cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultura efiko de Madonna
Kulturaj tendencoj
Raportisto Mark Bego asertis ke Madonna kune kun Michael Jackson helpis establi la sukceson de la MTV-kanalo. Muzikrecenzisto Stephen Thomas Earlwein diris ke ŝi havis "enorman rolon en la popularigo de danca muziko". Aliaj kritikistoj asertis ke Madonna havis efikon en levado de la populareco de elektronika muziko. Verkistoj kiel Lucy O'Brien asertis ke Madonna ankaŭ havis influon sur la rave movado, precipe en la 1990-aj jaroj. Laŭ The Vinyl Factory, ŝia unuopaĵo Vogue popularigis la uzon de la Korg M1-instrumento. Krome, la kanto levis konscion pri la Vogue-dancoj.
Madonna en popola kulturo
Madonna kiel popikono kaj figuro pri popola kulturo igis multajn homojn analizi ŝian personecon kaj ŝiajn muzikajn kaj vidajn verkojn tra la jaroj. En la 1990-aj jaroj, akademiulo Douglas Kellner konsideris ŝin "tre influa popkulturikono" kaj "la plej parolita pri kantisto en populara muziko". La daŭra percepto de Madonna kiel subjekto en popola kulturo estis esprimita fare de komunikadkonsultistoj kaj amaskomunikilstudaj esploristoj kiam ili diris tion: "Madonna daŭre estas malfacila ĉeesto ene de popola kulturo."
En 2012, latinaj kritikistoj kiel Victor Lenor perceptis Madonna'n kiel la plej influa persono pri popola kulturo en tiu tempo. En 2015, esploristo de la programo "Esplorado en Kampoj" de Rutgers University diris ke "Madonna fariĝis la plej granda kaj plej socie grava popikono, same kiel la plej kontestata." Kiam ŝi fariĝis 60-jara en 2018, The Guardian prezentis serion de artikoloj diskutantaj ŝian karakteron el la vidpunkto de pluraj aŭtoroj, inkluzive de kolumnistoj aŭ muzikistoj. Kiel parto de tiuj komentoj, la verkisto de la "Observanto" kolono Barbara Allen skribis ke "ŝi volis difini la zeitgeist, kaj ne ĵus reflekti ĝin" kaj diris ke "populara kulturo daŭre odoras je sia influo". En ŝia artikolo ŝi ankaŭ deklaris ke Madonna estas "la plej granda pluvivanto de popmuziko"
Georges Claude Gilbert notis ke "Madonna estis longe akceptita kiel popikono kiu indikas ŝin kiel postmodernan miton kun ŝajna universaleco kaj eterneco". Same, Russell Ilipa de PRS por Muziko skribis ke "Dum ŝia kariero, Madonna transcendis la esprimon "popstelulo" por iĝi tutmonda kultura ikono."
Publika kaj amaskomunikila figuro
Aŭtoroj en la akademia komplekso "The Connection Madonna" trovis ke "aliaj esploristoj analizas konversaciojn kaj reprezentadojn de Madonna en la amaskomunikilaro." Profesoro Anne Kwatkovich diris ke figuroj kiel Madonna rivelas la "tutmondan atingon de amaskomunikila kulturo". Diversaj akademiuloj ankaŭ notis la komentaĵon de redaktisto Stephen Anderson pri "The Village Voice" pri Madonna, kiu diris en 1989 : "Ŝi fariĝis deponejo por ĉiuj niaj ideoj pri famo, mono, sekso, feminismo, popkulturo, kaj eĉ morto." En retroaktiva vido de tiu punkto, la brita leganto Deborah Jermyn de la Universitato de Roehampton komentis en 2016 ke Madonna "maljuniĝas kaj ne foriras de vido kaj daŭre funkcias kiel rezervujo".
En la opinio de la hispana filozofo, Anna Marta Gonzalez Madonna havas neniun "kulturan" eminentecon sed ŝi "estos pli kulture signifa ol la plej multaj el la homoj kiuj ŝanĝis la kurson de historio". Skribante por Pitchfork en 2015, muzikverkisto kaj instruisto T. Cole Rachel diris: "Se vi ne estas fervora adoranto - aŭ eĉ adoranto entute - ne estas eskapinta Madonna. Ŝi estas ĉie." Kvankam laŭlonge de la jaroj pri la sukceso kaj influo de Madonna en la kampo de muziko estis parolita ankaŭ estis homoj kiuj tra la jaroj sentis ke preter la muzika industrio Madonna estas unu el la plej famaj virinoj en la mondo.
"Multaj malsamaj specoj de homoj aprezas Madonna'n pro multaj malsamaj kialoj. Madonna havas adorantojn junaj kaj maljunaj, honestaj kaj samseksemaj, kleraj kaj nekleraj, homoj kiuj venas el evoluintaj landoj kaj homoj sur Ipe el triamondaj landoj, nigraj, blankaj, brunaj kaj flavaj, kaj de ĉiu seksa prefero, demografia kategorio kaj vivstilo imagebla. Homoj kiuj estas diferencaj de unu la alian laŭ ĉiu maniero, daŭre povas trovi ion signifan en la plurdimensia bildo de Madonna."
Famo
Stan Hawkins de la Universitato de Leeds diris ke Madonna estis la unua ina soloartisto se temas pri atingi superstelulstatuson en la 1980-aj jaroj. Historiisto Gil Troy difinis Madonna'n kiel "la dominan inan stelon de la 1980-aj jaroj". Akademiulo Andrew Ferguson asertis ke "ŝia plej granda krimo estis longviveco" dum akademia Lynn Ferguson fakte asertis ke ŝia populareco malkreskis en la 1990-aj jaroj. La brita verkisto Mark Watts, kiu verkis la akademian revuon "New Theatre Quarterly" en 1996, sentis, ke la (perceptitaj) leviĝo kaj falo de Madonna iris, se tiel diri, man en mano kun tiu de postmoderna teorio - "sed tamen ŝi multe influis ĝin".
Preter dividitaj perceptoj, Erin Skarda skribis al "Time" en 2012 ke "ŝi baze redifinis tion kion signifas esti fama en Usono." Brita verkinto Peter Robinson ankaŭ diris ke "Madonna sufiĉe multe inventis nuntempan popfamon tiel ke ekzistas iom da ŝi en la DNA de io ajn moderna popmuziko". La redaktisto Anali Newitz notis en la naŭdekaj ke " teologiaj kampoj por kviraj studoj skribis studojn sur la signifo de Madonna por seksaj rilatoj, por usona kulturo kaj por la estonteco".
Dum kvar sinsekvaj jardekoj Madonna estis priskribita de multaj amaskomunikiloj kiel "unu el la plej famaj virinoj" aŭ la "plej fama artisto". En respondo al tiu punkto, la franca akademiano Georges Claude Gilbert registris ke "en la usona, brita, aŭstralia kaj franca gazetaro" (liaj kvar ĉefaj fontoj) "estas klare kiel tago, ke Madonna estas la plej fama virino en la mondo". La brita akademiulo kaj ekonomiisto Robert M. priskribis ĝin en similaj manieroj. Grant kiel "la plej fama virino sur la planedo" en 2008. Politika konsultisto Aaron Klein diris en 2007 ke ŝi estas verŝajne "la plej konata usona famulo en la Proksima Oriento." Rosie Millard de la BBC diris ke ŝi "ne povas esti dirita kiel la plej fama persono vivanta en Britio" (rilatante al la fakto ke Millard vivas en Britio). Brita verkisto Matt Keane skribis en 2018: "Ŝi estas unu el la plej famaj virinoj, kiuj iam vivis." Cornell University kronis Madonnan en 2014 kiel "la plej influa virino en historio" en studo bazita sur algoritmoj de Vikipedio. Krome, financa konsilisto Alvin Hall nomis Madonnan en 2003 la "plej potenca famulo en la mondo" tiutempe.
Honoraj titoloj por Madonna
Dum ŝia kariero, Madonna ricevis plurajn honorajn titolojn. La ĉilia revuo "Qué Pasa" deklaris en 1996 ke "Madonna povas esti atribuita multajn kromnomojn kaj neniam troigi. Ŝi estas la senkontesta reĝino de popmuziko, la diino de sekso kaj la reĝino de merkatigo." Aŭstralia profesoro Robert Clarke de la Universitato de Tasmanio skribis en "Salonitic Colonialism" (2009) ke "Madonna estas identigita kun gamo da kromknomoj kiel ekzemple "materialisma knabino" aŭ "reĝino de popmuziko" rilatanta al ŝia grandkomerca popkariero". Skota muzikverkisto Alan McGee asertis ke Madonna kaj Michael Jackson elpensis la esprimojn "Reĝino kaj Reĝo de Popmuziko", dum usona ĵurnalisto Edna Gundersen priskribis Michael Jackson, Prince kaj Madonnan kiel "poptriopon kiu eltenas ilian duonjarcenton" en 2009.
En akademiaj artikoloj de la naŭdekaj ŝi estis nomita "moderna meduzo" kaj de kelkaj kiel la "reĝino de seksa malordo" kaj "reĝino de rasismo". Ŝi ankaŭ estis nomita la "Reĝino de Allowances". Profesoro Matthew Donahue, kiu prelegas pri Madonna en multaj el siaj klasoj en la popolkultura sekcio en Bowling Green State University, nomis ŝin "la reĝino de ĉiuj amaskomunikiloj." La brita gazetaro kromnomis ŝin "Madge" kiam ŝi translokiĝis al Londono en la finaj 1990aj jaroj. Ŝi ankaŭ estis nomita la reĝino de MTV kaj CNN diris ke MTV povus fari kanalon kiu estas nur por Madonna.
Aferoj kiuj influis Madonna'n
National Geographic trovis ke historiistoj aŭ antropologoj spuras ŝiajn influojn de pluraj kulturaj inspiroj kiel ekzemple sudokcident-azia spiriteco ĝis feminisma arthistorio. Ŝi ankaŭ estis inspirita fare de aliaj kantistoj kaj famuloj, dum multaj filmoj dokumentis ke ŝiaj ĉefaj inspiroj venis de la mondo de arto kaj filmo, prefere ol muziko. Observantoj rilatis al ŝia influo sur aliaj prezentistoj kiel ekzemple Howard Kramer, direktoro de la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo diris ke "kvankam Madonna havis influojn, ŝi kreis sian propran personan stilon". Li aldonis ke la kantisto "skribis sian propran formulon; ŝi ne devis sekvi la formulon de iu ajn alia."
Aferojn kiujn Madonna influis
Granda nombro da internaciaj verkistoj kaj ĵurnalistoj kiuj traktas muzikon notis la influon de Madonna sur aliaj, precipe inter inaj artistoj. Jocelyn Vena de MTV diris ke "ŝi influis aliajn" "kaj eĉ sin". Ian Youngs de la BBC skribis ke "ŝia influo sur aliaj venas same multe de ŝia bildo kiel de ŝia muziko". Kaj Young kaj Paul Rees de Q notis ke Madonna estas "konscia pri la efiko kiun ŝi havas sur aliaj".
La muzikĵurnalisto Diego A. Manrique notis la dominecon en la furorlisto de "Herirs" kaj notis ke "laŭ popkulturo ni vivas en la epoko de Madonna". La eseisto Gillian Barnstetter, kiu skribis por la "Daily Dot", ankaŭ dividis similajn pensojn kaj trovis pli da graveco en ŝia influo kaj skribis ke Madonna estas unu el la "plej grandaj faktoroj en tiu influo" Li notis la periodon de la 80-aj jaroj en kiu Madonna. eksplodis, kaj rilatis al la fakto ke tiam Plej elstaraj muzikistoj estis viroj. Branstetter sentis ke la kantisto estis "disigita ĉie en ĉiu centra ago" kaj ŝia efiko estis "preskaŭ plene sufoka". Fontoj kaj verkintoj kiel ekzemple "Branstetter" konsciis pri la influo de artistoj de aliaj generacioj ol Madonna, dum Nick Levine de iD klarigis en 2018 ke "ŝi ne fiksis la ŝablonon sole" sed "pli ol iu ajn alia, Madonna kreis la regulojn. de engaĝiĝo kiuj nun estas sekvitaj fare de Ĉiuj". En la sama jaro, 2018, la Billboard-teamo komparis ŝin kun Michael Jackson kaj Prince kaj aldonis ke "Madonna daŭre estas tiu kiu plej starigis la ŝablonon por kio popstelulo povas kaj devus esti."
En pli ampleksa recenzo, Michelle Castillo de "Time" finis en 2010 ke ĉiu popstelulo (en la lastaj du aŭ tri jardekoj) devas danki Madonna'n iel pro ŝia sukceso." Similaj pensoj venis de profesoro Mary Cross kiu skribis ke "novaj popikonoj ŝuldas al Madonna dankon" kaj aldonis ke "ŝia influo estas nekontestebla kaj ampleksa." Tony Scalpani skribis por MSNBC en 2008 ke "artistoj daŭre uzas ŝiajn ideojn kaj aspektas modernaj farante tion." La vasta influo de Madonna sur inaj artistoj kaj la influo kiun ŝi havis en iliaj verkoj notiĝis per Vice revuo: "Recenzoj de ŝia laboro funkciis kiel vojmapo por ekzamenado de virinoj en ĉiu stadio de iliaj muzikkarieroj."
Ekstere de la muzika industrio, Madonna estis la temo de multaj libroj, artikoloj kaj aliaj literaturaj verkoj, kie la plej multaj verkistoj notas ŝian grandan influon. Verkisto Maura Johnston traktis tiun punkton kaj diris ke "la apetito por libroj pri Madonna estas bonega, kaj la gamo da aliroj kiujn verkistoj, redaktistoj kaj fotistoj prenis por formi siajn portretojn estas signoj de kiel ŝia kariero ankaŭ inspiris." Ekzemploj inkludas la italan verkinton Francesco Falconi, kiu diris ke ŝi inspiris sian skribkarieron. Fotisto Mario Testino estas alia ekzemplo. En intervjuo kun Nigel Ferndale, li diris ke Madonna estis la unua ne-modelo kun kiu li kunlaboris: "Kun ŝi mi sciis ke mi malkovris mian stilon ĉar mi ŝatas kredi je kion mi fotas." Modokreanto Anna Sui citis Madonna'n kiel influon en ŝia kariero. Ŝi komentis, ke renkonti la kantiston donis al ŝi "konfidon" kaj donis al ŝi "motivon efektivigi la ideon komenci sian propran unuan startlenan spektaklon."
Ŝia influo ankaŭ estis trovita en nuntempaj artistoj. Ĝenerala ekzemplo inkludas "Dazed" artikolon de kuratoro Jefferson Hack (2014) kiam li analizis artaĵojn de nuntempaj artistoj en la kunteksto de Madonna. Unu el ili estis Silvia Prada kiu diris: "Por mi, Madonna fariĝis eĉ pli grava ol iu ajn artmovado laŭ historio kaj popola kulturo." La skota pentristo Peter Howson, kiu dediĉis multajn verkojn al la kantisto de la urbo iam ĉar "ŝi estas temo al kiu ĉiuj estas altiritaj". La meksika farbisto Alberto Gironella dediĉis preskaŭ ĉiujn siajn verkojn en siaj lastaj tagoj al Madonna kaj li priskribis ke "pli ol popmuziko, ŝi estas la lasta superrealisto".
Madonna kiel kromnomo aŭ titolo por aliaj
Ekde la 1980-aj jaroj, diversaj artistoj (ĉefe inaj muzikistoj) tra la mondo estas nomitaj "Madonna" fare de la gazetaro, kritikistoj aŭ intelektuloj. Ĉi tiu temo ankaŭ ricevis signifan priraportadon en la literaturo de kelkaj el ili. Ekzemple, la kantisto Britney Spears poste estis nomita la "heredanto de Madonna" kaj la "princino de popmuziko" pro la fakto ke Madonna estis nomita la "reĝino de popmuziko". Kanada filozofo Paul Thagard klarigis ke "kiam homoj diras ke (Lancoj) estas la nova Madonna, ili ne laŭlitere signifas ke ŝi estas Madonna, sed ili indikas kiom multe da sistema simileco ekzistas inter la du." En superrigardo de tiu afero, Billboard revuo deklaris en 2017 ke Madonna "devas akcepti la rolon de komandanto staranta ĉe la avangardo de virinoj" same kiel "la kontestatan kompleksecon de homa sekseco, malgraŭ la neevitebla liberigo por okazi". Krome ili skribis ke Madonna "devas esti tendenco aŭ muzo por produktantoj, kantverkistoj, modokreantoj aŭ direktoroj egale egalante kaj ŝiajn diskovendojn kaj ŝiajn atingojn". La kinejoj Issa Muguruza kaj Los Prieto Flores skribis en 2021 ke ĉiufoje "estas meksika Madonna, latina Madonna kaj eĉ nigra Madonna" ĉar ŝi kreis sian propran bildon kaj multaj homoj perceptas ŝin kiel manieron fari aĵojn.
Ekde ŝia sukceso en la 1980-aj jaroj, diversaj diskokompanioj inkluzive de CBS Records International kaj Reprise Records vidis Madonna'n kiel modelo por sukceso kaj deziris ke iliaj kantistinoj estu same sukcesaj kiel Madonna. Kantistoj kiel Martika kaj Hindio kiuj estis signitaj al tiuj muzikeldonejoj eĉ elektis siajn artistajn nomojn inspiritajn fare de Madonna. Ekzemple, la latina diskokompanio Hispavox deziris ke iliaj kantistinoj estu tiel sukcesaj ke ili povus nomi ilin la "Hispana Madonna". Komence de la naŭdekaj, ĉi tiu fenomeno estis priskribita de Gloria Trevi en intervjuo kun la Los Angeles Times : "Multaj artistoj en Meksiko batalas por esti la latina Madonna". Tiutempe, Trevi mem ricevis la titolon "Latina Madonna" aŭ "Meksika Madonna". Dum la 2000-aj jaroj, kantistoj kiel Rihanna, Anitta aŭ Dua Lipa ricevis kromnomojn inspiritajn de Madonna. La kantisto Sandra Cretu ankaŭ ricevis titolon inspiritan de Madonna kiam ŝi ricevis la titolon "La eŭropa Madonna". La kantisto Alisha Chinnay ankaŭ ricevis similan titolon kiam ŝi ricevis la titolon "Indian Madonna" dum la sudafrika kantisto Brenda Pisci estis kromnomita "La Nigra Madonna". Madonna mem ankaŭ uzis ĉi tiun esprimon kiam en 2015 ŝi nomis Kanye West la "nova Madonna" kaj la "nigra Madonna".
Konfliktaj opinioj
Profesoro Diane Pecknold skribis en American Icons (2006) ke Madonna ankaŭ estis "polariga figuro". Teoriulo kaj kritikisto, Stuart Sim skribis ke "Madonna nun akiris la statuson de kultura ikono, sed ŝi estas ekstreme problema" kaj finis ke" ŝi faras tre malfacila klasifiki ŝin; depende de onies vidpunkto". Esploristo Audra Gugler de Lehi University klarigis ke "ekzistas granda grupo de kritikistoj kiuj laŭdis ŝin komence, sed poste iĝis seniluziigita kun ŝi kiam ŝi iĝis pli kaj pli polemika."
Dum ŝia kariero, Madonna altiris la atenton de familiaj organizoj, kontraŭ-pornaj feministoj kaj religiaj grupoj ĉirkaŭ la mondo kun bojkoto aŭ protesto. Verkisto Jock McGregor de la kristana organizo "L'Abri" diris: "La sektoro de socio kiu estis plej trafita fare de Madonna, estis la kristana komunumo." Profesoro kaj ministro Bruce Forbes esprimis ke "kelkaj el la plej gravaj kaj interesaj tekstoj en lastatempa usona kulturo kiuj havas interkovrajn zorgojn kun teologioj de liberigo estas tiu de Madonna."
Multaj kritikistoj ankaŭ akuzis Madonna'n je kultura transpreno. Sociologioprofesoro kaj verkinto David Cheney dokumentis en sia libro The Cultural Turn (1994) ke "por multaj politikaj aktivuloj, la pli ĝena implico estas ke Madonna subfosis bazajn signojn de subkultura membreco. Eĉ se ŝia sukceso nun malkreskis." Sociologo John Shepard skribis ke la kulturaj trajtoj de Madonna elstarigas la "bedaŭrinde daŭrantan socian realecon de kontrolo kaj submetiĝo". Prezidanto de Boston University John R. Silver diris ke "Madonna ne plu havas la rajton diri al niaj infanoj kion fari kiel Adolf Hitler kaj Saddam Hussein ne havis la rajton. Ĉi tiu estas la verkinto de la libro "Sex Symbols" (1999) diris ke Madonna "puŝis la limojn. ke la plej multaj virinoj ne volas rompi". Ĉe la pinto de ŝia kariero, kelkaj observantoj kiel ekzemple itala artkritikisto Bonito, Alica Oliva kaj verkisto Camille Paglia trovis ke por iuj "Madonna alportis reen [la bildon de la] Meretrico de Babilono, la pagana diino malpermesita fare de la Nova Testamento.
La verkintoj de la akademia artikolo "The Madonna Connection" komparis Madonna'n kun Sukubo (succubus), kampfiguro de mezepokaj legendoj kiuj tentus virojn por amori kun ŝi. Juda rabeno Shmuli Butach diris en 2004: "Dum pli ol du jardekoj, Madonna estis permesita detrui la inan registradindustrion forviŝante la limon inter muziko kaj pornografio." Krome, li priskribis la agojn de Madonna kiel "timigajn" kaj asertis ke Madonna kaj homoj kiel ŝi "naskigis tragedian mondon." Profesoroj Sheila Jeffries kaj Cheryl Obers diris ke "Madonna estis grava elemento en donado al la prostituitinoj la aspekto de alta modo kaj tiel helpis normaligi prostituadon en la kulturo."
La verkintoj de la libro "Representing gender in cultures" asertis ke Madonna malaltigis sian statuson kiel vera muzikisto, dum en la okuloj de la belga kritikisto Luc Santa "ŝi estas apenaŭ adekvata kiel kantisto". Ludovic Hunter-Tilny de la Financial Times diris ke "ŝi pravas nomi sin komercistino sed malĝusta nomi sin artisto". Verkinto Michael Campbell sentis ke "nek [Mikaelo] Jackson nek Madonna estis muzikaj novigantoj", kvankam li klarigis ke "iliaj plej influaj kaj novigaj kontribuoj venis en aliaj kampoj". En alia ambivalenta punkto, aŭstralia publika intelektulo Jermaine Greer koncedis ke ŝi estis de la opinio dividita per multaj ke "ŝi [Madonna] povas nek danci nek kanti", sed priskribis ke "Madonna havas la nuran talenton kiu vere gravas en la 21-a jarcento" kiu estas "merkatado".
Kritiko tra la mondo
Dum ŝia kariero Madonna estis bojkotita fare de landoj kaj komunumoj ĉirkaŭ la mondo. En 2016, la estro de brita grupo por Nord-Koreio riproĉis Madonnan pro la kolapso de Sovet-Unio igante homojn aŭskulti "la plej stultajn aspektojn de burĝa imperiisma popkulturo". Alia aserto en tiu ĉi kunteksto venas de la rusa ĵurnalisto Maksim Ŝevĉenko, kiu skribis en 2012 ke ŝi estas parto de "viva simbolo de ĉio supraĵa, trompa kaj malama, kiun Okcidento montras al Rusio".
La temo de adopto ankaŭ iĝis tre populara post kiam ŝi adoptis du infanojn en 2006. En 2017 ŝi denove adoptis du pliajn infanojn de Afriko-aktivistgrupoj avertis ŝin, ke tiel fari faciligos la trafikadon de infanoj en Afriko. La itala skulptisto Walter Fogni planis statuon de Madonna en 1988 kiun li volis konstrui en Italio ĉar la geavoj de Madonna venis de tie sed la urbestro de Passantero kontraŭbatalis la ideon kaj tiel ĝi ne realiĝis. La parencoj de Madonna en Italio ankaŭ kontraŭbatalis la ideon.
Adversaj reagoj
Deborah Jermyn de la Universitato de Roehampton skribis en 2016 ke "multaj akademiaj studoj pripensis kiel Madonna polarizas ŝiajn opiniojn". Kvankam ŝia revizio generis signifan analizon kaj kontraŭreagon, Maria Gallagher skribis en The Philadelphia Inquirer en 1992 ke "ekzistas neniu eskapa Madonna, tiel ke ni povas studi ŝin." Ŝi ankaŭ notis la fakton ke sociologo Cindy Patton priskribis Madonnan kiel "socialkritikiston laŭ maniero" kaj "havas instinkton ne nur por kio igos homojn koleraj, sed kio igos homojn pensi." Musikologo Susan McClary diris ke Madonna temas pri reverkado de kelkaj tre bazaj niveloj de okcidenta penso. Akademiulo Googler diris pri Madonna: "Ŝi renkontis multajn kritikojn dum sia kariero, sed multe de ĝi estas maljusta." En la percepto de la merkatisto kaj profesoro Stephen Brown de la Universitato de Ulstero: "Kion homoj diras pri Madonna diras pli pri ili ol kion ili diras pri la kantisto." Stan Hawkins de la Universitato de Leeds diris en la malfruaj 1990-aj jaroj ke "la agoj de Madonna povas nur kolerigi tiujn kiuj estas nekonataj kun la ĉiutagaj homaj formoj de esprimo viditaj en reklamoj, filmoj, vidbendoj, modo, literaturo, arto kaj ĵurnalismo".Alia opinio venis de kanada akademiulo Samantha C. Tripp de Simon Fraser University, kiu diris ke "la korpo de kritiko inspirita per la kultura produktado de Madonna malfermis vojojn por feminisma analizo kiel tiu de Martha Stewart. Profesoro kaj ekonomiisto Robert C. Allen diris ke Madonna estas" fonto de tuta serio de diskursoj, multaj el kiuj estas kontraŭdiraj unu la alian sed kune ili prezentas la malsamajn vidojn de homoj." Nederlandaj akademiuloj en la artikolo "Madonna kiel simbolo de refleksiva modernigo" (2013) konsideris ŝin "simbolo" kaj "reprezento" kaj diris ke: "La socia kaj kultura streĉiteco enkorpigita en la Madonna klarigos la publikan kaj sciencan fascinon kiu ne estas Dua al tio. Kultura fenomeno." En internacia kongreso okazigita en 2005, kataluna tradukisto kaj asistanto profesoro Lydia Bruga de la University of De Vik (Universitato de De Vik) donis ŝian sufiĉe simpatian vidon de Madonna:
"Madonna estas artisto kun multoblaj mesaĝoj kiuj foje estas neklaraj. Ili provokas polemikon, tio estas vera, sed tio preterpasas kreadon de polemikoj. Ŝia influo en la socio estas granda kaj vekas kritikojn ne nur ĉe "madonnafobiaj" "madonnafiliaj" feminismaj grupoj, sed ankaŭ de la plimulto de la monda loĝantaro.
La usona verkistino Jennifer Egan skribis en sia artikolo pri Madonna, ke ŝi dubas pri la homoj, kiuj diris, ke Madonna ne havas talenton. Krome, ŝi diris ke "muziko memstare neniam ampleksis la tutecon de la ambicioj de Madonna." Eĉ Madonna mem konfesis tion, kiam ŝi diris en unu el siaj intervjuoj: "Mi scias, ke mi ne estas la plej bona kantisto aŭ dancisto, sed mi ne interesiĝas pri tio, mi interesiĝas esti politika."
Kulturaj priskriboj
La vivo kaj kariero de Madonna estis prezentitaj en filmo, televido, literaturo, muziko, la artoj kaj eĉ scienco. Akademiulo Georges Claude Gilbert diris "ŝia kariero povas esti konsiderita finfina en pluraj kampoj" sed argumentis ke muzeekranaĵoj estis influitaj fare de ŝi.
En 2006 specio de akvourso estis nomita "Echiniscus madonnae". La zoologoj kiuj malkovris tiun specion diris ke "ili estas feliĉaj nomi la specion laŭ la vera nomo de la plej signifaj artoj de nia tempo". Multaj nuntempaj artistoj estis inspiritaj fare de Madonna. Libro nomita "Madonna in Art" (2004) kolektis bildojn de la kantisto en arta formo de pli ol 116 artistoj de 23 landoj, inkluzive de Andrew Logan, Sebastian Kruger, Al Hirschfeld kaj Peter Husson.
Krome, kial ŝi estis uzata kiel temo por muzikkolektantoj kaj estis unua en la listo de "100 plej kolekteblaj divoj" de la muzikrevuo "Record Collector". Ŝiaj kantoj estis kovritaj de multaj kantistoj en pluraj lingvoj kaj ŝi ankaŭ inspiris la kreadon de novaj muzikaj unuopaĵoj. En 2002, la aŭstralia muzikgrupo "The Androids" publikigis kanton nomitan Do It with Madonna kiu estis ilia unua kanto kiu estis parto de la komencaj kvin en la aŭstralia furorlisto. Simile okazis al Robbie Williams kiam li ĵetis kanton nomitan She's Madonna kiu atingis la unuajn kvin en multaj landoj de Eŭropo. En 2010 la muzikgrupo Secret publikigis kanton nomitan laŭ Madonna kiu atingis numeron unu en ilia hejmlando kaj eĉ publikigis EP nomitan laŭ Madonna.
Laŭdoj de recenzojn kaj enketojn
Dum ŝia kariero, Madonna aperis en multaj listoj. Profesoro Diane Pecknold diris en 2006: "Preskaŭ ĉiu enketo de la plej granda, plej bona popola kulturo inkluzivas ŝian nomon." Malsupre estas kelkaj ekzemploj de listoj kie Madonna estis vicigita tra la jaroj:
28-a de novembro
Je la 28-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 28-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
HMD
La vorto havas plurajn signifojn:
3320 Namba
3320 Namba estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (Gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la distrikto Namba, de Osako.
Müllrose
Müllrose estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Nagylók
Nagylók (nadjlOk) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Sárbogárd. Nagy signifas: granda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo inter Budapeŝto kaj Pécs, krome estas sakovojo el Hantos. Sárbogárd troviĝas 13, Pusztaszabolcs 25, Dunaújváros 28 km-ojn. Apud Nagylók fiŝkaptista lago nomata "Piroska" troviĝas.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1344 en formo "Lok". Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
4943 Lac d'Orient
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Lac d'Orient (el la franca por "Lago de Oriento") ; baraĵlago en la departemento Aube apud Troyes en Francio. La malkovrinto ŝatas tie ferii somere.
Sankt-Peterburgo (Florido)
St. Petersburg, pli mallonge St. Pete, pli oficiale City of St. Petersburg, Florida kaj en Esperanto Sankt(a)-Peterburgo estas havenurbo en subŝtato Florido en Usono. (Pri la urbego similnoma en Rusio, vidu Sankt-Peterburgo.)
Situo
Sanktapeterburgo situas laŭ marbordo de Meksika Golfo.
Historio
La urbo fondiĝis en 1876 kaj en 1888 la fervojo jam atingis la komunumon. Tiu fiŝista loko urbiĝis en 1892. En 1906 oni faris havenon ankaŭ por grandaj ŝipoj.
Pariza tombejo de Ivry
La Pariza tombejo de Ivry (Cimetière parisien d'Ivry) estas unu el la tombejoj de Parizo lokitaj ekster la limoj de la ĉefurbo. Ĝi situas en apuda Ivry-sur-Seine, sud-oriente de Parizo, en departemento Val-de-Marne.
Priskribo
La tombejo konsistas el du apartaj tombejoj, apartigitaj de Strato Paul-Andrieux. La unua datiĝas de 1861 kaj havas areon de ; la dua estis kreita en 1874 kaj havas areon de.
La nekropolo kalkulas koncesiojn, dispartigitaj en 47 divizioj. personoj estis entombigitaj en tombejo de Ivry inter 1861 kaj 2007 kaj ĉirkaŭ entombigoj okazas ĉiujare.
(8828) 1988 RC7
(8828) 1988 RC7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bukaresti Lapok
Bukaresti Lapok (Bukareŝta Ĵurnalo) estis hungarlingva sendependa politika ĵurnalo en Bukareŝto, Rumanio inter 20-a de julio 1932 kaj 20-a de februaro 1936 kiel la eldonaĵo de Brassói Lapok.
Pokalo
Pokalo estas
52260 Ureshino
52260 Ureshino estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa  elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Ureŝino en gubernio Saga, insulo Kjuŝuo. En legendo, la nomo de Ureŝino venas de la imperiestrino Ĝinguo, kiu, vidinte siajn vunditajn soldatojn tute resanigitajn dank'al tieaj termofontoj, ekkriis " Ana, Ureshi " (" Mi estas feliĉa "). Ureŝino fariĝis fama pro siaj naturaj termofontoj depost la 8-a jarcento.
973
En la jaro 973 post Kristo okazis, interalie:
Unterlangenegg
Geografio
Unterlangenegg situas en la Svisaj Antaŭalpoj en Berna Oberlando, proksimume 10 kilometrojn nordoriente de la urbo Thun, inter la riveroj Rotachen en nordo kaj Zulg en sudo. Unterlangenegg ne havas veran centron sed konsistas el diversaj malgranda vilaĝoj kaj setlejoj. La plej granda estas Schwarzenegg (sur alteco de 920 m s.m. tute en okcidente de la komunumo, ĝia okcidenta parto apartenas al Oberlangenegg), krome al la komunumo apartenas Kreuzweg (sur alteo ce 828 m s.m.), Hinterzäunen (sur alteco de 845 m s.m.), Aebnit (sur alteco de 858 m s.m.), Brügettlisgraben (sur alteco de 869 m s.m.) kaj Ried (sur alteco de 870 m s.m.). Al la komunumo apartenas ankaŭ multnombraj domgrupoj kaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Unterlagenegg limas en nordo al Buchholterberg, en nordoriento al Wachseldorn, en oriento al Oberlangenegg, en sudo al la frakcio Buchen de la komunumo Horrenbach-Buchen, en sudokcidento al Homberg, kaj en okcidento al Fahrni.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 229.4 de Escholzmatt trans la montpasejo Schallenberg al Thun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 10 kilometrojn okicidente de la komumumo norde de Thum sur la teritorio de la komunummo Heimberg. Per la buslinioj 42 de la transportentrepreno Thun-Interlaken de Thun al Heimenschwand kaj 41 de Thun tra Innereriz al Säge la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de la regiono de Unter- kaj Oberlangenegg aperis sub la nomo Schwarzenegg unuan fojon en la jaro 1274. La nomo Langenegg estis menciita unuan fojon en la jaro 1308 kiel Langonegga. Dum mezepoko Unterlangenegg apartenis al la kiburga Senjorujo Heimberg, kun kiu ĝi en la jaro 1384 fariĝis havaĵo de la urbo Berno kaj estis atribuita al la libera tribunalo de Steffisburg. Post la fino de la Helveta Respubliko Unterlangenegg estis atribuita al la distrikto Thun. En la jaro 2010 la antaŭa distrikto Thun estis integrita al la nova samnoma administra distrikto.
Famaj personecoj
En Unterlangenegg naskiĝis la 24-an de novembro 1811 Ulrich Ochsenbein, membro de la unua Ferderacia Konsilio de Svislando.
Armenoj en Argentino
La Armenoj en Argentino estas etnaj armenoj, kiuj loĝas en Argentino. Laŭ diversaj taksoj ĉirkaŭ 135.000 homoj kun armena deveno loĝas en la lando, formante unu el la plej grandaj grupoj en la armena diasporo tutmonde. La kerno de la loĝantaro venis de Kilikio, Sirio kaj Libano. En Bonaero, la armena komunumo estas konata per kundivido de sia kulturo kun la eŭska komunumo per muzikaj eventoj kaj kulturaj agadoj.
Historio
Laŭ esploristo Kim Hekimian, la plimulto de la armenoj alvenantaj en la 1920-aj jaroj originis de la provinco Adana en Kilikio de la Otomana Imperio. La plej multaj el ĉi tiuj armenoj forlasis sian patrujon aŭ pro la deportadoj kaj masakroj de la armena genocido. Enmigrintoj el la urboj Maraŝ, Haĝin kaj Antep kune kalkulis ĉirkaŭ 60 procentojn de ĉiuj alvenantaj kilikiaj armenoj. La granda nombro da enmigrintoj de ĉi tiuj urboj estis rezulto de armenoj sekvantaj siajn amikojn kaj parencojn, kiuj pli frue elmigris.
Iam en Argentino, armenoj de la sama vilaĝo aŭ urbo en Kilikio emis grupiĝi kaj konservi siajn regionajn kutimojn. La neformala censo farita de Ohannes Der Jachadurian en 1941 montris, ke ĉirkaŭ 70 procentoj de la armenoj en Argentino devenantaj de Haĝin loĝis en la sudaj kvartaloj de Bonaero, inkluzive Flores, Nueva Pompeya kaj Villa Soldati. Kelkaj el ĉi tiuj regionaj ligoj antaŭenigis la kreon de almenaŭ dudek organizoj en la 1930-aj jaroj. El ĉi tiuj organizaĵoj, nur la Societo Haĝin, Societo Antep kaj Societo Maraŝ ankoraŭ funkcias.
Krom la alveno de armenoj el Kilikio, inter 1917 kaj 1921, dum la Rusia enlanda milito, multaj armenoj el Rusio eskapis por eviti religian persekutadon. Inter 1947 kaj 1954 multaj armenoj de Sovetunio, Sirio kaj Libano venis al Argentino sekve de la dua mondmilito, kaj de Irano pro la irana revolucio en 1979.
La armena komunumo de Argentino konservis sian identecon pro fokuso al la eklezio, edukado kaj la familia strukturo. Plej multaj el tiuj, kiuj venis meze de la 1920-aj jaroj, eskapis de la armena genocido kaj masakroj de Adano. La unuaj armenoj venis en 1908 kaj iuj venis en 1915, sed nur post 1924-1930 la komunumo formiĝis kiam ĉirkaŭ 10.000 homoj ekloĝis en Bonaero. Postaj ondoj de enmigrintoj venis de Rusio, Rumanio kaj Grekio. La enfluo sekiĝis en la fruaj 1950-aj jaroj. Hodiaŭ la komunumo kalkulas ĉirkaŭ 380.000. Dum supervivo gravegis, edukado estis ankaŭ ĉefa en la tagordo de la fruaj enmigrintoj. Ili ne havis monon kaj malmultaj el ili parolis fremdan lingvon, tial ili multe atentis edukadon. Granda parto de la armena komunumo de Bonaero troveblas en la kvartalo Palermo.
Religia vivo
Antaŭ la starigo de la preĝejo, la armenoj de Bonaero kunvenis dimanĉe posttagmeze en kafejo sur la strato 25 de Mayo, kiun posedis juda viro el Smirno. La kafejo fariĝis tiel establita "centro" por la armenoj, ke ili uzis ĝian adreson por ricevi poŝton de siaj familianoj kaj amikoj de eksterlando. Kiam pli da armenaj rifuĝintoj alvenis en Bonaero, la komunumo sukcesis lui la Katedralon Sankta Johano Baptisto, anglikana preĝejo, kiu estis proksime al la kafejo. Du angloj faris predikojn tradukitajn el la armena de Haig Moskofjan.
Post la alveno de la unua pastro de la komunumo Der Hayr Barasatian, la komunumo pli religie organiziĝis. Post kiam la armena komunumo en Bonaero alfrontis multajn financajn krizojn, ĝi konstruis sian unuan armenan preĝejon en 1938. Nuntempe la armena komunumo de Argentino havas naŭ armenajn preĝejojn.
Krom la Armena Apostola Eklezio, en Argentino ankaŭ aktivas la Katolika Armena Eklezio kun sia katedralo (Armena katedralo Nia Sinjorino de Narek) kaj eparkio Sankta Gregorio de Narek. La unuaj armenaj katolikoj ekloĝis en Argentino fine de la 19-a jarcento, kiuj forfuĝis el la Otomana Imperio pro la persekutado kaj masakroj kontraŭ la armenoj kadre de la Adana masakro kaj la Hamidaj masakroj. La unua katolika pastro establiĝis en 1922 el Libano. Ĉi tiu pastro kaj alia sendita de la Apostola Seĝo organizis la komunumon de armenaj katolikoj.
Pli malgranda sed ankaŭ aktiva komunumo de la Armena Evangelia Eklezio kun tri evangeliaj preĝejoj. En la jaro 2019 la Armena Evangelia Eklezio en Argentino festis la 90jariĝon de la unua evangelia preĝejo fondita en Bonaero, la Sankta Triunuo.
Winifred Sackville Stoner, filino
Winifred Sackville STONER (la filino, 1902-1983) estis verkfekunda poetino kaj mirinfano. Ŝian evoluon forte influis ŝia patrino kaj kunlaborantino Winifred Sackville Stoner, la patrino.
Süttő
Süttő (ŝutO) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Esztergom inter Neszmély kaj Lábatlan.
Situo
La vilaĝo situas inter monto kaj dekstra bordo de Danubo havanta havenon, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Győr, laŭ fervojo Esztergom-Komárom. Nyergesújfalu troviĝas 9 km-ojn, Komárom 26 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo kaj sia ĉirkaŭajo estis loĝita loko de praaj tempoj. Sur sia teritorio oni malkovris fru-ŝton-epokajn bronz-, kaj ferepokajn trovaĵojn, kaj fru-ferepokajn montettombojn (tumulojn).
Winifred Sackville Stoner, filino
Infanaĝo
La propra infano de Patrino Stoner montriĝis sukcesa lernantino. Jam trijara, la pli juna Stoner kapablis bone legi kaj skribi; kvinjara, ŝi veturis kun sia patrino al diversaj kunvenoj de la kleriga movado Chautauqua kaj parolis favore al Esperanto; sesjara, ŝi kapablis uzi skribmaŝinon kaj produktis poemaron, kiu publikiĝis kiel ilustrita libro; okjara, ŝi parolis almenaŭ kvin lingvojn kaj tradukis Mother Goose [Patrino Anserino] en Esperanton. Naŭjara, ŝi sukcese trapasis la enirekzamenon por la Universitato Stanford. Kiam ŝi estis pli aĝa, ŝia patrino vojaĝis kun ŝi al Eŭropo, kie ŝi interalie publike prelegis pri Esperanto.
Süttő
Historio
La vilaĝo unuafoje estis menciita en 1295 laŭ la formo de sia nomo Sedthw, kiu laŭ la etomologio havas la signifon: enfluejo de rivereto. La rivereto „Bikoli”, kiu fontas en la arbaro apud Tardos, ĉi tie fluas en la Danubon.
Winifred Sackville Stoner, filino
Infanaĝo
Ili ambaŭ kunlaboris dum la 1920-aj jaroj je la ĉiumonate aperanta populariga eldonaĵo Mother Stoner's Bulletin.
Süttő
Historio
En 1335 la vilaĝo apartenis al la havaĵo de Andreas Süttői kaj siaj filoj el la grandfamilio „Szák”. Iu filo, Johano estis reĝa homo, kaj loĝis en la vilaĝo Barancsfölde (departemento Komárom).
Laŭ la perdita ĉarto de Karolo la 1-a (Hungario) Johano filo de Andreo metis la vilaĝon kiel garantiaĵo al Tomaso filo de Petro.
Winifred Sackville Stoner, filino
Mnemonikaj rimaĵoj
Winifred Sackville Stoner la filino estas precipe konata pro poemoj, rimaĵoj kaj mnemonikaj (memorhelpaj) kantetoj, kiuj helpas rememori informojn. Unu el ŝiaj plej konataj poemoj nomiĝas The History of the U.S. [La historio de Usono]. Stoner strebis popularigi tiujn informajn poemojn opozicie al la "sendube malbona influo, kiun popularaj infanrimaĵoj havas al infanaj mensoj." Ŝi esperis, ke ŝiaj rimaĵoj anstataŭos tiujn de Mother Goose.
Süttő
Historio
Dum la turka invado Süttő restis loĝita loko, sed pro malmulte da loĝantoj oni novsetligis ĝin.
Winifred Sackville Stoner, filino
Persona vivo
La persona vivo de Stoner ne havis tiom da sukceso, kiom ŝia intelekta vivo. En 1921, 19-jara, ŝi edziniĝis kun 35-jara franca grafo, Charles de Bruche, kiu laŭaserte mortis en aŭtomobila akcidento en Meksikurbo en 1922. Sed de Bruche reaperis en 1929 aŭ 1930, kaj Stoner petis nuligon de la geedzeco. Ŝi ŝajne eksciis jam antaŭ la falsita morto, ke la vera nomo de ŝia edzo estas Charles Clinton Philip Bruch kaj ke li estas germandevena senmona identectrompisto kaj justice konata kriminto, konfidmisuzanto kaj subaŭskultanto ĉe komunikokabloj. Alia pseŭdonimo de li estis "Count [grafo] Helmholtz". Poste ŝi edziniĝis kun Louis Hyman, sed tiu geedzeco disfalis kaj finiĝis per divorco. Raportoj aperis, ke ŝi iĝis fianĉino de Bainbridge Colby, eksa usona ministro de eksterlandaj aferoj sub la prezidento Woodrow Wilson. Li estis tiam 58-jara kaj ŝi 24-jara. Pli poste ŝi nomis lin sia "menskunulo".
Süttő
Historio
Iu interesa okupiĝo de loĝantaro estis la ŝtonhakado kaj ŝtonskulptado. En la ĉirkaŭaĵo de vilaĝo troviĝas la fama ruĝa marmoro de Süttő (en la najbara vilaĝo oni diras, ke „ruĝa marmoro de Piszke”). La ŝtonspecio estis jam hakita dum la reĝado de reĝo Matiaso, el ĝi estas farita la fama ornamputo de la palaco de Visegrád.
Winifred Sackville Stoner, filino
Persona vivo
En 1931 ŝi edziniĝis kun E. W. Harrison, sed ili divorcis en 1933, dum Stoner jam planis edziniĝi la kvaran fojon.
Inter la 1930-aj jaroj kaj ŝia morto en 1983, ŝi malofte estis objekto de publika atento.
Süttő
Historio
Al la loĝantaro donis okupiĝon krom la ŝtonskulptado la kultivado la arbaregoj malantaŭ la vilaĝo.
Winifred Sackville Stoner, filino
Citaĵoj
Pri ŝia privata vivo:
Süttő
Historio
En la presildomoj de vinĝardenoj oni povas ankoraŭ vidi tiel nomitajn idolpresilojn. El inter ili kelkaj estis faritaj ankoraŭ en la 18-a jarcento. Ili estas la memoraĵoj de malnova vinberkultivado.
Winifred Sackville Stoner, filino
Citaĵoj
"Bedaŭrinde ekzistas emocioj, kiuj preteriras la retenantan influon de iu ajn eduko."
Süttő
Ĝemelkomunumoj
Moča, Slovakio Pribeta, Slovakio
Winifred Sackville Stoner, filino
Citaĵoj
"Estas nenio pli terura por iu ajn infano ol esti prezentita kiel ekzemplo de frumatureco kaj fronti la atendon, ke oni brilu en ĉiuj aferoj kaj ĉiutempe."
Drážov
Drážov estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Strakonice. Drážov troviĝas proksimume 5 km norde de Vacov kaj 15 km okcidente de Volyně. 15 km sudokcidente troviĝas limo de PPR Šumava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Partoj de municipo
Drážov konsistas el kvar partoj sur kvar katastraj teritorioj:
1881
1881 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1881 post Kristo okazis, interalie:
Teatro de Altenburg
La Landa teatro altenburga (Landestheater Altenburg) estas plurĝenra dramenscenigejo en Altenburg, Germanujo kaj parto de la ŝirma organizo Theater Altenburg-Gera. Ludejoj estas la Granda domo kun 500 sidlokoj, Heizhaus (hejtejo) kaj Theater unterm Dach (teatrejo subtegmenta). Ĉefintendanto estas ekde 2011 Kay Kuntze.
La teatraj jaroj antaŭ 1871
Post la morto de Frederiko la 3-a (Saksio-Gotao-Altenburg) eksuverenis en Altenburg duko Ernesto la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg). En la iama kastelĝardenteatro enscenigitis inter ĉ. 1772 kaj 1828 operoj kaj melodramoj de la gotaa kortegkapelestroj Gottfried Heinrich Stölzel kaj Georg Anton Benda, ekz. en 1775 la benda-aj melodramoj Ariadne auf Naxos kaj Medea. Inter la aktoroj estis ĉ. 1742 longe Friederike Caroline Neuber kun sia trupo, kaj en 1775 disde Gotao Conrad Ekhof. Krom teatraĵoj de la juna Lessing ĝueblis ankaŭ teatraĵoj de Diderot. Kiam en 1779 la kastelĝardenteatrejo fermitis senteblis ekfloro de burĝaj iniciatoj: La poste Malnova komediejo nomiĝonta scenejo en la Pauritzer-strateto (1783–1842) elpensitis de civitanoj altenburgaj el garbejo kaj taŭgigitis por ĉ. 700 sidlokoj kaj moderna scenejtekniko. Tie ĉi pro granda demando prezentitis ĉefe aĵoj de Schiller. Regule venis migrantan trupoj aktoraj, ekz. inter 1818-1824 la societo de la teatrestrino Sophie Walther kaj inter 1820-1826 la grupo de Carl Gerlach. La aktoro Carl Theodor Müller rakontis en siaj rememoroj pliajn eventojn en Altenburg.
Seremban
Seremban (芙蓉）estas ĉefurbo de Negeri Sembilano,Malajzio.
Teatro de Altenburg
La Duka kortegteatro inter 1871-1914
Meze de la 19-a jarcento la altenburgaj scenejoj ne plu sufiĉis por la kreskintaj pretendoj de la spektantaro: en 1868 lia duka moŝto Ernesto la 1-a (Saksio-Altenburg) jesis konstruon de moderna teatrejo en Altenburg. Sekve inter 1869 kaj 1871 estiĝis la Nova duka kortega teatro laŭ la planoj de la arĥitekto Otto Brückwald, disĉiplo de Gottfried Semper laŭ la stilo de novrenesanco kun tri vicaroj (galerio, balkono, proscenejaj kaj mezaj loĝioj) kaj ronda tegmentplafono. Ties alegoriajn bildojn pentris sinjoro Höffemeyer el Munkeno. Kun la dekoracio kaj la teknikaĵoj la kostoj estis de ĉ. 350 miloj da markoj. En la 16.4.1871 iĝis la konsekro per la opero Der Freischütz de Carl Maria von Weber sub la gvidado de Wilhelm Stade kiu ĝenerale responsulis pri muzikaĵoj ĝis 1874. La unua sezono ekis en la 24.9.1871 per la laube-a verko Die Karlsschüler. Krom verkoj de Bellini, Donizetti, Mozart, Lortzing, Schiller, Kotzebue kaj Scribe spekteblas ankaŭ aĵoj de Birch-Pfeiffer.
Paulinho McLaren
Paulinho McLaren (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto por teamoj Atlético Paranaense, Figueirense, Santos, Oporto, Internacional, Portuguesa Desportos, Cruzeiro, Fluminense, Atlético Mineiro, Miami Fusion kaj Santa Cruz.
Seremban
Etimologio
La originala nomo de Seremban estis Sungei Ujong aŭ Sungai Ujong. La nomo estis nomita el la rivero apuda kiu ankaŭ namas Sungai Ujong.
974
En la jaro 974 post Kristo okazis, interalie:
Teatro de Altenburg
La Duka kortegteatro inter 1871-1914
Stade komisiis pri la trejnigadon la duan kapelestron Georg Riemenschneider, sub kies dirigentado estis en 1873 la renomita premiero de la wagner-a Tannhäuser. En 1875 sonis sub la muzika gvidado de H. Heynke la wagner-aj Lohengrin kaj en 1876 Der fliegende Holländer. En 1886 iĝis altenburgaj premieroj de la bizet-a Carmen kaj de la wagner-a Die Meistersinger von Nürnberg. Ankaŭ la opereto ekmodis danke al la verkoj belsonaj kaj popularaj de Offenbachs kaj de la klasika viena operetarto, ekz. de la millöcker-a Der Bettelstudent kaj Die Fledermaus de Johann Strauß.
Kies reganto, ties religio
Kies reganto, ties religio (latine Cuius regio, eius religio) estas la principo, laŭ kiu la religio de la reganto de iu regno estu la religio de tiu regno, kaj de ties regnanoj. Ĝi estis la rezulto de la Paco de Aŭgsburgo (1555), traktato inter la Katolikanoj kaj Protestantoj militantaj ene de la Sankta Romia Imperio. Ĝi finis ĉefe la militan daŭran situacion en Centra Eŭropo kaj ĉefe en Germanio.
Teatro de Altenburg
La Duka kortegteatro inter 1871-1914
En 1882 venis alkonstru de deponejo, en 1895 oni straigis administrejon kaj anstataŭis la gasan lumigon elektrikaĵoj. En 1904/05 la teatrejo alikonstruitis: venis enen interno monduma kun fortimpresaj plafonbildoj, oraj ornamaĵoj kaj ruĝe remburitaj sidejoj en la granda salonego. Per alkonstruo de la parto vestibla en stilo de romantikismiga historiismo kun nova fasado la teatrejo ricevis, krom ŝanĝiĝinta libera ŝtuparo, kasejan vestiblon, ĉefvestiblon kaj pluaj aliroj por la supraj galerioj. Samtempe enteatreje muntitis nova gaslumigmekanismo.
Inter 1893-1903 gastis surloke la dirigentoj Alfred Hertz, Richard Sahla, Hans Chemin-Petit kaj Arthur Nikisch. El tiu tempo konserviĝis ankaŭ letero de Engelbert Humperdinck pri la altenburga premiero de sia fabela opero Hänsel und Gretel . En 1903 Georg Göhler ekdunkgitis kiel kortega kapelestro kaj prizorgis kromajn premierojn operajn: en 1903 la offenbach-a Hoffmanns Erzählungen, en 1910 la puccini-a Madama Butterfly, la smetana-a Die verkaufte Braut kaj en 1909 la wagner-a Der Ring des Nibelungen. Dramteatre menciotas la goeta Faŭsto.
Dum la Unua mondmilito okazis i.a. prezentatoj de la verdi-a Otello kaj la wagner-a Salome statt. Sub la ekde 1917 deĵoranta ĉeforkestrestro Eugen Szenkar ĝueblis en 1919 denove la wagner-a Der Ring des Nibelungen. Tiam gastis i.a. la tenorulo Richard Tauber, la baritonulo Walter Soomer, la violonĉelisto Julius Klengel, la aktorino Tilla Durieux kaj la aktoro Paul Wegener.
Landa teatro de Altenburg 1918-1932
Post abdiko duka, liberŝtatiĝo kaj finfine enkorpiĝo al Turingio oni vokis en 1922 Georg Göhler al la teatro kiu eknomiĝis Landestheater kaj per li vekiĝis Verdi-renesanco en Germanujo. Ĉar li tradukis kaj surscenigis ankaŭ malkonatajn Verdi-operojn. La verko krenek-a Jonny spielt auf kaj la premiero de la nova versio de la du unuaktaĵoj Der Protagonist kaj Der Zar läßt sich photographieren de Kurt Weill okazis en ĉeesto de la verkintoj. Dum la tiujaraj programaroj estis krom premieroj ankaŭ la pfitzner-a Armer Heinrich, la janáček-a Jenůfa, la puccini-a Turandot, la mussorgski-a Boris Godunov kaj la wagner-a Parzivalo.und Wagners Parsifal.
Pro la katastrofaj efektoj de inflacio la turingia landa registaro en 1925 ne plu subvenciadis pro ke formiĝis en Altenburg la societo Vereinigung der Theaterfreunde laŭ instigo de la muzikinstruisto kaj la verkisto Karl Gabler. Sukcesis protesti kontraŭ ĉiuj repuŝplanoj de la registaranoj. Tiel eblis preventi damaĝon kulturan de Alenburg. En 1927/28 oni kunfandiĝis kun la Teatro en Gera Reußisches Theater Gera) kio jam antaŭ la paso de la unua provjaro malfaritis pro ekonomiaj kialoj.
En la 2.5.1932 sub la ŝirmo de la Gimnastika klubo Altenburg okazis en la teatrejo konkurso beleca/gimnastika ĉe kiu la renomitaj artgimnastikistoj Walter Bettermann, Erich Bockenauer, Hans Kessler, Arthur Kleine, Kurt Krötzsch, Alfred MüllerAlfred Müller, Erich Polmar, Karl Popp, Alfred Schwarzmann, Kurt Wedekind, Erwin Tretner, Hans Echost, Otto Müller kaj Otto Rothe montris sian arton.