cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feliĉaj estas tiuj, kiuj malsatas kaj soifas justecon, ĉar ili satiĝos
Tradicia interpreto
Ĝi parolas pri justico kiu devas engaĝi tiom profunde kiel almenaŭ kaj pli ol la serĉo pri la nutro kaj soifo. Pri kiu justico temas? Ne temas, certe, pri tio kion ni ĝenerale opinias unuaintence per tia termino: nome, korekta regolado de la homaj rilatoj laŭ kiu ĉiu devus havi ĉion pri kiu rajtas ricevi. Certe, ankaŭ tiu aspekto estos, finfine, inkluzivita en la korektaj praktikoj kiuj el ĝi devenas. Sed tiu ne estas la precipa signifo ĉar “justico”, en tiu kazo, estas antaŭĉio kaj precipe la konsekvenco de alia aspekto kiu antaŭvenas ĉion alian aspekton kaj staras centre de ĉio. Kaj nome de tiu vero al kiu ĉiu homa konduto devas esti konfrontata. Tiel, en tia senco, estas “justa” precipe tiu kiu anhelas al la vero kun la sama deziro kaj intenso per kiuj oni bezonas, por la biologia vivo, nutraĵon kaj akvon. Kaj kiun, poste, ĉar deziritan kun tuta si mem, la deziranto komparas kaj respektas ĝuste ĉar vero. Tiu vola emo estos kontentigita per Dio kiu sin donas al la serĉanto. ( Itallingva katekismo de la Katolika Eklezio).
Se tio veras, laŭ tiu kristanmedia interpreto kompreniĝas ke eble pro manko de tiu “justico” okazas ke la hodiaŭaj homoj estas ĉiam malkvietaj kaj militemaj kaj agresemaj kaj ektravidiĝas la malbeno de la evangelio de Luko: ''Ve al vi, kiuj nun ridas! ĉar vi malĝojos kaj ploros.''. (6, 24-26)
Biblia ekzemplo de “justulo”
Troviĝas en la Nova Testamento justulo en kiu elstaras la karakterizoj supozigitaj en la la kvara Matea beateco: temas pri sankta Jozefo kiel priskribita en Mateo 1,18-19: “Jen kiel okazis la naskiĝo de Jesuo Kristo: lia patrino Maria, estante promesita edzino al Jozefo, antaŭ ol ili ekkunloĝis, gravediĝis iniciate de la Sankta Spirito. Jozefo, ŝia edzo, kiu estis viro “justa” kaj volante meti ŝin al publika malhonoro, volis ŝin sekrete forsendi”. Oni komentu: La jeso de Maria jam produktis siajn efikojn; ŝi, fakte, atendas la Elaĉetinton. Sed nun necesas alia jeso por ke tiu eta, eksterordinara homo baldaŭ eniru familion: la jeso de Jozefo, kiu tamen estas profunde impresita per la strangaj eventoj realiĝantaj ĉirkaŭ si: Jozefo, tamen, estas tiom plenplena je justico ke ne eblas dubi pri sia respekto al Dio kaj, sekve, al Maria. Lia koro, fakte, estas tiel justa kaj orientita al la bono ke al li permesas resti trankvila tielpunkte ke mem povas decidi kondukti kun la tuta ebla amo, do ŝin sekrete allasi…
Aliaj interpretoj
Ekzistas ankaŭ pri beatecoj interpreto pure psikologia, laŭ kiu la predikanto Jesuo malkovris kaj spertigis al la sekvantaro la psikologian liberigon de la interpersonaj luktoj kaj pacigon de la perdono ktp. En tiu beateco Jesuo utiligas la forton de la espero por konsoli la suferantojn. Sed por doni plejgrandan forton al sia propono, Jesuo apogiĝas sur la espero de la dia regno.
Volĵskaja (stacio de Moskva metroo)
Volĵskaja (Волжская, "de (rivero) Volgo") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en sud-orienta parto de Moskvo.
NGC 1799
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kovaĉica
Kovaĉica (Ковачица, slave Kovačica, Antalfalva, Covăciţa, Kowatschitza) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato. Apartenas al la municipo la jenaj sep vilaĝoj:
Situo
Kovaĉica situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zrenjanin-Panĉevo, Timiş preterfluas. La lasta urbo troviĝas 27, Beogrado 47 km-ojn for.
Historio
En 1750 la loko estis neloĝata, sed post unu jaro limgardistoj alvenis. La limgarda zono inter 1767-1872 funkciis. Slovakoj alvenis en 1801. Ŝajne vilaĝo formiĝis en 1802. Multe mortis pro ĥolero en 1849 kaj en 1893. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Antalfalva, kies distriktejo estis. Poste ĝi apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Kovaĉica 6764 da homoj, (slovakoj 5697 (84 %), serboj 558 (8 %), ciganoj 145 (2 %), hungaroj 34 kaj aliaj).
Defenda Junto de Madrido
La Defenda Junto de Madrido aŭ en la hispana origine Junta de Defensa de Madrid estis politika organismo kreata la 6an de novembro 1936 fare de la registaro de la respublika prezidita de la socialista Francisco Largo Caballero. Ĝi respondecis pri la defendo de la urbo de Madrido antaŭ la eblo ke la frankista armeo konkerus ĝin dum la Hispana Enlanda Milito. Ties konsisto kaj prezido estis fiditaj al generalo Miaja, kaj ĝi memsolviĝis la 23an de aprilo de 1937.
Antaŭaĵoj
La Ministraro estrata de Largo Caballero estis kreinta per dekreto de 28a de septembro de 1936 samnoman organismon, estre de la registarestro kaj konsista je reprezentantoj de la diversaj tendencoj kiuj apogis la registaron de la Frente Popular, kvankam temis nur pri konsultaj celoj. Tamen el tiuj reprezentantoj nur du -nome Francisco Caminero Rodríguez (Partido Sindicalista) kaj José Carreño España (Izquierda Republicana)- estos parto de la nova organismo tutpova.
Back to the Future Part II
Back to the Future Part II (Reiro al la estonteco: parto 2) estas filmo de Robert Zemeckis aperinta en 1989. Ĝi estas la dua el trifilma serio.
Ĝi sekvas la unuan parton Back to the Future kaj daŭrigas la aventurojn de Marty McFly kaj Emmet Brown, kiuj iras per sia tempovojaĝa aŭto al la jaroj 2015, 1985 kaj 1955.
Julius Casserius
Giulio Cesare Casseri (1552–1616) estis Itala kuracisto kaj anatomo, lernanto kaj sukcedinto de Girolamo Fabrizio en la Universitato de Padovo, kies kromnomo estis Il Piacentino, laŭde etendis la konadon pri la homa anatomio en la 17-a jarcento, precipe pri siaj esploroj de la laringo. Kiel anatomo, li oferis detalajn priskribojn pri la parola kaj aŭda organoj, ĉefe rilate al la timpana nervo kaj ties rilato kun la maleo kaj la ostoj respondecaj pri la orela strukturo. Li publikigis verkojn entenantajn longegajn anatomiajn tabelojn. Adrianus Spigelius sukcedis al li kiel profesoro pri medicino en la Universitato de Padovo.
Back to the Future Part II
Scenaro
Ili forveturas per la fluganta tempovojaĝa DeLorean, dum Biff Tannen vidas ilin. Ili alvenas je la 21-a de oktobro 2015, kaj Doc hipnotigas Jennifer kaj lasas ŝin en strateto, por ke ŝi ne ĝenu lian planon. Dume, Doc postulas, ke Marty ŝajnigu, ke li estas lia filo, Marty McFly Jr., por ke li malakceptu kontrakton de la nepo de Bigg, Griff Tannen, ĉar tio alikaze havos kiel reziston la areston de Marty Jr. kaj lia fratino Marlene. Marty malakceptas la kontrakton, sed Griff ekbatalas kun li; Marty fuĝas la batalon per flugtabulo (hoverboard), kaj igas, ke Griff kaj lia amikaro akcidente eniras la urbodomon frakasante ĝiajn fenestrojn, ŝanĝante la estontecon. Reirante al Doc, Marty aĉetas almanakon enhavanta detalajn rezultojn pri la ĉefaj sportaj eventoj de la lasta duono de la 20-a jarcento. Doc malkovras la aĉetaĵon kaj akuzas Marty pri tio, ke li provas profiti el tempovojaĝo, kaj forĵetas la libron en rubujon. Sed la polico trovis Jennifer kaj portis ŝin al ŝia estonta hejmo (kredante, ke ŝi estas la aŭtenta 2015-a Jennifer), do Marty kaj Doc devas retrovi ŝin. La maljuna Biff, kiu aŭdis la interparoladon kaj memoras la 1985-jaran DeLorean, prenas la libron kaj sekvas ilin.
Julius Casserius
Vidu ankaŭ
<Gallery> Gerolamo_Mercuriale.jpeg| Girolamo Mercuriale (1530-1606) Tizian_Portrait_of_Ranuccio_Farnese.jpg| Ranuccio Farnese (1530-1565) Girolamo_Fabrizi_d%27Acquapendente.jpg| Girolamo Fabrizio (1537-1619) Tabulae_Anatomicae.jpg| Odoardo Fialetti (1573-1638) Adriaan_van_den_Spieghel.jpg| Adrianus Spigelius (1578-1625) WernerRolfinck.jpg| Werner Rolfinck (1599-1673) Tabulae_Anatomicae.jpg| Daniel Bucretius, la Juna (1600-1631) John_Browne_Robert_White.jpg| John Browne (1642-1702) Fotothek_df_tg_0009002_Medizin_%5E_Portr%C3%A4t.jpg| Georg Wolfgang Wedel (1645-1721) Altstadt_Bad_Langensalza2.JPG| Johann Christian Wiegleb (1732-1800) </Gallery>
Back to the Future Part II
Scenaro
Jennifer vekiĝas en sia estonta hejmo kaj kaŝiĝas, dum la familio McFly vespermanĝas. Ŝi aŭdas, ke la vivo de Marty kun ŝi estas pli malbona ol esperate, pro aŭta akcidento, kiun havis Marty antaŭ multaj jaroj. Dum ŝi kaŝrigardas, la maljuna Marty enmiksiĝas en fia laborafero de sia amiko Needles, kaj tuj estas eksigita de lia laboro; tion anoncas multaj faksaĵoj, kaj Jennifer gardas unu kopion. Dum ŝi fuĝas la domon, Jennifer renkontas maljunan sin, kaj ambaŭ svenas. Dum Doc kaj Marty provas retrovi la junan Jennifer, la maljuna Biff ŝtelas la DeLorean, vojaĝas en la tempo kaj revenas. Doc, Marty kaj Jennifer reiras al 1985, nesciante la agojn de Biff.
Marty kaŝe sekvas Biff. Li ĉeestas la renkonton inter juna Biff kaj maljuna Biff, sed ne povas preni la libron. Marty devas, helpe de Doc, provi akiri ĝin dum la danca vespero, atentante ne malfari la okazaĵojn, kiun li korektis dum sia antaŭa vojaĝo. Biff fine foriras de la dancado aŭte, kaj Doc kaj Marty sekvas lin silente. Marty, per la flugtabulo, sukcesas kapti la libron kaj Biff kolizias denove kun kamiono plena je sterko.
Ĉar proksimiĝas ŝtormo, Doc ne sukcesas surterigi la DeLorean, kaj diras per radio al Marty, ke li bruligu la almanakon. Tio farite, la jaro 1985 estas korektita. Sed fulmo trafas la aŭton, kiu malaperas. Tuj poste, kuriero de Western Union alvenas kaj donas al Marty 70-jaran leteron; tiu letero venas de Doc, kiu iris al la jaro 1885 post la fulmo. Marty kuras reen al la urbo kaj trovas la 1955-an Doc, kiu festas la sukcesan sendon de la pli frua versio de Marty al 1985. Doc estas ŝokita kaj svenas vidante Marty.
Aktoroj
La rolojn de George McFly kaj Jennifer Parker aktoris aliaj aktoroj ol en la unua filmo, tial kelkaj scenoj estis refaritaj.
Zdenka Bergrová
Zdenka BERGROVÁ, fraŭline Vovsová (naskiĝis je la 10-a de marto 1923 en la Praga Vyšehrad, mortis la 22-an de majo 2008 en Praha) estis ĉeĥa poetino kaj tradukistino el la rusa, parte ankaŭ el la angla. Amikino de Esperanto. Ŝia edzo estis ĉeĥa pentristo, skulptisto, grafikisto kaj ilustristo Věroslav Berger.
Ivo Ulich
Ivo Ulich (n. ) estas ĉeĥa futbalisto. Li de 1997 ĝis 2000 membris en la ĉeĥa nacia teamo de futbalo.
Zdenka Bergrová
La patro estis tipografo. Ŝi abiturientiĝis en 1942 en reala gimnazio Krásnohorská, poste trapasis bibliotekistan mezlernejon en la Praga Klementino kaj ĝis la militfino ŝi estis komandita al Rudolfino por transporti librojn en bunkron. Ŝi posedas atestilon pri partopreno en rezistado laŭ la leĝo 255 kaj el majo 1945 medalon de barikadanoj de Pankrác kun malalta numero 419. En la dua militduono ŝi aktivis en la grupo de Jindřich Honzl, tial 1945 ŝi estas en listo de Studio de Nacia Teatro. De la somera semestro 1945 ŝi studis ĉe filozofia fakultato de Universitato de Karolo fakojn ĉeĥa kaj rusa literaturoj. En 1949 ne estis rekonita ŝia disertacia laboro, ĉar ŝi rifuzis ŝanĝi sian opinion pri V. G. Korolenko, aprezante lian senpartiecon en la revolucio kaj helpemon al ĉiuj bezonatoj. Rehonorigan dektorecon ŝi ricevis en 1990.
En junio de 1945 aperis ŝia unua poemo en ĵurnalo Mladá fonta (Juna Fronto), en 1945 ŝi gajnis en junulara konkurso la unuan premion por la pupteatra versita fabelo Marcipana Dometo, kiun enscenigis Václav Vaňátko kaj en 1946 eldonis eldonisto Josef Richard Vilímek. Ekde 1949 Z. Bergrová publikigis tradukojn el jenaj poetoj: Puŝkin, Lermontov, Nikolaj Aleksejeviĉ Nekrasov, Taras Ŝevĉenko, Sergej Jesenin, Boris Pasternak, kun lingva konsulto ankaŭ Paul Verlaine kaj William Shakespeare. Presitaj tradukitaj versoj ne estas malpli multaj ol 70.000...
Ekde 1990 ŝi eldonis plurajn proprajn poemarojn.
Distingoj: Medalo kaj diplomo de Eŭropa Cirklo Franz Kafka, Prago 1999. Indikoj pri ŝi estas en Kdo je kdo v Československu (Kiu estas kiu en Ĉeĥoslovakio), ČTK 1969, en Ukrainia literatura enciklopedio, Kievo 1988, en enciklopedio Who's Who in the World, Edition 2000, Marquis, USA, en Ĉeĥio en enciklopedio Diderot, plue en enciklopedio 2000 Outstanding People, Cambridge, England...
Kálmán Czakó
Kálmán Czakó [cakO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czakó Kálmán estis hungara patologo, altlerneja instruisto, botanikisto. Lia nobela antaŭnomo estis telegdi, lia mallonga nomo en la botaniko estis Czakó. Kálmán Czakó naskiĝis la en Hernádnémeti, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Czakó frekventis mezlernejojn en Miskolc kaj Sárospatak, poste li estis instruisto kaj preĝeja orgenisto 3 jarojn. Li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1870, poste li estis patologia asistanto en Scienca Universitato Ferenc József studjaron, poste en la reĝa universitato. Li studvojaĝis preskaŭ 2 jarojn eksterlande helpe de stipendio. Inter 1874 kaj 1887 li instruis patologion, botanikon kaj farmacion en la Veterinara Instituto de Budapeŝto en rango profesoro. Li establis ankaŭ herbarion. Ekde 1881 li gvidis ankaŭ stacion, kie oni ekzamenis la grajnojn por semadi. Libertempe li esploris botanikojn de ĉirkaŭaĵo Buda kaj Tatroj. En 1893 li ricevis la titolon reĝa konsilisto. Li edziĝis en 1877.
Larso Porseno
Larso Porseno estis reĝo de etruska urbo Klusio. Li regis verŝajne ĉirkaŭ la jaro 500 a.K.
Konkero de Romo
Kiam en la jaro 510 a.K. estis el la Romo elpelita la lasta etruska reĝo Tarkvinio Superbo, turniĝis por helpo ĝuste al klusia Porseno. La reĝo ne hezitis kaj fronte de kelkmila armeo venis milite al Romo. Sur tiu ĉi loko antikvaj historiistoj diferenciĝas en priskribo de sekvantaj eventoj. Porromaj historiistoj, kiel ekzemple Tito Livio, prezentas, ke heroa kontraŭstaro de romianoj (Horatius Cocles, Mucius Scaevola) malebligis al Porseno konkeri la urbon. Aliaj fontoj male diras, ke Porseno la urbon konkeris kaj al venkitaj romianoj malpermesis uzadi ferajn ilojn por aliaj celoj ol terkulturistaj.
Nuntempaj historiistoj alkliniĝas al opinio, ke Porseno Romon fakte portempe uzurpis, sed nur por si mem kaj ne por reenkonduki tien tarkvinianojn. Romaj patriotaj mitoj celis tiun ĉi fakton nur kovri.
Sankt Jakob im Rosental
xx estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Villach. Fine de en la komunumo vivis.
Horní Lažany (Lipová)
Horní Lažany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lipová, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Lipová. Estas ĉi tie registritaj 28 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Horní Lažany situas en katastra teritorio Horní Lažany u Lipové kun areo 3,88 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368.
Balleny-insuloj
La Balleny-insuloj estas neloĝataj insuloj, etendiĝantaj 190 km longe de nordokcidento al sudoriento, sude de Nov-Zelando, en la subarkta regiono. La insularo situas 300 km de la antarkta kontinento kaj estas parto de la Ross-areo, teritorie pretendita fare de Nov-Zelando.
Geografio
Al la Balleny-insuloj apartenas de la nordo ĝis la sudo:
La suda polusa cirklo dividas la insul-grupon inter la Young- kaj la Buckle-insulo, proksime al la Borradaile-insulo. La plej alta pinto de la insularo estas la Brown Peak kun alto de 1.524 m, troviĝas sur la Sturge-insulo. Sur du insuloj troviĝas malgrandaj urĝ-helpejoj: „Swan Base“ sur la Borradaile-insulo kaj „Sabrina Refuge“ sur la Sabrina-insulo.
Historio
La insularo estis malkovrita en 1839 fare de la balenkaptita kapitano John Balleny (per ŝipo Eliza Scott) kaj Thomas Freeman. Thomas Freeman surpaŝis la insulon kiel unua persono la 9-an de februaro 1839.
Bestoj
Sur la Buckle- kaj la Sabrina-insuloj vivas pluraj kolonioj de la Adeliopingvenoj kaj la mentonrimena pingveno.
Béla Szakáts
SZAKÁTS Béla (saka:ĉ) estis rumanuja hungara skulptisto naskita en Odorheiu Secuiesc la 19-an de septembro 1938 kaj mortis la 4-an de junio 2022.
Kariero
Szakáts studis inter 1956 kaj 1962 en la Ĉefartlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1962 kaj 1994 li estis instruisto de la Belartliceo de Temeŝvaro, de 1994 docento de la ĉefartlernejo, katedrestro.
Ukraina Libera Universitato
Ukraina Libera Universitato (ULU) (ukraine: Український Вільний Університет) estis fondita fare de ukrainaj enmigrintoj en Vieno (januaro, 1921). Samjare la Universitato translokiĝis al Prago, tiam al ĝi aliĝis 700 studentoj; de 1945 ĝi funkcias en Munkeno.
Tago de Sankta Georgo
Tago de Sankta Georgo estas festotago en multaj landoj, inter ili Anglio, Kartvelio, Bulgario, Portugalio, Aragono, Katalunio kaj en Gora (plimulte islama regiono de Kosovo). Plej ofte la festo okazas la 23-an de aprilo, tradicie konata kiel la mortotago de Sankta Georgo, en la jaro 303.
Katalunio
Katalune ĝi nomiĝas Diada de Sant Jordi. La tago estas dediĉita al enamiĝintoj kaj tradicie oni donacas al la partnero rozon kaj libron. Tiu ĉi tago estas ankaŭ depostula por la katalunaj lingvo kaj kulturo.
En ĉiuj urboj de la lando troviĝas budoj disvendantaj rozojn kaj librojn, tamen, en la ĉefa aleo de la malnova barcelona urbocentro nomita 'La Rambla' la evento montriĝas plej grande etosa; centoj da budoj staras laŭlonge de la strato. Kutime verkistoj mem deĵoras en kelkaj budoj kaj subskribas la librojn de ili verkitajn. La disvendado de rozoj fariĝas ege profita afero. Krom eldonejoj kaj librovendejoj, starigas plurajn budojn laŭlonge de la promenejo, politikaj partioj; humanitaraj organizoj; sindikatoj; kolektivoj; societoj kaj asocioj. Radioj kaj televidoj elsendas rekte el tiu strato kaj pluraj ĵurnalistoj trairas la aleon. Festa etoso kovras la urbon kaj la landon. Lernejoj okazigas kultur-tagojn, bibliotekoj okazigas kulturajn aranĝojn kaj koncertoj muzikigas la viglan etoson de la kultura tago.
Ukraina Libera Universitato
Famaj ukraindevenaj scienculoj, kiuj batalis pro la sendependeco de Ukrainio en 1917-24, 1941-45, estis profesoroj de la Universitato. Inter ili: V. Kubijoviĉ, A. Voloŝin, N. Polonska-Vasilenko, V. Petrov (Domontoviĉ). En 1947 en la Universitato prelegis 80 profesoroj.
Esther Bendahan
Ŝia sefarda familio venas de Maroko, kaj ŝi studis psikologion kaj francan literaturon en Madrido. Ŝi estas la direktorino de la programo televida «Shalom» (RTVE) kaj la organizintino de Casa Sefarad-Israel.
Ukraina Libera Universitato
En ULU oni rajtas magistriĝi kaj doktoriĝi. De 1992 la Registaro de Ukrainio agnoskas diplomojn de la Universitato.
Granda Serbio
Granda Serbio (serbe: Velika Srbija / Велика Србија) estas la politika koncepto kiun kelkaj serbaj iredentistaj naciistoj volus por Serbio, tio estas politika unuigo de ĉiuj serbokroataj landoj: nome Bosnio kaj Hercegovino, Montenegro, Nord-Makedonio, kaj Kroatio.
Ĉi tiu projekto realiĝis per Jugoslavio post la Unua mondmilito, sed hodiaŭ ĝi estas denove studenda kaj disputata post la dissolvo de Jugoslavio. Tamen la ŝancoj por realigi tion ege malmultas, ĉar la internacia komunumo jam akceptis la nunaj limoj. La ununuraj areoj kie tiu ideo gravus, estus la serbaj partoj de Kosovo kaj la Serba Respubliko de Bosnio, kie la rilatoj kaj alproksimiĝoj al la aktuala Serbio pluas.
István Bántó
BÁNTÓ István (ba:nto:) estas rumanuja hungara ĵurnalisto, redaktoro naskita en Hodod la 8-an de januaro 1929.
Biografio
István Bántó estis ano de la Móricz Zsigmond Kollégium. Li finis la mezlernejon en Zalău kaj li havigis en 1951 diplomon de instruisto pri la rusa lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai. Ekde 1951 li laboris en Bukareŝto en la Rumana Instituto por Eksterlandaj Kulturrilatoj. Ekde 1958 li estis ĉefredaktoro de porinstruista gazeto Tanügyi Újság kaj de decembro 1989 de la nova samspeca revuo sub titolo Közoktatás. Li publikis librorecenzojn kaj priinstrtupolitikajn artikolojn en gazetoj Igaz Szó, Falvak Dolgozó Népe, Új Élet, Munkásélet. Li tradukis al la hungara lingvo el la rusa lingvo la fabelojn de Saltikov-Ŝĉedrino kun Károly Kós (1954).
Guadamur
Guadamur estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino «Guadamur» (قدمر), laŭ kelkaj fakuloj, signifas en araba 'la rivero de la ondoj'; tamen aliaj opinias ke ĝi devenus el wadi al-mur 'rivero de la muro', Kiel aludo al konstruaĵo ĉu romia aŭ visigota por akva utilo; tiele ĝi estus hibrido de la araba wadi 'rivero, valo', kaj de la latina murus 'muro', aŭ de la latina muris 'ratón', je la maniero de aliaj hibridoj kiaj Guadalcanal (Sevilo).
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Guadamureño. La censita populacio en 2011 estis de 1.855 loĝantoj kaj la denseco estas de 50,14 loĝ/km². Historie dum la 20-a jarcento la populacio stabiliĝis kun varioj inter 1,500 kaj 2,000 loĝantoj. La Hispana Enlanda Milito kaŭzis 400 perdojn.
Selci
Selci estas komunumo de Italio en Provinco Rieti.
Guadamur
Situo
Guadamur estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 640 m; je 13 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 37 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°48′41″ N 4°8′57″ Ok.
Geografio
La municipo estas situanta «en una cañada» (ĉe brutoŝoseo) en la komarko de la Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de la urbo de Toledo norde, kaj de Argés oriente, Casasbuenas sude kaj Polán sude kaj okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
La kverkarbaro de Daramezas, jurisdikcio de Guadamur separata el la resto de la municipa teritorio kaj enklava en tiu de Toledo, havas kiel limo norda la riveron Taĵon. La plej alta punkto de la teritorio troviĝas en La Liebrera, kun 661 m.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, olivarboj, vitoj kaj danke al irigacioj el riveroj Taĵo kaj Guajaraz, krom putoj, fruktoĝardenoj, melonoj, akvomelonoj) kaj brutobredado (ĉefe ŝafoj) tradicie. Iame minoj. Nun turismo. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo. Inter industrio, produktado de oleo, de vino, fabrikoj de mebloj kaj fromaĝoj.
Origino
La arkeologiaj restoj prahistoriaj estas malabundaj, el ŝtono apenaŭ neolitika raspilo, hakilo de malfacila datado ktp. Guadamur troviĝas tro malproksime de la setlejoj de la Paleolitiko plej proksimaj (en la aktuala provinco de Madrid).
La setlantoj de la zono antaŭaj al la alveno de la romianoj ricevis de la geografo Strabono la nomigo de karpetanoj, kaj en la Karpetanio integris, kun aliaj popoloj, la socian kaj kulturan medion keltiberan. Ĉe Guadamur estas toponimoj de kelta deveno kiaj Alpuébrega, la Brega aŭ Castrejón.
Arkeologiaj trovitaĵoj, eĉ malabundaj, pruvas la romian ĉeeston en la areo: moneroj, kameo, steleo el kalka ŝtono kaj ĉevala bremsilo datata en la 2-a jarcento; al tio aldonendas eroj reuzataj de visigotoj, kiaj restoj de kolonoj, platoj el marmoro de Carrara kaj statuoj. Ne estis en Guadamur preciza setlejo de romianoj, sed ŝajne estis certe romia ŝoseo duaranga kaj probable vilao en la zono de la malnova vojo al Toledo. La loka toponimo «Portusa» (diminutivo latina kastiliagita), de vadejo de la river Taĵo je 8 km nordokcidente de Guadamur, markas la zonon kiel iama trapasejo.
Mezepoko
La epoko visigota (409–711) lasis en Guadamur la plej interesa ĉapitro de sia historio. En aŭgusto de 1858, fortaj tempestoj malkovris ĉe fruktaĝardenaro de Guarrazar serio de tomboj. La lokanoj Francisco Morales kaj María Pérez malkovris tiele la nomitan Trezoro de Guarrazar, la plej grava el la trovitaj en Iberio rilate al la visigotoj. Tiuj trovitaĵoj plus aliaj kromaj (aprilo de 1859), formis aron konsista el: ses kronoj, kvin krucoj, pendjuvelo kaj restoj de platoj kaj ĉenoj (preskaŭ ĉio el oro, nune en la Nacia Arkeologia Muzeo de Madrido); krono kaj kruco el oro plus juvelo kun gravuraĵo de la Anonco al la Virgulino (nune en la Reĝa Palaco de Madrido); tri kronoj, du krucoj, ĉeneroj kaj penjuveloj el oro (nune en la Nacia Muzeo pri la Mezepoko, Parizo); krono, fragmentoj de alia kaj spiko kun bulo de rokokristalo (pecoj ŝtelitaj el la Reĝa Palaco de Madrido en 1921 kaj ankoraŭ netrovitaj). La peco plej valora de la aro estas la krono de Recesvinto, reĝo kiu nun nomigas la ĉefa placon de la vilaĝo: ties pecoj el safiro devenas el la antikva Srilanko. Aperis ankaŭ nombraj skulptaj fragmentoj kaj restoj de konstruaĵo, eble romia delubrum (nome sanktejo aŭ purigejo) kiu en postaj jarcentoj oni dediĉis al kristana kulto kiel pregejo aŭ baziliko, kaj kiu loĝigis serion de tomboj: en la plej grava kuŝis skeleto sur kuŝejo el kalko kaj sablo, kaj konserviĝis la tomboŝtono el ardezo, kies latina skribaĵo, de la presbitero Krispino, datas el la jaro 693 (51 de la regado de Egiko, jaro de la 16-a Koncilio de Toledo). Tiu tomboŝtono troviĝas nune en la Nacia Arkeologia Muzeo de Madrido.
Pajares de Adaja
Pajares de Adaja [paĤAres deaDAĥa] estas municipo en la nordoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Pajares de Adaja estas komprenebla kiel Pajlstokejoj de la rivero Adaja [aDAĥa].
Guadamur
Mezepoko
Laŭ kelkaj hipotezoj, Guarrazar estus estinta monaĥejo kiu utilis kiel kaŝejo por parto de la reĝa trezoro de la kortego, preĝejoj kaj monaĥejoj de Toledo, por eviti ties kapton fare de la invadantaj islamanoj: la monaĥejo de Sancta Maria in Sorbaces, laŭ la skribaĵo de la kruco de Sónnica, unu el la pecoj de la trezoro de Guarrazar konservataj en Parizo. Kopioj de la Trezoro estas viziteblaj en la Ermitejo de Nia Sinjorino de la Nasko de Guadamur kaj en la Muzeo de Visigota Arto de la preĝejo de Sankta Romano, en la urbo de Toledo.
Pajares de Adaja
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 32 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Guadamur
Mezepoko
Krom ties propra nomo, Guadamur havas en la ĉirkaŭo pliajn restojn de araboj en formo de toponimo: Daramazán, 'domo fortikita'; Daramezas, 'domo de la tablo aŭ altebenaĵo'; Guajaraz, 'rivero de la dornoj'; Guarrazar, 'valo de la plumbo'; Zuarraz, 'canaleto'; Aguanel, 'akvo de la puto'; Aceituno, 'la olivarbaro'.
Pajares de Adaja
Geografio
Ĝi limas kun Tiñosillos, Gutierre-Muñoz, Adanero, San Pascual, El Bohodón, Villanueva de Gómez, Blascosancho kaj Sanchidrián.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Guadamur
Mezepoko
La kapitulaco de Toledo en 1085 permesis almohadojn kaj almoravidojn forpeli la kristanojn de tiom strategia pozicio. La komarko, en la venonta jarcento, estis ruinigita de atakoj kaj kontraŭatakoj de ambaŭ flankoj. Kiam komencis reloĝado en tempo de Alfonso la 7-a, Guadamur aperas kiel domaro de la municipo de Toledo, al kiu ĝi pagas impostojn kaj de kies jurisdikcio dependas. La dokumentaro disponebla pruvas, ke estas tradicia la posedo privata de bienoj de anoj de Toledo ĉirkaŭ Guadamur, kaj tio eble datas el la regno tajfo, pro la toponimio araba de la nunaj bienoj. Ekde fino de la 12-a jarcento tiuj bienoj ekestis posedoj de la klerularo.
Dum la 13-a jarcento, la 14-a jarcento kaj la 15-a jarcento okazas en tiuj teroj progresa paso al la feŭda reĝimo, kaj tio malfortigas la monarkian povon, permesante nobelajn luktojn, reziston de kamparanoj, konfliktojn proreligiajn, epidemiojn kaj krizojn de vivteno. Guadamur eniras en la historio malalt-mezepoka ĉe Pedro López de Ayala, filo de la reĝa kanceliero kaj urbestro de Toledo, kies kontrolon lia familio disputis kontraŭ familio Silva. Intervenis en la milito kiu okazis inter Johano la 2-a kaj ties preferulo don Álvaro kontraŭ la infantoj de Aragono, don Henriko kaj don Johano, kaj finfine li donis al ili la urbon de Toledo en 1440. Rekuperita la perditan terenon, Johano la 2-a pardonis don Petron en 1444; en 1446, inter aliaj posedoj, li ricevis Guadamur kiel reĝa donaco. Tiu dato markas la komencon de kvar jarcentoj de feŭda reĝimo senjora en la loko: ĝi iĝis vilaĝo de senjoro ĉiopova, kiu juĝas, punas, monpunas, leĝofaras, elektas la aŭtoritatojn kaj decidas impostojn kaj devigojn personajn al la vilaĝnoj. La filo de don Petro estos la unua grafo de Fuensalida (1470); du jarojn antaŭe ricevis permeson de la reĝo por konstrui en Guadamur kastelon, kiu probable staras sur antaŭa gvatoturo araba. Ĝi montras blazonojn de familioj Ayala kaj Silva, la rivalaj familioj de Toledo mezepoke. Ankaŭ de la 15a jarcento datas la proksima ermitejo de Nia Sinjorino de la Nasko, influita de la stilo mudeĥara toleda.
Moderna Epoko
La 3-a grafo de Fuensalida (1489–1537) akceptis en Guadamur la la princojn don Filipo kaj doña Johanino, kiu estis ĵus nomumitaj heredantoj de la krono de la Regno de Kastilio. En 1590, dum la regado de Filipo la 2-a, la kastelo utilis kiel sekreta karcero de la Inkvizicio. La 6-a grafo partoprenis en la forpelo de la moriskoj (1609) kaj rekrutis 126 soldatojn en Guadamur. La 9-a grafo estis nomumita de Karlo la 2-a Marŝalo de la Regno de Sardio kaj Marŝalo de Milano. En la 17-a jarcento akiris la graflando de Fuensalida ties plejan etendon: 10.000 loĝantoj kaj 40.000 ha, nome la dua ŝtato de la regno de Toledo. En la Catastro de Ensenada, kiu kolektis en la vilaĝo informon de 1752, oni mencias pri «los diezmos y primicias de los frutos que en ella se cogen» (impostoj) kaj kiuj iras al la paroĥo de Guadamur, al la reĝa trezoro, al la kardinalo arkiepiskopo de Toledo, al la klerikularo de la Katedralo kaj al la paroĥoj toledaj de Santo Tomé, Santa Leocadia, San Martín, San Román, San Ginés, San Antolín, San Nicolás, la Magdalena, San Andrés, San Justo, San Vicente, la mozaraboj, Santa Eulalia kaj Santa Justa. La historio de la graflando finis en 1843, kiam la registaro donas la posedojn senjorajn de Guadamur al la vilaĝanoj.
En la 16-a jarcento estis du paŝtadaj kverkarbaroj: kien venis brutogregoj respektive de Segovio kaj de Sorio, en tiu meze de la 18-a jarcento sepdek abelujoj, kiuj produktis abundan mielon kaj vakson. Ĉee la rivero Guajaraz estis kelkaj muelejoj (la Casquilla). Danke al la arkiepiskopo toleda Silíceo (1546) oni konstruis ponton super la rivero Guajaraz. De tiu epoko datas same la preĝejo paroĥa de Santa María Magdalena kaj la ermitejo de Sankta Antonio Abato, populare konata kiel San Antón (kvankam la sanktulo kiu en ĝi estis venerita ĝis mezo de la 19-a jarcento estis Sankta Sebastiano). En tiu ermitejo estas nune la Muzeo de Popolaj Arto kaj Moroj de la Montoj de Toledo.
Nuntempa Epoko
Fine de 1808 ricevis Guadamur roton de franca armeo kiu formis parton de la trupoj de Napoleono kiuj eniris en Toledo la 13-an de decembro. Ili instaliĝis en la kastelo, senhoma tiam sed loĝebla (kiel atestis la pastro de la vilaĝo, Juan José de Funes, en 1788). Laŭ dokumentoj de 1811, la vilaĝo nutris la trupojn setliĝintaj en Mazarambroz per ĉiutaga alporto de pano, viando, vino, legomoj, salo, oleo, karbo, ligno, hordeo, pajlo kaj brano. La rezisto de la lokanoj kondukis kelkajn junulojn al la roto de la gerilano de Argés nome Ambrosio Carmena, alinome «El Pellejero».
En la festoj de septembro de 1812 oni ĵuris pri la Konstitucio de Cádiz solene. La desamortización de la ekleziaj bienoj farita dum la 19-a jarcento malbonigis en Guadamur la situacion de lokanoj kiuj estis luintaj terojn de la municipa teritorio posedoj de la katolika eklazio kaj kiuj perdis ilin pro aŭkcia vendo al riĉuloj, kiuj nuligis la iamajn kontraktojn aŭ plialtigis la prezojn konsiderinde. Nur malofte la nova posedanto estis lokano.
La Konstitucio de 1837 kreis nacian milicon, kiel ĉe aliaj lokoj; tiuj milicanoj de Guadamur devis agadi foje fine de tiu jardeko kontraŭ la karlismaj rotoj kiuj rifuĝiĝis en la Montoj de Toledo. La kamparanoj suferis konstantajn ŝtelojn de gregaro, kaj agadis kontraŭ la karlistoj.
Meze de la 19-a jarcento la municipa buĝeto estis de 16.000 "reales", el kiuj 2.900 estis por pago al la sekretario. En 1887 la vilaĝo vendis la kastelon al la sesa Grafo de Asalto, parenco malproksima de la familio Ayala, de kiu heredas lia filo, la markizo de Argüeso, deputito de Tarragona. Pro lia persona intereso oni akiris la telefonon jam en 1922. La kastelo ne atingos la kategorion de monumento histora-arta ĝis 1964.
Fine de la 19-a jarcento, okupante la urbestrecon Lorenzo Navas Ordóñez (kiu estis karlisma), la antikva puto estis anstataŭata de fonto nune malaperinta (en la placo de Recesvinto) kaj gregotrinkejo "pilar" kiu nomigis la placon de Pilar. Enhejma akvo alvenis al la domoj de Guadamur en 1928, post la elektro (1907).
Dua Respubliko kaj Enlanda Milito
Ĉe la alveno de la Dua Respubliko la vilaĝo konis la kreon de la unua laborista sindikato, nome la Unión General de Trabajadores (UGT), kies sidejo, la Sociedad Obrera Casa del Pueblo, estis situanta ĉe la strato de San Antón. Oni konstruis Publikajn Lernejojn (1935), ĝis tiam instalitajn en ia stalo en la aktuala strato de Andrés Hornillos; nune ili loĝigas la Interpretejon de la Trezoro de Guarrazar. La demokratia reĝimo ankaŭ konstruis la straton Nueva (nova), loĝata de laboristoj kaj kamparanoj kaj tiam la ununura strato rekta kaj nivelita el la vilaĝo; prezentis armonian disponon de fasadoj, altoj kaj kortoj kiu ne survivis ĝis nun.
Post la Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936, Guadamur restis laŭ la registaro de la Dua Hispana Respubliko ĝis la lastaj tagoj de la Hispana Enlanda Milito. En novembro de 1936 bataliono de Milicoj kapitanita de Manuel Iglesias Castro rekrutis en Guadamur kamparanojn socialistajn. En decembro samjare refunkciis la Municipo siajn sesiojn, post komenca momento kiam la Defendokomitatoj duarangigis ĝin. Ĝi estis politike unukolora, ĉar la sep skabenoj estis socialistoj (FETT-UGT). En tiu momento prezentas Guadamur ekzemplon de integra kolektivismo: nur du bienoj okupis tiam 52,2 % de la municipa teritorio, kaj post la milita insurekcio okazis la konfisko de tiuj bienoj kaj aliaj, same kiel de la malgrandaj vendejoj kaj domoj de tiuj konsideritaj malamikoj de la Respubliko. Je la 25a de aŭgusto de 1936 oni kreis la kolektivecon «Pablo Iglesias» kaj la tuta municipa teritorio integriĝis en ĝi. Komitato de Liverdao respondecis pri la komerco kaj pri la ununura trinkejo. La preĝejo kaj la ermitejoj de la Nasko kaj de Sankta Antono iĝis grenejoj-magasenoj. La kastelo suferis rabadon, interalie de la biblioteko. La Municipo, kiel ĉe aliaj vilaĝoj de la Hispanio respublika, eldonis propran monaĵojn. La la frankisma armeo rompis la fronton sude de la urbo de Toledo kaj eniris ĝis la nordo de la municipa teritorio; en tiu agado ĝi konkeris la najbaran vilaĝon de Argés, kiu denove venos al respublika teritorio post kelkaj tagoj. Inter la 12-a kaj la 25-a de majo la 11-a Divizio de la Popola Armeo de la Respubliko, sub estro de la komunisto Enrique Líster, okazigis mitingojn (kun koncerto kaj kino) en la zono; tiu de Guadamur okazis ĉe la Urbodomo kaj la strato de la Nasko, kaj partoprenis reprezentantoj de la vilaĝo, delegitoj de la laboristoj de la fabrikoj de Madrido kiuj sponsoris la Divizion kaj reprezentantoj de tiu. En oktobro de 1937 la integra kolektiveco perdis sian forton, kiel en multaj aliaj lokoj, pro la premo de la komunistoj, kiuj defendis kooperativojn surbaze de malgrandaj posedantoj ĉu kamparanaj ĉu industriaj aŭ de servoj. En oktobro de 1938 prto tiu premo oni donis terpecon al la laboristoj kiuj volas separiĝi el la komunumo. La iniciato, konvertita jam en kooperativo kamparana dissolviĝis fine de tiu sama jaro. La la frankisma armeo eniris en la vilaĝo, kelkajn tagojn antaŭ la oficiala fino de la milito.
Diktaturo
La «Causa General» (frankisma studo) registris 45 viktimojn pro la revolucia subpremado, revizienda nombro ĉar eble kelkaj el tiuj estis registritaj ankaŭ en ties naskiĝlokoj. Pri subpremado fare de la frankismo, krom 26 viktimoj mortigitaj kaj naturaj de Guadamur konstatitaj, nombraj lokanoj iris al la prizonoj de la nova ŝtato, suferis senhontigojn, ekzilon, mortopunojn, foje kaj feliĉe neplenumitajn, kaj plej diversaj malbonaĵoj pro ekskuzo de "helpo al ribelo", spite plej ofte esti estintaj fidelaj al la laŭleĝa registaro.
Demokratia epoko
La 3-a de aprilo de 1979 estis la unuaj municipaj balotoj vere demokratiaj post la tempo de la Dua Respubliko, post la ĝenerala balotado de junio de 1977. Ekde tiam, Guadamur havis unuan urbestron de tiama partio UCD (Unión de Centro Democrático), kaj poste sinsekve urbestrojn de la maldekstra PSOE (Partido Socialista Obrero Español, du kaj duona fojojn) kaj de la dekstra PP (Partido Popular, kvar fojojn).
157332 Lynette
157332 Lynette estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la usona amatora astronomo Don J. Wells elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Donna Lynette Wells de Missouri City (Teksaso), edzinon de la malkovrinto, patrinon de Christopher, Duncan kaj Katherine, kaj dotitan artistinon. La malkovrinto ricevis multenombrajn malfruajn noktajn vokojn al la observatorio, kun la afabla frazo " Karulo, ĉu vi scias, la kioma horo estas ? "
Abdulsalami Abubakar
Generalo Abdulsalami Alhaji Abubakar (13a de junio 1942) estis militisto el Niĝerio kiu estis Prezidento de Niĝerio el la 9a de junio 1998 ĝis la 29a de majo de 1999. Li sukcedis Sani Abacha post la morto de Abacha. Dum la regado de Abubakar Niĝerio adoptis sian novan konstitucion la 5an de majo 1999, kiu permesis multpartian elektadon. Abubakar transpasis la povon al prezidento elektita Olusegun Obasanjo en la 29a de majo de 1999.
Pluvbalisto
Ombroĥorio aŭ pluvoĥorio estas la disvastigo de plantsemoj per pluveroj. Ĝi estas formo de disvastigmeĥanismoj de planto.
Pluvoĥorio estas kune kun bitisoĥrio (disvastigo per la fluado de riveroj) kaj naŭtoĥorio (perdriva disvastigo) subformo de la hidroĥorio – la disvastigo de plantaj semoj per akvo.
Stockenboi
Stockenboi estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Villach. Fine de en la komunumo vivis.
Gigantmontaro
Gigantmontaro ankaŭ Karkonoŝo estas montaro, kiu troviĝas en limregiono de Ĉeĥio kaj Pollando. Oni ankaŭ parolas pri bohemia kaj silezia parto. Tiu ĉi montaro estas la plej alta en la ĉeno de la Sudetoj montaroj. Leviĝanta super ĉirkaŭaĵo, kiu estas 300 ĝis 400 metrojn super la marnivelo, ĝi atingas per Neĝulo (cs:Sněžka/pl:Śnieżka) altecon de 1.602 m. Ĝia ĉefa kresto atingas altecojn inter 1350 kaj 1450 m kaj etendiĝas laŭ longo de 36 km de okcidento al oriento. Gigantmontaro kovras areon de 454 km² sur ĉeĥa kaj 177 km² sur pola teritorio, do sume 661 km².
En alteco de 1.386 m situas la fonto de la rivero Elbo.
La montaro konsistas el granito kaj metamorfa ŝtonaĵo. Grandan parton de ĝi kovras piceaj arbaroj.
Turismo
Gravaj turismaj centroj:
Turistoj grandakvante alvenas el Ĉeĥio, Pollando kaj Germanio, sed ne malmultaj ankaŭ el Nederlando.
Linkenbach
Linkenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Péter Haumann
Péter HAUMANN [haŭman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haumann Péter estis elstara hungara aktoro, voĉoaktoro kaj reĝisoro. Lia filino estis Petra Haumann.
Péter Haumann naskiĝis la 17-an de majo 1941 en Budapeŝto kaj mortis la 28-an de majo 2022.
Biografio
Péter Haumann frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1959-1963. Li komencis sian karieron en Teatro Csokonai (Debrecen) en 1963, poste li aktoradis en Nacia Teatro (Pécs). Ekde 1970 li apartenas al diversaj trupoj en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Li apartenas al Aktoro de la nacio de 2010.
Serioza opero
Serioza opero (ital.: opera seria, ankaŭ: dramma per musica) estas, male al opera buffa, ĝenro de opero ekestinta en Napolo, kiu traktas prefere mitajn kaj heroecajn temojn. Tio legitimis kaj troaltigis la regadon de la regantoj (nobeloj kaj episkopoj). Stampe influis ĝian tekstan bazon la libretistoj Apostolo Zeno kaj antaŭ ĉio Pietro Metastasio. Ĉilasta tiagrade, ke oni diras por la 18-a jarcento ankaŭ pri „metastazia serioza opero“.
La roluloj de opera seria estis nobeloj kaj reĝoj (ekz. Händel: Flavio) resp. plejofte herooj el la antikva mitaro (Händel: Deidamia, Hasse Didone abbandonata), validis la reguloj de strikta, ferma dramo. Ankaŭ la personaro estis fiksita: prima kaj seconda donna (plejofte kantataj de soprano, mezosoprano aŭ aldo, plejofte de virinoj), Primo kaj secondo uomo (plejofte sopprano, kantata de kastritoj), mezzo carattere (plejofte baritono, tenoro, …) kaj unu aŭ pluraj buffo-roloj (baso, soprano, …). Laŭ karaktero la figuro ne estas psikologie multfacetaj subjektoj, sed prezentaĵoj de persontipo: ili reprezentas aŭ la virton, la perfidon aŭ ŝanceliĝas inter la du polusoj kaj finfine decidiĝas por la virto. Ili ne estas (laŭsence de la klerismo) libere agantaj personoj, sed ĉiam submetitaj al la volo de la dioj aŭ de la sorto. La ĥoroj estas ĥoroj laŭsence de la antikva dramo, ili reprezentas kvazaŭ obligitan unuopulon, ne amason de sentantaj idividuoj.
Laŭforme la serioza opero konsistas ĉefe el la movimentparo recitativo-triparta ario, je kio la agado disvolviĝas nur en la recitativoj. La arioj nur komentas la agadon. La teksto de tia ario kutime konsistas el du aŭ tri frazoj, kiuj etendiĝas per treege virtuozaj koloraturoj sur pluraj minutoj. La opero komencas per uverturo, kiu tamen ne rilatas al la agado, estis nepre kutime, antaŭigi al la operoj uverturojn origine verkitajn por alia peco. Same kutime estis, enigi je gastprezentadoj de mondvaste famaj kantvirtuozoj ties kunportitajn bravurariojn en la pecojn.
Blanka Dergán
Kariero
Ŝi debutis en Teatro Magyar, poste ŝi ludis en Gaja Teatro en Budapeŝto. En 1916 ŝi forlasis Hungarujon kaj ekde oktobro ŝi estis membro de la Albert Theater de Dresdeno, poste ŝi ludis en Königsberg, en Lepsiko, Prago kaj Berlino. Ekde 1927 ŝi ludis en la Englisches Theater de Berlino.
Matthew Boulton
Naskiĝinta en Birmingham, li estis la filo de manfabrikisto el Birmingham de malgrandaj metaproduktoj kiu mortiĝis kiam Boulton estis 31jaraĝa. Ĉirkaŭ tiam Boulton estis administrinta la negocon dum kelkaj jaroj, kaj estis etendiginta ĝin konsiderinde, konsolidante operacojn ĉe la Soho Manufactory, konstruita de li ĉe Birmingham. Ĉe Soho, li adoptis la lastajn teknikojn, branĉe en arĝentaĵoj, mueloro kaj aliaj ornamartoj. Li iĝis asocia kun James Watt kiam la negoca partnero de Watt nome John Roebuck, estis malkapabla pagi ŝuldon al Boulton, kiu akceptis la parton de Roebuck ĉe la patento de Watt kiel setlopago. Li tiam sukcese negocpremis ĉe la Parlamento poo etendi la patenton de Watt por aldonaj 17 jaroj, permesante al la firmao komerci la vatan vapormaŝinon. La firmao instalis centojn da da vapormaŝinoj Boulton & Watt en Britio kaj eksterlande, dekomence ĉe minejoj kaj poste en fabrikoj.
Boulton estis ŝlosila membro de la Luna Societo, nome grupo de Birmingamareanoj elstaraj en artoj, sciencoj, kaj teologio. Membroj estis Watt, Erasmus Darwin, Josiah Wedgwood kaj Joseph Priestley. La Societo kunsidis ĉiun monaton ĉe la plena luno. Membroj de la Societo ricevis faciligojn por disvolvigi konceptojn kaj teknikojn en scienco, agrikulturo, manfabrikado, minado, kaj transporto kio kondukis al la progreso de la Industria Revolucio.
Boulton fondis la Soho Stampejon, al kiu li tuj adaptis la vapormaŝinon. Li serĉis plibonigi la povran staton de la britia stampado, kaj post kelkaj jaroj de klopodoj li akiris kontrakton en 1797 por produkti la unuan britia kuprostampado en kvarono de jarcento. Liaj pecoj "cartwheel" (ĉarrado) estis bone desegnitaj kaj malfacile falsigeblaj, kaj inkludis la unuajn grandajn kuprajn pencojn, kiuj estis plue stampitaj ĝis la akceptado de la dekuma nombrosistemo en 1971. Li retiriĝis en 1800, kvankam plu regadis sian stampejon, kaj mortiĝis en 1809. Lia bildo aperas kun James Watt sur la monbiletoj de 50 britaj pundoj.
KDE neon
KDE-neon estas libera operaciumo, uzanta la grafikan interfacon KDE. KDE neon estas konsiderata bona startaĵo por tiuj, kiuj antaŭe nur uzis Vindozon, ĉar la interfaco pli similas al tiu operaciumo de Microsoft, ol Gnome uzata en Ubuntu.
Kiel aliaj versioj de Ubuntu, KDE neon estas uzebla sen instalado, de optika disko aŭ alia portebla datumstokejo (t. n. Live CD).
Bonneval (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
NGC 1800
NGC 1800 (aliaj indikoj — ESO 422-30, MCG -5-13-4, AM 0504-320, IRAS05045-3201, PGC 16745) estas galaksio en konstelacio Kolombo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
August Ferdinand Möbius
August Ferdinand MÖBIUS (naskiĝinta la en Schulpforte, mortinta la  en Leipzig) estis germana matematikisto kaj astronomo ĉe la universitato Leipzig.
Familio
Lia patro Johann Heinrich Möbius estis danc-instruisto en Schulpforte. La patrino estis praido de Marteno Lutero.
En 1820 Möbius edziĝis al Dorothea Christiane Juliane Rothe (n. 26-a de aprilo 1790 en Gera; m. 9-a de septembro 1859 en Leipzig). Ili havis unu filinon, Emilie Auguste (1822–1897), kaj du filojn: August Theodor (1821–1890) kaj Paul Heinrich August (1825–1889).
Verkoj
Liaj plej gravaj verkoj okupiĝis pri la esploro de la interagoj inter geometrio kaj mekaniko:
Tongerlo
Tongerlo estas la nomo de pluraj nederlandlingvaj loĝlokoj. Interalie temas pri
Krensdorf
Krensdorf, hungare Tormafalu, kroate Kreništof estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Eisenstadt troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1367 en formo "Poss. Hereyngh al. nom. Keresdorff". En 1529, 1532 kaj en 1683 la turkoj detruis la vilaĝon. Baldaŭe kroatoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Tormafalu 889 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Nagymarton, poste al Aŭstrio.
Treffen am Ossiacher See
Treffen am Ossiacher See estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Villach. Fine de en la komunumo vivis.
Lublino (stacio de Moskva metroo)
Lublino (Люблино, "laŭ la distrikto ") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en sud-orienta parto de Moskvo.
Acquaviva (San-Marino)
Ĝia nomo ("viva akvo") devenas de grava fonto piede de monteto Montecerreto. Sur tiu monteto iam leviĝis la kortego de Stirvano, kie en 885 estis redaktita la Placito Feretrano, la plej malnova dokumento de la respubliko San-Marino. Legendo diras, ke la roko Baldasserona estis la unua rifuĝejo de sanktuloj Marino kaj Leo.
Ĉe Acquaviva, proksime al la itala landlimo, situas Gualdicciolo, kie oni produktas la pliparton de la sanmarinaj likvoroj.
En la teritorio de Acquaviva ekzistas la konata motorcikla konkursejo de Baldasserona. La municipo havas ankaŭ futbalan teamon, kiu nomiĝas S. S. Virtus.
Andrew Wiles
Sir Andrew John Wiles KBE, FRS (* 11-a de aprilo 1953 en Cambridge [Kembriĝ]) estas brita matematikisto. Li iĝis fama post sia pruvo de la tiama konjekto de Taniyama-Shimura, pro kiu la Granda Teoremo de Fermat rezultiĝis.