cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sueza Kanalo
Media efiko
Historie, la konstruado de la kanalo estis antaŭita per tranĉado de malgranda nesalakva kanalo nomita Nesalakva Kanalo aŭ Ismailia Kanalo el la Nila Delto laŭlonge de Ŭadi Tumilat ĝis la estonta kanalo, kun suda branĉo al Suez kaj norda branĉo al Port Said. Kompletigita en 1863, tiuj alportis nesalakvan akvon al iama arida areo, dekomence por la kanalkonstruado, kaj poste faciligante la kreskon de agrikulturo kaj setlejoj laŭlonge de la kanalo. Tamen la konstruado de la Asuana Baraĵo super la Nilo, kiu ekfunkciis en 1968, multe malpliigis la kvanton de nesala akvo kaj rompis la alvenon de natura nutrabunda sedimento eniranta en la orienta Mediteraneo el la Nila Delto.
(15078) 1999 CW
(15078) 1999 CW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
István Lánghy
István Lánghy [iŝtvAn lAngi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lánghy István estis hungara agronomo, redaktoro.
István Lánghy naskiĝis la en Csokonya, li mortis la  en Pest (urbo).
Biografio
István Lánghy akiris agronomian diplomon en Georgikon, poste li estis gvidanto de bieno. Li redaktis agronomian gazeton kaj ofte tradukis artikolojn, librojn el diversaj temoj.
Iseult
Iseult (/ ɪˈsuːlt, ɪˈzuːlt /), alternative Isolde (/ ɪˈsoʊld (ə), ɪˈzoʊld (ə) /), estas la nomo de pluraj roluloj en la legendo de Tristan kaj Iseult. La plej elstara estas Iseult de Irlando, la edzino de Mark of Cornwall kaj la amanto, poste, la edzino de Tristan. Ŝia patrino, la reĝino de Irlando, ankaŭ nomiĝas Iseult. La tria estas Iseult de la Blankaj Manoj, la filino de Hoel de Bretonio kaj la fratino de Kahedin.
Nomo
Ŝia nomo estas diverse donita kiel Iseult, Isolde, Yseult, Ysolt, Isode, Isoude, Iseut, Isaut (malnovfranca lingvo), Iosóid (irlanda), Esyllt (kimra lingvo), Isolda (hispana), Isotta (itala). La plej malnova fonto, la 12-a-jarcenta enamiĝo de Béroul, literumas sian nomon kiel Yseut aŭ Iseut. La etimologio estas necerta, kun plej fontojn ligante ĝin al la malnovaltgermana vortoj estas īs ( "glacio") kaj hiltja ( "batalo"). Aliaj verkistoj devenas de Britonic *Adsiltia, "ŝi, kiu estas rigardata."
Iseult de Irlando
La irlanda princino, Iseult de Irlando (ankaŭ Iseult La Belle aŭ Iseult la Blonde, "Iseult la Foiro"), estas la filino de Reĝo Anguish de Irlando kaj Reĝino Iseult la Maljuna. Ŝi estas ĉeffiguro en la Tristan-poemoj de Béroul, Thomas de Britujo, kaj Gottfried von Strassburg kaj en la opero Tristan und Isolde de Richard Wagner.
Iseult unue estas vidita kiel juna princino kiu resanigas Tristan de vundoj kiujn li ricevis kontraŭbatalante ŝian onklon, Morholt. Kiam lia identeco estas rivelita, Tristan fuĝas reen al sia propra tero. Poste, Tristan revenas al Irlando por akiri la manon de Iseult en geedziĝo por sia onklo, reĝo Mark de Cornwall. Ŝi estas fianĉigita al malbona stevardo kiu asertas esti mortiginta drakon kaj elmontras ĝian kapon, sed kiam Tristan pruvas ke li mortigis la drakon montrante ke li jam prenis ĝian langon, la gepatroj de Iseult jesas lasi lin preni ŝin al Marko. Sur la vojaĝo reen al Cornwall, Iseult kaj Tristan hazarde trinkas amtrinkaĵon preparitan por ŝi kaj Mark de Iseult kaj garditan de Brangaine, la korteganino de Iseult. La du enamiĝas senespere, kaj komencas aferon kiu finiĝas kiam Mark forigas Tristan de Cornwall.
Laŭ la versa tradicio, la amantoj ne renkontiĝas denove ĝis Tristan estas sur sia mortolito (vidu sube), sed en la posta Proza Tristan kaj verkoj bazitaj sur ĝi, Tristan revenas de Bretonio kaj ili rekomencas sian aferon. Mark estas multe malpli simpatia en ĉi tiuj versioj, kaj la amantoj fine fuĝas de lia kolero. Lanceloto donas al ili rifuĝon en sia bieno Ĝoja Garde, kaj ili okupiĝas pri multaj pliaj aventuroj.
Iseult de Bretonio
Post kiam reĝo Mark aŭdas pri la sekreta amrilato inter Tristan kaj Iseult, li forigas Tristan al Bretonio, neniam por reveni al Cornwall. Tie, Tristan estas metita en la prizorgon de Hoel de Bretonio post ricevado de vundo. Li renkontas kaj geedziĝas kun la filino de Hoel, Iseult Blanchmains (Iseult "de la Blankaj Manoj"), ĉar ŝi dividas la nomon de sia iama amanto. Ili neniam plenumas la geedziĝon pro la amo de Tristan por Iseult de Irlando.
Dum unu aventuro en Bretonio, Tristan suferas venenigitan vundon, kiun nur Iseult de Irlando, la plej lerta kuracisto de la mondo, povas kuraci. Li sendas ŝipon por ŝi, demandante ke ĝia skipo flugu blankajn velojn sur la revenon se Iseult estas surŝipe, kaj nigra se ŝi ne estas. Iseult konsentas iri, kaj la ŝipo kuregas hejmen, blanka velas alte. Tamen Tristan estas tro malforta por rigardi sian fenestron por vidi la signalon, do li petas sian edzinon kontroli por li. En momento de ĵaluzo, Iseult de la Blankaj Manoj diras al li, ke la veloj estas nigraj, kaj Tristan tuj mortas de malespero. Kiam la irlanda Iseult alvenas por trovi ŝian amanton morta, funebro venkas ŝin, kaj ŝi forpasas ĉe lia flanko.
Ĉi tiu morta sinsekvo ne aperas en la Proza Tristan. Fakte, dum Iseult of the White Hands aperas en iuj el la novaj epizodoj, ŝi neniam estas menciita denove post kiam Tristan revenas al Cornwall, kvankam ŝia frato Kahedin restas elstara rolulo. La intriga elemento de la fatala miskompreno de la blankaj kaj nigraj veloj similas al - kaj povus esti derivita de - la historio de Egeo kaj Tezeo en la greka mitologio.
NGC 908
NGC 908 (aliaj indikoj — PGC 9057, ESO 545-11, MCG -4-6-35, UGCA 29, IRAS02207-2127) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aversa
Aversa estas komunumo de Italio.
Križovec
Križovec [kriĵovec], hungare Muraszentkereszt [murasentkerest] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Mursko Središće. La historia hungara loknomo estis Krisovec.
Situo
Križovec situas laŭ flankovojoj, laŭ dekstra bordo de Muro (rivero). Mursko Središće troviĝas je 5, Čakovec je 14 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1478 en formo "Crisichkor". En 1910 vivis en Muraszentkereszt 1663 homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove apartenis al Jugoslavio. Ekde 1991 Križovec estas parto de Kroatio.
Perigeo
La perigeo estas tiu punkto en la vojo de iu ajn astro, kie ĝi plej proksimas al la tero. Plej ofte temas pri la luno aŭ iu ajn alia natura aŭ artefarita satelito en ĉirkaŭtera orbito, sed ankaŭ unufojaj vizitantoj en la proksimeco de la tero, ekzemple kometoj havas sian ”perigeon”.
Tillières (stacidomo)
Tillières (plennome Tillières-sur-Avre) estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Tillières-sur-Avre, en departemento Eure, en regiono Normandio.
La stacidomo estis malfermita la.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
Li Liweng
李笠翁 LI Liweng / 李漁 LI Yu (Jiangsu, 1611 - 1680) estis ĉina dramisto, poeto, romanisto kaj eldonisto de la Qing-dinastio
Li estis la aŭtoro de 肉蒲團 kaj parolis de la samseksemo aŭ la hedonismo.
Itagimirim
Itagimirim estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 7.110 loĝantojn en 2010.
615 Roswitha
615 Roswitha estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo "Roswitha" honoras Hrosvitha de Gandersheim, germana kanonikino kaj verkistino.
Issum
Issum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Thielle
Thielle havas la sekvantajn signifojn:
Yasuyuki Moriyama
Yasuyuki Moriyama (japane 森山 泰行, n. 1-an de majo 1969) estas japana futbalisto. Li en 1997 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Bry - Villiers - Champigny (stacidomo)
Bry - Villiers - Champigny estas estonta franca stacidomo sur linio E de RER de Francilio en Villiers-sur-Marne.
(56968) 2000 SA92
(56968) 2000 SA92 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Uberlândia (mikroregiono)
La mikroregiono Uberlândia (esperante: Uberlandja) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 10 municipojn.
Kantono Gilmer (Okcidenta Virginio)
La kantono Gilmer - angle Gilmer County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Glenville. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Orbe
Orbe havas la sekvantajn signifojn:
Nonancourt (stacidomo)
Nonancourt estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Nonancourt, en departemento Eure, regiono Normandio.
Nonancourt estis malfermita la. Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
NGC 909
NGC 909 (aliaj indikoj — PGC 9197, UGC 1872, MCG 7-6-13, ZWG 539.16, NPM1G +41.0066) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Vranovsko
Vranovsko estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Veselá en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Veselá. Estas ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vranovsko situas en katastra teritorio Veselá u Semil kun areo 4,59 km².
István György
GYÖRGY István (djoerdj) estis hungara inĝeniero pri kemio naskita en Marosújvár la 7-an de julio 1899 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de junio 1986.
Biografio
István György studis en la teknikuniversitato de Brno (1918-24). Inter 1924- 32 li estis direktoro de la porcelanfabriko de Herend, inter 1932-1949 uzingvidanta ĉefinĝeniero de la fornofabriko Nagybátony-Újlaki Egyesült Iparművek Romhányi, samtempe en jaroj 1947-49 ĉefinĝeniero uzinestro de Óbudai Tégla-és Nagyfrekvenciás Gyár, ĉefinĝeniero uzinestro en 1950-52 de la Gránit Kőedény- és Cserépgár, en de la 1952-54 de la Kőbányai Porcelángyár, de 1954 ĝis 1959 sekciestro terknika de la Silikatiindustria Centra Esplorinstituto. En jaroj 1961- 63 li kunagadis en Tuzla por ekigi de nova ceramikfabriko. Li estis ano de la Szilikátipari Tudományos Egyesület (Scienca Instituto pri Silikatindustrio) (1986).
Komádi
Komádi [komAdi] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Berettyóújfalu. Komádi ne havas sencon en la hungara.
Geografio
Komádi situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Rapida-Körös, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Vésztő-Nagyvárad. Vésztö troviĝas 24, Berettyóújfalu 29, Debrecen 65, Budapeŝto 227 km.
Historio
Skriba dokumento mencias unuafoje la komunumon en 1091. La vilaĝo por nobeloj estis detruita fare de turkoj en 1526. La komunumo iĝis hajduka urbo en 1626, kampurbo en 1630, en 1715 ĝi preskaŭ senhomiĝis pro sekeco. En 1842 kalvinana preĝejo konstruiĝis. Rumanoj okupis la urbeton en 1919. Inundo okazis en 1925. Komádi urbiĝis en 2001.
Apud la urbo fiŝkaptista lago kaj dissenda televida dissenda turo funkcias.
Famuloj
En Komádi naskiĝis:
Bacoli
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Sankta Anna.
Najbaras la komunumoj Monte di Procida kaj Pozzuoli.
35976 Yorktown
35976 Yorktown estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Yorktown en Virginio sur la Rivero York, kiu gvidas al la Ĉesapika Golfo. Tie okazis la sieĝo de la brita armeo far de la usonaj kaj francaj trupoj helpe de la franca mararmeo. La rezulto estis decida por la Usona Milito de Sendependeco.
Blefusko
Blefusko (Blefuskuo, Blefusku; Blefuscu) estas fikcia lando, kiu aperis en la libro La vojaĝoj de Gulivero de brita verkisto Jonathan Swift. Ĝi lokiĝas sur insulo apud fantazia lando Liliputo, kaj loĝantoj de Blefusko estas nanoj, simile al en Liliputo. Ĉirkaŭ 1700 jaro, kiam Gulivero vizitis ĉi tiujn du landojn, rilatoj inter Liliputo kaj Blefusko estis tre streĉita. Gulivero antaŭe loĝis en Liliputo. Li helpis al Liliputo venki militon kontraŭ Blefusko. Sed poste li vizitis Blefuskon kaj loĝis tie ĝis navigo hejmen.
La aŭtoro ne priskribas Blefuskon tiel detale, kiel Liliputon. Sed konataj estas tiaj faktoj: Blefusko estas nomata imperio (kiel ankaŭ Liliputo); lingvo de Blefusko tre diferenciĝas de lingvo de Liliputo.
Bazo de konflikto inter Liliputo kaj Blefusko estas fakto, ke en Liliputo estas malpermesata malfermi ovojn ĉe la larĝa parto, sed liliputanoj rompantaj ĉi tiun regulon ofte kaŝiĝas en Blefusko.
Salar de Talar
Salar de Talar estas 46-kvadratajn kilometrojn granda salebeno (sekigita sala lago) situanta en la alta parto de la nordaj ĉiliaj Andoj, ĉe alto de 3.950 m. Ĝi estas parto de aro de salaj lagoj kaj salaj ebenaĵoj ĉe la antaŭmontetoj de vulkana ĉeno laŭ la orienta flanko de la multe plej granda Salar de Atacama.La salan ebenaĵon limas okcidente Caichinque kaj oriente Cerro Medano. Tiu lasta estas monto kun apartaj grizaj kaj brunaj koloroj, kiuj bele kontrastas al la brila blanko de la surfaco de la salebenaĵo. Granda lafa fluo de la vulkanaro de Caichinque kreis du partojn, kiuj eniras en la Salar de Talar.
La klimato en la regiono estas arida kun meza jara pluvkvanto de ĉirkaŭ 150 mm. Salar de Talar estas parto de la seka centra anda regiono.
Bagnoli Irpino
Bagnoli Irpino estas komunumo de Italio.
Hideto Suzuki
Hideto Suzuki (japane 鈴木 秀人, n. 7-an de oktobro 1974) estas japana futbalisto. Li en 1997 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Beire-le-Châtel
Beire-le-Châtel estas franca komunumo situanta en Departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo situas nordoriente de Dijon. La komunumo enhavas la vilaĝon Beire-le-Châtel kaj la vilaĝeton Vesvrottes.
Historio
Oni trovas tie gaŭlan kaj romanian preĝejon por Dio kun tri kapoj.
La preĝejo datiĝas de la 19-a jarcento.
Tie oni kultivis lupolon, 70 ha estis kultivitaj en 1904.
Preĝejo Sankta Petro (Teruel)
La Preĝejo Sankta Petro (nome de San Pedro) de Teruelo estas preĝejo de la 14-a jarcento apartenanta al la Mudeĥara arkitekturo de Aragono, deklarata Monda heredaĵo de UNESKO. Ties sonorilturo, nomata ankaŭ la turu de Sankta Petro, estas la plej antikva ekzemplo de la teruela mudeĥaro kaj datas de la 13-a jarcento. La interno de la templo estis dekorita inter 1896 kaj 1902 en stilo modernisma novmudeĥara fare de Pablo Monguió Segura kaj la plastika artisto Salvador Gisbert, kiu starigis, krome, novan klostron. En unu de ties flankaj kapeloj kuŝis la Geamantoj de Teruelo. El 2005 ili estas vizitataj en la Maŭzoleo de la Geamantoj, nome muzea spaco konstruita apud la preĝejo.
En 1555 oni malkovris la mumiojn de la Geamantoj en la subplanko de unu de la flankaj kapeloj, kiu el tiam estos dediĉita al kapelo de la Geamantoj. En ĝi estis retablo dediĉita al sanktuloj Kosmaso kaj Damiano skulptita de Gabriel Joli, artisto de la retablo de la teruela katedralo, antaŭ 1537.
El Hierro
El Hierro, hispane El Hierro [el jerro] = "la fero", estas la plej okcidenta insulo el la Kanarioj. Ĝi estas la plej malgranda inter la "ĉefaj" insuloj kaj malpli influata de turismo ol la aliaj.
Ĝi havas areon de, loĝantaron de 10,071 (2004). Ĝia ĉefurbo estas Valverde (Hispanio), la plej alta punkto estas Pico de Malpaso (1.501 metroj).
El Hierro apartenas al la provinco Santa Cruz de Tenerife, en la hispana regiono Kanarioj. Ĝi konsistas el la komunumoj Valverde kaj La Frontera.
Flaŭro kaj faŭno
Je la 22-a de januaro 2000 UNESKO deklaris la insulon biosfera rezervejo. La insulo situas en la ekoregiono de la kanariaj sekaj duonarbaroj kaj arbaroj.
Iama nul-meridiano
Ĝis la malkovro de Ameriko la insulo estis la plej okcidenta punkto de la mondo konata en Eŭropo. Tial Ptolemeo difinis la longitudon de ĝia okcidenta kabo (Kabo de Orĉila) kiel nulejon; precize tiu "meridiano de Ferro" (tiama nomo de la insulo) estas 20,0° okcidente de Parizo. Ĉar okcidente de ĝi ne estis firma tero, gravis nur orientaj longitudoj.
En 1884 oni enkondukis la meridianon de Greenwich kiel referencejon; kelkaj landoj ankoraŭ dum jardekoj uzis la malnovan sistemon en oficialaj mapoj. La internacie normigita diferenco por transkalkulo inter la du sistemoj estas 17° 40' 00" (= 17,6667°).
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1900-1914)
1900-1906
1900: en Brno estis gvidataj la unuaj kursoj de Esperanto, kie instruis 'Josef Záboj. 1901: fondita "Unua societo de aŭstraj esperantistoj" en Brno. 1902: redaktoro K. Pelant verkis ĉeĥan broŝuron Ideo de la Internacia Lingvo. 1903: ŝanĝo de la statuto kaj nomo: Aŭstria Societo Esperantista (Rakouský spolek esperantistů); prezidantiĝis Augustin Skaunic. 1904: prezidantiĝis Jan Kajš 1905: la Societo dividis la laboron inter la du nacioj de la urbo. Estis fonditaj Klubo de Bohemaj Esperantistoj (kun prezidanto František Racek, fotografisto), kaj Germana Grupo Esperantista (kun prezidanto Jakob Dieterich, inspektoro de fervojo). 1906: prezidantiĝis denove Jan Kajš; fondita filio de la klubo en Řečkovice (22.6.) kun gvidanto Antonín Valoušek, instruisto. Poligloto František Vymazal verkis lernolibron Esperanto snadno a rychle.
1907-1909
1907-1908: prezidanto Antonín Tomášek, tajloro. Kursoj dufoje semajne en la tiama Giskra--strato (nun Kounic-strato), kunvenoj marde en restoracio U Jonáků, en la tiama Rudolf-strato (nun Česká). Kursojn en komerca lernejo gvidis profesoro Bohumil Hollman (1907) kaj Domin Konečný (1908). 1908: la aktiveco de la klubo malvigliĝis, ĉar ĝi estis trapasanta, same kiel la tuta movado, Ido-krizon. La kunvenoj okazis dufoje monate en Stopka-resto-racio. La Klubo eksiĝis el Bohema Unio Esperantista kaj transiris al Bohema Asocio Esperantista. Ĉar la Klubo restis fidela al la fundamenta Esperanto, forlasis ĝin Jan Kajš. 1909: prezidanto Albín Kroupa, revizoro, partopreninto de UK en Kembriĝo. El tiu tempo mankas informoj.
1910-1911
1910: Ĉeĥa Komerca Akademio de Brno aranĝis 24-tagan ekskurson al Balkana Duoninsulo kaj Malgranda Azio (Budapeŝto, Beogrado, Niŝ, Sofio, Istanbulo, Smirno, Ateno, Patrajo, Korinto, Korfuo kaj Brindisi). Kvankam inter la partoprenantoj estis homoj sciantaj hungare, serbokroate, bulgare, turke, greke kaj itale, jam en Budapeŝto finiĝis la iluzioj, malfacilaĵoj multiĝis kaj en Beogrado oni povis paroli pri malsukceso de la ekskurso. Sed inter la ekskursantoj estis du anoj de la E-klubo en Brno, kiuj en la kriza momento eklaboris, anoncadis al delegitoj kaj kluboj alvenon de la karavano kaj de tiam ĉio kvazaŭ sorĉe ŝanĝiĝis. La ekskursantoj estis ĉie atendataj de lokaj esperantistoj, kiuj volonte helpis, donis necesajn informojn, zorgis pri amika etoso kaj akompano tra urboj kaj ĉirkaŭaĵo. Dum ŝipado trans la Egean maron montriĝis, ke la ŝipkapitano estas esperantisto kaj la bona rezulto estis, ke ĉiuj partoprenintoj ĝuis la unuan klason anstataŭ la trian. 1910-1911: prezidanto Antonín Waiser, oficisto; la klubkunvenoj en restoracio U Jonáků kaj poste en strato Kozí; la ĉefa agado de la klubo estis kursoj kaj ilia afiŝado. 1911: la klubo solenis la unuan jardekon (3-5. 6). Venis esperantistoj el multaj lokoj de la tiama monarkio kaj saluttelegramoj el la tuta Eŭropo, ankaŭ de D-ro L. L. Zamenhof. Bohema Asocio Esperantista estis reprezentita de d-ro Stanislav Kamarýt, Akademia Fako Esperantista de Rudolf Hromada, ambaŭ el Prago. La kunvenojn prezidis d-ro Stanislav Schulhof el Pardubice, referis d-ro Kamarýt, solena oratoro estis direktoro Josef Krumpholc, komeniologo. Dum amika vespero en Litovel-restoracio Václav Odložilík detale priskribis la vojaĝon de la lernantoj de la Ĉeĥa Komerca Akademio de Brno al la Balkana Duonin-sulo. Inaŭguro de la jubilea soleno okazis en la malgranda halo de Besední dům, en vespera programo estis deklamitaj poemoj de Schulhof, monologo el Ifigenio en Taŭrido, kaj la sekvintan tagon oni ekskursis al Macocha.
1912-1914
1912-1913: prezidanto estis Domin Konečný. 1914: venis la unua mondmilito, terura suferado por ĉiuj, la laboroj por la movado estis interrompitaj.. Kaj kiam venis fino de la milito, la homoj sopiris pri eterna paco kaj subtenis ĉion, kio povus ĝin firmigi kaj sekurigi. Tial ankaŭ Esperanto, kreita por la amikeco inter la nacioj, mirige vastiĝis.
Eduard Štorch
Eduard Štorch (naskiĝis la 10-an de aprilo 1878 en Ostroměř - mortis la 25-an de junio 1956 en Praha) estis ĉeĥa arkeologo, pedagogo kaj verkisto. Li famiĝis per siaj rakontoj kaj romano pri la epokoj ŝtona kaj bronza kun infanaj herooj.
Eduard Štorch studis en Hradec Králové gimnazion kaj pedagogian instituton. La profesion de instruisto li praktikis en pluraj lernejoj en la orienta kaj norda Bohemio kaj ekde 1903 ĝis pensiiĝo en 1938 en Prago.
Eduard Štorch estis homo de multaj kapabloj kaj interesoj. Interesis lin arkeologio, pedagogio, verkado, popularigado kaj ĵurnalismo. Kiel pedagogo li klopodis, ke la lernejo aranĝu restadon de infanoj en la naturo, gvidis kursojn de naĝado, sketado kaj skoltan grupon, organizis kursojn de skiado por instruistoj kaj por geknaboj. Li strebis ankaŭ refeormi la instruadon de la historio. Li volis, ke la lernantoj lernu ne nur nudajn faktojn kaj datojn, sed ke ili konatiĝu kun la vivo en la prilernata epoko. En 1935 kune kun Karel Čondl li eldonadis parton post parto trivoluman lernolibron de historio, titolita „Labora lernolibro de la historio por la superaj bazlernejoj“, kiu elvokis multajn polemikojn. Ĝi ne plaĉis ĉefe al la katolika eklezio, ĉar la libro priskribis ankaŭ ĝian strebadon pri politika potenco (oni eĉ interpelaciis en la parlamento).
Ne malpli grava estis lia intereso pri etnografio, biologio kaj arkeologio, kiun li studis ĉe profesoro Lubor Niederle. Rezulto de lia scienca agado estis ne nur fakaj libroj, sed ankaŭ libroj beletraj por geknaboj, en kiuj li prilaboris la plej antikvan epokon de nia historio.
Eduard Štorch mortis en Prago, sed lia tombo troviĝas en la civito Lobeč (distrikto Mělník).
Didascalia Apostolorum
Didascalia Apostolorum estas frukristana komunuma ordo, kiu estiĝis supozeble en ĉ. 280 p. K. en Sirio. Ĝi estas originale verkita en la greka lingvo, sed ekzistas nur unu versio en la malnov-siria lingvo kaj unu plua (manka) en la latina.
Ŝajne, ĝin influis Didakeo (Instruo de la 12 apostoloj), ĝi poste disvastiĝis kiel parto de la Apostolaj konstitucioj.
La enteno de la teksto jenas:
Katekino
Katekino aŭ  C15H14O6 estas organika fitokemiaĵo kun fenolaj proprecoj tre abunda en teoj, kakaoj kaj rubusoj, al kiuj oni atribuas potencajn antioksidivajn kaj antiinflamajn aktivecojn. Katekinoj influas sur la molekulajn mekanismojn implikitajn en la angiogenaj procezoj, regulado de ĉelmorto kaj drogorezisto en kanceroj kaj rilataj malsanoj.
Pozitiva korelacio inter konsumo de verda teo kaj kardiovaskula sano pro diversaj agadoj tiaj kiaj antioksidivaj, antihipertensaj, kontraŭinflamaj, antiproliferaj kaj anti-hiperlipidemiaj, ktp, estas bone establita surbaze de epidemiologiaj kaj eksperimentaj studoj. Klinikaj raportoj elmontris la bonfarajn efikojn de la katekino dank'al ĝia antioksidigaj proprecoj.
Saint-Germain - Saint-Rémy (stacidomo)
La stacidomo estis malfermita la.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
Peklenica
Peklenica, hungare Bányavár [bAnjavAr] estas ne memstara vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Mursko Središće. La historia hungara loknomo estis Pekelnica.
Situo
Peklenica situas laŭ flankovojoj, laŭ dekstra bordo de Muro (rivero). Mursko Središće troviĝas je 3, Čakovec je 14 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1478 en formo "Pelkenycz". Longe oni lavis oron ĉe la riverbordo kaj minadis karbon. Ankaŭ la loka nafto estis konata, sed la produktado komenciĝis fine de la 19-a jarcento. En 1910 vivis en Bányavár 628 homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove apartenis al Jugoslavio. Ekde 1991 Peklenica estas parto de Kroatio.
(56976) 2000 SS161
(56976) 2000 SS161 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas, en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Antonio Vivaldi
Antonio Lucio VIVALDI (naskiĝis la, mortis la ) estis itala baroka muzika komponisto, virtuozo ludisto de violono, instruisto kaj pastro. Naskiĝinta en Venecio, nome ĉefurbo de la tiama Venecia respubliko, estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj barokaj komponistoj, kaj lia influo jam dum lia vivodaŭro estis disvastigita tra la tuta Eŭropo. Li komponis multajn instrumentajn konĉertojn, por violono kaj por vario de aliaj instrumentoj, same kiel religiajn ĥorajn verkojn kaj pli ol kvardek operojn. Li estas konata tutmonde ĉefe pro sia fama komponaĵo, nome serio de violonkonĉertoj konata kiel La kvar sezonoj.
Multaj el liaj komponoj estis verkitaj por ina muzika ensemblo de la Ospedale della Pietà, konvento, hejmo por abandonitaj infanoj kaj muziklernejo. Vivaldi laboris tie kiel katolika pastro dum 1 1/2 jaroj kaj estis dunigita tie el 1703 ĝis 1715 kaj el 1723 ĝis 1740. Vivaldi havis ankaŭ ian sukceson per multekostaj ludadoj de siaj operoj en Venecio, Mantovo kaj Vieno. Post renkontiĝi kun la imperiestro Karolo la 6-a, Vivaldi translokiĝis al Vieno, en la espero ke la reĝa subteno vivtenu lin. Tamen, la imperiestro tuj mortis post la alveno de Vivaldi, kaj ankaŭ Vivaldi mem mortis, malriĉe, malpli ol unu jaron poste.
Ĉar liaj haroj estis ruĝaj, aŭ ĉar oni diris, ke li estis tre fajra (arda) pri virinoj, kaj aldone li estis pastro, oni nomis lin Il Prete Rosso, nome la ruĝa pastro.
Ekvivo
Antonio Lucio Vivaldi naskiĝis la 4an de marto 1678 en Venecio, tiam ĉefurbo de la tiama Venecia respubliko. Li estis baptita tuj post sia nasko en sia hejmo fare de akuzistino, kio kondukis al kredo, ke lia vivo estis iel en danĝero. Kvankam la tialoj por la tuja bapto de la bebo estas ankoraŭ nekonata certece, ĝi estis farita plej verŝajne ĉu pro lia malbona sanstato ĉu pro tertremo kiu skuis la urbon tiun tagon. En la traŭmato de la tertremo, la patrino de Vivaldi eble promese dediĉis lin al la pastreco. La koncernaj ceremonioj nefaritaj en la momento estis oficiale plenumitaj du monatojn poste.
La gepatroj de Vivaldi estis Giovanni Battista Vivaldi kaj Camilla Calicchio, kiel estis registrita en la libroregistro de la venecia preĝejo San Giovanni in Bragora. Vivaldi havis ok gefratojn: nome Iseppo Santo Vivaldi, Iseppo Gaetano Vivaldi, Bonaventura Tomaso Vivaldi, Margarita Gabriela Vivaldi, Cecilia Maria Vivaldi, Gerolama Michela Vivaldi, Francesco Gaetano Vivaldi, kaj Zanetta Anna Vivaldi. Lia patro, Giovanni Battista, estis barbotondisto, kiu lernis ludi violonon, kaj iĝis profesia ludisto poste. Li lernigis junan Antonion la arton ludi kaj komponi por violono, kaj ili formis artisman paron, kiu ludis kontraŭ mono je la mirinda Placo de Sankta Marko, de la fama venecia urbo ĉe la maro. La filo multe amis muzikon, kaj kiel la patro havis aliajn sep gefilojn, kompletigi lian edukadon neprigis tiutempe nur unu solan efikan vojon: la eklezio, tio estas la katolika eklezio. Sekve, la infano iĝis pastro. Sed krome Antonio probable lernis muzikon jam je pli frua aĝo, se konsideri la tre etendan muzikan konon kiun li jam estis akirinta estante 24-jaraĝa, kiam li eklaboris en la Ospedale della Pietà. Giovanni Battista estis unu el la fondintoj de Sovvegno dei musicisti di Santa Cecilia, nome asocio de muzikistoj.
Tiel la nomo Vivaldi estas tre ligita al Ospedale della Pietá, laŭnome orfejo de la Kompato. Tie junaj virinoj ricevis edukon por poste iĝi bonaj dommastrinoj kaj edzinoj. Ili ne nur estis orfinoj, sed ankaŭ naturaj (eksterleĝaj) filinoj de lokaj aristokratoj, kaj ankaŭ malbonkondutaj infaninoj, kiujn oni dresis tie. Kiel ajn, la Ospedale estis ejo kie loĝis amaso da junulinoj, kies plej maljunaj jariĝis 20 (post tiu aĝo ili foredziniĝis), kaj kie tre profesie oni lernis pri muziko: kanto, ludarto, koncertarto – estis ĉiutaga en ilia vivo. Al tiu ĝardeno de beleco kaj muziko venis juna pastro Antonio Vivaldi, kiam li estis ankoraŭ nur 25 jaraĝa, unue kiel instruisto pri violono, kaj poste kiel dirigento de la orĥestro virina. Tiuj virinoj kutime ne vidis aliajn virojn krom siajn instruistojn, kiuj plej ofte estis pastroj, kiel Vivaldi. Tamen, pro lia juneco komencis aperi onidiraĵoj pri lia gusto por virinoj. Tamen, dum lia tuta vivo nenion seriozan oni povus pruvi tiusence rilate al la orfejo. Nur kiam li foriros el la orfejo premieri siajn operojn, oni akuzos lin pri amoro al sopranino Anna Giro, kun kiu li vivis dum siaj vojaĝoj eksterlande kaj poste en Venecio, kune kun ŝia fratino, Paolina. Fakte ŝi estis 16-jaraĝa kaj li 48-a, kiam ili ekkonis unu la alian. Oni scias pri tiu afero, ĉar li perskribe defendis sin kontraŭ fifamigon fare de enviuloj.
La prezidanto de la "Sovvegno" estis Giovanni Legrenzi, nome fru-baroka komponisto kaj kapelestro en la Baziliko Sankta Marko. Eble Legrenzi havigis al la juna Antonio liajn unuajn lekciojn pri kompono. La luksemburgia fakulo Walter Kolneder studis la influon de la stilo de Legrenzi super la frua liturgia verko de Vivaldi nome Laetatus sum (RV Anh 31), verkita en 1691 kiam li estis dektri-jaraĝa. Eble ankaŭ la patro de Vivaldi mem estis komponisto: fakte, en 1689, opero titolita La Fedeltà sfortunata estis komponita de Giovanni Battista Rossi — nome la nomo laŭ kiu la patro de Vivaldi estis aliĝinta al la Sovvegno di Santa Cecilia.
Alia plendo kontraŭ Vivaldi estis, ke li ne diris meson. Fakte li plenumis sian devon kiel pastro nur malofte, pro malsano, laŭ sia diro. Laŭ la priskribo de tiu malsano, oni povas pensi, ke li tendencis havi anginon pektoran, sed tio ankaŭ povus esti ekskuzo. Restas kelkaj akuzoj kontraŭ li pro tio, ke li interrompis la mesodiradon por rapide surpaperigi ideojn muzikajn, kiuj ekvenis al li dum li estis dirante meson…
En la Conservatorio dell'Ospedale della Pietà
Septembre 1703, Vivaldi iĝis maestro di violino (majstro de violono) en orfejo nomita "Pio Ospedale della Pietà" (Pia Hospitalo de Karitato) en Venecio. Kvankam Vivaldi estas plej fama kiel komponisto, li estis konsiderata ankaŭ kiel escepte teknika violonisto. La germana arkitekto Johann Friedrich Armand von Uffenbach referencis al Vivaldi kiel "la fama komponisto kaj violonisto" kaj diris, ke "Vivaldi ludis solo-akompanante elstare, kaj je la fina konkludo li aldonis liberan fantazion [improvizita kadenco] kiu absolute surprizis min, pro sia ebla eksterordinareco kiun neniu ludis iam, aŭ eĉ ludos iam, je tia maniero."
Vivaldi estis nur 25-jaraĝ kiam li eklaboris en la orfinejo. Dum la venontaj tridek jaroj li komponis plej el siaj ĉefaj verkoj dum li laboris tie. Estis kvar similaj institucioj en Venecio; ilia celo estis havigi loĝadon kaj edukadon al infanoj kiuj estis abandonitaj aŭ orfaj, aŭ kies familioj ne povis elteni ilin. Ili estis financitaj pere de fondusoj kavigitaj de la respublika registaro. La junulviroj lernis profesiojn kaj devis foriri kiam ili atingis aĝon de dekkvin. La junulinoj ricevis muzikan edukadon, kaj la plej talentohavaj inter ili restis kaj iĝis membroj de la famaj orkestro kaj ĥoro de la Ospedale.
Tuj post la nomumo de Vivaldi, la orfejanoj ekakiris aprezadon kaj estimon ankaŭ ekstere. Vivaldi verkis konĉertojn, kantatojn kaj religian voĉmuzikon por ili. Tiuj religiaj verkoj, kiuj nombras ĉirkaŭ 60, estas tre variaj: ili estas solo-motetoj kaj grand-skalaj ĥorverkoj por soloistoj, duoblaj ĥoroj, kaj pororkestraj verkoj. En 1704, la posteno de instruisto de viola all'inglese estis aldonita al liaj taskoj kiel violoninstruisto. La posteno de maestro di coro (ĥorestro), kiu estis samtempe plenumita de Vivaldi, postulas multajn tempon kaj laboron. Li devis komponi oratorion aŭ konĉerton por ĉiu festo kaj instruu la orfojn kaj muzikan teorion kaj kiel ludi kelkajn instrumentojn.
Lia rilato kun la stabo de direktoroj de la Ospedale estis ofte malfacilaj. La stabanaro devis voĉdoni ĉiujare ĉu reteni aŭ ne reteni instruiston. La voĉdonado pri Vivaldi estis preskaŭ neniam unuanima, kaj estis 7 al 6 kontraŭ li en 1709. Post unu jaro kiel libera muzikisto, li estis realvokita de la Ospedale pere de unuanima voĉdonado en 1711; klare dum lia unujara foresto la stabanaro konstatis la gravon de lia rolo. Li iĝis responsa por la tuton de muzika aktiveco de la institucio, kiam li estis promociita al la rango de maestro de' concerti (muzikestro) en 1716.
En 1705, estis publikigita la unua kolekto (Connor Cassara) de liaj verkoj fare de Giuseppe Sala: lia Opus 1 estas kolekto de 12 sonatoj por du violonoj kaj basso continuo, laŭ konvencia stilo. En 1709, dua kolekto de 12 sonatoj por violono kaj basso continuo aperis — nome Opus 2. Vera trarompo kiel komponisto venis kun lia unua kolekto de 12 konĉertoj por unu, du kaj kvar violonoj kaj kordinstrumentoj, L'estro armonico (Opus 3), kiu estis publikigita en Amsterdamo en 1711 fare de Estienne Roger, dediĉita al Ferdinando de' Medici, Granda Princo de Toskanio. La princo patronis multajn muzikistojn inter kiuj Alessandro Scarlatti kaj George Frideric Handel. Li estis muzikisto mem, kaj Vivaldi probable renkontiĝis kun li en Venecio. L'estro armonico estis fama sukceso tra tuta Eŭropo. Ĝi estis sekvita en 1714 de La stravaganza (Opus 4), nome kolekto de konĉertoj por soloa violono kaj kordinstrumentoj, dediĉita al malnova violonlernanto de Vivaldi, nome la venecia nobelulo Vettor Dolfin.
Februare 1711, Vivaldi kaj lia patro veturis al Brescia, kie lia prezento de la himno Stabat Mater (RV 621) estis ludita kiel parto de religia festivalo. La verko ŝajne estis verkita urĝege: la kordinstrumentaj partoj estas tre simplaj, la muziko de la tri unuaj movimentoj estas ripetita en la venontaj tri, kaj ne la tuta teksto estis uzita. Tamen, eble parte pro la premita esenceco de la muziko, la verko estas konsiderata kiel unu el liaj plej fruaj majstroverkoj.
Spite liajn oftajn veturojn el 1718, la "Ospedale" pagis al li 2 zekinojn por verki po du konĉertojn monate por la orkestro kaj por provludi kun ili almenaŭ kvin fojojn jam en Venecio. La registroj de la orfejo montris, ke oni pagis al li por 140 konĉertoj inter 1723 kaj 1733.
Opera impresario
Komence de la 18a jarcento en Venecio, opero estis la plej populara muzikdistraĵo. Ĝi montriĝis plej profitebla por Vivaldi. Estis kelkaj teatroj kiuj konkurencis por atingi la atenton de la publiko. Vivaldi startigis sian karieron kiel operkomponisto kiel gvidlinio: lia unua opero, Ottone in villa (RV 729) estis premierita ne en Venecio, sed en la Teatro Garzerie en Vicenza en 1713. La venontan jaron, Vivaldi iĝis la impresario de la Teatro San Angelo en Venecio, kie lia opero Orlando finto pazzo (RV 727) estis ludita. La verko ne estis aprezata de la publiko, kaj ĝi interrompis ludadon post paro de semajnoj, kaj estis anstataŭita per ripeto de diversa verkaro jam ludita la antaŭan jaron.
Dum tiu periodo, la Pietà komisiis kelkajn liturgiajn verkojn. La plej gravaj estis du oratoriojn. Moyses Deus Pharaonis, (RV 643) estas nun perdita. La dua, Juditha triumphans (RV 644), celebras la venkon de la Respubliko Venecio en 1716 kontraŭ la Turkoj de la Otomana Imperio kaj la rekonkeron de la insulo Korfuo. Komponita en 1716, ĝi estas unu el liaj religiaj majstroverkoj. Ĉiuj dekunu kantataj partoj estis plenumitaj de junulinoj el la orfejo, kaj de inaj kaj de masklaj roloj. Multaj el la arioj enhavas partojn por soloaj instrumentoj — registriloj, hobojoj, amorvjoloj kaj mandolinoj — kio elstarigas la altan kvaliton de la talentoj de la junulinoj.
Ankaŭ en 1716, Vivaldi verkis kaj produktoris du pliajn operojn, L'incoronazione di Dario (RV 719) kaj La costanza trionfante degli amori e degli odi (RV 706). Tiu lasta estis tiom populara ke ĝi estis ludita du jarojn poste, re-eldonita kaj retitolita Artabano re dei Parti (RV 701, nune perdita). Ĝi estis ludita ankaŭ en Prago en 1732. En la jaroj kiuj sekvis, Vivaldi verkis kelkajn operojn kiuj estis luditaj tra la tuta Italio.
Lia progresema opera stilo okazigis al li kelkajn problemojn kun pli konservemaj muzikistoj kiel Benedetto Marcello, nome magistrato kaj amatora muzikisto kiu verkis broŝuron denuncante Vivaldi kaj liajn operojn. La broŝuro, nome Il teatro alla moda, atakas la komponanton eĉ se ĝi ne mencias lin rekte. La kovrildesegno montras boaton (la "Sant'Angelo"), en kies maldekstro staras anĝeleto kiu vestas pastran ĉapelon kaj ludas violonon. La familio Marcello postulis posedecon de la Teatro Sant'Angelo, kaj okazis longdaŭra jura batalo kontraŭ la administrado por ties rekupero, sensukcese. La malklara teksto sub la gravurbildo mencias neekzistantajn lokojn kaj nomojn: por ekzemplo, ALDIVIVA estas anagramo de "A. Vivaldi".
Márta Serák
Márta Serák [ŝerAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Serák Márta estis hungara operkantisto, operetkantisto, primadono (soprano). Ŝia patro estis Károly Serák.
Antonio Vivaldi
Opera impresario
En letero verkita de Vivaldi al sia patrono Marchese Bentivoglio en 1737, li faras referencon al siaj "94 operoj". Nur ĉirkaŭ 50 operoj de Vivaldi estis malkovritaj, kaj neniu alia dokumentaro de la ceteraj operoj ekzistas. Kvankam Vivaldi eble estis troigante, estas verŝajne ankaŭ, ke en sia duobla rolo de komponisto kaj impresario, li povus aŭ esti verkinta aŭ esti responsa por la produktado de tiom multaj kiom ĝis 94 operojn — ĉar lia kariero daŭris preskaŭ 25 jarojn. Kvankam Vivaldi certe komponis multajn operojn en sia epoko, li neniam atingis la elstarecon de aliaj grandaj komponistoj kiel Alessandro Scarlatti, Johann Adolph Hasse, Leonardo Leo, kaj Baldassare Galuppi, kiel pruvis lia malkapablo teni produktaĵon funkciantan por etenda tempoperiodo en ajna grava operejo.
Márta Serák
Márta Serák naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis depost 1960.
Biografio
Márta Serák akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 1912. Ŝi debutis en Népopera en 1913, sed poste ŝi apartenis al Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1919 pro la politika kaj financa bankrotoj ŝi estis forigita, poste ŝi kantis en Vieno kaj Berlino. En 1920 ŝi edziniĝis, poste ŝi estis primadono de migranta opereta kompanio. Baldaŭ ŝi translokiĝis al Berlino, en la 1930-aj jaroj ŝi divorcis. En 1960 ŝi vivis en San-Paŭlo (urbo), tio estas la lasta dateno pri ŝi.
Antonio Vivaldi
Mantovo kaj la Kvar Sezonoj
En 1717 aŭ 1718, Vivaldi ricevis proponon por prestiĝa nova posteno kiel Maestro di Cappella de la kortego de la princo Filipo de Hesse-Darmstadt, guberniestro de Mantovo, en la nordokcidento de Italio. Li translokiĝis tien, tie loĝis dum tri jaroj kaj produktis kelkajn operojn, inter ili Tito Manlio (RV 738). En 1721, li estis en Milano, kie li prezentis la pastoran dramon La Silvia (RV 734); el kiuj naŭ arioj survivas. Li vizitis Milanon denove la venontan jaron kun la oratorio L'adorazione delli tre re magi al bambino Gesù (RV 645, nune perdita). En 1722 li translokiĝis al Romo, kie li enkondukis la novan stilon de siaj operoj. La nova papo Benedikto la 13-a invitis Vivaldi ludi por li. En 1725, Vivaldi revenis al Venecio, kie li produktis kvar operojn samjare.
Dum tiu periodo Vivaldi verkis la kvar sezonojn, nome kvar violonkonĉertojn kiuj havigas muzikan esprimon al la sezonoj de la jaro. Kvankam tri el la konĉertoj estas tute originalaj, la unua, "Printempo", prunteprenas motivojn el la "Sinfonia" de la unua akto de la tiutempa opero de Vivaldi nome Il Giustino. La inspiro por la konĉertoj estis probable la kamparo ĉirkaŭ Mantovo. Ili estis revolucio en muzika koncepto: en ili Vivaldi reprezentis fluantajn rojojn, kantantajn birdojn (de diversaj specoj, ĉiu specife karakterizitaj), bojantajn hundojn, zumantajn moskitojn, kriantajn paŝtistojn, ŝtormojn, drinkantajn dancistojn, mutajn noktojn, ĉasgrupojn kaj el la vidpunktoj de la ĉasistoj kaj el la vidpunktoj de la ĉasitoj, frostitajn pejzaĝojn, glaci-sketantajn infanojn, kaj varmigantajn vintrofajrojn. Ĉiu konĉerto estas asociataj kun soneto, eble de Vivaldi, kiuj priskribas scenojn priskribatajn en la muziko. Ili estis publikigitaj kiel la unuaj kvar konĉertoj en kolekto de dekdu, Il cimento dell'armonia e dell'inventione, Opus 8, publikigita en Amsterdamo fare de Michel-Charles Le Cène en 1725.
Dum sia epoko en Mantovo, Vivaldi interkonatiĝis kun aspiranta juna kantistino Anna Tessieri Girò, kiu iĝos lia lernantino, protektatino kaj preferata prima donna. Anna, kun sia pli aĝa duonfratino Paolina, translokiĝis ĉe Vivaldi kaj regule akompanis lin en liaj multaj veturoj. Estis spekulativo pri la naturo de la rilato inter Vivaldi kaj Girò, sed ne ekzistas pruvaro kiu indikas ajnon trans amikeco kaj profesia kunlaborado. Vivaldi, fakte, obstine neis ajnan amaferan rilaton kun Girò en letero al sia patrono Bentivoglio datita en la 16a de novembro 1737.
Posta vivo kaj morto
Sur la pinto de sia kariero, Vivaldi ricevis komisiojn el la nobeluloj kaj reĝaj familioj el la tuta Eŭropo. La serenata (kantato) Gloria e Imeneo (RV 687) estis komisiita en 1725 fare de la franca ambasadoro en Venecio por celebrado de la geedziĝo de Ludoviko la 15-a. La venontan jaron, alia serenata, nome La Sena festeggiante (RV 694), estis verkita por kaj ankaŭ premierita en la franca ambasadejo, por celebri la naskon de la francaj reĝaj princinoj, nome Henriette kaj Louise Élisabeth. La Opus 9 de Vivaldi, nome La cetra, estis dediĉita al la imperiestro Karolo la 6-a. En 1728, Vivaldi renkontiĝis kun la imperiestro kiam tiu estis vizitanta Trieste por superrigardi la konstruadon de nova haveno. Karolo admiris la muzikon de la Ruĝa Pastro tiom multe ke oni diris, ke li parolis pli kun la komponisto dum sia nura kunsido ol kun siaj ministroj en ĉirkaŭ du jaroj. Li donis al Vivaldi la titolon de kavaliro, oran medalon kaj inviton al Vieno. Vivaldi donis al la imperiestro manuskriptan kopion de La cetra, nome serio de konĉertoj preskaŭ tute diferenca el la serio samtitola publikigita kiel Opus 9. La presado estis probable prokrastita, kio devigis Vivaldi arigi improvizitan kolekton por la imperiestro.
Kiel multaj komponistoj de tiu epoko, Vivaldi frontis financajn malfacilaĵojn en siaj lastaj jaroj. Liaj komponoj estis ne plu en alta aprezo kiel iam ja estis en Venecio; la ŝanĝo de muzikaj gustoj tuj igis ilin eksmodaj. Reage, Vivaldi elektis forvendadon de grandaj nombroj de siaj manuskriptoj je malaltegaj prezoj por financi sian migradon al Vieno. La tialoj por la eliro de Vivaldi el Venecio estas neklara, sed estas verŝajne ke post la sukceso de lia kunsido kun la imperiestro Karolo la 6-a, li deziris atingi la postenon de komponisto en la imperia kortego. Survoje al Vieno, Vivaldi eble haltis en Graz por renkontiĝi kun Anna Girò.
Verŝajnas ankaŭ ke Vivaldi iris al Vieno por prezenti operojn, speciale kiel li ekloĝis apud la Teatro ĉe Karintia Portalo. Tuj post lia alveno en Vieno, Karolo la 6-a, kio lasis la komponiston sen ajna reĝa protektado aŭ rapida fonto de enzpezo. Tuj poste, Vivaldi iĝis malriĉega kaj mortis dum la nokto de 27a/28a de julio 1741, estante 63-jaraĝa, pro "interna infekto", en domo posedata de la vidvino de viena selfabrikisto. La 28an de julio, Vivaldi estis entombigita en unuopa tombo en tombejo kiu estis posedata de la fondaĵo de la publika hospitalo. Lia funebro okazis en la Katedralo Sankta Stefano. Kontraŭ la populara legendo, la juna Joseph Haydn havis nenian rilaton al lia entombigo, ĉar nenia muziko estis ludita en tiu okazo. La kosto de lia funebro kun 'Kleingeläut' estis de 19 Gulden 45 Kreuzer, kio estis tre multekosta por la plej malalta klaso por ia sonorilado.
Vivaldi estis entombigita apud la Karlskirche, nome baroka preĝejo en areo kiu estas nune parto de la areo de TU Wien. La domo kie li loĝis en Vieno estis ekde tiam detruita; la Hotel Sacher estis konstruita sur parto de tiu loko. Memortabuloj estis metitaj en ambaŭ lokoj, same kiel Vivaldi "stelo" en la Viena "Musikmeile" kaj monumento en la Rooseveltplatz.
Nur du, eble tri originalaj portretoj de Vivaldi estas konataj nuntempe: nome gravuraĵo, inka skizo kaj olepentraĵo. La gravuraĵo, kiu estis la bazo de kelkaj kopioj produktitaj poste fare de aliaj artistoj, estis farita en 1725 de François Morellon La Cave por la unua eldono de Il cimento dell'armonia e dell'inventione (konĉertokolekto), kaj montras Vivaldi tenantan folion de muzika partituro. La inka skizo, karikaturo, estis farita de Ghezzi en 1723 kaj montris la kapon kaj ŝultron de Vivaldi profile. Ĝi ekzistas en du versioj: unue skizo en la Vatikana Biblioteko, kaj multe malpli konata, iom pli detala kopio ĵus malkovrita en Moskvo. La olepentraĵo, kiu povas esti vidita en la Internacia Muzeo kaj Biblioteko de Muziko de Bolonjo, estas anonima kaj oni supozas, ke ĝi priskribas Vivaldi pro sia forta similo al la gravuraĵo de La Cave.