cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stelŝiparo
Historio
Jam ekde la jaro 2063, kiam Zefram Cochrane inventis kaj praktike pruvis la unuan teknikan generacion de potencaj warp-motoroj por stelŝipoj, la teranoj fondis kelkajn homajn koloniojn en stelaj sistemoj proksimaj al la Tero kaj establigis komercajn kontaktojn kun iuj ekster-teraj vivoformoj, interalie kun la vulkananoj kaj la denobulanoj. Rapide post tio, la unuaj provoj ekesplori pli malproksimajn zonojn de la kosmo estis ekiniciataj.
Ŝtoncirklo de Wassu
Priskribo
Kune la ŝtoncirkloj kaj iliaj asociitaj tumuloj, ili reprezentas solidan sanktan pejzaĝon kreita antau pli ol 1500 jaroj. Ĝi reflektas prosperan, tre organizitan kaj daŭreblan socion. Oni fosis la ŝtonoj kun feraj iloj kaj lerte formis ilin en preskaŭ identaj cilindraj aŭ poligonaj kolonoj pezante 7 tunojn, averaĝe ĉirkaŭ du metrojn altaj.
Ĉiu cirklo enhavas inter 8 al 14 kolonoj kaj estas 4 ghis 6 metroj larĝaj. Ĉiuj estas lokitaj proksime de la tumuloj. La ŝtonocirkloj kaj tumuloj kune formas grandegan sanktan pejzaĝon kreita dum pli ol 1500 jaroj. Tiu elstara ejo estas reprezentanta por multe pli larĝa megalita zono en la regiono, kiu laŭ grandeco, densitecco kaj komplekseco ŝajnas esti senkonkurenca ie ajn en la mondo.
Ĝi kalkulas 11 kromleĥojn, ĉiu kun pilastroj de 2 metroj altaj de proksimume 2 m da alteco kaj pezante 7 tunojn, la plej granda mezurante 2,59 m da alteco. La zono kovras 1,63 ha. La kromleĥoj enhavante ĉiun dekon da pilastroj havante diametron inter 4 ĝis 6 metroj, instalitaj en du vicoj, unu el 4 kromleĥoj, la alia el 7, entute 11 kromleĥoj.
Stelŝiparo
Historio
Multaj epizodoj de la filmaro Star Trek indikas, ke la tera stelŝiparo jam plene funkciis en 2119, kiam ĝi provizis financan subtenon de eksperimentoj de Zefram Cochrane kaj Henry Archer, kiuj gvidis al la unuaj sukcesaj warp 3-kosmoflugoj dum 2140-aj jaroj. Poste la tekniko pluprogresis, kaj en 2151 ekfunkciis la unua warp 5-stelŝipo, "Enterprise (NX-01)", sekvate de la ŝipo "Columbia'' (NX-02)" en 2155, kaj pliaj postaj stelŝipoj. La stelŝiparo per tio iĝis la gvida esplora kaj armea branĉo de la tera administrado.
Ŝtoncirklo de Wassu
Unesko monda heredaĵo
En 2006, la loko Wassu estis enskribita en la listo de la monda heredaĵo kiel parto de la megalitaj cirkloj de Senegalio-Gambio, kune kun la ŝtoncirkloj Sine Ngayène kaj Wanar (ambaŭ en Senegalo) kaj tiu de Kerbatch (en Gambio),
Eksteraj ligiloj
La ŝtoncirkloj de Wassu – kolekto de bildoj, videoj kaj sondosieroj.
Stelŝiparo
Historio
En pluraj filmoj, la centra oficejo de la (tera kaj poste federacia) stelŝiparo estas montrata borde de la golfo de San-Francisko, nordoriente de la Golden-Gate-Ponto en Nordameriko. La stelŝipara akademio situas en la teritorio Presidio de San-Francisko, pejzaĝa parko ĉe la norda pinto de la san-franciska duoninsulo, kun kelkaj pliaj konstruaĵoj pli for de la marbordo sur la duoninsulo. Aldone, pluraj filmaj epizodoj montras, ke la stelŝiparo vivtenas serion da "stelbazoj" en diversaj gravaj lokoj de la kosma teritorio de la federacio de planedoj, aŭ sur planedoj aŭ en planedaj orbitoj.
Ben Gazzara
Biagio Anthony Gazzarra (28a de Aŭgusto, 1930 – 3a de Februaro, 2012), konata kiel Ben Gazzara, estis usona filma, teatra, kaj televida aktoro kaj reĝisoro. Li ricevis premion Emmy Award pro sia rolo en Hysterical Blindness (histeria blindeco).
Li devenis el familio de italaj enmigrintoj, kaj kreskiĝis kaj edukiĝis en Novjorko finfine kun la influa germana reĝisoro Erwin Piscator kaj poste aliĝis al Actors Studio. Poste li aktoris en Broadvajo, ekzemple per la kreado de la rolo de Brick en la verko de Tennessee Williams nome Kato sur varmega ladotegmento|Cat On A Hot Tin Roof (1955) ĉe Barbara BelGeddes, reĝisorita de Elia Kazan.
Luisenthal
Luisenthal estas komunumo en Germanio, en la valo Ohratal. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La administrajn servojn por la loĝantoj transprenas najbara, tiel nomata "plenumanta" komunumo, Ohrdruf.
Federacia vojo 32
La federacia vojo 32 - germane Bundesstraße 32 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas ĉ. 160 kilometrojn tra la federaciaj landoj Baden-Virtembergo kaj tre malgrandan parton tra Bavario. La plej okcidenta kaj norda punkto estas la komunumo Horb am Neckar, kaj la plej suda kaj orienta voja punkto la komunumo Lindenberg en la regiono Algovio - proksime de la limo al Aŭstrio.
Luisenthal
La loko estas nomita laŭ dukino Luise Dorothea.
Transportado publika
Antaŭ 135 jaroj malfermiĝis la fervoja konekto inter Gotha kaj Gräfenroda kun haltejo ankaŭ en Luisenthal. La 10-an de decembro 2011 lastafoje pasaĝertrajnoj cirkulos, ĉar la linio poste ĉesigos sian ekziston danke al la profesia nekapableco kaj miopeco de la turingiaj politikistoj.
Máriabesnyő
Máriabesnyő estas ekstera parto de Gödöllő, grava pilgrimejo, pli frue memstara hungara vilaĝo.
Geografio
Máriabesnyő etendiĝas apud Gödöllő laŭ fervojo Budapeŝto-Miskolc, kie estas stacidometo.
Historio
Oni loĝadis tie jam dum la 9-a jarcento, sed pro la tatara invado la loko senhomiĝis. La samo okazis dum dominado de turkoj, sed poste ĝi rehomiĝis. En 1759 kapelo konstruiĝis, dume laboristo onidire trovis skulptaĵon pri Dipatrino. Sekve la kapelo iĝis pilgrimloko. En 1910 laŭ la popolnombrado 380 vilaĝanoj loĝis tie. En la 20-a jarcento la vilaĝeto iĝis feriejo.
Famuloj
En Máriabesnyő mortis aktoro Ilona Berzétey
Variablo
Variablo aŭ varianto estas kunteksta "matematikeca" nomo por objekto (nombro, kvanto, vektoro, matrico, funkcio, geometria objekto, elemento de aro ktp), se tiu objekto povas ŝanĝiĝi en la koncerna kunteksto. La termino estas ĉefe uzata en matematiko, fiziko kaj komputado.
La "malo" de variablo estas konstanto, kiu servas por nomi objekton neŝanĝeblan en la koncerna kunteksto.
Ofte oni uzas latinajn literojn "x", "y", "z" (kaj aliajn) por reprezenti variablojn. Kaj se oni skribas nombron antaŭ la variablo, tio signifas multiplikadon. Ekzemple, 2x reprezentas duoble x. En kuntekstoj, en kiuj oni samtempe bezonas multajn malsamajn variablojn, oni uzas diversajn diakritojn (ekzemple, x', U*, Ē, Ĝ) kaj aldonas indice, simbolojn, literojn aŭ aliajn variablojn (ekzemple, x1, x2, xi, x', x'k, U* kaj simile).
Principe, oni povas uzi ajnan literon (kelkfoje, pli ol unu), eĉ de nelatina alfabeto (ofte uziĝas la greka alfabeto, sed foje eĉ la hebrea aŭ cirila, kaj diversaj litertipoj). Tamen oni kutime evitas la literon "o" ĉar ĝi povas kaŭzi konfuzon pro simileco al nulo. Kaj la greka litero "pi" estas uzata por konstanto 3.14159265..., do oni normale ne uzas ĝin por variablo.
La signifoj de la termino variablo en matematiko kaj en komputoscienco estas iom malsamaj. En matematiko, variablo estas kvanto kun iu (eble ne sciata) valoro. En multaj programlingvoj, variablo estas nura ujo por konservi datumon. Tiu diferenco evidentiĝas en la sintakso.
Eble konfuze, en multaj programlingvoj (ekz-e "C"), oni uzas la saman signon "=" por reprezenti asignon de valoro al variablo (ekzemple, <tt>x=1</tt> signifas ke oni donas al la variablo <tt>x</tt> la valoron 1) kaj <tt>1=x</tt> estus esprimo nevalida, ĉar 1 ne estas variablo. (Tamen la sintakso varias inter lingvoj: ekzemple, <tt>x:=1</tt> en Paskalo.)
NGC 2938
NGC 2938 (aliaj indikoj — UGC 5115, MCG 13-7-32, ZWG 350.27, PGC 27473) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mórágy
Mórágy (mOradj) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Bonyhád.
Situo
La vilaĝo situas en valo laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Dombóvár-Baja preteriras. Bátaszék troviĝas 6, Bonyhád 15, Szekszárd 19 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. Apud la vilaĝo granita monto troviĝas, kie la prahomo trovis fajrilŝtonetojn. La unua mencio devenis el 1267 en formo Moorag. Jam en 1526 la turkoj okupis la vilaĝon. En 1724 germanoj refondis Mórágy. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio, dume alvenis rifuĝintaj hungaroj. Apud la komunumo longe funkciis ŝtonominejo. Nuntempe la loko estas ebleco longe rezervi forĵetitajn radiajn aĵojn el atomcentralo de Paks.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, apoteko, policano, restoracio.
Gábor Farkas
Gábor FARKAS [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Gábor estis hungara botanikisto, biokemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1976).
Gábor Farkas naskiĝis la  1925 en Budapeŝto. Li mortis la 1986 en Szeged.
Biografio
Gábor Farkas frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li eklaboris en universitata instituto. En 1950 li ekhavis postenon en instituto de Martonvásár. En 1957 li eklaboris en filio de universitato en Budapeŝto, sed post monatoj helpe de stipendio li esploris en Kanado, baldaŭe en Francio kaj Usono. En 1962 li doktoriĝis. En 1970 li eklaboris en instituto de Szeged. Tie li longe gvidis la instituton, dume li instruis en la universitato. Li okupiĝis ĉefe pri malsanoj kaj difektoj de la kreskaĵoj.
Megyeri-ponto
Megyeri-ponto (Megyeri-híd) estas du-parta ponto sur Danubo, iom norde de Budapeŝto. Sur ĝi iras la nacia aŭtovojo M0, kiu duonringe ĉirkaŭiras la urbon. La du partoj ligas la Szentendre-insulon al la bordoj de Danubo. La orienta parto estas staja ponto kun du A-formaj pilieroj, la cetera parto estas traba ponto.
Andorianoj
La andorianoj estas militema, hom-simila, ekster-tera vivoformo el la scienc-fikcia universo de la filmaro Star Trek. Antaŭ la fondo de la same fikcia Unuiĝinta Federacio de Planedoj, la andorianoj preskaŭ konstante militis kontraŭ la vulkananoj, aparte forte ĉirkaŭ la jaro 2150. Esencaj aspektaj karakterizaĵoj de la andorianoj estas blankaj haroj, blueca haŭto kaj du antenaj korperoj ĉe la frunto. La fikcia hejma planedo de la vivoformo nomiĝas Andorio. Konata reprezentanto de la andorianoj nomiĝas "Ŝran"; li aperas en la filmoj de la serio Star Trek: Enterprise.La andorianoj unuafoje aperas en la televida serio "Star Trek" el la 1960-aj jaroj, pli poste ankaŭ en la serioj, "Star Trek: La sekva generacio", Star Trek: Deep Space Nine, Star Trek: Enterprise kaj en 2 el la ĝis la jaro 2009 entute 11 kinejaj filmoj pri la temo.
Megyeri-ponto
La ponto estis malfermita la. La elekto de ĝia nomo kaŭzis iom da ekscito, ĉar en publika enketo gajnis la nomoj de la usonaj komikistoj Stephen Colbert kaj Jon Stewart. Ĉar ambaŭ ne havas fortajn rilatojn al Hungario, oni fine elektis la nomon de la hungara pra-gento Megyer, al kiu rilatas ankaŭ la nomoj de la proksimaj lokoj Káposztásmegyer kaj Békásmegyer maldekstre resp. dekstre de Danubo.
Andorianoj
Aenar
Subspecio de la andorianoj estas la gento Aenar, kies anoj same vivas sur la fikcia planedo Andorio. Kontraŭe al iliaj bluhaŭtaj parencoj ili havas blankan haŭton kaj preskaŭ blindas. La anoj de la gento Aenar havas ekstremajn telepatiajn kapablojn kaj estas striktaj pacistoj. Sur la planedo Andorio nur ekzistas malmultaj miloj da ili.
Megyeri-ponto
La orienta fino de la ponto situas en Budapeŝto, la okcidenta en Budakalász; la mezo apartenas al Szigetmonostor. La ponton uzas pluraj publikaj buslinioj. La oficiala longo de 1862 metroj inkluzivas la parton sur la insulo. La alteco de 100 metroj rilatas al la pilieroj.
Andorianoj
Aenar
Anoj de la gento Aenar videblas nur en la serio Star Trek: Enterprise.
Rasy ve Star Treku Völker und Gruppierungen im Star-Trek-Universum
Santiago Laollaga
Santiago Laollaga estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Laollaga. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 472.
Geografio
Santiago Laollaga apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2716 loĝantojn. El tiuj estis 1329 viroj kaj 1387 virinoj. La komunumo havas surfacon de 506,50 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 110 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 238 indiĝenoj. El tiuj 197 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 197 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gur-Emir
Gūr-e Amīr  aŭ Guri Amir (perse: گورِ امیر) estas maŭzoleo de la azia konkerinto Tamerlano (ankaŭ konata kiel Timuro) en Samarkando, Uzbekio. Ĝi okupas gravan lokon en la historio de persa arkitekturo kiel la antaŭulo kaj modelo por poste grandaj tomboj laŭ mogola arkitekturo, inkluzive de tombo de Humajun en Delhio kaj la Taĝ-Mahalo en Agra, konstruita de la posteuloj de Timuro, la verdikta mogola dinastio de Norda Hindio.
Gur-Emir estas persa por "Tombo de la Reĝo". Tiu arkitektura komplekso kun sia lazura kupolo enhavas la tombojn de Tamerlano, liajn filojn Ŝah Ruĥ kaj Miran Ŝah kaj nepo Ulugh Beg kaj Muhammad Sultan. Ankaŭ honorita kun loko en la tombo estas la instruisto de Timuro, Mir Sajid Baraka.
Egeo
La gloso Egeo havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Homoj
Egeo estas greka virnomo de multaj homoj kiel:
Gur-Emir
La plej frua parto de la komplekso estis konstruita ĉe la fino de la 14-a jarcento sub ordonoj de Muhammad Sultan. Nun nur la fundamentoj de la Madrasa kaj ĥanaka, la enirejoportalo kaj parto de unu el kvar minaretoj restas.
La konstruado de la maŭzoleo mem komenciĝis en 1403 post la subita morto de Muhammad Sultan, la heredanto de Tamerlano. Timuro konstruigis por si mem pli malgrandan tombon en Ŝahrisabz proksime de sia palaco Ak-Saraj. Tamen, kiam Timuro mortis en 1405 post militkampanjo en armea ekspedicio al Ĉinio. Ulugh Beg, alia nepo de Tamerlano, kompletigis la laboron. Dum lia regado la maŭzoleo iĝis la familia kripto de la timurida dinastio.
Episkopujo de Bayeux-Lisieux
La Episkopujo de Bayeux-Lisieux (Dioecesis Baiocensis et Lexoviensis; Diocèse de Bayeux et Lisieux) estas episkopujo de la Katolika Eklezio en Francio. La episkopujo estas samampleksa kiel la departemento de Calvados kaj estas sufragana diocezo de la Ĉefepiskopujo de Rueno, kiu estas ankaŭ en Normandio.
En la tempo de la Konkordato de 1801, la malnova episkopujo de Lisieux estis kunigita al tiu de Bayeux. Apostola brevo, en 1854, rajtigis la Episkopon de Bayeux nomi sin Episkopo de Bayeux kaj Lisieux.
La, papo Francisko nomis Monsinjoron Jacques Habert episkopo de Bayeux-Lisieux. La enoficigo al katedralo de Bayeux okazis la.
1,2,5-Trimetilpiperazino
1,2,5-Trimetilpiperazino aŭ C7H16N2 estas heterocikla organika kombinaĵo kie tri metilaj grupoj ligiĝas al piperazina ringo en la pozicioj 1,2 kaj 5. Ĝi estas senkolora brulema likvaĵo kun herbicidaj proprecoj kaj uzata en la fabrikado de sennombraj medikamentoj.
Egea maro
La Egea maro (Αιγαίον Πέλαγος [ajgaion pelagos]; Ege Denizi) estas parto de la Mediteraneo, kaj troviĝas inter la greka duoninsulo kaj Anatolio. Ĝi estas kunligita al la Marmora maro (kaj preter tio, al la Nigra maro) de la Dardaneloj.
Insuloj de la Egea Maro
La Egea Maro enhavas multegajn insulojn. Multaj insularoj efektive estas subakvaj etendaĵoj de la montaroj sur la tero. Iuj el la grandaj insuloj havas farmeblajn valojn kaj ebenaĵojn. La multajn centojn da egeaj insuloj oni povas dividi en 7 ĉefajn insularojn:
En la Egea Maro troviĝas ankaŭ du iom grandaj insuloj, kiuj apartenas al Turkio:
Edolo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Corteno Golgi, Incudine, Lovero (SO), Malonno, Monno, Ponte di Legno, Saviore dell'Adamello, Sernio (SO), Sonico, Temù, Tovo di Sant'Agata (SO), Vezza d'Oglio kaj Vione.
Kristana patroneco estas la naskiĝo de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Géza Hoffmann
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hoffmann Géza estis hungara luktisto, olimpiano, trejnisto.
naskiĝis la en Hódmezővásárhely, li mortis la  (laŭ WikiData la mortotago estas la 18-a) en Budapeŝto.
Biografio
akiris seruristan licencon, poste maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1953. Li akiris trejnistan licencon en instituto en 1962, pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1963, trejnistan diplomon en la altlernejo en la sekva jaro. Li edziĝis en 1953, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Sporta kariero
komence estis luktisto en sia naskiĝurbo, poste en ĉefurbaj sportkluboj inter. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje inter 1950-1961, samtempe li apartenis al la hungara nacia teamo. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 sen medalo. Li konkursis en klasik-stila luktado kaj liberstila luktado samtempe, liaj pli gravaj trejnistoj estis Mihály Matura kaj Károly Kárpáti. Depost sia aktiva sporta kariero li estis trejnisto.
Linio Kintetsu-Nara
Linio Kintetsu-Nara (japane: 近鉄奈良線 [Kintecu-Nara-sen], angle: Kintetsu Nara Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio. La okcidenta parto de linio situas en oriento de Gubernio Osaka kaj ĝia orienta parto situas en nordo de Gubernio Nara.
Tipoj de trajnoj
Estas 5 tipoj de trajnoj kaj Super-Ekspreso:
Olga Szabó Orbán
Olga ORBÁN, SZABÓ estas rumania hungara rapiristino, mondĉampionino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro la 9-an de oktobro 1938 kaj mortis la 5-an de januaro 2022. Ŝi estas la edzino de akvopilkisto Sándor Szabó.
Lumpzig
Lumpzig estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Schmölln. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 494 loĝantojn.
József Farkas
József FARKAS [jOĵef farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas József estas hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
József Farkas naskiĝis la  1933 en Budapeŝto.
Biografio
József Farkas frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1951-1956. Li eklaboris en instituto, kie li okupiĝis pri nutraĵoj. En 1964 li doktoriĝis. Baldaŭe li instruis en universitato, kie li atingis rangojn katedrestro kaj vicrektoro. Li partoprenis en redaktadoj de Acta Alimentaria kaj Radiation Physics and Chemistry. Li ricevis diversajn premiojn inter 1974-2005.
Ludoviko la Germano
Ludoviko la Germano respektive Ludoviko la 2-a, germane Ludwig der Deutsche resp. Ludwig II., „der Fromme“, „der Deutsche“, france Louis II de Germanie, latine Ludovicus II „Germanicus“ (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 806, mortis la 28-an de aŭgusto 876 en Frankfurto ĉe Majno) el la nobela dinastio de Karolidoj ekde la jaro 817 formale respektive ekde proksimume 825 fakte estis reĝo de Bavario ene de la franka imperio, kaj inter la jaroj 840 ĝis 876 estis reĝo de la germanlingva orientfranka imperio.
Vivo
Ludoviko estis la tria filo de la franka imperiestro Ludoviko la 1-a, „Ludoviko la pia“, reganto de la Sankta Romia Imperio, kaj de ties edzino Irmingard. En la unua divido de la imperio de lia patro, la tiel nomata ordinatio imperii de 817, li ricevis la duklandon Bavario kaj la la frankaj teritorioj oriente de tio kiel reĝlando. Ekde la jaro 825 li en tiu regno fakte dokumentiĝis ties reganto kaj mem nomis sin „reĝo de la bavaroj“. La bavara urbo Regensburg en lia regoperiodo denove iĝis imperia rezidajo kaj administra centro. En la kverelojn de siaj fratoj kun la patro pri la posta dono de regno fare de la patro al Karlo la Kalva, la plej juna filo de Ludoviko la 1-a kaj de lia dua edzino Judith de Bavario, Ludoviko la Germanio ĝis la jaro 831 apenaŭ enmiksiĝis. Nur en 833 li kun liaj fratoj Lotaro la 1-a kaj Pipino la 1-a de Akvitanio forte protestis kontraŭ la patro. Post ties senpostenigo kaj la divido de la imperio inter la venkaj filoj, Ludoviko oficiale nomis sin rex, „reĝo“, kaj subskribis tiel. Sed en protesto de la kruda konduto de lia frato Lotaro kontraŭ la patro li sekve distanciĝis de Lotaro kaj en 834 reinstalis la patron kiel imperiestro.
Kiam Pipino mortis en 839, redividiĝis la imperio, kaj Ludoviko la Germano plene malkonsideriĝis en tiu divido. Tial en 840 li denove protestis kontraŭ la patro, kiu mortis la 20-an de junio de tiu jaro. Nun inter la restintaj filoj ekardis plurjara milito pri la heredaĵo, kiun Lotaro volonte havus sola. Ludoviko kaj Karlo tial alianciĝis kontraŭ Lotaro, kaj en 841 venkis ties armeon en la batalo apud Fontenoy. Sekve Ludoviko venkis lokan ribelon de la saksoj, kiuj estis incititaj fare de Lotaro kontraŭi al Ludoviko, kaj en 842 per la ĵuroj de Strasburgo novigis sian aliancon kun Karlo. En 843 Ludoviko kaj Karlo devigis Lotaron jesi al la traktato de Verdun, laŭ kiu Ludoviko ricevis la orientfrankan regnon oriente de la rivero Rejno plus la urbojn Majenco (Mainz), Speyer kaj Worms okcidente de la rivero.
En tiu regno Ludoviko montriĝis efika reganto, kiu en la jaroj ĝis lia morto sukcesis doni al la – dum la konflikto pri la heredaĵo artefarite kunkolektita – teritorio kaj ties loĝantoj fortan identecon kaj kunligon. Parte tiu sukceso baziĝis je tio, ke li paciĝis kun antaŭaj kontraŭantoj kaj ties anoj, ekzemple kun abato Rabanus Maurus, popularan subtenanton de unueca franka imperio gvide de Ludoviko la Pia kaj poste de Lotaro la 1-a: lin Ludoviko la Germano en 842 devigis rezigni pri la posteno de abato de la imperie grava monaĥejo de Fulda, sed en 847 vokis al posteno de la ĉefepiskopo de Majenco. Tiel malgraŭ iuj postaj pludividoj de la imperio la orientfranka regno iĝis antaŭaĵo de la posta mezepoka germanlingva Sankta Romia Imperio.
Jam en la fruaj jaroj de reganteco en Bavario, ekde la jaro 825, la armeo de Ludoviko la Germano plurfoje devis batale repuŝi la de sudoriento atakantaj bulgaroj, kaj kun unuopaj slavaj triboj, precipe la slavaj triboj de Bohemio, la soraboj kaj la moravoj. Pli granda problemo por li post starigo de la orientfranka regno tamen estis atakoj de la normanoj al Rejnlando kaj al Frislando.
Post la morto de Lotaro la 2-a en 869 – la centra franka regno post la morto de Lotaro la 1-a en 855 estis pludividita inter ties filoj Ludoviko la 2-a kaj Lotaro la 2-a – Ludoviko la Germano per la traktato de Meersen de la 22-a de januaro 870 aĉetis la orientan duonon de la centra franka regno, Lotaringio. Tamen lia frato Karlo, estro de la okcidentfranka regno, post la morto de Ludoviko la Pia en 875 kiel ties heredanto de la regnoj Burgundio kaj Italio pli rapidis kaj pli sukcesis en la kandidatiĝo pri la imperiestra krono. Ludoviko la Germana venĝe sendis sian armeon detrue ataki la okcidentfrankan regnon.
Ludoviko la Germano mortis la 28-an de aŭgusto 876 en Frankfurto ĉe Majno kaj entombiĝis en la imperie grava monaĥejo de Lorsch. El lia geedzeco kun Hemma ekde 827 fontis tri filoj: Karlmann, Ludoviko la 3-a, nomata „la pli juna“, kaj Karlo la 3-a, nomata „la dika“. Inter tiuj tri filoj li jam en 865 dividis sian regnon tiel, ke Karlmann ricevis Bavarion, Ludoviko la orientan parton de la regno kun interalie Saksio kaj Karlo Alemanion. Inter liaj kvar filinoj Hildegard, Irmgard de Chiemsee kaj Bertha iĝis monaĥinoj, pri la kvara filino Gisla ne estas pliaj informoj.
Postmorta literatura interpreto de lia historia rolo
La monaĥo, klerulo kaj poeto Otfrid von Weißenburg dediĉis al Ludoviko sian germanlingvan evangelian libron. Historiistoj ripete konstatis ke Ludoviko estis la fondinto de la orientfranka regno el kiu poste fontis la germanlingva Sankta Romia Imperio. En liaepokaj dokumentoj el la okcidentfranka regno, ekzemple en la analoj de Saint Bertin, Ludoviko ĉiam latine titoliĝis „rex Germanorum“ (reĝo de la germanoj) aŭ „rex Germaniae“ (reĝo de Germanio). Tiuj faktoj en la 19-a jarcento gvidis al nacihistoriisma reinterpreto de lia persono, kiuj tre konatigis la nomaldonon „la Germano“, kiu unuafoje aperas en dokumentoj de la 18-a jarcento. Do la nomaldono kontraŭe al tiu de Karolo la Granda ne estas historie aŭtenta.
807 Ceraskia
807 Ceraskia estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Vitold Ceraskij
Castione-Arbedo (stacidomo)
Castione-Arbedo estas fervoja stacidomo en Arbedo-Castione, Svislando.
Jarabina
Jarabina, hungare Berkenyéd [berkenjEd], germane Girm rutene Орябина [orjabina]) estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Dolní Paseky
Dolní Paseky (ĝis la jaro 1947 ĉeĥe Dolní Reuth, Niederreuth) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Aš, troviĝanta en distrikto Cheb. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Jarabina
Situo
Jarabina situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Stará Ľubovňa troviĝas je 5 km.
Dolní Paseky
Dolní Paseky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,36 km².
Geografio
Dolní Paseky troviĝas en valo, proksimume 3 km oriente de Aš, sur ambaŭ bordoj de rivero Bílý Halštrov. Troviĝas ĉi tie pavilono kun minerala fonto, kies akvon veturas preni homoj el la tuta regiono de Aš.
Jarabina
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1329 en germana formo "Giermp". La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1342 la slava nomo "Yerubina" aperis. En 1564 oni komputis 13 kamparanajn kaj 5 servutulajn familiojn, en 1758 125 kamparanajn domojn, 15 servutulajn domojn, 2 nobeldomojn, segilan uzinon kaj muelejon. En 1828 224 domoj troviĝis en la vilaĝo. En 1873 pro ĥoleroj 205 vilaĝanoj mortis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jarembina, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Berkenyéd 1155 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jarabina 850 homoj, (el ili 150 ciganoj).
Dolní Paseky
Geografio
Dank' al proksimeco de akvobaraĵo Bílý Halštrov Dolní Paseky estas ideala kabana regiono. Situas ĉi tie multe da refreŝigejaj kabanoj uzataj dum turisma sezono. Daŭraj loĝantoj vivas ĉi tie nur ĉirkaŭ kvardek.
Kampanulo
Kampanuloj (genro Kampanulo el latina campana, «sonorilo») estas herbecaj plantoj plurjaraj aŭ dujaraj el la familio Kampanulacoj.
La floroj, bluaj aŭ violkoloraj, estas duseksaj. La kaliko havas kvin dentojn, ofte iom mallarĝajn. La korolo, sonorilforma, malfermiĝas en kvin loboj; estas kvin stamenoj, la ovario troviĝas malsupre. La stiluso estas unuopa. La fruktoj estas multsemaj kapsuloj. La venta dissemiĝo klarigas la disvastiĝon de tiu genro en grandan parton de la mondo. Ĝi enhavas pli ol 500 speciojn, kiuj kreskas en mezvarmaj kaj subtropikaj regionoj de la norda hemisfero. Iuj specioj vivas ankaŭ en arktaj kaj altmontaraj regionoj. Ekz. jenaj specioj:
Dolní Paseky
Historio
En la jaro 1889 estis en Dolní Paseky fondita tombejo. Post tio, kiam la germana loĝantaro estis en la jaro 1945 ellandigita, la tombejo estis dezertigita, tomboŝtonoj kaj metalaj krucumigaĵoj neniigitaj aŭ ŝtelitaj. Inter la jaroj 1994 ĝis 1996 la eksaj germanaj naskiĝintoj aŭ iliaj idoj decidiĝis krei el la tombejo pietan lokon. Kiel pruvas informtabuloj en la tombejo, tio ne estis facila laboro. La tombejo devis esti revitaligita kaj nove ekipita per barilo. Savitaj tomboŝtonoj estis dislokitaj en duoncirklon ĉirkaŭ nove kreita monumento. Multe pli forte kredantaj germanoj ĉi tie lasis mesaĝon: "Tiu ĉi monumento movu per la konscio de tiuj, kiuj perdis kredon en Dion kaj estimon antaŭ la homo, ĝi estu averto por estontaj generacioj kaj ĝi estu espero por ĉiuj, kiuj klopodas pri historiaj vero kaj justeco kaj pri najbareco en la paco inter ĉeĥoj kaj germanoj."
Ĉeĥa Silezio
Ĉeĥa Silezio (loĝata de Silezianoj) – iam ankaŭ Moravia Silezio, ĝis 1918 Aŭstria Silezio aŭ Aŭstruja Silezio, 1918 – 1945 ankaŭ Sudeta Silezio – estas historia teritorio situanta oriente en Ĉeĥio kun areo 4 452 km2 kaj proksimume 1 miliono da loĝantoj. Historia ĉefurbo estas Opava. Escepte de la moderna distrikto Jeseník (kiu estas parto de Regiono Olomouc), la teritorio apartenas al Moravia-Silezia Regiono. Sude ĝi najbaras kun Moravio; sudoriente kun Slovakio; oriente, norde kaj sudokcidente kun Pola Silezio (konkrete kun provincoj Malsupra Silezio, Silezio (provinco de Pollando), Opolio).
Ĉeĥa Silezio situas en regiono de Sudetoj, kiuj oriente ŝanĝiĝas en Karpatoj. Ĉeĥa Silezio estadas ofte erare konsiderata kiel parto de Moravio. La plej gravaj riveroj estas Odro, Opava kaj Olše, kiuj parte fermas limon kun Pollando. La riveroj Odro kaj Ostravice poste kreas ankaŭ parton de la historia landa limo kun Moravio. Krom urbo Ostrava situanta en la historia landa limo kun Moravio (Moravia Ostrava kaj Silezia Ostrava) apartenas inter signifaj sileziaj urboj la historiaj metropoloj de la ĉeĥa Silezio urboj Opava, Krnov, Český Těšín, Karviná, Třinec kaj pluaj.
Silezio ekde mezepoko ĝis la 17-a jarcento
Duklando Silezio fariĝis kiel apuda lando de la Krono de Bohemio ligita al Bohemio dum regado de Karolo la 4-a la 9-an de oktobro 1356, kvankam sub kontrolo de la bohemia krono ĝi estis jam dum Boleslav la 1-a. Sed liaj sekvintoj ne sukcesis ĝin teni kaj Silezion priregis Piastoj, kiuj ĉi tie en unuopaj sileziaj princlandoj en la plej diversaj linioj regis ĝis fino de la 17-a jarcento.
Ello
Ello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Jakobo la pli juna kaj la apostolo Filipo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Ĉeĥa Silezio
Periodo 1742 – 1849
Post batalo ĉe Molvico la 10-an de aprilo de 1741 estis decida parto de Silezio en la fakto perdita por Maria Teresia. Per Vroclava (Berlina) paco el la 11-a de junio de 1742 prusia reĝo Frederiko la 2-a akiris pli ol 85 % da silezia teritorio inkluzive de regiono de Klodsko (sume 40 182 km2). La restanta parto de Silezio (kiu restis en habsburga monarĥio, mezuris 5 147 km2) estis organizita kiel memstara lando, senĉese pli ofte nomata kiel Aŭstria Silezio / Österreichisch-Schlesien (la hodiaŭa Ĉeĥa Silezio). Aŭstria Silezio ensumigis la tutan princlandon teŝinan, sudan parton de princlando opava kaj krnova kaj malgrandan montoriĉan parton de Nisa princlando kun Cukmantl (hodiaŭ Zlaté Hory), Frývaldov (la hodiaŭa Jeseník), Vidnava kaj Javorník. La ĉefurbo de Aŭstria Silezio fariĝis Opava, kie estis establita sidejo de reĝlanda oficejo. En la jaroj 1782 – 1849 Silezio estis kunigita kun Moravio kaj subordigita al moravia-silezia gubernio. Polico en Aŭstria Silezio post establo de polica direkcio en Opava (1786) estis organizita memstare. En silezia koncilio (princa koncilio, publika konvento) kunvenis 4 sileziaj princoj kaj reprezentanto de opava-krnova nobelaro. La princan koncilion kunvokis kutime unufoje dum jaro ĉeĥa reĝo, kutimajn aferojn oni solvis kelkfoje dum jaro en traktadoj de la t.n. publika konvento. La silezia koncilio sesiis eĉ en la tempo, kiam Aŭstria Silezio estis kunigita kun Moravio. Ankaŭ en unuopaj sileziaj princlandoj funkciis registaroj, sed ties kompetencoj ĝenerale transiris al regionaj oficejoj. El la koncilioj de la unuopaj princlandoj evoluigis certan aktivecon nur koncilio de opava-krnova nobelaro. La politika administracio estis transprenata en tri regionojn destinitaj en la jaro 1744 (Teŝina, Opava-krnova kaj Nisa) kaj iliaj ĉiujare alternataj landaj urbestroj. Jozefo la 2-a dividigis en la jaro 1783 Aŭstrian Silezion en du regionojn: Opavan kaj Teŝinan. Jozefo la 2-a administracie subigis al opavia regiono ankaŭ teritoriojn de moraviaj enklavoj en Silezio, kiuj estis ekde tiu tempo administrataj enkadre de Aŭstria Silezio, kvankam ili plu estis kalkulataj al Moravio kaj ili estis administrataj laŭ moraviaj leĝoj. Al opava regiono apartenis memstara nobelaraj sinjorujoj (status minor) de Bruntál, Albrechtice kaj bienoj de urbo Opava; al Teŝina regiono sinjorujoj de Bílá, Orlová, Ráj, Rychvald, Lutyň, Frýdek, Fryštát, Doubrava kaj la restinta parto de sinjorujo al Bohumín. El la sinjorujo de Bílá estiĝis aloda sinjorujo kun voĉo en la princa koncilio (status maior), kiu estis en la jaro 1754 avancita je princlando (Bílá princlando; Nisan princlandon tenis vroclava episkopo, Regionon Opava kun regiono Krnov apartenis al la dinastio de Liĥtenŝtejno, feŭdaj tenantoj de regiono Těšín estis ekde la jaro 1722 dinastio de Loreno kaj ekde 1765 apudaj branĉoj de la reganta dinastio Habsburgo-Loreno, regionon de Bílá akiris princoj Sulkowidoj.
Ello
Najbaras la komunumoj Colle Brianza, Dolzago, Galbiate kaj Oggiono.
Ĉeĥa Silezio
Periodo 1742 – 1849
Dum regado de Jozefo la 2-a estis krom aliaj farataj reformoj, kiuj krom jam la menciitaj ŝanĝoj en la areo de la regionoj, rilatis al klopodoj pri anstataŭigo de la urba aŭtonomio de burokratia magistrato, ili montriĝis ankaŭ en kreskanta influo de la ŝtato al administrado de la sinjorujoj, en ŝanĝoj en kompetencoj de juĝejoj, en fiska politiko k.s. El disponoj de la eklezia administrado estis la plej grava establo de aŭgsburga konsistorio en Těšín, kiu estis dum Jozefo la 2-a transportita ĝis Vieno. Jozefo la 2-a provis, sed ĉifoje sensukcese, establi episkopejon en Opava, per kio li volis forigi splitiĝon en la katolika eklezia administrado.
Universitato de Ĝenevo
La Universitato de Ĝenevo fondiĝis en la jaro 1559 de Jean Calvin (Johano Kalvino) sub la nomo Akademio de Ĝenevo kiel teologia kaj humanisma seminario. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Ĉeĥa Silezio
Periodo 1850 – 1918
En la jaro 1850 samtempe okazas nuligo de ambaŭ regionoj kaj ties divido inter 22 nove estiĝintaj la t.n. miksitaj distriktoj kaj 1 laŭstatuta urbo (Opava). Tiu ĉi divido estis poste en la jaro 1868 anstataŭigita per divido en 7 politikajn distriktojn (Bílsko, Bruntál, Fryštát, Frývaldov, Krnov, Opava, Těšín) kaj 3 laŭstatutajn urbojn, kiuj ne apartenis al tiuj ĉi distriktoj (Bílsko, Frýdek, Opava). En la jaro 1896 estiĝas el parto de la teritorio de la politika distrikto Opava nova politika distrikto Bílovec, kaj la 1-an de oktobro de 1901 ankaŭ politika distrikto Frýdek, aparenanta devene ĝis politika distrikto Těšín. La nombro de politikaj distriktoj ĝis la jaro 1918 plinombriĝis per tio al 9.
La teritorioj de la politikaj distriktoj plu dividiĝis en juĝejajn distriktojn, kio estis teritoriaj unuoj, laŭ kiuj estis organizita justico. Pli malfrue ekzemple okazadis, ke unu juĝeja distrikto estis dividita inter 2 aŭ pli da politikaj distriktoj. Administradon de la miksitaj kaj pli malfrue politikaj distriktoj gvidis distrikta hetmanujo frunte kun hetmano.
Universitato de Ĝenevo
Fakultatoj
La Universitato de Ĝenevo konsistas el 8 fakultatoj (natursciencoj, medicino, jurisprudenco, filozofiaj sciencoj, ekonomiaj kaj sociaj sciencoj, psikologio kaj eduksciencoj, protestanta teologio, Fakultato de tradukado kaj interpretado), la Instituto por eŭropo-sciencoj (france Institut Européen de l'Université de Genève, mallongigo IEUG) kaj aŭtonomaj institutoj (arkitekturo kaj aliaj).
Ĉeĥa Silezio
Periodo 1850 – 1918
Proksima nacieca konsisto laŭ interrilata lingvo laŭ popolnombrado el la jaro 1910:
''noto: La interrilata lingvo, do la lingvo de kutima, ĉiutaga interrilato, estadas misinterpretita utile al majoritata lingvo de la monarĥio, do al la germana. En tiun ĉi kategorion ensumiĝas ankaŭ judoj, kiuj en Moravio kaj en aŭstria Silezio grandparte elektis la germanan, kaj ili plinombriĝas tiel la germana kvocienton.''
Periodo 1918 – 1948
Kiam Ĉeĥoslovakio estis estiĝinta, al Ĉeĥa Silezio estas aligita en la jaro 1920 Regiono Hlučín (iama parto de prusia anekso) kaj post pli longa disputo kaj mallonga armea konflikto sekvata de internacia arbitracio estas rezignita al Pollando parto de regiono Těšín oriente de rivero Olše.
Ĉeĥa Silezio administracie (post la estiĝo de Ĉeĥoslovakio Lando Silezia) post la aligo de Regiono Hlučín kaj la rezigno de la parto de regiono Těšín utile al Pollando, membriĝis en 11 politikajn distriktojn: Bílovec, Bruntál, Český Těšín, Frýdek-urbo, Frýdek-provinco, Fryštát, Frývaldov, Hlučín, Krnov, Opava-urbo, Opava-provinco (el ili Opava-urbo kaj Frýdek-urbo estis laŭstatutaj urboj). Pli malfrue la nombro de la politikaj distriktoj malplinombriĝis al 10 (urbo Frýdek perdis postenon de la laŭstatuta urbo, tial la politikaj distriktoj Frýdek-urbo kaj Frýdek-provinco estis kunigitaj en politikan distrikton Frýdek).
Periodo 1949 – 2000
En la jaro 1949 Ĉeĥa Silezio estas dividita inter Regiono Ostrava kaj Regiono Olomouc, ekde la jaro 1960 ĝi estas parto de Normoravia regiono. Ekde la jaro 2000 ĝi estas denove dividita inter Regiono Olomouc kaj Moravia-Silezia Regiono (devene Regiono Ostrava).
Sukumoj
La sukumoj estas afrika popolo kies setlejo situas je la suda bordo de la Viktoria lago en Tanzanio. Tie vivas proksimume 3 milionoj da sukumoj. Ili estas unu el la plej grandaj etnoj en Tanzanio, ili kontribuas 13 procentojn de la tuta loĝantaro. La sukumoj estas parencaj al la popolo de la njamvezoj. La plej grava centro de la sukumoj estas Muanzo. La sukuma lingvo estas bantua lingvo.
Ekonomio
La sukumoj plejparte kultivas agrojn, kaptas fiŝojn kaj bredas bestojn.
Peter Ozsváth
Peter Steven Ozsváth estas usona matematikisto, profesoro, membro (ekstera (2016)) de Hungara Scienca Akademio. Lia hungareca nomo laŭ hungarlingve kutima nomordo estas Ozsváth Péter [oŝvAt].
Peter Ozsváth naskiĝis la  en Dallas (Teksaso).
Stacio Taura
Stacio Taura (japane: 田浦駅 [Taura-eki], angle: Taura Station) estas fervoja stacio en Jokosuka, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Yokosuka.
Ye Gongchao
Ye Gongchao (ĉine: 葉公超; pinjine: Yè Gōngchāo; naskiĝis la 20-an de oktobro 1904, mortis la 20-an de novembro 1981 en Tajpeo), Okcidente konata kiel George Yeh estis ĉina diplomato kaj lingvosciencisto pri hindeŭropa lingvaro.
Ye Gongchao devenis de provinco Ĝjangŝio, lia patro estis oficisto. En 1919 forveturis al Usono, kie studis anglan literaturon en Amherst College en Masaĉuseco. Post bakalaŭriĝo en w 1924 translokiĝis al Britio, kie en 1926 iĝis magistro pri hindeŭropaj studoj en Universitato de Kembriĝo. Post reveno al Ĉinio lekciis la angan lingvon en Pekina Universitato (1926-1927), Nacia Universitato en Ĝinano (1927-1929) kaj Universitato Tsinghua (1929-1935). En 1935 iĝis gvidanto de angla fakultato en Pekina Universitato. Post eksplodo de la dua japana-ĉina milito en 1937 kaj okupo de Pekino li evakuiĝis kune kun registaro al Ĉongĉingo. De 1941 estas laboranto de registara diplomatio. Kiel ekspediciito estis en Brita Malajzio, Londono kaj Jangono.
Brazila migra araneo
Phoneutria nigriventer (trivialaj nomoj povas esti kombila araneo, banana araneo, brazila migra araneo) estas unu el la tri plej venenaj araneoj de la Tero (krom la Atrax robustus en Aŭstralio kaj araneoj de genro Sicarius en Sud-Afriko). La specioj de genro Phoneutria apartenas al la plej aktivaj ĉasistoj - ili ne konstruas aranean kaptoreton.
Ye Gongchao
En 1949 evakuiĝis kun la registaro de Kuomintango al Tajvano. De 1949 ĝis 1958 estis ministro pri eksteraj aferoj. Negocis subskribon de paca traktato kun Japanio (1952) kaj defendan traktaton kun Usono (1954). En la jaroj 1958-1962 estis ambasadoro de Respubliko de Ĉinio en Usono. Post reveno al Tajvano estis ĝis 1978 membro de la registaro kiel senpostena ministro. Mortis pro korinfarkto.
Brazila migra araneo
La 5 specioj de la genro Phoneutria vivas nur en Sud-Ameriko aŭ en Mez-Ameriko - kaj en Brazilo ili respondecas pro relative granda nombro de mordaj akcidentoj.
La veneno de Phoneutria estas neŭrotoksa, simila al tiuj de Ctenidae-specioj. Ekz. Phoneutria fera penetrigas 8 mg da veneno po mordo. La veneneco (morta dozo) estas de 0,09 µg ĝis 0,34 µg/g je korpopezo. Tra la morda vundo povas plu infektiĝi la malsanulo en la tropiko, plugravigante la veneniĝon.
La mordo, veneno de Phoneutria nigriventer kaŭzas ne nur doloron kaj altan sangopremon sed erektiĝon de la peniso (dum unu horo). Sciencistoj analizis la venenon kaj apartigis la kombinaĵon, kiu respondecas pri la rigidiĝo. Ĝi estis nomata Tx2-6 kaj efikas kiel hormono (ne kiel Viagra).
Zobor (monto)
Zobor estas monto en Slovakio en la urbo Nitro en la plej suda geomorfologia parto de la montĉeno Tribeč.
Ye Gongchao
Membro de la brita Royal Asiatic Society.
Bonne
Bonne (prononcu [Bon]) estas franca komunumo lokita en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. La loĝloko situas 8 km oriente de Annemasse, ĉe la piedo de monto les Voirons en la Menoge-valo.
Zobor (monto)
Karakterizado
Zobor estas monto alta en la Zobora grupo Tribeč supre de Podunajská pahorkatina kaj la urbo Nitra. La monto kreas la naturrezervejon Zobora arbarostepo, kun vitejoj sur deklivoj. Ĝi estas bona belvidejo. Ĝis 1994 ekzistis el Nitro seĝa telfero al la montopinto. Ĝi nun ne plu ekzistas.
Glochidion pitcairnense
Glochidion pitcairnense estas plantospecio el familio de Filantacoj. Ĝi troviĝas nur sur la insuloj Henderson kaj Pitcairn en suda Pacifiko. La respektivaj populacioj estas nur de proksimume 20,000 kaj 500.
Zobor (monto)
Karakterizado
Tie estas kelkaj arkeologiaj lokoj. Sur la pinto estis prahistoria remparburgo, kiu en la 9-a jarcento plej verŝajne estis uzata ankaŭ kiel fortikaĵo de slavoj. Sudokcidente de la pinto jam en la 11-a jarcento aperis monaĥejo de benediktanoj, kies unua mencio devenas de la jaro 1111; tie estis la plej malnova lernejo en Slovakio. Monaĥejo rilatas al 9-a jarcento. Poste ĉe tiu loko aperis monaĥejo de kamalduloj. Sudoriente de la monto estis slava urbeto, 8-a jarcento. Kun la urbeto sur Zobor kaj sekvaj urbetoj en 9-a jarcento estis fundamento de apero de grandmoravia Nitro.
Teorio Gaja
En scienco, la Teorio Gaja estas klaso de sciencaj modeloj de la biosfero en kiuj vivo nutras kaj konservas taŭgan staton por si mem per influo al la tera medio. La unuan tian teorion kreis la angla atmosfera sciencisto James Lovelock en 1969. Li hipotezis ke la vivanta materio de la planedo funkcias kiel unuopa organismo kaj nomis tiun memregan sistemon pri la Greka diino Gaja.
La teorio Gaja havas ne-sciencajn antaŭaĵojn en la ideoj de kelkaj kulturoj. Hodiaŭ, la nomon “teorio Gaja” kelkfoje uzis ne-sciencistoj por teorioj pri memrega tero kiuj estas ne-sciencaj sed estas inspiritaj de la sciencaj modeloj.
András Rácz
András Rácz [andrAŝ rAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rácz András estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Rátz [rAc].
András Rácz naskiĝis la en Érsekújvár (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Nové Zámky en Slovakio), li mortis la  en Buda (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio).
Biografio
András Rácz studis filozofio kaj teologio, fine juron en Reĝa Jura Akademio (Pozsony). En 1811 li estis edukisto en grafa familio, en la sekva jaro li pastriĝis. Li komencis sian pastran karieron en Drégelypalánk, post 5 jaroj en Esztergom, ekde 1825 en Füzesgyarmat. En 1831 li estis nomumita seminariestro en Pest (urbo). Li pensiuliĝis en 1844, poste li vivis en la najbara urbo Buda.
NGC 2939
NGC 2939 (aliaj indikoj — UGC 5134, MCG 2-25-11, ZWG 63.22, IRAS09354+0945, PGC 27451) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Orientaj Karpatoj
Orientaj Karpatoj (Východné Karpaty, Karpaty Wschodnie, Східні Карпати, Carpații orientali) estas geomorfologia provinco de Karpatoj en ĝia meza parto sur la teritorio de Slovakio, Pollando, Ukrainio, Rumanio. Kiel ilia fino kaj trairo al Okcidentaj Karpatoj estas konsiderata Trapasejo Kurovské (Kurovské sedlo, Przełęcz Tylicka (683 m s.m.)) sur slovaka-pola limo. (Iuj aŭtoroj konsideras geomorfologian tutecon Malataj Beskidoj, kiel parto de Okcidentaj Karpatoj kaj pro tio limo inter Orientaj Karpatoj kaj Okcidentaj Karpatoj oni metas en la Lupkovska trapasejo (Lupkovské sedlo, Przełęcz Łupkowska (640 m s.m.)). Suda fino de la provinco turniĝas okcidenten kaj en trapasejo Predeal trairas en Sudaj Karpatoj (Carpaţii Meridionali). En tuteco troviĝas la plej alta monto de ukrainio Hoverla, sed la plej alta estas rumania Pietrosul.
Orientaj Karpatoj dividiĝas:
Galerio
Klaku je la bildo pro ĝia prigrandiĝo.
Dolní Dubová Hora
Dolní Dubová Hora (Unter Eichberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tuhaň. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km oriente de Tuhaň. Estas ĉi tie registritaj 3 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Dubová Hora situas en katastra teritorio Pavličky kun areo 2,86 km².
Nacia kaj Universitata Biblioteko
La Nacia kaj Universitata Biblioteko (Bibliothèque nationale et universitaire; mallongigita BNU) estas publika biblioteko en Strasburgo, Francio. Ĝi situas ĉe la Placo de la Respubliko, nome iama Kaiserplatz, kaj frontas la palacon Palais du Rhin.
Historio
Post la detruo de la municipa biblioteko kaj de la urbaj arkivoj fare de la artilerio el Prusio dum la Sieĝo de Strasburgo en la Francia-Prusia Milito, la Germana Imperio fondis la BNU la 19an de junio 1872. La taskon aranĝi ties kolektojn ricevis la historiisto kaj profesoro, Rodolphe Reuss.
Ĝi iĝis la regiona biblioteko por la germania teritorio Reichsland Alzaco-Loreno, ĉar, laŭ la germana tradicio, ĉiu regiono havu almenaŭ unu bibliotekon. Ĝi estis ankaŭ universitata biblioteko.
La nuntempa konstruaĵo, kiu estas vorko de arkitektoj August Hartel kaj de Skjold Neckelmann, malfermiĝis en 1895.
Post la teritorio de Alzaco-Loreno revenis al Francio post la Unua Mondmilito, leviĝis la demando ĉu tiu biblioteko estu renovigita kaj remalfermita. Post iom da dubo, la franca registaro decidis teni la bibliotekon.
La biblioteko nuntempe tenas ĉirkaŭ da 3,000,000 volumoj, kio estas la dua plej granda kolekto en Francio. La kolekto enhavas, inter aliaj, ĉ. 2,300 inkunabloj, 6.700 manuskriptoj (plus 29,000 aliaj el la arkivoj – tenitaj de la biblioteko – de la familio De Turckheim, kaj kelkaj alaij miloj el la Alzacaj Franciskanoj) kaj 5,200 papirusoj.
Agrimonio
Agrimonio estas botanika genro, entenanta 15 speciojn de herbaj plurjaraj plantoj, kun rizomoj, el la familio rozacoj. Ĝi originas el mezvarmaj regionoj de la norda hemisfero, escepte de unu specio afrikdevena.
Ĝia alteco varias de 0,5 ĝis 2 metroj; ĝi havas alternajn kunmetitajn foliojn lanugajn, plumformajn kaj dentajn. Ilia gusto adstringas. Ĝiaj floroj flavas kaj posedas mallongan pediklon kaj daŭran kalikon. La floroj estas aranĝitaj en longa spiko. Ĝiaj fruktoj posedas hokajn dornetojn alkroĉiĝantajn al bestaj feloj kaj al homaj vestaĵoj. La speciojn de agrimonio manĝas iuj larvoj de lepidopteroj.
Uzo
La plantoj apartenantaj al tiu genro estas uzataj medicine jam de antikvaj tempoj. En la flora lingvo agrimonio esprimas dankemon.
Villeneuve-lès-Avignon
Villeneuve-lès-Avignon estas franca komunumo en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]), historie en Langvedoko-Rusiljono. Ĝi apartenas al la departemento Gard kaj la arondismento de Nîmes, kaj estas sidejo de samnoma kantono de Villeneuve-lès-Avignon. Fine de en la komunumo vivis.
Inter esperantistoj la urbo aparte konatiĝis en somero 1957, kiam la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis tie.