cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quintana Redonda
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 183,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 496 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 600 loĝantojn el la 1970-aj jaroj.
Ĝi distas 22 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Fuentelaldea, Fuentelárbol, Izana, La Barbolla, La Revilla de Calatañazor, La Seca, Las Cuevas de Soria, Los Llamosos, Monasterio, Quintana Redonda kaj La Ventosa.
En la teritorio inkludita en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komuna Intereso konata kiel Riberas del Río Duero y afluentes, okupanta 73 hektaroj, nome 2 % de la teritorio.​
Historio
Estas restaĵoj de romiaj vilaoj kaj de gvatoturoj.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Meze de la 19-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Izana kaj Los Llamosos. En la 1970-aj jaroj la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Las Cuevas de Soria, Fuentelárbol y, La Revilla de Calatañazor, La Barbolla, Fuentelaldea kaj Monasterio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas romanikaj preĝejoj, arkeologiaj kuŝejoj, palaco, lavejo.
Kožušany
Kožušany (Koschuschein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, la norda parto de municipo Kožušany-Tážaly. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Nezamyslice - Olomouc kaj ŝoseo II/435. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 157 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1297.
Český Těšín
''Noto: Ne konfuzu la urbon kun la pola urbo Cieszyn. Ambaŭ partoj (Český Těšín kaj Cieszyn) kreas unu urbon, unu parto estas la ĉeĥa kaj la alia la pola.''
Grbavica (filmo)
Grbavica - bosne, en germana kaj itala titoloj nomita La sekreto de Esma, en franca titolo Sarajevo, mia amo - estas bosnia kineja filmo el la jaro 2006. Ĝin realigis la reĝisorino Jasmila Žbanić. Temas - resume - pri la bosnia virino Esma, kiu kun sia 12-jara filino Sara vivas en la urboparto Grbavica de Sarajevo. La patro, diras Esma, mortis en la Bosnia Milito. Por ne pagi la plenan prezon de lerneja ferio, Sara devas pruvi ke la patro estis milita heroo. Sed la patrino ne povas organizi la pruvilon kaj ŝajne kaŝas ion de la filino. Sara do kun samaĝa amiko enketas kaj trovas la ŝokan informon ke la patrino estis inter la sennombraj viktimoj de sistemaj seksperfortoj dum la milito, kaj Sara estas rezulto de tia perfortiĝo. La patrino dum ĉiuj 12 jaroj kaŝis tiun sekreton, ŝirite inter la angora memoro pri la seksperfortoj kaj la amo pri la filino - ambaŭ nun devas adaptiĝi vivi kun la amara vero.
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2006 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Český Těšín
Český Těšín (Tschechisch Teschen, Czeski Cieszyn) estas urbo en Ĉeĥio, en Moraviasilezia regiono, apud la landlimo kun Pollando. Vivas ĉi tie.
Villaciervos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 81,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 500 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.
Český Těšín
Ĝeneralaj informoj
Ĝi estis avancigita je urbo en la jaro 1292, sed jam ekde la jaro 1154 ĉi tie estas menciata burgo en la pola bordo de rivero Olše. En la urbodomo estas memortabulo pri agadinta ĉi tie Jiří Třanovský (1592–1637), kiu estis evangelia predikanto, eldoninto de memorinda kantaro Cithara Sanctorum (70 eldonoj) kaj aŭtoro de multnombraj religiaj kantoj. Slovaka verkisto Ján Kalinčiak ĉi tie estis direktoro de evangelia gimnazio. Romanoj de verkisto František Sokol-Tůma „Na kresách“ kaj de František Sláma „Černá kněžna“ ĉerpas temon el Těšín-regiono. En la urbo estas poligrafia industrio, sekvanta produkt-tradiciojn de presejo el la jaro 1806. La urbo havas Patrujgrafian instituton de la silezia historio kaj ĉi tie havas sidejon ankaŭ distrikta patrujgrafia muzeo. En la urbo estas frekventataj limpasejoj, ĉar la trafluanta rivero Olše estas ŝtatlimo kaj ĝi apartigas la urbon en du partojn – sur la unua bordo situas la ĉeĥa parto Český Těšín kaj sur la alia jam la pola urbo Cieszyn.
Villaciervos
Geografio
Ĝi distas 13 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipo enhavas la loĝlokojn Villaciervitos (diminutivo) kaj Villaciervos. Ĝi limas kun Abejar, Cidones, Calatañazor kaj Golmayo.
Český Těšín
Ĝeneralaj informoj
La blazono de la urbo prezentas duturan kastelon kun malfermita pordego, super kiu ŝvebas flava aglo.
Villaciervos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Český Těšín
Statistiko
Český Těšín havas, laŭ statistiko de 2003-12-31, 25.891 loĝantojn, el kiuj 12.607 estas viroj kaj 13.284 estas virinoj. Inter la daŭraj loĝantoj troviĝis en 2003 ĉirkaŭ 600 eksterlandanoj, plejparte poloj (496) kaj slovakoj (72). La areo de la urbo estas 3.380,85 ha.
Historio
Český Těšín kaj Cieszyn estis unu urbo (Teŝino) ĝis la fino de la unua mondmilito.
La urbaj privilegioj de Teŝino estis agnoskitaj en 1290. Ĉirkaŭ ĝi situis samnoma duklando, kiu apartenis al Silezio kaj ek de 1298 agnoskis superecon de la bohemiaj reĝoj. Kiam la agnata (vira) devenlinio de la dukoj ĉesis en 1625, ĝi iĝis rekta kronlando bohemia.
Je la 13-a de majo 1779 Maria Teresia kaj Frederiko la 2-a tie ĉi subskribis la packontrakton de Teŝino, kiu finis la bavaran hered-vican militon.
En 1822 ĝin ricevis arkiduko Karlo, en 1895 lia nevo arkiduko Frederiko.
Post la unua mondmilito, en 1919, Ĉeĥio armee okupis la regionon. En 1920 la rivero Olše estis fiksita kiel limo, kaj la kvartalo Saska Kępa fariĝis la urbo Český Těšín.
En 1938 Pollando rericevis la regionon rezulte de la munkena interkonsento, sed en 1939 germanoj okupis ĝin kaj aldonis ĝin al Supra Silezio. Fine de la dua mondmilito en 1945 la limoj de 1920 estis restarigitaj.
Transporto
Tra Český Těšín gvidas grava fervoja vojo numero 320 de Bohumín al Čadca. En Český Těšín havas haltejon ankaŭ ekspresaj trajnoj de Prago al Žilina. Estis ankaŭ konekto inter Český Těšín kaj Cieszyn, sed de la 12-a de decembro 2009 ne plu estas tiuj ĉi trajnoj.
Famuloj
En la urbo naskiĝis hungara aktoro Mici Erdélyi.
Esperanto
Oficiala fonda kunveno de Regiona Ligo Silezia okazis la 20-an de septembro 1931 en Český Těšín (38 partoprenintoj). Komitato konsistas el: prezidanto Ludwik Krysta, sekretario Jaroslav Hladký, kasisto Franciszek Skulina, bibliotekisto F. Petrák, revizoroj Karl Adámek kaj František Křetínský.
Post la malpermeso de Esperanto-movado en Germanio (1936) la Regiona Ligo Silezia en 1937 decidis aligi ĉiujn siajn membrojn al Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka Respubliko.
== Partneraj urboj ==
Villaciervos
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la du preĝejoj, kvar ermitejoj kaj horloĝturo.
Lemaire-markolo
Lemaire-markolo estas markolo en Antarkto, inter la ĉeftero de Antarkto kaj Booth-insulo. Ĝi estas la plej granda turisma allogaĵo de Antarkto kun tre krutaj klifoj ambaŭrande. Ĝi estas 11 km longa kaj nur 1600 metrojn larĝa en ĝia plej malllarĝa punkto.
Ĝi estis malkovrita de la germana ekspedicio de 1873-1874, sed enveturita nur en decembro 1898 de la ŝipo Belgica kun ĝia estro Adrien de Gerlache. De Gerlache donis al ĝi la nomon de Charles Lemaire, belga esploristo de Kongo.
La markolo iĝis la ĉefa vidindaĵo por turistoj en Antarkto ĉefe pro tio, ke ĝiaj akvoj estas kvietaj kiel en lago, io kio estas tre escepta en la ofte ŝtorma sudo de nia planedo. La sola problemo estas, ke de tempo al tempo glacimontoj baras la vojon, kaj ke pro tio oni devas turni, kaj denove forlasi la markolon.
Linio 7bis de la metroo de Parizo
La linio 7bis de la metroo de Parizo estas la dua plej mallonga metrolinio de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi trairas la 19-an kaj 20-an arondismentojn, en la nordorienta parto de la urbo.
Odoreu
Odoreu [odoreŭ] (hungare: Szatmárudvari) estas komunumo en Rumanio oriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1 849 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 4 580 (rumanoj, 23 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1335. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi Berindan, Cucu, Eteni, Mărtinești kaj Vânătorești.
Pli ol 80 % de la komunumaj loĝantoj vivas en la komunuma sidejo. La vilaĝoj Eteni kaj Cucu (kiu unuiĝis kun Mărtinești) formale tute ne havas loĝantojn.
Tra Odoreu iras la fervojo de Satu Mare al Dej. Preter la vilaĝo fluas la rivero Someș.
Sankei Shimbun
La Sankei Shimbun (産経新聞 [sankei ŝimbun]) estas Japana taggazeto, eldonata de AK Sangyō Keizai Shimbunsha (株式会社 産業経済新聞社 [kabuŝiki-gaiŝa sangjō keizai ŝimbunŝa])
Ĝi estas unu el la kvin tutlandaj taggazetoj en Japanio; la aliaj kvar estas la Yomiuri Shimbun, la Mainichi Shimbun, la Nihon Keizai Shimbun, kaj la Asahi Shimbun. Ĝi estas konata kiel konservativa taggazeto.
Antal Váradi
Antal Váradi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Váradi Antal estis hungara verkisto, poeto, dramisto, profesoro, dramaturgo, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi. Lia filino estis Aranka Váradi.
Antal Váradi naskiĝis kiel Weber Antal la 1854 en Závod (departemento Tolna). Li mortis la 1923 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Váradi frekventis gimnazion en Pécs, universitaton en Pest (urbo), poste samloke li ekinstruis. En 1874 li doktoriĝis. Li estis dramaturgo en 1895 en Nacia Teatro (Budapeŝto). Li emeritiĝis en 1906, pli frue li ricevis diversajn premiojn.
Li komencis verkadi jam en Pécs dum la studjaroj. Lia unua poemo aperis en 1873. Ofte li verkadis sub pseŭdonimoj Ostor, Ribes, Don Dongó, Ruy Blas, (V. A.), krome longe li redaktis gazeton.
(13821) 1999 VE8
(13821) 1999 VE8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
József Kovács
József Kovács estas la nomo de pluraj artikoloj.
Averoo
Averoo aŭ karambolarbo (Averrhoa carambola), estas planto el la familio de la Oksalidacoj (Oxalidaceae). Ĝi estas parenca al la pli malgranda Blimbingo (Averrhoa bilimbi). Ĝi estas ĝis 12 m alta arbo kun mallonga trunko kaj sternitaj branĉoj, kiuj en malsekaj tempoj povas perdi siajn foliojn. La ĝis 20 cm longaj folioj estas alterne lokitaj kaj nepare plumhavaj. La sep ĝis dekunu, ĝis 8 x 3,7 cm grandaj partfolietoj estas glatrandaj, ovalaj, brilaj kaj glataj je la supra flanko kaj malbrilaj malsupre. La ruĝaj ĝis violaj floroj staras en disbranĉiĝintaj grapoloj kun ruĝaj branĉoj en la foliakseloj.
La maturaj karambolfruktoj estas verdecaj ĝis malhelflavaj. La ĝis 9 x 15 cm grandaj, konture ovala frukto havas kvin aŭ ses akraj, angulaj eĝoj; transversa tranĉo de la averoo similas je stelo. La ŝelo estas glata kaj vakseca. La sarkokarpo estas firma kaj suka kaj la koloro estas hel- ĝis malhelflava. La fruktoj estas sengrajnaj aŭ havas 12 mm grandajn semojn. La averoo havas acidan ĝis dolĉacidan guston.
La averoo de nature troviĝas en Sudorienta Azio kaj estas mondvaste kultivata en la (sub)tropikoj. Oni manĝas la frukton kun la maldika ŝelo. La manĝado de la frukto povus havi fatalan efikon je renpacientoj pro la alta koncentriĝo de okzalata acido kaj kalio.
Kleopatra (mitologio)
Kleopatra - (helene Κλεοπάτρα, latine Cleopatra) estas en la helena mitologio nomo de du virinaj figuroj.
Kleopatra - filino de Boreo
Ŝia patro Boreo, dio de vento, longe svatis reĝan filinon Orition, sed ŝia patro ĉiam eviteme rifuzis lin. Fine Boreo akiris Orition perforte, forrabis ŝin kaj lokigis en lando de Kikonoj. Ili kune havis du filojn nomatajn Kalaiso kaj Zeto kaj filinojn Ĥiono kaj Kleopatra.
Dum male ŝiaj flugilhavaj fratoj famiĝis per heroaj agoj, Kleopatra fariĝis edzino de la reĝo Fineo kaj havis kun li du filojn. Sed Fineo fuĝigis ŝin, denove edziĝis kaj poste pro insistoj de sia dua edzino siajn filojn arestis en profundan prizonon kaj onidire eĉ eble blindigis ilin kaj vivantaj enterigis.
Tion aperigis ŝiaj fratoj Kalaiso kaj Zeto kiam ili alnavigis trakiajn bordojn sur ŝipo Argo, kiu sub komando de Jazono veturis por Ora ŝaffelo ĝis fora Kolĉido. En tiu ĉi haltejo la fratoj aperigis kio okazis kaj liberigis siajn kuzojn. Ili ne volis puni sian bofraton, ĉar li agis pro intrigoj de sia dua edzino.
Sed dioj Fineon punis, nome per nekvietebla malsato. Kiam ajn Fineo sidiĝis por manĝi, alflugis teruraj Harpioj, duone virinoj, duone birdoj, la manĝaĵon forvoris kaj restaĵon surfekis. Fineo jam estis nur ostoj kaj haŭto. La fratoj flugis alten, kaŝis sin malantaŭ nubo kaj kiam Harpioj proksimiĝis okazigis kontraŭ ili tiel rapidan atakon, ke Harpioj forflugis ĝis insulojn malproksime suden. La fratoj pelus ilin ankoraŭ plu, sed diino de la ĉielarko Iriso nome de dioj promesis, ke Harpioj jam neniam revenos ĉi tien. La insuloj estis nomataj Strofadoj kaj ili nomas tiel ĝis nun.
Kleopatra - edzino de Meleagro
Tiu ĉi Kleopatro estis filino de mesenia reĝo Idaso kaj fariĝis edzino de kalidona reĝo Meleagro. Kiam post okazaĵoj dum kalidona ĉaso Meleagro pro furiozo mortigis du fratojn de sia patrino Alteo, la patrino plenumis delongan orakolon. Ŝi bruligis lignon, kiun sortdiinoj donis al malgranda Meleagro kun promeso, ke li vivos ĝis kiam la ligno forbrulos.
Ĝuste tio okazis, kiam finbrulis la ligno sammomente mortis la heroo Meleagro. Kleopatra kaj Alteo poste memmortigis sin.
Margerides
Margerides estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 250 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Margerides etendiĝas sur 11,65 km², kaj havis 250 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La areo de Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Margerides antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Danièle Coulaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Margerides apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Johano Amoso Komenio
Johano Amoso KOMENIO (ĉeĥe Jan Amos Komenský, germane respektive latine Johann Amos Comenius [Komenjus]; naskiĝis la en Nivnice apud Uherský Brod; mortis la  en Amsterdamo) estis elstara filozofo, fondinto de la moderna pedagogio ("instruisto de la nacioj") kaj ĉefa reprezentanto de la moravia kulturo en la 17-a jarcento. Sur liaj principoj pri pedagogio ankoraŭ hodiaŭ staras la moderna lernejsistemo kaj pedagogia scienco. Li ankaŭ skribis pri la neceso kaj naturo de universala lingvo.
Post la studoj ĉe la germanaj universitatoj en Herborn kaj Heidelberg li loĝis dum kelkaj jaroj en la moravia urbo Přerov (legu Prĵerov) kiel instruisto de la "Unuiĝo de Fratoj" (husana eklezio) kaj pli poste kiel pastoro en Fulnek.
Post la jaro 1620, kiam estis venkita la bohema protestantismo, Komenio devis kun miloj da samkonfesiuloj forlasi la landon. Antaŭ la ekzilo en kaŝejoj li verkis ĉeĥlingve amaran satiron Labirinto de la mondo kaj paradizo de la koro. Li komencis prelegi en Elbing (Elblongo) kaj loĝis tie dum la jaroj 1642-1646 tamen kiam la katolika preĝejo komencis lin persekuti kiel herezulon, li eskapis al Rafał Leszczyński en Leszno en Pollando. La tolerema al novaj ideoj pola Respubliko de Ambaŭ Nacioj ekhavis tamen problemojn kun aliaj landoj - precipe Svedujo, kiu komencis detrui kaj rabi la polajn teritoriojn, post kiam la pola reĝo Johano Kazimiro pretendis rajton je sveda trono. En 1656 Svedujo proponis al aliaj landoj la projekton de dispartigo de Pollando. La traktato estis konfirmita en Iernut kaj Komenio apogis ĝin. Kiam polaj katolikoj konkeris protestantisman urbon Leszno, Komenio estis forpelita kiel la perfidulo. Komenio loĝis ankaŭ intertempe en Britio (1641-1642), Svedio (1642-1648), en la hungara urbo Sárospatak (1650-1654) kaj fine en Nederlando (1656-1670). Li estas entombigita en Naarden, kie troviĝas lia muzeo.
Al tiuj ĉi landoj, precipe al Svedio, li estis invitita por reformi tie la lernejaron kaj la publikan vivon laŭ siaj proponoj. Komenio estas konata ĉefe kiel granda pedagogo, sur kies principoj ankoraŭ hodiaŭ staras la moderna lernejsistemo kaj pedagogia scienco. Lia unua mondfama verko estis Ĉeĥa didaktiko (1632), pli poste reverkita en la latina sub la titolo Didactica Magna (legu didaktika magna) - Granda didaktiko.
Vastan eĥon atingis la prilingvaj verkoj kaj lernolibroj de Komenio: Janua Linguarum Reserata (Pordego de la lingvoj malfermita, 1631), kaj Orbis Pictus (orbis piktus) - Mondo en bildoj, 1658. Siajn pedagogiajn verkojn Komenio eldonis en unu kolekto en Amsterdamo sub la titolo Opera Didactica Omnia (Ĉiuj didaktikaj verkoj, 1657).
Dum sia tuta vivo Komenio okupiĝis pri la ideo de reeduko de la homa socio surbaze de morala kaj racia edukado de la homoj. Liaj porpacaj kaj humanismaj klopodoj, lia kredo pri la bona estonteco de la propra nacio kaj interfratiĝo de ĉiuj popoloj, respeguliĝis ankaŭ en liaj traktadoj kun politikaj reprezentantoj de la tiama Eŭropo. Tiun ĉi lian agadon rilatas unue en Britio verkita libro Via lucis (La vojo de la lumo), kies 19-a ĉapitro parolas pri neceso de artefarita internacia lingvo kiel portanto de la lumo, kaj precipe la ampleksa kaj nefinita verko Ĝenerala Konsulto pri la Rebonigo de la Homaj Aferoj, kies kvina parto "Panglottia" estas dediĉita al la problemo de universala lingvo.
Jam la infano lernas fundamentojn de la matematiko (kalkuli per fingroj), astronomio (suno, luno, steloj, jarsezonoj), fiziko (granda, malgranda, varma, malvarma ktp.), moralo (ĝentileco, ne mensogi) ktp. Liaj lernolibroj de lingvoj konsistis el mil frazoj, priskribantaj la mondon (ekz.: La steloj kvazaŭ lanternoj pendigitaj sur la firmamento prilumas la nokton kaj mezuras la tempon.) Li postulis, ke lernejon devige vizitu la tuta junularo, eĉ la malriĉa, eĉ la knabinoj (stulta patrino ne povas eduki saĝajn filojn).
La universalan lingvon li postulis kiel portanton de la lumo de klereco al ĉiuj nacioj. Ĝi devas esti neŭtrala por ne veki ĵaluzon de nacioj kaj multe pli facila ol la latina, kiun multaj ne kapablas ellerni. Li proponis aŭ simpligi la latinan aŭ krei lingvon tute novan. Li estis unu el la raraj (kun Zamenhof) kiu opiniis, ke tiu lingvo devus estis ''bela', por ke la homoj havus plezuron lerni kaj paroli ĝin.
Klasikaĵo fariĝis lia alegoria satiro Labirinto de la mondo kaj paradizo de la koro (1623). Junulo volas trovi sian lokon en la mondo, kiu estas priskribita kiel urbo kun ses stratoj: tie loĝas familioj, metioj, sciencoj, religioj, administracio kaj nobelaro. La junulo esploras la stratojn kun siaj du akompanantoj Scivolemo kaj Iluzio, kiuj surnazigis al li okulvitrojn, tra kiuj ĉio aspektas bela, sed ili ne sidas bone sur lia nazo kaj li vidas el sub ili la veron. Kontrasto inter bela ŝajno kaj amara vero donas akran satiran sarkasmon. Post trarigardo de la mondo kun ĉiuj ĝiaj teruraĵoj la junulo fermiĝas en sia koro kun Kristo.
Pri Komenio aperis multaj esperantlingvaj artikoloj, broŝuroj kaj libroj. Ni citu kelkajn:
Takashi Kawamura
Takashi Kawamura (河村 孝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mazda, Yokohama Flügels, Otsuka Pharmaceutical kaj Fukuoka Blux.
Piateda
Piateda estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj al la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albosaggia, Caiolo, Carona (BG), Faedo Valtellino, Montagna in Valtellina, Poggiridenti, Ponte in Valtellina, Tresivio kaj Valbondione (BG).
Vidolm
Vidolm (hungare: Vidaly) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Aiud. Administre ĝi apartenas al la komunumo Ocoliș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 304 loĝantojn (rumanoj); en 1992 161 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1470. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Sotillo de la Adrada
Sotillo de la Adrada [soTIljo delaDRAda] estas municipo en la sudoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo Sotillo de la Adrada estas etimologie komprenebla kiel Arbareto de La Adrada, rilate al la loĝloko La Adrada kies dependaĵo Sotillo estis. Alude al Arbaro montriĝas kvin poploj en la malsupra duono de la blazono.
Geografio
Ĝi limas oriente kun Santa María del Tiétar kaj Cenicientos, norde kun Casillas kaj El Barraco, okcidente kun La Adrada kaj sude kun Fresnedilla kaj Higuera de las Dueñas. Sotillo de la Adrada estas en la orienta parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 635 msm.
Přední Ptákovice
Přední Ptákovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Strakonice en distrikto Strakonice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Strakonice. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 506 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Přední Ptákovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,8 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1243.
Laura Bassi
Laura Bassi (Bolonjo 1711 - Bolonjo 1778) estis filozofo, profesoro kaj itala sciencisto. Ŝi estis la dua premiita virino de Italio post la venecia Elena Lucrezia Cornaro, la unua kiu entreprenis akademian sciencan karieron kaj la unua en la tuta mondo kiu ricevis universitatan katedron.
Biografio
Laura estis mir-infano, ricevis instruadon pri matematiko, filozofio, anatomio, natura historio kaj lingvoj de Gaetano Tacconi, Profesoro de Medicino en la Bolonja Universitato. Bassi disvolvigis sian intereson por la scienco kaj estis instigata de sia familio kaj amikoj, inter ili la Kardinalo Prospero Lambertini (estonta papo Benedikto la 14-a), por serĉi akademian postenon.
Ŝi diplomiĝis en 1732, akiris postenon kiel profesoro de filozofio en la universitato kaj iĝis ano de la Bolonja Akademio de Sciencoj. En 1738 ŝia geedziĝo kun la kuracisto kaj fizikisto Giuseppe Veratti, kun kiu ŝi havis dek du idojn, kiu faciligis ŝian profesian karieron. Kiel virino, ŝi stumblis pro multnombraj malfacilaĵoj. Ekzemple, ŝi povis celebri publikajn prelegojn nur kun la konsento de la Senato. En 1749, por mildigi ĉi malfacilaĵojn, ŝi inaŭguris privatan laboratorion kiu famiĝis en tuta Eŭropo kaj gastigis renomajn sciencistojn kaj junulojn kiuj iĝus poste famaj. Nur en 1776 la Senato de Bolonjo koncedis al ŝi la katedron pri eksperimenta fiziko en la Instituto de Sciencoj.
Honoroj
Kratero de la planedo Venuso estis baptita Bassi honore al ŝi.
Junglinster / Jonglënster
Junglinster germane, tiel ankaŭ france, kaj Jonglënster luksemburge estas komunumo de Luksemburgo. Ĝi apartenas al la kantono Grevenmacher kaj estas la plej granda komunumo de la kantono laŭ loĝantaro: Komence de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mestlin
Mestlin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Goldberg-Mildenitz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Symphorien-de-Marmagne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
(12467) 1997 AX17
(12467) 1997 AX17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Târșolț
Târșolț [tırŝolc] (hungare: Tartolc, Tarsolc) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Negrești-Oaș. En 1910 ĝi havis 1 849 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 3 204 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1482. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi Aliceni.
Pinparulio
La Pinparulio, Dendroica pinus, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Aspekto
Tiuj birdoj havas blankajn ventrojn, du blankajn flugilstriojn, malhelajn krurojn kaj fajnan relative longan pintakran bekon; ili havas flavecajn superokulajn striojn kaj ĉefe okulringojn. Masklaj plenkreskuloj havas olivecajn suprajn partojn kaj tre brilflavajn gorĝojn kaj brustojn; inoj kaj nematuruloj montras suprajn partojn olivecbrunajn. Ties gorĝoj kaj brustoj estas pli palaj.
Hundwil
Pri la komunumo
Hundwil estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 983 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Pinparulio
Aspekto
La kanto de tiu birdo estas muzikeca trilado. Ties alvokoj estas trenataj notoj ĉip.
Hundwil
Geografio
Hundwil situas sude la la monto Säntis, kies kulminan punkton je 2502 m s.m. ĝi dividas kun la komunumoj Schwende Kantono Apencelo Interna kaj Wildhaus (Kantono Sankt-Galo).
Pinparulio
Disvastiĝo
Ties reproduktaj biotopoj estas malfermaj arbaroj de pino (kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo) en orienta Nordameriko. Tiuj nearktisaj birdoj estas loĝantaj birdoj en suda Florido. Kelkaj el ili, tamen, migras en nordorientan Meksikon kaj insulojn de Karibio. La unua vidaĵo de Sudameriko estis vaganta vintranta ino ĉe Vista Nieve, Kolombio, la 20an de novembro 2002; tiu birdo estis manĝante kiel parto de miksita kunmanĝantaro kiu inkludis ankaŭ vintrantajn ekzemplerojn de Oranĝgorĝa parulio kaj de Migra vermivoro.
Hundwil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hundwil limas en nordo al Herisau kaj Stein, en oriento al Schlatt-Haslen, Gonten kaj Schwende (ĉiuj tri en Kantono Apencelo Interna), en sudo al Wildhaus kaj Nesslau-Krummenau (ambaŭ en Kantono Sankt-Galo), kaj en okcidento al Urnäsch kaj Waldstatt.
Pinparulio
Kutimaro
Ili manĝas malrapide ĉe arbotrunkoj kaj branĉoj per enmeto de siaj bekoj en la strobiloj. Tiuj birdoj trovas manĝon ankaŭ per serĉado surgrunde. Tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn, semojn kaj berojn.
Hundwil
Trafiko
Hundwil atingeblas per diversaj poŝtaŭtolinioj ek de Appenzell, Herisau kaj Sankt-Galo.
Pinparulio
Kutimaro
Ties nestoj estas profundaj kaj malfermaj tasoj, kiuj situas ĉe la fono de arbobranĉo. Pinparulioj preferas nestumi en pinoj, kaj de tie ilia nomo.
Kapoko
Kapoko (de la malaja vorto kapuk), foje ankaŭ priskribata kiel "planta lanugo", estas fibro de la kapoka arbo, kiu botanike (do latine) nomiĝas Ceiba pentandra. La fibroj longas 1,5 ĝis 4 centimetrojn kaj fontas el la fruktoj de la tropika arbo.
Hundwil
Trafiko
La pasaltejo Schwägalp, kiu ankaŭ apartenas al la komunumo, ne rekte de Hundwil sed nur tra Urnäsch aŭ Nesslaŭ atingeblas per poŝtaŭto.
Kapoko
La fibroj estas etaj tuboj kun stabila, sed tre maldika ekstero. Tial nur 20 procentoj de la volumeno estas planta fibro, 80 procentoj estas aero ene de la tuboj, kaj rezulte la fibro estas la plej malpeza natura materialo uzebla por teksaĵo. Laŭ sukcesa miksaĵo oni laŭ pezo kunigas 15 procentojn da kapoko kun 85 procentoj da kotono kaj rezultas teksaĵo, kiu sentiĝas malpeza kaj glata kiel silko, kaj aldone tre agrable forkondukas haŭtan humidecon kaj trovarmecon en varma klimato, sed tenas la varmecon en malvarma klimato.
La fibroj havas fajnan kovraĵon el vakso, kiu unuflanke kaŭzas iom probleman prilaboron al teksaĵo, sed aliflanke igas la rezultan teksaĵon akvorezista. Dum longa tempo la kapokaj fibroj nur uziĝis por savringoj, matracoj kaj rembura materialo por ekzemple sofoj. El kapoko produkteblis izola materialo, kiu meteblas sub parketo kaj efike mallaŭtigas la paŝosonojn.
Hundwil
Historio
La unua dokumenta mencio de Hundwil datiĝas el la jaro 921 kiel Huntwilare.
Kapoko
Nuntempe pro nove evoluigita tekniko de teksado tamen el la ŝtofo el 85 procentoj da kotono kaj 15 procentoj da kapoko ankaŭ produkteblas ekzemple ĉemizoj.
Cadea Mică
Cadea Mică [kadja mikə] (Kiskágya) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. En 1910 ĝi nombris 305 loĝantojn (hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1399. Dum la turka okupado ĝi pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Ĝi unuiĝis kun Cadea Mare kaj Coliu sub nomo Cadea.
Hundwil
Historio
Dum mezepoko Hundwil kun la escepto de Schwägalp apartenis al la posedaĵoj de la Princabatejo Sankt-Galo. En la jaro 1367 Hundwil alianciĝis kun Apencelo por defendi sin kontraŭ la postuloj de la princabatejo. Dum la Apencelaj Militoj de 1401 ĝis 1429, la hundvilanoj kune kun la civitanoj de Urnäsch estis la ĉefaj agantoj.
Ek de 1607 Hundwil regule estis la kunsidejo de la malgranda kaj la granda konsilio kaj krom Trogen la dua kunvenloko de la Landkomunumo.
28722 Dhruviyer
28722 Dhruviyer estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hundwil
Historio
Ĝis ĝia malfondo en la jaro 1997 ĉiun trian jaron en Hundwil kunvenis la landkomunumo de Kantono Apencelo Ekstera.
28722 Dhruviyer
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Dhruv Iyer, finalisto de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri matematiko kaj komputado. Li lernis ĉe la BASIS Chandler de Chandler (Arizono).
Gobio (apartigilo)
Gobio estas la nomo de:
Tadaaki Kawahara
Tadaaki Kawahara (河原 忠明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Fukuoka Blux kaj Fukushima FC.
Édouard Jean-Marie Stephan
De 1867 ĝis 1907 li estis direktoro de la observatorio de Marseille.
En la jaro 1866 li malkovras la asteroidojn 89 Julia kaj 91 Aegina. Li malkovris galaksion NGC 6027 kaj - en 1877 - spektaklan kvinopon de galaksioj, kiu portas lian nomon: la stefana kvinopo (Stephans Quintett: NGC 7317, NGC 7318A, NGC 7318B, NGC 7319 kaj NGC 7320).
La periode videbla kometo 38P/Stephan-Oterma ankaŭ portas lian nomon.
Monestier-Port-Dieu
Monestier-Port-Dieu estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 119 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Monestier-Port-Dieu etendiĝas sur 18 km², kaj havis 119 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Monestier-Port-Dieu situas je alteco de 783 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Monestier-Port-Dieu antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Marcelle Bourdouleix, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Monestier-Port-Dieu apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Nokia
La vorto havas diversajn signifojn:
Arta Instituto de Ĉikago
La Arta Instituto de Ĉikago (Art Institute of Chicago AIC) estas enciklopedia arta muzeo situanta ĉe la Ĉikaga Parko Grant. Ĝi enhavas kolekton de arto de Impresionismo kaj Post-impresionismo en sia konstanta kolekto. Ties enhavo inkludas ankaŭ montron de usona pentrarto, eŭropa pentrarto, eŭropa kaj amerika ornamarto, azia arto, moderna kaj nuntempa arto, kaj dezajno pri arkitekturo kaj industrio.
Ties historio datas el arta lernejo kaj galerio fondita en 1866, kaj situas ĉe 111 South Michigan Avenue en la Historia Distrikto Miĉigana Bulvardo. Ĝi asociiĝas kun la Lernejo de la Arta Instituto de Ĉikago, direktorita de Direktoro kaj Prezidanto Douglas Druick. Ĝi estas la dua plej granda arta muzeo en Usono, post la Metropolita Muzeo de Arto de Novjorko.
Leopoldo de Bulhões
Leopoldo de Bulhões estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.882 loĝantojn en 2010.
Velilla de la Sierra
Velilla de la Sierra [beLIlja delaSJEra] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Sorio en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 28 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 10 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Garray, Fuentecantos, Buitrago, Renieblas, Soria kaj Alconaba.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo.
Deserto
Deserto estas la lasta parto de eŭropaj manĝoj, konsistanta el fromaĝo, fruktoj aŭ dolĉaĵoj kiel pudingo, brulita kremo, laktokaramelo, glaciaĵo aŭ bakaĵoj.
Ferenc Földes (kuracisto)
Ferenc Földes [foldeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun aldona majusklo) Földes F. Ferenc estis hungara-usona kuracisto, anestezisto, profesoro, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1991).
François Estienne
Franciscus Stephanus Primus (1502–1553) estis franca presisto, humanisto, erudiciulo, helenisto, hebreisto, latinisto kaj reĝa presisto. Li estis filo de Henri Estienne la Maljuna (1460-1520) kaj frato de Robert Estienne (1503-1559) kaj Charles Estienne (1504-1564). François Estienne foje uzis la markon de sia patro; tamen li havis unu apartan: vinberujo eliranta el tripiedo kun la devizo de sia patro "Plus olei quam vini". Li neniam edziĝis, kaj erare Michael Maittaire donas al li samnoman filon, kiu presis en 1570. Ĉi tio estas konfuzo kun lia nevo François Estienne la 2-a (1536-1570).
Ferenc Földes (kuracisto)
Ferenc Földes  naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis la 1997 en Novjorko.
Biografio
Ferenc Földes devenis el juda familio. Li frekventis bazlernejon, poste gimnazion, fine universitaton en sia naskiĝurbo. Li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1934, post 4 jaroj li akiris fakdiplomon pri internaj malsanoj. Post la diplomo li laboris en hospitalo pri pulmomalsanoj, ekde 1939 li iĝis privata kuracisto. En 1941 li translokiĝis al Bostono pro la nazia danĝero, poste li laboris en diversaj usonaj urboj kiel anestezisto (baldaŭe ĉefkuracisto). Ekde 1943 li instruis en diversaj universitatoj (ekzemple Harvardo, Universitato Kolumbio). En 1975 li pensiuliĝis, tamen li ofte instruis plu eĉ ekzemple en Nederlando. Li ricevis hungarajn, usonajn kaj japanan premiojn inter 1966 kaj 1990.
Saint-Symphorien-de-Marmagne
Saint-Symphorien-de-Marmagne estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Reĝa Koncertdoma Orkestro (Nederlando)
La Reĝa Koncertdoma Orkestro (ned.: Koninklijk Concertgebouworkest) estas simfoniorkestro en Amsterdamo. Ĝi estas la plej grava orkestro de Nederlando kaj unu el la plej elstaraj de la mondo.
Malantaŭ la pozicio de ĉefdirigento la unuajn 75 jaroj ekzistis tiu de la unua dirigento (eerste Dirigent). Inter ili troviĝis Karl Muck (1921–1925), Pierre Monteux (1924–1934), Bruno Walter (1934–1939) kaj Eugen Jochum (1941–1943). Malantaŭ tiu rangis la dua dirigento (tweede Dirigent), kiel ekzemple Cornelis Dopper aŭ komence Eduard van Beinum (1931–1938). Dum la oficperiodo de Haitink oni forigis la sistemon de unua kaj dua dirigentoj kaj anstataŭis tiujn per asistantoj. Al ĉi tiuj apartenis Edo de Waart kaj Hans Vonk.
Okaze de la 100-jara jubileo en 1988 reĝino Beatrikso dekoris la orkestron per la titolo Reĝa. La eksterordinare rondan sonon de la orkestro pregas kaj pregis esence ĝia koncertejo (kaj nomdonanto), la en 1888 malfermita amsterdama Koncertdomo. La orkestro ankaŭ foje ludas ĉe la Nederlanda Opero, la ĉefa operdomo de Nederlando.
Norderstedt
Norderstedt estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Norderstedt estas
Megina
Megina estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 39 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,4 loĝ/km².
Situo
Megina situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1256 m super marnivelo; je 168 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 27,89 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°38′25″N 1°52′08″Ok.
Megina estas malgranda vilaĝo en natura medio de la Natura Parko de Alto Tajo. La urba kerno estas situa en la okcidenta pinto de malgranda valo trafluata de la rojo Jándula aŭ Jandulilla kiu fluas el najbara Alcoroches, kvankam fluas nur en pluvaj jaroj. La vilaĝo kuŝas sur la deklivo de la monteto de Sankta Kristoforo, flankigita de la rokeca Majadilla kaj fronte al alta Picorozo. Laŭ la rivero estas La Hoz, kalkoŝtona ravino super kiu staras granda rokaĵo kun kolonio de gipoj, paro de kadavrogrifoj kaj kelkaj falkoj. Sude estas la rivero Cabrillas, enkajonigita en la pinaro de La Grajera, hejmo de aproj, cervoj, kapreoloj kaj kelkaj vulpoj. Norde de la municipa teritorio aperas la altebenaĵo de Montenegro, de malabunda kaj ŝtonega grundo, kun anzinoj kaj kverkoj.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 39, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Megina, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Megina kie oni falis al la nunaj 39.
Ekonomio
Agrikulturo, forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Tážaly
Tážaly estas vilaĝo en Ĉeĥio, la suda parto de municipo Kožušany-Tážaly. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/435. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 93 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tážaly estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,78 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1078.
Santa Isabel
En sia formo hispana kaj portugala, la nomo aparte popularas por geografiaj lokoj:
Pyzy
Pyzy – en pola kuirarto, vorto uzata kutime en pluralo signifas unu el elementoj de plado, kutime tagmanĝo: nome grandaj farunaĵoj en formo de bulo aŭ ovalo, preparataj specife depende de regiono de Pollando.
Pyzy ziemniaczane
Preparataj el terpomoj (kuiritaj aŭ raspitaj krudaj), nedevige eblas aldoni ankaŭ farunon, ovojn kaj salon, kuirataj en bolakvo. Farĉitaj per viando, kazeo aŭ fungoj aŭ manĝataj ankaŭ sen farĉo, kun frititaj lardo kaj cepo. Pladoj similaj al pyzy ziemniaczane estas interalie kartacze, goły kaj terpomaj knedloj knedle. Grandeco de unuopa pyza estas ĉirkaŭ 4-5 cm.
Pyzy drożdżowe
Plado kutima por kuirarto de regiono Grandpollando. En aliaj regionoj de Pollando konataj sub aliaj nomoj. Preparataj el faruno, ovoj, gisto, lakto, butero, sukero kaj salo. Vaporkuirataj (vidu. pampuchy) aŭ kuirataj en bolakvo. En literaturo aperas ankaŭ proponoj kuiri pyza en forno.
5588 Jennabelle
Ĝi ricevis la virinajn antaŭnomojn Jenna Belle en honoro de Jenna Belle Weathers Roman (1911–1992), avino de la malkovrinto.
Boussens
Boussens estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Esperanto Elektronike
Esperanto Elektronike estas DVD-disko eldonita fare de E@I somere de 2006 kaj trifoje reeldonita (2006, 2011, 2012). Ĝia celo estas informi pri Esperanto (informado), ebligi al la interesiĝantoj lerni ĝin (instruado) kaj prezenti erojn de la Esperanta kulturo (utiligado) – ĝi do kovras ĉiujn tri agadkampojn de UEA. La DVD estas la plej granda esperantaĵo laŭ la amplekso de sia enhavo (8 GB), kaj samtempe ankaŭ la plej granda eldonaĵo de sia tempo (sume aperis jam 21.000 ekzempleroj).
Pro tiu ĉi verko la aŭtoro, Peter Baláž (Slovakio), ricevis la OSIEK-premion de la Organiza Societo de Internaciaj Esperanto-Konferencoj en 2014.
Enhavo
La enhavon de la DVD kunmetis E@I – internacia junulara neregistara organizaĵo (okupiĝanta pri buntaj projektoj, rilataj al Edukado@Interreto), kies ĉefaj celoj estas instigi interkulturan lernadon, subteni lernadon kaj uzadon de interreto kaj lingvoj. Inter la multaj proponataj multkomunikilaj eroj troviĝas:
Aldone al tio, unuaj du eldonoj de la DVD enhavas ankaŭ plenan eksterrete konsulteblan version de la Vikipedio en Esperanto, laŭ stato de la 1-a de julio 2006, kies ekeston efektivigis Marek Blahuš (51.882 artikoloj sub 73.125 kapvortoj en 7.054 kategorioj). En la tria kaj kvara eldonoj ĝi estas anstataŭigita per artikolaro disponigata per la programo Okawix (stato 24-a de novembro 2010, 137.472 artikoloj).
La unuaj du eldonoj de la DVD vendiĝis en plasta kovrilo, kies surskriboj estis tradukitaj al ĉiuj 26 diversaj lingvoj en kiuj eblas trarigardi ankaŭ la diskon. Sendepende de la uzita kovrilo, ĉiu disko tamen estas la multlingva kaj enhavas do ĉiujn lingvoversiojn. En la tria eldono oni anstataŭigis la plastan kovrilon per papera, kio gvidis al malplialtigo de la produkto- kaj sendokostoj. La dua kaj la tria eldonoj distingeblas per la romiaj numeroj II aŭ III ĉeestantaj kaj sur la disko kaj sur la kovrilo.
Historio
En 2005 SKEJ eldonis multlingvan KD-n Esperanto - lingua incognita ("lingvo nekonata") kiu enhavis 13-minutan filman dokumenton pri Esperanto, librojn en PDF, kantojn en MP3, fotografaĵojn, eksterretan version de la kurso lernu!, ktp. Post publikigo de tiu ĉi KD aperis la ideo kunigi ĝin kun aliaj KD-aj projektoj, pligrandigi la enhavon, kaj eldoni la rezulton sur DVD.
En 2006 E@I eldonis la DVD-n Esperanto Elektronike, en rekorda kvanto de 9000 ekzempleroj. Parton de tiu ĉi unua eldono oni distribuis al pluvedantoj kaj unuafoje vendis dum la 91-a UK en Florenco (julio 2006).
La 11-an de januaro 2007 publikiĝis dua eldono de la disko, kun iom pliriĉigita enhavo, en la eldonkvanto de 3000 ekzempleroj.
En julio 2011 eldoniĝis tria, ĝisdatigita versio de la disko, en la kvanto de 6000 ekzempleroj. Kompare kun la antaŭa eldono, ĝi enhavas plurajn novajn kaj renovigitajn partojn. Aldoniĝis ia. diverslingvaj informiloj pri esperanto, novaj vortaroj (ia. 83.932 frazoj en esperanto el Tatoeba kun diverslingvaj tradukoj), aldonaj instruiloj, pliaj libroj (ekz. de Karel Čapek kies verko ekde 2009 fariĝis publika havaĵo) kaj kelkaj novaj kantoj; aperis fotoj pri lastatempaj renkontiĝoj kaj multaj novaj elektronikaj versioj de esperanto-revuoj. Ĝisdatiĝis ekzemple la elekto de ligiloj al gravaj retpaĝaroj, la vortaroj kaj la eksterreta versio de la Vikipedio. Ĉiuj ses partoj de la filmo Esperanto estas... nun aperas sur la disko, en malpli alta kvalito, sed spekteblaj rekte el la retumilo (eĉ en plenekrana reĝimo), kun subtekstoj en plejmulto de la diskaj lingvoj kaj elekteblo de voĉo esperantlingva aŭ anglalingva.
Vikštejn
Vikštejn (legu Vikŝtejn) estas nomo de ega burgoruino kun alta turo sur kruta roko. Ĝi situas inter vilaĝo Melč kaj urbo Vítkov. Senpere super la burgo situas vilaĝo Radkov. Tio estas la gotika burgo proksimume el la dua duono de 14-a jarcento kaj ĝi estas rimarkata en la jaro 1377, kiam ĝi estis posedaĵo de opavaj princoj. Ĝi estis ruinigita per soldataroj de Matiaso la 1-a Korvino kaj denove ĝi estis riparita ĉirkaŭ la jaro 1530. Tiam estis trafosita terkolo en norda parto, do estiĝis profunda seka fosaĵo, super kiu estis konstruitaj bastionoj. Dum la tridekjara milito en la jaro 1646 ĝi estis eksplodigita de imperiestraj soldataroj. Kiam estis konstruita kastelo en Horní Vikštejn (Dubová), ĝi estis post la jaro 1776 definitive forlasita. De tiu tempo ĝi estis lasita al sia sorto kaj ĉar jam ne plu neniu riparis ĝin, la burgo dezertiĝis.
Shuta Sonoda
Shuta Sonoda (其田 秀太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Avispa Fukuoka kaj Sagawa Express Tokyo.
Lagoa Santa (Gojaso)
Lagoa Santa estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 1.254 enloĝantojn en 2010.
Listo de ĉinaj poetoj
20-a jarcento
Eksteraj ligoj:
Sándor Szokolay
Sándor SZOKOLAY [ŝAndor sokolai], hungare Szokolay Sándor estis hungara komponisto kaj profesoro. Lia filo estas Balázs Szokolay. Li naskiĝis en Kunágota en la 30-a de marto 1931, li mortis en Sopron en la 8-a de decembro 2013.
Vivo
Sándor Szokolay studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Lisztlernejo ekde 1950 instruita de Ferenc Farkas (komponisto). Inter 1957-1961 li redaktis en la Hungara Radio. Baldaŭe li instruis en la Muzikarta Altlernejo. Ekde 1994 li vivis en Sopron, kie li daŭre komponis. En 1966 li ricevis [premio Kossuth|premion Kossuth]], se ne paroli pri la ceteraj premioj.
Piazza Brembana
Piazza Brembana estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Camerata Cornello, Cassiglio, Lenna, Olmo al Brembo, Piazzolo kaj Valnegra.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Brée (Francio)
Brée estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Dalheim (Luksemburgo)
Diversaĵoj
En la loĝloko Dalheim loĝas la esperantistoj Brian Moon kaj ĝis sia morto en 2022 loĝis Claude Nourmont, ekde sia juneco aktivaj en la gvidaj organoj de unue TEJO kaj poste UEA, kaj kompreneble ankaŭ en la nacia Esperanto-movado. Tial dum la paso de la jardekoj jam multaj esperantistoj gastis en la malgranda vilaĝo.
Brée (Francio)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bréens.
Lunca Largă
Lunca Largă [lunka larga] (hungare: Lunkalárga) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Ocoliș.
(13828) 1999 WL6
(13828) 1999 WL6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Gyula Joó
Gyula JOÓ [djula jO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Joó Gyula estis hungara juristo, akademia instruisto, presbitero.