cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolucia Ribela Armeo de Ukrainio
La Revolucia Ribela Armeo de Ukrainio, Махновщина, en Esperanto ankaŭ Maĥnovŝĉino, estis ribelarmeo establita en 1917 de anarkiistoj kaj laboristoj en Ukrainio, kies ĉefo estis Nestor Maĥno.
La aŭtonoma organizado de la popolo de kamparanoj organizita de Maĥno, nomata laŭ li Maĥnovŝĉino aŭ Libera Teritorio, iom post la Oktobra Revolucio ampleksis areon de 280×250 km, kun 7 milionoj de loĝantoj. En ĝia suda rando troviĝis la haveno de Berdiansk, ĉe la Azova maro. En la centro de tiu areo troviĝis la urbo Gulyai-Polyé kun inter 20 kaj 30 mil loĝantoj, tradicie ribelemaj.
Qexteto Esperanto
Muzikgrupo el Slovakio kiu ludas folkloron. Ĝi ekzistas ekde 1970 kaj havas sian nunan nomon ekde 1999. La repertuaro konsistas el Slovakaj popolkantoj tradukitaj en Esperanto. La grupo unue kantas la slovakan kaj poste la Esperanto-version. Eblas elŝuti kvar kantojn el la reto.
Eksteraj ligiloj
oficiala TTT-ejo
Peñarroya-Pueblonuevo
Peñarroya-Pueblonuevo estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 63 km2 kie loĝas 11918 geloĝantoj, do loĝdenso estas 189.2 loĝ./km2. Peñarroya-Pueblonuevo situas je 79 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Historio
La municipo memstariĝis en 1927, dank'al unuiĝo de du municipoj, kiuj loĝlokoj nuntempe situas kunigitaj: Peñarroya kaj Pueblonuevo del Terrible. Peñarroya (ruĝa monto, dekstre en la blazono) jam aperis dum la 13-a jarcento, kaj sendependiĝis de la municipo de Belmez en 1886. Pueblonuevo del Terrible aperis dum la 19-a jarcento, kiel loĝloko apud minejo (vidu maldekstron de la blazono) kaj sendependiĝis de Belmez jam en 1884.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 11918 geloĝantoj de la municipo Peñarroya-Pueblonuevo estas 6177 inoj kaj 5741 viroj. En la urbeto loĝas 11906 geloĝantoj, kaj aliaj 12 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 82, 36 inoj kaj 46 viroj, kaj mortis 153, 75 inoj kaj 78 viroj. Tiel la natura kresko estis -71 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 4255 homoj (35.7%).
Jean Pirro
Li estis patro de la muzika sciencisto kaj orgenisto André Pirro (1869-1943).
Hudcovce
Hudcovce (hungare Hegedűsfalva [hegedUŝfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hudcovce situas en valo, laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 11 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1467. En 1582 7 familioj pagis imposton. En 1828 loĝis tie 241 vilaĝanoj en 31 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hegedűsfalva 161 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hudcovce 413 homoj, (408 slovakoj).
Paŝtela (koloro)
Paŝtelaj koloroj apartenaj al familio da koloroj, kiu, kiel priskribata en la HSV-kolorsistemo, karakterizatas per alta heleco kaj malalta kolorintenso. La nomo originas de paŝtelo, pentrarto karakterizata de tia kolorfamilio. La koloroj de tiu familia estas kutime priskribitaj kiel "glatigantaj".
Roza, malva, kaj hela ĉielblua estas komune uzataj paŝtelkoloroj, same kiel hela menta, persika, vinka kaj lavenda.
La abundeco de paŝtelkoloroj estis, kaj daŭre estas, videbla ankaŭ en la kinaj lokoj kun konstruaĵoj laŭ artdekora stilo ĉirkaŭ la Miamo-areo.
Vilmos Bruimann
Biografio
Vilmos Bruimann post la abituriento lernis juron en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1843, fine li studis geologion en Vieno. Inter 1846 kaj 1853 li estis asistanto de János Adriany en la menciita akademio. Dum la hungara liberecbatalo en 1849 li gvidis tiun taĉmenton, kiu liveris la oran provizon al Pest (urbo). Post falo de la liberecbatalo li havis meritojn, ĉar li reorganizis la akademian instruadon. Depost 1853 li havis postenojn en diversaj minejoj. Li estis nomumita minkonsilisto en 1867.
Bayas (Ĝirondio)
Bayas - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Jakob Pazeller
Biografio
Jakob Pazeller studis en konservatorio de Vieno, lia ĉefinstruisto estis Karl Michael Ziehrer. Post siaj studoj en 1895 li estis dirigento en Carltheater. Ekde la sekva jaro li estis armea dirigento en Arad (urbo), iom poste en Herkulesfürdő, ekde 1906 en Budapeŝto. En 1913 li edziĝis al hungarino, poste li ricevis hungaran ŝtatanecon. Lia edzino naskis dufoje. Dum la Hungara Sovetrespubliko (1919) li kaŝiĝis, sed poste li aliĝis al la hungara armeo, kie denove li dirigentis, sed li estis ankaŭ muzika direktoro de armea akademio. En 1924 li pensiuliĝis kaj retiriĝis. Tamen li komponadis vintre en Budapeŝto, somere en Zebegény. Post la 2-a mondmilito li troviĝis en nigra listo de la komunistoj pro la aŭstra deveno li ne ricevis emeritan monon, eĉ nur pro la alta aĝo li ne estis deportita. Dum la Hungara revolucio de 1956 li komponis festan uverturon.
En relative frua aĝo Pazeller komencis komponadi kaj ĝis la fino de sia vivo verkis unu operon, 2 operetojn, unu baleton, 3 uverturojn kaj grandan nombron da marŝoj, danckomponaĵoj kaj artkantoj, inkluzive de sia plej konata verko "Souvenir de Herkulsbad" Opus 124 (1903). El tiu valso Pál Sándor kreis filmon en 1967. Lia nepo daŭrigas la muzikan tradicion kaj fondis Orkestron Jakob Pazeller en 2001. Li serĉas kaj denove eldonas la trovitan komponaĵojn de la avo.
Estoniaj svedoj
Estoniaj svedoj aŭ marbordaj svedoj (rannarootslased aŭ, estlandssvenskar aŭ aŭ ) estas nomo por tiuj etnaj svedoj, kiuj de la 13-a jarcento ĝis la jaro 1944 vivis en la okcidenta marborda regiono de Estonio kaj sur la estoniaj baltmaraj insuloj  (Hiiumaa) kaj  (Saaremaa).
Setlado
Plej malfrue fine de la 13-a jarcento kadre de la kristanigo de la norda Baltio eksetlis svedoj en la okcidenta marborda regiono kaj sur la insuloj de la nuna Estonio. En 1294 la etna grupo estis unuafoje menciita en dokumento de la germanlingva episkopo de la diocezo (Saare-Lääne). La liberaj svedaj civitanoj de tiam ĝis la 20-a jarcento vivis precipe de fiŝkaptado kaj agrikulturo. Aldoniĝis - precipe sur la insulo Ruhnu - ĉasado de fokoj kaj post la mezepoko profesia vivo kiel maristoj aŭ ŝipkapitanoj.
Regionaj fokusoj de la sveda setlado de la regiono interalie estis la nuntempa distrikto Lääne kun la centroj (Nuckö) kaj  (Hapsal) kaj la insuloj  (Runö),  (Ormsö),  (Odensholm),  (Nargö) kaj  (Rågö).
Sur la insulo (Ösel) la sveda loĝantaro jam reduktiĝis en la 17-a jarcento; sur la insulo  (Dagö) en la 18-a jarcento konfliktoj kun la novaj rusiaj regantoj gvidis al ondo de elmigro de la marbordaj svedoj al okcidenta Ukrainio, kie ili fondis la loĝlokon  (en Esperanto "malnovsveda vilaĝo"), poste nomata Staroŝvedske (Старошведське).
Kantono Cass (Nebrasko)
La kantono Cass - angle Cass County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nebrasko. La administra centro estas la urbo Plattsmouth. La kantono estis fondita la.
Demisio
Demisio estas la redono de tempe limigita publika ofico antaŭ la fino de la origine interkonsentita tempoperiodo. Demisioj povas okazi ekzemple rilate al oficoj pri sporto (ekzemple trejnisto de sporta teamo), pri ekonomio (manaĝero) aŭ pri politiko (ekzemple ministro, ĉefministro, prezidanto de ŝtato aŭ de politika partio). Demisio estas la individua decido de la demisianta oficulo – la demando, kiurilate tiu paŝo estis libervola aŭ kaŭzita de eksteraj eventoj aŭ fortoj, estas centra diskutopunkto pri aparte atentokaptaj demisioj.
Estoniaj svedoj
Setlado
La marbordaj svedoj plejparte estis "simplaj homoj" sen granda eduko aŭ bonstato. La eduka elito de svedlingvanoj en Estonio je granda parto identiĝis kun la germana lingvo kaj la germanaj baltoj, la tiutempe kulture kaj ekonomie gvida socia tavolo en Estonio.
Demisio
La ĝis nun eble plej profundan kaj ampleksan esploron pri la fenomeno de politikaj demisioj faris la germanlingva berlina historiisto Michael Philipp. Li priskribas la poziciigon de politika oficulo en tensio inter registaro, parlamento, propra politika partio kaj publika opinio kaj en ĉiuj areoj vidas faktorojn, kiuj efikas favore al aŭ kontraŭ demisio.
Estoniaj svedoj
Kulturo
La lingvo de la marbordaj svedoj konserviĝis ĝis la moderna epoko. Temas pri malnoveca dialekto de la sveda lingvo, la "estona sveda", kiu tamen komprenatas ankaŭ fare de aliaj svedoj. Skandinaviaj tradicioj ĉe la marbordaj svedoj konserviĝis tra la jarcentoj. Ekzemploj de tiaj kutimoj estas la kristnaska Jul-festo kaj detaloj pri la okazigo de nuptofestoj. Ankaŭ la tradiciaj folkloraj vestoj konserviĝis kaj pluuziĝis ĝis la 20-a jarcento.
Kantono Cass (Nebrasko)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Estoniaj svedoj
Aŭtonomio
Per la fortigita ruslingvigo de Estonio kaj Livonio fine de la 19-a jarcento kaj la loka rezisto kontraŭ tio kreskis la nacia rekonsciiĝo de la marbordaj svedoj. En 1909 fondiĝis la "Sveda Eduka Societo en Estonio" (Rootsi Hariduse Selts, Svenska Odlingens Vänner i Estland).
Demisio
La eventoj, kiuj iniciatas politikajn demisiojn, laŭ Michael Philipp divideblas en normalajn situaciojn de demokratio, kaj en krizajn situaciojn kiel politikaj skandaloj. Aparte konata ekzemplo pri kriza demisio estis tiu de la usona prezidanto Richard Nixon kaj ties vicprezidanto Spiro Agnew dum la jaro 1974. "Klasika" demisio ankaŭ estis tiu de la federacia kanceliero de Okcidenta Germanio Willy Brandt kadre de skandalo pri proksima kanceliera kunlaboranto, kiu estis spiono por GDR. En Svislando la federacia konsiliano Samuel Schmid demisiis fine de la jaro 2008, post kiam sia eksa politika partio plurfoje persone atakis lin.
Estoniaj svedoj
Aŭtonomio
Post la ŝtata sendependiĝo de Estonio en 1918 la plej multaj marbordaj svedoj restis en la lando. La leĝo pri etnaj malplimultoj de 1925, unu el la plej progresemaj de la tiama epoko, sekurigis al ili vastajn kulturajn kaj politikajn rajtojn. La marbordaj svedoj vivtenis 19 mezlernejojn kaj gimnazion en kaj eldonis la gazeton. La "Sveda Popola Asocio en la Orienda Insula Provinco" (Svenska Folkförbundet i Östersjöprovinserna, Rootsi Rahvaliit) estis politika partio reprezentata en la estonia parlamento. Inter la du mondmilitoj pli-malpli personoj deklaris sin "estonaj svedoj".
Demisio
Demisioj post skandalo ne nur signifas dumtempan socian malplitensiiĝon. Ili diras multon pri la "politika kulturo" – pri la kompreno de politikistoj rilate al siaj oficoj, pri normoj kaj valoroj de la socio. Kaj substrekindas, ke demisio ne estas "puno" kaŭze de misa agado, ne estas kondamno aŭ persona sankcio – ofte demisiiĝintaj politikistoj pluricevas signifajn "pensiojn" post kompare mallonga oficperiodo de malmultaj jaroj, monatoj aŭ eĉ nur semajnoj ... do estas iurilate eĉ "malpunataj", ĉar ili ricevas monon sen devi plenumi laboron.
Estoniaj svedoj
Dua Mondmilito
La komenciĝo de la Dua Mondmilito kaj la minaca sovetunia okupo de Estonio draste malplibonigis la vivkondiĉojn. En 1940 la sovetuniaj okupaj instancoj malpermesis la Svedan Edukan Societon kaj komencis transloĝigi la svedojn for de la insuloj. En 1943 kaj 1944 helpe de la Internacia Ruĝa Kruco preskaŭ ĉiuj anoj de la sveda etna grupiĝo en Estonio fuĝis al Svedio. La jarcentojn aĝa kulturo de la "marbordaj svedoj" en Estonio per tio estingiĝis.
Demisio
Pri diferencaj konceptoj en diferencaj politikaj kulturoj estas notinda la maniero kiel japanaj politikistoj (kaj ne nur politikistoj) demisias montrante humiligon kaj pardonpetante kiel akcepto de la propraj eraroj, dum politikistoj de aliaj landoj ne tiel sincere demisias. En diktaturaj landoj oni ne demisias, kvankam la eraroj aŭ foje eĉ la deliktoj en aliaj landoj estus sufiĉa kaŭzo de demisio. Kiam tio okazas ankaŭ en laŭŝajne demokratiaj landoj, la publika opinio kaj la gazetaro pridiskutas ĝis kioma grado tio estas diktatoreca konduto.
Estoniaj svedoj
Moderna Estonio
La censo de la jaro 1989 registris ankoraŭ iom malpli ol 300 svedojn en Estonio. Per la reatingo de ŝtata sendependeco de Estonio en 1991 eblis revivigi tradiciojn de la tempo antaŭ la dua mondmilito. En 1992 en malfermiĝis muzeo de la marbordaj svedoj, en 2005 refondiĝis la Sveda Eduka Societo kaj krome multaj vizitoj de konataj svedoj, interalie de la reĝo de Svedio, kun multaj partnerecoj de administraj komunumoj, lernejoj kaj ekleziaj paroĥoj inter Svedio kaj Estonio kontribuis al plia revivigo de la malnovaj svedaj tradicioj en Estonio. Teritorioj kaj historiaj konstruaĵoj ŝtatigitaj dum la epoko de sovetunia okupo estis redonitaj al antaŭaj posedantoj. La komunumaj ŝildoj en la distrikto Lääne parte denove estas dulingvaj - estonaj kaj svedaj.
Demisio
Atentindas
Atentindas, ke en la angla lingvo la traduko de la koncepto de demisio estas "resignation". Tamen en Esperanto la psikologia termino rezignacio havas tute alian signifon. Simila signifo kiel demisio havas la terminon abdiko
Ojstro (romano)
Ojstro (angle The Gadfly) estas anglalingva romano verkita de Ethel Lilian Voynich en 1897, kiu enscenigas revoluciemajn rondojn en la aŭstrie dominata Italio de la 19-a jarcento batalantajn pro unuiiĝo de la lando. Ĝia kontraŭreligiema tono igis ĝin ege furora en Rusio antaŭ la Rusa revolucio, en posta Sovetunio kaj en ceteraj landoj. Entute 2,5 milionoj da ekzempleroj en pli ol tridek naciaj lingvoj estis venditaj.
En Soveta Unio en 1955 laŭ la romano oni faris samnoman filmon, en kiu ĉefrolas kiel Arturo Berton (Arthur Burton) Oleg Striĵenov. Por ĝi muzikon komponis Dmitri Ŝostakoviĉ. Ankaŭ sukcesis la dua versio de la filmo "Ojstro" de 1980 kun Andrej Ĥaritonov. En Ĉinio oni produktis eĉ la dudekpartan filmon (reĝisoro Wu Tianming).
La precipaj eventoj de la romano okazas en italaj urboj Pizo, Florenco kaj Brisighella.
Universala Deklaracio de Unesko pri Kultura Diverseco
La Universala Deklaracio de Unesko pri Kultura Diverseco estas deklaro por protekti kulturan diversecon kiel homa heredaĵo kun la protekto de la diverseco de amaskomunikiloj, plurismo kaj plurlingvismo adoptita la 2-an de novembro, 2001.
Ĝi estas verkita en la ses oficialaj lingvoj de Unuiĝintaj Nacioj: angla, araba, ĉina, franca, hispana kaj rusa.
La Monda Tago por Kultura Diverseco, Dialogo kaj Evoluo, okazigita la 21-an de majo, estis kreita kiel rezulto de ĉi tiu deklaracio.
Kelkajn jarojn post ĉi tiu deklaracio, sekvis la Konvencio de Unesko pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimo j, kiu estis adoptita la 20-an de oktobro, 2005.
Karel Van de Woestijne
Karel VAN DE WOESTIJNE (naskiĝis en Gent la, mortis en Zwijnaarde la ) estis flandra verkisto.
Li studis en la Reĝa Ateneo Voskenslaan en Gento ĝermanan filologion. Tie li konatiĝis kun la franca simbolismo. Li restadis de 1899 ĝis 1904 en Sint-Martens-Latem kaj ekde 1907 estis korespondanto de la Nieuwe Rotterdamsche Courant en Bruselo. Inter 1921 kaj 1929 li estis profesoro pri la fako Nederlanda Literatura Historio en Gento.
Li redaktis sinsekve la revuojn Van Nu en Straks (1896-1901) kaj Vlaanderen (1903-1907) (kune kun August Vermeylen).
Bibliografio
Simbolisma-impresionisma:
Spirituala triptiko
Artkritikaj kaj literaturaj eseoj
Poezio
Leteraj romanoj kunlabore kun Herman Teirlinck
Valkó
Valkó [valkO] estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Gödöllő.
Geografio
Valkó situas sur deklivoj en Montetaro Gödöllő, laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo kaj fervojo, inter Urboj Tura kaj Gödöllő.
Historio
La komunumo estis loĝata en la neolitiko kaj bronzepoko, poste alvenis skitoj, keltoj, sarmatoj, hunoj kaj avaroj. Apud la vilaĝo oni trovis restaĵon de Remparo de Ĉorso. La romkatolika preĝejo en la 18-a jarcento konstruiĝis. La kampoj kaj arbaroj estis reĝa bieno, Habsburgoj ofte ĉasadis tie.
La grandvilaĝo estas tipa agrara setlejo kune kun arbaroj, kie troviĝas ĉasista kastelo.
Fuhlendorf (Antaŭpomerio)
Fuhlendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj situas ĉe laguno de la Balta Maro. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Barth de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Fuhlendorf, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Bodstedt, Gut Glück kaj Michaelsdorf.
Juda Universitato (Budapeŝto)
La Juda Universitato hungare Országos Rabbiképző – Zsidó Egyetem estas malgranda eklezia universitato en Hungario, en Budapeŝto. Ĝi estas la plej malnova juda ekzistanta universitato de la mondo (pli frue seminarioj funkciis jam en Padovo, Metz, Parizo kaj Breslau).
Historio
Ĝi estis establita en 1877, komence sen apogoj de ortodoksaj judoj. La studentoj lernis ne nur judaĵojn, sed ankaŭ sciencojn, eĉ sciojn pri Hungario.
En 1944 la nazioj okupis la konstruaĵon kaj ili profitis ĝin kiel kolektejo de judoj. Adolf Eichmann vizitis la universitatan bibliotekon, poste li sendis 3000 volumojn al estonta muzeo pri formortantaj genroj en Pragon. Nur en la 1980-aj jaroj estis la libroj trovitaj en Prago, ili estis resenditaj al Budapeŝto en 1989. La biblioteko estas konsiderita unu el la plej gravaj kolektoj de la juda teologia literaturo ekster Israelo.
Post tuj la 2-a mondmilito la universitato denove funkciis, tamen manko de profesoroj kaj studentoj kiel altlernejo por rabenoj. Tiu lernejo estis la unusola inter la socialismaj landoj, tial daŭre venis studentoj el tiuj landoj, eĉ el Israelo. Inter 1950 kaj 1985 Sándor Scheiber estis rektoro de la seminario, kiu redaktis gravajn publikaĵojn.
Depost la socialismo la konstruaĵo renoviĝis. La lernado daŭras dum dek jaroj (la duono por gimnazio, la alia por seminario). La biblioteko nun havas 25,000 volumojn.
Dobrinci
Dobrinci, serbe Добринци estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ruma.
Geografio
Dobrinci situas laŭ traira flankovojo en proksimeco de aŭtovojo Zagrebo-Beogrado.
Historio
El la 12-a jarcento oni trovis tie fibulojn. Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo, poste ĝi apartenis al limgarda zono de Habsburgoj. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Dobrinci 1634 serboj (95 %), 44 ciganoj, 9 jugoslavianoj, 2 rumanoj, po unu kroato kaj hungaro.
Zorge (Centra ringo de Moskvo)
Zorge (Зорге) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Ferenc Laubhaimer
Ferenc Laubhaimer [laŭbhajmer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laubhaimer Ferenc estis hungara pastro, kanoniko, abato, profesoro.
Biografio
Ferenc Laubhaimer frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis teologion en Vieno. Li pastriĝis en 1856, tiutempe li ankaŭ pastriĝis. Komence li instruis en Vieno. Ekde 1860 li instruis en Reĝa Universitato de Pest, kie li estis dekano en la studjaroj 1864 kaj 1868, rektoro en 1876. En 1878 li estis nomumita titulara kanoniko, en 1882 abato.
Batalo de la Nildelto
La Batalo de la Nildelto estis batalo inter la antikva Egiptujo kaj dua ondo de la maraj popoloj („dua mara alianco”) dum kvina regjaro de Ramses la 3-a. La batalejo estas nekonata, supozeble la batalo okazis en la orienta parto de la Nildelto, sur la marbordo aŭ iomete pli supre en la riverbranĉo. Tiu estis la unua konata mara batalo, niaj konoj pri la batalo devenas el surskriboj kaj reliefoj de templo de Medinet Habu de Ramses la 3-a.
Antaŭeventoj
Triboj de la maraj popoloj unuafoje aperis en Egiptujo dum regado de Merenptah, sed tiam kiel aliancanoj de la Libio, por faciligi ties penetradon en orienten. Post venko de Merenptah, Egiptujo sukcese liberiĝis de sub premo de la maraj popoloj, kiuj disiĝis en la regiono, detruis la Hititan imperion, ties ĉefurbon Hattusa kaj plej gravan marhavenon Tarsas (greke Tarsos), detruis reĝlandon Mukiŝ (ties ĉefurbon Alalaĥ), kaj detruis la komercan ĉenon de Egea maro – Mezopotamio - Egiptujo (per detruo de Ugarit). Ili setlis en Alasija (insulo Kipro), Kizzuvatna, Lukka kaj en regiono de Norda Sirio. En Egiptujo, la periodo inter regado de Merenptah kaj Ramses la 3-a ne estis stabila, sed je lia bonŝanco, nova invado ne okazis. Dum regada komenco de Ramses, li fortigis la limdefendajn taĉmentojn en Ĝahi, konstruigis fortikaĵan sistemon ĉe la marbordo kaj atendis prete la marajn popolojn.
Adjuntas
Adjuntas - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas malgranda montara municipo en Porto-Riko, situanta centre de la insulo. Fine de en la komunumo vivis  en sume 17 loĝlokoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Batalo de la Nildelto
Antaŭeventoj
La gravecon de la minaco montras la eventoj en Anatolio kaj Norda Sirio, pri kiuj sciigas pluraj samtempaj fontoj, tiel letero de la ugarita reĝo Hammurapi la 3-a al Ramses la 3-a.
Adjuntas
La loknomo Adjuntas estas etimologie komprenebla kiel Apudaĵoj.
Mezume la municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis je la.
Batalo de la Nildelto
La batalo
La egiptuj-anoj per ruza triko allogis la malamikajn batalŝipojn al marborda proksimo, kie la egiptaj ark-pafistoj sukcese povis sukcese partopreni en la batalo. Pluraj reliefoj de la templo de Medinet Habu bildigas tiun eventon, kiam sago-pluvo de la pafistoj falas sur la ŝipoj. Sur la reliefoj, la nazoparto de la egiptaj ŝipoj estas leonkapa, dum la malamikaj ŝipoj portas ian akvobirdan kapon.
La maraj bataloj ne estis kutimaj tiutempe, nuraj batalŝipoj ne ekzistis tiutempe. Egiptujo konstruis tiutempe ŝipojn por militaj celoj, sed tiuj nur akompanis la surterajn armeojn kaj portis la militajn stokaĵojn.
Sekvoj
La surterajn armeojn de la maraj popoloj neniigis Egiptujon en la batalo apud Ĝahi. La duobla venko super la maraj popoloj estis la lasta granda batalo de la Egiptuja Nova Imperio, kiu do malfortiĝis.
La maraj popoloj sukcese setli de Sicilio ĝis Etrurio, de la Egea maro ĝis marbordo de Anatolio, kaj apud la Fenicia-palestina marbordo.
Dachstein
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Lomy (apartigilo)
Nomon Lomy havas pluraj setlejoj:
Sudkarmina abelmanĝulo
La Sudkarmina abelmanĝulo (Merops nubicoides) (iam simple Karmina abelmanĝulo) estas preskaŭpaserina birdo de la familio Meropedoj aŭ abelmanĝuloj. Ĝi reproduktiĝas en subekvatora Afriko, kun teritorio el norda Sudafriko kaj Namibio al Gabono, orienta Kongo kaj Kenjo.
Tiu ĉi specio, kiel aliaj abelmanĝuloj, estas belege kolora, rimarkinda birdo, ĉefe karmina en koloro, sed kun krono, pugo kaj subventro bluaj. Krome estas nigra makulo ekde la nigra beko al okulo kaj ĉirkaŭ, sub kaj malantaŭ ĝi. La vosto- kaj flugilpintoj estas grizecaj. Same la subvosto. La vosto montras du longajn centroplumojn. La specio estas metalbrila en kapo, kie ambaŭ koloroj kaj blua kaj karmina estas tre kontrastaj (dividitaj per la nigra strio), rimarkindaj kaj brilegaj. Tiu specio longas 34 ĝis 39 cm kaj pezas 40 ĝis 67 g.
Ties kutima habitato inkludas malaltajn rivervalojn kaj inundebenaĵojn, prefere kun vertikalaj bordoj taŭgaj por tunelfosi por reproduktado. Tiu ĉi estas tre socia specio, kiu kuniĝas en grandaj birdaroj, en aŭ for de la reprodukta sezono. Ili ripozas komunume en arboj aŭ kanejoj kaj disiĝas amplekse dumtage. Nesto estas ĉe la fino de 1-2metra longa nestotruo en tereca bordo, kie la ino demetas 2-5 ovojn.
Tiu ĉi estas migranta specio, kiu loĝas dum la reprodukta sezono, inter aŭgusto kaj novembro, en Zimbabvo ekzemple, antaŭ translokiĝi suden al Sudafriko por la someraj (en suda hemisfero) monatoj, kaj migri al ekvatora Afriko el marto al aŭgusto.
Ties dieto komponas ĉefe el abeloj kaj aliaj flugantaj insektoj, kaj ties plej ĉasstrategio inkludas gvatadon de flugantaj insektoj, kiel ĉe rabobirdoj el gvatejoj. Tiuj gvatejoj povas inkludi branĉojn aŭ eĉ dorsojn de grandaj animaloj, kiel tiuj de la specio Koria otido, de kie ili povas vidi tiujn insektojn kiuj ekflugas aŭ eksaltas pro la paŝo de la granda birdo. Tiu strategio estas simila al tiu de pli grandaj birdoj, kiel bovardeo, ekde la dorso de ŝafoj, bovoj aŭ eĉ pli grandaj mamuloj. Tiuj abelmanĝuloj estas allogitaj de incendioj, kiuj forpelas kaj eĉ preskaŭ rostas insektojn, kaj pro tio ili estas ofte vidataj ĉirkaŭ tiuj alte en aero; ankaŭ tiu strategio estas propra de aliaj pli grandaj birdoj, kiel turfalkoj.
Orienta Nov-Britujo
Orienta Nov-Britujo (East New Britain) estas unu el la provincoj de Papuo-Nov-Gvineo. Ĝi konsistas el la nordoriento de la insulo Nova Britio, kun areo de km² kaj 220,133 loĝantoj laŭ la censo de la jaro 2000. Ĝia ĉefurbo estas Kokopo, proksima al Rabaul, la antaŭa ĉefurbo, detruita en 1994 pro la erupcio de vulkano. La areo Kokopo-Rabaul estas unu el la plej loĝataj de la insulo.
Zemplínske Kopčany
Zemplínske Kopčany (hungare Hegyi (hedji)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Zemplínske Kopčany situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra malproksima bordo de Laborec, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 20 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj kuprepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1351. En 1910 loĝis en Hegyi 379 da homoj, (314 hungaroj, 62 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Hegyi apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Michalovce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Hegyi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zemplínske Kopčany 218 da homoj, (138 slovakoj, 79 hungaroj).
Elsdorf
Elsdorf havas diversajn signifojn:
Korono
La suna korono (greke κορώνα kaj latine corona, do krono) estas tre maldika "atmosfero" de la suno, kies malforta lumo de la tero sen specialaj helpiloj videblas nur dum kompleta suna eklipso. La malforta radia cirklo – depende de la kemia suna aktiveco – etendiĝas je unu ĝis tri sunaj radiusoj kaj estas unua transira zono de la suno al la interplaneda kosmo. La internan parton astronomo per apartaj aparatoj (precipe tiel nomata "koronografo") povas bildigi ankaŭ sen helpo de la luna pozicio dum eklipso.
Varmega radia cirklo
La radia cirklo, kiu videbliĝas dum suna eklipso pro la luno, kiu baras la vidon al la suno mem, jam antaŭ jarmiloj mirigis la homojn sur la tero. Se aparte multaj sunmakuloj aktivas, la korono povas etendiĝis ĝis pluraj milionoj da kilometroj aŭ du ĝis tri sunaj radiusoj en la interplanedan kosmon. La korono havas strukturon de multaj disiraj radioj, sed la strukturo dum la kutime 11-jara cirklo inter la maksimumo kaj minimulo da sunmakulaj aktivecoj tre ŝanĝiĝas. En la tempo de la maksimuma videblo de la sunmakuloj la radioj disiras al ĉiuj flankoj, en la minimuma videblo de la sunmakuloj nur videblas en la nivelo de la suna ekvatoro.
Fizikaj modeloj
Ĉu la hejtado de la korono fakte kaŭziĝas per suna radiado, per ultrasonaj ondoj aŭ per aliaj interferoj mekanikaj aŭ magnetikaj, ankoraŭ estas temo de esploroj kaj modelaj kalkuloj. Diversaj kosmaj sondiloj per siaj mezuroj esence kontribuas al tiuj esploroj.
16221 Kevinyang
16221 Kevinyang estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kevin Yang, kiu atingis la finalon de 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Kevin lernis ĉe la Illinois Mathematics and Science Academy de Aurora (Ilinojo).
Ackerbach
Ackerbach estas nomo de lokoj kaj akvejoj:
Lokoj:
Antonín Klášterský
Antonín KLÁŠTERSKÝ (naskiĝis la 25-an de septembro 1866 - mortis la 3-an de oktobro 1938 en Praha) estis ĉeĥa poeto.
Profesie juristo, li multe vojaĝis, zorgis pri la kultura vivo, fondis verkistan kooperativon Máj (1888), fondaĵon Julius Zeyer, zorgis pri verkista asocio Svatobor, prilaboris leĝon pri aŭtoraj rajtoj, redaktis almanakon de mondpoezio kaj almanakon de societo J. Vrchlický.
Li verkis multe da lirikaj libroj, sed li ne estis aŭtoro originala nek inventema. Multe li tradukis el la angla literaturo.
Botelo
(Fantaziaĵo)
Maljuna kolumbia fiŝkaptisto
John Milter, en boato revenante
de vasta maro al la bordo hejma,
ekvidis per okuloj la aglecaj
en malproksimo naĝi malhelaĵon,
kaj ĝi, dum ĝin prezentis ond' al ondo,
la barkon tuj al la makulo stranga,
ĝis persekute kaptis li - botelon.
Migrinta certe estis ĝi jam longe
kaj la fiŝisto flustre ekblasfemis:
ĝi estis ja botelo nur malplena,
vilraĉo, dum lin ujo da viskio
Ĥatinj (Belorusio)
ĤATINJ (, Хатынь, pole: Chatyń) - eksa vilaĝo en Belorusio, nun kvazaŭnomo en Lahojska distrikto de Minska regiono.
Antonín Klášterský
Botelo
Li estus ĝin al ondoj redoninta,
Ĥatinj (Belorusio)
Masakro en Ĥatinj
La vilaĝon tute bruligis kune kun loĝabtaro la germanaj okupantoj la 22-an de marto 1943. Tiam ili okazigis kruelan masakron forbruliginte 149 lokajn rezidantojn, inter kiuj plej junaj estis kelkaj dujaraj beboj kaj sepdekjaraj olduloj. Iuj personoj sukcesintaj forlasi la brulegantan grenejon estis pafmortigitaj.
Antonín Klášterský
Botelo
ĉar li ekbolis, sed vidante poste,
Ĥatinj (Belorusio)
Masakro en Ĥatinj
En 1969 sur la loko, kie la vilaĝo situis, monumenta komplekso estis malfermita. Ĥatinj iĝis simbolo de amasbuĉado de civila loĝantaro, farita de nazioj sub gvido de Oskar Dirlewanger kune kun kunlaborisma ukraina polica bataliono, varbita de eksaj soldatoj de Ruĝa Armeo. Anstataŭanto de la stabestro de la 118-a bataliono tiutempe estis leŭtenanto de la soveta armeo Grigorij Vasjura, kondamnita en Sovetunio en 1986 al mortpuno pro militkrimoj.
Antonín Klášterský
Botelo
ke ĝi tre firme ŝtopfermita estas,
Ĥatinj (Belorusio)
Masakro en Ĥatinj
Ĝia solena inaŭguro okazis la 5-an de julio 1969. La komplekso kovras areon de ĉirkaŭ 50 hektaroj. En ĝia centro staras ses-metra bronza skulptaĵo "La Nevenkita Viro" kun mortigita infano sur liaj brakoj. Proksimume estas granitaj slaboj, kiuj aspektas kiel la tegmento de la grenejo, en kiu la vilaĝanoj estis bruligitaj.
Antonín Klášterský
Botelo
kapneis li, ĝin metis sur la fundon
Ĥatinj (Belorusio)
Masakro en Ĥatinj
Alia elemento de la komplekso estas "La simbola arbo de vivo", kies branĉoj estas listigitaj laŭ alfabeta ordo de la nomoj de 433 belorusaj vilaĝoj detruitaj de la invadintoj.
Antonín Klášterský
Botelo
de sia barko. Post la albordiĝo
Ĥatinj (Belorusio)
Masakro en Ĥatinj
"Muro de Memoro" prezentas la nomojn de pli ol 260 koncentrejoj, en kiuj mortis ne malpli ol 20 000 personoj, kaj lokoj de amasbruĉado en la teritorio de Belorusio.
Antonín Klášterský
Botelo
la gorĝon de l' botelo li frakasis
kaj kun mirego prenis el interne
Ĥatinj (Belorusio)
Kontroversioj
Oni suspektas, de elekto de Ĥatinj fare de regopovoj de Sovetunio kiel memorloko pri viktimoj de la milito, el inter multego da simile detruitaj lokoj en Belorusio, estis kaŭzita de simileco de la nomoj Ĥatinj kaj Katinj (la angla transskribado el Cirila alfabeto diferenciĝas nur per unu litero: Khatyn kaj Katyn kaj estis servonta por returni la atenton de la masakro de Katin. Ĝis nun en ĉiuj ruslingvaj lernolibroj pri historio oni memorigas la krimon en Ĥatinj. Ĝi ankaŭ estis propagandata internaciskale, ekz. pere de invitado al ĉiujaraj datrevenoj de eksterlandaj delegitaroj kaj ŝtatestroj, i.a. de Richard Nixon, Fidel Castro, Rajiv Gandhi, Jiang Zemin. Rusa historiistino Natalja Lebjedjeva opinias, ke temas pri tio, ke oni ligu en la socia konscio la masakron de Katin kun germanoj.
Antonín Klášterský
Botelo
paperan strion. Kaj li pene legis:
"La ŝipon Sea-maid trafis ŝtormo forta
sur vasta maro, kaj por ni ekzistas
nenia savo plu, torentas akvo
sur nin, jam baldaŭ ĉiuj ni mergiĝos.
Saluton lastan portas ĉi-botelo
kaj komunikon, kiu ne pereu,
ke trovis ni (jen sekvis lutitudo. . .)
insulon belan, novan kaj senhoman.“
John Milter legis, legis li refoje
(jen ankaŭ nomo de l' ŝipestro sekvis),
kvazaŭ post sonĝo frotis li okulojn.
Ho, scias dio, kiom da ideoj
Terpeco nova! Kaj pri ĝi li sola,
nur sola scias! Ĉu diskreti ĉion,
sur la insulon kun la siaj iri,
okupi ĝin kaj ĝin deklari sia?
Vizio loga lian menson kaptis,
kiel li reĝas sur insulo riĉa,
kiel li ĉasas, vagas tra arbaroj,
sur feloj kuŝas kaj viskion trinkas,
ordonas, regas. Mem li ekridetis
ke devas li informi la estraron,
por gajni rekompencon - tamen plue
hezitis li, ĉar la informo stranga
lin meditigis, dum li sidis sola
sur roko antaŭ la muĝanta maro:
Alia regno, ankaŭ ter-avida,
uzurpi volos la kaptaĵon karan
kaj ekmilitos. Sange koloriĝos
la maraj ondoj, sangruĝigos ploro
okulojn de patrinoj malfeliĉaj.
Kaj dume svarmatakos la insulon
aventuristoj oron soifantaj.
Faligos ili la arbarojn, kiuj
sin trompos, batos, murdos reciproke.
ve, ve al ili! Aŭdas mi katenojn
sur manoj de l' obstinaj sovaĝuloj,
plantejojn vidas mi jam etendiĝi,
sub batoj de bastonoj kaj de vipoj
ĝemkrioj sonas kaj fluadas ŝvito
en oron ŝanĝiĝonta. Ne ekfloros
feliĉo tie, nur dolor', malĝojo
kaj pesto kaj mizer', malsato, murdoj,
teruro kaj sklaveco kaj sufero
de l' tuta mondo tien transportiĝos.
Ĉu vere? Tio ja de mi dependas! --
ekridis la fiŝisto sulkofrunta
kaj la paperon li dispecetigis;
kvazaŭ momenton tiun atendinte,
ekblovis de la maro forta vento,
la striojn prenis sur flugilojn siajn,
tiel ke ili papilie svarmis,
kaj super mar' ĝi ilin lasis. Fikse
postrigardinte ilin, la fiŝisto
la bofelpecojn piedpuŝis maren.
Tradukis Miloŝ Lukáš.
American Baptist Seminary of the West
La Usona Baptisma Seminario de Okcidento (American Baptist Seminary of the West, akronime ABSW, prononcata "ejbijesdABlju") estas teologia altlernejo ("seminario") ligita al du baptismaj ekleziaj unuiĝoj, la American Baptist Churches (USA) kaj la Progressive National Baptist Convention. Ĝi situas en Berkeley, Kalifornio, Usono. Ĝi estas membro de la Graduate Theological Union, konsorcio de teologiaj lernejoj en tiu regiono. De 1912 ĝis 1968, ĝi nomiĝis Berkeley Baptist Divinity School.
Historio
La radikoj de ABSW estiĝis en 1871 kiam oni fondis "California College" ("Kalifornia Kolegio") en Vacaville. En 1887 ĝi translokiĝis al Oakland, kaj en 1912 al Berklio, kie dum jardekoj ĝi nomiĝis Berkeley Baptist Divinity School. En 1915 enfandiĝis en ĝin Pacifica Coast Baptist Theological Seminary (fondita 1890), kaj en 1968 ĝi unuiĝis kun California Baptist Theological Seminary (fondita 1944 en Losanĝeleso). Dum ses jaroj la lernejo havis kampuson kaj en Berkeley kaj en Covina (eksa loko de CBTS), pro kio oni ŝanĝis la nomon por ne mencii Berklion, sed finfine oni reunuigis la lernejon ĉe la Berklia kampuso.
Akademiaj diplomprogramoj
ABSW proponas la akademiajn titolojn Magistro pri Teologio ("M.Div.") kaj Magistro pri Artoj (M.A.); pere de Graduate Theological Union la studentoj povas atingi ankaŭ la doktorajn titolojn Th.D. kaj Ph.D., kaj du aliajn Ph.D.-ojn kunlabore kun la Universitato de Kalifornio. Krome, ABSW kunlaboras kun Bakke Graduate University por disponigi al siaj studentoj la doktoran titolon D.Min. de Bakke.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio kaj en la retejoj de la menciitaj lernejoj.
Rudolf Muhr
Rudolf MUHR (naskiĝinta en 1950 en Suda Burgenlando) estas aŭstra germanisto, asistanta profesoro retiriĝinta de ĉe la Universitato de Graz kaj unu el la ĉefaj batalantoj por memstara aŭstra standardversio de la germana lingvo. Laŭ lia iniicato elektatas ekde 1999 ĉiujare la aŭstraj vorto kaj vortaĉo de la jaro''.
Vivo kaj agado
Rudolf Muhr studis en Graz germanistikon kaj anglistikon por rajti ekdeĵori ĉegimnazie ĝis 1979. Poste li doktoriĝis pri germana filologio kaj aplikita lingvistiko; de tiam li estis esploristo kaj docentadkomisiitulo en Graz. En 1980 li ekfunkciigis altlernejajn somerajn kursojn por ne-germanparolantaj studentoj nome Deutsch in Graz kaj fondis en 1981 la institutsekcion pri la germana kiel fremda lingvo (Deutsch als Fremdsprache/DaF): ĝin li estris ĝis 1992. En 1983 kreitis laŭ lia ideo sukcesa stipendia programo por ebligi al studentoj el la tria mondo la partoprenon de lingvokursojn.
Muhr pioniris en la verkado de modernaj instrumaterialoj por la germana kiel fremda lingvo kio konfrontis lin ĉiam denove pri la demando pri konvena germanlingva standardo. Ĉefe ĉe tiaj kursoj en Aŭstrio stariĝis la logika demando ĉu ne preferindas la aŭstra germanlingva standardo kiun la studentoj ĉiutage aŭdus kaj travivus restante dumkurse en Aŭstrio. Pro tio liaj fokusoj esploraj pli kaj pli transiris je lingviko kaj lingvovariecstudado kaj en 1996 li fondis ĉe la altlernejo de Graz esplorejo pri la aŭstra germanalingva standardo 'Forschungsstelle Österreichisches Deutsch''. Temis pri la unua akademia institucio en la lando kiu ne celis pridialektan esploradan sed la okupiĝo pri la standarda, ĉiutaga versio de la germana en Aŭstrio.
Muhr estas verkinto de prononcvortaro por la aŭstra standardo kaj sub lia patroneco faritis ankaŭ ofte citita studo de Jutta Ransmayr pri la renomo de la aŭstra germanlingva standardo en fremdaj landoj. Krome li interesiĝis ĉiam pri lingvaj kontaktoj kun la najbaraj lingvoj ĉeĥa, slovaka, hungara kaj slovena. Por li ĉiam validas lingvopragmatismo kaj neniam akcepteblas naciisma lingvopurismo.
Honoroj
En 2016 oni aljuĝis al li Josef-Krainer-Heimatpreis.
Artaj kaj historiaj urboj kaj landoj de Francio
Artaj kaj historiaj urboj kaj landoj estas franca oficiala etikedo atribuata ekde 1985 de la Ministerio pri Kulturo kaj Komunikado al la komunumoj aŭ landoj de Francio, kiu engaĝiĝas en politiko por vivigi kaj valorigi sian konstruan, naturan kaj industrian heredaĵojn, same kiel arkitektura. Tiu etikedo anstataŭis la etikedon « Arta urbo », kiu malaperis en 2005.
Józsi Jenő Tersánszky
TERSÁNSZKY Józsi Jenő ) estis hungara verkisto naskita la en Nagybánya kaj mortinta la  en Budapeŝto.
Tersánszky sinpreparis pentristo, sed pro deziro de sia patro ekstudis juron en Nagybánya, Eperjes. Li volis kontinui ĝin en Budapeŝto, sed li fordiboĉis la instrukotizon, tial li subtenis sin kiel helplaboristo. Sian unuan novelon Csöndes emberek li verkis por havigi monon. La 16-an de junio 1921 li ĵetis sin disde Ponto Erzsébet en Danubon kun intenco sinmortigi. En julio 1922 li iĝis ĉefkunlaboranto de Nyugat. En 1932 li organizis la teatron Képeskönyv Kabaré. En 1940 li kunlaboris kun Híd. Post 1945 li aktoris kiel muzikhumuristo en distrejoj, dancejoj. Li laboris al la infanrubriko de la Hungara Radio. En 1947 li faris unumonatan studvojaĝon en Parizo. Ekde 1950 pro dogmema literaturpolitiko li ne povis regule publiki ĝis 1955, sed en tiu tempo verkis fabelojn, pupteatraĵojn.
Listo de polaj komunumoj
Tiu-ĉi estas alfabeta listo de ĉiuj polaj komunumoj. Ili ĉiam estas skribita laŭ pola nomo, do Warszawa anŝtataŭ Varsovio. La sortigo estas la sama kiel en la pola alfabeto: a antaŭ ą, c antaŭ ć, e antaŭ ę, l antaŭ ł, n antaŭ ń, o antaŭ ó, s antaŭ ś, z antaŭ ź kaj ż.
A – B – C – Ć – D – E – F – G – H – I – J – K – L – Ł – M – N – O – P – R – S – Ś – T – U – W – Z – Ż – ankaŭ rigardu
Ryszard Kaczorowski
Pereis en kraŝo de la pola aviadilo.
Antaŭ la dua mondmilito
Li devenis de nobela familio kaj estis pli juna filo de Wacław Kaczorowski kaj Jadwiga Sawicka. Edukiĝis hejme ĉe la str. Mazowiecka 7 en Bjalistoko. De juneco apartenis al skoltismo. Post konkero de la urbo de Ruĝa Armeo kunkreis Grizajn Taĉmentojn. Li estis kuriero inter ili kaj komandanto de la Asocio de Armita Batalado. La 17-an de julio 1940 estis arestita de NKVD kaj enprizonigita, ankaŭ en Minsko, kie post dufoja proceso la 1-an de februaro 1941 Supera Tribunalo de Belorusa Soveta Socialisma Respubliko mortpunis lin. Post cent tagoj la 10-an de majo juĝejo de Sovetunio ŝanĝis la verdikton al dek jaroj de gulago. Li estis forveturigitya al Kołyma (Magadana provinco de Jakutio), kie liberiĝis post subskribo de la pakto Sikorski-Majski. Marte 1942 eniris Polan Armeon en Sovetunio de generalo Anders. Li trairis batalan itineron de la 2-a Korpuso, batalante i.a. apud Monto Kasino.
Morto, enterigo, elterigo
Ryszard Kaczorowski pereis flugante al la celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. Malgraŭ grandaj detruoj de la aviadilo oni rapide malkovris lian kadavron. Ĉerko kun lia korpo alvenis al Pollando la 15-an de aprilo 2010 kaj estis publike prezentita en Belweder. La 19-an de aprilo Ryszard Kaczorowski estis entombigita kun honoroj en la Panteono de Grandaj Poloj de la Templo de Dia Providenco en Varsovio.
Oktobre 2012 prokurejo ordonis elterigon de la korpo de Ryszard Kaczorowski, ĉar post analizo de medicinaj dokumentoj liveritaj de la rusa flanko oni konkludis eblecon de eraro kaj ŝanĝon de korpoj. La 22-an de oktobro surloke kaj en Tombejo Powązki en Varsovio okazis du elterigoj. Poste ĉerkoj kun la du viktimoj de la katastrofo estis transportitaj por esplorado al krakova Fako de Juĝa Medicino. Tie sekvis esplorado de la kadavroj helpe de komputila tomografio. Oni konstatis malhonorigon de lia korpo kaj la korpo de Anna Walentynowicz. Post tiu ĉi esplorado la korpoj estis prenitaj al Vroclavo, kie okazis sekco kaj esporoj de DNA. La esploroj konfirmis eraran identigon en Moskvo de la korpoj.
Denova funebra solenaĵo okazis la 3-an de novembro 2012 en la sama Templo de Dia Providenco en Wilanów.
Duledoj
La familio Duledoj el la ordo de la Paseroformaj birdoj havas unusolan specion Dominika dulo (Dulus dominicus) el unu genro Dulo. Antaŭe la ornitologoj taksis ĝin apartenanta al la familio de Bombiciledoj (Bombycillidae).
disvastiĝo
Ĝi estas Nacia birdo de la Dominika Respubliko. La disvastiĝa regiono estas la malferma pejzaĝo en la Dominika Respubliko, pli ekzakte sur Hispaniolo, sur Haitio, sur la Antiloj kaj sur Havajo.
vivmaniero
La birdo vivas kaj kovas ĉe Rojstoneoj (Roystonea), palmo konata sub la nomo Reĝa palmo. Komunaj nestoj je diametro de unu metro gastigas du ĝis kvin kovantajn parojn. La nesto konsistas el sekaj branĉetoj plektitaj ĉirkaŭ la trunko kaj la folielkreskejo. Ĉiu paro kovas en separita sektoro kun propra enirejo. La ovaro havas du ĝis kvar ovojn.
nutrado
La Dulo nutras sin per la beroj de la Reĝa palmo Rojstoneo (Roystonea), fojfoje per ties floroj kaj aliaj plantoj.
Johann Freitag
Johannes Freitagius (1581-1641) estis germana kuracisto, profesoro pri Medicino en Osnabrück kaj privata kuracisto de la Episkopo de Osnabrück, Filipo Sigismondo (1568-1623). Li estis oponanto de la doktrino de Paracelsus kaj foje ekdisputis kun Daniel Sennert (1572-1637) pri la temo. Estis aŭtoro de serio da verkoj pri Medicino.
Li studis filozofion en la Universitato de Rostock kaj poste li reiris al Helmstedt kie li estis lernanto de Francisko Parkovo (1560-1611). Li ankaŭ estis forte influita de Johano Henriko Mejbomo (1590-1625), en kies hejmo li vivis kiel mentoro de liaj filoj. Dum certa epoko li estas protektita de Ernesto Kazimiro, Grafo de Nassau-Dietz (1573-1632) kiu indikis lin kiel profesoro en la Universitato de Groningen, kiel sukcedanto de Nikolao Mulero (1564-1630.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) Thomas_Erastus.jpg| Tomaso Erasto (1524-1583) Franciscus Parcovius (1560-1611).png| Francisko Parkovo (1560-1611) De_revolutionibus_1617_Astronomia_instaurata.png| Nicolaus Mulerius (1564--163) Philipp Sigismond Wolfenbüttel.jpg| Filipo Sigismondo (1568-1623) Daniel-Sennert.jpg| Daniel Sennert (1572-1637) K%C3%B6nig_Christian_X.-Br%C3%BCcke_und_St._Marie_Kirche_am_18._April_2014,_Bild_03.JPG| Ernesto de Ŝlesvigo (1572-1596) Ernst_Casimir_van_Nassau-Dietz_(Wybrand_de_Geest,_1635).jpg| Ernesto Kazimiro (1573-1632) Robert_Fludd.jpg| Robert Fludd (1574-1637) Paolo Zacchia (1584-1659).png| Paŭlo Zakja (1584-1659) Rathaus_Helmstedt.jpg| Johano Henriko Mejbomo (1590-1625) Franz_Wilhelm_von_Wartenberg_2a.jpg| Francisko Vilhelmo (1593-1661) Johannes_Wesling_(1598-1649).png| Johannes Wesling (1598-1649) Johann Zeisold.jpg| Johann Zeisold (1599-1667) Johann-Sperling.jpg| Johann Sperling (1603-1658) Joh Anton v d Linden.jpg| Jan van der Linden (1609-1664) Pierre_Bayle_2.png| Pierre Bayle (1647-1706) </Gallery>
Mukoromikotenoj
Mukoromikotenoj (Mucoromycotina) estas grupo de fungoj. Mucoromycotina estis en zigomikotoj, sed zigomikotoj estas ne natura klado. Ili havas multanukleaj kaj senseptaj hifojn nomataj sifonoj.
Frigyes Csáki
Frigyes CSÁKI [fridjeŝ ĉAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csáki Frigyes estis hungara inĝeniero, profesoro, rektoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1976).