cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkimeda solido
Klasifiko
La kubokedro kaj dudek-dekduedro estas latero-unuformaj kaj do estas kvazaŭregulaj.
La dualaj pluredroj de la arkimedaj solidoj estas nomataj kiel la katalanaj solidoj. Ankaŭ la dupiramidoj kaj kajtopluredroj estas la edro-uniformaj solidoj kun regulaj verticoj.
Iosif Hodoș
Iosif Hodoș [josif hodoŝ] estis hungaria rumana politikisto, parlamentano, juristo, unu el la fondintoj de Rumana Akademio (1866). Lia familia nomvarianto estis Hodoșiu.
Biografio
Iosif Hodoș frekventis diversajn mezlernejojn en Transilvanio. Li travivis la Hungaran revolucion en 1848, kie li estis aktiva pri la rumanaj interesoj. Printempe li finis la gimnazion, poste li aranĝis rumanan trupon, sed tiu estis forpelita al Bukovino fare de Józef Bem. La rusa armeo arestis lin, sed li rifuĝis kaj iris al Bukareŝto, poste al Transilvanio, fine al Vieno, kie li studis juron. Li akiris jam juran diplomon en Padovo en 1854. Post la diplomiĝo li revenis al Transilvanio, kie li estis juristo, en 1858 li estis jam memstara notario. En 1861 li iĝis subdepartementestro. Inter 1865–1878 li estis parlamenta deputito de la hungara parlamento, kie li strebis por la rumanaj interesoj. Li edziĝis en 1867, baldaŭ li havis gefilojn.
Francesca el Rimini
Francesca da Rimini aŭ Francesca da Polenta (1255 – 1285) estis la bela filino de Guido da Polenta, sinjoro de Raveno kaj onklo de tiu Guido Novello, poeto, kiu gastigis la poeton Dante Alighieri dum liaj lastaj vivojaroj. Francesca kaj la eventoj ĉirkaŭ ŝi estis tial konataj al Dante, kaj ŝi rolas en lia "Dia Komedio".
En tiu mezepoka periodo (aparte dum la dua duono de la 13-a jarcento) kiam furoris la bataloj inter gelfoj (fidelaj je la Papo - la nomo fontis el la nomo de la edzo de Matilda de Canossa, Welf) kaj gibelinoj (fidelaj je la Imperiestro - laŭ la nomo de la Hohenstaŭfa fortikaĵo Waibling), kiam estis komuna rimedo aranĝi aliancojn pere de improvizitaj parencecoj kaj sigeli efemerajn batalhaltojn pere de artefaritaj geedziĝoj.
Tial Francesca estis oferita por firmigi la batalhalton post longa milito inter familioj Polentani kaj Malatesta. Ŝi fariĝis edzino de Giovanni Malatesta, filo de Malatesta el Verrucchio, sinjoro de Rimini. Ŝajnas, ke, por sukcesigi la intertraktojn por la geedziĝo, oni sendis al Raveno la fraton de Gianciotto, Paolo Malatesta. Ĉiel ajn, Francesca, trompita de la mensogoj de la parencoj, kaj verŝajne ankaŭ de la malsincero de Paolo, opiniis ke ja li estas la fianĉo kaj tuj enamiĝis je li, akceptante entuziasme la geedziĝon.
Kaj kiam ŝi eniris la domon de familio Malatesta en Rimini oni malkaŝis al li la trompon, kaj ŝi priploris sian destinon, kaj turnis, per pli granda amo, la penson al Paolo. Sed ĉar, laŭ la historio, la tragedio okazis dek jarojn post la geedziĝo, ĉu la amintrigo daŭris senpune dum tiom longa tempo; aŭ ĉu Francesca, unue rezignacia fronte al la malplaĉa aspekto de la edzo, kiam aperas la favora kondiĉo, allasis sin al amo, kiam ŝi estis 30-jaraĝa, por Paolo, 42-jaraĝa deloganto kaj insidulo.
Gianciotto estis nomumita, urbestro de Pesaro en 1284 aŭ 1285 kaj li forlasis Rimini'n, lasante hejme sian edzinon kaj filinon.Francesca, dum malĉeesto de la edzo, povis liberigi sian amon, kiu fariĝis tiom evidenta, ke familiano informis pri ĝi Gianciotto'n. Kaj li, neatendite revenis el Pesaro kaj trovis la du geamantojn kune en ĉambro. Paolo klopodis fuĝi ĵetante sin en plankopordon, sed lia vestaĵo restis alkroĉita al hoko; lia frato, sin ĵetante sur lin, per sia armilo unue neintence ponardis Francesca, kiu volis ŝirmi per sia korpo la amaton, kaj poste li trafis Paolo'n mem, kiu estis blokita. Kaj la postan tagon fosaĵo akceptis la kadavrojn de Francesca kaj Paolo.
La rakonto de la "Dia Komedio"
Dante, pelita el Florenco, vagas tra Italio inter la kriegoj de la venkitaj grupoj kaj la delirado de la venkantoj. Li atingas Raveno'n, la kortumon de Polenta, 33 jarojn post la tragedio de Rimini. Kaj en Raveno Dante ekkonis la filinon - ankoraŭ senedzan - de Francesca kaj certe la rememoro pri la sangoplena evento estis ankoraŭ freŝa, ĉu laŭ ĝia romantika versio - konstruita de la familianoj kaj kronikistoj - ĉu laŭ la maldecaj veraj detaloj.
Sed Dante ne havis preferon por unu aŭ por la alia versio kaj kvankam li sentis dankemon por la familio kiu gastigis lin, kiu povis parte inspiri al li ian indulgemon, tamen la poeto vidis en tiu tragedio la pekantan homaron.
Bazita sur teksto de IKUE
Veterproverbo
Veterproverbo aŭ veterprognoza proverbo estas proverba diraĵo, en kiu la popolo esprimis siajn centjarajn spertojn pri la naturo, precipe pri la veteraj fenomenoj kaj ilia rilato al abundeco de rikolto aŭ travivo de malfacilaj jarsezonoj. Ofte ili donas konsilojn, kiam plugi, semi aŭ planti, kiam rikolti, kiam prepari sin por vintra aŭ pluva sezono ktp.
La veterproverboj apartenas al popola kulturo, kiun esploras folkloro kaj havas ĝin ĉiu popolo, kvankam kompreneble diferencaj laŭ la klimato, en kiu la konkreta popolo vivas.
Ekzemploj de veterproverboj
=Zamenhofaj=
=Aliaj=
JEC
La trilitera kombinaĵo JEC havas kelkajn signifojn:
NGC 7444
NGC 7444 (aliaj indikoj — MCG -2-58-16, PGC 70219) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Keisuke Saka
Keisuke Saka (坂 圭祐, n. ) estas japana futbalisto.
Großpetersdorf
Grospetersdorf, germane Großpetersdorf, hungare Nagyszentmihály, kroate Veliki Petrštof, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Nagy-Német-Szentmihály (=Granda-Germana-Sankta Mikaelo).
Situo
La vilaĝo situas ĉe kunfluejo de 2 rojoj, laŭ fervojo Friedberg-Rechnitz. La lasta troviĝas 15, Oberwart 10 km-ojn for.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. En 895 hungaraj triboj okupis Karpatan basenon. Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio devenis el 1273 en formo villa Sancti Michaelis. En 1565 imperiestro Maksimiliano la 2-a (Sankta Romia Imperio) nomumis la komunumon kampurbo. En 1846 incendio okazis. En 1910 la urbeto havis 2168 da loĝantoj (aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 ĝi apartenis al Vas, al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, dume inter 1938-1945 al Germanio. En 2000 la vilaĝo ricevis la rangon foira komunumo.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
Herceghalom
Herceghalom estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Budaörs.
Piliscsaba
Piliscsaba [piliŝĉaba] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Pilisvörösvár.
Herceghalom
Situo
Herceghalom situas laŭ fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Vieno, aŭtoŝoseo M1 en la sama direkto preteriras. La distanco de la ĉefurbo estas 26 km.
Piliscsaba
Situo
Piliscsaba situas laŭ fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Dorog. Budapeŝto troviĝas 14 km.
Historio
La romianoj nomumis sian vilaĝon Ad lucum felicem (=feliĉa bosko). La unua skriba mencio devenis el 1263. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En 1715 germanoj kaj slovakoj refondis ĝin. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Post kelkaj jaroj Nova Sulko kaj Jókai kolĥozoj formiĝis. Ekde 1961 la unuiĝintaj kolĥozoj havis la nomon Progreso. Piliscsaba urbiĝis en 2013.
Herceghalom
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj de romianoj. En 1883 fervojo konstruiĝis al Vieno. Estis du planoj, laŭ la hungara la trajno tuŝas la iaman ĉefurbon Bratislava, laŭ la aŭstra estas elbranĉiĝo de la linio Vieno-suda Aŭstrio. Fine konstruiĝis ambaŭ. Herceghalom situas laŭ la aŭstra linio. Post la socialisma erao ŝtata instituto havis la bienojn.
Erwin Schulhoff
Erwin SCHULHOFF (n. 8a de junio 1894 en Prago — m. 18a de aŭgusto 1942 en Weißenburg en Bavario, Germana Regno) estis ĉeĥa komponisto kaj pianisto. Li estis lernanto de Leoš Janáček.
Piliscsaba
Historio
El kazernoj de Ruĝa Armeo formiĝis kampuso de Katolika Universitato Pázmány Péter en 1994.
Herceghalom
Famuloj
En Herceghalom mortis pro fervoja akcidento historiisto Lajos Thallóczy.
Erwin Schulhoff
Biografio
En la familio de Erwin Schulhoff oni trovas muzikistojn, lian tre konatan "grandan" onklon Julius Schulhoff, pianan virtuoson, komponiston, lernestron en Dresden kaj Berlino, ankaŭ la patrinflankan avon Heinrich Wolff, violoniston kaj koncertestron de Frankfurta teatra orkestro; (violono, koncerto, teatro).
Piliscsaba
Famuloj
En Piliscsaba mortis instruisto kaj aktoro Jolán Jászai.
Piliscsaba kaj Esperanto
En Julio 2005 la 18-a Ekumena Esperanto-Kongreso okazis en Piliscsaba.
VRT
La vorto havas plurajn signifojn:
Aŭgusteno de Hipono
Aurelius Augustinus (ofte esperantigita al Aŭgusteno) el Hipono, aŭ Hippo (naskiĝis la ; mortis la ) estis teologo kaj filozofo grava al la okcidentaj civilizo, filozofio kaj kristanismo. Li estis la episkopo de Hipono en Nordafriko kaj estas rigardata kiel unu el la plej gravaj patroj de la eklezio en la okcidenta kristanismo pro siaj verkoj en la Patristika Epoko. Inter liaj plej gravaj verkoj estas La civito de Dio kaj la Konfesoj. Aŭgusteno estas eble la plej influa kristana verkisto ekster la Biblio.
Laŭ sia samtempulo, Hieronimo, Aŭgusteno "faris nova la antikvan fidon."
Li estis dekomence influita de manikeismo, kaj poste profundigis kristanan filozofion uzante la penson de Platono, precipe tiel, kiel interpretita en la novplatonismo de Plotino. Post sia bapto kaj konverto al kristanismo en 386, Aŭgusteno disvolvigis sian propran alproksimiĝon al la filozofio kaj teologio, akomodanta varion de metodoj kaj perspektivoj. Kredante ke la graco de Kristo estas nemalhavebla por la homa libero, li helpis formuli la doktrinon de la origina peko kaj faris fundamentajn kontribuojn al la disvolvigo de la teorio de la justa milito. Kiam la Okcidenta Romia Imperio ekis diseriĝi, Aŭgusteno disvolvigis la koncepton de Eklezio kiel spirita Civito de Dio (vidu Nova Jerusalemo), diferenca el la materia surtera civito. Lia pensaro profunde influis la mezepokajn mondajn konceptojn. La segmento de la eklezio kiu aliĝis al la koncepto de Triunuo kiel difinita de la Koncilioj de Niceo kaj de Konstantinopolo tre klare identigis sin kun la verko de Aŭgusteno nome Pri la Triunuo.
En Oriento, kelkaj el liaj instruoj estis disputataj kaj en la 20a jarcento partikulare ili suferis atakojn de teologoj kiaj Johano Romanides. Sed aliaj teologoj kaj gravuloj el la Ortodoksa Kristana Eklezio montris gravan alproprigon de liaj verkoj, ĉefe Georgo Florovski. La plej polemika doktrino ĉirkaŭ lia figuro estas la filiokvo, kiu estis malakceptita de la Ortodoksa Eklezio. Aliaj disputataj instruoj estas liaj rigardoj al la origina peko, la doktrino de graco, kaj la antaŭdestinismo. Tamen, kvankam konsiderita erara ĉe kelkaj punktoj, li estas ankoraŭ konsiderata sanktulo, kaj eĉ havis influon sur kelkaj orientaj Patroj de la Eklezio, ĉefe sur Sankta Gregorio Palamas. En la Ortodoksa Eklezio lia festotago estas celebrata en la 28a de Aŭgusto. La prieklezia fakulo kaj historiisto Diarmaid MacCulloch verkis "lia efiko sur la okcidenta kristana pensaro povas malfacile estis preteratentita; nur lia adorita ekzemplo Paŭlo de Tarso, estis pli influa, kaj la okcidentanoj ĝenerale rigardis Paŭlon tra la okuloj de Aŭgusteno."
Fono
Aŭgusteno de Hipono (Aurelius Augustinus Hipponensis; 13a de Novembro 354 – 28a de Aŭgusto 430), konata ankaŭ kiel Sankta Aŭgusteno, estas konata laŭ variaj kromnomoj tra la tuta kristana mondo kiel Benita Aŭgusteno, kaj la Doktoro de Graco (Doctor gratiae)
Infanaĝo kaj eduko
Aŭgusteno naskiĝis en Tagaste, Numidio (en la nuntempa Alĝerio) en Nordafriko aŭ Africa Proconsularis, kiu tiam estis parto de la Romia imperio. Lia patrino estis kristana berberino kiu poste renomiĝis Sankta Monika. Ŝi preĝis 20 jarojn, ke Aŭgusteno iĝu kristano, kio fine okazis iomete antaŭ ŝia morto. Lia patro estis vinberkultivisto kaj bienisto, kiu mortis tuj post kristaniĝo kiam Aŭgusteno havis 17 jarojn.
Fakuloj ĝenerale konsentas ke Aŭgusteno kaj lia familio estis Berberoj, nome etna grupo indiĝena de Nordafriko,  sed ke ili estis tre romanigita, parolantaj nur latinon hejme kiel motivo de fiero kaj digno. En siaj verkoj, Aŭgusteno lasas iome da informo kiel la konscio de sia afrika heredo. Por ekzemplo, li referencas al Apuleo kiel "la plej fama de ni afrikanoj," al Ponticiano kiel "kamparano el niaj, estante afrika," kaj al Faŭsto de Milevo kiel "afrika ĝentlemano."
La familinomo de Aŭgusteno, nome Aurelius, sugestas ke la prauloj de lia patro estis liberigitoj de la gento Aurelia kiu ricevis roman civitanecon pere de la Constitutio Antoniniana aŭ Edikto de Karakalo en 212. La familio de Aŭgusteno estis estante romanoj, el jura vidpunkto, dum almenaŭ unu jarcento kiam li naskiĝis. Oni supozas ke lia patrino, Monika, estis de Berbera origino, pro sia nomo, sed ĉar lia familio estis de honestiores, nome supra klaso de civitanoj konata kiel honoreblaj homoj, plej verŝajne la unua lingvo de Aŭgusteno estis Latino.
Li estis kateĥizato, pagano, kiu lernis la kristanan kredon, sed ankoraŭ ne estis kristano. Li faris bazan studon en Tagaste, gramatikon en Madaura el kiam li estis 11jaraĝa. Madaura (nune M'Daourouch), estis malgranda urbo de Numidio ĉirkaŭ 31 km sude de Tagaste. Tie li familiariĝis kun la Latina literaturo, same kiel kun paganaj kredoj kaj praktikoj. Lia unua rigardo al la naturo de peko okazis kiam li kaj grupo de amikoj ŝtelis fruktojn kiujn ili ne deziris el najbara ĝardeno. Li rakontis tiun historion en sia membiografio, La konfesoj. Li rememorigas ke li ne ŝtelis la fruktojn ĉar li estis sata, sed ĉar "ĝi estis malpermesita." Lia propra naturo, li diras, estis kun difektoj. 'Mi estis freneza, kaj mi amis tion. Mi amis mian propran eraron — ne ĉar mi eraris, sed pro la eraro mem." El tiu okazaĵo li konkludis ke homo estas nature klina al peko, kaj en neceso de graco de Kristo.
Je aĝo de 17, Aŭgusteno tra malavareco de sia amiko civitana Romaniano, iris al Kartago por pluigis sian edukadon en retoriko. Dum li estis studento en Kartago li legis la dialogon de Cicerono nome Hortensius (nune perdita), kiun li priskribis lasante daŭran impreson kaj malfermante sian intereson en filozofio. Kvankam edukita kiel kristano, Aŭgusteno lasis la eklezion por aliĝi al la Manikea religio, multe por despero de lia patrino. Kiel junulo, Aŭgusteno vivis hedonisman vivstilon dum ioma tempo, asociite kun junuloj kiuj fanfaronis pri siaj seksaj spertoj. La neceso akiri ties akcepton devigis nespertan junulon kiel Aŭgusteno serĉi aŭ krei historiojn pri seksaj spertoj. Estis dum tiu periodo kiam li esprimis sian faman preĝon, "Garantiu al mi ĉaston kaj seksan abstinon, sed ne ankoraŭ."
Ĉirkaŭ la aĝo de 19, Aŭgusteno komencis amaferon kun juna virino en Kartago. Kvankam lia patrino deziris ke li edzigŭ al virino de sia klaso, tiu virino restis lia kromvirino kaj estis fidela al ŝi dum ĉirkaŭ dek kvin jaroj kaj li havis kun ŝi unu filon, Adeodato, kiu estis konsiderata kiel tre inteligenta fare de siaj samtempuloj. En 385, Aŭgusteno finis rilaton kun sia kromvirino por prepari sin al edzeco kun dekjaraĝa heredantino. (Li devis atendi du jarojn ĉar la laŭleĝa aĝo de geedzeco por virinoj estis dek du.) Kiam li estis preta edziĝi kun ŝi, tamen, li anstataŭe decidis iĝi fraŭla pastro.
Aŭgusteno estis dekomence brila studento, kun entuziasma intelekta scivolemo, sed li neniam regis la grekan — li rakontis ke lia unua greka instruisto estis brutala homo kiu konstante frapis siajn studentojn, kaj Aŭgusteno ribelis kaj malakceptis studi. Kiam li konstatis ke necesas koni la grekan, estis tro malfrue; kaj kvankam li akiris iomete el la lingvo, li neniam estis ties flua parolanto. Tamen, lia regopovo de la Latina estis alia afero. Li iĝis spertulo kaj en la elokventa uzado de la lingvo kaj en la uzado de inteligentaj argumentoj por disvolvigi siajn vidpunktojn.
Translokiĝo al Kartago, Romo, Milano
Aŭgusteno instruis gramatikon ĉe Tagaste dum 373 kaj 374. La venontan jaron li translokiĝis al Kartago por estri lernejon de retoriko kaj tie li restos dum la venontaj naŭ jaroj. Ĝenitaj de ribelemaj studentoj en Kartago, li translokiĝis por establi lernejon en Romo, kie li kredis ke pratikas la plej bonaj kaj plej brilaj retorikistoj, en 383. Tamen, Aŭgusteno estis seniluziiĝinta pro la maldiligenta akcepto. Estis kutimo por la studentoj pagi al la profesoro en la lasta tago de la studtempo, kaj multaj studentoj atendis tiun finan limdaton sed ne pagis.
Manikeaj amikoj prezentis lin al la prefekto de la urbo Romo, Simmaĥo, kiu veturante tra Kartago estis alvokita al la imperia kortego en Milanon por havigi retorikan profesoron. Aŭgusteno ricevis la laborpostenon kaj iris norden por ekhavi sian postenon en Milanon fine de la 384. Estante nur tridek-jaraĝa, li ricevis la plej videblan akademian postenon en la Latina mondo en tempo kiam tiaj postenoj donis tujan aliron al politikaj karieroj.
Kvankam Aŭgusteno montris iome da fervoro por Manikeismo, li neniam iĝis inicito aŭ "elektito", sed nur "auditor" (aŭskultanto), nome la plej malalta nivelo en la hierarkio de la sekto. Ankoraŭ en Kartago je seniluziiga kunsido kun la Manikea Episkopo, nome Faŭsto de Milevo, ŝlosila reprezentanto de la Manikea teologio, startis ĉe Aŭgusteno la skeptikismo rilate al la Manikeismo. Jam en Romo, laŭ informoj li foriris el Manikeismo, aliĝante al la skeptikismo de la movado de la Nova Akademio. Pro sia edukado, Aŭgusteno havis grandan retorikan atingaron kaj li estis tre konanta de la filozofioj malantaŭ multaj kredoj. En Milano, la religieco de lia patrino, la propraj studoj de Aŭgusteno en Novplatonismo, kaj lia amiko Simpliciano pelis lin al kristanismon. Dekomence Aŭgusteno ne estis tre forte influita de kristanismo kaj de ties ideologioj, sed post veni en kontakto kun Ambrozio de Milano, Aŭgusteno retasksigis lin mem kaj ŝanĝis porĉiame.
Kiel Aŭgusteno, Ambrozio estis majstro de retoriko, sed pli aĝa kaj pli sperta. Aŭgusteno estis tre multe influata de Ambrozio, eĉ pli ol de sia propra patrino kaj de aliaj kiujn li admiris. Aŭgusteno alvenis en Milanon kaj estis tutorita de Ambrozio. En siaj Konfesoj, Aŭgusteno asertas, "Tiu homo de Dio ricevis min kiel farus patro, kaj bonvenigis mian alvenon kiel farus bona episkopo."
Tuj, ties rilato kreskiĝis, kaj Aŭgusteno verkis, "Kaj mi ekamis lin, kompreneble, ne dekomence kiel instruisto de la vero, kion mi jam tute malesperis trovi en la eklezio — sed kiel amika homo." Aŭgusteno vizitis Ambrozion por vidi ĉu tiu estas unu el la plej grandaj parolantoj kaj retorikistoj en la mondo. Pli interesata en liaj parolaj kapabloj ol en la temo de la parolado, Aŭgusteno tuj malkovris ke Ambrozio estas spektakla oratoro. Eventuale, Aŭgusteno diris ke li estas spirite konsukita al la fido de kristanismo.
La patrino de Aŭgusteno estis sekvanta lin al Milano kaj aranĝis edziĝon por li. Kvankam Aŭgusteno akceptis tiun geedzecon, por kiu li devis abandoni sian kromvirinon, kaj li multe suferis pro la perdo de sia amantino. Li verkis, "Estinte forigita mia amantino el mia flanko kiel malhelpo por mia geedzeco, mia koro, kiu estis ligita al ŝi, estis tordita, kaj vundita, kaj sangelverŝa." Aŭgusteno konfesis ke li ne estis amanto de geedzo same kiel multe sklavo de volupto, kaj tiele li serĉis alian kromvirinon ĉar li devis atendi du jarojn ĝis lia fianĉino venos en sufiĉa jura aĝo. Tamen, lia emocia vundo ne estis kuracita, eĉ komencis malboniĝi.
Estas pruvo ke Aŭgusteno povus konsideri tiun iaman rilaton kiel ekvivalento al geedzeco. En siaj Konfesoj, li akceptis ke tiu sperto eventuale produktis malpliiĝantan sensivecon al doloro. Aŭgusteno eventuale rompis sian fianĉiĝon al sia dekunu-jaraĝa fianĉino, sed neniam renovigis sian rilaton kun ajna el liaj konkubinoj. Alipio de Tagaste kondukis Aŭgustenon for el la geedzeco, dirante ke ili ne povis vivi kunvivon en la amo de saĝeco se li edziĝis. Aŭgusteno rigarids reen jarojn poste al la vivo ĉe Cassiciacum, nome vilao ekster Milano kie li ariĝis kun siaj sekvantoj, kaj priskribis ĝin kiel Christianae vitae otium – kristana vivo de plezuro.
Kristana konverto kaj pastreco
Fine de Aŭgusto de 386, je aĝo de 31, post esti aŭdinta kaj inspirita kaj movita de la historio de la unua legado fare de Ponticiano kaj de liaj amikoj de la vivo de Sankta Antonio de la Dezerto, Aŭgusteno konvertiĝis al kristanismo. Kiel Aŭgusteno poste diris, lia konverto estis pelita de infanaĝa voĉo kiun li aŭdis kaj kiu diris al li "tenu kaj legu" (tolle, lege), kiun li interpretis kiel dia ordono malfermi la Biblion kaj legi tion unuan kiun li vidos. Aŭgusteno legis el la Epistolo de Paŭlo al la romanoj – nome la sekcio de la "Transformo de kredantoj", konsistanta el ĉapitroj 12a al 15a – kie Paŭl skizas kiel la Evangelio transformas kredantojn, kaj la rezultan kutimon de kredantoj.
En 391 Aŭgusteno estis ordenita pastro en Hippo Regius (nuntempa Annaba), en Alĝerio. Li iĝis fama predikisto (oni konservas pli ol 350 sermonoj kiuj ŝajne estas aŭtentaj), kaj estis notita ĉar luktis kontraŭ la Manikea religio, al kiu li iam estis aliĝinta.
En 395, li estis farita kunepiskopo de Hipono, kaj iĝis plena episkopo tuj poste, el tie la nomo "Aŭgusteno de Hipono"; kaj li donis sian propraĵon al la eklezio de Tagaste. Li restis en tiu posteno ĝis sia morto en 430. Li verkis sia membiografian Konfesoj en 397–398. Lia verko La urbo de Dio estis verkita por konsoli siajn kristanajn samideanojn tuj post la Visigotoj okazigis la rabadon de Romo en 410.
Multo de la posta vivo de Aŭgusteno estis registrita de lia amiko Posidio, episkopo de Kalama (nuntempa Gelma, Alĝerio), en sia Sancti Augustini Vita. Posidio admiris Aŭgustenon kiel homo de pova intelekto kaj emocia oratoro kiu profitis ĉian oportunon por defendo kristanismon kontraŭ ties kontraŭantoj. Posidio ankaŭ priskribis personajn trajtojn de Aŭgustenon detale, farante portreton de homo kiu manĝis modere, laboris senlace, malamis klaĉadon, evitis la tentojn de volupto, kaj ekzercis prudenton en la financa administrado de sia sidejo.
Manikeismo
Antaŭ ĉio, Aŭgusteno ardis pro deziro trovi la veron, kaj senĉese serĉis ĝin. Tia serĉado kondukis lin al manikeismo, zoroastriisma formo de gnostikismo fondita de la babilona profeto Manikeo. Manikeo instruis, ke la mondon kreis kaj regas du dioj, el kiuj unu bona, la alia malbona. Aŭgusteno jam sciis pri kristanismo, sed ĝiaj moralaj ordonoj kontraŭ malĉasteco ŝajnis al li malfacilaj kaj la Biblio ŝajnis kruda kompare kun la bonstilo de Cicerono. Li ŝatis la mondon kaj malvolis konfidi sin al Dio, ĉar li kutimis pensi kaj agi nur laŭ racio, ne laŭ fido.
Dum li sincere serĉis la veron, Aŭgusteno havis multajn demandojn pri la malfacilaĵoj de manikeismo. Kiam li finfine renkontis ĉefon de manikeismo kaj demandis lin pri la malfacilaĵoj, Aŭgusteno komprenis, per sia menso klerigita de retoriko, ke manikeismo estis plena je belaj vortoj, sed malplena je bonaj respondoj. Aŭgusteno ankaŭ eksciis, ke manikeismo kontraŭdiras la faktojn de astronomio. Do li forlasis tiun kredon.
Greka filozofio
Post manikeismo, Aŭgusteno legis grekan filozofion, precipe la librojn pri novplatonismo de Porfiro, sekvinto de Plotino. Novplatonismo helpis al Aŭgusteno kompreni Dion, kaj estis lia ponto al kristanismo (kion li poste konstatis). Aŭgusteno povis sintezi kristanismon kaj platonismon, ĉar li venis al kristanismo tra platonismo kaj vidis ĝin laŭ la okuloj de Platono. Lia sintezo ne estis abstrakta projekto aŭ intelekta ludilo, sed estis lia aŭtobiografio, lia vojo al la fido.
Kristanismo
Aŭgusteno transloĝiĝis fine al Milano, kie li renkontis sanktan Ambrozion, la kristanan ĉefepiskopon de la urbo. Ambrozio estis tre bona predikanto, kio gajnis la estimon de Aŭgusteno, nome instruisto pri retoriko. Ambrozio movis Aŭgustenon tra ties malfacilaĵoj pri kredo je Kristo.
En 386, 32-jaraĝa, Aŭgusteno konvertiĝis al kristanismo, kaj baptiĝis en Pasko de la jaro 387. Li fariĝis episkopo de la urbo Hipono en Nordafriko en 396 kaj tie restis kiel episkopo ĝis sia morto, la 28-an de aŭgusto, 430. Li skribis pri sia vivo, kaj precipe kiel li venis al Kristo, en la libro, Confessiones ("Konfesoj"), nome la plej populara el liaj verkoj, kiun li pretigis dum la jaroj 397-8.
En 410 la ĝermanaj popoloj atakis Romon, nome la koro de la romia imperio, kaj ŝanceligis fidon en la potenco kaj estonteco de la imperio. La mondo ŝajnis fali. Responde, dum la sekvaj jaroj Aŭgusteno verkis sian majstran verkon, De civitate Dei (413-26, "Civito de Dio"), en kiu li vidis historion kiel la lukton inter du civitoj: la civito de homoj kaj la civito de Dio. Dum tiu periodo, la potenco de Romo (civito de homoj) kadukiĝis, dum kristanismo (civito de Dio) pligrandiĝadis. Aŭgusteno prave rekonis ke kristanismo estis la nova ondo de historio kaj li montris, kial la novaj kristanaj ideoj estas pli fortaj kaj klarigaj ol la malnovaj, iamaj grekaj ideoj. Sed, dum li tion faris, li platonigis la idearon de kristanismo. Ankaŭ multaj aliaj platonigis kristanismon en la 3-a kaj 4-a jarcentoj, sed kutime hereze (kiel ekzemple, arianismo), sed Aŭgusteno sintezis ilin prave.
Aŭgusteno verkis ankaŭ multajn librojn pri teologio, interalie De trinitate ("Pri la Triunuo"), kaj De doctrina Christiana pri la Biblio. Pri la Apostola Kredo kaj la kristana vivo li verkis la libron Enchiridion ad Laurentium ("Manlibro por Laurentius"). Lia plumo ofte batalis kontraŭ la herezoj de lia tempo. Travivis ĝis hodiaŭ multe da liaj predikoj kaj leteroj.
Morto
Aŭgusteno mortis en la jaro 430, kiam la urbon Hipono atakis la vandaloj, nome ĝermana popolo. Poste li fariĝis sanktulo de la rom-katolika Eklezio. Lia festotago estas la 29-a de aŭgusto.
Filozofio
La filozofio de Aŭgusteno influis ankoraŭ la filozofion de la mezepoko.
Vero
Dum sia tuta vivo Aŭgusteno okupiĝis pri la problemo de vero. Li antaŭiris la citaĵon de René Descartes cogito ergo sum (mi pripensas, do mi estas), notinde la nepridubindan ekziston de pripensanto.
Tempo
Aŭgusteno parolas pri tri tempoj: la estanteco de la estantaĵoj kaj la estanteco de la estontaĵoj. Estinteco, estanteco kaj estonteco kiel tiaj, ne ekzistus laŭ Aŭgusteno:
Triunuo
Lia ĉefverko estas la 15 libroj De trinitate (Pri la triunuo). Diferencon inter la unuopaj personoj, kiujn li taksas same eternaj, same perfektaj kaj same tutpotencaj, Aŭgusteno ne neas. Li rigardas la personojn ĉefe kiel rilatoj ene de la dia eco.
Antaŭdestino
Aŭgusteno estas konata kiel reprezentanto de la antaŭdestino, kiu destinas la homon al eterna vivo. En malfrua verko, De civitate Dei (Pri la dia ŝtato) li supozas la kreon de du anĝelaj ŝtatoj antaŭ la kreado de la homo, la ŝtato de la malbonaj anĝeloj (civitas diaboli) kaj la ŝtato de la bonaj anĝeloj (civitas dei), iuj de la anĝeloj disiĝinte senkiale de dio kaj malboniĝis. Post la kreado de la homo tiuj du ŝtatoj iĝis la tera ŝtato (civitas terrena) kaj la ĉiela dia ŝtato (civitas coelestis).
Listo de verkoj
En la mezepoka Okcidento, li estis unu el la plej popularaj aŭtoroj (kune kun Kasiano, Origeno kaj Sankta Gregorio la Granda).
Aŭgusteno verkis per la latina lingvo kaj neniam lernis la grekan.
Retractiones enhavas liston de liaj verkoj kaj la motivon por ĉiu.
La regulo
La Regulo de Sankta Aŭgusteno estas kunaĵo da skribaĵoj kiun la tradicio atribuis al Sankta Aŭgusteno kaj estis referenco de la monaĥa vivo por sennombra komunumoj de konsekratoj ekde la 5-a jarcento ĝis hodiaŭ, kaj ĉefe de Aŭgustenanoj.
Per la sintagmo aŭgustena Regulo la tradicio referencas almenaŭ al tri dokumentoj:
Laŭlonge de jarcentoj oni debatis ankaŭ pri la Letero 211 de Aŭgusteno, kiu enhavas version de la Regula ad servos Dei sed deklinaciita virine. La "historia problemo" pri la Regulo de Aŭgusteno koncernis precipe la aŭtorecon de la Regulo, la unuajn adresitojn de la samo, la kompiladan daton.
Seks-bombo
Seks-bombo estas esprimo por tiuj virinoj, kiuj havas fortan seksallogon aŭ okulfrape seksajn korpoformojn. Tiu esprima formo estas uzata en la germana, rusa, hungara kaj aliaj orient-eŭropaj lingvoj, dum la angla uzas la esprimon bombshell („bombo“ + „granato, obuso“). Tiu formo (Bombshell) estis uzata en holivuda filmo de 1933, por Jean Harlow. En Germanio disvastiĝis la esprimo seksbombo (Sex-Bombe) en la 1950-aj jaroj.
Klasikaj seks-bomboj estis inter aliaj Mae West, Rita Hayworth, Marilyn Monroe, Brigitte Bardot, Jayne Mansfield, Anita Ekberg, Raquel Welch, Gina Lollobrigida kaj Sophia Loren.
Banana nektarsuko
La banana nektarsuko (ofte malĝuste nomata banansuko) estas trinkaĵo fare el bananpureo (40%), akvo kaj sukero. Ĝi apartenas al nektarsukoj.
Hipergeometria serio
En matematiko, hipergeometria serio estas potencoserio en kiu la rilatumoj de sinsekvaj koeficientoj k estas racionala funkcio de k. La serio, se ĝi konverĝas, difinas hipergeometrian funkcion, kiu estas difinebla sur pli granda argumentaro per analitika vastigaĵo. La hipergeometria serio estas ĝenerale skribita: en kiu \alpha_0=1 kaj La serio povas ankaŭ esti jene skribita: kie estas la simbolo de Pochhammer.
Difino
Hipergeometria serio estas ajna formala potencoserio en kiu la rilatumo de sinsekvaj termoj estas racionala funkcio de n. Tio estas, por iu polonomo \tilde P(n) kaj \tilde Q(n). Ekzemple, ĉe geometria serio, ĉi tiu rilatumo estas konstanto. Alia ekzemplo estas la serio por la eksponenta funkcio, por kiu
Praktike, la serio estas skribata kiel eksponenta funkcia generanta funkcio, modifante la koeficientojn tiel ke ĝenerala termo de la serio havas la formon kaj \alpha_0=1.
Multaj interesaj serioj en matematiko havas la propraĵon, ke la rilatumo de sinsekvaj termoj estas racionala funkcio. Tamen, kiam esprimita kiel eksponenta funkcia generanta funkcio, tia serio havas ne-nulan konverĝoradiuson nur sub limigitaj kondiĉoj. Tial, per konvencio, la uzo de la termino hipergeometria serio estas kutime limigita al la kazo kie la serio difinas realan analitikan funkcion kun ne-nula konverĝoradiuso. Tia funkcio, kaj ĝiaj analitikaj vastigaĵoj, estas nomitaj la hipergeometria funkcio.
Konverĝajn kondiĉojn malkovris Carl Friedrich Gauss, kiu diskutis la kazon kiu difinas la klasikan hipergeometrian funkcion
Notacio
La norma notacio por la ĝenerala hipergeometria serio estas en kiu la entjeroj m kaj p signifas la gradojn de la polinomoj P kaj Q, respektive, obeantaj la rilaton Se m>p+1, la konverĝoradiuso estas nul; tial, tiukaze la hipergeometria serio ne estas analitika funkcio. La serio nature finiĝas, se P(n) estas ie 0 ĉe iu natura nombro n. (Male, Q(n) ne povas esti nul; se tio okazus, la koeficientoj estus ne difineblaj.)
La plena notacio por F alprenas, ke P kaj Q estas _monic_ kaj faktorigitaj, tiel ke la notacio por F inkluzivas m-opa kio estas la listo de la kliŝ(aĵ)oj de la nuloj de P kaj p-opo de la kliŝ(aĵ)oj de la nuloj de Q. Ĉi tio estas ne multa limigo: la fundamenta teoremo de algebro aplikiĝas, kaj ni povas ankaŭ absorbi kondukantan koeficiento de P aŭ Q per redifinado de z. Post la faktorigo, ĝenerala termo en la serio tiam havas la formon de rilatumo de produtoj de simboloj de Pochhammer. Ĉar Pochhammer-a notacio por pligrandiĝantaj faktorialoj estas tradicia, estas pli nete skribi F kun la kliŝ(aĵ)oj de la nuloj. Tial, ekzemple, oni havas en kiu estas la simbolo de Pochhammer. Ĉi tie, la nuloj de P estis −a kaj −b, dum la nulo de Q estis −c.
Propraĵoj
Kelkaj identaĵoj pri hipergeometriaj funkcioj estis esploritaj en la 19-a kaj 20-a jarcentoj; Bailey kompilis klasikan liston de tiaj identaĵoj. Nun oni komprenas, ke ekzistas grandegaj de tiaj identaĵoj. Ekzistas algoritmoj por generi kaj pruvi ĉi tiujn identaĵojn.
Ekzemploj
La klasikaj ortaj polinomoj povas ĉiuj esti esprimitaj kiel specialaj kazoj de _2F_1, en kiu unu aŭ ambaŭ el a kaj b estas negativaj entjeroj. Simile, la funkcioj de Legendre ankaŭ estas speciala kazo.
Aplikoj de hipergeometria serio inkluzivas la inversigon de elipsaj integraloj; ĉi tiuj estas konstruitaj per preni la rilatumon de la du lineare sendependaj solvaĵoj de la hipergeometria diferenciala ekvacio por formi Schwarz-Christoffel-ajn mapojn de la fundamenta domajno al la kompleksa projekcia linio aŭ Rimana sfero.
La funkcio de Kummer 1F1(a,b;z) estas konata kiel la kunflua hipergeometria funkcio.
La funkcio 2F1 havas kelkajn integralajn prezentojn, inkluzivantaj la Eŭleran hipergeometrian integralon.
Historio
Studoj en la dek-naŭa jarcento inkluzivis tiujn de Ernst Kummer, kaj la fundamentan karakterizadon fare de Bernhard Riemann (Rimano) de la F-funkcio per la diferenciala ekvacio kiun ĝi (verigas, kontentigas). Rimano montris, ke la dua-orda diferenciala ekvacio (en z) por F, ekzamenita en la kompleksa ebeno, povas esti priskribita (sur la Rimana sfero) per ĝiaj tri regulaj specialaĵoj: ke efike la tuta algoritma flanko de la teorio estis konsekvenco de bazaj faktoj, kaj de la uzo de Möbius-aj transformoj kiel geometria simetria grupo.
Tiuj kazoj, kies solvoj estas algebraj funkcioj, estis trovita de H. A. Schwarz.
Poste, la hipergeometria serio estis ĝeneraligita al pluraj variabloj, ekzemple fare de Paul Emile Appell; sed komparinda ĝenerala teorio dum longa tempo ne aperis. Multaj identoj estis trovitaj, kelkaj el kiuj estas rimarkindaj. Ĝeneraligo, la analogoj q-serio, nomitaj la baza hipergeometria serio, estis donita de Eduard Heine en la malfrua deknaŭa jarcento. Ĉi tie, la rilatumo de sinsekvaj termoj, anstataŭ esti racionala funkcio de n, estas konsiderata kiel racionala funkcio de q^n. Alia ĝeneraligo, la elipsa hipergeometria serio, estas tiu serio, en kiu la rilatumo de termoj estas elipsa funkcio (duoble perioda meromorfa funkcio) de n.
Dum la dudeka jarcento ĉi tio estis fruktodona areo de kombina matematiko, kun multaj ligoj al aliaj kampoj. Estas nombro da novaj difinoj de hipergeometria serio, fare de Aomoto, Israelo Gelfand kaj aliaj; kaj aplikoj ekzemple al la kombinatoriko de aranĝanta nombro da hiperebenoj en kompleksa N-spaco (vidu artikolon ordigo de hiperebenoj).
Hipergeometria serio povas esti ellaborita sur rimanaj simetriaj spacoj kaj duonsimplaj grupoj de Lie. Ilia graveco kaj rolo povas esti komprenitaj per speciala kazo: la hipergeometria serio 2F1 rilatas al la polinomoj de Legendre, kaj se uzata en la formo de sfera harmoniko, ĝi esprimas, iasenco, la simetriajn propraĵojn de la du-sfero aŭ ekvivalente la turnadojn donitajn de la grupo de Lie SO(3). Konkretaj prezentoj estas analogaj al la koeficientoj de Clebsch-Gordan.
Meryl Streep
Meryl STREEP [meril strijp], plennome: Mary Louise STREEP (naskiĝis je la 22-a de junio 1949 en Summit, Nov-Ĵerzejo) estas usona aktorino.
Post studado en la Yale Drama School ŝi komencis teatran karieron, kaj ekde la 1970-aj jaroj ŝi ankaŭ videblas en filmoj. Dufoje ŝi gajnis Oskaron: Unuafoje en 1979 pro sia epizoda rolo en la filmo Kramer vs. Kramer kaj duan fojon en 1982 pro la ĉefrolo en Sophie's choice.
NGC 7445
NGC 7445 (aliaj indikoj — MCG 6-50-15, ZWG 515.16, NPM1G +38.0473, PGC 70178) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de renomaj personoj de Târgu Mureș
Jen estas listo de personoj el Târgu Mureș.
VUT
La vorto havas plurajn signifojn:
Eliseni
Eliseni (elisenj), hungare: Székelyszenterzsébet (se:kejsenterĵe:bet) estas vilaĝo en Rumanio laŭ la rivereto Eliseni norde de Sighişoara. Administre Eliseni apartenas al Secuieni.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1333. Ĝi estis saksa vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Udvarhely.
Badacsony
Badacsony [badaĉonj] estas durroka monto en Hungario apud Balatono, kie estas la plej alta monto. Ĝia karaktera formo estas trunkita konuso havanta belegan panoramon el la kontraŭa Fonyód. La cirklorondo estas 11 km-ojn longa, la supra altebenaĵo estas 1 km-ojn larĝa, alto super marnivelo estas 437 m. Oni profitas la deklivojn ĝis alteco 280 m por vinkulturado. Oni minis bazalton inter 1903-1965. Poste la monto iĝis protektata. Badacsony estas centro de vinregiono Badacsony, krome estas tre grava turista loko de Balatono. Ĉe la vinberejo troviĝas vinkelo de poeto Aleksandro Kisfaludy. La ĉirkaŭaĵo (konata pri vinkulturo) havas la nomon "vinregiono Badacsony". Apudaj komunumoj estas Badacsonytomaj kaj Badacsonytördemic.
Jigme Khesar Namgyel Wangchuck
Jigme Khesar Namgyel Wangchuck (longforme: Trongsa Penlop Jigme Khesar Namgyel Wangchuk) (naskiĝis la ) estas ekde la reĝo de Butano, posteulo de sia patro, reĝo Jigme Singye Wangchuck. Lia titolo en la dzonka lingvo estas Mang-pos Bhur-ba'i rgyalpo, Druk Gyalpo. La monarĥo estas la kvina Druk Gyalpo ("draka reĝo"), t.e. la kvina reĝo de la dinastio Wangchuck, kiu regas Butanon ekde 1907.
<!--
Jugend und Ausbildung
Jigme Khesar Namgyel Wangchuck ist der älteste Sohn des vorherigen Königs Jigme Singye Wangchuck und der Königin Ashi Tshering Yangdon Wangchuck.
Jigme Khesar Namgyel Wangchuck erhielt seine Schulausbildung zunächst mit anderen Kindern in Bhutan und besuchte dann das Internat Cushing Academy in Ashburnham, im Norden von Worcester im US-Bundesstaat Massachusetts. Anschließend ging er auf das private Wheaton College in Norton (Massachusetts), bevor er 2000 zum Magdalen College der Oxford University nach England ging. In Oxford absolvierte er das Foreign Service Programme und erreichte einen Master of Philosophy (M.Phil.) in Politik.
Prinz und König von Bhutan
Am 8. Mai 2002 repräsentierte Jigme Khesar Namgyel Wangchuck Bhutan bei der 27. Generalversammlung der Vereinten Nationen.
Am 9. Dezember 2006 übergab der bis dahin regierende König von Bhutan, Jigme Singye Wangchuck, sein Amt an seinen Sohn. Offiziell verkündet wurde der Thronwechsel erst am 14. Dezember 2006.
Die feierliche Krönung des Königs fand erst knapp zwei Jahre spáter, am 6. November 2008, im Tashichhod Dzong mit anschließender Feier im Nationalstadion statt. Jigme Khesar war zu diesem Zeitpunkt mit 28 Jahren das jüngste Staatsoberhaupt der Welt.
Belege
-->
Dorfhain
Dorfhain estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Namibio
Namibio estas ŝtato en Sud-Okcidenta Afriko, situanta inter Angolo, Zambio, Bocvano, Sudafriko kaj la Atlantika Oceano.
La nomo de la ŝtato estas derivita de la dezerto Namibo, kiu okupas la tutan marbordan spacon de la lando. Ĝin oni elektis je la sendependiĝo kiel neŭtralan nomon, por ne malkontentigi iun el la multnombraj etnoj de la lando. Ĝia ĉefurbo kaj plej loĝata urbo estas Vindhuko.
Historio
De 1882 okazis setlado de germanaj koloniistoj. Iliaj senskrupulaj metodoj kaŭzis ribelojn en la jaroj 1894, 1896, 1897 kaj 1904-07. La ribeloj estis sange subpremataj. Rezulte de la genocida kolonia politiko nombro de hereroj malgrandiĝis je ĉ. 75%. Namibio de 1884 iĝis kolonio de Germanio (nomata tiam: Germana Sudokcidenta Afriko), de 1920 - teritorio sub administrado de Sud-Afrika respubliko. En 1990 ĝi fariĝis suverena ŝtato.
Pro la sama politika kaŭzo oni decidis kontraŭ la ĝistiamaj administraj lingvoj kaj elektis anstataŭe la anglan lingvon, kiun multaj pliaĝuloj, precipe en la nordo de la lando, ne regas. La plej multaj namibianoj parolas krom sia etna lingvo ankaŭ la afrikansan, kelkaj ankaŭ la germanan.
Nacia festotago estas la 21-a de marto, la tago de le sendependiĝo (1990).
Eksteraj rilatoj
Namibio apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Megyaszó
Megyaszó [medjasO] estas granda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szerencs.
Situo
Megyaszó situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Szikszó kaj Szerencs troviĝas po 12, Abaújszántó 17, Encs 20, Miskolc 29 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) la vilaĝo havis preĝejon. En 1656 la turkoj detruis la komunumon. Baldaŭe Stefano Bocskai rehomigis ĝin kun hajdukoj. En 1713 tertremo, en 1750 incendio okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, 2 kuracejoj, dentokuracejo, infanhelpa servo, hejmo por maljunuloj, poŝto.
Famuloj
En Megyaszó naskiĝis pentristo Frigyes Borszéky.
Tök
Tök estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Pilisvörösvár. La nomo signifas kukurbo.
Situo
La vilaĝo situas laŭ traira flankovojo for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Bicske troviĝas 14, Biatorbágy 15, Budakeszi 19, Esztergom kaj Budapeŝto po 30 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la romianoj. La turkoj nur okupis la vilaĝon, sed la loĝantaro pluvivis. En 1784 kalvinana baroka preĝejo konstruiĝis. La loĝantaro okupiĝas pri vinkulturo. Apud la vilaĝo troviĝas preĝeja ruinaĵo el la 12-a jarcento. Vilaĝservo estas kulturdomo.
Laborista Unuiĝo Esperantista
Laborista Unuiĝo Esperantista estis fondita en Prago de Jiří František Chaloupecký en 1911 kiel fako de socialdemokratia Laborista Akademio. En 1912 komencis eldonadi ĉeĥan propagandan monatan gazeton La Kulturo. Ĝi turnis sin senkaŝe al laboristoj konsciantaj sian apartenon al la batalanta klaso kaj trovis rimarkindan resonon. Chaloupecký estis fervoja oficisto. Liaj ĉefaj kunlaborantoj estis Robert Šáda, librobindisto, kaj Josef Šídlo, tipografo, ambaŭ funkciuloj de la Komunisma partio sur ne malgravaj postenoj. Post unu jaro Chaloupecký transiris al Ido, sed liaj kamaradoj restis fidelaj al Esperanto kaj "La Kulturo" aperadis ĝis 1914, en la lasta jaro redaktata de Rudolf Fridrich.
42271 Keikokubota
42271 Keikokubota estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde lia Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana kantistino Keiko Kubota (japane : 窪田啓子, Kubota Keiko), origina anino de la muzikgrupo Kalafina. Ŝi kantis ankaŭ kun FictionJunction.
Zsámbék
Ne miskomprenu kun Zsámbok!
Zsámbék [ĵAmbEk] estas urbo en Hungario en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Budakeszi.
Situo
Zsámbék situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Budapeŝto troviĝas 25 km-ojn.
Historio
La komunumo havas riĉajn restaĵojn el la neolitiko, de keltoj, de romianoj kaj de avaroj. En 1220 romanika-gotika preĝejo konstruiĝis, kiu ankaŭ nun estas elstara memoraĵo. La tataroj detruis la vilaĝon en 1242, kiu refondiĝis kaj en 1467 ricevis la titolon kampurbo. Inter 1541 kaj 1686 la turkoj okupis kaj havis ankaŭ Zsámbék-on. Poste alvenis germanoj por loĝadi. En 1763 tertremo okazis, la preĝejo iĝis neuzebla. Pli nova baroka preĝejo, krome kastelo konstruiĝis. Katolika Altlernejo Vilmos Apor funkciis en la kastelo ĝis 2003. La iama grandvilaĝo urbiĝis en 2009.
Nuntempe oni aranĝas someran festivalon, krome estas muzeo pri lampoj.
WAC
La vorto havas plurajn signifojn:
Sandro
La sandro, (Stizostedion lucioperca aŭ Sander lucioperca), estas fiŝo el la familio de la Perkedoj (Percidae).
Ĝia formo estas tirata kaj ronda kaj ĝi havas pintan kapon. La koloro dependas de la fundo kaj la klareco de la akvo. Ĝi povas estis arĝentgriza ĝis orbruna kaj ĝi havas malklarajn malhelajn transversajn striojn, kiuj ĉe maljunaj ekzempleroj malklariĝas. Ĝi havas du dorsajn naĝilojn, de kiu la antaŭa havas pikilojn. Ankaŭ la rando de la brankoplato havas akran pinton. La okuloj estas grandaj kaj vitrecaj. La sandro povas atingi longon de 120 centimetroj. La masklo havas malhelan ventron.
NGC 7446
NGC 7446 (aliaj indikoj — ZWG 515.17, NPM1G +38.0474, PGC 70185) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Dade (Georgio)
Kantono Dade (angle Dade County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 15 154 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 16 040. La kantona ĉefurbo estas Trenton, Georgio.
WAG
La vorto havas plurajn signifojn:
Momenton!
Momenton! estas la oficiala organo de Brazila Esperantista Junulara Organizo (BEJO). Ĝi estas diverstema perioda revuo; ĉiu numero estas publikigata po ĉiu semestro. Rajtas ricevi ĝin perpoŝte ĉiuj anoj de BEJO. Oni ankaŭ povas elŝuti la PDF-dosieron de la eldonoj ĉe la paĝaro de la organizo.
Redakcio
12-a Eldono:
Burgonja skolo
La burgonja skolo estas nocio, kiu celas aron de komponistoj aktivaj en la 15-a jarcento en la Malsupraj landoj (Nord-Francio, Belgio, Nederlando) unuigitaj tiutempe sub la regado de la burgonjaj dukoj. La plej elstaraj nomoj asociitaj kun tiu ĉi skolo estas Guillaume Dufay, Gilles Binchois kaj Antoine Busnois. La burgonja skolo estis la unua fazo de tio, kion oni entute nomas Franc-flandra skolo aŭ la skolo de la nederlandaj polifoniistoj, kio situigas la originon de la plej gravaj centroj de muzika inventemo tiutempaj ne entute malprave en Flandrion kaj la reston de la burgonjaj Nederlandoj, ĉar la plejmultaj komponistoj prominentaj en Eŭropo ankaŭ devenis el tiu ĉi regiono.
Fono
En Eŭropo de la malfrua mezepoko kaj la frua renesanco kulturaj centroj emis translokiĝi sekve de ŝanĝiganta politika stabileco aŭ la ĉeesto de aŭ de sekulara aŭ de malsekulara potenco, ekz la papo, la kontraŭpapo aŭ la imperiestro de la Sankta Romia Imperio. Dum la 14-a jarcento la plej gravaj centroj de muzika aktiveco troviĝis en la nordo de Francio, en Avignon kaj en Italio, reprezentitaj de Guillaume de Machaut kaj la Ars Nova, la Ars subtilior kaj Landini respektive; Avignon havis mallongan, sed gravan kulturan florepokon, ĉar la papo tie eklokiĝis dum la okcidenta skismo. Kiam Francio malvenkis en la Centjara Milito (kiu okazis ekde 1337 ĝis 1453), la kultura centro translokiĝis pli norden kaj okcidenten al la urboj de la Malsupraj Landoj, tiutempe are nomataj Nederlandoj.