cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plilongigita triangula kahelaro
En geometrio, la plilongigita triangula kahelaro estas duonregula kahelaro de la eŭklida ebeno. Estas tri trianguloj kaj du kvadratoj ĉirkaŭ ĉiu vertico.
Ĉi tiu kahelaro estas simila al la riproĉa kvadrata kahelaro ankaŭ kiu havas 3 triangulojn kaj du kvadratojn ĉirkaŭ ĉiu vertico, sed en malsama ordo.
Ĉi tiu kahelaro estas la sola unuforma kahelaro kiu ne povas esti kreita per konstruo de Wythoff.
Estas nur unu unuformaj kolorigoj de plilongigita triangula kahelaro. La koloroj estu priskribataj per ciferoj 1, 2. Tiam la 5 edroj (3.3.3.4.4) ĉirkaŭ ĉiu vertico havas kolorojn 11122. Ekzistas ankaŭ neunuforma kolorigo 11123.
Heksila dukloroacetato
Heksila dukloroacetato aŭ C8H14Cl2O2 estas kemia kombinaĵo kombinaĵo rezultanta el interagado de la dukloroacetata acido kun heksila alkoholo', senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Heksila dukloroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Topești
Topești [topeŝtj] (hungare Toposd) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Drăgănești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 264 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 277 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Juhiko
Juhiko   estas muzikilo el 14-a jarcenta Finnlando. Temas pri kordinstrumento.
Ĝi havas du aŭ tri nilonajn, ŝtalajn aŭ cevalharajn kordojn. Ĝi agordantas D, A, E.
Frank R. Stockton
Frank Richard STOCKTON (naskiĝis la 5-an de aprilo 1834 en Filadelfio; mortis la 20-an de aprilo 1902) estis usona verkisto kaj humuristo.
Wilhelm August Rieder
Wilhelm August Rieder (naskiĝis la 30-an de oktobro 1796 en Oberdöbling, nun urboparto de Vieno; mortis la 8-an de septembro 1880 en Vieno) estis aŭstra portreta, ĝenra kaj historia pentristo samkiel desegnisto kaj litografiisto. Li estas la plej konata portretisto de Franz Schubert.
Frank R. Stockton
Lia plej bonkonata fabelo estas "The Lady, or the Tiger?" (Ĉu la damo aŭ la tigro?, 1882), kiu temas pri viro kiu ricevas nekutiman punon pro amafero kun filino de reĝo.
Wilhelm August Rieder
Vivo
Wilhelm August Rieder estis la dua filo de Ambros Rieder, instruisto, ĥorestro kaj komponisto de pli ol 500 plejparte ekleziaj verkoj. Li vivis kiel siaj kvar fratoj en sia naskiĝloko, ĝis kiam lia patro transloĝiĝis al Perchtoldsdorf ĉe Vieno. Tiu ĉi instruis lin pri la bazlernejaj fakoj kaj pri muziko.
Frank R. Stockton
Vivo
Stockton estis filo de metodista pastro, kiu malkuraĝigis lin pri verkista kariero. Dum jaroj li havis etan vivrimedon por subteni lian familion. Je 1867 li reiris Filadelfion por verki por ĵurnalo de lia frato. Lia unua mirrakonto, "Ting-a-ling," eldoniĝis tiu-jare en The Riverside Magazine; lia unua libroforma rakontaro eldoniĝis 1870-e. Li mortis pro cerba sangado.
Wilhelm August Rieder
Vivo
Baldaŭ evidentiĝis lia desegnotalento, kaj Rieder jam en la aĝo de dek ses jaroj iris al la Akademio de Vidaj Artoj je Vieno. Tie li lernis de Hubert Maurer (naskiĝinta en 1738; mortinta en 1818). Ĝis 1824 li studis ĉe la akademi kaj diplomiĝis en 1825. Lia frua verkaro laŭstilas la nazarenisman arton.
Frank R. Stockton
Vivo
Liaj kunkolektitaj verkoj (23 volumoj de rakontoj por infanoj kaj plenaĝuloj) eldoniĝis 1899 ĝis 1904.
Referencoj
Ĉi tiun artikolon enhavas tekston tradukita el la responda anglalingva vikipedio-artikolo de 30 Septembro 2008.
Wilhelm August Rieder
Vivo
La certe ne bonhavan filon de instruisto el Perchtoldsdorf patronis sektretario Valentin Günther, amiko de Mozart, kaj Franz Christoph Artmann, malsupra-aŭstra registara sekretario, kiu senpage donis al juna Rieder loĝon kaj manĝon kaj ankaŭ pagis dum kvin jaroj la studon. Post tio denove mecentatoj antaŭenigis lin, ekzemple Grafo Sarau per mendo de kopiaĵoj en la Belvidejo-Galerio je Vieno. Ekde 1857 ĝis 1878 li estis zorgisto de ĉi tiu galerio.
Lia rilato kun Franz Schubert
Dum sia studo ĉe la akademio Rieder eniris la amikan rondon de pentristoj kaj poetoj ĉirkaŭ Franz Schubert. Schubert kaj Rieder estis samaĝaj kaj baldaŭ havis amikan interrilaton. Rieder disponis en sia loĝejo pri piano, Schubert tamen ne. Li proponis al Schubert uzi la pianon, ĉar li baldaŭ estis ekkoninta ties grandan talenton. Schubert uzis tiun je ofteco, kiu al Rieder baldaŭ fariĝis teda. Ili do interkonsentis signalon: kiam je certa fenestro la kurtenoj estis kuntiritaj, Rieder volis havi trankvilon.
En 1825 ekestis la plej fama bildo de Rieder pri Schubert, kiu montras la komponiston, sidantan sur seĝo, kun okulvitroj. Moritz von Schwind nomis ĝin „la verŝajne plej bona Schubert-bildo“. Rieder rapide skizis ĝin en 1825, kiam li fuĝis antaŭ pluvego en la subluan loĝejon de sia amiko Schubert. Rieder ankaŭ partoprenis plurfoje „Ŝubertiadojn“. Post la morto de Schubert en 1828 malfirmiĝis la kontakto al ties amikoj.
La viena Schubert-memorejo konservas multajn Schubert-portretojn de W. A. Rieder en la „Naskiĝdomo“, Nußdorfer Straße 54, (oleopentraĵo el 1875 en la loĝoĉambro, ekestinta laŭ la akvarelo el 1825) kaj „Mortoĉambro“, Kettenbrückengasse 6.
Verkoj
Por la Belvidejo-Galerio je Vieno Rieder interalie kopiis: Liaj portretoj (krom tiuj de Franz Schubert): Ekleziaj temoj: El liaj pli malgrandaj akvareloj, plejofte pri historiaj temoj, nomendas: Kelkaj verkoj de Rieder estis rigardeblaj en la ekpozicioj de la Akademio de Vidaj Artoj je Vieno: La plej multaj verkoj de Wilhelm August Rieder nun troviĝas en privata posedo kaj en etaj kolektoj.
Meeden
Meeden (groninge:  de Maiden) estas vilaĝo en la municipo Midden-Groningen en la provinco Groningen en Nederlando.
Wilhelm August Rieder
Verkoj
Fonto: Aŭstra Nacia Biblioteko.
Marmolada
Marmolada ( ladine: Marmoleda) estas monto en nordorienta Italio (ĵus oriente de Trento) kaj la plej alta monto de la Dolomitoj (montaro de la Alpoj).
La monto situas proksimume 100 kilometroj nord-nordokcidente de Venecio, de kiu ĝi estas videbla en klaraj tagoj. Ĝi konsistas el kresto kiu direktiĝas de okcidento al oriento. Ĝia suda flanko krevas subite en vertikalajn klifojn, formante rokfacon du kilometrojn longa. Sur la norda flanko ekzistas relative plata glaĉero, la nura granda glaĉero en la Dolomitoj, la Marmolada glaĉero (Ghiacciaio della Marmolada).
Meeden
Meeden estis parto de la antaŭa samnoma municipo kiu konsistis el la vilaĝoj, vilaĝetoj kaj setlejoj: Beneden Veensloot, Boven Veensloot, Bovenstreek, Duurkenakker (parte) en Kibbelgaarn (parte).
August Hartel
August HARTEL (naskiĝinta la en Kolonjo, mortinta la  en Strasburgo) estis germana arkitekto.
Profesia vivo
Hartel estis disĉiplo kaj poste kunlaboranto de Franz Schmitz. En Krefeld li estris, kune ku Theodor Quester, la arkitekturan buroon Hartel & Quester, kies anoj planis en 1877 i.a. la Kristo-kirkon novgotikan en Bochum. Malmultajn monatojn post la nomumo je Katedrala ĉefarkitekto de la Katedralo de Strasburgo.
Marmolada
La kresto estas kunmetita de pluraj pintoj, malpliiĝante en alteco de okcidento ĝis oriento: Punta Penia (3,343 m), Punta Rocca (3,309 m), Punta Ombretta (3,230 m), Monte Serauta (3,069 m), kaj Pizzo Serauta (3,035 m). Telfero iras al la pinto de Punta Rocca. Dum la skisezono la ĉefa skivojo de la Marmolada estas malfermita por skiantoj kaj neĝbretistoj, kiuj povas skii malsupren en la valon.
Paul Grohmann faris la unuan montogrimpon en 1864, laŭ la norda itinero.
Antaŭ 1-a Mondmilito la Marmolada estis ĝuste sur la limo inter Aŭstrio kaj Italio. Tiel ĝi formis parton de la frontlinio dum tiu konflikto. Aŭstraj postenoj troviĝis en profundaj tuneloj boritaj en la glaĉeron de la norda flanko, kaj italaj soldatoj estis postenigitaj sur la ŝtonaj krutaĵoj de la suda flanko. Ĉar glaĉeroj retiriĝas, la restaĵoj kaj havaĵoj de soldatoj estas foje malkovritaj.
Algarrobo (Ĉilio)
Algarrobo estas komunumo de la marbordo kaj banurbo de riĉuloj, situanta en la Provinco San Antonio, en la Regiono Valparaíso. Estas konata kiel "Capital Náutica de Chile" (jaĥta ĉilia ĉefurbo), ĉar tie oni praktikas ĉiajn akvajn sportojn, kiaj velŝipado, surfo kaj aliaj. Ties nomo rilatas al abundo de la arbo Ĉilia prozopo. Ĝi havas abundajn strandojn kaj belan arkitekturon, kun la plej granda naĝejo de la mondo en la turismejo San Alfonso del Mar, menciita en la Guinness-libro de rekordoj.
Roger Bizet
Roger Bizet estas franca esperantisto. En 1949 li estis ĉefperanto de TJO en Francio. Li loĝis en Wierre-au-Bois, departemento Pas-de-Calais.
Ruĝa flamengo
La Ruĝa flamengo, Kariba flamengo aŭ Amerika flamengo (Phoenicopterus ruber) estas granda specio de flamengo proksime rilata al la Roza flamengo kaj al la Ĉilia flamengo. Ĝi estis iam konsiderata samspecia kun la Roza flamengo, sed tiu traktado estas nune amplekse reviziata (ekz. fare de la Usona kaj de la Brita Ornitologaj Unioj) kiel malĝusta pro manko de pruvo. Ĝi estis konata ankaŭ kiel Kariba flamengo, sed la esto de la specio en la Galapagoj faras tiun nomon problema.
Oni ne konas subspeciojn.
Disvastiĝo
La Ruĝa flamengo reproduktiĝas en Galapagoj, marborda Kolombio, Venezuelo kaj najbaraj insuloj, Gujanoj kaj Kabo Orange en Brazilo. Ĝi reproduktiĝas ankaŭ en Jukatano de Meksiko, kaj en norda Karibio en Bahamoj, Hispaniolo, Kubo kaj en Turkoj kaj Kajkoj. Plej vidaĵoj en suda Florido estas kutime konsiderataj fuĝintoj, kvankam almenaŭ unu birdo ringita kiel ido en Jukatano estis poste vidata en Nacia Parko Everglades, kaj aliaj povus esti vagantoj el Kubo. Eldistance, netrejnitaj okuloj povus ankaŭ konfuziĝi inter tiu specio kaj la Roza plataleo.
Ties preferataj biotopoj estas similaj al tiu de ties parencoj: salaj lagunoj, vadoj, kaj neprofundaj salecaj marbordaj aŭ internaj lagoj. Ekzemplo de specifa habitato estas en la manglejoj Petenes nome ekoregiono de Jukatano.
Oni ĉirkaŭkalkulas ties populacion je 90,000 individuoj.
Aspekto
Plenkreskuloj de Ruĝa flamengo estas pli malgrandaj averaĝe ol la Roza flamengo, sed ili estas la plej grandaj flamengoj en Ameriko. Ili estas 120 al 145 cm altaj. Maskloj pezas averaĝe 2.8 kg (sed ĝis 4 kg), dum inoj averaĝe pezas 2.2 kg. Plej el ties plumaro estas rozkolora, kio estis tialo por la iama nomo de Roza flamengo kaj por diferenci plenkreskulojn el la multe pli pala Roza flamengo. La flugilkovriloj estas ruĝaj, kaj la unuarangaj kaj duarangaj flugoplumoj estas nigraj.
La beko estas rozkolora kaj blanka kun limigita nigra pinto, kaj la kruroj estas tute rozkoloraj. La roza koloro venas de la pigmentoj de karotenoido de la algoj kaj ĉefe krustuloj kiujn ili konsumas. Tiu specio estas la plej ruĝa el ĉiuj flamengoj, kio estas tialo kaj por la komuna nomo kaj por la latina scienca nomo kie ruber signifas precize ruĝeca..
La alvoko estas ansereca hupado.
Ekologio
Kiel ĉiuj flamengoj, tiu neotropisa specio demetas ununuran kalkan blankan ovon sur kota konusforma amaseto 40 al 50 cm alta, inter majo kaj aŭgusto; la kovado, farata de ambaŭ gepatroj, ĝis eloviĝo daŭras 28 al 32 tagojn; ambaŭ gepatroj ankaŭ zorgas la junulojn dum periodo de ĝis 6 jaroj, kiam tiuj atingas la seksan maturecon. Ties vivodaŭro estas de 40 jaroj, nome unu el plej longaj ĉe birdoj. La flamengidoj naskiĝas blankecaj al ruĝecaj kiel plenkreskuloj, sed tuj poste ili iĝas grizaj. Ili estas nutrataj de la gepatroj per laktaĵo el beko al beko.
La Ruĝa flamengo vadas tra neprofundaj akvoj, subigas sian longan kolon kaj, surakve, pere de sia beko turnita supren, ĝi manĝas: ene de la beko, oni kolektas diversajn malgrandajn bestetojn inter fajnaj platetoj (lameloj), kiaj la eretoj de kombilo, inter kiuj pasas la akvo. La taŭgaj lagoj estas malmultaj kaj malproksimaj inter si, kaj tiuj birdoj devas veturi grandajn distancojn el unu manĝejo al alia, ofte en grandaj birdaroj.
La Ruĝa flamengo troviĝas en lagoj neprofundaj kaj marbordaj akvoj. Estas specializata en nutrado en lagoj kun grandaj koncentroj salaj aŭ alkalaj. Ili atingas manĝon el ŝlima sedimento de la fundo. Tiuj akvoj anhavas sufiĉan manĝon por satigi grandan nombron de tiuj birdoj, kiuj konsumas insektojn, salikokojn kaj malgrandajn plantojn, diatomeojn kaj aliajn algojn.
15623 Maitaneam
15623 Maitaneam estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Maitane Alonso Monasterio, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Avellaneda Ikastetxea de Sodupe (Hispanio).
Crépon (Calvados)
Crépon estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Radio-Club Espérantiste de France
La asocio Radio-Club Espérantiste de France estis fondita en 1926 por disvastigi Esperanton ĉe radioamantoj kaj la francan industrion alilanden.
Prezidanto estis René Mesny, sekretario Henri Favrel, aliaj membroj Ernest Archdeacon, Chiron, Pierre Corret, Georges Warnier, Arger, Eŭgeno Aisberg, Théophile Cart, Jean Couteaux, René Dubois, Emile Houbart kaj Selves. Administras Favrel kun gesinjoroj Gaveau. Inaŭguro okazis la en la Sorbono sub prezido de Lallemand, membro de Franca Instituto. Ĉiuj gravaj radio-gazetoj represis la komunikaĵojn de Radio-Club (ni citu i. a. generalon Cartier).
En 1930 ĝi fondis la revuon Radio-Esperanto. Redaktis Favrel kun Mesny, Archdeacon, Corret kaj Gaveau. Plie Favrel organizis la Francan Centron pri Informado por Radio kaj Esperanto (30 delegitoj en Francio kaj alilande). Dum la unua kaj dua Naciaj Kongresoj de la "Radio-Clubs", RCEF aprobigis enkondukon de Esperanto kiel lingvon por interkomunikiĝo en Radio. En decembro 1932, ĝi kreis la urĝbultenon SOS, kies abonantoj promesis agi tuj kaj amase, ĉiufoje kiam necesis influi rapide radiostacion. En 1932 kaj 1933 la asocio okupis standon en la Foiro de Parizo.
Enspezoj: en 1929, 680 fr. fr. - en 1932, 3032 fr. fr.
Nombro de anoj:
Mitsunobu Moriya
Mitsunobu Moriya (守谷 光信, n. ) estas japana futbalisto.
Sueglio
Sueglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Marteno de Tours, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Mitsunobu Moriya
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos.
Sueglio
Najbaras la komunumoj Dervio, Dorio, Introzzo kaj Vestreno.
Li Xueqing
Li Xueqing(ĉine:李学庆) aŭ Jed Lee(naskiĝis la 1-an de oktobro,1980) estas plej fama vira manekeno de ĉeflando de ĉinio.Li naskiĝis en Pekino,Ĉinio.Li estis nacia sportisto de atletiko,diplomiĝis en La Ĉefurba Instituto de Fizika Edukado(首都体育学院).Ekde 2000 li eniris en la modelan cirkulon.alie li laboras kiel aktoro kaj kantisto.
Eksteraj ligiloj
http://blog.sina.com.cn/lixueqing
Oberndorf am Neckar
Oberndorf am Neckar estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottweil, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Franz Schubert
Franz SCHUBERT ([ˈfʁants ˈʃuːbɛɐ̯t], Esperante Franz' Ŝuberto; naskiĝis la je Himmelpfortgrund en Vieno, kiu nun estas parto de la 9-a viena distrikto Alsergrund, kaj mortis la  en Vieno) estis aŭstra komponisto de klasika kaj fruromantisma muziko.
Li komponis ĉirkaŭ 600 lidojn (germanaj kantoj) kaj estas nomata la "reĝo de lido".
Infaneco
Franz Peter Schubert naskiĝis kiel dektria el dek ses gefratoj. El ĉi tiuj dek ses nur kvin transvivis la unuan vivojaron. La patro de Schubert, Franz Theodor (naskiĝinta en 1763 je Neudorf en norda Moravio, nun Vysoká) estis instruisto kaj lernejestro. Lia patrino Elisabeth Vietz (naskiĝinta en 1756 je Zuckmantel en la tiama Aŭstra Silezio, nun Zlaté Hory) estis antaŭ sia edziniĝo kuiristo en viena familio. Estante kvin jarojn aĝa Schubert ricevis de sia patro unuan regulan muzikan edukadon. En la aĝo de ses jaroj li vizitis la lernejon en Lichtental. Samtempe li komencis jam frue lerni muzikinstrumentan ludon: lia patro instruis lin pri violonludo; sepjara Schubert jam ricevis orgenludajn lecionojn de Michael Holzer, kapelmajstro de la liĥtentala parokopreĝejo.
Pro sia bela voĉo oktobron de 1808 li estis enprenita kiel kantoknabo en la ĥoron de la viena Hofkapelle kaj en la imperiestran konvikton. Schubert konatiĝis tie kun multaj el liaj multjaraj amikoj, ekzemple Joseph von Spaun, Albert Stadler kaj Anton Holzapfel. Li ricevis en la konvikto multvarian muzikan fervorigon krom la kompozicia instruo de Wenzel Ruzicka kaj poste de Antonio Salieri. Li ne nur muzikis kiel kantsolisto, sed ankaŭ ellernis la instrumentmuzikajn verkojn de Joseph Haydn kaj Wolfgang Amadeus Mozart, ĉar li estis dua violonisto en la konvikta orkestro.
Baldaŭ montriĝis lia talento pri komponado. Fantazio G-maĵora por piano je kvar manoj datiĝas de la 8-a de aprilo ĝis la 1-a de majo 1810. En la sekva jaro sekvis arĉkvarteto, plia fantazio en g-minoro, lidoj kaj aliaj pecoj. Je la dimanĉoj kaj festotagoj en la familio regule okazis arĉkvartetaj muzikadoj, dum kiuj lia patro ludis violonĉelon, li mem vjolon kaj liaj fratoj violonojn.
Junaĝo
Liaj lernejaj atingoj, je la komenco ankoraŭ bonaj, malboniĝis dumpase de la tempo, precipe en matematiko kaj en la latina. Li rifuzis la eblecon, plilongigi sian lernadon en la konvikto, kaj revenis oktobron 1813 en la gepatran domon. Tiutempe li komponis sian simfonion numero 1 D-maĵora. Post kiam li estis studinta ĉe instruisto-edukejo, fine de 1814 li fariĝis instruhelpanto de sia patro, posteno kiun li plenumis trans du jaroj kaj fine de 1817 ĝis komence de 1818 ree dum mallonga tempo. Krom tio li sekvis ankoraŭ ĝis 1816 instruon de Antonio Salieri kaj komponis produkteme: Lia unua opero Des Teufels Lustschloß kaj lia meso n-ro 1 F-maĵora (la unua prezentado la 25-an de sepembro 1814 estis la unua publika prezentado de unu el liaj verkoj) ambaŭ devenas el la jaro 1814, ankaŭ pluraj arĉkvartetoj, pli mallongaj instrumentaj verkoj, la unua movimento de lia simfonio n-ro 2 B♭-maĵora kaj pli ol dudek lidoj, inter ili tiaj majstroverkoj kiaj Gretchen am Spinnrade (el Faŭsto de Goethe) aŭ interesaj ekperimentoj kiel la balado Der Taucher (laŭ Schiller). Eĉ pli grandan nombron da verkoj li komponis en 1815. Malgraŭ sia laboro kiel instruisto li finis du simfoniojn (la jam komencitan n-ron 2 B♭-maĵoran kaj n-ron 3 D-maĵoran), du mesojn (n-ron 2 G-maĵoran, n-ron 3 B♭-maĵoran), la operojn Der vierjährige Posten, Fernando kaj Claudine von Villabella same kiel du aliajn nefinitajn. Aldoniĝis arĉkvarteto g-minora, kvar sonatoj kaj kelkaj pliaj komponaĵoj por piano same kiel preskaŭ 150 lidoj de parte konsiderinda longeco, de kiuj li foje surpaperigis plurajn potage.
Ekkoninte la kreskan neakordigeblecon de sia instruistoposteno kun la komponado Schubert faris multajn provojn establi sin kiel komponisto. Sed la eldonejoj rifuzis la publikigon de liaj verkoj. Printempon de 1816 li kandidatiĝis sensukcese por la posteno de muzikestro en Laibach (nun Ljubljana). Per sia amiko Spaun li ekhavis kontakton kun Franz von Schober. Laŭ ties propono Schubert forlasis sian instruisto-postenon kaj transloĝiĝis por ok monatoj en la loĝejon de Schober, por pasigi pli da tempo per komponado. El la komponaĵoj el tiu jaro estas ja almenaŭ menciendaj la du simfonioj n-ro 4 c-minora (la tragedia) kaj n-ro 5 B♭-maĵora same kiel la meso n-ro 4 C-maĵora.
Dum ĉi tiu tempo pli kaj pli grandiĝis lia amikara rondo, al kiu apartenis interalie Moritz von Schwind. Poeto Johann Mayrhofer, kun kiu li konatiĝis decembron de 1814, verkis por li du libretojn, Schober konatigis lin kun baritono Johann Michael Vogl, unu el la plej gravaj kantistoj ĉe la Viena Ŝtata Opero, kiu baldaŭ kantis liajn lidojn en la literaturaj salonoj kaj per tio lin prezentis al la publiko. Pianisto Josef von Gahy muzikis liajn sonatojn kaj fantaziojn. Familio Sonnleithner, muzikema burĝofamilio, aparte ĝia plej aĝa filo Leopold von Sonnleithner, organizis honore al li muzikajn kunvenojn, kiuj ekde 1821 nomiĝis Ŝubertiadoj (kaj okazas similmaniere, sed laŭ tute alia formo ankaŭ nuntempe).
Kiam Schubert en 1817 la unuan fojon estis liberigita de la instruista deĵoro, li sindediĉis aparte al komponado de piansonatoj (a-minora D 537, A♭-maĵora D 557, e-minora D 566, D♭-maĵora D 567, f♯-minora D 570, B-maĵora D 575). Ankaŭ la ekesto de kelkaj el liaj plej diskonataj lidoj okazis tiun tempon (ekzemple Ganymed, Der Tod und das Mädchen aŭ Die Forelle).
Januaron de 1818 per la lido Erlafsee (D 586) aperis la unua presita komponaĵo de Schubert (kiel aldonaĵo al la antologio „Mahlerisches Taschenbuch für Freunde interessanter Gegenden Natur- und Kunst-Merkwürdigkeiten der Österreichischen Monarchie“ eldonita de Franz Sartori).
Zelis
Ekde komence de julio ĝis meze de novembro 1818 li estis dungita de la familio de grafo Johann Carl Esterházy, kiun li jam estis muzike prizorginta en ilia urbopalaco en Vieno, kiel kant- kaj pianmajstro sur la bienego en Zselíz / Zelis en Hungarujo (nuntempe la slovaka Želiezovce). Por la grafofilinoj Marie kaj Caroline li komponis pecojn por piano je kvar manoj kaj lidojn. En la sama jaro li verkis la simfonion n-ro 6 C-maĵoran.
Post reveno al Vieno en malfrua aŭtuno de 1818 Schubert ne plu povis trovi loĝejon ĉe Schober kaj loĝis nun du jarojn kun Johann Mayrhofer. Lia vivo nun denove iris laŭkutime: Ĉiun matenon post ellitiĝo li komencis komponi, manĝis je la dua, promenis kaj denove sin turnis al komponado aŭ vizitis amikojn. Lia decido malfavore al la instruista metio nun estis definitiva.
Sian unuan prezentadon kiel lidokomponisto li havis la 28-an de februaro 1819 en la salono de hotelo "Zum Römischen Kaiser" kun Schäfers Klagelied. Someron de la sama jaro li li feriis kune kun Vogl en Supra Aŭstrujo. En aŭtuno li sendis tri el siaj lidoj al Goethe, tamen – tiom konate – sen sukceso.
Jaroj de maturiĝo kaj matureco
Dum la sekvaj jaroj la verkado de Schubert reduktiĝis laŭkvante, dum kiam kompense la komponaĵoj de la jaro 1820 montras pluevoluon de lia stilo. En februaro li komenciĝis per la nekomplete restanta oratorio Lazarus, pli malfrue li verkis krom pli mallongaj pecoj la 23-an psalmon, la okvoĉa muzikigo de la poemo de Goethe Gesang der Geister über den Wassern kaj la kvartetmovimenton c-minoran.
Unuan fojon en ĉi tiu jaro du el la operoj de Schubert estis prezentata en la Teatro ĉe la Karintia Portalo: la unuakta kantoteatraĵo Die Zwillingsbrüder la 14-an de junio, kaj Die Zauberharfe la 19-an de aŭgusto en la Teatro ĉe la Vieno. Ĝis tiam la prezentaj ensembloj de liaj pli grandaj komponaĵoj – escepte liajn mesojn – ne transpasis la amatora nivelon kiel tiu en Gundelhof, kiu estis evoluinta el la hejmaj kvartetmuzikadoj. Ĉar ambaŭ pecoj estis kontentige sukcesaj, li nun povis direkti sin al pli vasta publiko. Sed nur post kiam Vogl estis kantinta Erlkönig en publika koncerto, eldonisto Anton Diabelli povis estis konvinkita, ke li publikigu kelkajn verkojn de Schubert je komisio.
Schubert estis intime amikiĝinta kun Franz von Schober, nevo de la bienmastrumanto de Kastelo Atzenbrugg en Malsupra Aŭstrujo. Schubert loĝis de tempo al tempo, ekzemple komence de la 1820-aj jaroj, kun Schober. Okazis ŝubertiadoj en la amikaro. Kelkaj poemmuzikigoj, ekzemple Jägers Liebeslied rilatas pri la amikeco kun Schober. Simile al la rilato de Schubert kun Mayrhofer oni konstatis el tio samseksemon de Schubert. Thomas Phleps malkonsentas tion, ne ĉar tiu ne estus evidenta sed ĉar kategoriigi amikajn rilatojn tiamaniere simile kiel priskribi Ŝuberton kiel iamaniere vinema-virineman dikuleto efikas laŭ Phleps kvazaŭ puritana, troige normiga konstruaĵo el la postmondo. En 1821/22 li enspezis je la publikado de la verkoj opus 1–7 kaj 10–12 proks. 800 fl. da konvencia talero. Kiel instruista helpisto li estis ricevinta de sia patro krom manĝo kaj loĝebleco nur 80 fl. ĉiujare. Otto Erich Deutsch taksis la pliajn enspezojn de Schubert el publikadoj, honorarioj kaj donacoj inter 1822 kaj 1828 je proksimume 7000 fl. da konvencia talero.
Kuraĝite de la sukcesoj Schubert provis nun, establi sin kiel teatra komponisto, estis tamen senigita de siaj esperoj. Kaj Alfonso und Estrella – komponita inter septembro de 1821 kaj februaro de 1822 – kaj ankaŭ Die Verschworenen laŭ Ignaz Franz Castelli (aprilon de 1823) estis rifuzitaj de la teatro, Fierrabras (aŭtunon 1823) rezignita post la unuaj ekzercmuzikadoj. La teatromuziko pri Rosamunde de Helmina von Chézy ja estis bone akceptata, la peco mem tamen post du prezentadoj eligita el la programo.
Malgraŭ sia okupiĝo per la teatro kaj poste per siaj oficialaj taskoj li trovis dum ĉi tiuj jaroj tempon por multaj aliaj komponaĵoj. En 1822 li finverkis la meson n-ro 5 A♭-maĵoro kaj komencis la nekompletan simfonion b-minoran. Lia unua fama lidociklo Die schöne Müllerin devenas el la jaro 1823, la variacioj pri Trockne Blumen kaj du arĉkvartetoj en a-minoro kaj d-minoro (Der Tod und das Mädchen) el la jaro 1824.
Printempon de 1824 li verkis sian okteto F-maĵora. Ekde la fino de majo ĝis la mezo de oktobro 1824 li estis dungita la duan fojon en Zelis. Li dediĉis al 19-jara grafofilino Caroline Esterházy la tri lidojn „Ungeduld“, „Morgengruß“ kaj „Des Müllers Blumen“ el „Schöne Müllerin“. Tie Schubert ankaŭ surpaperigis „Mélodie hongroise“ D 817 por piano je du manoj, kiu li verŝajne elverkis post reveno el Zelis kiel finmovimento de la „Divertissement à la Hongroise“ D 818 por piano je kvar manoj. En Zelis krome ekestis la kvarmana pianosonato D 812, la „Grand Duo“. Lau propono de grafino Rosine Esterházy li muzikigis „Gebet“ de Friedrich de la Motte Fouqué kiel kantkvarteto.
En la jaro 1825 Schubert denove havis pli feliĉan fazon, en kiu okazis vojaĝo al Supra Aŭstrujo. Tie li verkis pri la granda simfonio en C-maĵoro kaj komponis sian pianosonaton D-maĵoran (D 850); verŝajne jam mallonge antaŭe estis ekestinta pianosonato a-minoro (D 845), kiujn li sukcesis publikigi je tre alta prezo. Li amikiĝis kun Moritz von Schwind kaj Eduard von Bauernfeld kaj tenadis ankaŭ plue siajn kontaktojn kun la amikoj en Stirio Anselm Hüttenbrenner kaj Johann Baptist Jenger.
La lastaj jaroj
Ekde 1826 ĝis 1828 Schubert restis – escepte mallongan restadon en Graz – en Vieno. La postenon de vickapelestro ĉe la Imperiestra Kortegokapelo, pri kiu li kandidatis en 1826, ne ricevis li, sed Joseph Weigl. La 26-an de marto 1828 li prezentis la ununuran publikan koncerton de sia kariero, kiu donis al li enspezojn de 800 guldenojn da viena monsistemo (320 fl. konvencia mono). Multaj lidoj kaj pianverkoj estis intertempe presataj.
La finvaloran version de la arĉkvarteto d-minoro kun la variacioj pri Der Tod und das Mädchen li verkis dum la vintro de 1825/1826. En 1826 sekvis arĉkvarteto G-maĵora, Rondeau brillant por piano kaj violono, piansonato G-maĵora same kiel la plej fama eklezia komponaĵo de Schubert, Deutsche Messe. En 1827 li komponis la lidociklon Winterreise, la fantazion por piano kaj violono kaj la du pianotriojn en B♭-maĵoro kaj E♭-maĵoro, en 1828 li elplumigis la meso n-ro 6 en E♭-maĵoro, la arĉkvinteton C-maĵoro D 956, la lastajn tri pianosonatojn kaj la lidojn de Schwanengesang. Krome li skizis ankoraŭ tri movimentojn por simfonio en D-maĵoro.
La 19-an de novembro 1828 je la 3-a horo posttagmeze Franz Schubert mortis post du semajnoj de daŭra febro en la aĝo de 31 jaroj en la loĝejo de sia frato Ferdinand Schubert, en la domo ĉe la nuna Kettenbrückengasse 6, pro „nervofebro“. kvankam li, kiel menciite, sin infektis je la jarŝanĝiĝo de 1822/23 per venerea malsano, la mortokaŭzo estus akuta infektmalsano, verŝajne ventra tifo.
Postefiko kaj akceptado
[[Dosiero:Franz Schubert Otto Böhler.jpg|eta|La festado de la 100-a datreveno de Franz Schubert en la ĉielo.
Ombrobildo de Otto Böhler]] En la literaturo tradicie Schubert aperas ofte kiel miskomprenita geniulo, kiu kreis siajn majstroverkojn neatendate de la publiko. De tio veras, ke Schubert per siaj grandformataj verkoj – ekzemple per siaj simfonioj – ne atingis grandan efikojn kaj li ne kaj ne sukcesis atingi la publikon. Fundamenta kaŭzo por tio estis, ke li mem ne aliris la publikon kaj alie ol Mozart und Beethoven nur en 1827 povis esti persvadita de siaj amikoj al propra koncerto, kiu tiam ankaŭ fariĝis granda sukceso.
Aliaflanke Schubert nepre estis transregione diskonata. Precipe Vogl zorgis kiel kantisto por la disvastigo de liaj lidoj, kaj je la fino de lia vivo ankaŭ la eldonistoj komencis interesiĝi pri lia verkaro. Proksimume 100 el liaj verkoj estis publikigitaj ankoraŭ dum lia vivotempo – kompare kun la nombro de entute proksimume 600 lidoj nur malgranda parto, tamen pli ol publikigis multaj el liaj samtempaj kolegoj.
Post la morto de Schubert Diabelli publikigis en la sekvaj jaroj ankoraŭ multajn lidojn kaj aliajn etajn komponaĵojn de li. Daŭris tamen longe, ĝis kiam ankaŭ la simfonioj, mesoj kaj operoj fariĝis alireblaj por la publiko. Dum sia restado en Vieno Robert Schumann vizitis Ferdinandon Schubert, kiu montris al li kelkajn komponaĵojn el la postlasaĵo. Schumann tuj entuziasmiĝis por la granda simfonio en C-maĵoro kaj pledis por ĝi. La 21-an de marto 1839 okazis ĝia unua prezentado direktate de Felix Mendelssohn Bartholdy en la Gewandhaus je Lepsiko. La nefinita simfonio eniris nur en 1865 el la posedaĵo de Anselm Hüttenbrenner en la manojn de orkestrestro Johann von Herbeck, kiu prezentis gin unuan fojon la 17-an de decembro en Vieno.
Malgraŭ sia mallonga vivo Schubert kreis eksterordinaran en fakte ĉiuj ĝenroj de sia epoko. La nuna muzikscienco rigardas lin krom Beethoven kiel fondinto de la romantisma muziko en la germanlingvaj landoj. Alie ol la komponistoj de la viena klasikismo, en kies tradicio li verkis, li disponigis ankaŭ por la pli malgrandaj poeziaj formoj (lidoj, pianopecoj) vastan spacon en sia komponado, kio kontinuis en la verkaroj de multaj romantismaj komponistoj, komencante je Mendelssohn kaj Schumann, ĝis en la 20-a jarcento (Hugo Wolf, Aleksandr Skrjabin). Dum kiam la 19-a jarcento lin ĉefe admiris kiel vera kreinto de la lido, en la 20-a jarcento ankaŭ lia instrumenta muziko atingis centran gravecon en la koncertrepertuaroj. La kantoj de la Deutsche Messe estas en la eklezia ĉiutago, precipe en Aŭstrujo, ĝis la nuna tago vaste disvastiĝintaj kaj popularaj. Nur liaj operoj troviĝas ĝis nun en la ombro, ĉefe pro la ofte konfuzaj kaj teatre ne fekundaj libretoj.
Honoradoj
Pro la alta populareco de Schubert oni nomis multajn trafikejojn laŭ li. En Vieno estas la Schubert-Ringostrato en la 1-a distrikto, Innere Stadt, La Schubert-Strateto en la 9-a distrikto, Alsergrund, la Franz-Schubert-Strato en la 14-a distrikto, Penzing, kaj la Franz-Schubert-Vojo en la 18-a distrikto, Währing. Pli frue ankaŭ estis Schubert-Stratetoj en Ottakring (nun: Dampfbadgasse), Atzgersdorf (nun: Vertexgasse), Erlaa (nun: Welingergasse) kaj Liesing (nun: Josef-Bühl-Gasse) same kiel Schubert-Stratoj en Oberlaa (nun: Hasenöhrlstraße) kaj Essling (nun: Ibachstraße). Krome ekzistas Schubert-Stratetoj, Schubert-Stratoj, Schubert-Placoj, Schubert-Vojoj, Schubert-Aleoj kaj Schubert-Ringostratoj en tre multa nombro da aŭstraj kaj germanaj civitoj.
Kaj 3917 Franz Schubert estis nomita en honoro de li.
Verkoj
La numerado de la verkoj de Schubert laŭ la Deutsch-Verzeichnis estas markita per la mallongigo D.
Lidoj
Kompleta sonregistraĵo de la lida verkaro de Schubert aperis inter 1987 kaj 2005 sur entute 37 lumdiskoj ĉe la brita diskeldonejo Hyperion, konstante kun pianakompanisto Graham Johnson.
Simfonioj
12 simfonioj (kvin el ili nekompletaj). La nombrado de la simfonioj plurfoje ŝanĝiĝis kaj kaŭzas pro tio foje konfuzon. Nekontesteblaj estas la unuaj 6 kompletaj simfonioj. Unu simfonio, foje nombrata kiel n-ro 7, validis kiel perdiĝinta: estas la tiel nomata Gmunden-Gasteiner. Laŭ nuna stato de la esploro tamen estas pruvite, ke ĝi estas identa kun la granda simfonio en C-maĵoro. La tiel nomata nekompletigita simfonio en b-minoro pli frue estis nombrata kiel n-ro 8, nun kiel n-ro 7. La granda simfonio en C-maĵoro origine estis nombrata kiel n-ro 7, pli malfrue tamen kiel 9-a simfonio; laŭ nuna stato de la esploro ĝi estas lia 8-a. Por kaŭzi malpli konfuzon, oni nomas la du verkojn plej ofte la nekompletigita (b-minora) kaj la granda (C-maĵora) simfonioj.
Estas rimarkende rilate la fragmentoj, ke ili estas tre malsamaj laŭ amplekso. Intertempe tamen ĉiuj estis enigita en staton de prezentebleco kaj ekzistas de ili sonregistraĵoj.
Ĉambromuziko
Vidu: Listo de la ĉambromuzikaj verkoj de Schubert
Pianomuziko
La unua eldono de la kompleta verkaro de Schubert aperis ekde 1884 ĉe Breitkopf & Härtel. La laboro pri la Neuen Schubert-Ausgabe (nova Schubert-eldono), kiu aperas en Bärenreiter-Verlag, komencis en 1965.
Filmoj pri Schubert
Sur bildoj Schubert ofte estas videbla kiel rimarkinda juna viro. En arta literaturo kaj en scenaroj por filmo li ofte estas prezentata malmulte aŭtenta, mallerta kaj sentimentala. Multaj traktaĵoj pri la vojaĝoj ktp. de Schubert preskaŭ ne harmonias kun la dokumentbeblaj faktoj. La plej multaj historioj estas libere inventitaj kaj nur per kelkaj kadraj indikoj, ekzemple nomoj de liaj amikoj ktp. adaptitaj al la vera vivo de Schubert.
Sonregistraĵoj
Notoj
Partituroj
Vidbendoj
Ĵumeken Naĵimedenov
Naĵimedenov, Ĵumeken Sabiroviĉ (Нәжімеденов, Жұмекен Сабырұлы) — kazaĥa akino, verkisto.
Mallonga biografio
Naskiĝis en la 28-an de novembro 1935 jaro en Gurjeva (nuntempe Atiraŭa) provinco, en Tengiza (nuntempe Kurmangazia) regiono en aŭlo (vilaĝo) Aŝak.
Kreskis kaj edukis ĉe lia avo je patro - Naĵimeden Stamgazijev. Li donis al knabo amon al vorto, hejmlanda historio, kaj ankaŭ al tradicioj de kazaĥa popolo, ke efektis influon al ĝia formado kiel individuo. Avo rakontis al sia nepo pri iliaj eminentaj gepraavoj - Kartpanbet-ĵiraŭ (praavo en sesa genuo) kaj lia aĝa fratino Kosuan (patrino de Maĥambet Utemisov).
En la jaroj 1956-59 lernis en Kazaĥa Ŝtata konservatorio (nun Kazaĥa Nacia konservatorio de nomo de Kurmangazi). Poste laboris kiel redaktoro de eldonejo «Ĵazuŝi» (Verkisto), fakestro de ĵurnalo «Leninŝil ĵas» (Lenina junularo), literatura konsilisto de Verkista Unio de Kazaĥstano, redaktoro de Ŝtata Komitato de Eldonejoj, fakestro de eldonejo «Mektep» (Lernejo).
Mihály Zöld
ZÖLD Mihály (zoeld) estis rumanuja hungara reformita pastro, poeto naskita en Végvár la 16-an de marto 1880 kaj mortinta en Tormac la 6-a de julio 1931.
Biografio
Mihály Zöld havigis diplomon en la reformita teologio de Debreceno kaj li estis pastro en Szilágysámson kaj Tormac. Li estis dekano de Banat.
Ĵumeken Naĵimedenov
Mallonga biografio
Ĵumeken Naĵimedenov estas aŭtoro de vortoj de ĉi-tempa himno de Respubliko Kazaĥstano. La teksto de «Menin Kazakstanim» estis skribita en komence de lia krea vojo en 21-a jara aĝo.
En la 11-an de januaro 2006 jaro la kanto Meniñ Qazaqstanım (Mia Kazaĥio) unue elsonis kiel Ŝtata himno de lando sub volbo de ĉefurba rezidejo «Akorda» dum prezidanta inaŭgurado de Nursultan Nazarbajev.
Lufthansa
La entrepreno Deutsche Lufthansa AG, mallonge Lufthansa [LUFT-hanza], estas la plej granda flugkompanio de Germanio. La kompania sidejo estas en Kolonjo, sed la "hejma flughaveno" estas Frankfurto ĉe Majno. Ĉar ties kapacitoj trakti aviadilojn ne sufiĉis, oni nomis dua centra flughaveno de Lufthansa tiun de Munkeno - plej multaj internaciaj flugoj de Lufthansa do alvenas en unu el tiuj du urbojn kaj naciaj flugoj plutransportas la pasaĝerojn al aliaj urboj, ekzemple la ĉefurbo Berlino. Post kiam Lufthansa transprenis la nacian aviadilan kompanion de Svisio, Swiss, la Flughaveno de Zuriko estas la tria centro por internaciaj flugoj, la unua ekster Germanio (centra regiona flughaveno de Swiss estas Ĝenevo). La entrepreno estas fonda membro de la aviadila ligo Star Alliance. Dum 2005 en la kompanio laboris 91 364 dungitoj.
Nikel-fera akumulatoro
La nikel-fera akumulatoro estas parenca al nikel-kadmia akumulatoro, sed oni uzas anstataŭ la venena kadmio feron.
Lufthansa
La entrepreno estas inter la plej grandaj siaspecaj en la mondo: Dum 2004 ĝi en internaciaj flugoj transportis pli da pasaĝeroj ol iu alia membro-kompanio de la internacia aviada asocio IATA, kaj ankaŭ transportis pli da varoj ol iu alia konkurenca entrepreno. Dum 2005 51,3 milionoj da klientoj flugis per Lufthansa, sed la kvanto da transportitaj varoj pro la malforta konjunkturo malaltiĝis gis "nur" 1 736 000 tunoj da varoj.
La flugoj de Lufthansa havas la IATA-mallongigon LH aŭ la numeron 220, kiu estas la komenco de ĉiu bileta numero. La ICAO-mallongigo por la entrepreno tamen estas DLH. En internaciaj konektoj, la flugoj AL Germanio havas ne-parajn numerojn, kaj tiuj DE Germanio parajn numerojn.
Nikel-fera akumulatoro
Dum ŝarĝado, la nikelelektrodo kovriĝas per nigra oksidkovraĵo, ĉe kiu malaperas dum malŝarĝado. Post la ŝarĝado, ekzistas inter la du elektrodoj tensio – tipe mezurebla ĉ. 1,3 voltoj -, do tiel pli malgranda ol ĉe la ŝarĝa tensio de sistemo NiCd (1,4 V).
Reakcioj / konstruo
Ĉe la fer-nikela akumulatoro okazas la sekvaj reakcioj :
Ŝarĝado
Ĉe malŝarĝado okazas la inversaj reakcioj.
La akumulatoro estas plenigita kun 20%-a kalilesivo. Pli malnovaj konstruformoj uzis vitran ujon kiel ĉelkorpon, la necesa aero-ekskludo (protekto kontraŭ karbona dioksido) okazas per kovro de la elektrolito per maldika olea tavolo. La dua generacio uzis ofte lutitan metalan ujon (ladon), pli modernaj formoj plastan ujon. La aer-ekskludo okazas tiukaze per enŝraŭbita troprema ventilo. Tiu same kiel la ligitaj eroj konsistas ofte el nikelizita fero.
Občina Kuzma
Občina Kuzma estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 5 komunumojn kaj ĝia areo estas 22,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 1555 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Kuzma.
Nikel-fera akumulatoro
Historio
La nikel-feran akumulatoron evoluigis preskaŭ samtempe la konata usona eltrovisto Thomas Edison kaj la sveda Waldemar Jungner. Oni enskribis la unuan patenton en 1901, kiu atingis serian produktadon en 1908. Poste okazis unujara unua-eca kverelo.
La akumulatoro estis uazata en minejaj lampoj kaj en diversaj aŭtomobiloj. Plua aplikado okazis en la V2-raketoj dum la dua mondmilito kaj post la mondmilito en elektraj ĉareloj.
Antioĥia rito
La antioĥia rito aŭ siria-okcidenta rito estas liturgia rito disvolviĝints kaj pratikita en la Patriarka Eklezio de Antioĥio. Ankaŭ pro geografia proksimeco, ĝi tre ligita al tiu de Jerusalemo, Laŭ Ignaco el Antioĥio la unua liturgia lingvo uzita estis la antikva greka.
Nikel-fera akumulatoro
Historio
Surbaze de ekstreme longa vivdaŭro, ĝi estas uazat por USV-sistemoj kaj en fervojaj veturiloj.
La nikel-fera akumulatoro estas mekanike kaj elektre nesenta. Ne povas okazi ĉe tiu akomulatora tipo troĝarĝado aŭ mal-troŝarĝado, konata ĉe aliaj tipoj. Tiuj proprecoj alportas partan revenon de la teknologio en malcentra elektra produktado: kelkaj fervoruloj facvoras tiun akumulatoran tipon ĉe malgrandaj ventoelektraj instalaĵoj, aŭ ĉe pasiva domo por ke ĝi iĝu sendependa de la elektra reto.
Antioĥia rito
Ĝi trairis diversajn evoluiĝojn, en la 4-a kaj jarcentoj por esti fine tradukita al la Siria lingvo. Intertemp la Eklezio, aparte en Oriento, estis renverse fortrenita de la kristologiaj disputoj kaj la Patriarkato de Antioĥia sekvis la monofizitan pozicion. La araba konkero kreskigis tiun deigon el aliaj eklezioj, poste parte mildigita de la bizanca konkero de la 10-a jarcento per la deigo de tiuj kiuj sekvis la reĝon diritajn Melkitoj (kiuj praktikis riton ege pli bizanceman) kaj la liturgion de la Siria Ortodoksa Eklezio.
Eklezioj
Laŭlonge de la kuro de la jarcentoj okazis realproksimiĝo de la siria eklezio al katolikismo kaj nun ekzistas eklezioj kiuj agnoskiĝas en la ortodoksa eklezio kaj eklezioj kiuj, kvankam sekvante la antioĥian riton, agnoskas la universalan unuarangecon de la papo. Jen listo kun distingoj:
Občina Kuzma
Loko, priskribo
La municipo situas en la nordo de la regiono Pomurska. I limas nordokcidente kun Aŭstrio kaj nordoriente kun Hungario.
La apudaj municipoj estas: Občina Gornji Petrovci en la Oriento, Občina Grad en la sudo kaj Občina Rogašovci la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 5 vilaĝoj: Dolič, Gornji Slaveči, Kuzma, Matjaševci, Trdkova.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:56_x583966.375_y189030.656_s13_b4
János Duka (muzikilfaristo)
János DUKA rumania hungara muzikilfaristo. Li naskiĝis en Bethlenszentmiklós la 9-an de januaro 1899 kaj mortis en Arcuș la 3-an de aŭgusto 1973.
Kariero
Duka János faris 400 violonojn, 50 aldviolonojn, 60 kontrabasojn kaj 30 violonĉelojn. Li estis la muzikestro de la popola arĉorkestro de la vilaĝo kun la unuaj okaj muzikilojn faritaj de li. Li prezentis siajn muzikilojn en 1929 en la Sikula Ekspozicio. Liaj laboriloj kaj unu violono farita de li estas garditaj de Sikula Nacia Muzeo de Sfântu Gheorghe.
Bivako
Bivako estas ĉefe savloĝejo aŭ konstruaĵo, kiu devas en montaro servi kiel anstataŭo de kabano aŭ tendo en malfavoraj kondiĉoj.
Priskribo
Bivako estas portempa haltejo en sovaĝa tereno, ofte uzata de soldatoj, skoltoj, aŭ civilaj montogrimpistoj. En bivako, oni dormas en dormosako sen tendo, kelkfoje kun iaj strukturaĉoj de tigoj, rokoj, kaj/aŭ folioj, depende de la vetero kaj la prepariteco de la sinŝirmantoj.
Etimologio
La vorto bivako devenas de la naciaj vortoj Biwak, biwak, bivouac, bivouac ktp, kiuj devenas de la svisgermana Biiwacht, laŭvorte “apudgard(ej)o”.
McDonnell Douglas AV-8B Harrier II
La McDonnell Douglas AV-8B Harrier II (AV-8B) estas VSKL-ĉasaviadilo de McDonnell Douglas, unu el serioj Harrier. La Harrier kapablas ekflugi kaj surterigi vertikale. AV-8B Harrier II formas parton de la dua generacio de la britia VSLK-ĉasaviadilo Harrier, post la prilaboro fare de Britio kaj Usono de la modeloj Hawker Siddeley Harrier kaj BAE Sea Harrier. AV-8B funkcias ĉefe el malgrandaj aviadilŝipoj aŭ similaj malgrandaj bazoj.
Nuntempe Usona Mararmeo (USN) kaj Usona Maristkorpuso (USMC), Reĝa Mararmeo, Hispana Mararmeo, Itala Mararmeo operacias AV-8B. AV-8B partoprenis en pluraj militoj kiel Golfa Milito (1991), Bombado de Jugoslavio (1999), Milito en Afganio (2001- ), Iraka milito (2003-2011).
Jaropolko la 1-a
Jaropolko la 1-a estis grandprinco de Kievo de 972 ĝis 980. Li estis la plej aĝa filo de Svjatoslavo.
Teobert Maler
Teoberto aŭ Teobert MALER (naskiĝis la en Romo, mortis la  en Mérida, Meksiko), estis ital-aŭstri-germana esploristo, fama fakulo pri majaoj kiu dediĉis sian vivon al malkovro kaj dokumentado de la ruinoj de la majaa civilizacio.
Jaropolko la 1-a
Nomo
Nomo «Jaropolk» konsistas el slavaj vortoj «Jaryj» (Ѩръıи — hela) kaj «polk» (Полкъ — popolo; komparu kun germana Volk).
Teobert Maler
Biografio
Li venis al Meksiko kiel soldato de la imperiestro Maksimiliano kaj en ties armeo li kapitaniĝis. Post kapitulaco al la respublikaj fortoj, li decidis resti en la lando; tiukadre li ŝanĝis sian nomon el Teobert al Teoberto, pli facile prononcebla en hispana lingvo.
Jaropolko la 1-a
Grandprinco de Kievo
Naskiĝdato kaj patrino ne estas konataj. Unue Komenca kroniko mensciis lin je 968.
Teobert Maler
Biografio
Maler ege interesiĝis por fotografio kaj por antikvaĵoj de Mezameriko. Kiel rezulto li faris utilan laboron de diskonigo kaj dokumentado de la de antaŭkolumbaj ruinoj; speciale de la majaa azreo. En 1876, li faris detalajn fotografiojn de Mitla, en la posta somero (1877) li veturis al San Cristóbal de las Casas kaj vizitis la ruinojn de Palenque. Tiam oni konis malmultege pri tiaj lokoj kaj oni devis malfermi vojon inter la ĝangalo por atingi la celojn.
Jaropolko la 1-a
Grandprinco de Kievo
En 970 lia patro, Grandprinco Svjatoslav, komencis militon kontraŭ Bizanca Imperio kaj enoficigis filon kiel Palatino de Kievo. Kiam je 972 Svjatoslavo pereis, li iĝis Grandprinco. Liaj fratoj, Olego kaj Vladimiro, regis kiel liaj palatinoj.
Teobert Maler
Biografio
Post kelkaj jaroj en Eŭropo li revenis en Meksikon en 1884. En Jukatano, li akiris domon en Ticul, kie li laboris fotografie kaj lernis la majaan lingvon. Li kunigis tion kun la arkeologia esplorado de la regiono. Li vizitis dekomence la plej konatajn ruinojn, kiel Chichén Itzá kaj Uxmal. En la unua vivis tri monatojn kaj estis pioniro de ties dokumentado. Poste li veturis al malpli konataj lokoj, veturis en Peteno, navigis laŭ la riveroj La Pasión kaj Usumacinta, en Gvatemalo kaj vizitis la meksikan stato Chiapas.
Jaropolko la 1-a
Grandprinco de Kievo
Li kontaktadis kun germana imperiestro Otto la 2-a kaj kun la Papo. Laŭ kronikoj li simpatiis al kristanoj.
Teobert Maler
Kontribuo
El 1898, Maler kunlaboris kun la Instituto Peabody de la Universitato de Harvard. Ekde tiam ĝis 1905, li esploris la ruinojn de Ceibal je la konto de tiu institucio, sed la interkonsento kun la Instituto Peabody finis en 1909.
Maler estis pioniro en la konservado de la arkeologia heredo denoncante la kutimon de la esploristoj kunporti pecojn el la arkeologiaj kuŝejoj eksterlanden. La plej rimarkinda okazo temis pri la usona konsulo Edward Herbert Thompson, kiu fripone ŝasjnigante sin arkeologo, forrabadis dum jaroj en aĉetita bieno la restaĵojn de la Sankta Cenoto de Chichén Itzá por vendi ilin en Usono.
En 1907 li malkovris la arkeologian kuŝejon de Moral Reforma en Balancán. Li malriĉiĝis en la lastaj jaroj de sia vivo.
Karl Ludwig Harding
Karl Ludwig HARDING (naskiĝis la 29-an de septembro 1765 en Lauenburg, mortis la 31-an de aŭgusto 1834 en Göttingen) estis germana astronomo.
Li lernis teologion en Göttingen.
En Lilienthal (apud Bremeno), li estis dungita kiel tutoro por la filo de la astronomo Johann Hieronymus Schröter, fondinto de la observatorio "Sternwarte Lilienthal". Tie li malkovris la asteroidon 3 Junonon, la.
Li studis la variantajn stelojn, malkovris tri kometojn en 1813, 1823 kaj 1832, kaj la planeduma nebulozon NGC 7293 (kromnomata Nebulozo de Helico) en 1824.
Li eldonigis la "Atlas novus coelestis", katalogon de 120 000 steloj inter 1808 kaj 1823.
En lia honoro, oni donis lian nomon al:
Verĥnije Liĥobori (stacio de Moskva metroo)
Verĥnije Liĥobori (Верхние Лихоборы) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en norda parto de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.