cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10404 McCall
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona pentristo Robert McCall (1919 — 2010), legenda kosma artisto kies laboro ne nur dokumentis la disvolviĝon de NASA-aj streboj por sendi homojn sur Lunon, sed donis ambician vizion de la estonteco de la homo en la kosmo. Liaj verkoj inkludas murpentraĵojn ĉe la Nacia Aera kaj Kosma Muzeo kaj ilustraĵojn por " 2001: Kosma Odiseado ".
Jácint-Attila Juhász
Jácint-Attila JUHÁSZ [juhAs] rumania hungara financfakulo. Li naskiĝis en la -a de.
László Medve
László Medve [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Medve László estis hungara kuracisto, pulmonologo, politikisto, ministro.
László Medve  naskiĝis la  1928 en Vámosgyörk. Li mortis la 2008 en Budapeŝto.
Biografio
László Medve frekventis Medicinan Universitaton en Budapeŝto, akirinta diplomon en 1952, poste li lernis en pulmonologion. Inter 1952 kaj 1954 li kuracadis en Lengyeltóti, poste li havis diversajn postenojn en la ministerio pri sano, sed li ankaŭ kuracadis en instituto. Jam en 1954 li aliĝis al la komunistoj, en 1961 li frekventis unujaran partian lernejon. Inter 1974 kaj 1984 li estis subministro, poste ministro pri sano 3 jarojn. En 1989 li pensiuliĝis, sed li estis aktiva ĝismorte en la medicino. Li ricevis 3 premiojn.
Daktiloj
Daktiloj (helene Δάκτυλοι Dáktyloi) estis en la helena mitologio malaltetaj diecaj estaĵoj.
Daktiloj estis iaj koboldoj kaj apartenis al sacerdotoj de la diino Cibelo. Okazis, ke dum arbara incendio ili trovis sur troja monto Ido kuŝejon de fererco. Ili lernis prilaboradi ĝin kaj fariĝis famaj lertaj forĝistoj.
Pri ilia origino oni asertas, ke ili elsaltis el la tero, kiam diino Rea naskis Zeŭson kaj en teron enpremis fingrojn, por ke ŝi malpeziĝu sian doloron. El la tero elsaltis kvin viroj de la dekstra mano kaj kvin virinoj de la maldekstra. Aliloke oni asertas, ke ili estis ĉi tie jam longe antaŭ tiu ĉi momento.
Johann Ernst von Thun und Hohenstein
Johann Ernst von Thun und Hohenstein (naskiĝinta en la 3-a de julio 1643 en Graz, mortinta en la 20-a de aprilo 1709 en Salcburgo) de la nobela familio Thun und Hohenstein estis salcburga princĉefepiskopo.
Episkopecoj
Liaj gepatroj estis Johann Siegmund Graf Thun kaj Margarethe Gräfin Öttingen. Do li estis la pli juna duonfrato de la salcburga ĉefepiskopo Guidobald Graf Thun. Studvojaĝo gvidis lin tra Italio, Francio, Nederlando kaj Hispanujo al Alĝero kaj Tunizo. La 27.10. 1662 Thun iĝis domkapitulano en Salcburgo kaj en la 29.12.1679 episkopo de Seckau (ĝis 1687). En la 30.6.1687 li elektitis arkiepiskopo de Salcburgo, estante paralele la nova sekulara suvereno. En la 2.8. venis la papa konfirmo kaj la tagon poste li eniris solene la urbon disde Kastelo Mirabell. Jam baldaŭ li vojaĝis tra siaj novaj teritorioj kun 134 akompanantoj kaj 120 ĉevaloj kaj aliaj bestoj. Li ankaŭ vizitis la malfacile atingeblajn regionojn malantaŭ la montpasejoj.
Karakterizis lian regadon despotismo. Li ankaŭ pliakrigis la persekuton de kriptaj protestantoj, sed ankaŭ la rilato kun la domkapitulanoj ne estis harmonia. Sekvis longaj kvereloj pri la elektomaniero de la salcburgaj episkopoj.
Javier (persona nomo)
La nomo Javier venas de la katolika sanktulo nomita Francisco Xavier, kie Xavier rilatas al la naskiĝloko de la sanktulo. Tiu naskiĝloka nomo havas eŭskajn radikojn, etimologie originante de la vorto etxaberi (kun la signifo "nova domo"). Aliaj varioj de tiu nomo inkludas Xaverius, Xever, Javieron kaj Saverion. La virineca Javiera, Saveria, Zaviera kaj Saverina estas malpli oftaj. Etxeberria, Echeverría, Echevarría, Etxebarri, Chávarri estas eŭskaj familiaj nomoj ligitaj al la nomo per etimologio. Ĝia difuzo ŝuldiĝas al la famo de la misiisto Sankta Francisco Xavier (San Francisco Javier). Kiam li estis enkanonigita, lokoj kaj homoj estis nomitaj laŭ li, kiu popularigis la nomon. Nuntempa uzo de la nomo Javier estas trovita en Hispanio, Ekvatora Gvineo kaj latin-amerikaj landoj, kie ĝi estas populara.
Johann Ernst von Thun und Hohenstein
Episkopecoj
Koncerne politikaĵoj ekster la lando Salcburgio implikiĝis en la Milito de hispana sukcedo. Al la imperiestro ofertis Thun 1500 soldatojn kontraŭ la bavaroj kaj la francoj; la regimento translokitis, sub la gvido de kolonelo Johann Ludwig Grimming, disde Niederrain tra Mühldorf am Inn al la supra rejna regiono por batali ĉe Freiburg, Rumersheim kaj Breisach. Por financi la tuton kreskis la impostopagoj de la loĝantaro.
Emulo de arkitekturo
Sub la regado de Thun iĝis multaj belegaj konstruaĵoj barokaj: salcburge la kirkoj Kolegia, Triunuo, Ursulanina, la porpastra seminario, la pilgrimpreĝejo en Maria Kirchenthal kaj Kastelo Klessheim. Arkitekto kaj teknika konsilisto de la episkopo estis Johann Bernhard Fischer von Erlach. Jenas aliaj faritaĵoj: Schnecken-ŝtuparo en la Katedralo de Salcburgo, kazerno apud Mirabell, Mario-fontano ĉe Gstätten, statuoj de Petro kaj Paŭlo antaŭ la katedralo, la nuna formo de la Karabinieri-salonego en la episkopa rezidejo, la katedrala orgeno, la fama salcburga kariljono, Johano-hospitalo en Mülln ktp. Kromnomo de Thun estis la fondanto: li fondis i.a. la kolegiojn Virgilianum kaj Siebenstädt, la lernejon ursulaninan kaj la ejojn de la Ruperta Kavalirordeno. Moka kromnomo estis ĉas-episkopo pro lia inklino je ĉasado. Sekve li ankaŭ severe persekutigis la ĉasŝtelistojn.
Dum la regadotempo okazis ankaŭ la geedziĝo de imperiestro Jozefo la 1-a kun Wilhelmine Amalia Herzogin von Braunschweig-Lüneburg en 1699. Ili restis dum nuptovojaĝo en la direkto al vieno kvin tagojn en Salcburgo.
Graveco
Oni laŭdis la lertajn ekonomian kaj financan politikojn de Thun. Li ekz. ordonis stoki grenojn dum unu jaro. La gildoj nove aranĝitis kaj submajstroj devis esti ekzamenitaj. Thun ankaŭ komercadis pere de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio por importi cinamon, sukeron kaj kafon. En Eich proksime de St. Gilgen starigitis vitraĵ-uzino.
Persone li estis pieca kaj asketa. Politike li kontinuigis la inteligentajn neŭtralectaktikojn de siaj antaŭuloj. Liaj ekleziaj kaj sekularaj konstruaĵoj igis Salcburgon baroka artcentro kaj la urba silueto grandparte estas de lia tempo. Jam en 1695 li eksuferis je la okuloj kaj ricevis helpepiskopon. Thun ankaŭ gravis pri la emancipiĝo de Salcburgio el bavaraj interesoj kaj pri la orientiĝo je Vieno.
Freden (Leine)
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Freden (Leine), do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj
Zsigmond Deézsi
DEÉZSI Zsigmond [de'ĵi] Kádár estis hungara aktoro naskita en 1809, en Dés kaj mortinta la 24-an de februaro 1874 en Győr.
Biografio
Zsigmond Deézsi forlasis la jurkarieron en 1832, li iĝis baldaŭ bonega aktoro de la provincaj trupoj. Li recevis invitojn plurfoje al Nacia Teatro de Peŝto. Li estis dramheroo, karakter- kaj patroaktoro. Li studis atenteme siajn rolojn.
Ibn Ĥaldun
Li estis plej bone konata pro sia libro, nome Mukadimaho (laŭvorte la "Enkonduko", konata kiel Prolegomena en Greka). La libro influis super la otomanaj historiistoj de la 17a jarcento kiel Kâtip Çelebi kaj Mustafa Naima kiuj uzis la teoriojn de la libro por analizi la kreskon kaj malkreskon de la Otomana Imperio. Ankaŭ 19a-jarcentaj eŭropaj fakuloj agnoskis la signifon de la libro kaj konsideris Ibn Ĥaldun kiel unu el la plej grandaj filozofoj de la Mezepoko.
Ibn Ĥaldun studadis en Tunizo. Kiam li 30-jariĝis, li fariĝis ministro de la sultanoj de Feso kaj Tunizo. Ekde 1382, en rolo de kadio de Kairo, li estis kuntrenata en la dinastiajn konkuradojn de la islama Nordafriko. Pri tiuj landoj li verkis sian kolosan historion, Kitāb al'ibar (Libro de la historiaj ekzemploj). La gvidfadeno de la historio estas la estiĝo de urba el kamparana civilizo.
Biografio
La vivo de Ibn Ĥaldun estas relative bone dokumentita, ĉar li verkis membiografion (التعريف بابن خلدون ورحلته غربا وشرقا, at-Taʻrīf bi-ibn Ĥaldūn ŭa-Riḥlatih Gharban ŭa-Ŝarqan ) en kiu nombraj dokumentoj pri lia vivo estas cititaj laŭvorte.
Ĝenerale konata kiel "Ibn Ĥaldūn" laŭ malproksima praulo, li estis naskita en Tunizo en 1332 (732 H.J.) en altklasa andalusia familio de Araba deveno,   kies familia praulo estis jemena arabo kiu estis parenco de Huĝr ibn ʿAdī, nome kunulo de la Islama Profeto. Lia familio, kiu estis tenintaj multajn altajn oficojn (postenojn) en Andaluzio, estis enmigrinta en Tunizion post la falo de Sevilo en la kristanaj teritorioj pro la Reconquista en la jaro 1248. Dum la Tunizia Hafsida dinastio kelkaj el liaj samfamilianoj ekhavis politikajn postenojn; la patroj de Ibn Ĥaldun kaj lia avo tamen retiriĝis el la politika vivo kaj aliĝis al mistika ordeno. Lia frato, Jahja Ĥaldun, estis ankaŭ historiisto kiu verkis libron pri la Abdalŭadida dinastio, kaj kiu estis murdita de rivalo ĉar estis la oficiala historiografo de la kortego.
En sia membiografio, Ĥaldun skizas sian descendon reen ĝis la tempo de Muhammad tra araba tribo el Jemeno, specife tiu de la regiono Hadramaut, kiu venis al la Iberia Duoninsulo en la 8a jarcento ĉe la komenco de la Islama konkero. En siaj propraj vortoj: "Kaj nia praularo estas el Hadramaut, el la Araboj de Jemeno, tra Ŭa'il ibn Huĝr konata ankaŭ kiel Huĝr ibn 'Adi, el la plej bona el la Araboj, bone konata kaj respektata." (p. 2429, de la eldono de Al-Ǔarak). Tamen, la biografo Mohammad Enan pridemandas lian postulon, sugestante ke lia familio povas esti Muladioj kiuj ŝajnigis esti de araba origino por akiri socialan statuson. Ankaŭ Enan mencias bone dokumentitan pasintan tradicion, rilate al iaj Berberaj grupoj, tra kiuj ili trompe "pligrandigis" sin mem per iome da araba praularo. La tialo por tia invento estis ĉiam la deziro por politika kaj socia ascendado. Kelkaj spekulaciis tion pri la Ĥalduna familio; ili prilaboris, ke Ibn Ĥaldun mem estis la produkto de la sama Berbera praularo kiel la indiĝena majoritato de sia naskoloko. Io kongrua kun tiu sinteno estas ke la malkutima skribmaniero de Ibn Ĥaldun fokusiĝas al tio, kaj la admirado por Berberoj montras estimon al ili inter kiuj li estis naskiĝinta pro decidita intereso por konservi ilin en la etoso de konscia historio. Islama fakulo Muhammad Hozien asertas, ke "La falsa [Berbera] identeco estus valida tamen je la tempo kiam la prauloj de Ibn Ĥaldun lasis Andaluzion kaj translokiĝis al Tunizio kaj ili ne ŝanĝis sian postulon pri Araba praularo. Eĉ en la epoko kiam Berberoj estis regantaj la regnojn de Al-Marabats kaj al-Mowahids, et. al. la familio de Ibn Ĥaldun ne reklamis sian Berberan heredon". La aludoj de Ĥaldun pri sia propra genealogio kaj familia nomo ŝajne estas la plej forta indiko de Arabjemena praularo.
Edukado
La alta rango de lia familio permesis al Ibn Ĥaldun studi ĉe la plej bonaj instruistoj en Magrebo. Li ricevis klasikan Islaman edukadon, studante la Koranon kiun li kiel Hafiz parkeris, araban lingvistikon, nome bazon por la kompreno de la Korano, haditon, ŝarion (juro) kaj fikhon (jurisprudenco). Li ricevis atestilon (ijazah) pri ĉiuj tiuj fakoj. La matematikisto kaj filozofo, Al-Abili de Tlemsan, enkondukis lin al matematiko, logiko kaj filozofio, kie li super ĉio studis la verkojn de Ibn Ruŝd, Aviceno, Razi kaj Tusi. Je aĝo de 17, Ibn Ĥaldūn perdis ambaŭ siajn gepatrojn pro la Nigra Morto, nome interkontinenta epidemio (pandemio) de pesto kiu frapis Tunizion en 1348–1349.
Sekve de familia tradicio, Ibn Ĥaldūn klopodis por politika kariero. En la etoso de tumulta politika situacio en Nordafriko, tio postulis altan gradon de lerteco disvolvigante kaj rompante aliancojn prudente, por eviti fali kun la mallongdaŭraj reĝimoj de tiu tempo. La membiografio de Ibn Ĥaldūn estas la historio de aventuro, en kiu li pasigis tempon en prizono, atingis la plej altajn postenojn kaj falis denove en ekzilon.
Mukadimaho
La Mukadimaho aŭ Muqaddimah, konata ankaŭ kiel la Muqaddimah de Ibn Ĥaldun (مقدّمة ابن خلدون) aŭ Prolegomena de Ibn Ĥaldun (Προλεγόμενα), estas libro verkita de la araba historiisto Ibn Ĥaldun en 1377 kiu registras fruan vidon de universala historio. Kelkaj modernaj pensuloj vidas ke ĝi estas la unua verko kiu traktas pri filozofio de historio aŭ pri sociaj sciencoj nome sociologio, demografio, historiografio, kultura historio, socia darvinismo, ekologio, darvinismo kaj ekonomiko. La Mukadimaho ankaŭ traktas pri Islama teologio, politika teorio kaj la naturaj sciencoj nome biologio kaj kemio.
Ibn Ĥaldun verkis tiun verkon en 1377 kiel enkonduka ĉapitro kaj unua libro de sia planita verko de monda historio, nome Kitābu l-ʻibar ("Libro de Lecionoj"; kompleta titolo: Kitābu l-ʻibari wa Dīwāni l-Mubtada' wal-Ḥabar fī ayāmi l-ʻarab wal-ʿajam wal-barbar, waman ʻĀsarahum min Dhawī sh-Shalṭāni l-Akbār, t.e.: "Libro de lecionoj, registro de komencoj kaj eventoj en la historio de araboj kaj eksterlandanoj kaj berberoj kaj ties povaj samtempuloj"), sed jam en sia vivodaŭro ĝi estis konsiderita kiel sendependa verko per si mem.
Metila jodoacetato
Metila jodoacetato estas metila estero de la jodoacetata acido, senkolora aŭ blanka likvaĵo lumsensiva kaj tre irita al haŭto kaj okuloj. Metila jodoacetato uzatas en kemiaj sintezoj kiel alkiligagento. Metil-jodoacetato tiel kiel etila jodoacetato estas larmiga substanco kaj tre efika inhibanto de la tiolaj enzimoj. Jodoacetatoj kaj fluoridoj estas kredataj agi kiel specifaj venenaĵoj kiuj inhibas certajn enzimojn esencajn por la procezo de muskola glikolizo.
Kisdér
Ne miskomprenu kun Kisbér!
Kisdér, estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. La loknomo signifas hungare: malgranda prujno.
Situo
Kisdér situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Harkány troviĝas 16, Szentlőrinc 19, Siklós 20, Pécs 22 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1314. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tamen ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Kisdér migra poŝto servas.
Lemminkäinen
Lemminkäinen (en finna prononco [ˈlemːiŋˌkæinen]) aŭ Lemminki (en finna prononco [ˈlemːiŋki]) estas elstara figuro en Finna mitologio. Li estas unu el la Herooj de la Kalevala, kie lia rolulo estas komponaĵo de kelkaj separataj herooj de parola poezio. Li estis kutime priskribita kiel juna kaj bela sed aroganta, kun ruĝa haro. La origina, mita Lemminkäinen estas ŝamana figuro. En Kalevala, li kuniĝas kun la eposaj milit-herooj Kaukomieli/Kaukamoinen kaj Ahti Saarelainen. Unu el plej konataj epizodoj estas kiam lia patrino devas tiri lian kadavron el la Rivero de Morto kiu fluas tra Tuonela kaj revivigi lin, simile al la mito de Osiris.
Ringokula sturno
La Ringokula sturno (Gracupica contra aŭ Sturnus contra) estas paserina birdo de la genro de sturnoj plej tipa en familio de Sturnedoj. Ĝi estas troviĝanta en Suda kaj Sudorienta Azio. La taksonomia lokiĝo ŝanĝis lastatempe kiam oni ŝanĝis ĝin el la genro Sturnus kie estis pasinte.(Zuccon et al. 2006)
Aspekto
Temas pri tre rimarkinda specio kiu montras en nigrecaj supraj partoj tre elstaran blankan vangon kiel sekvo kaj ĉefa ero de traokula blankeca strio el la supra bekobazo al la orelareo; en tiu strio estas ruĝoranĝeca ĉirkaŭokula nuda areo kie kontrastas la nigra okulo. La resto de la kapo estas tre nigra. La beko estas helgriza al eburkolora kun tre ruĝa bazo kaj blankeca makulo en la suba bazokomenco. La subaj partoj estas helgrizaj kun iom da helvioleca nuanco; la suba ventro estas pli blankeca. La dorso, flugiloj kaj vosto estas nigrecaj, sed ne tiom brilnigraj ol la kapo kaj estas blankaj flugilstrio el la ŝultroj en flugiloj, pugo kaj subpugo kun fina subvosto nigra.
Atrikornitedoj
La Atrikornitedoj (Atrichornithidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Paseriformes). En tiu familio estas unu genro kun du specioj.
Klasifiko
La Atrikornitedoj estas tre malnova familio, kiu estas plej proksime parenca al la Menuredoj (Menuridae), al la Ptilonorinkedoj (Ptilonorhynchidae) kaj la Klimakteredoj (Climacteridae).
Vivejo kaj ofteco
Atrikornitoj, aŭ arbustbirdoj, estas tre maloftaj birdoj kun malgranda biotopo en Aŭstralio. La rustventra arbustbirdo vivas en la pluvarbaroj limregione de Novsudkimrujo kaj Kvinslando, la brua arbustbirdo en la arbustregiono de Okcidentaŭstralio. Oni longan tempon opiniis, ke tiu lasta specio estas estingita, antaŭ ol oni remalkovris ĝin en 1961.
Ehlscheid
Ehlscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Atrikornitedoj
Aspekto kaj vivmaniero
Ambaŭ specioj havas la grandecon de Sturnoj (proksimume 20 centimetrojn) kaj okulfrape brunan kaj nigran plumaron. Ili estas timemaj, grundoloĝantaj birdoj, malbonaj flugantoj, kiuj vivas prefere en la subkreskaĵo kaj densarbustaĵo.
La maskloj disponas pri tre laŭta voko, aŭdebla tra vastaj distancoj. La inoj konstruas volbitajn nestojn proksime al la grundo kaj solaj zorgas por la bredado de la idoj.
Kalaho
Kalaho (kalah aŭ kalaha) estas tabulludo por du ludantoj. Foje oni nomas ĝin “mankalo”, sed tiu vorto nomas la tutan grupon da similaj ludoj. Do pli precize kalaho estas nur unu el multaj specoj de mankalo.
Historio
Ludoj el la aro mankala ekzistis jam dum jarmiloj, kaj aperis, verŝajne, en Afriko. Tion oni povas konkludi almenaŭ pro granda kvanto da specoj de tiuj ludoj, ekzistantaj en Afriko. Sed unu el la plej popularaj ludoj de tiu aro aperis en Usono.
En 1893 priskribon kaj regulojn de iu ludo el mankala aro oni metis sur unu standon de Monda Kolumba Ekspozicio en Ĉikago, kaj poste ili reaperis en gazetoj, kaj en 1905 ilin legis William Julius Champion (1880—1972). Sed nur en 1940 li inventis kaj en 1944 komencis vendi sian ludon. La nomon por la ludo li donis pro la dezerto Kalaharo, kie, laŭ li, oni ĝis nun ludas tiun ludon.
En la 1952 Champion patentigis la tabulon por kalaho, kaj en 1955 variantojn de la tabulo kaj la regulojn. En la 1958 li fondis Kalah Game Company.
En poŝtelefonoj la ludo aperis en 2000 kun la nomo Bantumi, ĉar ĝis 2002 la vorto “kalah” en Usono estis registrita marko, kiun posedas Kalah Game Company.
Inventaro
Por ludi kalahon oni bezonas ludtabulon kaj semojn. La tabulo havas du vicojn po ses kavetoj, kiujn oni nomas "domoj" kaj du grandaj kavetoj, kiujn oni iufoje nomas "kalaĥoj". Oni povas indiki la kavetojn per literoj aŭ per ciferoj (vidu la bildon malsupre).
Semoj (ŝtonetoj, globetoj) estas komunaj por ambaŭ ludantoj, do ilia koloro ne gravas. Oni povas uzi ĉiujn malgrandajn aĵetojn: monerojn, alumetojn k.t.p.
1. Komenca dismetado
2. Unua movo (semado) B—a
3. La dua movo c—B
Kaptado de semoj
1. Antaŭa dismetado
2. Semado B—D
Reguloj
Komence de ludo en ĉiu domo oni metas egalan kvanton da semoj, ordinare de 3 ĝis 7, plej ofte 4 aŭ 6. Do la tuta kvanto da semoj povas esti 36, 48, 60, 72 aŭ 84. Ĉiu ludanto havas vicon el ses “domoj”, pli proksiman al li, kaj unu “kalahon”, kiu situas dekstre.
La ludantoj faras movojn laŭvice, unu post la alia, krom ĉe okazo de ripeta movo. Unuan movanton oni povas difini lotante aŭ anticipe interkonsentas pri tiu. La movanto prenas ĉiujn semojn el iu ajn sia domo kaj “semas” — metas ilin po unu en ĉiun kaveton maldekstrume (kontraŭ la direkto de horloĝa montrilo), komencante de sekva post tiu, el kiu semoj estis prenintaj. En siaj domoj oni semas de maldekstre dekstren, kaj en domoj de kontraŭulo oni semas en la inversa direkto. Oni ankaŭ semas en sia kalaho, sed preterpasas la kalahon de kontraŭulo. Se oni semas el domo, en kiu estis pli ol 12 semoj, do post plena cirkulado oni ankaŭ semas en tiu domo, el kiu oni prenis la semojn.
Se la lastan semon ludanto metis en sian kalahon, do ŝi aŭ li faras plian movon (ripeta movo). En alia okazo poste la kontraŭulo semas.
Se ĉiuj domoj de ludanto estas malplenaj do la alia metas ĉiujn restantajn semojn el siaj domoj en sian kalahon, kaj la ludo finiĝas. Gajnas tiu, en kies kalaho estas pli multe da semoj. Se ambaŭ ludantoj ankoraŭ havas semojn en siaj domoj, sed unu el ili akiris pli ol duonon da semoj, do tiu jam estas gajninto, kaj ludi ĝis la fino ne estas necese.
Variantoj de la reguloj
Ekzistas iom aliaj variantoj de la reguloj.
Oni povas finigi ludon ne se unu ludanto post sia movo ne havas semojn en siaj domoj, sed se li ne havas ilin antaŭ sia movo kaj, sekve, povas fari neniun movon. Povas ekzisti speciala regulo, laŭ kiu, se unu ludanto post sia movo ne havas semojn en siaj domojn, do la alia devas per sia movo doni semojn al la unua, se tio eblas (regulo de malsato).
Oni povas ne kalkuli la semojn, restantajn en domoj post la fino de la ludo.
Zoltán Molnár (pentristo)
MOLNÁR Zoltán rumanuja hungara pentristo, skulptisto, scenejdizajnisto. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 13-an de oktobro 1937 kaj mortis en Temeŝvaro la ? ? 2001. Li estis la edzo de pentristino Zsuzsanna Molnár
Kalaho
Variantoj de la reguloj
Tiu ludanto, kies movo estas la unua, havas grandan avantaĝon. Por egaligi la ŝancojn de ambaŭ ludantoj oni povas uzi la “regulon de kuko”. La dua ludanto povas post la unua movo “preni” tiun al si, turnante la tabulon. Se la unua movo estus bona, do la dua ludanto certe turnus la tabulon; se la unua movo estus malbona, do ne. Ambaŭ tiu variantoj estus malprofitaj. Pro tio la unua ludanto strebos fari tiun movon, post kiu la ŝancojn de ambaŭ estu plej egalaj, kaj estu egale, ĉu la dua ludanto turnos la tabulon aŭ ne.
Ekzistas aliaj solvoj de la samo problemo, ekzemple: malpermesi fari tian unuan movon, post kiu okazas ripeta movo, aŭ ne uzi la regulon pri ripeta movo dum la unua movo.
Zoltán Molnár (pentristo)
Biografio
Zoltán Molnárer studis inter 1957 kaj 1963 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu ĉe Béla Abodi Nagy, Zoltán Andrásy. Inter 1963-1972 li estis altlerneja adjunkto en Timişoara, inter 1979-1983 li estis scenejdekoraccito de la Temesvári Állami Csiky Gergely Színház.
Louis-Marie Cordonnier
Louis-Marie Cordonnier (1854-1940) estis franca arkitekto, ligita ĉefe al Lille kaj al la flandra regiono de Francio. Li estis filo de Jean-Baptiste Cordonnier (1820–1902) kaj patro de Louis-Stanislas Cordonnier (1884-1960). Lia plej granda verko estas la urbodomo de Loos, en la departemento de Nord. Ĉe la vekiĝo de la kompleta detruo el la Dua Mondmilito en tiu parto de Francio, Cordonnier estris la klopodojn pri rekonstruado de la civilaj kaj lokaj preĝejoj laŭ la strikte tradicia stilo, kvankam ne kontraŭa al la uzo de la struktura betono.
Onanì
Onanì - jen itale, sarde Onanìe - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta koro de Jesuo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Bitti, Lodè kaj Lula.
Miécaze (stacidomo)
Miécaze estas fermita franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Miécaze, situanta en  Saint-Étienne-Cantalès, en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Semih Şentürk
Semih Şentürk estas turka futbalisto. Li naskiĝis en Izmiro, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1999 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Fenerbahçe Spor Kulübü - antaŭe li jam tri jarojn estis membro de ties junula teamo. Krome Semih Şentürk ekde la jaro 2007 estas membro de la turka nacia teamo de futbalo, inter alie sukcese konkuranta pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008, kie la teamo atingis la duonfinalon kaj do trian pozicion inter la eŭropaj naciaj teamoj pri futbalo.
Umi ga kikoeru
Umi ga kikoeru (japane: 海がきこえる [umi ga kikoeru], laŭvorte: La maro aŭdeblas) estas japana animacia filmo de Studio Ghibli, produktita por la japana televido Nihon TV, unue elsendita en 1993.
Kun ĉi tiu filmo, Studio Ghibli provis lasi al siaj plijunaj membroj produkti filmon, plimalmultekoste ol kutime, sed la filmo kostis plimulte kaj la produktado daŭris plilonge, ol antaŭe planite.
La reĝisoro estis Mochizuki Tomomi. La muzikon por la filmo komponis Nagata Shigeru. La rakonto sekvas la samtitolan novelon de Himuro Saeko.
La filmo situas en la urbo Koĉi, en la japana insulo Ŝikokuo. Ĝi temas pri amtriangulo, kiu disvolviĝas inter du bonaj amikoj kaj nova knabino kiu venas el Tokio.
Intrigo
Kiam la alloga lernanto Rikako el Tokio venas en klasĉambron en la urbo Koĉi, la situacio inter Taku kaj Jutaka, delonge bonaj amikoj, rapide iĝas streĉita ĉar amtriangulo inter la tri junuloj formiĝas. Rikako, kiu unue kondutas arogante kaj nealireble kaj ne sukcesas integriĝi al la klaso, iom post iom montriĝas kiel nestabila junulo, kiu suferas pro la divorco de siaj gepatroj. Malfacilaj situacioj okazas, el kiuj la tri junuloj lernas.
Eldonado
La filmo "Umi ga kikoeru" aperis en Japanio en la televidkanalo "Nihon TV" en 1993, kaj poste aperis ankaŭ en laserdisko, kaj dum multaj jaroj estis konata nur en Japanio. En 2003 tiu filmo aperis en Japanio ankaŭ sur DVD. En Usono, la filmo estis lanĉita en ambaŭ kaj DVD kaj Bluradia disko la 18-an de aprilo 2020, fare de la disdonejo GKIDS, kun japana sono kaj angla subtekstoj.
Esperanto en Kirgizio
La Esperanto-movado en Kirgizio ne havas organizaĵon, sed ekzistas grupo ĉe Fejsbuko kie esperantistoj en Kirgizio povas kunlabori: https://www.facebook.com/groups/kirgizio/.
Listo de francaj institucioj
Francaj institucioj estas arigitaj en la sekvantaj sekcioj:
Hugh Blair
Hugh BLAIR (naskiĝis la, mortis la ), estis skota verkisto taksita inter la unuaj grandaj teoristoj de la retoriko. Li estis presbiteriana predikanto kaj okupis la katedron de Retoriko kaj Beletroj ĉe la Universitato de Edinburgo.
Li havis grandan influon kaj en la religia kaj en la sekulara kampo. Plej bone konata pro siaj Sermons (Predikoj), kvinvoluma pravigo de praktika kristana etiko kaj Lectures on Rhetoric and Belles Lettres, (Prelegoj pri Retoriko kaj Beletroj) preskriba gvidlibro al verkado. Blair estis valora kontribuanto al la skota klerismo.
La libro pri retoriko, Lectures on Rhetoric and Belles Lettres estis unue eldonita en 1783. Ĝi aperis en pli ol 100 versioj  in Britujo kaj Usono. Ĝia traduko en aliaj eŭropaj lingvoj havis la plej grandan efikon en Francujo, Italujo, kaj Hispanujo.
Okcidenta civilizo
Okcidenta civilizo (500- ) estas la civilizo, kiu evoluis en Eŭropo post la falo de la romia imperio. Ĝi estas miksaĵo de greka, romia, kelta, ĝermana, afrikaj kaj (interalie, per kristanismo) juda kulturoj, sed la fundamenton ĝi heredis de la romia imperio. Dum 1500-2000, ĝi disvastiĝis al Ameriko, Oceanio kaj subsahara Afriko, nun enhavante 33% de la homaro. Nuntempe ĝi estas la plej granda kaj avangarda civilizo, sed antaŭ 1750, la ĉina kaj islama civilizo estis egalaj aŭ pli altaj ol la okcidenta civilizo. Kvankam ĝia teknologio kaj ekonomio estas tre alta, ĝi estas civilizo tre sanga kaj malstabila politike (ekzemple, du mondmilitoj kaj Holokaŭsto). Malsimile al aliaj civilizoj, universala imperio mankas al ĝia historio (spite de la penoj de Karolo la Granda, Napoleono la 1-a de Francio kaj Hitlero). Per Romio, la Okcidento estas ido de helena civilizo. La Okcidento esence estas kristanigita formo de helena civilizo, sed ekde 1900, ĝi evoluis postkristane.
Laŭ ekonomia senco, Okcidento estas la riĉaj kapitalismaj landoj, ĉefe Usono kaj Eŭropa Unio. Japanio estas ankaŭ okcidenteca laŭ tiu senco.
En senco pli ĝenerala, ŝatata de profesoroj de literaturo, la Okcidento estas la kultura tradicio, kiu komenciĝis kun Homero.
En la 13-a jarcento la Okcidento nomis sin la "latinoj", dum la grekoj de la bizanca imperio nomis la Okcidenton la "frankoj" aŭ "francoj". En la 20-a jarcento, la Okcidento nomis sin la "moderna mondo" aŭ la Unua Mondo.
Landoj kiel Turkio, Japanio ktp, estas duon-okcidentaj.
Trajtoj
Iuj ecoj de la Okcidento:
Sinteno pri la vero: La genio de la Okcidento eble devenas de ĝia naiva kaj aŭdaca ideo pri la vero: la vero estas afero de preciza difino kaj formulo, atingebla de homo, kaj ne la afero de mistika sperto, tradicio, rito aŭ prava praktiko. Tio montriĝas en la Kredo Nicea kaj en la formuloj de Albert Einstein. Kaj en tia naiva vido de la vero, la Okcidento penas trovi sian savon. Tiu ideo devenas de greka filozofio kaj estas konata al aliaj civilizoj (ekzemple, la islama civilizo), sed nur en la Okcidento ĝi estas fundamenta elemento kaj principo de evoluado.
Universalismo: De kristanismo al moderna scienco, la Okcidento ne rigardas sin kiel etnan civilizon, sed kiel universalan civilizon -- civilizon por la tuta homaro, la finan produkton de homa evoluo. Tuta historio, laŭ tiu vidpunkto, nur estis preparado, blindaj paŝoj aŭ antaŭombro de ĝia evangelio de la momento (kristanismo, Klerismo, industriiĝo, kapitalismo, komunismo, tutmondiĝo, ktp). Tio faras la civilizon tre memfida.
Eĉ ĝia postmodernismo, multkulturismo kaj tutmondiĝo nur estas penoj por interkrampi la mondon en la Okcidenton.
Esperanto mem estas produkto tre okcidenteca en konstruo kaj spirito: ĝi estis konstruita el la skribo kaj ĉefaj lingvoj de la Okcidento sed intence estas universala lingvo por la tuta mondo.
Historio
La ĉefaj epokoj de okcidenta historio (la datoj estas tre proksimumaj!):
Sifnos
Sifnos (en greka, Σίφνος aŭ en Esperanto Sifno) estas greka insuleto de la Egea Maro, apartenanta al la arkipelago de Cikladoj. Ekde la Antikveco estis loĝata urbo en la insulo kiu estis samnoma. Aktuale ties ĉefa urbo nomiĝas Apolonia, kiu havis 3 2201 loĝantojn (en 2011). Sifnos estis tre riĉa en la Antikveco, pro siaj minoj el oro kaj arĝento. Tiele, estas fama la trezoro kiun la sifnanoj havis en Delfo en la 6a jarcento a.K.
(6551) 1988 XP
(6551) 1988 XP estas ne nomita asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (gubernio Gunma, Japanio).
Destord
Destord estas franca vilaĝo en departemento Vosges, en regiono Loreno.
Lemešany
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Prešov-Košice. La fervojo estas ne tro for. Prešov troviĝas 17 km-ojn for.
Historio
En la 8-a jarcento avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1289 en formo villa Lemes. En 1910 loĝis tie 587 da homoj (430 slovakoj, 85 germanoj, 62 hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Sáros (reĝa departemento), al la distrikto de Lemes, kies distriktejo estis. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis tie 1758 da homoj (1658 slovakoj, 86 ciganoj).
György Demeter (kuracisto)
DEMETER György estis hungara kuracisto, universitata profesoro naskita en 1875, ? kaj mortinta la 20-an de januaro 1925 en Segedo.
Biografio
György Demeter havigis diplomon pri medicino en Universitato Koloĵvaro en 1902 kaj iĝis asistanto, adjunkto kaj direktoro de instituto pri medicino. En 1912 li havigis privatprofesoran kvalifikon. En 1919 li iĝis pensiita ordinara universitata profesoro. Liaj studoj aperis en hungaraj fakrevuoj.
Katedralo de Sankta Nikolao (Timișoara)
Katedralo de Sankta Nikolao estas serba ortodoksa katedralo en Rumanio, en urbo Timișoara, en la urbocentro.
Konstruaĵo
La ikonaro pretiĝis el ligno inter 1833-1836, poste ĝi estis ornamita per farbo inter 1838-1843. La ekstera muro pretiĝis en 1822, la ornama pordo en 1886. Bildo pri la 4 evangeliistoj pentriĝis en 1903.
La katedralo estas Monumento historia ekde 1964.
Szczecin Turzyn
Szczecin Turzyn (ĝis 1945 germane: Stettin Torney) estas fervoja stacidomo en la pola urbo Szczecin. La stacio estas lokita ĉe la strato de 26 kwietnia, sur limo inter urbaj setlejoj Turzyn kaj Świerczewo. Ĝi troviĝas sur la ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński, 3,7 km de la ĉefa stacidomo Szczecin Główny.
Interkonektoj
Proksime de la stacidomo funkcias la bushaltejo; ĝi havas nomon "Turzyn Dworzec".
Opoj
Opoj, hungare Apaj estas malgranda vilaĝeto en Slovakio.
Situo
Opoj situas laŭ traira flankovojo apud aŭtovojo. Trnava troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Apaj 541 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Opoj 763 homoj, (759 slovakoj).
Tibor Radó
Tibor Radó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Radó Tibor estis hungara-usona matematikisto, profesoro. Tibor Radó naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Florido en New Smyrna Beach.
Biografio
Tibor Radó studis 2 jarojn en Reĝa Teknika Universitato József, poste li soldatiĝis en 1915. En la sekva jaro li estis militkaptito en Siberio ĝis 1920. Hejmenveninta li daŭris la lernadon en Scienca Universitato Ferenc József, kie li doktoriĝis (PhD) en 1923. Post la doktoriĝi li instruis samloke, en 1928 li esploris en Germanio helpe de stipendio. En 1929 li translokiĝis al Usono, li trovis postenon en universitato en Ohio. En 1935 li ricevis usonan ŝtatanecon. Dum la 2-a mondmilito li varbis germanajn sciencistojn por krei atombombojn. Inter 1946 kaj 1948 li estis katedrestro, poste li pensiuliĝis.
Nord-Hamgjong
Nord-Hamgjong (Hamgjong-pukto) estas provinco de Nord-Koreio.
Historio
La provinco estis kreita en 1896 ekde la norda duono de la antikva provinco Hamgjong, estinte provinco de Koreio ĝis 1945, poste iĝis provinco de Nord-Koreio. Ĝia ĉefurbo estas Ĉongjin. Aliaj gravaj urboj estas Horjong kaj Kimĉekurbo.
Geografio
La provinco limas sudokcidente kun Sud-Hamgjong, okcidente kun Rjanggang kaj nordoriente kun la urbo Rason, teritorio kiu disiĝis de Nord-Hamgjong en 1993. Norde troviĝas la internacia landlimo kun la Ĉina Popola Respubliko limigata de la rivero Tumeno. La Japana Maro etendiĝas oriente.
(14532) 1997 QM
(14532) 1997 QM estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Sven Epiney
Sven EPINEY (naskita la 14an de januaro 1972 en Naters, Svisujo) estas fama Svisa televidogastiganto kaj TV-moderigisto, radia moderigisto kaj redaktisto, kiu laboras por  SF-DRS kaj DRS3 (ŝtata) televidstacioj en Svisujo. Li ankaŭ parolas la germanan, la francan, la anglan kaj la italan lingvojn. Li estis la Svisa reprezentanto por la Eŭrovido-Kantokonkurso 2007 en Helsinko, Finnlando kaj estis revenanta al la rolo por la okazaĵo de 2008.
Biografio
Sven Epiney loĝis nur du jarojn en Naters kaj malfrue en Sion en franca lingva infanĝardeno. Ekde 1978 li estis en Berno, en lernejo. Li ricevis instruistan formadon en la instruista seminaro Lerbermatt en Köniz kaj pli malfrue dum 3 jaroj studis juron en la universitato de Berno. Li laboris ekde jaro 1984 en junulara elsendoj, malfrue en multaj radiaj- kaj televidaj elsendoj.
Premioj
Li ricevis en jaro 2004 la premion Walo kiel Amatoj de publiko kaj en 2007 kune la redakcio en la sekcio "plej bon televida produktaĵo" «Beste TV Produktion», en Jaro 2006 la TELE-Premio kiel plej bona televida moderatoro kaj en januaro 2007 la «Glanz & Gloria Award». Glanz &Gloria estas svisa televida SF 1 elsendejo pri "eminentaj personoj" de filmoj kaj  teatroj.
Rabí
La urba dominanto estas samnoma burgo, konsiderata kiel la plej ampleksa burgruino en tuta Bohemio kaj proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.
La 1-an de aprilo 2010 estis al la municipo redonita statuson de urbo.
Vidindaĵoj
Super la vilaĝo montiĝas ampleksa ruino de la gotika burgo Rabí, devenanta el la komenco de la 14-a jarcento, kies kerno estas loĝ-defenda gardoturo konstruita cent jarojn antaŭe. Ĝuste tie en la jaro 1421 husana militestro Jan Žižka perdis sian duan okulon. Rabí povas fieri pro la fakto, ke siatempe ĝi havis unu el la plej perfektaj burgaj defendosistemoj en la tuta Eŭropo. La burgruino, kiu pro sia unikeco estas ekde la jaro 1978 sur la listo de naciaj kulturaj memorindaĵoj, estas ekde aprilo ĝis oktobro alirebla por turistoj. Krom eksteraj partoj eblas viziti panoraman turon, kelojn kaj ekspoziciajn ejojn.
Saint-Étienne-Cantalès
Saint-Étienne-Cantalès estas franca situanta en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Rabí
Vidindaĵoj
Ĉe la unua burgopordego estas lokigita malfrugotika preĝejo de Sankta Triunuo el la j. 1498. Inter restantaj memorindaĵoj estas necese atentigi pri tombeja baroka preĝejo de Sankta Johano el Nepomuk, sinagogo, novgotika urbodomo sur la placo kaj domoj kun gabloj en la stilo de popolbaroko. Aparte rimarkinda estas la juda tombejo el la komenco de la 18-a jarcento kun barokaj kaj klasikismaj tomboŝtonoj.
La vilaĝo mem ofertas buntajn servojn por vizitantoj kaj okazas en ĝi diversaj kulturaj aranĝoj - teatraĵoj, koncertoj, festivalo de historiaj filmoj, prezentado de rabobirdoj kaj popolmetioj ktp.
Ĉe la proksima rivero Otava oni trovas specifan ondiĝantan terenon. Temas pri restaĵoj post la mezepoka lavado de la oro. La ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo invitas al agrablaj promenoj tra la naturo.
Legendo
La plej konata posedanto de la burgo Rabí estis Půta Švihovský z Rýzmberka. Li estis sinjoro ne nur kruela, sed ankaŭ kuniĝinta kun diablo. Laŭlegende la diablo fine forportis lin. Longe oni ne povis masonfermi la truon en plafono, kiu post li restis. La fantomo de Půta vagadis multajn jarcentojn tra la regiono ĉirkaŭ Rabí.
Galgamácsa
Galgamácsa (galgamAĉa) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Veresegyház. Galga estas rojo, alfluanto de rivero Zagyva.
Situo
Galgamácsa situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj kaj laŭ fervojoj al Aszód, Balassagyarmat kaj Vác.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis dum la mezepoko, baldaŭe en 1421 oni mencias jam 2 apartajn vilaĝojn: "Alsómacha" kaj "Felsewmacha". Dum la turka erao la vilaĝo preskaŭ senhomoĝis. Poste alvenis hungaroj kaj slovakoj. En 1827 granda incendio okazis.
En la vilaĝo vivis kaj pentris Juli Dudás popolstila pentristino. Ankaŭ nuntempe la maljunulinoj vestas sin en popolaj kostumoj.
György Gilyán
György Gilyán [djordj kijAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gilyán György estas hungara juristo, diplomato, subministro.
György Gilyán naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
György Gilyán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Budapeŝto, pli poste en Moskva ŝtata instituto de internaciaj rilatoj, kie li akiris diplomon en 1975. Post la diplomo li estis juristo en ministerio pri eksteraj aferoj, ekde 1980 en alia ministerio aŭ en aliaj signifaj ŝtataj oficejoj. En 1998 li atingis la altan postenon subministro. Inter 2008 kaj 2010 li estis ĉefambasadoro en Moskvo. Li ricevis ŝtatan premion en 1998.
Oĥotska Maro
La Oĥotska Maro (Охо́тское мо́ре, オホーツク海) estas randa maro de la Pacifika Oceano en Orienta Azio, limigita de Orienta Siberio, de la insulo Saĥaleno, kaj de la duoninsulo Kamĉatko.
Biogeografie la Oĥotska Maro estas unu el la 43 maro-ekoregionoj de la tutmondaj 200-listo. Tiuj ĉi estas nombro da ekoregionoj elektitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) pro la graveco por la naturprotekto.
Akvejo de la Oĥotska Maro estas parto de la Oĥotska naftogasa provinco.
Alain Roger
Alain ROGER ([alan roĵE], naskiĝis en 1936) estas franca filozofo kaj verkisto, profesoro pri estetiko en la universitato de Clermont-Ferrand.
Granda temo de lia filozofio estas "la pejzaĝo", kiel homo ŝanĝas ĝin, kiel ĝi rilatas al la sano. (Komparu paralelojn ĉe promenadologio, de:Lucius Burckhardt).
16191 Rubyroe
16191 Rubyroe estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo James M. Roe elde Oaxaca de Juárez (Meksiko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ruby Bell (Neihart) Roe (1943–1996), patrino de tri infanoj de la malkovrinto.
14526 Ksenokrato
14526 Ksenokrato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Gökdeniz Karadeniz
Gökdeniz Karadeniz estas turka futbalisto. Li naskiĝis en Giresun, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2008 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Rubin Kazanj (ruse Ф. к. Рубин Казань, Futbolnij klub Rubin Kazanj; tatare Рубин Казан ф. т.) de la rusia urbo Kazanj - antaŭe li inter la jaroj 1998 kaj 2008 estis profesia futbalisto de la klubo Trabzonspor, kaj jam ekde la jaro 1995 ludis en ties junula teamo. Krome Gökdeniz Karadeniz inter alie estis membro de la turka nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008, kiu atingis la duonfinalon kaj do trian pozicion inter la eŭropaj naciaj teamoj pri futbalo.
Siklósbodony
Siklósbodony [ŝiklOŝbodonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.
Situo
Siklósbodony situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Harkány troviĝas 14, Siklós 19, Szentlőrinc 21, Pécs kaj Sellye po 26 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungara erao jam terfortikaĵo konstruiĝis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1295 en formo "Bodun". Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tiam la vilaĝanoj loĝis en Babarcszőlős. En 1910 vivis en Siklósbodony 272 homoj, (268 hungaroj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Siklósbodony migra poŝto servas.
Gediz
Gediz (Turke: Gediz Nehri, Turka prononco: [ˈɡediz]) estas la dua plej granda rivero en Anatolio, Turkio, kiu fluas en la Egean Maron. La antikvaj nomoj Hermo, Hermos (Ἕρμος) kaj Hermus estas ankoraŭ uzataj. Ĝi estas 401 km longa.
József Horváth (kuracisto)
József HORVÁTH [jOĵef horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth József estis hungara kuracisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1830).
József Horváth naskiĝis la  1794 en Lukácsháza. Li mortis la 1849 en Bát (tiam en Hungara reĝlando, nun en Bátovce en Slovakio).
Biografio
József Horváth frekventis lernejon en Kőszeg, poste li aniĝis al piaristoj inter 1811-1814 kaj li instruis en Tata (Hungario). Forlasinta la ordenon li studis filozofion en Szombathely kaj Pest (urbo), fine li iĝis kuracisto en 1822 en Pest. Post kelkaj jaroj li estis jam ĉefkuracisto de Hont. Li ofte okupiĝis pri la hungara literaturo.
Železná Ruda
Železná Ruda (laŭlitere "fererco"),, (Markt Eisenstein) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en la regiono Plzeň, apud la ŝtatlimo kun Germanio, proksimume 2,5 km de germana vilaĝo Bayerisch Eisenstein. Ĝi estas unu el la ĉefaj sportaj kaj turismaj ripozcentroj de la montaro Šumava montaro kaj situas rande de la Nacia Parko Šumava. Vivas ĉi tie.
Turismo
Pro sia proksimeco al la Nacia Parko Šumava, Železná Ruda estas tutjare turisme interesa, sed ĝi allogas turistojn precipe vintre. La ski-sportejo de Železná Ruda etendiĝas inter 865 kaj 1202 metroj super marnivelo kaj kutime certigas sufiĉon da neĝo. Ski-migrantoj povas uzi la kurejojn en la nacia parko kaj ankaŭ tiujn je la germana flanko; descend-skiuloj disponas dekon da ski-telferetoj kaj seĝ-telferon al monto Pancíř. Kvankam la pliparto de la turistoj venas el Ĉeĥio, oni plilongigis kelkajn germanajn trajnojn por atingi la du staciojn de Železná Ruda kaj la stacion Špičák, proksiman al la samnoma monto.
Pro turismo la urbo havas multe da hoteloj, pensionoj kaj restoracioj kaj kelkajn amuzejojn, ekz. ludkazinon.
Fervojo
Ĉe Železná Ruda estas unu el nur du lokoj, kie facile eblas trairi la Bohemian Arbaron; tial Bavario kaj Aŭstrio-Hungario la interkonsentis, tie konstrui fervojajn ligojn, kiu devis pasi tra Železná Ruda. Sed nur en 1877 la fervojo inter Pilzeno kaj Bayerisch Eisenstein ekfunkciis. La trairo tra la Bohemia Arbaro estis malfacila; necesis konstrui sub monto Špičák tunelon 1.747 metrojn longan, kiu ĝis 2007 estis la plej longa fervoja tunelo de Ĉeĥio.
Post la Dua Mondmilito la linio estis interrompita ĉe la landlimo. En 1990 oni reaktivigis la trafikon, kvankam la trako estis kaduka. Nun estas regula translima trafiko, eĉ kelkaj germanaj trajnoj servas la ĉelimajn ĉeĥajn staciojn. Sed kvankam la linio estas parto de la plej mallonga ligo inter Pilzeno kaj Munkeno, ĝi ne povas tempe konkurenci al la pli rapidaj trajnoj tra Česká Kubice.
Natan la Saĝulo (libro)
Natan la Saĝulo estas 208-paĝa traduko de la germanlingva romano Nathan der Weise de Gotthold Ephraim Lessing verkita en 1779. Ĝi estas tradukita de Karl Minor kaj aperis en 1923 ĉe la Esperanto-eldonejo Ellersiek & Borel en Berlino kaj Dresdeno. Ĉi tiu libro konstituas numeron 9 en la serio "Nova Esperanto-Biblioteko". Karl Minor ankaŭ verkis por la libro antaŭparolon kaj artikolon pri Gotthold Ephraim Lessing kaj lia dramo Natan la Saĝulo.
Distrikto Plzeň-nordo
Distrikto Plzeň-nordo estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Plzeň. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 101 urboj kaj vilaĝoj.
2970 Pestalozzi
2970 Pestalozzi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa pedagogo Johann Heinrich Pestalozzi (1746–1827).
Honcoŝ
Honcoŝ estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Berezovo.
1 (nombro)
Unu estas la natura nombro kiu sekvas al nulo kaj antaŭas al 2, la unua en la vico de naturaj nombroj.
La nombro 1 de la dekuma sistemo en aliaj nombrosistemojn havas la formojn:
1 estas la sola pozitiva entjero, kies prezenzaĵo estas unu sama en ĉiuj poziciaj nombrosistemoj.
En matematiko
Por ĉiu nombro x:
Hatné
Hatné, hungare Hatna estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hatné situas laŭ flankovojoj. Považská Bystrica troviĝas je 9 km-oj.
Historio
Arkeologoj trovis tie 2 terajn fortikaĵojn konstruitajn 5000 jarojn. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1321 laŭ tiama hungara ortografio "Hathna". En 1719 bovido naskiĝis kun du kapoj. En 1784 loĝis tie 293 vilaĝanoj (63 familioj en 57 domoj, en 1828 307 vilaĝanoj en 35 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hatna 196 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hatné 575 homoj, (569 slovakoj).
László Orbán (ministro)
László Orbán [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orbán László estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
László Orbán  naskiĝis la  1912 en Nógrádverőce. Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Swift Current
Swift Current estas urbo en la okcidento de Saskaĉevano (Kanado). Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².