cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turfalko
Reproduktado
La ino demetas kutime 3 al 6 ovojn, sed povas esti ovaroj de ĝis 7 ovoj; eĉ pliaj ovoj povas esti demetataj totale kiam kelkaj estas elprenitaj dum la ovodemetado, kiu daŭras ĉirkaŭ 2 tagojn por ĉiu ovo. La ovoj estas abunde markitaj per brunaj al nigrecaj punktoj, kaj de nuanco sablokolora al blankeca. Kovado daŭras de ĉirkaŭ 4 semajnojn al unu monato kaj estas farata nur de la ino. La masklo respondecas pri havigo de manĝo al ŝi kaj tio eĉ iom post eloviĝo. Poste ambaŭ gepatroj kunrespondecas pri idozorgado kaj ĉasado ĝis idoelnestiĝo, post 4–5 semajnoj. La familio restas kune dum kelkaj semajnoj ĝis ĉirkaŭ unu monato, dum kiu la junuloj lernas kiel elturniĝi kaj ĉasi predojn. Junuloj iĝas sekse maturaj la venontan reproduktan sezonon.
Informoj el Britio montras nestoparojn kiuj produktas ĉirkaŭ 2-3 idojn averaĝe, kvankam tio inkludas konsiderindan indicon de totala nestomalsukceso; fakte malmultaj paroj kiuj sukcesas reproduktiĝi produktas malpli ol 3 aŭ 4. Populacikloj de predoj, ĉefe el kampomusoj, havas konsiderindan influon sur reprodukta sukceso. Plej parto de ordinaraj turfalkoj mortiĝas antaŭ atingi 2 jarojn de aĝo; mortindico ĝis la unua jaro povas esti tiom alta kiom ĝis 70 %. Almenaŭ inoj ĝenerale reproduktiĝas unujaraĝaj; eble, kelkaj maskloj prokrastas unu plian jaron maturiĝon same kiel ĉe rilataj specioj. La biologia vivodaŭro al morto el maljuniĝo povas esti 16 jaroj aŭ plie, tamen; unu estis konstatita post esti vivinta preskaŭ 24 jarojn.
Aleksandra Żaryn
Aleksandra Żaryn el domo Jankowska (naskiĝis la 25-an de februaro 1916 en Varsovio — mortis la 17-an de marto 2010) estis la pola bienulino kaj tradukistino, edzino de arkitekto Stanisław Żaryn, patrino interalie de historiisto Jan Żaryn.
Turfalko
Evoluado kaj sistematiko
Tiu specio estas parto de klado kiu enhavas la turfalkajn speciojn kun nigraj vangaj strioj, karaktero kiu ŝajne ne estis en la plej praaj turfalkoj. Ili ŝajne suferis radiadon en la Gelaziano (fine de Plioceno, antaŭ ĉirkaŭ 2.5-2 mj, probable dekomence en tropika Orienta Afriko, kiel indikita de analizoj per DNA kaj konsideroj pri biogeografio. La plej proksima parenco de la ordinara turfalko estas ŝajne la Aŭstralia turfalko (F. cenchroides), kiu probable devenas el praaj ordinaraj turfalkoj setlitaj en Aŭstralio kaj adaptitaj al lokaj kondiĉoj antaŭ malpli da unu miliono da jaroj, dum la meza Pleistoceno.
La roka turfalko povus esti distinga specio F. rupicolus, pli malproksime rilata al la ordinara turfalko kaj pli proksima al la Aŭstralia turfalko; ties rilataro al la aliaj afrikaj kaj sudaziaj turfalkoj restas nesufiĉe studita. La subspecioj de Kanarioj estas ŝajne sendepende devenaj el kontinentaj birdoj.
Aleksandra Żaryn
Vivo
Dum la studentaj jaroj ŝi aktivis en Katolika Nacia Junularo kaj akademia animzorgado ĉe la preĝejo al Sankta Anna. Ŝi estis kunorganizantino de akademiaj preĝoĵuroj sur Jasna Góra (Klara Monto) en majo 1936.
Dum la dua mondmilito eŝi stis forpelita de germanoj kune kun la gepatroj el bieno en Kruchowo, apud Trzemeszno, kaj ekloĝis ĉe parencoj en Szeligi, apud Ożarów Mazowiecki. En tiu ĉi bieno ŝi kaŝis judojn. Pro helpo al vundita ribelanto en aŭgusto 1944 ŝi estis arestita kaj forveturigita al labora koncentrejo. En januaro 1945 ŝia familio estis denove deportita, ĉar la bieno en Szeligi estis transprenita kadre de t.n. agrara reformo.
Turfalko
Evoluado kaj sistematiko
La malgranda turfalko (F. naumanni), kiu multe similas al malgranda ordinara turfalko sen nigro supre escepte ĉe flugiloj kaj vostopintoj, estas probable ne tre proksime rilata al nunaj specioj, kaj la Amerika turfalko (F. sparverius) estas ŝajne tute ne vera turfalko. Ambaŭ specioj havas multan grizon en flugiloj ĉe maskloj, kio ne okazas ĉe la ordinara turfalko aŭ ĉe ties proksimaj parencoj sed ja en preskaŭ ĉiuj aliaj falkoj.
Subspecioj
Oni konas nombron de subspecioj de la ordinara turfalko, kvankam kelkaj estas malmulte distingaj kaj povus esti nevalidaj. Plej parto el ili diferencas malmulte kaj ĉefe laŭ la Regulo de Bergmann kaj la Regulo de Gloger. Tropikafrikaj formoj havas malpli da grizo ĉe maskla plumaro.
Aleksandra Żaryn
Vivo
En 1945 ŝi fondis kaj dum dekkelkaj jaroj gvidis legejon "Exlibris", gravan renkontiĝejon de la malnova varsovia intelektularo. Ŝi laboris en diversaj institucioj, interalie de 1964 en la Nacia Muzeo en Varsovio kaj en la 1970-aj jaroj en Internacia Protekto-Konsilio de Historiaj Monumentoj kaj Historiaj Lokoj. Ŝi ankaŭ okupiĝis pri tradukado en la francan lingvon de sciencaj verkoj pri historio, arkitekturo kaj konservado de monumentoj.
Turfalko
Subspecioj
La ordinara turfalko kiu vivis en Eŭropo dum la malvarmaj periodoj de la kvaternara glaciepoko diferencis iomete laŭ grando de la nunaj populacioj; ili estas foje aluditaj kiel paleosubspecio F. t. atavus (vidu ankaŭ Regulo de Bergmann). La restoj de tiuj birdoj, kiuj supozeble estis rektaj prauloj de la nuna F. t. tinnunculus (kaj eble de aliaj subspecioj), troviĝas tra la tiam neglaciaj partoj de Eŭropo, el la fina Plioceno antaŭ 3 milionoj da jaroj al meza Pleistoceno dum la Saalia glaciepoko, kiu finiĝis antaŭ ĉirkaŭ 130.000 jaroj, kiam ili fine produktis birdojn nedistingeblajn de tiuj vivantaj nune. Kelkaj el la kampomusoj kiujn la glaciepoka ordinara turfalko manĝis, kiaj la Eŭropa kampomuso (Microtus subterraneus) estis nedistingeblaj de tiuj vivantaj nune. Aliaj predospecioj tiamaj evoluis pli rapide (kiaj Microtus malei, la supozebla praulo de la nuna Tundra kampomuso M. oeconomus), dum aliaj ŝajne iĝis tute formortintaj sen lasi iun ajn vivantan posteulon – ekzemple la Pliomys lenki, kiu ŝajne falis viktimo de la Lasta glaciperiodo antaŭ ĉirkaŭ 100.000 jaroj.
En kulturo
La turfalkoj estas foje vidataj, same kiel aliaj rabobirdoj, kiel simbolo de povo kaj naturforto. Ĉe "Into Battle" (1915), la militopoeto Julian Grenfell alvokas la superhomajn karakterojn de la turfalko inter kelkaj birdoj, espere kuraĝan militagadon ĉe batalo:
Aleksandra Żaryn
Vivo
Ekde 1980 ŝi estis membro de Sendependa Aŭtonomeca Sindikato "Solidareco" en Ministerio pri Kulturo kaj Arto. Ĝis fino de la vivo ŝi agadis en entreprena societo "Arkonia". Ŝi estis distingita per la medalo Justulo inter la popoloj.
En 2007 ŝi publikigis en la "Bulteno de IPN" rememorojn sub la titolo Podnieść życie z ruin (Levi la vivon el ruinoj).
Turfalko
En kulturo
"The kestrel hovering by day,
And the little owls that call at night,
Bid him be swift and keen as they,
As keen of ear, as swift of sight."
(La turfalko ŝvebanta tage
Gerard Manley Hopkins (1844–1889) verkis pri turfalko en sia poemo The Windhover, laŭdante ties flugkapablon kaj majestecon ĉiele.
"I caught this morning morning's minion, king-
dom of daylight's dauphin, dapple-dawn-drawn Falcon, in his riding"
Turfalko estas ankaŭ unu el la ĉefaj roluloj de The Animals of Farthing Wood de Colin Dann.
Amantle Montsho
Amantle Montsho (naskiĝis la en Mabudutsa, Bocvano do nun -jara) estas bocvana sprintistino specialigita en 400-metraj kuroj. Ŝi partoprenis en la Someraj Olimpikoj en 2004, en 2008, kaj en 2012.
Ŝi estis la flagportisto de la Bocvana teamo dum la inaŭguro de la Somera Olimpiko 2012, en Londono.
Estonia kantofestivalo
La Estonia kantofestivalo (estone: üldlaulupidu) estas evento kiu okazas ĉiun kvinan jaron dum julio en la urbo Talino, la ĉefurbo de Estonio. La lasta festivalo okazis dum 2004, la venonta estos dum 2009. Nuntempe la festivaloj okazas en la Talina kantofestivalejo.
Historio
La tradicio de la kantofestivalo naskiĝis paralele al la estona nacia vekiĝo. La unua nacia kantofestivalo okazis en Tartu dum la somero de la jaro 1869. Gvida organizanto de la unua kantofestivalo estis Johann Voldemar Jannsen. Dum la unuaj tri festivaloj nur partoprenis viraj korusoj kaj blovinstrumentaj orkestroj. 822 kantantoj ka 56 orkestranoj partoprenis la unuan festivalon. Ekde la kvara evento, ankaŭ sekse miksitaj korusoj partoprenis. Ekde la ses festivalo dum la jaro 1896, la evento translokiĝis al Talino.
Dum la jaro 1947, pro ordono de la sovetuniaj regantoj, la tekstoj estis strikte limigitaj. Pro la permeso ankaŭ de knabaj kaj geknabaj korusoj la partoprenantaro kreskis al 25 000 ĝis 30 000 homoj. Dancaj noktoj, kiuj komenciĝis dum 1947, iĝis antaŭŝtupo de la postaj naciaj dancaj festivaloj akomanantaj la kantofestivalon.
Jacob Tensen
Jacob TENSEN (naskiĝis 1901 - mortis la 14-an de januaro 1994) estis longtempa delegito kaj aktivulo en Amsterdamo (Nederlando).
Narges Mohammadi
Narges MOHAMMADI ( n. la 21-an de aprilo 1972 en Zanĝano) estas irana aktivulino por homaj rajtoj, vicprezidanto de la Centro de Defendantoj de la Homaj Rajtoj, gvidata de la Nobel-premiito pri Paco Shirin Ebadi. Poste Narges Mohammadi mem estis vic-direktoro de tiu Centro.
En 1999, ŝi geedziĝis kun sia por-reformisma kolego Taghi Rahmani, kiu iom poste estis arestita por la unua fojo. Rahmani transloĝiĝis al Francio en 2012, post kiam li estis enkarcerigita entute dum dek kvar jarojn, sed Mohammadi restis por daŭrigi kun homrajta laboro.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas (parta) traduko de la artikolo Narges Mohammadi en la hispana vikipedio, kiu dependas de la permesilo Krea Komunuaĵo Nommencio/Samkondiĉe. Vidu la prilaboran historion.
Cartier
Cartier SA estas franca juvelaĵa kaj brakhorloĝa produktanta firmao, kiu estas filio de la svisa firmao Richemont (Compagnie Financière Richemont SA). La firmao portas la nomon de la Cartier- oraĵistfamilio kies kontrolo de la firmao finiĝis en 1964 kaj estis konata pro siaj juvelaĵdezajnoj.
Kvartalo Sakae
Sakae-kvartalo aŭ Sakae-ku (栄区 [sakae-ku]) estas kvartalo de Jokohamo (Japanio).
Cartier
Historio
Cartier estis fondita en Parizo en 1847 post kiam Louis-Fansois Cartier komencis administri la oraĵistlaborrenkontiĝon en kiu li specialiĝis. En 1874, lia filo Alfred Cartier transprenis la administradon de la firmao kaj post li la tri filoj de Alfred komencis administri la firmaon: Ludoviko, Pierre kaj Jacques. Tiuj knaboj respondecas pri la florado de la firmao kaj akirado de ĝia pozicio kiel eminentaj oraĵistoj en la mondo.
En 1904, la brazila piloto Alberto Santos-Dumont plendis al sia amiko Louis Cartier pri la nefidindeco kaj efikeco de poŝhorloĝoj dum flugado. Cartier provis renkonti la defion kaj evoluigis platan brakhorloĝon kun kvadrata horciferdisko. Ĉi tiu horloĝo estis ŝatita de Santos-Dumont kaj eĉ de multaj aliaj klientoj de la kompanio. La modelo portas la nomon de la piloto "Santos" ĝis hodiaŭ. Ĝi estis la unua brakhorloĝo por viroj (Patek Philippe kreis la unuan brakhorloĝon, ĝi estis ununura horloĝo farita speciale por virino).
Ludoviko restis en pagendaĵo de la branĉo de la firmao en Parizo kaj estis translokigita en 1899 al Rue de la Paix, unu el la plej prestiĝaj stratoj en la grandurbo ĝis hodiaŭ. Ludoviko respondecis pri la dezajno de kelkaj el la famaj juvelaĵoj de la firmao. En 1907, la firmao Cartier subskribis interkonsenton kun Edmond Jaeger, kiu jesis provizi la firmaon per la horloĝmekanismoj. En ĉi tiu etapo la firmao jam malfermis filiojn en Londono, Novjorko kaj Sankt-Peterburgo kaj iĝis unu el la plej sukcesaj horloĝfirmaoj en la mondo. En 1912, la firmao prezentis la Baignoire kaj Tortue-horloĝmodelojn kiuj daŭre estas en produktado hodiaŭ. En 1917, ĝi prezentis la Tank-modelon inspiritan de la nova militarmilo en la Unua Mondmilito: la tanko. Eĉ ĉi tiu modelo daŭre estas produktita en malsamaj versioj ĝis hodiaŭ.
En la fruaj 1920-aj jaroj, la Cartier-firmao establis komunan firmaon kun la svisa horloĝisto Edward Jaeger (de la Jaeger-LeCoultre firmao) por produkti horloĝmekanismojn ekskluzive por Cartier: eŭropa horloĝo & horloĝfirmao. Malgraŭ tio, Cartier daŭre aĉetis mekanismojn de aliaj bonkonataj horloĝistoj.
Jacques Cartier administris la branĉon de la firmao en Londono kaj movis ĝin al ĝia nuna hejmo sur Bond Street, la elstara butikstrato en Londono. En 1909 Pierre Cartier malfermis la filion de la firmao en New York kaj en 1917 ĝi moviĝis al Kvina Avenuo, al granda kaj luksa konstruaĵo kiun li aĉetis por 100 USD en kontantmono kaj duoblan ŝnuron de naturaj perloj kies valoro tiutempe estis taksita je 1 miliono USD.
En la mezo de la 20-a jarcento, la kvara generacio de la Cartier-familio daŭre administris la firmaon. Post la morto de Pierre Cartier en 1964, Jean-Jacques Cartier (filo de Jacques), Claude Cartier (filo de Ludoviko) kaj Marion Claudel (filino de Pierre), kiuj estris la filiojn de la firmao en Londono, Novjorko kaj Parizo, decidis vendi la kompanion
En 1972, la branĉo de la firmao en Parizo estis aĉetita fare de grupo de investantoj gviditaj fare de Joseph Kenoy. En 1974 kaj 1976 la branĉoj de la firmao en Londono kaj New York estis aĉetitaj kaj kunfanditaj en 1979 en unu firmaon "Cartier Monde".
Vittorio Magnago Lampugnani
Vittorio Magnago Lampugnani (naskiĝinta la 5-an de marto 1951 en Romo) estas itala arĥitekto, arĥitekturaj teoriisto kaj historiisto same kiel universitata profesoro pri historio de la urbokonstruo ĉe la Svisa Federacia Instituto pri Teĥnologio Zuriko.
Lampugnani estis unu el la protagonistoj de la berlina arĥitekturdisputo, kiu ekflamiĝis je la idealoj de la novkonstruado de la berlina urbocentro post la reunuiĝo de Germanujo. Li propagandas formale disciplinan, lokotipan-kuntekstan kaj estetike daŭreman arĥitekturon sen modernismaj aŭ postmodernismaj petolaĵoj. Kiel verkisto kaj eldoninto de pluraj multatentataj libroj pri la arĥitekturaj historio kaj teorio kaj kiel aŭtoro de multaj traktaĵoj lia pika opinio estas vaste akceptata.
Burgo Treis
La burgo Treis, ankaŭ nomata Treisburg, estas ruino de mezepoka montburgo en la komunumo Treis-Karden ĉe Mozelo en la distrikto Cochem-Zell, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi situas 30 km sudokcidente de Koblenco.
Historio
.
Nova Brasilândia d'Oeste
Nova Brasilândia d'Oeste estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 19.874 loĝantojn en 2010.
Aberdeen angus
La angus (Aberdeen Angus) estas raso de bovo, produktanto de viando, origina de Skotlando (nomata laŭ la skotlanda regiono Angus) kaj nune uzata ĉefe en Argentino kaj Urugvajo. Ĝi estas en Usono populara raso kun 324.266 animaloj registritaj kun certa rasdeveno en 2005.
Talina kantofestivalejo
Dum 1869 Johann Voldemar Jannsen establigis la estonian kantofestivalon, dum Estonio ankoraŭ estis provinco de la Rusia Imperio, kaj respondecis pri la komenciĝo de estona nacia vekiĝo. La festivalo iĝis tradicia, kaj restas grava nacia evento, ĉiun kvinan jaron dum julio.
Makbara
Makbara estas verko de 1975 de la hispana verkisto Juan Goytisolo. La libro estis publikigita de la Eldonejo Seix Barral en 1980 post la reveno de la verkisto al la publikigo ene de Hispanio post la morto de Francisko Franko. Makbara estas arabdevena vorto kiu kolektas la radikajn literojn "m-k-b-r", rilataj al morto, el kio devenas esperantaj vortoj kiaj makabra aŭ kadavro. La libro konsistas el kolekto de sendependaj tekstoj. Oni polemikas ĉu tiu libro povas esti konsiderita romano aŭ ne, konstatinte ke jam aliaj "romanoj" de Goytisolo havis neromanecajn stilon kaj strukturon, kaj tamen ili estis konsideritaj romanoj. Tiu povas esti konsiderata ankaŭ novelaro aŭ eĉ esearo, kaj pli larĝsence "eseeca novelaro".
Enhavo
(La priskribo estas proksimuma, ĉar ne estas klara rakontofadeno, ĉefe dekomence, sed nur serio da sinsekvaj tekstoj, plej ofte sen klara ligaĵo. En la lasta duono de la novelaro la rilato inter ĉapitroj iĝas pli flua kaj la verko iomete romaniĝas)
Alex Oliveira
Alex Oliveira (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Isabel Pérez Montalbán
Isabel PÉREZ MONTALBÁN (Kordovo, 1964) elstara poeto Hispanio, de la poesía de la conciencia.
Ŝi studis instruadon kaj aŭdovidan konekton kaj ŝi nuntempe loĝas en Málaga. Ŝi partoprenis en gravaj literaturaj festivaloj, kiel la Semana de Poesía de Barcelona en 2007.
Stacio Makino (Ŝiga)
Stacio Makino (japane: マキノ駅 [Makino-eki], angle: Makino Station) estas fervoja stacio en Takaŝima, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kosei.
Costești (komunumo, Vâlcea)
Costești [kosteŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bistrița, Costești (la sidejo), Pietreni kaj Văratici.
Costești situas ĉe samnoma rivereto, 5 kilometrojn oriente de Horezu. Sude preterpasas la nacia vojo DN67 inter Râmnicu Vâlcea kaj Horezu.
En Costești ekzistas fontoj de jod- kaj sulfur-enhava akvo, kiuj ĝis 1992 estis uzataj en someraj banejoj.
Prisian
Prisian (hungare:Perestyén ) estas vilaĝo en Rumanio sude de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 490 loĝantojn (rumanoj), en 1992 464 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1447. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Buchin.
Filira (oceanidino)
En la helena mitologio, Filira  estis oceanidino, filino de Oceano kaj Tetisa.
Ŝi estis edzino de Naŭplio, foje rigardita kiel unu el la Argonaŭtoj.
Ŝi estas diino pri parfumo, skribo, kuraco kaj belo. Ŝi ankaŭ instruis al homoj kiel fari paperon.
Dio Krono aliformis ŝin al ĉevalino, kaj sub la formo de virĉevalo, seksumis ĝin. De tiu unuiĝo naskiĝos Kirono. Vidante ke ŝia filo aspektis kiel centaŭro, ŝi forlasis lin. Poste, ŝi tiom havis rimorson pri tio, ke ŝi elpetis de Zeŭso esti aliformigata al tilio.
NGC 4952
NGC 4952 (aliaj indikoj — NGC 4962, UGC 8175, MCG 5-31-121, ZWG 160.129, PGC 45233) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
(18083) 2000 HD22
(18083) 2000 HD22 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 4952
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4952, NGC 4962.
(18083) 2000 HD22
Kalkulita por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estis 3,19495394 , ĝi do tiam orbitis 754 900 km cis la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
NGC 4952
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Seeon-Seebruck
Seeon-Seebruck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
92894 Bluford
92894 Bluford estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Guion Steward Bluford Jr., la unua afrik-usona kosmonaŭto en la kosmo. Li partoprenis en kvar misioj inter 1983 kaj 1992, inklude deplojado de satelitoj, provo de robota brako kaj scienca esplorado. Guion Bluford restis entute 688 horojn en la kosmo.
Preĝejo Sankta Triunuo (Camburg)
La Preĝejo Sankta Triunuo (germane: St. Trinitatis) estas protestantisma kirko en la kvartalo Camburg de la urbo Dornburg-Camburg en Germanujo. Apartenas la komunumo al la subdistrikto Eisenberg de la Evangelia Eklezio en Meza Germanuno. Ĝi troviĝas ueste de la rivero Saale en la ebenaĵo rivera meze de la kvartalo uesta.
Historio
La aĝo de la Triunuo-kirko malklaras. Ĉu temis pri la en 1219 kiel bazarkirko menciita ejo submetite je la cistercia monaĥejo de Eisenberg neniu scias. Pro la topografia situacio de urbodomo-bazarplaco-bazarplaca kirko pli verŝajnas situo je la eosto de la rivero.
La plej malnovaj elementoj gotikaj estas el al 15-a jarcento. Laŭ kelkaj historiistoj estis subpatronecigita la kirko dum antaŭreformaciaj tempoj al Sankta Laŭrenco de Romo. Tiu ĉi supozo tamen nur rilatas al la figuro en la urba blazono. Dokumente la patroneco laŭrenca ne troveblas. Por la tempo post Reformacio ĝis la 18-a jarcento la kirko malhavis nomon specialan.
La plej granda parto de kirkaj navo kaj turo novkonstruitis ĉ. la jaro 1520. Post incendio la damaĝoj forigitis inter 1703 kaj 1708. Oni rezignis je la gotika altarejo kaj refaris ĝin laŭ baroka modo. De tiu ĉi tempo venis la nomo Triunuo-kirko. En 1897–99 iĝis regotikiĝo ĉeture kaj ĉeteretaĝe. La kruca volbo konserviĝis kiel ankaŭ la malfrugotikaj fenestroj kaj sonmalfermitaĵoj de 1520 ĉe la supraj etaĝoj.
Theo J. van Woerden
Theo J. van WOERDEN (naskiĝis 1922 - mortis la 17-an de marto 1994 en Hago) estis nederlanda esperantisto.
Gvidanto dum la lastaj 20 jaroj de la Haga sekcio de Nederlanda E-Asocio, li iniciatis la oficialigon de E-Centro Nederlando en tiu urbo. Danke al liaj klopodoj eldoniĝis la reviziita E-nederlanda-E vortaro de A.J. Middelkoop en 1986 kaj la konsultverko Het Eŝperanto de P. Janton en 1987.
Preĝejo Sankta Triunuo (Camburg)
Historio
La interno kun la triflanka galerio havas novgotikan mantelon plejparte. La de la skulptisto Friedrich Philipp Puppert kaj la pentristo Johann Friedrich Lindner kreita ambona altaro ricevis skulptaĵojn en la 1712-a jaro. Krome videblas alegorioj de batalanta kaj venkanta kristanismo/Eklezio. La resuma bildo montras Kriston, anĝelojn kaj puttojn. Aliaj priatentigotaĵoj estas la baptujo, krucumreliefo kaj malfrugotika sakristia niĉo. Supre de la turhalo estas krucifikso de natura grandeco el la 16-a jarcento.
Ekde 2013 konstruis la firmao Mitteldeutscher Orgelbau A. Voigt el Bad Liebenwerda novan orgenon kiu konsekritis en la jaro 2018-a. Najbaras komunuma centro kaj grundo paroĥeja.
Formiguères
Formiguères (Formiguera) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Formiguérois aŭ Formiguériens.
Yul Brynner
Yul BRYNNER (origine Юлий Бори́сович Бри́нер, poste Yule Brynner, naskiĝis la 11-an de julio 1920 en la urbo Vladivostoko, Rusio, mortis la 10-an de oktobro 1985) estis Holivuda aktoro de rusa deveno.
Vivo
Ekde 1940 li vivis en Usono, kie li elprovis sin kiel aktoro en teatroj kaj la televido. En la jaro 1949 li havis sian filmdebuton en Hollywood – sen granda sukceso. Famon li gajnis per la rolo de la reĝo de Siamo en la filmo The King and I en la jaro 1956. Kelkajn jarojn antaŭe li jam prezentis tiun ĉi rolon en teatro de la Novjorka Broadway, kaj pro la filmo li en 1957 gajnis Oskaron. Pliaj kulminoj de lia kariero estis la filmoj The Brothers Karamazov kaj The Magnificent Seven.
Yul Brynner mortis en 1985 de pulmokancero. Antaŭ lia morto li aperis en varbofilmo kontraŭ la fumado.
Kantono Parker (Teksaso)
Kantono Parker [PARker] estas kantono de la usona subŝtato Teksaso. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 88.495 loĝantojn, kaj en 2005 oni taksis la popolnombron esti 102.801. Ĝia nomo devenas de Isaac Parker, ŝtata leĝfaristo, kiu prezentis la leĝproponon fondantan la kantonon en 1855. La ĉefurbo de la kantono estas Weatherford.
Geografio
Laŭ la usona censa oficejo, la kantono havas suman areon de 2.357 km². 2.341 km² estas tero, kaj 18 km² (0,72%) estas akvo.
Plej Alta Pinto
La Monto kaj Krutaĵo Slipdown, kun alto de 417 metroj super la marnivelo, estas la plej altaj pintoj en Kantono Parker. Ili troviĝas oriente de la Komunumo Advance, kaj sudokcidente de Poolville.
Vidu ankaŭ
Listo de kantonoj de Teksaso
Urbodomo de Baja
La Urbodomo de Baja estas impona historia monumento en Baja. ĝi estas konata ankaŭ kastelo aŭ palaco, foje oni mencias ĝis pri la iamaj posedantoj Patasich–Grassalkovich–(Horváth)–Viczay–Zichy-Ferraris.
Historio
En tiu loko estis domo, kiu cindriĝis pro incendio en 1742, poste ĉefepiskopo Gábor Patachich aĉetis tiun kaj la najbaran parcelojn en 1744 kaj en la sekva jaro la domego estis preta. Pro morto familio Grassalkovich aĉetis la domegon en 1750. Denova incendio okazis en 1840, granda parto de la konstruaĵo ruiniĝis. La tiutempa luanto rekonstruis ĝin en klasikisma stilo. Municipo de Baja aĉetis la kastelon kune kun la bieno en 1862 kaj en la domego okazis la urba administrado. Inter 1896 kaj 1898 la urbodomo estis trakonstruita en novrenesanca stilo. Renoviĝoj okazis en 1997 kaj 2004.
25029 Ludwighesse
25029 Ludwighesse estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikisto Ludwig Otto Hesse (1811–1874), kiu ĉefe laboris pri la kurboj kubaj kaj de pli granda ordo, ties trafleksaj kaj intersekcaj punktoj, kaj ankaŭ pri la algebraj transformoj kaj invariantoj asociataj kun ili
San Juan de Aznalfarache
San Juan de Aznalfarache estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 4 km2 kie loĝas 19,943 geloĝantoj, do loĝdenso estas 4985.8 loĝ./km2. San Juan de Aznalfarache situas je nur 4 km de la provinca ĉefurbo Sevilla, do tiel ĝi funkcias preskaŭ kiel kvartalo de la ĉefurbo.
Historio
Tiu setlejo estis la romia urbo "Osset", kie oni stampis propran moneron kun homa kapo sur la averso kaj starulo kun vinberaro de la dekstra mano sur la reverso. Poste iĝas andalusa "Hizn-Al-Faraĵ" (Kastelo de la Mirejo), kio iĝis "Aznalfarache". Tiun kastelon oni konstruis en 1197 dum almohada regno de Almansuro kaj poste estis sidejo de la sevila reĝo kaj poeto Motamido.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 19943 geloĝantoj de la municipo San Juan de Aznalfarache estas 10284 inoj kaj 9659 viroj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 282, 138 inoj kaj 144 viroj, kaj mortis 149, 63 inoj kaj 86 viroj. Tiel la natura kresko estis 133 (0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 8554 homoj (42.9%).
En la 4-kvadratkilometra teritorio estas la urbo, kun tri diferenciĝitaj areoj: la ĉefa kaj plejloĝata Barrio Bajo, la komerca-industria Barrio Alto kaj la malnova armea areo Barriada del Monumento.
Étienne Davignon
Étienne DAVIGNON (naskiĝis la 4-an de oktobro 1932 en Budapeŝto, Hungario) estas politikisto kaj komercisto de Belgio. Li interalie estis komisionano en la Eŭropaj Komisionoj Jenkins kaj Komisiono Thorn, kiuj gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1977 kaj 1981 respektive 1981 kaj 1985. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn industrio kaj energio. Ekde 1981 li ankaŭ estis vicprezidanto de la Komisiono. Étienne Davignon estas membro de la konservativa partio CDH de Belgio kaj ŝtatministro.
En 2008 li gvidis la "forumon de la negoco" kiu verkis protokolon pri multlingvismo en Eŭropo.
Kerstin Rohdin
Kerstin ROHDIN (naskiĝis 1937) estas filino de Nils Olsson, nevino de Olle Olsson, lernis esperanton en la fama kurso de la Popolaltlernejo de Helsingör. Ŝi renkontiĝis kun esperanto jam pli frue danke al sia patro Nils Olsson kaj sia onklo Olle Olsson.
Esperantista vivo
Partoprenis TEJO-kongreson en Villeneuve des Avignon 1958, kie ŝia intereso por esperanto vere naskiĝis. Kreis junularan kurson kaj klubon en Göteborg 1957-1958. Tie ŝi renkontis sian estontan edzon Åke Rohdin. Ili kunlaboris pri esperanto ĝis kiam ili elektis diversajn vojojn en la vivo 1985. Kreis kontakton kun junulara klubo en Fredrikshavn (Danlando). Kune kun la junulara grupo en Göteborg kaj aliaj junaj esperantistoj ŝi kunaranĝis unuan SEJU-renkontiĝon en Gotenburga insularo (Hälsö).Estis estrarano de SEJU dum la unuaj jaroj de ĝia ekzisto. Partoprenis plurajn TEJO-renkontiĝojn kaj UK-ojn. Kunaranĝis TEJO-kongreson en Ystad (Svedio) 1962. Kreis la porjunularan gazeton ”Kvinpinto” kune kun aliaj junaj esperantistoj en Skanio (Bertil Bondesson, Karen Salmose, Åke Rohdin, Lillemor Sträng).
Post paǔzo en la esperanta laboro -- dum du infanoj naskiĝis kaj kreskis sufiĉe, por ke ankaŭ ili partoprenu esperanto-kursojn -- gvidis multajn kursojn en Örebro. La kursanoj plenumis la elementan ekzamenon post la kurso. Kun unu kursgrupo ŝi faris vojaĝon al Pollando, kie ili loĝis en hejmoj de esperantistoj. Prezidanto de la klubo en Örebro dum multaj jaroj. Estrarano de SEF dum la 80-aj jaroj ĝis 1992, kiam ŝi eksiĝis post la ”kultura” kongreso de SEF en Oskarshamn, kiun ŝi aranĝis kune kun Birgitta Ekvall, Linnea Edsenius ges-roj Signild kaj Tore Johansson kaj Harold Brown. La klubo de Oskarshamn invitis dek geestonojn partopreni la kongreson kaj semajna turisma restado en Smolando.
Dum dek jaroj ŝi aranĝis turneojn por 2-3 prelegantoj de eksterlando viziti po 12 klubojn jare. Ili prelegis en kluboj, lernejoj kaj alie por informi pri esperanto. Kerstin interpretis en Örebro kaj apudaj lokoj. 1982 Zofia Banet-Fornalowa vizitis Örebro kaj faris 16 prelegojn en unu semajno pri Pollando, pri polaj lernejoj, moderna pola literaturo en la urba biblioteko, pri infanvartejoj en lernejo por studentoj pri infanvarteja laboro, pri la Varsovia geto en UN-klubo ktp. Kerstin planis la preleg-vojaĝojn kaj interpretis la prelegojn.
Kerstin vizitis Etnografian Muzeon en Torun kun folklora dancgrupo el Kumla (Svedio) kaj sendigis folkloran dancgrupon de Äsphult (Svedio). Vizitis Torun kaj Bydgoszcz kun vira kantgrupo ”Lorelei” el Örebro, kiu donis plurajn prezentadojn.
Kerstin aranĝis grupvojaĝon kune kun Ann-Kristin Krondahl al UK/Budapeŝto 1984 vizitante kvar ĉefurbojn. Interŝanĝo de dek-personaj grupoj inter Tomsk/Siberio kaj Högsby/Svedio. La sveda grupo estis la unua neprofesia grupo en Tomsk 1991. Kerstin aranĝis plurajn grupvojaĝojn al Estonio fine de la 80-aj jaroj. Bona amikeco inter Oskarshamn kaj Estonio. La svedaj vizitantoj loĝis en hejmoj de estonoj, kiuj per tio iom gajnis monon. Kunlaboro kun Esperantotur. Gajnis premion: vojaĝo al Turkio, kie ŝi gvidis mallongan esperantokurson kune kun Joachim Giessner 1984. Akceptis plurfoje turismajn esperantoaǔtobusojn el Pollando. Dufoje al Skanio kie la grupo estis montrita socialan laboron kaj turismajn vidindaĵojn kaj partoprenis printempan feston. Unufoje (1986) buso kun infanoj, kiuj turneis, kantis kaj dancis plurloke. Faris turismajn kaj kulturajn vojaĝojn en Öland gvidante polajn aǔtobusojn.
Regiona respondeculo de TEDU-regiono 1979-1986. Eldonis ”TEDU-Bladet” informilo kune kun Åke Rohdin. Aranĝis du dutagajn regionajn renkontiĝojn kun kursoj kaj programoj ĉiujare.
La du gelernantoj de Kerstin, kiuj estis plej sukcesaj en sia esperantolaboro estas Lars Forsman, kiu dum 15 jaroj gvidis internacian esperantokursson en la Popolaltlernejo de Karlskoga. Birgitta Ekvall, kiu multe laboris pri esperanto en la popolaltlernejo de Oskarshamn. kaj tenis kontakton sur diversaj kampoj inter Oskarshamn kaj Rusio/Siberio.
Dum siaj lastaj jaroj ŝi informis pri esperanto, aranĝis programojn kaj interpretis en ”Senior-centro” apud Stokholmo.
Verkoj
Kerstin tradukis du librojn de Astrid Lindgren: ”Emilo de Smolando” kaj ”Fratoj Leonkoro”. Tiuj tradukoj ebligis al Kerstin fari multajn prelegvojaĝojn pri ”Astrid Lindgren kaj ŝiaj verkoj”. Landoj vizititaj: Danlando, Finnlando, Estonio, Latvio, Pollando, Ĉeĥio, Japanio kaj Svedio.
Eldonis rakontojn en esperanto en eldonejo Ulekso kune kun Harold Brown, kun kiu ŝi dum 20 jaroj kunvivis. Ili kunlaboris pri multaj esperanto-projektoj. Ili plurjare kunlaboris kun Zofia kaj Jerzy Fornal.
Agrikulturo en Argentino
Agrikulturo kaj brutobredado estas gravaj pilieroj de la ekonomio de Argentino.
La Censo Nacional Agropecuario realigita de la Instituto Nacional de Estadística y Censos, en 2002, ĉirkaŭkalkulis, ke en la agrikulturaj ekspluatejoj loĝas 1 233 589 personoj, kaj estas la provincoj Bonaero, Kordobo, Mendoza, Misiones kaj Santa Fe kiuj koncentras la plej grandan kvanton de agrikulturaj produktejoj.
La produktado de nutraĵoj devenaj el la agrikulturo kaj la bova butobredado en la pampa regiono, estas tradicie, unu de la aksoj de la argentina ekonomio. Totale la rura produktado inklude la forstan sektoron, reprezentis en 2007 la 5,61 % de la totala MEP. La ĉefa produkto de la sektoro estas la sojo, nome oleoprodukta planto kiu okupas la duonon de la kultivitaj teroj kaj kiu originas la sojoĉenon, unu el ĉefaj produktaj ĉenaĵoj de la lando.
La ĉefaj agrikulturaj produktoj de la lando estas la jenaj:
Bocvana Olimpika Komitato
La Bocvana Olimpika Komitato, oficiale la Nacia Olimpika Komitato de Bocvano estas neprofitdona organizaĵo kreita en 1978 kaj rekonita en 1980, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Bocvano. Kiel NOK, la Bocvana Olimpika Komitato celas subteni Bocvananajn atletojn, sporton en Bocvano kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Bocvano. Bocvano ankoraŭ neniam organizis Olimpikon.
Agrikulturo en Argentino
Grava parto de la agrikultura produktado eksportas sin sed aparta fabrikado en formo de greno (sojo, maizo, tritiko kaj sunfloro), reprezentante la 15 % de la totala eksportado. La resto estas uzata kiel kruda materialo, ĉefe por la nutraĵa industrio. La sojo diferenciĝas sustance el resto de la agrikulturaj produktoj pro la fakto ke ĝi ne konsumiĝas en la interna merkato, kaj pro tio praktike la totalo eksportiĝas. Male, la cerealoj, laktaj produktoj kaj la bova viando konstituas la bazon de la nutra dieto de la loĝantaro, pro kio granda parto venas al la interna konsumo.
For de la agrikultura ekonomio de la regiono pampa, la argentina ekonomio ĝuas de la nomitaj regionaj ekonomioj, sistemoj produktaj lokaj ĝenerale apogitaj en la produktado specializita de grupo limigita de kultivoj. Inter ili troviĝas la ekonomio kuja apogita sur la vitoj kaj la derivita industrio de vino; la valoj patagonaj dediĉitaj al pomoj kaj al piroj; la nordokcidenta regiono, dediĉita al sukero, citrusoj kaj tabako; la provinco Misiones kaj nordoriento de Corrientes orientitaj al la matea herbo, teo kaj ligno; kotono en la ĉaka regiono; rizo, ĉefe en Corrientes; la olivo en la aridaj zonoj de montaro; kaj la brutobredado de ŝafoj en Patagonio.
Pavŝino
Pavŝino, ukraine kaj rutene Павшино, ruse Павшин [pavŝin], slovake Paušín, germane Pausching, hungare Pósaháza [pOŝahAza] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Historio
En 1910 vivis tie 618 loĝantoj, (525 germanoj, 63 rutenoj, 29 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Pósaháza apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Pavŝino. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Antono la 1-a (Portugalio)
Antono la 1-a de Portugalio (Antono de Krato) (* Lisbono, en la 20-a de marto 1531 † Parizo, en la 26-a de Aŭgusto 1595), pli konata kiel la Prioro de Krato (kaj pli malofte kiel La Determinita, la Batalanto, aŭ la Sendependulo, pro la emfazo kiun li donis en la retrovo pri la sendependiĝo de Portugalio), estis filo de la Infanto Dom Luís (1506-1555) kaj nepo de la reĝo Dom Emanuelo la 1-a (1469-1521), li estis pretendanto al la portugala regno dum la postvenanta krizo en 1580, kaj, laŭ kelkaj historiistoj, reĝo de Portugalio (en mallonga spaco da tempo en 1580, sur la kontinento, kaj ekde tiam, agnoskita kiel reĝo en la Acoroj).
Ĝenerale oni ne inkludas lin en la listo de la reĝoj de Portugalio, tamen, estas homoj kiuj konsideras juste inkludi lin, ĉar li ne nur estis aklamita reĝo same kiel li efektive reĝis, kvankvam dum nur 33 tagoj. Tamen la oficiala historiografio, kaj en Portugalio kaj laŭ internacia nivelo, daŭre konsideras lin kiel nuran pretendanton al la portugala trono en 1580, tiamaniere ke en la portugala instruado oni ne atribuas al li la ordon kiel dekoka reĝo de Portugalio.
Li estis disĉiplo de Bartolomeo de la Martiroj (1514-1590), Prioro de Krato de la Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo kaj guberniestro de Tanĝero. Li reĝis en Portugalio de la 24-a de Julio ĝis la 25-a de Aŭgusto 1580, ĉar li estis devigita forcedi la tronon al Filipo la 2-a de Hispanio, kiu estis reĝo de Portugalio sub la titolo kiel Filipo la 1-a.
Antaŭaĵoj
Li studis en la Monaĥejo de Kosta; en Koimbro li studis filozofion, en Évora teologion, kie li fariĝis Prioro de Krato laŭ la Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo. Li rifuzis fariĝi pastro kaj havis diboĉan sendisciplian vivon. Eble tio klarigas kial lia kandidateco al la trono estis preterlasita.
Joparioj
La joparioj (Pari aŭ Paeri, memnomigo Jo-Pari, tio estas "homoj de Pari") estas minoritata etno en Sudano. La tradukinto elektis la Esperanto-formon "joparioj" por ne konfuzi tiun etnon kun la "parioj" en suda Barato.
Antono la 1-a (Portugalio)
Krono kaj malvenko
En la 24-a de Julio 1580, li estis proklamita reĝo de Portugalio en la Kastelo de Santarém, pere de populara aklamado. Post unu monaton, en la 25-a de Aŭgusto, la kastiliaj trupoj de la granda Duko de Alba lin venkis en la Batalo de Alcântara. Tiam kiam la duko de Alba prenis Lisbonon, Filipo la 2-a estis aklamita kiel la nova reĝo de Portugalio sub la nomo Filipo la 1-a, en la 12-a de Septembro 1580 kaj priĵurita kiel monarko pere de la kuniĝintaj kortegoj en Tomar en la 15-a de Aprilo 1581. Antono fuĝis norden kaj post prenado de Koimbro kaj de la urbo Oporto, li rifuĝis en Francion. Li tenis nur kelkajn apogojn en la Insuloj Acoroj.
Matemale
Matemale (Matamala) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Matemalais.
Antono la 1-a (Portugalio)
Krono kaj malvenko
Antono fuĝis en Francion portante la juvelojn de la portugala krono, kaj estis bone akceptita de la patrino-reĝino Katerina de' Mediĉo kiu ankaŭ aspiris la portugalan tronon. Interŝanĝe de la fordonado de Brazilo kaj de diversaj multevaloraj juveloj, Antono de Krato akiris floton, kiu estis komandota de la florenca ekzilito Filippo di Piero Strozzi. Tamen, tiuj klopodoj pruvis sin senutilaj, ĉar lia floto estis venkita de Álvaro de Bazan en la Batalo de la Insulo Terceira (1582).
Joparioj
La joparioj vivas en la distrikto Lafon en la provinco Ekvatorio. Ĝis februaro 1993 la joparioj vivis en ses vilaĝoj piede de la Lipul-monteto (Lipul Hill, Ĝebel Lafon). Per la bruldetruo de ĉiuj iliaj vilaĝoj dum la Dua Sudana Intercivitana Milito (1983 - 2005) la joparioj estis dispelitaj kaj nun vivas en disaj setlejoj. La censo en 1982 taksis ilin je proksimume 11.000 homoj.
Antono la 1-a (Portugalio)
Krono kaj malvenko
Reirante en la parizan ekzilon kaj timante esti murdita, li fuĝis al Anglio, kie li estis akceptita de Elizabeta la 1-a, kun kiu li provis sensukcesan planon por invadi Portugalion. Post la vendo de la lastaj juveloj kiujn li ankoraŭ konservis, li vivis siajn lastajn tagojn kiel malriĉa nobelulo, subtenita de malgranda pensiono donita de Henriko la 4-a, reĝo de Francio.
Joparioj
La plej multaj joparioj hodiaŭ estas kristanoj protestantaj aŭ katolikaj.
Antono la 1-a (Portugalio)
Familio
Filo de Ludoviko (1506-1555), infanto de Portugalio kaj 5-a Duko de Beĵa kaj de ties edzino Yolanda aŭ Violante Gomes († en la 16-a de Julio 1568), ĵusbaptita kristanino kaj filino pli juna de la reĝo Emanuelo la 1-a de Portugalio, li havis filon de sia rilato kun Ana Barboza, kies nomo estis Manuelo (1568-1638) , unuanupte edziniĝinta kun Emiljo de Oranĝo-Nassau, filino de Vilhelmo, la Malgaja, kiu rezultis en multenombra idaro:
El alia virino, naskiĝis:
NGC 4963
NGC 4963 (aliaj indikoj — UGC 8190, MCG 7-27-30, ZWG 217.10, IRAS13035+4159, PGC 45315) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rutenio
Rutenio estas kemia elemento en la perioda tabelo tiu havas la simbolon Ru kaj la atomnumeron 44. Ĝi estas malmola blanka malofta transirmetalo utila en alojoj senrustemaj kaj malmolaj.
Anteno (tekniko)
Anteno Metala drato aŭ drataro, kiu servas kiel malfermita oscilcirkvito, por ricevi aŭ elsendi radioondojn. Ĝi estas kutime uzata en radiosendilo aŭ radioricevilo. Dum sendado, radiosendilo provizas  elektran kurenton oszilantan kun radiofrekvenco (t.e.  alterna kurento (AC) kun alta frekvenco) al la konektiloj de la anteno kaj tiu  elsendas la energion de la kurento kiel elektromagneta ondo (radio-ondo). En ricevilo, la anteno kaptas parton de la povumo de elektromagneta ondo por produkti etan tension ĉe ĝiaj konektiloj. Tiu estas aplikata al ricevilo por esti amplifiata.
Antenoj estas esencaj komponantoj de ĉiu aparatoj kiuj uzas radioondojn. Ili estas uzataj en sistemoj por radio elsendado, elsenda televido, dudirekta radio, radaro, poŝtelefonoj kaj persatelitaj komunikadoj same kiel en aliaj aparatoj kiel garaĝa pordo malfermiloj, senkablaj mikrofonoj, bluetooth-aparatoj, senkablaj komputilaj retoj, bebogardiloj kaj RFIDaj etikedoj sur objektoj.
Tipa anteno konsistas el aro da  metalaj konduktiloj (elementoj), elektre konektitaj (ofte per dissenda linio) al la ricevilo aŭ dissendilo. La oscilanta movo de  elektronoj estigita en la anteno per la  dissendilo kreas oscilantan magnetan kampon ĉirkaŭ la antenaj elementoj, dum la ŝargo de la elektronoj ankaŭ kreas oscilantan elektran kampon laŭlonge la elementoj. Ĉi tiuj tempe variantaj kampoj estas dissendataj de la anteno en la spaco kiel movanta transversa elektromagneta ondo. Aliflanke, dum ricevo, la oscilantaj elektraj kaj magnetaj kampoj de la alvenanta radio-ondo aplikas forton al la elektronoj en la antenaj elementoj, kiu devigas ilin movi malantaŭen kaj antaŭen. Tiel estiĝas oscilanta kurento en la anteno.
Antenoj povas esti desegnitaj por elsendi kaj ricevi radio-ondojn en ĉiuj horizontalaj direktoj egale (ĉiudirekta anteno) aŭ precipe en iu aparta direkto (unudirekta anteno). En la lasta kazo, la anteno ankaŭ povas inkluzivi suplementajn elementojn aŭ surfacojn sen elektra konekto al la dissendilo aŭ ricevilo, kiel parazitaj elementoj, ekzemple parabolajn reflektorojn aŭ kornojn.
La unuaj antenoj estis konstruitaj en 1888 de la germana fizikisto Heinrich Hertz en liaj pioniraj eksperimentoj por pruvi la ekziston de elektromagnetaj ondoj antaŭviditaj de la teorio de James Clerk Maxwell. Hertz lokis dipolusajn antenoj n ĉe la fokusa punkto de parabola reflektoro. Li publikigis sian laboron en Annalen der Physik und Chemie (vol. 36, 1889).
Carlos Adriano de Jesus Soares
Carlos Adriano de Jesus Soares (n. 10-an de aprilo 1984, m. 8-an de julio 2007) estis brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Jokohama FC.
László Szacsvay
László Szacsvay [lAslO saĉvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szacsvay László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
László Szacsvay naskiĝis la 1947 en Budapeŝto.
Michel Desjoyeaux
Michel DESJOYEAUX, kromnomata "la profesoro" aŭ "Mich'Dej'" |miŝdeĵ] », (naskiĝis la 16-an de julio 1965 en Concarneau) estas franca navigaciisto.
Li venkis pli ol 25-foje, interalie dufoje en la konkuro Vendée Globe en 2000-2001 kaj 2008-2009. Li estas unu el la solnavigaciistoj la plej premiitaj.
Dinamiko
Klasika dinamiko komenciĝas de la studo aŭ priskribo de ŝanĝoj de la movokvanto. La movokvanto, p, estas la produto de la maso de objekto kaj la vektora rapideco, v, de tiu objekto. Por fari tiun studon, oni devas ankaŭ konsideri la vektoran lokon, x, de objeto kaj tempo. Antaŭ ol oni finos la studon, oni devas ankaŭ priskribi la rolon de energio en dinamiko.
La unua moderna priskribo de dinamiko estis tiu de Newton. Poste venis la dinamiko de La Grange kaj la dinamiko de Hamilton. Lagranĝa kaj hamiltona estas tuŝstonoj al neklasika dinamiko: kvantuma mekaniko, speciala relativeco, kaj ĝenerala relativeco.
Neŭtona Dinamiko
Neŭtona dinamiko sumiĝas en la tri leĝoj de Newton. Ili estas:
Por plene priskribi neŭtona dinamiko kaj utiligi ĝin, oni devas agnoski la konservadajn principojn kiuj venas almenaŭ parte de la unua leĝo. Ili estas Konservado de Linia Movokvanto, Konservado de Angula Movokvanto, kaj Konservado de Energio. Tiuj ĉi leĝoj nur validas en inerciaj ekranoj kiuj estas liberaj de eksteraj fortoj kaj tordo. Tio estas ekrano kiu estas aŭ senmova aŭ uniforme mova. La dua leĝo de neŭtona dinamiko, estas la plej grava. Ĝi faras dinamikon prognoza. Por uzi ĝin priskribi fizikan situacion, oni devas aŭ scii aŭ modeligi la fortojn en tiu situacio matematike kaj tiam solvi la diferencialan ekvacion en la dua leĝo. Ekzemploj de tio ĉi estas la prognozoj pri la movado de planedoj, satelitoj, kaj aliaj astronomiaj korpoj. La tria neŭtona leĝo fakte estas plej ofte uzata por fari la modelon de fizika situacio. Ĝi priskribas la ĉirkaŭajn kondiĉojn en modeloj de la situacioj. Granda parto de neŭtona dinamiko estas rotacia dinamiko. Tie ĉi oni priskribas la movadon de rotaciaj etendaj korpoj. Oni devas unue kompreni la kinematikon de rotaciaj sistemoj. Tio inkludas la matematikon de rotaciaj sistemoj kiel rotaciaj matricoj kaj rotaciaj koordinataj sistemoj. Poste oni ekuzas rotacia dinamiko. Unue oni konsideras tordo en senmovaj sistemoj kaj poste la fortoj realaj kaj ne-realaj en rotacia sistemo. Fine oni konsideras la dinamiko de libera rotacia turbo.
Lagranĝa kaj Hamiltona Dinamiko
La dinamiko de Lagranĝ kaj Hamilton komenciĝas kun la Principo de Hamiltono. Tio estas: La efektiva vojo de dinamika sistemo en konfiguracia spaco, ekstremigas la agado inter du difinitaj lokoj kaj tempoj.
Fizika agado estas la integralo de ĝeneraligita movokvanto laŭ ĝeneraligita distanco. Do ĝi havas la dimensiojn de la produto de energio kaj tempo. Tio kio gravas estas ke oni povas esprimi ĝin kiel la integralo de la lagranĝa funkcio laŭ tempo. La lagranĝa funkcio estas la malsameco inter kinetika energio kaj potenciala energio.
Kompreneble, oni povus konjekti ke la lagranĝa funkcio estas la fundamento de lagranĝa dinamiko. De la Principo de Hamiltono, oni povas derivi la Ekvacion de Lagranĝo. Oni ankaŭ povas montri ke la Ekvacio de Lagranĝo kaj la Dua Leĝo de Neŭtono estas la samaj. Do kial uzi lagranĝan dinamikon? Estas kelkaj kialoj. La unua estas ke oni uzas energion por modeli fizikan situacion. Energio estas skalara funkcio. Oni ne devas unue pensi pri vektoroj en lagranĝa dinamiko.
La dua kialo estas ke oni uzas ĝeneraligitajn koordinatojn. Do oni povas pli simple kaj nature priskribi la situacion uzante laŭsencajn koordinatojn. Tiam oni trovu la ĝustajn ĝeneraligitajn rapidecojn. Fine oni solvu la ekvacion de lagranĝo. Plia avantaĝo de lagranĝa dinamiko estas la metodo de lagranĝaj multiplikantoj. Tiu metodo estas uzebla tiam kiam oni ne scias la naturo de iu forto dum limigita movado. Fine estas la dinamiko de hamiltono. Same kiel lagranĝa dinamiko, hamiltona dinamiko venas de la Principo de Hamiltono. Ĉe hamiltona dinamiko oni uzas ĝeneraligitajn koordinatojn kaj ĝeneraligitajn movokvanton.
La ĝenerala formo de la hamiltona funkcio estas pli kompleksa ol la lagranĝa funkcio. Se la rilato inter naturaj koordinatoj kaj ĝeneraligitaj koordinatoj ne estas eksplicite funkcioj de tempo kaj se la potenciala energio ne estas funkcio de rapideco, la hamiltona funkcio estas simple la sumo de la kinetika energio kaj la potenciala energio.
La plej grava flanko de la hamiltona funkcio estas la simetrio de la hamiltonaj ekvacioj. Tiu simetrio estas la ligo inter klasika kaj kvantuma mekaniko.
-304
En la jaro 304 antaŭ Kristo okazis, interalie: