cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cifereca analitiko
Cifereca analitiko estas studo de algoritmoj por solvado de problemoj de kontinua matematiko per diskreta matematiko kaj aparte komputiko. La problemoj estas de kalkulo, cifereca lineara algebro super la reela kaj kompleksa kampoj, solvado de diferencialaj ekvacioj, kaj alia rilatantaj problemoj, ekestantaj el fiziko kaj inĝenierado.
Vajŝjo
Nuntempaj komunumoj
La komunumoj de vajŝjoj nuntempe konsistas el pluraj ĝatioj, inkluzivante la subkastojn agrahari kaj agrawal.
Cifereca analitiko
Ĝenerala enkonduko
Multaj problemoj en kontinua matematiko ne havas fermit-forman solvaĵon. Unu ekzemplo estas trovado de integralo de exp(−x2) (la erara funkcio) kaj solvado de ĝenerala polinoma ekvacio de grado kvin aŭ pli alta (vidu teoremon de Abelo-Ruffini). En ĉi tiuj situacioj, oni havas du variantojn: trovi proksimuman solvon uzante asimptotan analitikon aŭ ciferecan solvaĵon. La lasta elekto estas priskriba de cifereca analitiko.
Rektaj kaj ripetaj metodoj
Iuj problemoj estas solveblaj ekzakte per algoritmo. Ĉi tiuj algoritmoj estas nomitaj kiel rektaj. La ekzemploj estas gaŭsa elimino por solvado de sistemoj de linearaj ekvacioj kaj la simpleksa metodo en lineara programado.
Tamen, ankaŭ nerektaj metodoj ekzistas por multaj problemoj. En tiaj okazoj iam eblas uzi ripetan metodon. Ĉi tia metodo startas de diveno kaj trovas sukcesajn proksimumajn kalkulaĵojn, kiuj espereble konverĝas al la solvo. Eĉ se la rekta metodo ekzistas, la ripeta metodo povas esti preferinda ĉar ĝi estas pli rapida, pli stabila aŭ pli preciza (en okazo de uzado de realaj kalkuliloj).
Diskretigo
La kontinua problemo devas iam esti anstataŭigitaj per nekontinua problemo kies solvaĵo estas proksimuma solvon de la kontinua problemo; ĉi tiu procezo estas nomita nekontinuigo. Ekzemple, la solvo de diferenciala ekvacio estas funkcio. Ĉi tiu funkcio devas esti prezentita per finia kvanto de datumoj, ekzemple per ĝia valoro je finia nombro de punktoj je ĝia domajno, malgraŭ ke ĉi tiu domajno povas estas kontinuaĵo.
La generacio kaj disvastigo de eraroj
La studado de eraroj formas gravan parton de cifereca analitiko. Ekzistas kelkaj fontoj de eraroj en la solvado de la problemo. rondigaj eraroj ekestas ĉar estas neeble prezenti ĉiujn reelajn nombrojn ekzakte per maŝino kun finia memoro (tiaj estas ĉiuj praktikaj ciferecaj komputiloj). Trunkaj eraroj okazas kiam oni finas iteracion aŭ oni aproksimas solvaĵon, kaj la solvo diferencas de la ekzakta solvo. Simile, diskretigo liveras diskretigan eraron ĉar la solvo de la diskreta problemo ne koincidas kun la solvo de la kontinua problemo.
Kiam eraro estas generita, ĝi ĝenerale disvastiĝos tra la kalkulo. Tio kondukas al la nocio de cifereca stabileco: algoritmo estas ciferece stabila se eraro, kiam ĝi estas generita, ne kresku tro dum la kalkulo. Tio eblas se la problemo estas bonkonduta, kiu signifas ke la solvaĵo ŝanĝiĝas per nur eta kvanto se oni ŝanĝas la datumojn per eta kvanto. Aliflanke, se problemo estas malbonkonduta, tiam eventuala eraro en la datumoj multe kreskos.
Do, algoritmo kiu solvas bonkondutan problemon estos aŭ ciferece stabila aŭ ciferece malstabila. Arto de cifereca analitiko estas trovi stabilan algoritmon por solvi bonkondutan matematikan problemon. Rilatanta arto estas trovi stabilan algoritmon por solvi malbonkondutajn problemojn, kiuj ĝenerale postulas trovi bonkondutan problemon kies solvaĵo estas proksima al tiu de la malbonkonduta problemo kaj solvi ĉi tiun bonkondutan problemon anstataŭe.
Aplikoj
Tial, rendimento ludas gravan rolon kaj heŭristika metodo ofte povas esti preferita metodo kun solida teoria fundamento, ĉar ĝi estas pli efika. Ĝenerale, cifereca analitiko uzas empiriajn rezultojn de kalkulado, kun validaj novaj metodoj por analizi problemojn, kvankam ĝi kompreneble ankaŭ utiligas matematikajn aksiomojn, teoremojn kaj pruvojn.
Studotemoj
La kampo de cifereca analitiko estas dividebla en diversajn subfakojn laŭ la tipo de problemoj solvotaj.
Komputi valorojn de funkcioj
Unu el la plej simplaj problemoj estas kalkuli la valoron de funkcio ĉe donita punkto. Por polinomoj la Hornera algoritmo estas ofte pli efika ol la evidenta metodo. Ĝenerale, gravas taksi kaj regi rondigajn erarojn ekestantajn pro la uzado de flosanta komo.
Interpoli, ekstrapoli kaj regreso
Interpoli solvas la jenan problemon: laŭ la donita valoro de iu nekonata funkcio ĉe kelkaj punktoj, kiun valoron havas tiu funkcio ĉe alia punkto inter la donitaj punktoj? Tre simpla metodo estas uzi linearan interpolon, kiu supozas ke la nekonata funkcio estas lineara inter ĉiu paro de sinsekvaj punktoj. Ĉi tiu povas esti ĝeneraligita al polinoma interpolo, kiu estas iam pli preciza sed suferas de la Runge-a fenomeno. Aliaj interpolaj metodoj uzas lokigitajn funkciojn, ekzemple splajnojn aŭ ondetojn.
Eksterpoli similas al interpoli, sed nun oni volas trovi la valoron de la nekonata funkcio ĉe punkto ekster la donitaj punktoj.
Regreso estas ankaŭ simila, sed ĝi agnoskas ke la datumoj estas neprecizaj. Laŭ donitaj punktoj, kaj laŭ mezuro de la valoro de iu funkcio ĉe tiuj punktoj (kun eraro), ni bezonas taksi la nekonatan funkcion. La metodo de plej malgrandaj kvadratoj estas unu populara metodo por atingi tion.
Solvi ekvaciojn kaj sistemojn de ekvacioj
Alia fundamenta problemo estas komputi la solvon de iu donita ekvacio. Du kazoj estas kutime konsiderindaj, depende de ĉu la ekvacio estas lineara aŭ ne.
Oni multe penis evoluigi metodojn por solvi sistemojn de linearaj ekvacioj. Normaj metodoj estas Gaŭso-Jordana elimino kaj LU-faktorigo. Iteraciaj metodoj kiel la konjugita gradienta metodo estas kutime preferitaj por grandaj sistemoj.
Radiko-trovantaj algoritmoj estas utilaj por solvi nelinearajn ekvaciojn (ili estas tiel nomitaj ĉar radiko de funkcio estas argumento por kiu la funkcio donas nulon). Se la funkcio estas diferencialebla kaj la derivaĵo estas sciata, tiam la Neŭtona metodo estas populara elekto. Linearigo estas alia tekniko por solvi nelinearajn ekvaciojn.
Optimumigo
Ĉefa artikolo: Optimumigo (matematiko).
Optimumigaj problemoj postulas trovi la punkton kie la funkcio estas maksimuma. Ofte la punkto devas plenumi iujn kondiĉojn.
La kampo de optimumigo estas disigebla en kelkajn subtemojn, depende de la formo de la objekta funkcio kaj la kondiĉo. Ekzemple, lineara programado pritraktas la okazon ke kaj la objekta funkcio kaj la kondiĉo estas lineara. Fama metodo en lineara programado estas la simpleksa metodo.
La metodo de multiplikantoj de Joseph-Louis Lagrange povas redukti optimumigajn problemojn kun limigoj al nelimigitaj problemoj.
Kalkuli integralojn
Ĉefa artikolo: Cifereca integralo.
Cifereca integralado (aŭ cifereca kvadraturo), serĉas por la valoro de difinita integralo. Popularaj metodoj uzas formulon de Neŭtono-Cotes, ekzemple la mezpunkta regulo aŭ regulo de Simpson) aŭ Gaŭsa kvadraturo. Ĉi tiuj metodoj dependas de strategio "dividi kaj venki", per kiu oni apartigas integralon sur relative granda aro en integraloj sur pli malgrandaj aroj. En pli altaj dimensioj, kie ĉi tiuj metodoj iĝas neeblige multekostaj laŭ komputada peno, oni povas uzi metodojn de Monte-Carlo, aŭ, en mezgrandaj dimensioj, la metodon de maldensaj kradoj.
Solvi diferencialajn ekvaciojn
Ĉefaj artikoloj: Ciferecaj ordinaraj diferencialaj ekvacioj, Ciferecaj partaj diferencialaj ekvacioj.
Cifereca analitiko estas ankaŭ uzata por komputi diferencialajn ekvaciojn, kaj ordinarajn diferencialajn ekvaciojn kaj diferencialajn ekvaciojn en partaj derivaĵoj.
Partaj diferencialaj ekvacioj estas solveblaj, unue diskretigante la ekvacion, kondukante ĝin en finidimensian subspacon. Ĉi tiu estas farebla per finia elementa metodo, finia diferenca metodo, aŭ (aparte en inĝenierado) finia volumena metodo. La teoria pravigo de ĉi tiuj metodoj ofte koncernas teoremojn el funkcionala analitiko. Tio reduktas la problemon al la solvado de algebra ekvacio.
Historio
La kampo de cifereca analitiko inventiĝis je multaj jarcentoj antaŭ la invento de modernaj komputiloj. Lineara interpolo estis jam uzata antaŭ pli ol 2000 jaroj. Multaj grandaj matematikistoj de la pasinto okupis sin per cifereca analitiko, kiel estas evidente pro la nomoj de gravaj algoritmoj, ekzemple Neŭtona metodo, Lagrange-a interpola polinomo, Gaŭsa elimino, kaj Eŭlera metodo.
Por faciligi kalkuladojn permane, grandaj libroj produktiĝis kun formuloj kaj tabeloj de datumoj kiel interpolaj punktoj kaj funkciaj koeficientoj. Uzi tiujn tabelojn, ofte kalkulitaj por 16 dekumaj lokoj aŭ pli por iuj funkcioj, oni povus trovi valorojn por substitui en la formulojn donitajn kaj atingi tre bonan ciferecan takson de iuj funkcioj. La elstara laboro en la kampo estas la NIST-eldono redaktita de Abramowitz kaj Stegun, milpaĝa libro de tre granda nombro de kutime uzataj formuloj kaj funkcioj kaj iliaj valoroj ĉe multaj punktoj. La funkciaj valoroj estas ne tre utilaj kiam komputilo estas disponebla, sed la granda listaro de formuloj povas ankoraŭ esti tre oportuna.
La mekanika kalkulilo estis ankaŭ ellaborita kiel ilo por mana kalkulado. Ĉi tiuj kalkuliloj evoluis en elektronikajn komputilojn en la 1940-aj jaroj, kaj estis tiam fundamente, ke ĉi tiuj komputiloj estis ankaŭ utilaj por administraj celoj. Sed la invento de la komputilo ankaŭ influis la kampon de cifereca analitiko, ĉar eblis solvi pli longajn kaj pli komplikajn kalkulojn.
Programaroj
Nuntempe, plejmultaj algoritmoj estas realigitaj kaj ruliĝas komputile. La Netlib-deponejo enhavas diversajn kolektojn de programaraj metodoj por ciferecaj problemoj, plejparte en Fortran (programlingvo) kaj C. Ekzistas proprietaj produktoj kiuj realigas diversajn ciferecajn algoritmojn, ekzemple la bibliotekoj IMSL kaj NAG; libera alternativo estas la GNU Scienca Biblioteko. Malsaman metodon prenis la Cifereca Recepta biblioteko, kiu emfazas kompreni klasikajn algoritmojn. (Iuj konsideras tion forteco; aliaj bedaŭras la erarojn kaj malbonan konsilon.)
Aliaj popularaj lingvoj por cifereca komputado estas MATLAB, IDL, kaj Pitono. Ĉi tiuj estas interpretitaj programlingvoj, sed ili ebligas pli rapidan evoluigon kaj prototipadon, kaj se necese povas esti konvertitaj al Fortran kaj C por plia rapido. Rapido vaste varias: dum vektoraj kaj tabelaj operacioj ofte estas rapidaj, skalaraj iteracioj povasvarii laŭ pli ol ordo de grando.
Multaj komputilaj algebraj sistemoj, ekzemple Mathematica kaj Acero (liberaj programaraj sistemoj inkluzive de Maxima, Aksiomo, calc kaj Yacas), uzeblas por ciferecaj kalkuloj. Ilia forteco tipe kuŝas en signa kalkulado.
Multaj komputilaj algebraj sistemoj, ekzemple Mathematica, havas la avantaĝon de arbitre preciza aritmetiko, kiu povas liveri pli ekzaktajn rezultojn.
Kalkultabelilo estas uzebla por solvi simplajn problemojn rilate al cifereca analitiko.
Ceiba
Ceiba estas genro kun ĉirkaŭ 21 plantospecioj akceptitaj, el cento da ili priskribitaj, ​ apartenantaj al la familio Malvacoj, Malvaceae. La novaj klasigoj inkludas ankaŭ la iamajn speciojn de la genro Chorisia en de tiu. ​
Ŝajne la genro esti originita en la tropika areo je kiu separiĝis Sudameriko kaj Afriko, antaŭ ĉirkaŭ 120 milionoj da jaroj. ​ La specioj de la genro distribuiĝas el Meksiko ĝis la sudo de Ĉilio; ĝi havas sian plej grandan diversecon (13 specioj) en Sudameriko. Ĝi estas la nacia arbo de Gvatemalo.
La majoritato de la specioj de la genro Ceiba, estas falfoliaj kaj ekfloras ĝis la folifalo. La antezo estas krepuska aŭ nokta kaj pro tio ties polenigantoj estas lepidopteroj, vespertoj kaj malpli ofte kolibroj.
Ĝenerale, la specioj de tiu genro estas nature en arbaroj kiuj havas markitan epokon de sekego, por ekzemplo, en la tropika arbaro falfolia de Meksiko aŭ sur la marbordo de sudorienta Brazilo. Tamen estas ankaŭ specioj kiel Ceiba pentandra aŭ Ceiba speciosa kiuj montras konsiderindan toleremon por malsekaj medioj kaj eĉ inundeblaj.
Ceiba estas vorto de tainoj derivita de vorto kiu signifas 'boato' ĉar la trunko de la ceiboj estis uzita de tainoj por konstrui trunkoboatojn. ​
Elena Ceaușescu
Elena CEAUȘESCU (prononco []) estis edzino de komunisma diktatoro Nicolae Ceaușescu, kaj vicĉefministrino de Rumanio.
Frua vivo
Ŝi naskiĝis kiel Elena Petrescu en malriĉa, kamparana familio en la vilaĝo Petrești, la distrikto Ilfov en Valaĥio. Kvankam ŝi vere naskiĝis en 1916, la oficialaj biografioj menciadis la jaron 1919 - la dato estis poste false ŝanĝita ĉar ŝia edzo, Nicolae (nask. en 1918) ne volis ke ĉiuj sciu ke la edzino estas pli aĝa. Elena finis sian lernadon en la kvara bazlerneja klaso kaj transloĝiĝis kun sia frato en Bukareŝton. Tie ŝi laboris komence kiel asistantino en laboratorio kaj poste en teksa fabriko. Tiu periodo estis en oficialaj biografioj menciata nur kelkvorte, kaj ne konserviĝis certaj dokumentoj pri ĝi. Kutimis onidiroj, ke Elena Petrescu estis tiam putino aŭ kromvirino de altrangulo aŭ riĉulo. La onidiroj bazis sur la fakto, ke la edukiĝo-nivelo de Elena estis tro malalta por senapoge ricevi la postenon.
Politika engaĝiĝo
En 1937 Elena aliĝis al Rumana Komunista Partio. En 1939 ŝi ekkonis 21-jaraĝan Nicolae Ceaușescu al kiu ŝi edziniĝis en 1946. Post kiam komunistoj transprenis la potencon en Rumanio ŝi laboris kiel sekretariino en la ministerio de eksterlandaj aferoj.
Ŝia situacio tute ŝanĝiĝis kiam Nicolae Ceaușescu atingis la regopovon. Ekde kiam li fariĝis ĝenerala sekretario de la komunista partio, la politika rolo de Elena kreskis. Ŝi forte engaĝiĝis en la administradon apud sia edzo. Ekde 1972 ŝi havis altrangajn postenojn en la partio. Dum la 11-a partia kongreso en novembro 1974 ŝi estis elektita membro de la politika ekzekutiva komitato. En januaro 1977 ŝi iĝis membro de la plej alta partia institucio, nome la Konstanta Oficejo de la Politika Ekzekutiva Komitato. En marto 1980 ŝi iĝis vicĉefministro de Rumanio.
Elena Ceaușescu respondecis pri la decido nuligi la nasko-kontroladon, kio en la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj kaŭzis krizon de nevolataj infanoj. Ŝi ankaŭ estris la Nacian Sankomisionon, kiu kontestis la ekziston de aidoso en Rumanio kaŭzante unu el la plej grandaj evoluoj de la malsano en Eŭropo.
Sub la regado de Nicolae, Elena Ceaușescu fariĝis tre grava politikistino en Rumanio. Publike la edzo diris, ke por li estas granda honoro voki ŝin kamaradino. Rumanaj elmigrintoj en Usono moke nomis ŝin Madame Ceaușescu. Ŝi mem ĝuis la titolon Patrino de la Nacio.
Scienca kariero
La oficiala propagando prezentis Elena kiel sciencistinon de monda renomo, tamen ŝiaj sciencaj sukcesoj, same kiel eduko kaj aŭtoreco de sciencaj verkoj estas ofte kontestataj. Dum la regado de Ceaușescu ŝi ricevis plurajn sciencajn premiojn pro sukcesoj je polimera kemio, interalie ŝi fariĝis honora doktoro de la universitato en Bolonjo.
Ekzekuto
Dum la Rumana Revolucio de 1989 Elena kaj Nicolae Ceaușescu fuĝis el Bukareŝto. Kelkajn tagojn poste ili estis arestitaj kaj haste procesitaj. Dum la proceso Elena rifuzis respondi al demandoj de la juĝistoj kaj dubis je legaleco de la tribunalo. Tuj post la verdikto, la ili estis mortpafitaj en la urbo Târgoviște.
Floreal Villar
Floreal Villar (naskiĝis en 1920 -mortis la 27-an de julio 2006) estis argentina esperantisto.
En sia profesia vivo laboris kiel korektisto kaj tradukisto el la angla, en la argentina ĵurnalo CLARIN, de Bonaera urbo.
Li esperantiĝis en 1934, estis membro de UEA kaj SAT kaj dum sia tuta vivo laboris kiel instruanto kaj disvastiganto de Esperanto, kiel aktiva membro de la argentina Esperanto-movado.
Dum la hispana civilmilito, kaj dum la dua mondmilito li multe helpis al rifuĝintoj (ekz. al Lanti kaj Tibor Sekelj).
Dum multaj jaroj Floreal estis sekretario de AEA-BEA kaj AEL, redaktoro de la revuo Argentina Esperantisto, multe li verkis kaj tradukis al Esperanto (ofte sub kaŝnomoj aŭ en eksterlandaj esperantaj revuoj.
Laŭ peto de AEL li verkis Skizon pri la historia de Esperanto en Argentino kaj Aŭtobiografion..
Castel d'Aiano
Castel d'Aiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 1820 loĝantojn.
Santo Antônio de Jesus
Santo Antônio de Jesus [santŭantonjodeĵezuz] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 90.985 loĝantojn en 2010.
Kalifornia iktero
Distribuado
Tiu nearktisa birdo troviĝas precipe en Sudokcidenta Usono el suda Kalifornio, Nevado, Utaho, okcidenta Koloradio, centra Nov-Meksiko al okcidenta Teksaso kaj suden al suda Malsupra Kalifornio kaj centra Meksiko, Novleono, Verakruco, Pŭeblo, sed ĉefe en la humidaj montoj de Verakuco. De ties ĉeesto en ambaŭ Kalifornioj devenas la komuna nomo.
Tiu birdo ricevis en Usono la nomon de Scott's Oriole fare de Darius N. Couch omaĝe al generalo Winfield Scott. Kvankam oni malkovris poste ke ĝi estis jam priskribita de Bonaparte, la komuna nomo restis.
Habitato
La Kalifornia iktero ofte loĝas en jukaoĝardenoj en dezertaj herbejoj, sed ili troviĝas ĉie ajn kie estas jukao, eĉ en deklivoj de montokanjonoj. Foje ili vivas ankaŭ en aliaj grandaj arboj, kaj tiam manĝas kaj kantas en pinoj, kverkoj kaj ĉeriveraj areoj kun pinoj kaj kverkoj. Somere tamen il ĉefe loĝas ĉe kverkoj, joŝuaarboj kaj jukao. Tamen ili troviĝas ankaŭ en plej malaltaj kaj varmaj partoj de Nov-Meksiko. Ili estas komunaj ĉefe en dezertaj montetoj kaj montoj de suda kaj sudokcidenta Nov-Meksiko. Tiuj birdoj preferas sudenajn deklivojn. (Bailey, 1928; Brandt, 1951; Kozma et. al, 1997; Ligon, 1961; Marshall, 1957; Phillips, 1964)
Aspekto
Longo de masklo de Kalifornia iktero estas ĉirkaŭ 18.48-22.4 cm dum flugiloj estas 9.36-10.08 cm longaj kaj la vosto 7.92-9.36 cm longa. Ĝi havas pintakran kaj malhelan bekon (suba bazo pli hela) kiu estas 2.16-2.4 cm longa. Piedoj de tiu birdo taŭgas nur por ripozo. Masklaj plenkreskuloj printempe kaj somere havas nigrajn kapon kaj bruston. Ankaŭ partoj de dorso, flugiloj kaj vosto estas nigraj. Ŝultro, ŝultromakuloj, subaj partoj de dorso, ventro, pugo kaj baza parto de la vosto, kaj supra kaj suba vosto kaj flugilkovriloj estas brile citronflavaj. Ne estas oranĝa koloro ĉe tiu iktero, malkiel ĉe aliaj samgenranoj. Tamen ja estas blanka flugilstrio. Vintre masklaj plenkreskuloj aspektas simile al somere, escepte pro tio ke la blankaj flugiloj estas pli larĝaj, la plumoj de la dorso havas grizajn bordojn, pugo kaj supraj vostokovriloj estas eluzitaj per oliveca aŭ griza koloroj kaj flankoj nuancas je oliveca.
Inoj estas averaĝe pli malgrandaj ol maskloj. Inaj plenkreskuloj havas tre olivecgrizajn subajn partojn kaj kapopinton kun malhela strieco malantaŭe. Ne havas brunon enkorpe. Ili estas flavecaj en pugo kaj supraj vostokovriloj. Ili havas ankaŭ du flugilstriojn, male al maskloj kiuj havas ununuran. La gorĝo estas foje punkteca, makuleca aŭ eluzita je nigro. Maljunaj inoj kutime havas komplete nigran gorĝon, dum nematuraj inoj estas pli senkoloraj, sed io ajn nigra. (Bailey, 1928; Brandt, 1951; Ligon, 1961; Phillips, 1964)
Reproduktado
La Kalifornia iktero reproduktiĝas printempe kaj somere. Oni demetas ovojn en nestojn situajn en arbustoj kaj kanopeo de arboj ĉe la branĉobazo. Pinto de la reprodukta sezono estas fine de majo kaj komenco de junio. Ĝi estas monogama specio por ĉiu reprodukta sezono. Kovado daŭras 7-15 tagojn. Elnestiĝo okazas post 14 tagoj. Averaĝa nombro de idoj en ĉiu ovaro estas de 3-4 idoj. Ambaŭ gepatroj zorgas la idojn. Maskloj postulas grandan teritorion por allogi partneron kaj ĝin akre defendas. Eble tiu specio suferas parazitadon fare de molotroj kiuj ja loĝas en la iktera teritorio. Se tio okazas, ŝajne tio ne grave malpliigas la ikterajn populaciojn.
La Kalifornia iktero teksas pendantan neston faritan el fibroj de sekaj folioj de jukao kaj palmofibroj. La koloro de tiuj sekaj folioj funkcias kiel kamuflilo por la nesto. Ili pendas sian neston alte en la jukao, inter la longaj, verdaj folioj. Kutime ĝi situas en la seka parto de la jukao, sub la vivanta krono, kie ĝi estas ligata al mortintaj folioj. Tio havigas protekton el malbona vetero kaj el eventualaj malamikoj. Foje la Kalifornia iktero konstruas sian neston el herboj kaj pendas ĝin el aliaj arboj, inklude juniperojn kaj pinarbustojn, aŭ eĉ profitas kavaĵon surgrunde kie ili faras kupolon. Foje la nestoj estas kaŝitaj en foliaroj de visko kaj kovritaj el ĉevalharoj. La nesto de la Kalifornia iktero estas tiom bone konstruita ke ĝi ofte restas netuŝita dum kelkaj jaroj.
La ovoj de la Kalifornia iktero estas bluecaj kaj la plej grandaj inter ikteroj de sudokcidenta Usono. Estas kutime 3 aŭ 4 sed ĝis 6, kiuj estas punktecaj, striecaj aŭ makuletecaj je nigra, griza aŭ bruna kaj purpura, tipe ĉe la pli larĝa pinto de la ovo. (Bailey, 1928; Brandt, 1951; Ligon, 1961; Marshall, 1957)
Kutimaro
Tiu iktero timidas kaj apenaŭ eliras el arbaraj areoj, nur por defendi sian teritorion el eventuala entrudulo, kiel garolo. Ili tiom bone kaŝas sian neston en la jukao, ke ĝi estas konsiderata unu el la plej sekuraj birdoj de Nordameriko. Por printempa migrado unue aperas masklaj plenkreskuloj, sekve de inoj kaj fine junaj maskloj.
La kanto de la Kalifornia iktero sonas iom kiel tiu de la Okcidenta sturnelo, sed ĝi estas pli ripeteca, havas pli da volumo kaj povas esti aŭdata je pli granda distanco. (Bailey, 1928; Brandt, 1951; Ligon, 1961).
La Kalifornia iktero manĝas ĉefe insektojn, kiaj akridoj, malgrandaj skaraboj, raŭpoj, papilioj kaj insektaj larvoj. Ili manĝas ankaŭ berojn kaj kaktofruktojn. Ili povas ankaŭ suĉi floronektaron. Tiu birdo kaptas insektojn kiuj estas allogataj al la floroj de jukao, kiaj formikoj, abeloj kaj aliaj, kio konstituas ampleksan manĝoresurson. Kiam ili manĝas ne ŝajnas tiom agresemaj al aliaj birdoj kiuj ankaŭ manĝas. (Bailey, 1928; Brandt, 1951; Del Rio, 1987).
Fortunio Liceti
Fortunjo Liĉeti (1575-1657) estis itala kuracisto kaj filozofo, oponanto de Marsilio Fiĉino, profesoro pri medicino en la Universitato de Padovo, fidela sekvanto de la ideoj de Aristotelo, kaj kredanto pri la ĝenerala opinio rilate al la spontanea generado de la vivaj estuloj. Lia patrino nomiĝis Maria Fini.
Grünkraut
Grünkraut estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la sidejo de administra komunumaro, nomata Gemeindeverwaltungsverband Gullen, kiu konsistas el la neurbaj komunumoj Bodnegg, Grünkraut, Schlier kaj Waldburg.
Fortunio Liceti
Biografio
Li antaŭtempe naskiĝis kaj lia vivo estis savita de sia patro, Giuseppe Liĉeti, kiu estis doktoro, kaj kreis improvizitan inkubatoron. Laŭ liaj raportoj, li estis iom pli granda ol manplato. La rezulto estas ke Liĉeti iĝis talentoplena homo kiu vivis ĝis 80-jaraĝo kaj ĉiam estis bonsana, aŭtoro de dekoj da verkoj pri filozofio kaj medicino.
Liĉeti studis kun sia patro inter 1595 kaj 1599, post tio li translokiĝis al la Universitato de Bolonjo, kie li studis filozofion kaj medicinon. Tie li estis orientita de du instruistoj, Giovanni Costeo (1528-1603) kaj Federico Pendasio (1525-1603), du homoj kiuj Liĉeti profunde respektis tiel ke li nomis sian unuan infanon kiel Giovanni Federiko Liĉeti omaĝe al ili. En oktobro 1599, lia patro ekmalsaniĝis kaj Liĉeti reiris al Ĝenovo, kie lia patro estis praktikanta medicinon. En la 23-a de marto 1600, Liĉeti ricevis sian doktoriĝan diplomon pri filozofio kaj medicino. En la 5-a de novembro de tiu sama jaro Liĉeti okupis katedron kiel leganto (profesoro) pri logiko en la Universitato de Pizo. En 1605, li estis premiita per nova posteno kiel profesoro pri filozofio. En la 25-a de aŭgusto 1609, li iĝis profesoro pri filozofio en la Universitato de Padovo.
En 1619, Liĉeti elektiĝis al la Akademio de la Rekuperitoj, pli malfrue konata kiel "Galileja Akademio pri sciencoj, beletroj kaj artoj", fondita en 1599. Al li estis neita promocio kiam liaj pli maljunaj kolegoj mortis, kaj en 1631 kaj en 1637, tiamaniere ke Liĉeti translokiĝis al la Universitato de Bolonjo ekde 1637 ĝis 1645 kie li instruis filozofion. En la 28-a de septembro 1645, la Universitato de Padovo ree invitis lin por iĝi profesoro pri teoria medicino, la plej prestiĝa katedro pri medicino, kaj li akceptis.
Li konservis tiun postenon ĝis sia morto. Dum sia tuta vivo, Liĉeti restis filozofie ligita al la Aristotelaj principoj, kvankam kelkaj nuntempaj historiistoj, tia kia Giuseppe Ongaro (1927-2011), asertas ke li ne estis rigida dogmulo. Liĉeti mortis en la 17-a de majo 1657 kaj li estis sepultita en la preĝejo de Sankta Agosteno, en Padovo. La preĝejo estis pli malfrue detruita, sed lia tombo-markilo enskribita kun lia epitafo, kaj komponita de Liĉeti mem, estis savita kaj nune sidas en la Civita Muzeo de la urbo.
Liĉeti kaj Galilejo estis kolegoj en la Universitato de Padovo dum preskaŭ unu jaro, fakte kiam Liĉeti komencis tie labori. Galilejo helpis lin per pruntedonado de kelka monkvanto. La du amikoj pluigis ilian interrilaton post kiam Galilejo forlasis Padovon kaj el la periodo inter la 22-a de oktobro 1610 ĝis la 20-a de julio 1641, tridektri leteroj el Liĉeti al Galilejo konserviĝas, kune kun dekdu el Galilejo al Liĉeti. Cetere, tiuj leteroj estus perditaj se Liĉeti ne estus metinta ilin en siajn publikigitajn verkojn.
Josef Mašín (apartigilo)
Josef Mašín nomiĝas aŭ nomiĝis pli da personoj:
Árpád Nagy, Pika
NAGY Árpád, Pika [nadj] estas rumanuja hungara pentristo. Li naskiĝis en Sângeru de Pădure la 19-an de julio 1950.
Kariero
Árpád Nagy, Pika estis inter 1978-1989 scenejdekoraciisto de teatro de Târgu Mureş; en 1989 li translokiĝis Hungarujon.
Béla Timár (reĝisoro)
Béla Timár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Timár Béla estis hungara aktoro, reĝisoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Krisztina Ferenczi.
Béla Timár naskiĝis la  en Gyula, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Timár maturiĝis en gimnazio en Békéscsaba, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1972. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Madách, kie li restis ĝis sia frua morto. En 1988 li akiris ankaŭ reĝisoran diplomon, lia ĉefinstruisto estis László Vámos. Li ricevis signifan aktorpremion en 1980. Lia edzino naskis dufoje, kiuj frue mortis, poste la la geedziĝo finiĝis.
Kibo
Kibo estas i.a. la nomo de:
Castel del Rio
Castel del Rio estas komunumo de Italio.
Zoltán Zajzon
ZAJZON Zoltán estis hungara inĝeniero naskita en Arad la 5-an de februaro 1907 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de julio 1980.
Kariero
Zajzon paŝis en 1934 en la servon de la Ŝtata Termezurado. Post reveno de milito en 1954 li laboris ĉe la Állami Földmérési és Térképészeti Hivatal (Ofico Ŝtata pri Termezurado kaj Kartografio), poste en sia posteulo, en Ministerio pri Agrikulturo kaj Nutraĵafero.
Komodoro
Komodoro estas la milita rango atribuita, en multaj mararmeoj, al oficiroj de supera rango al la de kapitano kaj pli malalta ol la de admiralo. La patento komodoro ankaŭ uziĝas por indiki malsamajn funkciojn kaj kategoriojn en la komerca floto, en aerarmeo kaj en naŭtikaj kluboj laŭ la lando.
En la kunteksto de OTAN, komodoro estas kutime konsiderata kiel oficiro de unu stelo (kodo DE-6). Tamen, en iuj landoj, komodoroj ne estas konsiderataj ĝeneralaj oficiroj. En ĉi tiu kazo la posteno eble estas provizora patento aŭ eĉ titolo donita al maraj kapitanoj kiuj regas samtempe plurajn ŝipojn.
En la aerarmeoj de pluraj landoj (Unuiĝinta Reĝlando, Nederlando, ktp.) ekzistas la rango  'komdoro aŭ aera komodoro . En la argentina aerarmeo, komodoro estas uzata por nomumi la permanentan rangon ekvivalenta al tiu de kolonelo en armeo.
En la komerca floto, la nomo komodoro estas uzata por nomumi la pli malnovajn komandantojn de iuj kompanioj.
En multaj naŭtikaj kluboj,  komodoro estas la nomo de ĝia direktoro aŭ prezidanto. Laŭ etendaĵo, la vicprezidantoj aŭ vicprezidantoj estas kutime nomataj vickomodoroj.
Korea Artgalerio
La konstruaĵo havas 4 etaĝojn kun 22 galeriaj ĉambroj, ekspoziciejo, ĉambro por konservado de verkoj kaj art-studa ĉambro, kiu montras larĝan gamon de arto, inkluzive oleo-pentraĵojn, presaĵojn, skulptaĵojn kaj industriajn artojn.
Memoraj ekspozicioj kaj migrantaj spektakloj okazas dum festotagoj en Nord-Koreio.
Kazimierz Dłuski
Kazimierz DŁUSKI ([kaˈʑimʲɛʂ ˈdwuski]; 1855–1930) estis pola kuracisto, socia kaj politika aktivulo. Li estis membro de la Pola Partio Socialista. Poste li estis fondinto kaj aktivulo de multaj neregistaraj organizoj, ekzemple li estis la fondinto kaj unua prezidento de la organizo Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe por montara savoservo.
Li edziĝis al Bronisława Skłodowska, pli aĝa fratino de Marie Skłodowska-Curie.
Barra Mansa
Barra Mansa estas municipo kaj universitata urbego de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio.
Geografio
Barra Mansa kuŝas en montetaro en valo de Paraibao en sudorienta parto de la lando. Rio-de-Ĵanejro troviĝas 120, San-Paŭlo (urbo) 300, Belo Horizonte 460 km.
Historio
En 1768 estis konstruita la unua konstruaĵo en tiu loko. La baldaŭa loĝantaro konsistis el eŭropaj enmigrintoj (ĉefe portugaloj, italoj, hispanoj, iomete francoj, germanoj, restintaj indiĝenoj kaj afrikaj sklavoj). En 1860 Barra Mansa estis la plej granda kafo-produktanto en la lando. En 1871 alvenis la unua trajno. En 1937 ekfunkciis metalurgia fabriko.
Ekonomio
En Barra Mansa komence en la bienoj oni produktis kafojn. La nuna urbego estas jam komerca centro, krome produktas ekzemple "Nestlé".
Klimato
En Barra Mansa pluvas jare po 1593 mm. La pluva sezono daŭras inter oktobro kaj aprilo. La relativa humido intervalas de 77% ĝis 69%. La averaĝa temperaturo estas 22 °C.
Trafiko
Barra Mansa estas facile atingebla per fervojo, ŝipo kaj ŝoseo, ĝi estas grava nodo.
Antropozofio
Antropozofio (el la greka: anthropos, homo, kaj sophia, saĝeco) estas filozofio laŭ la teorioj de Rudolf Steiner (1861-1925, prononcu "Rudolf Ŝtajna"), kiuj havas eŭropajn kulturajn bazojn kaj disvastiĝis tutmonde. Steiner substrekis la liberecon de homoj, kiuj liberigu sin de ĉiuj dogmoj, ĉiuj manipuloj kaj ĉiuj devigoj, ankaŭ religiaj, por ekhavi individuan, kvankam sisteman, aliron al spiritaj fenomenoj. Antropozofio influis tre diversajn vivoregionojn: ekestis la valdorfaj infanĝardenoj kaj lernejoj, la Camphill-projektoj por socia kunvivado, la mova arto eŭritmio, la antropozofia medicino, biologie dinamika agrikulturo, la komunumo de kristanoj, alternativaj kosmetikaj kaj farmakologiaj firmaoj kiel "Weleda" kaj antropozofiaj bankoj kiel la "Gemeinschaftsbank" en Germanio. Kiel centro por la antropozofia movado konstruiĝis la kunvenejo Goetheanum en Dornach apud Bazelo en Svislando.
La vorto
Steiner elektis la vorton "antropozofio" kontraste al ĉio, kion li en tre vasta difino nomis "antropologio": la dua vorto traktu tion, kion la homoj per siaj perceptoj kaj rezonadoj povas scii, la unua vorto kontraste estu ĉio, kion nur "spirite" eblas percepti. Antropozofio unuflanke estu ampleksa, "kosmologia", konceptaro pri la homoj kaj la mondo, sed aliflanke ankaŭ kleriga vojo respektive scienca metodaro por esploro de ĉio "spirita".
Celo estas la kreo de nova konscio de la homaro. Ĉar Rudolf Steiner ne dualisme dividas inter "mi" unu- kaj "la mondo" aliflanke, lia antropozofio volas esti gvidilo al "kaj pripersona kaj primonda homa konsciiĝo".
La antropozofia filozofio havis kaj havas famajn adeptojn inter la kulturkreantoj de la 20-a kaj 21-a jarcentoj, aparte inter artistoj. Inter ili estas Joseph Beuys, Vasilij Kandinskij, Franz Marc, Christian Morgenstern, Bruno Walter, Oscar Lüthy kaj Michael Ende. Simpatizantoj estis ekzemple Alexej von Jawlensky, Jorge Luis Borges, Piet Mondrian, Richard Neutra, Le Corbusier, Henry van de Velde, Frank Lloyd Wright, Eero Saarinen, Erich Mendelsohn kaj Hans Scharoun ("organika arkitekturo"). Inter la nun vivantaj arkitektoj precipe Frank O. Gehry nomas antropozofion inspiro. La influo de Rudolf Steiner tamen percepteblas ankaŭ inter artistoj pli distancaj, ekemple ĉe la aŭtoro Hermann Hesse aŭ la pentristo Paul Klee.
Historio de la vorto
Komence de la 19-a jarcento la svisa kuracisto kaj filozofo Ignaz Paul Vitalis Troxler (1780-1866) moderne difinis la vortojn antropozofio kaj "biozofio": la dua vorto estu "ekkono de la naturo per ekkono de si mem", la unua specife "ekkono de la homa naturo per ekkono de si mem". Ankaŭ la filozofoj Immanuel Hermann Fichte kaj Gideon Spicker uzis kaj difinis la vorton. La aŭstra filozofo Robert von Zimmermann (1824-1898), kreinto de la "filozofia propedeŭtiko", uzis la vorton kiel titolo de programaro, kiu celis sistemon de ideala percepto de la mondo baze de realismaj perceptoj (1882).
Rudolf Steiner unue uzis la vorton libere. Kiel ano de la "Teozofia Societo", li baziĝis sur la konceptoj de Fichte. Post 1909 li evoluigis ampleksigitan perceptan instruaron, kiu estu ponto inter la idearoj "teozofio" kaj "antropologio". Kiam dum 1913 li forlasis la "Teozofian Societon" kaj devis elekti novan vorton por tiu idearo, kiun li ĝis nun nomis "teozofio", li elektis la vorton "antropozofio".
La antropozofio de Rudolf Steiner
Sciencistoj kritikas, ke Steiner pretendis esti spertulo de kvazaŭ ĉio (escepte de sekskuniĝo), dum li samtempe enmetis en sian doktrinon multajn miskomprenitajn duonsciaĵojn el tre diversaj sciencoj. Ekzemple tio, kion li diris pri lingvoj pruvas esti nur de limigita rilato kun la vere parolataj lingvoj sur la tero. Foje li tre polemike kaj spite parolis pri la sciencoj, kvazaŭ ili estus nuraj stultaĵoj.
La antropozofia movado el sociologiaj, filozofiaj kaj politikaj vidpunktoj estas tre heterogena. La interpretado de la verkaro de Rudolf Steiner – pro sia komplekseco, diverseco de temoj kaj jam pro sia amplekso (28 literaturaj volumoj kaj ĉ. 5900 prelegoj) – estas malunueca.
La historio de antropozofio
La historio de la antropozofia idearo komenciĝis dum la jaro 1902, kiam Rudolf Steiner iĝis gvidanto de la germana sekcio de la "Teozofia Societo", kaj kadre de tiu societo evoluigis siajn novajn filozofiajn ideojn. Pro pli kaj pli da diferencoj kun la internacia prezidantino de la societo, Annie Besant, kiu precipe favoris idealigi la junan Jidu Kriŝnamurti kaj nomis lin la nova "mesio", Steiner en 1913 forlasis la societon. En Kolonjo li fondis la Antropozofian Societon, al kiu aliĝis plej multaj el la teozofoj en Germanio kaj iom post iom ankaŭ pli multaj alilandanoj. En tiu kunteksto Rudolf Steiner ŝanĝis la nomon de sia idearo de "teozofio" al "antropozofio".
Dum la sama jaro 1913 en Dornach apud Bazelo (Svislando) ekkonstruiĝis kongresejo kaj centra sidejo de la Antropozofia Societo, kiu honore al la literatura verkisto, natursciencisto kaj filozofo Goethe ricevis la nomon Goetheanum. Paralele al tio ekestis multfacetaj sociaj kaj kulturaj aktivecoj de la antropozofoj. Dum la jaro 1919 Emil Molt, direktoro de la cigareda fabriko Waldorf-Astoria, en Stutgarto fondis la unuan valdorfan lernejon - por la infanoj de la fabrikaj laboristoj kaj oficistoj, kun pedagogie revoluciaj konceptoj. Steiner mem iĝis estro de tiu pionire novstila lernejo. En 1921 fondiĝis la farmakologia firmao Weleda [Veleda], kiu produktas kaj distribuas antropozofiajn kaj homeopatiajn medikamentojn kaj kosmetikaĵojn. Sekvajare, en 1922 grupo da teologoj fondis la Komunumon de Kristanoj, movado por renovigo de la kristanismo kun antropozofia fokuso.
Samtempe grupiĝis kontraŭantoj kontraŭ la novaj ideoj. Dum la silvestra nokto de 1922/23 la el ligno konstruita kongresejo Goetheanum komplete detruiĝis pro fajro. Rudolf Steiner sekve de tio konceptis novan, konstruaĵon el betono, kiu nur dum la jaro 1928 finkonstruiĝis. En la jaro 1923 ankaŭ la la Antropozofia Societo reorganiziĝis kaj fariĝis tegmenta asocio de sendependaj naciaj Antropozofiaj Societoj en multaj landoj de Eŭropo. Rudolf Steiner iĝis prezidanto kaj krome gvidanto de la nova "Libera Altlernejo por Spirita Scienco" (Freie Hochschule für Geisteswissenschaft). Post la morto de Steiner en la jaro 1925 Albert Steffen transprenis tiun postenon.
Antropozofio dum la naziisma epoko de Germanio
En novembro 1935 la Antropozofia Societo "pro siaj rilatoj al masonistoj, judoj kaj pacistoj" malpermesiĝis en la naziisma Germanio. Jam antaŭe ĉiuj judaj anoj rezignis pri siaj postenoj en la societo, kaj plej multaj malmembriĝis, por ne kaŭzi problemojn al la societo pro sia membreco, sen ke tiuj malmembriĝoj iel helpis. Provoj lukti por repermeso de la societo definitive fiaskis en 1939. La ok valdorfaj lernejoj ne plu rajtis akcepti novajn lernantojn, du el ili police malpermesiĝis (en Stutgarto en 1938 kaj Dresdeno en 1941), la aliaj devis esti fermataj pro nevenkeblaj financaj problemoj preme de la reĝimo. El la ok antropozofiaj hejmoj por handikapitoj du malpermesiĝis, la aliaj ses tre premiĝis fare de la naziismaj aŭtoritatoj. Unuopaj membroj tamen sukcesis ekkunlabori kun la naziisma politika sistemo, kaj aparte aprezita fare de iuj naziismaj funkciuloj estis la antropozofia biologia-dinamika agrikulturo, vidante nur ĝian agrikulturan originecon kaj simple neglektante la antropozofian idean bazon.
Post la dua mondmilito
Post la dua mondmilito kaj la fino de la naziisma diktaturo la antropozofia movado, kies centro en Svislando restis nedetruita, rapide sukcesis redisvastiĝi en Germanio kaj Aŭstrio. Fokusoj de la antropozofiaj aktivecoj restis la vivosferoj pedagogio, medicino kaj agrikulturo (inter alie sub la marko Demeter).
Tutmonde ekestis multaj valdorfaj lernejoj kaj infanĝardenoj: nuntempe temas pri pli ol 900 lernejoj en ĉirkaŭ 60 landoj. Banko kun antropozofia fono ekestis en la jaro 1960 en Bochum (Germanio) - ĝi germane nomiĝas GLS-Gemeinschaftsbank (GLS = "Geben-Leihen-Schenken"), esperante do "Komunuma Banko Doni-Prunti-Donaci" ... iom nekutima titolo por banko. Dum la jaro 1969 ekestis la unua antropozofia hospitalo en Herdecke (Germanio), tiutempe medicine revolucia institucio. Ankaŭ la universitato Witten-Herdecke, la unua privata universitato de Germanio, havas precipe antropozofiajn fondintojn. Nuntempe laŭ informoj de la Antropozofia Societo tutmonde ekzistas pli ol 10 000 antropozofiaj institucioj en 103 landoj.
Klejstotecio
Klejstotecio (latine Cleistothecium) estas globoforma ferma (sen ostiolo) askujo de kelkaj sakfungoj (Eurotiales, Erysiphales, ... ).
La nomo devenas de la greka kleistós kiu signifas ferma kaj têke kiu signifas skatolo.
Vidu ankaŭ
Apotecio, Peritecio, Asko, Parafizo
6401 Roentgen
6401 Roentgen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, kun la kanada astronomo David H. Levy, elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana fizikisto Wilhelm Conrad Röntgen (1845–1923), okaze de la centjara jubileo de lia malkovro de la Ikso-radioj.
Amina Laŭal
Amina Laŭal, Amina Lawal aŭ Amina Lawal Kurami' (naskiĝis en 1972) estas niĝeria virino kiu estis kondamnita la fare de islama juĝistaro laŭ Ŝario (en Funtua, en la norda ŝtato Kacino) je morto per ŝtonĵetado pro adulto kaj gravediĝo ekster geedzeco. La patro de la bebo tamen ne estis persekutata pro manko de pruvoj kaj iĝis senkulpa fare de la sama ŝaria tribunalo sen atenti ekzamenojn pri DNA.
Herzogenaurach
Herzogenaurach estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erlangen-Höchstadt kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Henry Sacheverell
Henry SACHEVERELL (n. en 1674 - m. la 15-an de junio 1724) estis angla anglikana pastoro kaj politikisto. Li estis procesita antaŭ la parlamento post precipe agresivaj predikoj kontraŭ la partio Whig.
Herzogenaurach
Bildaro
Adidas havas sidejon en Herzogenaurach.
Amina Laŭal
La kondamno levis internaciajn protestokampanjojn per kiuj gravuloj, asocioj, NROj ktp klopodis premi por ke la kondamno ne estu plenumita, kion finfinfe oni atingis.
Henry Sacheverell
Sacheverell estis membro de la tiel nomata anglikana Alta Eklezio.
Amina Laŭal
La tribunalo malaltigis la kondamnon konsiderinte ke eblas al virino gravediĝi eĉ jarojn post la seksumado, kio permesus imagi ke Amina Laŭal gravediĝis nature jarojn post la morto de sia edzo.
Aĝanto
Aĝanto estas malgranda urbeto en Barato en Maharaŝtro, kiu estas konata precipe danke al komplekso de rokaj temploj kaj kvanto de surmuraj pentraĵoj, kiuj prezentas unu el kulminaj memorigaĵoj de antikva barata kulturo. La surmuraj pentraĵoj ankaŭ apartenas al la plej konservitaj kolektoj de budhisma arto en la mondo. Pro siaj eksterordinara historia kaj arta valoroj la tuta kaverna sistemo estis en la jaro 1983 enskribita en Liston de monda heredaĵo de Unesko.
Pentraĵoj de la grotoj de Aĝanto
Araba Agrikultura Revolucio
La Araba Agrikultura Revolucio (ankaŭ referencata varie kiel Mezepoka Verda Revolucio, Islama Agrikultura Revolucio, Muslima Agrikultura Revolucio kaj Islama Verda Revolucio) estas la nomo farita de la historiisto Andrew Watson en influa artikolo de 1974 por kio li argumentis kiel fundamenta transformado en agrikulturo el la 8a al la 13a jarcentoj en la Islama regiono de la Malnova Mondo. Li listigis dekok kultivaĵojn kiuj estis amplekse disvastigitaj dum la islama periodo, kiaj kvar bazmanĝaĵoj, nome durum-tritiko, Azia rizo, sorgo, kaj kotono. Li ankaŭ argumentis ke teknikoj kiaj irigacio estis jam disvastigitaj en la mondoregiono tiame.
Fakuloj kiaj la historiisto Michael Decker malkonsentis kun partoj de la propono de Watson, argumentante ke kvar bazmanĝaĵoj jam estis amplekse disvastigitaj antaŭ tiu periodo, kaj ke la islama irigacio superkonstruiĝis pli ol anstataŭis la romian irigacian reton en Hispanio. Tamen, la historiisto Paolo Squatriti, reviziis la artikolon de Watson 40 jarojn poste, kaj notis ke tiu termino iĝis utila al multaj diversaj historiaj studoj, kaj ke ĝi kongruis kun novaj trovoj en arkeologio kaj arkeobotaniko.
Historio
El la 8a jarcento, la mezepoka islama mondo entreprenis transformadon en agrikultura praktiko, priskribita de historiisto Andrew Watson kiel Araba Agrikultura Revolucio. Tiu transformado estis helpata de nombraj faktoroj kiaj la disvastigo de multaj kultivaĵoj kaj plantoj laŭlonge de la islamaj komercvojoj, la etendo de pli antaŭeniraj farmoteknikoj, kaj agrikultur-ekonomia sistemo kiu promesis pliigajn rezultojn kaj efikecon. La nova agrikultura praktiko ŝanĝis la ekonomion, la distribuadon de la loĝantaro, la vegetalan kovron, la agrikulturan produktadon, la nivelojn de loĝantaro, urban kreskon, la distribuadon de la laborfortoj, la kuirarton, dieton, kaj vestomanieron tra la tuta islama mondo. Islamaj komercistoj kovris multon de la Malnova Mondo, kaj la komerco ebligis la disvastigon de multaj kultivaĵoj, plantoj kaj farmoteknikoj tra la tuta mondoregiono, same kiel la adaptadon de kultivaĵoj, plantoj kaj teknikoj el transe al la islama mondo. Tiu disvastigo enmetis ĉefajn kultivaĵojn en Eŭropon tra Al-Andalus, kun la teknikoj por ties kultivado kaj kuirado. Sukerkano, rizo, kaj kotono estis inter la ĉefaj kultivaĵoj transpasataj, kun citrusoj kaj aliaj fruktarboj, nuksarboj, legomoj kiaj melongeno, spinaco kaj folibeto, kaj la uzado de spicoj kiaj kumino, koriandro, muskato kaj cinamo. Intensiva irigacio, kultivciklo, kaj agrikulturaj lernolibroj estis amplekse adoptitaj. Irigacio, parte bazita sur romia teknologio, faris uzadon de noriaj akvoradoj, akvomuelejoj, akvobaraĵoj kaj rezervejoj.
Granda Damo Oferente
La Granda Damo Oferente estas skulptaĵo de iberoj de la 3-a aŭ 2-a jarcento a.K.. Ĝi montriĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio, en Madrido (Hispanio).
Kunteksto
Temas pri ina figuro 1,30 m alta realigita en kalkoŝtono kiu troviĝas en la sanktejo de la Cerro de los Santos, en Montealegre del Castillo (Albaceto, Hispanio). Temas pri virino kun sankteca mieno kaj atento prezentante vazon kun proponaĵoj. Eble temas pri rito de iniciacio de nobela knabino.
Vestaĵaro
Ŝi riĉe vestas per tri tunikoj supermetitaj; la plej suba de fajnaj faldoj, tuŝas la plankon kaj enmarkaj ŝuitajn piedojn. Ŝi montras bukon kun formo de litero T kiu tenas la kolumon de la tuniko, tri kolierojn kaj luksan hararfrizaĵon surkape, kun longaj plektoj akompanataj de radetoj, nome vestita ceremonie por sakra festo, nome tago por ŝia prezentado antaŭ la dioj kaj la homoj.
Švihov (burgo)
Švihov estas burgo en Ĉeĥio. Ĝi situas en la samnoma urbo en la okcidenta parto de Bohemio, en regiono Plzeň, 10km norde de la distrikta urbo Klatovy. Temas pri la plej konata ĉeĥa akvoburgo, en 2001 ĝi estis listigita inter naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio.
Historio
Švihov estas unu el plej junaj ĉeĥaj burgoj. Ĝi estis konstruita en malfrugotika stilo en jaroj 1480-1489 por Půta Švihovský el Rýzmberk. La finkonstruon de la fortikaĵo daŭrigis post lia morto liaj filoj, kiuj tiucele invitis faman arkitekton Benedikt Ried. Pro sia inĝenia defenda akvosistemo ĝi apartenis al la plej bonaj fortikaĵoj tiutempaj. Post la tridekjara milito (1618-1648) ne plu loĝata kaj ŝanĝita je garbejo, en la 19-a jarcento forlasita, ekde 1950 iom post iom rekonstruata.
Ekspozicioj
La burgo estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro.
Trarigardoj kun ĉiĉerono estas dividitaj je 2 linioj: (Ruĝa bastiono, interna korto, keloj, enirsalono, ĉambro de burgestrino, kapelo kun fresko de sankta Georgo, dancsalono, armilejo)
En Ĉevalejo kaj Blanka bastiono okazadas portempaj ekspozicioj.
Csíkszék
Csíkszék ( Csikiensis sedes), laŭvorte ĉik-seĝo, estis historia administra unuo en la sikullando, unu el la sep sikulaj "seĝoj", kiuj posedis certan aŭtonomecon en la hungara reĝlando. Administre ĝi estis dividita en du partojn: Alcsík (malsupra) kaj Felcsík (supra).
Švihov (burgo)
Ekspozicioj
En la burga arealo krome troviĝas aparta ekspozicio pri gnomoj kaj fantomoj de Vítězslava Klimtová (alloga precipe por infanoj).
Csíkszék
Transilvaniaj hungaroj eksetlis tie ĉirkaŭ la 13-a jarcento. Kiam en la 19-a jarcento la regiono, kies klimato estas ne tre milda, ne plu povis nutri la loĝantaron, kelkaj elmigris al Moldavio.
Per la hungaria teritoria reformo de 1876 la seĝa teritorio estis (kun Gyergyószék kaj Kászonszék) transformita al departemento Csík. Ĝi nun estas parto de la rumana distrikto Harghita.
Ajpetra altebenaĵo
Ajpetra altebenaĵo  estas monta masivo (altebenaĵo), parto de la ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro. Sud-okcidente ĝi najbaras la Bajdaran altebenaĵon, nord-oriente ĝi iom post iom transiras al la Jalta altebenaĵo.