cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gägelow
Gägelow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Grevesmühlen-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Longueil-Sainte-Marie (stacidomo)
Longueil-Sainte-Marie estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Raccordement des Ageux, situanta en  Longueil-Sainte-Marie, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Bloop
Bloop estis ekstreme laŭta, ultra-malalt-frekvenca akva sono detektita de la Usona Nacia Oceana kaj Atmosfera Administracio (NOAA) plurloke en Pacifiko dum la somero 1997.
La origino de tiu sono estis dum longa tempo neklara kaj atribuata precipe al grandega akva besto kaj diversaj procesoj en maraj glacimontoj. NOAA konkludis, ke la sono rilatas al glacio.
György Botond Bolics
György BOTOND-BOLICS  estis hungara verkisto, inĝeniero naskiĝinta en Arad la 22-an de oktobro 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de januaro 1975.
Kariero
Botond Bolics finis juron en Segedo, havigis al si diplomon de inĝeniero eksterlande. Post 1945 li agadis pri industriorganizado. Ekde 1960 ĝis 1972 li estis redaktoro de la Libroeldonejo Táncsics. Li verkis sciencpopularigajn librojn, porjunularajn scienc-fantaziajn romanojn. Estis tre populara en radio lia seriteatraĵo Mikrobi.
Milotice nad Bečvou
Milotice nad Bečvou estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. En la municipo vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131.
Zu Ĉongĵi
Zu Ĉongĵi aŭ Zu Chongzhi (en tradicia ĉina: 祖沖之, en simpligita ĉina: 祖冲之, en pinjino Zǔ Chōngzhī; Wade-Giles: Tsu Ch'ung-chih; 429-500) estis ĉina matematikisto kaj astronomo kiu vivis kaj servis al sudaj dinastioj Liu Song kaj suda Qi.
Li naskiĝis en 429 en Jiankang (nuntempa Nankino). Lia familio estis historie ligita al la astronomia esplorado, kaj ekde sia infanaĝo li estis en kontakto kun matematikistoj kaj astronomoj. Jam juna li famiĝis pro sia talento.
Inter liaj malkovroj elstaras:
La nomo de 1888 Zu Chong-Zhi, asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 9-an de novembro 1964 de la teamo de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino, omaĝas lin.
Alena Růžičková-Pavlínová
Alena RŮŽIČKOVÁ-PAVLÍNOVÁ (naskiĝis la 8-an de julio 1910 en Holešov - mortis la 19-an de julio 2003 en Brno), aktorino de la teatro "Fratoj Mrštík" en Brno kaj profesorino de JAMU. Honora membrino de ĈEA.
Ŝi preparadis kulturajn vesperojn en la E-klubo en Brno, prezentadis poezion kaj ankaŭ prozon, ekzemple la apokrifojn de Karel Čapek en la traduko de Josef Vondroušek. Ŝia deklamado kompletigadis koncertojn de la artistoj de Janáček-operejo kaj konservatorio por klubanoj. En sia aktora kaj pedagogia laboro ŝi disvastigadis la ideojn de la esperantismo, eĉ de la scenejo antaŭ la publiko ĉe specialaj spektakloj okaze de siaj vivjubileoj.
Ŝia voĉo estis magnetofone registrita kun esperantlingvaj prezentoj el Emilia Marty, Morto de Arĥimedo kaj Ĉeĥa balado.
Antaŭ ol ŝi venis al Brno en 1949 ŝi aktoris en Moravia-Silezia teatro en Opava, en Honzl-studio, Akropolis, Urania en Prago, Sudbohemia teatro en České Budějovice kaj Beskida teatro en Hranice. Ŝiaj plej gravaj roloj Vojnarka (Jirásek), Kostelnička (Preissová), Patrino (Čapek), sinjorino Dulska (Zapolska), sinjorino Warren (Shaw), Stranga sinjorino Savage (Patrick), Avino (Cason - Arboj mortas starante), Panjo (Williams), Ludmila (Tyl), Aurelia (Giradoŭ), Gizela (Örkeny).
Malgranda niltavo
La Malgranda niltavo (Niltava macgrigoriae) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Niltava kiu enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj.
Estas tre simila specio al la Granda niltavo (Niltava grandis) krom la diferenco pri grando, tio estas birdo tre blua ĝenerale kun pli helgrizaj subaj partoj, malhelbrunaj flugiloj kaj nigraj vizaĝo kaj gorĝo. Estas tre rimarkindaj brilaj helbluaj areoj en krono, ŝultro, vosto kaj flanka kolumo. Ĉe tiu specio post la nigreca frunto, la krono aperas brile kaj multe pli helblua (preskaŭ blankeca) kaj same brilas la supra makzelo de la beko. Ankaŭ la aliaj helbluaj markoj en pugo kaj flanka kolumo aperas tre hele.
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Novij Oskol
Novij Oskol (Новый Оскол) estas urbo en Belgoroda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 14244501.
La urbo estis fondita en jaro 1637.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Oskol (Оскол) (kiu enfluas en riveron Severskij Donec (Северский Донец)), ĉe enenfluo de rivero Belenjkaja (Blanketa, Беленькая).
En jaro 1959 la urbo havis 12,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 20,9 mil loĝantojn.
Sanshiro Sugata
Sanshiro Sugata (姿三四郎 Sugata Sanshirō, konata ankaŭ kiel Judo Saga) estis la reĝisora premiero de la japana kinreĝisoro Akira Kurosawa. Unue elsendita en Japanio la 25an de marto 1943 fare de la kinstudioj Toho, la filmo estis poste prezentita en Usono la 28an de Aprilo 1974. La filmo estis bazita sur la romano samnoma verkita de Cuneo Tomita, nome filo de la elstara ĵudludanto Cunejiro Tomita. Ĝi sekvas la historion de Sanshiro, junulo kiu veturas al la urbo por lerni Ĵuĵicuon. Tamen, post sia alveno li malkovras novan formon de mem-defendo: nome Ĵudo. La ĉefa rolulo estas bazita en Saigō Shirō.
Temperaturo
Temperaturo estas fizika eco de materio, la bazo de la komunaj nocioj "varma" kaj "malvarma". Aĵo kun alta temperaturo sentiĝas varma, aĵo kun malalta temperaturo sentiĝas malvarma.
Temperaturo difiniĝas plurmaniere kiel la nivelo de termika agitado (kineta teorio de gasoj), aŭ laŭ la ekvilibro de termikaj transferoj inter pluraj sistemoj, aŭ ankoraŭ per la entropio en termodinamiko.
Ĝeneralaj konceptoj
La temperaturo estas la fizika propreco, kiu rilatas al komunaj konceptoj de varmo aŭ foresto de varmo, tamen ĝia formala signifo en termodinamiko estas pli kompleksa. Termodinamike oni parolas pri la averaĝa rapido aŭ la kinetika energio (movo) de la partikloj de la molekuloj, kaj tiel je altaj temperaturoj la rapido de la partikloj estas alta, kaj en la absoluta nulo la partikloj ne moviĝas. Ofte la varmo aŭ la malvarmo sentita de la personoj havas pli da rilato kun la termika sento ol kun la reala temperaturo. Fundamente, la temperaturo estas propraĵo kiun posedas la fizikaj sistemoj je nivelo makroskopia, kiu siavice havas kaŭzon je nivelo mikroskopia, kiu estas la averaĝa energio de la partiklo. Kaj fakte, male al aliaj termodinamikaj kvantoj kiel la varmo aŭ la entropio, kies mikroskopiaj difinoj estas validaj tre malproksime de la termika ekvilibro, la temperaturo estas mezurebla nur en la ekvilibro, precize ĉar ĝi estas difinita kiel averaĝo.
La temperaturo estas intime rilata kun la interna energio kaj kun la entalpio de iu sistemo: ju pli da temperaturo des pli da interna energio kaj de entalpio de la sistemo. La temperaturo estas intensiva propreco, tio estas, ke ĝi ne dependas de la grando de la sistemo, sed estas propreco kiu estas esenca kaj dependas nek de la kvanto da substanco nek de la materialo el kiu ĝi estas komponita.
Mezurunuoj
Laŭ la internacia mezurunuaro, la oficiala unuo de temperaturo estas la kelvino.
Estas almenaŭ du kromaj komunuzaj skaloj por mezuri temperaturon, krom la kelvina (aŭ "absoluta"): la skaloj Celsia (aŭ "centgrada") kaj Farenhejta. Malpli ofte uzataj estas la skaloj Rankina kaj Reomira. Vidu Kelvino por tabelo pri kiel konverti la unuojn de la diversaj sistemoj. Ĉi tie listiĝas la difinoj de la unuoj:
* FAHRENHEIT uzis la plej malaltan temperaturon de la vintro 1708/1709 en Gdansko (−17,8 °C) kaj sian propran korptemperaturon (37,8 °C).
Kroma mezurunuo estas la temperaturo de Planck.
Mezuriloj
Ĉefe estas du grupoj de iloj por mezurado de temperaturo: nome kontaktaj kaj senkontaktaj.
En la grupo de kontaktaj troviĝas:
Termoparo
Ĝi uzas la efikon de Seebeck. Ĉi tiu efekto aperas, se du konduktaĵoj spertas temperaturan gradienton preter iliaj longoj.
Rezista Temperatura Detektilo (RTD)
Ĝi uzas la fizikan principon de la temperatura koeficiento de elektrika rezisto de metaloj. La ilo bezonas elektran kurenton por produkti tension trans la sensilo, kiun oni povas mezuri.
Likvaĵo en vitraj termometroj
Vitra tubo unuflanke kun ujo estas parte plenigita kun likvo. Kiam la temperaturo altiĝas, la likvo dilatiĝas. La longo de la fluido en la tubo estas mezuro por la temperaturo.
Dumetalaj termometroj
Ĝi uzas la fakton ke diversaj metaloj havas diversajn koeficientojn de dilatiĝo. Ligado de du metaloj donas metodon por ekzemple ŝalti elektran kontakton.
Termoskopo
Termoskopo estas historia aparato kiu montras ŝanĝojn en temperaturo. Tipa desegno estas tubo en kiu likvo supreniras kaj malsupreniras kiam la temperaturo ŝanĝiĝas. La moderna termometro laŭgrade evoluis el ĝi per la aldono de skalo komence de la 17a jarcento kaj per normigo laŭlonge de la 17a kaj 18a jarcentoj.
Sentotemperaturo
Gravas reliefigi, ke la sentotemperaturo estas iom diferenca de la temperaturo tia, kia estas difinita en termodinamiko. La sentotemperaturo estas la rezulto de la maniero, laŭ kiu la haŭto sentas la temperaturon de la objektoj aŭ de la medio, kiu ne necese kongruas fidele kun la reala temperaturo de tiuj objektoj aŭ de la medio. La sentotemperaturo estas iom komplike mezurebla pro diversaj tialoj, ekzemple nome la jenaj:
Simfonio (Franck)
La Simfonio en d-minoro estas la orkestroverko plej fama kaj la ununura simfonio de la belga komponisto César Franck. Li komponis ĝin inter 1886 kaj 1888 (finfarita la 22-an de aŭgusto 1888). Ĝi estis unuafoje prezentata en la Konservatorio de Parizo la 17-an de februaro 1889. Franck dediĉis ĝin al sia lernanto, komponisto Henri Duparc.
Temperaturo
Sentotemperaturo
Pro tio ĉio, la sento de komforto dependas de la kombinita okazaro de la faktoroj kiujn determinas la jenaj kvar tipoj de interŝanĝo: nome seka temperaturo, radia temperaturo, malseka temperaturo (kiu indikas la kapablon de la aero akcepti aŭ malakcepti la vaporigo de la ŝvito) kaj la rapideco de la vento (kiu influas super la konvekcio kaj la vaporigo de la svito). La influo en la perdo de la transigo estas malgranda, escepte se la haŭto, aŭ ties parto, estas en kontakto kun malvarmaj objektoj (senŝuaj piedoj, malvarma sidilo, malmulta ŝirmovestaro...).
Simfonio (Franck)
Historio kaj disputo
La famo kaj renomo de César Franck apogiĝas sur malmultaj solaj verkoj, la plejparton el ili li komponis dum siaj lastaj vivojaroj. El ĉi tiuj la Simfonio en d-minoro estas unu el la lastaj, unuafoje prezentata nur jaron antaŭ la morto de la komponisto en 1890. La fakto, ke Franck decidiĝis finfine komponi simfonion, estas stranga pro la malofteco de ĉi tiu muzika formo en la franca muziktradicio de la 19-a jarcento, kiu rigardis la simfonion kiel ekskluziva rezervejo de la germana tradicio. Eblas, ke la ekeston de ĉi tiu verko instigis la sukceso kaj populareco de liaj Simfoniaj variacioj por piano kaj orkestro, komponita en la jaro 1885.
Krome la sukceso de kelkaj verkoj de aliaj francaj komponistoj sukcesis gajni la favoron de la publiko pri ĉi tiu ĝenro. La Simfonio n-ro 3, kun orgeno de Camille Saint-Saëns kaj (kvankam estante verko por piano kaj orkestro ) la Symphonie sur un chant montagnard français de Vincent d'Indy, ambaŭ komponitaj en la jaro 1886 kaj elkore akceptataj, helpis revivigi la simfonion kiel koncertpeco, formo malaperinta ekde la fantasta simfonio de Hector Berlioz el la jaro 1830. Pli frua verko, la Symphonie Espagnole (1875) de Édouard Lalo estas fakte konĉerto por violono kaj orkestro. Tamen tiuj ĉi du verkoj intencis malproksimiĝi de la formoj kaj sono de la romantisma simfoniismo germana (reprezentata per la verkoj de Brahms kaj Richard Wagner) per endukado de certaj novigoj nomataj "francaj" inkluzive la enigon de piano aŭ, en la kazo de Saint-Saëns, de la orgeno kaj per la uzado de temocikla stilo.
Kiel Saint-Saëns kaj Berlioz en siaj ĝis-tiamaj verkoj, tiel ankaŭ en siaj propraj antaŭaj verkoj Franck aplikis ankaŭ ciklan strukturon je la komponado de sia simfonio. Fakte la 'Simfonio en d-minoro' estas la ekzemplo plej klara de la daŭrigo de la simfonia cikleco laŭ la muzika tradicio de romantismo. Tamen Franck utiligis belsonecon tipe germanan, evitante la orkestrajn novigojn kaj la uzon de "naciismaj" elementoj, kiujn uzis Saint-Saëns kaj D'Indy. Do la 'Simfonio en d-minoro' de Franck estas konsiderebla kiel kontaktpunkto inter du malsamaj muzikaj tradicioj: la cikla formo franca kaj la romantisma formo germana kun vastaj influoj de Wagner kaj Liszt.
Parte pro ĉi tiu neatendita kunfando la verko estis malbone akceptata dum sia unua prezentado. Sed eĉ pli grave, la akcepto de la simfonio de Franck estis ege influata de la politikita kampo de la franca muziko post la konfrontadoj kaj la disiĝo en la sino de la Société Nationale de Musique, kiun estis fondinta Saint-Saëns en 1871 reage al la kontraŭgermana sento vekita per la franc-prusa milito. La skismon de 1886 kaŭzis la decido de la Société akcepti "eksterlandan" muzikon (ĉefe de Germanujo) kaj la fervoro, kiun esprimis kelkaj el la plej junaj membroj, inter kiuj troviĝis D'Indy kaj Franck mem. Ĉi tiu perfido neakceptebla por la franca muziko igis malaliĝi kelkajn membrojn pli konservemajn, unuavice Saint-Saëns; tiam Franck transprenis la prezidon de Société. La rezultanta etoso estis venena. La disputo atingis la Konservatorion de Parizo kaj malfaciligis la unuan prezentadon de la simfonio de Franck. Direktoro Charles Lamoureux rifuzis la partituron, kaj Franck devis reekpreni la orkestron de la konservatorio, kiu estis devigita interpreti novajn verkojn de membroj de la fakaro. Krome la kritikoj estis seniluziigaj kaj la reago estis negativa.
Pyramides (pariza metrostacio)
Pyramides [piʁamid] (Piramidoj) estas stacio de la linio 7 kaj linio 14 de la Metroo de Parizo, en la 1-a arondismento de Parizo.
Situo
Stacio Pyramides situas mez-voje inter Operejo Garnier kaj teatro de la Comédie-Française. Ĝi tiel kompletigas, kun stacioj kaj, la priservon de Avenuo de la Operejo, sub kiu trapasas tunelo de linio 7.
Historio
La stacio estis malfermita en 1916.
Deveno de la nomo
En 1798, dum la kampanjo de Egiptio, en la batalo de la Piramidoj venkis la orienta armeo komandita de generalo Bonaparte super Mamelukoj de Murad Bey.
Ĥarkivo
Ĥarkivo (ĝis la jaro 1991 ofte literumata Ĥarkovo, Харків [Ĥarkiv], Харьков [Ĥarjkov]) estas la dua plej granda urbo de Ukrainio. Dum la jaro 1989, tuj antaŭ la disfalo de Sovetunio, ĝi havis 1.610.000 loĝantojn, dum la jaro 2001 1.470.902 kaj laŭ takso pri la jaro 2005 1.464.740. La urbo estas la administra centro de unu el la 24 ukrainaj provincoj, kiuj nomiĝas "oblast": la Ĥarkiva provinco nomiĝas laŭ sia ĉefurbo. En la jaro 2012 urbo gastigis la Eŭropan Futbal-Ĉampionadon 2012.
De la jaro 1804 en la urbo funkcias Ĥarkiva Universitato, kie diplomitiĝis multaj eminentaj homoj. De maro 2022 Urbo-Heroo de Ukrainio.
Dua Mondmilito
La Dua Batalo de Ĥarkovo aŭ Operaco Fredericus estis kontraŭ-ofensivo en la regiono ĉirkaŭ Ĥarkovo (nune Ĥarkivo) kontraŭ la pontokapa ofensivo Izium de la Ruĝa Armeo fare en la 12a–28a de majo 1942, en la Orienta Fronto dum la Dua Mondmilito. Ties celo estis elimini la pontokapon Izium super Donec aŭ la "Barvenkovo kerno" (en rusa: Барвенковский выступ) kiu estis unu el la sovetaj ofensivaj areoj. Post vintra kontraŭ-ofensivo kiu forigis germanajn trupojn for el Moskvo sed elĉerpis la rezervojn de la Ruĝa Armeo, la Ĥarkova ofensivo estis nova soveta klopodo etendi sian strategian iniciaton, kvankam al ĝi mankis grava elemento de surprizo.
La Tria Batalo de Ĥarkovo estis serio de bataloj en la Orienta Fronto de la Dua Mondmilito, luktita de la Germana Armegrupa Sudo kontraŭ la Ruĝa Armeo, ĉirkaŭ Ĥarkovo inter la 19a de Februaro kaj la 15a de Marto 1943. Konata de la germana flanko kiel Doneca Kampanjo, kaj en Sovetunio kiel Donbas-Ĥarkova operaco, la germana kontraŭfrapo kondukis al la rekapto de la urboj Ĥarkovo kaj Belgorodo.
La Kvara Batalo de Ĥarkovo estis parto de la Operaco Polkovodets Rumiántsev (populare nomumita la Rumiántsev) dum la Dua Mondmilito. Profitante la rezulton de la batalo de Kursk kaj la grandan elĉerpiĝon de la germanaj panzer-divizioj, la alta stabanaro de la Ruĝa Armeo (nome la Stavka) muntis sukcesan kontraŭofensivon kontraŭ la elĉerpitaj soldatoj de Nazia Germanio cele al ilia forpelo for de Ĥarkovo kaj Belgorodo, kaj por devigi ilin instali siajn liniojn malantaŭ la rivero Dnepro. Ĝi okazis el la 12a al la 23a de aŭgusto 1943. Batalis 12 000 al 15 000 germanoj, estritaj de Erich von Manstein, kontraŭ 19 400 sovetoj, estritaj de Ivan Konev. La germanoj perdis 392 tankojn, dum la sovetoj 434. Sed la fina rezulto estis venko por la sovetoj, kiuj finfine liberigis la areon.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Ĥarkivo estas:
Kroniko de flugoj de sovetiaj kaj rusiaj kosmonaŭtoj
Kroniko de flugoj de sovetiaj kaj rusiaj kosmonaŭtoj ekde 1961 ĝis aprilo de 2004.
Fonto
La artikolo estis farita surbaze de laŭ permeso de la aŭtoro.
33462 Tophergee
33462 Tophergee estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Topher Gee, mentoron de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Charlotte Latin School de Charlotte (Norda Karolino).
Hejmo (regiono)
Hejmo en ĝenerala signifo estas loko - vilaĝo, urbo, regiono, lando aŭ kulturo - kiu ĉe individua homo elvokas fortan kaj daŭran emocion de intimeco, alligiteco, identeco.
El la vidpunkto de la psikologio tio estas sento tute subjektiva, sendependa de realaj limoj.
La sento de hejmeco koncernas medio(j)n, kiu(j) dum longa tempo estis grava(j) por la individua evoluo de homo.
Por la plej multaj homoj hejmo identas kun la loĝloko, regiono aŭ lando, kie ili travivis sian infanaĝon kaj junaĝon, do kie ili spertis primaran socian integriĝon (unue en la familio), kie ili do sentas "nestvarmon", kie ili "konas la regulojn", la normojn, kie interkompreniĝi eblas relative malkomplike kun aliaj homoj pro komuna spertofono.
Tion spegulas la sinonime uzataj vortoj kaj esprimoj:
En la nuntempa mondo ĉiam pli da homoj migras al alia loko. Post pli longa tempo de vivo tie, la komence fremda medio povas iĝi nova hejmo aŭ dua hejmo.
Se iu intence transloĝigas al alia regiono aŭ lando, oni parolas pri hejmo elektita.
La unuopaj etnaj lingvoj esprimas la nocion hejmo en sufiĉe individuaj manieroj, kies signifo konsiderinde malkongruas.
(Rim.: La redaktinto anticipe pardonpetas pri eraroj en la listo.)
Opinioj
"Ĉie ajn kie estas bone, mi estas hejme." (latine: "Patria est, ubicumque est bene." aŭ mallonge: "Ubi bene, ibi patria.") Cicerono
"Mi estas homo antaŭ ol esti franca, ĉar mi estas necese homo, kaj estas franca nur pro hazardo." (MONTESQUIEU)
"...Kaj tiam estos plenumita la belega revo de la inteligenteco: havi kiel patrio la mondon, kaj kiel nacio la homaron." (Victor Hugo en Antaŭparolo de "Les Burgraves" = La Burgografoj", 1843)
"Mia hejmolando mi nomas tiun landon, en kiu mi estas konstanta, fikshejma loĝanto; sed ĉar pro la nedifiniteco de la vorto 'lando' la vortoj 'patrolando' kaj 'hejmolando' ofte kaŭzas disputojn kaj malpacon kaj malamike disigas inter si la filojn de la sama terpeco, tial en ĉiuj dubaj okazoj mi evitas tiujn neprecizajn vortojn kaj uzas anstataŭ ili la pli precizajn 'hejma regno', 'hejma regiono', 'hejma urbo'." (ZAMENHOF DH1913, VII).
"Mia patrolando mi nomas tiun landon, en kiu mi naskiĝis. Sed ĉar pro la nedifiniteco de la vorto 'lando' la vortoj 'patrolando' kaj 'hejmolando' ofte kaŭzas disputojn kaj malpacon kaj malamike disigas inter si la filojn de la sama terpeco, tial en ĉiuj dubaj okazoj mi evitas tiujn neprecizajn vortojn kaj uzas anstataŭ ili la pli precizajn 'patruja regno', 'patruja regiono', 'patruja urbo'." (ZAMENHOF DH1913,VII).
"Mi ne havas hejmsopiron. Mi lernis, ke tio, kio estu hejmlando, kio estu la patrio, estas peklita kaj enfiksita en dosierojn, kaj, ke ĝi estas reprezentata en la formo de ŝtataj oficistoj, kiuj elpelas tiel certe la honestan hejmsopiron, ke eĉ ne spuro de ĝi postrestas2. Kie mi estas hejme? Tie, kie mi troviĝas kaj kie neniu min ĝenas. Tie, kie neniu volas scii, kiu mi estas kaj kion mi faras. Kie neniu volas scii, de kie mi venis, tie estas mia hejmo, tie estas mia patrujo." (B. Traven en La Mortula Ŝipo, trad. Hans-Georg Kaiser)
"Homo havas du patrujojn: unu estas lia domo, kaj la alia estas la mondo." (L. Lunari en sia poemo "25-a de aprilo 1945", pri la fino de la Dua mondmilito)
Komparu kun
hejmo (loĝejo), hejmlando, patrio, patriotismo
Hejmo (loĝejo)
Hejmo estas loĝejo aŭ domo de homoj, precipe por familioj. Ĝi esence estas konstruaĵo, havante murojn kaj tegmenton. Ĝi ŝirmas siajn loĝantojn kontraŭ vetero. La internon de hejmo homoj plikomfortigas per mebloj, kiel tablo, seĝo, kaj lito. La ĉirkaŭon de la hejmo oni povas beligi per ĝardeno kaj arboj.
Tamen, hejmo povas esti pli primitiva. Oni povas loĝi en hejmo malpli fiksata, kiel tendo aŭ iglo. Primitiva homo loĝis en kavernoj.
Modernaj hejmoj havas elektran servon por lampoj, telefonon, akvotubojn, kaj kloaktubojn. Iuj hejmoj havas kablan televidon aŭ satelitan televidon.
Pliofte, hejmo havas kelkajn ĉambrojn, kvankam iuj havas multajn, kaj iuj havas nur unu. Ofte, ĉambron oni uzas por specifa tasko. (Ekzemple, oni kuiras ĉefe en kuirejo.)
Ne konfuzu hejmo-n kun patrujo (hejmlando).
Mjelo
La mjelo aŭ spina medolo (Medulla spinalis) estas tiu parto de la centra nerva sistemo (CNS) de la vertebruloj, kiu laŭiras ene de la spinkanalo kaj per la spinonervo provizas la ekstremaĵojn, la trunkon kaj plejparte la kolon. Estante parto de la CNS la spinmedolo estas ĉirkaŭita de la samaj membranoj kiel la cerbo.
Situo kaj ĝenerala strukturo
Mjelo situas en dorsa parto de korpo, apud ĥordo. Ĉe ĉiuj veraj vertebruloj ĝi estas protektita per vertebraro.
La karakteraj ecoj de mjelo estas ĝia segmenteco kaj regularaj paroj de mjelaj nervoj. Kvanto de segmentoj povas esti diferenca ĉe diversaj animaloj (homoj havas 31 segmentojn, aliaj mamuloj ĝis 33, serpentoj eĉ 500). Longo de homa mjelo estas ĉirkaŭ 43–45 cm, pezo ĉirkaŭ 30-32 g.
Segmentoj de homa mjelo kompartatas en 5 partojn (Pars): kola (cervicale) - 8 segmentoj, brusta (thoracale) - 12 segmentoj, lumba (lumbale) - 5 segmentoj, sakra (sacrale) - 5 segmentoj kaj kokciga (coccigiale) - 1 segmento. Necesas noti, ke ĉe homoj segmentoj de mjelo ege diferencas ol segmentoj de vertebraro (vertebroj) je ambaŭ kompartado kaj situo (ekz. kola parto de vertebraro havas 7 segmentojn, kaj la kokciga - na 3). Ĉar mjelo de plenkreskulo estas ege pli korta ol la vertebraro (plej kutime ĝi finas en nivelo de dua lumba vertebro), la nervoj de sobaj mjelaj segmentoj eniras ege pli some, formante t.n. ĉevalan voston (Cauda Equina).
Mittlerfeld
Mittlerfeld (en la germana lingvo meza kampo) estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Mjelo
Situo kaj ĝenerala strukturo
La homa mjelo plejparte graduale igas pli maldika de kapo al vosto, kaj en la plej kaŭda parto maldikiĝas en t.n. fina fadeno, unuiĝinta kun cerbaj tegaĵoj. Tamen ekzistas du neregularaj dikiĝoj: la kola (Intumescentia cervicalis), kiu aperas de dua kola ĝis dua brusta vertebro, kaj lumba (Intumescentia lumbalis) de unua lumba ĝis tria sakra vertebroj. Ili aperis pro disvolvigo de homaj brakoj kaj kruroj kaj, do, neceso por forta nerva mekanismo por ili.
Mjelaj radiketoj
Radiketo (radicula spinalis) estas speciala nomo de nerva filamento kiu konektiĝas al mjela segmento. Ĉiu segmento de mjelo havas du parojn de radiketoj - dorsajn (dorsalis) kaj ventrajn (ventralis).
Dorsaj radiketoj eniras la spinkanalon kaj konektiĝas al spina ganglio, kiu situas apud la mjelo kaj konsistas de sensaj neŭronoj. La mjelo mem povas havi sensaj neŭronoj nur ĉe plej primitivaj vertebruloj, kaj en plimulto de okazoj mjela griza substanco konsistas nur de motoraj kaj intermediaj neuzronoj. Filamenteroj de ĉiu dorsa radiketo branĉiĝas kaj kovras la longon de ĉirkaŭ 1 cm.
Neŭtona pendolo
Neŭtona pendolo, nomita laŭ Sir Isaac Newton, estas aparato kiu pruvas la konservadon de movokvanto kaj energio tra serio de svingiĝantaj globoj. Kiam globo en unu ekstremo estas levita kaj liberigita, ĝi frapas la apudan globon; tiu forto estas transdonita tra la apudaj globoj kaj pelas la lastan supren; ĉio poste ripetiĝas kun apenaŭa energiperdo. Tiu aparato estas konata ankaŭ kiel Neŭtonaj globoj.
László Bányai
BÁNYAI László, (ba:njai) B. Bányai, origina familonomo: Baumgarten estis rumanuja hungara publicisto, historiisto, docentdoktoro naskita en Körösbánya la 17-an de novembro 1907 kaj mortinta la 3-an de junio 1981 en Bukareŝto.
Biografio
László Bányai studis en Gyulafehérvár, pli poste en Budapeŝto, Grenoble kaj Parizo. Inter 1930 kaj 1933 li instruis en Miercurea Ciuc. En aŭtuno de 1933 oni arestis lin pro komunista agado. Ekde 1934 ĝis 1940 li estis centra sekretario de MADOSZ en Kluĵo. Inter 1940 kaj 1942 en Brassó, pli poste ĝis 1944 en Temesvár li estis neleĝa gvidanta partiaktivisto. Post 1944 li estis ano de komitato ekzekucia de MNSZ, ekde 1948 landkunvena deputito, ano de Prezidenta Konsilanto (1948-52), ministerikonsilanto (1950-52), universitata profesoro, rektoro de la Bolyai Tudományegyetem (1952-56), vicministro (1956-58), vicdirektoro de Historia Instituto de Bukareŝto (1959-66). Ekde 1970 li estis unu el vicprezidentoj de la Akademio de Sociaj kaj Politikaj Sciencoj, ano krespondanta de la rumana akademio.
Alianco por Demokratio kaj Disvolviĝo
Alianco por Demokratio kaj Disvolviĝo (france Alliance pour la Démocratie et le Développement) estas politika partio en Kameruno. Okaze de la prezidanta baloto de la 11-a de oktobro 2004, ĝia kandidato Garga Haman Adji kolektis 3,7% de la voĉdonoj.
Ĝi origine nomiĝis "Alianco por Demokratio kaj Progreso", kaj estis leĝe agnoskita de la kameruna registaro la 4-an de junio 1991.
Věra Podhradská
Věra Podhradská (naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1939, mortis la 5-an de februaro 2019 en Brno) estis ĉeĥa esperantisto, honora membrino de ĈEA.
Ŝi laboris en tajlor-fabriko Kras en Brno (tajlorado de pantalonoj, jakoj, jupoj ks.) en personara fako. Siajn spertojn trakti kun homoj ŝi utiligis ankaŭ en Esperanto-movado ĉe organizado de aranĝoj (kongresoj, konferencoj, tendaroj).
Esperanton ŝi renkontis unuafoje en la jaro 1951, kiam logis ŝin al lernado operkantistino Věra Borská. Ŝi baldaŭ fariĝis membrino de la Esperanto-klubo en Brno, kie oni tiutempe solenis 50 jarojn de Esperanto en Brno. En la jaro 1952 ŝi partoprenis en la Somera Esperanto-Kolegio en Doksy, kie ŝi unuan fojon renkontis esperantistojn ekster sia "hejma" urbo.
Ekde la jaro 1953 ŝi partoprenas en diversaj Esperantaj someraj tendaroj, ekde la jaro 1962 kiel instruistino. Ekde la jaro 1969 ŝi estis fidela al la Somera Esperanto-Tendaro en Lančov, kiel instruistino kaj en la estraro de la tendaro ĝis 2018.
Membrino de la Ĉeĥa Esperanto-Asocio ŝi fariĝis tuj en la jaro 1969, kiam la Asocio estis fondita en Brno. Ŝi baldaŭ estis elektita en la Centran Plenumkomitaton de ĈEA kaj en la jaro 1979 en la estraron de la Asocio (Komitato de ĈEA). Ŝi plenumis en la asocia Komitato diversajn funkciojn, kiel vicprezidantino, kasistino, en la jaroj 1999-2005 ŝi laboris kiel prezidantino de la Asocio.
Ŝi ne forgesis ankaŭ sian "hejman" klubon en Brno, kie ŝi laboris plurajn jarojn en la kluba komitato. Inter 2009 kaj 2016 ŝi estis prezidantino de Societo por la internacia lingvo Esperanto en Brno.
Urbotipa loĝloko
Urbo-tipa loĝloko (el la rusa посёлок городского типа, IFA: [pɐˈsʲoɫək gərɐˈt͡skovə ˈtipə]; ukraine селище міського типу, IFA: [ˈsɛɫɪʂt͡ʃɛ ˈmisʲkɔɦɔ ˈtɪpu]; angle urban-type settlement) - speco de loĝloko, meza inter urbo kaj vilaĝo, kutima por sovetia kaj postsovetia urbo-konstrua politiko (nun tiu nocio estas uzata en Rusio, Ukrainio kaj aliaj eks-ŝtatoj de Sovetunio).
Plej ofte la urbo-tipaj loĝlokoj estas konstruataj ĉirkaŭ industriaj entreprenoj, fervojaj stacioj, sanatorioj kaj hidroteĥnikaj konstruaĵoj. Por ke la loĝloko ricevu la statuson de urbotipa loĝloko, ĝi plej ofte devas havi ne malpli ol 2000 loĝantojn, kies pli granda parto (ne malpli ol 60-70 elcentoj) devas esti ne agrikulturistoj, sed laboristoj kaj oficistoj. Malofte en la loĝloko povas vivi malpli da homoj, se la pli granda parto de la loĝantaro laboras en la sama grava industria entrepreno.
Administre la urbotipaj loĝlokoj principe ne diferencas disde la grandaj vilaĝoj - foje la urbotipa loĝloko havas sian propran konsilantaron, foje kelkaj loĝlokoj estas unuigitaj en unu komunan administran unuon. Do la ĉefa kriterio por distingi inter vilaĝo kaj urbo-tipa loĝloko estas la dominantaj okupoj de iliaj loĝantoj - ĉu agrikulturo, ĉu industrio.
La kvanto de urbotipaj loĝlokoj en Sovetunio konstante kreskis (kune kun la kresko de la loĝantaro). Ekzemple, en Rusio la estis 1359 urbotipaj loĝlokoj. En Pollando la sama nocio ekzistis inter la jaroj 1954 kaj 1972, sed poste estis forigita (nun en Pollando ajna loĝloko estas aŭ urbo, aŭ vilaĝo).
43193 Secinaro
43193 Secinaro estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la komunumo Secinaro, en provinco de La-Aglo, loko de la eble unua meteora alfrapa kratero malkovrita en Italio, datiĝanta de la kvara aŭ kvina jarcento La urbestro de Secinaro establis " Nacian Premion Meteorito de Oro " por amatoraj astronomoj, kiuj gvidis esplorojn pri la sunsistemaj korpoj.
Samseksemo ĉe bestoj
Por Samseksemo ĉe homoj vidu la artikolon Samseksemo.
Samseksemo ĉe animaloj aŭ Samseksema konduto en bestoj plusendas al la dokumentitaj indikoj de samseksemo kaj ambaŭseksema konduto ĉe bestoj. Tiaj kondutoj inkludas sekson, amindumadon, amoron, pariĝadon, kaj eĉ gepatradon inter sam-seksaj bestoj. Revizio de 1999 de esploristo Bruce Bagemihl montras ke samseksema konduto estis observita en proksimume 1 500 specioj, game el primatoj al vermoj Acanthocephala, kaj estas bone dokumentata por 500 el ili. La besta seksa konduto montras multajn malsamajn formojn, eĉ ene de la sama specio. La instigoj por kaj implicoj de tiaj kondutoj ankoraŭ devas esti plene komprenitaj, ĉar la plej multaj specioj ankoraŭ devas esti plene studataj. Laŭ Bagemihl, "bestregno [faras] ĝin kun multe pli granda seksa diverseco - inkluzive de samseksemo, duseksemo kaj nereprodukta sekseco - ol la scienca komunumo kaj socio generale estas pretaj akcepti." Nuna esplorado indikas ke diversaj formoj de sam-seksa konduto estas trovataj ĝenerale en bestregno. Nova revizio farita en 2009 el ekzistanta esplorado montris ke sam-seksa konduto estas preskaŭ universala fenomeno en bestregno, ordinara trans specioj. Samseksemo estas plej konata ĉe sociaj specioj.
La observado de samseksema konduto en bestoj povas esti vidata kiel kaj argumento por kaj kontraŭ la akcepto de samseksemo ĉe homoj, kaj estis uzitaj precipe kontraŭ la aserto ke ĝi estas peccatum contra naturam ("peko kontraŭ naturo"). Ekzemple, samseksemo en bestoj estis citita en la decido de la United States Supreme Court (Usona Supra Juĝistaro) en la kazo Lawrence v. Texas, kiu faligis la sodomileĝojn de 14 ŝtatoj. Ĉu bestosekseco havas logikan, etikajn, aŭ moralajn implicojn en homa sekseco estas ankaŭ fonto de debato.
Nigraj cignoj
Kiel ĉe aliaj specioj de cignoj, la Nigra cigno estas strikte monogama, do paroj fidele restas paroj dumvive (estas nur ĉirkaŭ 6% de divorcindico). . Ĵusaj studoj montris tamen ke ĉirkaŭ triono el ĉiuj ovaroj montris eksterparajn patrecojn. Ĉirkaŭ kvarono el ĉiuj paroj estas samseksemaj, ĉefe inter maskloj. Ili ŝtelas nestojn, aŭ formas portempajn triunuojn kun inoj por akiri ovojn, forpelante la inon post ŝi ovodemetis.
Pingvenoj
En 2004, du maskloj de Antarkta pingveno nome Roy kaj Silo en la Centraparka Bestoĝardeno, Novjorko, formis parligon kaj laŭvice klopodis “kovi” rokon; tiu estis anstataŭata de zorgisto pere de fruktodona ovo, kaj la paro sekve elovigis kaj zorgis la idon. Pingvenoj nature kovas ovojn kaj estas sociaj bestoj. Porinfana libro nome And Tango Makes Three estis verkita baze sur tiu okazo.
Struga Szczecińska
Struga Szczecińska (germane: Hohenkrug-Buchholz) estas nuligata fervoja haltejo en la pola urbo Szczecin, Okcidentpomeria Provinco. Ĝi estis lokita sur teritorio de la urba setlejo Struga. La haltejo troviĝis sur la parte nuligata fervojlinio Szczecin Dąbie – Sobieradz.
Gollenberg
Gollenberg havas diversajn signifojn:
Milova
Milova (hungare: Milova) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Conop.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 626 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 560 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1447. La mezepoka vilaĝo pereis, kaj tiu de la nuntempa estis fondita en la 17-a jarcento por minado de erco de kupro. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Farnezila formiato
Farnezila formiato aŭ C16H26O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la formiata acido kaj farnezila alkoholo. Farnezila formiato estas uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila formiato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila formiato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Ahmed Köprülü
Ahmed KÖPRÜLÜ, plene Köprülü Fazıl Ahmed Pasha (albane: Fazıl Ahmed Pashë Kypriljoti; 1635 – 3-a de novembro 1676) estis membro de la fame konata albandevena familio Köprülü, de kiu venis ses grandveziroj de la Otomana Imperio.
Heredinte la titolon de sia patro, Köprülü Mehmed Pasha, Ahmed Köprülü servis kiel grandveziro, la dua el tiu familio, de 1661 ĝis 1676. Antaŭ la veziriĝo, li servis kiel la provincestro de Damasko (1660 - 1661) kaj de Erzurum (1659 - 1660).
Li ricevis la kromnomon Fazıl, signifante "saĝa" (el la araba fazilet, "saĝo"), pro sia malaltigado de impostoj kaj apogado al edukado. Aliflanke, li estas brutala en la milito. Li estris la otomanan armeon en la milito inter Aŭstrio kaj Turkio (1663 - 1664). Komence de julio 1664, li sukcesis detrui la kastelon Novi Zrin en norda Kroatio post preskaŭ tutmonata sieĝo. Malgraŭ malvenko en la batalo de Sankta Gotthard, li sukcesis akiri terenojn per la traktato de Vasvar en 1664. Post tiu traktato, li koncentris siajn strebojn al la Kreta milito, kaj kaptis Kandion (nun Herakliono) de la Venecia Respubliko en 1669. Fine de la milito kontraŭ la Pola-Litova Komunumo, li subskribis la traktaton de Buchach en 1672 kaj la traktaton de Zurawno en 1676.
Fontoj
Bazita sur la komencaj alineoj de la artikolo en la angla Vikipedio.
Alofo
Alofo estas ĉefurbo kaj haveno de Niuo. La komunumo situas laŭ la marbordo havanta sudan kaj nordan partojn. Loĝas en la norda parto 256 homoj, en la suda parto 358 homoj (resume 614 en 2001). Tie funkcias la administracio. La flughaveno troviĝas en distanco de 7 km. La distanco al la novzelanda Auckland estas 2481 km-oj.
En 2004 ventego okazis, en kio la hospitalo detruiĝas. Oni rekonstuis pli grandan hospitalon 3 km-ojn for ĉe pli protektata parto. Ankaŭ tio apartenas al la suda parto.
(14603) 1998 SK115
(14603) 1998 SK115 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sud-Koreio en la Vintra Olimpiko 2006
Ili marŝis ĉe la solena malfermo kun partoprenantoj de Nord-Koreio.
mallonga rapid-sketado
Viroj
Pavŝino (stacio)
Pavŝino (Павшино) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Krasnogorsk.
Velino (rivero)
Poste ĝi ricevas akvon el la maldekstraj alfluantoj Salto kaj Turano, kaj poste eniras en ebenaĵo de Rieti, kie ĝi pliiĝas pro kontribuo de malgrandaj rojoj. Ĉe Papigno, ĝi falas en la Nera formante la famajn akvofalojn Cascate delle Marmore.
Laroche-Saint-Cydroine
Laroche-Saint-Cydroine estas franca situanta en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Larochois.
Huautla
Huautla estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Huautla. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13025.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22521 loĝantojn. El tiuj estis 10862 viroj kaj 11659 virinoj. La komunumo havas surfacon de 287,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 500 metroj super la marnivelo.
László Aixinger
László Aixinger [lAslO aiksinger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aixinger László estis hungara juĝisto, redaktoro, politikisto.
László Aixinger naskiĝis la en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Bratislavo (Slovakio) (la hungara Vikipedio uzas aliajn datenojn!).
Biografio
László Aixinger akiris juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1905. Post la diplomo li hejmenvenis kaj havis juran postenon en la juĝejo ĝis Traktato de Trianon, poste li estis redaktoro ĉe hungarlingva gazeto ĝismorte. Ekde 1920 li apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Ekde 1930 li havis altan postenon ankaŭ en hungara partio. Ekde 1938 li estis gvidanto de la hungaraj skoltoj en la ĵus deklarita lando Slovakio. Li okupiĝis ankaŭ pri la germana stenografio kaj li estis grava figuro de la hungara kultura vivo en Ĉeĥoslovakio kaj Slovakio.
Demokrata Unuiĝo de Kameruno
Demokrata Unuiĝo de Kameruno (france Union démocratique du Cameroun aŭ UDC) estas politika partio en Kameruno. Ĝia estro estas Adamou Ndam Njoya.
Bailly (Yvelines)
Bailly estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Baillacois
Kapelmajstro
Kapelmajstro aŭ orkestrestro estas la muzika direktisto de ĥoro aŭ orkestro. La nocion oni ofte uzas kiel sinonimo por dirigento. Nuntempe en la klasika muziko ĝi estas plejparte eksmodiĝinta, kaj oni uzas ĝin prefere ĉe blovmuzikaj ensembloj ktp., do ĉe ensembloj, kiujn oni ankoraŭ nomas muzikkapeloj.
Kim So-eun
Kim So-eun (jen en revizia latinliterigo, koree 김소은, per ĉinaj karaktroj 金素恩, naskiĝis en Namjanĝu, do nun -jara) estas sudkorea aktorino kaj modelo. Ŝi konatiĝis, aperante en pluraj televidserioj, inkluzive de Knaboj sur floroj (koree 꽃보다 남자, Kkotboda namja) en 2009.
Kapelmajstro
Historio
Kapelmajstro elorigine estas ne nur dirigento, sed ankaŭ komponisto kaj aranĝisto por la ensemblo, kiun li estras, kaj havas ampleksajn organizajn taskojn. Ekde la 15-a ĝis 19-a jarcentoj li estis la kreiva kapo de ĉiu plurvoĉa muzikado.
Joseph Haydn aŭ Antonio Salieri ankoraŭ estis kortegaj kapelmajstroj. Pro la profesia libero, kiu iom post iom venkis ekde ĉirkaŭ 1800, ekzistis pli kaj pli privatekonomiaj kapeloj, kiuj aktivis plejparte por danc- aŭ opereventoj. Mozart jam sin defendis kontraŭ la funkcio de kapelmajstro kiel kortega oficisto kaj restis dumvive liberprofesia. Ekde tiam ekzistas kontraŭaj komprenoj de la nocio kapelmajstro: Ĝi povas esti honortitolo, oficiale disdonata (de kortego aŭ de urbo) por oficisto aŭ dungito aŭ male simbolo por sendependa entreprenisto en la muzika vivo.
Ekde la mezo de la 18-a ĝis la mezo de la 20-a jarcento ekzistis la funkcio de teatrokapelmajstro, kiu kompetentis por la muziko de scenejaj produktadoj kaj krom la ekzercado kaj prezentado de ekzistantaj pecoj ankaŭ devis zorgi pri la daŭra novigo de la repertuaro. Adolf Müller senior ekz. verkis meze de la 19-a jarcento por pli ol 600 scenejaj produktadoj plejparte novan muzikon. Franz von Suppé devis ekzerci postulemajn operojn kaj samtempe komponi cirkomuzikon kaj poste operetojn.
En ensembloj kun arĉinstrumentoj ofte la koncertmajstro estis ankaŭ kapelmajstro (aŭ ties anstataŭanto). Tio ĉi ĉefe estis kutima en la dancmuziko. Johann Strauß (patro) kaj dum sia frua tempo ankoraŭ Johann Strauß (filo) estris kiel unuaj violonistoj dumlonge de la noktoj siajn kapelojn, simile al nuntempaj diskludistoj, kaj dumtage skribis novajn muzikaĵojn. Ĉe t.n. landlerkapeloj (Bavario, Aŭstrio) ankoraŭ nuntempe la kapelmajstro kutime estas fondinto kaj kontaktpersono de la ensemblo.
Ĉ. 1900 la profesioj de dirigento kaj de komponisto pli kaj pli disiĝis. Gustav Mahler ekz., kiu laŭ malnova tradicio estis kaj dirigento de fremdaj verkoj kaj ankaŭ komponisto kaj muziaranĝisto, kiel komponisto ne plu estis prenata por serioza. Lian muzikon kelkaj kritikistoj nomis malŝate kapelmajstromuziko.
Mândruloc
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 583 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 106.
Kapelmajstro
Nuntempo
En ĉiuj pli grandaj operejoj, kiuj laborigas plurajn dirigentojn, kapelmajstro eĉ nuntempe estas nomo por posteno. La unua kapelmajstro substaras la plej altrangan dirigenton, la ĝenerala muzikdirektoro, kaj ankaŭ anstataŭas lin.
Golzow
Golzow havas diversajn signifojn:
Kapelmajstro
Nuntempo
Ĉe kelkaj muzikaltlernejoj kiel ekz. Altlernejo Robert Schumann je Duseldorfo ankoraŭ ekzistas la edukado al diplomita kapelmajstro. Pli fruaj memkompreneblaj taskoj de kapelmajstro kiel komponado kaj aranĝado aŭ kulturestrado transiris sur aliajn studfakojn.
Ocoliș (Groși)
Ocoliș [okoliŝ] (hungare: Feketefalu) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al la komunumo Groși.
Kapelmajstro
Nuntempo
En moderna dancmuziko kaj en ĵazo oni diras bandestro kiel estro de bandego.
Ocoliș (Groși)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 585 loĝantojn (rumanoj), en 1992 469.
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1411. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Kapelmajstro
Kapelmajstroj
Inter aliaj jenaj komponistoj estis kapemajstroj:
Longueil-Sainte-Marie
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Longueillois.
Gagarinskij (distrikto de Moskvo)
Gagarinskij (Гагаринский) estas distrikto en la Sud-Okcidenta administra arondismento de Moskvo, Rusio.
La distrikto situas norde de la sud-okcidenta urboparto kaj en mapoj estas preskaŭ rektangula. Ĝi tute situas laŭ la ĉefa vojo - Lenin-avenuo (aŭtovojo Moskvo - Kievo). Ĝin limas kelkaj gravaj aŭtovojoj kaj - de nord-okcidente - rivero Moskva.
Najbaraj distriktoj: Lomonosovskij, Ramenki, Akademiĉeskij, Donskoj, Jakimanka, Ĥamovniki.
Fizika geografio kaj naturo
La teritorio lokiĝas sur la krutaj montetoj Vorobjovi apud la rivero Moskva. Sur iliaj deklivoj ĉe la riverbordo estas parko kaj naturprotektejo "Montoj Vorobjovi" ("Vorobjovi Gori"), apartenanta al distriktoj Gagarinskij kaj Ramenki.
Linhart Rýznar
Linhart RÝZNAR (naskiĝis 5-an de novembro 1921 en Šternberk, Moravio - mortis la 9-an de junio 2009 en Sallgast, Germanio) estis ĉeĥa esperantisto, iama ĉefdelegito de UEA por Ĉeĥio kaj Cseh-metoda instruisto, "magiisto", honora membro de ĈEA.
Gagarinskij (distrikto de Moskvo)
Flaŭro kaj bestaro
Diversecon de biologiaj specioj montras naturprotektejo "Montoj Vorobjovi". Multaj tieaj specioj apartenas al la Ruĝa listo de Moskvo.
Linhart Rýznar
Li estis unusola filo de patro Leonard, muelisto, kaj patrino Anna, dommastrino. La familio ofte transloĝiĝis. La fundamentan lernejon, kiun li tre malamis, li vizitis en Čejč, la fakan muelistan lernejon en Pardubice.
Gagarinskij (distrikto de Moskvo)
Ekologia situacio
Laŭ ekologiaj problemoj situacio en la distrikto estas konsiderata kiel meznivela.
Linhart Rýznar
Por Kristnasko 1936 li ricevis ĉapelon kaj lernolibron de Esperanto kaj de tiu tempo li eklernis kaj ekamis Esperanton.
Gagarinskij (distrikto de Moskvo)
Historio
En tiu epoko ĉi tie estis kelkaj vilaĝoj, unu el kiuj - loĝloko Andrejevskaja - estis konata pro la Andrea monaĥejo, kiu staras ĉe la kruta bordo de rivero Moskva kaj estis unue menciita en la 16-a jarcento. Apude situis bieno Vasiljevskoje, kiu havas riĉan propran historion kaj restigis ĝis nun la domon (Mamonov-daĉo), nun apartenantan al Instituto de kemia fiziko.
Linhart Rýznar
Parton de la dua mondmilito li travivis kiel ne bonvola laboristo dum devigas laboroj en Vöklabruk, Aŭstrio.
Li okupiĝis kiel muelisto, poste estro de grenprovizejo en agrikultura kooperativo.
Gagarinskij (distrikto de Moskvo)
Historio
En 1950-aj jaroj tie komenciĝis amasa loĝeja konstruado. Aperis kaj plivastiĝis Lenin-avenuo, Vernadskij-avenuo kaj aliaj plej gravaj aŭtovojoj. Sur la Placo de Gagarin en 1980 estis starigita altega monumento de la unua homo en kosmo Jurij Gagarin, je kies nomo estis nomita la nova distrikto. Apud la placo kaj Lenin-avenuo en 1962 estis malfermita metrostacio "" ("Lenin-avenuo").
Dum la dua duono de 20-a jarcento Sud-Okcidento fariĝis plej granda sciencista centro de Moskvo. Sur montoj Vorobjovi en 1950-aj jaroj ekstaris la nova aro de konstruaĵoj de la Moskva ŝtata universitato je nomo de Lomonosov. Apud la Prezidantaro de la Rusia Akademio de Sciencoj ricevis novan ĉefan konstruaĵon apud la Placo de Gagarin en komenco de Kosigina strato. Laŭ Lenin-avenuo aperis ĉeno el novaj sciencaj institutoj. Pro tio ĝis nun oni konsideras ĉi-teritorion en Moskvo kiel loko loĝata de plej klerigitaj homoj.
Linhart Rýznar
Post la dua mondmilito la familio transloĝiĝis en la urbon Svitavy, kie la juna Linhart fondis sian familion (du infanoj - filino Leonarda kaj filo Jan). Tie li iniciatis fondiĝon de loka Esperanto-klubo, kies unua estro li estis, post kelka tempo li helpis fondi E-rondeton ankaŭ en la najbara urbo Polička. Li estis iniciatinto de komunaj kunvenoj de proksimaj E-rondetoj - Svitavy, Litomyšl, Polička kaj Česká Třebová. La esperantistoj de tiuj rondetoj kunvenadis dimanĉe, unufoje en monato, ĉiam en alia urbo. Oni preparis distran, amuzan programon.
En la jaro 1951 li ricevis aprobon por instrui Esperanton, kiun li multfoje poste instruis en someraj kursoj kaj tendaroj en Ĉeĥoslovakio kaj danke al uzo de Ĉe-metodo ankaŭ eksterlande (Hungario, Pollando, Germanio).