cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osciloskopo
Permanaj osciloskopoj
Klavaj osciloskopoj estas uzataj por multaj provoj kaj kamparaj servoj. Hodiaŭ, komputila osciloskopo kutime estas cifereca osciloskopo, uzante likvan kristalon. Multaj tenitaj kaj benkaj osciloskopoj havas la ter-referencan tension komune al ĉiuj enigaj kanaloj. Se pli ol unu meza kanalo estas uzata samtempe, ĉiuj enigaj signaloj devas havi la saman tensian referencon, kaj la dividita defaŭlta referenco estas la "tero". Se ne ekzistas diferenciala antaŭrompilo aŭ ekstera signala izoladilo, ĉi tiu tradicia osciloskopo ne taŭgas por flosaj mezuroj. (Okaze, oscilokopa uzanto rompos la grundan pinglon en la fonto de nutraĵo de benko-supro osciloskopo en provo izoli la signalon komune de la tero. Ĉi tiu praktiko estas nefidinda pro tio ke la tuta malrapida kapablo de la instrumento estos konektita en la cirkvito, pro tio ke ĝi ankaŭ estas danĝero por rompi sekurecan konekton, instrukciaj manlibroj forte konsilas kontraŭ ĉi tiu praktiko.)
Zagros-montara arbarstepo
Priskribo
La limoj de la ekoregiono estas konformaj al la realaj kaj supozataj klimaksaj areoj de du zonoj kiel klasifikitaj de Zohary en ties biogeografia mapo de Mezoriento  : la kserofila decidua stepa arbaro de Quercetea brantii, kaj la apudaj (plej okcidentaj) ekstremoj de la reala kaj supozata klimaksa areo de la  Pistacia-Amygdalus stepa arbaro.
Osciloskopo
Historio
La Braun-tubo estis konata en 1897, kaj en 1899 Jonathan Zenneck ekipis ĝin per faskaj platoj kaj magneta kampo por balaado de la spuro. Fruaj katodaj radiaj tuboj estis aplikitaj eksperimente al laboratoriaj mezuroj komence de la 1920-aj jaroj sed suferis de la malriĉa stabileco de la vakuo kaj la katodaj elsendiloj. V. K. Zworykin priskribis konstante stampitan, altan vakuan radian tubon kun termi-radio-stacio en 1931. Ĉi tiu stabila kaj reprodukta komponanto permesis al Ĝenerala Radioaparato fabriki osciloskopon uzeblan ekstere de laboratorio. Post la dua mondmilito elektronikaj partoj iĝis bazo de renaskiĝo de Heathkit Corporation, kaj osciloskopaj ekipaĵoj farita el tiaj partoj je 50 usonaj dolaroj estis unua merkata sukceso.
Zagros-montara arbarstepo
Flaŭro
Kvankam nuntempe degradita kaŭze de senarbarigo kaj troa paŝtado, la ekoregiono gastigas riĉan kaj kompleksan flaŭron. Restaĵoj de la origine vasta kverko-dominata duonarbaro ankoraŭ estas troveblaj, same kiel la parkecaj pistacio-migdalujo-stepoj. La prapatroj de multaj komunaj nutraĵoj, ampleksante la tritikon, la hordeon, la lenton, la migdalujon, la juglandujon, la pistacion, la prunujon, la granatujon kaj la vinberujon estas troveblaj vegetante sovaĝe en la montaro. Zohary montris ke Zagros-Montaro estas la origina fonto de iuj specioj, kiaj Quercus libani kaj Q. boissieri, kiuj nuntempe ankaŭ troviĝas en iuj mediteraneaj montaroj. Li rimarkigis ke Iran estis centro de estiĝo de granda nombro da specioj kaj genroj kiaj Astragalus, Euphorbia, Acanthophyllum, Salvia, Heliotropium, kaj Centaurea.
La zagros-montara arbarstepo precipe konsistas en deciduaj arboj aŭ arbedoj kun densa subarbaraĵo de stepa vegetaĵaro. La dominantaj specioj apartenas al genroj kverko kaj pistacio kaj kelkaj aliaj. En la nordaj ekstemoj de la montaro, malpli altaj altitudoj (400m to 500m) gastigas plantokomunumojn dominatajn de Astragalus spp., Salvia spp., aŭ aliaj je pli alta altitudo (700m to 800m). Arbaroj aŭ arbaraj restaĵoj de Quercus brantii kaj/aŭ Q. boissieri troviĝas je altitudo de ĉirkaŭ 1 700 m. Super la arbarlimo (1 900m al 2 000m) aperas relative vasta zono de subalpa vegetaĵaro. Pli sude laŭlonge de la montaro, la arbaro malpliriĉiĝas kaj pli riĉa stepa flaŭro disvolviĝas inter la arboj. Arbaraj restaĵoj precipe konsistas el Quercus persica kaj, ĝis altitudo de 2 400 m, kserofita arbaro de Quercus spp., Crataegus spp, migdalujo (Prunus amygdalus), Celtis kaj Pyrus spp superregas. Sub 1 400 m, la vegetaĵaro estas stepa, kun superregantaj arbustoj.
La persa kverko Quercus brantii (kovrante pli ol 50% de la zagrosa arbara arealo), estas la plej grava arbospecio de Zagros-Montaro en Irano.
Faŭno
Zagros-Montaro konstituas koridoron por la sudena disvastiĝo de nordaj faŭnaj elementoj.
Zagros-Montaro tradicie subtenis riĉan variecon de mamuloj, inkludantaj la brunan urson (Ursus arctos), la azian nigran urson (U. thibetanus), la sovaĝan kapron (Capra aegrarus), la muflonon (Ovis orientalis), la grizan lupon (Canis lupus), la leopardon (Panthera pardus) kaj diversajn sovaĝajn katojn. La afgana vulpo (Vulpes cana), unu el la plej maloftaj vulpoj en la mondo, vivas en la montaroj areoj de Kermano kaj Fars. La krize minacata persa damao (Dama dama ssp mesopotamica), antaŭe komuna en Irano, estis supozite formorta ĝis la 1950-aj jaroj kiam malgranda populacio estis malkovrata en la okcidentaj piedmontetoj de Zagros-Montaro. Aliaj mamuloj kiuj estis registrataj en la sudokcidenta parto de la ekoregiono estas : la ora ŝakalo (Canis aureus), la ruĝa vulpo (Vulpes vulpes), la foino (Martes foina), la iĥneŭmona herpesto (Herpestes ichneumon), la hieno (Hyaena hyaena), la ĝangala kato (Felis chaus) kaj la apro (Sus scrofa).
La malgranda kriaglo (Aquila pomarina) kaj la reĝa aglo (A. chrysaetos) nestumas en la arbarkovrataj montetoj kaj montaraj regionoj de norda kaj okcidenta Irano. En areoj de duonarida stepo, la tipa avifaŭno ampleksas la ĉukaron (Alectoris chukar), la rokperdrikon (Alectoris graeca), la mezorientan perdrikon (Ammoperdix griseogularis), la grandan otidon (Tetrax tetrax), la makkvinan otidon (Chlamydotis undulata), la nigraventran stepkokon (Pterocles orientalis) kaj la monaĥvulturon (Aegypius monachus).
Transkultura socio
La metoda aliro de Welsch estis akre kritikita pro metodikaj kialoj. Pri la temaro okupiĝis jam antaŭe la etnologoj Clyde Kluckhohn kaj Frank L. Strodtbeck.
Transkultureco
“Transkultureco” kiel tia signifas, ke la renkontiĝo de du malsamaj aŭ eĉ inter si kontraŭaj kulturgrupoj/kulturoj povas havi la sekvon, ke la limoj disviŝiĝas aŭ ankaŭ ĉesas ekzisti. Tamen, el la apartaj unuopaj kulturoj laŭ la klasika kulturnocio ne estiĝas tuttera kulturo aŭ unueca mondkulturo, sed individuoj kaj socioj, kiuj portas en si transkulturajn elementojn. La kombino de diversaj vertikalaj kaj horizontalaj elementoj de diversa deveno tiumaniere faras ĉiun individuon transkultura.
Por Welsch gravas en tiu rilataro la rekono de la “fremdaj” elementoj en la propra persono. La propra identeco laŭ li konsistas je granda parto el “fremdaj” elementoj; nur kiam homo konscias pri tiu fremdeco, tiu homo rekonas ankaŭ la similojn kun aliaj fremdecoj.
La deirpunkto por tia kulturo laŭ li estas la interŝanĝo de diversaj vivoformoj, valorsintenoj kaj mondrigardoj. Per tiuspeca “renkontiĝo” estiĝas novspecaj kulturaj ligiĝoj, kiuj kunteksiĝas unuj kun la aliaj en speco de reto.
Komunikrimedoj kiel la interreto aŭ la televido, per kiuj ĉiutage alvenas raportoj kaj novaĵoj el la tuta mondo, kontribuas same kiel modernaj trafikiloj al kontaktoj kaj miksiĝoj. En unusola tago homo de la nuntempo, kiu povas disponi je tiuj, kapablas ekscii pli pri la moroj kaj kutimoj de aliaj kulturoj, ol eblis en pli frua tempo dum semajnoj aŭ eĉ monatoj.
Rilate la kulturon, homoj de unu sama nacieco povas diferenci inter si pli forte ol iam ajn antaŭe, kio siavice povas signifi, tamen, ke ili estas internacie pli interrilatkapablaj.
Dislimigo disde multkultureco kaj interkultureco
“Multkultureco” priskribas socion, en kiu multaj globformaj kulturoj ekzistas unu apud la aliaj, kiel germanoj, turkoj, ĉinoj ktp. en unu lando. La kulturo de lando aspektas tiel kiel mozaiko aŭ kungluaĵo el multaj diversaj kulturoj.
“Interkultureco”, kontraste, estiĝas ĉe trarompo de tiu pura apudestado de kulturoj, kiam estiĝas dialogo respektive interŝanĝo inter ili. Sed ankaŭ la interkultureco postrestas kun la “danĝero” de konservado de kulturaj diferencoj malantaŭ miksiĝo en la senco de “transkultureco”, ĉar ĝi restas algluita al la globkoncepto.
Pro la problemoj kaŭzitaj de la imago pri kulturo kiel globo, Welsch rigardas kaj la multkulturecon kaj la interkulturecon kiel teorie tute sensukcesajn, ĉar ili “povas nur miskompreni unu la alian”. La ideo pri nekunmezurebleco de la kulturoj troviĝas ankaŭ en aliaj teorioj, kiel la hermeneŭtiko de Hans-Georg Gadamer, laŭ kiu interkompreniĝo eblas nur inter kulturoj kun la sama devenhistorio (ekzemple inter bavaro kaj turingiano), sed ne en pli larĝa kadro (ekzemple inter germano kaj ĉino).
Aktuala debato pri integriĝo: Seyran Ateş
La transkultureco-nocio estas aplikata en la aktuala debato pri socia integriĝo kaj gajnis publikan atenton. Seyran Ateş skizas en sia libro “Der Multikulti-Irrtum” [La multkultura eraro], aperinta en 2007, la vizion de transkultura socio. Per tio ŝi konceptas socion, en kiu la enmigranto hejmas en almenaŭ du kulturoj: en sia devenkulturo, sed ankaŭ en la kulturo de la enmigrita socio. Se aperas netransponteblaj kontraŭdiroj inter ambaŭ kulturoj, la kulturo de la enmigrita socio estu ĉefranga. Tial Seyran Ateş pledas por senkompromisa trapuŝado de la homaj rajtoj ankaŭ ĉe enmigrintoj. Ateş postulas “eŭropan gvidkulturon”.
Kiel la titolo de la libro jam signalas, Seyran Ateş akre dislimas sian vizion de transkultura socio disde la ideo de multkultureco. Seyran Ateş akuzas la “pragermanajn multkulturismajn fanatikulojn” – kiel ŝi nomas ilin – porti “pezan kulpon”. Laŭ ŝi ili montris toleremon al atencoj kontraŭ la homaj rajtoj, lasis virinojn kaj knabinojn nehelpataj, kaj kontribuis al apudvivado kaj reciproka kontraŭeco en la socio, anstataŭ al kunvivado.
Pedagogiaj aliroj: transkultura edukado
Transkultureco povas esti komprenata ne nur en la priskriba kaj normiga senco kiel socia koncepto, sed ankaŭ en praktika kaj agada sencoj kiel eduka koncepto. Tiel konceptita edukado laŭ siaj porparolantoj adekvate prenas en konsideron la socion de enmigrado, kiu evoluas al transkultura socio. Unuaj aliroj al transkultura edukado devenas el la 1980-aj jaroj. La teoriaj konsideroj de Welsch dum la 1990-aj jaroj kaj la debatoj en la sociaj sciencoj kaj kulturaj sciencoj, kiujn ili estigis, estis sekvitaj de provoj fari la koncepton de transkultureco fruktodona ankaŭ por la pedagogia praktiko. Transkultura edukado traktas serioze la kritikon de Welsch je la interkultureco-koncepto, kaj per tio prezentas alternativon je interkultura edukado. Konsekvence, transkulturaj alirmanieroj nur kun malfacilaĵoj trovas eniron en la praktikon de interkultura pedagogio.
Arata Takeda pledas en sia libro “Wir sind wie Baumstämme im Schnee”, aperinta en 2012, por edukado, kiu helpu superi la kulturismon, kiu nuntempe superregas en la politiko kaj la socio, kaj proponas ĝisfundan penstransiron en la direkto al transkultura edukado. La ne ĉiam videbla, sed certe ekzistanta moviĝkapablo de kultura identeco en la spaco kaj la tempo estas programece esprimita per la citaĵo de Franz Kafka, kiu estas redonita en la titolo. Takeda atentigas, ke la alirmanieroj de interkultura pedagogio orientiĝas al konceptoj de interkultura komunikado kaj metodoj de interkultura lernado, kiuj unuavice rilatas al plibonigo de la internacia komunikado en la ekonomia sfero kaj pro tio malmulte taŭgas por edukado al kunvivado en enmigrado-socio. Centra tasko de la transkultura edukado estas laŭ li peradi kulturojn ne kiel karakterizaĵojn de diferencado, sed kiel ŝancoj por partopreno.
Universitata studo
Bakalaŭran studadon pri transkultura komunikado proponas la Universitato de Vieno kaj la Universitato de Graz.
Referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la germanlingva artikolo 'transkulturelle Gesellschaft', 2018-10-08.
Zagros-montara arbarstepo
Faŭno
Kvin taksonoj de lacertuloj estas endemiaj en Zagros-Montaro kaj en la apudaj montaroj de Anatolio.
Minacoj kaj konservado
En la zagros-montaraj areoj kie okazas pluvnutrata kultivo kaj paŝtado, la natura vegetaĵaro estas reduktita ĝis restaĵoj de la iama arealo. Troa paŝtado kondukis al ŝanĝoj je vegetaĵara konsisto, rezultante en malpliiĝo de la origina duonarbaro kaj pliiĝo de veprejoj kaj dornaj arbustetaroj. Pliigita degrado estas videbla eĉ en dense arbarkovrataj areoj de Zagros-Montaro kaj specioj kiuj estas pli rezistemaj al paŝtado kaj hakado estas anstataŭintaj la originajn speciojn kiajn Carpinus spp. kaj Quercus spp., en multaj lokoj.
Ekde la malkovro de populacieto de Dama dama ssp mesopotamica, reenkondukaj kaj bredadaj projektoj estas komencitaj en nordokcidenta Irano kaj pluraj aliaj landoj. Tamen en 1988, la lasta sovaĝa populacio estis kvazaŭ formortanta.
Ekzistas iuj protektataj areoj en Zagros-Montaro. La Biosfera rezervejo Arjan kovras proksimume 65 750 da hektaroj je la sudokcidentaj flankoj de la montaro. Tiu rezervejo altitude varias ekde 825 m ĝis 3 219 m kaj enhavas diversajn vivejojn kaj mamulajn speciojn. Sciencaj kaj esploraj agadoj estas inkludintaj ekologiajn ampleksajn studojn kaj birdo-registradojn. La Protektejo Muteh situas je la orienta flanko de Zagros-Montaro, ĉirkaŭ 100 km sude de Ĥomo en la norda Provinco Isfahano. Kovrante 200 000 da hektaroj kaj havante altitudo-intervalon de 1 572m ĝis 3 264m, ĝi ampleksas aridajn montarajn kaj stepajn vegetaĵaron kaj estas grava protektata areo por pli grandaj mamuloj kaj avifaŭno.
Traktato de Moskvo (1921)
La Traktato de Moskvo estis amikeca traktato inter la Granda Nacia Asembleo de Turkio sub la gvidado de Mustafa Kemal Atatürk kaj la bolŝevika Rusio sub Vladimir Lenin, subskribita en Moskvo, la 16-an de marto 1921.
Nek la Respubliko Turkio nek Sovetunio estis establitaj en tiu momento; la internacie agnoskata turka registaro estis tiu de la sultano Mehmed la 6-a, kiu ne partoprenis en tiu traktato kaj kiu unue subskribis la Traktaton de Sèvres, malakceptita de la kemalistoj. Sub la Traktato de Moskvo, la du registaroj establis amikajn rilatojn inter la du landoj.
Oceania Virina Futbal-Ĉampionado
La Oceania Virina Futbal-Ĉampionado - angle OFC Women’s Nation's Cup - estas la oceania kontinenta ĉampionado de virina futbalo. Ĝin ĉiun kvaran jaron okazigas la kontinenca konfederacio OFC. La turniro samtempe estas la kontinenta kvalifikigo por la Virina Futbala Mondpokalo, en kiu rajtas partopreni unu nacia teamo el Oeanio.
Rekorda ĉampiono estas la novzelanda virina nacia teamo de futbalo, kiu gajnis la turniron kvarfoje. La aŭstralia virina nacia teamo de futbalo ekde sia membriĝo en la Azia konfederacio AFC ekde la jaro 2007 ne plu partoprenas en la oceania turniro. La tajvana virina nacia teamo de futbalo el politikaj kialoj partoprenis en 1986 kaj 1989. Pro la malmultaj naciaj teamoj en la konfeceracio, ne okazas kvalifikigaj antaŭturnioj, sed ĉiuj aliĝantaj teamoj rekte partoprenas la turniron. <br style="clear:both;" />
(11483) 1988 BC4
(11483) 1988 BC4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Miklós Csics
Miklós Csics [miklOŝ ĉiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csics Miklós estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto.
Miklós Csics naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
(7339) 1991 RA16
(7339) 1991 RA16 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Germano Borovicz Cardoso Schweger
Germano Borovicz Cardoso Schweger (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
8276 Shigei
8276 Shigei estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de lajapanaj astronomoj Satoru Otomo kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mika Shigei, ektorino kaj konservistino de la Planetario kaj de la Astronomio Muzeo de Tokio, kie ŝi zorgas pri ekspozicio de meteorŝtonoj.
Sollwitt
Sollwitt (dane: Solved) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Viöl, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Granda Veziro
Dum la Otomana Imperio la sultano estis kutime ĉirkaŭata de ŝtatlaboristoj kiuj okupiĝis la la registaraj aferoj. La unua el ili, kiel Ĉefministro de la Sultano, estis la Granda Veziro, kies oficejo troviĝis en Istanbulo, post la Sublima Pordo, proksime al la murego de la Palaco de Topkapi, kie troviĝis la haremo de la Sultano.
NGC 5321
NGC 5321 (aliaj indikoj — MCG 6-30-101, ZWG 190.65, NPM1G +33.0292, PGC 49148) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
18161 Koshiishi
18161 Koshiishi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hajime Koshiishi, kiu interesiĝis en la enketo pri asteroidoj kiel krudmaterialo. Li organizis societon por la studo pri la kaj pri la uzo de ties risurcos. Li klopodis por la establo de la japana asocio Spaceguard.
Zoltán Székely Szabó
SZÉKELY SZABÓ Zoltán [se:kej sabo:] estas rumanuja hungara aktoro, verkisto naskiĝinta la 26-an de aŭgusto 1949 en Râciu.
Biografio
Zoltán Székely Szabó finis en Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet en 1976. Inter 1976 – 86 li estis ano de la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház. Ekde 1986 li vivas en Vieno. Li estas kunlaboranto de la hungarlingva gazeto Bécsi Napló de Vieno.
Raffaellino del Colle
Raffaellino del Colle (1490–1566) estis italaj manierisma pentristo aktiva ĉefe en Umbrio. li naskiĝis en Colle, Borgo Sansepolcro, Toskanio.
Biografio
Li estis nomita ankaŭ Raffaellino della Colle. Raffaellino estis disĉiplo de Rafaelo, kiun li helpis por la dekorado de la Farnesina kaj la ĉambroj de Vatikana Palaco. Post la morto de Rafaelo, Raffaellino plulaboris en Vatikano, helpante finigi la Sala di Constantino kavkan tiam sub la estreco de Giulio Romano. Post la Disrabado de Romo de 1527, Raffaellino kaj aliaj artistoj disiĝis tra Italio, ĉefe revene al siaj hejmurboj. Rafaellino iris al Città di Castello, ĉe sia naskoloko, kie li pentris altar-pecojn por la ĉefaj preĝejoj, kiuj nun troviĝas ĉefe en la Municipa Arta Galerio tiuurbe. Li laboris ankaŭ en Borgo San Sepolcro kaj aliloke. En 1536, Vasari komisiis lin por efemera stratdekorado por la triumfa eniro de Karlo la 5-a en Florenco.
Honorario
Honorario estas neperioda salajro por iu servo de personoj praktikantaj liberan profesion. Ĝin distingas de la salajro, ke la honorarianto pagas certa limigita laboro. Honorariatoj estas ekzemple liberprofesiaj kuracistoj, advokatoj, artistoj, privataj instruistoj ktp.
Granda Nacia Asembleo de Turkio
La Granda Nacia Asembleo de Turkio (turke: Türkiye Büyük Millet Meclisi), kutime konata kiel Meclis ("parlamento"), estas la unuĉambra turka parlamento. Ĝi estas la nura korpo kiu respondecas pri la leĝdonaj prerogativoj fare de la Turka Konstitucio. Ĝi estis fondita en Ankaro la 23-an de aprilo 1920 en la mezo de la Milito por Turka Sendependiĝo. La parlamento estis fundamenta en klopodoj de Mustafa Kemal Atatürk fondi novan ŝtaton el la restoj de la Otomana Imperio en la Unua Mondmilito.
Ezra Heywood
Ezra Hervey HEYWOOD ([ˈ|h|eɪ|ˌ|w|ʊ|d]; naskiĝis la 29-an de septembro 1829, mortis la 22-an de majo 1893) estis usona individuisma anarkiisto, kontraŭ-sklaveca aboliciisto, kaj defendanto de egalecaj virinaj rajtoj.
Honorario
Fonto
kapvorto honorario
Granda Nacia Asembleo de Turkio
Ekzistas 550 parlamentanoj kiuj estas elektitaj por kvarjara periodo per la sistemo d'Hondt, partia lista proporcia balotsistemo, de 85 balotdistriktoj kiuj reprezentas la 81 administrajn regionojn de Turkio (Istanbulo estas dividita en tri balotdistriktojn dum Ankaro kaj İzmir estas dividitaj en du pro granda loĝantaro). Por eviti blokitan parlamenton kaj ĝian troan politikan fragmentiĝon, nur partioj kiuj gajnos almenaŭ 10% el la voĉoj rajtos havi sidlokon en la parlamento.
Kiel rezulto de tiu politiko, nur du partioj povis akiri sidlokojn dum la elektoj de 2002 kaj tri en 2007. Sendependaj kandidatoj povas ankaŭ konkuri. Tamen ili ankaŭ devas gajni almenaŭ 10% el la voĉdono en ilia balota distrikto por esti elektita. Tiu sufiĉe alta nombro estis internacie kritikita, sed plendo ĉe la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj estis malakceptita.
Ezra Heywood
Heywood diris ke li kredas la malproporcia koncentro de kapitalo en manoj de malmultaj kiel rezulto de selekta etendo de elregistaraj privilegioj al kelkaj individuoj kaj organizoj.
La filozofio de Heywood ludis gravan rolon por postaj individuismaj anarkiismaj ideoj pere de lia etenda broŝurigo kaj represigo de verkoj de Josiah Warren, auxtoro de True Civilization (1869), kaj de William B. Greene. En 1872, je konvencio de New England Labor Reform League en Boston, Heywood presentis Greene kaj Warren al la posta redaktoro de la gazeto Liberty (1881–1908) nome Benjamin Tucker.
En Majo 1872 Heywood, subtenanto de la esprimlibereco de la aktivulino por la virina balotrajto kaj por la libera amo nome Victoria Woodhull, ekeldonis individuasman anarkiisman gazeton The Word el sia hejmo en Princeton, Masaĉuseco. Li estis procesita en 1878 pro sendado de "obscena materialo" – literaturo atakanta tradiciajn konceptojn de geedzeco - je instigo de la poŝta inspektisto Anthony Comstock. Li ricevis punon de du jarojn de deviga laboro.
Johano Esterházy
Grafo Johano ESTERHÁZY, hungare Esterházy János, (14-a de marto 1901 – 8-a de marto 1957) estis la plej elstara hungara politikisto de Ĉeĥoslovakio, post sia morto li martiriĝis.
Li naskiĝis en Nyitraújlak en 1901 kaj komencis politikadi ekde 1931 kaj iĝis parlamentano de Ĉeĥoslovakio en Prago. Li ageme strebis por la hungara aŭtonomio, sed ankaŭ por la slovaka aŭtonomio. En 1936 li iĝis prezidanto de "Unuiĝinta Hungara Partio". Post Unua Viena Arbitracio en 1938 li restis en la nova ŝtato Slovakio kaj tie li iĝis parlamentano en Bratislavo. Li estis la unusola, kiu voĉdonis kontraŭ deportado de judoj en Slovakio. Pli poste li aktive helpis rifuĝon aŭ kaŝadon de judoj, poloj, kontraŭfaŝismaj slovakoj. Li protestis kontraŭ okupado de Hungario fare de Germanio en 1944. Post okupado de Ruĝa Armeo li estis arestita, li trovis sin en fifama prizono Ljubljanka en Moskvo. Fine li mortis en malliberejo de Mírov en 1957. En Moskvo oni nuligis lian "punon" en 1993, sed ĝis hodiaŭ Slovakio ne rehabilitis lin.
Nazaria Granada Reĝlando
La Nazaria Granada Reĝlando (oficiale sultanlando) estis islama ŝtato de la Mezepoko, kiu situis en la sudo de Iberio, kun la ĉefurbo en Granado. Ĝi estis fondita en 1238 de la nazaria Mohamed-Ben-Nazar, ĝia lasta reĝo Boabdilo la Juna, venkita de la Katolikaj Gereĝoj la 2-a de januaro 1492 post la okupado de la urbo Granado, kiu metis finon al la Milito de Granado. Post tio ĝi estis definitive aneksita al la Regno de Kastilio kiel kristana regno. La nazaria regno de Granado estis la lasta ŝtato de al-Andalus.
La Regno de Granado estis formata de la nunaj provincoj de Andaluzio Kordovo, Sevilo, Ĥaeno, Kadizo, Almerio, Malago kaj Granado, sed kun la paso de la tempo kaj la kristanaj konkeroj ĝi reduktiĝis kaj en la 15-a jarcento ĝi nur konsistis el la nunaj provincoj Granado, Almerio kaj Malago. La regno estis dividita en teritoriaj kaj administraj distriktoj, nomataj taĥaoj. La landlimo inter la regno de Granado kaj la teritorioj de la regno de Kastilio estis konata kiel la Maŭra Bando, en la hispana frontera kaj pro tio ankoraŭ ĉefe en la nuna Kadizo, estas multaj urboj kaj vilaĝoj kiuj havas tiun vorton en la dua parto de la nomo, ekzemple Jerez de la Frontera, Chiclana de la Frontera, ktp.
Granado fariĝis en la 14-a kaj 15-a jarcentoj unu el la plej prosperaj urboj de Eŭropo, ruinigita post la krizo de la 14-a jarcento. Ĝi estis unuaranga komerca kaj kultura centro kaj eĉ havis ĉ. 165.000 loĝantojn, kaj ankoraŭ konserviĝas gravaj konstruaĵoj de tiu brila epoko kiaj la Alhambra kaj la Ĝeneralifo.
Aliaj gravaj urboj de la regno estis Almerio, kvankam ĝia splenda periodo estis en la 11-a kaj 12-a jarcentoj dum regado de la tajfoj. La komarko Alpujarras, eĉ se ne havis gravan urbon, estis tre loĝata regiono kaj tre grava ekonomie por la regno, tiu situacio restis ĝis la ribelo de 1568 multe post la definitiva forigo de la regno, post kiu la plimulto de la islama loĝantaro devis forlasi la komarkon.
Ekzistas malmultaj datumoj pri la organizado de la nazaria ŝtato kaj la institucioj, kvankvam verŝajne Alhamar elektis la saman organizon ekzistinta dum la Kaliflando de Kordovo: veziroj, kadioj, fiskaj agentoj kaj super ĉiuj aliaj, la maliko.
Muzika festivalo
Muzika festivalo estas arta evento kiu okazas dum unu aŭ pliaj tagoj, dum kiuj preciza nombro de artistoj aŭ grupoj ludas laŭ antaŭplanita programo. La muzikaj festivaloj estas plej ofte organizitaj ĉiujare en la sama epoko kaj adoptas plej ofte precizan muzikan ĝenron. Kelkaj el ili estis vere historiaj eventoj laŭlonge de la dua duono de la 20-a jarcento.
Ĝelib al-Ŝujak
Ĝelib al-Ŝujak (Jleeb Al-Shuyoukh, جليب الشيوخ estas urbego, municipo en emirlando Kuvajto, en Farvanija gubernio. La grandurbo apartenas al urbaro de Kuvajturbo.
Geografio
Ĝelib al-Ŝujak situas en interno de la lando, tamen la Persa Golfo troviĝas nur 5 kilometrojn. La urbego estas la plej proksima urbo al la Kuvajta Internacia Flughaveno (malpli, ol 5 km).
Historio
En 1990 Irako okupis la urbon, sed la sekva jaro internacia armeo reokupis ĝin. Ĝelib al-Ŝujak estas plejparte loĝata de enmigrantaj laboristoj el suda Azio kaj arabaj landoj, precipe el Egipto kaj Sirio.
Eduko
Ekzistas pluraj lernejoj en Ĝelib al-Ŝujak (hinda, araba, pakistana).
Klimato
Ĝelib al-Ŝujak situas en tropika dezerta klimato. Jare pluvas iom pli, ol 100 mm.
Julius Caesar Scaliger
Julio Cezaro Skaliĝero (1484-1558) (* Riva del Garda, en la 23-a de aprilo 1484 - Agen, Lot-et-Garonne, en la 21-a de oktobro 1558) estis itala humanisto, poeto, naturalisto, erudiciulo, kuracisto, filozofo kaj botanikisto. Kvankam li estas italdevena, li pasis la plejan parton de sia vivo en Francio kaj uzadis la teknikojn kaj malkovrojn de la Renesanca humanismo por defendi la Aristotelismo kontraŭ la novajn konojn. Malgraŭ sia aroganta kaj polemikema dispozicio, lia reputacio laŭ siaj samtempuloj estis alta, kaj oni juĝis lin tiel distingita dank'al lia konoj kaj talentoj, kiu, laŭopinie de Jacques Auguste de Thou, neniu el la antikvuloj povus esti metita super lin, kaj en la epoko kiam li vivis, ne estis alia egalulo. Li estis patro de la itala humanisto Joseph Justus Scaliger.
Biografio
Lia origina nomo estis Giulio Bordone Della Scala. Li estis devenanto de la familio Della Scalla, kiu, dum 150 jaroj, estis la regnantoj de Verono. Li eble estis filo de Niccolò della Scalla, kaj nepo de Vilhelmo della Scalla (1350-1404), Lordo de Verono. . Kiam li estis dekdujara, lia protektanto, la imperiestro Maksimiliano la 1-a lin nomumis unu el siaj paĝioj. Li restis deksep jarojn serve de la imperiestro, kie li distingiĝis unue kiel soldato, kaj poste kiel kapitano. Sed, li tute ne lasis la kultivadon eĉ de la beletristiko, eĉ de la artoj, kiujn li studis kun konsiderinda sukceso sub la direktado de Alberto Durero. Li lernis ĉe Giovanni Giocondo.
Poste multe da vojaĝoj, Giulio Cesare Scaliĝero foriris al Francio (1525) kune kun la episkopo de Agen, Antonio de La Rovere, kaj tie ekloĝis dum tridekdu jarojn kiel kuracisto, kaj kie li akiris la rajtojn por nacianiĝi. Principe li faris kritikojn kontraŭ la tiamaj plej saĝaj kleruloj, kaj ekis krei reputacion kie lia saĝo kaj liaj multenombraj verkoj treege ekkreskis. Li estis renome universala homo kaj liaj konoj ĉirkaŭprenis ĉiujn sciencojn, tamen, li akiris sian famecon dank'al siaj prigramatikaj konoj. Li faris amikecon kun Miĥaelo de Notredamo, kiu iam asertis, ke Scaliĝero "estis perfekta geniulo, kaj povas esti komparata nur al Plutarko".
En 1531, li publikigas siajn unuajn satiraĵojn kontraŭ Erasmo de Roterdamo, defende de Cicerono kaj de la ciceronianoj. Ofendita kun la silento de Erasmo, pli vigle li leviĝis, per nova satiraĵo en 1536, sed la kontraŭulo simple estis malaperinta. En 1538, li estis akuzita pri herezio, tamen liaj juristaj amikoj lin absolvis, inter ili estis Arnoul Le Ferron (1515-1563), ankaŭ konata kiel Arnoldi Ferroni Burdigalensis.
Noteć
La rivero Noteć (en pola lingvo, germane Netze) estas grava flanka rivero de la Varto (pole Warta, germane Warthe). Ĝi estas 366 km longa kaj ekestas en la vojevodio Grandpollando inter Koło (Kolo) kaj Włocławek (Leslau). Ĝi pasas la lagon Gopło, Inowrocław (germane Hohensalza) kaj Piła (Schneidemühl). Ĉe la vilaĝo Zantoch (Santok) ĝi fluas en la Varton.
En Nakło nad Notecią estas la komenco de la Kanalo de Bydgoszcz, kiu pasas la urbon Bydgoszcz (Bromberg) kaj ligas la okcidentan riversistemon de la rivero Odro (pole Odra, germane Oder) kun la orienta de la rivero Vistulo (pole Visla, germane Weichsel). <!--- Die Netze (poln. Noteć) ist der wichtigste Nebenfluss der Warthe (Warta). Sie ist 366 km lang und hat ein Einzugsgebiet von 17.240 km². Der Fluss entspringt in der Woiwodschaft Großpolen zwischen und durchfließt den Goplosee, Inowrocław (1939–45 Hohensalza) und Piła (Schneidemühl). Es besteht eine Kanalverbindung über Bydgoszcz (Bromberg) zur Weichsel (Wisła), der Bromberger Kanal (Kanał Bydgoski), 1772 bis 1774 erbaut. Bei Zantoch (Santok) mündet die Netze in die Warthe.
Der Unterlauf des Flusses von der Einmündung der Drage (Drawa) an folgt dem Thorn-Eberswalder-Urstromtal, er bildet das Netzebruch, eine moorige Bruchlandschaft, die früher kaum besiedelt war. Lediglich bei Zantoch und Driesen (Drezdenko) bestanden Flussübergänge, an denen Befestigungsanlagen entstanden. Im Mittelalter wurde entlang der Netze eine Reihe von Burgen errichtet, um das polnische Kernland nach Norden abzusichern. Dieses reichte aber deutlich darüber hinaus, so dass die Grenze des später deutschen pommerschen Herzogtums der Greifen weiter nördlich verlief. Mitte des 13. Jahrhunderts ging die untere Netze aus dem Besitz Polens in den der brandenburgischen Neumark über. Im Zuge der im 12. bis 14. Jahrhundert einsetzenden deutschen Kolonisation entstanden in der Sumpflandschaft nur sehr wenige Ansiedlungen.
Valdenir da Silva Vitalino
Valdenir da Silva Vitalino (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Noteć
Als Kurfürst Joachim Friedrich 1603 die Festung Driesen errichten ließ, erfolgte eine erste planmäßige Besiedlung des Netzebruches. 1722 entstanden erste Pläne zu einer übergreifenden Trockenlegung der Sümpfe, doch bis 1728 baute man lediglich weitere neue Dörfer. In den Sümpfen gab es eine große Wildschweinpopulation, deren Fortbestand im Falle einer Trockenlegung offensichtlich Anlass zur Sorge gab. Auf die ihm vorgebrachten Bedenken reagierte König Friedrich Wilhelm I. mit der Bemerkung: Besser Menschen als Schweine.
Die verheerenden Überschwemmungen im Warthebruch von 1736 waren Anlass zur Einsetzung einer Trockenlegungskommission, die 1738 ihre Arbeit aufnahm. Oberdeichinspektor von Haerlem unterbreitete 1739 einen Vorschlag zur Melioration beider Brüche, der die Besiedlung des Netzebruches mit 82 Familien vorsah. Der Beginn der Arbeiten wurde durch den Siebenjährigen Krieg verhindert. 1763 erfolgte die Vermessung des Netzebruches und im Juni wurde mit der Trockenlegung begonnen, die 1769 beendet war. Die gesamten Arbeiten standen unter der Leitung des Domänenrates Franz Balthasar Schönberg von Brenkenhoff (1723–1780). Nach der Ersten Teilung Polens wurde die Gegend um den Fluss 1772 als Netzedistrikt ein Teil des Königreichs Preußen. Nach der Niederlage Preußens gegen Napoleon ging es 1807 zum wiedergegründeten polnischen Staat Herzogtum Warschau zurück, wurde aber nach dem Wiener Kongress 1815 wieder preußisch.
Die Mehrzahl der Neusiedler des trockengelegten Bruches waren deutschsprachige Einwanderer aus Polen, deren Anzahl fast zwei Drittel betrug. Ein weiteres Zehntel waren Sachsen. Wegen des nicht ausreichenden Hochwasserschutzes wurden im 19. Jahrhundert mehrere Dämme, Deiche und Gräben errichtet. Zwischen 1872 und 1874 entstand der Hochwasserdamm Pollychen–Zantoch, der zur Trennlinie zwischen Warthe- und Netzebruch wurde. Doch auch weiterhin gab es in fast jedem Jahr Schäden durch Hochwasser. Aus diesem Grunde erließ der Reichstag im Jahre 1929 das Warthe- und Netze-Gesetz. Im Rahmen von Arbeitsbeschaffungsmaßnahmen für Arbeitslose wurden die Dämme verbessert und Schöpfwerke errichtet.
-->
Mondurbo
Mondurboj estas urboj kiuj havas internacian influon en la kampoj ekonomika, kultura kaj politika. Ne ekzistas koncerna kaj unusola difino de mondurbo, tamen oni distingas jenajn kondiĉojn por pritrakti iun urbon kiel mondurbo:
Ekzemploj de mondurboj
Laŭ la difino farita en 2004 de Globalization and World Cities Research Network (Esplora Reto pri Tutmondiĝo kaj Mondurboj), ekzemploj de mondurboj povas esti:
GaWC rangigoj
Ekde 1999, la organizaĵo Globalization and World Cities Study Group and Network (Tutmondiĝo kaj Mondaj Urboj Studa Grupo kaj Reto), la GaWC, provas rangigi kaj difini la mondajn urbojn. La takso de GaWC identigas tri nivelojn de mondaj urboj (alfa, beta kaj gama) kaj plurajn sekundarajn nivelojn.
Andrea Sabbatini
Andrea Sabbatini (1487–1530) (var. Andrea Sabatini aŭ Andrea da Salerno) estis itala pentristo de la Renesanco, naskiĝinta en Salerno, kaj unu el plej bonkvalitaj disĉiploj de Rafaelo.
Andrea da Salerno kreis nombrajn gravajn pentraĵojn kun religiaj temoj, kiaj La adorado de la kruco, La sep eklezi-instruistoj, Sankta Nikolao surtrone inter liaj savintoj, La adorado de la magiuloj, Madono kun knabo, ktp., kiuj estas ekspoziciataj en la Muzeo de Napolo. Li produktis ankaŭ freskojn por preĝejoj, kiaj Santa Maria delle Grazie, la malsanulejo San Gennaro dei Poveri, kaj aliaj.
Oni diris, ke Andrea da Salerno estis disĉiplo de Rafaelo, kaj absorbis plej el lia stilo. Tio ege evidentas ĉe unu el liaj lastaj verkoj, Kristnasko.
Rohy (Bohy)
Rohy estas ampleksa mastruma korto devene en posedaĵo de plasa monaĥejo. Ĝi troviĝas en municipo Bohy inter vilaĝoj Bohy, Kozojedy kaj Brodeslavy, proksimume sep kilometrojn sudoriente de Kralovice.
La korto estis verŝajne fondita komence de la 16-a jarcento fare de Jiří Bezdružický z Kolovrat kaj komune kun ŝafinejo kaj fiŝlago ĝi apartenis al senjorujo de la proksima burgo Krašov. La freŝe plenkreskula Norbert Adolf Miseroni z Lisonu vendas en la jaro 1678 la tutan senjorujo Krašov inkluzive de la korto Rohy al la plasa monaĥejo por 27 500 guldenoj.
En la jaro 1725 lasis tiama plasa abato Evžen Tyttl konstrui korton novan.
Erzincan
Erzincan estas urbo en la oriento de Turkio kaj ĉefurbo de la provinco Erzincan. Inter la plej proksimaj urboj al ĝi troviĝas Erzurum, Sivas, Tunceli, Bingöl, Elazığ, Malatya, Gümüşhane, Bayburt kaj Giresun. Ĝi havas 107.175 loĝantojn (2007).
Falaise
Du komunumoj de Francio havas tian nomon :
Krome, en la franca lingvo la vorto signifas "klifo".
Dolní Bezděkov
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo en historia dokumento estas el la jaro 1318. Ĝiaj posedantoj ofte alterniĝis. Ili estis senjoroj el Bezděkov, Malcidoj el Chýnov, Slepoticidoj el Solovice. Markvart el Slepotice la havaĵon transprenis en la jaro 1548 kaj konstruis en Bezděkov fortikaĵeton, pri kiu la lasta raporto estas el la jaro 1623 kaj verŝajne en tridekjara milito ĝi estis detruita. En la jaro 1584 vendis Jan Lukavský vilaĝon Bezděkov al posedanto de Hrochův Týnec Mikuláš el Lobkovice kaj Nové Hrady. En havaĵo de sinjorejo Hrochův Týnec ĝi estis ĝis la jaro 1848. De la jaro 1955 Bezděkov ŝanĝis sian nomon je nuna Dolní Bezděkov. En sepdekaj jaroj de la 20-a jarcento la vilaĝo estis kunigita al Hrochův Týnec kaj de la jaro 1990 ĝi ree memstariĝis.
Vidindaĵoj
Dominanto de Dolní Bezděkov estas kapeleto de Sankta Johano Baptisto en vilaĝa centro sur la plej alta loko. Sur ĝia frontono estas nomoj kaj fotografaĵoj de loĝantoj falintaj en la unua mondmilito.
Malantaŭ la vilaĝo direkte al Kočí staras sabloŝtona krucifikso kun surskribo, ke ĝi apartenas al Premonstradoj kaj estis en la jaro 1775 starigita de la komunumo Bezděkov. La kruco estis listigita inter kulturaj memoraĵoj de la Ĉeĥa respubliko.
Naskiĝinto
En Dolní Bezděkov naskiĝis en la jaro 1933 Václav Rabas, ĉeĥa orgenisto-virtuozo.
Kalovice
Kalovice (Kalwitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km sudoriente de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.
Maliko
Maliko estas la esperantigo de Malik (ملك) kio signifas "reĝo" en la araba, ankaŭ ekzistanta en aliaj lingvoj de Oriento kiu prunteprenis ĝin el la araba, eĉ kun derivitaj signifoj. Aliaj variantoj por la vorto malik estas Malek kaj Melik.
Baze, Maliko estas la monarko, kiu regas regnon (kiu nomiĝas mamlaka); tamen, la vorto ankaŭ estas uzata por malpli altaj gvidantoj, kiel en Sahib al-Mamlaka, aŭ tribestroj (kiel en la paŝtoa). Tiu ĉi vorto ankaŭ estas unu el la 99 titoloj de Dio en Islamo al-Malik (La Reĝo).
István Bácskai
BÁCSKAI István [baĉkai iŝtvan] (naskiĝis en 1908, mortis la 23-an de januaro 1996 en Budapeŝto) estis hungara juristo, fervojisto kaj Honora Membro de UEA ekde 1988.
Vivo
Post jura doktoriĝo en 1932, Bacskai laboris ĝis sia emeritiĝo (1969) ĉe la Hungaraj Ŝtatfervojoj, kaj profesoris ĉe ties supera plukleriga instituto, kie li instruis ankaŭ Esperanton.
Esperanto-agado
Li konatiĝis kun Esperanto en siaj studentaj jaroj kaj ekaktivis en 1945. Komitatano de Hungarlanda E-Societo en 1949-1950, li partoprenis la reorganizan laboron de Hungarlanda E-Konsilantaro (ekde 1955) kaj de Hungara Esperanto-Asocio (HEA), fondita en 1960. Li estis vicprezidanto (1960-1973), prezidiano kaj komitatano (1960-1986) de HEA, kiun li reprezentis en la komitato de UEA dum 1965-1967. En 1981 li fariĝis honora membro, en 1986 honora prezidanto de HEA. Li grave rolis en la eldonado de la revuoj Hungara Esperantisto (1961-1973) kaj Hungara Vivo (1961-1990); li estis redakciano de Hungara Vivo inter 1969 kaj 1974.
Bácskai fondis en 1957 la Fervojistan Fakon de la landa Esperanto-asocio, kaj ĝi sub lia prezido (1957-1986) iĝis unu el la plej aktivaj landaj sekcioj de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF). Li estis la fondanto, respondeca redaktoro (ĝis 1984) kaj respondeca eldonanto (ĝis 1995) de la faka revuo Hungara Fervojista Mondo (1957-), en kiu li ofte artikolis. Li iniciatis kaj realigis, ke aperu E-lingvaj informoj en la horarlibroj de la Hungaraj Ŝtatfervojoj - praktiko, kiu daŭras seninterrompe ekde 1961 ĝis nun. Organizanto kaj gvidanto de la hungara fervojfaka Terminara Komisiono, li redaktis kaj eldonis la dudirektan hungaran-Esperantan Fervoja terminareto (1968). Inter 1968 kaj 1975 Bácskai reprezentis IFEF en la Komitato de UEA. Li estis honora membro de IFEF ekde 1976, honora prezidanto de Hungara Fervojista E-Asocio de 1986, UEA-delegito pri fervojoj ekde 1965. Kiel LKK-prezidanto li motoris la organizadon de la 14-a TFEF-Kongreso (Budapeŝto,1962), la plej granda en la historio de IFEF, kaj kunlaboris en la 34-a (Balatonfüred,1982) kaj 47-a (Pécs, 1995) IFEF-kongresoj - same kiel por ambaŭ Universalaj Kongresoj okazintaj en Budapeŝto (1966, 1983).
Verkoj
<!-- (1908.02.10. - 1996.01.23.) Nekrologo, legita la de d-ro István GULYAS, la prezidanto de la hungaraj fervojistaj esperanistoj - elsendita en la Esperanto Novaĵoj de Radio 'KOSSUTH' la 4an de februaro 1996
D-ro István BÁCSKAI (I~Tvan' BA(,kai), fondinto de Ia Fervojista Fako de Hungaria Esperanto-Asocio, honora membro de HEA, kaj de Ia Internacia Fervojista Esperanto-Federacio, kaj de Ia Universala Esperanto-Asocio, honora prezidanto de la Hungara Fervojista Esperanto-Asocio, distingito de FISAIC (Internacia Federacio de Kulturflegantaj Esperantistoj) per ora medalo, distingito per ora diplomo de la Fervoja Oficir-Eduka kaj Perfektiga Instituto, posedanto de la bronza grado de la Labor-ordeno, honorigita per la distingoj Meritplena Fervojisto kaj Eminenta Fervojisto pro lia elstara faka laboro, grava persono de la historio de la Esperanto-movado, la 23-an de januaro 1996, en sia 88-a jaro, forlasis nin poreterne.
En 1957 li fondis la fakan revuon Hungara Fervojista Mondo, kaj li estis ĝia respondeca redaktoro ĝis 1984, krome respondeca eldonanto ĝis 1990. Kontinue li verkis altvalorajn artikolojn por HFM kaj por ceteraj E-periodaĵoj. Dekomence li estis komitatano kaj poste elektita vicprezidanto de HEA. Inter Ia jaroj 1960 kaj 1967 !i estis komitatano "A" de UEA, kaj same de IFEF inter 1967 kaj 1977. Li organizis kaj gvidis la hungaran fervojfakan terminaran komisionon kaj eldonis fervojfakan poŝvortaron. Li redaktis Ia komercistan fakan terminaron de Endre KÁROLY (karoj). Li iniciatis kaj realigis aperigi en Esperanto Ia klarigan tekston de Ia Fervoja Horarlibro ekde 1961 seninterrompe. S-ro István BÁCSKAI estis Ia ĉefa organizanto kaj prezidanto de LKK (Loka Kongresa Komitato) de Ia 14-a IFEF-kongreso okazinta en Budapeŝto en 1962, kunlaboranto de Ia 34-a IFEF-kongreso okazinta en Balatonfüred (BAlatonfired) en 1982, kaj tiu de Ia 47-a IFEF-kongreso, kiu estis en la urbo Pécs (peĉ) en 1995.
Tre aktive li partoprenis en la organizaj laboroj de Ia 51-a universala kongreso de UEA, okazinta en 1966, kaj en tiu de Ia 68-a universala kongreso en 1983. Havanta gravan kaj altrangan postenon ĉe Hungaraj Ŝtatfervojoj li iniciatis kaj realigis la instruadon de la Internacia Lingvo Esperanto ĉe la Fervoja Oficir-Eduka kaj Perfektiga Instituto, kiel memvoje elekteblan studobjekton, eĉ longe li mem instruis. Ofte li prelegis pri movadaj, kulturaj kaj fakaj temoj en Ekluboj, same en la Somera E-Universitato en la urbo Gyula (djula).
D-ro István BÁCSKAI kreis multe, kvazaŭ ne estas denombreblaj liaj agadoj, laborkampoj, rezultoj. Eĉ kiam lia korpo jam lacijis, li multe helpis en g Ia movada laboro per siaj saĝaj, utilaj konsiloj. Neniam li sentis pri kiu ajn tas- ko, ke gi estus ŝarĝo por li, Li laboris senlace kvindek jarojn en Ia E-movado. de d-ro István BÁCSKAI (kompilita de d-ro Árpád RÁTKAI) Hungarlanda Esperanto-Societo (HES) 1945-1950 Hungarlanda Esperanto-Konsilantaro (HEK) 1955-1960 Hungara Esperanto-Asocio (HEA) 1960-1991 Hungaria Esperanto-Asocio (1991-1996) komitatano 1949-1950.1960-1986 vicprezidanto 1960-1973 honora membro 1985-1986 honora prezidanto 1986-1996 redakciano de Ia revuo Hungara Vivo 1961-1974
Fervojista Fako 1957-1996 prezidanto 1957-1986 honora prezidanto 1986-1996 Terminara Komisiono 1967-1996 prezidanto 1967-1974 revuo Hungara Fervojista Mondo fondinto 1957 respondeca redaktisto 1957-1984 respondeca eldonisto 1957-1986
Universala Esperanto-Asocia 1961-1996 partoprenanto de UK: Bern 47, Malmö '48, Varsovio'59, Harrogate'61, Sofio 163, Hago'64, Budape8to'66, Rotterdam'67, Madrid '68 (pliaj datumoj mankas) membro de Loka Kongresa Komitato de UK en Budapeoto 1965-1966 fakdelegito por fervojoj en Budapeŝto 1964-1996 A-komitatano por HEA 1961-1967 A-komitatano por IFEF 1967-1976 honora membro 1988-1996 Internacia Federacio Esperantista Fervojista (IFEF) 1956-1963 Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF) 1957-1996 partoprenanto de IFEF-kongreso: Rijeka 157, Linz'59, Heksinki'60, Budapeŝto'62, Stoke-on-Trent'63, Brusei'64, Hamar'65, Utrecht'66, Varno'68 (pliaj datumoj mankas)
prezidanto de Loka Kongresa Komitato de la 14-a IFEF-kongreso en Budapeáto 1961-1962 prezidanto de Hungara Sekcio 1959-1986 honora prezidanto de Hungara Sekcio 1986-1996 komitatano por Hungario 1957-1986 honora membro 1976-1996 Mondpaca Esperantista Movado 1955-1996 Somera Esperanto-Universitato, Gyula fakprelegoj 1967, 1968, 1971, 1973
VERKOJ * MÁV Hivatalos Menetrend 1961, Uzado de fervoja horarlibro, signoj kaj mailongigoj, enlandaj tarifaj informoj. - iniciato, kies sekvo estas apero de tiu Esperanta parto ĝis hodiaŭ ĉiujare. - 2000 fakterminoj, 2000 ekzempleroj - Budapest: Terminara Komisiono de IFEF, Fervojista Sekcio de HEA, 1992. - Suplemento al Lexíque général des termes Ferrovairies (UIC) - 165 p. - kontribuo de komisianano - Budapest: Terminara Komisiona de IFEF, Fervojista Sekcío de HEA, 1992. - Suplemento ai Lexique général des termes Ferrovairies (UIC) - 194p. - kontríbuo de komisionano 2400 p. manuskripto en IFEF, Fervojista Fako de HEA, Fajszi-kolektajo - partoprenanto en la redaktado
DISTINGOJ PRO ESPERANTISTA AGADO de Landa Konsilio de Sindikatoj, supera instanco de HEA 1960-1989 de Fédération Internationale des Sociétés Artistiques et Intelektuelles de Sheminots = Internacia Federacío de Kulturflegantaj Esperantistoj de Hungara Esperanto-Asocio
BIOGRAFIAJ DATUMOJ Fervojista Ĉeflernejo, poste universitato: ŝtat- kaj jurscienco, doktoriĝo. Hungaraj Ŝtataj Fervojoj: diversaj oficoj. Ministerio de Trafiko kaj Poŝto, Fervoja Ĉefsekcio: subsekciestro pri la Ĝenerala organizo.
Dum jaroj li instruis en Fervojista Altlernejo, Budapeŝto, pri ĝenerala organizo. Li emeritiĝis kiel fervoja ĉefkonsilisto. Membro de politikaj partioj: Hungara Socialdemokrata Partio 1945-1948, Partio de Hungaraj Laboruloj 1948-1956. Esperantisto 1945-1996. Esperanto-ekzamenoj: HEK-A 1958, HEA-B 1962 -->
Alina Freund
Alina Freund (naskiĝis en Munkeno, Germanio, do nun -jara; la nomo estas artistnomo - ĝis la jaro 2007 ŝi aktoris je la nomo Jana Tausendfreund) estas germana infana aktorino kaj germanlingva dublada parolistino.
Biografio
Jam en aĝo de 5 jaroj Alina Freund havis sian unuan rolon en la televida serio Richter Alexander Hold pri juraj procesoj. En decembro 2004 sekvis la unua rolo en granda televida filmo, per eta rolo en la filmo Der Bergpfarrer de la televida kanalo ZDF. Sekvis pluraj malgrandaj roloj en televidaj filmoj, kaj en 2008 ŝi per eta rolo en la produktaĵo Im Winter ein Jahr unuafoje videblis en kineja filmo.
En la porinfana kineja filmo Hexe Lilli – Der Drache und das Magische Buch, laŭ la serio de infanlibroj Hexe Lilli de la verkisto Knister, ŝi dum la filmada periodo de junio ĝis aŭgusto 2007 aktoris la rolon de la knabino Lilli kaj unuafoje havis ĉefan rolon en kineja filmo. La filmo publike kineje ekmontriĝis la 19-an de februaro 2009. La filmada periodo de la dua, daŭriga kineja filmo Hexe Lilli - Die Reise nach Mandolan okazis inter aŭgusto kaj oktobro 2009 en filmstudioj de la germania urbo Potsdam kaj en Barato, kaj tiu filmo publike kineje ekmontriĝis la 17-an de februaro 2011.
Alina Frend ludas fluton, laŭ retaj informoj komponas proprajn kanzonojn kaj regas diversajn sportajn disciplinojn.
5158 Ogarev
5158 Ogarev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo (Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa poeto, ĵurnalisto kaj revoluciulo Nikolaj Platonoviĉ Ogarjov (cirile : Николай Платонович Огарёв, 1813–1877) ; amiko de Aleksander Ivanoviĉ Herzen kun kiu, en ekzilo, li fondis la gazeton Kolokol.