cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Merga teoremo de Whitney
En diferenciala topologio, la merga teoremo de Whitney statas ke por m>1, ĉiu glata m-dimensia sternaĵo povas esti mergita en eŭklidan (2m-1)-spacon. Ekvivalente, ĉiu glata m-dimensia sternaĵo povas esti mergita en la (2m-1)-dimensian sferon (trairo al la sfero forprenas la limigon ke m>1).
Pluaj rezultoj
Massey iris al pruvi ke ĉiu n-dimensia sternaĵo estas ene homologa al sternaĵo kiu mergas en (2n-a(n))-sferon kie a(n) estas la kvanto de "1" en la duuma prezento de n. En la sama papero, Massey pruvis ke por ĉiu n estas sternaĵo, kiu estas produto de reelaj projekciaj spacoj kiu ne mergas en (2n-1-a(n))-sferon. La konjekto ke ĉiu n-sternaĵo mergas en (2n-a(n))-sferon estas sciata kiel la merga konjekto kiu estis eble solvita de Ralph Cohen.
Ombrelo de Whitney
kun inkluzivi de ankaŭ negativaj z, kio donas la anson de la ombrelo.
La fuguro estas nomita pro usona matematikisto Hassler Whitney.
Eĥo de Moskvo
Eĥo de Moskvo (Эхо Москвы, latinliterigo Eĥo Moskvi) estas rusia radiostacio el Moskvo. Ĝi ekestis en la epoko Glasnost (ruse гла́сность, malfermeco aŭ videbleco) fine de la 1980-aj jaroj, kiam permesiĝis politiko de travidebla kaj malferma konduto de la sovetunia ŝtato al la civitanoj. Kiam en Sovetunio de la gvido de Miĥail Gorbaĉov en 1990 unuafoje permesiĝis neŝtataj amaskomunikiloj, grupo de ĵurnalistoj kun starta kapitalo de 150 000 sovetuniaj rubloj fondis la stacion. La unua programo elsendiĝis la 22-an de aŭgusto 1990. Ke la stacio havas la "radiostacian licencon numero unu", ankaŭ hodiaŭ fierigas la redakcian teamon.
La elsendoj de la stacio estas aranĝitaj el Moskvo kaj povas esti ricevitaj en multaj urboj en Rusio same kiel en la landoj de la antaŭa SovetunioĈefredaktisto de la stacio estas Aleksej Venediktov (cirile Алексей Венедиктов). 66 procentaĵojn de la akcioj havas la amaskomunikila firmao ОАО Газпром-Медиа Холдинг ("OAO Gazprom-Media Ĥolding"), filio de la konzerna banko Gazprombank (cirile Газпромбанк) de la energia konzerno Gazpromo. La resto de la akcioj apartenas al la redakcianoj. La redakcia statuto priskribas ke la redakcian direkton de la stacio fiksas nur la ĉefredaktisto, sendepende de eksteraj influoj.
La stacion laŭ takso de aŭgusto 2005 regule aŭkultas 650 000 homoj en Moskvo kaj 1,5 milionoj de homoj en la ĉirkaŭaj regionoj. Laŭ informoj de la rusia ministerio pri gazetaro, radiofonio, televido kaj aliaj amaskomunikiloj, inter la radiostacioj de Moskvo la stacio Eĥo de Moskvo havas la 10-an rangon kun 5 procentaĵoj de ĉiuj radioaŭkultantoj, kaj en tuta Rusio ĝi havas la 13-an rangon kun 2 procentaĵoj de ĉiuj radioaŭkultantoj.
Laŭ la stato de 2016, la stacio Eĥo de Moskvo estas la sola restinta tutlanda radiostacio ne regata per la registaro de Rusio, kiu sekve plu povas raporti sendepende kaj sencenzure. La ĵurnalisto Grigorij Pasko (cirile Григорий Пасько) diris pri la sendependeco de la stacio:
La 1-an de marto 2022, la stacio estis forprenita de la aero pro priraportado de la Rusio-Ukrainia milito, kaj la 3-an de marto, la estraro sciigis la fermon de la stacio.
Oliver Lodge
Sir Oliver Joseph LODGE (FRS ; naskiĝis la 12-an de junio 1851 en Penkhull (kvartalo de Stoke-on-Trent), mortis la 22-an de aŭgusto 1940 en Lake, apud Salisbury) estis brita fizikisto kaj verkisto.
Li plibonigis la efikecon de la radio-elsendiloj kaj ricevilojn per uzo de resonancaj cirkvitoj agorditaj sur la sama frekvenco. Li ankaŭ studis la efikojn de la fulmo, la elektrolizon, la fotoelektran efikon, kaj estis la unua kiu aperigis, en 1893, priskribon de la kuntiro de la longoj.
Li eltrovis ankaŭ la elektromagnetan laŭtparolilon kaj elektran rimedon por dispeli la nebulon.
Pro la morto de unu el siaj filoj en la unua mondmilito, en 1915, li interesiĝis pri postvivo, spiritismo kaj telepatio.
Li estis laŭreato de la Medalo Rumford en 1898. Li verkis pli ol 40 verkojn pri fizika relativeco, elektromagnetismo, lumporta etero kaj postvivo.
31679 Glenngrimmett
31679 Glenngrimmett estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Glenn Manuel Grimmett, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2015 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj, pro lia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Weiss School en Palm Beach Gardens (Florido).
Andor Sárosy
Andor Sárosy [ŝAroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárosy Andor estis hungara aktoro, operkantisto (baritono). Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Staufer András Ágoston, lia baldaŭa familia nomvarianto estis Sárossy.
Biografio
Andor Sárosy lernis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en sia naskiĝurbo, en 1905 li debutis kiel aktoro en Pozsony en trupo de Péter Andorffy. Baldaŭ li havis kantistajn rolojn en Budapeŝto. Li batalis dum la 1-a mondmilito, poste li estis militkaptito, ankaŭ tie li partoprenis en amatoraj spektajkoj. Hejmenveninta li kantis operojn en Teatro Városi kaj Reĝa Operejo de Budapeŝto. Intertempe li havis ankaŭ kabaredajn kaj filmajn rolojn. Depost la 2-a mondmilito li estis ignorita, li vivis en mizereco.
Megadiversaj landoj
La Megadiversaj landoj aŭ Diversegaj landoj estas grupo de landoj kiuj enhavas majoritaton de la specioj de la Tero kaj estas pro tio konsiderataj tre biodiversaj. Naturprotekto Internacie identigis 17 megadiversajn landojn en 1998. Ĉiuj estas situantaj en, aŭ parte en, la tropikoj.
En 2002, Meksiko formis separatan organizon fokuse sur komunkulturaj megadiversaj landoj, konsista el landoj riĉaj en biologia diverseco kaj asocia tradicia sciaro. Tiu organizo ne inkludas ĉiujn megadiversajn landojn kiel identigis ilin Naturprotekto Internacie.
Megadiversaj landoj
Laŭ alfabeta ordo, la 17 Megadiversaj landoj estas la jenaj:
Kankuna iniciato kaj deklaro de la komunkulturaj megadiversaj landoj
La 18an de februaro 2002, la Ministroj pri Medio kaj Delegitoj de Brazilo, Ĉinio, Kolombio, Kostariko, Barato, Indonezio, Kenjo, Filipinoj, Meksiko, Peruo, Sudafriko kaj Venezuelo kunsidis en la meksika urbo Kankuno. Tiuj landoj deklaris la fondon de Grupo de komunkulturaj megadiversaj landoj kiel mekanismo por konsilaro kaj kooperado por ke ties interesoj kaj prioritatoj rilate al la konservado kaj eltenebla uzado de biologia diverseco povu esti helpata. Ili deklaris ankaŭ, ke ili alvoku tiujn landojn kiujn ne iĝis parto de la Interkonsento pri Biologia Diverseco, la Kartagena Protokolo pri Biosekureco, kaj la Protokolo de Kioto pro klimata ŝanĝo iĝi parto de tiuj interkonsentoj.
4939 Scovil
4939 Scovil estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Megadiversaj landoj
Kankuna iniciato kaj deklaro de la komunkulturaj megadiversaj landoj
Samtempe, ili interkonsentis kunsidi periode, ĉe ministeriaj kaj fakulaj niveloj, kaj decidis, ke ĝis konkludo de ĉiu ĉiujara Ministeria Kunsido, la venonta gastiganta lando plenumu la rolon de Sekretario de la grupo, por certigi ties kontinueco, la pluan disvolviĝon de la kooperado inter tiuj landoj kaj atingi la interkonsentojn kaj celojn proponitajn.
La nunaj membraj landoj de la organizo de Komunkulturaj Megadiversaj Landoj estas la jenaj, laŭ alfabeta ordo:
4939 Scovil
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan amatoran astronomon Charles E. Scovil, kiu kompilis, kun Christos Papadopoulos, la atlason de la variantaj steloj de la AAVSO ("AAVSO Variable Star Atlas"), norda parto de la "True Visual Magnitude Photographic Star Atlas".
Jiratice
Jiratice (alie ankaŭ Jurzetitz, Zdieratitz, Irratitz, Iratitz, Iratice) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1361.
Transira komplekso
Transira komplekso de la platformoj, kratonoj ankaŭ nomata interspaca komplekso aŭ la dua struktura etaĝo estas sedimento-efuziva komplekso de rokaĵoj, kiu formiĝis post finformiĝo de la fundamento, antaŭ ekformiĝo de la platforma kapoto.
Stratigrafio
Stratigrafia diapazono de la transira komplekso estas:
Konsisto
Disvastiĝon de la transiraj kompleksoj kontrolas aŭlakogenoj, grabenformaj fleksejoj прогиб sur la junaj platformoj, intermontejoj. Estas vaste evoluintaj ŝtonegaj dislokaĵoj. Regiona metamorfismo de la rokaĵoj mankas.
Nafto
Katagenezo de la rokaĵoj estas malgranda, kio malaltigas kvaliton de la kolektujoj kaj kovriloj покрышка. La transiraj kompleksoj estas konsiderataj mezgravaj dum prospektorado de la nafto. La plej gravas tiukampe la karbonatoj. En Rusio naftokuŝejoj en transiraj kompleksoj estas trovitaj en Antaŭkaŭkazo, sur la Siberia kratono kaj kelkaj aliaj areoj.
126315 Bláthy
126315 Bláthy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungaraj geastronomoj Heiner Zsuzsanna kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Prenzlau
Prenzlau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark ]] de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Paweł Jochym
Li estas laŭreato de la premio Interreta Civitano de la Jaro 2004, atribuata de la asocio Civitana Interreto.
(12703) 1990 SV13
(12703) 1990 SV13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Laomedono
Genealogio
Laomedono estis la filo de Ilo, filo de Tro, kaj posteulo de Dardano, unu el patroj de trojanoj. Li edziĝis Strimo, filino de Skamandro (helene Στρυμὼ τὴν Σκαμάνδρου), aŭ laŭ aliaj aŭtoroj, Placia (aŭ Plakia), filino de Otreo (Πλακίαν τὴν Ὀτρέως), aŭ ankoraŭ iun Leucipeo (Λευκίππη). Li havis knabojn : Titono (Τιθωνὸs), Lampo (Λάμποs), Klutio (Κλυτίοs), Hikeatono (Ἱκετάονα) kaj Podarkeso/Priamo (Ποδάρκηs) ; Kaj  knabinojn, Hesionio (Ἡσιόνη), Killa (Κίλλα), kaj Astioĥo (Ἀστυόχη). Ankaŭ, li havis filon Bukoliono (Βουκολίωνα) de la nimfo Kalibo (Καλύβης). Aldone, la latina poeto Ovidio konsideras Antigona kiel lia filino ankaŭ kaj plue Pseŭdo-Apolodoro parolas pri Aetila (Αἴθυλλα) kaj Medesikasteo (Μηδεσικάστη). Eble iu nomiĝis Timoeteso (Latine Thymoetem) povis esti filo de Laomedono.
Ganimedo (Γανυμήδης) estis lia onklo.
Konstruado de la muro
Laomedono konstruigis la fabelan muron de Trojo de la dioj Apolono, kaj Pozidono, ambaŭ ekziligis de Zeŭso el Olimpo dum unu jaro (la mito ne diras la kialojn). Ili devis labori kontraŭ salajron por Laomedono kiu plue estris ili, aŭ tiuj venis propravole, prenante la aspekton de du mortuloj, por provi la senmezuran kaj orgojlan insolenton de Laomedono. Kelkafoje aldoniĝis la homo Eako ankaŭ elstaris parton de la muro, la plej fragila kie probable oni eniris. Por aliaj, precize, nur Pozidono konstruis la muron kaj Apolono gardis bovaron cirkaŭ la monto Ida, apud la urbo. Finfine, la laboro estis finita, dioj atendis rekompencon kion la reĝo promesiĝis. Laomedono ĵurrompis kaj forpelis malbonfare diojn kaj krome minacis (kiel simplaj malliberuloj!) ilin ligi iliajn manojn kaj iliajn piedojn aŭ vendi ilin fore, eĉ ankaŭ ĵuris tranĉi iliajn orelojn. Aŭ aliaj, la reĝo donis iometon, aŭ la trojano ne oferis bovarojn naskiĝis dum tiu jaro kiel li tamen promesis.
Dia kolero kaj junvirina oferado
Tio ĉi levis diokoleregon kontraŭ Laomedono kaj ĉiuj trojanoj. Dioj vengis. Trojanoj kaj troja regiono suferis de Apolono – tiam interalie dio pri medicino kaj malsanoj – epidemion kion tiel mortigis homojn tiel detruis ankaŭ rikoltojn aŭ ankoraŭ la infekta aero faris incendiojn en kamparo. Pozidono, li mardio, inundis kampojn, aliformis ilin en maraj ebenaĵoj, tio ĉi forportis multajn homojn, kaj la dioj sendis maran monstron nomiĝis Keto (greke κῆτος) kiu hazardis sur la grundo ĉiu tago kaj detruis iojn kaj iujn. .
Ĉiuj timegiĝis antaŭe la ampleksa plago kaj ĉiuj kunigis por peti helpon el Laomedono ; La reĝo ordonis konsulti la orakolon de Apolono kiu, kvankam furioza, respondis ke trojanoj devis oferi al monstro junan gefilon kaj sorte kaj bedaŭrinde estis la juna filino mem el la reĝo, nomiĝis Hesionio.
Aliversie, oni ne unue iris al apolona orakolo, verŝajne oni timis pri lia kolero, kaj do oni adresis al la orakolo de Zeŭso-Amono en la plifora antikva Libio : la trojanoj devis oferi al la kolerego de la monstro, junajn virinojn regule. Venis, tiam, la vicon de Hesionio, la filino de Laomedono. Hesionio ĉeniĝis je roko apud la marbordo atendante la monstron manĝos ŝin. Gepatroj oferis apud la virino ĉenita, funebrajn oferaĵojn kiel oraĵojn aŭ ankaŭ luksajn vestojn.
Heraklo la nepluatendita savisto
Por aliaj, Argonaŭtoj entempestiĝis kaj finis apud trojaj marbordoj. Tiam Argonaŭtoj piediris kaj Heraklo gvidate de voĉo vidis la junan virinon Hesionio, ligatan sur roko. Ŝi diris al li la malfeliĉadojn kies trojanoj kaj ŝi vivis. La forta Heraklo disrompis liajn ĉenojn kiujn ligatan, eble je manoj, al fatala roko kaj eniris la urbon kaj promesis li mortigos la monstron ; Laomedono mem akceptis doni, kiel rekompencoj por tio, la du diajn ĉevalinojn ofertiĝis de Zeŭso pro la homforkapto de Ganimedo. Au Heraklo eksciis el la juna virino ankoraŭ ĉenata ke la reĝo oferi ĉevalinojn al iu, kies aŭguroj anoncis iam, kiu povos liberigi sian filinon kaj trojanojn el la monstro. Tiel Laomedono ne povis antaŭscii lia savisto estis grekulo kaj plue Heraklo...
Heraklo mortigis la monstron Keto, danke muron stariĝis de Atena kaj de trojanoj : malantaue ĝin, la fama heroo ŝirmis kiam la besto postkuris el marbordoj al ebenaĵoj.
Heraklo estis gastigata en la urbo de Laomedono kaj de trojanoj : li venkis ilian longdauran plagon. Li do ricevis ĉevalinojn kaj ankaŭ la junan virinon kiel danko por lia heroaĵo. Aŭ nur ĉevalinoj faris la rekompencon kaj oni lasis Hesionio decidi ĉu ŝi volis kuniri Heraklo au resti en Trojo. La princino preferis foriĝi sian landon preferante sian saviston ol siajn gepatrojn kaj timante siajn kunloĝantojn se la monstro revenus. Plenglore, Heraklo fidis trojanojn kaj Laomedono kaj petis ilin por ili gardis Hesionio kaj sia, nun, du zeŭsajn ĉevalinojn ĝis sia reveno el Kolĉido kie sia vojaĝo kun Argonaŭtoj devos konduki lin antaŭ tiuj eventoj. Trojanoj ĝojegiĝis poste tiom malfeliĉaĵoj ; Laomedono, laŭ kelkaj aŭtoroj, ne tia, ĉar nun li devis efektive cedi siajn ŝategajn ĉevalinojn... .
Herakla troja milito : Laomedono mortiĝis
Poste siaj laboroj, Heraklo ekiris por militi Trojo. Li mem kondukis 18 ŝipojn, aŭ 12, aŭ ankoraŭ nur 6, plenigitajn kun batalistojn. Krom se tiuj nombroj inkluzivis ŝipojn el kunbatalistoj kiujn Heraklo alvokis. Laomedono surprizis ne atendante lin, do li ne havis grandan armeon ; kolektinte kelkaj trojaj batalistoj, kune, ili iris al grekaj ŝipoj – kiuj estis ekster la urbo – esperante bruliĝis ilin. Oikleso (Οἰκλῆς), reĝo de Argo, gardis la helena ŝiparo kaj mortiĝis tial grekuloj rifuĝis en ilian ŝipojn kaj foriĝis marbordojn. Tiam Laomedono revenis al urbo kie estis aliaj grekaj grupoj de batalistoj kiuj estis sieĝantaj Trojon. De tiuj estis Heraklo kaj siaj batalistoj, antaŭ la plej forta parto de la urbo kaj Telamono (Τελαμών), kiu sukcesis eniri la urbon. Telamono eniris tra la plej fragila parto de la muro kio sia patro Eako konstruis. Heraklo ne povis elteni Telamono unua eniriĝis Trojon kaj svingis sian spladon kaj kuris al lin. Telamono komprenis Heraklo ne eltinis alian estu pli forta ol li, kaj sin mallevis kolekti ŝtonaĵojn. Heraklo lin demandis kion li faris. Lerte Telamono al li respondis ke li elstaris lin altaron por lia venko kaj tion plaĉis Heraklon kiuj efektive estis venkinta kaj mortigis Laomedono dum la batalo kaj ĉiuj liaj filoj ankaŭ, krom Priamo. Heraklo ne mortigis Priamo kaj reĝigi lin de Trojo ĉar li estis la sola filo kiu ne volis rompi la promeson kion Laomedono faris ; Heraklo donis fine Hesionio al Telemono, dankante lian bravon. . Multaj trojaj batalistoj, loĝantoj pereis aŭ estis faritaj sklavoj pro la kolero de Heraklo. Krome, Heraklo permisis Hesionio alkondukis unu el kaptitoj ; Ŝi elektis sian fraton Podarkeso sed Heraklo diris li devis unue sklaviĝis kaj tiam ŝi povos aĉeti lin, tio kio ŝi faris donante sian kapvualon. De tiam Podarkeso estis nomiĝis Priamo, nomo kio signifas greke aĉetita tiel grekuloj malbone eksplikis al ili mem la nomon de tiu ĉefa rolulo de la Iliado kio rakontas pri troja milito, alia milito ankoraŭ suferis poste trojanojn. Kelkaj aŭtoroj tamen, pensas Priamo ne asisti herakla milito ĉar Laomedono sendis lin fore militi en Frigio.
Interpretoj kaj komentoj
En la fino de Bronzepoko, en orienta mediteranea regiono, cirkaŭ la 14-a aŭ 13-a jarcento a.K., urboj konis pli atakoj. Riĉaj urboj kiel Trojo (kiu estis sur la bronzepoka komerca vojo inter la orienta mediteranea kaj la nigra maro kaj la nordlokoj de la egea maro) interesas atakistojn. Multaj urboj elstaris lignajn murojn kiujn atakistoj kutime brulis por eniri la urbon. Sed Trojo faris ŝtonan muron, nebruleblan.
Eustatio el Tesaloniko (Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης), kristana ĉefepiskopo en la 12-a jarcento p.K., sugestigis, en siaj komentoj pri Iliado kaj Odiseo (Παρεκβολαὶ εἰς τὴν Ὁμήρου Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν), ke Laomedono pagis laboristojn de la muro malplenigante la riĉajojn amasigitajn el la diaj temploj de Apolono kaj de Pozidono kaj ne redonis al ilin, tial, laŭ la mito, Laomedono ne pagis la salajron al la du dioj.
Palaifato konsideras la monstron Keto (li diras antaŭe ĝi nomiĝas Keton) kiel potenca reĝo fakte kiu, kun sia ŝiparo, submetis ĉiujn aziajn marbordajn regionojn inkluzive Trojon. Se la anoj ne pagis al li tributon (tiam ne oni uzis monon kaj pagis kun ĉevaloj, bovoj aŭ junaj virinoj...), li detruis landon. Tiam Heraklo estis ĉi tie kun greka militistaro. Keto kaj siaj soldatoj elŝipiĝis kaj atakis la urbon. Laomedono dungis grekulojn, kaj ambaŭ, kun du armeoj batalis kaj mortigis Keto-n.
En Alexandra, Laomedono, maltrankvila pri la malbonaĵoj el sia filino, decidis ŝiposendis tri knabinojn el iu nomiĝis Foinodamo al bestoj sur la okcidentaj plaĝoj de enigma lando de lestrugonanoj. Laŭ Iliado, ŝajnas ke la pesto sendita de Apolono kvietigis sia dian koleron pri trojanoj, sed tio ne estas same por Pozidono ties kolero kontinuis en la troja milito en kiu li subtenis grekanojn kontraŭ trojanojn, illi, helpiĝis tiam de Apolono.
Strabo, la fama greka geografiisto, diris ne estis pro la ĉevalinoj mem Heraklo militis, sed pro la ofendo kaj la nego al li mem de la solena promesa rekompenco el Laomedono.
La atako de Heraklo okazis antaŭe troja milito rakontata en Iliado kaj laŭ lego de Homero, neniu infano el Laomedono partoprenis. Priamo ŝajne estis la lasta virinfano de Laomedono dum la troja milito kvankam ekzemple Teukro (Τεῦκρος), filo de Telamono kaj Hesionio, batalos en troja milito flanke grekulojn.
Dareso el Frigio diras Heraklo dungis grekajn ĉefojn kiel Telamono aŭ Peleo kaj anstataŭigis Oikleso, kiu gardis ŝiparon samtempe Heraklo sieĝis la urbon, kun, laŭ li, Kastoro kaj Polukso kaj plue Nestoro (Νέστωρ). Li aldonas grekajn ŝipojn alvenis nokte al promontoro de Sigiono (Σίγειον/Sigeum) apud Trojo.
Dareso el Frigio pensas Priamo ne estis samtempe Heraklo militakiris Trojon sed Laomedono antaŭ sendis lin kun armeo militi en Frigio. Tial Heraklo indulgis Priamo. Sed kiam Priamo revenis al Trojo kun edzino kaj gefiloj (ĉu Priamo kaj Laomedono estas ambaŭ ne tre proksima por ke Priamo prenis sian familion tia fora?), iam li refortigis la urbon, li volis vengi. Li fine nur sendis la saĝulon Antenoro kiel ambasadoro ĉe grekuloj por ilin diri la novan trojan reĝon Priamo pardonus ilin se ili redonus al li sian fratinon Hesionio.
Nov-impresionismo
Nov-impresionismo estas vorto kreita de la franca recenzisto pri arto Félix Fénéon en 1887 por karakterizi la artan movadon de la malfrua 19-a jarcento gviditan de Georges Seurat kaj Paul Signac, kiuj unue ekspoziciis siajn verkojn en 1884 en la Salono de Sendependuloj en Parizo. La termino de Fénéon signifis ke la radikoj de tiuj disvolviĝoj situis en la vidaj artoj de Impresionismo, sed ofertis, siavice, novan legadon de koloro kaj linio en la praktiko de Seurat kaj Signac, kaj la teoria fono de la skribaĵoj de Chevreul kaj Charles Blanc.
Aliaj gravaj artistoj estis Anna Boch, Theo van Rysselberghe, Henri Edmond Cross, Charles Angrand kaj aliaj.
Markus-setä
Markus Rautio (naskiĝinta 17-a de majo 1891, mortinta 14-a de februaro 1973), pli bone konata je nomo Markus-setä ("onklo Markus") estis finna radia prezentisto. Li estas memorata speciale pri siaj porinfana radia programo Markus-sedän lastentunti ("porinfana horo de onklo Markus"), kiu estis sendita kaj en finna kaj en sveda en la jaroj 1926–1956. En fino de la programo Rautio normale admonis infanojn, ke ili manĝu avenan kaĉon. Iuj asertis, ke Rautio reale malamis infanojn – Nasse-setä estas parodio pri Rautio.
Teplice nad Bečvou
Teplice nad Bečvou (antaŭe Zbrašov) estas municipo kaj banloko en Ĉeĥio situanta 2 km de urbo Hranice na Moravě en profunda, preskaŭ kanjona valo de rivero Bečva. Vivas ĉi tie.
Historio
En la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento komenciĝis kaptado de mineralakvoj el boroj kaj estis fondita sanatorio. Malforte mineraligita hidrogenkarbon-kalkmineralakvo estas preskribata por kuracado de koromalsanoj kaj angiomalsanoj; oni uzas akvajn kaj gasbanojn, inhaladon kaj kompresojn.
La banloko estis devene parto de vilaĝo Zbrašov, la nomo Teplice nad Bečvou por parto kun la mineralfontoj aperis unuafoje en la jaro 1633, sed oficiala nomo de la vilaĝo ĝi fariĝis nur en la jaro 1958. Kurackonstruaĵoj estas ĉirkaŭitaj per banloka parko kun valora kapelo de sankta Pelegrino el la jaro 1775.
Super la dekstra valdeklivo de Bečva troviĝas Karsto ĉe Hranice kun la plej profunda abismo en Ĉeĥio – Abismo ĉe Hranice (Macůška). Plua karstaperaĵo estas Aragonitaj kavernoj en Zbraŝov kaj aliaj aperaĵoj en Karsto ĉe Hranice.
Blukapa koturnokolombo
La Blukapa koturnokolombo, Starnoenas cyanocephala, estas specio de kolombo (koturnokolombo aŭ perdrikokolombo) de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu enhavas kaj kolombojn kaj turtojn. Ĝi estas monotipa ene de la subfamilio Starnoenadinae (Starnoenadenoj) kaj genro Starnoenas.
Taksonomio
En 1734 la angla natursciencisto Eleazar Albin inkludis bildon kaj priskribon de la Blukapa koturnokolombo en sia A Natural History of Birds. Lia desegno estis farita el vivanta birdo kiu estis alportita en Anglion el Karibio. Kiam en 1758 la sveda natursciencisto Carl Linnaeus ĝisdatigis sian Systema Naturae por la 10a eldono, li metis la Blukapan koturnokolombon kun ĉiuj aliaj kolomboj en la genron Columba. Linnaeus inkludis mallongan priskribon, stampis la dunomon Columba cyanocephala kaj citis la verkon de Albin. La specifa epiteto kombinas la vortojn de la Antikva greka kuanos kun signifo "malhelblua" kaj -kefalos kun la signifo "-kapa". Ĝi estas nune la nura specio metita en la genron Starnoenas kiu estis enkondukita de la franca natursciencisto Charles Lucien Bonaparte en 1838. La specio estas monotipa: neniu subspecio estas agnoskita.
Taksonomia revizio de la taksonomia historio de la specio, de la morfologio, anatomio, kondutaro, distribuado kaj zoogeografio estis publikigita en 2016. Ĝi trovis, ke tiu specio estas malsimila al iu ajn membro de la amerikaj kolomboj kaj kunhavas karakterojn kun multaj genroj el Aŭstralazio, el kiuj la plej simila estas la aŭstralia genro Geophaps kaj rilataj surgrundemaj kolomboj. La studo rekomendas, ke la specio estu metita en sia propra subfamilio, Starnoenadinae. Tamen, aldona informaro, kiel molekula, devas esti studita por pli klare redifini ties rilaton kun la kolomboj el Aŭstralazio. La studo rekomendis ankaŭ, ke la nomo estu ŝanĝita al "Blukapa perdrikokolombo" por distingi ĝin el la novmondaj koturnokolomboj.
Priskribo
Tiu birdo havas esence cinamo-brunan korpon kun tre brila helblua krono, malhelblua al nigra okulstrio, pli etenda ĉe orelareoj, kaj treblanka subokula strio el la malsupra bekobazo ĝis la nuko, kaj nigreca gorĝareo fajne bordita per blankaj markiloj flanke kaj malsupre kaj per blua makuleco flanke. Malsupre estas ruĝecbruna striareo malsupren. La kruroj estas ruĝaj kaj la beko helblua kun tre brilruĝaj bekobazo kaj bridoj. Tiu kolombo estas 30–33 cm longa.
Kondutaro
Tiu specio vivas principe sur la arbara grundo kie ĝi manĝas semojn, berojn kaj helikojn. Ĝi ĝenerale troveblas pare, kvankam pli grandaj grupoj estis registritaj kun 18 birdoj trovitaj ĉe akvotruo en 1995. Reproduktado okazas ĉefe inter Aprilo kaj Junio, kaj la nestoj estas farataj sur aŭ proksime de la grundo.
Habitato
Tiu specio estas endemio de Kubo. Ties natura habitato estas arnaroj de malaltaj teroj kaj marĉaj areoj. Ĝi povas troviĝi foje en arbaroj de altaj teroj.
Konservado
Tiu specio estis iam ofta kaj disvastigita tra tuta Kubo. Nuntempe, ĝi estas tre rara aŭ virtuale formortinta en plej de sia teritorio. En 2012, la populaciogrando estis ĉirkaŭkalkulita inter 1000 kaj 2 499 individuoj kaj estas tri populacioj kun bonaj nombroj proksime de la Zapata Marĉo kaj en la provinco Pinar del Río. Tameen, la denseco de tiu specio povus esti pli granda ol iam supozite, kaj eble estas pli da individuoj ol supozite. Oni supozas, ke la populacio suferis malrapidan aŭ moderan malpliigan tendencon. La ĉefaj minacoj kontraŭ la specio plue estas ŝtelĉasado kaj habitatodetruado. Ties viando bongustas kaj tial tiu kolombo estas ankoraŭ eksterleĝe ĉasata. Ankaŭ drastaj uraganoj estas minaco por la specio pro la damaĝo okazigita al grandaj areoj de arbaro.
Ĝi estas protektita laŭ landa juro, kvankam tio ne estas plenumita kaj la ĉasado pluas. La nura konata populacio de altaj teroj ja estas protektita en la Nacia Parko La Güira.
(8183) 1992 UE3
(8183) 1992 UE3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
74 Galateo
74 Galateo estas granda malhela asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Ernst Wilhelm Leberecht Tempel elde la observatorio de Marsejlo (Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nereidino Galateo de la helena mitologio. Tiun nomon ricevis ankaŭ la Neptuna luno Galateo.
Tivadar Wanyek
Tivadar Wanyek [vanjek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wanyek Tivadar, serbe Тивадар Вањек estis hungara-serba ekspresionisma pentristo. Lia familia nomo estis Vanjek por eviti la hungaran ortografion.
Tivadar Wanyek naskiĝis la en Nagykikinda (Hungara reĝlando, nuntempa Kikinda en Serbio), li mortis la  en Zrenjanin (Jugoslavio, nun en Serbio) (la biografioj ne konsentas en la biografiaj datenoj!).
Biografio
Tivadar Wanyek lernis tre frue fotadon, sed en la fotateliero li jam pentradis diversajn dekoraciojn, eĉ dekoraciojn por teatra trupo. Li aĝis 10, kiam li pentradis la unuan pentraĵon. En la 1940-aj jaroj li studis en liberaj lernejoj de Károly Patkó kaj Vilmos Aba-Novák, poste li hejmenvenis al Vojvodino. Li studvojaĝis en Aŭstrio, Italio, Francio kaj Nederlando. En 1956 li fondis artistan kolonion en Eĉka, poste li gvidis ĝin, same ankaŭ la lokan galerion. Li ricevis 3 jugoslaviajn premiojn.
Hayhurum
Hayhurum estas la nomo donita al la armenlingvaj kristanoj kiuj apartenas al la Greka Ortodoksa Eklezio. Ilia etna origino ankoraŭ estigas multajn debatojn. Kelkaj (ne ĉiuj) de tiuj armenlingvanoj, supozeble loĝis en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo Egin ĝis la 16-a jarcento. Ili estis grek-ortodoksaj kristanoj (anstataŭ anoj de la Armena Apostola Eklezio kiel la plimulto de la armenoj). Ankaŭ ekzistis grupo de grek-ortodoksanoj inter la hamŝenioj kiu eble estis konvertitaj dum la regado de la Trebizonda imperio.
La grek-ortodoksa kredo kiel religio kaj la armena kiel lingvo, estis la distingiloj de la komunumo konata kiel Hayhurum (Hay signifas "armeno", Hu en armena por Grekio kaj Rum en greka). Grekaj fontoj asertas ke ili estas grekaj koloniantoj kiuj ekloĝis en Egin kaj kiuj adoptis kaj la kulturon kaj la lingvon de la armenoj ĉar ili dominis en la regiono, dume armenaj fontoj kontraŭas tiun aserton. Ĉi-lasta estas vaste akceptita de la okcidentaj esploristoj. Oni kredas ke la plimulto de la popolo Hayhurum estis armenaj el etna deveno kiuj poste konvertiĝis al la grek-ortodoksa eklezio dum epoko de la Bizanca Imperio.
Listo de senatanoj de Territoire de Belfort
De 1920 ĝis 1927
ĝeneralaj balotoj de la 11-a de januaro 1920 :
De 1909 ĝis 1920
ĝeneralaj balotoj de la 3-a de januaro 1909 :
De 1900 ĝis 1909
ĝeneralaj balotoj de la 28-a de januaro 1900 :
De 1891 ĝis 1900
ĝeneralaj balotoj de la 4-a de januaro 1891 :
De 1882 ĝis 1891
ĝeneralaj balotoj de la 8-a de januaro 1882 :
De 1876 ĝis 1882
ĝeneralaj balotoj de la 30-a de januaro 1876 :
István Heller
István Heller [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Heller István, ekster Hungario Stephen Heller estis hungara-franca pianisto, komponisto, instruisto.
Mombarcaro
Mombarcaro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Camerana, Gorzegno, Monesiglio, Murazzano, Niella Belbo, Paroldo, Prunetto, Sale San Giovanni kaj San Benedetto Belbo.
István Heller
István Heller naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Parizo (laŭ alia fonto la mortotago estas la 14-a).
Mombarcaro
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
István Heller
Biografio
István Heller aĝis 7, kiam li jam komponadis, post kelkaj jaroj li jam koncertis. Li lernis muzikon komence en sia naskiĝurbo, poste en Vieno, kie li lernis de Carl Czerny kaj Anton Halm. Post publika koncerto en Vieno li faris koncertojn en Hungario, Habsburga Imperio kaj Germanio. En 1838 li akceptis inviton de Friedrich Kalkbrenner al Parizo, kie li konatiĝis kun Hector Berlioz, Frédéric Chopin, Ferenc Liszt kaj aliaj famaj komponistoj de lia epoko. Li restis en Parizo ĝismorte kaj li komponadis kaj instruis.
Saint-Martin-de-Crau (stacidomo)
Saint-Martin-de-Crau estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Saint-Martin-de-Crau, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Listo de la malnovrejnaj akvejoj
La brakoj kaj meandroj de la Rejno estiĝas parte pro la natura ŝanĝo de la fluejo, parte pro la artefarita ŝanĝo de la fluejo pro la Rejna rektigado ekde la jaro 1817 sub gvido de Johann Gottfried Tulla. Tiuj malnovaj fluejo formas kune kun la “nova Rejno“ insulojn kaj duoninsulojn. La malnovaj fluejoj havas kelktempe akvoligojn, kaj kelkfoje perdis tiun ligon. Kelkaj situas en naturprotektejoj, kie akvobirdoj povas havi ilian neston aŭ estas akvoretenaj arealoj dum altakvoj.
Malnova riverbrako
vidu ankaŭ →ekzemple Rejna malnova brako aŭ germane Altarm Altarm (Bad Honnef) (dekstre), inter Bad Honnef kaj la insulo Grafenwerth, distrikto Rhein-Sieg, Nordrejno-Vestfalio apud Auenheim, distrikto Ortenau, Baden-Virtembergo:
Malnova Rejno
En la kantono St. Gallen (Svislando) kaj aŭstria federacia lando Vorarlberg (Aŭstrio) ekzemple ;– malnovaj brakoj de la Alpa Rejno: En Germanujo: vidu →ekzemple;apud Rheinberg vidu →ekzemple;apud Xanten
Altrheinarm (brako de la malnova Rejno)
vidu auch →ekzemple;apud Au am Rhein vidu →ekzemple;apud Grauelsbaum vidu →ekzemple;apud Plittersdorf vidu ankaŭ →ekzemple;apud Freistett
Altrhein oder Restrhein (malnova Rejno kaj Restrejno
Malnova rejno aŭ restrejno nomataj Rejnaj partoj situas paralele al la 52,7 km longa Rheinseitenkanal (Grand Canal d’Alsace; Alzaco, Francujo) inter la vejro Märkt (Weil am Rhein; distrikto Lörrach, Baden-Virtembergo; Germanujo) respektive Village-Neuf (departemento Haut-Rhin; Francujo) kaj la vejro [[Breisach (distrikto Breisgau-Hochschwarzwald]], Baden-Virtembergo) respektive. Volgelsheim (departemento Haut-Rhin; Francujo) iranta kiel limrivero ; vidu ankaŭ →ekzemple;apud Märkt
Altrheinschlinge (meandro de la malnova Rejno)
vidu →ekzemple;apud Ilverich
Altrheinzug (malnovrejna irejo)
vidu →ekzemple;apud Grauelsbaum vidu →ekzemple;apud Hügelsheim
Restrhein (restanta Rejno)
vidu →ekzemple;Altrhein aŭ Restrhein
Rheinaltarm (malnovrejna brako)
vidu ankaŭ →ekzemple;Altarm Rheinaltarm Giriz (maldekstre), apud Koblenz AG, Kantono Aargau, Svislando Rheinaltarm Riburg (maldekstre), apud Riburg (Möhlin), kantono Aargau, Svislando Rheinaltarm Rüdlingen (maldekstre), apud Rüdlingen, kantono Schaffhausen, Svislando Rheinaltarm Tiengen (dekstre), apud Tiengen (Waldshut-Tiengen), distrikto Waldshut, Baden-Virtembergo
Ceteraj apudrejnaj akvejoj
Objektoj, kiuj ekzemple ne nomiĝas malnova Rejno aŭ malnovrejno, sed estas iamaj rejnaj brakoj aŭ parto de ili : apud Freistett (Rheinau), distrikto Ortenau, Baden-Virtembergo (rigardata rivermalsupren) : vidu ankaŭ →ekzemple;Altrheinarm (Rheinbischofsheim) apud Helmlingen (Rheinau), distrikto Ortenau, Baden-Virtembergo (rigardata rivermalsupren) : vidu ankaŭ →ekzemple; apud Speyer
Rheinanschlussgewässer
Artefaritaj akvejoj apud la Rejno, kiel ekzemple fositaj lagoj : (fosadlago, kiu apartenas grandparte al la Gimbsheimer Altrhein) (fosadlago kun Marina vidu auch →ekzemple;apud Gimbsheim (grandparte al fosadlago pligrandigita malnovrejna brako) vidu auch →ekzemple;apud Elchesheim-Illingen (fosadlago kiu parte estas rejna malnovakvejo) vidu ankaŭ →ekzemple; apud Karlsruhe (fosadlago, en la meandro de antaŭa kajmalantaŭa malnovrejno de Roxheim) vidu ankaŭ →ekzemple;apud Roxheim
17891 Buraliforti
17891 Buraliforti estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Cesare Burali-Forti (1861–1931), kiu instruis ĉe la milita akademio de Torino. Li malkovris paradokson en la aroteorio de Cantor : Ĉar la ordonombro de aro da ordonombroj estas pli granda ol la ordonombro de ĉiu elemento de la aro, "la ordonombro de la aro de ĉiuj ordonombroj" estas mem-malkongrua koncepto.
2761 Eddington
2761 Eddington estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astrofizikisto Arthur Eddington (1882–1944).
Mostolo
Mostolo (Móstoles) estas hispana municipo de la provinco kaj Madrida Regiono. Kun 206.275 loĝantoj (NIS-2008). Ĝi estas la 25-a municipo de Hispanio laŭ kvanto da loĝantoj, la dua municipo plej loĝata de la Madrida Regiono kaj la tria, post Valadolido, de la centra regiono de Hispanio inkluzive de la aŭtonomaj regionoj Madrido, Kastilio-Manĉo, Kastilio-Leono, Ekstremaduro kaj Rioĥo. La urbo, kiu estas en la listo Leĝo de Grandaj Urboj, situas nur je 18 kilometroj sudokcidente de la madrida urbocentro. Geografie ĝi troviĝas en la centro mem de Iberio kaj de la Centra Altebenaĵo, en la valo de rivero Gvadaramo, kiu apartenas al la Taĵo-baseno.
Tradicie oni ligas la konsideron de la iama vilaĝo al proklamo de la tiama urbestro de Mostolo en 1808 kontraŭ la okupado de Hispanio fare de la trupoj de Napoleono, kiu laŭdire okazigis la komencon de la eksplodo de la Hispana Milito de Sendependiĝo.
High Chaparral (amuzparko)
High Chaparralestas sovaĝokcidenta amuzparko kaj post-industria muzeo de kulturaj artifaktoj kaj kolektaĵoj, situa ĉe Värnamo, Svedio. Ĝi malfermiĝis en 1966 kaj estis fondita de Bengt Erlandson, plej ofte konata kiel Big Bengt (Granda Bengt). Tiu parko situas ĉe Hillerstorp en Municipo Gnosjö kaj estas apud aŭtososxeo E4 kaj sveda nacia ŝoseo 27.
Ohain (Nordo)
Ohain, prononco [], estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 184 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Ohain estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Fourmies. Ĝi situas en la norda parto de natura regiono nomita Thiérache, inter la landlimo de Belgio kaj la departemento Aisne.
La vilaĝo Ohain troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Ohain etendiĝas sur 11,88 km².
Vidindaĵoj
La preĝejo Saint-Martin entenas belan orgenon "Delmotte" de la jaro 1885.
Hrabová (distrikto Šumperk)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1344.
Meisental (Haardt)
La Meisental estas 1,5 km longa entranĉovalo en la Haardt, la orienta rando de la Palatinata Arbaro (Rejnlando-Palatinato). Sur la teritorio de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo aŭ Neustadt ĉe la Vinŝoseo ĝi separas de sudoriento al nordokcidento, en la masivo de la 554 m alta monto Weinbiet la sudorientan etendaĵon Schlossberg de la suda- kaj sudokcidenta etendaĵo Wolfsberg.
Situo
La masivo de la Weinbiet situas sur la okcidenta montoŝultro de la Malaltebenaĵo de Supra Rejno. Tiu supra rejna fosaĵo enrompiĝis antaŭ ĉ. 50 milionoj da jaroj kaj poste forsedimentiĝis je la nivelo de la hodiaŭa malaltebenaĵo de Supra Rejno.
La Meisental havas valokomencon de apenaŭ 400 m sudoriente de la pinto de Weinbiet. La fino de la valo al la urboparto Haardt de Neustadt situas ĉe alteco de 195 m. Je la orienta kaj nordorienta flanko de la valo troviĝas la 409,3 m alta monto Schlossberg, al sudo kasj sudokcidento la Wolfsberg (alteco 490,7 m).
Akvejoj
La Meisental estas trafluanta de la rojo Sulzwiesengraben, kiu formis la valon. Ĝi fontas iomete malsupre de la vala komenco sur alteco de 276 m kaj enfluas post 2,5 km en la kernurbo de Neustadt (alteco 132 m) maldekstre en la Floßbach. Tiu deduktaĵo de la rojo Speyerbach, kiu post 1,5 km ree unuiĝos kun tiu.
Katano (urbo)
Katano (交野市 [katano-ŝi]) estas urbo en Gubernio Osaka en Japanio.
Palaco de La Magdalena
La Reĝa Palaco de La Magdalena (Real Palacio de la Magdalena) estas reĝa palaco en la duoninsulo La Magdalena, en la urbo Santandero, en Kantabrio (norda Hispanio). Oni ekkonstruis ĝin en 1909 kaj finis la konstruadon en 1911. Oni konstruis ĝin por, ke la reĝa familio feriu en ĝi. Ĝi estas konstruaĵo de la arĥitekturistoj Javier González Riancho kaj Gonzalo Bringas Vega.
Ĝi situas antaŭ la insulo Moŭro, sur anktiva fortikaĵo uzata por defendi la Golfon de Santandero kontraŭ atakoj. Post elkonstruo, oni metis meblojn en 1913 kaj ĝi iĝis la somera feriejo de la reĝo Alfonso la 13-a kaj ties familio. Ili feriis tie ĝis la proklamo de la Hispana Dua Respubliko. En 1914 la arĥitekturisto González Riancho aldonis la ĉevalstalojn laŭ stilo de mezepoka Anglio. En 1982 oni deklaris la palacon historia-arta monumento. La urbodomo de Santandero renovigis la lokon en 1993 kaj 1995, laŭ projekto de Luis de la Fuente.
Oni uzas la palacon por aranĝi diversajn kongresojn, ekspoziciojn kaj diverspecajn okazaĵojn, inter kiuj estas la kursoj de la Internacia Universitato Menéndez Pelayo.
Lewis Weston Dillwyn
Lewis Weston Dillwyn (21-a de aŭgusto 1778 – 31-a de aŭgusto 1855) estis brita porcelanfabrikisto, naturalisto kaj parlamentano.
Li naskiĝis en Walthamstow, Essex, kiel plej aĝa filo de William Dillwyn (1743–1824) kaj Sarah Dillwyn (naske Weston). Lia patro, kvakero el Pensilvanio estis reveninta al Britio en 1777 dum la plej malbona periodo en Filadelfio de la Usona Milito de Sendependeco kaj setlis ĉe Higham Lodge, Walthamstow, Essex, Britio. William Dillwyn estis arda kontraŭ-sklaveca kampanjanto tra Anglio kaj Suda Kimrio, krom esti rilata al George Haynes pere de familioj en Filadelfio kaj al komerco de potfarado.
La leteroj de William al lia filino Suzanna konserviĝis de la Library Company en Filadelfio kaj estas ĉe la Historia Societo de Pensilvanio. Laŭ tiuj la fama fabriko estis aĉetita de William por teni Lewis aktiva sum tiu suferis podagron. La potfarejo Swansea fare de Lewis Weston Dillwyn kaj George Haynes ekfunkciis inter 1806-1807. En 1814 anstataŭis Nantgarw kaj ekproduktis porcelanon.
Lewis Weston Dillwyn tamen famis ankaŭ pro siaj publikigitaj verkoj pri botaniko kaj konkologio, inklude The British Confervae ilustracia studo de britnesalakvaj algoj, publikigita en 1809. Dillwyn malkovris kelkajn speciojn de la genro Conferva. Li estis elektita en 1804 kiel membro de la Royal Society.
In 1817 li portempe retiriĝis el potfarado. En 1818 li eniris en politiko kaj estis elektita por la brita parlamento en 1834 por Glamorganshire. Poste li estis elektita urbestro de Swansea en 1839. Dillwyn estis ankaŭ unu el fondintoj de la Reĝa Institucio de Suda Kimrio kaj ties unua Prezidento, kaj en 1840 li publikigis mallongan historion de Swansea.
Li mortis en Sketty Hall, Swansea, en 1855.
Taksono
Taksono nomigita de Dillwyn estas la jenaj:
Galeritombo
Galeritombo estas megalita kultkonstruaĵo. Oni distingas
Pezanta matrico
En matematiko, pezanta matrico W(n, w) de ordo n kun pezo w estas n × n kvadrata matrico ĉe kiu ĉu elemento egalas al 0, 1 aŭ -1, tia ke WWT=wI.
W(n, n-1) estas ekvivalento al konferenca matrico kaj W(n, n) estas matrico de Hadamard.
Iuj propraĵoj sekvas senpere de la difino:
Ekzemplo de W(2, 2):
NGC 4108
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malforte alsuma
En honesta divido, aro de preferaĵoj estas malforte alsuma se jena kondiĉo veras:
Malforta adicieco estas ofte realisma supozo, kiu plisimpligas la matematikon de certaj honestaj dividaj problemoj konsiderinde.
Langwiesen (stacidomo)
Langwiesen estas fervoja stacidomo en Feuerthalen, Svislando.
Friedrich Justin Bertuch
Friedrich Johann Justin BERTUCH (naskiĝinta en la 30-a de septembro 1747 en Vajmaro, mortinta samloke en la 3-a de aprilo 1822) estis germana eldonisto kaj verkisto. Li estis praido de la pedagogo Justin Bertuch. En lia loĝdomo en Vajmaro estas hodiaŭ la Urba muzeo; tre bona amiko de li estis la pentristo Georg Melchior Kraus.
Vivo
Post la reveno Vajmaron (1775) Bertuch iĝis kabinetsekretario kaj administranto de la duka monhavaĵaro. 11 jarojn poste li nomumis Diplomatia konsilisto. En julio 1796 Bertuch retiriĝis kaj iĝis privatulo por dediĉi sin al amaso da agadoj kiujn li intertempe estis ekigita. Tre rapide li iĝis la plej grava vajmara libro- kaj gazeto-eldonisto. De aŭtuno 1782 ĝis mezo de 1786 Bertuch estis kompaniano de la wieland-a gazeto Teutscher Merkur kaj fondis en 1785 Allgemeine Literatur-Zeitung kaj en 1786 la kulturhistorie gravegan gazeton Journal der Moden (sub diversaj titoloj ĝi aperis ĝis 1827: modelo estis la franclingva Cabinet des Modes - Bertuch ŝajne intencis veki la ŝaton de elegantaj porartimetiaj kaj primodaj magazinoj ankaŭ en Germanlando).
Bertuch, la entreprenisto
En 1790 Bertuch kreis Weimarischer Landesindustriecomptoir kiu unue havis kiel celon restrikti imorton de fremdaj luksaĵoj kaj subteni la ekspluaton de propraj trezoroj materialaj kaj spiritoj: baldaŭ ĝia ĉefa tasko estas la eldonado. En 1804 splitiĝis de tio ĉi la memstara Geografia Instituto de Vajmaro.
Aliaj fondoj en la kadro de Industriecomptoir - kiuj temis ekz. ankaŭ pri forstado, etnografio, politiko, junulara klerigo, kuprogravurado, ludkartfarado kaj lia batalado kontraŭkopirajtaj represoj - ŝatatigis lin fare de la germana libroeldonistaro. Ili honore komisiis lin kaj Cotta en 1814 porparoli por ili dum la Viena kongreso en favoro de la interesoj de la eldonistoj koncerne kopirajtaĵojn kaj liberecon de la gazetara opiniesprimado. Pro sanaj kialoj Bertuch devis sendi Vienon sian filon Karl kiu ekde 1804 estis kompaniano entreprena.
Kiel tradukisto kaj verkisto
Ĉie senteblis liaj sintenoj komercistaj kaj framasonaj. Li ekde decembro 1776 apartenis al la vajmara loĝio Amalia kiun li unuigis dum la novestiĝo en 1808 al la germana sistemo de la Hamburga grandloĝio. Tiam Bertuch estis ties majstro. Kiom diversis la komercistaj agadoj tiom ankaŭ la literaturaj. Kiel poeto li verkis sub granda influo: laŭ Goethe li estis disĉiplo de Wieland, korusisto anakreona kaj imitanto de la tiutempa romanco-poeziaro. Lia plej bona verko estis la tiutempe populara tragedio Elfriede (premiero en 1773). La modo de feinaj fabeloj eldonigis lin la serion Blaue Bibliothek (1790). Ĝi estis tradukoserio de franclingvaj fabeloj, nur ekde la 5-a de sume 12 volumoj (ekde 1791) la fabeloj el la kolekto Mil kaj unu noktoj estis en la centro de atento. Liaj klopodoj popularigi la verkojn de Hans Sachs (1778) ne estis sukcesaj pro neintereso de la celitaj klientoj.
Sed la plej merita farado literatura de Bertuch estis la traduko de hispanlingvaj verkoj: ĝis tiam Germanlingvio apenaŭ konis ilin. Wieland spronis lin al tio. Inter 1775-77 aperis lia traduko de Kiĥoto en ses volumoj, la unua kompleta traduko. Certe, Bertuch iomete aliaranĝis ĉapitron por altigi la fascinon, troigis komike kelkajn karakterizojn kaj detruas la originale lindajn enmetitaĵojn poeziajn. Tamen ĝi validis kiel formigilo de Cervantes-bildo en Centra Eŭropo dum klasikismo kaj romantikismo. Tio ankaŭ metis la fundamenton por la rolo de Bertuch esti nekontestita aŭtoritatulo koncerne hispanaĵojn, kio ankoraŭ pliiĝis per la eldonado de la trivoluma Magazin der spanischen und portugiesischen Literatur (1780–82). Kune kun Magazin der italienischen Literatur und Künste de la vajmara bibliotekisto Christian Joseph Jagemann (1780–85) ĝi montris al la tuta mondo ke Vajmaro iĝis centro de okupiĝo pri monda literaturo, ankaŭ koncerne Sudan Eŭropon.
Menciindas ankaŭ lia intereso pri politikaj gazetoj kiujn li ne nur eldonis sed parte ankaŭ kunredaktis. Temas pri la revuoj London und Paris (1798 ĝis 1815 sub diversaj titoloj), Nemesis (kune kun Heinrich Luden; 1814-18) kaj Oppositionsblatt (1817-20). Tiu lasta baldaŭ malpermesitis pro la Rezolucioj de Karlsbad.
Honoroj
Portas en Vajmaro lian nomon la lernejo SBBS Friedrich Justin Bertuch.
Rattelsdorf
Rattelsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bamberg kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.