cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gürzenich
Historio
Pro la pliiĝe kultura uzo oni devis krei pli la loko por eventoj. Ekde 1857 la konstruaĵo ricevis pro tio fare de la urba konstruestro Julius Carl Raschdorff elspezan, stile adaptitan alkonstruaĵon laŭ novgotika stilo kun granda ŝtuparejo kaj la Isabellensaal; interne la malfru-gotika halo devis cedi al trinava historiema festsalono. Ekde 1875 ĝis 1922 Gürzenich hejmigis la kolonjan borson. En la jaro 1928 ĉi tie fondiĝis la „Katolika Laboristo-Internacio“, antaŭulo de la laboristo-organizo de CDU. En somero 1933 en la festohalo okazis la inaŭguro kaj pluraj vesperaj solenaĵoj de la 25-a Universala Kongreso de Esperanto.
Kobe-Esperanto-Societo
Kobe-Esperanto-Societo (mallonge KES, エスペラント) estas Esperantista Grupo en la havena urbo Kobeo en Japanio. Ĝi havas proksimume 30 membrojn. Ĝi eldonas dumonatan organon Senlimo kaj monatan informilon.
Gürzenich
Historio
En 1986 la Gürzenich-Orkestro translokiĝis en la Kolonjan Filharmoniejon, tiel ke por Gürzenich novaj uzeblecoj estis kreendaj. Nova tenanto fariĝis en 1994 asocio, kiu apartenas je 51 elcentoj al la urbo Kolonjo. En la jaroj 1996 ĝis 1997 okazis ĝisfunda modernigo kaj samtempa konservado de Gürzenich, oni aparte ĝisdatigis la teknikan ekipon kaj instalis vitran lifton. Septembron de 1997 oni remalfermis ĝin solene kiel „4-a Gürzenich“.
Nuntempa uzo
Gürzenich konatiĝis transregione kiel okazigejo de la kolonjaj karnavalo-asocioj. Ekzistas kvin salonoj kun maksimume 1.338 sidlokoj. Ankaŭ la Gürzenich-Orkestro kaj la Gürzenich-Ĥoro estas konataj trans la urbolimoj.
Krom tio oni uzas la eventejon Gürzenich por aŭdiencoj, grandaj solenaĵoj, sociaj kaj kulturaj eventoj, kongresoj, borsetoj kaj ekspozicioj. Ekzemple la 3-an kaj 4-an de junio 1999 de Eŭropa Konsilio kaj la (ok ĉefaj kapitalismaj ŝtatoj) okazigis ĉi tie siajn kongresojn.
Mezume 250 eventoj okazas en Gürzenich je Kolonjo, kiujn vizitas proks. 170.000 homoj.
Creu Casas
Creu Casas i Sicart (Creu Casas de Puig, naskiĝis en Barcelono, La Clota (Horta), mortis  en Barcelono) estis hispana apotekistino, profesorino kaj briologiistino, la plej grava el la 20-a jarcento. Ŝi estis botanikistino specialiĝinta pri "terplantoj", t.e., la muskoj kaj la hepatikoj.
Biografio
Ŝia patro estis sperta ĝardenisto de kiu ŝi heredis la aprezon de la naturo kaj ŝaton de Botaniko. Ŝi studis farmacion dank 'al konata patrono kaj entreprenisto, Rafael Patxot, kiu ekziliĝis al Svislando dum la Hispana Enlanda Milito.
Ŝi komencis studi farmacion en 1931 en la Universitato de Barcelono, kie ŝi havis kiel profesoron la eminentan botanikiston Pius Font i Quer, kiu firmigis ŝian ŝaton por la mondo de plantoj. Ŝi finis la studojn en 1936, kvankam tri jarojn poste ŝi devis revalidigi la titolon kiun la frankisma reĝimo nuligis. Ekde 1937 ŝi praktikis farmacion kaj post la milito ŝi administris la apotekon de "Quinta de Salut l'Aliança", kvankam sen perdi kontakton kun botaniko aŭ kun plantoj.
Ŝia dediĉo al briologio komenciĝis frue, sub la egido de profesoro P. Seró. En 1947 ŝi laboris en la laboratorio de Botaniko de la Fakultato de Farmacio de Barcelono kies katedra profesoro estis Taurino Mariano Losa España. En 1949 ŝi akiris la postenon de "portempa Asistanto" de Fanerogamio en la sama fakultato. En 1951 Casas defendis sian doktoran tezon dediĉitan al la Briofitoj de masivo Montseny.
En 1967 ŝi estis enoficigita profesoro de Fitogeografio de la Fakultato de Biologio de la Universitato de Barcelono. En 1971 ŝi akiris la katedron de Botaniko en la Aŭtonoma Universitato de Barcelono (UAB). Post sia emeritiĝo ŝi estis nomita emerita profesoro en 1983, ekde kiam ŝi dediĉis sin pli pasie al la studo de briofitoj, tiel ke en 1989 ŝi konsistigis la "Sociedad Española de Briología", kies unua prezidanto ŝi estis.
Ŝia kontribuo al briologio sumiĝas al 216 publikigaĵoj, speciale en la kampoj de taksonomio kaj flaŭro. Ŝi asidue priesploris masivon de Montseny, tiun de Garraf, la Pireneojn, la Balearajn Insulojn, Los Monegros kaj diversajn duoninsulajn zonojn kiaj Sierra Nevada, la Iberia Sistemo, la Centra Sistemo, diversajn portugalajn masivojn, ktp.
Kiel kulminon al sia kariero, ŝi registris siajn konojn en du sintezaj verkoj, la Flora dels Briòfits dels Països Catalans (vol. I, 2001; vol. II, 2004) kaj la Handbook of mosses of the Iberian Peninsula and the Balearic Islands (2006).
Mallongigo
La norma aŭtora mallongigo Casas estas uzata por indiki tiun individuon kiel la aŭtoron dum citado de botanika nomo.
Nereido (luno)
Nereido estas la tria natura satelito de la planedo Neptuno laŭ grando. Ĝi estis malkovrita la de la astronomo Gerard Peter Kuiper, kaj estis tiel nomita honore al la Nereidoj, nimfoj de la maro laŭ la helena mitologio.
Pro la granda distanco inter Nereido kaj la itinero de la usona kosmoesplorilo Voyager 2, la ununura sondilo kiu esploris la sistemon de Neptuno (dum 1989), ne disponeblas altkvalitaj fotoj de la luno; la bildoj duonvidebligas ties neregulan formon, sed ne eblas rekoni ajnan geologiaĵon sur ties surfaco.
La nereida orbito estas unu el la plej discentraj en la konata sunsistemo; tial supozeblas, ke la luno estas asteroido aŭ kuiperbeltobjekto kaptita de la neptuna gravito, aŭ ke ĝian orbiton forte influis la kapton de Tritono fare de Neptuno.
Leluchów
Leluchów [] estas vilaĝo en Pollando, kiu troviĝas en Malgrandpolio en distrikto Nowy Sącz en komunumo Muszyna.
Sur ties teritorio troviĝas limpasejo kun Slovakio kun Čirč kaj ankaŭ tra la vilaĝo kondukas fervojlinio Košice – Muszyna.
88 (nombro)
Okdek ok (88) estas la natura nombro kiu sekvas 87 kaj antaŭas 89.
La nombro 88 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Fiziologio
Fiziologio estas scienco pri la histoj kaj organoj de la vivantaj estaĵoj (plantoj kaj animaloj), precipe pri la koncernaj funkcioj. Ekzemple la funkcioj de la nervosistemo, funkcioj de la cerbo, endokrinaj kaj ekzokrinaj funkcioj de la glandoj. Kontraste, morfologio kaj anatomio esploras la formon kaj strukturon de la vivantaj estaĵoj, dum fiziologio la vivantajn fenomenojn mem.
Mladoňovice
Nomon Mladoňovice havas pli da municipoj:
Otto Eerelman
Otto Eerelman estis nederlanda pentristo, gravuristo kaj litografiisto kiu naskiĝis en Groningen je la 23-a de marto 1839 kaj mortis en la sama urbo je la 3-a de oktobro 1926. Li famiĝis pro la multaj pentraĵoj de ĉevaloj kaj hundoj. Li ankaŭ faris diversajn portretojn de la tiama reĝino Vilhelmina kaj la reĝa familio dum oficialaj okanzintaĵoj.
Wendee Levy
Wendee Esther WALLACH LEVY, konata kiel Wendee LEVY (naskiĝita en 1948) estas usona instruistino kaj amatora astronomino.
Laŭ Minor Planet Center, ŝi kunmalkovris 4 asteroidojn en 2004 kaj 2010, ĉiujn en kunlabro kun sia edzo David H. Levy aŭ Tom Glinos.
En 1996, post 26 jaroj de instruado, ŝi forlasis la instruan profesion por administi la Observatorion Jarnac kun sia edzo David H. Levy.
La asteroido 6485 Wendeesther estis nomita en ŝia honoro.
Göhren-Döhlen
Göhren-Döhlen estas eksa komunumo en Germanio, kiu ekde la 1-a de decembro 2011 estas parto de la nova urba komunumo Auma-Weidatal. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio. La 31-an de decembro 2010 la komunumo havis 143 loĝantojn.
Vytautas Povilas Šilas
Vytautas Povilas ŠILAS (al esperantistaro pli konata kiel Vitaŭtas ŜILAS, naskiĝis la en Šiauliai, Litovio) estas inĝeniero, socia aganto kaj esperantisto.
Vivo
V. Šilas ekde 1948 loĝas en Vilnius. Fininte sep mezlernejan klasojn, en 1953 li komencis labori kiel seruristo kaj samtempe lerni en vespera mezlernejo. Dum 1956-1959 V. Šilas militservis en la soveta armeo. Post la militservo li eklaboris kiel laboristo riparisto en uzino de Radiokomponantoj (post reorganizoj ĝi ankoraŭ nomiĝis Akcia Kompanio (AK) Vingis, AK Vilniaus Vingis). Post studoj en Fizika fakultato de Vilna Universitato (1961-1967), V. Šilas akiris diplomon de radiofizikisto. Dum 1968-1999 li daŭre laboris en la sama uzino en diversaj oficoj (inĝeniero konstrukciisto, inĝeniero konstrukciisto de 1a kategorio, supera inĝeniero konstrukciisto).
Socia agado
Ĉirkaŭ 1980 V. Šilas ekinteresiĝis pri Eta Litovio, precipe pri Kaliningrada (Kenigsberga) regiono. Li organizis kaj gvidis ekskursojn tra ĉi tiu regiono, kompiladis ekskursajn itinerojn, preparis ekstercenzuran gvidilon tra Eta Litovio (1981, aliaj eldonoj en 1982, 1983). Laŭ lia iniciato aperis kolekto de artikoloj de Litoviaj sciencistoj al la ruslingva leganto Замечательные люди Малой Литвы ("Eminentaj homoj de Eta Litovio"), presita rotoprinte en 1989 kaj 1993. En 1989 V. Šilas iĝis prezidanto de Komisiono ĉe la Rekonstrua Movado Sąjūdis pri Problemoj de Etnocido, Genocido kaj Kultura Heredaĵo en Eta Litovio. Surbaze de ĉi tiu Komisiono en 1989 estis organizita Konsilio pri Aferoj de Eta Litovio. Laŭ decido de Prezidio de Supera Konsilio (Soveto) de Litova SSR, V. Šilas estis konfirmita kiel prezidanto de la Konsilio pri Aferoj de Eta Litovio. Li gvidas ĝin ĝis nun.
V. Šilas organizis rondotablan diskuton de historiistoj kaj politologoj Potsdamo kaj Litovio (Vilnius, 1995), internacian konferencon Nesolvitaj problemoj en Karaliaučius-regiono (1995), elpaŝis en konferencoj kun raportoj: Li estis membro de Ŝtata Komisiono por solenado de 450-jara jubileo de la unua litova libro (1995-1997). V. Šilas estas aŭtoro de libroj kaj multaj artikoloj pri Eta Litovio. Li estas aŭtoro de pli ol 90 artikoloj por kvarvoluma Enciklopedio de Eta Litovio kaj por Ĝenerala Litova Enciklopedio. V. Šilas fondis kaj redaktas  kvinlingvan oficialan TTT-ejon de Konsilio pri Aferoj de Eta Litovio.
Esperantista agado
Esperanton V. Šilas komencis lerni en 1956. La lernadon li daŭrigis ankaŭ en la militservo. Ekde 1960 komencis frekventi E-rondeton en ĉe Vilna Sindikata kulturpalaco. Printempe 1961 V. Šilas gvidis la unuan sian E-kurson por kolegoj en la uzino. Entute ĝis 1977 li gvidis ĉ. 16-18 E-kursojn. La V. Šilas fondis junularan E-klubon en Vilnius, estis la unua ĝia prezidanto, kelkfoje ankaŭ prezidis poste. Ekde 1961 ĝis 1966 V. Šilas estis kunordiga delegito de Litovio (respondeca pri organizado de partoprenantoj por BEToj) kaj kunordiga ĉefdelegito-ĉeforganizanto de BET-6 (Veisiejai, 1967), BET-9 (SEJT-9) (1967, Kaltanėnai). Li estas iniciatinto de du popularaj E-aranĝoj en Litovio: boatadodo tra Ignalinaj lagoj (ekde 1967) kaj artkonkurso Muzo (1969-1997) kaj komence organizis tiujn (kun helpo de Vilna Junulara E-Klubo Juneco).
V. Šilas esperantigis ĉirkaŭ 15 litovajn popolkantojn kaj 20 kantojn de litovaj komponistoj, verkis originalajn tekstojn por 25 melodioj. Li preparis kaj eldonis kantaron Juneco Kantas (kun V. Matiukas, 1967), kunlaboris en preparado de SEJM-kantaro Ni kantu en Esperanto (kun Algimantas Vizgirdas, 1971 aŭ 1972).
V. Šilas iniciatis kaj organizis eldonadon de la unua gramafondisko de litovaj popolkantoj. Tri kantojn enrekordigis litova opera solisto Virgilijus Noreika. La disko estis eldonita en 1962. En 1972 estis eldonita la dua gramafondisko kun estradaj kantoj, kiujn enkantigis bonaj estradaj kantistoj. En 1977 V. Šilas verkis kaj eldonis ruslingvan lernolibron de Esperanto por radioamatoroj. Ĝi estis la unua tiaspeca lernolibro en la mondo. En 1980-1984 li partoprenis en agado de ILERA (Internacia Ligo de Esperantistoj Radio-amatoroj), en 1984 li partoprenis en E-tendareto de radioamatoroj (TERA) en Kazaĥio. En 2005 li eldonis lernolibron Lernu Esperanton.
V. Šilas kunlaboris en E-gazetaro, precipe en la ekstercenzura dum soveta periodo. Liaj informartikoloj aperis en Heroldo de Esperanto, Nuntempa Bulgario, Amikeco, Horizonto de Soveta Litovio. Li estis iniciatinto kaj redaktoro de SEJM informiloj Kio, Kie, Kiam (KKK) kaj Kurte. Li eldonadis dusemajnan informilon Kio,Kie, Kiam (KKK) (1973-1974) kaj bultenon Kurte (unuajn 57 numerojn, 1976-1979). V. Šilas publikigis en Litova Stelo artikolojn pri Litovio Minora, historio de Esperanto-movado en Litovio.
Somere 1960 V. Šilas partoprenis unuafoje en E-renkontiĝo – en 2a Ĉebalta Esperanto-tendaro (Keriku, Estonio). Ĝis 1977 li partoprenis en 7 BEToj, 9 SEJToj, unu TEJO kongreso (en Pécs, Hungario, 1966), diversaj aliaj E-aranĝoj en Litovio, Latvio kaj Estonio. Li partoprenis en Universalaj kongresoj 89-94 (2004-2009). V. Šilas prelegis en la 32-a Esperantologia Konferenco, kiu okazis en la 94-a Universala Kongreso de Esperanto (Bjalistoko, 2009). La artikolo ''Zamenhof kaj Litovio. Nia judo'' estis publikigita en volumo de la konferenco. V. Šilas estis prezidanto, sekretario, estrarano de SEJM (1968–1975), ekde 2008 estas ĝenerala sekretario de Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio (TEĴA). Ekde 2006 li redaktas revuon de Litova Esperanto-Asocio Litova Stelo.
Bibliografio
(lt) Nijolė Petraitytė, Bibliografijos rodyklė, eld. Žemės trauka, Vilno, 2017, 120 paĝoj, bonega historia fonto por interesiĝantoj pri la historio de Litova Esperanto-movado kaj ĝenerale pri Litovio.
Cortino
Cortino estas komunumo de Italio.
Laval
Laval havas diversajn signifojn:
Danub-konfederacia plano
Danub-konfederacia plano naskiĝis en la 19-a jarcento, ĉefe ligita al nomo de Lajos Kossuth [lajoŝ koŝut]. La plano celis la reorganizon de Sud-Okcidenta kaj Mez-Eŭropo post la malfondo de la Habsburga kaj Turka Imperioj.
La unuan danub-konfederacian planon skizis en la 1830-aj jaroj princo Adam Jerzy Czartoryski, gvidanto de la polaj elmigrintoj kaj tio celis reakiron kaj certigon de la pollanda sendependeco. La pli postaj planoj celis teritoriojn de la Habsburga kaj Osmana imperio por la pensita konfederacio. Oni volis konvinki la okcidentajn potencojn: eblas tiu potenca sistemo, kiu povas kontraŭbatali la rusajn konkerojn kaj povas certigi la stabilecon de la regiono.
La plej ellaborita plano estis tiu de Lajos Kossuth hungara politikisto, kiu tion surpaperigis en 1851, en Kütahya, kiam li verkis kostitucian planon, poste tio aperis en 1862 kiel „Danuba Konfederacio”. Laŭ tio, la konfederacion formas la sendependaj ŝtatoj kiel Hungario (eble kiel memstara Transsilvanio), Kroatio, Serbio, Rumanio. Li pensis ankaŭ pri aliĝo de Ĉeĥio kaj polaj, pluaj balkanaj areoj. Laŭ imago de Kossuth, la konfederacio devintus baziĝi sur alianciĝo de suverenaj ŝtatoj (tio estas malfondebla, tiel ne federacio), kun nedinastia, sed respublika formo kaj kun komuna mon-, ekster- kaj militaferoj, plie komerco kaj trafiko. Li planis, ke la komunajn aferoj konrolontus federacia parlamento, kiu alterne sidus en Peŝto, Zagrebo, Bukareŝto kaj Beogrado. La plano ne celis transformi la historiajn limojn, tiel ankaŭ Kossuth pensis antaŭkondiĉo la certigon de la nacimalplimultaj rajtoj en la unuopaj landoj. La planon de Kossuth akceptis la serbaj kaj rumanaj politikistoj kun interkonsento, sed ĝi ne populariĝis en Hungario. Post malfondo de la Aŭstra Imperio aperis iom modifitaj planoj (ekz. de Oszkár Jászi, Emmanuel Malynski‎). Lastfoje aperis planoj dum kaj direkte post la dua mondmilito (Georgi Dimitrov), sed tiujn Stalin baldaŭ detruis.
En la 1920-aj jaroj, Elemér Hantos memorigis pri tio, ke la ekonomia rekonstruo de la monarĥio estas neebla pro la 222-a artiklo de la Traktato de Saint Germain kaj la 205-a artiklo de la Traktato de Trianon.
Kikki Danielsson
Kikki DANIELSSON (naskiĝis la 10-an de majo 1952) estas sveda kantistino.
Janosch
Inter liaj multaj konataj verkoj estas Oh, wie schön ist Panama ("Ho kiel bela estas Panamo") de 1978, kie du amikoj revas pri paradiza lando. Fine ili trovas la paradizon en sia propra hejmo.
Grizono
Grizono havas la sekvantajn signifojn:
Chylice (Ostrožská Nová Ves)
Chylice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Ostrožská Nová Ves. Ĝi troviĝas 1,5 km sudokcidente de Ostrožská Nová Ves. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 291 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chylice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,1 km².
Mortigo
Mortigo estas vola aŭ nevola neniigo de ies vivo.
Vola mortigo estas nomita suicido ankaŭ murdo. Nevola mortigo povas esti sinmortigo ankaŭ akcidento. En la plejmultaj socioj mortigo estas konsiderata la plej alta krimo.
Knabino
Knabino estas inseksa infano.
Aĝo de knabino laŭ diversaj kulturoj
En kelkaj landoj, nur post la komenco de seksa vivo, oni nomas homan inon "virino", sekve oni povas trovi "knabinojn" pli ol 40-jaraĝaj en tiuj landoj.
En Brazilo oni nomas samuniversitatanojn "knaboj" kaj "knabinoj" sendepende de la aĝo aŭ titolo, sekve, "matematika knab(in)o" en brazila universitato povas esti 50-jaraĝa profesoro pri matematiko, se pri li/ŝi parolas kolegoj.
Muzulmano
La vorto muzulmano povas signifi:
2) ano de gento kun islamaj tradicioj; pli specife:
3) muslimano (t.e. ano de certa gento en Bosnio kaj Hercegovino).
Por la signifoj 2) kaj 3) NPIV markas la vorton muzulmano "evitinda".
Astigmatismo (optiko)
__FI__
(11839) 1986 QX1
(11839) 1986 QX1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Jenő István Kovács
KOVÁCS Jenő István (kova:ĉ) estis hungara redaktoro naskita en Kézdivásárhely la 5-an de julio 1888 kaj mortinta en Târgu Secuiesc la 2-an de majo 1966.
Kariero
Kovács Jenő István studis en sia naskiĝurbo. Lia librovendejo estis la centro de kultura-literatura vivo de la urbo (1920-44). Li estis la posedanto kaj ĉefredaktoro de la loka Székely Újság (1904-44), post 1944 li estis kunlaborinto, raportisto de la Népi Egység, Igazság, Vörös Zászló, Romániai Magyar Szó, Brassói Lapok kaj de la hungarlingva elsendo de la radio de Bukareŝto.
Fonto
]
Lány (distrikto Chrudim)
Municipo Lány situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud bordoj de rivereto Bylanka, 6 km okcidente de urbo Chrudim. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Vilaĝo Lány estis parto de komunumo Bylany, sed de la jaro 1989 ĝi estas administre memstara. La plej malnova konservita konstruaĵo estis arbargardista domo en Kozojedy. Tiu estis transigita en skazenon Vysočina, kie oni povas vidi ĝin.
Lotta Engberg
Lotta ENGBERG (naskiĝis la 5-a de marto 1963) estas sveda kantistino.
Bucaramanga
Bucaramanga aŭ esperante Bukaramango estas metropolo kaj universitata urbo en Kolombio, kie oni konas la urbon kiel "Urbo de parkoj" pro ties 60 urbaj parkoj. La urbo estas departamenta ĉefurbo de Santandero (Kolombio).
Geografio
Bucaramanga situas sur altebenaĵo en montaro Andoj, en nordorienta parto de la lando. Bogoto troviĝas je 384 km-oj.
Historio
Bucaramanga fondiĝis en 1622. En la 1870-aj jaroj precipe germanoj alvenis, kiuj komercadis. En 1886 la urbo iĝis departementa ĉefurbo. Pro interna militado la urbo detruiĝis en 1900.
Klimato
Bucaramanga havus tropikan klimaton, sed la alteco baras ĝin. La averaĝa temperaturo estas konstante 25 °C. Jare pluvas po 1245 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Vidindaĵoj
muzeoj pri historio kaj modernaj artoj
Trafiko
Bucaramanga havas internacian flughavenon. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Ĝemelurboj
Santa Marta, Kolombio
Gumbrechtshoffen
(jen france, origine germane Gumbrechtshoffen kaj alemane Gumbertshoffe) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Stalaktita kaverno
Stalaktita kaverno estas kaverno, en kiu el fluanta kaj -precipe gutanta - kalk-enhava akvo sedimentiĝis kalkoŝtono en formo de kolonetoj.
Tiuj ĉi povas pendi de la plafono de la kaverno (stalaktitoj), leviĝi de ĝia "planko" (stalagmitoj) aŭ - kio maloftas - etendiĝi inter plafono kaj planko (stalagnato). La koncernaj kemia reakcio aspektas tiel
Aggtelek, Hungario
Irina Bokova
Irina BOKOVA (bulgare Ирина Бокова; naskiĝis la 12an de julio 1952) estas bulgara politika kaj socia aganto, diplomato. Ekde oktobro 2009 ŝi estas Ĝenerala Direktoro de UNESCO.
Bokova naskiĝis en konata bulgara politikista familio. Ŝia patro Georgi Bokov estis altranga membro de la Bulgara Komunista Partio, laboris kiel ĉefa redaktoro de la oficiala partia organo „Rabotniĉesko delo“. La pli aĝa frato de Bokova nuntempe estas ambasadoro de Bulgario en Slovenio.
Abwehr
Abwehr (esperante Abvero) estis armea spiona kaj kontraŭspiona organizaĵo agadanta en la Germana Regno. Ĝi estis fondita en la jaro 1920.
Ĝis la jaro 1938 ĝi estis subigita al la regna ministro de milito, poste ĝi transiris sub ĉefkomandantejo de la armeo de Nazia Germanio. Ekde tiu tempo la tasko de Abwehr estis subobservi kontraŭulojn de Hitler. Ĝia la plej signifa komandanto estis admiralo Wilhelm Canaris ekde la jaro 1935 ĝis la jaro 1944. En tiu ĉi jaro Abwehr komencis estis esplorata fare de la dua nazia sekreta servo Sicherheitsdienst pro suspekto je kunlaboro kun la okcidentaj Aliancanoj.
Irina Bokova
Post ŝi estis elektita Audrey Azoulay kiel Ĝenerala Direktoro de UNESCO.
Carlos Baute
Carlos BAUTE [KARlos BAŬte] estas venezuela kantisto kaj lia agado temas principe pri ĝenro pop. Baute estis aktoro en venezuela telenovelo nomiĝanta Destino de mujer en 1997. Li aperis en hispanaj televidserioj kaj televidprogramoj kelkfoje. Tiu kantisto ricevis kelkajn premiojn de diversaj korporacioj.
Biografio kaj persona vivo
Li havas hispanajn kaj kubajn prapatrojn. Baute havas tri filojn kun Astrid Klisans, kiu estas arkitekto kaj pozisto. Viro kiu nomiĝas José Daniel asertis ke li estas filo de la kantisto, sed Baute ne konfirmis tion.
Diskaro
Jen la diskoj rilataj al kantisto:
89 (nombro)
Okdek naŭ (89) estas la natura nombro kiu sekvas 88 kaj antaŭas 90.
La nombro 89 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
pri la nombro 89
La atomnumero de Aktinio.
Unu el nombroj kiuj rilatas al urso laŭ brazila folkloro.
Feusdorf
Feusdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
South Bend (Vaŝingtonio)
South Bend estas urbo en Kantono Pacific, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas administra ĉefurbo de la kantono, kvankam la proksima urbo Raymond estas pli loĝata. South Bend situas ĉeborde de la rivero Willapa, proksime de ties elfluejo en la samnoman golfeton. La censo de 2010 nombris 1637 loĝantojn en South Bend.
Fontoj
Bazita sur la artikolo en la angla Vikipedio, plus fotoj el la Vikimedia Komunejo.
Nemeske
Nemeske [nemeŝke], kroate Nemeška estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár. En la loknomo nemes signifas hungare: nobelo.
Historio
En Nemeske migra poŝto servas.
Corvara (Abruco)
Corvara estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco Peskaro.
Instrukcilibro
Instrukcilibro aŭ libro de posedanto (nomata ankaŭ instrukcia manlibro aŭ gvidilo de uzanto kaj foje plej simple kiel instrukcioj) estas instrukcia libro aŭ broŝuro kiu estas havigita kun preskaŭ ĉiuj teknologie avancitaj konsumantaj produktoj kiaj vehikloj, aparatoj, hejma ilaro aŭ komputila aparataro. Informo enhavata en tiu instrukcilibro tipe inkludas la jenon:
Siw Malmkvist
Siw MALMKVIST (naskiĝis la 31-an de decembro 1936) estas sveda kantistino.
Instrukcilibro
Instrukcilibroj por plej simplaj aparatoj estas ofte plurlingvaj por ke la vendota produkto povu estu uzata en diversaj landoj kaj vendata en multaj diferencaj merkatoj. Tro ofte tamen la origina lingvo estas la angla, dum la teksto en aliaj lingvoj estas rezulto de aŭtomataj tradukiloj aŭ ne profesiaj tradukistoj pro kio, ĉefe kiam la kompreno de la instrukcioj postulas teknikan sciaron, la instrukcioj povas iĝi granda problemo pli ol helpilo. Tiele la produktanto evitas la jurajn postulojn, vendas la produkton sed finfine trompas la konsumanton per alia okazo de lingva maldemokratio.
Villarrubio
Villarrubio [bijarUbjo] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Villarrubiero. La censita loĝantaro en 2013 estis de 235 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,3 loĝ/km².
Situo
Villarrubio estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la okcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 823 m. La areo de ties teritorio estas de 28.30 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°56′45″N 2°53′40″O.
Historio
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villarrubio, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villarrubio kie oni falis al la nunaj 235.
La fama hispana kantisto Nino Bravo suferis akcidenton sur ŝoseo en la municipa teritorio de tiu vilaĝo la 16an de aprilo de 1973, kaj kvankam li estis unue kuracita en Tarancón je 13 km kaj poste translokigita al Madrido, li mortiĝis survoje. La vilaĝo famiĝis en la tuta Hispanio pro tiu tragedio.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, du fabrikoj. Servoj (restoracioj kaj kelkaj atelieroj) kaj loĝejoj.
Landaul - Mendon (stacidomo)
Landaul - Mendon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Landaul, apud Locoal-Mendon, en departemento Morbihan, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Savenay - Landerneau (470000).
Muslimano
Muslimano estas nomo por Serbo-kroata parolanta islamanoj, enloĝante plejparte la teritorion de la iamaj Jugoslavio respublikoj. La esprimo, adoptita en 1971, indikas Serbo-kroatan parolantajn islamanoj, tiel grupigante kelkajn apartajn Sudaj slavoj komunumojn de Islama etnokulturaj tradicio. Antaŭ 1993, vasta plimulto de aktualaj Bosnoj mem-identiĝis kiel etnaj islamanoj, kune kun kelkaj pli malgrandaj grupoj de malsama etneco, kiel ekzemple Goranoj kaj Torbešoj. Tiu nomo ne inkludis jugoslavajn neslavajn islamanojn, kiel ekzemple albanoj, turkoj kaj Ĥoraĥanaj romaoj.
Primus inter pares
Primus inter pares (en antikva greka: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων, prōtos metaxỳ ísōn) estas latinlingva esprimo kiu signifas ion kia la unua inter egaluloj. Ĝi estas tipe uzata kiel honora titolo por tiuj kiuj estas formale egalaj al aliaj membroj de sia grupo sed ricevas interkonsentitan neoficialan respekton, tradicie pro antikveco en la posteno. Historie, la princeps senatus de la Romia senato estis tia figuro kaj dekomence portis nur la distingon ke li rajtis paroli la unua dum la debato. Ankaŭ, Konstantino la Granda ricevis la rolon de primus inter pares. Tamen, la termino estas ankaŭ ofte uzata ironie or mem-pejorative fare de estroj kun multe pli alta statuso kiel formo de respekto, kamaradeco, aŭ propagando. Post la falo de la Respubliko, Romiaj imperiestroj dekomence referencis sin mem nur kiel princeps spite havi povon sur la vivo kaj morto de siaj "samcivitanoj".
Itala Reĝlando
Itala reĝlando (itale Regno d'Italia) estis eŭropa ŝtato estiĝinta en la jaro 1861 per unuiĝo de Italio sub regado de savoja dinastio, ununura reĝa dinastio de la itala deveno, kiu regis en la reĝlando Sardio, unu el disigitaj italaj ŝtatoj. La Itala reĝlando estis unua unuiĝinta itala ŝtato, kiu etendiĝis sur la tuta Apenina duoninsulo ekde tempoj de Antikva Romio.
Dum regado de nacia faŝisma partio subgvide de duĉe Benito Mussolini (1922-1933) Italio estis de faŝistoj kaj italaj naciistoj markata kiel Itala imperio (itale ), aŭ Nova itala imperio (itale, latine ), sed tiuj ĉi nomoj ne estis oficialaj. Kiel markigo por la itala ŝtato dum la regado de Mussolini enviviĝis Faŝisma Italio. La Faŝisma Italio estis aliancano de Nazia Germanio en la dua mondmilito ĝis la jaro 1943. Por la restantaj du jaroj de la milito kaj poste, kiam Mussolini estis detronigita kaj la faŝista partio malpermesita, la Itala reĝlando alliĝis al flanko de Aliancanoj. La resto de la itala teritorio norde, kiu estis senĉese sub kontrolo de faŝistoj, fariĝis germana marioneto kiel Itala sociala respubliko gvidita de Mussolini. Mallongan tempon post finigo de la dua mondmilito, en la jaro 1946, favorantoj de la respubliko elvokis referendumon, ĉu Italio restu la monarkio aŭ ĉu ĝi fariĝu la respubliko. La italoj elparolis en la referendumo por nuligo de monarkio kaj estigo de Itala respubliko, kiu Italio estas ĝis hodiaŭ.
Amplekso de teritorio
La Itala reĝlando pretendis la tutan teritorion de la hodiaŭa Italio. La teritoria evoluo de la nova ŝtato progresis dum unuiĝo de Italio ĝis la jaro 1870. La reĝlando poste longan tempon ne priregis urbojn kiel Triesto aŭ Trentino-Alto Adige, kiuj ĝis hodiaŭ estas parto de Itala respubliko kaj kiuj alliĝis al Italio en la jaro 1919. Post akcepto de Versajla traktato kaj traktato de Saint-Germain-en-Laye estis al Italio alligitaj Gorizia, Triesto kaj Istrio (hodiaŭ parto de Kroatio kaj Slovenio) kaj malgrandaj partoj de la hodiaŭa Kroatio, same kiel eta parto de la hodiaŭa kroata Dalmatio. Post la dua mondmilito estis limigitaj la hodiaŭaj limoj de Italio, kiu jam ne plu pretendas teritoriojn, kiujn priregis la Itala reĝlando.
Kolonioj
Italio, simile kiel multaj pluaj eŭropaj grandpotencoj, proprumis koloniajn teritoriojn, protektoratojn kaj dependajn ŝtatojn. En la jaro 1936 la itala armeo invadis el Itala Somalio en Etiopian imperion, kie estis establita kolonio de Itala Orienta Afriko, kiun dum la dua mondmilito konkeris britoj. Italoj plu okupis Albanion (vidu la tekston pri la Albana Reĝlando), la Grekan Reĝlandon, la serban provincon Kosovo kaj Montenegron plus malgrandan teritorion de Tjanĝino en Ĉinio. En Kroatio la nazia Germanio kaj Italio establis marionetan registaron.
Registaro
La Itala reĝlando estis laŭ konstitucio konstitucia monarkio. Sed en la jaroj 1925 ĝis 1943 ĝi estis fakte faŝista diktatoreco konata kiel Italia Faŝismo.
La konstitucio estis leĝo nomata Alberta Statuto, verko de la reĝo Karlo Alberto de Sardio transirinta al la uniĝinta Italio. La konstitucio estis fleksebla, t.e. formale ĝi havis rangon de ordinara leĝo. Laŭ la Statuto, plenumpovo apartenis al la reĝo, kvankam rekte plenumis ĝin nomumitaj ministroj. La parlamento, kiu konsistis el du kameroj, limigis la potencon de reganto - la nomumiga Senato kaj la elektita Asembleo de reprezentantoj.
Italaj reĝoj
Reĝoj, regintaj en Italio en la jaroj 1861 - 1946, devenis el Savoja dinastio kaj ili estis:
Unuiĝo de Italio (1859–1870)
La proklamo de la Itala reĝlando estis rezulto de komuna klopodo de italaj naciistoj kaj monarkistoj loalaj al savoja dinastio kaj ideo konstrui la unuiĝintan reĝlandon ensumiganta la tutan Apeninon.
Post revolucia jaro 1848 la gvidanto de italaj movadoj klopodantaj pri unuiĝo fariĝis la itala naciiisto Giuseppe Garibaldi. Tiu ĉi karisma gvidanto estis tre ŝatata en suda Italio kaj ankaŭ en la mondo kaj li famiĝis pro siaj preskaŭ ekstreme sindonaj favorantoj. Garibaldi gvidis en la suda Italio la movadon de respublikanoj, sed pli norde en Piemonto, kiu apartenis sub sardinia krono, sed de fakto ĝi estis sendependa, grafo Camillo Cavour havis ankaŭ ambicojn krei unuiĝintan italan ŝtaton.
91 (nombro)
Naŭdek unu (91) estas la natura nombro kiu sekvas 90 kaj antaŭas 92.
Itala Reĝlando
Unuiĝo de Italio (1859–1870)
Grafo Cavour poste forveturis por elvoki la suditalajn respublikanajn liberigecajn movadojn, organizitaj de Garibaldi, por ke ili eksplodigu popolan ribelon en Papa ŝtato. La grafo poste eluzis la ribelon kiel pretekston por invado en la papajn landojn kaj malgraŭ tio ke tiu ĉi paŝo kaŭzis koleriĝon ĉe katolikoj, al kiuj Cavour asertis, ke la invado estas en intereso de la katolika eklezio kaj ties ŝirmo kontraŭ antireligia respublikano Garibaldi. Soldataroj de Sardinio kaj Garibaldi poste deprenis al la Papa ŝtato ampleksajn teritoriojn kaj sole romo kaj ties senpera ĉirkaŭaĵo restis sub kontrolo de papo Pio la 9-a. Spite al diferencoj inter la opinioj, Cavour konsentis kun alligo de la suda Italio de Garibaldi al sardinia reĝlando kaj la kreo de unio. Sekve la 18-an de februaro 1861 grafo Camilo Cavour proklamis establon de la Itala reĝlando, konsistanta el la norda kaj la suda Italioj. Reĝo Viktoro Emanuelo la 2-a, piemonta-sardinia el la savoja dinastio, estis proklamita la itala reĝo. Tiu ĉi titolo ne estis uzata de abdiko de la franca imperiestro Napoleono Bonaparte la 6-a de aprilo 1814.
Tuj post la unuiĝo de plimulto de Apenino sub unuecan italan ŝtaton, la streĉo inter la respublikanoj kaj roajalistoj superkreskis en malfermitan konflikton. En aprilo de 1861 Garibaldi enpaŝis en la italan parlamenton kaj la registaron de Cavour li kulpigis pro dividigo de Italio kaj diris pri minaco de ekspodo de intercivitana milito inter la reĝlando en la norda Italio kaj la armeo de Garibaldi en sudo. Sed la 6-an de junio 1861 la ĉefministro grafo Cavour mortis. Sekvis politika malstabileco, dum kiu Garibaldi kaj liaj respublikanoj komencis senĉese pli realigi sian influon. La arestigo de Garibaldi la sekvantan jaron kirligis en la tuta mondo ŝtormajn diskutojn.
En la jaro 1866 Otto von Bismarck, la prusia kanceliero, proponis al la itala reĝo Viktoro Emanuelo la 2-a aliancon de Prusia reĝlando kontraŭ Aŭstrio en la Prusia-Aŭstria milito. Bismarck proponis (okaze de sukceso en la prusia-aŭstria milito) al la reĝo por lia armea helpo alligon de Venezio, kontrolata de Aŭstrio, al la Itala reĝlando. Viktoro Emanuelo konsentis kun la alianco kaj tiel komenciĝis la Tria itala milito por sendependeco. Sed la itala armeo en soldata flanko kondutis tre mizere kaj ĝi atingis nenian grandan sukceson. Tamen la prusia venko en la milito certigis envicigon de Italio inter la venkintajn potencojn kaj super Venezio ekflagris la itala flago. Lasta granda obstaklo al la unuiĝo de la tuta Italio tiel restis jam sole Romo mem.
En la jaro 1870 Prusia reĝlando iris en militon kontraŭ Francio. Francio por la milito kontraŭ Prusio bezonis ĉiujn rezervistojn, kiujn ĝi povis starigi en la batalon, tial ĝi revokis la francan armeon el Romo. Italoj denove gajnis el la prusia venko super Francio kaj transprenis kontrolon super Romo kaj super la tuta Papa ŝtato, kiu ĝis nun estis ŝirmata de franca imperiestro Napoleono la 3-a. La itala unuiĝo estis kompleta kaj mallongtempe post tio la ĉefurbo de la Itala reĝlando transloĝiĝis en Romon.
Ekonomia situacio de la nova reĝlando estis doloriga. En Italio estis nenia industrio. Precipe en la suda Italio estis terurega malriĉeco, alta analfabeteco (78 % da populacio) kaj sole kelke da procentoj de italaj civitanoj havis balotrajton. La movado por la unuiĝo de italio estis antaŭ la unuiĝo grandmezure dependaj de eksterlanda helpo kaj ĝi restis ankaŭ post la estiĝo de la Itala reĝlando.
Rongorongo
Rongorongo («recito» en la lingvo Rapa Nui) estas la indiĝena skribo-sistemo de Paskinsulo. Nur 26 tekstoj restas. Ĉiuj ĉizitas sur tabuloj lignaj, kaj estas legataj tien-reene (la unua linio legatas liven, la dua dekstren, po turnante la tabelon). Krom unu tabelo, ono el kiu estas demonstrite kalendaro luna, ĉiuj texstoj restas nedeĉifritaj. Kiel kun la plejparto de nedeĉifritaj skriboj, estas multaj imagaj ekzegezoj kaj pretendaj tradukoj de la rongorongaj tekstoj. Iuj kleruloj kredas ke rongorongo ne ĝuste estas plena skribsistemo, sed genealogio aŭ mnemoniko.
Itala Reĝlando
Liberala erao
Post la unuiĝo de la Reĝlando la itala politiko direktis sin al liberalismo. La jura sistemo estis regione diserigita, kio estis heredaĵo post la memstaraj italaj ŝtatoj, el kiuj la Itala reĝlando estiĝis. En la itala parlamento ekzistis forta maldekstrula opozicio, la t.n. "juna maldekstrularo". Temis pri libera ligo de politikaj ismoj, kiuj reprezentis siajn balotregionojn el diversaj partoj de la lando. la juna maldekstrularo havis tre rezervitan sintenon al reformoj (ekz. deviga lernejvizitado, disvastigo de balotrajto), sed ĝi emfaze postulis malaltigojn de impostoj kaj pli grandan ŝtatan financajn injektojn por malprogresiĝintaj sudaj regionoj de Italio. En baloto en la jaro 1874 ĝi havis tre fortan reprezenton en la parlamento, sed ĝi ne estis sufiĉe forta por kunigi la registaron. La konservativa ĉefministro Marco Minghetti tenis sin ĉe la potenco sole danke al subteno de revolucionuloj kaj parto de maldekstrulaj politikistoj (ekzemple en demando de ŝtatigo de fervojoj), kio kvietigis la junan maldekstrularon. Sed en la jaro 1876 la registaro de Minghetti falis kaj post ne tro regulaj balotoj venis en frunton de la lando maldekstrula, liberala politikisto Agostino Depretis, kun kies alveno venis longa erao de liberalismo en Italio. La erao de liberalismo markis sin per korupto, politika malstabileco, kreskanta malriĉeco en la suda Italio kaj uzado de aŭtoritataj rimedoj de la itala registaro.
Primus inter pares
En la epoko de la feŭdismo en la Mezepoko, foje oni uzis tiun esprimon primus inter pares por aludi al plej alta nobelulo (teorie reĝo) al kiuj aliaj montris omaĝon sed kiu ne havis realan povon sur la teritorioj de la aliaj egaluloj.
Itala Reĝlando
Liberala erao
Agostino Depretis komencis sian karieron de ĉefministro per kreo de eksperimenta ideo nomata transformismo. La teorio de transformismo estis, ke la registaro en intereso konservi parlamentan plimulton devus intertrakti subtenon de opozicio kaj eventuale fermi la registaran koalicion kaj aĉetadon de voĉoj de deputitoj el pli malgrandaj partioj kaj ne tro influaj partioj. Danke al kombino de tiuj ĉi metodoj en la praktiko la transformismo fariĝis koruptita kaj aŭtoritata reĝimo, kiam Depretis ofte mem kreis registarajn krizojn, por ke li atingu transformigon de fortoj kaj egalecon en la reganta kliko. Agostino Depretis kredis, ke per regado de dura mano li certigos por si subtenon de la itala sudo. Dum sia regado li enkondukis en praktikon multajn diktatorecajn disponojn, kiel ekzemple malpermeso de publikaj amasiĝoj, lokigo de "danĝeraj" homoj en internajn forpelejoj al insuloj ĉirkaŭ Italio kaj alproprumigo de armea reĝimo. Sed la registaro de Depreti en alia flanko enkondukis reforman leĝaron, kiel nuligo de arestigado pro ŝuldoj, enkonduko de deva, libere alirebla baza klereco, dum deva lernado pri religio en bazaj lernejoj estis nuligita.
Moninec
Moninec estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas prokimume 2,5 km sude de Sedlec. Estas ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Itala Reĝlando
Liberala erao
En la jaro 1887 ĉefministro fariĝis Francesco Crispi, kiu pli-malpli celis sin al konstruado de eksterlanda politiko. La klopodo de Crispi observis celon krei el Italio la mondan grandpotencon, pere de pligrandigo de soldata forto de la lando kaj eluzo de la armeo por disvastigo de la itala influo. En eksterlandaj rilatoj la itala diplomatio klopodis pri amikaj rilatoj kun Anglio, sed kun Francio la rilatoj estis fridaj kaj Italio komenciĝis pli orientiĝi al amikaj rilatoj kun Germana kaj Aŭstria imperioj, kun kiuj ĝi fermis pakton konata kiel Centraj Potencoj. Dum la Itala reĝlando evoluis rilate al la eksterlanda politika flanko, la enlanda politiko daŭrigis en praktikado de transformismo, kiu tenis sin eĉ post la morto de premiero Depretis, kaj la aŭtoritata politiko, eluzanta militjuron por subpremi la opozicion. Spite al malmola reĝimo premiero Crispi realigis vicon da reformaj, liberalaj ŝanĝoj, kiel ekzemple Leĝo pri publika sano en la jaro 1888 aŭ establo de tribunalo por rebonigo de maljustaĵoj elflanke de la registaro.
Moninec
Moninec situas en katastra teritorio Jetřichovice kun areo 4,4 km².
Itala Reĝlando
Agrikultura krizo kaj elmigrado
Komune kun la eksterlanda politiko la itala registaro dediĉis grandan atentemon al demando de agrikulturo, kiu estis ekde la jaro 1873 en stagnis. Danke al malaltigo de surmaraj transportprezoj oni komencis en Eŭropon importi en grandaj kvantoj malmultekostan usonan grenon, kiun la enlandaj agrikulturistoj povis nur pene konkursi. iu ĉi agrikultura krizo evitis, krom Italio, eĉ ne pluajn eŭropajn ŝtatojn. Kaj la radikalaj kaj la konservativaj fluoj en la parlamento klopodis solvi la agrikulturan krizon kaj levi la sume malprogresiĝintan italan agrikulturon. En la sama periodo estis publikigitaj rezultoj de la parlamenta esplorado de la kondiĉoj de vivo en la itala provinco, gvidita de Stafan Jacini. La esplorado montris, kiel mizeraj kondiĉoj regas en la provinco, ke estas kutima situacio subnutrado, malario kaj pelagro, ekstrema malriĉeco kaj laboro eĉ de malgrandaj infanoj. La rezultoj de la esplorado de Jacini ja ĝisatendis reeĥon, sed ne en formo de faroj kaj la laboro de esploristoj pase de la tempo elŝaŭmis en malplenecon.
La agrikultura krizo kaj la malriĉeco de loĝantoj kunigita kun ĝi havis sekvojn la amasan elmigradon. La elmigrintoj el la itala sudo foriradis kiel laboristoj en Usonon aŭ kiel agrikulturistoj en Sud-Amerikon. La italoj de la nordo prefere foriradis al pli bona vivo en Germanion, Francion kaj Svislandon. En la jaroj 1889-1890 ĉiujare forlasis Italion ĉirkaŭ 222.000 homoj, sume ĝis la jaro 1901 elmigris preskaŭ 2.000.000 italoj.
Primus inter pares
Variaj modernaj figuroj kiaj la Prezidanto de la usona centra banko, la ĉefministro de parlamentaj reĝimoj, la Federacia Prezidento de Svisio, la Prezidanto de la Supera Kortumo de Usono, kaj la Patriarko de la Ortodoksa Kristana Eklezio kongruas kun ambaŭ sencoj: porti pli altan statuson kaj variajn aldonajn povojn dum oni restas ankoraŭ simple egala al siaj egaluloj en gravaj aferoj.
Moninec
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1611.
Itala Reĝlando
Agrikultura krizo kaj elmigrado
La itala registaro ne povis, danke al la prodiga registaro de Depretis, kiu lasis Italion tre ŝuldigita, efektive aranĝi sin kun la peziga situacio. Kiel ununura itala fako en la agrikutura krizo pliboniĝis vinberaferoj, kiu plinombrigis sian produkton kaj eksporton, ĉar francaj vinberejoj estis tiutempe atakitaj de filoksero. En la jaro 1888 la franca vinberaferoj refreŝiĝis kaj akiris reen siajn poziciojn en merkato. Sekvoj de la malfortigo de vinberaferoj en Italio estis grandaj maldungoj kaj fiaskado de entreprenoj.
Kolonia ekspansiemo
En la jaroj 1876-1877, en la tempoj de amikiĝado de Italio kun Germanio kaj Aŭstrio, Italio estis de siaj aliancanoj elvokita, por ke ĝi entreprenu ekspansion en nordan Afrikon kaj konkeru Tunizon, en kiu jam estis ekloĝiĝinta multnombra itala minoritato. Sed la itala registaro ne kuraĝis fari tion kaj Tunizo estis en la jaro 1881 konkerita fare de Francio.
Moninec
Interesaĵoj
La samnomata skimonto havas montopinton en supermara alteco 700 m, deglitejon kun artefarita neĝigado kun longeco 1200 m kun seĝa telfero kaj skiistan trenilon prokismume 600 m. Somere la deglitejo estas uzata kiel biciklista parko. En la areo estas ankaŭ ŝnurega parko.
Itala Reĝlando
Kolonia ekspansiemo
Kiam la 5-an de februaro 1885 falis la egipta registaro en Ĥartumo, la italoj eluzis la brita-egiptan konflikton kaj elsendis al Massaua ekspedicion. Je du jaroj pli poste la kontingento kun kvin cent soldatoj estis neniigita fare de pli nombraj sudanaj taĉmentoj. En Italio la informo pri la malvenko havis grandan reeĥon (ministro de eksterlando grafo di Robilant rezignis) kaj en Etiopion estis sendita plua ekspedicio. En la jaro 1888 la italoj subiggis perforte Massauon kaj establis ĉi tie kolonion Itala Eritreo.
Rongorongo
En 1862, sklavŝipoj peruaj enkaptis preskaŭ la tutan loĝantaron de Paskinsulo. La cetera loĝantaro ŝajne ne povis legi, kaj scio de kiel legi la skribon ekperdiĝis.
Otrokovice
Otrokovice (ekde 1939 ĝis 1946 Baťov, ekde 1960 ĝis 1964 Otrokovice-Kvítkovice, Otrokowitz) estas dua la plej granda urbo en Distrikto Zlín, Regiono Zlín, Ĉeĥio. Ĝi situas 10 km sudokcidente de la urbo Zlín sur la riverokuniĝo de Moravo kaj Dřevnice. Vivas ĉi tie.
Ĝi situas sur dislimejo de tri moraviaj etnografiaj regionoj – Moravia Slovakio, Valaĥio kaj Hanakio.
Gundershoffen
(jen france, origine germane kaj alemane Gundershofen) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rongorongo
En 1866, episkopo katolika en Tahitio, Florentin JAUSSEN, laboris kun Metoro TAOUAOURÉ [taŭaŭre] por krei liston de rongorongo-aj simboloj kaj tradukoj. Tamen "tradukoj" ne helpas vere deĉifri rongorongo-n, kaj multaj personoj suspektas ke Taouaouré ne reale komprenis la rongorongo-an skribon. En 1949, Boris KUDRJAVCEV perceptis en du tabeloj sekvencon ripetitan, kion poste oni trovis en aliaj tabeloj. Thomas BARTHEL eldonis desegnojn de la tuta simbolaro en 1958, kaj li montris ke unu de la tabeloj estas kalendaro luna. Antaŭ 1971 li reduktis la inventaron de simboloj al totalo de 120. Poste, la simbolojn por «luno», «lacerto», kaj la dio Tane oni identifigis, kaj kunfanditajn simbolojn oni rekonis. Steven FISCHER sugestas ke la insulanoj disvolvigis la simbolaron post kiam ili renkontis skribadon kiam ŝipo hispana vizitis Paskinsulon en 1770.
Litŝranko
Litŝranko estas dormejo en la formo de ŝranko fermebla per pordetoj aū kurteno. Litŝrankoj estis aktive uzataj ĝis la komenco de la 20-a jarcento, antaŭ ĉio en la kamparo en biendomoj.
Itala Reĝlando
Kolonia ekspansiemo
Sed la 1-an de marto 1896 la italan kolonian korpuson kun 15.000 soldatoj apud Adua neniigis pli nombra etiopia armeo kaj la italoj estis devigitaj retiriĝi ĝis Eritreo. Malsukceso de la etiopia kampanjo ne restis sen sekvoj kaj kvin tagoj post la malvenko apud Adua demisiis premiero Francesco Crispi. La etiopia imperio dum defendis sian sendependecon de Italio kaj de ceteraj koloniaj potencoj, ĝis plua itala invado en la jaro 1936 kaj establo Itala Orienta Afriko, kiun en pluaj kvar jaroj de la dua mondmilito liberigis Aliancanoj.
En septembro de 1911 Italio proklamis militon al Osmanida imperio kaj la itala armeo elŝipiĝis en Libio. Tiu ĉi paŝo de la itala registaro de komence ĉe naciistoj, katolikoj kaj loĝantoj de sudo renkontiĝis kun granda reeĥo. Protestis sole socialistoj, inkluzive de la juna Benito Mussolini, kiuj montris fakton, ke Libio estas malriĉa dezerto, neproponanta kompenzon por penita itala klopodo. La milito daŭris unu jaron kaj finiĝis per agnosko de la itala registaro super Libio kaj insuloj de Dodekanesos. La okupacio de Libio alportis vicon da leĝoj diskriminantaj la indiĝenajn libianojn kaj iliajn perfortajn forŝovojn al Insuloj Tremiti. Ĉiu tria el tiuj ĉi fuĝintoj mortis pro subnutrado. En la okupita Libio kelkaj naciistoj vidis nur konformon de siaj ideoj, ke Ialio estas rajtigita regi al mediteranea regiono pro konkero de Grekio, adriatia marbordo en Dalmatio.
Giovanni Giolitti
En la jaro 1892 itala ĉefministro unuafoje fariĝis Giovanni Giolitti. Kvankam lia registaro rapide la sekvantan jaron falis, Giolitti en la jaro 1903 revenis en la oficejon de premiero. Lia regado estis por mallonga tempo interrompita en la jaroj 1905-1906, sed poste ĝi retenis sin en la oficejo ĝis la jaro 1909. Danke al manipuladoj kun balotiloj kaj politikaj koruptoj li estadis kulpigata pro transformismo. La balottrompoj dum lia regado estis kutima praktiko, Giolitti helpis kun la baloto nur en riĉaj regionoj, kie li havis la plej grandan subtenon, dum malpli riĉajn regionojn, kie superis opozicio, li klopodis izoligi de la politiko kaj ilian loĝantaron fortimigi de la baloto. Situacio en la suda Italio tial estis malprogresiĝinta dum premiero Giolitti same, kiel dum liaj antaŭuloj. Kvar el kvin suditaloj estis analfabetoj kaj la malespera situacio leviĝis pro neĉeesto de proprumantoj de grundo kaj ĝi kondukis al ribeloj kaj fine eĉ al holodomoro.