cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
31926 Alhamood
31926 Alhamood estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Abdul Jabbar Abdulrazaq Alhamood, plej bona en lia kategorio kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri plantoscienco. Li ankaŭ gajnis la premion Dudley R. Herschbach SIYSS de la SIYSS (Stockholm International Youth Science Seminar). Li estis lernanto ĉe la lernejo de Dahran (Sauda Arabio).
.dz
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Dz''.
.dz estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Alĝerio.
Mitsuki Ichihara
Mitsuki Ichihara (市原 充喜, n. ) estas japana futbalisto.
2190
2190 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Mitsuki Ichihara
Li futbalis ĉe JEF United Chiba.
Charles Rappoport
Charles RAPPOPORT (Karlo Rapoporto) (naskiĝis en 1865, mortis en 1941) estis franca komunista aktivulo el juda rusa origino.
Marksisto, li aktivas en la Franca Sekcio de la Laborista Internacio (FSLI). En 1914, li denuncas la akcepton de la Unua Mondmilito, la voĉdonon por militkreditoj, kaj la partoprenon al registaro de "sankta unuiĝo" fare de la Franca Sekcio de la Laborista Internacio. Post la milito, li aktivas sine de la FSLI por ke la partio aliĝu al la Komunista Internacio. Dum la Tura Kongreso en decembro 1920, li estas el la majoritato kiu fondas la Francan Sekcion de la Komunista Internacio (kiu poste iĝos la Franca Komunista Partio (FKP), kaj li estas elektita ĉe la Komitato.
Post la stalinismigo de la FKP, li estas senrespondecigita. Pro sia profunda malkonsento kun la partia linio kaj sia subteno al Sovetunio, li forlasos la FKP en 1938.
Alcalá del Río
Alcalá del Río estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 82 km2 kie loĝas 9943 geloĝantoj, do loĝdenso estas 121.3 loĝ./km2. Alcalá del Río situas je 13 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro SIMA 2007 la 9943 geloĝantoj de la municipo Alcalá del Río estas 4897 inoj kaj 5046 viroj.
En la 82-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kiuj estas la propra urbeto Alcalá del Río kaj la vilaĝoj (pedanías) El Viar, Esquivel kaj San Ignacio del Viar. En tiuj lokoj loĝas 9702 geloĝantoj, kaj la aliaj 241 geloĝantoj loĝas dise en kamparo.
Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 125, 59 inoj kaj 66 viroj, kaj mortis 76, 34 inoj kaj 42 viroj. Tiel la natura kresko estis 49 (0.5%). La laborkapabla loĝantaro estis 4172 homoj (42.0%).
.ec
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Ec''.
.ec estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Ekvadoro.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Zoran Zaev
Zoran Zaev (Makedone: Зоран Заев), naskiĝinta la 8-an de oktobro 1974 en Strumica, estas nord-makedona ŝtatisto, membro de la Socialdemokrata Unio de Makedonio (SDSM)
Elektita urbestro de sia hejmurbo en 2005, li estis reelektata dufoje. En 2013, li prenis la prezidantecon de la SDSM kaj sukcedis la historian gvidanton Branko Crvenkovski. Sekvante la deputitajn balotojn de 2016, li iĝis en majo 2017 Prezidanto de la Registaro de Nord-Makedonio.
Pascale Clark
Pascale Clark (naskiĝis en 1963) estas franca ĵurnalistino de radio kaj televido.
Biografio
Ŝi estas de angla deveno per sia patro. Post la akiro de sia ĵurnalismlicenco, ŝi debutas sine de Versajla radio en 1983. Ŝi kunlaboras poste en pluraj privataj kaj publikaj gravaj francaj radioj kaj televidoj (Europe 1 kaj 2, RTL, France Inter). Ŝi faras multnombrajn irojn kaj revenojn inter tiuj amaskomunikiloj. Ekde 2009, ŝi relaboras en France Inter.
Dubladoj
En februaro 2007, ŝi pruntdonis sian voĉon sur la disko "Puisqu'il faut vivre" (Ĉar necesas vivi) de la rapkantisto Soprano.
Ŝi ankaŭ pruntis sian voĉon al la komputilo de la spacoŝipo Axiom en la filmo de la studioj Pixar Wall-E, elirinta sur la ekranoj en 2008.
Marborda regiono de Oaĥako
La Marborda regiono de Oaĥako (hispane "Región Costa de Oaxaca", loke ofte mallongigata "Costa" aŭ "Costa Chica" ) estas parto de la subŝtato Oaxaca (en Esperanto Oaĥako) de Meksiko. Ĝi situas en la sudokcidento de la subŝtato - sude ĝin limigas la Pacifika Oceano kaj norde la Suda Patrinmontaro. La regiono kovras areon de 11 605 kvadrataj kilometroj kaj en 2010 ĝi havis sume 534 010 loĝantojn. La teritorio estas turisma centro, kiu koncentriĝas aparte en la komunumoj Santa María Huatulco kaj San Pedro Mixtepec (Juquila).
Pascale Clark
Bibliografio
Ŝi verkis tri romanojn nome la jenajn:
Marborda regiono de Oaĥako
La regiono estas dividita en tri distriktojn, kiu plue subdividiĝas je po pluraj komunumoj (sume en la regiono estas 50 komunumoj):
Kadenco
Kadenco estas teoria rapideco de pafado, kian la pafilo kapablas fari. Ĝi esprimas, kiom da pafaĵoj la pafilo elpafos dum certa tempa unuo, plej ofte dum minuto. La unuo ne esprimas veran staton, per kiu la armilo operacas en kampo, sed teorie eblan nombron, ĉar ĝi neglektas atmosferajn kondiĉojn, malpuraĵojn, difekteblecon, interŝanĝon de magazeno ktp. Se ni ĝeneraligos tiujn ĉi supre menciitajn influojn, ni parolas pri kadenco fakta, kiu povas esti duona aŭ ankoraŭ malpli granda ol la kadenco teoria.
En ĝenerala uzado, kadenco signifas ripetadon de sonoj aŭ movoj.
Nohèdes
Nohèdes (Noedes) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nohédois.
Jabuka
Jabuka, serbe kaj makedone Јабука, estas vilaĝo en Serbio, en municipo de Panĉevo, distrikto Suda Banato, aŭtonomio Vojvodino. Jabuka situas ĉirkaŭ 27 km nordoriente de Belgrado, proksime al la rivero Timiș, en la sudo de la historian regionon Banaton. Ĝi havis 6,181 loĝantojn en 2011, kaj la loknomo signifas "pomo".La plej fruaj artefaktoj kiuj oni trovis en la areo de Jabuka estis faritaj dum Neolitiko, la malfrua Ŝtonepoko. Oni ne scias kiam Jabuko estis fondiĝita. Laŭ nekonfirmiĝita legendo, slavaj fiŝistoj fondis la vilaĝon en la malfrua 17-a kaj la frua 18-a jarcento. Minimume ekde la malfrua 19-a jarcento ĝis mezume de la 20-a, la plej granda loĝantara grupo estis germanoj. Nuntempe la plej granda grupo estas serboj, sed Jabuka ankaŭ havas multe grandan makedonan loĝantaron, kaj post la Dua mondmilito, la makedonoj eĉ estis la plej granda loĝantara grupo. La vilaĝo ankaŭ ofte havis sufiĉe grandan rumanan minoritaton.
Nomo
Laŭ legendo, Jabuka estis fondita de slavaj fiŝistoj, kiu konstruis siajn domojn ĉirkaŭ pomarbo sur la maldekstra riverbordo de Timiș. Cetere, Torontálalmas estas unu de multaj hungaraj loknomoj kiuj enhavas la ero almás.
Historio
Ŝtonaj iloj, ostoj de bestoj, kupro kaj bronzo kaj eroj de ujoj de argilo estis trovita en la areo de Jabuko dum arkeologiaj elfosadoj. Oni identifiĝis tiuj artefaktoj kiel specimenoj de la neolitikaj Vinĉa kaj Starĉeva kulturoj, la ĥalkolitika (de kuproepoko aŭ kuproŝtonepoko) Badena kulturo, la Hallstatt-kulturo, kaj ankaŭ de la periodo de elorienteŭropaj popolmigradoj.
Ne ekzistas historian dokumenton kun pruvoj aŭ iu informo pri la fondigo de Jabuka. Nekonfirmiĝita legendo unue publikigita en 1912, diras ke Jabuka estis fondita de slavaj fiŝistoj en la malfrua 17-a kaj frua 18-a jarcento. Laŭdire, ili trovis pomarbo sur la maldekstra riverbordo de Timiș, kaj ĉirkaŭ ĝi ili konstruis Jabuk – "Pomo". En 1788 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1921, en la vilaĝo loĝis 3,265 personoj, el kiuj estis 2,918 germanoj, 348 rumanoj, 73 hungaroj, 20 serboj kaj kroatoj, 2 slovenoj, 2 rusoj, kaj 1 anglo.
Dum la Dua mondmilito, la vilaĝo suferis la germanan okupadon, tial post la milito la serboj forpelis ĉiujn germanojn. En 2002, en la vilaĝo loĝis 6,312 personoj, el kiuj 3,224 estis serboj kaj 2,054 makedonoj.
Ninette de Valois
Dame Ninette de Valois OBI (denaske Edris Stannus, Baltiboys, Graflando Wicklow, Irlando, 6-a de junio 1898 — 8-a de marto 2001) estis irlanda dancistino, koregrafo kaj entreprenisto, fondinto de la Royal Ballet de Londono. Ŝi ekdancis en 1908, estante nur dek-jaraĝa, kaj tuj akiris grandan reputacion en Anglio pro siaj graciaj movoj. Ŝi ŝanĝis laŭleĝe al la nomo Ninette de Valois en 1921. Dancis kun la Rusaj Baletoj de Sergej Djagilev, sed ŝi ne estis stelulo kun ili.
Kariero
Ŝi retiriĝis kiel dancistino en 1926, estante 28-jaraĝa, por promocii la klasikan baleton tra tuta Eŭropo. En 1928 ŝi konvinkis Lilian Baylis por ke la Teatro Sadler's Wells estu sidejo de ŝia kompanio. Sub ŝia direktorado la kompanio pligrandiĝis kaj iĝis la Wells Royal Ballet Company, kiu poste dividiĝis inter la Birmingham Royal Ballet kaj la Covent Garden's Royal Ballet. Ŝi ankaŭ fondis la Royal Ballet School.
De Valois, preskaŭ senhelpe, estis responsa pri la kreo de la brita klasika baleto. Ŝi modlis kompanion laŭ la ekzemplo de la Imperiaj Rusaj Baletoj, kvankam programante saĝan mikson de klasika baleto kaj nuntempaj verkoj. Iom post iom ŝi allogis personojn de granda talento, kaj invitis siron Frederick Ashton por la posteno de ĉefa koregrafo de sia kompanio. Tiu iĝis unu el la plej famaj de la mondo, kun dancistoj kiel Margot Fonteyn, Gillian Lynne, Robert Helpmann, Moira Shearer, Beryl Grey kaj Michael Somes. En 1949 la Sadler Wells Ballet ege sukcesis per turneo tra Usono. Margot Fonteyn iĝis tuj internacia famulo. Komence de la 1950-aj jaroj Ninette kontribuis al la fondo de la Turka Ŝtata Opero kaj Baleto, en Istanbulo.
Ŝi okupiĝis pri la pliampleksigo de sia kompanio, kaj en venontaj jaroj, la kompanio disponis el steluloj kiel Svetlana Beriosova, Antoinette Sibley, Nadia Nerina, Lynn Seymour, kaj, plej sensacie, Rudolf Nurejev. De Valois invitis ankaŭ koregrafojn kiel sir Kenneth MacMillan kaj George Balanchine. Ŝi retiriĝis formale en 1964, kaj estis nomumita «Life Governor of the Royal Ballet», sed plue influis sur la kompanio.
Sereď
Sereď hungare Szered estas urbo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta.
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ fervojo Galanta-Žilina, laŭ ĉefvojo Nitra-Bratislava, fine estas ĉefvojo al Trnava, kiu troviĝas 15 km.
Historio
La unua mencio pri la komunumo okazis en formo Sempte, laŭ la dokumentoj fortikaĵeto ĉirkaŭita de akva remparo konstruiĝis. En 1840 grafo Esterházy transformis ĝin kastelo. En la urbo ekde la 18-a j.c. la slovakoj vivis en majoritato. En 1910 loĝis en la urbeto 5371 da homoj (2941 slovakoj, 1943 hungaroj, 429 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovakio. Post la 2-a mondmilito ĉiuj germanoj kaj multe da hungaroj estis deportitaj. La restintaj hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš.
En 2001 loĝis en la urbo 17 406 da homoj (16 373 slovakoj, 229 hungaroj, 165 ĉeĥoj kaj 113 ciganoj).
Famuloj
En la iama Szered naskiĝis hungara aktoro Béla Fekete.
Sala
Sala interalie havas la sekvajn signifojn:
Krome la vorto interalie povas aludi al la sekvaj geografiaj lokoj:
Niel
Niel [nil] estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Antverpeno.
2090
2090 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
Vere Gordon Childe
Vere Gordon CHILDE (naskiĝis la 14-an de aprilo 1892; mortis la 19-an de oktobro 1957) estis aŭstralia arkeologo, kiu specializiĝis en la studado de la prahistorio en Eŭropo. Li pasigis plej el sia vivo en la Unuiĝinta Reĝlando, esplorante por la Universitato de Edinburgo kaj poste por la Instituto de Arkeologio, en Londono, kaj verkis 26 librojn dum sia kariero. Dekomence frua defendanto de kultur-historia arkeologio, li poste iĝis la unua defendanto de la marksisma arkeologio en Okcidento.
Li estris ekzemple la serĉlaborojn de Skara Brae, en Skotio.
Barelvolbo
Barelvolbo aŭ cilindrovolbo estas volbo kun du egale longaj abutmentoj.
Nomoj
Je rondarka transversa sekcaĵo oni diras ‚rondbarelo‘, je akrarka transversa sekcaĵo pri ‚akrobarelo‘. Barelvolbo estas rekta, se ĝi havas rektan planon; ĝi estas malrekta, se ĝi estas paralelograma aŭ paraleltrapezforma.
Se oni imagas al si barelvolbon subdividitan de du interkruciĝaj diagonaloj rilatigataj sur la planon, la triangulaj segmentoj ekde la abutmentoj ĝis la verto nomiĝas vangoj, la du aliaj ekde la ŝildoj al la zenito ĉapoj. La diagonaloj projekciitaj sur la intradoso, kiuj separas la vangojn kaj ĉapojn, nomiĝas krestarkoj.
Hannelore Baier
Hannelore BAIER (naskiĝinta en 1955 en Sighișoara) estas rumania ĵurnalistino kaj historiistino. Ŝi apartenas al la minoritato de la transilvaniaj saksoj.
Vivo
Hannelore Baier ekstudis en 1975 psikologion ĉe la Universitato de Kluĵo; sed post katedra neniiĝo ŝi ŝanĝis al la fakoj historio kaj filozofio. Studfino estis en 1979: tuj poste ŝi estis, por la daŭro de unu jaro, speciala pedagogino je Recaș. Inter 1980 kaj 1984 ŝi deĵoris en la psiĥiatria sekcio de la municipa hospitalo Dr. Gheorge Marinescu (Marteno-malsanulejo) en Târnăveni. Ĉe la taggazeto "Neuer Weg" (alinomiĝo en 1993 je Allgemeine Deutsche Zeitung für Rumänien, ADZ) ŝi aktivis kiel korespondantino inter 1984 kaj 1990 en sia naskiĝurbo. En 1990 estis Baier por la daŭro de 9 monatoj aferrealigaj sekretariino de la partio DFDR. Inter 1990 kaj 1998 Baier estis redaktistino ĉe ADZ. Konkrete ŝi, inter 2001 ĝis la emeritiĝo en 2014, ŝi redaktistinis por ADZ ekde Sibiu.
En 1993 Baier faris esplorojn unu jaron ĉe la Instituto pri sociaj kaj humanismaj sciencoj de Sibiu. Inter 1998 kaj 2001 Baier asistantis science ĉe la socialdemokratia fondaĵo Friedrich-Ebert-Stiftung en Bukareŝto.
Kiel historiistino Baier okupiĝis ekde 1990 en fruktodona maniero (verkante eseojn, kolektante dokumentojn) pri la pli nova historio de la germanlingvaj rumanlandanoj kio publikigitis en german- kaj rumanlingvaj gazetoj.
NGC 4671
NGC 4671 (aliaj indikoj — MCG -1-33-4, MK 1334, PGC 43029) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Familio (Kazincbarcika)
Preĝejo de Sankta Familio estas romkatolika moderna konstruaĵo en Hungario, en urbo Kazincbarcika.
Historio
Dum la historio preĝejo de Sajószentpéter servis en tiu loko, kiu longe estis nur vilaĝo. La paroĥo fondiĝis nur en 1982, kiu ekde 1996 servas ankaŭ en Bánhorváti, Dédestapolcsány, Berente, Sajógalgóc kaj en Sajókaza. La konstruado de la preĝejo komenciĝis en 2003. Post 2 jaroj ĝi grandparte pretiĝis, sed la turo konstruiĝis en 2006.
Konstruaĵo
La moderna preĝejo situas sola laŭ stratangulo kaj zorgas eĉ pli la parkumado.
Kermeso okazas en la sekva dimanĉo post Kristnasko.
Schwabhausen (Bavario)
Schwabhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dachau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Plomeur
(jen france, bretone Ploveur) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Mjolniro
Mjolnir estas la martelo de Toro kaj unu el la plej gravaj simboloj de Ásatrú. En nordia mitologio, du svartalfar (nigraj elfoj), Singry kaj Brok kreis la martelon por Toro ĉar Loki komandis ilin. La martelo havas la kapablon dispremi ion ajn, kaj por egigi kaj etigi laŭvole. La nomo "Mjolnir" havas la sencon "dispremanto".
Plomeur
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
.ee
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Ee''.
.ee estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Estonio.
Stykkishólmur
Stykkishólmur estas urbo kaj komunumo en Islando. Ĝi situas en Vesturland (okcidenta Islando), norde de la duoninsulo Snæfellsnes sur la marbordo de Breiðafjörður. Ĉefokupoj rilatas al fiŝkaptado kaj turismo, tiu lasta ĉefe rilate al boatvojaĝoj.
En Stykkishólmur ekzistas la plej malnovaj ĉiutagaj seninterrompaj veterrekordoj en Islando, sed la rekordigo komencis en 1845, instigite de poeto kaj sciencisto Jónas Hallgrímsson.
Nyer
Nyer (Nyer) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nyérois.
Pato
Pato estas malprofunda senkovrila kaserolo kun longa tenilo, servanta por friti.
Kontraŭe al poto, pato estas multe pli malalta kaj faciligas la turnon de la fritaĵo per turnilo. Likvaĵoj pli rapide forvaporiĝas pro la rilato inter la volumeno kaj la surfaco.
Tipaj patkuiraĵoj estas patkukoj aŭ frititaj terpomoj.
Patoj kutime estas fabrikataj el aluminio, ŝtalo aŭ rustorezista ŝtalo kaj povas havi sur siaj surfacoj polikvarfluoretilenon, kiu evitas la adheradon de la nutraĵoj sur si.
2113
2113 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
Hironobu Haga
Hironobu Haga (芳賀 博信, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj Consadole Sapporo.
La Forlasita Mondo
La serio estas sciencfikcia; temas pri iu kuriero sennoma, kiu en la ne tro fora estonto vojaĝas, post la sekiĝo de la tero, tra la dezertoj inter urbegoj. Li renkontas diversajn strangajn personojn kaj aferojn, kaj klopodas en sia propra maniero solvi problemojn.
En februaro 1995 aperis la unua noveleto La Forlasita Mondo en Monato, en majo aperis La Morta Vilaĝo. En la antverpena klubo La Verda Stelo li ankaŭ prezentis la noveletojn: La Sovaĝaj Hundoj, La Brulanta Arbaro kaj La Nova Printempo.
Kvankam estas kronologio en la serio, la noveletoj ne estas verkitaj en la ĝusta sinsekvo. Ĉiufoje do estas eble ŝovi novan aventuron de la kuriero inter du jam ekzistantajn, aŭ havi rakonton sen ke ekzistas antaŭa aŭ/kaj posta ĉapitro. Neniu ordo estas definitiva.
Ĝis nun estas verkitaj:
1. La Forlasita Mondo
2. La Sovaĝaj Hundoj
4. La Morta Vilaĝo
6. La Brulanta Arbaro
25. La Nova Printempo
Titoloj jam planitaj:
5. La Nigra Turo
14. La Perdita Memoro
15. La Sovaĝa Infano
16. La Sekretaj Ok
17. La Kakao-Konspiro
22. La Nova Mondo
Ideoj jam estas preparitaj por la mankantaj numeroj. 26. Novaj Respondecoj
Finmoreno
Finmoreno estas digosimila surŝutaĵo (moreno) de petromaterialo je la fino de glaĉero. Finmoreno markas la linion, kiun atingis glaĉero je sia maksimuma kresko aŭ dum glaĉerhalto. Finmoreno estas parto de la aluvia serio.
Tsultrim Gyatso
Tsultrim GYATSO (Tibeta alfabeto:ཚུལ་ཁྲིམ་རྒྱ་མཚོ་,wylie:tshul khrim rgya mtsho, tibeta pinyino: Cüchim Gyaco) (1816 - Septembro 1837) estis la 10-a Dalai-lamao.
Valdieri
Valdieri estas komunumo de Italio, rekte ĉe la limo al Francio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aisone, Borgo San Dalmazzo, Demonte, Entracque, Isola (Francio), Moiola, Roaschia, Roccavione, Saint-Martin-Vésubie (Francio), Valdeblore (Francio) kaj Vinadio.
Internacia Demokratia Unio
La Internacia Demokratia Unio (IDU) estas laborgrupo de 45 konservativaj kaj kristandemokratiaj politikaj partioj. Pliaj proksimume 40 partioj nur apartenas al regiona subgrupo.
La Unio fondiĝis en la jaro 1983. Fondaj partioj interalie estis la Konservativa Partio de Britio sub Margaret Thatchers Conservative Party, la Respublikana Partio de Usono sub Ronald Reagan, la franca partio Rassemblement pour la République sub prezido de Jacques Chirac kaj la germanaj kristandemokratiaj partioj CDU sub Helmut Kohl kaj CSU sub Franz Josef Strauß.
La partia ligo IDU vidas sin kiel forumo, kiu ebligas la bazon por kontaktoj, diskutoj kaj retaj interplektiĝoj de la konservativaj kaj kristanaj partioj en la mondo.
La estraranoj de la Unio elektiĝas kadre de ĉiun trian aŭ kvaran jaron okazantaj pintaj kunvenoj de la naciaj partiaj prezidantoj. La unia prezidanto (laŭ la stato de printempo 2008) estas la eksa aŭstralia ĉefministro John Howard; la vicprezidantoj estas Jan Petersen (Norvegio), William Hague (Britio) kaj Shane Stone (Aŭstralio); la ĝenerala sekretario estas Eirik Moen (Norvegio).
Lebrija
Lebrija estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 372 km2 kie loĝas 25614 geloĝantoj, do loĝdenso estas 68.9 loĝ./km2. Lebrija situas je 78 km de la provinca ĉefurbo Sevilo.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro SIMA 2007 la 25614 geloĝantoj de la municipo Lebrija estas 12703 inoj kaj 12911 viroj. En la 372-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 25242 geloĝantoj, kaj aliaj 372 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 364, 166 inoj kaj 198 viroj, kaj mortis 164, 59 inoj kaj 105 viroj. Tiel la natura kresko estis 200 (0.8%). La laborkapabla loĝantaro estis 10762 homoj (42.0%).
Calina
Calina (kalina) (hungare: Galonya, germane:Kalina) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 613 loĝantojn (rumanoj), en 1992 160 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1369. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Dognecea.
Masaki Saito
Masaki Saito (斉藤 正樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Nijlen
Nijlen (nederlande: [NEJL'n]) estas municipo en Flandrio, la nederlandlingva norda parto de Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto respektive arondismento Meĥleno. Tra ĝi fluas la rivero Malgranda Neto.
Ekde 1977 la loĝlokoj Bevel kaj Kessel departenas al Nijlen, la ĉefa municipo.
János Sándor
János Sándor
NGC 4672
NGC 4672 (aliaj indikoj — ESO 322-73, IRAS12435-4125, MCG -7-26-41, PRC C-42, AM 1243-412, DCL 189, PGC 43073) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
4137 Crabtree
4137 Crabtree estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1970 de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
NGC 4672
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4137 Crabtree
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la angla amatora astronomo William Crabtree (1610–1644). Li kun lia amiko Jeremiah Horrocks estis la unuaj, kiuj science observis pasadon de Venuso, en 1639.
Frederick Ashton
Sir Frederick William Mallandaine Ashton, BMO kaj OBI (17a de septembro 1904 - 18a de aŭgusto 1988) estis brita dancisto de baleto kaj koregrafo. Li laboris ankaŭ kiel reĝisoro kaj koreografo en opero, kino kaj revue.
24898 Alanholmes
24898 Alanholmes estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Frederick Ashton
Decidita esti dancisto, spite kontraŭon de sia konvencia mezklasa familio, Ashton estis akceptita kiel disĉiplo de Léonide Massine kaj poste de Marie Rambert. En 1926 Rambert kuraĝigis lin klopodi esti koregrafo, kaj kvankam li plue dancis profesie kaj sukcese, estis kiel koregrafo kiel li famiĝis.
Ashton estis ĉefa koregrafo de Ninette de Valois, el 1935 ĝis ŝia retiriĝo en 1963, en la kompanio konata sinsekve kiel la Vic-Wells Ballet, la Sadler's Wells Ballet kaj la Royal Ballet. He sukcedis de Valois kiel direktoro de kompanio, funkcie ĝis sia propra retiriĝo en 1970.
Ashton estas konsiderita kreinto de specife angla baletĝenro. Inter liaj plej bone konataj verkoj estas Façade (1931), Symphonic Variations (1946), Cinderella (1948), La fille mal gardée (1960), Monotones I kaj II (1965), Enigma Variations (1968) kaj kinbaleto The Tales of Beatrix Potter (1970).
Isla Mujeres
Isla Mujeres estas unu el la 9 komunumoj de la meksika subŝtato Quintana Roo, kiu situas sur la duoninsulo Jukatano en la centro-orienta parto de Meksiko (ofte oni diras ke temas pri la suda parto de Meksiko, sed laŭ la latidudo, la komunumo situas je preskaŭ sama nivelo kiel la ĉefurbo de Meksiko)
La ĉefurbo de la komunumo estas Isla Mujeres. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 23003.
Isla Mujeres signifas en la hispana "Insulo Virinoj".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13.315 loĝantojn. El tiuj estis 6865 viroj kaj 6450 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1100 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas ĉirkaŭ 5 metroj super la marnivelo.
24898 Alanholmes
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona amatora astronomo Alan W. Holmes, fakulo en la kampo de la ĉe la Astronomia Grupo de Santa Barbara. Li kunfondis malgrandan varomarkon de, kiu, en 1991, disvolvis sistemon de stela spurado, ekigante la "ŝargkuplitan revolucion" en la mondo de la amatora astronomio.
Isla Mujeres
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 9.687 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1579 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 16,3 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La plej multaj el ili parolas la jukatanan majaan lingvon (memnomigo: Màaya t'àan (Mayathan).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
24898 Alanholmes
Nomo
Vidu ankaŭ : 21680 Richardschwartz
Olette
Olette [ɔ.lɛt] (Oleta i Èvol [u'letə'jeβul]) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Olettois.
Rimpar
Rimpar estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, tuj norde de la eksterdistrikta urbo Würzburg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Álftanes
Álftanes estis ĝis la 31-a de decembro 2012 unu el la komunumoj en Islando. Ĝi situas proksime de Rejkjaviko sur la samnoma duoninsulo. La nomo signifas Cigna duoninsulo. Sur Álftanes troviĝas Bessastaðir, la nuntempa ejo de la islanda prezidanto, sed dum la unuaj jardekoj de la 19-a jarcento ejo de la plej alta lernejo de Islando. Ekde 2013 Álftanes estas parto de Garðabær.
5416 Estremadoyro
5416 Estremadoyro estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la peruan astronomon kaj inĝenieron Víctor Antolín Estremadoyro Robles (1913–2003), fondinton de la Perua Asocio de Astronomio kaj de la Ligo Inter-Amerika de Astronomio.
2119
2119 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
Annamária Szilvássy
SZILVÁSSY Annamária [pr. silva:ŝi] estas hungara aktorino naskiĝinta en Nagybánya la 8-an de septembro 1944.
Kariero
Szilvássy estis dungita en 1967 de Madách Színház ĝis 1970, poste ĝis 1974 ŝi ludis en Szolnok, en 1974–75 en Pécs. Ekde 1975 ĝis 1983 ŝi akceptis rolojn sendunge en diversaj teatroj, filmoj kaj en televido. Ekde 1983 ŝi denove estiĝis ano de la Madách Színház.
Rita Békés
Rita Békés [bEkEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Békés Rita estis hungara aktoro. Ŝia patro estis István Békés, ŝiaj fratoj estis András Békés kaj Itala Békés.
Rita Békés naskiĝis la  en Debrecen (laŭ aliaj fontoj la naskiĝjaro estas 1930), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Calatañazor
Calatañazor [kalatanjaZOR] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Tierras del Burgo, foje atribuita ankaŭ al Komarko de Sorio. La loknomo Calatañazor estas etimologie derivata el araba kun signifo Kastelo de Agloj aŭ Kastelo de Gvatoturoj.
Plomodiern
(jen france, bretone Ploudiern) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Calatañazor
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 64,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 450 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 31 km de Sorio, provinca ĉefurbo kaj limas kun Cabrejas del Pinar, Abejar, Villaciervos, Blacos, Golmayo kaj Rioseco de Soria. La municipo enhavas la loĝlokojn Abioncillo de Calatañazor kaj Aldehuela de Calatañazor. Estas gravaj arbaroj de junipero.
Historio
Je 1 km de la nuna setlejo estis ŝajne urbo Voluce de arevakoj, kio ŝajne restis dum la romia epoko. Je la invado de la ĝermanaj popoloj, la loĝantaro ŝajne translokiĝis al la nuna monteto. De epoko de visigotoj ŝajne estas la homfomraj tomboj ĉe la kastelo.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Somere de 1002 Almanzoro (Al-Mansur, tio estas, «la venkinto»), generalo de la armeoj de la kordova kalifo Hiŝam la 2-a fakta estro de Al-Andalus, rabadis kiel ĉiujare la kristanajn areojn el Santiago de Compostela ĝis Barcelona. Laŭlegende ĉe Calatañazor okazis batalo kaj venko de kristanoj super araboj.
Laŭlonge de la Mezepoko Calatañazor estis ligita al aliaj diversaj gravuloj de Kastilio kiel Alfonso la 10-a, Sanĉo la 4-a aŭ María de Padilla. Jam en la 17-a jarcento Calatañazor pasis el Padilla al la dukoj de Medinaceli, kaj post unu jarcento ĝi pasis al la markizo de Feria.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas popola arkitekturo, kastelo, preĝejo kaj ermitejo.
Plomodiern
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
3453 Dostoevsky
3453 Dostoevsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de rusa verkisto Fjodor Miĥajloviĉ Dostojevskij (cirile : Фёдор Миха́йлович Достое́вский, 1821–1881).
La festo de Belŝacaro (Rembrandt)
La historio
La historio de Belŝacaro kaj de la surmura skribaĵo originiĝis en la Libro de Danielo de la Malnova Testamento. La Babilonia reĝo Nebukadnecar rabadis la Templon de Jerusalemo kaj ŝtelis la religiajn artefaktojn kiel la oraj pokaloj. Lia filo Belŝacaro uzis tiujn pokalojn por festeno en kiu, laŭ la skribaĵo, la mano de Dio aperis kaj skribis surmure profetaĵon pri la falo de la regado de Belŝacaro. La teksto en la muro estis mene, mene, tekel, ufarsi". Bibliaj fakuloj interpretas tion kiel "Dio kalkulis la tagojn de via regno kaj konstatas ĝian finon; Vi estis pesita en pezilo kaj oni konstatis mankon; via regno estos donita al Medoj kaj Persoj".
La aranĝo de la figuroj en la pentraĵo, kiel ĉe aliaj verkoj de Rembrandt, estas markita per diagonalo formita per la brako de la centra figuro, kies maldekstra brako (dekstre por la rigardanto) estas iom malsupra pro la "pezo" de la dia lumigita skribaĵo. Tiu centra fugo, la plej riĉe vestita estas la nura kiu estas profila kaj vestas turbanon. Estas simetrio, ĉar malsupre dekstre estas virino dorse kaj maldekstre alia virino same dorse; sed estas ankaŭ malsimetrio ĉar tiu lasta virino estas akompanata de viro kaj virino kiuj montras siajn gapigitajn mienojn kun realismaj trajtoj (eble portretoj de konatuloj); pliigas la malsimetrion sesa figuro, flutisto, kiu estas umbra kaj apenaŭ videbla de malproksime. Ĉio markas la barokecon de la pentraĵo.
La murskribaĵo estas interesa elemento en tiu pentraĵo. Rembrandt loĝis en juda kvartalo de Amsterdamo kaj "derivis la formon de hebrea skribmaniero el libro de amiko, nome klera rabeno kaj presisto, Menasseh ben Israel, kvankam mistransliterumis unu el la karaktroj kaj aranĝis ilin en kolumnoj, anstataŭ en strioj el dekstro maldekstren, kiel estas en hebrea." Tiu lasta detalo esencas ĉar ĝi rilatas al la demando kial Belŝacaro kaj liaj konsilistoj ne kapablas deĉifri la skribaĵon kaj devis sendi Daniel por tio. Tio klarigas ankaŭ kial la Babiloniaj pastroj malkapablis deĉifri la tekston, kaj fakte la nekonvencia aranĝo malhelpis tion.
Iljkivci
Iljkivci, ukraine Ільківці, rutene Илькôвцï/Ïвкôвцï, ruse Ильковцы, [iljkovci], slovake Jivkovce/Ilkovce, hungare Ilkó/Ilkóc estas tre malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Boboviŝĉe.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Ilkó apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Iljkivci/Ilkó. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Greoni
Greoni (hungare: Gerőc) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 1 745 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 057 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1366. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Grădinari.
Emil Vidéky
Emil Vidéky [vidEki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vidéky Emil estis hungara inĝeniero, profesoro.
Biografio
Emil Vidéky frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József en 1900. Post siaj studoj li estis asistanto samloke apud Emil Schimanek, en 1913 li estis nomumita privata profesoro. En 1935 li pensiuliĝis, en 1952 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝis konstante pri dentradoj.
Katalin Kövér
Katalin KÖVÉR, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kövér Katalin estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (koresponda en 2013, ordinara en 2019).
Katalin Kövér  naskiĝis la  1956 kaj mortis la 15-an de aprilo 2023.
Biografio
Katalin Kövér ricevis diplomon en universitato de Debrecen en 1979, poste ŝi eklaboris en uzino pri medikamentoj. Ŝi ekinstruis en universitato de Debrecen en 1981, ŝi samloke doktoriĝis en 1984. En 2002 ŝi doktoriĝis antaŭ MTA. Ŝi invitiĝis ekzemple al universitatoj de Ĉikago (1987), kvinfoje al Tucson, dufoje al Madrido kaj Stokholmo, fine al Kaburbo. Ŝi okupiĝas ekzemple pri proteinoj. Ŝi estas ankaŭ amatora naĝisto, ekzemple ŝi tranaĝis Balatonon. Ŝi ricevis hungarajn premiojn en 1986 kaj 2010, hispanan premion en 2010.
Caspar David Friedrich
Caspar David FRIEDRICH (n. la 5-an de septembro 1774 - m. la 7-an de majo 1840) estis germana romantikista pentristo kaj pejzaĝisto de la 19-a jarcento, ĝenerale rigardita kiel la plej grava artisto de la germana romantikisma movado. Li plej famiĝis pro la alegoriaj pejzaĝoj, kiujn li pentris meze de sia vivo : ili tipe bildigas kontemplemajn siluetojn ĉirkaŭitajn de noktaj ĉieloj, matenaj nebuloj, senfoliaj arboj aŭ gotikaj ruinoj. Lia plej grava intereso kiel artisto estis la kontemplado de naturo : liaj verkoj, ofte simbolaj kaj neklasikaj, celas proponi subjektivan, emocian respondon al la natura mondo. La pentraĵoj de Friedrich emas prezenti homojn laŭ malgrandiganta perspektivo, meze de vastaj pejzaĝoj. La pentristo intence malgrandigas la figurojn ĝis skalo, kiu laŭ la arthistoriisto Christopher John Murray "direktas la rigardon de la spektanto al ilia metafizika dimensio".
Friedrich naskiĝis en Sveda Pomerio, en la urbo Greifswald, kie la junulo ekstudis arton. Li poste studadis en Kopenhago ĝis la jaro 1798, antaŭ ol daŭre enloĝiĝi en Dresdenon. La juna pentristo maturiĝis en tumultema epoko, kiam tra Eŭropo pli kaj pli kreskis disreviĝo pri materialista socio kaj aperis nova intereso pri spiritualismo. Tiu ideologia ŝanĝo estis ofte esprimita per revalorigo de naturo : artistoj kiel Friedrich, Joseph Turner kaj John Constable ĉiuj intencis bildigi naturon kiel "dia kreaĵo, kontraste al la artifiko de homa civilizacio".
La verkoj de Friedrich famigis lin sufiĉe frue en lia kariero, kaj samtempuloj kiel la franca skulptisto David d'Angers priskribis lin kiel homon, kiu malkovris "la tragedion de naturo". Liaj pentraĵoj tamen iom malpopulariĝis dum liaj lastaj jaroj : li mortis preskaŭ nesciate kaj, laŭ la arthistoriisto Philip Miller, "duonfreneze". Kiam Germanio ekspertis moderniĝon kaj industriiĝon fine de la 19-a jarcento, germana arto tutsame ekesprimis novan impreson de urĝeco, tiel ke la kontemplemaj kaj senmovaj pejzaĝoj de Friedrich estis tiam malestime rigarditaj kiel la restaĵoj de forpasinta epoko. Komence de la 20-a jarcento tamen ree aperis intereso pri la verkaro de Friedrich : en 1906 okazis en Berlino ekspozicio de 32 el liaj pentraĵoj kaj skulptaĵoj. Ekspresionistoj entuziasme malkovris lian stilon en la 1920-aj jaroj, kaj liaj pejzaĝoj multe inspiris la superrealismon kaj ekzistadismon de la 1930-aj kaj fruaj 1940-aj jaroj. El la progresa fortiĝo de naziismo rezultis plia populareco por Friedrich : tio tamen kaŭzis gravan seninteresiĝon post la Dua mondmilito, ĉar la verkoj de la pentristo estis tiam misinterpretitaj kiel naciismaj. Ne antaŭ la malfruaj 1970-aj jaroj reakiris Friedrich sian artan bonfamon kiel ikono de la germana romantikisma movado kaj internacie grava artisto.
Fruaj jaroj kaj familio
Caspar David Friedrich naskiĝis la 5-an de septembro 1774 en Greifswald, urbeto de Sveda Pomerio ĉe la balta marbordo de Germanio. La sesa el dek infanoj, Caspar estis edukita laŭ la strikta luterana kredo de sia patro Adolf Gottlieb Friedrich, kandelisto kaj supbolisto. Historiaj dokumentoj pri la financa situacio de la familio estas kontraŭdiraj : kelkaj fontoj indikas, ke la infanoj estis edukitaj de privataj guvernistoj, dum aliaj priskribas sufiĉe malriĉan hejmon. La juna Caspar tre fruaĝe konatiĝis kun morto : lia patrino Sophie Dorothea Bechly mortis en 1781, kiam li estis nur sepjara. Unu jaron poste mortis lia fratino Elisabeth, kaj alia fratino mortis en 1791 pro tifa febro. La plej grava tragedio de lia junaĝo estis supozeble la morto de lia frato Johann Christoffer en 1787 : tiam 13-jara, Caspar vidis sian plijunan fraton fali tra la glacio de frostita lago kaj droni. Laŭ kelkaj raportoj, Johann Christoffer mortis provante atingi Caspar, kiu ankaŭ estis en danĝero sur la glacio.
Friedrich definitive enloĝiĝis en Dresdenon en 1798. Dum tiu frua periodo, li eksperimentis novajn teknikojn, interalie akvafortojn kaj lignogravuraĵojn, por kiuj proviziis lignon lia meblista frato. En 1804 estis jam plenumitaj 18 akvafortoj kaj kvar lignogravuraĵoj : ili ŝajne estis produktitaj en malgranda kvanto kaj disdonitaj nur al amikoj. Malgraŭ tiu esplorado de aliaj metodoj, Friedrich rapide koncentriĝis sur inko, akvareloj kaj sepiaj koloroj. Escepte de kelkaj frutempaj ekzemploj, kiel la  (1797), li ne verkis abunde per oleo-pentrado antaŭ ol iom pli famiĝi. Pejzaĝoj jam estis lia preferata temo pro liaj oftaj vojaĝoj al la balta marbordo, al Bohemio, sed ankaŭ al la montaroj Karkonosze kaj Harco. Liaj pentraĵoj, kiuj plejparte baziĝas sur la pejzaĝoj de norda Germanio, bildigas forstojn, montetojn, havenojn kaj matenajn nebulojn. Ili cetere uzas multajn lumefektojn ebligitajn de zorgema observado de naturo. Tiuj verkoj estis plenumitaj el skizoj kaj studaĵoj desegnitaj ekstere, ekzemple sur la klifoj de Rügen, ĉirkaŭ Dresdeno kaj ĉe la rivero Elbo. Li plenumis siajn skizojn preskaŭ ekskluzive per simpla krajono, kun kiu li ankaŭ aldonis topografiajn notojn. La subtilan etoson de ĉiu sceno, tipan de la mezperiodo de Friedrich, li tamen konservis kaj reproduktis nur memore. Tiu etosa efekto estis kreita de speciala bildigo de lumo, precipe de la lumigo de nuboj kaj akvo fare de la suno kaj la luno. Neniam antaŭe estis tiu variema lumo, tipa de la balta regiono, tiel emfaze pentrita.
Transloĝiĝo al Dresdeno
Friedrich por la unua fojo akiris artan renomon, kiam li en 1805 gajnis la premion de konkurso organizita en Vajmaro de la verkisto, poeto kaj dramisto Johann Wolfgang von Goethe. Je tiu epoko, la konkurso de Vajmaro ĉefe altiris nebonajn, nun forgesitajn artistojn, kiuj prezentis diversajn miksaĵojn de novklasika kaj supozite greka stiloj. La malbona kvalito de la kandidatoj eĉ ekis difekti la renomon de Goethe. La verkisto do reagis tre entuziasme, kiam Friedrich proponis la du sepiajn desegnaĵojn Procesio Mateniĝe kaj Fiŝista Popolo ĉe la Maro, skribante : "Ni devas juste laŭdi la trovemon de la artisto pri tiu bildo. La desegnaĵo estas bone ellaborita, la procesio estas inĝenia kaj taŭga (…) la traktado kombinas grandajn firmecon, diligentecon kaj netecon (…) ankaŭ la inĝenia akvarelo estas laŭdinda".
Friedrich plenumis la unuan el siaj ĉefaj pentraĵoj en 1807, kiam li estis 34-jara. La Kruco en la Montoj, hodiaŭ konita kiel la Altaro Tetschen kaj videbla en la Gemäldegalerie Alte Meister de Dresdeno, estas altara panelo mendita de la grafino de Thun por ŝia familia kapelo en Tetschen (Bohemio). Ĝi estis unu el la malmultaj mendoj, kiujn ricevis la artisto. La altara panelo bildigas krucumaditan Kriston, viditan profile kaj pinte de monto, solan sed ĉirkaŭitan de naturo. La kruco estas la plej alta elemento de la bildo, sed estas prezentita oblikve kaj el fora vidpunkto, kio estas sufiĉe nekutima kompare kun tradiciaj bildigoj de krucumado en okcidenta arto. La tutan scenon regas naturo : por la unua fojo en kristana arto bildigas altara panelo pejzaĝon. Laŭ la arthistoriisto Linda Siegel, tiu verko de Friedrich estas "la logika klimakso de multaj el liaj antaŭaj desegnaĵoj, kiuj bildigis krucojn en natura mondo".
La verko estis ekspoziciita por la unua fojo kristnaske de 1808. Kvankam la altara panelo estis sufiĉe senindulge kritikita, ĝi aliflanke estis la unua pentraĵo de Friedrich, kiu ricevis tiom multan atenton. La amikoj de la artisto publike defendis la verkon, dum la artkritikisto Basilius von Ramdohr aŭtoris longan artikolon, kiu malakceptis la uzadon de pejzaĝo por tia temo. Li skribis interalie, ke "vere estus aroganta, se pejzaĝa pentrado invadus la preĝejon kaj rampus sur la altaron". Ramdohr pli fundamente kontestis, ke simpla pejzaĝa pentrado povus enteni iun ajn artan mesaĝon. Friedrich respondis per programo pri siaj artaj intencoj. En siaj komentoj de 1809 pri la pentraĵo, li komparis la radiojn de la vespera suno al la lumo de la Sankta Patro. La subiro de la suno laŭ li cetere sugestas, ke nun pasinta estas la epoko, kiam Dio rekte revelaciis sin al homoj. Tiu citaĵo restis la nura atestita kazo, okaze de kiu Friedrich donis detalan interpretadon de siaj propraj verkoj.
Friedrich fariĝis membro de la Prusa Sciencakademio en 1810, post kiam la prusa kronprinco aĉetis du el liaj pentraĵoj. Jam ekde 1816 la artisto tamen klopodis por distanci sin el la prusa ŝtato, kaj junie de la sama jaro li petis saksan civitanecon. Tia peto estis neatendita de liaj amikoj, ĉar la saksa registaro estis favora al Francio, dum la tiamaj pentraĵoj de Friedrich estis rigardeblaj kiel ĝenerale patriotaj kaj klare kontraŭfrancaj. Per la helpo de sia dresdena amiko Graf Vitzthum von Eckstädt, Friedrich akiris ne nur saksian civitanecon, sed ankaŭ en 1818 membran seĝon en la Saksa Akademio, kun jara enspezo de 150 taleroj. La artisto cetere esperis, sed neniam akiris plenan profesorecon : laŭ la Germana Informlibrejo, "oni sentis, ke liaj pentraĵoj estis tro personaj, lia vidpunkto tro individua, por ke lia ekzemplo profitu al studentoj". Ankaŭ politikistoj eble ludis rolon pri la senprogreso de lia kariero : la tipe germanaj temoj kaj kostumoj bildigitaj de Friedrich tute malkonformis al la francfavoraj opinioj de tiu tempo.
Edziĝo kaj sukceso
La 21-an de januaro 1818 edziĝis Friedrich kun Caroline Bommer, la 25-jara filino de tinkturisto el Dresdeno. Lia edzino naskis tri infanojn : ilia unua filino, Emma, naskiĝis en 1820. La fiziologo kaj pentristo Carl Gustav Carus rimarkis en siaj biografiaj eseoj, ke edzeco ne signife ŝanĝis aŭ influis la vivon kaj personecon de Friedrich. La pentraĵoj plenumitaj dum la feliĉa periodo post lia mielmonato, inkluzive de Kretklifoj ĉe Rügen, tamen montras novan senton de paco, dum la koloroj estas pli klaraj kaj malpli severaj. Homaj figuroj pli kaj pli videblas en la verkoj de tiu periodo, kio laŭ Siegel signifas, ke "la graveco de homa vivo, precipe lia familio, nun pli kaj pli okupas liajn pensojn, kaj liaj amikoj, edzino kaj kunurbanoj aperas kiel oftaj temoj de lia arto".
Ĉirkaŭ la sama epoko, la artisto estis publike subtenita de du eminentuloj el Rusio. En 1820 la grandduko Nikolao Pavloviĉ, pro peto de sia edzino Aleksandra, vizitis la atelieron de Friedrich kaj revenis al Sankt-Peterburgo kun pluraj pentraĵoj. Tiu vizito signis la komencon de arta patroneco, kiu daŭris multajn jarojn. Iom poste, la poeto Vasilij Zukovski, kuratoro de Aleksandro la 2-a ankaŭ renkontis la pentriston en 1821, kaj la du homoj tuj amikiĝis. Dum pluraj jardekoj estis Friedrich helpita de Zukovski, kiu mem aĉetis plurajn pentraĵojn kaj rekomendis lian amikon al la rusa reĝa familio. Lia daŭra subteno montriĝis precipe utila je la fino de la kariero de la malsana kaj malriĉa artisto. Al Zukovski tre plaĉis la verkoj de Friedrich, kiuj laŭ li "plezuras nin pro sia precizeco, ĉiu vekante memoraĵon en nia spirito".
Friedrich cetere konatiĝis kun Philipp Otto Runge, alia eminenta germana pentristo de la romantikisma periodo. Li ankaŭ estis amiko de Georg Friedrich Kersting, kiu iam pentris lin laborantan en lia senornama ateliero, kaj de la norvega pentristo Johann Christian Dahl. Dahl fariĝis precipe kara amiko de Friedrich dum la lastaj jaroj de la artisto, kaj li ofte bedaŭris, ke la verkoj de Friedrich ŝajnis nur kiel "kuriozaĵoj" al la artamatora publiko. Dum la poeto Zukovski plej ŝatis la psikologiajn temojn de Friedrich, Dahl plivole laŭdis la kvaliton de la pentritaj pejzaĝoj. Laŭ li, "artistoj kaj amatoroj rigardis la arton de Friedrich nur kiel specon de mistikismo, ĉar ili mem serĉadis mistikismon (…) Ili ne vidis la fidelan kaj zorgeman studadon de naturo en ĉio, kion Friedrich bildigis".
Dum tiu periodo, Friedrich ofte desegnis kaj skizis memormonumentojn kaj skulptaĵojn de maŭzoleoj, tiel evidentigante sian obsedon pri morto kaj paranormaleco. Li eĉ desegnis funebrajn artaĵojn por la tomboj de la dresdenaj tombejoj. Kelkaj el tiuj verkoj estis perditaj okaze de la incendio de la Glaspalast de Munkeno en 1931, sed ankaŭ pro la masiva bombardado de Dresdeno en 1945.