cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unuobla intervalo
Iam, la termino "unuobla intervalo" estis uzata por nomi objektojn, kiuj rolas en diversaj subfakoj de matematiko analoge al la rolo, kiun [0, 1] ludas en homotopeca teorio. Ekzemple, en la teorio de tremoj, la analogo de la unuobla intervalo estas la grafeo kies vertica aro estas {0, 1} kaj kiu enhavas solan lateron e, kies fonto estas 0 kaj kies celo estas 1. Oni povas tiam difini nocion de homotopeco inter tremi homomorfiojn analoge al la nocio de homotopeco inter kontinuaj mapoj.
144
En la jaro 144 post Kristo okazis, interalie:
Unuobla intervalo
La unuobla intervalo estas preskaŭ ĉiam skribita I, kaj jena askia bildo sufiĉas en preskaŭ ĉiu ĉirkaŭteksto:
<tt>*-->--*</tt>
<tt>0    1</tt>
<tt>  I</tt>
Sevelen
Sevelen estas geografia nomo de diversaj lokoj:
Pieter Brueghel la juna
Pieter BRUEGHEL (ankaŭ Bruegel aŭ Breughel) la Juna (en nederlanda: [ˈpitər ˈbrøːɣəl]; inter 23a de majo kaj 10a de oktobro 1564 – inter marto kaj majo 1638) estis flandra pentristo, konata pro nombraj kopioj de verkoj de sia patro Pieter Bruegel la pliaĝa same kiel pro siaj originalaj komponaĵoj. La granda produktaro de lia ateliero, kiu produktis por la loka kaj eksporta merkato, kontribuis al la internacia etendo de la bildaro de lia patro. Temas pri membroj de ampleksa familio de pentristoj.
Tradicie Pieter Brueghel la Juna estis kromnomita "de helse Brueghel" aŭ "infera Brueghel" ĉar oni supozis, ke li estas la aŭtoro de kelkaj pentraĵoj kun fantastaj priskriboj de fajraj kaj groteskaj bildoj. Tiuj pentraĵoj estas tamen nuntempe atribuataj al lia frato Jan Brueghel la pliaĝa.
Lia Rumantscha
La Lia Rumantscha (LR) (esperante: Ligo Rumanĉa) estas la tegmenta organizo de ĉiuj rumanĉaj organizoj. Ĝi instigas la romanĉan lingvon kaj kulturon, por ke ili daŭre restu vivaj. La ĉefa sidejo de la ligo estas en Koiro en la Chasa Rumantscha (esperante: „Domo romanĉa“).
Pforzen
Pforzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostallgäu (Orienta Algovio) kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Pforzen.
Absoluta muziko
Absoluta muziko (lat. absolutus, "sendepende, malligita") estas muziko, kiu libere de nemuzikaj influoj kaj modeloj (kiel poezio, pentrarto, skulptarto, danco, naturo, tekniko) nur sekvas sian propran idealon kiel arto. La ideo de la absoluto en la muziko deiris ĉefe de la sonatoj kaj simfonioj de la malfrua 18-a kaj 19-a jarcentoj.
Absoluta muziko estas instrumenta muziko, kiu ne estas programmuziko. Reprezentantoj de absoluta muziko estas ekzemple Johannes Brahms, Robert Schumann kaj Anton Bruckner.
La nocio devenas de Richard Wagner, kiu uzis ĝin en negativa senco de historia misevoluo kaj kontraŭis ĝin al sia ideo de muzikdramo: „Absoluta muziko“ estus apartigita de la ceteraj artoj kaj de la vivo. Per la 9a- simfonio Ludwig van Beethoven atingus la kulminon de ĉi tiu evoluo kaj jam subigus ĝin per la aldono de ĥoro kaj teksto. La muzika dramo de Wagner do estus la logika konsekvenco. Muziko ne fariĝu „celo“, sed restu „ilo“ (Opero kaj Dramo).
La muzikkritikisto Eduard Hanslick levis en sia traktaĵo Vom musikalisch Schönen (Pri la muzike bela, 1854) la „puran“ instrumentmuzikon al idealo. Persone li preferis la operon kaj la simplan muzikon, tamen lia malamikeco kontraŭ Wagner pelis lin en ĉi tiun rolon.
Retvortaro
Retvortaro estas vortaro alirebla per la interreto. Ili disponeblas en multaj lingvoj kaj kiel tradukvortaroj de unu lingvo al aliaj. Same estas multaj retejoj dediĉitaj al tiaj vortaroj.
Rektifikita alkoholaĵo
Rektifikita alkoholaĵo, konata ankaŭ kiel neŭtrala alkoholaĵo aŭ etilalkoholo de agrikultura deveno estas tre koncentrata etanolo kiu estis purigita pere de ripetita distilado en procezo nomita "rektifikado". En kelkaj landoj, denaturigita alkoholo aŭ denaturigita rektifikita alkoholaĵo povas ofte estis disponebla kiel "rektifikita alkoholtrinkaĵo".
Spyritus Rektifikovany, en esperanto komprenebla kiel Korektita Mento, estas alkoholaĵo el Polujo farita kun la plej alta alkoholnivelo. Tio havas almenaŭ 95 % de alkoholo, sed povas iri ĝis 97.5 % aŭ pli. Estas ofte uzita por enmeti en aliajn trinkaĵojn por fari koktelojn.
Fineo
Fineo (el la greka Φινεύς, «mara aglo») estas la nomo de diversaj roluloj de la helena mitologio, kies nomo verŝajne rilatas al la antikva urbo Finea (aŭ Finepolis), en la Trakia Bosporo.
Fineo, reĝo de Trakio
Kelkaj antikvaj verkistoj mencias du malsamajn reĝojn de Trakio kun la nomo Fineo aŭ Finehaso. La unua estis filo de Agenoro kaj Telefaso, gereĝoj de Tiro (Fenicio). La filoj de Agenoro, Fenikso, Kadmo, Taso kaj Kilikso, foriris lian fenican patrujon en priserĉado de lia fratino Eŭropo, kiu estis kidnapita fare de la dio Zeŭso. Telefaso akompanis Kadmon ĝis Trakio, kie ŝi naskis Fineon kaj mortis tuj poste. Plenkreskite, Fineo instaliĝis en la okcidentaj marbordoj de la Nigra Maro, en orienta Trakio, kaj regis la urbon Salmideso.
Diversaj tradicioj asertas ke li ne estis filo, sed nepo de Agenoro, pro tio ke li estis filo de Fenikso kaj Kasiopeo, dum Apolodoro kalkulis lin inter la filoj de la mara dio Pozidono.
Miklós Szabolcsi
Miklós Szabolcsi [miklOŝ sabolĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabolcsi Miklós estis hungara literaturhistoriisto, kritikisto, instruisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1976). Lia onklo estis Bence Szabolcsi.
Fineo
Fineo, reĝo de Trakio
Li estis la patro de Tino, Bitino, Marjandino kaj Paflagono, kvankam la du unuaj verŝajne estis adoptitaj, ĉar oni diris ke ilia vera patro estis Odriso. Tiuj fratoj fondis kvar regnojn ĉe la marbordo de la Nigra Maro, de kiuj ili respektive estas eponimoj: Tinio, Bitinio, Marjandinio kaj Paflagonio. Krom tio, nenion pli oni scias pri ili. Fineo estis la onklo de la fama princino Andromedo, kiu komence estis fianciniĝinta al li. Tamen, kiam Perseo savis ŝin de ofero al mara monstro, la gepatroj de Andromedo promesis edziniĝi ŝin al li. Tio elkore indignis Fineon, kiu abrupte eniris la nupto-salonon kun lia armeo kaj postulis eĉ perforte edziĝi al la princino. Post komenca batalado, Perseo fine decidis montri la kapon de Meduzo al Fineo kaj lia sekvantaro, ŝtonigante ilin. Tamen, kelkaj verkistoj identigas tiun Fineon al sia patro, do atribuas la okazintaĵojn pri la nuptofesto de Perseo al Agenoro.
4273 Dunhuang
4273 Dunhuang estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Fineo
Fineo, filo de Belo
Laŭ Apolodoro, la svatiganto de Andromedo mortigita de Perseo estis alia rolulo, ankaŭ nomata Fineo. Li estis filo de Belo kaj Ankinoo, gereĝoj de Egiptio, do frato de Egipto, Danao kaj Cefeo. Krom lia genealogio kaj translokiĝo al Trakio, la rakontaro ĉefrolita de la trakia Fineo estas la sama ol tiu, de la filo de Belo.
Miklós Szabolcsi
Miklós Szabolcsi naskiĝis la  1921 en Budapeŝto. Li mortis la 2000 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Szabolcsi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1939-1943. Post la 2-a mondmilito li instruis en mezlernejo ĝis 1953, poste li redaktis revuon. En 1948 li edziĝis baldaŭe havanta filon. En 1956 li eklaboris en literatura instituto, sed dume li ankaŭ instruis en universitatoj de Debrecen kaj Budapeŝto, fine eĉ en Sorbonne. Ekde 1981 li laboris plu en pedagogia instituto. Li doktoriĝis en 1963 antaŭ la akademio. Li okupiĝis precipe pri vivo de Attila József kaj avangardo. Li ricevis 5 hungarajn premiojn inter 1949-1980, fine francan premion en 1987.
4273 Dunhuang
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Dunhuang en la provinco Gansuo, grava etapo ĉe la Silka Vojo.
21330 Alanwhitman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada amatora astronomo Alan Douglas Whitman, iama oficisto de meteologia servo. Li estas talenta observanto kaj multe verkis kaj lekciis.
Fineo
Fineo, la divenisto
Fineo edziĝis al Kleopatro, filino de la vento Boreo kaj Oritio, kaj havis kun ŝi du filojn: Pleksipo kaj Pandiono. Alternativaj nomoj de ĉi tiuj fratoj estis ankaŭ Orito (aŭ Oarto) kaj Krambiso, Partenio kaj Krambiso Gerimbaso kaj Aspondo aŭ Polidekto kaj Polidoro. Post la morto de Kleopatro, li edziĝis denove al Ideo (ankaŭ nomata Dio, Eŭritio kaj Ejdoteo ), skita princino kiu donis al li du filojn pli: Tino kaj Marjandino.
Ideo sentis ĵaluzon de la filoj de sia antaŭlino, do perfide akusis ilin klopodi seksperforti ŝin, krom aliaj mensogoj. Fineo kredis ŝin, kaj malliberigis siajn filojn en ĉelo, kie ili estis bildigitaj kaj suferis torturojn fare de la skitaj servistoj de Ideo. Sciante tion, la Boreidoj liberigis iliajn nepojn kaj rakontis al Fineo la veron. Li bonvenigis liajn filojn denove kaj sendis Ideon reen al Skitio, kie oni mortopunos ŝin.
Apolono donis al Fineo efikan profetkapablon, sed tiu povo iĝis ege malfavora al li, ĉar Zeŭso koleriĝis pro tio ke Fineo tro rivelis la planojn de la gedioj. Do, li pune blindigis Fineon kaj translokigis lin al insulon, kie manĝado abundis. Tamen, laŭ ordono de Zeŭso, ĉiam kiam Fineo klopodis manĝi ion, la harpioj (monstraj birdoj kun virina kapo) eniris lian palacon kaj forprenis la manĝadon el liaj manoj, malpurigante la ceteron kaj malebligante Fineon satiĝi. Kroma versio rakontas ke Fineo iĝis blinda pro malbeno de Pozidono aŭ de Eeto, reĝo de Kolĉido kaj pova filo de Helioso, kiu koleriĝis pro tio ke Fineo savis la gefilojn de Frikso kaj helpis ilin furĝi el Kolĉido. Tria versio asertas ke la argonaŭtoj kaj Boreo blindigis lin pro la maniero kiel li mistraktis siajn filojn.
La torturado de Fineo daŭris ĝis la alveno de la argonaŭtoj al la insulo. Ili trovis preskaŭmortintan homon, ekstreme malpura kaj torturita de sendormo, kaj kies ostoj videblis pro lia maldikeco. Jasono volis scii la manieron trapasi la Simplegadaj rokoj kaj celis demandi al Fineo pri tio, ĉar li akiris bonan famon kiel divenisto. Fineo promesis helpi ilin kondiĉe ke la argonaŭtoj unue liberigu lin de la harpioj, do la Boreidoj, kasiĝis en la palaco kaj atendis la monstrajn birdojn. Kiam ili eniris por ŝteli la manĝadon de Fineo, ambaŭ flugilhavaj argonaŭtoj komencis ilian persekutadon, tiel obstine, ke post longdaŭra flugado la harpioj laciĝis kaj frakasis kontraŭ rokoj. La Boreidoj pretiĝis mortigi ilin, sed la interveno de Iriso savis la harpiojn. Kompense ili promesis resti en tiuj rokoj (la Strofadoj) aŭ en Kreto kaj ne plu ĉagreni Fineon. Tiu lasta plenumis sian promeson, kaj konsilis al Jasono kaj lia ekspedicio pri la plej taŭga maniero atingi Kolĉidon: oni atendu antaŭ la Simplegadoj kaj liberigu kolumbo, kiam ĝi sukcesu preterpasi la rokojn estas la ĝusta momento por tion fari per la ŝipoj. Li detale priskribis ĉion kion la argonaŭtoj trafos sur ilia vojo, ekzemple kiel forpeli la Stimfaliajn birdojn, kaj konsilis lin fidi je Afrodito por atingi ilian celon.
Nur unu versio rakontas la morton de Fineo. Laŭ ĝi, kiam la argonaŭtoj intencis liberigi la filojn de Fineo, li akre konstraŭstaris ilin, ĉar Fineo obsede amis kaj kredis sian duan edzinon, Ideo. Zeto kaj Kalajso (fratoj de lia unua edzino) sukcesis eniri la ĉelon kie troviĝis iliajn nepojn (kaj ankaŭ ilia fratino laŭ alternativa versio) kaj eltiris la ĉenojn kiuj ĉirkaŭis ilin. Malkovrante tion, Fineo ordonis sian trakian armeon ataki la argonaŭtojn, kaj estis malvenkita fare de Heraklo, kiu mortigis lin. Kroma versio asertas ke post la lukto Fineo ne mortis, sed estis blindigita fare de la Boreidoj, pro tio ke li siavice blindigis Pleksipon kaj Pandionon. Post tio, la argonaŭtoj iĝis regantoj de Salmideso kaj la filoj de Fineo emis venĝi sian patrinon. Heraklo konvinkis ilin pli kolerigi la gediojn, do la fratoj sendis Ideon al Skitio, kies reĝo ordonis ŝian morton. Tio famigis Pleksipon kaj Pandionon, konsiderataj de tiam justaj princoj.
Perdita teatraĵo de Esĥilo, Fineo, estis la unua el la trilogio kiu inkludis la faman verkon La persoj (472 a.K.)
Laŭ Palaifato, Fineo, tiam maljuna reĝo, perdis sian vidpovon kaj siajn filojn. Du el siaj filinoj, nomiĝis Erasia (Ἐράσεια) kaj Arpuria (Ἁρπύρεια), malŝparis siajn riĉaĵojn antaŭ ili estas forpelitaj for la urbo de Zeteso (Ζήτης) kaj Kalaiso (Κάλαϊς). La regado de rixcajoj doniĝis al trakulo.
Fineo Likaonida
Li estis arkadia princo, filo de la fia reĝo Likaono. Kruela kaj malvirta kiel sia patro, li partoprenis la murdon de sia frato Niktimo, pro kio Zeŭso transformis Likaonon en lupo kaj detruis lian palacon. Por eviti la dian punon, ĉiuj la likaonidoj forfuĝis eksterlanden, inter ili, Fineo.
Ceva
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Jožef Stefan
Jožef STEFAN (naskiĝis la 24-an de marto 1835, en Sentpeter, mortis la 7-an de januaro 1893, en Vieno) estis slovena-aŭstra fizikisto, matematikisto kaj poeto.
En 1884 la teoria derivado de la juro estas malkovrita el la laboro disvolvita en la kampo de termodinamiko de lia lernanto Ludwig Boltzmann kaj tial estas konata kiel Leĝo de Stefan-Boltzmann. Ĉi tiu leĝo estas la sola fizika leĝo de la naturo nomata honore al slovena fizikisto.
Naza kavo
La para naza kavo (latine cavitas nasi) estas parto de la spira sistemo kaj enhavas la flaran organon. La naza septumo aŭ simple septo (septum nasi) apartigas la maldekstran kaj dekstran nazajn kavojn, ĉiu kun naza antaŭkorto (vestibulum nasi) situanta ene de la ekstera nazo kaj, pli profunde, la reala naza kavo ("Cavum nasi proprium") povas esti distingita. La cavum nasi, tegita per mukozo kun ciliata epitelio, estas metita inter la planko kaj tegmento de la naza kavo per ostosubtenaj nazaj konkoj (conchae nasales) subdividitaj per la nazaj pasejoj (meatus nasi) subdividita. La meza muro formas la vandon; en la flanka muro estas enirejoj al sinusoj. La nazaj kavoj malfermiĝas al la malantaŭo per la ĥoanoj al la naza parto de la faringo.
Pikniko ĉe vojrando
«Pikniko ĉe vojrando» (ruse «Пикник на обочине») estas fantasta novelo de Arkadij kaj Boris Strugackij, unue eldonita en la jaro 1972. Inter aliaj verkoj de la aŭtoroj, tiu ĉi verko estas la plej tradukata al fremdaj lingvoj kaj la plej eldonita ekster la limoj de eksa Sovetunio. Laŭ la jaro 2003 Boris Strugackij nombris 55 eldonojn de la «Pikniko» en 22 landoj.
En la angla lingvo la novelo estas publikigita en la traduko de Antonina W. Bouis. La antaŭparolon de la unua usona eldono (MacMillan Publishing Co., Inc, New York, 1977) verkis Teodoro Sturgeon. La postparolon de la germana eldono de la jaro 1977 verkis Stanisław Lem, kiu alte aprezis la novelon.
En la jaro 1979 aperis la filmo de Andrej Tarkovskij «Stalkero», kreita laŭ la etoso de la novelo. En la jaro 2000 en Usono estis anoncita la intenco filmi novan grandbuĝetan surekranigon.
La termino «stalkero» firme iĝis vorto de la rusa lingvo, kaj, laŭ la agnosko de la aŭtoroj, iĝis la plej populara neologismo, kreita de ili. En la libro stalkero estas homo, kiu, neglektanta malpermesojn, penetras la Zonon kaj elportas el ĝi diversajn artefaktojn, kiujn li poste kutime vendas por vivteni sin. Post la filmo de Tarkovskij tiu ĉi termino atingis la sencon de gvidisto, kiu bone orientiĝas en malpermesitaj aŭ malbone konataj lokoj kaj teritorioj.
Kreado kaj publikigoj
Unue estas publikigita kun daŭrigo en 1972 en leningrada revuo «Aŭroro». Unue fragmento (parto de prologo kaj komenco de unua parto) estis publikigita en 25-a volumo de «Biblioteko de nuntempa fikcio» (1973). La novelo ankaŭ estis publikigita en gazeto «Junularo de Estonio» (Talino) de Decembro 1977 ĝis Februaro 1978.
Oni ne sukcesis eldoni libre «Pikniko ĉe vojrando» en Sovetio (unua anglalingva eldono estis publikigita en la jaro 1977 ) dum ok jaroj — unua kontrakto pri eldono kiel parto de novelaro estis subskribita kun eldonejo «Juna gvardio» (ruse «Молодая гвардия») en la jaro 1972, preta manuskripto estis aprobita kaj unue redaktita en 1973, sed pro sekvontaj multaj malfruiĝoj kaj malkaŝa sabotado de nova redakcio la novelaro nome «Nefiksitaj renkontiĝoj» (ruse «Неназначенные встречи») estis publikigita nur en 1980 en aliigita strukturo kaj kun multaj korektoj en teksto de «Pikniko», ofte sensencaj (ekzemple, la nomo de la urbo «Harmont» estis ŝanĝita al «Marmont», la nomo de grupo de stalkeroj «Varr» — al «Veer» k. t. p.), aŭ speguladaj estetikaj kaj ideologiaj normoj de redakcio (estas formetitaj «malĝentilaj» replikoj, aldonitaj «materiismaj» klarigoj de kelkaj fenomenoj en la Zono k. t. p.). Granda parto de rilataj al historio de tiu eldono dokumentaj materialoj (ankaŭ korespondado de aŭtoroj kun redakcio kun diskutado de reklamacioj kaj redaktado) estis publikigita kadre la projekto «Nekonataj Strugackij» (ruse «Неизвестные Стругацкие»).
Poste la novelo estis publikigita en la jaro 1984 en novelaro «Miliardo jaroj antaŭ mondfino» (ruse «За миллиард лет до конца света», М.: «Советский писатель», novelaro ankaŭ reeldonita en 1985) laŭ la teksto de revua eldono en 1988 en novelaro «Noveloj» (ruse «Повести», Л.: «Лениздат»).
En 1989 en eldonejo «Jura literaturo» (ruse «Юридическая литература») estis publikigita en du eldonoj kun diversaj kovriloj aŭtora verkaro kun «Pikniko ĉe vojrando», la teksto grave distingiĝis de ĉiuj antaŭe kaj poste publikigitaj variantoj — ĉar Arkadij Strugackij (eble, erare) sendis al eldonejo unu el malnetaj variantoj.
Poste la verko estis regulare reeldonita.
Plene restaŭrita kaj plej proksima al aŭtora ideo teksto estis eldonita en plena verkaro, kio estis eldonita de moskva eldonejo «Teksto» (ruse «Текст») en 1991 — tiel nomata — «Blanka eldono» (ruse «Белое Издание») — volumo 7, en libra serio «Mondoj de fratoj Strugackij» (ruse «Миры братьев Стругацких») (1997), kaj ankaŭ eldonita (kun kelkaj korektoj) en tiel nomata «nigra» verkaro de Strugackij, publikigita dum 2000—2003. Tiu teksto estas uzata en ĉiuj postaj eldonoj de sekvantaj jaroj.
31513 Lafazan
31513 Lafazan estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pikniko ĉe vojrando
Intrigo
La intrigo de la novelo okazas sur Tero supozeble en 1970-aj jaroj en urbeto Harmont, en elpensita angla-lingva lando.
Fenetila klorido
Fenetila klorido aŭ C8H9Cl estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la klorida acido kaj fenetila alkoholo. Fenetila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenetila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenetila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Pikniko ĉe vojrando
Intrigo
Proksimume antaŭ 13 jaroj ĝis la komenco de priskribataj en la libro eventoj en kelkaj lokoj sur la tera globo aperas ses «Zonoj» — regionoj, en kiuj ekas fariĝi strangaj fenomenoj, rompantaj la konatajn leĝojn de fiziko. La Zonoj lokiĝas laŭ la flua linio sur supraĵo de la Tero, la projekcio de tiel nomata Pilman-radianto — punkto, lokiĝinta en la linio Tero — Denebo, Rapide klariĝis, ke homoj kaj bestoj ne povas loĝi en la Zonoj, kaj la loĝantaroj estis urĝe evakuita. La teritorioj de la Zonoj estis ĉirkaŭigitaj per bariloj, severe garditaj kaj oficiale faritaj objektoj de atenta scienca esplorado. Ankaŭ rapide klariĝis, ke en la Zonoj estas multaj artefaktoj de nekonata destino. Kelkaj tre utilas — ekzemple, povas kuraci diversajn malsanojn, kelkaj simple estas strangaj ludiloj, sed kelkaj — tre danĝeras.
Oni supozas, ke la Zonoj estas kreitaj de reprezentantoj de ekstertera civilizacio, kaj estas kombinataj multaj hipotezoj, diversmaniere klarigaj, kion ili estas kaj kiel aliplanedanoj povus uzi ilin por kontakti kun la loĝantaro de la Tero. Unu el la herooj de la libro, laŭreato de Nobel-premio doktoro Valentin Pilman, metafore supozas, ke ĉiuj artefaktoj — «malplenjoj», «etakoj», «braceletoj» — ĉio tio estas nur kosma elĵetaĵo, lasita de aliplanedanoj sur la Tero dum okaza vizito, kiel malplenaj bokaloj kaj boteloj, forgesitaj post homa pikniko ĉe vojrando.
Unu el la ĉefaj temoj — la morala elektado de tiuj, kiu ricevas artefaktojn de Zono, kiel ilin uzas la homaro, kio, verdire, malbone komprenas, kio estas la destino de tiuj danĝeraj aĵoj, kaj kial la alvenintoj lasis ilin.
Unu el la Zonoj aperis apud la urbeto Harmont. La ĉefheroo de la libro Redrik Ŝuĥart, loĝanto de Harmont, iĝas stalkero, tio estas profitas per la elportado de artefaktoj el la Zono, kiuj havas nekutimajn ecojn kaj povas esti multekoste venditaj. La intrigo de la novelo estas konstruita kiel priskribo de la vivo de Ŝuĥart de 23 ĝis 31 jaroj. La plejparto de vivo li estis neleĝa stalkero, krimulo, estis en malliberejo, en la juneco estis oficiala kunlaboranto de la Internacia Instituto pri eskterteraj kulturoj.
Stalkeroj kutime havas infanojn kun multaj fizikaj kaj biologiaj devioj de la normo, kaj medicino ne povas malkovri la kialojn de tio (ekzemple, en la atmosfero de Zono malestas radiado aŭ kemiaj kunmiksaĵoj). De la sama sorto suferas la filino de Ŝuĥart — Maria (Simieto). Redrik amas sian edzinon kaj filinon, sed periode perdas kontakton kun la familio pro enprizonigoj. Tamen li ne povas rezigni de iradoj en la Zono, kiu detruis lian vivon — parte pri la deziro ricevi grandegan monon kaj ne zorgi pri ĝi, sed plejparte — pri la magneta altiro de la Zono, kiun povas kompreni nur vera stalkero. En la Zono li bonfartas kaj ne plu povas vivi sen ĝi.
En la fino de la libro Ŝuĥart planas kaj efektivigas sian finan mision en la Zono: li decidas trovi «la Oran globon» — artefakton, kiu laŭlegende povas plenumi la plej intiman deziron de tiu, kiu trovas ĝin. Ŝuĥart iras al la Globo, tute disrevigita en sia vivo kaj en homoj, kiel al la lasta espero. Malfacileco de la misio estas ne nur tio, kio la vojo al la Globo estas morte danĝera, sed ankaŭ en tio, kio la lasta kaptilo al la vojo bezonas oferon — vivon de unu homo. Kaj Ŝuĥart oferas sian kuniranton, junulon, kiu trudis sin al li kiel lernanto — Arturo Barbriĝ.
La patro de Artur — la plej alta stalkero moknome Neofrono, kio estas kontanta, ĉar la homoj irantaj kun li en la Zonon ofte ne revenis. Barbriĝ havas du normalajn sanajn gefilojn — la escepto inter stalkeroj. Barbriĝ sekrete diris al Ŝuĥart, ke li elamozis sin la gefilojn ĉe la Ora Globo. Li mem ne plu povas atingi la lokon, kie troviĝas artefakto, ĉar li perdis en la Zono ambaŭ krurojn — tiam lin eltiris Redrik. Neofrono malkovris al Ŝuĥart la lokecon de la Globo kaj kaptilojn sur la vojo al ĝi, unu el tiuj necesas «oferdonon» («viandomuelilo»), ne nur pro dankemo — li esperas, ke Ŝuĥart povos rehavigi krurojn al li. Barbriĝ ne scias, ke Redrik prenis Artur kun si.
La finalo de la libro restas malfermita — Artur pereis en «viandomuelilo», Redrik alrampas al la Globo, vane penanta formuli sian plej internan deziron. Li rememoras sian kripligitan vivon, penas rememori ion helan, sed ne povas. Finfine li ne povas elpensi ion, krom tion, kion ekkriis Artur antaŭ kelkajn sekundojn ĝis sia morto: «FELIĈON POR ĈIUJ, SENPAGE, KAJ NENIU FORIRU MALKONTENTA!»
La Zono
La «Zono» estas areo sur la Tero, la rezulto de tiel nomata Vizito. Sur la Tero estas ses Zonoj. La Zonoj estas neloĝataj, homoj kaj bestoj ne povas vivi en ili. Multaj homoj, kiuj ne sukcesis ĝustatempe lasadi la Zonojn, averiis — blindiĝis, suferis de nekonataj malsanoj. Estas legendo, ke en unu el regionoj de la Zono restadis la homoj, kiuj travivis mutaciojn.
La Zono apud la urbeto Harmont enhavas urbajn ruinojn, uzinon, minejon, dezertan plataĵon kaj montojn. Supozeble ĝia areo atingas centojn da kvadrataj kilometroj. La Zono enhavas la grandan kvanton de anomalioj, inkluzive diversajn «kaptilojn», danĝerajn por homo. Situo de anomalioj en la Zono ade ŝanĝiĝas, malgraŭ ke por la homoj Zono aspektas «statika». Zono havas propran difinitan limon, tio estas neniuj anomalioj (ekzemple, transportata per la vento «brula lanugo»), kiuj ĉe la unua vido senorde cirkulas tra la Zono, iam trapasas ĝian limon. Zonon ĉirkaŭas «perimetro», gardata de militistoj. Oficiale oni povas eniri en la Zonon tra la «antaŭzono», kiu lokiĝas apud la Internacia Instituto pri eskterteraj kulturoj. La elektromagneta aŭ radiada fono en la Zono ne estas alta.
Stalkeroj, kiuj vizitas la Zonon propravole, orientas sin en ĝi danke al propraj treege disvolvitaj refleksoj, intuicio kaj, eble, iu supersentopovo (Redrik Ŝuĥart priskribas siajn proprajn subitajn paroksismojn, kiam li komencis diferencigi odorojn, kiel hundo). Kutima metodo fari novan itineron en la Zono — ĵeti antaŭ si ŝraŭbingojn, kiuj helpas malkovri danĝerajn fluktuadojn, kiel «kulkavaĵojn» (regionojn de intenca gravito).
Anomalioj
— Mi scias, ke oni rakontas, kvazaŭ en la Zono iu vivas. Iuj homoj. Ne la venintoj, sed ĝuste homoj. Kvazaŭ la Vizito trafis lin tie ĉi, kaj ili mutaciis… adaptiĝis al la novaj kondiĉoj. Ĉu vi aŭdis pri tio, sinjoro Ŝuĥart? — Jes, — diris Redrik. Nur tio ne estas ĉi-loke. Tio estas en la montaro, en nord-okcidento. Paŝtistoj iaj.
La libro ankaŭ priskribas multajn aliajn sennomajn fenomenojn. Estas interese, ke la Zono influas eĉ harmontanojn, kiuj ne alproksimiĝis al ĝi. Post iom da tempo oni rimarkis, ke kiam elmigranto el Harmont, kiu ĉeestis dum Vizito, ekloĝas en alian urbon, en tiu ĉi urbo draste multiĝas la kvanto de katastrofoj kaj akcidentoj. Post tio ĉi la elmigrado el Harmont estis malpermesita.
Artefaktoj de la Zono
La destino de objektoj, trovitaj en la Zono, malgraŭ dudek jaroj de studado, restis nekonata. Doktoro Pilman opiniis, ke homaro, uzante iuj artefaktoj, simple «uzas mikroskopojn por najli».
Antaŭ ok jaroj, — enuvoĉe ekzumis Nunan, — la stalkero, nomata Stafan Norman, kun moknomo Okulvitrulo, alportis el la Zono iun aparaton, prezentantan, kiom mi povas jiĝi, ion similan al sistemo de radiiloj, mortige influantaj la terajn organismojn. La menciita Okulvitrulo proponis la aparaton al la instituto. Pri la prezo ili ne interkonsentis. Okulvitrulo foriris en la Zonon kaj ne revenis. Kie troviĝas la aparato nuntempe —neniu scias…
La novelo ankaŭ mencias aliajn diversajn artefaktojn, sed sen priskriboj.
Surekranigoj
Filmo de Andrej Tarkovskij «Stalker» (1979). Scenaro de la filmo estis skribita de fratoj Strugackij kaj Andrej Tarkovskij laŭ la etoso de la novelo. Fratoj Strugackij reskribis la scenaron plurfoje, la lasta versio, uzita por la filmo, tre malsamas la unua versio kaj la novelo mem.
En la jaro 2000 la kinokompanio Columbia pictures anoncis la intencojn fari grandbuĝetan surekranigon, nome After the Visitation, kiel enscenigistoj estis invititaj Glen Morgan kaj James Wong. En la jaro 2006 anstataŭ ili en la projekton estis invitita reĝisoro David Jacobson. Oni ankaŭ deklaris, ke unu el la roloj plenumos John Travolta. Poste la enskribo pri tiu projekto estis forigita el IMDB.com.
Serio: 11 septembro 2015 aperis informo, ke kinokompanio WGN America anoncis komencon de laboroj por filmi serion laŭ libro «Pikniko ĉe vojrando». La ideon realigas scenaristo Jack Paglen kaj reĝisoro Alan Taylor.
En la jaro 2012 sendependa kinokompanio Pilman Radiant Pictures publikigis en JuTubo la rezulton de kvinjara laboro sur la filmon Vyöhyke (Zono) laŭ la novelo de Arkadij kaj Boris Strugackij.
En la jaro 2016 aperis informo, ke la ĉefrolon en serio «Roadside picnic» por la kanalo AMC laŭ la etoso de la novelo plenumos Matthew Goode, en februaro 2017 aperis la demonstracia filmeto. Reĝisoro de la serio estos Jack Paglen (la aŭtoro de scenaroj por filmoj Transcendence, Alien: Covenant). Ankaŭ sur IMDB aperis enskribo pro animacia projekto «Zona», la lanĉo estas ankaŭ planita por la jaro 2017.
Amatoraj Roguelike-videoludoj por DVK (1988) kaj ZX Spectrum — «Stalkero» (1997) kaj «Zone the Last Stalker» (1999).
Sovetia radia spektaklo «Pikniko ĉe vojrando» (1990). La intrigo estas savita kun mallongiĝoj kaj distordoj de nomoj (ekzemple, Harmont iĝi Marmont, kaj Ostaĉo Katjuŝa iĝis Kanaŝa). La rolulo de Ŝuĥart — Nikolaj Karaĉencov. Aliaj roluloj — Vladimir Kaŝpur (Barbriĝ), Jurij Vasiljev (Kirill), Leonid Kulagi (Lemĥen), Georgij Taratorkin (parolado de la aŭtoro).
En la jaro 2007 aperis komputila ludo «S.T.A.L.K.E.R.: La ombro de Ĉernobilo», kiu uzas la ideojn de la libro kaj la filmo. La 22-an de aŭgusto 2008 aperis la duo ludo de la serio — «S.T.A.L.K.E.R.: Klara ĉielo». En la jaro 2009 aperis la tria ludo «S.T.A.L.K.E.R.: La alvoko de Pripjat». Malgraŭ granda kvanto de materialo, referencanta la novelon de Strugackij (bazaj termoj «stalking», «habar», identaj nomoj de plimulto de anomalioj), programistoj de la ludo ne menciis la kontribuon de verkistoj en sian projekton pro problemoj kun kopirajto.
Scenaro «La maŝino de deziroj»
La unua varianto de la scenaro, skribita de fratoj Strugackij por la estonta filmo de Tarkovskij. Publikigita en la plena libraro de eldonejo «Tekst». Ankaŭ estis disponebla sur la oficiala retejo de fratoj Strugackij. Similas la originalan verkon. Estas interesa, ĉar ĝi prezentas unu el variantoj de finaĵo: stalkero atingis la lokon de dezir-plenumo, en duonsenkoncia stato petis ion, kion li mem ne komprenis, kaj aperis hejme. Li vidas ke lia filino restas malsana, sed el granda sako al lia ŝultro ŝutiĝas mono.
Ekzistas ankaŭ versio, publikigita en almanako «Aro de sciencfikcio» (1981, kajero 2). Tiu ĉi versio iom pli similas la surekranigon. Kompreneble, la finalo de «La maŝino de deziroj» ne maleblas «postcerbumadon» de finalo de «Pikniko ĉe vojrando». La priskribita en la scenaro stalkero ne estas Redriko Ŝuĥart.
Haveno
Haveno estas loko ĉe akvobordo (rivera, laga, mara), kie ŝipoj povas bone albordiĝi por trovi protekton, en- kaj elŝarĝi kargon kaj en- kaj elŝipigi pasaĝerojn.
Konvencio de Lisbono
La Konvencio de Lisbono aŭ Konvencio pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono estas internacia traktato de Konsilio de Eŭropo kaj de UNESKO.kiu datas de la 11-a de aprilo. Ĝi temas pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono. Ĝi estas unu el la aktoj kiuj preparas la procezon de Bolonjo kiu celis fari de Eŭropo tutmonde konkureman areon de la scio-ekonomio, kaj kiu kondukis al reformo de diplomoj (bakalaŭro - magistro - doktoreco).
Haveno
Laŭ Francisko Azorín Haveno estas Natura aŭ artefarita apartigaĵo de riverego aŭ maro, kie la ŝipoj povas sendanĝere resti, estis ŝarĝataj, k.c. Li indikas etimologion el saksa haefene (haveno).
Taŭgaj havenlokoj ofte logis tiom da homoj, ke ekestis havenurbo. Tiaj urboj foje havas la vorton "haveno" en sia nomo, en kelkaj lingvoj apartvorte (Puerto Palomas), en aliaj sufikse (København). Ekzistas urboj, kiuj nomiĝas simple "haveno", ekzemple en Portugalio kaj  en Francio.
Konvencio de Lisbono
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la artikolo Convention de Lisbonne en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.
Haveno
La vorto haveno havas ankaŭ la figuran signifon "rifuĝejo".
Konvencio de Lisbono
Vidu ankaŭ
Konsilio de Eŭropo
Psefito
Psefito (greka lingvo: psẽphos „ŝtoneto“) estas la nomo por malfajnklastaj sedimentrokaĵoj de grajngrandecoj super 2 mm. Tio egalas al la ŝtongrandecoj de gravelo, konglomerato kaj brekciojn. La esprimo estas uzebla sendepende de la materialo, ekzemple ne nur por klastaj silikatrokaĵoj, sed ankaŭ por klastaj kalkoŝtonoj. Tamen la esprimo kalksefito apenaŭ estas uzata. En la karbopetrografio kalkŝtono de tiu grajngrandeco nomiĝas kalkrudito. Se temas pri metamorfozo psefitoj ricevas la prefikson Meta-, do ili fariĝas metapsefitoj.
Konvencio de Lisbono
Vidu ankaŭ
Listo de la traktatoj de la Konsilio de Eŭropo
Haveno
La Haveno de Roterdamo estas la plej granda haveno de Eŭropo.
Konvencio de Lisbono
Eksteraj ligiloj
(franca) Traktato n-ro165 - Konvencio pri la agnosko de la kvalifikoj rilataj al la supera edukado en la eŭropa regiono - Konsilio de Eŭropo
Psefito
Apud la malfajnklastika psefito ekzistas ankaŭ fajnklastikaj pelitoj (kun grajngrandecoj sub 0,02 mm, ekzemple argilo) kaj mezklastikaj sedimentaĵoj (psamitoj), kies grajngrandecoj estas  0,02–2 mm  (malfajna silto ĝis malfajna sablo). Alternative al la nomigado laŭ la skemo pelito/psamito/psefito estas uzata argilŝtono/siltŝtono/sabloŝtono/konglomerato aŭ brekcio. Oni ankaŭ uzas la esprimojn lutito/arenito/rudito por nomi rokaĵojn laŭ ilia grajngrandeco.
Konvencio de Lisbono
Eksteraj ligiloj
(franca) Stato de la subskriboj kaj ratifoj de la traktato 165 - Konsilio de Eŭropo
Jai Jagat 2020
Jai Jagat 2020 estas internacia kampanjo kaj protestmarŝo por batalo kontraŭ la klimata ŝanĝo kaj por socia justeco kaj paco, iniciatita de Rajagopal P. V. kaj Jill Carr-Harris. La ĉefa agado estas marŝo de Raj Gat, Nov-Delhi o, al la sidejo de UN en Ĝenevo, Svislando. Inter la 25-a de septembro kaj la 2-a de oktobro 2020 tie okazu "Popola Parlamento" kun 5000 homoj el pli ol 30 nacioj. La marŝo, financita per donacoj, estis iniciatita de la barata socia movado Ekta Parishad, kiu apelacias al Gandhi kaj estis fondita de la barata aktivisto Rajagopal P.V.
Tardigradoj
Tardigradoj ('ursbestetoj') estas mikroskope etaj, segmentitaj bestetoj. Ili unuafoje estis priskribitaj en 1773. Ekzistas pli ol 1000 diversaj specioj. Tardigradoj havas cilindran formon kun kvar segmentoj, ĉiu kun du piedoj. Ĉiu el iliaj membroj havas etajn krifojn. La plej grandaj plenkreskuloj povas atingi longon de 1,2 mm, la plej malgrandaj malpli ol 0.1 mm. Tardigradoj sin nutras per plantaj ĉeloj penetrante la ĉelmuron kaj manĝante la internon. Kelkaj tardigradoj estas karnovoruloj.
Jai Jagat 2020
Historio
Ĝi komencis la 2-an de oktobro, 2019, je la 150-a datreveno de Mahatma Gandhi. Ĉirkaŭ 50 homoj de almenaŭ 10 landoj estas piedirantaj 10 000 kilometrojn dum tuta jaro.
Tardigradoj
Tardigradoj troviĝas en multaj habitatoj: musko, riverakvo, la Himalajo kaj la oceanoj. Ili estas unu el la malmultaj bestoj kiuj troviĝas sur la plej altaj montoj kaj en la plej profundaj maroj. Proksimume 83 elcento de la specio vivas surtere, la alia 17 elcento en akvo.
Jai Jagat 2020
Celo
La marŝo transiros 10 landojn: nome Barato, Irano, Armenio, Kartvelio, Bulgario, Serbio, Bosnio kaj Hercegovino, Kroatio, Italio kaj Svislando. Krome, malgranda delegacio estas iranta al Pakistano. La celo estis atingi la sidejon de UN en Ĝenevo la 2-an de oktobro 2020, sed pro la kronvirusa pandemio, respondeculoj de Jai Jagat decidis ne daŭrigi la marŝon. Tial ĝi devis halti en Erevano, Armenio, en marto 2020.
La celoj baziĝas sur la 17 celoj por daŭripova evoluigo de la Unuiĝintaj Nacioj, precipe la celo pri elimino de malriĉeco, redukto de diskriminacio, batalo kontraŭ klimata ŝanĝo kaj neperfota solvado de konfliktoj.
Galerio
Kelkaj bildoj de Jai Jagat en Barato
Vidu ankaŭ
Mahatma Gandhi
Eksteraj ligiloj
(angla) Jai Jagat 2020 oficiala retejo
(Esperanto) Gvidilo al la 17 celoj por daŭripova evoluigo de Unuiĝintaj Nacioj (PDF)
Lajos Zsigmond Szeberényi
Lajos Zsigmond Szeberényi [lajoŝ ĵigmond seberEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szeberényi Lajos Zsigmond estis hungara luterana pastro, vikario. Lia patro estis episkopo Gusztáv Szeberényi.
Lajos Zsigmond Szeberényi naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
Lajos Zsigmond Szeberényi devenis el slovaka familio. Li frekventis luteranan bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste gimnaziojn en Selmecbánya, Nagyszeben kaj Szarvas, fine li studis teologion en Pozsony kaj Berlino. Ekde 1882 li estis pastro, inter 1883-1890 en Aradi, ekde 1891 ĝis la emeritiĝo en 1941 en Békéscsaba. En 1896 li establis eklezian eldonejon-librovendejon. En 1906 li estis nomumita eklezia ĉefnotario, en 1918 vikario. Li akiris membrecon en la senato en 1830. Li multe vojaĝis eksterlande, krom la ekleziaj verkoj li okupiĝis pri historio de la kamparanoj.
Lusitania
Lusitania aŭ Luzitanio, Lusitan*, Luzitan* povas rilati al:
Tibor Tarján
Tibor Tarján, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarján Tibor estis hungara advokato, ornitologo.
Tibor Tarján  naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Tarján frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Szarvas, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Scienca Universitato Ferenc József. Li akiris juran diplomon en Budapeŝto en 1908, sed jam dum la studentaj jaroj li interesiĝis pri la ornitologio. Li iĝis advokato, sed dum libertempo li faris pli riĉa muzeon en Békéscsaba, eĉ li estis ties fondinta membro en 1899. Li kolektis ovojn, eĉ el eksterlando kaj li donacis la la muzeo ankaŭ 59 remburitajn birdojn. Li mortis pro bombardado en Budapeŝto.
Dinalupihan
Dinalupihan - Bayan ng Dinalupihan - estas kvinaklasa urbego (municipo) en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Centra Luzono, en provinco Bataano. Dinalupihan konsistas el 46 distriktoj.
Soloo
Soloo aŭ solo (latine solo: "sola") estas elemento de muzikaĵo, je kiu soloisto ludas sian instrumenton sole aŭ akustike elstare en la malfono, akompanate de aliaj instrumentoj.
Dinalupihan
Geografio
Dinalupihan kuŝas en la sudokcidenta parto de la insulo sur ebenaĵo. Lubao troviĝas, 17, Olongapo 19, provinca sidejo Balanga (Filipinoj) 21, regiona ĉefurbo San Fernando (Pampango) 30, Mariveles 48, ĉefurbo Manilo 63, Kezonurbo 69, Laoag 374, Cebuurbo 630, Dabao 1033, General Santos 1101 kilometrojn (aere).
Historio
Dinalupihan estis fondita en 1865 dum dominado de hispanoj. Usono havis la areon inter 1898-1946, sed inter 1942-1945 la japanoj regis. En la fruaj 2010-aj jaroj Dinalupihan atingis la internacian klasifikadon urbego (pli, ol cent mil).
Soloo
En la ĵazo solooj havas centran gravecon kaj eblas ankaŭ por akompanaj instrumentoj kiel drumo kaj baso. Soloon en ĵazo oni plejparte improvizas, en la rokmuziko nur malofte. Famaj rokmuzikaj gitarsolooj aŭdeblas ekz. de Led Zeppelin en Stairway to Heaven aŭ de Guns N' Roses en November Rain.
Dinalupihan
Ekonomio
Dinalupihan estas agrikultura urbo, la areoj estas tauxgaj por kultivi kreskajxojn.
Soloo
En la klasika orkestro la soloo malas la tutecon, precipe ja ĉe la arĉinstrumentoj, kiuj aliakaze ludas engrupe la saman voĉon. En la baroka granda konĉerto la muzika formo baziĝas sur la alternado de tutecaj kaj soloaj pasaĝoj. Je tio la soloon koncertas ne unuopa instrumento, sed grupo da instrumentoj, kiuj ĉiu por si mem propran voĉon.
Dinalupihan
Religio kaj eduko
En Dinalupihan vivas katolikoj plejparte, krome ekzistas pluraj sektoj. Kampuso, akademio kaj kolegio funkcias en la urbego.
Trafiko
Dinalupihan estas la sola senhavena urbo en la provinco, sed gxi havas bonajn cxefvojajn kontaktojn.
Klimato
La klimato de Dinalupihan estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas 1280 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, tamen inter majo-oktobro estas la pluva sezono. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Vyšný Medzev
Bazaj informoj
Vyšný Medzev, hungare Felsőmecenzéf, germane Obermetzenseifen estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Ober, vyšný kaj felső signifas: supra.
Situo
Vyšný Medzev situas en fino de sakovojo el Medzev.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427, fondita de germanoj. Dum la historio la loĝantoj okupiĝis pri feroprilaboroj. En 1910 loĝis en Felsőmecenzéf 1575 homoj, (592 hungaroj, 522 germanoj, 235 slovakoj, 42 rutenoj, 21 rumanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis al Germanio. Inter 1960-1999 la municipo estis en Medzev. En 2001 loĝis en Vyšný Medzev 529 homoj, (394 slovakoj, 67 germanoj, 51 ciganoj, 7 hungaroj, 2 ĉeĥoj).
Willem Piso
Willem Pies (1611-1678) estis kuracisto, botanikisto, naturalisto, kiu partoprenis de la Scienca Ekspedicio al Brazilo kune kun la Grafo Maŭrico de Nasaŭ-Sieĵeno (1604-1679) kaj multenombraj sciencistoj, artistoj kaj naturalistoj, inter la jaroj 1638 kaj 1644. Kune kun Georg Marggraf (1610-1644), li kompilis efektivan juvelon pri la brazilaj flaŭro kaj faŭno, eldonita de Johannes de Laet (1581–1649) kaj riĉe ilustrita de Albert Eckhout (1607-1666), Zacharias Wagener (1614-1648) kaj Kaspar Schmalkalden (1616-1673). Ekde 1638, li kolektis plantojn kaj bestaron el Brazilo, krom esplori kaj publikigi librojn pri la tropikaj indiĝenaj malsanoj. Vilhelmo Pizo edziĝis kun Maria, filino de la urbestro de Amsterdamo, Cornelis Munter (1652-1708). Kune kun li, partoprenis ankaŭ en la ekspedicio Casparus Barlaeus (1584-1648), la pentristo Frans Post (1612-1680), kaj la arkitekto Pieter Post (1608-1669), krom aliaj artistoj, botanikistoj kaj kartografoj.
Kiam Pizo estis 12 jara li iris al Kaeno, kie en 1634 li diplomiĝis kiel doktoro pri medicino. Li kuniĝis al la ekspedicio de la Grafo Nasaŭ-Sieĵeno, en 1638, kaj venis al Brazilo anstataŭe de Willem de Milaenen, kiu mortis iom post sia alveno en Brazilon. Kiam finiĝis la misio de la Grafo Nasaŭ-Sieĵeno, en 1644, Pizo lasis Brazilon je Lejdeno (1645) kaj pli malfrue li instaliĝis en Amsterdamo, kie li mortis en la 28-a de novembro 1678. Dum sep jaroj Pizo kolektis informojn pri la tropikaj malsanoj kaj la indiĝena medicino, publikiginte la rezultojn de siaj esploroj en la verko "De medicina Brasilien", kune kun la "Historia Naturalis Brasiliae" far Marcgraf. Pizo publikigis aliajn verkojn pri la Medicino de la Nova Mondo, inkluzivante ĉapitron pri la brazilaj flaŭro kaj faŭno.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Charles_de_l%27%C3%89cluse_1525-1609.jpg| Carolus Clusius (1526-1609) Historia-Naturalis-Brasiliae.jpg| Johannes de Laet (1581-1649) BarlaeusMatham.jpg| Casparus Barlaeus (1584-1648) Jakobus Bontius (1592-1631).png| Jakobus Bontius (1592-1631) Portrait_of_Johan_Maurits_(1604-1679),_Count_of_Nassau-Siegen.jpg| Maŭrico de Nasaŭ (1604-1679) Albert_Eckhout_1610-1666_Tarairiu-dansere.jpg| Albert Eckhout (1607-1666) DelftscheZwervers.jpg| Pieter Post (1608-1669) HNB_-_Indien_du_Bresil.JPG| Georg Marggraf (1610-1644) Frans_Post_001.jpg| Frans Post (1612-1680) Zacharias_Wagner_-_Insetos.jpg| Zacharias Wagener (1614-1668) CasparSchmalkalden Ara.jpg| Caspar Schmalkalden (1616-1673) Johan De Witt.JPG| Jan de Baen (1633-1702) Niels_stensen.jpg| Nikolao Stenono (1638-1686) Plumier_Charles_1646-1706.jpg| Charles Plumier (1646-1704) Okerk2.jpg| Cornelis Munter (1652-1708) Carl_Linnaeus_dressed_as_a_Laplander.jpg| Karolo Lineo (1707-1778) </Gallery>
Viŝka
Bazaj informoj
Viŝka, ukraine Вишка, ruse Вишкова (viŝkova), hungare Viharos, slovake Viška estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Velikij Bereznij. La hungaroj uzis ankaŭ Viska, sed tiu formo apenaŭ faris diferencon de alia komunumo Visk.
Situo
Viŝka situas inter montoj, Uĵhorodo troviĝas 65 km-ojn.
Historio
Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Viharos 897 da homoj, plejparte rutenoj. Ĝis 1920 Viharos apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Viŝka/Viska. Ekde 1945 Viskova apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Yuji Kamimura
Yuji Kamimura (上村 祐司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Skrapogumo
Historio
Oni skribis unuafoje en 1752 (Komunikaĵoj de la Franca Akademio) pri tio, ke planta gumo de kelkaj sudamerikaj arboj konvenas por forigi krajonsignojn. Je tipo kun krajono akiris patenton Joseph Rechendorfer en Novjorko, 1858.
Funkcio
La skrapogumo forigas la grafitgrajnojn el inter la paperaj fibroj.
Serpa
Geografio
La municipo limas norde kun Vidigueira, nordoriente kun Moura, oriente kun Hispanio, sude kun Mértola kaj okcidente kun Beja. Fakte ĝi estas inter la rivero Gvadiano kaj Hispanio. La urbo mem kuŝas proksime de la rivero Gvadiano.
Ĝi havas 5 freguesias, nome la jenaj: Brinches, Pias, Serpa (Salvador e Santa Maria), Vila Nova de São Bento e Vale de Vargo, Vila Verde de Ficalho.
Historio
Serpa jam estis loĝata antaŭ la Romia Imperio, tamen estis romianoj kiuj disvolvigis la areon, ĉefe pri agrikulturo. En 1166, Serpa estis konkerita el islamanoj fare de Afonso Henriques, sed ĝi apartenis diverse dum la luktoj de la nomita Reconquista.
En 1281, la kastilia reĝo Alfonso la 10-a limigis la municipon, kaj atribuis al ĝi ĉarton el Sevilo, por kuraĝigi la setladon kaj ekspansion. Ĝi estis administracie organizita de la portugala reĝo Denizo, kiu rekonstruis la kastelon kaj ĉirkaŭis Serpa per aro de muregoj en 1295.
En 1513, Serpa ricevis foruon el Manuelo la 1-a kiu, antaŭ esti reĝo, estis estinta senjoro de Serpa. Tamen tiu foruo celis ĉefe la impostadon. Tamen tiu dokumento sugestas, ke Serpa estis komence de la 16-a jarcento urbo kun hegemonio de brutobredado, sed ankaŭ kun grava forto de la metiartoj kaj komerco.
Ĝia strategia loko, tiom proksime de la hispana limo, okazigis problemojn por la disvolvigo de tiu municipo. Pro la militoj, Serpa estis preskaŭ komplete detruita, inklude la fortikaĵon.
En 1674, la princa regento kaj estonta reĝo, Petro la 2-a, havigis al la urbo la titolon kaj la privilegiojn de "Vila Notável", justigitajn laŭ la nombro de lokanoj (pli ol 1500), laŭ ilia nobleco, kaj pro la milita strategia loko okupita. Serpa iĝis "urbo" per la leĝo 71/2003 de 26a de Aŭgusto.
La municipo, kiel ĉe aliaj sudaj municipoj de la interno, perdis grandan parton de la loĝantaro pro rura elmigrado. Fakte el 32 476 loĝantoj en 1960 oni malaltiĝis ĝis nunaj 16 000.
Post la Revolucio de la Diantoj (en 1974), la Komunista Partio akiris fortan apogon en la areo, kie ĝi plue estas populara.
Ekonomio
La areo ĉirkaŭ Serpa konsistas ĉefe el farmoj kaj kultivataj kampoj de tritiko, kio estis tradicie la kerno de la loka ekonomio kaj dungaro. Pro tiu forta agrikultura dependo, la loka loĝantaro estis tradicie de agraraj farmistoj kaj brutobredistoj. Tio rezultis ankaŭ en la produktado de fortodoraj fromaĝoj, produktitaj en la areo kaj komercitaj tra tuta Portugalio. Iom nordoriente, en la regiono de Pias, oni kultivas vitejojn por produkti lokajn vinojn.
Lastatempe oni instalis gravan sunpanelan elektroproduktejon. Urbanoj venas ripozi kaj pasigi feritempon altiritaj de trankvileco de la rura vivo kaj de la loka kuirarto. Estas vidindaĵoj de pasinteco kiel la akvedukto, la kastelo kaj la muregoj, preĝejoj ktp.
37
En la jaro 37 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
30er
NGC 3745
NGC 3745 (aliaj indikoj — MCG 4-28-4, HCG 57G, VV 282, ARP 320, PGC 36001) estas galaksio en la konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.