cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aŭtunmeza Festo
Laŭ la luna kalendaro de Ĉinio, la oka monato estas dua monato de aŭtuna sezono. Oni nomas ĝin meza aŭtuno, ankaŭ ok-monata festo. Kaj pro la plenluno cirkleca, tio signifas renkontiĝo post disiĝo, ankaŭ nome la festo renkontiĝa post disiĝo. Nokte, oni suprenrigardas ĉielen la lunon klara kiel jado kaj pleto, dezirante renkontiĝon kun familianoj post disiĝo. Kaj vojaĝanto aliloke metas hejmsopiron pere de la luno, tiel oni ankaŭ nomas ĝin “Festo Renkontiĝa Post Disiĝo”.
Károly Balás
Károly Balás naskiĝis la  1877 en Balassagyarmat. Li mortis la 1953 en Fribourg.
Biografio
Károly Balás frekventis universitatojn en Budapeŝto, Vieno kaj Ĝenevo. Li akiris diplomojn pri juro en 1899, pri ŝtataj sciencoj en 1901. Li advokatiĝis en 1902. Li eklaboris en diversaj juĝejoj. Inter 1906-1914 li instruis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), krome en Reĝa Universitato de Budapeŝto inter 1909-1946. En la studjaro 1940 li estis dekano. Inter 1939-1944 li estis parlamenta deputito. Depost 1947 li ne rajtis instrui, eĉ oni malpermesis legi liajn verkojn.
Aŭtunmeza Festo
Ĉino antikvece havis moron oferi al Lun-dio. En Zhou-dinastio (ak 11~ak 221), oni okazigis la lun-oferadon en la nokto de la aŭtunmezo, metis incensan altaron, sur kiu estas lunkukoj,fruktoj kaj aliaj oferaĵoj. Sub la luno, oni metis Lun-dion al la direkto de la luno, kaj bruligis kandelojn laŭvice genuiĝante por riverenco al la luno. Post tio ĉefmastrino distranĉis lunkukon divide al tutaj familianoj inkluzive de vojaĝantoj aliloke.
Legendo
Chang-e alflugas al la luno Onidire, antikvece estis 10 sunoj ĉiele, kiuj velkigis plantaĵojn. Iutage unu heroo, nome Houyi, tre fortega ĉiopove. Li kompatis suferantajn popolojn, kaj trafis 9 sunojn faligintaj per sia arko, kaj ordonu la lastan sunon regule leviĝi kaj fail.
Houyi pro tio estas estimata kaj amata de popolo. Houyi havis unu belan kaj bonkorecan edzinon, nome Chang-e. Ili estis feliĉaj.
Multe da homoj petis de Houyi instruon de ark-povo. Pengmeng kun fiintenco ankaŭ.
Iutage, Houyi renkontis Wangmu Niangniang vizitinte amikojn en Kunlun Montaro, kaj petis de ŝi kuracilon senmortan. Laŭdire, oni iĝos feo preninte la kuracilon. Rehejmiĝinte Houyi donis la kuracilon al sia edzino Chang-e konservi. Neatendite tio estis vidita de Pengmeng, kiu volis iĝi feo ŝtele prenonte la kuracilon.
Post tri tagoj, Houyi ĉasis ekstere kun liaj lernantoj. Pengmeng kun fiintenco afektis malsaniĝi, restis hejme. Post la foriro de Houyi baldaŭ, Pengmeng perforte elprenis de Chang-e la kuracilon senmortan. Chang-e sciis ke ŝi neeble venkis Pengmeng. Ŝi senhezite englutis la senmortan kuracilon. Englutinte la kuracilon ŝi tuj ekflugis de tero al ĉielo tra la fenestron. Pro nostalgio al sia edzo kaj familio, ŝi elektis la lunon distance proksime de la hommondo loĝi kiel feino.
Vespere, kiam Houyi rehejmiĝis, servistinoj plorinte rakontis la okazaĵon. Houyi koleriĝis kaj volis mortigi la fiulon Pengmeng, sed li jam eskapis. Houyi estis trista kaj vokis la nomon de sia edzino. Tiam li surprizite trovis ke la luno estis speciale brila kaj klara ĉi-tage, kaj iu korp-firguro kiel Chang-e movas surlune. Li tutforte postkuris la lunon, sed li neeble atingis la lunon kiel ajn. Houyi faris nenion pli bonan meti insencan altaron kaj fruktojn sur ĝi sopirante la amantan Chang-e. Oni aŭdis ke Chang-e jam iĝas feino, kaj metis insencan altaron sub la luno peti pacon kaj feliĉon de bonkoreca Chang-e.
Kriuloj
La Kriuloj aŭ Anhimedoj (Anhimidae) estas eta familio de birdoj. Dum iom da tempo oni konsideris ilin rilataj al Kokoformaj, sed vere ili parencas al anasoj (familio Anasedoj) kaj ĉefe al Piga ansero, kies DNA analizo indikas proksimecon al kriuloj plie ol al anasoj. Tamen kriuloj havas kokecajn bekojn. La klado estas escepta ene de vivantaj birdoj ĉar ĝi ne havas ripohokojn. La kriuloj estas reprezentataj de tri specioj, nome la Kornokriulo (Anhima cornuta), la Suda kriulo aŭ Krestokriulo (Chauna torquata) kaj la Norda kriulo aŭ Nigrakola kriulo (Chauna chavaria).
Aspekto
Ili estas grandaj kaj fortikaj birdoj kun malgrandaj lanugecaj kapoj, longaj kruroj kaj grandaj piedoj kiuj estas nur parte membranecaj; ili havas grandajn spronojn ĉe la flugiloj kiujn ili uzas por priseksaj kaj teritoriaj kvereloj; tiuj spronoj povas eniri en kontraŭajn brustojn, do la birdoj regule renovigas ilin. Malsame ke anasoj, ili parte plumŝanĝas kaj flugas ĉiam.
Kutimaro kaj ekologio
La inoj demetas el 2 ĝis 7 blankajn ovojn, plej ofte 4 aŭ 5. La idoj, kiel preskaŭ ĉiuj anasoformaj birdoj, kuras tuj post la eloviĝo. Tamen ili tiam estas alportitaj en akvon kie ili povas naĝi, eĉ pli akurate ol kuri, kaj skapi eventualajn manĝuntojn. Kiel la anasoj, kriulidoj fruege fiksas memoron. Tio kune kun malferma dieto igas ilin hejmigeblajn. Ili utilas kiel bonaj ĉen-hundoj ĉar per siaj laŭtaj kriegoj markas ĉion novan kaj eventualan minacon.
NGC 1776
NGC 1776 (alia indiko — ESO 85-SC28) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
15231 Ehdita
15231 Ehdita estas asteroido de la Hilda grupo (en la ekstera asteroida zono), malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova kaj elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetunian (poldevean, naskiĝintan en Francio) kantistinon Edita Pieĥa (cirile: Эди́та Станисла́вовна Пье́ха). Ŝi donis koncertojn en pli ol dudek landoj kaj gajnis en multenombraj internaciaj konkursoj inklude en la Mondaj Junulaj Festivaloj de Moskvo (1957) kaj Sofio (1968). En 1988, ŝi estis honorita per la titolo de Artistino de la Popolo de Sovetio.
26-a IS
La 26-a Internacia Seminario de la Esperanto-Junularo okazis inter la 27-a de decembro 1982 kaj la 3-a de januaro 1983 en la pitoreska mezepoka kaj vinprodukta urbo Oberwesel de la federacia lando Rejnland-Palatinato en la okcidento de Germanio, borde de al rivera Rejno. La kiel dum antaŭaj aranĝoj science altnivelajn prelegojn kaj laborgrupojn dumtage kaj la tutnoktan interkonatigan kaj festan programon partoprenis iom pli ol 170 lernantoj kaj studentoj el dudeko da eŭropaj landoj. La organizan teamon de GEJ partoprenis Uschi Felhölter (kunordigo), Elisabeth Kuhl-Kruse (vespera programo), Elisabeth Schwarzer (tema programo), Gerald Roemer (financoj, teknikaĵoj) kaj Thomas Pusch (administrado, informado). Kiel dum antaŭaj jaroj, la Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio subvenciis la aranĝon per preskaŭ 16.000 DEM, tial ke ne nur la kotizoj estis parte pagitaj de la ŝtato, sed ĉiu partoprenanto rericevis procentaĵon de siaj vojaĝkostoj, kio do aparte kuraĝigis partoprenantojn el pli foraj landoj alvojaĝi kaj kundiskuti.
Prelegoj kaj laborgrupoj fokusigis la atenton sur interkulturaj komparoj de diversaj formoj por junaj paroj kunvivi kaj eventuale disiĝi, de avantaĝoj kaj malavantaĝoj de la kunvivado de pluraj generacioj kaj la malapero de tiu koncepto en modernaj urboj, de la efiko de paca aŭ malpaca disiĝo de gepatroj al la psiko de la infanoj, de familioj kun nur unu generinto ktp ktp. Prelegoj prezentis la kontraŭ-seksisman movadon de pluraj landoj en komparo, raportis pri Skandinavio, la katolika mediteranea sudo de Eŭropo kaj la familiaj konceptoj en la komunismaj landoj de la Varsovia Pakto, sed ankaŭ pri familia planado en Ĉinio, Koreio kaj Japanio. Kompreneble diskutiĝis filozofiaj demandoj kiel "ĉu familio: spegulo de la socio aŭ ĉu familio: rifuĝejo kontraŭ la socio?" kaj "Ĉu estas respondece krei infanojn en mondo kies estonteco malhelas pro mistrakto de la medio kaj la ekzisto de nukleaj armiloj?".
Kontraste al tiuj seriozaj dumtagaj temoj, la tutnokta programo estis gaja kiel kutime. Kompreneble eblis ĉiam danci diskoteke, sed ankaŭ enŝteliĝi en la endoman naĝejon je la tria horo nokte kaj tie bani nude en malhelo, kun iom da timo je malkovriĝo de la domaj aŭtoritatoj, aŭ ludi tablotenison je la kvina horo matene, kiam necesis kontraŭbatali ondeton da laco.
La desegnaĵojn en la seminariaj materialoj parte - kun trafa ciniko - provizis la germana desegnisto Loriot [LoriO], kiun la aranĝo eble iom pli diskonatigis inter junaj intelektuloj ekster Germanlingvio.
Ivie Anderson
Iva „Ivie“ Anderson (naskiĝis la 10-an de julio 1905 je Gilroy en Kalifornio kiel Iva Smith; mortis la 27-an de decembro 1949 en Los-Anĝeleso) estis usona kantistino de ĵazo.
Vivo
Estante infano ŝi ricevis kantinstruon en monaĥolernejo kaj studis pli mlfrue kantadon en Vaŝingtono. En 1922 ŝi estis malkovrita; post tio Anderson prezentis en diversaj kaliforniaj noktoklubejoj, ankaŭ en vodevilo-spektakloj, kun kiuj ŝi vojaĝis, i.a. kun Mamie Smith. Ĝis 1930 ŝi vojaĝis kun diversaj bandoj tra Usono kaj Aŭstralio, gastis en la noktoklubejoj nome Cotton Club de Novjorko kaj Los-Anĝeleso samkiel en Hotelo Mark Hopkins je San-Francisko, kie ŝi estis la unua kantistino nigrula, kiu prezentis kun bando blankula, nome tiu de Anson Weeks.
Ĝis februaro de 1931 ŝi muzikis kun pianisto Earl Hines, kiu tenis dungitecon en la spektaklo de Grand Terace Cafe en Ĉikago. Laŭ ties konsilo Duke Ellington dungis ŝin; jaron poste ekestis la unuaj sonregistraĵoj kun ties bando. En la Orkestro Duke Ellington Ivie Anderson restis ekde 1931 ĝis 1942 kaj ŝi partoprenis ties vizitojn de Eŭropo en 1933 kaj 1939. Ŝi interpretis famajn pecoj de Ellington, ekzemple „In a Mellowtone“ kaj „It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing)“ (1932), „Troubles Waters“ (1934), „Kissin’ My Baby Goodnight“ (1936) aŭ „Rocks In My Bed“ kaj „I Got It Bad (and That Ain't Good“ (1941). „Stormy Weather“ ŝi kantis kaj dum la vojaĝo tra eŭropo en London Palladium kaj ankaŭ en filmo, kiu faris la kanton ĵaza normkanto. Per „All God's Chillun Got Rhythm“ ŝi eldonis unuan sondiskon je propra nomo. En 1937 ŝi kunverkis en la filmo de fratoj Marx A Day At The Races. Sian lastan gravan prezentadon kun Orkestro Duke Ellington ŝi havis en Los-Angeleso en la muzikalo Jump for Joy.
Post separiĝo de Ellington (ŝi rezignis sian karieron pro astmo) Ivie Anderson malfermis la restoracion Chicken Shack en Los-Anĝeleso, prezentis nur malofte en Kalifornio kaj Meksikurbo kaj evoluis dumpase de la tempo al kantistino sen ĵaza stampado. En 1946 ankoraŭ ekestis sonregistraĵoj por diskeldonejo Black & White kun orkestro estrata de Wilbert Barranco („I Thought You Ought to Know“).
Ellington pli malfrue diris pri ŝi: „Pri Ivie ankoraŭ estas parolata, kaj ĉiuj kantistinoj, kiujn ni havis ekde tiam, komence devis disiĝi disde la imago de Ivie Anderson“.
Joanderson de Jesus Assis
Joanderson de Jesus Assis (n. ) estas brazila futbalisto.
Ferdinand Keller
Ferdinand KELLER (naskiĝinta la en Kastelo Marthalen, mortinta la  en Zuriko) estis svisa prahistori-esploristo kaj teologo.
Vivo kaj agadoj sciencaj
Studinte teologion kaj natursciencojn en Zuriko, Laŭzano kaj Parizo li iĝis en 1831 profesoro ĉe la Teknika instituto de Zuriko kaj sekretario de la Naturesploranta societo. En tiu ĉi funkio li publikigis plurajn studojn pri la enkarsten sulkitaj kampoj, la grotoj glaciaj kaj la kavernoj ("ventotruoj") en la Alpoj. La malkovro kaj la esploro de la tombaj montetoj en en la arbaro de Burghölzli (Riesbach, urbokvartalo de Zuriko) - do de monumentoj ĝis tiam taksitaj malgravaj - kondukis al la fondo de la societo "Antiquarische Gesellschaft". Ties estradon havis Keller dum kvar jardekoj. Sub lia gvidado, de la societo kiel ankaŭ de muzeo, la esploroj vere floregis.
Regionhistorio
Keller ankaŭ esploris la ruinojn de romiaj epokoj en diversaj regionoj de Svisujo kaj klopodis starigi liston pri keltaj kaj alemanaj antikvaĵoj en la lando. En vintro 1853/54 li malkovris en Obermeilen ĉe Bodenlago la unuajn palafitojn. Tuj li iris al aliaj suspektitaj lokoj bodenlagaj kaj sume liveris ok raportojn pri palafitoj en la societa organo "Mitteilungen der Antiquarischen Gesellschaft".
Ekster tio li verkis »Bauriß des Klosters St. Gallen vom Jahr 820« (Zürich 1844) kaj faris arkeologian mapon de Eosta Svisujo (Zürich 1874).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 822, kio legeblas tie ĉi interrete.
Tavannes
Geografio
Tavanes situas en la valo, kiu nomiĝas laŭ la vilaĝo, ĉe la bordo de la rivero Birs, kies fonto estas sude de la komunumo ĉe la norda flanko de Pierre-Pertuis-Pasejo. Tavannes troviĝas proksimume 10 kilometrojn okcidente de Moutier, kaj 10 kilometrojn nordnordokcidente de la urbo Bielo. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Tavannes kun la kvartaloj Petit-Bâle kaj Sur le Pont, kaj la setlejoj Les Cericiers kaj Belfond, kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,76 km², de kiuj 40,9% estas kovritaj de arbaro, 48,1% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
Trafiko
Tavannes estas grava ĵurasa trafiknodo sude de la Pierre-Pertuis-Pasejo. Tra ĝi pasas la kantona ĉefvojo nr-o 6/30 de Bielo respektive La Chaux-de-Fonds al Moutier kaj Delemonto. La kantona ĉefvojo n-ro 248 de Tavannes kondukas al Tramelan kaj 248.4 al Bellelay. Aktuale norde de Tavannes interrompiĝas la svisa aŭtovojo A16, sed en 2016 ĝia daŭrigo tra la Valo de Tavannes al Moutier estos malfermita. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sonceboz-Sombeval al Moutier kaj la etspura trajnlinio de la Ĵurasaj Fervojoj al Le Noirmont. Krome ekzistas poŝtaŭtolinio al Bellelay.
Historio
La unua dokumenta mencio de Tavannes datiĝas el la jaro 866 kiel Tehisvenna. Jam dum la kelta epoko montpasejo kondukis tra la tunelo de Pierre-Pertius. En la 2-a jarcento la romianoj larĝigis la pasejvojon, kiu frariĝis grava pasejo trans la ĵurasa montaro inter la helveta ĉefurbo Aventicum kaj la urbo Augusta Raurica. Dum mezepoko Tavannes estis majorejo de la Priorejo Moutier-Grandval en la Princepiskopejo Bazelo.
De 1793 ĝis 1797 Tavannes apartenis al la Respubliko Moutier, tiam estis integrita al la Franca Departemento Mont-Terrible kaj ek de 1800 al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 ĝi per la Viena Kongreso estis atribuita al Kantono Berno. En 1816 Tavannes fariĝis parto de la berna distrikto Moutier. En la 1970-aj jaroj la distrikto Moutier dufoje voĉdonis kontraŭ la integriĝo al la nova Kantono Ĵuraso kaj Tavannes tial restis parto de Kantono Berno.
Kolonjakvo
Kolonjakvo (franca lingvo: Eau de Cologne, germana lingvo: Kölnisch Wasser) aŭ odekolono estas speco de malforta parfumo kiu originale devenis el Kolonjo, Germanio, kaj estas difinita de ĝia norma koncentraĵo de 2-5% esencaj oleoj.
Ĝermana kristanismo
La ĝermanoj iĝis kristanoj laŭ la paso de la tempo dum la fino de la Antikva Erao kaj la Alta Mezepoko. Antaŭ la 8-a jarcento, Anglio kaj la Franka Imperio estis (oficiale) kristanaj, kaj ĉ. la jaro 1100 la ĝermana paganismo ankaŭ ĉesis havi politikan influon en Skandinavio.
En la 4-a jarcento, la frua procezo de kristanigo de la diversaj ĝermanaj popoloj estis parte faciligita per la prestiĝo de la Kristana Romia Imperio inter eŭropaj paganoj. Ĝis la malkresko de la Romia Imperio, la ĝermanaj triboj kiuj migris tie (kun la esceptoj de la saksoj, frankoj, kaj lombardoj) transiris al kristanismo. Multaj el ili, precipe la gotoj kaj vandaloj, adoptis Arianismon anstataŭ la Triunuismon (katolikoj kaj ortodoksuloj) kiuj venis por domini la ŝtatan eklezion de la Romia Imperio. La laŭgrada ascendo de ĝermana kristanismo estis, libervola, precipe inter grupoj asociitaj kun la Romia Imperio. De la 6-a jarcento, ĝermanaj triboj estis konvertitaj (kaj rekonvertitaj) per misiistoj de la Romkatolika Eklezio.
Multaj gotoj estis konvertitaj al kristanismo kiel individuoj ekster la Romia Imperio. La plej multaj membroj de aliaj triboj konvertitaj al kristanismo loĝis en la Imperio, kaj la plej granda parto estis frankoj kaj anglosaksoj kiuj konvertiĝis kelkajn generaciojn poste. Dum la pli postaj jarcentoj post la Deklino de la Romia Imperio, estis skismo inter la diocezoj lojalaj al la Patriarko de Romo en la Okcidento kaj tiuj lojalaj al la aliaj patriarkoj en la Oriento, la plej multaj el la ĝermanoj (escepte de la krimeaj gotoj kaj kelkaj aliaj orientaj grupoj) iom post iom iĝis fortaj aliancanoj kun la Okcidenta Eklezio, precipe kiel rezulto de regado de Karolo la Granda.
Christian Leonhard Leucht
Christian Leonhard LEUCHT (naskiĝinta la en Arnstadt, mortinta la ) estis germana juristo kaj jura historiisto.
Vivo
Leucht estis studanto en Lepsiko, Gießen kaj Jena, kie li doktoriĝis en 1678 pri jurscienco. Post kiam li estis kelkajn jarojn en Dresdeno por ricevi spertojn praktikajn jurajn, li iĝis kortega Hofrat en 1683 en Greiz. Aliaj karieraj stacioj: 1688 - gräflich limburgischer Rat von Haus aus, Konsulent bei der fränkischen Reichsritterschaft, Orts Altmühl; 1690 - kaiserlicher Pfalzgraf; 1692 - konsulento de la urbo Nürnberg, unue ĉe la Malsupera tribunalo, poste ĉe la urba geedziĝkortumo, finfine Konsilantara konsulento.
Kiam Leucht mortis, li postlasis grandan bibliotekon. La katalogo de tiu presitis en 1730 en Nürnberg.
Graveco
Leucht senĉese publikigis pli malnovajn gravajn fakverkojn, kiujn li komentis, kaj kolektis malnovajn dokumentojn de publika juro. Ofte li uzis pseŭdonimon por si (ekz. Sigism. Ferrarius, C. L. Thucelius, C. L. Lucius, Cassander Thucelius, Antonius Faber).
Fontechiari
Fontechiari estas komunumo de Italio.
Äänekoski
Äänekoski estas urbo kaj komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. La areo de Äänekoski estas 763 km², el kiu 164 km² estas akvo. La plej granda lago estas Keitele (lago). Äänekoski havas 20 333 loĝantojn (31.12.2008).
La nomo de Äänekoski estas la lasta el la nomoj de finnaj komunumoj en la finna alfabeta ordo, sed en multaj aliaj lingvoj la nomo estas la unua el la nomoj de finnaj komunumoj en la alfabeta ordo (en la finna kaj la sveda, male ol en la germana, ä estas aparta litero kaj estas la dua lasta en la alfabeto).
Komunumo Äänekoski estas fondita en 1911. En jaro 1932 la komunumo estis dividita al kampurboj Äänekoski kaj Suolahti kaj al kampara komunumo de Äänekoski. Kampara komunumo estis ligita al la urbeto en 1969 kaj en 1973 ĝi fariĝis urbo. En 1993 al Äänekoski estis ligita norda najbara komunumo Konginkangas.
En jaro 2005 urboj Äänekoski kaj Suolahti kaj komunumo Sumiainen decidis formi ekde komenco de 2007 unu komunumon, kies nomo estos Äänekoski. La nova komunumo havas 20 300 loĝantojn kaj ĝia areo estos 1138 km².
Äänekoski estas industria urbo, kies ĉefaj industrioj estas ligna kaj papera industrioj.
Äänekoski estas ankaŭ notebla sporta urbo. La plej konataj Äänekoskianaj sportistoj estas lancoĵetistoj Jorma kaj Kimmo Kinnunen.
Ĉuĥloma
Ĉuĥloma (ruse Чухлома) estas urbo en Kostroma provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 34246501.
La urbo estis fondita en jaro 1381.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La interurba telefona kodo estas 09441 (ĝis 2005), 49441 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordo de lago Ĉuĥlomskoje (Чухломское).
En jaro 1959 la urbo havis 4,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 5,5 mil loĝantojn.
7763 Crabeels
7763 Crabeels estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj de spektra klaso "L", subklaso de la klaso "S", kiu montras fortan ruĝan spektron en la videbla lumo (de ondolongo pli malgranda ol 0,75 μm), kaj plata spektro sen trajto por pli grandaj ondolongoj (infraruĝo)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Henri Crabeels, tutmonde fama orgenisto kaj dirigento de Antverpeno. La asteroido estis dediĉita al li okaze de lia 98-a naskiĝtago.
Parfumo
Parfumo estas bonodora substanco, solvita en alkoholo aŭ en oleo ks, kaj uzata kiel plaĉigilo.
Ingrediencoj uzitaj por la elfaro de parfumoj:
Parfumoj klasoj
EdP Eau de Parfum ~15% je esenco kun bazo de alkoholo
EdT Eau de Toilette ~10% je esenco
EdC Eau de Cologne ~5%; reg. nomo (TM) Echt Kölnisch Wasser; kolonjakvo (citrusa aromo inter alie)
EdS Eau de Solide ~1% esenco kun bazo de alkoholo/jojobo; reg. nomo (TM) 'EdS'.
Distrikto Neman
La distrikto Neman (Неманский район, latinliterigite Nemanskij rajon) estas municipa distrikto de la Kaliningrada provinco en la Rusia Federacio - laŭ la administra reformo de 2008 unu el dek sep municipaj distriktoj kaj sep urbaj distriktoj de la provinco. Laŭ la stato de tiu administra reformo la distrikto kovras areon de 698 kvadrataj kilometroj. En 2010 ĝi havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 29 loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Neman, cirile Неман, ĝis la jaro 1945 germane nomita Ragnit. La nordan limon de la distrikto konsistigas la rivero Nemunas, limo inter la kaliningrada provinco sude kaj Litovio norde; germane la rivero nomatas Memel, ruse ĝi havas la nomon Неман (Neman), kaj en 1946 la urbo Ragnit renomiĝis laŭ la rusa riveronomo. La distrikto komence nomiĝis laŭ la nova rusa nomo de la urbo Sovetsk, sed en 1958 ricevis la nomon de sia ĉefurbo, Neman.
Zoltán Barabás (agronomo)
Zoltán Barabás naskiĝis la  1926 en Budapeŝto. Li mortis la 1993 en Szeged.
Biografio
Zoltán Barabás frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj en tiam hungara urbo Kolozsvár. Post la 2-a mondmilito li plulernis kaj akiris 2 diplomojn pri agrario 1948 kaj 1949. Inter 1951–1969 li laboris en akademia esplora instituto en Martonvásár, poste en simila instituto en Szeged ĝis 1990. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1959, li doktoriĝis en 1980 antaŭ la akademio. En la studjaro 1967 li esploris en Usono. Li instruis 2 jarojn en la 1990-aj jaroj en universitato en Gödöllő. Li okupiĝis precipe pri tritikoj kaj Sorgoj. Li ricevis 5 premiojn inter 1985-1991.
Csaba Lőrincz
LŐRINCZ Csaba estis hungara politika sciencisto naskita en Sfântu Gheorghe en 1959 kaj mortinta en 2008.
Kariero
Csaba Lőrinc diplomiĝis en 1983 pri hungara-germana lingvoj en UBB de Kluĵo, de 1986 li vivis en Hungario. De 1988 li estis fakulo pri politiko regiona kaj de nacimalplimultara de partio FIDESZ. Li estis ano de Rondo Limes.
Monastir
La vorto havas diversajn signifojn:
Distrikto Tatroj
Distrikto Tatroj - pole powiat tatrzański - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Malgrandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Zakopane. Fine de en la distrikto vivis.
Agogiko (edukado)
Agogiko estas ĝenerala teorio de edukado dum la tuta vivo de homo, do ĝi inkludas pedagogion, andragogikon kaj gerontagogikon.
Goce Sedloski
Goce Sedloski (n. ) estas makedonia futbalisto. Li de 1996 ĝis 2010 membris en la makedonia nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 100 matĉoj kaj atingis 8 golojn.
Al-Raghib al-Isfahani
Al-Raghib al-Isfahani, aŭ sen difinitaj artikoloj Raghib Isfahani - je plena nomo Abul-Qasim al-Hussein bin Mufaddal bin Muhammad - estis dekunua-jarcenta islama akademiulo de korana ekzegezo (Tafsir) kaj de la araba lingvo.
Biografio
Al-Raghib Al-Isfahani - signifanta "la isfahana monaĥo" - naskiĝis en Esfahano kiel lia nomo sugestas, kvankam lia ĝusta dato de naskiĝo ne estas konata. Li mortis en la jaro 502 de la islama kalendaro, responda al 1108 en la gregoria kalendaro.
Al-Isfahani kontraŭis la emanatismon de la "Fratoj de Pureco" (arabe إخوان‌ الصفا, sekreta societo de islama filozofio) preferante anstataŭe kreismon. La koncepto de justeco, laŭ la difino de al-Isfahani, estas "egala reprezalio" por krimo.
Valéria Csányi
Valéria Csányi [ĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csányi Valéria estas hungara dirigento. Ŝia edzo estas István Kassai.
Al-Raghib al-Isfahani
Verkaĵoj
Lia laboro pritraktis temojn, kiuj iras de etiko tra lingvistiko ĝis islama filozofio. Unu el liaj plej famaj verkoj estis Al-Mufradat fi Gharib al-Koran.
Valéria Csányi
Valéria Csányi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Valéria Csányi devenis el muzikema familio. Ŝi akiris pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1982, post 2 jaroj samloke ankaŭ dirigentistan diplomon. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis István Párkai, András Kórodi, Ervin Lukács kaj Melinda Kistétényi. Dum someroj de 1981 kaj 1982 ŝi partoprenis en kursoj en Salcburgo, en 1985 en Szombathely. Ŝi estis helpekzercisto en Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1983-1987, poste ŝi ricevis la dirigentan-helpekzercistan statuson, ekde 2002 ŝi estas ordinara dirigento. Ŝi debutis en la Operejo kiel dirigento en 1988, ekde 1995 ŝi dirigentas ankaŭ baletojn. Ekde 1996 ŝi estas gastodirigento en Stokholmo. Kelkfoje ŝi dirigentis en Aŭstrio, Germanio, Pollando, Hispanio, kaj Meksiko.
Al-Raghib al-Isfahani
Verkaĵoj
Kiel klera viro, al-Isfahani ankaŭ bone orientiĝis en araba literaturo. Lia literatura antologio, kiu estis zorge organizita laŭ temoj, portis multe da respekto en intelektaj rondoj.
El Soplao
El Soplao estas stalaktita kaverno, situanta en la montoĉeno Arnero, en municipoj Herrerías, Valdáliga kaj Rionansa, en Kantabrio (Hispanio).
Ŝagonar
Ŝagonar (Шагонар, Шагаан-Арыг) estas urbo en Rusio. Ĝi situas sur la maldekstra bordo de rivero Jenisej (Енисей).
En 1959 la urbo havis 4,2 mil loĝantojn.
El Soplao
El Soplao situas je 540 metroj super la marnivelo, kaj ĝi longas 20 km, el kiuj nur 4 km viziteblas. La kaverno troviĝas ene de la Cavina-monto, kie malkovris ĝin la zink- kaj plumboministoj, kiuj tie minis inter 1857 kaj 1978.
La kavernaj koridoroj situas sur 6 etaĝoj. Allogaj estaĵoformaj stalagmitoj el aragonito estis malkovritaj sur la 2a etaĝo, komence de la 20a jarcento.
El Soplao estis malfermita por la publiko en somero de 2005, kaj, de tiam, ĝi fariĝis unu el la plej gravaj turismaj allogaĵoj de Kantabrio.
La kaverno alireblas pere de trajneto cirkulanta sur malnova mineja fervojo. La vagonaro portas po 48 turistojn tra enira tunelo ĝis la Halo de Spiritoj. Tie la vizitanto povos ĝui la vidon de la Gorda (Maldikulo) kaj aliaj estaĵoj el stalagmito kaj stalagtito.
En 2008 oni trovis apud El Soplao la plej grandan sukcenokampon de Eŭropo.
Tepeyanco
Tepeyanco estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepeyanco. Krom la ĉefurbo 8 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29029.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9176 loĝantojn. El tiuj estis 4359 viroj kaj 4817 virinoj. La komunumo havas surfacon de 20,92 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2260 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 841,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15,9 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7760 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 48 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,62 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gősfa
Gősfa [gOŝfa] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Gősfa situas sur tre mildaj deklivoj sub monteto 253 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Szombathely-Zalaegerszeg. Vasvár troviĝas 13, Zalaegerszeg 17, Zalaszentgrót 21, Körmend 25 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri Gősfa okazis en 1389. Vilaĝservoj estas biblioteko, kuracejo, migra poŝto.
NGC 1777
NGC 1777 (alia indiko — ESO 33-SC1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Reĝa Mararmeo (Britio)
La Reĝa Brita mararmeo aŭ Reĝa ŝiparo, en angla Royal Navy (RN) estas la ĉefa maramea militada servobranĉo de la Brita Armeo. Spurante ĝiajn originojn al la 16-a jarcento, ĝi estas la plej malnova servobranĉo kaj estas konata kiel la Senior Service (Aĝul-Servo). De la fino de la 17-a jarcento ĝis bone en la 20-a jarcenton ĝi estis la plej potenca mararmeo en la mondo, ludante ŝlosilan rolon en establado de la Brita Imperio kiel la domina mondpotenco. Pro tiu historia eminenteco, estas ofte - eĉ inter ne-britoj - nomita "The Royal Navy" (La Reĝa Mararmeo) sen plia adjekto, ĉar oni supozas brita.
Post venko en la Unua Mondmilito la Reĝa Mararmeo estis signife reduktita en grandeco, kvankam ĉe la komenco de la Dua Mondmilito ĝi daŭre estis la plej granda en la mondo. Antaŭ la fino de la Dua Mondmilito la Usona mararmeo aperis kiel la plej granda el la mondo. Dum la daŭro de la Malvarma Milito, la Reĝa Mararmeo transformiĝis en ĉefe kontraŭsubmarŝipa trupo, ĉasante sovetiajn submarŝipojn, plejparte aktivajn en la GIUK-interspaco. Post la Dissolvo de Sovetunio ĝia fokuso revenis al tutmondaj ekspediciaj operacioj ĉirkaŭ la mondo.
NGC 1777
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sibirskaja (stacio en Novosibirsko)
Sibirskaja (Сибирская) estas stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 2-a linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Submarŝipo tipo XXI
La Submarŝipoj de tipo XXI estis la unuaj submarŝipoj, kiuj estis evoluigitaj tute por la subakva funkciado. La ĝistiamaj ŝubmarŝipoj trafikis ĉefe surakve kaj subakviĝis nur okaze de atako kaj fuĝo.
La tipo XXI estis avangarda pro la kreskigita akumulatora kapacito, kiu estis triobla al tiu de tipo VII. Per tio la subakva atingopovo de la ŝubmarŝipoj iĝis grandega, ili devis pasigi pli malgrandan tempon surakve. La submarŝipoj povis veturi per 5 knotoj (9 km/h) daŭre dum 2-3 tagoj, poste oni devis ŝargi akumulatoron. La ŝargado okazis per ŝnorkelo (aerperiskopo) kaj daŭris 5 horojn kaj estis pli mallaŭta ol ŝargado de akumulatoroj de tipo VIIC.
La tipo XXI havis pli flulinian formon, tiel la submarŝipoj pli rapide veturis subakve ol surakve. Per tiu kapablo, ĝi povis preterpasi multajn surakvajn ŝipojn. Krom tio, ĝi povis subakviĝi pli rapide kaj ekataki, manovri subakve.
La konstruistoj de la unua nuklea submarŝipo USS Nautilus kaj de la unua akvogut-forma submarŝipo USS Albacore prenis ideojn el la submarŝipoj tipo XXI.
La vivcirkonstancoj sur tiuj submarŝipoj estis pli agrablaj ol ĉe la pli fruaj tipoj. Ekzistis fridujo por la manĝaĵoj, duŝejo kaj sinlavejo por la skipo.
La submarŝipoj tipo XXI havis hidraŭlan torpedo-enplenigan sistemon, per kiu oni enmetis ses torpedojn pli rapide ol unu torpedon ĉe tipo VII. Per tio, la submarŝipo kapablis elpafi 18 torpedojn dum 20 minutoj. La submarŝipo povis kunporti 23 torpedojn aŭ 17 torpedojn kaj 12 minojn. Krom tiuj, ĝi havis avangardan sonaron, per kiu oni povis celi la malamikajn ŝipojn sen uzo de periskopo, kaŝe.
Oni konstruis inter 1943 kaj 1945 118 ekzemplerojn el tipo XXI en la ŝipkonstruejoj de Hamburgo (Blohm & Voss), de Bremo (AG Weser) kaj de Dancigo (F. Schichau). La konstruado okazis pli rapide ol pli frue, ĉar oni uzis 8 antaŭproduktitajn elementojn el diversaj urboj. Spite al tio, ĝis fino de la milito ekservis nur du submarŝipoj, la U-2511 kaj la U-3008. Tio okazis pro la longtempa lernado de la nova tekniko.
Marton
Marton — oficiale Marton-in-Cleveland — estas dormeja ĉirkaŭurbo de Middlesbrough, en nordorienta Anglio, kontruita el la 1950-aj jaroj antaŭen, ĉirkaŭ kaj trans malgranda vilaĝo samnoma. Marton nune staras tute ene de la limoj de la municipo Middlesbrough kiu estas parto de North Yorkshire por ceremoniaj celoj. Origine, la paroĥo Marton etendis ĝis la Rivero Tees; sed, pro la etendo de Middlesbrough, tiu paroĥo iĝis iom post iom pli malgranda. Allogoj estas ekzemple la Parko Stewart.
Submarŝipo tipo XXI
Post la dua mondmilio, oni dismuntis, neniigis, sinkigis preskaŭ ĉiujn ekzemplerojn,. Restis nur 8, kiujn la aliancanoj (4 al Sovetunio, 2 al Usono, 1 al Britio, 1 al Francio) traesploris. La naŭa restanta submarŝipo el tipo XXI estis la U-2540, kiu estis levita el la maro en 1957 kaj trakonstruis ĝin al esplora ŝipo Wilhelm Bauer. Ĝi estis pli poste ekspoziciita en la bremerhavena Germana Mararmea Muzeo (Deutsches Schiffahrtsmuseum).
Marton
James Cook
La fama esploristo kaj navigisto James Cook naskiĝis el James kaj Grace Cook en argila kabano en la vilaĝo Orienta Marton en 1728, kaj li loĝis mallonge en la vilaĝo, ĝis la familio translokiĝis al Great Ayton.
Listo de aŭstraj esperantistoj
Listo de aŭstraj esperantistoj
'''vidu ankaŭ Ĝermolisto de aŭstraj esperantistoj
Alpár Albert
Kariero
Alpár Albert estas dungita de hungarlingva Ŝtata Teatro Csiky Gergely de Temeŝvaro.
Yu Okubo
Yu Okubo (大久保 優, n. ) estas japana futbalisto.
(15227) 1986 VA
(15227) 1986 VA estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Palačov
Palačov (Palzendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Starý Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudokcidente de Starý Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 93 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Palačov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4.13 km².
Béla Boros (instruisto)
Béla Boros [boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boros Béla estis hungara instruisto, verkisto, poeto.
Béla Boros naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Kassa. Li mortis la en Pécs.
Biografio
Béla Boros lernis komence en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Sárospatak en 1921. Li estis luterana instruisto en diversaj hungaraj vilaĝoj de Ĉeĥoslovakio kaj li partoprenis en movadoj de la hungara minoritato. Li redaktis ankaŭ hungarajn pedagogiajn gazetojn. Depost la Unua Viena Arbitracio li havis postenon en la administrado. Li estis deportita al rest-Hungario en 1947. Li instruis en Zomba ĝis 1971, post la emeritiĝo li gvidis la lokan kulturdomon.
Regno Jugoslavio
La Reĝlando Jugoslavio (en serb-kroata: Краљевина Југославија / Kraljevina Jugoslavija; en slovena: Kraljevina Jugoslavija) estis ŝtato en Sudorienta Eŭropo kaj en Centra Eŭropo, kiu ekzistis de 1918 ĝis 1941, dum la intermilita periodo kaj komenco de la Dua Mondmilito ĝis kiam okazis la Invado de Jugoslavio.
Tiu Reĝlando Jugoslavio estis formita en 1918 pere de la kunigo de la provizora Ŝtato de Slovenoj, Kroatoj kaj Serboj (siavice formita el teritorioj de la iama Aŭstri-Hungaria Imperio) kun la iame sendependa Reĝlando Serbio. La Reĝlando Montenegro estis unuigita kun Serbio kvin tagojn antaŭe, dum la regionoj Kosovo, Vojvodino kaj Vardara Makedonio estis partoj de Serbio antaŭ la unuigo.
Dekomence, la Reĝlando estis oficiale nomata Reĝlando de Serboj, Kroatoj kaj Slovenoj (en serb-kroata: Краљевина Срба, Хрвата и Словенаца / Kraljevina Srba, Hrvata i Slovenaca; en slovena: Kraljevina Srbov, Hrvatov in Slovencev), sed la termino "Jugoslavio" (laŭvorte "Lando de Sudaj Slavoj") estis populara nomo el sia origino. La oficiala nomo de la ŝtato estis ŝanĝita al "Reĝlando Jugoslavio" fare de la reĝo Aleksandro la 1-a Karađorđević la 3-an de oktobro 1929.
Charles Mochet
Charles MOCHET (naskiĝis la en Maroko, mortis la  en Liono) estis franca konstruisto de kuŝbicikloj, pedale pelataj veturiloj kaj bicikloj "Vélocar", mopedoj, kromĉaroj kaj aŭtomobiletoj "Mochet".
Li estas la inventinto de la kuŝbiciklo, kvankam jam ekde 1893 troveblis spurojn pri kuŝbicikloj en pluraj landoj.
La entrepreno de Charles Mochet, aktiva de 1924 ĝis 1958, situis ĉe n-ro 68 de strato Roque De Fillol, en Puteaux. Post la morto de Charles Mochet, lia filo Georges Mochet postsekvis lin kiel direktoro de la fabriko.
Bibliografio
Hermann Brüning, ''Mochet. Minimalisme sur roues.'', Cépaduès-Éditions, Toulouse, 2000. 20,5 x 14,5 cm. 154 p. ISBN 2854285298.
François P. Jeanson kaj François J. Jeanson, ''Charles Mochet. Le minimum sur roues.'', eld. FJAC
Supraŭstruja Landa Registaro
La Supraŭstruja Landa Registaro (germane Oberösterreichische Landesregierung) estas la plej supera administra organo de la aŭstra federacia lando Supra Aŭstrujo. Prezidas la registaron kiel unua inter egaluloj la landestro. Tiu estas ekde la 6-a de aprilo 2017 Thomas Stelzer. Li prezidas la 2-an landan registaron de Stelzer kaj estas la ekstera reprezentanto de Supra Aŭstrujo.
Aktuala konsisto
La Supraŭstruja Landa Registaro estis elektita de la landa parlamento plej laste la 23-an de oktobro 2021. Ĝi konsistas el naŭ registaranoj. El tiuj, kvin membras en ÖVP, du en FPÖ kaj po unu en SPÖ kaj la Verduloj. La konsistigo de la Landa Registaro sekvas la proporcian sistemon. Tio signifas ke ĉiuj partioj, kiuj havas difinitan nombron da reprezentantoj en la landa parlamento, estas reprezentataj ankaŭ en la registaro de almenaŭ unu registarano.
Eusko gudariak
Eusko gudariak (originale Euzko gudariak, kiu tradukitas el eŭska kiel «Eŭskaj soldatoj») estas kanto el Eŭskio.
Historio
Ĝi estis skribita en 1932 de José María de Gárate, tiam prezidanto de la ENP, baziĝinta sur la melodio de «Atzo Bilbon nengoen» (hieraŭ mi estis en Bilbao), tradicia Alava kanto. La teksto estis ŝanĝita de Alejandro Lizaso Eizmendi dum la Hispana Enlanda Milito, kiu aldonis la finan strofon, por doni triumfantan kaj batalan aspekton.
La kanto ekestis uzata en aŭgusto 1936, ekita la Enlanda Milito, de la Kortabarria el Bilbao, kiu poste formis la batalionon "Arana Goiri".
Alejandro Lizaso Eizmendi poste aldonis la strofon de "Irrintzi bat entzun da mendi tontorrean, goazen gudari danok ikurriñan atzean" (Kiam "Irrintzi" aŭdiĝas el pinto de montaro, ĉiuj soldatoj iras post la Ikurinja flago). Kutime, kiam oni kantas ĉi tiun strofon, Irrintzi kunludas ĝin.
Dum la Enlanda Milito kaj la frankisma reĝimo la kanto estis himno de Eŭskio, kvankam Eŭska registaro establis la melodion de Eusko Abendaren Ereserkia kiel tion. En 1983, kiam oni establis oficialajn flagon kaj himnon de la eŭska aŭtonoma komunumo, la Eusko Gudariak estis pripensata melodio. Aliaj estis Gernikako arbola kaj Eusko Abendaren Ereserkia.
Ĉiaokaze, iom da eŭska socio, ligita al Ezker abertzalea, konsideras ĉi tiun kanton kiel eŭskan himnon kaj ili uzas ĝin en siaj oficialaj aktoj (kvankam sen la lasta strofo).
Károly Reményi
Károly Reményi [kAroj remEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Reményi Károly estas hungara inĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998).
Károly Reményi naskiĝis la  1934 en Pesterzsébet.
Biografio
Károly Reményi frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto inter 1953-1957. Post la diplomo li eklaboris en fabriko en Csepel, poste en prielektra fabriko, dume li akiris denove diplomon en 1962. En 1970 li ricevis postenon en prielektra instituto. En 1974 li doktoriĝis antaŭ akademio. Li profesoriĝis en 1990. Li okupiĝas precipe kiel krei energion el terkarbo havanta malbonajn kvalitojn, baldaŭe ankaŭ pri medioprotektado. Li ricevis 3 premiojn inter 1975-2008.
Thornaby-on-Tees
Thornaby-on-Tees estas urbo kaj paroĥo en Anglio ene de Stockton-on-Tees, en la ceremonia kantono de North Yorkshire, Anglio. Ĝi estas ĉe la suda bordo de la Rivero Tees, tri mejlojn (5 km) sudoriente de Stockton-on-Tees, kaj kvar mejlojn (7 km) sudokcidente de Middlesbrough, nome de ties urba centro, kaj havas loĝantaron de 22,620. Grace Pace, nome la patrino de James Cook, estis el Thornaby-on-Tees.
Kuba konstitucio de 1940
La Kuba Konstitucio de 1940, estis entreprenita en la jaro 1940, dum la prezidado de Federico Laredo Brú. Ĝi estis precipe influita de la ideoj de la kolektivistoj kiuj inspiris la Kuban Revolucion de 1933. Amplekse konsiderata kiel unu el la plej progresemaj el la tiuepokaj konstitucioj de la mondo, ĝi establis la agraran reformon, la publikan edukadon, minimuman salajron kaj aliajn ideojn de la maldekstra ideologio. Ĝi konsistis el 286 artikoloj en 19 sekcioj kaj la redaktado daŭris ses monatojn. Pro la puĉo de Fulgencio Batista en 1952, la konstitucio estis nuligita. Antaŭ la venko de la Kastrisma revolucio, Fidel Castro kaj aliaj revoluciuloj, pere de la Manifesto de la Sierra, asertis ke ilia ĉefa celo estis la restarigado de la Konstitucio de 1940. Tamen, la revoluciuloj ne plenumis tiun promeson atinginte la potencon kaj ĝi estis forlasita. Ĝi estis anstataŭigita nur en 1976 per la nuna Konstitucio de Kubo.
Běhařov
Běhařov (Wihorschau, antaŭe ankaŭ Wiharzau/Wihorau) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Geiranger-fjordo
La Geiranger-fjordo estas unu el la plej konataj fjordoj de Norvegio kaj apartenas ekde 2005 al Monda naturheredaĵo de Unesko. Ĝi situas ĉirkaŭ 200 km (aerlinie) nordoriente de Bergen kaj ĉirkaŭ 280 km (aerlinie) nordokcidente de Oslo.
Ĝi longas ĉirkaŭ 15 km kaj estas daŭrigo de la Sunnylvs-fjordo, kiu estas flanka brako de la Stor-fjordo. Ĉe fino de la Geiranger-fjordo sitruas la komunumo Geiranger.
Specifa turisma allogaĵo estas la veturo kun pramo Hellesylt-Geiranger aŭ kun ŝipo de Hurtigruten, kiuj somere veturas en la fjordon. Vidindaj estas la akvofaloj „Sep fratinoj“ (norvege De syv søstre) aŭ la akvofalo „Amanto kaj fianĉina vualo“. Oni povas vidi eĉ hodiaŭ forlasitajn kamparanajn areojn sur krutaj deklivoj. Kelkaj el ili estis atingebla nur per eskalo. Pli frue gravis eĉ la agrikulturo pro la milda temperaturo kaj la preskaŭ 24-hora sunradiado en somero kaj tio sufiĉis eĉ kultivi, rikolti abrikotojn, fruktojn.
Alia vidindaĵo estas la veturo per aŭto tra la „Nobela strato“ (norv.: Ørneveien), kun 11 harpinglaj kurbiĝoj kaj belega panoramo al Geiranger-fjordo.
La fjordo estis listigita la 14-an de julio 2005 kiel monda heredaĵo.
<br clear="all" style="clear:both;" />
Lemwerder
Lemwerder estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wesermarsch de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunuma teritorio senpere limas al la pli granda urbo Bremeno kaj konsidereblas okcidenta antaŭurbo de la urbego.
En la komunuma teritorio, borde de la rivero Weser troveblas pluraj grandaj ŝipfarejoj, kiuj estas signifa parto de la komunuma ekonomio.
Rilatoj al Esperanto
En Lemwerder interalie loĝas la esperantista paro Franz Kruse, eksa prezidanto de Germana Esperanto-Junularo kaj estrarano de Germana Esperanto-Asocio, kaj Elisabeth Kuhl-Kruse, eksa estraranino de Germana Esperanto-Junularo, kun tri jam plenkreskaj esperantistaj infanoj.
Luc Besson
Luc Paul Maurice Besson (naskiĝis la 18-an de marto 1959, en Parizo) estas franca reĝisoro, scenaristo, verkisto kaj produktoro.
Biografio
Publiko plu venas multnombre por spekti liajn sekvajn filmojn: Nikita en 1991, Léon en 1995. En 1997, li entreprenas kun Gaumont ambician sciencfikcian projekton, kiun li zorge pretigos. Li transloĝigas al Los Angeles kun juna aktorino Maîwenn—kiu ĉefrolis en La Gamine kun Johnny Hallyday—kaj ilia filino Shanna. Celante usonan merkaton, li ĉefroligos Bruce Willis, Maîwenn Le Besco (La Diva) kaj Milla Jovovich. Le Cinquième Élément fariĝas unu el la plej grandaj komercaj suksesoj de franca filmo en Usono (nun superata de La Marche de l'empereur de Luc Jacquet).
Provante entrudi sin en la internacia merkato, do unue usona, li tamen volas konservi kontrolon kaj francan naciecon super siaj filmoj el jura kaj fiska vidpunktoj. Komence de la jaroj 2000, li estas la iniciatinto kaj motoro de kreado de Cité du Cinéma en Saint-Denis, en norda suburbo de Parizo.
Ofte produktoro, nun ĉe la kapo de monhava studio, li tamen plu reĝisoras siajn proprajn filmojn: Jeanne d'Arc, en 1999, kun Milla Jovovich (la paro eksedziĝas tiun jaron), poste Angel-A, en 2005, nigra-blanka filmo interpretata de Jamel Debbouze kaj Rie Rasmussen, kies recenza akcepto estas mezbona, kaj ne ĝuas la kutiman sukceson ĉe la publiko.
La li anoncas ke Arthur et les Minimoys estos lia 10-a kaj lasta filmo. Gazeto Le Soir de la anoncas ke Luc Besson ĉesigas kinon. La reĝisoro volas dediĉiĝi al civitana agado. Li provas starigi fondaĵon por helpi junulojn en suburboj.
Li havas kvar filinojn kaj unu filon el malsamaj geedziĝoj:
Distrikto Tczew
Distrikto Tczewski estas distrikto en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando.
Serinoj
La genro Serinus (aŭ serinoj) estas granda genro de birdoj de la familio de Fringedoj troviĝanta ĉefe en afrikotropika regiono kun kelkaj specioj en Eŭropo kaj Azio. La genro enhavas kelkajn specigrupojn inklude kanariojn, serinojn, kelkajn dikbekulojn kaj afrikajn siskinojn. La majoritato de specioj estas malgrandaj al mezgrandaj birdoj kun verdeca kaj flava, ofte strieca plumaro kvankam estas kelkaj rimarkindaj esceptoj.
La traktado de la kanarigrupo kiel ununura genro estis temo de multa debato, kiu uzis kutimajn kaj voĉajn karakterojn por dividi ĝin en 7 aŭ pli da genroj. Ĵusa genetika priserĉado pere de analizoj de DNA sugestis, ke la genro konsistu el du ĉefaj kladoj (Serinus sensu stricto kaj Crithagra) separataj de iuj membroj de la genro Carduelis, kaj tiuj estu pli ĝuste traktataj kiel du separataj genroj. Specioj de la klado Crithagra disiĝu en kelkaj pliaj (sub)genroj kaj tiele la rilatoj ene de la klado estu solvataj. En la suba listo ili estas aranĝitaj en grupoj laŭ estis sugestita en diversaj publikaĵoj ekz.(Elzen et al.) kaj (Ryan et al.).
Genro necerta
Tiuj specioj povus esti rilataj al diversaj grupoj nune klasitaj kiel membroj de Carduelis:
La Citronkardelo kaj la Korsika kardelo estas nune lokataj en la genro Carduelis kiel Carduelis citrinella kaj Carduelis corsicana  (Arnaiz-Villena et al., 1998).
Forano
Forano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Rieti. Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktulo Blazio kaj Sebastiano.
Ŝadrinsko
Ŝadrinsko (Шадринск) estas urbo en Kurgana provinco en Rusio kun 80,9 mil loĝantojn (2002). Ĝi situas ĉe la rivero Isetj (Исеть) (kiu enfluas en la riveron Tobol (Тобол).
Ŝadrinsko estis fondita en la jaro 1662. De 1781 ĝi havas statuson de urbo. En 1959 la urbo havis 52,3 mil loĝantojn.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 37405.
La interurba telefona kodo estas 35253, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
Zofia Celińska
Zofia Celińska el domo Lipska (naskiĝis la 8-an de julio 1919 en Varsovio, mortis la 28-an de julio 2016 en Wyszogród) – pola ekonomikistino, membro de Pola Enlanda Armeo, justulino inter la popoloj.
Vivo
Ŝi frekventis Ŝtatan Virinan Gimnazion je la nomo al Maria Konopnicka en Varsovio kaj finis ekonomikon en Komerca Ĉeflernejo.
La 3-an de aŭgsto 2016 estis entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Monastir (Tunizio)
Monastir (arabe المنستير, per latinaj literoj al-munastīr, de la latina vorto monasterium) estas marborda urbo en Tunizio. Ĝi troviĝas en la sudo de la Golfo de Hamamet, 20 kilometrojn sude de Sousse kaj 162 kilometrojn sude de la tunizia ĉefurbo Tunizo. Dum la jaro 2004 la urbo havis 71.546 loĝantojn.