cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tarazona de Guareña
Tarazona de Guareña estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco. Tarazona eble etimologie aludas al Tarazona (Provinco Zaragozo), de kie venis reloĝantoj, aŭ havas saman etimologion el la eŭska vorto "iturria", fonto, dum de Guareña aludas al la rivero Guareña. En 1916 la loĝloko alinomiĝis el Tarazona al Tarazona de Guareña, por eviti la konfuzon.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 325 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 48 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Loubens (Ĝirondio)
Loubens - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Lobens - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Ivan Perestiani
Ivan Nikolajeviĉ Perestiani (Иван Николаевич Перестиани) estis sovetunia reĝisoro, scenaristo kaj aktoro.
Krasnie djavoljata
Krasnie djavoljata (Красные дьяволята) filmita en la jaro 1923 estas filmo de reĝisoro Ivan Perestiani.
La filmo temas pri la aventuroj de tri junaj agentoj, batalantoj de la 1-a Kavaleria Armeo, metitaj kontraŭ la fono de la Rusa Enlanda Milito kaj la lukto kun la Makhnovist-fortoj. Komence Nestor Makhno kaj liaj trupoj atakas la vilaĝon, farante diversajn krimojn, inkluzive de murdado de kamparanoj, rabado de kabanoj, ŝtelado de brutoj, mortigado de komunistoj. En la atako, la patro de viro estas kaptita, torturita kaj mortigita sub la ordoj de Makhno. Poste, la tri el ili organizas taĉmenton kontraŭ Makhno.
Sladuevo
Sladuevo (makedoneСладуево) estas vilaĝo en Opština Demir Hisar en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 77 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas ĉirkaŭ en la centro de Opština Demir Hisar. La alteco estas ĉirkaŭ 630 - 800 m.
La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 1,3 km².
Proksimume meze de la vilaĝo de nordo al sudo fluas rivero Nigra rivero (Črna Reka).
La regiona vojo R1305 kuras paralela al la rivero, ligante la urbojn Demir Hisar kaj Kičevo. Ĉe la norda rando de la vilaĝo kuniĝas ĉi tie la regiona vojo R1306, kiu kondukas al la urbo Kruševo.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 77 homoj.
Ĉiuj loĝantoj estas makedonoj.
La loĝantoj laboras ĉefe en agrikulturo. Ekzistas Chape Fungi-fabriko en la vilaĝo, kiu traktas la aĉeton kaj prilaboradon de fungoj.
Salmoral
Salmoral estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Margañán. Salmoral estas tradukebla etimologie al Salterenoj en nuna hispana Salmueral. Sama etimologio aperas ankaŭ en la samprovinca municipo San Morales el Salmuerales.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,00 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj norde kun Macotera (6 km), Bóveda del Río Almar (8 km) kaj Mancera de Abajo (5 km). Oriente kun Santiago de la Puebla (5,5 km). Sude Malpartida (4 km). Kaj okcidente kun Cabezas de Villar kaj Mancera de Arriba de la provinco Ávila. Ĝi distas 54 km de Salamanko, provinca ĉefurbo, ĉe la limo kun la provinco Ávila.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Slesar i Kancler
Slesar i Kancler (Слесарь и Канцлер) filmita en la jaro 1923 estas muta filmo de reĝisoro Vladimir Gardin. Ĝi estas bazita sur teatraĵo de Anatolo Lunaĉarskij.
La Registaro de la fikcia lando Norland deĉenigis militon kun la najbara Galikania kaj suferas unu malvenkon post alia. Grupo de konspirantoj kiuj estis malkontentaj kun tiu stato de aferoj, gviditaj fare de la socialdemokrato Frank Frey aranĝas puĉon por senpotencigi la imperiestron de Norland. Sed ankaŭ la laborista klaso ne ŝatas la novan ordon. Laboristoj elmontras la politikon de Frank Frey daŭrigi la militon kaj revolucio ekas en la lando. La gvidanto de la socialisma revolucio iĝas mekanikisto de la nomo Franz Stark.
Poĥojdenija Oktjabrini
Poĥojdenija Oktjabrini (Похождения Октябрины) filmita en la jaro 1924 estas filmo de reĝisoro Grigorij Kozincev kaj Leonid Trauberg.
Oktjabrina, ina Komsomol-membro kaj konstrua inspektoro forpelas "Nepman" al la tegmento de la konstruaĵo por persista nepago de la lupago. Tie la Nepman malfermas botelon da biero, el kiu "Coolidge Curzon Poincaré" eliras. La nomo estas elpensita por esti epitomo de malico, farita de la nomoj de la kontraŭsovetiaj politikistoj de la tempo, rutine batitaj en la sovetia gazetaro. Kune la Nepman kaj la feino-intrigo prirabi Gosbank, sed estas malinstigitaj fare de Oktyabrina kun la helpo de kolegaj Komsomol-membroj kaj inĝenieristikmirindaĵoj de la tempo.
Grigorij Kozincev
Grigorij Miĥajloviĉ Kozincev (Григорий Михайлович Козинцев) estis sovetunia reĝisoro.
Tordillos
Tordillos [torDIljos] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Margañán.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 25,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 367 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Les Esseintes
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Las Essentas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Ventosa del Río Almar
Ventosa del Río Almar [benTOsa delrioalMAR] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Margañán. Ventosa del Río Almar estas tradukebla etimologie al Ventejo de la rivero Almar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 116 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 31 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Lestiac-sur-Garonne
La teritorio havas komunan limon kun.
Peñaranda de Bracamonte
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,96 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 6 420 loĝantojn. Ĝi male al plej loĝlokoj de la provinco kiu perdis loĝantaron akiris ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ĝia rolo kiel regiona centro.
Plej proksimaj loĝlokoj estas Cantaracillo, Aldeaseca de la Frontera, Nava de Sotrobal kaj Bóveda del Río Almar. Ĝi distas 40 km de Salamanko, provinca ĉefurbo. Ĝi estas proksima al la limo kun la provinco Ávila. Laŭ nombro de loĝantoj estas malantaŭ Salamanko, Béjar, Ciudad Rodrigo kaj Santa Marta de Tormes la kvina plej grava loĝloko de la provinco salamanka.
Historio
Ĝi fondiĝis komence de la 12-a jarcento. Ŝajne la reloĝantoj post la Reconquista venis el Peñaranda de Duero, Provinco Burgoso, kaj tial estas kelkaj loĝlokoj kun sama nomo Peñaranda en la areo. En la 15-a jarcento dum la regado de la familio Bracamonte la urbo graviĝis. Sed tio rezultis en konfliktoj en la 16-a jarcento. En la 17-a jarcento Gaspar de Bracamonte Guzmán iĝis altranga gravulo kaj diplomato.
En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Milito de hispana sukcedo. Dum la Dua Hispana Respubliko la socia, politika kaj kultura etoso de la urbo ege prosperis. Tuj post la fino de la Hispana Enlanda Milito, nome la 9an de Julio 1939 okazis terura eksplodo de municiejo kaj municitrajno kiu rezultis en pli ol cent mortoj kaj la detruo de la stacidimo, fabrikoj kaj la tuta urbosudo. La fumo videblis el Salamnko je 40 km kaj preskaŭ la tuta loĝantaro devis translokiĝi al apudaj lokoj dum okazis rekonstruado. En 1971 la plej grava preĝejo de la urbo rezultis detruita pro incendio.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe ege dekadencis. nun plej gravas industrio kaj servoj, lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Villaflores (Salamanca)
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villaflores kaj la nune senhomaj Mazores Nuevo, Mazores Viejo kaj Morquera, okupas totalan areon de 42,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 260 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Vallesa de la Guareña, Cantalapiedra, Cantalpino, Palaciosrubios kaj Poveda de las Cintas. Ĝi distas 42 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Le Tuzan
La teritorio havas komunan limon kun.
Leciñena
Leciñena [leziNJEna] estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko Monegros (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la orienta parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu de ses zaragozaj municipoj, nome de nordo suden Leciñena, Perdiguera, Farlete, Monegrillo, La Almolda kaj Bujaraloz, kiuj post la nova komarkigo aprobita en 1996 estas parto de Monegros.
La loknomo Leciñena estas etimologie plej verŝajne devena el iu romiano nome Licinius kiu posedus en tiu areo vilaon rilatan al la urbo Caesar Augusta, sed popola etimologio rilatas al iu iama gastejo ĉe anzino kiu estus nominta kaj la gastejon kaj la sekvan loĝlokon. Tiukadre aperas anzino en la municipaj blazono kaj flago.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidenta parto de la komarko Monegros, norde de Perdiguera. Temas pri tre arida areo. Leciñena estas ĉe la Sierra de Alcubierre ĉe la depresio de la grandrivero Ebro.
La loĝloko Leciñena (415 msm) estas je 33 km de Zaragozo, kaj je 43 km de Sariñena, la komarka ĉefurbo. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-129 komunikata inter Alcubierre oriente kaj Perdiguera, Villamayor de Gállego kaj Zaragozo sudokcidente. Iom pli diste sed eble pli komforte estus aliri al la N-330 aŭ Autovía Mudéjar A-23 ĉe San Mateo de Gállego kaj de tie suden tra Villanueva de Gállego al Zaragozo.
Historio
Oni trovis restaĵojn en multaj arkeologiaj kuŝejoj, kelkaj el kiuj de Bronzepoko kaj de epoko de romianoj.
Plej verŝajne la areo (tiom proksima al Zaragozo) estis loĝata kaj de romianoj kaj de araboj.
En la 12-a jarcento ĝi estis konkerita de kristanoj por la Regno Aragono. Leciñena estas ligita al la konkero de Zaragozo en 1118 fare de Alfonso la 1-a. Post tio, oni kreis la Baronecon de Zuera, kaj Leciñena estis inkludita ene de tiu asocia al la urbeto Zuera.
Kiam antaŭ 1338 Zuera reintegriĝis al la Reĝlando Aragono, ankaŭ Leciñena same faris; kaj kiam en 1366 Petro la 4-a vendis la Baronecon al la urbo Zaragozo, Leciñena restis en la Senjorlando de la ĉefurbo. ​
La tradicio sugestas devenon de la Sanktejo de Nuestra Señora de Magallón —fundamenta por la historio kaj ekonomio de Leciñena— en 1283. En la 15-a jarcento ĝi estis unu de la plej gravaj sanktejoj de la regno kaj inter la 16-a kaj 18-a jarcentoj ĝi estis celo de reformoj kaj ampleksigoj. La 24-an de Januaro 1809 kadre de la Milito de Hispana Sendependiĝo, dum Zaragozo suferis la duan sieĝon fare de franca armeo, la Sanktejo estis rabita kaj incendiita de la francoj, rezulte en dekoj da mortintoj inter la lokanoj de Leciñena, krom nombraj viktimoj de la hispana armeo en la nomita Batalla del Llano.
Siavice la preĝejo estis konstruita en la dua duono de la 16-a jarcento; eble la kostoj kaj de konstruado kaj de posta bontenado de la templo rezultis en granda ŝuldo de la municipo en la 16-a jarcento, kio devigis ĝin doni la profiton de siaj havaĵoj al pruntedonintaro, kio pluis ĝis la 18-a jarcento. ​​
Dum la Hispana Enlanda Milito tuj post la Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936, Leciñena restis dekomence en la zono respublika, sed la 12-an de Oktobro samjare, la trupoj de Franco konkeris la lokon. La batalfronto establiĝis oriente de Leciñena ĉe la montopasejo de Alcubierre kie dum pli ol dek kvin monatoj la du armeoj plifortiĝis per kompleksa sistemo de tranĉeoj kaj interbatalis preskaŭ seninterrompe. La nombro de viktimoj estis alta ambaŭflanke, kaj foje okazis batalpaŭzoj por enterigi mortintojn hazarde kuŝintajn sur nenies tero.
Ekonomio
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado, aktuale pro la proksimeco al Zaragozo, kaj pro la aktiveco de la loka industria zono, al diverseco en laborokupado. Proksimume 11 000 ha de la municipa teritorio estas kultivataj. Temas pri pluva agrikulturo (senirigacia) de cerealo (tritiko kaj sekalo), kiu suferas ekstremajn klimatajn kaj terenajn kondiĉojn (lastatempe oni rekuperis indiĝenan variaĵon de tritiko nome Aragón 0311​). Nur malgranda parto de la kultivita tereno estas okupata de vitejoj, olivarbaroj kaj migdalarboj. Krome oni laboras por fruktoĝardenoj kaj bienoj en proksimaj lokoj aŭ eĉ en entreprenoj kaj vendejoj ene kaj ekster la loĝloko. Tradicia brutobredado estis de ŝafoj, sed dum la lastaj jardekoj tio klare superiĝis per industria brutobredado de porkoj, nome ĉirkaŭ tri dek ekspluatejoj. Krome oni bredas ankaŭ bovidojn, kuniklojn kaj kokojn.
La industria sektoro funkcias ĉefe ĉe la industria zono El Llano, kie instaligis metalurgio, nome fabrikado de agrikultura maŝinaro, remorkoj, seruroj kaj aluminio, aldone al jam ekzistintaj industrioj de semoselektado, industria buĉejo de kunikloj, kaj la komerca aktiveco de la Cooperativa Agraria San Isidro.
Vidindaĵoj
Inter vidindaĵoj elstaras la trinava preĝejo de Nuestra Señora de la Asunción de la 16-a jarcento, de stilo gotik-renesanca, konstruita el ŝtono kun sonorilturo konstruita ekstere el briko, frukto de tri konstruepokoj, el kiuj plej interesa estas la kvadrata sektoro ĝis la plialtigo de la 16-a jarcento. Estas ankaŭ plurlatera absido.
Sur monteto estas la Sanktejo de la Virgulino de Magallón ekkonstruita en la 13-a jarcento, kun reformoj kaj ampleksigoj ĝis la 18-a jarcento. Aktuale ĝi funkcias kiel gastejo kaj rigardejo al panoramo de la valo de Ebro. Krome estas la ruinoj de tri malgrandaj preĝejetoj, granda cisterno kaj la restaĵoj de la mezepoka neĝujo.
Laŭ la ŝoseo A-129 oni alvenas al bivako «Las tres Huegas», aro de tranĉeoj kaj militinstalaĵoj faritaj de la frankisma armeo dum la Hispana Enlanda Milito. Tio funkciis ekde Oktobro 1936 ĝis Marto 1938.
Jurij Jeljabujskij
Jurij Andrejeviĉ Jeljabujskij (Юрий Андреевич Желябужский) estis sovetunia reĝisoro kaj scenaristo.
Aelita (1924)
Aelita (Аэли́та) filmita en la jaro 1924 estas filmo de reĝisoro Jakov Protazanov.
Moskvo, 1921. Mistera sendrata mesaĝo ricevas de diversaj stacioj: ĝia teksto estas 'Anta Odeli Uta'. Iu fatoce sugestas ke ĝi venis de Marso, por inciteti Los, inĝenieron kiu estas obsesita kun la ideo iri al Marso. Ĉi tio inspiras lin revidi pri Marso kaj stranga civilizacio tie. Ni vidas Aelita, la reĝinon; Tuskub (Konstantin Eggert), la fakta reganto; kaj Ikhoŝka, la maliceta servistino de Aelita. Ili vivas en socio kie aristokratoj regas super sklavoj kiuj estas enŝlositaj subteraj kaj metitaj en malvarman konservadon kiam ne necesas.
Villar de Gallimazo
Villar de Gallimazo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Margañán.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villar de Gallimazo kaj Pedrezuela de San Bricho, okupas totalan areon de 44,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 196 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Dapitan
Dapitan aŭ Dapitano (oficiale en angla: City of Dapitan; en cebua: Dakbayan sa Dapitan; en subanona: Gembagel G'benwa Dapitan/Bagbenwa Dapitan) aŭ simple referencata kiel Dapitan City (Dapitanurbo), estas 3a-klasa urbo en la provinco Norda Zamboango, Filipinoj. Laŭ la popolnombrado de 2015, estis loĝantaro de 82 418 personoj.
Ĝi estis historie grava kiel la loko kie José Rizal estis ekzilita fare de la hispanoj pro sia revolucia agado por la sendependeco de Filipinoj. Li estas konsiderata nacia heroo, kaj la urbo liahonore kiel "Shrine City in the Philippines." Ĝi estas ofte ankaŭ konsiderata ĉefurbo de la insulo Mindanao. La urbo estas ankaŭ hejmo de la Gloria's Fantasyland, nome unua amuzparko en Mindanao.
Reĝino Patrino
La Reĝino Patrino (en la angla : Queen mother) estas titolo donita en monarkioj al la patrino de reganta monarko. Tiu ĉi titolo ofte venas de kombinaĵo de du atribuoj: ŝi estas "reĝino" kiel edzino aŭ vidvino de antaŭa reĝo, kaj samtempe ŝi estas la patrino de la nuna reĝo (aŭ reĝino). Se ŝi estas nur la patrino de reganta reĝo sed ne estis la edzino de reĝo antaŭe, ŝi ne rajtas al la titolo "Reĝinpatrino", kaj estas simple nomita "Patrino de la Reĝo". Se ŝi estis la edzino de antaŭa reĝo sed ne estas la patrino de la nuna reĝo, ŝia titolo daŭre estas "Reĝino" (kiel Reĝino Noor, la kvara edzino de Husejn, reĝo de Jordanio, kiu ne estas la patrino de reĝo Abdullah la 2-a).
En 1952, kun la morto de reĝo George la 6-a en Britio, lia vidvino, Elizabeto, iĝis la patrino de la juna reĝino. La patrino de George 6-a, Reĝino Maria, iĝis, en efiko, la antaŭa Reĝinpatrino. Laŭ ŝia peto, ŝia titolo estis ŝanĝita al nur "Reĝino Maria". Ĝis la morto de reĝino Maria en la printempo de 1953, ekzistis tri reĝinoj en Britio: reĝino Elizabeto la 2-a - la reganta reĝino, reĝino Elizabeto la reĝino patrino, kaj reĝino Maria, la avino de la reĝino.
En Nederlando, aliflanke, la titolo "Reĝino Patrino" ne estas uzata: la reĝino Juliana abdikis la kronon por sia filino, reĝino Beatrikso, en 1980, kaj ekde tiam estas konata kiel "Princino Juliana". En 2013, reĝino Beatrikso faris la samon kiam ŝi abdikis la kronon por sia plej aĝa filo, reĝo Willem-Alexander, kaj ekde tiam ŝi estas fakte konsiderata la nura reĝinpatrino en la nuntempa mondo kiu estis reĝino en sia propra rajto kaj ne reĝino edzino.
Papirosnica ot Mosselproma
Papirosnica ot Mosselproma (Папиросница от Моссельпрома) filmita en la jaro 1924 estas filmo de reĝisoro Jurij Jeljabujskij.
Ĉar ŝi laboras en sia teda oficeja laboro, Marija Ivanovna revas pri esti edziĝinta, kaj ŝi havas apartan esperon ke kunlaboranto Nikodim Mitjuŝin interesiĝos pri ŝi. Nikodim, aliflanke, estas nove enamiĝinte kun Zina, kiu vendas cigaredojn sur la trotuaro, kaj li ofte aĉetas cigaredojn de ŝi kvankam li ne fumas.
Prizrak brodit po Evrope
Prizrak brodit po Evrope (Призрак бродит по Европе) filmita en la jaro 1923 estas horora muta filmo de reĝisoro Vladimir Gardin. Ĝi estis bazita sur la novelo de Edgar Allan Poe de 1842 nome The Masque of the Red Death, kvankam la filmo ne ĝuste sekvas tiun rakonton. La filmo montras masakron sur la Odesa ŝtuparo kiu eble utilis kiel inspiro por la pli fama sceno en la filmo de Sergej Eisenstein nome Kirasŝipo Potjomkin.
La fiera gvidanto de nenomita eŭropa nacio renkontas junan paŝtistinon promenante ekstere. Li enamiĝas al ŝi, sed Sorto antaŭordigis ke li devas suferi pro la maniero kiel li sklavigis kaj mistraktis sian popolon. La patro de la knabino montriĝas por esti la gvidanto de grupo de revoluciuloj kiuj serĉas faligi la despoton. La intrigo tute ne sekvas la novelon de Edgar Allan Poe.
Tetrahidrofurfurila akrilato
Tetrahidrofurfurila akrilato aŭ akrilato de tetrahidrofurfurilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la akrilata acido kaj tetrahidrofurfurolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo, DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. Akrilato de tetrahidrofuranilo uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de akrilataj polimeroj. Tetrahidrofuranila akrilata posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Centra Nacia Komitato
Bibliografio
Komitet Centralny Narodowy
Zorita de la Frontera
Zorita de la Frontera estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Zona de Cantalapiedra y Las Villas. Zorita eble devenas el zurita (kolombo) etimologie kaj de la Frontera signifas de la Landlimo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Zorita de la Frontera kaj la senhomejo Aldehuela de las Flores, okupas totalan areon de 32,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 162 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Aleksandr Ivanovskij
Aleksandr Viktoroviĉ Ivanovskij (Александр Викторович Ивано́вский) estis sovetunia reĝisoro kaj scenaristo.
Rudolf Varga
Rudolf Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Rudolf estas hungara poeto, redaktoro, sekreta informisto.
Rudolf Varga naskiĝis la en Szikszó.
Biografio
Rudolf Varga post la lernejaj jaroj laboris en Hungara Televizio kiel redaktoro, poste reĝisoro inter 1977 kaj 1984, dum li estis ankaŭ sekreta informisto. Liaj kontribuoj konstante aperis jam ekde 1967. Li ankaŭ studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1977-1982, sed li akiris diplomon nur en 1989. Li ankaŭ finis kursojn pri scenarlibro kaj reĝisorado en 1982. Li estis helporeĝisoro en la hungara filma produktejo en la jaro 1985. En la sekva jaro li fondis propran filman studion. En 1991 li studis en en:Portland Community College. Li ricevis literaturajn kaj filmajn premiojn.
Johann Daniel Salzmann
Johann Daniel SALZMANN (naskiĝinta la en Strasburgo, mortinta la ) estis alzaca juristo kaj populara filozofo. En la verko goeta Dichtung und Wahrheit li aperas sub la nomo "Actuarius S.".
Vivo
En Strasburgo li flegis rondon da intelektuloj al kiu apartenis i.a. Johann Wolfgang Goethe, Jakob Michael Reinhold Lenz kaj Johann Heinrich Jung-Stilling. Tie li portis la nomon de Sokrato. Li laboris en la strasburga Ekonomia ĉambro kie li nomiĝis en 1758 voktuja sekretario (actuarius): li ege meritis pro bona administrado de pororfanaj monoj. Ekde 1774 li havis helpiston kaj en 1790 li pensiuliĝis. Goeto mem peris la preson de ses prelegoj kiujn Salzmann estis farinta inter februaro 1772 kaj aŭgusto 1774. Lia popularfilozofio entenis ankaŭ bonaĵojn priedukajn kaj li kombinis la optimismon de Gottfried Wilhelm Leibniz kun sprita enmikso de ideoj de Rousseau.
Tri eseoj pri la justeco, la ĝenerala feliĉo kaj la geedzeco bedaŭrinde perdiĝis.
Parenco de li havis rilaton al la frankfurta ĉirkaŭaĵo goeta: lia strasburga kuzo Friedrich Rudolph Salzmann, teologo, ĵurnalisto kaj framasonisto kiu poste iĝis teozofo, intencis en 1779 edziĝi al Charlotte von Barckhaus-Wiesenhütten, parencino kaj amikino goeta kaj amikino de la iama goeta fianĉino Anna Elisabeth von Türckheim. La saman jaron iĝis forlaso de ŝi pro troa sociala malegaleco. En 1784 ŝi edziniĝis al juĝisto el Wetzlar, Eberhard Christoph von Oetinger, nevo de prelato Friedrich Christoph Oetinger.
Katipunan
Dokumentoj malkovritaj en la 21a jarcento sugestas, ke la societo estis jam organizita en januaro 1892 sed eble ĝi ne aktiviĝis ĝis la 7a de julio samjare; estis tiam kiam la filipina verkisto José Rizal estis ekzilita al Dapitan.
Fondita de filipinaj patriotoj Andrés Bonifacio, Teodoro Plata, Ladislao Diwa kaj aliaj, Katipunan estis sekreta organizo ĝis ĝi estis malkovrita en 1896. Tiu malkovro kondukis al la starto de la Filipina Revolucio.
Estante Katipunan sekreta organizo, ties membroj estis submetitaj al la plej forta sekreteco kaj oni postulis obeon al la reguloj establitaj de la societo. Aliĝontoj devis plenumi normigan inicajn ritojn por iĝi membroj de la societo. Dekomence la membreco en Katipunan estis malferma nur al filipinaj viroj; poste, ankaŭ virinoj estis akceptitaj en la societo. Katipunan havis sian propran publikaĵon, nome "Kalayaan" (Libereco) kiu aperigis sian unuan kaj lastan presaĵojn en marto 1896. Revoluciaj idealoj kaj verkoj floris ene de la societo, kaj la Filipina literaturo estis etendita de kelkaj el ties elstaraj membroj.
Planante la revolucion, Bonifacio kontaktis kun Rizal por atingi lian kompletan subtenon por Katipunan kontraŭ promeso savi Rizal el lia mallibereco. Maje 1896, delegitaro estis sendita al la imperiestro Mejĝi de Japanio por peti financon kaj militarmiloj. La ekzisto de Katipunan estis malkaŝita al la hispanaj aŭtoritatoj por katipunanano nome Teodoro Patiño komentis la eksterleĝajn agojn de Katipunan al sia fratino kaj tiu al la monaĥino pordistina de la orfejo de Mandaluyong. Kelkajn tagojn poste la hispanaj aŭtoritatoj eksciis pri la ekzistado de la sekreta societo. En aŭgusto 1896, Bonifacio kaj liaj sekvantoj rompi siajn identigilojn dum la Krio de Balintaŭak kiu startigis la Filipinan Revolucion de 1896.
Dvorec i krepost
Dvorec i krepost (Дворец и крепость) filmita en la jaro 1924 estas filmo de reĝisoro Aleksandr Ivanovskij.
Ne malproksime, en malgranda loĝejo kun sia patrino kaj fratinoj, Junker Beideman vivas, enamiĝinte kun Vera, la filino de riĉa terposedanto Lagutin, kies manon ankaŭ princo Kurakin serĉas. En ĉi tiu tempo, la Narodnaya Volya subfosis la kaleŝon kun la caro, kaj la aŭtoritatoj ĉirkaŭprenis la kontraŭulojn de la aŭtokratio.
Podbořany
Podbořany (Podersam) estas urbo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1369.
Ŝaĥmatnaja gorjaĉka
En Moskvo dum la internacia ŝakturniro de 1925, la heroo (Vladimir Fogel) kaj heroino (Anna Zemcova) de la rakonto estas gefianĉitaj por geedziĝi. Kaptita en tutsocieta ŝakfebro, la heroo forgesas pri siaj edzecaj devoj kaj devas petegi por ŝia pardono. Ĉar li surgenuiĝas antaŭ sia konsternita fianĉo sur kvadratita tuko, la heroo iĝas distrita kaj komencas ŝakludi. Kolerega, la heroino ĵetas siajn ŝak-temajn havaĵojn el la fenestro kaj devigas lin foriri.
30548 Markburchell
30548 Markburchell estas mezgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en la orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
La Bigne
La Bigne estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bignetons.
Ĝi nun formas parton de Seulline.
Boragaloj
La boragaloj (Boraginales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn, ĉirkaŭ 190 genrojn kaj pli ol 2900 speciojn,. Ĝia tipa genro estas borago.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Krest i Mauzer
Krest i Mauzer (Крест и Маузер) filmita en la jaro 1925 estas filmo de reĝisoro Vladimir Gardin.
La filmo okazas dum la antaŭrevoluciaj jaroj kaj la komenca periodo de la sovetia reĝimo. En monaĥeja ŝirmejo en unu el la okcidentaj urboj de Rusio, orfo Julka naskas filon de la paŝtisto Hieronimo. Matrono de la ŝirmejo Pavlikha kiel direktite fare de la patro mortigas la novnaskitan bebon kaj forigas la kadavron en la juda kvartalo. La Nigraj Centoj disvastigas la onidiron, ke la murdo estis farita de la judoj por ritaj celoj. Mayhem ekestas kiu estas apogita fare de la aŭtoritatoj de la grandurbo. La eklezio rifuzas ŝirmi judojn fuĝantajn de la perfortaj brutuloj.
Villoria (Salamanca)
Villoria estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte en la nordoriento de la provinco kaj al la Municiparo Zona de Cantalapiedra y Las Villas. Villoria estas tradukebla etimologie al Orkolora Vilaĝo aŭ eble estus aludo al Sankta Oria, de sama etimologia deveno.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 31,65 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 1 368 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas norde kun Cantalpino, oriente kun El Campo de Peñaranda kaj Villar de Gallimazo, sude kun Ventosa del Río Almar kaj okcidente kun Moríñigo kaj Villoruela. Ĝi distas 26 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, kaj nun gravas servoj kaj konstruado. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Villoruela
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 763 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas norde kun Arabayona de Mógica, oriente kun Villoria, sude kun Babilafuente kaj okcidente kun Aldearrubia. Ĝi distas 26 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj artmetio de vimenplektado pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Le Bô
Le Bô estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Alexandre Jollien
Alexandre JOLLIEN (nakiĝis la en Sierre, Svislando) estas svisa aŭtoro kaj filozofo.
Biografio
Lia unua libro Éloge de la faiblesse (Apologio de la malforteco), eldonita en 1999, ricevis en 2000 la premion Montion pri beletro kaj filozofio. Ĝi estis adaptita teatren kaj enscenigita de la aŭtoro Charles Tordjman, kaj turneigita en Francio kaj Svislando de 2005 ĝis 2007.
En 2010, lia libro La nuda filozofo ricevis la premion Psychologies-Fnac. Li samjare ankaŭ ricevis la premion Pierre Simon pro sia tuta verkaro.
Alexandre Jollien restadis de 2013 ĝis 2016 en Sud-Koreio por "resaniĝi": li studis kaj praktikis la Zen-on ĉe spirita majstro kaj studis la Evangeliojn.
Alexandre Jollien geedziĝis en 2004 kun svislandanino kiun li renkontis en Dublino. Ili havas 3 infanojn.
Neobiĉajnije prikljuĉenija mistera Vesta v strane bolŝevikov
Neobiĉajnije prikljuĉenija mistera Vesta v strane bolŝevikov (Необычайные приключения мистера Веста в стране Большевиков) filmita en la jaro 1924 estas filmo de reĝisoro Lev Kuleŝov.
Larĝa satiro de amerika nescio pri Sovet-Unio, la filmo centras sur la misaventuroj de la naiva Harold Lloyd-esq amerikano, John West. West estas YMCA-prezidanto de la Klevlanda antaŭurbo de Brecksville, Ohio kiu planas ekskurseton al la lastatempe fondita Sovetunio por disvastigi la ideon de la YMCA. Lia edzino, Madge, estas maltrankvila ke Rusio estas plena de sovaĝaj bolŝevikoj kiuj portas primitivajn ĉifonojn kaj felon por vestaĵo, kiel prezentite en amerikaj revuoj. Li kunprenas sian vakeramikon Jeddie por protekto kaj kiel kunulo.
Andrea Petković
Andrea Petković - serbe cirile Андреа Петковић - estas germana tenisistino. Ŝi naskiĝis, do nun estas -jara. Naskiĝinta en Tuzla, en la tiama SFR Jugoslavio de serba patro Zoran, profesia tenisa trejnisto, kaj bosnia patrino Amira, ŝi kun la gepatroj moviĝis al Darmstadt , Germanio, kiam ŝi estis ses monatojn aĝa. La patro tie dungiĝis kiel trejnisto en tenisa klubo. Ŝi daŭre restis tie, estis tre sukcesa lernantino en la germana lerneja sistemo kaj en 2001 ricevis germanan civitanecon. Ekde kiam ŝi estis 18-jara, do ekde la jaro 2006 ĝis en 2022 ŝi estis tenisa profesiulo.
Nun ŝi profesie estas verkistino kaj televida prezentistino.
35371 Yokonozaki
35371 Yokonozaki estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio). Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoko Nozaki, estrino de la muzeo de Higaŝijamato, kiu dividis astronomion kun la ĝenerala publiko dum multenobraj jaroj. Ŝi estas unu el plej famaj planetariaj prezentistinoj en Japanio.
Pola Muzeo en Rapperswil
Pola Muzeo en Rapperswil (Muzeum Polskie w Rapperswilu) estas pola historia muzeo en Rapperswil SG (Svislando), fondita en 1870 kiel Nacia Pola Muzeo (Muzeum Narodowe Polskie) laŭ iniciato de Agaton Giller fare de grafo Władysław Plater cele de sekurigo de polaj historiaj monumenoj kaj promocio de polaj aferoj.
Nereganta reĝino
La titolo estas ricevita laŭ la principo ke la edzino de nobelo aŭtomate tenas la inan version de la titolo de sia edzo de nobelaro, kaj tiel virino kiu geedziĝas kun reĝo aŭtomate ricevas la titolon "Reĝino". Male al reĝino, kiu heredis la kronon en sia propra rajto (kiel ekzemple Elizabeto la 2-a, Reĝino de Britio), reĝinedzino ne ricevas la politikajn rajtojn kiujn ŝia edzo tenas.
Pola Muzeo en Rapperswil
En 1975 la muzeo estis rekreita.
Nereganta reĝino
Kelkaj monarkioj postulas ke la reĝino estu princino en sia propra rajto. Ĉi tiu situacio estis akceptita en la germanaj regnoj, kie princoj povis nur geedziĝi kun princinoj, kaj en la okazaĵo ke ili geedziĝis kun virino de pli malalta statuso ol sia propra, tiu geedzeco estus konsiderita morganata geedzeco, kaj la virino ne ricevus la titolon de ŝia edzo, kaj iliaj infanoj ne estus elekteblaj por esti pripensitaj en la sinsekvo al la titolo. En aliaj regnoj, kiel ekzemple Britio, ekzistas neniu limigo pri la statuso de la partnero de la reĝo, kaj simple tuj kiam iu ajn geedzecos kun la reĝo tiu iĝos reĝinedzino.
En la okazaĵo ke la monarko estas virino, estas nekutima ke ŝia edzo tenu la titolon de reĝo edzo sed la titolon de Princo. Ĉar ekzistas neniuj akceptitaj regularoj por la statuso de la edzo de reĝino en sia propra rajto, en la pasinteco ekzistis malsamaj aranĝoj: François la 2-a, Reĝo de Francio, kiu geedziĝis kun Maria, Reĝino de Skotoj, ricevis la titolon Reĝo Edzo de Skotoj. Alia ekzemplo kie la edzo de la reĝino estis reĝo en sia propra rajto kune kun sia edzino estas la kazo de Filipo la 2-a, kiu estis kronita Reĝo de Anglio kaj Irlando post geedziĝo kun Maria la 1-a, Reĝino de Anglio, laŭ la principo de Jure uxoris.
Pola Muzeo en Rapperswil
Filmo
En 2008 laŭ iniciato de la Muzeo de Pola Historio en Varsovio estis realigita de la rimedoj de Ministerio pri Kulturo kaj Nacia Heredaĵo filmo "Serce Polski – Rapperswil" (Koro de Pollando - Rapperswill) reĝisorita de Bogdan Łoszewski.
Eksteraj ligiloj
Muzeum Polskie w Rapperswilu
Nereganta reĝino
Post la morto de ŝia edzo la reĝo, se ŝia filino aŭ filo estas kronita sub ilia patro, la reĝino edzino iĝas en kelkaj regnoj la reĝino patrino.
Universitato de San-Francisko
Ne konfuzu kun San-Franciska Ŝtata Universitato
La Universitato de San-Francisko (University of San Francisco, ankaŭ nomita: USF) estas privata jezuita universitato en la urbo San-Francisko. Ĝi situas sur areo de 22 hektaroj en la areo inter la Golden-Gate-Ponto kaj la Golden-Gate-Parko. En 1855, la Akademio de Sankta Ignaco estis establita en la grandurbo. En 1859 ĝi ricevis permeson disdoni diplomojn kaj ŝanĝis ĝian nomon al "College Saint Ignatius". En 1862 nova konstruaĵo estis konstruita kaj en 1863 unuafoje diplomiĝatestilo estis emisiita al universitata diplomiĝinto.
En 1906, dum la fama tertremo, la konstruaĵo estis detruita kaj estis interkonsentita konstrui novan komplekson en la loko kie la universitato daŭre funkcias nuntempe. La transira procezo finiĝis en 1927. En 1930 la nomo de la institucio estis ŝanĝita al ĝia nuna nomo.
La universitato inkluzivas fakultatojn de juro, administrado, edukado, medicinaj sciencoj kaj kolegio de arto. En la 1950-aj jaroj, la basketbalteamo de la universitato estis inter la plej forte kaj gajnis premiojn.
En 2019, 10,636 studentoj studis en la universitato kaj 1,174 lekciistoj de diversaj gradoj laboris tie.
Luĉ smerti
Luĉ smerti (Луч смерти) filmita en la jaro 1925 estas filmo de reĝisoro Lev Kuleŝov.
La filmo okazas en nespecifita okcidenta kapitalisma lando kie faŝisma registaro provas subpremi socialisman ribelon. La revoluciema gvidanto Thomas Lamm estas malliberigita fare de la registaro sed li eskapas al Sovet-Unio. Tie li renkontas la inĝenieron Podobed kiu inventas la "mortradion" - aparaton kiu eksplodigas pulvon kaj fuelmiksaĵojn ĉe distanco. Patro Revo, faŝisma spionagento, ŝtelas la inventon kaj alportas ĝin reen al sia lando. La registaro komencas uzi ĝin kiel instrumenton por subpremi laboristajn strikojn. Tamen, la laboristoj finas kapti la aparaton kaj uzi ĝin por krevigi bombistojn en la aero kiuj estas senditaj kontraŭ ili.
Jevrejskoje sĉastje
Jevrejskoje sĉastje (Еврейское счастье) filmita en la jaro 1925 estas filmo de reĝisoro Alexis Granowsky.
Menahem-Mendl, kun la celo gajni monon, malfermas asekurentreprenon, kaj li okupiĝis pri la stratmerceria komerco, sed ĉio estas malsukcesa. Subite li lernas la nomojn de riĉaj novedzinoj kaj dezajnoj por iĝi shadkhn (edzisto).
Pecokudraĵo
Pecokudraĵo (ankaŭ nomata pecotrikaĵo aŭ angle: patchwork ) estas formo de kudrado per kiu pecoj de ŝtofo estas kunkudritaj al pli granda objekto, dezajno kiel kovriloj, tablotukoj aŭ tapiŝoj.
Priskribo
La originala celo de pecokudrado estis utiligi ŝtofmalŝparon de alia kudrado. Ĉi tio estis evoluigita kunkudrante la ŝtofpecojn en malsamaj ŝablonoj, tiel ke la objektoj iĝis ornamaj. La ŝtofpecoj povas esti tranĉitaj en diversaj geometriaj formoj kiel kvadratoj, romboj, seslateroj kaj trianguloj. La ŝablono kaj teknologio de pecokudrado varias multe inter diversaj landoj kaj kulturoj. Ekzemplo de konataj pecokudraĵoj estas tiuj kudritaj de la Amiŝ-popolo en Usono.
En pli fruaj tempoj estis kutime havi pecokudritan stebkovrilon kun ŝirmtuko sur la lito, sed ĉar ŝirmtukoj igas la stebkovrilon nevidebla, oni pli ofte uzis la pecokudraĵon kiel plumonon aŭ plian litan suprakovrilon (peplomon).
Nuntempe pecokudraĵoj estas faritaj laŭ kreaj aspektoj kaj malpli laŭ konsideroj de uzado. Ekzemploj estas artaj pecokudritaj verkoj por kovri muron.
Eksteraj ligiloj
(de) Vikimedia Komunaĵo: Patchwork - Kolekto de bildoj, filmetoj kaj sondosieroj
Marlene Weingärtner
- prononco - estas germana tenisistino. Ŝi naskiĝis en Hajdelbergo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1994 ĝis 2005 ŝi estis tenisa profesiulo.
La plej rimarkinda momento de ŝia kariero estis ŝia unuaraŭnda matĉo ĉe la turniro Aŭstralia malferma ĉampionado de 2003 kiam ŝi venkis tie la defendantan ĉampionon Jennifer Capriati. Capriati gvidis la renkonton 6-2, 4-1, sed Weingärtner rebatis kaj venkis per 2-6, 7-6, 6-4 poentoj. Ŝi poste atingis la trian raŭndon.
Ŝiaj plej bonaj Grandŝlemo-montradoj estis du kvara-raŭndaj aperoj, la unua en Melburno 2002, ĉi-lasta ĉe la Francia malferma ĉampionado de 2004. En 2004, ŝi ankaŭ atingis sian nuran finalon de turniro de la Virina Tenisa Asocio en Balio kiun ŝi perdis al Svetlana Kuznecova.
Weingärtner demisiis post la Usona malferma ĉampionado de 2005, post suferaj unuaraŭndaj perdoj pro daŭraj ortopediaj problemoj.
Nun ŝi vivas en Ulm, Germanio.
Saint-Nicolas-de-la-Balerme
Saint-Nicolas-de-la-Balerme estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Saint-Romain-le-Noble
Saint-Romain-le-Noble estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Romaintois.
Vroutek
Vroutek (Rudig) estas urbo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie.
Sámuel Libay
Sámuel Libay [ŝAmuel libai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Libay Sámuel estis hungaria oraĵisto (slovakaj fontoj traktas lin slovako). Lia plej konata filo estis Károly Lajos Libay.
Sámuel Libay naskiĝis la en Modor, (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Modra en Slovakio), li mortis la  en Besztercebánya, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio).
Biografio
Sámuel Libay komence lernis la oraĵistan metion hejme de sia patro (same oraĵisto), poste en Pressburg, fine inter 1803-1805 en Vieno. Li eklaboris en Besztercebánya en 1805, post 2 jaroj li havis membrecon en la gildo. Li edziĝis al germanino en 1811, lia edzino naskis naskis 6 gefilojn inter 1812-1825. Li estis gildestro en 1833, 1835, 1845 kaj 1858, li estis nomumitaj honoraj gildanoj de Pest (urbo) kaj Vieno. Liaj artaĵoj troveblas en slovakaj kaj hungaraj muzeoj, ankaŭ en privataj kolektoj.
Artkonsilio Alhamra
La Artkonsilio Alhamra (ankaŭ konata kiel la Halo Alhamra, la Kultura Komplekso Alhamra, la Artgalerio Alhamra kaj la Artkonsilio de Lahoro ) estis dezajnita fare de la arĥitekto Najjar Ali Dada kaj kompletigita en 1992.
La Arta Konsilio Alhamra troviĝas laŭlonge de koloni-epoka strato en la urbo Lahoro de Pakistano. La strato nomiĝis Mall Road («butikcentra strato», en la angla) pasintece, sed poste ŝanĝis sian nomon kiel strato al Shahrah Quaid-e-Azam. «Alhamra» estas vorto kiu devenas de la araba, kaj signifas «ruĝan». Ĉe la origino de la ideo pri la arta komplekso, Najjar Ali Dada ricevis taskon desegni aŭditorion kun 1 000 sidlokoj por la Arta Konsilio Alhamra (mallonge, AKA), de kiu li estis ano. La AKA ricevis tiun ejon el la registaro dum la jaroj tuj sekvantaj la sendependecon de la lando, sed plejparte okazigis ties agadojn ekstere. La aŭditorio kompletiĝis en 1979 kaj anstataŭis kelkajn intertempajn konstruaĵojn.
Post la aŭditorio, la konstruo sekvis tri aliajn fazojn. Dada ricevis tiujn komisiojn el la Artkonsilio de Lahoro, registara agentejo kiu transprenis la projekton de la neregistara Artkonsilio Alhamra post disputo rilate al la proprieto de la tero. La unua el ĉi tiuj fazoj kompletiĝis en 1984 kaj konsistis de oficejoj kaj artgalerioj situantaj en kvar oklateraj strukturoj. La sekvantan jaron, oni aldonis al la ekzistanta aŭditorio novan 450-seĝan teatro kun seslatera formo kaj, en 1992, ankaŭ oktlateran 250-seĝan konstruaĵon por lekcioj kaj recitaloj. La formoj de la konstruaĵoj kreas duon-fermitajn kortojn inter ili, kaj la diversa plurlateraj formoj kapablas plibonigi akustikon dum spektakloj.
La desegno de la komplekso ricevis influon el la Mogola arĥitekturo kaj montras surfacon el manefaritaj ruĝaj brikoj kiuj staras sur bituma bazo. La brikoj estas kunligitaj kun loka mortero kaj reflektas la konstruadon de la historia Fortikaĵo de Lahoro kaj de la Moskeo Badŝahi; la ruĝa grejso estis materialo ŝatata fare de la Mogoloj.
La desegno gajnis la premion Aga-Ĥan pri arĥitekturo en 1998, kiam la ĵurio priskribis ĝin kiel «malofta ekzemplo de flekseblaj spacoj kiu de tempo al tempo permesis plurajn aldonojn, ĉiuj el ili kiuj plibonigis, anstataŭ ol malservi, ties entutan arĥitekturan valoron.
Saint-Nicolas - Saint-Romain (stacidomo)
Saint-Nicolas - Saint-Romain estas fermita franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Saint-Nicolas-de-la-Balerme, apud Saint-Romain-le-Noble, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).