cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fajrkapa paruo
Aspekto
Pli precize temas pri tre malgranda birdo, nur 10 cm longa kaj ĉirkaŭ 7 g peza, kaj nur iomete pli granda ol la Troglodito, Troglodytes troglodytes. Ĝi havas verdecajn suprajn partojn kun pli malhelaj flugiloj kaj flavecajn subajn partojn (pli flave en vizaĝo kaj brusto kaj pli helflave aŭ blankece en ventro). La masklo en reprodukta plumaro havas rimarkindan oranĝecruĝan frunton, kio nomigas la specion, iom krestecan, kaj ruĝecan mentonon. La vosto estas tre mallonga, grizecverdeca kun blankaj pintoj. La ino estas simila, sed la frunto anstataŭ ruĝeca estas nur verdeca ĉe flava fono.
La iriso estas bruneca, la beko malhelblugriza kun pli malhela supra bordo. La gamboj kaj piedoj estas malhelblugrizecaj.
La kanto estas varia, sed rekoneblas io kvazaŭ “ci-ci-ci” kaj “picU-picU-picU”.
Disvastiĝo kaj subspecioj
Ĝi troviĝas ĉefe en Himalajo je altitudoj el 1,900 m al ĉirkaŭ 3,500 m super marnivelo kaj pli precize en Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano kaj Tajlando. Ĝi loĝas en moderklimataj arbaroj de larĝaj folioj aŭ miksitaj ĉu humidaj ĉu de kverkoj, juglandoj aŭ koniferoj. La specioj estas diversaj laŭ la regionoj. Same pri altitudoj ĉar en Pakistano ĝi atingas 2600 m, dum en nordokcidenta Barato ĝis 3500 m kaj en Nepalo ĝis 3000 m.
Oni agnoskas du subspeciojn: la nomiga raso flammiceps, kiu loĝas en okcidenta Himalajo al centra Nepalo, kaj la raso olivaceus, kiu loĝas en orienta Himalajo al okcidenta Ĉinio. La orienta raso estas pli malhela kaj malgranda.
Kutimoj
Temas pri birdo maltimida kaj agema. Dum migrado kaj vintro estas plej ofte en etaj aroj, sed kiam kuniĝas la grupoj povas atingi ĝis 100 individuojn ĉe trapasejoj. Plej ofte tiuj grupoj estas monotipaj, sed foje kuniĝas al miksitaj aroj por nutri sin.
Ili manĝas akrobatie kiel paruoj aŭ trakurante la suban bordon de branĉoj glite kiel psitakoj. Krome ili estas lertaj por malfermi foliburĝonojn preninte ilin per piedo. Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ foliojn, florojn, burĝonojn kaj eble polenon kaj sevon. La kaptitaj predoj estas prenataj kiel faras paruoj per piedoj kaj traktitaj per beko. La grandajn insektojn malfermas kaj malplenigas, dum la koverto estas abandonita. Tion faras kiel la birdoj de la genro 'Parus', sed male al ili tiuj ne dispecigas la predon kiel la veraj paruoj.
Reproduktado
La nesto estas arbotruo kiu estas natura kavaĵo aŭ abandonita nesto de pego. Foje ili elfosas kaj purigas truon formitan en putriĝanta branĉo. La enirejo de la nesto, situa inter 6 kaj 12 m supergrunde estas malfacile videbla kiel defendo kontraŭ eventualaj predantoj. La nesto estas kupolo konstruita el sekaj herboj, radiketoj kaj foje iom da plumoj, kovrite el tavolo de pli maldikaj herboj kaj plumoj. Tion faras la ino, sed la masklo pretas proksime helpante “per kanto”. La ino demetas kutime 4 ovojn helbluverdecajn. Oni ne konas la daŭron de la kovado. La ino protektas tiun taskon foje per agreseca plumogonflado kaj fajfado. Oni ne scias ĉu ankaŭ la masklo partoprenas. La idojn manĝigas ambaŭ gepatroj, dum la zorgo kaj purigado de la nesto estas tasko de la ino sola.
Matthew Fontaine Maury
Matthew Fontaine MAURY (14a de Januaro 1806 – 1a de Februaro 1873), de la Usona Mararmeo, estis usona astronomo, historiisto, oceanografo, meteologo, kartografo, aŭtoro, geologo, kaj edukisto.
Arabaj-sinajaj dezertoj kaj kserofitaroj
La arabaj-sinajaj dezertoj kaj kserofitaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la dezertega ekoprovinco de la palearktisa ekozono, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj. Ĝi etendiĝas en Araba duoninsulo, ekde Jemeno ĝis Persa Golfo kaj ekde Omano ĝis Jordanio kaj Irako.
Priskribo
Temas pri dezerta ekoregiono kiu okupas 1 851 300 kvadratajn kilometrojn en Sinajo (Egiptujo), la sudo de Israelo kaj Gaza Sektoro, la sudoriento de Cisjordanio, la oriento kaj sudoriento de Jordanio, la sudo de Irako, kaj la ekstrema okcidento de Kuvajto, granda parto de la areo de Sauda Arabujo, la landinterno de Kataro kaj Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj, la okcidento de Omano kaj la nordoriento de Jemeno, krom eta enklavo izolita en la okcidento de Irano.
La ekoregiono gastigas malmulte da biodiverseco.
Ene de la ekoregiono renkontiĝas Rub-al-Ĥalo, verŝajne la plej granda sableca etendaĵo en la mondo, kun surfaco de pli ol 500 000 kvadrataj kilometroj.
Flaŭro
Rub-al-Ĥalo estas sciata por sia tre restrikta flaŭra diverseco. Ĉeestas nur 37 specioj, el kiuj ĉirkaŭ 20 troviĝas en la ĉefa sablobloko, kaj 17 plejofte apud aliaj randaĵoj; el tiuj unu aŭ du estas endemiaj specioj. Tipaj plantoj estas Calligonum crinitum je sablaj deklivoj, Cornulaca arabica, kaj gazoneroj de Cyperus conglomeratus. Aliaj larĝe disvastigitaj specioj estas Dipterygium glaucum, Limeum arabicum kaj Zygophyllum mandavillei. Arboj malĉeestas, escepte de ĉirkaŭ la eksteraj randaĵoj; karakterizaj estas Acacia ehrenbergiana kaj Prosopis cineraria en drenadaj kunigejoj kaj profundaĵoj inter dunoj.
Zau de Câmpie
Zau de Câmpie [zaŭ de kımpie] (hungare: Mezőzáh [mezoza]) estas komunumo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilagoj Bărboși, Botei, Bujor-Hodaie, Ciretea, Gaura Sângerului, Malea, Ștefanca kaj Tău.
Arabaj-sinajaj dezertoj kaj kserofitaroj
Stato de konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigita.
Zau de Câmpie
La nomparto "de Câmpie" rilatas al la Ebenaĵo de Transilvanio (rumane Câmpia Transilvaniei).
Thomas Hale Streets
Thomas Hale Streets (1847–1925) estis usona naturalisto. Verko lia estas Contributions to the Natural History of the Hawaiian and Fanning Islands and Lower California (1877).
Zau de Câmpie
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 394 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, ciganoj) kaj en 1992 3 110 (rumanoj, 11 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1339. Origine ĝi estis hungara vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
NGC 2312
NGC 2312 estas grupo de steloj en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belecska
Belecska [beleĉka] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási.
Mulledoj
Kaprofiŝoj estas tropikmaraj Perkoformaj fiŝoj de la familio Mullidae nome Mulledoj. Rare trovitaj en saleta akvo, ili asociiĝas ĉefe kun rifoj de Atlantika, Hinda, kaj Pacifika Oceanoj.
Belecska
Geografio
Belecska situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Dombóvár. Tamási troviĝas je 13 km-oj.
Historio
Pli frue avaroj loĝis en Belecska havantaj terfortikaĵon. La preĝejo unue menciiĝis en 1271, la vilaĝo mem en 1332 en formo Beelch. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Ŝajnas, la refondiĝo okazis nur en la 19-a jarcento.
Mendeoj
Atentu! Ne konfuzenda kun mandeoj. La mendeoj estas okcidentafrika etno kun proksimume 700.000 homoj. Ili plejparte vivas en Sieraleono, Liberio kaj Gvineo. Iliaj kulturaj kaj lingvaj tradicioj supozigas, ke ili inter la 2-a kaj 16-a jarcentoj el la okcidenta Sudano tien migris kaj estas parencaj kun parto de la pli granda etnaro mandeoj. La mendeoj kultivas rizon kaj aliajn grenospecojn kaj praktikas je tio grundozorgan kultivciklon (kulturrotacion).
La supera socitavolo devenas plejparte de la mandeoj, la soldatoj de la Sonhaja Regno.
Militaj kolizioj inter la loksidaj etnoj rezultigis en la 19-a jarcento, ke multaj mendeoj estis venditaj en la sklavecon. Famiĝis la mendeo Sengbe Pieh kiel gvidanto de la sklavribelado sur la ŝipo La Amistadt.
Suda Pacifiko
Suda Pacifiko estas la suda duono de la Oceano Pacifiko, se konsideri la duonon la supozata linio de Ekvatoro. Ĉar ambaŭ kontinentoj flanke de la Pacifiko, nome Azio okcidente kaj Ameriko oriente kuniĝas norde ĉe la Beringa Maro kaj disiĝas sude, evidentas ke Suda Pacifiko estas multe pli ampleksa ol la Norda Pacifiko.
Limoj
Ĉar Ekvatoro iras el plej norda pinto de Novgvineo ĝis Ekvadoro en Ameriko, oni povas diri, ke la plej konataj landoj kaj mondoregionoj kiuj ĉirkaŭas la duonon, nome Suda Pacifiko estas laŭ la horloĝa direkto Ekvadoro, Peruo kaj Ĉilio en Suda Ameriko, Novzelando, Aŭstralio kaj Novgvineo en Oceanio.
Insuloj
Famaj insularoj interne de la antaŭe menciita ĉirkaŭo el landoj estas konsiderataj la veraj insularoj kiuj konsistigas Oceanion, krom la jam menciitaj grandaj landoj Aŭstralio kaj Novzelando. El oriente ĝis okcidente estas diversaj grupoj de insularoj. Komence la nuraj du insularoj entute konsiderataj kiel partoj de Suda Ameriko, nome Galapagoj relative proksime de Ekvadoro kaj Paskinsulo relative malproksime de la lando Ĉilio (tiom kiom urbo Vaŝingtono de ŝtato Vaŝingtono en Usono, sed Havajo en Norda Pacifiko estas eĉ pli malproksime de Usono). Poste estas Franca Polinezio pli malpli en la mezo inter Suda Ameriko kaj Aŭstralio; ĝi enhavas ekzemple Tahitio. Poste venas la plej tipaj insularoj de Oceanio, nome Samoo, Tongo, Tuvalo, Kiribato, Fiĝio. Poste jam proksime de grandaj insuloj kiel Novgvineo Melanezio kaj Mikronezio, sufiĉe kontrolataj de Usono.
Inter Kiribato kaj Tuvalo estas supozata vertikala linio kiu disigas ne nur horan diferencon sed ankaŭ tagan laŭ la paralelo 180º. Pro tio en tiu linio komencas jaroj, jarmiloj, ktp.
Thivencelle
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Arthur Degen
Arthur DEGEN (naskiĝis la en Lepsiko) estis germana esperantisto kaj popollerneja instruisto.
Degen estis ekzamena komisaro de la Esperanta Instituto por Germanoj kaj vigla propagandisto en meza Germanujo per paroladoj, montro-lecionoj laŭ la rekta metodo kaj per gvido de kursoj. Li fondis en 1910 la Lepsikan Esperanto-Instruistaron. Li estis prezidanto de Asocio de Germanaj Esperanto-Instruistoj (AGEI). Krome li fondis Tutmondan Asocion de Geinstruistoj Esperantistaj (TAGE) en Vieno en 1924.
Lajos Koltai
Lajos KOLTAI [lajoŝ], hungare Koltai Lajos, Esperante Ludoviko Koltai estas hungara kameraisto, reĝisoro, altlerneja instruisto.
Lajos Koltai naskiĝis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Koltai frekventis gimnazion, dume jam tiam faris simplajn filmojn. Poste li eklaboris en Hungara Televizio, inter 1965-1970 li frekventis Draman kaj Filman Altlernejon, poste li eklaboris en produktejo de filmoj. En siaj filmoj li sukcese profitis diversajn novajn teknikojn. Li ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn (eĉ eksterlandajn) premiojn. Li ankaŭ instruis en la altlernejo (levita jam universitato).
Okrouhlá (distrikto Písek)
Okrouhlá estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek kvar kilometrojn sude de Milevsko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1488.
Folidorno
La Folidorno (Pholidornis rushiae) estas afrotropisa specio de birdo de la familio de Remizedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Pholidornis.
Ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko ĉefe ĉe la golfo de Gvineo kaj en Okcidenta Afriko nome en Angolo, Benino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Ganao, Gvineo, Liberio, Niĝerio, Sieraleono, Togolando kaj Ugando. Ties natura habitato estas subtropika aŭ tropika humida arbaro de malaltaj teroj.
Kiel aliaj membroj de la familio de Remizedoj tiu specio kaj genro faras neston kiel sako pendita de branĉetoj, konstruita el vegetala materialo.
Władysław Anders
Władysław Albert Anders (n. 11-an de aŭgusto 1892 en Błonie (proksime al Kutno, Pollando, Rusa Imperio - mortis la 12-an de majo 1970 en Londono) - pola oficiro, komandanto de la polaj taĉmentoj dum la Dua Mondmilito en la Proksima Oriento kaj Italio. Post la dua mondmilito, li rifuzis la hejmenvenon kaj iĝis gvidanta persono de la kontraŭkomunistaj poloj.
Li soldatservis en la rusa armeo dum la unua mondmilito, poste en la nova armeo de la renaskiĝinta pola ŝtato. Li batalis dum 1919–1920 kontraŭ la Ruĝa Armeo. Ĉe komenco de la dua mondmilito li batalis ankaŭ kontraŭ Germanio kaj Sovetunio (1940). Li trafis en sovetian militkaptitecon kaj estis en prizono ĝis pola-sovetia interkonsento de aŭgusto de 1941. Komisiita organizi polan armeon el militkaptitaj kaj deportitaj poloj. Anders baldaŭ kolektis 80 000 soldatojn, sed ekkonis, ke ne povas liberigi Pollandon de orienta okupado sub soveti-kontrolita armeo.
Stalin – je pola kaj brita premo – permesis al Anders foriri tra Irano al Irako (1942). La poloj elstare batalis dum la itala militiro kaj konkeris Monte Cassino. Anders estis obstina antikomunisto, kiu restis post la milito en Granda Britio. Post kiam la nova, komunista pola registaro deprenis de li ŝtatanecon, li iĝis elstara gvidanto de la okcidentaj polaj elmigrintoj.
Ralph Nader
Ralph NADER (naskita je la 27-a de februaro 1934 en Winsted, Konetikuto) estas reprezentanto, batalanto de la konsumantaj rajtoj, prezidento-kandidato en Usono.Nader naskiĝis kiel filo de libanaj enmigrintoj, studis juron en Princeton, kie li en 1955 akiris la BA-nivelon (Bachelor of Arts), poste en Harvard la LLB (Bachelor of Law) 1958.
Władysław Anders
Verkoj
Li publikigis rememorojn el la jaroj 1939–1946 sub la titolo Bez ostatniego rozdziału (Sen la lasta ĉapitro; 1-a eldono, Londono 1949, 2-a eldono, Londono 1950, Warszawa 2007). Aŭtoro de la enkonduko al prilaborita de Józef Mackiewicz dokumenta monografio de la Masakro de Katin – Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów (Katina krimo lume de dokumentoj); (1-a eldono, Londono 1948), plurfoje eldonata inter pola elmigrantaro, en Pollando samizdate, kaj fine oficiale post 1989. Li ankaŭ verkis libron Klęska Hitlera w Rosji 1941-1945 (Malvenko de Hitler en Rusio 1941-1945; 1-a eldono, Londono 1952, 2-a eldono, Londono 1972, 3-a eldono, Londono 1997).
Ralph Nader
Ekde 1959 laboris li kiel prokuroro en Hartford (Konetikuto). De 1961 ĝis 1963 li prelegis en la Universitato de Hartford, inter 1967 kaj 1968 en Princeton.
Władysław Anders
Memorigo
Post 1990 la nomon de generalo Anders ricevis stratoj kaj placoj de kelkaj polaj urboj, militistaj unuoj de pola armeo, pluraj lernejoj kaj taĉmentoj de skoltoj.
Ralph Nader
En 1965 aperis lia libro Unsafe at Any Speed, en kiu li pruvis, ke multaj en Usono produktitaj aŭtomobiloj (specife tiuj de General Motors) estas malfortaj strukture. La efiko de la libro atingis eĉ la usonan kongreson, kaj oni akceptis novajn leĝojn pri la plibonigo de la sekureco.
760 Massinga
760 Massinga estas mezgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. La sama nokto, la rusa astronomo Grigorij Neujmin sendepende malkovris ĝin elde Simeiza observatorio.
Władysław Anders
Memorigo
En 2002 Nacia Banko de Pollando eldonis monerojn. Decembre 2006 Senato anoncis 2007 Jaro de generalo Władysław Anders.
Ralph Nader
En 1971 ekis lia iniciato Public Citizen, organizaĵo por la efektivigo de la konsumaj rajtoj, en kiu laboris ĉefe volontuloj.
760 Massinga
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Adam Massinger.
Władysław Anders
Memorigo
Władysław Anders estis memorigita kadre de projekto "Famaj poloj de la 20-a jarcento" per busto, starigita en Krakovo en 2007.
Dokumentaj filmoj
Ralph Nader
En 2000 li partoprenis en la usona prezidenta elekto kiel kandidato de la Usona Verda Partio kontraŭ George W. Bush kaj Al Gore kaj ricevis 3 milionojn da voĉoj (2,74%), tiel helpante la prezidentiĝon de Bush (liaj voĉdonantoj estis pli frue voĉdonantoj de la Demokrata Partio). Lin apogis dum la kampanjo ekz. Michael Moore, kiu skizis sian opinion en la libro ’’Stupid White Men’’.
La 22-an de januaro en 2004 Nader denove kandidatis por la prezidenteco. La respublikanoj apogis lin dum lia kampanjo, tiel malfortigante la demokratan kandidaton John Kerry, sed tio fakte ne influis la finrezulton (li ricevis 0,4 %).
La 24-an de februaro 2008 li denove anoncis partoprenon en la prezidenta elekto kiel sendependa kandidato.
Blondefontaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Crédit Lyonnais
Crédit Lyonnais (ekde 2005 LCL) estas franca historia banko. Komence de la 1990-aj jaroj, ĝi estis la plej granda franca banko, majoritate posedaĵo de la ŝtato. En tiu periodo, Crédit Lyonnais elstaris pro malbona administrado kiu preskaŭ portis ĝin al la bankroto en 1993. Finfine, ĝi estis akirita de alia franca banko, nome Crédit Agricole, en 2003.
Ĝi estis fondita en Lyon fare de Henri Germain. Crédit Lyonnais estis la plej granda banko de la mondo en 1900. Ĝi estis ŝtatigita en 1945, kiel la plej granda parto de la banka sektoro en Francio post la Dua Mondmilito.
Henry Benedict Stuart
Henry Benedict STUART (n. la 11-an de marto 1725 - m. la 13-an de julio 1807) estis la kvara kaj lasta jakobita heredanto, kiu publike postulis la tronojn de Anglio, Skotlando kaj Irlando. Male de sia patro James Francis Edward Stuart (kun edzino Maria Klementina Sobieska) kaj de sia frato Charles Edward Stuart, Henry neniam vere klopodis por akiri la tronon. En januaro 1766, la papo oficiale agnoskis la domon de Hanovro kiel la legitima, laŭleĝa dinastio en Britio.
Li pasis la plej grandan parton de sia vivo en la papa ŝtato, kiel kardinalo. Li fakte estis (kaj restas) unu el la plej vivdaŭraj kardinaloj de la historio de romkatolikismo.
Li junaĝe estis nomumita duko de Jorko fare de sia patro, kaj li restis plejkonata per tiu nobela titolo. Post la morto de sia frato en 1788, Henry estis ekrigardita de la jakobita movado kaj de siaj kunuloj kiel "Henriko la 9-a", reĝo de Anglio, Skotlando, Francio kaj Irlando. Henry tamen pluprezentis sin kiel la kardinalo-duko de York.
Spite al sia postulo koncerne la tronon, Henry estis fakte pacema homo, atentema pri siaj devoj, onidire altestimata kaj grandanima gastiganto en Romo por multaj anglaj aŭ skotaj vizitantoj.
Christian Führer
Christian FÜHRER (naskiĝinta en la 5-a de marto 1943 en Leipzig, mortinta en la 30-a de junio 2014 samloke) estis protestanta pastro estas kaj unu el la gvidaj figuroj kaj organizintoj de la t.n. Lundaj manifestacioj en Germana Demokratia Respubliko kiuj finfine kaŭzis la germanan reunuiĝon kaj la finon de GDR en 1990.
Vivo
Führer kreskis en Langenleuba-Oberhain, Li studis teologion de 1961 ĝis 1966 ĉe la Universitato de Leipzig. Li laboris kiel pastro en Colditz ĝis 1980 kiam li iĝis la Pastro de la Kirko Sankta Nikolao en Leipzig. Li demisiis la 4-an de julio 2008.
Pacaj Preĝoj
En 1980 Führer helpis organizi la porpacajn preĝadojn (germane: Friedensgebete) kiel parto de komuna protesta ago de protestantaj junulaj organizoj. Komencante la 20-an de septembro 1982, la pacpreĝoj estis aranĝitaj ĉiun lundon en la Nikolao-preĝejo kun fokuso kontraŭ la Malvarma milito. En 1987 li organizis pilgrimadon en la kunteksto de la Olof Palme-pacmarŝo.
En 1988 li moderigis preĝojn por la arestitaj manifestacianoj de la Liebknecht-Luxemburg-manifestacioj (regulaj manifestacioj en memoro pri la murditaj socialistoj Karl Liebknecht kaj Roza Luksemburg). La 19-an de februaro 1988 Führer aranĝis paroladon pri la temo Vivi kaj resti en GDR) ene de la kirko. Multaj opozicianoj partoprenis la paroladon kiu iĝis grave por la orientgermana rezisto kontraŭ la Honecker-reĝimo.
Paca orientgermana cirkulado 1989
La 9-an de oktobra soldatoj de la armeo, de la polico kaj de la sekreta polico alvenis antaŭ la eklezio. Proksimume al 1.000 membroj de la SED estis ordonite veni en la eklezion por preni ĉiujn seĝojn. Preskaŭ al la fino de la agado manifesto estis laŭtlegita, skribita fare de Kurt Masur, Bernd-Lutz Lange, Peter Zimmermann kaj tri malalt-rektaj gvidantoj de la SED (poste nomita la lajpciga seso (germane: Die Leipziger Sechs). Oni alparolis ĉiujn partoprenantojn ne por uzi forton kaj resti pace. La manifestacio de proksimume 70.000 homoj rekte post la preĝoj estis fakte paca.
La slogano: Sen forto - Keine Gewalt! estis uzita fare de pli ol 300.000 homoj dum la postaj manifestacioj.
Post la Reunuiĝo
Post 1989 Führer iĝis aktivulo por senlaboraj homoj; li estis kunfondinto de la Eklezia iniciato por la senlaboruloj (germane: Kirchliche Erwerbsloseninitiative Leipzig).
En 2004 li denove organizis lunda manifestaciojn kontraŭ la malatigo de socialaj subvencioj en la kunteksto kun la Hartz IV-reformoj. Ankaŭ la preĝadoj por paco daŭriĝis. En 2008 li demisiis.
Brtníky
Brtníky (Zeidler) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Staré Křečany, situanta en Ŝluknova terlango, 8 km okcidente de Rumburk en dislimejo de Luzacia montaro kaj PPR Elbaj grejsoj. Pro sia situo en rando de NP Bohemia Svislando ĝi plenumas rolon de ties norda enirpordego. Estas ĉi tie registritaj 186 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Brtníky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 10,45 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1116.
Turismo kaj montogrimpado
Brtníky, situanta proks. 1,5 km de la norda limo de Nacia parko Bohemia Svislando, estas elirpunkto por kelkaj turismaj vojoj, destinitaj por biciklistoj kaj piedirantaj vizitantoj de tiu ĉi ampleksa protektata teritorio. Ekzemple laŭ blua marko kaj biciklovojo n-ro 3032 eblas ekceli al valo de rivereto Křinice kaj al ĉeĥa-germana ŝtatlimo en spacon de pereinta domaro Zadní Doubice. Verda marko, celanta al Doubice, en la plej proksima ĉirkaŭaĵo de Brtníky alkondukos la turistojn al Striga kaverno, rok-rependaĵo Granda prusia tendaro kaj al Burgeto Brtníky. Ruĝa marko, eventuale biciklovojo n-ro 3014 kondukas orienten ĝis Vlčí Hora.
En spaco sude de la vilaĝo Brtníky en valo de rojo Brtnický potok, Křinice kaj en Valo de Kyjov troviĝas multnombraj montogrimpistaj terenoj.
Rokturoj en tiu ĉi regiono estas disigitaj en valoj kaj ankaŭ sur montodorsoj kaj el pli granda parto ili estas kreitaj de molaj grejsoj. En nordorienta parto de tiu ĉi regiono troviĝas eĉ rokturoj el tre malmola kaj rezistema grejso (turoj Martinova věž (Turo de Marteno), Velký (Granda) kaj Malý Plačtivý kámen(Malgranda Plorema ŝtono)). Sume estas en la regiono de Valo de Kyjov kaj Brtníky registritaj 472 montogrimpistaj vojoj. Rilate al nestado de raraj specioj de birdaro estas en la lokoj en finaĵo de Valo de yjov kaj en valo de rojo Bílý potok malpermesita montogrimpista agado dum printempo, t.e. de marto ĝis junio.
4671 Drtikol
4671 Drtikol estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa fotisto František Drtikol (1883–1961).
(68348) 2001 LO7
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia treege discentra orbito krucas tiujn de ĉiuj planedoj de la interna sunsistemo: Merkuro, Venuso, Tero, Marso. Ĝi proksime tanĝas la merkuran orbiton; ĝia merkura MOID estas 0,02931 astronomia unuo (4,385 milionoj da km), sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la ceteraj planedoj.
Bărboși
Bărboși [bərboŝj] (Mezőszakál [mezosakal]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 1 333 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 452 (rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1365. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Zau de Câmpie.
Lukács
Lukács [lukAĉ] estas hungara familia (ankaŭ persona) nomo. Ĝi estas la ekvivalento de Luko. La nomo estas en aliaj lingvoj: Lukacs, Lukáč, Lukač, Lukach, Lucaci kaj Lukačić.
Artodomo de Apolda
La Artodomo Apolda (germane: Kunsthaus Apolda Avantgarde) troviĝas en Apolda, Germanujo (Bahnhofstraße nr 42).
Historio
Neniu antaŭ 2 jarcentoj farus rilatojn inter la urbo Apolda kaj artistoj famegaj kiel Lovis Corinth, Max Ernst, Lyonel Feininger, Alberto Giacometti, Pablo Picasso. Tamen iĝis intertempe tiu urbo ŝatata adreso por kulturemuloj el la tuta lando. La artodomo gastas en vilao konstruita en la lasta triono de la 19-a jarcento en itala landdoma stilo. Post alikonstruo kaj restaŭro en 1995 gi evidentiĝis kiel perfekta loko por la artodomo. La speciala ĉirkaŭaĵo de la duetaĝa domo kun parketo ebligas intensan kaj agrablan aliron al la verkoj de la aktualaj ekspozicioj.
La domo estis konstruigita fare de kunestro de lanaĵfabriko kaj uzitis en la kuro de la tempo diversmaniere (i.a. por loĝado). Kiam Apolda iĝis en 1952 sidejo de nove fondita distrikta administracio la oficistoj deĵoris ankaŭ tie ĉi. Post la Turniĝo komenciĝis serĉado je nova uzanto. La societo de pentraĵemuloj trafis oficialulojn bonvolajn kaj jam la 18-a de junio 1995 malfermitis la unua granda ekspozicio pri Max Liebermann kaj Lovis Corinth. Ĝin vizitis pli ol 8000 homoj. Oni kreis tiel kvazaŭ el la nenio kulturan spacon en urbo, kiu ĝis tiam tute ne furoris kiel artista urbo. Ekde tiam la sinsekvo de la ekspozicioj estas senĉesa sukceso.
Ofertoj
Prelegoj, gvidadoj, muzikarangoj kaj aliaj projektoj kompletigas la ekspoziciojn de tre alta kvalito. Minimume unu fojon pojare ekspozicio kun regiona fokuso okazas krome, kiu substrekas la memdifinon de la establinta societo.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Bareggio
Bareggio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Pregnana Milanese, Cornaredo, Sedriano, Cusago kaj Cisliano.
1582 Martir
1582 Martir estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Miguel Itzigsohn, elde la Observatorio de La Plata.
Nomo
Ĝia nomo, "Martir", estis nomo donita al Eva Perón por honiri ŝian lukton por la socia justeco.
(17272) 2000 LU4
(17272) 2000 LU4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kristnaska pufino
La Kristnaska pufino aŭ Kiritimatia pufino (Puffinus nativitatis) estas mezgranda pufino nome birdospecio de tropika Centra Pacifiko. Ĝi estas malmulte konata specio pro sia malproksimaj reproduktejaj areoj, kaj ankaŭ ne estis etende studita ĉemare.
Priskribo
Ĝi estas svelta pufino, ĉirkaŭ 36 cm longa, kun enverguro de ĉirkaŭ 75 cm, kaj pezo de ĉirkaŭ 350 g. La Kristnaska pufino havas malhelan plumaron ĝenerale, nigrezgriza kun rustobruna nuanco, iome pli hela en subaj partoj, kaj kun iome da malgranda blanka bordo sub la mentono kaj palaj bordoj en supraflugiloj. Ĝi havas brungrizajn piedojn kaj malhelajn bekon kaj okulojn. Ambaŭ seksoj estas similaj, same kiel la junuloj post elnestiĝo. La idoj estas kovritaj de malhelgriza lanugo.
Tiu specio ege similas al la Griza ("Puffinus" griseus) kaj al la Fajnbeka pufinoj ("P." tenuirostris), sed havas malhelbrunajn subflugilojn kaj estas pli malgranda. La mallonga vosto de la Kristnaska pufino ne aspektas senpinta escepte etende, sed dumfluge kutime mallarĝiĝas je ie, helpe de la piedoj kiuj elaperas trans la vostopinto. La Kristnaska pufino ofte flugas per plezura maniero kiel la rilataj Procelariedoj, kaj tiele ili povas estis misidentigitaj kiel petrelo. Partikulare, tre simila specio estas la tre rara Fiĝia petrelo (Pseudobulweria macgillivrayi), nome petrelo simila al la burdopetreloj parenco de la pufinoj. Ĝi aspektas tre simila laŭ formo kaj koloraro, sed la bulkeca kapo kaj pli fajna longa beko – tipaj de pufinoj – distingas ĝin P. nativitatis el la sveltkapa kaj dikbeka Fiĝia petrelo.
Teritorio kaj ekologio
La Kristnaska pufino nestumas sur malproksimaj insuloj de Centra Pacifiko: nome ĉe Nordokcidentaj havajaj insuloj, Tuamotuoj, Marŝaloj, Kiritimati (el kio venas kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo de la specio) kaj Insulo Sala kaj Gómez. Ĝi iĝis surloke formortinta sur nombraj insuloj, kiaj Vejkinsulo. For de la reprodukta sezono ili teritorias tra la tuta Pacifiko, kaj estis registrita ĉe la marbordoj de Meksiko kaj Gvatemalo oriente, kaj ĉe Boninoj okcidente. Pli sude ĝi estas rara, kaj estis registrita ĉe Fiĝio nur dufoje (unufoje komence al meze de majo).
Kiel siaj parencoj ĝi manĝas mare, ĉefe kalmarojn, kaj fiŝoj, ĉefe flugofiŝoj (Ekzokoetedoj) kaj kaprofiŝoj (Mulledoj). Ĝi estas tre pelagaj kaj dependas el predantaj fiŝoj kiaj tinusoj kiu kondukas predospeciojn surfacen. Kiel jam menciitas, ĝi ne nur havas la spektaklan rigidflugilan flugoteknikon, sed ankaŭ ĝi povas uzi la pleziomorfan flugoteknikon de petreloj kaj similaj Procelariedoj, moviĝante per malrapida, plezura flugilfrapado.
La Kristnaska pufino nestumas sur sablaj insuloj kun bona ŝirmo. Ili nestumas surgrunde, sub densa kovro (kiaj plantoj de la genro Scaevola), aŭ sub rokaj elstaraĵo. La ino demetas unu blankan ovon, kies demetotempo varias el insulo al insulo, kaj eĉ en kelkaj insuloj okazas reproduktado la tutan jaron. La ovo estas kovata dum ĉirkaŭ 50 tagoj. La tempo necesa antaŭ elnestiĝo varias depende el la sezono, kun gamo el 60 al 100 tagoj.
Statuso kaj konservado
Kvankam oni faris nur malmultajn specifajn studojn pri la Kristnaskaj pufinoj, oni scias ke petreloj kaj pufinoj estas minacataj tutmonde pro fiŝkaptado, ingestado de plasta rubo, kaj habitata degradado. Ekzemple sur Lajsano la enmetitaj kunikloj degradis la arbustaran kovron, lasante plenkreskulojn, idojn kaj ovojn vundeblaj al troa varmiĝo, kaj ankaŭ enmetitaj nigraj ratoj rabis ovojn kaj idojn. En 1985, la populacio ĉe Sala-y-Gómez, nome natura rezervejo, estis ĉirkaŭkalkulata je 5,000. Pro ties ampleksa teritorio kaj konsiderindaj nombroj, la Kristnaska pufino estas konsiderata Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN.
Inaĥo
Laŭ la helena mitologio, Inaĥo (el la greka Ἴναχος, «fortiĝanta») estis la unua reĝo de Argo, honore al kiu oni nomigis argolandan riveron, samnoman. Ĝi estas la nuntempa Panitsa, kiu drenas la okcidentan marĝenon de la argolanda ebenaĵo, tra la suda Peloponezo, kaj alfluas en la Argolandan Golfon, inter Argo kaj Tirinso.
Inaĥo, heroo kaj rivero
La historiisto Paŭzanio priskribis lin kiel la plej antikva heroo kaj reĝo de Argo, kiu nomigis la riveron laŭ li mem kaj stablis kultadon al Hero. Verŝajne li estis ankaŭ la unua sacerdoto kaj reganto en Argo, do oni ofte nomis tiun regionon «la lando de Inaĥo». Laŭ Plutarko, oni nomigis tiel la riveron ĉar Inaĥo ĵetis sin en ĝin por tiel forfuĝi el furio sendita de Zeŭso, venĝeme pro tio, ke Inaĥo riproĉis al li la forrabon de Io. Antaŭ tio, la rivero nomiĝis Anfiloko, Karmanoro aŭ Haliaĥmono.
Marta Colvin
Marta Colvin Andrade (1907-1995) estis skulptistino el Chillán, Ĉilio.
Beginoj kaj begardoj
Begino loĝis sola kaj kiel parto de libera laikaj komunumo ene de la Roma Katolika Eklezio kaj kutime loĝis en beginejo. Kontraŭe al ano de religia ordo beginoj faris neniujn porĉiamajn promesojn krom tiu de ĉasteco. Ili rajtis posedi financajn kaj nemoveblajn havaĵojn. Beginoj povis iam ajn forlasi la komunumon. Foje, la termino begino (mokante) estas uzata por pia edzino aŭ bigotulo. En 2013, la lasta begino de la mondo mortis en Kortrijk. Oni nomis begardoj la virajn beginojn.
La beginoj vivtenis sin per simplaj laboroj (ekz. teksado, puntofarado), instruis kaj flegis malsanulojn. Ili havis gravan rolon en estiĝo de la nacilingva religia literaturo.
Ilia Patrona Sanktulo estas Sankta Begga. La vorto "begino" estis derivita de ĉi tiu nomo. Tamen, aliaj fontoj diras ke rilatas al la koloro de iliaj vestajoj: flavgriza. Ankoraŭ aliaj fontoj diras ke la vorto devenas de Albigensismo. Ankaŭ estas supozo, ke la termino devenas de la radiko begg kiu signifus murmuri (kp la francan bègue). En ĉi tiu vido, begino estus virino kiu senĉese murmuras preĝojn.
La Beginoj, iuj el la plej famaj
En la 12-a jarcento, aperis movado gvidata de virinoj, kiuj sin dediĉis al spirita vivo. Ilia celo estis fordoni sin al Dio, sen akcepti la normojn de monaĥejo, sen votoj al ekstera aŭtoritato. Ili estis la Beginoj, kiuj organiziĝis en liberaj komunumoj, ekster la strukturoj de la Katolika Eklezio kiel institucio, sed ligitaj al la kristana kredo.
Tiu movado naskiĝis unue en Flandrio kaj Nederlando kaj poste etendiĝis tra Eŭropo. Laŭ la plej disvastigita versio, grupo da virinoj konstruis la unuan beginejon en 1180 en Lieĝo (Belgio).
Tiuj virinoj de profunda spiriteco havis kiel celon, ampleksigi kaj profundigi siajn sciojn pri la Sanktaj Skriboj. La plej multo el ili estis kleraj virinoj de supera kaj meza klaso de ampleksa kulturo.
Inaĥo
Inaĥo, heroo kaj rivero
Krom mencii lin kiel heroo, Paŭzanio ankaŭ rakontas ke laŭ onidiro, Inaĥo ne estis mortemulo, sed riverdio, kun siaj respektivaj atributoj kaj genealogio. Pro tio, Paŭzanio inkludas lin inter la oceanidoj kiuj juĝis terdisputon inter Pozidono kaj Hero, kune kun Cefizo kaj Asteriono. Pro tio, ke ili favoris la diinon, Pozidono punis ilin per dumsomera sekado  (aŭ per inundado, laŭ plia versio de la rakonto ). Tamen, oni ankaŭ kulpas Zeŭson pri la sekeco de la rivero, pro tio ke li ĵetis fulmon sur Inaĥo, kiam tiu lasta plendis pro la forrabo de sia filino.
Kvankam Hieronimo kaj Eŭsebio (ambaŭ citante Kastoron), krom kelkaj modernaj mitologiistoj kiel John Lemprière (en 1812), euhemere asertis ke li estis la unua reĝo de Argo, kaj Robert Graves ke li estis posteulo de Japeto, la plimulto el la nuntempaj fakuloj konsideras Inaĥon unu el la oceanidoj, filo do de Okeano kaj Tetiso, kaj greka parto de la antaŭ-olimpana aŭ pelasga mitaro. Troviĝas rakonto kiu priskribas tiun transiron el mortemulo al riverdio, kaj prezentas Inaĥon kiel simbolo de venĝemo devenata de maljusteco: la tereno pri kiu la du gedioj kverelis estis ĝuste tiu sur kiu regis Inaĥo, do li perdis ĝin nur pro sia obeemo al gedioj. Poste Hero postulis ke lia filino Io iĝu sacerdotino ŝia, sed Zeŭso enamiĝis al ŝi. Pro respekto al la edzino de Zeŭso, Inaĥo rifuzis permesi la unuiĝon de sia filino kaj la dio, do Zeŭso forrabis ŝin. Inaĥo ne respondis tiun ofendon, ĉar li blinde respektis la diajn decidojn, kvankam ĝuste tio ruinigis lian vivon. Eriso (malakordo) profitis tiun situacion kaj transformis la pasivecon de Inaĥo en neeltenebla malamo. Tiu sento divastigis tra la mondo, ĝis kiam Zeŭso intervenis kaj pere de Tizifono restarigis la ordon. Kompense, li diigis Inaĥon kaj permesis ke li regu la samnoman riveron, en Argolando.
Kadre de tiu ĉi situacio, kompreneblas la rankonto pri Lirko, nevo de Inaĥo. Lia avo sendis lin, kaj aliajn junulojn, serĉi la ĵusmalaperintan Ion. Sed post longa serĉado tra la maro kaj tero, sensukcesa, Lirko tiel timis la koleron de sia avo, ke li rezignis pri reveni hejmen kaj fondis novan urbon en Kaŭno. Paralelan historion oni rakontas pri Kirno, komandanto de la arga ŝiparo kiu ne kuraĝis reveni ĉar li ne trovis la princinon, kaj lokiĝis en Kario aŭ Kerkoneso. Ovidio priskribas kortuŝan renkontiĝon de Inaĥo kaj Io, laŭ formo de bovino. Laŭ ĝi, la kolero de Inaĥo jam iĝis elkoran malĝojon, kaj kiam li rekonis sian filinon, Inaĥo malbenis sian nemorteblon kaj ordonis Arguson forporti la bovinon por protekti ĝin kaj ŝpari turmentadon. Kiam Io mortis, Inaĥo kaj siaj filoj starigis sanktejon al ŝi dediĉiita, kiun oni nomis Iopoliso. Ili ankaŭ stablis ĉiujaran ritaron en ŝia honoro, dum kiu oni frapadis la pordojn de la najbaroj kriante la nomon de la princinon. Tio ĉi volis simboli la sensukcesan serĉadon de la nimfo fare de siaj fratoj, kiu vokis ŝin kaj demandis pri ŝi al ĉiuj loĝantoj de la mezorientaj urboj.
Fakte, la plej antikvaj fontoj klopodas klarigi kaj raciigi la figuron de Inaĥo. Laŭ kelkaj el ili, li estis argano kiu, post la diluvo de Deŭkaliono, gvidis la popolon el la montaro kie ili rifuĝis al la ebenaĵo. Tie li kanaligis la akvon, ebligis loĝadon en tiu regiono kaj fondis la urbon Argo, kies nomo honoras la lunon. Pliaj versioj konsideras lin fremdulo kiu gvidis ekspedicion el Egiptio aŭ Libio celantan fondadon de nova kolonio. Postalveninte al la lando, la koloniistoj unuiĝis al la lokaj pelasgoj, disigitaj ĉe la bordoj de la rivero. Kelkaj fontoj, tamen, konsideras Foroneon la unua loĝanto en Argolando, do ili pravigas la figuron de Inaĥo kiel pra-fondinto, kaj antaŭhoma rivero, asertante ke li estis filo de la riverdio. Fine, troviĝas versio laŭ kiu Inaĥo estis fenica elstarulo kiu fondis la argolandan reĝlandon kaj la rason de la inaĥidoj, kiu popoligis ĝin. Laŭ ĝi, li iĝis tiel pova, ke la tuta Peloponezo ricevis lian nomon dum kelka tempo.
Kiel diaĵo, Inaĥo iĝis protektanto de la junularo, kaj pro tio Oresto oferas al li hartufon sian, antaŭ plenumi sia venĝo. Lia figuro eble evoluis al unu el la brimoj, venĝemaj spritoj laŭ la ritaro kiu inspiris la Eleŭzisaj Misteroj.
Partneroj kaj idaro
Oni kutime atribuas al riveroj multnombran idaron, pro tio ke ili estas ĝenerale fekundaj. Do, ankaŭ la oceanida Inaĥo havis gefilojn. La plej elstaraj estis liaj filoj Foroneo (la unua homo) kaj Egialeo (aŭ Fegeo), reĝo de Sikiono. Tamen, li ankaŭ estis patro de najadaj nimfoj, konataj kiel la inaĥidoj (eponimo kreita poste por pravigi sian originan mitaron), kiaj Dinomeno (Io), la fonta nimfo Amimono, Meseiso, Hiperio kaj Filodiko, edzino de reĝo Leŭkipo. La partnero de Inaĥo kaj patrino de lia idaro estas diverse priskribita en la fontoj. Ŝi eble estas antikva fraksenonimfo nomiĝinta Melio, al kiu oni atribuas la patrinecon de Foroneo kaj Egialo, aŭ ŝia fratino Argio , patrino de Foroneo kaj Io laŭ aliaj fontoj. Tiu lasta aperas en pliaj versioj kiel filino de Inaĥo sen virina interveno, ĉar ŝi naskiĝis el lia buŝo. Se Io aperas kiel filino de Melio, estas do nur pro la fakto ke ŝi estis la edzino de Inaĥo kiam la nimfo naskiĝis.
Inaĥo en arto kaj literaturo
Kadre de la greka ikonografio, Walter Burkert priskribas la manieron kiel oni prezentis la riverojn, Inaĥo inkludita, tio estas laŭ formo de virbovo kun homa kapo aŭ vizaĵo. Li ofte aperas en skulptaĵoj kiel barbulo kornohavaduon, kuŝanta, kaj apoganta sur akvujo kiu simbolas lian fluadon. Kutime kanaro ornamas lian prezentadon. En pentrarto, Inaĥo ofte aperas en bildigoj de amscenoj de lia filino kaj Zeŭso, kutime sur la fora plano.
Verkaĵo de Sofoklo, titolita ĝuste Inaĥo, verŝajne estis satirusa teatraĵo kiu supervivas nur pere de kelkaj papiraj fragmentoj malkovritaj en Oksirinĥo kaj Tebtunis (Egiptio). En ĝi, Inaĥo falas el gloro al mizero pro senreciproka amo de Zeŭso al lia filino Io. Hermeso eluzas la ĉapon de mallumo, kiu igas lin nevidebla, sed li ludas aŭloson (muzikan instrumenton) por mistifiki la satirusojn. Ankaŭ aperas en ĝi Arguso kaj Iriso, mesaĝistoj de Hero, dum "nekonatulo" aliformigas Ion en junbovinon per mantuŝado. Ĉe la fino, oni liberigas la satirusojn el siaj katenoj, kaj ili iĝas paŝtistoj de Inaĥo. Plia papira fragmento de la verkaĵo de Sofoklo estis eldonita en 1960.
Inaĥo estis ankaŭ prezentita sur la ŝildo de Turno, priskribita en la Eneado de Vergilio.
Beginoj kaj begardoj
La Beginoj, iuj el la plej famaj
Ili unue dediĉis sian vivon al preĝado, sed baldaŭ ili turniĝis al sia ĉirkaŭaĵo kaj ĉiutage kaj humile fordonis sin al karitato.
La beginejoj estis sendependaj tiel spirite kiel materie, ĉar la fratinoj prilaboris tekstilaĵojn, per kio ili financis la diversajn agadojn de la komunumo.Tio permesis al ili vivi laŭ sia propra libera volo.
Plej multaj beginoj praktikis iun arton, precipe muzikon, sed ankaŭ pentradon kaj literaturon. Ili bone konis la literaturajn tendencojn de sia tempo kaj kontribuis al la literatura disvolviĝo.
Ili estis la unuaj virinoj kiuj verkis siajn versojn en sia gepatra, vulgara lingvo, anstataŭ la latina. Tiel iliaj pensmanieroj kaj predikoj estis pli bone komprenataj de iu ajn.
Pluraj Beginoj  verkis kaj komponis, sekvante la trobadoran stilon. Ili anstataŭigis la ‘Ĝentilan amon’ por la ‘Mistika Amo’ en poemoj kaj kantoj prezentitaj kiel dialogoj inter Nobla Sinjorino Animo kaj Sinjorino Amo.
Senbrue ili praktikis spiritan klerigadon ĉe la homoj, kiuj eskapis de la regado de la Eklezio.
Ilia elekto de vivo kaj ilia intelekta sendependeco kaŭzis la alarmon ene de la Eklezio, kies aŭtoritatojn iamaniere kaj vole nevole, ili defiis. Dum la daŭro de la mezepoko venis tempo, kiam tio estis permesita kaj alia, en kiu ili estis perforte persekutitaj. Tio komenciĝis kadre de la ĵus formita Inkvizicio, kiam la reĝoj havis la potencon kaj la Eklezio la spiritan regadon de la eŭropaj mensoj.
Sed estis pluraj kazoj, en kiuj  ili estis akuzitaj je herezo, kaj kondamnitaj al morto per bruliĝo.
Fakuloj konsideras la poetinojn Margarita Porete, Beatriz de Nazaret, kaj Matilde de Madgeburgo pionirojn de la mistika poezio de tiu epoko.
Inter la plej kleraj Beginoj, indas memori Maria de Oignies, Lutgarda de Tongeren, Juliana de Liege. Sed la plej fama mistika Begino estas sendube Hadewijch de Antverpeno (ĉirkaŭ 1200-1240) la aŭtorino de pluraj verkoj de poezio kaj prozo, inkluzive de pluraj leteroj adresitaj al amikoj tra Eŭropo.
Ŝi supozeble estis de nobla origino, kiel montras ŝiaj profundaj teologiaj scioj kaj ŝia brila majstreco de la literaturaj tendencoj de ĝentila amo. Tio montriĝis ne nur per la strukturo de la komponaĵoj, sed ankaŭ per la bildoj kaj temoj, kiujn ŝi uzis por esprimi sian mistikan kuniĝon kun Dio.
El ŝia verko estas nur kvar manuskriptoj, kiuj enhavas Strofajn Poemojn, Viziojn kaj Leterojn. Nur en unu el ili ŝia subskribo aperas kiel "Benita Hadewijch de Antverpeno”.
En siaj Vizioj (kiuj, same kiel la Leteroj, estas adresitaj al ŝiaj sekvantoj) ŝi ellaboras, pli ol teorion pri Amo, "Arton de Amado", laŭ siaj propraj vortoj.
La Strofaj Poemoj estas efektive kantoj skribitaj laŭ la trobadora stilo, por servi la preĝojn de ŝiaj junaj lernantoj, kiuj tiamaniere memorigis ilin multe pli facile kaj asimilis la pensojn, kiujn ŝi volis transdoni. Por ĉi tiu celo ankaŭ ŝi uzis ripetadon kaj paradokson, kiuj permesis al la animo malfermiĝi al iu sperto for de la intelekto.
Hadewijch de Antverpeno estas konsiderata la patrino de la flandria lingvo, kiel Matilde de Magdeburgo estas de la germana kaj Margarita Porete apartenas al la franca.
Marta Colvin
Biografio
Marta Colvin Andrade estis la filino de James Colvin de irlanda deveno kaj Elcira Andrade de portugala deveno.
Beginoj kaj begardoj
La vivo en la beginejoj
La virinoj, kiuj vivis en la beginejoj intence elektis tiun formon de kunvivado, ĉar ili volis konservi sian personan liberecon praktikante siajn religiajn kaj ĉiutagajn praktikojn. Kontraste al tiuj kiuj aliĝis al la ofte fermitaj monaĥaj ordonoj, beginoj povis konservi siajn personajn posedaĵojn kaj rajtojn kaj, ene de la limigoj de la regulo de la beginejo, uzi ilin. Multaj posedis sian hejmon kaj ankaŭ havis posedaĵojn ekstere. La kunvivado estis ne nur pli libera ol en monaĥejo, sed estis inversigebla.
Marta Colvin
Biografio
Post la tertremo de 1939, ŝi vivis en Santiago de Ĉilio kaj studis en Fakultato de Artoj de la Universitato de Ĉilio. En 1943 ŝi estis dungita asistanta profesoro en la skulptista ateliero de Julio A. Vasquez kaj majstro Lorenzo Domínguez, kaj estis oficiale dungita Profesoro en 1950.
Beginoj kaj begardoj
La vivo en la beginejoj
La ĉiutagaj laboroj por la propra vivtenado kaj por tiu de la komunumo estis dividitaj laŭ grado kaj kapableco. Iuj beginejoj specialiĝis en servoj al la loka loĝantaro, kiel tiu de Sint-Truiden, kiu okupiĝis pri la lavitaĵoj por eksteruloj. Ĉi tiuj laboroj, okazis laŭ taga kaj semajna horaroj en akordo kun la horaro de la religia praktiko.
Evidente religia kalendaro estis uzita kiel gvidlinio. Speciala atento estis donita al festoj de la Sankta Triunuo kaj la Sankta Komunio.
Marta Colvin
Biografio
En 1948 ŝi vizitis la "Académie de la Grande Chaumière" en Parizo kun majstroj Ossip Zadkine kaj Henry Laurens.
Beginoj kaj begardoj
La vivo en la beginejoj
Kvankam beginejo estis administrata de ĉefmastrino, konsilita kaj asistata de mastrino, beginoj por sia spirita vivo devige estis sub la aŭtoritato de la episkopo, kiu estis reprezentita per pastro. Ankaŭ dominikanoj kaj franciskanoj foje vizitis la beginejon por prediki, aŭskulti konfesojn kaj kontroli la mastrumadon de la ĉefmastrino.
Marta Colvin
Biografio
Ŝi vivis en Francio dum pli ol tridek jaroj. Ŝi estis konata tutmonde kaj ricevis Nacian Art-Premion en 1970 kiel agnoskon de sia verko.
Beginoj kaj begardoj
Lastatempa historio
En la 12-a jarcento - pro la krucmilitoj - ŝanĝiĝis la proporcio de la genroj malfavore al la virinoj. Multaj el la virinoj restis solaj kaj por ili donis sekurecon, certecon la aparteno al religia komunumo.
La beginoj komence vivis en siaj propraj loĝejoj, poste ligante al vira monaĥejo. Kun kresko de nombroj de beginoj, aperis la beginaj kortoj, plej ofte ĉe naturaj akvofluoj, kun hospitalo, preĝejo. Oni limigis tiujn kortojn per muro kaj oni eĉ fermis la pordojn je nokto. Ĉiu begina domo havis apartan ĝardeneton. En la begina korto havis centran lokon la statuo de la Sankta Elizabeta de la Arpad-dinasto.
La beginoj estis multloke persekutitaj fare de la katolika eklezio, ĉar oni akuzis ilin je disvastigo de herezaj, mistikaj ideoj.
Hodiaŭ
La plej multaj beginejoj troviĝas en Flandrio. Ekde 2000 ili apartenas al Monda Kulturheredaĵo de Unesko. Plej fama estas la begina korto de Lier, en proksimo de Antverpeno. La plej vizitata estas la beginejo de Brugge.
La lasta begino, Marcella Pattyn el Kortrijk mortis la