cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josep Puig i Cadafalch
Puig estis disĉiplo de Lluís Domènech i Montaner, kaj estas konsiderata la lasta reprezentanto de la modernismo kaj la unua de la sekva Noucentisme. Laŭ kelkaj fakuloj, lia verko pŭovas subdividiĝi en jenaj tri periodoj:
Post la Hispana Enlanda Milito li ekziliĝis al Parizo, profesoris pri arkitekturo kaj historio en diversaj universitatoj, kaj atingis internacian agnoskon. Puig ricevis la titolon de doktoro honoris causa de kelkaj universitatoj, inter kiuj tiu de Parizo. Li revenis al Hispanio en 1942, kaj tiam ricevis malpermeson esti arkitekto, pro kio li dediĉis sin nur al restaŭrado de konstruaĵoj kaj de historiaj monumentoj.
Chapel Hill (Norda Karolino)
Chapel Hill estas urbo en la kantonoj Oranĝo, Chatham kaj Durham en la Usona ŝtato de Norda Karolino. La loĝantaro estis 57,233 laŭ la 2010 censo. Tio signifas ke Chapel Hill estas la 15a plej granda urbo en la ŝtato. Chapel Hill, Durham kaj la ŝtata ĉefurbo, Raleigh, faras la angulojn de la Esplora Triangulo (oficiale la Raleigh–Durham–Chapel Hill kombinita statistika areo), kun totala loĝantaro de 1,998,808.
La urbo estis fondita en 1793 kaj estas centrita sur Franklin Strato. Ĝi kovras 21.3 kvadratajn mejlojn (55 km²). Ĝi enhavas plurajn distriktojn kaj konstruaĵojn kiuj estas enlistigitaj je la Nacia Registro de Historiaj Lokoj. La Universitato de Norda Karolino ĉe Chapel Hill kaj UNCa Sanigo estas gravaj partoj de la ekonomio kaj urba influo. Lokaj artistoj kreis multajn murpentraĵojn.
Historio
La areo estis la hejma loko de frua loĝanto William Barbee de Middlesex, Virginio, kies 1753 gratifiko de 585 akreoj de John Carteret, kiu estis la 2a Grafo Granville, estis la unua de du landaj gratifikoj en kio estas nuntempe la Chapel Hill-Durham areo. Kvankam William Barbee mortis subite post li loĝiĝis tie, unu el liaj ok infanoj, Kristoforo Barbee, fariĝis grava kontribuanto al la komunuma kaj novnaskita Universitato de Norda Karolino. Chapel Hill evoluiĝis laŭ monteto; la spino estis la originala ejo de malgranda Anglikana "Kapelo de Faciliĝo", konstruita en 1752, sciita kiel "New Hope Chapel". La Carolina Inn nun okupas ĉi tiun ejon. En 1819, la urbo estis fondita por servi al la Universitato de Norda Karolino kaj evoluigita ĉirkaŭ ĝi. La urbo estis luita en 1851 kaj la ĉefstrato, Franklin Strato, estis nomita en la memoro de Benjamin Franklin.
En 1969, unu jaron post kiam la urbo tute integris siajn lernejojn, la komunumo de Chapel Hill elektis Howard Lee por servi kiel la urbestro. Estis la unua plimulta-blanka urbo en la Sudo de Usono kiu elektis afrik-usonan urbestron. Servante de 1969 ĝis 1975, Lee helpis establi Chapel Hill Transit-on, kiu estis la urba aŭtobuso-sistemo. Ĉirkaŭ 30 jaroj poste, en 2002, la ŝtato de Norda Karolino aprobis leĝon por provizi senpagan servon por ĉiuj uzantoj je lokaj aŭtobusoj. La aŭtobus-operacioj estas financitaj per la urbaj impostoj el Chapel Hill kaj Carrboro, federalaj gratifikoj kaj UNCa studentaj kotizoj. Pluraj hibridaj kaj elparolitaj aŭtobusoj estis aldonitaj ĵuse. Ĉiuj aŭtobusoj portas GPSajn dissendilojn por raporti pri sia loko je akurata tempo en retejo. La aŭtobusoj povas transporti biciklojn kaj enhavas rulseĝajn levigilojn.
Marigny (Manche)
Marigny estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Graham (Vaŝingtonio)
Graham estas censa loko (CDP) en Kantono Pierce (Vaŝingtonio) en Usono. La nombro de loĝantoj estis 8 739 laŭ la censo de 2000, kaj kreskis 168-procente ĝis 23 491 en 2010. Ĝia poŝtkodo "ZIP" estas 98338. Ĝiaj kodoj laŭ la landaj normoj FIPS kaj GNIS estas 53-27785 kaj 1511005, respektive.
Chapel Hill (Norda Karolino)
Registaro
Chapel Hill uzas konsili-manaĝeran tipon de registaro. La komunumo elektas urbestron kaj ok konsiliajn membrojn. Urbestroj servas en du-jaraj terminoj. Konsilianoj servas en kvar-jaraj terminoj. Urbestrino Pam Hemminger, eksa membro de edukada stabanaro, estis elektita en 2015 kaj re-elektita en 2017. Ŝi venkis aktuale Mark Kleinschmidt, kiu en 2009 estis elektita la unua publike geja urbestro de Kapela Monteto, sukcesante eksigi kvar-jaran regotempon de urbestro Kevin Foy.
Graham (Vaŝingtonio)
Geografio
Graham situas ĉe (47.039756, -122.278375). Laŭ la Usona Buroo de la Censo, Graham ampleksas areon de 55,5 km², tute sekteran. La ĉirkaŭaj komunumoj estas Spanaway (nordokcidente), South Hill (norde), Orting (oriente), Elk Plain (okcidente), Eatonville (sude), Roy (sudokcidente), kaj Electron (sudoriente).
597 Bandusia
597 Bandusia estas granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo venas de verko de la romia poeziisto Horacio : "la Fonto de Bandusia" (latine : O Fons Bandusiae ...).
Marigny (Manche)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marignais.
Pacema kolombo
La Pacema kolombo (Geopelia placida) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas loĝanto kaj disvastigata reproduktanto en Aŭstralio kaj Nov-Gvineo. Ĝi estas tre rilata al la Zebrokolombo de sudorienta Azio kaj al la Striata kolombo de orienta Indonezio. Ĝis antaŭ nelonge, la tri estis klasitaj kiel unika specio, Geopelia striata, konata ĉu kiel Pacema kolombo ĉu kiel Zebrokolombo.
Aspekto
Tiu birdo estas relative malgranda kolombo kaj varias en longeco el 19 ĝis 21 centimetroj. La Pacema kolombo havas roz-grizan bruston kun kvadratecaj grizbrunaj flugiloj. Fajna striado de nigro aperas ĉirkaŭ la kolo kaj la nuko kaj suben laŭ la tuta dorso. La okulo estas grizblanka kaj estas blugriza ringo ĉirkaŭ la okulo kiu malsupreniras kaj kuniĝas kun la vaksaĵo de la beko. Junuloj estas pli palaj kaj malpli striataj. Ili ankaŭ havas pli senkoloran okulringon. La nuko estas simila al tiu de la Striŝultra kolombo ĉe kiu la nukoplumoj estas striecaj sed diferenciĝas pro tio, ke la Striŝultra kolombo ne havas striecan gorĝon kiel la Pacema kolombo. Krome, la nukoplumoj estas grizbrunaj kompare kun la tre kupreca koloro de la Striŝultra kolombo.
La voĉo de la Pacema kolombo estas altatonaj "dudel-duu", "ko-ko-kuu" kaj "krurrr!".
Kutimaro
La Pacema kolombo troviĝas en paroj, grupoj aŭ aroj. Ili manĝas surgrunde kaj troviĝas komune en stratoj kaj ĝardenoj. Ili troviĝas ankaŭ ĉe rubejoj, arbaroj, riveroj, ŝoseoj kaj ĉe la bordo de pluvarbaroj. Kiam ili ne troviĝas surgrunde manĝante, ili povas esti en arboj ripozante.
Tiuj kolomboj flugas per rapida, unda movo. La flugiloj faras bruecan "frrr" kiam la birdoj estas dumfluge.
Nestado
Reproduktado okazas el oktobro ĝis januaro en suda Aŭstralio kaj el marto ĝis junio en norda Aŭstralio. Nestoj estas konstriataj sur horizontalaj branĉoj de arboj. La ino demetas du blankajn ovojn. Tiuj kolomboj estas tre agresemaj al aliaj birdoj kiam ili reproduktiĝas.
Distribuado
Tiu ĉi specio povas troviĝi tra la tuta Aŭstralio escepte Tasmanion, suda Viktorio kaj suda okcidenta Aŭstralio (el Pilbara, Okcidenta Aŭstralio, kie la subspecio estas pli ruĝeca ol griza, ĝis Nullarbor, Suda Aŭstralio). Malfeliĉe la teritorio de tiu ĉi kolombo malpliiĝas pro konkurenco kun la enmetita Punktita turto. En Nov-Gvineo ili troviĝas ĉefe en la sudo de la insulo sed ankaŭ ĉe kelkaj lokoj en la nordo kaj ĉe la insuloj Aru.
NGC 786
NGC 786 (aliaj indikoj — PGC 7680, UGC 1506, MCG 2-6-12, ZWG 438.13, KCPG 50, IRAS01587+1524) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Duto
Duto (aŭ sekundo) estas intervalo inter du sinsekvaj tonoj de diatona gamo.
Variaĵoj
Ekzemploj de dutoj
Multe pli maloftas nur teorie ekzistas
Difinate per tonsilaboj
Pli precize eblas difini muzikajn intervalojn per tonsilaboj: Duto estas intervalo inter tono kaj skale sekva tono.
Kodaje
Tonalto de toniko <Kodály> [do] estas 2 (kaj de [Do] estas 1). Duto de [do]
Bharate
Hinde tonalto de toniko <Bharata> [sa] estas 2 (kaj de [Sa] estas 1). Duto de [sa]
Ágasegyháza
Ágasegyháza (AgaŝedjhAza) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono Kecskemét. La nomo signifas branĉa-eklezio.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kecskemét-Fülöpszállás.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. Dum la mezepoko hungaroj kaj precipe kumanoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1353. Antaŭ la turkojn la loĝantoj rifuĝis al Kecskemét. Post la turka erao la loĝantoj fondis farmojn, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi hombestojn. La kampoj apartenis al Kecskemét. La loĝantaro okupiĝis pri fruktoj kaj pri vinbero. La memstara vilaĝo naskiĝis en 1925.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, kuracejo, apoteko, familihelpa servo, klubo de maljunuloj.
Dva druga, model i podruga
Dva druga, model i podruga (Два друга, модель и подруга) filmita en la jaro 1927 estas filmo de reĝisoro Aleksej Popov.
La filmo estas gaja satiro pri la misaventuroj de du amikoj kiuj estas junaj laboristoj en sapoprodukta fabriko. Ili inventas pakmaŝinon kaj alfrontas multajn malfacilaĵojn kun nepman kaj burokratoj ĝis ilia maŝino estas rekonita. Finfine, dank'al ilia alianco kun la Komsomolo la amikoj atingas raciajn rezultojn en sia inventema laboro kaj okupoj. Ili estas akompanitaj en siaj aventuroj fare de Daŝa, alia laboristo en la sapfabriko, kun kiun ili ofte flirtas.
Échay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Rektigitotranĉita 5-ĉelo
En geometrio, la rektigitotranĉita 5-ĉelo estas uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per rektigitotranĉo de la regula 5-ĉelo.
Eksteraj ligiloj
Cantellated 5-cell
Tis (apartigilo)
Tis povas esti nomo por:
Nacia flago
La Nacia flago aŭ Ŝtata flago estas flago kiu reprezentas landon, kiu indikas naciecon, civitanecon aŭ ŝtatanecon. Estas unu de la simboloj plej gravaj de ŝtato. La nacia flago utilas por reprezenti la landon eksterlande, sed ankaŭ kiel reprezento de la civitanoj aŭ de la registaro en la propra lando.
Ekzistas tri kategorioj de naciaj flagoj nome:
Skaryszew
Skaryszew estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Radomski.
Kleinniedesheim
Kleinniedesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La bulteno Aŭroro
Aŭroro estas kluba bulteno de Hernusanda Esperantista Klubo en Svedio. Ĝi aperas neregulare ekde 2008. Ĝia unua ĉefredaktoro estas Tomas Q Nilsson.
Robledillo de la Vera
Robledillo de la Vera (Kverkejeto de la Vera) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro. Estas tri vilaĝoj en la provinco kun la sama nomo Robledillo, signife (Kverkareto aŭ Kverkejeto) plus unu plia Robledo signife (Kverkaro aŭ Kverkejo).
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas roblillanos. La censita populacio en 2008 estis 309 loĝantoj.
Situo
Robledillo de la Vera estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, kiel la nomo de la vilaĝo sugestas, je altitudo de 445 m. La areo de ties teritorio estas de 12,83 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Estas arkeologiaj restaĵoj el la epoko de romianoj, ĝermanoj, araboj ktp. Dum epoko de Alfonso la 8-a fine de la 12a jarcento la kristanoj konkeras la teritorion kio ligiĝas al urbo Plasencia. La ĉefa vidindaĵo estas la preĝejo de Sankta Mikaelo de la 15a al 17a jarcento.
Štefurov
Situo
Štefurov situas en valo, fine de sakovojo. Svidník troviĝas je 21 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414 en formo "Stwfurka", tiam havanta 20 domojn. Fine de la 15-a jarcento pro atako de poloj ĝi senhomiĝis. En 1787 273 vilaĝanoj loĝis en 39 domoj, en 1828 337 vilaĝanoj en 42 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Stefuró, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Istvánd 137 homoj, (rutenoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Girált, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Štefurov 118 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Famuloj
En la iama Stefuró naskiĝis hungara inspektoro Lajos Terray.
Sudpacifik-insulaj arbaroj
La sudpacifik-insulaj arbaroj konstituas biogeografian regionon identifitan fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) por figuri en la listo de la tutmondaj 200-regionoj, kiuj estas konsiderataj kiel elstaraj pri la naturkonservado. La regiono arigas plurajn tersupraĵajn insulajn ekoregionojn el la pacifika ekozono :
Gregga stenografio
Gregga stenografio (Gregg Shorthand angle) estas formo de skriba stenografio inventita de John Robert Gregg en 1888. Simila al plena kuranta manskribo, ĝi estas fundamentita sur ovalaj figuroj kaj linioj kruciĝantaj kun tiuj. Ĝi estis tre populara en Usono, kie ĝi havis multajn versiojn. Diferenca de iuj plumaj stenografioj, ĝi uzas nur maldikajn liniojn. Ekzemple la Pitmana stenografio uzas dikecon de linioj por distingi literojn.
En Gregga stenografio, ĉiu litero aŭ sono estas unu streko. La strekojn oni ligas al aliaj kaj tiel kreas vortojn kaj t.n. frazvortojn. Por skribi tre rapide, literoj estas preterlasataj laŭ la principoj de la sistemo. Grandaj rapidecoj estas eblaj. Multaj stenografistoj skribis 250 vortojn en minuto per gregga stenografio.
La Principoj de la Esperanta Gregga Stenografio
La substantiva finaĵo -o ne estas skribata, kaj en komunaj adjektivoj oni povas preterlasi la finaĵon -a. La adverba finaĵo -e ne estas skribata, ĉar kunteksto montras kion uzi. La vorta finaĵo -aŭ povas esti preterlasata. La prezenca finaĵo -as povas preterlasiĝi en komunaj verboj. Kontraŭe, -os estas ĉiam skribata, sed la i en -is estas preterlasata.
Por esprimi la literon c, la litero s estas uzata, krom se ĝi bezonas esti distingita de s. Kiam tio ĉi okazas, ts estas skribata. La punkto sub la vokalo e ne estas bezona. Ng kaj nk estas skribataj kun specialaj formoj.
Por skribi diftongojn, la vokaloj estas skribataj sinsekve. Ja kaj je estas esprimataj per grandaj kaj malgrandaj ovaloj. Kiam la vokalo u okazas antaŭ alia vokalo, horizontala streko estas skribita sub ĝi. La kombinaĵoj ia kaj ea estas esprimataj per granda cirklo kun punkto interne de ĝi. En vortaj finaĵoj, tiu ĉi punkto estas preterlasata. Aj estas esprimata per rompita rondo. Aje, ajo, ae, kaj ai estas skribataj kiel malgranda cirklo interne de granda cirklo. Ie estas esprimata per malgranda cirklo kun vertikala streko sub ĝi, skribita malsupren. La pluralan oj esprimas malgranda streko en la dekstra bildo. Tiu ĉi finaĵo povas esti uzata por esprimi pluralan adjektivon, sed ĝi estas malofte bezona.
Ofte inversa cirklo povas esprimi la literon r, por skribi vorton pli rapide. La r povas esti preterlasata tute en multaj vortoj.
En Gregga Stenografio estas listo de vortoj nomataj mallongaj formoj (Angle brief forms). Tiuj ĉi estas tre oftaj, kaj tial havas specialajn literumojn. Kelkaj mallongaj formoj estas montrataj sub la literoj en la dekstra bildo.
Martigny (Manche)
Martigny estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Grandparigny.
Parnas (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Parnas (Парнас) estas fina stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Sankt-Peterburgo.
Following
Following filmita en la jaro 1998 estas filmo de reĝisoro Christopher Nolan.
Ĝi rakontas la historion de juna viro kiu sekvas fremdulojn tra la stratoj de Londono kaj estas tirita en kriman submondon kiam li ne sukcesas konservi sian distancon. Ĉi tiu estas la unua filmo de Christopher Nolan.
Tour Duchesne
La Tour Duchesne (aŭ Tour du Chesne, antaŭe Tour de la Monnaie) estas turo de la 15-a jc, situanta en Rennes proksime de de la mordela pordego. Ĝia nomo devenas de Jehan du Chesne, ĉefpordegisto de Rennes kaj unua loĝanto de la turo. Ĝi estis klasita historia monumento ekde la 13-a de Marto 1944.
Ĝi situas sur la unua ĉirkaŭmurego de la remparoj de Rennes, kiu datiĝas de la 3-a jc, sed estis rekonstruita inter 1447 kaj 1459 samepoke kiel la dua ĉirkaŭmurego kaj la mordela pordego.
En 1143, la privilegio de papegaut estis konsentita al rennes kaj konfirmita de la duko Francisko la 2-a de Bretonio. "papegaut" estas jara pafkonkurso al kartona aŭ ligna birdo, unue per arbalesto, kaj post 1605 per arkebuzo. La venkinto estas nomata « reĝo de la papago » kaj akiras privilegiojn (ne submetiĝo al imposto kaj rajto kolekti impostojn). Celpapago estis instalita sur la turo ĝis en 1680.
En la 16-a jc, klapopordo estis farita por uzi la subteran kavaĵon kiel karceron.
Ĝi situas nun en la Skvaro Hyacinthe-Lorette kie estas ankaŭ la lastaj restaĵoj de la unua ĉirkaŭmurego kaj la misikruco.
Maria Trzcińska
Ŝi enketis kaj esploris germanajn krimojn en Pollando dum la dua mondmilito. Aŭtorino de historia monografio pri la varsovia koncentrejo KL Warschau, konstruita de SS en okupata Pollando, estanta unusola germana koncentrejo lokigita en eŭropa ĉefurbo.
Verkoj
Maria Trzcińska, ''Obóz zagłady w centrum Warszawy. Konzentrationslager Warschau'' (Ekstermejo centre de Varsovio. Konzentrationslager Warschau), Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Radom 2002, ISBN 83-88822-16-0
Bernisse
Bernisse estas iama municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovris areon de 68,46 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La centra loĝloko de la municipo nomiĝas Abbenbroek. Kromaj loĝlokoj estas Biert, Geervliet, Heenvliet, Oudenhoorn, Simonshaven kaj Zuidland. La 1-an da januaro 2015 la municipoj Bernisse kaj Spijkenisse kunfandiĝis al nova municipo Nissewaard; Mirjam Salet, la antaŭa urbestro de Spijkenisse, iĝis ties urbestro.
David Korten
Dr. David C. Korten estas aŭtoro kaj gvidanto de la antiglobalisma movado. Li estas plej konata pro fondo de People-Centered Development Forum (1990) kaj kiel aŭtoro de la libro When Corporations Rule the World.
Korten studis en Stanford University Graduate School of Business. Li militservis en la Vjetnama milito kiel kapitano de la usona aerarmeo. Post la milito, dro Korten estis vizita profesoro ĉe la Harvard University Graduate School of Business kaj poste laboris por U.S. Agency for International Development en Azio.
Korten uzis du modelojn por priskribi la Teron — la modelojn de "Kovbojo" (ne atentas pri resursoj) kaj "Kosmoŝipo".
Del Monte Foods
Del Monte Foods (bursa mallongigo: DLM) estas usona nutraĵprodukta kaj venda kompanio, kun sidejo en San Francisco, Kalifornio, Usono.
Ĝi estis en la 1870-aj kaj 80-aj jaroj plej grava produktanto de fruktoj kaj vegetaĵoj. En 1899, la 11 plej grandaj konservaj produktistoj de la ŝtato unuiĝis sub nomo California Fruit Canners Association.
Aprilo de 2005
Aktualaĵoj en aprilo de 2005
35441 Kyoko
35441 Kyoko estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomoj Makio Akiyama elde la observatorio de Susono (apud Miŝima en gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Aprilo de 2005
Mardo, 19-a de aprilo 2005
5.8 en Skalo de Richter.
35441 Kyoko
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana vetnaĝistino Kyoko Iwasaki, (naskiĝinta en 1978) kiu gajnis en la virina 200 metra brustonaĝo dum la Somera Olimpiko 1992 de Barcelono. Ŝi estas ne nur supera atletino en Japanio, sed ankaŭ plej juna or-medalistino en la historio de la tutmonda naĝkonkurenco, aĝa je 14 jaroj.
Immenstedt (Dithmarschen)
Immenstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gamischdorf
Gamischdorf, hungare Ganócs [ganOĉ], kroate Orišje/Gamištrof estas iama vilaĝo, nun parto de Sankt Michael im Burgenland en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Gamischdorf situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1427 en hungara formo "Kemeenfalwa". Supozeble la turkoj faris senhoma la komunumon en 1532, baldaŭe germanoj refondis ĝin. La germana loknomo aperis en 1608, kiel "Gamersdorf". En 1876 granda incendio okazis. En 1910 loĝis en Ganócs 316 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Baldaŭe Gamischdorf aliĝis al Sankt Michael im Burgenland.
San Vincenzo La Costa
San Vincenzo La Costa estas komunumo de Italio.
Martinvast
Martinvast [maʁtɛ̃va] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Martinvastais.
Islamo en Armenio
Islamo en Armenio konsistas plejparte el azeroj kaj muzulmanaj kurdoj ĉar la armena popolo estas tradicie kaj historie kristana ekde la fruo de la 4-a jarcento, en la jaro 301 kiam Armenio fariĝis la unua kristana nacio de la mondo. En 2009, la Statistika Esplorcentro de Armenio taksis ke malpli ol 0.1% de la tuta loĝantaro, aŭ proksimume 1,000 homoj estis islamanoj.
Armenoj ne konvertiĝis al Islamo amase kiel okazis en aliaj okupitaj landoj. Dum la Araba konkero de Armenio, Islamo venis al armenoj tamen, preskaŭ ĉiuj armenoj restis fidelaj al la Armena Apostola Eklezio, ĉar kristanoj ne estis devigataj islamaniĝi. La afero estis simila en la Otomana Imperio dum kelka tempo, sed ankaŭ ekzistis perfortaj islamanigoj kaj turkigoj en la armena loĝantaro de la imperio. Tiuj muzulmanaj kaj turklingvaj armenoj estas konataj kiel hamŝenidoj.
Islamo komencis invadi la Armenan Altebenaĵon dum la 7-a jarcento. Arabaj, kaj poste kurdaj triboj komencis ekloĝi en Armenio post la unuaj arabaj invadoj kaj ludis konsiderindan rolon en la politika kaj socia historio de Armenio. Kun la selĝukaj invadoj de la 11-a kaj 12-a jarcentoj, la tjurka elemento fine anstataŭis tiun de la araba kaj kurda. Kun la starigo de la irana safavida dinastio, afŝarida dinastio, zand dinastio kaj kaĝara dinastio, Armenio fariĝis integra parto de la ŝijaisma mondo, tamen konservante relative sendependan kristanan identecon. La premoj kaŭzitaj de la altrudo de fremda regado per heredo de islamaj ŝtatoj devigis multajn armenojn en Anatolio kaj kio hodiaŭ estas Armenio konvertiĝi al Islamo kaj asimiliĝi al la islama komunumo. Multaj armenoj ankaŭ estis devigitaj konvertiĝi al Islamo, mortpune, dum la jaroj de la Armena genocido.
Arabaj invadoj
La islamaj araboj unue invadis Armenion en 639, sub la gvidado de Abd ar-Rahman ibn Rabiah, 18 000 araboj penetris la distrikton Tarono kaj la regionon de la lago Van. Princo Teodoro Rŝtuni gvidis la armenan defendon. Ĉirkaŭ 652, packontrakto estis farita, permesante al la armenoj religian liberecon. Princo Teodoro vojaĝis al Damasko, kie la araboj rekonis lin kiel la reganto de Armenio, Kartvelio kaj Kaŭkaza Albanio.
Antaŭ la fino de la sepa jarcento, la politiko de la kalifujo rilate Armenion kaj la kristanan fidon malmoliĝis. Specialaj reprezentantoj de la kalifo nomataj vostikanoj (regantoj) estis senditaj por regi Armenion. La guberniestroj igis la urbon Dvin sia loĝejo. Kvankam Armenio estis deklarita regaĵo de la kalifo, preskaŭ ĉiuj armenoj, kvankam ne ĉiuj, restis fidelaj al kristanismo. En la komenco de la 8-a jarcento, arabaj triboj de la Hiĝazo kaj Fekunda duonluno komencis migri kaj ekloĝi en gravaj armenaj urbaj centroj, kiel ekzemple Dvin, Dijarbekiro, Manzikert kaj Apahunik.
Mezepoko
La islama elemento en Armenio kreskis iom post iom pli forte dum la mezepoka periodo. Post la bizanca malvenko ĉe Manzikert en 1071, ondoj de tjurkaj nomadoj farantaj sian vojon de Mezazio kaj norda Irano penetris kaj fine ekloĝis tra Armenio kaj Anatolio.
Koncentrejo de Gurso
La koncentrejo de Gurso, proksime de Olorono-Sankta-Maria en Bearno, estas kampo por rifuĝintoj konstruita de la registaro de Edvardo Daladjero [Edouard Daladier] inter la 15a de marto kaj la 25a de aprilo 1939 por akcepti eksajn batalantojn de la Hispana Intercivitana Milito post la venko de generalo Franko.
Paleoceno
Paleoceno estas terhistoria epoko de paleogena periodo, de kenozoika erao kaj de fanerozoika eono. Ĝi daŭris ekde 65,5 milionoj da jaroj (de la kretaceo) ĝis 55,8 milionoj da jaroj, ĝis komenco de eoceno.
Koncentrejo de Gurso
Historio
Komence de la Dua Mondmilito, la sama registaro tie malliberigis eksterlandajn civitanojn el landoj militantaj kontraŭ Francio, kaj ankaŭ francajn aktivulojn de la komunista partio, kiuj favoris la german-sovetian pakton.
Paleoceno
Dum la paleocena epoko eksplode evoluis la floraj plantoj, pluevoluis la birdoj, polpoj, sepioj, markolbasoj, kankroj, placentaj mamuloj, insektoj, kameloj, tapiroj, unukornuloj, rostruloj, ĉefmamuloj, karnovoraj.
Koncentrejo de Gurso
Historio
Post la militpaŭzo de la 22a de junio 1940, subskribita inter Germanio kaj la franca registaro de Peteno (Pétain), ĝi estis uzita kiel koncentrejo por akcepti judojn de ĉiuj naciecoj - escepte de la franca - kaptitaj kaj deportitaj de la nazia registaro en la landoj de ĝi regataj.
Paleoceno
Aperis la numulitoj.
Islamo en Armenio
Mezepoko
Plej multaj etnaj armenoj restis kristanaj dum ĉi tiu periodo, kiam Okcidenta Armenio estis dividita inter islamaj ŝtatoj post la selĝuka invado. Kvankam iuj armenoj konvertiĝis al Islamo kaj fariĝis influaj membroj de Bejlika socio, armena arkitekturo influis selĝukan arkitekturon, kaj multaj armenaj naĥararoj restis aŭtonomaj gvidantoj de armena socio sub islamaj emiroj en Erzincan, Tajko, Sasuno, kaj Van. La islamaj emiroj intergeedziĝis kun armenoj, Precipe la ŝadadidoj de Anio, kiuj intergeedziĝis kun Bagratid-ulinoj. Estis emiro de Van nomata Ezdin, kiu havis armenajn simpatiojn kaj laŭdire devenis de Senekerim Hovhannes Arcruni, la reĝo de Vaspurakano. La filo de armena princo Taharten, guberniestro de Erzinjan, lia filo de filino de la imperiestro de Trebizond konvertiĝis al Islamo kaj fariĝis guberniestro de Erzincan fare de Timur.
Koncentrejo de Gurso
Historio
Dum la milito, la kampo plie akceptis homojn, kiuj trairis kontraŭleĝe la landlimon de la zono okupaciita de la germanoj. Ĝi ankaŭ enkarcerigis hispanojn, kiuj jam antaŭe estis malliberigitaj en tiu ĉi kampo kaj, post liberiĝo dum aŭtuno 1940, vagadis en la regiono sen profesia pravigo. Kaj ĝi ankaŭ gastigis hispanojn el aliaj kampoj fermitaj pro la tieaj vivkondiĉoj aŭ pro la malalta nombro de malliberuloj, senpatrujulojn, ciganojn, komunjurajn malliberulojn atendantaj juĝon (prostituistoj, kaŝvendistoj, legitimil-falsistoj).
Islamo en Armenio
Sub Otomana Imperio
La Otomana Imperio regis laŭ islama juro. Kiel tia, la Homoj de la Libro (la kristanoj kaj la judoj) devis pagi imposton por plenumi sian statuson de dhimmi kaj kontraŭ tio estis garantiita religia aŭtonomio. Dum la armenoj de Konstantinopolo profitis de la subteno de la sultano kaj kreskis ĝis iĝi prosperanta komunumo, la samo ne povus esti dirita pri tiuj loĝantaj historian Armenion. Dum krizaj tempoj tiuj en la foraj regionoj de montaro ofte ankaŭ devis suferi (kune kun la islama loĝantaro) atakojn de nomadaj kurdaj triboj. Armenoj, kiel la aliaj otomanaj kristanoj (kvankam ne samgrade), devis transdoni iujn el siaj sanaj viraj infanoj al la registaro de la sultano pro la politikoj en la loko.
Koncentrejo de Gurso
Historio
Post la liberigo de Francio kaj antaŭ ĝia porĉiama fermo en 1946, en ĝi estis mallonge detenitaj germanaj militkaptitoj, francaj kunlaborintoj kaj hispanaj batalintoj kiuj rezistis kontraŭ la germana okupacio, sed kies volo likvidi la faŝisman diktaturon de Franko iĝis danĝeraj por la Aliancanoj.
Islamo en Armenio
Sub Otomana Imperio
Dum la otomana periodo multaj armenoj estis devigitaj islamaniĝi tra okcidenta Armenio per masakroj, socia premo kaj severa impostado. Multaj konvertiĝoj notiĝis trans orienta Anatolio, precipe en Hamŝen, Yusufeli, Tortum, İspir, Bayburt, Erzincan. Precipe amasa konvertiĝo al Islamo estis priskribita de armena kleriko Hakob Karneci. En la regiono de Tajko centrita ĉirkaŭ Tortum, islama kleriko nomita Mulaho Ĝafaro ricevis pagendaĵon de la otomana registaro por censi la Erzurum-provinco kaj pagigi impostojn. Post kiam Mulaho Ĝafaro metis tro pezajn impostojn, la kalcedonaj armenoj, kiuj apartenis al la Kartvela Ortodoksa Eklezio kaj konsistigis la duonon de la loĝantaro en Granda Armenio, konvertiĝis al Islamo dum la apostolaj armenoj ne, kiel priskribis Karneci.
Koncentrejo de Gurso
Historio
Entute ĉirkaŭ 64.000 homoj estis malliberigitaj en Gurso, kaj 1.072 tie mortis.
Islamo en Armenio
Sub Otomana Imperio
En la regiono İspir (Sper en la armena), 100 armenaj vilaĝoj estis forbruligitaj en 1723 kaj granda parto de la loĝantaro perforte transformiĝis al Islamo. En la regiono de Yusufeli (Pertakrak en la armena), armena katolika pastro Inĝiĝjan skribas ke la plej granda parto de la islama loĝantaro estis armena en origino sed konvertis sin al Islamo por eviti pezan impostadon kaj subpremon en la fruaj 1700-aj jaroj. Inĝiĝjan vizitis la vilaĝon Khewag (Yaylalar) kaj renkontis islamigitajn armenojn en la vilaĝo. En la provinco Urfa, estis tri islamigitaj armenaj vilaĝoj, kiuj parolis dialekton similan al la klasika armena. Inĝiĝjan ankaŭ skribis, ke la regiono Kemah en Erzincan iam estis armena kaj ke ĝiaj islamaj loĝantoj ankaŭ estas islamigitaj armenoj. En la fruaj 1500-aj jaroj, la otomanoj brutale devigis impostadon masakrante 10 000 armenojn en Bayburt, Erzincan, Ispir, Erzurum, kaj perforte transformis pliajn 50,000 al Islamo. En la regiono de Dersim, la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo raportis, ke grupoj de armenoj konvertiĝis al Alevismo kaj asimilis sin kun kurdaj Zazaoj, kiuj migris al Armenio dum otomana regado. Simile en la regiono de Palu iuj armenaj vilaĝoj transformitaj al sunaismo kaj asimilitaj al la komunumo sunaisma de la Zazaoj.
Koncentrejo de Gurso
La koncentrejo
Post la venko de Franko kontraŭ la hispanaj respublikanoj en 1939, multaj batalintoj, kun tiuj, kiuj timis la frankismajn venĝojn, forfuĝis al Francio. La registaro de Edvardo Daladjero konstruis plurajn kampojn por akcepti la rifuĝintojn. Gurso estis la plej grava inter ili, instalita apud la samnoma urbo, en la Malsupra-Pirenea departemento (nunaj Atlantikaj-Pireneoj), 84 kilometrojn oriente de la Atlantika Oceano, kaj 34 kilometrojn norde de la hispana landlimo.
San Sosti
San Sosti estas komunumo de Italio.
Ĝia teritorio estas parte ebena, kuŝanta en la valo de la rivero Rosa, kaj plejparte montara, kuŝanta sur la sudaj antaŭmntoj de la montaroj Pollino kaj Orsomarso.
La ekonomio de San Sosti baziĝas sur agrikulturo kaj bredado.
Ene de la komunumo trovlĝas montara sanktejo de la Virgulino de la Pettoruto kaj la restaĵoj de prahelena urbo Artemisia.
Koncentrejo de Gurso
La koncentrejo
La kampo estis starigita sur longa monteto, kun ebena supro, argileca, kiu preskaŭ ne estis uzebla por loka terkulturado : maizokampoj kaj porbovaj erikejoj. La konstruado komenciĝis la 15an de marto 1939 kaj ankoraŭ ne estis finita kiam alvenis la unua grupo de rifuĝintoj, la 4an de aprilo.
La vivkondiĉoj
La kampo estis 1400 metrojn longa kaj 200 metrojn larĝa, ĝi ampleksis 28 hektarojn. Nur unu strato trairis ĝin laŭlonge. Ambaŭflanke estis terpecoj 200 metrojn longaj kaj 100 metrojn larĝaj, nomitaj insuletoj, sep unuflanke kaj ses en la alia. La terpecoj estis disigitaj inter si kaj disde la strato de duoblaj muretoj, kies ekstera parto konsistigis vojon por la gardistoj.
NGC 787
NGC 787 (aliaj indikoj — PGC 7632, MCG -2-6-15) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Koncentrejo de Gurso
La vivkondiĉoj
La nutraĵo estis malofta kaj malbonkvalita ; ne estis duŝejoj kaj akvokranoj. La higienaj kondiĉoj estis tre malbonaj. La kampo ne disponis drensistemon. Pro la proksimeco de la atlantika oceano, la grundo estis ofte akvumita de la pluvo, kiu faris la argilan terenon daŭre kota, escepte dum somero. La malliberuloj, per kelkaj trovitaj ŝtonetoj, provis pli-malpli ŝtonigi la vojon por solvi la problemon pri koto. Arbustoj sendornigitaj estis instalitaj por faciligi la vojon al la homoj inter la barakoj kaj la necesejoj.
En ĉiu insuleto estis bazaj lavaboj, similaj al bestotrinkujoj. Sur du metrojn alta platformo, atingebla per ŝtuparo, sur kiu estis konstruita latrino. Sub la platformo, grandaj ujoj ricevis la fekaĵojn. Kiam plenplenaj, ili estis transportitaj per ĉaro ekster la kampo. La bariloj estis du metrojn altaj, ne elektrizitaj, kaj ne estis turoj kun gardistoj direktante maŝinpafilojn al la malliberuloj. La etoso estis draste malsama ol tiu de la ekstermaj koncentrejoj kaj estis nek ekzekutoj, nek sadismaj gardistoj.
Fuĝi el la kampo ne estis malfacile : la bariloj ne estis tre fortikaj kaj la kontrolado ne estis tre strikta. Sed la fuĝintoj, malbone vestitaj, sen mono nek scio pri la loka lingvo, estis rapide rekaptitaj kaj resenditaj al la kampo. Ĉe ilia reveno, ili estis enkarcerigitaj en la insuleto de la «ribeluloj». Kaze de rea forkuro, ili estis senditaj al alia kampo. Sed kiam ekstera helpo estis ebla, la fuĝo, en Hispanion aŭ en francan kaŝejon, povis sukcesi. Tiel estis por 755 fuĝintoj.
La bonfaraj organizoj
Ekde la 20a de decembro 1940, diversaj helporganizoj rajtis interveni : aldone al la ekzilita eŭska registaro, sekcioj de la Svisa sukurservo instaliĝis en Gurso, kun francaj judaj organizoj tolerataj de la viŝia reĝimo kaj protestantaj organizoj kiel la Kvakeroj, CIMADE kaj YMCA. La kampo troviĝis en zono kie la loĝantoj estis plejmulte katolikaj, sed pro la ĉeesto de multaj respublikanaj batalintoj de la hispana milito kaj de multaj kontraŭklerikalaj komunistoj, neniu katolika organizo helpis la malliberulojn.
La 15an de februaro 1941 aldoniĝis la Bonfara asocio por helpi al infanoj (france: Oeuvre de secours aŭ enfants, juda organizo), kiu instalis kuracejon kaj ricevis de la viŝia registaro la permeson elirigi el Gurso multajn infanojn, kiujn ĝi loĝigis en diversaj akceptejoj tra tuta Francio.
El Hispanio
La rifuĝintoj el Hispanio estis dividitaj en kvar grupoj.
Brigadanoj : volontuloj aŭ solduloj, ĝenerale el centra Eŭropo (Rusio, Germanio, Baltaj landoj, Aŭstrio, Ĉeĥoslovakio, ktp) kiuj venis helpi la hispanajn respublikanojn kadre de la internaciaj brigadoj. Ili ne povis reiri al sia lando. Multaj sukcesis forfuĝi kaj la plimulto fine dungiĝis en la franca fremda legio. Inter ili estis 49 esperantistoj, kiuj fondis grupon kaj starigis 4 kursojn.
Eŭskoj: temis pri eŭskaj naciistoj, kiuj sukcesis foriri el ĉirkaŭita Santandero kaj, mare transportitaj ĝis la respublikana zono, daŭrigis la batalon el ekstere. Pro la proksimeco inter Gurso kaj ilia devenloko, ili preskaŭ ĉiuj sukcesis ricevi helpon, kiu ebligis al ili forlasi la koncentrejon, rifuĝante kaj laborante en Francio.
Aviadistoj: ili estis membroj de la tera laboristaro en la respublikana armeo. Kiel meĥanikistoj, estis al ili facile dungiĝi en francaj entreprenoj, kaj do forlasi la koncentrejon.
Hispanoj: ili estis terlaboristoj aŭ laboristoj el malpli bezonataj fakoj. Neniu en Francio interesiĝis pri ili. Ili konsistigis ŝarĝon por la franca registaro, kaj tio sufiĉis, interkonsente kun la frankisma registaro, por ilia resendo al Hispanio. Plej multaj el ili estis transdonitaj al la frankisma registaro en Iruno, kaj de tie estis sendita al la koncentrejo de Mirando, kiel ili estis politike «normigitaj». Inter tiuj rifuĝintoj estis 49 esperantistoj, interalie la brigadisto Franz Haiderer, kaj ili surloke organizis kvar Esperanto-kursojn.
De 1939 ĝis aŭtuno 1940, la hispana lingvo ĉefis en la kampo. La malliberuloj kreis orĥestron kaj konstruis sportejon. La 14an de julio 1939, dum la franca nacia festo, la 17.000 hispandevenaj malliberuloj milite defilis sur la sporta tereno kantante la Marsejlezon, kaj prezentis sportajn elmontrojn, voĉajn kaj instrumentajn muzikpecojn.
El Francio
Komence de la dua mondmilito kaj poste la viŝia reĝimo la registaro de Edvardo Daladjero uzis la kampon por komunjuraj malliberuloj, por «nedeziratoj», kaj post la militpaŭzo de la 22a de junio 1940 por judaj familioj el zonoj okupitaj de Germanio.
Estis tien senditaj germanoj, kiuj loĝis en Francio, kia ajn estis ilia deveno aŭ politika tendenco, ĉar ili estis konsiderataj kiel fremdaj civitanoj de malamika nacio. Inter ili troviĝis sufiĉe multaj germanaj judoj kiuj ĝuste fuĝis pro la nazia reĝimo, kiel ekzemple Hannah Arendt, fuĝinta al Francio en 1933 kaj malliberigita en Gurso en majo 1940. Ĉeestis francaj maldesktraj aktivuloj (sindikatistoj, socialistoj, anarĥiistoj kaj ĉefe komunistoj), kiujn la registaro taksis danĝeraj post la soveti-germana interkonsento. La unuaj alvenis la 21an de junio 1940 kaj la plimulto el ili estis resendita al aliaj koncentrejoj antaŭ la fino de la sama jaro.
Aldoniĝis pacistoj, kiuj rifuzis labori por la militindustrio, kaj ankaŭ francaj ekstremdekstruloj kiuj simpatiis al la germana armeo aŭ la nazia ideologio.
Post la militpaŭzo de la 22a de junio 1940 inter Francio kaj Germanio, Gurso troviĝis en la libera zono administrita de la viŝia reĝimo, kaj la koncentrejo do transiris al civila regado.
La milita koncentrejestro, nomita de la antaŭa registaro, forbruligis la arĥivojn kaj ebligis al la hispanaj respublikanoj forkuri kaj miksiĝi kun la franca loĝantaro. Tiu bruligo aliflanke malfaciligis iliajn postmilitajn klopodojn por ricevi kompenson pro la malliberigo. 700 el la malliberuloj, arestitaj pro nacieco aŭ pro simpatio al la nazia registaro, estis liberigitaj inter la 21a de aŭgusto, kiam alvenis en Gurso la esplorkomisiono sendita de la germana registaro, kaj oktobro.
El Belgio
Ekde la 10a de majo 1940, 50 grupoj el plejparte judaj familioj estis tie deportitaj post la germana okupado de Belgio.
El Nederlando
La unua grupo alvenis en Gurso la 21an de majo 1940, 11 tagojn post kiam la germana registaro ekis sian okcidentan kampanjon per invado de Nederlando.
El aliaj landoj okupitaj de la nazia registaro venis ankaŭ civitanoj el aliaj landoj en la influsfero de la nazia imperio, kiel Aŭstrio, Ĉeĥoslovakio, Italio aŭ Pollando.
El Germanio
Judaj germanoj estis tien deportitaj el Germanio post la 22a de junio 1940.
La plej malfacila momento estis oktobro 1940. La nazia regionestro de Badenio tiam ankaŭ iĝis samtempe estro de la apuda Alzaco. Estis tiam en Badenio ĉirkaŭ 7.500 judoj, ĉefe virinoj, infanoj kaj maljunuloj, ĉar la junaj kaj mezaĝaj viroj jam forfuĝis el Germanio aŭ malaperis en naziaj koncentrejoj. Ĉar la regionestro eksciis, tra la viŝia registaro, pri la ekzisto de kampoj en la libera zono, kiuj povus akcepti ilin, li decidis deporti la badeniajn judojn al Gurso, lasante ilin sub franca administrado. La vivkondiĉoj estis tre malfacilaj dum la jaro, kiun ili pasigis en la koncentrejo, kaj pli ol mil el ili mortis, pro malsanoj, ĉefe tifo kaj disenterio.
Inter la alvenintoj, proksimume 700 sukcesis fuĝi al Hispanio por atingi Nordafrikon aŭ Usonon, kaj ĉirkaŭ 2.000 fine ricevis vizojn, kiuj ebligis al ili laŭleĝe elmigri al aliaj landoj.
Deportadoj al Oriento
Dum sia inspektado de la gursa kampo, la SS-estro Danekero [Danecker] decidis la 18an de julio 1942, ke la judoj estos senditaj al orienta Eŭropo. Inter la 6a de aŭgusto 1942 kaj la 3a de marto 1943, la 3.907 judoj kiuj troviĝis en Gurso estis senditaj al la koncentrejo de Drancio (Drancy), apud Parizo, kaj de tie deportitaj en ses grupoj al Aŭŝvico, kie ili preskaŭ ĉiuj mortis.
Fermo kaj rea malfermo de la kampo dum la Liberigo
La viŝia registaro fermis la kampon en novembro 1943. Dum la Liberigo, kiam la germana armeo forlasis la regionon, antaŭ la progreso de la aliancanoj en Francio, la novaj francaj respondeculoj malliberigis en Gurso akuzitojn pri kunlaboro kun la germanoj. Aldoniĝis hispanoj, kiuj batalis kun la francaj rezistantoj kaj intencis daŭrigi la militon sur franca-hispana fronto. Ĉar la franca registaro ne deziris konflikti kun Franko, ĉi tiuj hispanoj mallonge restadis en Gurso. Ankaŭ germanaj militkaptitoj estis tie.
La malkonstruo
La kampo estis malkonstruita en 1946, kaj forgesiĝis. La monteto iom post iom kovriĝis per plantoj, kiuj ne ĉiam sukcesas sorbi la akvon fluantan el la argileca tero. Estas videblaj kelkaj el la ŝtonoj, kiuj konsistigis la vojojn kaj la bazojn de la barakoj, kaj kiujn foje dumsomere junuloj elfosas por atentigi pri la mizeraj vivkondiĉoj, kiujn entute spertis tie preskaŭ 64.000 personoj.
La asocio kaj la Alvoko de Gurso
De tiam okazas en Gurso rememoriga manifestacio, kiun partoprenas judaj organizoj, delegitoj el Badenio, eksaj malliberuloj aŭ iliaj familioj, kaj diversnaciaj homoj, kiuj esprimas per sia ĉeesto la deziron, ke ĉi tiuj krimoj neniam forgesiĝu.
Nuna stato
En la koncentrejo rekonstruita triangulo el lignotabuloj kovritaj per akvoŝirmita kartono rememorigas pri la centoj da samtipaj tegmentoj kiuj ŝirmis la tieajn malliberulojn.
Islamo en Armenio
Sub Otomana Imperio
Periodaj devigitaj konvertiĝoj kreis klason de kaŝ-kristanaj armenoj nomitaj Kes-kes (Duono-duono), kiuj praktikis kaj kristanajn kaj islamajn ritojn. La armenoj, kiuj konvertiĝis al islamo, perdis sian armenan identecon ĉar ili interŝanĝis milionojn, sed multaj konservis la armenan lingvon kaj kulturon. En orienta Anatolio, tamen, ili fine estis turkigitaj krom la armenaj de Hamŝen, kiuj konservis sian lingvon en la izolita Ponta Monto ĝis turkaj islamaj lernejoj estis malfermitaj en la 1800-aj jaroj kaj la okcidenta Hemshin turkiĝis, ĉar la armena lingvo estis kondamnita kiel pekema de islamaj instruistoj. En Turkio nur la Hopa Hemŝin konservis sian lingvon, kiu konsistigas la hamŝenidan dialekton de la armena, en la moderna epoko.
Ladislav KOVÁŘ
Ladislav KOVÁŘ (1948) estas ĉeĥa esperantisto, inĝeniero, aktivulo de fervojista sekcio, redaktoro de Fervojfakaj Kajeroj kaj Internacia Fervojisto. Kiel 17-jarulo en 1965 li ĉeestis kaj protokolis la fondan kunvenon de la ĉeĥa IFEF-sekcio en Česká Třebová kaj laboras en ĉefaj funkcioj de la sekcio.
=Artikoloj=
Islamo en Armenio
Sub Otomana Imperio
Dum la Hamidaj masakroj kiam kurdaj triboj estis instigitaj de la otomana registaro ataki kaj detrui armenajn setlejojn multaj armenoj estis devigitaj konverti sin al Islamo tra orienta Anatolio. En Dijarbakiro 20,000 transformiĝis, dum multaj ankaŭ transformiĝis en Muŝ, Van kaj Erzurum. Kvankam iuj konvertiĝis reen al kristanismo post kiam la masakroj finiĝis, multaj restis islamanoj kaj asimiliĝis kun turkoj aŭ kurdoj. En la regiono de Sivas en la frua 19-a jarcento multaj armenaj vilaĝoj estis forte transformitaj al Islamo fare de la loka registaro. La vilaĝo Cancova (Cancik) en Zara estis vilaĝo de 400 armenaj familioj en 1877, sed nur 48 familioj restis kristanaj ĝis la 20-a jarcento. La katolikaj armenoj de Perkinik raportis, ke ilia najbara vilaĝo Glkhategh (nun Uzuntepe) estis armena vilaĝo kaj la armenoj estis perforte konvertitaj al islamo kaj turkigitaj.
Dum la armena genocido de 1915, multaj armenoj konvertiĝis al Islamo por eviti deportadon kaj masakron.
Sub Iranaj Imperioj
La iranaj safavidoj (kiuj tiam ŝanĝis sin de sunaismaj al ŝijaismaj islamanoj) establis definitivan regadon super Armenio kaj multe preter la tempo de ŝaho Ismail la 1-a en la frua 16-a jarcento. Kvankam ili ofte konkurencis kun la otomanoj pro la teritorio, kio hodiaŭ estas Armenio ĉiam restis integra parto de persa teritorio, dum la sekvaj jarcentoj ĝis ili devis cedi ĝin al Rusio post la rusa-persa milito (1826-1828). Multaj armenoj aliĝis al la Safavidaj funkcioj, en la civila administracio kaj la militistaro (la tielnomitaj ghulam'oj ) ekde la tempo de ŝaho Abaso la granda. Precipe inter ĉi tiuj elitaj soldataj unuoj, la ghulamoj (laŭvorte signifantaj sklavoj), multaj el ili estis konvertitaj armenoj, kune kun la amasoj de ŝerkesoj kaj kartveloj. Antaŭ ol aliĝi al ĉi tiuj funkcioj, ĉu en la civila administracio, ĉu en la militistaro, ili ĉiam devis konvertiĝi al Islamo, kiel en la Otomana Imperio, sed tiuj, kiuj restis kristanaj (sed ne povis atingi la plej altajn funkciojn), ne devis pagi kromajn impostojn male al la Otomana Imperio.
Kiel parto de Abbas lia bruligita tera politiko dum liaj militoj kontraŭ la otomanoj, kaj ankaŭ por akceli la ekonomion de sia imperio, nur li deportis ĉirkaŭ 300.000 armenojn de la armena altebenaĵo inkluzive de la teritorio de nuntempa Armenio, al la kerno de Irano. Por plenigi la malplenon kreitan en ĉi tiuj regionoj, li aranĝis amasojn da islamaj turkmenoj kaj kurdoj en la regionoj por defendi la limojn kontraŭ la otomanaj turkoj, igante la areon de Armenio precipe islama regaĵo. Liaj posteuloj daŭre faris pli de ĉi tiuj deportadoj kaj anstataŭaĵoj kun turkmenoj kaj kurdoj. La Safavidaj superregantoj ankaŭ kreis la Ĥanaton de Erevano en la regiono, farante ĝin simila al sistemo kiel estis farita dum la aĥemenidaj tempoj, kiam satrapoj regis la areon anstataŭ la reĝo, lasante la tutan armenan altebenaĵon sub islama reganto, ĝis la frua 19-a jarcento. Kiam la irananoj devis cedi sian jarcent-longan superregadon super Armenio, la plimulto de la loĝantaro en la nuna Armenio estis islamanoj. (Persoj, azeroj, kurdoj kaj nordkaŭkazianoj )
Pro la frua ŝijaisma fervoro de la safavidoj konverti ĉiujn loĝantarojn de Irano al Ŝijaismo, multaj armenoj estis forte premataj konvertiĝi tra la tuta orienta Armenio. La katolika diocezo de Naĥiĉevano raportis, ke meze de la 1600-aj jaroj 130 armenaj familioj de la vilaĝoj Saltaq, Kirne konvertiĝis al Islamo por eviti perdi siajn havaĵojn. La diocezo petegis al la papo kaj al la reĝo de Hispanio por propeti antaŭ la ŝaho de Irano por malpliigi la persekuton de la armenoj en la 1700-aj jaroj kaj katolikaj misiistoj avertis, ke se la devigitaj konvertiĝoj ne ĉesos, la tuta kristana armena loĝantaro malaperos pro konvertiĝoj kaj turkigado, skribante, ke restas nur malmultaj armenoj en la vilaĝo Guznut en la provinco Ordubad,
Estis islamigitaj armenaj vilaĝoj en la hodiaŭa Azerbajĝano en Shamakhi, Ŝeki, Vartaŝen kaj en Gardman, kiuj konvertiĝis dum la Safavida periodo. Nuntempe tiuj vilaĝoj estas asimilitaj en azeran kulturon kaj perdis armenan kulturan identecon. La islamigitaj vilaĝoj de Ŝeki estis Kiŝ, Zajzit, Parkes, Kungut (Bash kaj Ghshlagh), Turk-Orban.