cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shepherdia argentea
Shepherdia argentea estas indiĝena planto de meza kaj okcidenta Nordameriko, de la suda Kanado (Alberto, Saskaĉevano, Manitobo) suden al Usono (norda Kalifornio, Arizono kaj Nov-Meksiko).
Priskribo
Shepherdia argentea estas falfolia arbedo, kiu fariĝas 2 ĝis 6 m alta. La folioj staras alterne paraj kaj estas 2–6 cm longaj, ovalaj kaj rondformaj. Ili estas verdaj kun fajnaj arĝentaj silkecaj haroj.
La floroj estas flavaj kaj havas kvar sepalojn kaj neniun petalon.
La frukto estas malhelruĝa drupo 5mm granda; ĝi estas manĝebla sed havas amaretan guston. . La du kulturvariaĵoj, 'Xanthocarpa' kaj 'Goldeneye' havas flavajn fruktojn
Ekologio
La bero estas unu el la ĉefaj nutraĵoj de Pintavosta lagopo de Saskaĉevano. La folioj estas grava furaĝo por la hemiona cervo kaj por la Blankvosta cervo. La arbedo havas dornajn branĉojn kaj la densa habitato donas protekton al multaj malgrandaj bestoj kaj lokon por nestoj de kantbirdoj.
Yuki Imamura
Yuki Imamura (今村 優貴, n. ) estas japana futbalisto.
Shepherdia argentea
Utiligado
En la Granda Baseno, oni manĝis la berojn krudaj aŭ sekigitaj por la vintro, sed pli ofte kuiruitaj en aroma saŭco de bizonviando. La bizonbero estas baza nutraĵo de la indianoj, kiuj manĝis la berojn en pudingoj, ĵeleo, kaj en kruda kaj sekigita formo. En la ŝona lingvo la planto nomiĝas añ-ka-mo-do-nûp.
Naciaj Komisionoj por Unesko
La Naciaj Komisionoj por Unesko estas la sola tutmonda reto de landaj kunlaborantaj korpoj en la organizaĵaro de la Unuiĝintaj Nacioj, kaj estas parto de la konstitucia arkitekturo de Unesko.
La komisionoj estas konstantaj landaj organizaĵoj, kiujn la registaroj de membroŝtatoj de Unesko establas laŭ Artikolo VII de la konstitucio de Unesko, por kunasociigi registarajn kaj neregistarajn korpojn pri eduko, scienco, kulturo, kaj komunikado de membraj landoj kun la klopodoj de Unesko.
Transiro
Transiro estas ŝanĝiĝo de iu stato al alia.
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
La Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj (Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest, akronime CEDEAO, Economic Community of West African States, akronime ECOWAS; eo: EKOŜ) estas regiona grupo de 15 ŝtatoj, fondita en 1975.
Caturité
Caturité estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 4.543 loĝantojn en 2010.
Olmos de Esgueva
Olmos de Esgueva [OLmos desGEba] estas municipo en la centra nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Valle del Esgueva (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. Olmos de Esgueva estas etimologie komprenebla kiel Ulmoj de Esgueva.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,8 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 185 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed stabiliĝis en la lastaj jardekoj pro relativa proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas 22 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
Fondintaj membroj
15 landoj fondis la komunumon en 1975:
Olmos de Esgueva
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
Funkcio
Vidu la oficialan retejon pri membraj landoj. La CEDEAO-komisiono povas ankaŭ suspendi la membriĝon de ŝtatoj.
Olmos de Esgueva
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
Celoj
La celo de la komunumo estas progresigi ĝiajn membrojn direkte al kontentigo de iliaj kolektivaj memekonomiaj bezonoj kreante grandan ekonomian blokon en kiu ekonomia kaj komerca unio venkos.
Olmos de Esgueva
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
Celoj
La komunumo ankaŭ estas uzata en la kadro de packonservado en sia regiono, per sendado de militforto inkluzive de armeaj unuoj de ĝiaj membroj por interveni en situacioj de politika tumulto en la membroŝtatoj.
Olmos de Esgueva
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo de la 17a jarcento.
Transiro
Kulture
Kulturaj transiroj okazas en la vivo ekzemple kiam survenas
Pedagogie
Pedagogie transiroj okazas inter
Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj
Historio
14 el la 15 nunaj membroŝtatoj aliĝis al la komunumo kiam ĝi estis fondita en 1975. Kabo-Verdo aliĝis al la komunumo en 1977.
Araba-parolanta Maŭritanio aliĝis al la komunumo en 1975 sed retiriĝis de ĝi en 2000. En 2017, Maŭritanio subskribis interkonsenton por ricevi la statuson de parta membreco en la komunumo.
En 2017, Maroko prezentis peton por aliĝi al la komunumo kiel membro. Poste tiun jaron, la Konferenco de Ŝtatestroj de la Komunumo jesis akcepti la peton.
La Komunuma Tribunalo estis establita en 1991 kaj komencis funkciigi en 1996.
La komunumo funkciigas armeajn pacfortojn kiel parto de la Community Monitoring Group (ECOMOG). La plej multaj el la militfortoj funkciigitaj fare de la grupo estas niĝeriaj, kune kun fortoj de aliaj landoj en la komunumo. Komunumaj pactrupoj operaciis en kvin kazoj - en Ebura Bordo en 2003, en Liberio en 2003, en Gvineo Bisaŭa en 2012, en Malio en 2013 kaj en Gambio en 2017.
En la fruaj 2020-aj jaroj, Burkino kaj Malio estis suspenditaj de la organizo post armeaj puĉoj en siaj teritorioj.
Celoj de CEDEAO
La celoj estas la ago pri ekonomiaj demandoj, industriaj-, transportaj-, telekomunikaj-, energiaj-, agrikultura demandoj, naturaj materioj, demandoj de komerco, monetaj kaj financaj demondoj, socialaj kaj kulturaj demandoj.
390
En la jaro 390 post Kristo okazis, interalie:
Gustav Freytag
Gustav FREYTAG (naskiĝinta en la 13-a de julio 1816 en Kluczbork, mortinta en la 30-a de aprilo 1895 en Wiesbaden) estis germana verkisto, artohistoriisto kaj politikisto. Li famiĝas ĝis hodiaŭ per sia romano Soll und Haben (3 volumoj, 1855)
Vivo
La filo el burĝa domo studis filologion de 1839-47 kaj iĝis privata docento pri germanaj lingvo kaj literaturo en Vroclavo. Tiam iĝis la unuaj dramoj kiel Die Brautfahrt kaj Die Valentine. La plej grandan sukceson kiel sceneja aŭtoro li havis per sia komedio estanta plena je aludoj al tiutempa gazetara vivo Die Journalisten (1854).
Dum la Revolucio de 1848 li estris gazeton kun grandgermana-liberala orientiĝo nome Die Grenzboten kaj batalis kiel publicisto kontraŭ aristokratio kaj monarkio tiom energie kiom ankaŭ kontraŭ demokratia ekstremismo kaj socialismo.
Por tio oni ekŝatis lin publike: Lia duka moŝto Ernst la 2-a de Saksio-Koburgo kaj Gotao nomumis lin korta konsilisto. De 1867-70 li estis deputito de la turingia elektodistrikto en la parlamento de la Nordgermana Federacio. En 1870/71 li partoprenis la Francian-prusian militon kiel raportisto en la ĉefa komandejo de la prusa kronprinco.
Superrigardo verkara
En sia kulturhistoria verko Bilder der deutschen Vergangenheit (5 volumoj, 1859-67) Freytag strebis doni al la naciaj unuiĝesperoj legitimadon historian. Per sia bonkonata komercistromano Soll und Haben (3 vol., 1855), la intelektulromano Die verlorene Handschrift (1864) kaj la historia romanciklo Die Ahnen (6 vol., 1872-1880) li iĝis unu el la plej popularaj verkistoj de la germana burĝaro, kies mondkonceptojn li glorkronis en la senco de poetika realismo.
Aquiles Nazoa
Aquiles Nazoa (n. la 1920 — m. la  1976) estas unu el la plej eminentaj verkistoj de la 20a jarcento en Venezuelo, distingiĝante kiel poeto, humoristo kaj beletra kritikisto. Naskiĝis en Karakaso en 1920. Li mortis tragike en 1976 en aŭtomobilakcidento, proksime al la urbo La Victoria.
Pro sia klereco, persona honesteco, sincera defendado de la popola kulturo kaj egalecaj principoj, li gajnis la respekton kaj estimon de ĉiuj sektoroj de la nacia vivo. En sia poezio li montriĝas majstro de la malfacila arto kombini la profundan enhavriĉon kun la ekstera simpleco kaj la delikata sentopleno. Lia verkaro konsitas el ĉirkaŭ dudek libroj, inter kiuj troviĝas la sekvantaj: El Burro Flautista (La Flutludanta azeno), Humor y amor de Aquiles Nazoa (Humoro kaj amo de Aquiles Nazoa), El Ruiseñor de Catuche(La Najtingalo de Catuche), El Transeúnte sonreìdo(La ridetanta piediranto). Lia lasta libro titoliĝas Vida privada de las muñecas de trapo (Privata vivo de la ĉifonpupo).
Post sia morto, Aquiles Nazoa fariĝis preskaŭ simbolo. Lia memoro inspiris la estiĝon de unika organizaĵo nomita "Movado de la kreivaj povoj de l'popolo", kiu signife kontribuis al la lastatempa plifortiĝo de aŭtentikaj popolkulturaj manifestaĵoj en Venezuelo.
Cuvat
Cuvat estas komunumo en Francio en la departemento Haute-Savoie en la franca regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Cuvat situas en alteco de 675 super la marnivelo ĉ. 9 km norde de la urbo Annecy. La surfaco de la komumuno estas 4.72 km².
Al Cuvat apartenas krom la vilaĝkerno ankaŭ jenaj loketoj:
Vidindaĵoj
La vilaĝpreĝejo de Cuvat konstruiĝis en la 19a de jarcento.
Loĝantoj
Cuvat apartenas al la plej etaj komunumoj de la departemento Haute-Savoie. Dum la 19a kaj la 20a jarcento la vilaĝo perdis multajn loĝantojn. En 1861 en Cuvat nur vivis 323 loĝantoj. Post 1970 tamen denove kreskas la loĝantaro, ĉar estas atraktive loĝi en la vilaĝo pro la proksimeco al la urbo Annecy. Multaj homoj vivas en Cuvat kaj laboras en la regiono de Annecy.
Ekonomio kaj Infrastrukturo
Ĝis la 20a jarcento Cuvat ĉefe estis kamparana vilaĝo. Nun ĝi estas ĉefe loĝloko. La vilaĝo estas proksime de la ĉefa strato N201 kaj proksime ankaŭ estas ligo al la aŭtoŝoseo A41 (ĉ. 3 km for).
Schlieren
Schlieren estas urbo en la distrikto Dietikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 13753 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 15212 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Deinze
Deinze (nederlande, proksimuma prononco [DEJNze]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Temas pri unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1241.
Schlieren
Geografio
Situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Limato kaj limas sudoriente al la urbo Zuriko, sudokcidente al la komunumo Urdorf, okcidente al la urbo Dietikon, nordokcidente al la komunumo Unterengstringen kaj nordoriente al Oberengstringen.
Deinze
Tra Deinze fluas la rivero Liso.
Schlieren
Trafiko
Rekte la urbolimo kun Zuriko situas la finhaltejo de la tramlinio n-ro 2 kaj de la trolejbuslinio n-ro 31 de la Trafikkompanio de la urbo Zuriko. Sur la teritorio de Schlieren troviĝas stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj ankaŭ per diversaj aliaj lokaj buslinioj Schlieren estas bonete konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Deinze
Ekde 1977 la municipoj Astene, Bachte-Maria-Leerne, Gottem, Grammene, Meigem, Petegem-aan-de-Leie, Sint-Martens-Leerne, Vinkt, Wontergem kaj Zeveren apartenas al Deinze.
Musicraft Records
Musicraft Records estis usona diskeldonejo pri klasika muziko, ĵazo kaj bluso, kiu ekszistis en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj. Al la sonregistritaj muzikistoj apartenas Sarah Vaughan, Duke Ellington, Slim Gaillard, Dizzy Gillespie („Shaw Nuff“), Teddy Wilson, Carl Sandburg, Dizzy Gillespie, Georgie Auld, Artie Shaw kaj la Duke Ellington Orchestra, kies registraĵoj el 1946 apartenis al la lastaj produktaĵoj de la eldonejo.
Ok polonezoj
Acht Polonaisen op. III für Klavier zu 4 Händen (Ok polonezoj op. 3 por piano je kvar manoj) estas malfrue trovita pianoverko de Robert Schumann, kies ekesto datiĝas je 1828. Ĝi apartenas al al juneca verkaro de la majstro.
Schlieren
Ekonomio
Schlieren estas industria urbo, kie jam tradicie troviĝis diversaj gravaj entreprenoj kiel ekzemple la iama Schindler-Vagon- kaj Lift-Fabriko, sur kies teritorio hodiaŭ estiĝis multaj novaj altteknologiaj entreprenoj kaj la presejo de la Neue Zürcher Zeitung (NZZ) Nova Zurika Ĵurnalo.
Keiji Koizumi
Keiji Koizumi (小泉 圭二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Schlieren
Historio
La unua dokumenta mendio datiĝas de la 1-a de junio 828 kiam la bienestro Nandheri el Würenlingen testamentis sian havaĵon en Sleiron al la Monaĥejo Sankt-Galo. Schlieren estis ĝis la jaro 1415 habsburga posedaĵo. Post la konkero de Argovio per la Svisa Ĵurkomunumo ĝi fariĝis parto de la grafejo Baden. En la jaro 1803 post la malfondo de la Helveta Respubliko ĝi fariĝis parto de la Kantono Zuriko unue kiel parto de la distrikto Zuriko kaj ek de la 1-a de julio 1989 kiel parto de la nove fondita distrikto Dietikon.
En la jaro 1777 la pastoro Heinrich Keller fondis sian unua lernejon por neaŭdantaj infanoj, kiam li akceptis du surdajn knaboj en sia pastorejo.
Ok polonezoj
Karl Geiringer, tiam konservisto de la kolektoj de la Viena Societo de Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde), malkovris la manskribaĵon de Schumann en 1933. Ĝi entenis laŭ sia subskribo „Ok polonezojn“ por piano je kvar manoj. Oni scias de Schumann, ke li havis grandan plezuron de kvarmana pianludo, tamen li verkis nur tre limigitan nombron de pianokomponaĵoj je kvar manoj, kio do konsistigas la apartan gravecon de la trovaĵo. Ĝi estis unuafoje prezentata en la jaro de la trovado kun parolata enkonduko de la eldoninto en la radiostacio Deutschlandsender.
The Long Lane (Derbyshire)
The Long Lane estas la mezepoka kaj moderna nomo de la romia vojo kiu iris preskaŭ rekte okcidenten de Derventio (Little Chester), la romia fortreso kaj vicus (setlejo) en la suburbo de moderna Derby, tra Derbyshire al Rocester (kie estis romia setlejo) kaj Draycott in the Moors. De tiu punkto pluen, la sama vojo -- ne plu nomita "The Long Lane" -- daŭris tra Staffordshire al Chesterton, (Staffordshire) apud Newcastle-under-Lyme. Ĝia ircelo estis Middlewich (: Salinae), de kie la grava urbo de Chester (: Deva) estis facile alirebla.
Ok polonezoj
La polonezoj sekvas la modelon de Franz Schubert, sed superas ĝin „rilate harmonia aŭdaco kaj sona rafineco“. Ankaŭ en ĉi tiu verko ekkoneblas la komponisto survoje al propra stilo. Schumann aĝis dum la komponado dek ok jarojn.
Juda tombejo de Sondershausen
La Juda tombejo de Sondershausen (germane: Gedenkstätte Jüdischer Friedhof) estas memorigloko en Sondershausen, Germanio, situante malantaŭ la aleo Possenallee.
Historio
Ĉe la rando de la monteto Spatenberg, laŭlonge de la aleo Possenallee suden, troviĝas grava juda tombejo. Ĝi aranĝitis en 1699 kaj estas impona areo kiu montras la iam riĉan judan vivon en Sonderhausen kaj en Turingio. Danke al elfosadoj faritaj en 1998/99 oni povis pruvi la ekziston de mezepoka mikveo el la 13-a jarcento. Ĝi troviĝas en la kelo de la galerio de la Kastela galerio atestante ke jam antaŭ la urbigo de Sondershausen floris juda komunumo surloke. Ekde la komenco de la 19-a jarcento la komunumo tre kreskis. En la plej malnova parto de la tombejo estis tomboŝtonoj el la 18-a jarcento starantaj sen ordo kaj estantaj en eosta direkto. En 1885/85 la tombejo oriente pligrandigitis. La lasta tomboŝtono datumas de 1937, la lasta entombigo estis en 1939. Sume ekzistas hodiaŭ ankoraŭ 180 tomboŝtonoj.
Post la Dua mondmilito oni longe ne tro interesiĝis pri la tombejo. Nur en 1988 memorigŝtonon oni starigis por la dum la nacisocialisma reĝimo murditaj judaj kuncivitanoj. Protektinda monumento la tuto estas ekde 1998.
István B. Szabó
István B. Szabó [iŝtvAn bE sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo B. Szabó István estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
István B. Szabó naskiĝis la  1893 en Békés (urbo). Li mortis la 1976 en Békés.
Biografio
István B. Szabó frekventis gimnazion, poste li eklaboris en la familia bieno. Li batalis en la 1-a mondmilito, li militkaptitiĝis en Przemyśl. En 1919 li hejmenvenis, post jaroj li komencis politikadi. Li partoprenis en fondo de Etbienula Partio, li estis vilaĝestro inter 1931 kaj 1934. Li estis elektita parlamenta deputito en 1939, kiun li tenis ĝis 1947. Li devis kaŝiĝi dum la mazia erao en 1944. En 1946 li estis subministro, poste vicĉefministro en Kabineto Ferenc Nagy. Li forlasis la politikon, eĉ la agrikulturon en 1947, poste li laboris en la industrio. Dum la Hungara revolucio de 1956 li denove estis vicĉefministro, tial li estis kondamnita je 3 jaroj. Li liberiĝis pro amnestio en 1959, poste li estis simpla laboristo ĝis la pensiuliĝo en 1965.
Kratochvilka
Kratochvilka estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko. Vivas ĉi tie.
Historio
Jam en la jaro 1626 estas menciata ekskursa gastejo Kratochvilka sur ŝoseo Ivančice – Velká Bíteš. La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1783, kiam ĝi estis fondita.
Roulette Records
Roulette Records estas usona diskeldonejo, kiu depost 1957 sukcesis per la publikigo de rokenrolo, ĵazo, ritmenbluso kaj eĉ klasika muziko. Inter la ĵazmuzikistoj, kiuj surbendigis por la eldonejo, apartenas interalie Stan Getz, Sonny Stitt, Sarah Vaughan, Count Basie, Billy Eckstine kaj Dinah Washington.
Anchorage
Anchorage (enkoriĝ) estas urbo en Usono, en ŝtato Alasko, kie estas la plej granda urbo. Ĝi estas la plej granda haveno kaj samtempe flughaveno de la ŝtato, krome estas centro de vojoj kaj fervojo.
Situo
La urbo troviĝas inter maro kaj altaj montoj, ĉe fino de longa golfo.
La Cook Inlet (en denaina lingvo: Tikahtnu) estas golfo-fjordeto kiu etendiĝas 180 mejlojn (290 km) el la Golfo de Alasko al Anchorage. Cook Inlet disbranĉiĝas en la Knik Arm kaj la Turnagain Arm je sia norda pinto, preskaŭ ĉirkaŭ Anchorage.
Historio
En 1914 oni fondis tie havenon por konstruado de fervojo. Post unu jaro oni komencis aĉeti parcelojn por domoj. En la 1940-aj jaroj oni konstruis 2 militbazojn. En 1964 tertremo okazis. Nuntempe precipe turistoj alvenas por skiadi.
Plattling
Plattling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Deggendorf kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Isar, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trafiko
Plattling per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo venanta el Munkeno kaj al la federacia vojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Egbert (Jorko)
Egbert (m. la 19-an de novembro 766) estis ĉefepiskopo de Jorko, Anglio, de 734 al sia morto.
Familio
Egbert estis filo de Eata, kiu devenis de la fondintoj de la anglosaksa regno Bernicia, kiu poste iĝis parto de Northumbria. Lia frato estis Eadbert, kiu regis Northumbria de 737 al 758.
Frua vivo
Li studis sub Bede, al kiu li amikiĝis kaj kun kiu li korespondis. Kun frato li iris al Romo kie li ordeniĝis kiel diakono.
Ĉefepiskopo
En 732 Wilfrid la 2-a, ĉefepiskopo de Jorko, demisiis. En 734 Ceolwulf, kuzo de Egbert kaj tiam reĝo de Northumbria, nomumis Egbert ties sekvulo. La sekvantan jaron papo Gregorio la 3-a sendis al li la paliumon. Ĉe Jorko li fondis gravan lernejon, kie studis Ethelbert (kiu sekvis lin kiel ĉefepiskopo), Alcuinus, kaj la misiisto Ludgero.
Bede konsilis lin dividi la tiamajn diocezojn ĉar ili tro grandis, sed Egbert ne konsentis. Bede ankaŭ donis konsilojn pri monaĥejoj: tiuepoke, nobelaj familioj ofte fondis monaĥejojn kiujn ili traktis kiel siaj propraj posedaĵoj, ĉar tiel ili malpligrandigis impostojn kaj servojn devigatajn de la reĝo. Tio restis problemo por la anglosaksa eklezio dum la venontaj jarcentoj.
Egbert verkis Dialogus ecclesiasticae institutionis, kiu enhavis regulojn kaj leĝojn por la eklezio.
Sankta Bonifacio petis lian subtenon kontraŭ Aethlebald, reĝo de Mercia. Bonifacio petis ankaŭ kopiojn de libroj de Bede, kaj kompense donis vinon por trinki "dum gaja tago kun la fratoj".
Altecozono (ekologio)
Altecozonoj (en PIV troviĝas la vorto etaĝo en topologia senco) priskribas en la ekologio kaj geobotaniko la karakteron de la flaŭro kaj faŭno de regiono depende de la alteco super marnivelo. La vegetaĵaro estas uzata kiel indikilo, ĉar ĝi estas pli facile kartigebla, pro tio oni ankaŭ parolas pri vegetoŝtupoj. Sub klimatologiaj vidpunktoj la altecozonoj nomiĝas klimatoŝtupoj aŭ klimataj altecozonoj.
La fenomeno de etaĝo
En la montaro malaltiĝas la temperaturo laŭ la alteco (unu grado po 180 – 200 metroj). Pro malvarmeco de la aero la kondensiĝo estas pli grava kaj pluvo aŭ neĝo abundas. Kelkaj montoj haltas la nubojn puŝitajn de la ventoj. Tiel la centro de montaro estas pli seka ol ties rando submetita al la ventoj. Krome kiam estas tro malvarme, la kreskperiodo estas reduktita je kelkaj semajnoj, tial multaj plantoj ne povas kreski ( ekzemple arboj).
Ĉar la klimatkondiĉoj ŝanĝiĝas pro la alteco, la plantoj, kiuj kreskas sur la montoj je malsamaj altoj ne estos samaj. La limoj inter la malsamaj etaĝoj estas pli altaj sur la suna flanko ol sur la ombra flanko.
Eblas dividi la montojn en etaĝojn, laŭ la tipo de kreskaĵo. Tiuj etaĝoj estas malsimilaj en mezvarma kaj tropika klimato.
La diversaj etaĝoj en mezvarmaj regionoj
Ekzistas kvin etaĝoj en mezvarmaj regionoj, kiuj nomiĝas:
la unua: monteta etaĝo,
la dua: montara etaĝo,
la tria: subalpa etaĝo,
la kvina: neĝa etaĝo.
Attila Péterfalvi
Attila Péterfalvi, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Péterfalvi Attila András estas hungara juristo, ombudsmano, altlerneja instruisto.
Attila Péterfalvi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Attila Péterfalvi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1981, post 2 jaroj kaj en 1998 diplomojn en pli alta grado. Inter 1981-1983 li laboris en municipo de Veszprém (urbo), poste li havis plurajn postenojn en la departemento. En 1986 li ekinstruis en Altlernejo pri Publikaj Servoj, en 1991 li ricevis stipendion de NATO por okupiĝi pri defendo de personaj datenoj. Inter 2001 kaj 2007 li estis ombudsmano pri defendo de personaj datenoj, poste li gvidis oficejon en simila temo. En 2014 li akiris sciencan gradon Ph.D..
Fernando de Rojas
Fernando de Rojas (* inter 1461 kaj 1476; † 1541) estis hispana juristo kaj verkisto de la malfrua mezepoko.
Li naskiĝis inter 1461 kaj 1476 en La Puebla de Montalbán (Toledo). En 1488 Rojas iris al Salamanko (Salamanca), kie li studis juron, latinan, filozofion kaj aliajn fakojn. De 1507 li vivis en Talavera, laborinte kiel juristo. En 1538 li fariĝis urbestro de la urbo. La familio de Rojas origine estis juda, probable lia avo konvertiĝis al kristanismo. En Talavera li ankaŭ ekkonis sian estontan edzinon Leonor Alvárez de Montalbán, originante same el konvertita familio. Kune ili havis sep infanojn, aŭ eĉ pli multajn, sed nur sep ĝisvivis plenkreskiĝon.
De Rojas kiel verkisto oni nur konas la tragikomedion "La Celestina", publikigitan unuan fojon en 1499 sub la nomo "Comedia de Calisto y Melibea".
Vincenzo Scamozzi
Vincenzo Scamozzi (1548-1616) (naskiĝis en Vicenza, en la 2-a de septembro 1548 - mortis en Venecio, en la 7-a de aŭgusto 1616) estis itala arkitekto kaj teoriisto pri arkitekturo, naskiĝis kaj aktivis super ĉio en sia naskiĝurbo kaj Venecio.
Li sendube estis la plej grava figuro pri arkitekturo inter Andrea Palladio (1508-1580), kies nefinitajn projektojn li heredis post la morto de tiu arkitekto, kaj sia disĉiplo Baldassare Longhena (1598-1682). Lia patro enplantis en lin la principojn de Sebastiano Serlio pri arkitekturarto. Inter 1579 kaj 1580, Vincenzo vizitis Romon kaj, en 1581, li ekloĝis en Venecio, kie li estis invitita por dezajni serion da interligitaj oficialaj konstruaĵoj, konataj kiel "Procuratie Nuove", por la Prokutoraro en la Placo Sankta Marko. En 1600, li vizitis Francion kaj lasis skizolibron kun registraĵoj de siaj impresoj pri la franca arkitekturo, kiu unue publikiĝis en 1959.
Pont du Garigliano - Hôpital européen Georges-Pompidou (stacidomo)
Pont du Garigliano - Hôpital européen Georges-Pompidou estas stacidomo sur linio C de RER, en la 15-a arondismento de Parizo.
Stacidomo
La stacidomo estis malfermita en 1889 de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest" sub la nomo Javel. Komence de la 20-a jarcento ĝi alprenis la nomon Boulevard Victor, poste Boulevard Victor - Pont du Garigliano la kiam Tramlinio T3 estis malfermita. Ĝi poste estis alinomita al Pont du Garigliano komence de 2010 kaj fine Pont du Garigliano - Hôpital européen Georges Pompidou en 2012.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Invalides - Versailles-Rive-Gauche (977000).
Berka-stacidomo (Vajmaro)
Berka-stacidomo (germane: Berkaer Bahnhof) troviĝas en Vajmaro en Germanujo. Ĝi nomiĝis lau la urbo Bad Berka, kien la linio kondukas. Malfermiĝo ĝia okazis en 1887; hodiaŭ ĝin atingas nur regionaj vagonaroj. La kapostacio situas en la okcidento vajmara, ĉ. unu kilometron for de la urbokerno kaj du disde la Stacidomo de Vajmaro.
Historio
En la 15.5.1887 ekpretis la stacidomo por la persona trafiko; mallonge post en la 13.6. ekis la vartrafiko. Fariĝis duetaĝa masiva ejo kun ĉambroj deĵoraj, atendadaj, loĝejaj kaj diversaj flankaj domoj. La najbara vardeponejo estis trabfakaĵo kaj la tegmentoj estis ardezaj. La trajnoj sur la linia ero inter Berka-staciomo kaj Pordego erfurta sur ambaŭ flankoj de Erfurter-strato ĉiam kaŭzis bruon kaj vaporaĉon. La tiel tuŝita loĝantaro ofte kritikis tion kaj pro tio finiĝis ekde 1897 la dumnoktaj transportoj ne ĉe Pordego erfurta sed jam ĉe Berka-stacidomo.
Dum la novkonstruo de Germana Ŝtata Teatrejo ekde 1906 planitis plilongigi la trakojn por materiala transportado; malgraŭ maljeso de la urba konsilantaro ĝi finfine realiĝis. Jam en marto 1908 la freŝe metitaj reloj malkonstruitis. En oktobro 1917 okazis grava akcidento ĉestacidome ĉar vartransportilo disde Nohra malbremsata ruliĝis ĝis trans la trakarfino de Berka-stacidomo: ankaŭ pro tio la postuloj alilokigi la stacidomon pliekmultis. Tio tamen neniam faritis. En 1925 alikonstruoj ĉe akcepetejo startis. Duetaĝa suda alkonstruaĵo aldonitis. La var-moviĝinstalaĵo komence fare de la municipo malpermesitis ĉar ideoj pri alilokigo stacidomo ne jam tute estis formortintaj. Finfine la ministerio poris fari la necesajn ŝarĝejojn modernajn. En novembro 1926 la modernigita stacidomo solene inaŭguritis. En aŭgusto 1939 oni venigis manovradan etdizellokomotivon. La lastan fojon oni pripensis alilokigon stacidomon en 1950. En 1953 reloj kaj trakforkoj al remizo taŭgigitis; la maltantaŭa konekso al Nohra kaj restinta parto de la ŝovebla manovrejo forigitis. Relo nr 7 malplilongigitis kaj ĝi iĝis kapa rekte apud la stacidomo. Ĉ. la jaro 1959 aliaj alikonstruadoj sekvis. Forigitis ankaŭ unu el la aldeponejreloj. Post novaj protestoj enloĝantaraj ĉesis ekde 1966 vartransportado; restantaj vartransŝarĝadoj faritis ĉe Schwansee-strato. La nordaj porvaraj reloj jam ekde 1955 ne plu ĉeestis. Ne malmultis la tieaj deponitaj lokomotivoj kaj vagonoj; ekzistis ankaŭ bariloj kiuj allasis la pasaĝerojn entrajnen nur kvin minutoj ankaŭ trajnekveturo.
Ĝis la 1990-aj jaroj estis biletvendado surloka. Tiam ĉesis ankaŭ la antaŭmeto de lokomotivoj kaj ekskluzive trajnunuoj ekfunkciis (kio krome plikurtigis la vojaĝtempon). Ĝis 1996 la ne plu utilaj reloj estis forigitaj. Restis nur duopla kruciĝtrakforko.
Iam ĉeestis sume 13 reloj kaj 20 simplaj trakforkoj, placo depona, strato ŝarĝa kaj pesilo vagona. Ueste estis la remizo/riparejo kun tri alkondukantaj reloj. Ĝis 1949 ekzistis eĉ observadejo trafika. Nuntempe estas du kajoj nur. Oni havas je sia dispono po unu trajnon por horo en la direkto de la vajmara ĉefstacidomo kaj de Kranichfeld (Regionalverkehrslinie EB 26). Enstacidome esta hodiaŭ knajpo kaj studentaj loĝejoj. En 1890 konstruitis ĉestacidome Centralverwaltung für Secundärbahnen Herrmann Bachstein (CV) por la flegado de lokomotivoj kaj vagonoj kiu ekzistis ĝis 1953.
Kelkfoje okazas specialaj treetaj vojaĝoj kun historiaj lokomotivoj el la Fervoja muzeo vajmara.
Ursbera arktostafilo
Ursbera arktostafilo aŭ simple ordinara arktostafilo (Arctostaphylos uva-ursi) estas plantospecio de la genro Arctostaphylos (Arktostafiloj). Ĝiaj komunaj nomoj en diversaj lingvoj signifas ofte Uva de l' urso aŭ ursuvo, kaj ĝi estas unu el pluraj rilataj specioj referitaj kiel ursbero.
Distribuo
La distribuado de Arctostaphylos uva-ursi estas ĉirkaŭpolusa, ĝeneraligita en nordaj latitudoj, limigitaj al altaj montregionoj pli sude:
En kelkaj lokoj la planto estas endanĝerigita aŭ estis malaperinta de sia indiĝena vivejo. En aliaj lokoj ĝi abundas.
Priskribo
Arctostaphylos uva-ursi estas malgranda rampanta ligneca grundkovra arbedo 5–30 cm alta. La folioj estas ĉiamverdaj, restantaj verdaj dum 1-3 jaroj antaŭ falo. La frukto estas ruĝa bero.
Subspecioj
Ekzistas almenaŭ kvin raportitaj subspecioj:
Medikamenta
Arktostafilo estis historie uzita por medikamentaj celoj. Ĝi enhavas la glikozidon arbutino, kiu havas antimikrobajn ecojn kaj funkcias kiel milda diurezilo. Ĝi estis uzita por urinduktaj simptomoj, inkluzive de cistito kaj urolitiazo. Infuzaĵo povas esti produktita per trempado de la folioj en etanolo kaj posta diluado kun akvo.
Fumado
Arktostafilo estas la ĉefkomponento en multaj tradiciaj nordamerikaj indianaj fumaj miksaĵoj, konataj kolektive kiel " Kinnikinnick " (Algonkena por miksaĵo). Arktostafilo estas uzita precipe inter okcidentaj Indianaj Nacioj, ofte kune kun aliaj herboj kaj foje tabako. Kelkaj historiaj raportoj indikas "narkotan" aŭ stimulan efikon. Ĉar Arktostafilo preskaŭ ĉiam estas fumita kun aliaj herboj inkluzive de tabako, ne estas klare kiuj psikotropaj efikoj povas ŝuldiĝi al uva-ursi sole. Por plena diskuto de indianaj fumaj miksaĵoj vidu Kinnikinnick.
Kultivado
Ekzistas pluraj kulturvarioj kiuj estas disvastigitaj por uzo kiel ornamaj plantoj. Ĝi estas alloga ĉiamverda planto en ĝardenoj, kaj ĝi ankaŭ estas utila por kontrolado de erozio.
Kutimo
Kutimo estas agmaniero starigita de longa uzado aŭ inklino fari ian agon, akirita pro ofta ripetado; tio estas individua vidpunkto. Kutimo estas praktiko socie enradikita; tio estas socia vidpunkto. Kutimo estas ofta, sed eĉ neevitebla, agadmaniero inter animaloj, kiuj pro instinkto, faras same aŭ simile dum specifaj momentoj de ties vivo, kiel lernado, manĝado, kresko, reproduktado, memzorgado, ktp.; tio estas biologia vidpunkto.
Kutimo en sociologio
Kutimo estas grava koncepto en Sociologio kiel uzaro kaj kutimaro (Ortega y Gasset), kio estas kulturaj elementoj en la agadsistemoj, kiel instrumenta agado kaj, pro tio, parto de la socia strukturo en la Funkciismo. Ĝi estas ankaŭ asimilebla pro simileco kun kondutoj en socia psikologio kaj en la Sistema Teorio.
Kiel kultura elemento la simbola interagado igas la kutimon objekton de priskribo kaj ekspliko. Ĉe la Teorio pri Konfliktoj kaj kontraŭ la disvastigo de nova regularo en komunumo estas la popola rezisto pli grava kontraŭ ŝanĝoj.
Kutimo kiel fonto de juro
La jura kutimo postulas du kondiĉojn jene:
Por ke la kutimo reprezentu kolektivan kaj spontanean volon devas esti ĝenerala, konstanta, egala kaj daŭra.
Internacia kutimo
En internacia juro la kutimo estas ĝenerala kaj ripetita praktiko de la ŝtatoj kaj de aliaj subjektoj de internacia juro, akceptata kiel jura regulo, deviga tra la nomita esperebla juro. Ĝi havas tiom da valideco kiom la internaciaj traktatoj, kaj ne ekzistas hierarkio inter ili.
Tamen, oni rimarku la faktojn kiuj kaŭzas ke ĝenerala kaj senŝanĝa praktiko estu konsiderata rajto de la subjektoj de la Internacia Juro. Por ke solidiĝu la subjektiva elemento gravas la agoj aŭ neagoj de la ŝtatoj kiuj estas signifaj por la internacia komunumo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri kutimo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Tabajd
Tabajd estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Bicske.
Situo
Tabajd situas laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Bicske troviĝas 12, Érd kaj Gárdony po 27, Tatabánya 30, Budapeŝto 45 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la romia erao. La unua mencio devenis el 1228 laŭ tiama hungara ortografio "Toboyd". En 1526 la turkoj detruis la vilaĝon, dum 15 jaroj ĝi ne estis loĝata. En 1580 43 homoj pagis impostojn al la turkoj. En 1683 la turkoj denove detruis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko.
Vidindaĵoj
La katolika preĝejo konstruiĝis en 1836, la klasikisma kalvinana en 1833.
Famuloj
En Tabajd naskiĝis:
2727 Paton
2727 Paton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras du ukrainajn inĝenierojn :
NGC 3842
NGC 3842 (aliaj indikoj — UGC 6704, MCG 3-30-72, ZWG 97.95, PGC 36487) estas galaksio en konstelacio Leono.
13995 Tõravere
13995 Tõravere estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
NGC 3842
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kukinsula dolaro
La kukinsula dolaro - angle Cook Islands dollar - estas la nacia valuto de la Kukinsuloj. Unu dolaro estas dividita je cent cendoj (angle cent respektive plurale cents), kvankam iuj 50-cendaj moneroj ankaŭ havas la skribaĵon "50 tene". La valuto konsideratas variaĵo de la novzelanda dolaro kaj tial ne havas apartan internacian valutan kodon laŭ la normo ISO 4217.
13995 Tõravere
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la estona vilaĝo Tõravere proksime de la nova observatorio de la universitato de Tartu.
Kukinsula dolaro
Historio
Ĝis la jaro 1967, la novzelanda pundo (angle New Zealand pound, ISO-kodo NZP, valida de 1840 ĝis 1967) estis uzata krom en Novzelando ankaŭ estis la valuto de la Kukinsuloj - sekve ĝi estis interŝanĝata per la novzelanda dolaro. En 1972, moneroj estis produktataj aparte por la Kukinsuloj, kaj apartaj monbiletoj sekvis en 1987. La kukinsula dolaro estas fikse ligata al la novzelanda dolaro je kurzo 1=1.
Regule cirkulas moneroj de 5, 10, 20 kaj 50 cendoj, de 1, 2 kaj 5 dolaroj (principe ekzistas ankoraŭ moneroj de 1 kaj 2 cendoj, sed ili ne plu produktatas ekde la jaro 1983 kaj ne plu estas oficiala pagilo). Ĉiuj moneroj unuflanke bildigas portreton de la brita reĝino Elizabeto la 2-a, la cendaj moneroj aliflanke prezentas bildojn el la loka flaŭro kaj faŭno, dum la dolaraj moneroj havas aliajn lande tipajn bildojn: la 1-dolara montras la kukinsulan dion Tangaroa, respondeca pri vira fekundeco, la 2-dolara tipan akvujon sur tablo kaj la 5-dolara konkan trumpetosimilan muzikilon. Krom la moneroj, cirkulas monbiletoj de 3, 10, 20 kaj 50 dolaroj: ili ĉiuj unuflanke havas bildon de kristana preĝejo sub palmoj kaj apud ĝi pluraj promenantaj civitanoj, kaj aliflanke bildigas kulturajn kaj naturajn specifaĵojn de la kvar geografiaj regionoj de la insularo. Ekde la jaro 1995 la monbiletoj ne plu estas produktataj, kvankam ili en la insularo daŭre cirkulas paralele al la novzelandaj monbiletoj kaj estas oficiala pagilo.
Riacho de Santo Antônio
Riacho de Santo Antônio estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 1.722 loĝantojn en 2010.
24204 Trinkle
24204 Trinkle estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maria Trinkle, mentorino en 2008 de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS), scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Smithtown High School East en St. James (Nov-Jorkio).
Etila 2-acetilbenzoato
Etila 2-acetilbenzoato aŭ etila 2-acetilbenzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Acetilbenzoata acido kaj etanolo. Etila 2-acetilbenzoato estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 2-acetilbenzoato prezentas etilformiatan grupon kaj acetilan grupon ligitajn al la benzena ringo en la 1-a kaj 2-a pozicioj. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Uitikon
Uitikon estas komunumo en la distrikto Dietikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3844 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Uitikon konsistas el la municipoj Ringlikon, Waldegg kaj Uitikon.
Geografio
Uitikon situas sur la suda flanko de la monto Uetliberg. Oni de ĝi havas belegan vidon super la tuta urbo Zuriko kaj la Limatvalo. Al Uitikon apartenas ankaŭ la vilaĝeto Waldegg, kun propra haltejo ĉe la Uetliberg-Fervojo.
Trafiko
Sur la teritorio de Uitikon troviĝas du stacidomoj de la Uetliberglinio de la Sihlvalo-Zuriko-Uetliberg-Fervojo, krome ĝi ankaŭ per poŝtaŭtobusoj estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Sur monteto proksime de la centro de Uitikon situas la iama residenco de la sinjoroj juĝistoj de Uitikon kaj Nieder-Urdorf. Kolonelo Hans-Jakob Steiner de Hallwil kaj lia posteulo transformis la novan domon sur la monteto iom post iom al kastelo. En la jaro 1650 estis laŭ la gusto de la epoko aldonita baroka fasado, kies pordeco hodiaŭ ankoraŭ estas konservita.
Vendegies-au-Bois
Vendegies-au-Bois estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 387 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Vendegies-au-Bois estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Vendegies-au-Bois troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Vendegies-au-Bois etendiĝas sur 9,98 km².
Administrado
Vendegies-au-Bois apartenas al la kantono Quesnoy-Est, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
20234 Billgibson
20234 Billgibson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff, Usono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William C. Gibson, direktoro pri utilŝarĝo de la misio New Horizons- Plutono - Kujper-zono. Krome li estis responsulo de la disvolvo de multenombraj instrumentoj, kiuj studis la teran magnetosferon, la planedojn kaj la kometojn.
Oravské Veselé
Oravské Veselé, hungare Veszele [vesele] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Oravské Veselé etendiĝas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Námestovo troviĝas je 10 km.
Miĥail Larionov
Miĥail Fjodoroviĉ LARIONOV (Михаил Фёдорович Ларионов) (naskiĝis en Tiraspolo, mortis  en Fontenay-aux-Roses) estis avangarda rusa pentristo.
Oravské Veselé
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1629 en formo "Weszele". En 1659 oni komputis tie 817 loĝantojn. En 1682 la unuigita pola kaj litova armeo detruetis la vilaĝon. En 1703 302, en 1778 jam 1234 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 1323 vilaĝanoj loĝis en 365 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Veszele 1818 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Námesztó, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Oravské Veselé 2661 homoj, (2642 slovakoj).
Miĥail Larionov
Vivo kaj verko
Miĥail Larionov naskiĝis en Tiraspolo, apud Odesa en la Rusia Imperio. En 1898 li eniris la "Moskvan Lernejon de Pentrado, Skulptado kaj Arĥitekturo" sub gvidado de Isako Levitan kaj Valentino Serov. Li estis eksigita 3-foje pro sia radikala sinteno. En 1900 li renkontiĝis kun Natalja Gonĉarova kaj formis vivdaŭran rilaton kun ŝi.
Oravské Veselé
Famuloj
En la iama Veszele naskiĝis hungara geologo Dénes Mednyánszky.
Miĥail Larionov
Vivo kaj verko
Ekde 1902 lia stilo estis Impresionismo. Post vizito al Parizo en 1906 li transiris al Post-impresionismo kaj poste al Nov-primitiva stilo kiu devenis parte de rusa signo-pentrado. En 1908 li enscenigis ekspozicion "Ora ŝaffelo" en Moskvo, kiu inkluzivis pentraĵojn de internaciaj avangardaj artistoj kiel Matisse, Derain, Braque, Gauguin kaj Van Gogh. Aliaj grup-eksponoj promociitaj de li inkluzivis Tatlin, Chagall kaj Maleviĉ.
Larionov estis fondinta membro de du gravaj Rusaj artaj grupoj «Бубновый валет» (Fanto de Karoo) (1909–1911) kaj la pli radikala «Ослиный хвост» (Azena vosto) (1912–1913). Li donis nomojn al ambaŭ grupoj. Lia unua soloa ekspono estis unutaga en Moskvo en 1911.
En 1913 li kreis Radiismon, kiu estis la unua kreaĵo de preskaŭ abstrakta arto en Rusio. En 1915 li forlasis Rusion kaj laboris kun baletestro Sergej Djagilev en Parizo pri produktado de Rusaj Baletoj. Li vivis la reston de sia vivo en Francio kaj akiris francan ŝtatanecon. Li mortis en pariza suburbo Fontenay-aux-Roses.
La plej alta prezo pagita por pentraĵo de Larionov en aŭkcio estis.
Li estas en la plej alta kategorio "1A - mondfama artisto" en "United Artists Rating" (: "Единый художественный рейтинг").
De Pinte
De Pinte (nederlande, proksimuma prononco [De PINte]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
La alteco en De Pinte estas inter 7 m kaj 10 m super la marnivelo, kaj la valo de la Skeldo tie estas la plej malalta punkto. La najbaraj municipoj estas Gent, Merelbeke, Nazareth, Gavere kaj Sint-Martens-Latem.
Yoshio Kitajima
Yoshio Kitajima (北島 義生, n. ) estas japana futbalisto.
Fos-sur-Mer (stacidomo)
Fos-sur-Mer estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Port-de-Bouc, apud Fos-sur-Mer, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Miramas - L'Estaque (935000).
Lovčovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1351.
Atsuto Oishi
Atsuto Oishi (大石 篤人, n. ) estas japana futbalisto.
43283 Robinbock
43283 Robinbock estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras la miĉigana amatora astronomino Robin Bock, kiu servis kiel trezoristino de la Astronomia Societo Warren de 1979–1980 kaj poste vicprezidentino kaj sekretariino de la Regiono de la Grandaj Lagoj de la Astronomia Ligo.
Jakob Dinesohn
Jakob Dinesohn (nomaj veriaĵoj Jacob Dinesohn aŭ Dineson, kaj Jankev [respektive Yankev] Dineson, hebree יעקב דינזון; naskiĝis en 1836 en la urbeto Žagarė, komunumo Joniškis, nuntempa Litovio; mortis la 29-an de aŭgusto 1919 en Varsovio) estis jidlingva verkisto, klerulo kaj edukisto. Li enkondukis la ĝenron de sentimentala romano en la jidan literaturon, verkis grandan nombron da noveloj kaj ankaŭ aktivis kiel tradukisto. En siaj verkaĵoj kaj ankaŭ en la ĉiutaga vivo li engaĝiĝis por socie malprivilegiaj gomoj, por ama eduko de infanoj kaj aparte varbis cele al religia toleremo.
Freya Stark
Dame Freya Madeline STARK OBI (31a de januaro 1893 – 9a de majo 1993), estis angl-itala esploristo kaj veturverkisto. Ŝi verkis pli ol du dekduoj da libroj pri siaj veturoj en Mezoriento kaj Afganio same kiel kelkajn membiografiajn verkojn kaj eseojn. Ŝi estis unu el la unuaj ne-araboj kiuj veturis tra la sudo de la Araba Dezerto.
NGC 3843
NGC 3843 (aliaj indikoj — UGC 6699, MCG 1-30-11, ZWG 40.34, PGC 36471) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Yumeiho
Yumeiho-terapio estas ne nur simpla masaĝo. Ĝi traktas ne nur la malbonajn ostojn, "Koksoston Ĝustiga Premkneda Terapio" - ankaŭ nomata Yumeiho [jumejho], evoluigita de s-ro Saionji Masayuki [sajonĝi masajuki] - estas kuracmetodo ĝustiganta ostojn de la tuta korpo, malstreĉanta ĝiajn muskolojn kaj konektitajn histojn, kaj efike foriganta ĉiujn malsanojn kaŭzitajn de la mislokiĝintaj koksostoj, kiuj estas la centro de la korpo.
NGC 3843
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Yumeiho
Yu : kiu redonas vivoforton
Mei : por la homa korpo kaj kaj remeto en la ĝusta loko per manipulado
Ho : kiu redonas ekvilibon
Yumeiho estas natura terapio kaj preventa kontraŭ malsanoj. Laŭ ĝi oni knedas certajn korpopunktojn por fortigi la naturan kurackapablon de la homa korpo, kaj atingi sanigon aŭ protekton. Danke al ĝi oni bezonas neniun medikamenton, injekton aŭ operacion, kaj krome ĝi ne kaŭzas flankajn malbonajn efikojn.
La koksosta mislokiĝo estas denaska ĉe 99% de la suferantoj, ĉar ili venis en la mondon tra la naskokanalo de patrino, kiu mem havis mislokiĝintajn koksostojn.
La mislokiĝo de la koksostoj estas la precipa kaŭzo de doloro ĉe la koksoj, ŝultroj kaj malsanoj de internaj organoj. Tio suferigas multajn homojn. Yumeiho korektas la mislokiĝon de ne nur la ostoj sed ankaŭ la muskoloj. Ĝia tekniko estas froto kaj knedo de muskoloj. Sur tiu bazo la terapio aldonas vertikalan premon sur iujn punktojn. La froto kaj la knedado okazas samtempe kun la premo, kiel en la perfingra masaĝo, tial ĝi estas nomata "premkneda metodo".
La premkneda metodo havas pli bonan efikon ol la perfingra masaĝo. Ĝi povas komplete malstreĉi Ia muskolojn kaj la konektitajn histojn, restarigi Ia elastecon de la muskoloj, faciligi ĝustigon de la mislokiĝintaj ostoj kaj sukcesigi la kuracadon. Krome ĝi ankaŭ bonigas la sangocirkuladon kaj lokan metabolon.
La metodo estas lernebla de ĉiu ajn. Laŭ ties adeptoj, per nudaj manoj oni povas kuraci kaj preventi multajn malsanojn. Ili asertas, ke malsanoj aperas pro malekvilibro en la korpo. La homo havas en sia korpo naturan kapablon forigi la malekvilibron - tio estas nomata la memsaniga kapablo aŭ vivforto. Se homo perdas tiun memsanígan kapablon, li ne povas rezisti kontraŭ malsano kaj aperas simptomo, ekzemple doloro. Tiam aperas tre grava problemo rehavi la jam perditan kapablon. Yumeiho-terapio estas kalkulata de siaj adeptoj la plej bona rimedo por kreskigi la memsanigan kapablon. Ekzistas krom la terapio ankaŭ memtrejna gimnastiko.