cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
János Rácz (naĝisto)
Biografio
naskiĝis kun milda intelekta handikapo. Li frekventis handikapan lernejon, dum li ankaŭ sportadis. Post diversaj sportoj li naĝis ekde 1995. Post 4 jaroj li atingis signifajn rezultojn en konkursoj. Li estis olimpiano en la Somera Paralimpiko 2000 kun ora medalo en stafeta 4 x 50 m varia naĝo, krome li estis la tria en brustonaĝo 100 m unuoble. En la sekva Olimpiko la intelektaj handikapoj ne rajtis starti.
Carmelo Gómez
Carmelo GÓMEZ Celada (Sahagún, Leono, 2a de januaro 1962) estas hispana aktoro.
Biografio
En 1996 li faris du filmojn kun aktorino Emma Suárez reĝisorite de Pilar Miró. En la unua, El perro del hortelano, laŭ samnoma komedio de Lope de Vega, li frontis la malfacilecon ludi deklamante versojn. En la dua, Tu nombre envenena mis sueños, bazita sur romano de Joaquín Leguina, li ludis la rolon de policano kiu rememorigas sian pasintecon post ln Hispana Enlanda Milito. Pro ambaŭ verkoj li ricevis diversajn premiojn.
En 1999 Manuel Gómez Pereira alvokis lin kiel protagonisto kun Victoria Abril kaj Javier Bardem de Entre las piernas, trilero pri roluloj seksomaniuloj. En 2000 Carmelo kandidatis la trian fojon al Goja-premio per El portero (la golulo), en kiu li luids la rolon de eksgolulo de Real Madrid kiu vivtenas sin vagade defianta lokanojn fari al li golulon per penalo.
En 2005 stelulis en trilero La noche de los girasoles, kun Mariano Alameda kaj Celso Bugallo. En tiu li ludas la rolon de speleologo kiu murdas viron supozeble kulpa de klopodo por perforto de sia fianĉino. Fine de 2006 okazis kina reenkonto kun Gonzalo Suárez en la filmo Oviedo Express, variaĵo de La Regenta, stelulita de Aitana Sánchez-Gijón, Maribel Verdú kaj Silvia Marty.
En 2012, ankoraŭ laboranta en teatro, li premieris trileron pri la Blua Divizio: Silencio en la nieve, reĝisorita de Gerardo Herrero, en kiu li ludis kun Juan Diego Botto, inter aliaj. Ĝi estis filmita en 2011, sed premieris post unu jaro.
Berge (Teruelo)
Berge [BERĥe] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidento de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz.
Geografio
Ĝi estas je 108 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 718 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la sudokcidento de la komarko en kiu ĝi estas sude de tiu de Calanda. La teritorio estas propra de la transiro al la Iberia Sistemo de la Provinco Teruelo, pro kio ĝi estas de alta altitudo kaj kun variaj montetaj zonoj kaj ravinoj.
Berge estas inter Molinos sudokcidente kaj Alcorisa (nordoriente) laŭ la provinca ŝoseo TE-V-8215.
Historio
La historio de la loko estas ligita al la Ordeno de Kalatravo kiu havis sidejon en Alcañiz. Ŝajne en tiu epoko estis kastelo. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Berge pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 237 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj). Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la baroka preĝejo (1737), domegoj, turo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj kiel la akvorezervejo de Gallipuén ktp.
Wengernalpbahn
Wengernalpbahn ("Wengern-alpa fervojo", Wengernalpbahn, WAB) estas etŝpura dentorela fervojo malfermita en 1893 en Berna Oberlando. Ĝi kondukas de tra  kaj  al. Ĝi estis nomita laŭ, kiu situas inter kaj. Ĝi estas konsiderata kiel la plej longa kontinua dentorela fervojo en la mondo.
Noyers (Loiret)
Noyers estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Provinco Salamat
La provinco Salamat - arabe سلامات - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. aŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 302 301 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
Alpiglen (stacidomo)
Alpiglen estas fervoja stacidomo en Grindelwald, Svislando.
Sotobañado y Priorato
Sotobañado y Priorato [sotobaNJAdo iprjoRAto] estas municipo en la centra nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Sotobañado y Priorato povas esti komprenata etimologie kiel Banarbaro (alude al la rivero Boedo) kaj Priorlando (alude al la priorlando Mañino).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 144 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 550 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 73 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipon Sotillo de Boedo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1114 oni mencias Sotobañado ene de la dokumentaro de la monaĥinejo de Santa Eufemia de Cozuelos, en kiu la reĝino doña Urraca donas "Sotevenado" kiel reĝa posedo al Fernando Románez kaj lia edzino Sanĉa.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj ruinoj de la priorejo.
NO8DO
Ĝi videblas en nombraj konstruaĵoj, estas municipa simbolo kaj aperas orkolore sur ruĝa fono en la municipa flago kaj en la blazono en malsupra angulo sur blua fono (kvankam tio ne ĉiam aperas).
Attila Szalay-Berzeviczy
Attila Szalay-Berzeviczy [salai-berzevici], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalay-Berzeviczy Attila estas hungara bankisto, ekonomikisto, fotisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj (jam malpermesitaj) estus kéméndi, berzeviczi kaj kakaslomniczi [kakaŝlomnici], lia praavo estis Albert Berzeviczy.
Biografio
Attila Szalay-Berzeviczy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1990, poste li studis bankadon en Istanbulo, pli poste li akiris ekonomian-fiancan diplomon en altlernejo (jam ne ekzistanta) en Tatabánya en 1999, fine ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato (Budapeŝto) en 2002. Li laboris en banko jam post la maturiĝo, paŝo post paŝo li akiris pli altajn postenojn. Ekde 1999 li laboris en banko kun intereso pri Aŭstrio, ekde 2004 en la hungara borso kiel ties estro. Li estis ankaŭ fotisto kaj ofte kontribuis, eĉ eldonis librojn. Li ricievis signifan ŝtatan premion en 2008.
Ciklono Mokao
Extremely Severe Cyclonic Storm Mocha estis tropika ciklono en la norda Hinda Oceano kiu influis Mjanmaon kaj partojn de Bangladeŝo en majo 2023. La dua depresio kaj unua ciklona ŝtormo de la 2023-datita Hinda Oceana ciklona sezono, Mocha originis de areo de malalta premo, kiun unue observis la Hinda Meteologia Departemento (IMD) la 8-an de majo. Post firmiĝo en depresion, la ŝtormo malrapide spuris en la nord-nordokcidente super la Bengala Golfo kaj atingis ekstreme severan ciclonan ŝtormintensecon. Post spertado de okulmura anstataŭiga ciklo, Mocha rapide plifortiĝis, pintante je Kategorio 5-ekvivalenta intenseco la 14-an de majo, kun 1-minutaj daŭrantaj ventoj de 280, ligante Cyclone Fani kiel la plej forte ŝtormo registrita en la Norda Hinda Oceano, en terminoj de 1-minutaj daŭraj ventoj. Mokao malfortiĝis iomete antaŭ trafi teron, kaj ĝiaj kondiĉoj rapide iĝis malfavoraj. Mokao rapide malfortiĝis unufoje interne kaj disipis baldaŭ poste.
Miloj de volontuloj helpis civitanojn de Mjanmao kaj Bangladeŝo evakui kiam la ciklono alproksimiĝis al la Bangladeŝo-Mjanmaa limo. Evakuadoj al malaltaj areoj en Sittwe, Pauktaw, Myebon, Maungdaw kaj Buthidaung ankaŭ estis ordonitaj. En Bangladeŝo, pli ol 500,000 individuoj estis ordonitaj esti translokigitaj al marbordaj regionoj de la lando pro la proksimiĝanta ŝtormo. Armeoficialuloj deklaris Rakhine Ŝtaton naturkatastrofregiono. Pluraj vilaĝoj en la municipoj de Arracão Ŝtato ankaŭ estis difektitaj per la ciklono.
Ciklono Mocha vundis 712 homojn, mortigis almenaŭ 84 homojn, lasis pli ol 100 malaperis kaj kaŭzis ĉirkaŭ 1,07 milionojn USD da difekto en Mjanmao kaj Bangladeŝo.
Mjanmao
Fortaj ventoj faligis komunikan turon en Sittwe. Tegmentoj estis deŝiritaj de domoj kaj afiŝtabuloj forflugis de konstruaĵoj en Rangoon. La ekstera bando de Mocha alvenis al Arracão. Ŝtormoj generitaj de forta ciklono inundis la Mjanmaan havenurbon Sittwe la 14-an de majo, kun ekventoj atingantaj 210. Partoj de Sittwe, la ĉefurbo de la ŝtato Arrakan en Mjanmao, estis inunditaj kaj la teretaĝoj de pluraj konstruaĵoj estis subakvigitaj. Stratoj kaj keloj de domoj en malaltaj lokoj estis inunditaj. Post kiam la ciklono atingis teron, komunikadoretoj en Arrakan estis difektitaj, laŭ UN kaj lokaj amaskomunikiloj. Almenaŭ tri homoj mortis en Mjanmao.
Bangladeŝo
Ciklono Mocha alportis fortajn ventojn kaj kaŭzis pezan pluvokvanton en Cox's Bazar. Fortaj ventoj komencis blovi ankaŭ en Bangladeŝo, akompanitaj de pluvegoj.
Brandegg (stacidomo)
Brandegg estas fervoja stacidomo en Grindelwald, Svislando.
Seno (Teruel)
Seno [SEno] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudo de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz.
Geografio
Ĝi estas laŭ ŝoseo je 127 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 792 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la sudo de la komarko en kiu ĝi limas kun tiu de Berge okcidente. La teritorio estas propra de la transiro al la Iberia Sistemo de la Provinco Teruelo, pro kio ĝi estas de alta altitudo kaj kun variaj montetaj zonoj kaj ravinoj.
Los Olmos estas inter Molinos okcidente, Mas de las Matas (oriente) kaj Castellote (tute apude, sude) laŭ la regiona ŝoseo A-226.
Historio
Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de Seno. Estas arkeologiaj restaĵoj de Bronzepoko kaj Ferepoko kaj setlejo de iberoj. La historio de la loko estas ligita al la templanoj kiu havis sidejon en Castellote. Plej frua mencio estas de 1194. En la 12-a jarcento la reĝo de Aragono donis Seno al la templanoj kun Cuevas de Cañart, Castellote, Bordón kaj Santolea. En 1789 ĝi sendependiĝis disde Castellote.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loko restis en teritorio de la respubliko el julio 1936 ĝis marto 1938. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Seno pro rura elmigrado ĉefe en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj oni malaltiĝis el 351 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 44 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj). Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kun mudeĥara turo, ermitejo, urbodomo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ekzemple al naturaj fontoj ktp.
Nargis
Nargis estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Qatar Investment Authority
Qatar Investment Authority (QIA) (جهاز قطر للاستثمار, "Katara Investa Aŭtoritato") estas suverena investa fonduso de Kataro. Fondita en 2005, la organizo specialiĝas pri hejmaj kaj eksterlandaj investoj kaj havas la mision plifortigi kaj diversigi la ekonomion de la lando, serĉante minimumigi la ekonomian dependecon de Kataro de prezoj de nafto kaj tergaso sur la monda merkato.
La Charme
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Bletterans.
Alcorisa
Alcorisa [alkoRIsa] estas urbo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la okcidento de la nordorienta komarko Bajo Aragón, kies administracia ĉefurbo estas Alcañiz.
Geografio
La municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko en kiu ĝi limas kun tiu de Los Olmos okcidente kaj kun tiu de Calanda oriente.
Alcorisa estas inter Los Olmos sudokcidente kaj Calanda nordoriente laŭ la nacia ŝoseo N-211, laŭ la regiona A-223 estas Andorra nordoriente, laŭ la ŝoseo TE-V-8215 estas Berge sudokcidente kaj laŭ la regiona ŝoseo A-225 estas Mas de las Matas sudoriente.
Historio
Gravaj restaĵoj atestas pri la pasinteco de la areo jam el Eneolitiko. La arkeologia kuŝejo de Cabezo de La Guardia (1-a jc a.K.) havigis materialon de iberoj kaj de romianoj. Dum la epoko de Al Andalus, Alcorisa formis parton de la islama regno kun centro en Zaragozo. Origine la loko ricevis la nomon Alkol, de la araba Al-Kura, reference al «alquerías» (kampardomo) de kie eble venas la nuna loknomo.
La historio de la loko estas ligita al la Ordeno de Kalatravo kiu havis sidejon en Alcañiz. En la 12-a jarcento la reĝo de Aragono Alfonso la 2-a donis Alcorisa al la Ordeno de Kalatravo. En la 18-a jarcento estis prospero ĉefe per produktado de ceramiko kio rezultis en pliiĝo de la loĝantaro. Tamen la Karlismaj militoj okazigis detruon pro atakoj fare de karlistoj en 1834 kaj 1836. En la Hispana Enlanda Milito okazis mortigado unue fare de revoluciaj maldekstruloj poste fare de frankismaj dekstruloj. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento sed male en Alcorisa kiu funkciis kiel komarka ĉefurbo kaj ĉiam oni retenis ĉirkaŭ 3 000 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), sed ankaŭ minado. Nune gravas rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la arkeologia kuŝejo de iberoj (kun interpretejo), la trinava ĉefa preĝejo kun elstara sonorilturo, aliaj preĝejoj kaj ermitejoj, portikara placo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj kiel la akvorezervejo de Gallipuén, geologia ĝardeno ktp.
Tabanera de Valdavia
Tabanera de Valdavia [tabaNEra debalDAbja] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. La loknomo Tabanera de Valdavia eble povas esti komprenata etimologie kiel Tabanejo de Valdavia, alude al la subkomarko.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 24 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 85 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La plej frua mencio estas de 15a de Majo 1219, ene de la dokumentaro de la monaĥinejo de Santa Eufemia de Cozuelos, en kiu iu Doña Juana donas al la monaĥinejo kaj al la Ordeno de Santiago la heredaĵon kiun ŝi posedas en Tabanera.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Santiago.
Provinco Sila
La provinco Sila - arabe سيلا - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. aŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 387 461 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
149952 Susanhamann
149952 Susanhamann estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Richard Kowalski elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward en Tucson (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Susan Hamann, kiu pasis sian karieron por antaŭenirigi la medicinan teknologion kaj laboris por alporti tiujn vivsavantajn teknologiojn kaj al urĝa kaj al la ĉiutaga uzo.
Gitta Ráczkó
[rAckO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Ráczkó Gitta estis hungara naĝisto, sepfoja paralimpiano, paralimpika ĉampiono. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Nagy Sándorné.
Montcresson
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Gitta Ráczkó
naskiĝis la en Veszprém (urbo).
Biografio
naskiĝis parte paralizita, baldaŭ ŝi trafikis en rulseĝo. Ŝi frekventis specialan lernejon, kie pro medicina konsilo ŝi naĝis ekde sia aĝo ok. Ekde 1992 ŝi estis olimpiano en sep Olimpikoj, kie en Somera Paralimpiko 1996 ŝi akiris oran medalon en 4 x 50 m varia naĝo, krome en la aliaj Olimpikoj ŝi akiris kelkajn bronzajn medalojn. En Somera Paralimpiko 2016 ŝi estis flagportinto de la hungara teamo. Ŝi havis edzon. Ŝi ricevis ŝtatajn premiojn en 1996, 2004 kaj 2012.
Santibáñez de Ecla
Santibáñez de Ecla [santiBAnjez deEkla] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Santibáñez de Ecla povas esti komprenata etimologie kiel Sankta Johano de Ecla. Ekde 2017, la municipo estas inkludita en la Geoparko Las Loras, nome la unua geoparko de Unesko en la regiono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 89 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas la submunicipojn San Andrés de Arroyo kaj Villaescusa de Ecla.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Aparte menciidas la cistera monaĥejo de San Andrés de Arroyo. En la loĝloko estas ankaŭ la Preĝejo de Sankta Johano konstruita komence de la 14-a jarcento kun elementoj malfruromanikaj.
Provinco Tibesti
La provinco Tibesti - arabe مقاطعة تيبستي, en plena Esperanto nomata kiel la samnoma montaro Tibestio - ekde administra reformo de la jaro 2008 estis unu el administraj regionoj de la ŝtato Ĉado en Afriko, kiuj ekde 2018 oficiale nomiĝas provincoj; laŭ la stato de 2023 estas 23 tiaj provincoj. Laŭ la stato de en la nuna provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo: en 2009 estis 25 483 loĝantoj. Administra centro estas la urbo . La provinco plue dividiĝas al la departementoj .
La teritorio estas grandparte montara, formiĝis per krateroj kaj kalderoj de eksaj vulkanoj, laŭ klimato estas dezerta kaj apartenas al la Saharo. La monto Emi Koussi kun 3415 metroj estas la plej alta monto de Ĉado kaj de la Saharo. La administra unuo kreiĝis nur en 2008 el la okcidenta parto de la tuta nordo de la lando, kiu antaŭe estis unusola regiono. En 2012 ĝi pro teritoria reorganizo ricevis grandan aldonan parton da areo de la oriente najbara provinco Borkou:
Kožušice
Kožušice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Ĝi situas proksimume 15 km oriente de Bučovice sur ŝoseo Slavkov – Uherské Hradiště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1333.
András Törőcsik
András Törőcsik [andrAŝ torOĉik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Törőcsik András estis genia hungara futbalisto (avanulo), kies vivo restis nur torso.
András Törőcsik naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Törőcsik futbalis en ĉefurba junulara teamo inter 1967-1974, poste jam en signifa plenkreska futbalklubo ĝis 1985 en 236 matĉoj kun 69 goloj. Li futbalis plu ĝis 1989 en aliaj kluboj, ankaŭ eksterlande. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono trifoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1976-1984 45-foje kun 12 goloj. Pli poste pro rompiĝo de piedo li plene forlasis la futbalon, sed pli frue en 1979 li suferis ankaŭ aŭtoakcidenton. En la sekvaj jaroj plej ofte li malsanis, eĉ lia vivo estis savita en urĝa hospitalo. Tamen li mortis post kronvirusa malsano de 2019. Lia vivo restis granda tragedio de la hungara futbala vivo.
Ernő Solymosi
Ernő Solymosi [ernO ŝojmoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Solymosi Ernő estis hungara futbalisto (defendisto), olimpiano, korpogardisto.
Ernő Solymosi naskiĝis la  en Diósgyőr, li mortis la  en Hungario.
Biografio
Ernő Solymosi futbalis en la loka junulara signifa teamo inter 1952-1958, poste en ties plenkreska futbalklubo ĝis 1961, pli poste jardekon en prestiĝa ĉefurba teamo en Újpest, fine en 1972 en urbo Pécs. En tiuj 3 plenkreskaj kluboj li futbalis en 324 matĉoj kun 71 goloj. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono trifoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1960-1968 38-foje kun 7 goloj. En la Somera Olimpiko 1960 lia nacia teamo ricevis bronzan medalon. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1960. Depost fino de la futbala vivo li estis korpogardisto.
Vizaĝoŝirmilo
Vizaĝoŝirmilo estas objekto de persona protekta ekipaĵo (PPE) por protekti la tutan vizaĝon (aŭ parton de ĝi) de la portanto kontraŭ danĝeroj kiel flugaj objektoj kaj vojderompaĵoj, kemiaj ŝprucigoj (en laboratorioj aŭ en industrio), aŭ eble infektaj materialoj (en medicinaj kaj laboratoriaj medioj).
Vizaĝaŝirmilo estas celita protekti la partan aŭ tutan vizaĝon de la portanto kaj la okulojn de danĝeroj.
Ilona Sasváriné Paulik
naskiĝis la en Kondoros, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
estis rulseĝista sportisto. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun ora, arĝenta kaj bronza medaloj. Depost la Olimpiko ŝi malsaniĝis kaj iom post tri jaroj ŝi mortis. Ŝi havis edzon. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 1996.
Valderrábano
Valderrábano [baldeRAbano] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Valderrábano povas esti komprenata etimologie kiel Vala de rafanoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 300 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 77 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ loĝlokojn Mazuelas (nun senhoma), Osezuela (nun senhoma) kaj Valles de Valdavia.
Historio
Oni trovis laborilon el Bronzepoko, nun en la Muzeo de Palencio. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. El tiu epoko restaĵoj de gvatoturo El Torrejón kaj ebla nekropolo en Garitas. Ozuela aŭ Osezuela estas citita en la registro Becerro de las Behetrías de Castilla de mezo de la 14-a jarcento. En Mazuelas, nuna bieno, estas ruinoj de ermitejo de San Pelayo, kies pordego montras restaĵojn de rura praromaniko, datebla je fino de la 12-a jarcento, eble mezepoka setlejo de mozaraba deveno. Kelkaj historiistoj indikas por Valderrábano la naskolokon de fama vihuelisto de la 16-a jarcento Enríquez de Valderrábano.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj kaj enboteligo de akvo. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Cecilia.
Nataša Pirc Musar
Nataša Pirc MUSAR, denaske Nataša Pirc (naskiĝis la en Ljubljano, SFRJ) estas slovena ĵurnalisto, advokato kaj politikisto. En la voĉdono de la ŝi estis elektita por la ofico de Prezidanto de Slovenio. Ŝi ekoficis la. Pirc Musar estas la unua virino en tiu ofico, kaj ankaŭ la unua prezidanto kiun kandidatigis la Verda Partio kaj la Pirata Partio.
Kiel advokato ŝi interalie laboris por Melania Trump, edzino de Donald Trump.
Hill Street Blues
Hill Street Blues estas usona krim - drama televidserio fare de NBC, kiu estis elsendita en la jaroj 1981 ĝis 1987.
La televidserio priskribas la vivojn de stabo ĉe policejo sur la fikcia Hill Street (strato monteto) en granda urbo en Usono. "Bluoj" estas slanga esprimo priskribanta la policanojn, kies uniformoj estas bluaj.
La televidserio ricevis pozitivajn recenzojn, kaj influis aliajn similajn dramseriojn kiuj poste estis elsenditaj en Nordameriko. En la unua sezono, la televidserio gajnis 8 Premiojn Emmy (nur la televidserio La Okcidenta Alo gajnis similan atingon en la Premioj Emmy en sia unua sezono).
En totalo, la televidserio gajnis 98 Emmy-nomumojn tra la jaroj. En la unuaj du jaroj da ĝia elsendo, ĝi ankaŭ gajnis du Premiojn Ora Globo por la plej bona drama televidserio.
Yandex Pay
Yandex Pay estas la rusia elektronika pagsistemo, lanĉita de la korporacio Yandex la.
Funkciado
La pago eblas nur en Interreto kaj nur en vendejoj, kiuj uzas la servon kaj afiŝis ĝian butonon kiel pageblecon. Eblas pagi per kartoj MasterCard, Visa kaj Mir. Oni diris ke estonte eblos pagi ankaŭ ekster Interreto.
La genealogio de moralo
La genealogio de moralo: Polemiko (en germana: Zur Genealogie der Moral: Eine Streitschrift) estas libro de 1887 de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. Ĝi konsistas el prefaco kaj tri interrilataj traktaĵoj ('Abhandlungen' en germana) kiu etendas kaj sekvas konceptojn kiujn Nietzsche skizis en Preter bono kaj malbono (1886). La tri traktaĵoj disvolvigas epizodojn en la evoluo de moralaj konceptoj kun rigardo al frontado al "moralaj antaŭjuĝoj", specife tiuj de kristanismo kaj judismo.Kelkaj fakuloj pri Nietzsche konsideras la Genealogion kiel verko de elstara brilo kaj povo same kiel lia majstroverko. Ekde ties publikigo, ĝi estis influinta multajn aŭtorojn kaj filozofojn.
La unua traktaĵo temas pri "'Bono kaj malbono'", la dua pri "'Kulpo', 'Malbona konscio', kaj rilataj aferoj", kaj la tria pri "Kion la asketaj idealoj signifas?"
Rudolf Kárpáti
Rudolf Kárpáti naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rudolf Kárpáti maturiĝis en gimnazio, ankaŭ lernis violonadon en muziklernejo inter 1932-1937. Li akiris violonistan diplomon en Muzikakademio Ferenc Liszt en 1942, poste muzikhistorian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Foje hazarde li komencis skermi kaj oni aprezis lin talenta. Tial li forlasis la violonadon. En la sekvaj jaroj li estis hungara ĉampiono sesfoje. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1948,Somera Olimpiko 1952, Somera Olimpiko 1956 kaj Somera Olimpiko 1960 kun 6 ormedaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sepfoje. Depost 1961 li estis internacia arbitraciisto, ankaŭ trejnisto, se ne paroli pri postenoj en la sporta vivo. Civile li estis kulturisto en centra oficira kulturdomo inter 1950 kaj 1986 en alta oficira rango. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.
Nueva Germania
Nueva Germania (Nova Germania, Neugermanien) estas distrikto de Departemento San Pedro en Paragvajo. Ĝi estis fondita kiel germana setlejo la 23an de Aŭgusto 1887 fare de Bernhard Förster, nome germana naciisto, kiu estis edzo de Elisabeth Förster-Nietzsche, fratino de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. La ideo de Förster estis krei modelan komunumon en Ameriko kaj pruvi la superecon de la germanaj kulturo kaj socio, partikulare for de la "poluo" fare de judoj, ĉar li estis fervora antisemida. Förster memmortigis post la dekomenca malsukceso de la setlejo.
Nueva Germania estas ĉirkaŭ 297 kilometrojn for el Asunción, ĉefurbo de Paragvajo.
La plej gravaj agrikulturaj produktoj estas jenaj: precipe matea herbo, kaj ankaŭ kotono, sojfaboj, sukerkano, tabako, faboj, sunfloro, bananoj, tritiko, manioko kaj oranĝoj.
Nuntempaj loĝantoj inkludas Kalifornian orkestran direktiston David Woodard.
Charny Orée de Puisaye
estas nova komunumo de Francio, kreita la 1-an de januaro 2016 el dek kvar najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj: Chambeugle, Charny, Chêne-Arnoult, Chevillon, Dicy, Fontenouilles, Grandchamp, Malicorne, Marchais-Beton, Perreux, Prunoy, Saint-Denis-sur-Ouanne, Saint-Martin-sur-Ouanne, Villefranche. Ĝi situas en la departemento Yonne, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Auxerre kaj estas la centro de samnoma kantono Charny.
Villabasta de Valdavia
Villabasta de Valdavia [biljaBASta debalDAbja] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 73 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun municipoj Valles de Valdavia, Arenillas de San Pelayo, Villaeles de Valdavia, Arenillas de San Pelayo, Valenoso, Vega de Doña Olimpa kaj Villamelendro de Valdavia. Ĝi estas ĉe la sektoro de la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes laŭ la Reĝa Vojo de la Valdavia.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1350 kaj 1366 estas mencioj de Villabasta kiel posedo de Senjoro Juan Rodríguez de Cisneros, ene de la registro Becerro de las Behetrías de Castilla. Poste prosperis rilate al la transmigra brutobredado kaj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj estis diversaj negocoj kaj juraj konfliktoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ermitejo.
James Baldwin
James Arthur BALDWIN (prononcata Boldŭin; la 2an de‏ aŭgusto 1924 - la 1an de decembro 1987) estis verkisto, eseisto, poeto, dramisto kaj homrajta aktivulo: afrikusona, samseksema.
Vivo
Baldwin naskiĝis en Harlemo, post kiam liaj gepatroj enmigris al Novjorko de suda Usono. La familio vivis en malriĉeco kaj lia patro, kiu estis strikta predikisto, ne povis vivteni sian familion. Tiel Baldwin, la plej aĝa de naŭ gefratoj, iĝis la ĉefa vivtenanto ekde juna aĝo. Li pasigis la plej grandan parton de sia libera tempo legante en la publika biblioteko. Baldwin frekventis mezlernejon en la distrikto Bronkso, kie studis multaj judaj studentoj. Li interalie redaktis la lernejan gazeton kune kun la fotisto Richard Avedon. Li tiam studis ĉe la New School en Novjorko.
Kiam li estis proksimume 15-jaraĝa, li renkontis la afrik-usonan pentriston Beauford Delaney en Greenwich Village, kiu estis elstara figuro en la movado Harlema renesanco. Delany prenis junan Baldwin-n sub sia protekto. En tiu tempo, Baldwin komencis verki novelojn kiuj estis publikigitaj en 1955 en sia romano Notes of a Native Son.
En tiu tempo li aliĝis al Lee Strasberg kiel dramisto en la Actors Studio kune kun Tennessee Williams kaj Edward Albee. Inter la aktoroj kiujn li tiam konis kaj kiuj restas liaj amikoj estas Marlon Brando, Elia Kazan, Rip Torn kaj Sidney Poitier.
Libervola ekzilo en Parizo
En 1948, 24-jaraĝa, la verkisto Richard Wright helpis lin translokiĝi al "libervola ekzilo" en Parizo. En ĉi tiu urbo, Baldwin povis unuafoje vivi plenan vivon kiel afrikusona samseksemulo kaj membro de la grupo de francaj kaj usonaj intelektuloj de la "Maldekstra bordo", kiu inkluzivis Jean-Paul Sartre, Jean Genet, Josephine Baker, Miles Davis, Juliette Gréco kaj pli. En Parizo li publikigis en pluraj revuoj, inkluzive de "Zero".
En 1953 li publikigis sian debutan romanon, "Go Tell It on the Mountain", duonaŭtobiografia lernadromano. Du jarojn poste la rakontoj de lia juneco estis publikigitaj en la dosiero "Notoj de Indiĝena Filo". Lia venonta romano, kaj lia dua romano, "Giovanni's Room", publikigita en 1956 estis erotika samseksema romano kiu kaŭzis tumulton inter konservativaj legantaroj.
Reen al Usono
En 1957, post proksimume dek jaroj, kaj kun la vekiĝo de la Afrikusona Civilrajta Movado, Baldwin revenis al Usono. En la somero de tiu jaro li kunigis Martin Luther King en liaj vojaĝoj en la suda Usono. Baldwin publikigis siajn travivaĵojn en la revuo Harper's en serio de artikoloj sub la titolo: "The Hard Kind of Courage" (La Malmola Speco de Kuraĝo). De tiam ĝis 1963, Baldwin daŭre verkis pri la temoj de la homaj-rajtoj-movado, inter aliaj en la The New York Times kaj la The New Yorker. Li difinis sian pozicion pri la lukto por egalaj rajtoj en la mezo, inter la modereco de Martin Luther King kaj Malcolm X, kiu predikis perfortan lukton. Laŭ li la homa socio estas esence neperforta. Senperforto implicas sindetenon, sed sindeteno havas limon kaj la senĉesaj malobservoj de nigraj liberecoj kaj provokoj kontraŭ ili estas proksimaj al puŝi ilin preter la kapableco de sindeteno. En 1962, li publikigis la eseon "Down at the Cross" en la The New Yorker, kiu dediĉis du numerojn al ĝi. La eseo estis publikigita kune kun aliaj publikaĵoj en la romano "The Fire Next Time" en 1963.
Baldwin verkis kaj prelegis kaj estis aparte populara parolanto inter liberalaj blankuloj kiel la (neoficiala) reprezentanto de la movado. La 17-an de majo 1963, la revuo Time elektis montri sian portreton sur la kovrilo de la revuo kiel la simbolon de la movado kaj ĝia proparolantino. Post polica perforto en la urbo Birmingham, Alabamo, Baldwin organizis delegacion al la Ĝenerala Akuzisto de Usono, Robert Kennedy, en kiu ĉeestis ankaŭ Lena Horne, Harry Belafonte, Lorraine Hansberry kaj aliaj homaj kaj civitanrajtaj aktivuloj por prezenti al Kennedy personaj ekzemploj de malobservoj de homaj rajtoj. En aŭgusto de tiu jaro, Baldwin partoprenis en Marŝo al Vaŝingtono por Laboro kaj Libero. En tiu tempo, li surscenigis sian teatraĵon - "Bluso por sinjoro Charlie", kiu elvokis multajn eĥojn.
Post kiam bombo eksplodis en preĝejo en Birmingham, proksimume monaton post la marŝo, Baldwin samtempe predikis neperfortan civilan ribelon kaj decidan federacian agon kontraŭ la rasistoj en la Sudŝtatoj. En tiu kadro, li atakis prezidanton Kennedy pro la manko de sia mano en devigado de la forigo de rasapartigo en lumo de la verdiktoj de la Supera Kortumo de Usono kaj en devigado de la leĝo pri blankaj tumultuloj en la Sudŝtatoj.
Dum tiu ĉi periodo li verkis, krom multaj artikoloj kaj eseoj publikigitaj en la gazetaro (la plej gravaj el kiuj estis kolektitaj en la romano "No Name in the Street" kiu estis publikigita en 1972), la avangardajn romanojn Another Country, 1962 kaj Tell Me How Long the Train's Been Gone, 1968.
En 1964, kune kun lia samklasano Richard Avedon, li publikigis la romanon "Nothing Personal" - "Kolera Libro", kiel ĝi estas difinita en ĝia interna kovrilo, kiu inkluzivis eseon en pluraj ĉapitroj kaj fotojn de Avedon, la plej multaj el kiuj faras vida komparo inter portretoj de elstaraj personecoj de ambaŭ flankoj de la devido en Usono de tiu tempoperiodo. La romano finiĝas kun serio de ŝokaj bildoj de homoj enhospitaligitaj en mensa malsanulejo.
La reveno al Francio kaj lia literatura verkado
En 1965, Baldwin revenis al vivi plej de la tempo en Francio, li ankaŭ vojaĝis al Svislando kaj Turkio kaj ofte restis ĉe sia ferihejmo en la urbo Saint-Paul-de-Vence.
Post la murdo de la modera gvidanto Martin Luther King, Baldwin malmoligis sian pozicion kaj venis pli proksimen al la batalema frakcio de la civitanrajta movado kaj la apartismaj ideoj de Amiri Baraka kaj la Usona Black Panther movado.
En 1971, kune kun la antropologo Margaret Mead, li publikigis la romanon "A Rap on Race" en kiu li diskutas temojn de raso, sklaveco, kulturo kaj historio de aktuala ligo.
En 1972 li publikigis la romanon One Day When I Was Lost, biografio de Malcolm X kiu komenciĝis per scenaro por la filmo Malcolm X bazita sur la biografio verkita fare de Alex Haley.
Post du romanoj "If Beale Street Could Talk" en 1974 kaj "Just Above My Head" en 1979, li publikigis poezilibron - "Jimmy's Blues" en 1983.
En 1976 li publikigis la romanon The Devil Finds Work, kiu diskutas kritikon kaj pensojn pri filmoj kiel Guess Who Came to Dinner, The Exorcist, In the Heat of the Night, The Bold kaj pli.
En 1985 li publikigis la romanon "The Evidence of Things Not Seen" ("Pruvo de aferoj ne viditaj", laŭ la Epistolo al la hebreoj 11:1) pri infanmurdoj, kiuj okazis en Atlanta en la jaroj 1979 - 1981.
En 1986 li ricevis la Francan Honoran Legion.
Lia lasta romano, "Harlem Quartet", estis publikigita baldaŭ antaŭ lia morto.
Baldwin mortis pro stomaka kancero la 1-an de decembro 1987 ĉe sia hejmo en Saint-Paul-de-Vance. Li estis en la mezo de verkado de biografio de Martin Luther King.
Mallongaj rakontoj
Baldwin eldonis ses mallongajn rakontojn en diversaj revuoj inter 1948 kaj 1960:
Kvin el ĉi tiuj rakontoj estis kolektita en lia 1965 kolekto, Going to Meet the Man, kune kun tri aliaj rakontoj:
Eseoj
1955. Notes of a Native Son
1985. The Price of the Ticket (This book is a collection of Baldwin's writings on race. Many of the items included are reprinted from Baldwin's first five books of nonfiction, but several are collected here for the first time:
1998. Collected Essays: Notes of a Native Son, Nobody Knows My Name, The Fire Next Time, No Name in the Street, The Devil Finds Work, Other Essays, edited fare de Toni Morrison.
2010. The Cross of Redemption: Uncollected Writings.
Villaluenga de la Vega
Villaluenga de la Vega [biljaLŬENga delaBEga] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. La loknomo Villaluenga de la Vega povas esti komprenata etimologie kiel Granda Urbo de la Valo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 566 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 64 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipo enhavas anlaŭ la submunicipojn Barrios de la Vega, Quintanadíez de la Vega kaj Santa Olaja de la Vega.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En la areo estis iam aliaj setlejoj, nun senhomaj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Villaeles de Valdavia
Villaeles de Valdavia [biljaEles debalDAbja] estas municipo en la centronordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. Ĝi estas ĉe la sektoro de la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes laŭ la Reĝa Vojo de la Valdavia.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 53 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 72 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Limas sude kun Villamelendro de Valdavia, okcidente kun Villabasta, norde kun Arenillas de San Pelayo, oriente kun San Martín del Monte.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 905 pro dono, konfirmita en 1068. En la 16-a jarcento ĝi pagis dekonaĵojn al apuda monaĥejo de San Pelayo de Arenillas. En la 17-a jarcento ĝi procesis kontraŭ misuzo de la transmigra brutobredado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ponto.
Villalba de Guardo
Villalba de Guardo [biLJALba deGŬARdo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Villalba de Guardo povas esti komprenata etimologie kiel Blanka Urbo de Guardo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 33,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 191 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 130 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 88 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Villameriel
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 53,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 600 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 67 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la jenajn submunicipojn: Cembrero, Santa Cruz del Monte, Villorquite de Herrera kaj San Martín del Monte (en la foto de la tabelo).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Qatar National Bank
Qatar National Bank (QNB) (بنك قطر الوطني) estas katara komerca banko kun sidejo en Doho, Kataro. QNB konstante kreskis por esti la plej granda banko en Kataro kaj la plej granda financa institucio en la Proksima Oriento kaj Afriko. Ĝi estis fondita en 1964 kaj nuntempe havas filiojn kaj partnerojn en 31 landoj sur 3 kontinentoj. La banka proprieto estas egale dividita inter Qatar Investment Authority kaj anoj de la publiko. En 2016, QNB akiris de Finansbank por  miliardoj da eŭroj.
Historio
QNB estis fondita la kiel la unua komerca banko de la lando. Ĝi havis 35 dungitojn en sia unua jaro kaj komence havis sian ĉefsidejon en registara konstruaĵo en la ĉefurbo de Kataro, Doho. La du valutoj en cirkulado tiutempe estis la hinda rupio kaj la brita pundo. Ĉar la populacio de Kataro daŭre pliiĝis dum la jarcento, QNB komencis establi branĉojn en aliaj partoj de la lando.
La sorto de homo
La sorto de homo (Судьба человека: Судьба человека, translit. Sudba Ĉeloveka) estas mallonga rakonto verkita de sovetia rusa verkisto Miĥail Ŝoloĥov en 1956.
Intrigo
Kun la eksplodo de la Granda Patriota Milito, la kamiona ŝoforo Andreij Sokolov devas lasi la vivon por aliĝi al la armeo kaj adiaŭis sian familion. En la unuaj monatoj de la milito, li vundiĝis kaj estas kaptita de Nazioj. En malliberiĝo, kiel militkaptito, li spertas ĉiujn ŝarĝojn de la koncentriĝa tendaro. Pro sia kuraĝo li montris al la ĉefo de tendaro, ke li rifuzas trinki kun li je la venko de Nazioj. Bonegŝance li evitas sian ekzekuton kaj fine sukcesas eskapi de la Nazioj. En mallonga feritempo en sia hejmurbo, Sokolov eltrovas, ke lia amata edzino Irina kaj ambaŭ de iliaj filinoj estis mortigita dum la bombado. Li tuj revenas al la fronto, nekapabla resti en sia hejma urbo plu. La nura familiano Andreij kiun li ankoraŭ havas estas lia filo, kiu ankaŭ servas en la armeo kiel oficiro. Ĝuste je Venkotago, Andreij ricevas sciigon, ke lia filo estis mortigita je la lasta tago de la milito. Post la milito, soluleca kaj funebra, Andrei Sokolov ne revenas al sia urbo kaj laboras ie alia. Li renkontas malgrandan knabon Vanija, kiu estis lasita orfo, ĉar kaj lia patrino mortita kaj lia patro perdiĝis en batalo. Sokolov diras al la knabo, ke ek de nun kaj por ĉiam li estos lia patro. Tio ĉi donas al la knabo (kaj al li mem) esperon por nova vivo.
Fono
La intrigo de la rakonto estas bazita sur veraj eventoj. En la printempo de 1946, ĉasanta Ŝoloĥov renkontis homon, kiu rakontis al li ĉi tiun rakonton. Ŝoloĥov estis trafita kaj diris: "Mi skribos mallongan rakonton pri tio ĉi, mi certe faros." Dek jarojn poste, leginte kelkajn mallongajn rakontojn de Hemingway kaj Remarque, Ŝoloĥov verkis "La sorton de homo" en sep tagoj.
En Esperanto aperis
La sorto de homo / Trad.: A. AGOSTI kaj N. DANOVSKIJ. - Moskvo: Komisiono pri Internaciaj Ligoj de Sovetaj Esperantistoj, 1965.
Nagda
Nagda, laŭ (नागदा) estas industria urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en distrikto de Uĝĝen.
Geografio
Nagda situas en montaro laŭ rivero Ĉambal 529 metrojn super la marnivelo. Distrikta sidejo Uĝĝen troviĝas 49, Mandsaur 77, Devas 84, Indaur 93, Bansvara 100, subŝtata ĉefurbo Bopalo 207, Guna 234, Mumbajo 567, tutlanda ĉefurbo Delhio 603, Kolkato 1329 kilometrojn (aere).