cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polaj Legioj en Italio
Polaj Legioj en Italio – polaj militistaj unuoj estiĝantaj sur teritorio de Italio, kies celo estis batalo por sendependeco. Batalantaj apud la francaj kaj italaj armeoj en la jaroj 1797–1807 kaj kreitaj laŭ iniciato de Jan Henryk Dąbrowski de francoj en la norda Italio. Tie la pola armeo planis rekonstruiĝi kaj prepari sin por plua militado, ĉar post la tria dispartigo de Pollando pola militistaro estis certagrade senpova.
Polaj legioj plifortigantaj Lombardujon
Post la tria dispartigo de Pollando sekvis elmigrado de soldatoj kaj oficiroj de Pollando ĝis Italio kaj Francio. Danke al influoj de Napoleono, pere de Agencja (pola diaspora organizo fondita en Parizo post fiasko de la Insurekcio de Kościuszko en 1794), Jan Henryk Dąbrowski subskribis la 9-an de januaro 1797 pakton kun nova registaro de Respubliko de Lombardujo. Kunkreintoj de la Legioj estis ankaŭ Karol Kniaziewicz, Józef Wybicki kaj Antoni "Amilkar" Kosiński.
Ágoston Széchy
Biografio
Ágoston Széchy lernis en sia naskiĝurbo kaj Nagykároly. En 1796 li aliĝis al la piaristoj, poste li plulernis en Vác kaj Nyitra. Li komencis instrui laŭvice en Podolin, Vác, Kalocsa, Szeged. Inter 1807 – 1832 li instruis la hungaran lingvon kaj zorgis pri la biblioteko en militakademio en Wiener Neustadt. En 1817 li verkis gravan studon pri la milita edukado. En 1832 li pensiuliĝis kaj hejmenvenis, poste li okupiĝis pri la piarista ordeno.
Polaj Legioj en Italio
Polaj legioj plifortigantaj Lombardujon
Dąbrowski garantiis al volontuloj lombardan civitanecon kun rajto reveni al la patrio kiam Lombardujo estos jam libera kaj sekura. En majo 1797 jam estis 7 mil de soldatoj, ĉefe poloj vivantaj diaspore kaj polaj militkaptitoj kaj dizertintoj de aŭstra armeo de generalo Dogobert Wurmser en Mantuo (6 mil poloj), enkorpigitaj al ĝi pli frue kaj devigataj batali kun francoj.
Andelot-en-Montagne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
József Károly
KÁROLY József [ka;roj] estis rumania hungara verkisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Arado la 28-an de aŭgusto 1886 kaj mortis en Arado la 30-an de januaro 1960. Li estis la pli aĝa frato de Sándor Károly.
Biografio
József Károly iĝis ĵurnalisto ĉe Aradi Közlöny, kies li estis redaktoro por kvar jaroj. Li laboris ankux en redakcioj de gazetoj de Oradea kaj Budapeŝto. Li eldonis sian taglibron pri la eventoj militaj de Arado (Arad 1945).
Bode
La vorto havas diversajn signifojn:
-213
En la jaro 213 antaŭ Kristo okazis, interalie:
24509 Joycechai
24509 Joycechai estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joyce Sophia Chai, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Palos Verdes Peninsula High School de Rolling Hills Estates (Kalifornio, Usono).
Teatrokorto
En Hispanio, Teatrokorto aŭ Kortoteatro estas konstanta teatrejo starigita en interna korto de nenobelaj domoj, ĉu komunumaj ĉu gastejaj. Tiuj teatraj lokoj aperis komence de la 16a jarcento kiel evoluo de la ĝistiamaj provizoraj surstrataj aŭ enkortaj teatrejoj kaj akompanis la enorman disvolviogon de la teatro de la Hispana ora epoko. Unu el la plej gravaj el Hispanio estas la Teatrokorto de Almagro, en la regiono de Kastilio-Manĉo.
Dum tiu periodo, la teatro ludis eksterordinaran gravan rolon en Hispanio, kun aŭtoroj ĉefaj kiaj Lope de Vega, Juan Pérez de Montalbán, Tirso de Molina kaj Pedro Calderón de la Barca.
La dispono de la teatrokorto estis scenejo fone kaj korto centre por viroj, tute malantaŭ la scenejo en supra etaĝo sidlokaro por virinoj kaj ambaŭflanke plej prestiĝaj dislokoj por nobelaro. Tiu dispono similas al tiu de la elizabeta teatro en Anglio.
Paesana
Paesana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Barge, Oncino, Ostana, Sampeyre kaj Sanfront. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Alair de Souza Camargo Júnior
Alair de Souza Camargo Júnior (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Tonlesapo
La Tonlesapo ( kmere "Tonlé" signifas "Granda Dolĉa Akvo-Rivero" sed pli ofte tradukita kiel "Granda Lago" ) estas kunigita lago kaj riverosistemo de ega graveco al Kamboĝo. La Tonlesapo estas la plej granda freŝakvolago en Sudorienta Azio. Ĝi troviĝas en la Hindoĉina biodiverseco-varmpunkto kaj estis nomumita kiel biosfera rezervejo de Unesko en 1997.
La Tonlesapo estas nekutima por du kialoj : ĝia fluo ŝanĝas direkton dufoje jare, kaj la parto kiu formas la lagon disetendiĝas kaj ŝrumpas drame kun la sezonoj.
Sezona direkto de la fluo
De novembro ĝis majo, la kamboĝa seka sezono, la Tonlesapo drenas en la Mekongo apud Pnom-Peno. Tamen, kiam la pluvegoj de la jaro komenciĝas en junio, la Tonlesapo malantaŭeniras supren por formi grandegan lagon. Dum la plej granda parto el la jaro la lago estas sufiĉe malgranda, ĉirkaŭ unu-metron profunda kaj kun areo de 2 700 kvadrataj kilometroj. Dum la musona sezono, aliflanke, la Tonlesapo-Rivero, kiu ligas la lagon kun la Mekongo, inversigas sian fluon. Akvo estas puŝita supren, de la Mekongo en la lagon, pliigante ĝian areon al 16 000 kvadrataj kilometroj kaj ĝian profundon al ĝis naŭ metroj, inundante la proksimajn kampojn kaj arbarojn. La riverebenaĵo disponigas perfektan brediĝolokon por fiŝoj.
La pulsa sistemo kun la granda riverebenaĵo, riĉa biodiverseco, kaj alta ĉiujara sedimentaj kaj nutraĵaj fluoj de Mekongo faras de la Tonlesapo unu el la plej produktivaj landinternaj fiŝkaptejoj en la mondo, apogante pli ol tri milionojn da homoj kaj disponigante pli ol 75 pocentojn de la ĉiujara enlanda fiŝokaptaĵo de Kamboĝo kaj 60 pocentojn de la proteino-konsumado de la kamboĝanoj. Ĉe la fino de la pluvsezono, la fluo retroturniĝas kaj la fiŝoj estas portitaj laŭflue.
Sedimentado
Naciaj kaj lokaj observantoj ofte deklaris ke la Tonlesapo-Lago rapide pleniĝus kun sedimentoj. Tamen, lastatempaj longdaŭraj sedimentadostudoj montras ke neta sedimentado ene de la lago estis en la ordo de 0,1-0,16 mm/jaro ekde ĉirkaŭ 5 500 jaroj antaŭ nuntempe. Tiel, ekzistas neniu minaco ke la lago pleniĝus kun sedimentoj. Kontraŭe, sedimento ne estas minaco por la lago sed grava parto de ĝia ekosistemo, disponigante nutraĵojn kiuj estas ligitaj al suspensiitaj sedimentoj kiuj daŭre konservas la riverebenaĵoproduktivecon.
La inversiĝo de la tonlesapo-rivera fluo ankaŭ funkcias kiel sekureco-valvo por malhelpi inundojn pli laŭflue. Dum la seka sezono ( decembro al aprilo ) la Tonlesapo-Lago provizas ĉirkaŭ 50% el la fluo al la Mekonga Delto en Vjetnamujo.
La lago okupas depresion kiu estis kreita pro la geologia premo induktita per la kolizio de la hinda subkontinento kun Azio. En lastaj jaroj la konstruaĵo de altaj digoj en suda Ĉinujo kaj en Laoso minacis la forton kaj volumenon de la tonlesapa inversa fluo; tiu malpligrandigas la fiŝan produktivecon kaj la biodiversecon en la inundo-ebenaĵo.
Loĝantaro kaj kulturo
La areo estas hejmo al multaj etnaj vjetnamoj kaj al grandnombraj Ĉam-komunumoj, loĝante en flosantaj vilaĝoj ĉirkaŭ la lago. Malmulto estas sciata pri la vivoj de la homoj kiuj vivas tie. En Pnom-Peno, la vojo kiu paralelas Tonlesapo-Rivero nomiĝas Sisovat-Kajo, porcio de vojo kiu estas ĉefa turisma destino.
Blugorĝulo
La Blugorĝulo (Luscinia svecica) estas 14 cm longa birdo el muŝkaptuledoj kiu apartenas al la genro Luscinia kune kun la Najtingalo kaj la aliaj najtingaloj. Estas du tre konataj kaj diferencaj laŭ aspekto subspecioj, la Blankmakula blugorĝulo kaj Ruĝmakula blugorĝulo, kiu estas la nomiga subspecio. Ĝi estas timema specio, kiu emas ankaŭ surgrundiri, precipe la inoj. Ili estas insektomanĝantaj. La masklo prezentas belan kaj tre karakteran bluan koloron en brusto. Estas birdo de agrabla kanto. La latina scienca nomo Luscinia svecica signifas sveda najtingalo.
Aspekto
Laŭ grando estas simila al Ruĝgorĝulo, tio estas el 13 al 14 cm longa kaj ĉirkaŭ 20 g pezaj, svelta. La kruroj kaj beko estas fajnaj, malhelgrizaj. La okuloj estas nigraj. Ili havas grizbrunajn suprajn partojn kun hela superokula strio kaj grizeca vizaĝo kaj blankecajn subajn partojn. La vostobazo estas oranĝruĝa flanke kaj la vostobordo nigreca, ĉe ambaŭ seksoj.
Bluan brustoplumaron havas nur la masklaj birdoj, kaj pro tio eblas paroli pri seksa duformismo. En tiu plumaro, kiel la nomo sugestas la precipa karaktero estas blua makulo kiu kovras el la gorĝo al la brusto, foje montranta en la mezo blankan makulon foje ruĝan depende de la subspecio, sed ĉiam ĉirkaŭata de fajna nigra bordo kaj finanta per malgranda zono de nigraj plumetoj sube kaj pli sube de alia mallarĝa strio oranĝbruna.
La femalaj birdoj havas blankan brustan plumaron, kun malhela randostrio kiu havas formon de U. Sed ĝenerale ili estas multe malpli koloraj kaj rimarkindaj.
Voĉo
Multimedia:  Aŭskulti la kanton de Luscinia svecica
Estas etenda, penetra kaj melodia trilado, agrabla al aŭskultanto, varia, sed ne multe prilaborita. Foje estas imita kanto kiu memoras tiun de la Najtingalo. La blugorĝulo kantas ĉefe frumatene kaj ekkrepuske. La voĉo de alarmo sonas kiel penetra tak.
Disvastiĝo
Tiu holarktisa birdo kovas en Eŭrazio, Alasko, travintrumas en Afriko kaj suda Azio. Ĝi distribuiĝas tra la Arkto kaj Nordo de la Palearktiso, okupante la zonon el Skandinavio al Azio kaj eĉ Alasko, kaj loke fragmentate en la taŭgaj habitatoj de centra kaj okcidenta Eŭropo, sed ne atingas malsuprajn latitudojn sub 37º N. Temas pri migrantaj birdoj, kiuj kutime vintras en la sudo de Hispanio kaj Italio, en landoj de la sudo de Azio kaj precipe Barato, eĉ en kelkaj zonoj de la nordo de Afriko.
Habitato
Ĝi vivas en arbustaj, akvaj lokoj, marĉoj ks. En la reprodukta epoko ili loĝas en alta montaro, inter 1000 kaj 2000 m de altitudo aŭ eĉ pli. Ili loĝas en marĉoj aŭ humidejoj aŭ ĉirkaŭe, en arbaroj de betuloj kaj salikoj, arbustejoj kiaj Citiso aŭ Eriko, ĝenerale en teroj ĉe malfermaj herbejoj iom humidaj aŭ kun flakoj, sed preskaŭ ĉian kun abunda makiso, ĉe riveroj, rojoj aŭ lagunoj, kaj aperas ankaŭ ĉe marmarĉoj kiuj prezentas taŭgan vegetaĵaron dum migrado kaj vintrumado.
Taksonomio
La blugorĝulo (Luscinia svecica), estas specio de birdoj de la ordo de paseroformaj kiu estis klasita dum multa tempo ene de la familio de Turdedoj sed kiu poste estis ŝanĝita kaj klasita en la familio de Muŝkaptuledoj, pli precize en la genro Luscinia.
La specio Luscinia svecica enhavas ĉirkaŭ 11 agnoskitajn subspeciojn, kvankam la ornitologoj ne entute samopinias pri ili. Kelkaj ornitologoj konsideras, ke ne necesas tiom da subspecioj kaj aliaj opinias, ke jes.
La agnoskitaj subspecioj estas la jenaj:
Reproduktado
La blugorĝulo nestumas en montaraj deklivoj kie konstruas neston surgrunde ne tre for de akvo. Ĝenerale ĉe arbusto aŭ inter densa vegetaĵaro. La ino demetas 5-7 bluverdecajn ovojn, jare dufoje. La idoj elkoviĝas post du semajnoj, ambaŭ gepatroj aktive kovas kaj poste nutras ilin. La birdidoj forlasas la neston post 13 tagoj, sed ekflugo okazas unu monaton post eloviĝo.
Kutimoj
Ĝi nutras sin per araneoj kaj insektoj, kiujn kaptas el klaraĵoj kaj ripozejoj ĉe marĉaj zonoj; pli precize ili manĝas etajn koleopterojn, akvinsektojn, dipterojn, lepidopterojn, kaj larvojn ktp.; ili povas manĝi ankaŭ fruktojn de naturaj arbustoj, kaj dum aŭtuno ili manĝas kelkajn semojn.
Tiuj birdoj suprenstaras, disetendas la vostajn plumojn.
Populacio
Laŭ studoj de BirdLife International en 2000, la populacio de tiu specio en Eŭropo estus inter 880.000 kaj 2.400.000 paroj.
Luís Vaz de Camões
Luiz (aŭ Luís laŭ moderna portugala ortografio) VAZ de CAMÕES (naskiĝis en Lisbono ĉirkaŭ la jaro 1524; mortis en Lisbono la 10-an de junio 1580) estas konsiderata la plej grava portugala poeto kaj aŭtoro de la nacia epopeo.
Vivo
Literatur-historie lia verko staras inter klasikismo kaj baroko.
Memoro
La Premio Camões, nomita laŭ Luís de Camões, estas la plej grava premio por literaturo en la portugala lingvo.
NGC 4267
NGC 4267 (aliaj indikoj — UGC 7373, MCG 2-32-4, ZWG 70.13, VCC 369, PGC 39710) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Luís Vaz de Camões
Memoro
En Malnova Havano (Kubo) staras statuo de Luís Vaz de Camões.
NGC 4267
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karoline von Günderrode
La germana verkistino Karoline von GÜNDERRODE naskiĝis je la 11-a de februaro 1780 en Karlsruhe. Je la 26-a de julio 1806 ŝi post malfeliĉa amrilato finis sian vivon per suicido.
Krakova Societo ESPERANTO
Krakova Societo ESPERANTO estas loka Esperanto-klubo en la sudpollanda urbo Krakovo. Ĝia sidejo estas la Kulturdomo "Podgórze", apud la rivero Vistulo. Klubaj renkontiĝoj okazas ĉiusemajne (krom somero) en la kulturdomo. La oficiala organo de la societo estas Apudvistula Bulteno, eldonata kelkfoje ĉiujare. La ĉefa evento de la societo, estas Esperantaj Tagoj de Krakovo.
Karoline von Günderrode
La verkaro de Karoline von Günderrode konsistas el melankoliaj poemoj kaj sentoplenaj romantismaj dramoj. Ŝia amikino Bettina von Arnim en la jaro 1840 eldonis kolekton de leteroj titolitan Die Günderode.
Krakova Societo ESPERANTO
Historio
La societo fondiĝis fine de majo 1906 kaj havis pli ol 50 membrojn. Ĝia unua prezidanto iĝis doktoro Antoni Schudmak, sekretario M. Jarocki. Unu jaron poste ĝi estis oficiale registrita. En 1912 en Krakovo okazis la 8-a Universala Kongreso. Prezidanto de la LKK estis Odo Bujwid, tiama gvidanto de la societo. Dum la UK okazis la lasta kongresa parolado de L.L.Zamenhof,
Post la unua mondmilito la societo refondiĝis la 13-an de februaro 1919, Odo Bujwid elektiĝis kiel ĝia prezidanto. Tiun postenon li tenis ĝis 1924, tiam anstataŭis lin profesoro Bronisław Kuhl. Bujwid tamen reelektiĝis denove en 1927. La sekva granda evento por la loka movado, por kiu grave kontribuis la societo, estis 23-a Universala Kongreso en 1931, kun inaŭguro de Zamenhof-strato en Krakovo. Post la dua mondmilito la krakova esperantistaro restis malaktiva dum longa tempo. Nur en 1957 ekagis krakova filio de AEP. La movado vigliĝis ankaŭ pro la gvido de PEA fare de Stanisław Świstak.
Bulteno
Apudvistula Bulteno estas revuo de Krakova Societo ESPERANTO. La bulteno estas redaktata de ĉiuj anoj de la societo, kaj aperas almenaǔ kelkfoje jare. En Apudvistula Bulteno oni povas legi diversajn artikolojn pri Esperantaj eventoj en Pollando. Troveblas ankaǔ interesaj artikoloj pri Krakovo, pri ĝia historio, pri Esperanto-movado kaj pri ĉiuj eblaj aliaj temoj. En ĉiuj numeroj troviĝas tre altvaloraj esperantaj poeziaĵoj originalaj aŭ tradukitaj.
Evento
Esperantaj Tagoj de Krakovo estas tradicia aranĝo de krakova esperantistaro, kiu membriĝas en la asocio, okazanta en la iama reĝa ĉefurbo de Pollando. Ĝi estas semajnfina evento kun abundaj prelega kaj arta programo vendrede kaj sabate. Dimanĉe okazas ekskurso al vizitinda loko apud la urbo.
La aranĝo, estas organizata kutime komence de junio, akompane al la urba festado nomata Tagoj de Krakovo, okazanta pro la datreveno de lokigo de la urbo. Tiu historia evento okazis surbaze de la magdeburga juro, la lokleĝo eldonita fare de la princo de Krakovo, Boleslao la Ĉasta, la 5-an de junio en 1257 jaro.
Programo de la evento estas dediĉita ĉefe al kulturo, arto kaj literaturo, lingvoj kaj Esperanto-agado. Ofte okazas programeroj pri vojaĝado de esperantistoj, kongresoj kaj renkontiĝoj, pri projektoj por Esperanto, scienco, faka agado kaj pasioj de samideanoj. Al la evento kontribuas per siaj programeroj kaj partoprenas ĝin diverslandaj Esperanto-parolantoj.
Kastelo de Mir
Kastelo de Mir (beloruse: Мірскі замак) — estas monumento de belorusa arkitekturo, ĝi estas la defensiva konstruaĵo kaj rezidejo. Kastelo de Mir estas en la urbeto Mir, kaj ĝi estas inkluzivita en la Monda heredaĵo de Unesko (ekde 2000). Ekde 1989 ĝi estas la branĉo de la Nacia Muzeo de Arto de Belorusio. En 2010 finis rekonstruado de kastelo de Mir.
Historio
En 1506-1510 - ĝi estis konstruita de Juri Iljiniĉ sur la loko de ligna feŭda kastelo, kiu estis bruligita de tataroj.
En 1568 pro la malapero de la familio Iljiniĉ ĝi pasis al Mikalaj Radzivil Sirotka. Fine de la 16a jarcento estis konstruita la renesanca palaco kaj la kastelo estis ĉirkaŭita per sistemo de bastionaj fortikaĵoj.
En 1655, 1705, 1784 - ĝi estis raboŝtelita de la rusaj kaj svedaj invadintoj.
En 1980 oni komencis la restarigon de la kastelo.
Henri Perruchot
Henri PERRUCHOT (naskiĝis la 27-an de januaro 1917 en Montceau-les-Mines, mortis la 17-an de februaro 1967) estis franca verkisto, kiu famiĝis per biografiaj libroj pri impresionismaj pentristoj.
Li studis en Marseille kaj Aix-en-Provence historion de literaturo kaj literaturan sciencon. En 1946 li debutis per romano „Maître d'Homme“ (Mastro de Homo). En 1961 la Franca Akademio atribuis al li la premion Charles-Blanca por la „Vivo de Manet“ kaj en 1962 la saman premion por la verko pri Gauguin. En 1963 Parizo atribuis al li Grandan Premion. Li laboris kiel direktoro de institucio „Jardin des Arts“.
Liaj biografioj ne estas romanoj, li nenion elpensas, sed rakontas nur faktojn, tamen per viva kaj interesa stilo, laŭ simila maniero kiel André Maurois kaj Stefan Zweig rakontis pri verkistoj.
Zsolt Kaltenecker
Zsolt Kutas naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Kaltenecker devenis el ŝvaba familio. Li komencis lerni pianadon en aĝo 8. Dum la gimnaziaj jaroj li muzikadis amatore. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1996, poste li studis private en Novjorko de Jaki Byard. La unua muzikdisko de Kaltenecker aperis en 1997. Lia alia disko post 3 jaroj ricevis premion "ĵazdisko de la jaro". Nuntempe li jam plej ofte uzas sintezilojn anstataŭ piano kaj faras ĵazon en diversaj orkestroj. Li ricevis premiojn en 1999 kaj 2009.
Blazono de Svislando
La blazono de Svislando montras la saman blankan krucon kiel la flago de Svislando, sed sur ruĝa blazonŝildo. La ekzakta bildigo de la blazonoŝildo historie tre variis, sed la federacia rezolucio de la 12-a de decembro 1889 pri bildigo de la ŝtata blazono tre konkretigis kaj difinis la desegnaĵon de la nun uzata blazono.
Same kiel la flago de Svislando, la blazono estas uzata en multaj kuntekstoj, ekzamenis en la bildigo de moneroj kaj monbiletoj de la nacia valuto svisa franko, en la aŭtokodoj en Svisio, kaj en pluraj varoj faritaj por internacia komerco, ekzemple la konataj svisaj oficiraj tranĉiloj.
-214
En la jaro 214 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Rüte
Pri la komunumo
Rüte  estas distrikto respektive komunumo en Kantono Apencelo Interna, Svislando. Ĝi havis 3296 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo respektive distrikto Rüte limas en nordo al Gais (AR), en nordoriento al Eichberg (SG), en oriento al Oberriet (SG), en sudoriento al eksklavo de la urbo Altstätten, en sudo al Sennwald (SG), en sudokcidento al Wildhaus, kaj en okcidento al Schwende.
Trafiko
Rüte sitas ĉe la mallarĝŝpura trajnlinio de Apencelo al Wasserauen de la Apencelaj Fervojoj. De Weissbad aertelfero kondukas al la monto Hoher Kasten.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüte datiĝas el la jaro 1420 kiel Rütiner rod. La hodiaŭa distrikto estis kreiita en la jaro 1873 el la malnova Rodo Rüte, kiu estiĝis supozeble inter 1204 kaj 1220, kaj aliĝis en la jaro 1597 okaze de la divido de la lando al la katolika Apencelo Interna. Tradicie la loĝantoj de la distritko vivis de agrikulturo. Ek de la 18-a jarcento ankaŭ la brodado fariĝis tradicia enspezofonto. Per la konstruado de la Apencelaj Fervojoj kaj la aertelferoj al Hoher Kasten kaj Säntis unu el la ĉefaj enspezofontoj fariĝis la turismo.
1780
1780 estis superjaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
Zoltán Sámy
SÁMY Zoltán [pr. ŝami] estis hungara dirigento naskiĝinta en Nagyvárad en 1903 kaj mortinta en 1945.
Lia kariero
Zoltán Sámy ekde 1923 estis ano de la orkestro de Operejo de Budapeŝto. Ekde 26-a de oktobro 1944 por tri monatoj li estis direktoro de la Operejo.
Domonkos Sala
Lia kariero
Domonkos Sala debutis en 1922 en la Teatro Belvárosi (= urbocentra) en 1922–23 en Újpest, poste li aperis en provinco. Inter 1932–1934 kaj en 1935–36 li estis ano de la Teatro Kamara, en 1939–40 de la Teatro Városi. Li laboris ankaŭ en radio kiel reĝisoro, aktoro.
(162117) 1998 SD15
(162117) 1998 SD15 estas terrenkonta kaj venusrenkonta atona asteroido, malkovrita la 23-an de septembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksimaj de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Venuso ; ĝi malproksime interne tanĝas la orbiton de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de Merkuro.
• Ĝia marsa MOID estas 0,22642 astronomia unuo (33,872 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,1101 astronomia unuo (16,470 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,08615 astronomia unuo (12,888 milionoj da km),
• La ĝi pasis al 0,11112 astronomia unuo (16,623 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,11629 astronomia unuo (17,397 milionoj da km) de nia planedo.
• La ĝi pasis al 0,08665 astronomia unuo (12,963 milionoj da km) de Venuso,
• la ĝi pasos al 0,08727 astronomia unuo (13,055 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.
Sankta Piran
Sankta Piran aŭ Perran estas la patrono de stanministoj. Oni ankaŭ konsideras lin patrono de Kornvalo, kvankam iuj volas ke tiu estu prefere unu el la sanktuloj Mikaelo aŭ Petrok (Petroc). La flago de Sankta Piran elmontras blankan krucon sur nigra fono. La tago de Sankta Piran estas la 5-a de marto.
Piran estas la plej fama el ĉiuj Irlandaj sanktuloj venintaj Kornvalen. Laŭ mito li kiel la unua malkovris stanon, kaj oni proprigas al li la fondon de monaĥejo Clonmacnois (Clumaineteno). Lia nomo probable estas P-kelta formo de Irlanda nomo Ciaran.
Onidire li kunportis el Irlando la postrestaĵojn de beatulo Martin la Abato, kiuj estis enterigitaj kune kun Piran post lia propra morto, en Perranzabulo. Eĉ pli poste oni reelterigis la kadavron de Piran, kies partoj disdonatis relikve. La katedralo de Exeter postulis posedon de unu liaj brakoj, dum lia tombokirko Perranzabulo, laŭ enhavlisto, havintu relikvujon kun lia kapo kaj ankaŭ katafalkon kun lia tuta korpo.
Vilaĝo Perranporth ("Haveno de Piran" en la Kornvala) ĉiujare organizas interkeltan festivalon Lowender Peran, kun nomo honore al la sanktulo.
Legendo: Paganaj irlandanoj ligis lin sur muela ŝtono, kiun ili ruligis trans klifo en la furiozan maron. Tuj la maro trankviliĝis, kaj la sanktulo sekure alflosis la strandon ĉe Perranzabulo en Kornvalo, kie liaj unuaj konvertitoj estis la bestoj.
Legendo: Sankta Piran "remalkovris" stanan fandadon (stanon oni fandis en Kornvalo ekde antaŭ Romiaj tempoj, sed oni poste forgesis la kielon). Tion li faris kiam lia nigra fajrej-ŝtono - kiu ŝajne estis peco da stanoza minaĵo - ekelfandis stanon, kiu leviĝis ŝtonpinten laŭ fasono de blanka kruco. (Kp. la flagon.)
Kálmán Balogh (geologo)
Kálmán Balogh [balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balogh Kálmán estis hungara geologo, altlerneja instruisto. Kálmán Balogh naskiĝis la en Kolozsvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Depost la rumana okupo de Transilvanio en 1919 la familio rifuĝis al restHungario. Kálmán Balogh maturiĝis en gimnazio en Debrecen en 1933, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato István Tisza en 1938, post 2 jaroj li doktoriĝis el geologio. Ekde 1935 li havis sensalajran statuson en la universitato, ekde 1939 jam salajran statuson. En la lernojaro 1938 li instruis en la pedagogia altlernejo de Debrecen, en 1940 li laboris en muzeo en Budapeŝto, poste en la geologia instituto. En 1944 li soldatiĝis, iom poste li estis militkaptito kaj povis hejmenveni al la instituto en 1946. Inter 1966 kaj 1977 li estis katedrestro en Scienca Universitato József Attila. Intertempe en 1952 li kandidatiĝis, en 1961 doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. En 1977 li pensiuliĝis, tamen li estis konsilisto en la instituto. Li plej ofte okupiĝis pri sedimentologio en Hungarlando. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn inter 1948-1995. Li havis edzinon ekde 1947, ŝi naskis du filojn en 1949 kaj 1951.
Guengat
(jen france, bretone Gwengad) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Quimper, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Tefilino
Ili servas kiel simboloj, rememorigaĵoj pri liberiĝo el la egipta sklaveco de la judoj. Laŭ la juda juro, oni (la judoj) devas porti ilin dum la matenaj preĝoj.
Tradicie, la judaj viroj portas ĝin ekde aĝo de 13 jaroj. Virinoj portas ĝin nur en liberalaj religiaj komunumoj.
Hács
Hács [hAĉ] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Fonyód.
Situo
Hács situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo el Lengyeltóti. La lasta urbo troviĝas 6, Balatonboglár 18, Igal 27, Marcali 28 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1828 germanoj refondis la komunumon. En 1867 incendio, en 1905 impona striko okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, kuracejo, migra poŝto.
Kreuzstetten
Kreuzstetten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Miristilamino
Miristilamino aŭ C14H31N estas kemia komponaĵo apartenanta al la familio de la aminoj de la miristata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio. Miristilamino estas tree solvebla en akvo, kaj tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Miristilamino reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Tsutomu Kitade
Tsutomu Kitade (北出 勉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Shonan Bellmare kaj Tochigi SC.
-215
En la jaro 215 antaŭ Kristo okazis, interalie:
4113 Rascana
4113 Rascana estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo estas komponita por celebri la 100-jaran jubileon de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado (angle, Royal Astronomical Society of Canada), kreita en 1890.
Ernest Renan
Joseph Ernest Renan (naskiĝis la en Tréguier (Côtes-d'Armor, Bretonio), mortis la  en Parizo) estis franca verkisto, filologo, filozofo kaj historiisto.
Kiam li vivis, Ernest Renan estis precipe konata, kiel la aŭtoro de la populara Vivo de Jesuo. Tiu libro enhavas tre debatitan tezon, laŭ kiu la biografio de Jesuo devas esti priskribata, kiel tiu de iu ajn homo kaj la Biblio devas esti submetata al kritika ekzameno, kiel iu ajn historia dokumento. Tio estigis pasiajn debatojn kaj la koleron de la katolika Eklezio.
Renan famiĝis pro la difino de nacio, kiun li donis en sia parolado en 1882 « Kio estas nacio? ». Dum la germanaj filozofoj, kiuj Fichte estis difinintaj la nacion laŭ okjektivaj kriterioj kiaj la « raso » aŭ la etna grupo (la Popolo), havanta komunajn karakterizojn (la lingvo por ekzemplo), Renan difinis ĝin simple per la volo kune vivi. En la kunteksto de la kverelo pri la aparteneco de la regiono Alzaco-Loreno, li deklaris, ke la ekzisto de nacio dependas de «ĉiutaga plebiscito».
La difino de Renan plaĉis al Edmond Privat, kiu trovis ĝin tute taŭga por la esperantistaro. Ĝi estis elektita kiel la slogano de la unua Forumo por la Esperanta Civito (1998).
Leteropesilo
Leteropesilo estas pesilo uzata por pezi leterojn kaj tiamaniere determini la ĝustan kvanton de afranko. Ĝis la 1990-aj jaroj la plej multaj leteropesiloj estis mekanikaj, sed hodiaŭ kutime ili estas elektronikaj.
Historio
En la jaro 1839 la poŝto estis reformata, kaj la afranko ne estis plue kalkulata depende de la distanco, sed depende de la pezo de la transportenda poŝtaĵo. Sekve necesis trovi taŭgajn mezurilojn por determini la pezon de la leteroj.
La unuaj moldeloj estis konstruitaj en Britujo je la komence de la 1940-aj jaroj.
Propila 4-cianobenzoato
Propila 4-cianobenzoato aŭ propila p-cianofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Cianobenzoata acido kaj propanolo. Propila 4-cianobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila 4-cianobenzoato prezentas propilmetanatan grupon kaj nitrilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 4-a karbonatomoj. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomo, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Ferenc Barkóczy
Ferenc Barkóczy naskiĝis la  1710 en Csicsvaalja (nuntempa vilaĝparto de Sedliská en Slovakio). Li mortis la 1765 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Ferenc Barkóczy doktoriĝis el teologio en Romo, poste li iĝis pastro eb Eger, samtempe kanoniko. Li atingis la ekleziajn rangojn: Li havis ankaŭ neekleziajn postenojn, li estis nomumita "sekreta konsilanto" 1741, post 2 jaroj ĉefjuĝisto, en 1745 departementestro. Li fondis ĉefepiskopan presejon en 1754, ji zorgis pri la hospitalo. En 1761 li volis krei universitaton el la pastra lernejo. En la sekva jaro li transmetis la presejon al Eszetrgom.
Li estis fidelulo de la Habsburgoj, krome li ŝatis la barokon.
Ikaruga
Ikaruga (斑鳩町, Hepburn/Kunrej: Ikaruga) estas urbeto en Gubernio Nara en Japanio.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1994
La 39-a Eŭrovido-Kantokonkurso, okazis la 30-an de aprilo 1994 en Dublino (kiel en 1993 en Irlando). Cynthia Ní Mhurchu kaj Gerry Ryan prezentis la vesperon.
1049 Gotho
1049 Gotho estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Gotho" sen konata kialo.
Oni ne konfuzu ĝin kun 2621 Goto.
12716 Delft
12716 Delft estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nederlanda urbo Delft fondita en 1246 en Suda Holando, fama pro ĝia bluaj ceramikaĵoj, ĝia tipa nederlanda sistemo de kanaloj kaj ĝia tre estimata Universitato de Tekniko.
1873 Agenoro
1873 Agenoro estas mezgranda malhela troja asteroido kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Jupitero-Suno, tiel nomata "Troja Tendaro".
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Agenoro, filo de Antenoro kaj troja batalanto en la Troja milito.
Novzelanda signolingvo
La novzelanda signolingvo (angle New Zealand Sign Language, NZSL, maorie Te Reo Rotarota) estas signolingvo uzata en Nov-Zelando. Temas pri la unua aŭ preferata lingvo de proksimume 24 000 surdaj homoj en Nov-Zelando. La lingvo utiligas spacon kaj engaĝas movojn kaj aranĝojn de la manoj, korpo, vizaĝo, kaj kapo. Multaj miloj da homoj kiuj estas ne surdaj ankaŭ uzas NZSL, kiel parencoj de surdaj homoj, signolingvaj interpretistoj kaj tiuj, kiuj havas alian kontakton kun la novzelanda surda komunumo.
Kiel la signolingvo uzata en Aŭstralio, Auslan, ĝi evoluis el la brita signolingvo de la 19-a jarcento, kaj retenas la saman manlibran alfabeton, gramatikon, kaj similan vortprovizon. BSL, Auslan kaj NZSL kune povas nomiĝi BANZSL.
Teatro ĉe la Vieno
La Teatro ĉe la Vieno (Theater an der Wien) estas tradicia teatro ĉe la norda flanko de la rivero Vieno en la 6-a urbodistrikto Mariahilf, mastrumata en la ligo de la Unuiĝintaj Teatroj de Vieno. Ekde januaro de 2006 ĝi havas la kromnomon La Nova Operejo. La teatrejo havas nun pli ol 1.129 sidlokojn kaj 50 starlokojn.
Ĉefepiskopa kastelo Kroměříž
Ĉefepiskopa kastelo Kroměříž estas la plej signifoplena memoraĵo en Kroměříž. Origine estis verŝajne sur ĝia loko aŭ en senpera proksimeco landestra romanstila korto, kiu eble havis grandmoravian antaŭanton. La korton alikonstruigis kiel frugotikan kastelon episkopo Bruno el Schauenburg (1245-81). El tiu tempo konserviĝis centro de la kastela turo kaj kelkaj kelaj spacoj. Pluajn gravajn adaptaĵojn realigis komence de la 16-ajc. episkopo Stanislao Thurzo. Tiuj adaptaĵoj estis parte malfrugotikaj (stelforma ripa volbo en etaĝo de la turo, portalo en tura teretaĝo), parte jam renesancaj (ŝtonskulptistaj laboraĵoj de norditalaj artistoj, ĝis nun konservitaj en lapidara surskribo sur eksteraĵo de la turo en teretaĝo). La sekvantaj rekonstruoj ne postlasis sur ĝis nun ekzistanta konstruaĵo multajn postsignojn, ĉar adaptaĵoj de Stanislav Pavlovský 1580, 1588-90 kaj Francisko el Dietrichstein el la jaro 1602 malaperis dum radikala rekonstruo de rezidejo je frubaroka kastelo. Aŭtoro de origina projekto por episkopo Karolo Lichtenstein el Castelcorn estis komence norditala arĥitekto sur viena kortego Filiberto Luches, pli poste la projekton prilaboris lia lernanto, arĥitekto Giovanni Pietro Tencalla (1629-1702), imperiestra kortega inĝeniero kaj unu el la plej eminentaj projektistoj de la dua duono de la 17-a jc. en habsburga monarĥio. La konstrulaboroj realiĝis en la jaroj 1686 ĝis 1698; Tencalla en Kroměříž kreis frubarokan kastelon per uzo de kelkaj ankoraŭ manierismaj arĥitekturaj elementoj. La origina aspekto de la kastelo kun atika tegmento estas konata el tiutempaj grafikaj folioj. Artista ekipaĵo de internaĵoj estis same malmodesta. Ĝis nun tamen ekzistas konservita en neŝanĝita stato nur la kastela sala terrena ornamita per suprebarokaj stukaĵoj de italo Baltazar Fontana kaj admirindaj freskoj kun naturmitologiaj temoj, eble de P. A. Pagani (ĉirkaŭ 1690).
En la jaro 1752 la kastelo forbrulis kaj ĝian renovigon komencis tiam reganta kardinalo Ferdinando Troyer. Gvidis ĝin tiama estro de episkopa konstruofcejo Ignaco Jozefo Cyrani el Bolleshaus kaj post lia morto lia posteulo en la ofico Francisko Antonio Kroupal (von Grünnenberg). Plimulto el la artistaj entreprenoj realiĝis dum mallonga regado de episkopo Leopoldo Egkh (1758-60).
La adaptaĵoj en la 19-a jc. ne estis jam tiel substancaj. En 1832 estis plenŝutitaj fosaĵoj ĉirkaŭ la kastela konstruaĵo. El la jaro 1871 estas ĝardena portiko de la kastelo de estro de la episkopa konstruoficejo Gustavo Meretta. En la jaroj 1892-1904 estis konstruita pli malgranda surkorta portiko kun statuoj de anĝeloj de J. Beck kaj blazono de F. Neumann.
Krom elstara interiera ekipaĵo havas la kastelo ankaŭ eksterordinarajn kolektojn. Unuavice temas pri bildgalerio, videbla en historia panel-galerio kaj en nova elekt-instalaĵo en II-a etaĝo de la kastelo. Por sia eŭropa bonfamo ĝi dankas precipe al aĉetoj de Karolo el Lichtenstein-Castelcorn, kiu ĝin fondis. En kolekto troviĝas elstaraj laboraĵoj de italaj artistoj de venecia skolo (Tiziano Vecelli, G. A. Pordenone, Paolo Veronese). La pentraĵo Apolono kaj Marsiaso kun aŭtoportreto de Tizian kiel la punita reĝo Midaso estas la plej valora pentraĵo en Ĉeĥio. Flandran pentraĵon reprezentas laboraĵoj de P. Brueghel juna, A. van Dyck kaj aliaj. El la nederlanda skolo kaptas la atenton verkoj de H. Saftleven kaj S. Hoogstraten; ne mankas kompreneble ankaŭ aŭtoroj mezeŭropaj (H. van Aachen, J. H. Schonfeld, Chr. Paudiss, Fr. H. Füger kaj aliaj). Sed en la kolektaĵo estas ankaŭ konservitaj bildoj pli malnovaj (kiel ekz. bildoj de L. Cranach) kaj pentraĵoj akiritaj en la 18-a jc. eventuale pli poste (Liss, Vinckboons, Liška). Eĉ nun apartenas la kastela galerio de Kroměříž inter la plej ĉefajn historiajn kolektojn en Ĉeĥio.
Krom bildgalerio estas en kastelo de Kroměříž lokigitaj ankoraŭ pluaj signifoplenaj kolektoj: antaŭ ĉio grava kolekto de pentraĵoj kaj grafikaj folioj, inter ili vico da unikaj verkoj de eŭropaj artistoj. Vasta estas la kolektaĵo de moneroj, rilatanta al rajto de episkopoj de Olomouc stampi proprajn monerojn kaj medalojn. Disfloro de la novtempa monerfarado okazis antaŭ ĉio en tempo de manierismo kaj baroko, ekde fino de 16-a jc. ĝis la dua duono de la 18-a jc. Fine la riĉan fonduson posedas la kastela biblioteko kaj muzika arkivo, kiu enhavas krom origina kastela kolektaĵo ankaŭ la muzikan arkivon de preĝejo de sankta Maŭricio, muzikan arĥivon de piaristoj de Kroměříž kaj kolektaĵon de ĉefepiskopo Rudolfo, lernanto de Beethoven.
Nuntempe estas en la kastelo lokigitaj fondusoj de Landa Arĥivo de urboj Brno kaj Opava kaj deponejoj de Muzeo de Kroměříž-regiono en Kroměříž. La Deputitara Salonego estas koncertejo kaj loko de solenaj okazaĵoj kaj eblas sen troigo diri, ke ĝi estas la kultura centro de nuntempa Kroměříž.
NGC 4268
NGC 4268 (aliaj indikoj — UGC 7371, MCG 1-32-4, ZWG 42.23, VCC 371, NPM1G +05.0339, PGC 39712) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Portreto de Juan Agustín Ceán Bermúdez
La Portreto de Juan Agustín Ceán Bermúdez (hispane: Retrato de Juan Agustín Ceán Bermúdez) estas pentraĵo de oleo sur tolo de Francisco de Goya pentrita ĉirkaŭ de 1785. La porteto montras hispanan historiiston, pentriston, kolektanton kaj kritikiston de arto nome Juan Agustín Ceán Bermúdez, kiu ankaŭ estis amiko de Goya. Ĝisdate la pentraĵo estas en privata kolekto.
Kreado
Juan Agustín Ceán Bermúdez [elparolo: ĤUAN aguSTIN seAN bermUdes] estis historiisto, pentristo, kolektanto kaj kritikisto de arto. Li ankaŭ estis membro de la Reĝa Akademio de Belartoj San Fernando kaj amiko de Francisco de Goya [elparolo: franSIsko de GOja].
La amikeco inter la artisto kaj Ceán Bermúdez donis ŝancon al Goya portreti kelkajn direktistojn de la Nacia Banko San Carlos, kreita en 1782, kio poste iĝis la Banko de Hispanio. Danke al influoj de la ĉefo de Ceán Bermúdez, la administrantaro de la Banko elektis Goya-n portretisto de la Banko.
Pri la loĝantoj de aliaj steloj (Kant)
Pri la loĝantoj de aliaj steloj, origina titolo Von den Bewohnern der Gestirne estas teksto de la germana filozofo Immanuel Kant. Ĝi estas aldonaĵo kaj tria parto de lia libro Ĝenerala naturhistorio kaj teorio de la ĉielo, eldonita en 1755. Ĝi pridiskutas la demandon pri ekstertera vivo.Kant kredas, ke ekzisto de vivantaj estaĵoj sur aliaj planedoj de onia sunsistemo estas tre probabla. La teorio de Kant pri ekstertera vivo ne trovis multan atenton en la filozofio kaj astronomio. Liaj tezoj estas ne konvinkaj.
La pensado pri ekstertera vivo havas longan tradicion. Nova versio estas la formulo de Drake.
Portreto de Juan Agustín Ceán Bermúdez
Priskribo
Juan Agustín Ceán Bermúdez estis pentrita antaŭ obskura fono, la artisto pentris la duonon de la silueto de Ceán Bermúdez. Li portas obskuran kaftanon kaj ruĝan jakon. Li havas en sia mano libron kaj krajonujon, ĉi tio simbolas lian intereson pri la arto.
Ĝisdata situacio
La portreto estas en privata kolekto en Hispanio. Ĝi estas Havaĵo de Kultura Intereso (hispane: Bien de Interés Cultural), ĉi tio donas al la pentraĵo specialan protekton; la portreto ne povas esti vendita al alia lando, sed povas esti pruntita al portempaj ekspozicioj.
Pierre de Fermat
Pierre de FERMAT (naskiĝinta je la 20-a de aŭgusto 1601 en Beaumont-de-Lomagne, mortinta je la 12-a de januaro 1665 en Castres) estis franca juristo kaj matematikisto. Oni nomas lin "la princo de la amatoroj".
Fermat, filo de komercisto Dominique Fermat kaj de instruisto de matematiko Claire Delong, ne vizitadis lernejon, sed estis hejme instruita de sia patrino. Li studis juron en Tuluzo, Bordozo kaj Orleans kaj poste faris juristan karieron, kiu havigis al li la nobelecon.
Kiel amatora matematikisto li okupiĝis pri la diofantaj ekvacioj kaj defiis siajn kolegojn Kartezio, Huygens, Mersenne, Pascal, Roberval kaj Torricelli (mal)pruvi liajn konjektojn. Konata li tamen iĝis pro konjekto jam ekzistanta, nome ke la ekvacio
Nur en 1995 la angla matematikisto Andrew Wiles sukcesis pruvi tiun konjekton. Tial multaj dubas, ke Fermat vere trovis simplan pruvon.
Fermat esence kontribuis ankaŭ al aliaj kampoj de matematiko, ekzemple pri la naskiĝanta probablokalkulo, pri kiu li kunlaboris kun Pascal, kaj pri la nombroteorio, pri kiu li pruvis la "malgrandan teoremon de Fermat" kaj "Lastan teoremon de Fermat", nomitan laŭ li. Same laŭ li oni nomis la "Fermat-ajn nombrojn", kiuj havas la formon "22 n + 1" kaj estas tre interesa nombroteoria studobjekto.
2-aj Naciaj Filmpremioj
La 2-aj Naciaj Filmaj Premioj, tiam konataj kiel Ŝtataj Premioj por Filmoj (State Awards for Films), estis prezentitaj de la Ministerio pri Informo kaj Elsendado de Barato por gratuli la plej bonajn rezultojn de la barata kino eldonitaj dum la jaro 1954. La ceremonio okazis ĉe Vigyan Bhavan, en Nov-Delhio, la 21-an de decembro 1955 kaj la premiojn donis la tiama Prezidanto de Barato, d-ro Rajendra Prasad.
Pro la kreskanta nombro de filmoj faritaj en Barato, oni starigis paron de novaj premioj. Ekde la 2-aj Naciaj Filmpremioj, la premioj estas disigitaj en la du kategorioj longaj filmoj kaj dokumentaj filmoj. La longaj filmoj daŭre ricevis premiojn je du niveloj: tutbarata kaj regiona. La regionaj lingvoj kiuj partoprenis la konkurson estis la bengala, hindia, kanara, malajala, marata, tamila kaj telugua.
Ĉe la tutbarata nivelo, la filmoj por infanoj estis premiitaj kun ties propra kategorio, kie premioj estis kategoriitaj kiel «Ora medalo de la ĉefministro» kaj «Atestilo de merito». Por la ceteraj kategorioj, la premioj estis donitaj kiel «Ora medalo de la prezidanto» kaj kiel «Atestilo de merito». La regionaj filmoj estis premiitaj kun la «Arĝenta medalo de la prezidanto por plej bona longa filmo» kaj «Atestilo de merito». La premioj por la dokumentaj filmoj rilatas al dokumentaj filmoj faritaj en la lando.
Ĵurioj
Tri malsamaj komitatoj estiĝis surbaze de la filmfarantaj sektoroj en Barato, plejparte kun sidejoj en Mumbajo, Kolkato kaj Ĉenajo. Alia komitato por la tutbarata nivelo ankaŭ formiĝis kaj inkluzivis kelkajn el la membroj de la regiona komitato. Okaze de la 2-aj Naciaj Filmpremioj, la centran komitaton gvidis R. R. Diwakar.
Premioj
La Ora medalo de la prezidanto por la tutbarata plej bona loga filmo estas nun pli bona konata kiel Nacia Filmpremio por la plej bona longa filmo, dum la Ora medalo de la prezidanto por la plej bona dokumenta filmo estas analoga al hodiaŭa Nacia Filmpremio por la plej bona dokumenta filmo. Por la filmoj de infanoj, la Ora Medalo de la Ĉefministro estas nun donata kiel Nacia Filmpremio por la plej bona filmo por infanoj. Ĉe la regiona nivelo, la Arĝenta medalo de la prezidanto por la plej bona longa filmo estas nun donata kiel Nacia Filmpremio por la plej bona longa filmo en aparta lingvo. Dum la jaroj, oni ĉesigis la Atestilon de merito en ĉiuj la kategorioj.
Longaj filmoj
La longaj filmoj estis premiitaj ĉe kaj tutbarata kaj regiona nivelo. Por la 2-aj Naciaj Filmpremioj, en ĉi tiu kategorio, Mirza Ghalib, biografia filmo en la hindia/urdua, bazita sur la vivo de la famkonata poeto Mirza Ghalib, kune kun la malajala filmo Neelakuyil gajnis la maksimuman nombron de premioj (t.e., du), kaj Mirza Ghalib ankaŭ gajnis la Oran medalon de la prezidanto por la tutbarata plej bona longa filmo. La donitaj premioj jenas:
Tutbarata premio
Por la 2-aj Naciaj Filmpremioj, neniu el la filmoj estis premiita en la kategorio por infanoj ĉar neniu la kandidataj filmoj estis taksita taŭga.
Regiona premio
La premioj estis donita al la plej bonaj filmoj farita en la regionaj lingvoj de Barato. Por la 2-aj Naciaj Filmpremioj, premioj estis donitaj al filmoj en sep regionaj lingvaj: la bengala, hindia, kanara, malajala, marata, tamila kaj telugua.
Dokumentaj filmoj
Premioj por dokumentaj filmoj estis donitaj por la dokumentaj filmoj faritaj en la lando. La donitaj premioj jenas:
Nedonitaj premioj
La jenaj premioj ne estis donitaj ĉar oni ne taksis neniun filmon taŭga por la premio:
Pagno
Pagno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Brondello, Castellar, Manta, Piasco, Revello, Saluzzo, Venasca kaj Verzuolo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Emmanuel Milingo
Emmanuel Milingo (nask. 13-an de junio 1930 en Zambio) estas iama romkatolika ĉefepiskopo kaj ekzorcisto.
Li iĝis ĉefepiskopo de Lusaka en 1983. Li poste praktikis ekzorcismon en Italio kaj tiel iĝis publike konata. Li eldonis je rap-kd en 1995 (Gubudu Gubudu).
Pli poste li iĝis apoganto de Sun Myung Moon kaj edziĝis en aĝo de 71 la koreaninon Maria Sung en Novjorko. Post tri monatoj li revenis al la katolika eklezio kaj petegis je pardono ĉe papo Johano Paŭlo la 2-a, kiu fermis lin inter murojn de Zagarolo por ke li penitencu. Dumtempe lia edzino ploregis kaj malsat-strikis sur la placo de Sankta Petro.
Li reprenis la kontakton kun la Moon-movado en 2006 kaj kun sia "edzino". Li nomumis episkopo kvar edziĝintajn virojn en septembro de 2006 en Vaŝingtono. Responde je tio, Milingo estis ekskomunita el la katolika eklezio la 26-an de septembro 2006.
Fuelpumpilo
Fuelpumpilo aŭ fuelkolono estas aparato ĉe benzinstacio, per kiu oni pumpas fuelon (ekzemple benzino, dizelo, tergaso, hidrogeno aŭ aŭtogaso en la veturilo. La fuelkrano, ankaŭ – nomata fuelpistolo – estas konektita per hoso al la fuelpumpa kolono.
Historia evoluo
La unuaj fuelpumpiloj por la publiko ekestis en la 1920aj jaroj. La ofte sur trotuaroj antaŭ gastejoj aŭ vendejoj vendata fuelo havis permanajn pumpilojn, kiuj ŝerce nomiĝis en kelkaj lingvoj „fera virgulino“. Se la veturiganto volas havi fuelon li/ŝi frapu je la vendejo kaj li ricevis. Ĉe la unuaj tipoj oni devas permane pumpi. La dua generacio de la fuelmumpiloj konsistas el pumpilo kun vitra cilindro. Tiu cilindro havis skalon por mezuri la fuelvolumenon, kiu fluis en la rezervujon de la veturilo. Ĉe la du-vitra versio oni jam povas plupumpi, kiam la enhavo de la alia ujo jam fluas en la rezervujo. Ekde la 1930aj jaroj aperis la unuaj fuelpumpiloj kun indikiloj de la fuelkvanto kaj pagenda prezo.