cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruce Dern
Bruce MacLeish DERN (4a de junio, 1936) estas usona aktoro, ofte ludanta duarangan rolojn de maliculoj de nestabila naturo. Li estis nomumita por la Oskar-premio al Plej Bonkvalita Helpaktoro pro Coming Home (1978) kaj por la Oskar-premio al Plej Bonkvalita Aktoro pro Nebraska (2013). Liaj aliaj gravaj filmaperoj estas inter aliaj Marnie (1964), Silent Running (1972), The King of Marvin Gardens (1972), The Cowboys (1972), Posse (1975), Family Plot (1976), Black Sunday (1977), Tattoo (1981), Monster (2003), Django Unchained (2012), The Hateful Eight (2015), kaj Once Upon a Time in Hollywood (2019).
Li ekkarieris en teatro en la premiero en Filadelfio de Waiting for Godot antaŭ iri al Holivudo. Li aperis en filmoj de Alfred Hitchcock kaj de Clint Eastwood. En 1974 li partoprenis en la adapto de The Great Gatsby, en 1975 en Posse, reĝisorita kaj kunaktorita de Kirk Douglas, kaj revenis kun Hitchcock en 1976 por Family Plot, la legenda fina filmo de la fama kinisto. En tute li aperis en pli ol cent filmoj kaj en pli ol kvin dek telvidaj filmoj aŭ serioj.
Laura Pausini
Laura PAUSINI (naskiĝis en Solarolo (Raveno, Italio)) estas itala kantistino.
Ŝi estas konata pro la baladoj pri amo sed ŝi kantis ankaŭ pri la malriĉeco, mizero, milito, rasismo kaj aliaj sociaj aferoj. Konata ne nur en Italio sed ankaŭ en multaj eŭropaj landoj, Usono kaj Latinameriko. Ŝi kantis/as en la itala, hispana, portugala, angla kaj ĵuse en la franca, kun Hélène Ségara kaj Johnny Hallyday, version de ŝia kanzono "Io canto" - Je chante - (Mi kantas).
Biografio
La patro de Laura estas muzikisto kaj kantisto, ŝia patrino estas infana instruistino kaj Silvia, ŝia fratino, du jarojn malpli aĝa ol ŝi, estas konsiderata de ŝi kiel la persono plej grava en ŝia vivo.
Kiam Laura 8-jariĝis ŝia patro demandis al ŝi kion ŝi volas kiel donacaĵon kaj ŝi respondis: "Mi volas kanti kun vi". Dum tiu tempo Fabrizio estis la plej grava kaj sola instruisto ĉar ŝi neniam ĉeestis lecionojn pri kantado.
We are the World (Ni estas la mondo) estis la unua kanzono kiun ŝi kantis. Tial ĝi estas tre speciala por ŝi. Ŝia patro tradukis ĝin en la italan ĉar Laura estis malgranda kaj ne komprenis la lingvon.
En la aĝo de 12 jaroj, Laura kantis unuafoje sola ĉe restoracio en Bolonjo kaj je tiu ĉi aĝo mem, surbendigis sian unuan diskon kun la helpo de sia patro. En tiu ĉi aĝo Laura komponis sian unuan kanzonon "Lasciarmi dormire" (Lasi min dormi)
Dum la adoleskanteco Laura daŭre kantis kaj ludis kun la patro sed en 1991 li listigis ŝin en la konkurso Castrocaro. Laura timis partopreni sed tion ŝi faris kaj kvankam en tiu okazo ŝi ne sukcesis, ŝi konis Marco Maratti-n kaj Angelo Vasiglio-n kaj surbendigis kun ili "La soletà" (La soleco).
En 1993, Laŭra Paŭsini konkursis en la Festivalo de San-Remo, Italio kie ŝi gajnis la unuan premion per 7 464 voĉdonoj; de tiam ŝi estis konata en la tuta Italio.
En 1994 ŝi lanĉis sian unuan diskon en la hispana lingvo konsistantan el hispanigita kompilaĵo de italaj kanzonoj de ŝiaj du antaŭaj KD-oj. Tiu ĉi disko disfamigis ŝin en la hispanlingvaj landoj kaj nur en Hispanio ŝi vendis pli ol unu miliono da diskoj.
En 1996 Laura Pausini vendis 350 000 diskojn. Post la diskoj de grandaj sukcesoj de la jaro 2001 ŝi intencis triumfi en la usona merkato per la anglalingva albumo "From the Inside", sed ĝi ne havis la sukceson atenditan de la publiko.
Dum 15 jaroj de ŝia artista kariero Laura Pausini vendis pli ol 40 milionoj da diskoj kaj gajnis pli ol 180 platinaj diskoj, multaj el oro kaj unu el diamanto.
1324 Knysna
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sud-afrika urbo Knajsno (aŭ Knysna), en la provinco Okcidenta Kablando.
Elek Gegő
GEGŐ Elek (gegø:) estis hungara franciskano, etnografo, historiisto, ano korespondanta de la Hungara Scienca Akademio (1835) naskita en Csíktaploca la 25-an de marto 1804 kaj mortinta en Pozsony la 9-an de oktobro 1844.
Laura Pausini
Biografio
En 2005 ŝi gajnis la premion Grammy, Grammy Latino en la kategorio: Plej Bona Albumo per sia albumo "Escucha" (Aŭskultu).
Elek Gegő
Biografio
Elek Gegő enpaŝis en 1826 la ordenon franciskanan. Li finis teologion en Székesfehérvár, Nagyszombat kaj Pozsony kaj oni ordinis lin pastro en 1829. Li estis pastro en Pozsony kaj Pest. Pro liaj patriotaj oratoraĵoj la eklezia kondukantaro translokigis lin al Szombathely. En 1835 komisie de MTA li iris al ĉangohungaroj de Bukovino kaj Moldavio kaj verkis la libron pri tio titolitan A moldvai magyar telepekről. En 1844 li elpaŝis el la ordeno franciskana kaj iĝis sekulara pastro.
Laura Pausini
Biografio
La 2an de junio 2007 ŝi iĝis la unua virino kiu kantis en itala futbalstadiono. San Siro (Milano) estas la elektita ejo por ŝia prezentado kien iris pli ol 70 000 personoj.
Sufiĉa stulteco en ĉiu saĝulo
Sufiĉa stulteco en ĉiu saĝulo (На всякого мудреца довольно простоты; translit. Na vsjakogo mudreca dovolno prostoti) estas kvin-akta komedio de Aleksandr Ostrovskij. La teatraĵo montras satiran traktadon de bigoteco kaj prezentas la aperon de fripono kiu manipulas la vantecon de aliaj personoj. Ĝi estas la plej bona konata komedio de Ostrovskij en Okcidento.
Krasnojarska regiono
Krasnojarska regiono estas subjekto de Rusia Federacio, la dua plej granda post Jakutio. Ĝi situas en Orienta Siberio kaj okupas areon de. ( de la tuta areo de Rusio).
Nevy-lès-Dole
Nevy-lès-Dole estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Dole-Sud-Ouest). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Demografio
fonto: Insee
Chenderong Balai
Chenderong Balai urbeto en Perako, Malajzio.
407 Arakno
407 Arakno estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Trasacco
Trasacco estas komunumo de Italio.
Arkegonio
Arkegonio aŭ  arĥegonio estas inseksa reproduktorgano de la briofitoj kaj vaskulplantoj, tipe konsistanta el botelforma ĉelaro entenanta gameton, sed tre reduktiĝinta ĉe la semplantoj.
La nomo devenas de la malnova greka lingvo ἀρχή ("komenciĝi") kaj γόνος ("idoj").
La ekvivalenta vira organo estas nomita anteridio.
Itterswiller
(jen france, alemane Itterschwiller,, origine germane Ittersweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
4427 Burnashev
4427 Burnashev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusajn geedzojn kaj geastronomojn Vladislav Ivanoviĉ Burnaŝev (cirile : Владислав Иванович Бурнашев) kaj Bella Aleksejevna. Burnaŝeva (cirile : Бэлла Алексеевна Бурнашева).
Skoliozo
Skoliozo (malnovgreke: σκολιός, skolios = kurba) estas flanka misformiĝo de la vertebra kolumno, pro kio ekestas unu aŭ pli da kurboj.
Ĝi aperas en pli malpli grava grado ĉe 4 el 100 homoj. La vertebra kolumno plejofte ankaŭ turnas ĉirkaŭ sia akso (tiam oni parolas pri tordoskoliozo) kaj tiel kaŭzas ĝibon (gibbus).
<Gallery> Dosiero: Wiki pre-op.jpg|Antaŭ operacio Dosiero: Wiki post-op.jpg|Post operacio
Logo (programlingvo)
Historio
Logo estis konceptita en 1966 en privata laboratorio en Kambriĝo, la BBN, de Wally Feurzeig et Seymour Papert. Siaj teoriaj bazoj estas la artefarita intelekto, la matematika logiko kaj la evolua psikologio.
Post kvar-jara laboro, la BBN laboristoj sukcesis koncepti la unuan version de Logo, sur PDP-1 komputilo, en Lisp. Tiam estis namata Ghost, kaj estis celanta al la solvado de bazaj problemoj: la cimoj estis tuje montritaj per la testudo. La lingvo ne estis vere potenca. La konceptado ĉefe celis la uzadan simplecon por komencantaj komputikistoj aŭ la eblecon doni detalan komenton pri la eraroj.
Plurajn interfacojn ĝi ricevis, aparte la grafikan testudon, kiu tamen iom tarde aperis. La unua testudo estis telestirata testudo nomita Irving, kiu povis antaŭen aŭ malantaŭen moviĝi, dekstren aŭ maldekstren direktiĝi, kaj elsendi sonon.
La unuaj uzantoj en lerneja medio provis ĝin en Muzzy Jr High, Lexington, Massachusetts.
Versioj
Ekzistas pli ol 130 programaraj versioj de Logo, kun diversaj karakteroj.
Aliaj gravaj versioj, bazitaj en interpretiloj skribitaj en Ĝavo :
Hattstedtermarsch
Hattstedtermarsch (dane: Hatsted Marsk) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Jan Zajíc
Jan Zajíc (naskiĝis la 3-an de julio 1950 en Vitkov, mortis la 25-an de februaro 1969 en Prago) – ĉeĥa studento, kiu sinbruliĝis proteste de invado en Ĉeĥoslovakion fare de armeoj de la Varsovia Kontrakto.
Jan Zajíc estis filo de vendisto de kosmetikaĵoj, kaj de instruistino. De 1965 partoprenis fervojan lernejon en Šumperk. Unue li intencis fini liceon kaj studi veterinaron, sed malsano de la patro kaj malfacila financa situacio de la familio devigis lin ŝanĝi planojn. Dum lernado interesiĝis pri literaturo, poezio kaj provis verki fabelojn. Li estis simpatianto de la praga printempo.
Post sinbruliĝo de Jan Palach Zajíc partoprenis protestan fastadon, kiu finiĝis la tagon de enterigo de Palach. Unu monaton pli poste duonrompiĝinta de t.n. normaligo kaj pro tio, ke lia ago ne kaŭzis firmajn sociajn reagojn decidis lin imiti. Datrevene de la komunista renverso de 1948 veturis trajne kun lerneja kolego al Prago. Ĉeĥoslovakia sekureca servo sciis pri lia forveturo kaj pro tio Zajíc volis nenie haltiĝi. Post la alveno aĉetis en drogerio ĉe la strato Vodičkova bruligemajn materialojn, adiaŭis la kolegon, al kiu enmanigis sian legitimilon, mesaĝon al la ĉeĥoslovaka nacio, leterojn al la gepatroj kaj al amiko en Prago. Poste iris al la Venceslaa Placo. En ties supra parto en trapasejo de la domo n-ro 39 surverŝis sin 7-8 litrojn da benzino. Li intencis elkuri surstraten, sed ne sukcesis. Membruliĝis profunde de la trapasejo kaj mortis surloke. La tragedio okazis ĉ. 13.30-13.45.
Post la velura revolucio antaŭ Nacia Muzeo oni starigis monumenton omaĝe al Palach kaj Zajíc. En la gepatra Vítkovo oni lianome nomumis la foirplacon.
En la letero, kiun lasis por proksimuloj li skribis, i.a.:
''Amata panjo, amata paĉjo, kara frato, kara fratino! Kiam vi legos la versojn mi jam estos morta aŭ preskaŭ malviva. Mi scias, kion mi faras al vi. Mi petas ke vi ne opiniu tion malbona. Ni ne estas en la mondo bedaŭrinde solaj! Mi ne faras tion tial, ke min enuis la vivo! Mi faras tion, ĉar mi ŝatas la vivon! Mi kredas, ke tiamaniere mi plibonigos la vivon de aliaj! Mi konas valoron de la vivo! Mi scias, ke ĝi estas plejvalora!''
Erich Kleineidam
Erich KLEINEIDAM (naskiĝinta en la 3-a de januaro 1905 en Ruda Śląska, mortinta la 21-an de aprilo 2005 en Erfurto) estis fonda rektoro de la teologia fakulato de la Universitato de Erfurto, filozofo, pastro, seminariestro kaj verkisto.
Itapicuru
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Ribeira do Pombal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Erich Kleineidam
Biografio
Kleineidam studis en Vroclavo, Freiburg im Breisgau kaj Innsbruck kaj sacerdotiĝis en la 27-a de januaro 1929 (ordinado fare de la kardinala moŝto Adolf Bertram). En la jaro 1930-a li promociiĝis en Vroclavo.
Post la doktoriĝo li iĝis estro de la konvikto lerneja de Aufbauschule en Lubomierz. Ekde 1934 li laboris kiel ripetigisto de la pastraj kandidatoj en Vroclavo kaj fariĝis unu jaron poste vicrektoro.
En 1952 li estis vokita kiel rektoro, profesoro kaj seminariestro por la naskiĝanta porpastra seminario en Berlin-Biesdorf.
En la 2-a de majo 1952 li devis forlasi GDR-on kaj la tuja fermo de la menciita seminario porpastra en Berlino malpermesitis. Tamen en julio samjare li rajtis reveni, sed nur Erfurton.
Ĝis 1954 li estis rektoro de la nove fondita altlernejo teologia en la turingia grandurbo kaj ĝis 1970 profesoro pri filozofio. Li verkis multajn fakartikolojn kaj librojn, konatajn ankaŭ eksterlande. Ĝis 1959 li estis seminariestro de la nove fondita Porpastra Seminario de Erfurto.
Kulmino de liaj sciencaj publikahoj estis la kvarvoluma kaj en pluraj eldonaj aperinta verko ''Universitas Studii Erfordensis. Überblick über die Geschichte der Universität Erfurt'', je kies aktualigo li laboris ankoraŭ en 1992.
Honoro
Sed jam dumvive Kleineidam ricevis multajn honorojn, kiel:
Flordiagramo
1 distancakso
2 brakteo
3 antaŭfolio
4 sepalo, la sepalaro estas la kaliko (Calyx)
7 karpelo, la karpelaro estas la gineceo]]
La simbolo por la florpartoj estas ordigitaj en koncentraj cirkloj aŭ en spiralo. Se ĉe la ĉefa akso troviĝas floroj, ankaŭ la brakteo kaj la akso estas markitaj en la diagramo.
Oni distingas du specojn de flordiagramoj:
Utiligado
Flordiagramoj troviĝas ofte en botanikaj instrulibroj kaj en difinlibroj. Kelkfoje la floroj de diversaj specioj havas de ekstere nur malgrandajn aŭ neniajn diferencojn, dum nur la interno ebligas la nomdifinon de la planto. Flordiagramoj estas kelkfoje kio pli helpas difini la nomon de la planto ol foto de la ekstera floro aŭ de la habito.
Nitrata acido
Nitrata acido (HNO3) estas senkolora, fumanta, tre kaŭstika fluidaĵo kun fandopunkto de –42 °C kaj bolpunkto de 83 °C. Ĝi estas ofte uzata laboratoria reagento kaj grava industria kemiaĵo: oni uzas ĝin por produkto de kemisterko, eksplodaĵoj. Ĝi estas venena materialo, kaŭzas brulvundojn.
Ambrus Miklós
MIKLÓS Ambrus (miklo:ŝ) estis hungara minorita lernejdram-verkisto naskita en Csíktaploca la 25-an de aprilo 1744 kaj mortinta en Beszterce la 11-an de marto 1809.
Nitrata acido
Jam la alkemiistoj produktis kaj uzis la nitratan acidon. Oni pli poste aplikis la simplan laboratorian metodon de germana kemiisto Johann Rudolph Glauber (1648): oni produktis ĝin per komuna varmigo de kalia nitrato kaj sulfura acido. Antoine-Laurent Lavoisier en 1776 pruvis, ke la ænitrata acido entenas oksigenon kaj en 1816 Joseph-Louis Gay-Lussac kaj Claude Louis Berthollet klarigis ties kemian konsiston.
Ambrus Miklós
Biografio
Ambrus Miklós pristudis teologion en Arad kaj Eperjes kaj li instruis en Kanta, Lugos kaj Eperjes. Li estis pastro en Nyírbátor kaj Nagybánya. En Kanta kaj Nagyenyed li estis domestro.
Lanĉulo
Lanĉulo, estas la iniciatanto de ludo en la basbala sporto, kiu determinas la ritmon de ludado. Rara en sia rolo pozicia kompare al aliaj sportaj roluloj, la lanĉulo estas defendanto kiu ekaktivigas la ludadon.
Ambrus Miklós
Literaturo
Szabó J. Dániel, Két magyar minorita iskolai dráma, ITK, 1918; RMDE, 18,2. 1989.
Nitrata acido
Hodiaŭ oni produktas la nitratan acidon per kataliza oksidigo de amonio. La procedon ellaboris la germano Wilhelm Ostwald en 1901. Oni oksidas la amoniogason per aero aŭ oksigeno al nitrogena monoksido, poste al nitrogena dioksido ĉe ĉeesto de platenoreta katalizatoro. Oni kondukas la nitrogenan dioksidon en akvon por estigi nitratan acidon. Oni povas forigi la akvon el la estiĝanta solvaĵo (kiu entenas 50–70-mas-procente acidon) per sulfuracida distilado.
Lanĉulo
De la lanĉula holmo, la lanĉulo interkonsentas kun la ricevulo per sekretaj mangestoj pri kiaspeca kaj loka estos la ĵeto, per kiuj li provos retiri la batanton. La celo por la lanĉulo estas, ke li ĵetu la pilkon tiel, ke la batanto ne sukcese aŭ kuras ĝis bazo antaŭ retiro aŭ kuras ĝis la kvara bazo nome "hejmo"; atingo de tiu bazon, nome hejmo, aldonas unu poenton por la batanta teamo. Po unu batanto, por kaj tri misĵetoj, kaj du misbatoj. Misĵeto okazas kiam la pilko nek transpasis la tridimensian spacon de "hejmo", apud kie staras la batanto, inter ties genuoj kaj brusto (t.e. la "frapzono"), nek estas alsvingata de la batanto. Misbato okazas kiam la pilko aŭ transpasis la frapzonon aŭ la batanto ne batas la pilkon en la ortan spacon bisekcita per la trajektorio de la ĵeto. Ĉe la kvara misĵeto, aŭ se la batanto estiĝas frapita de la pilko mem, la batanto rajtas la unuan bazon. Ĉe la tria misbato, ne inkluzive ekster-ortospacaj batoj, la batanto estas eltirata. Aliajn manierojn de eltiroj oni trovu ĉe la ĉefartikolo pri basbalo. Post tri eltiroj, la lanĉulo retiras la duonon de la "iningo", aux batvico.
Nitrata acido
La nitrata acido malkombiniĝas al akvo, nitrogen-dioksido kaj oksigeno, dume formiĝas brunflava fluidaĵo. Kun partopreno de forta acido, en kavo, ĝi transformiĝas tute al hidrogen- kaj nitratjonoj. Ĝi estas forta oksidaĵo, tio estas, akceptas elektronojn dum la redoksaj reakcioj.
Lanĉulo
Malsame al aliaj roluloj, la lanĉulo ne necese ludas dum la kompleta ludo. Ofte estas unua lanĉulo por komenci la ludon ĝis malsukceso aŭ la mezo de la ludo, dua por "preti" la finon, kaj tria lanĉulo, nomita la fermulo, kiu estas specialisto por la fina batvico. Tiam, okazas, ke lanĉulo estas ŝanĝite specife pro la batanto mem. Tamen, kiam lanĉulo estas anstataŭita, li ne rajtas reludi ĝis la venonta ludo, sed apenaŭ iam lanĉulo ludas en du sekvaj ludoj krom la fermulo.
Nitrata acido
La nitrata acido havas la sekvajn utilajn reakciojn:
Apologetiko
Apologetiko (el la greka απολογία, apología («pordefenda parolado») estas la scienca-teologia studobjekto de religio celanta montri la laŭverecon de sia doktrino, ĝin defendante el miskomprenoj aŭ obĵetoj kaj atakoj..
Kristana Apologetiko
(Se la atento de tiu artikolo adresiĝas precipe al apologetiko kristana kaj katolika, tio daŭros nur ĝis kiam kompetentuloj vikipedios pri aliaj apologetikoj)
En Kristanismo, difiniĝas apologetiko tiu sekcio de la teologio kiu taskiĝas montri la raciecon kaj kredeblecon de la kredo klopodante pruvi la diecan originon de la kristana Revelacio.
La bazaj instrumentoj je kiuj la apologetiko sin servas por tiu celo alkalkuleblas ĉe la natura morala leĝo (deduktita precipe el la koncepto de homa naturo), la historiaj atestoj, de la biblia ekzegezo kaj racio, kaj do filozofio.
Por ke la apologetika ellaboraĵo estu tia, ĝi devas respekti absolutajn kriteriojn: ĉiu esploro devas esti kontrolita kaj dokumentita (kaj do ĉiukaze rekontrolebla) ĉar entuziasma apologio, sed manka je solidaj bazoj, okazigus efikojn kontraŭajn al tiu celata, nome diskredito kaj de la argumento kaj la aserto pruvebla.
Apologetiko konstruiĝis kiel aŭtonoma studobjekto nur malfruege, apartiĝante el filozofio, sur kiu ĝi sin fondas, kaj el teologio, al kiu enkondukas kaj lumigas la fundamentojn. Tamen, ekde la origino de Kristanismo krozis verkistoj kiuj esploris la fundamentojn de la kredo kaj defendis la kristanajn anoncojn el kritikoj plonĝantaj el ekstero. Ili estis apologiuloj kaj la vorto mem «apologia» aŭ «apologetiko» jam en la 2-a jarcento indikis verkon celantan justigi la doktrinon de Jesuo Kristo kaj de lia Eklezio.
Stráž nad Nežárkou
Stráž nad Nežárkou estas urbeto en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, proksimume duonvoje inter urboj Jindřichův Hradec kaj Třeboň. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de urbo. Vivas ĉi tie.
Apologetiko
Kristana Apologetiko
Dio ne estas abstrakta koncepto, ne estas Ento fora kaj indiferenta perceptebla nur pere de la homa intelekto. Dio manifestiĝis al ni pere de sia Filo, fariĝis “konstatebla kaj mezurebla” fakto en Jesuo de Nazareto. La Kristana kredo ne estas, do, mito aŭ brila anonco kontentiganta homajn aspirojn: la kristana fakto kondiĉas kaj kondukas kaj samtempe levas la apologetikan komunikadon al nivelo de scienca objekto.
Stráž nad Nežárkou
Memorindaĵoj
Mezepoka burgo, fondita en la 2-a duono de la 13-a jarcento, pli poste rekonstruita je kastelo.
Ĝi estas ligita precipe kun la nomo de mondfama ĉeĥa operkantistino Ema Destinnová (1878-1930), kiu aĉetis ĝin en 1914 kaj vivis en ĝi sia morto. La interieroj de la kastelo estas publike alireblaj.
Apologetiko
Apologetiko en la Nova Testamento
Oni povas diri ke la unua apologiulo estis Jesuo Kristo, kiu liveris ‘signojn’ por montri la veron pri sia misio, kiel: “Sed se mi faras ilin, kvankam vi ne kredas al mi, kredu la farojn, por ke vi sciu kaj kaj komprenu, ke la Patro estas en mi, kaj mi en la Patro” (Joh 10,38), nome al siaj mirakloj kaj al sia vivkonduto, kaj ankaŭ al la maniero per kiu en li plenumiĝis la Profetaĵoj – kiel tiu de Jesaja, citita kiel pruvo al la disĉiploj de Johano la Baptisto en Mt 11,4-5: “Kaj Jesuo responde diris al ili: Iru kaj sciigu al Johano tion, kion vi aŭdas kaj vidas: blinduloj ricevas vidpovon, kaj lamuloj marŝas, lepruloj estas purigitaj, kaj surduloj aŭdas, kaj mortintoj leviĝas, kaj al malriĉuloj evangelio estas predikata”; Lk 4,17-21: “Kaj estis donita al li libro de la profeto Jesaja. Kaj, malferminte la libron, li trovis la lokon, kie estis skribite”.
Tiuj signoj de vero, tamen, surprenas tutan sian forton nur por tiu kiu sekvas kristanan konsciencon: “Se iu volas plenumi Lian volon, tiu scios pri la instruado, ĉu ĝi estas de Dio, aŭ ĉu mi parolas nur el mi mem” (Joh 7,17).
La apostoloj disponis tutan sian katekizadon en la sama apologia kadro, apogante sian predikadon de "atestantoj" sur la mirakloj kaj sur la plenumiĝo de la profetaĵoj. Tiu duobla argumentado revenas kaj bonege asociiĝas (ekzemple en Sankta Paŭlo) kun la utiligo de la Teodikeo - (Parolado pri Dio kiel antaŭpreparo al la kristana kredo -, aŭ en Sankta Johano la Evangeliisto) al la ripetita aserto ke «Dio estas amo» kaj samtempe ke Dio estas “lumo”.
Ĝenerale, la Nova Testamento celas – ankaŭ se ne kiel primara objekto – montri kiel Jesuo Kristo, kia promesita Mesio, mortis kaj resurektis "laŭ la Skriboj", alfacigante la valoron de pruvo generita de la resurekto: la fruaj kristanaj, do, estis provizitaj per elementoj por ne reveni al judismo kaj por senti sian kredon solide ankritan al la historio. Pri tio oni vidu Petron (1Pt 3,15-16): “sed la Sinjoron Kriston sanktigu en viaj koroj; estu ĉiam pretaj doni defendan respondon al ĉiu, kiu vin demandas pri la motivo de la espero en vi, sed kun humileco kaj timo; 16 havantaj bonan konsciencon; por ke, dum vi estas malestimataj, hontu tiuj, kiuj kalumnias vian bonan konduton en Kristo.”.
Apologetiko de la Patroj de la Eklezio
La kristanaj verkistoj de la unua postapostola generacio, nome Apostolaj Patroj, altvaloraj precipe kiel atestantoj de la tiutempa eklezio, jam profitas de iuj interesaj aspektoj de la profeta argumento, spite ke ili ne elpensis veran kaj propran apologetikon: (Sankta Klemento el Romo, sankta Ignaco el Antioĥio kaj sankta Polikarpo el Smirno.) La verkistoj de la sinsekva generacio, nome Apologiulaj Patroj, ŝuldas ilian kromnomon al la eksplicita intenco defendi kristanismon adresante al imperiestroj, aŭ al ĉiuj “grekuloj” (paganaro), eksplicitajn disertaĵojn por refuti obĵetojn kaj evidentigi la kredindecajn titolojn de la kristana religio.
Ili plejparte skribas greklingve, kiel:
Tiuj apologiuloj refutas la akuzojn adresitajn kontraŭ la kristanaro, pruvas la nelogitecon kaj la nejustecon de la persekuta leĝaro kaj, samtempe, alportas ankaŭ pozitivan argumentadon, ofertante, kaj profitante de ilia valoro, la profetaĵojn kaj ankaŭ apogiĝante sur la pruvo deduktita el mirakloj. Al la akuzaj kritikoj kontraŭ la asembleoj de kristanoj, Justeno oponas la ekzaktan priskribon de la liturgio.
Anonima aŭtoro de la eleganta letero Al Diogneto, eksplikante ke kristanoj estas la “animo de la mondo”, ekzaltas la sanktecon de la Eklezio; pliposte Sankta Ireneo, episkopo de Liono, refutante la sonĝojn de gnostikoj en la elstara traktato “Kontraŭ herezoj”, esprimas per ideoj jam difinitaj la apostolecon de Eklezio kaj la gravecon de la tradicio.
En 3-a jarcento, kaj ĝis la ĉeso de la persekutoj, elstariĝas en Okcidento ankoraŭ aliaj apologiuloj, kiel:
En la floranta literaturo de 4-a kaj 5-a jarcentoj, okazigita de la grandaj triunuaj kaj kristologiaj herezoj, se apologetiko duarangiĝas; sed ekaktivas:
Post Aŭgusteno indas memorigi ankoraŭ kelkajn valorajn verkojn de la 5-a-7-a jarcentoj:
Apologetiko de Mezepoko
Post la naskiĝo kaj disvastiĝo de islamo, la apologetikaj verkoj atentiĝas ne nur pri hebreoj kaj paganaj (kleruloj de helenisma kulturo), sed ankaŭ islamanoj. Tiasence agadas, en Oriento, sankta Johano de Damasko kaj Teodoro Abu Qurrah, dum en Okcidento allampiĝos la verko de Isidoro de Sevilo.
Pasis la jaroj kaj apologias
Ekde kontraŭreformacio ĝis la 19-a jarcento
Katolikoj, ekde de 15-a jarcento, sin engaĝas en gravaj teologiaj kvereloj kontraŭ protestantoj: la apologetikaj verkoj ne povas neglekti tiujn novajn kontraŭulojn. Inter la plej gravaj kompilaĵoj, jen kelkaj laŭkronologie listigitaj:
NB. La supraj cititaj verkoj estas nur specimeno el kiu eblas ĉerpi kaj novajn argumentadon kaj metodon.
Ekde la Unua Vatikana Koncilio ĝis niaj tagoj
“Ni bezonas novan apologetikon, adaptiĝantan al la hodiaŭaj postuloj, kiuj konsideru ke nia tasko konsistas nek en la akirado de argumentoj, sed de animoj, nek en ideologia disputo sed en engaĝiĝo en spirita lukto, en la defendo kaj promocio de la evangelio, ne de ni mem”.
La nova ekvilibro, influe de la Unua Vatikana Koncilio, inter kredo kaj racio, kaj fone inter raciismo kaj kredismo, liveras novajn instrumentojn al la apologetiko, helpe ankaŭ de Novskolastikismo, en kies centro staras novtomismo. Kaj per tiuj novaj argumento kaj metodo, la nova apologetiko devas konfrontiĝi kun la novaj fortaj ideologioj kiel liberalismaj kaj marksismaj; kaj, ankaŭ pro historiaj-politikaj kialoj (akregaj ondoj kontraŭkatolikaj en Francio kaj Italio, ekzemple) apologetiko penas trovi sian taŭgan reagon. Tiuj penoj fariĝis krizo tiel ke kun la alveno de la Dua Vatikana Koncilio kelkaj katolikaj sektoroj aŭdacis dubi kaj dubigi pri la efikeco mem de la apologetiko.
Sed nune la apologetiko reprenis, en la medio katolika, elanon, kaj ĝian vojturnon oni koincidigas kun la apero de la libro “Hipotezoj pri Jesuo” de Vittorio Messori, prezentita al la publiko en 1976; la lastaj jaroj, fakte, vidas renovigitan intereson pri la apologetika temo, al kiu sin dediĉis intelektulaj figuroj (kiel Antonio Livi, Eugenio Corti, Antonio Socci, Rino Cammilleri, Massimo Introvigne por citi nur kelkajn) kaj specifaj periodaĵoj. La papo mem Johano Paŭlo la 2-a reasertis senhezite kuniĝon inter kredo kaj racio per la encikliko Fides et Ratio), kiu, forigante fideismon el la katolika perspektivo, estas la bazo de la apologetiko.
Tamen ankaŭ la valorigo de la racio hodiaŭ trafas malfacilaĵon ĉar iu kulturita mondo disvastigas la principon laŭ kiu la racio kapablas atingi kun certeco nenian veron, pro kiu eblas nur relativismo. Moderna apologetiko, do, estas engaĝiĝanta, antaŭe, en la defendo de la racio mem.
Protestanta apologetiko
Kutime oni opinias ke la unua apologetika verko estis kompilita de nederlanda Hugo Grotius: Pri la vereco de la kristana religio. Tiu verko, publikigita en 1632, kaj sekve tradukita al diversaj lingvoj, precipe celis defendi la historiecon de la Evangelioj; kaj adresis kelkajn kritikojn rilate la hebreajn kaj islamajn doktrinojn.
Apologetiko islama
Apologiuloj de Islamo elpensis kaj aranĝis defendon de Korano utiligante pli racian kaj empirian argumentaron ol la historian esploron, kaj uzante kosmologiajn argumentojn por pruvi la la ekziston de Dio. La precipaj celpunktoj de tiu apologetiko estas la kristanaj kaj hebreaj doktrinoj.
Sudafrika Ahmed Deedat estis multverka aŭtoro argumentanta kontraŭ evangeliistaj kristanoj, kontraŭ la malsamaĵoj ĉeestaj en la Biblio, kaj asertis ke la unika aŭtenta historia rakonto pri la vivo de Jesuo estas la Evangelio laŭ Barnabaso, kiu por historiistoj estas malfruega apokrifaĵo (en ĝi reveliĝus, interalie, ke Jesuo estas la vojopretiganto de Mohamedo)
Nunaj islamanoj disvolvis sian propran formon de kreismo, nome la tieldirita islama kreismo.
Bibliografio
Aliaj apologetikoj:
Tutsioj
Tutsioj (Tutsi) estas altstatura fajnonaza nigrohaŭta tribo en Centra Afriko: Ruando, Burundo, Kongo. Laŭ kelkaj hipotezoj tiu tribo parencas al la triboj de kuŝitoj kaj masajoj. Laŭ aliaj supozoj la triboj tutsi kaj hutuoj aperis pro socia distavoliĝo, kiam tutsioj egalis al aristokratoj ("Nigraj sinjoroj") kaj hutuoj estis ordinara popolo ("Nigraj sklavoj"). La distavoliĝo estis spronita per la politiko de kolonia potenco, kiu apogis sin sur loka aristokrataro.
La atenco kaj la amasmortigado
La eksplodo de la milito en Ruando venis post kiam la 6a de aprilo de 1994 la hutuaj radikaluloj murdis la tiaman prezidenton Juvénal Habyarimana, ankaŭ hutuo, kiam tiu veturis per aviadilo. Tiaj radikaluloj intencis haltigi la pacnegocadon de tiu hutua prezidento kun la tutsia gerilo, kion apogis la internacia komunumo; tiu negocado estis finonta per registaro de nacia unuiĝo kun reprezentantoj de ambaŭ etnoj. Dum la atenco mortis ankaŭ la prezidento de Burundo Cyprien Ntaryamira.
Ĉirkaŭ la preciza faligo de la aviadilo okazis terurigaj radikampanjoj de Hutu Power (Hutua Povo) kiu varmigis la animojn de la kontraŭaj hutuoj kaj tutsioj. Post tio la hutuoj kulpigis la tutsiojn pri tiu murdo kaj komencis amasmortigadon kiu kaŭzis la mortojn de ĉirkaŭ 800.000 tutcioj kaj hutuoj dum malpli da 100 tagoj.
En 2006 francia komisiono konkludis ke la kulpulo de la atenco estis la tutsio Paul Kagame, kiu estis la tiama ruanda prezidento. Tio rompigis la rilatojn inter la ruanda registaro kaj la franca ekskoloniiganta kaj senkoloniiginta lando. Ŝajne Francio armigis la hutuojn kontraŭ la tutsiojn.
En 2010 sendependa komisiono (komponita de ruandanoj kaj brutoj) fintrovis la verajn kulpulojn, inter ili la kolonelon Teoneste Bagasora, kiel estro de la operaco kaj la veran fakton ke la aviadilo estis faligita de du misiloj lanĉitaj el la militbazo de la ĉefurbo Kigali, sub kontrolo de la ruanda armeo.
Dissendilo Schnee-Eifel
La dissendilo Schnee-Eifel estas disenda instalaĵo el la jaro 1965 de la societo Deutsche Funkturm por la UMO sur la monto Schwarzer Mann apud Bleialf en la samnoma pejzaĝo Schnee-Eifel. Ĝi staras 690 m alte kaj uzas kiel portanto de la anteno 105 m altan, streĉitan tuban maston el ŝtalo. La dissendilo estis ĝis fine de 2008 la baza dissendilo por la rejnland-palatinata Westeifel. Ekde 2004 ĝi estas kromdissendilo por Deutschlandfunk.
Johor Bahru
Johor Bahru [ĝohor baru], (laŭ aliaj literumoj Johor Baharu aŭ Johor Baru aŭ Johore Bahru) estas metropolo kaj havenurbo de Malajzio, en subŝtato Ĝohoro (malaje Johor), kies ĉefurbo ĝi estas. La urbo ofte havas la mallongigon JB. Reĝa vilaĝo Pasir Pelangi troviĝas en la urbocentro.
Geografio
Johor Bahru situas ĉe la ĝohora markolo, ĝuste fine de Malaja duoninsulo, kontraŭe Singapuro troviĝas.
Historio
Johor Bahru fondiĝis en 1855, kiam la suverena reganto de Johor establis sian administran ĉefsidejon ĉi tie. La tiama loknomo estis "Tanjung Puteri" kaj komence ĝi estis ankaŭ fiŝkaptista vilaĝo. La nuna loknomo uziĝas ekde 1885. Tiam multe da ĉinoj alvenis kaj la loko forte evoluis. En 1909 la fervojo, ekde 1923 la vojo trans la maro faris trafikajn kontaktojn. En 1942 la japanoj okupis la urbon kaj havis ĝin dum 3 jaroj. Johor Bahru iĝis grandurbo en 1994.
Trafiko
Johor Bahru havas trajnan kaj 2aŭtovojajn kontaktojn, krome estas internacia flughaveno kaj haveno.
Ekonomio
Johor Bahru estas grava kaj granda industria urbo, turisma celloko kaj komerca nabo por suda Malajzio, kie oni produktas elektronikaĵojn, kemikaĵojn kaj ŝipojn. Nature Johor Bahru ĝuas proksiman ekonomian rilaton kun Singapuro.
Klimato
Johor Bahru havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter novembro-januaro. La temperaturo estas tre konstanta kaj varias inter 25-30 °C.
Somosaguas Centro (metroo de Madrido)
Somosaguas Centro estas stacio sur linio ML-2 de Metro Ligero Oeste, situanta apud la Aŭtoŝoseo de Carabanchel al Pozuelo apud Zoco de Pozuelo kaj "Parque empresarial La Finca", en Pozuelo de Alarcón.
La stacio estis malfermita la.
Oleksij Honĉaruk
Oleksij Valerijoviĉ HONĈARUK (Олексі́й Вале́рійович Гончару́к, prononco laŭ sistemo IFA ; n. la 7-an de julio 1984 en Horodnja, Городня, Ĉernihiva provinco) estas ukraina politikisto kaj juristo. Ekde la 29-a de aŭgusto 2019 li funkciis kiel la ĉefministro de Ukrainio.
La, Oleksij Honĉaruk informis en sia paĝo ĉe Fejsbuko, ke li prezentis al la prezidanto Volodimir Zelenskij peton pri sia eksiĝo. Ĝi estis rifuzita. (la 17-an de januaro 2020)
Goalball
Goalball (golpilko) estas sporta pilkludo, ludata inter 2 teamoj po 3 ludantoj, kiuj havas kovritajn okulojn. Goalball estis kreita en 1946 de Sepp Reindle kaj Hans Lorenzen por soldatoj, kiuj blindiĝis dum la Dua Mondmilito.
Celo de tiu ludo estas atingado de la plej multaj goloj dum matĉo, kiu daŭras 2x10 minutoj. Pilko havas sonorilojn kiuj sonas dum ĵeto.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Aleksandro I Pavloviĉ (Benita), (ruse Александр I Павлович (Благословенный) (n. la 23-an de decembro 1777 en Sankt Peterburgo, m. la 1-an de decembro 1825 en Taganrogo), estis imperiestro de Rusio ekde 1801 ĝis 1825. Li apartenis al rusia monarka dinastio Romanov.
Origino
Li estis la unua filo de rusaj geimperiestroj Paŭlo la 1-a kaj Maria Teodorovna. Denaske Aleksandron vartis kaj edukis lia avino tiama reĝino de Rusio Katerina la 2-a. Ŝi ne ŝatis sian filon Paŭlon, tial ŝi redonis tutan sian neelĉerpitan amon al la nepo, kiun ŝi intencis surtronigi ankoraŭ dum sia vivo.
Svínoy
Svínoy (dane Svinø) estas insulo en nordorienta parto de Ferooj. Ĝia nomo signifas Porko-insulo; la porkobredado estis kutima de la vikinga epoko ĝis la mezepoko.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Infaneco
Liaj gepatroj kaj ceteraj gefamilianoj ĉefe rezidis en Gatĉina palaco situanta malproksime de Sankt Peterburgo. Tie lia patro Paŭlo Petroviĉ establis tute malsaman vivmanieron kompare kun Sankt Peterburgo, kiu tre similis la prusajn kutimojn kaj morojn. Tial la knabo tre frue adaptiĝis ekvilibri kaj konduti laŭ cirkonstancoj por plaĉi al la avino, al la gepatroj kaj ĝenerale al ĉiuj.
Juneco
Post morto de Katerina la 2-a en 1796 komenciĝis reĝado de Paŭlo la 1-a, patro de Aleksandro, kiu tuj ŝanĝis ordon en la ŝtato laŭ sia kutima maniero.
Svínoy
Populacio
La sola komunumo de la insulo estas la samnoma Svínoy, kies populacio malpliiĝas pro ties nefavora. Periferia situo. . En la 1960-aj jaroj tie loĝis 200 personoj, en 2006 nur 55.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Juneco
Pozicio de la juna granda princo tiam malfaciliĝis, ĉar li estis devigita permanente demonstri al la suspektema imperiestro siajn lojalecon kaj estimon. Samtempe li zorge kaŝis sian malaprobon de reformoj, kiujn efektivigis lia patro.
Svínoy
Trafiko
De la insulo trafikas pramo al Hvannasund sur insulo Viðoy kaj al insulo Fugloy. Ekzistas ankaŭ ebleco alflugi ĝin per helikopteroj de Atlantic Airways.
55749 Strigospegulo
55749 Strigospegulo estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Edzino - Jelizaveta Alekseevna
La 28-an de septembro 1793 granda princo Aleksandro edziĝis al princino Louise Marie Auguste von Baden, kiu post ortodoksiĝo nomiĝis Jelizaveta Alekseevna. Ŝi estis filino de badena princo Karl Ludwig von Baden.
55749 Strigospegulo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Edzino - Jelizaveta Alekseevna
La geedzoj havis du filinojn: Maria (1799-1800) kaj Jelizaveta (1806-1808), kiuj mortis infanece. La 15-an de septembro oni kronis ŝin en moskva Uspenskij katedralo kiel imperiestrino de Rusio.
55749 Strigospegulo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la legenda rolulo Til' Strigospegulo (Till Eulenspiegel), kiu estus vivinta en la dek-kvara jarcento en norda Germanio. Multenombraj stranĝaj anekdotoj, spritaĵoj kaj ŝercoj estas ligitaj al li, kiuj fariĝis fontoj de multenombraj folkloraj kaj literaturaj rakontoj tradukitaj en pluraj lingvoj.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Komploto kontraŭ Paŭlo la 1-a
Malkontento de la rusa aristokrataro pri reformoj de Paŭlo la 1-a rezultigis la komploton kontraŭ li okazintan la 23-a de marto 1801 en Miĥajlovskij kastelo de Sankt Peterburgo.
Lia filo, heredinto Aleksandro sciis pri la komploto kaj ĝiaj celoj. Kvankam li supozis nure detronigon de sia patro, sed li tiam jam estis dudektrijara saĝa viro kaj kapablis imagi murdon de la imperiestro, kiu reale okazis. Lia tiama silento egalis lian tutan konsenton pri agado de la komplotintoj.
Surtroniĝo
Post sia surtroniĝo kaj kronado septembre de 1801 Aleksandro la 1-a provis okazigi kelkajn liberalajn reformojn, sed sukcesis unue efektivigi nur la novan leĝon "Pri liberaj agrokulturistoj", kiu rajtigis bienulojn forlasi ties servutojn kun terenoj pro elaĉeto. Tiam unue aperis klaso de liberaj agrokulturistoj en Rusio.
Ekstera politiko
Komenco de la deknaŭa jarcento, kiam reĝis Aleksandro la 1-a, en Eŭropo dominis Francio, kiun sukcese gvidis Napoléon Bonaparte. La franca imperiestro kelkfoje provis alianciĝi kun Rusia imperio. Dum mallongaj periodoj ties pozicioj estis relative bonaj kaj havis pozitivajn rezultojn. Tamen Aleksandro la 1-a partoprenis du koaliciojn kontraŭ napoleona Francio (kun Prusio en 1804-1805 kaj kun Aŭstrio en 1806-1807). La koalicianoj malvenkis batalon ĉe ĉeĥa urbo Slavkov (germane Austerlitz) en 1805, kaj batalon apud (Friedland nun Pravdinsk en Kaliningrada provinco de Rusio) en 1807.
La 7-an de julio 1807 Aleksandro la 1-a kaj Napoleon la 1-a subskribis packontrakton en Tilsit (nun Sovetsk en Kaliningrada provinco de Rusio). La dokumento fiksis tiamajn limajn ŝanĝojn en Eŭropo kaj ambaŭ ŝtatoj proklamis sin malamikoj de Brita imperio.
En 1810 Aleksandro la 1-a malaprobis gefianĉiĝon de sia fratino Anna kaj Napoleono la 1-a. Iom post iom rilatoj inter du grandaj landoj de Eŭropo malvarmiĝis kaj en 1812 komenciĝis milito.
Taglibro de Glumov
Taglibro de Glumov (Дневник Глумова), estas soveta mallonga muta filmo de 1923, kaj estis la unua filmo reĝisorita de Sergej Eisenstein.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Ĉefaj kialoj
Francio en 1811 alianciĝis kun Aŭstrio kaj februare de 1812 kun Prusio kontraŭ Rusio, kiu postulis forigi la francajn mulittrupojn el Prusio, ĉar tion malpermesis Tilsita packontrakto.
Taglibro de Glumov
La filmo havas tri partojn. En la unua Eisenstein kaj Grigori Aleksandrov montriĝas antaŭ afiŝo. En la dua la taglibro de Glumov estis ŝtelita. Sekvas grimpo laŭ la fasado al la tegmento kie la rolulo estas akceptita de aviadilo. Eventuale, li forsaltas al aŭto kiu portis lin al la ĉefa pordo de la teatro. Fine la aktoro revenas surscenejen, tenante mane filmobobenon. La tria sekvenco montras metafore la enhavon de la Taglibro de Glumov, uzante kelkajn haltotrukojn rememorigajn pri fruaj filmoj de George Méliès. Ĝi finas per la geedzeco de Glumov kaj Maŝenka kaj Glumov respondante monpostulojn el la aliaj ĉefroluloj pere de disdegnaj man-gestoj.
Aleksandro la 1-a (Rusio)
Ĉefaj kialoj
Siaflanke Francio estis malkontenta pri nesufiĉa blokado de Britio, kiun okazigis Rusio.
Komenco de la milito
La 22-an de junio 1812 Napoleon la 1-a ordonis komenci la milton kaj jam la 24-an de junio avangardo de la franca armeo transveturis riveron Neman kaj okupis urbon Kaŭnason (ruse Kovno).
Aleksandro la 1-a ricevis informon pri la franca invado vespere de la 24-a de junio en Vilno (litove Vilnius), kiu jam la 28-an de junio estis ankaŭ okupita.
Komenco de la milito estis malsukcesa por Rusio.
Borodino
Kvankam du ĉefaj rusaj armeoj estis multenombraj kaj ties tuta armilaro eĉ superis la francan, sed ili troviĝis en diversaj lokoj de la lando kaj ne sukcesis ĝustatempe koncentriĝi kaj unuigi siajn fortojn en necesaj direktoj.
Tiama cefmarŝalo de la rusa armeo maljuna Mikaelo Kutuzov (ruse Михаил Илларионович Кутузов) evitis grandajn batalojn kaj permanente retiriĝis.
Tamen post perdo de granda urbo Smolensko kaj vasta teritorio de Rusio necesis rezisti pli arde.
La rusa militistaro elektis areon apud submoskva vilaĝo Borodino por granda batalo kontraŭ la francaj invadintoj, kiu okazis la 7-an de septembro 1812. En ĝi sukcesis neniu, ĉar estis grandaj viktimoj de ambaŭ flankoj. Tamen Kutuzov ordonis retreti por konservi restaĵojn de la rusa armeo.
Evakuado el Moskvo
Multaj generaloj kaj oficiroj, precipe moskvanoj, ne volis forlasi la amatan patrourbon Moskvon, sed finfine obeis la ordonon de la ĉefmarŝalo. La franca imperiestro Napoleon Bonaparto gvidinta mem milittrupojn longatempe atendis ŝlosilaron de la urbo sidinte en Petrovskij palaco kaj observinte Moskvon de sur Poklonnaja Gora (Monteto por Riverencoj). Tamen li ĝin ne ricevis kaj la 14-an de septembro 1812 Moskvo estis okupita.
Moskvanoj tute ne deziris restigi al malamikoj nekalkuleblajn trezorojn troviĝintajn tie kaj antaŭ sia forveturo multaj domposedantoj okazigis brulegojn. Rezulte du trionoj da urbospaco estis plene forbruligitaj kaj detruitaj. Veninta malvarmego, manko de taŭgaj konstruaĵoj por loĝado kaj nutraĵoj devigis francojn la 19-an de oktobro forlasi Moskvon. Samtempe Napoleono tre timis esti ĉirkaŭigita kaj atakita per la refortiĝinta rusa armeo aginta kune kun partizanoj.
Antaŭ sia forlaso Napoleon la 1-a ordonis eksplodigi Kremlon, sed manko de pulvo ne permesis ĝin entute detrui, kvankam kelkaj turegoj kaj muroj estis grave difektitaj. Grandan trofeon konsistigitan el oraĵoj, diamantoj ktp forveturigis el Moskvo Napoleon la 1-a, sed permanentaj atakoj de la rusa armeo dum veninta frosta vintro devigis lin forĵeti preskaŭ ĉion por faciligi sian urĝan remarŝon. Bedaŭrinde ĝis nun tiuj ŝtelitaj trezoroj ne estas trovitaj, kvankam ofte okazas provoj malkovri almenaŭ ion ajn.
Rusaj partizanoj
Atakoj de la rusa armeo kaj lokaj partizanoj devigis francojn (reale la francan armeon konsistigis reprezentantoj de multaj ceteraj nacioj de Eŭropo) marŝi laŭ tiu sama vojo, laŭ kiu ili moviĝis somere. Ĝiaj ĉirkaŭaĵoj estis detruitaj kaj malplenaj, tial tre mankis nutraĵoj por homoj kaj ĉevaloj.
Fino de la okupado
Rezulte de kelkaj bataloj, inter kiuj rimarkindas transirado de rivero Berezina la franca armeo grave reduktiĝis kaj ĝiaj malmultenombraj restaĵoj el 1600 kompatindaj militistoj saviĝis en Prusio meze de decembro 1812.
La Granda Patriota milito finiĝis, en kiu Rusio venkis.
Frakaso de Francio
Post malsukceso en Rusio Napoleon la 1-a kolektis novan armeon por rezisti en Eŭropo. Tamen oktobre de 1813 li fiaskis en batalo ĉe Leipzig kaj aprile de 1814 post perdo de Parizo li abdikis la francan tronon.
Viena kongreso en 1814-1815
Viena kongreso komenciĝis la 8-an de oktobro 1814 kaj daŭris kelkajn monatojn. Ĝi refaris la regnostrukturon de Eŭropo kaj fiksis la novajn limojn de la ŝtatoj. Rusio, Britio, Prusio, Aŭstrio kaj iuj malpli grandaj landoj konfirmis la novan eŭropan ordon kaj ŝanĝis sian influon aliloke.
Aŭtoritato de Rusio kaj ĝia imperiestro Aleksandro la 1-a estis tre alta. Laŭ lia propono oni establis Sanktan Aliancon de kvar landoj (Aŭstrio, Prusio, Rusio kaj Britio), kiu celis la interhelpon de eŭropaj monarkioj. Ĝi rezultigis longan stabilecon en Eŭropo. Rusio grave ekspansis okcidenten kaj suden.
Gloro en Rusio
Gloro de Aleksandro la 1-a en la patrujo estis tre granda kaj ĉiea. Samlandanoj diverse esprimis sian respekton al la imperiestro.
En Sankt Peterburgo oni konstruis laŭ projekto de Auguste de Montferrand t.n. grandegan (alteco 25.45 m aŭ 83 ft 6 in) kaj belegan Aleksadrovan Kolonon (ruse Александрийский столп). En Moskvo oni establis Aleksandrovan Ĝardenon ĉe Kremlo.
Sekreta Testamento
Lastaj jaroj de vivo de Aleksandro la 1-a restis en historio kiel malklraj kaj miraklaj. Li iĝis tre suspektema kaj ŝajne perdis esperon pri realigo de iuj siaj iluzioj kaj revoj.
Li ne havis idojn kaj do heredinto devis esti granda princo Konstantino, la dua frato en la familio. Li ankaŭ ne havis gefilojn kaj preferis loĝi en Varsovio.
La 16-an de aŭgusto 1823 Aleksandro la 1-a subskribis la sekretan testamenton kaj heredigis la rusian tronon al sia frato Nikolao. La testamento estis kaŝita en la koverton kaj decidon de la imperiestro konis neniu, inkluzive ambaŭ liajn fratojn.
Subita morto
Subita morto de imperiestro Aleksandro la 1-a en fora suda urbo Taganrogo la 1-an de decembro 1825 (laŭ legendo li permanente turmentiĝis pro murdo de sia patro Paŭlo la 1-a kaj tial simulis sian pseŭdan morton kaj poste vivis kiel ermito sub kaŝnomo Fjodor Kuzmiĉ ĝis sia reala morto en 1864) okazigis konfuzon en la rusa socio kaj eĉ ribelon decembre de tiu jaro.
Post longa transportado oni lin sepultis en Petropavlovskij katedralo de Sankt Peterburgo.
San Esteban de Nogales
San Esteban de Nogales [sanesTEban denoGAles] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco kaj en la tradicia areo de La Valdería. San Esteban de Nogales estas komprenebla etimologie kiel Sankta Stefano de Juglandarboj.