cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Gutiérrez de la Concha
San Pedro Alcántara
Gutiérrez de la Concha estis edzo de Francisca de Paula Tovar y Gasca, markizino de Revilla, de Aguilares kaj de Castro de Torres, grafino Cancelada kaj de Lences, kiu alportis al la geparo grandan heredon de bienoj. En unu el tiuj, ĉe Malago, la markizo atingis plibonigojn en la produktado de la sukerkano, kio kuraĝigis lin sekvi tiun vojon. Por tio, li akiris terojn en la okcidenta marbordo de la provinco Malago fine de la 1850-aj jaroj. Li kreis la Agrikulturan Kolonion de San Pedro Alcántara, deveno de la aktuala vilaĝo situanta ĉe la okcidenta marbordo de la provinco Malago. Granda bienego de ĉirkaŭ 5.000 hektaroj, kiu etendis tra la teritorioj de Marbella, Benahavís kaj Estepona, estis loko de ties lastaj agrikulturaj progresoj, nome maŝinaro, agrikultura lernejo kaj moderna sukerkana fabriko.
2594 Akamaso
2594 Akamaso estas troja asteroido orbitanta apud la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la grupo tiel nomata Troja Tendaro.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
"Akamaso" estis la nomo de du trojaj batalintoj de la Troja milito : Akamaso de Trakio kaj Akamaso de Dardanio, filo de Antenoro. (Atentu : estis tria Akamaso, kiu batalis ĉe la greka flanko, kvankam ne citata en la Iliado.)
San Esteban de Litera
San Esteban de Litera (Santisteva de Llitera) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko La Litera (kies administracia ĉefurbo estas Binéfar dum la ĉefurbo por histori-kulturaj aferoj estas Tamarite de Litera) apartenanta al la oriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko La Litera, inter la riveroj Noguera Ribagorzana oriente kaj Cinca okcidente, sude de la rivero Sosa.
La municipa teritorio limas norde kun Azanuy-Alins, oriente kun Tamarite de Litera, kaj sude kun Binéfar en la komarko.
Linio 10 de la metroo de Parizo
La linio 10 de la metroo de Parizo estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion en Boulogne-Billancourt okcidente al la stacidomo  oriente. La 10-a linio havas la plej malgrandan trafikon el ĉiuj 14 ĉeflinioj de la pariza reto (krom la linio 3bis kaj la linio 7bis).
San Esteban de Litera
Geografio
Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj: San Esteban de Litera kaj nune senhomejo Rocafort.
Linio 10 de la metroo de Parizo
La unua sekcio de la 10-a linio malfermiĝis la inter la stacioj  kaj  (la plej granda parto de tiu sekcio hodiaŭ apartenas al la linio 13).
San Esteban de Litera
Geografio
La loĝloko San Esteban de Litera mem kiel sidejo de la municipo (586 msm) estas je 84 km oriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-133 norde kun Azanuy, kaj sude kun Binéfar, kaj laŭ la montara ŝoseo A-2216 kun Peralta de Calasanz nordoriente.
Historio
La nuna municipo estis rezulto de la kunigo de la ĝistiamaj du municipoj en 1970-aj jaroj.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe San Esteban de Litera kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 586 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo, forstado kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj kaj bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Nervuro
Nervuro (france nervure, itale nervatura, angle rib, germane Gewölberippe) en la lingvaĵo de arkitekturo estas arkoforma konstruero de volbo el natura ŝtono de ronda diametro - aŭ en fake tre konciza difino de Plena Ilustrita Vortaro "elstara ronda modluro".
Nervuroj havas statike signifan funkcion stabiligi kaj porti volbon aŭ kupolon. Ili ne en ĉiuj kazoj videblas, sed ankaŭ povas poziciiĝi en aŭ super la volba "ŝelo", kvankam plej ofte ja videblas la prilaborita profila parto de nervuro sub la volba ŝelo. Fine de la gotika epoko nervuroj ankaŭ konstruiĝis sen statika funkcio, nur por dekoraj celoj.
Laŭ Francisko Azorín nervuro estas ''Arkaĵo, formanta kun aliaj reton por subteni panelitan volbon. Elstara cilindreto, prismo, alo, ĉe iu ajn surfaco. Li indikas etimologion el la greka neur (nervo) kaj de tie la latina nervus''.
Rimarkindas la kurioza etimologio de tiu koncepto en tre diversaj lingvoj, plej ofte kun rilato al koncepto nervo. Ja, simile al maniero kiel nervoj transportas en la korpoj la esencajn ordonojn por subteni la vivon kaj movon de estaĵo, tiel la nervuroj subtenas la pezon de la ŝirmaĵojn, kupolojn, tegmentojn ktp., do estas same esencaj por la estaĵoj, kiuj konsistas el konstruaĵoj.
Galerio
Jen tuta vico de fotoj pri volboj el gotikaj konstruaĵoj, kiuj bone elstarigas la nervurojn:
Tekla Bądarzewska-Baranowska
Tekla Bądarzewska-Baranowska (naskiĝis ĉ. 1829 en Mława, mortis la 29-an de septembro 1861 en Varsovio) – pola pianistino, komponistino de salonaj verkoj por fortepiano. La patrino de kvinopo da infanoj, mortis post naŭ jaroj de geedzeco kun J. Baranowski; ŝia tombo-monumento prezentanta junan virinon kun rulaĵo de muziknotoj titolita france La prière d’une vierge troviĝas en la Tombejo Powązki en Varsovio (segmento 181, loko 27/28).
Bądarzewska aranĝis ĉ. 35 miniaturojn, kaj la mondan famon gajnis per la verko Modlitwa dziewicy (La preĝo de virgulino), kies muziknotoj aperis en 1856 en Varsovio (prezo de 45 kopekoj). Tri jarojn poste estis represitaj de la Pariza Revue et Gazette musicale, kaj de tiu tempo la verkaĵo ĝuas popularecon inter pianistoj-amatoroj. Oni prilaboris "La preĝon..." ankaŭ por aliaj muzikinstrumentoj kaj diversaj ensembloj. En 1930 Kurt Weill uzis la komponaĵon en la opero Disvolvo kaj falo de la Mahagonna. La verko estas plenumata kaj surbendigata ĝis hodiaŭ. Ĝi aperis en almenaŭ 80 eldonejoj en diversaj landoj, interalie en Francio, Germanio, Anglio, Italio, Aŭstralio.
En 2007 en Japanio oni surbendigis la unuan en historio muzikalbumon kun komponaĵoj de Tekla Bądarzewska "Plenumita Preĝo de Virgulino". En 2012 danke al Towarzystwo Przyjaciół Warszawy (Societo de Varsovi-Amikoj) oni surbendigis la unuan polan diskon kun la muziko de Bądarzewska Zapomniany dźwięk(Forgesita sono) en plenumo de Maria Pomianowska kaj Amikoj.
Laŭ decido de Internacia Astronomia Unio unu el krateroj sur Venuso estis nomita Bądarzewska omaĝe al Tekla Bądarzewska-Baranowska.
Maje 2012 en la gepatra urbo de Tekla Bądarzewska (Mława) fondiĝis Societo de Amantoj de la Verkado de Tekla Bądarzewska, kies celo estas promocio kaj rememorigado de la kreopovo de la artistino. Inter agoj de la Societo estas disko kun ŝiaj dek verkoj en la plenumo de rusa pianistino Olga Rusina kaj la libro de Beata Michalec Tekla z Bądarzewskich Baranowska, autorka nieśmiertelnej La prière d’une vierge – Miejsca, czas i ludzie (Tekla Bądarzewska-Baranowska, aŭtorino de la senmorta La prière d’une vierge - Lokoj, tempo kaj homoj).
El serio Virinoj en Muziko
Oni ne scias kiu infanaĝe instruis pianon al ŝi, sed jam je la aĝo de 14 ŝi publikigis sian unuan pecon “Valso por pianoforte”. La verko estis eldonita de la konata librovendisto Franciszek Spiess, kaj dediĉita al sinjorino Makiewicz, bonfaranto de loka orfejo.
Laŭ la profesoro Józef Reiss "Preĝoj de Virgulinoj’ atingis rekordan nombron da ekzempleroj en Francio, Germanio, Anglio kaj iris eksterlanden en sennombraj transskriboj por diversaj instrumentoj”. Entute, la partituro de ĉi tiu komponaĵo estis publikigita en 114 kolektoj de Ameriko ĝis Aŭstralio!
Ĝi estas mallonga pianludo de meza malfacileco. Kelkaj ŝatis ĝin pro ĝia ĉarma, romantika melodio, sed diversaj muzikaj akademiuloj taksis ĝin iom malbona. Spite tion, “…juna virino el Varsovio sukcesis komponi pecon, kiu, kiel neniu alia antaŭ ĝi, atingis la korojn de la publiko sur ĉiuj kontinentoj”. Jam en 1860 la Varsovia " Muzika Movado” (Ruch Muzyczny) taksis ĝian totalan eldonadon je pli ol miliono da ekzempleroj.
En la sekvaj du jaroj post la eldonado de tiu ĉi verko, Tekla publikigis ok komponaĵojn pli, dum ŝi estis verkanta la mazurkojn “Memoro de Amikeco” (Le Souvenir d'amitie) kaj “Dolĉa Revado” (Douce Reverie). En ŝia vivo la komponistino kreis preskaŭ 40 piankomponaĵojn. Plejofte, ŝi donis al siaj verkoj titolojn en la franca, ĉar ŝi opiniis ke tio garantius  popularecon. Ŝi ne nur komponis: la decidema Tekla mem vendis hejme partiturojn de siaj verkoj kaj liveris ilin al librovendejoj.
Aŭstruja Okcidenta Fervojo
Ĝi konsistas unuflanke el la malnova Okcidenta Fervojo malfermita de 1858 ĝis 1860 kaj aliflanke el la nova Okcidenta Fervojo, kiu parte ebligas rapidegajn veturojn, malfermita en la 21a jarcento.
Longuefuye
Longuefuye estas malaperinta franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Longuefuyens.
Ĝi nun formas parton de Gennes-Longuefuye.
Pieve Albignola
Pieve Albignola estas komunumo de Italio.
Guacara
Guacara (oficiale nomita Sankta Agustín de Guacara) estas urbego kaj signifa universitata urbo en subŝtato Karabobo en norda Venezuelo. La urbego apartenas al urbaro de Valencio. Guacara estas indiĝena vorto.
Geografio
Guacara situas en norda Venezuelo sur montetaro nordoriente de Lago Valencio. Valencio (Venezuelo) troviĝas 15, Marakajo 30, Turmero 43, Los Teques 93, Karakaso 109, Santa Teresa del Tuy 132, Barquisimeto 160, Coro (Venezuelo) 236, Barcelono (Venezuelo) 348, Cabimas 391, Marakajbo 414, Maturín 517, Bolívar (urbo) 529, San Cristóbal (Venezuelo) 551, Guayana (urbo) 610 km.
Historio
Guacara estis fondita en 1624 (deklarita vilaĝo en 1694), tamen la unua kapelo estis konstruita jam en 1607. Pli frue indiĝenoj vivis en tiu loko pli ol 4000 jarojn (tamen estis periodo, kiam pro konstanta inundo de la proksima lago la loko estis forlasita). La komunumo jam havis en 1781 446 domojn kun 3080 loĝantoj. Ekde 1799 jam ĉefe hispanoj vivis en la vilaĝo. Paroĥo fondiĝis en 1803. Dum la kolonia erao komence oni kultivis sukerkanojn, poste indigojn. Okazis tertremo en 1812, la preĝejo kolapsis.
Ekonomio
En Guacara oni okupiĝas en la industrio pri produkto de teksaĵoj, nutraĵoj, motoroj. Menciindas ankaŭ la komercado.
Klimato
En Guacara la averaĝa temperaturo estas 26 °C.
Trafiko
La ĉefvojo kuras al Valencia kaj Marakajo. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Affeltrangen
Affeltrangen estas komunumo de la distrikto Weinfelden (ĝis la 31-a de decembro de 2010 de la distrikto Münchwilen) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2246 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Affeltrangen situas en supra parto de la Lauche-Valo.
La komunumo konsistas el la municipoj, vilaĝoj kaj setlejoj Azenwilen, Battlehausen, Bohl, Bollsteg, Breite, Buch ĉe Märwil, Ghürst, Himmenreich, Isenegg, Kaltenbrunnen, Kreuzegg, Langnau, Maltbach, Märwil, Nägelishub, Rüti, Wildern kaj Zezikon.
Najbaraj komunumoj
Affeltrangen limas en nordo al Amlikon-Bissegg, en nordoriento kaj oriento al Bussnang, en sudo al Braunau kaj Tobel-Tägerschen, kan en okcidento al Lommis kaj Thundorf.
Trafiko
La komunumo Affeltrangen disponas kun la haltejoj ' kaj ' pri du stacioj ĉe la trajnlinio de Wil al Weinfelden, kiujn servas la turgovia fervojkompanio THURBO AG per regionaj trajnoj, kiuj cirkulas en duonhora kadenco.
Historio
La unua dokumenta mencio de Affeltrangen datiĝas el la jaro 779 kiel Affaltrawangas, tiu de Zezikon el 811 kiel Zezinchovun, tiu de Märwil el 827 kiel Marinwilare kaj tiu de Buch el 1228 kiel Buch.
La hodiaŭa politika komunumo Affeltrangen estiĝs la 1-an de januaro kadre de la Turgovia Komunumreformo per kunigo de la antaŭaj municipkomunumoj Affeltrangen, Buch ĉe Märwil, Märwil kaj Zezikon.
Jenő Rejtő
REJTŐ Jenő (naskiĝis kiel Jenő REICH la 29-an de marto 1905, en Budapeŝto; mortis 1-an de januaro 1943 en Jevdokovo, punlaborejo) estis hungara, juddevena populara verkisto kun aventura vivo: Li vagadis en Eŭropo kaj Nord-Afriko multajn jarojn. Li skribis multajn humurajn romanojn, ankaŭ sub la pseŭdonimo P. Howard.
La plej popularaj verkoj de li estas:
Ĉi tiuj estas legeblaj ankaŭ Esperante, kun pli ol 20 aliaj romanoj:
Hiroshi Sato
Hiroshi Sato (佐藤 浩, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Sanfrecce Hiroshima, Nagoya Grampus Eight kaj Yokohama F. Marinos.
Ernestina (Suda Rio-Grando)
Ernestina estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Passo Fundo. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 3 088 loĝantoj.
Metten
Metten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Deggendorf kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Danubo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
9950 ESA
9950 ESA estas tre malgranda, meze hela amora asteroido, malkovrita la de la franca astronomo Christian Pollas elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ĝi estas ĉefe marsrenkonta asteroido:
Ĝi estas kasifikata ankaŭ kiel terrenkonta asteroido, kvankam ĝia perihelio restas pli granda ol unu astronomia unuo, kaj ĝia orbita klinangulo tenas ĝin sufiĉe malproksima de Tero : la nunepoka minimuma interdistanco inter ĝia orbito kaj tiu de Tero estas 42,926 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita per la akronimo ESA, por European Space Agency (Eŭropa Kosma Agentejo).
Let's Make It Legal
Let's Make It Legal estas usona komedia filmo de 1951 fare de Twentieth Century-Fox, reĝisorita de Richard Sale kaj produktorita de Robert Bassler el scenaro de I.A.L. Diamond kaj F. Hugh Herbert, baze sur historio de Mortimer Braus titolita "My Mother-in-Law, Miriam" (Mia bopatrino, Miriam). La muziko estis de Cyril J. Mockridge kaj la kinarto de Lucien Ballard.
La filmaktoroj estas Claudette Colbert, Macdonald Carey, Zachary Scott, Barbara Bates, kaj Marilyn Monroe.
Intrigo
Hugh (Macdonald Carey) kaj Miriam Halsworth (Claudette Colbert) estas divorcanta, ĉar li estas ludmaniulo. Ŝi loĝas kun filino, bofilo kaj nepo. Li estas ĉefo de la bofilo en reklamado por hotelo. Alvenas milionulo kiu estis iam rivalo de Hugh ĉe Miriam.
Ambrus Orth
ORTH Ambrus (pro. ort) estis hungara arkitekto naskita en Újarad en 1871 kaj mortinta en Budapeŝto en 1931.
Biografio
Ambrus Orth diplomiĝis en la teknikuniversitato de Budapeŝto. Kunulrilate kun Emil Somló li projektis la konstruaĵojn de Universitata Biblioteko de Koloĵvaro, de la supera fraŭlinlernejo de Satmaro, de la industrilernejo de Segedo, de la konstruaĵo de tribunalo de Zombor kaj de la palaco de Sopron.
Benito Arias Montano
Benito Arias Montano (Fregenal de la Sierra, 1527 - Sevilo, 1598) estis hispana humanisto, hebreisto, biologo kaj poliglota verkisto.
Unuaj studoj
Realigis unuajn studojn en Sevilo, kie li interesiĝis per fiziko kaj medicino kaj, ĉefe por poezio, filozofio, lingvistiko kaj teologio. Tie restis ĝis 1548, kiam li translokiĝis al Alcalá de Henares por studi en ties universitato, ampleksigante konojn pri medicino, teologio, filozofio, klasikaj lingvoj (latina kaj greka) kaj la ŝemidaj lingvoj (araba, hebrea kaj siria).
Stacio Kashiwara
Stacio Kashiwara (japane: 柏原駅 [Kaŝiŭara-eki], angle: Kashiwara Station) estas fervoja stacio en Kaŝiŭara, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa) kaj 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Dōmyōji.
Benito Arias Montano
Pastriĝo kaj retiriĝo en Alájar
Li pastriĝis kaj retiriĝis al Peña de Alájar (Onubo) por dediĉi sin tie al profunda studado de la Biblio.
Koncilio de Trento kaj Biblia Regia
Pro famo de saĝa teologo en 1562 la episkopo de Segovio don Martín Pérez de Ayala kunportis lin al partopreno en la Koncilio de Trento kie li distingiĝis pro saĝeco. Reveninte en Hispanion, Filipo la 2-a nomumis lin sian kapelanon en 1566 kaj mendis la enorman verkon de la Poliglota Biblio (de Antverpeno), konata kiel Biblia Regia aŭ «Reĝa Biblio», de kies presado respondecis Christoffel Plantijn, membro de la sekto Familia Caritatis (familio de karitato), al kiu allogis la propran Arias Montano. La novaĵoj rilate al la Biblia Políglota Complutense kaj, rilate al la Vulgata, levis suspektojn de la Inkvizicio, kaj ĝi estis denoncita de León de Castro, kvankam ĝi finfine povis esti eldonita en Antverpeno en 1572. Arias korektis la interliniaĵojn de Sanctes Pagnino, kaj konstruis veran biblian tekstaron per multnombraj klarigoj pri la Masraho, pri hebreaj idiotismoj, pri arkaika lingvaĵo, pri pesunuoj, mezurunuoj kaj monunuoj, pri geografio de Palestino, pri arkitekturo kaj vestaro de judoj, pri kronologio ktp. Aliaj bibliaj verkoj liaj estis Komentarioj al la dekdu malgrandaj profetoj, al Josuo, al la Juĝistoj, al Jesajo, ktp. Li verkis ankaŭ poezian latinan version de la Psalmoj, laŭ la vera hebrea versio.
En El Escorial
Instalita definitive en Hispanio, li dediĉis sin al mendo de Filipo la 2-a nome la administrado de la biblioteko de la Monaĥejo de El Escorial. Tradukis al la latina la faman Itinerario de la granda mezepoka vojaĝisto hispanhebrea Benjameno de Tudela kaj komponis nombrajn verkojn pri la libroj de la Antikva kaj Nova Testamento, teologiajn traktatojn, filozofiajn kaj sciencajn, tradukojn de la hebrea kaj abundan poemaron en latina kaj kastilia. Amiko de la granda poeto Francisco de Aldana, kiu dediĉis al li faman Epistolo al Arias Montano; li verkis 9 volumenojn pri Antigüedades Judías (judaj antikvaĵoj) (1593) kiu temas pri nomoj ĥaldeaj, hebreaj, grekaj kaj latinaj kiuj aperas en la Biblio; elstaras la Dictatum Christianum, Rhetoricum libri IV, (1569); la Humanae salutis monumenta, kolekto de latinaj odoj dediĉitaj al bibliaj temoj bele ilustraciita de Crispin van de Passe, Hieronymus Wierix, Pieter van der Borcht, Pieter Huys kaj aliaj, kaj presita de Christoffel Plantijn, Antverpeno, 1571; la Liber generationis Adam (1593), la Hymni et saecula (1593) kaj la Naturae Historia (1594); en tiu lasta plinovigas biologion apartiĝante el la biblia klasigo de animaloj en akvaj, flugaj kaj surteraj kaj aldonante morfologiajn diferencojn pli komplikajn kaj sciencajn.
Luziânia
Luziânia estas municipo, diocezo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Gojaso. La loknomo devenas de portugala formo de Lucia el Sirakuzo aŭ "Sankta Lucio".
Geografio
Luziânia situas en altebenaĵo laŭ rivero en suda kaj meza partoj de la lando. Goiânia troviĝas 196 km.
Historio
Oroserĉantoj fondis Luziânia-n en 1746. Iu trovis oron laŭ la rivero, la famo altiris tiom da homoj, ke en malpli ol unu jaro la tendaro havis pli ol 10.000 personoj. La unua meso okazis en 1746 kun 6.000 ministoj. En 1758 la tiama "Camp de Santa Luzia" ricevis statuson eklezia distrikto. Tiam miloj da nigraj sklavoj laboris en la minejoj. Depost la ora febro en la malfrua 18-a jarcento la ministoj komencis translokiĝi al la bienoj, dediĉante sin al agrikulturo kaj brutobredado. La urbeto iĝis dormema malgranda agrikultura urbeto. En tiu loko okazis la lasta mortpuno de sklavo en 1861. Santa Luzia ricevis pli altajn statusojn en 1833 kaj 1867, fine la hodiaŭa loknomo estas uzata de 1943. Depost fondo de Braziljo loĝantar-eksplodo okazis.
Ekonomio
En la municipo oni kultivas sojfabojn, fabojn, terpomojn, rizojn, kotonojn, maizojn, tomatojn, fruktojn, legomojn. Menciindas bredado de brutoj kaj kokoj.
Klimato
Luziânia situas en tropika zono, kiun forte influas la montara regiono.
Revolucio de la rozoj
La Revolucio de la rozoj estis paca kaj popola movado okazinta en Kartvelio en la jaro 2003 kiu forpelis la prezidanton de la nacio Eduard Ŝevardnadze.
Kartvelio estis regata de Eduard Ŝevardnadze ekde 1992 (kiel Prezidanto de Kartvelio ĝis 1995). Lia regado — kaj la familio mem — estis rigardataj de la oponantoj kiel ligitaj al la kreskanta koruptado kiu limigis la kreskadon kaj evoluon de la ekonomio de Kartvelio. La lando ankoraŭ estis tre malriĉa kompare al la eŭropaj normoj. Du sendependismaj aŭtonomaj kartvelaj respublikoj helpataj de Rusio (Abĥazio kaj Sud-Osetio) restis ekster la centra kontrolo de Tbiliso, kaj la aŭtonoma respubliko Aĝario estis regata de la duon-sendependisma gvidanto Aslan Abaŝidze.
La politika kaj ekonomia krizoj preskaŭ atingis la pinton momenton antaŭ la parlamentaj balotadoj de la 2-a de novembro 2003. La politika alianco de Ŝevardnadze "Por Nova Kartvelio" kaj la de Abaŝidze "Unuiĝo por la Demokratia Renaskiĝo" estis delokataj fare de la popularaj partioj de la opozicio: "Movado Nacia Unuiĝo" de Miĥail Saakaŝvili kaj "Demokratoj-Burjanadze" gvidataj de la Proparolanto de la Parlamento Nino Burjanadze kaj de la (forpasinta) eksa proparolanto Zurab Ĵvania.
Sergej Vavilov
Sergej Ivanoviĉ VAVILOV (ruse Сергей Иванович Вавилов; naskiĝis la 12-an de marto 1891 en Moskvo, mortis la 25-an de januaro 1951) estis soveta fizikisto, prezidento de Sovetia Scienca Akademio de julio 1945 ĝis la morto. Lia frato Nikolaj Vavilov estis fama rusa genetikisto. Lia patro estis bonhava teksaĵ-komercisto.
hejmenveninte, Sergej Vavilov eklaboris en la Fizika kaj Biologioa Insituto. Tie li ekokupiĝis je propono de la direktoro Pjotr Lazarev pri fizika optiko. Oni arestis,forigis la direktoron en 1931, sed Vavilov povis plu instrui.
Vavilov fondis la sovetan skolon de la fizika optiko, konata pro ties laboro pri luminesko. Li enkondukis la nocion nelineara optiko.
Li estis membro de la Soveta Akademio de la Sciencoj ekde 1932, estro de la Lebedev Instituto pri fiziko (ekde 1934), ĉefredaktoro de Granda Soveta Enciklopedio, membro de la Supera Soveto ekde 1946 kaj ricevinto de 4 Stalin-premioj (1943, 1946, 1951, 1952).
Li vekis pri grandaj pensuloj kiel Lucretius, Galileo Galilei, Isaac Newton, Miĥail Lomonosov, Michael Faraday, kaj Pjotr Lebedev, kaj aliaj.
Oni nomumis ŝipon post li, Akademik Sergej Vavilov kaj asteroido 2862 Vavilov.
Nordhalben
Nordhalben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kronach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Metelsdorf
Metelsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Dorf Mecklenburg-Bad Kleinen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Klüssendorf, Martensdorf kaj Schulenbrook.
Heinrich Ignaz Franz von Biber
Heinrich Ignaz Franz von BIBER (* 12-a de aŭgusto 1644 en Wartenberg, Bohemio; † 3-a de majo 1704 en Salzburg) estis Bohemia komponisto kaj fama violonisto de la barokepoko.
Vivo
En jezuita-gimnazio en la nordmoravia Troppau li ricevis sian muzikan instruon. Ĉi tie li havis kontakton kun la trumpetisto kaj posta direktisto de la arkiepiskopo en Kremsier Pavel Josef Vejvanovský. Supozeble li sekvis pluan instruon ĉe Johann Heinrich Schmelzer aŭ la kortegokapelestro Antonio Bertali en Vieno, tamen tio ĉi ne estas certa. Sia unua konata komponaĵo originas el la jaro 1663, "Salve regina" por soprano, violono, gambovjolo kaj orgeno.
La unuan laborpostenon li ricevis en 1668 kiel muzikisto de la kortegokapelo kaj kiel ĉambristo ĉe arkiepiskopo Karl Liechtenstein-Kastelkorn zu Olmütz und Kremsier. De vojaĝo al Innsbruck li senpermese ne revenis. Dum tiu ĉi vojaĝo li venis en kontakton kun la siatempe fama violonkonstruisto Jakobus Stainer, kiu lin poste menciis en letero kiel "la eminenta virtuozo sinjoro Biber".
Ekde 1670 li eniris la servon de la arkiepiskopo Max Gandolph Graf von Kuenburg en Salzburgo. Tie li ricevis en 1678 la postenon de vickapelestro kaj post la morto de sia antaŭulo Andreas Hofer ĉ. 1684 tiun de kapelestro. Li famis kiel genia violonvirtuozo, kaj pro sia kompona verkaro en 1690 imperiestro Leopoldo la 1-a donis al li la nobeltitolon Truchseß [majordomo]. Ekde tiam li rajtis nomi sin "Biber von Bibern", kio tiutempe signifis socian supreniĝon. Lia monata salajro sumiĝis tiam 60 guldenojn, je senpaga loĝejo, vino, pano kaj fajroligno.
Kreado
En multaj de siaj fruverkoj li aplikis la skordaturon (la aliagordado de unuopaj kordoj) celante tiel specialajn efikojn, sed ankaŭ ebligante la ludadon de malfacilaj prenadoj en altaj kaj malaltaj pozicioj samkiel sur vakaj kordoj kaj atingi pli malaltajn tonojn.
El sia plumo originas multaj koncertoj por pluraj instrumentoj kaj en varia okupado. Biber verkis mesojn, rekviemon, multajn violonsonatojn kaj tablomuzikojn. Lia plej monumentecan verkon li kreis en 1682 okaze de la 1100-jariĝsolenaĵo de la arkiabatejo Salzburg, verko por 53 voĉoj, la meson kaj himnon "Plaudite tympana". Bedaŭrinde la plej granda parto de liaj ekleziaj verkoj estas kvazaŭ nekonataj. El siaj operoj laŭnome konata estas unu, "Chi la dura la vince".
Preskaŭ neniu alia violonisto kaj komponisto antaŭ li metis tiom ofte du-, tri- kaj kvarsonajn akordojn kiel Biber. Li regis, kio tiam maloftis, la violonludon ĝis en la sepa pozicio.
Instrumenta muziko
la unuopaj agordoj videblas sur la ilustraĵo. En la 11-a sonato la kordoj estas interŝanĝataj kordoj en la vorticingo kaj inter stego kaj kordotenilo, tiel ke kruco videblas. aŭ la Sonata à 6 der Pauern-Kirchfarth genandt de (1673)
Ernő Verebes
Ernő VEREBES [ernO verebeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Verebes Ernő estis usonana-hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Weisz [vejs].
Biografio
Ernő Verebes devenis el hungara familio. Li aĝis 12, kiam li translokiĝis al Budapeŝto. Li lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste li havis rolojn en Teatro Belvárosi kaj en alia teatro. Inter 1924 kaj 1934 li ricevis filmajn rolojn en Berlino, poste li revenis al Budapeŝto. Li prezentis sin kiel aktoro-dancisto-kantisto en operetoj ĉefe en Operetoteatro (Budapeŝto) kaj Teatro Városi. Inter 1932-1936 li estis edzo, poste eksedzo. Supozeble li estis judoj, tial li retranslokiĝis al Usono, kie li ricevis filmajn rolojn.
Bukovec (Miĵgirja)
Bukovec (Буковець, Bükköspatak) estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.
Situo
Bukovec troviĝas de Repinne je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1649 en formo "Bukouecz". En 1910 vivis en Bükköspatak 754 loĝantoj, (697 rutenoj, 49 germanoj, 8 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Bükköspatak apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Bukovec. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Jakub Arbes
Jakub ARBES (naskiĝis la 12-a de junio 1840 - mortis la 8-a de aprilo 1914) estis ĉeĥa verkisto de sociaj romanoj (Kandidatoj de ekzistado, La lastaj tagoj de la homaro).
Li estas aŭtoro de nova literatura ĝenro, kiun Jan Neruda nomis romanedo. Temas pri rakontoj kun mistera timiga atmosfero, kun ŝajne supernaturaj fortoj, kiuj fine estas nature klarigataj (Sankta Ksaverio, La cerbo de Newton, La unua nokto ĉe la kadavro, Krucumitino). Romanedo similas al detektiva rakonto.
Liaj "Rakontoj" en traduko de Josef Grňa estis la unua ĉeĥa beletraĵo tradukita en Esperanton (1908). Nun proponas la Rakontojn eLibero.
William Joseph Hammer
William Joseph HAMMER (26a de februaro, 1858 – 24a de marto, 1934) estis usona pionira elektra inĝeniero kaj aviadisto kaj li estis prezidanto de la entrepreno Edison Pioneers kiu startis en 1908. Li ricevis la medalon Elliott Cresson.
Hammer eklaboris por Edison kaj faris taskojn kiel laboratoria helpanto en decembro 1879. Li helpis en eksperimentoj pri telefono, fonografo, elektra fervojo, fererca apartigilo, elektra lumigo, kaj aliaj disvolviĝantaj inventoj. Tamen, Hammer laboris ĉefe pri la inkandeska elektra ampolo kaj estis komisiita por la testoj kaj registroj pri tiu aparato. En 1880, li estis nomumita inĝeniestro de la entrepreno Edison Lamp Works. En ties unua jaro, la fabriko sub la ĝenerala administranto Francis Robbins Upton produktis 50,000 ampolojn. Laŭ Edison, Hammer estis "pioniro de inkandeska elektra lumigo".
Konstitucia Tribunalo de Belgio
La Konstitucia Kortumo (Grondwettelijk Hof, Cour constitutionelle, Verfassungsgerichtshof) ludas ŝlosilan rolon ene de la federacia Belgia ŝtato. Ĝi estis starigita en 1980. Ĝia kompetento estis plilarĝigita en 1988 kaj 2003.
Eksteraj ligiloj
50.8419°N, 4.3603°W
Pál Gulyás
Tiu ĉi artikolo estas pri la poeto Gulyás Pál. Ekzistis bibliotekisto kaj literatura historiisto Gulyás Pál, naskita en 1881 en Budapeŝto.
GULYÁS Pál (29-a de oktobro 1899 – 13-a de majo 1944) estis hungara poeto de Debrecen.
Gulyás estis filo de la debrecena instruisto GULYÁS István. Li naskiĝis kun katarakto sur unu okulo; pro tio li suferis inter la gefratoj kaj en la lernejo. Li diplomitiĝis en Debrecen pri instruado kaj filologio, poste li instruis en Hajdúböszörmény (1924), en Kiskunhalas (1925-1926) kaj fine en Debreceno en metiista lernejo.
Lia unua poemaro „Viharban” (En tempesto) aperis en 1923. Li estas kundfondinto de la Asocio Ady de Debrecen en 1927. Gulyás aliĝis en la 1930-aj jaroj al la grupo de popolismaj verkistoj (Fülep Lajos, Németh László). Li estis kunfondinto kaj redaktisto de ilia gazeto Válasz (Respondo).
Liajn frutempajn poemojn saturis panteisma naturtravivaĵo. Ĉe la alproksimiĝo de la Dua mondmilito karakterizis akra socio-kritiko lian poezion baraktantan kontraŭ vizio pri pereo.
La komponisto György Kurtág en 1969 verkis "Memore al vintra vesperiĝo" kun la subtitolo "kvar fragmentoj laŭ poemoj de Gulyás Pál", laŭ peto de la urbo Debrecen. La urbo ankaŭ nomis mezlernejan studentejon laŭ Gulyás Pál (Gulyás Pál Középiskolai Kollégium). La loka historia muzeo "Csongrád" konservas dokumentojn de li, interalie poŝtkartojn, kiujn li skribis stenografie al Tamás Deák.
Gulyás estis ankaŭ esperantisto. Fine de la 1920-aj jaroj li tradukis egalnivele plurajn poemojn siajn al Esperanto („La koro de l’ soldato”, „Pejzaĝo de l’ pentristoj”, „Sur la memorŝtonon de Ady”, „La muta foliaro”, „Krioj”, „Mistika festa tablo” – publikigitaj en la Debrecena Bulteno, n-ro 16. Li korespondis kun d-ro Kálmán Kaloĉay, kies respondo publikiĝis en la sama numero.)
Julius Zeyer
Julius ZEYER (naskiĝis la 26-an de aprilo 1841 en Prago - mortis la 29-an de januaro 1901, Prago) estis ĉeĥa poeto kaj verkisto de franca kaj germana deveno, unu el la plej grandaj ĉeĥaj poetoj novromantikismaj.
Pál Gulyás
Literaturo
Tie suno malheliĝas,
Julius Zeyer
Li verkis longajn epopeojn el la bohema kaj monda historioj (Vyšehrad, Karola epopeo), historiajn rakontojn kun religiaj temoj (Ĝardeno de Maria, Tri legendoj pri krucifikso), romanon pri rusa carino Katarina la Granda (Andreo Ĉerniŝev), el la mezepoka Francio ĉerpas "Romano pri fidela amikeco de Amis kaj Amil". El liaj dramoj estas plej populara slovaka fabelo "Raduzo kaj Mahulena" muzikigita de Josef Suk. Lia ĉefverko estas trista romano "Jan Maria Plojhar".
Pál Gulyás
Literaturo
tie lumon kelo ligas,
tie tombfosist’ ne fosas,
Saint-Victour
Saint-Victour estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 190 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2018.
Pál Gulyás
Literaturo
tiel malsan’ ne magrigas.
Saint-Victour
Geografio
Saint-Victour etendiĝas sur 14,79 km², kaj havis 90 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 13 homoj je kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Victour situas je alteco de 737 metroj.
Pál Gulyás
Literaturo
Ĉu nin la Submondo ravas
Saint-Victour
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Victour antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Pál Gulyás
Literaturo
kie mortintoj ĝemas?
Saint-Victour
Historio
Dank' al la municipaj balotoj de 2008, 2014 kaj 2020 venkis en la komunumo S-ro Jean-Marc Bodin, kiu do fariĝis tiutempe la loka urbestro.
Diurno
Diurno aŭ tagnokto estas la kompleto de tago kaj nokto, do la daŭro de 24 horoj. Dum averaĝa diurno dum plimalpli duono de la tempo estas hele (la tago) kaj dum la alia parto estas malhele (la nokto). Tamen dum la blankaj noktoj - fine de junio kaj komence de julio en ĉiuj lokoj inter 60° da norda longitudo kaj la norda arkta cirklo, kaj fine de decembro kaj komence de januaro en ĉiuj lokoj inter 60° da suda longitudo kaj la suda arkta cirklo - la suno nur subiras por mallonga tempo, tial ke ankaŭ nokte restas hele. Kaj norde de la norda arkta cirklo dum junio-julio kaj sude de la suda arkta cirklo dum decembro-januaro tute ne subiras la suno, tial ke dum la tuta diurno restas tago: tiun fenomenon oni nomas noktomeza suno.
Bosley Crowther
Bosley Crowther (naskiĝinta la ; mortinta la ) estis usona ĵurnalisto kaj aŭtoro kiu estis kinkritikisto por The New York Times dum 27 jaroj. Liaj revizioj kaj artikoloj helpis formi la karierojn de aktoroj, reĝisoroj kaj scenaristoj, kvankam liaj revizioj, foje, estis konsideritaj nenecesaj akraj. Crowther estis defendanto de fremdlingvaj filmoj en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, partikulare tiuj de Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, Ingmar Bergman, kaj Federico Fellini.
Saint-Victour
Administrado
Saint-Victour apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
(9952) 1991 AK
(9952) 1991 AK estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Mori kaj Masaru Arai elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Pál Gulyás
Literaturo
Eĉ sub tero estas vivo,
flor’ eĉ el tombo venas.
(1936)
Nun alvenas la amo (fragmento)
Vidu, mi ĝisnun mutis,
min en polvon mi klinttrudis,
gapis kun laca flamo...
Nun alvenas la amo!
ĝi brulan nubĉaron portas!
Jen la nubo malglisas!
....
(tradukoj de Tibor Papp)
Siropvaflo
Siropvafloj (nederlande: stroopwafels) estas biskvitecaj frandaĵoj, kiuj konsistas el du maldikaj vafloj kun diametro de proksimume 10 cm, inter kiuj oni metas tavolon da dolĉa siropo.
Siropvafloj estas tipe nederlandaj frandaĵoj. Famaj estas la siropvafloj el la urbo Gouda, kiuj estas multe vendataj ĉe budoj en bazaroj kaj sur vendoplacoj en tuta Nederlando.
Interesaj ligiloj
Asocio de siropvaflo-dependuloj
Almașu Mare (Alba)
Almașu Mare [almaŝu mare] (hungare: Nagyalmás [nadjalmaŝ]) estas komunumo en Rumanio okcidente de Zlatna, en distrikto Alba. En 1910 Nagyalmás havis 1 356 loĝantojn (rumanoj), en 1992 950. Ĝia unua mencio estas el 1407. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi: Almașu de Mijloc, Brădet, Cheile Cibului, Cib, Glod kaj Nădăștia.
Komunumoj pri almás en Hungara reĝlando
almás = poma aŭ pomarbaro.
Doba
Doba estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Le Douhet
Le Douhet [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 694 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Le Douhet situas nordoriente de Saintes.
Gennes-sur-Glaize
Gennes-sur-Glaize estas malaperinta franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gennois.
Ĝi nun formas parton de Gennes-Longuefuye.
Gennes-Longuefuye
Gennes-Longuefuye estas nova franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Constantin Dominte
Constantin DOMINTE (naskiĝis la 23an de majo 1944; mortis la 27-an aŭ 29-an de aprilo 2006 en Bukareŝto) estis rumana esperantisto kaj universitata profesoro pri ĝenerala lingvistiko en la Bukareŝta universitato.
Li lernis Esperanton aŭtodidakte en 1958. Li kunordigis la kompiladon de la plej ampleksa dudirekta Esperanto-vortaro por rumanlingvanoj kaj kunlaboris al Rumana antologio, Eminescu en Esperanto kaj aliaj libroformaj eldonaĵoj. En 2005 aperis lia broŝuro Din lirica de expresie esperanto kun 11 originalaj Esperantaj poemoj de aliaj aŭtoroj, kiujn li tradukis en la rumanan. En 2006, post lia morto, aperis lia E-lernolibro por rumanlingvanoj Lecţii de esperanto pentru începători, kiun li aŭtoris sub la plumnomo Tudor Denectin.
Riĥleba montaro
Montaro Riĥleba montaro (Rychlebské hory, Reichensteiner Gebirge, Góry Złote) estas plej multe forlasita montaro de Ĉeĥio kaj ĝi situas en Mez-Eŭropo, kie ĝi etendiĝas sur teritorio de du ŝtatoj. Plej multa parto de la montaro situas en Ĉeĥio, pli precize en la plej norda terlango de Moravio. La ĉefa montodorso de la montaro kreas oficialan kaj ankaŭ samtempe naturan ŝtatlimon kun najbara Pollando.
Norihiro Satsukawa
Norihiro Satsukawa (薩川 了洋, n. ) estas japana futbalisto.
Riĥleba montaro
La meza supermara alteco de la montaro estas proksimume 650 metroj. La plej alta monto estas monto nomata Smrk (1127 m).
Norihiro Satsukawa
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels kaj Kashiwa Reysol.
Riĥleba montaro
La ĉefa montodorso de Riĥleba montaro estas proksimume 47,5 km longa. Ties limaj punktoj estas Kladska selo (817 m) en sudokcidento kaj monteto Na Vyhlídce (425 m) super vilaĝo Bílá Voda en nordoriento.
Pál Nessi
Pál Nessi [neŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nessi Pál estis hungara advokato, parlamenta deputito.
Pál Nessi naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Novjorko (Usono).
Biografio
Pál Nessi frekventis gimnaziojn en Kaposvár kaj Budapeŝto, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1887. Post 2 jaroj li advokatiĝis kaj malfermis advokatan atelieron. Li estis ankaŭ oficiro, sed li havis skandalon kaj forlasis la armeon. En la jaroj 1901 kaj 1902 li estis parlamentano, kie li akre strebis por forigi oficiala la aŭstran himnon, eĉ li kaŭzis skandalojn. Li ankaŭ ŝuldiĝis, fine helpe de la ŝtato li migris al Usono, kie li faris simplajn laborojn. Li mortigis sin.
Dlžín
Dlžín [dlĵIn], hungare Delzsény [delĵEnj], germane Delschein [delŝejn] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Dlžín situas sub monto 935 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Prievidza troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1272. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Dlzsin, poste ĝi ricevis pli bone prononceblan nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Delzsény 285 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dlžín 202 homoj, (199 slovakoj).
Michał Falzmann
Michał Tadeusz Falzmann (naskiĝis la 28-an de oktobro 1953, mortis la 18-an de julio 1991 en Varsovio) - pola ŝtata oficisto, inspektoro de la Supera Ĉambro de Kontrolo, malkovris eksterregulaĵojn en Priserva Fonduso de Eksterlanda Ŝuldo (FOZZ) kaj malsekretigis ilin. Rezulte de tio sekvis la skandalo FOZZ.
Profesia agado
Li laboris en entrepreno Agrotechnika (Agrotekniko), de kiu foriris sen laŭmerita salajro. Dum kelka tempo estis direktoro de Polon (Polonio), fako produktanta aparatojn por mezuri radioaktivecon. Li ankaŭ laboris en trezoroficejo. Dum sia lasta vivperiodo estis ĉefa inspektoro en NIK (Suprera Ĉambro de Kontrolo). Falzmann provis ebligi aliron al regopovoj, politikaj agantoj ka publika opinio de informoj pri fraŭdo de la financoj de Pollando. La 16-an de julio 1991 skribis al direktoro de Loka Filio de Nacia Pola Banko (NBP) en Varsovio por akiri informojn pri FOZZ. La saman tagon Anatol Lawina (kiu poste mortis en neklaraj cirkonstancoj), lia senpera ĉefo, donis al li laŭ rekomndo de prezidanto de NIK, profesoro Walerian Pańko, skribaĵon pri lia forŝovo de ĉiaj kontroloj. Du tagojn poste li mortis, oficiale pro korinfarkto.
Post kelkaj monatoj, antaŭtage de deklarita anonco de la rezultoj de sia laboro, pereis en akcidento Walerian Pańko, lia superulo, kaj kun li Janusz Zaporowski, tiutempa direktoro de Informa Buroo de Sejma Kancelario. La akcidenton travivis lia edzino kaj ŝoforo. Post kelkaj monatoj mortis la ŝoforo kaj policanoj, kiuj kiel la unuaj alvenis la akcidenton. En domo de la prezidanto de NIK oni trovis neniajn dokumentojn ligitaj al FOZZ.
Laŭ certaj komentistoj kaj ĵurnalistoj la morto de Falzmann kaj de aliaj personoj, pro engaĝigo de specialaj servoj WSI (Militista Informa Servo - likvidita de Antoni Macierewicz), atestas pri ebleco de ilia mortigo.
Al Michał Falzmann estas dediĉita dokumenta filmo de Jerzy Zalewski, Oszołom, montrita la 6-an de marto 1995 en TVP1 (Telewizja Polska), kaj ciklo de du publicistaj programoj "Pod Prąd — Izabela Brodacka-Falzmann" (Kontraŭ Fluo - Izabela Brodacka-Faltzmann), montritaj en Televido Puls maje 2005.
En 2009 Falzmann estis postmorte distingita per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta. Lian nomon ricevis strato en vroclava kvartalo Poświętne.
Privata vivo
Li estis edzo al Izabela kaj patro de kvinopo da infanoj. En la aĝo de 34 jaroj baptiĝis en katolika eklezio.
Gazeto de Tiefurt
Gazeto de Tiefurt (germane: Journal von Tiefurth) estis germana publicitaĵo kiu aperis en Vajmaro inter 1781 kaj 1784 ĉe la kortego de dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ece oni povas konsideri ĝin porkluba organo.
Celo
Krom nura distrado ĝi celas ankaŭ kvazaŭ kontraŭprogramon al opinioj de la prusia reĝo Frederiko la 2-a. Li estis diranta en franclingva pamfleto de 1780 kun la titolo De la littérature allemande, ke tute ne ekzistus bela german(lingv)a literaturo. Per tio li intencis ankaŭ rekte malbonfamigi Goeton. La vajmaranoj taksis tion lezo honora. Ĉar tiel la prusia reĝo neis al la urbo kaj la vajmara kortego ĉian rangon kulturan. Krome montru la Tiefurt-gazeto kia brila sprito regas en Vajmaro. Tamen pravis la pruso en la observado ke la gazeto estis ankaŭ rimedo kontraŭ certa tedo kiu intertempe enrampis en la kortegan vivon.
Verkistoj
Inter la artikolverkintoj de Journal von Tiefurth nombriĝis krom Goeto, Johann Gottfried Herder kaj Christoph Martin Wieland ankaŭ la ĉambristoj Karl Siegmund von Seckendorff, verkisto kaj komponisto, kiel ankaŭ Friedrich Hildebrand von Einsiedel, la goetaj amikoj Karl Ludwig von Knebel kaj Johann Heinrich Merck el Darmstadt. Pro ke la aŭtoroj restis anonimaj eblis ankaŭ por altranguloj partopreni la verkadon, ekz. duko Karlo Aŭgusto, princo Aŭgusto (Saksio-Gotao-Altenburg kaj Karl Theodor von Dalberg, la majenca guberniestro en Erfurto. Kromis verkistece respektive tradukiste: dukino Anna Amalia, grafino Emilie von Werthern, kortega damo Luise von Göchhausen, Luise Franziska Sophie von Imhoff kaj Caroline Herder.
Efikoj kaj banalaĵoj
Bernhard Suphan kaj Eduard von der Hellen eldonis en 1892 la unuan presitan eldonon kiu represitis en 2011 sub la egido de la vajmara Goeto-societo. La ekde 1992 ekzistanta gazeto "Elbhang-Kurier" citas en sinprezento sia eldiron de dukino Anna Amalia rilate la tiefurtan organon, nome esti miksaĵo raviga de alta kulturo kaj banala deziro je novaĵoj. . Ekde 2013 la vajmara urbokvartalo Tiefurt eldonas magazinon en memoro de Gazeto de Tiefurt.
Linio 11 de la metroo de Parizo
La linio 11 de la metroo de Parizo estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion nordoriente al, kerne de Parizo. Ĝi estas la plej mallonga el ĉiuj linioj sendepende administrataj (la linio 3bis kaj la linio 7bis estas administrataj respektive de la linio 3 kaj de la linio 7).
Male de plejmultaj parizaj metrolinioj, la linio 11 ne estis menciita en la originala, 19-a jarcenta skemo. Ĝi estis konstruita en la 1930-aj jaroj por anstataŭi la tramon de la kvartalo Belleville.
Marmagne-sous-Creusot (stacidomo)
Marmagne-sous-Creusot estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Le Creusot, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) /  de la linio Nevers - Chagny (760000).
Mettendorf (Eifel)
Mettendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ada de Kario
Ada de Kario (Ἄδα) (fl. 377 – 326 a.K.) estis membro de la Domo de Hekatomno (de Hekatomnidoj) kaj reganto de Kario en la 4a jarcento a.K., unu kiel persa satrapo kaj poste kiel reĝino sub protekto de Aleksandro la 3-a (la Granda) de Macedonio.Ada estis la filino de Hekatomno, satrapo de Kario, kaj fratino de Maŭzolo, Artemisia, Idrieus kaj Piksodaro. Ŝi estis edzino de sia frato Idrieus, kiu sukcedis post Artemisia en 351 a.K. kaj mortiĝis en 344 a.K. Je la morto de ŝia edzo, Ada iĝis satrapo de Kario, sed ŝi estis elpelita de sia frato Piksodaro en 340 a.K. Ada fuĝis al la fortikaĵo de Alinda, kie ŝi retenis sian regadon en ekzilo.
Kiam Aleksandro la Granda eniris en Karion en 334 a.K., Ada adoptis Aleksandro kiel sia filon kaj kapitulacis Alinda al li. Reage, Aleksandro akceptis la proponon kaj donis al Ada formalan komandon por la Sieĝo de Halikarnaso. Post la falo de Halikarnaso, Aleksandro revenis al Alinda kaj faris Ada reĝino de la tuta Kario. La populareco de Ada ĉe la popolanoj siavice sekurigis la fidelecon de Karianoj al Aleksandro.
Laŭ turkaj arkeologoj, la tombo de Ada estis malkovrita, kvankam tiu postulo restas nesolvita. Ŝiaj restaĵoj estas montrataj en la arkeologia muzeo de Bodrum.
Hřensko
Hřensko estas municipo situanta en distrikto Děčín en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Tio estas limvilaĝo situanta sur kunfluejo de riveroj Kamenice kaj Elbo kaj ĝi estiĝis iom post iom ekde la 15-a jarcento kiel strategia komerca loko. La vivo de hodiaŭa vilaĝo, situanta en ĉirkaŭaĵo de teritorio Elba grejsmontaro kaj Ĉeĥa Svislando, estas tute koncentrita al turismo.
En aŭgusto de 2002 trafis la tutan vilaĝon ampleksa inundo, kiam estis trafita la tuta Hřensko, kaj en januaro de 2003 la vilaĝon trafis plia inundo, firmigita per frostoj.
Alloga celo por turistoj estas trafiko de pramoj sur rivero Kamenice.