cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bluso
1960-aj kaj 1970-aj jaroj
La intereso de blankula publiko en bluso dum la 1960-aj jaroj pliiĝis pro la ĉikaga Paul Butterfield Blues Band kiu aperigis gitariston Michael Bloomfield, kaj la movadon de la Brita bluso. La stilo de la Brita bluso disvolviĝis en Unuiĝinta Reĝlando, kiam bandoj kiaj Animals, Fleetwood Mac, John Mayall & the Bluesbreakers, Rolling Stones, Yardbirds, la superbando Cream kaj la Irlanda muzikisto Rory Gallagher ludis klasikajn bluskantojn el tradicioj de Delta aŭ Ĉikaga blusoj.
En 1963, LeRoi Jones, poste konata kiel Amiri Baraka, estis la unua kiu verkis libron pri la socia historio de bluso en Blues People: The Negro Music in White America.
En 1970 la trio Manal establis en Argentino la bazojn de bluskantado en kastilia lingvo. Influitaj poezie de tango kaj de la generita kulturo Beatnik, kaj muzike de bluso, roko, ĵazo kaj de la Afrika muziko de Río de la Plata, la trio komponita de Alejandro Medina, Javier Martínez kaj de Claudio Gabis, kreis muzikon kiu fuziis la radikojn de ĝenro naskita en la Misisipa Delto kun elementoj de idiosinkrazio kaj de loka geografio porteña. La vortumado de Manal emfazas ekzistadismon, la industrian urbon kaj la fervojon, elstaras en unu el iliaj plej bone konataj kantoj, "Avellaneda Blues".
La Britaj kaj blusaj muzikistoj de la komencaj 1960-aj jaroj inspiris multnombrajn usonajn fuziistoj de blusroko, kiel Doors, Canned Heat, la dekomenca Jefferson Airplane, Janis Joplin, Johnny Winter, The J. Geils Band, Ry Cooder, kaj Allman Brothers Band. Unu blusrokisto, nome Jimi Hendrix, estis raraĵo en sia kampo tiame: nigrulo kiu ludis laŭ stilo de psikedela roko. Hendrix estis lerta gitaristo, kaj pioniro en la plinoviga uzado de distordo kaj de sonripeto en sia muziko. Ĉe tiuj artistoj kaj aliaj, blus-muziko influis la disvolvigon de rok-muziko.
Ankaŭ Santana, kiu origine nomiĝis la Carlos Santana Blues Band, eksperimentis per bluso influita de Latinamerika muziko kaj per blusroka muziko tiam. Fine de la 1950-aj jaroj aperis la blueca Sono Tulsa kiu kunigas rokenrolajn, ĵazajn kaj kontreajn influojn. Tiu partikulara muzika stilo estis popularigita en la 1970-aj jaroj fare de J. J. Cale kaj la versioj luditaj fare de Eric Clapton de liaj kantoj "After Midnight" kaj "Cocaine".
Komence de la 1970-aj jaroj, aperis Teksasa rok-blusa stilo, kiu uzis gitarojn kaj en soloaj kaj ritmaj roloj. Kontraste kun la bluso de Okcidenta Marbordo, la Teksasa stilo estis forte influita de la Brita rok-blusa movado. Ĉefaj artistoj de Teksasa stilo estas Johnny Winter, Stevie Ray Vaughan, la Fabulous Thunderbirds (estrita de la ludisto de buŝharmoniko kaj kantisto-kantoverkisto Kim Wilson), kaj ZZ Top. Ĉiuj tiuj artistoj komencis siajn muzikajn karierojn en la 1970-aj jaroj, sed ili ne atingis internacian sukceson ĝis la venonta jardeko.
1980-aj jaroj ĝisnune
Ekde la 1980-aj jaroj estis reapero de intereso in bluso inter ia parto de la afrik-usona loĝantaro, partikulare ĉirkaŭ Jackson (Misisipio) kaj aliaj regionoj de la Profunda Sudo. Ofte termigita kiel "soula bluso" aŭ "Sudusona soulo", la muziko ĉe la kerno de tiu movado ricevis novan vivon pro la neatendita sukceso de du partikularaj diskoj de la Jackson-a firmao Malaco Records: nome de Z. Z. Hill Down Home Blues (1982) kaj de Little Milton The Blues is Alright (1984). Tiutempaj afrik-usonaj muzikistoj kiuj laboris en tiu stilo de bluso estis Bobby Rush, Denise LaSalle, Sir Charles Jones, Bettye LaVette, Marvin Sease, Peggy Scott-Adams, Mel Waiters, Clarence Carter, Dr. "Feelgood" Potts, O.B. Buchana, Ms. Jody, Shirley Brown, kaj dudekoj de aliaj.
Dum la 1980-aj jaroj bluso plue populariĝis kaj en tradiciaj kaj en novaj formoj. En 1986 la albumo Strong Persuader anoncis la starigon de Robert Cray kiel ĉefa blusartisto. La frua disko de Stevie Ray Vaughan nome Texas Flood estis publikigita en 1983, kaj la Teksasa gitaristo enrompis en la internacia scenejo. La populareco de John Lee Hooker estis revigita per la albumo The Healer en 1989. Eric Clapton, konata pro siaj aperoj kun Blues Breakers kaj Cream, revenis en la 1990-aj jaroj per sia albumo Unplugged, en kiu li ludis kelkajn tipajn bluspecojn per akustika gitaro.
Tamen, komence en la 1990-aj jaroj, la cifereca multrela registrado kaj aliaj teknologiaj antaŭeniroj kaj novaj merkataj strategioj kiel la populara produktado de filmetoj pliigis kostojn, defie de la spontaneco kaj de improvizado kiuj estas grava komponanto de blusmuziko.
En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, aperis bluspublikaĵoj kiel Living Blues kaj Blues Revue, grandurboj ekformis blusajn societojn, subĉielaj blusfestivaloj iĝis pli oftaj, kaj aperis ankaŭ pliajn noktokluboj kaj instalaĵoj por bluso.
En la 1990-aj jaroj, la tre neatentita Nordmisisipia bluso akiris minoran agoskon kaj en la muzika etosoj kaj de bluso kaj de alternativa roko pere de nordmisisipiaj artistoj kiaj R. L. Burnside kaj Junior Kimbrough. Blusistoj esploris ampleksan gamon de muzikaj ĝenroj, por ekzemplo, el la etenda listo de nomumitoj de la ĉiujaraj premioj Blues Music Awards, antaŭe nomitaj W. C. Handy Awards aŭ de la premioj Grammy por la Plej Bonkvalitaj Nuntempaj kaj Plej Bonkvalitaj Tradiciaj Blusalbumoj. La listo de la gazeto Billboard de Blusalbumoj havigas trarigardon de nuntempaj blusaj sukcesoj. Tiutempa blusmuziko estis elsendita de kelkaj blusmarkoj kiel jenaj: Alligator Records, Ruf Records, Severn Records, Chess Records (MCA), Delmark Records, NorthernBlues Music, Fat Possum Records kaj Vanguard Records (Artemis Records). Kelkaj markoj famiĝis pro la malkovro kaj reproduktado de blusraraĵoj, kiel Arhoolie Records, Smithsonian Folkways Recordings (heredinto de Folkways Records), kaj Yazoo Records (Shanachie Records).
El la fino de la 2000-aj jaroj ĝisnune, blusroko akiris kulturan sekvantaron, speciale post la apero de Interreto, kiam artistoj ekkreis kanalojn de YouTube, forumojn kaj retejojn de Facebook. Elstaraj blusrokaj muzikistoj de tiu periodo estis Joe Bonamassa, Gary Clark Jr., John Mayer, Shemekia Copeland, Eric Gales, Beth Hart, Warren Haynes, Jason Ricci, Susan Tedeschi, Derek Trucks, Ben Harper (kunlabore kun Charlie Musselwhite) kaj Orianthi. Artistoj de alternativa roko ankoraŭ kombinas fortajn elementojn de bluso en sia muziko, ĉefe ZZ Ward, Cage the Elephant, Jack White, kaj Black Keys.
Specifaj stiloj
Laŭ geografio (plej ofte estas interkonektoj inter la rura kaj la urba blusoj kiel kiam ludantoj de Delta bluso el la Rura bluso elmigras al la areo de Detrojto kaj tie okazigas la aperon de la Detrojta bluso el la Urba bluso):
Laŭ uzado de muzikiloj (ĉefe rilate al plia uzado de amplifiloj kaj aliaj elektraj kaj elektronikaj aparataroj):
Laŭ enhavo oni povas paroli pri malpura bluso.
Frans Snyders
Frans SNYDERS [frans SNEJdrs] ( - ), aŭ Snijders, estis flandra pentristo de bestoj kaj muta naturo.
Li fariĝis majstro de la antverpena pentrista gildo in 1602. Li vizitis Italion en 1608-1609, vizitis Romon, kaj laboris por Kardinalo Borromeo en Milano. En 1611 li edziĝis al Margaretha, la fratino de Cornelis de Vos kaj Paul de Vos (alia besto-pentristo), en Antverpeno. Jan Fyt estis studento, kaj poste kunhelpanto lia de 1629.
Snyders komence dediĉis sin al pentrado de floroj, fruktoj kaj muta naturo, sed poste ŝanĝis al pentrado de bestoj, kaj kreis kun la plej granda kapablo kaj spirito ĉasbildojn kaj batalojn de sovaĝaj bestoj. Li estis unu el la plej fruaj animaliers (bestpentristoj).
Lia verkaro estas riĉa kaj varia, lia peniko ĝusta kaj vigla, lia tuŝo aŭdaca kaj plene esprimplena de la diversaj teksturoj de peltoj kaj haŭtoj. Lia plejboneco en ĉi tiu kampo ekscitigis la admiron de Rubens, kiu ofte dungis lin por pentri bestojn, fruktojn kaj mutan naturon en siaj propraj bildoj, kaj li asistis al Jacob Jordaens, Thomas Willeboirts Bosschaert kaj aliaj artistoj en simila maniero.
En la leono- kaj apro-ĉasadoj, kiuj portas la nomon de Snyders, ofte Rubens pentris parton. Li estis unu en la plenumantoj de la testamento de Rubens.
Li estis nomumita ĉefpentristo de Ĉefduko Alberto de Aŭstrio, guberniestro de la Malaltaj Landoj, por kiu li efektivigis kelkajn el siaj plej bonaj verkoj. Unu el ĉi tiuj Ĉaso estis prezentita al Filipo 3a de Hispanio, kiu, kune kun lia posteulo Filipo la 4a de Hispanio, komisiis la artiston pentri kelkajn temojn de la ĉaso, kiuj ankoraŭ estas konservitaj en Hispanio. Li ankaŭ laboris por Ĉefduko Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio, kiam li fariĝis Guberniestro.
Szilvia Mednyánszky
[silvia mednjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mednyánszky Szilvia estas hungara kajakisto, olimpiano, mondĉampiono. Ŝia edzo estis Botond Storcz.
naskiĝis la en Győr.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1989, baldaŭ ŝi akiris diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. En la sensporta vivo ŝi havis postenon en la hungara sporta asocio. Ŝi naskis filinon en 2001.
Sporta kariero
komence estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur Danubo inter 1982-1989, poste en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono 14-foje individue aŭ teame inter 1993-2000. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 sen medalo, sed en mondĉampionumo ŝi estis la unua en 1994 kvarope en distanco 200 m. Ŝia plej konata trejnisto estis Katalin Rozsnyói, ŝiaj partneroj en kajako estis ekzemple Kinga Czigány, Éva Dónusz, Éva Laky.
La Silenta Vojo
La Silenta Vojo estas instrumetodo kreita de Caleb Gattegno kies ĉefa instrutekniko estas la silento. La meotodo ne estas konsiderata inter la gravaj metodoj de lingvoinstruado. Ĝi estis unuafoje prezentita en la libro de Gattegno Teaching Foreign Languages in Schools: The Silent Way in 1963 de 1963. Gattegno dubis pri la tiamaj ĉefaj instruadmetodoj, kaj fasonis sian metodon kiel apartan realigadon de sia ĝenerala teorio pri instruado.
La instruisto uzas la Silentan Vojon pro diversaj kialoj. Ĝi enfokusigas la atenton de la studanto, ĝi instigas ilin respondi, kaj kuraĝigi ilin korekti siajn proprajn erarojn. Kvankam la instruisto estas ofte silenta, li estas ankaŭ aktiva: li uzas diversajn teknikojn kiel montri vorton per lipmovoj aŭ uzi mangestojn por helpi la studantojn pri ilia prononco. La instruisto ankaŭ kuraĝigas studentojn helpi unu la aliajn.
Enkonduko
Gattegno ne estis fama instruisto pri lingvoj kiam li eldonis sian libron Teaching Foreign Languages in Schools en 1963. Li estis unue verkisto de matematikaj kaj legmetodoj. Lia sperto pri Cuisenaire-stangetoj kaj kolorigitaj tabuloj helpis lin por konkretigi la metodon Silenta Vojo.
Caleb Gattegno kreis sian metodon kiel apartan eblon de pli ĝeneralaj konceptoj pri edukado. Siajn konceptojn li uzis por instrui matematikon kaj lernadon de la gepatra lingvo. Tiuj konceptoj estas :
La Silenta Vojo situas en la tradicio de lernado per malkovro, kiu emfazas instruadon kiel kreeman problemsolvadon.
Celoj
La ĝenerala celo de la Silenta Vojo estas komence helpi la studentojn atingi bazan fluecon en la lernata lingvo, kaj fine helpi al la lernanto fariĝi kvazaŭ denaska lingvoparolanto kun bona prononco. Grava parto de tiu celo estas lasi la studanton esprimi sin per la lernata lingvo, tiel ke la studanto povu esprimi siajn pensojn, sentojn kaj necesojn en la cellingvo. Por helpi atingi tiun celon, la studantoj estas kuraĝigitaj aktive esplori la lingvon, kaj disvolvi siajn proprajn internajn kriteriojn.
La rolo de la instruisto estas kiel teknikisto aŭ inĝeniero. Liaj taskoj estas enfokusigi la studantajn atentojn kaj disdoni ekzercojn por helpi ilin evoluigi siajn lingvajn kapablojn, tamen, por certigi ilian dependecon, la instruisto devas helpi la studantojn nur kiam tio estas nepre necesa. Kiel Gatteno diras "la instruisto laboras kun la studanto, la studanto laboras pri la lingvo". Ekzemple, la instruisto ofte donas tempon al la studantoj por ke ili mem korektu siajn proprajn erarojn anstataŭ rekte doni al ili la ĝstan respondon. La instruisto ankaŭ evitas laŭdojn aŭ kritikojn, ĉar tio povus malinstigi la studantojn mem evoluigi sian aŭtonomecon.
Lerno-proceso
En la silenta vojo oni konsideras la studantojn kiel iun, kiu kunportas grandan sperton kaj konon al la klasĉambro, nome sian gepatran lingvon. La instruisto fidas pri tiu kono kiam li enkondukas novajn lernerojn, ĉiam gvidante la lecionon de la konataĵoj al la nekonataĵoj. La studantoj komencas sian lingvo-studon per la sonsistemo. La sonoj estas ligitaj al diversaj koloroj per specifa grafikaĵo laŭ la cellingvo. La instruisto unue enkondukas la sonojn kiuj jam ekzistas en la gepatra lingvo de la lernantoj kaj iom post iom alvenas al novaj sonoj. Tiujn son-kolorajn ligojn uzas la instruisto por helpi la studantojn lerni ortografion, legadon kaj prononcadon.
La Silenta Vojo uzas strukturigitan programon. La instruisto ĝenerale enkondukas novan strukturon iam, kaj la malnovaj estas tamen ofte ripetitaj kaj plustuditaj. Tiujn strukturojn elektis la instruisto pro ilia struktura valoro kaj ne pro ilia komunika valoro. La instruisto starigas lernsituaciojn por ke la studantoj koncentru sian atenton pri la nova strukturo. Ekzemple, la instruisto povas peti de la studantoj ke ili priskribu mapon de domo por enkonduki la koncepton de interne kaj ekstere. Poste la studantoj lernas la gramatikajn regulojn per indukta proceso.
Tradukadon kaj parkeran ripetadon evitas la instruisto, li emfazas la transdonon de la senco laŭ la percepto de la studantoj, per praktikado de la lingvo kadre de sencohavaj kuntekstoj. Ekzemple en la konkreta kazo de la doma mapo, la mapo tute ne bezonas tradukon kaj la instruisto povas transdoni sencriĉajn informojn nur montrante diversajn partojn de la mapo.
Villas de la Ventosa
Villas de la Ventosa estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. La setlejoj de tiu municipo estas la jenaj: Bólliga, Culebras, Fuentesbuenas, Valdecañas, La Ventosa (kie troviĝase la urbodomo) kaj Villarejo del Espartal. Tiuj domaroj estis sendependaj municipoj, xgis ties grupigo en unu sola en 1973.
La Silenta Vojo
Lerno-proceso
La kvar kompetentojn (aŭskultado, parolado, legado kaj skribado) studas la lernantoj ekde la komenco, tamen, lernantoj povas legi ion nur post kiam ili scipovas diri ĝin.
Villas de la Ventosa
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Ventoseros. La censita loĝantaro en 2016 estis de 249 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,71 loĝ/km².
La Silenta Vojo
Lerno-proceso
La taksado en la Silenta Vojo okazas kadre de observado. La instruisto neniam povas doni formalan teston, sed li konstante taksas la lernantojn observante iliajn agadojn. Tio ebligas lin respondi al ĉiuj problemoj kiujn renkontas la lernantoj. La instruisto ankaŭ povas ricevi sugestojn tra la eraroj de la studantoj; eraroj estas viditaj kiel naturaj kaj necesaj elementoj por lerni, kaj povas esti utilaj gvidiloj por strukturigi la bezonon de praktiko. Fine la instruisto povas ricevi sugestojn petante la studantojn fine de la leciono. La instruisto scias ke ne ĉiuj studantoj lernas laŭ la sama rapideco kaj li atentas ke la plej malrapidaj studantoj ne estu ĝenataj pro la rapideco de la aliaj. La instruistoj serĉu progreson, ne perfektecon.
Villas de la Ventosa
Situo
Villas de la Ventosa estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 856 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 145,42 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°12′18″N 2°25′56″Ok. Ĝi situas je ĉirkaŭ 43 km de la provinca ĉefurbo, nome Kvenko.
La Silenta Vojo
Instruiloj
La instrustisto de tiu metodo uzas specialajn instruilojn. Unu el tiu instruilo nomiĝas Cuisenaire-stangetoj. Tiuj stangetoj havas dek diversajn grandecojn kaj dek diversajn kolorojn, sed la saman dikecon. La belga pedagogo Georges Cuisenaire inventis ilin en 1945. Oni povas uzi tiujn stangetojn por diversaj celoj. Je la komenco de la lernado oni povas instrui kolorojn kaj nombrojn per ili. Poste eblas instrui pli kompleksajn gramatikaĵojn per ili, ekzemple, la stangetoj povas reprezenti afiksojn aŭ radikojn, kaj oni povas kuŝigi ilin unu post la aliajn por krei vortojn.
La metodo uzas tiujn stangetojn ankaŭ por instrui prononcadon (tabelo montras la rilaton inter koloro kaj sono), por helpi krei frazojn (alia tabulo montras plurajn kolorigitajn vortojn ; vidu foton suben), aŭ por helpi literumi (alia tabulo montras rilaton inter koloro kaj literoj).
La instruisto uzas longan stangon por montri sur la tabuloj unu post la alia la literojn/silabojn/vortojn. Li ankaŭ povas alklaki pli forte sur iu silabo por montri la akcenton.
Villas de la Ventosa
Historio
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte el dekstra partio.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Kavernoj en Koněprusy
Kavernoj en Koněprusy (legu: kavernoj en Konjeprusi) situas en montetdorso nomata Zlatý kůň (Ora ĉevalo), sude super vilaĝo Koněprusy, 5 km sude de urbo Beroun.
La subteraj kavaĵoj komencis estiĝi verŝajne jam antaŭ 360 milionoj jaroj, post retiriĝo de devona maro. Sed la hodiaŭan aspekton enpremis al ili geologia evoluo de meza Bohemio kaj poste bunta evoluo de rojreto kaj ties terasoj en plejstoceno.
En nekutime grandaj argilaj plenigaĵoj de la meza etaĝo, en apudaj enŝovintaj fumtuboj kaj en la tn. karstaj poŝoj (tute enargiligitaj kavernoj) estis ekde la jaro 1950 trovita eksterordinara kvanto de skeletrestaĵoj de plejstocenaj vertebruloj kaj inter ili ankaŭ ostoj de praepoka homo kaj ties ilaro. Preskaŭ 150 mil jaroj estas malnovaj ostoj de kavernaj ursoj, hienoj, rinoceroj, ĉevaloj, uro, cervoj, lupoj, vulpoj, leporoj kaj marmotoj. Ankoraŭ multe pli malnovaj estas ostoj de simioj makako kaj pavianoj aŭ sabrodenta tigro. Kelkaj praepokaj bestoj faladis en la kavernojn el supraĵo tra kelke da profundaj abismoj, aliaj specioj havis en la subterejo siajn kuŝejojn. Tra la fumtubo ĝis Katedralo de Prošek estis ankaŭ foje fluigitaj eĉ homaj ostoj: rompaĵoj de kranio inkluzive de bone konservinta makzelo, rompaĵoj de vertebroj kaj ripoj. Ili apartenas al homoj Homo sapiens sapiens, de kiuj verŝajne devenas ankaŭ kelkaj trovitaj ŝtonaj kaj ostaj iloj kaj traborita mara konko. Laŭ arkeologoj ili apartenas al malfrua paleolita industrio nomata szeletieno kaj ili havas 30 – 50 mil jarojn.
La supra etaĝo, la tn. Monerstampejo, estas per amplekso la plej malgranda. Ties altaj kaj mallarĝaj koridoroj kondukas tra koloraj marmoroj kaj ili estas preskaŭ sen karsta ornamaĵaro. Tiu ĉi spaco, kunigita kun la supraĵo nur per du mallarĝaj fumtuboj, estis en la 15-a jarcento uzata kiel sekreta monfalsista laborejo. Konvinke pruvis tion riĉaj trovaĵoj de kupraj ladoj, monerilaro kaj aliaj bezonaĵoj eĉ nesukcesitaj moneroj – husanaj heleroj. La laborejo estis uzata verŝajne en la jaroj 1460 – 1470 kaj estis en ĝi produktita proksimume pli ol 5000 falsaj moneroj, kies aĉetforto estis proksimume vivtenado de unu homo por du jaroj. La monfalsistoj ankaŭ loĝis en la kaverno, pri kio pruvas terenreguligoj, fajrejoj, ceramiko kaj lampoj kaj kvanto de ostoj el ilia nutraĵo.
La ĉefa parto de la kavernoj estis alirebligita por publiko en la jaro 1959 kaj pli malfrue la vojo estis plilongigata. Hodiaŭ zorgas pri la kaverno fakorganizaĵo kaj ĉiujare vizitas la kavernon ĉirkaŭ 100 mil turistoj.
En ĉirkaŭaĵo de la kaverno eblas viziti ankaŭ 2 km proksimajn kavernojn en Kotýz, urbon Beroun aŭ burgon Karlštejn, kiu situas 12 km de ĉi tie.
Grizkapuĉa paradoksornito
La Grizkapuĉa paradoksornito (Paradoxornis zappeyi) estas specio de birdo de la familio de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj aŭ de Paradoksornitedoj, en la tipa genro de Paradoxornis aŭ Paradoksornitoj, karakteraj pro bekoj similaj al tiuj de psitakoj.
Kiel la nomo sugestas, tiu specio montras tre grizajn kapon, kolon kaj supran bruston, pli malhele en frunto kaj krono. La griza kapo estas plej karaktera distingilo kaj indus la nomo de Grizkapa paradoksornito, sed tiu jam estas de alia specio de la genro nome Grizkapa paradoksornito. Kontrastas kaj rimarkindas la papageca hela beko kaj la malhela okulo ene de blanka okulringo. La supraj partoj ĉefe dorso estas brunaj kaj la subaj partoj malhelbrunaj pli hele en gorĝo kaj iom rozkolora en ventro.
La alvoko estas akra ‘trr'ik’ kaj ‘trrrh’ kaj la kanto altatona ‘ss-si-su-si’.
Pekano
Pekano (Carya illinoinensis) estas specio de hikorio indiĝena de Meksiko kaj de sudcentra kaj de sudorienta regionoj de Usono.
Pekano, kiel la fruktoj de ĉiuj aliaj membroj de la genro hikorio, ne estas vera nukso, sed ĝi estas teknike drupo, nome frukto havanta nur unu malmolan kernon aŭ ŝtonon (ŝtonfrukto).
La semoj de pekano estas manĝeblaj, kun bongusta, butereca gusto. Ili povas esti manĝataj freŝe aŭ uzataj en kuirarto, partikulare en dolĉaj desertoj.
Jan Tinbergen
Jan TINBERGEN (Hago, 12-a de aprilo 1903 – Hago, 9-a de junio 1994) estis nederlanda ekonomikisto. Li, kune kun Ragnar Frisch, en 1969 ricevis kiel unua la Nobel-premion pri ekonomiko.
Tinbergen estis la filo de Dirk Cornelis Tinbergen, instruisto de la nederlanda lingvo, kaj Jeanette van Eek, instuistino.
En 1929 li geedziĝis kun Tine Johanna de Wit kun kiu li ricevis kvar infanojn.
Li rifuzis la militservon kaj devis fari anstataŭan civilan laboron post sia finstudado en 1926. Dum ĉi tiu periodo de 25 monatoj Tinbergen havis troan liberan tempon kaj komencis pristudi ekonomikon. Kiel fanatika membro de la Social-Demokrata Laborpartio (SDAP) li sentis ke li ne multe povas signifi por la partio kun sia scio de la fiziko. La studado de ekonomiko bone servus al la partio.
En 1929 Tinbergen doktoriĝis en fiziko kaj ekonomiko per la disertacio: “Minimumproblemen in de natuurkunde en economie” (Minimumproblemoj en la fiziko kaj ekonomiko).
Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1990. Lia frato estas Nikolaas Tinbergen.
Walter Benjamin
Walter BENJAMIN naskiĝis en Berlino, Germanio, en la 15-a de julio 1892 kaj mortis en la 27-a de septembro en Portbou, Hispanio, 1940. Li estis germana marksista filozofo, kulturkritikisto kaj tradukisto.
Benjamin naskiĝis en juda familio en Berlino, tiama Germana Imperio.
Li verkis pri multaj temoj kiel germana idealismo, romantikismo, historia materiismo kaj juda mistikismo. Li helpis estetikan teorion kaj okcidentan marksismon kreski.
Benjamin memmortigis sin prenante trodozon de morfino en Portbou ĉe la franc-hispana landlimo provante eskapi de la nazioj en la aĝo de 48.
Filmo
Gli indesiderati d'Europa (La Nedezirataj de Eŭropo) estas hispana-itala historia nigrablanka filmo el 2018 reĝisorita fare de Fabrizio Ferraro. La sinoptiko: La filmo prezentas la vojaĝon de Walter Benjamin trans Pireneoj en septembro 1940, dum kiu Benjamin estis gvidita fare de Lisa Fittko laŭ migrovojo (la Route Lister) laŭ kiu katalunoj kaj internaciistaj ekstremistoj antaŭe fuĝis de la Franco-reĝimo al Francio dum la hispana interna milito.
Literaturo
''(franca) [http://www.fabula.org/actualites/a-berman-l-age-de-la-traduction-la-tache-du-traducteur-de-walter-benjamin-un-commentaire_27335.php L'âge de la traduction. "La tâche du traducteur" de Walter Benjamin, un commentaire]''. Tekstoj arigitiaj de Isabelle Berman kunlabore kun Valentina Sommella.
Stacio Rikuĉu-Nakano
Stacio Rikuĉu-Nakano (陸中中野駅 [Rikuchū-Nakano-eki]) estas stacio de Japana Fervojo. Ĝi lokiĝas en Hirono, en Gubernio Iŭate, Japanio.
Provinco Karaman
Karaman estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la administra regiono Centra Anatolio de la lando. Administra centro estas la samnoma urbo Karaman, kies koordinatoj estas.
GIMP
GIMP (angle: GNU Image Manipulation Program) estas libera redaktilo por rastrumera grafiko. Parte estas subtenata vektora grafiko. La projekto estis fondita de Spencer Kimball kaj Peter Mattis en la jaro 1995. Nun ĉe la projekto laboras grupo de volontuloj.
Penikoj, koloriloj kaj pentriloj
GIMP enhavas 48 implicitajn penikojn kaj eblas krei novajn. Penikoj povas esti uzataj por forviŝi au krei ion. Penikoj povas esti molalimaj kaj durlimaj. GIMP havas paletron por skemoj RGB, HSV, CMYK plus ilo per kiu oni povas elekti koloron de sur redaktata bildo.
Tavoloj kaj travidebleco
GIMP ebligas redaktadon de tavoloj en unu bildo. Tavoloj povas esti kaŝataj por oportuneco kaj esti parte aŭ tute travideblaj.
Efektoj kaj filtriloj
GIMP havas ĉirkaŭ 150 implicitajn efektojn kaj filtrilojn. Krom tio eblas instali apartajn efektojn.
Skriptoj
GIMP ebligas krei kromaĵojn per Scheme, Perl, Python, Tcl kaj Ruby.
Dosiertipoj
GIMP povas legi kaj skribi tiujn ĉi dosier-tipojn:
GIMP povas legi sed ne konservi tiujn ĉi tipojn:
Vasilij Arĥipov
Vasilij Aleksandroviĉ ARĤIPOV (naskiĝis la 30-an de januaro de 1926 en Sovetunio — mortis la 19-an de aŭgusto de 1998 en Moskva provinco), estis milit-mara specialisto, oficiro, poste en la jaro 1981 li iĝis vic-admiralo. En la jaro 1962 en Kariba maro dum tiel nomata "Kariba krizo" inter Sovetunio kaj Usono, li ludis gravan rolon malhelpante la eblon de nukle/atoma milito.
GIMP
Dosiertipoj
GIMP ankaŭ povas konservi tiujn ĉi tipojn sed ne povas ilin legi:
Distribuoj
GIMP estas disponebla por diversaj operaciumoj. Oficiala retpaĝaro ne distribuas instaldosierojn sed nur fontkodojn.
Instaldosieroj por Vindozo faras Jernej Simoncic. GIMP por Vindozo estas projekto de SourceForge.
7711 Říp
7711 Říp estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la malgranda monto Říp de 450 metroj super marnivelo en centra Bohemio, ĉirkaŭ 30 km norde de Prago. Kiam la mita prapatro Ĉeĥ, la Patro de la Ĉeĥa nacio, venis en Bohemion, estas dirata, ke li grimpis ĉi tiun monteton, ĉirkaŭrigardis kaj decidis resti ĉi tie pro la riĉeco kaj fekundeco de la lando.
Stacio Tarumi (Hjogo)
Stacio Tarumi (japane: 垂水駅 [Tarumi-eki], angle: Tarumi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Tarumi, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (Ĉefa).
Guapimirim
Guapimirim estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 51.487 enloĝantojn en 2010.
Peritoneo
La peritoneo (peritoneum) estas, laŭ PIV, sera membrano, teganta kaj la abdomenan kavon kaj la enabdomenajn organojn de la vertebruloj.
La peritoneito povas esti difinita kiel inflama procezo kiu suferigas la peritoneon kaj estas rezulto de bakteria infekto aŭ kemia iritiĝo. La peritoneito povas esti surloka aŭ ĝeneraligita, ĉu akuda aŭ kronika. La plej ofta kaŭzo estas infekto okazigita pro la traboro de interna vakua organo, por ekzemplo trabora apendicito, traboro de ventro aŭ trabora divertikulito. ​
Kętrzyn
Kętrzyn (ĝis la jaro 1946 Rastembork; germane: Rastenburg; prapruse: Rastanpils) estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Kętrzyn. Ĝis la jaro 1945 la urbo estis parto de Orienta Prusio kaj apartenis al Germanio. Sur la komunuma teritorio dum la Dua Mondmilito situis la armea stabejo Wolfsschanze ("Lupa remparo") de la armeo de Nazia Germanio, en kiu per la atenco de la 20-a de julio 1944 gvidaj armeanoj, sub gvido de Claus von Stauffenberg sensukcese provis murdon de Adolf Hitler.
Historio de Kętrzyn enm la Mezepoko
eta|240px|dekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
0-aj jaroj a.K.
La '''0-aj jaroj a.K. '''estis la jardeko antaŭ kiam Jesuo Kristo naskiĝis.
Kętrzyn
Historio de Kętrzyn enm la Mezepoko
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Kętrzyn de la 16a jc ĝis la 18a jc
Post la dektrijara milito (1454-1466) laŭ la Paca Traktato de Toruno (la 19an de oktobro 1466) Kętrzyn kaj la Malsupra Prusio restis en la limoj de Duklando Prusio de la Teŭtona Ŝtato kiel feŭdo de pola reĝo kaj Krono de la Regno de Pollando. Dum la periodo de la militoj inter Pollando kaj Teŭtona Ŝtato dum la jaroj 1519-1521, Kętrzyn estis por la teŭtonoj grava strategia punkto. Nur posta la jaro 1525 kiam aperis la dependa de Pollando Duklando Prusio ekestis rapida disvolvo de la urbo. Tamen bremsigis la disvolvon de la urbo la milito inter Pollando kaj Svedio (1600-1611). Dum la jaroj 1708-1711 en tuta Prusio estis la epidemio de pasto. Tamen en la urbo mortis nur tri personoj. Dum la Sepjara milito, dum la jaroj 1758-1762, la Orientan Prusion ekokupis la rusa armeo (vidu la apudan mapon). Rezulte de la granda brulego (incendio) en la urbo en la jaro 1762 oni malkonstruis la defendmurojn, ĉar tio estis malmultekosta konstrumaterialo por detruitaj domoj dum brulego. Kadre de la Napoleonaj militoj dum la tagoj 20-21 de junio 1807 en la urbo kun sia poznana divizio restadis (kvartiris) pola generalo Jan Henryk Dąbrowski (vidu la suban mapon).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, kaj publikigita ĉi tie laŭ lia peto kaj permeso)
Historio de Kętrzyn de la 19a jc ĝis la 20a jc
Ĝis la 19a jc Kętrzyn havis la mezepokan arkitekturan karakteron. Dum la unua kvarono de la 19a jc oni malkonstruis la du urbajn pordegturojn. Krome en la jaro 1818 la urbo fariĝis la sidejo de la distrikto (starostejo). Tamen en la dua duaono de la 19a jc oni konstruis sukerfabrikon, bierfabrikon kaj muelejon, kio signifis la ekonomian disvolvon de la urbo. En la jaro 1868 ekfunkciis la fervoja ligo kun Kenigsbergo, dum la postaj jaroj kun Węgorzewo kaj Mrągowo. Aperis la kvartaloj kun la novaj konstruaĵoj kun la urbodomo kaj la nova urboplaco. Dum la Unua Mondmilito en aŭgusto 1914 en la urbon enmarŝis por kurta tempo la rusoj. En la jaro 1939 la urbo havis 17 243 da loĝantoj. Dum la Dua Mondmilito en la apudaj arbaroj de la urbo estis koda markigo por la Ĉefa Gvidanta Restadejo (germane: Führerhauptquartier) de Adolf Hitler, nomata Lupa remparo (germane: Wolfsschanze, pole: Wilczy szaniec), en la Lupa remparo per la atenco de la 20-a de julio 1944 gvidaj armeanoj, sub gvido de Claus von Stauffenberg sensukcese provis murdon de Adolf Hitler. En la tago 27an de januaro 1945 ekokupis la urbon la Ruĝa Armeo. La kastelon kaj la urbajn konstruaĵojn la rusaj (sovetiaj) soldadoj speciale bruligadis. Esie forbruligita ĉirkaŭ 40% de la urba surfaco. Post la Dua Mondmilito laŭ la decidoj de la Potsdama konferenco la germana loĝantaro estis forpelita al Germanio kaj anstataŭis ĝin la forpelita pola loĝantaro de perditaj polaj orientaj teritorioj de la antaŭmilita Pollando. La 7an de majo 1946 oni donis la novan nomon al la urbo - Kętrzyn, omaĝe al granda polo, sciencisto Wojciech Kętrzyński kiu ĝuste la unuan ŝtupon de sia edukado (gimnazion) finis en Kętrzyn.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, kaj publikigita ĉi tie laŭ lia peto kaj permeso)
Bibliografio:
Zofia Biedrzycka-Gozdek (1971): Szlaki turystyczne Warmii i Mazur, Wojewódzki Ośrodek Informacji Turystycznej, Olsztyn.
Antoni Czacharowski (1998): Atlas historyczny miast polskich, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń.
Tomasz Darmochwał, Marek Jacek Rumiński (1996): Warmia Mazury. Przewodnik, Agencja TD, Białystok.
Georg Hermanowski (1980):Ostpreußen Lexikon, Adam Kraft Verlag, Mannheim.
Tadeusz Korowaj (2012): Rastenburg/Kętrzyn. Dzieje miasta, Drukarnia Jumar Reszel, Kętrzyn.
August Eduard Preuß (1835): Preußische Landes- und Volkskunde oder Beschreibung von Preußen. Ein Handbuch für die Volksschullehrer der Provinz Preußen, so wie für alle Freunde des Vaterlandes. Gebrüder Bornträger, Königsberg.
Lucyna Tokarczyk, Cezary Bałdyga (2006): Kętrzyn. Moja nowa ojczyzna,Studio Antykwa, Olsztyn.
Andrzej Wakar (1978): Kętrzyn. Z dziejów miasta i okolic, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn.
Vindel
Vindel estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas vindelero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 11 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,44 loĝ/km².
Situo
Vindel estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 889 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 25,18 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°35′12″N 2°22′50″Ok. Ĝi situas lime kun la provinco Guadalajara. Nome sur valo de densaj arbaroj de pinoj kaj kverkoj. La plej alta punkto estas la Pico La Rocha, kun alto de 1249 m.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Vindel, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Vindel kie oni alvenis al la nunaj 11.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Benedetta Craveri
Benedetta Craveri (naskiĝinta la 23an de septembro 1942 en Romo) estas itala historiisto nuntempa.
Biografio
Ŝi estas profesorino en la Universitato "Suor Orsola Benincasa" de Napolo, Benedetta Craveri estas la aŭtoro de pluraj verkoj dediĉitaj al la historio de virinoj dum la Antikva Reĝimo.
Ixil
Ixil estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Ixil. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31039.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3598 loĝantojn. El tiuj estis 1854 viroj kaj 1744 virinoj. La komunumo havas surfacon de 134,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 9 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1200 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2106 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1835 scipovis legi kaj skribi kaj 267 personoj estis analfabetoj. Do 12,68% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3226 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 649 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 20,1% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Ŝtatrenverso en Rumanio de 1944
La ŝtatrenverso en Rumanio de 1944 estis perforta transpreno de la regado fare de reĝo Mikaelo la 1-a. Ĝi okazis je la 23-a de aŭgusto. Timante malvenkon de la Akso Berlino-Romo-Tokio en la dua mondmilito kaj dezirante eliri el la alianco kun ĝi, la reĝo arestigis la ŝtatestron Ion Antonescu.
Post la renverso Rumanio deklaris militon al siaj antaŭaj aliancanoj Germanio kaj Hungario. Armistico kun Britio, Sovetio kaj Usono estis subskribita nur je la en Moskvo. Intertempe Rumanio estis kvazaŭ ĉirkaŭata de malamikoj.
Rumanio rericevis Nordan Transilvanion (de Hungario), sed devis cedi Besarabion al Sovetio.
Memorige pri la okazo pluraj lokoj en Rumanio alprenis la nomon 23 August.
(8650) 1989 TJ2
(8650) 1989 TJ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Camugnano
Camugnano estas komunumo de Italio. La loknomo estas Camgnèin en la loka dialekto, Camugnàn en la emilia-romanja. La komunumo apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 2132 loĝantojn.
Sepa krucmilito
La sepa krucmilito (laŭ alia numerado: la sesa krucmilito) estas la unua de la du krucmilitoj gvidataj de "Sankta Ludoviko", Ludoviko la 9-a de Francio. La decido, eklanĉi tiun krucmiliton, datumas de 1244.
La krucistoj proprigas al si relative facile Damieto en 1249. Sed, post tiuj unuaj sukcesoj, la armeo forprenas Mansura, kaj estas enkaptiĝinta tie, kaj estas viktimo de pesta epidemio. Sankta Ludoviko, en relative malbona sanstato, estas devigata retreti kaj kapitulacii en 1250. Li eĉ estas kaptita kun du el liaj fratoj. Li estas devigata, por retrovi sian liberecon, pagi 8000 orajn bizancajn monerojn.
Tuj liberigata, li restadas ankoraŭ dum 4 jaroj en Palestinio, por plifirmigi la kristanajn urbojn, kiel Jafon, kaj aliajn. Eĉ liaj malamikoj admiras lin, kaj li reakirigas la liberecon de pli ol 10.000 kaptitajn kristanajn kavalirojn.
Reveninte al Francio, li prizorgas la sorton de la vunditaj kavaliroj, aparte la blinduloj, por kiuj li kreas, en Parizo, fakan hospitalon: la Hospitalo de la Dekkvin-Dudek.
La ĉefaj partoprenantoj al tiu krucmilito estas :
Antonia la plej Aĝa
Antonia Major konata ankaŭ kiel Julia Antonia Major (en Latino: Antonia Maior) (n. Aŭgusto/Septembro 39 a.K.), konata ankaŭ kiel Antonia la plej Aĝa aŭ la Maljuna, estis filino de la Triumviro Marko Antonio kaj Oktavia la Juna kaj parenco de la unuaj Romiaj imperiestroj de la Juli-Klaŭdia dinastio. Ŝi estis nevino de la unua imperiestro Aŭgusto Cezaro, duon-kuzino de la imperiestro Tiberio, patrinflanka pra-onklino de la imperiestro Kaligulo, patrinflanka onklino kaj bo-pra-onklino de la imperiestro Klaŭdio, kaj patroflanka avino kaj patrinflanka pra-pra-onklino de la imperiestro Nerono.
Antonia naskiĝis en Ateno, Grekio, kaj post 36 a.K. ŝia patrino, kun siaj fratoj kaj ŝi mem estis portitaj al Romo. Ŝi estis edukita de sia patrino, sia onklo kaj sia onklino Livia Drusila. Laŭ Kasjo Diono post la morto de sia patro, Aŭgusto Cezaro permesis ŝin kaj ŝian pli junan fratinon Antonia Minor profiti el la bieno de ilia patro en Romo. Kvankam oni scias malmulton pri ŝi, Antonia estis bone konsiderita kiel sia fratino Antonia Minor, nome la patrino de la imperiestro Klaŭdio, kiu estis fama pro sia beleco kaj virto.
Omero
En la hebrea Biblio, la omero (עֹמֶר) estas mezurunuo de volumeno.
Priskribo
La preciza grando de la omero ne estas certa. Laŭ The Jewish Study Bible kaj Oxford Biblical Studies Online, unu omero estas proksimume 2,3 litroj.
Uzo en la Biblio
En la Biblio, la vorto omero nur troviĝas en ĉapitro 16 de la Libro de Eliro en la Torao. Eliro difinas la omeron kiel dekono de la efo:
Kalkulado de la omeroj
En judismo, la kalkulado de la omeroj (סְפִירַת הָעֹמֶר) estas grava rito, nomita laŭ la mezurunuo omero.
Etimologio
La vorto omero etimologie signifas garbon.
János Bársony
Kariero
Bársony diplomitiĝis en 1884 kaj ekde 1903 ĝis 1926 li prelegis en la universitato de Peŝto kaj estris la virinklinikon numero 1-a. En 1922–23 li estis rektoro de la universitato. Li priokupiĝis ĉefe postnaskan infekton.
Verneuil-sur-Avre (stacidomo)
Verneuil-sur-Avre estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Verneuil-sur-Avre, en departemento Eure, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de Intercités Normandio kaj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
Bazlamo
Bazlamo estas populara pano de la turka kuirarto kiu ellaboriĝas per pasto el faruno, akvo, salo. Post du aŭ tri horoj da fermentado, oni faras pastojn el inter 200 kaj 250 gramoj kaj rondigas kaj tretas ilin kaj poste varmigas ilin forne aŭ sur lamenforma rostilo. Ili estas kutime manĝataj freŝe, tuj post la forneliro. La kadukkondiĉoj po ĉi pano varias el kelkaj horoj ĝis kelkaj tagoj laŭ la konserv-medio.
(19040) 4875 P-L
(19040) 4875 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
11974 Yasuhidefujita
11974 Yasuhidefujita estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan amatoran astronomon Yasuhide Fujita, anon de la Estraro pri Eduko de Kuma. Li laboris kiel esploristo ĉe la Observatorio Kuma Kogen dum ok jaroj (1992 - 1999) kaj sendepende malkovris la supernovaon SN 1994I.
Andrzej Nowak
Andrzej Witold Nowak (naskiĝis la 12-an de novembro 1960 en Krakovo - pola historiisto, publicisto, sovetologo, profesoro pri homa scienco, lekciisto de Jagelona Universitato, docento en Historia Instituto de PAN (Pola Scienca Akademio) (gvidanto de laborstudejo pri Historio de Rusio kaj Sovetunio), membro de la Pola Akademio de Scipovoj, ĉefredaktoro de dumonata revuo Arcana (1991-2012). Aŭtoro de la ciklo de libroj "Dzieje Polski" (Historio de Pollando). De 2016 kolegiano de Instituto pri Nacia Memoro, aŭtoro de pluraj gravaj verkoj pri historio de Pollando, specialiĝas pri politika filozofio de Orienta Eŭropo de la 19-a jarcento kaj 20-a jarcento. Lekciinta historion de la Orienta Eŭropo interalie en Universitato Rice, Universitato Kolumbio, Universitato Harvard, Masaryk-Universitato en Brno, Universitato de Tokio, Universitato de Varsovio kaj en Collegium Civitas en Varsovio.
Agado en amaskomunikiloj
De 1980 estas engaĝita en publicista agado. Unue kadre de t.n. samizdato, ĉefe pri rilato de Pollando al ties orientaj najbaroj. De 1988 ĝis 1991 sekretario de redakcio, kaj en la jaroj 1991-1994 ĉefredaktoro de devenanta de "subtero" dumonata revuo "Arka"; de la fino de 1994 ĉefredaktoro de dumonata kultura-politka revuo "Arcana" (ĝis fino de 2011 – 102 numeroj). En la jaroj 1989-1991 ĵurnalisto; li finis kurson de internacia ĵurnalismo en agentejo Reuters en Londono en 1990. Ekde 1989 publikigas artikolojn, intervjuojn kaj komentariojn i.a. en Rzeczpospolita, Nasz Dziennik, Gazeta Polska, Gazeta Wyborcza. Prezidanto de Inspekta Konsilio de Pola Radio Krakovo (1993-1995); membro de Programa Konsilio de Pola Radio en Varsovio de 1997 ĝis 2001. Kiel spertulo pri aferoj de orienta politiko ofta gasto en televidaj programoj.
Decembre 2012 iĝis publicisto de semajnrevuo "W Sieci" (En Reto). Li publikigas ankaŭ en monatrevuo "WPIS - Wiara, Patriotyzm i Sztuka" (WPIS - Kredo, Patriotismo kaj Arto) kaj kunsidis en Fondaĵ-Konsilio de Reduta Dobrego Imienia – Polska Liga przeciw Zniesławieniom (Reduto de Bona Nomo - Pola Ligo kontraŭ Malhonorigado).
Oktobre 2015 iĝis membro de Nacia Konsilio de Evoluo establita de prezidento Andrzej Duda.
Opinioj
Li apartenas al kritikistoj de la libroj de Jan Tomasz Gross pri rilatoj inter poloj kaj judoj, kaj estas kontraŭulo kaj kritikisto de la tiel nomata "politika korekteco".
En 2005 estis membro de la Honora Komitato de Apogo al Lech Kaczyński, kaj en 2010 de la apoga komitato al Jarosław Kaczyński dum prezidenta balotado.
Willard Quine
Willard Van Orman QUINE (1908-2000), usona filozofo kaj logikisto, fama pro sia rifuzo de longe akceptataj konceptoj, ekzemple ke analizaj asertoj estas distingeblaj de sintezaj asertoj, aŭ ke la koncepto de sinonimeco havas ekzemplojn. Li estis kritikanto de la movado de Logika empiriismo.
Kurejoki (rivero)
Kurejoki estas rivero, kiu fluas el Alajärvi al Lappajärvi, Finnlando. Ĝi fluas tra vilago Kurejoki. Kvankam la kvalito de la rivero estas malbonega, tie ankaŭ oni fiŝas. Ĝi longas 18,8 kilometrojn.
Mauzens-et-Miremont
(jen france, okcitane Mausens e Miramont) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Dordogne (jen france, okcitane Dordonha), en la administra regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria), kaj historie apartenas al la landoparto Perigordo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarlat-la-Canéda (france arrondissement de Sarlat-la-Canéda, okcitane Arrondiment de Sarlat e La Canedat) kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas mauzencois.
American Football Conference
La American Football Conference (mallongigo: AFC; anglalingva por Amerika Piedpilka Subligo) estas unu el du subligoj de la National Football League, la ĉefa ligo por usona piedpilko en Usono. La plej bona teamo de la AFC kontraŭas la plej bona teamo de la National Football Conference en la Super Bowl.
Historio
La AFC fondiĝis post la NFL kuniĝis kun la American Football League (AFL) en frua 1970. La Cleveland Browns, Pittsburgh Steelers, kaj tiama Baltimore Colts konsentis aligis la nova AFC kune kun la 10 antaŭa AFL-teamoj. Ĉiuj aliaj NFL teamoj iĝis la nova National Football Conference (NFC). Eke, ĉi afero estis malpopulara kun fervoruloj de la teamoj en ĉi tiu urboj.
Priskribo
Post la kunigo, kvin teamoj aliĝis la AFC-on kaj du foriĝis, tiel farante nun 16 teamojn. La teamoj estas kategoriigita en kvar divizioj ("North" Norda, "South" Suda, "East" Orienta, kaj "West" Okcidenta) havantaj kvar teamojn. Ĉiuj teamo kontraŭas aliajn teamojn en la divizio dufoje (hejmkampe kaj eksterkampe) plus dek plua ludoj kontraŭ ĉiuj membroj de du aliaj divizioj.
Ĉe la fino de la regulara sezono, turniro okazis de la plej bonaj teamoj de la AFC (la plej bonaj teamoj de la kvar divizioj, plus la plej bonaj 2 aliaj teamoj (nomata Wild Cards, "ajna-kartoj"). La lasta du teamoj ludas en la AFC Ĉampioneco, la konkuranta teamo gajnanta la Pokalo Lamar Hunt. La AFC- kaj NFC-ĉampionaj teamoj konkursas en la Super Bowl.
Duas Barras
Duas Barras estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 10.933 loĝantojn en 2010.
Ruĝecgorĝa paradoksornito
La Ruĝecgorĝa paradoksornito (Paradoxornis przewalskii) estas specio de birdo de la familio de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj aŭ de Paradoksornitedoj, en la tipa genro de Paradoxornis aŭ Paradoksornitoj, karakteraj pro bekoj similaj al tiuj de psitakoj.
Ĝi troviĝas kiel endemio nur en Ĉinio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj. Ĝi estas minacataj pro habitatoperdo.