cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Insektoj
En bonfaraj roloj
Kvankam plagaj insektoj altiras plej atenton, multaj insektoj estas bonfaraj kaj al medio kaj al homoj. Kelkaj insektoj, kiel vespoj, abeloj, papilioj kaj formikoj, polenigas florplantojn. Polenado estas mutualisma rilato inter plantoj kaj insektoj. Ĉar insektoj kolektas nektaron el diversaj plantoj de la sama specio, ili ankaŭ disvastigas polenon el plantoj en kiuj ili estis antaŭe manĝantaj. Tio ege pliigas la kapablon de plantoj por krucpolenado, kio eltenas kaj eble eĉ plibonigas sian evoluan bonfarton kaj taŭgecon. Tio finfine grave tuŝas homojn ĉar sekurigi sanajn rikoltojn ludas gravan rolon por agrikulturo. Same kiel per polenado, formikoj helpas per semodistribuado de plantoj. Tio helpas disvastigi plantojn, kio pliigas plantodiversecon. Tio kondukas al ĝenerala pli bona medio. Serioza media problemo estas la malpliigo de populacioj de polenigistaj insektoj, kaj nombraj specioj de insektoj estas nune bredataj ĉefe por polenadministrado por havi sufiĉajn polenigistojn en la kampoj, fruktoĝardenoj kaj forcejoj en la epoko de burĝonado. Alia solvo, kiel montrita en Delavaro, konsistis en kultivado de indiĝenaj plantoj por helpi eltenadon de indiĝenaj polenigistoj kiel Lasioglossum vierecki.
La ekonomia valoro de polenado fare de insektoj estis ĉirkaŭkalkulita je ĉirkaŭ 34 mil milionoj da usonaj dolaroj nur en Usono mem.
Produktoj faritaj de insektoj. Insektoj produktas ankaŭ utilajn substancojn kiel mielo, vakso, lako kaj silko. Mielabeloj estis bredataj kaj celitaj de homoj dum miloj da jaroj pora kiri mielon, kvaankam lastatempe kontraktado por polenado de kultivoj estas iĝanta same grava por abelistoj. La silkraŭpo ludis gravan rolon en la tuta homa historio, ĉar la silkokomerco establis rilatojn inter Ĉinio kaj la cetero de la mondo.
Plagokontrolo. Insektovoraj insektoj, tio estas insektoj kiuj manĝas aliajn insektojn, estas profitigaj por homoj se ili manĝas insektojn kiuj povus okazigi damaĝon al agrikulturo kaj al homaj strukturoj. Por ekzemplo, afidoj manĝas rikoltojn kaj okazigas problemojn al farmistoj, sed kokcineloj manĝas afidojn, kaj povas esti uzataj kiel rimedo por grava malpliigo de plagafidaj populacioj. Kvankam birdoj estas eble plej videblj insektopredantoj, insektoj mem estas fakte la plej vasta majoritato de insektokonsumantoj. Ankaŭ formikoj helpas lukti kontraŭ animalaj populacioj konsumante malgrandajn vertebrulojn. Sen predantoj kiuj kontrolu ilin, insektoj povus ĝui preskaŭ nehaltigeblan populacieksplodon.
Lamarko
Lamarko konsideris la insektojn kiel kvinan klason de organiziteco de animaloj el la plej simplaj (infuzorioj, polipoj, radiuloj kaj vermoj) al la plej perfekta (la homo). Li difinis la insektojn kiel jam ovonaskajn kaj metamorfozajn, kun diferencaj seksoj, trakeo kaj kompleta nerva sistemo, sed ankoraŭ sen cerbo nek sangocirkulado.
Terpsiĥoro
Terpsiĥoro aŭ Terpsikoro (Τερψιχόρη, Terpsichore), laŭ helena mitologio, estis muzo de danco, de teatra ĥoro kaj, laŭ aliaj, ankaŭ de muziko kaj tekstoj de kanzonoj. Oni reprezentas ŝin kun kronoj el floroj kaj liro en la manoj.
Ŝi estis filino de Zeŭso kaj Mnemozina kaj kelkaj diras ke ŝi estus patrino de sirenoj kies patro estus Aĥeloo.Terpsiĥoro estis rolita de Rita Hayworth 1947 en la filmo Down to Earth kaj de Olivia Newton-John 1980 en la filmo Xanadu.
Bérault (pariza metrostacio)
Bérault [beʁo] estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Parizo, situanta inter komunumoj Saint-Mandé kaj Vincennes.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1934. Ĝia nomo devenas de Placo Bérault en Vincennes, kiu omaĝas al iama vicurbestro (1796-1871).
Alirejoj
La stacio disponas pri kvar alirejoj:
NGC 3427
NGC 3427 (aliaj indikoj — UGC 5966, MCG 2-28-20, ZWG 66.43, PGC 32559) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Muggiò
Muggiò (Mugiô per la loka lombarda lingvo) estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de, la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta, provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Lissone, Desio, Monza, Nova Milanese kaj Cinisello Balsamo.
Salono de Regnoj
La Salono de Regnoj, en hispana oficiale Salón de Reinos, aŭ granda salono estis la ĉefa reprezenta akso de la antikva Palaco Buen Retiro de Madrido, konstruita inter 1630 kaj 1635, kiu loĝigis la plej bonkvalitajn pentraĵojn, preskaŭ ĉiuj nun konservataj en la Nacia Muzeo Prado. La salono ŝuldas sian nomon al fakto ke en ĝi estis pentritaj la blazonoj de la 24 regnoj kiuj formis la Hispanan Monarkion en tempo de Filipo la 4-a (Hispanio). Tamen, ties aktuala plej populara nomo estas Museo del Ejército (armea muzeo), ĉar hejmis tiun institucion ĝis la ĵusa transporto de ties kolektoj al la Alkazaro de Toledo. Kun la konstruaĵo Casón del Buen Retiro, la Salono de Regnoj estas la unika resto arkitektura de la granda komplekso de la Palaco Buen Retiro.
Joseph Oller
Joseph Oller, naskonome Josep Oller i Roca (naskiĝis en Terrassa, mortis  en Parizo) estis hispana entreprenisto kiu loĝis en Parizo la plejparton de sia vivo. Li fondis la faman kabaredon Moulin Rouge kaj estis la inventisto de la mutuala vetado.
Biografio
Naskiĝinta en Terrassa, Josep Oller elmigris al Francio kun sia familio, ankoraŭ infano. Poste, li revenis al Hispanio por studi en la universitato de Bilbao. Tie, li pasiiĝis pri koko-bataloj kaj komencis sian karieron de vet-peranto.
Denove en Parizo, en 1867, Joseph Oller inventis novan metodon de vetado, kiun li nomis Pari Mutuel (franca vorto por mutuala vetado). Li sukcese enkondukis sian sistemon en francajn ĉeval-vetkurojn. Tamen, en 1874, Joseph Oller estis kondamnita al dek kvin tagoj en malliberejo kaj estis monpunita pro kontraŭleĝa praktiko de hazarludo. Poste, en 1891, francaj aŭtoritatoj laŭleĝigis lian sistemon kaj malpermesis vetadon per antaŭfiksitaj ŝancoj. Rapide, la Pari Mutuel de Oller disvastiĝis tra plej multaj kurejoj ĉirkaŭ la mondo, sed la metodo estis operaciita per inĝenieraj sistemoj kiel tiu de la aŭtomata sumigilo (Totalisator), inventita de George Alfred Julius.
en 1870, li momente translokiĝis al Londono por eviti la Francian-Prusian Militon. Tie li renkontis la mondon de la scenejo.
Ekde 1876, Joseph Oller fokusigis sian atenton al la spektakla industrio. Unue li malfermis plurajn aŭditoriojn kaj spektaklejojn: Fantaisies Oller (Fantazioj Oller), La Bombonnière (La Bombonujo), Théâtre des Nouveautés (Teatrejo de Novaĵoj), Nouveau Cirque (Nova Cirko) kaj la Montagnes Russes (onda fervojo "Rusaj Montoj"). Sed estis en 1889, kiam li inaŭguris la faman kabaredon Moulin Rouge. Kvar jarojn poste, li malfermis la unuan parizan muzik-halon: "Olympia".
Li estis entombigita en Tombejo Père-Lachaise.
Saint-Julien-les-Villas
Saint-Julien-les-Villas estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sancéens.
Niederwiesa
Niederwiesa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Observatorio Pla d'Arguines
La Observatorio Pla D'Arguines estas astronomia observatorio en Hispanio proksime de Algimia de Alfara, 20 km norde de Valencio. Ĝi estis fondita en 2000.
Ĝia MPC kodo estas 941. Rafael Ferrando estas ties direktoro kaj ĉefa observanto.
Esploroj
La observatorio esploras pri asteroidoj, supernovaoj kaj novaoj en la  Andromeda galaksio.
43 numerotitaj asteroidoj estis malkovritaj elde la observatorio inter 2001 kaj 2010.
Chaumont-sur-Loire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Temas pri malgranda komunumo: Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
La rivero Loire (Luaro) fluas tra la teritorio de la komunumo kaj pro tio ĝi estas en la lokonomo. La alia vorto Chaumont signifas "kalva monto" kaj ĝi aperas ankaŭ en aliaj lokonomoj.
Ĉefa vidindaĵo estas la Kastelo de Chaumont-sur-Loire.
Anguita
Anguita [anGIta] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Anguita enhavas diversajn submunicipojn kaj domarojn kiel Anguita, Aguilar de Anguita, Santa María del Espino, Padilla del Ducado kaj Villarejo de Medina.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas anguiteño [angiTEnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 186 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,46 loĝ/km².
Situo
Anguita situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.107 m super marnivelo; je 87 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 127,19 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°01′33″N 2°22′07″Ok.
Historio
Estas multaj arkeologiaj kuŝejoj jam de la epoko de keltiberoj, restaĵoj de ponto kaj ŝoseo de la Romia Imperio, kaj ankaŭ de la islama epoko.
Santiago Ramón y Cajal iam somerumis en la vilaĝo.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 186, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Anguita, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Anguita kie oni falis al la nunaj 186.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj kaj turismo. En la loko ekzista kulturdomo, socia centro, kurackonsultejo, apoteko, trinkejo, somera trinkejo, municipa naĝejo kaj sportejo.
Dyea
Dyea [ˈdaɪ.iː] estas forlasita orserĉista urbo en Alasko ĉe la enfluejo de la rivero Taiya en la Taiya-fjordon.
Historio
La regiono ĉirkaŭ Dyea estis dum jarmilo la hejmo de la Tlingitoj. Ĝi iĝis mondkonata dum la Alaska orimpetego fine de la 19-a jarcento. Tiam ĝi estis kun la najbara Skagway celhaveno kaj elirpunkto de la surtera vojo al Dawson tra la Ĉilkot-intermonto.
En 1898 ekzistis en Dyea 48 hoteloj, 47 restoracioj, 39 drinkejoj kaj 19 transportentreprenoj. Sed kiam ekfunkciis la 20-an de julio 1898 la White Pass and Yukon Railway, fervojo, kiu iris de Skagway trans la Blankan intermonton, Dyea rapide perdis utilon. Multaj konstruaĵoj estis malkonstruitaj kaj aliloke rekonstruitaj aŭ ilia ligno uzita kiel brulaĵo. En 1903 restis nur ses homoj en la urbo. Nuntempe, Dyea, el kies tombejo restas post la lavango de la 3-a de aprilo 1898 nur restaĵoj, parto de la nacia historia parko.
Vilice
Vilice (Willitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. La administra regiono de la municipo alvicigas al si ankaŭ malgrandajn municipojn Zátiší, Hrnčíře, Kříženec kaj apudan kabanan regionon.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1377.
Riccardo Giacconi
Li bakalaŭriĝis ĉe la Universitato de Milano, en Italio, kaj doktoriĝis tie en 1954. En 1956 li translokiĝis al Usono, kie li ankoraŭ loĝas. Li ankaŭ akiris usonan civitanecon.
Post 1999 li estas Profesoro de Esploro ĉe Universitato Johns Hopkins en Baltimore, Marilando, kaj ankaŭ ĉef-esploranto por la projekto Chandra Deep Field-South, uzante la Chandra iksradian observatorion (spaco-teleskopon).
En 1987 li estis premiita la Wolf-Premio pri Fiziko.
Gábor Benő Pogány
Gábor Benő Pogány [benO pogAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pogány Gábor Benő estas hungara skulptisto. Lia patrino estis Margit Sebők (1939).
Gábor Benő Pogány naskiĝis la en Szolnok.
Roy Williams (trejnisto)
Roy WILLIAMS (n. 1-an de aŭgusto 1950) estas la trejnisto por la vira korbopilka teamo ĉe la Universiteto de Nordakarolino.
Gábor Benő Pogány
Biografio
Gábor Benő Pogány abiturientis en la industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 1981, poste li studis en Hungara Belarta Altlernejo inter 1982-1987. Lia ĉefinstruisto estis József Somogyi. Li studvojaĝis al Skotlando (1985), Svislando, Rumanio (1994-1995), Italio (1991, 1995), Francio (2001). Intertempe li laboris en kelkaj artistkolonioj. Li ricevis premiojn inter 1984-2009 (hungarajn kaj polan). Li kreis ankaŭ medalojn.
Jaroslav Hilbert
Jaroslav Hilbert (naskiĝis la 19-an de januaro 1871 en Louny - mortis la 10-an de majo 1936 en Praha) estis ĉeĥa verkisto, precipe de dramoj, frato de arkitekto Kamil Hilbert.
Magda László
LÁSZLÓ Magda [la:slo:] estis hungara operkantistino (soprano) naskita en Marosvásárhely la 14-an de julio 1919 kaj mortinta en Romo la 2-an de aŭgusto 2002. Ŝi estis filino de komponisto, fortepianisto Árpád László.
Kariero
László debutis en la Operejo de Budapeŝto en 1943 en rolo de Amelia Grimaldi (Verdi: Simone Boccanegra). En 1946 ŝi plustudis en Romo en la Muzikakademio Santa Cecilia. Ŝi havigis sian mondfamon fare de aperoj en Germanujo, Nederlando, Svislando kaj Britujo. Ŝi estis konstanta partoprenintino de la muzikfestivaloj internaciaj (Frankfurt, Bergamo, Perugia). En praprezentado de la opero Il prigioniero (La kaptito) de Luigi Dallapiccola (Torino, 1-a de decembro 1949) ŝi kantis la rolon de Patrino kaj ŝi estis la unua Cressida en opero titolita Troilus kaj Cressida de William Turner Walton (Londono, Covent Garden, 1954). En 1955 ŝi aperis en Romo en la Háry János de Zoltán Kodály sub dirigado de Ferenc Fricsay. Ŝi iĝis konata ankaŭ kiel oratori- kaj koncertkantistino.
Podiŝor
Podiŝor (ukraine: Подішор, rumane Podișor) estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en la distrikto Tjaĉiv, en la municipo de Niĵna Apŝa.
Situo
Podiŝor situas en valo de rojo.
Talio (mitologio)
Talio (Θάλεια, vorto kiu striktesence signifas «flori», sed kiun oni kutime uzis por priskribi la lukson kaj grandiozon de bankedoj kaj festoj), estas la nomo de diversaj rolulinoj de la helena mitologio:
Talio, la muzo
Talio estis muzo pri komedio kaj bukolika-paŝtista poezio. Ŝi estis filino de Zeŭso kaj Mnemozino, diino pri memoro. Kun Apolono, ŝi iĝis patrino de la koribantoj, kvankam laŭ alternativa versio la gepatroj de tiuj soldatoj estis aliaj.
Komence, ŝi estis kamparana diino, eble protektantino de floroj. Sed tial kial komedio origine estis ligita al kamparo kaj ŝi estis tre gaja diino, ŝi fariĝis muzo pri tiu verk-stilo. Ankaŭ ŝia nomo rilatas al tio, pro tio ke oni diris ke homoj kies prodaĵojn oni laŭdadas per poemoj floras dum longa tempo.
Oni kutime prezentis Talion kiel ridema junulino, kun sprita vizaĵo kaj petolema rigardo. Ŝi ofte portas en siaj manoj kiel atributon komikan maskon kaj paŝtistan bastonon, surportas duonbotojn aŭ sandalojn kaj aperas kronita per heder-folioj, simbolante nemortemecon. Alude al ŝia fako, Talio ankaŭ aperas kun speciala klariono aŭ trumpeto, uzata de la tiamaj aktoroj por laŭtigi iliajn voĉojn.
La asteroido Talio, malkovrita en 1852, ricevis sian nomon honore al ĉi tiu muzo.
Talio, la kariso
Talio estis ankaŭ la plej aĝa el la Karisoj. Ŝi kaj siaj fratinoj Aglajo kaj Eŭfrozino prezidis bankedojn kaj aliajn festajn ceremoniojn, kaj disdonadis abundon kaj fekundecon. Pro ŝia nomo, uzata por laŭdi bankedojn, Talio ekvivalentas al Pandajsio, alia kariso kiu ofte akompanis Afroditon, laŭ vazaj pentraĵoj. Ŝi estis filino de Zeŭso kaj Eŭrinomo aŭ la horo Eŭnomio, laŭ la orfea tradicio.
Heziodo atentigas pri ŝiaj belegaj okuloj, kaj en artaj figuraĵoj oni kutime distingas ŝin el ŝiaj fratinoj pro tio, ke nur Talio portis florojn sur sia kapo, aŭ heredfoliojn sur siaj vestaĵojn. Alifoje ŝi estas la nura kariso vestita, kompare kun la duonnuda Eŭfrozino aŭ la tute nuda Aglajo.
Talio, la nereidino
Talio nomiĝis unu el la kvindek nereidinoj, maraj filinoj de Nereo kaj Doriso. Homero inkludis ŝin inter la tridek du nereidinoj kiuj venis al la troja marbordo por ploradi, kune kun Tetiso, la morton de Aĥilo.
Talio, la nimfo
La lasta Talio estis filino de Hefesto kaj la montara nimfo Etno, en Sicilio. Oni ankaŭ kultadis ŝin kiel hom-forma diaĵo rilata al la vivo de la plantoj kaj ĝiaj burĝonoj. Verŝajne oni atribuis al ŝi la instruon pri uzado de volkanaj cindroj kiel fekundigilo, tre ofta en kultivado de vitoj sur volkanaj insuloj kiel Tero (nuntempa Santorino). Oni kutime konfuzis ŝin kun la samnoma muzo kaj kun la nereidino aŭ kariso.
La dia reĝo Zeŭso atentis pri ŝi kaj agis same kiel kun Egino, Leto aŭ Ganimedo: li aliformiĝis en aglo kaj forkaptis Talion. Hontige, aŭ timante la venĝon de la edzino de la dio, la nimfo kaŝiĝis subteren, kie ŝi poste naskis du ĝemelojn: la Palikoj. Pro tio oni diras ke ili spruĉis el la tero. Kromaj versioj rakontas ke ŝi estis nevolonte subterigita de Zeŭso, kiu volis kaŝi la amaferon, aŭ ke la Palikoj vere estis filoj de Hefesto.
Ĝihado
Ĝihado venas el arablingva vorto (جهاد ĝihâd) ligata al Islamo. Ĝihado, en sia ordinara signifo estas "strebo por la kaŭzo de Alaho. Ĝihado estas lukto, kaj milita kaj spirita. En ĉi tiu la lasta senco, la lukto estas kontraŭ peko en onia vivo kaj la strebo vivi moralan vivon. Homo kiu partoprenas en ĝihado estas nomata muĝahido.
La vorto ofte estas uzata en gazetaro kun la klarigo "sankta milito" aŭ simile.
Deveno
En la Korano (2:190-194), Mahometo diris al siaj disĉiploj:
La rekompenco por la lukto estas diskutata en Korano, (3:169-171)
Modernaj interpretoj
Nova termino "ĝihadisto" estas uzata por indiki homojn kiuj ĝihade komplotas kontraŭ nekredantoj, kiuj subtenas la starigon de nova ĥalifo, kaj la disvastigo de islamo kaj islamaj politikoj, ordinare per terorismaj rimedoj.
Islamo ja rekonas du bazajn ĝihadojn: la "pli granda" kaj la "malpli granda" ĝihadoj, respektive, la interna lukto kaj la milita. Notinda apologiisto por Islamo Karen Armstrong skribis en sia verko anglalingva Muhammed: "Batalado kaj milito foje necesas, sed tio estis nur parto la la tuta ĝihado aŭ lukto."
Tomelloso
Tomelloso [Tomelloso] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas la geografia centro de Manĉo, la plej loĝata urbo de la areo kaj la oka plej loĝata de la regiono Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas tomelloseros. La censita populacio en 2010 estis de 38.641 loĝantoj kaj la denseco estas de 159,79 loĝ/km².
Situo
Tomelloso estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Manĉa Centro en la nordorienta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 662 m; je 95 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 241.83 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°09′28″N 3°01′15″Ok.
Ĝi limas norde kun Pedro Muñoz kaj Arenales de San Gregorio, oriente kun Socuéllamos, sude kun Argamasilla de Alba kaj Alhambra (Kamparo de Montiel) kaj okcidente, kun Campo de Criptana kaj Alcázar de San Juan.
Ekonomio
Agrikulturo (vitoj, cerealoj kaj olivarbaroj) kaj brutobredado. Ĝi estas granda industria areo ĉefe pro vinindustrio. Helpas du aŭtoŝoseoj.
Meiningen
Meiningen estas historia urbo en Germanio. Meiningen estas la distriktosidejo de Distrikto Schmalkalden-Meiningen. Ĝi estas situanta sur la rivero Werra kaj situas proksimume 30 kilometrojn oriente de Fulda. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Meiningen estas konsiderita la kultura, jura kaj financa centro de suda Turingio; gravas ekster tio turismonkaj teknologia industrion La urbo jam situas en la lingva areo de Frankonio. Aparte fascina estas la historio de la kazernoj en Meiningen.
Historio
Meiningen unue estis menciita en 982. Imperiestro Henriko la 2-a donacis Meiningen en 1008 al la Diocezo de Würzburg, kaj ĝi restis por 534 jaroj parto de Würzburg. La urbo unue estis menciita en 1230 kiel grandurbo. Meiningen en 1542 venis al la domo de Henneberg kaj tiam en 1583, al la Ernestaj duklandoj.
La duklando estis aboliciita ĉe la fino de la Unua mondmilito. Dum la Dua mondmilito Meiningen estis la loko de militkaptithospitalo. Terura aviadila atako sur Meiningen la 23-an de februaro 1945, de la USAAF kaŭzis 208 mortojn, detruis 251 domojn kaj du pontojn, kaj difektis 440 konstruaĵojn entute.. Meiningen estis liberigita fare de amerikaj armetrupoj en aprilo 1945. En julio 1945, la urbo estis inkludita en la soveta okupacizono kune kun la resto de Turingio.
Post germania reunuiĝo, Meiningen iĝis la ĉefurbo de la Distrikto Schmalkalden-Meiningen. En la Dreißigacker-areo, novaj entreprenoj kaj la nova malsanulejo estis konstruitaj. En 2003, la grandurbo estis ligita al la aŭtoŝoseo A 71.
Teatro
La teatrejo ofertas muzikan teatron (opero, opereto, muzikaloj), ludojn, simfonikoncertojn, pupspektaklojn, baleto- kaj junulteatron. Ĝi estis malfermita la 17-an de decembro 1831. Ĝi estis detruita en fajro en 1908 kaj estis anstataŭigita en 1909 per neoklasika konstruaĵo. Ĝiaj trupoj iam havis ludojn kaj donis koncertojn, kaj vojaĝis ĉie en Germanio kaj Eŭropo. La agado de la teatrema duko Georgo la 2-a tiukampe ege helpis. Hodiaŭ ĝia nomo estas Südthüringisches Staatstheater. Ĝi havas pli ol 300 homojn kaj disponigas enorman areon por opero kaj dramo. La direktoro estas Ansgar Haag. Malantaŭ la teatrejo etendiĝis la belega Angla ĝardeno de Meiningen.
Kortega orkestro
La tribunalorkestro estis fondita en 1690 fare de duko Bernardo la 1-a. En oktobro 1880 komenciĝis la plej sukcesa periodo de la orkestro kiu evoluis en elitan eŭropan orkestron sub la direkto de Hans von Bülow. Dum tiu periodo Johannes Brahms mem venis tien-ĉi por kunlaborado. Aliaj famaj direktoroj estis Richard Strauss (1885-86) kaj Max Reger (1911-14).
Arta domo
La "Kunsthaus Meiningen" estas kultura institucio en la historia framskeleta domo Alte Post. Ĝi prezentas ekspoziciojn de nuntempaj belartoj kaj ofertas laborrenkontiĝojn kaj laborŝancojn por lokaj kaj eksterlandaj artistoj.
Muzeoj
Meiningen-muzeoj konsistas el ses kulturaj kaj historiaj muzeoj kiuj enhavas la plej grandan artaĵkolekton en Turingio. La ĉefmuzeo estas en la Kastelo Elisabethenburg.
La plej nova muzeo, malfermita en 1999, estas la Teatromuzeo apud la kastelo. Pri la verkisto Rudolf Baumbach ankaŭ ekzistas muzeo en la Baumbach-domo.
Ĝemelurboj
Jen la partneraj urboj de Meiningen:
Amikecaj rilatoj ekzistas kun la grandurbo de Adelajdo en Aŭstralio pro ĝia samnomulo reĝina naskita en Meiningen.
Carabaña
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Vegas (hispane Comarca de Las Vegas) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 47,58 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
NGC 3428
NGC 3428 (aliaj indikoj — NGC 3429, UGC 5968, MCG 2-28-22, ZWG 66.45, PGC 32552) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3428, NGC 3429.
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Zugló)
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo estas romkatolika preĝejo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Zugló.
Historio
Franciskanaj abatinoj establis infanvartejon, infanĝardenon, orfejon, eĉ helpan domon por patrinoj en 1902. La nun videbla preĝejo konstruiĝis ekde 1935. Dum sieĝo de Budapeŝto en 1944 multaj trovis kaŝejon en la preĝejo aŭ en la abatejo. En 1950 agadoj de la abatinoj estis malpermesitaj, la katolikaj pastroj transprenis funkciadon de la preĝejo. En 1989 la abatinoj revenis. En 1993 la preĝejo renoviĝis kaj pligrandiĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto, tamen tre komence al la trotuaro. Ŝtuparo kuras al la ĉefenirejo. La fasado estas malsimetria, ĉar en la maldekstra flanko altiĝas la kvadrata turo. Super la enirejo inter la tre mallarĝaj fenestroj 3 skulptaĵoj pri anĝeloj estas videblaj. Interne la freskoj estis pentritaj pri vivo de Sankta Francisko el Asizo.
Monda Komerca Centro
La nocio Monda Komerca Centro povas aludi interalie al
Prometeo
Prometeo (helene Προμηθεύς, antaŭe pensanta) laŭ greka mitologio estis la kreinto de homo. Li portis la fajron al homaro; por puno, Zeŭso lin alforĝis al roko, kie aglo ĉiutage elŝiras lian hepaton kiu ĉiutage renaskiĝas.Laŭ Francisko Azorín Prometeo estis Mita giganto, filo de Japeto, kiu rabis la fajron el la ĉielo por la homo, pro kio li estis punĉenata de la dioj ĉe la pinto de kaŭkasa monto, kie la rabobirdoj mordetis lin la intestojn. Li indikas etimologion el la sanskrita pramanthius (fajristo), de tie la greka Prometheus, kaj de tie la latina Prometheus.
Historio
Prometeo estis unu el la Titanoj, giganta raso kiu enloĝis la teron antaŭ la kreado de homo. Dum la batalo inter la dioj kaj la Titanoj, Prometeo, antaŭsciante kio venos kaj estante Titano, unue klopodis helpi sian rason en la batalo. Sed ili ignoris lian konsilon, do li kuniĝis la kaŭzon de Zeŭso, kiu li sciis venkos.
Poste, li kaj lia frato Epimeteo havis la postenon de homfarado, kaj estris la provizadon de homo kaj ĉiu alia besto per la necesaj kapabloj por ilia konservado. Epimeteo entreprenis fari tion, kaj Prometeo kontrolis lian laboron, kiam tio finiĝis. Epimeteo do procedis donaci al la diversaj bestoj kuraĝon, forton, rapidon, saĝon, flugilojn al unu, ungoj al alia, karapacan ŝirmilon al tria, ktp. Sed kiam li venis por provizi homon, kiu superos ĉiujn aliajn bestojn, Epimeteo jam estis tiel malŝparema kun siaj rimedoj ke li povis donaci nenion plu. Perplekse li iris al lia frato Prometeo, kiu, per la helpo de Atena, supreniris al ĉielo, kaj ekbruligis sian torĉon ĉe la ĉaro de la suno, kaj subenportis fajron al homo.
Per tiu donaco, homo estis pli ol egala al ĉiu alia besto. Ĝi ebligis la faradon de armiloj por subjugigi ilin, iloj por kultivi la teron; la varmigadon de loĝejoj por esti kompare sendependa de la klimato; kaj fine la enkondukadon de arto kaj monero, la ilo de interŝanĝo kaj komerco.
Zeŭso sendis al mondo diluvon por purigi la Teron de homaj malbonfaraĵoj. Zeŭso forprenis fajron de homoj kiel puno por ilia malbona konduto. Prometeo, kiu kreis kaj amis homojn, ribelis kontraŭ tio, kaj sekrete forrabis iom da fajro de Olimpo, kiun li kaŝis en tigo de fenkolo, kaj portis ĝin al homo. Zeŭso nokte vidis la teron kovrita kun aroj da lumoj kaj koleregis. Li vokis al Krato kaj Bio por aresti Prometeon, kaj al Hefesto por kateni lin al montosupro ĉe la bordo de la rivero Oceano forfore de homo. Tien ankaŭ li sendis sian aglon (aŭ vulturon) ĉiun tagon por ronĝi en la hepaton de la malliberulo. La hepato komplete rekreskis ĉiun nokton, ĉar Prometeo estis senmortema. Li sciis sekreton pri la sekureco de Zeŭso, kaj li kriis al ĉielo kaj mokis Zeŭson, dirante ke li neniam malkovros ĝin al li. Zeŭso furiozis, kaj ĵetis fulmosagon al Prometeo, sendante lin al Tartaro.
Post longaj epokoj, Zeŭso finfine decidis liberigi Prometeon interŝanĝe por la informo kiun li ege bezonis. Prometeo diris al li ke kiu ajn estos la sekvonta filo de Temiso superos sian patron. Tio estis grava al Zeŭso, ĉar tiutempe li arde postkuris Temison. Prometeo konsilis lin ne kuŝi kun ŝi, ĉar la filo reĝiĝus en ĉielo, anstataŭante Zeŭson. Zeŭso plenumis sian promeson al li kaj sendis Heraklon por mortigi la aglon kaj lin liberigi de la katenoj.
Raĥel
Pri tio rakontas la Genezo, la unua libro de la Biblio, en ĉapitroj 29 kaj 30. Laŭ ĝi Jakobo havis la problemon, ke Raĥel havis pli aĝan, sed malpli belan fratinon, Lea, kiu ankoraŭ ne estis edzino, kaj laŭ ilia patro Laban
26 ...En nia loko ne estas moro, ke oni donu la pli junan antaŭ ol la pli maljunan.
Ĉar Lea naskis kvar filojn (Ruben, Simeon, Levi, Jehuda), sed "Raĥel estis senfrukta", la geedzeco ne estis tre feliĉa; Raĥel fine donis al Jakobo sian sklavinon Bilha kiel anstataŭulinon, kaj ŝi anstataŭe naskis du filojn (Dan, Naftali). Post tio ankaŭ Lea agis same, kaj ŝia sklavino Zilpa naskis al Jakobo du pliajn filojn (Gad, Aŝer).
Post tio Lea denove gravediĝis kaj naskis du pliajn filojn (Isaĥar, Zebulun) kaj filinon (Dina) kaj estis certa, per tio konkeri la koron de Jakobo. Sed "Dio rememoris Raĥelon kaj malŝlosis ŝian uteron", tiel ke ŝi naskis Jozefon. Raĥelo mortis dum akuŝo de dua filo Benjamen.
Tiel el 12 infanoj de Jakobo nur du (Jozefo kaj Benjamen) estis de Raĥel, sed ankaŭ Dan kaj Naftali kalkuliĝis kiel ŝiaj idoj, ĉar ilia patrino estis ŝia sklavino.
Benzila bromido
Bromido de benzilo estas organika kombinaĵo rezultanta el ultraviola interagado de la bromo kun tolueno sub adekvataj kondiĉoj. La bromatomo estas sensiva al fotona agado kaj do tio permesas ke ĝi reakciu kun la tolueno. Benzila bromido estas senkolora aŭ flava likvaĵo, iom malstabila kaj kun tre akra larmiga odoro.
Ĝi estas miksebla kun etanolo kaj etero kaj solvebla en karbona kvarklorido, benzeno, kaj akvo, kie li iom post iom malkomponiĝas. Ĝi uzatas kiel kemia peraĵo por ŝaŭmigagentoj, en la preparado de kvarternara amonia komponaĵoj, kaj aliaj organikaj kemiaĵoj.
Benzila bromido povas brulvundi la okulojn, ĝi kaŭzas haŭtoiritojn kaj per inhalado ĝi kaŭzas iriton en la nazo kaj gorĝo. Longtempa ekspozicio al benzila bromido povas kaŭzi pulmedemon. Benzila bromido estas vaste utila en organika sintezo kiel benzil-protekta grupo por alkoholoj kaj karboksilataj acidoj.
Ĝi ankaŭ estas kontru-bloko por farmaciaĵoj kaj industriaĵoj tiaj kiaj penicilinoj, porfotografiaj kemiaĵoj, sintezaj rezinoj, farboj, plastigaĵoj kaj esteroj. Ĝi estas sensiva al lumo kaj humideco kaj neakordigebla kun bazoj, alkoholoj, aminoj, oksidigagentoj kaj estas ŝtal-koroda.
Dracy-Saint-Loup (stacidomo)
Dracy-Saint-Loup estas fermita franca stacidomo sur linioj - Dracy-Saint-Loup kaj Étang - Santenay, situanta en  Dracy-Saint-Loup, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Burgonjo-Franĉkonteo.
Insulo Motunau
Insulo Motunau aŭ en angla Motunau Island, estas malgranda, 3 ha, insula naturrezervejo kuŝa je 1.2 km ĉe la marbordo de la Suda Insulo de Novzelando, ĉe la norda pinto de la Golfo Pegasus, sude de la elfluo de la Rivero Motunau. La rezervejo estas administrata de la Departemento pri Konservado de Novzelando kaj la aliro eblas nur danke al permesilo.
Liridoj
Liridoj estas forta meteorfluo, kiu aktivas ĉiujare ekde 16-a de aprilo ĝis 26-a de aprilo. Ĝia radianto estas en la konstelacio Liro. Ĝia fontobjekto estas perioda kometo C/1861 G1 Thatcher. Liridoj estas observataj dum la lastaj 2600 jaroj.
La meteorfluo kutime pintas ĉirkaŭ 22-a de aprilo kaj mateno de 23-a de aprilo. Frekvenco kutime estas de 5 ĝi 20 meteoroj hore, averaĝe ĉirkaŭ 10. Fojfoje frekvenco kreskas kiam Tero transiras pli densan parton de polvofluo kaj rezultas en Meteorpluvo. En 1982 kalkulis amatora astronomiisto 90 liridojn hore. Pli fortan pluvon observis en 1803 ĵurnalisto en Richmond, Virginio.
(143947) 2003 YQ117
(143947) 2003 YQ117 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero, kaj ekstere tanĝas tiun de Venuso; ĝia granda orbita klineco tenas ĝia iom malproksima de ĉi tiuj planedoj.
Goro Christoph Kimura
Goro Christoph KIMURA (naskiĝis la 29-an de marto 1974 en Nagoya) estas japana esperantisto kaj doktoro pri lingvistiko. Lia patro estas japano kaj lia patrino estas germano. Unue li diplomiĝis pri germanaj studoj ĉe Tokia Universitato pri Fremdaj Studoj. Poste magistriĝis 1999 ĉe Hitotsubashi-Universitato en Tokio. Kimura doktoriĝis tie 2002 kun tezo pri homaj intervenoj por vivteni kaj revivigi malplimultajn lingvojn.
Kimura kaj Esperanto
Pri Esperanto li aktivis por organizi simpoziojn kaj publikigis artikolojn kaj redaktis lernolibron pri interlingvistiko.
Li partoprenis en kolektiva verko La arto labori kune per artikolo La kornvala kaj Esperanto: entreprenoj similaj. Redaktoris En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Verkaro
Li estas kuneldonanto de la libroserio Studies in World Language Problems (Amsterdam: John Benjamins).
Lago Togo
Lago Togo (france Lac Togo) estas la plej granda parto de laguno en Togolando, disigita de la Atlantika Oceano per mallarĝa strio marborda. Temas pri malprofunda kaj populara loko por akvosporto. Ĉe la laga bordo situas interalie la urboj Agbodrafo kaj Togoville. La lago estas proksimume 15 kilometrojn longa, 6 kilometrojn larĝa kaj kovras areon de 64 kvadrataj kilometroj. Ĝi ricevas akvon el la rivero Sio en la sudokcidento kaj diversaj aliaj pli malgrandaj riveretoj en la okcidento kaj oriento - aldone la rivero Haho eniras de norde. La lago estas apartigita de la maro per sablejo proksimume kilometron larĝa.
Goro Christoph Kimura
Verkaro
Li esploris pri lingva sociologio kaj membras en la redakta komitato de fakaj revuoj :
Eksteraj ligiloj
Paĝo ĉe Sophia-universitato
Elita trupo (filmo)
Tropa de Elite - portugale, en Esperanto "Elita trupo" - estas brazila kineja filmo el la jaro 2007. Ĝin realigis la reĝisoro José Padilha. Temas - tre resume - pri la laboro de BOPE, speciala unuo de la armea polico de Rio-de-Ĵanejro. La filmo baziĝas sur la libro Elite da Tropa de la brazila sociologo Luiz Eduardo Soares kaj de du eksaj anoj de la unuo, André Batista kaj Rodrigo Pimentel.
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2008 gajnis la kino-premion Ora Urso.
La 100 libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde
La 100 libroj de la 20-a jarcento estas listo de elektitaj libroj konsiderataj la cent plej bonkvalitaj de la 20-a jarcento, laŭ enketo de printempo de 1999 fare de la franca librovendejaro FNAC kaj la pariza ĵurnalo Le Monde.
Egon Diczfalusy
Egon Diczfalusy [dicfaluŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Diczfalusy Egon estas hungara-sveda kuracisto, profesoro, membro (ekstera en 1998) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea.
Egon Diczfalusy naskiĝis la  1920 en Miskolc, li mortis en 2016.
Biografio
Egon Diczfalusy akiris medicinan diplomon en universitato en Szeged en 1944. Lia medicina kariero komenciĝis samloke en Szeged, ekde 1947 jam en universitato-hospitalo Karolinska en Stokholmo. Baldaŭe li estis fakulo de WHO, tial li ofte vojaĝis, dume li kolektis arkaikaĵojn. En 1986 li pensiuliĝis. Dum la jardekoj la kontaktoj ne ĉesis kun urbo Szeged, en 2007 li donacis sian kolektaĵon al la urbo. Li ricevis ĝis tiam nur nehungarajn premiojn.
Marib-digo
La Marib- aŭ Ma'rib- aŭ Ma'arib-digo (arabe سد مأرب, latinliterigo sudd Ma'rib aŭ sadd Ma'rib) estas akvobaraĵo kiu blokas la uedon Adhanah (ankaŭ Dhana aŭ Adhana) en la valo de Dhana en la Balakaj Montoj de Jemeno. La nuna digo proksimas al la ruinoj de la Granda Digo de Marib, originante de ĉirkaŭ la 8-a jarcento antaŭ nia erao. Tiu historia konstruaĵo estis unu el la inĝenieraj mirindaĵoj de la antikva mondo kaj centra parto de la civilizo de la suda Araba Duoninsulo ĉirkaŭ la urbo Marib kaj la Reĝlando Ŝeba.
12-a de aŭgusto
La 12-a de aŭgusto estas la 224-a tago de la jaro (la 225-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 141 tagoj restas.
Je la 12-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 12-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Mulazzano
Mulazzano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Paullo (MI), Zelo Buon Persico, Tribiano (MI), Dresano (MI), Cervignano d'Adda, Casalmaiocco, Galgagnano, Tavazzano con Villavesco kaj Montanaso Lombardo. Kristana patrono estas la sankta Stefano, kiu memoriĝas en la komunuma festotago la duan dimanĉon de oktobro.
Meisburg
Meisburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Dénes Szüry
Dénes SZÜRY [dEneŝ suri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szüry Dénes estis hungara verkisto, tradukisto, membro de Societo Kisfaludy.
Dénes Szüry naskiĝis la 1849 en Rétalap. Li mortis la 1909 en Budapeŝto.
Biografio
Dénes Szüry lernis juron en Győr kaj Pest (urbo), Li eklaboris en ministerio en 1871. Inter 1882-1894 li respondecis pri la grekokatolika eklezio. Poste li iomete malsaniĝis, tial li forlasis la ŝtatan postenon kaj helpis la artajn agojn. En 1874 li komencis verkadi kaj tradukadi. Ekde 1886 li studvojaĝis al Italio kaj Germanio.
Morata de Tajuña
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Vegas (hispane Comarca de Las Vegas) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 45,2 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Žlebské Chvalovice
Municipo Žlebské Chvalovice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en protektata pejzaĝa regiono Železné hory, ĉe ĝia okcidenta deklivo, 3 km oriente de urbo Ronov nad Doubravou, 5 km norde de urbo Třemošnice. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Historio
La unua skriba mencio pri Chvalovice devenas el la jaro 1391, kiam ĝi estis havaĵo de Jan el Chvalovice. Atributon "Žlebské" (de Žleby) oni komencis uzi nur en la 19-a jarcento kaj kuntenis kun aparteneco al senjorejo Žleby. En la vilaĝo verŝajne ekzistis fortikaĵeto, sed atestas pri tio nur retoj de fortikejo en formo de terenaj ondoj. Nuntempe en Žlebské Chvalovice vivas en 88 daŭre loĝataj domoj nur 90 loĝantoj. Ceteraj domoj estas uzataj nur por semajnfina ripozado. En la jaro 1954 en la vilaĝo loĝis 456 loĝantoj.
Religio
En Žlebské Chvalovice ekzistas malgranda katholika preĝejo, kiu estas filio de la paroĥo en Ronov nad Doubravou; tamen en ĝi nur malofte okazas diservoj. La vilaĝparto Žlebská Lhotka apartenas al la paroĥo en Žleby. Ambaŭ paroĥoj apartenas al la diocezo de Hradec Králové.
Naturo kaj turismo
Tuj apud la vilaĝo leviĝas monteto Krkaňka, sur kiu en alteco 200 m super la domaro staras telekomunika masto. El nordorienta kaj orienta flankoj la vilaĝon protektas krutaj deklivoj de Železné hory. Tuta katastra distrikto troviĝas en protektata pejzaĝa regiono Železné hory.
Tra Žlebské Chvalovice gvidas du turismaj padoj
Biciklisma traceo gvidas el Lipovec - tra Žlebské Chvalovice al Třemošnice - Seč.
Bismarka kukolkolombo
La Bismarka kukolkolombo (Reinwardtoena browni) estas specio de birdoj de la familio Kolombedoj kaj genro Reinwardtoena, kies komponantoj estas konataj kiel kukolkolomboj, pro siaj longaj vostoj. Tiu specio estas trovebla en la Bismarkoj de Nov-Gvineo.
Châtres (stacidomo)
Châtres estas franca varstacidomo sur linio Paris-Est -, situanta en , en departemento , regiono Grand Est.
Bismarka kukolkolombo
La latinlingva nomo de la genro estas omaĝo al la germana natursciencisto Caspar Georg Carl Reinwardt.
Iam klasita kiel specio Malplej Zorgiga fare de la IUKN; oni supozas, ke ĝi estas pli rara ol ĝenerale supozite. Post la pritakso de la populacigrando, oni suprenlistigis al preskaŭminacata statuso en 2008.
Châtres (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
Egipta lingvo
La egipta lingvo apartenas al la afrikazia lingvaro kaj estas do parenca kun la araba, la hebrea, la somalia kaj la berbera.
Etapoj de evoluo de la egipta lingvo
La plej malnovaj monumentoj kun skribaĵoj en la egipta lingvo devenas de ĉirkaŭ -3000, kaj la egipta estis parolata ĝis en la 16-a jarcento.
Oni distingas kelkajn fazojn de la evoluo:
2. La mez-egipta lingvo: Uzita de ĉirkaŭ -2140 ĝis ĉirkaŭ -1360 jaro. De la Unua Provizora Periodo, dum la Meza Reĝolando kaj la Dua Provizora Periodo ĝis la frutempa Nova Reĝolando (dinastioj 9-a - 18-a). Oni nomas tiun lingvon kiel la klasika. Estis uzita en oficialaj reĝaj epitafoj kaj en religiaj tekstoj. Ĝi estis ankaŭ uzata ĝis la fino de la faraona civilizacio, sed en la parolata lingvo kaj en aliaj kategorioj de tekstoj, anstataŭis ĝin sekvontaj fazoj de la egipta lingvo.
3. La nov-egipta lingvo: Uzita de la 14-a jarcento a.K. ĝis ĉirkaŭ 700 jaro p.K. En ĉiutaga parolo, ĝi jam ekzistis en tempo de la Meza Reĝolando. Ĉ. -1360 jaro, danke al la faraono "herezulo" - Eĥnatono (el la 18-a dinastio), la nov-egipta lingvo estiĝis la oficiala lingvo.
4. La demotika lingvo: De ĉirkaŭ -700 jaro ĝis ĉirkaŭ 300 jaro p.K. Vorto "demotika" (el la greka) signifas "popola". Oni uzis tiun lingvon en ĉiutaga vivo, en dokumentoj ligitaj kun komerco, leĝo, ktp. Ankaŭ kreiĝis iom da literaturaj tekstoj. Tamen en tiu ĉi periodo, reĝaj epitafoj kaj religiaj tekstoj oni skribis en la mez-egipta lingvo.
5. La kopta lingvo: La lasta versio de la egipta lingvo. Koptoj, egiptaj kristanoj, uzis ĝin de la 3-a jarcento p.K.. Post la araba konkero de Egiptio, la kopta lingvo estis iom post iom forpuŝita, el la ĉiutaga vivo, per la araba lingvo. Kiel la lingvo parolata, ĝi malaperis en la 16-a jarcento, tamen ankoraŭ en koptaj preĝejoj, oni liturgias en tiu ĉi lingvo. Vorto "Kopt" devenas el la greka vorto "Aigyptos" - "Egiptio".
Diversaj skribadoj
1. Hieroglifa skribo: xxxxx
2. Hieratika skribo: xxxxx
3. Demotika skribo: xxxxx
4. Kopta alfabeto: xxxxx
Pfäffikon (distrikto)
La distikto Pfäffikon estas administra unuo de Kantono Zuriko en Svislando. Kun 53387 loĝantoj (je la 31-a de decembro 2007) ĝi apartenas al la pli malgrandaj distriktoj de la kantono.
Geografio
La distriko Pfäffikon estas kampara distrikto, kiu apartenas al la Zurika Oberlando. Ĝia ĉefurbo Pfäffikon situas borde de la samnoma lago.
Historio
En la romia epoko apud la Lago de Pfäffikon en la hodiaŭa distrikto Pfäffikon troviĝis la kastelo en Irgenhausen.
Limoj
La distrikto limas norde al la distrikto Vinterturo, oriente al la Kantono Turgovio, sude al la distrikto Hinwil, sud-okcidente al la distrikto Uster kaj nord-okcidente al la distrikto Bülach.
Trafiko
Tra la distriko pasas la regionaj fervojlinioj de Wetzikon al Effretikon kaj Aatal en la komunumo Seegräben disponas ankaŭ pri haltejo ĉe la fervojlinio de Wetzikon al Uster. Krome tra la fervojnodo Effretikon pasas la linio de Zuriko al Vinterturo. La entrepreno Verkehrsbetriebe Zürcher Oberland kaj diversaj poŝtaŭtolinioj servas la lokojn, kiuj ne estas servataj per trajnoj. En nordo la distrikto havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Vinterturo al Zuriko.
Uranio (muzo)
Uranio (Ουρανία), laŭ helena mitologio, estis muzo de astronomio, aŭ pli bone de astrologio, ĉar en antikvo ne estas malsamo inter ili, kelkaj diras ŝin muzo de filozofio kaj matematiko. Ĝenerale oni reprezentas ŝin kun globo kaj cirkelo en la manoj kaj oni diras ŝin la plej juna el la muzoj.Ŝi estis filino de Zeŭso kaj Mnemozina. Oni diras ŝin patrino de Lino, kies patro estus Apolono aŭ Amfimaro. Laŭ Katulo, ŝi estis patrino de Himeno, kies patro estus Dionizo. Heziodo diris, ke ŝi estis patrino de Lino kaj Orfeo kun Apolono.
Emmeram el Ratisbono
Emmeram el Ratisbono (ankaŭ: Emmeramus, Emmeran, Emeran, Heimrammi, Haimeran, Heimeran) estis franca sanktulo kaj episkopo kiu naskiĝis en Poitiers (Puatiero aŭ Potevo) kaj mortis en Feldkirchen (apud Munkeno). Li estis torturita laŭdire ĉ. en 652 en Aying-Kleinhelfendorf. Li estas entombigita en la Emmeram-preĝejo en Regensburg (Ratisbono); lia festotago en la katolika kalendaro de sanktuloj estas la 22-a de septembro.
Trocnov
Trocnov (antaŭe Záluží) estas vilaĝo en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio, ĝi estas parto de urbo Borovany. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km okcidente de Borovany. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio České Budějovice – Gmünd. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/155. Estas ĉi tie registritaj 55 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Emmeram el Ratisbono
Vivo
Kion ni scias pri Emmeram venas al ni malrekte. Episkopo Arbeo de Freising skribis biografion de Emmeram en 750, Vita Sancti Emmerami, proksimume cent jarojn post la morto de la sanktulo. La literaturo rakontas ke Emmeram originis el nobelgento en Akvitanio. Laŭ kelkaj, li iĝis episkopo de Poitiers, kvankam lia nomo ne aperas tie. Ekzistas konjekto ke li plenumis la oficon nelonge inter la morto de Dido kaj la ĉieliro de Ansoaldus. Aŭdinte pri fetiĉkulto en Bavario, li decidis vojaĝi tien iom da tempo post la jaro 649 al la kortego de la agilulfido Theodo la 1-a. Li supozeble vojaĝis laŭlonge de Luaro, transiris Nigran Arbaron kaj tiam sekvis la Danubon al Regensburg. Theodo bonvenigis Emmeram al sia kortego, kie Emmeram misie deĵoris tri jarojn. Dum tiu tempo li akiris reputacion kiel pia viro.
Rakontatis ke Uta (aŭ Ota), la filino de la duko, konfidite al la animzorgado de Emmeram, konfesis al li ke ŝi naskos infanon de viro ekstergeedzeca. Laŭ Arbeo, la patro estis certa Sigipaldus, kortegulo. Kompatante Emmeram konsilis al ŝi indiki lin mem patro pro ke tiumaniere mildiĝu la honto. Baldaŭ poste, la legendo diris ke Emmeram subite iris sur pilgrimadon al Romo. Ĉe tiu punkto Uta publike diris ke Emmeram estus la patro.
Honorado
La ĝenerala legendo de la torturo de Emmeram priskribas kiel li estis ligita al ŝtupetaro, kaj estis hakita al pecoj kun torturkomenco ĉe la fingropintoj. Poste liaj okuloj estis forigitaj kaj lia nazo estis fortranĉita. Daŭre vivanta, li petis akvon. Lia kunulo Vitalis respondis, "Kial vi serĉas krizhelpon, kiam nenio de vi restas ol via stumpa trunko sen aliaj korperoj? Mi opinius ke vi devus preferi la morton ol hontan vivon." Emmeram respondis ke oni neniam provu rapidigi morton, prefere bremsi la proceson por ebligi dian intervenon. Ĉe tio Emmeram estis senkapigita. Kiel pruvo de la senkulpeco de Emmeram, ŝtupetaro estis mallevita por porti lin al la ĉielo. Dum la transporto de la korpo al Aschheim mirinda lumo brilis de la korpo. Arbeo priskribas la lokon de lia morto kiel bela, iam font-verda loko, sur kiu fonto ekaperis kaj la lokaj homoj poste konstruos malgrandan preĝejon."
Kiam la miskompreno de la rilato de Emmeram kun Uta estis klarigita, Emmeram estis enterigita en Aschheim, post kio pluvis dum kvardek tagoj. Emmeram estis elfosita kaj metita sur floson en la rivero Isar. Kiam la floso atingis la Danubon, ĝi mirakle flosis kontraŭflue al Regensburg, kie Emmeram estis enterigita en la Georgo-preĝejo. Liaj restaĵoj estis prezentitaj fare de episkopo Gawibaldus al preĝejo dediĉita al la martiro. Tiu preĝejo bruldetruiĝis en 1642. La ostoj de Emmeram estis trovitaj sub la altaro en 1645 kaj donitaj al la Emmeram-baziliko. Ĝi enhavas liajn gambostojn en arĝenta relikvujo en la orienta parto sub la altaro. Episkopo Ignaz von Senestrez kanone rekonis la restaĵojn en 1833. Ili estas elmontritaj ĉiun jaron la 22-an de septembro.
Magazeno Sankta Felikso
Magazeno Sankta Felikso (Nederlande : Stapelhuis Sint-Felix, aŭ nuntempe Felixpakhuis ) estas monumenta magazeno el 1858, situinta je la Godefriduskaai en Antverpeno, kun centra trairejo al la Oudeleeuwenrui. Ĝi situas je la Willemdok, kontraŭe de la t.n. MAS aŭ Muzeo ĉe la Rivero, en la kvartalo Eilandje (Insuleto).
Ekde 2006 ĝi estas uzata kiel urba arĥivo kaj nomiĝas FelixArchief (Feliks-Arĥivo). Celante konservi la lokan kulturan kaj historian heredaĵon, la urba estraro kunlaboras diversmaniere kun la interesitaj antverpenaj individuoj, familioj, entreprenoj kaj asocioj kaj permesas ilin konservi iliajn valorajn arĥivaĵojn en la FelixArchief.