cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de membroj de la Konstitucia Konsilio de Francio
La Konstitucia Konsilio estis kreita per la franca konstitucio de 1958 kiu antaŭvidis, en sia artikolo 56, ke : La Konstitucia Konsilio konsistas el naŭ membroj, kies mandato daŭras naŭ jarojn kaj ne estas renovigebla. La Konstitucia Konsilio renoviĝas po triono ĉiun trian jaron. Tri membroj estas nomumitaj de la Prezidanto de la Respubliko, tri de la prezidanto de la Nacia Asembleo, tri de la prezidanto de la Senato. La nomummaniero antaŭvidita en la lasta alineo artikolo 13 aplikiĝas al tiuj nomumoj. La nomumoj faritaj de la prezidanto de ĉiu ĉambro estas submetataj al la sola opinio de la konstanta kompetenta komisiono de la responda ĉambro.
Aldone al la naŭ membroj supere antaŭviditaj, estas tutvivaj plenrajtaj membroj de la Konstitucia Konsilio la eksaj prezidantoj de la Respubliko.
Le prezidanto estas nomumita de la prezidanto de la Respubliko. Li havas decidpovan voĉon kaze de egala divido de voĉoj.
1962-1965
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
1968-1971
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
Tiu konsisto estas pliĝuste « teoria », Charles de Gaulle neniam kunsidis.
1977-1980
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
1980-1983
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
Tiu konsisto estas pliĝuste « teoria », ĉar Valéry Giscard de Estaing neniam kunsidis.
1983-1986
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
1986-1989
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
1995-1998
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
1998-2001
De 1959, tiu konsisto estas unu el la solaj kiuj estis parte prezidataj de membro ne apartenanta al la nomumoj faritaj de la prezidanto de la Respubliko.
2013-2016
<hr style="margin: 1em 4-am 1em 4-am" />
Fontoj
La interretejo de la Konstitucia Konsilio enhavas liston de la membroj de la Konstitucia Konsilio ekde ties origino.
Dailly
Dailly estas la nomo de pluraj loĝlokoj franclingvaj. Interalie temas pri
Sándor Hodobay
Sándor Hodobay [ŝAndor hodobai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hodobay Sándor estis hungara oficisto, notario, urbestro.
Sándor Hodobay naskiĝis la en Eperjes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Prešov en Slovakio, li mortis en 1957 en Abony (Hungario).
Biografio
Sándor Hodobay maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li studis en Luterana Jura Akademio (Eperjes) kaj Universitato Francisko Jozefo de Kolozsvár. Post siaj studoj li estis oficisto en Miskolc. Ekde 1912 li estis ĉefnotario en la sama urbo. Inter 1916-1918 li batalis dum la 1-a mondmilito. Reveninta li estis vicurbestro, ekde 1922 jam urbestro. Li prenis ŝtatan prunton, per tio li sukcese investis evoluon de Miskolc. En 1935 li abdikis, ĉar kelkaj oficistoj malversaciis. En 1943 li translokiĝis al Budapeŝto, poste al Abony.
Kandidata solvaĵo
Je la genetikaj algoritmoj, la kandidataj solvaĵoj estas la individuoj en la loĝantaro, kiu estas evoluigata per la algoritmo.
Artikolo 56 de la konstitucio de la kvina Franca Respubliko
La artikolo 56 de la konstitucio de la kvina Franca Respubliko difinas la konsiston de la Konstitucia Konsilio kaj la manieron nomumi ties membrojn.
Teksto
La Konstitucia Konsilio konsistas el naŭ membroj, kies mandato daŭras naŭ jarojn kaj ne estas renovigebla. La Konstitucia Konsilio renoviĝas po triono ĉiun trian jaron. Tri membroj estas nomumitaj de la Prezidanto de la Respubliko, tri de la prezidanto de la Nacia Asembleo, tri de la prezidanto de la Senato. La nomummaniero antaŭvidita en la lasta alineo artikolo 13 aplikiĝas al tiuj nomumoj. La nomumoj faritaj de la prezidanto de ĉiu ĉambro estas submetataj al la sola opinio de la konstanta kompetenta komisiono de la responda ĉambro.
Aldone al la naŭ membroj supere antaŭviditaj, estas tutvivaj plenrajtaj membroj de la Konstitucia Konsilio la eksaj prezidantoj de la Respubliko.
Le prezidanto estas nomumita de la prezidanto de la Respubliko. Li havas decidpovan voĉon kaze de egala divido de voĉoj.
La du lastaj frazoj de la 1-a alineo, kiu antaŭvidas ke la Parlamento diras sian opinion pri la nomumoj de la membroj de la Konstitucia Konsilio, estis aldonitaj per la konstitucia revizio de la 23-a de julio 2008.
1296 Andrée
1296 Andrée estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Louis Boyer la elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi ricevis virinan antaŭnomon "Andrée", tiu de nevino de la malkovrinto.
István Lakatos (muzikhistoriisto)
LAKATOS István (lakatoŝ) estis rumanihungara muzikhistoriisto naskita en Nagyzorlenc la 26-an de februaro 1895 kaj mortinta en Kluĵo la 22-an de septembro 1989.
Raplamaa
La distriko Raplamaa (Rapla maakond) estas distrikto (maakond) en Estonio.
Ĝi estas en la okcidenta interno de la lando kaj limas en la oriento al la distrikto Järvamaa, en la sudo al la distrikto Pärnumaa, en la okcidento al la distrikto Läänemaa, kaj en la nordo al la distrikto Harjumaa. La okcidento de la distrikto estas ebena kaj oni praktikas ĉefe agrikulturon. La oriento estas monteta kun multaj arbaroj.
Ekzistas distrikta ĝemeleco kun la landdistrikto Kaiserslautern en Germanio.
Komunumoj
Raplamaa konsistas el 10 landkomunumoj (vald):
Ignaco Kovalevskij
Uzbeka esperantisto
Ignaco KOVALEVSKIJ (ruslingve: Игнатий Францевич Ковалевский, naskiĝis 1895 - mortis la 16-an de novembro 1975 en Taŝkento, Uzbekio) estis esperantisto, lerninta Esperanton jam en 1924. Li dum multaj jaroj estis prezidanto de la Esperanto-klubo ĉe la domo de sciencistoj en Taŝkento kaj i.a. funkciis kiel fakdelegito de UEA.
Manuel Castells
Manuel Castells Oliván, naskiĝis en 1942 en Hellín, Albacete, Hispanio, estas sociologo, precipe dediĉita al esploroj pri la informa socio kaj la komunikadoj. Laŭ la enketo de esploroj en 2000-06 de la Citaĵa Indekso de la Sociologiaj Sciencoj, Castells estis rangita kiel la kvara plej citita erudiciulo pri sociologiaj sciencoj kaj la plej elstara citita eminentulo pri komunikiĝoj en la mondo.
Vivo
Kreskis en Barcelono kiel parto de konservativa familio, Castells iĝis politike aktiva en la studenta kontraŭ-Franco-movado kiel adoleskanto. Pro lia politika aktivismo, li devis fuĝi el la lando, iri en Parizon fini slan gradigon je la aĝo de 20 jaroj. Post kompletigi doktoriĝon en Sociologio ĉe la Universitato de Parizo, li instruis ĉe la universitato inter 1967a kaj 1979a, unue ĉe la Nanterre Universitatejo, el kiu li estis elpelita post la 1968a studento protesto, tiam, de 1970a al 1979a, ĉe la École des Hautes Études en Sociaj Sciencoj. En 1979a li estis nomumita Profesoron pri Sociologio kaj Profesoro pri Urba kaj Regiona Planado ĉe la Universitato de Kalifornio, Berkeley. En 2001a li ankaŭ fariĝis esplorista profesoro ĉe la Universitat Oberta de Catalunya (UOC), Barcelono. En 2003a li forlasis UC Berkeley por aliĝi en la Universitaton de Suda Kalifornio (USC) Annenberg Lernejo por Komunikado kiel profesoro pri komunikado kaj la unua Wallis Annenberg dotitan Katedron pri Komunikado kaj Teknologio. Li estas fondinta membro de la USC Centro pri Publika Diplomatio kaj altrangulo de la Konsultiĝa Konsilio de la Centra Fakultato. Castells ankaŭ estas membro de la Annenberg Esplorada Reto pri Internacia Komunikado. Li ricevis multajn honorajn doktorecojn kaj aliaj honorojn kiel agnosko de lia laboro.
Castells loĝas en Barcelono kaj en Sankta Monica, Kalifornio kaj estas geedziĝita al Emma Kiselyova.
Teorio
Dum la 1970aj jaroj Castells plenumis kernan rolon en la evoluado de marksisma urba sociologio. Li emfazis la rolon de sociaj movadoj en la konflikta transformo de la urba pejzaĝo. Li enkondukis la koncepton de 'kolektiva konsumo' ( publikaj transportiloj, municipaj apartamentoj, ktp.) to enkadrigi larĝan gamon de sociaj luktoj, delokigitaj de la ekonomia al la politika kampo far ŝtata interveno. Forlasasante la restriktojn de marksismo en la fruaj 1980aj jaroj, li komencis koncentriĝi pri la rolo de novaj teknologioj ene de ekonomia restrukturigo. En 1989a, li enkondukis la koncepton de la 'spaco de fluoj' per kiu li klarigas la materialajn kaj ne-materialajn komponantojn de la tutmondaj informadaj retoj tra kiuj ĉiam pli da ekonomio estis kunordigita, tuj trans distancoj. En la 1990aj, li kombinas ambaŭ fadenojn de siaj esploroj en masivan studon, Informa Erao, eldonita kiel trilogio inter 1996a kaj 1998a. Responde al la kritika ricevo de tiu verko ĉe kelkaj grandaj seminarioj organizitaj ĉe universitatoj tutmonde, dua eldono estis eldonita en 2000a.
La analizoj de Castells disfaldiĝas laŭ tri bazaj dimensioj: produktado, potenco kaj sperto. Ĉi tiuj emfazas ke la organizo de la ekonomio, de la ŝtato kaj ĝiaj institucioj, kaj de la vojoj laŭ kiuj homoj estigas signifon en iliaj vivoj tra kolektiva ago estas neredukteblaj fontoj de socia dinamiko. Ili necesas esti komprenitaj laŭ siaj propraj terminoj kaj ankaŭ rilate unu la alian. Aplikante tielan analizon al la evoluado de Interreto, Castells emfazas la rolojn de la ŝtato (milita, akademia), de la sociaj movadoj (hakeroj, socialaj aktivuloj) kaj de entreprenoj konformantaj la infrastrukturon laŭ iliaj (konfliktaj) tagordoj.
En la trilogio, li kondensas ĉi tiun vidon al la deklaro "niaj socioj estas ĉiam pli strukturitaj ĉirkaŭ la dupolusa kontraŭstaro de la Reto kaj la Memo" (1996, p. 3). La Reto signifas la novajn, enretigitajn formojn de organizo kiuj anstataŭas vertikale integritajn hierarkiojn laŭ la superrega formo de socia organizo. La Memo, aliflanke, rilatas al la multoblaj praktikoj per kiu homoj provas reaserti identecon kaj signifon en pejzaĝo de rapida ŝanĝo. Castells ankaŭ elpensis la terminon 4a Mondo.
La informada erao kaj la reta socio
Laŭ la aŭtoro, La erao de la informado estas nia erao:
Ĝi estas historia periodo karakterizita per teknologia revolucio fokusita al la informoj kaj diĝita komunikada teknologioj, kunesta –sed ne kaŭzante– kun la apero de reta socia strukturo en ĉiuj sferoj de homa agado, kaj kun la tutmonda interdependeco de tiu agado. Ĝiestas procezo de multdimensia transformo kiu estas kaj inkluziva kaj ekskluziva laŭ la superregaj valoroj kaj interesoj en ĉiu procezo, en ĉiu lando kaj en ĉiu socia organizo.
Kiel en ĉiu procezo de historia transformo, la informada erao ne determinas unikan kursodaŭron de la homa historio. Ĝiaj sekvoj kaj karakterizaĵoj dependas de la potenco de tiuj kiuj profitas el la multoblaj opcioj kiuj sin prezentas al la homara volo. Sed la futurologika teknokratia ideologio provas montri ke la teknologia revolucio determinas nur unu eblan formon de socia organizo, kutime asociigita al la leĝo de la merkato kaj al la tutmondiĝa procezo.
Tiele, la aprovo pri la eksterordinara karaktero de la nuna teknologia revolucio signifus la akcepton, en la esenco, de la propono laŭ kiu scienco kaj teknologio, racie uzita, solvos la ĉefajn problemojn de la homaro. Eĉ agnoskante la malhelpojn en la disvastiga kaj evoluada procezo, la kritiko de la uzoj de teknologio estas identigita kun la obskurantisma rezisto al socia ŝanĝo.
La ideologio de la teknologia boneco kaj la ideologio de tutmondiĝo resume orientita de la leĝo de la merkato plifortikiĝas reciproke. En ambaŭ kazoj, malaperas la socio kiel memstara procezo de decido bazita en la interesoj kaj valoroj de ĝiaj membroj, submetitaj al la eksteraj fortoj de la merkato kaj la teknologio.
Tamen, la empiria rimarko, la rezultoj de mia propra enketo kaj ankaŭ multaj aliuloj, montras la kontraŭdiran naturon de la procezo de tutmondiĝo, kaj la diversecon de teknologiaj trajektorioj kaj siajn efikojn.
Lia verko, la trilogio La informada erao
La resumo de La informada erao (en la eldono de Alianza Editorial) diras ke la verko de Manuel Castells starigas ambician kaj originalan klopodon formuli sisteman teorion kiu sciigu lpri a fundamentaj sekvoj de la informada teknologio en la nuntempa mondo. Tiu unua volumo de la trilogia verko -La reta socio- estas dediĉita ekzameni la logikon de la reto. Post analizi la teknologia revolucio kiu modifas la bazon de la socio tre rapide, Castells ektraktasla tutmondiĝan procezon kiu minacas nenecesigi la popolojn kaj la landojn ekskluditaj de la informada reto. Li montras kiel en la progresintaj ekonomioj la produktado koncentriĝas en la sektoro de la edukita kaj relative juna loĝantaro, kaj sugestas ke la estonta socia strukturo estos ekstreme fragmentigita sekve de la granda fleksebligo kaj individuigo de la laboro. Laste, la aŭtoro ekzamenas la efikojn kaj la implikaĵojn de la teknologiaj ŝanĝoj en la kulturo de la komunikadaj medioj -la kulturo de la “reala virtualeco” en la urba vivo, la tutmonda politiko kaj la naturo de la tempo kaj de la spaco. En la dua volumo de la serio -La identeca povo- li montras la gravecon de la kultura, religia kaj nacia identecoj kiel fonto de signifo por la homoj, kaj la implikaĵojn ded ĉi tiu fakto por la sociaj movadoj. Li studas la popolajn mobilizadojn kontraŭ la senbremsa tutmondiĝo pri riĉeco kaj povo, kaj la formado de alternativaj projektoj pri socia organizado, kiel tiuj kion reprezentas la feminisma kaj ekologisma movadoj. En la dua eldonado (plilarĝigita), li parolas pri kiel la Monda Socia Forumo naskita en Porto Alegre aperas kiel unu el la pli novaj formoj de rete tutmonda aktivisma organizado.
La trilogio de la informada erao provokis kaj vekis multajn kritikojn ĉiusence, tiel ke oni ne povas nei ĝian koncernan kategorion de la moderna sociologio:
La informada socio – la informiva socio
La sociologo Manuel Castells tie ĉi starigas "analizan distingon inter la ideoj de informada socio kaj informiva socio, kun similaj implicoj por la informada/informiva ekonomioj. La termino informada socio emfazas la rolon de la informado en socio. Sed Castells skribas ke la informado, en ĝia plej larĝa senco, tio estas, kiel komunikado de la scio, estis esenca en ĉiuj socioj, inkluzive en la mezepoka Eŭropo kiu estis kulture strukturita, kaj iome unuigita, ĉirkaŭ skolastiko, tio estas, plejparte intelekta kadro... Kontraste, la termino informiva indikas la atributon de specifa formo de socia organizo en kiu informada generado, pretigo, kaj dissendo fariĝas la fundamentaj fontoj de produktivo kaj potenco, pro novaj teknologiaj kondiĉoj aperantaj en ĉi tiu historia periodo.
Laŭ Manuel Castells la termino informada socio emfazas la rolon de informado en socio, kiu, li vidas, en la plej larĝa senco, kiel komunikado de scio, estis turno-punkta en ĉiuj socioj. ..., la termino informiva signifas specon de agado kiu trempiĝas en ĉiuj superregaj flankoj de socio.
La terminologio de Castell klopodas fari analogian distingon inter 'industrio' kaj 'industria', kie "industria socio ne estas nur socio kie estas industrio, sed socio kie la sociaj kaj teknologiaj formoj de organizo trapenetras ĉiujn sferojn de agado, ekde la superregantaj ĝis la ĉiutagaj objektoj. La uzo far Castells pri la terminoj informivaj socio kaj ekonomio klopodas karakterizi laŭ pli preciza formo la nunajn transformojn preter komunsensa observado pri tio ke la la informado kaj la scio estas gravaj por la nunaj socioj.
Ĉiu formo de evoluado - la aŭtoro daŭrigas - posedas ankaŭ strukture determinitan principon de elfaro, pri kiu la teknologiaj procedoj estas organizitaj: la industriismo orientiĝas al la ekonomia kresko, tio estas, al la maksimumigo de la produkto; la informadismo orientiĝas al la teknologia evoluado, tio estas, al la amasigo de scio kaj al gradoj de komplekseco pli altajen la procezo de la informado. Kvankam gradoj pli altaj de scio kutime rezulte alportas gradojn pli altajn de produkto laŭ unuo de produkto-krea materiala (mon-investita) konsumo, tio, kio karakterizas la funkcion de la teknologia produktado en la informadismo estas la esploro de la scio kaj de la informado.
Li kunordigas kolekton ĉe Alianza Editorial, kie li publikigis analizon de kazo de liaj teorioj, "La socio de la informado kaj la bonfara ŝtato": la finna modelo, kune kun Pekka Himanen.
Eldonaĵoj
Manuel Castells estas unu el plej alte cititaj sociologiaj kaj komunikadaj scienculoj en la mondo   kaj li verkis pli ol 20 librojn interalie:
Libroj pri Manuel Castells
Kutuzovskaja (stacio)
Kutuzovskaja (Кутузовская) estos haltejo sur la Linio MCD-4 Kijevsko-Gorkovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Joseph Christian Franz zu Hohenlohe-Waldenburg-Bartenstein
Jozefo Kristiano de Hohenlohe, plennome Jozefo Kristiano Francisko Ignaco princo el Hohenlohe-Waldenburg-Bartenstein, Joseph Christian Franz zu Hohenlohe-Waldenburg-Bartenstein (naskiĝis la 6-an de novembro 1740 en Bartenstein proksime de Wittenberg, mortis la 21-an de januaro 1817 en Javorník) estis germana katolika pastro. En la jaroj 1795–1817 li estis princepiskopo de Vroclavo (Breslau, Wrocław).
Biografio
Jam kiam li estis okjara, li akceptis tonsuron kaj en la jaro 1749 li fariĝis kanoniko en Kolonjo. Ekde la jaro 1771 li estis kanoniko en Strasburgo, Salzburgo kaj preposto en Kolonjo. En la jaro 1776 li venis en framasonismon en Bonn. En la jaro 1781 li fariĝis kanoniko kaj en la jaro 1788 preposto en Vroclavo. Prusia reĝo sendis lin en Silezion kaj kapitulo la 3-an de aŭgusto 1789 subpreme de profanaj organoj elektis lin sur loko de koadjutoro. Post la morto de Philipp Schaffgotsch kaj laŭ deziroj de registaro li venis al loko de vroclava episkopo. Eksidinte sur episkopan seĝon li atingis enkadre de diocezo organizajn kaj ekonomiajn plibonigojn. Li montris nur malgrandan intereson pri religia kaj spirita aferoj kaj plu li restis framasono. Post sekularizo de la eklezia posedaĵo li proteste transloĝiĝis en aŭstrian parton de la diocezo. Kongrue kun sia lasta volo li estis la 25-an de januaro 1817 sepultita en tombejo en Javorník. En la sama tombo estis inter la jaroj 1945 kaj 1991 metitaj korprestaĵoj de kardinalo Adolf Bertram.
Alba Adriatica
Alba Adriatica estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Abruzo kaj al la provinco Teramo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Colonnella, Corropoli, Martinsicuro kaj Tortoreto.
Eta domo movado
La Eta Domo Movado (angle Tiny House Movement) estas movado por (ekstreme) malgrandaj domoj originanta de Usono, kiu antaŭenigas vivon en malgrandaj domoj.
La movado ankaŭ aperas en arkitekturo, ĉar pli kaj pli la konstruado de malgrandaj kaj mini-domoj estas planata kaj plenumata. Krome ne ekzistas fiksita difino pri la grando de la loĝloko de konstruaĵo konsiderata kiel eta domo (mikrodomo aŭ dometo) aŭ malgranda domo.
Socialema ŝtato
Socialema ŝtato estas koncepto de registaro en kiu la ŝtato ludas ŝlosilan rolon en la protekto kaj helpo al la sociala kaj ekonomia bonfarto de ties civitanoj. Ĝi estas bazita sur la principoj de egaleco de oportunoj, egaleca distribuado de riĉo, kaj publika respondeco pri tiuj kiuj ne kapablas havigi al si la minimumajn provizojn por havi bonan vivon. La ĝenerala termino povas utili por vario de formoj de ekonomia kaj socia organizado. La sociologo T. H. Marshall priskribis la modernan socialeman ŝtaton kiel distinga kombino de demokratio, bonfaro kaj kapitalismo.
Eta domo movado
Tamen, etaj domoj estas kutime konsiderataj havi inter 15 kaj 50 m² ĝis maksimume 90 m² da loĝloko.
Socialema ŝtato
Modernaj socialemaj ŝtatoj estas por ekzemplo Germanio, Francio, Belgio kaj Nederlando, same kiel la nomataj Nordlandoj, nome Islando, Svedio, Norvegio, Danio kaj Finnlando kiuj uzas sistemon konatan kiel Nordia modelo aŭ Skandinava modelo. Esping-Andersen klasigis la plej disvolvigitajn socialemajn ŝtatojn en tri kategoriojn: socialdemokrata, konservativa kaj liberala.
La socialema ŝtato postulas transigon de financoj el la ŝtato al la havigitaj servoj (t.e. sansistemo, edukado ktp.) same kiel rekte al individuoj ("bonfaro"), kaj estas financata pere de impostoj. Ĝi estas ofte referencata kiel tipo de miksa ekonomio. Tiuj impostoj kutime inkludas pli grandan enspezimposton por personoj kun pli altaj enspezoj, nome progresema impostado. Proponantoj ofte argumentas ke tio helpas malpliigi la enspezodiferencon inter riĉuloj kaj malriĉuloj.
Tursiopo
La botelnazaj delfenoj aŭ tursiopoj, nome genro Tursiops, estas la plej oftaj membroj de la familio Delfenedoj, nome familio de oceanaj delfenoj. Molekulaj studoj montris, ke la genro enhavas tri speciojn: nome la ordinara botelnaza delfeno (Tursiops truncatus), la Kurba tursiopo (Tursiops aduncus), kaj la Aŭstrala tursiopo (Tursiops australis). La botelnazaj delfenoj vivas en varmaj kaj moderaj maroj tutmonde, kaj povas troviĝi ĉie ajn escepte ĉe la regionoj de la Arkta kaj Antarkta Cirkloj.
Botelnazaj delfenoj vivas en grupoj. Ili vivas en varmaj oceanoj kaj tropikaj maroj. Nombraj esploroj pri la inteligento de botelnazuloj estis faritaj, ekzamenante kamuflimitadon, uzadon de animala lingvaĵo, kategoriigo de objektoj, kaj memrekono. Ili povas uzi ilojn (spongoj; uzante marspongojn por manĝi manĝaĵojn al kiuj ili normale ne povus alveni) kaj transmiti kulturan sciaron el generacio al generacio, kaj ilia konsiderinda inteligento permesis interagadon kun homoj. Botelnazaj delfenoj akiris popularecon el akvariaj montroj kaj televidaj programoj kiel Flipper. Ili ankaŭ estis trejnitaj de militistoj por lokigi marminojn aŭ detekti kaj marki malamikajn subnaĝantojn. En kelkaj areoj, ili kunlaboras kun lokaj fiŝkaptistoj pelante fiŝojn al la retoj kaj manânte la fuĝintajn fiŝojn. Kelkaj renkontoj kun homoj estas damaĝaj por la delfenoj: personoj ĉasas ilin por manĝo, kaj la delfenoj estas krome mortigitaj neintence kiel aldona kaptado de tinusa fiŝkaptado aŭ kaptitaj en krabkaptiloj.
La plej profunda subnaĝado iam registrita por botelnazulo estis de 300 metroj. Tio estis plenumita de Tuffy, delfeno trejinita de la Usona mararmeo.
Nellie, la plej long-viva Atlantika botelnazulo sub homa zorgo, mortis je aĝo de 61 la 30an de Aprilo, 2014. Nellie naskiĝis la 27an de Februaro 1953 en Marineland.
Botelnazaj delfenoj havas la duajn plej grandajn nivelojn de encefaligo el ajnaj mamuloj sur la Tero (homoj havas la plej grandajn), kaj ili kunhavas proporciojn proksimajn al tiuj de homoj kaj aliaj grandaj simioj, kiuj pli ol verŝajne kontribuas al sia nekredebla alta inteligento kaj emocia inteligenteco.
Ĉulalongkorn
Ĉulalongkorn estis la 9-a filo de reĝo Mongkut kaj la unua, kies patrino estis reĝino, tiel oni rekonis lin kiel tronheredulon. Li aĝis 15 jarojn, kiam lia patro mortis en oktobro de 1868. Ĉulalongkorn sekvis lin sur la trono, dum la regento estis Somdet Ĉao Fraja Si Surijaŭong. Oni antaŭpreparis en la postaj kvin jaroj por la regado. Li lernis la kortegajn kutimojn, vojaĝis al la Brita Malajlando kaj la Nederlanda Orienta Hindio (1871) kaj en Birmon kaj Hindion en 1871–72. Li estis kronita en novembro de 1873 kaj la reĝo tuj leĝigis multajn reformojn. Li aboliciis la sklavecon, poste reformis la justicon kaj la financan sistemon, establis leĝfarajn konsiliojn. Liaj okcident-stilaj reformoj celis pluan sendependecon de Siamo, sed tio kolerigis la konservativulojn kaj komence de 1875 aperis politika krizo. La reĝo cedis al la pli aĝula generacio kaj dum dek jaroj ne enkondukis pluajn reformojn, sed elkonstruis la lojalan oficistaron kaj meze de la 1880-aj jaroj komencis transformi administradan sistemon de la lando. Li establis en 1892 dek du ministeriojn kaj pli centrigis la landan administradon, kontrolon.
Petit-Fayt
Petit-Fayt estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 260 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ĉulalongkorn
Li enkondukis egalecon antaŭ la leĝoj, devigan bazlernejan edukadon, soldatan administradon.
Petit-Fayt
Geografio
Petit-Fayt estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Petit-Fayt etendiĝas sur 8,16 km².
Ĉulalongkorn
Spite al ĉiuj pacaj klopodoj, la francoj provokis militon en 1892 kaj Siamo devis cedi (laŭ traktatoj ĝis 1907) al Francio pri interesoj en Laoso kaj okcidenta Kamboĝo. Siamo cedis en 1909 al Britio la malajajn ŝtatojn Kelantan, Trengganu, Kedah,
Petit-Fayt
Historio
Ĝis la jaro 1846, Petit-Fayt kaj Grand-Fayt formis nur unu urbeton, nomitan Faytville.
Administrado
Petit-Fayt apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Câmpia (Socol)
Câmpia [kımpia] (Néramező, Langenfeld, Луговет) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 1 572 loĝantojn [serboj, rumanoj), en 1992 690 (serboj, rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skribe estas en 1806. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administracie ĝi apartenas al la komunumo Socol.
Walter McLennan Citrine
Siro Walter McLennan CITRINE la 1-a Barono de Wembley (naskiĝis la 22-an de aŭgusto 1887 en Liverpool, mortis la 22-an de januaro 1983, Brixham, Devon) estis angla sidikatestro, ĉefsekretario de Trades Union Congress (TUC) ekde 1926 ĝis 1946.
Citrine naskiĝis en laborista familio, li eklaboris kiel elektristo kaj agadis en la liverpoola organizo de la sindikato de la elektristoj. Li estis inter 1914 kaj 1920 Mersey-distrikta sekretario de la Elektroindustria Sindikato, en 1920 vicsekretario de Elektroindustria Sindikato, kvar jarojn poste vic-ĉefsekretario de TUC. Li estis prezidanto de la Internacia Sindikata Asocio (International Federation of Trade Unions; 1928–45) kaj prezidanto de la Sindikata Mondasocio (World Federation of Trade Unions; (1945–46). Ekde 1947 ĝis 1957, li estis unua prezidanto de la angla Centra Elektra Instanco.
Citrine estis lerta organizanto, konservativa, kontraŭkomunista persono.
Li ricevis la titolon kiel kavaliron en 1935 kaj en 1946 pajran rangon (barono).
Walburga Habsburg Douglas
Walburga Maria Helene Elisabeth Franziska Habsburg DOUGLAS, naskita von Habsburg-Lothringen la en Berg (Bavario), germana doktoro pri juro, juristo, ĵurnalisto kaj konservativa politikisto en Södermanland, Svedio. Ŝi estis parlamentano de la konservativa partio "La Moderuloj" de Svedio ekde la balotoj en 2006 ĝis la balotoj en 2014.
Langenfeld
Langenfeld havas diversajn signifojn:
Walburga Habsburg Douglas
Walburga Habsburg Douglas estas la plej juna filino de Otto von Habsburg (arkiduko kaj kronprinco Otto de Aŭstrio-Hungario) kaj lia edzino Regina de Saksio-Meiningen, kaj estas tiel nepino de Karolo la 1-a, la lasta imperiestro de Aŭstrio.
Langenfeld
Langenfeld estas la familia nomo de:
Vidu ankaŭ
Walburga Habsburg Douglas
Ekde 1992 ŝi estas edziniĝinta kun sveda grafo Archibald Douglas kaj pro tio sveda grafino. Ili loĝas en kastelo Ekensholm en Malmköping, Svedio. Ili havas filon, Mauritz Otto Wenzel, naskitan en 1994.
Longkresta minao
La Longkresta minao (Basilornis corythaix) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro Basilornis kiu estas nigrecaj birdoj kun blankaj markoj kaj krestecaj kronoj.
Aspekto
Ĝi estas tre simila al la Sulavesa minao, tio estas, temas pri birdo nigreca kun malhelbluaj briloj kiu montras tre rimarkindajn blankajn areojn subvange kaj pli amplekse ambaŭflanke de ŝultroj. En kapo krom la blankaj subvangoj elstaras blankeca al ebureca beko kaj, kiel ĉefa distingilo de la specio, tre kresteca krono, ne nur krispa kiel ĉe la proksima parenco la Sulavesa minao. Ĉirkaŭ la okulo estas pli ampleksa nuda nigreca haŭtaĵo. La kruroj estas helflavaj kaj la vosto estas mezlonga kaj rondofina.
Disvastiĝo
Ĝi estas endemio de Indonezio kaj nome de la insulo Seramo, en sudaj Molukoj. Ĝi povus formi superspecion kun la B. celebensis kaj B. galeatus. Ĝi estas monotipa. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.
Universitato Kristana de Partium
Universitato Kristana de Partium (hungare: Partiumi Keresztény Egyetem, rumane: Universitatea Creştină Partium-Oradea) estas hungarlingva privatuniversitato en Rumanio fondita en 1999 de reformita eklezio de Királyhágómellék de Oradea.
Historio
La universitato komencis sian agadon kiel Reformita Altlernejo Sulyok István la 1-an de oktobro 1990 kun 238 studentoj por fariĝi religiaj instruistoj. En novembvro 1995 ĝi memstariĝis disiĝinta de Protestanta Teologio de Kluĵo. De 1-a de oktobro 1999 oni fondis la Universitaton Kristana de Partium.
Harmoniumo
Harmoniumo, klavara orgensimila blovinstrumento (aerofono) sen tuboj sed kun liberaj anĉoj, kiujn piede premataj balgoj vibrigas. Ĝi estas la proksime parenca instrumento al la buŝharmoniko kaj la akordiono kaj ofte uzata anstataŭ orgeno en preĝejoj. Ĝi funkcias nur per anĉoj vibrigataj per konstanta aerfluo. Tiaj anĉoj antaŭe jam estis uzataj en piporgenoj. La unua harmoniumo estis konstruita en 1810 de diversaj inventistoj. Ĉirkaŭ 1900, ĝi estis la plej grava instrumento por hejma distra muziko.
Meĥaniko
La unua tipo definitiva de la jaro 1840 tre similas meĥanike al la orgeno: kun balgo, aera rezervujo, ventkameroj kaj tuboj, aerklapoj, orgenregistroj. La harmoniumo havas almenaŭ kvar registroj kaj kvin-oktavan klavaron. Ĝia sono dependas de la tipo de la konstruado: la origina, franca tipo sonas simile al la organo, dum la pli nova amerikana tipo sonas pli klare kaj malpeza, ĉar la aero estas altirata, ne premata. Pluraj registroj havas du tonojn po klavo, kiuj estas agorditaj en interfero pro estigi tremsonon (vox humana, vox celeste). La aerfluo estas estigita per balgo, kiu estas irigata pleje per la piedoj de la ludisto. Je la unua fojo ĉirkaŭ 1950, germanaj tipoj uzis elektran pumpilon. La aerfluo akumulas en rezervujo pro igi konstantan blovon, kiu estas deturnigata en kanalojn per la klavoj, kiuj sonigis metalajn anĉojn.
La harmoniumo en Eŭropo
La harmoniumo origine estis uzata kiel surogato por orgeno en malgrandaj preĝejoj, kiuj ne havis spacon aŭ monon por konstrui orgenon. La instrumento subite atingis grandan popularecon, precipe en Mez-Eŭropo kiel akompananta instrumento en la distra muziko. Dum la fina 19-a jarcento, pluraj komponistoj verkis konĉertojn kaj soloojn por la harmoniumo. La florepokon ĝi atingis ĉirkaŭ 1910. Tiutempe, pli da harmoniumoj ol pianoj estis venditaj. Kun la ricevaĵo de la elektra tonfarado (kibo, sintezatoro) ĝi konsiderinde malaperis.
La harmoniumo en Hindio
Meze de la 19-a jarcento, permane movataj harmoniumoj estis portitaj en Hindion per eŭropaj misiistoj. La instrumento subite fariĝis tre populara, ĉar ĝi estas bone manipulebla, portebla kaj facile lernebla. Ĝi estas ludata precipe unuvoĉe kaj melodie. Per la maldekstra mano oni funkciigas la balgon, kaj la dekstra mano ludas sur la klavaro. Tiuj malgrandaj tipoj havas nur kvar registrojn. Nuntempe ĝi estas senĉese grava instrumento en multaj ĝenroj de barata popola kaj klasika muziko. Kutime ĝi estas akompanata de sitaro kaj tamburoj (tabla). Nuntempe oni ludas la harmoniumon ankaŭ soloe. Harmoniumoj troviĝas en la plej multaj sikistaj kaj hinduistaj temploj kaj en multaj hejmoj.
Glewitz
Glewitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt Franzburg-Richtenberg de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Akrao
Akrao aŭ Akro estas ĉefurbo kaj plej granda urbo, kiel milionurbo de Ganao. La urbo havis en 1984 867.459 loĝantojn. Akrao estas la administra kaj ekonomia centro de la lando. Oni produktas en la urbo nutraĵojn, (tavollignon), teksaĵojn kaj kemiaĵojn.
Historio
La loko de la hodiaŭa Akrao evoluis el fuorto brita kaj nederlanda, kiu estis konstruita en la 17-a jarcento. En 1877 estis translokita la tiama ĉefurbo de la iama brita kolonio "orbordo" de Cape Coast al Akrao. Post kiam oni elkonstruis fervojan kontakton al Akrao kaj ekfunkciis minejoj, ekkultivis la ĉirkaŭajn agrojn, Akrao evoluis rapide al ekonomia centro de Ganao.
Vidindaĵoj
En Akrao troviĝas Nacia Muzeo, la ganaa Akademio de Artoj kaj Sciencoj, Universitato de Ganao. Menciinda estas la kastelo de Christiansborg, kiun konstruis danoj en la 17-a jarcento.
Klimato
situas en zono de tropika savana klimato, kie la averaĝa temperaturo estas 25 °C. Oni mezuris ekstremajn temperaturojn 15 kaj 35 °C. Jare pluvas po 725 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed en majo kaj junio pli.
Popovice (Rataje)
Popovice situas en katastra teritorio Popovice u Kroměříže kun areo 3,91 km².
Meze de la vilaĝo troviĝas sonorilejo.
372 Palma
372 Palma estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Palma de Majorko, ĉefa urbo de la insulo Majorko.
Genfluo
Ĉe populacigenetiko, Genfluo aŭ Genofluo (konata ankaŭ kiel genmigrado) estas transpaso de aleloj aŭ genoj el unu populacio al alia.
Reteneita genfluo inter du populacioj povas ankaŭ konduki al kombinado de du genprovizoj, reduktante la genetikan variadon inter ambaŭ grupoj. Pro tio genfluo forte agas kontraŭ speciiĝo, per rekombinado de la genprovizoj de la grupoj, kaj tiele, reparante la disvolvajn diferencojn en genetika variado kiu estus enkondukinte al plena speciiĝo kaj kreado de fila specio.
Gyula Vancsó
Gyula Vancsó [djula vanĉO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vancsó Gyula estis hungara kemiisto, profesoro, membro (ekstera en 2010) de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
Gyula Vancsó lernis en sia naskiĝurbo en Universitato Eötvös Loránd, kie li akiris diplomon en 1979, PhD-n en 1982, poste li plulernis en Zuriko. Li estis gastoprofesoro en Barcelona, Enschede, Santa Barbara, Toronto, Zuriko. Kaze de li ne estas eksterlande, li instruas en Universitato de Budapeŝto en rango publika ordinara profesoro, krome li estas ankaŭ katedrestro. Li okupiĝis precipe pri fizika kemio de la surfacoj. Li ricevis premiojn inter 1979-2002, inter ili aparte menciindas 3 kanadaj premioj.
Luciano Pavarotti
Luciano PAVAROTTI estis lirika tenora operkantisto, kaj li famiĝis precipe pri elkantado de altaj sonoj. Li apartenas krom José Carreras kaj Plácido Domingo al la tielnomataj La tri tenoroj (tiu formiĝis dum la futbala mondpokalo de 1990).
Li venis el muzikista familio, sed li studis en la naskiĝloko en la instruistoeduka altlernejo (1955), poste instruis en bazlerenjo du jarojn, sed samtempe lernis private operkantadon en Modena ĉe Arrigo Pola kaj ĉe Ettore Campogalliani en Mantovo. Post kiam li gajnis la kantokonkurson de Concorso Internationale, en 1961 debutis en operejo Reggio Emilia. Poste li kantis en Eŭropo kaj Aŭstralio kaj ekde 1971 regule en la novjorka Metropola Operejo. Pavarotti ofet aperis en koncertoj, televido kaj pro tio li iĝis konata eĉ krom la operamikoj.
Oni taksas Pavarotti la plej bona operkantisto de bel canto, kiu povas en pure elkanti eĉ la plej altajn sonojn.
Borek (Frýdštejn)
Borek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Frýdštejn en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sude de Frýdštejn. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lajos Mesterházi
Lajos MESTERHÁZI [lajoŝ meŝterhAzi], hungare Mesterházi Lajos estis hungara verkisto kaj dramisto.
Borek (Frýdštejn)
Borek situas en katastra teritorio Ondříkovice kun areo 2,49 km².
Lajos Mesterházi
Lajos Mesterházi naskiĝis, kiel Hoffstaedter Lajos la 3-an de marto 1916 en Kispest, li mortis la 4-an de aprilo 1979 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Mesterházi frekventis gimnazion kaj universitaton en Budapeŝto, poste antaŭ la 2-a mondmilito li lernis ankaŭ en Parizo. Hejmenveninta li eklaboris en banko. Post la mondomilito li estis funkciulo de komunista partio, poste li laboris en Hungara Radio, poste redaktis diversajn revuojn. Li ricevis premion Kossuth en 1962 kaj pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Luciano Pavarotti
Liaj plej famaj operaj roloj estas princo de "Rigoletto", Tonjo el "La Filino de la regimento", Arturo el "La Puritanoj" kaj Radames el "Aida".
En 2001 Pavarotti estis premiita per la World Social Award kaj per Nansen-premio por rifuĝintoj.
Esperanto
Luciano Pavarotti plurfoje esprimis simpation al la Esperanto-movado. Li estis membro de la Honora Komitato de la 91-a Universala Kongreso de Esperanto okazinta en Florenco en la jaro 2006.
Eta Akvistidoj
La Eta Akvistidoj estas meteorfluo kiu aktivas de la 21-a de aprilo ĝis la 20-a de majo, kun maksimumo atingita je la 6-a de majo. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Akvisto, en regiono kiu proksimas la stelon Eta Aquarii. Je la tago de la maksimumo povas fali 30 meteoroj ĉiuhore.
La meteoroj devenas de la Haleja kometo. Tamen, ĝia orbito ne pasas sufiĉe proksime al la tero por favori la aktivecon.
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Eta Aquariids en la anglalingva vikipedio
Eŭropa varmondo de 2019
Ĝi komenciĝis la kaj finiĝis la.
En diversaj landoj kaj regionoj mortis kelkaj personoj pro varmofrapo.
33610 Payra
33610 Payra estas hela, tre malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Syamantak Payra, rekompensita kiel plej bona en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri ; li gajnis ankaŭ la premion Intel Foundation Young Scientist Award. Li estis lernanto ĉe la Clear Brook High School de Friendswood (Teksaso, Usono).
Arp Schnitger
Arp Schnitger (naskiĝinta la en Schmalenfleth; baptita je la  en Golzwarden, komunumo Brake; entombigita je la  en Neuenfelde, hodiaŭ Hamburg-Neuenfelde) estis unu el la plej famaj orgenkonstruistoj siatempaj kaj la perfektiginto de la nordgermana barokorgeno.
Karakteriza ekvacio
En lineara algebro, la karakteriza ekvacio de kvadrata matrico A estas la ekvacio de unu variablo λ
Arp Schnitger
Deveno
Arp Schnitger devenis el renoma lignaĵista familio, kiu trans generacioj rezidis en Schmalenfleth (Brake). La familinomo Schnitger indikas la metion de la devenfamilio: „Snitker“ estas la platgermana vorto por lignaĵisto,tamen origine ĝi signifas skulptisto. La patro de Arp Schnitger faris – kiel dokumentite - ankaŭ etajn riparojn de la orgenoj en la preĝejoj de la ĉirkaŭaĵo.
Karakteriza ekvacio
kie I estas la identa matrico. La solvaĵoj de la karakteriza ekvacio estas precize la ejgenoj de la matrico A. La polinomo maldekstre de "=" estas la karakteriza polinomo de la matrico.
Arp Schnitger
Infaneco, junaĝo, edukado
Schnitger kreskis kune kunkvin gefratoj kaj lernis la metion de sia patro. kiel 18-jarulo li komencis kiel gildana lignaĵista submajstro siajn migrojarojn. Krom altega metia kapablo li ankaŭ havis fortan muzikan talenton. En Glückstadt ĉe la malsupra Elbe li absolvis post lia migrado kvinjaran lernservon kiel orgenkonstruisto. Majstro estis parenco nome Berendt Huß. Tiun edukadon sekvis pluaj submajstraj jaroj, kiujn li pasigis plejparte en norda Germanio. La finkonstruado de la orgeno por la preĝejo St. Cosmae (1673) en Stade – lia majstro Huß, kiu komencis konstrui ĝin, dum la konstruo mortis - estis krona fino de tiu ĉi vivetapo. Post la morto de lia majstro unue Schnitger 29-jare, komisiita de la vidvino Huß, pluestris en Stade la orgenmetiejon.
Karakteriza ekvacio
Ekzemple, por matrico
Arp Schnitger
Metia talento
Lia metia kaj arta talentoj rapide diskoniĝis. Unue li ricevis mendojn el la proksima ĉirkaŭaĵo, sed baldaŭ alvenis mendoj el Bremeno, Verden kaj Hamburgo. Ekde 1677 ĝis 1682 Schnitger laboris en sia metiejo en Stade. Tiam li transloĝiĝis al Hamburgo kaj per plenumado de la civitanĵuro plenrajtigita civitano de la hansa urbo. Lia unua komisio venis de la estraro de la preĝejo St.-Nikolai-Kirche, por kiu li konstruis orgenon kun 67 registroj, kvar manualo, pedalaro kaj pli ol 4000 tuboj. La plej granda tubo, la 32-futa C, pezis 860 funtojn. Tiun orgenon detruis en 1842 la granda brulego de Hamburgo. Ankoraŭ hodiaŭ tamen ekzistas la orgeno kun 60 registroj, kvar manualoj kaj pedalaro, kiun konstruis en 1693 Arp Schnitger en St. Jacobi (Hamburg) kaj kiu estas unu el la plej grandaj konservitaj orgenoj el al 17-a kaj 18-a jarcentoj. Famaj orgenkonstruistoj kaj komponistoj vizitis tiun ĉi orgenon, inter ili la orgenmajstroj resp. komponistoj Dietrich Buxtehude, Georg Friedrich Händel kaj Johann Sebastian Bach.
Karakteriza ekvacio
la karakteriza ekvacio estas
Arp Schnitger
Metia talento
Schnitger ricevis mendojn el tuta norda Germanio. Eĉ ĝis Anglio, Rusio, Hispanio kaj Portugalio etendiĝis lia agadkampo. En 1699 Schnitger akiris la orgenkonstruaj privilegioj de la graflandoj Oldenburg kaj Delmenhorst samkiel en la duklandoj Bremeno kaj Verden. En 1708 Schnitger estis nomumita prusa kortega orgenkonstruisto.
Karakteriza ekvacio
Do ejgenoj de ĉi tiu matrico estas pro tio 20 kaj 25.
Arp Schnitger
Familia vivo
Schnitger edziĝis kun la bonhava filino de Hamburga komercisto, Gertrud Otte. Ekde ĉ. 1705 ĝis sia morto en la jaro 1719 Schnitger tenis sur la korto de siaj bogefratoj pluan metiejon, la t.n. „Orgelbauerhof“ [orgenbieno]. Ses gefiloj rezultis el tiu ĉi geedziĝo. La kvar filoj eklernis la patran metion, sed nur du el ili transvivis sian eminentan patron kaj daŭrigis lian verkon. Franz Caspar Schnitger laboris post la morto de Arp Schnitger en la jaro 1719 en Nederlando, kie li i.a. en Meppel, Alkmaar kaj Zwolle konstruis elstarajn, ankoraŭ hodiaŭ konserviĝintajn orgenojn.
Karakteriza ekvacio
Rega teorio
En rega teorio, karakteriza ekvacio de lineara sistemo priskribita per diferencialaj ekvacioj
Arp Schnitger
Familia vivo
La unua edzino de Schnitger mortis en la jaro 1707. Schnitger edziĝis duan fojon, nome kun la orgenistvidvino Anna Elisabeth Koch 1713.
Mortodato
La entombigo de Arp Schnitger estas notita en la entombigolibro de la eklezia komunumo Hamburg-Neuenfelde sub la 28-a de julio 1719. Lia mortodato ne certas. Supozeble li tamen mortis ne en Hamburg-Neuenfelde, sed en Itzehoe, kie li ekde 1715 estis konstruanta orgenon kun tri manualoj kaj 43 registroj. . La tomba kelo de Schnitger en la planko de la preĝejo de Hamburg-Neuenfelde oni remalkovris en 1971 kaj garnis ĝin per simpla ŝtonslabo.
Verkaro
Entute Arp Schnitger novkonstuis aŭ esence alikonstruis 170 orgenojn. Ĉ. 30 el ili estas ankoraŭ hodiaŭ en stato, kiu pravigas siajn nomon „Arp-Schnitger-Orgeno“. La lernantoj de Schnitger daŭrigis lian verkaron en Schüler setzten sein Werk in norda kaj meza Gemanio, en Nederlando kaj Skandinavio. Anstataŭige multajn oni nomu nur Christian Vater (Hanovro), Erasmus Bielfeldt (Stade), Johann Dietrich Busch (Itzehoe) und Johann Gottfried Rohlfs (Esens). Nur en la graflando Oldenburg ja estis 24 orgenoj, kiujn Arp Schnitger stampis – kaj eĉ pli multaj en la nederlandaj provincoj Groningen kaj Friesland.
La apuda desegnaĵo por orgenprospekto (supozeble por la Academiekerk en Groningen) datiĝas ĉ. 1698 kaj estas la ununura desegnaĵo kun la mezurindiko „Hamburger Fuß“ aplikata de Schnitger.
Konservitaj orgenoj de Arp Schnitger
troviĝas en:
Kondiĉa probabla denseca funkcio
La kondiĉa probabla denseca funkcio priskribas la probablon super hazarda variablo, se estas donita valoro de alia hazarda variablo en la sistemo. Tipa notacio por tio estas P(x | y), kio prezentas la probablodenson de la valoro x de la hazarda variablo X, kiam la hazarda variablo Y havas valoron y. Kiam la valoro y estas konstanta, la funkcio P(x | y) estas probablodensa funkcio de x. Kiam la valoro x estas konstanto, la funkcio P(x | y) estas verŝajneca funkcio super y.
Traŭpedoj
Disvastiĝo
Traŭpedoj troviĝas ekskluzive en Ameriko kaj sur la insuloj en la Kariba Maro kaj loĝas precipe en la arbokronoj en la arbaroj. La plej multaj specioj vivas en la tropikaj regionoj en Sudameriko kaj estas nemigrantaj birdoj. Nur kvar specioj ekloĝis en regionoj norde de Meksiko.
Rekoniloj
La plumaro estas bunta kaj atentofrape kolora, kaj la birdoj disponas pri bone evoluintaj kruroj, kiuj faciligas la vivon en la arboj. Ilia kantado estas ne tre impona, ne forte evoluis. Tamen ĉe la genro Rhodinocichla rosea la kantado estas bone evoluinta.
Gastvartisto
Gastvartisto estas kutime juna plenkreskulo, kiu helpas al gastiga familio pri la vartado de infanoj kaj hejmaj laboroj, interŝanĝe de senkosta loĝado kaj manĝado kaj poŝmono. Ofte la gastvartisto laboras en alia lando malsama de sia devenlando, interalie por ekkoni novan kulturon kaj praktiki fremdan lingvon.
Traŭpedoj
Nutrado
Ili nutras sin prefere per insektoj. Ofte ili sekvas la trakojn de la Migraj formikoj (Ecitoninae) kaj kaptas la ekfuĝantajn insektojn.
Gastvartisto
En multaj lingvoj oni uzas por gastvartisto la francan esprimon au pair [oPER], kiu origine signifas "reciproke" aŭ "egalvalore", kaj estas uzata pro tio, ke la gastvartisto estas konsiderata kiel familiano kaj ne kiel hejma servisto. Almenaŭ en Eŭropo komence estis knabinoj kiuj uzis tiun sistemon kaj ĉefe francinoj kiuj iris al Britio praktiki la anglan, de kio devenas la internacie konata franca nomo.
Traŭpedoj
Generado
Ili konstruas plejparte pelvetoformajn nestojn sur arboj kaj arbustoj; sed ankaŭ estas specioj, kiuj konstruas fermitajn nestojn kun enirejo flanka. La ovaro konsistas el unu ĝis kvin ovoj.
Robajoj de Omar Ĥajam
Robajoj, literumita ankaŭ kiel Rubaiyat (رباعیات عمر خیام en persa) estas la titolo kiun la brita poeto kaj tradukisto Edward Fitzgerald donis al kolekto de poemoj de Omar Ĥajam (1048-1131). La traduko de robajo estus «kvarteto». Aliaj poetoj, kiel Fernando Pessoa kaj Jeghiŝe Ĉarenc, verkis siajn proprajn robajojn sekvante la tradicion de Ĥajam.
13184 Aŭgio
13184 Aŭgio estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Robajoj de Omar Ĥajam
La du unuaj versoj de ruba'i (singularo de robajoj) rimas kun la lasta, pro kio la tria verso esta libera verso.
Laŭ Xabier Correa Corredoira, la robajoj havas tre ampleksan temaron, el kiu elstaras la ĝuo por vino, amo kaj erotismo, la kritiko al la institucioj (speciale tiuj religiaj), la nihilismo, la postulo de liberpensado kaj de agnostikismo, eĉ de ateismo; la morto kaj la saĝeco.
13184 Aŭgio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la mita reĝo Aŭgio, patro de Agasteno kaj avo de Poliksena. Li estas konata pro la kvina laboro de Heraklo, kiu estis purigi la la ĉevalejojn de Aŭgio.
Palaco Sándor (Esztergom)
Palaco Sándor [ŝAndor] (=Aleksandro) estas baroka historia monumento en Esztergom.