cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
46920 Suzanedwards
46920 Suzanedwards estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras Suzan Edwards, Profesorinon pri Astronomio kun la katedro L. Clark Seelye ĉe la Smith College. Ŝi studis kaj faris signifajn kontribuojn al la kompreno pri la formiĝo de steloj, la evoluo de kaj la rolo de la stelaj kaj diskaj ventoj  dum la fruaj fazoj de la stela evoluo.
János Kecskeméti
János Kecskeméti [jAnoŝ keĉkemEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kecskeméti János estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Liaj familiaj nomformoj estis Kecskeméthi, Kecskeméthy, Kecskeméty.
János Kecskeméti naskiĝis en 1633 en Osmana Imperio en Kecskemét (nuntempe en Hungario). Li mortis en 1712 en Habsburga Imperio en Vieno.
Biografio
János Kecskeméti aliĝis al la jezuitoj en 1652. Li akiris diplomon jam en Hungara reĝlando en Kassa. Post siaj studoj li estis predikisto en diversaj urboj. Li estis fama oratoro, eĉ li estis nomata "hungara Cicerono". Li estis monaĥejestro en Kőszeg, kolegiestro en Nagyszombat, Sopron kaj Kassa, intertempe longe rektoro de Pázmáneum. Li estis rektoro en Jezuita Universitato de Nagyszombat inter 1697/98–1699/1700.
Dagestano
Dagestano (Республика Дагестан, Дагъистаналъул Республика, Дагъустандин Республика, Дагъусттаннал Республика) estas laŭ la oficiala traduko federacia rusa respubliko en Norda Kaŭkazio ĉe la Kaspia maro, subjekto de la Rusia Federacio. Ĝi estas la ĉefa respubliko de Kaŭkazio kaj pro sia grandeco kaj pro la nombro de loĝantoj. Ekde oktobro 2017 la prezidento de Dagestano estas Vladimir Vasilyev.
Toponomio
La vorto Dagestano estas de turka kaj persa deveno. Dağ signifas 'monto' en la turka kaj -stan estas persa sufikso, kiu signifas 'lando'.
Administra divido
Dagestano konsistas el 10 urbaj distriktoj kaj 41 municipaj distriktoj (40 municipaj distriktoj kaj Beĵta sektoro).
Politiko
De 1813 en konsisto de Rusio. Dum 1921-1991 ekzistis Dagestana ASSR (aŭtonoma soveta socialisma respubliko). Milito en Ĉeĉenio forte influis la situacion en Dagestano, kie sufiĉas siaj internaj problemoj. En aŭgusto 1999 okcidenta Dagestano estis invadita de terorismaj bandoj gvide de Ŝamil Basajev.
Etna politiko estas malfacila afero en la multetna Dagestano. La 39 distriktoj de la respubliko "apartenas" ĉiu al aparta etno. Posteno de dagestana premiero, ekz., ĉiam estas okupata de etna kumiko ktp.
Por unu milo de loĝantoj naskiĝas 19,5 infanoj jare. Tio estas la tria plej alta naskonivelo en Rusio (post Ĉeĉenio kaj Inguŝio). La averaĝa kvanto de infanoj por unu virino estas 2,42.
Etnoj kaj lingvoj
Dagestano havis 2.576.531 loĝantojn (censo 2002).
El inter 3 mln de loĝantoj loĝas en vilaĝoj 58 %. La dagestanaj etnoj apartenas al tri lingvaj familioj:
En la lingvoj de la naĥo-dagestana branĉo de la kaŭkazia lingva familio (laŭ alia klasifiko la branĉo estas konsiderata aparta lingva familio) parolas:
En la lingvoj de la hind-eŭropa lingva familio parolas:
Por interlingva komunikado la rusa lingvo estas uzata, antaŭ ĝi supozeble unu el la tjurkaj lingvoj estis uzata: la kumika aŭ la azerbajĝana
Religio
98% de la kredantoj estas muzulmanoj.
Vidu ankaŭ
Ĉeĉena Insulo
Gimry
13328 Guetter
13328 Guetter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Wavrin
- prononco laŭ sistemo IFA, jen france, historie nederlande Waveren respektive okcidentflandre Woavern - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas wavrinois(es).
13328 Guetter
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Harry Hendrik Guetter, ĉe la Stacio de Flatsgaff de la Mararmea Observatorio de Usono de 1964 ĝis 2002.
Dagestano
Vidu ankaŭ
Maĥaĉkalao
Kunčice pod Ondřejníkem
Historio
La vilaĝo estis fondita komence de la 14-a jarcento, 100 jarojn antaŭ la husmovado.
Kunčice Display
Kunčice Display - sub tiu ĉi nocio estas en faka publiko (eĉ en eksterlando) konata fenomeno, kiu okazis sur kunĉica firmamento la 14-an de aŭgusto 2006 frumatene. Temis pri apero de haloaj fenomenoj estiĝintaj sur tre raraj piramidaj glaciaj kristaletoj, aperantaj tiutempe en antaŭa nubeco.
Inuktituta silabaro
La inuktituta silabaro (Inuktituto: ᖃᓂᐅᔮᖅᐸᐃᑦ aŭ ᑎᑎᕋᐅᓯᖅ ᓄᑖᖅ ) estas abugideca skribsistemo uzata en Kanado de la inuktitutparolantaj inuitoj de la teritorio de Nunavuto kaj la nunavika regio en Kebekio. En 1976, la Lingva Komisiono de la Inuita Kultura Instituto igis ĝin la kooficiala skribsistemo por la inuitaj lingvoj, kune kun la latina alfabeto.
Tabelo
La inuktituta skribsistemo (titirausiq nutaaq) estas ofte prezentata kiel silabaro. La punktoj sur la literoj markas longajn vokalojn; en la latina transskribo, la vokalo duobliĝas.
Asocio Kordova de Esperanto
La Asocio Kordova de Esperanto - hispane Asociación Cordobesa de Esperanto - estas asocio esperantista en la hispana urbo Kordovo (Andaluzio), kiu ekestis dum la jaro 1909, kiam 40 simpatiantoj de la internacia lingvo kunvenis en fonda asembleo. La asocio estis motovigita de la najbaraj samtemaj asocioj en la urboj kaj provincoj Cádiz, kie eldoniĝis la ĵurnalo Gazeto Andaluzia, Sevilla kaj Málaga, kaj ekde la fondiĝo proksime interrilatis kun tiuj grupoj.
Dum la unuaj jaroj de ekzisto, la aktivecoj de la urba asocio unuavice koncentriĝis je organizado de diverstemaj konferencoj en la plej gravaj kulturaj centroj de la urbo, kunlabore kun diversaj urbaj polikitaj asocioj; interalie dum la jaro 1911 la francdevena asocia motoro Paul Linares, kiu de 1909 ĝis 1920 ankaŭ estis estrarano de UEA, gvidis la organizadon de multe atentata konferenco pri la temo "Esperanto kaj internaciismo" en la urba "Centro Junulara Respublikana" (Centro Juvenil Republicano).
Krom hispanlingvajn informilojn pri Esperanto, la asocio antaŭ la Unua Mondmilito interalie produktis "Gvidilon tra Córdoba", en kiu esperantlingve prezentiĝis la ĉefaj vidindaĵoj kaj aliaj sciindaĵoj pri la urbo. Krome, Kordovo estis la unua urbo de Hispanio kies vidindaĵoj bildiĝis en vasta serio de poŝtkartoj, kies teksto estis kaj en la hispana kaj en Esperanto. Dum 1917, kiam en Sevilla fondiĝis la Andaluzia Esperantista Federacio (hodiaŭ Andaluzia Esperanto-Unuiĝo), la lokan asocion reprezentis la movadano Francisco Serrano Olmo, kiu estis kunfondinto de la loka asocio dum 1909 kaj tre aktive ĝis la jaro 1925, kiam li translokiĝis al Parizo.
Komence de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento la grupo kordova komencis kontaktojn kun la plej prestiga kultura institucio de la epoko, la "Reĝa Akademio de Beletro kaj Noblaj Artoj" (hispane Real Academia de Bellas Letras y Nobles Artes). La Reĝa Akademio estis inter la malmultaj hispanaj kulturaj institucioj kiuj sendis reprezentantojn al diversaj kongresoj kaj internaciaj seminarioj de Esperanto.
Inter la plej gravaj lokaj movadanoj de antaŭ la hispana intercivitana milito de la jaroj 1936 ĝis 1939 estis la eldonisto Rogelio Luque kaj la socialista politikisto kaj arkitekto Francisco Azorín Izquierdo.
La aktivecoj esperantistaj en la urboj estis interrompitaj per la komenco de la intercivitana milito. Dum 1937 trista novaĵo cirkulis tra la tuta mondo: ĉiuj anoj de la Asocio Kordova de Esperanto estis mortpafitaj per la trupoj frankistaj. Pro multnombraj protestoj, kiun generalo Francisco Franco ricevis pro tio, li publikigis gazetaran noton en kiu li asertis ke "se iu esperantisto estis fusilita, tio okazis pro aliaj aktivecoj, kaj ne pro parolado de esperanto" ("si algún esperantista ha sido fusilado, lo ha sido por otras actividades, y no por hablar esperanto"). Inter la murditoj estis Rogelio Luque, sed ne Francisco Azorín Izquierdo, kiu estis vojaĝinta al Málaga kaj poste ekziligita al Meksiko, kie li iĝis prezidanto de la nacia Esperanto-movado.
Post la intercivitana milito, la aktivecoj esperantistaj en la urbo nur tre malrapide rekomenciĝis, kaj la traŭmo pri la militaj okazaĵoj efikis dumlonge. Dum 1988 la Asocio Kordova de Esperanto formale estis refondita kaj registrita ĉe la registaro de Andaluzio. La refondita asocio post 1988 organizis kursojn pri Esperanto en diversaj lokoj, interalie en du elementaj lernejoj - parte en kunlaboro kun la urba klubo de amikoj de Unesko kaj la fondaĵo "sen bariloj por komunikado" (hispane Fundación “Sin barreras para la Comunicación”). Kune kun la Domo de la Junularo de Kordovo (hispane Casa de la Juventud de Córdoba) dum 1988 organiziĝis ekspozicio pri la Esperanto-movado.
La Asocio Kordova de Esperanto apartenas al la Universala Esperanto-Asocio kaj la Andaluzia Esperanto-Unuiĝo.
Petar Stojanov
Petar Stefanov Stojanov (bulgare Петър Стефанов Стоянов) (naskiĝis, do nun -jara) estis la prezidento de Bulgario inter la jaroj 1997 kaj 2002. Li venkis en la prezidenta baloto de 1996 kiel kandidato de la konservativa partio Unio de Demokratiaj Fortoj, ricevante pli da voĉoj ol la komunista kandidato Ivan Marazov kaj la kandidato de la Bulgaria Komerca Bloko, Georgi Ganĉev, en la unua balotoparto, kaj ankaŭ venkante kontraŭ Marazov en la dua, decida parto. En la unua parto de la prezidenta baloto de 2001 li havis la duan lokon, kiam Georgi Parvanov ricevis 36.3%, Stojanov ricevis 34.9% kaj la tria plej sukcesa kandidato, Bogomil Bonev ricevis 19.2%. Stojanov tamen tiam malgajnis la duan, decidan parton kontraŭ Purvanov (53.3% resp. 46.7%). Post forlaso de sia prezidanta pozicio li dum tri jaroj evitis la atenton de la amaskomunikiloj. Pli poste tamen li revenis al la aktiva politikumado. En 2005 li elektiĝis membro de la 40-a nacia asembleo. Post la malsukcesa rezulto de la partio UDF en la baloto (8.4 % de la voĉoj kaj 20 el 240 parlamentaj seĝoj) li kulpigis la partiestrinon Nadeĵda Mihailova kaj kritikis ŝian politikon.
En la unuaj Eŭropaj balotoj de Bulgario, la 20-an de majo 2007, Stojanov - gvidanta sian partion - malsukcesis elektiĝi ĉar lia partio ricevis malpli ol la minimuman nombron de voĉoj. Sekve li demisiis kiel partiestro.
Kariertabelo
Stojanov krom la gepatra bulgara lingvo parolas la anglan kaj germanan. Li estas edzo, havas filinon kiu naskiĝis en 1990, kaj filon naskiĝintan en 1979.
Svalbardo
Svalbardo kaj Janmajeno estas insularo en Nord-Eŭropo, kiu administre estas ekstera teritorio de Norvegio. Krom la insularoj Svalbardo (precipe la insulo Spicbergo) kaj Janmajeno la areo kovras iujn pli malgrandajn insuletojn. La insularo havas sume loĝantojn. Ili parolas la norvegan kaj la rusan lingvojn. La landokodo estas SJ.
En la Svalbarda traktato Norvegio akiris limigitan suverenecon pri la insuloj en 1920. Ĝis tiam ankaŭ la norvegoj uzis la nomon Spicbergo por tiu insularo. Laŭ la traktato, Norvegio permesas ekonomian uzon de la insuloj por ĉiuj subskribitaj ŝtatoj.
Geografio
Svalbardo havas areon de 62 050 kvadrataj kilometroj. Gravis sur Svalbardo mineja industrio (karbo), sed la minejoj pli kaj pli elĉerpiĝas, lasante lokon al turismo. La Svalbarda naturo ja estas eksterordinara, kun interalie arkta urso. Ĉiuj kiuj eksteriris la ĉefurbon Longjarurbo devas kunporti pafilon. Estas pli da aktaj ursoj (3 000) ol homoj (2 500) sur la insulo.
La Frama Markolo aŭ Markolo Fram estas la mara trapasejo inter Gronlando kaj Svalbardo, situa inter 77°N kaj 81°N latitudoj kaj centre sur la unua meridiano.
Janmajeno havas areon de 373 kvadrataj kilometroj. Tie loĝas nur kelkaj sciencistoj. Janmajeno estas parte kovrita de glaciejo, kaj tie troviĝas la sola aktiva vulkano en Norvegio.
Kvitøya (en Esperanto estus: "Blanka Insulo") estas insulo en la insularo Svalbardo de la Arkta Oceano, kun areo de 682 km². Ĝi situantas je, kio faras ĝin la plej orienta parto de Norvegio.
Nordaustlandet estas la dua plej granda el insuloj de Svalbardo. Preskaŭ la tuta insulo havas glaĉeron. La glaĉero Austfonna tie estas la dua plej granda glaĉero en Eŭropo kaj la tria plej granda en la mondo. La insulo estas neloĝata.
La insularo Svalbardo konsideriĝas la plej norda punkto de Eŭropo.
Amfitriono
Amfitriono estas tragikomedio de Plaŭto, reverkita de Molière. En la komedio aperas ankaŭ servisto de Amfitriono, Sozio, kies aspekton alprenas Merkuro por kaŭzi konfuzojn, tial la vorto sozio fariĝis sinonimo de similulo.
Amfitriono. Komedio de Molière, el la franca trad. E. Legrand, 1922, 126 p. Laŭ la antaŭparolo la traduko estis verkata kiel ekzercado apenaŭ du monatojn post la tago, kiam la tradukinto eklernis Esperanton. Tamen la traduko estas "tute korekta, tre facile komprenebla." (,E' 1923 p: 27.)
Vivo
Amfitriono estis la filo de Alceo, reĝo de Tirinto.
Promesita edziĝo kun Alkmeno
Alkmeno estis la filino de Elektriono, reĝo de Mikeno. Ŝi konsentis edziniĝi kun Amfitriono kondiĉe ke li punos la loĝantojn de la insuloj Taphos. Ili ĵus ŝtelis la brutaron de sia patro kaj murdis siajn fratojn. Amfitriono provis plenumi la kondiĉojn de Alkemo. Li decidis iri unue repreni la brutaron, kiu paŝtiĝis en la insulo Eliso.
Reveninte al la domo de Elektriono li ĵetis bastonon sur iu besto. Bedaŭrinde tiu bastono atingis Elekrionon, kaj mortigis lin. La frato de Elektriono, kiu nomiĝis Steneloso, ekzilis Amfitrionon, kaj anstataŭis Elektrionon kiel reĝon de Mikeno.
Fuĝo de Amfitriono kaj Alkmeno al Tebo
Tie, le reĝo Kreono elpurigis lin el lia kulpo. Tamen, ne estis ankoraŭ punitaj la loĝantoj de Taphos pro la morto de la fratoj de Alkmeno. Amfitriono petis Creon helpi lin.
La vulpino de Teumesse
Sed aliajn zorgojn havis la reĝo. Ĉiumonate, iu vulpino, sendita de Hera, mortigis kaj manĝis junulon en la kamparo de Teumesse. Amfitriono pruntprenis la hundon de Cephale, reĝo de Ateno. Sed Zeŭso ŝanĝiĝis la du bestojn en ŝtonojn.
Ekspedicio kontraŭ Taphos
Tiam Kreono, Cephale kaj lia amiko Panopeo decidis helpi lin. Necesis elpreni oran haron el la hararo de la reĝo de la insulo por ke sukcesu la milito. Tio estis farita danke al la helpo de la reĝidino. Post tiu venĝado, li donacis la insulojn al la reĝoj, kiuj helpis lin, kaj revenis al Tebo.
Endanĝerigita dum la mensa malsano de Heraklo
Dum sia mensa malsano Heraklo provis mortigi Amfitrionon sed Atena preventis tion per frapado de ŝtono sur lia kapo.
Morto dum iu ekspedicio de Heraklo
Dum ekspedicio kun sia filo Heraklo kontraŭ Orkomenos, li mortis.
Franz Michael Leuchsenring
Franz Michael LEUCHSENRING (aŭ laŭ propra nomiĝo ankaŭ Monsieur Liserin; naskiĝinta la en Kandel, mortinta komence de februaro 1827 en Parizo) estis germana verkisto.
Vivo
Leuchsenring iĝis en 1769 dua edukisto de la heredprinco de Darmstadt kaj koniĝis i.a. kun Friedrich Heinrich Jacobi, Johann Gottfried Herder, Goethe ene de la t.n. Rondo de Merck. Baldaŭ la membroj rompis la kontakton kun li ĉar ŝajne neniu konfidis lin. Johann Wolfgang von Goethe primokis lin per la komedia farso »Pater Brey«. En 1782 Leuchsenberg venis Berlinon kie li havis kontaktojn kun Friedrich Nicolai, Johann Erich Biester kaj Moses Mendelssohn kaj iĝis ano de la rondo Berliner Mittwochsgesellschaft. Li ĉiam allogitis de malfermitaj societoj. Jam en Leiden, kie li estadis kelkan tempon kun la tronheredanto darmstadt-a, li volis fondi Ordenon de sensiveco (Orden der Empfindsamkeit). Mallonge post li iĝis membro ĉe la iluminatoj.
Aliaflanke li ankaŭ interesiĝis pri la agoj de la (ĵus aboliciita) ordeno de la Jezuitoj. Lia malkovro de laŭdira konspirego katolika por regajno de perditaj teritorioj, pri kio li raportis en 1786 ĉe "Berliner Monatsschrift", furoris kaj instigis grandan polemikon. En 1792, post restado en Svislando kiel pedagogo de juna berlinano, li iris Parizon fascinite de la Franca revolucio kaj taksis sin jakobeno. Tamen li baldaŭ perdis la entuziasmon kaj iĝis pli sobra ankaŭ pro la malfacila geedzeco kun iama fanatikulino de li, la prusa kortega damo von Bielfeld.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 12. Leipzig 1908, p. 457-458, (tie ĉi interrete)
Antal Pollák
Antal Pollák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pollák Antal estis hungara inventisto. Antal Pollák naskiĝis la 29-an de marto 1865 en Szentes, li mortis la 30-an de marto 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Pollák komence frekventis lernejon en Szentes, poste en Graz. Li eklaboris, kiel komercisto pri tritikoj, dume li interesiĝis pri optiko, elektroniko kaj astronomio. En 1895 li inventis kun József Virág specialan bildotelegrafon, kiun ili nomumis teleautograf. En 1899 ili prezentis rapidtelegrafon, kiu sendis hore po 70.000 da vortoj (komparu: aparato de Siemens & Halske sendis hore nur po 700 da vortoj!). Post 2 jaroj tiu aparato jam sendis literojn, tamen la aparato ne estis profitita en Hungario. Poste li iris al Francio, sed dume komenciĝis la 1-a mondmilito, tial Pollák estis malamiko. La invento forgesiĝis.
35352 Teksaso
35352 Teksaso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj amatoraj astronomoj William G. Dillon kaj Randy Pepper elde Needville (Teksaso, Usono).
Teksaso, plej granda ŝtato de kontinenta Usono, estas konata pro sia fiera kaj sendependa gento, la Batalo de la Alamo, la nafta riĉeco, la vakeroj kaj bovenoj, la sovaĝaj floroj de aprilo kaj la Lyndon B. Johnson Space Center de la NASA.
János Kemény (verkisto)
KEMÉNY János, barono (kemenj) rumanuja hungara verkisto, literaturorganizanto, teatrestro. Li naskiĝis en Pittsburgh, Usono la 5-an de septembro 1903 kaj mortis en Târgu Mureș la 13-an de oktobro 1971. Li estis la patro de operkantistino Klió Kemény kaj pentristo Árpád Kemény.
Biografio
János Kemény estis ido de malriĉigita baronfamilio. Li revenis Transilvanujon jam en sia infanaĝo. La mezlernejon li finis en Koloĵvaro. Li publikigis en la volumo de junaj transilvanujaj verkistoj (Tizenegyek antológiája, 1923). Post kiam heredis li subtenis la rumanujajn verkistojn kaj la literaturon. Kun Aladár Kuncz en sia kastelo en Marosvécs li organizis la Verkista laborkomunumo Helikon (1928). Ekde 1928 li estis la prezidanto de Kemény Zsigmond Társaság kaj ankaŭ tiu de Erdélyi Irodalmi Társaság. Ekde 1930 direktis la teatron en Koloĵvaro. Post la dua mondmilito la komunistaj aŭtoritatoj forprenis lian kastelon kaj bienojn, li subtenis sin kaj sian familion kiel korplaboristo, poste en Marosvásárhely estis bibliotekisto, kunlaboranto de revuo Új Élet.
Muhammad la 3-a as-Sadik
Muhammad la 3-a as-Sadik (1813–1882) (en araba محمد الصادق بن حسين, Muḥammad aṣ-Ṣādiq bin Ḥusajn) estis bey (reganto) de Tunizio de la 23-a de septembro 1859 ĝis la 28-a de oktobro 1881, kiam li abdikis. Li subskribis la Traktaton de Bardo kun Francio la 12-an de majo 1881 kiu konvertis Tunizion en Francan Protektoraton.
Li sukcedis sian fraton kaj, kiel tiu, estis partianoj de reformoj, kieaj starigo de Konsilantaro, separo de povoj, kaj egaleco por eŭropanoj kaj judoj, antaŭe malsuperaj al islamanoj. Tio allogis eŭropan investadon. En 1864 financaj malfacilaĵoj provokis insurekcion. Dum la posta jardeko evidentiĝis la altan koruptadon far la veziro Ĥaznadaro kiu ruinigis la landan ekonomion. En 1877 la otomanoj petis al la bejo la sendon de helpo por sia milito kontraŭ Rusio, sed tiu estis malmulta kaj ĉiukaze denove komplikis la situacion. Francio uzis ekskuzon de konfliktoj ĉe la limo kun sia kolonio de Alĝerio, invadis la landon kaj ekpostulis ĝin, kio okazis finfine post la Kongreso de Berlino de 1878.
Wulfstan
Wulfstan estas la nomo de pluraj anglosaksaj gravuloj, inter kiuj:
NGC 343
NGC 343 (aliaj indikoj — PGC 133741, AM 0055-232) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emas
Emas estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.317 loĝantojn en 2010.
Wulfstan la 2-a
Wulfstan la 2-a (foje nomata Lupus - "lupo"; m. la 28-an de majo 1023) estis ĉefepiskopo de Jorko, Anglio. Li famis pro prediko pri katastrofoj en Anglio.
Vivo
Li estis la onklo de du episkopoj de Worcester: Sankta Wulfstan kaj Beorhtheah (episkopo 1033-1038). Plej verŝajne li estis benediktana monaĥo. En 996 li konsekriĝis kiel episkopo de Londono. Estas aro de pentemaj leteroj, el kiuj Wulfstan verkis tri, kaj papoj verkis kvin. Li subskribis la leterojn per lupus episcopus, kiu signifas episkopo lupo.
Li ĝuis la favoron de Ethelred la Malpreta, kaj de 1005 al 1016 preparis malnetojn de ĉiuj ties leĝoj. Post kiam Knuto la Granda kaptis Anglion en 1016, Wulfstan daŭre estis reĝa konsilisto pri leĝoj. Per lia influo reordiĝis la leĝa sistemo de Anglio post disraboj de la skandinavoj, kaj la leĝoj validis eĉ post kiam Vilhelmo la 1-a konkeris Anglion.
En 1009 li verkis la reĝan dekreton per kiu Ethelred komandis la anglojn fasti tri tagojn por gajni la favoron de Dio dum danaj disraboj: la popolo manĝu nur panon kaj trinku nur akvon, ĉeestu meson ĉiun tagon (nudpiede marŝante al preĝejoj), kaj pagu imposton. Ĉiu ajn kiu ne obeis estu monpunata aŭ skurĝata.
Wulfstan kolektis librojn, aparte pri juraj kaj ekleziaj aferoj.
Li mortis la 28-an de majo 1023. Li entombiĝis en la monaĥejo de Ely.
Predikoj
Li famis ĉefe pro siaj predikoj, kiu elmontras lin kiel inter la plej flua proz-verkistoj en la anglosaksa lingvo. Li ofte uzis aliteracion, ripetadon kaj aliajn retorikajn rimedojn. Lia plej fama prediko estis Sermo Lupi ad Anglos (Prediko de la Lupo al la Angloj), en kiu li diris ke Anglio spertis katastrofojn pro la malbono de la loĝantoj.
Multaj aliaj predikoj pritraktis la lastajn tagojn de la mondo kaj la alvenon de Antikristo, kaj Wulfstan ja kredis ke la katastrofoj suferataj de Anglio signifas ke lia epoko estos tiu kiam alvenos Antikristo.
Stange
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Libro de Naĥum
Naĥum estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. Malgrandaj Profetoj.
Nomo
La libro nomiĝas
Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi prezentas vortojn de la profeto Naĥum.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio:
Kontraŭpieduloj
Kontraŭpieduloj estas vorto, kiu de tempo al tempo aperas en komunikaj rimedoj.
En Eŭropo oni tiel plej ofte markas aŭstralianojn aŭ loĝantojn de Nov-Zelando.
Teorie ideala kontraŭpiedulo estus homo, kiu starus sur surfaco de terglobo en loko, kie imaginara rektlinio kuniganta nian postenon tra la mezo de la terglobo denove venus sur la surfacon. Aŭ se vi volas, se vi el via posteno teorie trafosus vin tra la mezo de la terglobo sur la surfacon de la tero sur la kontraŭa parto de la tera duonglobo.
Ottendorf
Ottendorf havas diversajn signifojn:
Phalempin (stacidomo)
Phalempin estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Phalempin, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
(83983) 2002 GE39
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi orbitas, kun tre granda klineco en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Amo kaj Poezio
Amo kaj Poezio estas poemaro verkita de Jan Van Schoor kaj eldonita en Antverpeno. Ĝi enhavas originalajn kaj tradukitajn poemojn.
Péter Marosi
Biografio
Péter Marosi finis la reformitan kolegion de sia naskiĝurbo (1939) kaj reformitan teologion de Kluĵo, samtempe li studis filozofion en la Ferenc József Tudományegyetem (1944). Li estis helppastro en Dés (1944). Post reveno el militkaptitejo li iĝis interna kunlaboranto de Utunk (1948-49), pli poste direktoro de Kolozsvári Állami Magyar Színház (1949-52), samtempe akiris diplomon pri la hungara lingvo kaj literaturo en Bolyai Tudományegyetem. Li estis redaktoro de la Állami Irodalmi és Művészeti Kiadó en Kluĵo (1952-57), poste denove redaktoro de Utunk ĝis 1989. Li estis ano de KZST.
Arekacoj
La arekacoj aŭ palmoj (Arecaceae, antaŭe Palmae aŭ Palmaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj) kaj la sola familio el la ordo arekaloj, kiu jam estis disvastiĝanta antaŭ ĉirkaŭ 70 milionoj da jaroj en la kretotempo. Ili estas plurjaraj, unuseksaj aŭ hermafroditaj, lignecaj plantoj, kun karakterizaj folitufo. La palmoj apartenas al la unukotiledonaj florplantoj kaj pliiĝas per semoj. La familio de la palmoj havas laŭ aktuala taksado preskaŭ 190 genrojn kaj ĉirkaŭ 2530 speciojn,. Ĝia tipa genro estas areko. La infloresko estas spadiko, kovrita parte per spato, la folio estas kunmetita aŭ dividita.
Inter la palmacoj troviĝas la plej longa folio (25 metroj ĉe palmoj de genro Raphia), la plej granda grajno (ĝis 20 kg ĉe Sejŝelpalmo), same kiel la plej granda infloresko (ĉe genro Corypha kun 10 milionoj floroj je infloresko) de la planta regno.
Disvastiĝo
La palmoj preferas la akvoriĉajn kaj varmajn regionojn, tiel ili troviĝas plej ofte en la tropikoj kaj subtropikoj, en pli malvarmetaj regionoj kreskas nur kelkaj specioj, ekz. la mielpalmo. Ĝi kreskas ĝis super marnivelo de 4000 metroj.
Taksonomio
La familia nomo Arecaceae estis publikigita en 1820 fare de Friedrich von Berchtold kaj Jan Svatopluk Presl en O Prirozenosti Rostlin, paĝo 266. La malnova familia nomo Palmae estis publikigita en 1789 fare de Antoine Laurent de Jussieu en Genera Plantarum, p. 37,.
La sistematiko de la Arekacoj estis en la lastaj jaroj molekulgenetike esplorita, ĉe kiu multaj longe ekzistantaj grupoj estis konfirmitaj. 2005 estis publikigita resuman klasifikadon de la familio. La ĉi tie uzata sistematiko estas malgrave ŝanĝita versio publikigita en Genera Palmarum en la jaro 2008:
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (3 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Uzado
Palmo estas valora kultivplanto en multaj regionoj. Oni povas ties parton multflanke eluzi, prilabori:
nutraĵo
Ĉe ĉirkaŭ 100 palmoj, la fruktoj estas manĝeblaj (daktilpalmo, palmirpalmo); ĉe aliaj specioj manĝeblas parto de frukto (kokosnukso, betelnukso, palmirpalmo). La manĝebla parto de palmtrunko estas nomata ankaŭ palmokoro, el la interno de palmotrunko de kelkaj specioj estas elgajnebla sagoo. La suko (kaj eĉ la fruktokarno) de la palmoj estas uzeblaj por produkti trinkaĵojn aŭ esktrakti el ili sukeron. Per ties fermentado estiĝas palmovino. Kelkaj palmaj floroj allogas abelojn, tiel oni povas kolekti palmomielon.
Aliaj materialoj
Oni povas ankaŭ fari materialojn kiel palmofibroj, palmoleoj kaj palmovaksoj, "planta eburo" (el la „Phytelephas”-specioj).
Konstrumaterialoj
En multaj landoj, palmo estas bazmaterialo por domkonstruo, kiam oni uzas la trunkojn kiel lignon kaj la akvoforkondukajn foliojn al la tegmento. Oni produktas el rotangpalmo la ratan-meblojn. <!--
Unterfamilie Phytelephantoideae
-->
Matsumoto Yukihiro
MATSUMOTO Yukihiro (japane: 松本行弘, kromnome Matz; n. ) estas japana komputikisto kaj programisto, ĉefe konata kiel la ĉefverkisto de la programlingvo Ruby.
Li estis naskita en Osaka prefektujo en okcidenta Honŝu. Laŭ intervuo fare de Japan Inc., li estis meminstruita programisto ĝis la fino de gimnazio. Li diplomigis kun informoscienca diplomo de Universitato Cukuba, kie li dediĉi sin mem kun programlingvoj kaj tradukiloj.
Li estas membro de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj servis kiel misiisto por la eklezio. Li estas edzigita kaj havas kvar infanojn.
San Daniele del Friuli
- jen itale, friule San Denêl, slovene Sveti Danijel aŭ pli lone Sveti Danijel Furlanije - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta ĉefanĝelo Miĥaelo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Dignano, Forgaria nel Friuli, Majano, Osoppo, Pinzano al Tagliamento (PN), Ragogna, Rive d'Arcano kaj Spilimbergo (PN).
Retiro (Bonaero)
Retiro, antaŭe El Retiro, estas kvartalo de orienta Bonaero, Argentino. Estas limigita de la Avenuo Kordobo kaj la stratoj Cecilia Grierson, Uruguay, Montevideo kaj Calle 10, kaj de ls Rivero Plata. Limas kun la kvartaloj Puerto Madero sudoriente, San Nicolás sude, Recoleta okcidente kaj kun havena zono al nodoriente. Ĝi apartenas al la Komunumo 1 de Bonaero.
La kvartalo enhvas zonon de oficejoj lima kun la areo konata kiel la City, financa centro de Bonaero, kaj alian klare loĝeja kun konstruaĵoj de alta kategorio ofte konsiderata parto de la neformala Norda Kvartalo. Krome ene de la formalaj limoj de Retiro troviĝas la Villa 31, unu de la plej grandaj nehomecaj setlejoj de Bonaero, etende ĉe terenoj kaj fervojaj kaj havenaj.
Triaranga sektoro
Triaranga sektoro, terciara sektoro aŭ servosektoro estas la ekonomia sektoro, kiu inkludas ĉiujn el tiuj ekonomiaj aktivecojn kiuj ne produktas materiajn varojn de rekta formo, sed servojn kiujn oni proponas por kontentigi la necesojn de la loĝantaro. Ĝi inkludas subsektorojn kiaj komerco, transportoj, komunikado, financoj, turismo, gastigado, distro, kulturo, spektakloj, la publika administrado kaj la nomitaj, ĉu fare de la ŝtato ĉu de la privata iniciato (sano, eduko, atento al la dependeco), ktp.
Al tiu ĉi apartenas interalie jenaj ekonomibranĉoj: Al tiu sektoro apartenas ankaŭ nevendaj organizaĵoj: En la klasika terciarsektoro troviĝas servoj kiel purigado, riparado aŭ transportado. En la moderna ekonomio oni mencias ofte la informekonomion kiel nova sfero, kiu sekurigu la prizorgadon de organizaĵoj kaj homoj per la ĝustaj informoj je la dezirata tempo. Lastatempe krom tio la sfero de la kulturekonomio estas objekto de ekonomiscienca esploro kaj de ekonomipolitikaj iniciativoj Karakteriza por tiu ĉi sektoro estas la produktado per investo de laborforto, pro tio la sektoro estas personintensiva. Ĝi direktas, organizas kaj havigas la produktan aktivecon de la aliaj sektoroj (unuaranga sektoro kaj duaranga sektoro). Kvankam oni ĝin konsideras produktada sektoro, propre ties ĉefa rolo troviĝas en la du sekvaj paŝoj de la ekonomia aktiveco: nome la dissendo (liverado) kaj la konsumado. La hegemonio de la sektoro triaranga fronte al la aliaj du en la plej evoluintaj ekonomioj permesas paroli pri la procezo de triarangigo. Pro sia naciekonomie grava agado kelkaj branĉoj de la terciarsektoro ofte estas aparte nomataj. Tio koncernas kutime la sferoj komerco, trafiko kaj publikaj buĝetoj. Senchavaj estas tiu ĉi subdivido precipe por servintensivaj starejoj: urboj kiel Frankfurto ĉe Majno, Bonno, Londono aŭ Parizo mastrumas ĉ. 90% de sia malneta valorkreado en la servosektoro.
Retiro (Bonaero)
La zono estis iam enirejo al Bonaero por milioneoj da enmigrintoj kiuj alvenis al la lando inter fino de la 19a jarcento kaj la Dua Mondmilito, loĝinte provizore en la Hotelo por Enmigrantoj kiu nune funkcias kiel muzeo.
-34.59472°N, -58.37583°W
Eksteraj ligiloj
Barrio Norte Retiro Retiro en Buenos Aires Argentina
Buno-Bonnevaux
Buno-Bonnevaux [buno bɔnǝvo] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bonnevaliens.
NGC 344
NGC 344 (aliaj indikoj — PGC 198261, AM 0055-232) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Harsum
Harsum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Reinhard Keiser
Reinhard KEISER (baptata la 12-an de januaro 1674 en Teuchern; m. 12-an de septembro 1739 en Hamburgo) estis germana komponisto kaj operproduktisto.
Vivo
Lia patro Gottfried Keiser laboris ekde 1671 kiel orgenisto en Teuchern kaj forlasis sian kampon de aktiveco inter 1674 kaj 1675 kun nekonata celo, tiel ke la filo supozeble alkreskis sola ĉe sia patrino Agnes Dorothee von Etzdorff (filino de malriĉiĝinta junkro). La 13-an de julio 1685 li eniris la Thomas-lernejo je Lepsiko direktata far Johann Schelle, kie li ĝuus fundamentan muzikan edukadon. En 1693 Keiser prezentis en Brunsvigo ĉe la nova operejo ĉe Hagenmarkt sian (supozeble) unuan operon Basilius in Arkadien kaj estis sekvajaro nomumita "ĉambrokomponisto" sukcede de Johann Sigismund Kusser.
En 1697 li transloĝiĝis al Hamburgo kaj sin prezentis ĉe la tiea operejo ĉe Gänsemarkt per la operoj Mahumet II. kaj Der geliebte Adonis. Por ĉi tiu domo (kiun li direktis ekde 1703 ĝis 1707 kune kun dramaturgo Drüsicke) Keiser komponis la plej grandan parton de siaj muzikteatraĵoj. En la jaroj 1700 kaj 1701 li krome laboris kiel kapelmajstro de la vintrokoncertoj, kiujn okazigis la imperiestra konsilisto von Eckgh. De duko Frederiko Vilhelmo de Meklenburgio li ricevis la titolon de duka kapelmajstro.
Laŭ Johann Mattheson Keiser kondutus en la publiko „pli kiel ĝentilhomo ol kiel muzikisto“. Aparte en la 19-a jarcento diversaj muzikkronikistoj (ekz. la Händel-esploristo Friedrich Chrysander) disklaĉis multajn dubindajn anekdotojn pri la vivo de Keiser, eble ĉar escepte la datojn de la unuaj prezentadoj de liaj operoj ekzistas nur malmultaj fidindaj faktoj pri lia vivo. Diversaj onidiroj pri la diboĉa vivstilo kaj onidira fuĝo antaŭ minacanta mallibereco pro ŝuldoj post pli novaj esploroj montriĝis kiel senbazaj.
La 3-an de januaro 1712 li geedziĝis kun la fama kantistino Barbara Oldenburg, filino de konsilantarmuzikisto Hieronymus Oldenburg. Baldaŭ post la fino de la direktado de sia sukcedanto J. H. Sauerbrey Keiser forlasis Hamburgon. Ekde somero 1719 ĝis novembro 1720 li estis dokumenteble en Stutgarto, kie li kunlaboris je multaj muzikaj okazigoj, sed ne trovis stabilan postenon, ĉar la kortego de Vurtembergo preferis italajn muzikistojn.
La naskiĝdomo de Keiser en Teuchern loĝigas nun muzeon dediĉitan je lia memoro.
Graveco
Reinhard Keiser validas kiel unu el la plej gravaj germanaj operkomponistoj de la baroko. Dum lia agado la hansourbo fariĝis centro de la frua germana operkulturo kaj allogejo por multaj artemaj vizitantoj. Krom la flegado de la hejma muziktradicio oni atente observis la evoluojn de la opero en Italio kaj Francio, por ne preterlasi la konekton al la aktualaj tendencoj. La libretistoj de la hamburga opero, inter kiuj aparte distingiĝis Christian Heinrich Postel, Lukas von Bostel kaj Johann Ulrich von König, volonte prenis kiel modelo sukcesajn italajn libretojn, je kies tradukado kaj priverkado ili ofte lasis kelkajn el la arioversoj en la originala itala lingvo. En la buŝo de komikaj servistoroluloj eĉ troviĝas malaltgermanaj kantoj.
Foje en la mitologiajn kaj historiajn agadojn oni enmiksis aludojn sur hamburgaj aktualaĵoj. Foje oni ankaŭ elprenis la materiojn el la loka historio, kiel en la opero prezentita en 1701 en du partoj Störtebeker und Jödge Michels, kies partituro perdiĝis. Je la scena prezentado oni foje flegis drastan realismon, kiu klare diferencis de la prezentostilo de la itala kaj franca opero, regulita per kortega ceremonio. Laŭ onidiroj en la ekzekutosceno de Störtebeker fluus vera sango: bovida sango el porkvezikoj, kiujn la roluloj de la Vitalienbröder portis sub siaj kostumoj.
Siajn plurlingvajn tekstojn Keiser kombinis je sia muzikigo per muzika lingvo, kiu ligis fremdajn influojn kun la hejmlanda tradicio kaj memstare pluevoluigis. Italaj influoj ĉefe montriĝas en la formado de la kantpartioj, en kiuj Keiser montris abundan melodian fantazion. La paletro de la esprimformoj etendiĝas ekde la kante kulturita furorkanto ĝis la virtuoza bravecario kun longaj kaj komplikaj koloraturoj, kiujn amatorkantistoj (kiuj en la frua epoko de la hamburga opero prezentis) preskaŭ ne plu povis venki. France inspirita estis la enpreno de ĥor- kaj baletscencoj kaj la lerta instrumentadarto kun multaj novaj soninventaĵoj, ekz. kvin fagotoj en la akompano de ario el Octavia aŭ la novinventita ŝalumoo (antaŭulo de la klarneto) lige kun dampitaj arĉinstrumentoj en Croesus. En operoj kiel Croesus, Die großmütige Tomyris aŭ la aparte sukcesa Fredegunda preskaŭ ne troviĝas du sinsekvaj muzikpecoj kun identa instrumentado. Ĉi tiu lerta sonarto tamen ne nur servas al sensuala oreltiklado, sed ĉiam staras en konekto kun la drama situacio.
Johann Mattheson koncize resumis en sia Grundlage einer Ehrenpforte, kolekto de biografioj pri famaj muzikistoj aperinta en 1740, sian taksadon de la graveco de Keiser: Laŭ lia opinio Keiser estis „la plej granda operkomponisto de la mondo“.
Pli frue oni atribuis al Keiser du oratoriojn, kiujn tamen la pli nova muzikesploro atribuas al Friedrich Nicolaus Bruhns.
Operoj
(Unua prezentado, se ne alia indiko, en Hamburgo)
Petra Hartai
Petra Hartai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hartai Petra estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Petra Hartai naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Petra Hartai frekventis bazlernejon, dum semajnfinoj aktorlernejeton de Mária Gór Nagy. Kiel infana aktoro ŝi havis filman rolon en 2004. Ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2011, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2016. Ŝia ĉefinstruisto estis Pál Kocsis (aktoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Weöres Sándor. En 2017 ŝi ricevis stipendion. Ekde 2019 ŝi ne ligiĝas al teatro. Ŝi ricevis teatrajn premiojn en 2016 kaj 2017.
Kantono Saint-Junien-Ouest
Komunumoj
Apartenas al la kantono Saint-Junien-Ouest la jenaj 3 francaj komunumoj :
(1) parto de komunumo.
Baria oksalato
Baria oksalato aŭ baria duetanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj baria hidroksido. Ĝi estas blanka, senodora, toksa solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en acidoj, kloridoj kaj nitratoj. Baria oksalato posedas 1 bariatomon, 2 karbonatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Baria oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de bariaj derivaĵoj.
Ząbkowice Śląskie
Ząbkowice, per plena nomo Ząbkowice en Silezio aŭ komplete pole Ząbkowice Śląskie, prononco per sistemo IFA, pli-malpli , ĝis 1945 germane Frankenstein, plene Frankenstein in Schesien, prononco , estas urbo en la administra provinco Malsupra Silezio de nuna Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Ząbkowice. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Wulfstan la Kantoro
Vivo
Pri lia vivo oni scias preskaŭ nenion. Verŝajne ekde sia infaneco li apartenis al la monahexjo de la katedralo de Winchester. Li mortis la 22-an de julio, sed tute ne certas kiun jaron.
Johano de Montekorvino
Johano de Montekorvino aŭ Giovanni da Montecorvino en la itala (n. en Montekorvino 1246 - m. en Pekino en 1328) estis franciskana misiisto, vojaĝanto kaj ŝtatisto, fondinto de la plej fruaj katolikaj misioj en Hindio kaj Ĉinio, kaj ĉefepiskopo de Pekino, kaj Patriarko de la Oriento.
Biografio
Kiel membro de katolika ordeno kiu en tiu tempo ĉefe okupiĝis pri la kristanigo de nekredantoj, li estis komisiita en 1272 fare de la bizanca imperiestro Mikaelo la 8-a Paleologo al Gregorio la 10-a, negoci por la unuiĝo de la "grekaj" (ortodoksaj) kaj latinaj eklezioj.
Komisiita de la papo Nikolao la 4-a por anonci kristanismon en Mezoriento kaj Fora Oriento, precipe al la aziaj hordoj kiuj tiam minacis la Okcidenton. Li dediĉis sin senĉese de 1275 ĝis 1289 al la orientaj misioj, unue en Irano. En 1286 Arghun, la Ilĥano kiu administris tiun regnon, sendis peton al la papo pere de nestoria monaĥo, Rabban Bar Sauma, sendi katolikajn misiistojn al la kortego de la Granda Ĥano (mongola imperiestro) de Ĉinio, Kublaj-Ĥano (1260-94), kiu estis bone disponigita pri kristanismo. Koncerne tiun tempon Johano de Montekorvino venis al Romo kun tia novaĵo, kaj la papo Nikolao konfidis lin kun la grava misio al fora Ĉinio, kie en tiu tempo Marko Polo, la famkonata venecia vojaĝanto, daŭre restadis.
En 1289 Johano revizitis la Papan kortegon kaj estis sendita kiel romia delegito al la Granda Ĥano, la Ilĥano de Irano, kaj al aliaj gvidaj rolantoj de la Mongola Imperio, same kiel al la Imperiestro de Etiopio. Li eklaboris pri la vojaĝo en 1289, preparita kun leteroj al la Ĥano Argun, al la granda imperiestro Kublaj-Ĥano, al Kajdu, Princo de la tataroj, al la reĝo de Armenio kaj al la Patriarko de la jakobitoj. Liaj kunuloj estis la dominika Nikolao de Pistojo kaj la komercisto Petro de Lucalongo. Li atingis Tabrizon (en irana Azerbajĝano), tiam la ĉefa urbo de mongola Irano.
De Irano ili moviĝis malsupren proksime de la maro ĝis Hindio, en 1291, ĝis la regiono Madraso "Lando de Sankta Tomaso" kie li predikis dum dek tri monatoj kaj baptis proksimume cent personojn; lia kunulo Nikolao mortis. De tie Montekorvino skribis hejmen, en decembro 1291 (aŭ 1292). Vojaĝante proksime de la maro de Nestoria Meliapuro en Bengalio, aperante en Ĉinio en la jaro 1294, en la la elstara urbo "Kambalieĉo" (nun Pekino), por tuj sciis ke Kublaj-Ĥano ĵus mortis, kaj ke Temür (1294-1307) sukcesis al la mongola trono. Kvankam la lasta certe ne brakumis kristanismon, li ne malhelpis la agadon de la fervora misiisto, kiu baldaŭ gajnis la fidon de la reganto malgraŭ la opozicio de la nestorianoj jam establitaj tie.
En 1299 Johano konstruis preĝejon ĉe Kanbalik kaj en 1305 dua antaŭ la imperia palaco, kune kun metiejoj kaj loĝejoj por ducent personoj. Li iom post iom aĉetis de paganaj gepatroj proksimume 150 knabojn, de 7 ĝis 11 jaroj aĝaj, edukis ilin en la latina kaj la greka, skribis psalmojn kaj himnojn por ili kaj tiam trejnis ilin por servi la meson kaj kanti en la koruso. En la sama tempo kiun li alkutimigis al la loka lingvo, predikis en ĝi, kaj tradukis en la ĉinan la Novan Testamenton kaj la Psalmaron. Inter la ses mil konvertitoj de Johano de Montekorvino estis nestoria princo Ongut nomita Georgo, menciita de Marko Polo en sia libro.
Johano skribis leterojn de la 8-a de januaro 1305 kaj 13-an de februaro 1306, priskribante la progreson de la romia misio en Ekstrema Oriento, malgraŭ nestoria opozicio; aludante al la romia katolika komunumo kiun li fondis en Hindio, kaj responde li ricevis la permeson prediki ekde Etiopio ĝis Katajo, de la Nigra Maro al la Persa Golfo.
Post kiam li laboris sola dum 11 jaroj, la germana franciskano Arnold de Kolonjo estis sendita al li (1304 aŭ 1303) kiel sia unua kolego. En 1307 Klemento la 5-a, tre kontenta kun la sukceso de la misiisto, sendis sep franciskanajn episkopojn kiuj estis komisiitaj por konsekri al Johano de Montekorvino ĉefepiskopon de Pekino kaj arkiepiskopon de ĉiuj tiuj landoj. Nur tri el tiuj senditoj alvenis sekure: Gerardus, Peregrinus kaj Andreo de Peruĝo (1308). Ili konsekris Johanon en 1308 kaj sukcedis unu la alian en la episkopa seĝo de Zaiton, establita de Montekorvino. En 1312 tri pliaj franciskanoj estis senditaj de Romo el kiuj minimume unu atingis Orientazion.
Dum la venontaj 20 jaroj la ĉina-mongola misio daŭre prosperis sub lia gvidado. Franciskana tradicio diras ke proksimume en la jaro 1310 Montekorvino kristanigis la novan Grandan Ĥanon de la Mongola Imperio, ankaŭ nomata Ĥaishan Kuluk (Li ankaŭ estis la tria imperiestro de la Juan-dinastio; 1307-1311) estas pridisputata. Lia misio nedisputeble sukcesis en Norda kaj Orienta Ĉinio. Krom tri misiejoj en Pekino, li establis alian proksime de la nuna Xiamen, ĉe insulo Formozo (Tajvano).
Johano de Montecorvino tradukis la Novan Testamenton en la ujguran kaj disponigis kopiojn de la Psalmaro, la Breviero kaj liturgiaj himnoj por Öngüt. Li estis instruis al knaboj la gregorian kantadon, verŝajne por koruso en la liturgio kaj kun la espero ke kelkaj el ili eble fariĝos pastroj.
Kiam Johano de Montekorvino mortis en 1328. Li estis certe la nura eŭropa episkopo en mezepoka Pekino. Eĉ post lia morto, la misio en Ĉinio eltenis dum la venontaj kvardek jaroj.
Ses jarcentojn poste, Montekorvino funkciis kiel la inspiro por alia franciskano, Gabriele Allegra por iri al Ĉinio kaj kompletigi la unuan tradukon de la katolika Biblio en la ĉinan en la jaro 1968.
Libro de Miĥa
Nomo
La libro nomiĝas
Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi entenas vortojn de la profeto Miĥa.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio:
Rosureux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Wulfstan la 1-a
Wulfstan la 1-a (m. la 26-an de decembro 956) estis ĉefepiskopo de Jorko, Anglio.
Li konsekriĝis kiel ĉefepiskopo en 931.
En 939 Olaf Guthfrithson, la vikinga reĝo de Dublino, invadis Northumbria kaj okupis Jorkon. Edred (frato de la angla reĝo Edmundo la 1-a) marŝis norden por forpeli lin sed en 940 Wulfstan kaj Wulfhelm (ĉefepiskopo de Canterbury) aranĝis pacakordon per kiu Olaf iĝis reĝo de Jorko kaj regis parton de norda Anglio. Malfrue en 940 Olaf Guthfrithson mortis kaj lia kuzo Olaf Sihtricson heredis la regnon de Jorko. Tamen Wulfstan, kiu estis la fakta reganto de Northumbria, detronigis lin en 943 ĉar li revenis al la paganismo, kaj altronigis lian fraton Ragnald. En 945 Olaf Sihtricson mortigis Ragnald kaj regajnis la Jorkan tronon.
César Mallorquí
César MALLORQUÍ [majorKI] (Barcelono, 10an de junio 1953) estas hispana verkisto aŭtoro de pli ol 15 romanoj.
Lia patro, nome la fama hispana verkisto José Mallorquí, aŭtoro de serio de privakeraj romanoj pri El Coyote (la kojoto), tuj translokigis la familion al Madrido, kie César studis ĵurnalismon en la Universidad Complutense. El 1970 li kunlaboris al kelkaj gazetoj kiaj humora La Codorniz (la koturno). El 1981 li dediĉis sin al reklamado kaj redaktorado. El 1991 li dediĉis sin al beletroj. Li ricevis multajn premiojn.