cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martin Korenjak
Vivo
Inter 1997-2003 Korenjak estis universitata asistento ĉe la Instituto por lingvoj kaj literaturoj de la insbruka unversitato, la antaŭa Instituto pri klasika filologio. En septembro 1998 li ricevis esplorstipendion de Deutscher Akademischer Austauschdienst. Per la skribitaĵo ''Synergos tou legontos. Die Rolle des Publikums und seine Interaktion mit dem Redner in der sophistischen Rhetorik der Kaiserzeit'' li habilitiĝis en 1999. En februaro 2001 li invititis fare de la Fondaĵo Hardt por dusemajna esplorrestado al Vandœuvres. En somero 2002 li povis elekto inter vokoj fare de la universitatoj en Frankfurt am Main kaj Berno. Li iris en Svislandon. Ekde somera semestro 2003 li estis orda profesoro pri klasika filologio (kun latinaĵoj en la centro) en la svisa ĉefurbo. En februaro 2009 li revenis al Innsbruck kiel profesoro pri klasika filologio kaj malklasika latina lingvo.
Hereda milito de Bretonio
Dua periodo: la stabila stato (1345-1362)
Johano de Montfort mortis en la 26-a de Septembro 1345 en Hennebont. Lia edzino, Johana la Flama, freneza, lia filo Johano, ankoraŭ ne regaĝa, dependis de la kuratoreco de Eduardo la 3-a. La franca-angla konflikto moviĝis al Normandio kaj al la nordo. La francaj malvenkoj en Crécy en 1346, en Calais en 1347, la granda pesto, kaj la kapto de la reĝo en la batalo de Poitiers malaktivigis la francojn. Karolo de Blezo perdis iom post iom lokojn kontraŭ la anglaj kapitanoj, la memoraĵo de la senutila amasbuĉo de Quimper malutilis al lia populareco kaj Bretonio estis anglofavora pro ekonomiaj kialoj (la Angloj importis salon), pro sia strategia pozicio inter la Manika maro kaj Atlantiko. Karolo de Blezo estis kaptita en la batalo de La Roche-Derrien, kiam li provis rekonkeri la urbon, kiu ĵus estis liverita al la angloj, pro tro malfrua helpoveno. Li restis enkarcerigita dum kvin jaroj en la turo de Londono. La angloj regis Brest, Quimper kaj Vannes.
Zeta Perseidoj
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Zeta Perseids en la anglalingva vikipedio.
Hereda milito de Bretonio
Dua periodo: la stabila stato (1345-1362)
Sub la premo de la papo Inocento la 6-a, angloj, francoj kaj bretonoj traktis pacon en la centjara milito kaj en la hereda milito de Bretonio. La bretona konflikto estis en stabila stato : Johano de Montfort subtenata de la angloj estis mortinta kaj lia filo estis nur 4-jara; Karolo de Blezo subtenata de la francoj estis mallibera en Londono kaj traktis sian ostaĝomonon. En tiu periodo okazis la fama Batalo de la Tridek, grava tempo de la kavalireco. Tridek unu angloj-bretonoj batalis kontraŭ tridek unu blezistoj (favoraj al Karolo de Blezo) mezvoje inter Josselin kaj Ploërmel, en la 26-a de Marto 1351. Vespere, la anglaj-bretonaj montfortistoj, kiuj kalkulis naŭ mortintojn kompare al ses en la franca-bretona kampo, kapitulacis (fuĝi ne estus honesta ĉar tio perdigus ostaĝmonon al la venkintoj): la blezistoj, estrataj de Beaumanoir, estis la venkintoj.
Kirstie Alley
En la 1990-aj jaroj, ŝi ludis en negravaj kinejaj komedioj kaj en usonaj televidoj. Ekde 2005 ludas Alley en la dokumenta sapo Fat Actress (Dika aktorino) sin mem, ĉar ŝi pro la amĉagreno alproprigis multajn kilogramojn.
Hereda milito de Bretonio
Dua periodo: la stabila stato (1345-1362)
Eduardo la 3-a akiris per la traktato de Westminster en la 1-a de Marto 1353 ke kontraŭ la agnosko de Karolo de Blezo kiel dukon de Bretonio, tiu lasta devontigu sin pagi al li ostaĝomonon de 300,000 ekuoj kaj ke Bretonio subskribu « eternan » aliancan traktaton kun Anglio, tiu alianco devis esti sigelita per geedziĝo de Johano de Pentievro (filo de Johano de Montfort) kun Margareta, filino de Eduardo la 3-a. Sed la geedzoj estis kuzoj, do necesis laŭkanona liberiga letero, kiun la papo ne povus konsenti sen la aprobo de la reĝo de Francio. Sed Karolo de la Cerda, konestablo de Francio kaj grafo de Angulemo, estis edziĝinta en Marto 1352 al Margareta de Blezo (la filino de Karolo de Blezo). Favorato de la reĝo de Francio, konsekvence li havis ion por diri en tiu afero kaj tiel estis inter la plejrajtigitoj. Aliflanke, Karolo la Malbona estis tenata ekster la traktado. Franca-angla paco tute malutilus al liaj interesoj ĉar, sen minaco de angla-navara alianco, li havis neniun ŝancon trudi siajn pretendojn al Ĉampanio kaj, plie, al la krono de Francio. Tamen, komence de Januaro 1354, kiam Karolo de La Cerda deiris por Normandio, la reĝo donis sian konsenton al la geeziĝo. Karolo la Malbona tiam decidis agi kaj mortigis la konestablon de Francio. Sekve de tiu mortigo, la pacocelaj interkonsentoj neniiĝis.
Tria periodo (1362 - 29-a de Septembro 1364)
Johano la 4-a, filo de Johano de Montfort estis edukita ĉe la kortego de Eduardo la 3-a. Li estis 22-jara, kiam la reĝo de Anglio permesis al li reiri al Bretonio en 1362. Lia reiro estis kondiĉita al alianco, al ĵuro ne edziĝi sen permeso kaj al livero de kelkaj fortikaj urboj kiel garantion ... Fakte, Johano la 4-a ne ŝatis sian kuratoron : je sia alveno en 1363, li intencis akordiĝi kun Karolo de Blezo por proponi pacon kaj partigon de Bretonio. Sed Johana de Pentievro ne same opiniis kaj reaktivigis la konflikton, repelante Johanon la 4-an en la anglan kampon. Ankaŭ Vito la 12-a de Laval estis petata de Urbano la 5-a por repacigi Johanan de Pentievro, dukino de Bretonio kaj Johanon la 4-an de Montfort. Tiu fakto estas menciinda por precizigi la rolon de Vito la 12-a en tiu longa batalo, en kiu, laŭ la papaj instrukcioj, la siro de Laval serĉis, sed vane, pacigi la du partiojn,.
Preĝejo Nia kara Sinjorino (Linderbach)
La Kirko Nia kara sinjorino (germane: Unsere liebe Frau) estas protestantisma kirko en la urbokvartalo Linderbach en Erfurto, Germanio. La komunumo apartenas al la Ekleziaro Vajmaro.
Observatorio de Pianoro
La Observatorio de Pianoro estas astronomia observatorio en la komunumo de Pianoro (Provinco Bolonjo, Emilio-Romanjo, Italio), ĉirkaǔ 17 km sude de Bolonjo. Ĝia MPC kodo estas 610.
Hereda milito de Bretonio
Tria periodo (1362 - 29-a de Septembro 1364)
La milito reaktiviĝis do en 1363, tiam Karolo de Blezo, helpata de Bertrand du Guesclin estis kelkfoje sukcesa, sed kiam lia strategiisto devis forlasi lin por konkeri la navarajn fortikajn urbojn en Normandio, lia antaŭiro haltis : li vane sieĝis Bécherel. Estis bona okazo por diskuti pri interkonsento en Évran, sed Johana de Pentievro denove fiaskigis la traktadon. Johano la 4-a tiam organizis sian kampon kaj en Septembro 1364, eksieĝis Auray kun la anglo John Chandos. Ili venkis Karolon de Blezo kaj Bertrand du Guesclin alvenintaj helpe al la sieĝitoj en la batalo de Auray, la 29-an de Septembro 1364. Tiu batalo markis la finon de tiu longa konflikto : Karolo de Blezo estis mortigita kaj Johana de Pentievro fariĝinta vidvino vidis sian kaŭzon disfali.
Sains-du-Nord
Sains-du-Nord estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Preĝejo Nia kara Sinjorino (Linderbach)
Historio
Origine temis pri romanika konstruaĵo. Partoj tiamaj ankoraŭ konserviĝas en la nordokcidenta flanko de la kirko. La romp-arka sakramentejo en la ĥorejo kaj romp-arkaj fenestroj atestas alkonstruon gotikan. Restaŭrado okazis en 1970. La kadukiĝanta ambonaltaro forigitis kaj la ĥorejo liberiĝis de pli novaj ŝanĝoj. Tie oni trovis farbitan kadron de fenestro el pasintaj tempoj. La orgenon faris en 1857 Johann Friedrich Schulze el Rottenbach-Paulinzella. En 2002-2009 okazis novaj restaŭradlaboroj de la kirko kaj de ĝia meblaro.
Hereda milito de Bretonio
La unua traktato de Guérande
La paco estis sigelita en la per la unua traktato de Guérande, kiu starigis Johanon la 4-an kiel heredanton sed li ne estis agnoskita de la tuta loĝantaro. Li ne tute neniigis la pretendojn de la familio de Pentievro, ĉar li starigis tiel la heredan leĝon en Bretonio : Fakte, Johana de Pentievro pluvivis kaj per la interkonsento de Conflans :
Observatorio de Pianoro
Ĝia instrumento estas teleskopo Schmidt-Cassegrain de 0,25 m. iama propraĵo de la itala amatora astronomo Vittorio Goretti (1939 – 2016), historie konata pro lia lokalizo de asteroidoj kaj orbitoj de kometoj.
Hereda milito de Bretonio
La unua traktato de Guérande
Karolo la 5-a ne kontraŭis la altigon de la grafo de Montfort, pro timo, ke li faru omaĝon de Bretonio al Eduardo, lia protektanto kaj bopatro. Plie, Francio estis vere malriĉigita en tiu kunteksto de centjara milito, en kiu ĝi oponis al Anglio. Li do agnoskis lin kiel dukon, ricevis liajn ĵurojn sentrompe ; sed per tiu politiko, li konkeris la amikecon de la bretona nobelaro, kaj Olivero de Clisson venis por servi lin. Fakte, li oficialigis tre lerte du punktojn:
Konflikto kun Karolo la 5-a, reĝo de Francio
Se la traktato de Guérande solvis la heredan problemon, ĝi ne solvis la francan-bretonan kontencion. La bretona nobelaro emis al neŭtraleco post la longa konflikto, kiu disŝiris la duklandon. Sed Johano la 4-a devis obei interkonsentojn, kaj se li edziĝis al fratino kaj poste al bofilino de la nigra Princo, li prokrastis la aliancan traktaton, kiu estis antaŭvidita ekde 1362 kun la reĝo de Anglio. Karolo la 5-a, kondukis paciencan rekonkeron de la tuta franca grundo. En 1369, ekde la komenco de la rekonkero, anglaj helpotaĉmentoj (400 soldatoj kaj 400 arkistoj) kondukataj de la grafoj de Pembroke kaj de Cambridge albordiĝis en Saint-Malo kaj iris ĝis Potevio kaj Gujeno post rekruto de kelkaj kompanioj. La alianco finfine estis subskribita malaprobe de la bretona nobelaro, kiam 300 anglaj arkistoj kaj 300 soldatoj albordiĝis al Saint-Mathieu-de-Fineterre en 1372. Tuj, franca trupo estrata de du bretonoj (Bertrand du Guesclin kaj Olivier de Clisson) eniris la duklandon estigante la nepreparitan reenŝipiĝon de la angloj.
En 1375, Johano la 4-a albordiĝis en Saint-Mathieu-de-Fineterre kun 6000 viroj sub la regado de la grafo de Cambridge. La sukceso estis rapida sed mallongdaŭra: apenaŭ la militpaŭzo de Bruges estis subskribita inter francoj kaj angloj, la anglaj trupoj devis eliri el Bretonio kaj la bretonaj fortikaj urboj reiris al Francio. Johano la 4-a devis reiri al Anglio.
Li definitive revenis en 1378. La angloj repelitaj per la sukcesa rekonkero de Karolo la 5-a, regis nur kelkajn havenojn, kiaj Calais, Bordeaux kaj Bayonne. Inverse, ili konservis la regon de pluraj fortikaj urboj en Bretonio kaj aparte Brest-on, de kie ili kondukis ripetajn atakojn al Saint-Malo. La kapto de plia haveno estis neakceptebla por Karolo la 5-a. Tial, la reĝo decidis konfiski la duklandon per juĝo de la korto de la pajroj la. Ludoviko la 1-a de Anĝevio estis nomata leŭtenanto de la reĝo en Bretonio. Tiu konfisko, kiu definitive neniigis la rajtojn de la familio de Pentievro al la heredo de la duka trono, montriĝis grava politika eraro por la reĝo. En Aprilo 1379, la bretona nobelaro, antaŭe dividita inter Montfort kaj Pentievro, konsistigis sin en patriotajn ligojn tra tuta Bretonio. La gravaj bretonaj nobeloj, antaŭe flankaj de la reĝo, rekuniĝis al la partio de la duko. Bretonaj senditoj iris al Anglio, por diskuti kun Johano la 4-a kaj verŝajne lia nevo Johano de Bretonio, ĉiam enkarcerigita. Johana de Pentievro mem, kuniĝis al Johano de Montfort. Ili konsistigis ligon, kiu starigis provizoran registaron kaj vokis Johanon la 4-an. La registaro konsistis el 4 marŝaloj kaj 4 respondeculoj pri civilaj aferoj, kies prioritata komisio estis kolekti monon (per imposto de 1 franko por ĉiu hejmo) por organizi armeon por defendi la duklandon. Johano la 4-a albordiĝis en la sur la plaĝo de Dinard (apud Saint-Malo, kiu estis okupita de la francoj), akceptita de entuziasma popolamaso. Karolo la 5-a povis nur konstati la volon pri aŭtonomeco de la duklando kaj sciis ke sen la aprobo de la loĝantaro, milita konkero ne povus atingi longtempan rezulton. Li do preferis trakti. Li mortis antaŭ la fino de la traktado kaj liaj fratoj subskribis la duan traktaton de Guérande, kiu agnoskis Johanon la 4-an kiel dukon de Bretonio, kontraŭ omaĝo al la reĝo de Francio, la pagon de kompenso je 200000 pundoj kaj la resendon de la anglaj konsilistoj, tiel stabiligante la francajn-bretonajn rilatojn.
Observatorio de Pianoro
Esploroj
La Observatorio de Pianoro ĉefe laboris en :
Hereda milito de Bretonio
La solvado de la konflikto
Bone kompreninta ke la duklando sopiris je neŭtraleco en la centjara milito, Johano la 4-a zorgis pri disvolvo de moderna ŝtato kaj prosperigo de sia duklando. Li plibone rilatis kun Karolo la 5-a kaj la regento Filipo la Maltima, kaj regis sian pacan duklandon, sed devis fronti la ribelon de Olivero de Clisson. Li sukcesis reaĉeti la urbon Brest de la angloj en 1397.
Observatorio de Pianoro
Esploroj
Ĝis sia morto, Vittorio Goretti kunlaboris kun Minor Planet Center kaj The Spaceguard Foundation por sekvi la terrenkontajn asteroidojn ĝis la magnitudo 18.
Sains-du-Nord
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Sains-du-Nord estas urbeto, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Sains-du-Nord etendiĝas sur 16,03 km².
Ĝi situas ĉe la departementa vojo D951, inter Avesnes-sur-Helpe kaj Trélon, kore de regioneto nomita "Fagne" de lokuloj. Sains-du-Nord havas landlimojn kun la najbaraj komunumoj Ramousies, Liessies, Glageon, Féron, Rainsars kaj Sémeries.
Historio
La historio de Sains-du-Nord ekis tre frutempe, ĉar la vilaĝo jam ekzistis en la romia epoko : oni elfosis plurajn aĵojn el tiu periodo.
Sains-du-Nord en la 12-a jarcento iĝis sub la patroneco de la abatejo de Liessies, kaj restis eklezia bieno ĝis la franca revolucio de 1789.
Conrad Engelmann
Conrad ENGELMANN (naskiĝinta en 1782, mortinta en 1853) estis en Vajmaro (Germanujo) aktiva potfarada majstro deĵorante ankaŭ por la tiea duka kortego.
Agadoj
La vajmara kortegpotfarejo troviĝis je Brühl nr 10. Tie porĉiamigis sin Engelmann sen nomdono ĉe artaĵo pri koleriĝinta Vesta memoriganta la kruelan batalon de ne tro fora Jena–Auerstedt.
Engelmann trejniĝis en Vajmaro ĉe la kortega skulptisto Martin Gottlieb Klauer. Ekde 1713 li estis la edzo de la vidvino de sia antaŭulo Johann Friedrich Nindel (1766-1813): Nindel estis fondita la fornofabrikon de ĉe Brühl en la 1792-a jaro. Engelmann tre pligrandigis la fabrikon akirante najbarajn grundojn. Tiutempe li estis en sia fako eble la plej estimata en tuta Vajmaro. Unu lia posteulo estis Johann Friedrich Schmidt, krome lia lernoknabo kaj -bofilo. Engelmann posedis ĉ. la jaro 1840 kun certa sinjoro Reppenhagen en Brandenburgio la firmaon "Engelmann & Reppenhagen". La plejparto de la tiamaj fornoj kaj ceramikaj kaheloj en Vajmaro estis fabrikitaj ĉe li.
Engelmann ankaŭ partoprenis la plibeligojn argilajn de ĉe Urbodomo de Vajmaro. Krome li kreis plastikojn laŭ Martin Gottlieb Klauer. Klauer mem ofte komisiis Engelmann pri fabkrikado: en kazo de malbonaj veteraj kondiĉoj aŭ mendo de por sia ateliero tro grandaj aferoj.
Engelmann ankaŭ ĉeestis okaze de la dua entombigo de la kadavro de Friedrich Schiller (transigo disde Jakobo-tombejo) en 1827 je la Princa kripto ĉe la Historia tombejo vajmara (krome tie troviĝis diversaj kortegaj oficistoj kaj ĉefurbestro Carl Leberecht Schwabe. Intertempe starigitis la (false supozita!) ŝilera kadavro en la Biblioteko Dukino Anna Amalia.
Marian McPartland
Marian McPartland (naskiĝis la 21-an de marto 1918 ĉe Slough, Buckinghamshire, kiel Margareth Marian Turner, mortis la 20-an de aŭgusto 2013) estis usona ĵazmuzikistino (pianistino kaj ĵurnalistino) britdevena.
Vivo kaj verkado
Marian McPartland estis jam junaĝe talenta pri muziko. Ŝi rompfinis sian (klasikmuzikajn) kompozician kaj pianludan studojn ĉe la fama Guildhall School of Music and Drama (kie ŝi ankaŭ lernis violonludon), post kiam ŝi estis malkovrinta sian amon de ĵazo. Kontraŭ la volo de sia patro ŝi ludis en vodevilo-programero kun kvar pianoj sub la artista nomo Marian Page. Je la prizogado de la aliancaj trupoj en liberigitaj Francujo kaj Belgujo ŝi konatiĝis en 1944 kun sia pli malfrua edzo Jimmy McPartland, 11 jarojn pli aĝa kornetisto kaj lerninto de Bix Beiderbecke.
Post la milito ŝi transloĝiĝis en 1946 kun sia edzo al Ĉikago kaj muzikis komence en ties bando. Dum kiam ĉi tiu muzikis diksilandon, ŝi havis pli modernan guston. Ekde 1949 ŝi verkis por Down Beat. En la sama jaro ŝi transloĝiĝis al Novjorko, kie ŝi fondis propran ĵaztriopon, kiu en 1950 komence muzikis en Embers. El ŝia dungiteco por du semajnoj en la novjorka Hickory House en la 52-a Strato en 1952 evoluis dungiteco kiel klubeja triopo ĝis 1960 (parte kun frapinstrumentisto Joe Morello). Multaj ĵazgranduloj aŭdis ŝian ludon en ĉi tiu klubrestoracio, de kiu ankaŭ ekzistas sonregistraĵoj de Rudy Van Gelder por Savoy. Ŝi uzis sian dungitecon ankaŭ por tio, abunde aŭskulti ĵazmuzikistojn en la najbaraj klubejoj de la 52-a Strato ekzemple en Birdland, kaj pliampleksigis – havante enciklopedian memoron – kontinue sian repertuaron. Je la fino de la jardeko ŝi estis firme establiĝinta en la novjorka ĵazmondeto.
En la 1960-aj jaroj ŝi tenis en Novjorko unuan radiospektaklon ĉe WBAI-FM kaj evoluigis por Vaŝingtono ĵazedukan programon por lernejaj infanoj, kiu estis tutlande modela. En 1969 ŝi fondis propran diskeldonejon nome Halcyon Records, kiu precipe publikigis ŝian propran triopomuzikon. En 1978 ŝi ricevis oferton de Nacia Publika Radio, mastrumi ĉiusemajnan elsendon. Ŝi faris malan proponon: Sidante ĉe piano ŝi volis konduki la elsendon kaj je tio inviti gaston, por muziki kun li kune. La proprono estis akceptata. Unua gasto en Marian McPartlands Piano Jazz estis la 4-an de junio 1978 Mary Lou Williams. Entute Marian McPartland babilis kaj muzikis en sia ĉiusemajna elsendo kun pli ol 1000 gastoj, ekzemple kun Oscar Peterson, Cleo Patra Brown, Bill Evans, Rosemary Clooney, Teddy Wilson, Carmen McRae, Dizzy Gillespie, Dave Brubeck, Amina Claudine Myers, Keith Jarrett, Alice Coltrane, sed ankaŭ kun John Medeski, Linda Ronstadt aŭ Elvis Costello. Parto de ĉi tiuj muzikaj portretoj aperis ankaŭ surdiske. En 2004 ŝi ricevis por tio Gremion. Ekde la 1970-aj jaroj ŝi verkis ankaŭ multajn (proks. 60) muzikalbumojn por Concord.
La svingan ludon de McPartland krom tio dokumentas multaj sonportiloj kun moderna ĵazo. Ŝia komponaĵo Twilight World fariĝis normkanto.
Sian intertempe (en 1970) eksedziĝintan edzon Jimmy ŝi re-edzigis mallonge antaŭ ties morto en 1991.
Distingoj kaj premioj
En 1983 ŝi ricevis la premion Peabody Award. En la jaro 2000 ŝi ricevis stipendion de NEA kaj la Premion Mary Lou Williams por Virinoj en Ĵazo. En 1986 ŝi estis enprenata en la glorhalon International Association of Jazz Education Hall of Fame kaj oktobron de 2006 en la glorhalon Long Island Music Hall of Fame.
Tárkány
Tárkány (tArkAnj) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Kisbér.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Troviĝas Bábolna 7, Komárom 24 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1221 en formo Tarcan. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1543, kiu refondiĝis en 1684. Iamaj vilaĝoj apartenas al Tárkány, kiuj vivis ĝis la turkoj: Ölbő (OlbO), Vasdinnye (vaŝdinje).
Ölbő
La unua mencio devenis el 1171 en formo Elbeo. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, neniam ĝi refondiĝis.
Vasdinnye
Dum regado de Ladislao la 1-a (Hungario) aperis la vilaĝo en formo Dinna kaj alie Digna. En 1435 la kampoj apartenis al familio Dinnyei Vas kaj havis la vilaĝo preĝejon. Post la turkoj nur malgranda setlejo formiĝis, ne plu havanta memstarecon.
Franciszek Kleeberg
Franciszek Kleeberg (naskiĝis la 1-an de februaro 1888 en Ternopilo, mortis la 5-an de aprilo 1941 en Weisser Hirsch apud Dresdeno) – brigada generalo de Pola Soldataro, la lasta komandanto de la septembra kampanjo komence de la dua mondmilito. Distingita de la Kavalira Kruco de la Militista Ordeno Virtuti Militari.
Septembra kampanjo
Franciszek Kleeberg la 9-an de septembro 1939 komencis organizi batalajn taĉmentojn el komisiitaj al li rezervejoj. En ofica korespondado plu estis komandanto de la Areo de Korpuso n-ro 9. La 27-an de septembro rearanĝis subordigitan al li soldataron kaj establis en Włodawa civil-administrajn regopovojn. De ĉi tiu tago iĝis komandanto de Sendependa Operacia Grupo Polesio.
Prezidento de Pollando - laŭ propono de Ĉefa Komandanto - la 1-an de januaro 1943 postmorte avancis lin al la grado de la generalo de divizio. En 1969 cindrojn de la generalo Franciszek Kleeberg estis alveturigitaj al Pollando kaj la 6-an de oktobro metitaj en la Militista Tombaro en Kock inter mortfalintaj soldatoj de komandata de li Sendependa Operacia Grupo "Polesio".
Konstitucia juĝejo de Ukrainio
La Konstitucia juĝejo de Ukrainio estas la ukraina kortumo respondeca por certigi ke leĝoj kaj aliaj aktoj antaŭviditaj fare de la Konstitucio de Ukrainio estas konformaj al ĝi. La kortumo, kiu estis kreita en 1996 tuj post la alpreno de la konstitucio de Ukrainio, konsistas el dek ok juĝistoj, el kiuj unu triono estas nomumita de la Prezidanto de Ukrainio, alia triono de la Parlamento (Verĥovna Rada), kaj la cetera triono de Kongreso de Juĝistoj de Ukrainio. La Konstitucia Kortumo havas prezidanton kaj deputiton, kiuj estas elektitaj de siaj kunuloj. Juĝistoj ekzercas sian mandaton dum 9 jaroj.
László Lóránt Keresztes
László Lóránt Keresztes [lAslO keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keresztes László Lóránt estas hungara politikisto, ekonomo.
László Lóránt Keresztes naskiĝis la en Kaposvár.
Biografio
László Lóránt Keresztes doktoriĝis pri ekonomia geografio en Universitato de Pécs en 2008. En la sekva jaro li helpis politikan agadon de Alia Politiko Eblas. Ekde 2010 li estris la partion en Baranya, post 3 jaroj li akiris plurajn funkciojn en centro de la partio. En 2018 li estis elektita parlamenta deputito. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Tombejo Calvaire
La Tombejo Calvaire (Cimetière du Calvaire) estas unu el la tombejoj de Parizo kiu situas sur la supro de la monteto Montmartre. La prae nomita Tombejo Saint-Pierre-de-Montmartre ŝuldas sian nomon al la ĉeesto de kalvario situanta mallantaŭ apuda Preĝejo Saint-Pierre-de-Montmartre.
Historio
Ĉirkaŭanta la Preĝejon Saint-Pierre-de-Montmartre, la tombeko Calvaire estis oficiale kreita en 1688. Dum la Franca revolucio de 1789, ĝi estis tute detruita. Ĝi tiam formis parton de la monaĥeja tuto de la Reĝa abatejo de Montmartre kiu estis tute diserigita krom Preĝejo Saint-Pierre.
Ĝi estis denove malfermita en 1801 por akcepti sepultejojn de loĝantoj de la kvartalo. En 1831, ĝi estis definitive fermita, samtempe kun la kreado de Tombejo Saint-Vincent fare de komunumo de Montmartre.
Hodiaŭ, ĝi estas alirebla al la publiko nur la 1-an de novembro (tagon de Ĉiuj Sanktuloj).
120120 Kankelborg
120120 Kankelborg estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Joseph A. Dellinger elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Charles Kankelborg, fervora kaj plenumita astrofizikisto, kiu disvolvis novigantajn instrumentojn por observi nian Sunsistemon en la ekstrema ultraviolo. Li instruas pri suna fiziko ĉe la Universitato de Montano.
Streptocitta
Streptocitta estas genro de grandaj sturnoj de la familio de Sturnedoj. Ambaŭ specioj havas blankanigran plumaron kaj longan voston, kiu aspektigas ilin kiel similaj al la pigo. Kvankam tute ne rilataj al la veraj pigoj, ili estis foje nomataj pigoj en la pasinteco. La du aŭstralaziaj specioj estas limigitaj al arbaroj de Wallacea en Azio.
Bukovina
Bukovina signifas en slavaj lingvoj fagan arbaron kaj ĉi nomon havas pluraj lokoj:
vilaĝo en distrikto Blansko vidu Bukovina (distrikto Blansko), vilaĝo en distrikto Plzeň-nordo vidu Bukovina (distrikto Plzeň-nordo).
vilaĝo en distrikto Liptovský Mikuláš vidu Bukovina (distrikto Liptovský Mikuláš).
Rimarko:
Ankaŭ nomo de historia teritorio Bukovino (nuntempe ĝi estas parto de Ukrainio kaj Rumanio) signifas tion, kion Bukovina menciita pli supre.
Noisy-le-Sec
Noisy-le-Sec [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 40,232 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Noisy-le-Sec situas nordoriente de la centro de Parizo.
Transporto
La stacidomo de apartenas al la regiona linio RER E. Ĝi estas ankaŭ finhaltejo de la tramlinio T1. Estas du aliaj tramhaltejoj, nome kaj.
65100 Birtwhistle
65100 Birtwhistle estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Trajana Kolono
La Trajana Kolono estas antikva monumento starigita dum la regno de la Imperiestro Trajano en 113, nun daŭre staranta sur la Trajana Forumo proksime de la monteto Quirinal en Romo.
Dediĉo
Legeblas jena gravurita latinlingva skribaĵo sur la kolonomalsupro :
Glinde
Glinde estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kosorín
Kosorín, hungare Koszorús [kosorUŝ] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Koszorin, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Kosorín situas ĉe kunfluejo de 2 rojoj, laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1478 en formo "Kozeryn". En 1828 vivis tie 380 homoj en 60 domoj. Tiutempe brikofabriko funkciis en la komunumo. En 1910 vivis en Koszorús 489 homoj, (escepte 3 germanojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kosorín 412 homoj (409 slovakoj, 2 ĉeĥoj).
Eksteraj ligiloj
]
Juniaj Bovistidoj
La Juniaj Bovistidoj estas neregula meteorfluo kiu aktivas de la 26-a de junio ĝis la 2-a de julio, kun maksimumo atingita je la 27-a de junio. Ĝia radianto situas en la konstelacio de Bovisto. La fonta kometo estas 7P/Pons–Winnecke, kiu kompletas orbiton ĉirkaŭ la Suno ĉiuj 6.37 jaroj.
La Juniaj Bovistidoj estas malfortaj, sed kelkfoje la meteorfluo povas esti tre aktiva, kiel en 1916 kaj en 1998.
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo June Bootids en la anglalingva vikipedio.
Rumi, poeto kaj mistikulo
Rumi, poeto kaj mistikulo (angle: Rumi, Poet and Mystic 1207–1273) estas titolo de libro verkita de Reynold A. Nicholson (1868–1945), angla orientalisto kaj rumiologo. La libro temas pri sufiismo kaj Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi (Rumi).
Jen eldon-detaloj de ĝia angla originalo:
Nicholson, Reynold A. Rumi, Poet and Mystic 1207-1273, London: George Allen & Unwin ltd, 1973 (6-a eld.), {1-a eld. 1950},190 p.
Bedaŭrinde lia forpaso ne lasis lin finverki la enkondukon al sia lasta libro pri Moŭlana t.e. Rumi, Poeto kaj Mistikulo. La libro entenas tradukojn elektitajn el diversaj verkoj de Rumi kun klarigaj notoj celante prezenti ĝeneralan bildon kaj konon pri sufiismo 5. Feliĉe, A. J. Arberry (1905–1969) – mem ege kompetenta esploristo kaj nomanta sin lernanto de Nicholson – preparis la libron por preso aldoninte du alineojn je la fino de la nefinita enkonduko. Arberry en la lasta alineo de la enkonduko belege esprimas siajn admiron kaj laŭdon kaj pri Rumi kaj pri Nicholson:
Mario-placo (Eisenach)
Mario-placo (Frauenplan) estas centra placo en la sudo de la urbocentro de Eisenach, Germanujo. Temas pri unu el la tri historiaj merkatsetlejoj ene de la hodiaŭa teritorio urba kaj pri monumenta zono urbokerna.
Historio
La nomo originas el la en 1690 malkonstruita Mario-katedralo, kiu ekde la 13-a jarcento staris ĉe la okcidenta parto de ĉi tiu placo.
Mario-placo (pli bone estus diri: placo ĉe Mario-monto ĉar la kirko mem staris surmontete) malhavis domojn malsobajn, dume staris pli supre la bierfarejo konventa kaj puto kiun la kapitulanoj ricevis rekompence por la - pro strategiaj kialoj - malkonstruitaj kirkoturoj. Supre troviĝis loĝejoj de la konventanoj, pli maldekstren lernejo kiuj estris ankaŭ la fama historiisto kaj juristo Johannes Rothe. Ĉe la maldekstra flanko estis la domo de la preĝejzorganto kaj la tombejo. Ĉe Mario-placo estis ankaŭ la naskiĝdomo de Johann Sebastian Bach, proksime de la nuna Bach-domo. Ĉe Mario-placo estis ekster tio vendejoj de pano.
La konventa bierejo transformitis la jaron 1525-an je princa bierfarejo antaŭ transiro al urba posedo en 1610 funkcionte kvazaŭ seninterrompe ĝis 1839. Post 1890 la konstruaĵo bierfareja finfine malkonstruitis. Ankaŭ la puto ekzistis mininume ĝis 1890 utiligite por la depono de lignaj putotuboj. Dum ŝaktigaj laboroj surloke troviĝis en 1883 kelkaj skeletoj apartentantaj al la iama tombejo.
Hodiaŭa situacio
Placocentre estas hodiaŭ la bela Bach-monumento translokigite en 1938 disde la ĉefa bazarplaco de antaŭ la Preĝejo Sankta Georgo. Disde ĝi okcidenten ĝis la iama iama katedralo estas parko kaj ŝtuparo. La eosta parto servas por parkumi la aŭtojn de la Bach-muzevizitantoj. La nova muzea alo el la 2000-aj jaroj hodiaŭ dominas la tutan placon.
Luftwaffe
La Luftwaffe (el la germana Luft - aero kaj Waffe - armilo) estas germana nomo por Germana Aerarmeo. Historie, "Luftwaffe" nomiĝas aerarmeon de Nazia Germanio inter 1935 kaj 1945, ĉefe dum la dua mondmilito. Luftwaffe estis fondita en 1935 kaj ties pastra patro kaj arkitekto estis Hermann Göring, kiu konstruis ĝin kiel elitan kaj post SS eble politike la plej konscia armea konsistero de Adolf Hitler, respektive de la nazia Tria regno.
Mario-placo (Eisenach)
Katedralo de Nia kara sinjorino
Landgrafo Alberto kompreneblege postulis por sia linda rezidejo Eisenach lokon de venerado de Maria (patrino de Jesuo). Modelo por li estis la [erfurta konvento maria kaj la fortimpresa apuda Katedralo de Erfurto, pro kio li peris en 1294 ŝanĝon grundan. Al la Ordeno de germanaj kavaliroj, kiu posedis ekde la mezo de la 13-a jarcento filion apud Mario-placo, li transdonis la posedon de Margareto-kirko en Gotao. Por la Mario-kirko, Alberto tuj enoficigis la dekanon kaj la kapitularon de Trefffurt-Großburschla. Krome la landgrafo garantiis grandanimajn donacojn por la aŭgustenanoj de la nova Mario-konvento. Ŝajne la katedralo fortimpresadis splendante supre de la placo. Maldekstre ĝi staris kaj larĝaj ŝtupoj ŝtonaj kondukis tien ĝis la romanika altarejo flankita de du turoj; sed ili jam en 1306 malkonstruitis pro defendtaktikaj kaŭzoj. Krome estis alkonstruita Kapelo Kristokorpo. Dum arkeologiaj elfosoj en 1995 kaj 1996 ĉe la teritorio de la supra parto de Ritter-strateto kaj Philosophen-vojo trovitis ja restoj de iamaj domoj, tamen oni ne sukcesis difini science la akuratan situon de la katedralo.
Luftwaffe
La 13-an de septembro 1939 rezulte de ordonita de Wolfram von Richthofen la eksperimenta bombado de pola urbo Frampol, kies ununura celo estis pritakso de la efikeco de bombado en kampaj cirkonstancoj, bruliĝis ne malpli ol 60% de konstruaĵoj — ofte citata kiel ekzemplo de senbaza teroro de la germana aviado.
Mario-placo (Eisenach)
Bach-monumento
En eta parka zono antaŭ la Bach-muzeo troviĝas la ajzenaĥa Bach-monumento kiu estas la plej malnova figura monumento por la majstro muzika. Faris ĝin Adolf von Donndorf kaj muldis ĝin Hermann Heinrich Howaldt en Braunschweig. La komision konkretan faris tamen en 1878 civitana societo nome "Denkmal-Comitee" al kiu aniĝis i.a. la tiama urba kantoro Carl Müllerhartung kaj la en Eisenach vivinta poeto Fritz Reuter. Helpis financi la tuton ankaŭ Clara Schumann, Hans von Bülow, Joseph Joachim kaj Franz Liszt per bonfarkoncertoj agrabalaj kaj grandanimaj. Inaŭguro iĝis en la 28.9.1884 per ludo de meso baĥa (h-Moll-Messe BWV 232) sub la dirigenteco de Joseph Joachim. La unue antaŭ la Georgo-kirko (bapta loko de Bach) starigita monumento alilokigitis en 1938 en kadro de ĝenerala aliaranĝo de la tuta baĥdomzono.
Demonstriĝis staranta komponisto kun plumo en la dekstra mano antaŭ notopupitro apogata de anĝelo. Ĉar la soklo tre mallongigitis en 1938 dum la alilokigentrepreno, la reliefo estas nuntempe ĉe la malantaŭo. Videblas Sankta Cecilia dum orgenludado; ŝi estas patronino de eklezia muziko. Ĉiujare en la antaŭtagmzeo de la 21-a de marto (naskiĝtago baĥa) okazas ceremonio solemna kaj digna.
Luftwaffe
En la turnopunkta plurmonata batalo de Anglio la potenco de Luftwaffe dum la dua mondmilito estis rompita rilate al pilotoj, kvankam ne atakaviadiloj.
Beia
Beia [beja] (Homoródbene, germane: Mehburg) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Rupea. Administre ĝi apartenas al Caţa.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 957 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj), en 1992 361 (65% rumanoj, 27% ciganoj, hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1494. Ĝi estis libera saksa vilaĝo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Udvarhely).
Flavkrura tinamo
La Flavkrura tinamo (Crypturellus noctivagus) estas specio de tinamo troviĝanta en arbaraj kaj arbustaraj habitatoj en tropika kaj subtropika orienta Brazilo. Tiu birdospecio supraĵe simila al koturno havas grizbrunan plumaron kaj du facile separeblajn subspeciojn. Ĝi malpliiĝantas pro homa agado, kaj estis tiele listita kiel Preskaŭ Minacata fare de la IUCN.
Subspecioj akj teritorioj
Tiu specio havas du subspeciojn:
Aspekto
La Flavkrura tinamo estas proksimume 28 al 31 cm longa. Ties supraj partoj estas grizaj, ties suba dorso kaj flugiloj estas nigre striecaj, ties kolo kaj supra brusto estas grizecaj, ties suba brusto estas rufeca kaj ties ventro estas blankeca. Ĝi havas nigrecan kronon kaj kaj sablokoloran superokulon. Tiu estas pli larĝa kaj pli elstara ĉe la raso zabele, kiu estas ankaŭ pli pala ĝenerale, havas pli blankan (malpli rufeca) gorĝon kaj pli brilflavajn krurojn ol la nomiga raso.
Kutimaro
Kial ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Flavkrura tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Habitato
Ties preferita habitato estas humida arbaro, sed la subspecio zabele loĝas ankaŭ en pli sekaj arbaraj habitatoj, kiaj savanarbaroj kaj Caatinga. Ĝi povas troviĝi ĉe altaĵoj de 700 m aŭ malpli.
Konservado
La Flavkrura tinamo suferas pro disvastigita kaj kontinua habitatodetruo kaj ĉaspremo. Ĝenerale, kvankam ties nombroj malpliiĝantas, ili ne estas je drasta danĝero kaj tiele la specio estis listita kiel Preskaŭ Minacata fare de la IUCN. Ĝi havas loĝan teritorion de 1,470,000 km². Ne estas ĵusaj vidaĵoj el partoj de ties teritorioj, kaj ŝajne ĝi estas formortinta el Rio de Janeiro.
Sabotage
Sabotage (Sabotado), publikigita ankaŭ kiel The Woman Alone (La sola virino), estas brita prispiona streĉ-filmo de 1936 reĝisorita de Alfred Hitchcock en kiu stelulis Sylvia Sidney, Oskar Homolka kaj John Loder. Ĝi estis iel bazita sur romano de Joseph Conrad de 1907 nome The Secret Agent (La sekreta agento), pri virino kiu malkovras, ke ŝia edzo, londona kinejposedanto, estas terorisma agento.
Sabotage ne estu konfuzata kun la alia filmo de Hitchcock nome Secret Agent, kiu estis publikigita ankaŭ en 1936, sed diference ĝi estis iel bazita sur du historioj de la kolekto Ashenden: Or the British Agent de 1927 de W. Somerset Maugham. Ĝi ne estu konfuzata ankaŭ kun la filmo de Hitchcock nome Saboteur (1942) kiu inkludas la ikonan falon el la torĉo de la Statuo de Libereco kiu antaŭis la sceno de la Monto Rushmore de North by Northwest (1959).
La filmo tenas raran 100% de aproboj en la rezenca retejo Rotten Tomatoes. En sondenketo de 2017 pri 150 aktoroj, reĝisoroj, verkistoj, produktoroj kaj kritikistoj por la gazeto Time Out oni rangigis Sabotage kiel la 44a plej bonkvalita brita iama filmo.
Narita
Narita (japane: 成田市 [narita-ŝi], Hepburn: Narita-shi) estas urbo en nord-meza parto de la gubernio Ĉiba, en Japanio. En Narita troviĝas la gravega internacia flughaveno Tokio-Narita por internaciaj flugoj el kaj al Eŭropo, Azio kaj Aŭstralio.
Vidindaĵoj en Narita estas la templo Shingon Naritasan-Ŝinsoĝi (konstruita en la jaro 940) en la 17 hektarojn granda parko de Naritasan, la lageto Imba, la Makata-ĝinĝa (ŝintoa sanktejo) en kies centro staras 200-jaraĝa arbo, kaj kelkaj muzeoj, inter ili unu pri kaligrafio.
Historio
Narita fondiĝis en 1954, kuniginte ses vilaĝojn kaj la urbocentron al unuo.
Ĝemeliĝoj
Ĝemelurboj de Narita estas :
Universitato St. John's
La Universitato St. John's (angle: St. John's University) estas privata katolika universitato, de la Kongregacio de la Misio, kies ĉefa kampuso troviĝas en Kvinzo, en Novjorko (Usono). La paulaj pastroj ankaŭ gvidas aliajn du usonajn universitatojn, la Universitato DePaul, kaj Universitato de Niagaro.
Ĝi estis fondita en 1870 de la Kongregacio de la Misio en Broklino, laŭ peto de la unua episkopo de Broklino, John Loughlin, kiu volis ke la pli malriĉaj junuloj povus ricevi akademian instruon, moralan kaj intelektan. En 1960, la universitato translokiĝis al la nuna kampuso en Kvinzo.
Nuntempa ritmenbluso
Nuntempa ritmenbluso, en iuj naciaj lingvoj angle nomata Contemporary R&B respektive plennome Contemporary Rhythm and Blues, estas popmuzika ĝenro naskiĝinta komence de la 1980-aj jaroj en Norda Ameriko, kiu revivigas elementojn de la popmuzika ĝenro ritmenbluso el la 1940-aj jaroj. Tamen ankaŭ rimarkeblas influoj de la popmuzikaj ĝenroj soulo, funko, dancmuziko, kaj ekde 1986 ankaŭ hiphopo. La stilo iusence sekvis la "diskotekan muzikon" de ĉirkaŭ la jaro 1980. Multaj nuntempaj ritmenblusaj muzikistoj, kvankam kompreneble ne ĉiuj, estas usonanoj de etne afrika deveno.
La tiuspeca popmuziko havas poluritan stilon perfektigitan por studia produktado de kompaktdiskoj, ritmojn ofte el drumomaŝino, foje uzas saksofonon por doni al la muziko iom ĵazan elementon, kaj profesiecan aranĝadon de kantado. Elementoj de eletronika muziko kaj de hiphopaj ritmoj fine de la 1990-aj jaroj plimultiĝis, kvankam la nebridita krudeco de muzikaj ritmoj en hiphopo estas multe pli "malsovaĝigita" kaj moligita en nuntempa ritmenbluso. Pluraj kantistoj de nuntempa ritmenbluso en sia kantado aparte akcentas la uzon de melismo, kiun popularigis popmuzikaj kantistoj kiel Stevie Wonder, Beyonce Knowles kaj Mariah Carey.
Kubang Kerian
Kubang Kerian estas urbeto kaj ankaŭ parlamenta balota distrikto en Kota Bharu distrikto, Kelantano, Malajzio.
Historio
Kubang Kerian fariĝis nova ekonomia nabo por Kelantan. La aranĝo de la USM-kampuso en Kubang Kerian ekde 1983 altiris aliajn komercojn por moviĝi al Kubang Kerian, kiuj helpas akceli la ekonomion de Kubang Kerian. Kubang Kerian nun havas freŝan merkaton, ĉiutagajn noktomerkatojn, vendredvesperen-merkaton, lundnoktomerkaton, plurajn freŝajn kokidajn buĉadellasejojn, lastatempan KFC-ellasejon, 2 bakejojn, kelkajn fotilvendistojn, 2 apotekojn, kelkajn meblomagazenojn, 2 librejojn, 1 ŝubutikon, flikiston, multajn belecklinikojn kaj multajn eaterie'ojn.
Plimulto de la homoj de Kubang Kerian estas islamanoj. Ekzistas multaj moskeoj sed neniu preĝejo nek templo.
La plej granda moskeo estas la Kubang Kerian-blua moskeo, 5 minutojn de USM.
Esperanto kaj Kubang Kerian
Kelkaj loĝantoj konis Esperanton.
Serpentaglo
La Serpentaglo aŭ ordinara serpentaglo (Circaetus gallicus) estas mezgranda rabobirdo de familio Akcipitredoj kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, milvoj, cirkuoj, ktp.
Disvastiĝo kaj medio
Estas malnovmonda specio ekzistanta tra la Mediteranea marbaseno ĝis Rusio kaj Meza Oriento, kaj partoj de Azio (Pakistano, Barato kaj eĉ kelkaj insuloj de Indonezio.
Tiuj birdoj de nordo de Mediteraneo kaj de nordaj eŭropaj regionoj migras ĉefe al subsahara Afriko, sed norde de Ekvadoro, en septembro aŭ oktobro kaj revenas en aprilo aŭ majo. Orientaj loĝantaroj estas populacioj de loĝantaj birdoj. En Eŭropo tiu birdo estas multnombra en suda Hispanio, kie ĝi estas ofta, sed en aliaj regionoj ne estas tiom facile videbla. Birdo en Insuloj de Scilly, Britio, oktobre de 1999 estis la unua konfirmita vidaĵo ĉe tiu lando.
La Serpentaglo troviĝas en malfermaj terkulturejoj, sekaj ebenaĵoj kaj mezdezertaj ŝtonecaj montetaroj; ankaŭ marĉaj ebenaĵoj kaj marbordo. Ili bezonas arbojn por nestado proksimaj de tiaj menciitaj medioj. Kutime ĝis 2.000 m super marnivelo, sed foje eĉ pli supre.
Aspekto
La Serpentagloj estas mezgrandaj birdoj 62-69 cm longaj kun enverguro de 170-195 cm kaj pezo de 1.7-2.3 kg. Ili estas facile rekoneblaj dumfluge pro ties ĉefe blankaj subaj partoj kun nigraj mallarĝaj flugilbordoj kaj eĉ pli mallarĝaj punktostrioj; la supraj partoj estas brungrizaj. Mentono, gorĝo kaj supra brusto estas sablokoloraj al helbrunaj. La vosto havas 3 aŭ 4 malhelajn striojn, la plej pinta pli larĝa. Kruroj estas skvamecaj, kio protektas ilin de serpentomordoj. Alia eca faktoro estas ronda larĝa kapo kun brilflavegaj okuloj fronte lokitaj, kvazaŭ de strigo. Junuloj estas tre similaj al plenkreskuloj, sed iom pli brunaj sube.
Kutimoj
La Serpentaglo estas akurata fluganto kaj flugas pli ol la aliaj membroj de la genro Circaetus. Ĝi kutime ŝvebas super montetoj kaj tiel ĉasas eĉ de altoj de ĝis 500 m. Ili povas flughalti havante hokitajn krurojn per rapida flugfrapado kiel Turfalkoj, sed ne eblas konfuzo pro malsimileco laŭ grando. Pro sia speciala dieto, tiu birdo bezonas grandan teritorion.
Ties predoj estas ĉefe reptilioj, kaj ĉefe serpentoj -95 % de la dieto en suda Eŭropo-, sed ankaŭ lacertoj kaj ranoj. Malofte etaj mamuloj ĝis grando de kuniklo; maloftege birdoj kaj grandaj insektoj. Ofte ili kuraĝas kontraŭ grandegaj serpentoj, kiujn ili atakas surgrunde per bekfrapado kontraŭ kapo kaj flugdanco ĉirkaŭ predo. Poste ili forprenas ĝin ĝis arbo por manĝado aŭ forportas al nesto foje mezenglutita krom vosto; en la nesto la ido tiras de tiu parto kaj ekenglutas ĝin.
Tiu palearktisa kaj orientalisa specio estas kutime silenta birdo. Foje fajfas ĉefe dum bredado.
La Serpentaglo malplinombriĝis en Eŭropo kaj daŭre malpliiĝas pro ŝanĝo en terkulturaj metodoj. En Azio la specio ne estas ankoraŭ minacata.
Reproduktado
Okazas kriĉadaj kaj akrobataj ceremonioj por pariĝado. Ili konstruas en malalta arbo neston el bastonetoj kaj internaj folioj. Foje reuzas neston de aliaj birdoj. Foje en rokaro inter arbustoj. La ino demetas unu blankan ovon, kiun kovas dum pli da 45 tagoj. La idoj elnestiĝas post ĉirkaŭ 75 tagoj. Dume la patro alportas manĝajojn por ambaŭ. Ido povas surprize engluti grandajn serpentojn eĉ pli grandajn ol ĝi mem; foje la serpento estas tiom granda, ke la ido englutas nur parton kaj la resto -vostomezo- restas hokita el ĝia beko ĝis kiam digesto funkcias, poste ĝi englutas la reston.
Ili reproduktas nur 1 idon, sed ili povas vivi ĝis 17 jaroj.
Niinivesi
Niinivesi estas lago en Finnlando en areo de Rautalampi, Vesanto kaj Tervo. Ĝia areo estas kaj supermara alteco. Niinivesi ricevas akvon el okcidento el Kiesimä kio elfluas al Niinivesi laŭ Kerkonjoki. La kvalito de la akvo estas vere bona.
Heinrich Julius Bruns
Heinrich Julius BRUNS (naskiĝinta la en Osterwieck-Rohrsheim, mortinta la  en Kloster Lehnin-Rockahn) estis germana pedagogo kaj lernejestro.
Vivo
Pro elstarega talento Bruns ricevis por malriĉuloj rezervitan liberan lokon ĉe la katedrala lernejo Stephaneum de Halberstadt sub la estrado de Christian Gottfried Struensee. Kaj tie liaj rezultoj estis pli ol averaĝaj.
En 1765 li konatiĝis kun Friedrich Eberhard von Rochow, kapitulano katedrala en Halberstadt, kiu dungis lin kiel sekretarion kaj muzikiston ĉe Kastelo Reckahn (hodiaŭ parto de Kloster Lehnin). Li permesis al Bruns uzon de sia privata biblioteko pridiskutante kun li plibonigon nepran de envilaĝaj lernejoj. Por prepari sin je reformpedagogia instruado ili mem provis reciproke modernajn lern(ig)metodojn en la biena parko de Reckahn. Kvankam Bruns reiris en 1771 por instruadi kaj orgenistadi al Halberstadt, li kandidatis post la morto de kantoro de Reckahn por iĝi instruisto samloke. Ĉar instruado estis parto de la deĵordevo de kantoroj kaj orgenistoj. En la 2.1.1773 li ekdungitis kaj restis surloke ĝismorte. En 1774 oni translokiĝis ĉe la novkonstruitan lernejon de Reckahn; tiumaniere Bruns iĝis la plej grava kunlaboranto de Rochow ĉe la realigo de la novaj reformpedagogiaĵoj. La lernejo baldaŭ iĝis modelo de ĉiuj malurbaj lernejoj altirante multe da vizitantoj, instruistoj, ekleziuloj, oficiuloj prusaj kaj scienculoj. Bruns mem redaktis registron de ĉiuj vizitintoj kiu ĝis hodiaŭ ekzistas kaj videblis en la Rochow-lernejmuzeo en Reckahn. Pli ol 1200 vizitantoj dum du jardekoj nombriĝis, i.a. ankaŭ la halberstadt-a katedraldekano Ernst Ludwig Christoph Spiegel zu Desenberg, kiu tiom entuziasmiĝis prie ke li ekfondis en 1778 en Halberstadt modernan porinstruistan seminarion por lernigistoj en malurbaj lernejoj.
En 1776 li edziĝis kaj post la morto de la edzino denove en 1782. El la unua geedziĝo li havis tri, el la dua kvar infanojn. En 1794 li mortos pro tuberkulozo. Lia tombo estas tuj sude apud la vilaĝa kaj kastela kirko de Reckahn.
Ivan Kramskoj
Ivan Nikolajeviĉ KRAMSKOJ (Иван Николаевич Крамской; naskiĝis la 8-an de junio 1837 en Ostrogoĵsk, Voroneĵ gubernio, Rusia imperio, mortis la 5-an de aprilo 1887 en Sankt Peterburgo. Li estis fama rusa pentristo kaj desegnisto, unu el la ceteraj fondintoj de la Rusa kolegaro de la moveblaj artaj ekspozicioj, kiuj nomis sin Peredviĵniki ( Передви́жники) t.e. migruloj.
Ivan naskiĝis en malriĉa familio de ordinara kontoristo. Jam infanaĝe li ŝatis pentri prefere per akvofarboj. Poste lian talenton rimarkis unu ĥarkova fotisto, kiu proponis al li labori kiel retuŝisto de siaj fotaĵoj. Saman laboron Ivan lerte faris en Sankt Peterburgo ĉe plej prestiĝaj tieaj fotistoj ekde 1856.