cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Șelimbăr
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1323. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye).
La okazis tie batalo inter Princlando Transilvanio kaj Valaĥio, en kies sekvo mortis Andreo Báthori.
Provinco Sankta Kruco de Tenerifo
Sankta Kruco de Tenerifo (Santa Cruz de Tenerife) estas provinco de Hispanio en la aŭtonoma regiono Kanarioj. Ĝi konsistigas ties okcidentan parton kun la insuloj Tenerifo, La Palma, La Gomera kaj El Hierro. Provinca ĉefurbo estas Santa Cruz de Tenerife, de kiu ĝi ricevis sian nomon.
50721 Waynebailey
50721 Waynebailey estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras Wayne Bailey, kiu laboris en la aerospaca industrio subtenante la programon Kosmopramo - Spacelab. Li fariĝis Kunordiganto de la Asocio de la Lunaj kaj Planedaj Observantoj (ALPO) en 2080 kaj en 2017 li ricevis la premion Peggy Haas Service Award de ALPO.
Primo de Wolstenholme
En nombroteorio, primo de Wolstenholme estas primo tia ke:
La primoj de Wolstenholme estas nomita post Joseph Wolstenholme kiu pruvis la teoremon de Wolstenholme, la ekvivalentan frazon por p3 en 1862, sekve post Charles Babbage montris la ekvivalenton por p2 en 1819.
La nuraj sciataj primoj de Wolstenholme estas 16843 kaj 2124679. Ĉiu la alia primo de Wolstenholme devas esti pli granda ol 109. Ĉi tiuj datumoj estas konsekvenca kun la heŭristiko ke la restaĵo module p4 estas pseŭdo-hazarda oblo de p3. Ĉi tiu heŭristiko antaŭdiras ke la kvanto de primoj de Wolstenholme inter K kaj N estas proksimume log log N - log log K. La kondiĉo estas kontrolita por ĉiuj primoj supren ĝis 109, kaj la heŭristiko diras ke devas esti proksimume unu primo de Wolstenholme inter 109 kaj 1024.
NGC 4059
NGC 4059 (aliaj indikoj — NGC 4070, UGC 7052, MCG 4-29-9, ZWG 128.9, PGC 38169) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4059, NGC 4070.
Chaponost (stacidomo)
Chaponost estas franca stacidomo situanta en Chaponost en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
NGC 4059
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Chaponost (stacidomo)
Depost septembro 2012, la stacidomo estas priservata de Tramtrajno de Liono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paray-le-Monial - Givors-Canal (775000).
Usona Ducentjariĝo
La Usona Ducentjariĝo aŭ en angla United States Bicentennial estis serio de celebroj kaj aktivaĵoj okazintaj dum la mezo de la 1970-aj jaroj kiuj omaĝis la historiajn okazaĵojn kiuj kondukis al la kreado de Usono kiel sendependa respubliko. Estis centra evento por la memoro de la Usona Revolucio. La Ducentjariĝo pintis la dimanĉon, 4a de julio 1976, kun la 200a jariĝo de la adopto de Deklaro de Sendependeco.
Duffel
Duffel (nederlande [DUF'l]) estas municipo en Flandrio, la nederlandlingva norda parto de Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto respektive arondismento Meĥleno.
Ekde 1977 la municipoj Duffel-West, Duffel-Oost kaj Mijlstraat apartenas al Duffel, la ĉefa municipo.
Botsorhel
(jen france, bretone Bodsorc'hel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Marsaglia
Marsaglia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castellino Tanaro, Clavesana, Igliano, Murazzano kaj Rocca Cigliè.
Obfelden
Pri la komunumo
Obfelden estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Obfelden situas ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss en okcidente de la montoĉeno Albis.
Historio
Unuaj setlejoj en Obfelden jam datiĝas el la ŝtonepoko. Arkeologoj trovis sur la teritorio de la komunumo la faman ortrezoron de Unterlunnern, kiu hodiaŭ videblas en la Nacia Muzeo de Svislando en Zuriko.
José María Velasco Ibarra
José María Velasco Ibarra (19-a de marto 1893 – 30-a de marto 1979) estis ekvadora politikisto. Li estis elektita en kvin okazoj por la posteno de prezidento de Ekvadoro 1934–1935, 1944–1947, 1952–1956, 1960–1961, kaj 1968–1972. Sed nur unufoje (1952–1956) li kompletigis la konstitucian regotempon.
Komenco kaj kariero
Velasco Ibarra naskiĝis en Kito. Liaj gepatroj estis Delia Ibarra kaj Alejandrino Velasco, nome civila inĝeniero. Lia patro estis politika aktivulo en la konservativa partio dum la diktatoreco instalita de la liberala revolucio. Li ne iris al bazlernejo sed estis edukita de sia patrino. Lia patro mortiĝis kiam li estis 16jara. Li akiris doktorecon pri Juro el la Centra Universitato de Ekvadoro. Kiel aŭtoro li publikigis kelkajn librojn kia Conciencia y Barbarie (konscio kaj barbareco), kaj estis ankaŭ ĵurnalisto por El Comercio.
Lia unua publika posteno estis en la Kita Municipa Registaro, kie li superkontrolis verkojn kaj vizitis komunumojn. Lia politika kariero ekis kiel Deputito de la Respubliko. Li estis elektita vicprezidanto de la Deputitaro kaj kelkajn tagojn poste Prezidento de la Ĉambro.
Prezidentecoj
En 1933, ĉe la ekvadoraj prezidentaj elektoj li ricevis 80 % el voĉdonoj, plej alta atingo en la ekvadora historio. Velasco Ibarra veturis al kelkaj latinamerikaj landoj, inklude Peruon, kaj restaŭris la ekvadoran tutmondan bildon. Lia unua prezidenteco ekis la 1-an de septembro 1934, sed estis finita aŭguste 1935 fare de militistaro. Li ekziliĝis en Kolombio, kie li profesoris en Sevilla. Poste li veturis al Bonaero, kie li denove profesoris.
Li partoprenis denove en la elektoj de 1939 kaj estis venkita de la kandidato de la Liberalradikala Partio nome Carlos Arroyo del Río per malgranda diferenco. Arroyo del Río ne havis la popularecon kaj publika subtenon de Velasco Ibarra, kio indikas, ke tio estis fraŭdo. Velasco Ibarra planis puĉon kun pilotoj el la Aerbazo Salinas. Antaŭ plenumi sian planon, li estis arestita kaj ekziliĝis denove.
Maje de 1944, pro la "Gloria Revolucio" de 28-a de majo, li estis elektita ŝtatestro de la Respubliko kaj poste Konstitucia Prezidento fare de la Konstitucia Asembleo. Aŭguste de 1947, li estis denove elpostenita de la militistaro. Tri militministroj faris puĉon kontraŭ Velasco Ibarra; inter ili Mancheno, kiu poste estos lia sukcedanto.
En 1952, li denove venkis en la prezidenta elekto, kaj ekis lia tria regotempo kiel prezidento la 1-an de septembro 1952. Tiam li plenumis sian tutan regotempon, kiu finiĝis la 31-an de aŭgusto 1956. Lia tria regotempo estis tempo de progreso por Ekvadoro: oni konstruis 311 lernejojn, kaj oni plibonigis 104. Oni konstruis pli ol 1359 km de ŝoseoj, kaj oni plibonigis 1057 km.
En 1960, li estis elektita prezidento por la kvara tempo kaj estis elpostenigita la 7-an de novembro, 1961. En 1960, li nuligis la protokolon de Rio de Janeiro, kio kondukis al konfliktoj inter Ekvadoro kaj Peruo, kiaj ĉe Paquisha en 1981 kaj la Milito de Cenepa en 1995.
Fine, en 1968 Velasco Ibarra venkis por la prezidenteco por kvina fojo. Tiu registaro finiĝis subite la 15-an de februaro 1972, kiam li denove estis elpostenigita per sensanga puĉo, kiu metis la generalon Guillermo Rodríguez Lara en la povon. Entute, Velasco Ibarra registaris dum 13 jaroj, kio faris lin la plej longdaŭra prezidento en la historio de Ekvadoro.
Vandœuvres
Pri la komunumo
Vandœuvres  estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. Ĝi havis 2683 loĝantojn je la 30-a de aprilo 2010.
Geografio
La komunumo Vandœuvres situas ĉe la sudokcidenta bordo de la rivereto Seymaz proksimume 3 kilometrojn okcidente de la lago Lemano, 6 kilometrojn nordoriente de la kantona ĉefurbo Ĝenevo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Vandœuvres mem la vilaĝetoj Chougny en la sudo, Crête en la oriento kaj Pressy en la nordo. Sur la komunuma teritorio situas ankaŭ la psikiatra kliniko Bel-Air de la universitata hospitalo de Ĝenevo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,41 km², de kiuj 5,9% estas kovritaj de arbaro, 39,0% servas por agrikulturo kaj 55,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vandœuvres limas en nordo al Collonge-Bellerive, en oriento al Choulex, en sudoriento al Thônex, en sudo al Chêne-Bourg, en sudokcidento al Chêne-Bougeries, kaj en okcidento al Cologny.
Komunumo de kverkoj
La tradicio de la vandœuvranoj postulas, ke por ĉiu loĝanto de la komunumo ekzistu kverko sur la komunuma teritorio, tial nuntempe en la komunumo ekzistas pli ol 2000 kverkoj.
Trafiko
Tra Vandœuvres pasas la kantona ĉefvojo n-ro 116, la tiel nomita Route de Vandœuvres. La komunumo estas konektita per la buslinio n-ro 33 al la loka transportreto de Ĝenevo.
Historio
Ĝis en la 1920-aj jaroj la loĝantaro de Vandœuvres nombris pli-malpli konstante proksimume 600 personojn. Tiam komenciĝis konstanta kresko, kiu pludaŭras ĝis hodiaŭ, kiam la nombro de la loĝantaro jam klare superas 2500.
Blazono
La ora aŭstro, kiu videblas sur la blazono ruĝ-verda de la komunumo estas la atributo de Sankta Jakobo la patrono de la malnova paroĥo de Vandœuvres. La blazono estis akceptita per la ŝtata konsilio la 12-an de junio 1924 surbaze de propono de la komunuma konsilio.
Pottum
Pottum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Antonio da Correggio
Antonio Allegri da CORREGGIO (n. en aŭgusto 1489 - m. la 5-an de marto 1534) estis la plej eminenta itala pentristo de la parma skolo dum la itala Renesanco. Al li oni ŝuldas kelkaj el la plej viglaj kaj sentemaj verkoj de la 16-a jarcento.
Per sia uzado de dinamika komponado, iluzia perspektivo kaj dramaj teknikoj, Correggio antaŭanoncis la rokokan arton de la 18-a jarcento.
Sieber (vilaĝo)
La vilaĝo Sieber (prononcu: zijber) situas 340 metrojn super marnivelo en la valo de samnoma rivero en la sudo de la mezalta montaro Harco en Malsupra Saksio, federacia lando de Germanio. La vilaĝo estas parto de la urbo Herzberg am Harz – la Esperanto-urbo. Sur areo de 114 hektaroj loĝas 749 loĝantoj (2011). Sieber atingeblas per buso kaj aŭto.
Historio
La vilaĝo origine estis setlejo, kiu evoluis komence de la 16-a jarcento pro la fondo de ferminejoj kaj -produktejoj.
En la jaro 1574 oni menciis tri fandejojn en Sieber. Iliaj nomoj estis Königshofhütte (reĝkorta fandejo), Sieberhütte (Sieber-fandejo) kaj Untere Sieberhütte (malsupra Sieber-fandejo).
La vilaĝo ekevoluis en la ĉirkaŭaĵo de la nuna Hüttehof (fandejkorto), kie situis la unua fandoforno de la ferfarejoj Keydel kaj Neuse.
Turismo kaj Esperanto
Unu el la vizitindaj lokoj de la ĉirkaŭaĵo estas la monto "Großer Knollen". La tiea turo ofertas panoraman rigardon al arbokovritaj montoj kaj valoj kaj al setlejoj en la antaŭmontara ebenaĵo. Restoracieto havas esperantlingvan menukarton. Tiom ŝatata kiel ekskursocelo estas ankaŭ la Hanskühnenburg.
Somere 2011 esperantista familio el Pollando aĉetis en Sieber 3-stelan hotelon Zum Pass. Tiutempe Teresa Liberska jam de kelkaj monatoj loĝis en Herzberg am Harz, helpis la lernejan instruadon kaj agadis kiel kunlaboranto de Interkultura Centro Herzberg kaj administranto por ILEI.
Nordgermana Ebenaĵo
La Nordgermana Ebenaĵo aŭ Nordaj Malaltaj Teroj (Norddeutsches Tiefland) estas unu el la ĉefaj geografiaj regionoj de Germanio. Ĝi estas la germana parto de la Nordeŭropa Ebenaĵo. La regiono limas kun la marbordoj de la Norda Maro kaj de la Balta Maro norde, kun la Germanaj Centraj Altaj Teroj (die Mittelgebirge) sude, kun Nederlando okcidente kaj kun Pollando oriente.
Kalia molibdenato
Kalia molibdenato aŭ K2MoO4 estas neorganika salo de molibdeno kaj kalio, ofte trovata en la hidratigita formo. En akva solvaĵo ĝi produktas kaliajn katjnojn (K+) kaj molibdenatajn anjonojn (MoO4)-2. La molibdenata anjono posedas kvaredran kristalstrukturon kunordigita de du kaliaj katjonoj.
17882 Thielemann
17882 Thielemann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Seth Thielemann, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Cumberland Valley High School en Mechanicsburg (Pensilvanio, Usono).
Organizaĵo pri Ekonomiaj Kunlaboro kaj Evoluigo
La Organizaĵo pri Ekonomiaj Kunlaboro kaj Evoluigo (OEKE) (Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD); Organisation de coopération et de développement économiques (OCDE)) estas internacia organizaĵo sidanta en Kastelo Muette, Parizo. Ĝi estas nomata organizaĵo de la "unua mondo" (de la industriaj landoj); preskaŭ ĉiuj ĝiaj 30 membroj estas industriaj landoj.
Historio
La organizaĵo estis fondita en la jaro 1948, por realigi la Plano Marshall.
Statuto
Statutaj celoj de la organizaĵo estas
= Efektivigo = La organizo havas 37 landojn, kiuj produktas pli ol 60% de la monda MEP. Ĉi tiuj landoj dividas komunajn valorojn de demokratio kaj libera merkata ekonomio kaj kunlaboras fronte al ekonomiaj, sociaj kaj mediaj defioj en la tutmondiĝo. La OEKE estas platformo por diskuti politikon, kompari rendimenton, trovi solvojn al malfacilaĵoj kaj formuli kodojn, gvidajn principojn kaj komunajn normojn por efektivigi ekonomian kaj socian politikon je nacia nivelo. Ene de la organizo, ĉiu membroŝtato povas fari signifan kontribuon al determinado de la politiko de la organizo kaj formulado de komunaj agadlinioj.
Membroj
En la jaro 2021 OEKE havas 38 membrojn:
Cârțișoara
Cârțișoara [kırciŝŭara] (hungare Kercisóra, germane Streschen, Kleinkerz aŭ Oberkerz ) estas komunumo en Rumanio oriente de Avrig. En 1910 ĝi havis 831 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 274 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio (kiel Kerch Olacorum) estis en 1322. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Ĝi formiĝis en 1964 per unuiĝo inter Oprea Cârțișoara kaj Streza Cârțișoara (hungare: Strezakercisóra / Oprakercisóra).
Bougy
Bougy estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Salem (Oregono)
Salem [prononcita SEJ-lem] estas la ĉefurbo de la ŝtato de Oregono, kaj ankaŭ la ĉefurbo de la kantono Marion. Laŭ la popolnombrado de 2000 ĝi havis 136.924 loĝantojn. Ĝi lokiĝas meze en la Valo Willamette, prospera agrikultura areo. La nomo "Salem" devenas de la hebrea vorto "ŝalom" ("paco"). Ĝi lokiĝas ĉe koordinatoj.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
La Preĝejo Sankta Maŭrico (germane: Moritzkirche) estas - post aliritigo en la kuro de Reformacio - ekde 1970 denove (luprenite) romkatolika preĝejo en Halle (Saale), Germanlando. Hodiaŭ ĝi estas la plej malnova preĝejo en la urbo kaj arkitektur-historie gravega ekzemplo por la sakrala konstruarto de la 14-a jarcento.
Jacques Pierre Abbatucci (ministro)
Jacques-Pierre Charles ABBATUCCI (n. la 21-an de decembro 1791 en Korsiko - m. la 11-an de novembro 1857 en Parizo) estis franca politikisto kaj ministro.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
Historio
La malfrugotika halo-preĝejo kun riĉa interna ekipaĵo konstrutis inter 1388-1511 fare de la aŭgustenanoj kiel konventa preĝejo kaj samtempe paroĥuja preĝejo por la gildo de la salpatistoj. Ĉefarkitekto estis la ŝtontajlisto Conrad von Einbeck el Halle, fama artisto siatempa. Okulfrapa estas la belega eksteraĵo ĉe la eosta flanko, dume la pli malfrue finfarita uesta flanko estas multe pli modesta. La okcidenta muro de la tiuloken enkonstruita turo servis samtempe kiel urbomurarero. En 1798 suprenmetitis turo, kiu ne staris pli ol unu jarcento. Pro kadukiĝemo ĝi devis esti malkonstruita. Laŭlegende ĝi falis en la riveron Saale.
Jacques Pierre Abbatucci (ministro)
Biografio
Nepo de Jacques Pierre Abbatucci kaj nevo de Charles Abbatucci, ambaŭ generaloj dum la franca revolucio, li entreprenis karieron de advokato. Li sekve fariĝis prokuroro de la reĝo en Sartène (Suda Korsiko) en januaro 1816, konsiliano ĉe la reĝa tribunalo de Bastia en 1819 kaj prezidento de ĉambro en la reĝa tribunalo de Orleano en 1830.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
Priskribo
Multas gravaj artaĵoj ene de la preĝejo, kiuj plejofte estas de Conrad von Einbeck. Inter ili speciale menciindas kvin kiel veraj kulminaĵoj de germana renesanca arto:
Jacques Pierre Abbatucci (ministro)
Biografio
En la sama jaro li estis balotita kiel deputito de Korsiko en la Ĉambro de Deputitoj, antaŭ ol fariĝi deputito de la departemento Loiret en 1839.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
Priskribo
La orgeno de 1925 (orgenfasado de 1843) estas de la firmao Saŭer. Ekde 1999 ĝi refunkciis.
Jacques Pierre Abbatucci (ministro)
Biografio
Nomumita kiel ministro pri justico en januaro 1852 kaj kiel senatano en decembro, li konservis ambaŭ postenojn ĝis sia morto.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
Priskribo
La iama Hospitalo Sankta Johano troviĝas dekstre de la Maŭrico-preĝejo. Restaŭrite ĝi ankoraŭ ne trovis novan funkcion.
Jacques Pierre Abbatucci (ministro)
Biografio
En la periodo de la julia monarkio, Abbatucci estis proksima al Odilon Barrot kaj viciĝis inter la plej gravaj membroj de la politika opozicio. Li precipe distingiĝis dum la tiel nomata "bankeda kampanjo", kiel ĉefa organizanto de la bankedo de Orleano, kiu kontribuis al la falo de la reĝimo kaj al la alveno de la Dua Respubliko.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)
Literaturo
Norbert Eisold/Edeltraud Lautsch: Sachsen-Anhalt (=Dumont Kunstreiseführer), Ostfildern 2005, ISBN 3-7701-3968-2, p. 293-294
Militaglo
La Militaglo (Polemaetus bellicosus) estas tre granda aglo troviĝanta en malfermaj kaj duonmalfermaj habitatoj de subsahara Afriko. Ĝi estas la ununura membro de la genro Polemaetus. La komuna nomo devenas el la latina scienca nomo Polemaetus bellicosus, kiu montras kaj por la genro kaj por la specio similan signifon respektive de la greka “polemos” kaj de la latina “bellum” samsignife “militema”.
Aspekto
Temas pri tre granda aglo, kun longo de 76 – 96 cm, pezo de 3.1 – 6.2 kg kaj enverguro de 188 – 227 cm. Inter agloj troviĝantaj en Afriko, nur la Reĝa, la Veroksia kaj la Kronaglo koincidas en grando kun la Militaglo. La plumaro de plenkreskuloj havas tre malhelbrunajn (ŝajne nigrecajn) suprajn partojn, kapon kaj supran bruston. La subaj partoj estas tre blankaj kun nigraj disaj punktoj. Videblas klare kontrasto inter tre malhela supra brusto kaj blanka subaĵo. La subflugilaj kovriloj estas malhelbrunaj, kun palaj flugilplumoj ankaŭ striecaj je nigro. La beko estas tre fortika, tre larĝa ĉebaze, hokoforma kiel ĉe ĉiuj agloj kaj tre malhelgriza al nigreca. La irisoj estas tre flavaj kaj kontrastaj ĉe tiom malhela kapo.
La ino estas kutime pli granda kaj pli punkteca ol la masklo. La nematurulo estas pli pala supre kaj havas blankajn subajn partojn. Ili atingas plumaron de plenkreskulo en sia sepa jaro.
Teritorio kaj habitato
La Militaglo povas troviĝi en plej parto de subsahara Afriko, kie manĝo abundu kaj la medio favoras. Ĝi estas nenie komuna, sed plej grandaj populacidensecoj ekzistas en suda Afriko, ĉefe en Zimbabvo kaj Sudafriko. Ĝenerale tiuj birdoj estas pli abundaj en protektataj areoj kiaj la Nacia Parko Kruger kaj la Translima Parko Kgalagadi en Sudafriko, aŭ la Nacia Parko Etoŝa en Namibio.
Ties preferata habitato estas la duondezerta kaj malferma savano. Ili evitas densajn arbarojn (kiaj la Gvineaj kaj Kongaj arbaroj), sed necesas arboj por nestumi. La teritorio povas ege varii laŭ grando el pli da 1000 km² al areoj kie nestoj estas malpli da 10 km distaj. Tiu malsimileco okazas pro diferencoj en manĝodisponeblo.
Dieto
La dieto de la Militaglo ege varias pro predodisponeblo. Ili povas predi birdojn ĝis la grando de cikonio, sed plej ofte ili elektas mezgrandajn surgrundoloĝantajn speciojn kiaj frankolinoj, numidoj aŭ otidoj. En kelkaj areoj mamuloj konstituas la plej grandan parton de ties dieto, kun specioj kiaj leporoj, prokaviuloj, mungotoj, pavianoj, junaj impaloj kaj aliaj malgrandaj antilopoj. Plenkreskaj cefalofenoj kiuj formas parton de la dieto de la Militaglo konsiderinde tropezas, ĝis 37 kg dumkapte; tiele la aglo revenas ripete al la kadavraĵo por manĝadi ĉar tiu estas tro peza por kunporti fluge. Ili povas ataki ankaŭ hejmajn brutaron, kiaj kortobirdoj, ŝafoj kaj junaj kaproj, sed tio neniam estas granda parto de ties dieto. Plej parto de predoj pezas el 1 al 5 kg.
La Militaglo ĉasas ĉefe dumfluge, cirkle ŝvebante alte super sia teritorio, kaj subite falante por kapti sian predon surprize.
Reproduktado
Militagloj ne havas distingajn memmontrajn flugojn ceremoniajn, sed krias laŭte 'klii-klii-klii-kluii-kluii-kulii' dum la pariĝa periodo. Ili konstruas siajn nestojn en arboj sed ankaŭ (en Karuo de Sudafriko) sur elektraj fostoj. La nesto estas granda konstruaĵo, uzata jaron post jaro, kiu estas 2 m pri la diametro kaj 0.9 m profunde. Ili havas malaltan reproduktan indicon, ĉar oni demetas maksimume nur 1 ovon ĉiu duan jaron. La ovo estas kovata dum 45 tagoj kaj la ido elnestiĝas post 100 tagoj. Krom tio, spite ke ĝi iĝas pli kaj pli sendependa, la junulo restas ĉe la nesto dum pluaj 6 monatoj.
Konservostatuso
Tiu specio estas nune suferanta grandan malpliigon de nombroj, pro troa ĉasado fare de ĉasistoj. Ties konservostatuso estis listita al Preskaŭ Minacata en 2009 kaj oni atendas novan listigon. La Militaglo suferas el persekutado pere de pafado kaj de venenigo, sed ankaŭ el nerektaj minacoj, kiaj kolizioj kun elektraj linioj. Alia danĝero estas deklivaj farmaj akvorezervejoj, en kiuj multaj birdoj droniĝas. En Sudafriko la specio eble perdis 20% el sia populacio en la lastaj tri generacioj. En multaj areoj kie ili estas kontakte kun homoj, la aglaj populacioj ege malpliiĝis pro persekutado, ĉar ili ricevas kulpon mortigi brutaron. Vere hejmaj animaloj konstituas nur malgrandan proporcion de ties dieto, dum la esto de agloj estas certa signo de sana medio. La konservado de tiu specio dependas el edukado de farmistoj, kaj de la rekta protekto de nestolokoj.
Referencoj
<div class= "references-small">
-105
En la jaro 105 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Moroni (mormonismo)
Moroni, laŭ la Libro de Mormono, estis la lasta profeto kaj militestro de la Nifaiidoj, kiu vivis en Ameriko fine de la 4-a kaj komence de la 5-a jarcento. Krom la historio de la Libro de Mormono, ankaŭ Joseph Smith kaj la Tri Atestantoj atestis, ke ili vidis lin en lia anĝeleca aspekto.Li estis la filo de la profeto Mormono, el kiu la Libro de Mormono prenis sian nomon. La nomo de Moroni estas posta al (kaj oni ne konfuzi ambaŭ) la Kapitano Moroni, persono de la sama libro, sed pli frue.
Moroni servis sian patron, kiu estis ĉefkomandanto, en la lasta milito inter Nifaiidoj kaj Lamanidoj, gvidante armeon kun 10,000 soldatoj. Post la venko de la Nifaiidoj, Moroni devis kaŝiĝi kaj fuĝi por ne estis kaptita de la Lamanidoj.
Moroni ricevis la ordonon de la patro kompletigi la registrojn de la nefida historio kiun li antaŭe verkis. Tiam li verkis la ĉapitrojn 8 kaj 9 de la Libro de Mormon (la registraro de Mormon), la Libro de Moroni komplete, kaj la Enkonduko de la libro de Mormon. Li ankaŭ verkis la Libron de Eter, kiu baze estas resumo pri antikva civilizo, konata kiel la ĥaredidoj, sed ĝi ankaŭ inkluzivas kelkajn komentojn de li mem, speciale la ĉapitroj 4, 5, 8 kaj 12.
Kiam Moroni finis la registradon de la verkaĵoj sur Planĉoj, li enterigis ilin en ŝtonskatolo ĉe monto en la nuna Ontario County, Nov-Jorko. En tiu ĉi loko stariĝis 12-metra monumento el bronzo kaj granito honore al Moroni, kiu estas nomata kiel "Kumorah".
Anĝelo
Pro la agado de Moroni en la restaŭrado de la evangelio predikita de Kristo, Moroni estas identigata de la mormonoj kun la menciita anĝelo en Apokalipso 14:6: "Kaj mi vidis alian anĝelon, flugantan en meza ĉielo, havantan eternan evangelion, por evangelii la loĝantojn de la tero kaj ĉiun nacion kaj tribon kaj lingvon kaj popolon "
La bildo de la anĝelo Moroni ludante trumpeton estas ĝenerale uzata kiel neoficiala simbolo en la temploj de la mormonoj. Li ankaŭ aperas en pluraj eldonoj de la Libro de Mormon.
1774
En la jaro 1774 post Kristo okazis, interalie:
Moroni (mormonismo)
Anĝelo
La historio de Moroni same kiel ĉiuj aliaj de la Libro de Mormon estas pridubata de ĉiuj kristanaj grupoj escepte de la mormonoj, de arkeologoj, historiistoj, lingvistoj kaj sciencistoj, ĉar ne ekzistas eĉ unu simpla pruvaĵo en Ameriko kiu povas evidentigi la ekzistadon de profetoj kaj popoloj kiuj vojaĝis de Israelo al Ameriko kaj ekloĝis ĝin. La plimulto konsideras tiujn historiojn kiel inventaĵoj de Joseph Smith aŭ miksaĵo de pluraj elementoj el gnostikismo, kristanismo kaj islamo.
Jisr al-Ŝugur
Jisr aŝ-Ŝugur (arabe: جسر الشغور, prononcita [dʒɪsr aʃˈʃuɣuːr], turka: Cisr eş-Şuğur ankaŭ literumita Jisr al-Shughour) estas urbo en la Idlib gubernio en nordokcidenta Sirio. Situante ĉe alteco de 170 metroj super marnivelo sur la Orontes rivero, la urbo estis loĝita de 44,322 homoj en 2010. Jisr estis delonge grava haltejo en komercaj itineroj kaj situas sur la ĉefa vojo inter Latakio, 75 kilometrojn okcidente kaj Halepo 104 kilometrojn oriente. Lokita en la riĉa aluvia ebenaĵo de la valo Ghab ĉe la orienta flanko de la montoj An-Nusayriyah (ankaŭ konata kiel la Jebel Ansariye), la areo estis kontinue loĝata dum pli ol 10.000 jaroj. La antikva urbo Qarqar laŭsupoze estis situanta kelkajn kilometrojn sude de la moderna urbo, kiu estis establita en helenismaj tempoj kiel la urbo Seleucia ad Belum. La romanoj nomis ĝin Niaccuba kaj konstruis tie trans la rivero Orontes.
NGC 4071
NGC 4071 (aliaj indikoj — PK 298-4.1, ESO 94-PN12, AM 1201-670) estas planeduma nebulozo en konstelacio Muŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jan Drda
Jan DRDA (naskiĝis la 4-an de aprilo 1915 - mortis la 28-an de novembro 1970) estis ĉeĥa politikisto, verkisto, ĵurnalisto kaj dramaturgo.
Li aliĝis al la Komunista Partio de Ĉeĥoslovakio en 1945. Kune kun Václav Řezáč, ili partoprenis en la ekskludo de nekomunistaj aŭtoroj de la tiama Unio de ĉeĥoslovaka verkistoj (1940- 1990) kies prezidanto li fariĝis en 1956. Ekde februaro 1948, li okupis gravajn kulturajn kaj politikajn postenojn. En 1955 li ricevis la Ordonon de la Respubliko.
Fine de sia vivo li estis ĉefredaktoro de la semajna gazeto Svět práce (Mondo de Laboro), kiun li mem fondis en 1968. En 1969 oni maldungis lin ĉar li kontraŭbatalis la invadon de soldatoj de la Varsovia Traktato en 1968 kaj la postan okupadon de Ĉeĥoslovakio.
Popularecon li akiris per komika romano pri minista urbeto (Urbeto sur la manplato), kiu estis sukcese filmigita. Ankaŭ liaj fabeloj enhavas satire realismajn elementojn. Filmigitaj estis komediaj fabeloj Ludoj kun diablo, Forgesita diablo, Dařbujan kaj Pandrhola, kiuj sub vualo de fabela rakonto kritikas la homan socion per ekzemplo de vilaĝanoj. Ankaŭ ili estis sukcese filmigitaj.
Severe serioza estas libro de liaj kontraŭfaŝismaj rakontoj Muta barikado, kiu estas ne nur filmigita, sed ankaŭ tradukita al Esperanto fare de Miloš Lukáš.
Verkaro
Li estas verkisto, ĉe kiu la realismo miksiĝas kun fabelaj motivoj.
Fastiv-1 (stacidomo)
Fastiv-1 (Фастів I) estas fervoja stacio en Fastiv (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
Jan Drda
Verkaro
Putování Petra Sedmilháře (Migrado de Petro Sepmensogulo, 1943)
Hippolyte Abraham-Dubois
Hippolyte ABRAHAM, pli bone konata kiel ABRAHAM-DUBOIS per aldono de la edzina familinomo, (n. la 11-an de marto 1794 - m. la 3-an de oktobro 1863) estis franca politikisto.
Jan Drda
Verkaro
Hrátky s čertem (Ludoj kun diablo, 1946)
Hippolyte Abraham-Dubois
Filo de magistratano el Avranches en Normandio, Hippolyte rezignis militistan karieron kaj fariĝis urbestro de Granville en 1830 kaj deputito de la departemento Manche en 1832, en la periodo de la julia monarkio.
Jan Drda
Verkaro
Dalskabáty, hříšná ves aneb Zapomenutý čert (Dalskabáty, peka vilaĝo, aŭ Forgesita diablo, 1959)
Hippolyte Abraham-Dubois
Tiu reformisma parlamentano cetere distingiĝis en 1848 kiel membro de la konstitucia asembleo de la Dua Respubliko. Li rezignis sian mandaton en 1849.
Jan Drda
Verkaro
Němá barikáda (Muta barikado, 1946)
České pohádky (Ĉeĥaj fabeloj, 1958)
Impeach My Bush
Impeach My Bush Kontraŭ mia Bushestas la kvina disko de Peaches kun tiu nomo. Ŝi invitis tie la muzikistojn Joan Jett, Josh Homme, Samantha Maloney, kaj ĉambran kamaradinon Leslie Feist.
Bonus disko
Japana Versio
Haveno Bahía de Algeciras
Inter la havenoj de Hispanio elstarindas la haveno de Algeciras [179], la sola en Hispanio konsiderata kiel monda unuaklasa haveno pro ĝia altega movado de pasaĝeroj kaj varoj.
La hispana marbordo de la Golfeto de Algeciras troviĝas okupata de havenaj instalaĵoj, administrataj arope de la Autoridad Portuaria Bahía de Algeciras (Havenaŭtoritato). Kvankam nur la domaraj kernoj de Algeciras kaj de La Línea de la Concepción tuŝas la golfeton, estas havenaj instalaĵoj ankaŭ en la resto de la marbordo (apartenanta al la municipoj de Los Barrios kaj San Roque). Tiu ampleksa havenareo nomiĝas oficiale Puerto Bahía de Algeciras.
Ĝi estas la unua haveno de Hispanio kaj de la Mediteraneo kaj troviĝas inter la 25 unuaj havenoj de la mondo. En 2004 superis la 65 milionoj de tunoj de totala trafiko kaj pli de 2,9 milionoj de Teu. Totalas pli de 10 km de dokoj.
Kazantipo (kabo)
Kazantipo estas kabo kaj malgranda duoninsuleto sur la suda bordo de la Azova Maro, en la nord-orienta parto de la Krimea duoninsulo. Krome, Kazantipo estas la nomo de fama elektronik-muzika festivalo, iam aranĝata ĉe la kabo.
Pri la kabo
La nomo havas tjurkan devenon; en la krime-tatara lingvo qazan tip signifas "fundo de kaldrono". La kabo ricevis tian nomon pro sia reliefo — ĝi havas iom rondan formon kaj ĝia centra parto estas relative malalta (20-30 metroj super la marnivelo) kaj estas ĉirkaŭita de montetoj, proksimume 50 metrojn altaj. La proksimuma diametro de la kabo estas 3–4 km.; ĝi disdividas la Kazantipan kaj la Arabatan golfojn de la Azova maro.
Preskaŭ la tuta kabo estas kovrita de stepoj; la bordoj estas plejparte abruptaj kaj kalkoŝtonaj. Ekde la jaro 1998 la teritorio de la kabo estas ŝtata natur-rezervejo de Ukrainio.
20307 Johnbarnes
20307 Johnbarnes estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Barnes, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2004. Li instruas ĉe la Maggie L. Walker Governor's School de Richmond (Virginio, Usono).
Róka
Róka:
Teoremo de Wolstenholme
En matematiko, teoremo de Wolstenholme diras ke por ĉiu primo p > 3:
Oberägeri
Pri la komunumo
Oberägeri estas komunumo en Kantono Zugo, Svislando. Ĝi havis 5465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Teoremo de Wolstenholme
kie la krampo estas la simbolo de Newton. Ekzemple por p=7, ĉi tio diras ke 1716 estas oblo de 343 plus 1, kaj vere 1716=343×5+1. Ekvivalenta formulaĵo estas la kongrueco
La teoremon unue pruvis Joseph Wolstenholme en 1862; Charles Babbage montris la ekvivalenton por p2 en 1819.
Oberägeri
Trafiko
Oberägeri atingeblas ek de la urbo Zugo per aŭtobuslinio 1 de Verkehrsbetriebe Zugerland. Per la aŭtobuslinio 9 oni povas atingi la komunumon Sattel, kie ekzistas konekto al la trajnlinio de Svisaj Orientaj Fervojoj de al Rapperswil. Inter la jaroj 1912 ĝis 1954 ekzistis tramlinio de Zugo al Oberägeri.
Violonkonĉerto (Schumann)
La violonkonĉerto d-minora (verko sen verknumero 23) estis la lasta orkestroverko de Robert Schumann. Ekestinte en la jaro 1853, ĝi estis unuafoje prezentata nur 84 jarojn poste kadre de propaganda enscenigo de la naziismo. La makulo alkroĉiĝanta al la verko, esti pregata de la malkreska menta forto de Schumann – en 1854 la komponisto estis enigita en la nervosanigejon Endenich, kie li en 1856 mortis pro sifiliso – ĝis nun postefikas.
Oberägeri
Historio
Laŭ ne dokumentita pretendo de la zuga teologo Kaspar Lang en sia eklezihistorio aperinta je la fino de la 17-a jarcento la unua preĝejo de Oberägeri estis konstruita en la valo en la jaro 876. Kvankam neniu alia dokumento tion pruvas, la ekzisto de preĝejo en Oberägeri en la 9-a jarcento estas tre verŝajna.
Violonkonĉerto (Schumann)
Ekesto
Schumann laboris ekde 1850 en Duseldorfo kiel Urba Muzikdirektoro. Post komence bona kunlaboro kun la tieaj ĥoro kaj orkestro ekestis pli kaj pli malkonsento kaj konfliktoj, kiuj rezultigis postulojn pri demisio. En majo 1853 Schumann konatiĝis kun la juna, tamen jam fama violonisto Joseph Joachim, kiu dum la 31-a Malsuprarejna Muzikfestivalo, de Schumann kunformata kiel dirigento kaj komponisto, i. a. estis festata pro sia prezentado de la violonkonĉerto de Beethoven. La 2-an de junio 1853 Joachim skribis al Schumann :
Teoremo de Wolstenholme
Ne estas konataj komponitaj nombroj, kiuj kontentigas kondiĉon de la teoremo.
Caelestis Eichenseer
Caelestis Eichenseer OSB, vere: Joseph Anton Eichenseer, (naskiĝinta en la 1-a de julio 1924 en Schöllang, mortinta en la 4-a de februaro 2008 en Saarbrücken) estis germana latinisto, kiu ege meritis pri la novepoka latina lingvo.
Oberägeri
Historio
La 15-an de novembro 1315 okazis sur la teritorio de Oberägeri ĉe la Morgarten-Pasejo la Batalo de Morgarten, dum kiuj la trupoj de Leopoldo de Habsburgo spertis detruan malvenkon, evento, kiu certigis la ekziston de la Svisa Ĵurkomunumo kaj kiu estis decida por la sorto de Svislando.
Teoremo de Wolstenholme
Nur malmultaj primoj kontentigas la ekvivalentan kondiĉon kun p4, ili estas nomataj primoj de Wolstenholme. La du konataj valoroj estas 16843 kaj 2124679.
Teoremo de Wolstenholme povas ankaŭ esti esprimita kiel paro da kongruecoj de nombroj de Bernoulli:
Ekzemple, por p=7, la unua el ili diras ke 1764 estas oblo de 49, kaj la dua diras 773136 ke estas oblo de 7.
Jean-Baptiste Joseph Accarier
Jean-Baptiste Joseph ACCARIER (n. la 3-an de marto 1773 - m. la 7-an de aŭgusto 1837) estis franca politikisto.
Li estis deputito de la departemento Haute-Saône en la komenco de la julia monarkio, de 1830 ĝis 1833, kaj sidis inter la ekstrem-maldekstraj parlamentanoj.
Caelestis Eichenseer
Vivo
Soldatinte de 1942-45 li frokiĝis en 1946 ĉe la benediktana abatejo Sankta Otilio proksime de Ammersee kaj faris la religiajn votojn en la 8-a de oktobro 1950. En la 29-a de marto 1952 li ricevis la ordinadon. Li studis teologion ĉe la Universitato de Munkeno kaj doktoriĝis en la 1955-a jaro pro tezo pri kredokonfeso ĉe Sankta Aŭgusteno.
-107
En la jaro 107 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Eventoj
Gaius Marius reformas roman armeon.
Caelestis Eichenseer
Vivo
De 1952-75 li kunlaboris ĉe la kompilado de la vortarego Thesaurus Linguae Latinae. De 1963-66 li ankaŭ instruis la historion de la frua eklezio ĉe la ordena altlernejo de Sankta Otilio. En 1965 li kunfondis la gazeton Vox Latina kaj la asocion Societas Latina. Ekde 1975 li deĵoris ĉe la seminario pri novlatinaĵoj ĉe la sarlanda universitato. Unu el liaj helpantoj estis Sigrid Albert. Li estis membro de Academia Latinitati Fovendae.
Graveco eksteruniversitata
Eichenseer estis pioniro por la viva uzo de la latina lingvo en Germanujo (latine: Latinitas viva), laborante por la plievoluo de la latina lingvo kaj ĝia adaptigo al modernaj bezonoj (ekz. per moderna vorttrezoro). Ekzemplo por lia inventemo estas la vorto machina lavatoria por lavmaŝino. La unuaj semajnoj el longa serio, kie la latina servis kiel ĉiutaga lingvo en amikara rondo, okazis en 1973 en Dießen am Ammersee. Simile agadis dum la 1980-aj jaroj en Aŭstrio Suitbert H. Siedl per siaj Feriae Latinae, renkontiĝoj kun vatikana beno.
Oberägeri
Historio
La du politikaj komunumoj Oberägeri kaj Unterägeri estiĝis en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio el la du malfrumezepokaj kamparanaj kooperativoj, kiuj kultivis la komunajn bienojn de la valo de Ägeri, nome la supra kooperativo kaj la suba kooperativo.
Violonkonĉerto (Schumann)
Ekesto
Schumann komponis post tio en la unuaj tagoj de septembro 1853 Fantazion por violono kaj orkestro (sian op. 131), kaj komencis la 21-an de septembro per komponado de plua konĉerta verko. En sian zorge tenatan "mastrumlibron" li notis la 1-an de oktobro 1853 "La konĉerto p. violono finfaritas". Li instrumentigis la sekvajn tagojn la koncipitan verkon (ĝis tria de oktobro) kaj pretigis sekvatage pianopartituron. En ĉi tiuj tagoj (30-a de septembro/1-a de oktobro 1853) okazis ankaŭ la renkontiĝo flugildona por Schumann kun la juna Johannes Brahms, alvojaĝita el Hamburgo kaj staranta je la komenco de sia komponista kariero.
Meze de oktobro Schumann transsendis la partituron al Joachim kaj planis jam por la 27-a de oktobro la unuan prezentadon en Duseldorfo. Tamen je ĉi tiu koncerto laŭ deziro de la koncertkomitato devis anstataŭe enigata en la programon la violonkonĉerton de Beethoven, krome je ĉi tiu koncerto estis unuafoje prezentata la pli mallonga Fantazio op. 131 de Schumann. Eksteraj kaŭzoj prokrastis ankaŭ sekvatempe unuan prezentadon de la violonkonĉerto: Krom la konfliko kun la duseldorfa koncertkomitato la geedzoj Schumann entreprenis en novembro/decembro 1853 sukcesan turneon tra Nederlando.
En januaro 1854 finfine okazis en Hanovro almenaŭ probo de la konĉerto kun la tiea kortegokapelo, kiu tamen ne pasis bone. Joachim, kiu ankaŭ agis kiel dirigento, en posta letero al Schumann, kiu tiutempe jam troviĝis en la nervosanigejo Endenich, per tio, ke li antaŭe "lacigis" sian brakon ĉe la dirigentado, tamen memorigis pri la komuna ĝojo, kiun faris aparte la polonezo (la 3-a movimento). Kritiko pri la komponaĵo ĉitekste ne aperas.
Post la morto de Schumann
Post la morto de Schumann en 1856 lia edzino Clara kaj Joseph Joachim decidis ne publiki la verkon. La motivoj por tio ĝis nun ne estas unusence klarigitaj. Neklaras ankaŭ, ĉu Johannes Brahms, kiu subtenis Clara-n Schumann je la eldonado de la verkoj de ŝia edzo, influis ĉi tiun decidon. Joachim komence esprimis obĵetojn pro teknikaj malfacilaĵoj, koncerne la finalmovimenton, je kiu ankaŭ Clara Schumann konstatis "makulon". Eble ŝi sentis la kontraston inter la danceca-serena finalmovimento kaj la katastrofo de la lastaj vivojaroj de Schumann kiel tro doloriga. Ŝi eĉ petis Joachim-on komponi novan finalon, kion tiu ĉi tamen rifuzis. Postaj eldiroj de Joachim, ankaŭ en 1898 al sia unua biografo Andreas Moser, ekkonigas, ke Joachim intertempe vidis en pli grandaj partoj de la verko diverĝon inter ludoteknika postulo kaj muzika substanco de la konĉerto. Ĉi tiu taksado pasis paralele al ĝenerala tendenco de la Schumann-akceptado, kiu volis ekkoni en ties malfrua verko kreskajn signojn de menta kadukiĝo.
Post la morto de Joachim en 1907 ties filo Johannes heredis la notmaterialon de la violonkonĉerto kaj vendis ĝin al la Prusa Ŝtata Biblioteko sub la kondiĉo publikigi ĝin plej frue cent jarojn post la morto de Schumann (do en 1956).
Publikigo kaj unua prezentado
Al la cirkonstancoj kondukantaj al la publikigo kaj en 1937 al la unua prezentado de la konĉerto partoprenis du pranevinoj de Joseph Joachim, la violonistoj laborantaj en Anglio Jelly d’Arányi kaj Adila Fachiri. Ili eldiris, ke dum spiritistaj kunsidoj la spiritoj de Schumann kaj Joachim admonis ilin, lokalizi kaj prezenti la verkon. Ili kontaktis la eldoniston Wilhelm Strecker, aktiva ĉe la eldoneoj Schott-Verlag, kiu trovis la manskribaĵon en la Prusa Ŝata Biblioteko je Berlino. Al liaj klopodoj antaŭ Georg Schünemann (direktoro de la tiea muziksekcio) kaj bonaj rilatoj al Johannes Joachim dankendis, ke ĉilasta en 1936 permesis la publikigon.
La 26-an de novembro 1937 finfine okazis, 84 jarojn post la ekesto de la konĉerto, la unua prezentado ĉe Germana Opero je Berlino kun soloisto Georg Kulenkampff kaj la Berlinaj Filharmoniistoj direktataj far Karl Böhm. La kadron formis oficiala okazigo de NSDAP, dum kiu Joseph Goebbels kaj Robert Ley paroladis. La nazioj intencis propagandi la verkon de Schumann kiel "germana" anstataŭaĵo por la violonkonĉerto de Felix Mendelssohn, malaprobata kiel judo. Ili ankaŭ malebligis oferton de la eldonejo Schott-Verlages al Yehudi Menuhin, kiu estis tre fervora pri la konĉerto, unuafoje prezenti la verkon en Usono. Juraj provoj de la plej juna filino de Schumann, Eugenie, kiuj malpermesis ekde Svisio la unuan prezentadon, restis sensukcesaj. La violonvoĉo de la versio por la unua prezentado estis treege prilaborita kompare kun la originalo, i.a. evidente por kreskigi la brilecon, je pasaĝoj oktavigitaj (kiel prilaboristo funkciis – anonime, ĉar ĉe la reĝimo falinta en malfavoron – Paul Hindemith).
Akceptado
La unua prezentado de la violonkonĉerto trafis en Germanio sur plejparte pozitivan resonancon, ekz. Hans Pfitzner eldiris en 1938, malgraŭ kelkaj kritiketoj :
Jam en Decembro 1937 Menuhin ludis la konĉerton en Usono, tie nun en malretuŝita originala versio. Mallonge poste aperis unuaj sondiskaj registraĵoj far Kulenkampff (prilaborita versio) kaj Menuhin (originalversio).
Post 1945 la verko ja estis foje ludata, sed spertis reserviĝeman ĝis disputatan pritaksadon. Krom la plue domina opinio, ke la malfrua verkaro de Schumann en ĝenerale esta malforta (ankoraŭ en 1967 muziksciencisto Kurt Pahlen skribis, la violonkonĉerto prezentas nur "materialon por psikiatro" ) ankaŭ la propaganda utiligado de la verko far la naziismo estas rigardenda kiel kaŭzo.
Nur ekde ĉ. la 1970-aj jaroj ekiĝis kadre de diferencigita rigardo de la malfrua verkaro de Schumann ankaŭ rehabilitado de la violonkonĉerto. Interpretada komparado el 1995 jam povis sin apogi krom sur la du unuaj registraĵoj sur pluaj 12 registraĵoj, inter ili du de Gidon Kremer. Tamen ankaŭ nuntempe ĝi aperas kompare malofte en koncertprogramoj.
Ensemblo kaj ludodaŭro
La orkestro aldoniĝa al la soloviolono analogas la kutiman orkestroensemblon de la romantismo kaj samtempe ankaŭ tiun, kutiman je la aliaj konĉertaj verkoj de Schumann: 2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 2 kornoj, 2 trumpetoj, timbaloj, arĉinstrumentoj (1-a violono, 2-a violono, vjolo, violonĉelo kaj kontrabaso).
La prezentado daŭras ĉ. 30 minutojn.
Metropola Parko Simón Bolívar
La Metropola Parko Simón Bolívar (Parque Metropolitano Simón Bolívar) estas la urba parko plej granda kaj grava de la urbo Bogoto, troviĝas situa en la geografia centro de Bogoto, (Kolombio) en la suburbo Teusaquillo [teŭsaKIĝo].
En la aktualo oni konsideras ĝin la “pulmo de la urbo”, pro ĝia strategia situo en la kerno de Bogoto, pro sia abunda vegetaĵaro kaj granda dimensio de ĝiaj verdaj zonoj kaj ankaŭ pro la kvanto kaj varieco de scenejoj kiuj formas ĝin. ​
La parko portas la nomon de la historia liberigisto de Kolombio kaj la areo de Andoj nome Simón Bolívar.
Savannah-kato
Savannah-kato estas nova, relative ekzota kata raso, kiu ekestis el bredo kruciĝa inter servalo kaj endoma kato. Temas pri raso agnoskita de la Internacia Kata Asocio (angle The International Cat Association, TICA).
Historio
Pri la unua pariĝo de servalo sukcesis la bredistino Judy Frank ĉirkaŭ la jaro 1980. Joyce Srouve respondecis pri establiĝo de la kata raso meze de la 1990-aj jaroj. Ŝi ripete sukcesis pri bredo de hibridoj. Savannah-kato estas do hibrido de servalo, kiu komune vivas ĉefe en humidaj savanoj, el kiuj originas ĝia nomo (angle la signifo de savannah estas "savano").
Aspekto
Savannah-katoj estas grandaj, sveltaj katoj kun longaj kruroj, longa kolo kaj mallarĝa, malgranda kapo kun relative grandaj oreloj. La felo kiel ĉe servaloj estas baze blankeca, grizeca kaj flaveca kun multaj nigrecaj makuloj. Kutime la baza fela koloro estas plejparte flaveca ĝis helbruneca, kun preskaŭ blanka ventro, kaj la makuloj estas klare difinitaj. Sed ankaŭ estas koloraj variaĵoj, ekzemple kun makuloj malpli klare difinitaj, pli "fumacaj".
Karaktero
Savannah-katoj konsideriĝas amikemaj, sociemaj kaj ludemaj bestoj, kiuj bone harmonias kun aliaj dombestoj. Kontraste al la plej multaj aliaj dumbestaj kataj rasoj ili ne timas naĝadon. En rapida reago kaj kapablo salti ili superas aliajn dumbestajn katajn rasojn. Post preskaŭ tri jaroj Savannah-katoj estas finkreskintaj - tiam ili kapablas el staro salti ĝis alto de du metroj.
Violonkonĉerto (Schumann)
1-a movimento
Alie ol en pli fruaj konĉertaj verkoj de Schumann, en kiu orkestro kaj soloistoj estas ege krucitaj (ekz. la pianokonĉerto), la violonkonĉerto kontraŭmetas soloiston kaj orkestron plejparte bloke. La orkestra eksponado de la 1-a movimento komencas per monumenta unua temo memoriga pri Bruckner, kiun sekvas lirika temo. En la posta soloeksponado kaj la tralaborado la soloviolono dialogas kun maldikigita orkestroaranĝaĵo. Schumann rezignas pri temaj evoluoj kaj starigas en la malfonon harmoniajn ŝanĝojn. Okulfrapas la barokecaj figuradoj kaj sekvencigoj en la treege virtuoza soloa voĉo. En la kodo el la kombinado de ambaŭ ĉeftemoj ekestas novaj ("sintezaj") temaj unuoj.
2-a movimento
En la dua movimento komence la violonĉeloj intonacias delikatan, sinkopigitan enkondukan temon, antaŭ ol la violono komencas per lirike kanteca solotemo. Multfoje oni surmontras sur la t.n. "fantomtemon", kiun Schumann en 1854 – kiel li opiniis, diktita far la spiritoj de Schubert kaj Mendelssohn – notis kaj antaŭ sia kolapso ankoraŭ mem variaciis (Johannes Brahms mem verkis poste kiel sian op. 23 kvarmanajn pianokomponaĵojn pri ĉi tiu temo). Orkestro kaj la ofte en malalta registro eksona soloviolono interŝanĝas sekve plurfoje melodian gvidadon kaj akompanadon. La lastaj taktoj de la relative mallonga movimento transkondukas per akcelado kaj dinamika intensigo attacca a la 3-a movimento.
3-a movimento
La danceca tria movimento ligas elementojn de la sonatoformo kun tiu de rondelo kaj estas dominata per la polonezeca karaktero de la ofte kaj rekantaĵece revena ĉeftemo. La denove teknike treege postulema solovoĉo dialogas per ofte maltemaj figuradoj kun la orkestro, antaŭ ol en la ekstenzita kodo finiĝanta en D-maĵoro temoj kaj motivoj de la antaŭa movimenta paso estas kombinataj. Ankaŭ ĉi tiu movimento rezignas pri solokadenco.
Efiko de Doppler
Efiko de Doppler, aŭ Doppler-efiko, aŭ Doplera efiko, aŭ efiko de Doplero (laŭ NPIV), nomita laŭ Christian Andreas Doppler, estas la ŝajna ŝanĝiĝo en frekvenco kaj ondolongo kiun observanto perceptas moviĝante relative al la ondofonto. La efiko Doppler povas rezulti el moviĝado de la observanto, aŭ de la observata ondofonto, aŭ ambaŭ. Ĉe ondoj bezonantaj perilon (ekzemple, sonaj ondoj) por transmoviĝi, oni devas analizi la moviĝojn (de la observanto resp. de la fonto) aparte; ĉe ondoj ne bezonantaj perilon (ekz-e lumaj aŭ la gravito en speciala relativeco, nur la relativan diferencon en rapido oni devas konsideri.