cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Li Na
Je la 4-a de junio 2011, Li gajnis ŝian unuan Grand-Ŝleman ĉampionon ĉe la 2011 franca Turniro. Ŝi venkis kontraŭ Barbora Záhlavová-Strýcová, Silvia Soler Espinosa, Sorana Cîrstea, Petra Kvitova,  Viktoria Azarenka,  Marija Ŝarapova kaj  defendanta ĉampiono Francesca Schiavone. Sekvante la francan turniron, Li atingos la kvaran lokon en la monda tenisistina rangotabelo. Ŝi estas la unua ĉampiono de Ĉinio kaj de Azio en Granda Ŝlemo.
Noriaki Suzuki
Noriaki Suzuki (鈴木 紀昭, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
(12523) 1998 HH100
(12523) 1998 HH100 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
6990 Toya
6990 Toya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Toja, alta 668 m super marnivelo inter la urbetoj Minano, Higaŝi-Ĉiĉibu kaj Jorii en okcidenta parto de gubernio Saitama. Sur apuda monteto situigas la ranĉo de la altaĵoj de Noboriya, kiu gastigas la "Hoshi-no-sato", hejmo por pli ol dek observatorioj konstruitaj de amatoraj astronomoj.
Orienta Kalimantano
Orienta Kalimantano (Kalimantan Timur mallonge (Kaltim) estas la dua plej granda Indonezia provinco, situanta en la regiono Kalimantano en la oriento de la insulo Borneo. Tiu ĉi riĉa provinco havas du ĉefajn urbojn, nome Samarinda (ĉefurbo kaj centro por lignoproduktado) kaj Balikpapan (centro por nafto kun petrolrafinejo). Alia grava urbo estas Bontang.
Ekde kiam Indonezio malfermis siajn mineralajn kaj naturajn resursojn al la eksterlanda investado en la 1970-aj jaroj, la provinco Orienta Kalimantano espertis gandan elanon en lignoproduktado, nafto kaj aliaj ekzotaj arbaraj produktoj. La ŝtatoposedata naftentrepeno Pertamina funkciis en la areo ekde kiam ekkontrolis la naftorafinejon el la entrepreno Royal Dutch Shell en 1965.
La populacio estas mikso de popoloj el la Indonezia insularo kun Dajakoj kaj Kutajoj kiel indiĝenaj etnaj grupoj vivantaj en ruraj areoj. Aliaj elstaraj migrintaj etnaj grupoj inkludas Javanojn, indoneziajn ĉinojn, Banjarojn, Bugiojn kaj Malajojn, kiuj loĝas ĉefe en marbordaj areoj.
Litkarino
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46441.
La urbo estis fondita en la unua duono de la 15-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1957.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Moskva (Москва).
Ĉe la urbo estas minkampoj de vitra sablo kaj kalkoŝtono.
En jaro 2002 la urbo havis 50,8 mil loĝantojn.
Luis Arce
Luis Alberto Arce Catacora aŭ Luis Arce (naskiĝis en La-Pazo, la 28-an de septembro 1963) estas la nuna prezidanto de Bolivio ekde la 8-a de novembro 2020. Arce funkciis dufoje kiel ministro pri ekonomio kaj publikaj financoj de 2006 ĝis 2017 kaj en 2019 sub prezidanto Evo Morales. Li estas membro de Movado al Socialismo-Politika Instrumento por la Suvereneco de la Popoloj (MAS-IPSP), nuntempe la plej granda partio en la lando.
Loránd Kesztyűs
Loránd Kesztyűs [kestjUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kesztyűs Loránd (malofte Kesztyüs Loránd) estis hungara kuracisto, imunologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1976).
Biografio
Loránd Kesztyűs ricevis diplomon en universitato de Debrecen en 1938, poste li eklaboris en la universitata instituto. En 1942 li esploris en Berlino helpe de stipendio. Hejmenveninta li plulaboris ĝismorte en la instituto, dume li partoprenis en kreoj de novaj medikamentoj. Krome li instruis en la universitato ekde 1948, kie li estis rektoro inter 1967–1973. Li ricevis memormedalojn kaj premion en la 1970-aj jaroj.
4874 Burke
4874 Burke estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona sciencisto James D. Burke, de la Jet Propulsion Laboratory.
Gersprenz
La rivereto Gersprenz - prononco - situas en sudokcidenta Germanio, plejparte la federacia lando Hesio, fine mallongvoje la lando Bavario. Ĝi fontas en la komunumo Reichelsheim de la mezalta montaro Odenvaldo, kie kunfluas la rojoj Mergbach kaj Osterbach por konsistigi la rivereton, fluas unue norden ĝis la urbo Dieburg, poste nordorienten ĝis kiam ĝi en Kleinostheim, sudoriente de Mainhausen, fluas en la riveron Majno. Sume la rivereto longas 51,3 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 143-an lokon.
Gardena Valo
Gherdëina (ladine, sed Val Gardena kaj Gröden) estas valo en la Dolomitoj de norda Italio. Ĝi estas plej konata kiel feri-areo por skiado kaj montgrimpado, kaj pro siaj metiejoj de lignoĉizado.
Geografio
Gherdëina estas latera valo de la Izarko Valo (Eisacktal). Ĝi komencas en Waidbruck je la altitudo de 470 m kaj supreniras orienten ĝis la monto Sella respektive la montpasejo Sella (2240 m) aŭ la montpasejo Gardena (2121 m). La ĉefa rivero de la valo estas la Derjon, kiu longas 26 km kaj estas la dua plej grava alfluanto de Izarko.
La tri municipoj en Gherdëina estas Urtijëi, Santa Cristina kaj Sëlva. Geografie kaj lingve ankaŭ la frakcioj Sureghes, Runcadic kaj Bula en municipo de Kastelruth apartenas al Gherdëina.
Lingvo
Gherdëina estas unu el kvin valoj kun plimulto de ladine parolantoj (du el tiuj valoj, la Gardena Valo kaj la Badia Valo, estas en Sudtirolo).
Lignoĉizado kaj arto
La metio de ligno-ĉizado prosperis en Gherdëina ekde la 17-a jarcento. Ekde la 19-a jarcento, statuoj kaj altaroj ĉizitaj en la areo estis ekspeditaj al katolikaj preĝejoj ĉie en la mondo. En la 19-a kaj 20-a jarcento, ĉizado de lignaj ludiloj estis tia ĝeneraligita okupo en ĉiuj familioj de la valo, ke Amelia Edwards nomis Urtijëi la "ĉefurbo de ludilolando." La lignaj pupoj el Gardena estis popularaj ĉie en Eŭropo kaj Ameriko en la 19-a jarcento.
En la ĉefa preĝejo de Urtijëi troviĝas riĉa kolekto de statuoj ĉizitaj fare de lokaj artistoj en la lastaj du jarcentoj. La Muzeo Gherdëina en Urtijëi posedas riĉan kolekton de historiaj lignaj ludiloj kaj lignoĉizitaj statuoj kaj statuetojn.
En Urtijëi troviĝas la ununura artlernejo de Sudtirolo Cademia.
Skiado
En 1970 la valo gastigis la FIS Alpan Mondĉampionadon de Skiado (Alpine World Ski Championships). Ĉiujare okazas fama konkurso pri rapiddescendo de viroj laŭ la skivego Saslong en Santa Cristina. Slalomo kaj paralela slalomo de virinoj ankaŭ estis okazigitaj en 1975. Gherdëina estas parto de la Sella Ronda skio cirkvito.
Aliaj sportoj
La Gardena Printempa Trofeo estas ĉiujara internacia artosketado-konkurso aranĝita ĉiun printempon en la valo. Gherdëina havas sukcesan glacihokean teamon, la HC Gherdëinan, kiu ludas en A2 serio.
Famaj loĝantoj
Carolina Kostner estas fama artsketisto kaj kuzino de Isolde Kostner, la fama skio-ĉampiono.
Eksteraj ligiloj
Retpaĝo de la artlernejo Cademia
Rearbarigo
Rearbarigo estas unu el la plej efikaj sistemoj por eviti la problemojn kaj sekvojn de senarbarigo.
Ekzemploj
En Ĉinio, kie okazis iam enorma detruado de arbaroj, registaroj postulis en la pasinteco, ke ĉiu kapabla civitano inter la aĝoj de 11 kaj 60 plantu tri ĝis kvin arbojn ĉiujare aŭ faru similan laboron en aliaj forstaj servoj. La registaroj asertis, ke almenaŭ mil milionoj da arboj estis plantitaj en Ĉinio ĉiujare ekde 1982. Tio jam ne estis tiom necesa poste laŭ registaraj ĉefaj politikaj decidoj, sed la 12a de marto ĉiujare estas celebrata ankoraŭ en Ĉinio kiel la Planta feritago. Krome, oni enmetis la projekton Verda Murego de Ĉinio kiu intencas halti la etendiĝon de la dezerto de Gobi pere de la plantado de arboj. Tamen, pro granda elcento de arboj mortintaj post plantado (ĝis 75%), la projekto ne estis tre sukcesa kaj regula karboproduktado pere de fleksebla sistemo povus esti plej bona eblo. En okcidentaj landoj, pliigo de la konsumobezono por lignoproduktoj kiuj estis produktitaj kaj kolektitaj laŭ daŭrigebla metodo emigas terposedantojn kaj forstajn industriojn iĝi pli kaj pli daŭrigeblaj pri siaj praktikoj ĉe forsta aranĝado kaj lignoproduktado.
Forsta plantado
Por alfronti la tutmondan lignopeton forstaj aŭtoroj Botkins kaj Sedjo sugestis, ke taŭgus plantejoj de arbaroj alte produktivaj. Oni kalkulis, ke plantejoj produktantaj je 10 m³ por hektaro ĉiujare povus provizi la tutan lignan bezonon por internacia komerco de 5 elcento de en la mondo ekzistanta arbara tero. Kontraste natura arbaro produktas ĉirkaŭ 1–2 m³ por hektaro, tio estas 5 al 10 fojojn pli da arbartero ol bezonata por nuna lignopeto. Forester Chad Oliver sugestis, ke estus efika arbara mozaiko kun intermetitaj altoproduktanta arbartero kaj konservotero.
Laŭ internacia teamo de sciencistoj, estrita de Pekka Kauppi, profesoro de media sciencaro kaj politiko ĉe Universitato de Helsinki, senarbarigo jam farita povus esti invertita ene de 30 jaroj per arboplantado. Tiun konkludon oni atingis per analizoj de datumoj akiritaj de FAO.
Rearbarigo per arboplantado, povus antaŭenigi la ŝanĝon en precipitado pro klimata ŝanĝo. Tio povus esti farita per studo pri kie oni spertas, ke la precipitado pliiĝas (vidu la tutmonda tema mapo de pluvo en 2050 ) kaj realigo de rearbarigaj projektoj en tiuj lokoj. Ĉefe en areoj kiel Niĝero, Sieraleono kaj Liberio estas gravaj kandidatoj; en granda parto ĉar ili suferas ankaŭ pro dezerto-etendiĝo (Saharo) kaj malpliiĝanta biodiverseco (estante gravaj biodiversecaj varmaj lokoj).
(17582) 1994 WL
(17582) 1994 WL estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Sathonay - Rillieux (stacidomo)
Sathonay - Rillieux estas franca stacidomo sur linioj -,  - Trévoux kaj  - LGV, situanta inter j Sathonay-Camp kaj Rillieux-la-Pape, en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
El Limón (Venezuelo)
El Limón (hispane: la citrono) estas urbego kaj signifa universitata urbo en subŝtato Aragua (ŝtato) en norda Venezuelo. La urbego apartenas al urbaro de Marakajo.
Geografio
El Limón situas en norda Venezuelo sur montetaro laŭ la samnoma rivero, kiu fluas al Lago Valencio. Marakajo troviĝas 8, Turmero 18, Valencio (Venezuelo) 43, Los Teques 66, Karakaso 81, Petare 91, Santa Teresa del Tuy 106, Guatire 122, Barquisimeto 187, Coro (Venezuelo) 254, Barcelono (Venezuelo) 322, Cabimas 417, Marakajbo 440, Maturín 492, Bolívar (urbo) 510, San Cristóbal (Venezuelo) 578, Guayana (urbo) 588 km.
Nederlanda registaro en ekzilo
La Nederlanda registaro en ekzilo (Nederlandse regering in ballingschap), konata ankaŭ kiel Londona Kabineto (en nederlanda: Londens cabinet) estis la ekzilregistaro de Nederlando, estrita de la reĝino Vilhelmina, kiu fuĝis al Londono post la germana invado de la lando dum la Dua Mondmilito la 10an de majo 1940.
El Limón (Venezuelo)
Historio
Granda parto de teritorio de El Limón ekde la hispana erao ĝis 1960 apartenis al unusola familia dinastio, poste ministerio pri agrikulturo konfiskis la bienon. Ĝis la 20-a jarcento oni okupiĝis pri sukerkanoj. Urbeto El Limón komecis kreski pro la industrio en la dua duono de la dudeka jarcento. Okazis inundo granda en 1987. Nur pos 2 jaroj estis elektita la unua urba konsilantaro.
Nederlanda registaro en ekzilo
Ĉar la nura espero de Nederlando por liberigo estis la eniro de Usono aŭ Sovetunio en la milito, la reĝino demiziis sian ĉefministron, De Geer, kaj anstataŭigis lin per Pieter Sjoerds Gerbrandy, kiu laboris kun Churchill kaj Roosevelt pro la manieroj mildigi la vojon por la eniro de Usono en la milito. Arubo kaj Kuracao, tiam sidejo de eksportaj nafto-rafinejoj, estis gravaj liverantoj de rafinitaj produktoj por la Aliancanoj. Arubo iĝis Brita protektorato el 1940 al 1942 kaj Usona protektorato el 1942 al 1945. La 23an de novembro, 1941, laŭ interkonsento kun la Nederlanda registaro en ekzilo, Usono okupis la teritorion de la Nederlanda Gujano por protekti la minojn el baŭksito. Oni trudis bojkoton pri nafto al Japanio, kio klinis la japanojn por la starto de la Atako kontraŭ Pearl Harbor.
En la 5-a de septembro la Belga, Nederlanda kaj Luksemburgia registaroj en ekzilo subskribis la Londonan Dogankonvencion, kiu pavis la vojon por la fondo de la Beneluksa Ekonomia Unio.
El Limón (Venezuelo)
Klimato
En El Limón la averaĝa temperaturo estas 24 °C, tio varias averaĝe inter 16-28 °C. La pluvoj estas oftaj.
Trafiko
El Limón havas nur simplan trairan vojon inter montaro kaj Marakajo.
Misery-Courtion
Misery-Courtion estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1494 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Misery-Courtion situas en la Friburga Mezlando inter la ebenaĵo de Broye en nordokcidento kaj la valo de Sarino en oriento, proksimume 9 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la kvar vilaĝoj Misery (sur alteco de 581 m s.m. en sudokcidento), Courtion (sur alteco de 576 m s.m. en nordokcidento), Cormérod (sur alteco de 600 m s.m., en nordoriento) kaj Cournillens (sur alteco de 575 m s.m. en sudoriento), kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,41 km², de kiuj 17,3% estas kovritaj de arbaro, 75,2% servas por agrikulturo kaj 7,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Misery-Courtion limas en nordo al Villarepos, en nordoriento al Wallenried, en oriento al Courtepin, en okcidentsudokcidento al Barbereche, en sudokcidento al La Sonnaz, en sudo al Belfaux, en sudsudokcidento al Grolley, en sudokcidento al Léchelles, en okcidento al Oleyres (VD), kaj en nordokcidento al Avenches (VD).
Trafiko
Tra la komunumo pasas la sennumera kantona ĉefvojo de Avenches al Friburgo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sudokcidente apud Avenches. Per du lokaj buslinioj ĉiuj vilaĝoj de la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo estis fondita la 1-an de januaro 1997 per la kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komununumoj Misery, Courtion, Cormérod kaj Cournillens. Dum la malnova reĝio ĝis 1797 la kvar vilaĝoj apartenis sub la Hospitala Flago al la urba ŝtato de Friburgo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 ili apartenis al la helveta distrikto Avences kaj poste ĝis 1848 al la distrikto Friburgo. Surbaze de la nova konstitucio de 1848 ili estis atribuita al la friburga Lagodistrikto.
Leni Riefenstahl
Leni RIEFENSTAHL [leni RIfenŝtal], aŭ plennome: Berta Helene Amalie RIEFENSTAHL (naskiĝis la 22-an de aŭgusto, 1902, mortis la 8-an de septembro, 2003 ) estis germana dancistino, aktorino, reĝisorino, filmistino kaj fotistino.
Ĝeneralaĵoj
Pro sia proksimeco al la naziismo kaj speciale al Adolf Hitler, Leni Riefenstahl estas unu el la plej forte pridisputataj personoj en la germana filmhistorio. Kritikuloj opinias, ke ŝiaj filmoj dum la nazia periodo gloras la nazian ideologion. Tamen la estetika valoro de ŝia arto estas vaste agnoskata.
1920-aj jaroj kaj Dua mondmilito
Leni Riefenstahl naskiĝis en Berlino. Ŝi komencis sian karieron kiel dancistino. En la jaro 1923 ŝi unuafoje aperas kiel solodancistino en Munkena teatro, sed malmultajn monatojn poste ŝi pro vundita genuo forlasis la dancadon kaj fariĝis aktorino. En 1932 ŝi unuafoje reĝisoris, kaj trafis per sia filmo Das blaue Licht la atenton de Hitler.
Poste estiĝis kelkaj propagandaj filmoj pri la nazia partio, ekz. Sieg des Glaubens (= Venko de la kredo) kaj Triumph des Willens (= Triumfo de la volo). En 1936 ŝi dokumentis la Olimpikojn en Berlino - financate de la reĝimo.
Post la Dua mondmilito
Post la dua mondmilito Leni Riefenstahl estis la celo de akraj kritikoj, atakoj kaj eĉ akuzoj. Ŝi mem ĉiam kontestis la kritikojn pri subteno de la nazia reĝimo kaj emfazis, ke ĉiuj filmoj havis nur dokumentan karakteron.
913
En la jaro 913 post Kristo okazis, interalie:
Reschensee
La lago Reschensee (germane, prononco "Reŝnze", Lago di Resia) estas akvorezervujo en la komunumo Graun [prononco "Graŭn"] en la sudokcidento de la plejparte germanlingva regiono Sudtirolo en norda Italio. La rezervujo por 120 milionoj da m³ da akvo en alpa valo bariĝis inter la jaroj 1949 kaj 1950, ĝi longas 6 kilometrojn kaj en la plej larĝaj lokoj larĝas pli-malpli kilometron. La vilaĝoj Reschen, Graun (la vilaĝa kerno kaj la vilaĝoparto Spin) plus Sankt Valentin auf der Haide (ties vilaĝoparto Kaschon) situas rekte ĉe la laga bordo.
Iom sude de la alpa pasejo Reschenpass ĝis la barigo de la rezervujo ekzistis tri naturaj lagoj: Reschensee, Mittersee (aŭ Grauner See) kaj Haidersee. Dum la akvobarigo la tuta historia vilaĝo Graun kaj plejparto de la historia vilaĝo Reschen subakviĝis - do la du samnomaj vilaĝoj rande de la nuna akvorezervujo estas novaj konstruoj. 163 domoj tiam detruiĝis kaj 523 hektaroj de agrikultura areo inunditaj. Nuntempe nur la historia preĝeja turo de la eksa vilaĝo Graun meze de la lago indikas pri la eksaj loĝiĝo de la valomezo.
La lago iĝis fama loko por akvosporto, interalie por velado kaj breta velado, aparte tamen ankaŭ por kajta surfado.
Marina Kaye
Marina Kaye, naskonome: Marina Dalmas (naskiĝis en Marsejlo (Francio), estas franca kantaŭtoro, komponistino, kantistino.
Helenisma Epoko
Post la projektoj de Aleksandro la Granda en la Persa Imperio, helenismaj regnoj estis establitaj ĉie en sudokcidenta Azio (nome en Seleŭkio, Regno de Pergamono) kaj nordorienta Afriko (Ptolemea Regno). Tio rezultigis la eksportadon de greka kulturo kaj de greka lingvo al tiuj novaj areoj, kaj krome de grekaj kolonianoj mem. Egale, aliflanke, tiuj novaj regnoj estis influitaj fare de la indiĝenaj kulturoj, enkondukante lokajn praktikojn kie utilas, necesas, aŭ oportunas. Helenisma kulturo tiel reprezentas fuzion de la Malnovgreka mondo kun tiu de la Proksima Oriento, Mezoriento, kaj Sudokcidenta Azio, kaj foriro de pli fruaj grekaj sintenoj direkte al "barbaraj" kulturoj. La helenisma civilizo estis karakterizita per nova ondo de greka koloniigo (diferenca de tiu okazanta en la 8-a al 6-a jarcentoj a.K.) kiu establis grekajn grandurbojn kaj regnojn en Azio kaj Afriko. Tiuj novaj grandurboj estis formitaj de grekaj kolonianoj kiuj venis de diversaj partoj de la greka mondo, kaj ne, kiel antaŭe, de specifa "patrinurbo". La ĉefaj kulturaj centroj disetendiĝis de kontinenta Grekio ĝis Pergamono, Rodiso, kaj novaj grekaj kolonioj kiaj ekzemple Seleŭkio, Antioĥio kaj Aleksandrio. Tiu miksaĵo de grek-parolantoj naskis oftan atike bazitan dialekton, konatan kiel kojnea greka, kiu iĝis la lingvafrankao tra la helenisma mondo. Akademiuloj kaj historiistoj estas dividitaj pri kiu okazaĵo signalas la finon de la helenisma epoko. La helena civilizo povas esti observita finiĝanta aŭ kun la fina konkero de la grekaj kernoregionoj fare de Romio en 146 a.K. sekvante post la Akea Milito, kun la fina malvenko de la Ptolemea Regno ĉe la Batalo de Aktio en 31 a.K., aŭ eĉ la movo de romia imperiestro Konstantino la Granda de la ĉefurbo de la Romia Imperio ĝis Konstantinopolo en 330 p.K.
Arto
Dum la helenisma periodo okazis granda peto de verkoj de arkitekturo, skulptarto kaj pentrarto, parte pro la ekonomia prospero de la epoko, pro la konkurenco kiun la reĝoj havis inter si pro siaj klopodoj plibeligi siajn urbojn, kaj la antikvajn kaj la ĵus fonditajn kaj pro la apero de la burĝa socia klaso, tre multnombra, kun grandaj ekonomiaj ebloj kiuj permesis al ili rivali kun la grandaj senjoroj. La plej gravaj klientoj por arto estis tiel la reĝoj kaj la burĝaro, dum restis duarange la oficiala mendado de religia tipo.
Inter ĉefaj trajtoj de la helenisma skulptarto estas la okupo pri la vestoj, la travideblo de la vestoj, la fleksebleco en la sintenoj ktp. Tiel, la Melosa Venuso, eĉ ene de la klasika tradicio, distingiĝas per la tordo de siaj talioj. Oni serĉis ĉefe la esprimivon kaj la energion.
Johannes Bühring
Johannes Karl Ludwig BÜHRING (naskiĝinta en la 20-a de septembro 1858 en Neuwied, mortinta la 18-an de septembro 1937 en Wuppertal-Elberfeld) estis germana pedagogo kaj regionhistoriisto.
Vivo
Bühring frekventis la gimnazion latinan en Halle (Saale) kaj studis ĝis 1880 samloke kaj en Greifswald la lingvojn latinan kaj grekan kiel ankaŭ germanistikon kaj historion. Dum 18 monatoj li estis privata instruisto en Venecio kie li dediĉis sin pluajn 18 monatojn al enarkivaj studoj por finfari sian disertaĵon: "Venedig, Gustav Adolf und Rohan. Ein Beitrag zur allgemeinen Geschichte im Zeitalter des 30jährigen Krieges aus venezianister Sicht" (presita en Halle en 1885; doktoriĝo en 1884). En la 1886-a jaro li trapasis la instruadpermesan ŝtatan ekzamenon kaj la provjaron en Burĝa lernejo en Halle. Tie li restis helpinstruisto ĝis 1889.
Poste Bühring iĝis scienca helpinstruisto ĉe la gimnazio de Arnstadt kie li nomumitis en 1892 estro kaj profesoro en la 1899-a jaro. En 1901 li iris al la nehumanisma gimnazio en Elberfeld kaj retiriĝis en 1923. Dum la Unua mondmilito li perdis du filojn, per akcidento 10 jarojn poste ankaŭ la trian.
Graveco
Bühring estas kunfondinto de Muzea asocio de Arnstadt: ĝin li estris de 1894-1901, ties honora membro li iĝis en 1903. De 1894 ĝis 1901 li plenumis honorofican laborojn en la Duka registrararkivo en Arnstadt kaj aranĝis la novordigon de la arkivejaĵoj kune kun Hermann Schmidt. Ankaŭ post la forlaso de Arnstadt Bühring restis en kontakto kun Turingio. En 1896 li fondis kune kun Ludwig Hertel Rennsteigklubon 1896 kaj verkis la pormigrantan gvidlibron Der Rennsteig des Thüringer Waldes kio efikigis ke Rennsteig estis la plej profunde priesplorita migradopado de tuta Germanlando. En 1910 Bühring elektitis 1-a prezidanto de Rennsteigklubo kaj presigis mapojn kun ekskursproponoj. Li mem ne malpli ol 14 fojojn transmigris la tutan Rennsteig-padegon por daŭre aktualigi la mapojn kaj informojn. Li krome verkis multajn regionhistoriajn artikolojn por la gazetoj Arnstädtisches Nachrichts- und Intelligenzglatt, Alt-Arnstadt, Zeitschrift für Thüringische Geschichte und Altertumskunde kaj Die Mareile (=organo rennsteigkluba).
Falun Gong
Falun Gong (en la ĉina 法轮功, en pinjina skribo Fǎlún Gōng, ankaŭ konata sub la nomo Falun Dafa (ĉina: 法轮大法; pinjina: fǎlún dàfǎ) ) estas nova spirita movado el Ĉinio en kiu oni praktikas kutime kvin ekzercojn surbaze de tradicioj de ĉigongo kaj tajĝiĉŭano, mallongita kiel tajĝio.
Tajĝio (ĉine 太極) estas nomo por la plej alta principo en la ĉina filozofio; ĝi estas uzata precipe en la taoismo kaj la konfuceismo. En la taoismo ĝi estas la esprimo por la poluseco de jino kaj jango.
Ĝia fondinto estas Li Hongzhi, nun loĝanta en Usono. Li publikigis en 1994 la libron Zhuan Falun, la bazan verkon de Falun Gong..
Historio
Falun Gong prezentiĝis unue en 1992 en Ĉina Popola Respubliko, kie praktikis ĝin 70 ĝis 100 milionoj da homoj, interalie altranguloj de Komunista Partio de Ĉinio. En la mezo de la 1990-aj jaroj estis jam 2 mil praktikejoj sole en Pekino. Nuntempe ĝi estus praktikata en pli ol 80 landoj de la mondo.
En 1999, post paca manifestacio de 10 000 praktikantoj de Falun Gong en parko antaŭ la sidejo de la centra ĉina registaro petante juran agnoskon kaj liberecon de ŝtata enmiksiĝo, la Komunista Partio de Ĉinio decidis ke homoj ne plu povas praktiki Falun Gong, ĉar "kontraŭleĝa sekto". Timigita de la ebleco, ke granda parto de la populacio fariĝas pli lojala al Falung Gongo ol al la Komunista Partio, la registaro malpermesis kaj ĉigongo-grupojn kaj la vendadon de Falun Gong-eldonaĵoj. La ĉina registaro asertis, ke Falun Gong disvastigas superstiĉojn, dum aliaj sugestas, ke la populareco de Falun Gong defias la regadon de la Ĉina Komunista Partio.
Falun Gong administras etendaĵojn en aliaj landoj, inkluzive de Usono, kiuj precipe akiris la atenton de amaskomunikiloj pro iliaj politika implikiĝo kaj ideologiaj mesaĝoj, precipe ekde la implikiĝo de tiuj etendaĵoj en la 2016a usona prezidanta elekto. La etendaĵoj de Falun Gong inkludas la usona ĉina/anglalingva politike ekstremdekstra gazeto The Epoch Times, kiuj akiris signifan atenton pro sia promocio de konspiraj teorioj, kiel QAnon kaj kontraŭvakcina misinformado, kaj sia produktado de reklamadoj pri la eks-Usonoprezidanto Donald Trump. La baleta spektaklo de Falun Gong, Ŝen Jun (神韻, Shen Yun), akiris la atenton de amaskomunikiloj por, ekzemple, sia emfazo de kontraŭ-evoluadaj deklaroj kaj la doktrino de Falun Gong, asertante ke oni fondis ĝin sur antikva ĉina tradicio.
Polemiko
Falun Gong fariĝis konata en la okcidenta mondo nelaste pro la malpermeso en Ĉinio, la 20-an de julio 1999, kaj la sekva persekutado de ĝiaj anoj. Ĝi estigis polemikon tutmonde pri la politiko de la ĉina registaro rilate al religia libereco kaj homaj rajtoj.
Multaj homoj kaj organizaĵoj ekstere de Ĉinio alvokis la ĉinan registaron ĉesi la persekutadon de praktikantoj de Falun Gong.
The Epoch Times kaj Ŝen Jun
La prezentarta grupo Ŝen Jun kaj la amaskomunikila organizo The Epoch Times estas la ĉefaj disvastigaj organizoj de Falun Gong. Ambaŭ organizoj reklamas la spiritajn kaj politikajn instruojn de Falun Gong. Ili kaj aliaj diversaj organizoj, kiel New Tang Dynasty Television (NTD), funkcias kiel etendaĵoj de Falun Gong. Ĉi tiuj etendaĵoj reklamas ĉi tiun novan religian movadon kaj iliajn instruojn. Kun The Epoch Times, ili ankaŭ reklamas konspirajn teoriojn, kiel QAnon kaj misinformoj kontraŭ vakcinoj, kaj ankaŭ ekstremdekstra politiko en kaj Eŭropo kaj Usono. Dum la 2016a usona prezidanta elekto, The Epoch Times komencis publikigi artikolojn kiuj montras subtenon pri Donald Trump kaj kritikon pri liaj politikaj kontraŭuloj.
Laŭ raporto de la usona anglalingva revuo Los Angeles je 2020: Kaj Ŝen Jun kaj Epoch Times estas financitaj kaj funkciigitaj de membroj de Falun Gong, kio estas kontestata spirita grupo, kiu estis malpermesita de la registaro de Ĉinio en 1999. ... Falun Gong kunfandas tradiciajn taoismajn principojn kun foje bizaraj deklaroj de sia ĉin-naskita fondinto kaj gvidanto, Li Hongzhi. Inter aliaj deklaroj, Li asertis, ke eksterteranoj komencis invadi homajn mensojn en la komenco de la 20-a jarcento, kaŭzante amaskorupton kaj la inventon de komputiloj. Li ankaŭ denuncis feminismon kaj samseksemon, kaj asertis, ke li povas piediri tra muroj kaj levi. Sed la centra dogmo de la vasta kredsistemo de la grupo estas sia furioza opozicio al komunismo.
Li fondis [la gazeton] "Epoch Times" je 2000 por disvastigi parolpunktojn pri Falun Gong al usonaj legantoj. Ses jarojn poste, li komencis [la danctrupon] Ŝen Jun por reklami sian instruon al ĉefaj okcidentaj spektantaroj. Tra jaroj, Ŝen Jun kaj "Epoch Times", dum nominale apartaj organizoj, funkciis tandeme kun la daŭranta publikrilata kampanjo de Falun Gong kontraŭ la ĉina registaro, prenante direktojn de Li.
Malgraŭ ĝia konservativa tagordo, ĝis antaŭ nelonge, "Epoch Times" certigis eviti vadi en partian usonan politikon. Tiu aliro ŝanĝiĝis je junio 2015, post kiam Donald Trump malsupreniris sur oran rulŝtuparon por anonci sian prezidentan kandidatecon, proklamante ke li "batadas Ĉinion ĉiam." Falun Gong vidis pli ol nur aliancanon ene de Trump—ili vidis savanton. Kiel eks-redaktisto de "Epoch Times" diris al NBC News, la gvidantoj de la grupo "kredas, ke Trump estis sendita de la ĉielo por detrui la komunistan partion."
Etendaĵoj de Falun Gong ankaŭ estis aktivaj en la promocio de la eŭropa alternativa dekstro.
La Epoch Media Group, kune kun Ŝen Jun, kiu estas danctrupo konata pro sia ĉiea reklamado kaj maltrankviligaj prezentoj, konsistigas la disvastigan penadon de Falun Gong, kiu estas relative nova spirita praktiko kiu kombinas antikvajn ĉinajn meditajn ekzercojn, mistikismon kaj ofte ultrakonservativan kulturajn mondkonceptojn. La fondinto de Falun Gong nomis Epoch Media Group "nian amaskomunikilaron", kaj la praktiko de la grupo ege informas la novaĵkovradon de The Epoch Times, laŭ eks-dungitoj kiuj parolis kun NBC News.
La senprofita reto, kiun Li nomas "nian amaskomunikilaron", ĉiuj konsistas el The Epoch Times, la cifereca produktentrepreno NTD, kaj la forte reklamita danctrupo Ŝen Jun. Financaj dokumentoj pentras komplikan bildon de pli ol dekduo teknike apartaj organizoj, kiuj ŝajnas kunhavi misiojn, monon kaj oficulojn. Kvankam la fonto de ilia enspezo estas neklara, la plej lastatempaj financaj rekordoj de ĉiu organizo pentras bildon de ĝenerala komerco prosperanta en la Trump-epoko.
Leopoldo la 3-a (Aŭstrio)
Leopoldo la 3-a Sankta (naskiĝinta en 1073 en Gars, mortinta la 15-an de novembro 1136 en Vieno) el la dinastio de Babenbergoj estis de 1095 ĝis 1136 margrafo de la Orienta Markio (la posta Aŭstrio).
William Ruxton Davison
Davison estis zorgisto de la Muzeo Raffles en Singapuro el 1887 al 1893. Antaŭ tio Davison laboris kiel kolektisto por Allan Octavian Hume. Li veturis je la konto de Hume en Tanintario (Birmo) en la 1870-aj jaroj kaj kolektis tie 8,600 specimenojn. La rezulto de tio estis publikita en kuna artikolo de Davison kaj Hume, A Revised List of the Birds of Tenasserim (1878). Li estis konsiderata unu el la plej bonkvalitaj kamponaturalistoj de sia epoko. Davison estas rememorata en la nomo de la Blankanuka ibiso, Pseudibis davisoni, kaj en subspecio de la Java flugosciuro.
Falun Gong
Ŝen Jun
La danca trupo Ŝen Jun (神韻, Shen Yun, Ritmo de la Dia spirito) ankaŭ estus aliĝinta al Falun Gong. Ĝi prezentas centon da spektakloj tra la tuta mondo kiuj esence estas religia-politika propagando kaj kiuj similas pli al baleto kun akrobataĵoj ol al prezentoj de tradiciaj ĉinaj dancoj (dancoj de la liono aŭ de la dranko ekzemple) sur kiuj ili baziĝus laŭ Ŝen Jun.
CAB
La vorto havas plurajn signifojn:
Falun Gong
Literaturo
David Ownby, Falun Gong and the Future of China, Oxford University Press 2008, ISBN 978-0-19-532905-6
Li Hongzhi, Falun Gong (pola versio), Radom 2003, p. 172, ISBN 957-552-734-8
Li Hongdży, Dżuan Falun (pola versio), Varsovio 2007, p. 328 ISBN 978-83-89632-40-1
Leopoldo la 3-a (Aŭstrio)
Leopoldo estis filo de aŭstra margrafo Leopoldo la 2-a kaj lia edzino Ida von Formbach-Ratelnberg. En 1095 li ekestis margrafo de Aŭstrio. En la jaro 1106 li edziĝis al Agnes von Waiblingen, filino de imperiestro Henriko la 4-a.
Laŭ legendo, vento forportis la vualon de margrafino Agnes dum ĉasado kaj Leopoldo la 3-a interligis la retrovon de la vualo kun fondo de preĝejo. Tiu ĉi loko estis en Klostronovburgo (germane Klosterneuburg) kaj li fondis tie abatejan preĝejon, nun konata kiel Monaĥejo de Klosterneuburg, kiu estis konsekrata dum 1136.
En la jaro 1385 oni komencis strebi pri lia kanonizo. Li estis kanonizita nur en 1485 de papo Inocento la 8-a. En 1663 Leopoldo la 1-a starigis sian samnomulon kiel protekta patrono de Aŭstrio. La 15-an de novembro, la nom- kaj morttago de Sankta Leopoldo la 3-a, venas al la abatejo ne nur la loĝantoj de Klostronovburgo, sed ankaŭ multaj gastoj el la federaciaj landoj Malsupra Aŭstrio kaj Vieno – kies landa patrono estas la sankta markizo (margrafo) – kaj multaj turistoj, por rigardi la tombolokon Verduna Altaro. Dum la Leopoldo-Festo estas ankaŭ ekpoziciata la kranirelikvo de Sankta Leopoldo. En la Abateja Bindejo troviĝas la fama "Milsitela Barelo" super kiu ĉiujare, tradicie, glitas multaj vizitantoj. La tradicio estas konata sub la nomo "Barelglitado" (germane Fasslrutschen).
St Radegund (Kembriĝo)
St Radegund estas trinkejo en la strato King Street de Kembriĝo, Anglio. Ĝi estas nomita laŭ sankta Radegundo, franka sanktulino asociita kun la apuda Jesua kolegio.
Ĝi estas la hejmo al la sukcesa remada klubo Hash House Harriers, fama kriketa teamo kaj estas la komenca/fina ejo de la loke legenda "Reĝa Strata Kuro", en kiu la partoprenantoj en ĉiu trinkejo de la strato konsumas po pajnton (0,568 l) da biero. Ĉiuj de ĉi tiuj aktivecoj kaj pli estis instigitaj (kaj en la kazo de la kriketa teamo, komencitaj) de Terry Kavanagh (1937-2012), kiu estis bienulo inter 1992 kaj 2009.
Ekde 1992 la teamo de St Radegund ludis ĉiujaran kriketan matĉon kontraŭ teamo de la trinkejo Champion of the Thames, pro la "Reĝa Strata Trofeo".
St Radegund estas la plej malgranda trinkejo en Kembriĝo. Vendreda nokto estas la nokto de la socio Vera Lynn, kiam grandaj kokteloj el ĝino and toniko estas servataj al la sonoj de la kantistino Vera Lynn, kiu popularis inter la britaj soldatoj de la dua Mondmilito.
En 2007 estis atentigita, ke la trinkeja signo prezentis la signon de la aŭstra urbo Sankt Radegund apud Graz kaj ne tiun de la sanktulino. Loka artisto estis komisiita ĝustigi la eraron kaj la okazaĵo allogis atenton en la amaskomunikiloj. En 2010, la nova bienulo, James Hoskins, reiris al dizajno inkluzivanta la eksan (neĝustan) signon. Komence de 2015 la trinkejo estis renovigita.
Esperantistaj blinduloj
Profesoro Théophile Cart ekde 1902 dediĉas parton de sia koro kaj laboro krei kunlaboron de blinduloj en la tuta mondo pere de Esperanto. Li komencis la unuan Esperanto kurson en la blindulejo de Lausanne (Svisio) kaj konsentinte kun la plej sukcesintaj lernintinoj, Helena Gal kaj Roza Vogt kaj kun Harald Thilander el Stokholmo ili fiksis la brajloalfabeton por Esperanto donante por la kvin konsonantoj supersignitaj tute logikan brajloformon, almetante al la signoj de la pura litero ĉiam la saman punkton.
Tiam Théophile Cart brajle presigis gramatikojn de Esperanto en diversaj lingvoj, presigis la Fundamentan Ekzercaron, kaj kun argumentplena petskribo li dissendis tiujn al ĉiuj reĝinoj de Eŭropo por ricevi apogon kaj financan helpon por tiu ĉi filantropia agado. La rumana reĝino, la poeto Carmen Sylva, patrino de sialandaj blinduloj; fondinto de la iam mondfama "Vatra Luminoasa", kaj la sveda reĝino Margareta respondis kaj finance kaj agade helpis la movadon.
En 1904 Théophile Cart aperigis en brajla preso la unuan jarkolekton de la gazeto Esperanta Ligilo. Dekfoje en la jaro ĝi aperis. Blindulaferaj kaj pri-Esperantaj artikoloj, noveloj, poeziaĵoj, politika kroniko, humoro, diversaj problemoj alternis en la gazeto. La blindula legantaro akceptis favore "sian ĵurnalon" kaj la nombro de la abonantoj tre rapide ekkreskis. Komenciĝis baldaŭ kursoj en multaj blindulejoj diverslandaj, fondiĝis naciaj Esperanto-grupoj kaj en 1909 la UK en Cambridge jam gastigis dudekkvinon da geblinduloj, kiuj ĝoje kaj ĝue partoprenis unuan fojon en tiom granda nombro la kongreson de vidantaj Esperantistoj.
Dum la libertempaj monatoj - aŭg. kaj sept. - de 1912 kun permeso de Théophile Cart eldonis du n-rojn la surda kaj blinda sveda brajlopresisto, Thilander. Liaj numeroj svarmis de interesaj, ĉefe blindulaferaj artikoloj. La legantoj aprobis la novan enhavon entuziasme, tiel, ke Théophile Cart tuj petis Thilander transpreni la redaktadon kaj eldonadon de Esperanta Ligilo, kies fidela amiko kaj kunlaboranto Théophile Cart tamen restis ĝis sia morto La legantaro kreskis, la Ĝenerala Adresaro aperinta en 1913 enhavis jam adresojn de pluraj centoj da blindaj Esperantistoj, la nomo "Ligilo" ekhavis specialan signifon: "Gazeto de Blinduloj."
Post trijara paŭzo (1916-18) en 1919 ree aperis tri n-roj de Esperanta Ligilo. Grava monhelpo de la Nacia Blindulinstituto de Londono ebligis regulan ĉiumonatan aperon de la gazeto dum multaj jaroj kun la kondiĉo; ke blinduloj de malbonvalutaj landoj ricevu la gazeton preskaŭ senpage. Oni sukcesis gajni multajn naciajn blindulunuiĝojn, kiuj finance regule helpis Esperanta Ligilo per fiksitaj jaraj kotizoj, tiel la angla Nacia Instituto povis ĉesigi la grandiozan kotizon de 200 pundoj por jaro sen risko, ke ĝia retiriĝo pereigus la gazeton. La interesan enhavon de la blindulaferaj artikoloj interŝanĝis abunde literaturaj, sciencaj, instruaj, kaj ĝeneralinteresaj rubrikoj. Estis aldonitaj desegnaĵoj, landkartoj, ktp. La Ĝenerala Adresaro en 1931 jam superis milon da adresoj de blindaj Esperantistoj.
La unua kongreso de blindaj Esperantistoj okazis en 1921 en Prago La preparajn laborojn gvidis la blinda muzikprof. K. E. Macan kaj la vidanta blindulamiko prof. Stanislav Stejskal. La kongreso havis neatenditan grandan sukceson. Prof. Théophile Cart mem direktis la kongreson, kies raporto, enketoj pri blindulaferoj en plej diversaj landoj, aperis en dika brajle presita volumo. Poste en ĉiuj jaroj, escepte 1925, samtempe kun la UK okazis la kongresoj de blindaj Esperantistoj.
Dum la dua kongreso en Helsinko deklaris Stejskal, ke li mem, kun helpo de sialanda "Societo de Ĉeĥoslovakaj Nevidantaj Esperantistoj" (SOĈNE) fondos la oficejon: Internacia Blindulafera Informejo kaj Statistikejo (IBIS). La informejo kolektis kaj disponigis multajn valorajn sciigojn por int. kaj naciaj blindulaferaj celoj. Depost la morto de Stejskal ĝin gvidas Vuk Echtner en Prago.
Inter la kongresoj plej grava estis la kvara en Vieno, kiu definitive fondis la tutmondan asocion traktatan dum ĉiuj antaŭaj kongresoj: Universala Asocio de Blindaj Esperantistoj. UABE ekfunkciis tiam kun jena estraro: Prezidanto Josef Kreitz, Germanio, dua prezidanto Paul Remy, Francio, unua sekretario Victor Hendriĉ, vidanto, Belgio, dua sekretario Anni Friman, Finnlando, kasisto William Percy Merrick, Anglio, redaktoro Harald Thilander, Svedio, konsilanto profesoro Stanislav Stejskal. Unua ago de UABE estis eldono de nigrepresita priblindula gazeto Ligilo por Vidantoj, kiu per apartaj monsubtenoj aperos de tempo al tempo kun ĉiam interesaj enhavo kaj ilustraĵoj.
Unu post la alia fondiĝis blindulaj Esperantistaj grupoj en Ĉeĥoslovakio, Finnlando, Hungario, Germanio, Francio, Danio kaj pliaj landoj. La ĉeĥoslovaka SOĈNE regule aperigis la gazeton Aŭroro, la Esperantista Blindula Ligo de Germanio EBLOGO ekeldonis la gazeton La Blinda Esperantisto, la hungara BELHORO (Blindaj Esperantistoj Loĝantaj en Hungara Reĝlando) ankaŭ eldonis iafoje siajn sciigojn. Ĉiuj tri gazetoj estis brajlepresitaj. En Italio aparte aktiva estis d-ro Raffaele Tancredi.
UABE eldonis ankaŭ specialajn insignon kaj glumarkon. La internacia valoro de Esperanto montriĝas por blinduloj ĉefe ĉe la brajla presado, kiu okazas per reliefaj punktoj, kies alfabeton ni montras sur la kliŝo de Esperanta Ligilo. La presado okazas per duoblaj metalkliŝoj, stereotipataj per speciala maŝino. Inter la rellefigitajn metalplatojn oni metas la paperon kaj presas unuope la ekzempleron. Bildo en la Enciklopedio de Esperanto de 1934 montris la presejon de s-ro Veljko Ramadanoviĉ (cirile Вељко Рамадановић) en Zemun, kie oni tiutempe presis multajn esperantajn brajlajn librojn. En la presejo de Harald Thilander en Svedio oni presis interesan kajeron de "Naciaj Literaroj", kiuj montras reliefe la literojn de diversaj nacioj, kolektatajn per Esperanto kaj eldonatajn kun Esperantaj klarigoj.
Per brajla preso oni povas prezenti ankaŭ kolorojn kaj bildojn. Diversspecaj strekoj, diversgrandaj kaj densaj punktoj prezentas diversajn kolorojn, muskolojn ktp. Tiuj bildoj instruas por blinduloj multon el tio, kion nevidanto apenaŭ povas kompreni.
En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, du grandaj porblindulaj bibliotekoj, la angla nacia libraro en London kaj la germana centra libraro en Leipzig havis grandan provizon de Esperanto lingvaj verkoj brajle skribitaj, kiujn ili senpage pruntis al ĉiuj blinduloj en la mondo. La leganto bezonis nur pagi la poŝtpagon por la resendo al la biblioteko, nome 5 svedajn centimojn por kilogramo (maksimume 5 kilogramo, 25 centimoj). Kelkaj malpli grandaj bibliotekoj ofertis samajn servojn.
Diversaj brajlopresejoj eldonis valorajn beletristikajn, sciencajn kaj instruajn verkojn en Esperanto. Bonaj vortaroj ebligas al Esperantistaj blinduloj lerni fremdajn lingvojn. UABE ankaŭ ebligis al blinduloj partopreni literaturajn konkursojn tiamantere, ke ilian brajleskribitajn verkojn oni transskribis senkoste en nigran skribon. En kelkaj Internaciaj Floraj Ludoj blinduloj havis gravajn sukcesojn. En multaj blindulaj lernejoj oni instruas Esperanton, en kelkaj devige.
Depost novjaro 1932 UABE ŝanĝiĝis je UABO: Universala Asocio de Blindul-Organizaĵoj, kies estraro laŭ la stato de 1934 estis unua prezidanto Josef Kreitz, dua prezidanto Jan Silhan, Polllando, unua sekretario Harald Thilander, dua sekretario d-ro Tancredi, Italio, kasisto William Percy Merrick kaj du konsilantoj, direktoro Veljko Ramadanoviĉ, vidanto, Jugoslavio, kaj d-ro Miklós Bánó, Hungario. La asocio laŭ la stato de 1934 havis delegitojn en preskaŭ ĉiuj landoj.
Post la Dua Mondmilito, en la kampo de esperantistaj blinduloj interalie aktivis la franca blindulo Raymond Gonin, en 1930 lerninta Esperanton. De 1958 ĝis 1992, li dediĉis multajn fortojn al la redaktado de brajla monata revuo «Esperanta Ligilo». Li fariĝis komitatano de UFE (Unuiĝo Franca por Esperanto) kaj FEI (Franca Esperanto-Instituto) kaj ankaŭ gvidis Esperanto-kursojn en la liona metropola regiono.
Eksteraj ligiloi
(eo) Filmeto, Esperanto kaj blinduloj - Pedro Zurita, esperantsito kaj iama ĝenerala direktoro de la World Blind Union (Monda Ligo de Blinduloj).
(en) Fonduso Pedro Zurita por monsubtenoj al junaj blinduloj aŭ malbonvidantoj.
6991 Chichibu
6991 Chichibu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la distrikto Ĉiĉibu, en la okcidenta parto de la gubernio Saitama.
CAC
La vorto havas plurajn signifojn:
Dobříč
Nomon Dobříč havas pluraj setlejoj:
Ryuzo Shimizu (1975)
Ryuzo Shimizu (清水 龍蔵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Oberpierscheid
Oberpierscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tayasal
Tayasal aŭ Tah Itzá (nomita ankaŭ Noj Petén [aŭ Noh Petén]) estas arkeologia kuŝejo korespondanta al la postklasika periodo de la kulturo de majaoj, nome urbo fondita en la 13-a jarcento, sur insulo en la lago Petén Itzá, en la Departemento Peten Gvatemalo.
Medlov
Nomon Medlov havas pluraj setlejoj:
Tayasal
Ĝi estis unu el la lastaj urboj de Ameriko konkeritaj de la hispanoj, nome en 1697. Tayasal estis detruita de tiuj kaj la ŝtonoj de ties temploj kaj konstruaĵoj estis reuzitaj por konstrui la katolikan preĝejon kaj aliajn domojn, pro kio restis malmulte de la iama grando. La unua konkerklopodo estis farita post kelkaj malsukcesoj fare de Hernán Cortés, en 1541, kiu devis rezigni pro la forta opozicio kaj utila defendo de la lokanoj. En 1618 vizitis ĝin du jezuitoj akompanataj de centoj da indiĝenoj, el aktuala Belizo, sed kiam ili konstaus, ke la lokanoj adoris remburitan ĉevalon, el la ekspedicio de Cortés, ili koleriĝis kaj ambaŭ flankoj malamikiĝis.
Aktuale estas turisma urbo ĉefe por la vizito al la arkeologiejoj de la ĉirkaŭoj kaj tiucele oni uzas apudan internacian flughavenon de Santa Elena.
2006
2006 estis normala jaro komenciĝanta je dimanĉo (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 2006 post Kristo okazis, interalie:
Luksemburgia registaro en ekzilo
La Luksemburgia registaro en ekzilo (en luksemburga: Lëtzebuerger Exil Regierung, en franca: Gouvernement en exil luxembourgeois, en germana: Luxemburgische Exilregierung), konata ankaŭ kiel Luksemburgia registaro en Londono, estis la ekzilregistaro de Luksemburgio dum la Dua Mondmilito. La registaro havis sidejon en Londono inter 1940 kaj 1944, dum Luksemburgio estis okupita de Nazia Germanio. Ĝi estis estrita de Pierre Dupong, kaj inkludis ankaŭ tri aliajn ministrojn. Ankaŭ la ŝtatestro, nome Granddukino Ĉarlota, fuĝis el Luksemburgio post la ekokupacio. La registaro estis dupartia, inkludante po du membrojn kaj el la dekstra (PD) kaj el la socialista partioj (LSAP).
La sidejo de la registaro estis en 27 Wilton Crescent en Belgravia, Londono, kiu nun servas kiel la Luksemburgia Ambasadejo en Londono. Ĝi estis fakte nur je kelkaj centoj da metroj el la sidejo de la Belga registaro en ekzilo en Eaton Square.
En la 5-a de septembro la Belga, Nederlanda kaj Luksemburgia registaroj en ekzilo subskribis la Londonan Dogankonvencion, kiu pavis la vojon por la fondo de la Beneluksa Ekonomia Unio.
Jucurutu
Jucurutu estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1935, la municipo havas 18.069 enloĝantojn.
Johann Daniel Friedrich Rumpf
Johann Daniel Friedrich RUMPF (naskiĝinta en 1758 en Niddatal-Assenheim, mortinta en 1838 en Berlino) estis popularscienca aŭtoro de klerismo.
Vivo
Johann Daniel Friedrich Rumpf naskiĝis en 1758 (laŭ alia versio en 1766) en Assenheim (Graflando Solms-Rödelheim, hodiaŭ Wetterau). Post mallonga deĵoro ĉe la Solms-registaro li eniris la prusian militan servon, de kie li transiris al la tiea civila ŝtata servo. Li aparatenis al la t.n. subalterna oficistaro, sed ja karieris pro siaj meritoj ĝis la honortitolo de kortega konsilisto. En 1820 li nomis sin "aktivanta sekretario ĉe la Reĝa registaro berlina". Li mortis en 1838, laŭ aliaj fontoj 1837 aŭ 1839 en Berlino.
Rumpf publikigis aĵojn sur multaj kampoj popularsciencaj, laŭ la ideo de pluklerigo de granda legantaro. De nuntempa perspektivo li gravis - krom pro siaj kvazaŭaj vojaĝgvidlibroj - ĉefe pro la verko Das Recht der preußischen Staatsbeamten, la unua memstara prezento de la prusia leĝaro poroficista.; kvankam temas pri teksto apenaŭ sistemigita, ĝi ja servis kiel riĉa fonto de la tiutempa epoko, la frua Antaŭmarto en Germanio.
Blainville-sur-Orne
estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas blainvillais.
915
En la jaro 915 post Kristo okazis, interalie:
Rombo-tri-seplatera kahelaro
La titolo havas plurajn signifojn:
Jarov (distrikto Plzeň-nordo)
Jarov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň dek du kilometrojn sude de Kralovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250 en konfirmo de posedaĵo de plasa cisterciana monaĥejo fare de papo Inocento la 4-a.
Ĉirkaŭaĵo
Jarov najbaras norde kun Dobříč, okcidente kun Kaceřov, sude kun Chotiná kaj nordokcidente kun Kaznějov. Proksimume 1,5 km sudokcidente-okcidente de Jarov situas solejo Třebekov, proksime de kiu etendiĝas restaĵoj de mezepoka mastruma korto Třebokov.
Overschild
Overschild (groninge:  't Schild) estas vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen en la nederlanda provinco Groningen. La vilaĝo havis 270 loĝantojn kaj la tuta postkodareo 605 en 2012.
La hodiaŭa vilaĝo ekestis en la dua duono de la 19-a jarcento. Antaŭ tiu tempo la vilaĝo konsistis el kelkaj disaj farmbienoj. La plej gravaj konstruaĵoj de la vilaĝo estas la antaŭa reformita kirko kaj kalvinista kirko kaj la grenmuelejo Windlust.