cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Princo Almoŝo
La blinda princo povis fuĝi nur en 1126, tiam li eskapis al Grekio kaj setlis en la makedonia urbo Konstantine kaj surprenis la nomon Konstantin. Li mortis tie en 1127. Stefano la 2-a (filo de Kolomano) en 1128 aŭ Béla la 2-a (filo de la mortinto) hejmenliverigis la kadavron en 1137 kaj entombigis tion en Székesfehérvár.
Princo Almoŝo geedziĝis la 21-an de aŭgusto 1104 kun filino de la kieva grandprinco Szvjatopolk, kun Predsslava, kiu naskis tri infanojn: princinon Adelhaid, ontan reĝon Béla la 2-a kaj princinon Hedvig.
Ĉar Stefano la 2-a ne havis idojn, la Arpad-dinastio daŭris kun idoj de Almoŝo.
Álvaro Obregón
Obregón alianciĝis al Carranza kiam Villa malferme ribelis kontraŭ la memproklamita komandanto de la konstitucia armeo. Tiel, Obregón lanĉis sukcesan kampanjon kontraŭ Villa, kiu estis malvenkita en la batalo de Celaja, en aprilo, 1915. Poste, li estis nomita sekretario de Milito, en la registaro de Carranza, sed en 1917, post la promulgado de la konstitucio, li rezignas kaj retiriĝas al sia bieno, en Huatabampo.
Kanad-Usona landlimo
La Kanda-Usona landlimo (angle: Canada–United States border, france: frontière Canada–États-Unis), ofice la Internacia Limo (angle: International Boundary, france: Frontière Internationale), estas la plej longa internacia landlimo en la mondo inter du landoj. Ĝin kunhavigas Kanado kaj Usono, la dua kaj kvara plej aree grandaj landoj, respektive. La tuta landlimo estas 8 891 kilometrojn (5 525 mejlojn) longa, el kiu 2 475 kilometroj estas la limo inter Kanado kaj Alasko. Ok Kanadaj provincoj kaj teritorioj (Jukonio, Brita Kolumbio, Alberto, Saskaĉevano, Manitobo, Ontario, Kebekio, kaj Nov-Brunsviko) kaj dek tri Usonaj subŝtatoj (Alasko, Vaŝingtonio, Idaho, Montano, Norda Dakoto, Minesoto, Miĉigano, Ohio, Pensilvanio, Nov-Jorkio, Vermonto, Nov-Hampŝiro, kaj Mejno) troviĝas laŭlonge de la limo.
Álvaro Obregón
En julio 1919, Obregón prezentis sian kandidatecon por la prezidanta elekto de 1920. Tamen, Carranza ne deziris ke militisto estu sia sukcedanto kaj apogis al Ignacio Bonilla. Tamen, Obregón havis fortan apogon ĉe la laboristoj, politikaj partioj kaj ĉefe, ĉe la generaloj de Sonora. Tiuj ĉi lanĉis la proklamon de Agua Prieta, per kiu ili malagnoskis la registaron de Carranza kaj nomis al Adolfo De La Huerta kiel provizora prezidanto, kiu organizis la balotadon en 1920.
Tiel, la 1-an de decembro, 1920, Álvaro Obregón fariĝis prezidanto. Unu el liaj plej gravaj atingoj estis la kreado de la ministerio de Publika Edukado, kies ĉefo estis José Vasconcelos, elstara politikisto kaj intelektulo, kiu lanĉis klerigan kampanjon tra la tuta lando.
Ĉe la fino de sia kvarjara periodo, Obregón favoris la kandidatecon de Plutarco Elías Calles. Tio ĉagrenis al Adolfo de la Huerta, kiu kovis prezidantan ambicion kaj lanĉis ribelon kiu estis sufokita en sango. Post la elekto de Calles kiel prezidanto, en 1924, Obregón denove retiriĝis al Sonoro.
En 1927, laŭ instigo de Obregón, Calles reformis la konstitucion por permesi la reelekton. Tiel, la eksprezidanto prezentis sin kiel kandidato en la balotado de 1928. Li estis elektita, sed ne povis preni la povon. La 17-an de julio, 1928, katolika fanatikulo murdis lin dum bankedo celebranta lian reelektiĝon.
Post lia morto, la kongreso nomis al Emilio Portes Gil kiel provizora prezidanto, kiu kunvokis balotadon por la sekvanta jaro.
Novo Tiradentes
Novo Tiradentes estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.277 loĝantojn en 2010.
Ponderano
Ponderano estas komunumo de Italio.
József Andi
ANDI József [andi jo:ĵef] (nask. en Pusztahencse, la 27-an de marto en 1924 – mortis en  Budapeŝto, la 6-an de marto en 1958) estis hungara oficiro dum la hungara revolucio de 1956 kaj martiro de la postrevolucia komunista venĝo.
Biografio
Li lernis ses klasojn poste laboris en la agrikulturo kiel helpisto. Li volontule eksoldatiĝis en 1942, batalis en la soveta fronto en 1944. Li laboris ekde 1946 ĉe la Ĉefurbaj Elektraj Uzinoj, kiel laboratia asistento. Li memstare soldatiĝis en 1950, post la oficira ekzameno en 1952 iĝis leŭtenanto. Li laboris en la Patrujdefenda Ministrerio kiel partia sekretario, poste laboris ĉe la aviada taĉmento de Mátyásföld, en sekreta ofico. Li rangaltiĝis en 1955 al ĉefleŭtenanto. Li aliĝis la 23-an de oktobro de 1956 al la Nacia milico, post tio li partoprenis en la kontraŭstaro de la Ĉepel-insulo. Post malvenko de la revolucio, li estis forigita en 1957 el la hejmlanda armeo, pro tio li devis eklaboris kiel masonisto. Li ne povis longtempe labori, ĉar oni arestis lin en 1957 kaj juĝis lin je morto kaj ekzekutis lin, kun tri aliaj personoj en 1958.
Li havis kvar infanojn.
4995 Griffin
4995 Griffin estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomo Steven Roger Swanson elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio Usono).
Ĝi estas klasifikata kiel ekstera tanĝanta marsrenkonta asteroido pro gia perihelio de 1,609 AU, pli malgranda ol la afelio de Marso (1,666 AU). Sed ĝia granda orbita klinangulo malhelpas ĝin tre proksimiĝi al ĉi tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,32019 astronomia unuo, tie estas 47,900 milionoj da km
Ĝi ricevis la viran antaǔnomon "Griffin", en honoro de Griffin Swanson, filo de la malkovrinto.
Jeckenbach (Glan)
La rojo Jeckenbach estas 20,4 km longa, orografie maldekstra aŭ okcidenta flankrivero de la rivereto Glan en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografio
La rojo fontas je la okcidenta flanko de la monto Distelberg sur alteco de 446 m super marnivelo. La rojo ĉirkaŭfluas en la sudo de la monto kaj poste ĝi fluas precipe orienten. Ĝi pasas la lokojn Unterjeckenbach, Langweiler, Merzweiler, Kappeln, Löllbach, Jeckenbach kaj Breitenheim. Je la suda rando de Meisenheim La Jeckenbach enfluas de dekstro sur alteco de 148 m s. m. en la rivereton Glan.
Sur sia 20,4 km longa vojo ĝi superas altodiferencon de 298 m, kio egalas al meza dekliveco de 14,6 ‰. La akvokolekta areo havas grandecon de 66,786 km².
Flankriveroj
Sekvas listo de la flankriveroj de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo de la enfluejo, la longeco , la grandeco de la akvokolekta areo , la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.
Medio
La rojo estas malfajnminerala, silikatriĉa mezmontara rojo. La akvostrukturkvalito en la supra parto estas plejparte signife ĝis forte ŝanĝita, en la komunumoj eĉ tre forte. En sia malsupra parto la rojo estas forte ĝis tre forte ŝanĝita. La akvokvalito estas por la tuta rivero malforte poluciita.
Listo de mondaj akvofaloj laŭ landoj
Listo de akvofaloj en la mondo
Eŭropo
<!--
Slovakio
Jen kelkaj slovakaj akvofaloj:
Okabe Akiumi
OKABE Akiumi (岡部 明海[okabe akiumi]; naskiĝis la 5-an de novembro 1980) estas japana esperantisto, eksprezidanto de Japana Esperanto-Junularo. Li parolas la anglan krom esperanto kaj la japana.
Antaŭ Esperantistiĝo
Okabe naskiĝis en la urbo Fukuoka ,Gubernio Fukuoka, Japanio. Lia naskiĝdato estas la 5-a de novembro en 1980. Li loĝis ĝis 2012 en diversaj urboj en kaj ekster Japanio: Fukuoka, Haĉioĵi, Florido, Ĵijugaoka, Gubernio Kanagaŭa kaj Tenri, Gubernio Nara.
Post licea tempo de Nara Prefectural Nara Senior High School (1996-1999) en la gubernio Nara, li gradiĝis en Tokyo Metropolitan Institute of technology en Tokia Metropolo (2000-2004).
NGC 4333
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Okabe Akiumi
Antaŭ Esperantistiĝo
Kaj 2 jarojn poste, li sukcese trapasis eniran ekzamenon ĉe Department of Physics, University of Florida kaj ekloĝis en Florido de aŭgusto en 2006. Tie li studis pri kosmonaŭtiko. Tamen post 1 jaro li devis rezigni plu studi en la universitato, ĉar liaj poentoj de ekzamenoj en la lastaj du semestroj, nome, aŭtuna kaj printempa, malsuperis la kriterion de stipendio. Li restadis en Florido ĝis li finfine revenis al Japanio en julio, 2008.
Esperantistiĝo
Post ol reveni al Japanio, li ekloĝis en Tokio, kie li pasigis sian universitatan tempon. Kaj tie li eklernis esperanton en tokia esperantista grupo Rondo Korno en 2008.
Post Esperantistiĝo
Post la elementa lernado de la lingvo li fariĝis sen voĉdonado provizora prezidanto de Japana Esperanto-Junularo en majo 2010 kaj partoprenis en IJK en Kubo, 2010.
En 2011 li kandidatiĝis por IJK2012 en Japanio, sekve li kandidatiĝis ankaŭ por la prezidanteco de Japana Esperanto-Junularo (JEJ). Tra la voĉdonado de membroj, kiun li tamen okazigis sufiĉe malfrue, aŭ malkonsidere de organiza statuto, estis elektita kiel prezidanto. Ĝis eksprezidantiĝo en Loka Kongresa Komitato en novembro 2011, li havis duoblan prezidantecon.
Menciindaj Laboroj en JEJ
Okabe faris multajn renovigojn ĉe la junulara organizaĵo JEJ.
Nuligita IJK en Japanio
Li kandidatiĝis por 68-a IJK en Japanio. Tiam li fiksis kongresejon en Gubernio Okinavo. Samtempe li intencis private trapasi eniran ekzamenon de la medicina fakultato en la Universitato de la Rjukjuoj en la gubernio Okinavo; kaj li malsukcesis la ekzamenon. Laŭ lia plano, li devintus loĝi en Okinavo kiel studento de la universitato kaj tie varbi junajn homojn por plena sukceso de IJK. Sed pro malsukceso de enira ekzameno de la universitato, la bazo de la plano organizi IJK en Okinavo tute disintegriĝis. Kvankam antaŭe li anoncis, ke li nepre translokiĝos al Okinavo, eĉ se malsukcesus la ekzameno, tamen li jam ne povis pensi eblecon de translokiĝo.
Poste Okabe kaj LKKanoj iom post iom komencis ekzameni aliajn kongresejojn por realigi IJK en Japanio. Kaj fine oni decidis organizi IJK en la urbo Tenri, la hejmurbo, kie loĝas Okabe kaj liaj familianoj.
Sed laboroj kaj preparoj por IJK en la urbo Tenri ne iris glate. En frua novembro 2011 pro manko de kapabloj prezidi kaj labori en Loka Kongresa Komitato Okabe cedis la rolon de la prezidanto al S-ino Amano Yayoi, kiu sukcese organizis internacian eventon de junuloj okaze de la UK 2007. Okabe ne forlasis LKK sed restis kiel unu membro de LKK.
En decembro 2011, Amano kaj LKKanoj, konsidere de diversaj kialoj, inkluzive de religia , decidis ne organzi 68-a IJK, sed post kelkaj jaroj.
Ferdinand Bol
Ferdinand BOL (24a de Junio 1616 – 24a de Aŭgusto 1680) estis nederlanda pentristo, gravuristo kaj desegnisto.
Kariero
Kvankam liaj survivantaj verkoj estas raraj, ili montras influon de Rembrandt; kiel ĉe lia majstro, Bol preferis historiajn temojn, portretojn, nombrajn memportretojn, kaj solajn figurojn en ekzotaj vestaĵoj.
Li estis metilernanto en sia denaska Dordrecht kaj poste en Utreĥto. Post 1630, li studis kun Rembrandt, loĝante en lia hejmo en Sint Antoniesbreestraat, tiam moda strato kaj areo por pentristoj, juvelistoj, arkitektoj, kaj multaj flandraj kaj judaj enmigrantoj. En 1641, Bol malfermis sian propran atelieron.
En la 1650-aj jaroj li iĝis gravulo en Amsterdamo kaj ricevis multajn komisiojn. Probabe lia plej bone konata pentraĵo estas portreto de Elisabeth Bas, edzino de ŝipoficiro Joachim Swartenhondt kaj gastejestro ĉe placo Dam. Tiu kaj multaj aliaj liaj pentraĵoj en la 19-a jarcento estis false atribuitaj al Rembrandt.
Schnackenburg
Schnackenburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
1056 Azaleo
1056 Azaleo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĝardena planto Azaleo.
1888 Zu Chong-Zhi
1888 Zu Chong-Zhi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino.
Hejnice
Hejnice estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda parto de Bohemio, en regiono Liberec, distrikto Liberec. Elirpunkto por ekskursoj en la montaro Jizerské hory. Vivas ĉi tie.
Literaturo
ANDĚL, R.- KARPAŠ, R.. Frýdlantsko: Minulost a současnost kraje na úpatí Jizerských hor. Liberec : Nakladatelství 555, 2002. ISBN 80-86424-18-9.
Rudolf de Châtel
Rudolf de Châtel, laŭ hungarlingve kutima nomordo De Châtel Rudolf estis hungara kuracisto, kuracisto pri internaj malsanoj, nefrologo, profesoro. Lia edzino estis Katalin Gyöngyössy, kiu naskis filinon.
Rudolf de Châtel naskiĝis la  1938 en Budapeŝto. Li mortis la 2014 en nekonata loko.
Biografio
Rudolf de Châtel abiturientis en sia naskiĝurbo en 1956, poste li akiris kuracistan diplomon en Universitato Semmelweis en 1962. Post siaj studoj komence li laboris en instituto, poste en kliniko, fine li ankaŭ instruis en la universitato. En 1991 li atingis la instruan rangon universitata profesoro, samjare li estis elektita dekano ĝis 1997. Inter 1974–1975 li esploris en Berno. En 1978 li kandidatiĝis, en 1991 li doktoriĝis. Inter 1993 kaj 2003 li estis klinikestro.
Li okupiĝis ĉefe pri hipertonio. Li ricevis 5 premiojn inter 1992 kaj 2014.
Heroa legendo de Arslan
Heroa legendo de Arslan (japane: アルスラーン戦記 [Arusurān Senki]) estas la titolo de japana fantasta serio de verkoj. La verkinto, Tanaka Joŝiki, komencis skribi sian ilustritan romanon "Heroa legendo de Arslan" en 1986 kaj daŭre skribas ĝin (almenaŭ en 2012), kun la nuna nombro de 13 romanoj kaj unu flankrakonto en la oficiala gvidlibro "Arslan senki tokuhon". Ĝi estis transformita en mangaon, du animeajn filmojn, kaj 4-epizodan nefinitan OVA-on. En la 19-a jarcento, Naqib-ul-Mamālik (نقیب الممالک), reĝa rakontisto de la kortego de Naser al-Din Ŝaho Kaĝaro, reĝo de Irano, iĝis populara pro la kreado la rakonto "Amir Arsalān-i Nāmdār", kaj la japana rakonto estas fantazio laŭ la simila persa rakonto. Multaj roluloj de "Heroa legendo de Arslan" havas nomojn de la persa epopeo Amir Arsalan.
Hipseo
Laŭ la helena mitologio, Hipseo (el la greka Ὑψεύς, «altulo») estis la unua reĝo de la lapitoj, kiu regis en la nordo de Tesalio. Li estis filo de la riverdio Peneo kaj de la najado Kreŭso, filino de Geo, aŭ de Filiro, filino de Asopo. Kun Klidanopo, plia najado, aŭ kun Triko (eponimulino de la urbo Tricca kiu aperas en kelkaj versioj kiel plia filino de Peneo ) li havis kvar filinojn: Kirenon (kiu iĝis reĝino en Libio post sia forkapto fare de Apolono ), Temiston, Alkeon kaj Astiagujon, edzino de Perifaso.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭa, Hipseo estas ankaŭ la nomo de la jenaj roluloj de la greka mitologio:
Újlőrincfalva
Újlőrincfalva [UjlOrincfalva] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Füzesabony. La loknomo signifas: nova-Laŭrenco-vilaĝo.
Situo
Újlőrincfalva situas sur ebenaĵo, ĉe bordo Tiso-(lago), laŭ traira flankovojo. Tiszafüred troviĝas 14, Kisköre 20, Mezőkövesd 25, Heves (urbo) 29 km-ojn for.
Historio
La iama vilaĝoloko troviĝas sub surfaco de Tiso-lago. Pro inundo en 1878 laŭ konsilo de episkopo Laŭrenco oni fondis la nunan vilaĝon iom for de Tiso. Oni faris Tiso-lagon en 1973, sekve Újlőrincfalva havas eblon pri turismo.
(158299) 2001 UC126
(158299) 2001 UC126 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,18472 astronomia unuo, tie estas 27,634 milionoj da km.
114990 Szeidl
114990 Szeidl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la la hungaraj geastronomoj Sipőcz Brigitta kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara astronomo Szeidl Béla (1938–2013), direktoro de la Observatorio de Konkoly inter 1974 kaj 1996 kaj prezidento de la Komisiono 22 (pri ) de IAU dum 1985 - 1988. Li estis internacia gvidanto en la studo pri la steloj de tipo RR Lyrae.
Blua Kaverno (Capri)
La Blua Kaverno estas kaverno sur la insulo Capri apartenanta al Italio. La kaverno aspektas kiel granda halo ĉirkaŭ kvar etaĝojn alta. Eblas eniro nur de la maro kaj boate, tra ŝtona arko malpli ol metron alta. La kaverno estis fosita de la maraj ondoj ene de la kalkŝtono kaj estas duone plena de akvo kiel rezulto de la enprofundiĝo de la marborda grundo.
La kaverno nomiĝas laŭ la blua lumo, kiu inundas sian spacon. Antikve la kaverno estis uzata kiel banloko por la riĉuloj de Romo. La subteraj pasejoj kondukantaj al ĝi estas parte sigelitaj kaj ŝajnas esti iam parto de subtera sistemo de fosaĵoj.
Alicia Keys
Alicia KEYS, naskonome: Alicia J. Augello-Cook, (naskiĝis en Manhattan, Usono) estas usona kantistino kaj aktorino.
Leimbach (Alzaco)
Leimbach (jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Rejno
Rejno (Rhein, Rhin, Rijn ) estas riverego, kiu fluas de la Kantono Grizono ĉe la Svisaj Alpoj en Svislando, laŭlonge de la landlimo kun Liĥtenŝtejno kaj Aŭstrio al Bodenlago, tiam laŭlonge de la svisa kaj germana limoj ĝis Bazelo kaj de tie tra Germanio precize tra la regiono nomita Rejnlando tuŝante Francion ĝis Nederlando, kie ĝi enfluas en la Nordan Maron. Ĝi formas parton de la landlimo inter Germanio kaj Francio.
Rejno entute havas longecon de ĉirkaŭ 1239 km, 883 el tio estas uzeblaj por la grandŝipirado. La averaĝa forflua kvanto tuj antaŭ la river-delto estas 2300 m³/s. Tiele ĝi estas la dua plej longa rivero en Centra kaj Okcidenta Eŭropo (post la Danubo) pro ties ĉirkaŭ 1230 km, kun average forflukvanto de ĉirkaŭ 2900 m³.
La plej granda iam-mezurita forflukvanto estas 12000 m³/s (inundo 1926), la malplej granda 600 m³/s (somero 1947).
La menciitaj etnolingvaj nomoj de Rejno ĉiuj havas sian komunan originon en hindeŭropa radiko signifanta «flui» (komparu la grekan ῥεῖν rheĩn «flui», hispanan río «rivero»), kaj eble devenas rekte de la rivernomo unue uzata de keltaj triboj. La romianoj nomis la fluon Rhenus.
La longeco de la rivero dum jardekoj estis erare indikata je 1320 km pro simpla interŝanĝo de ciferoj en la 1920-aj jaroj, informo, kiu poste estis ĉiam kopiita. La eraron malkovris germana geografia instituto en marto 2010.
La Rejno kaj la Danubo formis plej el la norda interna limo de la Romia Imperio kaj, ekde tiam, la Rejno estis ŝlosila kaj navigebla akvojoj kiu transportis komercon kaj varojn tre interne en la eŭropa kontinento. Multaj kasteloj kaj fortifikaĵoj laŭlonge de Rejno atestas pri ties gravo kiel akvovojo en la Sankta Romia Imperio. En moderna epoko, ĝi iĝis simbolo de germana romantika naciismo. En 2002 la kulturpejzaĝo de la Rejn-valo inter Koblenz kaj Bingen estis registrita en la Monda Heredaĵo de UNESKO.
La riverpartoj de Rejno
Oni povas Rejnon subdividi en naŭ riverpartojn:
Fontriveroj
Ekde la sudo de la Oberalppasejo, supre de la kuniĝo de Antaŭa kaj Malantaŭa Rejnoj al Alpa Rejno ĉe Tamins troviĝas la vasta regiono de la nutroregiono de la fontriveroj de Rejno. Tiu-ĉi nutroregiono troviĝas ĉefe en la svisa Kantono Grizono inter la Gotardo-masivo en la okcidento, la itala Valle di Lei en la sudo ĝis Davos en la oriento. La kvin plej gravaj fontriveroj nomiĝas Antaŭa Rejno (germane Vorderrhein), Malantaŭa Rejno (germane Hinterrhein), Albulo (germane kaj romanĉe Albula), Landwasser kaj Julio (itale Geglia, germane Julia).
La rivero Rejno estas unu el la kvar ĉefaj riveroj kiuj havas siajn fontojn en la Gotarda regiono, kun Tiĉino, Rodano kaj Reuss. Tradicie la Lago Toma ĉe la Montopasejo Oberalp en la Gotarda regiono estas konsiderata la fonto de Antaŭa Rejno kaj de Rejno kiel tuto. La Malantaŭa Rejno ekfluas en la valo Rheinwald ĉe la monto Rheinwaldhorn.
Alpa Rejno
Inter Tamins kaj la alfluo al Bodenlago Rejno nomiĝas Alpa Rejno. Sur ĝia longeco de proksimume 100 km (pli precize 86 km) la marnivela alteco de Alpa Rejno falas de 599 m ĝis 396 m kaj la ĉefa fludirekto estas norden. Unue Alpa Rejno fluas tra grizona teritorio ĝis ĝi atingas la landlimon de Svislando. Ĉe Sargans nur malalta akvobaraĵo malhelpas, ke la rivero fluas tra la Valenlago kaj la Lago de Zuriko al Aro. Alpa Rejno fluas tra larĝa valo, kiun fosis glaciepokaj glaĉeroj kaj nomiĝas Rejnvalo. Alpa Rejno formas en Rejnvalon la limon inter la Princlando Liĥtenŝtejno kaj la svisa Kantono Sankt-Galo kaj fine alfluas post Sankt-Margreto al Bodenlago.
La Alpa Rejno ekfluas en la plej okcidenta parto de la svisa kantono Graubünden, kaj poste formas la limon inter Svisio okcidente kaj Liĥtenŝtejno kaj poste kun Aŭstrio oriente. Kiel efiko de homa agado, ĝi alfluas en la Bodenlago en Aŭstrian teritorion kaj ne sur la limon kiu sekvas ties malnovan naturan riverfluejon.
La alfluejo de Rejno en la Bodenlagon formas internan delton. Tiu delto estas limigita okcidente de la Alter Rhein ("Malnova Rejno") kaj oriente de moderna kanaligita sekcio. Plej el la delto estas natura rezervejo kaj birdorifuĝejo. Ĝi inkludas la aŭstriajn urbojn Gaißau, Höchst, kaj Fußach. La natura Rejno origine branĉiĝis en almenaŭ du brakoj kaj formis malgrandajn insulojn per precipitaĵo de sedimentoj. En la loka alemana dialekto, la singularo estas prononcita "Isel" kaj tio estas ankaŭ la loka prononco de Esel ("azeno"). Multaj lokaj bienoj havas oficialan nomon enhavanta tiun elementon.
Oni proponos reguladon de la rivero Rejno, pere de supra kanalo ĉe Diepoldsau kaj pli malsupra kanalo ĉe Fußach, por kontraŭgadi la konstantan inundon kaj fortan sedimentadon en la okcidento de la Rejna Delto. Ankaŭ la fluejo de la rivero Dornbirner Ach devis esti ŝanĝita, kaj ĝi nuntempe fluas paralele al la kanaligita Rejno en la lagon. Ties akvo havas pli malhelan koloron ol Rejno; la pli hela suspendita ŝarĝo de tiu lasta venas el pli alte en la montoj. Oni supozas, ke la kontinua alporto de sedimento en la lago plenplenigos la lagon. Tio jam okazis ĉe la iama lago Tuggenersee.
La eltranĉita Malnova Rejno dekomence formis pejzaĝon de marĉoj. Poste artefarita kanaleto de ĉirkaŭ du km estis elfosita. Ĝi estis farita navigebla ĝis la svisa urbo Rheineck.
Okcidenta Regiono (Ganao)
La Okcidenta Regiono de Ganao inkluzivas la grandan urbon Sekondi-Takoradi ĉe la marbordo, la ĉemarbordan areon de Axim kaj la montaran Elubo, kiu atingas la landlimon kun Ebura Bordo okcidente kaj ĝis la Centra Regiono oriente.
Rejno
Bodenlago (supra lago)
La fluo de la malvarma grizkolora montara akvo post la delto de Alpa Rejno ankoraŭ iom pludaŭras. Nur iom post iom ĝi miksiĝas kun la pli verda kaj varma akvo de la lago. La Rejno portas multajn sedimentojn en la Bodenlagon, pro kio oni devas nuntempe konstante ekspluati ŝtonerojn en la deltoregiono.
La Bodenlago konsistas el tri akvejoj: nome Obersee ("supra lago"), Untersee ("malsupra lago"), kaj konektanta riverlango de Rejno, nomita Seerhein ("Lago Rejno" aŭ "Lagorejno"). La lago estas en Germanio, Svisio kaj Aŭstrio ĉe Alpoj. Specife, ties bordoj kuŝas en la germanaj subŝtatoj Bavario kaj Baden-Virtembergo, la aŭstria subŝtato Vorarlberg, kaj la svisaj kantonoj de Thurgau kaj St. Gallen. Rejno fluas en ĝi el la sudo sekvante la limon Svisio-Aŭstrio. Ĝi estas proksimume.
Okcidenta Regiono (Ganao)
La plej gravaj riveroj estas Ankobro, Prao oriente kaj Tanao kiu parte kreas la regionan limon en la okcidento. Ĉe ĝia marbordo troviĝas granda kvanto da portugalaj, nederlandaj, skandinavaj kaj britaj fortikaĵoj, konstruitaj ekde 1512.
Rejno
Obersee (supra lago)
La fluo de malvarma, griza montara akvo pluas dum ioma distanco en la lagon. La malvarma akvo fluas ĉe la surfaco kaj dekomence ne miksiĝas kun la pl varmaj, verdaj akvoj de la Supra Lago. Sed poste, je la tiel nomita Rheinbrech, la akvo de Rejno subite falas en la profundaĵojn pro la pli granda denseco de malvarma akvo. La fluo reaperas sur la surfaco ĉe la norda (germana) bordo de la lago, ĉe la insulo Lindau. La akvo poste sekvas la nordan bordon ĝis Hagnau am Bodensee. Malgranda parto de la fluo estas apartigita ĉe la insulo Mainau en la lagon Überlingen. Plej granda parto el la akvo fluas laŭ la Bodenlaga akvokirlo en la Rheinrinne ("Rejna defluejo") kaj Seerhein. Depende de la akvonivelo, tiu fluo de la Rejn-akvo estas klare videbla laŭlonge de la tuta longo de la lago.
La rivero Rejno portas tre grandajn kvantojn de rubotero en la lagon. Rejno transportas ĉiujare ĝis 3 milionojn m³ de solidaĵoj en la lago. Ĉe la elflueja regiono, ĝi estas tial necese permanente forigi gruzon per dragado. La grandaj amasoj de sedimentoj devenas parte pro la etenda termovado supre en la rivervalo. Tri landoj bordas ĉe Obersee, nome Svisio sude, Aŭstrio sudoriente kaj la germanaj subŝtatoj Bavario nordoriente kaj Baden-Virtembergo norde kaj nordokcidente.
216 Kleopatra
216 Kleopatra estas granda kaj meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrata de Johann Palisa la 10-an de aprilo 1880 en Pula (Kroatio) (tiam, en Aŭstrio-Hungario).
Rejno
Lagorejno
Ĉe Konstanco la proksimume 4 kilometrojn longa Lagorejno (Seerhein) ligas la Supran Lagon kun la Malsupra Lago, kiu situas je nivelo proksimume 30 centimetrojn malpli alta super la marnivelo ol la Supra. Ekde la mezo de la malnova rejnponto de Konstanco oni eknombras la kilometrumadon de Rejno, kiu finiĝas per kilometro 1036,20 okcidente de Hoek van Holland kie Rejno alfluas al la Norda Maro. Dum plej el ties longo, Seerhein formas la limon inter Germanio kaj Svisio. La escepto estas la malnova urbocentro de Konstanco, ĉe la svisa flanko de la rivero.
216 Kleopatra
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la egiptia reĝino Kleopatra la 7-a.
Rejno
Lagorejno
La Seerhein aperis en la lastaj miloj de jaroj, kiam erozio okazigis, ke lagonivelo malaltiĝis ĉirkaŭ 10 metrojn. Antaŭe, la du lagoj formis unusolan lagon, kiel la nuna nomo ankoraŭ sugestas.
Aldo Rossi
Aldo Rossi (3 majo 1931 – 4 septembro 1997) estis itala arkitekto kaj dezajnisto.
Rejno
Untersee (malsupra lago)
Kiel ĉe Obersee, la fluo de Rejno povas esti rigardita en Untersee. Ankaŭ tie, la riverakvo estas malhelpita je sia mikso kun la lagakvo. La nordaj partoj de Untersee (Lagoj Zell kaj Gnadensee) restas virtuale netuŝitaj de la fluo. La rivero trapasas la sudon, kiu, izole, estas foje nomita Rhinesee ("Rejnlago", ne konfuzu kun Seerhein, Lagorejno).
216 Kleopatra
Nomo
216 Kleopatra havas la formon de osto, laŭ observo de Eŭropa Suda Observatorio de La Silla. Per radara eĥo, la Radioteleskopo de Arecibo en Puerto-Riko permesis desegni modelon de la asteroïdo, kiu konfirmis la ostan formon. Favorata klarigo de tiu formo estas, ke la asteroido komponiĝas el du korpoj ligataj de gravita forto.
Rejno
Untersee (malsupra lago)
Al alfluanto Radolfzeller Aach aldonas grandajn kvantoj de akvo el la riversistemo de Danubo al Untersee. La insulo Reichenau formiĝis en la sama epoko kiel Seerhein, kiam la akvonivelo falis al sia nuntempe nivelo. La lago Untersee estas parto de la limo inter Svisio kaj Germanio, kun Germanio sur la norda bordo kaj Svisio sur la suda, escepte ĉe ambaŭ flankoj estas Svisio en Stein am Rhein, kie la Alta Rejno elfluas for de la lago.
Aldo Rossi
Frua vivo
Li naskiĝis en Milano, Italio. Post baza edukado en lernejo de la Somaska Religia Ordeno kaj en la Episkopa Gimnasio [//it.wikipedia.org/wiki/Collegio arcivescovile Alessandro Volta Alessandro Volta] en Lecco, ek de 1949 li studis arkitekturon en la Politeknika Universitato de Milano kie li diplomiĝis en 1959.
Rejno
Alta Rejno
La Alta Rejno ekfluas en Stein am Rhein je la okcidenta pinto de Untersee. Malkiel ĉe la Alpa Rejno kaj ĉe la Supra Rejno, ĝi fluas okcidenten. Ĝi descendas el 395 m ĝis 252 m. Kelkaj etendoj de la Alta Rejno inter Stein am Rhein kaj Eglisau formas la limon inter Svisio sur la suda bordo kaj Germanio en la norda. Je aliaj etendoj, ambaŭ flankoj estas svisaj; fakte plej granda parto el la Kantono Ŝafhaŭzo estas sur la norda bordo. Inter Eglisau kaj Bazelo, la Alta Rejno konsiste formas la limon.
Aldo Rossi
Frua vivo
En 1955 li komencis skribi por la arkitektura revuo Casabella-Continuità kaj  en 1959 li iĝis unu el ĝiaj redaktoroj. Tiutempe la ĉefredaktoro estis Ernesto Nathan Rogers. Kiam en 1964   Gian Antonio Bernasconi  iĝis ĉefredaktoro, Rossi forlasis la ĵurnalon kaj daŭrigis labori por la revuoj [//it.wikipedia.org/wiki/Società (rivista) Società] kaj Il_contemporaneo. Tiel Rossi iĝis unu el la plej aktivaj partoprenantoj al la fervora kultura debato de la tempo.
Rejno
Alta Rejno
La Rejn-Akvofaloj estas malsupre de Schaffhausen. Kun averaĝa akvofluo de 373 m³/s (ĉefa somera elŝarĝo 700 m³/s) ĝi estas la plej granda akvofalo en Eŭropo laŭ terminoj de potenciala energio.
Aldo Rossi
Frua vivo
Liaj fruaj artikoloj rilatas al arkitektoj kiel Alessandro Antonelli, [//it.wikipedia.org/wiki/Mario Ridolfi Mario Ridolfi], Auguste Perret kaj Emil Kaufmann. Multo de ĉi tiu materialo fariĝis parto de lia dua libro, Scritti scelti sull'architettura e la città 1956-1972 (Elektitaj skriboj pri arkitekturo kaj la urbo 1956 - 1972). Li geedziĝis kun la svisa aktorino Sonia Gessner, kiu enkondukis lin al la mondo de filmo kaj teatro. Kulturo kaj lia familio fariĝis centra en lia vivo. La filo Fausto estis aktiva filmfaranto kaj malantaŭ kaj antaŭ la kamerao kaj lia filino Vera okupiĝis pri teatro.
Rejno
Alta Rejno
La Alta Rejno estas karakterizita per nombraj akvobaraĵoj. En kelkaj malmultaj restantaj naturaj sekcioj, estas ankoraŭ kelkaj rapidfluejoj. Ĉe la svisa Koblenco en la Kantono Argovio, la rivero Aro aliĝas al la rivero Rejno. Kun averaĝa elfluo de 557 m³/s, Aro estas pli volumenhava ol la rivero Rejno, kiu havas averaĝan elfluadon de 439 m³/s. Tamen, la Alpa Rejno estas konsiderata ĉefa brako, ĉar ĝi estas pli longa.
Aldo Rossi
Kariero
Li komencis sian profesian karieron ĉe la oficejo de Ignazio Gardella en 1956 kaj sekve iris al la oficejo de Marco Zanuso. En 1963 li komencis instrui, unue kiel asistanto de [//it.wikipedia.org/wiki/Ludovico Quaroni Ludovico Quaroni] (1963) ĉe la lernejo de urba planado en Arezzo, sekve kun Carlo Aymonino ĉe la Instituto de Arkitekturo en Venicio. En 1965 li estis nomumita kiel lekciisto ĉe la Politeknika Universitato de Milano kaj la sekvanta jaro li eldonis La arkitekturon de la urbo kiu baldaŭ fariĝis klasikaĵo de arkitektura literaturo.
Rejno
Supra Rejno
La riverparton inter la Rejnkurbiĝo en Bazelo kaj Bingen oni nomas la Supra Rejno. Dum proksimume 300 km la Rejno fluas nun majeste tra la Malaltebenaĵo de Supra Rejno, kiu estas ĉirkaŭ 300 km longa kaj ĝis 40 km larxga. En tiu-ĉi riverparto alfluas la riveroj Neckar kaj Majno al la Rejno. En la urbocentro de Bazelo, nome la unua grava urbo ĉe la fluejo de la akvovojo, estas la "Rejnkurbiĝo"; tiu estas ĉefa rejnkurbiĝo, kie la ĝenerala direkto de Rejno ŝanĝiĝas el okcidentena norden. Tie finiĝas la Alta Rejno. Laŭjure, la Centra Ponto estas la limo inter la Alta kaj Supra Rejnoj. La plej gravaj alfluantoj en tiu areo estas Ill (Francio) malsupre de Strasburgo, Neckar en Mannheim kaj Majno ĉe Majenco. En Mainz, la rivero Rejno lasas la valon de la Supra Rejno kaj fluas tra la Majenca Baseno.
Aldo Rossi
Kariero
Lia profesia kariero, komence dediĉita al arkitektura teorio kaj malgranda konstruaĵa laboro ege antaŭeniĝis kiam Aymonino permesis al Rossi desegni parton de la Monte Amiata komplekso en la Gallaratese kvarono de Milano. En 1971 li gajnis la plan-konkurson por la pligrandigo de la tombejo San Cataldo en Modena, kiu faris lin internacie fama.
Rejno
Supra Rejno
La Supra Rejno estis grava kultura pejzaĝo en Centra Eŭropo jam en antikveco kaj dum la Mezepoko. Nuntempe, la Supra Rejno estas area kiu estas hejmo de multaj gravaj fabrikaj kaj servaj industrioj, precize en la centroj Bazelo, Strasburgo kaj Mannheim-Ludwigshafen. Strasburgo estas la sidejo de la Eŭropa Parlamento, kaj ankaŭ unu el la tri eŭropaj ĉefurboj kiuj estas en Supra Rejno.
La regiono de Supra Rejno ege ŝanĝiĝis per plifortiga programo de Rejno en la 19-a jarcento. La fluproporcio estis pliigita kaj la grunda akvonivelo ege falis. Mortintaj branĉoj estis forigitaj fare de konstrulaboristoj kaj oni faris la areon ĉirkaŭ la rivero pli loĝebla por homoj en la inundebenaĵoj ĉar la inundoproporcio ege malpliiĝis. Je la franca flanko, la Granda Kanalo de Alzaco estis elfosita, kiu nun portas gravan parton de la riverakvo, kaj la tutan trafikon. En kelkaj lokoj, estas grandaj kompensbasenoj, por ekzemplo, la granda Bassin de compensation de Plobsheim en Alzaco.
La regiono de Supra Rejno suferis gravan homan ŝanĝon ekde la 19-a jarcento. Kvankam ĝi jam estis iom modifita dum la epoko de la Romia Imperio, nur pro la apero de inĝenieroj kiel Johann Gottfried Tulla grava modernigaj klopodoj ŝanĝis la formon de la rivero. Fruaj laboroj en la epoko de Frederiko la Granda pluris klopodoj por faciligi navigadon kaj konstrui akvorezervejojn por servi la karbo-transportadon. Oni konsideris, ke Tulla estis kiu "aldomigis" la Supran Rejnon, aldomigo kiu servis al celoj kiel redukti malsekajn torfejojn kiuj estis kaŭzo de akvomediaj malsanoj, celoj kiuj faris regionojn pli loĝeblaj por homara setlado, kaj redukti altan frekvencon de inundoj. Iomete antaŭ la vorkoj de Tulla por plilarĝigi kaj plirektigi la riveron, fortaj inundoj okazigis gravan perdon de vivoj. Oni subskribis kvar diplomatiajn traktatojn inter germanŝtataj registaroj kaj francaj regionoj kiuj temis pri la ŝanĝoj proponitaj laŭlonge de la Rejno, unu el kiuj estis "la Traktato por la Korektado de Rejno-fluo el Neuberg ĝis Dettenheim"(1817), kiu tuŝis ŝtatojn kiel la Burbona Francio kaj la Bavaria Palatinato.
216 Kleopatra
Nomo
Ĝia granda albedo aspektigas ĝin kiel kvazaŭ metala.
Rejno
Supra Rejno
Meandreroj, meandraj lagoj, brakoj kaj insuloj estis forigitaj laŭlonge de la Supra Rejno por ke estu uniformeco en la rivero. La inĝenieradon de Rejno oni ne faris sen protestoj: agrikulturistoj kaj fiŝkaptistoj havis gravajn tialojn kontraŭ la perdo de valoraj fiŝkaptaj areoj kaj farmeblaj areoj. Kvankam kelkaj areoj perdis grundon, en aliaj areas marĉoj kaj torfejoj estis drenitaj kaj ŝanĝitaj en plugebla tero. Johann Tulla havis la celon mallongigi kaj rektigi la Supran Rejnon. Ankaŭ fruaj inĝenieraj projektoj jam rezultis en ŝanĝoj en la Supra Rejno, dum la projekto de Tulla en parto de la rivero kreis flurapidejojn, post Rejno eroziis la grundon ĝis pura roko. Inĝenierado laŭlonge de Rejno reduktis inundadon kaj faris la transportadon laŭlonge de la rivero malpli malkomforta kaj malpli komplika. Tiuj ŝtataj projektoj estis parto de antaŭenira kaj teknika progreso pliiĝanta en la lando laŭlonge de la industria revolucio. Pri Germanio, fari la riveron pli antaŭvidebla rezultis en la sekurigo de disvolvigaj projektoj kiuj povu pli facile starti.
216 Kleopatra
Satelitoj
En septembro 2008, Franck Marchis, P. Descamps, J. Berthier kaj J. P. Emery uzante sistemon de adaptiĝiva optiko de la Observatorio W. M. Keck de Mauna Kea, malkovris du satelitojn de 216 Kleopatra, kiuj ricevis la la nomojn Alexhelios (S/2008 (216) 1) kaj Cleoselene (S/2008 (216) 2), en memoro de Aleksandro Helio kaj Kleopatro Seleneo, gefiloj de Kleopatra la 7-a kaj Marko Antonio.
Rejno
Supra Rejno
La sekcio de la Supra Rejno malsupren el Majenco estas konata ankaŭ kiel "Insulo Rejno". Tie estas nombraj riverinsuloj, surloke konataj kiel "Rheinauen".
216 Kleopatra
Satelitoj
Alexhelios (S/2008 (216) 1), la satelito plej ekstere, havas diametron de 8,9 ± 1,6 km, orbitan de 678 ± 13 km kaj  de 2,32 ± 0,02 tagoj (55,68 ± 0,48 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Rejno
Meza Rejno
Post Bingen Rejno elfluas el la Malaltebenaĵo de Supra Rejno kaj trafluas la Rejnlandan Ardezan Montaron (germane: Rheinisches Schiefergebirge). Oni nun parolas pri la Meza Rejno. Mozelo kaj Lahn alfluas en tiu-ĉi riverparto. La rivero tie pasas la faman rokon de Loreley. Rejno estas la plej longa rivero en Germanio. Tie Rejno ricevas plej multajn el siaj ĉefaj alfluantoj, kiel Neckar, Majno kaj, poste, Mozelo, kiuj kontribuas averaĝe per elŝarĝo de pli ol 300 m³. Nordorienta Francio drenas al Rejno tra Mozelo; pli malgrandaj riveroj drenas la suprajn terojn de Vogezoj kaj Ĵuraso. Plej granda parto de Luksemburgo kaj ankaŭ tre malgranda parto de Belgio drenas al Rejno tra Mozelo. Kiaam ĝi alproksimiĝas al la limo kun Nederlando, Rejno havas ĉiujaran ĉefan fluadon de 2290 m³ kaj averaĝan larĝon de 400 m.
Aldo Rossi
Kariero
En 1971, post suspendo de la instruado en Italio pro politikaj kialoj, li translokiĝis al ETH Zuriko, kie li instruis arkitekturan desegnon ĝis 1975.
Rejno
Meza Rejno
Inter Bingen am Rhein kaj Bonn, la Meza Rejno fluas tra la Rejna Gorĝo, formacio kiu estis kreita per erozio. La proporcio de erozio egalis al la levo en la regiono, tiel ke la rivero restis je ĉirkaŭ sia origina nivelo dum la ĉirkaŭaj teroj leviĝis. La gorĝo estas tre profunda kaj estas la parto de la rivero kiu estas famkonata pro siaj multaj kasteloj kaj surdeklivaj vitejoj. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko (2002) kaj konata kiel "la Romantisma Rejno", kun pli ol 40 kasteloj kaj fortikaĵoj el la Mezepoko kaj multaj pitoreskaj kaj amindaj kampavilaĝoj.
Aldo Rossi
Kariero
En 1973 li estis direktoro de la Internacia Arkitektura Sekcio ĉe la [//it.wikipedia.org/wiki/XV Triennale di Milano XV Milan Triennial Ekspozicio de Decorative Artoj kaj Moderna Arkitekturo]. La ideoj de Rossi pri la dezajno de la ekspozicio estas klarigitaj en la Internacia Arkitektura Katalogo kaj en la 16mm dokumenta filmo Ornamaĵo kaj krimo direktita de Luigi Durissi kaj produktita kune kun Gianni Braghieri kaj Franco Raggi. En 1975, Rossi reprenis instuadon en Italio, instruanta arkitekturan komponadon en Venecio.
Rejno
Meza Rejno
La Majna Baseno finiĝas en Bingen am Rhein; Rejno pluas kiel "Meza Rejno" en la Rejnan Gorĝon en la Rejnlanda Ardeza Montaro. En tiuj partoj la rivero falas el 77.4 m super marnivelo ĝis 50.4 m. Maldekstre, estas la montaroj Hunsrück kaj Eifel, dekstre Taunus kaj Westerwald. Laŭ geologoj, la karaktera mallarĝa valformo estis kreita per erozio fare de la rivero dum la ĉirkaŭa pejzaĝo estis levita. Ĉefaj alfluantoj en tiu areo estas Lahn kaj Mozelo. Ili aliĝas al Rejno ĉe Koblenco, desktre kaj maldekstre respektive. Preskaŭ la tuta longo de la Meza Rejno fluas en la germana subŝtato Rejnlando-Palatinato.
Horressen
Horressen (loka dialekto „Horse“) estas urboparto de Montabaur en la distrikto Westerwald en Rejnlando-Palatinato. La vilaĝo estis antaŭe tre agrikultura. Hodiaŭ ĝi estas tipa vilaĝo kie vivas laboristoj kiuj ĉiutage veturas de sia loĝloko al aliurba laborejo. (naveda komunumo). Ĝis 1972 Horressen estis memstara komunumo en la tiama distrikto Unterwesterwald.
Rejno
Meza Rejno
La hegemoniaj ekonomiaj sektoroj en Meza Rejno estas vinproduktado kaj turismo. La Rejna Gorĝo inter Rüdesheim am Rhein kaj Koblenco estas listita kiel UNESCO Monda heredaĵo. Ĉe Sankt Goarshausen, Rejno fluas ĉirkaŭ la fama rokejo Lorelei. Kun siaj elstaraj arkitekturaj monumentoj, la deklivoj plenplenaj je vitejoj, setlejoj amasigitaj sur la mallarĝaj riverbordoj kaj panoramoj de kasteloj starigitaj laŭlonge de la pinto de la krutaj deklivoj, la Mezrejna Valo povas esti konsiderata epitomo de la Rejna romantikismo.
Horressen
Geografio
La vilaĝo Horressen situas rande de la Montabaurer Höhe en la norda vestervalda parto de la Naturparko Nassau ĉ. Tri kilometroj sudokcidente de la centro de Montabaur. En la nordo situas la Montabaur-a urboparto Elgendorf, en la sudo la komunumo Niederelbert. Okcidente de Horressen etendiĝas la ŝtata forsto.
Rejno
Malsupra Rejno
La Malsupra Rejno fluas tra Nordrejn-Vestfalio. Ties bordoj estas kutime tre loĝataj kaj industriigitaj, precipe la aglomeraĵoj de Kolonjo, Düsseldorf kaj la Ruhr-regiono. Tie Rejno fluas tra la plej granda kunurbaĵo en Germanio, nome regiono Rejno-Ruhr. Unu el la plej gravaj urboj en tiu regiono estas Duisburgo kun la plej granda riverhaveno en Eŭropo (nome Duisport). La laŭrivere regiono malsupre de Duisburg estas pli agrikultura. En Wesel, 30 km malsupren de Duisburgo, estas la okcidenta fino de la dua orient–okcidenta navigvojo, nome Kanalo Wesel-Datteln, kiu fluas paralele al Lippe. Inter Emmerich kaj Kleve estas la Ponto Emmerich Rejno, nome la plej longa pendoponto en Germanio, trairas la 400 m larĝan riveron. Ĉe Krefeld, la rivero trapasas la Uerdingen-linion, nome la linio kiu separas la areojn en kiuj oni parolas la platgermanan kaj la sudgermanan lingvojn.
Ĝis la komenco de la 1980-aj jaroj, industrio estis grava fonto de akvo-poluado. Kvankam estas multaj fabrikoj laŭlonge de Rejno supren ĝis Svisio, estas laŭlonge de Malsupra Rejno kie ties kerno estas koncentrataj, ĉar la rivero trapasas la ĉefajn urbojn Kolonjo, Düsseldorf kaj Duisburgo. Duisburgo estas hejmo de la plej granda interna haveno kaj funkcias kiel komunikilo kun la marhavenoj de Roterdamo, Antverpeno kaj Amsterdamo. La Ruhr, kiu aliĝas al Rejno ĉe Duisburgo, estas nuntempe pura rivero, pere de kombinado de tre striktaj medipolitikoj, transiro el peza industrio al malpeza industrio kaj purigado, same kiel pere de rearbarigo de ŝlakejoj kaj brunaj kampoj. Ruhr nuntempe havigas al la regiono trinkakvon. Ĝi kontribuas per 70 m³ al Rejno. Aliaj riveroj en la Ruhr-regiono, kaj precipe, Emscher, ankoraŭ kunportas konsiderindan gradon de poludo.
Delto
Ĉe la nederlanda landlimo komenciĝas la Rejn-Moza Delto. Ĝi estas unu el la karakterizaj pejzaĝoj de Nederlando. Ĉar la ĉefa parto de la delto apartenas al Rejno, kaj Mozo iam estis alfluanto al ĝi, oni parolas ofte ankaŭ simple pri la "Rejndelto"; oni devas tiam tamen atenti, ke oni ne konfuzu ĝin kun la delto de la Alpa Rejno ĉe la alfluo al la Bodenlago. En la delto, Rejno dividiĝas en plurajn brakojn. La nederlandanoj multe korektis kaj modifis la riverbrakojn en sia luktado kontraŭ la akvoamasoj unuflanke kaj en sia penado gajni novan terenon aliflanke.
La nederlanda nomo por Rejno estas "Rijn". Rejno turniĝas okcidenten kaj eniras en Nederlandon, kie, kune kun la riveroj Mozo kaj Skeldo, ĝi formas la etendan Rejn-Moz-Skeldan delton, kun 25 347 km², la plej granda riverdelto en Eŭropo. Trapasinte la limon en Nederlandon ĉe Spijk, proksime al Nijmegen kaj Arnhem, Rejno estas je sia plej granda larĝeco, kvankam tiam la rivero disiĝas en tri ĉefaj elfluantoj: nome Waal, Nederrijn ("Malsupra Rejno") kaj IJssel.
El tie, la situacio komplikiĝas, ĉar la nederlandlingva nomo Rijn ne plu koincidas kun la ĉefa akvofluo. Du trionoj de la akvoflua volumo de Rejno fluas pli for okcidenten, laŭ Waal kaj poste, kiel Merwede kaj Nieuwe Merwede (Nacia Parko De Biesbosch), alfluas kun la rivero Mozo, tra la estuaroj Hollandsch Diep kaj Haringvliet, en la Nordan Maron. Beneden Merwede forbranĉiĝas proksime de Hardinxveld-Giessendam, pluas kiel rivero Noord kaj aliĝas al Lek, ĉe la vilaĝo Kinderdijk, kie formas la Novan Mozon; poste fluas preterpasinte Roterdamon kaj pluas tra la branĉo Het Scheur kaj la Nieuwe Waterweg, ĝis la Norda Maro. La brako Oude Maas forbranĉiĝas, ĉe Dordrecht, kaj pli malsupre aliĝas al la Nova Mozo por formi Het Scheur.
La alia triono de la akvo fluas laŭ la kanalo Pannerdens Kanaal kaj redistribuiĝas en IJssel kaj Nederrijn. La brako IJssel portas nur unu naŭonon de la akvofluo de Rejno norden al IJsselmeer (iama golfeto), dum Nederrijn portas proksimume du naŭonojn de la akvofluo okcidenten laŭlonge de paralela vojo al Waal. Tamen, ĉe Wijk bij Duurstede, Nederrijn ŝanĝas sian nomon kaj iĝas Lek. Ĝi fluas pli okcidenten, kaj aliĝas al rivero Noord en la elfluanto Nieuwe Maas kaj al la Norda Maro.
La nomo Rijn, el tie kaj antaŭen, estas uzata nur por pli malgrandaj akvovojoj pli norden, kaj ĉiuj kune formis fakte la ĉefan riveron Rejno en la epoko de la Romia Imperio. Kvankam ili retenis la nomon, tiuj akvofluoj fakte ne plu portas akvon el Rejno, kaj anstataŭe ili estas uzataj por drenin la ĉirkaŭajn terojn kaj polderojn. El Wijk bij Duurstede, la malnova norda brako de Rejno estas nomata Kromme Rijn ("Kurba Rejno") pasinte Utreĥton, unue Leidse Rijn ("Rejno de Leiden") kaj poste, Oude Rijn ("Malnova Rejno"). Tiu lasta fluas okcidenten al kluzkanalo ĉe Katwijk, kie ties akvo povas estis alŝarĝita en la Norda Maro. Tiu brako iam formis la linion laŭ kiu oni konstruis la nordan limon de la Romia Imperio, nome Limes Germanicus. Dum periodoj de malaltaj marniveloj ene de variaj glaciepokoj, Rejno iris maldekstren, kreante la Kanalriveron, kies fluejo nun kuŝas sub la Manika Kanalo.
La Rejn-Moza Delto, nome la plej grava natura regiono de Nederlando ekas ĉe Millingen aan de Rijn, proksime al la Germani-Nederlanda limo kun la divido de Rejno en Waal kaj Nederrijn. La regiono inter Germani-Nederlanda limo kaj Roterdamo, kie Waal, Lek, kaj Mozo fluas pli malpli paralele, estas populare konata kiel "Grandaj Riveroj". Ĉar Rejno kontribuas per plej granda parto de la akvokvanto, oni uzas plej ofte la pli mallongan terminon Rejndelto. Tamen, tiu nomo estas uzata ankaŭ por la riverdelto laŭ kiu Rejno fluas en Bodenlagon, pro kio estas pli klare nomi la pli grandan Rejn-Moza delto, aŭ eĉ Rejn-Moz–Skelda delto, ĉar ankaŭ la rivero Skeldo finiĝas en la sama delto.
La formo de la Rejndelto estas determinita per du forkiĝoj: unue, ĉe Millingen aan de Rijn, Rejno disiĝas en Waal kaj la kanalo Pannerdens Kanaal, kiu ŝanĝas sian nomon al Nederrijn ĉe Angeren, Lingewaard, kaj dua ĉe Arnhem, kie IJssel elbrakiĝas el Nederrijn. Tio kreas tri ĉefajn fluejojn, du el kiuj ŝanĝas nomojn tre ofte. La plej granda kaj plej suda ĉefa brako ekas kiel Waal kaj pluas kiel Boven Merwede ("Supra Merwede"), Beneden Merwede ("Malsupra Merwede"), Noord ("la Norda"), Nieuwe Maas ("Nova Mozo"), Het Scheur ("la Ripo") kaj Nieuwe Waterweg ("Nova Akvovojo"). La meza fluejo ekas kiel Nederrijn, poste ŝanĝiĝas al Lek, poste aliĝas al Noord, kaj tie formas Nieuwe Maas. La norda fluejo ekas laŭ nomo IJssel ĝis ĝi fluas en la lago IJsselmeer. Tri pluaj fluejoj portas gravajn kvantojn de akvo: nome Nieuwe Merwede ("Nova Merwede"), kiu disbrakiĝas el la suda brako kie ĝi ŝanĝiĝas el Boven al Beneden Merwede; la Oude Maas ("Malnova Mozo"), kiu disbrakiĝas el la suda brako kie ĝi ŝanĝiĝas el Beneden Merwede al Noord, kaj Dordtse Kil, kiu disbrakiĝas el Oude Maas.
La nordokcidenta parto de la estuaro (ĉirkaŭ Hoek van Holland), estas ankoraŭ nomata Maasmond ("Moza Alfluejo"), ignorante la fakton ke ĝi portas akvon nur el Rejno. Tio povas klarigi la konfuzan nomadon de la diversaj riverbrakoj.
La hidrografion de la nuntempa delto karakterizas la ĉefaj deltobrakoj, diskonektitaj brakoj (Hollandse IJssel, Linge, Vecht ktp.) kaj pli malgrandaj riveroj kaj akvofluejoj. Multaj riveroj estis fermitaj ("baritaj") kaj nun servas kiel drenkanaloj por la nombraj polderoj. La konstruado de Deltaj Vorkoj ŝanĝis la Delton en la dua duono de la 20-a jarcento fundamente. Nuntempa akvo de Rejno fluas al la maro, aŭ al iamaj margolfetoj nune separataj el la maro, en kvin lokoj, nome ĉe la enfluejoj de Nieuwe Merwede, Nieuwe Akvovojo (Nieuwe Maas), Dordtse Kil, Spui kaj IJssel.
La Rejn-Moza Delto estas tajda delto, formita ne nur pere de sedimentado de riveroj, sed ankaŭ de tajdaj marfluoj. Tio signifas, ke altaj tajdo okazigas gravan riskon ĉar fortaj tajdaj marfluoj povas forporti areojn de tero en la maro. Antaŭ la konstruado de la Deltaj Vorkoj, la tajda influo estas klare sentebla ĝis Nijmegen, kaj eĉ nuntempe, post la reguliga agado de la Deltaj Vorkoj, la tajdo funkcias tre interne. Ĉe Waal, por ekzemplo, la plej interna tajda influo povas esti detektita inter Brakel kaj Zaltbommel.
Transportoj
Rejno estas la rivera komunikvojo plej grava en la mondo laŭ la denseco de ĝia komerca navigtrafiko. Ekde la Konvencio de Mannheim de 1868, la rivero Rejno estas konsiderata regiono de "internaciaj akvoj" ekde la lasta ponto de Bazelo ĝis la Norda Maro, sekurigante por Svisio liberan aliron al maro.