cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sosnová (distrikto Opava)
Sosnová estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Opava (ĝis la 31-a de decembro 2006 en distrikto Bruntál). Ĝi troviĝas inter nordokcidente troviĝanta Lichnov, sudokcidenta Horní Benešov, sude estas Horní Životice kaj sudoriente Velké Heraltice. Ĝi havas  kaj katastran areon 1302 ha.
6688 Donmccarthy
6688 Donmccarthy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Donald W. McCarthy, de la Universitato de Arizono, fakulo pri la infraruĝa astronomio kaj astronomiaj instrumentoj. Li estas fonto de inspiro por la lernantoj, kiuj partoprenas al liaj Astronomiaj Tendaroj.
Leo Herzberg-Fränkel
Leo HERZBERG-FRÄNKEL (naskiĝinta la en Brodi, mortinta la  en Teplice) estis aŭstra verkisto germanlingva kaj ĵurnalisto.
Li laboris i.a. kiel politika korespondanto de la taggazeto Neue Freie Presse kaj inter 1852 kaj 1896 sekretario de la Komerca kaj metia ĉambro je Brody. Herzberg-Fränkel estis la patro de Sigmund Herzberg-Fränkel kiu de 1893 ĝismorte profesoris pri ĝenerala historio ĉe la Ĉernivca Universitato.
(15272) 1991 GH
(15272) 1991 GH estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (Japanio).
Jacques-Louis David
Jacques-Louis DAVID (naskiĝis la, mortis la ) estis franca pentristo de sufiĉa influo en la stilo novklasika. Li serĉis la inspiron en la skulptaj kaj mitologiaj modeloj de la Antikva Grekio, surbaze de ties aŭstereco kaj severeco, kio taŭgis kun la morala etoso de la lastaj jaroj de la Antikva Reĝimo.
Pli poste David iĝis aktiva partopreninto en la Franca Revolucio kaj amiko de Robespiero; vere li regis la artojn sub la reĝimo de la Franca Respubliko. Enkarcerigita post la falo de Robespiero el la povo, pli poste aliĝis al nova politika reĝimo, tiu de Napoléon Bonaparte. En tiu epoko li disvolvigis sian 'Imperian Stilon', elstara pro la uzado de varmaj koloroj laŭ la venezia stilo. Inter multnombraj disĉiploj menciindas Antoine-Jean Gros, Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson kaj la plej konata el ĉiuj: Jean Auguste Dominique Ingres. Pro tio li iĝis la plej influa pentristo de la franca arto de la 19-a jarcento, ĉefe ĉe la akademiaj pentraĵoj.
Fruaj jaroj
Jacques-Louis David naskiĝis ene de riĉa familio en Parizo, la 30an de aŭgusto 1748. Je lia naŭa jaro, lia patro estis mortigita en duelo kaj lia patrino lasis lin je la zorgo de onkloj François Buron kaj Jacques-François Desmaisons kiuj estis riĉaj arkitektoj. Ili certigis bonan edukadon por li, sed Jacques-Louis David neniam estis elstara studento: dum la klasoj kovris siajn librojn per desegnoj. Tuj montris deziron esti pentristo, sed la familio volis, ke li estu arkitekto. Fine li venkis kaj iris al la ateliero de François Boucher, plej grava pentristo de la epoko kaj malproksima parenco de David. Boucher estis dekomence Rokoka pentristo, sed tiam li estis pli novklasika. Boucher decidis sendi David ĉe sia amiko Joseph-Marie Vien, mezkvalita pentristo, sed tre novklasika antaŭ la hegemonia Rokoko. Tie David ĉeestis ĉe la Akademio de pentrarto kaj skulptarto, situa kie nune estas la Louvre.
David klopodis atingi la Premion de Romo kvar fojojn. Ĉe unu el ili laŭ la legendo, li malsukcesis ĉar li ne estis konsultinta kun Vien, unu el la tribunalanoj. Ĉe alia ĉar Vien pensis, ke aliaj kandidatoj jamdum jaroj klopodis venki kaj David povis atendi ankoraŭ plu. Kiel protesto, David komencis malsatstrikon. Fine en 1774, David atingis tiun premion. Plej kutima estus ĉeesti alian akademion antaŭ iri al la Akademio en Romo, sed la influo de Vien permesis lin iri rekte al Romo en 1775, kiam Vien estis elektita direktoro de la Akademio de Francio en Romo. Jam en Italio, David ĝuuis maĵtroverkojn kaj la ruinojn de la antikva Romo. David plenigis multajn kajerojn per materialo uzota dum la resto de sia vivo. Dum lia ĉeesto en Romo, li studis la grandajn "maestrojn", el kiuj lia preferata estis Rafaelo. En 1779, David povis viziti la ruinojn de Pompejo kiuj impresis lin. De tiam li decidis "revoluciigi" la mondon de la pentrarto per apliko de "eterna" idearo de la klasikismo.
Unuaj verkoj
En Romo, David pentris sian faman Ĵuro de la Horacioj. La temoj ripetiĝos en postaj verkoj kiel la Ĵuro de la Pilkejo kaj la Distribuo de la agloj. Dum en la Ĵuro de la Horacioj kaj Ĵuro de la Pilkejo oni fokuzigas la gravon de la maskla memofero pro la lando kaj pro patriotismo, la Distribuo de la agloj aperos la memofero pro la imperiestro (Napoleono) kaj la gravo de la glorio atingita en la batalkampo.
En 1787, David ne sukcesis iĝi la Direktoro de la Franca Akademia en Romo, deziratega posteno. La grafo kiu devis fari tiun elekton diris, ke David estas tro juna, sed li diris, ke li apogoslin post 6 aŭ 12 jaroj. Tiu situacio estus unu el lamultaj pro kio li atakegos kontraŭ la Akademio en venontaj jaroj.
Por la salono de 1787, David ekspoziciis sian faman Morto de Sokrato. Li mortiĝas ĉirkaŭita de filozofoj kaj samfamilianoj. La kritikistoj komparis tiun verkon kun la Siksta Kapelo de Mikelanĝelo kaj kun la Ĉambroj de Rafaelo. Denis Diderot diris, ke ĝi ŝajnis kvazaŭ li estis kopiinta ĝin el antikva basa reliefo. La temo de la pentraĵo estis tre moda por la politika etoso de la epoko.
La sekva pentraĵo estis La liktoroj alportas al Bruto la korpojn de liaj filoj. La verko iĝis alloga por la epoko. Antaŭ la malfermo de la Salono, jam estis komencinta la Franca Revolucio. Oni estis stariginta la Nacian Konvencion kaj jam estis atakita la Bastille. La reĝa kortego ne volis insurekcian propagandon kaj tiele oni devis kontroli ĉiujn ekspoziciotajn verkojn. Oni malpermesis kelkajn portretojn de famuloj, kiel tiu de kemiisto de neakceptata partio. Kiam la ĵurnaloj anoncis, ke la registaro malpermesis ankaŭ La liktoroj alportas al Bruto la korpon de liaj filoj, la popolo koleriĝis kaj finfine oni akceptis la pentraĵon, protektita de studentoj de arto. La pentraĵo reprezentas Lucio Junio Bruto, la romia estro, bedaŭra pro liaj perditaj filoj, mortigitaj de li mem por defendi la respublikon kontraŭ la monarkio kiun volis restarigi la filoj. La tuta pentraĵo estis respublika simbolo, kaj pro tio ĝi estis gravega kaj sukcesa en tiuj tempoj en Francio.
La Revolucio
Dekomence, David apogis la Revolucion, estante amiko de Robespiero kaj membro de la klubo jakobina. Dum aliaj abandonis la landon serĉe de pli bona situacio, David restis por helpi detrui la malnovan ordon; li estis reĝocido kiu voĉdonis en la Nacia KOnvencio favore de la ekzekuto de Ludoviko la 16-a. Ne certa kial li faris tion, ĉar por li estus pli da ŝancoj sub reĝo ol sub la nova ordo; kelkaj supozas, ke la amo de David por ĉio klasika pelis lin ŝati tiun periodon, inkludante respublikan registaron.
Aliaj opinias, ke la ŝlosilo de la revolucia kariero de la artisto estis en sia personeco. Sendube, la artisteco de David, lia ŝanĝemo, arda entuziasmo kaj fiera sendependo helpis lin kontraŭstari la ĝistiaman ordon sed tio ne klarigas plene la emon por la respublika reĝimo.
Tuj, David kritikegis la Reĝan Akademion de Pentrarto kaj Skulptarto. Tiu atako estis probable kaŭzita pro la hipokriteco de la organizo kaj ties persona malemo kontraŭ lia verko, kiel oni vidis en antaŭaj momentoj de la vivo de David. La Reĝa Akademio krome estis plena je reĝistoj, kaj la klopodo de David reformi ĝin estis malakceptata de la membroj. Tamen la Nacia Konvencio ordonis ŝanĝojn por adaptigi ĝin al la nova konstitucio.
David ekverkis tiam ĉe io kio poste persekutos lin: propagando por la nova respubliko. La pentraĵo de David de Bruto montriĝis dum la ludo de la teatraĵo Bruto de Voltaire. La publiko respondis brue kaj aprobe. La 20an de junio de 1790 okazis la jariĝo de la unua akto de ribelo kontraŭ la reĝo, la Ĵuro de la Pilkejo. Tie estis David. Por rememori la eventon en pentraĵo, la jakobenoj, revoluciuloj kiuj kutime kunsidis en jakobeno monaĥejo, decidis elekti tiun pentriston. David akceptis kaj ekverkis en grandega tolo. La pentraĵo neniam finiĝis pro la inmenso grando (10,67 metroj por 10,97 m) kaj pro tio, ke la personoj portretotaj antaŭ li malaperis dum la Teroro, sed ekzistas kelkaj finitaj desegnoj kaj partoj de la origina tolo montrantaj senfaraj korpoj kun entute pentritaj kapoj.
Kiam Voltero mortiĝis en 1778, la eklezio ne faris eklezian entombigon por li kaj lia korpo estis entombigita ĉe monaĥejo. Post unu jaro, la malnovaj amikoj de Voltero ekkampanjiis por atingi, ke lia korpo estu entonmigita en la Panteono, ĉar la posedaĵoj de la eklezio estis konfiskita de la franca registaro. En 1791 nomumis David por estri la organizan komitaton de la ceremonio kaj paradon tra la stratoj de Parizo ĝis la Panteono. Spite la pluvo kaj la opozicio de la konservativuloj, la evento okaziĝis. Ĝis 100,000 personoj vidis kiel oni alportis la «Patron de la Revolucio» al ripozejo. Estis la unua de multaj okazaĵoj kiujn David organizis por la respublikon. Kiel ekzmeple pro la martiroj kiuj mortiĝis kontraŭ la reĝistoj. Tiuj funebraĵoj similigis la religiajn okazaĵojn de la grekaj kaj romiaj paganoj kaj multaj vidis ilin kiel saturnalaĵojn.
En 1791, la Reĝo klopodis abandoni la landon, sed kiam li estis je malpli ol 50 km de la svisa landlimo li estis arestita. Ludoviko la 16-a sekrete petis reenpovigon al la imperiestro Jozefo la 2-a, frato de Marie-Antoinette. Tio estis akceptita kaj Aŭstrio minacis Francion kaze, ke la reĝa pao vundiĝus. Kiel reago, la popolo arestis la Reĝon. Kiam la nova Nacia Konvencio unuafoje kunsidis, David sidiĝis kun siaj amikoj Jean-Paul Marat kaj Robespiero. En la konvencio, David tuj estis kromnomita «kruelega teroristo». Robespiero postulis la morton de la reĝo. La Nacia Konvencio juĝis la reĝon Ludovikon la 16-an kaj David voĉdonis favore de la morto de la Reĝo. La edzino de David, kiu estis reĝisto, divorcis pro tio.
Marat, revolucia ĵurnalisto kaj parlamentano, kaj amiko de David, estis mortigita la 13-a de julio de 1793 de la girondinino Charlotte Corday. David denove organizis spektaklan funebraĵon, kaj Marat estis enterigita en la Panteono. Ĉar li mortiĝis en banujo, David volis, ke lia korpo estis merĝita en la banujo dum la funebra parado, sed la korpo jam ekputriĝis kaj pro tio anstataŭe ĝi estis laŭvice malsekigita per akvo dum la homaro estis vidinta ĝin, plena je enormaj vundoj. La morto de Marat eble estas la plej konata verko de David. La pentristo devis labori rapide, sed la rezulto estis simpla kaj ĉiopova bildo.
Post la ekzekuto de la reĝo, eksplodis la milito inter la nova respubliko kaj pli malpli ĉiu potenco de Eŭropo, kaj la militoj en kiuj Francio devis lukti malsukcesis. La Komitato de Publika Sano estis estrita de Robespiero. La komitato estis tre rigora; Marie-Antoinette estis kondamnita je gilotino, evento reprezentata en fama desegno de David. Dum la Teroro, David organizis sian lastan ceremonion: la festivalo de la Suprema Estaĵo. Robespier estis rimarkinta pri la eksterordinara propagandilo kiuj estis tiuj revoluciaj ceremonioj, kaj decidis krei novan religion, miksante moralan idearon kun respubliko, surbaze de ideoj de Rousseau, kun Robespiero kiel nova suprema pastro. La 20 de prerialo (laŭ la nova Franca respublika kalendaro, Robespiero diskursis, descendis ŝtupojn, kaj per torĉo kiun donis al li David, bruligis kartonan imagon simboligantan ateismon, malkaŝante imagon de saĝeco sub ĝi. La festo akcelis la falon de la «Senkoruptulo». Poste, kelkaj vidis kiel la metodoj de David estis elakceptitaj de Lenin, Mussolini aŭ Hitler. Tiu eventoj de amasa propagando unuiĝas la amasojn.
Tuje la milito ekpliboniĝis; franca armeo trairis Belgion, kaj jam ne ekzistis la urĝo krei la Komitaton de Publika Sano. Tiam konspiruloj arestis Robespieron en la Nacia Asembleo kaj gilotinis lin, finigante la reĝimon de la teroro en kiu estis ekzekutitaj miloj da personoj. Dum lia aresto, David kriis al sia amiko «se vi trinkos la venenon, mi trinkos ĝin kun vi». Post tio, oni supozas, ke li "malsaniĝis" kaj ne kunsidis la posttagmezan sesion, pro "stomaka doloro", kio savis lin el esti gilotinata kun Robespiero.
Direktorio
La morto de Robespiero finigis la periodon de la teroro kaj oni eniris en la lasta fazo de la Franca Revolucio: la Direktorio, kies aŭtoritatoj ordonis la areston kaj enkarcerigon de David.
Enkarcere, David pentris sian Memportreton, kie li aperas pli juna ol li estis vere. Li portretis same sian provoson. Post vizito de sia edzino, David konceptis la ideon rakonti la historion de la sabeninoj. Oni diras, ke La interveno de la sabeninoj (finita en 1799), reale reprezentas postan momenton: la paco pro intermeto de la sabeninoj inter la batalintoj, oni pentris honore sian edzinon, ĉar estas la temo de la verko amo supervenkanta la konflikton. La pentraĵo estis vidata ankaŭ kiel peto al la homoj unuiĝi denove post la sanga fazo de la Revolucio.
Tiu pentraĵo kaŭzis ankaŭ la atenton de Napoleono. La historio de la pentraĵo estas jena: «La romianoj estis forrabintaj la filinojn de siaj najbaroj, la sabenoj. Kiel revenĝo, la sabenoj atakis Romon, kvankam ne tuje -ĉar Hersilio, filino de Tatius, la estro de los sabenoj, estis edziniĝinta kun Romulo, la romia estro, kaj estis naskinta du filojn kun li dume. En la pentraĵo oni vidas Hersilion inter ŝia patro kaj ŝia edzo kaj samtempe petas ambaŭflankajn batalantojn ne separu la edzinojn el la edzoj aŭ la patrinojn el la filoj. Aliaj sabeninoj unuiĝas en tiuj deziroj». Dum tiu epoko, la martiroj de la revolucio estis forigitaj el la Panteono kaj enterigitaj en komuna grundo, kaj oni detruis revoluciajn skulptaĵojn. Kiam David estis finfine liberigita, la lando estis ŝanĝita. Lia edzino sukcesis malenkarcerigi lin kaj li verkis leterojn al sia antaŭa edzino dirante, ke li neniam ĉesis ami ŝin. Li reedziĝis al ŝi en 1796. Fine, komplete restarigita en sia posteno, li reprenis denove lernantojn kaj retiriĝis el la politiko.
Napoleono
En unu de la grandaj hazardaj koincidaĵoj de la historio, la intima asocio de David kun la Komitato de Publika Sano dum la Teroro rezultis je la fakto, ke li subskribis la morton de iu Alexandre de Beauharnais, malgrava nobelulo. La vidvino de Beauharnais, Josephine de Beauharnais, estos poste konata tutmonde kiel Jozefino Bonaparto, Imperiestrino de la francoj. Estis ŝia kronigo farita de ŝia edzo, Napoleono la 1-a, kion David reprezentis tiom memorinde en la Kronigo de Napoleono kaj Jozefino, decembre de 1804.
David estis admirinta Napoleonon ekde ilia unua renkonto, impresita de la klasikaj trajtoj de la tiama Generalo Bonaparte. Petinte, ke la trookupita kaj senpacienca generalo pozu por li, David estis kapabla atingi skizon de Napoleono en la jaro 1797. David dokumentis la vizaĝon de la konkeristo de Italio, sed la tuta bildo de la Generalo Bonaparte eltenanta la pactraktato kun Aŭstrio restis senfinite. Napoleono ege estimis lin, kaj petis lin, akompanu sin al Egiptio en 1798, sed David malakceptis la proponon, pro tio, ke li estas tro maljuna por aventuroj kaj kiel anstataŭanto li sendis sian lernanton, Antoine-Jean Gros.
Post la sucesa puĉo de 18a de Brumero de Napoleono en la jaro 1799, kiel Unua Konsulo mendis al David rememorigi sian kuraĝan trapason de Alpoj. La trapasejo de Sankta Bernardo permesis al la francoj surprizi la aŭstrian armeon kaj atingi venkon en la batalo de Marengo la 14an de junio de 1800. Kvankam Napoleno trapasis la Alpojn per mulino, li petis, ke oni pentru lin «serenan sur sovaĝa ĉevalo». David plenumis la peton per la Bonaparte ĉe la trapasejo Granda Sankta Bernardo. Post la proklamo de la Imperio en 1804, David iĝis la oficiala kortuma pentristo de la reĝimo.
Ekzilo
Post kiam la Burbonoj revenis al la povo, David troviĝis en la listo de proskribituloj pro estis estintaj revoluciuloj kaj bonapartanoj, ĉar li estis voĉdoninta pro la ekzekuto de Ludoviko la 16-a kaj probable li iom intervenis ĉe la morto de Ludoviko la 17-a. La nova burbona reĝo, Ludoviko la 18-a, tamen, amnestis lin kaj eĉ proponis al postenon kiel kortuma pentristo. David rifuzis kaj preferis ekzikii en Bruselo, Belgio. Tie, li pentris Amo kaj Psiko (1817) kaj vivis ĝis siaj lastaj tagoj trankvile kun sia edzino, kun kiu li regeedziĝis. Dum tiu tempo, li pentris ĉefe grandajn pentraĵojn pri mitologio kaj portretoj de bruselanoj kaj napoleonanaj enmigrintoj, kiel La generalo Gérard (1816).
Lia lasta granda verko, Marso malarmigita de Venuso kaj la Gracioj estis komencita en 1822 kaj finita unu jaron antaŭ lia morto. La pentraĵo montriĝis unue en Bruselo kaj poste en Parizo, kie la ekslernantoj de David amase venis vidi la pentraĵon. La ekspociantoj enspezis 13.000 frankojn, kio indikas, ke estis pli da 10.000 vizitantoj, tre alta nombro en tiu epoko.
Kiam David eliris el la teatro, estis frapita de ĉaro kaj mortiĝis poste pro kordeformigo, la 29an de decembro de 1825. Post lia morto, kelkaj el liaj pentraĵoj vendiĝis en aŭkcio en Parizo, laŭ malaltaj prezoj. La fama pentraĵo de Marat montriĝis nur en speciala aparta salono, por ne kolerigi la publikon. Oni ne permesis, ke la korpo de David revenu al Francio, spite la familipetojn, pro la interveno kiun David havis en la ekzekuto de Luizo la 16-a kaj pro tio li estis enterigita en Bruselo, sed lia koro estis alportita al la tombejo Père Lachaise, en Parizo.
Verkoj
La ĉefaj verkoj de David estas jenaj:
2469 Taĝikistano
2469 Taĝikistano estas asteroido de la asteroida zono, malkovritala de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Pampus
Pampus estas artefarita insulo kaj fortreso situante en la IJmeer apud Amsterdamo. Ĝi estis finkonstruita en 1895 kiel parto de la Amsterdama defendolinio (nederlande, Stelling van Amsterdam). En 1996 ĝi estis nomumita de la Unesco World Heritage Site kiel parto de tiu defendolinio.
Kastiliaj reĝlandoj de Indioj
La kastiliaj reĝlandoj de Indioj estas la teritorioj (inkluzive de la insuloj en Karibio) jure aneksitaj al la Kastilia Krono post la malkovro kaj koloniado de Ameriko, kiuj ekde tiu tempo ĝis la sendependeco de iliaj teritorioj, estis parto de la reĝaj posedaĵoj de la Hispana Monarkio. La jura bazo de tiu politika pozicio baziĝas sur pontifika donaco favore al la Katolikaj Gereĝoj, per peto de ili mem al la papo Aleksandro la 6-a. La Katolika Eklezio, reprezente de la kristanaro, cedis al la hispanaj gemonarkoj la malkovritajn kaj malkovrotajn teritoriojn en la Nova Mondo. La reĝlandoj de Indioj tiam fariĝis malsamaj reĝlandoj disde la reĝlando Kastilio, same kiel aliaj reĝlandoj ligitaj al la kastilia krono, kiel Aragono, Navaro, Granado kaj cetere; kvankam sen ilia reprezentado en la kortego.
Tiel la Kastiliaj Reĝlandoj de Indioj, estis apartaj reĝlandoj, sed dependaj de la Reĝlando Kastilio. Tial Kastilio konvertiĝis en supera administra hierarkio sen la kontrolo de Indioj. La reĝlandoj de Indioj troviĝis en meza situacio inter tuta egaleco kun Kastilio kaj tuta submetiĝo al ĝi.
Biaso de konfirmo
La biaso de konfirmo estas kogna biaso. Ĝi okazas kiam oni pli atentas kaj favoras informojn, kiuj konfirmas niajn ĝisnunajn kredojn aŭ antaŭjuĝojn, sen konsideri la veron de tiuj informoj. Ĝi same okazas kiam oni malpli atentas informojn, kiuj kontraŭas niajn antaŭajn kredojn. Temas pri selektado el inter diversaj informoj, preferante tiujn, kiuj plikonfirmas la antaŭajn opinion, veron, kredojn kaj forigante tion, kio malkonfirmus ilin. Ĉi ties simpla celo estas eviti la malagrablan konflikton kun si mem. .
Historio
Antaŭ la unuaj psikologiaj esploroj pri la biaso de konfirmo, verkistoj kaj filozofoj jam priskribis la fenomenon. Ekzemple la greka historiisto Tucidido, kiu naskiĝis ĉirkaŭ 464 a.K skribis en ĝia libro Historio de la peloponesa milito: "Kutimo de la homaro estas [...] uzi la suverenecan racion por forigi tion, kion ili ne povas imagi."
Pri la mortpuno
Esploristoj el la universitato de Stanford elektis homojn por aŭ kontraŭ la mortpuno. Ili legis du falsajn esplorojn kaj ties rezultojn pri la efikeco aŭ malefikeco de la mortpuno por timigi eblajn estontajn krimulojn. La homoj por la mortpuno diris, ke la esploro, kiu elmontris efikecon de la mortpuno estis pli konvinkebla kaj tiu, kiu elmontris malefikecon, malkonvinkebla. Kaj inverse por la kontraŭuloj. Kiam oni demandis al ili ĉu ili iome ŝanĝis siajn antaŭajn kredojn pro la rezultoj de la esploroj, ili jesis, sed fakte tio ne okazis.
En la ĉiutaga vivo
Kelkaj homoj pensas ke akcidentoj aŭ naskiĝoj pli ofte okazas dum la plenluno. Tiuj homoj pli atentos la akcidentojn aŭ naskiĝojn, kiuj okazas dum la plenluno, ol tiujn, kiuj okazas alimomente. Ili do pli kaj pli kredos je la influo de plenluno sur la akcidentoj aŭ naskiĝoj. Same pri homoj, kiuj kredas je la tutmonda varmiĝo. Ili pensas ke la temo estas grava, tial ili legos pli kaj pli da informoj ĉi-teme, kaj pri poluado aŭ renoviĝantaj energioj. Tio plifortigos ilian kredon. Male, iuj homoj ne kredas je la tutmonda varmiĝo. Ili serĉos kaj pliatentos informojn, kiuj montras ke sciencistoj eraras, aŭ ke ekzistas komploto. Ju pli tiuj homoj serĉadas, des pli ili kredos je tiu malfakta kredo pri neekzisto de tutmonda varmiĝo.
Dum prezidentaj balotoj
La biaso de konfirmo ankaŭ multe okazas dum prezidentaj balotoj ĉe la interkonaj retejoj kiel Fejsbuko. La homoj pli disvastigos videojn kaj artikolojn, kiuj plifortigos iliajn antaŭajn opiniojn. Kiom da homoj legas multajn informojn kaj programerojn pri kontraŭaj kandidatoj? Kiam tio okazas, ĝenerale tiuj homoj tamen forĵetas la argumentojn, ne kredante aŭ eĉ mokiĝante pri ili.
Geumo
La genro geumo (Geum) apartenas al la planta familio Rosaceae. Ili estas malaltaj staŭdoj kun rizomoj en la tersurfaco, kun ofte brilkoloraj, ruĝaj aŭ flavaj floroj, kiuj havas kvinnombran korolon. La fruktoj estas plurakenoj. Fruktoj unuope finiĝas per aristo. Aristoj estas maturiĝintaj stilusoj.
Ĥabur
Ĥabur (arabe نهر الخابور) estas la plej longa alfluanto de Eŭfrato en Sirio. Ĝi ricevas la ĉefan akvokvanton el la turka limregiono ĉe Ra's al-'Ayn kaj ebligas jam de jarmiloj la akvumitan agrokulturadon apud ties 320 km longa fluo al sudo tra la orient-siria stepa areo.
En la romia epoko, la rivero havis la nomon Chaboras.
La fluo
Kelkaj alfluantoj de Ĥabur fontas en la kalkŝtona montaro en proksimo de Tur Abdin, sed grandparte nutra la riveron ĉefe pluraj karstaj fontoj en la turka-siria limregiono ĉe Ra's al-'Ayn. Disde kelkaj proviziraj (nur-vintraj) riveretoj, la sola alfluanto en Sirio estas  Ĝagĝag, alfluanta ĝin ĉe Al Hasakah. La urbo situas en centro de la siria parto de la regiono al-Ĝazira inter la Eŭfrato kaj Tigriso, en kies nordo la sufiĉcaj precipitaĵoj kaj ka fruktemaj agroj ebligas relative dense loĝantaron. La limo kun 250 mm de jaraj precipitaĵoj – okaze eblas la (neakvumita) agrokultivado – troviĝas ĉe Ĥabur kelkajn kilometrojn sude de al-Hasakah. Pli malmultaj aŭ mankantaj precipitaĵoj povas kaŭzi eĉ pli norde malpliiĝon de la rikolto. Tiel norde de al-Hasakah, ĉiujn triajn jarojn okazas mis-rikolto. Kie la rivero trairas la turkan limon, la precipitaĵo superas la 300 mm, ĉe alfluo en Eufraton, ĉe vilaĝo Busajrah (Bşēra, oriente de Deir ez-Zor), la jara precipitaĵo estas sub 150 mm.
En tiu seka stepa regiono, agrikultivado eblas nur per akvumado.
30216 Summerjohnson
30216 Summerjohnson estas tre malgranda eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Summer Johnson, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Stuart Middle School en Stuart (Florido).
Cortelazor
Cortelazor [kortelazOr] (Kortego de la akcipitro) estas municipo de Hispanio, en la nordo de la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. La akcipitro kiu aperas en la nomo (sendepende de certa etimologio) aperas ankaŭ en la blazono.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Cortelazoreños. La censita populacio en 2009 estis de 313 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,2 loĝ/km².
Situo
Cortelazor estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena, je altitudo de 622 m; la plej alta altaĵo estas "El Palancar" kun 782 m kaj la plej malalta la rivereto de Onubo iom pli suba ol la 400 m super marnivelo. La vilaĝo situas je 120 km el Onubo, provinca ĉefurbo, kaj je nur 100 km el Sevilo, regiona ĉefurbo. La montareca areo de ties teritorio estas de 40 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Flaŭro kaj faŭno
La tipo de vegetaĵaro kiun oni povas trovi en ĉi tiu municipa teritorio estas la asociita al la arbaro sklerofila, konstituita de la korkokverko, la verda kverko, la olivujo kaj diversaj tipoj de makiso, tiaj kiaj la Ladana cisto (Cistus ladanifer) aŭ la eriko, ĉefe. Oni trovas ankaŭ komunumojn de kaŝtanarboj en la pli altaj kaj ombraj zonoj, kiuj anstataŭis la originajn arbarojn de montara kverko jam en la epoko de la romianoj. Oni povas trovi ankaŭ komunumojn de specioj aloktonaj tiaj kiaj la pinastro (Pinus pinaster) aŭ la eŭkalipto.
Koncerne al la faŭno de ĉi tiu komunumo, elstaras mamuloj tiaj kiaj la cervo, la apro, la vulpo kaj la melo. Bedaŭrinde, pro manko de taŭga media konscienco malaperis el la zono la komunumoj de lupoj kaj de linkoj dum la 20a jarcento. Oni devas mencii ankaŭ la nigran vulturon (estante la montaro de Aracena kaj sudo de Ekstremaduro la lokoj de la iberia duoninsulo kie restas ĉi tiu specio) kaj la raraĵon de la Nigra cikonio (malabunda en la duoninsulo). Aliflanke ankaŭ estas specioj kiaj la reĝa aglo, la gipso, la Ruĝa milvo, la Blanka cikonio (ĉefe dum migrado), ktp. Aliaj malgrandaj bestoj kiujn oni povas trovi estas la Lepra emido, la Pereza rano, la salamandro, kaj la lacertoj, inter aliaj.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj, kaŝtanoj) kaj brutobredado. Koncerne al specioj por brutobredado oni trovos kiel nediskutebla ĉefo la iberian porkon, sekvita de bovoj, kaproj, ŝafoj kaj kokinoj. Kiel ŝarĝobesto kaj tradicia transportilo oni povas trovi la azenon, kvankam ĉi tiu speco estas malaperonta pro la logika prefero de la rimedoj de aktuala transporto permotora.
(13597) 1994 PH18
(13597) 1994 PH18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Komitatanoj T-Z 1986-2020
La suba tabelo donas ideon pri la daŭro de la periodoj, pri kiuj pli aŭ malpli konataj esperantistoj kiel komitatanoj povis influi la politikon de UEA-estrado, kaj pri la grado en kiu malsamaj naciaj asocioj povis fari tion.
La datenoj estas ĉefe prenitaj el la UEA-jarlibroj dum la periodo de 1986 ĝis 2017.
(129746) 1999 CE119
(129746) 1999 CE119 estas meze granda transneptuna objekto malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu, Chadwick A. Trujillo kaj David C. Jewitt elde unu el la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Orbito
Ĝi estas plutoneno. Kiel Plutono, ĝi estas en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno, kaj ĝia orbito krucas la neptunan orbiton. Ĝia neptuna MOID estas nur 0,06611 AU (9,890 milionoj da km), ĝi do estas neptunrenkonta objekto sed ĝia orbita resonanco tenas ĝin malproksima de Neptuno.
Ĝi pasis ĉe sia perihelio la.
NGC 2233
NGC 2233 (aliaj indikoj — ESO 87-11, AM 0621-645, DRCG 50-41, PGC 18882) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karl F. J. Cwach
Karl F. J. CWACH estas aŭstralia amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris la asteroidon 4264 Karljosephine la.
Bryn Mawr-Skyway (Vaŝingtonio)
Bryn Mawr-Skyway (elp. brinMAR-SKAJŭej) estas censa loko (CDP) en Kantono King, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi situas ĉe la suda ekstremaĵo de Lago Vaŝingtona, inter la kvartalo Rainier Beach en sudorienta Seatlo, la najbaraĵeto Lakeridge, la nordorienta limo de Tukwila, kaj la kvartalo Earlington en Rentono. En 2010 la Usona censo raportis, ke 15 645 homoj loĝas en la censa loko. Tio estas 11,9%-e pli multaj ol en 2000.
Nomo(j)
"Bryn Mawr" estas kimra nomo, signifanta en tiu lingvo grandan monteton. Ĝi estas ankaŭ la nomo de konata porvirina kolegio en Pensilvanio. La nomo "Skyway" signifas (kaj estas kelkfoje esperantigita kiel) "Ĉielvojo"; eble ĝi nur aludas la altecon de la monteto, kiun ĝi kronas, aŭ eble ĝi venas de la proksimaj flughavenoj en Seatlo kaj Renton, kaj la aviadilfabrikoj de Boeing, de kiuj aviadiloj tre ofte flugas apud la kvartalo. Bryn Mawr-Skyway enhavas ankaŭ aliajn najbarejojn, nome Campbell Hill, Hilltop, Skycrest, kaj Panorama View. Apude situas Lakeridge kaj Earlington. Ĉiuj ĉi tiuj lokoj kune ofte nomiĝas West Hill; la komerca asocio kaj la najbareja asocio uzas tiun nomon.
Geografio
La koordinatoj de Bryn Mawr-Skyway estas 47°29′40″N 122°14′12″W. La censa loko kovras areon de 8,7 km², el kio iomete pli ol 0,4 km² estas akva surfaco.
Ekonomio
Tri el la plej gravaj stratoj inter Seattle kaj Renton trairas la kvartalon: Rainier Avenue S laŭ la lagobordo, Renton Avenue S trans la altaĵo, kaj Martin Luther King Way S (ŝoseo SR-900). La ĉefaj komercaj centroj situas laŭ Renton Avenue S. Unu centro havas interalie du malgrandajn vetludejojn, kaj la alia havas la publikan bibliotekon, poŝtoficejon, policejon, ktp.
Demografio
En 2000 Bryn Mawr-Skyway estis la sola CDP en la Aglomeraĵo Seattle, kie neblankuloj konsistigis la plimulton el la loĝantaro, kaj havas la pli altan procentaĵon da nigruloj ol iu alia CDP en tuta nordokcidenta Usono (pli ol kvarono); ankaŭ la filipin-devena loĝantaro estas aparte multa.
Esperanto en Bryn Mawr-Skyway
Unu el la plej grandaj Esperanto-bibliotekoj en Usono, Biblioteko Culbert, situas en Skyway, ĉe la hejmo de Ros' Haruo, kaj 16-lingva pacfosto staras en ties antaŭkorto, provizore dediĉite tie fare de Seatla Esperanto-Societo en 2010.
Dijala (rivero)
Dijala (arabe نهر ديالى) estas alfluanto de Tigriso. Ĝi fontas en Irano kaj fluas tra Irano kaj Irako. Ĝi longas 443 km. En la antikvo la rivero estis nomata Σίλλα aŭ Δέλαζ (Dialas). La iraka provinco Dijala estas nomata laŭ tiu rivero.
Muzeo de romaa kulturo
La Muzeo de Romaa Kulturo (Muzeum romské kultury) estas instituto dediĉita al la historio kaj kulturo de la romaa popolo (Ciganoj). Ĝi situas en Brno, Ĉeĥio. Ĝi estas la nura muzeo de ĉi tiu speco kaj skalo en Eŭropo kaj tutmonde. La muzeo volas funkcii kiel spacon kie diversaj kulturoj renkontiĝas, konservejo por tridek mil ekzemploj de la 'romani'-kultura historio kiel parto de eŭropa heredaĵo, klerigante la junan generacion esti tolerema kaj aprezi aliajn kulturojn, kontraŭbatali ksenofobion kaj rasismon, enkonduki novan komprenon de la radikoj de cigana identeco en la nomo de reciproka interkompreniĝo kaj dialogo inter kulturoj.
Historio
La Muzeo estis fondita en 1991 fare de membroj de la ĉeĥa romaa intelektularo, gvidita fare de Jana Horváthová, en la periodo de libereco kiu sekvis la Veluran Revolucio n en Ĉeĥoslovakio. Dum ĝiaj komencaj jaroj, ĝia loko moviĝis de unu loko al alia kaj la institucio luktis kun financaj problemoj. En decembro 2000 ĝi moviĝis al ĝia nuna konstruaĵo en Bratislavská Strato en Brno, kiu estas la centro de la loka romaa komunumo. La muzeo nun estas financata pere de ŝtata buĝeto.
La unua konstanta ekspozicio estis malfermita la unuan de decembro 2005.
Ekspozicioj, esplorejo kaj eventoj
La konstanta ekspozicio troviĝas en 6 ĉambroj kun areo de 326 m², dediĉita al la vivo, kulturo kaj gravaj eventoj de la ciganoj dum ilia elmigrado de Hindio ĝis la nuna tago, kun emfazo sur la situacio en ĉeĥaj landoj dum la 1945-1989 periodo.
Okazas ankaŭ de tempo al tempo portempaj ekspozicioj, plejparte arto kaj fotografio.
Krom la ekspozicioj, la muzeo estas ankaŭ loko de esplorlaboro pri ciganoj en Centra Eŭropo.
La muzeo organizas prelegojn, koncertojn, modprezentojn, panelodebatojn kaj kursoj de romaa lingvo por profesiuloj kaj ĝenerala publiko. En la posttagmezo de la klubo estas malfermita por Romani infanoj de la kvartalo.
La muzeo ankaŭ dediĉas multan atenton al la romaa holokaŭsto.
Dario Castello
Dario Castello (* ĉ. 1590; † post 1630?), estis itala komponisto kaj violonisto de la frua barokepoko, kiu verkis kaj publikis en Venecio. Li estis disĉiplo de la Venecia Skolo kaj ludis iom gravan rolon je la transformado de la instrumenta kanzono en la sonaton.
Muzeo de romaa kulturo
Biblioteko
La biblioteko posedas gravan esplorpaperojn kaj gravuraĵojn, romaa literaturo, novaĵartikoloj rilate al la romaa popolo en la ĉeĥa, la slovaka kaj aliaj lingvoj, superrigardo de leĝaro, tekstoj de diskutoj kaj debatoj. La biblioteko disponas pri almenaŭ 3,000 publikaĵojn (librojn, revuojn, kompaktdiskojn). La muzeo distribuas DVD-filmon pri la muzeo (en ĉeĥa lingvo kun anglaj subtekstoj) : 'Muzea romské kultury'.
Dario Castello
Biografiaj detaloj
Preskaŭ ne iu informo ekzistas pri Castello, nek pri la naskiĝjaro nek pri la mortodato. Kelkaj aŭtoroj datas lian mortojaron je 1630 dum granda pestepidemio, ĉar neniu publikaĵo lia aperas post tiu tempo. Oni scias, ke en 1625 li estis kapelmaĵstro ĉe Sankta Marko en Venecio y kaj ke li ankaŭ rilatis kun Claudio Monteverdi. Castello uzas la „stile concitato“ [ekscitita stilo] kun rapide ripetataj notofiguroj, kio aldone sugestas stilan proksimecon al Monteverdi.
Muzeo de romaa kulturo
Vidu ankaŭ
Romani nuntempa arto
Dario Castello
Biografiaj detaloj
La titolpaĝo de lia unua presita verkokolekto de 1629 Sonate Concertate nomas lin Capo di Compagnia de Musichi d'Instrumenti da fiato in Venetia. En la dua kolekto li estas menciita kiel Musico Della Serenissima Signoria di Venetia in S.Marco, & Capo di Compagnia de Instrumenti.
Muzeo de romaa kulturo
Vidu ankaŭ
Latcho Drom (filmo)
Dario Castello
Graveco
Entute 29 el siaj verkoj estas konataj. Lia muziko estas inventema kaj teknike postulema. Li skribis du volumojn de sonatoj, en kiuj respeguliĝas nova gusto por la virtuozeco. Strikte ellaboritaj polifonaj partoj alternas kun dramecaj recitativoj super baso kontinua kongrue al la titolo de siaj publikaĵoj "in stile moderno" [en stilo moderna]; tamen li ankaŭ aplikas la kanzonan teknikon kun mallongaj partoj de ege kontrasta strukturo kaj prefere viglaj ol lirikaj melodilinioj. Nekutime por tiu ĉi tempo estas, ke Castello ofte difinas la instrumentojn por ĉiu voĉo kaj postulas klarionojn, violonojn kaj dolĉianojn. Ĉ. 1650 parto de liaj verkoj estis nove presitaj, kio atestas la influon de Castello eĉ post lia morto.
Partituroj
Liaj verkoj aperis ĉe "Orpeus Edizioni" kaj la sonatoj kiel interretaj partituroj ĉe Icking-Archiv.
Muzeo de romaa kulturo
Vidu ankaŭ
Ederlezi (kanto)
Kojoj
Kojoj (ankaŭ nomataj kojkojoj, en la normita nama ortografio skribite Khoekhoe aŭ Ĥojĥojoj) estas etna grupo en Sudafriko kaj Namibio al kiu apartenas la triboj namoj kaj orlamoj. La koloniista literaturo nomis la kojojn hotentotoj, fremdnomigo, kiu alprenis akre pejorativan kromsignifon kaj hodiaŭ nur rasisme plu estas uzata. La kojoj estas proksime parencaj al la boŝmanoj. La kojoj vivis en suda Afriko ekde la 5-a jarcento p.K. kaj praktikis ekstensan paŝtokulturon, kiam en 1652 la blankulaj setlantoj alvenis en la Kab-regiono.
Muzeo de romaa kulturo
Vidu ankaŭ
Bronisława Wajs - Papuŝa
Eksteraj ligiloj
(ĉeĥa) La Muzeo de Romaa Kulturo
(angla) YouTube : 'Museum of Romani Culture'
(itala, romaa, angla) FederArteRom (eŭropa interkultura arta movado kiu diskonigas la romaan kulturon)
Ŝprucigilo
Ŝprucigilo estas aparato por ŝprucigi likvaĵon. La botela ŝprucigilo estas nomata sprajilo, la esprimo ŝprucigilo estas forte ligita al agrikulturo, sed oni povas uzi ĝin ekz. por estinga ŝprucigilo.
Muzeo de romaa kulturo
Eksteraj ligiloj
Aliaj Romani-muzeoj:
Ŝprucigilo
En agrikulturo, la (agrikultura, agra) ŝprucigilo estas aparato por ŝpruci herbicidojn, pesticidojn kaj likvan sterkon al plantoj. Ŝprucigiloj varias de homportebla aparatoj (tipe surdorse kun ŝpruc-tubo) al memmovitaj maŝinoj simile al traktoroj aŭ la ŝprucigado povas okazi per aviadiloj.
Muzeo de romaa kulturo
Eksteraj ligiloj
Dokumentara kaj kultura Centro de Germana Sinti kaj Roma en Heidelberg, Germanio (germana, angla)
Etnografia Muzeo en Tarnów, Pollando. Klaku en menuo ROMA (CYGANIE) maldekstra flanko (pola, angla, romaa)
Alfarnatejo
Alfarnatejo estas komunumo en la hispana provinco Malaga en la regiono Andaluzio.
Ĝi ampleksas areon de 20 km².
En 2007 Benalmádena havis 478 loĝantojn.
Nenkovice
Nenkovice (Nenkowitz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 8 km okcidente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
Memorindaĵoj
En Nenkovice estadis du ventomuelejoj. Unu situadis en la jaroj 1864–1948 sur loko nomata Na Klínkách kaj la alia forbrulis en la jaro 1923 sur Padělky.
Robert Filliou
Robert FILLIOU estis franca poeto kaj artisto, implikita en la grupo Fluxus. Naskita en 1926 en la franca urbo Sauve kaj mortis en 1987 en sangao de Les Eyzies en Dordogne.
En 1947 li ekloĝis en Usono. Tie li diplomiĝis pri Ekonomiko ĉe la Universitato de Kalifornio en Los-Anĝeleso. Dum la sekvaj jaroj li laboris por UN en la disvolviĝo de ekonomia reakira programo en Koreio. Komence de la 1960-aj jaroj li kontaktis serion de poetoj kaj artistoj, kiuj decidis la komencon de lia kariero kiel "konstanta kreinto".
(12303) 1991 RB24
(12303) 1991 RB24 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Waldnaab
La rivero Waldnaab situas en Germanio. Ĝi longas 99 kilometrojn kaj fluas de la monto Entenbühl ĉe la limo inter Germanio kaj Ĉeĥio, inter la loĝlokoj Bärnau kaj Flossenbürg tra la historia regiono Supra Palatinato en la nordo de la federacia lando Bavario de Germanio. En la komunumo Luhe-Wildenau ĝi kunfluas kun la pli mallonga rivereto Haidenaab al komuna rivero de tiam nomata Naab: Waldnaab kaj Naab kune havas longecon de 165 kilometroj kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 39-an lokon.
San Miguel del Puerto
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 435 indiĝenoj. El tiuj 290 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 290 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Laŝucida lingvo
La laŝucida lingvo (propranome dxʷləšucid aŭ xʷəlšucid, angle Lushootseed aŭ Puget [Sound] Salish) apartenas al la saliŝa lingvaro parolata de la indiĝena popolo de Puĝetio. Inter ĝiaj dialektoj estas interalie la skaĝeta, snohomiŝa, makelŝuta, pujalpa, niskvala kaj aliaj.
Fonologio
Laŝucida havas kompleksan konsonantan fonologion kaj kvar vokalajn fonemojn. Kune kun pli oftaj voĉaj kaj labialigaj kontrastoj, laŝucida kontrastas inter arojn de simplaj senvoĉaj kaj glotigaj sonoj, kiuj realiĝas kiel laringemaj kun sonorantoj, ejektivoj kun senvoĉaj haltoj aŭ frikativoj.
Sintakso
Oni povas konsideri la laŝucidan relative aglutina lingvo, pro ĝia alta nombro da morfemoj, inkluzive de granda nombro da leksikaj sufiksoj. Vortordo estas sufiĉe fleksebla sed estas ĝenerale Verbo Subjekto Objekto (VSO).
La laŝucida kapablas krei gramatike ĝustajn frazojn, kiuj enhavas nur verbon kaj nek subjekton nek objekton. Ĉiuj informoj preter la ago devas esti kuntekste komprenataj. Ĉi tio povas esti pruvita en ʔuʔəy'dub ("[iu] sukcesis trovi [iun/ion]").
Frazoj, kiuj entute ne enhavas verbon, ankaŭ estas oftaj, ĉar la laŝucida ne havas kopulon. Ekzemplo de tia frazo estas stab əẃə tiʔiɫ "Kio [estas] tio?"
Malgraŭ ĝia ĝenerala VSO vortordo, oni povas rearanĝi frazojn en la laŝucida lingvo kiel subjekto-verbo-objekto (SVO) aŭ verbo-objekto-subjekto (VOS). Tiel fari ne modifas la vortojn mem, sed postulas marki la ŝanĝon per la partiklo ʔə. La ĝusta naturo de ĉi tiu partiklo estas temo de iu debato.
Lerni laŝucidan
Ekzistas Esperantlingva lernolibro pri la laŝucida lingvo kun malgranda antologio de rakontoj kaj ampleksa laŝucida-Esperanta vortaro; ĝi estas elektronike havebla en PDF-formato de Paul Hopkins, kiu ĝin adaptis laŭ anglalingva lernolibro de Thom Hess. Vi (taqʷšəblu) Hilbert estis konata laŝucida beletristino, membro de la skaĝeta popolo. La Tulalipaj Triboj havas retejon (https://tulaliplushootseed.com) por instrui la lingvon.
Tarpa
Tarpa estas grandvilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Vásárosnamény.
Vidindaĵoj
La gotika kalvinana preĝejo (Tarpa) konstruiĝis en la 15-a jarcento, la turo estas 40 m-ojn alta. Vidindaĵo estas la ĉevalmuelejo. Apud la urbeto iama vulkano 154 m-ojn alta troviĝas. Krom la vinkulturo famas la pruno, parte el tio oni faras sekoprunojn kaj brandojn.
Famuloj
En Tarpa naskiĝis:
Walter Jens
Walter JENS [valte jens] (naskiĝis la 8-an de marto 1923 en Hamburgo, mortis la 9-an de junio 2013 en Tubingeno) estis germana verkisto, literaturkritikisto, tradukisto kaj publicisto.
Studinte germanistikon kaj klasikan filologion li post la Dua mondmilito komencis verki. Ekde 1950 li apartenis al la komunumo Gruppe 47, en 1956 li fariĝis profesoro pri klasika filologio en Tübingen (Universitato de Tubingeno) kaj de 1963 ĝis 1988 li en la sama universitato okupis profesoran postenon pri retoriko. De 1976 ĝis 1982 li estis la prezidento de la germana PEN-Centro.
La verkaro de Walter Jens konsistas el rakontoj kaj romanoj, dramoj por teatro, radio kaj televido, literatursciencaj traktatoj kaj eseoj.
Tamás Barta
Biografio
Tamás Barta frekventis gimnazion, lia samklasano estis Miklós Fenyő. En 1964 ili estis forigitaj pro oftaj forestoj. En la sekva jaro ili jam muzikadis kune en ŝlagrorkestro. En 1967 Barta soldatiĝis, poste li revenis al Fenyő, sed iom poste li apartenis jam al alia ŝlagrorkestro. En 1974 la orkestro ricevis eblecon vojaĝi al Usono, poste Barta restis tie. Tio estis laŭ la tiama juro krimo. Barta iĝis muzikisto en Usono, iom poste negocisto, li lernis perfekte la anglan lingvon. Li estis mortpafita en nebulaj cirkonstancoj, la polico finis la ekzamenon sinmorto, la vivasekuro ne estis pagita al la posteuloj.
Ekaterina Kotrikadze
Ekaterina KOTRIKADZE (ეკატერინე კოტრიკაძე; Екатерина Бесикиевна Котрикадзе; naskiĝis la 23-an de marto 1984) estas kartvela kaj rusa ĵurnalistino kaj amaskomunikilara manaĝero, gastiganto de la televida kanalo Doĵd (Дождь) kaj la eksa ĉefo de la informa servo de la televida kanalo RTVi kiu estas internacia ruslingva private posedata televidstacio. Ĝia ĉefcela spektantaro estas la ruslingvaj komunumoj de Israelo, Germanio kaj Usono. RTVI elsendas per satelito kaj kablo en Eŭropo, Mezoriento, Nordameriko, Sudameriko, Azio kaj Aŭstralio. La eŭropa novaĵfluo de RTVi ne estas disponebla en Rusio kvankam ĉiuj elsendoj estas disponeblaj por la rusa publiko per Interreto.
Sarasota
Sarasoto (originala nomo: Sarasota, proksima prononco: ser-a-SO-ta) estas urbo en la usona ŝtato Florido, proksime al Sarasota Golfo. La areo estas fama pro sia arto, plaĝoj, la Sarasota Lernejo de Arĥitekturo, kaj la Ringling familio. En 2013, la loĝantaro estis 53,326. Sarasoto fondiĝis en 1902.
Kareno (ŝipo)
Kareno estas la malsupra parto de ŝipo, kiu troviĝas sub la akvolinio.
De la formo de la kareno dependas la navigaj ecoj de la ŝipo.
La karencentro estas la graveccentro de la karenvolumeno.
Seka digo, aŭ karena digo, estas la nomo de la havenaj instalaĵoj konstruitaj por meti ŝipojn ekster akvo por povi fari reparaĵojn en ties ekstera parto. Tiuj reparadoj faritaj periode ricevas la nomon karenado kaj oni faras ilin en la parto de la ŝipoŝelo konata kiel kareno.
Allbach
Vidu ankaŭ:
Genieve Blackwell
Genieve BLACKWELL estas episkopo de la anglikana eklezio de Aŭstralio. Ŝi nuntempe oficas kiel asistanta episkopo en la Diocezo de Melburno. Ŝi estis la unua virino, kiu estis konsekrita kiel episkopo en la stato de Novsudkimrio kaj la tria en Aŭstralio.
Trejnado kaj pastreco
Post kiam ŝi studis ĉe la Universitato de Sidnejo, kie ŝi anglikaniĝis, Blackwell studis ĉe Moore Theological College de 1989 ĝis 1992. Ŝi diakoniĝis en la Diocezo de Sidnejo dum 1993 kaj ŝi poste pastriĝis en la Diocezo de Bathurst dum 1998 kie ŝi pastris en la parokoj de Gulgong kaj Grenfell. Ŝi translokiĝis al Yass en la Diocezo de Canberra kaj Goulburn dum 2005. De 2007 ĝis la tempo de sia nomumo kiel episkopon, ŝi estis Arkidiakono por Kampara Pastreco kun la aparta respondeco pastri al pastraroj en la plejparte kampara diocezo dum longa periodo de senpluveco.
La 19-an de decembro 2014 anonciĝis, ke Blackwell nomumiĝis kunhelpan episkopon en la Diocezo de Melburno. Ŝi komisiiĝis 19-an de junio 2015 kiel asistanta episkopo kun respondeco por parokoj en la urbo kaj orientaj antaŭurboj, nun nomiĝas la Marmingatha episko.
Plejparto de la anglikana eklezio en Aŭstralio agnoskas la ordinacion de virinoj kiel pastroj kaj episkopoj, kvankam rimarkinda oponanto estis Peter Jensen, eksa Ĉefepiskopo de Sidnejo.
Ortigosa de Cameros
Ortigosa de Cameros [ortiGOsa dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Nova Kamero. La loknomo Ortigosa estas etimologie komprenebla kiel Urtikejo.
Geografio
Ĝi estas komunikita laŭ la montara tre malfacila regiona ŝoseo LR-232 okcidente kun Brieva de Cameros kaj oriente kun Villanueva de Cameros preter diglago, kaj krome kun El Rasillo de Cameros laŭ la LR-253 norde.
Oriente de la urba kerno estas la akvobaraĵo ekkonstruita dum la Dua Hispana Respubliko kaj la domareto Peñaloscintos.
Historio
Estis trovitaj restaĵoj de prahistorio.
Ortigosa estis unu el triopo, kun Lumbreras de Cameros kaj Villoslada de Cameros, kiun la reĝo Henriko la 2-a de Kastilio donis al don Pedro Manrique de Lara pro lia defendo kontraŭ la reĝo Pedro la 1-a en 1366 en la Unua Kastilia Enlanda Milito.
En 1482 la grafoj de Treviño ricevis el la Katolikaj Gereĝoj la titolon de Dukoj de Nájera, per kiu Ortigosa ekdependiĝis de tiu duklando, ĝis en 1781 ĝi iĝis urbo de reĝlanda jurisdikcio.
Dum la Moderna Epoko, Ortigosa prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio. Pro tio, en 1733, Filipo la 5-a liberigis el militservo la lanistoj kaj ŝafopaŝtistoj de Laguna de Cameros, Lumbreras, Pradillo kaj Ortigosa de Cameros.