cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leono (Hispanio)
Moderna Epoko
La domo Botines En la 16-a jarcento, la Milito de la Komunumoj de Kastilio konstraŭ Karlo la 1-a, en Leono elstaris la neesperata fervoro de komunumanoj (kastilie comuneros) kaj en kanonikaro de la katedralo kiel en la eksterurbaj kvartaloj. La du ĉefaj familioj de la regiono, Guzmanes en la komunuma flanko kaj Quiñones en la flanko de la reĝo, militis por solvi siajn diferencojn. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj, la popolantaro de Leono stagnis, tutsame kiel la urboj de la Norda Altebenaĵo En ĉi tiuj jaroj, la kresko de la popolantaro ŝuldiĝis ne al la kresko de la industria aŭ komerca aktiveco, sed al la elano de la agrikulturo de la ruraj areoj kiuj ĉirkaŭis la urbon. Kun nur 5.500 loĝantoj Leono estis, kune kun Zamoro, unu el la urboj malpli loĝata de la norda altebenaĵo. Nur je la fino de la 18-a jarcento la Ilustrado iom puŝis la urbon, kun la konstruado de novaj fontanoj kaj publikaj ekipadoj, kaj la starigo de unu el la Ekonomia Societo de Amikoj de la Lando (Sociedades Económicas de Amigos del País) en la urbo.
Nuntempa epoko
19-a jarcento
La fervoja stacidomo. En la antaŭaj tagoj al la eksplodo de la Milito de Hispana Sendependiĝo, ĵuste la 24-an de aprilo de 1808, samtempe ke serio de incidentoj okazintaj en aliaj urboj hispanaj kiel Burgoso, Toledo aŭ Madrido, okazis en Leono popola manifestadoj favore al la reĝo Fernando la 7-a pro la timo ke la reĝo Karlo la 4-a (Hispanio), kiu havis la favoron de la francoj, ekreĝu denove kontraŭstarante Napoleonon. La 26-an de julio de la sama jaro la urbon konkeris la franca generalo Jean-Baptiste Bessières kaj rekonkerante ĝin en 1812. En la jaro 1813 dum kelkaj tagoj denove la urbo falis en la manojn de la armeo franca kiu retretis, kaj la vivo en la urbo normaliĝis. En 1833 la urbo akiris la rangon de ĉefurbo de la provinco, kiu formos parton, kune kun Zamoro kaj Salamanko de la Regiono de Leono. Inter la fino de la jarcento kaj komenco de la 20-a, la disvolvo de la min-industrio de karbo konvertis la urbon en gravan komercan kaj komunikadan nodon en la tuta nordokcidento, kun la dilvolvo de malsamaj infrastrukturoj, inter kiuj elstaras la konstruado de la stacidomo (poste propaĵo de RENFE kaj hodiaŭ de ADIF) per reloj laŭ la larĝeco tipe hispana, kaj la konstruado de fervojo FEVE de mallarĝaj reloj, konata kiel El hullero, kiu, ekde Leono konektis la ĉefajn areojn de karbo-minoj kun la industria nukleo de Bilbao.
20-a jarcento
Post la ribelo de julio de 1936, la plej parto de la provinco restis en la manoj de la ribelintoj. La ribelo de la garnizono okazis la 20-an de julio, post ke la minista kolumno, kiu ekde Asturio sin direktis al Madrido, estis lasinta la urbon. La rezistado estis nesufiĉa kaj la publikaj postenoj de la Popola Fronto, inter ili la urbestro Miguel Castaño, estis arestitaj, kondamnitaj al morto kaj ekzekutitaj. Dum la milito en la Antikva Monaĥejo de Sankta Marko funkciis prizono kaj koncentrejo de supozitaj maldekstruloj opoziciantoj de la ribelintoj. La vivkondiĉoj estis terure malhumanaj. Foje okazis torturoj kaj ekzekutoj. Jam somere de 1936 frankistoj elprenis malliberigitojn kaj forportis ilin laŭ la ŝoseo el Leono al Astorgo, sed survoje mortpafis ilin kaj abandonis la korpojn; sekve lokanoj kolektis la kadavrojn kaj enterigis ilin en komuna fosejo de la tombejo de Villadangos del Páramo, kie nur ekde 2022 oni planis la rekuperon de tiuj restaĵoj de ĉirkaŭ 70 absolute eksterleĝe ekzekutitoj post malakcepto fare de la lokanoj kontraŭ la leĝo pri historia memoro kiu fakte devigas tian rekuperon.
En la 60-a kaj 70-a jaroj, la urbo ekkreskis, helpate pro la apogeo de la ministaro kaj la industrio. Tio originis grandan neorganizitan urban ekspansion ĉiudirekte. La kreado de kvartaloj kiel Sankta Mames, Sankta Estevan, aŭ El Ejido, respondis al ĉi ekspansio, kiu ne nur okazis en la urbo mem, sed ĝi iniciatis la kreadon de la Meropolitana Areo de Leono, kun la disvolvo de vilaĝoj kiel Sankta Andreo de Rabanedo.
Demokrata etapo
En 1979 oni kunvokis, denove, demokratajn balotadojn, kiuj gajnis la partio UCD kun Juan Morano unue en la listo kiu estris la urbon ĝis 1987. De tiam ĝis la jaro 2011 regis la urbon malsamaj urbestroj. Paralele al tio, renaskiĝis la leonanismo, kultura movado de la 19-a jarcento kaj rekuperita pro politikaj kialoj, Ĝi aprobis mociojn favore al la leona aŭtonomio kaj organizis manifestaciojn kun pli ol 20.000 personoj en 1983 kaj 90.000 en 1984. En la 90-a jardeko la urbo starigis elstarajn modernajn konstruaĵojn, kiel ekzemple La Arta Muzeo de Nuntempa Arto de Kastilio kaj Leono. aŭ la Aŭditorio Urbo de Leono
Ekonomia historio
Ĵus stariginte la romian kampadejon ĉirkaŭ la jaro 74-75, ĝi zorgis pri la kontrolo, administrado kaj ekspluatado de la or-minejoj, el kiuj la plej gravaj estis tiuj de Las Médulas. Ĝia aktivado altiris civilan popolantaron kiu setlis ĉirkaŭe de la kampadejo por zorgi pri la bezonoj de la soldatoj. Tiuj personoj setlis en la civila ejo canabae, kaj disvolvis la meti-arton aŭ la komercon, kiuj evoluis por servi ankaŭ al la kreskanta civila popolantaro, kreskado kiu atestas la restaĵoj de termoj de uzo militista kaj civila. Post la falo de la romia Imperio, Leono eniris en dekadencon, la komerco kaj meti-artro etiĝis kaj la popolantaro reduktiĝis en granda parto, La urbo konvertiĝis en agrikola centro de malgranda graveco, kaj loko de paso por la bredistoj de la areo. Kun la alveno de la araboj, la urbo senpopoliĝis, kaj la muregojn oni uzis kiel safeĵojn. Ne estis ĝis la jaro 856 kiam Ordoño la 1-a repopoligis la urbon kaj rekonstruis la muregojn. reaktivante la komercon kaj la meti-arton. Sed la veran elanon donis Ordoño la 2-a, post korverti Leonon en la ĉefurbon de sia regno, kaj farante de Leono unu el la plej elstaraj urbaj centroj de la kristana Hispanio. La politikaj avataroj ekrestis protagonismon al Leono laŭ longe de la historio, kaj finiĝis tiu perdo post la unuiĝo kun Kastilio en 1230. Spite tion, multaj institucioj de la regno daŭrigis post la unuiĝo. La malbonaj komunikadoj kun la aliaj lokoj de la lando okazigis ke la urbo havu ruran aspekton kaj stabilan popolantaron ĝis la komenciĝo de la 20-a jarcento. Dum ĉi jarcento la urbo komencis sian ekonomian rekuperon. Kiel ĉefurbo de provinco, kaj sekve, urba centro de referenco en la areo, kaj la alveno de la fervojo, okazigis la ekspansion ĉiudirekte kun la plilarĝeco kaj la ekstermuraj kvartaloj. La industrio setlis unue ĉirkaŭe de la stacidomo kaj poste al la suburboj. kaj pli poste al la industriaj poligonoj rande de la urbo. Tamen la graveco de ĉi tiu sektoro neniam estis elstara en la ekonomia estrukturo de la urbo, en kiu la sektoro de servoj estas pli grava. Dum la unua jardeko de la 21-a jarcento, la urbo vivis reaktivadon de la industria sektoro, kaŭzita pro la promocio kiel transporta centro de la nordokcidento kun la flughaveno kaj la novaj ŝoseoj. Reaktivado akompanita pro la kresko de la economiaj sektoroj ligataj al la I + D (investigación y Desarrollo) esploro kaj disvolvo. La urbo, tamen, havas la makulon de la junulara elmigrado pro manko de laboro en kelkaj sektoroj. Spite tion popolantaro ne multe malkreskas pro la enmigrado.
Ekonomia strukturo
La elementa sektoro en Leono troviĝas en la vojo al la malapero pro la premo de la urbo-planismo kiun la urbo faras en la agrikolaj terenoj ankoraŭ disponeblaj. Tamen, ankoraŭ estas kelkaj restaĵoj de la pasinta grava ekonomia sektoro en la urbo, en la valoj de la riveroj Torio kaj Bernesga kaj en la alfoz, konsistanta, ĉefe, en modesta bruto-kvanto kiu uzas la pasteĵojn ĉirkaŭigantan la urbon kaj en malgrandaj plantejoj de grenaj kultivado, kiel hordeo kaj tritiko. Estas grave citi la silvikulturon, en la valoj de la riveroj kiu uzas la nigran poplon, pro ties rapida kresko kaj aceptebla kvalito de ties lingno. Male la ekzisto de akuikulturo kaj fiŝ-kaptado estas sensignifa, pri la unua apenaŭ ekzistas entreprenoj kaj pri la dua koncentriĝas nur en la sport-fiŝ-kaptado en la proksimaj riveroj. La sekundara sektoro de Leono karakteriziĝas per sia malforteco kaj por la ne ekzistado de grandaj entreprenoj kiuj generu entrepreneman strukturon, sed en malgrandaj kaj mezaj entreprenoj. La ĉefaj industriaj sektoroj estas la metalurgia, la kemia, la maŝinara, la nutraĵa, ceramika, vitra, papera kaj grafikaj artoj kaj la tekstila. Notindas ke la plej multaj el tiuj industrioj situas ekster la municipa termino de la urbo, en industriaj poligonoj.
De la komenciĝo de la 21-a jarcento kaj pro la starigo de grandaj infrastrukturoj en Leono, kiel la ŝoseoj A-66, la AP-71, la A-231 kaj la flughaveno, inaŭgurita en 1999, la urbo eksperimentis notindan industrian kreskon, kun la ekapero de industriaj poligonoj disponeblaj en la metropolitana areo, kaj ne tiom en la urbo mem. La reaktivado rilatis ankaŭ al la teknologia esploro kaj disvolvo kun la setliĝo de gravaj entreprenoj kiel Inteco, Caléndula, Hewlett-Packard, SAP, Telvent aŭ Indra.
La serva sektoro estas tre diversigita en tradicia komerco, kompletigita per la malfermo de grandaj magazenoj kiel Carrefour, El Corte Inglés, E.Leclerc, Mercadona. La turismo estas esenca faktoro en la servaj sektoro de la urbo, ĉar la urbon vizitas jare, 600.000 personoj, allogataj per ties monumenta patrimonio (havaĵo) kaj per la belaj naturaj areoj en la ĉirkaŭaĵoj, inter ĉio la ĉefaj alloga evento estas la sankta Semajno de Leono. La Cámara Oficial de Comercio e Industria de Leon (Oficiala Ĉambro de Komerco kaj Industrio de Leono) stariĝis en la urbo de la jaro 1907, pro iniciato de grupo de komercistoj kaj industriistoj.
Katedralo de Sankta Maria de Regla
Gotika kirko dediĉita al Sankta Maria, oni komencis ĝian konstruadon dum la regno de Alfonso la 10.a (kastilio) (la saĝulo) meze de la 13-a jarcento sur la malnova romanika katedralo, kiu siatempe okupis la terenojn de la Reĝa Palaco kiun cedis Ordoño la 2-a kaj kiu samtempe sidis sur la romiaj termoj. Ĝia plano, simila al la franca katedralo de Reims, estas reduktita en 1/3 rilate tiun. Propra karakterizaĵo estas ke la turoj aperas malkunigitaj de la centra navo per apog-arkoj. Ĝia plano havas tri navojn, kun volbo kaj transepto. Laboris malsamaj arkitektoj, Majstro Simon, Majstro Enrique kaj Juan Perez (tiuj du laboris samtempe en la Katedralo de Burgoso) kaj Majstro Jusquin. La ĉefan parton de la konstruaĵo oni finis je la komenco de la 14-a jarcento, kune kun la klostro kaj la norda turo, dume la sudan turon oni finis en la 15-a jarcento, en flamgotika stilo. Dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj suferis stetikajn modifojn, farite de Juan de Naveda kaj Joaquin de Churriguera, aldonaĵoj kiuj okazigis damaĝojn al la konstruaĵo kaj oni demetis ilin en la 19-a jarcento, per Juan Madrazo, Demetrio de los Ríos, Juan Bautista Lázaro y Matías Laviña, multaj el ili faris la intensan restaŭradon dum la 19-a jarcento. Tio savis la templon de la rujno, kaj krome oni lasis la templon en ĝia esenca originala gotika stilo. La plej impona estas ĝia interno, kun pli ol 1.800 kvadrataj metroj de vitraĵoj de la 13-a kaj 14-a jarcento, inkludite tri grandajn rozojn kaj vitraĵojn en la suba parto kaj la triforio,
Baziliko de Sankta Isidoro
Ĝi konsistas unu el la plej grava ekzemplo de romanika arto de Hispanio kaj, sen dubo, unu el la ensemblo pli kompleta en ĉi tiu stilo, pro la fakto ke en ĝi renkontiĝas arkitekturo, skulptaĵo kaj pentraĵo, enhavante en tiu lasta tekniko la Reĝan Panteonon, nomata de la fakuloj “Capilla Sixtina del Arte Románico” (Sixtina Kapelo de la romanika arto) instigita ĝia konstruado de la reĝoj Fernando la 1-a de Leono kaj Kastilio kaj lia edzino Sanĉa de Leono, en la 11-a jarcento, Origine ĝi estis monaĥejo dediĉita al Sankta Johano la Baptisto, kaj oni supozas ke ĝi sidis sur antaŭa romia templo. Post la morto de Sankta Isidoro de Sevilo, episkopo de Sevilo, kaj kun la translokigo de ties restaĵoj al Leono, oni ŝanĝis la nomon al la konstruaĵo. Ĝi loĝigis la unuan Korteson de la historio, La Korteso de Leono, kiu okazis en 1188.
Domo Botines
Konstruaĵo de Antoni Gaudi, neogotika stilo. Ĝi estas de trapeza formo, flankigita per kvar turoj finiĝantaj per pinakloj. La fenestroj inspiriĝas en la fenestroj de la triforio de la katedralo de Leono. En la fasado vidiĝas skultaĵo de Sankta Georgo mortiganta la drakon. La konstruaĵo estis pensita por la tekstila negoco en sia ter-etaĝo kaj subtera-etaĝo, dediĉante la restantaj kvar etaĝoj por luitaj loĝejoj. La starigo de la konstruaĵo ŝuldiĝas al la iniciato de tekstilaj komercistoj de Leono, Simon Fernandez Fernandez kaj Mariano Andres Luna, kiuj havis rilatojn kun tekstilaj katalunaj industriistoj, unu el ili, Eusebi Gúell, rekomendis Gaudi kiel arkitekton por dezajni la novan sidejon de la negoco en la leono urbo, ĉar en tiu momento Gaudi estis konstruanta, proksime al Leono, la Episkopan Palacon de Astorgo. Gaudi delegis la gvidadon de la konstuaĵo al la kostruisto Claudi Alsina i Bonafont, unu el ties helpantoj en kelkaj konstruaĵo de Barcelono, kaj li kalkulis kun la kunlaboro de kelkaj masonistoj kaj metiistoj el Katalunio.
Palaco de Guzmanes
Konstruigita per Juan Quiñones y Guzman, episkopo de Calahorra, la konstruaĵon oni komenis en 1560 sub la gvidado de Rodrigo Gil de Hontañon. La Konstruaĵon aĉetis la Provinca Deputitejo de Leono en 1882, kaj oni pligrandigis ĝin en la jaroj 1973 a 1975 farita de la arkitekto Felipe Moreno. De trapeza formo, la du unuaj korpoj havas embrazurojn protektitajn per kradoj, kun balkonoj superaj linteleskaj, kaj la tria korpo prezentas galerion aŭ pasejon kun arkadoj inter pilastroj korintikaj kaj gargojloj de grandaj dimensioj. Ĝi havas du pordojn de la 16-a jarcento, unu el ili kun strukturo per du ionikaj kolonoj, flankigitaj per su soldatoj kun la klazon-ŝildoj de la familio
Aliaj monumentoj
Antikva restadejo de la familio Quiñones, grafoj de Luna, konstruita en la 14-a jarcento, de kie oni konservas la centran korpon de la fasado. Konstruita el tajlita ŝtono havas ĉirkaŭ dekunu metrojn larĝajn. La fasado estas gotik-stilo kun lintelo sur modilonoj. Granda pinta-arko ŝirmas la timpanon. Oni konservas, ankaŭ, unu el la grandaj turoj, de la fino de la 16-a jarcento, kiam oni reformis la palacon en renesancan stilon. La konstruaĵo havis malsamajn uzojn laŭ longe de la historio, krom ĝia unua originala funkcio, restadejo de la Grafoj Luna, sidejo de la Tribunalo de la Inkvizicio de la urbo kaj privata loĝejo., inter aliaj. Cedita al la Urbodomo de la Fondaĵo Octavio Alvarez Carballo, loĝigas la hispanan sidejon de la Universitato de Waŝintono, kaj ankaŭ la sidejon de la Fondaĵo Leono Reĝa.
La Granda Placo de Leono, situanta en la koro de la malnova parto, estis fin-konstruita en 1677, laŭ la planoj de Francisco del Piñal, kiu sekvis la ekzemplon de aliaj grandaj placoj hispanaj, kaj ĉefe tiu de Madrido. La konstruaĵo de la Urbodomo kiu prezidas la placon estas baroka stilo kaj estis dezajnita, ankaŭ, de Francisco del Piñal, kiel balkono por ke la korporacio prezidu la eventojn de la placo.
Situanta en la Plazo Sankta Marcelo, konstruita en la 16-a jarcento de Juan de Rivero, kiel sidejo de la municipa registaro, estas de renesanca stilo kaj havas tri flankojn kaj unu stuparon internan.
Temas pri la plej antikva templo de la urbo Leono, fondita en la 10-a jarcento de Ramiro la 2-a de Leono kaj, kiel diras ĝia nomo, temas pri la templo de La Palat (La Palaco) de la reĝo. Ĝi estis la oratorio de la leona monarkio, kaj ĝia nomo Sankta Salvadoro rememoras la templon de Oviedo aŭ ĝia uzo kiel panteono de la monarkio, antaŭ la konstruado de la granda maŭsoleo Sankta Isidoro. El la originala tempo, antaŭ romanika, restas malmulto, ĝi estis restaŭrita kaj oni uzas ĝin kiel muzeon.
Arko kiu de la romiaj tempoj estis unu el la pordoj por eniri en la urbon. Ĝi situis apud fortreso kiu konserviĝis en la mezepoko. Nun, la fortreso aŭ kastelo -sidejo de AHP de Leono, ankoraŭ estas videbla, dume la arkon oni rekonstruis en la 18a jarcento. Ĝi entenas statuon de Don Pelayo, kaj estas la ununura pordo kiu konserviĝas.
Inkrustita en la korto de la lernejo de Terezianoj troviĝas la nura konstruaĵo civila de la 12a jarcento de la urbo. De kvadrata planto en rujnoj, en unu flanko konserviĝas la pordo kaj fenestroj romanikaj kaj interna helika ŝtupado. Oni ne konas la servon kiun ĝi havis en la mezepoko.
Konstruita en la 17a jarcento, planto kvadrata kaj interna korto, ĝia fasado estas kovrita per ornama briko. Nun ĝi estas la sidejo de Recreo Industrial.
Konstruita en la unua jardeko de la 20a jarcento de la arkitekto Manuel de Cardenas, ĝia arkitektonika stilo ne rompas la gotikan harmonion de la katedralo. Oni vidas, ankaŭ, influon de Gaudi en konstruaĵo nov-gotika.
La nuna konstruaĵo datiĝas de la 17a jarcento, kaj konservas ankoraŭ la klazonon de tiu familio, kiu devenas de la imperiestro Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio kaj de Guzman el Bueno.
Rimarkinda estas la Castrum Iudeorum, La unuaj atestoj de la loĝantoj juda en la urbo de Leono datiĝas en la 10a jarcento. Oni havas dokumentojn pri la ekzisto de prospera komunumo hebreaj setliĝinta en la altejo la Mota, proksime al la nuna kvartalo de Ponto Kastro, laŭ longe la rivero Torio kaj rande de la Jakoba Vojo. Ĉi tiu cirkonstancoj favoris ties tradician dediĉon al aktivadoj rilatantaj al komerco, kaj bankaj aferoj. Tamen, post la atako kiun la aljama (juda kvartalo) suferis en la 12a jarcento de la reĝo de Kastilio, ties loĝantoj estis devigitaj abandoni ĝin kaj setliĝi en la urbo Leono, kie ili kreis novan kvartalon. Oni faris (2013) esplorojn kaj arkelogiajn studojn en ĉi tiun kuŝejon gvidadaj de la departamento de historio kaj Heredaĵo (Patrimonio) de la Universitato de Leono por la profesoroj Jorge Sanchez-Lafuente kaj Jose Luis Avello Alvarez.
La romia murego de Leono havas sian originon en la unua militista fortikaĵo de la epoko de Aŭgusto rilate al la 1a jarcento a.K., kaj konsistis en du paralelaj muroj el ligno kun parapeto kaj unuigitaj per tabul-planko. Tio, baldaŭ, estis anstataŭigitaj per ŝtona konstruaĵo farite de la Legio VII dum la 1a jarcento, kaj kies restaĵoj estas ankoraŭ videblaj en Sankta Isidoro. En la 3a kaj 4a jarcentoj oni konstruis tiun kiun oni povas vidi hodiaŭ. Deklarita Historia Arta Monumento en junio de 1931 ankoraŭ restas pruvoj kiuj ĉirkaŭbaris la urbon en kvadrato kiu estis ĉirkaŭigita de konstruaĵoj kaj pli poste deformita en la restaŭradoj de Alfonso a 5-a kaj Alfonso la 9-a. Oni konservas, pli malpli, ĝian duonon en mezbona stato, kaj oni restaŭras ĝin kiam necese.
Rilate la mezepokajn palisarojn, ĝia origino datiĝas de la 10a jarcento.Oni konstruis por protekti la ekspansion de la urbo ekstermuroj de la romia murego, kiu en la romia epoko nomiĝis cannaba, Tio originis la nunan kvartalon Barrio Humedo, La nunaj murego datiĝas de la 14a jarcento kaj konserviĝas du gravaj dezajnoj. Meze de la murego oni konservas parte Puerta Moneda (Pordo Monero), antikva enirejo al la juda kvartalo de la urbo.
Malseka kvartalo
Ĝia altiro estas ke ekde la strato La Rua ĝis la strato Caño Badillo, la urba pejzaĵo ŝtopiĝas de trinkejoj, kafejoj, kaj tavernoj kiuj faras de la areo la plej grandan itineron de Tapeo kaj en montro-fenestro de la gastronomiaj specialaĵoj de la urbo kaj provinco. Ĉi cirkonstanco kaj la plilarĝigo de la stratoj kaj placoj, formas la plej tipan spacon de la urbo, kiu karazteriziĝas per la mezepoka dezajno kun urboplanismo neregula kaj pro tio estas deviga vizito de turistoj kiuj venas al la urbo. En 1995 oni finis ĝian senaŭtigon.
La Malseka Kvartalo havas, ankaŭ, kelkajn konstruaĵojn elstarajn, krom la Granda Placo kaj Sankta Martino, jam menciitaj, troviĝas la Placo de la Grejno, konata pro la konservado de ties malnova ŝton-pavimo, esti ĉirkaŭigitaj de la lastaj restaĵoj de tradicia arkitekturo de Leono kiu restas en la urbo, kaj la preĝejo de la Merkato. Krom tio, en la kvartalo troviĝas la domo de Viand-vendejo, la palaco Don Gutierre kaj la Palaco de Grafo Luna.
Parkoj kaj ĝardenoj
La urbo Leono estas urbo rekonata pro sia grandaj verdaj areoj, tiel ke Leono estas la hispana urbo kiu pli da verdaj spacoj proponas al siaj civitanoj. Leono havas 2.196.542 m2 da verdaj areoj disigitaj tra la tuta urbo. Ĉi spaco sin trovas dividita inter multnombraj parkoj, inter kiuj elstaras la Parko de Ĉantre, Parko de Quevedo (Kevedo), la Ĝardeno de Cid, la Ĝardeno de Sankta Francisko kaj la Parko de la Granja (Farmo)
Promenejo de Papalaguinda kaj de la Grafino de Sagasta
Ĝi estas la verda pulmo pli notinda de la urbo, paralele al la rivero, etendiĝas ekde la Monaĥejo de Sankta Marko ĝis la ĉirkaŭaĵo de la taŭro-ludejo, interompita per la placo de Guzman el Bueno, kiu markas la linion kiu dividas la Promenejon de la Grafino, de la Promenejo de Papalaguinda.
Oni devas serĉi la originon de ĉi tiu verda areo je la komeco de la 19a jarcento, kiam oni planis la plilarĝigon por konekti la historian malnovan parton kun la rivero Bernesga, kies definitiva unuiĝo okazis tra ĉi tiu granda verda areo. Hodiaŭ ĝi troviĝas semita de modernaj skulptaĵoj kaj kioskoj de muziko, kaj ŝtuparoj por descendi al la rivero
La parko estas plantitaj de bona nombro da malsamaj specioj de arboj, arbetoj kaj birdoj. Pro sia granda prezenco elstaras la prunoj, aceroj, cipreoj, juniperoj, kaŝtanarboj, ulmoj, verda-kverkoj, fagoj, kaj glicinoj inter aliaj specoj. Inter la birdoj, vidiĝas kurukoj, hirundoj, emberizoj kaj motaciloj.
Skulptaĵoj
La skulptaĵoj en Leono estas verkoj kiuj reprezentas elstarajn homojn, eventojn kaj al la propra esenco de la urbo, al kiuj oni rememoras tiamaniere. Tiel en la jaro 1789 oni instalis la skulptaĵon de Neptuno, situantan en la ĝardeno de Sankta Francisco. Samdate oni inaŭguris la fonton de la bazarejo, en la Placo de la Grejno. Guzman El Bueno havas, ankaŭ, sian propran skulptaĵon, en la placo samnoma, instalita en 1900. La skulptisto Julio del Campo, origine leonano, havas sian propran skulptaĵon inaŭguritan en 1917; samloke troviĝas la skulptaĵo de la Senmakula Koncipiteco, inaŭgurita en la 50a jardeko. Aliaj gravaj skulptaĵoj estas La Negrilla, en Sankta Domingo, instalita en 1997, la kvar leonoj, kiuj ornamas la ponton de la leonoj, instalita en 1967, verko de Victor de los Rios, kaj fore de tie Don Quijote en Sierra Morena, en la Universitato instalita en 1964. Inter la novaj skulptaĵoj, instalitaj je la fino de la 20a jarcento el kiuj elstaras, je homa skalo, monumento al la leonesa lukto, de Angel Muñoz Alique, kiu situas apud la Estadiono Reino de Leon, La Pilgrimanto sidanta en la Kruciĝo (1998), de Martin Vazquez de Acuña, instalita en la placo Sankta Marko, La Homaĝo al la Majstro Odon Alonso, de Angel Muñiz Alique, apud la Aŭditorio Ciudad de Leon, Antoni Gaudi sidanta en benko (1998) de Jose Luis Fernandez fronte de la verko de Antoni Gaŭdi la Casa Botines.
Ignác Romsics
Ignác Romsics [romŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Romsics Ignác estis hungara historiisto, arkivisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
Ignác Romsics naskiĝis la  en Homokmégy.
Biografio
Ignác Romsics frekventis universitaton en Szeged inter 1970-1974, poste li plulernis en Universitato de Budapeŝto. En 1976 li eklaboris en arkivejo en Kecskemét. En la sekva jaro li paŝis al historia instituto de la akademio. En 1986 li ricevis postenon en alia instituto. En 1991 li ekinstruis en ELTE, kie li profesoriĝis en 1998, krome li instruis ankaŭ en Usono kaj Szeged. En 1994 li doktoriĝis antaŭ la akademio. Li okupiĝas precipe pri hungara historio dum la 20-a jarcento. Li havas edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis 5 premiojn inter 1982-2005.
Coulevon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sankt Kathrein im Burgenland
Sankt Kathrein im Burgenland, kroate Katalena, hungare Pósaszentkatalin [pOŝasentkatalin] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Deutsch Schützen-Eisenberg. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Szent-Katalin, poste pro peto de poŝto aldoniĝis "pósa" por fari diferencon de similaj loknomoj.
Situo
Sankt Kathrein im Burgenland situas laŭ rojo. Oberwart troviĝas je 26 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1378 laŭ tiama hungara nomo „Posafalva”. En 1481 aperis la alia formo: „Zenthkatherina”. La kampoj longe apartenis al grafoj de Németújvár. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la vilaĝon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Pósaszentkatalin 282 homoj (kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Sankt Kathrein im Burgenland aliĝis al Deutsch Schützen-Eisenberg.
Kradolf-Schönenberg
Kradolf-Schönenberg estas komunumo de la distrikto Weinfelden (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Bischofszell) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3215 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Kradolf-Schönenberg situas en la Turvalo ĉe la bordo de la rivero Turo inter Bischofszell kaj Weinfelden. La komunumo konsistas el la municipoj Buhwil, Neukirch ĉe Turo, Kradolf kaj Schönenberg.
Najbaraj komunumoj
Kradolf-Schönenberg limas en nordo al Sulgen, en oriento al Hohentannen, en sudoriento al Bischofszell, en sudo al Niederhelfenschwil (Kantono Sankt-Galo), en sudokcidento al Wuppenau, en okcidento al Schönholzerswilen kaj en nordokcidento al Bürglen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Buhwil kaj Schönenberg datiĝas el la jaro 838 kiel Puabinwilare respektive Thuruftisdorf kaj tiu de Kradolf el la jaro 883 kiel Kralaff. Neukirch ricevis sian nomon en la jaro 1555 post la konstruo de la nova preĝejo. Antaŭe ĝia nomo estis Selyswyl kaj pli frue en la 13-a jarcento Eliswile.
Károly Kiss (kemiisto)
Károly Kiss [kAroj kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Károly estis hungara kemiisto, teknikisto pri vitroj. Dum la studentaj jaroj li uzis la distingajn nomojn Pongó Kiss Károly aŭ P. Kiss Károly.
Károly Kiss naskiĝis la  en Debrecen. Li mortis la en Balatonlelle.
NGC 2500
NGC 2500 (aliaj indikoj — UGC 4165, MCG 9-13-110, ZWG 262.62, KARA 224, IRAS07581+5052, PGC 22525) estas galaksio en konstelacio Linko.
Károly Kiss (kemiisto)
Biografio
Károly Kiss frekventis kalvinanan kolegion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1881. Post la diplomo li instruis en gimnazio, poste li estis asistanto de en la universitato apud Károly Than. Inter 1882 kaj 1886 li studvojaĝis en eksterlando helpe de stipendio, li vizitis vitrofarejojn. Hejmenveninta li establis laboratorion pri vitraĵoj en la universitato, poste ankaŭ laboratorion pri Ikso-radioj.
NGC 2500
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Batalo de Legnano
La batalo de Legnano okazis la 29-an majo de 1176 ĉe tiu urbeto de la provinco de Milano en norda Italio. Ĝi estis la ĉefa batalo en la longa milito per kiu la Sankta Romia Imperio klopodis pliigi sian povon, almenaŭ super la komunumoj de norda Italio; sed tiuj forgesis siajn ĝistiamajn rivalecojn por unuiĝi formante la aliancon nome Lega Lombarda, helpata de la papo Aleksandro la 3-a. La imperiestro Frederiko Barbarossa estis venkita ĉar la lombardianoj taŭge uzis la terenon kaj la kunlaboradon inter la diversaj rotoj de la armeo, kontraŭ malamika armeo komponita preskaŭ ununure de kavalerianoj.
Fazoj de la batalo
La batalo de Legnano <!--è una battaglia, si potrebbe dire, casuale, difatti entrambi gli schieramenti, sebbene sapessero della presenza del nemico, si incontrarono senza avere il tempo di pianificare alcuna strategia.
Dopo aver ricevuto le non molte truppe di di rinforzo dalla Germania ,l'imperatore lasciate le vallate alpine, da Como aveva ripreso la marcia verso sud, diretto verso Pavia, per riunirsi col resto del suo esercito, per poi attaccare l'esercito della Lega lombarda. Questi ultimi che ne seguivano i movimenti avanzarono velocemente per impedire la manovra di ricongiungimento. Infatti furono le due avanguardie di fanti a incontrarsi e a iniziare lo scontro: 700 fanti della Lega Lombarda, in maggioranza truppe provenienti proprio da Legnano, si trovarono ad affrontare 300 fanti imperiali. La battaglia durò una ventina di minuti fino a quando l'imperatore Federico Barbarossa sopraggiunse coi suoi cavalieri e caricò i lombardi. Dapprima ebbero la meglio le truppe imperiali tedesche; la loro cavalleria pesante costrinse le prime file dell'esercito lombardo ad indietreggiare, anche in preda alla confusione, sino a che si trovano raggruppati attorno al carroccio. L'avanzata della cavalleria tedesca, non riuscendo a infrangere la resistenza disperata di quegli eroi che difendevano il centro dello schieramento lombardo, fu arrestata intorno al carroccio. Intuendo che il cuore della battaglia era ormai intorno al carroccio, Federico Barbarossa, col coraggio che gli era abituale, si gettò nel bel mezzo della mischia, cercando di incoraggiare le sue truppe, senza apprezzabile risultato. Per giunta l'imperatore nel fervore della battaglia venne disarcionato e sparì alla vista dei combattenti, per gui i tedeschi cominciarono a scopraggiarsi e andarono incontro ad una sconfitta totale, con perdite molto pesanti. L'imperatore ebbe gosse difficoltà a sfuggire alla cattura ed a raggiungere la fedele Pavia.
Analisi della battaglia
Sotto la bandiera della loro coalizione, i soldati lombardi, in inferiorità numerica e stanchi, resistono contro un esercito riposato, superiore e per di più a cavallo.
Fra i motivi di questa resistenza che ha del miracoloso bisogna elencare probabilmente la convinzione dei lombardi nel combattere per la loro libertà ma soprattutto il fatto che gli eventi della battaglia li hanno portati a raggrupparsi proprio sotto il loro simbolo. Sul carro si trova la croce di Ariberto d'Intimiano che infonde morale a questi fanti e gli permette di resistere fino all'arrivo dei rinforzi, ma oltre a ciò, proprio per stare attorno al carro (che è un carro molto grande dal quale i comandanti impartiscono gli ordini) i fanti lombardi formano inavvertitamente uno schiltron.
Lo schiltron è una formazione di lancieri in cerchio, che replica un po' la stessa formazione che assumono i buoi muschiati quando sono in branco e si trovano aggrediti dai lupi. Le lance, tutte rivolte all'esterno, devono sicuramente essere le prime responsabili della vittoria lombarda.
Alla testa della cavalleria lombarda si trova la Compagnia della Morte, guidata dal leggendario personaggio Alberto da Giussano, un gruppo di cavalieri scelti che ha giurato di proteggere il proprio comandante fino alla morte appunto, i quali dirigono la carica finale contro l'esercito imperiale, che viene messo in rotta con il suo imperatore che, disarcionato, si trova a dover fuggire a piedi.
Oggi è difficile stabilire con precisione il luogo esatto della celebre battaglia. Una delle cronache dello scontro, gli Annali di Colonia, contiene un'informazione che indica dove probabilmente fosse il Carro. Perché nessun combattente potesse fuggire, i Lombardi "…aut vincere aut mori parati, grandi fossa suum exercitum circumdederunt…", ossia "pronti a vincere o a morire sul campo, collocarono il proprio esercito all'interno di una grande fossa". Potrebbe significare che la famosa battaglia potrebbe essere stata combattuta nei pressi di San Martino a Legnano oppure in prossimità della costa di San Giorgio, e quindi su un territorio ora appartenente anche al Comune di San Giorgio su Legnano, non essendo in altra parte del legnanese individuabile un altro avvallamento con queste caratteristiche. Una leggenda popolare narra che ai quei tempi una galleria sotterranea metteva in comunicazione San Giorgio su Legnano al Castello di Legnano, e che per questo cunicolo l'Imperatore Federico I Barbarossa riuscì a fuggire ed a salvarsi dopo la disfatta nella famosa battaglia. . Nel XX secolo, durante degli scavi, furono effettivamente trovati dei tronconi di una galleria sotterranea molto antica. Il primo, non lontano da San Giorgio su Legnano, fu esplorato da uno degli operai che lo riportarono alla luce. Venne dissuaso dall'esplorazione, dopo aver percorso 5 o 6 metri, a causa di un fiato di vento che gli spense la candela. Un secondo troncone verso Legnano fu scoperto e subito ostruito dall'Amministrazione comunale per ragioni di sicurezza.
CA Batna
CA Batna estas Alĝeria futbalo klubo kiu estita bazita en Batna, fondis en 1932. La klubo koloroj estas ruĝa kaj blua. Ilia ejo, la Seffouhi Stadiono, havas kapaciton de iuj 30,000. Ili lud en la unua divido en la sezono 2006/07 ..inte alteniĝ de la Dua Divido en 2005. Sed nun ili estas elklasigita al Alĝeria Championnat Nacia 2.
Batalo de Legnano
Analisi della battaglia
La battaglia di Legnano rappresenta uno dei pochi esempi in cui la fanteria medievale ha potuto sconfiggere la cavalleria. La loro vittoria va però anche ripartita con la cavalleria leggera comunale, tale vittoria è l'avvisaglia del tramonto del pesante cavaliere medievale, ricoperto di ferraglia ingombrante per sé e per il suo cavallo.
Felta aronio
Felta aronio (Aronia arbutifolia) estas planto el la familio de rozacoj (Rosaceae).
Batalo de Legnano
Analisi della battaglia
Questa battaglia è per la Lega Nord una specie di simbolo.
Felta aronio
Priskribo
Felta aronio estas arbusto, kiu atingas altecon de 1 ĝis 2 (3) m.
La ŝosoj estas rektaj kaj atingas grandecon ĝis 2 m.
Jaĥt-haveno
Jaĥt-haveno aŭ pli malprecize Turisma haveno estas haveno kiu servas precipe al la bezonoj de malgrandaj boatoj kiuj estas por distraj aŭ turismaj celoj, pro sporto aŭ amuzo, kontraste al la profesia kaj komerca trafiko sur akvovojoj. Jaĥthaveno estas haveno kie oni povas, kontraŭ pago, albordigi plezurŝipojn aŭ jaĥtojn al varfo.
Felta aronio
Folioj
Mallarĝaj folioj estas ovalaj, elipsaj aŭ inverse ovoformaj, fajne segitaj kaj atingas longecon de 2 ĝis 8 cm. Ilia malsupra flanko estas felte harhavaj, dum ke la supra flanko estas brila.
JSM Bejaïa
JSM Bejaïa estas alĝeria futbalklubo kiu havas sidejon en Béjaïa. Ĝi estis fondita en 1936. Ĝia hejma stadiono estas Stade de l'Unité Maghrébine.
Felta aronio
Folioj
Ili aŭtuna koloro estas helruĝa.
Schengen-spaco
[[Dosiero:Map of the Schengen Area.svg|300px|eta|Mapo de la Schengen-spaco
Felta aronio
Floroj
Ĝi floras de majo ĝis junio. La blankaj, malofte helrozaj floroj estas duseksaj kaj atingas diametron de ĉirkaŭ 1 cm kaj ili staras 10-ope ĝis 20-ope en korimbaroj. Iliaj tigoj kaj sepaloj estas felte harhavaj. Anteroj estas ruĝaj.
Schengen-spaco
]] La ŝengena zono aŭ Schengen-spaco estas la areo kiu konsistas el 26 eŭropaj landoj kiuj forigis siajn landlimajn kontrolejojn en la komunaj landlimoj, ankaŭ konataj kiel internaj landlimoj. La spaco kreiĝis en 1985 pere de la Traktato de Schengen kaj ekfunkciis en 1995 por forigi la komunajn landlimojn inter la anoj kaj establi komunajn kontrolejojn en la ekstera parto de tiuj landoj. En la praktiko, la ŝengena zono funkcias kiel nur unu lando, kun komuna politiko pri viz-donado.
Oni ne konfuzu la Schengen-spacon kun la Eŭropa Unio, ĉar ekzistas membroŝtatoj de la Unio kiuj ne estas parto de la spaco, dum aliaj landoj estas integritaj en la ŝengena zono kaj ne apartenas al la Unio. Dudek du el la dudek sep membroŝtatoj de la Eŭropa Unio partoprenas en la Schengen-spaco. El la kvin membroŝtatoj de la EU kiuj ne estas parto de la spaco, kvar —Bulgario, Kroatio, Kipro kaj Rumanio— havas la leĝan devon kaj deziras aliĝi al la zono, dum la alia —Irlando— preferas resti for. La kvar membroŝtatoj de la Eŭropa Liber-Komerca Asocio —Islando, Liĥtenŝtejno, Norvegio kaj Svislando— subskribis la Traktaton de Schengen aliĝante al ĝia spaco, kvankam ili ne apartenas al la Eŭropa Unio. Cetere, tri eŭropaj etŝtatoj —Monako, San-Marino kaj Vatikano— apartenas de facto al la ŝengena zono.
Jaĥt-haveno
Post periodo, en kiu la kanaloj kaj kluzoj disrompiĝis aŭ estis malkonstruita, ekde la fino de la 20-a jarcento la signifo de la akvovojoj por turismaj celoj rapide kreskis. En kelkaj regionoj oni povas prunti malgrandan boaton kun limigita rapideco sen speciala permeso. Specialaj entreprenoj ekzistas en diversaj partoj de Eŭropo.
Felta aronio
Fruktoj kaj semoj
La fruktoj estas helruĝaj, berecaj pomofruktoj kaj atingas diametron ĝis 7 mm. La fruktoj estas manĝeblaj, sed nur malmulte bongustaj.
Jaĥt-haveno
En kreskanta nombro da lokoj troviĝas turismaj havenoj, kiu servas al bezonoj de homoj, kiuj vojaĝas sur la akvo pro amuzo. Turisma haveno ofte troviĝas en la centro de urbo aŭ vilaĝo kaj permesas rapidan aliron al la vendejoj, restoracioj kaj vidindaĵoj de la loko. Ofte ankaŭ estas ebleco por ricevi freŝan akvon kaj elektran kurenton. Foje estas apartaj servoj, ekzemple duŝoj kaj necesejoj.
Batalo de Legnano
Ricorrenze
A Legnano, ogni anno nell'ultima domenica di maggio, si svolge il Palio, in onore della vittoria lombarda. Concorrono nella corsa ippica a pelo le otto contrade storiche. La rievocazione comprende inoltre un corteo di oltre mille figuranti in abiti medievali, fedeli ricostruzioni dell'epoca. Il corteo si snoda attraverso la città di Legnano, per finire allo stadio del comune, dove ha luogo la gara ippica.-->
Felta aronio
Fruktoj kaj semoj
La semoj maturiĝas de oktobro ĝis decembro.
Habitato
La planto estas nepostulema kaj frostrezista.
Disvastiĝo
Ĝi devenas el nordorienta Ameriko.
Jaĥt-haveno
La turisma haveno ofte uzas eksan komercan havenon aŭ kajon, kiuj perdis sian signifon.
La plimulto de la boatoj estas daŭraj uzantoj, sed kutime estas ebleco por gastoj, kiu deziras resti nur unu nokton aŭ kelkajn tagojn. La luprezo kutime estas kalkulita laŭ la longeco de la boato, kutime 1 €/m, foje pli.
Bénévent-l'Abbaye
Bénévent-l'Abbaye estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 852 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Bénévent-l'Abbaye etendiĝas sur 11,56 km², kaj havis 852 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 74 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bénévent-l'Abbaye situas je alteco de 545 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bénévent-l'Abbaye apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro André Mavigner, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lokaj famuloj
Émile Labussière naskiĝis en 1853 en Bénévent-l'Abbaye kaj mortis en 1924 en Perpignan. Li estis urbestro de Limoĝo.
Irilo
Irilo laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas longa stango, provizita per altefiksita piedapoga hoko, kiun oni uzas pare por iri starante alte super la tero kaj por trapasi marĉojn. Sinonime foje uzatas la neologismo stilzo (el la ĝermana lingvaro, ekzemple germane Stelze, nederlande stelt kaj angle stilt). Ofte iriloj uzatas akrobatike aŭ kiel parto de rola alivestiĝo en cirko, teatro aŭ karnavalo.
Pistakujo
Por fruktoj de la pistakarbo: vidu sub pistakoj.
La pistakujo, pistakarbo aŭ vera pistacio (Pistacia vera) estas malgranda falfolia arbo kiu altiĝas ĝis 10 metroj, kun nur 3-5-folieraj folioj kaj kun fruktoj (sekaj dupoj) enhavantaj manĝeblajn semojn (pistakoj) po unu. Endemia de Irano ĝis Centra Azio, kultivata en la varmaj regionoj (eĉ de Usono) por produktado de pistakoj.
Priskribo
Post kiam la frukto estas plukita, ĝia haŭto sekiĝas, ŝanĝas koloron de verda al flava (en iuj specoj al ruĝflava nuanco) kaj parte malfermiĝas per si mem (vidu foton).
Estas kutime manĝi la pistakon kiel specon de nuksa manĝeto post kiam ĝi estis salita kaj rostita. La pistako troviĝas en sufiĉe multaj dolĉaj manĝaĵoj, kiuj devenas de arabaj landoj kiel baklavo, lukumo, Palestina Knafa kaj Turka Muhallebi.
Medicinaj Uzoj
Dioskorido, greka kuracisto, farmakologo kaj botanikisto de la unua jarcento, priskribis la arbon kaj rimarkis, ke ĝi kreskis en Petra, Judeo, Sirio kaj Kipro. Laŭ li, la rezino kutimis fortigi la stomakon, trakti la okulojn kaj orelojn kaj kiel laksigilo estis eltirita de ĝi. En la mezepoko la frukto estis uzata kiel kuracilo por lakso, kiel utila agento por la stomako kaj kiel ingredienco en kuracilo por fortigi seksan deziron. Semoleo estis menciita kiel ingredienco en la apoteko por fortigi la koron, prokrasti maljuniĝon, fortigi la sencojn kaj fortigi la seksforton de viroj. La rezino estis uzata kiel kuracilo por fortigi la penison kaj ŝrumpi la kronon. En popola medicino hodiaŭ la semoj estas uzataj por vizaĝpurigado.
Distribuado de pistakia produktado en la mondo en 2005:
Cabanillas del Campo
Cabanillas del Campo [kabaNIĝas delKAMpo] (Kabanetoj de la Kamparo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas enkadrita en la industria akso de la Koridoro de Henares. La urob, tre proksima al la provinca ĉefurbo, estas unu de la setlejoj kiuj en la lastaj jaroj registras pli grandan loĝokreskon en la provinco. En 2016 ĝi havis 9 794 loĝantojn.
Caiolo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albosaggia, Carona (BG), Castione Andevenno, Cedrasco, Foppolo (BG), Piateda, Postalesio kaj Sondrio.
Cabanillas del Campo
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas cabanillense [kabaniĜENse]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 9 794 loĝantoj kaj la denseco estas de 282,25 loĝ/km².
Situo
Cabanillas del Campo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Gvadalaĥaro en la centr-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 691 m super marnivelo; je 7.5 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 666 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°38′18″N 3°14′07″Ok.
Historio
La malmulta informo konata pri Cabanillas datas el la 9-a jarcento. Pli klara estas la tialo de la nomo de la loko, nom temas pri malgranda grupo de kabanoj, eble eĉ ne fiksaj, loĝataj, aŭ simple uzataj, de kamparanoj kaj paŝtistoj.
Je la kristana konkero de Gvadalaĥaro en la 11-a jarcento fare de la trupoj de Álvar Fáñez je la servo de Alfonso la 6-a, la loko Cabanillas ekformis parton de la teritorio "común de villa y tierra" de Gvadalaĥaro. Ĝi estis tiam malgranda loko por rifuĝejo de la paŝtistoj de la kamparoj kiel aliaj de la komarko. En 1432, Johano la 2-a donis al la Markizo de Santillana kelkajn domarojn, inkludita Cabanillas, kiel pago al liaj servoj en sia milito kontraŭ la infantoj de Aragono, kaj en 1502, Pedro Hurtado de Mendoza, filo de Santillana, fondis proksime al Cabanillas, en la loko Benalaque, dominikanan konventon, kiu meze de la jarcento estis translokigita al Gvadalaĥaro kaj kie eniris juna Bartolomé de Carranza. En 1627 la vilaĝo aĉetis la jurisdikcion de villa al Filipo la 4-a kaj en 1873 estis aligita la loko Valbueno.
Otomana arkitekturo
Otomana arkitekturo estas la arkitekturo de la Otomana Imperio kiu aperis en Bursa kaj Edirne en 14-a kaj 15-a jarcentoj.
Cabanillas del Campo
Historio
La ŝanĝo okazis en la 1990-aj jaroj kiam Cabanillas del Campo multobligis sian loĝantaron deke kaj konvertiĝis en malgranda industria kaj serva urbo, dormurbo de Gvadalaĥaro kaj de Madrido. El la Hispana Transiro al la demokratio la urbestro estis preskaŭ ĉiam el la maldekstra partio PSOE. Ramiro Almendros Monge estis la urbestro sesfoje, do dum 24 jaroj.
Otomana arkitekturo
Historio kaj priskribo
La arkitekturo de la imperio evoluis el la pli frua selĝuka arkitekturo kaj estis influita de la bizanca arkitekturo, irana arkitekturo same kiel de islamaj mamelukaj tradicioj post la konkero de Konstantinopolo fare de la Otomanoj. Dum preskaŭ 400 jaroj bizancaj arkitekturaj artefaktoj kiel ekzemple la preĝejo de Hagia Sofia funkciis kiel modeloj por multaj el la otomanaj moskeoj. Ĝenerale, otomana arkitekturo estis priskribita kiel otomana arkitekturo sintezita kun arkitekturaj tradicioj de Mediteranea Maro kaj la Proksima Oriento.
Cabanillas del Campo
Demografio
Je la alveno de la industrio al la areo en la 1960-aj jaroj okazis unua demografia eksplodo pro la amasa alveno de laborforto ricevita de diversaj lokoj de la centro kaj sudo de Hispanio, ĉefe de la propra Gvadalaĥaro, sudo de Kastilio-Leono, Ekstremaduro, Manĉo kaj Andaluzio; zonoj tre tuŝitaj de la tiama kampara krizo, kies loĝantaro, ĉefe kamparana majoritate devis elmigri al la grandurboj kaj ties ĉirkaŭaĵoj. Ekde tiam, la loĝantaro kreskiĝis eksponenciale. La industria stabiligo en la zono kaj la plibonigo de servoj estis akompanataj de dua demografia eksplodo en la unuaj jaroj de la 21-a jarcento, fakto kiu tuŝis ĉefe la tutan areon de la Koridoro de Henares, kie oni ricevis loĝantaron ĉefe el la Madrida Regiono kaj de eksterlande.
La historia evoluo demografia de Cabanillas del Campo montras tiun krutan supreniron klare laŭ la ciferoj. En la komenco de la 20-a jarcento estis 565 loĝantoj. Post la Hispana Enlanda Milito kaj post la elmigra krizo de la ruraj areoj, male kiel okazis en aliaj setlejoj de la provinco la loĝantaro kreskis al 1 000 en la fino de la 1960-aj jaroj, ĝuste kiam tute male okazis en multaj lokoj de Hispanio. Sed poste la ciferoj ege pli multe kreskis ĝis pli ol 5 000 komence de la 21-a jarcento kaj multe pli al 10 000 lastatempe.
Otomana arkitekturo
Historio kaj priskribo
Hodiaŭ, oni trovas restojn de otomana arkitekturo en iaj partoj de ties iamaj teritorioj sub kadukiĝo.
Cabanillas del Campo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Tradicie Cabanillas del Campo bazis sian ekonomion en la brutobredado, ĉefe de safoj, kaj en la agrikulturo kaj seka kaj de irigacio kiun ebligis la paso de la kanalo de Henares tra la municipo. Tamen, la industria disvolviĝo de la Koridoro de Henares ebligis el la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj ampleksan disvolvigon de la sektoroj duaranga kaj triaranga. Tiele, en 2006 61,5% de la laborlokoj estis ene de la sektoro servo, 19,9 en la konstruado, 17,8 en la industrio kaj nur 0,8% de la aktiva laboristaro estis dungita en la unuaranga sektoro. Dume, la senlaboreco tuŝis en tiu jaro 2006 nur 5% de la aktivoj.
Cabanillas havas du industriajn kaj de servoj zonojn kiuj okupas 2.052.922 m² de grundo: