉa fasada ornamaĵo, kiun oni jam ne remuntis poste).
En la 1946-a jaro ĝi iĝis parto de la Faklernejo pri aplikitaj artoj; tiu lernejo siavice en 1955 iĝis parto de la Pegagogia altlernejo (kiu en la 2001-a jaro kunfandiĝis kun la universitato). De 1997-2012 estis en la konstruaĵo de ĉe Hügel ankaŭ la Max-Weber-kolegio, kiu translokitis proksimen de la kampuso universitata en 2012.
Kalvinana kirko (Cegléd)
La Kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en Hungario, en urbo Cegléd, en la urbocentro. Tiu preĝejo apartenas al la plej grandaj kalvinanaj preĝejoj en Mez-Eŭropo.
Historio
Kalvinanoj profitis la katolikan kirkon en Cegléd ĝis 1753, tiam la aparta kalvinana preĝejo pretiĝis. En 1762 aparta turo konstruiĝis. Dum la historio tiu preĝejo ofte estis pligrandigita kaj trakonstruita. En 1834 incendio okazis, oni komencis konstrui pli novan en la sekva jaro sed la malriĉeco kaj la liberecbatalo malhelpis la konstruadon. En 1896 la kupolo estis trakonstruita, kiu en 1936 ekbrulis. Post 2 jaroj oni konstruis novan kupolon. Inter 1989-2004 renovigoj okazis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola havanta 2 turojn kaj centre imponan kupolon. Ĉirkaŭ la kupolo estas ekstere rondira trotuaro, kiun la fajrobrigado longe profitis. La absido estas duonronda. Interne galerioj situas laŭ la 3 flankoj. Super la ĉefenirejo orgeno troviĝas de 1860, sed ankaŭ pli nova elektronika orgeno alvenis en 2002, kiu funkcias ĉe la absido.
Apud la konstruaĵo kalvinana lernejo funkcias, krome estas tie 2 memorarboj, paroĥo, oficejo kaj kunvena domo por kalvinanoj.
Vojčice
Situo
Vojčice situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vranov nad Topľou-Trebišov. La lasta troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1217. En 1910 loĝis en Vécse 1244 da homoj, (1072 slovakoj, 153 hungaroj, 6 germanoj, 1 ruteno). Ĝis Traktato de Trianon Vécse apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Vojčice 2021 da homoj, (1954 slovakoj, 55 ciganoj kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Vécse naskiĝis hungara aktoro Lia Putty.
Ignatij Brod
Ignatij Osipoviĉ Brod ( Игнатий Осипович Брод; la (laŭ la julia kalendaro la ), Saratovo, Rusia imperio — la, Moskvo, Sovetunio) estis la sovetia petrola geologo, populariganto de scienco, malkovrinto de kelkaj naftominejoj.
Biografio
Ignatij Brod naskiĝis la (laŭ la julia kalendaro la ) en Saratovo, Rusia imperio. En 1920 li studentiĝis ĉe la Saratova universitato. En 1921 li transiras al la Mininstituto (Petrogrado), kiun finas en 1928. Inter liaj instruistoj estis Kazimir Kalickij, Jurij Ĵemĉuĵnikov, D. V. kaj V. D. Golubjatnikovoj.
En 1926-1933 laŭ ordono de la Geologia komitato kaj Nafta geologoprospektoea instituto, li detale esploras la ĉefajn jam kaj supozeble naftohavajn areojn de Dagestano, verkas planon de ilia prospektoeado. En 1933 li estis nomumiuta estro de Groznefterazvedka (Grozna naftoprospektorado), poste estis la ĉefgeologo de Grozneftekombinato (Grozna nafta kombinato).
En 1928 li komencis instrui en la Mininstituto. Li multe klopodos pri popularigo de la scioj pri petrola geologio, partoprenis establadon kaj evoluigon de petrolgeologiaj katedroj de la ĉefaj sovetiaj altlernejoj. En 1934—1939 li estris la katedron de geologio kaj prospektorado de naftogasaj minejoj de la Grozna nafta instituto. En 1941—1945 li estis prezidanto de la geologia sekcio de la Scienco-teknika konsilio ĉe Glavgaztopprom ĉe la Konsilio de popolaj komisaroj de Sovetunio. En 1942—1947 li estris katedron de geologio kaj prospektorado de naftogasaj minejoj de la Moskva nafta instituto de I. M. Gubkin. En 1944—1962 li estris la organizitan de li katedron de geologio kaj geokemio de fosiliaj brulaĵoj en la geologia fakultato de la Moskva ŝtata universitato. En 1952—1962 li estis estro de la Kompleksa Nord-Kaŭkaza nafta ekspedicio de la Akademio pri Sciencoj de Sovetunio (ekde 1956 — la Kompleksa suda geologia ekspedicio de la Akademio pri Sciencoj de Sovetunio). En 1956-1962 li estis la direktoro kaj esplorestro de la Scienc-Esplora laboratorio de la geologiaj kriterioj de pritakso de la petrolhavaj perspektivoj (NIL Neftegaz) de Glavgeologio de RSFSR.
li redaktoris la revuon «Novaĵoj de la nafta tekniko. Serio: Geologio» ( Новости нефтяной техники. Серия: Геология), anis en redaktoteamoj de la revuoj «Geologio de nafto kaj gaso» ( Геология нефти и газа), «La grozna naftisto» ( Грозненский нефтяник), «Natura gaso» ( Природный газ).
Ignatij Brod mortis la kaj estis sepultita en Novodeviĉje tombejo (Moskvo).