cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Membronombroj de UEA
Indiko por la bonstato de UEA kaj movado
La membronombroj estas unu indiko por la bonstato de UEA. Tamen gravas ankaŭ aliaj faktoroj, kiel la financa situacio kaj la nombro de tiuj membroj kiujn UEA povas vere aktivigi por kunlabori.
Laŭ la Aligitaj Membroj (AM) pere de la Landaj Asocioj la maksimumo estis en la jaro 1987 kun 36.351 homoj. Antaŭe okazis okjara kresko ekde ĉ. 25 mil AM en 1979; post la pinta jaro 1987 la nombro refalis ene de sep jaroj al 14.495 en 1994. La posta malkresko al 11.732 en 2006 okazis malpli rapide. Nuntempe la nombro de Aligitaj Membroj estas simila al la stato meze de la 1950aj jaroj; indas noti, ke UEA hodiaŭ havas ĉ. 60 Landajn Asociojn, dum en la kvindekaj jaroj estis ĉ. 20. La mezuma membronombro en la unuopaj landoj do malkreskis. Kiel ekzemplon vidu la statistikojn pri la membraro en Francio kaj Germanio.
La kresko kaj malkresko inter 1979 kaj 1994 estis plejparte efiko de la evoluo en orienta Eŭropo: la tieaj Esperanto-asocioj indikis tre altajn nombrojn kaj pagis por ili per ŝtata mono. La nombroj rapide malkreskis, post kiam la komunistaj reĝimoj falis (ĉ. 1989).
Okazis kresko de la nombro de Aligitaj Membroj en la kvindekaj kaj sesdekaj jaroj, de ĉ. dek mil al ĉ. dudek kvin mil membroj. La ĉefa kresko koncentriĝis al kvinjara periodo, de 10.723 en 1954 al 25.146 en 1959. Tio ŝajnas indiki progreson - sed la kaŭzo estis nur la aliĝo de novaj Landaj Asocioj: Ekzemple en 1955 aliĝis la germana, finna kaj pola asocioj kaj tiu de Bosnio kaj Hercegovino, en 1956 alvenis la Japana Esperanto-Instituto kaj la bulgara asocio - pluraj el ili kun granda membraro. En 1953 UEA havis ĉ. 20 Landajn Asociojn, dum en 1964 ĝi havis ĉ. 29. Fakte multaj Landaj Asocioj jam dum tiu tempo spertis malkreskon aŭ stagnadon, ekzemple la franca asocio havis 1243 membrojn en 1953 kaj preskaŭ same 1271 membrojn en 1972.
Uzi la nombrojn por taksi la bonstaton de la movado aŭ de la komunumo havas la problemon, ke ne nur evoluas la nombro de membroj en unuopaj asocioj aŭ neformalaj grupoj, sed ankaŭ la kvanto de grupoj entute kaj la kampoj de Esperanto-uzado. Tial la membronombroj de UEA estas nur unu el multaj indikiloj por la statistiko de Esperantujo; ekzistas krome ekzemple informoj pri la kvanto de Esperanto-teksto en la interreto, pri la nombro de Esperanto-parolantoj laŭ ŝtataj censoj aŭ pri la nombro de disertacioj pri aspektoj de Esperanto.
Individua membraro laŭ landoj
La plimulton de la kotizoj pagas la unuopuloj, kelkajn pagas fondaĵoj. Informoj pri la parto, kiun pagas la fondaĵoj, kutime ne publikiĝas kun la membrostatistiko.
Multaj landnomoj varias dum la jaroj - jen pro ŝanĝo de la originala landnomo, jen pro ŝanĝo de la Esperanto-nomo.
Eblas ordigi la tabelajn kolumnojn per la sago-simbolo supre. Kelkfoje tio ne tuj donas ordigon laŭ la alteco de la nombro (ekz. 88, 82, 9, 8), sed laŭ la komenca cifero (9, 88, 82, 8); plurfoja klakado, eble reŝargo de la paĝo, povas kutime solvi tiun problemon.
Membroj de la naciaj asocioj
Laŭ la retejo de UEA, stato je la 28a septembro 2012
Fusilo Dreyse
Fusilo tipo Dreyse (Zündnadelgewehr, t.e. pinglo-prajma pafilo) estis grava revolucio en la batalarmiloj, ĉar estis la una pafilo ŝargebla tra la eksplodujo. La ĝistiamajn pafilojn oni devis ŝargi tra la ekstremo de la paftubo, kio estis longa, komplika (ĝis la invento de la unuaj kartoĉoj kun Fusilo Enfield en 1853), kaj postulis, ke la pafisto staru dum la manipulado, kio elmetis lin je la vido, kaj pafoj, de la malamiko. Fusilo Dreyse ebligis al la pafisto kuŝi dum ŝargado, kaj en la tempo, dum kiu la antaŭaj fusiloj pafis unu pafon, ĝi pafis 6! En la Prusa-aŭstria milito de 1866 la prusa armeo disponis je tiu nova fusilo, la aŭstroj je la tradiciaj. La rezulto de la milito tute ne estis miriga. Tiu ĉi armilo do rolis grave en la eŭropa historio, ebligante la unuigon de Germanio far Prusujo (kaj sen Aŭstrio).
La inventinto estis Johann Nikolaus von Dreyse (1787—1867). Dreyse estis nobeligita en 1864.
La Dreyse-fusilo havis tamen malvirtojn. Ĝi estis uzita plu en la Franca-Prusa Milito de 1870, sed poste ĝi estis anstataŭita de plibonigitaj tipoj.
Teĥnikaj detaloj:
Vidu ankaŭ
Muzeo en la Dreyse-domo (Sömmerda)
1133 Lugduna
1133 Lugduna estas asteroido de la ĉefa zono, ano de la Flora familio.
Piridino
Piridino estas heterocikla aromata kemia kombinaĵo apartenanta al la grupo de la azinoj, je media temperaturo ĝi prezentiĝas kiel likvaĵo senkolora, alte bruligebla, malforte alkala kun karakteriza malagrabla odoro. La piridino estiĝas per sintezo ekde la acetaldehido kaj amoniako aŭ per karbondistilado.
1133 Lugduna
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo (Sud-Afriko).
Piridino
La piridino posedas malfortan bazecon povante formi salojn kun acidoj. Ĝia plej grava propreco, profitata de la vivaj organismoj uzantaj kombinaĵoj de piridino, estas la ebleco interagi en la oksi-reduktajn reakciojn, estigante ligaĵojn kun la hidrogeno de la Nikotinamida Adenina Dinukleotido, tiele agante kiel "transportanto de elektronoj". Komponaĵoj rilatitaj al la piridino estiĝas reakciante 1,5 ketonoj kun amonia nitrato meze de acetata acido aŭ ekde la nikotinata acido, ankaŭ konata kiel niacino.
Historio
Piridino malkovriĝis de la skota kemiisto Thomas Anderson (1819-1874) en 1849, kiel unu el la konstituantoj de la ostoleo. Post du jaroj, Andersono izolis puran piridinon per frakcia distilado de la oleo.
Piridino estas kruda materialo kaj antaŭanto por sennombraj agrikulturaj kaj farmaciaj kemiaĵoj kaj ankaŭ grava solvanto kaj reakcianto. Piridino aldoniĝas al etanolo por igi ĝin maltaŭga por drinkado. Ĝi same uzatas kiel invitra sintezo por la DNA, en la sintezo de la sulfopiridino, -- kiu estas drogo uzatas kontraŭ bakteriaj kaj virusaj infektiĝoj --, antihistaminaj drogoj, tripelennamino -- drogo uzata kiel kontraŭjuka kaj unua-generacia antihistaminoj --, samkiel akvo forpeliloj, baktericidoj, kaj herbicidoj.
Kelkaj kemiaj kombinaĵoj, kvankam ne sintezitaj rekte el la piridino, enhavas ties ringan strukturon. Inter ili troviĝas la B-vitaminoj niacino kaj piridoksalo, la kontraŭtuberkuloza drogo izoniazido, nikotino kaj aliaj nitrogenhavaj plantaj produktoj. Historie piridino produktiĝis el la terkarbo kiel kromprodukto de la karbogasigado. Tamen, altaj konsumoj por piridino rezultis en disvolviĝo de pli ekonomiaj sintezaj metodoj ekde la acetaldehido kaj la amoniako, kaj en la tuta mondo pli ol dudek mil tunoj da piridinoj produktiĝas ĉiujare.
Aleksej Ĉiĉibabin (1871-1945) estis rusa kemiisto kiu unue malkovris la metodon pri sintezado de kemiaĵoj surbaze de la piridinaj ringoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> 2-Methylpyridine 3D.png| α-Pikolino 3-Methyl pyridine 3D.png| β-Pikolino 4-Methyl pyridine 3D.png| γ-Pikolino Pyridoxal 3D.png| Piridoksalo aŭ Vitamino B6 Niacin-3D-balls.png| Niacino aŭ Vitamino B3 Sulfapyridine molecule ball.png| Sulfapiridino Pyribenzamine 3D.png| Tripelennamino Isoniazid-3D-balls.png| Izoniazido Nicotine molecule ball from xtal.png| Nikotino P-Toluidine 3D.png| p-toluidino Piperidine 3D.png| Piperidino </Gallery>
Kašava
Kašava estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Ĝi etendiĝas en regiono de Okcidentaj Karpatoj, en valo de rivero Dřevnice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1440.
Werbelliner Gewässer
Werbelliner Gewässer (WbG) estas akvovojo en la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Ĝi konsistas el
Straperlo
La hispana termino estraperlo aŭ straperlo estis uzata en Hispanio por aludi al komerco kontraŭleĝa de varoj kiuj devus pagi ian tipon de imposto por la ŝtato. Etende temas pri neregula agado aŭ komploto iatipa, kaj tie oni uzas kiel sinonimo de nigra merkato. La praktikinto de straperlo estis nomata straperlisto.
La deveno de tiu akronimo estas en politika skandalo okazinta dum la Dua Hispana Respubliko, produktita kiel konsekvenco de la enmeto de ludo de elektra ruleto de marko "Straperlo", nomo devena el Strauss, Perel kaj Lowann, judnederlandaj familinomoj de kiuj promociis tiun negocon, kiuj ŝajne estis alportintaj al la akronimo literojn laŭ la proporcia kvanto al la partopreno en la entrepreno (aliaj versioj asertas, ke la termino devenas nur el la du unuaj nomoj).
Sankt Ingbert
St. Ingbert estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saarpfalz de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gram-negativaj bakterioj
Gram-negativaj bakterioj ne retenas kristalviolan kolorigaĵon kiam oni testas ilin laŭ gram-kolorigo. Diversaj specioj de gram-negativaj bakterioj estas malsanigaj.
Karakterizaĵoj
Gram-negativaj bakterioj havas:
Ritta Hager
Ritta Hager  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ritta Hager akiris tekstilistan diplomon en Industriarta Altlernejo en 1949. Ŝia ĉefinstruisto estis Béla Molnár (tekstilartisto). Komence ŝi estis kostumofarbisto en Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed en 1951 ŝi estis deportita al provinco pro la tiama politiko. Inter 1954 kaj 1958 ŝi laboris en kolektivo de industriartistaj tekstilistoj, poste en industriarta firmao. Ekde 1968 ŝi estas profesie tekstilartisto. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2003, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Ŝi havis edzon kaj naskis filojn en 1955 kaj 1960.
Jorge Semprún
Jorge Semprún Maura (Hispana prononco: [ĤORĥe semPRUN];, Madrido – , Parizo) estis hispana verkisto kaj politikisto, kiu loĝis en Francio kaj verkis ĉefe franclingve.
Semprún kreskis en burĝa, maldekstre-liberala familio en Madrido. Lia patrina avo kvinfoje estis ĉefministro sub reĝo Alfonso la 13-a. Post eksplodo de la Hispana Enlanda Milito la familio fuĝis al Nederlando, post la venko de la faŝistoj sub Francisco Franco komence de 1939 al Parizo, kie Semprún abienturiĝis kaj ekstudis filozofion. En 1941 li aliĝis al la komunista rezistada organizo Organisation Francs-tireurs et partisans kaj poste membriĝis en la Hispana Komunista Partio (PCE). Laborante subgrunde kontraŭ la germanaj okupantoj li estis arestita de Gestapo kaj deportita al koncentrejo Buchenwald. Tie li aliĝis al la enkoncentreja komunista rezistado.
De 1953 ĝis 1962, sub la Franco-reĝimo, Semprún vivis sekrete en Hispanio kaj laboris kiel organizanto por la ekzilita komunista partio de Hispanio, sed en 1964 li estis elpelita pro „partio-damaĝa konduto“. Post la morto de Franco kaj ŝanĝo al demokrata registaro, li fariĝis hispania kulturministro de 1988 ĝis 1991 en la registaro de Felipe González.
Pro sia scenaro por Z, Semprun estis kandidatigita por la Oskar-premio. En 1994 li ricevis la pacpremion de la germana librokomercistaro (Friedenspreis des Deutschen Buchhandels). 1996, li fariĝis la unua nefranca aŭtoro elektita en Akademio Goncourt, kiu ĉiujare aljuĝas renoman literatur-premion.
Jorge Semprún mortis la en Parizo.
Katolika hospitalo de Erfurto
La Katolika hospitalo de Sankta Johano Nepomuka (germane: Katholisches Krankenhaus) estas malsanulejo en Erfurto.
De la mezo de la 19-a jc. ĝis 2003 ĝi situis en la urbocentro en la stratoj Kartäuserstraße kaj Puschkinstraße. Poste ĝi translokiĝis al la pli suda urbokvartalo Windischholzhausen. Ĝia kapacito estas de 420 litoj. Ĝi estas trejnadkliniko por la Friedrich-Schiller-Universitato Jena.
Komenco de la malsanulejo estis fondaĵo de 1735. Fondinto estis la entreprenisto kaj bonfarulo Sebastian Lucius. En 1844 venis de Fulda fratinoj vincentaninaj.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la malsanulejo
Kultivitaj rubusoj
Rubuso estas manĝebla frukto de unu el la multnombraj specioj de rubuso. La fruktoj estas parte kolektataj el sovaĝaj rubusoj, sed venas plejparte de rubusaj kulturoj.
Karakterizaĵoj
La rubusoj estas en la matura stato plej ofte brile nigraj aŭ ruĝe nigraj fruktoj, kio estas botanike drupara frukto, ne bero, kiuj estas suka kaj gustas acide kaj dolĉe. Male al framboj, la rubusoj ne povas esti plukitaj sen florbazo.
Lívia Rév
Lívia Rév, laŭ hungarlingve kutima nomordo Rév Lívia estis hungara klasika pianisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis Rauchwerger Lili [raŭĥverger].
Kultivitaj rubusoj
Sezono
La maturiĝo de la rubusoj estas de fino de julio ĝis septembro, parte ankaŭ ĝis oktobro.
Lívia Rév
Lili Rauchwerger naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Parizo.
Kultivitaj rubusoj
Uzado
En la kuirarto, rubusoj estas uzataj por dolĉaj manĝaĵoj kaj desertoj. Ili ankaŭ povas esti uzataj por fari konfitaĵojn, ĵeleojn, ruĝan griaĵon, ŝorbeton, sukojn, mikstrinkaĵojn, vinon, likvoron kaj brandon, kukojn kaj tortojn.
Kluzo Rosenbeck
La kluzo Rosenbeck - germane Schleuse Rosenbeck - estas kluzo en la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Ĝi apartenas al la akvovojo Werbelliner Gewässer, kiu proksime ligiĝas al la akvovojo Havel-Oder-Wasserstraße.
Historio
La instalaĵo estas la unua duonaŭtomata kluzo en la respondeco de la akvotransporta oficejo Eberswalde (germane mallongigite WSA Eberswalde). La instalaĵoj estis refaritaj en 1998 kaj la eksperimenta funkcio ekis en majo. Ekde la ĝi fukcias sen kluzogardisto.
8301 Haseyuji
8301 Haseyuji estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yuji Hase, (1964–2002), instruisto pri teknologio de la materialoj en la teknika altlernejo, de Kumamoto. Li ludis gravan rolon en komputado por amatora astronomio kaj estis aktiva fondinta ano de la Publika Astronomia Observatorio de Kumamoto (japane : 熊本県民天文台)
Clermont-Ferrand (stacidomo)
Clermont-Ferrand estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Clermont-Ferrand, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Lhotka (Vítkov)
Lhotka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vítkov en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Vítkov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 36 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhotka situas en katastra teritorio Lhotka u Vítkova kun areo 3,52 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.
Zsuzsa Lehoczky
Biografio
Zsuzsa Lehoczky komencis sian karieron en Nacia Teatro (Szeged) jam en 1947, kiel knabino. Inter 1949-1956, kiel plenkreskulo ŝi dancadis samloke. En 1962 ŝi aliĝis al Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi havis edzon, kiu estis konata futbalisto. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2004, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Hungaria Germana Teatro
Historio
La teatro estis fondita en 1983, en la sekva jaro okazis la unua spektaklo. Ekde 1985 la teatro funkciis en la kulturdomo. La teatro havas la nunan lokon ekde 1994. Dekomence la teatro funkciis helpe de financa apogo de la municipo, sed ekde 2003 ankaŭ aŭtonomio de la germanaj minoritatoj donas financajn apogojn. La teatra trupo estas samtempe migranta trupo, ofte oni faras spektaklojn en Pécs, Veszprém (urbo), Mór, Sopron, Budapeŝto, eĉ en Germanio kaj Aŭstrio. En 2010 la teatro havis 7 aktorojn kaj 19 aliajn dungitojn, krome rugule alvenas gastoreĝisoroj kaj aliaj fakuloj.
Konstruaĵo
La domego estis konstruita en 1913 kaj interne longe funkciis dekomence la unua kinejo de Szekszárd. En la 1960-aj jaroj incendio okazis, poste ĝi renoviĝis. Denova renoviĝo okazis en 1985, sed en la sekva jaro denova incendio okazis. Post la rekonstruo la germana teatro funcias interne, krome en pli malgranda loko ankaŭ banko.
Apolinaro el Raveno
Sankta Apolinaro (aŭ Apolinario el Raveno) estis la unua episkopo de la urbo de Raveno kaj estas ties patrono.
Laŭ la kristanaj legendaroj li estis ordinata kiel episkopo fare de Sankta Petro kaj sendita al Raveno, kie li suferis martiriĝon sub la regado de Vespasiano. Laŭ kelkaj legendoj li vivis male dum la 2-a jarcento kaj estis martirigita probable dum la regado de la imperiestro Valente.
En la loko de la supozata martiriĝo, en la haveno de Raveno (Classe [klase]), oni starigis en la 6-a jarcento la preĝejon de la Baziliko de Sankta Apolinaro. La supozataj relikvoj de la sanktulo estis alportitaj en la 9-a jarcento al la urbo, al la preĝejo kiu tiam adoptis la nomon de Sankta Apolinaro Nova, kaj revenis al la antikva baziliko nur por ties rekonsekrado en 1748.
Nea Dimokratia
Nea Dimokratia (greke Νέα Δημοκρατία, en Esperanto "nova demokratio") estas liberala-konservativa partio en Grekio, kiu fondiĝis dum la jaro 1974 post la renversigo de la greka armea diktaturo. La ĉefa motoro de la fondiĝo estis la politikisto Konstantinos Karamanlis, kiu unuavice estis la arktitekto de la integriĝo de Grekio en la komunumon de eŭropaj ŝtatoj: Dum lia periodo de ŝtata regado Grekio asociiĝis kun la Eŭropa Ekonomia Komunumo, kaj ankaŭ poste dum la jaro 1981 membriĝis en la Eŭropa Komunumo.
Simbolo
Simbolo de la partio Nea Dimokratia-Partei ĝis la jaro 2010 estis la literoj Ν kaj Δ. Inter tiuj du literoj, dekstra mano tenas brulantan torĉon. La simbola koloro de la partio NE estas bluo.
Politika spektro
La partio kunligas relative larĝan politikan spektron: en ĝi membras novliberalululoj kaj socialaj konservativuloj, reĝistoj kaj eksaj anoj de la kristane ortodokse dominita centra unio. La ND en Grekio estas la senkonkurence plej grava konservativa partio. En la Eŭropa Parlamento ĝi estas parto de la Eŭropa Popola Partio.
Historio
Post la epoko de Konstantinos Karamanlis la partion gvidis Konstantinos Mitsotakis, kiu estis ĉefministro de Grekio inter la jaroj 1989 kaj 1993. Kiam la partio nur gajnis 39,3 procentojn da voĉoj en la parlamentaj balotoj de la jaro 1993, li demisiis kaj lasis la partian gvidadon por Miltiadis Evert. Ambaŭ politikistoj samkiel Karamanlis havis tre por-eŭropan sintenon. Heredanto de Evert post internaj luktoj iĝis la tiam relative sensperta parlamentano Kostas Karamanlis, nevo de la partia fondinto. Dum lia unua parlamenta baloto de aprilo 2000 la partio daŭre ne venkis, kun 42,73 kontraŭ 43,79 procentoj da voĉoj maltrafis la venkon nur je unu procento, kaj la 7-an de marto 2004 fine gajnis la parlamentajn balotojn, nun regante la ŝtaton.
La plej malfacila tasko de la partia gvidanto Kostas Karamanlis daŭre estas kunligi kaj teni sub kontrolo la diversajn branĉojn de sia partio. Ekde la jaro 1996 pluraj gvidaj anoj spektakle forlasis la partion, kaj parte fondis novajn, etajn partiojn.
En la balotoj de majo 2012 la partio estis pli sukcesa ol la ceteraj, kvankam ne sufiĉe por atingi plejmulton en la parlamento.
Erzsébet Török
Erzsébet Török
Gram-pozitivaj bakterioj
Gram-pozitivaj bakterioj estas specioj de bakterioj kiuj havas specifajn karakterizaĵojn.
Ekzemploj:
Kaio de Milano
Kaio de Milano aŭ Sankta Kaio de Milano episkopo de Milano gvidis tiun diocezon en la 3-a jarcento. Malmultas la informoj kiujn oni posedas pri tiu milana episkopo de tiu epoko. Certe oni scias ke li estis disĉiplo de sia antaŭulo en la episkopa katedro, Sankta Anatolono, sed aliaj fontoj lin igas eĉ disĉiplo de la apostolo sankta Barnabaso tradicie taksata la unua episkopo de Milano. Post lia morto sekvis periodo el kiu ne alvenis fontoj pri la regado de la milana episkopa sidejo.
Antaŭulo kaj posteulo: Anatolono kaj mankas fontoj.
La Katolika Eklezio lin liturgie memorigas la 27-an de septembro.
Lukomagnopasejo
Lukomagnopasejo (romanĉe: Cuolm Lucmagn; itale: Passo del Lucomagno; germane: Lukmanierpass) estas montpasejo inter la kantonoj Tiĉino kaj Grizono. Ĝi estas akvodislimo inter la Mediteraneo kaj la Norda Maro.
Sven Lindqvist
Sven LINDQVIST estis sveda verkisto naskita en Stokholmo la 28-a de marto 1932 kaj mortis la 14-a de majo 2019, li fariĝis konata mondskale per siaj du lastaj libroj pri kolonitempa rasismo kaj genocidoj kaj la procezo de alkutimiĝo al amasdetruon je civiluloj pere de peraviadila bombado (ĝis atombombo).
Lukomagnopasejo
La pasejo en ciferoj
La pasejkulmino situas sur alteco de 1914 m [s.m.], sed la efektiva kulminpunkto de la paseja vojo troviĝas iom pli norde je alteco de 1972 m s.m.. La norda ramplo havas ek de Disentis ĝis la pasejkulmino longon de 20,2 km kaj la suda ramplo de la pasejkulmino ĝis Biasca tian de 40,8 km, de entute longecon de 61 km. La maksimuma grimpo ambaŭflanke estas 9 %. La vojo estas malfermita por motortrafiko la tutan jaron.
La vojo de nordo al sudo
La paseja vojo komenciĝas en Disentis sur alteco de de 1130 m s.m.. La vojo sekvas tra la Medelsvalo la Medelsan Rejnon, kiu estas unu el la fontriveroj de la Antaŭa Rejno. La efektiva grimpo komenciĝas en Curaglia, la ĉefloko de la komunumo Medel. Post dek ok kilometroj la vojo atingas la Lagon Sontga Maria, kiu situas sur 1915 m s.m.. La vojo sekvas ĝian orientan bordon kaj tie pasas sian efektivan kulminpunkton sur alteco de 1972 m s.m.. La pasejkulmino situas inter la montoj Pis Bonadura kun alteco de 3016 m s.m. kaj Scopí kun alteco de 3190 m s.m.. Sude de la pasejo estas la fonto de la rivero Brenno, kiun la vojo nun sekvas tra la Valo de Blenio ĝis Biasca, la finpunkto de la paseja vojo sur alteco de 303 m s.m.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lukomagnopasejo datumas el la jaro 1136 kiel Loco Magno. Jam en la frua mezepoko la pasejo estis uzata por la trafiko inter nordo kaj sudo. En la malfrua mezepoko la pasejo akiris signifon, ĉar la germanaj imperiestroj investis multe da mono por sekurigi siajn pasejojn tra la Alpoj. En la 12-a kaj 13-a jarcento ili regis la Bleniovalon. En la 15-a jarcento la Lukomagnopasejo perdis signifon pro la kreskanta uzado de Sankt-Gotard-Pasejo kaj Splügenpasejo. En la alta mezepoko laŭlonge de la paseja vojo estis konstruitaj gastejoj kun kapeloj. La nordan flankon de la pasejo regis la Monaĥejo Disentis.
Meze de la 19-a jarcento ekzists projekto de fervojlinio trans la Lukomagnopasejo, sed la federacia konsilio de Svislando poste decidis, ke la transalpa fervojo estu konstruata trans Gotardo. Sur la grizona flanko estis malfermita moderna vojo en la jaro 1872. En la jaro 1874 sekvis la vojo sur la tiĉina flanko. Dank al la poŝtkaleŝa trafiko ek de 1878 alvenis turismo al la paseja regiono kaj la gastejoj survojaj iĝis oficialaj poŝtkaleŝaj stacioj. Ek de la jaro 2001 la pasejo estas malfermita ankaŭ vintre.
16028 Anushree
16028 Anushree estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nigrakapa vanelo
La Nigrakapa vanelo (Vanellus tectus) estas granda birdo de la genro Vanellus, grupo de grandaj vadbirdoj de la familio de ĥaradriedoj. Ĝi estas loĝanta reproduktanto tra sub-Sahara Afriko ekde Senegalio ĝis Etiopio, kaj ĉefe en Kenjo, Somalio kaj norda Ugando, kvankam ĝi kutimas sezonajn moviĝojn.
Aspekto
Ili estas facile videblaj kaj rekoneblaj birdoj. Ili estas mezgrandaj (26 cm longaj) vadbirdoj kun nigraj vertikala brusta strio kaj kapo, escepte blankaj frunto, mentono kaj okula strio. Estas fajna nigra kresto kiel tiu de Eŭrazia vanelo kaj beko -kun nigra pinto- kaj kruroj estas ruĝaj. La vosto estas blankaj kaj ties pinto nigra. La dorso estas helgrizbruna kaj la ventro blanka. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Dumfluge estas videbla blanka strio inter nigraj bordaj plumoj kaj brunaj korpaj supre. Sube estas blankaj kaj nigraj ĉeborde.
Subspecioj
En Kenjo kunekzistas du subspeciojn, nome V. t. latifrons ĉefe en oriento kaj V. t. tectus ĉefe en nordokcidento. V. t. latifrons havas pli grandan blankan fruntan makulon kaj troviĝas en Somalio kaj Kenjo. V. t. tectus en Etiopio, Kenjo, Ugando, Mauritanio kaj Senegalio.
Referenco
''Shorebirds - An Identification Guide to the Waders of the World ' de John Marchant, A. J. Prater kaj Peter Hayman ISBN 0-395-60237-8 kaj ISBN 0-7099-2034-2.
Venu sinjoro, ni ludos
Venu sinjoro, ni ludos  (ĉeĥe: Pojďte pane, budeme si hrát) estas mallonga filma animea serio de Břetislav Pojar, Miroslav Štěpánek kaj Ivan Urban pri du ursoj. La serio estis filmita en la jaroj 1965 ĝis 1973. La ursojn paroligis Rudolf Deyl pli juna kaj poste František Filipovský.
Schacht-Audorf
Schacht-Audorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eiderkanal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Osterrönfeld.
Žabokreky nad Nitrou
Žabokreky nad Nitrou, hungare Nyitrazsámbokrét estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trenčín, en Distrikto Partizánske.
Situo
Žabokreky nad Nitrou situas en valo de Nitra (rivero), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nitra-Partizánske. La lasta troviĝas 6 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko. En la 8-a jarcento la regiono apartenis al Grandmoravia Regno. La unua mencio devenis el 1291 en formo ’’Sabakereky’’, tiam la kampoj apartenis al familio Zsámbokréty (ĵAmbokrEti), poste en la 14-a jarcento al kvazaŭreĝo Mateo Csák. Post jarcento okazis oftaj bataloj kontraŭ husanoj. La turkoj atakis la vilaĝon en 1530, sed la burgo kontraŭstaris. Poste dum la malstabila politika erao fratoj Podmaniczky okupis la burgon. Ili estis tiutempaj banditoj. Post formorto de la fratoj la vilaĝo impostis al Habsburgoj kaj samtempe al Turka Imperio. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a ofte okazis bataloj apud la komunumo. Okazis ĥolero en 1831. En nekonata tempo la komunumo iĝis kampurbo. En la 19-a jarcento la kampoj apartenis al familio Petrikovics (petrikoviĉ), kiuj trakonstruis la burgon. En 1910 en la urbeto loĝis 1091 da loĝantoj, (583 slovakoj, 412 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la urbeto apartenis al Hungario, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, kies distriktejo estis. Poste la regiono apartenis al Ĉeĥoslovaka respubliko. En 2001 loĝis tie 1628 da homoj, (1596 slovakoj).
Famuloj
En la iama Nyitrazsámbokrét mortis hungara reĝa juĝisto Sándor Dillesz.
Herman Cain
Herman CAIN (HAman KEJN) (n. la 13-an de decembro, 1945, mortis la 30-an de julio 2020) estis usona firmaestro, kaj politika aktivulo el Georgio. Li estis kandidato por la respublikana prezidenta nomumo de 2012, sed rezignis pri tio pro akuzoj pri seksa miskonduto.
Frua vivo
Cain naskiĝis en Memphis (Tenesio), sed pasigis la infanaĝon kaj adoleskon en Atlanto (Georgio). Li ricevis bakalaŭran diplomon pri matematiko de Kolegio Morehouse en 1967 kaj magistran gradon pri komputiko de Universitato Purdue en 1971.
Komerca kariero
Lin ekdungis la nutraĵa firmao Pillsbury en 1977, kaj li laboris tie ĝis 1996, sukcese estrante ĝiajn restoraciajn filiojn Burger King kaj Godfather's Pizza.
Li havis estrajn postenojn en la Federacia Rezerva Banko de Kansasurbo de 1989 ĝis 1996. En 1995 Newt Gingrich membrigis lin al la Komisio Kemp. Li servis kiel prezidanto kaj direktoro de la Nacia Restoracia Asocio 1996-1999. Li servis ankaŭ kiel estrarano de pluraj firmaoj, inkluzive de Aquila, Nabisco, Reader's Digest, kaj AGCO.
Politika kariero
Dum la prezidentado de Bill Clinton, Cain publike oponis la planon (1993) de Clinton pri sanzorgado. En 1996 li estis supera ekonomia konsilisto al la prezidenta kampanjo de Bob Dole. En majo 2011, Cain anoncis sin prezidenta kandidato. Li proponis novan impostsistemon ("9-9-9") kaj debatis aliajn kandidatojn, sed en novembro leviĝis pluraj akuzoj kontraŭ li pri seksa miskonduto, kaj li haltigis la kampanjon la 3-an de decembro. Je la 28-a de januaro, 2012, li donis sian subtenon al la kandidateco de Newt Gingrich.
(54630) 2000 SM112
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 5512
NGC 5512 (aliaj indikoj — ZWG 163.6, NPM1G +31.0310, PGC 50749) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Bramo
Bramo havas plurajn signifojn. Bv. elekti:
Chenailler-Mascheix
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chenailler-Mascheix antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Katanio
Katanio (Catania kaj Catania, ) estas urbo en Sicilio, kun ĉirkaŭ 300mil loĝantoj. Ĝi estas la 10-a urbo en Italio kaj la 2-a en Sicilio laŭ la kvanto de loĝantoj.
Geografio
Katanio kuŝas ĉe la suda piedo de la vulkano Etna, je la rando de ebenaĵo kiu, kvankam malgranda, estas tamen la plej granda en Sicilio. Ĝi havas gravan havenon ĉe la Ionia Maro. Katanio estas ĉefurbo de sia provinco kaj ĉefa urbo de la Katania ebenaĵo.
Antikva historio
Estas signoj de ĥalkolitika vilaĝo en monteto nun lokata en la centro de Katanio. Ŝajne, tamen, tiu vilaĝo estis forlasita antaŭ la ŝipa alveno de eŭbeanoj (helenaj) koloniistoj. La greka historiisto Tucidido en sia verko pri la peloponesa milito rakontas la fondon de Kατάvη (ka'tane:) en 729 a.K. (aŭ en la posta jaro) kaj mencias ĝian unuan estron, Εὐαρχός (Eŭarĥos).
En 476 a.K. la tirano de Sirakuzo, Ieron la 1-a, konkeris Katanion, forportis ĝiajn loĝantojn, enmetis novajn loĝantojn el Sirakuzo kaj el Grekio kaj ŝanĝis la nomon de la urbo al Aitna. Sed malmulte post la morto de Ieron, en 461 a.K., la novaj loĝantoj estis forpelitaj kaj la urbo reprenis sian nomon.
Denove Katanio luktis kontraŭ Sirakuzo dum la milito inter Ateno kaj Sirakuzo mem (415-413 a.K). Mallonge poste, ĉirkaŭ en 402 a.K., Dionizio la 1-a de Sirakuzo konkeris la urbon kaj parte sklavigis, parte forpelis la loĝantojn; ankaŭ li enmetis novajn loĝantojn.
En 263 a.K. Katanio falis sub Romio kaj restis sub Romio ĝis la falo de la Romia Imperio.
Kristanismo alvenis tre frue en Katanion. Fama martirino, sankta Agata, estis mortigita en Katanio en la 3-a jarcento kaj nun estas patronino de la urbo.
Mezepoka historio
Ekde 867 la araboj, jam konkerintaj la okcidentan kaj centran Sicilion, plurfoje atakis Katanion kaj konkeris ĝin ĉirkaŭ en 900. En la emirlando de Sicilio, tamen, Katanio ne estis grava urbo kaj oni havas malmultajn novaĵojn pri ĝi. La plej riĉa priskribo estis farita de Muhammad al-Idrisi en 1153, kiam la emirlando jam estis finiĝinta, sed la urbo ankoraŭ havis multe da moskeoj.
En 1072 la Normandoj (alvenintaj en Sicilion ekde 1060) konkeris Katanion. La historio de Katanio sekvis tiun de la tuta insulo Sicilio sub la Normandoj, la Ŝtaŭfoj, la Anĵua dinastio, ĝis 1282, kiam la Anĵuanoj estis forpelitaj de popola revolucio kaj Sicilio eniris la Kronlandon de Aragono.
Ĉar Konstanca Hohenstaufen, edzino de Petro la 3-a, reĝo de Aragono, naskiĝis ĝuste en Katanio, Petro elektis Katanion kaj ne Palermon por sia kronado kiel Petro la 1-a, reĝo de Sicilio (aŭ de Trinakrio). Sub la aragonanoj la rolo de Katanio estis pli grava ol tiu de Palermo; ĝi estis la ĉefurbo de la reĝlando de Sicilio (ene de la Kronlando de Aragono), kiu siavice regis ankaŭ partojn de Grekio.
Tamen en 1416 Fernando la 1-a de Aragono decidis ke Sicilio ne plu estu memstara reĝlando ene de komuna kronlando, sed nur vicreĝlando, parto de la reĝlando de Aragono. Alfonso la 5-a kunigis la nobelojn de Sicilio en la Kastelo Ursino en Katanio por akiri ilian promeson de fideleco, sed ankaŭ permesis plurajn liberojn kaj helpis la naskiĝon en 1434 en Katanio de la plej antikva universitato en Sicilio.
Moderna historio
Post la unuiĝo de la reĝlandoj de Aragono kaj de Kastilio, Sicilio iĝis parto de Hispanio. Aldone, en 1442 ankaŭ Napolo estis falinta sub Aragono, kaj do ĝi ankaŭ iĝis parto de Hispanio. Ofte la vicreĝoj de Sicilio loĝis en Napolo, kiu iĝis la ĉefurbo de la tuta Suditalio inkluzive de Sicilio.
Du katastrofoj trafis Katanion en la 17-a jarcento: la terura erupcio de Etna en 1669, kies lafo atingis la urbajn murojn, kaj la forta tertremo de 1693. Alia grava tertremo okazis en 1818.
En 1713 la Traktato de Utreĥto donis Sicilion (sen la cetera Suditalio) al Viktoro Amadeo la 2-a, duko de Savojo, kiu tiel iĝis unuafoje "reĝo". En 1720 tamen kun la Traktato de Hago Viktoro Amadeo interŝanĝis Sicilion kun Sardinio kaj Sicilio estis donita al Aŭstrio. Ankaŭ la aŭstria regado daŭris malmultajn jarojn: en 1734 Karlo de Burbono iĝis reĝo de Sicilio, kiu denove iĝis sendependa, kvankam kunligata al reĝlando de Napolo. Kiam Karolo en 1759 iĝis reĝo de Hispanio, li lasis la kronon de Sicilio kaj Napolo al unu de siaj filoj, tiel ke ili ne plu reiĝis vicreĝlandoj sed restis sendependaj reĝlandoj.
En 1816 la du reĝlandoj de Sicilio kaj de Napolo estis oficiale unuigitaj sub la nova nomo de "Reĝlando de ambaŭ Sicilioj".
Ekde 1860 Katanio apartenas al la Reĝlando de Italio (poste respubliko).
Vidindaĵoj
Antikvaĵoj:
Preĝejoj:
Palacoj kaj kasteloj:
Fontanoj:
Gravuloj
Famaj homoj naskiĝintaj en Katanio:
kaj mortintaj en Katanio:
Marles-en-Brie (stacidomo)
Marles-en-Brie estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Houssaye-en-Brie, norde de Marles-en-Brie, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1861 de "compagnie des chemins de fer de l'Est". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Gretz-Armainvilliers - Sézanne (002000).
Durango
Durango estas la nomo de pluraj geografiaj lokoj:
Lužná
Lužná estas nomo por pluraj municipoj en Ĉeĥio.
…aŭ partoj de municipoj:
...plu:
USA (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Davidson Black
. Li priskribis la Pekinan Homon.
Verko pri la Pekina Homo
En 1927 li malkovris malsupran molaron en Zhoukoudian kaj li priskribis novan homan specion, kiun li nomis Sinanthropus pekinensis.
Cerami
Cerami estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Enna. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Capizzi (ME), Cesarò (ME), Gagliano Castelferrato, Mistretta (ME), Nicosia kaj Troina.
Templeton (SkyTrain Vankuvero)
Templeton estas surtera stacio sur Canada Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en, Brita Kolumbio. Ĝi estis malfermita la.
Campagnac - Saint-Geniez (stacidomo)
Campagnac - Saint-Geniez estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Saint-Geniez-d'Olt, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Béziers - Neussargues (722000).
2879 Shimizu
2879 Shimizu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan Shin-ichi Shimizu.
Flavio Honorio
Flavius HONORIUS (384-423) (* Konstantinopolo, en la 9-a de septembro 384 - Ravenna, en la 15-a de aŭgusto 423) estis Romia Imperiestro de la Okcidento el la 23-a de januaro 393 ĝis 15-a de aŭgusto 423. Li estis la pli juna filo de la imperiestro Teodozio la 1-a (347-395). Lia regado distingiĝis pro la romiatako en la 24-a de aŭgusto 410, sub la komando de Alariko la 1-a (370-412), la reĝo de la visigotoj.
Preĝejo Espero (Oberweißbach)
Preĝejo Espero (germane: Hoffnungskirche) estas protestantisma kirko en Oberweißbach (Turingio), Germanujo. Pro sia imponeco ĝi kromnomiĝas sudturingia katedralo.
Flavio Honorio
Biografio
Nomumita Aŭgusto kiam li estis dekunujara, okaze de la morto de sia patro Teodozo la 1-a, lia frato Flavio Arkadio ekregis la imperia trono de la oriento, kaj Flavio Honorio enoficiĝis kiel imperiestro de la Okcidento sub la protektado de iu "magister militum" aŭ "militkomandanto" kies nomo estis Flavio Stiliko (359-408), kiu estis generalo duone vandalo duone romio, ediĝinta al Serena, la preferata nevino de Teodozo, lia patro. Stiliko fakte regis, dank'al la malforta karaktero de la imperiestro, kiu ledziĝis al du el liaj filinoj: Maria (m. 407) kaj Termancia (m. 415).
En la jaro 404 Flavio Honorio proklamis edikton, kiu finigis la batalojn inter la gladiatoroj, kaj Gaŭlujo okupiĝis de la vandaloj, sueboj kaj alemanoj (406). Stiliko elruiniĝis, ĉar li ne sukcesis malebligi la barbarajn invadojn, kaj oni ankaŭ suspektis, ke li konspiris favore al la visigotoj, penante meti sian filon Eŭkerion (389-408), kiel heredanto de la imperiestro, kaj li fine estis ekzekutita (408).
Preĝejo Espero (Oberweißbach)
Historio
Surloke ekzistas preĝejo tiel longe kiel la urbo ekzistis. Ĝi staris en la tombejo malantaŭ la pastrejo, kiu hodiaŭ enhavas muzeon omaĝe al Friedrich Fröbel kaj la komerco per oleaĵoj.
Flavio Honorio
Biografio
Dum lia regado ankaŭ okazis la atako al Romo de la visigotoj, sub la komando de Alariko la 1-a en la 24-a de aŭgusto 410, kies ´periodo la imperiestro sin kaŝis en Ravenna, kaj tiu estis unu el la plej katastrofaj epizodoj en la historio de Romo, kaj kiu resonis el Britanio ĝis la romia provinco Judujo. La timideco kaj la malforteco de la imperiestro kuniĝis al la historiaj cirkonstancoj de la atakoj kaj de la vandaloj, kaj de la visigotoj, kaj faris el sia regado unu el la plej malbonaj en la analoj de la romioj. Liaj intervenoj en la ĉeno de la eventoj estis senescepte negativaj, kaj kontribuis por la malfortigo kaj fina falo de la Romia Imperio de la Okcidento.
Preĝejo Espero (Oberweißbach)
Historio
Dum la Tridekjara milito ĝi forbrulis kun la tuta urbo kaj estis rekonstruenda. Sed baldaŭ ĝi necesis riparoj kaj senteblis spacmalabundo ĉar 11 komunumoj apartenis al la paroĥo en tiu tempo.
La nova konstruaĵo daŭris dek du jarojn, interrompitaj de malbonaj rikoltoj, malsato kaj epidemioj. Krome, la pastro mortis kaj la konstrulaboro povis esti daŭrigita nur sub la direkto de la nova pastro Johann Jacob Fröbel, patro de la infanpedagogia pioniro Friedrich Fröbel. Fine en 1779 oni povis festi la inaŭguron.
Flavio Honorio
Biografio
Li mortis pro hidropso kiam li estis 38-jara.
Preĝejo Espero (Oberweißbach)
Historio
Alia eksterordinara altirilo estas klinita preĝeja turo. Ĝi estis 1.58 metrojn ekster la linio kaj minacis fali sur la navon kaj la orgenon. Daŭris ĝis la 1968-a jaro ke la turkupolo estis levita kaj metita sur betonan ringon, kio permesis al ĝi sidi firme denove. Sed se oni rigardas atente, oni ankoraŭ povas vidi la kurbiĝon en la turo en la direkto de la navo.
Interno
La influo de la komerco per oleaĵoj, kiu estis la ĉeffonto de enspezo por la populacio en Oberweißbach, videblas tre klare en la interno de la eklezio. Ekipite per tri galerioj kaj la plej granda siaspeca ambono en Eŭropo la kirko povas gastigi ĉirkaŭ du mil homojn.
Apartan monumenton starigis la orgenfaristo Johann Daniel Schulze el ne tro fora Milbitz. La orgeno kiun li konstruis por tiu ĉi preĝejo iĝus lia plej granda instrumento. Nun nur ĝia prospekto estas originala. Mirinda akustiko en la navo ebligas muzikajn prezentojn de ĉiuj ĝenroj esti prezentitaj kun aŭ sen orgenakompano. Novfaro de la orgeno estis en 1991 fare de la firmao Rösel & Hercher Orgelbau el Stadtilm.
La baptujo el 1649 kaj sonorilo el 1721 kiu ankoraŭ hodiaŭ sonoras venas de la malnova preĝejo kaj nombriĝas inter la plej malnovaj aĵoj enpreĝeje. Okaze de restaŭradlaboroj en 1999 predelopentraĵo pri la bapto de Jesuo remalkovritis.
Por memorigi la fondinton de la infanĝardenoj, en 1939 estis farita plafonpentraĵo, kiu komparas la scenon el la evangelio laŭ Marko pri la infanobeno fare de Jesuo Kristo kun la engaĝiĝo de Fröbel por moderna infanprizorgo. Blazono ĉe la tria galerio altareje atestas la apartenecon de la komunumo al la princlando Schwarzburg-Rudolstadt.
Il Passatore
Stefano Pelloni, alinome il Passatore (Boncellino di Bagnacavallo, 4a de aŭgusto 1824 – Russi, 23a de marto 1851), estis itala ŝtelisto, aktiva ĉefe en Romanjo meza de la 19a jarcento. Li estis ekzekutita marte de 1851 en la prizono de Russi fare de la oficiro de la papa ĝendarmaro nome Apollinare Fantini. La kromnomo “il Passatore” (la Transpasigisto) venas laŭ la pramista metio de lia patro ĉe la rivero Lamone.
En la popola vido, la rabisto (kiu estis mortigita je 27 jaroj de papa ĝendarmo: tiam Romanjo apartenis al la Papa Ŝtato) estis rigardata kiel heroo malgraŭ sia sovaĝeco, ĉar li disdonadis al la malriĉuloj parton el tio kion li akiris per ŝteloj kaj raboj (iaspeca “Robin Hood”), kaj estis lertega en la ridindigo de la ĝendarmaro kaj de la establitaj aŭtoritatuloj (iaspeca “Zorro”)
La simpatio, kiun li ĝuis ĉe la popolo, estas atestata de la alnomo per kiu li estas memorigata: “il Passator cortese”, tio estas “la afabla Transpasigisto”; en sia poemo “Romagna” (Romanjo), la romanja poeto Giovanni Pascoli mencias ĝuste “il Passator cortese, re della strada, re della foresta” (la afabla Transpasigisto, reĝo de la strato, reĝo de la arbaro).
St. Johann (Virtembergo)
St. Johann estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Unua apostola vojaĝo de la papo Johano Paŭlo la 2-a al Pollando
La Unua apostola vojaĝo de la papo Johano Paŭlo la 2-a al Pollando (I pielgrzymka Jana Pawła II do Polski; trapasis sub slogano Gaude Mater Polonia. Ĝi okazis en la tagoj de la 2-a de junio ĝis la 10-a de junio 1979.
Priskribo
Planata de la papo polo pilgrimado al Pollando tre maltrankvilis komunistajn regopovojn. Oni antaŭvidis, ke malhumila episkopo de Romo povas vekigi liberecajn aspirojn de poloj. Apartan timon naskis planata termino de la vizito: 900-a datreveno de la martira morto de Sankta Stanislao – episkopo, kiu pereis pro malobeemo al laikaj regopovoj. Plej forte malkvietiĝis gvidanto de Sovetunio Leonid Breĵnev, kiu sugestis ne permesi al la papo eniri al Pollando. Konfrontinte determinon flanke de la unua sekretario de Pola Unuiĝinta Laborista Partio Edward Gierek, li avertis: Faru kiel vi opinias, nur ke vi kaj via partio ne bedaŭru tion poste.
Sabate la 2-an de junio 1979 je la 10:07 aviadilo kun Johano Paŭlo la 2-a ferdeke alteriĝis en aerodromo Okęcie. Oficiala saluto, vizito al katedralo, poste en Belweder ĉe la partiĉefo Edward Gierek. Samtage posttagmeze, inter salutanta homamaso, la papo alvenis per kabrioleto al la ĉefurba Venko-placo (de 1990 placo de marŝalo Józef Piłsudski). Ekaŭdiĝis famaj poste vortoj:
Lasta du frazoj de la alvoko iĝis unuaj sloganoj de aperinta jaron poste "Solidareco". Tiuj ĉi vortoj havis du simbolajn signifojn:
Interesaĵo
En postlasitaj trivolumaj memoraĵoj de Leonis Breĵnev la dato 13-a de majo 1981 mencias neniun eventon, akcepton de gastoj.
Naomi Campbell
Naomi Elaine Campbell ([nejOmi KAMbel]; Esperantigite Nejomi Kambel) (naskiĝis en Streatham en suda Londono, Britio de gepatroj jamajkaj), ankaŭ nomita "la nigra Panterino" aŭ la "la nigra Venuso", estas brita fotomodelo kaj aktorino el Londono, unu el la plej superaj modeloj en la mondo.
Naomi Campbell estis malkovrita en 1985 de Beth Boldt de la modela agentejo Elite en Covent Garden, parko apud sia lernejo en Londono. Boldt diris: "Ŝi nur fosforeskis. Mi sekvis ŝin por vidi kiel ŝi moviĝis kaj mi demandis, ĉu ŝi deziras esti modelo. Ŝi respondis, ke jes". Naomi estis tiam nur 15-jara. Unu jaron poste ŝi estis sur la kovrilo de la brita revuo Elle.
Modela kariero
En aŭgusto 1988 ŝi estis la unua nigra virino sur la kovrilo de la franca gazeto Vogue. Unu jaron poste ŝi aperis sur la kovrilo de la usona Vogue kiel unua nigra modelino sur la kovrilo de iu ajn ĉefa usona modmagazino. Poste ŝi aperis sur multaj aliaj kovriloj. En decembro 1999 ŝi aperis nuda en Playboy.
Naomi Campbell laboris por Anne Klein, Bill Blase, Chanel, Fendi, Guess, Karl Lagerfeld, Ralph Lauren, Todd Oldham, Yves Saint Laurent kaj precipe Gianni Versace antaŭ lia morto.
Ŝi gajnis 10,4 milionojn da usonaj dolaroj ĝis 1998. Nur kvar modeloj gajnis pli da mono.
Filma kariero
Naomi Campbell rolis en deko da filmoj:
Kvankam Naomi aperis en multaj filmoj, plejparte kiel si mem (t.e., fama supermodelo), ŝi ne ĉefrolis ĝis 1999 en la kanada filmo Prisoner of Love ("Malliberulo de Amo"). La filmo perdis monon. Ŝi estos en filmo de Antonioni.
Ŝi ankaŭ aperis en la usona televido, inter aliaj en la Cosby Show kaj en New York Undercover.
Privata vivo
Naomi havis rilaton kun:
Spite al siaj famo kaj mono, ŝi deziras esti edzino kaj patrino.
Naomi kaj pelto
Naomi iam (1993-1997) estis propagandisto de PETA (Homoj por la Etika Traktado de Animaloj, kiu, inter aliaj, staras kontraŭ la portado de pelto). Ŝi publike ĵuris en 1993 ne porti peltaĵon, sed PETA eksigis ŝin, kiam ŝi portis peltaĵon en marto 1997. Laŭ Naomi, ŝi eksigis sin mem post tagmanĝo en Novjorko kun la redaktoro de Vogue, kiam PETA-ano aperis kaj ĵetis la kadavron de prociono en la manĝon de la redaktoro. Naomi diris, "Mi manĝas viandon, mi portas ledon. Mi ne volas esti hipokritulino." Naomi nun malkaŝe portas peltaĵon.
Cetero
Naomi verkis Swan (Cigno), romanon pri la moda industrio. La monon, kiun ŝi gajnis pro la libro, ŝi donacis al la Ruĝa Kruco de Somalio.
De infanaĝo ŝi celis esti kantistino kaj verkis la diskon BabyWoman (Bebovirino). La kanto "La, La, La Love Song", kiun ŝi kantis kun la japana kantisto Toshi Kubota, estis numero unu en Japanio.
Ŝi estas posedanto de la kafejo Fashion Cafe ("Kafejo de Modo") en Novjorko kun la supermodeloj Elle Macpherson, Claudia Schiffer kaj Christy Turlington.
Kun la Dalai Lama, ŝi allogis monon por Unesko por konstrui lernejojn por malriĉaj infanoj tra la mondo. Unu troviĝas en Jamajko kaj estas nomita laŭ ŝi. Ŝi ankaŭ allogis monon kun Nelson Mandela, estante ambasadorino por lia Infan-Fonduso. Ŝi ankaŭ helpas la organizaĵojn amfAR kaj Cancer Research.
Detaletoj
Ekzistas pupoj de Naomi kaj ekzistas vaksfiguro pri ŝi en unu el la muzeoj de sinjorino Tussaud.
En 1998, dum la realigado de la filmo Prisoner of Love en Toronto, Naomi frapis sian sekretarion per telefono.
En 2000 ŝi lanĉis sian parfumon, kiu simple estas nomita "Naomi Campbell".