cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metanolo
La pura metanolo estas grava bazmaterialo de kemiaj sintezoj. Oni uzas ties derivaĵojn por produkto de multaj kombinaĵoj, materialoj kiel sintezaj kolorigaĵoj, rezinoj, medikamentoj kaj parfumoj.
Oni grandkvante produktas el ĝi dimetilanilinon por kolorigaĵoj kaj formaldehidon por sintezaj rezinoj. Ĝi estas uzata en frostorezista likvaĵo por aŭtomobiloj, kiel raketo-pelaĵo kaj kiel ĝenerala solvenzo.
La metanolo estas grandoktan-nombra, pure forbrula materialo, grava ebla anstataŭiganto de benzino.
La metanolo estas senkolora likvaĵo, kiu bolas je 64,69 °C kaj degeliĝas je –93,9 °C. Ĝi formas kun aero eksplodaĵon.
Amasaj venenadoj
Metanolo estas forta veneno, konsumo de ĝi kaŭzas blindecon, trokonsumado eĉ morton. Foje oni konfuzas ĝin kun ordinara spirto aŭ intence ignoras danĝeron de ĝia konsumado kaj sekvas veneniĝoj, foje amasaj.
Santa Inês (Paraibo)
Santa Inês estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.539 loĝantojn en 2010.
Metanolo
Amasaj venenadoj
Somere 1965 en Tjumeno (Sovetunio) okazis amasa veneniĝo, pro kio mortis pli ol 40 kaj blindiĝis ĉirkaŭ 300 homoj. Ili drinkis metanolon, prenitan el cisterno kiu staris en fervoja saktrako ĉe lignobazo Tura. La metanolo estis destinita por forigi en gasputoj hidratojn — gason miksitan kun akvo, kiu foje ŝtopas gasputojn. La unua pereinto estis gardisto de la fervojstacio. Por eviti publikan reagon, la pereintoj estis sepultataj kaŝe en diversaj tombejoj.
Blekinge
Blekinge (Blechingia; esperante: Blekingo) estas historia provinco (landskap) en la pleja sudo de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Götaland, oriente de la same suda provinco Skanio (Skåne), kaj estas parto de la regiono Skåneland. La provinco havas 150 000 loĝantojn kaj areon de 2 941 km².
Fama verkisto el Blekinge estas Harry Martinson.
Cronay
Cronay estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 327 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Cronay situas en la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando, 4 kilometrojn norde de la Lago Lemano kaj 5 kilometrojn sudoriente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains, ĉe la nordokcidenta bordo de la rivero Mentue. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cronay kaj la vilaĝetoj La Baumaz, La Crausaz kaj Planchamps.
Trafiko
Tra Cronay pasas la kantona vojo de Yverdon-les-Bains al Moudon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu en nordo pasas tra la komunuma teritorio, situas proksimume 5 kilometron nordokcidente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains. Pere de la poŝtaŭtolinio de Yverdon-les-Bains al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cronay datiĝas el la jaro 1142 kiel Crosnai. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj burgonjaj tomboj kun metalornamitaj zonoj. Dum mezepoko Cronay estis senjorejo, kiu apartenis al la Baronejo Saint-Martin-du-Chène. Sur la monteto Au Signal ekzistas ankoraŭ restaĵoj de la fortikaĵo de Ulriko de Sankta Marteno el la jaro 1255. Sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio Cronay estis tribunalejo en la Voktejo Yverdon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Markus Näslund
Markus Näslund (naskiĝis la 30-an de julio 1973 en Örnsköldsvik, Svedio) estas sveda glacihokeisto.
Ekde la jaro 2009 li laŭkontrakte ludas en la teamo de la sveda klubo MoDo Hockey Örnsköldsvik. Antaŭe li interalie profesie plenumis pli ol 1000 glacihokeajn matĉojn en la Nacia Glacihokea Ligo de Usono kaj Kanado (angle National Hockey League, NHL, france Ligue nationale de hockey), en la teamoj de la kluboj Pittsburgh Penguins, Vancouver Canucks kaj New York Rangers ludante en la pozicio de atakisto de maldekstra alo.
Kariero
Markus Näslund komencis sian glacihokeistan karieron en la junula teamo de la klubo MoDo Hockey Örnsköldsvik, konkuranta en la Unua Glacihokea Ligo de Svedio. En 1991 li en la aĝo de 18 jaroj ricevis kontrakton de la usona klubo Pittsburgh Penguins. La 20-an de marto 1996 li interŝanĝiĝis kun la glacihokeisto Alek Stojanov de la kanada klubo Vancouver Canucks. Tiu interŝanĝo konsideratas la plej bona negoco, kiun la vankuvera klubo sukcesis fari en sia historio: Alek Stojanov ne fariĝis aparte sukcesa glacihokeisto, dum Markus Näslund iĝis entuziasmiga gvidanto de sia teamo kaj atingis impresan nombron da goloj.
En majo 2009 Markus Näslund anoncis sian demision el la aktiva profesia sportado, sed tamen revenis en novembro 2009, por subteni sian originan klubon en Svedion trovi la vojon el sporta krizo.
Internacie
Kadre de la nacia teamo de Svedio, li en la Junula Mondpokalo pri Glacihokeo atingis arĝentan medalon en 1992 (en Germanio) kaj same arĝentan medalon en 1993 (en Svedio); en la Mondpokalo pri Glacihokeo same per la nacia teamo de Svedio li atingis arĝentan medalon en 1993 (en Germanio), bronzan medalon en 1999 (en Norvegio) kaj same bronzan medalon en 2002 (en Svedio).
Ŝoseaj pontoj ĉe Spálov
La ŝoseaj pontoj ĉe Spálov (Silniční mosty u Spálova) estas du pontoj de la duaranga ŝoseo 288 inter Železný Brod kaj Vysoké nad Jizerou (Ĉeĥio). Ili transiras la riveron Kamenice, kelkdek metrojn antaŭ ties enfluo, kaj la fervojan linion inter Železný Brod kaj Tanvald. Iliaj voj-retaj numeroj estas respektive 288-006 kaj 288-007.
La pontoj estas ŝtalbetonaj kaj estis konstruitaj inter 1935 kaj 1938. De oktobro 2014 ili estas registrita kultura monumento; ilia numero de ÚSKP (Ústřední seznam kulturních památek = centra listo de kulturaj monumentoj) estas 105373.
La nomo de la pontoj devenas de la vilaĝo Spálov, kiu situas 500 metrojn oriente, kaj de la fervoja stacio samnoma, kiu estas tuj sude de la ponto.
Pro siaj malsamaj longecoj – la rivero estas pli larĝa ol la unutraka fervojo – la du pontoj estis realigitaj en malsamaj teknikoj: La parto super la rivero Kamenice estas arka, la parto super la fervojo traba. Kvankam la transiro estas ne orta, sed je sufiĉe akuta angulo, unu arko transpontas la tutan riveron; interaj pilieroj ne ekzistas.
Stalowa Wola
Historio
Dum la dua mondmilito aktivis Pola Rezistomovado. Germanoj amase alveturigis ĉi-tien malliberigitojn el la kastelo en Rzeszów al lokoj de publikaj ekzekutoj, ekz. en Charzewice (nun kvartalo de la urbo), germanoj venĝe pafmortigis 25 polojn pro mortigo de unu el ili.
(13318) 1998 RV77
(13318) 1998 RV77 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bruno Petković
estas kroata futbalisto. Li naskiĝis en Metković.
Ekde la jaro 2019 li estas membro de la kroata nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi, li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro, matĉe li tie rekoneblis per la numero "16". En la Futbala Mondpokalo 2022 la teamo kun li atingis la trian, "bronzan", pozicion, post eĉ dua pozicio (ankoraŭ sen li) en la antaŭa mondpokala turniro de 2018 - respektindaj rezultoj.
Villagarcía de la Torre
Villagarcía de la Torre estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝa ntoj nomiĝas garceños, sed plej popole "brujos" (sorĉistoj). La censita populacio en 2008 estis de 986 loĝantoj.
Situo
Villagarcía de la Torre estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campiña Sur, je altitudo de 587 m; je 107 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. Ĝi troviĝas pli proksime de aliaj urboj, ekzemple je 9 km de Llerena kaj je 33 km de Zafra. La surfaco de ties teritorio estas de 67,5 km². Ĝi limas kun la lokoj de Usagre, Valencia de las Torres, Higuera de Llerena, Llerena (komarka ĉefurbo kaj de jurisdikcio) kaj Bienvenida (Badajoz).
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Pri agrikulturo hegemonias la kultivo de cerealoj kaj olivarboj. Pri brutobredado hegemonias la ŝafoj, kvankam estis pli tradiciaj la porkoj.
Historio
Oni trovis arkeologiajn restaĵon de antaŭromia epoko ĉu de tartesoj ĉu de turduloj aŭ keltoj. Dum la romia epoko certe estis vilao rilata al ŝoseo kiu ligis la tiamajn urbojn korespondajn al la nunaj Sevilo kaj Merido.
Araba kaj kristana epokoj
Villagarcía ekzistis en islama epoko inter la sendependaj reĝlandoj de Sevilo kaj Badajoz. Konkeris ĝin el la araboj Don Rodrigo Iñiguez, superulo de la Ordeno de Santiago ĉirkaŭ la jaro 1241. Ĉirkaŭ 1330 estis senjoro de la vilaĝo Don Gómez González de Quijada kaj en 1367 estis duone de la ordeno de Santiago kaj duone de la Komendadoro de Leono Don García Fernández, kiu reloĝigis ĝin kaj nomigis ĝin kiel de García aŭ Vilaĝo de García.
Diversaj senjoroj posedis la vilaĝon kaj ĉirkaŭ la 16a jarcento estis de la dukoj de Arcos sed en la 18a jarcento pasis al la tre fama kaj pova nobela familio de la dukoj de Osuna.
19a jarcento
La kastelo de Villagarcía estis sendamaĝa ĝis la Milito de Hispana Sendependiĝo (1808-1814), sed dum tiu estis parte detruita, kaj utilis keil hospitalo por la francoj. Menciindas la proksima batalo de Cantalgallo la 10an de aŭgusto de 1810, post kiu la najbara urbo de Llerena estis parte detruita de la francaj trupoj. Poste la kastelo de Villagarcía estis detruita de la generalo Morillo dum la karlistaj militoj.
4481 Herbelin
4481 Herbelin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1985 de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Aŭgusteno
Aŭgusteno estas latindevena vira persona nomo. Ĝi venas el derivaĵo de la latina Augustus, la nomo Augustinus. Kelkaj preferas uzi en Esperanto ankaŭ la formon Aŭgustino. La ina varianto estas Aŭgustena.
Provinco San José
Provinco San José estas provinco de Kostariko. Ĝi situas en la okcidenta centro de la lando. Laŭ la stato de en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la urbo
Kantonoj de la provinco:
Cerghizel
Cerghizel [ĉergizel] (Kiscserged [kiŝĉerged]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Alba Iulia. Administre ĝi apartenas al Ungheni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 458 loĝantojn (rumanoj), en 1992 740 (95% rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1264. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Distrikto Ammerland
La distrikto havas areon de 728 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. En 2005 ĝi estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo. Centre de la distrikta teritorio situas la lago de Zwischenahn, la tria plej granda lago de Malsupra Saksio.
Etimologio
La vorto devenas de la indogermanaj vortradikoj ameri + land, kiuj signifas "marĉa lando".
NGC 197
NGC 197 (aliaj indikoj — PGC 2365, UGC 406, MCG 0-2-107, ZWG 383.53, HCG 7D, NPM1G +00.0016) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vallecillo (León)
Vallecillo [baljeZIljo] estas municipo en la sudoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Sahagún, en la sudoriento de la provinco. Vallecillo estas komprenebla etimologie kiel Valeto.
155215 Vámostibor
155215 Vámostibor estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Vallecillo (León)
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Vallecillo kaj Villeza, okupas totalan areon de 23,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 123 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 50 km de Leono, provinca ĉefurbo, kaj 17 km de Sahagún. Ĝi limas kun Villeza, Las Grañeras, Castrotierra de Valmadrigal, Gordaliza del Pino kaj Santa Cristina de Valmadrigal.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
155215 Vámostibor
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara elektrinĝeniero Tibor Vámos (1926 – 2021), plena ano de la Hungara Scienca Akademio kaj patro de la datuma komuniko en Hungario. Li gajnis en 2005 la ĉiujaran premion pri scienca komuniko de la Hungara Klubo de Sciencaj Ĵurnalistoj.
Vallecillo (León)
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj, maizo, beto, vitejoj, fruktarboj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado).
Höfen an der Enz
Höfen an der Enz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Calw kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paymogo
Paymogo estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio. La populara etimologio rilatas la nomon de la vilaĝo al "mago" (magiisto), sed reale la vera etimologio estas portugaldevena: "Paio" = domaro, "mogo" = limo.
Situo
Paymogo estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Andévalo en la okcidenta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 177 m; je 81 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 214 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 44' N, 7º 20' Ok.
Tiu teritorio limas kun Portugalio okcidente ĉe la loko Ribera de Chanza.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Spite malinteligenta rearbarigo per eŭkaliptoj, granda parto de la teritorio estas malferma arbaro de anzinoj, per kies fruktoj nutras sin ĉefe porkoj (industrio de ŝinko) kaj duarange per paŝtejoj ankaŭ ŝafoj. Estas fungo nome surloke "gurumelo", kiu gravas por la ekonomio kaj eĉ estas kerno de funga foiro. Ankaŭ ĉasado gravas.
Historio
La vilaĝo jam estis trapasejo por la vojo el Lisbono al Sevilo dum la 16a jarcento. Poste kreskiĝis danke al kontrabando. Dum la 19a jarcento okazis alia ekonomia okazintaĵo pro la ekspluatado de la minejoj de pirito situaj en Romanera kaj Vuelta Falsa de la municipa teritorio, sed tio ne daŭris pro manko de kapitalo, kaj la komunumo revenis al agrikulturo kaj la kontrabando ĉefe de kafo.
Vidindaĵoj
Estas kastelo konstruita en la 15a jarcento kaj rekonstruita por militoj kontraŭ Portugalio dum la 17a jarcento.
Rudolfo la 1-a (Sankta Romia Imperio)
Ne konfuzu lin kun lia samnoma nepo, Rudolfo la 1-a, reĝo de Bohemio (1282-1307).
Rudolfo la 1-a aŭ Rudolfo de Habsburgo (naskiĝis en 1218, mortis en 1291) estis rom-germana reĝo de la Sankta Romia Imperio. Li estis la filo de Alberto la 4-a de Habsburgo kaj ties edzino Hedvigo de Kiburgo, la lasta heredantino de la Grafoj de Kiburgo. Rudolfo la 1-a per sia kroniĝo en la jaro 1273, per kiu finiĝis la 23-jara interregno, fariĝis la 1-a imperiestro de la Sankta Romia Imperio el la familio de la Habsburgoj.
Vivo
Post la morto patra (13.12.1239) li heredis la duonon de la Graflando habsburga en Svislando kaj sekvis en la baptopatron Frederiko la 2-a (Sankta Romia Imperio) al Italujo. Tie li iĝis kavaliro. Danke al la edzinigo (1245) de Gertrud, la filino de grafo Burkhard von Hohenberg, Rudolfo akiris Kastelon Ortenbourg (apud Scherwiller en la departemento Bas-Rhin) kaj plurajn aliajn en Alzaco situantajn bienojn. En 1249 li ekskomunikitis fare de papo Inocento la 4-a estante ano de imperiestro Frederiko la 2-a kaj denove en 1254 pro bruligo de antaŭurbo bazela okaze de kverelo kun la loka episkopo. Sed ambaŭfoje la ekskomuniko neniigitis.
Dum senĉesaj kvereletoj li pligrandigis la posedaĵojn de sia dinastio. Estante aliancano de la urbo Strasburgo li venkis la urbmaleman episkopon Walter von Geroldseck proksime de Hausbergen en la jaro 1262. Post kiam forpasis grafo kaj onklo Hartmann von Kyburg gajnis li en 1264 pluse la Grafujon kiburgan. Sekve Rudolfo iĝis la plej potenca suvereno en Ŝvabio kaj Supra Burgonjo. Estante en kverelo kun la episkopa moŝto de Bazelo kaj preparante la sieĝon de tiu urbo li ricevis la informojn fare de Frederiko la 4-a (Zollern), burggrafo de Nurenbergo, pri la plano de la en Frankfurto ĉe Majno kolektiĝintaj princoj elekti lin je germana reĝo. La tagon post la elekto (1.10.1273) Rudolfo eniris solene Frankfurton kaj li kroniĝis en la 24.10. en Aachen.
Karaktero
Rudolfo estis de vera kavalireco, piulo kaj praktike saĝa kaj entreprenema. Pro la longa korpoformo kaj la agla nazo li tuj ekkonitis de ĉiuj. Tamen li ĉiam prezentis sin modesta. Por gajni la favoron de la papo je elektiĝo li devis konfirmi al la Apostola Seĝo ĉiujn privilegiojn iam ceditajn fare de Oto la 4-a (Sankta Romia Imperio) kaj Frederiko la 2-a. Ankoraŭ malakceptis la elekton lian la bohemia reĝo Přemysl Otakar la 2-a se li ne reicevis la aŭstriajn landojn rekompence. Kiam Otokaro dum la dietoj aperis nek en Nurenbergo (1274), nek en Würzburg (1275) nek en Augsburg (1275) li forpuŝitis de Rudolfo en la 24.6.1276 kaj startis kampanjo kontraŭ li.
La popolo bonvenigis lin krom la vienanoj. Antaŭ Vieno, en la 25.11.1277, Rudolfo kaj Otokaro interkonsentis ke Aŭstrujo, Stirio, Karintio kaj Karniolo iĝu rudolfaj, Bohemio kontraŭe estu otokara. Sed samjare ankoraŭ Otokaro rompis la pacon kaj perdis kaj la batalon kaj la vivon en la 26.8.1278 sur la kamparo Marchfeld apud Dürnkrut. Bohemion donitis fare de Rudolfo al la neplenaĝa filo de Otokaro, Venceslao la 2-a (Bohemio). Aŭstrujo, Stirio kaj Karniolo donitis - en konsento kun princaj elektistoj - al la filoj Albrecht kaj Rudolf. Karintion gajnis grafo Meinhard el Tirolo. Per ĉiuj tiaj Rudolfo ruze konstruis la necesan kaj multflankan influadon politikan. Arde li laboris poste por la restarigo de la paco en la regno. Jam en 1281 li sukcese peris pacon por Frankonio por la daŭro de kvin jaroj dum dieto en Nurenbergo. En 1286 la samo faritis por Ŝvabio kaj Bavario. En 1287 renovigitis la Majenca landpacleĝo de Frederiko la 2-a. Multaj burgoj de rabistaj kavaliroj detruitis kaj la nobeloj rompintaj pacon perforte regviditis je la vojo de paco. En 1289, dum dieto de Erfurto, la ĝenerala landa paco proklamitis kaj Rudolfo tuj ekagis tiucelen. Nur en Turingio detruitis pli ol 60 burgoj de ŝtelemaj kavaliroj (ekz. apud Reinsfeld) kaj 29 kavaliroj publike ekzekutitis. Post kiam en Speyer en 1291 faritis nova dieto porpaca, vokitis la princojn al alia dieto al Frankfurto por la monato majo. Tie elektiĝu la fio Albrecht reĝo. Sed tion la elektistoj malakceptis timante troan potencperdon voĉdonan. Sentante en Germersheim la alproksimiĝon de la morto li iris al Speyer, la entombigloko de multaj imperiestroj. Tie li mortis kaj entombigitis katedrale.
Alexander Rost glorigis al vivon rudolfan per la verko Kaiser R. in Worms, Justinus Kerner prikantis la morton en la poemo Kaiser Rudolfs Ritt zum Grabe.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 17. Leipzig 1909, p. 233, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Ármin Laszky
LASZKY Ármin (pro. laski) estis hungara presisto, ĵurnaleldonisto, redaktoro naskita en Peŝto en 1851 kaj mortinta en Nadjvarado la 4-an de septembro 1915.
Villamol
Villamol [biljaMOL] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Sahagún, en la sudoriento de la provinco.
Ármin Laszky
Biografio
Ármin Laszky studis en la presejo Athenaeum, li estis kompostisto, korektisto ĉe la Pesti Napló. De 1870 ĝis 1874 li laboris en la presejo de Ottó Hügel de Nadjvarado. En 1874 li establis presejon per apogo financa de Haas Gottlieb. Kune kun Mihály Rácz kaj László Dus li fondis la gazeton Szabadság de Nadjvarado, kies estis kunlaborantoj la renomaj verkistoj Endre Ady, Gyula Krúdy, Endre Nagy, Lajos Bíró kaj aliaj. Dum la proceso de Tiszaeszlár li eldonis la pamfleton Ellenröpirat (1881) de Márton Hegyesi kontraŭ la antisemita pamfleto Tizenkét röpirat (1880 – 1884) de Győző Istóczy.
Villamol
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villamol, Villacalabuey kaj Villapeceñil, krom la bieno Trianos, kie estis iama konvento de dominikanoj, okupas totalan areon de 39,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 150 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 63 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ordeno de Santiago
La ordeno de Santiago (hispanlingve Orden de Santiago), aŭ la ordeno de Santiago-de-Kompostelo, estis militista ordeno fondita en la 12-a jarcento. Ĝi havas la nomon de la nacia sankto de Hispanio, Sankta Jakobo, kies nomo uzadis la kristanoj de Galegio kaj Asturio ekde la 9-a jarcento por batali kontraŭ la hispanaj islamanoj kaj forpuŝi ilin.
Santiago-de-Kompostelo, en Galegio, estas la centro de la kulto de tiu apostolo, sed fakte estis nek la naskiĝejo nek la ĉefa sidejo de la ordeno. La ordeno ricevis sian unuan regulon en 1171 el la kardinalo Jacinto (estonta papo Celesteno la 3-a). Male de la samepokaj ordenoj de Calatrava kaj Alcantara, kiu obeis al la striktaj reguloj de la cistercianoj, Santiago akceptis nur la pli mildajn regulojn de la aŭgustenanoj. Tio favoris la rapidan disvolviĝon de la ordeno, kiu signife kontribuis al la Reconquista de la hispana teritorio.
La simbolo de la ordeno estis la kruco de Sankta Jakobo, tio estas ruĝa kruco finiĝante per spado.
Kruzenŝterna minejo
Kruzenŝterna minejo estas la gasokondensata minejo, unika laŭ gaskapacito kaj situanta en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 396 km nord-okcidente de vilaĝo Nov-Porto kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1976 kaj plu esplorata.
Geologio
La minejo estas ligita al la samnoma kupolforma levaĵo de ĉe nord-okcidenta finaĵo de la Okcidentsiberia plato. Plejparto de la minejo troviĝas en la Karaa maro. Laŭ tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de la supra kretaceo la minejo estas antiklinala falto, etendiĝinta meridiane kaj granda laŭ nivellinio -800 metroj estas 24 x 70 km, amplitudo 70 metroj.
Natura gaso haveblas en cenomanianaj, albionaj, aptianaj, baremianaj de la malsupra kretaceo. Je la profundeco 665-2340 metroj estas registritaj 11 kuŝejoj, el kiuj 7 estas gasaj en terigenaj rokaĵoj de la pokura tavolaro de la aptiano-cenomaniano (PK1, PK9, PK10), de la ĥanta-mansa tavolaro de la albiano (ĤM2), de la neokomaj tavoloj (TP1-3, TP4-5, TP9) kaj 4 gasokondensataj kuŝejoj en neokomo (TP10, TP13, TP14 kaj BJa3).
La kuŝejo estas masiva volba. Gasakva kontakto estas registrita je absoluta marko -798 metroj. La malsupraj produktohavaj tavoloj havas malpli grandan gasosaturitan dikecon 1,9-20 metroj, poreco 18-29%, tavolpremo 11,3-22,9 MPa. Elminigado de gaso dum elprovo estis 255-528 mil m³/tage. Kun profundeco kreskas enhavo de kondensato en gaso (gramoj/m³): 23,1 (tavolo TP10 je la fundo 1690 metroj), 150 (tavolo BJa2 je la fundo 2340 metroj).
Katedralo de Kristo Savinto
La katedralo de Kristo Savinto en Moskvo, Rusio (Кафедральный Соборный храм Христа Спасителя) estas plej granda preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Ĝia plej alta punkto atingas 105 metrojn. En ĝi samtempe povas preĝi 10 000 homoj.
Ĝi estis konstruata dum kvardek kvar jaroj laŭ projekto de la arkitekto Konstantin Thon por danki Dion en venko super napoleona Francio. La 26-an de majo 1883 la katedralo estis konsekrita kaj tie okazis la unuaj diservoj.
En 2000 honore al tiama jubileo de Mesio la katedralo de Kristo Savinto estis restarigita. Nun denove ĝiaj blankaj muroj kaj kvin orumitaj kupoloj estas videblaj el diversaj lokoj de la urbo.
La 21-an de februaro 2012 kvar feministinoj el Pussy Riot organizis prezentaĵon en la katedralo, tiamaniere esprimante sian nekonsenton kun politiko de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Malgraŭ amasaj opoziciaj subtenaj aranĝoj ili estis enprizonigitaj.
Meze de 2012 Socio por defendado de rajtoj de konsumantoj (ОЗПП) alvokis rusian juĝistaron deklarinte ke en la preĝejo la Rusa Ortodoksa Eklezio nelaŭleĝe faras komercan agadon. La juĝistaro decidis ke tiu agado ne estas komerco sed nur donacoj post oferado de mono.
Nikolao Pálffy
Nikolao Pálffy, hungare Pálffy Miklós [pAlfi MiklOŝ] estis grafo kaj militestro hungara.
Vivo
Li naskiĝis en Csábrágvarbók en la 10-an de decembro 1552. Li pasis 15 jarojn en kortego de la Habsburgoj en Vieno, kie li parolis gravajn lingvojn kaj studis juron kaj ankaŭ la militadon. En 1581 li iĝis barono kaj plenumis diversajn postenojn. En 1590 li iĝis estroj de fortikaĵo kaj Pozsony (reĝa departemento). Lia edzino estis Maria Fugger, kiu naskis 5 knabojn kaj 3 knabinojn.
Batalo kontraŭ la turkoj
Li sukcese debutis ĉe Komárom kontraŭ la turkaj bataladoj. Poste sukcese defendis ministajn urbojn de Supra Hungarujo kaj venkis la turkojn en Pákozd. Pri la sukcesoj papo Klemento la 8-a taksis lin diligentulo.
Kremlovskaja (stacio de Kazana metroo)
Kremlovskaja (Кремлёвская, Кремль) estas stacio sur Centra linio de la Metroo de Kazano en Kazano, Tatarstano, Rusio. Ĝi estis malfermita la. Ĝi situas inter stacioj ' kaj '.
Natria bromato
Natria bromato, bromato de natrio aŭ NaBrO3 estas neorganika kombinaĵo, blanka salo de bromata acido kaj forta oksidanto. Natria bromato uzatas ĉefe en tinkturaj procezoj kontinuaj aŭ pluretapaj envolvantaj sulfuron aŭ pigmentajn kuvojn kaj kiel permanenta harararanĝo, kemia agento, aŭ ora solvanto kiam uzata kun natria bromido.
Bad Ischl
Bad Ischl [bat iŝl] estas kuracloko en la sudo de Supra Aŭstrio en la centro de regiono Salzkammergut.
Ĝia longo nord-suda estas 19,6 km, okcident-orienta 17,8 km. Ĝia areo estas 162,85 km², el kiuj 71,9 % estas arbaraj kaj 7,9 % agraj. La unua dokumento pri la urbo estas el 1262 kaj nomas ĝin "Iselen". Urbajn rajtojn ĝi akiris nur en 1940.
En la regiono ĉirkaŭ Bad Ischl oni jam antaŭ jarcentoj minis salon, kies alta valoro certigis prosperon. En 1823 estis instalita la unua kuraca sal-banejo, kaj Bad Ischl iĝis kuracloko tut-eŭrope konata. En la jaroj 1849 – 1914 ĝi eĉ estis la somera rezidejo de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. Lia tiama vilao, nomata Kaiservilla (imperiestra vilao), ankoraŭ ekzistas. Ĝi estis donaco de lia patrino okaze de lia edziĝo en 1854, kaj li nomis ĝin "ĉielo surtera".
Eureka
Eureka povas esti:
Eureka estas nomo de la sekvaj loĝlokoj:
Krome ankaŭ povas temi pri
Čekovce
Čekovce, hungare Csákóc [ĉAkOc] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Čekovce situas inter montoj laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas voje je 9, aere je 4 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1391 en formo "Cheke". La unuaj loĝantoj estis germanoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1828 loĝis tie 412 vilaĝanoj en 68 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csákóc 552 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čekovce 471 homoj, (404 slovakoj, 65 ciganoj).
Wace
Wace (n. ĉ. 1115, m. ĉ. 1183) estis anglo-normanda poeto.
Li naskiĝis en Jersey. En la Roman de Rou li diris ke li loĝis en Caen, Normandio. Li havis eklezian karieron, kaj fine iĝis kanoniko de Bayeux.
Liaj ĉefaj verkoj, en la normanda-franca lingvo, estas
La Roman de Brut estas bazita sur la latina Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth. Inter aliajlegendoj ĝi priskribis la (legendan) fondon de Britio fare de Brutus de Trojo, kaj legendojn pri Reĝo Arturo. Estis Wace kiu unue menciis la Rondan Tablon kaj donis la nomon Excalibur al ties glavo. La verko popularis pro ke ĝi traktis Arturajn legendojn en la normanda, kaj estis la bazo de la longa angla aliteracia poemo Brut de Layamon.
Laŭ Layamon, estis la angla reĝo Henriko la 2-a kiu komisiis la Roman de Rou. Multe da la poemo traktis Vilhelmon la Konkerinton kaj la Normandan venkon de Anglio.
Křepice (distrikto Znojmo)
Křepice (Krepitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1196.
Jens Kandler
Jens KANDLER (naskiĝis en 1973) estas germana amatora astronomo, profesie li estas mekanismisto. Li regule faras observojn elde la Publika Observatorio de Drebach (en Distrikto Ercmontaro).
(14949) 1996 BA2
(14949) 1996 BA2 estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Starachowice
Starachowice estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Starachowice kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Starachowice. La loĝloko fondiĝis en la 15-a jarcento je la nomo Wierzbnik, kaj ricevis urbajn rajtojn la 11-an de aprilo 1525. Fine de junio 2015 ĝi havis loĝantojn.
Jens Kandler
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro aŭ kunmalkovro de 23 asteroidojn inter 1997 kaj 2005, kun André Knöfel kaj Gerhard Lehmann ; fakte li kunmalkovris entute 29 asteroidojn, sed pluraj el liaj malkovroj estas atribuitaj al la Publika Observatorio de Drebach.
La asteroido 8861 Jenskandler estis nomita en lia honoro.
Aviano
En ĝia komunuma teritorio situas bazo kaj flughaveno de la Itala Aer-Armeo kaj de NATO, kiun mastrumas la Usona Aer-Armeo. En kaj ĉirkaŭ Aviano loĝas multaj soldataj kaj civilaj usonanoj, kiuj laboras en la bazo aŭ en la flughaveno. La historia loĝloko interalie disponas pri ruino de eksa kastelo el la unua duono de la 10-a jarcento kaj jam multajn jarcentojn nomiĝis Aviano antaŭ ol ĝi fariĝis centro de aviado - la simileco de la du vortoj estas nur hazarda.
Piancavallo, konata alpa skiejo, estas frakcio de Aviano.
Lengwil
Pri la komunumo
Lengwil estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1252 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Lengwil situas sude de Kreuzlingen sur la montoĉeno Seerücken ofertante bonan belvidon al Bodenlago. La komunumo konsistas el la municipoj Illighausen kaj Oberhofen ĉe Kreuzlingen.
Najbaraj komunumoj
Lengwil limas en sudoriento al Berg, en sudo al Birwinken, en sudoriento al Langrickenbach, en oriento al Münsterlingen, en nordoriento al Bottighofen, en nordo al Kreuzlingen kaj en okcidento al Kemmental.
Trafiko
Lengwil situas ĉe la trajnlinio de Konstanco al Weinfelden, kiu estas servata de la fervojkompanio THURBO. La veturado de Lengwil al Konstanco daŭras 10 minutojn al Weinfelden 19 minutojn.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lengwil datiĝas el la jaro 1159 kiel Leingewillare.
La hodiaŭa komunumo estis kreita en la jaro 1998 per la kunigo de la du malnovaj municipkomunumoj Illighausen kaj Oberhofen ĉe Kreuzlingen. La municipo Schönenbaumgarten, kiu antaŭe apartenis al Illighausen ĉe tiu reordigo de la komunumoj estis aligita al Langrickenbach, dum Ast, kiu apartenis al Oberhofen, falis al Berg.
Seku Ture
Seku Ture [sekU turE], Ahmed Sékou Touré aŭ Ahmed Sekou Toure, naskiĝinta la 9an de januaro de 1922 en Faranah kaj mortinta la 26an de marto 1984 en Cleveland, Usono estis la unua prezidento de la Respubliko Gvineo, post la sendependigo akirita de Francio en 1958, ĝis 1984.
Biografio
Li estis laboristo de poŝta servo kaj poste sindikatisto. Danke al tio li iĝis urbestro de Konakrio en 1956. Li ege malamikis kun Francio ĉar sendependiĝo ne estis farata laŭ intencoj de la franca metropolo, sed laŭ premo de la gvineanoj instigitaj de Seku Ture. Tiele li devis amikiĝi kun Ĉinio kaj Sovetunio. Post tio sekvis puĉaj kaj murdaj klopodoj fare de grupoj helpataj de okcidentaj instancoj kaj tiele Seku Ture obsediĝis pri tiuj klopodoj kaj ege persekutis opoziciantojn.
Villagonzalo
Villagonzalo estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas galapagueros. La censita loĝantaro en 2008 estis de 1.352 loĝantoj.
Situo
Villagonzalo estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Vegas Bajas sed je ties koincido kun la Vegas Altas de la rivero Guadiana, je altitudo de 237 m; je 76 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 2o km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 40,8 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La fondo estis kiel domaro dependa de Alange en la 14a jarcento fare de la superulo de la Ordeno de Santiago nome Gonzalo Mexía, de kiu devenas la nomo de la vilaĝo, tio estas Villagonzalo aŭ Vilaĝo de Gonzalo. En 1588 sendependiĝis la vilaĝo de tiu senjorlando pere de la pago de 7.000 dukatoj al Filipo la 2-a, kaj de tiam estis vilaĝo de la jurisdikcio de Mérida.
Tradicioj
Inter ili estas rakontoj pri la ekzisto en la vilaĝo de sonorilo kies sono silentigis la stormoj kaj garantiis sukcesajn naskojn.
Demografio
La loĝantaro restis simila dum la unua duono de la 20-a jarcento sed post 1960 la elmigrado forportis grandan parton de la vilaĝanoj. Post 1980 la kvanto stabiliĝis kaj aktuale estas ĉirkaŭ 1.352 loĝantoj.
Éva Lukács Solymossy
LUKÁCS SOLYMOSSY Éva [luka:ĉ ŝojmoŝi] estas rumania hungara pentristino desegnistruistino. Ŝi naskiĝis en Deĵo la 18-an de januaro 1946.
Biografio
Éva Lukács Solymossy diplomitiĝis en 1966 en la Pedagogia Altlernejo de Kluĵo. Ŝi instruis desegnon en lernejo de Chiuiești kaj en lernejoj de Deĵo. Ŝi ekspozicias de 1967, de 1990 ankaŭ eksterlande. Ŝi vivas en sia naskiĝurbo.
Azzano Decimo
Azzano Decimo estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Petro, kies memortago, la 29-a de junio, sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Chions, Fiume Veneto, Pasiano di Pordenone, Pordenone kaj Pravisdomini.
Zelanda lingvo
Zelanda lingvo (Zeêuws en la zelanda, Zeeuws en la nederlanda) estas regiona lingvo, ĉefe uzata en nederlandaj provincoj Zelando kaj Suda Holando, kaj ankaŭ sur insulo Goeree-Overflakkee. Kvankam ofte oni rigardas la zelandan kiel dialekton de nederlanda lingvo, ĝi havas sufiĉe grandajn diferencojn de la nederlanda kaj je prononco, kaj je gramatiko kaj vortaro. Plej kutime, denaskaj parolantoj de la nederlanda ne komprenas la zelandan sen speciala preparo. Kelkaj lingvistoj opinias, ke la zelanda estas dialekto de la okcidentflandra lingvo
Deveno
Historie la zelanda estas intermedia lingvo inter la holanda kaj okcidentflandra. Dum la Mezepoko ĝi estis uzata en ambaŭ Holando kaj Flandrio, kaj do havas influojn de ambaŭ direktoj. Dialektoj de la zelanda montras pli da holandajn elementojn en la norda parto de la regiono. Tamen, entute la lingvo estas sufiĉe konsista kaj la limoj de ĝia areo estas tre facile difineblaj, ĉar longaj marbordoj formigas fortajn isoglosojn.
Gramatikaj ecoj
La plej grandaj diferencoj inter zelanda lingvo kaj la akademie standarda nederlanda estas jenaj: la zelanda konservas tri gramatikaj genroj anstataŭ du en standarda nederlanda; konsekvence, la zelanda konservas finajn ŝvaojn en inaj vortoj; ĝi ankaŭ konservas monoftongajn kaj  por ij kaj ui, anstataŭ diftongaj  kaj ; en plimulto de vortoj de la zelanda,  transformiĝis al ; malnovĝermanaj diftongoj  kaj  transformiĝis al ( kaj ) en la zelanda, kiam en standarda nederlanda ili kunmiksiĝis kun [e] kaj [o]; krome, la h-litero preskaŭ tute malaperis el la zelanda.
La sekva tabulo ilustras la prononcajn diferencojn inter la zelanda kaj la holanda (per nederlanda ortografio):
Dialektoj
La provinco de Zelando konsistas je kelkaj artifarite konetitaj insuloj, kiuj estis sufiĉe izolitaj ĝis mezo de 20-a jarcento. Rezulte, preskaŭ ĉiu tiu insulo havas klare distingan dilekton, kaj la diferencoj, kvankam negrandaj, estas rimarkeblaj. Ekzemple, dialekto de Goeree-Overflakkee, konservas la h-sonon, kaj dialektoj de Walcheren kaj Zuid-Beveland havas umlaŭtojn tie, kie pli nordaj dialektoj ne havas (ekzemple, beuter anstataŭ boter ). Ekzistas eĉ kelkaj etaj diferencoj inter komunumoj ene de unu insulo: ofte lokaj loĝantoj povas diveni el kiu vilaĝo venas la persono laŭ la prononco de tiu persono, eĉ se por fremduloj tiuj diferencoj estas nesenteblaj.
Geografia distribuo kaj sociaj ecoj
En komuna pensmaniero zelanda lingvo estas forte konektita kun kamparanoj, ĉar plimulto de parolantoj estas farmistoj kaj vilaĝanoj. Urbaj dialektoj de Middelburg kaj Vlissingen estas multe pli proksimaj al la holanda kaj preskaŭ formortis. Enketoj de 1990-aj jaroj montris, ke ĉirkaŭ 60% de la loĝantaro de Zelando ankoraŭ uzas la zelandan kiel ĉiutagan lingvon. Oni ekspektas, ke estas ĉirkaŭ 250000 denaskaj parolantoj (tio inkluzivas flandrajn dialektojn de okcidenta Zelando). Kvankam, kiel ofte okazas ĉe regionaj lingvoj, la nombro de parolantoj malkreskas, danĝero de formorto estas negranda, ĉar en multaj izolitaj komunumoj pli ol 90% de junuloj parolas la zelandan. En aliaj vilaĝoj, tamen, aparte en tiuj kiuj suferas fortan enmigradon, la zelanda lingvo estas uzata preskaŭ ekskluzive de plenkreskuloj, ĉar oni ne speciale instruas ĝin al la infanoj.
Ekzistas lobia movado por agnosko de la zelanda kiel Eŭropa minoritata lingvo. En 2005 ĝi ankoraŭ ne havis tiun statuson.
Zeĥarja (libro)
Zeĥarja estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. Malgrandaj Profetoj.
Nomo
La libro nomiĝas
Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝia unua parto entenas vortojn de la profeto Zeĥarja.
Enhavo kaj strukturo
La libro havas du partojn:
Hainsfarth
Hainsfarth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 198
NGC 198 (aliaj indikoj — PGC 2371, UGC 414, MCG 0-2-109, ZWG 383.57, IRAS00367+0231) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Witold Majewski
Pola esperantisto
Witold MAJEWSKI (naskiĝis 1908 - mortis la 13-an de septembro 1976 en Varsovio, Pollando) estis pola esperantisto.
Kiel multjara aktivulo en la pola Esperanto-movado li aparte okupiĝis pri Esperantaj ekspozicioj. Inter la taskoj, kiujn li plenumis dum multaj jaroj, estis ankaŭ la prizorgado de la tombo de d-ro Zamenhof kaj de florbedo antaŭ la iama domo de Zamenhof en Dzika 9 (nun Zamenhofa 9). Li estis membro kaj fakdelegito de UEA.
Mara (rivero, Iza)
Mara (Mára) estas rivero en la rumana distrikto Maramureș, maldekstra flankrivero de Iza. Ĝia enfluejo estas ĉe la vilaĝo Vadu Izei. Ĝia supra parto, supre de la vilaĝo Mara, estas nomata ankaŭ Valea Brazilor.
9495 Eminescu
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rumana poeto Mihai Eminescu (1850–1889), kiu traktis la esencajn problemojn de la homa ekzisto : vivo, amo, morto, kredo, espero, batalo. Li plenumis tiun per literaturaj rimedoj kiuj restas unikaj. Kiel genio de universala kulturo, li estis ofte komparita kun Shakespeare kaj Goethe.
Mara (rivero, Iza)
Mara fluas pli-malpli nord-orienten, fine norden. Ĉe Berbești ĝi disbranĉiĝas kaj formas insulon pli ol unu kilometron longan kaj 200 metrojn larĝan. Ĝi estas neloĝata, sed de ambaŭ flankoj atingebla per pontoj.
Regiono Bodenlago-Supra Ŝvabio
La regiono Bodenlago-Supra Ŝvabio - Region Bodensee-Oberschwaben - estas unu el 12 administraj regionoj en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝi troviĝas ene de la distriktaro Tübingen, en la sudo de la federacia lando. Sian nomon la regiono havas de la Bodenlago (germane Bodensee) kaj de parto de la historia regiono Ŝvabio (germane Schwaben), kies okcidenta parto nun troviĝas en Baden-Virtembergo, sed la pli granda orienta parto en Bavario.
La regiono konsistas el la distriktoj
Administra centro estas la urbo Ravensburg.
La teritorio kovras areon de 3.500,95 kvadrataj kilometroj. Fine de septembro 2005 en la regiono vivis 616.167 loĝantoj. La averaĝa loĝdenso de la teritorio do estas 176 loĝantoj po km².
Plej gravaj urboj (Mittelzentren) de la regiono estas
Santana de Mangueira
Santana de Mangueira estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.331 loĝantojn en 2010.
Mireșu Mare
Mireșu Mare estas nomo de du lokoj en Rumanio:
Ĥalifa bin Zajid bin Sultan Al Nahjan
Ŝejĥo Ĥalifa bin Zajid bin Sultan Al Nahjan خليفة بن زايد بن سلطان آل نهيان (naskiĝis la, mortis ), kutime nomata "ŝejĥo Nahjan" aŭ "ŝejĥo Ĥalifa" estis prezidanto de la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj la emiro de Abu-Dabio.
Li prezidantiĝis la, post la morto de sia patro Zajid bin Sultan Al Nahjan.
La plej alta turo (2018) en la mondo Burĝ Ĥalifa (arabe برج خليفة "Turo de la Kalifo", referencas al lia nomo.
Enmetitaj specioj
Enmetitaj specioj, enportitaj specioj aŭ neindiĝenaj specioj, se temas pri plantoj (ankaŭ nomitaj neofitoj) aŭ bestoj, estas specioj, kiuj vivas for de sia indiĝena distribua teritorio kaj alvenis tien pro homa agado, ĉu intenca ĉu nevola. Kelkaj enmetitaj specioj estas damaĝaj al la ekosistemo, kien ili estis enmetitaj, aliaj malprofite influas agrikulturon kaj aliajn homajn uzadojn de naturaj resursoj aŭ frapas la sanon de animaloj kaj homoj. Aperos listo de enmetitaj specioj en aparta artikolo. Enmetitaj specioj kaj iliaj sekvoj sur naturaj medioj estas nuntempe polemika temo, kiu allogas laboron de multaj sciencistoj, registaroj, asocioj, agrikulturistoj kaj aliaj.
Malaja Duoninsulo
Malaja Duoninsulo - kies suda parto nomiĝas Malaka Duoninsulo - estas longa, malvasta etendaĵo de la azia kontinento en ties suda parto.
Sur la duoninsulo troviĝas ŝtatoj kiel Mianmaro, Tajlando kaj Malajzio (parte).
Sudokcidente de Malaka Marvojo situas la indoneza insulo Sumatro, pli oriente Borneo. La areo estas kovrita per pluvarbaro tipa en tiu latitudo.
Biogeografie la norda parto de Malaja Duoninsulo troviĝas en la hindoĉina kaj la suda parto en la sundalanda kaj filipina ekoprovincoj de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio ellaborita de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Fitogeografie, la suda parto de Malaja Duoninsulo estas aparta flaŭra provinco el la Malesia Regiono de la Paleotropisa Regno.
Liptovská Osada
Liptovská Osada (hungare Oszada [osada], germane Unterberg) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Liptovská Osada situas ĉe kunfluejo de 3 rojoj inter montoj 1007, 1049, 949 kaj 919 m altaj, laŭ ĉefvojo Banská Bystrica-Ružomberok. La lasta urbo troviĝas je 15, Banská Bystrica je 40 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1288. En 1715 36 familioj pagis impostojn. En 1787 714 vilaĝanoj loĝis en 86 domoj, en 1828 969 vilaĝanoj loĝis en 129 domoj. En 1813 poŝto ekfunkciis, kie ankaŭ la diliĝencoj ŝanĝis la ĉevalojn. Post 1899 la oficiala hungara loknomo iĝis Liptószada pro la hungariga politiko, kie en 1910 laŭ la popolnombrado vivis 1457 homoj, (plejparte slovakoj). Inter 1908-1974 fervojeto liveris la lignojn al Ružomberok. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Rózsahegy, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liptovská Osada 1674 homoj, (1660 slovakoj).
Kamarado
Laŭ PIV kamarado estas "tiu, kiu familiariĝis kun alia, dividante ties loĝlokon aŭ okupojn aŭ distrojn"; tiele la vorto estas de similaj uzo aŭ signifo kun kompano, kompaniano aŭ kunulo. Laŭ la 2a signifo estus "Alparola termino kaj titolo de ĝentileco, uzata en la laboristaj organizaĵoj"; tiel la vorto estas de similaj uzo aŭ signifo kun frato, kolego, sinjoro. En diversaj lingvoj oni elektis diversajn vojon uzi ĝin en diversaj organiztipoj aŭ ideologiaj tendencoj, ĉefe konkurence kun aliaj similaj kiel kompano, samorganizano, kolego, ktp. Tiu alparolo estas tre uzata en esperanta organizo kiel SAT ekzemple kiu estas organizo por laboristoj.
La kamarada kamarado estas ofte alparolo de sinjoroj el komunismaj partioj, sed ne nur. Ĝi estas amika al la kamaradoj-amikoj, ĉar ĉiuj tuj, eĉ ne koninte sin persone reciproke, ci-diris unu la alian. La alparolo kamarado estis uzata en lernejoj (kamarado instruisto), sed oni ne uzis tiun alparolon en medicino. Oni ne diris kamarado doktoro, sed mirinde sinjoro doktoro.
Beaucaire-Marchandises (stacidomo)
Beaucaire-Marchandises estas franca varstacidomo sur linioj Le Martinet - kaj  - Sète-Ville, situanta en  Beaucaire, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Tarahumara-Montaro
Tarahumara-Montaro aŭ Sierra Tarahumara estas montaro kiu estas parto de Okcidenta Patrinmontaro. Ĝi troviĝas en la subŝtato de Ĉiuaŭo, en la nordokcidento de Meksiko. Cerro Mohinora konstituas la plej altan punkton de Okcidenta Patrinmontaro.
Reitnau
Pri la komunumo
Reitnau estas komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1185 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Reitnau situas okcidente de la rivero Suro, kiu formas la orientan limon de la komunumo. La komunumo konsistas el la tri partoj Unterdorf, Oberdorf kaj Hubel.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Reitnau limas en nordokcidento al Wiliberg, en nordo al Attelwil, kaj en nordoriento al Moosleerau. En la ceteraj direktoj ĝi limas al la Kantono Lucerno, nome en oriento kaj sudo al Triengen, kaj en okcidento al Reiden.
Trafiko
La komunumo situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio de Schöftland al Sursee.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 5 kilometrojn okcidente en Reiden.
Historio
La unua dokumenta mencio de Reitnau datiĝas el la jaro 1045 kiel Reitinouwa.
Vivo de Joseph Smith, Jr. de 1834 al 1837
La vivo de Joseph Smith, Jr. de 1834 al 1837 kovras periodon ekde kiam Smith revenis hejmen al Kirtland, Ohio, de Tendaro de Ciono en 1834, ĝis li lasis Ohion por Misurio en la frua januaro 1838.
Templo en Kirtland
En Kirtland, la unua templo estis konstruita. La laboro estis komencita en 1833 kaj la templo estis dediĉita en 1836. Ĉe kaj ĉirkaŭ la dediĉo, multaj eksterordinaraj eventoj estis raportitaj: aperoj de Jesuo, Moses, Elija, Elias kaj anĝeloj; parolado kaj kantado en lingvoj, ofte kun tradukoj; kaj aliaj spiritaj aperoj. Kelkaj mormonoj kredis ke miljara reĝado de Jesuo alvenis. Smith eble unue praktikadis poligamion dum la konstruado de la templo de Kirtland.