cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nevo (rivero)
Navigado
La Volga–Balta Akvovojo (Volgobalt, Волгобалт), iam konata kiel Mariinska Kanalsistemo (en rusa: Мариинская водная система), estas serio de kanaloj kaj riveroj kiu ligas la akvon de la rivero Volgo kun tiu de la Balta Maro tra la Nevo.
Inundoj
En Nevo oftas leviĝoj de la akvonivelo (inundoj), foje katastrofaj. La leviĝoj okazas pro forta okcidenta vento, kiu levas nivelon de la maro en la Finna golfo, pro kio nature digita rivero ankaŭ leviĝas. La lasta granda leviĝo okazis en januaro 2005, kiam kelkaj kajoj de Peterburgo estis kovritaj de akvo. Inundoprotekta digaro estas konstruata en elfluejo de Nevo, ĉe la insula urboparto konata kiel Kronŝtadt, por protekti la urbon; plejparto de la projekto estas jam realigita.
Kanada angla lingvo
Kanada angla aŭ kanadangla lingvo (CanE, CE, en-CA) estas la aro de varioj de la angla lingva indiĝena al Kanado. Laŭ la censo de 2016, la angla estis la denaska lingvo de pli ol 19,4 milionoj da kanadanoj aŭ 58.1% de la tuta loĝantaro. La cetero de la loĝantaro estis denaskaj parolantoj de la kanada franca (20.8%) aŭ de aliaj lingvoj (21.1%). Pli granda nombro, 28 miliono da homoj, raportis, ke ili uzas la anglan kiel plej uzata lingvo. De kanadanoj ekster la provinco de Kebekio, 82% raportis, ke ili parolas la anglan denaske, sed ene de Kebekio la nombro estis nur 7.5% ĉar loĝantoj estas plejparte denaskaj parolantoj de la kanada franca.
La kanadangla enhavas ecojn de kaj la brita kaj la usona angla, kaj ankaŭ kelkajn unike kanadajn ecojn. La kanada angla samas kun la usonangla plejparte, la preciza influo de usonangla, britangla, kaj aliaj fontoj al kanadanglaj varioj estis la daŭranta temo de sistemaj studoj ekde la 1950aj jaroj.
Fonologie, la kanadangla kaj la usonangla estas klasifikataj kune kiel la nordamerika angla, emfazante la fakton, ke la preskaŭ ĉiuj eksteruloj, eĉ aliaj denaskaj anglalingvanoj, ne povas distingi la tipajn akĉentojn de la du landoj sole pro la sono. Kanadanoj kaj usonanoj mem foje havas problemon distingi siajn proprajn du akĉentojn, precipe kiam iu parolas kun urba norma kanadangla akĉento, kiu ofte sonas identa al okcidentusona angla.
Ortografio
Kanada literumo de la angla lingvo kombinas britajn kaj usonajn metodojn, kaj aldonas kelkajn hejman ecojn.
Fonologio
Laŭ la gravaj sonsistemaj (fonologioj) de la angla lingvo ĉirkaŭ la mondo, la kanadangla plej proksimas al la usonangla, ambaŭ estante grupigintaj kunen en nordamerika angla sonsistemo. La ĉefa kanada akĉento ("la norma kanada") ofte kompariĝas al la tre simila kaj plejparte koincida "ĝenerala usona" akĉento, akĉento ĝenerale parolata trans Usono kaj perceptata tie relative mankanta rimarkeblajn regionajn ecojn.
La provincoj oriente de Ontario montras la plej grandan dialektan diversecon. Norda Kanado estas, laŭ William Labov, formiĝanta dialekta regiono, kaj unueca angla dialekto ankoraŭ ne formiĝis. Tre unueca dialekto ekzistas en okcidenta kaj centra Kanado, situacio kiu estas simila al tio de okcidenta Usono. Labov identigas regionon "Enlanda Kanado" kiu koncentras ĉiujn la difinajn ecojn de la dialekto centrita en la prerioj, kun randaj areoj kun pli variaj skemoj inkluzive la metropolaj areoj de Vancouver kaj Toronto. Ĉi tiu dialekto formas dialektan kontinuumon kun la fora okcidenta usonangla. Tamen, ĝi estas tre malsama de la enlanda norda usonangla de la centra kaj orienta regionoj de la Grandaj Lagoj.
Difina trajto de la kanadangla estas "vokala levo". La diftongoj /aɪ/ kaj /aʊ/ "levas" antaŭ senvoĉaj konsonantoj, konkrete /p/, /t/, /k/, /s/, /ʃ/ kaj /f/. En tiaj okazoj, /aɪ/ igas [ʌɪ~ɜɪ~ɐɪ]. Unu de la malmultaj fonetikaj variabloj kiu dividas kanadanojn regione estas la prononco de la levita alofono /aʊ/. En Ontario, /aʊ/ inklinas havi meza-centran aŭ eĉ meza-frontan artikulacion, foje preskaŭ [ɛʊ], dum en okcidento kaj la maraj provincoj, pli retirita sono estas aŭdita, pli proksime al [ʌʊ].
UTAU
UTAU (la japana vorto por "kanti") estas senpaga programo por sintezante kantadon. Kvankam ĝi estas pensita por sintezante japanlingvan kantadon, iu ajn lingvo povas esti sintezita, kvankam iuj lingvoj eble bezonos pli laboro ol aliaj. Ekzemple, la softvaro funkcias pli bona kun silabo-bazitaj lingvoj kiel japana kaj la korea, sed kompleksaj lingvoj kiaj angla kaj germana estas malfacilaj (sed ankoraŭ eblaj). La softvaro estas simila al Vokalojdo.
Resumo
En marto de 2008, Ameya/Ayame eldonis UTAU, senpage por elŝuti el sia retejo.
Kanada angla lingvo
Maraj provincoj
La fonologio de marprovinca angla havas kelkajn unikajn ecojn:
UTAU
Resumo
Uzantoj povas ankaŭ elŝuti jam pretajn voĉbankojn el interreto.
Aladár Laklóth
Aladár Laklóth [laklOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laklóth Aladár estas hungara muzikalkantisto, aktoro, voĉoaktoro, raliisto.
UTAU
Esperanta UTAU
Ekzistas du esperantaj UTAU voĉbankoj: "Kanti" (ina voĉbanko kun ĉilia-hispana akĉento) kaj "Komeco Novavojo" (vira voĉbanko kun kanada-angla akĉento). Ambaŭ estas baza-CV voĉbankon.
Esperanta traduko de la programaro ekzistas, sed nun nur por Mac OS. Ĝi povas esti elŝutita ĉi tie.
Aladár Laklóth
Aladár Laklóth naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Laklóth akiris muzikalkantistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1986. Lia ĉefinstruisto estis István Kazán. Jam ekde 1984 li havis rolojn en Teatro Madách. Inter 2007-2010 li estis membro de Teatro Petőfi (Sopron), poste li estis sendependa aktoro.
Li ricevis ŝtatan premion en 2015. Li dufoje edziĝis, lia unua edzino naskis filinon, la alia filon naskis filon.
Grakŝalmo
Ĉi tiu ligna blovinstrumento, kiun en pluraj tekstoj oni nomas bombardo, estas konata kiel "gralla" en katalunio kaj "chirimía" en Aragono. Grakŝalmo konsistas el duopa anĉo kaj ligna tubo kun sep tontruoj, kaj oni konstruis ĝin en la 15a kaj 16a jarcentoj. Ekzistas tuta familio de grakŝalmoj ampleksanta de soprano ĝis tenoro. Por ĝia ludado, oni enigas la anĉon en la buŝon ĝis lipa apogilo, sammaniere kiel blovilon. Ĝi estis tre uzata en surstrata muziko, en procesioj, akceptoj kaj dancoj, pro ĝia sonintenso.
Vaporondo
Vaporondo aŭ Vaportajdo estas malgranda ĝenro de elektronika muziko kaj vida artstilo. Ĝi komenciĝis kiel memeo de interreto en la komenco de 2010-aj jaroj. Ĝi remiksas lanteco, tranĉataj specimenoj de glata ĵazo, lifta muziko, ritmenbluso kaj salona muziko el 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj.
La ĉirkaŭaĵa subkulturo iam estas asocia kun ambigua aŭ satira pri konsumismo kaj popola kulturo, kaj celas esti karakterizata pri nostalgio aŭ surrealismo kun popola amuzaĵo, teknologio kaj antaŭaj jardekoj reklamoj. La estetiko (kutime stilata kiel “ＡＥＳＴＨＥＴＩＣ”) konsistas el fruaj interretaj bildoj, malfruaj 1990-aj jaroj ret-desegnoj, “glitch art”-o (eraretaj teknikoj), animeo, japanaj skribsistemoj, 3D objektoj, kiberpunko kaj grek-romiaj statuoj en siaj artkovriloj kaj muzikvideoj.
La pioniroj de ĉi tiu stilo estis la produktistoj James Ferraro, Daniel Lopatin kaj Ramona Xavier, kiuj uzis multaj pseŭdonimoj. Floral Shoppe el Ramona Xavier (kun la pseŭdonimo de “Macintosh Plus”, decembro 2011) estis konsiderata la unua albumo de la ĝenro kiu enhavas ĉio elementoj de la stilo).
Pranas Sitonis
Pranas Sitonis (naskiĝis la en rusa garnizona Kronŝtato (apud S.Peterburgo, mortis la  en Šiauliai, enterigita en Ginkūnai-tombejo) estis aktiva esperantisto.
Vivo
En 1912 la familio el Rusio revenis en Litovion, apud Žeimelis (distrikto Pakruojis), tamen la I Mondmilito detruis liajn revojn enradikiĝi en la patra lando. La maristo estis devigita reveni en la rusan militfloton kaj poste pereis dum marbatalo. La junaĝulon Pranas anstataŭ pereinta patro patronadis kaj faris al li grandan influon lia amata avo. Por la scivola knabo Pranas estis malfermita pordo por la lernado: komence en Žeimelis, poste en Kaunas. En 1930 Pranas komencis militservadon en Litova armeo, post la fino de sia servo li studis en komerca lernejo de Kaunas kaj laboris kiel ekonomiisto en la entrepreno „Lietūkis“. En 1939 P. Sitonis komencis studi juron en universitato de Vytautas la Granda. La II Mondmilito tamen nuligis ĉiujn planojn de la junulo. La studento kun sia familio estis devigita translokiƣi en urbeton Viekšniai kaj tie pasigi la milittempon. Al Kaunas Pranas ne plu revenis, tamen tie travivantaj jaroj restis por li la plej gravaj kaj memorindaj.
En Esperanta movado
En 1930 Pranas konatiĝis kun la lingvo Esperanto kaj ekamis ĝin ĝis sia vivofino. En Kaunas li amikiĝis kun samaĝuloj B. Gražulis, A. Vebeliūnas (1906-1993), V. Kalasauskas, A. Poška (1903-1993) ankaǎ aliaj, kiuj restis liaj la plej sinceraj amikoj por la tuta vivo. P. Sitonis estis arestita de Soveta sekreta servo KGB kaj sen ajna juĝo ekzilita en Komion. En la ekzilo Pranas laboris konstruante fervojon, tamen konstante per raportoj kaj petskriboj apelaciis al Moskvaj justiciaj instancoj pri sia senkulpa arestado. Pro la malsata vivo Pranas ekmalsanis je iktero. Dank‘ al ekzilita pola kuracisto li restis viva kaj stariĝis sur siaj piedoj. Al tiu tempo venis el Moskvo la amnesta atesto. Tre ne multajn ekzilitojn vizitis tia sukceso. En 1948, reveninte en Litovion, Pranas ricevis laboron en Vojkonstrua entrepreno en Mažeikiai. En 1951 la familio translokiƣis al Šiauliai kaj tie li restis ƣis la fino de siaj vivotagoj. Laborante kiel ĉefa librotenisto li klopodis pri ekonomika stato de la entrepreno kaj justicaj debatoj, demonstrante altan devokonscion kaj akuratecon. Kiam la 22a de oktobro 1958 en Šiauliai okazis refonda kunveno, kiu rekreis la urban Esperanto grupon kaj elektis gvidestraro, kies membro estiĝis P. Sitonis. En 1962 Pranas estis reelektita estrarano. En 1962 la aŭtoro de tiu ĉi skribaĵo unuafoje vizitis la esperantistan rondetkunvenon. Tie li ekvidis multajn solidajn antaŭmilitajn samideanojn. Inter ili grandan impreson faris la aktiva kaj intelekta preleganto Pranas Sitonis. En 1976 Pranas iĝis la pensiulo, tamen li ĉiam plu ĉiuĵaude vizitadis Esperanto klubon “Ruto”. Estis la jaro 1980 kiam malfacila malsano katenis nian samideanon P. Sitonis al la lito; li kapablis ĉion kompreni, tamen ne povis esprimi sin pervorte. En 5a februaro 1983 Pranas trankvile estintiĝis por ĉiam. Li estis entombigita en Ginkūnai-tombejo (apud Šiauliai).
Fonto
Romualdas Rutkauskas, Rememorinte la klubprezidanton de la jaroj 1965-1974, Litova Stelo, n-ro 6 (196), 2010, p. 23-24.
Stacio Kitanoda
Stacio Kitanoda (japane: 北野田駅 [Kitanoda-eki], angle: Kitanoda Station) estas fervoja stacio en Higaŝi-ku, Sakaj, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Fontcouverte
Fontcouverte estas nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Citadelo Laferrière
La Citadelo Laferrière, ankaŭ konata kiel La Citadelle, estas granda fortikaĵo situanta en la nordo de Haitio, pli malpli je 17 mejloj sude de la urbo Haitia Kabo. Temas pri la plej granda fortikaĵo de la okcidenta hemisferio, la plej granda el tuta Ameriko kaj enlistigita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1982. Nuntempe ĝi estas unu el la plej popularaj turismaj vizitindaĵoj de la turistoj en Haitio.
La grandega ŝton-strukturo estis konstruita de 20.000 laboristoj inter la jaroj 1805 kaj 1820, sub ordonoj de la reĝo Henri Christophe, kiel parto de sistemo de fortikaĵoj elpensitaj por pluvivigi la novan sendependan nacion (Haitio) antaŭ la ebloj de ataktoj de Francio. Kelkaj anekdotoj diras ke Kubo videblas el ĝi se la tago estas luma. Ankoraŭ estas konservataj la kuglegoj de la kanjonoj amasigitaj en la fortikaĵo.
La miksaĵo por gluigi la ŝtonojn de ĉi majesta fortikaĵo enhavis diversajn elementojn (kalko, melaso kaj sango de bovinoj kaj kapridoj, kiuj estis oferitaj elverŝigante ilian sangon sur la muroj por ke la spiritoj kaj gedioj de vuduo donu potencon kaj protekton al la strukturo.
Berthold Oppenheim
Berthold Oppenheim (naskiĝis la 29-a de julio 1867, mortis en 1942 en Treblinka (koncentrejo)) estis rabeno de Olomouc, Moravio.
Sunleviĝo
Sunleviĝo estas la tempo de matena krepusko aŭ duonlumo inter la momento kiam la suno estas 6 gradojn sub la horizonto, do ankoraŭ ne mem videblas, sed jam heligas kaj kolorigas la ĉielon tuj super la horizonto, kaj la momento kiam ĝi videbliĝas. Dum tiu tempo iuj steloj kaj planedoj en la ĉielo jam videblas sen optikaj helpiloj, kaj ankaŭ sur la tero la objektoj sufiĉe bone videblas por ke eblas komenci subĉielajn aktivaĵojn sen aldona lumigo.
La astronomia sunleviĝo estas la momento, kiam la suno troviĝas 18 gradojn sub la horizonto en la mateno. En tiu momento, ankoraŭ neniu sunradio lumigas la videblan ĉielon.
Laŭ aliaj lingvoj, ekzemple la angla, estas diversaj nomoj por la fazoj de la sunleviĝo antaŭ sia videbliĝo (dawn, matena krepusko, en la angla) kaj dum la momento de videbliĝo (sunset). Tamen la suno ankaŭ jam leviĝas, kiam ĝi ankoraŭ estas sub la horizonto, sed videble proksimiĝas al ĝi.
James BOND-Amikinoj
k
Vranové 2.díl
Vranové 2.díl estas dekstraborda parto de vilaĝo Vranové kaj parto de municipo Malá Skála en distrikto Jablonec nad Nisou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sude de Malá Skála sur dekstra bordo de rivero Jizera. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 62 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vranové 2.díl situas en katastra teritorio Vranové II kun areo 1,77 km². En la katastra teritorio Vranové II situas ankaŭ Křížky kaj Záborčí.
Historio
La unua skkribmencio pri vilaĝo Vranové devenas el la jaro 1382.
Lajos Betegh
BETEGH Lajos estis hungara bakteriologo. Li naskiĝis en 1873 en Csíkszentimre kaJ mortis en 1913 en Csíkszentimre. Lia nobela antaŭnomo estis csíktusnádi [ĉiktuŝnAdi].
Kariero
Li estis ĉefinspektisto de aŭtoritato gubernia kaj mara de Fiume (tiutempe ekstera apartenaĵo de Hungara reĝlando) pri bestobredado. Li multe okupiĝis pri tuberkulozo, krome li strebis por malfermi novan branĉon por la fiŝkaptado en la Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1907.
János Sándor (fizikisto)
János Sándor [jAnoŝ ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sándor János estis hungara fizikisto, profesoro, instruisto.
Biografio
János Sándor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1944. Post siaj studoj li estis trudlaboristo, post la 2-a mondmilito li instruis en diversaj lernejoj. Ekde 1953 li estis lektoro 2 jarojn, poste li estis adjunkto. En 1957 li instruis 2 jarojn en gimnazio, poste en Teknika Universitato de Budapeŝto. En 1974 li eklaboris en fizika instituto, kie post jaroj li estis vicinstitutestro. En 1975 li kandidatiĝis. Li okupiĝis pri rilatoj inter fiziko kaj kemio.
Betton
Betton estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bettonnais.
33600 Davidlu
Nomo
Ĝia nomo honoras David M. Lu, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Mills E. Godwin High School de Henrico (Virginio, Usono).
Émile Nouguier
Émile Nouguier (17a de februaro 1840 – 23a de novembro 1897) estis franca civila inĝeniero kaj arkitekto. Le estas fama kiel kundesegnisto de la Eiffel Turo, kiu estis konstruita en 1887–1889 por la Universala Ekspozicio de Parizo de 1889, por la Garabita viadukto, nome la plej alta en la mondo tiam, ĉe Ruynes-en-Margeride, Cantal, Francio, kaj la Ponto Faidherbe Bridge super la rivero Senegalo en Senegalo.
En 1861 li ĉeestis kaj gradiĝis en la Franca Politeknika Lernejo en Parizo, en 1862 li aliĝis al la École nationale supérieure des mines de Parizo kie li gradiĝis en 1865 kun la titolo de minkonstrua inĝeniero.
En 1867 Émile Nouguier estis dungita de Eiffel et Cie, poste Compagnie des Establissments Eiffel posedata de Gustave Eiffel kaj inter 1867 kaj 1893 li kontribuis al multaj konstruprojektoj.
Émile Nouguier estas ĉefa rolulo en la romano de 2016 To Capture What We Cannot Keep de la brita verkisto Beatrice Colin.
Ave Maria (Florido)
Ave Maria estas planita, katolika komunumo kaj kolegia urbo nuntempe en evoluo, en konteo Collier, Florido, proksime al Immokalee kaj Naples. Oni celas 20-30 mil loĝantojn kaj eŭropstilan (promeneblan) urbon.
Loka komunumo kaj entreprenaj gvidantoj kunlaboris kun Fondaĵo Ave Maria por konstrui la novan komunumon, kiu, ekde 2006, havas kreskantan Romkatolikan universitaton, la Universitato Ave Maria.
1289 Kutaiso
1289 Kutaiso estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la kvartela urbo Kutaiso.
Thomas Browne
Kavaliro Thomas BROWNE, angla verkisto (la 19-an de oktobro 1605 - la 19-an de oktobro 1682).
Li naskiĝis en London, kaj estis filo de silk-komercisto, kiu mortis dum lia frua infaneco. Post tio oni sendis Thomas Browne al la Winchester College, grava privata lernejo ĉe Winchester. En 1623 li eniris Pembroke College, kolegio de la Universitato de Oksfordo, kaj diplomiĝis en 1626. Post tio li studis la medicinon ĉe pluraj eŭropaj universitatoj, inkl. tiu de Leiden, kie li gajnis medicinan diplomon en 1633. De 1638 ĝis lia morto en 1682 li estis prospera kuracisto en Norwich. Preskaŭ senĝene li travivis la anglan enlandan militon. En 1673 la reĝo Karlo la 2-a vizitis Norwich kun sia korteganoj, kaj oni proponis ke urbestro estu kavalirigita, sed la urbestro ne akceptis la honoron, anstataŭe sugestante Thomas Browne. La reĝo konsentis.
Browne entombiĝis en la preĝejo St Peter Mancroft, Norwich.
Liaj verkaj plenas da aludoj al la Biblio kaj la klasika literaturo, kaj elmontras scivoleman intelekton kiu interesiĝas pri multaj temoj.
Lia plej fama verko estas Religio Medici, kiu furoris ne nur en Anglio sed ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj. La libro estas deklaro de la religia kredo de Browne kaj psikologia mem-portreto. Browne verkis ĝin ĉ.1635 sed ĝi ne oficiale eldoniĝis ĝis 1643, post la apero de du ne-rajtigataj eldonoj. Por la oficiala eldono, Browne ellasis kelkajn religie provokajn enhavojn. Malgraŭ tio, en 1645 la Papo aldonis la verkon al la listo de libroj malpermesataj al rom-katolikoj. En la libro estas klare ke Brown kredis je sorĉistinoj, kaj fakte en 1662 li ĉe-estis proceson kontraŭ sorĉistinoj en Bury St Edmunds, Suffolk, dum kiu, per citado de similaj okazoj en Danlando, li helpis persvadi la ĵurion kulpigi la virinojn. La libro traktas multajn diversajn temojn, inter kiuj la okultismo kaj la natureco de la dormo.
Inter aliaj verkoj estas:
Browne korespondis kun multaj sciencistoj kaj antikvistoj, inkl. John Aubrey, John Evelyn, Elias Ashmole kaj Kenelm Digby.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Tápiósüly)
La preĝejo Naskiĝo de Maria estas romkatolika monumento historia en urbo Sülysáp (Hungario), pli frue en vilaĝo Tápiósüly, en la mezepoko Süly.
Historio
Eklezia fonto mencias kirkon en 1332. Laŭ aliaj fontoj tiu ĉi gotika kirko estis konstruita en 1498. Dum dominado de la turkoj ĝi ruiniĝis, sed post liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a ĝi estis renovigita. La paroĥo ekfunkciis en 1724. La internaj instalaĵoj estis faritaj en 1759. En la sekvaj jarcentoj la preĝejo plurfoje estis trakonstruita, eĉ pligrandigita (ekzemple en 1696 flankonavo konstruiĝis ene kun mezepoka fenestro, en 1937 plia krucnavo konstruiĝis). En 1876 oni disrabis la preĝejon. La kirko estis renovigita en 1976, sed la lasta kaj plena en la jaroj 2009 kaj 2010. Arkeologoj esploris en 2000. Orgeno estis farita al Gyömrő en 1825 kaj estis portita tien en 1969.
Konstruaĵo
La konstruaĵo staras sola en korto. En la simetria fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, kiu estas apogita kun du pilieroj. La navo havas 2 krucnavojn kaj sakristion. La absido estas plurlatera kaj estas apogitaj per pilieroj. Sub unu el la krucnavoj kripto troviĝas. La altara bildo el la 19-a jarcento prezentas naskiĝon de Maria.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Verisign
estas usona komputika firmao, produktanta programaran, sed ankaŭ aparatajn servojn por sekura stokado kaj transigo de informoj. Ĝia ĉefsidejo estas en Reston, Virginio.
18789 Metzger
18789 Metzger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vincent Tyler Metzger, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri scienco de la medio. Li estis lernanto ĉe la Cibola High School en Albuquerque (Nov-Meksiko Usono).
Akvofalo Ráztocký
Akvofalo Ráztocký (Ráztocký vodopád) estas akvofalo en fino de Kvačianska Valo (Kvačianska dolina), kiu estas unu el ĉefaj valoj en montaro Chočské vrchy en distrikto Liptovský Mikuláš en Slovakio. La teritorio de la akvofalo troviĝas en nacia natura rezervejo, kiu apartenas al vilaĝo Kvačany. En fino de la valo sinsekve kunfluas tri rojoj: Kvačianka (ĉefa rojo), kiu alportas Borovianka kaj en ĝi enbuŝiĝas la torento, kiu kreas akvofalon – torento Ráztoka. La teritorio de Ráztoka torento apartenas al riverbaseno de Váh.
Priskribo
Deveno de akvofalo estas per rea erozio de akvo en kalkŝtonaj tavoloj.
Aliro
Nuntempe akvofalo estas rekte alirebla per ruĝmarkita kaj poste blumarkita turistapiedvojo de Kvačany al vilaĝo Veľké Borové preter du rekonstruitaj kaj konservitaj akvomueliloj. Kelkaj dek metroj de mueliloj je la dekstra flanko ni povas vidi flankan valeton kun la akvofalo.
Formoso do Araguaia
Formoso do Araguaia estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 18.427 loĝantojn en 2010.
Akvofalo Ráztocký
Vidu ankaŭ
Listo de slovakaj akvofaloj
Margaret Murray
Margaret Alice MURRAY (naskiĝis la 13-an de julio 1863 en Kolkato, Barato - mortis la 13-an d101e novembro 1963)101 estis elstara brita antropologino kaj egitpologino. Ŝi estis famkonita inter akademianoj pro siaj lertaj kontribuoj al egiptologio. Ŝiaj studadoj pri folkloro kaj sorĉarto cetere naskis la teorion de tuteŭropa, prakristana pagana religio fondita sur Kornita Dio.
Ŝiaj opinioj kaj teorioj grave influis la estigon de viko kaj la aliajn branĉojn de novpaganismo.
Villaescusa de Haro
Villaescusa de Haro [bijaeskUsa deAro] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Villaescuseros. La censita loĝantaro en 2013 estis de 574 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,31 loĝ/km².
Situo
Villaescusa de Haro estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo maksimume de 824 m; je 90 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 91 km². La geografiaj koordinatoj estas 39.6°N, -2.66667°W.
La municipa teritorio limas norde kun Fuentelespino de Haro, Alconchel de la Estrella kaj Villalgordo del Marquesado; oriente kun Villar de la Encina, Carrascosa de Haro kaj Rada de Haro; sude kaj okcidente kun Belmonte.
Geografio
Norde de la teritorio pasas la rivero Záncara. La indiĝena vegetaĵaro estas komponita ĉefe el makiso (timiano, satureo, lavendo, kalikotomo) anzinoj kaj kirmeskverkoj.
Historio
Estas gravaj konstruaĵoj de la epoko de la Rnesanco, kiam oni klopodis starigi en tiu vilaĝo universitaton en epoko de la Kardinalo Cisneros.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ĉiam el partio de dekstruloj kun partikulareco ke dum kvarono da jarcento estis la sama urbestro en tri diferencaj partioj nome Balbino Millán Pérez el sinsekve AP, PP kaj VHI (Villaescusa de Haro Independientes) ekde 1987 al 2011.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Kantono Verdun-sur-le-Doubs
La kantono de Verdun-sur-le-Doubs (france canton de Verdun-sur-le-Doubs) estas franca kantono situanta en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Chalon-sur-Saône. Ĝia ĉefurbo estas Verdun-sur-le-Doubs.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Verdun-sur-le-Doubs la jenaj 22 francaj komunumoj :
Fajroverta regolo
Fajroverta regolo (Regulus ignicapilla) estas tre eta paseroforma birdo. Ĝi estas membro de familio regoledoj, kies scienca nomo Regulidae devenas el la latina vorto regulus aŭ "eta reĝo" aŭ princo, kaj derivas el la koloraj kronoj de plenkreskuloj. Ĝi apartenas al la pli etaj birdoj de paseroformaj birdoj kaj estas la dua plejmalgranda birdo en Eŭropo.
Lotus 1-2-3
Lotus 1-2-3 estas tabelkalkulilo de la firmao Lotus Software (nun filio de IBM). Ĝi estis tre populara kaj pligrandigis la sukceson de komputiloj individuaj en entreprenoj.
Fajroverta regolo
Disvastiĝo
Okcidentpalearktisa specio loĝanta okcidentan kaj mezan Eŭropon ĝis Norda Maro, Danio, Balta Maro. Parto de populacio loĝas en suda Britujo. Oriente arealo de birdo iras al okcidenta Ukraino, orientaj limoj de Rumanio, Bulgario kaj Grekio. Ĝi nestas sur iuj mediteraneaj insuloj kaj en norda Afriko. Izole ankaŭ en Malgranda Azio kaj Kaŭkazo. La specio kreas kelkajn subspeciojn. Ĝi estas parte migranta specio, nordaj populacioj vintras en Okcidenta Eŭropo, Mediteraneo kaj Norda Afriko. Centro de troviĝo de ĉi specio estas nordo de Iberio, Alpoj kaj sudo de Germanio. La plej altaj populacioj estis esplorataj en Hispanio (1-2 milionoj da paroj), Germanio, Svisio, Aŭstrio kaj Rumanio.
Lotus 1-2-3
En Usono, Lotus okazigis multajn procedurojn pro malobservo de kopirajto, ĉefe kontraŭ Borland (kies tabelkalkulilo Quattro Pro uzis la klavarmallongigojn de 1-2-3).
Fajroverta regolo
Nestado
La birdo serĉas por nesto kutime koniferajn arbarojn, precipe de piceoj. Tre rare birdo faris neston en foliaj arbaroj. La nesto estas duonglobo, kiu estas pendita kaj plektita inter flankaj penditaj branĉoj de la arbo. La neston konstruas ambaŭ birdoj de paro dum ĉirkaŭ 20 tagoj, foje malpli. La konstruado komencas kiel maldensa korbo de araneaj fibroj, kiuj ĉirkaŭvolvas kelkajn penditajn branĉetojn. Sinsekve estas enplektitaj en ĝi pecoj de muskoj kaj likenoj. Ankaŭ en nesto povas esti pecoj de malsekaj herboj, radiketoj, branĉetoj. Kutime nestas dufoje jare. Ovodemetado estas de 7-9 ruĝetaj ovoj (13,5x10,3 mm). Kovado dum 14-15 tagoj. Idoj estas nutritaj dum 19-20 tagoj. "Tuta ovodemetado, kiu pezas ĉirkaŭ 7.2 g, estas 140 % de pezo de ina korpo. Tio estas mirinda, kiel ino povas dum 10-11 tagoj amasigi materion, kiu pezas pli ol la ĝia propra korpeto, eĉ dufoje jare."
Nutrado
Precipe insektojn. Ĝi traserĉas branĉojn de koniferoj kaj serĉadas ĉiujn evoluajn fazojn de insektoj (maturaj, ovoj, larvoj, krizalidoj). Ofte faras tion dum ŝvebado kaj flirtado (kiel kolibro) ĉe branĉoj.
Lotus 1-2-3
La alveno de Microsoft Windows sur la merkato de personaj komputiloj pligrandigis la sukceson de Microsoft Office kaj de Excel (rekta konkuranto de 1-2-3). Iom post iom la programaro Microsoft Office gajnis kontraŭ 1-2-3. Lotus Symphony, la sekvanto de 1-2-3 ne sukcesis. 1-2-3 estis adaptita por Vindozo kaj enmetita en la programaro Lotus SmartSuite.
Fajroverta regolo
Voĉo
Logado laŭta zí-zí-zí. Kanto kiel orverta regolo sed monosilaba kreskanta je la fino.
Taksonomio
La populacio sur insulo Madejro, kiu estis konsiderata kiel subspecio de ĉi taksono (R. i. madeirensis), post la eksploroj nune estis konsiderata kiel memstara subspecio Madejra regolo (Regulus madeirensis) malsimilas per pli mallonga superokula strieto, pli longa beko kaj pli malhela oranĝa krono.
Marija Belošević
Marija Belošević (naskiĝis la en Zagreb, Kroatio) estas kroata esperantistino kaj ĵurnalistino.
Ŝi naskiĝis en 1965 kaj esperantistiĝis en bazlernejo. Diplomita internacia pedagogo de Esperanto, ŝi 27 jarojn gvidas E-kursojn; IM de UEA; membro de IKUE kaj ILEI; siatempe C-komitatano de TEJO; A-komitatano de UEA por ILEI kaj observanto de ILEI ĉe la Estraro de UEA (1993-1998); estrarano kaj sekretario de ILEI (1991-1998); B-komitatano de UEA (2001-2004; 2004-2007); komisiito pri faka agado de UEA (2003-2004); de la jaro 1991 aktive partoprenas en la agado de IEK (rajtigita ekzamenanto); kunlaboranto de la projekto Interkulturo; kunlaboranto de Juna Amiko kaj Monato; dum pluraj jaroj tradukas el kaj al Eo; aktivis/as en pluraj E-organizoj (lokaj/urbaj kaj landaj) kaj en la regiona agado (Esperanto-komunumo de Alp-Adrio); estraranino kaj vicprezidantino de IKUE (de 2003); aktiva en la sfero de la kroataj NROj (i.a. membro de la Konsilio por la evoluo de la civila socio de la kroata registaro 2003-2007). Kiel B-komitatano de UEA ŝi aparte interesigos pri: faka agado (plifortigo, evoluo, subteno, kunlaboro); instruado/edukada kaj regiona kunlaboro.
Sabino (San-Paŭlio)
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Lins. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Valečov
Valečov estas ĉeĥa la plej granda rokburgo, ĉirkaŭita de du subburgejoj, kun ĉirkaŭaĵo reguligita kvazaŭ travintrejo de husanaj soldataroj. Ĝi estiĝis en duono de la 14-a jarcento, sed alkonstruita ĝi estis ankoraŭ en la 16-a jarcento. Kelkaj rokĉambretoj estis uzataj ankoraŭ komence de la 20-a jarcento (esprimo „rokĉambretoj“ markas en Ĉeĥa paradizo ĉambron elhakita en grejson). La burgoruino hodiaŭ situas sur kelkaj altaj grejsaj rokblokoj, ĝi estas pligrande en la roko subkeligita kaj kunigita per trairejoj kaj koridoroj. En supra parto de la burgo kondukas mallarĝa koridoro ĝis kovrita rokĉambro nomata Juvelejo, kie estis metataj valoraĵoj. En la subburgejo situas ankaŭ botelsimila spaco konsiderata kiel malsat-mortigejo, sed prefere temas pri subtera grenejo. Tiuj ĉi konstruaĵoj plenigis funkcion de iaj naturkonservaĵoj: ĝermiĝinta grejno konsumis en ili oksigenon, la spacon plenigis inerta gaso karbondioksido kaj tiu la grejnon ne nur konservis, sed ankaŭ ĝi mortigis malutilantojn.
La subteraj spacoj de la burgo estas libere alireblaj (krom Malsat-mortigejo), la rokkoridoro kaj la juvelejo interne de la burgo estas konsisto de vizitrondo, la rokĉambroj situas ĉe turisma vojo sude de la burgo.
Malantaŭ la burgo komencas rokplataĵo, en kiu estas vico da rokĉambroj, restaĵo de la tuta, parte subtera vilaĝo. Kelkaj el ili estas lokigitaj en romantikaj rokrandoj. Ili servis parte por tutjara parte por sezona restado, ili havadas truojn por fumtuboj, kvazaŭpordojn, ŝtontrogojn por brutaro kaj diversajn niĉojn. Ĉe la ŝtonvilaĝoj estadis iam konstruitaj lignoloĝejoj. Vivis en ili interesa komunumo de malriĉaj valeĉaj „rokloĝantoj“. La 22-an de novembro de 1888 estis ordonite, por ke la loĝantoj forlasu la vilaĝon, sed tiuj defendis sin. Ankaŭ superularo plendis ŝtelojn alskribataj al la loka malriĉularo, kaj la vilaĝo estis do perceptata kiel honto de la regiono. Pestepidemio en 1892 estis poste preteksto, por ke ĝendarmoj la 5-an de oktobro perforte forloĝigu la loĝantojn kaj lokigu ilin en malriĉulejoj.
Guntmadingen
Guntmadingen estis ĝis fino de 2012 komunumo kaj ek de la 1-a de januaro 2013 parto de la komunumo Beringen en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 248 loĝantojn je la 9-a de februaro 2009.
Geografio
Guntmadingen situas en la sudo de la regiono Klettgau en kampara kaj arbara regiono ĉe la piedo de la monto Lauferberg. Krom la vilaĝo al Guntmadingen apartenas la setlejo Oberneuhus.
Najbaraj komunumoj
Ĝis fino de 2012 la tiama komunumo Guntmadingen limis en nordo al Löhningen, en oriento al Beringen, en sudoriento al Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo, en sudo al Jestetten (Baden-Virtembergo-Germanio) kaj en okcidento al Neunkirch.
Vidindaĵo
En Gutmadingen troviĝas la plej granda plugilmuzeo de Svislando.
Trafiko
Guntmadingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Norde de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo B34 de Beringen al Trasadingen. La vilaĝo Guntmadigen atingeblas per vojo, kiu deiras de tiu kantona vojo suden. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per lokaj busoj de Germana Fervojo kaj poŝtaŭto ek de la stacidomoj de Neunkirch kaj de Ŝafhaŭzo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Guntmadingen datiĝas el la jaro 1122 kiel Guntramingin. Dokumento, kiu mencias Guntmadingen kiel Guntrammingin en la jaro 1111 estas laŭ la Historia Leksikono de Svislando falsigo el la 12-a jarcento. En mezepoko la bienoj kaj jurisdikcio en Guntmadingen apartenis al diversaj ŝafhaŭzaj monaĥejoj inter kiuj Monaĥejo Allerheiligen. En la jaro 1529 tiuj rajtoj transiris al la urbo Ŝafhaŭzo. Guntmadingen estis kune kun Löhningen parto de komunumo Beringen ĝis tiuj komunumoj en la jaro 1840 respektive 1846 estis disigitaj kaj fariĝis aŭtonomaj politikaj komunumoj. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la komunumo Guntmadingen estis integrita al Beringen kaj ĉesis ekzisti kiel memstara komunumo.
ISO 3166-2:PS
ISO 3166-2:PS estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Palestinon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>PS</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Palestino. La dua parto estas tri literoj.
21644 Vinay
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vinay Tripuraneni, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Clovis West High School en Fresno (Kalifornio, Usono).
Stacio Abeno
Stacio Abeno (japane: 阿倍野駅 [Abeno-eki], angle: Abeno Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Abeno, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi kaj 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Uemachi.
László Sándor (juristo)
SÁNDOR László [sa:ndor] estis hungara juristo, ĉefkapitano de Budapeŝto. Li naskiĝis la 1-an de novembro 1871 en Csíkszentimre kaj mortis la 22-an de oktobro 1949 en Budapeŝto.
Kariero
László Sándor finis juron en Koloĵvaro, samloke estis vicnotario, poste polickapitano. Li laboris longtempe ĉe la kriminalsekcio. En junio de jaro 1917 la reĝo nomis lin ĉefkapitano de Budapeŝto. La revolucio de 1918 eksigis lin el lia ofico. Post 1919 li pensiuliĝis kaj li malfermis advokatan oficejon.
6291 Renzetti
6291 Renzetti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Antananarivo
Antananarivo estas la ĉefurbo de Madagaskaro. Kun pli ol 2 milionoj da loĝantoj, ĝi estas la plej granda urbo de la lando kaj ĝia administra, komunika kaj ekonomia centro. La industrio produktas ĉefe nutraĵojn, cigaredojn kaj vestaĵojn el kotono.
6291 Renzetti
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona fizikisto Nicholas A. Renzetti (1914–1998), iama direktoro de la Deep Space Network.
Antananarivo
La urbo estis fondita en la jaro 1625. En 1797 ĝi fariĝis la ĉefurbo de la Merina tribo. La konkeroj de reĝo Radama faris el Antananarivo la ĉefurbon de preskaŭ la tuta lando. En 1895 Madagaskaro fariĝis franca kolonio – ĝis 1960.
La nomo Antananarivo signifas Urbo de milo (arivo = mil). Dum la kolonia epoko kaj dum kelkaj jaroj post la sendependiĝo uziĝis la skribmaniero Tananarive.
Esperanto-movado
Jam en 1901 estis la unuaj esperantistoj en Antananarivo: P. Bourdier kaj M. Ravelojaona. En 1905 estis fondita Esperanto-grupo.
Milito kontraŭ la Islama Ŝtato
La 29-an de junio, la Islama Ŝtato anoncis la kreon de «kaliflando» kiu inkluzivis al Sirio kaj Irako. Abu Bakr al-Baghdadi, grupestro, estis deklarita «kalifo kaj ĉefgvidanto de ĉiuj islamanoj»
En aŭgusto de tiu jaro, internacia koalicio lanĉis sian propran ofensivon en la regiono, kun la celo kuniĝi al la klopodoj de la siria kaj iraka armeoj por kontraŭstari la islaman ribeliĝon.
Dum la sekurecfortoj irakaj retiriĝis suden, la fortoj de la Regiona Registaro de Kurdistano plenigis la malplenon kaj okupis parton de la disputitaj teritorioj inter Irako kaj Kurdistano, inkluzive de la nafta centro Kirkuko. La internaciaj observantoj interpretis la kurdan mobilizon kiel lastan signon de la «kreskanta anarkio» en Irako.
La ĉefministro de Irako, Nuri al-Maliki, petis nacian kunvokon pri krizostato la 10-an de junio, post la atako al Mosulo. Malgraŭ la krizo pri sekureco, la Konsilio de Reprezentantoj de Irako malpermesis la kunvokon por deklari la nacian krizostaton. Multaj sunaismaj kaj kurdaj parlamentanoj bojkotis la sesion ĉar ili oponiĝis al la pliigo de la potenco de la ĉefministro.
Sirio decidis interveni en la milito per aera helpo, kaj pluraj amaskomunikiloj asertis ke la Irana Revolucia Gardistaro, sub la gvido de la generalo Qasem Soleimani, partoprenas la konflikton de longe, sed tion la irana registaro malkonfirmis.
La 8-an de aŭgusto 2014, pro urĝa peto de Irako kaj kun la argumento de Barack Obama ke Usono ne povas resti indiferenta al la konflikto, la nordamerika lando decidis interveni en la milito kiun Irako estis entreprenanta kontraŭ la Islama Ŝtato, kun la deklarita celo defendi la kristanajn kaj jazidajn minoritatojn kiuj estis masakritaj de la jihadistoj, ankaŭ por protekti la instalaĵojn kaj usonajn militistojn kiuj troviĝis en tiu lando. Tial, Usono decidis bombadi poziciojn de la teroristoj, nur aere ĝi atakis. Poste, Obama esprimis sian deziron krei internacian koalicion kun la celo meti finon al la jihadistoj, kiu estas subtenata kaj kreata de tridek landoj kaj kun la bontrovo de Unuiĝintaj Nacioj.
Jeppe Aakjær
Aakjær venis el Jütland, kiu li plenkreskis inter mizeraj kamparanaj kondiĉoj. Liaj fruaj verkoj okupiĝas pri tiu temo.
Ekde 1907 li kun la edzino Nanna Aakjær loĝis en Jenle sur la dania insulo Fur (insulo).
Li studis en Kopenhago, poste laboris kiel korektisto, ĵurnalisto. Lia plej grava verko estas la Vredens børn, et tyendes saga (l904), kiu okupiĝas pri mizeraj sortoj de kamparanaj helplaboristoj (senagruloj) kaj lukto por plibonigi ties situon. La libro kaŭzis grandan socian diskuton kaj helpis enkondukon de kelkaj reformetoj.
Aakjær estis plej konata kiel poeto, precipe la Fri felt (Libera agro; 1905) kaj Rugens sange (Kantoj de la sekalo; 1906).
Liaj multaj verkoj okupiĝas pri Jütland.
Liajn versojn muzikigis danaj komponistoj.
Bílkove Humence
Bílkove Humence, hungare Bilkaudvar estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
Bílkove Humence situas laŭ rojo laŭ traira flankovojo. Senica troviĝas je 23 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata en la 19-a jarcento, sed memstara vilaĝo formiĝis nur en 1914. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Malacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bílkove Humence 240 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Historia kelaro en Litoměřice
Historia kelaro en Litoměřice troviĝas sub placo kaj domoj de historia centro de urbo Litoměřice (prononcu Litomjerĵice).
La historia kelaro estas hodiaŭ kunigita per koridoroj kaj ĝi kreas 366 m longa vizitvojon, kiu estas samtempe lapidario de Disktrikta patrujgrafia muzeo. Tiel, kiel aliaj, servis tiuj ĉi keloj devene al depono de provizoj de nutraĵoj kaj trinkaĵoj, sed ankaŭ kiel deponejo de metia materialo kaj ankaŭ pretaj produktoj. Dum militoj kaj katastrofoj tio estis memkompreneble idealaj kaŝejoj de la urbaj loĝantoj kaj ties posedaĵo.
La mezepoka kelaro kun 3 – 4 etaĝoj kaj ties kunigkoridoroj estis preskaŭ sub la tuta urbo kaj ili kondukis malproksime malantaŭ remparoj. Ties devena longeco estas taksata al 24 km. La hodiaŭa alirebligita parto kondukas tra tri etaĝoj kun proksimume 180 ŝtupoj kaj ĝi prezentas proporcie tre konservintan parton de la subtera sistemo.
La enirejo en la subterejon troviĝas en vinejo Urbodoma keleto en la placo.
Jeffrey Burton Russell
Jeffrey Burton RUSSELL estas profesoro pri historio en la universitato de Kalifornio ĉe Santa-Barbara. Li ankaŭ instruis historion kaj religion en la universitato de Berkeley. Li verkis entute deksep librojn kaj multajn artikolojn, plejmulto el ili temante pri lia favorata fako, la historio de teologio.
Li estas precipe famkonita pro kvinvoluma historio de la koncepto de la Diablo.
Oden (glacirompilo)
Oden estas granda sveda glacirompilo kun specifa, plata nazoparto.
Ĝi estis finproduktita en 1988 kaj longas je 107.8 m. Ĝi povas veturi kun maksimuma rapido je 30 km/h en akvo sen glacio, aŭ rompi glacion dikan ĝis 1.9 m kun rapido je 5.5 km/h. La glacirompilo havas atingodistancon de 55'600 km, bezonas skipon de 15 personoj, kaj povas transporti pliajn 65 pasaĝerojn, do totale 80 personoj povas loĝi en la ŝipo. La ŝipo estu retirita kaj anstataŭigita iam post jaro 2020.
Specifaĵoj de Oden:
Antaŭe ekzistis alia glacirompilo ankaŭ nomita Oden konstruita 1957 kaj malkonstruita 1988.
István Türr
István Türr [iŝtvAn tur] (laŭ hungarlingve kutima nomordo Türr István) estis hungara liberecbatalanto, itala reĝa generalleŭtenanto. Li estis partoprenanto de la italaj reunuiĝaj bataloj de 1848, unu organizanto de konstruado de la Korinta kanalo.
Lia origina nomo estis ’’Thier István’’-
István Türr naskiĝis la  1825 en Baja. Li mortis la 1908 en Budapeŝto.
Biografio
István Türr lernis malmulte. En 1842 li soldatiĝis. Li servis en Lombardio ĝis 1849. poste li rifuĝis al la italoj. Tie li gvidis hungaran trupon kontraŭ Habsburgoj. Pro fiasko de la itala liberecbatalo li rifuĝis al la brita armeo. En 1855 la Habsburga Imperio trovis kaj komdamnis lin je morto, sed pro interveno de brita diplomatio li liberiĝis kaj alvenis en la Turka Imperio. En 1859 li denove batalis por la itala sendependeco kune kun Giuseppe Garibaldi. En 1861 li edziĝis. Post jaroj li ricevis amnestion kaj li hejmenvenis. En 1869 li fondis framasonan loĝion en Pest (urbo). En 1870 li konatiĝis kun Béla Gerster, kun kiu li partoprenis en konstruado de Kanalo Danubo-Tiso-Danubo, en 1876 li partoprenis en Panama kanalo kun Ferdinand de Lesseps, fine en Korinta kanalo. Li ricevis francan premion Honora legio.
Fontoj
.
Lenke Szász
SZÁSZ Lenke  (sAs) estas hungara instruistino, verkisto kaj tradukisto en Rumanio naskita en komunumo Boroşneu Mare la 7-an de januaro 1947.
Biografio
Lenke Szász akiris diplomon de instruisto pri la rumana kaj hungara lingvoj en Târgu Mureş. Ŝi instruis en Ocna de Jos kaj Praid, kie ankaŭ nuntempe loĝas. Post la falo de la komunista diktaturo organizis kursojn por instrui Esperanton, aliĝis al la internacia Esperanto movado, partoprenis literaturajn konkursojn. Ŝi ricevis Atestilon de ILEI/UEA en 1991, ano de UEA.
La Enciklopedio de la Monda Literaturo
La Enciklopedio de la Monda Literaturo (വിശ്വസാഹിത്യ വിജ്ഞാനകോശം) estas malajalingva enciklopedio pri literaturo, kiun publikigis Ŝtata Eldonejo-Instanco de Enciklopedioj (കേരള സംസ്ഥാന സര്‍വവിജ്ഞാനകോശം ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട്) en la ŝtato Keralo en Barato.
Ekiĝis laboro en 1984. La unuan volumon oni publikigis en 1994. La fina deka volumo estis eldonita en majo de 2016. La enciklopedio estas libere disponebla en la interreto.
Szomód
Szomód (somOd) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Tata.
Situo
La vilaĝo situas en valo en monto Gerecse, laŭ traira flankovojo. Tata troviĝas 3 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata ekde la kuprepoko. La unua mencio devenis el 1225 en formo Zumuld. Tiam la kampoj apartenis al abatejo kaj poste al aliaj ekleziuloj. En 1543 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Katolikaj germanoj kaj kalvinanaj hungaroj refondis la vilaĝon post la turka erao. En 1945 okazis akraj bataloj. de 1962. Infanĝardeno en 1979 formiĝis.
Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, lernejo, infanĝardeno, policejo, apoteko.
Unuigo de Germanio
La Unuigo de Germanio en politike kaj administracie integrata nacio-ŝtato oficiale okazis la 18an de Januaro 1871, en la Koridoro de Speguloj ĉe la Kastelo de Versailles en Francio. Princoj de germanaj ŝtatoj, eksklude Aŭstrion, ariĝis tie por proklami Vilhelmon la 1-an de Prusio kiel Germana Imperiestro post la Francia kapitulaco en la Francia-Prusia Milito. Neoficiale, la de facto transiro de plej el la german-parolantaj teritorioj en federacia organizado de ŝtatoj estis disvolvigita dum iome da tempo pere de aliancoj kaj formalaj kaj neformalaj inter princlandaj regantoj. La propraj interesoj de variaj parties malhelpis la procezon laŭlonge de preskaŭ unu jarcento de aŭtokrata eksperimentado, komence en la epoko de la Napoleonaj Militoj, kio kondukis al la dissolvo de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco en 1806, kaj la sekva apero de la Germana naciismo.
Unuigo aperigis problemojn pro religiaj, lingvaj, sociaj, kaj kulturaj diferencoj inter la loĝantoj de la nova lando, sugestante ke 1871 reprezentis nur unu momenton en kontinuado de pli granda unuiga procezaro. La Sankta Romia Imperiestro estis ofte nomata "Imperiestro de ĉiuj Germanioj"; tiutempaj novaĵaj rakontoj ofte referencis al "La Germanioj". En la imperio, pli alta nobeleco estis referencata kiel "Princoj de Germanio" aŭ "Princoj de Germanioj" — ĉar la teritorioj iam nomitaj Orientfranka imperio estis organizitaj kaj regataj kiel regnetoj ekde antaŭ la floro de Karolo la Granda (800 n.e.). En la montaraj terenoj de multo de la teritorioj, izolitaj popoloj disvolvigis kulturajn, edukajn, lingvajn kaj religiajn diferencojn super tiom longdaŭra tempoperiodo. Ĉirkaŭ la 19-a jarcento, plibonigoj en transportado kaj komunikado metis tiujn regionojn pli kune.
La Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco, kiu estis inkludinta pli ol 500 sendependajn ŝtatojn, estis fakte dissolvita kiam la Imperiestro Francisko la 2-a abdikis (6a de Aŭgusto 1806) dum la Milito de la Tria Koalicio. Spite la juran, administracian kaj politikan disrompon asocia kun la fino de la Imperio, la loĝantaro de la German-parolantaj areoj de la malnova Imperio havis komunan lingvan, kulturan, kaj juran tradicion poste pliampleksigita de ili kunhavata esperto en la Francaj Revoluciaj Militoj kaj Napoleonaj Militoj. Eŭropa liberalismo proponis intelektan bazon por unuigo tra la defio al la dinastiaj kaj absolutismaj modeloj de socia kaj politika organizado; ties Germania manifestado emfazis la gravon de tradicio, edukado, kaj lingva unuo de popoloj en difinita geografia regiono. Ekonomie, la kreado de Prusia Zollverein (doganunio) en 1818, kaj ties posta etendo por inkludi aliajn ŝtatojn de la Germana Konfederacio, malpliigis la konkurencon inter kaj ene de ŝtatoj. Aperintaj manieroj de transportado faciligis kaj negocan kaj distran veturadon, kondukante al kontakto kaj foje al konflikto inter germanlingvaj parolantoj el tuta Centra Eŭropo.
La modelo de diplomatiaj influsferoj rezultintaj el la Kongreso de Vieno en 1814–15 post la Napoleonaj Militoj plifirmigis la hegemonion de Aŭstrio en Centra Eŭropo. La negocistoj en Vieno ne atentis pri la kreskinta forto de Prusio en kaj inter la Germanaj ŝtatoj kaj tiele malsukcesis antaŭvidi ke Prusio leviĝu por defii Aŭstrion ĉe la estreco de la Germanaj popoloj. Tiu Germana duismo prezentis du solvojn al la problemo de la unuigo: Kleindeutsche Lösung, nome solvo de malgranda Germanio (Germanio sen Aŭstrio), aŭ Großdeutsche Lösung, nome solvo de granda Germanio (Germanio kun Aŭstrio).