cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tekovské Lužany
Famulo
Tie naskiĝis la 20-an de marto 1895 Endre Dudich (zoologo), fama esploristo de bestaro de Baradla-kaverno.
Ĉirimeno
En japana kulturo, ĉirimeno estas japana speco de krepo.
Priskribo
Ĉirimeno estas tradicia japana teksaĵo, farita el kruda silko. Ĝi estas ofte uzata por fari kimonojn.
Historio
La ĉirimeno estis inventita dum la Edo-epoko de Japanio. La origina centro de produktado de ĉirimeno estas Tango en okcidenta Japanio, nun parto de la urbo Kjotango  en Gubernio Kioto.
János Kóródi Katona
KÓRÓDI KATONA János (ko:ro:di katona ĵa:noŝ) estis hungara politikisto naskiĝinta en Nagybánya la 19-an de novembro 1898 kaj mortinta en Lucerno la 27-an de aŭgusto 1961.
Biografio
János Kóródi Katona studis en Universitato de Budapeŝto kaj de 1913 li estis ĉefprefekta sekretario de departemento Szatmár. De 1921 li estis ĉepublikoficisto en Mátészalka, de 1928 sekretario de la socisekura instituto (Országos Társadalombiztosítási Intézet (OTI)). En 1920–21 li estis ĉefsekretario de la Keresztény Szocialista Párt de departemento Heves; en 1920–22 landkunvena deputito, poste registarpartia deputito, prezidanto de la Nemzeti Egység Pártja de la organizaĵo de departemento Szatmár; ĉefsekretario de la Országos Credo Tanács. Post 1945 li aliĝis al Független Kisgazda Párt. En 1948 li elmigris.
Nodong-1
Nodong-1 estas unuŝtupa mezatinga raketo (mez-atingopova), kiun evoluigis Nord-Koreio en la 1980aj jaroj. Ĝi havas la supozitan atingopovon de ĝis 1.500 km kaj povas kunporti eksplodkapon pezan je 1.000 kg.
Evoluo
Nodong-1 estas la pluevoluigo de soveta Scud-raketo. Ĝi estas komparebla kun la iraka Scud-B, Scud-C/Al-Hussein kaj Scud-D/Al-Abbas, sed kun pli granda trafprecizeco.
La usonaj spionaj satelitoj malkovris la raketon unuafoje en majo de 1990. La unua testo de la raketo okazis la 29an/30an de majo 1993, kiam la raketo flugis ĉ. 500 km kaj falis en la Japanan maron.
Struktursimilajn versionojn posedas Irano („Shahab-3“) kaj Pakistano („Ghauri-II“). La laboroj pri la postaj versionoj (Nodong-2, ankaŭ Nodong-B aŭ Nodong-X) kondukis en 1997 al duŝtupa Taepodong-1.
Groisy - Thorens - la-Caille (stacidomo)
Groisy - Thorens - la-Caille estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Groisy, apud Thorens-Glières kaj Allonzier-la-Caille, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Kaito Oki
Kaito Oki (起 海斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Renofa Yamaguchi FC.
Groisy - Thorens - la-Caille (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj kaj Léman Express (L2).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Aix-les-Bains-Le Revard - Annemasse (897000).
Humberto Costantini
Humberto Cacho Costantini (Bonaero, Argentino, 8-a de aprilo de 1924 – Bonaero, 7-a de junio de 1987) estis bonaera verkisto. Li estis unika filo de enmigrintoj jud-italaj, kaj loĝis en la kvartalo Villa Pueyrredón.
Li studis en universitato kaj licenciiĝis kiel veterinara kuracisto. Li laboris en kampoj ĉe la urbo Lobería (provinco Bonaero), kien li translokiĝis kun sia edzino. En 1955 li revenis al Bonaero, kie li plenumis diversajn metiojn, nome veterinaro, vendisto, ceramikisto, enketisto, ktp. Krome li verkis, korektis, reverkis, discipline. Lia unua libro de rakontoj, De por aquí nomás publikiĝis en 1958 kaj el tiam pluis longa verkaro de diversaj literaturaj ĝenroj, nome rakonto, poezio, teatro, novelo ĝis nefinita verko: nome Rapsodia de Raquel Liberman kie per biblia stilo rakontis la eposon de juda prostitutino, sclavigita de la fifama Zwi Migdal, kiu ribelis kontraŭ tiu futuro kaj mortiĝis pro tio.
Same kiel ĉe sia heroino, Costantini estis viktimo de politika persekutado. Lia rekta sinteno serĉis malamikecon de fiuloj. Ekde junaĝo li eniris en politika aktiveco: jam studento li kontraŭis la faŝistojn de la Alianza Libertadora Nacionalista, aktivis en la Komunista Partio (Argentino) kaj poste malproksimiĝis el tiu pro malkonsento kun ties burokrateca kaj prosoveta direkto. Li tamen admiris la figuron de Ernesto Che Guevara. En la 1970-aj jaroj li aktivis en la revolucia maldekstro (Partido Revolucionario de los Trabajadores - Ejército Revolucionario del Pueblo) kun aliaj verkistoj kiaj Haroldo Conti kaj Roberto Santoro, kiuj, rabitaj de la krima diktaturo civil-militista, ankoraŭ estas malaperigitoj. Li verkis dum maltrankvilo pro kontraŭleĝeco kaj fuĝado la romanon De dioses, hombrecitos y policías (pri dioj, hometoj kaj policanoj), kiun li publikigas en Meksiko kaj per kiu li akiris la Premion Casa de las Américas. En tiu romano, reeldonita en 2009 de Lea, prezentas la jarojn de la diktaturo en Argentino ekde parodia vidpunkto. Li rakontas la intervenon de dioj kiuj manipulas kaprice kaj hometojn kaj policanojn, dum unuj kaj aliaj nescias pri la ekzisto de la olimpanoj. Tiuj grekaj dioj protektas ne heroojn, sed kontraŭheroojn.
En 1976 Humberto Costantini ekziliĝis en Meksikon. Tie pluverkis kaj pluricevis gravajn premiojn. Li estris literaturajn atelierojn kaj publikigis, direktis radioprogramojn kaj pluvivas familie. Alia pasio estis la tango, kiun li kantis, komponis kaj dancis.
En 1983 revenis al Bonaero post 7 jaroj, 7 monatoj kaj 7 tagoj ekzilaj. Tie li ĝuis la demokratian printempon.
Kelkaj el liaj verkoj estis publikigitaj en diversaj landoj kaj lingvoj, nome tradukita en germanan, ĉeĥan, anglan, finan, hebrean, polan, svedan kaj rusan.
Li suferis kanceron, kio mortigis lin la 7-a de junio de 1987. La antaŭan nokton li ankoraŭ laboris ĉe sia novelo La rapsodia de Raquel Liberman, el kiu li sukcesis kompletigi du partojn. Tiu verko restas nepublikigita.
Patrick Kanner
Patrick Kanner, naskiĝinta la en Lille, estas franca politikisto, membro de la Socialista Partio. Li estas prezidanto de la Departementa Konsilio de Nord ekde marto 2011. Li estis vicurbestro de Lille de 1989 ĝis 2014, kaj prezidanto de la Nacia Unuiĝo de la Komunumaj Centroj pri Sociala Agado (UNCCAS). La 26-an de aŭgusto 2014, li estis nomumita ministro pri urbo, junularo kaj sportoj en la 2-a registaro de Manuel Valls.
Alto de Extremadura (metroo de Madrido)
Alto de Extremadura estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta malsupre de Promenejo de Extremadura, ĉe la kruciĝo kun Strato de Francisco Brizuela. Alto de Extremadura situas en la supera ekstremaĵo de la kvartalo Puerta del Ángel en distrikto Latina.
Patrick Kanner
Profesia kariero
Patrick Kanner studis publikan juron kaj nun instruas en Universitato Lille 3 kiel asociita "maître de conférences".
Politika kariero
La 31-an de marto 2011, li estis elektita prezidanto de la Departementa Konsilio de Nord. La sekvantan monaton, li fariĝis membro de la plenuma komisiono de la Asembleo de la Departementoj de Francio (ADF) kiel nacia kasisto, flanke de Claudy Lebreton.
Alto de Extremadura (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Patrick Kanner
Politika kariero
La 26-an de aŭgusto 2014, li estis nomumita ministro pri urbo, junularo kaj sportoj.
Hron
Hron (Garam, Gran, Granus) estas rivero, maldekstra alfluanto de Danubo en Slovakio. Ĝi longas 289 km kaj havas la akvokolektan areon de 5465 km2 (minima trafluo: 7.6 m³/s, maxima trafluo: 1,050 m³/s). Ĝi fontas en alto de 960 m, en la Malaltaj Tatroj, sur sudorienta deklivo de Kráľova hoľa (Reĝ-monto) en Nacia parko Malaltaj tatroj 3 km oriente de vilaĝo Telgárt. Post tio ĝi fluas al okcidenta direkto, al Banská Bystrica, ekde tie al sudo. Ĝi trarompas super Levice la vulkanan montaron kaj atingas tiel la ebenaĵon. Ĝi alfluas la Danubon kontraŭe al hungara urbo Esztergom. Akvonivelaj indikiloj: Polomka, Kamenín.
Patrick Kanner
Evoluo en la Socialista Partio
Patrick Kanner estas membro de la Nacia Konsilio de la Socialista Partio kaj de la estraro de la Nacia Federacio de la Respublikanaj kaj Socialistaj Elektitoj.
Hron
Geomorfologiaj tutecoj
Hron trafluas sinsekve tiujn geomorfologiajn tutecojn(13):
Patrick Kanner
Verkoj
L'écrit d'alerte : Manifeste pour une nouvelle politique sociale, eld. "Les Éditions Territoriales", 2012.
Leonidas Proaño
Leonidas (Taíta) PROAÑO (naskiĝis la 29-an de januaro 1910 en San Antonio de Ibarra, mortis la 31-an de aŭgusto 1988 en Quito; vera nomo Leonidas Eduardo Proaño Villalba) estis Ekvadoro episkopo kaj teologo.
Dolná Trnávka
Dolná Trnávka, (Alsótárnok ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Trnavka, poste pro la hungariga politiko la komunumo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Dolná Trnávka situas laŭ rojo, (Hron preterfluas), laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1388 laŭ latina formo "Thornoka Inferior". En 1828 vivis tie en 30 domoj 196 homoj. En 1910 loĝis en Alsótárnok 316 homoj, (escepte 2 hungarojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito partizanoj bataladis en la najbara arbaro. En 1957 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Dolná Trnávka 358 homoj (escepte 2 ĉiuj slovakoj).
Guillerval (stacidomo)
Guillerval estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en Guillerval, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
6346 Syukumeguri
6346 Syukumeguri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kantono Carroll (Indianio)
La kantono Carroll - angle Carroll County - estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kronologio de tramtransporto en Parizo
Kronologio de tramtransporto en Parizo
Vullierens
Vullierens estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 430 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Vullierens situas en la Vaŭda Mezlando proksimume 6 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Morges. Tra la komunumo fluas en oriento la rivero Senoge, alfluanto de Lago Lemano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Vullierens kaj Gland, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vullierens limas en nordo al Senarclens, en nordoriento al Gollion, en sudoriento al Aclens, en sudo al Echichens, en okcidento al Cottens, kaj en nordokcidento al Grancy.
Trafiko
Vullierens situas flane de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Aclens respektive Gollion al Cottens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sude de la komunumo apud Morges.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vullierens datiĝas el la jaro 1041 kiel Vuilerens. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj restaĵoj de romia bieno, tomboj el la frua mezepoko kaj restaĵoj de turo el la 14-a jarcento kun defendofosoj. Dum mezepoko Vullierens apartenis al la Baronejo Cossonay. En la jaro 1308 Pierre de Duin ricevis de la barono de Cossonay la rajton konstrui fortikitan domon sur la restaĵoj de la romia biendomo. Vullierens fariĝis senjorujo, kiu fariĝis havjaxo de la familio de Colombier, poste en la jaro 1535 de la familio allinges kaj en la jaro 1665 de la familio de Mestral. Senjoro Gabriel-Henri de Mestral en la jaro 1706 ĝis 1712 surloke de la malnova kastelo konstruigis novan. Sub la berna regado de 1539 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la Voktejo Morges, el kiu post la Helveta Revolucio fariĝis la Distrikto Morges.
21581 Ernestoruiz
21581 Ernestoruiz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ernesto Ruiz, kiu ludis gravan rolon en multenombraj radaraj eksperimentoj pri asteroidoj kiel ekeltronika teknikisto kaj operacianto de teleskopo ĉe la Observatorio de Arecibo.
Petroselo
Petroselo (Petroselinum crispum) estas specio de petroselino (Petroselinum), dujara, spica herbo kun trioble plume dividitaj, plataj aŭ krispaj folioj (krispa petroselo, Petroselinum crispum subsp. crispum). Ĝi estas hejma en Eŭropo kaj Okcidenta Azio, vaste kultivata precipe por aromaj folioj, kelkafoje ankaŭ por tubera radiko (radika petroselo).
En kuirarto ofte uzatas la folioj de tiu palearktisa planto; en ĉi tiu formo oni foje nomas ĝin krispa petroselo. Petroselo fajnigas ĉefe supojn, saŭcojn, salatojn, kuiritajn terpomojn, kazeon, fiŝaĵojn kaj legomaĵojn. Oni enmetu ĝin post la kuirado. Fojfoje petrosela tufo aperas apud la manĝo kiel ornamaĵo.
János Horváth (literaturhistoriisto)
HORVÁTH János [horvat] estis hungara literaturhistoriisto, universitata profesoro, ano de Hungara Scienca Akademio, laŭreato de Kossuth-premio(naskiĝinta la 24-an de junio 1878 en Budapest kaj mortinta la 9-an de marto 1961.
Kariero
Horváth finis en la Universitato de Budapeŝto. En 1901 li doktoriĝis pri filozofio; en 1904 li akiris diplomon de instruisto pri hungara-franca lingvoj. En 1901–02 li estis stipendiulo de École Normale Supérieure en Parizo. De 1903 li estis studento de Kolegio Eötvös, de 1909 ties fakgvidanta profesoro. En 1914 li studvojaĝis en Italujo. Preskaŭ tri jarojn li servis en militfronto. Inter 1923–1948 li estis profesoro pri literaturhistorio en Universitato de Budapeŝto. De 1911 li partoprenis en la fondado de Magyar Irodalomtörténeti Társaság, inter 1923–26 li estis redaktoro de kritika rubriko de revuo Napkelet. Ekde 1923 li estis ano de Societo Kisfaludy, de 1942 de Societo Petőfi.
Glacia groto Espero
Glacia groto Espero estas konsiderata kiel la plej longa ĉeĥa glacia groto. Ĝi estas de pseŭdokarsta deveno. Verŝajne per gravitaj fortoj ĉi tie disstariĝis fendaĵoj de rokmasivo, profunde difektita per frostiga eroziiĝo. Tial la groto havas formon de abismoforma vertikala krevaĵo de direkto oriento – okcidento, kun profundeco 6 m kaj longeco ĉirkaŭ 30 m. Ties daŭrigon en la masivon ŝtopiĝas ŝtonblokoj kaj argilo. Kun la surfaco kunigas ĝin nur unusola aperturo, kondukanta sub rokmasivo.
Dank‘ al norda orientado de la enirejo kaj al ties perfekta ombrigo en montararbaro, en la fundo de la groto amasiĝas vintre pli peza frostiga aero kreanta ĉi tie glaciajn formaciojn – gutŝtonojn. Iliaj restaĵoj pludaŭras en la groto dum la tuta jaro.
La enirejo de la groto estas fermita per krado, sed tra kiu eblas bone vidi ĝis ties fundo. Libere alirebla estas do sole la enirejo de la groto, malsupreniro ĝis la fundo ne estas permesita pro sekureckaŭzoj.
Natividade da Serra
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Paraibuna/Paraitinga. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Werckmeister-agordoj
Andreas Werckmeister publikis en 1681 kaj 1691 la unuajn priskribojn de diversaj bontemperataj agordoj. Ĉi tiuj iom post iom anstataŭis la tiam dominan meztonan agordon, ebligante tiel al la muzikistoj la ludadon en ĉiuj tonaloj.
Agordoj
La nombrado de la Werckmeister-temperaĵoj (agordoj) komenciĝas per sia plej grava verko „Musicalische Temperatur“ (muzika agordo, 1691) ĉe no 3, ĉar li kontraŭstarigas la puran agordon (1) kaj la meztonan agordon (2) al siaj temperado-koncepcioj 3-4. Foje en la literaturo oni markas tiujn per la numeroj 1-4 (vd. retligojn), pli ofte tamen per la der originala nombrado.
Graveco
La agordoj de Werckmeister markas la unuan historie postplenumeblan paŝon sur la vojo ekde la meztona agordo al malsamŝveba „bonaj“ agordoj. Ĉi tiu fundamenta ŝanĝiĝo donis al la ludantoj pli vastan flekseblecon pri la elekto de la tonaloj ol la meztona agordo. Eĉ kiam aperis aliaj aŭtoroj kun pli fajnaj agordaj variaĵoj (ekz. Johann Georg Neidhardt, Georg Andreas Sorge) kaj la agordoj de Werckmeister mem eble ne estis tiom disvastigitaj, tamen la ofta citado de liaj verkoj montras la disvastigado de liaj ideoj. Ke Johann Sebastian Bach nomas verkciklon „Das Wohltemperirte Clavier“ (La bontemperita klavarilo), estas konsiderebla kiel aludo sur la Werckmeister-titolo de 1681 „Orgel-Probe oder kurtze Beschreibung ... wie ... ein Clavier wohl zu temperiren ... sey“ (orgenekzercado aŭ mallonga priskribo ... kiel oni bontemperu klavarilon).
Dolná Ves
Dolná Ves, (Sváb ), germane Schwabendorf ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Horná Ves.
Situo
Dolná Ves situas sur malebenaĵo sub monto 747 m-ojn alta, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Kremnica-Ladomerská Vieska, fervojo Zvolen-Kremnica preteriras. La lasta urbo troviĝas 4 km-ojn.
10456 Anechka
10456 Anechka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Anja (Aneĉka) Ivanĉenko (1987–1999), filino de amiko de la malkovrinto en la urbo Ĉerkaso ; juna filino, kiu ŝatis desegni.
József Bazsinka
József Bazsinka [jOĵef baĵinka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bazsinka József estas hungara tubjisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.
József Bazsinka naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
József Bazsinka studis muzikon unue en Bicske 1974–1976, poste en oficira lernejo (1976-1981), en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt (1981-1985). En la lasta jaro li akiris diplomon, lia majstro estis László Ujfalusi. Dum la studentaj jaroj jam en 1982 li aliĝis al blovorkestro, en la sekvaj jaroj li estis ano en pluraj similaj orkestroj. Li estis tubjisto en la Budapeŝta Ŝtata Operejo (1983–1993), poste en festivala orkestro. Inter 1988 kaj 1992 li instruis en muzikarta mezlernejo. inter 2000–2008 en alia muziklernejo, ekde 2009 en Universitato de Pécs. Krom la instruado li enlande kaj eksterlande muzikadas kiel solisto aŭ orkestrano. Li ricevis muzikkonkursajn premiojn inter 1976-1995, ŝtatan premion en 1996. Ankaŭ lia samnoma filo estas tubjisto.
Hrabětice (apartigilo)
Nomon Hrabětice havas pluraj setlejoj:
Schwarzenberg
Schwarzenberg signifas en la germana lingvo nigra monto. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Krome, Schwarzenberg estas frankonia-bohemia alt-nobela familio, origine devena el Seinsheim. Vidu: Kategorio:Schwarzenberg.
Vicke Viking
Vicke Viking estas serio de sume sep infanaj libroj de la sveda verkisto Runer Jonsson (1916–2006). Temas pri inteligenta sed timema kaj malforta vikinga knabo, kiu plene kontrastas al sia patro, korpe impona vikinga vilaĝestro kaj ŝipestro, kaj al ĉiuj aliaj vilaĝaj viroj kaj knaboj, kiuj kutimas solvi problemojn sen cerbumado kaj per nura kuraĝa perforto: Tamen la vilaĝaj viroj, kiuj regule navigas per la vikinga ŝipo de la vilaĝo al nekonataj regionoj por rabi trezorojn por la hejmaj familioj, rapide komprenas ke la strategioj de la malforta knabeto Vicke pli taŭgas ol la sencerba uzo de perforto, kaj tial li kiel sola vilaĝa infano rajtas akompani la virojn en siaj aventuraj ŝipaj vojaĝoj.
La libra serio tradukiĝis en multaj lingvojn; aparte sukcesa estis la traduko en la germanan lingvon (germanlingve la knabo nomiĝas "Wickie"), kaj tiun sukceson montris interalie la fakto ke la verkinto en 1965 ricevis la Germanan Premion pri Infana Literaturo (Deutscher Jugendbuchpreis). La libroj estas inspiritaj interalie fare de ala islandaj sagaoj kaj de la romano Röde Orm de Frans Gunnar Bengtsson.
Schwarzenborn
Schwarzenborn havas la nomo de du germanaj komunumoj:
Vicke Viking
Lige al la serio ekestis sondramoj kaj muzikaloj. La japania studio pri animaciaj filmoj Zuijo, poste renomata Nippon Animation) adaptis la originan version kaj en germania-aŭstria-japana kunlaboro inter la jaroj 1972 kaj 1974 kreis serion de animaciaj infanaj filmoj, kiu interalie konatiĝis je la germanlingva nomo Wickie und die starken Männer.
En 2008 la historio de Vicke estis adaptita al neanimacia kineja filmo de la germanlingva titolo Wickie und die starken Männer ("Vike kaj la fortaj viroj"), kaj en septembro 2009 la filmo publike ekmontriĝis en la kinejoj de Germanlingvio. Daŭriga filmo nomata "Wickie auf großer Fahrt" ("Vike je granda veturo") en septembro 2011 publike ekmontriĝis en la kinejoj.
Linio Hankyū-Senri
Linio Hankyū-Senri (japane: 阪急千里線 [Hankjū Senri-sen], angle: Hankyu Senri Line) estas linio de la fervojo reto Fervojo Hankyū en Kinki-regiono, Japanio.
Tipoj de trajnoj
Estas 2 tipoj de trajnoj:
La nevenkebla ĝeno
La nevenkebla ĝeno ( (originale) Het Taaie Ongerief) estas siatempe populara libro de la nederlanda verkisto kaj politikisto Theo Thijssen. La esperanta traduko, kiu aperis proksimume en 1939 ĉe la Asocio de Laboristaj Esperantistoj, estas de Frits Faulhaber. La libro traktas pri malriĉeco, familio, honto kaj humiligo per fokusiĝi pri vestaĵoj.
Nhandeara
Nhandeara estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 10.725 loĝantojn en 2010.
Naĝista spirtubo
Naĝista spirtubo estas tubo longa ĉirkaŭ tridek centimetrojn, kutime j-forma, kun buŝilo, kaj konstruita el kaŭĉuko aŭ plasto. Oni uzas ĝin por spiri aeron desupre la surfaco de la akvo kiam la buŝo kaj la nazo estas sub la surfaco.
Uzante spirtubon kune kun plonĝmasko kaj naĝiloj, oni povas kun pli malgranda peno rigardi la marfundon dum longa tempo. Eblas observi la vivaĵojn de la maro – maralgojn, koralojn, moluskojn, krustulojn, fiŝojn.
Submaraj ĉasistoj ofte uzas spirtubojn.
Plonĝistoj, kiuj uzas premaerujojn por spiri, ankaŭ spiras tra spirtubojn, kiam apud la surfaco.
Toni Mark
Toni MARK (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Tegernsee) estis aŭstra skiisto de alpa skiado. Plurfoje li venkis ĉe internaciaj konkursoj kaj iĝis en 1959 ĉampiono aŭstria de kombino; mallonge poste li estis trafita de akcidento surskivega dum malsuprenglito en Rottach-Egern.
Vivo
Mark estis la plej maljuna infano kun ok gefratoj de laborista familio pasigante la junulajn jarojn en Saalfelden. Tre juna li ekokupiĝis pri skiado partoprenonte post la Dua mondmilito en multaj konkursoj. Paralele li trejnitis kiel ĉarpentisto, konstruis materialtelferojn kaj laboris ĝismorte en Mittersill en la bonkonata skifabriko Blizzard.
La unuaj sukcesaj ĉekonkursaj estis je la komenco de la 1950-aj jaroj kiam Mark apartenis al la salcburgia landa teamo. Inter 1953 kaj 1955 li okfoje venkis ĉe aŭstriaj junulaj ĉampionadoj. En 1954 Mark venkis en ĉiuj disciplinoj alpaj salcburgiaj. Dum la sezono 1954/55 Mark ekestis en la aŭstria nacia teamo sukcesante samjare ĉe konkursoj organizitaj de Federacio Internacia de Skiado/FIS. Post novaj sukesoj en 1955/56 li venkis plurfoje en vintro 1956/57: en Madonna di Campiglio, en Crans-Montana, en Chamonix kaj en Tatranská Lomnica.
Marcílio da Silva Miguel
Marcílio da Silva Miguel (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Renofa Yamaguchi FC.
Toni Mark
Vivo
Mankis novaj sukcesoj je la komenco de vintro 1958/59 ĝis kiam li gajnis la arĝentan medalon slalome ĉe la aŭstriaj ĉampionadoj en Kitzbühel. Sekve li estis aŭstra venkisto kombina. Ses tagojn poste li suferis gravegan akcidenton en Bavario forlasante la skivegon kaj trafante spektantojn. Post tritaga sufero ĉekapa li mortis. Je lia memoro organizitis de 1961 ĝis la 1970-aj jaroj Toni-Mark-konkursoj alterne en Saalfelden, Saalbach-Hinterglemm kaj Zell am See (Toni-Mark-Gedächtnisrennen).
Mark mortis mallonge post la kanadano John Semmelink (tiu ĉi trafis akcidenton en Garmisch-Partenkirchen). Pro tio FIS profunde redifinis sekurecajn mezurojn devigajn. En junio 1959 ekzemple enkondukitis la devigo porti kraŝkaskon dumkonkurse, plibonigo de antaŭkonkursoj provaj, instalo de teknika responsulo, grandskala starigo de apudskivegaj sekurecaĵoj (ekz. savigretoj).
Annette von Droste-Hülshoff
Annette VON DROSTE-HÜLSHOFF, aŭ plennome: Anna Elisabeth FREIIN VON DROSTE ZU HÜLSHOFF (naskiĝis la 10-an de januaro 1797; mortis la 24-an de majo 1848 en Meersburg) estis germana verkistino kaj komponisto, unu el la plej gravaj germanlingvaj poetoj de la 19-a jarcento, apartenanta al la Biedermeier tendenco ene de la germana romantikismo. Ŝi estis aŭtoro de baladoj, epopeaj kaj religiaj poemoj.
Vivo
Annette von Droste-Hülshoff naskiĝis en la kastelo Schloss Hülshoff apud Münster. Post la morto de la patro ŝi translokiĝis kun la patrino ĉe la vidvinan loĝejon Ruschhaus apud Münster kaj vivis ekde 1840 grandpare ĉe la bofrato, la klerita grafo Josef von Laßberg, ĉe Kastelo Meersburg ĉe Bodenlago. Tie oni starigis je ŝia honoro monumenton, kiun kreis Stadelhofer. Alia monumento (de Anton Rüller) dediĉitis al si en Münster en novembro 1896. Ŝi vivis en ege konservativa nobela medio, kontraŭ kiu ŝi neniam malferme povis ribeli. Ŝia verkaro ofte respegulas la konflikton inter la interna pasio de la aŭtorino kaj la ligoj de la socia vivo tiutempa.
Verkista vivo
Ŝi montris multe da individueco plena de plej riĉa poeta talento kaj da malofta kompreno por la plej sekretaj allogoj de naturo kaj de animoj. Apenaŭ tuŝite per la tiam modaj ideoj ŝi radikiĝas en la trankvila medio de la patrujo kaj en ideoj de severa kaj pia katolikismo. Al ĝi ŝi, malgraŭ kelktempaj duboj, restis fidela.
Ŝi unue poetine aperis per »Dichtungen« (Münster 1837), kies rakonta parto jam montras la eksterordinaran rakontotalenton kaj la realisman energion de la poetino. Tute maturigita montriĝis ŝia talento ĉe »Gedichte« (Stuttgart 1844), per kiuj ŝi rangigis sin je elstara germana poetino malgraŭ dureco kaj ĝeneto de lingvaj provincismoj. Koloregan etosopriskribon ŝi postlasis ankaŭ alie (»Die Schlacht im Loener Bruch«, »Das Fräulein von Rodenschild«, »Der Geierpfiff«, »Die Krähen«, »Sommernachtstraum«, »Die Schwestern«, »Die Vergeltung« kaj aliaj). De perfekteco fascina estas ŝia novelo »Die Judenbuche« (unue en la gazeto »Morgenblatt« 1842). El ŝiaj postlasitaĵoj aperis: la religia kantokolekto »Das geistliche Jahr« (Stuttgart 1850) kaj »Letzte Gaben« (Hannover 1860); krome »Briefe« (Münster 1877); »Lieder mit Pianofortebegleitung« (1877). Ŝian kolektitan verkaron »Gesammelte Schriften« eldonis Levin Schücking en Stuttgart en la 1879-a jaro kaj la romanverkistino Elisabeth, grafino de Droste (*1845) kun biografio far Kreiten (Münster 1884–87).
Komponista kariero, el la serio Virinoj en muziko
De infanaĝo Annette estis malsana, krome ŝi estis ekstreme miopa, kaj ofte suferis de severaj kapdoloroj. Tamen ŝi estis sprita, humura, amuza kaj sciema. De privataj instruistoj ŝi akiris maloftan edukadon por knabinoj: literaturon en la latina, la greka, la franca kaj la angla, same kiel historion, geografion kaj natursciencojn. Tiu ampleksa edukado frue malkovris ŝian literaturan inklinon, kio kondukis ŝin al unuaj lokoj de la tiama germana poezio. Ŝia poezio estas ankoraŭ grava.
Annette prenis pianolecionojn en la aĝo de 12; de tiam oni petis al ŝi ludi aŭ akompani aliajn sur la piano, perfektigante tiel ŝian kapablon. La patrino skribis ke sia filino "komencis komponaĵon kun la tuta viveco de sia karaktero", ŝi estis 15 jaraĝa.
Annette von Droste donis sian unuan publikan kantkoncerton en Höxter (1820), sed nur kelkajn jarojn poste ŝi ricevis kantlecionojn (1824-1831). Ŝi instruis kanton kaj pianon al membroj de sia familio.
Ŝia voĉo laŭdire havis "belan tonon" sed estis "ofte tro laŭta kaj akra”  "Sed ĝi venas al la baso, kaj tie ĝi estas plej ĝuebla." En Kolonjo tamen oni diris, ke ŝia voĉo estis pli bela ol tiu de Angélica Catalani (1780-1849), unu el la plej bonaj tiamaj sopranoj.
Annette von Droste ricevis kopion de la Teorio de Komponado de sia onklo Maksimiliano, kiu “dankeme, mi studas la tutan verkon de la komenco ĝis la fino kaj lernas ĝin parkere!” Tre bone preparita, ankaŭ per la studado de skribaĵoj kaj komponaĵoj de la nuntempaj muzikistoj, Annette komencis komponi. Ŝi verkis pli-malpli sukcesajn libretojn kaj muzikon por kvar operprojektoj.
Annette neniam prezentis siajn proprajn verkojn publike; ŝi posedis rigoran muziktalenton, kiu kaŭzis konflikton kun ŝiaj literaturaj ambicioj: "... skribi operecajn tekstojn estas tro korprema kaj tro teknika.” Fine ŝi decidiĝis pri poezio, kaj la muziko restis en la fono.
Estis 30 jarojn post ŝia morto ke Annette von Droste estis malkovrita kiel komponistino, kiam Christoph Bernhard Schlüter (1801-1884) publikigis kelkajn el ŝiaj verkoj: “Lido kun forta pianakompano, komponita de Annette von Droste-Hülshoff” (Lieder mit Pianoforte- Begleitung Componiert von Annette von Droste-Hülshoff) (1877). En la laŭdoj Schlüter notis ŝian "grandan talenton por kanto kaj muziko" kaj ankaŭ diris ke ŝi havis "tre maloftan kapablon" "traduki poezion en muzikon kaj muzikon en poezion". Nur en la 20-a jarcento oni vere analizis ŝian kreaĵon en sia tuteco kaj tiel ŝia muziko estis ekzamenita pli detale. Ŝiaj verkoj troviĝas hodiaŭ en la biblioteko de la Universitato de Münster.
En Esperanto aperis
ISBN 3-927613-25-8
Antonín Dvořák
Antonín Leopold DVOŘÁK (, esperantigite Antono Leopoldo Dvorĵak) (naskiĝis la en Nelahozeves apud Prago, Ĉeĥio; mortis la  en Prago) estis ĉeĥa komponisto.
Li apartenas al la eksterordinaraj personecoj de la ĉeĥa kaj tutmonda muzika kulturo kaj kune kun Bedřich Smetana li estas konsiderata kiel fondinto de la moderna ĉeĥa muziko. Li estas unu el la ĉefaj reprezentantoj de la klasika-romantisma sintezo kaj sendube la tutmonde plej konata kaj plej ofte ludata ĉeĥa komponisto. La propra stilo de Dvořák estis priskribita kiel "la plej kompleta rekreaĵo de nacia lingvaĵo kun tiu de simfonia tradicio, absorbante popolajn influojn kaj trovante efektivajn vojojn uzi ilin".
La unua muzikpeco de Dvořák de religia naturo, nome Stabat Mater, estis premierita en Prago en 1880. Ĝi estis tre sukcese ludita en Londono en 1883, kio kondukis al multaj aliaj ludoj en Unuiĝinta Reĝlando kaj Usono. En sia kariero, Dvořák faris naŭ invititajn vizitojn al Anglio, ofte reĝisorante ludojn en siaj propraj verkoj. Lia Simfonio n-ro 7 estis verkita por Londono. Vizitante Rusion en marto 1890, li reĝisoris koncertojn de sia propra muziko en Moskvo kaj Sankt-Peterburgo. En 1891 Dvořák estis nomumita kiel profesoro en la Praga konservatorio. En 1890–91, li verkis sian Pianotrion numero 4a, unu el liaj plej sukcesaj pecoj de ĉambra muziko. En 1892, Dvořák translokiĝis al Usono kaj iĝis la direktoro de la Nacia Konservatorio de Muziko de Ameriko (Usono) en Novjorko. En Usono, Dvořák verkis siajn du plej sukcesajn orkestrajn verkojn: nome la Simfonio El la Nova Mondo, kiu etendis sian reputacion tutmonde, kaj lia Konĉerto por Violonĉelo, unu el la plej bone konsideritaj el ĉiuj konĉertoj por violonĉelo. Li verkis sian plej aprezatan pecon de ĉambra muziko, nome la Kordokvarteto No. 12a, en tiu epoko. Sed malfaciloj en la pago de lia salajro, kun pliiĝanta agnosko en Eŭropo kaj eksufero pro nostalgio, kondukis lin al abandono de Usono kaj reveno al Bohemio en 1895.
Granda internacia fameco, kiun li ĝuis jam dum sia vivo, kontribuis al kresko de prestiĝo de la ĉeĥa kulturo kaj nacio. Per sia pedagogia agado en la nacia konservatorio en Novjorko de 1892 ĝis 1895 li influis ankaŭ la evoluon de la usona muziko.
Lia verkaro konsistas grandparte el instrumentaj komponaĵoj (simfoniaj, kameraj kaj solaj), sed same gravas ankaŭ liaj spiritaj verkoj, kantatoj kaj operoj. Tipaj trajtoj de la muziko de Dvořák estas riĉa kaj originala melodia inventemo, kiu ofte indikas je popolaj radikoj, elstara ritmo kaj koloreca instrumentado. Menciinde estas ankaŭ, ke la unua komponaĵo, kiu eksonis post alluniĝo en 1969, estis lia "Novmonda simfonio".
Infanaĝo
Antonin Dvořák naskiĝis la en la vilaĝo Nelahozeves apud Prago, kiel la unua el naŭ infanoj de František kaj Anna Dvořák. Lia patro estis tiam buĉisto kaj amatora citroludanto. Kvankam li kalkulis kaj zorgis pri tio, ke lia filo transprenu post li la familian metion, pro sia muzikamo li rimarkis frue lian talenton kaj kiel 6-jaran knabeton li konfidis lin al la loka violoninstruisto Josef Spitz, kiu donis al li bazon de la muzika kleriĝo.
De 1853 ĝis 1856 Antonín lernis en la proksima Zlonice ĉe la elstara muzikisto Antonín Liehmann, kiu instruis lin ludi pianon kaj orgenon kaj enkondukis lin al sekretoj de komponado.
Privata vivo
En la teatro la komponisto konatiĝis kun tiea kantistino Josefina Čermáková, al kiu li supozeble konservis amsentojn dum tuta sia vivo - li enkorpigis ilin i.a. en ciklon de amkantoj nomataj "Cypřiše" (Cipresoj). Li komencis vizitadi ankaŭ ŝian familion, kie li instruis pianon kaj tie li proksimiĝis kun unu el la kvar fratinoj de Josefina, nomata Anna, 13 jarojn pli juna ol li. En novembro 1873 ili geedziĝis.
Komencoj de la novgeedza paro estis tre modestaj, iliaj geamikoj eĉ organizis monkolekton favore al ili. En la 4a de aprilo 1874 naskiĝis la unua filo Otakar, kaj baldaŭ post li sekvis filinoj Josefka kaj Růženka. Anna kontribuis al la hejma buĝeto per fojaj honorarioj el koncertoj en pragaj preĝejoj, Antonín decidis tiujare akcepti postenon de orgenisto en la praga preĝejo de Sankta Adalberto, sed la ĉefa enspezofonto estis daŭre privata muzikinstruado.
Menciinde estas, ke lia "sorta amo" Josefina pli poste edziniĝis al grafo Václav Kounic (al kies patrino Božena Němcová dediĉis sian libron "Avinjo") kaj Dvořák restis kun ŝi kaj ŝia edzo en amikaj rilatoj dum la tuta vivo.
Unuaj sukcesoj
En 1875-1878 Dvořák sukcesis akiri aŭstrian ŝtatan stipendion; en la komisiono decidanta pri la elekto, estis i.a. Johannes Brahms kaj kritikisto Eduard Hanslick. Je rekomendo de Brahms berlina eldonisto Fritz Simrock eldonis la verkon Moraviaj duetoj (Moravské dvojzpěvy), post kies sukceso li en 1878 mendis Slavajn dancojn. Tio estis komenco de la eŭropa kariero de Dvořák. La stipendio ebligis al li dediĉi sin pli intense al muzika kreado - en tiu tempo estiĝis i.a. Serenado E maĵora por arĉorkestro, Pianokvarteto D maĵora, la 5-a simfonio F maĵora kaj lia unua opero Vanda kun temo el la antikva pola historio.
Familia tragedio
Sed post tiu ĝojiga krea periodo venis neatendita sortobato al lia privata vivo. Komence mortis du tagojn post naskiĝo lia filineto Jozefka, en aŭgusto 1877, poste veneniĝis pro fosforo la dua unujara filineto Růženka kaj la sekvan monaton lia trijara filo Otakar forpasis pro variolo. La geedzoj do en mallonga tempo perdis ĉiujn tri infanojn. Sian tiaman nemezureblan doloron Dvořák enmetis en sian verkon - en la oratorion Stabat mater, kiu estis kreita origine en pianoformo kaj pli poste adaptita por orkestro. Ĝuste tiu ĉi verko pro sia interna sincero kontribuis al lia pli posta tutmonda fameco.
Slava periodo
Baldaŭ post forpaso de siaj infanoj la geedzoj transloĝiĝis el praga strato Na rybníčku al proksima strato Žitná, kie ili vivis ĝis fino de sia vivo. La jaroj 1878-1880 estas en la biografio de Dvořák nomataj "Slava periodo", ĉar dum ĝi estiĝis granda kvanto da komponaĵoj inspiritaj de slavaj spirito kaj folkloro: i.a. pluaj Moraviaj duetoj, Bohemia svito, tri Slavaj rapsodioj, la unua vico de Slavaj dancoj, Serenado d minora por blovinstrumentoj, la 10-a arĉkvarteto nomata "Slava" kaj la 6-a simfonio D maĵora.
Nova feliĉo en la privata vivo
En 1878-1888 bonŝance al la sortofrapitaj geedzoj Dvořák naskiĝis sinsekve ses sanaj infanoj, kiuj ĉiuj sukcesis atingi plenkreskan aĝon. Baldaŭ post naskiĝo de sia filino Anna, la familo estis invitita al la kasteleto en Vysoká ĉe Příbram (sude de Prago), kiun la bofratino de Dvořák grafino Josefina Kounicová ricevis nuptodonace de sia edzo. Al la komponisto la loko plaĉis tiom, ke li aĉetis ĝin de ili kaj sekve rekonstruigis la malnovan domon en la vilaĝo kaj nomis ĝin "vilao Najado".
Sekvajn dudek jarojn tie la familio pasigis regule la someron kaj Dvořák tie komponis multajn siajn verkojn. La kasteleto en Vysoká estas nuntempe adaptita kiel muzeo omaĝe al lia vivo kaj verkaro.
Restado eksterlande
Post Germanio lia muziko komencis esti ludata ankaŭ en Anglio; en marto 1884 li forveturis tien por sia unua artturneo. Post granda sukceso de Stabat Mater li vizitis la landon plurfoje, kutime prezentante iun novan verkon laŭmende de iuj el tieaj muzikinstitucioj: temas ekz. pri la 7-a simfonio, verkita por la urbo Londono, oratorio Sankta Ludmila por muzikfestivalo en Leeds kaj kantato Nuptoĉemizo.
Lia grandioza Rekviemo, prezentita la unuan fojon sub lia gvido dum la festivalo en Birmingham en 1891, sekvigis atribuon de honora doktoriĝo en la universitatoj en Cambridge kaj Prago. Post tiuj aprezoj li ankaŭ fariĝis profesoro en la praga konservatorio.
Inter vojaĝoj al Anglio Dvořák koncertis i.a. ankaŭ en Rusio - en marto 1889 li vojaĝis al Moskvo kaj Sankt Peterburgo surbaze de invito de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij, kun kiu li konatiĝis la antaŭan jaron en Prago.
En 1892 Dvořák ricevis leteron el Usono. La fondintino de la usona nacia konservatorio en Novjorko, nome Jeanette Thurber, proponis al li postenon de direktoro de tiu institucio. Post komenca hezitado Dvořák fine akceptis la oferton. Lia restado en Usono en 1892-1895 portis al li pluajn honorigojn kaj definitive ankaŭ tutmondan famecon. Siajn impresojn pri la nova lando Dvořák en 1893 enkorpigis al sia 9-a simfonio e minora kun subtitolo "El la Nova Mondo", kiu sekve fariĝis unu el la enmonde plej ofte ludataj klasikaj komponaĵoj. Someron 1893 la tuta familio pasigis en la vilaĝo Spillville en la usona ŝtato Iovao, kie ĝis nun vivas posteuloj de ĉeĥaj enmigrintoj. La komponisto sentis sin tie kvazaŭ hejme; en tiu ĝojiga etoso li dum pluraj tagoj verkis arĉkvarteton n-ro 12 F maĵoran, nomatan "Usona" kaj sekve ankaŭ Arĉkvinteton n-ron 3 E bemolan maĵoran. Samjare la 16-an de decembro okazis tutmonda premiero de la Novmonda simfonio en la fama novjorka muzika salonego Carnegie Hall kiu renkontiĝis kun entuzisma akcepto ĉe la publiko.
Dum la sekvaj somerferioj Dvořák cedis al sia hejmsopiro kaj pasigis ilin en sia domo en Vysoká. En tiu periodo naskiĝis i.a. ciklo de ok Humoreskoj por piano, el kiuj la 7-a G bemola maĵora kun granda sukceso baldaŭ ĉirkaŭflugis la mondon kaj ĝis nun estas unu el la plej popularaj etaj klasikaj verkoj. En la instrujaro 1893/1894 Dvořák i.a. verkis sian plej intiman komponaĵon - nome Bibliajn kantojn kun tekstoj el la Psalmaro de David. En la lasta studjaro la komponisto komencis labori pri sia sekve fama Konĉerto por violonĉelo kaj orkestro h minora.
Denove en la hejmlando
Post la reveno el Usono Dvořák denove revenis al sia instrulaboro en la konservatorio kaj al siaj studentoj, i.a. estontaj elstaraj komponistoj Vítězslav Novák, Oskar Nedbal kaj Josef Suk pli aĝa. Tiu edziĝis en 1898 kun Otilie, la filino de Dvořák kaj fariĝis tiel lia bofilo.
En 1896 estis fondita muzikensemblo Ĉeĥa filharmonio, kiu sekve fariĝis prestiĝa enlanda orkestro. Dvořák kiel la plej fama ĉeĥa vivanta komponisto estis tiam petita iĝi dirigento de ĝia inaŭgura koncerto kaj pretigi programon el siaj verkoj.
Fino de la vivo
En la finaj jaroj de sia vivo Dvořák en sia komponado rimarkeble inspiriĝis de fabeloj kaj legendoj. En tiu periodo estiĝis ekz. 4 simfoniaj poemoj je tekstoj de ĉeĥaj popolaj baladoj el la Bukedo de Karel Jaromír Erben - Akvofeo, Tagmeza fantomino, Ora ŝpinilo kaj Kolombeto. Sekvis tri liaj operoj - fabela komedio Diablo kaj Kaĉa, lirika Najado (ĝis nun la plej ofte ludata lia opero) kaj la lasta verko de Dvořák - Armida kun ekzota motivo el Oriento. Dum la premiero de tiu verko, laŭ Dvořák ne tro bone preparita, la komponisto devis pro renatako forlasi la teatron. Al tiu sekve aldoniĝis malvarmumo kaj gripo, pro kio la komponisto devis longdaŭre kuŝi. Dimanĉe la lia sanstato neatendite pliboniĝis, tial li esprimis la deziron tagmanĝi kune kun sia familio. Sed dum la tagmanĝo li subite ekmalbonfartis kaj perdis la konscion kaj la alvokita kuracisto sekve povis nur konstati morton oficiale pro apopleksio. Laŭ la scioj de la nuntempa medicino tamen la plej probabla kaŭzo de la morto estis pulma embolio, kiu okazis pro longa kuŝado enlite.
Irma Allodiatoris
ALLODIOTORIS Irma estis hungara antropologino, scienchistoriistino, bibliografino naskita la 1-an de februaro 1912 en Arad kaj mortinta la 7-an de marto 1988 en Budapeŝto.
Antonín Dvořák
Fino de la vivo
La komponisto estas entombigita en Prago en la prestiĝa tombejo "Slavín" en Vyšehrad, dediĉita plejparte al la elstaruloj de la ĉeĥa kulturo kaj publika vivo.
Irma Allodiatoris
Biografio
Irma Allodiatoris havigis diplomon pri biologio-geografio en Universitato de Budapeŝto en 1935 kaj ŝi doktoriĝis en 1937. Sekve ŝi laboris en Antropologia Instituto de universitato kaj en la Biologia Instituto  de Tihany. Ekde novembro de 1939 ŝi laboris en la biblioteko de libraro de muzea bestaro (Hungara Nacia Muzeo) ĝis 1945, krome parte en Tihany, parte en universitato. Ŝi estis teknika redaktorino de la periodaĵo Acta Botanica kaj de libroserio Magyarország kultúrflórája.
Antonín Dvořák
Personeco
Dvořák estis artisto modesta kaj sincere pia, onidire li havis nekomplikan kaj afablan karakteron. Li amis naturon (lia aparta amo estis kolomboj, kiujn li bredis en Vysoká), sed li estis ankaŭ admiranto de la tuta civiliza progreso. De tie fontis lia ŝato por lokomotivoj, vaporŝipoj kaj admiro al vigleco de grandurboj, kvankam li ofte forkuradis de ili al soleco kaj verdo de la kamparo.
Antonín Dvořák estis eble la unua fama fervojŝatanto de kontinenta Eŭropo kaj estas traktata en faka medio kiel fakulo pri la tiama lokomotivoscio. Dekjara li spertis la inaŭguron de nova fervoja linio tra Nelahozeves, kio certe influis lian entuziasmon. Li tiom interesiĝis ankaŭ pri ŝipoj kaj aliaj teknikaĵoj, ke, kiam li mem ne havis tempon, li petis raporton de aliaj, inter kiuj ankaŭ de sia onta bofilo, pri la numeroj kaj identigiloj legeblaj sur trajnoj kaj ŝipoj. Ekzistas pluraj tierilataj anekdotoj pri Dvořák.
Sed precipe li estis genia komponisto. Tiu ĉi genieco, kiel asertis Max Švabinský, kiu faris portretojn de li, estis enskribita en lian noblan vizaĝon - kies ekstera trajto estis rimarkebla distanco inter la okuloj kaj profunda sulko super la nazradiko. Se Dvořák ektuŝis iun ajn muzikan fakon, ĉiam li estis inventema kaj originala.
Li suferis pro agorafobio (timo pro eksteraj publikaj spacoj), kiu grandiĝis precipe en la lastaj jaroj de lia vivo.
Verkaro
Verkaro de Antonín Dvořák riĉas kaj pro sia kvanto, kaj pro amplekseco de formoj - ĝi inkluzivas entute 120 titolojn, el kiuj plejparto estas grandaj orkestraj, voĉ-instrumentaj aŭ muzik-dramaj verkoj.
Krom hejmaj kaj ĝenerale slavaj radikoj Dvořák en Usono inspiriĝis ankaŭ de la nigrula muziko.
Koncerne la ĝeneralan muzikstilon, Dvořák estis nek konservativa, nek radikala. Plejparto de liaj komponaĵoj, ĉu temperamentaj, ĉu lirikaj, ĉiukaze elstaras pro riĉeco de melodiaj ideoj kaj sona buntkoloreco. Lia muziko elradias profundan homecon, ĝi impresas tute nature kaj memkompreneble, sen ia ajn pompeco. Verŝajne ankaŭ tial ĝi akiris koron ne nur de la ĉeĥa, sed ankaŭ de la tutmonda publiko, jam dum lia vivo, sed ankaŭ nuntempe.
Listo de ĉefaj verkoj
La sekva listo ne estas kompleta, ĝi enhavas nur konatajn, ludatajn kaj popularajn komponaĵojn.
Simfoniaj poemoj, rapsodioj, uverturoj, orkestraj komponaĵoj kaj svitoj
Simfoniaj poemoj laŭ baladoj de K.J. Erben
Esperanto-tradukoj
Lia opero Najado estis esperantigita de Tomáš Pumpr kaj elsendita de Verda Stacio en 1948. La registraĵo konserviĝis kaj estis en 1996 reeldonita de la Ĉeĥa Radio sur du kasedoj kaj du kompaktdiskoj. Ĉefrolojn plenumis prestiĝaj ĉeĥaj operkantistoj Maria Tauberová (Najado), Beno Blachut (Princo) kaj Karel Kalaš (Nikso). La rolon de la radia rakontanto ludis fama ĉeĥa aktoro Karel Höger aktive konanta Esperanton.
La operon Jakobeno esperantigis Jiří Kořínek.
En la arkivo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio troviĝas ankaŭ manuskriptoj de aliaj tradukoj de Jiří Kořínek, ekz.:
Muzeoj, monumentoj kaj festivaloj omaĝe al Dvořák
Al vivo kaj verkaro de Antonín Dvořák estas dediĉitaj pluraj muzeoj en Ĉeĥio: en Prago (en la eksa Belvedero de Michna), en lia naskiĝdomo en Nelahozeves, en la iama kasteleto de la grafo Kounic en Vysoká u Příbrami, en Zlonice, kie li studis, kaj la kastelo Sychrov en Norda Bohemio, kie li plurfoje gastis.
Fine de aŭgusto kaj komence de septembro en Prago estas organizata internacia muzikfestivalo "Dvořákova Praha" ("Prago de Dvořák"), okazanta en la prestiĝa salonego de Dvořák en Rudolfinum.
Schwenningen
Schwenningen havas diversajn signifojn:
Teatro Amazonas
La Teatro Amazonas, en Esperanto Teatro Amazona, estas internacie konata operejo en Manaŭo, Brazilo. Ĝi inaŭguriĝis la 31-an de decembro 1896 kaj tiutempe financiĝis aparte pro la tiam altaj enspezoj pro vendado de kaŭĉuko.
La filmo Fitzcarraldo de Werner Herzog el la jaro 1982 replikonatigis la operejon internacie, ankaŭ ekster la vicoj de operemuloj. Krome la reĝisoro Sharon Lockhart dum 1999 kreis dokumentan filmon pri la operejo kaj dum somero 2000 prezentis ekspozicion pri ĝi en la arta muzeo de la germana urbo Wolfsburg, kiu havis aparte multajn internaciajn vizitantojn pro la tiutempa proksima monda ekspozicio en la najbara urbo Hanovro.
Historio kaj aktitekturo
La operejo inaŭguriĝis dum silvestro 1896, la unua opera prezento la 7-an de januaro 1897 estis la premiero de la opero „La Gioconda“ de Amilcare Ponchielli. La nov-baroka ĉefa salono havas 685 sidlokojn. La plafono dekoriĝas per la pentraĵego „A Glorificação da Belas Artes na Amazônia“ de Domenico de Angelis. La pavimaj ŝtonoj ĉirkaŭ la operejo aparte produktiĝis el speciala miksaĵo el sablo kaj kaŭĉuko, por ne ĝeni la operoprezentojn per sonoj de preterveturantaj ĉevalaj ĉaroj. Granda parto de la konstruaj materialoj importiĝis el Eŭropo. Ekzemple la kaĥeloj por la salona kupolo venis el Germanio kaj la pavimaj ŝtonoj antaŭ la operejo el Portugalio.