cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viando
Viando de birdoj
La kokoj pro selektado devenigis rasojn de alta kreskorapido cele plenumi la mendaron de viando. Ĝenerale birdo kapablas atingi la aĝon propra por sia buĉo post nur malmultaj semajnoj, kies daŭro dependas de la tipo de birdo kaj krome ene de tiu tipo ekzistas rasoj «pli fruaj» ol aliaj.
BB met R (Bruine Bonen met Rijst) nome brunaj fazeoloj kun rizo estas surinama (kreola) manĝaĵo en kiu oni kuiras kok(in)on kune kun brunaj fazeoloj.
Aliaj viandoj
En diversaj kulturoj la tipo de konsumo de viando ege varias, la kutima koncepto estas relativa kaj estas rilata kun la kuirartaj kutimoj de la loko, la disponeblo de la animalo, la sociologiaj tradicioj ktp. En la okcidenta kuirarto ne realiĝas iaj preparadoj ĉar ili estas "malmulte kutimaj" aŭ ĉar temas pri praktiko jam abandonita, aŭ tre surloka de iaj areoj:
Viand-anstataŭaĵo
Viand-anstataŭaĵo, ankaŭ nomata vianda alternativo, vianda substituaĵo, viand-imitaĵo, vianda analogaĵo, vegetara viando aŭ vegana viando, imitas certajn estetikajn kvalitojn (ekz. teksturon, guston, aspekton) kaj/aŭ kemiajn karakterizaĵojn de specifaj tipoj de viando. Ĝenerale, viand-anstataŭĵo signifas manĝaĵon el vegetaraj ingrediencoj kaj foje sen ĉiaj bestaĵoj, ekzemple lakto. Multaj anstataŭaĵoj estas soj-bazitaj (ekz. tofuo, tempeo) aŭ gluteno-bazitaj, sed nun ankaŭ povas esti bazitaj sur piza proteino.
Kultivita viando estas viando produktita per ĉelkultivaĵoj in vitro de bestaj ĉeloj. Ĝi estas speco de ĉelagrikulturo. Kultivitan viandon oni produktas uzante teknikojn de hista inĝenierio tradicie uzataj en la regenera medicino.La produktada procezo evoluas konstante, antaŭenigata de pluraj firmaoj kaj institucioj de esploro kaj evoluigo. La evoluigo de kultivita viando kondukis al debatoj pri rilataj etikaj, sanrilataj, naturmediaj, kulturaj kaj ekonomiaj demandoj.
Proverboj
Ekzistas proverboj pri viando en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Unukolora
En grafiko la epiteto unukolora priskribas desegnaĵojn, bildojn, fotaĵojn, komputilajn ekranojn ktp. uzantajn nur unu koloron kun variado de heleco, kiel priskribite ĉe grizniveloj kaj bitbildoj.
En tia unukolora bildo proprasenca koloro ne estas informoporta; ekz-e la bildo povas esti prezentita en niveloj de verdo; tamen tiu verdo ne signas la koloron verdan de la prezentato, ĝia pleja intenso povas «kodi» la subkomprenatan blankon. Oni povus nomi tian bildon senkolora, ĉar koloron ĝi ne esprimas; kaj tio pravigas la antoniman uzon de la epiteto kolora (kolora filmo, kolora fotaĵo, kolora ekrano) por la bildoj, kiuj la objektajn kolorojn iel prezentas (esprimas); tamen por eviti eventualajn miskomprenojn oni povas nomi tiujn lastajn plurkoloraj (aŭ diverskoloraj).
En fiziko unukolora lumo indikas videblan lumon karakterizatan per mallarĝa intervalo de ondolongoj (kiel la lumo de lasero).
Komunlingve unukolora povas signifi malbunta, kiel ekz-e en «unukolora turdo».
Operejo de Rennes
La operejo de Rennes estis desegnita de Charles Millardet kaj konstruita de Pierre Louise. Ĝi situas sur la placo de la Urbodomo ( place de la Mairie), de kiu ĝi estas la ĉefa parto de la orienta flanko ; fronte al la urbodomo de Rennes.
Priskribo
Situanta sur la centra placo de la urbo, ĝia originaleco kuŝas en ĝia pozicio en konstrututo enhavanta loĝejojn, komercajn galeriojn ŝirmatajn per vitrotegmento malantaŭ la operejo. Alia originaleco estas ĝia adaptiĝo al la formo de la urbodomo de Rennes : la antaŭaĵo de la operejo respondas al la kavaĵo de la urbodomo desegnita de Jacques V Gabriel.
Kun sia italstila ĉambro je 642 sidlokoj, ĝi estas unu el la plej malgrandaj operejoj de Francio. Fokusita al la lirika arto, ĝia okupo proksimas 100%.
La plafono de la ĉambro estis farita de Jean-Julien Lemordant en 1914.
Historio
Inaŭgurita en la, kvankam ĝia konstruo komenciĝis en 1832 kun multaj polemikoj , ĝi suferis incendion en 1856.
Diversaj partoj de tiu konstruaro estis klasitaj 'monumentoj historiaj':
La operejo estis restaŭrita en 1997-1998.
Rektobordo
Rektobordo (aŭ: rektigita bordo) montriĝas per ebena kaj rekta bordlinio. Ĝi ekestas per la influo de vento kaj akvo el la originaj golfetoj, insuloj, duoninsuloj kaj elstaraĵoj. Sablo kaj gravelo estis ablaciitaj kaj aliloke sedimentitaj, depende de la direkto kaj forto de la marfluo. Tipe por rektigitaj marbordoj estas la ekesto de dunoj, vastaj sabloplaĝoj kaj eventuale de laguno (germane: Haff) kaj terlango (germane: Nehrung, angle: spit, france: cordon littoral). Kie du rektobordoj renkontiĝas, povas ekesti terpinto longe etendiĝanta en la maron kaj sablorifo. Paralele al la rektobordo la ablaciitaj sedimentoj povas esti deponitaj kiel sablejo ("sablobenko").
Decidaj Argumentoj
Decidaj Argumentoj subtitolita Postparolo kaj studo pri la participoj, komplementaj al la verko Perfekteco de la Esperantaj Verboj estas verko de Ludoviko Mimoo (Lluís Mimó Epinalt) pri la uzado de la Esperantaj verboj. Ĝi estas komplemento de la libro Perfekteco de la Esperantaj Verboj de la sama aŭtoro. La 20-paĝa broŝuro estas eldonita en Sabadell (Barcelono) ĉe E. Moreno Medrano en la jaro 1963.
Tamás Szalai
Tamás Szalai naskiĝis la en Sopron.
Biografio
Tamás Szalai maturiĝis en luterana gimnazio en sia naskiĝurbo en 2003, poste li akiris astronomian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 2008, pli poste li akiris sciencan gradon Ph.D. en 2013. En la universitato li akiris la statusojn stipendiulo (2011 - 2013), subkolego (2013 - 2014), kolego ekde 2014. Intertempe li havis eblecojn vivi ankaŭ en eksterlandaj observatorioj, li malkovris kun kolegoj 2 asteroidojn. Li ricevis premiojn inter 2007-2017. Li havas edzinon.
Lenin-avenuo (apartigilo)
Lenin-avenuo (Ле́нинский проспе́кт aŭ Проспе́кт Ле́нина) havas kelkajn signifojn:
MasterChef (Usono)
MasterChef estas usona televidprogramo, precipe gvidata de la renoma ĉefkuiristo Gordon Ramsay. Ĝi debutis en la televido la 27-an de julio 2010 en la televidkanalo Fox. La programo konsistas el konkurso inter amatoraj ĉefkuiristoj montrante siajn plej bonajn lertojn kaj kapablojn en la kuirejo en limigita tempo. La programo, kun daŭro de proksimume 40 minutoj, komenciĝas per selektado, formiĝas la grupo kaj poste pere de premaj ekzamenoj, en ĉiu ĉapitro estas elpelata unu el la konkursantoj ĝis la lasta kiu ricevas premion: eldoni libron, 150 mil usonajn dolarojn kaj la pokalon MasterChef.
Ĝis 2014 estis realigitaj kvar sezonoj el kiuj estiĝis kvar venkintoj. En 2012 la programo iĝis tutmonde fama, ĉar ĝi estis spektebla en diversaj mondopartoj dublita aŭ subtekstigita.
Belém
Belém (Belejn), ofte esperantigita Belemo, fondita en 1616, estas municipo kaj ĉefurbo de la Brazila subŝtato Parao. La portugala loknomo signifas: Bet-Leĥem.
Geografio
Belém situas en nord-orienta parto de la lando iom proksime de Amazonas laŭ rivero Pará. Ĝi troviĝas 10 metrojn super la marnivelo. La municipo havas areon de 1.064,9 Km2 kaj pro tio estas unu el la plej malgrandaj municipoj en Parao). Ĝi havas 1.342.202 loĝantojn.
Historio
Belém fondiĝis en 1616 fare de portugaloj, kiel frua eŭropeca urbo. Nur en 1775 ĝi estis parto de Brazilo. Estas urboparto, kiu gardis la koloniajn konstruaĵojn, en alia parto nubskrapuloj formiĝis.
La tragedio de Brigo Palhaço, ankaŭ nomata masakro de Brigo Palhaço, estis evento de la historio de Parao, okaziĝinta en Belém en 1823, en la kadro de la Brazila sendependigo (1822-1825). Entute pereis 252 sufokitaj kaj senaerigitaj viroj.
Klimato
Belém havas tropikan klimaton. Estas unusola sezono, ĉiam konstante estas varmo kun pluvo. Jare pluvas po 2439 mm. La temperaturo apenaŭ varias, tage estas ĉirkaŭ 30 'C, nokte 20 'C.
Esperanto en Belém
Nuno Álvares Rodrigues, konata pere de la pseŭdonimo “La Forgesito”, naskiĝis la 25-an de julio 1865 en Pará. Li diplomiĝis pri medicino en Universitato de Rio de Janeiro kaj vivtenis sin kiel kirurgiisto de la Brazila Mararmeo. En Belém li kreis kaj estis la unua prezidanto de du Esperanto-grupoj: “Norda Matena Stelo” (1909) kaj “Energio” (1921). Li forpasis la 11-an de novembro 1922.
Ĉirkaŭ 1945 Francisco Falcão movadis tie.
Le Bruel (stacidomo)
Le Bruel estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Esclanèdes, en departemento Lozère, regiono.
Belém
Esperanto en Belém
En 2009 Pekim Tenório Vaz estas, eble, la ĉefa aktivulo en Belém.
Le Bruel (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Monastier - La Bastide-St-Laurent-les-Bains (723000).
Kálmán Halász
HALÁSZ Kálmán (hala:s) estis rumania hungara inĝeniero pri konstruado, redaktoro naskita en Braŝovo la 28-an de septembro 1900 kaj mortinta en Braŝovo la 3-an de junio 1978. Li estis la pli aĝa filo de instruisto, publicisto Gyula Halász kaj frato de fotisto Gyula Halász (Brassai).
Steinen (Westerwald)
Steinen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
PReVo
PReVo - mallonge por "Portebla ReVo" - estas programo por saĝtelefonoj. Ĝi ebligas sen uzo de la interreto trarigardi en sia telefono la tutan enhavon de la retejo Reta Vortaro, ĝenerala esperanta vortaro en Interreto. La aplikaĵo funkcias por ĉiuj telefonoj uzantaj la operaciumon Android por porteblaj aparatoj evoluigita de Guglo. La programon PReVo iniciatis Neil Roberts en 2012, laŭ la stato de 2023 validas la versio 0.24 de 2020.
Trstěnice (distrikto Znojmo)
Trstěnice (Stiegnitz) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo en Sudmoravia regiono proksimume 13 kilometrojn sudokcidente de Moravský Krumlov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1204.
Anabaptistoj
Ĝis Trstěnice venis anabaptistoj proksimume antaŭ la jaro 1526 el Germanio - invitis ilin ĉi tien posedantoj de la municipo. Ili loĝis en komunaj domoj, kiuj havis kapaciton 300 kaj eĉ pli da personoj. En la komuna domo estis unu kuirejo kaj bakejo. Plu en tiu ĉi domo estis metiaj laborejoj, malsanulejo, lernejo kaj banloko. La banloko estis nutrigata el fiŝlago helpe de ligna tubaro. En ĝardeno de hodiaŭa lernejo konserviĝis lageto - ekstera baptisterio de la anabaptistoj. La ceteraj loĝantoj restis katolikoj, nome ĝis la ŝanĝo de superularo je ĉeĥfrata post la jaro 1560. La anabaptistoj estis forpelitaj fare de la imperiestraj soldatoj komence de la jaro 1621. Neniu el iliaj domoj en Trstěnice konserviĝis, sed oni trovis partojn de li ligna tubaro.
Jean-Baptiste Carpeaux
Jean-Baptiste Carpeaux (naskiĝis en Valenciennes, mortis  en Courbevoie) estis franca skulptisto, pentristo kaj desegnisto.
(14478) 1994 CF2
(14478) 1994 CF2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
5945 Roachapproach
5945 Roachapproach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1984 de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona muzikisto kaj komponisto de elektronika muziko Steve Roach. ("Roach approach": "la demarŝo de Roach" en angla lingvo.)
Postkomunisma Albanio
En 1991, la Socialisma Partio de Albanio, kun specifa socia demokrata ideologio prenis la regadon de la lando post demokrataj balotoj. Unu jaron poste la Demokratia Partio de Albanio venkis en la novaj balotoj. Post la jaro 1990, Albanio serĉis pli proksiman rilaton kun Okcidento. Kiel konsekvenco estis la konsciaj programoj por ekonomia kaj demokratia reformo, sed albana nesperteco pri kapitalismo kondukis al la proliferado de financaj piramidoj, kiuj ne estis malpermesitaj pro la korupto de la registaro. Anarkio en 1996 1997, kiel rezulto de la kolapso de tiuj financaj piramidoj, maltrankviligis la mondon kaj ekigis la enfluon de internaciaj pactrupoj. En 1995, Albanio estis akceptita en la Konsilio de Eŭropo kaj petis membrecon en NATO (akirita en 2009) kaj estas potenciala lando por aliĝo al la Eŭropa Unio. La laborantaro de Albanio daŭre elmigris al okcidentaj landoj, aparte Grekio kaj Italio.
20839 Bretharrison
20839 Bretharrison estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brett Harrison, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Half Hollow Hills High School West de Dix Hills (Nov-Jorkio, Usono).
Liljendal
Liljendal estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa. Ĝi estis ligita al urbo Loviisa en komenco de jaro 2010. Areo de la komunumo estis 119.64 km², el kio tero 113.67 km² kaj akvo 5.97 km². En 31-a de decembro 2009 la komunumo havis 1472 loĝantojn. Tra Liljendal iras fervojo Lahti-Loviisa. Hopjärvi estas lago en Liljendal. Komunumo Liljendal ne havis oficialan finnan nomon, alimaniere ol ĉiuj aliaj al Uusimaa apartenantaj komunumoj. En kirkvilaĝo de Liljendal estas ekzemple elementa lernejo, biblioteko kaj restoracio.
Ekonomio en transiro
La Transir-ekonomio aŭ ekonomio en transiro estas ekonomio kiu ŝanĝiĝas de centra planita ekonomio al libera merkato. La ekonomioj en transiro spertas ekonomian liberaligon, kie merkatfortoj metas prezojn prefere ol centra planita organizo kaj komercaj baroj estas forigitaj, privatigo de registar-posedataj entreprenoj kaj rimedoj, kaj la kreado de financa sektoro por faciligi la makroekonomian stabiligon kaj la movadon de privata kapitalo. La procezo estis uzita en Ĉinio, la antaŭa Sovetunio kaj komunismaj landoj de Eŭropo, kaj multaj triamondaj landoj.
La transiroprocezo estas kutime karakterizita de la ŝanĝiĝado kaj kreado de institucioj, precipe privataj entreprenoj; ŝanĝoj en la rolo de la ŝtato, kiel la kreado de ĝisfunde malsamaj registaraj institucioj kaj la apogo al privat-posedataj entreprenoj, merkatoj kaj sendependaj financejoj. Resume, transiro implikas la funkcian restrukturadon de ŝtataj institucioj esti provizanto de la kresko kun la privata sektoro ĝia motoro.
Ravanusa
Ravanusa estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Butera (CL), Campobello di Licata, Licata, Mazzarino (CL), Naro, Riesi (CL) kaj Sommatino (CL).
Randazzo
Randazzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la orienta marbordo de la insulo Sicilio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Adrano, Belpasso, Biancavilla, Bronte, Castiglione di Sicilia, Centuripe (EN), Floresta (ME), Maletto, Nicolosi, Regalbuto (EN), Roccella Valdemone (ME), Sant'Alfio, Santa Domenica Vittoria (ME), Tortorici (ME), Troina (EN) kaj Zafferana Etnea.
Elsa Pataky
Elsa Pataky (naskiĝis la en Madrido) estas hispana aktorino kaj modelino.
Vivo
Ŝia patrino estas hungar-rumandevena kaj ŝia avo estis rumana aktoro. Elsa studis dramarton kaj ĵurnalismon. En teatro ŝi rolis en la Grupo de Angel Gutierrez. En 1997, Elsa Pataky debutas en televidprogramo. Ekde 1999 ŝi rolis en la telefilmo Clara kaj ankaŭ en Tatawo, en 2000 kun Fele Martínez, rolis en la filmo Souvenirs mortels de Alvaro Fernández. En 2003, Elsa Pataky ludas rolon en la filmoj El furgón, Atraco a las 3...y media kaj Beyond Re-Animator. Tuj en 2004, Elsa Pataky laboris en televidserio Uncle Willy kaj ankaŭ en alia kanada televidserio. En 2004, estis konata en Francio danke al la filmo Iznogoud kun Jacques Villeret kaj Michaël Youn. Ekde 2005, ŝi estis elektita por la anoncado de la Gvido Campsa 2005. En decembro 2010 ŝi edziĝis kun aktoro Chris Hemsworth.
NGC 5723
NGC 5723 (aliaj indikoj — MCG 8-27-15, ZWG 248.16, NPM1G +46.0302, PGC 52354) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sinaloa
Sinaloa (esperantigite: Sinaloo) estas federacia subŝtato de Meksiko. Ĝi situas nordokcidente ĉe Pacifiko, parte ĉe ties Kalifornia Golfo.
Ĝi havas areon de kaj loĝantaron de  milionoj kaj dividiĝas en 18 komunumojn (municipojn); vidu ankaŭ la liston de komunumoj en Sinaloa.. Ĝia ĉefurbo nomiĝas Culiacán. La provinca kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-SIN".
Gravaj ekonomikaj branĉoj de la provinco estas turismo, mara fiŝkaptado kaj agrokulturo; la provinco nomiĝas "grenejo de Meksiko". Agrokulturo koncentriĝas ĉirkaŭ la urbo Los Mochis. Por turismo tre gravas la pacifika banloko Mazatlán.
En tiu ŝtato loĝas Jakioj.
Andreu Buenafuente
Andreu BUENAFUENTE Moreno (naskiĝis en Reus, (Katalunio) Hispanio, la 24-an de januaro 1965) estas hispana humuristo, prezentisto kaj produktisto, li ankaŭ estas la vicprezidanto de la televidkanalo La Sexta. Li estas la fondinto de la aŭdvida produktejo El Terrat, kiu estas unu el la akcionistoj de la televidkanalo.
Radio
Buenafuente komencis en ĵurnalismo en 1982 kiam li estis 17-jara, en Radio Popular de Reus (COPE), pri sportoj. En 1989 prezentis propran programon en la SER Catalunya, El Terrat. Kun la celo elekti siajn proprajn kunlaborantojn fondis El Terrat, lia privata entrepreno dediĉata al la televida, radia kaj komerca produktado, sub la nomo de la radioprogramo kiun li prezentis en la radio. Dum la somero 2002 prezentis en la Cadena SER la programon "La isla de los mosquitos", kie li miksis inĝeniajn frazojn kun muziko.
Televido
Liaj unuaj televidaj aperoj estis en TV3 kiel kunlaboranto de Miquel Calçada Olivella en la televidprogramo "Persones humanes" kaj poste en la programoj Al ataque de Antena 3, prezentita de Alfonso Arús kaj en Tot per l'audiència de TV3, prezentita de Javier Sardà. La sukceso daŭris en tiu ĉu televidkanalo per Sense Títol en 1995, kaj ĝiaj sekvaĵoj Sense Titol 2 en 1996 kaj Sense Titol, Sense Vacances en 1997, Sense Títol S/N (Sense Numero) en 1998, kaj ĉefe la La Cosa Nostra en 1999: 268 programoj de lundo ĝis ĵaŭdo ĉiusemajne. En junio 2004 li finis tiun programon kaj Buenafuente akceptis la proponon de Antena 3 labori naciskale, en simila programo nomata Una Altra Cosa.
La 11-an de januaro 2005 la nova programo estis elsendita: Buenafuente. Elsendata en la sekcio de late night marde, merkrede kaj ĵaŭde, ĝi akiris grandnombran spektantaron, eĉ pli ol atendite en la unuaj monatoj. Post du jaroj da elsendado ĝi estis renovigita por pliaj jaro, sed definitive oni ne plu elsendis la programon la 28-an de junio 2007, pro deklivo de la spektantoj.
La 26-an de julio 2007 li anoncis ke lia programo estos elsendata en La Sexta, konservante la saman nomon kaj la saman formon. La unua tago de elsendado estis la 17-a de septembro je la 00:00
Mardon, la 23-an de septembro 2008, dum la celebrado de la 500-a elsendado, la prezidanto de La Sexta, Emilio Aragón Álvarez, nomumis lin kiel la vicprezidanto de la televidkanalo.
Kino
En kino, Santiago Segura kalkulis je li por la sagao de Torrente: Torrente: El brazo tonto de la ley, Torrente 2: Misión en Marbella kaj Torrente 3: El protector. Li ankaŭ aktoris en "Lo mejor que le puede pasar a un cruasán", kaj li dublis en la hispanan la voĉo de Jeffrey Tambor en "Hellboy 2: El ejército dorado".
Interreto
En Interreto, Andreu Buenafuente kaj Santi Millán kreis la projekton Captura.org, pri spontana cifereca fotografado.
Captura.org
Captura.org naskiĝis la 16-an de septembro 2002 de la manoj de Santi Millán kaj Andreu Buenafuente, dum plena sukceso de la cifereca fotografado. En la komenco estis donacitaj fotiloj al diversaj amikoj por foti spontanaĵojn; la rondo de "kaptistoj" kreskis kaj kreiĝis la Fotoblogo.
Ekde la komencoj ĝis la duono de 2005 la nombro de konstantaj fotistoj de Captura.org estis formata de Andreu Buenafuente, Santi Millán, José Corbacho, Jaime Muñoz, Francesc Fàbregas, Eduard Soto, Pep Poblet, Eloi Yebra, Blanca Portillo, Jon Sistiaga, Carlos Latre, Quimi Portet, Mikel Urmeneta, Ferran Adrià, Juan Calvo, Bigas Luna, Lorena Berdún, Paz Padilla, Luis Enrique, Javier Coronas, Florentino Fernández, Elsa Pataky, Josep Maria Pou, Carles Sans, Conrad Son, Manel Fuentes, Pere Escobar, Gemma Mengual, Miguel Ángel Rodríguez 'El Sevilla' kaj Santiago Segura.
Ekde septembro 2005 la membroj estas Andreu Buenafuente, Santi Millán, Eduard Soto, Mikel Urmeneta, Jon Sistiaga, Omar Ayyashi, Francesc Fàbregas, Raúl Cimas, Miqui Puig, Fermí Fernandes, Javier Coronas, Mia Font, Marta Peiró, Jordi Ríos, Carles Sans, Albert Jodar, José Corbacho, Blanca Portillo, Sergio Millán, Vane Villar, Santi Suárez-Baldrís, Pep Poblet, inter aliaj kiu kformas la grupon "Kaptistoj".
Premioj
Dum lia tuta kariero, Buenafuento ricevis multnombrajn premiojn, inter ili la Premio Ondas. En 2007 ricevis la premion Micrófono de Oro, kiun li neis akcepti ĉar ĝi ankaŭ estis donita al la ĵurnalisto de la televidkanalo COPE, Federico Jiménez Losantos.
Li ankaŭ estis premiita kiel plej bona prezentisto kune al Gran Wyoming en vertele.com, kaj plej frue en 2008 ricevis la premion Premio ATV.
Kostoľany pod Tribečom
Kostoľany pod Tribečom, hungare Gímeskosztolány [gImeŝkostolAnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kostoľany pod Tribečom situas en valo sub monto 546 m-ojn alta, fine de sakovojo. Zlaté Moravce troviĝas je 20 km-oj.
Historio
Dum la bronzepoko estis tie fortikaĵo. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1113 en formo "Costelan". En la 13-a jarcento konstruiĝis apude fortikaĵo nomata Gímeŝ. En la 16-a jarcento kelkfoje la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1600 oni nombris tie 14 domojn, en 1714 44 familiojn, en 1751 19 familiojn. En 1787 loĝis tie 267 vilaĝanoj en 39 domoj, en 1828 432 vilaĝanoj en 62 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gímeskosztolány 574 homoj, majoritate slovakoj, minoritate hungaroj. Ĝis la Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kostoľany pod Tribečom 368 homoj, (356 slovakoj).
Temmu
Temmu (japane 天武天皇, Temmu-tennō; naskiĝis ĉ. 631 - mortis la 1-an de oktobro 686) estis laŭ tradicia rakonto, la 40-a imperiestro de Japanio. Li regis de 672 ĝis 686 en Asuka-kyō, Jamato en Asuka-epoko. Lia propra nomo estis Princo Ōama (japane 大海人皇子, Ōama no miko).Li estis la dia filo de imperiestro Jomei (593–641, regis 629–641) kaj imperiestrino Kōgyoku (regis 642–645) kaj pli juna frato de Tenji (regis 668–671). Lia imperiestrino Jitō estis filino de imperiestro Tenji, lia frato kaj tiel lia nevino.
En la Jinŝin-milito de 672, Temmu akiris la imperiestran titolon de la imperiestro Kōbun (regis de 671) kaj regis la imperion el sia Kiyomihara-palaco.
Kiel imperiestro, li reformis la jursistemon laŭ ĉina ekzemplo. En lia regada tempo okazis la reformo de la kabane-rangoj por nobeloj, kiam en 684 reduktiĝis la nombro de la rangoj de 24 al 8.
Therese Huber
Therese HUBER (naskiĝinta la en Göttingen, mortinta en Augsburg la ) estis germana verkistino.
Vivo
Therese, filino de la filologo Christian Gottlob Heyne, edziniĝis en 1785 al Georg Forster: sed la geedzeco estis malfeliĉa pro la tute kontraŭa karaktero de la paranoj. Tamen divorco ne fariĝis. Therese do sekvis la edzon al Vilno kaj poste al Majenco. Kiam en 1792 ekis la franca invado en Germanujo kaj Forster ekengaĝiĝis por la respubliko li sendis la edzinon kun la infanoj al Strasburgo kaj de tie al Neŭŝatelo kie ili gastis en la domo de amika familio.
Post la morto de Forster Therese edziniĝis al la verkisto Ludwig Ferdinand Huber. La malriĉeco naskigis en ŝi la ideon verkadi kaj la rezultoj ja bonis estante ĉiuj publikigataj sub la nomo de la edzo (»Die Familie Seldorf«, Tübingen 1795; »Luise«, Leipz. 1796; »Erzählungen«, Braunschweig 1800–02).
Kiam ŝi la duan fojon iĝis vidvino en la jaro 1804-a ŝi dum 10 jaroj vivis ĉe la en Bavario deĵoranta bofilo pasigante la tempon per skribado. Poste ŝi iris al Stuttgart kie ŝi transprenis en 1819 la redaktadon de »Morgenblatt«, kion ŝi plenumis per mirinda lerteco. En 1824 ŝi translokiĝis al Augsburg.
Verkoj aliaj
Ŝiaj postaj verkoj (»Erzählungen«, Stuttgart 1820; »Hannah«, Leipzig 1821; »Ellen Percy«, Leipzig 1822; »Jugendmut«, Leipzig 1824; »Die Ehelosen«, Leipzig 1829) ja portas ŝian aŭtornomon. Ili entute evidentigas la spritan altecon, la trezoron apenaŭ malelĉerpitan de elstara homo-kono kaj la profundan sentaron de la aŭtorino. Ŝi ankaŭ eldonis pri la edzo »Briefwechsel nebst einigen Nachrichten von seinem Leben« (Leipzig 1829). Kolekton de rakontoj ŝiaj »Erzählungen« (Leipzig 1830–33) prizorgis la filo Victor Aimé Huber.
Kupresaloj
La kupresaloj (Cupressales) estas planta ordo el gimnospermoj. Ĝi enhavas nur unu familion (kupresacoj), kaj ĉirkaŭ 30 genrojn, el kiuj la tipa genro estas kupreso,.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (30 mar. 2020), , de la akceptitaj genroj, kaj ties Esperanta nomo :
Monda Tago de Intelekta Propraĵo
Monda Tago de Intelekta Propraĵo (en aliaj oficialaj lingvoj de UN: World Intellectual Property Day, اليوم العالمي للملكية الفكرية, ‎Día Mundial de la Propiedad Intelectual, 世界知识产权日, Journée Mondiale de la Propriété Intellectuelle, Международный день интеллектуальной собственности) festas ĉiujare la 26-an de aprilo ekde 2001.
Marina Silva
Maria Osmarina Marina Silva Vaz de Lima (naskiĝis la ) estas brazila ekologiisto kaj politikisto. Ms Silva estis kolego de Chico Mendes, kiu estis murdita por defendi la Amazona medio. Ŝi estis membro de la Partio de la Laboristoj (PT) ĝis 19 aŭgusto 2009 kaj servis kiel senatoro antaŭ ol ŝi iĝis primedia ministro en 2003. En 1996, Ms Silva ricevis la premion Goldman Environmental Prize por Suda & Centra Ameriko. En 2007, la Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj enoficigis ŝin unu el la Ĉampionoj de la Tero kaj la ricevonto de la 2009 Sophie Premio. Konkurante en la 2010 brazila elektoj por la Verda Partio (PV), ŝi ricevis 19,33% de la voĉdonoj.
Monda Tago de Intelekta Propraĵo
Historio
En septembro de 2000 jaro, la Ĝenerala Asembleo de la «Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo» establis la «Mondan Tagon de Intelekta Propraĵo».
Marina Silva
En 2010, ŝi, kune kun Cécile Duflot, Monica Frassoni, Elizabeth May kaj Renate Künast, estis enoficigita de la revuo Foreign Policy al ties plej listo tutmonda de pensuloj, por preni Verdan mainstream. En 2012 ŝi estis unu el la ok personoj elektitaj por porti la flagon en malferma ceremonio de la Olimpikoj de Londono.
Monda Tago de Intelekta Propraĵo
Historio
La «Mondan Tagon de Intelekta Propraĵo» komencis festi ekde 2001. La dato de tiu ĉi internacia tago ne estis hazarde elektita. Ĝuste en tiu ĉi tago, la 26-an de aprilo en 1970, ekvalidis la Internacia Konvencio, laŭ kiu estis establita la "Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo" (MOIP). «MOIP» estas la specialigita oficejo de Unuiĝintaj Nacioj pri kreado kaj intelekta propraĵo (IP), kies agado ĉefe celas vastigi kaj disvolvi ekvilibran kaj alireblan internacian sistemon de intelekta propraĵo tra la mondo.
Marina Silva
En aprilo 2014, Eduardo Campos anoncis sian kandidatecon por la brazilprezidanta elekto, enoficigante Marina Silva kiel anstataŭunta prezidanta kandidato. Post morto de Campos dum aera akcidento la 13-an de aŭgusto 2014, ŝi estis selektita por funkcii kiel la kandidato de la Socialisma Partio por la prezidanteco de Brazilo en la elektoj de oktobro 2014.
Monda Tago de Intelekta Propraĵo
Historio
Ĉiujare, «Monda Tago de Intelekta Propraĵo» estas dediĉita al iu temo. Dum la festotago oni organizas temaj aranĝoj, renkontiĝoj de kolegoj, kampanjoj, kiuj starigas al si la celon: atentigi la mondan komunumon pri la problemoj, kiujn la Tutmonda Organizo pri Intelekta Propraĵo alfrontas en la solvado de siaj taskoj, atingi komprenon de la ĝenerala loĝantaro pri tio, kio estas IP, por montri kiel la sistemo de protektado de intelekta propraĵo kontribuas al la disvolviĝo de multaj areoj de progreso: de arto ĝis novigaj teknologioj. MOIP preparas afiŝojn, metas reklamojn en televido, informojn en aliaj amaskomunikiloj, provante kiel eble plej popularigi ĉi tiun daton kaj la celojn de la Internacia Tago de Intelekta Propraĵo».
Ekde la 1-a de oktobro 2020, la Ĝenerala Direktoro de MOIP estas civitano de Singapuro, S-ro Daren Tang. La Ĝenerala Direktoro de la Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo distribuas festan mesaĝon adresitan al siaj regionaj reprezentantoj, tempigita por koincidi kun la Monda Tago de Intelekta Propraĵo.
Hagneck
Hagneck estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Nidau kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 419 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Hagneck situas 15 kilometrojn sudokcidente de la urbo Bielo ĉe la suda bordo de la Lago de Bielo, kie la Kanalo de Hagneck, kiu estis konstruita en la 19-a jarcento por eviti la oftajn inundojn de Aro, alfluas al la lago.
A Little Life
Eta Vivo (A Little Life) estas la dua romano de usona verkisto Hanya Yanagihara el 2015, kiu temas pri mem-malkovro, konscienco, moraleco, kaj humanismo, same kiel amikeco, kiu foje estas pli forta ol amo. Malgraŭ ties longeco kaj malfacilaj temoj, ĝi fariĝis kritike aklamita kaj iĝis internacia furorlibro.
Hagneck
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,83 km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 65,6% servas por agrikulturo kaj 12,6% por setlado.
A Little Life
A Little Life estis nomumita por la Premio Booker (Man Booker Prize). Ĝi pridiskutis seksmisuzon kaj ĝiajn sekvojn.
Hagneck
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hagneck limas en nordoriento al Täuffelen, en sudoriento al Walperswil, en sudo al Siselen, en okcidento al Lüscherz, kaj en nordokcidento al la Lago de Bielo.
A Little Life
Strukturo
La libro estas disigita en sep partoj:
Hagneck
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo 237.1 de Nidau al Ins. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 8 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Lyss. Per la tramlinio de Nidau al Ins la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hagneck datiĝas el la jaro 1353 kiel Hagneg. Dum la konstruo de la Hagneck-Kanalo estis trovitaj diversaj objektoj el la bronzepoko, kaj restaĵo de romia senakviga foso kaj mezepoka burgo, kiuj por la kanalkonstruo devis esti detruita. Hagneck apartenis dum mezepoko al la Grafejoj de Neŭŝatelo kaj poste de Nidau. En la jaroj 1388 respektive 1393 ĝi fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno.
A Little Life
Intrigo
La romano sekvas la vivojn de kvar viroj de kolegio ĝis mezaĝo: advokato Jude, arkitekto Malcolm, artisto JB kaj aktoro Willem. Ĉiuj ekas siajn vivoj en Novjorko serĉante famon, riĉaĵon, sukceson kaj la signifon de vivo. Tra la jaroj, ĉiuj kvar atingas signifan sukceson en siaj respektivaj kampoj, eĉ se Jude estas kontinue turmentita per memoroj de sia terura infanaĝo, kiun li eligas per brutalaj agoj de memdamaĝo.
Willem estas aspiranta aktoro kiu ankoraŭ devas akiri gravan rolon, kaj Jude estas orfigita advokato kiu suferas de kronikaj vundoj kaj dorsodoloro. Malgraŭ tio, li prosperas en sia advokata oficejo kaj evoluigas proksiman rilaton kun sia iama profesoro Harold kaj lia edzino Julia, kondukante al la paro adoptanta lin kiam li fariĝas 30-jaraĝa. La antaŭ-adoptoperiodo estas plena de atakoj de mem-damaĝo por Jude ĉar li kredas ke li ne indas zorgi pri si.
Forlasita en monaĥejo kiel infaneto, Jude kreskis suferante misuzon faritajn al li de la monaĥoj, ĝis iun tagon la monaĥo kun kiu Jude havis la plej bonan rilaton, frato Luko, konvinkis lin forkuri kun li el la monaĥejo kaj trompis lin prenante lin en prostituadon dum jaroj. Post esti savita fare de la polico kaj metita en ŝtatan prizorgon, Jude estas plue fitraktita dum en familia vartejo kaj poste eskapas, nur por esti kaptita fare de kuracisto D-ro Taylor kiu kidnapas lin, traktas la veneran malsanon kiun li kontraktis dum lia laboro, fitraktas lin sekse kaj finfine trafas lin kun sia aŭto, kaŭzante permanentan difekton al liaj kruroj kaj vertebraro kaj tiel li restas handikapulo por la cetero de sia vivo. Danke al la helpo de socialhelpanto, sed kiu mortas pro kancero baldaŭ poste, Jude sukcesas eniri prestiĝan kolegion, kie li renkontas siajn tri amikojn.
Kiam li fariĝas kvardekjara, li eniĝas en perforta rilato kun lia labormanaĝero Caleb, kiu estas naŭzita per la vundoj de Jude. Post kiam Caleb seksperfortas lin, Jude rifuzas raporti la okazaĵon al la polico, tiel ke nur Andy, la kuracisto kaj konfidulo de Jude, scias la veron pri la malsukcesa rilato. La perforto suferspertita fare de Caleb multe plimalbonigos la mem-damaĝajn tendencojn de Jude ĝis la punkto ke Jude decidas preni sian propran vivon post disiĝo kun Caleb, sed li pluvivas.
Provante bremsi lian inklinon al mem-damaĝo, Jude hazarde bruligas sin kaj bezonas haŭtgrefaĵon. Andy hazarde rakontas Willem pri tiu situacio antaŭ ol Jude faras tion. Poste, la Jude rivelas plurajn pli traŭmatajn okazaĵojn de sia infanaĝo kiuj influis lian estontecon.
Jude trovas iom da sereneco danke al siaj amikoj kaj, ĉefe, al Willem, kun kiu li komencas amrilaton. La du amantoj vivas komforte kune dum la venontaj malmultaj jaroj sed Jude rifuzas terapion, rakontante al Willem la malplej traŭmatajn rakontojn pri sia infanaĝo. Kiam Willem estas trafita de trafikakcidento kun ebria ŝoforo, en kiu ĉiuj tri pasaĝeroj - Malcolm, lia edzino Sophie, kaj Willem mem - mortas, tiam post perdado de sia amanto kaj amikoj, Jude revenas al liaj memdetruaj kutimoj.
Tri jarojn post la morto de Willem, Jude faras sinmortigon. Poste, Harold trovas KD kaj leteron kiujn Jude kaŝis en sia librobretaro. Ili inkluzivas pardonpeton por "trompado" Harold kaj la rakonto de lia traŭmata pasinteco. Harold estas trankviligita por finfine trovi respondojn al siaj multaj demandoj, sed restas detruita ke Jude mortis sen ajna ideo pri kiel li estis amata.
Akcepto
La romano estis ricevita pozitive fare de pluraj gravaj usonaj publikaĵoj, inkluzive de The New Yorker, The Atlantic kaj The Wall Street Journal. The New York Times, aliflanke, estis pli tepida kaj kritikis la troan patoson de la romano, la nedifinitan scenaron kaj kelkajn nerealismajn intrigevoluojn. Malgraŭ la malfacilaj temoj kovritaj kaj la longo de la romano (pli ol naŭcent paĝoj), la verko fariĝis internacia furorlibro.
La romano estis nomumita por pluraj gravaj literaturaj premioj, inkluzive de la Premio Booker, la Nacia Libro-Premio por Fikcio, la Women's Prize for Fiction, kaj la Internacia IMPAC Dublina Literatura Premio. En 2019 The Guardian vicigis la romanon naŭdek-sesa inter la cent plej bonaj libroj de la 21-a jarcento.
Literatura signifo
Little Life estas profunde kortuŝa romano, kiu esploras la kompleksecojn de homaj rilatoj kaj la daŭran efikon de infana traŭmato al pli posta vivo. La rakonto daŭras plurajn jardekojn, komencante ĉe la fino de la 20-a jarcento, kaj okazas en Novjorko.
La romano estas verkita en la formo de kronologia rakonto, enhavanta memorojn kiuj ofte eĥas inter ili mem. Laŭlonge de la rakonto, la perspektivo de la rakonto ŝanĝiĝas plurfoje. Komence de la romano, tripersona ĉioscia vidpunkto estas uzata, prezentante al la leganto la pensojn de la enigma Jude, la aspiranta aktoro Willem, la lerta artisto JB kaj la seniluziigita arkitekto Malcolm. Iom post iom, la rakonto ŝanĝas sian fokuson al la ĉeffiguro, la perspektivo estas formita ĉirkaŭ la interagado de ĉiu rolulo kun Jude kaj la propraj travivaĵoj de Jude. Estas tiu literatura perspektivo kiu estas emfazita per la unuapersona rakonto de Harold naŭ jarojn poste.
En ĝia kerno, Little Life estas potenca meditado pri amo, amikeco kaj la rezisteco de la homa spirito. Ĉi tio estas romano, kiu lasos legantojn profunde kortuŝitaj kaj hantos ilin longe post la lasta paĝo.
Grône
Grône (malnova germanlingva nomo Grün) estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2253 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Grône situas en la supra parto de la Suba Valezo sude de la urbo Sierre, ĉe la suda flanko de la rivero Rodano, en nordokcidcento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la riverbordo. En sudokcidento de la komunumo situas la marĉo Pouta-Fontana, naturrezervejo, kie vivas multaj birdospecoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Grône kaj la setlejoj Daillet, Erdesson, Itravers, La Coutoulaz, Le Coujon, Loye kaj Pramagnon.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 21,14 km², de kiuj 59,8% estas kovritaj de arbaro, 22,8% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grône limas en nordo al Sierre, en oriento al Chalais, en sudoriento al Anniviers, en sudo kaj sudokcidento al Mont-Noble, en okcidento al Siono, kaj en nordokcidento al Saint-Léonard.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grône datiĝas el la jaro 1001 kiel Gruona. En la jaro 1292 krom Grône ankaŭ Loye estis menciita kiel komunumo. En la 10-a jarcento Grône apartenis al la Senjorujo Granges. En la jaro 1245 ĝis 1240 Pierre de la Tour-Morestas konstruis burgon en Grône, kiu estis detruita en la jaro 1417 dum la luktoj de diversaj nobelaj familioj pri la regado en Valezo. En la jaro 1603 Grône estis vendita al la civitanro de Siono kaj transformita al subvoktejo, kiu ekzistis ĝis la Helveta Revolucio de 1798. En la jaro 1802 Grône, kiu nun fariĝis memstara komunumo liberaĉetis sin de la feŭdo de la civitanaro de Siono.
Gam-apartena akordo
trisonoj estas formeblaj sur ĉiuj ajn tono, do ankaŭ sur tonoj de gamoj. Se oni uzas je tio nur tonoj el ĉi tiu gamo, tiuj estas gam-apartenaj trisonoj.
Je gam-apartenaj trisonoj de gamo oni distingas inter ĉefaj kaj flankaj trisono:
Hlohovčice
Hlohovčice (Lohowschitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1381.
(14497) 1995 DD
(14497) 1995 DD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
32547 Shandroff
32547 Shandroff estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Melissa Shandroff, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruis ĉe la Hastings High School de Hastings-on-Hudson (Nov-Jorkio).
Douglas (Mankso)
Douglas (angle, prononco ) respektive Doolish (mankse, prononco ) estas la politika ĉefurbo kaj ankaŭ laŭ nomo de loĝantoj plej larĝa urbo de la Manksinsulo - laŭ la censo de 2006 en la urbo vivis 26 218 urbanoj. La urbo situas ĉe la orienta insula marbordo, ĉe la loko kie la samnoma rivero Douglas enfluas la marbordan golfeton de Douglas, kiu vastas 3 kilometrojn. La rivero Douglas, kiu nur iom antaŭ la urbo kreiĝas el kuniĝo de la riveretoj Dhoo kaj Glass, konsistigas parton de la urba marhaveno.
En la urbo situas la alta kortumo kaj la registaro de Mankso. Ĝi estas la insula centro rilate al komerco, financoj, juro, voja kaj ŝipa transporto, kulturo, libertempa distro kaj amaskomunikiloj.
Vidindaĵoj
La urbo havas vicon da vidindaĵoj:
Giswil (stacidomo)
Giswil estas fervoja stacidomo en Giswil, Svislando.
Hindelbank
Pri la komunumo
Hindelbank estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2006 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hindelbank situas en la Svisa Mezlando sur alteco de 519 m s.m. en la flotebenaĵo de la rivero Emme. La komunumo troviĝas 6 km okcidento de Burgdorf kaj 12 km nordoriente de la federacia kaj kantonĉefurbo Berno.
En Hindelbank troviĝas al ununura malliberejo por virinoj de alemana Svislando.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hindelbank limas en nordo al Kernenried, en nordoriento al Lyssach, en oriento al Mötschwil, en sudoriento al Krauchthal, en sudokcidento al Bäriswil, en okcidento al Mattstetten, kaj en nordokcidento al Münchringen.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno, de kiu en Hindelbank deflankiĝas ĉefvojo al Burgdorf kaj flanka vojo al Worb. Norde de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, kies proksima alveturejo troviĝas 5 kilometrojn oriente de Hindelbank en Kirchberg.
Historio
Dum mezepoko Hindelbank estis propra senjorejo sub la regado de la Grafoj de Kiburgo. En la jaro 1406 Hindelbank venis sub berna regado kaj estis atribuita al la kampara tribunaldistrikto de Zollikofen. Ek de la Helveta Revolucio Hindelbank apartenis al la distrikto Burgdorf, kies statuso transformiĝis post la fino de la Helveta Respubliko al ĉefdistrikto kaj en 1831 per la nova konstitucio al oficdistrikto. Ek de la 1-a de januaro 2010 Hindelbank estas parto de la administra distrikto Emme-Valo.
Douglas
La Douglas estas individua nomo el Anglaj personaj nomoj, kiu deriviĝas el Skotlanda reĝfamilio Douglas.
Opcio
Opcio estas nocio en juro. Ĝi signifas tion, ke 2 kontraktantoj faras aĉetkontrakton tiel, ke la aĉetanto baldaŭ rajtos aĉeti ion.
Laŭ la ĉiutaga lingvo, opcio estas unu el pluraj elekteblaj planoj, agmanieroj; tiu difino similas la terminon "alternativo".
Malnova Tbiliso
Malnova Tbiliso aŭ al la malnova urbo (Kartvele: ძველი თბილისი, Dzveli T'bilisi) estas administra distrikto en la kartvela ĉefurbo Tbiliso. Malnova Tbiliso iĝis propra distrikto en Tbiliso en 2007.
NGC 5724
NGC 5724 (aliaj indikoj — MCG 8-27-16, PGC 52360) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Minusklaj manuskriptoj de la Nova Testamento
Fonto La Minusklaj manuskriptoj de la Nova Testamento estas unu el la kvar kategorioj – kune kun la papirusoj de la Nova testamento, Uncialaj manuskriptoj de la Nova Testamento kaj Legaĵaroj de la Nova Testamento – en kiuj estas dividitaj la manuskriptoj de la Nova Testamento greklingvaj.
Ili datas de post la 9-a jarcento, kiam la karaktroj uncialaj ekanstataŭiĝis per tiuj Minuskloj, ĝis la 16-a jarcento. La minusklaj manuskriptoj de la Nova Testamento estas indikataj per sigloj entenantaj arabajn numerojn.
Grekaj minuskloj de la Nova Testamento
Tiuj grekaj minusklaj manuskriptoj de la Nova Testamento estas entute (jaro 2013-a) 2911. Kompreneble tiuspeco de kodeksoj de la Nova Testamento abundas ankaŭ en aliaj lingvoj, kiel en la latina.
Mallongigita dominantseptakordo
Mallongigita dominantseptakordo estas dominantseptakordo, kies bazotono ne aperas.
Tiu ĉi akordo tamen ne estas memstara akordotipo, sed diminuita trisono. La kompreno de ĉi tiu akordo kiel mallongigita dominantsakordo devenas de la funkciteorio. Kiel diminuita akordo ĝi staras kiel gam-apartena akordo sur la 7-a ŝtupo de la maĵora gamoj; ĝi havas tamen kiel ununura tdiminuita trisono de la gamo apartan pozicion.
Vilao Angiolina
Angiolina-vilao estas historia palaco en Opatija, Kroatio. Kun la parko tiu ĉi vilao estis kvazaŭ la lulilo de la turisma evoluo de Opatija je famega marbanejo.
12908 Yagudina
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eleonora Ivanovna Yagudina, de la Instituto de Aplika Astronomio de la Rusia Akademio de Sciencoj. Ŝi amplekse laboris pri la movoj de la korpoj de la sunsistemo kaj dediĉis multe el sia tempo por eduki junulojn pri astronomio.
Vilao Angiolina
Historio
Konstruiginto estis Iginio Scarpa, riĉa komercanto per ligno kaj tritiko, patricio el Rijeko kaj framasono. Komence de la 1840-aj jaroj li akiris kontraŭ la sumo de nur 700 guldenoj grundon por sia en 1844 aŭ 1845 starigita, malfrubidermajra Angiolina-vilao kiu nomitis por la en 1832 june mortinta edzino Scarpa, Angiolina Sartori. La arĥitekto estas nekonata. Scarpa flegis akcepti envilae multajn gastojn, i.a. la vojaĝverkiston Heinrich Noë, elstarulojn de Rijeko kaj en 1850 eĉ la kroatan guberniestron Josip Jelačić kaj ties edzinon. La filo de Scarpa, Paolo Scarpa edzinigis en 1855 Maria von Bruck, filinon de la politikisto Karl Ludwig von Bruck, kiu estis inter 1855 kaj 1860 ministro pri financoj de la Aŭstra imperio. Aŭtomate lia vilao iĝis centro de intelektuloj kaj okazigejo de grandaj festoj.
Mallongigita dominantseptakordo
Ĉi tiu akordo estis uzata en sia 1-a inversigo (sest-akordo) ja delonge kiel konsonanca sono, antaŭ ol ĝi en la malfrua baroko per apero de la dominantseptakordo estis sentata kiel ties anstataŭanto kaj per tio kiel disonanca.
Vilao Angiolina
Historio
Paolo Scarpa reklamis jam en 1869 starigi sanatorion kaj prezentis turisman evolukoncepton. Sed mankas la necesa kapitalo. Post mona fiasko li eĉ devis vendi la vilaon en 1875 al la morava nobelo Viktor von Chorinsky. En 1882 akiris ĝin de li la societo Südbahngesellschaft, kiu ŝanĝis ĝin je luksa gastejo. Surloke gastis eĉ la kronprincparo Rudolfo kaj Stéphanie de Belgujo. Inter pli postaj posedantoj estis ankaŭ Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Restaŭrado en 2001 revivigis la originalan aspekton de la granda salono antaŭ la alikonstruoj de 1886.
Mallongigita dominantseptakordo
(Laŭ la sama principo ankaŭ la dominanta septnaŭta akordo estas mallongigebla.)
Vilao Angiolina
Uzo nuna
Hodiaŭ la komplekso servas muzee. En la antaŭo de la teretaĝo, la granda salono, prezentas la Kroatia muzeo pri turistmo (Hrvatski Muzej Turizma) nedaŭrajn ekspoziciojn.
Mallongigita dominantseptakordo
Strukturo
La akordo staras gamapartene sur la 7-a ŝtupo de maĵora gamo, ĝiaj tonoj laŭas per tio al la supraj tri tonoj de dominanta septakordo. Ĉi tio, la sekve de tio parte sama intervalstrukturo kaj la rezulta strebotona streĉo aperigas ĝin kiel ofta dominanto-reprezentanto.
Vilao Angiolina
Uzo nuna
En al posta parto teretaĝa staras la restaŭrita originalo de Madonna del Mare de Johann Rathausky, kiu memoru la ŝippaneon de Granda Vendredo 1891, dum kio mortis la 24-a jaraĝa Arthur von Kesselstatt kaj la 40-a jaraĝa Anna von Fries. Ĝis 1951 ĝi staris tie kie estas nun la skulptaĵo Knabino kun la mevo. Pro malbonaj kondiĉoj la originalo saviĝis je Angiolina-vilao. En supera etaĝo troviĝas daŭra ekspozicio pri la evoluo de la fervoja reto kiu aŭtomate pligrandigis la nombron de la turistoj.
Samboregeo
Samboregeo estas popola kungluaĵo de brazila sambo kun jamajka regeo kaj hejmas origine kaj precipe en la federaciero Bahio.
Tipa por samboregeo estas unue la ritma skemo de la gitaro, kiu distingiĝas disde jamajka regeo. Jen ne nur aperas simpla interpulsa akcentado, sed miksaĵo el interpulsa duobla interpulsa akcentado. Unuaj versioj baziĝis sur la inversa ritmo de bosanova frapo de la frapinstrumentisto sur la knartamburo.
Krom tio tipas la forta akcentado de la ritmosekcio, kiu en kazo de konsisto nure el perkutinstrumentistoj ludas jenajn instrumentojn: la bastamburon surdo, la brazilan knartamburon caixa, la tenortamburon repiniko kaj foje ankaŭ la konusan tamburon timbo.