cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Louis Paul Cailletet
Esploroj pri gaskunpremebleco
Per ili, estos ebla determini ke la fama Leĝo de Mariotte (PV=nRT) nur estas preciza rilate al moderaj premoj, kaj ne ekde pli altaj premoj, tiam kiam la gaspremo ne plu konserviĝas proporcia al la volumeno kaj temperaturo. Ĉi tiuj manometroj ankaŭ permesis al li determini normajn mezuradojn ĝis 400 atmosferoj, kaj ili estis tuj adoptitaj de fabrikantoj en la tuta mondo. Li sendas notojn al la Akademio de Sciencoj kaj publikigas siajn rezultojn en sciencaj revuoj.
Ekde la jardekoj 1860-1870, Louis Cailletet despli interesiĝas pri ka gaskunpremeco, komencante kun la permeablecon de la fero al la hidrogeno. En 1870, li muntis sian unuan laboratorion en Châtillon-sur-Seine, sur la unua etaĝo de malnova oranĝujaro, kie li komencis studante la leĝon de Mariotte rilate al tre altaj kunpremoj kaj tre malaltaj temperaturoj per granda hidraŭlika pumpilo, kiun li fabrikigis per sia kuzo Célestin Courtois en lia presfabriko por vinberoj.
Kune kun siaj parizaj amikaj fizikistoj kaj kemiistoj, E. Colardeau kaj Émile Mathias, Louis Cailletet komencis disvolvadon de instrumentoj por mezuri altajn premojn kaj malaltajn temperaturojn, kiuj iĝos la temoj de multaj komunikaĵoj ĉe la Akademio. Tiamaniere ke, laŭ deklaroj de sia propra majstro kaj amiko Henri Sainte-Claire Deville (1818-1881) li kreas la novan kemion de la altaj premoj. Vintre de 1870-71, Ludoviko kaj lia edzino restis ĉe ilia hejmo en Châtillon-sur-Seine, ricevinte prusajn soldatojn kaj oficistojn.
Likvigo de la oksigeno kaj de la nitrogena duoksido
Novembre de 1877, en sia laboratorio de Châtillon-sur-Seine, li sukcesis likvigi la acetilenon, kaj sekve la nitrogenan duoksidon, per intensa malvarmo rezultanta el subita malkunpremo de gaso forte kunpremita ĉe 200 baroj, kaj poste malvarmigita per la helpo de malsamaj likvigitaj gasoj, kie la etileno bolas je −29 °C ĉe atmosfera premo.
En tiu sama jaro li sukcesis likvigi la oksigenon. En la 2-a de decembro 1877, li sukcesis produkti gutetojn da likva oksigeno per tute malsama metodo de sia kolego Raoul Pictet, uzante la efikon Joule-Thomson. Laŭ tiu tekniko, la oksigeno estas kunpremita je 200 baroj, kaj poste malvarmigita al −29 °C.
La procezo tiam spertas subitan altigon de temperaturo. Ĉi tiu ekspansio de 200 atm devas teorie produkti malvarmon en la ordo de -200°C, rezultante en la apero de fajnaj gutoj da likva oksigeno. En la sekvantaj jaroj, inter 1878 kaj 1886, Louis Cailletet havis la ideon plibonigi sian sistemon apartigante la likvigan tubon el la hidrarga ujo, kiu frostiĝas je −39 °C, por malvarmigi la oksigenon vakue kaj ĉe malaltaj temperaturoj.
La likviga sistemo de Cailletet konsistas je unu 0-300 bar-pumpilo, hidrarga ujo, likviga tubo kun frostiga sistemo kaj manometro. Lia tuta likviga sistemo estus fabrikitaj kaj komercitaj de la vendejoj de Ducretet en Parizo, ekde 1878. Ĝi servis, inter 1878 kaj 1950, al ĉiuj grandaj laboratoriaj esploroj kaj al studoj por gaslikvigoj tia kia la oksigeno, nitrogeno kaj hidrogeno far James Dewar.
En 1883-84 du poloj Zygmunt Wróblewski kaj Karol Olszewski atingis stabilan likvigon de kelkaj dekilitroj de oksigeno. En 1898, la angla fizikisto James Dewar sukcesis likvigi hidrogenon je −240°C kaj finfine en la 10-a de julio 1908, Heike Kamerlingh Onnes, en la Universitato de Lejdeno, sukcesis likvigi la plej malfacilan el ĉiuj, la gason heliumon.
Ĉi tiu malkovro malfermos la kampon de novaj esploroj, tiu de la superkonduktiveco. Kun la helpo de multaj esploristoj kaj profesoroj el la parizaj universitatoj kaj grandaj superaj lernejo, tiaj kiaj Colardeau, Mathias, Edmond Bouty (1846-1922), Paul Hautefeuille (1836-1902), Cailletet plenumis sennombrajn esplorojn kaj publikaĵojn pri tiuj kampoj.
Lia korespondaĵaro montras ke li kontaktis multajn eksterlandajn esploristojn en la tuta Eŭropo, tiaj kiaj Raoul Pictet en Ĝenevo, Svisio, Thomas Andrews (1813-1885) kaj Dewar el la "Reĝa Societo de Londono", Anglio, E. Bleekrode en Hago kaj Heike Kamerlingh Onnes (1853-1926) el la Universitato de Lejdeno; la polaj profesoroj Wroblewski kaj Olszenski el la Universitato de Krakovo, sekvis la eksperimentojn de Cailletet, en Parizo, kaj aĉetis, tiel kiel multaj esploristo en la tuta Eŭropo, liajn maŝinojn fabrikitajn de Ducretet, en januaro 1878.
Ĉi-tiuj laboroj donis al Louis Cailletet kaj al lia kolego Raoul Pictet la medalon Davy, en 1878. Louis Cailletet estis elektita membro de la Akademio de Sciencoj, en 1884. Ĉiuj tiuj malkovroj reprezentis la origino de la moderna industrio de la malvarmo, de la kriogenio kaj de la altaj premoj. Louis Cailletet povus ripozi sur la krono de siaj gloroj, sed lia rimarkinda fakultato kiel inventisto ne permesis al li ripozi.
Liaj publikaĵoj, kiuj vekis grandan entuziasmon, kaj en la scienca mondo kaj en la publiko, estis sekvataj per serio da esploroj pri la stato de la gasoj proksimie al ilia kritika punkto pri la produktado de la malvarmo fare de la vaporiĝo el likvigitaj gasoj, la elektra konduktiveco kaj la denseco de ĉi-likvaĵoj. Estas danke al ĉi tiuj esploroj ke la moderna malvarma industrio naskiĝis, kiu revolucios la industrion kaj la modernan vivon en la dudeka jarcento.
Louis Cailletet tiam pli interesiĝas en siaj esploroj kaj publikaĵoj en la Akademio de Sciencoj, ol en la direktado de la forĝo kiu iom post iom perdas sian rapidon, kaj en la komercado de sia produktado en regiono kiu tiam ne havis grandajn rimedojn rilate al riveraj kaj fervojaj konektoj. En 1887, Ludoviko vendis sian forĝon en Chenecières al sia bofrato Émile Suquet (12.08.1834 - 20.05.1900), kiu funkciigas la altan forno de Villotte, antaŭ longe fermita. Lia edzino Berthe Delaunay mortis en 1889, kaj Louis Cailletet, perdinte siajn radikojn en Châtillon-sur-Seine, foriris al Parizo por ĝui merititan emeritiĝon. Tie li establis en la bulvardo Sankta Mikaelo, apud la Instituto, kemian laboratorion fronte al la Altlernejo de Minado.
Meckenheim (Palatinato)
Meckenheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Meckenheim apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Deidesheim.
Geografia situo
La komunumo Meckenheim troviĝas ĉerande de la regiono Germana Vinvojo (Deutsche Weinstraße) kaj estas parto de la Metropola Regiono Rhejno-Nekaro (Metropolregion Rhein-Neckar).
Historio
La franka vilaĝo Meckenheim ekestis supozeble en la 5a jarcento. Estis dokumentata en la jaro 768 unua donaco el Meckenheim al la monaĥejo Lorsch, pliaj donacoj al aliaj monaĥejoj sekvis. En la jaro 991 Otto von Worms, la Duko de Karintio (Kärnten), havigis al si kelkajn bienojn de Meckenheim, kiujn antaŭe posedis la monaĥejo Weißenburg. (Kloster Weißenburg). En la 12a jarcento la mesejo Sankta Egidio (Ägidius-Kirche) estis konstruata.
En la jaro 1287 la palatino Ludoviko la Dua. (Ludwig II.) aĉetis Meckenheim; ekde tiam ĝi apartenis al la Elekto-Palatinato. Dum 1459/69 Meckenheim estis forbrulita de la grafoj de Leinigen (Emiĥ la Sepa (Emich VII.)). Kun la enkonduko de la Reformacio en la Elekto-Palatinato, Meckenheim fariĝis protestanta. En la jaro 1585 la preĝejo Sankta Egidio estis rekonstruita.
Mona Eltahawy
Mona Eltahawy (en Esperanto Eltahaŭi, arabe: منى الطحاوى‎, IPA: [ˈmonæ (ʔe)t.tˤɑˈħɑːwi], naskiĝis la 1- an de aŭgusto 1967 en Port Said ) estas usona sendependa ĵurnalisto de egipta deveno. Ŝi estas konata pro siaj eseoj kaj debatoj pri la situacio de virinoj en la islama mondo, kiuj aperis en publikaĵoj kiel The Washington Post, The New York Times, Christian Science Monitor kaj Miami Herald. La unua libro kiun ŝi verkis en majo 2015 estis Headscarves and Hymens. En 2019 Mona Eltahawy estas menciita en la BBC-listo 100 Virinoj 2019, listo de 100 inspirigaj kaj influriĉaj virinoj en la mondo
Meckenheim (Palatinato)
Historio
En la jaro 1911, la en 1890 malfermita loka fervoja linio "Ludwigshafen-Dannstadt" estis plilongigita ĝis Meckenheim; ties regio funkciis ĝis la jaro 1955, kaj ekde tiam estis substituita de aŭtobusaj linioj. En 1913 Meckenheim estis ligata al ĝenerala elektrokondukilo. en 1928 al ĝenerala akvokondukilo. En 1922 oni fondis la Meckenheim-an Vinkultivistan Unuiĝon (Meckenheimer Winzerverein ), en 1936 la halo por la fruktomerkato estis konstruita.
Mona Eltahawy
Edukado
Ŝi naskiĝis en Egiptio sed translokiĝis kun sia familio al Britio kiam ŝi estis 7-jara. Je la aĝo de 15 ŝi translokiĝis al Sauda Arabio. Ŝi diplomiĝis de la Usona Universitato en Kairo en 1990 kun la grado de bakalaŭro kaj en 1992 ŝi obtenis la gradon de magistro en amaskomunikado kun fokuso pri ĵurnalismo.
Meckenheim (Palatinato)
Historio
Post la Dua Mondmilito, Meckenheim fariĝis parto de la nove formita federacia lando Rejnlando-Palatinato. Inter 1952 kaj 1955 la subĉiela sportejo kaj la sporthejmo estis realigataj. En 1956 oni ligis Meckenheim al generala kondukilo por brulgaso, 1961 ekstariĝis nova popola lernejo, kaj 1964 la vilaĝo ricevis ligon al ĝenerala kloako.
Mona Eltahawy
Edukado
En 2000 ŝi translokiĝis al Usono kaj en 2001 ŝi ricevis la usonan ŝtatanecon.
De 2003 al 2004, Eltahawy estis administra redaktoro de la arablingva versio de eNews de Virinoj, sendependa, ne-profitcela informretejo kiu raportas pri virinaj aferoj tra mondo
Meckenheim (Palatinato)
Religioj
En la aŭtuno de la jaro 2015 estis 39,11 procentoj de la loĝantoj evangeliaj kaj 28,68 procentoj katolikaj. 28,35 procentoj estis senkonfesiaj kaj 3,68 procentoj apartenis al alia religio.
Mona Eltahawy
Aktivismo
Ŝi estas forta kritikisto de la reĝimo de Hosni Mubarak kaj de la Islama Frataro. En novembro 2011, dum la manifestacioj okazintaj en Placo Tahrir, ŝi estis arestita de policanoj, kiuj submetis ŝin al seksa agreso.
Meckenheim (Palatinato)
Komunuma konsilantaro
La komunuma konsilantaro (Gemeinderat) konsistas el 20 konsilantoj, kiuj estis elektitaj la 25an de majo 2015 per personligata proporcia elekto (personalisierte Verhältniswahl), kaj el la honorofica vilaĝestro kiel estro.
La seĝnombroj en la komunuma konsilantaro :
La vilaĝestro
La eksa nacinivela hokeo-ludisto Heiner Dopp estas vilaĝestro (similas al urbestro) de Meckenheim ekde la jaro 1999. En la jaro 2014 li estis reelektita je 58,3 procentoj de la voĉoj
Mona Eltahawy
Vidu ankaŭ
Hiĝabo
Islamismo
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samnoma artikolo en la anglalingva vikipedio, listo de aŭtoroj.
Meckenheim (Palatinato)
La blazono
La blazono estis aprobata en 1926 de la Bavaria Ŝtata Ministrejo pri Internaj Aferoj kaj radikas en juĝeja sigelo el la jaro 1473. Ĝi estas la sama kiel la blazono de la Elekto-Palatinato, sed krome kovrita per la vilaĝkampara (Gemarkung) signo.
Kimhe
Kimhe (ankaŭ literumita Gimhae, en korea 김해시) estas metropolo, universitata urbo en Sud-Koreio.
Meckenheim (Palatinato)
Partnerligo
Ekde la jaro 1967 la komunumo estas partnerece ligata kun Grabenstätt. (germanlingva historio )
Kimhe
Geografio
Kimhe situas en la sudorienta parto de la lando proksime de rivero. La pejzaĝo estas monta okcidente kaj relative ebena en oriente. Seulo troviĝas 312 km.
Meckenheim (Palatinato)
Partnerligo
Ekde la jaro 1980 la komunumo estas partnerece ligata kun Lugny en Francio.
Kimhe
Historio
Tribo fondis Kimhe-n en 42. En 542 la tiama Kaja estis aneksita fare de ŝtato Sila. En 756 Kimhe rericevis la loknomon kaj statuson. Kimhe urbiĝis en 1995.
Meckenheim (Palatinato)
Vinkultivado
La vinkultivaj terenoj apartenas al la vinkultiva regiono Palatinato, kaj en tio al la vinkultiva distrikto Mittelhaardt-Deutsche Weinstraße. Al Meckenheim apartenas tri unuopaj terenoj, nome Linsenbusch, Neuberg kaj Spielberg, kiuj ĉiuj apartenas al la terenaro Hofstück.
Kimhe
Ekonomio
Kimhe estas florkultiva areo. Oni evoluigis novajn koreajn rozospecojn.
Gonbade Kabus
Gonbade Kabus, estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en Golestano, en nordorienta Irano. La loknomo signifas: "la turo de Kabus", kiu estis reganto de Tabaristano en la mezepoka Irano.
Meckenheim (Palatinato)
Vinkultivado
En Meckenheim ekzistas 35 vinkultivaj entreprenoj, kiuj minimume kultivas 0,5 hektarojn aŭ pli da vinplantitaj arealoj; la averaĝa arealo po entrepreno ampleksas 8 ha. La entuta vinplantita arealo aur la kamparo de Meckenheim ampleksas 271 ha. 59 procentoj de la vinoj produktitaj de la vinkultivaj entreprenoj estas blankaj vinoj, kaj 42,1 procentoj estas ruĝaj (statuso en la jaro 2010).
Kimhe
Klimato
Pro influo de la oceana klimato Kimhe estas la plej milda regiono en Koreio. La ĉiujara averaĝtemperaturo estas proksimume 15 ℃. En la plena jaro la precipitaĵo estas 1274 mm.
Ales
Ales havas diversajn signifojn:
Kimhe
Trafiko
Kimhe havas internacian flughavenon. La vojaj kontaktoj estas bonaj al aliaj regionoj.
Famuloj
Kimhe estas naskiĝloko de iama prezidento Roh Moo-hyun.
Meckenheim (Palatinato)
Atentigo
En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la artikolo "Meckenheim_(Pfalz)" de la germanlingva vikipedio en la versio de la 8a de oktobro 2015, 18:00 CET.
Gonbade Kabus
Geografio
Gonbade Kabus situas sur ebenaĵo 80 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Gurgano, 202 kilometrojn de la alia provinca ĉefurbo Sario (urbo), 245 kilometrojn de la plia provinca ĉefurbo Semnano (urbo), 377 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano.
Historio
Dum la neolitiko tiu areo havis multajn loĝantarojn. En la historiaj tempoj vivis tie diversaj irananoj, nuntempe turkmenoj kun irananoj. Iam ĝi estis konata kiel Daŝte Gurgan kun la signifo "la Ebenaĵoj de Gurgano". Gonbade Kabus estis deklarita urbo en 1934.
Edukado
Gonbade Kabus kalkulas 3 universitatojn.
Trafiko
Gonbade Kabus havas flughavenon. 3 ĉefvojoj kuras al la urbego (al Gurgano, Turkmenistano kun limpasejo kaj interno de la lando).
Konferenco de Brazzaville
La Konferenco de Brazzaville estis kunsido de francaj politikistoj en la ekzilo kaj altrangaj oficiroj de la kolonioj okazinta en Brazzaville, kiu tiam estis la ĉefurbo de Franca Ekvatora Afriko, en januaro 1944. En ĝi oni diskutis la politikajn, sociajn kaj ekonomiajn reformojn plenumotajn en la Franca Kolonia Afriko.
Kunteksto
Post la invado de Francio fare de la germanaj trupoj de la Tria Regno dum la Dua Mondmilito kaj la posta aligo de la afrikaj francaj kolonioj al la registaro en ekzilo de Charles de Gaulle kontraŭ la Francio de Vichy (kunlaborema kun la germanoj), tiu lasta agnoskis la neceson revizii la rilatojn inter Francio kaj ĝiaj kolonioj en la afrika kontinento.
Deklaracio de Brazzaville
Kiel rezulto de la Konferenco oni interkonsentis dokumenton konatan kiel la Deklaracio de Brazzaville kiu diris la jenon:
Federacia vojo 29
La federacia vojo 29 - germane Bundesstraße 29 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 97 kilometrojn tra la federaciaj landoj Baden-Virtembergo kaj Bavario. La plej okcidenta punkto estas la urbo Waiblingen proksime de Stutgarto kaj la plej orienta la urbo Nördlingen - la vojo principe vojas preskaŭ paralele al la germana aŭtovojo A8, komence ĉe Waiblingen 12 kilometrojn norde de ĝi, sed fine ĉe Nördlingen 48 kilometrojn norde de ĝi, do ne tute proksime. Ĉe Aalen ĝi konektiĝas al la nord-suda germana aŭtovojo A8. Gravaj urboj survojaj estas Lorch, Schwäbisch Gmünd, Essingen, Aalen kaj Lauchheim.
Niedernberg
Niedernberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miltenberg Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sopeira
Sopeira estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝi formas parton de la Aragona Strio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Ribagorza, borde de la rivero Noguera Ribargorzana kiu faras limon inter Aragono kaj Katalunio, kaj iom sude de la Akvobaraĵo de Escales (la akvorezervejo mem estas dividita inter Aragono kaj Katalunio). La municipa ĉefurbo estas en la kerno de Sopeira.
Ĝi limas norde kun Bonansa, oriente kun la rivero Noguera Ribagorzana (limo kun Katalunio), sude kaj okcidente kun Arén. Oni parolas variaĵon de la kataluna. Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj:
La klimato estas malvarma, nome montara.
NGC 3339
NGC 3339 estas stelo en konstelacio Sekstanto.
Sopeira
Geografio
La loĝloko Sopeira mem kiel sidejo de la municipo (705 msm) estas je 136 km oriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo N-230 (kiu laŭiras la riveron Noguera Ribagorzana kaj la limon inter Katalunio kaj Aragono) sude kun Puente de Montañana kaj Arén kaj norde kun fora Francio. Krome loka ŝoseo komunikas kun kataluna apuda loĝloko Llastarri.
NGC 3339
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sopeira
Historio
La nuna municipo estis rezulto de la kunigo de ĝistiamaj municipoj en la 1960-aj jaroj.
La romanika Monaĥejo de Sankta Maria de Alaón estis konstruita fine de la 11-a jarcento fare de benediktanoj sur iama visigota konstruaĵo de la 8-a jarcento.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Sopeira kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 93 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Johann Christian Gottlieb Ernesti
Vivo
Li estis la filo de Johann Friedrich Christoph Ernesti, superintendanto en Arnstadt (+1758), kaj de Juliane Sophie Hertzberg. Ŝi zorgis pri lia eduko post la morto de la patro kaj sendis lin al la gimnazio de Arnstadt kiu li havas la elstarajn instruistojn M. Johann Gottlieb Lindner kaj Langbein. Ĉe la Universitato de Lepsiko Ernesti dediĉis sin precipe al teologiaj kaj filologiaj studoj subtenate fare de la onklo. Li magistriĝis en 1777 kaj habilitiĝis en 1779 ĉe la filozofia fakultato. En la 1782-a jaro li nomumitis neordinara profesoro. La saman jaron lia onklino Sophie Friederike igis lin heredanto universala de siaj ampleksaj havaĵoj (i.a. de la kavalirbienoj Kahnsdorf kaj Bierstein). Sekve Ernesti ĝuis plenan sendependecon: lia malbona saneco bezonis ĉeeston de intelektulojn, ankaŭ tion li nun povis permesi al si abunde.
Liaj prelegoj temis pri la ekzegezo de la Nova Testamento, pri helenaj (Aristofano, Teofrasto, Ksenofono) kaj romiaj verkistoj (Cicerono, Tacito, Plinio, Terenco, Virgilio). Krome Ernesti interesiĝis pri historiaĵoj kaj arkeologiaĵoj kaj okazigis tre ŝatatajn diskut- kaj skriborondojn latinlingvajn. Tamen li iĝis ordinara profesoro pri retoriko ne antaŭ la morto de la kuzo August Wilhelm Ernesti en marto 1802: tiel tiu ĉi profesoreco restis ekde 1756 kvazaŭ hereda ene de la familio.
Ernesti defendis okaze de la katedra ekestro la skribaĵon Commentatio de elocutionis poetarum latinorum veterum luxurie sed ne ĝuis longtempe la novan honoron mortinte jam kiel 47-jara.
Graveco
La (fak)literatura kariero komenciĝis kiam Ernesti estis membro de la Libroj-ema kolegio (Collegium philobiblicum) kaj verkis la gratulaĵon De sublimitate orationis iudicanda. Sekvis en 1781 nova eldono de kontrolita tekstversio de la fabeloj de Ezopo kun aldonita Dissertatio de fabula Aesopia. En 1782 aperis lia biografio de lia onklino. Lia onklo spronis lin ne forgesi la malnovajn helenajn leksikografojn por ekspliki partojn de la Biblio.
Aperis en 1782 la programo De glossis sacris Hesychii, en 1785 Epistola de Suidae lexicographi usu ad crisin et interpretationem librorum sacrorum kaj la iomete komplika verko Glossae sacrae Hesychii – emendavit notisque illustravit; same en 1786 Glossae sacrae Suidae, Varini, Phavorini et Etymologici Magni. Krome Ernesti prilaboris tekstojn de Silius Italicus por publikigi ilin en 1791/92 en du volumoj. Ili ne tre valoras koncerne la kritikan tralegadon de la teksto, des pli koncerne la komentadon. Tamen restis la kerno de liaj laboroj retorikaĵoj: menciindas tiukuntekste precipe la vortaroj Lexicon technologiae Graecorum rhetoricae (1795) kaj Lexicon technologiae Romanorum rhetoricae (1797). De Cicerono li tradukis en 1789 interesajn leterojn skribante paralelan komentarion filozofian kaj retorikan por ili. Sekvis de 1799–1802 tri volumoj sub la titolo Cicero’s Geist und Kunst, eine Sammlung der geistreichsten, vollendetsten und gemeinnützigsten Stücke aus den Ciceronischen Schriften übersetzt. De Kvintiliano eldonitis de Ernesti la teksto de la grava 10-a libro (en 1801). En 1798/99 Ernesti tradukis la verko de Gardin Dumesnil pri latinaj sinonimoj sed sen profunda lingvika valoro.
Oni devas ankaŭ konsideri la diligentecon kiun li aplikis en la publikigo de verkoj de la onklo: ekzemple en 1782 de la tria parto de Christliche Predigten, en 1783 de Theses theologiae dogmaticae, en 1791 de Opusculorum oratoriorum novum volumen, en 1795 de Observationes in Aristophanis Nubes et Josephi Antiquitates.
Franciszek Machalski
Franciszek Machalski (naskiĝis la 5-an de julio 1904, mortis la 24-an de januaro 1979 wn Krakovo) – merita pola iranisto. Laboranto kaj lekciisto de Jagelona Universitato. Redaktoro de internacia orientalistika jarlibro "Folia Orientalia".
Chartrettes
Chartrettes estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Chartrettois.
Medolago
Medolago estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calusco d'Adda, Chignolo d'Isola, Cornate d'Adda (MI), Paderno d'Adda (LC), Solza, Suisio kaj Terno d'Isola.
Kristanisma patrono de la komunumo estas Maria ĉielenprenita, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Pastviny (Hranice)
Geografio
Pastviny situas en najbareco de vilaĝo Studánka, 4 kilometroj sudokcidente de Hranice, kaj proksimume 8 kilometroj nordnordokcidente de Aš. Okcidente ĝi najbaras kun germana vilaĝeto Faßmansreuth (ĝi apartenas al urbo Rehau). Pastviny etendiĝas en supermara alteco 628 metroj.
Didima
Didima (greke Δίδυμα, latine Didyma, la nuntempa urbo Didim) estis antikva urbo en la nuna Turkio en Malgrandazio, kiu havis signifan orakolan sanktejon de la dio Apolono.
Tiu helena templo en la antikva Ionio nur estis superita de la templo de Hera sur la insulo Samoso kaj la templo de Artemiso en Efeso. La urbo situis en la proksimeco de la havenurbo Mileto ĉe la bordo de la Egea Maro. Dum la 6-a jarcento a.K. distance de la marbordo konstruiĝis pompa strato inter la urboj Didima kaj Mileto: tiu "sankta strato" servis aparte por religiaj procesioj.
Etimologio
La etimologio de la urba nomo estas pridiskutata: ĝi aŭ venis el la lingvo de la historia regno Kario, kaj do el la epoko antaŭ la greka koloniado de la okcidenta marbordo de Malgrandazio, aŭ el la antikva greka lingvo (δίδυμος, didymos signifas "ĝemelo", kio propable aludis al la helenaj dioj Apolono kaj Artemiso).
Kompendio de la Katolika Sociala Doktrino
Kompendio de la Katolika Sociala Doktrino (sigle KDSC), estas libro elaborita kaj eldonita (2004 ĉe Libreria Editrice Vaticana) zorge de la Papa Konsilio de Justeco kaj Paco en kiu estas kunigitaj kaj sisteme ordigitaj la instruaĵoj de la eklezia magisterio rilate la katolikan socialan doktrinon. La iniciato startis el Papo Johano Paŭlo la 2-a kiu tiucele taskis la menciitan Konsilion.
Celo de la verko
La Katolikan Socialan Doktrinon konsistigas serio da enciklikoj kaj paroladoj de la Papoj kiuj ofte donas aŭtoritaton al la esploroj kaj studoj de la diversaj episkoparoj aŭ de la multeflanka katolika intelektularo kaj ekleziaj kaj universitatoj aŭ kulturaj institucioj. La temoj similas al tiuj precipaj pri politiko, justeco, paco, problemoj pri laborista klaso, fundamentaj rajtoj de la viro kaj virino ktp. Tiuj dokumentoj estis verkitaj en diversaj epokoj por respondi al la postuloj de la historia momento, sen tamen unuiga kaj sistema projekto, sen la celo pritrakti la objekton plenkomplete kaj ordigite.
La kompendio estis kompilita ĝuste laŭ sistema planado kaj metante ordon en la vastega materio: se ekzemple, diversaj enciklikoj jam diversfonte kaj diversvidpunkte pritraktis la temon “laboro”, en la Kompendio ĉiuj tiuj kontribuoj estas kunigitaj kaj harmoniigitaj en unika ĉapitro diverscele konsulteblaj.
Enhavoj
UNUA PARTO
DUA PARTO
Bibliografio
Eblas legi la dokumenton en diversaj lingvoj interalie en la itala (Compendio della Dottrina Sociale, en la angla (Compendium of Catholic social teaching), kaj en la hebrea (מצבור של הקתולי(ההוראה חברתיים).
Kantono Armstrong (Teksaso)
La kantono Armstrong situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis loĝantojn. Ĝia ĉefloko nomiĝas Claude.
Robert Hamerling
.
Kantono Armstrong (Teksaso)
Usonaj indianoj
Praindianoj loĝis en la regiono ekde 10 000 jaroj antaŭ nia erao. Kulturoj de apaĉoj vagis en la teritorio ĝis komanĉoj regis ĉirkaŭ 1700. La komanĉoj estis venkitaj de la usona armeo en la Milito de la Ruĝa Rivero de 1874. Postaj triboj inkluzivas kajovojn kaj ĉejenojn.
Robert Hamerling
Robert Hamerling naskiĝis sub la nomo Rupert Johann Hammerling la 24-an de marto 1830 in Kirchberg am Walde kaj mortis la 13-an de julio 1889 en Graz. Li estis fama aŭstra verkisto.
Graveco
Dum sia tempo Hamerling estis unu el la plej legitaj verkistoj de germanlingva literaturo. Vastege konatigis lin la epopeo Ahasver in Rom (1865) kaj Der König von Sion (1869).
Honorigoj
En lia naskiĝloko estas establita muzeo, kiun prizorgas la Societo “Hamerling”. La politika ekstremisto, tutgermana politikisto Georg Ritter von Schönerer malkonstruigis sian gepatran domon en 1891 por elstarigi ekzakte tie la t.n. Fondaĵ-domon gastigantan nun la muzeon.
En Vieno ekzistas stratoj portantaj la nomon de Hamerling en diversaj urbokvartaloj: Robert-Hamerling-Gasse (15-a), Hamerlingplatz (8-a), Hamerlinggasse (14-a), Hamerlingweg (11-a). Pluse ekzistas Hamerlingweg en la berlina urboparto Steglitz-Zehlendorf. En 1980 publikiĝis fare de la Aŭstria Poŝto speciala poŝtmarko je la honoro de Hamerling. Krome ekzistas multnombraj monumentoj kaj bustoj memorigaj.
Kristnaskinsula Nacia Parko
La Kristnaskinsula Nacia Parko aŭ en angla origine kaj oficiale Christmas Island National Park estas nacia parko okupanta plej el la Kristnaskinsulo, nome teritorio de Aŭstralio en la Hinda Oceano sudokcidente de Indonezio. La parko estas hejmo al multaj specioj de animala kaj planta vivo, inklude la samnoma Kristnaskinsula ruĝa krabo, kies ĉiujara migrado montras ĉirkaŭ 100 milionoj da kraboj moviĝi al la maro por ovodemetadi. Krome la Kristnaskinsulo estas la unika nestoloko por la endanĝerita Abota naivulo kaj por la draste endanĝerita Kristnaskinsula fregato, kaj la ampleksaj teritorioj de aliaj endemiaj specioj faras la insulon lokon de granda intereso por la scienca komunumo.
Kraboj
Dum ruĝaj kraboj estas la plej multenombraj de la Kristnaskinsulo, la insulo havas la plej grandan populacion de Birgus latro tutmonde, la monda plej granda populacio de senvertebruloj. Estas eble pli ol miliono da Birgus latro en la Kristnaskinsulo. Ĝi estas hejmo de pluraj specioj, ĉiu de Paguroidea, Grapsedoj kaj Gecarcinucoidea. .
Alsdorf
Alsdorf havas diversajn signifojn:
Tamás Nagy
Tamás Nagy [tamAŝ nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Tamás estis hungara astronomo, instruisto, ĵurnalisto. Lia nobela antaŭnomo estis kövendi.
Tamás Nagy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Kövend (nuntempa Plăiești en Rumanio). Li mortis la en Hódmezővásárhely.
Biografio
Tamás Nagy frekventis gimnaziojn laŭvice en Torda kaj Kolozsvár, poste li studis en akademio de Selmec, post 2 jaroj en Reĝa Universitato de Pest. En 1872 li ekhavis postenon en observatorio en Ógyalla apud Miklós Konkoly-Thege. Duonjara interrompo okazis, ĉar li soldatiĝis en Vieno. En 1875 li iĝis instruisto en Hódmezővásárhely, kie li redaktis ankaŭ la lokan gazeton.
Aninoasa
Aninoasa havas diversajn signifojn:
Boscawen-ûn
Boscawen-ûn estas 3000 ĝis 4000 jaraĝa ŝtoncirklo el la frua ĝis meza bronzepoko. La ŝtonmetado situas en la graflando Kornvalo en Anglujo kaj estas unu el la malmultaj kun centra menhiro. Nekutime ankaŭ estas la bona konservado de la instalaĵo.
Situo
Boscawen-ûn troviĝas en la sudokcidento de Kornvalo, norde de St Buryan apud la strato de Penzance al Land’s End. De tie videbla ankaŭ estas la ŝtoncirklo de Merry Maidens kaj la du menhiroj de Pipers. Ankaŭ de ĉi-tie eblas rigardi sur la maron. En la ĉirkaŭo troviĝas tri pliaj ŝtoncirkloj
kaj pluraj megalito-instalaĵoj
inter ili ankaŭ portaltomboj (Quoit):
Konstruo
La ŝtoncirklo konsistas el centra menhiro kaj 19 ringŝtonoj, inter ili 18 el griza granito kaj unu el hela kvarco, kiuj formas elipson kun akso de 24,9 m kaj 21,9 m. La pozicio de la kvarcŝtono verŝajne estas la direkto de la plenluno dum la solstico.La ĉefa ŝtono simbolas la falusan principon kaj la kvarcito la inan potencon de la ringo.
Deveno de la nomo
Boscawen-ûn estas kornvala nomo, kiu enhavas la silabojn bod (bieno) kaj scawen (malnova arbo). La sufikso ûn signifas najbaran paŝtejon. La traduko de la nomo estas komplete la paŝtejo de la bieno apud la malnova arbo .
Historio
La ŝtoncirkloj en Kornvalo, kiel tiu de Boscawen-ûn ne faris keltoj, sed verŝajne estas multe pli aĝaj. Ili verŝajne etis el la ferepoko. Tiam gi verŝajne estis grava renkontejo de druidoj. Ĉiukaze konata unuiĝo de bardoj (kornvale Gorsedd) estis el tiu regiono.
Medole
Medole estas komunumo de Italio.
9893 Sagano
9893 Sagano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kvartalo Sagano (嵯峨野), nord-okcidente de Kioto, kie estas multenombraj famaj temploj, sanktejoj kaj historiaj lokoj. De la 9-a jarcento, vilaoj estis konstruitaj en Sagano far'de la imperiestra familio, aristokratoj kaj kleruloj. Hodiaŭ, estas fama loko por observi ĉerizarbajn florojn kaj acerojn.
Kabineto Ferenc Nagy
Kabineto Ferenc Nagy [nadj] estis tiu kabineto, kiu daŭris senŝanĝe politikon de la pli frua Kabineto Tildy en Hungario. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1946 kaj 1947 pli ol jaron.
Historio
En la frua 1946 oni deklaris respublikon, kies prezidanto estis Zoltán Tildy, tial la nova ĉefministro iĝis Ferenc Nagy (politikisto). La lando daŭre pagis sumojn ĉefe al Sovetunio por kompensi la pli fruan atakon. Tio kaŭzis inflacion, la plej grandan en la mondo. Pli granda inflacio okazis, kiam NATO bombardis Jugoslavion. La registaro kreis la novan forinton, kiu faris stabila la ekonomion. Daŭris ankaŭ rekonstruo de la lando (pontoj, vojoj, ktp), same ŝtatiĝo de bankoj, fabrikoj. Senfine anonciĝis planoj, kiuj komencis imiti sistemon de Soveto, Ferenc Nagy antaŭvidis, ke tie Sovetunio ordonas, ne la kabineto. Okazis ekzemple agrikulturan ministron Ferenc Nagy Ruĝa Armeo arestis kaj deportis al Sovetunio, dume la parlamento ne akceptis ĝin. Post konfliktoj Nagy oficiale vojaĝis al Svislando, kie li deklaris, ke li ne plu hejmeniros. La kabineto disfalis, la sekva estis Kabineto Dinnyés.
Tureni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 240 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 022 (rumanoj, 51 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 1 027 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1276. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Torpes - Boussières (stacidomo)
Torpes - Boussières estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Boussières, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Franois - Arc-et-Senans (871000).
Cutzamala de Pinzón
Cutzamala de Pinzón estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Cutzamala de Pinzón. Cutzamala de Pinzón apartenas al la regiono Tierra Caliente ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas ok aliaj komunumoj. Al Cutzamala de Pinzón apartenas entute 176 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12027.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20730 loĝantojn. El tiuj estis 9902 viroj kaj 10828 virinoj. La komunumo havas surfacon de 611,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 280 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 22710 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 46 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,2 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
15469 de la loĝantoj de Cutzamala de Pinzón en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4920 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 31,81 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 34 % (2857 el 8403 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 29,2 (2063 el 7066 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 22710 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 17883 apartenis al la katolika religio. 4827 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Candeleda
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Candeleda kaj El Raso; ĝi okupas totalan areon de 215,52 km² (kio faras ĝin la dua municipo de la provinco nur malantaŭ Avilo mem) kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 5 049 loĝantojn (kio faras ĝin la kvina municipo de la provinco malantaŭ Avilo, Arévalo, Arenas de San Pedro kaj Las Navas del Marqués.). Ĝi perdis 2 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 105 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Bohoyo, Zapardiel de la Riber, Navalperal de Tormes, San Juan de Gredos, Arenas de San Pedro, Madrigal de la Vera (Cáceres), Oropesa (Toledo), La Calzada de Oropesa (Toledo) kaj Lagartera (Toledo). Candeleda estas en la sudokcidenta parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo kiu gamas inter 252 m de la Akvorezervejo Rosarito kaj 2592 m de la Monto Almanzor.
En flaŭro hegemonias kverkoj, pinoj, kaŝtanarboj, dum en gaŭno menciindas la hispana kapro, rabobirdoj kaj multaj montaraj specioj. La Akvorezervejo Rosarito funkcias kiel dormejo de gruoj (ekzemple en 2007 ĉirkaŭ 6912 birdoj).
Historio
El la 18-a jarcento estis enkondukitaj en la regiono kultivoj kiel la morusarbo kaj novaj vegetaĵoj venintaj el Ameriko, kiel terpomo, maizo kaj kapsiko, tiu lasta kultivita ĉefe por produktado de papriko finfine anstataŭis cerealojn kiel ĉefa enspezofotno, dum papriko mem iĝis ĉefa ingredienco de la loka kuirarto. En 1836, dum la Unua Karlisma Milito, la loĝloko estis rabita de grupo de partianoj de Carlos María Isidro de Borbón. Enmigrado de kaprobredistoj el Guisando al Candeleda rezultis en la kreado de domaro El Raso.
En 1905 la municipo Candeleda donacis parton de sia tereno al la reĝo Alfonso la 13-a por la kreado de Reĝa Ĉasrezervejo de Gredos, cele al ĉasado de hispana kapro, Capra pyrenaica victoriae. Tio estis ŝtatigita per dekreto de 10a de Aprilo 1932, post la proklamo de la Dua Hispana Respubliko.
Decembre 1936, komence de la Hispana Enlanda Milito, roto de falangistoj arestis tri virinojn: Pilar Espinosa, kiel leganto de la ĵurnalo El Socialista; Virtudes de la Puente, kiel protestanto; kaj Valeriana Granada, denoncita de lokanino kiel edzo-"stelintino". La triopo estis murdita mateniĝe ĉeŝosee. Valeriana estis graveda, kaj ŝajne la falangistoj tranĉoprenis la feton. La tri kadavroj restis sur la voj-flanko la tutan tagon ĝis lokano enterigis ilin ĉi mem.​
Komence de la 21-a jarcento okazis polemiko kaj juĝaj procesoj pro la kreado de nova kvartalo por pli ol milo de loĝantoj, kun damaĝo por la medio kaj problemoj por akvoliverado. Alia polemiko okazis pro la privatigo de la akvolivera servo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (iam cerealoj, poste ĉefe olivarboj, kaj fruktoj, legomoj ktp.) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj ĉefe kaproj), rilata komercado kaj viando kaj fromaĝ-produktado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) kune kun servoj. Plej vizitindaj lokoj estas la preĝejo de la 15-a jarcento, placo, arkeologia kuŝejo de Castro del Raso, pontoj, ermitejo, pilorio, urbodomo, muzeoj, Domo de Inkvizicio, kaj ĉirkaŭaĵoj.
Teplý Vrch
Teplý Vrch, hungare Meleghegy [meleghedj] estas malgranda vilaĝeto, municipo, banloko kaj feriejo en Slovakio. Ĝis 1948 la oficiala slovaka loknomo estis Meleched.
Abisena hirundo
La Abisena hirundo aŭ Malgranda strihirundo (Hirundo abyssinica sin. Cecropis abyssinica) estas eta paserina birdo el la familio de hirundedoj (Hirundinidae). Inter ili temas pri granda hirundo.
Teplý Vrch
Geografio
Teplý Vrch situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Rimavská Sobota troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1301 laŭ tiama hungara ortografio "Melechdyhegy", poste en 1460 en formo "Meleghegh". En 1427 15 impostintaj familioj vivis tie. Dum la kontraŭturkaj bataladoj la vilaĝo senhomiĝis, la rehomiĝo en la 18-a jarcento okazis. En 1828 loĝis tie 366 vilaĝanoj en 43 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Meleghegy 241 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Teplý Vrch 324 homoj, (297 slovakoj, 15 hungaroj).
Abisena hirundo
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en sub-sahara Afriko el Sieraleono kaj suda Sudano suden al orienta Sudafriko. Tiu afrotropisa specio estas parte migranta ĉar kelkaj sudafrikaj birdoj vintrumas iom pli norde. Okcidentafrikaj birdoj foriras el la nordo de la reprodukta teritorio dum la seka sezono.
Aspekto
Abisena hirundo estas 15-10 cm longa. Ĝi havas tre brilajn malhelbluajn suprajn partojn kaj ruĝan pugon kaj tre ruĝajn kronon, nukon kaj vizaĝon. La subaj partoj estas blankaj kun malhela vertikala striado, kaj la supraj flugiloj kaj la subaj flugilplumoj estas nigrecbrunaj. La subflugilaj kovriloj estas flavecaj. La nigreca vosto havas tre longajn eksterplumojn; tiuj estas iom pli longaj ĉe la masklo ol ĉe la ino. Junuloj estas pli senkoloraj kaj brunaj, kun malpli da kontrasto kaj pli mallongaj eksteraj vostoplumoj. Estas 5 aŭ 6 subspecioj diferencaj laŭ la etendo de la suba striado.
Abisena hirundo diferencas el la Granda strihirundo je tio, ke ĝi havas pli fortan kaj malhelan striadon, pli ruĝan pugon kaj pli brilruĝan kapon ol la pli granda Granda strihirundo. Krome ĝi preferas ankaŭ malpli malfermajn habitatojn.
Kutimaro
Tiu estas birdo de arbara, precipe de malaltaj habitatoj, kaj ĝi estas anstataŭita en montaraj herbejoj de la Granda strihirundo, Hirundo cucullata. Ĝi troviĝas ofte ĉe homaj setlejoj. La Abisena hirundo konstruas buloforman elkotan neston kun tuba enirejo. La nesto havas mildan kovrilan materialon kaj povas esti reuzata en venontaj jaroj. La nesto povas esti konstruita en kavo aŭ sub roka kornico aŭ arbobranĉo. Tiu specio profitis el sia lerto uzi konstruaĵojn, pontojn, akvobaraĵojn kaj similajn strukturojn. Se eblas, ĝi elektos altan nestolokon.
La ovoj estas brilblankaj kun foje kelkaj brunaj punktoj; tri ovoj estas la tipa ovodemetado. Kovadon faras nur la ino dum 14-16 tagoj antaŭ eloviĝo. Ambaŭ gepatroj tiam manĝigas la idojn. Elnestiĝo okazas ankaŭ post aliaj 17-19 tagoj, sed la birdidoj revenas al la nesto por ripozi dum kelkaj tagoj post la unua flugo.
La Abisena hirundo estas komuna, kaj profitis el la disponeblo de nestolokoj ĉe homaj setlejoj. Ĝi manĝas ĉefe flugantajn insektojn, sed oni scias, ke manĝas ankaŭ etajn fruktojn. La flugo estas vagema, kaj la voĉo estas nazema zeh zeh zeh zeh zeh.
Rusk
Rusk estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Cherokee en la nordokcidento de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Ankro
Ankro havas diversajn signifojn:
(30807) 1989 UQ5
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la usona astronomo Schelte J. Bus la elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Luciano Onder
Luciano ONDER (nask. la 11-an de julio 1943 en Romo, Italio) estas itala ĵurnalisto kaj televida moderigisto.
De 1966 ĝis 2014 li laboris pri scienca disvastigo en Rai, kie li kondukis Medicina 33, la medicinan manĝaĵan kolumnon de TG2. Ekde 2014 li laboris pri TG5 en Mediaset.
13743 Rivkin
13743 Rivkin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Luciano Onder
Biografio
Li naskiĝis en Romo en 1943, li diplomiĝis pri Moderna Historio en 1965 kun profesoro Renzo De Felice. Li instruis en Universitato 'Sapienza' de Romo kaj eklaboris en RAI en 1966.
La la Universitato de Parmo aljuĝis al li honorigan gradigon en Medicino kaj Kirurgio. ;
13743 Rivkin
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew S. Rivkin de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, kies interesoj ampleksas observon de asteroidoj en infraruĝo de 3 µm, la ringojn de Saturno, diskojn da interstela polvo, edukon pri scienco, la lunojn de Marso kaj oblikvaj alfrapoj. Li ankaŭ partoprenis al NEAR Shoemaker Deep Space 1, Infrared Space Observatory, Hajabusa kaj Rosetta.
Magelana kampefilo
La Magelana kampefilo (Campephilus magellanicus) estas granda specio de birdo de la familio de Pegedoj, genro “Campephilus” aŭ Kampefiloj kaj subfamilio Picinae, kiu estas loĝanta reproduktulo en Ameriko, nome en Ĉilio laŭlonge de Andoj, kaj en kelkaj partoj de sudokcidenta Argentino. Tiu ĉi neotropisa specio estas la plej suda ekzemplo de la genro Campephilus, kiu inkludas la faman specion de la Eburbeka pego.
La Magelana kampefilo estas 36-38 cm longe. Maskloj de tiu ĉi specio pezas 312-363 g, kaj inoj pezas 276-312 g. Tiu ĉi specio estas ĉefe nigra, kun blanka flugilmakulo kaj malhelgriza, ĉizilforma beko. Maskloj havas skarlatajn kapon kaj kreston. Inoj havas ĉefe nigran kapon, sed estas areo de ruĝa koloro ĉe la bazo de la beko. Junuloj de Magelana kampefilo aspektas kiel inoj de la specio, sed ili havas pli malgrandan kreston kaj estas pli brunaj. En sia teritorio, tiu ĉi birdo estas nekonfuzebla.
Rhön
La pejzaĝa regiono Rhön estas mezalta montaro en la centro de Germanio. La teritorio etendiĝas tra partoj de tri federaciaj landoj – nome la oriento de Hesio, la nordo de Bavario kaj la sudokcidento de Turingio. La plej alta punkto estas la monto Wasserkuppe, 950 metrojn super la marnivelo, kies pinto apartenas al la komunumo Gersfeld en Hesio. En pluraj partoj de la montaro vintre bone eblas skiado.
5560 Amytis
5560 Amytis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
NGC 3340
NGC 3340 (aliaj indikoj — UGC 5827, MCG 0-27-42, ZWG 9.101, PGC 31892) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Rhön
Etimologio
La deveno de la nomo Rhön, kiu unuafoje dokumente menciiĝis nur en la jaro 1228, en la mezepoke latina formo Rone nemus (nemus latine signifas "arbareto") ĝis la nuntempo ne sendispute klariĝis. Supozatas kaj fonto el la kelta kaj el la ĝermana kulturoj. La kelta teorio apogiĝas je la vortoj roino ("monteto") kaj rinn respektive rann ("monto", "antaŭmonto"). Konsiderante, ke la keltoj vivis en la teritorio de la nuna suda Germanio, sed ne en la nuna oriente centra Germanio, tute probablas ke el suda perspektivo eblas nomi la montaron "antaŭmonto" de la pli nordorienta Turingia Arbaro. La ĝermana teorio apogiĝas je la vorto hraun, ŝtona lando aŭ roka dezerto, kiu konserviĝis interalie en la dana vorto røn por "marfunda rokego" aŭ "roka insuleto". Ke la vorto hraun en la moderna islanda lingvo havas la signifon de lafo, laŭ iuj konsideriĝas aparte konvinka indiko pri tiu teorio, ĉar la plejparto de la montaro Rhön fontas el lafo, do el vulkana origino. Tiu teorio tamen necesigus, ke la ĝermanoj de la unuaj jarcentoj de nia erao kaj konis la geologian devenon de la montaro, kaj ke la vorto estis universale konata en la ĝermanaj lingvovariaĵoj de Centra Eŭropo kaj Skandinavio (kie cetere mankas aktivaj vulkanoj, do ne estis oftaj okazoj uzi tian vorton), kaj ke la vikingoj, kiuj en la 9-a jarcento malkovris la insulon Islando, tie per uzo de la vorto hraun "rekonis" la geologian formon de la germana montaro… Tiu tezo malprobablas, kaj supozeble la ĝermana vorto hraun atingis sian signifon de lafo, do de "ŝtonaro de vulkana deveno", nur post la ĝermana malkovro de Islando.
NGC 3340
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5560 Amytis
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amytis Barrett (1909–2000), okaze de ŝia 85-a naskodato, kiel danko por ŝiaj multenombraj kontribuoj al la komunumo de Kaltek.
Luciano Onder
Biografio
Ekde septembro 2014 li aliĝis al la teamo TG5 kaj TgCom24, kie li prizorgis la sanajn sekciojn de TG5.
Li ankaŭ prizorgas La casa della salute, medicinan programon en RTV de San-Marino.
Magelana kampefilo
La Magelana kampefilo loĝas maturajn notofagarbarojn de Nothofagus kaj Nothofagus-Austrocedrus, kie ili manĝas ĉefe larvojn kaj plenkreskajn skarabojn. Ili reproduktiĝas el malfrua aŭtuno al frua printempo, elfosante nestokavon 5-15 m super la grundo. La inoj demetas 1 al 4 ovojn.