cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klino (biologio)
En biologio, ekoklino aŭ simple klino (greka: κλίνω = posedi aŭ montri gradadon, klini) priskribas ekotonon kie serio da biokomunumoj montras konstantan gradadon. La termino estis stampita de la angla evoluista biologo Julian Huxley en 1938.
Pli teknike, klinoj konsistas el ekotipoj aŭ formoj de specioj kiuj montras gradajn fenotipajn kaj/aŭ genetikajn diferencojn ĉe geografia areo, tipe kiel rezulto de media heterogeneco.
Otto Kleinschmidt
Otto KLEINSCHMIDT (n. en 1870 – m. en 1954) estis germana teologo, pastro kaj ornitologo. Li enmetis koncepton pri tipologia specio en germanan ornitologion. Lia Formenkreis theory influis la fruajn ideojn de Erwin Stresemann. Aliaj konsideris lin kiel unu el la unuaj biogeografoj. Lia sinteno tamen estis ke similaj "formoj" (specioj) troviĝantaj en geografie malproksimaj regionoj povus esti konsiderataj laŭ "formoringoj" - kun fiksa serio de karakteroj. Tio permesis lin subteni kreaciismon dum klarigo de biogeografiaj similaĵoj.
Birda Direktivo
La Birda Direktivo (pli oficiale konata kiel Konsilia Direktivo 2009/147/EC pri konservado de naturaj birdoj) estas eŭropunia direktivo adoptita en 2009. Ĝi anstataŭis la Konsilian Direktivon 79/409/EEC de 2a de aprilo 1979 pri konservado de naturaj birdoj kiu estis kelkajn fojojn modifita kaj, tiele, iĝis tre malklara. Ĝi celas protekti ĉiujn eŭropeajn naturajn birdojn kaj la habitatojn de listitaj specioj, ĉefe per la apliko de Protektita birda areo (ofte konataj laŭ mallongigo PBA).
Andělská Hora (distrikto Karlovy Vary)
Andělská Hora (en traduko Anĝela Monto) estas municipo en Ĉeĥio situanta 7 km de urbo Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La urbeton fondis post la jaro 1478 Henriko la 3-a el Plavno en loko de vilaĝo, dokumentita je kelke da jaroj pli antaŭe. Sur ĉirkaŭmasonita terso super placo estis en la jaroj 1487 - 1490 konstruita de ŝtonista majstro E. Bauer el Cheb preĝejo de sankta Mikaelo Ĉefanĝelo, renovigita post incendio en la jaro 1890; ĝi estas nealirebla, dezertigita.
Al la vilaĝo dominas ruino de la samnomata burgo Andělská Hora, konstruita en la 14-a kaj la 15-a jarcentŝanĝo de sinjoroj el Rýzmburk (Osek). El la devena konstruaĵo konserviĝis preskaŭ nenio. En aspekton de la burgo nur malfrue gotika rekonstruo realigita de sinjoroj el Plavno en la 15-a kaj la jarcentŝanĝo. Ĝuste el tiu ĉi tempo devenas plimulto de ĝisnun videblaj restaĵoj. Malnova turforma palaco staris meze de elipsa formo de la interna burgo, kiun kreis ankoraŭ unu renesance reguligita konstruaĵo. Alireblan vojon kontrolis perfekte fortikigita antaŭburgejo kun remparo, bastiono kaj pordego. Pordego staris ankaŭ inter la antaŭburgejo kaj kortego de la interna burgo. Ie konserviĝis devenaj gotikaj kadrigaĵoj de kreneloj de diversa formo. Renesancaj adaptoj, al kiuj apartenis konstruado de nova palaco kaj etaj reguligoj, ne difektis la gotikan aspekton de la burgo. Dum la tridekjara milito svedoj elrabis la burgon kaj pereon finigis en la jaro 1718 incendio. La ruino estis certigita nur en la jaro 1889 en konekso kun evoluo de turismo.
Saint-Armel (Morbihan)
Saint-Armel (jen france, bretone Sant-Armael) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
(18425) 1993 YL
(18425) 1993 YL estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
(135571) 2002 GG32
(135571) 2002 GG32 estas granda transneptuna objekto malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Arcugnano
Arcugnano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj la provinco Viĉenco. Najbaraj komunumoj estas Altavilla Vicentina, Barbarano Vicentino, Brendola, Castegnero, Longare, Mossano, Nanto, Vicenza kaj Zovencedo.
(135571) 2002 GG32
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Neptuno. Ĝi estas ankaù rigardita kiel disdiskano.
Laŭ Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksata diametro de 163 km.
Borotín (distrikto Tábor)
Borotín estas kampurbo kaj ruinoj de burgo en Ĉeĥio situanta 11 km nordokcidente de distrikta urbo Tábor. Vivas ĉi tie.
Burgo
Devenaj posedantoj de la burgo el la 1-a duono de la 14-a jarcento estis sinjoroj el Landštejn, kiuj vendis ĝin en la jaro 1446 al Jan Malovec el Pacov. De Malovecidoj aĉetis ĝin en la jaro 1613 Kryštof Vojkovský el Milhostice. Kiel venĝo pro ĉeesto de liaj tri filoj en nobelara ribelo imperiestraj soldatoj forbruligis la burgon en la jaro 1618. Kiel konfiskaĵo aĉetis la sinjorujon Polyxena z Lobkovic kaj la sidejon ŝi aligis eĉ kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj al senjorujo de Lobkovice. Sed la burgo jam ne estis renovigita kaj rapide ĝi mizeriĝis. La ruino, nomata Starý Zámek (Malnova Kastelo), situas sur malgranda monteto ĉe rando de sekaj herbejoj. Fiŝlago kreis eĉ tiam naturan ŝirmon de la burgo kaj ĝis hodiaŭ estas videbla en rokon hakita fosaĵo ŝirmanta alireblajn lokojn.
Beasain
Beasain (Beasain, Beasáin) estas municipo de la komarko Goierri en Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2018.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Beasaindar.
Geodezia linio
En diferenciala geometrio, geodezia linio estas linio, kiu estas laŭeble rekta sur glata sternaĵo. En la ĝenerala teorio de relativeco, punkta partiklo moviĝas laŭ geodezia kurbo, sub la efiko de gravito.
Difino
Supozu ke M estas glata sternaĵo, kune kun afina konekto Konsideru glatan kurbon La kurbo estas geodezia kurbo, se kaj nur se ĝi plenumas la ĉi-subajn kondiĉojn: Fakte, la geodezia ekvacio ne dependas de la plivastigo X de \gamma; eksplicite, per lokaj koordinatoj x^i, la geodezia ekvacio aspektas jene: En tiu, estas la komponantoj de la afina konekto \nabla (la simboloj de Christoffel, se la konekton difinas rimana metriko).
Propraĵoj
La geodezia ekvacio estas duaorda ordinara diferenciala ekvacio. Tial, geodezia kurbo ĉiam ekzistas loke en ajna direkto. Eksplicite, sur glata sternaĵo M, ĉe ajna punkto x\in M kaj ajna tanĝa vektoro, ekzistas pozitiva reelo \epsilon>0 kaj geodezia kurbo tiaj ke Krome, la ĉi-supra geodezia kurbo estas loke unika.
Tamen, ne estas ĉiam vera, ke la geodezia kurbo povas ekzisti senfindaŭre, t.e. difinite sur la argumentaro \mathbb R.
Ekzemploj
Sur eŭklida spaco, la geodeziaj kurboj estas rektoj. Sur sfero, la geodeziaj kurboj estas la ĉefcirkloj.
NGC 6653
NGC 6653 (aliaj indikoj — ESO 45-13, PGC 62342) estas galaksio en konstelacio Pavo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Toru Iwasawa
Toru Iwasawa (岩澤 徹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Arte Takasaki kaj YSCC Yokohama.
Waldbröl
Waldbröl estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberberg de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arre
Arre estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Padovo kaj la historia regiono Veneto, nordokcidente de la Adriatika Maro.
Saint-Allouestre
(jen france, bretone Sant-Aleustr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Arsiero
Arsiero estas komunumo de Italio.
Linio 5, Mezlonga Distanco
Ĝi uzis iam ankaŭ diversajn tipojn de trajno kiaj TRD, 592, kaj 598 ĝis la aktualaj Serio 599 de Renfe. La linio estis nomita antaŭe «A5». Estas inkludita kie parto de tiu linio la ĉiutagan trajnon inter Malago kaj Arundo, kvankam ĝi kunhavas nur 5 staciojn kun la ĉefa branĉo.
Rakidosoracoj
La rakidosoracoj (Rhachidosoraceae) estas planta familio el pteridofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo polipodialoj (Polypodiales). Ĝi enhavas ununuran genron kaj 5 speciojn.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (5 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Klara Vortaro Esperanta-Araba
Klara Vortaro Esperanta-Araba estas vortaro verkita de Georgo Abraham kaj eldonita en 1998 de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo. Ĝi pritraktas multajn sciencajn kaj nuntempajn terminojn.
Bílovice (apartigilo)
Nomon Bílovice portas pluraj municipoj:
…aŭ partoj de municipoj:
…aŭ aliaj lokoj
Vorto Bílovice aperas ankaŭ en la nomoj de municipoj:
NGC 6654
NGC 6654 (aliaj indikoj — UGC 11238, IRAS18252+7309, MCG 12-17-23, KARA 851, ZWG 340.45, 7ZW 793, PGC 61833) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bell hooks
Gloria Jean Watkins (naskiĝis la 25-an de septembro 1952 - la 15-an de decembro 2021), pli bone konata laŭ sia plumnomo bell hooks, estas usona aŭtoro, feministo, kaj socia aktivisto. La nomo "bell hooks" estas deriva el tiu de ŝia patrinflanka pra-praavino, Bell Blair Hooks.
Bell hooks referas al kultura varigado kiel "la manĝado de la aliulo." Per tio ŝi signifas, ke kulturaj esprimoj de premata grupo, inkluzive de revoluciemaj esprimoj elpensitaj por kontraŭstari aŭ travivi premadon, povas esti varigitaj de la dominanta, premanta kulturo kaj vendataj al aliaj anoj de tiu kulturo.
NGC 6654A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Kenji Moriyama
Kenji Moriyama (守山 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe YSCC Yokohama kaj Nara Club.
Kazuya Oizumi
Li futbalis ĉe YSCC Yokohama.
Waldbrunn (Odenwald)
Waldbrunn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(14341) 1983 RV3
(14341) 1983 RV3 estas malhela malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Waldbronn
Waldbronn - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sakolomacoj
La sakolomacoj (Saccolomataceae) estas planta familio el pteridofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo polipodialoj (Polypodiales). Ĝi enhavas preskaŭ 20 speciojn. Ĝia tipa genro estas sakolomo.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (7 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
* genro akceptita en TPL sed ne en WFO, kiu tamen akceptas ĝiajn speciojn.
Kokořín (burgo)
La burgo estiĝis komence de la 14-a jarcento dum Hynek Berka el Dubé. Post dezertigo dum husanaj militoj ĝi estis renovigita pro fervoro de familio el Klinštejn, kiu donis al ĝi malfrue gotikan aspekton. Sed pri ties sorto decidis ordono de Ferdinando la 2-a, kiu timante, por ke la burgo ne fariĝu apogpunkto de malamikoj de la imperiestra potenco, igis la sidejon ruinigi. Nur en la jaro 1894 aĉetis la burgon burĝo Václav Špaček el Starburk. Dum alikonstruoj el la jaroj 1911 – 1918 la burgo akiris hodiaŭan aspekton.
Per formo de remparo la simpla dispono de la burgo rememorigas ŝipon, kies masto kreas 38 m alta turo kaj la alian dominaĵon palaco. Tiuj ĉi partoj de la burgo prezentas du bazajn funkciojn: loĝigan kaj defendan.
La burgo estas publike alirebla.
En la vilaĝo staradis foje burgaro, kies partoj estas konsiderataj grejskavernoj nomataj Staráky en eksa kastela parko. Baroka kastelo estas en aspekto el la jaro 1800.
Sho Aota
Sho Aota (青田 翔, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 6655
NGC 6655 estas duopa stelo en konstelacio Ŝildo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11702 Mifischer
11702 Mifischer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Henry Fischer, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri fiziko. Li estas lernanto ĉe la Pacific Collegiate School en Santa Cruz (Kalifornio, Usono).
Saint-Barthélemy (Morbihan)
Saint-Barthélemy (jen france, bretone Bartelame) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sumatraj malaltaĵaj pluvarbaroj
La sumatraj malaltaĵaj pluvarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Sumatro en Sudorienta Azio. Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-regiono "sumatraj malaltaĵaj kaj montaraj arbaroj" kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo "Sunda Lando".
Priskribo
Tiu ekoregiono prezentas la malaltaĵajn humidajn arbarojn de Sumatro, inkluzive de la etaj insuloj Simeulue, Niaso, kaj plimulto de Bangka.
Laŭ la klimata klasifiko de Köppen, Sumatro troviĝas en la tropika humida klimatzono. La malaltaĵaj pluvarbaroj okcidente de Barisan-Montaro ricevas pli da precipitaĵo (jare ĉirkaŭ 6 000 mm) ol la malaltaĵa pluvarbaro oriente (ĉirkaŭ 2 500 mm). Barisan-Montaro blokas multe da pluvfalo. Tamen, la plimulto de Sumatro trapasas malpli ol tri sinsekvaj monatoj de seka vetero (monate malpli ol 100 mm da precipitaĵo).
Flaŭro
Grandaj apogilradikaj arboj dominataj de dipterokarpacoj karakterizas la sumatrajn malaltaĵajn pluvarbarojn. Lignecaj grimpoplantoj kaj epifitoj ankaŭ estas abundaj. La sumatraj malaltaĵaj pluvarbaroj subtenas 111 da dipterokarpacaj specioj, inkluzive de 6 endemiaj. La elstarantaj arboj, kiuj povas atingi 70 metrojn, ankaŭ estas dipterokarpacoj (Dipterocarpus spp., Parashorea spp., Shorea spp., Dryobalanops spp.) kaj, malpli grave, fabacoj (Koompasia spp., Sindora spp., kaj Dialium spp.). La dipterokarpacoj dominas ankaŭ la kanopean tavolon. Aliaj kanopeaj kaj subarbaraĵaj arbofamilioj kiuj estas komunaj, inkludas la burseracojn, sapotacojn, eŭforbiacojn, rubiacojn, anonacojn, laŭracojn, kaj miristikacojn. La grundvegetaĵaro kutime estas malabunda, precipe arbetoj kaj arbidoj de kanopeaj specioj, la herbejoj estantaj nekutimaj. Fikusoj ankaŭ estas komunaj en la malaltaĵaj pluvarbaroj. Estas pli ol 100 da fikuso-specioj en Sumatro, kaj ĉiu specio kutime estas polenata eskluzive de unu sola fikusa-vespa specio (Agaonidae). Fikusoj povas produkti dufoje jare ekde po 500 al miljono da fruktoj, kaj estas grava nutraĵresurso por multaj arbarbestoj. Dipterokarpacoj ankaŭ uzas fruktoproduktaĵon por eskapi semopredadon per satigado de la semomanĝantoj kaj konservado de sufiĉe da semoj por la ĝermado.
Iam Sumatro gastigis unuspeciajn arbarerojn de la putriĝ- kaj insekt-rezistema eŭsideroksilarbaroj. La eŭsideroksilo apartenas al la laŭracoj kaj estas disvastiĝita tra suda Sumatro, Kalimantano, kaj Filipinoj. Tiuj arbaroj estis dominataj de Eusideroxylon zwageri sed eble ankaŭ enhavis speciojn de Shorea, Koompasia, aŭ Intsia kiel kanopeaj arboj. Unu el la plej karakterizaj plantogenroj en la regiono estas la raflezio. Kvin el la dek ses specioj de la parazita Rafflesia troviĝas en Sumatro, precipe en la malaltaĵa arbaro, kvankam ili estis observataj tiom altaltitude kiom 1 800 m en Lembuh, Aceh. La arnolda raflezio (Rafflesia arnoldii) troviĝas en tiu ekoregiono kaj produktas la plej grandan floron en la mondo. La sumatraj malaltaĵaj pluvarbaroj ankaŭ gastigas unu el la pli grandaj floroj, la giganta amorfofalo (Amorphophallus titanum), apartenanta al la arumacoj. La floro ofte kreskas pinte de du metrojn longa tigo kaj aperas ĉiudujare. Tiuj plantoj ofte havas makulatajn tigojn, kaj fetoran odoron, kiu altiras etajn senpikilajn abelojn kiuj agas polenante.
Aliaj plantoj komunaj en tiuj arbaroj estas epifitoj. Komunaj epifitaj familioj trovataj en Sumatro ampleksas la orkidacojn, la gesneriacojn, la melastomacojn, la apocinacojn, kaj la rubiacojn. La rubiacoj inkludas la mirmekofitojn Myrmecodia kaj Hydnophytum. Tiuj plantoj gastigas formikokoloniojn en siaj tigoj, kaj la formikoj protektas la plantfoliojn kontraŭ raŭpoj kaj aliaj artropodaj plantomanĝantoj.
Faŭno
La sumatra faŭno povas esti dividata en du regionojn, unu norde de Toba-Lago kaj la alia sude. Toba-Lago estis formata antaŭ 75 000 da jaroj kiel parto de vulkana erupcio kiu havis neniigantan efikon por Sumatro. Dek sep birdospecioj troviĝas nur norde de Toba-Lago, kaj dek estas limigataj al sudo. La blankmana gibono (Hylobates lar) troviĝas nur norde de Toba-Lago, kaj la lerta gibono (Hylobates agilis) vivas nur en la sudo. La okcidentsunda tarsio (Tarsius bancanus), Presbytis melalophos (cerkopitekedoj), kaj la endanĝerigata malaja tapiro (Tapirus indicus) troviĝas sude de Toba-Lago. La malaja tapiro estas la plej granda el la kvar vivantaj tapirspecioj kaj la sola orientalisa reprezentanto. La sumatra populacio de la malaja tapiro estas apud formorto, kun ne pli ol kvindek bestoj sovaĝeje postrestantaj. La malaja tapiro estas nur unu el la multaj endanĝerigataj mamuloj kiuj vivas en la sumatraj pluvarbaroj. La sumatra rinocero (Dicerorhinus sumatrensis) iam estis ĉeestanta tra multo de Sudorienta Azio. Nuntempe la tuta nombro sumiĝas je ĉirkaŭ 300 al 500 da individuoj dissemataj en plurajn populaciojn en Sumatro, Borneo, kaj Duoninsula Malajzio. La azia elefanto (Elephas maximus) troviĝas en pluraj etaj populacioj tra Sumatro. Nur kvin populacioj havas pli ol 200 da individuoj, kaj kaŭze de la rapida habitatodetruo, la postvivo de multaj el tiuj populacioj estas necerta, malgraŭ la fakto ke la specio povas vivi en sekundaraj arbaroj. La sumatra tigro (Panthera tigris) estas la plej granda indonezia tersupraĵa predanto kaj ĝi estas krize endanĝerigata. La sumatra tigro vivas en malaltaĵa kaj montara pluvarbaroj kaj en dolĉakvo-marĉarbaroj tra Sumatro. Postrestas proksimume 500 da tigroj en Sumatro, kun 100 en Nacia Parko Gunung Leuser en norda Sumatro. Tamen la tigro estas intense ĉasata por la feloj kaj por la komercado de popolmedicino.
Estas nur unu endemia mamulo en tiu ekoregiono, unu el la kiropteroj: Mormopterus doriae. Tamen, tiuj arbaroj enhavas multajn primatajn speciojn, kiajn plurajn Colobinae-speciojn, la ordinaran lorison (Nycticebus coucang), la longvostan makakon (Macaca fascicularis), la porkovostan makakon (M. nemestrina), kaj Hylobates syndactylus, la regione plej grandan gibonon trovatan nur en la malaltaĵaj arbaroj de Sumatro kaj Malaja Duoninsulo. Aliaj specioj estas la lutra cinogalo (Cynogale bennettii), la montara kuono (Cuon alpinus), la malaja urso (Ursus malayanus), kaj la sunda neofeliso (Neofelis diardi).
La avifaŭno konsistas el pli ol 450 da specioj, inkluzive de kvar preskaŭ-endemiaj specioj kaj unu endemia specio, la simeuluea orelstrigo (Otus umbra). La sumatraj malaltaĵaj pluvarbaroj gastigas dekon da buceredoj, el kiuj la granda bunta bucero (Buceros bicornis), malĉeestanta en la aliaj indoneziaj insuloj. Tiuj pluvarbaroj ankaŭ gastigas la argusfazanon (Argusianus argus). La maskla argusfazano faras malfermajn lokojn en la arbaro por plenumi sian pariĝdancon.
Minacoj kaj konservado
La konservada statuso de tiu ekoregiono estas kriza. Antaŭ 1985 nur ĉirkaŭ triono de la ekoregionaj praarbaroj postrestis. La plimulto de tiu vivejo perdiĝis kaŭze de agrikultura plivastigo kaj arbarekspluatado. Tamen, dum la lastaj dek kvin jaroj, pli ol 60 procentoj estis neniigataj. La postrestantaj areoj de la sendifekta vivejo primare troviĝas en centra Sumatro. Estas pluraj protektataj areoj en tiu ekoregiono, kiuj inkludas ĉirkaŭ 9 procentojn de la ekoregiona areo. Tamen, sintrudo, vasta neleĝa lignorikolto kaj fajroj en tiuj protektataj areoj estas multegaj.
Castrojimeno
Castrojimeno [kastroĥiMEno] estas municipo en la nordoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Sepúlveda. Castrojimeno estas komprenebla etimologie kiel Fortikaĵo de Jimeno (vidu suben en Toponimio).
Toponimio
La loknomo devenas de la nomo de la kavaliro kiu reloĝigis la lokon, inter 1028 kaj 1035, nome navar-eŭska Ximeno Azenares​ kiu aldonis sian personan nomon, kaj tiel la la Mezepoko ĝis komence de la 19-a jarcento estis Castro Ximeno aŭ Castroximeno depende de la diversaj literumadoj (la litero «X» prononciĝis kiel nuna «J» nome [Ĥ]), kaj en 1829 aperis jam Castro Jimeno kaj poste kaj ĝis la aktualo Castrojimeno.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 330 el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 77 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Castro de Fuentidueña, Torreadrada, Castroserracín, Cobos de Fuentidueña, Carrascal del Río kaj Valle de Tabladillo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
En la Mezepoko, la municipo Castrojimeno apartenis al la municipo Sepúlveda, kies natura sekvanto estas la aktuala Comunidad de Villa y Tierra de Sepúlveda, en kiu ĝi enkadriĝas ene de Ochavo de Pedrizas y Valdenavares.
Tsuyoshi Sato
Li futbalis ĉe SC Sagamihara.
Castrojimeno
Historio
En 1558, la reĝo Filipo la 2-a, bezonanta monon, devis vendi heredajn jurisdikciajn senjorlandojn inter kiuj estis Carrascal kaj Castrojimeno.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Dániel Pécsi
naskiĝis en 1895 en Túrkeve, li mortis la 2000??? en Hungario.
Biografio
akiris medicinan diplomon. Li vidis la tablotenison kiel formo de malstreĉiĝo kaj tiu sporto ofte helpis lin renaskiĝi por povu koncentriĝi pri sia medicina laboro.
Sporta kariero
aĝis 17, kiam li estis jam hungara ĉampiono. Li estis resume hungara ĉampiono kvinfoje unuoble, virduope kaj teame inter 1912-1927. Li estis ankaŭ germana ĉampiono en 1928, eĉ li estis la unua en mondĉampionumoj en 1926 kaj 1928 trifoje virduope kaj teame.
Waldbrunn (Malsupra Frankonio)
Waldbrunn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
25987 Katherynshi
25987 Katherynshi estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ian Newton
Profesoro Ian Newton (n. en 1940) estas angla ornitologo.
25987 Katherynshi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Katheryn Cheng Shi, finalistino en 2010 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Texas Academy of Mathematics & Science en Denton (Teksaso).
Ian Newton
Li ekde junaĝo interesiĝis pri birdoj, ekzmeple pri fringoj, pri kio li doktoriĝis.
Rietli (stacidomo)
Rietli estas fervoja stacidomo en Gais, Svislando.
Birda malario
Etiologio
Birda malario estas plej alstare kaŭzata de Plasmodium relictum, nome protist kiu infektas birdojn en tropikaj regionoj. Estas kelkaj aliaj specioj de Plasmodium kiuj infektas birdojn, kiaj Plasmodium anasum kaj Plasmodium gallinaceum, sed tiuj estas malpli gravaj escepte foje por la industrio de Birdobredado. La malsano troviĝas tutmonde, kun gravaj esceptoj. Kutime ĝi ne mortigas birdojn. Tamen ĉe areoj kie la Birda malario estas nove enmetita, kiel ĉe Havajo, ĝi povas esti ruiniga por birdoj kiuj perdis siajn rezistojn dum evolua tempo.
József Mailáth
Grafo József Mailáth (aŭ Majláth) [jOĵef majlAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mailáth József estis hungara politikisto, sociologo, orgenisto, komponisto, magnato, mecenato, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1926). Lia nobela antaŭnomo estis székhelyi [sEkheji], lia filo estis Antal Mailáth.
József Mailáth naskiĝis la  1858 en Pécs. Li mortis la 1940 en Ófehértó.
Biografio
József Mailáth frekventis universitaton en Vieno kaj Budapeŝto. Komence li aliĝis al la armeo kiel leŭtenanto. En 1885 li membriĝis al la senato. En la sekva jaro li edziĝis. Kiel politikisto li okupiĝis pri trafikaj kaj ekonomiaj problemoj. Li mecenatis hospitalon kaj kooperativan reton. Li ricevis premion en 1886.
Batalo ĉe la Lago Peipsi
La Batalo de la Glacio (ruse Ледовое побоище, Ledovoye poboiŝ'je; germane Schlacht auf dem Eise; estone Jäälahing; latve Ledus kauja), ankaŭ konata kiel Batalo ĉe la Lago Peipsi estis batalo inter Novgoroda Respubliko kaj la Livonia branĉo de la ordeno de germanaj kavaliroj (kies armeo konsistis el estonoj) la 5-an de aprilo 1242, ĉe Peipsi. La batalo estas notinda pro la batalado sur frostita parto de la lago.
La batalo estis rimarkinda malvenko de la romkatolikaj krucistoj dum la Nordiaj Krucmilitoj, direktitaj kontraŭ paganoj kaj ortodoksaj kristanoj anstataŭ muslimoj en la Sankta Lando. La malvenko de la krucistoj metis finon al militkampanjoj kontraŭ la ortodoksa Novgoroda Respubliko kaj en aliaj rusaj teritorioj por unu jarcento.
Bezděz (burgo)
Bezděz estas burgruino en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Liberec, distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas sur monteto Bezděz (606 m) en Doksa montetaro, super municipo Bezděz, proksime de lago Máchovo jezero, 6 km sudoriente de urbo Doksy. Unu el plej elstaraj gotikaj burgoj en Bohemio, pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Arzergrande
Arzergrande estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Padovo kaj la historia regiono Veneto, nordokcidente de la Adriatika Maro.
Bezděz (burgo)
Historio
Post kolonigado en la 12-a jarcento tiu ĉi parto de teritorio de norda Bohemio prezentis jam tutigitan reĝan posedaĵon. Burgoj ĉi tie konstruataj estis prezentontaj signifajn apogpunktojn de la reĝa administrado. Burgo Bezděz estis konstruita en la jaroj 1250 – 1280 kaj ĝi plenumis postulojn de nealirebla kaj samtempe reprezentanta reĝa sidejo. Přemysl Otakar la 2-a alvokis, por konstrui la burgon, konstruintojn konstruantaj proksiman monaĥejon en Hradiště. Tiel elkreskis la konstruaĵo en intencoj de cisterciana-burgunda gotiko. Venceslao la 4-a pli malfrue fortikigis ankaŭ kontraŭe starantan Malgrandan Bezdězon per simpla remparo kun bastiono, por ke ĝi servu kiel antaŭfortikaĵo de la burgo. En la paso de la 15-a kaj la 16-a jarcento la burgo alternigis kelke da posedantoj. Albrecht z Valdštejna volis ŝanĝi la burgon en barokan fortikaĵon, kiu plenigus sistemon de burgoj, ŝirmanta ties dominaĵon. En la jaro 1636 imperiestro Ferdinando la 2-a donacis la burgon kun kelke da vilaĝoj al monserataj benediktinoj, sed rekonstruo de la burgo povis realiĝi por bezonoj de la ordeno nur kiam finiĝis la tridekjara milito. En la jaro 1666 estis en la burgon transportita kopiaĵo de statuo de Madono Monserata kaj la burgo fariĝis pilgrima loko. La donacoj katenis atentemon de Prusio|prusiaj soldatoj, kiuj okupis la burgon. Ilian rabadon finis senrespektaj serĉantoj de trezoroj. En la jaro 1785 Jozefo la 2-a malvalidigis la manaĥejon kaj la pilgrimoj en Bezdězon estis malpermesitaj. Nur romantismo de la 19-a jarcento revivigis intereson pri la burgo. Karel Hynek Mácha enmetis en ties ĉirkaŭaĵon enhavon de sia verko Máj, Bedřich Smetana revivigis ĝin en opero Sekreto de mito pri trezoro kaj sekreta koridoro.
Katedralo Aleksandro Nevskij en Talino
La Katedralo de Aleksandro Nevskij (estone Aleksander Nevski katedraal) estas katedralo de la ortodoksa eklezio de Estonio situanta en Toompea, en la historia urboparto de Talino, deklarata Monda heredaĵo de Unesko en 1997. La katedralo estis konstruita inter 1894 kaj 1900 kaj konsekrita la 30-an de aprilo tiujare, kiam la nuna Estonio estis parto de la Rusia Imperio. Ĝi estis konstruita laŭ la tradicia stilo de rusaj ortodoksaj katedraloj. Ĝi estas dediĉata al sankta Aleksandro Nevskij, kiu venkis en la Batalo ĉe la Lago Peipsi en 1242.
La katedralo estis konsiderita de la estonoj kiel monumento al la rusa regado, pro kio la aŭtoritatoj ordonis ĝian detruadon en 1924; ddecido neniam plenumita. Jam sendependa Estonio disde Sovetio en 1991, la katedralo estis restaŭrita.
(162284) 1999 VU77
(162284) 1999 VU77 estas meze granda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Arsiè
Arsiè estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castello Tesino (TN), Cismon del Grappa (VI), Enego (VI), Fonzaso, Grigno (TN), Lamon kaj Seren del Grappa.
Arsiè situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Maria, kaj la religia memortago de ŝia ĉielenpreno, la 15-a de aŭgusto, estas la komunuma festotago.
Béla Majláth
Béla Majláth [majlAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Majláth Béla estis hungara historiisto, arkeologo, bibliotekisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1880).
Waldbrunn (Westerwald)
Waldbrunn - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Limburg-Weilburg de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Béla Majláth
Biografio
Béla Majláth frekventis gimnazion en Miskolc, universitaton en Temeŝvaro, kiun li interrompis pro la revolucio en 1848. Li partoprenis en 17 batalojn, fine li estis arestita. Li sukcese rifuĝis, sed poste li devis kaŝiĝi. Li denove frekventis universitaton en 1853 en Pest (urbo), kiun li denove interrompis pro morto de sia avo. Poste li vivis en sia naskiĝvilaĝo, kie li okupiĝis pri la bieno. En 1867 li ricevis postenon ĉefnotario en administrado de Liptó. Inter 1879-1893 li laboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Li estis ankaŭ turisto. En 1893 li pensiuliĝis.
OPEL
Ĉar mondaj naftoprezoj estas plej ofte kalkulitaj en usonaj dolaroj, ŝanĝo de la dolarkurzo kontraŭ aliaj mondaj valutoj efikas la decidojn de OPEL pri kiom da nafto produkti. La decidoj de OPEL tre influas la mondajn naftoprezojn. Bona ekzemplo de tio estas la energia krizo de 1973 post la Milito de Jom Kippur, kiu rezultigis kvaroblon de la prezo, kiu daŭris kvin monatojn, ekde la 17-a de oktobro 1973 ĝis la 18-a de marto 1974. Ankaŭ, la landoj de OPEL akordiĝis en la 7-a de januaro 1975, ke ili altigos la prezojn de kruda petrolo je 10 procentoj.
András Fricsay
András Fricsay [andrAŝ friĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fricsay András estis hungardevena germana aktoro, reĝisoro. Li prenis la karesnomon Kali Son, lia patro estis Ferenc Fricsay.
OPEL
OPEL estas interregistara organizaĵo kiu estis kreita ĉe Bagdada Konferenco de la 10a–14a de septembro de 1960, fare de Irako, Kuvajto, Irano, Sauda Arabio kaj Venezuelo. Poste ĝi estis aligita fare de pliaj naŭ registaroj: nome Libio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Kataro, Indonezio, Alĝerio, Niĝerio, Ekvadoro, Angolo, kaj Gabono. OPEL havis sidejon en Ĝenevo, Svisio, antaŭ moviĝi al Vieno, Aŭstrio, la 1an de septembro 1965.
András Fricsay
András Fricsay naskiĝis la  en Szeged (Hungario).
OPEL
OPEL estis formita kiam la internacia naftomerkato estis ege dominita de multlandaj kompanioj, nome la 'sep fratinoj'. La politika bazo de la OPEL estas, ke estas rajto de ĉiuj landoj por plenumi suverenecon super ties naturaj resursoj. Ĉar OPEL estas organizaĵo de ŝtatoj (kaj ne de naftoentreprenoj), unuopaj membroj havas suverenan imunecon por sia agado, signife ke la OPEL ne estas konsiderata subjekto al konkurenca juro en la normala vojo.
András Fricsay
Biografio
András Fricsay estis edukita jam en Okcidenta Germanio. Li studis en Ĝenevo en École des Beaux Arts inter 1959–1963, poste en Berlino en Max Reinhardt School (1963–1966) (dubaj informoj!). Ekde 1971 li estis teatrestro, post 3 jaroj operejestro. En 1979 li fondis sendependan teatran trupon. Ekde 1992 li estis liberprofesia reĝisoro, sed li aperis ankaŭ en filmoj. Inter 2001–2012 li vivis en Berlino, poste en Svislando.
OPEL
En la 1970-aj jaroj, la OPEL ekakiris influon kaj rapide plialtigis la naftoprezojn dum la Naftokrizo de 1973 kiel reaga respondo al la usona helpo al Israelo dum la Milito de Jom Kippur. Tio daŭris ĝis marto 1974. OPEL aldonis al siaj celoj la vendadon de nafto por soci-ekonomia kresko de la pli malriĉaj membrolandoj, kaj la membreco kreskiĝis ĝis 13 ĉirkaŭ 1975. Kelkaj membrolandoj iĝis centralizite planitaj ekonomioj.
En la 1980-aj jaroj, la prezo de nafto altiĝis antaŭ la mala efiko ke pli altaj prezoj kaŭzis falon de naftopeto kaj de naftoprezoj. La ŝtatoj membroj de OPEL, kiuj dependis el enspezo el la naftovendado, espertis akrajn ekonomiajn malfacilaĵojn el la pli malalta naftopeto kaj sekve reduktis la produktadon por elteni la naftoprezon. Dume, promediaj temoj ekaperis ĉe la internacia energitemaro. Pli malalta naftopeto kaŭzis, ke la naftoprezo falis reen al niveloj de 1986 ĉirkaŭ 1998–99.
En la 2000-aj jaroj, kombino de faktoroj suprenigis naftoprezojn kvankam naftodisponeblo restis alte. Prezoj altiĝis ĝis la rekorde altaj niveloj de la mezo de 2008 antaŭ fali responde al la Financa krizo de 2008. La pintokunvenoj de OPEL en Karakaso kaj Rijado okazintaj en 2000 kaj en 2007 gvidis temojn de stabilenergiaj merkatoj, eltenebla naftoproduktado, kaj primedia elteneblo.
Historio
Venezuelo kaj Irano estis la unuaj ŝtatoj kiuj moviĝis al la establado de la OPEL per alproksimiĝo al Irako, Kuvajto kaj Sauda Arabio en 1949, sugeste, ke ili interŝanĝas vidpunktojn kaj esplorajn temojn por regula kaj pli proksima komunikado inter petrol-produktaj landoj. En 1959, la Internaciaj Nafto Kompanioj (INKoj) malpliigis la postigitan prezon por Venezuela nafto je 5¢ kaj poste je 25¢ por barelo, kaj por mezorienta nafto je 18¢ por barelo.
La unua Araba Petrola Kongreso kunvenis en Kairo, Egipto, kie ili establis ‘Naftokonsultan Komision’ al kio INKoj prezentus prezoŝangajn planojn al aŭtoritatoj de produktaj landoj.
En la 10a–14a de septembro de 1960, je iniciato de la ministro pri minado kaj nafto de Venezuelo nome Juan Pablo Pérez Alfonzo kaj de la ministro pri energio kaj minoj de Sauda Arabio nome Abdullah al-Tariki, la registaroj de Irako, Irano, Kuvajto, Sauda Arabio kaj Venezuelo kunsidis ĉe Bagdado por studi vojojn por pliigi la prezojn de nafto produktita de ties respektivaj landoj.
OPEL estis fondita por unuigi kaj kunordigi la politikojn pri nafto de la membroŝtatoj. Inter 1960 kaj 1975, la organizaĵo etendiĝis por inkludi Kataron (1961), Indonezion (1962), Libion (1962), la Unuiĝintajn Arabajn Emirlandojn (1967), Alĝerion (1969), kaj Niĝerion (1971). Ekvadoro kaj Gabono estis komence membroj de OPEL, sed Ekvadoro retiriĝis en la 31a de decembro 1992 ĉar ĝi ne volis aŭ ne povis pagi membrecan kotizon de 2 milionoj da dolaroj kaj ĉar ĝi bezonis produkti pli da nafto ol permesita laŭ la kvoto de OPEL, kvankam ĝi realiĝis en oktobro de 2007. Similaj necesoj pelis Gabonon al membrec-ĉeso en januaro de 1995. Angolo aliĝis komence de 2007. Norvegio kaj Rusio ĉeestis kunsidojn de la OPEL kiel observantoj. Indike ke OPEL ne kontraŭas pluajn etendojn, Mohammed Barkindo, nome Ĝenerala Sekretario de la OPEL, petis al Sudano aliĝi. Irako restas kiel membro de la OPEL, sed la iraka naftoproduktado ne estis parto de ajn kvotaj interkonsentoj de la OPEL ekde marto de 1998.
Nafto-embargo de 1973
La naftokrizo de 1973 komenciĝis en oktobro 1973, kiam la membroj de la Organizaĵo de Arabaj Landoj Eksportantaj de Petrolo aŭ la OAPEC (konsistanta el la arabaj membroj de OPEL, kaj plie Egiptujo, Sirio kaj Tunizio) proklamis naftoembargon. Je ties fino en Marto de 1974, la prezo de nafto estis plialtigita el 3 usonaj dolaroj por barelo al preskaŭ 12 usonaj dolaroj.
En la Milito de Jom Kippur de tiu jaro, Egiptujo kaj Sirio, kun la subteno de aliaj arabaj landoj, lanĉis kampanjon kontraŭ Israelon en la plej sankta tago de la juda kalendaro por reakiri arabajn teritoriojn perditajn al Israelo en la Sestaga Milito de 1967. Usono decidis reprovizi Israelon per armiloj kaj kiel reago, la OAPEC decidis rebati, sciigante naftobojkoton kontraŭ Kanado, Japanio, Nederlando, Britio, kaj Usono. Ĝi daŭris ĝis marto 1974.
Saint-Brieuc-de-Mauron
(jen france, bretone Sant-Brieg-Maoron) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
OPEL
1975–1980, Speciala Fonduso, nune OFID
La helpagado de OPEL datas el antaŭ la pliigo en 1973–1974 de la naftoprezo. Por ekzemplo, la Kuvajta Fonduso por Araba Ekonomia Disvolvigo jam estis funkcianta ekde 1961.
En la jaroj post 1973, kiel ekzemplo de la tiel nomata "ĉekardiplomatio", kelkaj arabaj landoj estis inter la plej grandaj havigantoj de eksterlanda helpo en la mondo, kaj la OPEL aldonis al siaj celoj la vendadon de nafto por la soci-ekonomia kresko de pli malriĉaj landoj. La Speciala Fonduso de la OPEL estis konceptita en Alĝero, Alĝerio, en Marto 1975, kaj estis formale establita en la venonta Januaro. "Solena Deklaracio 'reafirmis la naturan solidareco kiu unuigas la landojn de la OPEL kun aliaj disvolviĝantaj landoj en sia lukto por superi subdisvolvigon,' kaj alvokis al decidoj por plifortigi la kunlaboradon inter tiuj landoj... La resursoj [de la Speciala Fonduso de la OPEL] estas aldonaj al tiuj jam disponeblaj de la ŝtatoj membroj de la OPEL tra nombraj duflankaj kaj multflankaj kanaloj." La Fonduso iĝis oficiala internacia disvolviga agentejo en Majo 1980 kaj estis renomita OPEC Fund for International Development (OFID, Fonduso por Internacia Disvolvigo de la OPEL), kun statuso de Permanenta Observanto en Unuiĝintaj Nacioj.
Atako al la sidejo en 1975
La 21an de Decembro 1975, la saudarabia Ahmed Zaki Jamani, la irana Ĝamŝid Amuzegar, kaj la aliaj OPEL naftoministroj estis kaptitaj kiel ostaĝoj en sia duonjara konferenco en Vieno, Aŭstrio. La atako, kiu mortigis tri neministrojn, estis farita de ses-persona teamo estrita de la Venezuela aktivulo "Carlos la ŝakalo", kaj kiu inkludis Gabriele Kröcher-Tiedemann kaj Hans-Joachim Klein. La mem-nomita "Brako de la Araba Revolucio" deklaris, ke ilia celo estas la liberigo de Palestino. Carlos planis kapti la konferencon perforte kaj retenis kiel ostaĝojn ĉiujn dekunu partoprenantajn naftoministrojn, escepte Jamani kaj Amuzegar kiuj estus ekzekutitaj.
Carlos aranĝis bus-aviadilan veturon por sia teamo kaj 42 el la dekomencaj 63 ostaĝoj, kun haltoj en Alĝero kaj Tripoli, planante flugi finfine al Bagdado, kie Jamani kaj Amuzegar estus mortigitaj. Ĉiuj 30 ne-arabaj ostaĝoj estis liberigitaj en Alĝero, eksklude Amuzegar. Aldonaj ostaĝoj estis liberigitaj en alia halto en Tripoli antaŭ reveni al Alĝero. Kun nur 10 ostaĝoj restantaj, Carlos tenis telefonalvokon kun la alĝeria prezidento Houari Boumédienne, kiu informis al Carlos, ke la mortoj de naftoministroj rezultus en atako al la aviadilo. Boumédienne siaflanke proponis al Carlos tiaman rifuĝon kaj eble financan kompenson pro la malsukceso kompletigi sian planon. Carlos esprimis sian bedaŭron pro maleblo murdi Jamani kaj Amuzegar, poste li kaj liaj kamaradoj lasis la aviadilon. Ĉiuj ostaĝoj kaj teroristoj eliris el la situacio, du tagojn post ties komenco.
Kelkan tempon post la atako, la komplicoj de Carlos asertis, ke la operaco estis komandita de Ŭadi Hadad, fondinto de la Popola Fronto por la Liberigo de Palestino. Ili asertis ankaŭ ke la ideo kaj la financo venis el araba prezidanto, kiun kelkaj opinias, ke temas pri Muammar al-Gaddafi de Libio, li mem ankaŭ membro de la OPEL. Kolegaj aktivuloj Bassam Abu Ŝarif kaj Klein asertis, ke Carlos ricevis kaj retenis elaĉeton de inter 20 kaj 50 milionoj da usonaj dolaroj el "araba prezidento". Carlos asertis, ke Saudarabio pagis elaĉeton je la konto de Irano, sed ke la mono estis "disigita survoje kaj perdita por la Revolucio". Li estis finfine kaptita en 1994 kaj kondamnita al vivodaŭraj enprizonigoj pro almenaŭ 16 aliaj murdoj.
Naftokrizoj de 1979–1980 kaj naftabundo de la 1980-aj jaroj
Reage al tajdo de ŝtatigoj en la naftindustrio kaj al la altaj prezoj de la 1970-aj jaroj, industriigitaj landoj faris demarŝojn por redukti sian dependecon el la nafto de OPEL, speciale post la naftoprezoj atingis novajn pintojn alproksimiĝe al po 40 usonaj dolaroj la barelo en 1979–1980 kiam la Irana Revolucio kaj la Iran–Iraka Milito maltrankviligis la regionan stabilecon kaj la naftoliveradon. Elektraj instalaĵoj tutmonde ŝanĝiĝis el nafto al karbo, natura gaso aŭ nuklea energio; ŝtataj registaroj iniciatis mult-milion-dolarajn esplorprogramojn por disvolvigi alternativojn al nafto; kaj komerca esplorado disvolvigis gravajn ne-OPEL naftokmapojn en Siberio, Alasko, la Norda maro, kaj la Golfo de Meksiko. Ĉirkaŭ 1986, la tutmonda naftopeto falis al ĉirkaŭ 5 milionoj da bareloj, la ne-OPEL produktado staris ĝis ĉirkaŭ eĉ pli granda kvanto, kaj la komuna merkato de la OPEL falegis el proksimume 50 procento en 1979 ĝis malpli ol 30 procento en 1985. Evidentigante la fluktueman multjaran kadron de la tipaj merkataj cikloj por naturaj resursoj, la rezulto estis ses-jara malpliiĝo en la naftoprezo, kio kulminis per falego de pli ol unu duono nur en 1986. Kiel iu naft-analizisto resumis: "Kiam la prezo de io tiom esenca kiel nafto pintas, homaro faras du agojn: trovas pli ol tio kaj trovas vojojn al uzado de malpli da tio."
Por batali la falon de la enspezo el la naftovendoj, en 1982 Saudarabio premis la OPEL por reviziado de la landaj produkto-kvotoj kiel klopodo limigi la produktadon kaj plialtigi la prezojn. Kiam aliaj OPEL-landoj malsukcesis plenumi tion, Saudarabio dekomence falegigis sian propran produktadon el 10 milionoj da bareloj ĉiutage en 1979–1981 ĝis ĝuste unu-triono de tiu nivelo en 1985. Kiam eĉ tio montriĝis senefika, Saudarabio renversis la fluon kaj inundis la merkaton per malmultekosta nafto, kio okazigis la falon de la prezon sub po 10 usonaj dolaroj la barelo kio estis por altkostaj produktantoj senprofita. Fronte al pliiĝanta ekonomia malfacilo (kio finfine kontribuis al la falego de la Orienta bloko en 1989), la "liberaj" naftoeksportantoj kiuj dekomence estis malsukcesaj plenumi la interkonsentojn de la OPEL finfine eklimigis la produktadon por helpi la prezojn, baze sur zorgege negocitaj landaj kvotoj kiuj klopodis ekvilibrigi la nafto-rilatajn kaj la ekonomiajn kriteriojn ekde 1986. (Ene de siaj kontrolitaj teritorioj, la ŝtataj registaroj de la OPEL-anoj kapablas apliki produktolimigojn kaj al ŝtat-posedataj kaj al privataj naftokompanioj.) Ĝenerale kiam la OPEL produktoceloj estas reduktitaj, la naftoprezoj pliiĝas.
1990–2003; ampleksa liverado kaj malgrandaj disrompoj
Konduke al Invado de Kuvaito en Aŭgusto 1990, la iraka Prezidento Saddam Hussein estis klopodanta, ke la OPEL finigu sian superproduktadon kaj plialtigu la naftoprezojn, por helpi la OPEL-membrojn finance kaj akceli la rekonstruadon el la Iran–Iraka Milito de 1980–1988. Sed tiuj du militoj de Irako kontraŭ aliaj OPEL-anoj kaj fondintoj markis malaltan punkton en la kohereco de la organizaĵo, kaj la naftoprezoj tuj subiris post la mallongdaŭraj interrompoj de liverado. La Atencoj de la 11-a de septembro 2001 fare de Al Qaeda kaj la Invado de Irako en 2003 en Marto fare de Usono havis eĉ pli mildaj mallongdaŭrajn efikojn sur la naftoprezoj, ĉar Saudarabio kaj aliaj eksportantoj denove kunlaboris por teni la mondon akurate liverata.
En la 1990-aj jaroj, OPEL perdis siajn du plej novajn membrojn, kiuj estis aliĝintaj meze de la 1970-aj jaroj. Ekvadoro retiriĝis en Decembro 1992, ĉar ĝi estis nekapabla pagi la ĉiujaran membrokotizon de 2 milionoj da usonaj dolaroj kaj sentis, ke ĝi bezonas produkti pli da nafto ol estis permesita laŭ la kvotoj fiksitaj de la OPEL, kvankam ĝi realiĝis en Oktobro 2007. Similaj aferoj kondukis Gabonon suspendi sian membrecon en Januaro 1995; ĝi realiĝis en Julio 2016. Irako restis membro de OPEL ekde la fondo de la organizaĵo, sed la iraka produktado ne estis parto de la kvotaj interkonsentoj de la OPEL el 1998 ĝis 2016, pro la malhelpaj tumultaj politikaj malfacilaĵoj de la lando.
Pli malalta naftopeto okazigita de la Financa krizo en Azio 1997–1998 rezultis en la falo de la naftoprezo reen al niveloj de 1986. Post la nafto falegis al ĉirkaŭ po 10 dolaroj la barelo, kuna diplomatio atingis laŭgradan malaltigon de la naftoproduktado fare de la OPEL, Meksiko kaj Norvegio. Post la prezoj malaltiĝis denove en Novembro 2001, OPEL, Norvegio, Meksiko, Rusio, Omano kaj Angolo interkonsentis produktotranĉon en la 1a de Januaro 2002 por 6 monatoj. OPEL kontribuis per 1.5 milionoj da bareloj tage (mbpt) ĝis proksimume 2 mbpt de la anoncita produktotranĉo.
En Junio 2003, la Internacia Energia Agentejo (IEA) kaj la OPEL tenis sian unuan kunatelieron pri energiaj aferoj. Ili plue kunsidis regule ekde tiam, "por kolektive pli bone kompreni tendencojn, analizojn kaj vidpunktojn kaj antaŭenigi merkatajn travideblon kaj antaŭvideblon."
Ŝanĝiĝemo en 2003–2011
Ampleksa insurekciaro kaj sabotado okazis dum la pinto en 2003–2008 de la usona okupacio de Irako, koincide kun rapide pliigo de la naftopeto fare de Ĉinio kaj kun vardeziro de investistoj, konstanta konfliktaro en la Niĝera Delto malprofite al la Niĝeria naftindustrio, kaj malpliiĝanta vickapablo kiel kuseno kontraŭ eblaj malabundoj. Tiu kombino de fortoj okazigis abruptan pliigon en naftoprezoj ĝis niveloj multe pli altaj ol tiuj dekomence celitaj de la OPEL. Prezoŝanĝiĝemo atingis pinton en 2008, kiam la prezo de nafto ĉe WTI pliiĝis ĝis rekordo de po 147 usonaj dolaroj la barelo en Julio kaj poste falis revene al po 32 usonaj dolaroj la barelo en Decembro, dum la plej akra recesio ekde la Dua Mondmilito. Ankaŭ la jara nafteksporta enspezo de OPEL atingis novan rekordon en 2008, ĉirkaŭkalkule je ĉirkaŭ 1 mil bilionoj da usonaj dolaroj, kaj atingis similajn jarajn kvantojn en 2011–2014 (kun enorma aktiveco de recirkulado de petrodolaroj) antaŭ refali denove. En la epoko de la Libia enlanda milito de 2011 kaj de la Araba printempo, OPEL eksendis klarajn avertojn por kontroli "troan spekuladon" en la estontaj merkatoj de nafto, kulpigante la financajn spekulistojn pri la pliiĝanta ŝanĝiĝemo trans la merkataj fundamentoj.
2008; produktodisputo
La diferencaj ekonomiaj necesoj de la OPEL-aj membroŝtatoj ofte influas super la internaj debatoj pri la kvotoj de produktado ene de la OPEL. Pli malriĉaj membroj deziras produktomalpliigon fare de la aliaj membroj, por pliigi la prezon de la nafto kaj tiel de siaj propraj enspezoj. Tiuj proponoj konfliktas kun la saudarabia asertita delonge strategio esti partnero de la tutmondaj ekonomiaj potencoj por sekurigi rapidan fluon de nafto kiu subtenu ekonomian ekspansion. Parto de la bazo por tiu politiko estas la saudarabia kompreno, ke troa multekosta nafto aŭ nefidinda liverado kondukos la industriigitajn landojn konservi energion kaj disvolvigi alternativajn energifontojn, malpliigante la tutmondan naftopeton kaj finfine lasante nenecesajn barelojn surgrunde (nevenditaj). Tiukadre, la saudarabia Naftoministro Jamani fame rimarkis en 1973: "La Ŝtonepoko ne finis ĉar elĉerpiĝis ŝtonoj."