cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granda Kajmano
Granda Kajmano estas la plej granda el la tri Kajmaninsuloj kaj kie lokas la ŝtata ĉefurbo, Ĝorĝtaŭno. Rilate al la aliaj du Kajmaninsuloj, ĝi estas proksimume je 121 km sudokcidente de Malgranda Kajmano kaj je 145 km sudokcidente de Cayman Brac.
Drop bear
Drop bear, kelkfoje skribita dropbear (en la angla: drop, 'fali', 'faligi' kaj bear, 'urso', do esperante eble falurso), estas hoakso el la nuntempa aŭstralia folkloro, kiu temas pri predanta kaj karnomanĝa versio de la koalo (Phascolarctos cinereus). Pri ĉi tiu imagita besto oni parolas ĝenerale en fantaziaj rakontoj, kiuj celas timigi turistojn en kamparaj loĝlokoj. Malgraŭ la nomo oni asertas ke ili ne estas ursoj, sed marsupioj, kiel koaloj. La realaj koaloj estas kvietaj herbomanĝuloj, dum la drop bear estas priskribata kiel besto nekutime granda kaj brutala, kiu loĝas en la suproj de la arboj kaj atakas nepreparitajn personojn aŭ aliajn kaptaĵojn kiuj pasas sube, falante sur ilin.La rakontojn pri la drop bear oni uzas ĝenerale kiel ŝercon por timigi kaj konfuzi fremdulojn kaj samtempe amuzi la vilaĝanojn, simile al la jackalope kaj aliaj usonaj mitaj bestoj. Ĉi tiuj fabeloj ofte estas ofte akompanataj de absurdaj "konsiloj" por eviti la atakojn de ĉi tiuj bestoj, ekzemple meti forkojn en la hararo, ŝmiri veĝemajton aŭ dentopaston malantaŭ la oreloj aŭ en la akseloj, urini sur sin aŭ eviti paroli iun ajn lingvon krom la angla.
Nusi Papp
PAPP Nusi [pr. pap], Anna estis rumana hungara aktorino naskiĝinta en Kolozsvár la 6-an de decembro 1908 kaj mortinta en Kluĵo la 21-an de decembro 1985.
Ŝia kariero
Nusi Papp transdungiĝis de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo en 1951 al la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe. Ŝi aperis ankaŭ en roloj de kantisto kaj dancisto.
Berlare
Ekde 1977, la municipoj Overmere kaj Uitbergen apartenas al Berlare.
Turo de Belem
La Turo de Belém (Torre de Belém) estas unu de la monumentoj plej simbolaj de la urbo Lisbono. Situas en la dekstra riverbordo de la rivero Taĵo en direkto al la marenfluo de la rivero, kie ekzistis iam la plaĝo de Belém kaj en la nuna kvartalo de sama nomo sudokcidente de la urbo. Dekomence ĉirkaŭita de akvo iom post iom estis ekĉirkaŭita de la plaĝa sablo ĝis esti parto de la tero.
Ĝi estis klasita kiel Monda Heredaĵo de la UNESCO, kaj la 7-an de Julio de 2007 estis elektita kiel unu de la Sep Mirindaĵoj de Portugalio. Ĝi estas konstruaĵo de arkitekto Francisco de Arruda kaj estas unu el la plej elstaraj monumentoj de la arkitekturo de stilo manuelino. Pasintece ĝi utilis kiel impostejo por eniri la urbon kaj estis la lasta vidaĵo de la portugalaj maristoj kiuj iris trans marojn malkaŝi aŭ kolonii novajn landojn.
La monumento montras islamajn influojn kaj orientajn, kio karakteras en la stilo manuelino kaj markas la finon de la tradicio mezepoka de la Turoj, formante unu el la unuaj fortikaĵoj por artilerio en Portugalio.
Parto de ties beleco baziĝas sur la ekstera dekoracio, ornamita de ŝtonskulptitaj ŝnuroj, malfermaj koridoroj, turoj de viglado en mudeĥara stilo kaj kreneloj laŭ formo de ŝildoj dekoritaj kiel armelaj globusoj, kruco de la Ordeno de Kristo kaj naturalismaj elementoj, kiel rinocero, aludante la malkaŝojn de la portugaloj transmare. La gotika interno sub la teretaĝo, utilis kiel armilejo kaj prizono kaj estas senornama.
La strukturo konsistas el du ĉefaj elementoj: la turo kaj la fortikaĵo. En la anguloj de la teretaĝo de la turo kaj de la fortikaĵo, elstaras cilindraj gvatoturoj kronitaj de kupoloj laŭ formo de oranĝeroj, riĉe dekoraciitaj ŝtone.
La kvarangula turo, de mezepoka tradicio, havas kvin etaĝojn super la fortikaĵo jene:
10126 Lärbro
10126 Lärbro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Lärbro, vilaĝo de la nordo de Gotlando, apud kies kirko estas bone konservita turo de defendo de la 11-a jarcento. Proksime de la vilaĝo troviĝas akvofonto bone konata pro unu sveda poemo.
Villereau (Nordo)
Geografio
Villereau estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
Ruĝa parulio
La Ruĝa parulio (Ergaticus ruber) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj kaj endemia de altaj teroj de Meksiko, norde de la Terkolo de Tehuantepeko. Plenkreskulo estas brilruĝa, kun blanka aŭ griza orelmakulo, depende de la subspecio; junuloj estas rozbrunaj, kun blankeca orelmakulo kaj du palaj flugilstrioj. Estas tri subspecioj, kiuj diferencas nur iome laŭ aspekto.
Villereau (Nordo)
Geografio
La vilaĝo Villereau troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Villereau etendiĝas sur 5,52 km².
NGC 3854
NGC 3854 (aliaj indikoj — NGC 3865, MCG -1-30-28, PGC 36581) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Villereau (Nordo)
Administrado
Villereau apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
NGC 3854
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3854, NGC 3865.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Boka
Boka (ankaŭ germane), serbe Бока, hungare Bóka estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Seĉanj.
Situo
Boka situas sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Timiş.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1333 en formo "Baka". En 1910 loĝis en Bóka 2975 homoj (1397 serboj, 624 hungaroj, 620 kroatoj, 261 germanoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Módos, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Boka 1735 homoj, (994 serboj (57 %), 482 hungaroj (28 %), 83 kroatoj, 47 ciganoj, 16 jugoslavianoj, 8 slovakoj kaj aliaj).
Ruĝa parulio
Taksonomio
Kiam li unuafoje priskribis la Ruĝan parulion en 1827, naturalisto William John Swainson atribuis ĝin al la genro Setophaga — la sama genro de la Ruĝvosta parulio. Dum la venonta duonjarcento, aliaj naturalistoj movis ĝin al Cardellina, kun la Ruĝfrunta parulio, kaj al la ampleksa tropika paruligenro Basileuterus — krom al genro de Silviedoj Sylvia kaj de Paruedoj Parus. En 1873, naturalistoj Philip Lutley Sclater kaj Osbert Salvin movis la specion al ĝis nunan genron.
Estas tri subspecioj, kiu diferencas iome laŭ aspekto kaj okupas diferencajn teritoriojn.
Homogamio
Homogamio estas biologia termino, kiu priskribas la similecon de du seksaj partneroj ĉe homo kaj  besto. Ĉe planto la homogamio  rilatas, al la  masklaj kaj inaj floroj.
Sociologio kaj zoologio
En la sociologio kaj en zoologio  individuoj aŭ  specioj estas homogamiaj, se ili preferas ĉe la elekto de la partnero samspecajn individuojn. Ĉe bestoj tio ofte rilatas al la koloro kaj la desegno de la plumaro aŭ pelto. Ĉe homoj temas pri aĝo, religio, edukiteco, profesia posteno, sed ankaŭ mondkoncepto kaj aliaj. La malo, do la elekto de plej eble malsimila partnero, nomiĝas heterogamio.
Botaniko
En la botaniko floroj estas homogamiaj, se ili estas duseksaj kaj la masklaj kaj inaj flororganoj estas maturaj samtempe, se la stigmo de la floro estas matura por akcepti la propran polenon. Homogamio estas la antaŭkondiĉo por mempolenigado de la floro.
La malo al homogamio estas proterandrio kaj proteroginio'' (vidu fremdpolenigado).
Ruĝa parulio
Taksonomio
La Ruĝa parulio formas superspecion kun la Rozkapa parulio de Chiapas kaj Gvatemalo, al kiu ĝi estas tre rilata. Spite la disaj populacioj kaj konsiderindaj diferencaj plumaroj, ambaŭ specioj estis foje konsiderataj samspecifaj.
La komuna nomo de la Ruĝa parulio estas rekta aludo al ties koloro. La nomo de la genro Ergaticus estas latinigita versio de la antikva greka ergatikos, signife "laborema", dum la specia nomo, ruber, estas latina por "ruĝa".
Aspekto
La Ruĝa parulio estas malgranda paserino, 12.5 al 13.5 cm longa, kaj peza el 7.6 al 8.7 g. Plenkreskulo estas ruĝa supre kun ĉu blanka ĉu malhelgriza (depende de la subspecio) orelmakulo, kiu okupas ankaŭ la okulon. La iom pli malhelaj flugiloj kaj vosto havas bordojn rozruĝajn. La kruroj estas karnokoloraj, kaj la ankaŭ karnokolora beko montras malhelan pinton kaj pli malhelan supran makzelon. La plumoj de tiu specio enhavas alkaloidon, kiu faras la birdon malbongusta kaj por homoj nemanĝebla.
Kiam junulo, la Ruĝa parulio estas rozecbruna kun blanka orelmakulo. Ties pli malhelaj flugiloj kaj vosto montras rozeccinamajn bordojn, kun du pli palaj flugilstrioj.
Voĉo
La Ruĝa parulio havas kelkajn komunajn alvokojn, inklude altatonan, fajnan cii kaj pli fortan psiit. Ties kanto estas miksaĵo de mallonga trilado kaj pli riĉa pepado, kun intermetitaj altatonaj ĉipoj. Malkiel aliaj specioj de la sama habitato, ili tendencas kanti nur dum brilaj matenhoroj dum la reprodukta sezono; sendepende de la sezono, ili ne kantas — kaj eĉ la alvokofrekvenco malpliiĝas — dum kun nuboj vetero.
Habitato kaj teritorio
Endemia de la altaj teroj de Meksikio norde de la Terkolo de Tehuantepeko, la Ruĝa parulio havas tri disajn populaciojn: el sudokcidenta Chihuahua al norda Nayarit, el suda Jalisco kaj suda Hidalgo al Oaxaca, kaj el Guerrero al suda Oaxaca en la Suda Sierra Madre. Ĝi estas tre komuna aŭ komuna en la interno kaj apuda deklivaro, kie ĝi loĝas je altaĵoj el 1800 al 3900 super marnivelo. Ĝi estas altitudina migranteto, kiu moviĝas el pli altaj humidaj aŭ duonhumidaj arbaroj de pino, pino-kverko kaj abio en la reprodukta sezono al pli malaltaj lokoj — ofte en kverkarbaroj — vintre. Ĝi estas inter la plej komunaj el la malgrandaj birdoj en sia arbara habitato, dua nur post la Orkrona regolo en abiarbaroj laŭ unu studo kaj la tria plej komuna parulio ĉe kverka-konifera arbaro laŭ alia.
Kvankam tiu specio estis ŝajne kolektita en Teksaso fine de la 1800-aj jaroj, tio ne estas ĝenerale akceptata kaj ne estas sufiĉe certa ke ĝi loĝis tie.
Kutimaro
Kvankam ĝi foje kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj, la Ruĝa parulio troviĝas plej ofte ĉu sola ĉu en paroj. Junuloj probable elektas partnerojn aŭtune de sia unua jaro, kaj paroj restas kune la tutan jaron, escepte dum aĉa vetero aŭ dum postreprodukta plumoŝanĝo.
Manĝo kaj manĝado
La Ruĝa parulio estas insektovora. Ĝi plukas erojn ĉefe en subkreskaĵaro de arbustaro el malaltaj al mezaj niveloj, kaj moviĝas malrapide kaj certece tra plej malfermaj areoj de vegetaĵaro, dum manĝas per rapidaj pikoj en fendetoj de arboŝelo kaj amasetoj de pinpingloj. Kvankam ĝi ne havas adapton al grimpado, ĝi regule faras tion serĉe de prederoj ĉe arboŝelo kaj epifitoj sur branĉoj, ofte pendante kapalteren dum ĝi plukas. En areoj de decidua kresko, ili tipe kaptas dumfluge, per malgrandaj saltetoj el ripozejo persekute de flugantaj insektoj. Dum ĝi neofte asocias kun miksita kunmanĝantaro, ĝi manĝas kun aliaj birdoj sen montro de konflikto, nek malamikeco al aliaj specioj kun kiu ĝi konkurencas. Ties manĝareo estas tre malgranda, ofte ĉe nur kelkaj dekduoj da kvadrataj metroj tage. Vespere la manĝindico malpliiĝas kaj ĝi restas — ofte dormetante — ĉe la arbara subkreskaĵaro. Kvankam ili ĝenerale ne manĝas post sunsubiro, ili povas fari tion por profiti momentan manĝodisponeblon kia ĵus eloviĝintaj neŭropteroj.
Reproduktado
La Ruĝa parulio reproduktiĝas ĉefe komence de printempo, el februaro ĝis majo, kvankam almenaŭ unu nesto enhavanta junulon troviĝis tiom malfrue kiom ĝis la fino de junio. Nur la ino konstruas la neston, tasko kiu tipe daŭras 4–6 tagojn. Ŝi elektas sunbanan areon, areon ĉe akvofalo aŭ arbustara bordo ĉe rojo, aŭ eĉ malgranda klarejo, por ties lokigo. Streĉe teksita el planta materialo, la nesto estas kaŝita en grunda vegetaĵaro kaj ankrita al la tigoj de ĉirkaŭa vegetaĵaro. Fortika kaj kruda ĉe la ekstero, ĝi estas tipe konstruita unuavice el mortintaj pinpingloj kaj herboj, krom grizaj likenoj, verda musko, mortintaj folioj, arboŝeleroj kaj folioj de filikoj; plej parto de tiuj materialoj estas kolektita ĉe grundo ĉe la nesto, kvankam io povas esti plukata el malaltaj branĉoj kaj eĉ iom for. La nesto, kiu estas kutime fornoforma kun flanka aŭ supra enirejo, estas ĉirkaŭ 15 cm larĝa, 18 cm longa kaj 11 cm alta. Malgranda nombro de nestoj estas nur tasformaj sen la tegmento de la plej tipaj strukturoj. Ene la nesto estas pura kaj kompakta, kovrita el fajna herbo kaj planta lanugo, kiu estas ĝenerale kolektita iom for de la nesto.
Komence de la reprodukta sezono pasas ĝis 11 tagoj el la finkonstruo de la nesto al la demeto de la unua ovo. Pli poste en la sezono, tiu tempo malpliiĝas tiele ke la unua ovo estas demetata tuj post la finkonstruo de la nesto. La ino kutime demetas tri ovojn, kvankam eblas ovaroj de ĝis kvar ovoj. La ovoj, kiuj estis varie priskribataj kiel palrozaj kun iom da brunaj punktoj aŭ blankaj kun cinamaj kaj ruĝecaj punktoj dense farantaj ringon ĉe la pli larĝa pinto de la ovo, estas 16–17 mm por 13 mm kaj pezas 1-1.4 g. Nur la ino kovas la ovojn dum 16 tagoj; la masklo eĉ ne alproksimiĝas al la nesto ĝis post kelkaj tagoj post eloviĝo. La ino sidas frunte al la malantaŭa muro de la nesto, kun siaj kapo kaj korpo ŝirmitaj de la tegmento kaj sia vosto fermante la malfermaĵon. Ŝi sidas decidece dum la alproksimiĝo de danĝero, kaj tipe ne ekflugas ĝis kiam la eventuala predanto fakte kontaktas kun la nesto.
Ambaŭ plenkreskuloj manĝigas la idaron kaj forigas ties fekaĵojn, kvankam la ino faras tion pli ol la masklo. La paro moviĝas ŝtele dum alproksimiĝo al la nesto, manĝante — aŭ ŝajnige manĝante — ĉe apuda vegetaĵaro. Ili restas nur kelkajn sekundojn en ĉiu ajn punkto, inklude la neston, malfaciligante por predanto la lokigon de la junuloj. La idoj, kiuj faras rapidan, altatonan pepadan alvokon kiam plenkreskulo alproksimiĝas portante manĝon, elnestiĝas post 10–11 tagoj post eloviĝo.
Konservado kaj minacoj
La Ruĝa parulio estas nuntempe taksata kiel specio Malplej Zorgiga fare de la International Union for the Conservation of Nature. Kvankam estas pruvoj ke ties nombroj malpliiĝas, tiu malpliiĝo ne estis subita, kaj la populacioj restas grandaj, kun ĉirkaŭkalkuloj de 50,000–499,999 birdoj. La arbaraj areoj en kiuj ili loĝas, tamen, inkludas kelkajn el la plej minacataj habitatoj en Meksikio, kie lignoproduktado, agrikultura etendo, rikoltado de brulligno, ŝosekonstruado, turisma disvolviĝo, tropaŝtado kaj intensiva urbanizado inter multaj aliaj faktoroj kontribuas al detruado de arbaroj. Estas iome pruvoj ke selektiva lignoproduktado en pinarbaroj povas fakte favori tiun specion, kiu preferas pli malfermajn kaj sunbanajn areojn en kiuj reproduktiĝi.
Taichi Hasegawa
Taichi Hasegawa (長谷川 太一, n. ) estas japana futbalisto.
Benátky (distrikto Svitavy)
Municipo Benátky (Benatek) situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en valo de rivero Loučná, sude de urbo Litomyšl, interligita kun ĝi. Pro sia situo en marĉa areo ĝi estas nomata laŭ itala urbo Venecio (ĉeĥe Benátky). Vivas ĉi tie.
Historio
En areo de nuna vilaĝo Benátky troviĝas lokaĵo nomata Staré Litrbachy (Malnova Litrbachy). Unue estis tiu lokaĵo menciata en akto de episkopo de Litomyšl Jan Železný. La lokaĵo estis verŝajne kerno de poste evoluata vilaĝo Benátky, dum vilaĝo (Nova) Litrbachy, nuna Čistá, ekestis antaŭ la jaro 1347 iom pli sude. Nomo Benátky estis unue menciita en akto el la jaro 1457 kiel parto de kastela sinjorejo de Litomyšl.
Taichi Hasegawa
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Valiente Toyama.
Benátky (distrikto Svitavy)
Kapeleto
Kapeleto de Sankta Johano Nepomuka el la fino de 18-a jarcento, malfrubaroka, kvadrata kun kampanileto. En la frontalo estas simple eltranĉita pinjono kun vazoj. Plafono estas plata. Pseŭdobaroka altareto estas ornamita per statuo de sanktulo.
Popola arĥitekturo
Pro situo de la vilaĝo proksime de la urbo Litomyšl kelkaj memorindaĵoj rapide malaperas malgraŭ protekta agado de oficoj. Temas ekzemple pri rekonstruo de empira lernejo, detruo de valora ĉarpentita forĝejo, estintaj muelejoj, vilaĝaj kabanoj kaj bienetoj.
Líviusz Solti
Líviusz SOLTI [ŝolti] estas rumania hungara primilita teknikverkisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Tărlungeni la 1-an de aprilo 1927 kaj mortis en Bukareŝto la 1-an de februaro 1996.
Biografio
Líviusz Solti diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo pri matematiko en 1950, poste en Teknika Militakademio de Bukareŝto (1959). Li estis instruisto de la sama universitato pri elektrotekniko.
Gournay-sur-Marne
Gournay-sur-Marne [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 6,485 loĝantojn en la jaro 2011.
Luchterhand
La literatura eldonejo Luchterhand - germane Luchterhand Literaturverlag - estas germanlingva libroeldonejo. Ĝi fondiĝis en 1924 en Berlino kiel eldonejo de faklibroj pri juro kaj impostado, kaj post la Dua Mondmilito devis translokiĝi al Neuwied borde de la Rejno, iom sude de Bonno. Nun ĝi havas sian centran sidejon en Munkeno. Intertempe ĝi ne plu estas memstara firmao, sed parto de la eldona grupo Random House de la konzerno Bertelsmann AG.
Komenciĝo
La eldonisto Hermann Luchterhand en 1924 en Berlino fondis eldonejon de faklibroj pri juro kaj impostado, kiu rapide iĝis unu el la gvidaj fakaj eldonejoj en Germanio. Sekve de la Dua Mondmilito la eldonejo devis translokiĝi al Neuwied borde de la Rejno. En 1954 la eldonejaj gvidantoj devidis publikigi ankaĵ beletrajn verkaĵojn. Inter la aŭtoroj, kies romanojn la eldonejo nun publikigis, ankaŭ estis Günter Grass, Nobel-premiito pri literaturo de 1999. La filmo Die Blechtrommel laŭ romano de Günter Grass estis la unua german filmo, kiu kiel "plej bona neanglalingva filmo" ricevis honorigon de Akademia Premio ("Oskaro"): per ĝi la literatura branĉo de la eldonejo subite havis altan internacian renomon kaj atenton. En 1970 fondiĝis la libroserio Sammlung Luchterhand.
Disbranĉiĝo
En 1972 la eldonejaj gvidantoj decidis pri disdividiĝo de la branĉoj pri literaturo unuflanke kaj pri faklibroj de sociaj sciencoj aliflanke (librojn pri juro kaj impostado la eldonejo jam delonge ne plu publikigis), al du memstaraj eldonejoj. La eldonejo pri sociaj sciencoj nun nomiĝas Luchterhand Fachverlag. La literatura eldonejo translokiĝis al Darmstadt. La eldonejo sukcesis publikigi la verkojn de multaj renomaj aŭtoroj, inter ili Christa Wolf, Jurek Becker aŭ Maxie Wander. La verkaĵojn de la rusa disidento Aleksandr Solĵenicin la eldonejo publikigis germanlingve kaj tio krom la publikigoj france kaj angle bazigis lian literaturan sukceson ekster Sovetunio.
En 1987 la eldonejo vendiĝis al la nederlanda eldona grupo Kluwer. Post fortaj protestoj de la beletraj aŭtoroj de la eldonejo, la literatura parto de la eldonejo pluvendiĝis al la eldona grupo Arche Verlag en Zuriko. La firmaa sidejo de la eldonejo nun nomata Luchterhand Literaturverlag en 1989 unue translokiĝis al Frankfurto ĉe Majno kaj 1991 fine al Hamburgo. La libroserion Sammlung Luchterhand en 1993 aĉetis la eldonejo dtv.
Benzila fluoroacetato
Benzila fluoroacetato aŭ C9H9FO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fluoroacetata acido kun benzila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Benzila fluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la fluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan kloron, kloroformon kaj karbonan duoksidon.
Luchterhand
La eldonejo nuntempe
La eldonejo Luchterhand Literaturverlag en 1994 post vendo al la eldonisto Dietrich von Boetticher ricevis sian nunan strukturon. Samjare ĝi translokiĝis al Munkeno. Post la pluraj vendoj kaj translokiĝoj preskaŭ ĉiuj renomaj aŭtoroj estis finintaj siajn eldonajn kontraktojn kun la firmao, tiel ke la eldonejo devis kunkolekti tute novan programon. La verkistino Christa Wolf revenis al la eldeonejo, kaj novinterkonsentiĝis publikigaj kontraktoj kun verkistoj kiel interalie Frank McCourt, Anna Enquist, Annie Proulx aŭ Hanns-Josef Ortheil. En 2001 la renoma poŝlibra serio Sammlung Luchterhand refondiĝis. En oktobro 2001 la eldonejo iĝis parto de la eldona grupo Random House de la konzerno Bertelsmann AG.
Nunaj eldonejaj aŭtoroj estas interalie Ernst Jandl, Pablo Neruda, Christa Wolf kaj William Butler Yeats.
Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la firmao kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.
Quenstedt
Quenstedt ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Arnstein en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 820 loĝantojn (en la nova urbo Arnstein fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Alterode, Bräunrode, Greifenhagen, Harkerode, Quenstedt, Stangerode, Sylda, Ulzigerode kaj Welbsleben kaj la urbo Sandersleben kunligiĝis al nova urbo, kiu laŭ loka mezepoka burgo ricevis la nomon Arnstein. Malfondiĝis la administra komunumaro Wipper-Eine, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Alterode.
Graphic-Union
Graphic-Union estis trilingva (rumana-hungara-germana) oficiala revuo de Romániai Grafikai Munkaadók Szövetségének (Asocio de Rumaniaj Grafikaj Labordonantoj, Uniunea industriașilor grafici din Ardeal și Banat ) inter 1921 kaj 1934 (jarkolektoj 1 ĝis 14) en Temesvár, Kolozsvár, Nagyvárad (Rumanio). Ĝiaj respondecredaktoroj estis de 1921 Andor Dózsa, de 1925 Dezső Faragó, de numero 9/1933 József Jávor.
Montner
Montner (Montner) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montnerois.
La Grève-sur-Mignon
La Grève-sur-Mignon [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 520 loĝantojn en la jaro 2012.
Lajos Vajda (pentristo)
Lajos Vajda [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajda Lajos estis signifa avangarda hungara pentristo, grafikisto. Lia edzino estis Júlia Vajda (pentristo).
Lajos Vajda naskiĝis la en Zalaegerszeg, li mortis la  en Budakeszi.
Biografio
Lajos Vajda devenis el malriĉa juda familio. Inter 1916 - 1923 la familio vivis en Serbio. Li studis en juda libera artlernejo de Lipót Herman, sed en 1925 li estis malsana pro tuberkulozo. Inter 1927-1930 li studis en Reĝa Belarta Altlernejo de István Csók, sed li konatiĝis ankaŭ kun membraro de Lajos Kassák. Pro la Kassák-kontakto li estis forigita el la altlernejo. Inter 1930-1934 li vivis mizere en Parizo, poste li hejmenvenis kaj plulernis en privata lernejo de János Vaszary (pentristo). En 1935 li kolektis hungarajn kaj serbajn motivojn en Szentendre kaj Szigetmonostor. Li edziĝis en 1938. Post 2 jaroj li estis trudlaboristo, sed pro tuberkulozo li estis sendita en hospitalo, kie li mortis.
Mayfair
Mayfair estas riĉa areo en la West End de Londono al la orienta pinto de Hyde Park, en Westminster, inter Oxford Street, Regent Street, Piccadilly kaj Park Lane. Ĝi estas unu el la plej multekostaj distriktoj en Londono kaj en la mondo.
Lajos Vajda (pentristo)
Biografio
Li deklaris artan Szentendre-programon, kiu estis sintezoj inter paseo kaj nuno, ankaŭ kultura sintezo de okcidento kaj oriento.
Mayfair
La areo ĉirkaŭ Mayfair estis origine parto de la bieno Eia kaj restis tre rura laŭ naturo ĝis komenco de la 18a jarcento. Ĝi iĝis bone konata pro la ĉiujara "May Fair" (Majofoiro) kiu okazis el 1686 al 1764 sur tio kio nun estas Shepherd Market (Paŝtista Bazaro). Tiu foiro altiris neagrablajn, malaltklasajn elementojn kaj iom post iom iĝis publika ĝenado. La familio Grosvenor, poste konataj kiel Dukoj de Westminster, akiris teron pere de geedzecoj kaj ekdisvolvigis la areon sub la estreco de Thomas Barlow. Tiuj laboroj inkludis la preĝejon de la placo Sankta Georgo Hanover Square, Hanover Square, Berkeley Square kaj Grosvenor Square, el kiuj la tri lastaj estis ĉirkaŭitaj de luksaj domegoj.
Ĉirkaŭ la fino de la 18a jarcento, plej el Mayfair estis konstruita kiel prestiĝa loĝejaro por altiri la supran klason; malkiel kelkaj najbaraj areoj de Londono, ĝi neniam perdis sian riĉan statuson. La malaltiĝo de la Brita aristokrataro komence de la 20a jarcento kondukis al la fakto ke la areo iĝis pli komerca anstataŭ loĝeja, kaj multaj iamaj hejmoj konvertiĝis en oficejoj por gravaj korporaciaj sidejoj, ambasadejoj, kaj aliaj negocoj. Estas restaĵoj de luksaj loĝejoj, multekostaj vendejoj kaj restoracioj, kaj modernaj hoteloj laŭlonge de Piccadilly kaj Park Lane partikulare. La prestiĝa statuso de Mayfair estis omaĝata estante la plej multekosta poseda placo en la Londona Monopolo.
Escombres-et-le-Chesnois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Kantatodiservo
Kantatodiservo estas kristana diservo, je kiu en la centro staras la eklezimuzika prezentdo de religia kantato. La prezentado de la kantato tiam estas kunteksita kun la liturgio. Kantatodiservon komune preparas pastro kaj eklezimuzikisto resp. kantoro. Kantatodiservo enhavas kaj elementojn de koncerto kaj ankaŭ la bazan karakteron de diservo, kiu konsistigas ĝia streĉon, sed ankaŭ ĝian apartan ĉarmon. Aparte sukcesa estas kantatodiservo, kiam sukcesas densa interplektiĝo de prezentata muziko, parolata vorto kaj ceremoniata liturgio.
Remalkovro de la formo
Ekde 1918 Karl Straube revivigis en Lepsiko la formon de la kantatodiservo, prezentante ĉiujn kantatojn de Johann Sebastian Bach kaj donante al ili "je tio en la diservoj de la lepsikaj ĉefpreĝejoj ilian fiksan lokon.
Prediko en kantatodiservo
Kutime la predikanto je kantatodiservo pritraktas religian temon el la prezentata kantato aŭ tekston el la biblio, sur kiu baziĝas la kantato, tiel ke kantato kaj diservo intime interligiĝas kaj estigas je tio liturgian tutartan verkon. liturgiojarajn indikojn, kiuj rezultas el la ekestohistorio de kantato (ekzemple adventa, kristnaska kaj pasiona kantato), li ankaŭ povas temigi kaj rilatigi kun la respektiva liturgio kaj prediko.
Kantoj en kantatodiservo
Se la kantato enhavas kanton el la kantaro aŭ strofon de eklezia kanto (ekzemple la kantato de Bach Was Gott tut, das ist wohlgetan, BWV 99), la diservo dum la prediko kaj je la elekto de la paroĥaj kantoj ne preteriras ĝin, sed profundigi la temon. Jen tio foje tuŝas la limon de prikanta diservo. La respektiva prediko tiam estas prediko pri certa kanto.
Kantatoteksto en kantatodiservo
Pro pli bona kompreno de la kantatotekstoj la paroĥo plejeble ricevus je dispono paperfolion kun la kompleta kantata teksto. La foje historia lingva formo de teksto tiel estas pli bone komprenebla por la diserva paroĥo, kaj ankaŭ poemaj maldecaĵoj estas tiamaniere pli bone digesteblaj. Tiam kantato sukcesas, "fariĝi diservero".
Kantatokomponaĵoj en kantatodiservo
Al la plej gravaj kantatokomponistoj, kiuj taŭgas por kristana kantatodiservo, apartenas ĉefe la majstroj de la baroko: Dietrich Bŭtehude, Nicolaus Bruhns, Matthias Weckmann, Vincent Lübeck, Johann Sebastian Bach kaj Georg Philipp Telemann, kiuj komponis kantatoj precipe, sed ne ekskluzive, por la eklezia kaj liturgia uzo. Sed ankaŭ la modernismo prezentas interesajn ekleziajn kantatojn de komponistoj el la 20-a kaj 21-a jarcentoj, ekz. Rolf Schweizer, Paul Ernst Ruppel, kiuj taŭgas por prezentado en kantatodiservoj.
Busenje
Busenje, serbe Бусење, hungare Káptalanfalva estas tre malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Seĉanj.
Dumitru Dan
Dumitru (Demetre) DAN (14a de julio 1890 – 4a de decembro 1978) estis rumana geografo, profesoro de geografio kaj monda-iradisto. Li estis plej bone konata kiel piediranto tra la mondo.
Busenje
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Módos, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Busenje 94 homoj, (80 hungaroj (85 %), 14 serboj).
Dumitru Dan
Ĉirkaŭ la mondo
En 1908, la Touring Club Francilien anoncis konkurson por promeni tra la mondo, kun ofertita premio de 100 000 frankoj. Dumitru Dan kaj liaj samlandanoj Paul Pârvu, George Negreanu kaj Alexandru Pascu estis tiutempe studentoj en Parizo, kaj ili decidis ekpreni la defion, uzante siajn proprajn monon kaj rimedojn.
La grupo revenis al Rumanio por preparadi sin, lerni aldonajn lingvojn, studi kartografion kaj fari pezan trejnadon kaj ekzercadojn dum du horoj tage. Ili piediris po 45 km tage, veturante tra ebenaĵoj, montetoj kaj montoj en ĉiuj sezonoj. Ili lernis rumanajn folklorajn kantojn kaj dancojn kaj kiel ludi la fluton kaj akordionon por ke ili povu subteni sian klopodon laŭ la vojo prezentante sian indiĝenan folkloron.
En 1910, la grupo komencis sian vojaĝon kun hundo nomata Harap, portanta indiĝenan "garb" kaj piedirante uzante nur rimenŝuojn. Multe de la vojo estis kovrita inter 1910 kaj 1916, sed la kunuloj de Dan ne supervivis ĝis la kompletiĝo de la vizito en 1923.
Morto de amikaj veturantoj
La 17-an de julio 1911, en Barato, la grupo estis invitita al la palaco de la Raĝo de Mumbajo. Post komuna manĝo tie, la piedirantoj eniris grupon por aĉeti provizojn por sia vojaĝo en urbo. Alexandru Pascu restis tiam por rakonti al la Raĝo pri iliaj aventuroj ĝis tiu punkto. Liaj kunuloj revenis kaj trovis Pascu kaj iliajn gastigantojn konsumantaj opion. Kvankam iliaj gastigantoj sentis, ke Pascu probable rekuperiĝos, li neniam vekiĝis. Li mortis rezulte de opia venenado kaj estis entombigita en Barato.
Georgo Negreanu mortis du jarojn poste en la vojaĝo, kiam la tiama triopo estis transiranta mallarĝan montan transirejon en la Nanlingaj Montoj en Ĉinio. En nelonga pluvo dum kiu ili estis devigitaj sekvi sian vojon per kanoj, Negreanu - ĉe la kapo de la grupo - falis al rokoj de akra krutaĵo. Dan kaj Pârvu portis lin al loka kolonio kaj poste al hospitalo sed estis neniu helpanta doktoro havebla tie. Kiam kuraca prizorgo estis trovita, Negreanu estis jam mortinta.
Pârvu trovis sin mem nekapabla daŭri en Jacksonville, Florido. Plurajn jarojn antaŭe, li vundis siajn krurojn dum la pli ol 2 600-kilometra piedirado trans Alasko (venanta de Ĉinio kaj Siberia Rusio) sur la vojo al Kotzebue, Fairbanks, Anchorage, Yakutat, Gustavus, Skagway kaj Juneau kaj li evoluigis gangrenon. Konsilite de doktoroj halti, li restis en Florido kun la hundo Harap. Poste, ambaŭ liaj kruroj devis esti amputitaj, sed tio ne estis sufiĉa por savi lin. En majo 1915, li mortis.
Prokrasto
Dumitru Dan estis devigita haltigi sian viziton pro la eksplodo de la Unua Mondmilito, sed li kompletigis sian vojaĝon de 1923. La valoro de la premio estis multe malgrandigita, pro inflacio dum 15 jaroj kaj pro la milito. Laŭ rumana sciiga artikolo de 2011, ĝi estis valorinta je 500 000 eŭroj en 1908, sed nur 40 000 ĉe la tempo de la ricevo de la premio. Li transiris kvin kontinentojn super tri oceanoj, tra 76 landoj kaj al 1 500 urboj, elportante 497 parojn de ŝuoj.
Polemiko
La versio de Dan de lia piediro rakontita malfrue en lia vivo dum la 1960aj kaj 1970aj jaroj ne egalis la rakonton kiun li raportis al ĵurnaloj en 1914 dum li estis piediranta en Usono. Li male diris, ke li komencis sian piediron en 1912, ne en 1910, kun neniu mencio de vetkuro. Li diris, ke li nur piediris en Eŭropo kaj kiel dirita en 1913 li servis en la Balkana Milito kie li estis grave vundita. Li ne estis en Afriko, Azio, Suda kaj Centra Ameriko, Aŭstralio, Rusio kaj Alasko kiel li asertis poste en la vivo. Li male diris en 1914 ke li pluigis supre la piediron denove jaron poste. Tio ĉi estis la unua rakonto kun pruvo de fotoj, ĵurnalaj artikoloj kaj atestoj.
En 1914-15 li piediris en Anglio kaj Skotlando, Ameriko, Karibio kaj fine en Hispanio. Paul Parvu ne piediris kun li 60 000 mejlojn el Rumanio. Parvu estis de Cleveland, Ohio, kie Dan renkontis lin por la unua fojo en 1914. Ili piediris kune dum nur tri monatoj. Parvu ne vundis siajn krurojn en Alasko kaj ne mortis en Florido. Post tio Parvu revenis el Vaŝingtono al Ohio kaj vivis tie. En 1914-15, Dan neniam menciis al reporteroj vetkuron okupanta la Travojaĝantan Klubon de Francio. Neniu indico iam ajn estis trovita pri vetkuro okupanta 200 internaciajn partoprenantojn. Dan diris en 1914, ke li estis piediranta vete. Oni taksis, ke Dan efektive piediris nur 5 000 mejlojn, sed pro iu kialo li aldonis sian rakonton poste en lia vivo.
Pli lasta vivo
Dan mortis en Buzău, Rumanio en 1978. Li estas entombigita en la Tombejo de la Herooj. En 1985, lia rekordo estis enirita en la Guinness Libro.
Neŭroptero
La ordo de insektoj Neuroptera en la latina scienca nomo aŭ Neŭropteroj en Esperanto inkludas familiojn kiaj la Ĥrisopedoj, la Mantispedoj, la Mirmeleontedoj kaj ties parencoj. La ordo enhavas ĉirkaŭ 6,010 speciojn. Tradicie la grupo estis iam konata kiel Planipennia, kun la tiamaj Neŭropteroj inkludantaj la Sialedojn, fiŝmuŝojn, reĝomuŝojn kaj serpentomuŝojn, sed tiuj estas nuntempe konsiderataj kiel separataj ordoj (ĉe Megalopteroj kaj Rafidiopteroj).
Strašov
Vilaĝo Strašov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de la rivero Elbo, 8 km norde de la urbo Přelouč. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio en historia dokumento pri la vilaĝo Strašov estas en protokolo pri juĝa kverelo en la jaro 1337. En la jaro 1379 estas eksplicite nomata korto Strášov.
En la vilaĝo estas kelkaj malgrandaj fiŝlagoj kaj sur norda rando pli granda Strašovský fiŝlago, kiu estas restaĵo de estinta fiŝlaga sistemo de Chlumec. Tiu fiŝlago donis ankaŭ al la vilaĝo nomon Strašov (Timiga vilaĝo). Iam ĉi tie kondukis vojo al Prago kaj vojaĝantojn logis erarlumoj en siaj ruzaĵoj. Tion ili nuntempe jam ne faras. Sed ĉiam validas fakto, ke ĉirkaŭ Strašov estas vastaj arbaroj kie kreskas bongustaj fungoj, ke ĉi tie estas vera edeno por fungokolektantojn.
Naturo
Strašovský fiŝlago, estas proponata natura rezevejo pri teritorio 57 ha kun botanikaj raraĵoj: Marĉa ajlo (Allium angulosum), Davala karekso (Carex davalliana), Fora karekso (Carex distans), Borda karekso (Carex riparia), Centaŭrio (Centaurium erythraea), Karnokolora orĥido (Dactylorhiza incarnata), unugluma eleokaro (Eleocharis uniglumis), Norda galio (Galium boreale), Virtgena galio (Galium wirtgenii), (Sesleria uliginosa).
Oszkár Maleczky
Oszkár MALECZKY [oskAr malecki], hungare Maleczky Oszkár estis hungara operokantisto (baritono), altlerneja instruisto. Lia patro estis same operkantisto Vilmos Maleczky.
Biografio
Oszkár Maleczky frekventis muzikan akademion en Budapeŝto. Inter 1925–1927 li kantadis en la tiutempa Teatro Erkel, poste ĝis la emeritiĝo li apartenis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Inter 1931–1962 li edukis en la muzikakademio. Li ricevis premion Kossuth en 1957, en 1953 kaj 1966 ankaŭ aliajn premiojn. Li estis framasono.
Manaslu
Manaslu (nepala lingvo: मनास्लु Manāslu) estas unu el la 14 montoj pli altaj ol 8000 m.
Geografio
Kun alteco de 8163 metroj s.m. Manaslu estas la oka plej alta monto de Tero. La Manaslu-grupo, al kiu ankaŭ apartenas Ngadi Chuli kun alteco de 7871 m s.m. kaj Himal Chuli kun 7893 m s.m., estas nomata ankaŭ Mansiri Himal aŭ Gurkha Himal kaj situas en la Distrikto Gorkha. Nordokcidente de Manaslu situas la Anapurna masivo kaj sudoriente Ganeŝ Himal.
Unua Grimpo
La unua grimpo sukcesis la 9-an de majo 1956 fare de japana ekspedicio konsistanta el la ŝnurkamaradaro Toshio Imanishi, Kiishiro Kato, Minoru Higeta kaj Gyaldzen Norbu tra la nordorienta flanko.
Metila 3-acetilbenzoato
Metila 3-acetilbenzoato aŭ metila 3-acetilbenzenokarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Acetilbenzoata acido kaj metanolo. Metila 3-acetilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 3-acetilbenzoato prezentas oksigenatomon ligitan al 3 grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
8194 Satake
8194 Satake estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
NGC 3858
NGC 3858 (aliaj indikoj — NGC 3866, MCG -1-30-29, PGC 36621) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3858, NGC 3866.
Ádám Kondorosi
Ádám Kondorosi [kondoroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kondorosi Ádám estis hungara biologo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998), membro de Academia Europaea (1991). Li estas nepo de Béla Johan.
Ádám Kondorosi naskiĝis la  1946 en Budapeŝto. Li mortis la 2011 en Szeged.
Biografio
Ádám Kondorosi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1964-1969, poste li eklaboris en biologia genetika instituto en Szeged. Li estis visdirektoro inter 1984-1988. En la sekva jaro kune kun lia edzino Éva Kondorosi ili ekesploris en instituto en Gif-sur-Yvette. En 1986 li doktoriĝis antaŭ MTA. En 1989 li ricevis rangon titulara universitata profesoro en universitato de Gödöllő, kie li iĝis ankaŭ katedrestro. Li okupiĝis precipe pri genetiko de kreskaĵoj. Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn ekde 1985.
Minglanilla (Filipinoj)
Minglanilla - Bayan ng Minglanilla - estas kvinaklasa urbego (municipo) en Filipinoj, en insulo Cebu, en regiono Centraj Bisajoj, en provinco Cebuo. Minglanilla konsistas el 19 distriktoj kaj apartenas al la Cebua urbaro. La loknomo venis de la samnoma municipo Minglanilla en Hispanio.
Geografio
Minglanilla kuŝas en la meza parto de la insulo laŭ la orienta marbordo. Talisay (Cebu) troviĝas nur 5 (praktike ili kontaktiĝas), provinca kaj regiona sidejo Cebuurbo 15, Lapu-Lapu 20, Carcar kaj Toledo (Filipinoj) po 23, Dabao 406, General Santos 484, ĉefurbo Manilo 571, Kezonurbo 576, Laoag 952 kilometrojn (aere).
Halmășd
Halmășd [halmaĵd] (hungare: Halmosd) estas komunumo en Rumanio okcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 1 617 loĝantojn (rumanoj, slovakoj), en 1992 1 315 (rumanoj, slovakoj). Ĝia unua mencio estas en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi Aleuș, Cerișa, Drighiu kaj Fufez.
Minglanilla (Filipinoj)
Historio
Minglanilla estis fondita en 1858 fare de hispana pastro, tamen pli frue jam ekzistis tie malgranda komunumo Buat. Minglanilla suferis multe dum la filipina revolucio (1896-1898) kiam ribelantoj bruligis la municipan konstruaĵon kaj prirabis multajn domojn. Usono havis la areon inter 1898-1946, sed inter 1942-1945 la japanoj regis. En 1942 la japanoj faris detruojn, kiel reprezalio pro partizanoj. En la 2000-aj jaroj Minglanilla atingis la internacian klasifikadon urbego (pli, ol cent mil).
Ekonomio
Minglanilla estas ĉefe loĝurbo, ĉar la loĝantoj navedas al Cebuurbo por labori. Pli frue la ĉefa industrio estis la agrikulturo. Tamen, ekde la 2000-aj jaroj la ekonomio parte ŝanĝiĝis al serva ekonomio. La plej menciindaj estas amuzparko kaj industria parko.
Religio
Minglanilla havas romkatolikan plimultan loĝantaron kaj malplimultajn protestantajn kaj ne-kristanajn minoritatojn.
Trafiko
Minglanilla estas atingebla voje per la marborda vojo ambauxflanke. Spite la marbordon fonto ne mencias havenon.
Klimato
La klimato de Minglanilla estas klasifikita kiel tropika pluvarbara klimato. Jare pluvas 1639 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas. La temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Abelujo
Abelujo estas ĉirkaŭfermita strukturo en kiu kelka mielprodukta abela specio de la genro vivas kaj zorgas sian idaron. Natura abelujo (tipe konataj simple kiel "abelnesto") estas natura strukturo okupita de mielabelaj kolonioj, dum alhejmaj mielaj abeloj vivas en homfarita abelujo, ofte en abelejo. Tiuj homfaritaj strukturoj estas tipe konataj kiel "abelujoj". Nur specioj de la subgenro Apis vivas en abelujoj, sed nur la Okcidenta mielabelo (Apis mellifera) kaj la Orienta mielabelo (Apis cerana) estas alhejmigitaj de homoj.
Natura
La abeloj konstruas abelujon faritan el abelvakso kaj konsistigitan de miloj da ĉeloj en formo de seslateroj, kiuj estas konsideritaj la plejefika molekula formo en principo de konservado de energio (por la formaligo de la teoria problemo kiel kovri (t.e. plankigi) ebenaĵon vidu ankaŭ Teselacio). La strukturo kiel tutaĵo ankaŭ estas konata kiel la "mielĉelaro", kaj ĝi estas konstruita de la abeloj kiujn estas nomataj la laboristoj.
La abeloj dividas la ĉelojn en specialajn ĉelojn por mielo kaj ĉelojn por demeti ovojn kaj kreskigi larvojn.
En natura medio, la abeloj vivas en arbotrunkoj, sub tegmentoj de domoj kaj kie ajn ili trovis ŝirmejon de la fortoj de la naturo kaj de bestoj kiuj avidas mielon, inter ili ursoj estas famegaj pri ilia mielavido. Printempe, post la burĝonado kaj la plenflorado de nektarhavaj floroj, kaj kiel rezulto de la procezo de ekologia rendimento, estas pliigita natura multipliko en la abelujo, "porreĝinaj ĉeloj" estas konstruitaj - ĉeloj por kreskigi estontajn reĝinojn. Kaj kiam juna reĝino ellarviĝas, ŝi kunportas kelkajn el la abeloj, kaj la grupo de abeloj - konata kiel "abelsvarmo" - eliras el la abelujo en organizita serĉado de loko por la komenci novan setlejon. En la unua fazo, la svarmo alkroĉiĝas al solida arbobranĉo kaj aperas al la observanto de la flanko kiel areto. La grupo sendas abelojn estas serĉantajn la areon por trovi lokon kie ili povas rifuĝi kaj setliĝi.
Laboremaj abelbredistoj, se ili malkovros tiajn aretojn, ili metos abelujon sub la branĉon, malfermos la kovrilon, movos la branĉon per unu bato kaj la abelaro estos kaptita en la abelujo. La abelujo estos sigelita por mallonga tempo kaj movita al la abelregiono, tiam la malfermaĵo povas esti malfermita kaj la svarmo adaptiĝos al la nova loko. Alie, la svarmo eliras en la sovaĝejon kaj ne povas esti uzata de la abelbredistoj. Ĉi tiuj kontrolas la konstruadon de la "reĝinejojn" en la abelujo kaj provas malhelpi la svarmojn foriri.
Artefarita
En moderna abelismo, abelujo estas ligna skatolo en kiu la abelbredisto bredas kolonion de abeloj. La abeloj troviĝas en la abelujo sur antaŭfabrikitaj kadroj de ĉeloj, kies bazo estas vaksa ŝablono, en kiu la bazoj de la ĉeloj estis enigitaj. La abeloj konstruas siajn ĉelojn sur tiu bazo. Kiam la ĉelo estos konstruita fare de la laboristoj el abelvakso sekreciita el ilia korpo, ĝi enhavos ovojn, polenon, nektaron aŭ mielon. La mielo estas stokita en specialaj ĉeloj tiel ke en la procezo de kolektado de la mielo la mielo povas esti forigita el la ĉeloj kaj la konstruitaj ĉelaroj estas konservitaj kaj povas esti reuzataj. Hodiaŭ ankaŭ estas kutima starigi hejmajn abelujojn en hejmaj ĝardenoj aŭ sur la tegmentoj de loĝkonstruaĵoj.
Exilles
Exilles (prononco, jen france, Eissilhas en la okcitana kaj Isiles en la piemonta) estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio. La komunuma nomo mem evidente origine estas franclingva. Exilles apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bardonecchia, Bramans (en Francio, departemento 73), Chiomonte, Giaglione, Oulx, Pragelato, Salbertrand kaj Usseaux.
Unuaj libroj de Esperanto
La unuaj libroj de Esperanto estas la unuaj verkoj en Esperanto. Ili estas libroj, pli precize lernolibroj, pri Esperanto. La unuaj libroj estis verkitaj de Zamenhofo.
Unua Libro
La Unua Libro estis publikigita la 26-an de julio 1887 kaj korespondas al la publikigo de la lingvo Esperanto. Ĝi estas la unua verko kaj laŭnome la unua libro pri Esperanto. Alilingvaj eldonoj estis publikigitaj poste ĝis 1888, krom la angla eldono (kiu enhavis plurajn erarojn kaj estis retradukita poste de Richard H. Geoghegan) kaj la hebrea eldono (publikigita en 1889).
Dua libro
En 1888 aperis la Dua Libro. Ĝi estis verkita nur en Esperanto, do ĝi estas la unua libro verkita nur en Esperanto. Finfine, Zamenhof aldonos "duan parton" al la libro, nome Aldono al la Dua Libro.
Ĝia kompleta nomo estas Dua Libro de l' Lingvo Internacia.
Aldono al la Dua Libro
Samjare aperis la libro pri aldonoj al la Dua Libro, la tiel nomata Aldono al la Dua Libro de l' lingvo internacia. Ĝi estas la tria libro de Esperantujo.
Roman Polański
Roman Polański fakte Raymond Thierry Liebling (esperante: Romano Polanski ; naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1933 en Parizo) estas pola filmreĝisoro, verkisto, aktoro kaj filmproduktisto, gajninto de la Oskar-Premio. Post komenco de sia kariero en Pollando, Polanski fariĝis internacie renoma filmisto kaj holivuda reĝisoro de filmoj kiel ekzemple Bebo de Roza-Maria, Ĉinio-urbo kaj La pianisto.
Unuaj libroj de Esperanto
Rezulto
La unuaj libroj de Esperanto permesis koni la lingvon Esperanto kaj kreskigi ĝin. Pro tio okazis la unua Universala Kongreso kaj la 98 aliaj, konsentite pro la ekspansio de Esperanto tra la mondo per la unuaj verkoj (libroj).
Roman Polański
Vivo
Sian infanecon dum la Dua Mondmilito li pasis en la Krakova geto. Liaj gepatroj estis poloj juddevenaj. En 1953, post teatraj roloj li debutis en filmo Tri rakontoj. De 1954 Polanski studis en Filma Skolo en Lodzo negajnante tamen la diplomon. En 1959 edzigis kun Barbara Kwiatkowska, tamen tiu edzigo ne trapasis eĉ tri jarojn. Li elmigris al Parizo, sed li rapide revenis por reĝisori Tranĉilo en akvo – sian unuan monde apreciitan filmon. Oni nominigis ĝin al Oskar-premio. Poste li elmigris al Francio kaj Britio. En 1969, lia nova edzino, Sharon Tate, estis murdita per la Manson-Familio. Lia depresio ne haltigis lin por krei ceterajn filmojn. En 1965 jaro Polanski kreis Abomeno – la ĉefa persono de filmo rolis Catherine Deneuve. En 1978, li deklaris sian kulpan pri ke li, kontraŭ Usona leĝo, seksumis kun 13-jaraĝa knabino, Polanski fuĝis al Francio, kie li nun loĝas kaj daŭras esti fuĝanto el usona justeco.
Fabbrica Curone
Fabbrica Curone estas komunumo de Italio.
Roman Polański
Vivo
Pro ke li malliberiĝus se li revenigas Usonon, lin daŭras direkti filmojn en Eŭropo inkluzivanta Freneza, Morto kaj la fraŭlino. Lia plej grava filmo kunigita kun la patruja Pollando estas La pianisto – kie li adaptis la historion de vivo dum la Dua Mondmilito de Ladislao Ŝpilman, pola pianisto. La filmo montras la realecon de la batalo en detruanta Varsovio. La filmo gajnis Oskar-premion kaj Oran Palmon. Inter la ĝis nun lastaj filmoj de Polanski estas Oliver Tvist (baze de la romano de Charles Dickens) (2005).
Je la 27-a de oktobro 2009 Polanski estis arestita je la flughaveno Zuriko (Svislando). Oni prevente enprizonigis lin, atendante peton por ekstradicio de Usono.
Familio
Li vivas ekde 1980 en geedzeco kun Emmanuelle Seigner, kun kiu ili havas du infanojn.