cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erdmann Neumeister
Vivo
Neumeister estis filo de Johann Neumeister, lernejestro, orgenisto kaj administristo devena el Wurzbach, kaj de Margaretha nask. Francke el Weida. Post ricevo de stipendieca urba posteno li lernis ekde aprilo 1686 ĝis januaro 1691 ĉe la elektoprinca saksia landa lernejo Pforta. Ekde printempo 1691 li studis en Lepsiko teologion kaj poetikon. La 25-an de februaro 1694 Neumeister fariĝis bakalaŭro kaj samtempe magistro. En 1695 li prezentis sian habilitiĝo-traktaĵon "De poetis germanicis" kaj fariĝis docento pri poetiko. En 1696 okaze de kuracado en Bibra la tiea pastro Büttner akceptis lin kiel substituiton. Ekde 1697 Neumeister laboris kiel pastro je Bibra kaj helpoficisto de la superintendentejo je Eckartsberga; komence eĉ kun grandaj materiaj malfacilaĵoj.
Li geedziĝis la 24-an de novembro 1697 en Weißenfels kun Johanna Elisabeth Meister, filino de la duka kuirmajstro Christoph Meister. En 1704 li sukcesis esti dungita kiel kortega diakono en Weißenfels ĉe la tiea kortego. Tie li ekhavis kontakton kun komponisto Joh. Philipp Krieger. Jam en 1706 li fariĝis ĉefa kortegopredikanto, konsistoriano kaj superintendento en Sorau en Malsupra Luzacio, kiam li akompanis Annan Marian de Saksio-Weißenfels post ties edziniĝo kun Erdmann la 2-a de Promnitz. Jam tie komencis lia dumviva teologia batalo kontraŭ la pietismo. En Sorau li havis intiman kontakton al Georg Philipp Telemann. Ĉar liaj grafaj dungintoj sin turnis pli kaj pli al pietismaj ideoj, Neumeister foriris el Sorau en malpaco kaj kandidatiĝis sukcese en Hamburgo. Ekde 1715 ĝis sia morto en 1756 li estis ĉefpastro ĉe la Jakobi-preĝejo en Hamburgo. Lia pledo, dungi Johann Sebastian Bach-on kiel orgeniston, ne estis bonvoleme aŭskultata de la preĝej-estraro en 1720. En 1747 li mem prezentis la jubileo-predikon okaze de sia 50-jara oficojubileo. Neumeister mortis 85-jara kaj preskaŭ blinda la 18-an de aŭgusto 1756. Lia tombo en la preĝejo estis detruita kune kun multaj aliaj en 1944 dum bombatako, konserviĝis nur malantaŭ la predikejo oleopentraĵo super la natura grando, kiu lin portretas.
Aktiveco
Neumeister verkis multajn kantatotekstoj kaj enkondukis unuafoje en ĉi tiun ĝenron laŭ la modelo de la opero recitativojn kaj ariojn. Johann Sebastian Bach muzikigis entute kvin el liaj vojmontraj tekstoj inter 1711 kaj 1714 (BWV 18, Nun komm, der Heiden Heiland (BWV 61), BWV 24, BWV 28 und BWV 59). Pliaj komponistoj, kiuj muzikigis liajn libretojn, estis Philipp Heinrich Erlebach, Johann Philipp Krieger kaj Georg Philipp Telemann. La literatura verkaro de Neumeister ampleksas krome multajn edifajn traktaĵojn same kiel junaĝajn poemojn moralajn-satirajn. Meusels Lexikon, Bd.2 (1810), p. 81-98 listigas preskaŭ 200 presaĵojn de Neumeister.
Jam en la aĝo de 24 jaroj li verkis en 1695 sub la titolo De Poetis Germanicis spritan, akre kritikan superrigardon super la tuta tiama germanlingva baroka literaturo. Nur la germanigo far Günter Merwald el 1978 faris alirebla ĉi tiujn mokajn-kritikajn dirojn, kiuj kontraŭas la ĝenerale akceptitan barokan kanonon surprizmaniere, al vasta publiko. En 1707 li publikigis poetikan traktaĵon jam ekestintan en Lepsiko sub la titolo Allerneueste Art zur reinen und galanten Poesie zu gelangen (Plej aktuala maniero atingi puran kaj galantan poezion), kiun li eldonigis de sia amiko Christian Friedrich Hunold, ĉar la en ĝi estantaj profanaj ampoemoj el lia junaĝo ne estis akordigeblaj kun sia eklezia pozicio.
Paul Bowles
Paul Bowles (naskiĝis la 30-an de decembro 1910 en Queens, Novjorko; mortis la 18-an de novembro 1999 en Tanger) estis usona verkisto, komponisto kaj tradukisto.
Pinakoteko
Pinakoteko estas muzeo kiu ekspozicias artaĵojn de pentra karaktero, tio estas manifestaĵo de vidartoj, kiu esprimiĝas pere de koloro, aŭ almenaŭ tiu estas la kerno de ties kolekto. La koloro povas imiti objekton de la realo aŭ havi simbolan signifon -por la Gotiko la spaco de la pentrado estis reprezentata per orkoloro alude al ĉiela- kaj laste, la koloro povas esti abstrakta per kio gravas nur la kompona ideo.
Pinakoteko povas esti ankaŭ iu ajn kolekto da pentraĵoj.
Pinakoteko (de la latina vorto pinacothēca, kaj tiu de la greka πινακοθήκη) derivas de la nomo de la norda flanko de la propileoj, monumentaj pordegoj kun kolonoj de la akropolo atena kie oni gardis pentritajn tabuletojn.
En Grekio Pinakoteko respondis al spaco situanta ĉe la enirejo al templo, kie oni eksponis diversajn reprezentojn de gedioj.
Laŭ Francisko Azorín Pinakoteko estas Muzeo de pentraĵoj. Li indikas etimologion el la greka pinakoteka, el pina + theke (bildo konservejo) kaj de tie la latina pinacotheca.
(13161) 1995 UK6
(13161) 1995 UK6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Tibor Sándor Száva
SZÁVA Tibor Sándor [sa:va] estas rumania hungara inĝeniero, armenologo. Li naskiĝis en Csíkszereda la 17-an de junio 1944.
Biografio
Tibor Sándor Száva diplomituliĝis en 1972 kiel inĝeniero en Braŝovo. Li laboris en Kluĵo, inter 1977–84 li lekciis en la Teknikuniversitato de Kluĵo. De 1985 li vivas en Vieno. Nuntempe li estas memstara konsilanto pri tekniko. De 2003 li estas publikkorpa ano de MTA.
3599 Basov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa fizikisto Nikolaj Gennadijeviĉ Basov (cirile : Николай Геннадиевич Басов, 1922–2001), Nobel-premio por fiziko en 1964.
Briozooj
Briozoj aŭ muskanimaloj  (science: Bryozoa aŭ Polyzoa; el la greka βρύον, musko —aŭ πολύς, multaj— + ζῷον, animalo)  estas filumo de akvaj senvertebruloj. Tipe ĉirkaŭ 0.5 milimetrojn longaj, ili estas filtromanĝantoj kiuj kribras partiklojn el akvo uzante retireblan lofoforon, neom "krono" de tentakloj kovritaj per cilioj. La filumo estas dividita en 3 klasoj, kiuj inkluzivas proksimume 6.008 speciojn.
Entoprocta
Entoprocta, kies nomo signifas "anuso ene", estas filumo de ĉefa senmovaj akvaj animaloj, kiuj gamas el 0.1 al 7 milimetrojn 0.3 longaj. Maturuloj estas kaliko-formaj, sur relative longaj tigoj. Ili havas "kronon" de solidaj tentakloj kies cilioj generas akvofluojn kiuj portas manĝerojn al ilia buŝo, dum kaj la buŝo kaj la anuso kuŝas ene de la "krono". La supraĵe similaj Bryozoa (Ectoprocta) havas la anuson ekster la "krono" de neprofundaj tentakloj. Plej familioj de entoproktuloj estas koloniaj, kaj ĉiuj escepte ĉe 2 el la 150 specioj estas maraj. Malmultaj solecaj specioj povas moviĝi malrapide.
Briozooj
Plaj maraj specioj vivas en tropikaj akvoj, sed kelkaj loĝas en oceanaj fosejoj, kaj aliaj troviĝas en polusaj akvoj. Unu klaso vivas nur en vario de nesalakvaj medioj, kaj kelkaj membroj de ĉefa mara klaso preferas saletan akvon. Oni konas ĉirkaŭ 4,000 vivantajn speciojn. Unu genro estas solema kaj la cetero estas kolonia.
La filumo estis origine nomita "Polyzoa", sed tiu termino estis superŝutita per "Bryozoa" en 1831. Alia grupo de bestoj malkovritaj poste, kies filtromekanismo aspektis simila, estis inkluditaj ankaŭ en "Bryozoa" ĝis 1869, kiam oni notis ke ambaŭ grupoj estas tre diferencaj interne. La pli ĵusa malkovrita grupo estis nomita Entoprocta, dum la originaj "Bryozoa" estis nomitaj "Ectoprocta". Tamen, "Bryozoa" restis la plej disvastigita uzita termino por la lasta grupo.
Barry Ulanov
Barry Ulanov (naskiĝis la 10-an de aprilo 1918 en Novjorko; mortis la 7-an de majo 2000 en Novjorko) estis usono verkisto, ĵurnalisto pri ĵazo kaj profesoro pri anglalingva literaturo.
Gajlata alkoholo
Gajlata alkoholo aŭ C7H8O4, ankaŭ konata kiel 3,4,5-trihidrokso-benzila alkoholo, estas organika fenola primara alkoholo, nature trovata en solidagoj, sumakoj, hamamelidoj, tefoliaro, en la ŝeloj de la Lithocarpus densiflorus, kaj aliaj plantoj. Ĝi ankaŭ estas libere trovebla kiel parto de hidrolizeblaj taninoj. Gajlata alkoholo posedas potencajn antivirusajn, antibakteriajn kaj antioksidajn proprecojn. Ĝi estas blanka nesolvebla solidaĵo, facile polimerizebla, ne solvebla en akvo sed estas solvebla en kloroformo, duklorometano, etila acetato, acetono, DMSO, ktp.
Nantong
Nantong aŭ Nantun, ĉine 南通 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La municipo administras ankaŭ la najbarecon.
Geografio
Nantong etendiĝas sur la norda bordo de Jangzio, en la alia bordo Ŝanhajo troviĝas. La Orientĉina Maro estas tre proksime.
Historio
La unua mencio okazis en 958. En 1899 tiam moderna uzino por kotonoj fondiĝis. Dum la 2-a mondmilito la japanoj kontrolis la urbon.
Ekonomio
Diversaj industriaj zonoj apartenas al Nantong. Antaŭ jarcentoj la haveno rifuzis la komercadon kun eksterlandanoj, sed nuntempe la haveno estas vigla internacia komercejo. La urbo mem estas tradicia industria urbo kaj ankaŭ agrikultura tero de Ĉinio. Multaj okupiĝas pri teksaĵoj, kotonoj, rizoj, tritikoj. Estas menciinda la fiŝkaptado kaj saloprodukto.
Klimato
En Nantong jare pluvas po 1065 mm. En ĉiuj monatoj pluva, sed plej ofte inter majo-septembro. La temperaturo en julio kaj aŭgusto atingas 30°C. vintre tio falas ĝis frostopunkto.
Trafiko
Nantong havas bonajn kontaktojn fervoje. Al Ŝanhajo estas ponto ekde 2009.
Arngrímur Jónsson
Arngrímur Jónsson (1568 - 27-a de junio 1648) estis islanda pastro kaj historiisto.
Li verkis latine pri islanda historio. Siaj plej gravaj verkoj estis Brevis commentarius de Islandia kaj Crymogæa, kiuj grandparte estas kritiko al samtempaj libroj pri Islando verkitaj de eksterlandanoj. Tiu defendado de Islando kaj sekvaj verkoj ludis gravan rolon en la prezentado de la antikva literaturo de Islando al eŭropaj scienculoj.
La iama monbileto de 10 islandaj kronoj bildigis Arngrímur Jónsson.
Anikó Sáfár
Anikó SÁFÁR [ŝAfAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sáfár Anikó estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia dua edzo estas János Berecz (politikisto).
Anikó Sáfár  naskiĝis la  1948 en Budapeŝto.
Biografio
Anikó Sáfár estis vicaktoro inter 1967–1969 en Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi frekventis Teatran Altlernejon. Inter 1973 kaj 1978 ŝi estis membro en Teatro Thália (Budapeŝto), poste ŝi laboris en produktejo de filmoj ĝis 1987. Ŝi aktoradis en Teatro de Kecskemét, poste en Teatro Radnóti, sed tiutempe ŝi ofte estis aŭdebla, kiel hungaraj voĉoj de eksterlandaj filmoj. Ekde 2000 ŝi ricevas rolojn en malgranda teatro en Budapeŝto.
Ŝi edziniĝis dufoje, ŝi naskis unufoje dum la unua geedziĝo.
Kirchstetten (Malsupra Aŭstrio)
Kirchstetten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Gary White
Gary White estas angla futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokyo Verdy.
Usono en la Somera Olimpiko 1952
La usona teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1952 en Helsinko havis 286 sportistojn. Ili partoprenis en 18 fakoj. Flagotenanto de la usona teamo estis . La sportistoj atingis 40 orajn, 19 arĝentajn kaj 17 bronzajn medalojn. Sume la teamanoj en la Olimpiko havis la 1-an rangon.
Antonio Luis Baena Tocón
Biografio
Inter 1939 kaj 1943, havante rangon de habiligita subleŭtenanto, Baena Tocón estis destinita al la Speciala Tribunalo por Gazetaro, kiu zorgis pri la persekutado kaj puno al tiuj personoj kiuj estis verkintaj en amaskomunikiloj dum la Dua Hispana Respubliko. Sub la ordonoj de la juĝisto Manuel Martínez Margallo li okupiĝis pri la esplorado de la Municipa Gazetoteko de Madrido, kie li notis la nomojn de verkistoj kaj ĵurnalistoj, kun komentario pri la karaktero de la supozeblaj deliktoj kiujn tiuj estis farintaj en siaj literaturaj publikaĵoj.
Krome, li estis membro de kelkaj militjuĝoj rilataj kun la Speciala Tribunalo por Gazetaro, rimarkinde tiu kontraŭ la poeto Miguel Hernández, kiu estis kondamnita je morto en marto 1940 – tiu kondamno estis poste ŝanĝita al 30 jaroj de prizono, kie la poeto baldaŭ mortis –. Baena Tocón estis sekretaro de tiu juĝo, spite la fakton, ke li ne posedis la necesan titolon por tio ĉar li trapasis ekzamenon nur de kelkaj malmultaj fakoj en la studoj pri juro. En tiu epoko tiu estis normala proceduro en diktaturo kiam mankis multaj profesiuloj pro la milito kaj posta subpremado.
En junio 1966 Antonio Luis Baena Tocón estis nomumita kontokontrolisto de la Municipo de Kordovo, posteno kiun li plenumis ĝis sia emeritiĝo. Antaŭe li estis habilitita kiel vickontrolisto de la Provinca Deputitaro. Ambaŭ postenoj, kiel estis kutime dum la diktaturo, estis atribuitaj pro liaj meritoj je la servo de la reĝimo.
Polemiko
En junio 2019 la Universitato de Alikanto, pro peto de lia filo, forigis el siaj ciferecaj arkivoj ĉiun referencon al la partopreno de Antonio Luis Baena Tocón en la juĝo al Miguel Hernández, cele al tio ke lia nomo ne estu ligita al la kondamno kaj posta morto de la poeto. Rapide okazis Streisand-efiko, kiu faris el Baena Tocón rolulo de gazetara aktualo, kio malhelpis la dezirojn de lia filo kaj helpis la prestiĝon de la esprimlibero kaj de la rekonstruo de la vero ĉirkaŭ la historio de la Hispana Enlanda Milito kaj ties diktatura postmilito. Kiam la afero estis disvastigita, la Universitato restarigis la antaŭe nuligitan informaron, kaj finfine la justica sistemo malakceptis la deziron de la filo de Baena forviŝi la informaron pro ties ĝenerala intereso.
Lhůta (distrikto Plzeň-urbo)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1366.
Ĝis fino de la jaro 2006 la municipo estis konsisto de distrikto Plzeň-sudo kaj ekde la 1-a de januaro 2007 ĝi estas konsisto de distrikto Plzeň-urbo.
Geisingen
Geisingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paolino el Nola
Sankta Paolino el Nola naskiĝis en Akvitanio, kaj estas kultata kiel sanktulo en la Katolika Eklezio. Li estis episkopo de Nola (Italio) en la 5-a jarcento. Li estas konsiderata patrono de la ludistoj de sonoriloj ĉar al li estas atribuita, konvencie, la invento del la sonoriloj kiel objekto utiligebla en eklezia medio.
Hagiografio
Paolino descendis de elstara senatana kaj konsula familio kaj estis filo de la prefekto de la provinco de Akvitanio. Li studis leĝaron kaj filozofion. Aĝe de 15 jaroj, kiam lia majstro translokiĝis al Milano, li jam estis kompletiginta sian instruiĝon pri literaturo. Je aĝo de dudek jaroj Paolino estis alnombrita inter la ses cent senatanoj. En 378, ĉesinte el senatana ofico, al li apartenis la rajto administre regi senatanan provincon kaj li elektis la Kampanion. Anstataŭ ol ofici en Capua Paolino preferis Nolan, kie li havis iujn posedaĵojn. En Cimitile, najbare de Nola, estis honorita sankta Feliĉo: antaŭ ol reveni al Akvitanio, per stranga pagana ceremonio, li tranĉigis sian barbon kaj ĝin simbole konsekris al sankta Feliĉo. Poste li konatiĝis kun Theresia, riĉa kaj bela virino, sed, malsame ol li, kristana: ŝi fariĝis lia edzino kaj lin gvidis sur la vojo al la konvertiĝo. En 389 fakte, 35jaraĝante, li estis baptita en preĝejo de Bordeaux; en 392 el la paro naskiĝis Kelso kiu tamen mortis post ok tagoj: tiu evento markis Paolinon porĉiame kaj lin puŝis rifuĝiĝi en la kredon en kiu kompletiĝis lia aliro al la kristanismo.
Sekve li establigis bazilikon honore al sankta Feliĉo kun artaj elementoj kiel riĉaj klostroj kaj kolonaro. Lia edzino Theresia mortis ĉirkaŭ 409.
La 24-an de aŭgusto 410 Alariko la 1-a reĝo de Visigotoj, forrabis Romon. Mortis tiun jaron Paŭlo, episkopo de Nola, ĝuste kiam Alariko estis ĉeporde de la urbo. La fidelula popolo, kiel jam en Barcelono, unuanime alvokis: «Paolino episkopo!», kaj li akceptis la ofican zorgon. Nola estis kaptita kaj disrabita de la visigotoj kaj la plejgranda parto de la loĝantaro estis farita prizona. Paolino vendis ĉiujn siajn posedaĵojn, inkluzive de sia episkopa kruco, por elaĉeti la prizonulojn. Kiam nenion pli posedis, li oferis sian personon al la invadantoj por elaĉeti la unikan filon de vidvino. Enkondukita al Afriko kaj vendita kiel sklavo, li fariĝis ĝardenisto de sia mastro, en kies simpatiojn li sukcesis eniri: tiu ĉi provizis siakoste al la elaĉeto de la episkopo kaj de ĉiuj sklavigitaj nolanoj, kiuj revenis patrujon.
Verkoj
Paolino nutris intensajn epistolajn rilatojn kun la plej elstaraj religianoj de sia epoko, aparte kun Ambrozio de Milano kaj Aŭgusteno de Hipono kaj Sankta Hieronimo. Lia leterkolekto entenas 49 leterojn.
Li verkis, krome, la Carmina (himnojn), kiuj estas taksataj unu el la plej altaj atestoj de kristana poezio de la unuaj jarcentoj: el tiuj nin atingis 14 kristnaskaj poemoj, unu ĉiujare de sia episkopa regado, deklamitaj la 14-an de januaro, nome en la liturgia festo de sankta Feliĉo. Li da tiaj kompilis ankaŭ dum la formiĝa periodo, sed neniu el ili estis transdonita.
Kulto
La kulto por tiu sanktulo startis tuj post la morto flanke de la fidelularo kaj ĉiam pli disvastiĝis aparte en la suda parto de Italio. La roma martirologio de la Katolika Eklezio fiksas lian liturgian memoron la 22-an de junio.
Aliaj projektoj
KOMUNEJO:
Karolida arto
La Karolida arto etendiĝas dum periodo de 120 jaroj inter 780 kaj 900. Tiu periodo respondas al la reĝado de Karolo la Granda kaj ties rektaj heredintoj. Tiu periodo estas kutime konata sub la nomo de Karolida Renesanco. Por la unua fojo, la reĝoj de Nordeŭropo rolludis kiel mecenatoj por la arto romia, miksante klasikajn kaj ĝermanajn formojn, kaj inspirante novigaĵojn en la desegno de la statuetoj, kiu utilos kiel modelo por la apero de la romanika kaj gotika arto en la Okcidento.
La karolida erao estas unu el la periodoj de la mezepoka sankta arto, iu periodo konata sub la nomo "praromanika arkitekturo".
Spolio
Eble la plej fama ekzemplo de spolio el la Karolida Renesanco estas la rakonto pri la rajdista statuo. Karolo la Granda vidis en Romo la rajdistan statuon de Marko Aŭrelio en Lateranoj. Ĝi estas la sola rajdista statuo pri imperiestro, kiu ankoraŭ ekzistas el la klasika Romia epoko. Oni neniam remuldis ĝin, kiel kutime okazis al bronzaj statuoj (certe, se grandaj!), ĉar dum Mezepoko oni kredis, ke temas pri la sanktulo Konstantino la 1-a, kiu siatempe ĉesigis la persekutadojn kontraŭ kristanismo.
Karolo la Granda, kiu volis hejme havi ion similan, venigis kvazaŭ sian la rajdistan statuon de Teodoriko la Granda el Ravenna al Aachen.
Empiro
Empiro estas
- en malpli larĝa senco franca arto-stilo de la epoko de la 1-a Imperio (periodo de la regado de Napoleono) ĝis 1815
- larĝasence la dua evoluperiodo de klasikismo (proksimume 1800-1830).
Empiro koncentriĝis precipe pri arkitekturo, aranĝo de interieroj, artmetioj kaj modo.
En la arto dominis historiaj kaj precipe antikvaj temoj, alegorioj, portretoj, ĝenrobildoj kaj vedutoj (detalaj vidaĵoj). La arkitekturo estis inspirita de antikvecaj formoj kaj ofte havis triumfan karakteron. Por empiraj artmetioj (meblaro, ceramiko, tekstilaĵoj) estas tipa eklektikismo.
Tel-Avivo - Bejruto
Telavivo-Bejruto estas franc-german-cipra drama filmo reĝisorita de Michale Boganim kaj publikigita en 2022.
Skemo
La kruca destino de du, el kiuj unu libana kaj alia israela dum la libanaj militoj inter 1984 kaj 2006. La israela familio loĝas en Ĥajfo kaj la libana en Suda Libano; la libana patro estas en la servo de la porisraela libana milico.
21513 Bethcochran
21513 Bethcochran estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elizabeth Jean Cochran, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Cheyenne Central High School en Cheyenne (Vajomingo, Usono).
Fejø
Fejø (eo. fejo) estas insulo en la maro norde de Lolland en Danio. La insulo kovras 16 km² kaj enhavas 489 loĝantojn. Sur la insulo kuŝas du urboj Østerby (orienta vilaĝo) kaj Vesterby (oksidenta vilajĝo). Vesterby estas la plej larĝa kun 247 loĝantoj.
Yellowknife
Jelonajfo (angle Yellowknife, prononco laŭ sistemo IFA, signifo "flavtranĉilo", dogribe Sǫǫ̀mbak'è) estas la ĉefurbo de la kanada teritorio Nordokcidentaj Teritorioj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En la urbo interalie situas la muzeo Centro de Norda Heredaĵo, bildigata maldekstre.
Hadriano la 6-a
Hadriano la 6-a aŭ Adriano la 6-a ( – ) estis la lasta neitala papo ĝis kiam Johano Paŭlo la 2-a, pola, estis elektita en 1978, dum kvar jarcentoj nur italojn la kurio elektis kiel papojn.
La sola nederlanda papo (1522–1523), li naskiĝis en Utrecht, denaske nomita Adriaan Florisz BOEYENS. Li vizitadis la universitaton de Loveno, iĝis doktoro pri teologio (1491), kaj en 1507 estis nomumita instruisto al la sepjara Karlo, poste reĝo de Hispanio (kiel Karlo la 1-a) kaj Sankta-Romia Imperiestro (kiel Karlo la 5-a). En 1516 Karlo nomumis Hadrianon ĝenerala inkvizitoro de Aragono kaj kunregento. Li estis elektita kardinalo en 1517. Kiel papo li provis ataki la vendon de indulgencoj, kiuj instigis la unuan ribelon de Lutero, kaj li alligiĝis al la imperiestro, Anglio kaj Venecio kontraŭ Francio. Li ankaŭ sensukcese provis unuigi la kristanajn fortojn kontraŭ la Turkoj.
Traktante la fruajn stadiojn de la protestanta ribelo en Germanio, Hadriano ne tute komprenis la gravecon de la situacio. Dum la regna parlamento, kiu kunvenis en decembro 1522 en Nurenbergo, li estis reprezentita per Chieregati, kies instrukcioj enhavas la malkaŝan konfeson, ke la tuto de la malordo de la eklezio eble devenis el la kurio mem, kaj tie devus komenci la reformo. Tamen, la eksa profesoro kaj ĝenerala inkvizitoro estis firme kontraŭ doktrinaj ŝanĝoj kaj postulis, ke Lutero estu punita pro herezo.
Eksciinte pri lia morto loĝantoj de Romo demetis florbukedojn antaŭ la pordo de lia kuracisto.
La plejparto da la oficialaj paperoj de Hadriano la 6-a malaperis post lia morto.
János Miklósvári Sebe
MIKLÓSVÁRI SEBE János (mikloŝva:ri ŝebe) estis hungara reformita eklezia verkisto.Li naskiĝis en Miklósvár ?, kaj mortis la ? ĉirkaŭ en 1749.
Biografio
Miklósvári Sebe studis en Koloĵvaro kaj samloke li estis helppastro ekde 1705, pli poste lernejestro en Felsőbánya. En 1710 li enskribiĝis en universitaton Odero ĉe Frankfurto. Li estis pastro ekde 1711 en Nagybánya, ekde 1727 en Felsőbánya, pli poste ekde 1734 en Hagymáslápos, kie li estis kortega pastro de Mikaelo Teleki. Ekde 1738 li estis de distrikteklezia dekano de Nagybánya. En 1745 li loksidiĝis en Alsómisztótfalu. Li verkis en 1702 poemon je morto de Miklós Tótfalusi Kis. Li funebrparolis okaze de la morto de Jozefo Teleki kaj Mikaelo Teleki.
Moos
Moos en la germana lingvo signifas marĉo kaj briofito.
En la signifo de marĉo ĝi estas ofte uzata kiel geografia nomo:
Linio Ome
Linio Ome (青梅線 [Ōme-sen], angle: Ōme line) estas linio de fervoja reto Japana Fervojo (JR). La linio apartenas al Orienta-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi etendiĝas je 37,2 km de Taĉikaŭa ĝis Okutama.
Dolný Pial
Dolný Pial, hungare Alsópél, germane Unter-Pill estas vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Levice. Dolný, unter kaj alsó signifas suba.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis pri la loko el 1251 en formo "Peel", pri la vilaĝo el 1470. En 1910 loĝis tie 1347 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 979 da homoj, (923 slovakoj, 35 hungaroj).
Martin Wutte
Martin WUTTE (naskiĝinta la 15-an de decembro 1876 en Obermühlbach/Karintio, mortinta la 30-an de januaro 1948 en Klaŭdiforumo) estis regiona historiisto. Li havis simpation por la naziismo.
Vivo
Post la Unua Mondmilito li estis historia fakulo de la aŭstria registaro ĉe la Traktato de Saint-Germain-en-Laye. Dum la jaroj 1912-39 li deĵoris kiel estro de la regiona arĥivo en Klaŭdiforumo. Li estis redaktoro de la gazeto Carinthia I (1913-39) kaj sekretaro de la Geschichtsvereins für Kärnten (Historia societo por Karintio) la jarojn 1907-38. Krome li kunlaboris ĉe la t.n. Kärntner Heimatatlas (Atlaso de la patrujo Karintio) kaj ĉe la Historia atlaso de la aŭstriaj alpregionoj. Li fariĝis honora doktoro de la Universitato de Graz.
Kazuaki Yoshinaga
Kazuaki Yoshinaga (吉永 一明, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Albirex Niigata.
(13164) 1995 VF
(13164) 1995 VF estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Palmentona blua muŝkaptulo
La Palmentona blua muŝkaptulo (Cyornis poliogenys) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Cyornis aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Barato, Birmo kaj Nepalo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĉe tiu specio maskloj havas bluecajn aŭ brunecajn suprajn partojn, dum inoj havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de seksa duformismo. Tamen subaj partoj estas pli egalaj kun sub blanka mentono (kio nomigas la specion), oranĝecaj brusto kaj flankoj kaj helgriza aŭ blankeca ventro. La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La ino montras helajn okulringojn kaj helgrizan vizaĝon subokule.
Willem Blaeu
Willem Janszoon Blaeu (naskiĝinta en 1571 je Alkmaar aŭ Uitgeest, Nederlando; mortinta en 1638 je Amsterdamo; ankaŭ Guilielmus Janssonius Caesius, Guiljelmus Blaeuw, Willem Jansz, Willems Jans Zoon, Guilielmus aŭ G. Blaeu) estis nederlanda kartografo kaj eldonisto.
Vivo
Blaeu naskiĝis en 1571 eble en Uitgeest ĉe Alkmaar. De 1594 ĝis 1596 li lernis astronomion kaj kartografion ĉe Tycho Brahe. En 1600 li malkovris la ŝanĝiĝeman stelon P Cygni. Proksimume 1603 li ekloĝis en Amsterdamo, kie li komencis produkto, terglobojn. Jam baldaŭ li ankaŭ produktis terajn kaj oceanajn mapojn, inter ili en 1605 tutmondan mapon.
En la jaro 1629 li sukcesis akiri multajn galvanaĵojn el la postlasaĵoj de Jodocus Hondius. Tiuj ĉi servis al li por la eldono de propra maparo. El la komence 60 mapoj 37 devenis el la postlasaĵo de Hondius. Sur ĉiuj galvanaĵoj la nomo Blaeu anstataŭas tiun de Hondius.
En la jaro 1633 oni nomumis lin kaartenmaker van de Republiek [mapofaristo de la respubliko], kaj per tio li fariĝis oficiala kartografo por la Nederlanda Orienthinda Kompanio (VOC). Li kreis ampleksan mapoverkaron, kaj ankaŭ eldonis verkojn de Willebrord van Roijen Snell (Snellius), Adriaan Metius, Gerhard Johannes Vossius kaj Pieter Corneliszoon Hooft.
Li mortis en 1638 je Amsterdamo.
Lia filo Joan Blaeu (1596–1673) daŭrigis la produktadon. Post la neniigo de la metiejo dum la Amsterdama Brulego de 1672 kaj la morto de Joan Blaeu en la sekva jaro la eldonejo fondinta de Willem Blaeu estis finfine malfondata en 1698.
Willem Janszoon Blaeu ne estas konfuzenda kun la nederlanda maristo kaj kolonia gubernestro Willem Janszoon, kiu vivis en la sama epoko.
Ter- kaj ĉielgloboj
Dokumentita por la jaro 1602 estas po unu tera kaj ĉiela globo, unu futon diametre per la aŭkcio, kiun realigis ekde la 2-a de februaro 1829 la aŭkciisto kaj librokomercisto Johann Lorenz Schmidmer (1779–1831) en Nurenbergo el la librokolekto de Rektoro Georg Balthasar Hoffmann, mortinta en 1828 je Nurenbergo.
Kurisu Kei
KURISU Kei, japane 栗栖 継 (naskiĝis la, mortis la ) estis japana esperantisto kaj bohemisto, membro de Sennacieca Asocio Tutmonda, honora membro de Asocio de Ĉeĥa-Japana Amikeco (en Ĉeĥio), funkciulo de Asocio de Japana-Ĉina Amikeco (en Japanio), honora membro de UEA (1991) kaj de ĈEA.
Esperantisto ekde 1930, pensante, ke per Esperanto eblos progresigi komunismon. Li aktivis en Japana Proleta Esperantista Unio kaj kunredaktis la kulturajn revuojn «Marŝu» kaj «Majo». Li estis eĉ sub malfacilegaj kondiĉoj aktiva esperantista proleto (vidu JPEU kaj Proleta Esperanto-movado en Japanio (ĝis 1934)), kio kostis al li sesfojan areston. Pro sia politika agado, li pasigis kvar jarojn en malliberejo. Jam ne plu komunisto, li dum la 1950-aj jaroj iĝis respektata specialisto pri Ĉeĥoslovakio en sia lando.
Li japanigis el Esperanto librojn La danĝera lingvo de Ulrich Lins kaj Tempesto super Akonkagvo de Tibor Sekelj. Gravas ĉefe liaj japanigoj el Karel Čapek (Poŝrakontoj, Milito kontraŭ Salamandroj, R.U.R, Blanka malsano), Jan Drda (Muta barikado), Julius Fučík (Riporto skribita en pendumila maŝo), Karel Havlíček Borovský (Bapto de caro Vladimir), Jaroslav Hašek (Ŝvejk), A. Lustig (Preĝo por Katarina Horovitz), Božena Němcová (Avinjo), plue el Jan Neruda, Josef Nesvadba, S.K. Neumann, Jaroslav Seifert, Olga Scheinpflugová, J. Weil, Jiří Wolker. Per sia laboro por disvastigo de la ĉeĥa kulturo en Japanio Kurisu bonege reprezentis ankaŭ la esperantistan movadon en ekstermovadaj medioj.
Li iniciatis en 1979 fondon de la Societo por la Japana-Ĉina Amikeco per Korespondado, kiun li mem prezidis.
1248 Jugurto
1248 Jugurto estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la antikva numida reĝo Jugurto (160 a.K. - 104 a.K.), kiu rezistis kontraŭ Romio.
János Zoltán Száva
SZÁVA János Zoltán [sa:va] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Frumoasa la 18-an de julio 1916 kaj mortis en Târgu Mureș la 27-an de julio 2001.
Biografio
János Zoltán Száva finis medicinon en 1940 en la Universitato Ferdinando la 1-a de Kluĵo (1940); en marto 1941 li dokrtriĝis en Universitato Francisko Jozefo la 1-a de Koloĵvaro. Li estis kirurgo en Koloĵvaro. Reveninte el militkaptiteco, li estis kuracisto en Gheorgheni, poste en Zilaho. De 1-a de januaro 1949 li lekciis en OGYI de Târgu Mureș. De 1968 kiel universitata profesoro ĝis sia pensiuliĝo (1982) li estis la katedrestro kaj klinikestro. Li fariĝis en 1961 doktoro de medicinaj sciencoj, emeritprofesoro en 1971.
Erdmannhausen
Erdmannhausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Universitato de Antjokio
La Universitato de Antjokio (Universidad de Antioquia) estas la plej malnova universitato de Kolombio kaj la dua plej grava kolombia universitato, post la Nacia Universitato de Kolombio (Universidad Nacional de Colombia).
Ĝi situas en departemento Antjokio. La Universitato de Antjokio ĉefe estas bazita en Medeĝino (Kolombio) kaj havas regionajn kampusojn en Amalfi, Andoj, Caucasia, Carmen de Viboral, Envigado, Puerto Berrío, Sankta Fido de Antjokio, Segovio, Sonsón, Turbo kaj Yarumal.
Lignol
(jen france, bretone An Ignol) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ruĝĉemizulo
Ruĝĉemizulo estas rolulo en fikcio, kiu mortas baldaŭ post sia enkonduko. La termino devenas de la origina televidserio Star Trek, en kiu la ruĝvestitaj personoj ofte mortas dum epizodoj. Iliaj mortoj ofte estas uzataj por dramigi la eblan danĝeron alfrontitan de la ĉefroluloj. El la 59 anoj mortigitaj en la origina serio, 43 (73%) vestiĝis per ruĝaj ĉemizoj.
En Star Trek, sekurecaj gvardianoj kaj inĝenieroj, kiuj uzas sekurecajn ruĝ-uniformojn ofte suferas rapidajn mortojn. La unua okazo de tio, kio nun estas establita tropo estas videbla en la epizodo What Are Little Girls Made Of?" (1966). Sed eble la unua ruĝĉemizulo laŭ kronologio estus Leŭtenanto José Tyler en provepizodo "The Cage".
Portondo
Portondo estas ondo, ĝenerale sinusa, modifiita en iu de siaj parametroj (amplitudo, frekvenco aŭ fazo) per eniranta signalo  nomita modulanta kun la celo transdoni informon. La portondo havas multe pli altan frekvencon ol  la signalo.
La portondoj estas uzataj por dissendi signalojn de radio al radioricevilo. Kaj la signaloj kun amplitudmodulado (AM) kaj tiuj kun frekvencmodulad o (FM) estas dissendataj pere de portfrekvenco, t. e. la frekvenco de la portondo. Fakte por la radiostacioj ĉilasta estas la frekvenco indikita por la radiostacio mem. La portfrekvencoj uzataj por radioelsendoj varias inter 525 kHz (meza frekvenco MF) kaj 108 MHz (tre alta frekvenco angle: very high frequency VHF)
Pohronská Polhora
Pohronská Polhora (hungare Erdőköz) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis Polhora, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Pohronská Polhora situas en valo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Tisovec-Brezno. La lasta urbo troviĝas 14 km.
Historio
En 1786 alvenis 30 familioj el Árva (reĝa departemento), kiuj fondis komunumon. En 1800 ferofandejo ekfunkciis. En 1828 vivis tie en 112 domoj 856 homoj. En 1895 la fervoja linio atingis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Erdőköz 1847 homoj, (1709 slovakoj, 98 hungaroj, 14 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Brezno, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1923-1951 uzino pri lignosegado funkciis. En 1942 incendio okazis. Dum la 2-a mondmilito partizanoj batalis en la ĉirkaŭaĵo. En 2001 loĝis en Pohronská Polhora 1718 homoj (1598 slovakoj, 106 ciganoj, 5 ĉeĥoj, po 3 hungaroj kaj ukrainoj).
29443 Remocorti
29443 Remocorti estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Gabriele Cattani elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Remo Corti, kiu vivas en Empoli. Tre sperta pri optiko kaj mekanismo, li dediĉi sin kun pasio kaj kompetento al konstruo de teleskopoj kaj lia laboro estis granda helpo por multenombraj amatoraj astronomoj.
Pogranda komerco
Pogranda komerco signifas aĉeton kaj vendon de varoj, por plua komerca uzo. Ĝi estas aĉetita en granda maso kaj malalta prezo (sub la detalkomerca prezo).
Pogranda komercado laŭ la funkcia senco signifas, ke partoprenantoj de la merkato aĉetas varojn, kiujn ili kutime ne mem pri- aŭ perlaboros (komercvarojn), de produktantoj aŭ aliaj liverantoj kaj vendas ilin al revendistoj, prilaborantoj, komercaj uzantoj (kiel administrejoj, instruejoj) aŭ aliaj institucioj (ekzemple amasmanĝejoj, asocioj), sed ne al privataj konsumantoj.
Pograndisto (aŭ neologisme grocisto) estas persono aŭ entrepreno en la distribua pera komerco, kiu aĉetas varojn for de la fabrikistoj kaj/aŭ importisto kaj pluvendas al detalisto.
Johann Poppo von Greiner
Johann Poppo von GREINER (naskiĝinta la en Ilmenau, mortinta la  en Vajmaro) estis supera inspektisto de Biblioteko Dukino Anna Amalia. Gravis ankaŭ lia membreco ĉe Sekreta konsilio (Vajmaro).
Vivo
Poppo von Greiner deĵoris biblioteke ekde 1757 ĝismorte. Ŝia dukina moŝto Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach mem priskribis lin kiel patran amikon: Sekve li ankaŭ iĝis ekde 1755 por kelkaj tempo edukisto de princo Ernesto Aŭgusto Konstantino. Jam en 1748 li kunlaboris en pedagogia planfaro. Lia posteulo inspektista estis Christian Friedrich Schnauß. Kiel pli poste Schnauß li anis ĉe Sekreta konsilio, kies anoj influegis politikajn decidojn. Lia nobeliĝo fariĝis en la 18-a de oktobro 1763.
Klassik Stiftung Weimar posedas (katalognumero KGe/00884) portreton de li kiun faris Johann Ernst Heinsius.
Lia tombo troviĝis ĉe Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo en Vajmaro.
Bagdad Café (filmo)
Bagdad Café («Bagdad» Kafejo) estas germana filmo de Percy Adlon aperinta en 1987.
Jambeiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Paraibuna/Paraitinga. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Fabio Pecchia
Fabio Pecchia estas itala futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Avispa Fukuoka.
Dairbhre
Dairbhre aŭ Oileán Dairbhre angle Valentia Island estas la plej okcidenta insulo de Eŭropo kiu estas loĝata. Ĝi situas en la sudokcidento de la Irlanda graflando Kerry. Sur ĝi loĝas 665 homoj (stato 2011). Kun la irlanda ĉefa insulo Dairbhre estas ligita trans ponto al Portmagee. Krome ekzistas inter aprilo kaj septembro pramo de Reenard Point al Baile an Ridire, la plej grava urbo sur la insulo. La insulo longas 11 km kaj larĝas 3 km.
Ringstrato ligas la lokojn de la insulo. La norda pli alte situanta ŝoseo iras al la prahistoriaj monumentoj de la insulo (menhiroj, ogamoŝtonoj kaj kojnotomboj).
La ĝardeno de Glanleam domo
En la nordoriento de la insulo troviĝas la „Glanleam House“, en kies ĝardeno multaj subtropikaj plantoj kreskas. Per zono da arboj kaj montoj protektita tiu ĝardeno havas la plej mildan mikroklimaton de tuta Irlando. En la 1830a jaroj Sir Peter George Fitzgerald, la 19a Kavaliro de Kerry (1808–1880), komencis planti la ĝardenon.
Groto de Maria
Plia allogaĵo estas la groto de Maria en iama ŝtonrompejo. El tiu ŝtonrompejo oni gajnas la ardezon por la brita palaco de Westminster.
Transatlantika kablo
La insulo estas la plej orienta fina punkto de la unua Transatlantika kablo, kiu estis instalita inter 1857 kaj 1866. Ĝi estis uzata ĝis 1966. La kablo ligis Dairbhre kaj Trinity Bay en Novtero.
Die Wibelungen
Vagnera interpretado de la germanaj legendoj
En sia traktaĵo "Die Wibelungen" li vortigas sian kromprenon de la germanaj legendoj kaj de la historio de la monarĥio en Eŭropo. Li nomas la Hindukuŝon la „praloko de ĉiuj religioj, ĉiuj lingvoj, ĉiu monarĥiismo“, ekprenas la malalt-rejnlandan trojomiton kaj konstruas el tio migradon de la idealigita monarĥio al la Frankoj: „La praurbo estis Trojo, tie ekestis la pramonarĥio.“ La germanoj estas hededantoj de la Frankoj, kaj ilia reĝo povas el tio dedukti sian rajton pri la mondregeco. Wagner rulas kiel mondkoncepton de imperiestro Frederiko Ruĝbarbulo:
Wagner metas arkon de la Velfoj al la Nibelungoj (Vibelungoj), de Karolo la Granda al la imperiestro Frederiko Ruĝbarbulo, ĝis la signifo de la mita nibelunga trezoro kaj de la gralo. La traktraĵo de Wagner pri la Vibelungoj subdividiĝas sub jenaj surskriboj: En la lasta alineo fine tekstas: „La kompatinda popolo kantis, legis kaj presis dumpase de la tempo nun la nibelungajn kantojn, sian ununura al si restanta heredaĵo de la trezoro. Neniam ĉesis la kredo je ĉi tiu kaj oni estis konvinkita, ke la trezoro estis surfundigita en malnova monto de la dioj, en monto kiel tiu, el kiu ĝin Siegfried akiris por la Nibelungoj. Sed en la monton ĝin estis kondukinta la granda imperiestro mem, por gardi la trezoron por pli bonaj tempoj. Tie, en Kyffhäuser, li sidas nun, la malnova „Ruĝbarbulo“ Frederiko, ĉirkaŭ li la trezoroj de la Nibelungoj, ĉeflanke de li la akra glavo, kiu iam mortbatis la drakon.“
Sherwood
Sherwood ([ˈʃɝwʊd], Esperantigite Ŝervudo) estas nomo de multaj lokoj kaj personoj:
Lokoj en Usono
pliaj lokoj kun nomo Sherwood
Personoj kun nomo Sherwood:
Aliaj:
Transsudo
Kontraŭe la eksudo estas de origino inflama kaj estas riĉa en proteinoj kaj ĉeloj.
Kialoj
Oftaj: Maloftaj:
Usono en la Somera Olimpiko 1948
La usona teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1948 en Londono havis 0 sportistojn. Ili partoprenis en 0 fakoj. Flagotenanto de la usona teamo estis. La sportistoj atingis 38 orajn, 27 arĝentajn kaj 19 bronzajn medalojn. Sume la teamanoj en la Olimpiko havis la 1-an rangon.
Imperiestro de Meksiko
Dum la aliaj periodoj post la sendependiĝo en 1822 Meksiko estis regata de prezidentoj.
Kelly
Kelly estas unuafoje familia nomo de
Panagiotis Lafazanis
Frua vivo kaj edukado
Li naskiĝis en 1951 en Elefsina kaj studis matematikon ĉe la Universitato de Ateno.
Politika kariero
Lafazanis estis ano de la Komunista Partio de Grekio ĝis la  formado de Synaspismos en 1992, kie li servis kiel membro de la Politika Sekretariejo.
Li estis Membro de Grekia Parlamento por Piraeus B ekde 2000, unue kiel membro de Synaspismos kaj poŝte de la Koalicio de la Radikala Maldekstro (SYRIZA). En la parlamento de 2012–2014, li estis Parlamenta Proparolanto de Syriza. Post  2015 leĝdona balotado, li estis nomumita Ministro de Produktiva Rekonstruo, Medio kaj Energio.
Lafazanis estas la gvidanto de Maldekstra Platformo de Syriza kaj estis okupita en kelkaj disputoj kun la pli modera partia gvidanto kaj nuna Ĉefministro Alexis Tsipras. Li vokis "por SYRIZA estu balaita de la nova ondo de radikalismo en ĉiuj areoj: ideologia, politika, programa", kaj oponanta kontraŭ "la Troika, memorandoj, novliberalismo kaj fine kapitalismo ĝi mem". Li ankaŭ parolis kontraŭ daŭranta greka membriĝo en la eŭro, priskribanta la Eŭropan Union kiel "totalisma".
Ruĝventra blua muŝkaptulo
La Ruĝventra blua muŝkaptulo (Cyornis rufigastra) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Cyornis aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Filipinoj, Singapuro kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj, kio estas malkutime ĉe tiu genro.
Ĉe tiu specio maskloj havas tre bluajn suprajn partojn, dum inoj havas brunajn suprajn partojn, tiele temas pri kazo de seksa duformismo. Tamen subaj partoj estas pli egalaj kun oranĝecaj brusto kaj flankoj (kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie rufigastra devenas el la latina radiko “rufus” por “ruĝeca” kaj la radiko el antikva greka “gaster” por ventro aŭ stomako) kaj blankeca ventro. La beko estas granda kaj longa kompare kun la kapo, nigra kaj iom hokoforma en la supra makzelo. La masklo havas tre bluan vizaĝon klare limigita el la oranĝeca gorĝareo kaj nigrecan areon inter la okuloj kaj la bekobazo kiu estas ĉirkaŭata de harecaj plumetoj.
Ludoviko la 14-a (Francio)
Ludoviko la 14-a, Louis XIV, (naskiĝis la en Saint-Germain-en-Laye, mortis la  en Versailles) reĝis kiel burbona monarko de Francio kaj de Navaro ekde la 14-a de majo 1643 ĝis sia morto, kiam li estis 77 jarojn aĝa. Li heredis la tronon nur kelkajn monatojn antaŭ sia kvina datreveno, sed ne posedis efektivan potencon antaŭ la morto de sia ĉefministro, kardinalo Jules Mazarin, en 1661. Ludoviko la 14-a, ankaŭ konata kiel la Suno-reĝo (Le Roi-Soleil) aŭ kiel Ludoviko la Granda (Louis le Grand), regis Francion dum sepdek du jaroj, tio estas la plej longa reĝado en tiu lando kaj eĉ en iu ajn alia grava reĝlando. Ludoviko la 14-a grandege plifortigis la potencon kaj la influon de Francio en Eŭropo, ĉefe per tri gravaj militoj - la Franca-Nederlanda milito, la Milito de la ligo de Augsburg kaj la Sukceda Milito de Hispanio - sed ankaŭ per aktiva subteno de arto, scienco kaj ekonomio. La reĝo ĉirkaŭis sin pere de vario de gravaj politikaj, militistaj, kaj kulturaj figuroj, kiel la Mazarin, Colbert, Louvois, Grand Condé, Turenne, Vauban, Molière, Racine, Boileau, La Fontaine, Lully, Charpentier, Marais, Le Brun, Rigaud, Bossuet, Le Vau, Mansart, Charles Perrault, kaj Le Nôtre.
Post multaj jarcentoj, la reĝo plie finpretigis la submeton de la plej tumultemaj feŭdaj senjoroj per la kunvenigo de ili ĉe la kastelo de Versailles, kaj tiel asertis la ĉiopovan aŭtoritaton de la franca monarĥio.
Ludoviko la 14-a, nediskuteble unu el la plej gloraj estroj de Francio, sukcese klopodis por starigi absolutan kaj centralizitan ŝtaton. Tiu reĝo tiel fariĝis ia arketipo de absoluta monarko. Al li estas plejofte asignita la fama frazo «La Ŝtato estas mi!» (L'État, c'est moi !), kvankam multaj historiistoj suspektas ke tio estas eraro, kaj ke tiu humuraĵo estis fakte fantaziita de liaj politikaj kontraŭuloj por karikaturi la absolutismon, kiun la orgojla reĝo enkarnigis. Tre malsama ol tiu diskutebla citaĵo ŝajnas tio, kion Ludoviko diris sur sia mortlito : «Mi foriras, sed la Ŝtato restados ĉiam.» (Je m'en vais, mais l'État demeurera toujours.).
Naskiĝo
La naskiĝo de la estonta Ludoviko la 14-a je la 5-a de septembro 1638, en Saint-Germain-en-Laye, ŝajnis al la reĝa familio kiel tre favora evento, ĉar unue, dum 23 longaj jaroj, ne sukcesis Ludoviko la 13-a kaj Anna de Aŭstrio generi idon por la franca trono. Danke al la alveno de tiu neatendita infaneto, subite ĉesiĝis la heredaj esperoj de la tumultema Gaston de Orleano, kiu estis la tria filo de Henriko la 4-a kaj de la juna frato de Ludoviko la 13-a. Pro dankemo al tia miraklo, oni donis al la knabo la kromnomon Dieudonné (« donita de Dio »). Cetere, pluraj korteganoj diskrete scivolis pri tiu tre malfrua naskiĝo, kaj murmuris, ke Ludoviko la 13-a eble ne estis la vera patro. Tion ĉiam forte kontraŭdiris la reĝino, sed dum la Frondo la patreco de la estonta reĝo estis eĉ atribuita al la kardinalo Mazarin. Tiuj akuzoj estas nekonfirmeblaj, kaj ne ŝajnas kredeblaj laŭ la historiistoj.
Ludoviko rezultas el diversaj kulturaj devenoj. Liaj patraj geavoj, Henriko la 4-a kaj Maria de Mediĉo, estis respektive franca kaj itala. Lia patrina avo, Filipo la 3-a, estis hispana, lia patrina avino estis Margareto de Aŭstrio, kaj ambaŭ estis Habsburgoj. La eta Ludoviko tuj ricevis la honoran titolon «unua filo de Francio» (premier fils de France), sed ankaŭ kaj pli tradicie fariĝis la nova franca Dauphin, tio estas la oficiala heredanto de la trono.
Pli poste, Ludoviko la 13-a kaj Anna de Aŭstrio eĉ havis duan filon, Filipo de Orléans, kiu naskiĝis en 1640.
Unuaj jaroj
Ludoviko la 13-a ne fidis sian edzinon Anna de Aŭstrio, precipe por reĝi Francion se li forpasos antaŭ la plenaĝo de ilia unua filo. Tial la reĝo dekretis ke tiuokaze, reĝa konsilio devus helpi Anna administri la reĝlandon en la nomo de la juna reĝo, ĝis la plenaĝo de tiu ĉi. Tiu sistemo videble malgrandigus la potencon de la reĝino: tial, post la morto de Ludoviko la 13-a kaj la entroniigo de la kvinjara Ludoviko je la 14-a de majo 1643, Anna nuligis tiun volon de sia forpasinta edzo ĉe la Parlamento de Parizo, forigis la konsilion kaj fariĝis la sola regentino.