cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mýtina (Lipová)
Historio
Antaŭ la dua mondmilito Mýtina estis proporcie granda municipo, en kiu vivis pli ol 800 loĝantoj, preskaŭ ĉiuj germanoj.
Post la jaro 1990 estis renovigita limpasejo ĝis Neualbenreuth. Sude de la vilaĝo proksime de vojo ĝis Bavario troviĝas nacia natura memorindaĵo Železná hůrka - eksa kvaternara vulkano, simila al multe pli konata Komorní hůrka ĉe Cheb.
Agricultural Adjustment Act
La Agricultural Adjustment Act (AAA) (ekvalida la 12-an de majo 1933) estis leĝo, decido por malpliigo de la agrikultura produktado dum la New Deal. La akto celis la reduktadon de la kultivata agro, tiel la federacia registaro donis subvenciojn al la agrokultivistoj por ripozigi la bienojn. La rezulto estis reakiro de la pli frua valoro de la agraĵoj, stabileco de la kamparanoj. La leĝo ebligis fortiron de 30 milionoj hektaroj da agro el la kultivado. Oni volis en 1937 enkonduki eĉ novajn aldonajn leĝojn, kiuj volis ebligi ŝtatan aĉeton de la agraraj plusproduktoj, je fiksa prezo.
La akto fondis novan agentejon, nome Agricultural Adjustment Administration por kontroli, organizi la dividon de la subvencioj. Ĝi estis la unua moderna usona agrara leĝo.
vidu ankaŭ
National Industrial Recovery Act (NRA)
Karavanserajo de Orenburgo
Karavanserajo de Orenburgo ( Karuanһaray) estas historia kaj arkitektura komplekso konstruita en Orenburgo, Rusio, kie estas islama templo, konstruita en Rusia Imperio por meti la Oficejon de baŝkiria kaj miŝara armeo kaj hoteloj por baŝkiroj kiu venis al Orenburgo en iliaj servaj necesoj, laborejo kaj lernejo por ili. Historia kaj arkitektura komplekso konsistas el baŝkiriaj popolaj domoj kaj moskeo. La originala dezajno de la arkitekto Aleksandro Brullov estis desegnita kiel pastiĉo de tradicia baŝkira vilaĝo: centra dominanta ensemblo - okangula moskeo kiel reproduktita formo de baŝkiria jurto.
Toʻrtkoʻl
Toʻrtkoʻl (uzbeke, antaŭe en cirila alfabeto Тўрткўл [Tŭrtkŭl], karakalpake Toʻrtkuʻl, antaŭe en cirila alfabeto Төрткүл, ruse Турткуль [Turtkul'], ĝis 1920 Petroaleksandrovsk) estas eksterdistrikta urbo kaj administra centro de ĉirkaŭa distrikto en la Aŭtonoma Respubliko Karakalpakio de Uzbekio. En la jaro 2009 la urbo havis 52 424 (laŭ la censo de 1991 estis 36 300). La loĝloko situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Amudarjo kaj estas la plej suda urbo de la etna regiono Karakalpakio.
Historio
Toʻrtkoʻl historie estis loĝloko borde de la Silka Vojo, kaj ĝis la 1-a de aprilo 1932 estis la ĉefurbo de la historia regiono - kaj, post la kreo de Sovetunio, Aŭtonoma Respubliko - Karakalpakio. Tamen la urbo havas malfavoran situon: ĝi daŭre estis minacata per inundoj de la rivero Amudarjo - tial oni decidis investi pli bone en fondon de nova kaj en la regiono pli centra ĉefurbo, Nukus, ol en ripetajn kaj parte vanajn kontraŭinundajn protektokampanjojn de Toʻrtkoʻl. Ekde tiam la antaŭe impona riverego iĝis nur rojo: Por havi sufiĉan akvon por la de Jozef Stalin ordonita kultivo de kotono, granda kvanto el la akvo de la riveroj Amudarjo kaj Sirdarjo estis forkondukita en sennombrajn kanaletojn, tiel ke multe maltro da rivera akvo atingas la lagon Aralo, kiu sekve pli kaj pli malaperas.
La averaĝaj temperaturoj estas 28° C en julio kaj -5,1° C en januaro.
Proksime de Toʻrtkoʻl situas flughaveno kun al kaj elflugovojo de 1503 metroj kaj la ICAO-kodo.
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1932
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1932. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio.
Living Proof
Living Proof (Esperantigite Vivanta Pruvo) estas fikcia libro de Kira Peikoff. Ĝi estis eldonita en 2012. Ĝi estas la unua libro de Peikoff.
David Suzuki
David SUZUKI (naskiĝis la 24-an de marto 1936 en Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado) estas kanadano, biologo, por natura medio aktivisto kaj scienca televid-anoncisto. Li estis profesoro en la Universitato de Brita Kolumbio de 1963 ĝis 2001. En 2009 li estis distingita per Premio de ĝusta vivo.
Soldatribelo en La Kurtino en 1917
La Courtine estas franca komunumo en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. En 1901, soldata tendaro estis kreita. Dum la unua mondmilito, ĝi estis uzata kiel centro por instruado kaj preparado al la fronto. En 1917, ĉirkaŭ 8000 rusaj soldatoj preskaŭ starigis en tiu tendaro veran sovetan respublikon.
Kunteksto
Dum la unuaj monatoj de la milito, la francaj armeoj suferis multajn perdojn kaj soldatmankon. Jam en 1915 oni antaŭvidis sendi al la fronto la soldatojn, kiuj devus esti pretaj por 1916. Laŭ peto de Ĵofro, Paŭlo Dumero, senatano kaj onta prezidanto de la Respubliko, iris al Rusio en 1915, ĉe siaj aliancanoj. Dumero petis al Nikolao la 2-a de Rusio homojn por plifortigi la francajn armeojn. Rusio, pro manko de materialoj, ne povis uzi ĉiujn virojn sufiĉe aĝaj por batali. Francio petis 40,000 virojn monate, paralele, franca parlamenta delegitaro konfirmis, ke Francio liveros armilojn al Rusio, interalie 450,000 fusiloj. Finfine Francio ricevis «nur» 45 000 soldatojn el kiuj 750 oficiroj, kiujn ĝi devis armi.
La rusaj soldatoj ĉe la fronto
En decembro 1916, la generalo Robert Nivelle ekregis la armeon post Ĵofro kaj ekigas komence de la jaro 1917 grandajn atakojn. Ambaŭflanke multas la mortigitoj. La rusoj estas disponigitaj al la 5a armeo kaj partoprenis en la unua batalvico, la plej endanĝerigita, kun koloniaj kaj bretonaj trupoj. Ili intervenis oriente de la «Chemin des Dames», inter Kraono kaj Remso. Ili devis kapti la germanajn poziciojn «unusturme».
Antaŭ la atako la soldatoj eksciis kun plurmonata malfruo, ke la Revolucio ekis en ilia lando, faligante la caron kaj starigante provizoran registaron. Ili decidis konsistigi soldatkomitaton, kiel antaŭvidis la regularo de la Petrograda soveto. Tiel, en ĉiu kompanio, ili voĉdonis pri la partopreno en la atako. Sed, ĉar ne eblis komuniki kun ĉiuj kamaradoj por ekscii la rezulton de la baloto, ili rezignacie ekis al batalo, kiu estos la lasta por ili en Francio. En tri tagoj, pli ol 5000 rusaj soldatoj el proksimume 19 000 estis mortigitaj aŭ vunditaj. Ŝajnas, ke iuj oficiroj estis murditaj de propraj soldatoj. Tiuj atakoj de aprilo 1917 konsistigas turnopunkton en la milito: post ili, la ribeloj ĝeneraliĝis same en la franca kaj en la germana armeo, same kiel inter la rusaj soldatoj en Francio.
Fine de la atako, la soldatoj grupigitaj en komitatoj postulis revenon en Rusion. Por malebligi ribelon, rusoj estis senditaj en Vogezon kaj Alta-Marnion, kie ili marĉados la unuan de majo, kantante la Marseljezon, malaklamante siajn ĉefojn. La marŝadoj de la soldatoj dum la unua de majo 1917 iĝis ribelo: sur la flagoj, iuj rusaj soldatoj skribis la vorton «LIBERO». Ruĝaj tukoj aldoniĝis al la flagoj. La militista franca estraro maltrankviliĝis pro la ebla disvastiĝo de revoluciaj ideoj inter la francaj soldatoj, el kiuj multaj bremsis sian ribelon. Ili decidis tuj apartigi ilin. La rusoj tiam estis translokitaj for de la fronto en la tendaron de «La Kurtino» en Kreŭzio.
La ribelo.
La unua brigado, konsistanta ĉefe el ribelantaj soldatoj, alvenis fine de junio en La Kurtinon, kaj la dua ĉefe neribelema retiriĝis komence de julio en Feletinon. Tuj post alveno, la rusaj soldatoj de la unua brigado organiziĝis por varbi la aliajn, kaj deklaris: «Ekde kiam ni alvenis Francion, oni konsideris la rusan soldaton ne kiel homon, sed kiel utilan objekton, kiu valoras nur pro sia batalkapablo. Sed dum la unua batalo, parto el ni perdas tiun valoron, kaj iĝas senutila balasto forĵetita en malsanulejon. Por malebligi tion ĉi, ni devas unuiĝi kaj firme rifuzi iri al fronto. (...) Ni postulas reiri Rusion, el kie ni estis forpelitaj pro Sanga-Nikolao. Tie ni estos ĉe la flanko de la libero, ĉe la flanko de la laborista kaj orfa popolo.»
Onidiroj disvastiĝas en la tendaro: la rusaj soldatoj estus aĉetitaj de la franca armeo kontraŭ fusiloj disponigitaj al armeoj de la caro Nikolao la 2-a. La tendaro de La Kurtino tiam iĝis memmastrumata de la soldatoj kaj suboficiroj, pli ol 8000 soldatoj, kiuj petas de la provizora rusa registaro rehejmiĝon. Ili mem elektas siajn ĉefojn. Post Baltaïs, kiu vane intertraktas kun la senditoj de Kerenski pri ilia reveno, ukraino, Globa, ekestras la ribelojn. Dum la intertraktado, rusoj fratiĝas kun la loĝantaro kaj partoprenas la kamplaboron, dum la francoj estas ĉe la fronto. Timigita de la nefleksebleco de la soldatoj kaj de la idetransdono al la francaj soldatoj, la franca ĉefstabo sendis en aŭgusto 3000 francajn soldatojn por apartigi la tendaron de La Kurtino. La instrukcioj estas rigoraj: uzi forton por subpremi la ribelon. Ankaŭ kompanio de rusaj kanonistoj estis sendita surloke.
La 12-an de septembro, la civila loĝantaro estis forpelita el la tendara ĉirkaŭaĵo. La 14-an, la generalo komandanta la atakantojn, petas de la ribeloj kapitulaci. Dum ribelantoj, laŭ peto de Globa, ludas la Marseljezon kaj la Funebran Marŝon de Ŝopeno, la unuaj obusoj trafas la tendaron; la ribelantoj ŝirmas sin en la kazernoj, la unuaj soldatoj kapitulacas. La morgaŭon, rekomenciĝas la kanonado. La rezignoj multobliĝas, sed cento el la plej batalemaj, sieĝataj kaj bombataj, rezistas. Fine la 19-an de septembro, la lastaj ribelantoj estas kaptitaj, kaj Globa estas arestita. Preskaŭ 150 soldatoj estis mortigitaj, kaj iuj sukcesis forkuri.
Epilogo.
Oficiale mortis pli ol cent soldatoj. Dum longa tempo, la franca registaro prisilentis tiun ribelon. Sciante ke ĝi nur povus esti instigo al plia tumulto, la ĉefstabo decidis malfondi ambaŭ. Iliaj ĉefoj, el kiuj Globa, estos enkarcerigitaj en fortikaĵo.
Preskaŭ 400 caraj oficiroj kaj suboficiroj engaĝiĝis flanke de la francaj armeoj, kelkaj el ili, post la militĉeso, partoprenos la batalojn kontraŭ la Ruĝa Armeo. 11,000 brigadanoj devis plenumi devigan laboron. La 5,000 uloj, kiuj rifuzis aŭ ribelis, estis deportitaj en Alĝerion, en militistajn koncentrejojn, la aliaj estis trudsenditaj en farmojn, por anstataŭi terlaboristojn, kiuj batalis en Francio.
Nur ekde 1920, iuj el ili rajtis reiri Rusion, aliaj instaliĝis en Francio. Eblas vidi tombojn de rusaj soldatoj en la tombejoj de Cerny, Pontavert kaj Saint-Hilaire-le-Grand.
John-Derral Mulholland
Li fariĝis bakalaŭro pri kosmonaŭtika inĝenierarto en 1965 ĉe la Universitato Purdue kaj doktoro pri astronomio ĉe la Universitato de Cincinnati kaj poste ĉe la Universitato Yale. De 1971 li estis esploristo ĉe la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino kaj de 1986 profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Florido.
En siaj lastaj jaroj li instruis ĉe la Universitato de Nico - Sophia Antipolis kaj laboris ĉe la GERGA en Francio.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroido 6843 Heremon, la.
Nebulozo de Oriono
M42 (Messier 42, aliaj indikoj — NGC 1976, LBN 974) estas emisia kaj reflekta nebulozo en konstelacio Oriono. La distanco el Tero estas laŭ diversaj pritaksoj 1300-1600 lumjaroj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Morbid Angel
Morbid Angel (Abomena anĝelo) estas usona mortmetala grupo el Tampa, Florido. La britia muzika gazeto Terrorizer taksis ilian debutan albumon Altars of Madness (1989) kiel 1a el "40 la plej grandaj mortmetalaj albumoj". La gazeto Decibel ankaŭ taksis Trey Azagthoth-on, la gitariston de la grupo, kiel la "unua mortmetala gitaristo". La komponaĵoj de la grupo estas kompleksaj en aranĝo, danke al signifaj lertecoj de Azagthoth kaj de la drumisto Pete Sandoval, kiu ankaŭ ludis en la grindcore grupo Terrorizer. Laŭ Nielsen SoundScan, Morbid Angel estas tria el la plej vendantaj usonaj mortmetalgrupoj kun pli ol 445.000 da vendoj de siaj albumoj. Ilia tria albumo Covenant estas la plej vendata mortmetala albumo kun pli ol 127.000 vendoj.
Historio
Morbid Angel estis fondita en 1984 en Tampa, Florido. La grupo debutis en 1987 ĉe New Renaissance Records. Ili registris sian debutalbumon, Abominations of Desolation, en 1986, sed ne kontentis pro rezulto kaj oni ne eldonis ĝin ĝis 1991. La ĝusta debutalbumo, Altars of Madness, estis eldonita en 1989.
Morbid Angel estis unu el la originaj mortmetalgrupoj subskribitaj al Earache Records, kaj ankaŭ influis sur transformiĝo de la mortmetalo el siaj draŝmetalaj radikoj al sia nuna formo, aldoninte al ĝi graŭlkanton, rapidan blovbaton, netonalecon de gitarsoloj kaj obskuran, densan kaj mezpaŝan takton. Ili estas ankaŭ la unua mortmetala grupo, kiu akiris ian ajn sukceson en amasmedio, subskribiĝinte al Giant Records kaj havante muzikfilmeton por la kanto "God of Emptiness", demonstritan en unu epizodo de "Beavis and Butt-head"
Originaj lirikaj temoj de la grupo fokusis en satanismo, okultismo kaj kontraŭkristanismo, sed komence de Blessed Are the Sick ŝanĝis sin kontraŭ la antikvaj Ŝumeraj dioj, tamen ioma kontraŭ-religia elemento restas en la kantoj. Notinde, ke ili nomis siajn albumojn per alfabeta ordo. Trey Azagthoth komentis en intervjuo, ke tio okazis hazarde dum unuaj du albumoj, sed poste ili faras tion konscie.
(12308) 1991 VB5
(12308) 1991 VB5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Voulisméni
Voulisméni (Λίμνη Βουλισμένη) estas malgranda lago, iam kun nesala akvo, poste koneksa al la maro, situanta en la centro de urbo Agios Nikolaos sur la greka insulo Kreto. La lokanoj nomas ĝin simple "la lago". La lago estas konektita al la haveno de la urbo per kanalo fosita en 1870.
Laŭ legendo, la diino Atena baniĝis en ĝi.
Dezi Anaso
Dezi Anaso (angle Daisy Duck) estas rolulo kreita far Walt Disney je 1937. Ŝi estas la fianĉino de Donaldo Anaso. Se ŝi kapablas ankaŭ koleriĝi kontraŭ li, ŝi estas malgraŭe plej rafinita. Ŝi havas tri nevinojn nomataj « Aprilo », « Majo », kaj « Junio ».
Nomo de Dezi en diversaj lingvoj
Liste der Bewohner Entenhausens
Duklando Pomerio
La duklando Pomerio estis historia teritorio en la regiono Pomerio ĉe la suda bordo de la Balta Maro, kie de la 12-a ĝis la 17-a jarcento regis la slavdevena pomeria dinastio, ankaŭ nomata "la Grifoj". Post la formorto de la Grifa dinastio la duklandon akiris reĝlando Svedio en 1630, kaj ekde tiam ĝi estis konata kiel Sveda Pomerio. La teritorio hodiaŭ apartenas al Meklenburgo-Antaŭpomerio en Germanio kaj al la Okcidentpomeria Provinco kaj la Pomeria Provinco en Pollando.
Dum la historio, la duklando estis ofte dividita en pli malgrandajn parto-duklandojn, kiuj ofte ŝanĝiĝis politike kaj geografie. Ĉefe tiuj estis:
Grifoj
De la 12-a ĝis la 17-a jarcento en Pomerio regis la slavdevena pomeria dinastio, ankaŭ nomata "la Grifoj", laŭ ilia blazonbesto, la mita grifo. Unu grava dinastiano estis Eriko de Pomerio, reĝo de Norvegio, Svedio kaj Danio (la Unio de Kalmar).
Saltego trans Jarmiloj
Saltego trans Jarmiloj estas la dua romano verkita de Jean Forge. Ĝi aperis originale en 1924 kaj havas 192 paĝojn. Ĝi estas fantasta romano, kies personoj estas transportitaj el nia tempo en pasintan epokon. Skribita en simpla, vigla stilo, ĝi malgraŭ siaj speciala humoro kaj aliaj allogaĵoj ne atingas la nivelon de la unua romano, Abismoj.
1924
1924 estis superjaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
Saltego trans Jarmiloj
Enhavo
Viro, verkisto, veturas aŭte. Pro la rapideco li perdas sian konscion kaj suferas akcidenton. Malsane li troviĝas en la domo de la inventisto kaj eksperimentisto Mateo Fromaĝi. Post komenca timo pri malklaraj aferoj li ŝatas vivi tie, malproksime de iu urbo. Baldaŭ li ekamiĝas al la filino de Fromaĝi.
Fromaĝi malkovras la Co. La Co estas, laŭ la inventisto, faroj, agoj, okazintaĵoj fotografataj de la vivo. Li intencas vojaĝi en la Co kun siaj domanoj. Sed kien? La decido estas vojaĝi al antikva Romo, al la epoko de Nerono.
1924
En la jaro 1924 post Kristo okazis, interalie:
Saltego trans Jarmiloj
Enhavo
Okazas ekscitaj aventuroj, ekzemple la rakontanto trovas novan amatinon, unu vojaĝanto devas batali kontraŭ sovaĝaj bestoj kaj finfine ĉiuj vivas en danĝero de morto. Sed ili ankaŭ solvas la enigmon de la ĝusta prononco de la vorto 'cezaro'. Nek cezaro nek kesaro sed ĉezaro.
Ree en la vera vivo la verkisto sekure forlasas la domon de Fromaĝi...
Amikoj de sciencfikcio kaj vojaĝoj en pasintecon ŝatos legi la romanon verkitan en 1924.
Referencoj
<Gallery> Dosiero:Saltego.jpg </Gallery>
Jevdet Bej
Jevdet Bej estis la reganto de Van (Otomana Imperio) dum la Unua mondmilito kaj la Armena genocido. Li ordonis plurajn atakojn kontraŭ la armenoj de la regiono kiun li regis. Jevdet estis interpretita de Elias Koteas en la Ararat en 2002. Li estis bofrato de Enver Paŝao.
Montenanto
La Montenanto, Oenanthe monticola, estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas blankanigra birdo kiel kelkaj aliaj samgenranoj kiu estas indiĝena de Suda Afriko.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. . La latina scienca nomo por la specio nome O. monticola signifas “montoloĝanta” do tute kongruas kun tiu ideo la nomo en Esperanto kiel mont-enanto, kvankam kelkaj volus fari vortoludon kun mon-tenanto.
Tiu nemigranta enanto estas specio de loĝantaj birdoj en montara kaj rokaj habitatoj en Namibio, Bocvano, Sudafriko kaj plej suda Angolo.
Montenanto estas 18–20 cm longa, kaj kiel aliaj enantoj, ĝi havas distingilan vostobildon, kun blanka pugo kaj eksteraj vostoplumoj. La kruroj kaj pinta beko estas nigraj.
La kanto de la Montenanto estas klara melodia fajfado interrompita per akraj krakadoj. Tiu specio estas monogama kaj nestumas surgrunde inter rokoj; la ino demetas 2-4 blankajn ovojn. Ili manĝas insektojn kaj berojn.
Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov
Aleksandr Andrejeviĉ SAĤAROV (naskiĝis la 7-an (19-an) de aprilo 1865 en vilaĝeto Kudeiĥa (Simbirska gubernio), mortis en julio de 1942 en Moskvo) estis rusa esperantisto kaj instruisto.
Antaŭ esperantistiĝo
En 1875 Saĥarov fariĝis lernanto de meza lernejo kaj en 1885 li sukcese finis la Simbirskan klasikan gimnazion. En aŭgusto de tiu jaro Saĥarov senekzamene iĝis studento de matematika fakultato de Kazana universitato. En 1887 li partoprenis studentan strikon (kiun ankaŭ partoprenis Lenin) kaj ricevis ateston "ne bonintenca politike civitano", kio baris eblon iĝi instruisto. En 1890 li finis la universitaton kaj ĝis 1891 serĉis laboron. En 1891 li hazarde akiris postenon de kancelaria ofico en Simbirska financa institucio "Kazennaja palata". En 1893 li ricevis oficon de financa inspektoro en urbeto Ardatov. En 1903 Saĥarov ricevis leteron de sia universitata amiko Sergeo F. Polanskij, kun kiu li loĝis dum studado en la sama ĉambro, pri kaj en Esperanto. Tio estis lia unua kontakto kun Esperanto.
Unuaj paŝoj en Esperanto-movado
Je la aĝo 42 jaroj Saĥarov lasis sian ofican postenon, kiu estis sufiĉe alte salajrata, kaj decidis plene sindediĉi al Esperanto.
En julio de 1907 li partoprenis la tiujaran Universalan Kongreson en Kembriĝo. Pri la kongreso kaj la vojaĝo Saĥarov raportis en "Ruslanda Esperantisto" (numeroj 8, 11, 12 de 1907). Dum postkongresa vojaĝo li dum monato vizitis Parizon, kie li konatiĝis kun eldonaj kaj vendaj esperantaj entreprenoj. Tiuj estis Librairie de Hachette & Co, Presa Societo Esperantista, Librejo de Georges Warnier “Librairie Esperanto” kaj Centra oficejo. Li ankaŭ konatiĝis kun funkciuloj de la entreprenoj: Dauphin, Charles Verax, Théophile Cart, Gab. Shavet, Georges Warnier. Dum la vizito Saĥarov interkonsentis pri liverado de libroj kaj revuoj por planata vendejo. Ĝuste post la pariza monato ĉe Saĥarov maturiĝis ideo fondi en Rusio specialan librejon, kiu fariĝus centro de propagando. Post Parizo Saĥarov vizitis Germanion kaj tie eldonejon de Möller & Borel. En la eldonejo li konatiĝis kun Jules Borel. Lia sperto de eldono de Germana Esperantisto puŝis Saĥarov al ideo lanĉi eldonadon de esperanta gazeto, estonta La Ondo de Esperanto. Dum revena vojaĝo Saĥarov vizitis Vilnon, por konatiĝi kun V.N. Devjatnin. Tiu tempe la lasta fintradukis poemon Ruslan kaj Ludmila de Puŝkin. Post Vilno Saĥarov forveturis rekte al Ardatov por fine likvidi oficajn aferojn.
El Ardatov Saĥarov venis al Kazano, kie li partoprenis amasan lekcion pri Esperanto. Dum la lekcio li raportis pri sia kembriĝa vojaĝo. La lekcion partoprenis kelkaj centoj de aŭskultantoj kaj pri ĝi informis kelkaj gazetoj. Jen kelkaj linioj el granda artikolo presita en gazeto “Kazanskij Veĉer”:
En oktobro de 1907 li venis en Moskvon por lanĉi librovendejon. Post preskaŭ unumonata ĉeesto en Moskvo Saĥarov venis en Sankt-Peterburgon, ĉefurbon de tiama Rusio, por sondi eblojn por kunlabori kun ĉi lokaj esperantistoj. La vizito estis decidiga: Saĥarov konkludis, ke li devas plu agadi en Moskvo. Kvankam li poste multe kontaktis sankt-peterburgajn esperantistojn kaj kunlaboris kun multaj el ili, kaj eĉ malfermis tie filiojn de siaj entreprenoj, li pleje aktivis en Moskvo ĝis sia morto.
Agado en Moskvo
Post reveno el Sankt-Peterburgo Saĥarov komencis klopodi pri eldono de nova gazeto. Redakta komitato de la gazeto konsistis el Saĥarov, R.G.Mencel, doktoro N.A.Kabanov, G.I.Smirnov kaj A.Stupin. Pro manko de esperantaj presejoj en Moskvo estis decidite eldoni la unuan numeron en Kazano. La reprezentanto de la gazeto en Kazano estis V.I.Ogorodnikov. Tamen post kelksemajna prokrasto la kazana guberniestro ne donis permeson por eldoni esperantistan gazeton.
Samtempe Saĥarov transloĝiĝis al kvarĉambra loĝejo ĉe Koziĥinskij pereulok. En la loĝejo unu ĉambro estis uzata por librejo. Tuj post ricevita permeso por lanĉi vendejon, Saĥarov sinturnis al firmao de Möller & Borel por ke ĝi liveru al la nova librovendejo librojn. Samtempe el Ardatov venis stoko de “Sur vojo al kunfratiĝo de popoloj” kaj, iom poste, de L.L.Zamenhof liaj propraj eldonaĵoj. Librejo “Esperanto” estis lanĉita. La unua vizitanto de la vendejo estis loka polica oficisto, veninta por esplori novan vendejon.
Laŭ antaŭa interkonsento, la V.N.Devjatnin sendis al Saĥarov manuskripton de siaj verkoj por plua eldono. Saĥarov pagis al la aŭtoro honorarion 300 rubloj. Tio estis la unua honorario al esperanta verkisto en Rusio.
1908
En majo de 1908 Saĥarov translokigis la vendejon al unu el ĉefaj stratoj de Moskvo – Tverskaja. La translokigon helpis kazanja studento Paŭlo Miĥalev. Post la translokiĝo la vendejo dungis studenton-esperantiston D.P.Romanoviĉ.
Somere vendejo “Esperanto” eldonis sian unuan katalogon, kia estis la unua esperanta librokatalogo en Rusio.
En mezo de la jaro Saĥarov komencis klopodi pri eldono de verkoj de Devjatnin. La presejo situis en Kazano, ĉar en Moskvo mankis presejo kun esperanta literaro. La presado iris tre malrapide, ĉar ĉiun presfolion oni sendis el Kazano al Moskvo, kaj poste la presfolion Saĥarov plusendis al la aŭtoro en Vilno. La Devjatnin skribis al Saĥarov:
Samtempe Saĥarov komencis klopodi pri nova esperanta gazeto. La afero estis tre komplika, ĉar estis bezonata presejo, kia havas esperantan literaron, aŭ supersignojn. Krome nepre estis bezonate ricevi oficialan permeson por eldoni la gazeton. Moskva estraro rifuzis la gazeton, ĉar mankis Esperanto-parolantaj cenzuristoj. Sed Saĥarov sendis al la Ministro pri Internaj Aferoj proteston kontraŭ la rifuzo skribante:
Baldaŭ la moskva policestro ricevis telegramon de la ministro kun ordono plenumi la peton de Saĥarov pri eldono de la gazeto, se ĝi estis rifuzita nur pro manko de cenzuristoj.
1909
Al la redakcio de La Ondo de Esperanto estis invitita nur unu persono – sekretario de Moskva Societo Esperantista R.E.Mencel. Por la unua numero Kazimierz Bein tradukis la rakonton de E. Ĉirikov “En malliberejo”. La rakonto estis presita en unuaj tri numeroj de LOdE, kaj samtempe aparte eldonita en kvanto de 10 mil ekzempleroj kun fiksita prezo 10 kopekoj. La libreto estis la unua eldonaĵo de librejo “Esperanto”. La librejo pagis al la tradukinto negrandan honorarion. Ankaŭ en unua numero estis presita granda propaganda dulingva artikolo de profesoro-filologo de Moskva universitato Romano Fjodoroviĉ Brandt. Ankaŭ Saĥarov mem verkis artikolon kaj Mencel kompilis kronikon de Esperanto-movado en Rusio. Por plufaciligi eldonadon de esperantaj presaĵoj posedanto de la presejo Ĥolĉev sendis 4 laboristojn lerni Esperanton (fraŭlinoj Kiseljova, Poljakova, Bubnova kaj knabo Zelenov). El ili Poljakova kaj Kiseljova iĝis bonegaj esperantaj kompostistoj. En februaro la gazeto estis kompostita kaj presita en kvanto de 10 mil ekzempleroj.
Apero de la gazeto puŝis gazeton “Russkoje Slovo” la 8-an de marto en numero 55 presi grandan artikolon pri Esperanto. La abonantaro de la gazeto estis pli ol miliono da legantoj. La dua numero de LOdE estis eldonita en kvanto 3 mil ekzempleroj ĉar tiam neniu esperanta gazeto havis abonantaron pli ol 2000 personoj.
Ankaŭ dum komenco de la jaro Saĥarov aĉetis ĉe L.L.Zamenhof la tutan stokon de lia Esperanto-rusa vortaro. Tiamaniere Librejo “Esperanto” iĝis kvazaŭ eldoninto de la vortaro.
1910
Veninte en 1907 en Moskvon, li fondis tie la famkonatan Librejon “Esperanto” kaj Moskvan Instituton de Esperanto. En 1909-1917 li estis ĉefredaktoro kaj eldonanto de La Ondo de Esperanto, ĉeforgano de rusiaj esperantistoj. Ankaŭ li partoprenis gvidadon de Moskva Esperanto-societo, kiu dum kelkaj jaroj rifuĝis en lia loĝejo. Al la plumo de Saĥarov apartenas: „Sur vojo al kunfratiĝo de popoloj“ (bona kolekto da artikoloj pri Esperanto en Esperanto kaj rusa lingvo); originala rakonto „Superforta ambicio“; „Signifo de akciaj societoj por E-movado“- pluraj lernolibroj kaj vortaroj por rusoj („La tuta lingvo E“). Post la revolucio Saĥarov daŭrigis reeldonadon de siaj Esperanto-lernolibroj kaj vortaroj kaj partoprenis SEU-movadon: li estis dum kelkaj jaroj membro de CK SEU kaj aktive laboris en ties instruista sekcio kaj lingva komisiono.
Pluaj jaroj
"Superforta ambicio" (Skizo el esperantista vivo), eldonita en 1913, estas lia sola beletra verko. Laŭ la atesto de B. V. Tokarev:
Ekzistas biografia romano kun titolo Rememoroj de centprocenta esperantisto. Saĥarov ne estis murdita dum la reĝimo de Stalin.
Libroj verkitaj de Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov
Libroj: "Sur vojo al kunfratiĝo de popoloj", "Rememoroj de centprocenta esperantisto", multo da vortaroj kaj lernolibroj.
30172 Giedraitis
30172 Giedraitis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alden Shea Giedraitis, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Triton Middle School en Byfield (Masaĉuseco).
Marolles (Loir-et-Cher)
Marolles estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Yaron Brook
Yaron BROOK (naskiĝis la 23-a de majo 1961) estas israela-usona entreprenisto kaj verkisto. Li estis la ekzekutiva direktoro de la Ayn Rand Institute de 2000 al 2017. Li verkis Free Market Revolution kun Don Watkins en 2012, kaj li verkis Equal is Unfair, ankaŭ kun Watkins, en 2016.
Templo de Santiago
La Templo de Santiago en la nacia ĉefurbo de Ĉilio estas konstruita kaj operaciita templo de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Ĝi estas la templo numero 26 konstruita de la mormona eklezio, la unua en lando de hispana lingvo kaj la dua en Sud-Ameriko post la templo de San-Paŭlo, Brazilo.
La Revista Blanca
La Revista Blanca [lareBISta BLANka] (La Blanka revuo) estis unu el la plej influaj gazetoj (se ne la plej influa) de la movado anarkiisma en Hispanio en la komenco de la 20-a jarcento. Ĝi estis eldonita de la familio Montseny en du epokoj: la unua inter 1898 (Vidu Generacio de la 98a) kaj 1905 zorge de Joan Montseny kaj inter 1923 kaj 1936 zorge la sama Montseny, sed ankaŭ ĉefe de lia filino Federica Montseny, kiu estos grava dirigento en la anarkosindikatisma movado kaj eĉ kiel la unua ministrino en Hispanio, je la konto de la CNT. Totale la revuo aperis dum dudek jaroj.
Ideologio kaj Historio
Oni diris foje, ke LRB reprezentas la puran anarkiismon sen adjektivo, diference de la anarkosindikatismo; kaj vere oni povas konstati, ke la revuo aperis pli malpli kiam la anarkosindikatisma movado estis ne tiom aktiva pro diferencaj kialoj. Dum la unua epoko oni povas diri, ke estas kiam okazas multnombraj alproksimiĝoj inter reprezentantoj de la oficiala kaj interklasa kulturo kaj tiuj de la anarkiisma movado (Vidu Anarkiismo kaj kulturo), sed post 1905 kaj la okazaĵoj de la Tragika Semajno en Barcelono kaj la sinsekva ĝenerala subpremado, la anarkosindikatismo devis tuje barakti inter la serĉado de plifortigo de la sindikataj organismoj kaj defendo eĉ per armiloj de la kontraŭleĝa kaj perforta subpremado farita de la policanoj kaj entreprenistoj. En tiu panoramo LRB malaperis.
En 1923 ekas la Diktaturo de Primo de Rivera kaj la vivo de la anarkosindikatismo, kiu rekuperiĝis dum la du lastaj jardekoj, estas tute malpermesita; tamen oni permesas la kulturan agadon eĉ se proksiman de la anarkiisma movado. Estas la momento de reaperigi la revuon, kiu viglas ĝis kiam okazas en 1936 la eksplodo de la Hispana Enlanda Milito. Tiam la ĝenerala organizo de la CNT devos duoble jenon: zorgi pri la komencanta revolucio kaj forte kaj decide kontribui al la venko en la milito super la frankisma armeo, nenio el kio okazos. Krome Federica Montseny devos dediĉi sin al la posteno de ministrino.
Pri la pureco de la anarkiismo sen adjektivo, oni povas konstati laŭ la analizo de la artikoloj aperintaj en la gazeto, ke vere kio regis estas sufiĉe malferma eklektikismo, ĉar aperis ampleksega vario de temoj kaj ideologiaj pritraktadoj, ĉiam ene de la partikulara kontrolo de la eldona familio.
Ĉiukaze se unu tendenco povas esti indikita, kiel kerno de LRB, tiu estus la individuisma anarkiismo, ĉar Joan Montseny aperigis sin kiel gravulo ene de tiu tendenco, kvankam malproksimigante sin el la grupoj de sekvantoj de Stirner. La rilatoj kun la anarkosindikatisma movado de la CNT kaj ĉefe kun ties dirigentoj, ne estis ĉiam amika, sed Joan Montseny kaj poste la filino Federica alproksimiĝis al tiu movado kaj, ĉe ŝi, eĉ iĝis gravulo ene de ĝi.
Oni publikis artikolojn ĉefe pri anarkiisma filozofio, scienco kaj arto, sed ankaŭ pri temoj apudaj al anarkiismo, kiel naturismo, seksa egaleco aŭ eĉ Esperanto. Pri arto la ĝenerala teorio estos, ke ekde Zola (kaj poste tra Plejanov) arto devus malfermiĝi al la problemo de la socio kaj de la laboristaro, pro tio estos laŭdata la realisma romano, sed ne la dekadencismo tiuepoka (Wilde, ktp). Tiu rigida analizo havigis al la revuo multajn kritikojn, kaj eble kontribuis al la plialtiĝo de la kvalita nivelo kaj malapero en 1905.
NGC 1977
NGC 1977 (alia indiko — OCL 525.1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Sodegaura
Sodegaura aŭ Sodegaŭra (japane 袖ヶ浦市 [sodegaura-ŝi]) estas urbo en Gubernio Ĉiba, Japanio. Ĝi situas sudoriente de Tokio sur la duoninsulo Boso ĉe la Golfo de Tokio - ĉio-ĉi situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Komence de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn. Limas interalie la urboj Iĉihara kaj Kisarazu.
28118 Vaux
28118 Vaux estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 3:5 kun Marso.
NGC 1977
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Revista Blanca
Organizado
En la dua epoko LRB alvenis al la presado de 12,000 ekzempleroj de la gazeto, kiu iĝis el duonmonata al ĉiusemajna. Totale aperis 388 numeroj. Krome oni eldonis ĉiusemajnan suplementon pri aktualaĵoj, ĉiumonatan serion de libroj kaj popularegan serion de ne tre bonkvalitaj, sed tre ideologiaj, romanoj, nome La Novela Ideal (La ideala romano), kio havigis al la familia eldonejo sufiĉe da famo kaj enspezo.
28118 Vaux
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 17-an de septembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Henry Vaux, Jr, kiu publikigis en 2018 la fotografian libron Legacy in Time kiu prenis dudek jarojn por esti finita. Li ankaù servis dum dek jarojn kiel Asociata Vic-Pezidento en la Sistemo de Universitato de Kalifornio. Henry servis en la Konsilantaro de la Observatorio Lowell dum multenombraj jaroj, donacante malavare sian tempon kaj talenton por daùrigi la mision de Lowell.
La Revista Blanca
Joan Montseny, unua epoko (1898-1905)
Joan Montseny (Reus, 1864-Salon, 1942) devis ekziliiĝi dum la lasta jardeko de la 19-a jarcento kaj ĉefe en Parizo kontaktis kun multaj gravuloj de tendencoj el radikala respublikanismo al la anarkiismo, kio permesis al li havi sufiĉajn prestiĝon kaj kontaktojn por iĝi konata ĵurnalisto je sia reveno al Madrido, kie li fondis LRB kun lia kunulino Teresa Mañé. Tiam li ekuzis la pseŭdonimon Federico Urales.
La ĉefa celo de la revuo estos utili kiel ponto inter la kultura kaj arta sektoroj pli proksimaj al la anarkiismo kaj tiu ĉi, kio okazis tiam ankaŭ per similaj entreprenoj ekzemple en Usono kaj Francio (Vidu Anarkiismo kaj kulturo). Tiele LRB povis publiki tekstojn de hispanaj intelektuloj kiel Francisco Giner de los Ríos, Unamuno aŭ “Clarín”, de konataj liberecanoj kiel Anselmo Lorenzo, Ricardo Mella o Fernando Tarrida kaj de eksterlandaj famuloj kiel Kropotkin, Tolstoi, Jean Grave aŭ Octave Mirbeau.
Federica Montseny, dua epoko (1923-1936)
Federica Montseny naskiĝis en 1905, la saman jaron de la fino de la unua epoko de LRB. Kiam tiu aperos denove, jam en Barcelono, ŝi iomete deflankigos la rolon de sia patro kiel redaktanto, organizanto, verkisto kaj ideologo.
En tiu epoko la rilatoj inter la artaj kaj verkistaj gravuloj kaj la mondo de la anarkiisma movado iomete estis disiĝinta kaj LRB jam ne havis tiom da gravaj kunlaborantoj, sed ja ĝuis la kunlaboradon de konitaj liberecanoj, kiel Vicente Orobón Fernández, Felipe Alaiz aŭ Sánchez Rosa, kaj eĉ de eksterlande kiel Max Nettlau aŭ Rudolf Rocker. Kompense de la malplialtigo de la literatura kvalito, LRB plialtigis sian nivelon ekde grafika vidpunkto.
Al la ideologia temaro, jam aperinta en la unua epoko, oni aldonis akrajn polemikojn pri seksa egaleco kaj la koncepto de libera amo. Oni defendis la lukton de la virinoj por eliri el sia suba socia kaj familia lokoj kaj oni kritikis la tradiciajn kutimojn rilate la familion, sed ankaŭ ne oni akceptis la plej antaŭenigajn proponojn de la amliberigistoj de la plej liberecanaj aŭ radikalaj medioj.
Insulo Orleano
La Insulo Orleano (Île d'Orléans) estas insulo apud Kebeko, situanta ĉe la rivero Sankt-Laŭrenco.
Priskribo
La granda insulo, havas longon de proksimume 34 km kaj larĝon de 8 km. 6900 homoj loĝas tie. Somere, pro la feriuloj kaj la sezonaj laboristoj, la loĝantaro duobliĝas. Oni trovas la faman preĝejon Saint-Pierre-de-l'Île-d'Orléans, la plej malnova preĝejo de la insulo.
Estas la ponto de la Insulo Orleano, inaŭgurita la, kiu ligas Kebekon kaj la Insulon Orleano per Beauport kaj Saint-Pierre-de-l'Île-d'Orléans.
Geografio
La regiona graflanda magistrato de L'Île-d'Orléans entenas la insulon kaj la jenajn ses magistratojn:
Insulo Orleano kaj Kebekia kulturo
Pluraj kebekiaj kantistoj faris kanton kun inspiro de la insulo Orleano:
San Juan Yaeé
San Juan Yaeé estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Yaeé. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 222.
Geografio
San Juan Yaeé apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1495 loĝantojn. El tiuj estis 692 viroj kaj 803 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93.14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1440 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1376 indiĝenoj. El tiuj 1165 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1165 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Pedro de Madrazo y Kuntz
Pedro de Madrazo y Kuntz, hispana pentristo, verkisto kaj kritikisto pri arto, naskiĝinta en Romo, la 11-a de oktobro de 1816 kaj mortinta en Madrido la 20-a de aŭgusto de 1898.
Membro de fama familio de artistoj el kiuj la patro estis la pentristo novklasika José Madrazo, lia patrino Isabel Kuntz Valentini, filino de la pentristo pola Tadeusz Kuntz, kaj liaj fratoj, Federico de Madrazo, kaj Luis de Madrazo. Same kiel lia frato Federico li naskiĝis en Romo kiam lia patro laboris en la itala ĉefurbo danke al stipendio fare de la reĝo Karlo la 4-a.
Li laboris kiel priarta instruisto, kaj kun sia frato Federico fondis la revuon El artista (la artisto). Poste li estis direktoro de la Muzeo de Moderna Arto de Madrido kaj membro de la Reĝa Akademio de Beletroj de Sankta Fernando el 1842 kaj ties direktoro el 1894, de la Real Academia de la Lengua el 1881 kaj de la Reĝa Akademio de Historio el 1858.
Kobalta (II) pirofosfato
Kobalta (II) pirofosfato aŭ kobalta (II) dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kobalta (II) hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en nitrata kaj klorida acidoj. Kobalta (II) pirofosfato posedas 2 kobaltatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Kobalta (II) pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kobaltaj derivaĵoj.
Salernes
(jen france, okcitane Salèrna) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. La loko precipe konatas pro farado de argilaĵoj kaj kaĥeloj.
Reciproka primeco
En matematiko, pozitivaj entjeroj a kaj b estas reciproke primaj, se ili ne havas komunajn divizorojn escepte de 1, aŭ, ekvivalente, se ilia plej granda komuna divizoro estas 1.
Ekzemple, 12 kaj 55 estas reciproke primaj, sed 12 kaj 33 estas ne estas reciproke primaj, ĉar ili estas ambaŭ divideblaj per 3. Nombro 1 estas reciproke prima kun ĉiu entjero.
Kontroli ĉu du nombroj estas reciproke primaj oni povas per kalkulado de ilia plej granda komuna divizoro, ekzemple, pere de la eŭklida algoritmo. Prima faktorigo (por posta komparo de la faktoroj) estas multe pli malrapida por grandaj nombroj.
Eŭlera φ funkcio de pozitiva entjero n estas la nombro de entjeroj inter 1 kaj n, kiuj estas reciproke primaj kun n.
Propraĵoj
Estas kondiĉoj kiuj estas ekvivalentaj al tio ke a kaj b estas interprimoj.
Du entjeroj a kaj b estas interprimoj se kaj nur se ekzistas entjeroj x kaj y tiaj ke ax+by=1 (vidu en idento de Bézout).
Du entjeroj a kaj b estas interprimoj se kaj nur se b havas inverson module a, do se ekzistas entjero y tia ke by ≡ 1 (mod a). En aliaj vortoj, b estas unuo en la ringo Z/aZ de entjeroj module a.
Du entjeroj a kaj b estas interprimoj se kaj nur se en kartezia koordinato rekta streko (a, b)-(0, 0) ne trapasas la aliajn punktojn kun ambaŭ entjeraj koordinatoj.
Se a kaj b estas interprimoj, kaj a kaj c estas interprimoj, tiam a kaj bc estas ankaŭ interprimoj, ĉar bc havas nur primajn faktorojn de b kaj c, kaj neniu el tiuj estas primaj faktoroj de a.
Se a kaj b estas interprimo kaj a dividas produton bc, tiam a dividas na c. Ĉi tio povas esti vidita kiel ĝeneraligo de eŭklida lemo, kiu diras ke se p estas primo, kaj p dividas produton bc, tiam p dividas na b aŭ p dividas na c.
Probablo de interprimeco
La probablo ke du hazarde elektitaj entjeroj a kaj b estas interprimoj estas 6/(π2)≈0,6.
Pruvo
a kaj b estas interprimoj se kaj nur se ne ekzistas primo kiu dividas ambaŭ ilin.
Probablo ke nombro estas dividebla per primo (aŭ iu entjero) p estas 1/p. De ĉi tie probablo ke du nombroj estas ambaŭ divideblaj per ĉi tiu primo estas 1/p2, kaj la probablo ke almenaŭ unu el ili ne estas dividebla je p estas 1-1/p2. Tial la probablo ke du nombroj estas interprimoj estas donita per produto tra ĉiuj primoj,
Pli ĝenerale, la probablo de tio ke k hazarde elektitaj entjeroj estas ĉiuj inter si interprimoj estas 1/ζ(k).
Reale la entjeroj estas elektataj hazarde inter 1 kaj iu entjera supera baro N. Tiam por ĉiu N, estas probablo P(N) ke du tiel hazarde elektitaj nombroj estas interprimoj. Ĉi tiu probablo ne estas akurate 6/(π2), sed en la limigo kun estas.
Dua Viena Skolo
Kiel Dua Viena Skolo ankaŭ Nova Viena Skolo oni nomas en la muzikhistoriola komponistaron, formiĝintan ĉirkaŭ Arnold Schönberg (pro tio ankaŭ nomata Schönberg-Skolo) komence de la 20-a jarcento en Vieno, kiu decide influis la evoluon de la Nova Muziko.
Krom Schönberg al la pli malvasta rondo apartenis liaj du lernantoj Alban Berg kaj Anton Webern, kiuj ekde 1904 sekvis siajn lecionojn (poste alvenis iliaj kaj pluaj lernantoj de Schönberg). Post fazo de libera maltonaleco (ekde 1908) Schönberg evoluigis komence de la 20-aj jaroj la t.n. dekdutonisman teknikon, kiun tranprenis kaj memstare modifis kaj pluevoluigis liaj lernantoj. Schönberg je tio defendis sian opinion, ke li nur trovis kaj ne eltrovis la dekdutonisman muzikon, ĉar ĝi laŭ sia opinio jam ĉiam ekzistis, sed nur estis malkovrita per li.
Malgraŭ ĉi tiu novigo, precipe por la muzika publiko ŝajne radikala, la Dua Viena Skolo sin konsideris ero de tradicilinio ekde la komponistoj de la Viena klasiko trans Johannes Brahms ĝis Gustav Mahler. Kiel komuna komponprincipo de ĉi tiuj antaŭuloj, ĉe kiu oni teorie ekligis, oni konsideris la prilaboradon de muzikaj motivoj kaj temoj en la variacia formo. Ĉi tiu konscia daŭrigo de la tradicio distingas la Duan Vienan Skolon ekz. disde la dua grava tendenco en la muziko de la 20-aj jaroj, la novklasikismo, en kiu oni strebis distancigi sin disde la antaŭa epoko de la romantiko. La Dua Viena Skolo disfalis en la 30-aj jaroj. La decidaj kaŭzoj estus la deviga elmigrado de Schönberg Usonen post la Nazia potencopreno en Germanio en Germanio samkiel la morto de (1935). Tamen ekde ĝi post la Dua Mondmilito devenis granda influo sur multajn komponistojn.
Pluaj gravuloj de la Dua Viena Skolo estis i.a.
Champagnole
Champagnole (proksimuma prononco "ŝãmpaNJOL'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono kantono Champagnole.
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
La urbo kromnomita "Perle du Jura" (Perlo de Ĵuraso) estas turista urbo. La rivero Ain trafluas ĝin.
Unua Mondmilito
Per la ĝenerala mobilizado, ĉiuj viroj, kiuj kapablas iri al la milito estis varbitaj por la Unua Mondmilito. Kiel preskaŭ ĉiuj urboj, Champagnole ŝajnis nur virina loko, kun infanoj kaj maljunuloj; la virinoj prenis kun si la taskojn kaj respondecojn, pri kiuj oni senigis ilin ĝis tiu tempo. Je la fino de la milito, 120 viroj perdis sian vivon.
Dum la milito, kanadaj trupoj kampadis en la ĉirkaŭaĵo de la urbo por ekspluati la lignon en la Arbaro de la Joux (franclingve Forêt de la Joux) servante la bezonegon de la milita maŝino.
Administrado
Ekde la 1-a de januaro 2017, ĝi estas la sidejo de la komunaro nomita "Champagnole Porte du Haut-Jura" (Champagnole Pordo de Alta Ĵuraso).
Getahovit
Getahovit - armene Գետահովիտ - estas urbo de Armenio. Ĝis la jaro 1978 ĝi havis la nomon Tala. Ĝi situas en la provinco Tavuŝo, en la nordo de la lando. Najbara urbo estas Ijevan 5 kilometrojn pli sude.
Diano Arentino
Diano Arentino - jen itale, ligure Diàn Arentìn - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Chiusanico, Diano Castello, Diano San Pietro, Imperia, Pontedassio kaj Stellanello (SV).
Hiskiamo
La hiskiamo aŭ hiosciamo (Hyoscyamus) estas genro de herboj el la familio de la  solanacoj (Solanaceae). La genro havas ĉ. 23 speciojn. Kelkaj, kiel la nigra hiskiamo (Hyoscyamus niger) aǔ Hyoscyamus muticus, estas jam delonge uzataj kiel kuracplantoj.
Floraroj kaj floroj
La floroj estas sidantaj aǔ starantaj ĉe mallongaj, 5 ĝis 10 mm longaj flortigoj. Ekzistas ankaŭ ĝis 50 mm longaj flortigoj. La malsupraj floroj staras unuope en la foliakseloj, la supraj formas densan foliaron. La malsupraj floroj staras unuope en foliakseloj, la supraj formas densan, grapolan aǔ spikan, cumecan floraron kun folioj.
La kaliko de la kvinnombraj floroj estas (6 ĝis) 10 ĝis 16 (ĝis 28) mm longa, tub-, sonorilforma, urno- renverse konus-forma aǔ malofte ujoforma: la rando estas denta aǔ loba. La korona tubo estas samlonga aǔ 2,5-oble pli longa ol la kaliko. La korono longas 8 ĝis, malofte 20 mm (eĉ ĝis 50 mm) longa. Ĝi estas orflava, flave blanka, helklare violkolora aǔ blankeca, parte ankaŭ kun malhela reto. La koronaj loboj estas samgrandaj, mallongaj kaj rondecaj.