cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lajos Terényi (ĉefdepartementestro)
Biografio
Lajos Terényi frekventis mezlernejon en Eger, poste li akiris diplomon en Jura Akademio (Nagyvárad) en 1878. Post siaj studoj li estis subnotario en Békés (historia departemento), en 1883 nobela juĝisto. Li edziĝis en 1883, post 3 jaroj li estis nomumita ĉefnotario. En 1888 inundo minacis, tial li ricevis la taskon defendi la departementon kiel komisaro. En la sekva jaro li atingis la postenon ĉefdepartementestro, sed post 2 jaroj li abdikis. Ekde 1892 li estis elektita parlamenta deputito.
Botrytis
Botrytis estas genro de ŝimaj fungoj kun unuĉelaj konidioj ariĝintaj kvazaŭ en grapolojn. Ĝi estas kosmopolita kaj enhavas cirkaŭ 23 speciojn el kiuj pluraj gravaj parazitoj de semplantoj.
Priskribo
Koloraj konidioforoj formas senkolorajn unuĉelajn sporojn kun pluraj kernoj.
Pierre Curie
Pierre CURIE (esperantigite Petro KURIO) (naskiĝis la 15-an de majo 1859, mortis la 19-an de aprilo 1906) estis pioniro en la studo de radiaktiveco. Kun sia poldevena edzino Marie Curie kaj franca fizikisto Henri Becquerel, li ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1903. Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono ankaŭ en 1903.
(15807) 1994 GV9
(15807) 1994 GV9 estas granda transneptuna objekto de la klaso de la kubevanoj : "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno.
Pierre Curie
Curie naskiĝis kiel filo de protestanta kuracisto. Li vizitadis nek lernejon nek gimnazion, lernigate hejme. Tamen brile sukcesis sian licencion pri fiziko en aĝo de 18 jaroj.
Curie mortis transveturite de kaleŝo en aprilo 1906.
(15807) 1994 GV9
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jun Chen kaj David C. Jewitt elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii, Usono.
Licencoprolifero
Licencoprolifero rilatas al la problemoj, kiuj estiĝas kiam aldona softvara licenco estas verkita por softvararo. Licencoprolifero kaŭzas problemojn al la komunumo de libera softvaro. Ofte kiam softvara programisto ŝatus kunmeti partojn de diversaj softvaraj programoj, tio ne eblas ĉar la licencoj ne kongruas. Kiam softvaro sub du diversaj licencoj povas esti aldonita al pli vasta softvararo, la licencoj estas nomataj kongruaj. Car la nombro de licencoj kreskas, la probablo ke programisto de libera kaj malferma fontsoftvaro (FOSS) ŝatus kunmeti softvarojn de nekongruaj licencoj kreskas.
Altiĝas ankaŭ la kosto por entreprenoj, kiuj deziras taksi ĉiun FOSS-licencon por softvararoj, kiujn ili uzas. Fakte neniu favoras licencoproliferon. La deveno estas la tendenco por organizaĵoj verki novajn licencojn por realaj aŭ supozitaj bezonoj de siaj softvareldonoj.
NGC 3777
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pierre Curie
Esperantigita nomformo
Laŭ la PIV-oj la esperantigita nomformo estas Kurio; ĝi aperas en la PIV-aj derivaĵoj kuriterapio, kuria punkto kaj en la nomo de la ĥemia elemento kuriumo.
28-a de marto
La 28-a de marto estas la 87-a tago de la jaro (la 88-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 278 tagoj restas.
24157 Toshiyanagisawa
24157 Toshiyanagisawa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
28-a de marto
Je la 28-a de marto okazis, interalie:
24157 Toshiyanagisawa
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toshifumi Yanagisawa, altranga sciencisto ĉe la JAXA, kiu laboras por la disvolvo de teknologioj de observado de kosmoruboj kaj.
Geŭzo (flago)
La geŭzo estas flago kiu de la nederlanda mararmeo estas hisita je la plej antaŭa flagmasto.
Geŭzo estas eta ortangula flago. Plezurŝipoj portas simplan, tielnomatan "unuoblan geŭzon" aŭ "geŭzeton" en la koloroj ruĝa, blanka kaj blua, kiuj estas dividitaj en ok segmentoj. La geŭzo estas portata sur pruo, busprito aŭ martingalo. Ĉe tradiciaj remasocioj estas kutimo ke la plej malnova remboato de la "floto" portas geŭzon en la koloroj de la asocio. Kvankam principe ĉiuj ŝipoj rajtas porti geŭzon ĝi antaŭ ĉio estas uzata de rond- kaj platfundaj jaktoj, motorjaktoj kaj ĉe la mararmeo. Kontraŭe al jaktoj la nederlanda mararmeo uzas laŭ reĝa decido ekde la 20-a de aprilo 1931 duoblan aŭ princan geŭzon kiu havas 12 segmentojn.
Smiltene
Smiltene estas urbo en Latvio. Ĝi situas en historia regiono Livonio, distrikto Valka, ĉ. 150km nordokcidente de la ĉefurbo Riga. Urba statuso ekde 1920, 5996 loĝantoj (2005).
La urbo estiĝis ĉirkaŭ mezepoka burgo (nuntempe ruino), loĝigita ekde 1224 de la Ordeno de germanaj kavaliroj.
Glisparaŝuto
Glisparaŝuto estas speco de paraŝuto uzata por glisparaŝutado. Glisparaŝuto estas senmotora kaj konsistas el flugilo (aŭ velo aŭ ĉapo) farita el ŝtofo, kiu estas ligita per ŝnuroj al zonaĵo.
Flugilo
La piloto pendas de la ŝtofa flugilo per ŝnuroj farita el speciala necedema materialo. Tiuj ĉi ŝnuroj povas rezisti multajn kilogramojn (la nome de komercaj materialoj estas Dyneema, Kevlar/Aramid). La ŝnuroj kunligas la flugilon al la rimenoj. La rimenoj estas ankaŭ faritaj el tre necedema materialo kaj estas uzataj por kunligi la ŝnurojn al la ŝtofa seĝo.
La piloto estas konektita al speciala seĝo en kiun la paraŝuto estas enmetita. Faritaj el speciala spongo, modernaj seĝoj havas specialajn sistemojn por la protektado de la spino (vertebraro).
(88230) 2001 BT65
(88230) 2001 BT65 estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas membro de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Glisparaŝuto
Flugilo
Glisparaŝuto estas tre malpeza. Ĝi pezas entute 12–18 kg-ojn kaj povas flugi 20 ĝis 65 kilometrojn hore.
Ekinopso
Specioj (kelkaj):
Dolní Čermná
Dolní Čermná estas kampurbo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Orlické hory, apud la rivereto Čermenka, 17 km oriente de la urbo Ústí nad Orlicí kaj 11 km norde de la urbo Lanškroun. Vivas ĉi tie.
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
Dolní Čermná ekestis dum koloniigado de la regiono en la unua duono de 13-a jarcento. Skribe ĝi estas unue menciita en la jaro 1304, kiam ĝi sub nomo Rottenwasser fariĝis havaĵo de monaĥejo Zbraslav. En la jaro 1358 ĝi transiĝis en havaĵon de nove fondita episkopejo Litomyšl sub latina nomo Rufa Aqua. Post husanaj militoj la sinjorejo venis en havaĵon de familiaro Kostka el Postupice, kiu ĉi tie ĉirkaŭ la jaro 1450 konstruigis ankoraŭ nun ekzistantan fiŝlagon kun areo 16 ha. En la jaro 1507 la vilaĝon akiris familiaro Pernštejn kaj en la jaro 1622 Lichtenŝtejnoj. En la jaro 1873 estis Čermná promociita je kampurbo. Pro diversaj konfesioj de loĝantoj estis Čemná en la jaro 1936 dividita je la Horní Čermná (Supra Ĉermna), kie superis evangelianoj kaj Dolní Čermná (Malsupra Ĉermna) kun katolikoj.
La origina loĝantaro estis tute ĉeĥa. En tempo de germana okupado estis en la vilaĝo unu familio germana kaj tri miksitaj. Tamen la vilaĝo estis dividita kaj parto super la fiŝlago apartenigita al t.n. Sudetoj kaj Germanio.
Preĝejo
La ĉefaltaro estas novgotika kun nazarena bildo de Sankta Georgo, barokaj statuoj de Sankta Nikolao kaj Sankta Aŭgusteno el la fino de 18-a jarcento. Du flankaj altaroj estas rokokaj kun bildoj de J. Umlauf el la jaro 1770, rokoka estas ankaŭ la predikejo. La preĝejon plu ornamas statuetoj de Sankta Maria kaj Sankta Johano el Kalvario el la fino de 18-a jarcento kaj tri blazonaj tomboŝtonoj el la fino de 16-a jarcento. Ekstere estas valora empira figura tomboŝtono.
Sonorilturo
Apud la preĝejo estas sonorilturo el la jaro 1559. La sonorilo "Georgo" devenas el metiejo de Georgo el Litomyšl.
Kapelo
Sur la tombejo estas kapelo de Sankta Barbara, verŝajne el la jaro 1742. Temas pri negranda oblonga konstruaĵo kun duoncirkla fermo. En la fronto estas pinjono kun niĉo, en kiu estas statuo de Sankta Barbara el la unua duono de 18-a jarcento. Interne estas altaro de Sankta Barbara el la sama tempo, kun novtempa bildo de la sanktulino kaj bildo de Sankta Georgo proksimume el la jaro 1700.
Ponto
Malnova ŝtona ponto estas datita 1308.
Preĝejo en Jakubovice
Sur malgranda monteto staras pregejo de Sankta Antonio de Padovo konstruita en la jaroj 1850 - 1860. Ĝi estas ununava kun platplafona navo kaj kun predikejo volbita per konĥo.
Puyvert
Puyvert aŭ pli formale Puyvert en Luberon (jen france, okcitane Puègvèrd) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ordo-3 dudekedra kahelaro
En geometrio, la ordo-3 dudekedra kahelaro estas unu el kvar regulaj kahelaroj de hiperbola 3-spaco.
Estas tri dudekedroj ĉirkaŭ ĉiu latero. Estas 12 dudekedroj ĉirkaŭ ĉiu vertico en dekduedra formo.
La duedra angulo de dudekedro en eŭklida spaco estas ~138,2°, tiel neeblas kunigi tri dudekedrojn ĉirkaŭ latero en eŭklida 3-spaco. Tamen en hiperbola spaco, sufiĉe grandaj dudekedroj povas havi duedraj anguloj je akurate 120 gradoj, tiel tri de ili bone kuniĝas ĉirkaŭ latero.
La dutranĉita formo de ĉi tiu kahelaro, t1,2{3,5,3},, havas ĉiuj senpintigitajn dekduedrajn ĉeloj.
La tagmanĝo sur la herbo
La tagmanĝo sur la herbo (france Le Déjeuner sur l'herbe) - originale titolita Le Bain (La banejo) - estas granda oleopentraĵo de Édouard Manet kreita en 1862 kaj 1863. Ĝi prezentas nudan inon kaj alian malabundan vestitan inon dum pikniko kun du tute vestitaj viroj en kampara medio. Malakceptita de la Pentrosalono de Parizo de 1863, Manet utiligis la okazon por ekspozicii ĉi tion kaj du aliajn pentraĵojn en la Salono de Forĵetitoj de 1863, kie la pentraĵo estigis publikan diskonigon kaj konflikton. La pentraĵo nun estas en la Musée d'Orsay en Parizo. Pli malgranda, pli frua versio povas esti vidita ĉe la Arta Instituto Courtauld, Londono.
Jean Maisonneuve
Jean MAISONNEUVE estas franca filozofo kaj universitata profesoro pri psikologio.
Liaj laboroj kaj publikaĵoj temas pri grupprocesoj, stereotipoj, ritualoj kaj beleco.
Čukalovce
Čukalovce (hungare Csukaháza [ĉukahAza], rutene Чукалівцї [ĉukalivci]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Čukalovce situas laŭ traira flankovojo. Snina troviĝas je 13 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1567. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Csukalócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csukaháza 409 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čukalovce 143 homoj, (82 rutenoj, 50 slovakoj, 10 ukrainoj).
Thiers (stacidomo)
Thiers estas franca stacidomo sur linio - Saint-Just-sur-Loire, situanta en , en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Clermont-Ferrand - St-Just-sur-Loire (784000).
Shingo Ito
Shingo Ito (伊東 真吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Omiya Ardija kaj Montedio Yamagata.
Coazze
Coazze estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas San Giorio di Susa, Villar Focchiardo, Vaie, Sant'Antonino di Susa, Chiusa di San Michele, Valgioie, Giaveno, Roure kaj Perosa Argentina.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
Nenegativa nombro estas reela nombro kiu ne estas negativa, do pozitiva nombro aŭ nulo. Nepozitiva nombro estas reela nombro kiuj estas ne pozitiva, do negativa nombro aŭ nulo.
39529 Vatnajökull
39529 Vatnajökull estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la ESO-a Observatorio La Silla en Ĉilio.
Prosselsheim
Prosselsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
En la kunteksto de kompleksaj nombroj, pozitiva kaj nenegativa implicas ke la nombro estas  reela, ĉar por kompleksaj nombroj operacioj de ordo ("pli granda", "malpli granda") ne estas difinitaj.
39529 Vatnajökull
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Vatnajökull, plej granda glaĉero de Islando, kiu kovras 8 % el la lando, kaj sub kies surfaco estas pluraj vulkanos. Dum la lasta glaciepoko, multenombraj vulkanerupcioj okazis sub la glaĉero. Freŝdate, la areo estis denove loko de gravaj erupcioj.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
Negativaj nombroj
Negativa entjeroj povas esti difinitaj kiel vastigaĵo de la naturaj nombroj, tia ke ekvacio x − y = z havu signifan solvaĵon por ĉiuj valoroj de x kaj y. La aliaj aroj de nombroj estas tiam farataj kiel sinsekvaj pluaj vastigaĵoj kaj ĝeneraligoj de entjeroj.
Negativaj nombroj estas utilaj por priskribi valorojn sur skaloj kiuj iras pli sube de nulo, kiel koordinato (ekzemple loko de iu objekto laŭ alto), temperaturo ktp.
Priskribo de pozitivaj kaj negativaj nombroj en komputiloj
Por fari komputadon kun uzo de pozitivaj kaj negativaj nombroj en komputiloj necesas iel ilin priskribi kaj konservi en registriloj kaj memoro.
Vidu en artikolo pozitivaj kaj negativaj nombroj en komputado.
Piperidina tribromoacetato
Piperidina tribromoacetato aŭ C6H9Br3NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun piperazino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Piperidina tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
Nenegativaj nombroj
(reala, reela) matrico A estas (nomita, vokis) nenegativa se ĉiu (termo, koeficiento, elemento) de A estas nenegativa.
(reala, reela) matrico A estas (nomita, vokis) tutece nenegativa per matrico (teoriistoj, teoriistas) aŭ tutece pozitiva per komputilo (sciencistoj, sciencistas) se la determinanto de ĉiu kvadrata submatrico de A estas nenegativa.
Aldono kaj subtraho
Por (celoj, celas) de aldono kaj subtraho, unu povas (opinii, pensi) de negativaj nombroj kiel (ŝuldoj, ŝuldas).
Adicianta negativa nombro estas la sama kiel subtrahanta la (korespondanta, respektiva) pozitiva nombro:
Subtrahanta pozitiva nombro de (pli minuskla, pli malgranda) pozitiva nombra rendimenta negativa rezulto:
Subtrahanta pozitiva nombro de (ĉiu, iu) negativa nombra rendimenta negativa rezulto:
Kantonoj de Ekvadoro
La Kantonoj de Ekvadoro estas la administraj dividoj duarangaj en Ekvadoro. La Respubliko Ekvadoro estas dividita en 24 provincoj, kiuj siavice estas dividitaj en kantonoj. Estas 442 kantonoj en la lando. La kantonoj siavice estas subdividitaj en paroĥejoj, kiuj klasiĝas al urbaj kaj ruraj. Jenas la listo de kantonoj laŭ provinco.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
Aldono kaj subtraho
Subtrahanta negativa estas ekvivalento al adicianta la (korespondanta, respektiva) pozitiva:
Kantonoj de Ekvadoro
Zonoj nelimigitaj
Estas 1.419 km² de ekvadora teritorio kiu ne estas atribuitaj al iu ajn provinco, nome:
Aŭtoritatoj
En ĉiu kantono estas politikestro, elektita kaj reprezentanta la interesojn de la prezidento. Ii havas ankaŭ urbestron kaj municipan registaron, elektita per popola voĉdonado.
Pozitivaj kaj negativaj nombroj
Aldono kaj subtraho
Ankaŭ:
Multipliko
Multipliko de negativa nombro per pozitiva nombra rendimenta negativa rezulto: (−2) × 3 = −6. Multipliko de du negativa nombra rendimenta pozitiva rezulto: (−4) × (−3) = 12.
Unidirekta de komprenanta ĉi tiu estas al estima multipliko per pozitiva nombro kiel ripetis aldono. Tial, 2 × 3 = 2 + 2 + 2 = 6 kaj (do, tiel) (naive, krude, nature) (−2) × 3 = (−2) + (−2) + (−2) = −6.
Multipliko per negativa nombro povas esti estimita kiel ripetis subtraho. Ekzemple, 3 × (−2) = − 3 − 3 = −6. (Rimarki, Avizo) (tiu, ke, kiu) ĉi tiu konservas multipliko komuta: 3 × (−2) = (−2) × 3 = −6. Aplikanta la sama interpretado de "multipliko per negativa nombro" por valora tio estas ankaŭ negativa, ni havi:
Divido
Divido estas simila al multipliko. Se ambaŭ la (dividendo, dividato) kaj la dividanto havi malsamaj signoj, la rezulto estas negativa:
Se ambaŭ nombroj estas samsigna, la rezulto estas pozitiva (eĉ se ili estas ambaŭ negativa):
Formala konstruado de negativa kaj nenegativa (entjeroj, entjeras)
En simila maniero al racionalaj nombroj, ni povas etendi la naturaj nombroj N al la (entjeroj, entjeras) Z per difinanta (entjeroj, entjeras) kiel ordigita duopo de naturaj nombroj (a, b). Ni povas etendi aldono kaj multipliko al ĉi tiuj (paroj, paras) kun jenaj reguloj:
Ni difini ekvivalentrilato ~ sur ĉi tiuj (paroj, paras) kun jena regulo: Ĉi tiu ekvivalentrilato estas kongrua kun la aldono kaj multipliko difinis pli supre, kaj ni (majo, povas) difini Z al esti la kvocienta aro N2/~, kio estas ni identigi du (paroj, paras) (a, b) kaj (c, d) se ili estas ekvivalento en la pli supre (senso, senco).
Ni povas ankaŭ difini tuteca ordo sur Z per skribanta Ĉi tiu estos (plumbo, konduki) al alsuma nulo de la (formo, formi) (a, a), kontraŭegalo de (a, b) de la (formo, formi) (b, a), multiplika unuo de la (formo, formi) (a+1, a), kaj difino de subtraho
Unua uzado de negativaj nombroj
Delonge, negativaj solvaĵoj al (problemoj, problemas) estita (konsiderita, konsideris) "malvera" ĉar ili _couldn_'t troviĝi en la (reala, reela) mondo (en la (senso, senco) tiu ne povas havi negativa nombro de, ekzemple, (semoj, semas)). La abstrakta koncepto estis agnoskita kiel frua kiel -100 - -50. La Ĉinia "Naŭ (Ĉapitroj, Ĉapitras) sur la Matematika Arto" (_Jiu_-_zhang_ _Suanshu_) enhavas manieroj por trovanta la (areoj, areas) de (ciferoj, ciferas, geometriaj figuroj, figuroj, figuras); (ruĝa, legita) (vergoj, vergas) estita kutima signifi pozitivaj koeficientoj, nigra por negativa. Je ĉirkaŭ la sama tempo en antikva Barato, la _Bakhshali_ Manuskripto skribita iam inter -200 kaj 200 _CE_ portis ekster kalkuloj kun negativaj nombroj, uzanta "+" kiel negativa signo. Ĉi tiuj estas la plaj frua sciata uzas de negativaj nombroj.
Dum la 7-a jarcento, negativaj nombroj estis en uzi en Barato al prezenti (ŝuldoj, ŝuldas). La Hinda matematikisto Brahmagupta-a, en Bramo-_Sphuta_-_Siddhanta_ (skribita en 628) diskutoj la uzi de negativaj nombroj al produkti la ĝenerala (formo, formi) kvadrata formulo (tiu, ke, kiu) restas en uzi hodiaŭ. Li ankaŭ trovas negativaj solvaĵoj al kvadrataj ekvacioj kaj donas reguloj estimanta (operacioj, operacias) engaĝante negativaj nombroj kaj nulo, kiel "ŝuldo dehaki de _nothingness_ iĝas kredito, kredito dehaki de _nothingness_ iĝas ŝuldo." En la 12-a jarcento en Barato, _Bhaskara_ ankaŭ donas negativa (radikoj, radikas) por kvadrataj ekvacioj sed (malakceptas, malaprobas) la negativa (radikoj, radikas) ekde ili estis malkonvena en la ĉirkaŭteksto de la problemo, (ŝtatanta, statanta) (tiu, ke, kiu) la negativa (valoroj, valoras) "estas en ĉi tiu (kesto, okazo) ne al esti prenita, por ĝi estas _inadequate_; popolo ne (aprobi, konsenti) de negativa (radikoj, radikas)."
De la 8-a jarcento, la Islama mondo lernita pri negativaj nombroj de Araba (tradukoj, tradukas, translacioj, translacias) de Brahmagupta-a's (laboroj, laboras), kaj scio de negativaj nombroj eble atingis Eŭropo tra Latina (tradukoj, tradukas, translacioj, translacias) de Araba kaj Hinda (laboroj, laboras). Eŭropa (matematikistoj, matematikistas) tamen, grandparte, rezistis la koncepto de negativaj nombroj ĝis la 17-a jarcento, kvankam Fibonacci permesitaj negativaj solvaĵoj en financa (problemoj, problemas) kie ili povis esti interpretita kiel (debetas, debeto) (ĉapitro 13 de _Liber_ _Abaci_, 1202) kaj poste kiel malprofitoj (en _Flos_). Samtempe, la Ĉinia estis indikantaj negativaj nombroj per desegnaĵa diagonala apopleksio tra la (ĝusta, dekstra, rajto)-plej ne-nula cifero. La unua uzi de negativaj nombroj en Eŭropa laboro estis per _Chuquet_ dum la 15-a jarcento. Liaj uzitaj ilin kiel eksponentoj, sed referis al ili kiel “(absurda, sensenca) nombroj”.
Negativaj nombroj estis malsaneta-komprenita ĝis moderna (tempoj, tempas). Kiel ĵuse kiel la 18-a jarcento, la (Svisa, Sviso) matematikisto Leonhard Euler kredis (tiu, ke, kiu) negativaj nombroj estis pli granda ol malfinio, kaj ĝi estis komuna praktiko malagnoski (ĉiu, iu) negativaj rezultoj redonis per ekvacioj sur la supozo (tiu, ke, kiu) ili estis sensignifa. -->
Blankkapa maraglo
La Blankkapa maraglo (Haliaeetus leucocephalus) estas specio de rabobirdo de la familio Akcipitredoj kaj de genro Haliaeetus, tio estas maragloj. Ĝi estas konata ankaŭ kiel Usona maraglo aŭ eĉ Nordamerika maraglo, ĉefe pro tio, ke gi estas nacia birdo de Usono kaj aperas en multegaj bildoj. Ties scienca nomo devenas el la latina Haliaeetus kaj la greka haliaetos, tio estas maraglo, kaj leucocephalus, greka esprimo por blanka kapo el leukos ("blanka") kaj kefale ("kapo").
Tiu specio de la maragloj havas du konatajn subspeciojn kaj formas speciparon kun la Blankvosta maraglo. Ties teritorio inkludas plej parton de Kanado kaj Alasko, ĉiuj apudaj subŝtatoj de Usono, kaj norda Meksiko. Ĝi troviĝas ĉe grandaj akvejoj de fluanta akvo kun abunda manĝodisponeblo kaj kreskintaj arboj por nestado.
Fine de la 20-a jarcento la Blankkapa maraglo estis enironta en loka formorto en kontinenta Usono, dum plue prosperis en multe de Alasko kaj Kanado. Populacioj rekuperiĝis kaj stabiliĝis, tiele la specio estis elirigita el la listo de la usona registaro pri endanĝerataj specioj kaj transpasata al la listo de minacataj specioj la 12an de julio, 1995, kaj elirigita el la listo de endanĝerata kaj minacata naturo en la apudaj 48 usonaj subŝtatoj la 28an de junio, 2007.
Priskribo
La Blankkapa maraglo estas unu el la plej grandaj rabobirdoj de Nordameriko. Ĝia korpolongo sumas 70–102 cm, la etenditaj flugiloj 1,80 - 2,44 m (ina enverguro 2'10 kaj vira 2 m) kaj ĝi pezas el 2,5 ĝis 7 kg (inoj ĉ. 5'8 kaj viroj ĉ. 4'1). Proporcioj kaj la plumkoloro similas tre al aliaj maragloj, sed la koloroj de la Blankkapa maraglo estas pli fortaj, kontrastaj.
Inoj estas ĉirkaŭ 25 % pli grandaj ol maskloj, plenkreskaj inoj averaĝe 5.8 kg kaj maskloj averaĝe 4.1 kg. La grando de la birdo varias laŭ loko; la plej malgrandaj specimenoj estas tiuj el Florido, kie maskla plenkreskulo apenaŭ povas superi 2.3 kg kaj enverguron de 1.8 m. La plej grandaj estas tiuj de Alasko, kie grandaj inoj povas superi 7.5 kg kaj havas enverguron de super 2.4 m.
La kapo kaj la kolo, la vosto kaj la subaj kaj supraj vostokovriloj estas blankaj, la korpo kaj la flugiloj estas malhel-brunaj. La kruroj, la hokoforma beko, vaksaĵo kaj iriso de la okuloj estas helflavaj. La vosto estas modere longa kaj iom kojnforma. Maskloj kaj inoj estas identaj laŭ plumarkoloro, sed seksa dimorfismo evidentiĝas en tiu specio ĉar inoj estas 25 % pli grandaj ol maskloj. La kruroj estas senplumaj, kaj la fingroj estas mallongaj kaj povegaj kun grandaj ungoj. La tre disvolvigita ungo de la malantaŭa fingro estas uzata por penetri la vivigajn areojn de la predo dum ĝi estas senmovigita de la antaŭaj fingroj. Resume kapo kaj vosto blankaj, korpo malhelbruna.
Kiel junbirdo, ĝi havas ankoraŭ malhelan kapon, ĉar nematuruloj estas nur brunmakulitaj. La diferenciga plumaro alvenas post 2 aŭ 3 jaroj. La plumaro de la nematuruloj estas bruna, blanke makulita ĝis la kvina (rare kvara, tre rare tria) jaro, kiam ĝi atingas la seksan maturecon. Nematuraj Blankkapaj maragloj estas distingeblaj el la Reĝa aglo je tio ke la unua havas pli elstaran kapon kun pli grandan bekon, pli rektajn bordojn ĉe flugiloj kiuj estas tenataj ebenaj (ne iom levataj) kaj kun pli rigida flugilfrapado, kaj la plumoj ne tute komplete kovras la krurojn.
Ties dieto konsistas ĉefe el fiŝoj, sed ĝi estas oportuneca manĝanto. Ĝi ĉasas per flugo super akvosurfaco kaj kapto de la fiŝo el la akvo per siaj ungoj. Ĝi estas sekse matura je kvar aŭ kvin jaroj de aĝo. En naturo la Blankkapa maraglo povas vivi ĝis 30 jaroj, kaj ofte survivas pli longe en kaptiveco. La Blankkapa maraglo konstruas la plej grandan neston de ĉiu nordamerika birdo, ĝis 4 m profunda, 2.5 m larĝa, kaj ĝis 1 tuno peze.
La alvoko konsistas el feblaj ĉirpaj fajfoj, pli akraj ĉe junuloj ol ĉe plenkreskuloj.
Ili vivas ĉ. 50 jarojn. La averaĝa vivodaŭro de la Blankkapa maraglo en naturo estas ĉirkaŭ 20 jaroj, kun la plej aĝa vivanta ĝis ĉirkaŭ 30. En kaptiveco, ili ofte vivas iome pli longe. Almenaŭ unu kaptiva individuo en Novjorko vivis ĝis preskaŭ 50 jaroj. Kiel pri grando, ankaŭ la averaĝa vivodaŭro de populacio de maraglo ŝajnas esti influata de ties loko.
Taksonomio
Ĝi estas specio situa en la genro Haliaeetus (maragloj) kies nomoj kaj komuna kaj scienca devenas el distinga aspekto de la kapo de plenkreskuloj. La scienca nomo devenas el Haliaeetus, nova latino por "maraglo" (el antikva greka haliaetos), kaj leucocephalus, latinigita antikva greka por "blanka kapo," el λευκος leukos ("blanka") kaj κεφαλη kefale ("kapo").
La Blankkapa maraglo estis unu el multaj specioj origine priskribita de Linnaeus en lia verko de la 18a jarcento Systema Naturae, laŭ la nomo Falco leucocephalus.
Estas du agnoskitaj subspecioj de Blankkapa maraglo:
La Blankkapa maraglo formas speciparon kun la eŭrazia Blankvosta maraglo. Tiu speciparo konsistas el Blankkapa kaj flaveckapa specioj de ĉirkaŭ sama grando; la Blankvosta maraglo havas ankaŭ ĝenerale iome pli palbrunan korpoplumaron. La paro diverĝis el aliaj maragloj komence de la Unua Mioceno (antaŭ ĉ. 10 mj) ĉe la lasta, sed eble tiom frue kiom ĉe Unua/Meza Oligoceno, antaŭ 28 mj, sed la plej antikva fosilio estas ĝuste atribuata al tiu genro. La du specioj probable diverĝis en la Norda Pacifiko, kaj la Blankvosta maraglo etendis okcidenten en Eŭrazio kaj la Blankkapa maraglo etendis orienten en Nordamerikon.
Disvastiĝo
La Blankkapa maraglo postulas kreskintajn kaj maturajn arbojn de koniferoj aŭ aliaj durligno por ripozo kaj nestadi. Selektataj arboj devas havi bonan videblon, malferman strukturon, kaj proksimecon al predoj, sed la alto aŭ specio de la arbo ne tiom gravas kiom la abundo de kompare grandaj arboj ĉirkaŭ la akvejo. Arbaroj uzataj por nestumado havu kovrokanopeon de ne pli ol 60 %, kaj de ne malpli ol 20 %, kaj estu tre proksime de akvo.
La Blankkapa maraglo estas tre sensiva al homa aktiveco, kaj troviĝas plej komune en areoj for de homa ĝenado. Ili elektas lokojn je pli da 1.2 km for el malalta denseco de homa ĝenado kaj je pli da 1.8 km for el meza al alta denseco de homa ĝenado. Foje Blankkapaj maragloj kuraĝas en grandajn estuarojn aŭ izolajn kampojn en grandaj urboj, kiaj en la insulo Hardtack en la Rivero Willamette en Portlando, Oregono. Spite tiun sensivecon, familio de Blankkapaj maragloj ĵus moviĝis al kvartalo Harlemo de Manhatano en Novjorko.
Tiu nearktisa birdo vivas en tuta Nordameriko, pli precize en tuta kontinenta Usono, plej granda parto de Kanado (ĉefe sude) kaj Alasko kaj pli norda Meksiko. Ĝi estas la ununura maraglo endemia de Nordameriko. Ĝi okupas variajn habitatojn el la bajuoj de Luiziano al la Sonora-Dezerto kaj la orientaj deciduaj arbaroj de Kebekio kaj Nov-Anglio; la nordaj birdoj estas migrantaj, dum sudaj estas loĝantaj birdoj, restantaj en sia reprodukta teritorio la tutan jaron. Je minimuma populacio, en la 1950-aj jaroj, ĝi estis ege limigita al Alasko, la Aleutoj, norda kaj orienta Kanado, kaj Florido.
La plej granda birdaro nun vivas en Alasko (duono de la monda loĝantaro, ĉ. 100.000), la dua plej granda en Florido (70 % ĉe rivero St. Johns). Ties loĝantaro estis grave endanĝerigita meze de 20a jarcento pro terura uzo de insekticido DDT -nune malpermesita-; feliĉe lastatempe la nombro plinormaliĝis kaj la specio estas forironta la liston de endanĝerigitaj specioj.
En 2006 oni bredis unuan Blankkapan maraglon ekster Ameriko, nome en bestoĝardeno de germana urbo Magdeburgo. Iam oni trovis vagantan ekzempleron en Nacia Parko de Irlando: tre verŝajne ĝi estis forpelita de ŝtormo tra la Oceano Atlantiko kaj atingis tiun insulon. Ĝi aperis kiel vaganta fakte dufoje en Irlando; junulo estis mortpafita kontraŭleĝe en Fermanagh la 11an de januaro 1973 (misidentigita dekomence kiel Blankvosta maraglo), kaj tiu menciita lacega junulo estis kaptita en la Kerry la 15an de novembro de 1987. La Blankkapaj maragloj kuniĝas en kelkaj lokoj vintre. El novembro al februaro, unu al du mil birdoj vintras en Squamish (Brita Kolumbio), ĉirkaŭ duonvoje inter Vankuvero kaj Whistler. La birdoj unue kuniĝas ĉe la riveroj Squamish kaj Cheakamus, allogitaj de la salmoj abundaj en la areo.
Kutimoj
Ili longedaŭre vivas; estas informoj pri birdoj kiuj vivis ĝis 60 jaroj en kaptovivo.
Blankkapa maraglo kutime trumpetas kaj grakas laŭte. Tamen televide tre ofte oni montras alian birdokrion nome de Ruĝavosta buteo, Buteo ventralis, kaj tiele estas konata de multaj usonanoj. La Blankkapa maraglo estas povega fluganto, kaj ŝvebas sur varmaj konvektofluoj. Ĝi atingas rapidojn de 56 – 70 km/h dum glitado kaj flugilfrapado, kaj ĉirkaŭ 48 km/h dum fiŝoportado. Ties plonĝorapido estas inter 120 – 160 km/h, kvankam ĝi apenaŭ plonĝas vertikale. Ĝi estas parte migranta, depende de la loko. Se ties teritorio havas aliron al malferma akvo, ĝi restas tie la tutan jaron, sed se la akvejo frostas dumvintre, tio malebligas akiri manĝon kaj ĝi migras suden aŭ al la marbordo. La Blankkapa maraglo selektas migrovojojn kiuj ĝuas avantaĝon de termiko, ascendoj kaj manĝoresursoj. Dum migrado, ĝi povas ascendi en termika aerfluo kaj poste glitadi suben, aŭ povas ascendi en subigoj kreataj de la vento kontraŭ klifo aŭ alia tereno. Migrado ĝenerale okazas dumtage, kiam la termiko estas produktata de la suno.
Nutrado
La Blankkapa maraglo nutras sin ĉefe per fiŝoj (ĉefe trutoj kaj salmoj) kaj akvobirdoj. Ĝi nur malofte kaptas mamulojn. Sed ties dieto estas diversa (oportunema) kaj inkludas kadavraĵojn (ĝis grando de baleno, sed prefere de hufuloj kaj grandaj fiŝoj) en kelkaj lokoj kaj ĉefe vintre, fiŝojn, etajn birdojn, ronĝulojn, kaj eĉ foje forrabitan manĝaĵon aŭ rubaĵon el kampadejoj. Mamulaj predoj inkludas kuniklojn, leporojn, lavursojn, ondatrojn, kastorojn, kaj cervidojn. Preferataj birdopredoj inkludas grebojn, aŭkedojn, anasojn, mevojn, fulikojn, ardeojn kaj anserojn. Plej parto de vivaj predoj estas iom pli malgrandaj ol la maraglo, sed ankaŭ estas registritaj atakoj al pli grandaj birdoj kiaj cignoj. Reptilioj, amfibioj kaj krustuloj (ĉefe kraboj) estas predataj kiam disponeblas.
Tiu maraglo predas fiŝojn per superflugo de akva surfaco kaj subita preno de la fiŝo el akvo per ĝiaj krifoj. Ĝi manĝas la fiŝon prenante ĝin per unu krifo kaj disŝirante la fiŝon per la alia. Ili havas en ties piedfingroj strukturojn science nomitaj spirikuloj kiuj permesas ilin akurate kapti fiŝojn. Ankaŭ Fiŝaglo ĝuas tiun adapton.
La Blankkapa maraglo havas povegajn kalkanumojn kaj estis konstatita flugante kun 15funta ido de Hemiona cervo. Oni ĉirkaŭkalkulis ke la kroĉokapta povo (funtoj por kvadrata colo) de la Blankkapa maraglo estas dekoble pli granda ol tiu de homo. Foje la fiŝo povas esti tro peza kaj la maraglo ne kapablas lerte forflugi kun ĝi kaj povas fali enakve. Tiam ĝi povas fornaĝi al sekurloko aŭ droni aŭ mortiĝi pro hipotermio. Dum konkurenco por manĝo, tiuj maragloj kutime hegemonias super aliaj fiŝomanĝantoj kaj kadavromanĝantoj, agrese forpelante mamulojn kiaj kojotoj kaj vulpoj kaj birdoj kiaj korvedoj, mevoj, vulturoj kaj aliaj rabobirdoj. La Blankkapaj maragloj povas esti forpelataj de la propra specio aŭ de la Reĝa aglo. Neniu el ambaŭ specioj estas konata kiel dominanta, kaj la rezulto dependos el la individua animalo. Foje la Blankkapaj maragloj ŝtelas fiŝojn kaj aliajn predojn el pli malgrandaj rabobirdoj, kiaj la Fiŝaglo, praktiko konata kiel kleptoparazitado. Sanaj plenkreskuloj de Blankkapa maraglo ne estas predataj en naturo kaj tiele estas konsiderataj pintopredantoj. Unukaze plenkreska maraglo priserĉante neston de Migra falko por eventuala predo suferis batalon kaj atakon de plonganta falka patro kaj kiel rezulto la maraglo mortiĝis pro tio post kelkaj tagoj.
Reproduktado
Blankkapaj maragloj estas sekse maturaj je 4 aŭ 5 jaroj de aĝo. Kiam ili estas sufiĉe aĝaj por reproduktiĝi, ili ofte revenas al la areo kie ili naskiĝis. Oni supozas, ke la Blankkapa maraglo pariĝas porvive. Tamen, se unu membro de paro mortiĝas aŭ malaperas, la alia elektas novan partneron. Ankaŭ la membroj de paro kiu ripete malsukcesis en reproduktaj klopodoj povas disiĝi kaj serĉi novajn partnerojn. La pariĝado de la Blankkapa maraglo postulas prilaboratajn alvokojn kaj flugajn memmontradojn. La flugo inkludas turnojn, persekutojn kaj ruladon, dum kiuj ili flugas alte, kaptas fingrojn kaj libere falas, separiĝante ĝuste antaŭ frapi la grundon.
Ili konstruas grandajn nestojn (la plej granda inter nordamerikaj birdoj) el bastonetoj en altaj arboj. La paro unuigita dumvive aldonas novajn bastonetojn ĉiujare. Post kelkaj jaroj la nesto povas esti ĝis 4 m profunde, 2,5 larĝa kaj pezi ĝis 450 kg aŭ eĉ 1 tunon; unu nesto troviĝis en Florido 6.1 m profunda, 2.9 m larĝa kaj 2,7 tunojn peza. Tiu nesto havas rekordon kiel la plej granda arbonesto konata. La nesto estas konstruita sur branĉoj, kutime en grandaj arboj ĉe akvo. Ĉe senarbaj areoj kaj herbejoj la Blankkapa maraglo povas nesti surgrunde.
En ĝi la ino demetas 1-3 ovojn - plej ofte 2 - kaj unu el ambaŭ gepatroj kovas ilin laŭvice -la alia alportas manĝaĵon aŭ nestomaterialon- dum 33 ĝis 36 tagoj. La ovoj averaĝas 73 mm longe kaj havas larĝon de 55 mm. La idoj -preskaŭ neniam 3 kaj tiukaze la tria estas forportita de konservistoj por enkonduki la specion en lokoj kie malaperis- forlasas la neston post 10-11 semajnoj. Ili estas sociaj -pli sociaj ol aliaj rabobirdoj-: kiam junuloj maturiĝas (je 4 aŭ 5 jaroj) revenas al sia reproduktejo kaj kiam maturuloj serĉas nestolokon ili preferas lokojn kie estas aliaj Blankkapaj maragloj.
Populaci-malpliiĝo kaj rekupero
Iam komuna vidaĵo en multo de la kontinento, la Blankkapa maraglo ege suferis meze de la 20a jarcento pro vario de faktoroj, inter kiuj maldikiĝo de ovoŝeloj atribuata al uzado de la pesticido DDT. La Blankkapaj maragloj, kiel multaj rabobirdoj, suferis ĉefe pro DDT pro biograndigado. DDT mem ne estis mortiga al plenkreskuloj, sed ĝi tuŝis la birdan metabolismon por kalcio, kio faris la birdon ĉu nefekundan aŭ nekapablan demeti sanajn ovojn. La maraglinoj demetis ovojn kiuj estis tro rompemaj por elteni la pezon de kovanta plenkreskulo, malebligante la eloviĝon. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke komence de la 18a jarcento, la populacio de Blankkapa maraglo estis de 300,000–500,000, sed ĉirkaŭ la 1950-aj jaroj estis nur 412 nestoparoj en la 48 apudaj subŝtatoj de Usono. Aliaj faktoroj ĉe la populacimalpliigo de Blankkapa maraglo estis pliiganta perdo de taŭga habitato, same kiel kontraŭleĝa pafado, kiu estis priskribita kiel "la ĉefa kaŭzo de rekta mortigo kaj ĉe plenkreskuloj kaj ĉe nematuruloj de Blankkapaj maragloj," laŭ informo de 1978 en la Endangered Species Technical Bulletin. En 1984, la National Wildlife Federation listigis ĉasadon, elektrokutadon kontraŭ energiaj linioj, kaj kolizioj dumfluge kiel ĉefaj kaŭzoj de maraglaj mortigoj. La populacioj de Blankkapaj maragloj estis negative tuŝataj ankaŭ de poluado pro nafto, plumbo kaj hidrargo, kaj pro entrudado de homoj kaj de predantoj.
La specio estis protektata en Usono kaj en Kanado jam de la Migrobirda Traktato, poste etendata al la tuta Nordameriko. La 1940 Bald Eagle Protection Act de Usono, kiu protektis la Blankkapajn maraglojn kaj la specion de la Reĝa aglo, malpermesis komercajn kaptadon kaj mortigadon de la birdoj. La Blankkapa maraglo estis deklarita endanĝerata specio en Usono en 1967, kaj korektojn al leĝo de 1940 faritaj inter 1962 kaj 1972 plue limigis la komercajn uzadojn kaj pliigis la monpunojn al kontraŭantoj. Ankaŭ en 1972, DDT estis malpermesata en Usono. DDT estis komplete malpermesata en Kanado en 1989, kvankam ties uzado estis jam ege limigita el finaj 1970-aj jaroj.
Ricardo Frederico Rodrigues Antunes
Ricardo Frederico Rodrigues Antunes (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Blankkapa maraglo
Populaci-malpliiĝo kaj rekupero
Pro tiaj regularoj kaj malpermeso de DDT, la maragla populacio repliiĝis. La Blankkapa maraglo povas troviĝi en kreskantaj koncentroj tra Usono kaj Kanado, ĉefe ĉe grandaj akvejoj. Komence de la 1980-aj jaroj, la ĉirkaŭkalkulita totala populacio estis de 100,000 individuoj, kun 110,000–115,000 ĉirkaŭ 1992; la Usona ŝtato kun la plej grandaj populacioj de loĝantaj birdoj estas Alasko, kun ĉirkaŭ 40,000–50,000, kaj la plej proksima alta populacio de la kanada provinco de Brita Kolumbio kun 20,000–30,000 en 1992.
Ricardo Frederico Rodrigues Antunes
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Blankkapa maraglo
Populaci-malpliiĝo kaj rekupero
Ĝi estis oficiale forigita el la listo de la usona federa registaro de endanĝerataj specioj la 12an de julio de 1995, fare de la U.S. Fish & Wildlife Service, kiam ĝi estis reklasita el "Endanĝerata" al "Minacata." La 6an de julio de 1999, estis starigata propono "Por forigi la Blankkapan maraglon en la apudaj 48 Ŝtatoj el la listo de Endanĝerata kaj Minacata Naturo." Ĝi estis ellistata la 28an de junio de 2007. Ĝi estis klasita ankaŭ kiel de malalta risko aŭ kategorio Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo.
En kaptiveco
Oni postulas permesilojn por havi Blankkapan maraglon en kaptiveco en Usono. Permesiloj estas dekomence liveritaj al publikaj edukaj institucioj, kaj la maragloj kiuj estas montrataj estas porĉiame vunditaj individuoj kiuj ne povas esti liberigitaj al la naturon. Necesas por la kaptivaj maragloj taŭga kaĝaro kaj resursoj, same kiel laboristoj espertaj ĉe manipulado kaj zorgado de maragloj. La Blankkapa maraglo ne povas esti laŭleĝe tenata por falkado en Usono. Kiel regulo, la Blankkapa maraglo estas maltaŭga elekto por publikaj montradoj, ĉar estas timida, ema al tre alta streĉiĝo, kaj neantaŭvidebla nature. Ankaŭ indiĝenoj de amerikaj nacioj povas akiri permesilon "Native American Religious Use" por havi neliberigotajn maraglojn. Ili uzas ties nature plumoŝanĝitajn plumojn por religiaj kaj kulturaj ceremonioj. La Blankkapa maraglo povas esti longvivula en kaptiveco se bone zorgata, sed ne reproduktiĝas eĉ ĉe la plej bonaj kondiĉoj. En Kanado oni postulas permesilon por havi Blankkapan maraglon por falkado.
La nacia birdo de Usono
La Blankkapa maraglo estas la nacia birdo de Usono. Ĝi aperas en plej parto de ties oficialaj sigeloj, inklude tiun de la Sigelo de la Prezidento de Usono. La kontinenta kongreso adoptis la nunan desegnon por la Granda Sigelo de Usono inklude Blankkapan maraglon kroĉokaptante 13 sagojn kaj 13-folian olivarban branĉon per siaj ungoj la 20an de junio de 1782. La fondintoj de Usono emis kompari sian novan respublikon kun la Romia Respubliko, kie agla bildaro elstaris. Fakte kelkaj usonaj ŝtatoj jam antaŭe adoptis la birdon kiel simbolo; ekzemple Novjorkio en 1778. La maraglo venkis meleagron, kiu same konkuris.
La Blankkapa maraglo povas troviĝi kaj en naciaj sigeloj kaj dorse de kelkaj moneroj (inklude la dolarkvaronan moneron ĝis 1999), kun ties kapo orientata al la olivbranĉo. Inter 1916 kaj 1945, la Prezidenta Flago montris maraglon orientita maldekstre (la dekstra de la vidanto), kio levis urban legendon ke la sigelo estis ŝanĝita por havi la maraglon al la olivbranĉo dumpace, kaj al la sagoj dummilite.
Tamen la deklarigo de blazonbesto enhavas kuriozan anekdoton. En 1784, post la fino de la Revolucia Milito de Usono, Benjamin Franklin skribis faman leteron al sia filino el Parizo kritikante la elekton kaj proponante meleagron kiel alternativo: en tiu letero Franklin priskribas konduton de Blankkapa maraglo kiel tute nedeca besto, ĉar ĝi estas tro pigra por rekte ĉasi kaj atendas ĉeakve ke alia rabobirdo kia buteo kaptus fiŝon per propra peno kaj kiam tiu estas forportante la predon al ties idoj aŭ partnero, la Blankkapa maraglo persekutas ĝin kaj perforte forprenas ties predon. Krome ĝi estas malkuraĝa ĉar foje eĉ tre etaj birdoj povas malkuraĝigi kaj forpeli ilin. Tio estas malbona ekzemplo por homoj. Des pli bone stulta kaj vanta meleagro kiu almenaŭ atakas ruĝe vestitan soldaton kiu enirus en ties korto.
Ĉiukaze la Blankkapa maraglo restis blazonbildo de Usono ekzemple en poŝtmarkoj, bildoj kaj eĉ en moneroj. Multaj usonaj poŝtmarkoj montras la Blankkapan maraglon kiel rimarkindan simbolon, kaj aliajn kiel temo de natura historio aŭ de konservado.
Rolo en amerikindiĝena kulturo
La Blankkapa maraglo estas sakrala birdo por kelkaj nordamerikaj kulturoj, kaj ties plumoj, kiel tiuj de la Reĝa aglo, estas centraj al multaj religiaj kaj spiritaj kutimoj inter Indianoj. Agloj estas konsiderataj spiritaj mesaĝistoj inter dioj kaj homoj fare de kelkaj kulturoj. Multaj indiĝenaj dancistoj uzas la maraglan ungon kiel parto de ties vestaĵaro. La maraglaj plumoj estas ofte uzataj en tradiciaj ceremonioj, ĉefe en la konstruado de ornamaro kaj kiel parto de ventumiloj, brusto- kaj kap-ornamoj. La Lakotoj ekzemple donas maraglan plumon kiel simbolo de honoro al persono kiu plenumas taskon. Modernepoke ĝi povas esti donata ĉe evento kia promocio en lernejo. La Paŭnioj konsideris maraglojn kiel simboloj de fekundeco ĉar ties nestoj estas konstruataj alte surgrunde ĉar ili fiere protektas siajn idojn. La Kvakiutlanoj disigis maraglan lanugon por bonvenigi gravajn gastojn. La Ĉoktaoj klarigis, ke la Blankkapa maraglo, kiu havas rektan kontakton kun la supra mondo de la suno, estas simbolo de paco.
Dum Sundanco praktikata de multaj nacioj de Preriindianoj, la maraglo estas reprezentata per kelkaj manieroj. La maragla nesto estas reprezentata per la forko de la konstruaĵo kie la danco okazas. Fajfo farata el osto de maraglo estas uzata dum la daŭro de la danco. Ankaŭ dum la danco, ŝamano povas mangesti per ventumilo, kiu estas farata el maraglaj plumoj, al homoj kiuj serĉas esti sanigataj. La kuracista ŝamano tuŝas per la ventumilo la centran foston kaj poste la pacienton, por transmiti povon el la fosto al la paciento. La ventumilo poste estas direktita al la ĉielon, por ke la aglo povu kunporti la preĝojn pri la malsanulo al la Kreinto.
La nunaj leĝoj pri agloplumoj kondiĉas ke nur individoj de certigileblaj indiĝenaj prauloj aliĝintaj en federe agnoskita nacio (tribo) estas laŭleĝe rajtigitaj akiri plumojn de Blankkapa maraglo aŭ de Reĝa aglo por religia aŭ spirita uzado. La konstitucieco de tiuj leĝoj estis pridiskutata de indiĝenaj grupoj sur bazo ke ĝi kontraŭas la regulon de la Unua Amendo ĉar tuŝas la eblon praktiki sian religion libere.
NGC 3778
NGC 3778 (aliaj indikoj — ESO 216-26, AM 1135-502, PGC 36051) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
20213 Saurabhsharan
20213 Saurabhsharan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Saurabh Sharan, finaliston en 2012 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Bellarmine College Preparatory School en San Jose (Kalifornio, Usono).
Paramecio
Paramecio (O.F. Müller, 1773) estas unuĉela estaĵo, de grupo de grandaj protozooj el la klaso de ciliuloj, ofta en stagna nesala akvo, kiu vivas en riveroj, lagoj, lagetoj kaj akvorestaĵoj. Paramecioj estas travideblaj kaj plataj, kun longeco inter 50 kaj 300 mikrometroj. Ili estas probable la unuĉelaj estaĵoj plej bone konataj kaj la protozooj ciliaj plej studataj de la scienco.
Philip Henry Gosse
Philip Henry GOSSE FRS (6a de Aprilo 1810 – 23a de Aŭgusto 1888), konata al siaj amikoj kiel Henry, estis angla natursciencisto kaj popularigisto de natura scienco, virtuale la inventisto de la salakva akvario, kaj elstara plinovigisto en la studo de marbiologio. Gosse kreis kaj nutris la unuan publikan akvarion de la Zoo de Londono en 1853, kaj stampis la terminon "aquarium" kiam li publikigis la unuan gvidlibron, The Aquarium: An Unveiling of the Wonders of the Deep Sea, en 1854. Lia verko rezultis en furoro por akvarioj en la komenco de la Viktoria Anglio.
Gosse estis ankaŭ aŭtoro de Omphalos, nome klopodo por kongruigi la geologiajn epokojn supozitajn de Charles Lyell kun la biblia rakonto pri la mondokreo. Post sia morto, Gosse estis portretita kiel patro de la religiaj vidpunktoj en Father and Son (1907), nome memorlibro verkita de lia filo, Edmund Gosse, poeto kaj kritikisto. Estas tri portretoj de Gosse en la National Portrait Gallery.
LaSalle (exo)
LaSalle estas stacio de sur linio exo4 - Candiac, situanta en arondismento LaSalle de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Lajos Terényi (subdepartementestro)
Lajos Terényi [lajosx terEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Terényi Lajos estis hungara juristo, politikisto, parlamentano, subdepartementestro. Lia origina familia nomo estis Stummer, sed li estis adoptita, en 1849 li prenis la nomon Terényi. Lia frato estis Arnold Ipolyi, lia filo estis Lajos Terényi (ĉefdepartementestro).
Stummer Lajos naskiĝis la  en Disznóshorvát, li mortis la  en Gyula.