cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planá (distrikto České Budějovice)
Flughaveno
En la jaro 1932 estis en la spaco de Planá komencita konstruado de flughaveno por bezonoj de Aeroklubo České Budějovice kaj ĉeĥoslovaka aerarmeo; solena inaŭguro okazis la 27-an de junio 1937. Dum nazia okupado la flughaveno servis kiel rezerva kaj erzerca bazo de la germana Luftwaffe. Post liberigo la flughavenon denove prenis ĉeĥoslovaka armeo, krom alia ĉi tie okazis instruado de soldataj pilotoj por nove estiĝinta Ŝtato Israelo. En la jaroj 1950 ĝis 1952 la flughaveno estis sume modernigita. Ekde duino de la 1990-aj jarojn la ĉeesto de la soldata aerarmeo komencis esti dampita, finita ĝi estis fine de la jaro 2005. Hodiaŭ civilan ekipaĵon kiel publikan enlandan kaj nepublikan internacian flughavenon trafikigas kompanio Sudbohemia flughaveno České Budějovice a. k., proprumata de Sudbohemia regiono.
Personecoj
Ferdinand Kowarz (1838–1914), ĉeĥo-aŭstra entomologo
Acetata anhidrido
La acetata anhidrido estas organika anhidrido pro kondensado de du molekuloj de acetata acido. Analoge al la organikaj anhidridoj, pro reakcio kun akvo formas la korespondan acidon.
En media temperaturo estas senkolora irita likvido, ĝia manipulado postulas apartan singardon.
Ĝi estas uzata kiel reakciilo en reakcioj de Acetilado, plidetale por solidigi la grupon CH3-CO- en diversaj komponaĵoj. Inter ĝiaj industriaj utiligoj troviĝas la sintezon de la aspirino, de la celuloza acetato kaj heroino (diacetilmorfino) startante el la morfino.
La acetata anhidrido estas sintezita kun efikaj rezultoj pere de la Sintezo de Williamson, reakciante kloridon de acetilo kun acetato de natrio:
Alia metodo estas konata kiel Procezo Wacker Chemie kaj estigas la acetatan anhidridon pere de aldona reakcio inter la ketenono kaj la acetata acido, laŭ la kemia ekvacio:
La acetata anhidrido rapide reakcias kun akvo por rezultigi acetan acidon, kun alkoholoj por devenigi la korespondan esterojn acetitajn, kaj kun aminoj por produkti la korespondajn acetamidojn.
Apocalyptica
Apocalyptica estas helsinka metalroka bando. Ĝiaj kantoj estis unue principe relud-sesioj, sed poste ĝi faris plie proprajn kantojn. Ĝia muziko estas dirita k.a. "sello-rock" (violonĉelo-roko), simfonia metalroko kaj progresiva metalroko. Ĝiaj albumoj estais vendita proksimume je 4 500 000, kaj ĝi ludis postulate mil koncertojn.
Árpád Rátkai
Árpád Rátkai (naskiĝis la 11-an de septembro 1939, en Szeged —) estas hungara esperantisto, esploristo kaj verkisto. Li studis la epokon de fruaj esperantistoj (komencaj jardekoj de la 20-a jarcento) kun emfazo al hungaraj intelektuloj, Ido-konflikto kaj ĝis la Dua Mondmilito). Li verkas kaj en hungara kaj en Esperanto.
Vivo
Diplomo pri mezlerneja instruisto de geografio kaj biologio 1957-1962. Estis eduk-instruisto en kolegio, instruis en elementa lernejo, gimnazio, parti-lernejo (Katedro Historio de Laborista Movado), altlernejo JGYTF (Katedro Geografio), universitato ELTE, Budapest (Katedro Ĝenerala kaj Aplikata Lingvistiko, ELTE), ĉefkonsilisto pri minoritataj aferoj en la urbestra oficejo de Szeged, minoritat-politika analizisto de la Fondaĵo Bibó István kaj minoritat-politika konsilisto de aliaj organizaĵoj. Studoj pri esperantologio-interlingvistiko (60), geografio (20), minoritat-politiko (36) politik-historio, satiroj, artikoloj en enciklopedioj ktp. E-isto ekde 1957, ŝtata supera lingvoekzameno 1973. Organizanto de Internaciaj Pedagogaj Esperanto-Seminarioj en 1968 k 1969. Lekciisto pri movadhistorio en la Esperanto-fako kaj int. postdiplomaj kursoj de la univ. ELTE, ekzamenisto de la landa Lingvoekzamena Komitato (1986-2002), poste ekzamenisto de la Lingvoekzamena Centro Origo (2002-2005). E-on instruis 1964-2005. Membro de Universala Esperanto-Asocio ekde 1968, de Hungara (ekde 1991 Hungaria) Esperanto-Asocio ekde 1964, ĝia dumviva membro ekde 1987, sekretario (1966-1969), poste prezidanto (okdekaj jaroj) de Csongrád-departamenta Komitato. Landa Komitatano (1968-1991), membro de la landa prezidio, (1974-1994), vicprezidanto (1987-1992) kaj prezidanto (1992-1994), delegito de la landa asembleo (2002-2008). Esperantologiaj/interlingvistikaj studoj: plejparte movadhistoriaj, krome pedagogiaj (precipe pri denaskismo) kaj teoriaj (precipe pri internacia lingvouzo). Esperant-rilataj artikoloj en enciklopedioj: Magyar életrajzi lexikon 1978-1991, Cambridge enciklopédia, Magyar nagylexikon, Magyar katolikus lexikon, Pedagógiai lexikon, ktp. Emerita ekde 2000.
Familio
Edzino:Erzsébet Rátkai, infanoj: Zsuzsanna (1968), Zoltán (1979), Katalin (1981)
Esperantologio, interlingvistiko
Abstract: Ido in Hungary. 217) (Esperant-rilataj artikoloj en la nuntempe uzataj hungaraj enciklopedioj) (Hungaria historio de la internacilingva movado. [1879-1989. Kronologio] CD. 41584 bytes) (Biografio de István Kovács je la 75-a datreveno de lia naskiĝo) (Aurél Stromfeld kaj la Eseranto-movado) (Historio de la laborista esperantista movado en Makó) (La laborista esperantista movado en Hódmezővásárhely kaj agado de János Medgyesi) (Estiĝo kaj fortiĝo de la laborista esperantista movado en Szeged. 1914-1925) (Antaŭhistorio kaj disvolviĝo de la Internacia Lingvo kaj internacia laborista esperantista movado)
Sivia lingvo
Sivia lingvo (konata ankaŭ kiel Siva aŭ Siva Berbera; indiĝena nomo: Jlan n isiŭan) estas la plej orienta Berbera lingvo, parolata en Egiptio de ĉirkaŭkalulitaj 15,000 ĝis 20,000 personoj en la oazoj de Siva kaj Gara, proksime al la landlimo kun Libio.
Sivia estas normala lingvo por ĉiutaga komunikado inter la Egiptiaj Berberoj de Siva kaj Gara, sed ĉar ĝi ne estas instruata en lokaj lernejoj, uzata en amaskomunikiloj nek agnoskita de la Egiptia registaro, ties long-daŭra survivado povas esti minacata pere de la kontaktoj kun eksteruloj kaj pro la uzado de la Egipta araba en miksaj geedzecoj; preskaŭ ĉiuj Sivi-anoj nuntempe lernas paroli egiptan araban kiel dua lingvo el frua aĝo.
Agentejo de la Unuiĝintaj Nacioj por la Palestinaj Rifuĝintoj
La Agentejo de la Unuiĝintaj Nacioj por la Palestinaj Rifuĝintoj (UNRWA) estas organizaĵo de la Unuiĝintaj Nacioj kiu havigas kaj zorgas la disvolvigon, la edukon, la sanon, la socialajn servojn kaj la urĝan helpon de pli ol kvar milionoj de palestinaj rifuĝintoj kiuj loĝas en Jordanio, Libano, Sirio, Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro, estante la ĉefa organizaĵo kiu plenumas tiun engaĝiĝon.
Ĝi establiĝis post la Arab-israela milito de 1948 fare de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj laŭ ĝia rezolucio 302, de 8-a de decembro 1949. Tiu rezolucio aprobiĝis unuanime, kun la helpo de Israelo kaj arabaj ŝtatoj, kun la sindeteno de la Orienta Bloko kaj Sudafriko.
Ĝi ekfunkciis en la 1-a de majo 1950, kaj la Ĝenerala Asembleo renovigis sekve ties mandaton.
Provincoj de Afganio
Afganio politike-administre dividiĝas laŭ 34 provincoj (velajat), kiun poe estras provincestro (vaali), nomata aŭ almenaŭ konfirmata de la centra ŝtata registaro en Kabulo.
La 13-an de aprilo 2004 okazis la lasta restrukturigo de la provincoj. Tiam kreiĝis la provincoj Panĝŝir, Daikondi, Ĥost, Kunar, Nuristan kaj Sar-i Pul. Ĉiu provinco plu disdividiĝas laŭ distriktoj.
Mont-Saint-Jean
Mont-Saint-Jean estas komunumo en Francujo. Ĝi troviĝas en la kantono Pouilly-en-Auxois de la regio Burgonjo. En 2011 la komunumo havis 251 loĝantojn.
Geografio
La komunumo enhavas la vilagxon, ok vilagextojn kaj kvar izolataj bienojn. La vilaĝo Mont-Saint-Jean staras sur kalkaŝtona monteto.
Tie oni bredas anason por fabriki grashepataĵon.
István Petelei
PETELEI István estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Marosvásárhely la 13-an de septembro 1852 kaj mortinta en Kolozsvár la 5-an de januaro 1910.
Biografio
Ekde 1872 Petelei studis filozofion en universitato de Budapeŝto kaj ekde 1880 fariĝis ĵurnalisto en Koloĵvaro ĉe Kelet, poste Kolozsvári Közlöny. En la sama jaro li estiĝis membro de Societo Petőfi. Inter 1886 kaj 1891 li estis redaktoro de gazeto Kolozsvár. Li estis prezidento de Kemény Zsigmond Társaság. Pro sia grava malsano post 1891 li vivis retiriĝinte en Marosvásárhely, fine li mortis en mensmalsanulejo en Koloĵvaro.
Larry W. Esposito
Li estas profesoro en la Laboratorio pri Atmosfera kaj Kosma Fiziko de la Universitato de Koloradio en Boulder. Li ricevis diplomon en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio en 1973 kaj doktorecon pri astronomio en la Universitato de Masaĉuseco en Amherst.
En 1985 li ricevis la Premion Harold Clayton Urey de la American Astronomical Society.
Liaj nunaj esploroj temas pri la planedaj atmosferoj kaj ringoj
Li estas la ĉefa esploristo uzante la ultraviolan bildigan spektrografo (UVIS) de la Misio Cassini-Huygens al Saturno.
La Roca de la Sierra
La Roca de la Sierra (La roko de la montareto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Situo
La Roca de la Sierra estas situa en la centrokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 248 m; je 38 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 48 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 109,6 km².
Gix estas inter Puebla de Obando kaj Villar del Rey, je 38 km de Badajoz laŭ la ŝoseo EX-100, okupante depresion inter montaretoj. La loko etendas sian domaron sur ebenaĵo ĉirkaŭata de malaltaj montetoj kiuj markas la transiron inter la sierra de San Pedro kaj la valoj de la rivero Guadiana.
Medio
La klimato estas mediteraneo kun malvarmaj vintroj kaj sekaj kaj varmaj someroj. La proksimeco de montaroj favoras pliigon de pluvo. La tipa mediteranea arbaro reprezentiĝas ĉefe per korkokverko kaj malplie de anzino pro plia humideco ol ĉe similaj terenoj, kun aliaj specioj de la makiso kiel la cisto, ulekso, lavendo ktp.
Populacio
La populacio de la Roca de la Sierra kreskis ĝis mezo de la 20a jarcento. Post 1950 la elmigradon sufergis tiu municipo kaj forportis ĝis 1986 preskaŭ la duonon de la ĝistiama populacio. Tiu municipo, allogata forte de la urbo de Mérida, spite havi dum la jarkvino 1981-1985 alta naskindicoon (16,1 por 1000) kaj malaltan mortindicon (10,5 por 1000) perdas populacion dum tiu jarkvino je 33,1 por 1000.
Historio
Estas restaĵoj de prahistoriaj setlejoj nome dolmenoj en la bieno de la Muela, el kiuj restas videblaj nur tiuj de Monje (kun iom da koridoro) kaj de Moro.
Aktuala setlejo
Mezepoka, sed necerte en la 13a jarcento dum la reconquista fare de Alfonso la 9-a de Leono. La problemoj de transporto inter Cáceres kaj Badajoz bezonis stabilan setlejon kaj verŝajne profitis fruktodonan medion por la tiea Vilaĝo de Manzanete, poste La Roca de la Sierra. El tio restas kapelo de la 13a aŭ 14a jarcento, nun en la tombejo. En la 14a jarcento certe ekkonstruiĝis la preĝejo kaj ĉirkaŭ tiam la ponto super la rojo Troya.
Loriana
Estis antikva vilaĝeto malaperinta en la 17a jarcento, kiu situis inter La Roca de la Sierra kaj La Nava de Santiago, en belega pejzaĝo de anzinoj kaj cistoj ĉe la rojo Lorianilla. En tiu sama medio troviĝas nombraj dolmenoj, kiel tiuj de Lácara, la Moneda, la Cueva del Moro, la Cueva del Monje, ktp., kaj abundaj prahistoriaj kaj romiaj restaĵoj. Tien translokiĝis en 1551 la monaĥejo de franciskanoj antaŭe situa en La Roca de la Sierra. La nova fondaĵo estis farata de la monaĥo Alonso de Manzanete, ĉe malnova ermitejo dediĉita al Sankta Isidro. Poste okazis tie gravaj kunvenoj de franciskanoj ekzemple kiam oni elektis Provinculon de la Ordeno la Sanktulon Pedro de Alcántara.
La Monaĥejo de Loriana
Tiu monaĥejo estis simple propre ĉe fondaĵoj de franciskanoj. Ĉirkaŭ eta klostro de duobla arkaro kun centra puto estas la konstruaĵoj de la monaĥejo kaj la preĝejo. Ekstere elstaras kvadrata turego angule. La tutaĵo estas tro ruina kaj utilas kiel brutejo.
Ĉirkaŭ 1835 (desamortización de Mendizábal) jam estis malplena la monaĥejo. Legendo rakontas ke la monaĥoj mortis pro manĝo de venenaj fungoj (Amanita phalloides). Alia legendo apogiĝas sur la fakto ke estis sur la fasdo nombraj kuglospuroj tre verŝajne de la epoko de la Hispana Milito de Sendependigo ĉar la napoleona armeo atakis la vilaĝon La Roca de la Sierra, rabis kaj mortigis la vilaĝestron. Tre verŝajne la vilaĝanoj fuĝis kaj rifuĝiĝis en la monaĥejo.
NGC 51
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sinkigo de la ŝipoj Prince of Wales kaj Repulse
La celo de la Forto Z, kiu konsistis el unu batalŝipo, unu batalkrozŝipo kaj kvar destrojeroj, estis haltigi la japanan invadofloton norde de Malajzio. Tiu forto navigis sen aviadila subteno. Kvankam la Britoj havis bataleton kontraŭ la japanaj pezaj surfacaj unuoj, la forto malsukcesis trovi kaj detrui la ĉefan konvojon. Je ilia reveno al Singapuro ili estis atakitaj en malfermaj akvoj kaj sinkigitaj fare de long-atingaj torpedo-bombaviadiloj. La komandanto de Force Z, Admiralo Siro Tom Phillips, malsukcesis alvoki aviadilan subtenon favore al radiosilento.
Kun la atako al Pearl Harbor nur kelkajn tagojn antaŭe, la Malajzia batalo bildigis la efektivecon de la aviadilaj atakoj kontraŭ eĉ la plej pezaj el ŝipaj unuoj se ili estas sen aviadila protekto. Tio aldoniĝis al la gravo por la Aliancanoj de la kvar usonaj aviadilŝipoj en la Pacifiko. La sinkigo de la du ŝipoj ege malfortigis la Britan Orientan Floton en Singapuro, kaj la japaninvada floto estis nur atakita de submarŝipoj ĝis la Batalo ĉe Endau en la 27a de Januaro 1942.
Fongafale
Fongafale estas insulo kaj la sola vilaĝo sur la atolo Funafutio. Ĝi estas la plej granda kaj loĝata vilaĝo de Tuvalo. Ĝi situas ĉe koordinatoj.
En ĝi estas kvar najbaraĵoj:
Vaiaku, kiu estas la plej grava, estas ankaŭ la plej suda kaj orienta. Tie ĉi kuŝas la sidejo de la registaro de Tuvalo.
La sola (internacia) flughaveno de la ŝtato estas en Fongafale. Sur tiu ĉi insulo estas la registaraj konstruaĵoj, la sola hotelo de la tuta lando (ankaŭ ekzistas aliaj gastejoj tra la lando), la komunikadcentro, prizono, meteorologia stacio, fajrobrigadejo, hospitalo, benzinstacio, la domo de la guberniestro ĝenerala, la nacia parlamento (Tuvalu House), filatelia oficejo, kelkaj butikoj, banko, poŝtoficejo, kirko, la urbodomo (Tausoa Maneapa) kaj bazlernejo. Ankaŭ estas restaĵo de usona aviadilo kraŝinta dum la Dua mondmilito.
Estas kvar taksioj, sed oni ankaŭ povas lui motorciklojn. La surfaco de la insulo estas pli ol 0,65 kv.km kaj en ĝi vivas 4000 homoj. Estas sep etaj lagoj.
Kolonio de birdoj
Kolonio de birdoj estas formata de birdoj kiuj loĝas aŭ ĉefe nestumas en kolonioj. Tio estas ege ofta ĉe marbirdoj.
95 % el marbirdoj estas koloniaj, kaj kolonioj de marbirdoj estas inter la plej grandaj birdokolonioj en la mondo, produktante unu el la plej mirindaj spektakloj en la tutmonda sovaĝa naturvivo. Kolonioj de ĉirkaŭ miliono da birdoj ekzistas, kaj en la tropikoj (kiel ĉe Kiritimati en la Pacifiko) kaj en la polusaj latitudoj (kiel en Antarkto). Kolonioj de marbirdoj ekzistas nur por reproduktado; nereproduktantaj birdoj ariĝas for de reprodukta sezono nur en areoj kie la predotaj specioj dense kuniĝas.
Kolonioj de marbirdoj estas tre diversaj. Individuaj nestolokoj povas esti dise lokitaj, kiel ĉe kolonioj de albatrosoj, aŭ dense amasigitaj kiel ĉe kolonioj de urio. En plej granda parto de kolonioj de marbirdoj, povas nesti diferencaj specioj de marbirdoj en la sama kolonio, ofte montrante ian separiĝon laŭ la ekologia lokigo. Marbirdoj povas nesti en arboj (se ili estas disponeblaj), surgrunde (kun aŭ sen nestoj), sur klifoj, en ternestoj subgrunde kaj en rokaj fendoj. La konkurenco povas esti akra kaj ene de la sama specio kaj inter malsamaj specioj, kun agresemaj specioj kiel la Fulga ŝterno forpelante malpliregantajn speciojn for de la plej dezirataj nestolokoj. La tropika Bonina petrelo nestas dum vintre por eviti konkurencon kun la plej agresema Kojnvosta pufino. Kiam la sezonoj koincidas, la Kojnvosta pufino mortigas idojn de Bonina petrelo por uzi siajn truojn.
Multaj marbirdoj montras rimarkindan fidelecon al lokoj, revenante al sama truo, nesto aŭ loko dum multaj jaroj kaj defendas tiun lokon el rivaloj tre batalakre. Tio pliigas sukcesan reproduktadon, havigas lokon por kunigi la partnerojn kaj malpliigas la strebadon serĉi novan lokon. Unuafoje reproduktuloj kutime revenas al sia naskiĝkolonio kaj ofte nestas proksime de la loko kie ili eloviĝis. Tiu tendenco, konata kiel filopatrio, estas tiom forta ke pristudo pri Lajsana albatroso pruvis, ke la mezaveraĝa distanco inter la eloviĝejo kaj la loko kie birdo setligas sian propran teritorion estas 22 m; alia studado pri nestado de Flavbeka pufino ĉe Korsiko, pruvis, ke 9 el of 61 masklidoj kiuj revenas reprodukti al la naskiĝkolonio reproduktiĝas en la truo kie ili kreskiĝis kaj 2 fakte reproduktiĝis kun siaj propraj patrinoj.
Kolonioj de marbirdoj estas kutime lokitaj en insuloj, klifoj aŭ kapetoj kien teraj mamuloj malfacile alvenas. Oni supozas, ke tio protektas marbirdojn, kiuj estas ofte tre mallertaj surteren. Kolonialismo ofte okazas ĉe tipoj de birdoj kiuj ne defendas manĝoteritoriojn (kiel apusoj, kiuj havas tre variajn predoresursojn); tio povas esti kialo por sia ofteco ĉe marbirdoj. Estas aliaj eblaj avantaĝoj: kolonioj povas funkcii kiel informejoj, kie marbirdoj marrevenontoj por manĝi povas trovi kie estas eblaj predoj por pristudo de revenintaj individuoj de la sama specio. Ankaŭ estas malavantaĝoj en la kolonia vivo, ĉefe la rapideco por malsanoj. Kolonioj de marbirdoj ankaŭ allogas la atenton de predantoj, ĉefe aliaj birdoj, kaj multaj specioj alvenas al siaj kolonioj nokte por malhelpi predadon.
Nándor Gallai
Nándor Gallai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gallai Nándor estis hungara aktoro, dancisto. Lia origina familia nomo estis Gans.
Preĝejo Sankta Triunuo (Jánkmajtis)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Jánkmajtis.
Historio
La kirko konstruiĝis en la 15-a jarcento en tiutempa vilaĝo Jánk. Baldaŭe la kalvinanoj okupis ĝin, sed en 1751 la katolikanoj reakiris ĝin. En la 1700-aj jaroj la sentura preĝejo havis 2 lignajn turojn. La ĉefaltaro estis farita en 1833.
Konstruaĵo
La preĝejo ne havas turon, sed havas 2 ornamajn enirejojn. La navo havas apogpilastrojn. La eksteraj skulptaĵoj venis el la baroko. La sanktejo havas unu navon kaj grandparte restis netuŝita dum la longa historio. Interne estas videblaj skulptaĵoj pri anĝeloj, Stefano la 1-a (Hungario) kaj pri Johano Baptisto. Ekstere, en la ĝardeno estas ligna sonorilostablo de 1763 kaj ruinoj de monaĥejo.
Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.
Kariamo
La Kresta kariamo aŭ simple Kariamo (Cariama cristata) estas birdo de la familio Kariamedoj kaj de la ordo de la gruoformaj. La Kariamo estas mezgranda sudamerika surgrundema birdo kiu preferas iri pli bone ol flugi kaj ĝi flugas nur kiam estas bezono. La kariamo vivas en kampoj aŭ en maldensaj arbaroj kaj manĝas fruktojn, insektojn, lacertojn kaj eĉ serpentojn. Ĝia kanto estas nekonfuzebla kaj estas aŭdebla el longaj distancoj.
Johano la 4-a (papo)
Johano la 4-a († la 12-an de oktobro 642 en Romo) estis papo ekde 640 ĝis 642.
Li originis el Salono en Dalmatio kaj estis elektita post la mallonga pontifikeco de Severeno (kaj kvarmonata vakeco de la ofico) la 24-an de decembro 640. Li kondamnis la monotelitismon. (La monotelitismo estis la teologia pozicio ke Jesuo Kristo havis du naturojn – dian kaj homan – sed nur unu volon, kiu estis la sama ĉe ambaŭ naturoj. Tiu pozicio estis poste kondamnita kiel herezo.) Kontraŭ Konstanso la 2-a li defendis la papon Honorion la 1-an, mortintan en 638. La 12-an de oktobro 642 li mortis en Romo.
Blankdorsa buntpego
La Blankdorsa buntpego (Dendrocopos leucotos) estas birdo de la genro Dendrocopos kaj mezgranda buntpego, tio estas pego, kie ĉefas la koloroj nigra ĝenerale supre kaj blanka ĝenerale sube, sed ankaŭ ruĝa en markoj supre.
Aspekto
Ĝi estas la plej granda de la buntpegoj pro sia 24-26 cm longo kaj 38- 40 cm de enverguro kun pezo de 100-112 g kaj ĝi havas plumaron similan al tiu de la Granda buntpego, sed kun blankaj strioj tra la flugiloj anstataŭ punktoj kaj ĉefe ne havas blankan ŝultran makulon, sed tute nigran supran dorson kaj tre blankan suban dorson kiu miksiĝas kun la blankaj strioj de la flugiloj. La masklo havas ruĝan kronon ĝis la nuko, dum la inon nigran. Krome kiel ĉe la Granda buntpego, tiu ĉi havas malhelgrizan bekon, flavecan frunton, nigrajn suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn tre striitajn nigre en flankoj, kiel ĉe la Mezgranda buntpego, kaj iom flavecan aŭ oranĝecan suban bruston kaj helruĝecan aŭ rozecan suban ventron. La nigra strio subvizaĝa komencas kiel brido kiel ĉe la Granda buntego, sed poste laŭiras la kolon kiel ĉe la Mezgranda buntpego kaj kiel ĉe tiu ne atingas la nukon, kio faras kroman diferencon kun la Granda buntpego kaj ke tiu havas pli blankan kapon.
Kun tuto la blanka pugo (tre kontrasta inter la nigraj supra dorso kaj vosto) estas la plej karaktera eco de la specio. En Eŭropo nur ankaŭ la Trifingra buntpego havas blankan pugon, sed ankaŭ ĝi estas blanka el la nuko al la pugo kaj la specio estas multe pli malgranda. Junuloj de Blankdorsa buntpego montras iom da ruĝo en krono.
Disvastiĝo
La Blankdorsa buntpego estas loĝanta kaj reproduktanta birdo de norda, centra kaj sudorienta Eŭropo, de Turkio kaj en Azio pli orienten ĝis Koreio kaj Japanio. La nomiga raso D. l. leucotos loĝas en centra kaj norda Eŭropo, el suda Skandinavio kaj Baltio al Aŭstrio kaj la raso D. l. lilfordii en Balkanio (Jugoslavio al Grekio) kaj Turkio. Estas malabunda birdo, kiu postulas grandajn, maturajn arbarojn kun multe da mortinta ligno. Vintre ili alproksimiĝas al urboj. La loĝantaro malkreskis en Skandinavio. En Svedio, la malpliiĝo de la loĝantaro devigis la registaron protecti la specion per nacia projekto pri Biodiverseco. Aliaj rasoj loĝas en orientaj regionoj tiom malproksime kiom ĝis Koreio kaj Japanio.
Kutimaro
Por la reprodukta sezono ĝi elfosas nestotruon ĉirkaŭ 7 cm larĝan kaj 30 cm profundan en mortinta arbotrunko. Tie la ino demetas 3 al 5 blankajn ovojn kkiuj estas kovataj dum 10-11 tagoj. Ili manĝas ĉefe lignotraborantajn skarabojn kaj ties larvojn, kaj aliajn insektojn, nuksojn, semojn kaj berojn. La tamburado de maskloj estas tre laŭta, la alvoko inkludas mildan kiuk kaj pli longan kviik.
Nibbiano
Nibbiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco de Piaĉenco.
La 1-an de januaro 2018, kun la kuniĝo kun Caminata kaj Pecorara, naskiĝis la nova komunumo Alta Val Tidone.
Albert Almási
ALMÁSI Albert [alma:ŝi] estas hungara aktoro. Li naskiĝis en Dorobanţi la 31-an de aŭgusto 1930.
Sopransaksofono
Sopransaksofono estas saksofono de alta registro en B♭.
Ĝi havas nazecan ĝis trapenetran, tre fleksiĝeman sonon, kiu bone taŭgas por soloado aŭ por gvidado de sekcio, tamen klare malfaciligas la ludadon al komencantoj. La tonamplekso je instrumento agordita je B♭ estas a♭0 – e♭3 (e3). La tono e3 sen aplikado de specialaj teknikoj estas ludebla nur per instrumentoj havantaj alt-f♯-klapon.
Disvastiĝo
Sopransaksofonon nur malmultaj soloistoj elektis kiel sia ĉefinstrumenton, tamen multaj tenorsaksofonistoj volonte elŝanĝas sian instrumenton kontraŭ la sopraninstrumento (Wayne Shorter, John Coltrane, Dexter Gordon).
Famaj sopransaksofonistoj: Branford Marsalis, Sidney Bechet, John Coltrane, Steve Lacy, Wayne Shorter kaj Kenny G.
Mikrofonado
Ĉar parto de la sono je ligna blovinstrumento elpaŝs tra la funelo kaj plua parto ankaŭ tra la malfermitaj tontruoj, je rektaj lignaj blovistrumentoj ekestas la problemo, ke ununura mikrofono ne ekzakte redonas la tonon perceptatan de la aŭskultanto.
Les Mars
Les Mars estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 219 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Sopransaksofono
Sonekzemplo
[[Media:Sopransax.ogg|Jen]] mallonga sonekzemplo por la sono de sopransaksofona triopo laŭ formato Vorbis (~234 kB).
Les Mars
Geografio
Les Mars etendiĝas sur 12,90 km², kaj havis 219 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Les Mars situas je alteco de 657 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Les Mars apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Saint-André, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Les Mars apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Cabariot
Cabariot [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,307 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Cabariot situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Charente, oriente de Rochefort.
Balys Giedra
Balys Giedra (naskiĝis la en vilaĝo Vienažindžiai, distrikto Biržai; mortis la  kiel ekzilito ĉe Kransk, Krasnojarska regiono en Siberio) estis juristo, laboris en Marijampolė, ekde 1937 kiel imposta inspektoro en Šakiai. Konata internacia pacifisto.
Guttenberg (Supra Frankonio)
Guttenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kulmbach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Balys Giedra
Respondeca kaj fakta redaktoro de Litova Stelo (1935-1939), kompilinto de "Plena Esperanto-litova vortaro" (1936), iniciatinto kaj kunaŭtoro de plena "Litova-Esperanta vortaro", kiu jam estis preparita kaj transdonita al presejo, sed soveta okupacio (1940) malhelpis la eldonon. Tradukinto kaj aperiginto de "E-gramatiko" (16 reguloj), aŭtoro de versaĵaro "Violetoj" (1938), aŭtoro de multaj artikoloj pri paco kaj Esperanto, publikigitaj en Esperanto. Ĝis la morto loĝis en diversaj lokoj de Siberio. Siajn verkojn B. Giedra iam subskribadis per pseŭdonimo Paca Batalanto.
Guttenberg (Supra Frankonio)
En la komunuma teritorio situas mezepoka burgo, dum sia historio plurfoje detruita kaj rekonstruita, kiu estas la rezidejo de nobela familio zu Guttenberg, el kiu aparte konatas la politikisto Karl-Theodor zu Guttenberg, kiu inter la jaro 2009 kaj 2011 estis federacia ministro en la registaro de Germanio.
Reetzer Bach
Rivervojo
La Reetzer Bach fontas sur alteco de 509 m super marnivelo el fonto en la herbejo Am Keespütz preskaŭ okcent metrojn norde de la Blankenheim-a parto Reetz. Ĝi fluas unue tra herbejoj suden je la norda rando de Reetz kaj trofluas tiun lokon, enfluas ĝin de dekstro alfluanton. Tuj poste aldoniĝas akvo de du alflunantoj de la alia flanko. Poste ĝi nun fluas sudokcidenten preter akvopurigejo. Post duona kilometro alfluas de dekstre la rojon Rothsiefen. La Reetzer Bach fluas nun denove pli suden tra herbejoj kaj arbaroj kaj enfluas sud de la muelejo Reetzer Mühle sur alteco de ĉ. 392 m super marniveolo de maldekstre en la riveron Ahr. La Reetzer Bach trafluas la naturprotektejon Obere Ahr mit Mühlheimer Bach, Reetzer Bach und Mühlenbachsystem.
Eta noturo
La Eta noturo (Nothura minor) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj troviĝanta en sekaj herbejoj de malaltaj teroj de subtropikaj kaj tropikaj regionoj de sudorienta Sudameriko.
Taksonomio
Tiu estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Habitatoj
La Eta noturo loĝas en sekaj herbejaj habitatoj de malaltaj teroj de subtropikaj kaj tropikaj regionoj de sudorienta Sudameriko je altituda gamo de 200 al 1000 m super marnivelo. Tiu tinamo povas troviĝi ankaŭe en sekaj arbustaroj kaj savanoj. Ŝajne ili ne ŝatas ĵus bruligitajn herbejojn.
Teritorio
La Eta noturo troviĝantas en partoj de sudorienta Brazilo kaj ĵuse en unu loko de orienta-centra Paragvajo. Ĝi troviĝis en Nacia Parko Brazilio, Biologia Rezervejo IBGE Roncador kaj Taguatinga en la Federacia Distrikto, Nacia Parko Emas kaj Luziânia en Goiás kaj Nacia Parko Serra da Canastra kaj Nacia Parko Serra do Cipó en Minas Gerais, Eksperimentejoj Itapetininga kaj Itirapina en Sanpaŭlio, kaj ĉe Laguna Blanca, Departemento San Pedro.
Aspekto
La Eta noturo estas proksimume 18 al 20 cm longa. La Eta noturo estas rufeca kun helbruna krono kaj flava makuleco. Ties vizaĝo estas sablokolora, kun nuancoj de flava en gorĝo kaj malhelbrunaj punktoj al strieco en brusto. Ties flankoj havas brunajn markojn kaj ties subaj partoj estas helbrunaj kun rufeca strieco, ties flugiloj estas rufecaj kun malhela strieco. Ties kruroj estas flavaj, kaj ties beko estas nigra, kaj ĝi havas brunajn irisojn.
Kutimaro
Ties voĉo konsistas el longaj, altatonaj fajfoj. Ĝi probable reproduktiĝas inter oktobro kaj februaro.
Guillaume Grandidier
Guillaume Grandidier (1873–1957) estis franca geografo, etnologo, zoologo kiu studis la insulon Madagaskaro.
Eta noturo
Konservado
La IUCN klasigas tiun specion kiel Vundebla pro la fragmentado de ties populacio kaj perdo de ties unuaranga habitato. Ĝi havas loĝan teritorion de 3,000 km² kaj en 2000 oni ĉirkaŭkalkulis la plenkreskulojn je ĉirkaŭ 9,000, kio povas esti iomete plie.
Guillaume Grandidier
Li verkis Atlas des Colonies Françaises, Protectorats et Territoires sous Mandat de la France. Société D´Éditions Geographiques, Maritimes et Coloniales. Paris. (1934), kun Gabriel Petit Zoologie de Madagascar. Société d'Editions Géographiques, Maritimes et Coloniales, Paris 2 (1932)kaj eldonis kun sia patro Collection des Ouvrages Anciens Concernant Madagascar 9 vols. Paris: Comité de Madagascar (1903–1920) kaj multajn aliajn verkojn pri Madagaskaro. la plej bone konata estas la monumenta Madagascar L'Histoire politique, physique et naturelle de Madagascar. Tiu verko estis entreprenita kunbore kun sia patro kaj aliaj kiaj Alphonse Milne-Edwards kaj Leon Vaillant. Tiu verko atingis 40 volumenojn.
Eta noturo
Konservado
La habitatoj loĝataj de la Eta noturo estas rapide detruitaj de mekanizita agrikulturo, intensa bovobredado, senarbarigo, invadaj herboj, troa uzado de pesticidoj kaj ĉiujara bruligado. Ĉirkaŭ 1993, du trionoj el la regiono Cerado estis tre aŭ moderate ŝanĝita, kaj plej detruo okazis ekde 1950. Farmado, incendioj kaj pesticidoj estas la praktikoj kiuj plej efikas sur tiu specio.
La Eta noturo estas protektita laŭ la leĝaro el Brazilo, kaj konservita en Nacia Parko Brazilio, Nacia Parko Emas kaj Nacia Parko Serra da Canastra, Biologia Rezervejo IBGE Roncador, Eksperimentejoj Itapetininga kaj Itirapina. Oni proponis enketi ĉe taŭgan habitaton en Nacia Parko Serra do Cipó kaj Nacia Parko Chapada dos Veadeiros, uzante sonregistrilojn. Oni proponis ankaŭ identigi aliajn neprotektitajn areojn de taŭga habitato en nordorienta Paragvajo, norda kaj okcidenta Minas Gerais, kaj Goiás.
Aranka Laczkó
LACZKÓ Aranka (pro. lacko:) estis hungara aktorino naskita en Kassa en 1861 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de julio 1953. Ŝi estis patrino de verkisto Géza Laczkó.
Biografio
Aranka Laczkó debutis en 1876 en la provinca trupo de György Völgyi kaj post du jardekoj en vagantaj trupoj ŝi iĝis ano de la hungara nacia teatro de Koloĵvaro ĝis sia pensiuliĝo (1896-1929). Ŝi ludis ankaŭ en filmoj de Jenő Janovics. Ŝin ligis sincera amikeco al aktorino Mari Jászai.
Ann Radcliffe
Ann RADCLIFFE, fraŭline Ann WARD (naskiĝis la 9-an de julio, 1764 en Londono, mortis tie la 7-an de februaro, 1823) estis angla verkistino. Ŝi estas grava reprezentantino de anglalingva horora literaturo, de t. n. gotika romano.
Ŝi naskiĝis en londona kvartalo Holborn. Ŝia edzo estis juristo William Radcliffe, eldonisto de Angla kroniko (1788). Ĉar ŝi ne partoprenis la societan vivon, ŝi komencis amuzi sin mem per verkado de pseŭdohistoriaj romanoj pri junaj virinoj, kiuj devas fronti krimajn intencojn de potencaj parencoj. Kutime la agado okazas en antikvaj kasteloj, plenaj de hororaj misteroj, ŝajne supernaturaj, kiuj fine trovas naturan klarigon. Ŝia verkaro influis evoluon de historia romano (Walter Scott).
Salvaleón
Salvaleón estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas porrineros. La censita populacio en 2008 estis de 2.052 loĝantoj.
Situo
Salvaleón estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 519 m; je 56 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, je 88 km de Mérida, la regiona ĉefurbo kaj je33 km de Jerez de los Caballeros, la plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 71,8 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Limoj de la municipa teritorio
Salvaleón limas kun:
Geografio kaj ekonomio
La vilaĝo situas inter la malferma arbaro dehesas dense loĝataj de anzinoj kaj korkokverko, kio permesis la disvolvigon de la ekstensiva brutobredado de la tipa porko nomata cerdo ibérico pere de dikigo per glanoj, iĝante unu el la ĉefaj produktistoj de Hispanio.
Salvaleón ĝuas privilegian situon en la deklivaj montetaroj de Sierra Morena, kun plej taŭga klimato por la perfekta prosduktado de ŝinko kaj aliaj produktoj de la cerdo ibérico. La municipo posedas komunan bienon nome Monte Porrino el kio venas la nomo de la vilaĝanoj kaj fama marko de la produktoj; tiun bienon profitas laŭvice la vilaĝanoj.
Historio
Eble ekzistis setlejo dum la romia epoko sed ne certe. Ja estas certa setlejo kun kristana kulto en epoko de visigotoj, ĉar estis templo de la 7-a jarcento en la tereno de la aktuala preĝejo.
Dum la islama epoko la vilaĝo estis rifuĝejo de mozaraboj. Laŭ legendo en la kastelo stara sur proksima monto rifuĝiĝis Ibn Marŭan, fondinto de Badajoz. Tiu, kun la asturia reĝo Alfonso la 3-a venkis la armeon de la Emiro de Kordovo ĉe la fortikaĵo de Monsalud en la jaro 886.
En 1228 la vilaĝo estis "rekonkerita" kaj reloĝata de leonanoj. La militoj kontraŭ Portugalio en la 14-a kaj 15-a jarcentoj damaĝis la vilaĝon. En 1462 la familio Suárez de Figueroa ekposedis la senjorlandon kaj la vilaĝo ekformis parton de la Senjorlando de Feria.
Ĝi ankaŭ suferis la malbonaĵojn de la Milito de Portugala Restaŭrado, ĉar estis rabita en 1644; poste dum la Milito de hispana sukcedo en 1706 denove estis konkerita de armeo brita-nederlanda-portugala.
Amol
Amol, perse آمل‎ estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Mazandarano, en norda Irano.
Geografio
Amol situas en valo laŭ la rivero Haraz sur ebenaĵo. La urbego estas malpli ol 20 kilometrojn sude de la Kaspio kaj malpli ol 10 kilometrojn norde de la Elborz-Montaro, 60 kilometrojn okcidente de la provinca ĉefurbo Sario (urbo), 180 kilometrojn de Teherano. Aliaj urbodistancoj: Astara (Irano) 477 km, Maŝhado 811 km, Ahvazo 1001 km, Kermano 1158 km. Monto Damavando (5610 m), la plej alta pinto en la Proksima Oriento situas sude de Amol.
Historio
Amol estas unu el la plej pratempaj urboj de Irano. Kelkaj historiistoj kaj geografiistoj kredas, ke ĝi estis establita en unua jarmilo antaŭ Kristo. Laŭ la historia literaturo Amol estis la ĉefurbo de Mazandarano dum la periodo ekde la 3-a jarcento antaŭ Kristo ĝis la 14-a jarcento. Amol baldaŭ estis la ĉefurbo de norda Irano. La loĝantoj akceptis islamon dum la regado de Mahdi (775-785), en la 9-a jarcento Amol estis unu el la plej grandaj urboj en Irano kun floranta centro de komerco kaj agrikulturo. Foje Amol estis konsiderata "la ĉefurbo de la loĝata mondo". Post la mongola invado la urbo estis detruita kaj dum tiu tempo Sario estis deklarita ĉefurbo. La urbo suferis multajn tertremojn kaj inundojn, sed ĉiufoje rekonstruiĝis. Dum regado de Reza Ŝaho Pahlavi la vizaĝo de la urbo ŝanĝiĝis draste. Lernejoj, stratoj kaj registaraj konstruaĵoj devenis el tiu epoko. Amol estis deklarita urbo en 1933.
Ekonomio
Oranĝoj, rizoj, grenoj, fruktoj, kotonoj, teoj, sukerkanoj kaj silkoj kreskas en la areo, krome estas densaj arbaroj kaj paŝtejoj. Estas centro de komercado pri feroj kaj karboj. En Amol oni prilaboras mineralajn akvojn, lignojn, nutraĵojn. Gravas la turismo.
Akvoenergia centralo de Haraz estas la plej granda digo norde de Irano 20 km. de Amol ekde 2009.
Klimato
Amol situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Csa) kun tre mallongaj varmaj someroj kaj malvarmaj kaj humidaj vintroj. Jare pluvas po 829 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-aŭgusto iomete malpli. La averaĝa jara temperaturo estas 15,9 °C.
Trafiko
Amol situas preter ĉefvojo Teherano-Sario, alia ĉefa vojo kuras al Kaspio. La urbego havas 2 flughavenojn por helikopteroj, unu por aera savado. La fervojo estas konstruata.
1764
En la jaro 1764 post Kristo okazis, interalie:
Salvatierra de los Barros
Salvatierra de los Barros estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas salvaterrensess. La censita populacio en 2008 estis de 1.802 loĝantoj.
Situo
Salvatierra de los Barros estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 620 m; je 66 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, je 64 km de Mérida, la regiona ĉefurbo kaj je 27 km de Jerez de los Caballeros, plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 75 km². Spite la nomo la vilaĝo ne situas tiom en la komarko Tierra de Barros kiom en pli sudokcidenta montaro nome Sierra Suroeste.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (porko). Sed krom la ĝeneralaj tradiciaj labordediĉoj en la regiono en tiu vilaĝo estas pli tradicia la Potfarado ĉefe de Botiĥoj, tiom utilaj kaj necesaj somere kiam ankoraŭ ne estis aŭ ne abundis la elektraj fridujoj. Tiam la potvendistoj de la vilaĝoj trakuris la tutan landon kaj eĉ al Eŭropo por vendi la botiĥojn kaj potojn faritajn en la vilaĝo.
Nun estas ankoraŭ manlaboristoj kiuj dediĉas sin al la sama tasko sed iom pli orientite al arta potfarado. En la vilaĝo estas Muzeo pri Potfarado.
Billy Zane
Billy Zane (24-an de februaro 1966 kiel William George Zane, Jr. en Ĉikago, Ilinojo) estas usona aktoro.
Biografio
La pli juna frato de aktorino Lisa Zane naskiĝis kiel William George Zane Jr. Surbaze de la grekdevena familio, li parolas flue la grekan lingvon. La originala familia nomo estis Zanetakos.
Lia unua grava rolo estis Match, amiko de Biff Tannen, en la unuaj du partoj de la triologio Back to the Future. Ŝi iĝis konata do pro la kasopleniga filmo Titanic (1997), en ki li ludis la arogan Cal Hockley. En la turka filmo Valo de la lupoj - Irako, li estis usona militkrimulo, kontraŭbatalanto de la turka heroo. Li ludis en televidaj serioj Twin Peaks, Boston Public kaj Charmed.
Zane estis geedziĝanta de 1989 ĝis 1995 kun aktorino Lisa Collins.
Startu.net
Startu.net estis retportalo, kiu kunigis novaĵojn el diversaj gravaj retpaĝaroj esperantlingvaj.
Startu.net kolektis novaĵojn de Ĝangalo, Raporto.info, Libera Folio kaj Le Monde diplomatique en Esperanto, aperigas novajn diskuttemojn de soc.culture.esperanto, menciis la novajn erojn de la Esperanto Radio Arkivo, kolektis la tekstojn de pluraj blogoj de Esperantistoj kaj havis ligilojn al pluraj utilaj esperantlingvaj retpaĝaroj, interalie ĝi enhavis ligilon al la Jabber-babilejo.
La portalo estis kreita de Insy kun helpo de Martin Minich.
Janusz Kochanowski
Janusz Bogumił Kochanowski (naskiĝis la 18-an de aprilo 1940 en Częstochowa, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola juristo, estinta prezidanto de la fondaĵo "Ius et Lex", de 2006 ĝis 2010 ombudsmano.
Vivkuro
Partoprenis la 2-an Ĝeneralklerigan Liceon nome de Romuald Traugutt en Ĉenstoĥovo. Finis Fakultaton de Juro kaj Administrado de la Varsovia Universitato. En 1980 doktoriĝis pri juraj sciencoj. Inter 1966–1990 lekciis en la fakultato kaj denove en 1997.
Inter 1980–1991 apartenis al la sendependiga movado Solidareco. De 1989 ĝis 1991 estis eksperto de la senata Komisiono de la Homaj Rajtoj kaj Laŭleĝa Regado. Ĝenerala konsulo de Pollando en Londono (1991 - 1995). En 2000 iĝis prezidanto de la fondaĵo kaj ĉefredaktoro de la revuo "Ius et Lex". En 2004 sen sukceso kandidatis flanke de politika partio Juro kaj Justeco al Eŭropa Parlamento en varsovia regiono.
Januare 2006 Sejmo elektis lin laŭ rekomendo de Juro kaj Justeco ombudsmano kaj Senato akceptis la kandidatecon. La 15-an de februaro 2006 ekoficis post ĵuro.
Pereis en la katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk la 10-an de aprilo 2010.
Oktobre 2010 oni malkovris en Ĉenstoĥovo memortabulon sur la domo kie loĝis ĉe la str. Polska Organizacja Wojskowa 3.
Gallia Belgica
Gallia Belgica estis provinco de la Romia Imperio.
Ĝi lokiĝis en partoj de aktualaj Nederlando, Belgio, Luksemburgio, nordorienta Francio kaj okcidenta Germanio. La loĝantoj de la provinco ĉefe devenis de keltaj kaj ĝermanaj triboj, kaj estis ofte kunnomitaj la Belgoj. Laŭ Julio Cezaro, la limo inter Gaŭlio kaj Belgica estis markita de la riveroj Marne kaj Sejno.
Dum la 5-a jarcento, la provinco fariĝis la centro de la nova merovida reĝlando de Kloviso la 1-a, kaj dum la 8-a jarcento la centro de la Karolida Imperio.
Igor de Kievo
Igor (en norena lingvo: Ingvar) estis varenga monarko de Kieva Regno inter 912 kaj 945. Oni scias malmulton pri li en Kroniko de Nestoro. Oni supozas ke la kronikoj ne estis multe skribitaj dum ĉi tiu regado ĉar ĝi estis sub la ĥazaroj en tiu periodo. Oni ankaŭ dubas ĉu Igor estis filo de Rurik.
Igor sieĝis du fojojn Konstantinopolon, en 941 kaj 944, kaj ĉar liaj trupoj estis detruitaj de greka fajro, li subskribis traktaton kun la imperiestro. En 913 kaj 944, la rusoj disrabis la arabojn ĉe la Kaspia Maro.
Konstantine Zuckerman asertas ke Igor regis nur dum tri jaroj, inter la somero de 941 ĝis la forpaso en 945, ĉar la kronikoj ne mencias lin antaŭ 941.
Igor mortis kolektante tributojn de la drevlanoj en 945, poste estante venĝata de sia edzino Olga. La unua kroniko rilatigas la morton al la troa enspezado, indikante ke li intencis kolekti tributon por dua fojo en la sama monato. Kiel rezulto de tio, Olga modifis la sistemon de kolektado de la tributoj.
Hendrik Snoek
Hendrik SNOEK (* 2-an de aprilo 1948 en Münster, Vestfalio) estas estinta germana saltrajdisto kaj estro de RATIO-Entreprengrupo.
Li disfamiĝis pro sia kidnapo je la 3-a de novembro 1976 kaj liberiĝis post pago de 5.000.000 germanaj markoj kiel elaĉetmono. Li estis katenite kaŝita je alto de 52 m en piliero de la Ambachtalponto apud Herborn.
Saltrajdado
Snoek gajnis en 1972 Hickstead Derby sur „Shirokko“, antaŭ ol li en Munkeno sur „Rasputin“ fariĝis ĉampiono de Eŭropo.
Li estis rezervulo je la Somera Olimpiko 1976 por Okcidenta Germanio.
En 1977 li fariĝis ĉampiono en saltrajdado de Germanio sur „Gaylord“.
En 1989 li ĉesigis sian karieron kiel saltrajdisto.
NGC 52
NGC 52 (aliaj indikoj — PGC 978, UGC 140, MCG 3-1-30, ZWG 456.42, IRAS00120+1818) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(120450) 1982 SV
(120450) 1982 SV estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 20-an de septembro 1982 de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,293839 astronomia unuo, tie estas 43,958 milionoj da km.
Spandau Ballet
Spandau Ballet estis angla bando de novonda muziko formita en Islington, Londono, en 1979. Inspirita en la postpunka subkultura dancmuzika panoramo, ili aperis starte de la 1980-aj jaroj kiel loka bando por la publiko Blitz Kids, ludante "Blaneŭropan Dancmuzikon" kiel "The Applause" por la publiko de tiu novkluba kulturo. Ili iĝis unu el la plej sukcesaj grupoj de la epoko de Novromantikuloj de la Brita pop-muziko kaj estis parto de la Dua Brita Invado al Usono en la pintolisto Billboard Top 40 en la 1980-aj jaroj, vendante 25 milionojn da ekzempleroj de albumoj kaj atingante 23 pintajn unuopaĵojn tutmonde. La bando havis ok pintajn sukcesojn en la brita listo de albumoj, inklude tri grandsukcesajn kompilaĵojn kaj albumon de re-registrita materialo. Iliaj muzikaj influoj gamas el punkroko kaj soulo al la usonaj famuloj Frank Sinatra kaj Tony Bennett.
La bandanaro klasike estis komponita de Gary Kemp por gitaro, sintezilo kaj helpa kantisto, lia frato Martin Kemp por baso, kantisto Tony Hadley, saksofonisto Steve Norman kaj drumisto John Keeble. Gary Kemp estis ankaŭ la kantoverkisto de la bando. Ilia debuta unuopaĵo nome "To Cut a Long Story Short" atingis la numeron kvinan en la pintolisto de Britio en 1980. Ĝi estis la unua el dek unuopaĵoj en la pintolisto de dek plej sukcesaj de Britio. La bando pintis en populareco en 1983 per la albumo "True", kies titoliga kanto atingis la numeron unuan en Britio kaj la pintan kvinopon en Usono. En 2011, ĝi ricevis premion BMI kiel unu el la plej luditaj kantoj en la usona historio per kvar milionoj da elsendoj. En 1984, ili ricevis premion Brit pro teknika elstareco, kaj estis la unuaj al kiuj alvenis Bob Geldof por formi la originan bandanaron de "Band Aid". En 1985, ili partoprenis en la bonfara koncerto de Live Aid en la Wembley Stadium.
En 1990, la bando ludis sian lastan koncertan spektaklon antaŭ 19-jara foresto. En 1999, Hadley, Norman kaj Keeble lanĉis malsukcesan proceson en tribunalo kontraŭ Gary Kemp kaj Reformation Publishing pro kunhavo de la rajtoj por la kantoverkado. Spandau Ballet re-formiĝis en 2009 por The Reformation Tour, nome tutmonda turneo de la “plej grandaj sukcesoj”. En 2014, ilia dokumenta filmo, Soul Boys of the Western World, estis tutmonde premierita en la Kunfestivalo SXSW en Austin, Teksaso. Ĝi estis oficiale prezentita en kinfestivaloj de Romo, Gento kaj Novjorko kaj estis premierita en Eŭropo en la Royal Albert Hall, Londono.
En 2017, Hadley anoncis sian foriron el Spandau Ballet. Unu jaron poste, la bando anoncis la kantiston kaj aktoron Ross William Wild kiel ilia nova frontulo por serio de koncertoj en Eŭropo kaj unu apartan spektaklon en la Eventim-a Hammersmith Apollo. Subite en majo 2019, Wild anoncis, ke li lasis la bandon “por sekvi mian propran muzikon per mia bando Mercutio”, dum la basisto de Spandau nome Martin Kemp konfirmis, ke ne estas pluaj planoj por pliaj turneoj de Spandau.