cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teodoro Ciresola
Vivo
Je Mediolano, kie li instruis tiom multe da jaroj ĉe la humanisma Carducci-liceo, ekzistas nuntempe lernejo ĉe Brianza-strato kiu portis lian nomon: Istituto Comprensivo Statale Teodoro Ciresola. En lia naskiĝurbo ekzistas krome strato kun nomo lia. Pli malfrue li aktivis pedagogie en la Provinco Trento.
En la 1992-a jaro lia filino Teresa donacis la ampleksegan patran arkivon al la scienca societo Accademia Roveretana degli Agiati de Rovereto. Li ŝatis la ideojn de la hereza filozofo Antonio Rosmini. Pri la vivo de Ciresola verkis Renato Borsotti, unu lia lernanto el feliĉaj mediolanaj tagoj.
Endre Palócz
Endre Palócz [palOc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palócz Endre estis hungara skermisto (rapiristo, spadisto, sabristo), olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.
Endre Palócz naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ alia informo en februaro) en Budapeŝto.
Biografio
Endre Palócz maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1930, poste li akiris ŝtatsciencan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1934, post 2 jaroj ankaŭ juran diplomon. Li havis postenon en fabriko, baldaŭ en la Hungara Nacia Banko. Li ricevis 2 premiojn en 1940 kaj 1954.
Rosenbrauerei Pößneck
Rosenbrauerei Pößneck estas kompanio kun limigita respondeco kaj bierfarejo en Pößneck, Germanujo (Dr.-Wilhelm-Külz-Straße 41). Ĝi estas en familia posedo. En 2015 oni produktis 51.300 hektolitrojn da biero kaj limonadbiero kaj 19.200 hl da senalkoholaĵoj.
Antaŭhistorio bierfara surloka
En 1445 rajtis ĉ. 120 burĝoj bierfaradi. Tiaj kutimoj validis ĝis 1850. Jam frue bieroj el Pößneck liveritis ĝis Vajmaro. En 1589 urba konsiliano starigis je la strato Krautgasse novan maltejon kaj kaldronejon rekte sur puto kun akvo el la fonto Mönchsquelle (Unterer Hain). En 1656 la turingia landgrafo Frederiko Vilhelmo permesis novajn bierfarregulojn por la urbanoj. Aldone ordonitis ankaŭ impostodevo kio tuj pretigis multajn monojn por publikaj projektoj.
Historio
De 1850 ĉiu ajn rajtis kandidati por bierfaristeco kaj en 1863 venis ĝenerala libera metiumado. Sekve fonditis en 1866 ĉe la Roza muelejo nova bierfarejo fare de la sinjoroj Albert, Schilling kaj Walter. Post pluraj ŝanĝoj posedantecaj luprenis la tuton en 1883 Eduard Schaar kaj Richard Wagner; Wagner en 1895 sola posedanto iĝis. La nomo Rosenbrauerei estiĝis jam komence de la 1890-aj jaroj. Je la matenkrepusko de la 20-a jarcento produktitis po 33 hektolitroj por jaro.
Etendigo firmaa iĝis en 1910 per enkorpigo de la entrepreno "Bavariabrauerei" kaj en 1923 de "Bergschlößchenbrauerei" (de Bad Köstritz). En Kurt Wagner transprenis el la patraj manoj la fabrikon. Tiutempe ekis ankaŭ la fervoja transporto de bieroj en multajn germanajn grandurbojn, i.a. ankaŭ Lepsikon. Aĉetitis en 1928 enboteligmaŝino kaj barelpurigsistemo. Samjare la stoka kelo lokitis je pli profundan loko kaj 20 grandaj deponbareloj alvenis.
Komunistaj ĉikanoj
En julio transprenis la entreprenon Richard Wagner. En 1948/49 li forsenditis el la respondeco kaj eĉ arestitis sub politikaj pretekstoj. Post liberiĝo kaj nova persekuto Wagner fuĝis en marto 1950 en FRG.
En la 7.6.1951 la tuto iĝis popolproprieta entrepreno sub la gvidado de VVB Südwest Erfurt. La sekvajn jarojn venis pligrandiĝoj kaj rekonstruo de lokoj por diversaj produktadetapoj. En 1973 investitis multe da mono por nova akvoprovizado. En 1961 la bierfarejo iĝis gvidanta entrpepreno bierfaraj por la Distrikto Gera kaje ekde 1969 troviĝis en Pößneck mem la komandejo de la trinkaĵ-kombinato de Gera. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj nealkoholaĵoj atingis porjaran kvanton de 115 miloj da hektolitroj. Krom Rosen-Pils, Rosen-Vollbier kaj Rosen-Bock konatas ege ankaŭ la nebieraĵoj Karena-Limonade kaj Selterswasser.
En 1974 la bierfarejo en Neustadt iĝis parto de la bierfarejo en Pößneck. Kiam venis la kombinata sidej en 1987 al Bad Köstritz la pößneck-anoj profitis per pli da memstareco enkombinata. Jam en 1982 oni difinis la liverradiuson je 45 km en la ĉirkaŭaĵojn de Pößneck. En la 1980-aj jaroj laboris tie ĉi 165 homoj kaj ambaŭ unuigitaj bierfarejoj atingis kvantojn grandajn kaj koncerne bieron kaj nealkoholaĵojn.
Reprivatigo
Transprenis en 1991 post Turniĝo la prapranepo de la kunfondinto, Nicolaus Wagner, la estradon kontinuigonte familian tradicion malnovan. Verdikton kontrau ties patro pro laŭdiraj komerckrimoj kasaciitis. Necesis multe da investado por la modernigo kaj restaŭrado. En 1991 la fonto de la bierfarakvo ricevis predikaton de natura minerala akvo. Tiam aldonitis al la ofertogamo la bierospeco Sĉwarze Rose kaj la minerala akvo Thüringer Heidequell. En 1996 inventis Black Tiger, la unua limonadbiero el nigra biero en Germanujo.
En januaro 2002 transprenitis la Bierfarejo de Ehringsdorf. Post investoj en Ehringsdorf restartis envajmara bierfaro en 2003.
Fajrego en novembro 2009
Pro teknika difekto de komputila ekrano estiĝis incendio nokte en la 20.11.2009. Provizore freŝe farita biero transportitis en la Bierfarejon de Saalfeld por enboteliĝo. Regionhistorie interesis troviĝo de arkivdosiero dum la riparlaboroj kun intresegaj informoj pri la konstruhistorio.
Premioj kaj muzeo
En la 10.8.2002 inaŭguritis bierfareja muzeo kun spekteblo de dokumentoj/bildoj i.a. pri la entreprenista familio, de boteloj, glasoj, etikedoj, biermatoj, maltmuelejo el la 1936-a jaro. Informatas ankaŭ pri la ĝenerala bierfarista historio en tiu ĉi regiono. La eksponitaĵoj ĉefe datumas ĝis la komenco de la 1960-aj jaroj.
Laure Patas d’Illiers
Laure Patas d’Illiers estas franca esperantisto kaj informatikisto.
Ŝi estas vicprezidanto de la franca branĉo de Eŭropo Demokratio Esperanto kaj gajnis la Belartajn Konkursojn de UEA en 2018.
Lacapelle-Marival
Lacapelle-Marival estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marivalois.
Amonia dukrezila dutiofosfato
Dukrezila dutiofosfato aŭ S-Amonia O,O-dukrezila dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido, amoniako kaj o-krezila hidroksido. Ĝi estas bruna-nigra koroda likvaĵo kun akra odoro, nesolvebla en akvo. Dukrezila dutiofosfato posedas 14 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 2 oksigenatomojn. Dukrezila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Rapateacoj
La rapateacoj (Rapateaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas 17 genrojn kaj ĉirkaŭ 100 speciojn,. Ĝia tipa genro estas rapateo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (12 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Slovaka Nacia Teatro
La Slovaka Nacia Teatro (origine Slovenské národné divadlo) estas signifa ŝtata kultura konstruaĵo en Bratislavo. Ĝi estas samtempe hejmo de prozoj, operoj kaj baletoj.
Historio
La Slovaka Nacia Teatro datiĝas de 1920, pli frue en la urbo okazis precipe germanlingvaj kaj hungarlingvaj spektakloj. La unua opero slovake estis verko de ĉeĥa komponisto Bedřich Smetana. Tagon poste la drama ensemblo prezentis teatraĵon. La baleto faris sian debuton per la produktado de Coppelia de Léo Delibes.
Nuntempe en la urbo funkcias la nova nacia teatro ekde 2007, sed restis ankaŭ la malnova.
Guillaume Martin
Guillaume Martin (naskiĝis en Parizo) estas franca profesia biciklisto kaj filozofo. Kiel biciklisto, li estas membro de la teamo Cofidis.
La Rocque
La Rocque estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Cillaperlata
Cillaperlata [ziljaperLAta] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades.
Tomblaine
Tomblaine estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Cillaperlata
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 35 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 51 loĝantojn el la jaro 1991. Ĝi distas 73 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, 5 km de Trespaderne, 40 km de Briviesca, sidejo de "partido" (distrikto).
Tomblaine
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tomblainois.
Cillaperlata
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun malgranda industrio (lakto) kaj kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Štěpán Šlik
Štěpán Šlik el Holíč kaj Passaun (1487, Ostrov – 1526 en batalo de Mohács) estis ĉeĥa nobelo el familio Šlikidoj.
Vivo
En la jaro 1516 li transprenis kiel la plej aĝa filo post morto de sia patro administradon super senjorujo de Ostrov. Li fondis urbon Jáchymov kun minejoj por atĝento kaj li lasis kun konsento de landa asembleo fari talerojn de Jáchymov en nova monerstampejo. Li subtenis reĝon Ludoviko la 1-an Jogajlido kaj en la jaro 1520 li akiris por Jáchymov statuton de libera minejurbo. En la jaro 1526 li partoprenis en batalo de Mohács, kie en batalo kontraŭ turkoj li falis.
En la jaro 1924 la urba konsilantaro en Jáchymov lasis omaĝe al li monumenton.
Oloví
Oloví (Bleistadt) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov, en regiono Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie. Ĝi troviĝas en duono de survoje inter Sokolov kaj Kraslice, super rivero Svatava. Ĝi estas ĉirkaŭita de grandega, plejparte picea kreskaĵaro.
Latinitas viva
La nocio de Latinitas viva (latineco vivanta) uzatas por movado kiu komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento de uloj praktikantaj la latinan lingvon buŝe kaj skribe kiel modernan lingvon (moderna Latino). Universitate remetis sciencan fundamenton por tia - de kelkaj primokata - uzo de tradicia kaj nearta internacia lingvo la belga profesoro Jozef IJsewijn.
Oloví
Historio
Oloví fondis Štěpán Šlik (1487–1526), la preciza dato de la fondo ne estas konata. Šlikidoj estis signifaj minejaj entreprenistoj. Ili proprumis minejojn por arĝento en Přísečnice, Boží Dar, Vejprty kaj en Jáchymov, plu minejojn por plumbo en Měděnec, Jáchymov kaj Kraslice, por hidrargo en minejoj en Luby, por stano en Jáchymov kaj en Přebuz, por fero en Jáchymov kaj Měděnec kaj minejojn por plumbo en Krajková kaj Oloví.
Post la dua mondmilito komencis forŝovoj de germanoj. La 22-a de marto 1946, estis forŝovitaj 52 personoj, en aprilo 92, en majo 104, en junio 224, en julio 314, en aŭgusto 301, en septembro 94, en oktobro 14 kaj en decembro 2, sume 1205 personoj. Post la forŝovo venis enloĝigi Oloví ĉeĥoj kaj slovakoj el Hungario, Pollando, Francio, Jugoslavio kaj Nederlando. En la jaro 1953 estis alligitaj partoj Hory, Nové Domy kaj Studenec.
Latinitas viva
Ekzemploj
La latinlingva Vikipedio estas kvazaŭ frukto de tiaj internaciaj movadoj kaj movadetoj. En Germanlingvio tre aktivis la benediktano Caelestis Eichenseer (kiu fondis en 1965 kun aliaj la periodaĵon Vox Latina) kaj la senŝua karmelano Suitbert H. Siedl el Vieno. Li poste fondis en Usono la rondojn de Familia Sancti Hieronymi. Gravis leksikografe ankaŭ Christian Helfer kaj la sudtirolano Karl Egger (kiu furoris kiel longjara ĉefa latinisto de la Apostola Seĝo). Samloke aktivis krome la usonano Reginald Foster kaj la itala kardinalo Antonio Bacci). Alia elstara latinisto moderna estas profesoro Wilfried Stroh. Buntajn bildrakontajn lernomaterialojn el Italujo titole Iuvenis peras en Germanlingvio la filologo kaj muzikisto Robert Maier.
Ekzistas eĉ radielsendoj en la latina lingvo. Ekzemple aŭskulteblis latinaj aĵoj de Radio F.R.E.I. el Erfurto inter julio 2015 kaj decembro 2021 sub la titolo Erfordia Latina.
Le Désert
Le Désert estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Désertois.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Berberana
Berberana [berbeRAna] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Berberana povas esti komprenebla etimologie kiel koruptaĵo de Barbarejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, kiu enhavas du loĝlokojn nome Berberana kaj Valpuesta, okupas totalan areon de 33,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 44 loĝantojn el la jaro 1991. Ĝi distas 100 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1857, Berberana aligis la teritorion de la nuligita municipo Valpuesta.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la Turo de Sánchez de Velasco kaj la preĝejo de Sankta Kornelio kaj Sankta Cipriano.
Le Theil-Bocage
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Theilleuls.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Montchamp (Calvados)
Montchamp estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Molicampiens.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Restionacoj
La restionacoj (Restionaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas 47 genrojn kaj ĉirkaŭ 480 speciojn,. Ĝia tipa genro estas restiono.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (12 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Taliuma (I) hidroksido
Proprecoj
Taliumoza hidroksido malheliĝas en aero aŭ "in vacuo" ĉe media temperaturo kaj per varmigado malkompononiĝas en Tl2O kaj H2O. Solida talia (I) hidroksido facile absorbas oksigenon kaj karbonan duoksidon. La solvaĵoj estas forte bazaj kaj malrapide ĝi atakas la vitron. Ternaraj oksidoj de talio (I) estas ruĝaj substancoj konataj kaj estiĝas per varmigado de taliuma (I) hidroksido kun la respektiva alkala hidroksido, laŭ la jena ekvacio:
Jonoj taliumaj (I) povas konvertiĝi al taliumaj (III) jonoj pere de fortaj oksidigagentoj. Aliflanke trivalentaj taliumaĵoj estas facile redukteblaj per sulfita acido aŭ jodidaĵoj. Monovalenta taliumo (I) estas stabila en la aero. Talia (III) hidroksido tamen estas adekvata precipita formo. La precipitaĵo ordinare estiĝas per oksidado de taliumaj (I) jonoj kun kalia fericianido en modere alkala medio: 2 Tl+ + 4 Fe(CN)63- + 6 OH- <=> 4 Fe(CN)64- + 2 Tl(OH)3
María Blanchard
María Gutiérrez BLANCHARD (erare vortumita kiel denaska María Gutiérrez Cueto, sed tiuj estis la patraj familinomoj, do, ĉiuokaze María Gutiérrez-Cueto Blanchard, Santandero, 6a de marto 1881-Parizo, 5a de aprilo 1932) estis hispana pentristino konata per persona stilo de kubismo.
Biografio
María Blanchard naskiĝis en familio de nova burĝaro nordhispana, filino de Enrique Gutiérrez-Cueto, el Cabezón de la Sal, kaj de Concepción Blanchard y Santiesteban, el Biarritz. La familio Gutiérrez-Cueto Blanchard, havis jam du filinojn kiam naskiĝis María, nome Aurelia kaj Carmen; poste naskiĝos alia filino Ana. Temis pri familio riĉa kaj klera. María naskiĝis kripla, eble konsekvence de la falo de sia patrino graveda. Tiu misformo rezultinta de kifoskoliozo kun duobla devojiĝo de spino, kondiĉigos grandan parton de ŝia vivo.
Kuraĝigita de sia familio, en 1903 ŝi veturis al Madrido por edukiĝi en la studo de Emilio Sala, kies precizeco en desegnarto kaj kolorriĉo influos sur siaj unuaj komponoj. La venontan jaron mortis lia patro kaj la tuta familio translokiĝis al Madrido, kaj fiksigis sian loĝejon en la strato Castelló n.º 7.
En 1906 ŝi venis al la studio de Fernando Álvarez de Sotomayor kaj partoprenis en la ekspozicio de la Reĝa Akademio de Belaj Artoj de Sankta Fernando. Du jarojn poste ŝi partoprenis denove, kaj atingis la trian medalon de pentrarto per la verko "Los primeros pasos" (La unuaj paŝoj). Tiun jaron ŝi translokiĝis al la ateliero de Manuel Benedito. La lokaj aŭtoritatoj havigis al ŝi stipendion por studi en Parizo.
En Parizo
Ŝi ekveturis al Parizo en 1909, kie ŝi tuj aprezis la liberecon. Ŝi venis al la Akademio Vitti ricevi la instruadon de Hermenegildo Anglada Camarasa kaj Kees van Dongen kiuj orientigis ŝian laboron al la koloro kaj la esprimpovo, forgesante la limigojn de la akademiisma pentrarto en kiu ŝi komencis sian karieron. En la akademio ŝi konis kaj amikiĝis kun Angelina Belova, juna rusa artistino, kun kiu somere samjare ŝi veturis al Londono kaj Belgio, kie ili koincidis kun Diego Rivera. Reveninte, ŝi kunloĝis en loĝejo kaj studio en la nº 3 de la Rue Bagneux kun Angelina kaj Diego. La venontan jaron (1910), ŝi venis al la akademio de María Vassilief, rusa pentristino kiu konigis al ŝi la kubismon, kaj kun kiu ŝi poste kunloĝos. Ŝi prezentiĝis al la nacia ekspozicio de Belarto per Ninfas encadenando a Sileno (Nimfoj katenante Silenon), kaj akiris duan medalon, kio markis la agnoskon al ŝia talento. Post tiu restado en Parizo, ŝi loĝis iom en Granado, sed ŝi ricevis por reveni al Parizo alian stipendion de 1500 pesetoj por du jaroj. Reveninta al Parizo en 1912, ŝi instaliĝis en la kvartalo Montparnasse, en la nº 26 de la Rue du Départ kaj kunhavis domon kaj studion kun Diego Rivera kaj Angelina Belova. En tiu dua pariza restado María kontaktis kun la cirklo de la kubisma avangardo, speciale kun Juan Gris kaj Jacques Lipchitz.
En 1915, inter la 5a kaj 15a de marto, Ramón Gómez de la Serna organizis en Madrido la ekspozicion Pintores íntegros en la Salono de Moderna Arto de la strato Carmen, en kiu ekspoziciis ankaŭ Diego Rivera, Agustín Choco kaj Luis Bagaría; tiu ekspozicio ricevis mokojn kaj protestojn el la publiko kaj el kritikistoj. Poste, la pentristino dum ioma tempo estis instruistino de desegno en Salamanko, kio rezultis en malakcepto kaj humiligo fare de la lernantoj, kio kondukis María Blanchard al definitiva setlado en Parizo (ŝi neniam revenos al Hispanio).
Ŝi revenis en Parizo al studioj abandonitaj de artistoj disigitaj de la milito kaj ekpentris sur feloj, hejmaj iloj kaj ujoj, eĉ kafmueliloj. María ekspoziciis en la venontaj jaroj por gravaj galeriistoj kun Jean Metzinger kaj Lipchitz.
María Blanchard neniam alvenis al la totala malkompono de la formo, karaktera de la analiza kubismo, sed ŝi ricevis la kubisman influon kaj asimilis ĝin en sia pentromaniero de buntaj koloroj. Famas kelkaj el ŝiaj tiamaj pentraĵoj, kiel "Virino kun ventumilo" (1916, Muzeo Reĝino Sofia), "Aĵpentraĵo" (1917, Fundación Telefónica) aŭ "Virino kun gitaro" (1917, Muzeo Reĝino Sofia), kiuj montras ekzemplojn de la intensa studado kiun ŝi faris pri la "anatomio de aĵoj" kaj de la pezo de la koloro en sia pentraĵo. Post tiu etapo ŝi revenis al figurativaj teknikoj sen abandoni la influon de la avangardoj.
La efikoj de la Unua Mondmilito okazigis ian revenon "al ordo" dekomence en Italio, tra la grupo "Valori Plastici", en Germanio tra la movado "Nova Objektiveco" kaj en aliaj eŭropaj landoj, tra unuopaj kontribuoj. La grupo de artistoj kiuj aperis en Francio estis nomitaj La fuĝintoj el kubismo (en Tabarant en Vauxcelles). María Blanchard, same kiel la aliaj kubismaj pentristoj, sekvante tiun tendencon ekspoziciis en la Salono de la Sendependuloj de Parizo tri verkojn: Nature morte, Nature morte kaj L'Enfant au berceau, jam posedaĵoj de Léonce Rosenberg, komercisto de la artistino, sed en tiu jaro, 1920, ili rompis rilatojn.
Ŝi ekspoziciis en la kolektiva montro Kubismo kaj Novkubismo organizita de la gazeto Seléction en Bruselo, kie ŝi kontaktas kun la grupo de komercistoj nomita Ceux de Demain formita de Jean Delgouffre, Frank Flausch kaj Jean Grimar, kiuj zorgis pri ŝia verkaro kelkajn jarojn poste kaj konstituos la cirklon de amikoj en kies familieca etoso ŝi sentos sin sekura. Ŝi prezentis en la Salono de la Sedependuloj de Parizo en 1921 tri pentraĵojn kaj du desegnojn. Sendube unu de la tiam titolitaj Figure aŭ Intérieur, estas tiu nun konata kiel La komuniantino, verko konsiderata komencita en 1914 dum sia restado en Madrido, sed eble temas pri kopio, labormetodo kutima ĉe la artistino.
Ŝi ekspoziciis dudek unu verkojn en la Galerio Centaure de Bruselo inter la 14a kaj 25a de aprilo 1923, organizita de Ceux de Demain; la prezentado de la katalogo estis zorgita de ŝia amiko kaj pentristo André Lhote; la kritikoj estis laŭdaj, pro kio oni malfermis al ŝi gravan merkaton en Belgio. Ŝi kontraktis kun sia komercisto Lheon Rosemberg, kio okazigis ian ekonomian sekurecon. Ŝi ekspoziciis por la lasta fojo en la Salono de la Sendependuloj de Parizo montrante kvar pentraĵojn, Portrait, Portrait, Femme assise kaj Le buveur.
Lia kuzo, Germán Cueto, skulptisto, instaliĝis je instigo de la pentristino en Parizo kun sia edzino, Dolores Velázquez kaj du infanaj filinoj. Tiu familio estos konsolo por ŝia soleco kaj María ege aprezos siajn nevinojn Ana kaj Mireya, kiujn ŝi portretis en kelkaj verkoj. Tiam loĝis en Parizo ankaŭ alia kuzino, nome Julia kromnomita La Peruana (La peruanino). Tiel ŝi sukcesis krei ian familian etoson. Ŝi ekspoziciis denove en la Galerio Centaŭro de Bruselo, kaj faris tiam bonana analizon de ŝia verkaro la kritikisto Waldemar Georges.
María laboris senlace, spite malsanon, kaj fizike ege elĉerpita kaj laŭ Isabel Rivière tre malzorga pri sia aranĝo. Ŝia fratino Carmen translokiĝis kun sia edzo Juan de Dios Egea, diplomato kaj kun tri infanaj filoj al Parizo en 1929, kio konstituis neelteneblan pezon por María. Krome ŝiaj fratinoj Ana kaj Aurelia pasigis longajn tempoperiodojn kun ŝi. Tiu familia ŝarĝo, kvankam okazigas aman etoson al la artistino, okazigis al ŝi ankaŭ troan ekonomian postulon, kio damaĝis ŝian menson kaj sanon. María vivis angorajn momentojn pro la pezego de la malsano kaj la familian ekonomian postulon; ŝiaj fratinoj tute malkonsciaj eĉ intencis sendi tien la patrinon, kion tute malakceptis la artistino. María devis lombardi la familiajn arĝentaĵojn por fronti la novan familian situacion. Spite sian malsanan staton, ŝi veturis al Bruselo kaj poste al Londono. Ŝi ekspoziciis en la galerio Vavin de Parizo. Pentris San Tarcisio, de profunda kaj aŭtenta religia sento. La 26an de majo 1930, Paul Claudel vizitis ŝian studion, kaj li kortuŝiĝis pro tiu religia pentraĵo al kiu li dediĉos en 1931 poeziaĵon.
María estis elektita por partopreno en montro de franca arto kiu turneis tra urboj de Brazilo kaj estis elektita ankaŭ por la ekspozicio Pintores Montañeses okazigita en la kultura asocio Ateneo de Santandero (de sia naskoloko) ekde aŭgusto. María estis elĉerpita fizike kaj psike. Ŝi mortis la 5an de aprilo 1932 estante 51-jaraĝa kaj ŝia entombigo estis malsolena, en la tombejo de Bagneux, akompanata de Francisco Pompey, André Lhote, César Abín, Angelina Belova, Isabel Rivière kaj parto de sia familio; kaj kun ili senhejmuloj kiujn la artistino estis helpinta laŭlonge de multaj jaroj. Kiam Federico García Lorca konis ŝian morton, dediĉis al ŝi en tiu sama jaro prelegon en la Ateneo de Madrid, nome Elegía a María Blanchard.
Paris La Défense Arena
Kun maksimuma kapacito de spektantoj, U Arena estas unu el la plej grandaj plurcelaj ejoj en Eŭropo.
Dum la estontaj Olimpikoj en Parizo 2024 ĝi gastigos la eventojn de naĝado kaj akvopilkado.
Pierres (Calvados)
Montchamp estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pierrois.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Presles (Calvados)
Presles estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Preslois.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Ambrus Nagy
Ambrus Nagy [ambruŝ nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Nagy Ambrus István estis hungara skermisto (spadisto), olimpiano, kirurgo.
Ambrus Nagy naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Hago.
Biografio
Ambrus Nagy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1945, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1951, kirurgian diplomon en 1955. Post la lasta diplomo li laboris en hospitalo en Budapeŝto ĝis la Somera Olimpiko 1956, poste li restis eksterlande. Li vivis en Johanesburgo kaj Vieno, ekde 1958 en Hago, kie li estis kuracisto. Li mortis pro aŭtoakcidento. Li ricevis premiojn inter 1951 kaj 1954.
Sporta kariero
Ambrus Nagy skermis en pluraj sportkluboj en sia naskiĝurbo inter 1945–1956. Li estis hungara ĉampiono trifoje. Li estis olimpiano en la menciita Olimpiko en 1956 kun arĝenta medalo teame, krome en mondĉampionumo en 1955 li estis la tria teame. Depost 1956 li ne skermis.
Dumetila dutiofosfato
Dumetila dutiofosfato aŭ dumetila dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido kaj metanolo. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo. Dumetila dutiofosfato posedas 2 karbonatomojn, 7 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Dumetila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Rully (Calvados)
Rully estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rullois.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Pedro Pires
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 29-an de aprilo 1934 en São Filipe, insulo Fogo, portugala Kaboverdo. Inter la jaroj 2001 kaj 2011, li estis la ŝtata prezidanto de Kaboverdo, post António Mascarenhas Monteiro. Antaŭe, li jam ekde 1975 ĝis 1991 estis la unua ĉefministro de la lando post la sendependiĝo el la antaŭa koloniado fare de Portugalio.
José Maria Neves
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 28-an de marto 1960 en Santa Catarina, insulo Santiago, portugala Kaboverdo. Ekde la jaro 2021, li estas la ŝtata prezidanto de Kaboverdo, post Jorge Carlos Fonseca. Antaŭe, li jam ekde 2001 ĝis 2016 estis la ĉefministro de la lando.
Gwatt (stacidomo)
Gwatt estas fermita fervoja stacidomo en Thun, Svislando.
Jorge Carlos Fonseca
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 20-an de oktobro 1950 en Mindelo, insulo São Vicente, portugala Kaboverdo. Inter la jaroj 2011 kaj 2021, li estis la ŝtata prezidanto de Kaboverdo, post Pedro Pires.
Kvarpiedismo
Kvarpiedismo estas formo de movado, kie kvar membroj estas uzataj por porti pezon kaj moviĝi. Besto aŭ maŝino kiu kutime konservas kvarpiedan pozon kaj moviĝas uzante ĉiujn kvar membrojn laŭdire estas kvarpiedulo. Kvarpiedaj bestoj estas trovitaj inter kaj vertebruloj kaj senvertebruloj.
António Mascarenhas Monteiro
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 16-an de februaro 1944 en Ribeira da Barca, urbeto en la municipo Santa Catarina, insulo Santiago, portugala Kaboverdo. Li estis la unua demokratie elektita ŝtata prezidanto de Kaboverdo, post Aristides Pereira, kaj servis inter la jaroj 1991 kaj 2001.
Ferenbalm-Gurbrü (stacidomo)
Ferenbalm-Gurbrü estas fermita fervoja stacidomo en Ferenbalm, Svislando.
Kiril Petkov
Kiril Petkov Petkov (Кирил Петков Петков; naskita la 17-an de aprilo 1980) estas bulgara politikisto, ekonomikisto kaj entreprenisto, kiu servas kiel ĉefministro de Bulgario ekde la 13-a de decembro 2021. Li estas unu el la gvidantoj de la politika partio „Ni daŭrigas la ŝanĝon“, kiun li fondis kune kun Asen Vasilev.
Petkov naskiĝis la 17-an de aprilo 1980 en Plovdiv. Li estas Bakalaŭro pri Komerco en la kampo de financoj de la Universitato de Brita Kolumbio en Vankuvero kaj MBA de Harvard University, kie li estis el la supraj 10% el samtempaj studentoj. Petkov estas unu el la fondintoj de la Centro por Ekonomiaj Strategioj kaj Konkurencivo ĉe Sofia Universitato, kie li prelegis pri ekonomia evoluo kaj la mikroekonomiko de konkurencivo.
De 2001 ĝis 2005 Petkov laboris kiel entreprena evolumanaĝero ĉe la kanada nutraĵproduktanto McCain Foods. Ekde 2007 li okupiĝas pri novigoj projektoj kun alta aldonvaloro, kaj lia firmao ProViotik posedas kelkajn patentojn en la kampo de bioteknologio en Usono.
De la 12-an de majo ĝis la 16-an de septembro 2021, li estis bulgara Ministro de Ekonomio en la provizora registaro de Stefan Janev. Dum sia unua televida apero kiel ministro, li anoncis, ke la Bulgara Disvolva Banko, kiu estas regata de la ŝtato kaj destinita por subteni malgrandajn kaj mezgrandajn entreprenojn, donis pruntojn je 500 milionoj da eŭroj al nur ok kompanioj posedataj de kvar komercistoj. Li kondamnis la praktikon kiel „skandalan“ kaj iniciatis revizion de tio, kiel la pruntoj estis distribuitaj.
La 19-an de septembro 2021, Kiril Petkov kaj Asen Vasilev prezentis sian politikan projekton "Ni Daŭrigas Ŝanĝojn" — kontraŭ-korupta partio, kiu klopodas iĝi unueciga forto por unuigi ĉiujn aliajn samideanajn partiojn por formi registaron. La du politikistoj konatiĝis dum lernado en Harvard Business School.
La 11-an de decembro 2021, prezidanto Rumen Radev nomumis Petkov kiel kandidaton por la posteno de ĉefministro de Bulgario kun la tasko proponi novan kabineton, kiu estos aprobita de la Popola Asembleo. La parlamento subtenis la kandidatiĝon de Petkov (134 por, 104 kontraŭ), la nova kabineto ekoficis.
Post la oficiala inaŭgura ceremonio, Petkov diris al raportistoj, ke liaj ĉefaj prioritatoj estos vakcini la loĝantaron pro la malfacila situacio kun la disvastiĝo de COVID-19 en Bulgario, inter aliaj prioritatoj estas reformo de la juĝa sistemo.
Ulisses Correia e Silva
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 4-an de junio 1962 en Prajo, insulo Santiago, portugala Kaboverdo. Ekde la jaro 2021, li estas la ĉefministro de Kaboverdo, post José Maria Neves.
Tamás Fejér
Tamás Fejér [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fejér Tamás estis hungara reĝisoro, scenaristo, altlerneja instruisto.
Tamás Fejér naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Fejér komence kreis filmojn per 16mm, en 1937 li akiris la 2-an lokon en filmokonkurso. Ekde 1938 li praktikadis en la filma produktejo. Depost la 2-a mondmilito li partoprenis en reorganizado de la filma industrio, eĉ li instruis en la Akademio pri Teatro kaj Filmo. En 1948 li kreis la unuan eksterlandan filmon kun hungarlingvaj voĉoj. Ekde 1956 li reĝisoris jam sola filmojn, post jaroj ankaŭ televidajn filmojn. Samtempe li havis postenon en la filma produktejo. Li ricevis premiojn en 1974 kaj 2000. Li havis edzinon.
Espinosa de los Monteros
Espinosa de los Monteros [espiNOsa delosmonTEros] estas municipo en la nordo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Espinosa de los Monteros estas etimologie komprenebla kiel Kratagejo de la Montoĉasistoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 137,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 674 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 2 100 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 95 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Ĝi kuŝas ĉe la nordo de la Las Merindades, lime kun Kantabrio, Merindad de Montija, Merindad de Sotoscueva, Villarcayo kaj Merindad de Montija. La rivero Trueba trafluas la municipan teritorion kaj formas naturan naĝejon. La municipa teritorio enhavas la jenajn loĝlokojn: Bárcenas, Espinosa de los Monteros, Para, Quintana de los Prados, Santa Olalla kaj Las Machorras.
Historio
Estis setlado fare de antaŭromiaj popoloj, romianoj kaj visigotoj. Ĝi akiris gravon kiel trapasejo inter Kantabrio kaj la Centra Altebenaĵo.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado kaj la loko famis kiel naskejo de fama korpuso de monteros de Espinosa, nome noktogardistoj de la reĝoj de Kastilio, jam ekde la komenco de la 11-a jarcento. La loko nomiĝis dekomence Val de Espina, kaj poste Val de Espinosa (Valo de kratagejo). La lasta aldono rilatas al la noktogardistoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (fruktarboj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Oni fiŝkaptas trutojn. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun malgranda industrio (lakto) kaj kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Je 16 km de la historia centro estas skiejo Lunada.
Březí nad Oslavou
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447.
Gualberto do Rosário
estas politikisto en la afrika ŝtato Kaboverdo. Li naskiĝis la 28-an de marto 1960 en Santa Catarina, insulo Santiago, portugala Kaboverdo. Inter la jaroj 2000 kaj 2001, li estis la ĉefministro de Kaboverdo, kaj estis la unua ĉefministro de la lando en la 3-a jarmilo.
Espinosa de los Monteros
Aktualo
De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel preĝejoj, turoj, palacoj, blazondomoj ktp. Ene de la provinco Burgoso la urbo havas, malantaŭ Burgoso mem, plej katalogitajn monumentojn. Inter ili menciindas la Turoj de Velasko, Berrueza, de Azuleĥoj, de Monteros, de Cantinflor, la Palacoj de Fernández-Villa, de Chiloeches, de la Markizoj de Cuevas de Velasco, de la Markizo de Legarda, la Placo de Sancho García, popola arkitekturo, la preĝejoj de Sankta Eŭlalia, de Sankta Cecilia, de Nuestra Señora de Berrueza, de Sankta Nikolao ktp. Krome estas du muzeoj, el kiuj unu etnografia kaj alia pri la korpuso de monteros de Espinosa.
Andor Tiszay
Andor Tiszay [tisai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tiszay Andor estis hungara aktoro, reĝisoro, verkisto, tradukisto, bibliotekisto.
Andor Tiszay naskiĝis la en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Andor Tiszay estis infana aktoro en teatro de Pozono ĉirkaŭ 1906. Post la 1-a mondmilito li aliĝis al Rondo Galilei, dum la Hungara Sovetrespubliko li batalis en ties armeo. En 1919 li estis aktoro ĉe Kornél Sziklay kaj li studis en aktorlernejo de laboristoj. Iom poste li estis ĵurnalisto, sed li ankaŭ aktoradis (Teatro Magyar (1924)), reĝisoradis kaj li havis postenojn en teatroj. Inter 1925-1927 li vivis en Romo kaj li profundigis sian scion de Luigi Pirandello. Hejmenveninta li daŭris plurajn teatrajn laborojn kaj li aliĝis al la komunistoj. Li kelkfoje estis akuzita pro simpatio pri komunismo (tam jam malpermesita movado). Inter 1945–1961 li havis gravan postenon en Ĉefurba Biblioteko Ervin Szabó, poste li pensiuliĝis. Li estis kolektanto de muzikdiskoj, libroj, afiŝoj ktp. Li ricevis signifan premion en 1975. Li edziĝis en 1942.
Březské
Březské (Brzeskiho, antaŭe Birken) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Nacia tago de Kataro
Nacia tago de Kataro (اليوم الوطني لقطر) estas nacia memorigo de la unuiĝo de Kataro en 1878. Ĝi estas festata ĉiujare la 18-an de decembro. La ferio estis establita per dekreto de la fare de la tiama Kronprinco kaj Heredanto Ŝejko Tamim bin Hamad Al Thani. Ĝi ankaŭ estas konata kiel la Tago de Fondinto.
Březské
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Nacia tago de Kataro
Observado
La ferio estas ĉiujare festata la 18-an de decembro. Ĝi estas nacia festo kaj la plej granda parto de la publiko ricevas liberan tagon el lernejo kaj laboro. Antaŭ la Emira dekreto en junio 2007, Nacia Tago de Kataro estis ĉiujare festata la 3-an de septembro, la tagon de la sendependiĝo de Kataro.
Aktivecoj
Pluraj aktivecoj estas organizitaj dum la semajno de observado. Ĉi tiuj inkluzivas:
Celo kaj signifo
La, Jassim bin Mohammed Al Thani sukcedis sian patron, Mohammed bin Thani kiel reganto de la Katara Duoninsulo. Li estas konsiderata por esti unuiginta ĉiujn lokajn tribojn kontraŭbatalante eksterajn fortojn, kiel ekzemple la britojn. Li ankaŭ gajnis konsiderindan gradon da aŭtonomio por la triboj de la duoninsulo.
La ferio estis utila por disvolvi senton de nacia identeco inter landanoj kaj alilandanoj. Ĝi ankaŭ helpis plibonigi konon kaj aprezon de la heredaĵo de Kataro.
Paroĥo Santa Luzia (Votuporanga-SP)
La paroĥo Santa Luzia estas eklezia distrikto de la katolika eklezio en Brazilo, apartenanta al la episkopujo de Votuporango.
La paroĥa sidejo estas ĉe la preĝejo Santa Luzia, en la samnoma kvartalo, de la urbo Votuporango, en la subŝtato San-Paŭlo.
Ĥerson-Port (stacidomo)
Ĥerson-Port (Херсон-Порт, "Ĥerson-Haveno") estas varstacidomo en Ĥersono, la 16-a plej granda urbo en Ukrainio.
Paroĥo Santa Luzia (Votuporanga-SP)
En 1947 Gisela Kinker Wehwner, la vidvino de D-ro Walfram Weringer, donacis kvadraton je 100m x 100m kun la kondiĉo, ke la komunumo respondecus pri konstruado de kapelo sur tiu loko, kaj ĝia patronsanktulo estus Santa Luzia. Inter 1948 kaj 1952, la kapelo Santa Luzia estis konstruita sur la tereno, kaj la 10-an de majo 1953, la inaŭgura meso estis okazigita.
La paroĥo estis oficiale kreita la.
Pico da Antónia
Pico de Antónia estas monto situanta en la centra parto de la insulo Santiago en Kaboverdo. Je 1 392 metroj, ĝi estas la plej alta punkto de la insulo. La monto estas parto de la protektita areo portugale nomata Parque Natural da Serra do Pico de Antónia. La urboj Picos kaj Assomada situas proksime al la monto. La organizaĵo Birda Vivo Internacie oficiale identigis la parkon Serra do Pico da Antónia kiel aparte Grava Birdareo.
La monto estas ĉe la tripunkto de la municipoj São Salvador do Mundo, São Lourenço dos Órgãos kaj Ribeira Grande de Santiago. Norde de la pinto estas la fonto de la rojo Ribeira de Pico da Antónia, la fontrivero de la rivereto Ribeira Seca.
La formacio Pico da Antónia estas de vulkana origino, kaj estis formita antaŭ inter 3,3 kaj 2,3 milionoj da jaroj dum la periodoj Piacenziano, la lasta fazo de la Plioceno kaj la posta periodo Gelaziano.
Serra Malagueta
Serra Malagueta estas montaro situanta en la norda parto de la insulo Santiago en Kaboverdo. Je 1064 m de alteco, ĝi estas la plej alta punkto de norda Santiago. La montaro estas protektita kiel la Natura Parko Serra Malagueta (Parque Natural de Serra Malagueta), kiu estis establita la 24-an de februaro 2005 kaj kovras 774 hektarojn. La natura parko situas en la municipoj Tarrafal, São Miguel kaj Santa Catarina. La pinto estas en São Miguel, sude de la valo de la rivereto Ribeira Principal. La formacio Serra Malagueta estas de vulkana origino, kaj estis formita antaŭ inter 2,9 kaj 2,4 milionoj da jaroj.
Momčilo Tapavica
Momčilo Tapavica naskiĝis la en Nádalja (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Serbio, li mortis la  en Pula (Jugoslavio, nun en Kroatio).
Biografio
Momčilo Tapavica maturiĝis en Újvidék. En 1891 li translokiĝis al Budapeŝto kaj akiris arkitekturan diplomon helpe de serba stipendio. Dum lernado li ankaŭ sportadis, li ofte gajnis en pluraj sportobranĉoj, ekzemple eĉ en atletiko. Li partoprenis en Somera Olimpiko 1896 en la hungara teamo, kie li gajnis la bronzan medalon en la unuopa teniso, krome li atingis malpli gravajn lokojn en halterlevo kaj luktado. En Somera Olimpiko 1912 li partoprenis en la neoficiala serba teamo. Krom la sporta kariero Tapavica estis bonkonata arkitekto. En 1908 li edziĝis kaj revenis al Újvidék, iam poste li ricevis inviton al Montenegro. Komence de la 1-a mondmilito Tapavica vojaĝis tra Romo kaj Laŭzano al Maroko, kie li aliĝis al la franca Fremdula Legio. Li estis amiko de Francisco Franco. Post la milito li revenis al Novi Sad (jam serba), kie li faris arkitekturajn taskojn. En 1948 li moviĝis al Poreč, kie li partoprenis en la postmilitaj rekonstuoj. En Montenegro li estis ministro pri trafiko.
Izopropila cianato
Izopropila cianato aŭ [CH3]2-CH-O-C≡N estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cianata acido kaj izopropila alkoholo. Izopropila cianato estas kemia reakciaĵo, uzata en la produktado de cianatoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila cianato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila cianato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Jozef IJsewijn
Jozef Antoon Maria Karol IJSEWIJN (naskiĝinta la en Zwijndrecht, mortinta la  en Loveno) estis belga klasika filologo kaj fakulo pri modernaj latinaĵoj. De multaj li konsideritis kvazaŭ patro de postrenesancaj latinaĵesplorado.
Péter Mizsey
[miĵei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mizsey Péter estas hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en mezlernejo kun kemia licenco en 1969 en sia naskiĝurbo, poste li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1975. Li laboris en farmacia uzino inter 1969-1975, poste li instruis en la universitato. Li plulernis en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko kaj akiris sciencan gradon Ph.D. en 1991 kaj li doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2017 li instruis en Universitato de Miskolc. Lia edzino naskis du gefilojn en 2007 kaj 2016. Li ricevis premiojn inter 2004-2022.
Hugo Suolahti
Viktor Hugo Suolahti (familia nomo Palander ĝis 1906; naskiĝis la 7-an de oktobro 1874 en Hämeenlinna - mortis la 23-an de februaro 1944 en Helsinko) estis finna politikisto, filologo kaj rektoro de la Universitato de Helsinko.
La gepatroj de Suolahti estis preleganto Edvard Wilhelm Palander kaj Aurora Ottilia Kockström. Suolahti enskribiĝis kiel gimnaziano en 1892 kaj diplomiĝis kun bakalaŭro pri filozofio ĉe la universitato de Helsinko en 1896. Post tio, li faris plurajn studojn en Germanio kaj doktoriĝis pri filologio en 1900. La temo de lia disertaĵo estis Die althochdeutschen Tiernamen I ("bestaj nomoj en la malnovaltgermana lingvo").
Universitata kariero
Suolahti laboris kiel instruisto de la sveda kaj germana en Helsinko 1899–1912. En 1901, li estis elektita docento de ĝermana filologio ĉe la Universitato de Helsinko. Kiam la profesoreco pri enamiĝa kaj ĝermana filologio en la universitato estis disigita en 1911, Suolahte iĝis profesoro pri ĝermana filologio. Li tenis tiun pozicion dum pli ol kvardek jaroj, ĝis 1941. En la scienca mondo, la plej grava specialaĵo de Suolahti estis vorthistorio. Liaj leksikografiaj studoj havis signifan efikon al finna ĝermana filologioesplorado.
Jozef IJsewijn
Latinitas viva
Dum la malfruaj 1950-aj kaj fruaj 1960-aj jaroj li flegis (kun la posta edzino Jacqueline Jacobs) frekventadi prelegojn de Henry de Vocht pri la historio de humanisto. Ili tiom impresis lin ke li fokusigis de tiam siajn interesojn pri la postvivo de la Antikvo ekz. ene de la latina literaturo de la jarcentoj 15-a ĝis 17-a. IJsewijn aniĝis ankaŭ al la movado de Latinitas viva de uloj konsiderantaj la latinan normala ĉiutaga lingvo. Li havis kontaktojn kun novlatinaj verkistoj kiel Josef Eberle, Johann Alexander Gaertner kaj Harry C. Sĉnur. Ekde 1964 samcele simpatiis kaj la Lovena-altlernejo kaj la Flandria akademio (KVAB): IJsewijn verkisi pli ol 200 publikajn leterojn kaj honordiplomojn en la latina. Dek publikajn konstruaĵojn lovenajn li ornamigis per latinaj enskriboj. En 1968 li refondis la jam en 1929 de Vocht naskigitan periodaĵon "Humanistica Lovaniensia" orientigante ĝin je humanismaj kaj novlatinaj temoj. Ekde 1971 ĝi do portis la subtitolon Journal of Neo-Latin Studies.
Mortigito en batalo
Mortigito en batalo, mortigita en batalo (standardigita nomo) aŭ falinto en batalo (angle: killed in action [mallongigo KIA], france: tué au combat) estas esprimo, per kiu enkadre de terminologio de NATO estas markata soldato, kiu estis rekte mortigita en batalo aŭ kiu mortis pro sekvoj de vundo aŭ plua damaĝigo pli antaŭe, antaŭ ol li estis transportigita en sanitaran ekipaĵon. Tiu ĉi termino estis en NATO standardigita la 1-an de decembro 1979. La difino de Ministerio de defendo de Usono estas kongrua, sed ĝi distingas mortigitojn en batalo kaj mortigitojn pro sekvoj de terorisma atako (angle: hostile casualty). La ceteraj armeoj uzas similajn difinojn.
Hugo Suolahti
Universitata kariero
Suolahti ankaŭ estis eminenta universitata administranto. Li unue funkciis kiel vicrektoro de la Universitato de Helsinko en 1917–1923, poste kiel rektoro de 1923–1926, kaj finfine kiel kanceliero de 1926–1944. Suolahti ankaŭ estis redaktisto de publikaĵoj en sia kampo kaj membro de la estraroj de pluraj malsamaj unuiĝoj, estraroj kaj fondaĵoj, kiel same kiel honora kontrolisto de la Finna Kultura Fonduso kaj vicprezidanto de la Kansallisbanki kontrola estraro.
Jozef IJsewijn
Latinitas viva
En 1971 organizis lin en Lovenon la unuan Kongreson pri novlatinaĵoj. En 1973 fonditis de li kaj aliaj la iniciativklubo "International Association for Neo-Latin Studies"; estreco de li memkompreneblis. En 1975 posteŭlitis li de Richard J. Schoek.
Mortigito en batalo
En genealogio la mortigita en batalo markiĝas per simbolo de krucigitaj glavoj (⚔).
Hugo Suolahti
En la politiko
En politiko, Suolahti funkciis kiel la unua prezidanto de la partio Nacia Koalicio en 1918-1920 kaj estis reelektita en 1925-1926, kiam li ankaŭ estis la kandidato de la partio en la prezidant-elekto. Kiel parlamentano, Suolahti estis elektita de la suda balotdistrikto de Häme Distrikto en 1919-1922.
La geedzo de Suolahti de 1905 estis Greta Maria von Fieandt (1877-1950). Ili havis kvar infanojn. Pentti Linkola kaj Martti Linkola estis nepoj de Suolahti. La fratoj de Suolahti estis kuracisto de medicino, generalo Eino Suolahti kaj historiisto Gunnar Suolahti.
Jozef IJsewijn
Premioj kaj ĉefverko
Lia ĉefverko titoliĝs Companion to Neo-Latin Studies. Post la unua eldono e 1977 ĝi pligrandigitis kaj refaritis kaj ĝuis en 1990 kaj 1998 novan aperiĝon en du volumoj. Dume la originala versio koncentriĝis pri bibliografioj kaj metodoj pli gravis poste la prezentado de la landoj kaj de la novlatinaj tekstospecoj mem.
Krome verkis IJsewijn ne tute cent artikolojn pri diversaj tekstoĝeneroj aŭ la aŭtoroj mem: al tio aldonotas ĉ. 150 recenzoj. Inter la aŭtoroj li tre ŝatis Rudolf Agricola, Erasmo de Roterdamo, Justus Lipsius, Juan Luis Vives kaj la poeziaĵojn de la jezuitoj. Koncerne la ĝenrojn li preferis ŝate kaj esplore aŭtobiografiojn kaj biografion, dramojn, romanojn, satirojn kaj leterojn.
IJsewijn-premio
Je memoro de li kreitis meze de la 2000-aj jaroj fare de Internacia asocio pri novlatinaj studoj premio aljuĝota ĉiun trian jaron. Ĝi nomatas Jozef IJsewijn Prize for best first book on a Neo-Latin topic. Jen du honoritoj:
Ibolya Fekete
Ibolya Fekete [iboja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fekete Ibolya estas hungara reĝisoro, scenaristo, dramaturgo, altlerneja instruisto.
Ibolya Fekete naskiĝis la  en Pásztó.