cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Picolisp
Povoj
Ĝia fundamenta principo estas "simpleco". Ĝi limigas sin al unu sola interna datumtipo (ĉelo), sen rezigni pri fleksebleco kaj esprimpovo. Je lingva nivelo, ĝi apogas nur tri datumtipojn (numeraloj, simboloj, kaj listoj), konstruitajn el internaj ĉeloj.
Ĉar la unusola disigebla datumtipo estas la ligillisto, ekzistas multaj interuzeblaj funkcioj por trakti listojn. Pro tio, PicoLisp-aj programoj ofte pli koncizas - kaj samtempe pli rapidas - ol tiuj de aliaj interpretataj lingvoj (vidu "Ekzemploj" sube). Funkcioj liberas de la limigoj trudataj de tradukilo, kaj do povas akcepti arbitrajn tipojn kaj nombrojn de argumentoj. Makrooj necesas nur maloftege.
Speciala povo estas prafunkcioj datumbazaj. Persistaj simboloj estas praobjektoj; aŭtomate enŝargataj el datumbazo dum atingo, kaj reskribataj dum modifo. Aplika programo konsistas el klasa hierarkio de entoj kaj rilatoj.
Historio
Originale projektita sur Apple Macintosh dum la 1980-aj jaroj, kaj uzata por komercaj aplikaĵoj ekde tiam. Oni baldaŭ adaptis ĝin al DOS kaj SCO UNIX, kaj uzis ĝin ĉefe sur Linukso ekde 1993. Oni aldonis datumbazan kapablon meze de la 1990-aj jaroj.
Kvankam la unuaj versioj estis miksaĵo de C kaj maŝinkodo, en 1999 oni reverkis ĝin tute en C. Oni eldonis tiun version en 2002 sub la licenso GNU GPL. Licenso estas ĉanĝita al MIT/X11 en 2010.
En 2009 eldoniĝis 64-bita versio. Pro diversaj limigoj de C-lingvo, la aŭtoro anstataŭe verkis la interpretilon en simpla "ĝenerala maŝinkodo", kaj verkis PicoLisp-an programon por traduki ĜM-on al la specifa maŝinkodo de x86-64.
Magda Olthy
Magda OLTHY [olti], hungare Olthy Magda estis hungara aktoro, reĝisoro kaj altlerneja instruisto. Ŝia edzo estis György Pálos.
Picolisp
Historio
Java versio eldoniĝis in Decembro de 2010.
Magda Olthy
Magda Olthy naskiĝis la 1912 en Budapeŝto - mortis la  1983 en Budapeŝto.
Biografio
Magda Olthy komencis sian aktoran karieron en 1931 en Budapeŝto. En 1933 ŝi aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto), kie ŝi restis ĝis 1968, poste ŝi emeritiĝis. Inter 1948-1962 ŝi instruis en la aktora ĉeflernejo kaj kelkfoje ŝi reĝisoradis. Ŝi longe loĝis en Nagykovácsi. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1955, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Picolisp
Ekzemploj
(let (N (format (opt)) Lst (range N 1)  L Lst  M)   (recur (L)  # Permute (if (cdr L)        (do (length L)            (recurse (cdr L)) (rot L) )        (let I 0  # For each permutation (and (ge0 (dec (100000000))) (prinl (reverse Lst))) (for (P (copy Lst) (> (car P) 1)  (flip P (car P)))               (inc 'I) ) (setq M (max I M)) ) ) )  (prinl "Pfannkuchen(" N ") = " M)   (bye) )
Tiu ĉi montras kiel esprimpova kaj konciza povas esti PicoLisp-a programo, kompare kun la ceteraj kontribuaĵoj ĉe Alioth.
Kontraste al la supra memstara programeto, jen la aspekto de difinita funkcio:
Panhard Dyna X
La Panhard Dyna X estas aŭtomobilo produktita de Panhard de 1947 ĝis 1954. Ĝia stilo estis moknomita "Ludoviko la 15-a".
Picolisp
Ekzemploj
(de fannkuch (N)  (let (Lst (range 1 N)  L Lst  Max) (recur (L) # Permute         (if (cdr L)            (do (length L)               (recurse (cdr L))               (rot L) ) (zero N) # For each permutation (for (P (copy Lst) (> (car P) 1)  (flip P (car P)))               (inc 'N) ) (setq Max (max N Max)) ) ) Max ) )
Kompreneble, rultempo estas pli longa ol tiuj de plejmultaj tradukataj lingvoj. Ni mezuris 18 minutojn sur 1.0 GHz Athlon; estu malpli sur la Intel Q660 de Alioth. Pro ties kvar-koreco, eblas kvaronigi la rultempon per paraleligi la programon:
(de fannkuch (N)  (let (Res (need N)  Lst (range 1 N)  L Lst  Max) (for (R Res R (cdr R))        (later R            (let L (cdr Lst)               (recur (L)  # Permute (if (cdr L)                    (do (length L)                        (recurse (cdr L)) (rot L) )                    (zero N)  # For each permutation                     (for (P (copy Lst)  (> (car P) 1)  (flip P (car P))) (inc 'N) )                    (setq Max (max N Max)) ) )               Max ) )         (rot Lst) ) (wait NIL (full Res)) (apply max Res) ) )
Samaria (III) oksalato
Samaria oksalato aŭ samaria oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj samaria (III) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Samaria oksalato posedas 2 samariatomojn, 6 karbonatomojn kaj 12 oksigenatomojn. Samaria oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de samariaj derivaĵoj.
Malvarmigilo
Malvarmigilo (aŭ Fridigilo) estas varmotransigilo destinita por forkondukado de varmo el fluaĵo.
Estas du tipoj de malvarmigilo:
Buzuko
La unuaj instrumentoj de tiu ĉi nomo komencis aperi en la dua duono de la 19-a jarcento. Tiam ili estis preskaŭ nedistingeblaj de la turka sazo, komence de la 20-a jarcento jam ili estis similaj al la hodiaŭaj. Ĝis la dua mondmilito ekzistis sole seskordaj instrumentoj. Kvara kordo estis aldonita nur post la dua mondmilito. Pli malnovaj versioj havas 3 parojn de kordoj agorditaj je dD-AA-DD, pli novaj okkordaj versioj havas 2 parojn de kordoj agorditaj oktave, pliaj 2 estas unisonaj cC-fF-AA-DD. Ludo je buzuko karakteriziĝas per rapidaj kuroj kombinitaj kun ornamaĵoj kaj tremolo (Tremolo estas gitara ludtekniko. Tio estas rapida plektra tekniko eluzanta ripetadon de samaj tonoj.)
Gyula Ortutay
Gyula Ortutay [djula ortutai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ortutay Gyula estis hungara politikisto, ministro, etnografo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1958). Lia filo estis Tamás Ortutay.
Gyula Ortutay naskiĝis la  1910 en Hungario, en urbo Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  1978 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Ortutay frekventis gimnazion kaj universitaton en Szeged. Li frue komencis kolekti diversajn popolajn tekstojn. En 1935 li eklaboris Budapeŝto en Hungara Nacia Muzeo, poste en Hungara Radio. En 1938 li edziĝis baldaŭe havanta 3 gefilojn. Dum la 2-a mondmilito li komencis ankaŭ politikadi, li havis kontaktojn kun kontraŭantoj de la faŝismo. Li estis parlamenta deputito inter 1945–1953 kaj 1958–1980, ministro en 1947, krome li gvidis diversajn institutojn. En 1946 li ekinstruis en Universitato de Budapeŝto, post jaroj li estis rektoro. Li ricevis premion Kossuth en 1948, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Li havis sekretan amrilaton kun Eszter Tamási.
Ĥalilullah Ĥalili
Ĥalilullah Ĥalili aŭ Khalilullah Khalili (1907 – 1987; - Ḫalīlallāḥ Ḫalīlī; alternativaj literumadoj: Khalilollah, Khalil Ullah) estis fama afgana poeto de la 20a jarcento same kiel rimarkinda historiisto, universitata profesoro, diplomato kaj reĝa konfidenculo.
Li estis la lasta de grandaj klasikaj Persaj poetoj kaj inter la unuaj kiuj enkondukis modernan Persan poezion kaj la stilon de Nimai en Afganio. Li havis ankaŭ esperton en Ĥorasana stilo kaj estis sekvanto de Faruĥi Sistani. Preskaŭ sole inter poetoj de Afganio, li ĝuis sekvantaron en Irano kie liaj selektitaj poemoj estis publikigitaj. Liaj verkoj estis konataj de iranaj literaturaj figuroj kaj intelektuloj. Li estas foje konsiderata kiel la plej granda nuntempa poeto de Persa lingvo en Afganio. Li estas ankaŭ konata pro sia ĉefa verko "Heroo de Ĥorasano", polemika biografio de Habibullah Kalakani, Emiro de Afganio en 1929.
Gyula Kormos
KORMOS Gyula [kormoŝ] estis rumanuja hungara verkisto, tradukisto. Li naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1917 en Gyergyószentmiklós kaj mortis la 14-an de julio 1981 en Kluĵo.
Kariero
Gyula Kormos iĝis unue unitariisma pastro, poste ĵurnalisto, instruisto pri hungaraj lingvo kaj literaturo, kunlaboranto de Utunk. Li tradukis el rumana lingvo.
Stráž (distrikto Tachov)
Stráž (Neustadtl) estas kampurbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Tachov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1331.
Ekde la 2-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
János Hajós
Biografio
János Hajós estis redaktoro de literatura poŝlibro Remény, en kiu li aperigis ankaŭ siajn verkojn. Kiel advokato li estis registara oficisto. Inter 1872 - 75 li estis landkunvena deputito, eklezia lernejintendanto de Koloĵvaro, fondanto administaranto de eklezia komunumo de Budapeŝto. En 1881 li fondis la de Sikulan Unuiĝon por Publikkulturo kaj Publikeokonomio, kies li estis prezidanto. En 1886 li establis la Sikullandan Industrimuzeon en Marosvásárhely.
Gábor Kövessy
KÖVESSY Gábor (koeveŝi) estis hungara inĝeniero pri akvo (hidrologo) naskita en Satmaro la 7-an de februaro 1904 kaj mortinta en Miskolc la 6-an de decembro 1980.
Biografio
Gábor Kövessy finis en la Reĝa Teknika Universitato József (1929), de 1933 li laboris ĉe la kulturinĝnieroficejo de Budapeŝto. Li laboris en 1939 en Miskolc, poste en Csíkszereda. Post la dua mondmilito li direktis la reguligon de la rivero Zagyva. De 1947 li denove laboris en Miskolc, inter 1957-1966 li estis ĉefinĝeniero de la Priakva Direktoraro de Nord-Hungario.
Chobotnice z II. patra
'''Chobotnice z II. patra' (esperante La oktopodoj el la dua etaĝo'') estas porinfana ĉeĥa televidserio el la jaro 1986; scenaris Jindřich Polák. kaj Ota Hofman, reĝisoro Jindřich Polák. Aktoras interalie Josef Bláha (rolo: policano) kaj Žaneta Tomášková, (rolo: Eva).
La serion produktis Ĉeĥa televido kune kun la (siatempe okcident-)germana televidstacio WDR, la Svisa, Aŭstra kaj Franca televidstacioj.
Agas du kenditaj skulptaĵoj en formo de oktopodoj: unu verdkolora, unu blukolora. Per tio transpreniĝas ideo el la serio «Luci, hororo de la strato» («Lucie, postrach ulice») de 1980.
«La oktopodoj el la dua etaĝo» estis unuan fojon spetigata inter la 21a ĝis 28a de decembro 1986, en unua (okcident-)germana televidprogramo ARD kadre de programskemo je kristnaskaj festotagoj.
Estas tre bedaŭrinde ke ĝis nun nek pri la serio nek pri la libro ekzistas E-versioj.
Enhavo
La kvarpersona Praga familio HOLAN feriveturas al Portugalio. La plaĝo estas trafita de katastrofo, petrolŝipo fiaskis kaj venenigis ĉion. La infanoj Eva kaj Hansi trovas strangan aĵon en koloroj blua kaj verda. Iel tio aspektas simile al knedaĵo, do la infanoj knedas skulptaĵojn, bluan kaj verdan oktopodojn. Sed la knedaĵo vivas, la oktopodoj parolas kaj movas. Ili eĉ kapablas legi, ili nur tuŝu per la tentakloj la literojn. Tio metodo havas malavantaĝon: la legitaj literoj malaperas de la papero. Bedaŭrinde la oktopodoj eĉ legis la pasportojn de la familio, kaj nun la familio revojaĝeme estas je la landlimo...
En Praga la oktopodoj helpas al Eva kaj Hansi savi la geedzecon de la gepatroj.
La oktopodoj kapablas krei elektran kurenton, kaj tio kaŭzas diversajn misterojn por la najbaroj, ekzemple pianofortoj saltas en la riveron Vultavo. Kelkaj el la najbaroj eĉ supozas ke reaperis la Golemo.
Krome serĉas sciencista teamo la oktopodojn, ĉar per la tuto de la «knedaĵo» tuta urbo povus esti provizita per kurento.
Petrivka
Bazaj informoj
Petrivka, ukraine Петрівка, hungare Kiseszeny [kiŝesenj] aŭ Szernyehát [sernjehAt] estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Petrivka situas sur ebenaĵo.
Historio
La hungaraj gentoj setlis ekde 895. Post la mezepoko la loko foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. Rutenoj fondis ls vilaĝon post Traktato de Trianon por esti tie ankaŭ nehungara komunumo inter la puraj hungaraj vilaĝoj. Kiseszeny rehungariĝis inter 1938-1945 laŭ unua Arbitracio de Vieno. La vilaĝo apartenis al Tisaaŝvanj. Ekde 1945 Petrivka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis en Petrivka 415 homoj, plejparte ukrainoj kaj 11 hungaroj.
Cards of Chaos
Cards of Chaos estas plurludanta karta komputila ludo. La ludo estis eldonita je la 4-a de marto 2017.
Beau-Marais (stacidomo)
Beau-Marais estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Calais, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Coudekerque-Branche - Les Fontinettes (304000).
9446 Cicerono
9446 Cicerono estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la romia verkisto kaj oratoro Marcus Tullius Cicero, konata sub la nomo Cicerono (-106 – -43),
Alvydas
Alvydas estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri litovigita, origine praprusa nomo el la vorteroj al-, en traduko "alia" [vidu greke ἄλλος, állos, aŭ gote alja] kaj vyd, en traduko "vidi" [vidu prapruse widdai, "vidis"]. .
El Algar
El Algar estas hispana submunicipo apartenanta al Kartaĥeno kaj lokanta en oriento de tiu kaj lokanta en sudoriento de Murcia Regiono. Tiu surhavas 26,659 km2 kaj estis loĝata de 8128 personoj en 2020.
El Algar limas al Beal, al Rincón de San Ginés, kaj al la municipo La Unión.
Demografio
La domaroj de la teritorio estas El Algar, kie 7236 personoj loĝas; Los Urrutias, kie 1238 personoj rezidas, Urbanización Estrella de Mar, kiu loĝejas 277 personojn; Los Ruices, kiu rezidejas 7 personojn kaj Los Rizos, kiu estas loĝejo de 4 personoj.
16,84 % lokanoj estas eksterlandanoj: 4,515 % venas el alia lando de Eŭropo, 10,925 % estas afrikaj, 1,033 estas amerikaj kaj 0,34 estas aziaj.
Eva Lepišová
Eva Lepišová (naskiĝis la en Liptovský Mikuláš),   slovaka Esperantistino, organizanto, ĝis nun vivas en Liptovský Mikuláš. Ŝi esperantiĝis en la jaro 1968 dum la E-kurso kiu gvidis Miloslav Rybín. Poste ŝi partoprenis de SET Lančov en la jaro 1969. Ŝi estas aktiva membrino de Liptova Esperanto-klubo. De 2004 laboras kiel kasistino de Poludnica. Ŝi partoprenadas diversajn E-kongresojn kaj multe vojaĝas, preferante landojn de Mediteraneo. Pri siaj vojaĝoj kontribuas al Esperantisto Slovaka. Profesie ŝi estis flegistino en malsanulejo, nun ŝi estas pensiulino.
Țigău
Țigău [cigǝŭ] (hungare: Cegőtelke, germane: Zagendorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. Administre ĝi apartenas al Lechința.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 538 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 482 (rumanoj, 83 % da hungaroj). En la censo de 2002 la 467 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1243. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).
Nutraĵa sendependeco
Nutraĵa suvereneco estas koncepto disvolvigita kaj prezentigita kiel unuafoje de Via Campesina okaze dela la pintkunveno pri nutro en Romo en 1996. Ĝi detiam estis adoptita de multaj alimondismaj pensistoj kaj movadoj. En la deklaro "Nutra Suvereneco: Estonteco sen Malsato" (1996), Via Campesina diras, ke "Nutra suvereneco estas la rajto de ĉiu lando konservi kaj disvolvi sian propran kapablon produkti siajn bazajn manĝaĵojn, respektante kulturan kaj produktivan diversecon. Ni rajtas produkti proprajn manĝaĵojn en nia propra teritorio. Nutra suvereneco estas antaŭkondiĉo por vera manĝa sekureco".
Oponante al la nuntampaj kondutoj de tutmondigita agrikultura komerco, kaj al konceptoj de la MOK, nutraĵa suvereneco estas prezentita kiel rajto por ĉiu lando, aŭ landaro, je aranĝi la agrikulturajn politikojn plej taŭgaj por siaj loĝantoj kaj la landa intereso. Ĝi ankaŭ enkalkulas la energimalŝparadon kiun rezultigas la sistema planedskala komerco de nutraĵoj produkteblaj sur la konsumloko mem. Nutraĵa suvereneco inkludas la nocion de nutra sekureco, sed iras pluen, ĉar ĝi inkludas zorgon pri la sociaj kaj ekologiaj produktokondiĉoj.
Nutraĵa suvereneco poras daŭrigon de ia agrikulturo loka, celanta precipe provizon je la regionauj kaj samnaciajn merkatoj. La nutraĵaj kultivoj, kaj familia agrikulturo estas favorataj. Rolo de la virinoj kuraĝigitaj.
Nutraĵa suvereneco donas preferon al la agrikulturaj teĥnikoj, kiuj gardas la memregadon kaj sendependecon de la kamparoj. tial ĝi oponas al la patentigo de la vivantaĵoj kaj GMO-oj.
Ĝi ankaŭ defenadas la rajton de ĉiu lando protekti sian landan agrikulturon pere de doganaj baroj, kaj aliaj rimedoj, kiam libera negoco riskas domaĝi ĝin per la inundo de importoj el intensa aŭ suvenciata agrikulturo el aliaj, ĉefe riĉaj, landoj.
Elstaruloj konataj por siaj tezoj pri nutraĵa suvereneco estas José Bové, Vandana Shiva,
Vidu ankaŭ
Agroecology (en.wikipedia)
Shakuntala Haraksingh Thilste d (en.wikipedia)
Ekstera ligilo
La temo prezentita de Via Campesina (hispane)
Raposeira
Raposeira (signife Vulpejo) estas loĝloko (freguesia) en la portugala komunumo Vila do Bispo kaj havis 441 loĝantoj (2001).
Ĝi situas en la Naturparko Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina.
La popoldenseco estas 17,9 loĝantoj/km², pro kio ĝi povas esti klasifikata kiel areo kun malalta denseco.
Bouca
Bouca estas urbeto de Centr-Afrika Respubliko. Ĝi situas en la prefektujo Ouham, kaj proksime al Bossangoa, iom oriente de la urbo.
Strýčice
Strýčice (Stritschitz) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 16 kilometrojn okcident-nordokcidente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1292.
Koggenland
Koggenland estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Fine de en la municipo vivis.
Koggenland ekestis la 1-an de januaro 2007 per kunligo de la antaŭaj municipoj Obdam kaj Wester-Koggenland. En Koggenland naskiĝis interalie la futbalisto Ron Vlaar. Zuidermeer estas vilaĝo situanta en la municipo Koggenland.
Lila
Koloroj > Lila
Lilo estas speco de hela malvo. Ĝi estas la koloro de floroj de certaj siringoj.
Plej fama lilaĵo estas la bovino de ĉokoladofirmao Milka, kiu reklamis siajn ĉokoladojn per bovinoj, pentritaj lila. Post tio multaj urbaj infanoj pentris kaj pensis la bovinojn fakte lilaj.
Dursztyn
Dursztyn, hungare Dercsény, germane Durchstein, slovake Durštín estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Durstin.
Situo
La vilaĝo situas en Karpatoj, fine de sakovojo. Spišská Stará Ves troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1317. En 1589 familio Horváth aĉetis la kampojn. La loĝantaro okupiĝis precipe pri bredado de ŝafoj. En 1910 loĝis tie 219 slovakoj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesújfalu, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio. Ankaŭ nun grandaj ŝafaroj paŝtadas sur la herbejoj.
Köniz
Geografio
Köniz situas sude la la federacia urbo Berno kaj apartenas al ties aglomeraĵo. Ĝia nordorientan limon formas la rivero Aro (rivero), dum en sudokcidento ĝia limo sekvas la riveron Schwarzwasser.
Lokoj de la komunumo Köniz
La komunumo Köniz konsistas el la sekvantaj lokoj: La urbo Köniz, Wabern, Liebefeld, Spiegel, Schliern, Niederscherli, Niederwangen, Oberwangen, Schwanden, la orienta parto de Thörishaus, Mittelhäusern, Ried, Gasel, Oberscherli, Hahlen, Liebewil, Moos, Ulmiz, Mengestorf, Oberried, Schlatt kaj Herzwil.
Najbaraj komunumoj
La urbo limas en nordo al la urbo Berno, en oriento al Muri ĉe Berno, Kehrsatz kaj Wald, en sudo al Oberbalm kaj Schwarzenburg, kaj en okcidento al Ueberstorf (Kantono Friburgo) kaj Neuenegg.
Trafiko
Tra Köniz pasas mallarĝŝpura fervojlinio de Berno al Schwarzenburg kaj linio de Berno tra Belp, kie situas la Flughaveno de Berno al Steffisburg. Krome Köniz estas konektita al la loka bus- kaj tramreto de la urbo Berno.
En nordokcidento la urbo havas konekton al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto al Ĝenevo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Köniz datiĝas el la jaro 1011 kiel Chunicis. La komunumo Köniz en sia hodiaŭa formo ekzistas ek de la jaro 1846.
Heidmühlen
Heidmühlen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Boostedt-Rickling, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Maĝenta (koloro)
La koloro maĝenta (aŭ magenta aŭ fuksina) difinas koloron, kiun oni ekhavas miksante egale la du lumkolorojn ruĝan kaj bluan (komparu kun viola). Pri ĝi, oni ne povas difini intervalon de ondolongoj; ĝi aperas nek en la ĉielarko, nek per la malkomponiĝo de lumo per prismo. Laŭ la RVB-kolormodelo, ĝi rilatas al la komplemeta koloro de la baza verdo.
La nomo devenas de la itala loko Magenta por memorigi la batalon, kiu okazis proksime de ĝi, en 1859, mallonge post la invento de la kolorigilo fuksino, kiu havigas maĝentan koloron.
En diversaj kolormodeloj oni prezentas la maĝentan koloron jene:
Maĝento estas unu el la bazaj koloroj en la CMFN-kolormodelo.
En la VGA-normo, HTML 3.2 ĝis 4.01 kaj CSS 2 ĝis 3 ĝi estas difinata per la esprimo fuchsia. Sed en CSS 3 ĝi ankaŭ estas difinebla per la esprimo maĝenta.
Returna kondukilo
Hidraŭliko > Hidraŭla meĥanismo
Returna kondukilo estas elira kondukilo, tra kiu likvo fluas al rezervujo.
Imre Hámory
Imre Hámory [hAmori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hámory Imre estis hungara popolkantisto, operkantisto, (baritono), instruisto.
Imre Hámory naskiĝis la  (laŭ la hungara Vikipedio en majo) en Bakonytamási, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Li edziĝis en 1936, pro eksedziĝo li denove edziĝis en 1941, en la sekvaj jaroj 2 filoj naskiĝis.
Oktjabrsko (Krasnogvardejska distrikto, Krimeo)
Oktjabrsko (,, ; antaŭ la jaro 1945 nomata Bujuk-Onlar) - urbotipa loĝloko de Krasnogvardejska distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. Oktjabrsko situas en la centra stepa parto de la Krimea duoninsulo 25 kilometrojn sude de la regiona centro (Krasnogvardejsko) kaj 43 kilometrojn norde de Simferopolo. Oktjabrsko havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1957.
En la loĝloko estas fervoja stacio "Elevatornaja" kaj busa stacio. Tra la loĝloko pasas la fervoj- kaj aŭtovojo Simferopolo-Ĥarkovo. La loĝantaro estas ĉirkaŭ 10,5 miloj da homoj.
En la loĝloko estas kelkaj negrandaj industriaj entreprenoj (ĉefe rilataj al la nutra industrio, i.a. Oktjabrska vinfarejo); krome, en la loĝloko estas 3 mezlernejoj, hospitalo, kulturdomo, kinejo, 2 bibliotekoj, muziklernejo.
Lajos Bauer
BAUER Lajos estis hungara memuaristo, honvedmajoro naskiĝinta en Nadjenjedo ĉirkaŭ 1815 kaj mortinta en Gáncs la 15-an de majo 1863.
Kariero
Bauer estis dum la hungara revolucio de 1848 ĉefadjutanto de Bem. En 1850 oni kondamnis lin por dekjara fotikaĵmalliberejo. Sian memuaraĵon li verkis dum sia kaptiteco.
Algimantas
Algimantas estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵa kombino de la du personaj nomoj Algis ("salajro") kaj Mantas ("kapitalo"). .
1359 Prieska
1359 Prieska estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Asnières-sous-Bois
Asnières-sous-Bois estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 151 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Asnières-sous-Bois etendiĝas sur 17.95 km², kaj havis 151 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.4 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Claudine Guerin-Mandon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Statistikaĵo
Statistikaĵo estas rezulto de apliko de statistika algoritmo al aro de datumoj. En kalkulo de la aritmetika meznombro, ekzemple, la algoritmo sumas ĉiujn datumajn valorojn kaj dividas la rezulton per la kvanto de la datumaj aĵoj. En ĉi tiu okazo, oni nomas la meznombron kiel statistikaĵo. Por plenumi priskribon de iu uzo de statistiko, oni devas priskribi ambaŭ la proceduron kaj la datuman aron.
5417 Solovaya
5417 Solovaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Ladislav Brožek elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa astronomino Nina A. Solovaja, de la departemento pri ĉiela mekaniko de la Astronomia Instituto Ŝternberg de Moskvo.
Statistikaĵo
La populara uzo de la termino por signifi unuoblan mezuron, aŭ datumon, diferencas de ĉi tiu signifo. Statistikisto devus normale nomi alton de iu persono kiel statistikaĵo nur se ĉi tiu persono estis elektita hazarde de iu loĝantaro de intereso, sed pli ofte devus uzi la terminon por nomi ekzemple, la medianan alton de grupo de popolo.
Ofte la koncepto estas difinita per tio, ke statistikaĵo estas videbla hazarda variablo. Statistikistoj ofte kontemplas parametrigita familio de probablodistribuoj, ĉiu membro kies povas esti la distribuo de iu mezurebla aspekto de ĉiu membro de statistika loĝantaro kies specimenoj estas hazardaj. La valoro de la parametro estas ne videbla, pro tio ke ĝi dependas de entuta loĝantaro sed ne de la specimeno. Ekzemple, la parametro povas esti la averaĝa alto de 25-jaro-aĝaj viroj en Nordameriko. La altoj de la membroj de specimena aro de 100 ĉi tiaj viroj estas mezuritaj; la averaĝo de ĉi tiuj 100 nombroj estas statistikaĵo; la averaĝa de la altoj de ĉiuj membroj de la loĝantaro ne estas ne statistikaĵo (se ankaŭ ĝi ne estas iel simile konstatita). La diferenco inter tiu videbla specimeno averaĝo kaj la nerigardebla loĝantara averaĝo estas ekzemplo de hazarda variabla kiu estas ne statistiko; la kaŭzo ke ĝi estas hazarda estas tio, ke la specimeno estis elektita hazarde.
6357 Glushko
6357 Glushko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina soveta inĝeniero Valentin Petroviĉ Gluŝko (cirile Валентин Петрович Глушко, 1908–1989), kiu, aplikinte la teoriojn de Konstantin Ciolkovskij, malvolvis la kun likvaj brulaĵoj, kiuj ekipis la sovetajn kosmorakedojn.
Gioia del Colle
Gioia del Colle estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquaviva delle Fonti, Castellaneta (TA), Laterza (TA), Mottola (TA), Noci, Putignano, Sammichele di Bari, Santeramo in Colle kaj Turi.
En la urbocentro troviĝas mezepoka normand-ŝvaba kastelo, kie loĝis la imperiestro Frederiko la 2-a, kaj kie naskiĝis lia filo Manfredi.
Gioia del Colle estas sidejo de grava milita flughaveno.
La loka ekonomio estas pleje agrikultura. La tiea mocarelo el bovina lakto estas la ĉefa tipa produkto, sekvata de la ruĝa vino primitivo.
La industrio en Gioia del Colle inkluzivas la fakojn de la meĥaniko, de la materialoj por konstruado, kaj de la vitraj ujoj.
16419 Kovalev
16419 Kovalev estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio),
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia inĝeniero Sergej Nikitiĉ Kovaljov (cirile Сергей Никитич Ковалёв, 1919–2011 ; dufoje Heroo de Socialisma Laboro, kvarfoje Ordeno de Lenin, Ordeno de la Oktobra Revolucio, Ŝtata premio de Rusia Federacio ...), elstara ŝipkonstruisto kaj grava fakulo pri mekaniko kaj fluidodinamiko de la ŝipoj, kaj energio. Li estis larĝe konata ankaŭ pro siaj verkoj en pentrado kaj literaturo.
Thörishaus
Thörishaus estas vilaĝo en Kantono Berno, kies orienta parto apartenas al la komunumo Köniz kaj kies okcidenta parto apartenas al la komunumo Neuenegg.
Menyhért Kraszner
KRASZNER Menyhért (krasner) estis hungara hotel- kaj kafejposedanto naskita en Satmaro la 31-an de decembro 1883 kaj mortinta en Budapeŝto la 11-an de novembro 1948.
Biografio
Menyhért Kraszner laboris en Berlino, Parizo, de 1902 ĉe hotelentrepreno Ritz en Londono, Romo, Napolo, Salsomaggiore. De 1913 li estis direktoro de Hotelo Ritz, de 1918 de Margitszigeti Nagyszálló. En 1928 li aĉetis la Kafejo Japán, kiun li devigis vendi pro kontraŭjudaj leĝoj en 1942. En 1945 dum kelkaj monatoj li gvidis la kafejon Japán Kávéház, de 1947 la restoracion de Vígszínház. Lia kafejo estis tre populara inter verkistoj kaj artistoj (Sándor Hunyady, Ferenc Molnár, Ernő Szép, Józsi Jenő Tersánszky, Adolf Fényes, József Koszta, Kálmán Latabár, Árpád Latabár, Mihály Székely. Lajos Kassák kaj Attila József skribis pri tiu kafejo.
Grolsheim
Grolsheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Sprendlingen-Gensingen. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Burgau (Portugalio)
Burgau situas en la regiono Algarve, komunumo Vila do Bispo ĝi estis fiŝista vilaĝo, nuntempe ĝi ekzistas ĉefe de turismo. Ĝia plej grava allogaĵo estas la mallarĝa strando Praia de Burgau ĉirkaŭite de montetoj kiuj protektas ĝin kontraŭ la frekventa forta lofa vento karakteriza por alventa Algarve.
En Burgau estas hotelo kaj granda nombro da etaj apartamentoj lueblaj dum la somero. La vilaĝo havas proksimume 450 loĝantojn. En 2010, Burgau estis elektita fare de gelegantoj de Lonely Planet kiel la "quaintest beachside village" (plej kurioza strandvilaĝo) de Eŭropo.
Krimpen aan den IJssel
Krimpen aan den IJssel estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 8,93 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro de la municipo estas la samnoma loĝloko Krimpen aan den IJssel.
Tubokondukilo
La partoj de tubokondukilo estas plejparte normigitaj. La normigado ebligas racie konstrui tubokondukilojn el tiaj partoj. Unuopaj tubokondukiloj povas esti kunigitaj kun aliaj tubolinioj, kaj tiel estigi tubokondukilo-sistemojn, tubokondukilo-retojn.
Beaurainville (stacidomo)
Beaurainville estas franca stacidomo sur linio - Étaples, situanta en  Beaurainville, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pol-sur-Ternoise - Étaples (308000).
(18941) 2000 QX50
(18941) 2000 QX50 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Roza
Vidu ankaŭ: Roza (nomo)
Koloroj > Roza
Algirdas (persona nomo)
Algirdas estas ofta litovlingva vira persona nomo. Ĝi etimologie rilatas al la vorteroj al (alia, aparta) kaj girdas (novaĵo, aŭdaĵo), kaj aludu la signifon "aparta novaĵo" aŭ "aparta konatulo". . La nomo populariĝis memore al la historia grandduko de Litovio Algirdas (1296–1377).
Sándor Rumán
Sándor Rumán [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rumán Sándor estas hungara skulptisto, novigisto.
Sándor Rumán naskiĝis en 1953 en Budapeŝto?.
Biografio
Sándor Rumán akiris diplomon en malpezindustria altlernejo en 1978, poste plian diplomon en instituto de Industriarta Altlernejo en 1982. En la sekva jaro li ricevis jam premion por novigaj laboroj. Li vivas en Solymár, tie estas videblaj liaj skulptaĵoj. En 2006 li kreis markemblemon pri la universo, la medalo pri tio unue estis donacita al Barack Obama en 2009. Li komencis kampanjon pri urbo Universo (energia centro de la mondo), pri tio kaj pri similaj medaloj li serĉas mecenatojn. La markemblemo estas signo de la praaj elementoj: energio de la fajro, akvo, aero kaj tero, tio estas renoviga energio de la homaro.
Beaurainville
Beaurainville estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Beaurainvillois.
21814 Shanawolff
21814 Shanawolff estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Malé Březno (distrikto Ústí nad Labem)
Malé Březno (Klein Priesen) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Ústí nad Labem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unuaj mencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1188.
Shakira
Shakira Isabel MEBARAK RIPOLL [ŝakira isabel' mebarak' ripol'] (naskita ) en Barranquilla estas pop-muzikisto el Kolombio. Ŝi ludis gitaron kaj skribis kaj kantis kantojn ekde infanaĝo, kaj famiĝis laŭlonge de Latinameriko en 1998. En 2001 ŝi blondigis sian haron kaj lernis la anglan por skribi kaj kanti en la universala lingvo de pop-muziko. Ŝi nun estas fama tra Nordameriko kaj Eŭropo. Ŝi nun kantas plejparte en la hispana kaj la angla, sed ankaŭ en la portugala kaj la araba.
Malsimile al multaj pop-muzikistoj, ŝi skribis siajn kantojn, eĉ en la angla. Por ŝi, muziko estas kanalo de memesprimo, kaj ne nur vojo al famo kaj riĉo. Anglalingvanoj emas kompari ŝin al Alanis Morissette.
Kiam ŝi aŭdis la gitaron en la kanto "Enjoy the Silence" (1990) de Depeche Mode, ŝia vivo ŝanĝiĝis.
Shakira estas nomo araba kiu signifas "virino gracoplena". Ŝia patro venis el Libano.
Ŝi havas grandan domon en Miamo, Florido, Usono, kaj estas najbarino de ŝia amikino, la kantistino Gloria Estefan, kiu helpis ŝin.
Shakira estas la bildo de Calvin Klein en Latinameriko kaj aperas en reklamoj por Pepsi en Usono.
Otomana Armenio
La armenoj en la Otomana Imperio loĝis en du teritorioj, la okcidenta teritorio kaj en la otomana Armenio, aŭ okcidenta Armenio, kiu temas pri la orienta teritorio de Anatolio, kiu estis historie loĝata de armenoj, kiu poste transiris de la Bizanca Imperio al la otomanaj turkoj kiam konkeris Konstantinopolon en 1453. La limoj de tiu ĉi konkero estis modifitaj laŭ la epokoj ĝis ĝia stabileco ekde la 17-a jarcento ĝis la malapero de la Otomana Imperio en 1923. La regiono kie koncentriĝis la plimulto de la otomana armena loĝantaro konsistis el ses provincoj (Erzurum, Van, Bitlis, Diyarbakır, Mamuret ül-Aziz kaj Sivas).
Fono
La otomanoj enkondukis kelkajn unikajn alirojn regi en la tradiciojn de Islamo. Islama kulturo ne apartigis religiajn kaj sekularajn aferojn. Unue la sultano estis la plej alta potenco en la imperio kaj povis regi super preskaŭ ĉio. Tamen ŝtata organizo komencis pli difini formon en la unua duono de la 16-a jarcento sub Sulejmano la 1-a, ankaŭ konata kiel "Leĝdonanto". La otomanoj bildigis du apartajn "establadojn" por dividi ŝtatan potencon, unu respondeca por regi civitanojn de nacio kaj la alia ĝian militistaron. "La otomanoj lasis civilan kontrolon al la civilaj institucioj. Historiistoj ofte etikedas la otomanan socipolitikan konstruon kiel "Otomana Sistemo". Rimarkinda tamen en la Otomana Sistemo kio "transdonas senton de struktura rigideco, kiu probable estis neekzistanta tra la tuta otomana periodo.
Dum la bizanca periodo, la Armena Eklezio ne rajtis agi en Konstantinopolo, ĉar la Greka Ortodoksa Eklezio rigardis la Armenan Eklezion kiel herezan. Kun la starigo de Ekumena Patriarkejo de Konstantinopolo, la armenoj fariĝis religiestroj, kaj burokratoj sub la Otomana Imperio pli influis en sian propran komunumon. La ideo, ke du apartaj "establoj" dividas ŝtatan potencon, donis al homoj ŝancon okupi gravajn postenojn, administrajn, religia-jurajn kaj sociekonomikajn.
Armenoj okupis gravajn postenojn ene de la Otomana Imperio, Artin Dadjan Paŝao, kiu servis kiel ministro pri eksterlandaj aferoj de 1876 ĝis 1901, estas unu el multaj ekzemploj de armenaj civitanoj, kiuj ludis fundamentan rolon en la socipolitika sfero de la Otomana Imperio.
Patriarkejo de Konstantinopolo
Post kiam Konstantinopolo falis al la otomanaj turkoj en 1453, la patriarkejo prizorgis pli rekte ĉiujn ortodoksajn loĝantojn en la Otomana Imperio. Hovagim la 1-a estis tiutempe la Metropolito de Burso. En 1461, Hovagim la 1-a estis alportita al Konstantinopolo fare de Sultano Mehmedo la 2-a kaj establita kiel la Armena Patriarko de Konstantinopolo, kiun la oficejo estis kreita sole kun politika celo. Sultano Mehmedo la 2-a volis armen-grekan disiĝon. Konstantinopolo fariĝas la vera centro de la eklezia kaj nacia vivo de multaj armenoj. La armena patriarko kaj ne la Katolikoso de Eĉmiadzin, estis ilia plej grava nacia eminentulo, kiel parto de la deziro de Mehmedo. En la ĉefurbo de la sultano loĝis la plej granda armena komunumo en la mondo; kaj lia civila-eklezia aŭtoritato igis la sultanon praktike la plej potenca oficialulo inter la armenoj ĝenerale. Antaŭ la otomana konkero en 1453 plej probable ne estis armenaj preĝejoj en Konstantinopolo. Ekde 1453, 55 novaj armenaj preĝejoj estis konstruitaj en Istanbulo, kelkaj devenas el la 16-a jarcento.
Armena vilaĝa vivo
En vilaĝoj, inkluzive de tiuj kies loĝantaroj estis ĉefe islama, la armenaj loĝejoj estis aranĝitaj en grupoj inter aliaj partoj de la tuta loĝantaro. Kompare kun aliaj, armenoj loĝis en bone konstruitaj hejmoj. La domoj estis aranĝitaj unu super la alia, tiel ke la plata tegmento de la malsupra ĉambro funkcias kiel la antaŭĝardeno de tiu super ĝi. Pro sekureco, la domoj estis kunpremitaj. Armenaj loĝejoj estis adaptitaj al la ekstremaĵoj de temperaturo en la altebenaĵoj de Okcidenta Armenio (renomita Orienta Anatolio en 1941). Somere la dikaj muroj kaj terkovritaj tegmentoj malvarmigis la ĉambrojn. La naturaj kaj agrikulturaj tradicioj de la armenoj estis similaj al aliaj, sed karakterizaĵoj troveblas ankaŭ en Ksenofono, kiu priskribis multajn aspektojn de armena vilaĝa vivo kaj gastamo. Li rakontis, ke la homoj parolas lingvon, kiu al lia orelo sonis kiel la lingvo de la persoj.
La bejo aŭ pliaĝulo estis ia gvidanto por la vilaĝo, kaj lia domo estis tipe la plej luksa loĝejo en vilaĝo. Ne malofte estis tri pastroj por tridek kvin familioj. Plej multaj armenoj vojaĝis ĉevale al najbaraj vilaĝoj, foje por religiaj ceremonioj (kiel la Van-festo), foje por venigi novedzinon, akompanante ŝin, per muzikaj instrumentoj kaj manfrapado, al sia propra vilaĝo. Estis malpermesite rajdi sur ĉevalo aŭ havi armilojn por la armenaj kiel gjavuro, do ĝi estis kontraŭleĝa.
Historio (1453–1829)
La armenoj konservis sian kulturon, historion kaj lingvon tra la paso de la tempo, plejparte danke al sia klara religia identeco inter la najbaraj turkoj kaj kurdoj. Kiel la ortodoksaj grekoj kaj judaj malplimultoj de la Otomana Imperio, ili konsistigis klaran milion, gviditan fare de la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo. Laŭ ĉi tiu sistemo, kristanoj kaj judoj estis konsiderataj religiaj malplimultoj/duaklasaj civitanoj; ili estis submetitaj al alta impostado, sed kompense ili ricevis aŭtonomion ene de siaj propraj religiaj komunumoj kaj estis sendevigitaj de militservo. Kreskanta religia kaj politika influo de najbaraj komunumoj necesigis efektivigon de sekurecaj rimedoj, kiuj ofte postulis pli longan atendoperiodon por malplimultoj serĉi juran rimedon en la tribunaloj. Sub otomana rego, la armenoj formis tri apartajn miliojn: apostolaj armenoj, katolikaj armenoj kaj evangeliaj armenoj (en la 19-a jarcento).
Post multaj jarcentoj da turka regado en Anatolio kaj Armenio (komence de la selĝukoj, poste diversaj anatoliaj bejlikoj kaj fine la otomanoj), la centroj kun alta koncentriĝo de armenoj perdis sian geografian kontinuecon (partoj de Van, Bitlis kaj Ĥarput). Dum la jarcentoj, triboj de turkoj kaj kurdoj ekloĝis en Anatolio kaj Armenio, kiu estis lasita grave senhomigita pro amasego de gigantaj okazaĵoj kiel ekzemple la bizanca-persa militoj, bizanca-araba militoj, turkaj invadoj, mongolaj invadoj kaj fine la sangaj kampanjoj de Timur.
Krome estis la jarcent-longaj otoman-persaj militoj inter la rivalaj imperioj, kies batalkampoj variis super Okcidenta Armenio (grandaj partoj de la naskiĝlandoj de la armenoj), kaŭzante la transiron de la regiono kaj ĝiaj popoloj inter la otomanoj kaj persoj multfoje. La militoj inter la ĉefrivaloj komenciĝis ekde la frua 16-a jarcento kaj daŭris ĝis granda parto de la 19-a jarcento, havante katastrofajn efikojn por la indiĝenaj loĝantoj de tiuj regionoj, inkluzive de la la armenoj de okcidenta Armenio.
Ekzistis ankaŭ signifaj komunumoj en partoj de la distriktoj Trebizond kaj Ankaro limantaj kun la Ses vilajetoj (kiel ekzemple en Kayseri). Post la otomanaj konkeroj multaj armenoj ankaŭ moviĝis okcidenten kaj ekloĝis en Anatolio, en grandaj kaj prosperaj otomanaj urboj kiel Istanbulo kaj Izmir.
Armenoj dum la 19-a jarcento
Krom la kleraj profesioj instruitaj en la lernejoj malfermitaj tra la Otomana Imperio, la ĉefaj okupoj estis komerco, industrio kaj agrikulturo. La kamparanoj estis terkultivistoj. En la imperio la armenoj povis ascendi al pli altaj okupoj, kiel Calouste Sarkis Gulbenkjan kiu estis komercisto kaj filantropo. Li ludis gravan rolon disponigante la naftajn rezervojn de Mezoriento al okcidenta disvolviĝo. La armena gazetaro kaj literaturo dum ĉi tiu periodo establis kritikajn instituciojn; ĉi tiu sinteno estis valorega por reformi misuzojn kaj enkonduki plibonigojn en armenaj komunumoj. Tiel ilia kritika instinkto estis pozitiva, anstataŭ negativa. Armenoj organizis sin por diversaj objektoj; tion atestas iliaj multnombraj societoj, kluboj, politikaj partioj kaj aliaj asocioj. Hovsep Puŝman estis pentristo, kiu fariĝis tre fama en la Imperio. Dum ĉi tiu periodo la armenoj establis preĝejojn, lernejojn, bibliotekojn kaj gazetojn. Sargis Mubajaĝjan estis fekunda kaj multspeca verkisto edukita en Konstantinopolo. Multaj el liaj verkoj ankoraŭ estas disaj en armenaj periodaĵoj.
Multaj armenoj, kiuj elmigris al fremdaj landoj kaj prosperis tie, revenis al sia naskiĝlando. Alex Manoogian, kiu fariĝis filantropo kaj aktiva membro de la Armena Ĝenerala Bonfara Unio, estis el otomanaj landoj (moderna Izmir), Arthur Edmund Carewe, naskiĝinta en Trebizond, fariĝis aktoro en la epoko de mutaj filmoj.
La armenoj okupis gravajn postenojn ene de la Otomana Regno, Artin jPaŝao funkciis kiel ministro pri eksterlandaj aferoj de la Otomana Imperio de 1876 ĝis 1901 kaj estas klara ekzemplo ke armenaj civitanoj servis en la administracio de la Otomana Imperio.
Orienta Demando
La Orienta Demando (kutime datita al 1774) estas uzata en la eŭropa historio por raporti al la diplomatiaj kaj politikaj problemoj prezentitaj de la kadukiĝo de la Otomana Imperio dum la 18-a jarcento; inkluzive de malstabileco en la teritorioj regataj de la Otomana Imperio. La pozicio de kleraj kaj privilegiitaj kristanoj ene de la otomanaj teritorioj pliboniĝis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj, kaj la otomanoj ĉiam pli kaj pli rekonis la mankantajn kapablojn kiuj al la pli granda otomana loĝantaro mankis, kaj kiam la imperio iĝis pli definitiva ĝi komencis senti sian kreskanta postrestaĵo rilate al la eŭropaj potencoj. Eŭropaj potencoj aliflanke, engaĝitaj pri potencaj rivalecoj por protekti siajn militistajn, strategiajn kaj komercajn interesojn en la Imperio, motivigis la potencojn helpi homojn en malfeliĉo. La pliiĝo de naciismo sub la Otomana Imperio kiel rekta rezulto de klerigado de kristanaj milioj tra edukado, estis la reganta temo. La armenoj tamen plejparte pasivis dum ĉi tiuj jaroj, gajnante al ili la titolon de millet-i sadıka aŭ la "lojala milio".
La Orienta Demando akiris eĉ pli da altiro ekde la malfruaj 1820-aj jaroj, pro la Greka Klerismo kaj Greka milito de sendeendiĝo donanta ekzemplon por sendependiĝo kontraŭ la otomanoj, kaj kune kun pluraj landoj de Balkanio, ĉagrenigita kun kondiĉoj, ofte, kun la helpo de la potencoj, liberigita de otomana regado. La Granda Potenco Imperia Rusio profitis el la malkresko de la Otomana Imperio; aliflanke, Aŭstrio kaj Unuiĝinta Reĝlando opiniis la konservadon de Imperio en iliaj plej bonaj interesoj. La pozicio de Francio ŝanĝiĝis plurfoje tra la jarcentoj. Armena partopreno ĉe la internacia scenejo devus atendi ĝis la armena nacia vekiĝo, kiun la Armena Demando kiel uzate en la eŭropa historio, fariĝis kutima afero inter diplomatiaj rondoj kaj en la populara gazetaro post la Kongreso de Berlino (1878). La armena nacia ideologio disvolviĝis longe post la greka movado. Tamen la faktoroj kontribuantaj al la apero de armena naciismo igis la movadon multe pli simila al tiu de la grekoj ol tiuj de aliaj etnoj.
Reform-efektivigo, 1860-1880
La tri ĉefaj eŭropaj potencoj: Britio, Francio kaj Rusio (konataj kiel la Grandaj Potencoj), diskutis pri la traktado de la Imperio de ĝiaj kristanaj malplimultoj kaj ĉiam pli premadis la otomanan registaron (ankaŭ nomatan Sublima Pordo) etendi egalrajtigojn al ĉiuj ĝiaj civitanoj.
En la komenco de la jaro 1839, la otomana registaro efektivigis la Tanzimat-reformojn por plibonigi la situacion de malplimultoj, kvankam tiuj montriĝus plejparte neefikaj. En 1856, la Hatt-ı Hümayun promesis egalecon por ĉiuj otomanaj civitanoj sendepende de ilia etneco kaj konfeso, plilarĝigante la amplekson de la Hatt-ı Şerif de1839. La reformisma periodo pintis kun la Konstitucio, nomata Kanûn-ı Esâsî (signifanta "Baza Leĝo" en otomana turka lingvo), verkita de membroj de la Junaj Otomanoj, kiu estis proklamita la 23-an de novembro 1876. Ĝi establis liberecon de kredo kaj egalecon de ĉiuj civitanoj antaŭ la leĝo. "Firman de la Reformoj" donis grandegajn privilegiojn al la armenoj, kiuj formis "regadon en regado" por forigi la aristokratan regadon de la armenaj nobeloj per disvolviĝo de la politikaj tavoloj en la socio.
Armena Nacia Konstitucio, 1863
En 1863, la Armena Nacia Konstitucio (otomana turka lingvo: "Nizâmnâme-i Millet-i Ermeniyân") estis otomana institucio aprobita. Ĝi estis formo de la "Regula Kodo" kunmetita de 150 artikoloj redaktitaj de la "armena intelektularo", kiu difinis la potencojn de Patriarko (pozicio en la Otomana Milio) kaj nove formita "Armena Nacia Asembleo". Mikrtiĉ promulgis dekreton kiu permesis al virinoj havi egalan voĉon kun tiu de la viroj kaj peti al ili partopreni ĉiujn elektojn.
La Armena Nacia Asembleo havis ampleksajn funkciojn. Islamaj oficialuloj ne estis dungitaj por enspezi impostojn en armenaj vilaĝoj, sed la impostojn en ĉiuj armenaj vilaĝoj enspezigitaj de armenaj impostistoj nomumitaj de la Armena Nacia Asembleo. La armenoj rajtis establi siajn proprajn juĝejojn por administri justecon kaj fari proceson inter la armenoj, kaj por decidi ĉiujn demandojn rilatantajn al geedziĝo, divorco, biendomo, heredo, ktp., apartenantaj al ili mem. Ankaŭ la armenoj rajtis establi siajn proprajn malliberejojn por la malliberigo de ofendaj armenoj, kaj en neniu kazo armeno devas esti malliberigita en otomana malliberejo.