cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josquin des Prez
Motetoj
La motetstilo de Josquin varias ekde preskaŭ strikte homofoniaj komponaĵoj kun blokakkordoj kaj silaba tekstdeklamado ĝis alte ornamitaj kontrapunktaj fantazioj kaj psalmmuzikigoj kiuj kombinis tiujn ĉi ekstremojn kun la aldono de retorikaj figuroj kaj vortpentrado, kio antaŭsciigas la postan evoluon de la madrigalo. Li verkis multaj el siaj motetoj por kvar voĉoj, ensembloformato, kiu estiĝis kompozicia normo ĉ. 1500, kaj li ankaŭ estis konsiderinda noviganto skribante motetojn por kvin kaj ses voĉoj. Neniu moteto kun pli ol ses voĉoj oni fidinde povas atribui al Josquin.
Preskaŭ ĉiuj el la motetoj de Josquin motets uzas specon de kompozicia limitigo sur la procezo; ili ne estas libere komponitaj. Kelkaj el ili uzas kantofirmuson kiel unuiga elemento; kelkaj estas kanonaj; kelkaj utiligas devizon, kiu ripetiĝas ĉiame; kelkaj utiligas plurajn el tiuj ĉi metodoj. La motetoj aplikantaj kanonon estas divideblaj en du grupojn: tiuj en kiuj la kanono estas plene koncipita por esti aŭskultata kaj aprecata kiel tia, kaj alia grupo, en kiu ĉeestas kanono, sed preskaŭ estas neebla percepti ĝin, kvazaŭ ĝi estus skribita por apreco perokula aŭ por amatoroj.
Josquin ofte uzis imitadon, precipe para imitado, verkante siajn motetojn, kun partoj similaj al fugaj ekpozicioj okazante sur sukcesivaj linioj de la muzikigata teksto. Ekzemplo estas lia muzikigo de Dominus regnavit (psalmo 93) por kvar voĉoj; ĉiu tekstlinio de la psalmo komencas per voĉo sole prezentanta novan melodion, rapide sekvata de la imitaj eniroj de la aliaj tri voĉoj.
Josquin estis pioniro pri la polifonia komponado de psalmoj, kaj psalmkomponaĵoj formas grandan parton el la motetoj de liaj pli postaj jaroj. Malmultaj komponistoj antaŭ Josquin muzikigis psalmojn polifonie. Kelkaj el la komponaĵoj de Josquin inkludas la faman Miserere verkitan en Ferrara en 1503 aŭ 1504 kaj plej verŝajne inspirata de la ĵusa ekzekutado de la reformema monaĵo Girolamo Savonarola, Memor esto verbi tui, baziĝanta sur psalmo 119, kaj du komponaĵoj pri De Profundis (psalmo 130), ambaŭ konsiderataj kiel inter liaj plej gravaj sukcesoj.
Kanzonoj kaj instrumentaj komponaĵoj
Sur la kampo de profana muziko Josquin postlasis multnombrajn francajn kanzonojn ekde tri ĝis ses voĉoj, samkiel manplenon da italaj sekularaj kantoj konataj kiel frotoloj, krome kelkajn pecojn, kiujn li verŝajne intencis por instrumenta realigo. La problemo pri la atribuado estas eĉ pli akutaj je la kanzonoj ol ili estas pri aliaj partoj de lia komponkvanto: dum kiam pli ol 70 tri- kaj kvarvoĉaj kanzonoj estis publikitaj sub lia nomo dum lia vivo, samtempe nur ses el la pli ol tridek kvin- kaj sesvoĉaj kanzonoj atribuitaj al li estis cirkuligitaj sub lia nomo. Multajn el la atribuadoj aldonitaj post lia morto oni konsideras kiel nefidindajn, kaj dum la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento oni laboris multe por korekti atribuadojn laŭ stilaj kialoj.
La plej fruan kanzonon Josquin komponis verŝajne en norda Eŭropo influite de komponistoj kiel Ockeghem kaj Busnois. Sed alie ol ili li ne strikte kroĉiĝis al la kutimoj de la fiksaj formoj – la rigidaj kaj kompleksaj ripetaj modeloj de la rondelo, virelaio kaj balado – anstataŭe li ofte verkis liajn fruajn kanzonojn en strikta imitado, trajto kiun ili havis komune kun multaj el liaj sakralaj verkoj. Li estis unu el la unuaj kanzonkomponistoj, kiuj faris ĉiujn voĉojn egalaj partoj de la partituro; kaj multaj el liaj kanzonoj enhavas imitavivajn lokojn laŭ la sama maniero kiel motetoj. Tamen li uzis melodian ripetadon, speciale kie la tekstlinioj rimiĝis, kaj kelkaj el liaj kanzonoj havis pli simplan teksturon samkiel pli grandan rapicecon ol liaj motetoj.
En siaj kanzonoj li ofte utiligis kanofirmuson, kelkfoje popolkanton, kies originon oni ne povas spuri kiel ekz. en la kanzono Si j'avoye Marion. Alifoje li uzas melodion origine ligita kun aparta teksto kaj jen li libere komponas tutan kanton sen uzi evidente eksteran fontmaterialon. Alia tekniko, kiun li kelkfoje uzis, estis preni popolkanton kaj skribi ĝin kiel kanono kun si mem, en du internaj voĉoj, kaj skribi novan melodian materialon supre kaj ĉirkaŭ ĝi pri nova teksto: li uzis tiun ĉi teknikon en unu el liaj plej famaj kanzonoj, Faulte d'argent ("manko de mono"), kanto kantata de viro vekiĝanta enlite kun putino, bankrote kaj nekapable pagi ŝin.
Kelkajn el siaj kanzonoj li sendube koncipis por instrumenta realigo. Ke Petrucci publikis multajn el ili sen teksto ege evidentigas tion; krome kelkaj el la pecoj (ekz. la fanfareca Vive le roy) enhavas pli instrumentecan ol voĉkantecan skribmanieron.
La plej famaj kanzonoj de Josquin vaste circulis tra Eŭropo. Kelkajn el la li bone konataj inkluzivas lia lamento pri la morto de Ockeghem, Nymphes des bois/Requiem aeternam; Mille regretz (kies atribuado antaŭ nelonge estis pridubata); Plus nulz regretz; kaj Je me complains.
Parkumejo
Eco
Parkumejo povas esti ekstera tereno aŭ troviĝi en veturil-enirebla konstruaĵo. Tiukaze la parkejo povas esti en domo, aŭ en subtera konstruaĵo.
Săulești (Gorj)
Săulești [səŭleŝtj] estas vilaĝo kaj komunumo en la rumana distrikto Gorj, sud-oriente de Târgu Jiu.
Parkumejo
Apartaj parkumejoj
Laŭ situo aŭ funkcio ekzistas diversaj parkejoj. Aŭtovoja parkumejo similas al restejo, sed havas nek restoracion, nek benzinstacion.
Migrulparkumejoj estas parkumejoj, kiuj estas elirpunktoj por migradvojoj.
Săulești (Gorj)
Administre apartenas al la komunumo la jenaj vilaĝoj: Bibești, Dolcești kaj Purcaru.
Săulești situas en la valo de la rivero Gilort, kiun sekvas la distrikta vojo DJ661 kaj la fervojo inter Craiova kaj Târgu Jiu. La plej proksima stacio estas en Bibești.
Parkumejo
Apartaj parkumejoj
Klientoparkumejo estas parkumejo disponigita de aŭ antaŭ vendejo aŭ entrepreno por ties klientoj dum la daŭro de la aĉetumo aŭ vizito.
Busparkumejo troviĝas ofte ĉirkaŭ stacidomo, flughaveno, hotelaro, stadio, kongresejo, turisma vidindaĵo, ktp. Urboj, kiel Parizo, Romo, Salzburg, kiuj ricevas grandan nombron da vizitantoj, disponigas apartajn parkumejojn por vojaĝbusoj.
Josquin des Prez
Kanzonoj kaj instrumentaj komponaĵoj
Krom siaj francaj kanzonoj li verkis almenaŭ tri pecojn laŭ maniero de la itala frotolo, populara itala kantformo, kiun li verŝajne renkontis dum liaj jaroj en Milano. Tiuj ĉi kantoj inkluzivas Scaramella, El grillo, kaj In te domine speravi. Ili estas eĉ pli simplaj laŭteksture ol liaj francaj kanzonoj, estante unuforme silabaj kaj homofoniaj, kaj ili restas inter la plejofte kantataj partoj de sia verkaro.
Motetkanzonoj
En Milano Josquin verkis diversajn ekzemplerojn de nova speco de muziko evoluigita de la tieaj komponistoj, motetkanzono. Tiuj ĉi komponaĵoj estis laŭteksture similegaj al kanzonoj de la 15-a jarcento laŭ la fiksa-forma-modelo, escepte ke tiuj ĉi havis alie ol tiuj sekularaj verkoj ĉantodevenan latinan kantofirmuson en la plej malalta el la tri voĉoj. La aliaj voĉoj kantis en la franca profanan tekston, kiu aŭ simbole rilatis al la latina teksto aŭ komentis ĝin. La tri kontaj motetkanzonoj de Josquin, Que vous madame/In pace, A la mort/Monstra te esse matrem kaj Fortune destrange plummaige/Pauper sum ego, estas similaj al tiuj de aliaj komponistoj el la Milana kapelo kiel ekz. Loyset Compère kaj Alexander Agricola.
Influo
La famo de Josquin daŭris la tutan 16-a jarcenton kaj vere kreskis dum kelkaj jardekoj post lia morto. Zarlino, verkante en la 1580-aj jaroj, ankoraŭ uzis ekzemplojn de Josquin en liaj traktatoj pri kompozicio; kaj la famo de Josquin nur paliĝis post la komenco de la barokepoko kun la malpliiĝo de la polifonia stilo. Dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj la famo de Josquin estis ombrumita de la postea komponisto de la Roma skolo Palestrina, kies muzikon estis rigardata kiel la kulmino de polifonia rafineco kaj kodigita en kompozicisistemon de teoriistoj kiel Johann Fŭ; tamen dum la 20-a jarcento la reputacio de Josquin konstante kreskis ĝis punkto, kie disĉiploj ree konsideris lin kiel "la plej granda kaj sukcesa komponisto de la epoko." Laŭ kion skribas Richard Sherr en la enkonduko al Josquin Companion, alparolante precipe la malmultiĝo de la kanonoj de Josquin sekve de la korektado de misatribuoj, "Josquin supervivos, ĉar lia plej bona muziko vere estas tiel grandioza kiel ĉiu ĉiam diris."
Ekde la 1950-aj jaroj la reputacio de Josquin plifortiĝis pro la kreska ebleco aĉeti registraĵojn, de kiuj ekzistas multaj, kaj l ekesto de ensembloj specialiĝintaj pri la realigo de voĉkanta muziko el la 16-a jarcento, kies centra okupo estas la verkaro de Josquin.
Verkaro
La malfacilaĵojn je la kompilado verklisto por Josquin oni ne povas troigi. Pro lia enorma prestiĝo en la frua deksesa jarcento multaj verkisto kaj eldonistoj ne povis rezisti la tenton atribui anonimajn aŭ alimaniere dubindajn verkojn al Josquin. La germana eldonisto Georg Forster priskribis admirinde la situacion en 1540 skribante ke "Nun, kiam Josquin estas morta, li eligas pli da verkoj ol kiam li vivis." Tial multaj el la verkoj listigitaj malsupre estas de pridiskutata aŭtoreco.
Mesoj
Mesoj de pridubata aŭtoreco:
Mesfragmentoj
De dubinda aŭtoreco escepte de la ''Credo De tous biens playne:"
Bischofstetten
Bischofstetten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ŝelia pasero
La Ŝelia pasero, konata ankaŭ kiel Ŝelia ruĝecbruna pasero aŭ Blankanila ruĝecbruna pasero, (Passer shelleyi) estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta en Sudano, Etiopio, Ugando kaj Kenjo. Ĝi estas ofte konsiderata subspecio de la Kenja pasero, kiu siavice estas konsiderata subspecio de la Punkteca pasero. Dum ne estas klara la taksonomio inter tiuj ruĝecbrunaj afrikaj paseroj la pritaksado kiel “Malplej Zorgiga” specio estas provizora kaj dependas de la kalkulota taksono.
Óbidos (Brazilo)
Óbidos estas municipo en Parao, Brazilo, situa en la plej mallarĝa kaj rapida parto de la Amazona Rivero. Ĝi estas malnova urbo fondita en 1697, kaj situa inter Santarém kaj Oriximiná. Tiu urbo estas la sidejo de romkatolika diocezo. Tiu urbo ricevis nomon laŭ la bela urbo Óbidos (Portugalio).
Óbidos estis scenejo de sinko de la ŝipo Sobral Santos II en Septembro de 1981, unu el la plej malbonaj ŝiptragedioj en la historio de la Amazona Rivero. Tiu riverboato estis farante sian semajnan veturon inter Santarém kaj Manaŭo kaj ŝajne li ricevis tro multajn pasaĝerojn kiam ĝi sankis en la haveno de Óbidos. Oni supozas ke ĉirkaŭ 300 personoj mortiĝis en la katastrofo, kaj centoj de korpoj kaj korpopartoj neniam identigitaj. En 2014, la brita fiŝkaptisto Jeremy Wade venis al Óbidos por esplori la rolon kiu lokaj fiŝospecioj povis ludi en la perdo de vivoj dum la katastrofo; liaj trovoj estis dokumentitaj en la epizodo de River Monsters titolita "Amazon Apocalypse."
Naoaki Aoyama
Naoaki Aoyama (青山 直晃, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Yokohama F. Marinos, Ventforet Kofu, Muangthong United kaj Gamba Osaka.
Chars (stacidomo)
Chars estas franca stacidomo sur linio -  situanta en  Chars, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Denis - Dieppe (330000).
Kvartalo Seja
Kvartalo Seja au Seja-ku (瀬谷区 [seja-ku], Hepburn/Kunrej: Seya-ku) estas kvartalo en Jokohamo Japanio.
Ablis
Ablis [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 3,287 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Ablis troviĝas en la sudo de la departemento Yvelines, sude de Rambouillet. La najbaraj komunumoj estas Prunay-en-Yvelines, Orsonville, Sonchamp, Boinville-le-Gaillard kaj Saint-Martin-de-Bréthencourt.
Emso
Emso (Ems, Eems) estas rivero en la okcidenta parto de Germanio. Ĝi fluas tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio kaj Malsupra Saksio (Emslando). Ĝi elteriĝas en la pejzaĝo Senne ĉe la Teŭtoburga Arbaro en Germanio (apud Bielefeld) kaj enfluas tra la Dolardo kaj la Vadomaro al la Norda Maro.
La longo estas 371 km, el kiu 238 km estas ŝipveturebla. La Emso-Jadokanalo formas ligon kun la rivero Jado (Jade). La Dortmundo-Emsokanalo iras grandparte paralele je la Emso.
Unu el la branĉoriveretoj estas la Haso (Hase). Ĝi fontas en la Teŭtoburga Arbaro kaj disforkiĝas ĉe duforkaĵo en la Elso (Else), kiu iras al la Vezero (Wezer), kaj la vera Haso kiu ĉe Meppen enfluas la Emson.
La Emso iras tra la Vadomaro kiel Okcidenta Emso (Westereems) inter la insuloj Rottumeroog kaj Borkum.
La nederlanda komunumo Eemsmond prenis sian nomon de la situo ĉe la buŝo de la rivero.
Saint-Gingolph (Haute-Savoie)
Saint-Gingolph ([sɛ̃ĵɛ̃golf]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. Aliflanke de la rivero Morge situas samnoma sivsa komunumo, kiu ĝis antaŭ 1569 formis unu solan komunumon de la Grafolando Savojo.
Skařez
Skařez (Garassen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hostouň, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 5 km norde de Hostouň. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/195. Estas ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Saint-Gingolph (Haute-Savoie)
Geografio
Saint-Gingolph situas ĉe la suda bordo de Lago Lemano, proksimume 26 km oriente de Thonon-les-Bains. Trafluas ĝin rivero Morge, kiu markas la francan-svisan limon, kaj limon kun Saint-Gingolph en Kantono Valezo, kvankam la fluo de rivero Morge estas tute sur la franca teritorio. Ĝia plej alta punkto estas la monto Pic de Blanchard, 1520 m de alteco.
Skařez
Skařez estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,17 km².
Saint-Gingolph (Haute-Savoie)
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj estas okcidente: Meillerie; sude: Thollon-les-Mémises kaj Novel; kaj oriente Saint-Gingolph (Valezo).
Historio
La unua dokumenta mencio de Collombey-Muraz datiĝas el la jaro 1153 kiel Sanctus Gengulfus. Saint-Gingolph dum mezepoko estis komunumo de la Grafolando Savojo. La komunumo estis konkerita en la jaro 1536 de valezanoj kaj bernanoj. En kontrakto de 1569 la rivero Morge estis difinita kiel limo inter Savojo kaj Valezo, kio kondukis al la divido de la komunumo, kiu divido definitive konfirmiĝis post la fondo de la Kantono Valezo en la jaro 1815.
Rakodavy
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Asuni
Asuni - jen itale, sarde Asùni - estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Laconi (NU), Ruinas, Samugheo, Senis kaj Villa Sant'Antonio.
Erlenbach en Simme-Valo
Pri la komunumo
Erlenbach en Simme-Valo (germane: Erlenbach im Simmental) estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la malnova distrikto Suba Simme-Valo, kaj ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi estas parto de la nova administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo. Ĝi havis 1694 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Erlenbach situas en la Suba Simme-Valo ĉe la bordo de la rivero Simme. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Latterbach kaj Ringoldingen en la valo kaj Balzenberg, Eschlen, Thal kaj Allmenden, sur pli alte situanta teraso. Tiujn setlejojn oni en la loka alemana dialekto nomas Bäuerten.
Trafiko
La komunumo disponas pri du stacidomoj ĉe la trajnlinio de la kompanio Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Spiez al Zweisimmen kaj tra la vilaĝo pasas paralele al la fervojlinio la kantona ĉefvojo tra la Simme-Valo.
Sur la teritorio de la komunumo troviĝas aertelfero al la monto Stockhorn.
Historio
La unua dokumenta mencio de Erlenbach datiĝas el la jaro 1180 kiel Arlunbach. En la 12-a jarcentoj en Erlenbach regis la baronoj de Erlenbach, kies havaĵo poste transiris al la Baronoj de Weissenburg kaj en la jaro 1368 al la baronoj de Brandis. En la jaroj 1293, 1429 kaj 1445 la civitanoj de la komunumo sin liberaĉetis de impostoj kaj servuteco, kaj kiam la urbo Berno en la jaro 1439 akiris la jurisdikcion, ĝi tion konfirmis en formo de kodo el la jaro 1649.
(145486) 2005 UJ438
(145486) 2005 UJ438 estas malgranda, hela saturnrenkonta kaj uranorenkonta asteroido, de la klaso de la centaŭroj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:5 kun Saturno, do proksima de la resonanco 8:7 kun Urano. Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Urano kaj de Saturno.
(145486) 2005 UJ438 pasis ĉe sia perihelio la.
Belorusoj
Belorusoj aŭ belarusoj (memnomo: беларусы) estas slava popolo kun ĉirkaŭ 10 mln. da homoj, loĝantaj ĉefe en Belorusio.
Belorusoj kune kun rusoj kaj ukrainoj apartentas al orientaj slavoj. Laŭ la tradicia koncepto la prauloj de belorusoj estis antikvaj slavaj triboj de dregoviĉoj, kriviĉoj kaj radimiĉoj. En la epoko de politika malunueco sur la teritorio de la nuntempa Belorsuio en la 13-a kaj 14-a jarcentoj la teroj de belorusoj fariĝis parto de la Grandprinclando Litovio, enkadre de kiu formiĝis la belorusa popolo.
La etnonomo de belorusoj devenas de la slava toponimo Белая Русь (Belaja Rusj) – Blanka Rusio. Tamen la nomo vaste ekestas uzata nur post la fondiĝo de Belorusa Respubliko (1919).
La formado de la belorusa etno okazis en kondiĉoj de konfesiaj kontraŭstaroj inter ortodoksismo kaj katolikismo, poligo en la epoko de Pola-Litova Unio kaj rusigo dum estado en Rusia Imperio, al kiu la belorusaj teroj ekapartenis rezulte de 3 dividoj de Pollando (1772, 1793, 1795). Fine de la 17-a jarcento la antikva belorusa lingvo estis forigita el la socia vivo per la la pola. La unuaj publikaĵoj en la belorusa lingvo ekaperis nur en 19-a jarcento.
Malgraŭ la unueco de la belorusa kulturo formiĝis regionaj diferencoj. Oni kalkulas ses histori-etnografiajn regionojn: Poozerje (norde), Podneprovje (oriente), Centra Belorusio, Ponemanje (nord-okcidento), Orienta Polesje kaj Okcidenta Polesje.
Mank
Mank estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Adalberto de León Soto
En 1949 li vojaĝis al Eŭropo kaj fiksis sian loĝlokon en Parizo. En tiu jaro li prezentis en tiu urbo sian unuan tiean ekspozicion kune kun la gvatemala pentristo Arturo Martínez, kiu estis organizita de la Maison de l' UNESCO sub la titolo "Exposition d'oeuvres d'artistes latino-américains". En 1954 li ekspoziciis "Patrinecon" en la salono "Jeune Peinture" en la Galerio "Le Soleil dans la Tête". En la galerio "Roc-Maria", dum ekspozicio organizita de Gio Colucci, li prezentis plurajn skulptaĵojn el marmoro, ŝtono kaj ligno, apud pentraĵoj de Juan Gris, Utrillo, Matisse, Renoir kaj Braque. En tiu sama jaro, en la galerio "R.J. Romeo et Juliette" li eksponis kun Harriman skulptaĵojn kaj keramikaĵojn.
Li estis disĉiplo de Etienne Martin, direktoro de la komitato de la "Jeune Sculpture", post kio li ekspoziciis en la muzeo de Antonio Bourdelle. Samtempe, li partoprenis en la Akademio de "La Grande Chaumière". En la "Librerie-Galerie Plein Vent" kaj en la galerio "Soleil dans la Tête" li eksponis kelkajn skuptaĵojn kaj keramikaĵojn. En 1956 li komencis studojn pri juvelarto kun Dot. En la unuaj monatoj de 1957 li eksponis skulptaĵojn kaj keramikaĵojn en la Palaco de Tokio.
Lia lasta ekspozicio okazis dum la unua dusemajno de junio de 1956 en "La Maison d'art le Parthénon", kiun li ne vidis finitan. Adalberto de León Soto mortis la. La verkojn de lia lasta ekspozicio realigita en "La Maison d'art le Parthenon", estis liveritaj al la Ambasado de Gvatemalo. Li estis aŭtoro de tre konata busto de Miguel Ángel Asturias.
Edziĝinta kun Fantina Rodríguez Padilla li havis kvin infanojn, inter kiuj estas la pentristoj Zipacná de León kaj Iván de León Rodríguez.
Ruĝbeka nestamasulo
La Ruĝbeka nestamasulo estas endemia de Okcidenta Papuo, nome loĝas ĉe arbaroj de malaltaj teroj de la Birdokapa Duoninsulo, okcidento de la Sudirmana Montaro, kaj insulo Misool, ĉiuj de la provinco Okcidenta Papuo. Ili konstruas nestamasojn el bastonetoj kaj folioj.
La scienca nomo rememoras la francan zoologon Frédéric Cuvier.
La Ruĝbeka nestamasulo estis taksita kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Liberala Partio de Kanado
La Liberala Partio de Kanado (en angla Liberal Party of Canada) estas la plej malnova aktiva politika partio en Kanado. Ĝi estis fondita en 1861. Ties tendenco estas al centrisma liberalismo kun maldekstraj emoj.
Historie la Liberala Partio estis poziciita maldekstre de la Konservisma Partio kaj dekstre de la Nov-Demokratia Partio (NDP).
Naturparko Valo de Blanka rojo
Naturparko Valo de Blanka rojo estas ĝenerale protektita areo sur areo 40,46 km², proklamita la 1-an de januaro 1978 en distrikto Brno-provinco kiel regiono de trankvilo; la naturparko ĝi estas ekde la jaro 1992.
Geografio
La parko situas proksimume 17 km nordokcidente de Brno en valo de malsupra fluo de Blanka rojo, kiu enfluiĝas en riveron Svratka en urbo Veverská Bítýška. Temas pri proksimume 15 km longa arbarigita, diversloke eĉ rokoriĉa valo, kiu tranĉas milde ondiĝinta altaĵa plataĵo. Plej multe situantaj lokoj atingas altecojn preskaŭ 500 m, la fundo de la rojo sur la supra fluo situas en alteco proksimume 430 m, la plej malalta punkto estas la fundo de apudrivera ebenaĵo de la rojo antaŭ Veverská Bítýška.
Arbaraj kreskaĵoj
La arbarigitaj deklivoj de Blanka rojo troviĝas en du gradoj de arbaraj zonoj. La kverka-karpena kaj precipe faga-abia, kiuj kreas precipe en malpli alireblaj lokoj naturajn kreskaĵojn. Pro agado de homo estis plialtigita kvociento de ordinara piceo kaj arbara pino je malutilo de foliaj lignaĵoj, transverse de la natura dislimejo. En la jaro  2018 la piceajn kreskaĵojn estis karakterize damaĝigitaj pro sekeco kaj ŝelaj skaraboj.
1-Pentanolo
1-Pentanolo estas organika komponaĵo kiu apartenas al la funkcia grupo alkoholo, senkolora likvaĵo kun odoro je banano. Ĝi estas unu el la 8 izomeroj de la serio da amilaj alkoholoj. Ĝi estas uzata kiel solvanto kaj partoprenas en pluraj kemiaj sintezoj.
La estero produktita elde 1-pentanolo kaj buterata acido nomiĝas amila buterato kaj odoras je abrikoto. Pentanolo havas ĉiujn necesajn proprecojn por anstataŭi lal benzinon kiel fuelo por interna brulado. Ĝiaj vaporoj estas pli pezaj ol la aero, povas iriti la haŭton kaj la okulojn, kaj per ingestado ĝi estas iomete toksa.
San Leonardo
San Leonardo signifas en la itala lingvo Sankta Leonardo. Ĝi estas al nomo de la sekvantaj lokoj:
Muntjako
Muntjako aŭ munĝako (Muntiacus) estas orientalisa genro de la cervedoj. Ili havas sveltan, muskolan korpon, longajn kaj maldikajn krurojn, mezlongan, lanuge hararan voston. La fela hararo estas mallonga, glata kaj kompakta, supre flavbruna, ĉekole helbruna. La mentono, gorĝo, ventroposto estas blanka, la ventroantaŭo estas flava. Sur la kruroj, super la nigraj hufoj troviĝas blanka makulo. La bazo de la kornaroj estas tre longa (8–10 cm). Ĝia tuta korpolongo estas 115–126 cm, el kio 15–18 cm estas la vosto. La ŝultroalto estas 65–70 cm.
Estas dek specioj:
Ili vivas en Sumatro, Javo, Borneo, Malaja Duoninsulo, kaj Himalajo.
Leksikografia ordo (matematiko)
En matematiko, leksikografia ordo estas maniero difini tutecan ordon en aro da vortoj super alfabeta aro. Tiu maniero similas la ordon de artikolaj kapvortoj en leksikografiaj vortaroj (tial la epiteto «leksikografia»; kp la apartan artikolon pri tiu proprasenca «leksikografia ordo»).
Difino
Estu orda aro A (kiun oni povas nomi alfabeto), kaj estu du sinsekvoj da ties elementoj, x = x1x2...xk; y = y1y2...yl (xi, yi∈A)
Tiam por kompari x kaj y:
Ekzemploj
1. Super la esperanta alfabeto kun ties tradicia ordo, <tt>mi<ni; nenia<neniam; neniajn<neniu</tt> 2. Super la ciferoj kun ilia kutima ordo, <tt>1<2; 009<010; 199<9</tt>
Jeanneke Pis
Jeanneke Pis (Maltrinketulino) estas fontanfiguro en Bruselo, kiu prezentas knabinon kaŭre urinantan. Ĝi estas la komplemento de la same urinanta pli konata Manneken Pis el la jaro 1619.
NGC 4858
NGC 4858 (aliaj indikoj — MCG 5-31-51, ZWG 160.213, DRCG 21-195, IRAS12566+2823, PGC 44535) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
61190 Johnschutt
61190 Johnschutt estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo John Schutt, kiu servis dum pli ol du jardekoj kiel membro de la terenaj teamoj senditaj ĉiujare de la Programo de Serĉo de Antarktaj Meteorŝtonoj en Antarkto. Li ludis gravan rolon por certigi la sekurecon de la ekspedicioj. Kiel partoprenanto, li trovis pli ol 10 000 " terligitajn malgrandajn planedojn ".
Sek-butila kloroacetato
Sek-butila kloroacetato aŭ C6H11ClO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la kloroacetata acido kaj sek-butanolo. Ĝi estas senkolora aŭ flava likvaĵo kun tranĉa odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. Sek-butila kloroacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Sek-butila kloroacetato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo. Kiel reakciaĵo, sek-butila kloroacetato estas uzata kiel insekticido, baktericido kaj en kemiaj sintezoj.
Kompolt
Kompolt estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Füzesabony.
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Budapeŝto-Miskolc, ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo en la sama direkto preteriras. Füzesabony troviĝas 13, Heves (urbo) 20, Eger 25 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1272 en formo Kompold. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste la kampoj apartenis al familio Grassalkovich (graŝalkoviĉ). En 1754 germanoj alvenis. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger. Vilaĝservoj estas restoracio, gastejo.
Famuloj
En Kompolt naskiĝis kaj mortis: En Kompolt naskiĝis: En Kompolt mortis:
Komoča
Komoča (hungare Kamocsa) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Váh sen ponto, laŭ kanalo inter Váh-Nitra (rivero), laŭ flankovojoj. Nové Zámky troviĝas 14, Kolárovo 7 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1416 en formo Kamacha. La turkoj faris ĝin senhoma. En 1910 loĝis tie 1760 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 la komunumo apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto de Csallóköz, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 ĝi aliĝis al Hungario. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 922 da homoj, (778 hungaroj, 132 slovakoj).
Shinji Suzuki
Shinji Suzuki (鈴木 真司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Rosso Kumamoto.
Kastelo Saarbrücken
La kastelo Saarbrücken - altgermane Schloss Saarbrücken - estas baroka kastelo en la urbo Saarbrücken, ĉefurbo de la federacia lando Sarlando de Germanio. Ĝi estas inter la plej signifaj ne-religiaj historiaj konstruaĵoj de la federacia lando. La kastelo situas en la urboparto Alt-Saarbrücken ĉe la maldekstra bordo de la rivero Saro. Dum sia plurcentjara historio ĝi plurfoje amplekse trakonstruiĝis kaj ampleksiĝis, tiel ke ĝi ŝanĝiĝis de mezepoka burgo tra renesanca fortikaĵo al baroka rezideja kastelo.
EDVAC
La Electronic Discrete Variable Automatic Computer (EDVAC) estis unu el la unuaj komputiloj. Kontraŭe al ĝia antaŭulo ENIAC ĝi uzis duuman anstataŭ dekuman sistemon.
Historio
La EDVAC estis iamaniere finkonstruita en 1949, sed ankoraŭ havis multajn solvendajn problemojn. Post solvo de kelkaj el ili ĝi povis ekfunkcii nur parte en 1951. Pro patent-disputoj la pliboniglaboroj tre malrapide progresis kaj nur en 1960 la aparato sufiĉe bone funkciis. En 1961 ĝi estis anstataŭigita per la BRLESC.
Wymbritseradiel
Wymbritseradiel (Wymbritseradeel) estis municipo en la provinco Frislando (Nederlando); ĝi situis en hufofera formo ĉirkaŭ la municipo Sneek. La municipo havis, je la, loĝantojn. La ĉefloko estis IJlst.
La loknomŝildoj en la tuta municipo estas dulingvaj: nederlande kaj frise. Ĉar la municipo propagandas preferon por frislingvaj nomoj, la nederlandlingvaj nomoj estas menciitaj sub la frislingvaj.
Ekde la 1-a de januaro 2011 la municipo kunfanfiĝis kun la municipoj Bolsward, Wonseradeel, Nijefurd kaj Sneek. La nomo de la nova municipo estas Súdwest-Fryslân (Sudokcidenta Frislando).
Urbo kaj vilaĝoj
Nombro da loĝantoj je la 1-a de januaro 2004: </TD></TR></TABLE> Fonto: CBS
Atzara
Atzara estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Belvì, Meana Sardo, Samugheo (OR) kaj Sorgono.
Kvartalo Midori-ku (Jokohamo)
Kvartalo Midori-ku aŭ Kvartalo Midori (緑区 [midori-ku]) estas kvartalo de Jokohamo (Japanio).
Livona marbordo
Sub Livoniana marbordo (en la livona Līvõd Rānda ; en la latva Lībiešu krasts) oni komprenu la historian - geografian regionon de Latvio - en kiu loĝas livonoj. Ĝi situas en Norda Kuronio kaj konsistas el dek du livonaj vilaĝoj. La areo, etendiĝanta ĉirkaŭ 60 kilometrojn laŭlonge de la Balta Maro, estis deklarita protektita teritorio la 4-an de februaro 1992.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas (parta) traduko de la artikolo Costa livoniana en la itala vikipedio, kiu dependas de la permesilo Krea Komunuaĵo Nommencio/Samkondiĉe. Vidu la prilaboran historion.
Mezurunuo
Mezurunuo estas unuoj por mezuri.
Ĉefaj sistemoj de mezuro nuntempe estas:
25000 Astrometrio
25000 Astrometrio estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo referas al la astronomia praktiko de la astrometrio, tie estas la preciza mezuro de la lokalizo de astroj.
České Heřmanice
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
25000 Astrometrio
Nomo
Uzita por katalogado de steloj, kiu gvidis al la malkovro de Cereso, kaj poste dum du jarcento, per mikromezuro kaj fotarto, la astrometrio, kun la ŝargkuplitaj fotiloj kiuj vigle ekfloris en la 1990-aj jaroj, per tut-ĉielaj enketoj kaj inter la manoj de sindonemaj amatoraj astronomoj, nun duopigis la nombron da malgrandaj planeoj en malpli ol du jaroj.
České Heřmanice
Historio
La unua mencio pri vilaĝo Heřmanice devenas el la jaro 1226 kaj ĝi estas sciigo, ke posedanto de la vilaĝo Svatoslav de Heřmanice (Suatozlav de Hermannic) estas registrita sur akto de la reĝo Přemysl Otakar la 1-a. Sekve de tio oni povas supozi, ke la vilaĝo estis evidente fondita multe pli frue.
En la jaroj 1460 ĝis 1506 Heřmanice posedis sinjoro Bohuněk el Adršpach, kiu elpetis de la reĝo Vladislao la 2-a Jagello promocion de Heřmanice je urbeto kun diversaj rajtoj, aparte rajto ĉiun ĵaŭdon okazigi foiron kaj ĉirkaŭ la 25-a de julio ankaŭ oktagan jarfoiron. České Heřmanice estis urbeto ĝis la jaro 1923.
La atribuo "České" (Bohemia) en nomo de la vilaĝo aperas nur en la 18-a jarcento por diferencigi ĝin de Horní Heřmanice.
Preĝejo
Origine gotika preĝejo estas rememorata kiel paroĥa jam en la jaro 1350. Ĝi estis rekonstruita en la jaro 1547, kiam estis alkonstruita la turo, kaj denove rekonstruita en la jaro 1733 en baroka stilo.
La preĝejo estas ununava kun ekstere duoncirkla kaj interne trilatera presbiterejo, kun oblonga sakristio sur norda flanko kaj du flankaj kapeloj ĉe la navo, prisma turo kun tenda tegmento en okcidenta fronto. La fasadoj estas glataj, la turon subtenas apogpilieroj. La presbiterejo, navo, sakristio kaj ambaŭ kapeloj estas volbitaj barele kun segmentoj. En okcidenta parto de la navo estas ligna ĥorejo.
La ĉefaltaro estas baroka el la 18-a jarcento, portala kun statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo kaj bildo de J. Umlauf el la jaro 1870. Kvin flankaj altaroj estas el la 18-a jarcento, portalaj kaj kadraj kun statuoj de anĝeletoj kaj bildoj. La predikejo estas baroka. Lignan baptujon el la jaro 1731 ornamas kovrilo kun grupo "Bapto de la Sinjoro".
Statuo
Statuo de Kalvario antaŭ la preĝejo estas el la jaro 1835.
Netřeby
Sur loko, kie nuntempe estas vilaĝo Netřeby situis jam en la jaro 1167 domaro Švábenice, nomata tiam en aktoj de monaĥejo Litomyšl. Tiamaj posedantoj, familiaro Švábenický el Švábenice setlis en fortikaĵeto en Heřmanice kaj ilia tasko estis en la regiono sekurigadi gravan vojon inter Bohemio kaj Moravio, t.n. Trstenická vojon.
Borová
Ĉe veturigista gastejo apud la vojo inter Vysoké Mýto kaj Česká Třebová fondis en la jaro 1698 sinjorejo de Litomyšl vilaĝeton Borová por senarbigi kaj kultivi en ĉirkaŭaĵo ĝisnunajn pinajn arbarojn. La grundojn la sinjorejo poste al kamparanoj farmigis.
Chotěšiny
La unua mencio pri Chotěšiny devenas el la jaro 1307. Al České Heřmanice ĝi estis ligita okaze de administra reformo en la jaro 1960.
Ramello
Ramello estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Haniŝ-insuloj
Haniŝ-insuloj (Hanish; جزر هانيش) estas insulgrupo en la Ruĝa maro. Plimulto de tiu estas parto de Jemeno, sed en 1998-1999 pretendis ilin Eritreo. Post longa proceso en internacia kortumo – sub gvido de Dr. Abdul-Karim Aleryani – oni garantiis plenajn rajtojn por Jemeno por la pli grandaj insuloj, dum oni aljuĝis al Eritreo la prefiferiajn insulojn ĉe la sudokcidento de grandaj insuloj.
Historio
La Haniŝ-insulojn pretendis ĝis 1923 Turkio, kiam rezignis pri tiuj. Ekde tiu tempo, oni administris la insulojn el la Eritrea Kolonio, ĝis 1941. En 1941, post malvenko de la Italaj koloniaj fortoj, Britio tiris Eritreon sub sian kolonian gvidon kiel protektoraton. La insulojn pretendis en la 1970-aj jaroj ankaŭ Etiopio (kiu aneksis Eritreon) kaj Jemeno. La Etiopia pretendo venis el tio, ke la Eritreaj sendependiĝaj grupoj uzis la Haniŝ-insulojn kaj la proksima Zuqar-insulo estis bazo por ataki etiopiajn militsitajn interesojn.
En 1991 Eritreo reakiris sian sendependecon kaj en 1995 klopodis uzi sian suverenecon pri la insuloj. Tio kaŭzis krizo, kiu estas eventuale estas antaŭ arbitraciantaro, post koresponda konflikto.
Leonhard Hutter
Leonhard HUTTER (ankaŭ: Hütter, Hutterus; naskiĝinta en januaro 1563 en Nellingen ĉe Ulm, mortinta la 23-an de oktobro 1616 en Wittenberg) estis germana teologo.
Japana budhismo
Japana budhismo estas la budhismo praktikita en Japanio ekde ĝia oficiala enkonduko en la jaro 552 K.E. laŭ la Nihon Shoki de Baekje, Koreio de bikŝuoj.
Leonhard Hutter
Graveco
Krome Hutter unuafoje difinis la eklezion kaj ties oficon el ĝia nevidebleco. Estante tipa tiutempulo li ne faris grandan diferencon inter verecoj ĉiam validendaj kaj tiamaj specialaj situacioj kaj sekve daŭre polemike kverelis kun aliaj: kun katolikoj (ekz. Rudolf Hospinian) Roberto Bellarmino), anoj de Ulrich Zwingli kaj Johano Kalvino, eĉ kun evangeliaj aŭtoritatuloj kiel Filipo Melanktono kaj ties disĉiploj. Sekte Hutter baldaŭ konsideritis esti la plej luteraneca de ĉiuj.
Lia majstroverko Compendium locorum theologicorum estis nove eldonita en 1834 fare de K. v. Hase 1834 kaj en 1961 fare de W. Trillhaas: ĝi jam ekde 1610 havis multajn represojn kaj igis siaflanke multajn teologojn skribi artikolojn pri tie levitaj demandoj.
Japana budhismo
Budhismo havis gravan influon ĉe la disvolviĝo de la japana societo kaj daŭras kiel influa aspekto de la kulturo ĝis hodiaŭ.
Nuntempe, la plej popularaj japanaj budhismaj skoloj estas budhismoj Pura Lando, Niĉireno, Ŝingono kaj Zeno. En 2008, proksimume la 34% de la japanoj identiĝis kiel "budhanoj" kaj la nombro kreskas de la 80-aj.
Massignac
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, en limoĝia okcitana lingvo Macinhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Partio Merlo
Merlo estas unu el la 135 Partioj de la provinco Bonaero de Argentino. Formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta en ties okcidenta zono. Ties ĉefurbo estas Merlo kaj estas integrata ankaŭ de la urboj San Antonio de Padua, Parque San Martín, Libertad, Mariano Acosta kaj Pontevedra. Ĝi enhavas 524.207 loĝantojn, kio igas ĝin la 11a plej loĝata areo en la lando tuj post urboj kiaj Salta kun 535.303.
La nomoj kaj de la partio kaj de la ĉefurbo absolute ne rilatas al la birdo merlo, kio en hispana estus mirlo, sed al Francisco de Merlo, nome fondinto la 28an de aŭgusto de 1755 de Villa San Antonio del Camino, konsiderita ĝermo de la partio.
Gábor Bakó (entomologo)
Gábor Bakó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bakó Gábor estis hungara entomologo.
Biografio
Gábor Bakó maturiĝis akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste li estis instruisto. Inter 1900 kaj 1928 li laboris en entomologia instituto, pli poste li estis ties gvidanto. Lia tasko estis defendi la kreskaĵojn kontraŭ la insektoj kaj ronĝuloj. En 1932 aliaj 2 institutoj aliĝis al instituto de Bakó, poste Bakó restis plu institutestro ĝis la emeritiĝo en 1939.
Mathon
Mathon estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Preĝejo Koro de Jesuo (Józsefváros)
Historio
La jesuitoj denove venis al Budapeŝto en la fruaj 1880-aj jaroj. Ili akiris parcelon por konstruado de preĝejo kaj monaĥejo post kelkaj jaroj. La monaĥejo estis preta en 1890, la preĝejo en la frua 20-a jarcento. Pro financaj problemoj daŭris longe la konstruado.
Menciindas, ke la preĝejo iĝis tiel impona, ke post jaroj oni konstruis kalvinanan preĝejon en Víziváros, kiu similas al tiu preĝejo.
Rohrbach (Hunsrück)
Rohrbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
4152 Weber
4152 Weber estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto Carl Maria von Weber (1786 – 1826).
Preĝejo Koro de Jesuo (Józsefváros)
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ malgranda placo, apude monaĥejo kaj aliaj jezuitaj domoj estas videblaj. En la placo estas skulptaĵo pri grafo Nándor Zichy, kiu estas ĉefa mecenato de la konstruado. La fasado estas simetria. Flanke 2 turoj altiĝas, inter la turoj meze funkcias la enirejo. Impona fenestrorozo estas videbla en mezo de la fasado. La navo estas alta, sed estas ankaŭ 2 malaltaj apudnavoj, do la konstruaĵo sekvas la bazilikan konstrusistemon. La sanktejo estas duono de oklatero.
Kermeso okazas en vendredo post la 2-a dimanĉo de Pentekosto.
Dekduuma sistemo
La dekduuma sistemo estas cifereca sistemo kies bazo estas dek du. En la sistemo, kutime nombro dek estas skribata kiel A aŭ ↊ (turnita 2, Unicode U+218A), kaj nombro dek unu kiel B aŭ ↋ (turnita 3, Unicode U+218B). La nombro dek du (dozeno ) estas skribata kiel 10, dek tri kiel 11 (dozeno kaj unu) kaj tiel plu.
Fonto
Lingvoj uzantaj dekduumajn nombrosistemojn por numeraloj estas maloftaj. Ĉi tiaj estas lingvoj en la niĝeria meza zono - janji, gbiri-niragu (kahugu), la nimbia dialekto de gwandara, la ĉepang lingvo de Nepalo kaj la mahl lingvo de insulo Minicoy en Barato. En fikcio, iuj lingvoj kreitaj de Tolkien uzas dekduumajn numeralojn.
Ĝermanaj lingvoj havas specialajn vortojn por 11 kaj 12, tiaj dek unu kaj dek du, kiu estas ofte mise konsiderataj kiel restaĵoj de dekduuma sistemo. Tamen, ili estas de antikva ĝermana *ainlif kaj *twalif (respektive unu restante kaj du restante), ambaŭ kiuj estas dekumaj. Tamen, la konserviĝo de tiaj unikaj terminoj povas esti koneksa kun dekduumaj dispozicioj.
En multaj landoj oni uzis tiun sistemon antaŭ la enmeto de la dekuma sistemo. Antaŭ dekumigo, Britio uzis miksitan dekduumo-dudekuman valutan sistemon (12 pencoj en ŝilingo, 20 ŝilingoj aŭ 240 pencoj en la brita pundo), kaj Karolo la Granda fondis monsistemon ankaŭ kiu havis miksitan bazon de dek du kaj dudek, restaĵoj de kiu persistas en multaj lokoj.
Dekduumeco estis uzata ankaŭ en kalkulado de aĵoj. Estas 12 aĵoj en dekduo, 12 dekduoj en groco (144, kvadrato de 12), 12 grocoj en granda groco (1728, kubo de 12). Kelkajn varojn ankoraŭ oni kalkulas per la dekduuma sistemo, kiel ovoj. Krome oni povas kalkuli per dekduoj kiam oni ne volas precizigi la kvanton de aĵoj, ekzemple kiam oni diras "Mi diris dekduojn da fojoj, ke..."
Birdokapa Duoninsulo
La Birdokapa Duoninsulo, en angla Bird's Head, en indonezia Kepala Burung, en nederlanda Vogelkop Peninsula aŭ Doberai Peninsula, estas granda duoninsulo kiu formas la plej nordan parton de la insulo Novgvineo kaj de la provinco Okcidenta Papuo, de Indonezio.
Dekduuma sistemo
Faktoroj
La nombro 12 havas ses faktorojn, kiuj estas 1, 2, 3, 4, 6, kaj 12, el kiuj du estas primaj faktoroj (2 kaj 3). La dekuma sistemo havas nur kvar faktorojn, kiuj estas 1, 2, 5, kaj 10; el kiuj du estas estas primoj (2 kaj 5). Dudekuma sistemo (kun bazo 20) aldonas du faktorojn al tiuj de dekuma sistemo, nome faktorojn 4 kaj 20, sed ne aldonas priman faktoron. Kvankam dudek havas 6 faktoroj, nur 2 el ili estas primoj, same kiel ĉe dekduuma, sed dudek estas multe pli granda bazo (kio estas, la cifera aro kaj la multiplika tabelo).
Birdokapa Duoninsulo
Loko kaj geografio
Tiu duoninsulo estas ĉirkaŭ 200 por 300 kilometrojn, kaj estas bio-geografie diversa, enhavanta marbordajn ebenaĵojn sude. La Arfakaj Montoj estas 3000-metralta montoĉeno kiu troviĝas oriente. Iom pli mallonga ol la Arfaka Montoĉeno, la Tamrau Montoj troviĝas norde. Bon Irau, 2420-metralta monto, troviĝas en la Tamrau Montoj kaj estas la plej alta monto. La plej alta monto de la Birdokapa Duoninsulo estas Pegunungan Arfak. Ĝi estas 2920 metrojn alta kaj estas situanta ĉe 24 mejlojn sudokcidente de Manokŭari.
Dekduuma sistemo
Faktoroj
Ofte uzataj en komputiko duuma (bazo 2), okuma (bazo 8), deksesuma (bazo 16) sistemoj havas nur unu priman faktoron 2.
18055 Fernhildebrandt
18055 Fernhildebrandt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj amatoraj astronomoj Gary Hug kaj Graham E. Bell elde la Observatorio Farpoint proksime de Eskridge (Kansaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fern C. Hildebrandt, kiu inokulis kaj pligrandigis la intereson por astronomio en la malkovrinto Gary Hug ekde tre frua aĝo. Loĝanta nun en Topeka (Kansaso), ŝi estis ekzemplo de sindonemo kaj triumfo en la malfacilaj tempoj kaj inspiris tiun-ĉi kunmalkovrinton serĉi la noktan ĉielon.
Dekduuma sistemo
Faktoroj
Tiel dekduuma sistemo estas pli oportuna nombrosistemo por komputo de frakcioj ol dekuma, duuma, okuma kaj deksesuma nombrosistemoj.
Por havi tri diversajn primajn faktorojn la bazo devas esti minimume 30=2×3×5, sed reale estas uzata sesdekuma sistemo kun bazo 60=22×3×5.
Frakcioj
La rezulto de divido de du entjeroj povas esti malfinia perioda frakcio en donita nombra bazo. La malfinia perioda frakcio rezultiĝas se denominatoro de nereduktebla frakcio havas iun priman faktoron, kiu ne estas prima faktoro de la nombra bazo. La ĉefa ĝenaĵo de ĉi tio estas ke nehavo de finia prezento por ĉi tiaj frakcioj en la donita bazo igas uzon de rondigo, kaj pro tio malprecizan prezenton de la nombroj.
Entute estas pli malverŝajne havi malfinian periodan frakcion en dekduuma ol en dekuma sistemo, ĉar unu el ĉiuj tri najbaraj nombroj havas la priman faktoron 3 en ĝia faktorado, sed nur unu el ĉiuj kvin enhavas la priman faktoron 5. Ĉiuj aliaj primaj faktoroj, escepte de 2, havas malfinian periodan frakcion nek en dekuma nek en dekduuma sistemo kaj tiel ne influas la relativan probableco de apero de malfinia frakcio, ĉar ĉiu nereduktebla frakcio kiu enhavas iun el ĉi tiuj aliaj faktoroj en ĝia denominatoro estas malfinia en ambaŭ bazoj.
Tamen, kiam periodaj frakcioj okazas en dekduuma sistemo, ili malpli verŝajne havas tre mallongan periodon ol en dekuma nombrosistemo, ĉar 12 (dek du) estas inter du primoj, 11 (dek unu) kaj 13 (dek tri), sed 10 (dek) estas najbara al komponita nombro 9. Tamen, havo de pli mallonga aŭ pli longa periodo ne influas al la ĉefa ĝenaĵo kiu estas ne havo de finia prezento por ĉi tiaj frakcioj en la donita bazo.
La prima faktoro 2 aperas dufoje en la faktorado de dek du, sed nur unufoje en la faktorado de dek. Ĉi tio signifas ke multaj frakcioj kies denominatoroj enhavas en sia faktorado potencon de du estas pli mallongaj en dekduuma sistemo ol en dekuma:
Jen estas tabelo de iuj frakcioj en dekuma kaj dekduuma sistemoj:
Flavbeka kukolo
La Flavbeka kukolo, Coccyzus americanus, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Disvastiĝo kaj kutimaro
La reprodukta habitato estas en la bordoj de deciduaj arbaraj areoj tra Nordameriko el suda Kanado al Meksiko. Ili konstruas neston kiel febla platformo el etaj bastonetoj sur horizontala branĉo en malalta arbo aŭ arbustejo el 1 ĝis 4 metrojn supergrunde. Ili foje demetas ovojn en la nestoj de aliaj birdoj (plej ofte de la proksima parenco Nigrabeka kukolo), sed ili ne nepre estas nestoparazitoj de aliaj birdoj kiel la Komuna kukolo de Eŭrazio.
La 3-4 ovoj estos kovataj dum 14 tagoj aŭ malpli. La idoj kapablas grimpi lerte ĉirkaŭ post 7-9 tagoj. Ĉirkaŭ samtempe, la flugiloj de la idoj burst out el ties ingoj kaj ili kapablas ekflugi. La tutan tempon el eloviĝo ĝis elnestiĝo estas nur ĉirkaŭ 17 tagoj.
Tiuj birdoj estas migrantaj al Centrameriko kaj tiom suden kiom ĝis norda Argentino. Tiu birdo estas rara vaganto al okcidenta Eŭropo.
Tiuj birdoj manĝas en densaj arbustejoj aŭ arboj. Ili manĝas ĉefe insektojn ĉefe dumfluge, ĉefe raŭpojn, sed ankaŭ kelkajn cikadojn, lacertojn, ovojn de aliaj birdoj kaj berojn.
Tiu birdo havas diversajn alvokojn; la plej komuna estas rapida ka ka ka ka ka ku ku ku.