cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciklopentano
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> N-methylcyclopentanamine.png| Metil-ciklopentanamino Furazabol.png| Furazabolo Cyclopropane-skeletal.png| Ciklopropano Cyclobutane skeletal 2.svg| Ciklobutano Cyclohexane-2D-skeletal.svg| Cikloheksano Cycloheptane.svg| Cikloheptano Regular_octagon.svg| Ciklooktano 2-(Aminomethyl)cyclopentanamine.png| Aminometil-ciklopentilamino 2-Methyl Cyclopentanamine.png| Metil-ciklopentilamino Ciclopentilamina.png| Ciklopentilamino N,N-Dimethylcyclopentanamine.png| '''Dumetil-ciklopentilamino Cyclopentamine_2D.png| Ciklopentamino Cyclopentanol.png| Ciklopentanolo Cyclopentanone.png| Ciklopentanono
</Gallery>
József Gödöny
József Gödöny [jOĵef godonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gödöny József estis hungara prokuroro, kriminologo.
József Gödöny naskiĝis la en Szászvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Gödöny maturiĝis en gimnazio en Pécs en 1944, post kvin jaroj li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Erzsébet. Post la diplomo li laboris en la distrikta juĝejo (1949–1951), poste li estis prokuroro en Pécs (1951–1953), Komló (1953–1954) kaj Budapeŝto (1954–1960). Intertempe en 1952 li akiris prokuroran-juĝistan diplomon. Li gvidis kriminologian instituton de 1960 ĝis sia emeritiĝo 1991. Li kandidatiĝis en 1967, doktoriĝis en 1976 ĉe Hungara Scienca Akademio, same en 1976 li ekhavis la titolon titulara profesoro. Li ricevis premiojn inter 1954-1985. Li edziĝis en 1953, lia edzino naskis filon en 1958.
Nykarleby
Nykarleby (Uusikaarlepyy) estas malgranda urbo en la provinco Ostrobotnio de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. La nomo signifas Nova karlo-vilaĝo. La urbo estas preskaŭ komplete svedlingva. Nykarleby havas 7 400 loĝantojn.
Historio
Nykarleby estas unu el 15 urboj fonditaj de sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo. Ĝi estas fondita la 7-an de septembro en 1620. La unua dugrada lernejo en Ostrobotnio estas fondita de Per Brahe en jaro 1641, sed ĝi estis translokigita al Vaasa en 1684. La urbo estas konata kiel naskiĝloko de verkisto Zacharias Topelius kaj komponisto Erik Bergman. En 1975 tri apudaj kamparaj komunumoj Jeppo, Munsala kaj Kampara komunumo de Nykarleby estis ligitaj al la urbo, kies loĝantaro kreskis de malpli ol 2 000 ĝis pli ol 7 000. Ankaŭ la ter-areo kreskis ĝis 714 km².
Emirlandaj Montetoj
Emirlandaj Montetoj aŭ angle Emirates Hills (en araba: تلال الإمارات) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo inter la plej riĉaj kaj multekostaj el la lando.
Ĝi havas 8,000 loĝantojn. Ĝumejra estas preskaŭ marborda loĝeja areo de Dubajo, kiu enhavas privatajn loĝejojn. Ĝi estas inter la Ĝumejra Palmo kaj la Ĝumejra Vilaĝa Cirklo. Inter riĉaj kaj gravaj loĝantoj estas la familio de la pakistanaj ŝtatestroj Benazir Bhutto kaj Naŭaz Ŝarif, la prezidanto de Zimbabvo nome Robert Mugabe, ĉefministroj de Tajlando, la direktoro de Géant Mezorienta nome Mohammed Ayub Shaikh, Abdul Rahiman Abdul Azeez posedanto de Alpha Smart Security Systems Business kaj aliaj milionulaj negocistoj.
Emirlandaj Montetoj estas subdividita en tri sub-komunumoj, kiuj estas la jenaj:
Châtelaudren
Châtelaudren [ʃatlodʁɛ̃] estas malaperinta franca komunumo, situanta en la departemento Côtes-d'Armor kaj en la regiono Bretonio, en Francio.
Ĝi nun formas parton de Châtelaudren-Plouagat.
Historio
Châtelaudren estas la historia ĉefurbo de Goëlo. La fondo de la fortreso komenciĝis en la 11-a jc kaj rapide priorejo kaj urbo naskiĝis ŝirmataj per la kastelo. Ĝia situo ĉe la kruciĝo de gravaj vojoj kaj ĝia privilegia pozicio sur la rivero « Leff » favorigis ĝian disvolviĝon. Ĝi pliriĉiĝis kaj fariĝis komerca kaj metia urbo, kun gravaj foiroj.
Lokoj kaj monumentoj
Unu el la vizitindaj monumentoj esta sla malnova presejo de la Petit Écho de la mode kaj de Éditions de Montsouris. Tiu konstruaĵo gastigas nun ekspoziciojn.
Elstaraj personoj ligitaj al la komunumo
(1742-1812) juristo, deputito al la ĝenerala Asembleo de Bretonio, naskiĝinta en Châtelaudren (Naskiĝinta en la en Châtelaudren kaj mortinta en la  en Parizo)
- : Côtes-du-Nord
- : Côtes-du-Nord 1830 Châtelaudren - 1908 Laval Juĝisto kaj historiisto Post juraj studoj, li fariĝis juĝisto kaj oficis en Redon (1855), Quimper (1859), Rennes (1863), Paimbœuf (1866). Prezidanto de la tribunalo de Quimper, li estis emeritigita antaŭtempe en 1883 sekve de polemiko pri la religia politiko de la registaro. Post Kernevo, li interesiĝis pri la bretona mezepoko.
Yves Corlay apartenis al familio de skulptistoj. Li naskiĝis en Tréguier, la 17-an de Junio 1700. En 1724, li edziĝis en Châtelaudren kaj restis tie. Li reedziĝis en 1767, kaj tie mortis en 1776, sen lasi infanojn. Li dotis multajn preĝejojn kaj monaĥejojn per siaj verkoj. Inter liaj verkoj estas aglo, nun en la preĝejo de Plouézec ; belega paska kandelingo; ĉefaltaro de la preĝejo de Loudéac, kun du adorantaj anĝeloj ; predikejo en la preĝejo de Lanfains ; la altaroj de la preĝejo Saint-Magloire, en Châtelaudren, subskribitaj kaj datitaj de 1730.
462 Erifilo
462 Erifilo estas granda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Erifilo, edzino de Amfiarao kaj patrino de Alkmeono en la helena mitologio.
La Profeto
La Profeto (origine en la angle: The Prophet, 1923) estas libro, kiun la libana-usona verkisto Ĝibran Ĥalil Ĝibran verkis. Ĝi estas la nura libro kiun la verkisto verkis en la angla lingvo, kaj certe estas la plej konata verko de Ĝibran. Ĉi tiu libro estas konsiderata unu el la plej sukcesaj furorlibroj ĝis nun.
Inspiroj
Kvankam Ĝibran estis membro de la maronita komunumo, li ankaŭ estis influita de islamo kaj ne nur de kristanismo, precipe de la sufisma islama mistikismo. Konscia pri la sanga historio de Libano, pri la detruaj frakciaj luktoj okazintaj en lia lando, lia kredo je la baza unueco de ĉiuj religioj plifortiĝis, kun liaj gepatroj servantaj kiel lia persona ekzemplo por venigi gastojn kaj homojn de ĉiuj religioj en sian hejmon. Interligoj kaj paraleloj ankaŭ estis faritaj inter ĉi tiu verko de Ĝibran kaj la verko de William Blake, kaj ankaŭ la teologiaj ideoj de Walt Whitman kaj Ralph Waldo Emerson, kiel la reenkarniĝo de animoj kaj la super-animo. Pli ĝeneralaj fontoj de inspiro por verki la libron estas araba kaj islama arto, eŭropa klasikismo kaj romantikismo (ekzemple: Leonardo da Vinci, William Blake kaj August Rodin), la antaŭrafaela movado, kaj moderna simbolsmo kaj superrealismo.
Ĝibran havis multajn fortajn ligojn al la bahaa religio, kiu komenciĝis ĉirkaŭ 1912. Unu el la amikoj de Ĝibran, Juliet Thompson, pentristino, kiu mem estis bahaa laŭ ŝia kredo, atestis pri kelkaj anekdotoj rilataj al la ligo de Ĝibran al la bahaa religio. Ŝi rememoris, ke Jubran renkontis ʻAbdu'l-Bahá, tiama estro de la bahaa religio, dum lia vojaĝoj al la Okcidento, por prediki kaj konvertigi novajn kredantojn al la sino de la religio. En 1928, post la morto de 'Abdul Bahá, spektante dokumentan filmon pri li, Jubran supreniris al la scenejo por paroli kaj larmoplene deklaris la altan spiritan virton de Abdul Bahá kaj forlasis la eventon ankoraŭ plorante.
Esperanto
Esperantan tradukon verkis Roan Orloff-Stone (La Laguna: Stafeto, 1962, 126 paĝoj).
Granda Mezoriento
La Granda Mezoriento estas termino geopolitika kiu grupigas la landojn de la Araba Mondo, plus Irano, Turkio, Israelo, Pakistano kaj Afganio, kaj foje inkludas landojn de Kaŭkazo, Nordafriko kaj eĉ ĝis Somalio.
La registaro de Bush kreis la geopolitikan koncepton kiel regiono kun amplaksaj similaĵoj kaj politikaj (aŭtoritataj registaroj aŭ limigitaj demokratioj) kaj kulturaj (islamo kaj nur kontraŭ-islamo kaze de Israelo) kiuj necesigos aktivan eksterlandan intervenon por helpi la aplikadon de pliliberecaj politikoj. Ekde ene de la mondoregiono, tiu koncepto estas kritikita de multaj sektoroj.
Mario Vargas Llosa
Jorge Mario Pedro VARGAS LLOSA, konata kiel Mario VARGAS LLOSA [elp. Marjo Bargas Ljosa] (naskiĝis la en Arequipa) estas perua kaj hispana (ekde 1993) verkisto, ĵurnalisto kaj politikisto. Li estas laŭreato de Nobel-premio pri literaturo de la jaro 2010.
Biografio
Baldaŭ konata tutmonde, li verkas en la hispana lingvo, ĉefe romanojn, sed ankaŭ elstaras liaj artikoloj kaj eseoj, ne nur beletraj sed ankaŭ politikaj, pri kiuj estas konata lia paso el maldekstremaj opinioj al la defendo de la novliberalismo.
Li famiĝis internacie en la 1970-aj jaroj danke al la eldona fenomeno konata kiel "boom" en Hispanio kaj en la tuta Eŭropo, per kio oni disvastigis la verkojn de tiamaj hispanamerikaj verkistoj (romanistoj kaj rakontistoj ĉefe) kiel Gabriel García Márquez, Julio Cortázar kaj aliaj, kune kun Mario Vargas Llosa.
Li estis kandidato al la prezidanteco de Peruo en 1990, sed perdis fronte al la tiam nekonata Alberto Fujimori. Jam tiam en tiu epoko li pasigis longajn loĝadojn kaj en Britio kaj en Hispanio, anstataŭ en Peruo. Pli kaj pli li iĝis pli dekstrema. Lastatempe, post ekregistaro de maldekstrema Pedro Castillo en Peruo kaj de Pedro Sánchez en Hispanio, kelkaj asertoj liaj iomete skandalis kiel eĉ kontraŭdemokrataj: "Latinamerikanoj eliros el krizo nur kiam ili malkovros, ke ili malbone voĉdonis. Gravo en baloto ne estas libero en elekto, sed bone voĉdoni".
Distrikto Tiszavasvári
La Distrikto Tiszavasvári [tisavaŝvAri] (hungare  Tiszavasvári járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ Tiso en la okcidenta parto de la departemento (en la nordorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Tiszavasvári, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj grandvilaĝo, la ceteraj 3 estas vilaĝoj. La areo estas 381,61 km², kie loĝas 27 306 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, maizoj) kaj bestobredadoj. Estas menciinda la alta senlaboreco.
Historio
La plej frue en tiu areo „Distrikto Malsupra Dada” funkciis. En 1950 oni kreis „Distrikto Tiszalök”, kiu funkciis ĝis aliĝo de Distrikto Nyíregyháza en 1970. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013. Oni kreis Distrikton Tiszavasvári en 2013.
Petriceni
Petriceni [petriĉenj], (hungare: Peselnek peŝelnek) estas vilaĝo apartenanta administracie al Sânzieni.
Loĝantaro
En 1992 ĝi havis 680 loĝantojn.
Žejbro
Žejbro estas rivereto en Ĉeĥio, en Regiono Pardubice. Ĝi fontas ĉe norda rando de protektata pejzaĝa regiono Žďárské vrchy sude de domaro Oldříš, parto de komunumo Krouna, proksime de urbo Hlinsko, nur 4 km de riverfontejoj de Chrudimka kaj de Krounka. Ĝi fluas ĉiam norden ĝis sia enfluo de maldekstre en riveron Novohradka apud Blížňovice.
Žejbro fluas tra aŭ preter vilaĝoj Oldříš, Žďárec u Skutče, Leštinka, Vrbatův Kostelec, Skála, Chacholice, Podlažice, Chrast, Rosice, Synčany, kaj Brčekoly.
Ornamripo
Ornamripoj aŭ aĵuraĵo estas en arĥitekturo la delikataj verkoj de ŝtontajlisto je la plataj formado de fenestroj, balustradoj kaj malfermitaj muroj. La ornamripoj konsistas el geometriaj strukturoj, kiuj estas formitaj kiel ŝtonprofiloj, je kio la ŝtono estas komplete trarompata (skeletigata). Se oni metas ĉi tiujn dekoraciojn sur fermita muro, oni diras blindaj ornamripoj.
La ornamripoj estas invento de la gotika arĥitekturo kaj estas unu el la plej gravaj distingiloj de alta kaj malfrua gotiko, por kiu ili estis nepraj eroj de fenestroj. La gotiko enmetis ornamripojn je multaj pluaj lokoj, ekzemple je la balustrado de la koridoroj (triforio), galerioj, ĉe turkapoj aŭ trarompitaj kaj antaŭmetitaj muroj en la fasado.
La fajnaj ornamripoj estis stabiligendaj per feroŝtopiloj, simpla fermmasonado per mortero ne sufiĉis. Por tio ĉe la puŝfacoj estis batataj maldikaj truoj, kiuj enprenis la ferajn ŝtopilojn. La resta kavaĵo estis plengisata per plumbo. La parte tre longaj bastonoj inter la lancetfenestroj krome estas interligitaj per horizontaj ferbastonoj kaj subdividas la fenestrojn en rektangulajn kampojn, kiuj enprenis la unuopajn vitraĵojn de la buntvitro-fenestroj. Je grandaj kaj grandegaj fenestroj precipe ferbastonoj stabiligis la ornamripojn, la ventegobastonoj havis la taskon sorbi la ventopremon. La ornamripoj je balustradoj foje konsistas el rektangulaj ŝtontabuloj, kiuj estis trarompataj laŭ dezirata formo. En la ekstera konstruaĵo ornamripoj kiel delikataj konstrueroj estas ege endanĝerigata pro veterdisfalo kaj estas laŭ grado de la disfalo objekto de parta aŭ kompleta anstataŭado.
Historio
La pli kaj pli grandiĝaj vitrofacoj de la malfruromanikaj fenestroj devis esti stabiligataj antaŭ la 'invento' de la ornamripoj per multeco da – malmulte dekoraciaj – ferankroj kontraŭ ventopremo kaj fortoj de la propra pezo (Ekzemplo: la okcidenta fenestro de la katedralo de Manso). La ornamripoj donis al la mendintoj kaj arĥitektoj de la alta kaj malfrua mezepokoj la eblecon kombini estetikajn postulojn kaj teĥnikajn necesojn al unueco daŭranta jarcentojn.
Kiel antaŭanto de la ornamripoj devas esti rigardataj la tiel nomataj 'radofenestroj' de la finiĝanta 12-a jarcento. Antaŭformo de la ornamripoj estas la geometrie formitaj truoj el masonitaj ŝtonplatoj, tiel ke ili aspektas kiel "premtranĉitaj", ekzemple en la laŭlonga domo de la katedralo de Chartres.
Pri ornamripoj en la propra senco oni diras tamen nur, se la geometriaj formoj estas kunmetitaj el ŝtonprofiloj. La unuaj ornamripofenestroj estas troveblaj en la altgotikaj ĥorejaj kapeloj de la katedralo de Reims, kies konstruado komenciĝis en 1211. La dum la frua altgotiko dubendan fenestron per kreska grandeco oni plu subdividis, duonigante la du lancetojn, tiel ke ekestis kvarbendaj fenestroj. Nur pli malfrue la arĥitektoj devojiĝis de ĉi tiu strikta subdivido kaj enmetis ajnan nombron da samgrandaj lancetoj. Je sisteme realigita ornamriparo la profiltavoloj de la pli malgrandaj formoj lokas pli profunde (t.e. pli malantaŭe) ol tiuj de la grandaj formoj, kiuj superstaras la malgrandajn, tiel ke ekestas laŭranga tavoligo de la ornamripaj formoj. La flankoproporcioj de ĉi tiuj figuroj rezultigas ofte la ora proporcio kaj efikas pro tio tre estetikaj. Specialformo de la gotikaj fenestroj estas la cirkloronda fenestrorozo, je kiu la ornamriparo estas aranĝita radiussimetrie.
La ornamriparo estis desegnata dum la konstruado per cirkelo kaj ŝnuroj laŭ originala grando sur ebenaĵon ĉarpentritan el tabuloj kaj poste ĉizata en ŝtonojn. Sur ĉi tiu ebenaĵo oni povis prove kunmeti la fenestron kaj ekzameni ĝian konvenecon.
Stila historio
La formŝanĝiĝoj de la ornamripoj estas esenca rimedo por la subdivido de la arĥitektura historio de la gotiko. Terminoj por stilaj fazoj ofte estas deduktitaj de ornamripaj formoj:
Ornamripaj formoj
La fenestroj de la alt- kaj malfrugotikaj preĝejoj ne estus penseblaj sen ornamripoj, ĉar ili pro sia ega grandeco bezonis aldonan subdividon. La pintarka fenestro konsistas kutime el du aŭ pluraj bendoj, la tiel nomataj lancetoj, kiuj ankaŭ finiĝas per pintarko kaj ankaŭ finiĝas per pintarko kaj atingas plejofte la altecon de la arkobazo. La areo super ĝi en la arkokampo estas pli fajne subdividita per aldonaj geometriaj figuroj. Ĝi ankaŭ nomiĝas couronnement (france por „kronaĵo“). Tiuj ĉi figuroj havas siajn proprajn nomojn.
Ekzemploj por ornamripoj
La granda ornamripa fenestro de Sankta Petro je Regensburgo (vidu malsupren) estas subdividita per duobla partigo kaj intera fenestro en naŭ lancetfenestroj. La supera gablo havas antaŭmetitan vualan ornamriparon, kiu retece troviĝas antaŭ la vera muro.
Lignaj ornamripoj
En la gotiko kaj poste denove en la novgotiko oni ŝatis formi murtegaĵojn, profanmeblojn (seĝojn, ŝrankojn kaj kestegojn) kaj lignajn instalaĵojn por preĝejoj (benkojn, altarojn, predikejojn kaj galeriojn) per delikataj lignaj skulptaĵoj, kiuj imitis gotikajn ornamripojn. Ankaŭ tiuj ĉi meblartaĵoj do estas nomataj ornamripaj verkoj.
Feraj ornamripoj
En la novgotiko oni faris ornamripojn ankaŭ per gisfero. Plej konata ekzemplo estas la navkrucoturo de la katedralo de Rueno, kies turpinto 151,5 metrojn alta en la jaro 1877 estis farata komplete el gisfero. Ĝis la finkonstruo de al kolonja katedralo en 1880 Rueno havis per tio la plej altan konstruaĵon de la mondo.
Nomo en Esperanto
TAKE preferas la terminon aĵuraĵo
David J. Tholen
Li malkovris pluraj asteroidojn, inter kiuj 1999 DK36 (perdita), kiu povus esti apohela asteroido, kaj 2004 XZ130, kiu certe estas tia, ĉar li havas plej malgrandajn grandan duonakson kaj afelion el ĉiuj konataj asteroidoj.
Honoroj
Li ricevis en 1990 la Premion Harold Clayton Urey.
Al la asteroido 3255 Tholen oni donis lian nomon.
Segamat
Segamat (昔加未) estas urbeto kaj administra distrikto en Ĝohoro, Malajzio.
Etimologio
La nomo Segamat ŝajne derivas de la kombino de tiuj du malajaj vortoj nome Segar kaj Amat kiuj laŭvorte signifas ekstreme (Amat) kaj freŝa (Segar). Ĝi estis eldirita de Bendahara Tepok (Bendahara signifas ĉef-ministro en malnova malaja), la lasta Bendahara de Malako en la jaro 1511.
Historio
Laŭ loka historiisto, Hassan bin Muhammad, la areo kutime estis konata kiel Rantau Panjang.
Princa kripto de Arnstadt
La Princa maŭzoleeto (germane: Fürstengruft) troviĝas sur la Malnova tombejo de Arnstadt.
Stacio Kōyasan
Stacio Kōyasan (japane: 高野山駅 [Koojasan-eki], angle: Kōyasan Station) estas fervoja stacio en Koja, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Kablotramo Nankai.
Princa kripto de Arnstadt
Priskribo
Heredprinco Günther Friedrich Karl la 2-a de Schwarzburg-Sondershausen farigis en la 20-a de majo spacon por tomboj de la idoj dinastiaj. Kaŭzo estis ke lia unua edzino Maria Karoline Irene de Schwarzburg-Rudolstadt (mortinta en la 29-a de marto 1833) kaj la filo Günther Friedrich Karl Alexander (mortinta en la 31-a de oktobro 1833) ne povis resti en la dinastia kripto de la Franciskana kirko. Iliaj transloko al la Malnova tombejo okazis je la 30-a de oktobro 1834: poste entombigitis samloke ankoraŭ princino Wilhelmine Friederike Karoline (mortis en la 11-a januaro 1845) kaj la dua edzino princino  Mathilde (mortis en la 3-a de junio 1888 en Salcburgo). En 1895/96 oni restaŭris la komplekson kaj la maŭzoleo konservitis - kontraŭe al multaj aliaj tomboŝtonoj - kiam la Malnova tombejo iĝis parko.
Segamat
Historio
Ĉirkaŭ 1511, Bendahara (ĉefministro) de Melaka (Malaka) nome Bendahara Tepok kaj liaj trupoj estis retiriĝantaj al Ĝohoro post la falo de Melako al la invadaj fortoj portugalaj gvidataj de Afonso de Albuquerque. La Bendahara kaj liaj trupoj haltis kaj ripozis ĉe apuda rivero en la areo kaj trinkis akvon el la rivero. Post la trinkaĵon, la Bendahara ekkriis, "Segar Amat!", Aŭ "Tre refreŝiga!" en Malaja lingvo, kaj nomis la riveron Segar Amat, kiu kun la tempo evoluis al Segamat.
Princa kripto de Arnstadt
Savo kaj restaŭro
En 1949 estu forigitaj ĉiuj ne konservindaj tomboj. Sed la urba ĝardenisto ruze ĉirkaŭplantis arbustojn kaj helpis ties restadon. En 1958 la Urbaj servoj forprenis la gisitajn slabojn kiel ankaŭ la kradojn kaj metis ilin en deponejo en Kohl-strateto: poste ili bedaŭrinde perdiĝis. Dum esploradoj de  Dr. Hebler kaj Meiland la maŭzoleo - sen permeso oficiala - malfermitis en la 23-a de septembro 1963. Oni estis perpleksa pro la bonega stato kaj necesis nur fermi kelkajn fendojn vandajn. Cementon liveris Nationale Front kaj pagis la tuton pastoro Prautsch. Tamen ne akceptitis meto de la maŭzoleo sur la nacian liston pri monumentprotektindaj aĵoj; oni denove ĉirkaŭplantis arbustojn.
Segamat
Historio
Tamen, komence la nomo Segamat nur aplikiĝis al la rivero. La setlejo kiu poste fariĝis Segamat estis originale nomita Rantau Panjang. La urbo supozeble prenis la nomon de la rivero nur je la turno de la 20-a jarcento.
Gregorio Tatevaci
Gregorio de TATEV, Grigor Tatevaci aŭ Grigor Tatevianc (armene Գրիգոր Տաթեվատսի ; 1346-1409) estas armena monaĥo, filozofo, instruisto, poeto, pentristo kaj kopiisto de la 14-a jarcento. Defendanto de la sendependeco de la Armena Apostola Eklezio disde la ŝtato. Estis la superulo de la monaĥejo Tatev kaj aŭtoro de multnombraj verkoj pri teologiaj kaj filozofiaj aferoj. Li ankaŭ estas konata kiel "bildiganto" de du manuskriptoj konservitaj en Matenadarano, Erevano, Armenio.
Segamat
Demografio
La areo estas la jena: 2,825.4 km². Kaj la populacio: 270,000 (2010).
Esperanto kaj Segamat
Kelkaj loĝantoj konis Esperanton
Kastoro kaj Polukso
Laŭ la helena mitologio Leda estis edzino de Tindaro, reĝo de Sparto. Zeŭso amis ŝin kaŝe. Kiam li volis viziti ŝin, li aliformiĝis al cigno. Leda ellasis du ovojn : el unu naskiĝis Polukso kaj Helena, kies patro estis Zeŭso. El la alia naskiĝis Kastoro kaj Klitemnestro, kies patro estis Tindaro. Konsekvence, la du unuaj infanoj estis do nemortaloj, la du aliaj, mortaloj.
Polukso kaj Kastoro estis edukitaj de Kirono, la centaŭro, same kiel Uliso, Cefeo kaj Heraklo. Kastoro fariĝis ĉarŝoforo kaj Polukso luktisto. Ili partoprenis la ekspedicion por trovi la oran ŝaffelon, kiel Argonaŭtoj kun la gvidanto Jazono. En Kolĉido, kie troviĝis tiu felo, ili konstruigis la urbon Dioskurias. Tiu nomo devenas de Dioskuroj, kio signifas filoj de Zeŭso. Dum la vojaĝado kun la Argonaŭtoj, okazis fulmotondro, kiu minacis la ŝipon kaj la maristaron. Tiam Orfeo faris voton al la dioj kaj tuj flamoj aperis sur la kapo de Kastoro kaj Polukso kaj la fulmotondro ĉesis. Ekde tiu tempo, Kastoro kaj Polukso fariĝis protektantoj de maristoj, ĉar oni diras ke ili aperas ĉe la pintoj de mastoj kiam fulmotondras. En la kristana tradicio, oni anstataŭigis ilin per Sankta Elmo.
Iun tagon, ili estis invititaj al la geedziĝfesto de siaj kuzinoj Febo kaj Hilajro. Antaŭ la ceremonio, ili forrabis la kuzinojn. La fianĉoj Idas kaj Linkeo ekrajdis post ili. Fine Linkeo mortigis Kastoron. La problemo estis ke Kastoro kaj Polukso estu disigitaj. Ĉar Kastoro, kiel mortalo, devis iri en inferon post sia morto. Polukso neniam irus kun li ĉar, kiel nemortalo, li irus en Olimpon, restadejo de la dioj. Polukso petis Zeŭson, ke lia frato ne iru en inferon. Zeŭso decidis ke ili loĝu en inferon dum ses monatoj kaj en Olimpo dum ses aliaj monatoj. Tiel ili por ĉiam vivu kune.
András Ferenc Kovács
András Ferenc KOVÁCS [kovAĉ] intime KAF estas rumanuja hungara poeto, eseisto, tradukisto naskiĝinta en Satmaro la 17-an de julio 1959. Li estas la filo de aktorino Emma Elekes kaj de reĝisoro Ferenc Kovács, edzo de aktorino Júlia Gyéresi.
Biografio
András Ferenc Kovács naskiĝis en Satu Mare kaj tie li havigis la abiturientan diplomon en 1978. En 1984 li finis la fakon pri hungara-franca lingvoj en la Universitato Babeş-Bolyai. Inter 1984-1990 li loĝis en Cristuru Secuiesc, instruis en Avrămești kaj Șimonești. Ekde 1990 li estas la redaktoro en Târgu Mureș de revuo Látó, pli poste ties ĉefredaktoro.
Mutare
estas grandurbo, la kvara plej granda urbo de Zimbabvo. Ĝi estas ankaŭ grava universitata urbo. Ĝis 1982 la oficiala loknomo estis Umtali.
Geografio
situas sur altebenaĵo en valo, en la orienta sekcio de la lando. Harareo troviĝas 256, Beira 290, Mozambiko nur 8 km.
Historio
Umtali estis fondita en 1897, kiel fortikaĵo. Ekde 1896 la trajno trafikas. La loko iĝis municipo en 1914 kaj ricevis urborajton en 1971.
Sulfuro
Sulfuro estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo S kaj atomnumero 16.
Mutare
Klimato
En la averaĝa temperaturo estas 19 °C kaj ĝi varias en la jaro inter 6 kaj 28 °C. La plej varma monato estas novembro, la plej malvarma julio. Jare pluvas po 791 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter novembro-marto.
Sulfuro
Pura sulfuro kutime ekzistas kiel S8.
Mutare
Trafiko
-on trairas grava fervojo Harareo-Beira. La urbo havas 4 vojojn al diversaj regionoj. La urbo estas limostacio.
Sulfuro
Sulfuro estas flava, ties brilo estas diamanteca ĝis graseca; la korpo estas sufiĉe diafana kaj forte durefrakta. Ĝis varmeco de 95º la sulfuro aperas en romba strukturo, de 95 ĝis 112'8º C aperas laŭ monoklina kristalsistemo; je plia varmeco la sulfuro fandiĝas.
La sulfuro formiĝas pro redukto de gipso-kuŝejoj en kontakto kun elementoj organikaj, kiel karbo.
Kantono de Chénérailles
La kantono de Chénérailles (france canton de Chénérailles) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Chénérailles la jenaj 11 francaj komunumoj :
Trakia tombo en Kazanlako
La trakia tombo en Kazanlako estas funebra konstruaĵo, farita el briko, de tipo tolos lokita en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo de Kazanlako, en la Roza Valo kaj provinco de Stara Zagora, en centra Bulgario. Ĝiaj koordinatoj estas. Ĝi estis malkovrita en 1944 kaj deklarita Monda Heredaĵo de UNESCO en 1979.
La tombo, kiu troviĝas proksime de la antikva trakia ĉefurbo de Seŭtopolis, formas parton de grava trakia nekropolo.
La monumento datiĝas de la 4-a jarcento a.K.. Ĝi estas formita de mallarĝa koridoro kaj ronda funebra ĉambro, ambaŭ ornamitaj de freskoj kiuj prezentas diversajn scenojn, inter kiuj elstaras tiuj de geedzoj kiuj brakumas sin unu la alian dum ceremonia funebra bankedo kaj de adiaŭo de alia surĉevala paro. Ili estas la plej bone konservitaj pentraĵoj de la helenisma periodo en Bulgario.
Trinitapoli
Trinitapoli estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Apulio kaj en la provinco Barleto-Andrio-Trano. Najbaras la komunumoj Barleto, Cerignola, Margherita di Savoia, San Ferdinando di Puglia kaj Zapponeta.
Altenbach
Altenbach estas la nomo de jenaj lokoj:
Altenbach estas la nomo de jenaj riveroj:
KSU Gazal-1
Gazal-1 (araba por 'gazelo') estas SUV-aŭtomobilo, prezentita unuafoje la 14-an de junio en 2010, dizajnita fare de studentoj de Universitato Reĝo Saudo. La produktadon de la aŭtomobilo aprobis mem reĝo Abdullah kaj oni kalkulas je produktado, vendado de po ĉ. 20.000 por ĉiu jaro, kio signifas, ke tiu aŭtomobilo povas esti la unua amasproduktita araba aŭtomobilo.
Komerca Centro Unua (UAE)
Komerca Centro Unua aŭ en angla Trade Centre 1 (en araba: االمركز التجاري الأولى) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo.
Ĝi havas 4,358 loĝantojn.
Ĝi formas la nordan duonon de la komerca kaj rezideja distrikto de la Strato Ŝejĥo Zajed.
Komerca Centro Unua estas formata de preskaŭ nur altaj nuboskrapuloj laŭlonge de la Strato Ŝejĥo Zajed. Loka stratosistemo simila al tiuj de aliaj lokoj en Dubajo ne estas. Tamen loka vojo (15a Strato) ligas la areon de Komerca Centro Unua kun tiu de Komerca Centro Dua.
Großbettlingen
Großbettlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Komerca Centro Unua (UAE)
Komerca Centro Unua bordas norde kun Alsatŭa, sude kun Komerca Centro Dua, okcidente kun Alŭasl kaj oriente kun Alĝafilija. Gravaj lokoj en Komerca Centro Unua estas The Fairmont Dubai, The Monarch Office Tower, Saeed Tower 2, Four Points apud la hoteloj Sheraton kaj Shangri-La.
Zsolt Láng
LÁNG Zsolt estas rumanuja hungara verkisto, eseisto, tradukisto. Li naskiĝis en Satmaro la 17-an de oktobro 1958.
Biografio
Zsolt Láng la mezlernejon finis en sia naskiĝurbo (1976), la diplomon de inĝeniero akiris en Kluĵo (1982). Kelktempe li instruis en lernejoj de Distrikto Satu Mare, ekde 1990 li estas redaktoro de revuo Látó de Târgu Mureș.
Limba noastră
Limba Noastră (rumane: nia lingvo) estas de 1994 la nacia himno de Moldava Respubliko.
Ĝia teksto estas de Alexei Mateevici (1888-1917), la muziko de Alexandru Cristea (1890–1942).
Inter 1990 kaj 1994 Moldavio havis la saman himnon kiel Rumanio: Deșteaptă-te, române!.
Enhavo
La temo de la himno estas la nacia lingvo; la kanto ne mencias ĝian ekzaktan nomon anstataŭe nomante ĝin "nia lingvo". En la strofoj ĝi estas komparata al diversaj objektoj: trezoro, gem-ĉeno, brulanta fajro, verda folio kaj aliaj.
La himno alvokas la popolon revivigi la uzadon de la lingvo, kaj - samkiel Deșteaptă-te, române!, referencas al vekiĝo el "dormo de morto": popolo tuj vekiĝis el la dormo de morto (himno de Moldavio) kaj vekiĝu, ho rumano, el dormo ŝajna morton (himno de Rumanio).
Teksto
La originala poemo enhavas dek du strofojn, el kiuj kvin (la 1a, 2a, 5a, 9a kaj 12a) formas la aktuale kantatan himnon; tiuj estas markitaj grase en la teksto.
Henryk Magnuski
Henryk Magnuski (naskiĝis la 30-an de januaro 1909 en Varsovio, mortis la 4-an de majo 1978 en Glenwiev) - inĝeniero kaj inventisto, laboristo de la usona telekomunika koncerno Motorola en Ĉikago.
En 1934 finis Varsovian Politeknikon kaj eklaboris en Ŝtata Tele kaj Radioteknika Entrepreno. Junie 1939 estis sendita al Novjorko. Pro eksplodo de la 2-a mondmilito ne povis reveni al Pollando. En 1940 dungiĝis ĉe Galvin Manufacturing Corporation, kiu en 1947 alinomiĝis Motorola. Inventita de li radiotelefono "walkie-talkie" estis vaste uzata de amerikaj soldatoj en Eŭropo. Mortis pro kancero en sia domo en la usona ŝtato Ilinojso.
Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí)
Municipo Nové Hrady situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, ĉe la ŝoseo n-ro 358 inter Litomyšl kaj Skuteč, 14 kilometrojn okcidente de Litomyšl kaj 14 kilometrojn oriente de Skuteč, sur rando de naturrezervejo Maštale (Ĉevalstaloj). Vivas ĉi tie.
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
Sur loko, kie nuntempe troviĝas vilaĝo Nové Hrady situis en mezepoko domaro nomata Boží Dům (Dia Domo), kiu verŝajne ekestis kun ĉesto de la eklezio per interna koloniigo komence de la 14-a jarcento.
En la duono de 15-a jarcento ekestis sur monteto super la vilaĝo nova burgo, laŭ kiu la vilaĝo estis nove nomata. La burgo estis en la duono de 18-a jarcento forlasita kaj en la vilaĝo estis konstruita kastelo en rokoka stilo.
Nový hrad
Nový hrad (Nova burgo) aŭ Boží dům estis nomo de burgo, kies apenaŭ rekoneblaj ruinoj estas sur monteto super la vilaĝo. En tridekjara milito ĝi estis de militistoj elrabita, sed ankoraŭ en la jaro 1750 ĝi estis loĝata. En la jaro 1774 grafo Jean-Antoine Harbuval de Chamaré konstruigis en la vilaĝo kastelon kaj la burgon malkonstruigis por akiri konstrumaterialon.
Preĝejo
Baroka preĝejo de Sankta Jakobo la pli aĝa estis konstruita en la jaro 1724 koste de princo Jan Trautsohn pere de konstruisto O. Tatínek sur loko de origina gotika kirko. Internaj ornamoj estis finitaj en la jaro 1740. Ĝi estas ununava oblonga kun duoncirkle fermita presbiterejo kun sakristio, oratorio kaj ostejo kun kripto sur ambaŭ flankoj. La navo estas volbita barele kun segmentoj kaj zonoj, la ĥorejo estas subvolbita barele.
La ĉefaltaron kreis F. Pacák kaj A. Janda en la jaroj 1743 kaj 1744, la bildon pentris A. Mühl en la jaro 1896. Sur suda flanko estas tri altaroj - de Sankta Alojzo el la jaro1765, altaro de Sankta Judaso Tadeo el la jaro 1742 kaj altaro de Sankta Anna el la komenco de 18-a jarcento. Sur maldekstra flanko estas altaro de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1741 kaj ligna predikejo el la jaro 1740. Ligna baptujo kun stana kovrilo devenas el la jaro 1761. Bildoj de Sanktaj Sebastiano, Roĥo kaj Rozalia kaj de Sankta Johano Nepomuka pilgrimanta en Stará Boleslav, ambaŭ de J. Andres el la jaro 1741. Bildojn de Kalvaria vojo kreis V. Pošík en la jaroj 1879 - 1880.
Tombejo
En tombejo estas tomboŝtonoj el la 16-a ĝis 18-a jarcentoj. En kadavrejo estas barokaj bildoj de Ekleziaj Patroj el la jaro 1725.
Kampanilo
La kampanilo estas duetaĝa prisma konstruaĵo kun pordego de estinta tombeja enirejo el la jaro 1739.
Kalvaria vojo
Kalvaria vojo kun sabloŝtonaj reliefoj gvidas al burga monteto estas el la jaro 1767. Nuntempe estas en malbona stato.
(34706) 2001 OP83
(34706) 2001 OP83 estas tre malgranda marsrenkonta duopa asteroido malkovrita la fare de la teamo de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝia marsa MOID estas 0,0200 AU, tie estas 2,992 milionoj da km.
Satelito
Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 0,98 km. Ĝi orbitas kun duona grandakso de ĉirkaŭ 7 km kaj orbita periodo de 20,76 horoj (0,865 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
21924 Alyssaovaitt
21924 Alyssaovaitt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alyssa Kurtz Ovaitt, finalistino en 2005 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la West Platte Middle School de Weston (Misurio, Usono).
Miednoje
Miednoje (ruse Медное) - vilaĝo en Rusio, en Tverja provinco ĉirkaŭ 200 km nordokcidente de Moskvo; estinta ripozcentro de NKVD.
De 1937 en cirkaŭaj arbaroj oni enterigis pli ol 12 mil dispafitojn, en tio ĉirkaŭ duono estis polaj civitanoj. Printempe 1940 oni enterigis murditajn de soveta politika polico NKVD oficirojn de Pola Enlanda Armeo kaj funkciulojn de aliaj uniformaj servoj - policanoj, limgardistoj, funkciuloj de prizongardo kaj oficistoj - sume ĉirkaŭ 6,3 mil personojn. La oficiroj estis malliberigitaj la 19-an de septembro 1939 de NKVD kaj unue tenataj en tendaro por militkaptitoj en Ostaŝkov. De aprilo ĝis majo 1940 la malliberuloj estis sisteme murdataj per pafo en la malantaŭan flankon de la kapo en loko Kalinin, hodiaŭa Tver. Al oficiroj de NKVD, kies tasko estis enpafigi kuglojn, oni donadis litron da alkoholo antaŭ ilia laboro. La korpoj estis poste elveturigataj kaj ĵetataj al poramasaj kavoj apud la loko Miednoje. Dum multaj jaroj oni ne povis rememorigi la masakron de Katin pro mortminaco.
Dmitrij Tokarjev en 1940 estis ĉefestro de NKVD en Kalinin. En 1991 li, kiel emeritiĝinta generalo de KGB (jam ne vivanta) atestis antaŭ rusa prokuroro. Jen la fragmentoj: El Moskvo oni sendis al ni Vasilij Bloĥin [la ĉefa ekzekutisto de NKVD]'', Nikolaj Siniegubov, anstataŭanton de la ĉefo de Ĉefa Estraro de Transportado de NKVD kaj Miĥail Krivienko, ĉefon de la stabo de konvoja soldataro de NKVD. Ili loĝis en vagono en la stacidomo sur flanka fervoja trako. Dum dispafado partoprenis ĉirkaŭ 30 personojn. Tio estis grupo, kiun kolektis Bloĥin. Oni min devigis doni helpantojn. Teknologio estis prilaborita de Bloĥin kaj komandanto de nia Estraro de NKVD, Rubanov. Ili feltogarnis pordon kondukantan al koridoro por ke oni ne aŭdu pafojn. Sekve ili elkondukis kondamnitojn, tra koridoro turniĝis maldekstre, kie estis "ruĝa kunvenejo"'' [propaganda ejo kun busto de Lenin]. ''Tie ili kontrolis laŭliste - ĉu veras donitaĵoj. Senprokraste katenetis ilin kaj forkondukis al ĉelo, kie okazis pafmortigo. Ĉelmuroj estis same kovritaj de sonabsorba materialo. Ili do enkondukis ilin kaj pafis okcipiton. Bloĥin enmetis sian specialan veston: brunan ledan ĉapon, longan ledan brunan antaŭtukon, ledajn brunajn gantojn kun manumoj super kubutojn. Tio min grandege impresis - mi ekvidis ekzekutiston! La unuan fojon oni pafmortigis 300 personojn dum unu nokto. Pafmortigadon oni daŭrigis jam post sunleviĝo. Tiam Bloĥin ordonis ke tiel ne povas esti: "Pli ol 250 por unu tago ne alveturigu". Polajn kaptitojn oni mortpafigis helpe de germanaj walther. Mi tion bone scias, ĉar el Moskvo oni kunportis plenan valizon da ili. Mortĉelo mem estis negranda ĉambro. El ĝi estis elirejo al korto. De tie ili elterigis kadavrojn, enmetadis sur kamionon. En unu kamiono sufiĉis loko por 25-30 kadavrojn. Per tendotuko oni kovris. Kiam mi ekdemandis pri laboristoj por kavigi tombojn oni min priridis. Fosmaŝino estas bezonata! Bloĥin kunveturigis kun si du operatorojn. Fosmaŝinon oni trovis en Kalinin. Operatoroj helpis dum malŝarĝo de kadavroj. Ĉiu estis aparte forigenda. Kaj poste oni surŝutis pere de fosmaŝino. Kalkulu. Po 240 homoj tage. Sume pli ol ses mil. Tio do daŭris pli ol unu monato. Kiam oni jam finis tiun ĉi malpuran aferon tiam moskvanoj aranĝis en sia ĉambro-vagono siaspecan festenon. Ekzekutojn mi ne vidis, sed tiu spektaklo estis certe kruelega, ĉar Rubanov perdis sentumojn, Pavlov, mia anstataŭanto mortpafis sin. Bloĥin mem ankaŭ mortpafis sin. Jen, kion tio signifas.''
La 2-an de septembro 2000 oni malfermis ĉi tie apertan Polan Militan Tombaron. En la tombaro kun suma surfaco 1,7 hektaro oni lokis 25 komunajn tombojn de poloj. La tombaro estas malfermita por vizitantoj. Ĉiu mortinto havas tabuleton kun la nomo, naskiĝdato, devenloko, laborfako dum aresto kaj mortjaro - 1940. Sur ĉiu el 25 tomboj estas starigita kruco. Krome estas tie memorigaĵoj por murditoj, alportitaj de iliaj familioj.
Bibliografio en esperanto
La Katyń-raporto, en "Spegulo. Socikultura, sendependa revuo en esperanto" 10 (2/2010), ISSN 1898-6803
Rasah Jaya
Rasah Jaya (esperante: Rasaho Ĝajo) estas urbeto en subŝtato Negeri Sembilano, Malajzio.
Historio
Ĝi estis konata kiel la Rasah Vilaĝo en la pasintaj jaroj
La kvartalo komencis funkcii en 1982
Edukado
Bazlernejo
Esperanto kaj Rasah Jaya
Kelkaj loĝantoj konis Esperanton
Pontorson - Mont-Saint-Michel (stacidomo)
Pontorson - Mont-Saint-Michel estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Pontorson, apud , en departemento Manche, regiono Normandio.
Malfermita en 1878 de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lison - Lamballe (415000).
Idris
Idris estas vira nomo, kun duobla araba kaj kimra deveno.
Idris en la Korano
La nomo Idris aperas du-foje en la Korano :
Kimra nomo
Idris estas populara kimra nomo kiu signifas "arda sinjoro". En kimra legendo "Idris la Giganto" estis astronomo kaj magiisto, kiu havis sian observatorion sur "Cader Idris".
Florent Schmitt
Florent Schmitt (n. 28-an de septembro 1870 en Blâmont; m. 17-an de aŭgusto 1958 en Neuilly-sur-Seine) estis franca komponisto.
Vivo
Schmitt studis ĉe la Konservatorio de Parizo je Albert Lavignac, André Gedalge, Jules Massenet kaj Gabriel Fauré. Li amikiĝis kun sia kunstudento Maurice Ravel. Schmitt gajnis en 1900 per la kantato Sémiramis la Prix de Rome kaj vojaĝis tra Eŭropo kaj okcidenta Azio. Ekde 1922 ĝis 1924 li estis harmonikinstruisto ĉe la konservatorio de Liono. Ekde 1929 ĝis 1939 li laboris kiel muzikredaktisto de la ĵurnalo Le Temps. En 1957 la urbo Parizo dekoraciis lin per la Granda Muzik-Premio.
La verklisto de Schmitt enhavas 138 verknumerojn samkiel multe pli ol dudek nepublikitajn komponaĵojn. Lia verkaro ampleksas preskaŭ ĉiujn muzikajn ĝenrojn escepte operojn kaj operetojn. En la unuaj du jardekoj de la 20-a jarcento li apartenis al la gvidaj komponistoj de Francio. Precipe Psaume XLVII op. 38, Le Palais hanté op. 49, La Tragédie de Salomé op. 50 kaj la pianokvinteto op. 51 estis rilate plievoluinta traktado de harmonio, ritmo, metro kaj takto lige kun eksterkutima ekspresiveco siatempe alte modernaj kaj antaŭis novigojn poste progresigitaj de Strawinsky kaj Messiaen. Per tio Florent Schmitt estis ĝisfine de la unua mondmilito nepre progresema komponisto. Liaj komponaĵoj enkondukis je tio gradan anstataŭigon de la dominado de la franca impresionismo. Sed li samtempe estis - kvankam elstara - individuisto, kiun ŝajne ne tuŝis la multnombraj direktoŝanĝoj kaj tendencoj de la dudekaj, tridekaj, kvardekaj kaj kvindekaj jaroj. Tiel li kiel komponisto eniris dum la jardekoj, precipe post la dua mondmilito, malgraŭ la eksterkutima kvalito de siaj komponaĵoj en la forejon de la franca kaj internacia muzika vivo.
Rimarkinde je la verkaro de Schmitt estas unuflanke, ke li malgraŭ ĉiuj modernismoj, kiuj distingis liajn komponaĵojn en la unuaj du jardekoj de la 20-a jarcento, teniĝis je la muzikaj formojn de la 19-a jarcento kaj aliaflanke la ligo al germana romantismo (Brahms, Schumann) kaj malfruromantismo (Strauss kaj Wagner), nekutime profunde radikantaj por franca komponisto tiuepoka; ĉilasta precipe montriĝas en la nuancoriĉa, polifona instrumenta tonmetado.
Lia verkaro enhavas almenaŭ 8 sakralajn ĥorkomponaĵojn diverse ensemblitaj ekde akapelaj ĝis gigantaj orkestrigoj, krome ĉirkaŭ sammulte da profana kantmuziko. Aldoniĝas ĉ. 7 kantatoj, ĉ. sammultaj kantensemblaĵoj, multaj lidoj, diversaj teatromuzikaĵoj (baleto kaj scenomuziko), multegaj pianaĵoj samkiel aro da simfoniaj verkoj, ofte komponitaj laŭ stilo de la malfrua romantismo. Simile abunde li komponis ĉambromuzikaĵojn. Krome li verkis almenaŭ du komponaĵojn por violonĉelo kaj orkestro op. 77 kaj 113, unu Symphonie concertante por piano kaj orkestro op. 82 samkiel Legendo por aldosaksofono kaj orkestro op. 66, ankaŭ alternative aranĝite de Schmitt por vjolo.
André Fabre
André Fabre (naskiĝis la kaj mortis la ) estis franca lingvosciencisto, fakulo pri korea historio, kaj profesoro ĉe la Instituto Nacia de Orientaj Lingvoj kaj Civilizoj (Institut national des langues et civilisations orientales). Li estis pioniro de esplorado de korea civilizo, kiu ludis gravan rolon en la evoluon de studado de ĉiuj aĵoj koreaj en Francujo.
Florent Schmitt
Riproĉoj pri naziismo
Antaŭ kelka tempo aperis riproĉoj kontraŭ Florent Schmitt pro kontraŭjudismo. Eltranĉaĵo el artikolo de la Berliner Zeitung de 14-a de januaro 2005 klarigas la aferon: ''
André Fabre
Inter 1963 kaj 1968, Fabre loĝis en Koreujo por pliprofundigi sian scion de tiu nacio. Post lia reveno, li fondis lernejon de korea studado ĉe la Instituto Nacia de Orientaj Lingvoj kaj Civilizoj. Li estas aŭtoro de multaj artikoloj kaj tradukoj, kiuj temas pri Koreujo. Krom la korea, li studis ĉinan, japanan, kaj rusan por uzi tiulingvajn historiajn dokumentojn pri Koreujo.
Florent Schmitt
Riproĉoj pri naziismo
La situacio kompareblas kun tiu de la franca verkisto Louis-Ferdinand Céline kaj Ezra Pound, kiuj malgraŭ sia simpatio por la naziismo resp. la faŝismo devas validi kiel lumturoj de la modernismo.
André Fabre
Li estis honora profesoro ĉe la Universitato de Kizilorda en Kazaĥujo.
Fabre kapablis paroli per lingvoj kataluna kaj okcitana.
Referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de samtema artikolo en Franca Vikipedio.
18984 Olathe
18984 Olathe estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Larry Robinson elde sia privata Observatorio Sunflower en Olathe (Kansaso, Usono).
"O-Lay'-tha" estas la malnova ŝonia vorto por "Bela". La komunomo Olathe (Kansaso), estis establita en 1857 kaj iĝis pli malfrue haltejo ĉe la trako de Santa Fe. Tie troviĝas la Observatorio Sunflower.
Michovka
Michovka situas en katastra teritorio Besedice kun areo 4,18 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1323.
463 Lola
463 Lola estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi estis nomita "Lola", verŝajne laŭ la nomo de la rolulino de la opero Cavalleria rusticana de Pietro Mascagni.
2236 Aŭstrazio
2236 Aŭstrazio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Aŭstrazio, franka reĝlando de la 6-a al la 8-a jarcento, dum la merovida epoko.
Dąbrowa Górnicza
Dąbrowa Górnicza estas distrikta urbo en Silezio, kaj situas en la orienta parto de Górnośląski Okręg Przemysłowy en Pollando.
Dua mondmilito
Dum la dua mondmilito oni devige uzis germanan nomon de la urbo Redenberg.
Esperanto
Sabate la 28-a de januaro 1933 en la ĉambrego de nove organizita Świetlica en Dąbrowa Górnicza, str. Konopnickiej okazis unua organiza kunveno de la esperanta sekcio. Dum kunveno s-ro J. Smalec prelegis pri la temo „Deveno kaj nuna stato de la esperanta lingvo”. La prelegon partoprenis membroj kaj simpatiantoj de Świetlica, entute ĉirkaŭ 100 personoj, kiuj aplaŭde esprimis sian kontentecon ─ de l'okazinta prelego. Post la prelego estis organizita kurso de la lingvo Esperanto. Pro la malvasteco de l' ejo nombro de lernantoj estis limigita kaj oni akceptis nur 35 personojn. Unua leciono okazis la 3-an de februaro 1933. Gvidanto de novkreita sekcio kaj kurso estas s-ro J. Smalec.
La 4-an de marto 1933 en la salonoj de Popoldomo en Dąbrowa Górnicza sub protekto de urba prezidanto s-ro Z. Madejski estas solene malfermita „Monda Ekspozicio de l' Artpentrado” (E.M.A.). Dum malferma parolo sejmdeputito s-ro Z. Madejski substrekis la signifon de tia entrepreno por la mondo kaj precipe por ni. La ekspozicio enhavas kolorajn reproduktaĵojn de plej famaj pentristoj el 26 landoj. Laŭ la kultura vidpunkto ĝi havas tre gravan signifon por la publiko kaj speciale por vizitantaj ĝin lernejanoj de popol- kaj mezlernejoj. De Dąbrowa Górnicza la ekspozicio migros al aliaj pli grandaj urboj de Pollando kaj poste eksterlanden. Al E.M.A. kaj ĝiaj multaj kunkreantoj ni lokaj esperantistoj tiuloke esprimas dankon kaj deziras kiel eble plej bonan sukceson. Danke al E.M.A. ni havis okazon trafi al instruistaro kaj al diferenta por Esperanto publiko. Tre afablaj organizantoj de E.M.A. gesinjoroj Czechowski kaj same lokaj artistoj klarigis al lernantaro la historion de arto. same ankaŭ historion de E.M.A. kunkreita de tutmonda esperantistaro. Loka Esperanto-Grupo „Ĉielruĝo” en salonoj de l'ekspozicio aranĝis prelegon pri la progreso de Esperanto.
Longharverta tamarino
La longharverta tamarino aŭ Liszt-simio (elparolu List-; Saguinus oedipus) estas simio-specio, kiu ricevis sian nomon pro la hararo simila al tiu de la hungara komponisto Ferenc Liszt.
Priskribo
Ilia specifaĵo estas la longaj, blankaj haroj, kiuj etendiĝas de la kapo tra la ŝultro. La dorso estas bruna, la kruroj kaj la piedoj estas blanke kolorigitaj. La longa vosto estas bruna sur la supra parto, sube ĝi estas nigra.
Vivmaniero
Kiel aliaj ungegaj simioj, ili aktivas tage sur la arboj. Ili preferas la malfermitajn arbarajn areojn kaj malofte aperas en pluvarbaro. Nokte ili dormas en branĉaro, kaj fruvespere, aŭrore ekiras por trovi manĝaĵon.
La bestoj vivas grupe 3-9-ope, kiu grupo konsistas el monogama, dominanta paro, el iliaj idoj kaj junaj bestoj subigitaj. La grupo kontrolas la revieron de 7 ĝis 10 ha, kies limojn ili signas per glandosekreciaĵoj.
Nutrado
Ili manĝas insektojn kaj fruktojn.
Plimultiĝo
La femalo naskas ĉiujare dufoje du idojn post 140-taga graveda tempo. Pri la idoj okupiĝas ĉefe la masklo, ĝi portas ilin sur sia dorso kaj al mamsuĉado al patrino. La seksan maturecon atingas la inbestoj post 18 monatoj, la maskloj post 24 monatoj. La vivdaŭro estas ĉ. 10 jaroj.
Protekto
La longharvetaj tamarinoj vivas sur relativa eta areo en nordokcidenta Kolombio. La detruo de la vivloko, la ĉasado por vendi ilin dombesto danĝerigas ilian ekziston, pro tio ili estas listigitaj kiel danĝerigiaj bestoj.