cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Philipp Neumann
Li versis la tekston por la Deutschen Messe de Franz Schubert, kies komponado plenumiĝis en 1827. Li ankaŭ verkis la tekston por la nefinita opero Sakontala, D 701.
Muzeo de Japana Arto kaj Tekniko ''Manggha''
Muzeo de Japana Arto kaj Tekniko Manggha (Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”) estas muzeo en Krakovo fondita en 1994 (ĝis 2007 Centro), nacia institucio de kulturo, enskribita en Ŝtatan Registron de Muzeoj en 2013. La muzea kolekto de japanaĵoj estas la plej granda en Pollando kaj unu el la plej grandaj en Mez-Orienta Eŭropo.
Historio
En 1920 kritikisto, verkisto kaj kolektisto Feliks Jasieński transdonis al Nacia Muzeo en Krakovo sian kolekton de objektoj ligitaj kun Japanio (en tio verkojn de japanaj pentristoj). Post morto de la kolektisto (1929) la kolektaĵo ne estis prezentita (interalie pro manko de loko, la kolekto nombris pli ol 6500 ekspoziciaĵojn), escepte de ekspozicio en Krakova Drapodomo en 1944. La ekspozicion rigardis tiam la 19-jara Andrzej Wajda, kiu ekfascinis pri la arto.
En 1987, preskaŭ duonjarcenton post tiutempa ekspozicio, Andrzej Wajda ricevis filman premion en Kioto. Li decidis la tutan monon doni al konstruo de domego en Krakovo, kien oni povus meti la kolekton de Feliks Jasieński.
Listo de urbestroj de Toulouse
La municipa leĝo de la kreis ĝeneralan Konsilion de la urba komunumo Tuluzo elektita por du jaroj de la aktivaj urbanoj. Ĝi konsistis el 18 membroj el kiuj la urbestro Joseph de Rigaud, 70-jara, profesoro en la fakultato pri juro, estis la unua urbestro de Tuluzo ekde la.
Muzeo de Japana Arto kaj Tekniko ''Manggha''
Historio
La konceptan projekton ellaboris kaj donacis al la Fondaĵo Kyoto-Kraków konata japana arkitekto Arata Isozaki. Kun lia oficejo polflanke kunlaboris arkitekto Krzysztof Ingarden kaj JET Atelier. Tio estas tre moderna objekto, respektanta tamen malnovan japanan arton. En la centro troviĝas ekspoziciejoj kaj konferencejoj. Krom konstanta ekspozicio estas organizataj la portempaj (ligitaj kun la japana arto, kulturo kaj tekniko ). Krome la institucio gvidas kursojn de la japana teceremonio, ikebano kaj japana lingvo. La Centro estas sidloko de Tutpollanda Klubo Bonsajo.
La Centro de Japana Arto kaj Tekniko Manggha en Krakovo estis malfermita la 30-an de novembro 1994.
La 11-an de julio 2002 japana imperiestro Akihito kune kun sia edzino vizitis Manggha. Pro speciala deziro de la imperiestro estis organizita ekspozicio de lignogravuraĵoj de la 19-jarcenta japana artisto Ando Hiroŝige. La imperiestra paro oferis al la Centro aŭdo-vidan aparataron, kiu estas utiligata en lernejo de la japana lingvo.
De la 1-a de decembro 2004 Centro Manggha estas memstara institucio de kulturo. Ĝis tiu tempo ĝi estis filio de Nacia Muzeo en Krakovo.
En 2006 la muzeo estis elektita kiel unu el 20-o de la plej interesaj arkitekturaj realizaĵoj en Pollando post 1989, en konkurso "Polska. Ikony architektury" (Pollando. Ikonoj de arkitekturo).
Arkivo de Andrzej Wajda ĉe la muzeo
Julie 2011 laŭ volo de la fondintoj – Andrzej Wajda kaj Krystyna Zachwatowicz, la muzeo ekposedis privatan arkivon de Andrzej Wajda, kun ties projektoj artaj, edukaj, civitanaj kaj soci-politikaj. Krome estis transdonita lia biblioteko kun pollingvaj kaj fremdlingvaj publikaĵoj, kune kun magistraĵoj, doktoraĵoj, distingoj kaj premioj, ligitaj kun kreopovo de la reĝisoro.
Galerio Eŭropo - Fora Oriento
Bezono alprokimigi Foran Orienton estis impulso por galerio komprenata kiel spaco de dialogo, malfermo al plureco kaj diverseco de aziaj kulturoj kaj kompleksa promocio de ligoj inter Eŭropo kaj Azio. La projekto rezultis ankaŭ de interesiĝo pri landoj de Fora Oriento, kio ligiĝas kun dinamika evoluo de aziaj ŝtatoj kaj ŝanĝiĝanta geopolitika situacio, en kiu ili ludas ŝlosilan rolon. La galerion oni inaŭguris junie 2015.
Parqués
Parqués [parKES] estas kolombia tabulludo inspirita el "Paĉisi". Hazardludo, ĝi postulas ke ludantoj movu siajn pecojn laŭ vojo al la centra skatolo, uzante du ĵetkubojn por determini la longecon de sinsekvaj movoj.
Kulturo de Kolombio
La Parqués estas kolombia varianto de "Paĉisi" devenanta el Hindio. Ĝia nomo povas esti loka adapto de la vorto "Paĉisi", influita de aliaj variaĵoj kia "Parcheesi", kaj Parqués ne havas signifon ekster la ludo. Kvankam hispana origino eble estas citebla, pro la simileco de Parqués kun "Parchís", estas plejparte akceptite en Kolombio ke la ludo estas loka invento kaj kiel "Parcheesi", "Parchís" kaj "Ludo", Parqués rekte devenas de "Pachisi". Ne ekzistas hodiaŭ pruvo ke ĝi prenis sian rektan originon el alia lando ol Hindio. Plue Parqués estas ludata en neniu alia latin-amerika lando; ĝi staras kiel renkontiĝo inter la ludo de Hindio kaj kolombia kulturo.
En Kolombio, parqués estas praktikata en ĉiuj regionoj tiom de infanoj kiom de plenkreskuloj, kun kelkaj lokaj variaĵoj. Plenkreskuloj ludas plejparte por mono por fari la ludon pli interesa. Oni trovas ludtabulojn por 4, 6 kaj 8 ludantoj, ornamitaj per bildoj de futbalteamoj, artistoj kaj kulturaj figuroj, kaj multaj ludantoj faras siajn proprajn tabulojn.
La ludtabulo estas kutime kovrita interne per vitra plato por faciligi ruladon de ĵetkuboj, sed aliaj estas simple faritaj el papero por faciligi transporton.
Ludantoj
Oni ludas per 2 ĵetkuboj. La ludo estas ludata de 2 ĝis 8 ludantoj (laŭ la ludtabulo). Male de "Parcheesi", estas neniu blokado. La unua vico estas por la ludanto kiu akiras la plej altan nombron.
Komenco
La pecoj de ĉiu ludanto estas komence metitaj en lia malliberejo. Li devas akiri paron (duoblon: kiel 5-5, 1-1) por elirigi ilin. Se la ludanto ĵetas 6-6 aŭ 1-1, li povas liberigi ĉiujn siajn pecojn. Sed se temas pri alia paro (2-2, 3-3, 4-4, 5-5), li povas liberigi nur du pecojn. Kiam li liberigas pecon, li povas reĵeti la ĵetkubojn kaj movi tiun pecon.
Kubĵeto kaj movo
Ĉiu ludanto ĵetas la ĵetkubojn. Li devas movi pecojn laŭ nombroj akiritaj per la ĵetkuboj. Ekzemple, se li akiras 5-3, li povas moviĝi:
Post kiam li movis siajn pecojn, li transdonas la vicon al la sekva ludanto kiu ĵetas la ĵetkubon kaj moviĝas.
Vicoj
Ĉiu ludanto povas uzi sian vicon. Sed estas esceptoj:
Sendi al malliberejo (manĝado)
Se la ludanto movas sian pecon en la kvadraton kie jam estas peco de alia ludanto, li povas sendi ĝin al malliberejo. Tiu movado estas nomita "manĝi" (comer) la pecon. La kontraŭa ludanto devas akiri paron por eliri el malliberejo.
Celo
La ludanto devas movi ĉiujn siajn pecojn al la fina skatolo por fini la ludon.
Periklo
Periklo (Περικλής Periklés, naskiĝis antaŭ aŭ en la jaro 490 a.K., mortis dum septembro 429 a.K.) estis inter la gvidaj politikistoj de la urboŝtato Ateno kaj de antikva Grekio dum la 5-a jarcento a.K.. Li signife progresigis la konstruon de la atika demokratio, la sekurigon de la hegemonio de Ateno en la Atika Mara Ligo (aŭ Delosa Ligo) kaj la realigon de impresa konstrua programo sur la Akropolo de Ateno.
Kiel konstanta posedanto de la stratega posteno de Atiko, la plej signifa elekta ofico en la demokratiĝinta socio de la regiono, la brila retorikisto Periklo preskaŭ ĉiam sukcesis gajni la subtenon de la atika parlamento (ἐκκλησία ekklēsía) por siaj projektoj. En tiu elstara pozicio li ankaŭ esence kunrespondecis pri la pliakriĝo de la politikaj tensioj kun la urboŝtato Sparto kaj ties aliancanoj en la Peloponeza Ligo, kiu kulminis en la Peloponesa Milito kaj la sekva perdo de la hegemonia pozicio de Ateno.
Centjariĝo de Esperanto
'100-jariĝo de Esperanto', '100-jariĝa festo de Esperanto'aŭ '100-jara jubileo de Esperanto', kio okazis en la jaro 1987, estis la centjara jubileo de Esperanto-kreado far d-ro L.L. Zamenhof en 1887.
Unu el libroj, kiuj verkiĝis kaj eldoniĝis ĉi-okaze, estas prezenta libro La Fenomeno Esperanto fare de William Auld, kiun mendis kaj eldonis UEA. Ĝiaj 8 ĉapitroj sur ĉ. 100 paĝoj okupiĝas pri la lingvo-problemo en la mondo, provoj teoriaj kaj praktikaj por solvi ilin, Esperanto, kaj ties historio, gramatiko, literaturo kaj kulturo.
Estis planite ke oni traduku ĝin en naciajn lingvojn por plua kaj ĝisdata prezentado de Esperanto al la ekstera mondo okaze de la 100-jara jubileo de Esperanto. Tial, ĝi jam aperis en kelkaj lingvoj, inter ili, en la persa fare de Ahmad Reza Mamduhi kune kun 14 aldonaĵoj pri Esperanto historio en Irano, eldiraĵoj de mondfamaj sciencistoj, politikistoj kaj verkistoj pri Esperanto, ...
Saint-Merd-les-Oussines
Saint-Merd-les-Oussines estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 120 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Pohnání
Pohnání (Pochnan) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1360.
Saint-Merd-les-Oussines
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Saint-Merd-les-Oussines etendiĝas sur 42,46 km², kaj havis 120 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 3 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Merd-les-Oussines situas je alteco de 934 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Merd-les-Oussines antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro René Courteix, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Estas en la vilaĝo kelkaj romiaj ruinoj, interalie vilao kaj malgranda templo. La loko estis fosita de la arkeologo Marius Vazeilles, kaj la trovitaĵoj estas nun videblaj en la muzeo Vazeilles de Meymac.
Administrado
Saint-Merd-les-Oussines apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Guillaume de Harcigny
Guillaume de Harcigny (1310-1393) estis franca kanonikulo kaj persona kuracisto de Enguerrand la 7-a, Senjoro de Coucy, kiu estis vinprovisto de la reĝo Karlo la 6-a el Francio. Li laŭŝajne enkondukis certajn plantojn kaj spicaĵojn en la eŭropan farmakopeon. Tamen, li renomiĝis ĉar li estis vokita de la reĝo Karlo la 6-a por trakti kun sukceso lian frenezecon.
La frenezeco de Karlo la 6-a
La 5-an de aŭgusto 1392, returninte el Le Mans, viro emerĝas el nenie kaj defias la reĝon Karlon la 6-an kaj tiu apero ŝajne estas iluzio. Li estis ĉasita de la reĝa gardisto. La incidento falus en forgeso sed iom pli malfrue, la pafo de armilo faligita de soldato ekigas frenezokrizon de la reĝo. Subite la monarko perforte ekatakas ĉiujn ĉirkaŭe per sia glavo kaj per laŭtaj krioj.
Ĉi-tiu krizo de frenezo estis la unua el longa serio, kiun neniu kuracisto sukcesis trakti. Ĉi tiu nekuracebla malsano dumlonge restis mistero. Neniu el la ses kuracistoj de la reĝo venkus tiun problemon. La vinoprovisto de la reĝo, Enguerrand la 6-a, proponas konsulti sian personan kuraciston: Guillaume d'Harcigny. La 92-jara kuracisto ĝuas bonan reputacion en sia regiono kaj Coucy sidas nur kelkajn kilometrojn el Laono.
Okazas ke, tiuepoke, la reĝo havis siajn oficialajn kuracistojn registritajn. La konsulto al ekstermedia kuracisto ĝenerale provokas fortajn protestojn de la "Reĝa Medicina Korpuso". Tamen, la kuracistoj de la reĝo ne faras proteston. La kialo povas eksplikiĝi per diversaj punktoj: tri el la ses kuracistoj de la reĝo estas el Aisne. Guillaume d’Harcigny estis tre maljuna kaj tre eblas ke iuj el tiuj kuracistoj estis liaj disĉiploj, kaj finfine, la sfero de politika influo reprezentita de Enguerrand de Coucy kaj la "Pikarda Lernejo pri Medicino" probable favoris ĉi-escepto de la regulo.
La tiamaj dokumentoj ne permesas scii, kiel okazis la renkontiĝo inter la mense malsana reĝo kaj la maljuna kuracisto, sed verŝajne unu sola konsulto estis farita fine de la jaro 1392. La renkontiĝo okazis en la urbo Krejo, sed por iuj aŭtoroj, tia kia Bernard Guenée (1927-2010), la reĝo estus farinta vojaĝon el Krejo al Coucy en la fortreso de Enguerrand la 6-a, kaj eble de Coucy al Laono renkonte al la kuracisto. La prizorgado estis farita laŭ pluraj etapoj: redukti la febron, restarigi la apetiton kaj fine igi lin dormi.
Tiuj procezoj havis la efikon redukti la frenezecon de la reĝo. La reveno de la reĝo al la rezonkapablo vekis fortan respekton al la kuracisto. Rekompence, la reĝo proponas al li iĝi unu el siaj oficialaj kuracistoj. Pro sia maljunaĝo, Guillaume de Harcigny rifuzis la oferton kaj petas reĝan permeson por resti en Laono. La peto de la kuracisto estis akceptita, akompanata de mil orkronoj kaj kvar ĉevaloj metitaj je lia dispono por permesi ke li venus al la kortego kiam ajn li deziris. La reĝo ankaŭ enskribigas lin en la registron de la oficialaj kuracistoj, kaj tio klarigas la ofta eraro konsideri lin en tiu posteno laŭ la tradicia maniero.
Por eviti ripeton de la frenezatako, Guillaume de Harcigny konsilis al la komandanto de la reĝo forigi la monarkon el ĉia respondeco kaj ajna laboro apud la ministroj kaj alporti al la suvereno multajn distraĵojn. Ĉi-konsilo ne estis sekvita, kaj en junio 1393, la reĝo suferos rean atakon dum sia restado en Abbeville, iom post la morto de Guillaume d’Harcigny.
Busto de la mortinto
La "transio" aŭ reprezentaĵo de lia mortinta korpo estis restaŭrigita en 2003. Per testamento, Guillaume d’Harcigny lasis grandan propraĵon al la Preĝejo de Laono kaj interŝanĝe li petis la faradon de skulpturo unu jaron post sia morto. Origine li sepultiĝis en la Kapelo de la Franciskanoj el Laono. Lia tombo, kiu inkluzivis sarkofagon el nigra marmoro kaj surskribaĵoj en oraj literoj, estis detruita dum la Franca Revolucio. En 1791, lia elterigo estis rajtigita kaj okazis en la katedralo. En 1841, lia korpo kaj lia transio estis elterigita sed la plumbo-kofro enhavanta liajn mortintajn restaĵojn perdiĝis. Nuntempe la transio sidas sur la unua etaĝo al li dediĉita en la Kapelo de la Templanaj Kavaliroj.
Verkaro
Guillaume de Harcigny lasis raporton pri siaj vojaĝoj, unu traktaĵon pri anatomio en la latina, de li mem tradukita en 1368, traktaĵon pri mineralakvo kaj alia traktaĵo pri multekostaj ŝtonoj, Ĉiuj liaj verkoj malaperis post la 18-a jarcento. Alia verko "Receptes et medicines", apartenanta al la Nacia Biblioteko de Turino, portas lian nomon.
Sámuel Enyedi
Sámuel Enyedi
Pinkardelo
La Pinkardelo (Spinus pinus, iam Carduelis pinus), estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj.
Aspekto
Plenkreskuloj estas brunaj en supraj partoj kaj palaj en subaj partoj, kun forta strieco. Ili havas mallongan forkoforman voston. Ili havas flavajn makulojn en flugiloj kaj vosto, ne ĉiam videblaj; krome ili ŝajnas tre malgrandaj striecaj paseroj.
Disvastiĝo kaj vivejo
Ties reproduktaj biotopoj troviĝas en Kanado, Alasko kaj la okcidentaj montoj kaj nordaj partoj de Usono. La nesto estas bone kaŝita sur horizontala branĉo de arbo, ofte konifero.
La migrado de tiu nearktisa birdo estas tre varia, probable rilata al manĝodisponeblo. Grandaj kvantoj de birdoj povas moviĝi suden kelkajn jarojn; kaj neniaj aliajn.
Subspecioj
Estas tri agnoskataj subspecioj:
Manĝo
Tiuj birdoj manĝas en arboj, arbustoj kaj herboj. Ili manĝas ĉefe semojn, plantopartojn kaj kelkajn insektojn. Vintre ili ofte manĝas en miksitaj kunmanĝantaroj kiuj inkludas ekzemplerojn de Amerika kardelo kaj de Flamkardelo.
Malgrandaj semoj, ĉefe de kardo, ruĝa alno, betulo kaj piceo faras majoritaton de la dieto de la Pinkardelo. Somere ili manĝas insektojn, ĉefe afidoj, per kiuj ili manĝigas la idojn, sed semoj hegemonias en ilia dieto.
Interesaj informoj pri la Pinkardelo
• Pinkardelo estas tre socia birdo. Ili kontruas nestojn apudajn unu al alia, kun eĉ nur malmulte inter ili.
• Kiam manĝas en koniferoj, la Pinkardelo kutime pendas kapalteren el arbopintoj.
Origino kaj parencoj
• La Verda kardelo, S. spinus estas praulo de la Pinkardelo, Dominga kardelo, S. dominicensis, kaj de la Nigrakrona kardelo, S. atriceps. La subspecio S. pinus perplexus povus esti pli proksima al la S. atriceps; ili ambaŭ loĝas en la altebenaĵo de Gvatemalo kaj Meksiko.
23289 Naruhirata
23289 Naruhirata estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana planeda sciencisto Naru Hirata, ano de la teamoj de la misioj Hajabusa, Hajabusa 2 kaj Kaguja (SELENE).
Ardeedoj
La familio de Ardeedoj estas ampleksa familio de vadbirdoj, nome longkruraj birdospecioj, de la ordo Pelikanoformaj (ĝis antaŭnelonge Cikonioformaj) kiu enhavas pli ol 60 speciojn (plej ofte lastatempe 64 agnoskitajn), inter ili ardeojn, egretojn kaj botaŭrojn.
En tiu ĉi familio ĉiuj membroj de la genro Botaŭrus kaj Ixobrychus estas konsiderataj botaŭroj kaj ne ardeoj. Ili — inklude la raran specion de la Zigzaga tigrardeo aŭ Zigzaga botaŭro — estas monofiletika grupo ene de la Ardeedoj. Tamen la specioj nomitaj egretoj multfoje estas nur blankaj ardeoj iom pli malgrandaj kun ornamaj plumoj sed ili ne estas vere aparta biologia grupo. Do, povas esti nomitaj egretoj nur tiuj membroj de la genro Egretta. Pro tio la ordigo de ĉiu specio de ardeoj ne estis ĉiam same farita kaj foje la ordigo de kelkaj specioj ŝanĝiĝas inter la genroj Ardea kaj Egretta. Kvankam ardeoj similas al aliaj familioj kiel cikonioj, ibisoj kaj kulerbekuloj, escepte tiuj lastaj, ardeoj flugas havante la kolon etendita kaj ne faldita kiel cikonioj aŭ ibisoj. Alia familia karaktero estas ke ardeoj estas une el la birdaj grupoj kiuj havas polvolanugon.
Koklearo foje estas konsiderata kiel ardeo sed ofte ricevas sian propran familion Koklearedoj.
La membroj de familio Ardeedoj rilatas al akvaj regionoj (kaj salakvaj marbordaj kaj nesalakvaj) kaj kaptas fiŝojn, ranojn kaj aliajn akvajn speciojn, eĉ etajn mamulojn kiel ratoj. Kelkaj kiel Bovardeo manĝas ankaŭ kaj ĉefe grandajn insektojn kaj ne tiom bezonas akvajn vivmediojn. Granda parto de ardeedoj nestas kolonie en arboj, aliaj ekzemple la botaŭro uzas kareksaron kaj junkaron por kaŝi sian neston.
En februaro 2005 la kanada sciencisto D-ro Louis Lefebvre aperigis metodon mezuri birdan inteligentecon laŭ ebleco plinovigi manĝokutimon. Laŭ tiu mezurmaniero ardeoj atingis elstaran poentaron inter la plej inteligentaj.
Aspekto
Ardeoj estas mezaj al grandaj birdoj kun longaj kruroj kaj koloj. Ili montras malmulte da seksa dimorfismo laŭ grando. La plej malgranda specio estas kutime konsiderata la Malgranda botaŭro, kiu povas esti malpli ol 30 cm longa, kvankam ĉiuj specioj el la genro Ixobrychus estas malgrandaj kaj multaj tre koincidas laŭ grando. La plej granda specio de ardeo estas la Goliata ardeo, kiu stare estas ĝis 152 cm alta. La koloj povas kurbiĝi kiel S-formo, pro la modifita formo de la sesa vertebro. La kolo kapablas enmetiĝi kaj etendiĝi, kaj estas faldita dumfluge, malkiel plej aliaj longkolaj birdoj. La kolo estas pli longa ĉe la dumtagaj ardeoj ol ĉe la noktardeoj aŭ botaŭroj. La kruroj estas longaj kaj fortaj kaj ĉe preskaŭ ĉiuj specioj estas senplumaj el la suba parto de la tibio (escepte ĉe la Zigzaga tigrardeo). Dumfluge la kruroj kaj piedoj estas tenitaj antaŭen. La piedoj de ardeoj havas longajn fajnajn fingrojn, kun tri antaŭenaj kaj unu malantaŭena.
Distribuado, habitato kaj movoj
La ardeoj estas disvastigata familio kun kosmopolita distribuo. Ili ekzistas en ĉiuj kontinentoj escepte Antarkto, kaj ĉeestas en plej habitatoj escepte la plej malvarmaj ekstremoj de Arkto, plej altaj montoj kaj plej sekaj dezertoj. Preskaŭ ĉiuj specioj estas asociaj kun akvo, ili estas esence nenaĝantaj akvobirdoj kiuj manĝas ĉe la bordoj de lagoj, riveroj, marĉoj, lagetoj kaj de maro. Ili ĉefe troviĝantas en malaltaj areoj, kvankam kelkaj specioj loĝas en alpaj areoj, kaj majoritato de specioj loĝas en tropiko.
La ardeoj estas tre moviĝema familio, kun plej specioj estante almenaŭ parte migrantaj. Kelkaj specioj estas parte migrantaj, ekzemple la Griza ardeo, kiu estas ĉefe sedenta en Britio sed ĉefe migranta en Skandinavio. Birdoj partikulare kliniĝas al disiĝo amplekse post la reproduktado sed antaŭ la jara migrado kie la specio estas kolonia, serĉante novajn manĝareojn kaj malpliigante la premojn en la manĝareojn ĉe la kolonio. La migrado tipe okazas nokte, kutime laŭ individuoj aŭ en malgrandaj grupoj.
Taksonomio
Analizoj de skeleto, ĉefe de la kranio, sugestis, ke la Ardeedoj povus disiĝi en grupo de taguloj kaj en alia grupo de krepuskuloj kun noktuloj kiu inkludus la botaŭrojn. El studoj de DNA kaj skeletaj analizoj oni fokusis pli sur ostoj de korpo kaj membroj, kaj tiu grupigo montriĝis malprava. Pli bone, la similecoj pri krania morfologio montras kazojn de konverĝa evoluo por fronti diversajn defiojn pri kaj taga kaj nokta manĝadoj. Nune oni supozas, ke oni povas distingi tri ĉefajn grupojn, kiuj estas la jenaj (el plej praaj al plej avancaj):
La noktardeoj povus garantii separadon kiel subfamilio Niktikoracenoj, kiel oni faris tradicie. Tamen la situo de kelkaj genroj (ekz. Butorides aŭ Syrigma) estas neklara nune, kaj molekulaj studoj estis farataj ĝis nun el malgranda nombro de studitaj taksonoj. Ĉefe la rilato inter la ardeena subfamilio estas tre malbone solvita. La aranĝo prezentita tie estu konsiderata provizora.
Ĵusaj pruvoj el DNA sugestas, ke tiu familio apartenas al la Pelikanoformaj. Kiel reago al tiuj trovoj, la Internacia Ornitologia Kongreso (IOK) ĵus reklasigis la Ardeedojn kaj ties fratajn taksonojn de la Treskiornitedoj sub la ordo de Pelikanoformaj anstataŭ ĉe la iama ordo de Cikonioformaj.
Subfamilio Tigrisomatenoj (nome la koklearo kaj la tigrardeoj)
Subfamilio Botaŭrenoj
Subfamilio Ardeenoj
Dieto
La ardeoj kaj botaŭroj estas karnomanĝuloj. La membroj de tiu familio plej asocias kun humidejoj kaj akvo, kaj manĝas varion de vivantaj akvopredoj. La dieto inkludas ampleksan varion de akvaj animaloj, inklude fiŝojn, reptiliojn, amfibiojn, krustulojn, moluskojn kaj akvajn insektojn. Individuaj specioj povas esti ĝeneralistaj aŭ specialiĝi pri iaj predotipoj, kiaj la Flavkresta noktardeo, kiu specialiĝas en krustuloj, precize kraboj. Multaj specioj povas oportuneme kapti ankaŭ pli grandajn predojn, inklude birdojn kaj birdovojn, rodulojn, kaj pli rare kadavraĵojn. Eĉ pli rare estis informoj pro ardeoj manĝantaj glanojn, pizojn kaj grenon, sed plej vegetala materialo konsumata estas hazarda.
Aldone al staro kaj gvatatendo, ardeoj povas manĝi pli aktive. Ili povas piediri malrapide, je ĉirkaŭ 60 paŝojn por minuto, kaptante predon post ties observo. Aliaj aktivaj manĝoteknikoj estas piedotrenado kaj plukado, kiam oni uzas piedojn por fortimigi la kaŝitan predon. La flugiloj povas esti uzataj por timigi predon (aŭ por allogi ĝin al ombro) aŭ por malpliigi la lumobrilon; plej ekstrema ekzemplo de tio estas montrata de la Nigra ardeo, kiu formas plenan kanopeon aŭ ombrelon per siaj flugiloj super sia korpo.
Kelkaj specioj de ardeoj, kiaj la Malgranda egreto kaj la Griza ardeo, estis dokumentitaj uzante allogon por allogi predon al atingebla distanco. Ardeoj povas uzi erojn kiuj jam estas surloke aŭ eĉ aktive aldoni erojn al akvo por allogi fiŝojn. Erojn povas esti homfaritaj, kiaj paneroj; alternative la Striardeo en la Amazono estis vidata ripete faligante semojn, insektojn, florojn kaj foliojn en la akvon por kapti fiŝojn.
Tri specioj, nome la Nigrakapa ardeo, la Fajfardeo kaj ĉefe la Bovardeo, estas malpli ligataj al akvaj medioj kaj povas manĝi for el akvo. La Bovardeoj plibonigas sian manĝosukceson sekvante grandajn paŝtomamulojn (moderne respektive traktorojn), kaptante insektojn forpelitajn el ties movado. Unu studo trovis, ke la sukcesindico de predokapto pliboniĝas en 3.6 fojojn super solecaj manĝintoj.
Reproduktado
Dum la familio montras gamon de reproduktaj strategioj, ĝenerale la ardeoj estas monogamaj kaj ĉefe koloniaj. Plej dumtagaj ardeoj kaj noktardeoj estas koloniaj, aŭ parte koloniaj depende el cirkonstancoj, dum botaŭroj kaj tigrardeoj estas ĉefe solemaj nestumantoj. Kolonioj povas enhavi kelkajn speciojn same kiel aliajn tipojn de akvobirdoj. En studo pri Malgrandaj egretoj kaj Bovardeoj en Barato la majoritato de kolonioj studitaj enhavis ambaŭ speciojn. Nestumado estas sezona en moderklimataj specioj; en tropikaj specioj ĝi povas esti sezona (ofte koincide kun la pluvsezono) aŭ povas okazi la tutan jaron. Eĉ ĉe tutan jaron reproduktuloj nestumintenso varias tra la jaro. Tropikaj ardeoj tipe havas nur unu reproduktan sezonon por jaro, malkiel kelkaj aliaj tropikaj birdoj kiuj povas fari ĝis tri ovodemetadojn jare.
Kelkaj ornitologoj informis pri observado de inardeoj ligataj al impotentaj maskloj, kaj poste serĉante seksan satigon ie fore.
La nestoj de ardeoj troviĝas kutime ĉe aŭ super akvo. Ili situantas tipe inter vegetaĵaro, kvankam la nestoj de kelkaj specioj estis trovataj surgrunde kie ne disponeblas taŭgaj arboj aŭ arbustoj. Multaj specioj uzas arbojn, kaj tie la nestoj troviĝas alte supergrunde, dum specioj kiuj loĝas en kareksejoj povas nestumi tre proksime de la grundo.
Ĝenerale ardeinoj demetas 3 al 7 ovojn. Pli grandaj ovodemetadoj konstatiĝis ĉe la plej malgrandaj botaŭroj kaj kak pli rare ĉe kelkaj pli grandaj tagulaj ardeoj, kaj ovodemetadoj kun ununura ovo estis registritaj ĉe kelkaj el la tigrardeoj. Ovarkvanto varias laŭ latitudo ene de specio, kun individuoj de moderklimataj areoj ovodemetantaj pli da ovoj ol tiuj de tropikaj areoj. Ĝenerale la ovoj estas brile bluecaj aŭ blankaj, kun la escepto de la plej grandaj botaŭroj kiuj demetas olivecbrunajn ovojn.
Henri Lœvenbruck
Henri LŒVENBRUCK, naskiĝis la 21-an de marto 1972 en Parizo, estas franca verkisto, kantisto kaj komponisto.
Cehal
Cehal [ĉehal] (hungare: Oláhcsaholy) estas komunumo en Rumanio 10 km sude de Tășnad. En 1910 ĝi havis 1 421 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 186 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1330. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Cehăluț kaj Orbău.
Cehal limas okcidente al distrikto Bihor kaj sude al distrikto Sălaj.
8752 Flammeus
8752 Flammeus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la Palomar–Leiden survey
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. Li sendis la en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la strigo Asio Flammeus, komune nomita marĉostrigo.
István Farbaky
István Farbaky [iŝtvAn farbaki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farbaky István estis hungara/slovako inĝeniero, profesoro, inventisto, politikisto.
István Farbaky naskiĝis la  1837 en Nyíregyháza. Li mortis la 1928 en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
István Farbaky frekventis ministan-arbaristan akademion en Selmecbánya, poste en 1858 li eklaboris unu jaron en Pribram. En la sekva jaro li reiris por instruis en la akademio. Inter 1866-1872 li estis katedrestro. En 1867 li profesoriĝis kiel ordinara profesoro. En 1870 li konatiĝis kun István Schenek, kun kiu li inventis pli novan gasan lampon, poste pli perfektan akumulatoron. Ekde 1876 li estis elektita akademia direktoro. En 1892 li estis elektita parlamenta deputito, tial li ne plu instruis en la akademio. Li ricevis unufoje premion.
(5693) 1993 EA
Orbito
Ĝia discentra orbito havas sian perihelion inter la orbitoj de Merkuro kaj de Venuso, kaj etendiĝas trans tiu de Marso kun ne tre granda klinangulo ; tio, kio permesas al ĝi alproksimi la planedojn de la interna sunsistemo. Ĝi estas do marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta asteroido.
La minimuma distanco inter ĝia orbito kaj tiu de Tero (MOID) estas nur 805 000 km, sed estas malfacile antaŭkalkuli tiun orbiton sur longa tempdaŭro, precize ĉar ĝi suferas perturbojn pro la alproksimiĝoj de planedoj.
Ĝia grando estas taksata al 1,4 km, tio, kiu faras malgrandan asteroidon sed tre grandan meteoroidon : ĝi estas klasifikata kiel potence danĝera objekto.
Neregulaĵoj en ĝia luma kurbo, observitaj de Maurice Audejean lasas suspekti la ĉeeston de asteroida luno.
Petra tombejo
Petra tombejo (germane: Petersfriedhof) troviĝas ĉe la Arkiabatejo Sankta Petro en Salcburgo, Aŭstrujo. Krom la tombejo de la Monaĥinejo Nonnberg ĝi estas la plej malnova kristana entombigejo.
Historio
Tre verŝajne ĝi samaĝas kiel la apuda klostro de la benediktanoj. Komence ĝi servis nur al la entombigo de anoj de la monakejo; la unua mencio dokumenta estas okaze de la cedo de la entombigada rajto fare de lia arkiepiskopa moŝto Konrado de Abenberg de marto 1139. La areo tiam estis pli malgranda ol nun aŭ havis alian formon ĉar troviĝis tiutempe inter la Kruco-kapelo kaj la konventa preĝejo la monaĥaj ĉambroj. La plej malnova slabo videbla ĝis nun estas por abato Dietmar († 1288). De 1300 oni havas tomboŝtonon kun familia blazono kaj la enskribo Hie leit her Man Gaerr.... Ambaŭ objektoj estas nun en la klostro de la monaĥejo.
Multaj anoj de mezepokaj dinastioj kuŝas ĉi tie. Menciindas ankaŭ la tombo de Werner von Raittenau zu Langenstein (1593), la patro de Wolf Dietrich von Raitenau. Mezepoka tombokripto por monaĥoj malkovriĝis en 1865 kiu tuj poste reŝlosis onin mure. Sub la regado de abato Petro (1436–1466) la komplekso ricevis ĉirkaŭbaraĵon kaj abato Beda Seeauer (1753–1785) proklamis la unuan publikan tombejregularon.
En decembro 1878 anoncis oni la ĉeson de entombigoj. Pri la sekvoj de la ekmalfunkcio oni tiam ne pensis ĉar jam en 1900 la kadukoj bone videblis. Tiam kelkaj eĉ planis partan neniigon por havi pli da spaco por funikularo je Citadelo Hohensalzburg. Tion malhelpis la obstinaj benediktanoj mem. Ĝis 1930 la ordeno kune kun kriptoluprenantaj familioj zorgis pri la tombejo. La magistrato agnoskis tiajn seriozajn atentojn kaj repermesis en marto 1939 novajn entombigojn.
Poezia prikanto
<poem style="margin-left:2em;"> Der Salzburger Kirchhof (Nikolaus Lenau) O schöner Ort, den Toten auserkoren Zur Ruhestätte für die müden Glieder! Hier singt der Frühling Auferstehungslieder, Vom treuen Sonnenblick zurückbeschworen.
Wenn alle Schmerzen auch ein Herz durchbohren, Dem man sein Liebstes senkt zur Grube nieder, Doch glaubt es leichter hier: wir sehn uns wieder, Es sind die Toten uns nicht ganz verloren.
Der fremde Wandrer, kommend aus der Ferne, Dem hier kein Glück vermodert, weilt doch gerne Hier, wo die Schönheit Hüterin der Toten.
Sie schlafen tief und sanft in ihren Armen, Worin zu neuem Leben sie erwarmen; Die Blumen winkens, ihre stillen Boten.
<poem style="margin-left:2em;"> St.-Peters-Friedhof (Georg Trakl) Ringsum ist Felseneinsamkeit. Des Todes bleiche Blumen schauern auf Gräbern, die im Dunkel trauern – doch diese Trauer hat kein Leid.
Der Himmel lächelt still herab in diesen traumverschlossenen Garten, wo stille Pilger seiner warten, es wacht das Kreuz auf jedem Grab.
Die Kirche ragt wie ein Gebet vor einem Bilde ewiger Gnaden, manch Licht brennt unter den Arkaden, das stumm für arme Seelen fleht –
Indes die Bäume blüh'n zur Nacht, daß sich des Todes Antlitz hülle in ihrer Schönheit schimmernde Fülle, die Tote tiefer träumen macht.
Kriptoj kaj ermitejo
La t.n. katakomboj alireblas okcidente de la kripto-arkadoj tra la kava loko Communegruft. De tie ĉi sorkondukas ŝtuparo ĝis du kapeloj duonnature elstarantaj el la montaro. Parte ili estis surmasonitaj poste. Ĉe Communegruft estas ankaŭ la tomboj de la fratino de Wolfgang Amadeus Mozart, Nannerl. Amiko ŝia estis la komponisto Michael Haydn kiu ankaŭ kuŝas tie ĉi.
La kripto-arkadoj
Konstruiĝis la arkadaj tombaroj nr. IV-VII ĉ. 1625, la nr. IX-XXIV inter 1615–1626 kaj la nr. XXV-LIV inter 1626–1630. Kreintoj estis ĉefe la masona mastro Christoph Gottsreiter dume la epitafoj kaj la gisfera finiĝikradaro datumas de inter la 17-a kaj la 20-a jarcentoj.
Malantaŭ la kripto-arkadoj ripozas:
La tombokampo
Interesa estas ankaŭ la teksto sur tombo de muzea kuratoro el la jaro 1870: Froh gelebt, kein Scherz verdorben, – Viel geplagt und nichts erworben, – Viele Freunde, wenig Geld – War sein Loos auf dieser Welt.
Elstaruloj en la vicaj tomboj
Poggio Rusco
Poggio Rusco estas komunumo de Italio.
1427
En la jaro 1427 post Kristo okazis, interalie:
Sanna Marin
Sanna MARIN (naskiĝis en Helsinko) estas finnlanda socialdemokratia politikistino. Ŝi estas ĉefministro de la lando ekde la 10-a de decembro 2019. Je la enoficigo ŝi estis la plej juna registarestro en la mondo kaj ankaŭ la plej juna ĉefministro en la historio de Finnlando.
Marin estas parlamentano ekde 2015 kaj, antaŭ sia ĉefministriĝo, estis ministro de transporto kaj komunikado ekde junio 2019. Ŝi estas la tria virino-ĉefministro de la lando. La antaŭaj estis Anneli Jäätteenmäki (2003) kaj Mari Kiviniemi (2010–2011).
En la partio
Ŝi aniĝis en la junulara movado de la socialdemokratia partio en 2006 kaj post du jaroj malsukcese sin prezentis en la municipa balotado de Tampere. Ĉi tiu politika malsukceso estas ŝia ĝisnune ununura.
Ĉevalpovumo
Ĉevalpovumo (hp, el la angla "horsepower", siavice el la germana Pferdestärke) estas mezurunuo de povumo, kutime reference al la produkto de motoroj. Estas multaj diversaj normigoj kaj tipoj de ĉevalpovumoj. Inter ili plej klasika estas la energio necesa por levi 75 kg kontraŭ la gravito je la proporcio de unu metro por sekundo. (1 PS = 0.985 HP). Aliaj estas la mekanika ĉevalpovumo (aŭ imperia ĉevalpovumo), kiu estas ĉirkaŭ 745.7 vatoj, kaj la metra ĉevalpovumo, kiu estas proksimume 735.5 vatoj.
Sanna Marin
Registarestro
Fine de novembro 2019 estiĝis krizo en la registaro de Rinne. La Centra partio, kiu havas kvin ministrojn en la koalicia registaro, sciigis, ke ĝi ne plu fidas al la ĉefministro pro ties agadoj kaj diroj. Frontante eventualan disfalon de la registaro kaj de la malfacile konstruita politika koalicio, Rinne decidis demisii, kio signifis eksiĝon de la tuta registaro. Ĉar la Centro esprimis malfidon nur al la ĉefministro, la kvin partioj de la registaro rapide interkonsentis pri daŭra kunlaboro, nur kun nova ĉefministro kaj du aliaj ministroŝanĝoj.
La 8an de decembro 2019, kvin tagojn post kiam Rinne eksiĝis, Sanna Marin estis elektita de la socialdemoratia partia konsilio kandidato por la ĉefministra posteno. Dum la voĉdono ŝi ricevis 32 favorajn voĉojn, tri pli ol la alia proponito Antti Lindtman.
Privata vivo
Sanna Marin naskiĝis en neriĉa familio, ŝiaj gepatroj eksgeedziĝis, kiam ŝi estis juna infano. Ŝia patrino enamiĝis al alia virino kaj ŝi estis edukata de ĉi tiu virina paro. En sia familio ŝi estas la unua ano, kiu ekstudis en universitato. Ŝi financis sian studadon per oficetoj (en bakejo, kasisto, ĵurnaloliveristo). Ŝi ne volis preni studmonprunton, timante ne povi repagi ĝin.
Sanna Marin pariĝis kun la eksa futbalisto kaj firmaisto Markus Räikkönen. Ili havas filinon naskiĝintan en januaro 2018.
Pesche (Italio)
Pesche estas komunumo de Italio.
Sergej Ŝorgin
Sergej Ŝorgin (Шоргин Сергей Яковлевич) naskiĝis la en Kirovogrado, Ukrainio, konstante loĝas en Moskvo. Li estas matematikisto, poeto, poemtradukisto al la rusa lingvo. Li estas doktoro (1979) kaj habilitdoktoro (1997) de fizik-matematikaj sciencoj kaj profesoro ekde 2003. Li laboras en la Instituto pri Informadikaj problemoj de Rusia Akademio de Sciencoj, ekde 1999 li estas vicdirektoro de tiu instituto. Lia scienca fako estas teorio de probableco kaj matematika modelado.
Aperis ĉ. dek liaj poemlibroj: originalaj verkoj kaj tradukoj el la angla, pola, ukraina kaj kelkaj aliaj lingvoj, ankaŭ spritaj parodioj. Pluraj liaj verkoj aperis en interreto. Ekde 2006 li estas membro de Verkista Unio de Moskvo.
Krome li partoprenis en intelektaj ludoj: Kio? Kie? Kiam? (sporta varianto) en la teamo "Nesprosta" en 1998-2003.
Consolidated Edison
Consolidated Edison, Inc., ofte konata kiel Con Edison aŭ Con Ed, estas unu el la plej grandaj investist-posedataj energiaj kompanioj en Usono, kun proksimume 12 mil milionoj da usonaj dolaroj en jaraj enspezoj ekzemple en 2017, kaj ĉirkaŭ 48 mil milionoj en havaĵo. LA kompanio havigas ampleksan gamon de energi-rilataj produktoj kaj servoj al siaj klientoj pere de siaj filioj:
En 2015, elektraj enspezoj estis 70.35% el la plifirmigitaj vendoj (70.55% en 2014); gasaj enspezoj 13.61% (14.96% en 2014); vaporenspezoj 5.01% (4.86% en 2014); kaj neservaj enspezoj 11.02% (9.63 en 2014%). Kvankam la kompanio havigas nemalhaveblan servon al Novjorkanoj, nombraj gravaj okazoj kaj servoproblemoj negative tuŝis ĝian reputacion flanke de la publiko.
Belarta Muzeo de Korunjo
La Belarta Muzeo de Korunjo (: Museo de Belas Artes da Coruña) estas moderna konstruaĵo kiu troviĝas en la malnova konvento de la Klaranaj Kapuceninoj de Koruno aŭ Korunjo, Galegio, Hispanio.
1429
En la jaro 1429 post Kristo okazis, interalie:
Belarta Muzeo de Korunjo
Priskribo
La biblioteko enhavas pli ol 18 500 presitajn librojn (referencajn verkojn, monografiojn, ekspoziciajn katalogojn ktp.) kaj gravan kvanton da hispanaj kaj alilandaj periodaĵoj kaj aŭkciaj katalogoj. Ĝiaj specifaj temoj estas historio de la galega, hispana kaj tutmonda artoj, kultura havaĵo, restaŭrado kaj konservado, leĝoj pri kulturo, muzeologio k.s.
Ĉambroj
Ĉambro 1. Religia pentrarto de la 16a, 17a kaj 18a jc. el Italio, Flandrio kaj Hispanio. Temas pri bildoj sekvantaj la renesancaj reguloj. Ili konsistigas respondon de la katolika Kontraŭreformacio al la protestanta Reformacio: la uzo de bildoj praviĝas pro ilia instrua kaj adora valoroj. La kolekton kompletigas serio da moneroj de diversaj periodoj (de la romia epoko ĝis la 17a jc., inter kiuj elstaras tiuj fabrikitaj en la Reĝa Monfarejo de Koruno.
Marcel Breuer
Marcel Lajos BREUER, li naskiĝis la 21-an de majo 1902 en Pécs (Hungario) kaj mortis la 1-an de julio 1981 en New York, estis arkitekto kaj meblodezajnisto.
Belarta Muzeo de Korunjo
Ĉambroj
Ĉambro 2. Eŭropa religia pentrarto baroka de la 17a jc. el Flandrio kaj Hispanio. Rimarkindas du specoj: religia pentrarto, komisiita de la katolika eklezio por defendi katolikismon, kaj helena-romia mitologio (heroaj temoj, Herkulo kiel simbolo de la povo de monarkio). Aliaj novaj temoj estas muta naturo, floroj kaj ĉiutagaj scenoj. Enestas du verkoj de Rubens.
Marcel Breuer
Ekde 1920 jaroj BREUER studis kaj poste instruis en la lernejo Bauhaus en Dessau, Germanio. Tie li akcentis la kombinon de arto kaj tekniko kaj 1925 iĝis estro de la meblo-metiejo.
Poste li praktike laboris en Berlino, kie li planis domojn, dezajnis komercajn ejojn kaj ankaŭ plurajn meblojn el metaltuboj. De kelkaj oni ankoraŭ hodiaŭ produktas kopiojn.
Belarta Muzeo de Korunjo
Ĉambroj
Ĉambro 3. Portretoj de la 18a jc., de la sobreco de la hispanaj Habsburgoj ĝis la eleganto de la italaj aŭ la bombasto de la francaj. Kontraste kun tiuj grandaj tolaĵoj, oni montras ankaŭ serion da miniaturaj portretoj de la 18a kaj 19a jc. kaj de la komenco de la 20a; ili montras la diversecon de skoloj en Eŭropo kaj aperas en skatoletoj, medalionoj kaj broĉoj.
Marcel Breuer
Sub la impreso de la nazia regado BREUER 1935 forlasis Germanion kaj translokiĝis al Londono. En la jaro1937 lin invitis Walter Gropius al Harvard (Usono) por komuna laboro. Krome BREUER estis partnero de GROPIUS en Cambridge (Massachusetts). 1941 li fondis propran oficejon kaj komencis konstrui (unu)familiajn domojn.
1952 li kune kun NERVI kaj ZEHRFUSS la komision konstriu centrejon de UNESCO en Parizo kaj 1953-1957 li konstruis kun A. ELSAZ la grandmagazenon Bijkendorf en Rotterdam.
Belarta Muzeo de Korunjo
Ĉambroj
Ĉambro 4. Pentrarto de la 19a jc., mendita de burĝoj por elstarigi sian socian prestiĝon. Troviĝas du konceptoj pri pejzaĝo: la romantika (fantazia, ekzemple de Jenaro Pérez Villaamil) kaj la realisma (ekzemple, de Ovidio Murguía, filo de Rosalía de Castro kaj Manuel Murguía, apartenanta al la t.n. Malsana Generacio, kiu pledis por renovigo de la galega pentrarto). Alia temo estas socia realismo, fontinta el engaĝiĝo kun la popolo. Aliflanke, en la dua duono de la 19a jc. naskiĝas la galega regionismo kaj la pentristoj turnas sian atenton al aktualaj temoj, popolaj rakontoj kaj historio.
Ĉambro 5. Ĉefaj aŭtoroj de la galega regionismo (fino de la 19a jc. kaj komenco de la 20a jc.). La aŭtoroj celas proksimiĝi al la galega kulturo per pejzaĝoj, moroj kaj homoj. Elstaras pejzaĝistoj kiel Francisco Lloréns kaj Manuel Abelenda kaj, en la sfero de skulptarto, Francisco Asorey. Estas rimarkinda la apero de pentristinoj, kiel Julia Minguillón k.a.
Marcel Breuer
Kiel unu el la patroj de modernismo BREUER tre interesiĝis pri modulecaj konstrukcioj kaj simplaj formoj.
Belarta Muzeo de Korunjo
Ĉambroj
Ĉambro 6. En la 30aj jaroj de la 20a jc. naskiĝas la Renoviga Movado de la Galega Arto, kun gravaj artistoj kiel Carlos Maside, Manuel Colmeiro, Laxeiro kaj Luís Seoane: aŭtodidaktoj kiuj, dank' al stipendioj, vojaĝas en aliajn eŭropajn landojn kaj konatiĝas kun la novaj tendencoj en pentrarto. Post la eksplodo de la hispana enlanda milito, ili ekziliĝis. Aliflanke, Urbano Lugrís kaj Eugenio Granell disvolvas personajn versiojn de superrealismo. En la 60aj kaj 70aj jaroj aperas novaj konceptoj en pentrarto, kiel neformalismo aŭ lirikaj perspektivoj.
Ĉambro 7.Ensemblo de 233 bildoj de la grava hispana pentristo 19-jarcenta Francisco de Goya. Ili apartenas al la serioj Los caprichos, Los desastres de la guerra, Los disparates, La tauromaquia kaj la kopioj de verkoj de Velázquez.
Ĉambro 8. Ceramikaĵoj el la Reĝa Fabriko de Sargadelos, en la provinco Lugo, de ĝia kreiĝo en 1806 ĝis ĝia fermiĝo en 1876. Montriĝas tipaĵoj de la fabriko, kiel la famaj kvinfingraj florujoj kaj bierkruĉoj
Historia monumento
Ĝi estas aparte protektata historia monumento RI-51-0001349
113461 McCay
113461 McCay estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 2002 de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona ilustristo Winsor McCay (1869–1934), unu el la unuaj kreintoj de animaciaj filmoj. Liaj plej bone konataj verkoj estas la bildostrioj Dreams of a Rarebit Fiend kaj Little Nemo in Slumberland, kaj la animacia filmo Gertie the Dinosaur. En 1996, li estis enkondukita en la Halon de Famo "Will Eisner".
Alan Cross
Alan CROSS estas kanada radiofonia dissendisto kaj verkisto pri populara muziko. Li estas la nuna programa direktoro de CFNY-FM en Toronto (Ontario). Li realigas la programon, The Ongoing History of New Music (La daŭra historio de nova muziko).
Alan Cross loĝis origine en Stonewall, urbeto en Manitobo. Lia radiofonia kariero komenciĝis ĉe la studenta radiostacio de Universitato de Vinipego. Poste, li laboris ĉe aliaj radiostacioj en Selkirk (Manitobo), Kenora (Ontario), kaj Brandon (Manitobo).
Li eklaboris ĉe CFNY la 3-an oktobro 1986 kiel nokta anoncisto. Post tri jaroj, li komencis labori dum pli bonaj horoj. En februaro 1993, li kreis la programon The Ongoing History of New Music.
Cross foriris CFNY-on en 2001 por iĝi la programa direktoro ĉe alia radiosacio, CJXY-FM en Hamiltono (Ontario). Li revenis al CFNY en januaro de 2004.
Fuentes de Magaña
Fuentes de Magaña [FŬENtes demaGAnja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 340 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 45 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Valtajeros, Valdeprado, Cerbón kaj Magaña.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Oncala-Valtajeros okupanta 245 hektarojn, nome 22% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forĝado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, la pilorio kaj arkeologiaj kuŝejo. Apasrte menciindas enorma maketo de dinosaŭro kiel reklamo al kuŝejoj de piedpremoj de dinosaŭroj.
Protogono
Laŭ la helena mitologio, la Protogonoj aŭ Protogenoj (el la greka Πρωτογονος aŭ Πρωτογενοι, «unue naskitaj» aŭ «originaj») estis la originaj diaĵoj, la bazaj gedioj kiuj spruĉis dum la kreado de la mondo, kaj formis la bazan strukturon de la universo.
En la greka mitaro troviĝas diversaj kaj malsamaj teogonioj, en kiu ĉefrolas komunaj roluloj; tamen malfacilas redakti komunan liston de originaj diaĵoj, ĉar kaj ilia nombro, kaj iliaj atributoj sufiĉe varias laŭ la diversaj fontoj.
Daktileco
En biologio, Daktileco estas la aranĝo de fingroj ĝenerale kaj de piedfingroj pli precize, kio gravas en klasado de kelkaj animalaj taksonoj, kiaj birdoj. Ĝi devenas el la greka vorto δακτυλος = "fingro" kaj de tie formiĝas la neologismo.
El tio sekvas la foje uzata finaĵo "-daktila". Tiele kelkaj animaloj povas esti unudaktilaj (ĉevaloj) aŭ kvindaktilaj (tetrapodoj), dum aliaj kaj ĉefe birdoj povas esti dudaktilaj (strutoj, unaŭoj), tridaktilaj (otisoj, rinoceroj) aŭ kvardaktilaj (multaj amfibioj kaj birdoj).
Aliaj diferencoj estas laŭ la orientiĝo de la piedfingroj ĉe birdoj, laŭ kio ili povas esti anisodaktilaj, sindaktilaj, zigodaktilaj, heterodaktilaj aŭ pamprodaktilaj.
Ĉe homoj povas okazi diversaj difektoj (ne nepre malsanaj) kiaj sindaktileco, poli- aŭ multidaktileco, oligodaktileco kaj ektrodaktileco.