cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaliforniaj ĉaparalo kaj duonarbaroj
Homa influo
La regiono estas defektita de paŝtado, arbarekspluatado, akvobaraĵoj, forprenado de akvo, intensiva agrikulturo, urbanizado kaj konkuro de enmetitaj specioj. Iuj unikaj plantokomunumoj, kiel la marbordaj artemiziaroj de suda Kalifornio, preskaŭ estas neniigitaj kaŭze de agrikulturo kaj urbanizado. Konsekvence, la region nuntempe havas multajn maloftajn kaj endanĝerigitajn speciojn, inkluzive de kalifornia kondoro (Gymnogyps californianus).
Arano (Kaŭkazio)
Arano (Aran; ), ankaŭ konata kiel Ardhan (en la parta), Al-ran (en la araba), Aghvank kaj Alvank (en armena), Ran-I (en kartvela) aŭ Kaŭkaza Albanio (en la latina), estis geografia nomo uzita en antikvaj kaj mezepokaj tempoj por la teritorio kiu situas ene de la triangulo de tero, malaltebenaĵo en la oriento kaj montaro en la okcidento, formita per la krucvojo de la riveroj Kura kaj Arao, inkluzive de la altebenaĵo kaj malaltebenaĵo Karabaĥo. La loĝantaro de tiu regiono estas konata kiel aranoj.
Okcidenta parulio
La Okcidenta parulio, Dendroica occidentalis, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Maturuloj de Okcidenta parulio normale estas malhelgrizaj supre (inklude kronon) kaj blankecaj sube, kaj ties flankoj estas striecaj je nigro. La flugiloj havas du tre markatajn diagonale blankajn flugilstriojn. La kapo estas preskaŭ tuta flava (kie kontrastas nigra okulo) kaj maskloj havas nigran gorĝon, dum inoj havas multe malpli nigron en la mentono kaj nematuruloj ne havas nigran gorĝon. Foje estas grizeca aŭ grizverdeca nuanco ĉe vango aŭ orelareo. La beko estas mallonga, nigreca kaj pintakra. La kruroj estas grizecaj.
Tiu nearktisa specio estas komuna, sed ege timidaj inter birdoj kiuj loĝas en malfermaj arbaroj de koniferoj. Ties somera reprodukta teritorio estas majoritato de la okcidenta marbordo de Usono ĝis Vaŝingtonio, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo. Ili foje vintrumas en sudokcidenta Kalifornio, sed ili estas migrantaj kaj vintrumas en Centrameriko tiom suden kiom ĝis Panamo.
Nestoj estas tasformaj, konstruitaj el herbotigoj, branĉetoj kaj pinpingloj situa ĉe la pinto de branĉo alte en konifero. La ino demetas el 3 al 5 ovojn, kiuj estas blankaj kaj tre punktecaj je brunaj kaj violaj makuletoj. Nenion oni scias pri kovado kaj aliaj nestokutimoj.
Kiel ĉe plej parto de parulioj, ankaŭ la Okcidenta parulio manĝas striktan dieton de insektoj kaj araneoj, kaj povas ofte troviĝi pendantaj kapalteren el la fino de la branĉoj de la konifero, kiel paruedoj, plukante manĝerojn.
Kimon
Kimon aŭ Kimono, klasike ankaŭ Cimono (greka Κίμων) (naskiĝis ĉ. 510 a.K. en Ateno; mortis 449 a.K. apud Kitiono, la nuntempa Larnaka en Kipro) estis filo de Miltiado (Μιλτιάδης).
Plumbofalko
La Plumbofalko (Falco femoralis) estas mezgranda falko, tio estas rabobirdo de la familio de Falkedoj, de Ameriko. La plej granda teritorio de la specio estas en Sudameriko, sed ne en la densa interno de la Amazona Baseno. Ĝi ricevis ankaŭ la nomojn de Falco fusco-coerulescens kaj Falco fuscocaerulescens, sed tiuj nomoj nune aludas al la Vespertofalko (F. rufigularis). Ties similo laŭ formo al la apusfalkoj klarigas malnovan nomon de Oranĝecbrusta apusfalko. Nomo Plumbofalko devenas el hispana vorto Aplomado signife "plumbo-kolora", alude al la blugrizaj areoj de ĝia plumaro – proksimuma traduko estus ĉu Plumbofalko ĉu "Plumbeca falko". La hispanaj nomoj por tiu specio estas halcón aplomado kaj halcón fajado (tio estas "Strieca falko" aluda al la karaktera kapobildo); en Brazilo ĝi estas konata en la portugala kiel falcão-de-coleira nome "Kolumfalko".
Kimon
Kimono estis generalo (στρατηγός) kaj politikisto, kiu instigis la kreon de la Atena hegemonio post la dua persa milito.
Plumbofalko
Aspekto
La Plumbofalko estas tre svelta, de longaj flugiloj kaj de longa vosto, de la grando de malgranda Migra falko (F. peregrinus), nome 30–40 cm longa kaj kun averaĝa enverguro de ĉirkaŭ 90 cm, sed nur duone de la pezo nome 208–305 g ĉe maskloj kaj 271–460 g ĉe inoj. Ĉe plenkreskuloj la supraj partoj estas malhelblugrizaj, kaj same en multe de la kapo, kun la kutima falka nigra "mustaĉo" kontraste klare kun la blankaj gorĝo kaj nigra okulstrio sub blanka superokula strio. La supra brusto pluas je la blanko de la gorĝo; estas nigraj makuloj ĉiuflanke de la suba brusto kiuj kuniĝas meze; la ventro kaj femuroj, sub la nigraj makuloj, estas rimarkinde hele cinamokoloraj, kio estas tialo por la latina scienca nomo. La vosto estas nigra kun mallarĝaj blankaj aŭ grizaj strioj kaj blanka bordo. La vaksaĵo, okulringo kaj piedoj estas flavaj aŭ flavoranĝaj.
Escepte ke inoj estas pli grandaj ol maskloj, ambaŭ seksoj estas similaj. Junuloj estas tre similaj al plenkreskuloj, sed ties supraj partoj kaj ventrozono estas nigrecbrunaj, la brusto estas strieca nigre, la blanko en kapo kaj brusto estas sablokolora kaj la cinamo en subaj partoj estas pli pala, kiel la piedoj.
Tiu specio povas esti konfuzata kun la Vespertofalko (F. rufigularis) kaj kun la Oranĝecbrusta falko (F. deiroleucus), kiuj havas similajn nigrablankaruĝajn bildojn sube, sed tiuj specioj estas pli fortikaj kiel Migra falko kaj havas solidajn nigrecajn kapojn kaj pli malhelruĝecajn ventrojn. Tiuj du specioj estas ĝenerale konsiderataj apartenantaj al sama stirpo kiel la Plumbofalko. Du aliaj specioj de la genro Falco de Ameriko, nome la Kolombofalko (F. columbarius) kaj la Amerika turfalko (F. sparverius), ŝajnas esti pli proksimaj al la grupo de la Plumbofalko ol plej parto de aliaj falkoj, sed la rilatoj de ĉiuj tiuj stirpoj estas ege enigmaj. Kio estas direbla certe estas ke ili diverĝis kiel parto de ŝajna pli granda okcidenta radiado en Holarkto okazinta en fina Mioceno, probable antaŭ ĉirkaŭ 8–5 milionoj da jaroj.
Teritorio, ekologio kaj statuso
La habitato de la Plumbofalko estas seka herbejo, savano kaj marĉoj. Ili havas teritoriojn el norda Meksiko kaj Trinidado loke al suda Sudameriko, sed ĝi estis surloke formortinta el multaj lokoj en siaj teritorioj, ekzemple el norda kaj centra Meksikio escepte ĉe malgranda areo de Chihuahua. Tutmonde tamen ĝi estas tiom disvastigata ke ĝi estas klasita kiel specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN.
Ili manĝas grandajn senvertebrulojn kaj malgrandajn vertebrulojn, kaj malgrandaj birdoj faras kernon de ties predodieto. Miksitaj kunmanĝantaroj en malferma cerado kaj herbejo suferas frenezajn alertojn post vidi tiun specion; malgranda birdoj timas ĝin plie ol plej parto de aliaj predantoj. Ili estas ofte vidataj ŝvebe interlume ĉasantaj insektojn kaj manĝantaj ilin dumfluge. Ili ĉasas ankaŭ ĉe incendiataj kampoj, je kio multaj birdoj de tiu specio ariĝas por kapti fuĝantajn insektojn; oni konstatis ankaŭ kooperadon inter individuaj Plumbofalkoj – kutime membroj de paro. En Brazilo oni observis Plumbofalkojn sekvantajn Kolharaj lupoj (Chrysocyon brachyurus) kaj ĉasante la birdojn kiuj la krisocionoj fuĝigas. Predaĵoj tipe pezas unu kvinonon de la propra pezo de falkoj, sed inoj de tiu specio (kiuj pro siaj pli grandoj povas kapti pli grandajn predojn) estis konstatitaj manĝantaj birdojn pli grandajn ol ili mem, kiaj Bovardeoj (Bulbucus ibis) aŭ Ĉaĉalakoj (Ortalis vetula), tamen rare.
La nesto estas platformo konstruita el bastonetoj je iu ajn alto en arbusto axu arbo. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn.
Ĝis la 1950-aj jaroj ĝi troviĝis en pleja sudokcidenta Usono, kaj oni klopodas reenmeton en okcidenta kaj suda Teksaso. Ili ekreokupis sian iamajn teritoriojn en okcidenta Teksaso kaj suda Nov-Meksiko en la 1990-aj jaroj. Oni akiris dokumentajn pruvojn de tiu naturaj ĉeestaj birdoj en Nov-Meksiko en 1991, kaj venis konfirmaj vidaĵoj tra tiu jardeko kaj la venonta, kio finis per sukcesa reproduktado de tri junuloj en 2002. Vidaĵoj kaj reproduktado pluas nune.
La etendo de la reenmeta programo al tiu areo suferis kritikojn, ĉar teknike ĉiuj Plumbofalkoj en Nov-Meksiko estas klasitaj kiel parto de "eksperimenta" (reenmeta) populacio. Tiele, dum ili estas ankoraŭ laŭleĝe protektataj el ĉasado, ili ne estas protektataj laŭ la postuloj de la Endangered Species Act por konservi sian habitaton. Oni supozas, ke ĉefe habitatodetruo kaŭzis la (preskaŭ-)malaperon de la specio el Usono kaj malfaciligas la reestablon de natura reproduktanta populacio. Unuigo de pormediaj grupoj klopodas nun rehavi plenan protektadon por ne endanĝerigi la sukceson de la etenda natura populacio kaj de la reenmetaj klopodoj.
Ĉe Falkado
Simile al la Kolombfalko, la Plumbofalko ĉasas malgrandajn birdojn kiaj koturnoj per persekuta flugo, kutime post fuĝintaj predoj. Ili estas ĉefe akiritaj el bredistoj pro ties malabundo en Usono, kaj multaj falkadistoj en Eŭropo aĉetas paron kontraŭ ĉirkaŭ 4000 sterlingaj pundoj. Ili estas mirindaj pro sia akcipitroforma ĉasstilo, kiu famigis la birdon pli kiel akcipitro ol kiel falko. Mirindas ankaŭ la determinon sekvi la predon eĉ sub ŝirma kovro. Ili taŭgas por ĉasi koturnojn, turtojn kaj eĉ foje sciurojn aŭ kuniklojn. Bedaŭrinde tiuj birdoj foje kunportas siajn predojn, kiel multaj malgrandaj falkoj, kien ili povas kaj forflugas el la falkadisto kun sia predo.
11133 Kumotori
11133 Kumotori estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en refero al la Monto Kumotori (japane : 雲取山, Kumotori-yama), alta je 2017 metroj, kiu troviĝas ĉe la limo inter la gubernioj de Tokio kaj de Sajtama. Pro la pitoreska vidaĵo elde sia kulmino, ĝi estas unu el 100 plej famaj montoj de Japanio.
NGC 3398
NGC 3398 (aliaj indikoj — IC 644, UGC 5954, MCG 9-18-38, ZWG 267.18, PGC 32564) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
(85798) 1998 VA50
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro » : ĝi orbitas, kun granda klineco, en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
NGC 3398
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nautilus (Fulton)
Nautilus (laŭ la latina nomo por "naŭtilo") estis submarŝipo konstruita de la usona inĝeniero Robert Fulton, inter 1793 kaj 1797, kaj unufoje provita la en Sejno.
Tiu ŝipo estis movigata per velo en surfaco kaj per helico mane tunigata per kranko en subakviĝo. Ĝi povis treni flosantan bombon por dronigi malamikajn ŝipojn.
Robert Fulton mem eltrovis la nomon "torpedo" por tia armilo.
Robert Fulton, kiu tiam vivis en Francio, proponis, malsukcese, tiun ŝipon al la Direktoraro. Li proponis poste sian eltrovaĵon al Britio ree sen sukceso. Elrevigita, li resignis pri sia submarŝipo kaj reiris en Usonon.
Sepdek jaroj poste, Jules Verne reprenos tiun nomon por la submarŝipo de Dudek mil leŭgoj sub la maro.
Jean-Baptiste Tavernier
Jean-Baptiste Tavernier (1605–1689)  estis franca gemkomercisto kaj vojaĝanto de la 17-a jarcento. Tavernier naskiĝis en Parizo de franca aŭ flandra hugenota familio, kiu elmigris al Antverpeno, por eviti persekutadon, kaj kiu poste revenis al Parizo post la publikigo de la Nanta Edikto, kiu promesis protekton por francaj protestantoj. Kaj lia patro Gabriel kaj lia frato Melchior Tavernier estis kartografoj. Kvankam estas klare laŭ la precizeco de liaj desegnaĵoj, ke Tavernier ricevis ian instrukcion pri la arto de kartografio / kuprogravurado, li posedis vagemon. Dum ankoraŭ adoleskanto, li multe vojaĝis tra Eŭropo kaj atingis laboran scion pri ĝiaj ĉefaj lingvoj.
La skribaĵoj de Tavernier montras, ke li estis fervora observanto, kaj ankaŭ rimarkinda kultura antropologo. Liaj Ses Vojaĝoj fariĝis furorlibro kaj estis tradukitaj al la germana, nederlanda, itala kaj angla dum lia vivo. La verko estas ofte citita de modernaj erudiciuloj verkantaj pri la periodo.
Hartlepool
Hartlepool  estas kaj urbo kaj unuara instanco en nordorienta Anglio, ne malproksime for de la limo kun Skotlando. Laŭ la stato de en la urbo vivis.
Alphonse Trent
Alphonse „Phonnie“ E. Trent aŭ Alphonso E. Trent (* 24-an de aŭgusto 1905; † 14-an de oktobro 1959 en Fort Smith (Arkansaso)) estis usono ĵaz-pianisto kaj direktis teritorian bandon de la svingo.
Vivo kaj agado
Alphonse Trent ludis jam infanaĝe pianon kaj laboris en lokaj bandoj en Arkansaso ekde sia junaĝo. Sian propran ensemblon li direktis meze de la 1920-aj jaroj (eble ekde 1923). En la jaro 1924 li ludis kun Synco Six de Eugene Cook kaj poste li transprenis la direktadon de la bando, kiu ekzistis ĝis 1934. Ĝi validis kiel unu el la plej kontataj teritoriaj bandoj de la sudo kaj mezokcidento de Usono; ĝi ludis ankaŭ sur rivero-vaporŝipoj. Meze de la 1930-aj jaroj Trent unue forlasis la muziknegocon, sed revenis en 1938 kun alia bandego sur la scenejojn. En ĉi tiu orkestro ludis ĵazmuzikistoj pli malfrue famiĝontoj kie Terrence Holder, Alex Hill, Stuff Smith, Snub Mosley, Charlie Christian, Harry Sweets Edison, Mouse Randolph, George Hudson kaj Peanuts Holland.
Kiel bandestro li sonregistris nur ok diskofacojn; kvar en la jaro 1928, du en 1930 kaj du en 1933. Post tio li laboris nur partatempe kun propraj ensembloj kaj okupiĝis ĉefe kiel negocisto.
Cat Anderson
William Alonzo „Cat“ Anderson(naskiĝis la 12-an de septembro 1916 je Greenville en Suda Karolino; mortis la 29-an de aprilo 1981 je Norwalk en Kalifornio) estis usona trumpetisto de ĵazo. Cat Anderson estis precipe diskonata pro sia ludo trans kvin oktavoj, aparte en la supraj tonregistroj.
Vivo kaj verkado
Anderson perdis en la aĝo de kvar jaroj la du gepatrojn kaj alkreskis en orfejo je Ĉarlestono en Suda Karolino. Tie li lernis trumpetludon en la Jenkins Orphanage Band. Lia kromnomo Cat onidire devenas de lia luktostilo je interbataletadoj dum lia lerneja tempo, kaj li mem uzis ĝin dumvive. Komence de sia kariero li koncertvojaĝis kun Carolina Cotton Pickers, bando el iamaj membroj de la orfejo, kaj verkis unuajn diskojn. Post tio li muzikis kun gitaristo Hartley Toots kaj en la bandego de Claude Hopkins, en la orkestro de Doc Wheeler, kun Lucky Millinder, kun la orkestroj de Erskine Hawkins kaj Sabby Lewis same kiel kun Lionel Hampton, kun kiu li surdiskigis la klasikaĵon Flying Home.
Novan ŝtupon de la karieroŝtuparo li surgrimpis en 1944, kiam li membriĝis en la Orkestro Duke Ellington. Li rapide fariĝis ĉefa ero de la elingtona sono. Anderson sciis ludi aron da diversaj jazstiloj, sed lia ludo en altegaj registroj estis lia rekonilo. Laŭ liaj propraj vortoj ĝi ekestis el tio, ke alia trumpetisto per sia ludo en altaj registroj delogis de li la junulinojn, kion Anderson esperis ĉesigi per tio, ke li mem ĉiam ludis tiel. Ekzistas filmdokumentoj, kiuj vidigas, kiel Anderson ludas solaĵon bone aŭdeblan sen mikrofonO, dum kiam la aliaj bandanoj ludas antaŭ unuopaj mikrofonoj. Li muzikis inter 1944 kaj 1949, ekde 1950 ĝis 1959 kaj inter 1961 ĝis 1971 ĉe Ellington, interrompite de periodoj, en kiuj li provis estri propran orkestron. En 1972 li prezentis je la ĵazfesto je Berlino kun la kvinopo de Charles Mingus („Perdido“). Post la morto de Ellington Anderson ekloĝis en Los-Anĝeleso, kie li daurigis verki studioregistraĵojn kun lokaj bandoj, ekzemple kun la bendegoj de Louie Bellson kaj Bill Berry, kaj foje koncertvojaĝis tra Eŭropo. En 1981 li mortis pro cerbtumoro.
Kalvinana preĝejo (Dudar)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Dudar.
Historio
Pri konstruado de la katolika gotika kirko de Dudar mankas informoj, nur dokumento diras, ke katolika pastro venis en 1495. En la sekva jarcento la vilaĝo foje apartenis al la Osmana Imperio, samtempe la loĝantoj grandparte prenis la kalvinismon. Ili akiris ankaŭ la preĝejon. La unua konata predikisto estis tie en 1629, la plej fama Pál Török ekde 1804. La kirko barokiĝis (tamen restis kelkaj gotikaj partoj) en 1798. Novaj benkoj alvenis en 1990. La preĝejo ekstere en 1995, interne en 2013 plene renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas. Ĉe la turpiedo funkcias la enirejo. Interne en ligna galerio funkcias la orgeno. Sur la muron oni metis memortabulon pri falintoj de la 2-a mondmilito.
Leicester
Leicester estas kaj urbego kaj unuara instanco (sendependa administra instanco) de la angla regiono East Midlands, Granda Britio. Leicester foje nominata Lecestro en esperanto.
Ĝi estis antaŭe parto de la provinco Leicestershire.
Historio
Leicester havas dumiljaran historion.
Romia periodo
Ĝi estis fondita de la romianoj kiuj posedis kiun nun estas Leicestershire. Parto de la tiamaj romiaj stratoj ankoraŭ videblas nuntempe.
Anglosaksa kaj vikinga periodo
Kiam la romia armeo forlasis Brition en 408 la anglosaksoj revigligis la malnovan urbon en la jaro 800. En la 9-a jarcento la danaj vikingoj konkeris la urbon, sed la britoj rekonkeris ĝin en 918.
La mezepoka tempo
En la mezeopoko Leicester akiris la statuson de Civitas (urbo) kiun ĝi denove perdis en la 11-a jarcento. Nur en 1919 ĝi reakiris la statuson de urbo. En postaj jarcentoj la urbo estas trafita de la pesto.
La Tudor-periodo
Leicester ludis signifan rolon en la historio de Anglio kiam, Simon de Montfort devigis reĝon Henriko la 7-an konservi la unuan Parlamenton de Angijo en la nun ruinigita Kastelo de Leicester.
Fine la la 18-a jarcento (la 1790-aj jaroj) kun la konstruado de la Grand Unian Canal (Soar-kanalo) kiu ligis Leicester al Londono kaj Birmingham, komenciĝis rapida industriiĝo.
Fine de la 19-a jarcento la urbo Leicester por la tutunua fojo elektraj stratolampoj estis enŝaltitaj.
En la 20-a jarcento la unua kinejo estas malfermata, Leicester fariĝis urbo, katedralo estis konstruato, hospitaloj ekestis, samkiel la universitato de Leicester.
Loĝantaro
Kun 348 000 enloĝantoj (2019) Leicester estas la 11-a plej granda urbo de Britio laŭ nombro de enloĝantoj kaj la 13-a plej granda de Britio entute.
Leicester estas vaste rigardata kiel modelo de toleremo kaj ekzistas Race Equality Centre (Rasa Egaleca Centro) por tiuj homoj kiuj kredas ke ili spertas problemojn pro rasismo, ekzemple en la 70-aj jaroj kiam la novfaŝista British National Front akiris multajn voĉojn dum la balotoj.
Vidindaĵoj
La historia kerno de la urbo situas iomete okcidente de la centro. Ĉi tie vi trovos la kastelon Leicester, la katedralon, la preĝejon de Sankta Maria de Castro kaj la Jewry Wall (Judan Muron).
Leicester Market estas la plej grandan merkaton sub tegmento en Eŭropo. La merkato estas en la sama loko jam dum 700 jaroj.
La urbo ankaŭ havas ankaŭ du butikumajn centrojn: Haymarket kaj la multe pli granda Highcross.
Leicester havas plurajn muzeojn. La plej granda kaj plej konata estas la New Walk Museum.
La urbo havas multajn parkojn, inkluzive Abbey Park kaj Victoria Park.
Alia vidindaĵo estas la nacia aerspaca centro (National Space Centre). kaj la horloĝa turo.
Ekzistas ankaŭ botanika ĝardeno en Oadby, kiu estas urbo sude de Leicester.
Diversaĵoj
Estas du hospitaloj en la urbo (Leicester Ĝenerala Hospitalo kaj Leicester Royal Infirmary) kaj unu tuj ekster la urbo (Glenfield Hospital).
Leicester havas du universitatojn: la Universitato de Leicester (fondita en 1952) kaj la Universitato De Montfort (fondita en 1992). Ĝi ankaŭ havas pliajn altlernejojn. La plej granda estas Leicester College.
La loka gazeto nomiĝas The Leicester Mercury. BBC funkciigas en Leicester la studion por la radioprogramo BBC Radio Leicester.
La urbo estas la hejmo de Leicester City F.C. la futbalklubo de Leicester. Ĝi ankaŭ havas kriketo-teamon por plenkreskuloj kaj gejunuloj.
Renomoj urbanoj de Leicester
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Pick Withers (1948), tamburisto de la muzikgrupo Dire Straits
Clermont (ŝipo)
Clermont estis la unua, daŭre uzata vaporŝipo (1807), planita de la usona inĝenier Robert Fulton kaj konstruita de Charles Brown en Novjorko, per financa apogo de Robert Livingston.
György Várnai
György Várnai [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Várnai György estis hungara karikaturisto, animaciisto.
Kanelo
Kanelo (de la latina vorto canna = tubo tra la franca vorto cannelure = sulko) laŭ PIV estas
György Várnai
György Várnai naskiĝis la (laŭ kelkaj biografioj la naskiĝdato estas la 21-a) en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Várnai studis en Industriarta Altlernejo inter 1941-1946, sed ekde 1943 li jam estis ilustristo de pluraj gazetoj. Post la diplomo li aliĝis al satira gazeto, inter 1951-1957 li laboris en pluraj filmaj laborejoj, poste al alia satira gazeto. Lia plej grava kolego estis Gyula Macskássy, kun kiu li produktis ĉirkaŭ 80 animaciojn. Li ilustris ankaŭ librojn. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 1963-1982.
Kanelo
Aparte, ŝraŭbkanelo en teknika lingvaĵo estas helica kanelaĵo en ŝraŭba bolto, servante por turnante enigi respektive fiksi ŝraŭbon en iu materialo.
Leicester
Renomoj urbanoj de Leicester
Thomas Cook (1808–1892), pioniro de la amasturismo
Clermont (ŝipo)
Ĝi longis 41 m, larĝis 5 m, merĝa alto estis 2 m. Ĝi havis du flankajn padelradojn, movitajn de maŝinoj de la angla Boulton kaj Watt. Ĝia unua veturo okazis la 7-an de aŭgusto de 1807 kaj postlasis ĉirkaŭ 240 km, per rapido de ĉirkaŭ 8 km/h, sur la rivero Hudson, supren ĝis Albany.
Kanelo
En arkitekturo
Laŭ la origina senco de la vorto, kanelado estas la sulkigo de objekto, plej ofte de kolono aŭ de pilastro, per vertikalaj kaj konkavaj kaneloj, do sulkoj. Tia dekorado troveblas ĉefe en la arkitekturo de la antikva epoko kaj en tiu de pli postaj epokoj orientiĝanta laŭ la antikva - ĉefe en la renesanco kaj en la klasikismo. Kiel dekora motivo ĝi ankaŭ transpreniĝis al la konstruado de mebloj, artaj metiaĵoj kaj metalaj objektoj.
Clermont (ŝipo)
Per la Clermont komenciĝis la unua profitdona vaporŝipa entrepreno. La vaporŝipo komunikis inter Albany kaj Novjorko kaj liveris – kontraŭ pago – pasaĝerojn.
Kanelo
En arkitekturo
La kaneligo servas al la optika strukturigo de la kolona trunko, al la akcentigo de svelta kaj "suprenstreba" aspekto de ĝi kaj al forturno de la atento de la iom kaŝindaj horizontalaj fendetoj inter la kolonaj segmentoj, do al kreo de iluzia aspekto, kvazaŭ la kolono estus produktita el monolito. Ĝi ne havas konstru-teknikan signifon.
Kolonoj de la dorika ordo kutime havas 20 malprofundajn kanelaĵojn. Kolonoj el la ionika kaj korinta ordoj kontraste - almenaŭ ekde la "klasika" epoko de antikva Grekio (ĉirkaŭ la jaroj 500 ĝis 336 a.K.) - kutime havas 24 kanelaĵojn interdividitajn per malvasta interspaco. Se oni vidas kolonan segmenton de supre aŭ sube, la kanelaĵoj aspektas duoncirkle, kaj en la supra kaj suba finaĵoj de kolono ankaŭ kutime finiĝas duoncirkle. En la finaĵojn de ĉiu kanelaĵo de klasika kolono do eblus enmeti kvaronan kuglon.
Arbara naĝejo (Plaue)
Arbara naĝejo Plaue (germane: Waldschwimmbad Plaue) estas ŝatata aperta naĝejo en Plaue, Germanujo (Am Bahndamm 1). Dum belaj tagoj allogiĝas averaĝe 400 personoj.
Kanelo
En arkitekturo
Laŭ Francisko Azorín Kaneli estas Fari neprofundan, mallarĝan sulkon sur metalo, ligno, ŝtono. Li indikas etimologion el hebrea caneh (kano, kavaĵo) kaj de tie la latina canalare. Kaj li aldonas terminojn kanelo, por mallarĝa, neprofunda sulko; kanelado, kanelaro, kanelujo, kanelilo.
Arbara naĝejo (Plaue)
Historio kaj ofertoj
La naĝejo konstruiĝis en 1975 kaj restaŭriĝis en 1992. Ĝi disponas pri bazenoj por naĝantoj kaj nenaĝantoj. Por etinfanoj kreiĝis speciala tria bazeneto apud la vestoŝanĝejoj. Krome oni havas grandan ripozumherbaron, du volejbalejojn, tablotenistablojn kaj lengolfejon.
Restoracio kun riĉa gamo da manĝaĵoj kaj trinkaĵoj dorlotas la vizitantojn, eĉ ekster la naĝo-sezono de inter majo kaj septembro, dum la tuta jaro.
Atingo
Vizitantoj de ekstere prenu disde Arnstadt respektive Ilmenau la migradvojon Von Bach zu Goethe tra Kleinrettbach. Alveno ankaŭ publiktransporte facilegas ĉar tre apude troviĝas la stacidomo de ĉe la stacidomo de Plaue. Biciklemuloj veturu sur la Gera-biciklomigradvojo kiu estas tuj post la fervojtaluso. Finfine disponeblas por aŭtistoj granda parkumejo rekte ĉenaĝeje.
Leicester
Renomoj urbanoj de Leicester
Engelbert Humperdinck (* 1936), ŝlagro-kantisto
David Attenborough (* 1926), esploristo kaj filmisto
Richard Attenborough (1923–2014), aktoro, filmreĝisoro kaj plurfoje gajninto de la premioj Oscar kaj Golden-Globe.
Kasabian, muzikgrupo
Transporto
Estas du stacidomoj por aŭtobusoj: Haymarket kaj St Margareth.
La urbo estas konektita al la M1-aŭtovojo kaj al la longdistanca fervoja interligo inter Londono kaj Sheffield. La fervoja stacidomo situas en London Road.
Trajnvojaĝo inter Londono kaj Leicester daŭras ĉirkaŭ 75 minutojn.
Leicester kaj Esperanto
La brita Esperanto-kongreso en 2020 okazos en Leicester. La evento ankoraŭ ne estas troveblas en la paĝaro de Leicester Polyglot Reto.
Audrey CHILDS-MEE (1926 -1990), fama esperantista pedagogo, mortis en Kibworth, Leicester.
Vidu ankaŭ
Loka regado kaj administrado en Britio
Dietwil
Pri la komunumo
Dietwil estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1145 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo 25 de Lencburgo al Lucerno. La plej proksima aŭtovojalveturejo troviĝas 2 kilometrojn pli sude en Root al la svisa aŭtovojo A14.
August von Haxthausen
August Franz Ludwig Maria, barono de Haxthausen-Abbenburg (n. la 3-an de februaro 1792, en Bökendorf, Princepiskoplando Paderborn - m. la 31-an de decembro 1866, en Hanovro, Germanio) estis germana agrikultura sciencisto, ekonomikisto, advokato, verkisto kaj kolektanto de popolkantoj. Plej konata pro sia raporto pri kondiĉoj en Rusio kiel malkaŝite de sia vizito en 1843.
Taillette
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Aleksandr Moĵajskij
Aleksandr Fjodoroviĉ MOĴAJSKIJ (Александр Фёдорович Можайский) (Kotka, 21-an de marto 1825 – Sankt-Peterburgo, 1-an de aprilo 1890) estis rusa mara subadmiralo, pioniro de la aviado.
Dietwil
Historio
La unua dokumenta mencio de Dietwil datiĝas el la jaro 1236 kiel Tuetwile.
Aleksandr Moĵajskij
Biografio
Aleksandr Fjodoroviĉ Moĵajskij devenis el rusa nobla familio kun maristaj tradicioj. Lia patro estis Fjodor Tjimofejeviĉ Moĵajskij, admiralo de la rusa floto.
Dietwil
Historio
En mezepoko la supera jurisdikcio pri Dietwil apartenis al la Habsburgoj, kiuj atribuis ĝin al la voktejo de Meienberg. En la jaro 1415 la voktejo estis konkerita fare de la lucernanoj, kiuj tamen en la jaro 1425 devis koncedi ĝis al la Libera distrikto, kiu estis komuna posedaĵo de la Svisa Ĵurkomunumo.
Aleksandr Moĵajskij
Biografio
Moĵajskij ekoficiris en aĝo de 16 jaroj kaj atingis en 1881 la subadmiralan rangon. Li servis ĉefe en la Balta Maro. Li partoprenis en la ekspedicioj pri mapskizo de akvokolekta regiono de la Aralo kaj Amudarjo. Dum tiu ekspedicio, li ekinteresiĝis pri planado de la veturiloj.
Dietwil
Historio
Komence de la 15-a jarcento la lucerna familio Moos akiris la malaltan jurisdikcion pri Dietwil kaj vendis ĝin en la jaro 1422 al la urbo Lucerno, kiu tiel posedis grandan influon al la liberdistrikta komunumo.
En maro 1798 la francaj trupoj liberigis Argovion de la ĵurkomunuma servuto kaj kreis la Helvetan Respublikon. Dietwil nun dum kvin jaroj apartenis al Kantono Baden. En 1803 Dietwil estis integrita al la distrikto Muri de la nove fondita Kantono Argovio.
Aleksandr Moĵajskij
Aviadilo de Moĵajskij
Li esploris ekde 1876 pri flugmaŝinoj, pli pezaj ol la aero. Li iĝas en 1879 instruisto de kadeta lernejo, tio ebligas por li konsultadon kun plej elstaraj sciencistoj de Rusio. La aviadilo de Moĵajskij estis prezentita, provita la 20-an de julio 1882. La provflugon partoprenis reprezentantoj de la rusa armeo kaj la rusa inĝeniera asocio.
La aviadilon movis 10-ĉevalpova vapormaŝino. Post kiam ĝi atingis la necesan rapidon, deteriĝis kaj saltegis 20–30 metrojn en la aero. Dum alteriĝo, ties unu flugilo detruiĝis.
Hallwil
Pri la komunumo
Hallwil estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio (Svislando). Ĝi havis 740 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hallwyl situas en la valo Seetal ĉe la orienta bordo de la rivero Aabach proksimume tri kilometrojn norde de la Lago de Hallwil.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,18 km², de kiuj 0,28 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,43 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 560 m s.m. kaj la plej malalta punkto sur alteco de 441 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Aabach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hallwil limas en nordo al Seon, en oriento al Seengen, en sudo al Boniswil, kaj en okcidento al Dürrenäsch.
Trafiko
Hallwil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita Seetal-Fervojo.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo tra Hochdorf al Lucerno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 10 kilometrojn sude en Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hallwil datiĝas el la jaro 1167 kiel Allewilare. De 1560 ĝis 1950 la oficiala nomo de la komunumo estis Niederhallwil.
En mezepoko en Hallwil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Trostburg kaj ek de 1326 la Senjoroj de Liebegg plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Hallwil fariĝis parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. La senjoreco Trostburg jam en la jaro 1346 transiris al la Senjoroj de Rinach kaj en la jaro 1486 al la Senjoroj de Hallwyl. Ili vendis sian havaĵon en Hallwil en la jaro 1616 al la urbo Brugg. Ĉar Berno tamen ne toleris la potencokreskon de Brugg, ĝi transprenis la jurisdikcion rekte kaj kreis la tribunaldistrikton Trostburg, kiu estis subvoktejo de la voktejo Lencburgo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Hallwil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
(17476) 1991 GG7
(17476) 1991 GG7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Taro (pezo)
Taro estas komerca termino. Taro estas la pezo de ĉiuspeca envolvaĵo, kiel kesto, papero kaj sako, kiu enhavas la varon.
Ĝi estas la diferenco el pezo de la varo kun pakaĵo kaj enhavo, do la pezo de la pakaĵo ĉe transportvaro.
Kutima taro
En komerco lausperte fiksita prosenton de la malneta pezo de la varo kiel la prezo  de la pakmaterialo.
Cinclidium
Cinklidioj estas la specioj de Cinclidium, tio estas genro de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Temas pri bluaj birdoj. Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
NGC 3399
NGC 3399 (aliaj indikoj — MCG 3-28-12, ZWG 95.31, PGC 32395) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Minimuma salajro
Historio
La moderna minimuma salajro aperis en Aŭstralio kaj Nov-Zelando fine de la 19-a jarcento. La sekvan paŝojn faris Grand-Britio, kiam en kelkaj profesioj kaj industriaj branĉcoj ĝi ordonis antaŭskribis en 1909 establon de interesreprezenta komitato. En Britio ĝis nun ne ekzistas ĝenerala minimuma salajro. La unuan leĝon pri la minimuma salajro (nur pri virinoj) en Usono enkondukis en 1912 la federacia ŝtato Massachusetts. La ĝenerala enkonduko okazis en 1938 kun tiam 0,25 USD/horo.
Kantono Brown (Teksaso)
La kantono Brown situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Brownwood.
Ĉaĥruĥadze
Ĉaĥruĥadze (kartvele: ჩახრუხაძე ) estis kartvela poeto de la 12-a kaj 13-a jarcentoj, tradicie konsiderita kiel verkinto de Tamariani (თამარიანი), kolekto de dudek duodoj kaj unu elegio laŭdante, ofte diigante reĝinon Tamara de Kartvelio (r. 1184-1213). La poeto estas identigita kun la laiko Grigol Ĉaĥruĥadze kies testamento rivelas la deziron de la verkinto ripozi en la kartvela Monaĥejo de la Sankta Kruco ĉe Jerusalemo. Laŭ pli postaj klarigoj, Ĉaĥurĥadze estis denaska de la nordorienta monta areo de Kartvelio, en Ĥevi kaj laboris kiel sekretario al la reĝino Tamara.
Analektoj
Analektoj (malnovgreke „kolektitaĵo“, "plukaĵo") estas kolekto de citaĵoj, poemoj, artikoloj aŭ eltiraĵoj el literaturaĵoj, kiel ekzemple la Analektoj de Konfuceo.
Kořenec
Kořenec (Korschenetz) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1490.
Naturaj rilatoj
La nordorientan limon de la katastro kreas rivereto Bělá, kiu ĉi tie turniĝas el la okcidenta al la suda direkto kaj brakumas la tutan municipon per sia valo. Ĝi trafluas tra la naturmemorindaĵo Horní Bělá, kiu estas konsisto de la naturparko Řehořkovo Kořenecko, en kiun apartenas la tuta teritorio de la municipo.
Oriente de la municipo troviĝas la tria plej alta monto de Drahana montetaro - Paprč kun alteco 721 metroj.
IJburg
IJburg [Ejbarĥ] estas nove konstruata kvartalo en la orienta parto de Amsterdamo en Nederlando. Ĝi ekestos sur entute sep artefaritaj (duon)insuloj. La unuaj domoj finpretiĝis en 2003. Post la tuta finpretiĝo en 2012 48 000 homoj loĝos en IJburg.
Ioane Ŝavteli
Ioane Ŝavteli (kartvela:) estis kartvela poeto de la 12-a kaj 13-a jarcentoj konsiderita kiel la verkinto de la tradicia laŭdata poemo en Kartvelio, konata kiel Abdulmesia (აბდულმესია), t.e.,"sklavo de Mesio" (de araba عبد المسيح, Abdul Masīh).
Referenco al Ŝavteli kaj lia laboro estas faritaj en postskribaĵo en La kavaliro en la panterfelo de Ŝota Rustaveli (ვეფხისტყაოსანი), kio estas la fonto de la nekohera titolo de la poemo. La odo de Ŝavteli estas, fakte, panegiro al la du plej grandaj monarkoj de mezepoka Kartvelio, Davido "la konstruanto" (r. 1089-1125) kaj la tiutempa reĝino de la poeto, Tamara de Kartvelio (r. 1184-1213). Malmulto estas sciata pri la biografio de la verkinto mem. "Ŝavteli" ŝajnas esti teritoria epiteto. La stilo de Ŝavteli inkludas fortan pastran diskurson kaj lia lingvaĵo estas laŭ konsiderinda mezuro artefarita kaj arkaike libera. Eventuale kleriko, li estas raportita de la mezepokaj kronikoj kiel fama poeto kaj filozofo akompaninta Tamaran en pluraj el ŝiaj vojaĝoj kaj kampanjoj.
V Liceum Ogólnokształcące im. księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie
'''V Liceum Ogólnokształcące im. księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie' (esperante Liceo princo Józef Poniatowski nr-o 5 en Varsovio'') estas antaŭ-universitata mezlernejo, kiu troviĝas en Varsovio, en la kvartalo Muranów. Ĝi estas fondita en 1918 kiel "Lernejo por eksaj militistoj en Pola Regno". La direktoro de la liceo estas d-ro Mirosław Sosnowski.
Ĉe la liceo funkcias manĝejo por lernantoj kaj instruistoj, biblioteko kaj volontula organizado. Interne de la lernejdomo troviĝas memortabulo memoriganta pereitajn, mortigitajn kaj mortintajn instruistojn, lernantojn kaj laboristojn de la liceo.
La liceo troviĝas proksime al la sidejo de Pola Esperanto-Asocio kaj plurfoje gastigis esperantistojn kiuj prelegis pri la lingvo.
Klasikaj ordoj
La kvin klasikaj ordoj estas la plej grava ordiga sistemo de la antikva kaj pli posta arkitekturo - ankoraŭ valida de la renesanco ĝis la frua 20-a jarcento. La komuna temo da kvin arkitekturaj ordoj estas la rilato de kolonoj al la fundamento kaj la tegmentaj traboj, la transiro de unu konstruero al alia kaj la enplekto en la kompleta koncepto kaj aspekto de la konstruaĵo. La el tiuj taskoj evoluigitaj malsamaj detaloj de la kvin stiloj jam en la antikva epoko ankaŭ transpreniĝis al arkitekturaj sistemoj el pilastroj kaj arkoj, kaj tiel daŭris ĝis la modernismo.
Laŭ la kompreno de la renesanco la kvin kolonaj ordoj fontas unu el la alia kaj en sia tuto bildigas la hierarkie ordigita mondo. La baza ideo de tiu hierarkiigo de la kolonaj ordoj tamen jam konatis dum la antikva epoko.
Laŭ Francisko Azorín ordo estas Dispono k. proporcio de arkitekturaj elementoj. Li indikas etimologion el la latina ordo (ordo, dispono). Kaj li aldonas la tipojn: dorika, jonika, korinta, komposita kaj kariatida (en bildo tiu lasta).
Disvastiĝo de la sistemo de kolonaj ordoj
La arkitekturo de antikva Grekio kaj sekve ankaŭ de la Romia Imperio sekvis certajn regulojn, kiuj pli kaj pli densiĝis ĝis specifaj arkitekturaj leĝoj, sen iam esti skribe fiksitaj. Fundamento de tiu estis la unue al la helenaj triboj kaj al la de ili loĝataj regionoj ligitaj arkitekturaj stiloj: Dum la 7a- kaj 6-a jarcento a.K. diferenciĝis la dorika kaj la ionika ordo. La dorika ordo estis kutima aparte sur la kontinenta parto de Grekio kaj en "Granda Grekio", sed ankaŭ troveblis en la resta teritorio de dorika setlado, aparte sur la insulo Rodiso. La nomo dorika ordo fontas de la dorikoj, unu el la helenaj triboj, en kies setla teritorio - grandaj partoj de la preskaŭinsulo Peloponeso, la insuloj Rodiso, Kreto kaj partoj de Malgrandazio - la konstrua stilo precipe evoluis. Kontraste la ionika ordo aparte disvastiĝis en la malgrandazia regiono Ionikio, sur la insuloj de la Egea maro loĝataj de ionikoj, kaj en Atiko. La nomo ionika ordo fontas de la ionikoj, la pli malnova kaj de la dorikoj el la origina setla teritorio forpelita helena tribo. Dum la evoluo de la helena historio perdiĝis la regiona ligiĝo de la arkitekturaj stiloj kaj ambaŭ kolonaj ordoj uziĝis por konstruaĵoj de la tuta helena kulturo.
La korinta ordo estas la plej juna el la tri konstruaj stiloj de la antikva helena arkitekturo. Ĝia evoluo komenciĝis en "historia" tempo fine de la 5-a jarcento a.K. per la "invento" de la korinta stilo de kapitelo. Tamen firmaj arkitekuraj reguloj pri la tri stiloj, kiuj el la originaj ordoj validaj nur por la aspekto de kolonoj kreis stilojn por kompletaj konstruaĵoj, ĝenerale akceptite nur ekzistis meze de la 1-a jarcento a.K..
Ekde Marcus Vitruvius Pollio (Vitruvio) ankaŭ ekster la helena kulturo diferenciĝas tiuj tri "antikvaj" kolonaj ordoj kaj kelkaj kromaj ordoj, kiuj ekestis el ili. La historio de la eŭropa arkitekturo esence influiĝis fare de la klasikaj kolonaj ordoj. En la historio de arkitekturo, la epokoj de la renesanco kaj de la klasikismo de la 19-a jarcento estis la plej gravaj fazoj, en kiu la arkitekturo per rememorigo je la antikvaj leĝoj pri konstruado estis renovigita.
Komence la stiloj en antikva Grekio nur aplikiĝis al unuetaĝaj konstruaĵoj, poste ankaŭ al duetaĝaj kolonaroj, kiuj estis el la sama stilo. Ekde la epoko de helenismo observeblis, ke kolonoj de diversaj ordoj uziĝis en pluraj etaĝoj de sama konstruaĵo aŭ fasado, laŭ certaj reguloj. Ĉar Vitruvio kiel unua sisteme priskribis tiujn regulojn, oni poste nomis ilin "Vitruvia kolona ordo". Tamen la ideo de tiuj arkitekturaj reguloj signife pli aĝas kaj troveblas almenaŭ ekde la 5-a jarcento a.K.. Dum la helenisma epoko oni diferencigis aparte inter "subo" kaj "supro" de diversaj kolonaj ordoj en sama konstruaĵo, sed antaŭe, dum la "klasika" epoko de antikva Grekio (inter la jaroj 500 kaj 336 a.K.) oni pli akcentigis diferencigon inter "interno" kaj "ekstero". La kolonoj de la korinta ordo komence nur troveblis interne de temploj. Poste la korintaj kolonoj troveblis en la konstruaĵaj flankoj direktitaj al la sanktejo. La sistemo de kolonaj ordoj ekde la renesanco disvastiĝis per arkitekturaj verkoj, kiuj referencis al Vitruvio. La plej gravaj el tiuj post-antikvaj arkitekturaj verkoj pri la kolonaj ordoj estas de Leon Battista Alberti, Sebastiano Serlio, Giacomo Barozzi da Vignola, Vincenzo Scamozzi kaj Andrea Palladio.
La laŭ post-antikva kalkulo kvin klasikaj kolonaj ordoj
La kvin klasikaj kolonaj ordoj konsideras poe la samajn konstruajn elementojn, nome piedestalo (postamento), kolono (sube kun aŭ sen bazo, meze kolona trunko kaj supre kapitelo) kaj plej supre trabaro. Se en koncepto por konstruaĵo uziĝis kolonoj de diversaj ordoj, ili proporciiĝis laŭ la suba diametro de la kolonaj trunkoj. Laŭ la hierarkiaj ordigo de kolonoj el diversaj ordoj, ili poziciiĝu de subo al supro en tiu-ĉi sinsekvo:
Dum la dorika, ionika kaj korinta ordoj jam ekestis en la klasika de antikva Grekio, la toskana kaj la kompozita ordoj estas inventaĵo de la klasike romia arkitekturo.
Higia
Higia (helene Ὑγιεία aŭ Ὑγεία, latine  Hygēa or Hygīa ) estis en la helena mitologio filino de la dio Asklepio kaj de Epiono. Ŝi estis diino de sano, pureco kaj ankaŭ diino de la Luno. El ŝia nomo estis derivita la moderna vorto higieno. Hipokrata ĵuro komencas ankaŭ per ĵuro al Higia. Ŝiaj fratinoj Meditrino kaj Panakeia simbolis unuopajn aspektojn de sano: kuracado kaj resanigado. Ŝia frato Telesforo prezentis fortojn de sanigado. Panakeio estis krom diino de kuracistoj ankaŭ diino de sorĉistinoj.
En la romia mitologio al ŝi respondas la diino Saluso, en la kelta al ŝi respondas Sirono.
Atributoj
Konsistaĵo de ŝiaj statuoj aŭ bildoj estas serpento, kiu ĉirkaŭvolvas ŝian korpon kaj estas simbolo de kuracado. Plua simbolo estas pelveto, el kiu la serpento trinkas kaj iam la simbolo estas abundokorno.
Higia en arto
Ŝian statuon ni trovos ekzemple ĉe la Elŝprucejo en Karlovy Vary aŭ en vestiblo de la dekanejo de la 1-a kuracista fakultato de la Universitato de Karolo en Prago.
Stacio Nara
Stacio Nara (japane: 奈良駅 [Nara-eki], angle: Nara Station) estas fervoja stacio en Nara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa), Linio Sakurai.
Niedert
Niedert estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Jaroměřice nad Rokytnou (kastelo)
Baroka kastelo Jaroměřice nad Rokytnou situas en Ĉeĥio, Regiono Vysočina, en samnoma urbeto 14 sude de Třebíč.
Pro sia elstara valoro ĝis estas listigita inter Naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio.
Historio
La kastelo estis konstruita surloke de la origina gotika fortikaĵo el la 15-a jarcento. Tiu estis alikonstruita je renesanca kastelo, kiu konserviĝis en la masonaro de la nuna konstruaĵo. En 1700-1737 dum posedo de la nobela familio Questenberk la kastelo estis rekonstruita je ampleksa baroka kastela komplekso kun paroĥa preĝejo de Sankta Margareta.
Ĉe la kastelo troviĝas franca ĝardeno kaj angla parko.
878 Mildred
878 Mildred estas tre malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono, unua malkovrita ano de la Mildreda familio , rigardita kiel subfamilio de la Nisa familio. La Mildreda familio ŝajnas esti formiĝinta pro freŝdata kolizio el pli granda asteroido.
Jaroměřice nad Rokytnou (kastelo)
Praktikaj informoj
La kastelo estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro, alitempe laŭ interkonsento.
878 Mildred
878 Mildred estis malkovrita la de la usonaj astronomoj Seth Barnes Nicholson kaj Harlow Shapley per la teleskopo de 1,5 m de diametro de la observatorio de Monto Wilson, sed du tiamaj observoj ne permesis kalkuli ĝian orbiton kaj ĝi perdiĝis.
Jaroměřice nad Rokytnou (kastelo)
Praktikaj informoj
En tri memstaraj itineroj viziteblas barokaj internoj kun valoraj ekipaĵoj kaj kolektoj. Estas tie lokitaj kolektoj de muzikinstrumentoj, porcelano kaj meblaro de la 18-a kaj 19-a jarcentoj. Aparte unika estas baroke pentroornamita salonego de antaŭuloj.
Bernhard Pollini
Bernhard POLLINI, reala nomo Baruch Pohl, (16a de Decembro 1838 – 26a de Novembro 1897) estis germana opera tenoro kaj reĝisoro.
Jaroměřice nad Rokytnou (kastelo)
Praktikaj informoj
En la unua duono de aŭgusto okazas en la kastelo tradicia festivalo pri klasika muziko.
878 Mildred
Oni reobservis ĝin en 1985 kaj 1991, en septembro-oktobro de tiu jaro ĝia orbitaj donitaĵoj estis determinataj.
Bernhard Pollini
Li laboris por la Anhaltisches Theater de Dessau kaj en 1860 kaj 1861 por la Latvijas Nacionālā opera en Rigo. En 1864, li iĝis direktoro de la Lviva Teatro de Opero kaj Baleto de Lvivo, kaj poste li iris al Sankt-Peterburgo kaj Moskvo dum kelkaj jaroj, kie li estis ĉefa impresario de la Itala Opero. En 1874, li iĝis direktoro de la Staatsoper Hamburg kaj el 1876, li iĝis direktoro de la tiea Altonaer Theater kaj el 1894 ankaŭ de la Talia Teatro.
Jaroměřice nad Rokytnou (kastelo)
Referencoj
NOVÁČEK, Ondřej; JIČÍNSKÝ, Petr; SUCHARDA, Jan. Malé dějiny Jaroměřic nad Rokytnou. 1. vyd. Hrotovice : PhDr. Jan Sucharda – JAS Hrotovice, 2002. 192 s. ISBN 80-238-9866-3.
878 Mildred
Ĝia ricevis la inan antaŭnomon "Mildred", tiu de la filino de Harlow Shapley, unu el la malkovrintoj,
Monticello Brianza
Monticello Brianza estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Agata, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Barzanò, Besana in Brianza (MI), Casatenovo, Cassago Brianza, Missaglia, Renate (MI) kaj.
Iván Duque Márquez
Iván Duque Márquez (Bogoto, 1-a de aŭgusto de 1976) estas kolombia politikisto, li estis Prezidanto de Kolombio (2018-2022).
James Bryce
James BRYCE, 1- a vicgrafo Bryce, naskiĝis en Belfasto la 10-an de majo 1838 kaj mortis en Calais la 22-an de januaro 1922. Li estis advokato, historiisto kaj politikisto brita el Irlando.
Studinte en Glasgovo, li komencis karieron kiel advokato en Londono, poste li fariĝis profesoro pri civila juro en la Universitato de Oksfordo. En 1878 li publikigis Historion de la Sankta Romia Imperio. Post restado en Armenio, li verkis libron pri Kaŭkaza regiono kaj Monto Ararato, en kiu li revenis ekzemple al la supozata loko de la arkeo de Noa. De 1907 ĝis 1913 Bryce funkciis kiel brita ambasadoro en Usono.
Dum la unua mondmilito, Bryce estis nomumita de ĉefministro Herbert Henry Asquith por esplori supozatajn germanajn abomenaĵojn en Belgio, kaj poste la okazo de la armena genocido en Turkio. Lia raporto, kiu aperis en 1915, enhavas severan raporton pri germanaj agoj. Kunlabore kun la historiisto Arnold Joseph Toynbee, li poste kolektis atestojn pri la masakro de la armenoj kaj kaŭzis veran kolektivan konscion.
Li estis prezidanto de la Brita Akademio de 1913 ĝis 1917.
Brownwood
Brownwood estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Brown, iom okcidente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Goggomobil
Goggomobil estis populara nano-aŭtomobilo produktita en Dingolfing (Bavario), Germanio. La produktisto estis aŭtomobilfabriko Hans Glas GmbH. Konkurantoj estis Volkswagen Tipo 1 (Skarabo), BMW Isetta kaj Messerschmitt Kabinenroller. La aŭtomobilo estis produktita inter 1955 kaj 1969.