cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fantazio (muziko)
En la baroka kaj klasika epokoj, fantazio estis tipe peco por klavarinstrumentoj kun alternantaj sekcioj de rapidaj virtuozaĵoj kaj fuga teksado. El la baroka periodo, la Kromataj fantazio kaj fugo, BWV 903 de J.S. Bach por klaviceno, kaj Fantazio kaj fugo en G minora, BWV 542, por orgeno, estas ekzemploj; por ekzemplo el la klasika periodo, vidu la Fantazio en D minora, K397 de Mozart por fortepiano.
La termino ankaŭ signifis en la baroka epoko (pli specife en la muziko de tudora Britio) pecojn por vjoloj, kiuj tipe sed ne ĉiam alternigis rapidajn fugajn sekciojn kaj pli malrapidajn sekciojn en malrapidaj notoj kaj iafoje kun karambolantaj harmonioj. La fantazioj de Henry PURCELL estas la lastaj barokaj reprezentantoj de la formo, kvankam Henry COBBETT, en la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento, provis revivigi ion similan al tiu ĉi stilo per konkurso, al kiu dankas sian ekziston verkoj kiel la fantazitercetoj de John Ireland kaj Frank Bridge, la fantazikvarteto de Benjamin Britten (por hobojo kaj arĉinstrumentoj), kaj alia muziko.
En la romantika periodo, du kontraŭaj emoj multe efikis sur la fantazion: unu estis la malantaŭiĝo de formala improvizado kiel maniero provi la komponadan teknikon; la alia estis la moviĝo de komponistoj al pli liberaj formoj. La Fantazio de Chopin en F minora/A bemola maĵora, vk. 49, kombinas diversajn klavarajn teksadojn el la stile brillante kun la klasika sonata modelo, kaj rezultas en verko de malortodoksa sed rafinita formo. La multaj 'fantaziaj pecoj' de Schumann estas karakterverkoj sur pli malgranda skalo, kiuj ofte portas priskribajn titolojn.
Libroj
English Chamber Music de Ernst Hermann MEYER. Faktolibro pri la frua angla fantazio. Lawrence & Wishart, Londono, 1946. (Reeldonis Da Capo Press, 1971, ISBN 0-306-70037-9.)
Komparu kun
Aliaj vortsignifoj,
Kanzono
Kanzono (itale canzona aŭ canzone, france chanson - la franclingva variaĵo en muziko foje neologisme nomatas ŝansono) estas poezia formo, kaj speco de muzika komponaĵo.
Poezio
En poezio, kanzono estas mallonga lirika poemo, kiu malvolviĝis en Provenco, Francio, kaj populariĝis en Italio dum la mezepoko. La temo de kanzonoj (itale: "kantoj") estis kutime amo, naturo, aŭ ina beleco. Forme, kanzono konsistis el strofoj egale longaj kaj finiĝantaj per refreno, kiu estis pli mallonga strofo. La nombro da versoj en ĉiu strofo variis inter 7 kaj 20. La plej famaj verkintoj de kanzonoj estis la 14-jarcentaj poetoj Dante kaj Petrarko.
Muziko
En muziko, kanzono estis 16-jarcenta plurparta voĉa enmuzikigo de literatura kanzono, aŭ 16-jarcenta kaj 17-jarcenta instrumenta komponaĵo. La instrumenta kanzono, unue bazita sur franca-flandraj polifoniaj kantoj, poste sendepende komponata, ekz. la latunblovinstrumentaj kanzonoj de Giovanni Gabrieli, influis la fugon kaj estis la rekta praulo de la sonato.
Evoluo al moderna kanzono
En la 19-a jarcento estiĝis en francaj kabaredoj moderna formo de ŝansono, kiu trovis sian validigon precipe en amuziga industrio. Ŝovo okazis ankaŭ en la tekstoj de ŝansonoj, kiu de la simplaj melodioj evoluis en poeme valorajn poemajn verkaĵojn. La tekstistoj de ŝansonoj estadis ofte kaj estas antaŭaj poetoj. Inter la plej konataj interpretoj de la franca ŝansono apartenas ekz. Édith Piaf, Lucienne Boyer, Charles Trenet, Yves Montand, Charles Aznavour, Jacques Brel aŭ Gilbert Bécaud.
6001 Taleso
6001 Taleso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la antikva greka matematikisto kaj filozofo Taleso de Mileto (greke Θαλῆς ὁ Μιλήσιος, Thalễs ho Milếsios, ĉirkaŭ -625 – ĉirkaŭ -547).
Religio de ŝtato
La religio de ŝtato, aŭ ŝtata religio, estas religia kredo altrudita de iu ŝtato al ĉiuj civitanoj, aŭ kiu ĉiukaze ĝuas apartan rekonon institucinivele kompare kun la aliaj religioj ĉeestaj en la lando. La altrudo de la religio de ŝtato estis tre ofta en la antikva epoko, ekde la Antikva Egiptio ĝis la imperia Japanio, ĝis la Romia Imperio. Tio ne okazas kompreneble sen la interesa kontribuo de la koncerna religio aŭ eklezio kiu sendube profitas de la monopoleco.
[[Dosiero:Map_of_state_religions.svg|eta|320px| Ŝtatoj kun ŝtata religio (2010)
Fugo
En muziko, fugo estas speco de komponaĵo verkita en kontrapunkto por pluraj memstaraj muzikaj voĉoj. Fugo komenciĝas per sia subjekto (mallonga muzika temo), kiu estas esprimita de unu el la voĉoj ludanta sole. Dua voĉo tiam envenas kaj ludas la subjekton, dum la unua voĉo daŭrigas per kontrapunkta akompanado. Tiam la ceteraj voĉoj simile envenas unu post la alia. La cetero de la fugo plu malvolvas la materialon uzante ĉiujn voĉojn.
Religio de ŝtato
]] En multaj landoj eĉ se ne estas laŭjure proklamita la ŝtateco de religio, en la praktiko oni atribuas al la praktiko, lernado, ceremoniado kaj normala funkciado de la eklezioj diversajn privilegiojn, kio fakte estas alia tipo de ŝtateco de religio.
Fugo
La vorto fugo devenas el la latinaj fuga (fuĝo) kaj fugere (fuĝi). Derivaĵoj inkluzivas fugeton (itale fughetta) kaj fugaĵo (itale fugato, verko aŭ sekcio de verko, kiu memorigas pri fugo sed ne ĉiam obeas ties regulojn).
Religio de ŝtato
Kristanismo kiel religio de ŝtato
La kristana religio estis ŝtate dekretita unuafoje, kiel ŝtata religio fare de la Romia Imperio en 380 iniciate de la imperiestro Teodozio la 1-a. De tiam la povo de la episkopoj, epigonoj de la kristana eklezio daŭrigis aŭtoritate kreski aparte per la Pragmata Sankcio de Justiniano la 1-a: ĝispunkte ke diversaj episkopoj konservis politikan dominadon sur teritorioj: temas pri la kazoj de la ĉefepiskopoj de Salcburgo, Trento, kaj precipe de la papo kun la Papa Ŝtato.
La Paco de Aŭgsburgo de 1555, kaj poste tiu de Vestfalio de 1648, oficiale enkondukis la principon de la religio de ŝtato per la latina moto cuius regio eius religio, kiam la eklezioj katolika kaj luterana dispartigis grandajn teritoriojn de Centra Eŭropo. Por eviti militojn kiuj klopodu trudu ŝtatan religion, oni akceptu, ke la princo mem rekte trudu sian religion al la tuta ŝtato.
Fugo
Aŭdigu fugon (la fugon de Johann Sebastian Bach en C minora el la bontemperita klavarinstrumento 1, en 3 voĉoj). Montru la notojn por tiu ĉi fugo (ekstera ligilo, kiu postulas la kromprogramon Macromedia Director).
Religio de ŝtato
Ekspono de la krucifikso en la lernoĉambroj en Italio
La Ŝtata Konsilio esprimiĝis favore de la ĉeesto de la krucifiksoj en la lernoĉambroj en 1988, malgraŭ ke Katolikismo jam ne plu estis la reĝimo de ŝtata religio. Sed en 1997 la itala Konstitucia Kortumo sentencis favore de la nekonstitucieco de tiu leĝo.
En la 4-a de novembro 2009 la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj de Strasburgo diris ke tiu ekspono konstituas rompon de la rajtoj de la gepatroj eduki la gefilojn laŭ siaj (ne)religiaj konvinkoj. Sed la sinsekva apelacio proponita de Italio establis ke la itala leĝo ne ofendas aŭ limigas la rajtojn de la civitanoj.
Religio de ŝtato en Jordanio
Islamo estas religio de ŝtato en Jordanio laŭkonstitucie.
Religio de ŝtato en Tunizio
En Tunizio Islamo estas religio de la ŝtato.
Religio de ŝtato en Sirio
Preskaŭ en ĉiuj islamaj nacioj, Islamo estas konsiderata religio de ŝtato. Inter ili: Palestino, Egiptio, Pakistano, Singapuro, Malajzio, Saudarabio…
Budhismo kiel religio de ŝtato
La registaroj kiuj rekonas budhismon, jen sub specifa formo, jen sub kompleta formo, kiel oficialan religion, estas:
Socialista Unueca Partio de Germanio
La Socialista Unueca Partio de Germanio ( Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED)) estis politika partio en la Germana Demokratia Respubliko (GDR). Ekzistas ankaŭ la esperantigo Socialisma Unuec-Partio kun la mallongigo SUP.
Ĝi estis la gvida povo ene de la totalisme socialisma ŝtato GDR, kaj ĝia politike decida rolo ekde 1968 eĉ estis parto de la ŝtata konstitucio.
Historio
La partio estis fondita dum la jaro 1946 kiel kuniĝo de la partioj SPD kaj KPD en Orienta Germanio. En okcidenta Germanio dume la partioj SPD kaj KPD sendepende ekzistis, ĝis kiam KPD malpermesiĝis en 1956. Historie, politika rilato inter KPD kaj SPD estis malbona pro la politika disiĝo dum la Vajmara respubliko. La kuniĝo de la partioj en GDR ne estis libervola, sed ĉefe pro premo de la Sovetunio.
Silz (Palatinato)
Silz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Socialista Unueca Partio de Germanio
Historio
Kiel aliaj komunistaj partioj en Orienta Bloko, SED estis sola gvidanta partio de GDR. Aliaj partioj ekzistis kiel Blokpartio (Satelita partio) en Volkskammer. Dum la ekzisto, SED estis rekonata kiel ortodoksa, ĝis fino de 1980-jaroj.
Reunuiĝo
En 1989, La drastaj ŝanĝoj en GDR kaj la apudaj landoj de la ĝistiama orienta bloko, SED alinomiĝis al SED/PDS kaj dum 1990 al PDS (Partei des Demokratischen Sozialismus - Partio de Demokratia Socialismo), kaj tiutempe ankaŭ devis multe ŝanĝi sian politikon, por integriĝi al la demokratia Germanio, anstataŭ esti totalisma partio de la GDR.
Silz (Palatinato)
Silz apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Annweiler am Trifels.
Gaggio
Gaggio estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Socialista Unueca Partio de Germanio
Vidu ankaŭ
Gravuloj
Sekvanto
Tāʾ
La tāʾ (arabe تاء, tāʾ ) estas la tria litero de la araba alfabeto. Reprezentas la fonemon,. En la abjad-numeraloj havas la valoron de 400.
En kelkaj okazoj oni nomas ĝin tāʾ maftūḥal (تاء مفتوحة, «tāʾ malfermita») por distingi ĝin de la tāʾ marbūṭa (ة), grafismo formita de la du punktoj de la tāʾ aldonitaj al la hāʾ.
Yoshizumi Ogawa
Yoshizumi Ogawa (小川 佳純, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus, Sagan Tosu kaj Albirex Niigata.
NGC 5222-2
NGC 5222-2 (aliaj indikoj — UGC 8558, MCG 2-35-5, ZWG 73.39, KCPG 383B, ARP 288, VV 315, PGC 93122) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Dezső Pártos
Dezső Pártos [deĵO pArtoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pártos Dezső estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Pollák.
Biografio
Dezső Pártos frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1907. Post siaj studoj li debutis en Miskolc, en la sekva jaro li ricevis rolojn en Temeŝvaro. Inter 1909 kaj 1925 li apartenis al Teatro Magyar, poste al pluraj ĉefurbaj teatroj (ekzemple Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Városi, Gaja Teatro). En 1944 li estis eksigita (tiam tio okazis kun la judoj). Lia plia sorto ne estas konata.
En 1910 li edziĝis.
Valentina Tolkunova
Biografio
En aĝo de 18 jaroj Valentina Tolkunova ekstudis en la Moskva Ŝtata Universitato de Kulturo kaj de Artoj. En 1966 ŝi iĝis soloa kantistinino en la orkestro de Jurij Saulskij kaj precipe kantis ĵazajn kantojn. En 1971 ŝi finis studon en la Gnesin-instituto Moskvo kaj ekprezentiĝis en la ŝtata televido de la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko. Tamen la momento de nacia konatiĝo estis la sekva jaro, 1972, kiam ŝi soloe kantis en jubilea koncerto en la renoma moskva Kolona Salono kaj de tiam tre ofte reprezentiĝis en televido kaj radio. Ekde la jaro 1973 ŝi membris en la artista unuiĝo Moskoncert kaj ekde 1989 gvidis la Muzikan Dramo-Teatron.
(18134) 2000 OS14
(18134) 2000 OS14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Estonteco
En la linia progreso de tempo, la estonteco aŭ estonto (malofte futuro kun tia signifo) estas la parto de la templinio de spaco-tempo kiu ne jam estas okazata. Tiel, la estonteco estas male de la pasinteco, kaj okazonta post la nuntempo.
En gramatika senco nomate kiel futuro, la finaĵo de la verboj rilataj al pasinteco estas -os kaj estas aludita kiel os-tempo.
Sarno (Obvaldo)
Sarno (en la germana lingvo: Sarnen [prononcu Sarn'n]) estas la ĉefkomunumo de la duonkanto Obvaldo. Kun 9682 loĝantoj je la 31-a de decembro 2007 respektive 9822 je la 31-a de decembro 2008 ĝi preskaŭ atingas la grandecon de malgranda urbo, tamen ĝi havas ankoraŭ tre kamparan strukturon kaj karakteron.
Geografio
Sarno situas je la norda fino de la samnoma Lago de Sarno je alteco de 470 metroj super la marnivelo. Sarno troviĝas fakte preskaŭ ekzakte en la geografia centro de Svislando.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sarno limas en nordo al Alpnach, en oriento al Kerns, en sudo al Sachseln, en sudokcidento al Flühli (LU), en okcidento al Hasle (LU), kej en nordokcidento al Entlebuch (LU).
Trafiko
Per la Brünig-fervojo Sarno estas konektita kun Lucerno kaj Interlaken. Aŭte oni atingas Sarnon tra la nacia aŭtostrato A8.
Ekonomio
En Sarno estas la domicilo de proksimume 800 entrepreonoj, kiuj laborigas entute 5857 gekunlaborantojn, el kiuj 9% en la agrikultuara sektoro, 31% en la industrio kaj en la 60% servoperado.
Dalsland
Dalsland, en Esperanto Dalio, estas la plej eta historia provinco (landskap) de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Götaland. La provinco havas 52 000 loĝantojn kaj areon de 3 708 km².
40776 Yeungkwongyu
40776 Yeungkwongyu 楊光宇 estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde lia Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan William Kwong Yu Yeung, unu el plej abundaj amatoraj malkovrintoj de asteroidoj. Li makovris ankaŭ kometojn kaj la objekton J002E3, kreditita esti la etaĝo S-IVB de Apollo 12.
Argonay
Argonay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
La pola instituto kaj Sikorski muzeo
La pola instituto kaj Sikorski muzeo estas instituto kaj muzeo pri Władysław Sikorski en Londono.
Historio
Władysław Eugeniusz Sikorski (n. la 20-an de majo 1881 en Tuszów Narodowy, proksime al Mielec, mortis la 4-an de julio 1943 en Ĝibraltaro; (La deira flugilo havis akcidenton. ) Sikorski estis pola militisto kaj politikisto, armea generalo de Pola Soldataro, Supera Komandanto de Polaj Armitaj Fortoj kaj ĉefministro de registaro en ekzilo dum la dua mondmilito. La Sikorski historia instituto administras diversajn skribaĵojn de Sikorski. La vidvino Helena Sikorska kaj membroj de organiza komitato fondis la muzeon en 2-an majo 1945.
András Kovács (arthistoriisto)
KOVÁCS András [pr. kova:ĉ] estas rumanuja hungara arthistoriisto naskiĝinta en Târgu Mureş la 19-an de aŭgusto 1946.
Kariero
Kovács havigis diplomon en 1969 en UBB de Kluĵo pri historio kaj doktoriĝis en 1984. Ekde 2004 li estas universitata profesoro en la Katedro de Arthistorio de UBB. Li estas membro de Hungara Scienca Akademio.
Jerio kun tremao
Ӹ estas derivita de la cirila litero Ы.
Nejoj
La nejoj estas etno vivanta en la sudokcidento de Eburbordo, plejparte ĉirkaŭ la urbo Dagbego, en la regiono Bas-Sassandra ĉe la enfluejo de la rivero Dagbeo. La nejoj nombras proksimume 10.000 personoj. La neja lingvo apartenas al la familio de la kruaj lingvoj.
Sainte-Marie-Lapanouze
Sainte-Marie-Lapanouze estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 43 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Sainte-Marie-Lapanouze etendiĝas sur 6,63 km², kaj havis 43 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 6 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sainte-Marie-Lapanouze situas je alteco de 646 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Sainte-Marie-Lapanouze antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Yvette Dehaut, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Kantono Longvic
La kantono Longvic (canton de Longvic) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo kaj en la arondismento Dijon. Ĝia ĉefurbo estas Longvic.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Longvic la jenaj 27 francaj komunumoj :
Bévy, Bretenière, Brochon, Chambœuf, Chambolle-Musigny, Chevannes, Clémencey, Collonges-lès-Bévy, Couchey, Curley, Curtil-Vergy, Détain-et-Bruant, L'Étang-Vergy, Fénay, Fixin, Gevrey-Chambertin, Longvic, Messanges, Morey-Saint-Denis, Ouges, Perrigny-lès-Dijon, Quemigny-Poisot, Reulle-Vergy, Segrois, Semezanges, Ternant, Urcy.
Historio
La kantono Longvic datiĝas el 2015.
8974 Gregaria
8974 Gregaria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Chettusia Gregaria, vadbirdo de la genro Vanellus komune nomita socia vanelo.
122554 Joséhernández
122554 Joséhernández estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de José M. Hernández, naskiĝinta en familio de enmigrintaj agrikulturistoj. Li fariĝis usona kosmonaŭto kaj estis fakulo de misio en la kosmopramo Discovery al la Internacia Kosmostacio en 2008. Antaŭ esti kosmonaŭto, Hernández helpis disvolvi la unuan ciferecan sistemon de mamografia bildigo en plena kampo.
Nuklea armilo
Nuklea armilo estas esprimo kiu estas uzata ĉefe por atombombo, kvankam la lastaj progresoj en nuklea teknologio lasis la terminon bombo jam iom eksmodiĝinta. En la historio okazis nur du eksplodoj de atombomboj dum militoj, sed multaj aliaj uzoj de nukleaj armiloj okazis kiel eksperimentoj, multaj el kiuj estas sekretaj.
Atombombo aŭ nuklea bombo estas bombo funkcianta per la energio produktita de la fisio aŭ fuzio de atomaj kernoj, t.e. de kernenergio (aŭ: nuklea energio aŭ atom-energio).
La ĝusta nomo devus esti nuklea bombo, ĉar fakte la energio estas originata en procezoj en la nukleo de la atomoj (atomkernoj), kaj ne en la atomo kiel tuto. La uzo estas malsama laŭ lingvoj, kaj en Esperanto la nomo atombombo pli enradikiĝis en nefaka literaturo.
Kelkfoje la vorto atombombo estas uzata nur por la armiloj kiuj uzas la nuklean fision, la t.n. A-bomboj, dum tiuj uzantaj la fuzion ricevas la nomon H-bomboj (hidrogenaj bomboj).
La granda detrukapablo de la atomarmiloj estas produktata de la liberigo de energio, ĉefe meĥanika (pro la eksplodo) aŭ terma. La elsendo de joniga radiado estas sekundara, kvankam ĝi havas longdaŭrajn efikojn.
A-bombo
A-bombo estas atombombo, kies energion produktas la nuklea fendiĝo de uraniaj (aŭ similaj) atomkernoj. Ĉi tiajn eksplodigis Usono en 1945, interalie en Hiroŝimo kaj Nagasako.
H-bombo
H-bombo estas atombombo, kies energion produktas la nuklea kunfandiĝo de hidrogenaj atomkernoj.
Kvankam oni ankaŭ uzas en H-Bombo, nuklean fendiĝon, ĉi-lasta funkcias nur kiel komencigilo por la nuklea kunfandiĝo, el kiu venas la vera precipa energio de H-bombo.
Neŭtrona bombo
N-bombo estas nedisvolvita armilo, kiu pliigus la radioaktivan karakteron de la bombo, per la elsendo de neŭtronoj. Ĝia celo estis mortigi homojn per la radiado, sed malmulte difekti materialon kaj ekipaĵon.
Deveno de la ideo
La unua, kiu pensis pri la eblo uzi la ĵus malkovritan atom-energion kiel plej povan kaj teruran armilon estis, jam en 1909, Frederick Soddy en sia libro The interpretation of radium. La ideon reprenis poste, en 1914, H.G. Wells, romanoforme en The world set free.
En 1915, post pli ol unu jarcento da "plicivilizado" de militoj kaj da establado de "pri-militaj leĝoj" (ekzemple, ke militon oni faru nur inter militistoj, aŭ ke oni ne suferigu senkulpajn civilulojn), la unua, kiu verkis libron por konsili kiel celon la eldetruadon de plena urbo, inkluzive kiel malhelpi la agadon de fajrobrigado kaj ke do la urbo forbrulu tute, estis la brita matematikisto F.W. Lanchester en "Aircraft in warfare" ("Aviadiloj en milito"). Li konsentis, ke kelkaj morale obĵetos, sed kiel li diris malestime: "ĉiam estos sentemuloj".
61912 Storrs
61912 Storrs estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Susan D. Kern elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nuklea armilo
Historio de nuklea bombo
La unua atombombo estis konstruita de Usono dum la Dua mondmilito. Kiam estis malkovrita la nuklea fisio, en 1939, la sciencistoj rimarkis ke ĝi ebligis la militan uzon. La milita situacio, kaj la timo, ke la nazia reĝimo en Germanio povus disvolvi la armilon antaŭe, okazigis la sisteman esploron, per la kreado de la Projekto Manhattan. Inter tiuj kiuj partoprenis en ĝi estis John von Neumann, Edward Teller, Robert Oppenheimer, Richard Feynman kaj Hans Albrecht Bethe.
61912 Storrs
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj profesoron ĉe la Universitato de Taŭsono Alex Storrs, konatan pro la disvolvo de novigantaj teknikoj por observoj de sunsistemaj objektoj per la Kosmoteleskopo Hubble. Li ankaŭ pioniris esplorojn pri satelitoj de malgrandaj planedoj, kiuj montris akompanantojn de 87 Sylvia, 107 Camilla kaj aliaj.
Nuklea armilo
Historio de nuklea bombo
La unuan bombon oni testeksplodigis la 16-an de julio 1945 je la kvina kaj duono en la dezerto de Alamogordo en Nov-Meksiko. Tiu atombombo nomita Trinity estas sama kiel tiu kiu eksplodis en Nagasako : Fat Man. La atoma programo estis komencita la 6-an de decembro 1941 kaj kostis en 1945 2 miliardojn da tiamaj dolaroj. Plurmiloj da tunoj da uranio el belga Kongo estis kaŝe transportitaj al Usono.
Nur kelkajn horojn, post kiam evidentiĝis, ke "la bombo funkciis", la usona krozoŝipo USS Indianapolis forlasis la havenon de San-Francisko. Ĝia celo estis la insulo Tinian en la Pacifiko. En ĝia ŝipkelo troviĝis "Little Boy", la urania bombo, kiu la detruos Hiroŝimon.
Miloj da sciencistoj kaj teknikistoj kaŝe kunlaboris en la projekto. Eĉ plej multaj pintaj politikistoj kaj militaj komandantoj ne sciis pri ĝi. Prezidenton Harry S. Truman nur je la oni informis pri la fakto, ke Usono jam dum du kaj duona jaroj laboris pri la atombombo. Lia antaŭulo, prezidento Franklin D. Roosevelt, kiu mortis du semajnojn antaŭe, tute ne informis lin pri tio. La Truman dum konferenco de Potsdam rakontis al Stalin pri nova armilo kun nekonata forto. Stalin apenaŭ reagis; lia bonege funkcianta sekreta servo ŝajne zorgis pri tio, ke Stalin mem sciis pli frue pri tiu bombo ol Truman mem.
La Sovetunio kreis sian propran A-bombon en 1949, parte per spionado de la usona projekto kaj parte per propra esploro. La gvidanto de tiu projekto estis la fizikisto Igor Kurĉatov.
Atombombado de Hiroŝimo kaj Nagasako
Ĝis nun nur unu ŝtato faligis atombombon kontraŭ loĝataj urboj. Tiu estis Usono, en 1945, en la finaj tagoj de la Dua mondmilito, kontraŭ la japanaj urboj Hiroŝimo (la 6-an de aŭgusto je la okaj kaj kvarono), kaj Nagasako (la 9-an). Usono elektis uzi la bombojn por eviti eventualan invadon de la Japana ĉefinsulo, kaj la multcentoj da miloj da mortoj kiuj nepre sekvus.
Elekto de la cel-urboj
La Cel-Komitato, en kunsido ĉe Los Alamos la, elektis laŭorde la sekvajn cel-urbojn: Kioto, Hiroŝimo, Jokohamo, la arsenalon (armejon) en Kokura, Niigata, kaj eble la Palacon de la Imperiestro. Laŭ Robert Jungk:
Sekvoj de la eksplodoj
La postvivintaj viktimoj, tiamaj kaj postaj, de la du atombombaj atakoj ricevas la japandevenan nomon hibakuŝoj.
Hiroŝimo estis la sepa urbo laŭ nombro da loĝantoj. 92 % de la urbo estis nuligitaj. El 350.000 loĝantoj Little Boy, eksplodante je la alteco de 580 m, mortigis 150 000 personojn tuj kaj 80 000 personojn vundis.
Historio de H-bombo
En la 1950-aj jaroj ambaŭ superpotencoj, Usono kaj la tiama Sovetunio, disvolvis kaj testis la fuziajn bombojn, kaj komencis la atoman vetarmadon, per kiu oni klopodis krei pli potencajn armilojn.
Disvolvigo de nukleaj armiloj en Usono
En Usono, la disvolvo de H-bombo estis iniciatita de la fizikisto Edward Teller. Por atingi fizikan staton necesan por ke okazu nuklea kunfandiĝo de materio, estis bezonata komencigilo havanta fidindan funkciadon: tiu komencigilo estas A-bombo, kiu estis provita en la jaro 1945.
En Usono, la programo por disvolvo de H-bombo, nomata Super, daŭris post la Dua mondmilito, kvankam relative malrapide. Tamen, la sukcesa eksperimenta eksplodigo de A-bombo fare de Sovetunio, la, revivigis en Usono senton de urĝo por la disvolvo de H-bombo. En 1950 ekfunkciis fabriko por produktado de Deŭterio.
La teoriaj studoj nepre necesaj por disvolvo de H-bombo trovis obstaklon pro la nekapablo de tiamaj komputiloj por fari la bezonatajn kalkulojn, do Teller estis devigita simpligi la kalkulojn. Oni alvenis al konkludo ke necesus pli da tritio ol komence supozite. La studoj daŭris, kaj la oni ekprovis la unuan H-bombon, nomatan anglalingve "Ivy Mike", en Eniwetok, atolo en la Pacifika Oceano.
Disvolvigo de nukleaj armiloj en Sovetunio
En tiama Sovetunio, la fizikisto Igor Kurĉatov, kiu ankaŭ gvidis la disvolvon de A-bombo, estis la iniciatinto de H-bombo. Samkiel en Usono, antaŭ la ekzisto de la A-bombo, la sovetuniaj fizikistoj imagis, simile al Enrico Fermi, ke eblus fari ĉen-reagojn de nuklea kunfandiĝo.
Ruppach-Goldhausen
Ruppach-Goldhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kakomistlo
La Kakomistlo (Bassariscus sumichrasti) estas noktulo, arboloĝanta kaj ĉiomanĝanta membro de la karnovoruloj en la familio de Procionedoj. Ties preferataj habitatoj estas humidaj, tropikaj, ĉiamverdaj arbaroj kaj montararbaroj, kvankam laŭsezone ili havas teritoriojn en pli sekaj deciduaj arbaroj.
Nenie en ties teritorio (el suda Meksiko al okcidenta Panamo) estas B. sumichrasti komuna. Ĉefe en Kostariko, kie ĝi loĝas nur en tre malgranda areo. Ĝi estas tute dependa el arbara habitato, kaj pro tio ĝi ege suferas pro senarbarigo.
La termino Kakomistlo devenas el Naŭatla lingvo (tlahcomiztli) kaj signifas "duonkato" aŭ "duonmontaleono" ; la termino foje uzatas por la Ringovosta basarisko, Bassariscus astutus, simila specio samgenra kiu loĝas en arida norda Meksikio kaj Sudokcidenta Usono.
Nuklea armilo
Disvolvigo de nukleaj armiloj en Sovetunio
Sovetunio sukcesis eksplodigi H-bombon la, do proksimume ok monatojn post Usono.
Postaj disvolvigoj
Aliaj landoj kiuj havas tiajn armilojn estas Britio, Francio kaj Ĉinio, kiuj estas la t. n. anoj de la atomklubo, kiuj klopodis por bari la disvastigon de la produktado de armiloj, fare de aliaj ŝtatoj. Tamen, oni scias ke Hindio kaj Pakistano, kaj eble Sudafriko kaj certe Israelo havas propran stokon.
Baldaŭ kreiĝis ankaŭ la movado kontraŭ la atomarmiloj, kun rolo ankaŭ de parto de la atomfizikistoj kiuj helpis en la disvolvo de la armiloj mem.
Paul Tibbets, la piloto kiu faligis la unuan bombon sur Hiroŝimon, mortis en novembro 2007, neniam espriminte ajnan bedaŭron. Fame li diris dum intervuo en 2005: "If you give me the same circumstances, hell yeah, I'd do it again" (se vi donus al mi la saman cirkonstancon, jes ja certe mi refarus ĝin).
Atombomboj kiel tutmonda minaco
La 6-an de oktobro 2017 al la kampanjo kontraŭ atomarmiloj estis atribuita la Nobel-premio pri paco.
Armila vetkuro kaj reciproka malinstigo
La fakto, ke ne ekzistas adekvata defendo kontraŭ la enorma ataka povo de atombombo, kaŭzis vetkuron en la kreado de pli multaj kaj pli potencaj bomboj, ĉar la sola rimedo por malhelpi nuklean atakon ŝajnis la "reciproka malinstigo", kiu igas la kontraŭulon timi venĝan kontraŭbaton.
Nuklea vintro
Granda nombro da atomaj eksplodoj povus krei tiom da polvo en la atmosfero, ke konsiderinde malpli da sunlumo atingas la teran surfacon. Tio povus grave malaltigi la temperaturon.
Internacia kampanjo por aboligi nukleajn armilojn (ICAN)
La Internacia kampanjo por aboligi nukleajn armilojn aŭ ICAN, anglalingva mallongigo por: International Campaign to Abolish Nuclear Weapons, estas koalicio de ne-registaraj organizaĵoj kiu kampanjas por la internacia malpermeso de la uzo de nukleaj armiloj. Kreita en 2007 en Vieno (Auŝtrio) paralele al la internacia konferenco pri la Traktato de la ne-disvastigo de nuklea armilaro, kalkulis en 2017 jam 468 organizaĵojn en 101 landoj.
Financita fare de privataj donacantoj kaj el kontribuoj de la Eŭropa Unio kaj de kelkaj landoj, inkluzive de Norvegio, Svislando, Germanio kaj Vatikano, ICAN subtenis la konkludojn de la Traktato sur la Malpermeso de Nukleaj Armiloj en 2017, kiu kondukis al la aljuĝo de la Nobel-premio pri paco en la sama jaro.
Santu Lussurgiu
Najbaraj komunumoj estas.
Nuklea armilo
Traktato por parta malpermeso de nukleaj testoj
La Traktato por parta malpermeso de nukleaj testoj en la Medio, en Ekstera Spaco kaj Subakvo, estas traktato, kiu malpermesas ĉiujn elprovajn eksplodojn de nukleaj armiloj krom tiuj kondukitaj subtere. La Traktato estis subskribita de la registaroj de Sovetunio, Unuiĝinta Reĝlando kaj Usono en Moskvo la 5-an de aŭgusto 1963 antaŭ ol estis malfermita al subskribo de aliaj landoj. La traktato formale ekfunkciis la 10-an de oktobro 1963. Ekde tiam, 123 aliaj ŝtatoj fariĝis anoj de la traktato. Dek ŝtatoj subskribis, sed ne ratifis la traktaton.
Socialista Frakcio (Franca Senato)
La Frakcio Socialistoj kaj Parencaj (SOC) en la Senato estas franca parlamenta frakcio, kiu arigas 130 membrojn el la Socialista Partio. Ĝi estas prezidata de la senatano de la departemento Ariège, Jean-Pierre Bel ĝis la 1-a de oktobro 2011, kiam ĝi estis elektita kiel [prezidanto de la Senato de Francio|prezidanto de la Senato]], sekve de la senatanaj balotoj de 2011. Post la nomumo al la registaro de la frakcia prezidanto nomumita por anstataŭi Bel, François Rebsamen, la frakcio elektis Didier Guillaume kiel prezidanton en aprilo 2014.
La senatanoj Eŭropo Ekologio La Verduloj estis membroj de frakcio alligita al la socialista frakcio, kaj prezidata de la senatano de Essonne Jean-Vincent Placé, ĝis la konsistigo de frakcio la 11-an de januaro 2012.
Membroj
Alfabeta listo de la senatanoj membroj de la socialista frakcio, en la :
Parencaj
Alfabeta listo de senatanoj parencaj de la socialista frakcio, en la :
Santadi
Santadi - jen sarde kaj ankaŭ itale - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Assemini (CA), Domus de Maria (CA), Nuxis, Piscinas, Pula (CA), Teulada (CA), Villa San Pietro (CA) kaj Villaperuccio. Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Nikolao, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Valér Veres
VERES Valér [pr. vereŝ] estas rumanuja hungara sociologo naskiĝinta en Baraolt la 14-an de aprilo 1972.
Kariero
Veres havigis diplomon en 1996 en UBB de Kluĵo pri sociologio kaj doktoriĝis en 2004. Li estas universitata adjunkto en Katedro pri Sociologio de UBB. Li estas redaktoro de la revuo Erdélyi Társadalom.
Armoy
Armoy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Provinco Fier
La provinco Fier (Qarku i Fierit) estas unu el 12 provincoj de Albanio. Administra centro estas la samnoma urbo Fier. ISO-kodo de la provinco estas la dulitera kodo <tt>AL-05</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la provinco vivas sume 374 074 loĝantoj.
La provinco konsistas el tri distriktoj. Ili estas:
Madejra palumbo
La Madejra palumbo (Columba palumbus maderensis) estis endemika subspecio de la Palumbo (Columba palumbus) en Madejro, atlantika insularo de Portugalio.
La Madejra palumbo ege similaspektis kun la kontinenta Palumbo de Eŭropo, sed ties plumaro estis iom pli malhela, ĉefe en la supraj partoj kaj subaj flugilkovriloj. La vineca rozkoloro de la brusto estis pli ekstensa.
Ornitologo Ernst Johann Schmitz loĝis en la insularo de Madejro ĉirkaŭ 1896-1906, kiam la Madejra palumbo estis jam rara. Spite siaj grandaj penoj, Schmitz sukcesis kolekti nur kelkajn specimenojn kaj ovojn. Maje de 1924 jam oni ne trovis iun ekzempleron de Madejra palumbo, nek estis vidataj dum postaj jaroj eĉ de lokaj kolomboĉasistoj. Tiu subspecio estas plej probable formortinta nune.
Pan Africanist Congress of Azania
Pan Africanist Congress of Azania (antaŭe simple Pan Africanist Congress, mallongigite PAC; esperante Tutafrikisma Kongreso de Azanio) estas politika partio en Sudafriko. Ĝin fondis Robert Sobukwe, Potlako Leballo kaj aliaj kiuj forlasis la Afrikan Nacian Kongreson (ANC) en 1959. La ĉefa motivo de la skismo estis la decido de la ANC akcepti la Ĉarton de Libereco (1955) anstataŭ la Programo de Agado (1949). Post la Masakro de Sharpeville en 1960, la sudafrika (apartisma) registaro kontraŭleĝigis la du organizojn (PAC kaj ANC), kaj responde PAC fondis sian armeon, la Azania Popola Liberiga Armeo, kiu en 1994 post la falo de la apartisma registaro kunfandiĝis en la nacian armeon.
La kerna aserto de PAC estis tio, ke nur afrikanoj, kiuj lojalas nur al Afriko, devus regi Sudafrikon. Sobukwe en sia inaŭgura parolado diris, "Ni celas, politike, al regado de afrikanoj fare de afrikanoj, por la afrikanoj, rigardante ĉiun, kiu ŝuldas sian lojalecon nur al Afriko, kaj kiu pretas akcepti la regadon de afrikana plejmulto, kiel afrikanon." La panafrikanismo de PAC havas tri principojn: naciismo, socialismo, kaj kontinenta unueco. Ĝi tiras siajn ideojn grandaparte el la instruoj de Anton Lembede, George Padmore, Marcus Garvey, Martin Delany, Kwame Nkrumah, kaj W. E. B. Du Bois.
Lastatempe la partio spertas internan ĥaoson, kaj ne estas klare, kiu ĝin estras. En naciaj elektoj la partio falis de 5 seĝoj parlamentoj en 1994 al 3 en 1999 kaj 2004, kaj laste al 1 en 2009 kaj 2014.
Fonto
Koncizigita el la angla Vikipedio.
Karolina Lanckorońska
Vivo
Edukiteco
Ŝi devenis de aristokratio, blazono Zadora, estis filino de grafo Karol Lanckoroński kaj lia tria edzino Margerito von Lichnowsky.
Ŝi finis gimnazion en Vieno (Freyung), en la jaroj 1917-1921 studis, ankaŭ en Vieno, la historion de arto. En 1926 en Universitato de Vieno defendis doktorecan tezon. Ŝi okupiĝis ĉefe pri problemoj de baroka arto kaj verkaro de Mikelanĝelo. En 1935 habilitiĝis en Universitato al Johano Kazimiro en Lvovo surbaze de disertaĵo Pentra ornamo de la preĝejo Il Gesu en Romo (baldaŭ presita) kaj estis engaĝita en la altlernejo kiel docento, gvidanto de la katedro pri historio de arto ĉe Humanisma Fakultato. Samtempe ŝi plenumis funkcion de sekretariino de Societo de Polaj Historiaj Esploroj en Lvovo.
De 1933 (post morto de la patro) okupiĝis ankaŭ per administrado de la familiaj bienoj. Ankaŭ pozis por desegnoj kaj bildoj de i.a. Jacek Malczewski.
Dua mondmilito
Eksplodon de la milito ŝi travivis en Lvovo. Post anekso de la urbo fare de Ruĝa Armeo dum kelka tempo ŝi daŭrigis lekciojn en la Universitato de Lvovo kaj komencis konspiran agadon. Pro ebla aresto fare de NKVD ŝi profitis eblecon de la interŝanĝo de loĝantaro de okupataj teritorioj de Sovetunio kaj Nazia Germanio kaj trapasis la 3-an de majo 1940 la limon sub la germanan okupadon. Ŝi servis en la Asocio de Armita Batalo kaj poste en la Pola Enlanda Armeo kiel leŭtenanto. Laŭ rekomendo de konspira komandejo ŝi partoprenis laboron de agnoskata de germanoj Ĉefa Prizorga Konsilio, daŭrigante i.a. kontakton kun plurjara amiko de la familio, krakova ĉefepiskopo Adam Stefan Sapieha.
Januare 1942 ŝi denove alvenis al Lvovo kun tasko organizi la filion de ĈPK en la vojevodio de Stanisławów. Jam maje 1942 estis en Stanisławów arestita de gestapo. Enketis ŝin la ĉefo hauptsturmführer Hans Krüger, konata pro murdado de pola intelektularo en la urbo. Konvinkita, ke la arestitino baldaŭ mortos, la oficiro de gestapo laŭdis pri sia decida rolo en la murdo de lvovaj profesoroj nokte de la 3-a ĝis la 4-a de julio 1941.
Lanckorońska estis translokigita ĝis Lvovo, kaj de tie sendita al koncentrejo Ravensbrück (kun n-ro 16076). Tie ŝi feliĉe liberiĝis. Fine de la milito la 5-an de aprilo 1945 estis liberigita post interveno de Carl J. Burckhardt, prezidanto de Internacia Ruĝa Kruco. La militajn okazintaĵojn ŝi priskribis en la libro Wspomnienia wojenne 22 IX 1939 - 5 IV 1945 (Militaj rememoroj).
Kolekto de la familio Lanckoroński
En 1994 Karolina Lanckorońska donacis al Pollando konservitan parton de la kolekto de polaj artaĵoj, kolektitan de ŝia patro en la Palaco de Lanckoroński en Vieno.
37 pentraĵojn ricevis la Reĝa Kastelo de Varsovio, i.a. du verkojn de Rembranto. Pli ol 500 antikvaĵojn, inter ili 82 italajn pentraĵojn kaj pli ol 220 desegnojn de Jacek Malczewski transdonis al la Reĝa Kastelo en Vavelo.
NGC 5223
NGC 5223 (aliaj indikoj — UGC 8553, MCG 6-30-40, ZWG 190.25, PGC 47822) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Jasmeno
Jasmeno (science: jasminum) estas genro de dukotiledonaj plantoj el la familio de oleacoj. La termino originas de la araba-hispana yas[a]mín, derivata de la klasika araba yāsamīn kaj de la orienta mezpersa lingvo yāsaman. Ili estas daŭr- aŭ fal-foliaj arbustoj kaj grimpoplantoj kun tigoj staraj aŭ iom volviĝantaj, kun folioj simplaj aŭ plume kunmetaj, kun 5-sepalaj, 5-petalaj floroj blankaj, flavaj aŭ rozaj, plejofte odoraj. La floroj kreskas unuopaj, aŭ en cumoj aŭ grapoloj. Ili produktas karnajn fruktoj (berojn) nigraj. Ekzistas pli ol 200 specioj el la mezvarmaj, subtropikaj kaj tropikaj regionoj de la Malnova mondo, pluraj kultivataj por ornamo, parfumo aŭ medicino, ekz. la grandflora jasmeno (jasminum grandiflorum, alinomata hispania jasmeno) kaj la oficina jasmeno (jasminum officinale, alinomata blanka jasmeno).
MP 55
La MP 55 (Metroo Pneŭa komisio 1955) konsistigas la duan generacion de metroo sur pneŭoj de RATP, post la MP 51. Ili veturis de 1956 ĝis 1999 sur linio 11 de la metroo de Parizo.
Jasmeno
Jasmeno en naciaj kulturoj
Dum jarcentoj, jasmenon konsideras Azio kiel simbolon de beleco kaj ina tento.
En Barato, Kamadevo, la dio de amo, atingis siajn viktimojn per sagoj ligitaj al jasmenaj floroj.
Kleopatro estus irinta renkonti Marko Antonio en ŝipo, kies veloj estis kovritaj kun esenco de jasmeno.
NGC 5223
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jasmeno
Jasmeno en naciaj kulturoj
En Sirio, jasmeno estas la simbola floro de Damasko, kiu estas nomata la Urbo de jasmeno.
En Tajlando, jasmeno estas uzata kiel simbolo de la patrineco. "Jasmino" estas ankaŭ populara ina antaŭnomo donita en multaj landoj.
La geedzeco de jasmeno estas la simbolo de 66 jaroj de geedzeco en la franca folkloro.
Jasmeno kiel nacia floro
Pluraj landoj kaj ŝtatoj konsideras jasmenon kiel nacian simbolon. Ili estas la sekvaj:
Priskribo
Jasmenoj, kutime blankaj, kvankam ekzistas kelkaj flavaj specioj (i.a. jasminum fruticans), ofte havas agrablan kaj intensan aromon. Tiuj plantoj estas ĉefe kultivataj pro siaj floroj en ĝardeno, aŭ hejme. Floroj de tranĉitaj tigoj daŭras ĉirkaŭ 24 horojn.
Jasmenoj povas esti ĉu falfoliaj (folioj falas en aŭtuno) ĉu ĉiamverdaj (verdaj tutjare), kaj povas esti rektaj, etendantaj, aŭ grimpantaj arbustoj kaj grimpoplantoj. Sur palisaro ili povas atingi alton je pluraj metroj. Iliaj folioj estas portataj kontraŭe aŭ alternative unu al aliaj. Ili povas esti unuopaj, triopaj, aŭ plumearanĝaj.
La floroj malfermiĝas nokte, kaj kiam la temperaturo estas pli alta ol 17°C. La floroj estas tipe ĉirkaŭ 2,5 cm je diametro. Ili estas blankaj aŭ flavaj en koloro, kvankam en maloftaj okazoj ili povas esti iomete ruĝetaj. La floroj estas portataj en cumaj amasoj kun minimumo de tri floroj, kvankam ili povas ankaŭ esti solaj ĉe la finoj de branĉetoj. Ĉiu floro havas proksimume kvar ĝis naŭ petalojn, kaj unu ĝis kvar ovoloj. Ili havas du stamenojn kun tre mallongaj filamentoj. La brakteoj estas liniaj aŭ ovoformaj. La kaliko havas formon de sonorilo.
Uzoj
En suda kaj sudorienta Azio, virinoj ofte portas ilin en siaj haroj. Ili estas ankaŭ uzataj por fari teon, kies bazo estas verda teo. Per multaj specioj, distiliĝas oleo, kiu produktas parfumojn. En aromoterapio, jasmeno estas uzata pri la emocia aspekto kiel afrodizio, malstreĉigo de la muskoloj kaj kontraŭ angoro.
Karolina Lanckorońska
Kolekto de la familio Lanckoroński
Pridonacitaj estis ankaŭ aliaj institucioj: Jagelona Biblioteko, Muzeo de Jagelona Universitato, Nacia Muzeo en Varsovio, Muzeo de Pola Militistaro en Varsovio, Pola Akademio de Scipovoj.
Ciklopentila cianoacetato
Ciklopentila cianoacetato aŭ C8H11NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoacetata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila cianoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Atlantika salmo
La Atlantika salmo (Salmo salar) estas specio de aktinopterigaj fiŝoj en la familio Salmonedoj, unusola en la ordo Salmonoformaj. Ĝi troviĝas en nordo de Atlantika Oceano, en riveroj kiuj fluas en la nordo de Atlantiko kaj, pro homa enkonduko, en nordo de la Pacifika Oceano. La Atlantika salmo estis delonge celo de distra kaj komerca fiŝkaptado, kaj tio, kun habitatodetruado, limigis siajn nombrojn dastre; la specio estas celo de konservoklopodoj nuntempe en kelkaj landoj.
Priskribo
La Atlantika salmo estas la plej granda specio en sia genro, Salmo. Post du jaroj enmare, la fiŝo averaĝe estas 71 ĝis 76 cm longa kaj 3.6 ĝis 5.4 kg peza. Sed specimenoj kiuj pasigas kvar aŭ pliajn vintrojn manĝante mare povas esti multe pli grandaj. Atlantika salmo retkaptita en 1960 en Skotlando, en la estuaro de la rivero Hope, pezis 49.44 kg, nome la plej peza registrita en la disponebla literaturo. Alia nother retkaptita en 1925 en Norvegio estis 160.65 cm longa, nome la plej longa Atlantika salmo registrita.
La koloraro de la juna Atlantika salmo ne similas al tiu de la plenkreska stadio. Dum ili vivas en nesalaj akvoj, ili havas bluajn kaj ruĝajn punktojn. Mature, ili havas arĝent-bluan nuancon. La plej facila vojo identigi ilin kiel plenkreskulojn estas la nigraj punktoj kiujn ili prezentas precipe super la flanka linio, kvankam la vosta naĝilo estas kutime senpunkta. Kiam ili reproduktiĝas, maskloj ekhavas iome verdecan aŭ ruĝan koloraron. La salmo havas ŝpinilforman korpon, kaj bone disvolvigitajn dentojn. Ĉiuj naĝiloj, krom la adipozan, estas borditaj nigre.
Silzen
Silzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
8271 Imai
8271 Imai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi esti nomita en honoro de Yasushi Imai, prezidento de firmao de fabriko de planetarioj de 1998 ĝis 2009.
Carl Brashear
Carl Maxie Brashear (19-an de januaro 1931 en Tonieville, LaRue County - 25-an de julio 2006 en Portsmouth (Virginia)) estis la usona afro-usona subakvisto, same la unua certifikigita subakvisto kun amputita piedo en la usona mararmeo.
Carl Brashear ekservis en la usona mararmeo la 25-an de februaro 1948, kie li plenumis ĝis majo de 1948 bazan trejnadon en la Naval Training Center von Great Lakes, Ilinojo. Lia trejnado, rekrutado finiĝis en junio de 1950. Poste li servis en pluraj ŝipoj, kie li plenumis diversajn subakvadajn taskojn - de riprado ĝis bomba malaktivigo. Intertempe li estis instruisto en subakvada lernejo. De junio 1956 ĝis junio 1958, li apartenis eĉ al eskorto de prezidento Dwight D. Eisenhower. Meze de 1964, li akiris la rangon de Subakvisto Unua Klaso ("First Class Diver").
Meze de la 1970-aj jaroj, li atingis la plej gravan rangon "Subakvada majstro" ("Master Diver"). Li pensiiĝis la 1-an de aprilo 1979 en rango de Master Chief Petty Officer el la mararmeo kaj vivis kiel pensiulo. Poste li estis ofte petita konsilisto kiel subakvada ekspertulo. Li mortis pro korproblemo la 25-an de julio 2006 kaj estis entombigita per maramrea estimo en la mararmea tombejo "Woodlawn Memorial Gardens".
Brashear vivis ĉiam laŭ du gravaj principoj: "Tio estas ne peko, defali. Sed tio estas peko, ne ekstari (post tiam)" same "Mi ne permesas ke iu ajn ŝtelu miajn sonĝojn."
Distingoj
Dum lia kariero, Carl Maxie Brashear ricevis multajn distingojn:
Filmigo de lia rekruta tempo
La eksterordinara vivhistorio de Carl Maxie Brashear estis filmigita (Men of Honor) en 2000 kun Cuba Gooding junior (kiel Carl Brashear) kaj Robert De Niro (kiel Chief Sunday, lia trejnisto). Por la filmo Brashear estis konsilisto. La filmo ricevis 9 nomumojn, sed neniun premion.
Našiměřice
Našiměřice (Aschmeritz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1236.
Fergana valo
La fergana valo aŭ en pli uzbeka formo "Fargona-valo" (Fargʻona vodiysi) estas dense loĝata malaltaĵo inter la montaroj Tianŝano (konkrete ties plej okcidenta parto Talas-Alatoo) kaj Alajo en Centra Azio. La valegon trafluas la rivero Sirdarjo. Pli ol dek milionoj da homoj kaj do kvinono de la loĝantaro de tuta Centra Azio vivas en la valo, kiu longas 300 kilometrojn kaj larĝas ĝis 110 kilometrojn, kompare al la granda loĝantaro do kovras relative malgrandan teritorion. Sekve oni kutime konsideras la valon la kultura centro de Centra Azio. La vala areo inkluzivas partojn de la ŝtataj teritorioj de Uzbekio, Taĝikio kaj Kirgizio.