cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastelo Ponitz
Aĉeto de Thumbshirn kaj renoviĝo renesancstile
Lia filino Dorothea Felicitas edziniĝis en 1675 al Volkmar Dietrich von Zehmen. Volkmar Dietrich vendis la kavalirbienojn de Weißbach (Schmölln) kaj Nöbdenitz kunkastele kaj ekloĝis sur Kastelo Ponitz. Tie li mortis en 1713 kion memoras ankoraŭ monumento. En 1728 la kavalirbienon (= antaŭburgo) gajnis la filinoj Dorothea Elisabeth von Schönberg kaj Christiane Sibylle von der Planitz, ambaŭ fraŭline von Zehmen. Kune ili donacis en 1734 okaze de la konsekro de la nova vilaĝokirko de Ponitz Silbermann-orgenon. Christiane Sibylle von Zehmen nuptis en 1700 (en Ponitz) Carl August von der Planitz kun kiu ŝi havis 12 infanojn.
Vilaĝo, kastelo kaj kavalirbieno Ponitz apartenis dum jarcentoj administracie al la wettin-a Administradujo Altenburg en ŝanĝiĝantaj saksiaj-turingiaj dukujoj. Okaze de novordigo de la ernestidaj dukujoj en 1826 ĉio revenis al Dukujo Saksio-Altenburg.
Ŝtatiĝo fare de komunistoj
Dum sovetia okupado, en 1945 la lastaj posedantoj de 200 hektaroj granda bieno kaj kastelo, la Mälzer-oj, barbare priŝtelitis sen rekompenco kaj forpelitis. De tiam ekposedantis la komunumo de Ponitz. Post feliĉa fino de komunisma reĝimo okaze de Turniĝo la tuto estis tre kaduka. Restaŭrado komenciĝis tuj en la 1990-aj jaroj kaj en 2000 eblis reinaŭguri la festosalonego. Intertempe ene estis ankaŭ biblioteko. Nuntempe ĝi konatas pro sia belega, pentrita kasona plafono el la 16-a jarcento (en la festosalonego).
En niaj tagoj la kastelo servas kiel ŝatata okazigejo por diversaj eventoj. La amikara societo Förderverein Renaissanceschloss Ponitz e.V. multe laboras por senchava uzo kaj konservado.
Mahamane Ousmane
Mahamane OUSMANE (naskita la 20-an de januaro 1950) estas niĝera politikisto. Li estis la unua demokratie elektita kaj kvara Prezidanto de Niĝero, servanta de la 16-an de aprilo 1993 ĝis li estis eloficigita en militista puĉo la 27-an e januaro 1996. Li daŭris esti kandidato por prezidanto en ĉiu balotoj ekde lia elpelo kaj li estis prezidanto de la Nacia Asembleo de decembro 1999 al majo 2009. Ekde aprilo 2020, li estas la prezidanto de la Demokrata kaj Respublikana Renovigo (RDR Tchanji), grava politika partio kiu estas nuntempe en opozicio.
Montjoyer
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Carolus Figulus
Carolus Figulus, kiu vivis en la mezo de la 16-a jarcento, verŝajne de franca origino, estis instruisto de la lingvoj helena kaj latina.
Estante disĉiplo de Filipo Melanktono li loĝis en Koblenz. En Kolonjo li komisiis pri la eldonado de libroj la entreprenojn de Eucharius Cervicornus (Hirtzhorn) kaj Iohannes Schoenstenius: ĉi-lasta zorgis pri publikigo de traduko de Heziodo kiun estis farinta Figulus.
Figulus ĉ. la jaro 1540 laboris por kardinalo Jean du Bellay ĉar li titolis la kardinalon dominum clementissimum, do tre milda patrono. En la jaroj 1540 kaj 1541 li eldonis latinlingvajn dialogojn pri botaniko, fiŝoj, musteloj kaj birdoj; celogrupo estis komencantoj en la latina.
Russell Banks
Russell Earl BANKS (la 28-an de marto 1940 en Newton, Masaĉuseco, Usono - la 7-an de januaro 2023) estis usona verkisto kaj poeto kiu verkis romanojn, novelojn kaj librojn de poezio. Liaj libroj estis tradukitaj en dekojn da lingvoj kaj lia libro The Sweetness After (La Dolĉeco Poste) eĉ estas adaptita al sukcesa filmo.
Vivo
Li studis ĉe la Universitato de Norda Karolino ĉe Chapel Hill kaj poste vivis en Novjorko. Li estis edziĝinta al la usona poeto Chase Twitchell.
Kiel romanverkisto, Banks estis plej konata por siaj "detalaj raportoj pri hejma tumulto kaj la ĉiutagaj luktoj de ordinaraj ofte-marĝenigitaj roluloj". Liaj rakontoj kutime rondiras ĉirkaŭ siaj propraj infanaĝaj travivaĵoj, kaj ofte reflektas "moralajn temojn kaj personajn rilatojn". La temoj traktataj en liaj verkaro varias de drogmanio, travivaĵoj de maturiĝo (kaj specife pubereco), seksa ekspluato de infanoj (do pedofilio) kaj perforto. La plej multaj el la roluloj-herooj estas membroj de la laborista klaso. Banks ofte priskribas la vivojn de marĝenigitaj grupoj en usona socio, kaj tial lia verkstilo estas realisma.
Banks estis membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Beletero. Li gajnis literaturajn premiojn, inkluzive de la Premio Anisfield-Wolf(en 1999, por sia libro Cloudsplitter), la Premio John Dos Pesos kaj la Premio O Henry (Premio dediĉita al usonaj noveloj)
Eksteraj ligiloj
Literaturaj ligiloj
Bělušice (distrikto Most)
Bělušice (Bieloschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Most, dek kilmetrojn sudoriente de urbo Most, en supermara alteco 333 metroj sur montopiedo de monto Bělouš (399 metroj). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1231.
Malliberejo Bělušice
Sur la suda rando de la municipo troviĝas malliberejo, kiu estis en la jaro 1958 establita kiel korektiga labortendaro. Ĝis la jaro 1989 ĝi servis por kondamnitoj en la I-an korektige edukan grupon (KEG), kio estis krimintoj de la plej malmulte gravaj krimoj. Iom post iom aldoniĝis kondamnitoj de la II-a KEG, kien estis envicigataj recividistoj kaj unuekondamnitoj de pli gravaj krimoj. Pro sia profilado Malliberejo Bělušice enviciĝas inter malliberejoj kun gardado por plenumo de puno de viroj kun longeco ĝis 15 jaroj.
György Schirilla (filo)
György Schirilla [djordj ŝirila], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schirilla György estas hungara naĝisto, kuristo. Lia patro estis György Schirilla (patro), lia avo estis György Schirilla (advokato).
György Schirilla naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
György Schirilla en sia junaĝo vojaĝis tra Eŭropo per biciklo. Ekde 1992 li laboris por la naturkuracado. Post la morto de sia patro en 1999 li decidis daŭrigi la tradicion. Ekde tiam li naĝis tra la frosta Danubo ĉiun vintron. En januaro 2004 la transnaĝo inter Esztergom kaj Štúrovo estis observita de 12 mil da homoj. Li ankaŭ kuras, kovrante centojn da kilometroj ĉiujare por malsanaj infanoj.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Tatabánya
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Tatabánya aŭ en la aligitaj najbaraj vilaĝoj:
Bečov (apartigilo)
Nomon Bečov havas pluraj setlejoj:
La vorto Bečov aperas ankaŭ en la nomoj de setlejoj:
Karl Friedrich von Gärtner
Karl Friedrich von GÄRTNER (naskiĝinta la en Calw, mortinta samloke la ) estis germana naturscienculo kaj filo de la botanikisto Joseph Gärtner.
Vivo
Post trejniĝo pri farmakologio en Stutgarto li estis du jarojn ĉe Karlo-lernejo. Poste li studis medicinon en Jena kaj Göttingen kaj eklaboris kuraciste en Calw.
Li prilaboris la suplementan volumon de la patra verko »Karpologie« (Leipzig 1805–1807, kun la kuprogravuraj tabuloj 181–255) kaj la parton pri kriptogamoj de la gmelin-a verko »Flora sibirica« kun aneksaĵo por ties kvina volumo.
Ekde 1826 li publikigis rezultojn pri kruciĝo-provoj ĉe diversaj kreskaĵoj. Tiaj eksperimentoj daŭris 25 jaroj kaj ilia frukto estis »Beiträge zur Kenntnis der Befruchtung der vollkommenen Gewächse« (Stuttgart 1844) kaj »Versuche und Beobachtungen über die Bastarderzeugung im Pflanzenreich« (dua eldono, Stuttgart 1849).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 7. Leipzig 1907, p. 358 (tie ĉi interrete)
Montréal-les-Sources
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono kantono.
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
Universitato de Delhio
La Universitato de Delhio (Delhi University) estas publika universitato situanta en Nov-Delhio, Hindio, kiu estis fondita en 1922. La Universitato de Delhio, konsistante el tri altlernejoj, du fakultatoj kaj 750 studentoj en la momento de sia establado, poste fariĝis unu el la plej gravaj akademiaj institucioj en Hindio. Hodiaŭ la universitato havas 16 fakultatojn kaj 86 sekciojn disigitajn tra pluraj da siaj nordaj kaj sudaj kampusoj. Aldone al tio, la institucio havas proksimume 77 altlernejojn kaj kvin institutojn. La Vicprezidento de Barato funkcias kiel la Prezidanto de la Universitato. La universitato estas membro de pluraj akademiaj organizoj, inkluzive de Asocio de Britaj Ŝtatkomunumaj Universitatoj kaj Universitas 21.
Inter la famaj diplomiĝintoj de la universitato estas Narendra Modi, Aung San Suu Kyi, Muhammad Zia Al-Haq, Shah Rukh Khan, Amartya Sen, Fakhruddin Ali Ahmed kaj Amitav Ghosh.
Historio
La Universitato de Delhio estis establita en 1922 per Akto de la Centra Leĝdona Asembleo de la Brita Raĝo. Tiutempe, nur kvar altlernejoj funkciis en la tuta grandurbo. Dum ĝia malfermo, la universitato havis nur du fakultatojn (Artoj kaj Sciencoj) kun totalo de 750 studentoj. Ĉe la fino de la 1930-aj jaroj, majstraj studoj komenciĝis, kaj laboratorioj ankaŭ estis establitaj.
Ekde ĝia malfermo, pli ol 132,435 studentoj (114,494 studentoj kaj 17,941 postdiplomuloj) studis ĉe la Universitato de Delhio.
Organiza strukturo
La 86 akademiaj sekcioj de Delhi University estas dividitaj en 16 fakultatojn.
Rodinila valerato
Rodinila valerato aŭ rodinila pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj rodinolo aŭ rodinila alkoholo. Rodinila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Rodinila valerato prezentas valeratan grupon ligitan al rodinila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 28 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Litago
Geografio
Litago estas municipa teritorio en la suda parto de la komarko Tarazona y el Moncayo, kie ĝi okupas teritorion kiu limas totale kun Lituénigo, Trasmoz, Añón de Moncayo, Alcalá de Moncayo kaj Vera de Moncayo. Parto de ĝia teritorio estas okupita de la Natura Parko Moncayo.
La loĝloko Litago mem estas je 86 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 16 km de Tarazona, komarka ĉefurbo. Ĝi estas sur 781 msm.
Historio
La araboj okupis la lokon dum jarcentoj. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 sugestas, ke plej verŝajne ankaŭ Litago estis konkerita de kristanoj samjare. La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Ĉirkaŭ la 12-a jarcento, aperis la unuaj informoj pri la kastelo de Litago kiu havis du turojn, kiam Alfonso la 2-a en 1191 donis ĝin al Miguel Valamazano, kun la loĝloko, kaj tiu du jarojn poste li donis ĝin al la Monaĥejo de Veruela, kio estis aprobita de Jakobo la 1-a en 1247 kaj Jakobo la 2-a en 1303. ​Ĉirkaŭ la 13-a jarcento, oni konstruis proksime de la kastelo la romanikan preĝejon de la Asunción de Nuestra Señora, kies sonorilturo eble estas ties ĉefturo. La lastaj informoj pri la kastelo datas de komenco de 1475. Ĉirkaŭ la 14-a jarcento, la preĝejo estis reformita per aldono de kapeletoj.
En 1610 la islamdevena loĝantaro estis definitive forpelita, kio rezultis en la forigo de centoj da moriskoj el la valo, nome ekonomia kaj demografia krizo, kaj ĝi ne rekuperiĝis de tio ĝis la 18-a aŭ 19-a jarcentoj. En la 19-a jarcento, estis kvar ermitejoj.
Litago demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Litago oni malaltiĝis ĝis nunaj 194 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, fruktoĝardenoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, abelbredado), forstado kaj sekva nutrindustrio (vino, oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo; du turoj; kastelo kaj Natura Parko Moncayo.
-726
La jaro 726 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 28 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 726 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 726 antaŭ nia erao.
En la jaro 726 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Eventoj
En 726 aŭ jam en 729 antaŭ nia erao, pri tio la historiistoj malsamopinias, Ĥizkija (חִזְקִיָּהוּ‎), ankaŭ latinliterigata Hezekiah aŭ greke Ἐζεκίας, Ezekias, sukcedas sian patron Aĥaz (אָחָז) aŭ Ahaz kiel reĝo de la Reĝlando de Judujo. Post surtroniĝo, li aliĝis al la ribelo kontraŭ Asirio. La sieĝo de Jerusalemo fare de Sanĥerib estis sensukcesa, la urbo ne estis okupita kaj detruita. Por prepari la urbon kontraŭ la atako kaj sieĝo, li onidire konstruigis tunelon por la akvoprovizado de la urbo. La Ĥizkija-tunelo portas lin nomon. Laŭ esploroj en 2011, la tunelo tamen ekzistis jam en la naŭa kaj oka jarcentoj antaŭ nia erao tiel ke oni konstruis ĝin pro la pli fruaj atakoj.
(159889) 2004 TR14
(159889) 2004 TR14 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 5:6 kun Marso kaj ne malproksima de resonanco 4:9 kun la Tero.
Ĝia tre kinita orbito krucas tiun de Marso kaj tre proksimiĝas ĝin ĉe sia malsuprenira nodo. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la tera orbito. Ĝia marsa MOID estas 0,06814 astronomia unuo, tie estas 10,194 milionoj da km.
Alfred Zimmern
Sir Alfred Eckhard ZIMMERN (26a de Januaro, 1879 – 24a de Novembro, 1957) estis angla priklasika fakulo, historiisto, kaj politika sciencisto kiu verkis pri internaciaj rilatoj. Lia libro The Third British Empire estis inter la unuaj kiuj aplikis la esprimon "British Commonwealth" por la Brita Imperio. Li estis elstara defendanto de la liberala internaciismo. Oni antribuas al li la stampadon de la esprimo "bonfara ŝtato",  kiun post kelkaj jaroj popularigis la episkopo William Temple.
Suvi Teräsniska
Suvi TERÄSNISKA estas finna kantisto. Ŝiaj plej konataj diskoj estas ekzemple ”Hento kuiskaus”, ”Jos menet pois” kaj ”Täydellinen elämä”. Ŝi publikigis 11 albumojn. El ili estas tri julaj albumoj. Aliaj membroj de bando de Teräsniska estas ARkaj kantisto Joonas Karjalainen, drumisto kaj kantisto Vesa Itkonen, gitaristo Joonas Karhula kaj basisto kaj kantisto Jouko Isokangas.
Rinoplastio
En fermita rinoplastio kaj malfermita rinoplastiaj kirurgioj - plastia kirurgo, otolaringologo (specialisto je orelo, nazo kaj gorĝo) aŭ buŝa kaj makzelovizaĝa kirurgo (specialisto je makzelo, vizaĝo kaj kolo) kreas funkcian, estetikan kaj vizaĝe proporcian nazon, disigante la nazhaŭton kaj la molajn histojn de la naza kadro, ŝanĝante ilin al laŭbezona formo kaj funkcio, suturante la incizojn, uzante histan (haŭtan) gluon kaj aplikante aŭ pakaĵon aŭ stenton aŭ ambaŭ, por fiksado de la ŝanĝita nazo por certigi la taŭgan resaniĝon de la kirurgia incizo.
Lituénigo
Lituénigo [liTŬEnigo] estas municipo de Hispanio, en la centrokcidenta parto de la komarko Tarazona y el Moncayo kies ĉefurbo estas Tarazona, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Lituénigo estas municipa teritorio en la centrokcidenta parto de la komarko Tarazona y el Moncayo, kie ĝi okupas malgrandan teritorion inter tiuj de San Martín de la Virgen de Moncayo kaj de Litago. Ĝi limas totale kun Grisel, Litago, Trasmoz, San Martín de la Virgen de Moncayo kaj Tarazona. Parto de ĝia teritorio estas okupita de la Natura Parko Moncayo.
La loĝloko Lituénigo mem estas je 87 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 14 km de Tarazona, komarka ĉefurbo. Ĝi estas sur 756 msm.
Sorgagtani Beki
Sorgagtani, Sorgagtani Beki, Sorkaktani Beki, Sojurgagtani, Sorkaktani, Sorĥoĥtani, Sorĥogtani, Sijurkuktiti; (postmorta nomo en tradicia ĉina: 顯懿莊聖皇后); en simpligita ĉina: 显懿庄圣皇后; en pinjino: Xiǎn yì zhuāng shèng huáng hòu) 1252) estis princino tjurk-mongola, edzino de Tolui, la plej juna filo de Ĝingis-Ĥano (do lia bofilino), kaj filino de Ĝagambu, frato de Toghrul (konata de la ĉinoj kiel Ŭang Kan), ĥano de la Kerajtoj. Sorgagtani kiu estis kristana nestoriana, estis konsiderata tre inteligenta kaj lerta.
Lituénigo
Historio
La araboj okupis la lokon dum jarcentoj. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 sugestas, ke plej verŝajne ankaŭ Los Fayos estis konkerita de kristanoj samjare. La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. Plej fruaj mencioj estas de 1124 (leitunego) kaj poste de 1284 (leytunego] kaj de 1382 (leytuennygo).
Fine de la 14-a jarcento ĝi ekapartenis al Kastilio, pero poste Aragono rekuperis ĝin.
En 1610 la islamdevena loĝantaro estis definitive forpelita, kio rezultis en la forigo de centoj da moriskoj el la valo, nome ekonomia kaj demografia krizo, kaj ĝi ne rekuperiĝis de tio ĝis la 18-a aŭ 19-a jarcentoj. Lituénigo demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Lituénigo oni malaltiĝis ĝis nunaj 121 loĝantoj. En 1918, la hispana gripo grave suferigis la municipon, pro ok ĉiutagaj mortoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, fruktoĝardenoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, abelbredado), forstado kaj sekva nutrindustrio (vino, oleo), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Purificación (17-a jarcento, sur alia pli antikva de la 13-a jarcento de kiu ankoraŭ estas restaĵoj en la turbazo); Muzeo de la Agrikulturisto (iam lernejo); kastelo (14-a jarcento, aktuale privataj domoj); Ermitejo de la Virgulino de la Rivero (18-a jarcento); Ermitejo de Sankta Mikaelo (13-a jarcento, nune urbodomo); Fonto de la Ileksetoj (Parko); Akvorezervejo de Lituénigo, kamparpadoj kaj Natura Parko Moncayo.
Proksimaĵoj Sevilo
Proksimaĵoj Sevilo (Cercanías Sevilla, plennome Renfe Cercanías Sevilla) estas la interurba fervoja servo inter la urbo Sevilo, ĝia metropola areo kaj la ĉefaj urboj en la Provinco Sevilo. Ĝi estas funkciigita fare de la divizio Renfe Cercanías de Renfe sur la infrastrukturo de Adif.
Ĝi konsistas el 5 linioj, da fervojoj kaj 38 stacidomoj (2 el ili ekster servo:  kaj ) kiuj priservas Sevilon, la urbojn de la valo de Gvadalkiviro kaj la nordan regionon de la komarko Aljarafe. En 2017 la reto transportis pli ol 7 milionojn da pasaĝeroj.
Sovetunio en la Somera Olimpiko 1956
Aparte elstarigindas la duonfinala matĉo de akvopilko inter la teamoj de Hungario kaj Sovetunio, kiu iĝis aparte brutala kaj poste ricevis la nomon "Sango en akvo" - kaŭzo por la agresema etoso estis la invado de la ruĝa armeo de Sovetunio en Hungarion por perforte subpremi la Hungaran revolucion de 1956 monaton antaŭe. La teamoj de Hispanio, Nederlando kaj Svislando cetere pro tiu armea invado bojkotis la olimpikon, sed la hungara teamo ja partoprenis ĝin.
Tamás Gusztáv Filep
Tamás Gusztáv Filep [tamAŝ gustAv], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Filep Tamás Gusztáv estas hungara kulturhistoriisto, literaturhistoriisto.
naskiĝis en Budapeŝto.
Biografio
aliĝis al la malpermesita opozicio en la dua duono de la 1980-aj jaroj. Tiutempe li amkaŭ kontribuis, eĉ li redaktis. Jam depost la socialismo li akiris bibliotekistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2004. Li laboris en akademia instituto ekde 2014. Lia laboro specialiĝis pri la hungaraj minoritatoj kaj pri Zsigmond Kemény. Li ricevis premion en 2009.
Jytte Grindsted
Jytte GRINDSTED, (naskiĝis la en Nakskov, Danio, mortis la  en Holte, Danio) estis dana artistino specialigita pri teksa arto kaj pli precize pri ŝtofa glumozaikaĵo. Ŝi laboris kiel sendependa dezajnistino kaj ilustris infanlibrojn.
Errare humanum est, perseverare diabolicum
"Errare humanum est, perseverare diabolicum" estas latina eldiro, kiu signifas "Erari estas homeca, persisti [en eraro] estas diableca". Ĝi fojfoje estas atribuata al Seneko sed ĝi jam ekzistis antaŭ li.
Historio
La citaĵo estas fojfoje atrubuata al Seneko la Juna, sed ĝi ne estas trovebla en lia verko. Tiun eraron eble kaŭzis mislegado de Controversiae IV.III de Seneko la Maljuna, pro kiu "per humanos... errores" (pro homaj eraroj) iĝis *humanum errare est (eraro estas homeca).
La ideo jam ekzistis en la verko de Menandro, helena aŭtoro de la 4a jarcento a.K: "δίς ἐξαμαρτανεῖν ταὐτον οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ" (Fari la saman eraron dufoje ne estas faro de saĝulo),.
Samspeca ideo troveblas en la Philippicae XII.5 de Cicerono: "Cuiusvis hominis est errare: nullius nisi insipientis perseverare in errore" (Erari estas faro de ajna homo: nur malsaĝulo persistas en eraro). Cicerono, kiu scipovis la malnovgrekan, eble aludis la perditan teatraĵon de Eŭripido titolita Hipolito, verkita 4 jarcentoj antaŭe.
La plej malfrua konfirmita apero de la unua parto de la eldiro troveblas el la novlatina aŭtoro de la 17a jarcento Melchior de Polignac, kontekste de sia refutado kontraŭ Spinozo, en sia longa peomo Anti-Lucretius. La dua parto eble devenas de la citaĵo de Bernardo de Clairvaux : "ceterum etsi quorumdam hominum sit, non humanum tamen sed diabolicum est in malo perseverare" (tamen, eĉ se tio estas faro de iuj homoj, estas ne homeca sed diableca persisti en malbono) .
Senco de la frazo
Temas pri filozofia maksimo per kiu oni celas klarigi kaj ekskuzi kulpon: fuŝadon, maletikaĵon, erarigon, malperfektaĵon, malatenton ktp. El la sermono de Aŭgusteno la maksimo ŝajnas celi "maletikan agon".
Ĉar homo estas laŭnature neperfekta kaj ne ĉioscia, trajto de homo estas erari. Tamen, laŭ la maksimo, tio ne ekskuzu neglekton; eraro estas okazo kaptinda por provi mempliboniĝi, ĉar homo estas perfektigebla. Ĝi tial estas interesa rimedo por memperfektiĝi. La dua parto nin antaŭgardas: tiu, kiu obstinas erari, neprovante sin ĝustigi, neekskuzeblas. Obstineco povas irigi tiun al la vojo de pekado kaj al aliaj eraroj. Ne estas maletika lerni el siaj eraroj, sed eraro mem ja estas.
Por pli bone kompreni ĝin, eblas ligi tiun eldiron kun la citaĵon de John Powell: "La nura vera eraro estas tiu, kiu ne instruas".
Aliaj versioj
Troveblas similaj frazoj ĉe aliaj aŭtoroj kiel:
Ekzistas ankaŭ aliaj vortumoj de tiu eldiro:
28864 Franciscocordova
Nomo
Ĝia nomo honoras la portorikan inĝenieron Francisco Cordova, iaman direktoron de la Observatorio de Arecibo (2016–2022). Li superrigardis rekordan nombron da radaraj malkovroj de apudteraj kaj potence danĝeraj asteroidoj. Li gvidis la Observatorion de Arecibo tra malfacilaj tempoj sekvantaj la Uragano Maria en 2017 kaj la kolapso de la teleskopo de 305 m en 2020.
(159898) 2004 TO216
(159898) 2004 TO216 estas marsrenkonta asteroido malkovrita en la kadro de la kampanjo Spacewatch la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,18183 astronomia unuo (27,201 milionoj da km).
Laura Närhi
Laura NÄRHI estas finna kantisto. Ŝi estas konata kaj pri sia solkariero kaj pri sia membreco en bando Kemopetrol, kiu estis fondita en 1998. Konataj kantoj, kiujn Närhi kantis, estas ekzemple ”Kuutamolla (Se ei mee pois)”, ”Tämä on totta”, ”Mä annan sut pois” kaj ”Siskoni”. En 2002 ŝi kantis kanton Kuutamolla (Se ei mee pois), temkanton de filmo Kuutamolla, ankaŭ kiel radia kanto popularan kanton. En aŭgusto 2010 ŝi publikigis sian unuan soldiskon Suuri sydän.
Sankta Eŭstaĥo
Sankta Eŭstaĥo - greke Εὐστάθιος, ankaŭ konata kiel Eustachius aŭ Eustathius en la latina, Esthak en Hindio, Staka en Albanio - estas kristana martiro apartenanta al 14 helpantoj en mizero. Li estas festita fare de la Eklezio Romkatolika kaj la Ortodoksismo la 20-an de septembro.
Historio
Laŭ legendo antaŭ lia konvertiĝo al kristanismo kiel Placidus, estis romia estro de soldata trupo sub imperiestro Trajano. Ĉasante vircervon en Placidus vidis vizion de krucifikso metita inter la kornaro de la vircervo. Li tuj baptiĝis, same lia familio. Li prenis novan nomon Eŭstaĥo.
Serio de katastrofoj sekvis por testi lian kredon: lia riĉaĵo estis ŝtelita; liaj servistoj mortis pro pesto, dum marvojaĝo la kapitano kidnapis la edzinon, la infanoj estis prenitaj for per lupo kaj leono. Li lamentis sed ne perdis lian kredon. Li rifuzis partopreni en pagana ceremonio, tial li estis rostita ene de bronza statuo de virbovo post Kristo 118.
Admiro
La admiro de Eŭstaĥo originis de la bizanca eklezio. En Romo estis meciita en letero de Gregorio la 2-a (731-741). Scenoj de la legendo - precipe Eŭstaĥo surgenuiĝanta antaŭ la vircervo - estis popularaj temoj de la mezepoka religia arto.
Eŭstaĥo iĝis patronsanktulo de ĉasistoj kaj fajrobrigadoj. Li estas unu el la patronsanktuloj de Madrido.
Sovetunio en la Somera Olimpiko 1952
Estis la unua fojo kiam sportistoj de Sovetunio partoprenis olimpikan eventoj, post kiam antaŭe unue bojkoto de sovetunia teamo fare de la Internacia Olimpika Komitato malebligis partoprenon kaj kaj poste pro ideologiaj malkonsentoj laŭ iniciato de la gvidantaro de Sovetunio mem malpermesiĝis ĉeesto. Dum la sekvaj preskaŭ kvar jardekoj ekde 1952, la sovetuniaj sportistoj estos escepte sukcesaj en la olimpikoj, kaj la gvidantaro de Sovetunio estos tre kontenta, opiniante tiun sportan sukceson propaganda varbaĵo pri la ĝenerala supereco de la ŝtata sistemo de Sovetunio super aliaj ŝtataj sistemoj. Samtempe ĉiam la ŝtata sekreta servo tre atentos por maleviti fuĝojn de sportistoj el tiu supera sistemo al malsuperaj en la okcidenta mondo. Tre bonvenis, ke la sovetunia nacia teamo ekde 1952 ankaŭ akceptis inter siaj vicoj la sportistojn el Litovio, Latvio, Estonio kaj el orienta Finnlando, kiuj ĝis la jaro 1936 konkurencis en memstaraj naciaj teamoj.
Pastro-Reĝo (skulptaĵo)
La Pastro-Reĝo, en Pakistano ofte Reĝo-Pastro, estas malgranda vira figuro skulptita el steatito eltrovita dum la elfosado de la ruinigita bronzepoka urbo Mohenĝo-daro en Sindo, Pakistano, dum 1925–26. Ĝi datiĝis al, do dum la malfrua periodo de Mohenĝo-daro, kaj estas «la plej fama ŝtona skulptaĵo» de la Indus-vala civilizacio (mallonge, IVC). Ĝin enhavas nun la kolekto de la Nacia Muzeo de Pakistano (en Karaĉio), kiel artefakto numere NMP 50-852. En ĉi tiu eminenta artefakto, «la skulptisto kombinis natur-similajn detalojn kun stiligitaj formoj por krei potencan bildon, kiu aperas multe pli granda ol ĝi efektive estas» kaj krom eble nur la Paŝupata fermilo, «nenion oni trovis, kiu pli bone simboligas la Induso-civilizacion»
La skulptaĵo portretas viron kun enorda barbo kun bendeto ĉirkaŭ sia kapo, kiu eble estis parto de pli kompleksa hararanĝo aŭ harstilo; lia haro estas kombita malantaŭen. Li portas brakbendon kaj mantelon kun etaj formoj de trifolioj, kaj motivoj kun ununuraj kaj duoblaj cirkloj, kiu enhavas spurojn de ruĝa materialo. Verŝajne, la okuloj iam estis inkrustitaj. La skulptaĵo estas nekompleta, rompita ĉe la fundo kaj eble nefinita. Origine, ĝi supozeble estis pli granda, kaj verŝajne estis plena homfiguro sidita, aŭ sur genuoj. En sia nuntempa aspekto, ĝi estas 17,5 cm (6,9 colojn) alta.
La nomo «Pastro-Reĝo», kvankam nun disvastigita, estas vere tre konjekta kaj «sen fundamento». Ernest J. H. Mackay, la arĥeologo kiu respondecis pri la elfosadoj kiam oni trovis la artefakton, hipotezis, ke ĝi povu reprezenti  «pastron». S-ro John Marshall, kapo de la antaŭdispartiga Arĥeologia servo de Barato (ASB) rigardis ĝin tiam kiel ebla «reĝo-pastro»; tamen ŝajnas, ke estis lia posteulo, S-ro Mortimer Wheeler, kiu unue uzis la terminon «Pastro-Reĝon». Alia teorio pri tiu ĉi kaj kelkaj aliaj IVC-aj vir-figuraj skulptaĵoj hipotezas, ke ili «estas memorigaj artefaktoj pri klanaj gvidintoj aŭ praulaj figuroj».
Kopio estas normale montrita ĉe la Nacia Muzeo de Pakistano, dum la vera, origina skulptaĵo estas sekurigita en alia sekreta loko. S-ro Bukhari, la direktoro de la muzeo, klarigis en 2015, ke «Ĝi estas nacia simbolo. Ni ne povas riski kun ĝi». La urdua titolo uzita en la muzeo — kune kun la angla King-Priest — estas حاکم اعلی (IAST: hakim āla), tre konata esprimo en la urdua/persa/araba, kiu signifas «suverenon» aŭ «episkopon», t.e., kiu rajtas sidi en eminenta seĝo dum ceremoniaj okazoj.
Priskribo
La statueto estas ĉizita el mola mineralo de steatito kaj — malgraŭ ŝajnas nefinita — ĝi estis varmigita aŭ bakita je pli ol 1000 °C por malmoligi ĝin. La longa fendeto kuranta malsupren de la dekstra flanko de la vizaĝo, kiu jam ekzistis je la tempo de la elfosado, eble estis kaŭzita de tiu ĉi varmigo aŭ eble de alia sekva ŝoko.
La statuo estas rompita laŭ neregulara maniero ĉe la fundo, ĉar la dekoraciita robo pli longas malsupren ĉe la malantaŭa ol ĉe la fronto. La nazo estas ankaŭ difektita ĉe la pinto, sed multaj aliaj areoj estas en bona kondiĉo. Oni komparis la statuon al aliaj IVC-aj pli kompletaj viraj, kiu staras en sidita pozicio, kun foje unu levita genuo kaj la alia kruro tenita sub la korpo. Eble, ankaŭ la Pastro-Reĝo origine havis ĉi tiun formon. Kelkaj arĥeologoj, inkluzive de Jonathan Mark Kenoyer kredis, ke tio ĉi kaj aliaj statuoj estis «rompitaj kaj malbeligitaj» intence, kiam la portretitaj viroj perdis sian prestiĝon.
Bečov
Bečov (Hochpetsch) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Most, proksimume naŭ kilometrojn de urbo Most. En la municipo kruciĝas ŝoseoj de la III-a klaso n-ro 2507 el Volevčice ĝis Korozluky kaj n-ro 5693 ĝis Bělušice. El oriento trafas al la municipo PPR Bohemia mezmontaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1327. Post la dua mondmilito estis el la municipo ellandigita plimulto de germane parolantaj loĝantoj.
Loĝantaro
En la jaro 1975 estis al la municipo alligita la katastra teritorio de pereinta municipo Židovice.
Partoj de municipo
Municipo Bečov membriĝas en tri partojn, kiuj situas sur ses katastraj teritorioj:
Pastro-Reĝo (skulptaĵo)
Priskribo
La okuloj estas grandaj sed mallarĝaj, kaj ŝajnas duon-fermitaj; ekzistis verŝajne inkrustitaj pecoj el konko aŭ ŝtono por reprezenti la pupilojn. La oreloj sekvas tre simplajn liniojn, same kiel sur kelkaj aliaj ŝtonaj kapoj el la sama ejo. La malantaŭo de la supro de la kapo estas ebena, verŝajne por ke io nun perdita povus esti alligita; diversaj teorioj ekzistas pri la ĉeesto de "harbulko" aŭ de pli komplika harvestaĵo, eble el aliaj materialoj kaj portitaj nur fojfoje. Du truoj sub la oreloj eble servis por konekti tiujn, aŭ eble kolĉenon. Mackay sugestis, ke la ebena surfaco estis ĉar la kapo estis difektita, sed malabundaj sekvaj verkistoj konsentis kun li. Alia ebleco estas, ke la statuo estis dezjanita por stari en niĉo kun dekliva supro.
La statuo surportas togo-similan robon kiu kovras nur unu ŝultron. La internoj de la levitaj trifolioj kaj de aliaj formoj estis originale plenigitaj per ruĝa materialo, verŝajne kelka tipo de pasto. La internoj de la formoj estis ne-ellaboritaj, por helpi la aliĝo de la pasto. La spaco ĉirkaŭ la formoj montras spurojn, jam je la tempo de la elfosaĵo, pri materialo kiu tiam estis "nigra" sed origine povis doni verdan aŭ bluan fonon al la reliefaj formoj.
Marshall asertis, ke la IVC havis fortajn ligojn kun Mezopotamio, kaj liaj preparaj raportoj, ĝis 1926, uzis la terminon «Indo-Sumerian Civilization» (hinda-sumeran civilizacion). Li poste komprenis, ke la termino estu erara, kaj ekuzis la nomon «Indus Civilization» (Indusa civilizacio). Oni multe debatis pri la ebla interrilato inter la Pastro-Reĝo kaj similaj Mezopotamiaj artefaktoj. La arta historiisto Benjamin Rowland konkludis, ke «La plastika koncepto pri la kapo laŭ malmolaj, masko-similaj surfacoj kaj certaj aliaj teĥnikaj detaloj estas sufiĉe similaj, sed tamen ne sufiĉe proksimaj por pruvi veran interrilaton».
Kiel subteno por la interpreto, laŭ kiu la figuro portretas religian personon, oni povas mencii la reprezentadon de la okuloj mirantaj la pinton de la nazo — kiu estas praktiko en jogo — kaj ankaŭ la simileco de la robo portita super unu ŝultro al pli malfruaj vestoj, inkluzive de la budhisma saṃghāti. La fokuson sur la pinto de la nazo unue rimarkis unu el baratanaj helpantoj de Marshall, kaj Marshall rekonis la saman trajton en la Paŝupata fermilo.
Elfosado kaj lastatempa historio
La skulptaĵon trovis je profundo de 1,37 metroj la arĥeologo Kashinath Narayan Dikshit (kiu poste iĝis ĉefo de la ASB) en la areo nome «D-K B» de la urbo; li donis al la artefakto la kodon «DK-1909». La preciza ejo de la eltrovo estis «malgranda ĉirkaŭbarita ejo kun kelkaj strangaj paralelaj muroj», eble la hipokaŭsto por ḥammām aŭ saŭno. La skulptaĵo estis trovita en malgranda pasejo inter du el ĉi tiuj muroj, sed tio ĉi ŝajnas neverŝajna kiel ties normala pozicio, kaj oni opiniis, ke la artefakto falis aŭ rolis en ĉi tiu loko kiam la urbo disfalis.
La eltrovaĵoj de Mohenĝo-daro estis komence senditaj al la muzeo de Lahoro, sed poste translokiĝis al Nov-Delhio, la nova ĉefurbo de brita Hindio kaj la ĉefsidejo de la ASB, kun ideo de montri ĝin en la tiam-planita «Centra imperia muzeo». Poste, kun la dispartigo de Hindio en 1947, tio projekto iĝis la Nacia Muzeo de Barato. La novaj Pakistanaj aŭtoritatoj petis la revenon de la IVC-aj artefaktoj, ĉar preskaŭ ĉiuj la jam-trovitaj dum la tempo de sendependeco venis de ejoj, kiel Mohenĝo-daro, kiu estis nun en Pakistano.
Manas (Drôme)
Manas estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono kantono.
Pastro-Reĝo (skulptaĵo)
Elfosado kaj lastatempa historio
La statuo revenis al Pakistano nur post 1972 kun la Simla interkonsento inter Pakistano kaj Barato, subskribita fare de la du ŝtatistoj Zulfikar Ali Bhutto, la Prezidanto de Pakistano, kaj Indira Gandhi, la Ĉefministrino de Barato. Laŭ Pakistana arĥeologo, Gandhi rifuzis la revenon de ambaŭ la Pastro-Reĝo kaj de alia ikoneca Indusa skulptaĵo, la Dancanta Knabino, malgranda bronza skulptaĵo ankaŭ trovita ĉe Mohenĝo-daro, kaj diris al Bhutto, ke li nur povu elekti unu el ili du. La statuo estis elmontrita en Londono ĉe la ekspozicio pri «La arto de Barato» (The Art of India) en la Burlington Fine Arts Club en 1931 (kategorio 114), tiel kiel la dancanta knabino (kategorio 136). Ĉi tiu unua elmontriĝo pri IVC-aj eltrovaĵoj ekstere de Barato allogis konsiderindan atenton en la gazetaro. Inter la ceteraj akspozicioj, oni indas mencii: «Arton de la unuaj urboj: la tria jarmilo a.K. de Mediteraneo al Induso» en 2003, ĉe la Metropola Muzeo de Arto de Nov-Jorko (kategorio 272).
Manas (Drôme)
La teritorio havas komunan limon kun.
Pastro-Reĝo (skulptaĵo)
Elfosado kaj lastatempa historio
Kopioj de la statuo estas popularaj en Pakistano kaj eksterlande, kaj kopio — multe pli granda ol la originalo — estis starigita ĉe la enirejo de Mohenĝo-daro mem.
Arto
La statuo estas unu el la «sep ĉefaj pecoj de homaj skulptaĵoj de Mohenĝo-daro». La ceteraj inkluzivas du malgrandajn nudajn bronzajn virinajn figuroj je plena longeco, ambaŭ foje nomitaj «dancantoj», sed oni ankaŭ sugestas, ke ili farantas aliajn agadojn, kiel ekzemple porti oferojn. Estas ankaŭ tri viraj kapoj el kalkoŝtono aŭ alabastro, kiu ŝajnas rompitaj, kaj la senkapa figuro pri «sidita viro». Oni proponis trovis plurajn similecojn kaj samtempe malsimilecojn inter ĉi tiuj skulptaĵoj kaj la Pastro-Reĝo; fakte, ekzistas konsiderinda vario pri detaloj inter ili. La senkapa sidita viro povas sugesti la pozon de la forestanta pli malalta parto de la Pastro-Reĝo. Tre verŝajne eĉ skulptaĵoj el ligno ekzistis, sed neniu el ili postvivis ĝis hodiaŭ.
Estas ankaŭ tre multenombra malgranda kaj simpla terakotaj figuroj de la tuta IVC, plejparte virinaj, ĝenerale similaj al tiuj pli malfrue, kaj ĝis nuntempe, produktitaj en Barato. Rimarkinda eco de ĉi tiuj artefaktoj estas iliaj komplikaj kapo-vestaĵoj.
La steatito estis ĝenerale uzita en la IVC; laŭ unu teĥniko, ĝi estis tero miksita kun pasto, kaj tiam varmigita por fari ornamitaj bidoj, multaj de kiu estis eksportitaj. Ĝi estis ankaŭ la ĉefa materialo uzita por ĉizi Indusaj fermiloj, foje bakitaj kaj foje ne; multaj el ĉi tiuj skulptaĵoj estis ĉizitaj kaj poste vestitaj per kovra vestâjo, poste iom malmoligita per fajro.
IVC-a politiko
La manko de indico pri ajna potenca reganta klaso, malgraŭ abunda indico de tre kompleksa socia organizo, estis unu el la plej frapantaj ecoj de la IVC-aj urboj por la unuaj elfosistoj; ĝis nun oni ne trovis signifajn pruvojn pri la ĉeesto de grandaj tomboj kaj palacoj. Restas farmata la demando, ĉu reganta klaso estis necesa dum la bronzepoko por atingi urbanizadon laŭ granda skalo; oni ne ankaŭ scias, ĉu la IVC estis organizita kiel ununura ŝtato kaj, se jes, oni ne scias ĉu la ŝtato estis unu aŭ pluraj. Pro la manko de pruvoj pri la ekzisto de militista monarĥo aŭ, pli ĝenerale, de reganta klaso, la unuaj arĥeologistoj plejparte adoptis la modelon de iu speco de teokratio.
Tiun hipotezon subtenas la Mezopotamia arĥeologio, kie efektive la plej fruaj urboj de Sumer estas ankoraŭ pensita havi regantojn kombinanta politikajn kaj religiajn rolojn. La brita arĥeologo Stuart Piggott, kiu estis en Barato dum la 1940-aj jaroj pensis, ke la IVC estis «ŝtato regita fare de pastro-reĝoj, pere de aŭtokrateca kaj absoluta regopovo de du ĉefaj seĝoj de registaro». Wheeler konsentis kaj asertis: "Oni ne plu povas dubi ke, sendepende de la fonto de ilia aŭtoritato—kaj oni povas hipotezi, ke la religia elemento estis eminenta—la mastroj de Harapo administris ilian urbon en modo ne izolita de tio de la pastro-reĝoj aŭ de guberniestroj de Sumero kaj Akado."Wheeler vidis la difekton trudita sur la grandaj viraj figuroj kiel intenca, sia-opinie farita dum la perforta invado de Arjanoj en la IVC-on; li ankaŭ uzis tiun invadon por klerigi la disfalon de la IVC, sed tiu hipotezo estas nuntempe ĝenerale senkreditigita. Dum la 21-a jarcento, la historiistoj pli ofte emas opinii, ke en la IVC la regopovo estis larĝe dividita, eble inter familioj aŭ klanoj, kaj eble inkluzivis konsiliojn, kaj ke la senpopuligo de la urboj okazis pli malrapide.
Oni ankaŭ ankaŭ uzis la hipotezon de pastro-reĝaj figuroj por kelkaj artefaktoj de la Minoa civilizacio, kiu estis pli-malpli samtempa de la IVC, ĉar ĝi naskiĝis kaj falis malmultajn jarcentojn poste, sed kies eltrovo kaj elfosadoj okazis paro de jardekoj antaŭe. Kiel la IVC, tio ĉi havis ne legeblajn tekstojn, do arĥeologoj povis nur fari hipotezojn pri fizikaj artefaktoj. Male al la IVC, ekzistas nombro de granda kaj abunde-ornamita Minoaj "palacoj", sed mankis indikoj pri kiu (eble neniu) iam vivis tie. La respondeculo pri la elfosadoj, S-ro Arthur Evans, preferis la ideon pri pastro-reĝo, kaj tiel titolis fragmenta reliefan freskon trovita ĉe Knoso en 1901. Tiu konjekto estis eĉ pli hipoteza ol la Wheeler-a konjekto pri Mohenĝo-daraj figuroj; plejparto de sciencistoj nun entute dubas, ke la fragmentoj ĉiuj venis de ununura figuro, kaj la hipotezo de Evans estas nun ofte titolata «Princo de la Lilioj». Kiel Marshall (kiu trejniĝis sub Evans), li uzis sian pastro-reĝon kiel la bildo sur la kovrilo de sia ĉefa libro pri siaj elfosadoj.
Masvingo
Masvingo estas urbo en Zimbabvo. Ĝi estas la ĉefurbo de samnoma provinco Masvingo, kiu kovras la sudokcidentan parton de la lando. Laŭ stato de la jaro  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas
Sovetunio en la Somera Olimpiko 1972
La Sovetunia teamo en tiu jaro gajnis 50 ormedalojn, kaj estis la senkonkurence plej forta el ĉiuj naciaj teamoj, kiam hejme en Sovetunio festiĝis la 50-jariĝo pri la kreado de Sovetunio. Tiu simbolismo plaĉis al la sovetuniaj ŝtatgvidantoj en Moskvo.
Emmi
Emmi, oficiale Emmi Kangasjärvi (naskiĝinta la 10-an de oktobro 1979 en Vilppula) estas finna gitaristo, kiu estas ankaŭ kantisto. Ŝi konatiĝis en Finnlando en 2001 per unuopaĵoj Breakable kaj Crashing kaj albumo Solitary Motions. Ili ĉiuj populariĝis multe. Ŝiaj sekvantaj albumoj ne ricevis tamen grandan popularecon. Ŝi ne plu estas do multe en publikejo.
Lemps (Drôme)
Lemps, aŭ Lenç, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono kantono.
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
Milenko Ergoviĉ
Biografio
Diplomiĝis ĉe la Fakultato de Filozofio ĉe la Universitato de Sarajevo. Li okupiĝis pri ĵurnalismo. Ekde 1993 li loĝas en Zagrebo.
Zirkonia (II) klorido
Zirkonia (II) klorido aŭ duklorido de zirkonio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la zirkonia duhidroksido kaj klorida acido. Zirkonia (II) klorido estas blu-nigraj kristaloj kiuj reakcias kun akvo. Zirkonia (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al zirkoniatomo. Ĝi konsistas je 1 zirkoniatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Juan Carlos Wasmosy
Juan Carlos WASMOSY MONTI (naskiĝis la 15-an de decembro 1938, en Asunciono, Paragvajo) estas paragvaja politikisto kaj komercisto, kiu funkciis kiel prezidanto de Paragvajo, la unua demokratie elektita, inter la jaroj 1993 ĝis 1998. Inĝeniero laŭ sia trejnado, li estis la unua civila prezidanto post 39 jaroj da diktatoreco.
Nacia Parko Timanfaya
La Nacia Parko Timanfaya estas natura protektita areo en la municipoj Yaiza kaj Tinajo, en la insulo Lanzarote, Kanariaj insuloj, Hispanio. En 2021 ĝi ricevis 803 625 vizitantoj, pro kio ĝi estis la dua plej vizitata nacia parko en Kanarioj, post la Nacia Parko de Teide en Tenerife, kaj la kvara de Hispanio, post tiuj de Teide, de Sierra de Guadarrama (pro proksimeco al Madrido) kaj la Nacia Parko Picos de Europa. ​
Juan Carlos Wasmosy
Liaj prapatroj de la flanko de lia patro enmigris al Brazilo de Hungario kaj ilia familia nomo estis origine "Vámosy" (aŭ en ĝermana literumo Wamosy). Kiam ili alvenis en Paragvajo, la familia nomo estis ŝanĝita al Wasmosy.
Nacia Parko Timanfaya
Priskribo
Ĝi estis deklarita nacia parko la 9an de aŭgusto 1974, ​ pro kio ĝi estas la tria natura areo protektita de Kanarioj kiel nacia parko, same kiel la unua kaj nura en la provinco Las Palmas.
Ĝi okupas etendon de 51,07 km² de la sudokcidento de la insulo. Ĝia perimetro estas de ĉirkaŭ 30 km kaj ĝia maksimuma alteco estas de 540 m. Temas pri parko de vulkana deveno. La lastaj erupcioj okazis en 1824. Ĝi enhavas pli ol 25 vulkanoj, kiel Montañas del Fuego, Montaña Rajada kaj Caldera del Corazoncillo. Ankoraŭ estas vulkana aktiveco, kun varmaj lokoj en la surfaco kiuj atingas 100-120 C kaj 600 C je 13 m de profondeco. ​
Erupcioj
En la 1a de septembro 1730 okazis vulkana erupcio, kiu enterigis naŭ vilaĝojn (Tingafa, Mancha Blanca, Las Maretas, Santa Catalina, Jaretas, San Juan, Peña de Plomos, Testeina kaj Rodeos) kaj dum ses jaroj la lafo etendiĝis tra la suda zono de la insulo kovrante unu kvaronon de la insulo kaj plenigante las valojn je vulkanaj cindroj. En 1824 okazis novaj erupcioj en Timanfaya, kiuj kreis la vulkanojn Tinguatón, Tao kaj Fuego. Tio rezultis en terura malsatego kaj granda parto de la loĝantaro devis formigri. Ekde tiam la pejzaĝo transformiĝis pere de la kultivaj teknikoj sur vulkana gruzeto kiujn la lokanoj uzas por kapti la humidecon de la elmaraj pasataj ventoj.
Juan Carlos Wasmosy
Dum lia oficperiodo, Wasmosy estis portretita kiel nekarisma kaj nepopulara prezidanto, parte pro la fakto ke li nomumis altrangajn oficialulojn de la antaŭa registaro de la diktatoro Alfredo Stresner al politikaj pozicioj en sia registaro.
En 1996 okazis malsukcesa provo de militista puĉo kontraŭ li. En 2002, 4 jarojn post la fino de lia oficperiodo, Wasmosy estis juĝita pro fraŭdo kaj kondamnita al kvar jaroj en malliberejo.
Portes
Portes estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
kun sufikso:
Alcalá de Moncayo
Alcalá de Moncayo [alkaLA demonKAĝo] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la komarko Tarazona y el Moncayo kies ĉefurbo estas Tarazona, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo deriviĝis de la araba "al-kalat" kiu signifas "la kastelo", kio indikas kaj la defendan funkcion de la loko kaj la fortan araban influon konstateblan ankaŭ en la krutaj kaj mallarĝaj stratetoj.
Geografio
Alcalá de Moncayo estas municipa teritorio en la sudorienta parto de la komarko Tarazona y el Moncayo, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Añón de Moncayo kaj Vera de Moncayo, borde de la rivero Huecha. Proksime de ĝia teritorio estas la Natura Parko Moncayo.
La loĝloko Alcalá de Moncayo mem estas je 85 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 17 km de Tarazona, komarka ĉefurbo. Ĝi estas sur 766 msm.
Historio
La araboj okupis la lokon dum jarcentoj. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 sugestas, ke plej verŝajne ankaŭ Litago estis konkerita de kristanoj samjare. La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Plej frua mencio estis de 1238, rilate al la reloĝado fare de la Monaĥejo de Veruela. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al Kastilio dum la Milito de la du Petroj sed revenis al Aragono per la Pakto de Almazán en 1375. En la 16-a jarcento oni konstruis la preĝejon.
En 1610 la islamdevena loĝantaro estis definitive forpelita, kio rezultis en la forigo de centoj da moriskoj el la valo, nome ekonomia kaj demografia krizo, kaj ĝi ne rekuperiĝis de tio ĝis la 18-a aŭ 19-a jarcentoj.
En la 19-a jarcento, la loko jam ne plu apartenis al la Monaĥejo de Veruela.
Alcalá de Moncayo demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Alcalá de Moncayo oni malaltiĝis el 400 loĝantoj meze de la 20-a jarcento ĝis nunaj 157 loĝantoj.