cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ahmed Ŝukeiri
Naskiĝinta en Libano de patro palestina kaj de turka patrino, Ŝeiĥ As'ad Ŝukeiri, estis membro de la turka parlamento kiel reprezentanto de Akko inter 1908 kaj 1912. Ŝukeiri studis juron en Jerusalemo. Inter 1949 kaj 1951 li estis membro de la delegitaro de Sirio en la UN, kaj poste, inter 1950 kaj 1956, ĝenerala sekretario de la Araba Ligo kaj ambasadoro de Sauda Arabio en la UN (1957-1962). En 1964 li estis elektita kiel unua prezidento de la OLP en Kairo dum renkonto de arabestroj.
Hirtenberg
Hirtenberg estas komunumo en la aŭstra federacia lando Malsupra Aŭstrio, kaj situas en la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Geografio
Hirtenberg havas areon de 1,47 km². Ĝi situas en la nordorienta parto de la federacia lando, apud la ĉefurbo Vieno.
Montescudo
Montescudo estas komunumo de Italio.
Ĉeng He
ĈENG He (鄭和, aliaj transliterumadoj: Cheng Ho (Ĉeng Ho) aŭ Zheng He) aŭ San Bao (三寶), naskiĝnomo Ma Ho; (naskiĝis en 1371 en Junano, mortis en 1433) estis ĉina Huja vojaĝanto, ŝipveturisto, ŝipara almiralo kaj diplomato en la epoko de la Dinastio Ming. Li naskiĝis kiel islamano, iĝis eŭnuko kaj servis la ĉinan imperiestron. Ĉeng He komandis ekspediciajn veturojn al Sudorienta Azio, Suda Azio, Mezoriento, kaj Orienta Afriko inter 1405 ĝis 1433.
Kiel favoritulo de la Imperiestro Jongle, kies Jingnanan ribelon li helplis, li elstariĝis ĝis la pinto de la imperial hierarkio kaj servis kiel komandanto de la suda ĉefurbo Nankino (la ĉefurbo estis poste movita al Pekino fare de la imperiestro Jongle). Tiuj vojaĝoj estis dumlonge forgesitaj en oficialaj ĉinaj historioj sed iĝis bone konataj en Ĉinio kaj eksterlande ekde la publikigo de la verko de Liang Kiĉao nome Biografio de la granda navigisto de niapatrio, Ĉeng He en 1904. Trilingva steleo lasita de la navigisto estis malkovrita en la insulo Srilanko nome en Galle tuj poste.
Familio
Ĉeng He estis la dua filo de familio el Kunjango, Junano. Li estis origine naskiĝinta laŭ la nomo Ma He. Lia familio estis Hujo. Li havis kvar fratinojn kaj unu pli aĝan fraton.
Ĉeng He naskiĝis en islama familio. Tamen, liaj religiaj kredoj iĝis ĉioenhavantaj kaj eklektikaj en sia maturaĝo. La skribaĵoj de Liujiagang kaj Ĉangle sugestas ke la adorado de Ĉeng He al la diino Tianfei (nome patrona diino de maristoj) estis la dominanta kredo al kiu li aliĝis, respegulante la diinan centran rolon en la ĉinan trezoran ŝiparon.
Li estis la pra-nepo de Sajjid Ajjal Ŝams al-Din Omar, perso kiu servis en la administracio de la Mongola Imperio kaj estis la Guberniestro de Junano dum la komenco de la Dinastio Juan. Lia praavo nomiĝis Bajan kaj eble setlis en mongola kazerno en Junano. Lia avo portis la titolon haĝi. Lia patro havis la surnomon Ma kaj la titolon haĝi. La titolo sugestas ke ili estis farinta la pilgrimadon al Mekko. Ĝi sugestas ankaŭ ke Ĉeng He eble havis kaj mongolan kaj araban praularon kaj ke li scipovas araban.
En aŭtuno ĉ. 1381, la ĉina armeo de la Dinastio Ming okupis naskiĝ- kaj vivlokon de Ĉeng, oni kastris lin kaj akceptis lin la armeo. La ĉinoj konkeris Junanon, kiu estis tiam regata de la Mongola princo Basalavarmi, Princo de Liang. En 1381, Ma Hajji (la patro de Ĉeng He) mortiĝis kiel rezulto de militoj inter la armeoj de Ming kaj Mongol. Dreyer (2007) asertas ke la patro de Ĉeng He mortiĝis je aĝo de 39 dum rezistado kontraŭ la Minga konkero. La usona ĵurnalistino kaj historiistino Louise Levathes (1996) asertas ke la patro de Ĉeng He mortiĝis je aĝo de 37, sed estas neklare ĉu ĝi rilatas al helpado fare de la Mongola armeo aŭ ĝuste ĉar li estis kaptita rezulte de batalo. Wenming, la plej aĝa filo, estus entombiginta sian patron ekster Kunmingo. Almiralo Ĉeng He havis epitafon gravuritan honore de sia patro, kiu estis komponita de la Ministro de Ritoj Li Ĉigang en la Duanvu Festivalo de la 3-a jaro en la regno Jongle (1-a de junio 1405).
Komenca vivo kaj kastro
Ĉeng He estis kaptita de la Ming-aj armeoj je Junano en 1381. Generalo Fu Jude vidis Ĉeng He sur ŝoseo kaj alproksimiĝis al li por demandi pri la loko de la Mongola pretendanto. Ĉeng He respondis defie ke li estis saltinta en lagon. Poste, la generalo arestis lin. La juna Ĉeng He estis tuj kastrita antaŭ esti metita al servistado de la Princo de Jan. Tamen, Levathes (1996) asertis, ke li estis kastrita en 1385.
Li estis sendita al servistado en la hejma servistado de Ĉu Di, Princo de Jan (la futura imperiestro Jongle). Li estis 10-jaraĝa kiam li eniris en la servistaro de la Princo de Jan. Ĉu Di estis dekunu jarojn pli aĝa ol Ĉeng He. Ekde 1380, la princo estis reganta Beiping (la estonta Pekino), kiu situiĝis ĉe la norda landlimo kie ankaŭ la malamikaj mongolaj triboj situiĝis. Ĉeng He estus paŝante sian komencan vivon kiel soldato en la norda landlimo. Li ofte partoprenis en la militkampanjoj de Ĉu Di kontraŭ la Mongoloj. La 2-an de marto 1390, Ĉeng He akompanis Ĉu Di kiam li komandis sian unuan ekspedicion, kiu estis granda venko ĉar la mongola estro Naghaĉu kapitulacis tuj kiam li konstatis ke li estis falinta en perfido.
Finfine, li estus akirinta la fidon de la princo. Ĉeng He estis konata ankaŭ kiel "Sanbao" dum la tempo de servado en la servistaro de la Princo de Jan. Tiu nomo estis referenco al la Tri Juveloj (triratna) en Budhismo. Li ricevis taŭgan edukadon ĉe Pekino, kiun li ne estus havinta se li estus estinta en la imperia ĉefurbo Nankino ĉar la imperiestro Ĵu Juanĵang ne fidis je eŭnukoj kaj kredis ke plej bone teni ilin needukitaj. Dume la imperiestro Ĵu Juanĵang murdigis multajn el la originaj Ming-estroj kaj kaj donis al siaj feŭdaj filoj pli da militista aŭtoritato, ĉefe al tiuj de la nordo kiel la Princo de Jan.
Matureco kaj militkariero
En 1390 li jam montris elstaran kapablon pri militado kaj diplomatio. La aspekto de Ĉeng He kiel plenkreskulo estis registrita: Li estis sep ĉi alta, havis talion de kvin ĉi en cirkonferenco, altajn vangojn kaj frunton, malgrandan nazon, brilajn okulojn, blankajn dentojn kaj bone formitajn kiel konkoj, kaj voĉon kiu estis tiom laŭta kiom sonorilo. Estis registrita ankaŭ ke li havis grandan konon pri militarto kaj estis bone alkutimiĝinta al batalado.
La juna eŭnuko finfine iĝis fidinda konsilisto de la princo kaj asistis lin kiam la malamikeco de la imperiestro Jianŭen kontraŭ la feŭdaj bazoj de lia onklo kondukis al la Jingnana Kampanjo (1399-1402) kiu finis per la ŝajna morto de la imperiestro kaj la ascendo de Ĉu Di, Princo de Jan, kiel imperiestro Jongle. En 1393, la Kronprinco estis mortinta, tiele la filo de la mortinta princo iĝis la nova ŝajna heredanto. Kiam la imperiestro mortiĝis (24-a de junio 1398), la Princo de Qin kaj la Princo de Jin estis mortintaj, kio lasis Ĉu Di, nome Princo de Jan, kiel plej aĝa survivanta filo de la imperiestro. Tamen, la nevo de Ĉu Di sukcedis en la imperia trono kiel imperiestro Jianŭen. En 1398, li adoptis politikon konatan kiel xiaofan, "malpliigo de feŭduloj", kio enhavis nuligon de ĉiuj princoj per fortranĉo de ties povo kaj militfortoj. En Aŭgusto de 1399, Ĉu Di malferme ribelis kontraŭ sia nevo. En 1399, Ĉeng He sukcese defendis la urban pekinan rezervejon Ĉenglunba kontraŭ la imperiaj armeoj. En Januaro de 1402, Ĉu Di komencis sian militkampanjon por kapti la imperian ĉefurbon Nankino. Ĉeng He estus unu el liaj komandantoj dum tiu kampanjo.
En 1402, armeoj de Ĉu Di venkis super la imperiaj fortoj kaj iris kontraŭ Nankino en la 13-a de julio 1402. Ĉu Di akceptis altigon al imperiestreco kvar tagojn poste. Post ascendo al trono kiel Imperiestro Jongle, li promociis Ĉeng He kiel Granda Direktoro (Taijian) de la Direktoraro de Palacservistoj. Dum la tago de la novjara festo en la 11-a de februaro 1404, la Imperiestro Jongle donis al li la nomon Ĉeng (lia origina nomo estis ankoraŭ Ma He), pro lia distingigo dum la defendo de la urba rezervejo Ĉenglunba kontraŭ la imperiaj fortoj en la Sieĝo de Pekino de 1399, Alia tialo estis ke la eŭnuka komandanto distingiĝis ankaŭ dum la kampanjo de 1402 por kapti la ĉefurbon Nankino. Oni kredas ke la elekto doni al li la surnomon "Ĉeng" rilatas al la fakto ke la ĉevalo de la eŭnuko estis mortigita dum la batalo ĉe Ĉenglunba ĉe Pekino je la komenco de la ribelo. Tiele li estis dekomence nomita Ma Sanbao: ĉu en ĉina 三寶 ( s 三宝, lit. "Tri Donacoj") aŭ en ĉina 三保 ( lit. "Tri Protektoj", ambaŭ prononce sān bǎo).
En la nova administracio, Ĉeng He servis en la plej altaj postenoj, kiel tiu de Granda Direktoro kaj poste kiel Ĉefa Sendito (en ĉina 正使, ĉèngŝǐ) dum siaj marveturoj. Dum la venontaj tri jardekoj li estris sep el tiuj vojaĝoj je la konto de la imperiestro, komercante kaj kolektante impostojn el orienta Pacifiko kaj el la Hinda Oceano. La imperiestro Jongle nomumis lin ĉefkomandanto de la ekspediciaj fortoj al la „Okcidentaj Oceanoj”. Li unuafoje ekveturis en 1405 kun 62 ŝipoj, kun ĉ. 27,800 homoj. Ili veturis eĉ ĝis Srilanko kaj reveturis en 1407. Li batalis en 1409 kun la Cejlona reĝo Alagonakkara kaj la reĝon kunportis al Nankino. Cheng Ho ekveturis triafoje en 1411 kaj atingis Hormuzon. Kvarafoje (1413) atingis Adenon, Mekkon, Egiption kaj revenis en 1415. La kvina ŝipveturo (1417–19) celis denove la Persan golfon kaj orientan Afrikon. La sesa vojaĝo okazis en 1421 kaj li hejmenportis la fremdajn diplomatojn el Ĉinio.
En 1424, la Almiralo Ĉeng He veturis al Palembang por transdoni oficialan sigelon kaj nomumigan leteron por Ŝi Jisun, kiu estis nomumita por la posteno de Paciga Komisiisto. La Taizong Ŝilu de 27-a de februaro 1424 informas, ke Ŝi Jisun estis sendinta Qiu Janĉeng kiel sendito por peti la aprobon de la sukcedo el sia patro Ŝi Jinqing, kiu estis la Paciga Komisisto de Palembang, kaj ricevis permeson el la imperiestro Jongle. La 7-an de septembro 1424, Ĉu Gaoĉi estis heredinta la tronon kiel Imperiestro Hongŝi post la morto de la Imperiestro Jongle en la 12-a de aŭgusto 1424. Kiam Ĉeng He revenis el Palembang, li trovis, ke la Imperiestro Jongle estis mortinta dum sia forestado.
Post la ascendo de la filo de Ĉu Di kiel Imperiestro Hongŝi, la oceanaj vojaĝoj estis disprokrastitaj kaj Ĉeng He estis anstataŭe nomumita kiel "Defendanto de Nankino", nome sudimperia ĉefurbo. En tiu posteno, li estis tre responsa por la kompletigo de la Porcelanturo de Nankino, nome enorma pagodo ankoraŭ priskribita kiel mirindaĵo de la mondo tiom malfrue kiom ĝis la fino de la 19-a jarcento.
La 15-an de majo 1426, la imperiestro Ŝuande ordonis al la Direktoraro de Ceremoniaro sendi leteron al Ĉeng He por skoldi lin pro malobservo. Antaŭe, iu funkciulo petis la imperiestron rekompenci la laboristojn kiuj estis konstruintaj templojn en Nankino. La imperiestro Ŝuande respondis negative al la funkciula peto por esti lokinta la kostojn al la kortego anstataŭ al la propraj monaĥoj, sed li konstatis, ke Ĉeng He kaj liaj asociuloj estis instigintaj la funkciulon. Dreyer (2007) notis, ke la naturo de la vortoj de la imperiestro indikis, ke la kondukto de Ĉeng He en tiu situacio estis la lasta guto, sed ke estas malmulta informaro pri kio estis okazinta antaŭe. Ĉiukaze, la imperiestro Ŝuande fine ekfidis je Ĉeng He.
En 1430, la nova imperiestro Ŝuande nomumis Ĉeng He por komandi je sepa kaj fina ekspedicio al la "Okcidenta Oceano" (Hinda Oceano). En 1431, Ĉeng He ricevis la titolon "Sanbao Taijian". Ĉeng He ekveturis sepafoje en vintro de 1431, revenis en Ĉinion en somero de 1433 kaj mortis en 1435.
Morto
Unu teorio estas ke Almiralo Ĉeng He mortis en 1433. Tio eble okazis dum aŭ tuj post la sepa vojaĝo. Tamen, alia teorio estas ke Ĉeng He pluestis la Defendanto de Nankino, akj finfine mortiĝis en 1435.
En 1985, islam-stila tombo estis konstruita en Nankino ĉe la loko de pli frua hufumforma tombo; ĝi enhavis liajn vestojn kaj ĉapelon ĉar lia korpo estis enterigita ĉemare. Li adoptis filon.
Ekspedicioj
La Dinastio Juan kaj la etendanta ĉin-araba komerco dum la 14-a jarcento estis laŭgrade etendinta la ĉinan konon de la mondo: la "universalaj" mapoj kiuj ĝis tiam montris nur Ĉinion kaj ties ĉirkaŭajn marojn komencis etendiĝi pli kaj pli sudokcidenten per multe pli akurataj priskriboj de la etendo de Arabio kaj Afriko. Inter 1405 kaj 1433, la Ming-a registaro patronis sep navigajn ekspediciojn. La imperiestro Jongle - senkonsidere de la esprimitaj deziroj de la imperiestro Ĵu Juanĵang - desegnis ilin por establi ĉinan estadon kaj trudi imperian kontrolon super la komerco de la Hinda Oceano, impresi eksterlandajn popolojn de la baseno de la Hinda Oceano, kaj etendi la imperian impostosistemon. Oni deduktas el fragmentoj de la Historio de Ming ankaŭ ke la komencaj vojaĝoj estis lanĉitaj kiel parto de la imperiestraj klopodoj por kapti lian fuĝintan antaŭulon, kio estus igante la unuan vojaĝon "la plej grand-skala homĉasado surakve en la historio de Ĉinio".
Ĉeng He estis enpostenigita kiel almiralo por kontrolo de la granda ŝiparo kaj armitaj fortoj kiuj entreprenis tiujn ekspediciojn. Ŭang Jinghong estis nomumita lia dua subestro. Prepariĝis ĉio ampleksege, inklude la uzadon de tiom nombraj lingvistoj ke oni establis instituton de eksterlandaj lingvoj en Nankino. La unua vojaĝo de Ĉeng He startis la 11-an de julio 1405, el Suĝoŭo kaj konsistis el floto de 317 ŝipoj kiuj portis preskaŭ 28,000 ŝipanojn.
La flotoj de Ĉeng He vizitis Brunejon, Javon, Tajlandon, maran Sudorientan Azion, Baraton, la Kornon de Afriko, kaj Arabion, kaj donis kaj ricevis varojn laŭlonge de la vojo. Ĉeng He prezentis donacojn de oro, arĝento, porcelano, kaj silko; reage, Ĉinio ricevis tiajn novaĵojn kiaj strutoj, zebroj, kameloj, kaj eburo el Svahilio. La ĝirafo kiun li akiris kaj revenigis el Malindi estis konsiderata ĉilino kaj portita kiel pruvo de favoro de la Ĉielo al la ĉina administracio.
Kvankam la ŝiparo de Ĉeng He estis senantaŭaĵa, la vojoj ne estis same. La floto de Ĉeng He estis sekvanta delonge establitajn, bone mapitajn komercvojojn inter Ĉinio kaj la Arabia Duoninsulo uzitaj ekde almenaŭ la Dinastio Han. Tiu fakto, kun la uzado de pli ol abunda kvanto de ŝipanoj kiuj estis krome regula militista personaro, supozigas ke tiuj ekspedicioj povus esti preparitaj almenaŭ parte kiel rimedo por etendi la povon de Ĉinio pere de ekspansio. Dum la periodo de la Tri Regnoj en la 10-a jarcento, la reĝo de Vu sendis diplomatan mision laŭlonge de la marbordo de Azio, kiu atingis lokojn tiom for kiom ĝis la Orienta Romia Imperio. Post jarcentoj de interrompo, la Dinastio Song restablis grandskalan markomercon el Ĉinio en la Sudpacifikaj kaj Hinda Oceanoj, atingante tiom for kiom ĝis la Arabia Duoninsulo kaj Orienta Afriko. Kiam lia floto la unuan fojon alvenis en Malakon, estis jam tie granda ĉina komunumo. La Ĝenerala Esplorado de la Oceanaj Bordoj (en ĉina 瀛涯勝覽, Yíngyá Shènglǎn) komponita de la tradukisto Ma Huan en 1416 havigis tre detalajn rakontojn de lia observado pri popola kutimaro kaj vivo en la havenoj kiujn ili vizitis. Li referencis al elpatrujigitaj ĉinoj kiel "Tang" (唐人, Tángrén).
Ĉeng He ĝenerale serĉis atingi siajn celojn pere de diplomatio, kaj lia granda armeo tiom surprizis al eblaj malamikoj ke tiuj venis al submetado. Sed tiutempulo informis, ke Ĉeng He "piediris kiel tigro" kaj ne evitis violenton kiam li konsideris ĝin necesa por impresi eksterlandajn popolojn per la ĉina militpovo. Li senkompate nuligis piratojn kiuj delonge plagis en ĉinaj kaj sudorientaziaj akvoj. Ekzemple, li venkis super Ĉen Zuji, unu el plej timitaj kaj respektataj piratkapitanoj, kaj revenigis lin reen al Ĉinio por ekzekuto. Li ankaŭ entreprenis militon kontraŭ la srilanka regno Kote, kaj li faris montrojn de militforto kiam lokaj funkciuloj minacis sian floton en Arabio kaj Orienta Afriko. El sia kvara vojaĝo, li alportis senditojn el tridek ŝtatoj kiuj veturis al Ĉinio kaj montris sian respekton al la Ming-a kortego.
Kvankam nemenciite en la oficialaj dinastiaj historioj, Ĉeng He probable mortiĝis dum la trezorflota lasta vojaĝo. Kvankam li havas tombon en Ĉinio, ĝi estas malplena: li estis entombigita mare.
Atingoj
La propra Ĉeng mem verkis pri sia veturado:
"Ni trapasis pli ol 100,000 liojn de enormaj akvospacoj kaj eltenis en la oceanoj ondojn tiom grandaj kiom montoj staraj al la ĉielo, kaj vidis barbarajn regionojn ege for kaŝe en blua travideblo de helaj vaporoj, dum niaj veloj, milde malfermaj kiel nuboj tage kaj nokte, pluigis sian iradon [tiel rapide] kiel stelo, trapasante tiujn sovaĝajn ondojn kvazaŭ ni laŭirus publikan ŝoseon..."
Fran Novljan
Franjo NOVLJAN (naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1879 en Boljun (Istrio), mortis la 12-an de januaro 1977 en Zagrebo (Kroatio)) estis kroata gimnazia direktoro kaj esperantisto.
Novljan post studoj i.a. en Vieno estis fondinto de popol-universitatoj kaj aliaj klerigaj institucioj en sia hejm-regiono. Li lernis Esperanton en 1920 kaj dum jardekoj aktivis precipe sur la lerneja kampo, i.a verkinte tri Esperanto-lernolibrojn. Novljan postlasis plurajn verkojn ankaŭ en sia gepatra lingvo.
Sepio
Sepio (Sepia) estas genro de dekbrakaj cefalopodoj kiu sekrecias brunan fluaĵon kaj kiu havas restaĵon de konko sub la haŭto.
Richard Bärwinkel
Richard BÄRWINKEL (naskiĝinta en la 3-a de julio 1840 en in Dallmin, mortinta en la 12-a de julio 1911 en Erfurto) estis germana teologo evangelia.
(66187) 1998 XS73
(66187) 1998 XS73 estas malgranda, malhela, nerapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Richard Bärwinkel
Vivo
Estante filo de pastoro li frekventis la gimnazion en Torgau kaj studis filologion ĉe la universitato de Bonn kaj teologion ĉe la altlernejo de Halle (Saale). En aŭtuno de 1862 li iĝis privata instruisto en Erfurto.
La sekvintajn jarojn li iĝis instruisto samloke ĉe la nehumanisma gimnazio. De 1868-1908 li krome estis paroĥo de la komunumo de la Preĝejo de la kanonikoj aŭgustenanaj. Paralele li estis de 1888 ĝis 1911 inspektanto (latine: officium ephorale) por la Ekleziaro de Erfurto.
Ekde 1891 Bärwinkel ankaŭ membris ĉe Akademie gemeinnütziger Wissenschaften. Gravis lia agado en la ligo Evangelischer Bund.
Literaturo
Johannes Biereye: Richard Bärwinkel. In: Historische Kommission für die Provinz Sachsen und für Anhalt (Hrsg.): Mitteldeutsche Lebensbilder. 3. Band ''Lebensbilder des 18. und 19. Jahrhunderts.'' Selbstverlag, Magdeburg 1928, p. 507–521.
András Laczkfi
LACZKFI András (pro. lackfi) estis hungara soldato, vojvodo de Transilvanio naskiĝinta ? kaj mortinta en 1359.
Biografio
András Lackfi en 1345 li venkis la tatarinvadintojn en Transilvanion. De 1345 ĝis 1352 li estis sikula distrikestro, inter 1350–52 loktenanto de Napolo, en jaroj 1353–54 bano de Mácsó, en jaroj 1355–56 distrikestro de Sopron, de 1356 ĝis 1359 vojvodo de Transilvanio.
Rolex
Rolex estas unu el la plej famaj brakhorloĝomarkoj en la mondo. Rolex-horloĝoj estas konataj pro ĝia alta kvalito, solideco kaj ekskluziveco. Pro ĝia alta aĉetprezo Rolex-horloĝoj mondvaste estas vidataj kiel statusa simbolo.
Historio
La horloĝomarko estis establita en 1905 fare de la germana komercisto kaj teknikisto Hans Wilsdorf. Wilsdorf plibonigis tempomekanismon kiu estas steĉita per movado de la manradiko. Tiu mekanismo nomata perpetual (eterna), tiutempe estis vidata kiel revolucio. Antaŭe brakhorloĝoj devis esti streĉitaj ĉiudiurne.
En 1908 Wilsdorf registrigis la nomon Rolex kiel oficiala varomarko. Nuntempe la opinioj diverĝas pri la preciza celo de Wilsdorf per la nomo Rolex. Kvankam Wilsdorf mem ĉiam persistis ke "rolex" estas sensignifa nomo, multaj onidiroj mencias ke li derivis la nomon de la francaj vortoj horlogerie exquise.
La horloĝomarko inventis en 1926 100% likimunan, malpuraĵrepuŝan kaj skuimunan horloĝingeton. Tiu horloĝingeto oni nomis la Oyster (Ostron) pro ĝia formo kaj ecoj de fermita ostro. Multaj modeloj de Rolex ankoraŭ havas tiun horloĝingeton. Por pruvi ke Rolex vere estas likimuna oni lasis, kiel reklamartifiko, naĝi viron trans la Manika Markolo de Anglio al Francio (1927), kun ĉirkaŭ la manradiko, kompreneble 100% likimuna, Rolex-brakhorloĝo. En 1960 Rolex ripetis la artifikon per alfikso de brakhorloĝo je la eksteraĵo de batiskafo. La profundmarŝipo pliposte subakviĝis al la fundo de la Mariana fosego. Eĉ je profundo de dekunu kilometoj montriĝis ke la speciale disvolvita Rolex estis likimuna.
ReStrukturitaTeksto
La reStrukturitaTeksto estas facile legebla, viziviga, diversutila marklingvo. Ĝi estis difinita kiel en-koda programodokumentilo (ekz. en Pitonaj docstring) konvertebla en HTML kaj PDF dokumentojn. Ĝi similas al JavaDoc por Ĝavo aŭ POD por Perl.
La nomo reStrukturitaTeksto kutime estas mallongigata kiel reST, rst aŭ ReST.
Historio
reStrukturitaTeksto estas reviziaĵo kaj reinterpretaĵo de StrukturitaTeksto kaj Setex marklingvoj.
Ĝi komencis ekziston en komunumo de Pitono en 2002. De 2008, ĝi fariĝis la kerna komponanto de Pitono kaj Sphinx estas ĝia sistemo de dokumentarokreado.
Emfazo
Forte emfazita teksto troviĝas inter duoblaj steletoj:
Kodo
Teksto de egalpaŝa tiparo (tajpila) troviĝas inter duoblaj malapostrofoj:
Laŭlitera teksto (sen pritrakto de markado) povas ankaŭ esti deŝovita bloko de teksto komencita per duobla dupunkto:
Listoj
Bulsignitaj listoj estas alineoj komenciĝantaj per -, + aŭ *:
Numeritaj listoj povas esti memnumerantaj (tiam alineoj komenciĝas per #) aŭ povas esti esplicite numerantaj (tiam komenciĝas per numeroj, literoj aŭ romiaj numeroj).
Krome, la numeritaj listoj povas esti kun punktoj aŭ rondaj krampoj:
Sekcioj
Titoloj de sekcioj estas markitaj per sub- (kaj eventuale ankaŭ super-) strekoj de diversaj signoj, ekz. -, =, +, ~, *, #, k.a.:
Citaĵoj
Citaĵoj estas simplaj deŝovitaj alineoj:
Ligiloj
En reST ekzistas kelkaj manieroj krei ligilojn:
Povas ankaŭ esti pli komplikaj:
Bildoj
Bildoj estas aldonataj per speciala markado (t.n. direktivoj):
Bildoj povas esti ankaŭ ligiloj:
Horizontala linio
reST ebligas ankaŭ krei dividoliniojn, kiuj estas almenaŭ kvar sinsekvaj signoj similaj al markantaj sekciotitolojn:
Kalvinana preĝejo (Rákóczifalva)
La kalvinana preĝejo estas sakrala monumento historia (ekde 1953) en urbo Rákóczifalva (Hungario).
Historio
La kalvinana loĝantaro konstruis unue sonorilostablon en 1889. La kirko mem estis konstruita en 1909, samtempe donaca sonorilo alvenis en la turon. La orgeno origine estis kreita en la 1870-aj jaroj, fine ĝi estis establita en tiun preĝejon.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ placo kontraŭ la preĝejo Nomo de Sankta Maria (Rákóczifalva). La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. Interne estas sola galerio por la orgeno.
Péter Szegő
SZEGŐ Péter [segoe:] estas rumania hungara dirigento, komponisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 29-an de decembro 1954. Li estas la filo de filozofino Katalin Szegő kaj de tradukisto György Szegő.
Biografio
Péter Szegő estas dirigento de Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo, instruisto en muzikakademio, fondinto de ensemblo Anonymus (1991).
Gábor Vályi
Gábor Vályi [vAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vályi Gábor estis hungara statistikisto, juristo, altlerneja instruisto. Lia patro estis Károly Vályi, lia frato estis Gyula Vályi.
Gábor Vályi naskiĝis la en Marosvásárhely aŭ Kolozsvár ambaŭ en Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempe en Rumanio kiel Târgu Mureș / Cluj (ne estas konsento inter fontoj!), li mortis la  en Cluj (Rumanio).
Biografio
Gábor Vályi studis juron en akademio en Transilvanio kaj en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1866-1870 li instruis en la menciita akademio, poste li estis juĝisto. Inter 1872 kaj 1905 li instruis en Scienca Universitato Francisko Jozefo, poste li pensiuliĝis. Li estis dekano en la studjaroj 1878 kaj 1891, rektoro en 1900 (memoru: en tiu universitato la mandatoj daŭris nur por la lernojaro). Lia unua edzino naskis trifoje, la idoj mortis junaĝe. La dua edzino ne naskis.
Krajná Poľana
Krajná Poľana (hungare Ladomérmező rutene Крайня Поляна [krajnja poljana]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krajná Poľana situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Vranov nad Topľou-Pollando. Svidník troviĝas je 14 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1599, la skriba formo aperis en 1618 en formo "Polona alias Polianka Krainaj". La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1712 la vilaĝo senhomiĝis pro epidemioj kaj bataladoj. En 1787 98 vilaĝanoj loĝis en 14 domoj, en 1828 162 vilaĝanoj en 20 domoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Krajnó-Polyána, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ladomérmező 247 homoj, (rutenoj en majoritato, poloj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krajná Poľana 245 homoj, (226 slovakoj, 18 rutenoj).
Ĥövsgöl
La lago Ĥövsgöl aŭ sen la du ne-esperantaj literoj, sed prononce pli malprecize Ĥuvsgul (Хөвсгөл нуур, ankaŭ nomata Ĥövsgöl dalai (Хөвсгөл далай, Ĥövsgöl-oceano) or Dalai Eeĵ (Далай ээж, oceana patrino) troviĝas en la nordo de Mongolio, ĉe la orienta finaĵo de la montaro Sojon. La lago kovras areon de 2760 kvadrataj kilometroj kaj laŭ areo estas la dua plej granda lago de la lando - laŭ volumo (480 km³) eĉ temas pri la plej granda lago de Mongolio. Ĝia lago ne-salas, kontraste al tiu de la laŭ areo plej larĝa lago, Uvs.
La lago kolektas akvon el relative malgranda teritorio, kaj ĝi nur havas malmultajn, malgrandajn alfluojn. La ĉefa elfluo estas ĉe la suda laga bordo la rivero Eg, kiu poste enfluas en la riveron Selenge kaj ties akvo finfine en la lago Bajkalo. Inter ili, la akvo vojaĝas distancon de pli ol 1 000 kilometroj, kaj pasigas alteco-diferencon de 1 169 metroj, kvankam la rekta distanco estus nur ĉirkaŭ 200 kilometroj. La laga lokiĝo en norda Mongolio helpas formi la sudan limon de la granda siberia tajga arbaro, kies plej multnombra arbo estas la siberia lariko.
Etimologio
La nomo Ĥövsgöl devenas de la tuva vorto por "bluakva lago". Nuur estas la mongola vorto por "lago".Ekzistas pluraj variaĵoj de transskribo, precipe ĉu la mongola sono notita per la cirila litero "ө" estas latinliterigata "ö" (prononco kiel en la turka, hungara aŭ germana), aŭ malpli precize "o" respektive "u". Krome la sono notita per la cirila litero "х" - en Esperanto "ĥ", en aliaj lingvoj estas latinliterigata iel simile al la tiulingvaj kutimoj, ekzemple kh aŭ h en la angla kaj franca, kaj ch en la germana, pola aŭ litova. Latinliterigoj surbaze de la nomo en la klasika mongola skribo, kiel Hubsugul aŭ Ĥubsugul, ankaŭ foje videblas.
Charron (Creuse)
Charron estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 226 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Charron estas la plej orienta komunumo de la regiono Limoĝio. Ĝi etendiĝas sur 30,11 km², kaj havis 226 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 7 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Charron situas je alteco de 705 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Charron apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Michel Ribière, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Charron apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Ĉefurbo
Ĉefurbo estas la centro por registaro de lando aŭ landero.
Ne ĉiam ĉefurbo estas la plej granda urbo en tiu lando. Pro historiaj kialoj, ĉefurbo povas esti urbo iam grava. Federacio povas elekti aŭ eĉ krei malgrandan urbon por ne favori iun el la gravaj federacieroj. Ekzemple, Usono fondis Vaŝingtonon kaj Brazilo, Braziljon. Kelkaj landoj kiel ekzemple Svislando, kiu laŭ sia konstitucio ne posedas ĉefurbon, distribuas la ejojn de ŝtataj fakoj al pluraj urboj. En iu landoj, vetero povas instigi ŝanĝi la ĉefurbon laŭ sezono. Ekzemple, Brita Hindio havis Delhion kiel ĉefurbo sed, somere, la vicreĝa kortego migris himalajen al somera ĉefurbo Simla, pli malvarma pro alteco. Antaŭ ol la apero de moderna ŝtato, eblis ke la kortego ne havis fiksan lokon. Reĝo (ekzemple, Karlo la 5-a (imperiestro de la Sankta Romia Imperio)) iris al alia regiono, laŭ militaj bezonoj, ribeloj aŭ monakireblo.
Landoj sen ĉefurboj
Monako, Singapuro kaj la Vatikano estas urboŝtatoj, kaj tial ne havas ĉefurbon malsaman de la tuta lando.
Tuba
Tuba (Volofa skribo Tuubaa, Franca skribo Touba) estas urbo de centra Senegalio je ĉirkaŭ 150 km oriente de Dakaro. Ĝi havas ĉirkaŭ 529,176 loĝantoj kaj estas sankta urbo de Muridismo kaj la entombeja loko de ties fondinto, Ŝeiĥ Amadou Bamba. Proksime al ties tombo staras granda moskeo, finita en 1963. Ĝi situas en la regiono Diourbel.
Tuba estas la centro de la Muridijanoj en Senegalio. Ĝin fondis dum la 19-a jarcento la religia gvidanto Ahmadou Bamba, kies tombejo troviĝas ĉi tie. Ekde la 1960-aj jaroj la urbo kreskegis kaj atingis en la jaro 2005 ĉ. 428.000 loĝantojn. Ekkonilo de la urbo estas la minareto de la centra moskeo, la plej granda islama preĝejo en Afriko.
Historio
Amadou Bamba fondis Tuban en 1887. La sankta Urbo restis eta, izolita loko en natura regiono ĝis liaj morto kaj entombigo en lo loko de la nuntempa Granda Moskeo, post 40 jaroj. La Granda Moskeo eestis fine finita en 1963, kaj ekde ties inaŭguro la urbo kreskiĝis rapidege: el malpli da 5,000 loĝantoj en 1964, la populacio estis oficiale kalkulita kiel ĉirkaŭ 529,000 en 2007. Kune kun la najbara urbo de Mbaké (fondita de la praavo de Bamba en 1796), la Murida Kunurbejo estas la dua plej granda urba areo de Senegalio, post la ĉefurba regiono de Dakaro.
Muridismo
Tuba estas la sankta urbo de Muridismo. Ŝeiĥ Amadu Bàmba, la plej fama sufiista de Senegalio, estis pli ol spirita majstro; li opiniis, ke li havas socialan komision, nome rehavi la senegalian socion el kolonia alieneco kaj returni ĝin al la "Rekta vojo" de Islamo. La urbo de Tuba ludis gravan rolon en ambaŭ postuloj. Vivo en Tuba spertas la hegemonion de la islamaj practiko kaj lernosistemo. Ĉefa ĉiujara pilgrimado, nomita la Granda Magalo, allogass inter 1 kaj 2 milionojn de homoj el la tuta Senegalio kaj najbaraj landoj kaj de tiom malproksime kiom de Eŭropo kaj Ameriko. Aliaj pilgrimadoj okazas laŭ la jaro.
Por Muridoj, Tuba estas sankta loko, protektita de korupto de la nereligia mondo. En la urbo estas malpermesitaj alkoholo kaj tabako, ludado, muziko kaj dancado. La Muridoj havas absolutan kontrolon super ilia "ĉefurbo," ĝis ekskludo de kutimaj civilaj kaj administraj servoj. La urbo konsistigas administre aŭtonoman zonon kun speciala leĝa statuso ene de Senegalio. Tio inkludas edukadon, sanon, akvoprovizo, publikaj laboroj, administrado de merkatoj, terposedo kaj disvolviĝo.
Granda Moskeo
En la kerno de la murida sankta urbo staras la Granda Moskeo, supozata unu el la plej grandaj en Afriko. Ekde ĝis kompletiĝo en 1963 ĝi estis plu pligrandigita kaj plibeligita. La moskeo havas kvin minaretojn kaj tri grandajn kupolojn kaj estas la loko kie Amadu Bamba, fondinto de Muridismo, estis antombigita. La centra minareto de la moskeo (87 m alta), estas unu el la plej fama monumentoj de Senegalio.
Preĝejo de Sankta Petro (Ciudad Real)
La Preĝejo de Sankta Petro de Ciudad Real (Hispanio) estas gotika religia konstruaĵo. Ĝi estas deklarita kiel Havaĵo de Kultura Intereso el 1974, kun identigila numero RI-51-0003948 nome Nacia Monumento laŭ Dekreto de 20a de julio 1974.
Ĝi estas gotika konstruaĵo de la 14a jarcento, konstruigita de la kavaliroj de la "Flor y Nata" (kremo) de Ciudad Real; rimarkindas el la ekstero la turo kun spajro kaj ĝiaj tri pordegoj, tiu romanika, nome de la Pardono, ĉar ĝi troviĝis antaŭ la prizono de la "Santa Hermandad" el kiu la kulpuloj devis iri rekte al la preĝejo pardonpeti, tiu de la "Umbría" (umbro) kaj tiu de la Suno. El ĝia interno sendube, krom la harmonia distribuado de la spaco kaj de la arbaro de kolonoj de la krucvolbaro, menciindas ties kapiteloj kun singularaj temoj, kiel kapoj ĉu de homo ĉu de animaloj aŭ vegetaloj; sed plej elstara estas la Kapelo de la familio Coca [KOka], kiu estas hejmo de la kuŝa tomboskulptaĵo de la kantoro de la Katedralo de Korja kaj konfesisto de Isabel la 1-a de Kastilio, nome Don Fernando Alonso de Coca, hispan-flandra verko de la 15a jarcento kun evidenta similo kun la fama tomboskulptaĵo de la Doncel de Sigüenza; ĝi estas ĉe la tomboj plankaj de ties gepatroj kaj retablo de alabastro de la Virgulino Loreto. Elstaras ankaŭ la Kapelo de Jesuo Nazaretano kun izabela kradaro kaj stelforma volbofermilo. Dum periodo de la Hispana Enlanda Milito (1936-1939) tiu preĝejo estis uzita kiel grenstokejo. ​
Béla Kéler
Béla Kéler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kéler Béla estis hungarlandana dirigento, violonisto, komponisto.
Béla Kéler naskiĝis la en Bártfa (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bardejov en Slovakio), li mortis la  en Wiesbaden (Germanio).
Biografio
Béla Kéler devenis el nobela familio parolantaj germane. Kéler dum la bazlernejo lernis ankaŭ muzikon, precipe violonadon. Li daŭris la lernadon en Preschau, poste en Debrecen, kie li lernis hungare. Post lernado laŭ inspiro de la gepatroj li faris agrikulturajn laborojn, tamen vespere li okupiĝis pri muziko. En 1844 li estis muzikinstruisto en Preschau, inter 1845-1853 li estis kortega teatra violonisto en Vieno. En 1854 li estis dirigento en Berlino, sed post jaro li revenis al Vieno, ĉar li tie estis orkestrestro. Inter 1856 kaj 1860 li estis ĉefo de armea orkestro, kun kiu li koncertis en la plena Habsburga Imperio, poste li vizitis nur kuraclokojn. Inter 1863-1866 li estis muzika direktoro en Wiesbaden, poste li estis sendependa komponisto. Li ricevis plurajn reĝajn premiojn. Li neniam edziĝis.
Elektitaj komponaĵoj
Ĝis 1877 en 12 eldonejoj aperis 138 komponaĵoj, ekzemple:
Ari Jósefsson
Ari Jósefsson estis islanda poeto. Li naskiĝis en Blönduós, malgranda vilaĝo en Norda Islando, la 28an de Aŭgusto 1939. Liaj gepatroj estis Jósef Indriðason, laboristo, kaj lia edzino, Soffía Stefánsdóttir. Li komencis studi en la Gimnazio de Akureyri sed tie ĉesis sian studadon kaj transloĝis al Rejkjaviko kie li baldaŭ vekis atenton kiel esperdona poeto. En Februaro 1959 li iris al Barcelona en Hispanio kaj tie komencis studi latinidan civilizon. En Aŭgusto la saman jaron li revenis al Islando kaj en la jaro 1961 li finis sian abiturientan ekzamenon ĉe la Gimnazio en Rejkjaviko kaj tiam li ankaŭ eldonis sian unuan poemlibron Nei (Ne). Post tio li komencis studi islandajn sciencojn (literaturon, lingvistikon kaj historion). Dum la vintro 1963–1964 li studis rumanan lingvon en Bukareŝto en Rumanio. Dum sia mara reveturo hejmen, li falis en la maron kaj dronis. Tiu akcidento okazis la 18an de Junio 1964.
NGC 41
NGC 41 (aliaj indikoj — PGC 865, MCG 4-1-39, ZWG 478.42, KUG 0010+217, IRAS00101+2144) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elisabeth Schumacher
Elisabeth Schumacher, prononco, naskiĝinta je la familia nomo Hohenemser (naskiĝis la 28-an de aprilo 1904 en Darmstadt; mortis la 22-an de decembro 1942 en la nazia ekzekutejo Berlino-Plötzensee) estis germana grafikistino kaj kontraŭnazia rezistbatalanto. Ŝi apartenis al la rondo de la rezista grupo "Ruĝa Kapelo".
En 1934 Elisabeth Hohenemser geedziĝis kun la skulptisto Kurt Schumacher. La paro aliĝis al la amikaro ĉirkaŭ Libertas kaj Harro Schulze-Boysen, kiu poste nomiĝis "Ruĝa Kapelo". Dum la Hispana Enlanda Milito, sekretaj materialoj de la germana aerarmeo estis transdonitaj al la grupo fare de Schulze-Boysen kaj kopiitaj kaj miniaturigitaj de Elisabeth Schumacher. La grupo ankaŭ partoprenis la kontraŭleĝan distribuadon de flugfolioj kaj dokumentitajn krimojn de la nazia reĝimo.
Elisabeth Schumacher mem disdonis kontraŭleĝajn rezistajn broŝurojn kaj provis protekti judajn parencojn kontraŭ deportado. En la printempo de 1941, la geedzoj Schumacher estis implikitaj en provo averti Sovetunion pri la germana atako.
En 1942, post kiam sekreta radiomesaĝo estis deĉifrita, multaj kontraŭnaziaj rezistantoj estis arestitaj, kaj la 12-an de septembro 1942 ankaŭ Elisabeth Schumacher estis arestita en sia loĝejo. Kiel ŝia edzo, ŝi estis mortkondamnita la 19-an de decembro 1942 pro "preparo al alta perfido" kaj aliaj politikaj akuzoj.
Elisabeth Schumacher mortis la 22-an de decembro 1942 sub la gilotino en la nazia ekzekutejo Berlino-Plötzensee. Ŝia edzo estis pendigita tie apenaŭ horon antaŭ ŝi.
En okcidenta kvartalo de sia hejmurbo Darmstadt strato estas nomata laŭ ŝi, kaj en 1969 ŝi postmorte honoriĝis per la sovetunia "Ordeno de la Patriota Milito" (ruse Орден Отечественной войны).
Eero
Eero estas finna kaj estona nomo. Kelkaj Eero estas jenaj:
Sara Omar
Sara OMAR (naskiĝis en 1986 en iraka Kurdio) estas dana-kurda verkistino, artistino kaj aktivulino pri infanaj kaj virinaj rajtoj. Ŝi fuĝis kun sia familio de Irako kaj en 2001, kiel 15-jaraĝa junulino ŝi venis al Danio, kie ŝi finis mezlernejon kaj komencis universitaton. Krom sia artista laboro, Omar studis internacian juron kaj politikan sciencon. Post kiam Omar kritikis Islamon, ŝi vivas kun polica protekto ekde 2017. Sara Omar estas la unua kurddevena romanistino internacie aklamita.
Biografio
Sara Omar naskiĝis en 1986 en la urbo Sulajmanija en la kurda parto de Irako - la sama urbo, en kiu naskiĝis la ĉefrolulo Frmesk en la romanoj de Sara Omar. En la libro, tamen, la urbo nomiĝas Zamwa, kiu estas la iama nomo de Sulajmanija. Antaŭe la urbo estis la ĉefurbo de la princlando Baban de 1784 ĝis 1850. Ekde ĝia fondo ĝi estis kunvenejo de poetoj, verkistoj, artistoj kaj aliaj intelektuloj.
Ŝi loĝis en la najbara urbo Ĥalabĝo kaj spertis la venenan atakon la 16-an de marto 1988 dum la iran-iraka milito (1980-1988), sekvata de la Golfa Milito (1990-1991).
Verkaro
Sara Omar estis nomumita por kelkaj literaturaj premioj kaj ricevis, interalie en 2018 pro sia debuta romano. Omar publikigis poemojn, interalie Barndommens tavshed (Infana silento) en Ord på flugt, eldonita de la dana PEN-centro en 2016 antaŭ ol ŝi komencis verki romanojn.
Mortulolavistino
Omar publikigis sian debutan romanon Dødevaskeren (Mortulolavistino) en 2017 kiu temas pri kritikoj rilate al batado kaj subpremo de virinoj en iuj islamaj kulturoj, kaj ankaŭ rilate al honoraj mortigoj de virinoj, facile suspektataj esti malfidelaj al siaj edzoj, pri la malhonoro de familioj naski knabinon prefere ol knabon. La dana radio priskribis la libron kiel batalmanuskripton kiu estas invito al islamaj virinoj paroli.
La unua parto de la rakonto temas pri la infanaĝo de la kurda knabino Frmesk ("larmo"), komencita en Kurdio kaj finiĝis en Danio, prezentante la eventojn, kiuj okazas ĉiutage en islama perforta kulturo, kiu humiligas virinojn. La dua parto de la rakonto okazas en la nuntempo, en Danio, kie la ĉeffiguro estas akceptita en hospitalo Skejby kaj kuracita pro vundoj, supozeble pro tio ke ŝi vundiĝis post disiĝo de ŝia edzo.
La libro kritikas laŭvortan islamon, kiu praktike signifas, ke viroj rajtas trakti virinojn arbitre kaj pravigi perforton kaj seksperforton kontraŭ virinoj.
Post la publikigo, Omar ricevis milojn da mesaĝoj de islamaj virinoj dankante ŝin pro tio, ke ŝi esprimis iliajn spertojn.
Ombrodancisto
La dua romano Skyggedanseren (Ombrodancisto) de Omar estis publikigita en novembro 2019. La libro daŭrigas la historion de la kurda knabino Frmesk, kiu estis fitraktita en sia hejmlando kaj poste fuĝis al Germanio kaj de tie al Danio.
Honoro
Omar estas ambasadoro por Dignity, dana instituto kontraŭ torturo.
Omar esperas per sia debuta romano komenci reformadon de la islamo. Pro la danĝeroj kritiki islamon, Omar vivis en novembro 2019 du jarojn sub polica protekto.
Homaj rajtoj
Laŭ intervjuo en dana TV2, Omar diris, ke precipe en islamaj socioj en Danio oni malobservas homajn rajtojn. Laŭ Omar, ĉi tio estis precipe vera rilate al virinoj kaj infanoj, kiuj estas submetataj al la superrigardo de viraj parencoj.
Heliko (apartigilo)
La gloso Heliko povas signifi la jenajn:
Larmiga gaso
Efikoj
Ĝi ne kaŭzas restantajn damaĝojn, sed gravajn ja, kiam oni de proksimo enspiras la gason.
CS
CS estas la plej disvatiĝinta bazmaterialo por larmogaso, kiu estas orto-klorobenziliden-malononitrilo (C10H5ClN2). Ĝia degela punkto estas 93–96 °C, bolpunkto 310–315 °C. Ĝi venenigas la akvajn organismojn. La nomo „CS” aludas la kemiistoj Ben Corson kaj Robert Stoughton, kiuj malkovris la materialon en 1928.
CR
CR estas adibenz-oksazepino kaj est 6-10-oble pli forta ol la CS. Ĝi kaŭzas intensan haŭtan iritacion kaj doloron, tusadon, eĉ provizoran blindecon, tiel kaŭzante panikon.
CN
CN, kloroacetofenono (C8H13ClO)
Pipro
naturdevena efikaĵo, aldonaĵoj por ŝprucado
Uzo
Ĝi estas ĵetita per grenadĵetilo antaŭ la tumultantoj. Ĝi eligas la gason en formo de aerosolo. La instanco uzas ankaŭ kontraŭ futbal-huliganoj.
Civitano rajtas en multaj landoj kunporti sprejon por persona uzo kontraŭ rabistoj, atakantaj homoj, bestoj.
Protekto
Sen gasmasko, teksaĵo trempita en karbondioksida akvo, vinagro, citronsuko. Oni povas uzi grasajn kremojn sur la haŭto por eviti iritacion de la haŭto.
Oni devas eviti uzon de kontakta lenso.
Cantu la Jorcaúra
Cantu la Jorcaúra estas monto alta je 1272 metroj en la Kantabra Montaro (norda Hispanio). Ĝi situas en masivo apud la vilaĝo Tresviso. Por atingi ties pinton oni iras trans la vilaĝon Tresviso, iras tra El Sel kaj alvenas al Cuerto Rubio. De tie oni plu iras supren ĝis la pinto. De la pinto, estas panorama vido de Tresviso, la vilaĝoj en Peñamellera Baja (San Esteban, Cuñaba, ktp.), la valo de Peñarrubia, Bejes kaj la Masivo Urrieles en Picos de Europa. Sen nuboj, oni povas vidi la monton Naranjo de Bulnes. La nomo de la monto estas en la kantabra; alinome kaj malofte, en la hispana oni uzas la hispanigitan nomon Horcadura del Canto.
1401 Lavonne
1401 Lavonne estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Ĝi ricevis la antaŭnomon de la nepino de la usona astronomino Maud Worcester Makemson (1891 - 1977)
Moraga (Kalifornio)
Moraga estas riĉa suburba urbeto en Contra Costa provinco, Kalifornio, en la San-Francisko marborda areo. Dum la 2000 popolnombrado, la urbeto havis 16 290 loĝantojn. Moraga estas la loko de la Kolegio de Sankta Maria de Kalifornio.
Loĝantoj de Moraga estimas la lernejojn, malaltan krimnivelon, kaj semikamparan atmosferon de la urbeto. Ĉi tio esta la rezulto de severaj limoj pri disvolviĝanta.
History
La urbeto de Moraga nomiĝis por Joaquin Moraga, meksika brutbienisto kiu foje proprietis 13 316 akreojn (54km²) de tero en la areo. La urbeto estis enkorpigata en novembro 1974.
Geografio
Moraga estas lokata apud la urboj de Lafayette kaj Orinda Kalifornio kaj ankaŭ la neenkorpigata urbeto de Canyon. Aliaj proksime urboj inkluzivas Walnut Creek, Oakland, kaj Berkeley.
La urbeto havis tutan areon de 24.0 km² (9.3 mejlo²). Nur 0.11% de ĝi estas akvo.
Demografioj
Kiel de la popolnombrado de 2000, estas 16290 ehomoj, 5662 domanaroj, kaj 4325 familioj logas en la urbo. La loĝantara denseco estas 678.5/km² (1756.9/mejlo²). Estas 5760 komadaj unitoj ĉe mezanombra denseco de 239.9/km² (621.2/mejlo²). La rasa konsisto de la urbo estas 81.10% blankulo, 1.01% nigrulo (afroamerikano), 0.15% indiĝeno, 12.44% aziano, 1.54% el aliaj rasoj, kaj 3.75% el du aŭ pli rasoj.
(19087) 1978 VT4
(19087) 1978 VT4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Alexis Mac Allister
estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Post profesia futbalado jam ekde la jaro 2016, ekde la komenco de 2019 li membras en la unua vira teamo de la klubo Brighton and Hove Albion F.C., sed efektive daŭre dum la unuaj du jarsezonoj estis pruntata al la klubo Boca Juniors, ĝis somero 2020, kaj nur de tiam vere kunsportas en la angla teamo. Krome ekde la jaro 2019 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo, kaj samtempe en 2020 kaj 2021 ankaŭ membris en la juna argentina futbala teamo de sub-23-jaruloj, precipe por partopreni en la "Somera Olimpiko 2020" pro la kronvirusa pandemio prokrastita al 2021 en Tokio. Kadre de la regula nacia teamo li partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2022 kaj kun la teamo venkis la turniron. Matĉe li en la nacia teamo de 2022 rekoneblis per la numero "20".
Muhammad Ahmad
Muhammad Ahmad ibn as Sajid abd Allah, ankaŭ konata kiel La Mahdo aŭ Muhammad Ahmed al Mahdi (en araba lingvo: ‏محمد بن السيد عبد الله بن فحل Muhammad bin as-Sajid ʿAbdallāh ibn Fahl, DMG Muḥammad Aḥmad b. as-Sayyid ʿAbd Allāh b. Faḥl) (n. en Darar, proksime al Dongolo, la 12-an de aŭgusto 1844 – m. en Omdurman, la 22-an de junio 1885), estis religia gvidanto el Islamo de la egipta Sudano.
Post arigo de multaj sekvantoj, Muhammad Ahmad proklamis esti la Mahdo tiom longe atendita de la muzulmanoj. Sub la aŭtoritato religia kuniĝis la klanoj Bagaraoj por formi aliancon kies celo estis la kreado de islama respubliko kiel antaŭaĵo de tutmonda islama ŝtato. Muhammad Ahmed deklaris la ĝihadon, kaj kondukis sian armeon al religia milito por meti finon al la okupado de otomanoj kaj egiptanoj. Lia ĉefa oponanto estis la generalo Charles George Gordon, kiun li venkis kaj mortigis en la batalo de Ĥartumo. Liaj trupoj atingis plurajn sukcesojn sed ses monatojn post la kapto de la urbo Ĥartumo, li mortis pro tifo.
Montese
Montese estas komunumo kun 3.172 loĝantoj en Provinco de Modena en regiono Emilio-Romanjo, en Italio.
4464 Vulcano
4464 Vulcano estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la italia insulo Vulcano, el la Liparaj insuloj en Tirena Maro.
Oni ne konfuzu ĝin kun la hipoteza planedo Vulkano.