cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jimmy Hamilton
Vivo
Hamilton alkreskis en Filadelfio, lernis komence la ludon de piano kaj diversaj blovinstrumentoj, en la 1930-aj jaroj li komencis sian karieron en diversaj surlokaj bandoj, kie li ludis klarneton kaj saksofonon. Ekde 1939 li laboris ĉe Lucky Millinder, poste ĉe Jimmy Mundy kaj Bill Doggett, en 1940 li membriĝis en la sesopo de Teddy Wilson. Post du jaroj ĉe Wilson li muzikis kun Eddie Heywood kaj Yank Porter.
En 1943 li anstataŭis klarnetiston Barney Bigard en la orkestro de Duke Ellington, li restis ĉe Ellington ĝis 1968. Lia stiloj sur la du instrumentoj estis malsamaj: je tenorsaksofono li havis ritmenblusan sonon, dum kiam li klarnetludis pli precize kaj flue, kiel aŭdeblas en lia solaĵo en Newport Festival Suite (Ellington at Newport, 1956). Harry Carney opiniis pri lia sono: ke estas ĝuste tiu klarneto, kiun mi volonte povus ludi - tre facila kun belega sono.
Forasinte la elingtonan orkestron, Hamilton laboris liberprofesie, muzikis kun Lucky Thompson, Ernie Royal, Oscar Pettiford, Clark Terry, Paul Gonsalves kaj Jimmy Rowles kaj laboris kiel muzikaranĝisto. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj li retiriĝis sur la Virgulininsulojn, kie li laboris kiel muzikinstruisto kaj nur foje revenis en Usonon por prezentadoj, ekzemple je Clarinet Summit de John Carter aŭ kun David Murray. Dum sia emeriteco li tenis ekde 1989 ĝis 1990 propran bandon.
Preĝejo Sankta Jozefo (Salgótarján)
La franciskana preĝejo Laboristo Sankta Jozefo estas sakrala kompleksa historia monumento (preĝejo kaj monaĥejo) en urbo Salgótarján (Hungario).
Historio
En 1932 franciskanoj alvenis kaj konstruis unue monaĥejon, poste kirkon, kiu estis konsekrita en 1936 fare de episkopo István Zadravecz. La orgeno estis kreita post 2 jaroj. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj, poste la ordinara katolika eklezio transprenis la ekleziajn taskojn.
Monaĥejo
La duetaĝa monaĥejo situas malantaŭ la sanktejo kaj similas al U-majusklo.
Kermeso okazas en la 19-an de marto.
Supernaturo
Supernaturo (supernatura) estas kategorio de tiu, kiu ekzistas super la materia mondo kaj ne obeas leĝojn de la naturo. Supernaturaj objektoj kaj subjektoj povas rompi kaŭzecan principon. Spiritualistoj ofte konsideras supernaturon aŭ ĝian parton kiel primaran por la realeco kaj eĉ kiel influantan al realeco.
Sainte-Anne-de-Sorel
Sainte-Anne-de-Sorel estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Montereĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Supernaturo
En la religia kunteksto la supernaturo rilatas al tiaj konceptoj kiel supersenseca, senkorpeca, senspaca. La supernaturo povas esti komprenata kiel dimension de metafizika spaco aŭ postmorta mondo, kie animo povas loĝi sen materia korpo.
La koncepto de supernaturo aŭ ĝiaj elementoj povas esti uzata en literaturo aŭ kino. Nun multaj verkoj povas esti determinataj kiel verkoj en la ĝenro "supernaturo". Tio povas esti romano, filmo, televida serio, animeo, mangao ktp. Tiu ĝenro estas karakterizata per supernormalaj (magiaj) kapabloj de herooj aŭ per ĉeesto de supernaturaj objektoj, estaĵoj, fenomenoj ktp.
Akira Matsuzawa
Akira Matsuzawa (松澤 彰, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kataller Toyama.
Le Journal du dimanche
Le Journal du dimanche (JDD : La Dimanĉa Ĵurnalo) estas franca semajngazeto de aktualaĵoj aperanta nur dimanĉe.
Fondita en 1948 fare de Pierre Lazareff, tiam ĝenerala direktoro de France Soir, JDD estas nun posedaĵo de la grupo Lagardère tra ĝia filio Hachette Filipacchi Médias. Sola nacia dimanĉa semajngazeto de ĝenerala informado en Francio, ĝia eldonkvanto superas 300,000 ekzemplerojn.
Elektronika interreta versio de JDD fariĝis ĉiutaga jam de la 15a de marto 2007.
15224 Penttilä
Nomo
Ĝia nomo honoras Antti Penttilä, post-doktoran esploriston ĉe la Universitato de Helsinko. Li estas fakulo pri la difuzo kaj sorbo de la lumo far'de la kosma polvo en kometaj vosto kaj hararo, kiel ĉe la surfaco de asteroidoj kaj.
Fara in Sabina
Fara in Sabina estas komunumo de Italio.
Striko
Striko estas intencita ĉeso de laboro celanta devigi la mastron kontentigi la postulojn de la salajratoj. Striko organiziĝas per helpo de la sindikatoj, krome la flavaj sindikatoj. Strikrompanto estas dungito kiu ne estas solidara kun siaj strikantaj kolegoj kaj do daŭrigas la laboron. Strikokaso estas starigita de sindikatoj kun la celo subteni la partoprenantojn de oficiala striko se pago de ilia salajro ĉesas. Mastrostriko estas ĉeso de laboro ordonata de mastro por cedigi la salajratojn. Lokaŭto (en la angla signifas fermi ekstere) estas interkonsento de dungantoj fermi la entreprenojn, por per tio devigi la laboristojn al cedoj.
La, ĉe IBM okazis mondskala striko, post anonco pri 13 000 maldungoj.
Fastostriko
Fastostriko estas prireklamata senperforta ĉeso de sinnutro, memdecidita, por influi decidon fare de regantoj aŭ publiko.
Lingvostriko
Lingvostriko estas striko por obteni lingvan rajton kiel faris ekzemple en 2015 Liadh Ní Riada (eŭroparlamentanino por Sinn Féin) kiam ŝi strikis lingve (irlande : 'stailc teanga') en la Eŭropa Parlamento parolante tie nur irlande dum pli ol unu semajno por protesti kontraŭ 'la diskriminacion de ŝia lingvo ene de la EU-institucioj' kaj kontraŭ la irlanda registaro kiu malkuraĝigus la uzadon de la irlanda, eĉ kiam ĝi ne plu aktive subpremas ĝin kiel estis la kazo dum la angla kaj brita koloniismo. Ŝi protestis kontraŭ la situacion ke la irlanda, kvankam havante la saman oficialan statuson de laborlingvo, tamen ne estas plenplene samrajta. Krome ŝi argumentis ke Irlandaj impoŝtpagantoj jam pagas por la tradukado en aliajn lingvojn, do kial ne por dungi pli da lingvajn servojn en la irlanda.
Selenicereo
La selenicereo (Selenicereus) estas genro el la familio de kaktacoj (Cactaceae). La nomo venas de Selene, la luna diino en la helena mitologio. La nomo rlatas al la floro, kiu nur malfermiĝas nokte. Kelka specioj havas la nomon „reĝino de la nokto“ pro iliaj grandegaj kaj nokte malfermaj floroj. Tio validas speciale por Selenicereus grandiflorus.
Priskribo
Selenicereoj havas mallarĝajn kaj sukulentajn ŝosojn. Ili estas ŝosukulentaj arbustoj. Ili kreskas surtere kaj surgrimpas arbojn. Kelkaj parte aŭ tute pendas estante epifitoj. La plej multaj ĝis 2,5 cm dikajbŝosoj, kiuj longas ĝis 10 m havas kelkajn ripojn. Kelkaj ŝosoj estas apenaŭ eĝaj, flugilhavaj kaj folisimilaj. Ili havas platikladiojn.
Ili havas glatan randon kaj kreskas grimpante rekte al la suscepto, ekzemple (Selenicereus testudo) aŭ ili havas frondan strukturon, ekzemple (Selenicereus chrysocardium). Ofte la ŝosoj havas aerradikojn, kiuj transformiĝas post grundkontakto al veraj radikoj. La sur ripoj starantaj areoloj nur portas malmultajn, kurtajn kaj fajnajn dornojn, malofte ankaŭ efimerajn harojn.
La unuopaj el la areoloj aperantaj floroj bezonas polenadon de birdoj. Ili falfermiĝas nokte nur dum kelkaj horoj ("Reĝino de la nokto"), kelktempe ankaŭ dum kelkaj sinsekvaj noktoj. La floroj havas diametron de 30 cm kaj odoras agrable. Ovarioj kaj la flortubo havas ekstere kurtajn dornojn kaj malofte ankaŭ harojn. La eksteraj petaloj estas ruĝecaj ĝis brunecaj, la internaj estas blankaj ĝis helflavaj. La multnombraj stamenoj staras en du grupoj, la pistilo estas longa, dika kaj ofte kava. Post la fekundiĝo kreskas grandaj fruktoj.Ofte ili estas ruĝaj kaj kelktempe flavaj. Ili enhavas multajn semojn kaj sukan fruktkarnon.
Sistematiko kaj disvastigo
La disvastigareo de la genro Selenicereus etendiĝas de la sudorienta Usono ĝis la kariba maro kaj tra Mezameriko ĝis Argentino en Sudameriko.
Laŭ David Richard Hunt oni povas distingi la genron en 5 sekcioj mit den folgenden Arten gliedern:
La enordigo de estas malcerta.
Sinonimoj por la genro estas Strophocactus Britton & Rose, Deamia Britton & Rose , Mediocactus Britton & Rose , Cryptocereus Alexander , Pseudoselenicereus Innes und Chiapasophyllum Doweld.
Papiamento
Papiamento (Curaçao kaj Bonaire: Papiamentu; Aruba: Papiamento) estas kreola lingvo. Papiamento suprizas per sia nekutima reguleco. Pro tio ĝi estas relative facile lernebla. Bedaŭrinde la insuloj elektis uzi malsaman ortografion por sia lingvo. Sur Kuracao kaj Bonero oni uzas preskaŭ laŭsonan ortografion, sur Arubo oni uzas hispaneskan, historian ortografion.
Ĝi nun estas unu el la oficialaj lingvoj de la Nederlandaj Antiloj, krom la nederlanda kaj la angla.
Ĝi estas parolata de plejparto de la loĝantaro en la ABC-insulo j (en Curaçao (elp. kurasaŭ) 78%, en Aruba 68% kaj en Bonaire 63%) dum la angla estas la plej parolata lingvo en la Deventaj Insuloj (la tn. SSS-Insuloj, kiuj estas Saba, Sint Eustatius kaj Sint Maarten - la unuaj du insuloj estas specialaj komunumoj de Nederlando, kaj Sint Maarten estas memstara membro de Nederlando).
En la tuta mondo, la insuloj Arubo, Kuracao (Curaçao) kaj Bonero (Bonaire) estas la solaj areoj, kie papiamento estas la denaska lingvo. Frua varianto de papiamento eble ankaŭ estis parolata sur la venezuela duoninsulo Paraguaná.
Etimologio
La nomo papiamento devenas de la portugala papear (babili).
Statuso
La lingvo estas uzata en elementaj, mezgradaj lernejoj kaj supera edukado, sed pro manko de lerniloj en papiamento, oni uzas lernolibrojn en la nederlanda. En librovendejoj anpenaŭ troveblas libroj en papiamento[1].
Ekde la 22-an de majo 2003, papiamento akiris unue en Arubo la statuson de oficiala lingvo apud la nederlanda kaj la angla kaj ekde la 6-an de marto 2007, papiamento estis agnoskita kiel oficiala lingvo apud la nederlanda sur la insuloj Kuracao kaj Bonero.
Historio
Papiamento ekestis en la 17-a jarcento. Ĝi estas miksita lingvo kiu ekestis, ĉar en la tempo de kolonia sklaveco homoj el diversaj regionoj interkontaktiĝis. Komence la sklavo-komercistoj estis ĉefe hispanoj kaj portugaloj. Tial papiamento unue aperis kiel portugal-bazita piĝinoPoste Hispanio kaj Nederlando akiris la insulojn. Tio klarigias kial la hispana kaj nederlanda lingvoj influis la lingvon Papiamento.
Kreola lingvo kun portugalaj kaj okcidentafrikaj radikoj
Malgraŭ la multaj studoj faritaj pri la origino de Papiamento, neniu ankoraŭ povis klarigi la ĝustan originon. Oni scias, ke la lingvo estiĝis ĉirkaŭ la 17-a jarcento; epoko kiam sklaveco regis sur la insulo Curaçao. La Nederlanda Okcident-hinda Kompanio tiutempe havis sklavdeponejon en Kuracao, kie sklavoj estis aĉetitaj kaj venditaj al landoj tra la mondo. Multaj de tiuj sklavoj venis de Afriko kajestis uzataj ne nur por komerco, sed ankaŭ por labori en la plantejoj aŭ j de la nederlandaj kolonioj.
Lingvistoj longe diskutis, kie kaj kiel la lingvo estiĝis kaj plue disvolviĝis. Pli freŝdata esploro supozas, ke Papiamento genetike rilatas al la afro-portugalaj kreolaj lingvoj de Kabo-Verdo, Gvineo Bisaŭa kaj Kazamanco (Senegalo) kaj tiel havas portugalan kaj okcidentafrikan (volofan, mandinkan) bazon, kaj estis poste vaste pliriĉiĝis en la dua duono de la 17-a jarcento. Tra jarcentoj da kontakto kun la nederlanda, multaj spuroj de tio troveblas en la diversaj variantoj de papiamento. Iuj ekzemploj de ĉi tio estas: tiki (frapeto), robèki (ruĝa beko), buki (libro). La nuntempa papiamento ankaŭ havas multajn novajn vortojn el la angla, hispana kaj nederlanda. Pro sia kompleksa transatlantika historio, papiamento estas evolue unu el la plej kompleksaj lingvoj en la mondo kaj tial aparte interesa lingvistika temo kaj tipa ekzemplo de lingva kontakto.
Pro la relativa izolado de la lingvokomunumoj, kiuj karakterizas insulojn, ekzistas granda diverseco en papiamento inter la malsamaj insuloj. Estas iuj indicoj, ke frua varianto de papiamento estis parolata en iuj vilaĝoj de la venezuela Paraguaná-duoninsulo. Iuj esploristoj argumentas, ke la Papiamentu ekestinta en Curaçao finiĝis en Arubo tra Venezuelo kaj tial la Aruba Papiamento pli similas al la hispana laŭ sono kaj vortprovizo.
Antaŭjuĝoj kontraŭ Papiamento
Kiam la nederlandanoj konkeris la insulon Kuracao de la hispanoj en 1634, ne ekzistis vasta eduksistemo sur la ABC-insulo j. Tamen la Nederlanda okcident-hinda Kompanio konsideris ke ĝi devis provizi bonan edukadon kaj do sendis nederlandan bazlernejan instruiston al Curaçao. Ĉi tiu instruisto donis lecionojn pri legado, skribado, aritmetiko kaj la nederlanda lingvo. Dum papiamento ekestis kiel lingvo en la plantejoj kaj en la salminejoj, malgranda parto de la loĝantoj (ĉefe nederlandaj koloniistoj) kontraŭis la uzon de ĉi tiu nedezirinda (kaj por ili nekomprenebla) lingvo. Ekzemple, en 1818 estis eldonita lilbreto kiu priskribis la insulon Curaçao kaj subaj insuloj, en kiu la antaŭjuĝoj kontraŭ papiamento estis klaraj, kiel pruvas la sekva citaĵo:
La sefardaj judaj kolonianoj ne kontraŭis papiamenton. Male, ili rekte okupiĝis pri la disvolviĝo de papiamento. La unua mencio pri skriba papiamento koncernas judan ŝipon (1769) kun la nomo "Awa pasa Harina". La plej malnova dokumento en papiamento (de 1775) estas letero de judino al sia edzo (Emmanuel, 1970). Tio estas pli malnova ol la eldono de pastro Schabel, kies priskribo de papiamento estas erare konsiderata de multaj kiel la plej malnova mencio.
La nederlandlingvigo de la eduksistemo
La eduksistemo estis sufiĉe vasta komence de la 19-a jarcento kaj papiamento estis instruita en iuj lernejoj, ĉar la loĝantaro de la kamparaj regionoj ekskluzive parolis papiamente. Precipe la ĵus alvenintaj kolonianoj el Nederlando forte oponis tion. Laŭ la insisto de ĉi tiuj loĝantoj, estis decidite en 1838, ke papiamento ne estu instrulingvo. Tamen ne estis tiel ke per tio la nederlanda iĝis la ununura instrulingvo en edukado. Dum la 18-a kaj la 19-a jarcentoj, la hispana kaj la franca estis tre gravaj lingvoj por la koloniaj elitoj, kiuj plejparte ne uzis la nederlandan lingvon. Ĉar estis daŭra latiniga procezo (Hoetink, 1987), eĉ la kolonia elito de nederlanda protestanta deveno fine komencis servi sin pli bone de la hispana ol de la nederlanda. Multaj lokaj hispanlingvaj publikaĵoj en la 19-a jarcento atestas tion. Post la alveno de Royal Dutch Shell, la nederlanda akiris la statuson de reganta instrulingvo en edukado. Ĉi tio gravis por la nederlandaj Shell-dungitoj, kies infanoj devis ricevi pluan edukadon en Nederlando.
Malgraŭ la konsilo de la lerneja komitato kaj multaj fakuloj, la ŝtatoj konservis la edukpolitikon el la 17-a jarcento. Sub premo de Shell-dungitoj en la frua 20-a jarcento, ŝanĝo okazis de tiom multe da nederlanda lingvo kiom eblas al ekskluzive la nederlanda lingvo.
Papiamento kiel instrulingvo
Tamen malgranda ŝanĝo okazis en 1935. La eduka preskribo pri papiamento en edukado estis modifita en unu artikolo:
Tio estis paŝo en la direkto de papiamento kiel instrulingvo, nur ke oni preskaŭ ne apelacis al la guberniestro. Vera mejloŝtono en la historio de papiamento okazis en 1950. La ŝtatoj tiam esprimis la deziron igi papiamenton la instrulingvo en la plej malaltaj klasoj de elementa lernejo. Ĉar tio nur eblus realigi per ĝusta lernmetodo, bona gramatiko kaj oficiala literumado, oni kreis samjare lingvan komitaton. Grupo de esploristoj ricevis la komision ellabori papiamento-vortaron (en Kuracao nomata: dikshonario, en Arubo: diccionario). Ĉi tiu vortaro ankaŭ devis establi oficialan ortografion kaj gramatikon, por ke oni eventuale enkonduku papiamenton kiel la instrulingvon surbaze de tiu ĉi vortaro. Kiam ne estis interkonsento pri tio, ĉu la ortografio estu fonetika aŭ etimologia, la insuloj Kuracao kaj Bonero elektis la fonetikan literumon dum la insulo Arubo elektis la etimologian ortografion. La vortprovizo de papiamento en Arubo enhavas pli da vortoj el la aravaka lingvaro. Ĉi tio videblas en la loknomoj kaj nomoj por flaŭro kaj faŭno de Arubo.
Post multnombraj studoj kaj malakceptitaj literumadometodoj, la ortografio Römer-Maduro-Jonis estis nomumita en 1976 de la plenuma konsilio de Kuracao por ĝenerala uzo kaj edukaj celoj. Lernmetodo por Papiamento ĵus enkondukiĝis dum la unuaj tri jaroj de mezlernejo.
Lingvaj trajtoj
La vorttrezoro de Papiamento estis influata de la portugala, la hispana, la nederlanda kaj la angla.
Unu el la rimarkindaj trajtoj de Papiamento estas, ke ĝiaj vortoj povas havi akcenton kaj diferencojn de tonalto kaj ke la lingvo uzas ambaŭ por diferencigi signifon. Ekzemple mat á  signifas planto kaj máta signifas mortigita. Tiuj diferencas en akcento (indikita per substreketo ) kaj en la prononco de alta tono sur aparta silabo (indikita per akcento). Ĉi-kaze tiuj du aferoj koincidas. Sed vortoj ankaŭ povas diferenci unu de la alia nur en emfazo aŭ en la loko de tiu alta tono. Ekzemple, la nedifinita maniero de mortigo estas m a tá. Ekzistas ankaŭ vortoj, kiuj tute ne havas altan tonon (ne ekzistas vortoj sen akcento).
Ortografio
La 1-an de novembro 2018, nova ortografio, kiu adaptas kaj pligrandigas la ortografion de 1976, estis unuanime adoptita de la parlamento de Arubo (Staten van Aruba). En la oficiala sfero, la nederlanda estas ĉefe uzata kiel la skriba lingvo fare de la registaro[2], dum papiamento estas la preferata lingvo.
Estas du literumaj variaĵoj de papiamento:
Estas du ortografiaj variaĵoj de papiamento;
Gramatiko
Ta = esti La verboj restas por ĉiuj personoj en la infinitivo, ekzemple
Vortfarada komparo
Ĉi tiu sekcio donas komparon de la vortprovizo de la portugala, papiamento kaj la lingvo de la portugalaj kreollingvoj de Gvineo Bisaŭo kaj Kabo-Verdo.
Fundashon pa Planifikashon di Idioma
La Fondumo por lingvoplanado ellaboris nacian instruplanon por edukado en papiamento, kiu taksas kaj adaptas la nunan ortografion, ellaboras lernolibrojn, publikigas papiamentp-vortarojn, kaj kreis la programon Papiamentu Spèl Chèk.
Platformo Union di Papiamentu
En la jaro 2012 estiĝis la Plataforma Union di Papiamentu al kiu apartenas diversaj fondumoj kiu volas antaŭenigi la lingvon Papiamento.
Kultura heredajo
En 2015 delegacio de la nederlanda fondumo SPLIKA kunvenis en la Eŭropa Parlamento por prezenti kiel Papiamento statas nuntempe. El tio ekestis rekomendo de la Eŭropa Parlamento al la nederlanda registaro por protekti la lingvon, sed ĝis nun sen pozitiva sekvo.
Literaturo
La puertorika lingvisto Yolanda Rivero Castillo publikigis ampleksan priskribon de la lingvo kiu donas bonegan superrigardon de la lingvo. Ŝi faris multajn proprajn esplorojn, precipe kun sonregistraĵoj de nuntempaj parolantoj.
Yolanda Rivero Castillo. A Description of Papiamentu. A Creole Language of the Caribbean Area. Leiden, Brill, 2022
Blankvosta trogono
La Blankvosta trogono, Trogon viridis, estas birdospecio de genro de preskaŭpaserinaj birdoj de la familio de trogonedoj, nome Trogon. Ili loĝas el Panamo suden al suda Brazilo, kaj en Trinidado.
Persepolo (filmo)
Persepolo (france: Persepolis ) estas franca animacia kinofilmo direktita de Marjane Satrapi en 2007 kaj inspirita de samnomula aŭtobiografia komikso.
Blankvosta trogono
Tiu relative granda specio estas ĉirkaŭ 29 cm longa kaj peza 82 g. Trogonoj havas distingajn masklan kaj inan plumarojn, kun mildaj, ofte koloraj, plumoj. La kapo kaj supra brusto de la masklo estas bluaj kaj la dorso estas verda, bluiĝante ĉe pugo. La pli malaltaj subaj partoj estas orflavaj. La subvosto havas nigran centron, larĝe bordita de blanko, kaj la flugiloj estas nigraj, striecita je blanko. La ino de la Blankvosta trogono havas brungrizajn dorson, kapon kaj bruston. La okuloj estas tre nigraj kaj havas bluecajn mallarĝajn okulringojn; la beko estas malhelblueca. Tiu specio laŭ ŝajno similas al la Viola trogono, sed tiu lasta estas pli malgranda kaj havas striitan voston.
Castellar (Jaén)
Castellar [kasteLJAR] (antaŭe Castellar de Santisteban aŭ Castellar del Condado) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la komarko El Condado.
Blankvosta trogono
La Blankvosta trogono havas lantan alvokon Koŭ, koŭ, koŭ kaj pli rapidan kau, kau, kau, ka, ka, ka . La rapida alvoko similas al tiu de la Amazonia Viola Trogono, kaj ĝi ne loĝas en la pli humidaj arbaroj kie ambaŭ formoj loĝas.
Castellar (Jaén)
La areo de la municipo estas 158 km2 kie loĝas 3654 geloĝantoj, do loĝdenso estas 23.1 loĝ./km2. Castellar situas je 110 km de la provinca ĉefurbo Jaén.
Blankvosta trogono
La Blankvosta trogono manĝas insektojn kaj malgrandajn fruktojn, kaj ties larĝa beko kaj malfortaj kruroj respegulas ĝiajn dieton kaj arban kutimaron. Kvankam la flugo estas rapida, ili ne estas flugemaj. Ili kutime ripozas rektaj kaj senmovaj.
Castellar (Jaén)
Geografio
Castellar estas en la komarko El Condado norde de la provinco Ĥaeno; la setlejo estas montopinto je 749 metroj super marnivelo (en la Plazo de la Urbodomo) inter la montaroj de La Loma kaj de Sierra Morena antaŭ tiu de La Muela; ties teritorio divideblas en agrikultura areo dediĉita ĉefe al kultivo de olivarboj kaj alia zono de montaro kun ardezaj formacioj tipaj de Sierra Morena kie la ĉefa profito estas ĉasado, forstado, brutobredado kaj abelbredado. Sude fluas la rivero Guadalimar kaj norde Montizón aŭ "Veguillas" kaj Dañador.
Blankvosta trogono
Ĝi estas loĝanta de humidaj arbaroj, kie ĝi nestumas en termitejo aŭ en truo de putrinta arbo. La nesto estas kutime, se ne ĉiam, konstruita de la ino, kiu fosas suprenirantan tunelon fine en reprodukta ĉambro. La nestosezono estas ŝajne ĉefe dum la someraj monatoj (Junio-Aŭgusto). La ovodemetado estas tipe du aŭ tri blankaj ovoj. Tiuj estas kovataj dum 16-17 tagoj, kun du pliaj semajnoj antaŭ elnestiĝo.
Castellar (Jaén)
Ekonomio
La ekonomio dependas de la agrikulturo kaj partikulare de la olivkulturo. Estas du kooperativaj, du industriaj kaj aliaj du privataj olivmuelejoj. Funkcias ankaŭ fabriko de rekremento. Novaj industrioj dungas parton de la laboristaro, ĉu portempe ĉu fikse; inter kiuj industriigo de fiŝaĵoj kaj posta komercigo, de kukoj, kolbasoj, konstrumaterialoj, teksaĵoj, gastejoj, ktp.
Municipa teritorio
La areo estas de 159 km² kun denseco de 23,57 loĝ/km². La koordinatoj estas 38°15' N, 3°7' O. Ĝi estas je altitudo de 758 metroj kaj je 101 km for de la provinca ĉefurbo, Jaén. La municipa teritorio limas norde kun la teritorioj de Castellar de Santiago kaj Villamanrique, de la provinco Ciudad Real; oriente, kun Montizón, Chiclana de Segura kaj Sorihuela del Guadalimar; sude, kun la rivero Guadalimar, kaj okcidente, kun Santisteban del Puerto. La municipa teritorio havas neregulan formon, en la direkto nord-suden atingas longon de 39 km, sed orient-okcidenten estas larĝo nur de 10 km maksimume, kaj malpli de duono da kilometro apud la rivero Montizón. La norda parto de la teritorio estas montars kaj apartenas al la natura regiono Sierra Morena, kun etendo de 5142 hektaroj. La centra parto de la teritorio, inter la montaro de la setlejo kaj la rivero Montizón, estas ampleksa valo ĉirkaŭ 7 km larĝa kun etendo de 2596 hektaroj. La areo de la suda parto atingas 7805 hektaroj, plej taŭgaj por la kultivo de olivarboj.
Historio
Inter la plej interesaj kaj antikvaj restaĵoj estas la kavo "de la Sima", kun kolektiva tombejo de la Neolitiko, kaj la setlejoj de la kulturo Argar aŭ la kampardomo Capilla. La areo de Castellar estis grava loko en la epoko de iberoj en la teritorio de Oretanio. Apud Castellar estas grava kultejo de iberoj, nome la roka sanktejo de la "Cueva de la Lobera", kiu ludis konsiderindan rolon ekde la dua duono de la 4-a jarcento a.K. Pro sia strategia loko tien venis adorantoj devenaj de ambaŭ flankoj de Sierra Morena.
Dum la epoko de la Romia Imperio abundis granda nombro de kampardomaj vilaoj granddimensiaj kiel Parrilla kaj Dorado.
Castellar estis unu de la unuaj lokoj konkeritaj de la reĝo de Kastilio Fernando la 3-a el islamanoj de la nazarioj en 1226. Tamen ĝis la fino de la konkero fare de la kristanoj, tiu tero suferis atakojn de la nazarioj. Pri tio atestas la restaĵoj de defendejoj, kiuj ankoraŭ restas reuzitaj en postaj konstruaĵoj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3654 geloĝantoj de la municipo Castellar estas 1776 inoj kaj 1878 viroj. En la 158-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 3628 geloĝantoj, kaj aliaj 26 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 32, 11 inoj kaj 21 viroj, kaj mortis 36, 20 inoj kaj 16 viroj. Tiel la natura kresko estis -4 (-0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 1450 homoj (39.7%).
Starojická Lhota
Starojická Lhota (Katzendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Starý Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km okcidente de Starý Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 124 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Starojická Lhota estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,49 km².
Anton Sommer
Anton SOMMER (naskiĝinta la en Rudolstadt, mortinta samloke la  estis germana poeto.
Vivo
Sommer verkis en turingia dialekto. En 1847 li iĝis lernejestro de knabina lernejo kaj estis paralele paroĥestro en Schaala. En 1864 li ekestis predikisto de la garnizono de Rudolstadt. Tie li duone blinduliĝis.
Lia verko Bilder und Klänge aus Rudolstadt in Volksmundart (11-a eldono en 1886, 2 volumoj) tre aplaŭditis.
Honoroj
En 1881 li iĝis honora civitano. Ankaŭ strato en Rudolstadt estis nomita por li kaj sur Anger-placo troviĝas ankaŭ monumento de li. Elementa lernejo portas lian nomon.
Ĉerepoveco
Ĉerepoveco (ruse Череповец) estas urbo en Vologda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 19430.
La interurba telefona kodo estas 8202, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Volgo, Ribinska Rezervujo.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 92 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 311,9 mil loĝantojn.
Simbolo de Venuso
La Simbolo de Venuso (♀) estas la simbolo de la diino Venuso, la romia ekvivalento de la greka diino de amo Afrodito. La simbolo konsistas el cirklo kun kruco malsupre, kaj ĝi simbolas la aspekton de Venuso. Jam en antikvaj tempoj, la simbolo estis uzita en astrologio kaj astronomio por indiki la planedon Venuso.
La simbolo de Venuso estas uzata en pluraj areoj:
La unikodo de la simbolo estas U+2640.
Unica Zürn
Unica ZÜRN (naskiĝinta je la 6-a de julio 1916 en Berlin-Grunewald; mortis en 1970 en Parizo) estis germana aŭtorino kaj pentristino. Ŝi estas memorata pro siaj verkoj de anagrama poezio kaj aŭtomataj desegnoj.
Biografio
Zürn ekverkis novelojn kaj radioteatraĵojn post la Dua Mondmilito. En 1953 ŝi konatiĝis kun la superrealisma pentristo Hans Bellmer en Berlino. Ŝi transloĝiĝis kun li al Parizo, estiĝante lia partnerino kaj pozistino.
Kune kun Hans Bellmer, Unica Zürn frekventis superrealistajn rondojn kaj amikiĝis ekzemple kun Man Ray, André Pieyre de Mandiargues, Henri Michaux kaj Max Ernst. Ekde 1957 ŝi suferis pro depresio kaj estis kuracita ĉe kelkaj klinikoj en Francio. Unu el ŝiaj kuracistoj estis Gaston Ferdière, amiko de la superrealistoj, kiu ankaŭ estis la psikiatro de Antonin Artaud. Ŝia malsano inspiris multe da ŝia verkado, ĉefe Der Mann im Jasmin, skribita inter 1963 kaj 1965.
Ŝi mortigis sin en 1970 per salto el la fenestro de la apartamento, kiun dividis ŝi kun Bellmer.
9921 Rubincam
9921 Rubincam estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planeda geodinamikisto David Rubincam, de la Goddard Space Flight Center, kiu grave laboris pri la sunsistemo kaj la dinamiko de la kosma flugado. Li estis inter la unuaj, kiuj rekonis la gravecon de la reaga torda momanto de la radiadoj, kiun li nomis la "efiko YORP", por la evoluo de la asteroidoj.
Unica Zürn
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio je la 12-a de februaro, 2007.
Song Joong-ki
Song Joong-ki (n. 19-a de septembro 1985 en Daejeon, Sud-Koreio) estas sudkorea populara aktoro. Li famas ankaŭ kiel prezentisto de televidaj programoj. Li komencis sian aktoran karieron en 2008 per la filmo Frostita floro.
Ödön Beöthy
BEÖTHY Ödön (oedoen) estis hungara politikisto naskita en Nagyvárad la 2-an de decembro 1786 kaj mortinta en Hamburgo, 7-an de decembro 1854.
Kariero
Beöthy Ödön estis unu el gvidantfiguroj de liberala reformmovado dum la landkunveno inter 1832-36 de Pozsony. Inter 1841-43 li estis la unua vicdepartementestro de Bihar, en printempo de 1948 departementestro, poste reĝa komisaro de Partium, en decembro de 1848 registarkomisaro de Transilvanio, en junio de 1849 prezidanto de la ĉeftribunalo. Dum sia elmigrado li vivis en Londono kaj en insulo Jersey, poste li loksidiĝis en Hamburgo.
Lia filo estis Ákos Beöthy.
Mato Neretljak
Mato Neretljak (n. ) estas kroata futbalisto. Li de 2001 ĝis 2006 membris en la kroata nacia teamo de futbalo.
(17175) 1999 SS3
(17175) 1999 SS3 estas granda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 1999 en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Distrikto Schubin/Szubin
Distrikto Schubin - germane Kreis Schubin - post 1945 distrikto Szubin - pole powiat szubiński - ekde 1818 estis distrikto en Prusio kaj la Germana Regno, kaj post 1945 distrikto en la provinco (historie vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando, kiu malfondiĝis en 1975. Distrikta centro estis la urbo Schubin/Szubin. Fine de 1973 en la distrikto vivis proksimume 53 000 loĝantoj.
Ten Miyagi
Ten Miyagi (宮城 天, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kataller Toyama.
Nubia dezerto
La Nubia dezerto estas la orienta regiono de la dezerto Saharo. Ĝi kovras 50.000 km² en la nordoriento de la afrika ŝtato Sudano. La dezerto troviĝas inter la rivero Nilo kaj la Ruĝa Maro, golfo de la Hinda Oceano, kaj ĝia centro havas la koordinatojn 20,5 ° norde kaj 33 ° oriente. La senakva regiono, grandparte sabloŝtona ebenaĵo, havas multajn uedojn, kiuj, en kazo de la maloftegaj pluvoj, portas sian akvon al la Nilo. Tamen tiuj pluvoj estas ekstreme raraj, kaj en la dezerto ne ekzistas oazoj. La tradiciaj loĝantoj de la areo estas la Nubianoj.
Fleet Street
Fleet Street estas fama strato de Londono, en Anglio. Ĝi estis nomita laŭ la rivero Fleet, super kiu ĝi pasas. Ĝis la 1980-aj jaroj, ĝi restis la tradicia ĉefstrato de la brita gazetaro. Kvankam la lasta grava novaĵ-agentejo Reuters forlasis la straton en 2005, ĝian nomon oni daŭre asocias kun la brita nacia gazetaro.
Fleet Street estis origine strato el la City de Londono al la City de Westminster. La longeco de Fleet Street markas la plivastiĝon de la City dum la 14-a jarcento. Je la orienta fino de la strato troviĝas la loko, kie la rivero Fleet fluis ĉe la mezepoka muro de Londono. Je la okcidenta fino estas Temple Bar, kiu markis la landlimon de la urbo.
Hlobine
Hlobine (Глобине) estas urbo en Poltava provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2016.
Simbolo de Marso
La unikodo de la simbolo estas U+2642.
Alpecejo
Alpecejo (ankaŭ: altmontara ĝardeno, en la germana kaj la franca Alpinum, en la angla Alpine Garden) estas specifa tipo de ĝardenoj, kie oni ĉefe kreskigas plantojn el la altmontaraj regionoj de la mondo: Alpoj, Kaŭkazo, Pireneoj aŭ Himalajo. Alpecejo ofte estas parto de botanika ĝardeno; ĝi montras plantojn el la subalpa kaj ĉefe el la alpa etaĝo, kio signifas, ke arboj preskaŭ mankas, nur nanaj formoj de koniferoj videblas; krome oni trovas kutime likenojn, muskojn kaj specifajn rezistemajn florplantojn.
La alpecejo provas imiti la klimatajn kondiĉojn de la originejo de la plantoj. La klimato en la montaro malpli dependas de la latitudo ol de la alteco de la loko. Ju pli alta la loko, des pli longa la vintra periodo (kaj des pli mallonga la kreskoperiodo por la plantoj). Super alteco de 2000 m en la Alpoj ne plu ekzistas somero, super 3000 m vintras preskaŭ dum la tuta jaro (t.n. neĝa etaĝo). Tipe por tiu klimato estas krome la intensaj sunradioj kaj akraj ventoj. Kaj kvankam la rando de la altaj montaroj povas esti pluvoriĉa, la interna parto ofte estas seka. En la Alpoj ekzemple la precipitaĵo en la internaj valoj de Valezo aŭ Karintio estas sub 800 mm jare.
La unuan alpecejon konstruigis imperiestro Maksimiliano la 2-a en Vieno fine de la 16a jarcento.
Tipaj plantoj troveblaj en alpecejo
(Listo de tipaj plantoj troveblas en la artikolo Flaŭro de Alpoj)
Leißling
Leißling estas eksa administra komunumo kaj nuna parto de la urbo Teuchern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ekde plia administra reformo en januaro 2011 ĝi iĝis parto de la urbo Teuchern. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Vier Berge-Teucherner Land, kiu same tiam ĉesis ekzisti. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 1609 loĝantojn.
La komunumo situas borde de la rivero Saale.
Historio
La unua endokumenta mencio de Leißling estis en 1232. La iama nomo "Lesnik" pruvas la ĉeeston de malnova soraba setlejo; ĝi signifas lokon en la arbaro.
La pejzaĝo ĉirkaŭa estas tre linda kaj igas Leißling ŝatata ripozum- kaj ekskursregiono. Migradopadoj bone preparitaj kaj Saale-biciklovojo krome aloge invitas. Konata estas la loko pro la kutimo de ovopetado (Leißlinger Eierbetteln) kiu verŝajne komenciĝis dum la tempo de la Tridekjara milito.
Dorestad
Dorestad estis unu el la plej gravaj havenurboj dum la Frua Mezepoko en Eŭropo. La urbo aŭ riverhaveno de Dorestad estis unu el la brakoj de la estuaro de la rivero Rejno, sur la restaĵoj de antikva romia fortikaĵo, kaj situis en la najbareco de la hodiaŭa urbo Wijk bij Duurstede en Nederlando. Inter la jaroj 600 kaj 850 estis milito inter la Frisoj kaj Frankoj. En la Karolida Imperio Dorestad fariĝis persona pesedaĵo de Karlo la Granda, en maniero komparebla kun la okazintaĵoj en Quentovic en la hodiaŭa Francio. Tiuj du urboj estis la administrantoj de la plej grava parto de la transmara komerco de Karlo la Granda.
Pro la graveco de la komerco kaj la aktivecoj pro tio Dorestad altiris la atenton de la Vikingoj. Ili prirabis la urbon en la jaroj 834, 835, 844, 857 kaj 873. Historiistoj opinias ke proksimume 7000 vikingoj partoprenis en la unua atako de 834. La urbo fariĝis la ĉefurbo de la reĝlando Vikinga Dorestad, inter la jaroj 850 kaj 885.
Malans
Malans estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Apartamenta komplekso de Changjon-strato
Apartamenta komplekso de Changjon strato aŭ Changjon strato (Koree:창전거리) estas projekto por celebri la 100-an naskiĝtagon de Kim Il-sung.
Ĝi situas en Pjongjango, ĉefurbo de Nord-Koreio. La strato situas borde de la Taedong Rivero apud Monteto Mansu - kie staras statuoj de Kim Il-sung kaj Kim Jong-il.
Sur la strato ekzistas grandegaj apartamentaj domoj, Popola Teatro, Infana Ĉiovendejo.
La konstruado nur bezonis unu jaron kaj inaŭguriĝis per finkonstrua ceremonio en 20-an de junio, 2012.
Gossypium herbaceum
Gossypium herbaceum, komune konata kiel Levantenia kotono, estas specio de kotonujo indiĝena de duon-aridaj regionoj de sub-Sahara Afriko kaj de Arabio kie ĝi ankoraŭ kreskiĝas en naturo kiel ĉiujara arbusto. Ĝi estas frata specio de Gossypium arboreum. Ĝi estas la origino de iom malpli ol 2% el la tutmonda produktado de kotono.
Tibor Sárai
Tibor SÁRAI [ŝArai], hungare Sárai Tibor estis hungara komponisto, instruisto kaj profesoro.
Tibor Sárai naskiĝis la 10-an de majo 1919 en Budapeŝto. Li mortis la 11-an de majo 1995 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Sárai frekventis muzikakademion pri violono en Budapeŝto inter 1938-1942, dume li lernis ankaŭ komponadon de Pál Kadosa. Poste li havis diversajn postenojn, ekzemple en Hungara Radio. Inter 1953-1959 li instruis en muzika faklernejo, poste en la akademio. Li emeritiĝis en 1980. Li ricevis premion Kossuth en 1975, pli frue kaj poste po unu premiojn.
Liaj komponaĵoj (elekto)
Li verkis faklibron A cseh zene története (Historio de la ĉeĥa muziko), 1959
Vilhelmo la 2-a (Anglio)
Reĝo Vilhelmo la 2-a de Anglio (ĉ. 1056 - 2-a de aŭgusto, 1100), angle William II, kromnome Rufus aŭ esperante "Ruĝa", estis la dua filo de Vilhelmo la 1-a kaj Reĝo de Anglio ekde 1087 ĝis sia morto.
Vilhelmo estis bona militisto, sed senkonsidera reganto, kaj "malamata de preskaŭ tuta sia popolo" laŭ la Anglo-Saxon Chronicle (Anglo-Saksa kroniko), kiu ne necese havis neŭtralan vidpunkton. Ŝajne Vilhelmo havis flamegan kaj bataleman karakteron. Li neniam edziĝis, nek havis infanojn: nuntempe oni diras, ke eble Rufus estis samseksemulo.
Vilhelmo havis unu pli maljunan fraton, Roberto, kaj unu pli junan, Henriko. Post la morto de Vilhelmo la Konkerinto (Vilhelmo la 1-a), Robert heredis la duklandon de Normandio de sia patro, kaj Vilhelmo heredis la anglan tronon. Vilhelmo estis la plej amata filo de sia patro, kaj la du fratoj estis preskaŭ ĉiam rivaloj.
NGC 1768
NGC 1768 (alia indiko — ESO 56-SC32) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Włocławek
Włocławek (Leslau) situanta ĉe Vistulo, estas granda pola urbo en Kujavia-Pomeria Provinco – je proksimume 90 km sudoriente de la administra centro Bydgoszcz kaj 140 km nordokcidente de la pola ĉefurbo Varsovio. Ĝi estas urbo kun rajto de distrikto (eksterdistrikta urbo): tamen ĝi funkcias kiel administra centro por la samnoma distrikto Legnica, kiu plene ĉirkaŭas la urban komunumon. Fine de en la urbo vivis. Post la dua mondmilito, dum kiu detruiĝis triono de la urbo, ĝi rekonstruiĝis kaj industriiĝis. Oni konstruis fabrikojn de kemiaj produktoj, mebloj, nutraĵoj ktp., kiuj estas ankoraŭ hodiaŭ gravaj industriaj branĉoj de la urbo.
Koordinatoj: Nombro da loĝantoj: 120 339 (2005)
Leitzweiler
Leitzweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
József Nemes-Lampérth
József Nemes-Lampérth naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Sátoraljaújhely.
Biografio
József Nemes-Lampérth studis en Industriarta Altlernejo de Manó Vesztróczy (1909-1911), en Reĝa Belarta Altlernejo de István Bosznay kaj Tivadar Zemplényi, fine en Artistkolonio (Nagybánya). En 1913 li studvojaĝis al Parizo. Li batalis dum la 1-a mondmilito, kie li vundiĝis, lia maldekstre brako paraliziĝis, en 1916 li malsoldatiĝis. Li estis agnoskita, kiel pentristo, tamen li vivis mizere. Li konatiĝis kun Lajos Kassák kaj ties artista grupo. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis nomumita grava instruisto, post la falo li estis arestita, fine li migris al Berlino. Baldaŭ li hejmenvojaĝis, sed pro sanstato li estis sendita al frenezulejo, kie li mortis. Li pentradis portretojn, pejzaĝojn, aĵpentraĵojn.
Vadocondes
Vadocondes [badoKONdes] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-400, en la sudo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La lojknomo Vadocondes estas komprenebla kiel Vadejo de Grafoj.
Geografio
Ĝi havas areon de 25,96 km² kun 355 loĝantoj (2021).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Posta disvolvigo dependis de la abatoj de la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos. Tio pluis ĝis la reĝo Ferdinando la 4-a donis al Vadocondes privilegon de urbo kaj liberigon de Silos, nome la 30an de aŭgusto 1316. La ekzisto de vadejo tra la rivero Douro helpis la ekonomian disvolvigon, sed ankaŭ altiris la alvenon de militantaj armeoj, kio malhelpis la normalan funkciadon de la loĝloko.
Estis fervoja stacio el 1895 ĝis 1985.
Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn ekde la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Nacia Parko Souss-Massa
La Nacia Parko de Souss-Massa troviĝas situanta en la regiono de Souss-Massa-Drâa kaj okupas marbordan zonon sude de la urbo Agadir, Maroko.
Regularo
La Nacia Parko Souss Massa kreiĝis la 8an de aŭgusto de 1991. En 1998 oni aprobas regularon por ties administrado.
Sainte-Anne-du-Lac
Sainte-Anne-du-Lac estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Laŭrentidio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Dénes Molnár D.
Kariero
Dénes Molnár D. pristudis grafikon en Arta Altlernejo de Kluĵo en 1996. Li instruis en Târgu Mureș kaj Deva. Li estas grafikisto de gazeto Kulcs. En 1995 li estis afiŝdizajnisto de teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház. Li ekspozicias de 1987.
Ruĝvosta dezertalaŭdo
La Ruĝvosta dezertalaŭdo Ammomanes phoenicurus estas specio de birdo de la familio de Alaŭdedoj, kiu troviĝas surgrunde en malferma ŝtoneca kamparo kaj malaltaj rokomontetoj en Barato.
La pariĝada kantofluga ceremonio de la masklo estas distinga de la specio. La masklo flugetadas alte kriante sian kanton kiu konsistas el viglaj notoj kiujn oni ne konfuzas kiam oni estis aŭskultinta ilin. Kiel plej parto de alaŭdedoj, la sablokolora plumaro ege bone kamuflas la birdon tute taŭge kun ties habitato kaj la birdo ne flugos ĝis preskaŭ kiam oni superestos ĝin. Ankaŭ la ruĝecaj subaj partoj estas distingeblaj de la specio.
San Vicente de la Sonsierra
San Vicente de la Sonsierra [sanbiZENte delasonSJEra] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​ Pli precize en koridoro al la eŭska provinco Alavo. Estas domaroj Peciña, Rivas de Tereso kaj San Vicente de la Sonsierra.
La loko estis loĝanta jam en praepoko, ĉar estas atestiloj ĉe dolmeno kaj prasetlejo. En frua mezepoko estis multaj disaj domaroj, nune senhomaj.
La plej frua referenco datas de la 9-a jarcento kaj en ĝi oni citas la navarajn reĝojn. Sanĉo Garcés la 3-a donacis San Vicente al la monaĥejo de Leyre en 1014, kaj ĝi apartenis al tiu ĝis la 14-a jarcento. En tiu epoko oni konstruis fortikigitan ponton kiu estis ege grava ĝis ties detruo fare de inunudo en 1775. Dume okazis konfliktoj inter la regnoj Navaro kaj Kastilio ĝis fino de la 15-a jarcento.
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 2 670 loĝantoj ĝis nunaj 1 000.
Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado. Estas proksimume 20 vinkeloj kaj 30 km² de vitejoj, pro kio ĝi estas unu de la municipoj kun pli granda produktado de vino laŭ loĝantonombro de la regiono.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, vinkeloj, la ponto, la dolmeno, ktp. Aparta altiraĵo estas la populareco de procesio de Sankta Semajno en kiu pentantoj vipas sin ege akre ĝis elfluas sango; tio similas al religiaj ceremonioj de ŝijaistoj en Irako.
Paternoster Square
Paternoster Square estas placo lokita norde de la katedralo Sankta Paŭlo, en la City de Londono. La nomo devenas de la malaperinta mezepoka strato Paternoster Row, laŭlonge de kiu la ekleziuloj iris kaj kantis la Patro Nia (Pater Noster en la latina).
En 1942, la areo estis tute detruita de aerbombardo dum la blitzkrieg entreprenita de nazia Germanio kontraŭ Britio. Antaŭ la detruo, la kvartalo estis iasence la centro de la londonaj eldonejoj, kun multaj librovendistoj ĉe la strato.
La plej videbla monumento de la rekonstruita skvarto estas la 23-metrojn alta kolono de Paternoster Square (Paternoster Square Column), kreita de la arkitekta agentejo Whitfield Partners.
Kanta Tanaka
Kanta Tanaka (田中 勘太, n. ) estas japana futbalisto.
Castillo de Locubín
Castillo de Locubín [kastiĝo delokuBIN] (Kastelo de Locubín) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 103 km2 kie loĝas 4887 geloĝantoj, do loĝdenso estas 47.4 loĝ./km2. Castillo de Locubín situas je 68 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno en la komarko Suda Montaro.
Kanta Tanaka
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kataller Toyama.
Castillo de Locubín
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 4887 geloĝantoj de la municipo Castillo de Locubín estas 2451 inoj kaj 2436 viroj. En la 103-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, kie loĝas 4539 geloĝantoj, kaj aliaj 348 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 29, 16 inoj kaj 13 viroj, kaj mortis 62, 33 inoj kaj 29 viroj. Tiel la natura kresko estis -33 (-0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 1873 homoj (38.3%).
Historio
Estis trovitaj diversaj restaĵoj de la Bronzepoko, de iberoj kaj de romianoj.
En tempo de Fernando la 3-a, la urbo formis parton de la teritorioj de la Ordeno de Kalatravo. En 1341 la urbo estis definitive konkerita por Alfonso la 11-a, kiu donis la vilaĝon kaj kastelon al Alcalá la Real. Tiu dependeco kaj civila kaj religia de Castillo respecto el Alcalá la Real daŭris ĝis la unuaj jardekoj de la 19a jarcento.
Tria Epoko
La Tria Epoko estas periodo en la mitologio de Mez-Tero kreita de John Ronald Reuel Tolkien.
Ĝi komenciĝis post la unua falo de Saŭrono, kiu estis venkita de la Lasta Alianco. La fino de la Tria Epoko okazas kiam Saŭrono denove estas venkita, ĉi-foje por ĉiam, en la Milito de la Ringo.
En la Tria Epoko okazas la intrigo de la romanoj La Hobito, La Mastro de l' Ringoj, kaj la lasta teksto de Silmariliono.
Stacio Miyagawa
Stacio Miyagawa (japane: 宮川駅 [Mijagaŭa-eki], angle: Miyagawa Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Farnese
Farnese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis.
Kriptosilvio
La Kriptosilvio (Cryptosylvicola randrianasoloi) estas afrotropisa specio de la grupo de Bernieredoj kiu estis iam lokata en la familio de Silviedoj. Ĝi troviĝas nur kiel endemio en Madagaskaro.
Temas pri specio kun supraj grizbrunaj partoj kaj blankecaj subaj partoj, pli blankaj ĉe gorĝo.
Tiu specio ŝajne preferas ĉiamverdajn, humidajn pluvarbarojn inter 900-2,100 m, sed ĝi troviĝas en unuarangaj arbaroj, montararbaroj, ĉe arbarbordoj, bambuejoj kaj en tuŝitaj habitatoj inklude degraditaj arbaroj, ekzotaj plantejoj ĉe indiĝenaj arbaroj kaj arbarfragmentoj (Goodman et al. 1996, Morris kaj Hawkins 1998). Ili loĝas en kanopeo kaj subkanopeo de arboj kaj arbustoj je 2-25 m sed ĝi troviĝas plej ofte inter 3-15 m, kaptante insektojn el foliaro kaj branĉaro (Goodman et al. 1996). Ilu aliĝas al miksitaj kunmaĝantarojn (Goodman et al. 1996). Ili reproduktiĝas el oktobro al decembro; la ino demetas 3 ovojn. Ili akceptas homan ĝenadon.
Ĉerkessk
Ĉerkessk (ruse Черкесск) estas urbo en Karaĉajio-Ĉerkesio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 91401.
La urbo estis fondita en jaro 1804.