cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kong Anguo
Kong Anguo (en tradicia ĉina = 孔安國, en Wade-Gilles Kung An-kuo; ĉirkaŭ 156 – ĉirkaŭ 74 a.n.e.), laŭ socia nomo Ziguo (子國), estis konfuceisma fakulo kaj funkciulo de la okcidenta Dinastio Han de antikva Ĉinio. Posteulo de Konfuceo, li verkis la Ŝangŝu Kongŝi Ĵuan, kompilaĵo kaj komentario de la "Malnova Teksto" Ŝangŝu. Lia verko perdiĝis, sed falsaĵo de la 4-a jarcento estis oficiale agnoskita kiel Konfucea klasikaĵo dum ĉirkaŭ unu jarmilo.
En la kadro de subpremado al saĝuloj, Kong Anguo turnis la alkemiistojn (方士 fāngshì) en konfuceistoj (儒 rú) kaj interplektis la legendon de la martiroj kun stranga historio de remalkovro de perditaj konfuceaj libroj malantaŭ detruita muro en la hejmo de liaj prauloj.
Malgranda arao de Spix
Populacio en kapteco
Proksimuma kvanto de malgrandaj araoj de Spix en 2013, surbaze de "Al Wabra ICMBio data from June 2013" kaj Watson, R. (Studbook Keeper) 2011. "Annual Report and Recommendations for 2011: Spix’s Macaw (Cyanopsitta spixii)": .
Flogistono
La flogistono (phlogiston) estas, laŭ arĥaika scienca teorio, substanco kiu ebligas brulon.
Priskribo
Laŭ la flogistona teorio, brulo konsistas el formoviĝo de nevidebla substanco, nomita flogistono, el brulanta substanco al aero. Brulema substanco estas tia, ĉar ĝi enhavas multe da flogistono; en nebrulema substanco, flogistono mankas. Alivorte, brulado estas rapida senflogistoniĝo.
Brulo postulas aeron; kun malgranda kvanto de aero, brulado baldaŭ ĉesas. Laŭ la flogistona teorio, tio estas ĉar aero povas sorbi nur finian kvanton da flogistono. Ĉar malgranda kvanto de aero povas sorbi nur malgrandan kvanton da flogistono, la brulo ĉesas.
Kiam Daniel Rutherford malkovris nitrogenon en 1772, li rigardis lian malkovraĵon kiel plenflogistonan aeron. Nitrogeno ne subtenas brulon; tio estas ĉar, laŭ la flogistona teorio, nitrogeno jam havas la maksimuman kvanton da flogistono kaj ne povas sorbi pli da flogistono.
Simile, kiam Joseph Priestley malkovris oksigenon en 1774, li rigardis tiun kiel senflogistonan aeron. Oksigeno bonege subtenas brulon; tio estas ĉar, laŭ la flogistona teorio, oksigeno havas neniom da flogistono kaj tial bonege sorbas fologistonon.
Belgio en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Flogistono
Moderna scienca takso
Fakte, la flogistona teorio ne estas vera; flogistonoj ne ekzistas. La moderna teorio de brulado estas iel mala ol la flogistona teorio: laŭ flogistona teorio, substanco (flogistono) eliĝas el brulantaĵo en aeron; laŭ moderna scienco, substanco (oksigeno) eniras el aero en brulantaĵon.
Historio kaj etimologio
La nomo flogistono devenas de la helena vorto φλογιστόν, la neŭtra formo de φλογιστός “brulinta”, kiu estas participo de la verbo φλογίζω “bruligi”, kiu estas la verba formo de la substantivo φλόξ “flamo”.
La flogistonan teorion proponis la germana alkemiisto Johann Joachim Becher en sia libro Subtera Fiziko (Physica subterranea) en 1667. Lia nomo por la flogistono estis “grasa tero” (terra pinguis).
La germana kemiisto Georg Ernst Stahl en 1697 proponis variaĵon de la teorio de Becher en sia libro Fundamenta Fermentotekniko (Zymotechnia fundamentalis), kaj li nomis la hipotezan substacon “flogistono“ (phlogiston).
La flogistona teorio estis akceptata kiel la ĉefa scienca teorio de brulado ĝis la malfrua 18-a jarcento. Antoine Lavoisier en 1783 eldonis sian artikolon Pensoj pri la Flogistono (Réflexions sur le phlogistique), kiu malpruvis la flogistonan teorion: substancoj fakte iĝas pli peza, ne pli malpeza, dum brulado.
The Observer
The Observer (La Observanto) estas brita gazeto publikigita ĉiun dimanĉon. En sama loko de la politika spektro kiel sia frataj gazetoj The Guardian kaj The Guardian Weekly, kies patra kompanio Guardian Media Group Limited akiris ĝin en 1993, ĝi sekvas socialliberalisman aŭ socialdemokratian linion en plej da aferoj. Unuafoje publikigita en 1791, ĝi estas la plej malnova ĉiudimanĉa gazeto.
Guillermo del Toro
Guillermo del Toro Gómez [giĜERmo] (Gvadalaharo, Jalisco; 9a de oktobro 1964) estas meksika reĝisoro, scenaristo, produktoro kaj romanisto, kiu ricevis la Premion Goya kaj kelkajn fojojn per la Premio Ariel. En 2018 li ricevis la premion Ora Globo kiel la Plej Bonkvalita Reĝisoro pro sia filmo La forma del agua (The Shape of Water, La formo de l'akvo). Unu monaton poste li ricevis ankaŭ Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Reĝisoro kaj al la Plej Bonkvalita Filmo en la 90a okazo pro la sama filmo.
Li ekfilmis en Meksikurbo estante nur adoleskulo, kiam studis en la Instituto de Sciencoj, en la urbo Gvadalaharo. Post dek jaroj en dezajno de ŝminkado kaj maskado, formis sian propran kompanjon, nome Necropia, antaŭ iĝi la produktoro de sia unua filmo estante 21-jaraĝa. Li estis kunfondinto de la kinfestivalo Festival Internacional de Cine en Guadalajara kaj kreis la produktorkompanion Tequila Gang.
Guillermo del Toro estas kinisto kiu reĝisoris ampleksan varion de filmoj, el adaptoj de bildoliteraturo (kiel Hellboy kaj Blade II), ĝis filmoj de teroro kaj historia fantasto, du el kiuj enhavas agadon kiu okazas en Hispanio en la epoko de la Hispana Enlanda Milito kaj la periodo tuj posta, dum la diktatoreco de la generalo Francisco Franco. Tiuj filmoj, nome El espinazo del diablo kaj El laberinto del fauno kunhavas ankaŭ similajn trajtojn: protagonistoj (infanoj) kaj temoj (kiel la rilato inter teroro kaj fantazio kaj vivo subpreme de faŝisma aŭ diktatora reĝimo).
Aarwangen (stacidomo)
Aarwangen estas fervoja stacidomo en Aarwangen, Svislando.
Malnova Ŝtondomo (Mechterstädt)
Malnova Ŝtondomo (germane: Altes Steinhaus) estas monumentprotektotaĵo en la vilaĝokerno de Mechterstädt, Germanujo.
Historio
Jam en 775 menciiĝis la bieno villa Mehderstede estante bieno de Abatejo Hersfeld. Poste la tuto venis en la manojn de Reinhardsbrunn, ankoraŭ pli malfrue de la damoj de la konventaninoj de la Katerina monaĥejo en Eisenach. Ĉirkaŭ la 1508-a jaro estis posedantoj la senjoroj de Reckrodt (ili venis el la regiono de Meinhard); la reston de la vilaĝo apartenis al la posedataro de la senjoroj de Hopfgarten.
La ejo el ŝtono alikonstruiĝis en 1526 kaj en 1531 Jobst de Reckrodt feŭdmastris pri bieno, tribunaloj kaj ekleziaj patronecoj. Post 1592 ree ekposedantis, post akiro fare de Herrmann von Reckrodt, la hopfgarten-anoj. Dum al Tridekjara milito okazis marodado plufoje. En 1642 Mechterstädt fariĝis landlima loko de la duklando Saksio-Gotao kaj stacio de lueblaj gardistoj. Finfine la oficiro Wolf Conrad von Gräfendorff povis vendi la komplekson.
En 1838/39 eksuverenis surloke Ernesto la 1-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao) kaj la vilaĝo iĝis administradujo de la Duka justicujo de Tenneberg. Nur kvar jarojn pli malfrue oni neniigis la bienon kaj disdonis la teritoriojn al aĉetamaj vilaĝanoj. La ejoj mem iĝis loĝejoj.
Post la Dua mondmilito ekposedantis ĉi-tie post ŝtatigo la komunumo; loĝado ĉesis nur en 2000 kaj parto de la flankaj ejoj malkonstruiĝis.
Okaze de la tago de malfermitaj monumentoj en 2012 oni remalfermis la pordojn al vizitantoj. De tiam fakuloj pripensas taŭgan utiligon de la historiaĵo.
Arkitekturo
Temas pri domo el rompitaj kalkŝtonoj kun du etaĝoj kaj volbokelo. La pordaj kaj fenestraj truoj teretaĝe devis elporti plurajn ŝanĝojn. En al supra etaĝo estas ankoraŭ du tipe renesancstilaj, rektangulaj fenestroj kaj interne admireblas ankaŭ plafonpentrado el la 18-a jarcento. Orte al la ĉefa domo staras aldonita duetaĝa trabfakaĵo de ĉ. 1700. De la ringomuraro parto konserviĝis.
Mumintrola mondo
Mumintrola mondo estas amuzparko en Naantali, Finnlando. Tie oni povas diskuti kun mumintroloj kaj aliaj figuroj de samaj rakontoj de Tove kaj Lars Jansson. Oni povas viziti domon de muminoj. La amuzparko estis fondita en 1993. En Naantali ĝi estas unu el la du gravaj vizintaĵoj. La alia estas Kultaranta. Mumintrolan mondon vizitas ankaŭ multaj japanoj. Ĝi estas unu el la plej popularaj grandaj someraj vidindaĵoj en Finnlando. En Finnlando oni komencis tian parkon dum tempo, kiam muminoj fariĝis en la lando vere popularaj, ĉar televida serio Muumilaakson tarinoita estis komencita sendi. Laŭ decido de Tove Jansson en la parko ne estas atrakcioj (teknikaj amuzaj maŝinoj).
Kvartalo de la Beletro
La Kvartalo de la Beletro (ankaŭ nomata ...de la literaturistoj aŭ ...de la muzoj) - hispane Barrio de las Letras respektive ...de los literatos aŭ ... de las musas - estas kvartalo de la urbo Madrido, situanta en la urboparto Cortes, en la urbodistrikto Centro de la ĉefurbo. La areo estas limigita, okcidente, per la strato Calle de la Cruz kaj la placo Plaza de Jacinto Benavente; oriente, de avenuo Prado (hispane nomata Paseo del Prado; norde, per la strato Carrera de San Jerónimo; kaj, sude, per la strato Calle de Atocha. Kelkaj el ĝiaj plej emblemaj stratoj estas Calle de las Huertas, Calle del Prado, Calle de Echegaray, kaj la centras la placoj Plaza del Ángel kaj Placo Sankta Ana.
Historio
Ĝi ŝuldas sian nomon al la literatura agado evoluinta dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Kelkaj el la plej elstaraj verkistoj de la Hispana Ora Epoko ekloĝis en tiu areo, kiel ekzemple Miguel de Cervantes, Francisco de Quevedo, Luis de Góngora y Argote (kiu vivis en la sama domo kiel sia literatura antagonisto, Quevedo), aŭ Lope de Vega kaj lia idoligita Marta de Nevares. Kun tiaj protagonistoj kaj en tiu ĉi kadro estis instalitaj la unuaj madridaj komediejoj, du el ili, la "Teatro de la kruco" kaj la "Teatro de la Princo", estis aparte gravaj kulturejoj en la sekvaj jarcentoj
Kvankam la plej multaj el la konstruaĵoj kiuj nun restas estis konstruitaj fine de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento, la muzea domo Lope de Vega pluvivis de la tempo de la Ora Epoko, kie la verkisto vivis inter 1610 kaj 1635, kaj ankaŭ pretervivis la monaĥejo de Sankta Ildefonso de Toledo, kie Cervantes estis entombigita, kaj la preĝejo de Sankta Sebastiano.
Ĉe la numero 87 de la strato Atocha, unu el la vojoj, kiuj limigas la kvartalon, troviĝis la presejo Juan de la Cuesta, kie en 1604 estis farita la precipa eldono de la unua parto de Don Quijote de La Mancha, konsiderata la ĉefverko de la hispana literaturo.
La Palaco de la Grafo de Tepa, la Reĝa Akademio de Historio kaj la Madrida Ĉambro de Komerco kaj Industrio respondas al la 18-a jarcento. Aliaj konstruaĵoj de arkitektura intereso estas la Hispana Teatro, la Konstruaĵo Simeón kaj la Madrida Ateneo.
En tiu najbareco kelkaj esencaj pecoj de 20-a-jarcenta hispana dramaturgio ankaŭ estis metitaj, kiel ekzemple la groteska esperpento Luces de Bohemia de la dramisto Ramón del Valle Inclán.
Bariadi
Bariadi estas urbo kaj municipo en Regiono Simiyu de Tanzanio, Orientafriko. Ĝi estas la ĉefurbo de Regiono Simiyu kaj la administra sidejo de Distrikto Bariadi.
La loĝantaro de urbo Bariadi - kiu inkluzivas municipojn Bariadi, Malambo kaj Sima - sumas.
Transporto
Asfalta trunkvojo T36 de Shinyanga ĝis Lamadi trapasas la urbon.
Belgio en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
50725 Margarethuggins
50725 Margarethuggins estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la irlanda-angla astronomino Margaret Huggins (1848–1915), pionirino de la fotografia spektrografio. Ŝi kunverkis la Atlas of Representative Stellar Spectra (1899) kun sia edzo William.
Mpanda
Mpanda estas urbo en okcidenta Tanzanio.
La urbo estas la ĉefurbo de regiono Katavi; ĝi kalkulis proksimume loĝantojn en 2012. La nova regiono, kiu formis la distrikton Mpanda ĝis 2012 kaj kalkulis loĝantojn en 2002, estis kreita de subdivido de Regiono Rukwa. Ĝi inkluzivas la distriktojn Mpanda town, Mpanda district, Nsimbo kaj Mlele.
La urbo havas aerodromon kaj estas konektita al la nacia fervoja reto, markante la finon de malĉefa linio de Tabora. Mpanda estas preskaŭ deviga trapasejo por la malmultaj turistoj vizitantaj la Nacian Parkon Katavi kies ĉefa enirejo situas 40 km sude.
95851 Stromvil
95851 Stromvil estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la litovaj astronomoj Kazimieras Černis kaj Kazimieras Zdanavičius elde la Observatorio de Molėtai (Molėtai, Litovio).
Leonardo Sbaraglia
Leonardo Máximo SBARAGLIA (Bonaero, 30a de junio 1970) estas argentina aktoro.
Kariero
Li debutis en La noche de los lápices (La nokto de la krajonoj) kaj estas konata pro siaj verkoj en la argentinaj kaj hispanaj kinartoj kaj televidoj. Dum sia etenda kariero, li ricevis diversajn premiojn pro sia laboro. Estas unu de la argentinaj aktoroj kiuj laboris en Holivudo.
Inter liaj plej elstaraj filmoj menciindas Tango Feroz: la leyenda de tanguito, Caballos salvajes, Besos en la frente, Plata quemada (Bruligita arĝento), de la argentina Marcelo Piñeyro, li ludis la rolon de ŝtelisto kiu fuĝis el la polico kun Eduardo Noriega, Intacto, Salvador, pri hispana anarkiisto kiu estis murdita de policanoj fine de la frankisma diktaturo, Diario de una ninfómana, pri realaj spertoj de nimfomaniulino, Las viudas de los jueves, Red Lights, Aire libre kaj Relatos salvajes, inter aliaj.
Pál Ács
Pál Ács [Aĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Ács Pál estas hungara literaturhistoriisto, redaktoro, altlerneja instruisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1979, samtempe ankaŭ ĵurnalistan diplomon. Inter 1980 kaj 1984 li estis redaktoro en revuo, poste ĝis la emeritiĝo li laboris en akademia instituto, tamen post la emeritiĝo en 2019 li laboris en alia instituto. Intertempe en 1990 li kandidatiĝis kaj laŭokaze li instruis en pluraj universitatoj. Li habilitiĝis en 2002, li doktoriĝis en 2007, en 2015 li ricevis la titolon titulara universitata instruisto. Li edziĝis en 1978, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1979-1985. Li ricevis stipendiojn aŭ premiojn inter 1985-2022.
Reinhard Kekulé von Stradonitz
Heinrich Friedrich Reinhard KEKULÉ VON STRADONITZ (naskiĝinta la en Darmstadt, mortinta la  en Berlino) estis germana arĥeologo.
Vivo
Estante filo de kortega adovkato li studis klasikan filologion kaj arkeologion ĉe la universitatoj de Erlangen, Göttingen kaj Berlino kaj doktoriĝis en 1861. Poste li dum du jaroj asistantis ĉe la berlina arĥeologo Eduard Gerhard. Inter 1863 kaj 1866 li troviĝis ĉe la Germana Arkeologia Instituto de Romo kaj habilitiĝis en 1858 ĉe la Bonna universitato.
Post mallonga deĵoro ĉe la Muzeo pri Nassaŭ-aktikvaĵoj en Wiesbaden li fariĝis en 1870 profesoro pri klasika arkeologio en Bonn. En 1889 li iris kiel direktoto Berlinon al la Kolekto de aktikvaj skulptaĵoj kaj gipsmuldajoj de la Reĝaj muzeoj. Ekde 1896 li krome gvidis Antiquarium  kaj aŭtomate la unuiĝintan Kolekton de antikvaĵoj. Ekde 1890 li paralele estis profesoro universitata pri arkeologio. En 1897 li tie dekanis kaj en 1901/02 li rektoris.
Ekde 1873 li membris ĉe la komandejo de la Germana Arkeologia Instituto. En 1898 li akceptitis kun orda membreco fare de la anoj de la Prusia Akademio de Sciencoj. Ekde 1905 li prezidantis la Arkeologian societon berlinan. En 1895 li nobeliĝis kune kun la kuzo Friedrich August Kekulé von Stradonitz. Fakte ilia familio devenis el la malnova bohemia nobelaro.
Graveco
Esplorfokuso de Kekulé estis la klasika greka plastiko. Krome interesis lin ankaŭ terakoto; por la Germana Arkeologia Instituto li eldonis la serion Die antiken Terrakotten. Muzedirektorece li daŭrigis la berlinajn elfosadojn (je Malgranda Azio ĉefe). La kolektojn li nove aranĝis je Altes Museum (sur la nuna Muzea insulo de Berlino). Dum lia regado la trovitaĵoj de Pergamo intertempe gastis en la unua Pergamo-muzeo  de Berlino.
Aarwangen Vorstadt (stacidomo)
Aarwangen Vorstadt estas fervoja stacidomo en Aarwangen, Svislando.
Torino Porta Susa (stacidomo)
Torino Porta Susa estas subtera fervoja stacio por pasaĝeroj de la fervojo Torino-Milano. Ĝis la ĝi nomiĝis Torino Porta Susa sotterranea por distingi ĝin de la historia surfaca stacio, tiam ankoraŭ funkcianta. Ĝi situas en Torino, provinco Torino, regiono Piemonto.
Strukturo kaj instalaĵoj
Kutime la trakoj (ĉiuj subteraj) estas administritaj laŭ la sekva maniero:
53640 Marché
53640 Marché estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jordan Marché, instruiston pri astronomio en planetarioj kaj astronomiaj lernejoj kaj universitatoj, de Pensilvanio ĝis Nevado. Li verkis pri la usonaj planetarioj, astronomoj kaj aliaj astronomiaj temoj. Li ankaŭ estis amatora konstruanto de teleskopoj, eldonante artikolojn pri optikaj planadoj kaj provoj.
Propila izocianido
n-Propila izocianido estas kemia komponaĵo kun molekula formulo H3C-CH2-CH2-N≡C estas izomero de la propila cianido aŭ H3C-CH2-CH2-C≡N. Saloj kaj esteroj de la izocianida acido nomatas izocianidoj. Propila izocianido estas senkolora likvaĵo, danĝera kaj toksa substanco kun malaltaj fandopunkto kaj bolpunkto.
Kontraste kun la malforte dolĉa, etera odoro de acetonitrilo, la odoro de propila izocianido, kiel tiu de aliaj simplaj facilbolaj izocianidoj, estas klare penetranta kaj tranĉa. Propila izonitrilo estas kutime produktata per senhidratigo de la propila formamido.
La akra odoro de la rapidbolaj izocianidoj estas senkompare kompensita per la unikaj trajtoj de la izocianida grupo. Ekde ilia malkovro antaŭ proksimume 150 jaroj, izocianidoj trovas multajn aplikojn en la sintezo de nitrogenaj heterocikloj. Krom diversaj multkomponentaj procezoj, multaj aliaj alternativoj ekzistas por konstrui tiajn ringsistemojn el izocianidoj.
Belgio en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Aarwangen Schloss (stacidomo)
Aarwangen Schloss estas fervoja stacidomo en Aarwangen, Svislando.
Belgio en la Somera Olimpiko 1900
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Sari Nusseibeh
Sari NUSSEIBEH (en araba: سري نسيبة‎) (naskiĝinta en 1949) estas palestina Profesoro de Filozofio kaj iama Prezidanto de la Universitato Al-Kuds en Jerusalemo. Ĝis Decembro 2002 li estis la reprezentanto de la Palestina Nacia Aŭtoritato en tiu urbo. En 2008, en malferma voĉdonado, Nusseibeh estis voĉdonita la 24a plej influa intelektulo en la mondo en la listo de 100 Pintaj Publikaj Intelektuloj fare de Prospect Magazine (Britio) kaj Foreign Policy (Usono).
Li devenis el elstara palestina familio de politikistoj kaj terposedantoj, kiuj estis elposedigitaj pro la israela okupacio. Li ludis gravan rolon en universitata kariero kaj kiel politika aktivulo. Sari Nusseibeh estis dumlonge konsiderata kiel palestina moderulo. En Julio 1987, Nusseibeh kaj Faisal Husseini kunsidis kun Moshe Amirav, membro de la israela partio Likud kiuj iĝis la unuaj elstaraj palestinanoj kiuj kunsidis kun membro de la israela dekstro. Amirav estis preparanta por grupo proksima al la tiama ĉefministro Jicĥak Ŝamir pri la eblo fari historian pakton kun la OLP kaj Fatah.
Nusseibeh estis ankaŭ grava estro dum la Unua Intifado, aŭtoris la Palestinan Deklaracion de Principoj kaj laboris por plifortigi la movadon Fatah en la Okcidenta Zono; Nusseibeh helpis aŭtori la "internan" deklaracion de sendependigo de Palestinanoj elsendita en la Unua Intifado, kaj krei la 200 politikajn komitatojn kaj 28 teknikajn komitatojn kiuj estis intencitaj kiel embria infrastrukturo por estonta Palestinia administracio.
Gábor Turányi
Gábor Turányi naskiĝis la en Kadarkút, li mortis la.
Sari Nusseibeh
Post la pafado de Scud misiloj al Telavivo, Nusseibeh laboris kum la israela movado Pacon Nun por komuna alproksimiĝo al kondamno de la mortigo de civiluloj en la milito. Sed li estis arestita kaj metita sub administracia aresto la 29an de Januaro 1991, akuzita kiel agento el Irako. Tiu aresto estis pridubita de britaj kaj usonaj funkciuloj, kaj la usona registaro postulis, ke pruvojn por la akuzo. Li estis adoptita kiel Malliberulo de konscienco fare de Amnestio Internacia kaj protestoleteroj estis verkitaj al The Times fare de akademianoj kiel Peter Strawson, Isaiah Berlin kaj H. L. A. Hart.
Gábor Turányi
Biografio
Gábor Turányi akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1975. Post siaj studoj li laboris en ŝtataj entreprenoj, komence ĉe Károly Jurcsik, poste ĉe Ferenc Cságoly. Inter 1980–1982 Turányi studis en majstra kurso. Inter 1984 kaj 1990 li estis privata arkitekto, poste li aliĝis al diversaj firmaoj. En 1998 li akiris sciencan gradon DLA. Ekde 2004 li havis propran atelieron kun sia filo. Krom la projektoj li longe instruis en la teknikuniversitato, Arta Universitato Moholy-Nagy kaj Universitato Reĝo Sankta Stefano. La habilitiĝo okazis en 2002. Li ricevis premiojn inter 1984-2011.
Milano Centrale (stacidomo)
Milano Centrale estas kapostacio situanta en la centro de Milano, provinco Milano, regiono Lombardio.
Hard-Mumenthal (stacidomo)
Hard-Mumenthal estas fervoja stacidomo en Aarwangen, Svislando.
Belgio en la Somera Olimpiko 1912
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Daily Worker
La Daily Worker estis gazeto eldonita en Novjorko fare de la Komunisma Partio de Usono (KPU), politika organizo aliĝinta al la Komunisma Internacio. La publikigo de tiu gazeto ekis en 1924 kaj ĝenerale montris la vidpunkton de la estroj de la partio, speciale dum la jaroj de la stalinismo, kvankam okazis klopodoj por ke la gazeto montru la tuta spektron de opinioj de la aliaj maldekstraj partioj pri kelkaj specifaj aferoj se ne temas pri kritikoj kontraŭ Sovetunio.
La publikaĵo vendis ĝis 35 000 ĉiutagajn ekzemplerojn dum la 1930-aj jaroj, koincide kun la pinto de la KPU dum la plej akra epoko de la Granda Depresio. Post la soveta invado al Hungario de 1956, la tiama direktoro de la gazeto, nome John Gates, klopodis liberaligis la KPU kaj apogis la liberan diskuton en la Daily Worker, laŭ la tendenco defendita de Nikita Ĥruŝĉov en Sovetunio pro kio li estis forpelita de la partio komence de 1958 kaj la "Daily Worker" ĉesis la diskutadon. Post tio la gazeto perdis publikon kiel rezulto de tiu krizo (same kiel la KPU perdis forton) kaj meze de 1958 iĝis ĉiusemajna.
Belgio en la Somera Olimpiko 1908
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Langenthal Industrie Nord (stacidomo)
Langenthal Industrie Nord estas fervoja stacidomo en Langenthal, Svislando.
Belgio en la Somera Olimpiko 1920
Kunordigis la teamon, kaj gastigis la tutan eventon, la Belga Olimpika Komitato.
Lingku (kanalo)
En la jaro 214 a.n.e. la imperiestro startis la projekton de tiu granda kanalo por transporti liveraĵojn al la armeo. La kanalo ebligis akvotransporton inter norda kaj suda Ĉinio. La kanalo, 34 kilometrojn longa, ligus la riveron Ksiang kiu fluas en la riveron Jangzion kun la rivero Li Jiang, kiu fluas en la Perloriveron. La kanalo konektis du el la ĉefaj akvovojoj de Ĉinio kaj helpis la etendon de Qin en la sudokcidenton. La konstruado estis konsiderita unu el la tri grandaj agegoj de la inĝenierarto de Antikva Ĉinio, kaj la aliaj estus la Granda Murego kaj la sistemo de irigacio Dujiangĝan de Siĉuano.
Belgio en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Langenthal Gaswerk (stacidomo)
Langenthal Gaswerk estas fervoja stacidomo en Langenthal, Svislando.
Heinrich XIII. Prinz Reuß
'''Heinrich XIII. Prinz Reuß' (naskiĝis la  en Büdingen) estas germana entreprenisto pri nemoveblaĵoj kaj ano de la familio Reuß, kiu konatiĝis kiel aktivulo de la dekstre ekstrema Reichsbürger''-movado. La, la germana polico arestis lin kaj pliajn 24 homojn pro indikoj ke ili planis terorisman puĉon kontraŭ la legitima registaro.
Familio kaj nomo
Heinrich XIII. Prinz Reuß estas ano de la familio Reuß, iama nobela dinastio germana. Ties du ĉefaj branĉoj Reuß älterer Linie kaj Reuß jüngerer Linie (formortintaj en 1927 kaj 1945) regis ĝis la Novembra Revolucio en 1918 du ŝtatetojn en Turingio.
Lia familia nomo estas Prinz Reuß. Ekde 1919 "Prinz" ne plu estas nobela titolo, sed parto de la nomo. Lia antaŭnomo estas Heinrich XIII. ("Henriko la 13-a"). Estas speciala tradicio en la familio Reuß, ke ĉiuj viraj familianoj portas la nomon Heinrich, kun aldono de romia cifero kiu kronologie numeradas ĉiujn Henrikojn en la sama familia branĉo. En la branĉo de Heinrich XIII., la numerado rekomenciĝas kun I. (la 1-a) en ĉiu jarcento – li do estas la 13-a vira branĉano naskita post 1900.
Politika aktivado
Laŭ informoj de la germana federacia prokurorejo (Bundesanwaltschaft), Prinz Reuß estis gvida persono en grupo kiu planis fari armitan puĉon kontraŭ la registaro de Germanio kaj instali lin kiel novan ŝtatan regenton.
Internacia flughaveno Banĝulo
La internacia flughaveno de Banĝulo (ankaŭ nomita internacia flughaveno de Yundum) komunikigas Banĝulon, la ĉefurbon de Gambio. La ĉefaj destinoj de tiu flughaveno estas Londono, Konakrio, Dakaro kaj Lagoso.
Tiu flughaveno, konstruita de la senegala arkitekto Pierre Goudiaby Atepa, estis klasigita inter la 10 plej belaj flughavenoj de la mondo fare de la brita ĵurnalisto Rowen Moore, de la gazeto The Observer.
Belgio en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Královské Poříčí
Královské Poříčí (Königswerth) estas municipo troviĝanta en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1240.
Attila Turi
Attila Turi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Turi Attila estas hungara arkitekto, membro de Hungara Arta Akademio (2012).
Attila Turi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Attila Turi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1978, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1985. Post siaj studoj li aliĝis al pluraj firmaoj aŭ kooperativo, ekde 1986 li ofte laboris kun Imre Makovecz 25 jarojn. Inter 1996 kaj 2009 kaj ekde 2011 li estis ĉefarkitekto de Budakalász. Li partoprenis en la rekonstruaj laboroj depost inundo de Tiso en 2001 kaj Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario (2010). Ekde 2004 li havas ankaŭ neinstruan postenon en la teknikuniversitato, tamen kelkfoje li prelegis. Li ricevis medalojn aŭ premiojn ekde 1996, en 2021 premion Kossuth. Lia edzino naskis kvarfoje.
Roggwil Buchägerten (stacidomo)
Roggwil Buchägerten estas fervoja stacidomo en Roggwil, Svislando.
Belgio en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Belgio en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
Belgio en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Belga Olimpika Komitato.
György Vízvári
György Vízvári [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vízvári György estis hungara akvopilkisto (defendisto), olimpiano, olimpika ĉampiono, polica oficiro. Lia origina familia nomo estis Vadler, laŭ alia informo Weiss.
naskiĝis je la en  kaj mortis je  en.
Biografio
akiris trejnistan diplomon en instituto en 1960, poste oficiran diplomon en polica altlernejo. Lia lasta rango estis kolonelo. Lia samnoma filo same estis policano. Li ricevis polican premion postmorte.
Sporta kariero
inter 1938-1958 estis akvopilkisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj, tamen plej longe en Újpest. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje (1950-1955), dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1949-1957 25-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun ora medalo, krome en eŭropa ĉampionumo li estis la unua post 2 jaroj. Depost fino de la aktiva sporta vivo li havis postenon en la sportklubo en Újpest.
Dujiangĝan (irigacio)
Dujiangĝan, literumita ankaŭ Dujiangyan (en ĉina 都江堰, en pinjino Dūjiāngyàn) estas antikva sistemo de irigacio en la urbo Dujiangĝan, Siĉuano, Ĉinio. Origine konstruita ĉirkaŭ 256 a.n.e. fare de la ŝtato Qin kiel projekto por kontroli inundojn kaj por irigacio, ĝi estas ankoraŭ uzata nuntempe. La infrastrukturo de la sistemo disvolviĝas en la rivero Min (Minjiang), nome la plej longa alfluanto de Jangzio. Tiu areo estas en la okcidenta parto de la Ebenaĵo de Ĉengduo, inter la Siĉuana Baseno kaj la Tibeta Altebenaĵo. Origine, Min torentis el la Montoj Min kaj subite malrapidis post atingi la Ĉengduan Ebenaĵon, plenante la fluejon per sedimentoj, kio faris la najbarajn areojn tre suferantaj pro inundoj. La reĝo Ĵao de Qin komisiis la projekton, kaj la konstruado de Dujiangĝan bremsis la riverfluon uzante novan metodon por kanaligi kaj dividi la akvon pli ol simple baraĵigi ĝin. La skemo de akvoadministrado estas ankoraŭ uzata nuntempe por irigacii ĉirkaŭ 5 300 km² de tero en la regiono. La Dujiangĝan, la kanalo Ĵengguo en Shaanxi kaj la kanalo Lingku en Guangxi estas kolektive konata kiel la "tri grandaj projektoj de hidraŭlika inĝenierado de Qin."
Doom (franĉizo)
Doom (stiligita al DOOM) estas videoludoserio kaj amaskomunikila franĉizo kreis de John Carmack, John Romero, Adrian Carmack, Kevin Cloud, kaj Tom Hall. La serio enfokusigas nenomitan spacmarĉsoldaton, kiu batalas hordojn de demonoj kaj malmortulo por savi teron de apokalipsa invado.
La originala Doom estas konsiderata en la kompanio de pionira unua-persona pafada videoludo. Ĝi introdukis al IBM-kongruaj komputiloj trajton kiel ekzemple 3D-grafiko, tri-dimensiaj spacoj, retmultiludanta ludado, kaj subteno por modifoj kreitaj de ludanto kun la Doom WAD-formato. Pli al 10 milionoj kopioj de ludo en la Doom franĉizo estas venditaj; la franĉizo estas generita multaj sekvoj, noveloj, komiksoj, tabulludo, kaj filmoadapto.
Superrigardo
La Doom-videoludoj konsistas al unuaj-personaj padafaj videoludoj, en kiuj la ludanto kontrolas nenomitan spacmarĉsoldaton kutime nomita Doomguy (Doom-ulo); en la 2016 serio, la protagonisto estas nomita la "Doom Slayer" aŭ simple "Slayer". Ludantulo batalas kontraŭ la arme de infero, formita de demonoj kaj malmortulo. La videoludoj kutime okazas sur granda bazo en Marso aŭ ĝiaj lunoj, sed foje ankaŭ en infero. La klasika serio havas limigitan fokuson al la rakonto - multe da ĝi troveblas en la manlibroj kaj ne en la ludoj. Pli lastatempaj titoloj, precipe la 2016 serio, havas pli grandan fokuson de la rakonton.
La unua ludo havas ok armilojn kun malsamaj fortoj kal malfortoj, desegnita por kontinua uzi dum la tuta ludo. Kia la ludanto portas tuta de la armiloj, strategioj kiel la "gun juggling" (laŭvorte "pafilaĵonglado") - rapide ŝangi inter la pafiloj depende de la cirkonstancoj - povas esti uzita. Aldone al batalomekaniko, Doom-nivelo ofte havas labirintojn, kolorajn ŝlosilkartojn, kaj kaŝitajn areojn. Pro teknikaj limigoj, la ludanto ne povis salti aŭ rigardi supren kaj malsupren en la klasika serio. Ĉi tiuj eblecoj estas aldonita en la pli nova titoloj.
Ricevo
En 1996, Next Generation rangis la serion al la 19-a plej bona videoludo ĉiutempe, dirinta ke malgraŭ centoj de kopiantotitoloj, neniu kapablis egali la originalon. En 1999, Next Generation listigis la Doom franĉiso al ilia numero 25 en ilia 50 plej bona videoludo ĉiutempe, priskribanta la demonoj kiel iuj el la plej timiga aferoj kiu povas esti vidita en komputila ekrano.
Doomguy ankaŭ estas bone ricevita. UGO Networks rangis la tuttempe silenta protagonisto kiel ĝia kvara plej bona videoludoprotagonisto 2012. En 2013, Complex rangis lin kiel numero 16 al ĝia listo de plej bonegaj soldatoj en videoludoj, kie ĝi ankaŭ nomis li kiel la originala videoludo spacmarĉsoldato kaj unu el la klasikaj silentaj protagonistoj. Ambaŭ CraveOnline kaj VGRC rankis lin al la 5-a plej "badass" (mojosa) vira protagonisto de la historio de videoludojn.
Vendoj
La originala Doom vendis 3,5 milionojn da fizika kopioj kaj 1,15 milionojn de shareware-kopioj inter 1993 kaj 1999. Doom II vendis 1,55 milionoj da kopioj de tutaj tipoj en Usono dum la sama periodo, kaj proksimume kvarono de tiu numero en Eŭropo. Entute, la unuaj du ludoj vendis 5-6 milionojn da kopioj dum ĉi tiam. Doom 3 vendis 3,5 milionojn da kopioj, kaj ankaŭ multajn kopiojn de ĝia ekspansio Resurrection of Evil inter 2004 kaj 2006. Ĉi tiu faras ĝin la plej sukcesa ludo en la serio al tiam. La vendonumbroj de Doom 64 ne estas malkaŝi. La 2016 rekomenco vendis plej de 2 milionoj kopioj por komputilo inter ĝia dato de lanĉo en majo 2016 kaj julio 2017.
Status quo
Status quo (el la latina: status quo, signifante "la ekzistanta situacio", "situacio en kiu") estas termino derivita de la esprimo uzata en diplomatio status quo ante bellum kiu signifas "la situacio kiu ekzistis antaŭ la milito" kaj kutime estas rezervita por postmilitaj situacioj de negocoj kaj traktado. Sed en la parolata lingvo la termino indikas la situacion kian ĝi estis kaj daŭre estas, ĉi tie kaj ĉi tiam. La mezlonga termino "status quo ante" kutime estas uzata por sociaj aferoj, kiel rezisto al socia aŭ religia reformo; kaj ankaŭ tiu de "status quo ante bellum".
Politikaj debatoj ofte supozas, ke ekzistas avantaĝo en konservado de la status quo, ia interna avantaĝo kiu ne estas derivita de la naturo de la status quo, sed de la danĝeroj enecaj en ŝanĝoj, kiaj ajn ili estus. La esprimo "konservi la status quo" estas uzita por priskribi reziston al radikalaj ŝanĝoj en la socia aŭ politika situacio.
Politika uzo
Sociaj movadoj foje povas servi kiel ekzemplo kia la status quo povas esti subfosita. En tiaj kazoj, la status quo rilatas al situacio kiu ekzistas ĉirkaŭ speciala temo aŭ al la kultura/socia klimato en specifa socio aŭ nacio. La status quo foje estas perceptita kiel negativa, plejparte fare de subtenantoj de sociaj movadoj, kaj homoj kiuj volas konservi la status quo estas perceptitaj kontraste al progreso.
Politikistoj foje rilatas al la status quo. Ofte ekzistas politiko de intencita ambigueco kiu nur mencias la status quo prefere ol igas ĝin la oficiala stato. Clark Kerr diris: "La status quo estas la nura solvo kiu ne povas esti vetoita," signifante, ke estas ne eble decidi kontraŭ la status quo, sed devus agi en favoro de ŝanĝo.
Karl Marx konsideris organizitan religion kiel rimedo por la kapitalistoj kaj burĝo por konservi la laboristan klason kontentigita malgraŭ la plejneegala status quo. Ankaŭ la eduka sistemo estis vidita per aliaj kiel rimedo de konservado de la status quo en socio.
Hashim Mruta
Hashim MRUTA aŭ Hashim Bushiri MRUTA (naskiĝis en Darersalamo, Tanzanio en 1937 aŭ 1942 kaj mortis en la sama lando en 1988) estis pentristo de la unua generacio de la pentra ĝenro konata kiel tinga tinga. Haŝim Mruta estis unu el la fondaj membroj de la Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga kie li instruis siajn multajn lernantojn, kiel Mohamed Charinda. Li estis eminenta membro de la Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga, kie li restis ĝis sia morto.
Antaŭ ol esti pentristo, Mruta laboris kiel policisto, sed retiriĝis. Kiam Edward Saidi Tingatinga, lia kuzo, komencis esti konata pentristo, Mruta volis iri al siaj klasoj. Tingatinga jam havis kvin studentojn, do ŝi rifuzis plu. Tamen, Mruta rajtis iri vidi la aliajn pentri. Poste li ekzercis hejme, kion li vidis. En 1991 Mruta estis komisiita pentri murpentraĵon en Kopenhago kiel parto de la Images of Africa Festival.
Chinua Achebe
Chinua ACHEBE (/ˈtʃɪnwɑː əˈtʃɛbeɪ/; 16a de Novembro 1930 – 21a de Marto 2013) estis niĝeria romanisto, poeto, kaj kritikisto, kiu estas konsiderata kiel hegemonia figuro de nuntempa Afrika literaturo. Lia unua romano kaj majstroverko, nome Things Fall Apart (1958), okupas volboŝtonan lokon en afrika literaturo kaj restas la plej amplekse studita, tradukita kaj legita afrika romano. Kun Things Fall Apart, liaj No Longer at Ease (1960) kaj Arrow of God (1964) kompletigas la tiel nomitan "Afrikan Trilogion"; postaj romanoj estas A Man of the People (1966) kaj Anthills of the Savannah (1987). Li estis ofte referencita kiel la "patro de afrika literaturo", kvankam li arde malakceptis tiun karakteron.
Vivo kaj kariero
Naskiĝinta en Ogidi, Anambra, Brita Niĝerio, la infanaĝo de Achebe estis influita kaj de la tradicia kulturo de Igboj kaj de la postkolonia kristanismo. Li elstaris en lernejo kaj ĉeestis en tio kio estas nuntempe la Universitato de Ibadano, kie li iĝis arda kritikanto pri kiel la Eŭropa literaturo priskribis Afrikon. Li translokiĝis al Lagoso post diplomiĝo, li laboris por la radio Nigerian Broadcasting Service (NBS) kaj akiris internacian atenton pro sia romano de 1958 nome Things Fall Apart. En malpli ol 10 jaroj li publikigis kvar pluajn romanojn pere de la eldonisto Heinemann, kun kiu li startigis la serion Heinemann de Afrikaj Verkistoj kaj kanaligis la karierojn de afrikaj verkistoj, kiel Ngugi wa Thiong'o kaj Flora Nwapa. Achebe klopodis eviti la kolonian perspektivon kiu enkadrigis la afrikan literaturon tiam, kaj plukis el la tradicioj de Igboj, de la kristanaj influoj kaj de la kolizio de okcidentaj kaj afrikaj valoroj por krei unikan afrikan voĉon. Li verkis en kaj defendis la uzadon de la angla, priskribanta ĝin kiel rimedon por atingi larĝan publikon, aparte por legantoj de koloniaj landoj. En 1975 li faris polemikan diskurson, nome "An Image of Africa: Racism in Conrad's Heart of Darkness" (Bildo de AFriko: Rasismo en "Koro de malhelo" de Conrad), kiu estis mejloŝtona en postkolonia diskurso. Publikigita en The Massachusetts Review, ĝi montris kritikojn al Albert Schweitzer kaj Joseph Conrad, kiun Achebe priskribis kiel "absoluta rasisto."
Ferenc Vámossy
Ferenc Vámossy [vAmoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vámossy Ferenc estis hungara arkitekturhistoriisto, arkitekto, altlerneja instruisto.
Ferenc Vámossy naskiĝis la en Szeged, li mortis la.
Biografio
Ferenc Vámossy akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1952. Post siaj studoj li laboris en ŝtataj entreprenoj, poste ekde 1957 ĝis la emeritiĝo li instruis en la teknikuniversitato, ekde 1963 ankaŭ en Arta Altlernejo Moholy-Nagy. En 1965 li doktoriĝis en la teknikuniversitato, en 1968 li akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. En 1984 li kandidatiĝis, en 1999 doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1984-2018.
Fanny Blankers-Koen
Fanny Blankers-Koen (naskiĝinta Francina Elsje Koen; Lage Vuursche, provinco Utreĥto, Nederlando; 26an de aprilo 1918-Hoofddorp, Nord-Holando, Nederlando; 25an de januaro 2004) estis nederlanda atleto.
En 2012 ŝi estis nomita la plej grava kaj fama ina atleto de la 20a jarcento.
Biografio
Ŝia unua sporto estis la naĝado kaj nur dediĉis sin je la atletiko 17-jara. Unu jaron poste, ŝia trejnisto, Jan Blankers, kuraĝigis ŝin eniri en la nederlandan olimpikan teamon; ŝi partoprenis en la Olimpikoj de Berlino 1936, kie ŝi akiris du kvinajn premiojn, en altosalto kaj 4x100. En 1938 ŝi akiris la bronzan medalon en la 100-metra kurado en la Konkursoj de Eŭropo de atletiko. La Olimpikoj de 1940 kaj 1944 estis nuligitaj kaŭze de la 2a Mondmilito. En 1946, malmultaj semajnoj post ol naski sian unuan filon, ŝi gajnis la eŭropan oron en la 80-metra barierkurado.
En la Olimpikoj de Londono 1948, ŝi gajnis kvar orajn medalojn: en la 100 kaj 200 metroj, 80-metra barierokurado kaj kun la stafetkurado de 4x100 metroj.
Dum sia sporta vivo ŝi atingis dudek mondajn rekordojn en karieroj de rapido kaj de barierkurado, en salto de alteco kaj de longeco kaj en pentatlono.
Penglai (monto)
La monto Penglai (en tradicia ĉina, 蓬萊山; en simpligita ĉina, 蓬莱山; en pinjino, Pénglái shān), foje nomita insulo Penglai (en tradicia ĉina, 蓬萊仙島; en simpligita ĉina, 蓬莱仙岛; en pinjino, Pénglái xiāndǎo), estas mistikisma tero de la Ĉina mitologio. La legendo translokiĝis al Japanio, kie ĝi estis la origino de la mito de Hōrai (蓬莱 Hōrai?).
Kvankam ja ekzistas urbo Penglai en Ŝandongo, Ĉinio, oni ne konas ĉu vere ĝi korespondas al la origino de la legendoj. Tio ne malhelpas, ke tiu urbo reklamas por si estis la loko de la mito kaj eĉ oni mencias ian regionon de la urbo kiel elŝipiĝejo de la okopo de senmortuloj. Foje oni diras ankaŭ ke la monto estas videbla en iu el la oftaj miraĝoj kiujn generas la maro.
En la ĉina mitologio, la insulo kutime estas konsiderata la sidejo de la ok senmortuloj, aŭ almenaŭ la loko al kiu ili veturas por bankedo kun la magiisto Anqi Sheng. Supozite, ĉio en la montano aspektas blanka kun palacoj el oro kaj plateno kaj arboj en kiuj kreskiĝas juveloj. Oni konas nek doloron nek vintron en la insulo kaj la rizujoj kaj vinglasoj neniam malpleniĝas. Magiaj fruktoj kreskiĝas en Penglai havante kuracpovojn kapablajn kuraci ajnan malsanon, havigi senfinan junecon aŭ eĉ revivigi mortintojn. Qin Shihuangdi, serĉante la eliksiron de la vivo, klopodis trovi la insulon. La legendoj rakontas ankaŭ kiel Ŝju Fu, lia servisto sendita serĉi la insulon, malkovris Japanion anstataŭe.
Máté Szabó (reĝisoro)
Máté Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Máté estas hungara reĝisoro. Lia avo estis Károly Kazimir.
Máté Szabó naskiĝis la  en Debrecen.
Biografio
Máté Szabó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1995, poste li studis 2 jarojn en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Li estis subaktoro en Teatro Csokonai (Debrecen) (1997-1999) kaj li studis filozofion en Universitato de Debrecen (1997-1998). Li akiris reĝisoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2004. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Li komencis sian reĝisoran karieron en Teatro Gárdonyi Géza, poste en Teatro Szigligeti (Szolnok). Inter 2007-2012 li estis individua reĝisoro, poste li estis reĝisoro en Nacia Teatro (Miskolc), ekde 2015 ankaŭ arta gvidanto. Li ricevis premiojn inter 2004-2016.
50726 Anniemaunder
50726 Anniemaunder estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la irlanda-angla astronomino kaj suna observantino Annie Scott Dill Maunder (naskiĝinta Russell ; 1868–1947), de la Reĝa Observatorio de Greenwich. Ŝi disvolvis, kun sia edzo Edward, la " papilian diagramon " de latitudo de la sunmakuloj dum suna ciklo.
95853 Jamescarpenter
95853 Jamescarpenter estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astronomo James Carpenter (1840–1899), konata pro lia laboro pri stelaj spektroj kaj planedoj. Li kunverkis "The Moon: Considered as a Planet, a World, and a Satellite" (La Luno rigardita kiel Planedo, Mondo kaj Satelito) kun James Nasmyth.
Mamillas
Mamillas nuntempe estas hispana loĝloko sen loĝantoj apartenanta al la municipo Sos del Rey Católico kaj tre proksima al Sofuentes en la provinco Zaragozo. Ĝi apartenas al la komarko Cinco Villas, en la regiono Aragono.
Geografio
La vilaĝo Mamillas estas tre proksima al la limo kun Navaro, en la suda parto de la municipo Sos del Rey Católico, al kiu ĝi apartenas, sur suda deklivo de la Sierra de Peña, ĉe la piedo de la intermonto inter du riverfontoj, kiuj fluas en la rivereton Castiliscar, alfluanto de la rivero Aragono.
La vojo CV-868 trairas Mamillas, kiu komenciĝas de Castiliscar kaj la A-127 por direkti sin nordokcidenten, al Sofuentes kaj poste turnas nordorienten al Mamillas kaj la montopasejo de Sos, kie ĝi denove kunligas la A-127, kiu kondukas al Sos del Rey Católico, la ĉefurbo de ĝia municipo.
Mamillas estas je distanco de 120 km de Zaragozo, situante je alteco de 650 m.
Historio
Historie, Mamillas situas sur la romia vojo de Cinco Villas, kiu venante de Sofuentes, daŭris laŭ malnova pado, kiu preterpasante la ermitejon Serún direktiĝis al Sos tra la Valmediana pasejo. Tial multaj romiaj restaĵoj aperis en ĝia ĉirkaŭaĵo. Estis en la areo de la ermitejo Serún, kie P. Escalada trovis mejloŝtonon de Adriano, kiu markis mejlon LXXV de la menciita itinero.
La plej malnova referenco, kiun oni havas de la loko, troviĝas en dokumento el 1515, kiu malpermesis paŝti al la brutaro, interalie, en Mamillas, laŭ peza monpuno. Laŭ Madoz, en 1848, Mamillas konsistis el 16 domoj. En 1924 ĝi havis 77 loĝantojn kaj ĝia loĝantaro pligrandiĝis ĝis 1930, kiam ĝi havis 115 homojn. La agrikulturo kaj brutaro estis la ĉefa ekonomia bazo de la loĝantaro, precipe la kultivado de vitejoj komence de la 20-a jarcento.
Ekde 1930, kaj post la intercivitana milito, la loĝantaro komencis serĉi pli bonajn laborŝancojn for, eĉ eksterlande, kiel okazis en multaj urbetoj kaj vilaĝoj de la regiono, ĉar la vivtenado tie estis tre malfacila. La vilaĝeto Mamillas komencis iom post iom perdi siajn loĝantojn: en 1991 restis nur kvar loĝantoj, du en 2015, kaj unu antaŭ tre malmultaj jaroj, kaj nune la vilaĝo restis senhoma.
Mamillas estas unu el la multnombraj loĝcentroj apartenantaj al Sos del Rey Católico, kiu nun estas neloĝata, kvankam ĝiaj kampoj estas kultivitaj kun tiom aŭ pli da zorgemo ol kiam tie estis homoj. Kio ne estas en ili, estas porkoj, anasoj aŭ kokidoj, kiuj tiom helpis al la familia enspezo sur la kampo, kaj en sia medio, ne mulo, ĉevalo aŭ ĉevalino, kiuj abundis en ĉi tiuj landoj en pasintaj tempoj.
Monumentoj
La soleco regas sur tiuj ĉi lokoj. Jam de multaj jaroj neniu loĝas apud la ermitejo. Interne estas skulptaĵoj de San Ramón Nonato kaj Santa Clara kaj sur ĝia malgranda sonorilmuro, ĝia sonorilo restas senmova.
Estas menciinde
La Mejloŝtono de Adriano, kiu markis mejlon LXXV sur la romia vojo de Zaragozo (Caesar Augusta) al Pamplono (Pompaelo).
Henry Way Kendall
Henry Way KENDALL (9an de decembro 1926 – 15an de februaro 1999) estis usona fizikisto.
Li ricevis la Nobel-premion pri Fiziko en 1990 kune kun Jerome Isaac Friedman kaj Richard Edward Taylor "pro siaj pioniraj studoj koncernaj al la pruvo de la ekzisto de la modelo de la kvarkoj en la fiziko de eroj."
Kendall ne estis nur grava fizikisto, sed li ankaŭ estis montgrimpisto kaj fotisto. Li estis unu el la fondaj membroj de la Union of Concerned Scientists, asocio de engaĝitaj sciencistoj, kaj li estis aparte interesita pri la problemoj de la energio kaj de la atoma disvastigo.
95852 Leatherbarrow
95852 Leatherbarrow estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita amatora astronomo Bill Leatherbarrow, emerita profesoro ĉe la Universitato de Sheffield. Li ricevis honoran doktorecon pro servoj al la amatora astronomio. Li servis kiel Prezidento de la Brita Astronomia Asocio de 2011 ĝis 2013, kaj estis Direktoro de la Luna Sekcio de la Brita Astronomia Asocio de 2009.