cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joan Oliver
Joan OLIVER i SALLARÈS (Sabadell, 1899 - Barcelono, 1986). Kataluna verkisto. Estante el burĝa familio, li studis juron, sed baldaŭ okupiĝis pri literaturo kaj kunlaboris en pluraj ĵurnaloj. En 1934 li aperigis sub la pseŭdonimo Pere Quart sian unuan poem-libron Senkapigoj (Decapitacions), kie inter humuro kaj satiro troveblas kelkaj temoj, kiuj poste definitive karakterizos lian verkaron. Ĝin sekvos Bestaro (Bestiari, 1937), epigrama poemaro kaj eta lingva ĉefverko. Li aperigis ankaŭ plurajn teatraĵon, kiel Tragedio en Liliputo ('Una tragèdia a Lil·liput, 1928) kaj La malsato (La fam, 1938). Dum la civitana milito (1936-39), lia verkaro transiris de kritiko al aperta aktivismo. Li ekziliĝis en 1939 kaj vivis en Santiago de Chile ĝis 1948, kie eldoniĝos lia elegia poemaro Aŭtuna salono (Saló de tardor, 1947). Reveninte en Katalunion, li sekvos la padon de la historia realismo. Indas mencii liajn poemarojn Vrakotero (Terra de naufragis, 1956), Pagitaj ferioj (Vacances pagades, 1960) kaj Kvar mil vortoj (Quatre mil mots, 1977). Inter liaj teatraĵoj, Ŝtelita danco (Ball robat, 1960). Li ankaŭ abunde tradukis, i.a. Colette, Elsa Morante, Simone de Beauvoir, Molière, George Bernard Shaw, Paul Claudel, Samuel Beckett kaj Anton Ĉeĥov. Li ricevis multnombrajn premiojn, i.a. tiun de la Prezidanto de la Franca Respubliko, kiel tradukisto, kaj la Honor-Premio de la Kataluna Beletro.
Ave Maria
nun kaj en la horo de nia morto.
Kantono Fayette (Georgio)
La kantono Fayette - angle Fayette County - estas kantono de Usono en la subŝtato Georgio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ave Maria
Amen.
En la latina lingvo: ''Ave Maria, gratia plena,
''Dominus tecum.
''Benedicta tu in mulieribus,
''et benedictus fructus ventris tui, Iesus.
''Sancta Maria, Mater Dei,
''ora pro nobis peccatoribus
''nunc et in hora mortis nostrae.
''Amen.
La preĝo kreskis tra la jarcentoj de la simpla voko "Saluton, Maria" en la 5-a jarcento al la nuna formo de la 15-a jarcento. Ĝi estis popularigita per la rozario.
Muzikaj Aranĝoj
Multaj komponistoj bazis muzikan verkon sur ĉi tiu preĝo kaj komponis aranĝoj al ĝi. Unu el la plej famaj kombinas melodion de Charles Gounod kun preludo en C majoro (BWV 846) de Johann Sebastian Bach. La samtitola kanto de Franz Schubert, aliflanke, ne havas la tekston de la preĝo sed poemon de Walter Scott, en germana traduko de Adam Storck.
Bizanca rito
En la bizanca rito ekzistas simila preĝo, kiu komencas per la vortoj «Θεοτόκε Παρθένε, χαῖρε» (Dinaskintino Virgulino, ĝoju).
Joan Oliver
Eksteraj ligiloj
http://www.esperanto.cat/e/retalls/literaturo/oliver.htm
Librilla
Librilla [liBRIlja] estas hispanuja municipo kiu lokas en Murcia Regiono kaj en komarko Bajo Guadalentín. Ĝia areo konsistas je 56,5 km2. La municipo estas ĉea de Murcio, Mula kaj Alhama de Murcia. Ĝia loĝantaro konsistis el personoj en la jaro 2019.
Historio
La historia setlado de Librilla datas el la tempo de iberoj, kiuj lasin la arkeologiajn restaĵojn de setlejo El Castellar.
Sándor Kőrösi Csoma
KŐRÖSI CSOMA Sándor (ŝandor koroŝi ĉoma) alinome: Alexander Csoma de Kőrös, estis hungara vojaĝisto en Azio, lingvisto, fondinto de la tibetologio, ano de la Hungara Scienca Akademio (1831) naskita Csoma Sándor la 27-an de marto 1784 en Csomakőrös (hodiaŭ Chiuruş, Rumanio) kaj mortinta la 11-an de aprilo 1842 en Darjeeling, Barato.
Biografio
Sándor Kőrösi Csoma post la studoj en la Kolegio Bethlen de Nagyenyed (hodiaŭ Aiud, Rumanio) daŭrigis siajn studojn en Göttingen, (Germanio). En 1819 li ekiris en Azion por malkovri la lingvajn parencojn de la hungaroj. Li pasigis dek jarojn en Okcidenta Tibeto. Tie li redaktis la unuan tibetan-anglan vortaron kaj la unuan tibetan gramatikon (1834). Poste li laboris en la biblioteko de Kolkato komisiite de la Bengala Azia Societo por klasifikadi la tibetajn manuskriptajn dokumentojn. En 1836 li decidis pluesplori la postsignojn de la hungara prahistorio kaj ekiris la tibetan Lasaon, sed survoje li malsaniĝis je malario kaj mortis. Lia tombo troviĝas en Darjeeling. Li regis deksep lingvojn. Sándor Újfalvi, lia kunlernejano, en siaj rememoraĵoj mencias, ke laŭ Kőrösi Csoma: per la fortega volo oni eblas ĉion superregi, ankaŭ la malriĉecon.
46610 Bésixdouze
Nomo
Ĝia nomo aludas al la fikcia asteroido B 612, (france : Bé six douze) kie loĝas la Eta Princo en la romano de la franca verkisto Antoine de Saint-Exupéry. Ĝia numero 46610 egalas la deksesuman nombron B612.
Centralo (Honkongo)
Centralo (Honkongo), ĉine 中環, dum la brita dominado Viktoriaurbo estas milionurbo, financa centro de Honkongo kaj marhaveno en Ĉinio, en Honkongo.
Geografio
Centralo situas en sudorienta parto de Ĉinio laŭ la marbordo. Ĝi estas centra parto de Honkongo.
Klimato
Centralo havas malsekan tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm. La temperaturo estas inter junio-septembro preskaŭ 30 °C, inter decembro-februaro iom malpli, ol 20 °C.
Trafiko
Ekde 1979 metroo trafikas. La pasaĝeroj uzas ankaŭ aŭtobusojn, fervojojn, pramojn kaj tramojn.
Avesnes-sur-Helpe
Avesnes-sur-Helpe - jen france, nederlande Avenne aan de Helpe) estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento kaj enhavas proksimume 5.000 loĝantojn.
Geografio
Avesnes-sur-Helpe donis sian nomon al la ĉirkaŭa regiono, Avesnois, kiu ĉefe konsistas el valetoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. La regiono Avesnois estas trafluata de la rivero Helpe Majeure, kaj Avesnes troviĝas sur ties maldekstra bordo.
Historio
Avesnes-sur-Helpe estis fondita en la 11-a jarcento de iu Wédric Le Barbu. La filo de tiu ĉi, Thierry, konstruis la unuajn ĉirkaŭmurojn. La urbeto, tiam sur la teritorio de la Sankta Romia Imperio, estis sekve detruita en 1477 de la franca reĝo Ludoviko la 11-a.
En 1556, Avesnes tre mallonge fariĝis franca kaj estis cedita al Hispanio. La urbeto refariĝis franca nur unu jarcenton poste, en 1659, laŭ la traktato de la Pireneoj. Vauban tiam konstruis novajn murojn. Dum la fino de la Unua mondmilito, ekde marto ĝis septembro 1918, Avesnes estis la estrarejo de Paul von Hindenburg, kie li direktis la lastajn batalojn. La 15-an de junio, la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a eĉ venis al Avesnes por inspekti la militistojn.
Tribunalo (historio)
La tribunalo (el la latina: sidejo de tribuno) estis en la antikva Romo la nomo de la plialtigo de iu estra persono (oficisto, oficiro, urbreganto, ...). La legitimeco de la regpovo estis simboligita per altigo ankaŭ en la spaco.
En Prusio oni uzis la terminon tribunalo por la plej alta juĝista kortumo. Tiu ĉi instanco estis enkondukita de Samuel von Cocceji okaze de la reordigo de la prusa ŝtato kontraŭ la rezisto de la socia tavolo Stände.
Hodiaŭ oni uzas la esprimon por specialaj politikaj juĝejoj.
La Mastro de l' Ringoj (filma serio)
Kiel la libra trilogio, La filmo aperis en tri partoj :
Intrigo
La trilogio rakontas do en la fantasta mondo kreita de Tolkien, tiel nomata la meztero, la magiisto Gandalfo malkovrante ke la pacemaj kaj pitoreskaj hobitoj posedas la Unu Ringo, sorĉaĵa ilo de la malbona kreitaĵo Saŭrono, kies celo estas disvastigi sian malbonan emperion. Helpe de reprezentantoj el la multaj popoloj de la meztero, kvar hobitoj kaj Gandalfo formas la kunularon de l' ringo por detrui la ringon kie ĝi estis kreita, meze de la malamika tero de Saŭrono.
De la libro al la filmo
La Mastro de l' Ringoj de J.R.R. Tolkien estis longe konsiderata neadaptebla pro la romana komplekso, la multegaj rolantoj, la epopea dimensio de la verko, kaj pro malfacilaĵoj pri la alfilmigo (ĝis tiam ne solvebla koncerne la optikaj efektoj).
En 1978, Ralph Bakshi adaptis La Mastro de l' Ringoj kiel desegnita filmo. Pli precize, BAKSHI uzis rotoskopon, ilo kiu ebligas krei animitulo baze de veraj scenejoj. Tiel, La hobitoj estas tute desegnita, dum la nazguloj estas realaj aktoroj, kiujn oni, post aranĝoj, enigas en la bildon. La animacio ne renkontis komercan sukceson, kaj do la filma adaptado estis definitive forlasita de produktkompanioj.
Ekde 1995-1997, Peter Jackson, novzelanda reĝisoro, famigita de horora kaj fantasta filmo ofte kun nigra humuro (Heavenly Creatures - Ĉielaj Kreitaĵoj ; The Frighteners - La Timiguloj...), estis tiam sopirante pri la moderna refariĝo de King Kong. Anstataŭ tio li ekinteresiĝis al la adaptado de la verko de TOLKIEN, kiun li pensis malpli multekosta. La produktistoj kiujn li kontaktas deziras krei ununuran filmon aŭ filmon en du partoj, kiu implicis drastajn mallongigojn de la originala libro. Finfine, li kaptas ŝancon kaj oni disponigas al li unu monaton por trovi produktiston. La lastan tagon, li sukcesas eltrovi la kompanion New Line Cinema kiu akceptas lin financi kaj -plejfeliĉe- tuj proponas fari trilogion, tiel respektante la librajn seriojn.
Plejparto de la filmo estas reĝisorita senhalte. Pliaj scenoj estis poste filmataj por koherigi la tutan aferon (aparte por la DVD kie estas pli longa ol la kina versio). Tiu agmaniero ebligis ŝpari multan monon kaj la tuta buĝeto estis nur po 180 milionoj da Usonaj Dolaroj. La unua filmo La Kunularo de l' Ringo aperis en 2001 proksime de Kristnasko kaj fariĝis frapanta sukceso en la tuta mondo. Ĝi eĉ repagis la monon elspezata por la tuta trilogio!
La filmado de la tri filmoj daŭris entute 18 monatojn kaj kostis 281.000.000 usonajn dolarojn. La tutmonda dolara sukcesskalo de la trilogio atingis 2.916.544.743 dolaroj kaj gajnis 17 oskarojn.
Oskaroj
Listo de oskaroj ke la trilogio La Mastro de l' Ringoj ricevis :
Oni povas konsideri la 11 oskarojn de la lasta filmo kiel premioj por la tuta trilogio.
La Mastro de l' Ringoj estas la nura filmo kun Ben Hur en 1959 kaj Titanic en 1997 ricevante 11 oskarojn.
Ren Komatsu
Ren Komatsu (小松 蓮, n. ) estas japana futbalisto.
Igumenico
Igumenico (greke Ηγουμενίτσα) estas urbo en nordokcidenta Grekio, proksima al la limo kun Albanio.
La origina kerno estis nomita Gumenica fare de slavoj kaj Le Gomenizze fare de venecianoj. La aktuala urbo estas tre moderna; ĝi disvolviĝis post la Dua Mondmilito laŭlonge de sia haveno. ​
Havajanoj
La indiĝenaj Havajanoj (en havaja: kānaka ʻōiwi, kānaka maoli, kaj Hawaiʻi maoli) estas la indiĝenaj Polinezianoj de la Havaja Insularo aŭ ties posteuloj. Indiĝenaj Havajanoj havis siajn praulojn el la originaj Polineziaj setlantoj de Havajo. Totale, 527,000 usonanoj konsideras sin indiĝenaj Havajanoj.
Laŭ la usona censo de 2010, estas 371,000 personoj kiuj identigis sin kiel "Indiĝenaj Havajanoj" pure aŭ kombine kun unu aŭ pliaj aliaj rasoj, etnoj aŭ grupoj de Pacifikaj Insulanoj. 156,000 personoj identigis sin kiel nur "Indiĝenaj Havajanoj".
La majoritato de Indiĝenaj Havajanoj loĝas en la usona ŝtato Havajo (du-trionoj), kaj la cetero estas disaj inter aliaj ŝtatoj, ĉefe en la Usona Sudokcidento, kaj kun alta koncentro en Kalifornio.
Ministro pri eksteraj aferoj
La ministro pri eksteraj aferoj aŭ ministro pri eksteraj rilatoj estas membro de la registaro de suverena ŝtato. La posteno signifas la ĉefan respondecon pri la ekstera politiko de sia lando, do la politikaj rilatoj de la lando al aliaj suverenaj ŝtatoj kaj al internaciaj registaraj organizoj.
Krome la ministro pri eksteraj aferoj krom la ŝtatestro kaj (se ne temas pri la sama persono) la ĉefministro, do la gvidanto de la registaro, estas la plej alta reprezentanto de sia ŝtato. Koncerne al la internaciaj rilatoj de sia ŝtato la ministro ĝenerale konsideriĝas plene rajtigita agi nome de sia ŝtato.
La ministerio pri eksteraj aferoj de la koncerna ŝtato, kiun gvidas la ministro, interalie estas la supera instanco por la ambasadoj de la ŝtato en aliaj ŝtatoj, kaj la gvidantoj de la ambasadejoj, la ambasadoroj, do reprezentas sian landon kaj konkrete ankaŭ sian "ĉefon", la ministron pri eksteraj rilatoj, en la ŝtato en kiu troviĝas la ambasadejo (kaj foje ankaŭ en aliaj, najbaraj ŝtatoj, se tie ne troviĝas alia ambasado).
La termino
En iuj naciaj lingvoj la nomo de la ministro laŭvorte tradukeblus al Esperanto per la terminoj "ekstera ministro" aŭ "ministro pri eksteraj aferoj", sed en Esperanto la nomigo "ministro pri eksteraj rilatoj" plej klare esprimas, ke temas pri la eksteraj rilatoj de la koncerna ŝtato, kaj krome korespondas al la termino pri "estraranoj pri eksteraj rilatoj" de la organizaĵoj de la Esperanto-movado kaj de aliaj ne-registaraj organizaĵoj, kiuj same zorgas pri la rilatoj al la mondo ekster la propra organizaĵo.
La ĝenerala anglalingva termino estas "foreign minister". En Usono tamen la ministro pri eksteraj rilatoj nomiĝas "Secretary of State" (laŭvorte "ŝtata sekretario"). Ekde la 22-a de januaro 2009 la politikistino Hillary Clinton (Demokrata Partio) plenumas tiun ministran postenon.
Kantono Floyd (Georgio)
Kantono Floyd (angle Floyd County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 90 565 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 94 198. La kantona ĉefurbo estas Rome, Georgio.
11735 Isabellecohen
11735 Isabellecohen estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Isabelle Cohen, mentorino de unu finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Potomac School, McLean (Virginio).
Ministerio de Eksteraj Aferoj kaj de Kunlaborado (Hispanio)
La Ministerio de Eksteraj Aferoj kaj de Kunlaborado de Hispanio estas la organismo de la Ĝenerala Administrado de la Ŝtato kiuj okupiĝas pri:
Ĉi tiu Ministerio en la komencoj en 1714 nomiĝis Unua Sekretariato de la Ŝtato. Ekde la 29-a de novembro 1833 ricevis la nomon Ministerio de la Ŝtato. En 1938 adoptis la nomon Ministerio de Eksteraj Aferoj. En 2004 ricevis la nunan nomon. Por la plenumado de ĝiaj celoj, la Ministerio funkcias kun la apogo de tri Ŝtat-sekretarioj kaj Ŝtata subsekretario, krom la Hispana Agentejo de Internacia Kunlaborado kaj la Instituto Cervantes. La Ministerio havas sian sidejon en la Palaco Sankta Kruco, en Madrido.
2950 Rousseau
2950 Rousseau estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svisan filozofon Jean-Jacques Rousseau (1712–1778).
Nacia Galerio de Aŭstralio
La Nacia Galerio de Aŭstralio (National Gallery of Australia aŭ mallongigita NGA) estas la ĉefa artmuzeo de la aŭstralia ĉefurbo Kanbero kaj de la tuta lando.
La muzeo entenas pli ol 166 000 artaĵoj. Ĝi estis fondita en 1967 de la aŭstralia registaro kiel nacia, publika artmuzeo.
Drohndorf
Drohndorf ĝis la 29-a de decembro 2007 estis memstara komunumo en Germanio; tiam ĝi fariĝis komunumoparto de la urbo Aschersleben. Drohndorf troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de decembro 2007 la komunumo havis 514 loĝantojn.
NGC 7552
NGC 7552 (aliaj indikoj — IC 5294, IRAS23134-4251, ESO 291-12, VV 440, MCG -7-47-28, PGC 70884) estas galaksio en konstelacio Gruo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Enikő Máthé
Kariero
Enikő Máthé diplomitiĝis en UBB de Kluĵo (1961). Ŝi laboris en Kuracilfabriko Terápia de Kluĵo (1961-67). Ŝi fariĝis doktoro de kemiaj sciencoj (1971). Poste ŝi instruis en Kluĵo. Ŝi publikigis en Revue Roumaine de Chemie (1966), en Studia Universitatis Babeş-Bolyai. De 1990 ŝi rubrikestrino de la porjunulata revuo Firka.
Oberek
Oberek, obertas, esperantlingve oberko, obertaso estas pola popola danco kun tre rapida takto, saltema melodio en malpara ritmo. Ĝi estas tre populara plu en multaj partoj de Pollando kaj plej en Mazovio kaj ĉirkaŭ Radom. Oberko estas difinata ankaŭ kiel tre rapida mazurko. Ĝi estas la danco kun metrumo tripartigita (plejofte 3/8), dancata per la rapidaj rotacioj starante aŭ kirklante en spaco, kun paŝoj konsistantaj de tri fortaj, solaj paŝoj (okono de noto).
Plej gravaj por muziko oberkojn kreadis: Fryderyk Chopin, Stanisław Moniuszko, Henryk Wieniawski, Karol Szymanowski kaj Grażyna Bacewicz.
Dunkovicja
Situo
Dunkovicja situas inter deklivoj kaj lago laŭ flankovojoj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1448. Ĝis Traktato de Trianon Nyíresújfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dunkovicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Cervedoj
Gravaj genroj de la familio estas la kapreolo, damao, cervo, alko, boaco (rangifero).
subfamilio : Cervenoj - Cervinae
+Cervus albirostris blanklipa cervo +Cervus unicolor akvocervo +ruĝa cervo
Pozitive difinita funkcio
En matematiko, la termino pozitive difinita funkcio signifas du malsamajn nociojn.
En dinamikaj sistemoj
Reelo-valora, kontinue diferencialebla funkcio f estas pozitive difinita sur najbaraĵo de la fonto de koordinatoj, D, se f(0)=0 kaj f(x)>0 por ĉiu nenula x en D.
Funkcio estas negative difinita se la neegalaĵo estas rea, f(0)=0 kaj f(x)<0 por ĉiu nenula x en D.
Funkcio estas duondifinita se la forta neegalaĵo estas anstataŭigita per malforta, tiel
en ĉi tiuj okazoj ne bezonatas skribi ke x devas esti nenula.
En kompleksa analitiko kaj statistiko
Pozitive difinita funkcio de reela variablo x estas komplekso-valora funkcio
estas pozitive duondifinita matrico. Kutime estas konsiderata nur la okazo en kiu f(-x) estas la kompleksa konjugito de f(x), f(-x)=f(x)*, tiel ke la matrico A estas memadjunkta matrico (hermita matrico).
Se funkcio f estas pozitive duondifinita, per preno de n=1 kaj ajna x1 rezultiĝas
Per preno de n=2 pro tio ke pozitive duondifinita matrico havas nenegativan determinanton rezultiĝas
kaj se f(-x)=f(x)* do
Pozitiva difiniteco aperas en la teorio de la konverto de Fourier. Pozitiva difiniteco estas necesa kondiĉo por f por ke ĝi estu la konverto de Fourier de funkcio g sur la reela linio tia ke g(y) ≥ 0.
La rea rezulto estas teoremo de Bochner kiu statas ke kontinua pozitive difinita funkcio sur la reela linio estas la konverto de Fourier de (pozitiva) mezuro.
En statistiko, la teoremo estas kutime aplikata al reelaj funkcioj; la matrico A estas tiam multiplikita per skalaro por doni kunvariancan matricon, kiu devas esti pozitive difinita. En statistika ĉirkaŭteksto, oni kutime diras ke f(x) estas la karakteriza funkcio de simetria probablodensa funkcio (PDF).
Eksteraj ligiloj
A positive definite function f on a group G is a function for which the matrix {f(x_ix_j^(-1))} is always positive semidefinite Hermitian.
(18513) 1996 TS5
(18513) 1996 TS5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Timothy B. Spahr elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Eksternivela vojkruciĝo
Eksternivela vojkruciĝo (simboloj, ) estas specifa formo de vojkruciĝo en diversaj niveloj. La eksternivela vojkruciĝo ebligas plene aŭ parte selekti direktojn de la vojaĝo. Ĝi estas tipa por aŭtovojoj, sed ankaŭ krome uzatas en larĝaj ŝoseoj por ebligi pli rapidan fluon de la motoraj trafikiloj kiel aŭtoj, kamionoj, motorcikloj kaj busoj.
Atono
Atono estas dio de antikva Egiptio. La dio Atono estas la ronda disko de la suno, la viviga forto de la suno. La unuan fojon oni menciis lin dum la regado dela faraono Thutmose la 1-a. ĉirkaŭ 1500 jaroj [a.K.]. Amenhotep la 4-a. deklaris Atonon al la dio de la imperio. Tiu estis paŝo al monoteismo. Amenhotep IV. ŝanĝis sian nomon en Aĥnaton (Aĥ-en-Jati, utila por Atono).
7516 Kranjc
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Aldo Kranjc (1919–1994), de la observatorioj de Napolo, Milano kaj Bolonjo. Li estis posteulo de Francesco Zagar kiel direktoro de la Observatorio de Brera en 1971. Liaj studis, inter aliaj, pri la ĝenerala relativeco kaj la aplikoj de elektroniko al la astronomio kaj la spektroskopio. Li estis pioniro pri elektronika kalkulo en Italio. Li verkis plurajn programojn kaj artikolojn pri la orbita determinado.
Esploro pri la historia Jesuo
La Esploro pri la historia Jesuo (angle: Quest for the historical Jesus) estas la provo uzadi la historian metodon, anstataŭ tiujn religiajn, por rekonstrui dokumentitan biografion pri Jesuo. La esploro, tiel kiel ĝin difinis Albert Schweitzer, komenciĝis en 18-a jarcento iniciate de Hermann Samuel Reimarus, plidaŭris en la 19-a kaj en la 20-a kun alternaj fazoj.
Tiu esploro enkondukis al la malkovro pri iu Jesuo unue hebrea kaj palestina de la 1-a jarcento, sekve pri Jesuo karisma kaj opiniata dia mesaĝisto. Fakte, laŭ diversaj esploristoj, tiu esploro estas ĉiam en fazo... esploranta spite ke, fakte, esplorista fluo, kvankam minoritata, neis al Jesuo la historian ekziston, lin taksante mito historiigita de la unuaj kristanoj. Dume la kutimaj akiroj alternas ĉe la oponaj ekstremoj:
La kristana tradicio lokigas Jesuon en ekvilibro inter tiuj pozicioj, agnoskante en la agado de Jesuo la jam de la komenciĝo de la Regno kaj en la sama tempo la ne jam de la estonta aktualigo de la Regno danke al lia resurekto.
Johannes Mario Simmel
Johannes Mario SIMMEL [johanes marjo simel] (naskiĝis la 7-an de aprilo 1924 en Vieno, mortis la en Lucerno ) estis aŭstra verkisto kaj de jardekoj unu el la plej vaste legataj germanlingvaj aŭtoroj.
Esploro pri la historia Jesuo
Tiu esploro, pli viva ol antaŭe, estas antaŭenigita de esploristoj kiel, ekzemple, la membroj de la Jesus Seminar aŭ la Association pour l’Etude de la Littérature Apocryphe Chrétienne (AELAC), kaj en centoj da bibliaj skoloj de la kristana mondo, aparte katolika.
Johannes Mario Simmel
La gepatroj de Simmel devenis el Hamburgo. Post la dua mondmilito Simmel unue laboris kiel ĵurnalisto, interpretisto kaj tradukisto por la usona okupacia armeo en Vieno. Sian unuan novelaron li publikigis en 1947. Ekde 1963 li plene dediĉas sin al la verkado. Gvidaj motivoj de liaj verkoj estas la relativigo de bono kaj malbono kaj engaĝita pacismo. Li publikigis 35 romanojn kun totala eldon-kvanto de ĉ. 73 milionoj da venditaj ekzempleroj. Liaj verkoj estis tradukitaj en 30 lingvoj. Pluraj verkoj estas filmitaj.
Por la literatura kritiko Simmel dum longa tempo nur estis verkisto de trivialaĵoj, „mekanikisto de furorlibroj“ aŭ "muntĉena skribulo". Nur lia romano "Doch mit den Clowns kamen die Tränen" (Sed kun la klaŭnoj venis la larmoj, 1987) ĝenerale estis agnoskita kiel valora literaturaĵo.
Esploro pri la historia Jesuo
La unua fazo de la esploro
La esploro, kiel jam dirite, komenciĝis en la 18-a jarcento iniciate de Hermann Samuel Reimarus, ĝis William Wrede en la 19-a.
Tiu fazo vidis la kreskon de la atento pri la Jesuo historia. Sekve Schweitzer, Karl Barth kaj Rudolf Bultmann tute reĵetis la rezultojn de tiu esplora skolo, fakte neglektigante la tieldiritan First Quest ("Unuan esploron"). La esploristoj apartenantaj al iu nova skolo ekaplikadis la historiajn metodologiojn de sia epoko por distingi la mitologion el la historio pri Jesuo. Reimarus esploris aplikante la kriteriojn de klerisma raciismo al la asertoj de Jesuo, dum Schweitzer rimarkigis ke ĉiu esploristo de tiu "First Quest produktis" karakterizojn pri Jesuo kiuj estis praktike aŭtobiografio de la esploristo mem.
La 18-a jarcento kaj la "vivoj de Jesuo"
Hermann Samuel Reimarus (1694-1768) distingis la “Jesuon de la kredo” el la “Jesuo de la historio”, klopodante pruvi ke tiu historia estis Mesio naciista, kiu predikis ribelon kontraŭ la romian civilizon, arestita kaj mortigita, kies korpo estis forprenita de liaj disĉiploj por povi proklami ke li estis resurektinta. Reimarus reĵetis la miraklaron kaj akuzis la Biblion pri mistifiko, sed neniam publikigis siajn supozitajn rezultojn. Laŭ li, la mesia memkonscio de Jesuo estis projekcio de la unuaj kristanaj komunumoj. Pri li, do, nenio restas ol la predikado, kiu, dekroĉita el la mesia memkonscio, nenio alio estas ol etika, al kiu Reimarus ne limigis laŭdojn kaj admiron.
Gotthold Lessing publikigis la induktaĵojn de Reimarus en la fragmentoj de Wolfenbuettel.
La biografio pri Jesuo de David Friedrich Strauss (1808-1878) sekvis preskaŭ la samajn kriteriojn de Reimarus rilate la supernaturaĵojn entenatajn en la Evangelioj, kiuj, laŭ li, estis nuraj naturaj fenomenoj neĝuste komprenitaj kaj malĝuste rakontitaj. Tiu interpretado, ĝenerale, signis la sinsekvajn biografiojn.
Ernest Renan (1823-1892) estis la unua de multaj kiu reprezentis Jesuon kiel simplan homan ulon.
Albrecht Ritschl (1822-1889) montris dubojn pri tiu analizo, sed fariĝis centra figuro en la liberala protestantismo en Germanio kaj de la movado “Socia Evangelio” en Usono.
Martin Kaehler (1835-1912) subtenis ke la vera Jesuo estas tiu biblia, sed ne tiu historia. La kredo aldonis tion kio mankas en la historio.
Martin Dibelius (1883-1947) urĝis, kune kun Rudolf Bultmann kaj Hermann Gunkel, por la aplikado de la kriterioj de la kritiko de la formoj al la Nova Testamento, per kiuj eblas kaj liberigi Jesuon el senutilaj supernaturaĵoj kaj samtempe adheri al la esenca mesaĝo de Jesuo predikata de la eklezioj kristana. Laŭ Bultmann, finfine, por kredi je Jesuo, ne estas bezonata historia konstato
William Wrede (1859-1906) sin montris dubema pri la historia konfido de la Evangelio laŭ Marko.
Karl Barth kaj Rudolf Bultmann kontribuis sufoki la esperon atingi la Jesuon de la historio laŭ kelke da tempo, de la jaroj 20-aj ĝis la 70-aj de la 20-a jarcento. Sed komence de la 21-a jarcento la esploro pri la historia Jesuo estas pli vigla ol iam ajn en multe da landoj kaj lingvoj, kvankam en ĉi tiu vikipedia artikolo estas citataj precipe germanlingvaj aŭtoroj ĉar ili certe estis la iniciatintoj.
Schweitzer, Wrede kaj Bultmann
Kiuj pasiiĝis en la diskutado pri la negativeco de la teologio, tiuj povas ĉi tie trovi sian motivaĵojn. Nenio estas pli negativa ol la rezulto de kritika esploro pri la Vivo de Jesuo. La Jesuo de Nazareto kiu aperis kiel mesio, kiu predikis la etikon de la Dia Regno, kiu fondis la Regnon de la Ĉieloj kaj mortis por doni al sia laboro kaj definitivan konsekron, neniam ekzistis. Temas pri bildo impreegnita de raciismo, provizigita je vivo de liberalismo kaj kiun la moderna teologio revestis per historio.
The Quest of the Historical Jesus di Albert Schweitzer|Those who are fond of talking about negative theology can find their account here. There is nothing more negative than the result of the critical study of the Life of Jesus.The Jesus of Nazareth who came forward publicly as the Messiah, who preached the ethic of the Kingdom of God, who founded the Kingdom of Heaven upon earth, and died to give His work its final consecration, never had any existence. He is a figure designed by rationalism, endowed with life by liberalism, and clothed by modern theology in an historical garb.|lingua=en| (The Quest of the Historical Jesus, Albert Schweitzer)
”La kritika studo pri la vivo de Jesuo estis por la teologio lernejo de honesteco. En la mondo neniam antaŭe ĉeestis, kaj eble neniam ĉeestos estontece, lukto por la vero tiel plena je suferoj kaj rezignoj kiel tiu kies la “vivoj de Jesuo” de la lastaj cent jaroj inkluzivas la kriptan ateston”.
The Quest of the Historical Jesus, Albert SchweitzerThe critical study of the life of Jesus has been for theology a school of honesty. The world had never seen before, and will never see again, a struggle for truth so full of pain and renunciation as that of which the Lives of Jesus of the last hundred years contain the cryptic record.
La figuroj de Schweitzer kaj Bultmann naskiĝas post la la fundamenta fiasko de la 18-a jarcento klopodanta priskribi la vivon de Jesuo.
Kaj Schweitzer kaj Bultmann agnoskis la malzorgemon de la Evangelioj por la historia kaj homa travivaĵo de Jesuo kaj ilian enfokusiĝon en lian publikan agadon (Schweitzer) aŭ en la raporton pri la predikado (Bultmann) de Jesuo, kaj el tiu komuna antaŭsupozo ili alvenis al tre malsamaj konkludoj. Laŭ ambaŭ Jesuo havis klara sian eskatologian celon, sed dum laŭ Schweitzer fundamentas ankaŭ Lia mesia memkonscio, laŭ Bultmann ĝuste tiu ĉi devenus precipe el valoriganta juĝo de liaj disĉiploj.
Albert Schweitzer opiniis ke ĝuste la malatento montrita en la sinoptikaj evangelioj en la zorgado pri la tera vivo de Jesuo pruvus la historian kredindecon de la rakontoj transdonitaj (kaj montris kiel, male, la modernaj “vivoj de Jesuo” reflektus la antaŭjuĝojn de la historiistoj). .
Karl Barth kaj Rudolf Bultmann, male, malagnoskis la valoron de la problemo pri la historia Jesuo kaj tio nuligis realan intereson pri la temo laŭlonge de la sinsekva kvindeko da jaroj. Laŭ li por la kristan donaro ne necesas la la "historia Jesui".
Kelkaj nuntempaj esploristoj, inter kiuj Dale Allison kaj Bart Ehrman, revivigis la vidpunkton formulitan de Schweitzer, laŭ kiu Jesuo estis apokalipsa profeto; aliaj, kiel la membroj de Jesus Seminar, emas nei la aŭtentikecon de la apokalipsa mesaĝo de Jesuo, lin priskribante kiel vagantan saĝulon.
Albert Schweitzer
La nodaj punktoj de la penso de Albert Schweitzer estas la senco de la pasiono, la mesieco kaj la neebleco rekonstrui iun ajn vivon de Jesuo ekstere de lia publika ministerio.
Rilate la “sencon de la pasiono”, Schweitzer asertas ke la sinoptikaj evangelioj estas la esprimo de la komunumo kiu jam ne havis klaran koncepton pri la vivo de Jesuo kaj, ĝuste pro tio, ne deformis pri li la fundamentajn karakteron kaj, precipe, ne elpensis epizodojn. Kio ligas la tutan rakonton, ŝajne senkoneksan, estas ĝuste la centreco de la pasiono, kiu enrompas kiel subita elemento liveranta la motivon, komprenatan nur “aposteriore” de la disĉiploj, al la Jesua sperto. Rilate la “mesiecon”. la esplora opinio de Schweitzer estas ke Jesuo sin sentis alvokita al la rolo de Mesio. La esploristo antaŭmetas sekan alternativon, rifuzante parton de la moderna historia esploro pri la historia Jesuo: la mesia sekreto estas legenda aŭ kiel historia fakto, aŭ kiel literatura rimedo. Elektante la unuan hipotezon, Schweitzer subtenas ke Jesuo silentis pri sia kvalito de Mesio kaj prokrastis la anoncon ĝis ĝia manifestiĝo (en la pasiono), kaj do la kredo de la unuaj komunumoj estas reinterpreto pri lia mesieco manifestiĝinta pere de la pasiono. En la dua hipotezo, la mesia rolo kreiĝus, male, pere de reellaborado, pri la Jesua figuro, de la hebreaj kristanaj komunumoj. La Dia Regno potence alvenas sekve de la ofero de Kristo. Tia estas la profunda senco de la pasiono. El tio, laŭ Schweitzer, la kaosa, kaj nesinsekva, fluo de la rakontoj ĉar la evangeliistoj ne sukcesus ilin laŭkaŭze interligi inter si, same kiel la disĉiploj en ilian signifon penetris “aposteriore”. Jesuo dogme situigi la kredon en la proksima alveno de la Regno kaj en la mesia rolo kiun li sin sentis alvokata plenumi. La unuiĝo de tiuj du konvinkoj lin enkondukis al la decido provoki la morton, almetante sur sin la suferon tradicie ligita al la alveno de la Regno.
Rilate la lastan nodan punkton (neesbleco rekonstrui iun ajn vivon de Jesuo ekstere de lia publika ministerio), laŭ Schweitzer, mankas elementoj por rekonstrui la vivon de la historia Jesuo: pri li eblas malkovri nur kadron de lia publika instruaĵaro . La kristana kredo estas ĉiukaze, laŭ li, ligita al la mesia memkonscio de Jesuo. En la nepovo historie kaj kompletmaniere rekonstrui la vivon de Jesuo, la solvo proponita de Schweitzer estas finfine pure etika kaj lin puŝos iris misie Afrikon, kie sin dediĉos al la leprulejo de Lambaréné.
William Wrede
Wrede, pruvante ke ankaŭ la Evangelio laŭ Marko estis “duamana”, nome deerivita de aliaj fontoj, interpretis la tieldiritan mesian sekreton ne kiel historian veron, sed kiel redakcian konstruon de la unua kristana komunumo. Sinteze, Jesuo, laŭ Wrede, ne havis konscion pri sia Mesia Vokiĝo, pozicion al li algluitan, aposteriore, de la unuaj kristanaj komunumoj.
Rudolf Bultmann
Laŭ Rudolf Bultmann ekzistas substanca nekontinueco inter la predikado de Jesuo kaj la anonco pri Jesuo farita de lia sekvantaro.
Laŭ Bultmann, la Jesuo de la historio estas malpli grava ol la Jesuo de la kredo.
La tera Jesuo (vidu malsupre), neniel valoras por la kredo je Jesuo. Li sin demandas sur kiuj bazoj la aŭtoroj de la Nova Testamento interpretis lian figuron, lin igante la bazo de la anonco de la savo.
Laŭ tiu optiko ne surprizas ke Bultmann estas konsiderata la precipa elstarulo de la Kritiko de la formoj.
Definitive, Jesuo estus, rilate judismon, ties superado, kaj, rilate kristanismon. ties antaŭkondiĉo. Jesuo suferas, do, duoblan historian izolon: rilate sian matricon kaj rilate la religion kiu portas lian nomon. Tial la tera Jesuo estas en stato de necerteco kiu havas, tamen, neniun gravecon rilate la kredon en la resurektinta Jesuo. Ĉe la hebreoj, do, Jesuo estis fremda korpo, dum ĉe la kristanoj li reprezentis nur la historian okazon kiu ebligis la ellaboradon de la kristologian kredon.
Por Bultmann Jesuo esencas, sed ne pro tio kion li faris aŭ diris kaj kio ĉiukaze ne povas esti konsiderata kohere ligita kun la enhavo de la kredo kiu havas sian objekton esence lia persono.
Kompreneble, laŭ Bultmann, kio valoras estas ke Jesuo estu rekonata kiel Mesio: “la agnosko ke en Jesuo ĉeestas kaj agas la Dia vorto estas nura kredago, sendepende de la historia problemo”.
Konklude: Bultmann kaj Schweitzer engaĝiĝas smacel por atingi la Jesuon de la historio, sed rezignas la taskon pro neebleco: Schweitzer savas la etikan Jesuon ignorante la historian aspekton; laŭ Bultmann la solvo estos la decido por Jesuo kaj duarangigas la etikon. Ĉu ili estis viktimoj de la unua fazo de la esploro aŭ ŝippereantoj serĉantaj savboaton?
La dua fazo de la esploro
”Necesas konsciiĝi ke la tera Jesuo inkluziviĝas en nia kredo je Kristo, kaj ke la historia esploro koncernanta Jesuon descendas el la postulo de la kristologia kredo, kiu estas ĝuste tio kion supozigas la aserto laŭ kiu la historia Jesuo posedas por la kredo konstituan signifon”
La New Quest ("Nova Esploro") aŭ Second Quest ("Dua Esploro") estis mallongadaŭra movado de apena kvindek jaroj, kiu provis revivigi la esploron pri la historia Jesuo. La aŭtoroj ĝin konstituintaj engaĝiĝis pruvi substancan kontinuecon inter la mesaĝo de Jesuo kaj la unua kristana komunumo. La anonco posedis, laŭ ili, ne nur historian fundamenton sed ankaŭ teologian en la publika aktiveco de Jesuo. Tiu pozicio estis komencita de Ernst Käsemann en 1953, kiu celis pruvi la eblecon pri rekonstruo de la historia Jesuo, kontraŭ la tezo de ĝia neebleco subtenita de Bultmann kaj la tuta "Unua Esploro".
Ernst Käsemann emis vidi en Jesuo ion pli ol antaŭsupozo de la kristana kredo kaj sin demandis ĉu la predikadon de la tera Jesuo daŭrigis liaj sekvuloj sur la tero. Kompreneble, tio ekscitis kontrastojn kun lia majstro (Bultmann).
Käsemann agnoskis la validecon de la esploro pri la tera Jesuo, sen tamen denove enfali en la “irvojojn” de la “Vivoj de Jesuo” de la antaŭa jarcento (ĉar, laŭ li, ĉiukaze sensave mankantaj de antaŭsupozoj). Li asertis ke la historio kaj ekzisto de Jesuo estis iumaniere alireblaj por la historia esploro.
Precipe Käsemann celis eviti la falon en la Jesuon mita simbolo.
Finfine Bultmann, en la provo kontrasti la skolojn de la “Vivo de Jesuo” (kiuj neiadis tiun eblecon), sin metis en la situacion de la deviga teologia interpreto kaj de la forigo, ĉiam pro teologiaj problemoj, de la neceso de la historia Jesuo por kredi je Li.
Li sukcesis elfosi evangelian materialon kiu laŭ lia opinio estas fundamenta, fidinda kaj verporta.
Ĉio tio, laŭ li, eblas se oni aplikas serion de kriterioj: Tiuj kriterioj altrudiĝis en la esploro pri Jesuo kaj konstituis, laŭlonge de trideko da jaroj, la labora metodo dominanta.
Kromaj gravaj serĉantoj de la “Dua Esploro” estis:
La tria fazo (Esploro)
La nuna esploro pri la historia Jesuo estas multe viva, parte danke al perfektigita scio pri judismo de la unua jarcento, al la renaskiĝo de la katolikaj pribibliaj studoj, al pli vasta akcepto de la historiaj metodoj, al sociologiaj indicoj kaj al la literaturaj analizoj.
La kombino de la historiografiaj konceptoj de Bultmann kaj Käsermann, (la kritiko al la subjektiva historia metodo, la rekono pri la “kerigma” karaktero, tio estas “anonca” de la evangeliaj rakontoj), kun la kritika kontrolo de la fontoj, determinis, inter la jaroj dudekaj kaj sepdekaj de la 19-a jarcento, vastegan historian-ekzegezan esearon. Tio donis superecon al la teologia kompreno de la historia dateno jen en la kazo ke oni reduktus la gravecon de la ekzisto de Jesuo al simpla historia okazaĵo por la ellaborado de la kristana anonco (Bultmann), jen en la kazo ke al ĝi oni rekonus la konstituan signifon por la kristana kredo (Käsermann).
Nu, la tria fazo ("third quest"), aperis dekomence ĉe anglaj esploristoj, kaj sociologia esploro sin metis unualoke malsame ol la antaŭa kiu privilegiis tiun teologian.
Male, la sciencaj enketistoj de la “nova fazo” havis teologian celon kaj procedis separante Jesuon el judismo kaj el la herezoj de la unuaj kristanoj.
Kun tria fazo, la esploro pri la historia Jesuo revenis al la atento ankaŭ danke, kiel dirite, al pli kompleta scio pri hebreismo de la unua jarcento, al la renaskiĝo ĉitemaj studoj sine de la Katolika Eklezio kaj al la uzado de la historiaj-kritikaj kaj sociologiaj metodoj, kaj al la utiligo de la metodoj de la literatura analizo.
La karakterizoj, tial, de la "third quest", estis:
La "tria fazo” ("third quest") komenciĝis kun E.P. Sanders, kies ĉitemaj alportoj ŝajnas pli konsistaj ol tiuj de aliaj epigonoj de la skolo kaj povas ekzempli la sciencan karakteron de la tuta skolo. Ĉe la bazo de lia esploro staras serio da faktoj, kiujn la aŭtoro konsideras nerefuteblaj, kaj sur kiuj oni povus konstrui la historian profilon de Jesuo. Ili estas:
Inter la kultistoj de la tria fazo nombreblas:
Irini Merkouri
Irini MERKOURI ; naskiĝinta en Ilion, Ateno, la 26-an de majo 1981) estas greka popmuzika kaj laïka kantistino.
Merkouri naskiĝis en Ilion en Ateno al greka patro kaj cigana patrino.
Nomokanono
Nomokanono (en greka Νομοκανών, Nomokanōn; el la greka nomos - leĝo kaj kanon - regulo) estas kolekto de eklezia juro, konsistanta el elementoj kaj el la civila juro kaj el la kanona juro.
Bizancaj nomokanonoj
Kolektoj de tiu tipo troviĝas nur en la orienta juro. La Greka Eklezio havas du ĉefajn nomokanonajn kolektojn.
La unua nomokanono, en la 6a jarcento, estas atribuita, sen absoluta certeco, al Johano Skolastiko, kies kanonojn ĝi uzas kaj kompletigas.
La dua nomokanono datas el la regno de la bizanca imperiestro Heraklio (610–641), je kies epoko la latina estis anstataŭita de la greka kiel oficiala lingvo de la imperiaj leĝoj. Ĝi estis farita per fandado de la Collectio tripartita (nome kolekto de Justiniana imperia juro) kaj de Kanona sintagma (ekleziaj kanonoj). Poste, tiu kolekto estus konata kiel Nomokanono en 14 titoloj.
Flosligno
Flosligno estas tiu ligno, kiu flosas en la akvo aŭ albordigas ĝin vento, tajdo, fluo aŭ ondado.
Flosligno povas esti:
En areo de Arkto, la flosligno estis ofte la sola lignofonto por inuitoj kaj aliaj popoloj, kiuj vivis super la arkta arbolimo, antaŭ intensa komerca kontakto al pli sudaj landopartoj.
En la nord-ĝermana mitologio la unuaj homoj estis skulptitaj el flosligno fare de Odin, Hönir kaj Lodur. El frakseno skulptis ili viron Ask kaj el ulmo la virinon Embla. Ask kaj Embla iĝis tiel pragenerintoj de la homa raso.
Hodiaŭ, flosligno estas uzata kelkfoje kiel bazmaterialo por artaĵoj.
Romanova ŝoseo
Romanova ŝoseo (ankaŭ Romanova vojo,, ) estas montara vojo en Krimeo, Ukrainio. Ĝi komenciĝas en Jalto (Masandro), supreniras al la Nikita altebenaĵo (kie troviĝas la plej alta punkto de la vojo — la Nikita pasejo, 1448 m.), poste iras sur la Gurzufa altebenaĵo kaj Gurzufa kresto, poste ĝi malsupreniras sur la nordaj deklivoj de la Babugana altebenaĵo kaj per la Ĉuĉela pasejo trafas en la Aluŝtan valon. La vojo estas tre mallarĝa kaj serpentuma; ĝia longo estas 77,4 km. La pli granda parto de la vojo situas sur la teritorio de la Krimea naturrezervejo.
Historio
En 1857 apud la fonto Savluĥ-Su (kiu nun troviĝas en la teritorio de la Aluŝta municipo) oni fondis la monaĥejon de sanktaj Kosmo kaj Damiano. Komence de la 1880-aj jaroj apud la monaĥejo oni konstruis la ĉas-domon por imperiestro Aleksandro la Tria; en 1896 la apudaj arbaroj estis deklaritaj kiel cara ĉasejo (la t. n. Beŝuja ŝtata arbara somerdomo).
Dum la sovetia tempo la vojo estis uzata por bezonoj de somerdomoj kaj ĉasejoj, kiuj apartenis al la altrangaj politikistoj kaj situis en la teritorio de la nuna Krimea natura rezervejo. La lasta granda riparado de la vojo estis farita en 1956-57, samtempe oni konstruis la faman Ventpavilonon , kiu prezentas 6-metran kolonejon sub kupolo, starantan tuj ĉe la abrupta suda deklivo de la Gurzufa altebenaĵo.
Ekde 1991 la pli granda parto de la ŝoseo apartenas al la teritorio de la Krimea natura rezervejo.
Priskribo
La ŝoseo komenciĝas en la loĝloko Masandro. Ĝi serpentume supreniras al la Nikita altebenaĵo, kie troviĝas ĝia plej alta punkto — la Nikita pasejo (1448 m. super la marnivelo). Poste ĝi pasas sur la Gurzufa altebenaĵo (kie troviĝas malgranda flankvojo al la Ventpavilono) kaj malrapide malsupreniras sur la nordaj kaj nord-okcidentaj deklivoj de la Gurzufa kresto kaj la Babugana altebenaĵo. Post la Ĉuĉela montpasejo (kiu situas inter la monto Malgranda Ĉuĉelo kaj nordaj deklivoj de la Babugana altebenaĵo) la ŝoseo malsupreninras en la Aluŝtan valon.
El ĉ. 77 kilometroj de la ŝoseo 45 kilometroj situas en la teritorio de la Krimea natura rezervejo, tial la ŝosejo estas fermita por ordinaraj vizitantoj. La veturado laŭ la ŝoseo estas ebla nur post akiro de la oficiala permeso en la administrejo de la rezervejo.
Romanova ŝoseo (pli ĝuste — la Nikita pasejo) estas la plej alta asfaltita voj-punkto de Ukrainio.
ZRN
La vorto havas plurajn signifojn:
Turiec
Turiec povas esti:
Araguaína
Araguaína estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 150.484 loĝantojn en 2010.
Stacio Morita
Stacio Morita (japane: 森田駅 [Morita-eki], angle: Morita Station) estas fervoja stacio en Fukui, Gubernio Fukui, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
NGC 7553
NGC 7553 (aliaj indikoj — ZWG 454.15, HCG 93D, NPM1G +18.0582, PGC 70834, PGC 70842) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Insulo Ferdinandea
Insulo Ferdinandea (ankaŭ Graham aŭ Julia) estis vulkana insuleto (nun submara) en la Mediteraneo ĉ. 20 kilometrojn sudoriente de Sicilio, Italio, kiu emerĝis el sub la maro en la unua duono de julio 1831 kaj erozie merĝiĝis decembre de la sama jaro. Dum tiu mallonga periodo pro la strategia pozicio ĝin pretendis Reĝlando de la du Sicilioj, Britio, Francio kaj Hispanio. Plej grandiĝinte, ĝi havis areon de 4 km2 kaj alton de 65 metroj.
Fuenllana
Fuenllana [fuen'-jAna] (Ebena Fonto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi prezentas urbanismon tre regulan kun stratoj deklivaj ĉefe tiuj kiuj estas plej proksimaj al la kastelo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Fuenllaneros. La censita populacio en 2010 estis de 301 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,02 loĝ/km².
Situo
Fuenllana estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Montiel en la sudorienta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 912 m. La areo de ties teritorio estas de 59.96 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°42′14″ N 3°46′35″ Ok.