cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jamazoe
Vilaĝo Jamazoe (山添村 [Jamazoe-mura], laŭ Transskribado Hepburn/Kunrej: Yamazoe) estas vilaĝo en Gubernio Nara en Japanio.
Louis-Alexandre de Launay
Emmanuel Henri Louis Alexandre de LAUNAY, Grafo de Antraigues (Montpellier, 25a de decembro 1753 – Barnes, Londono, 22a de julio 1812) estis franca pamfletisto, diplomato, spiono kaj politika aventuristo dum la Franca Revolucio kaj la Napoleonaj Militoj.
Li ekkarieris kiel militisto en la Palaco de Versajlo kaj estis kapitano, sed poste forlasis la armeon pro influo de ideoj de la klerismo. Fakte li en 1770, renkontiĝis kun Jean-Jacques Rousseau kaj tiu rilato daŭris ĝis la morto de Rousseau. Poste, en 1776, li pasigis kelkajn monatojn en Ferney kun Voltaire. En 1778 li akompanis sian onklon nome la francan ambasadoron en la Otomana Imperio, al Konstantinopolo. Poste li veturis al Egipto kaj en 1779 revenis hejmen tra Varsovio, Krakovo kaj Vieno.
La franca revolucio
Reveninte al Parizo, li eniris en la cirkloj de filozofoj kaj artistoj, en kiuj li amikiĝis kun la estontaj revoluciuloj Nicolas Chamfort kaj Mirabeau. Dekomence li estis firma subtenanto de la Franca Revolucio, d'Antraigues publikigis "Mémoire sur les Etats Généraux" ("Disertacio pri la Ĝeneralaj Ŝtatoj") en 1788. En ĝi, li estis unu el la unuaj kiuj identigis la Trian Staton kiel "la nacio".
En 1789, li estis elektita deputito por la Ĝeneralaj Ŝtatoj el la nobelularo de Vivarais. Kvankam li opoziciis la kreadon de la Nacia Asembleo, li partoprenis en la Ĵuro de la Pilkoludejo, kaj poste aliĝis al la Nacia Konstitucifara Asembleo. Poste, tamen, li abandonis siajn revoluciajn principojn kiam Versajlo estis sturmita de klera homamaso el Parizo la 5an de oktobro 1789. Terurigita pro la morto de la reĝino Marie Antoinette (kiun li laŭdire estis iam klopodinte sensukcese seksallogi), li subite ŝanĝis opinion komplete, iĝante defendanto de la Burbona Monarkio. Li tuj iĝis parto de komploto de la Markizo de Favras por helpi la reĝan familion fuĝi el la Palaco de Tuileries en Parizo, kien ili estis devigitaj translokiĝi fare de la homamaso kiu estis atakinta Versajlon. En decembro, Favras estis arestita, kaj d'Antraigues estis eksponigita. Februare 1790, post Favras estis ekzekutita, d'Antraigues fuĝis al Francio kaj iĝis ekzilito (émigré).
Diplomato, konspiristo kaj spiono
Dum kelkaj jaroj li estis konspiristo kaj spiono en la konto de la estonta monarko Ludoviko la 18-a en la areoj de Verono kaj Venecio. En la epoko de la Direktoraro, nome en 1797, la francoj invadis nordan Italion kaj li estis arestita kaj pridemandita eĉ de Napoleono mem. Sed li sukcesis fuĝi al Aŭstrio; tamen de tiam la burbonistoj ne fidis je li, suspektante pakton kun Napoleono. Poste li estis je la servo de la Rusa Imperio kaj poste veturis al Germanio kaj al Anglio. En 1812 li kaj lia edzino estis murdita per stileto en sia kampardomo fare de maldungita servisto. Neniam oni certigis ĉu temas pri la murdo estis farita pro privataj aŭ politikaj tialoj. Kelkaj historiistoj opinias, ke la tialo estis la mistraktado de la servistoj fare de la edzino de d'Antraigues. Aliaj vidis politikajn manovrojn, ĉar kaj Napoleono kaj Ludoviko la 18-a havis ampleksajn tialojn por nuligi d'Antraigues.
Amorinópolis
Amorinópolis estas brazila municipo de la subŝtato Gojaso. Ĝi havis en 2004 ĉirkaŭ 4.000 loĝantojn.
Geografio
La distanco al la ĉefurbo Goiânia estas 255 km. Alteco: 641m. La najbaraj municipoj estas Iporá kaj Ivolândia.
Historio
Ĝi estis kreita en 14 de Novembro 1958. La nomo de municipo Amorinópolis ŝanĝiĝis de Campo Limpo en Amorinópolis, omaĝe al aŭtoro, Israel de Amorim, kiu faris leĝon por krei la municipon.
Sokotorulo
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj el marnivelo al 800 m sed ankaŭ en altaltituda makiso ĝis 1,400 m. La specio estas minacata pro habitatoperdo, degradado kaj fragmentado kaŭzita de troa paŝtado kaj elprenado de ligno kiel brulmaterialo. Tiele oni ĉirkaŭkalkulas, ke estas nur 5,000 individuoj en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 3,600 km.
Oni scias malmulte pri ties kutimaro. Reprodukta sezono okazas tre verŝajne decembre kaj januare. Ununura nesto trovata estis kupolforma strukturo farita el herbo kaj likenoj, kun flanka enirejo, situa je 1 m supergrunde en arbusto.
Sen titolo
Sen Titolo estas romano de Ivan Ŝirjaev, verkita verŝajne ĉirkaŭ 1904(?), sed eldonita nur en 1995 ĉe Pro Esperanto. Ĝi priskribas la lernojaron 1897/1898 el la vidpunkto de juna Esperanto-pioniro. Dum la verkado Ŝirjaev utiligis partojn el sia taglibro, kiu estas perdita, kaj tiel kreas tre aŭtentikan etoson. Tiuj partoj de la romano apartenas al la unuaj Esperanto-literaturaĵoj entute. La manuskripto transvivis ĉiujn uraganojn de la historio en la Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj.
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
La arkeologiaj lokoj en Kalabrio, Italio, rakontas pri la diversaj popoloj kaj kulturoj kiuj agis en la pasinteco en ĉi tiu regiono, de la antikvaj brutioj kaj la grekoj antaŭe kaj de la romianoj poste, ĉiuj lasis ŝpurojn ankoraŭ evidentaj hodiaŭ en la Kalabriaj tradicio kaj kulturo.
Arkeologia areo de Casignana
En 1963 oni malkovris la restaĵojn de privata romia domo kiu verŝajne staris proksime de la antikva vojo inte Locri Epizefiri kaj Rhegion. La romia vilao de Casignana situas en la kvartalo Palazzi en la municipo Casignana en la provinco Reggio Calabria. La domo estis konstruita komence en la unua jarcento, sed arkeologoj identigis kvar konstrufazojn. Tiu nuntempe videbla, la lasta, datiĝas de la 4-a jarcento. La elfosadoj faritaj ĝis nun esploris 1 300 kvadratajn metrojn de la granda vilao. La vilao havas la plej grandajn mozaikojn en Kalabrio, inter ili estas mozaiko de la 3-a jarcento kiu reprezentas, kun blankaj kaj verdaj kaheloj, maran "tiazoson" kiu konsistas el kvar virinfiguroj rajdantaj ĉevalon, virbovon, tigron kaj leonon. ĉiuj bildigitaj kun fiŝa vosto. La salono de la domo havas kompleksan arkitekturan planon okangulan kun kvar apsidaj flankoj kaj mozaika planko farita el malgrandaj kaheloj. Oni povas rekoni la "kalidarion", kiu devis esti kovrita per volbo. La vilao inkludas ankaŭ ortangulan salonon kaj du hejtigitajn ĉambrojn, ĉiuj ornamitaj per la "opus sectile", (tekniko por pavimi kun koloraj marmorplatoj). En la domo troviĝas ankaŭ monumenta nimfeo kun apsida baseno kaj cisternoj.
Arkeologia areo de Monasterace
La antikva greka kolonio Kaulon (aŭ Kaulonia) situas proksime de Punta Stilo en la municipo de Monasterace en la provinco Reggio Calabria.
La unuaj elfosadoj estis faritaj de Paolo Orsi (1911-1913), kiu en tiu tempo estis Inspektoro de Arkeologia Heredaĵo de Kalabrio kaj kunfondinto de la Muzeo de la Magna Grecia. Paolo Orsi trovis sur la strando la restaĵojn de dorika templo, kies fundamentoj el grejsaj blokoj restas. La konstruaĵo estas 41 metrojn longa kaj 18,20 metrojn larĝa. Ĝiaj muroj estas provizitaj per turoj kun ortangula bazo kaj pordegoj, kaj estis konstruitaj en kvar apartaj fazoj de la 7-a ĝis la 3-a jarcento a.K. La arkeologia areo de Monasterace inkluzivas, krom la templo, kelkajn areojn situantajn tuj post ĝiaj muroj.
Je 200 metrojn sudokcidente de la muroj staris la sanktejo Passoliera, el kiu estis trovitaj nur kelkaj terakotoj faritaj en diversaj periodoj inter la 6-a kaj 5-a jarcentoj a.K. En tiu ĉi arkeologia areo troviĝas, krom la templo, la restaĵoj de la urba centro de Kaulon, ĉirkaŭita de muregoj kaj situanta ĉe marnivelo. Inter la domoj en la urba centro estas la Domo de la Drako malkovrita en 1960 kiu havis mozaikon reprezentantan monstron, nun ekspoziciita en la Arkeologia Muzeo de Reggio Calabria.
Arkeologia loko de Castiglione di Paludi
Ĝi estis preskaŭ certe brutia urbo de la 4-a jarcento a.K. kaj nekropolo el la Ferepoko. La ejo situas sur monteto limigita per la torentoj Coseria kaj Scarmaci je proksimume 8 km de la Ionia Maro. La urbo, situanta en tiu ĉi areo, povus esti la brutia urbo Cossa, pri kiu skribis Hekateo el Mileto, kaj, en De bello civili, Cezaro.
58163 Minnesang
58163 Minnesang estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
Arkeologia loko de Castiglione di Paludi
La loĝata centro estis ĉirkaŭita de muroj, kiuj konsistis el sekaj grejsoblokoj; estis fortigita alirpordo kun interna korto kaj sur la orienta flanko estis du duetaĝaj, cirklaj turoj. La muregoj de Castiglione di Paludi, Paludi, estas grava ekzemplo de fortikaĵo kiu reprezentas jarcentojn da rafinado de konstru-teknikoj hereditaj de Grekio). Ene de la muregoj, per la elfosadoj oni eltrovis la restaĵojn de teatro devenanta de ĉirkaŭ la 4-a jarcento a.K. Ĝi konsistis el duonronda plano, en kiu estis sidlokoj ĉizitaj en la rokon aŭ faritaj el grejso. La teatro povis enhavi proksimume 200 homojn kaj ĝi ankaŭ funkciis kiel publika renkontiĝejo.
Oni trovis ankaŭ la restaĵojn de kelkaj domoj diferencigitaj laŭ du malsamaj konstru-teknikoj. Krome, La eltrovo de kelkaj votaj terakotoj ekster la muroj atestus la antikvan ĉeeston de di-domo. La elfosadoj estis faritaj de 1949 ĝis 1956, poste interrompitaj kaj rekomencitaj inter 1978 kaj 1993; sed de tiam la laboroj estas ankoraŭ interrompitaj.
Petkajero
Petkajero kaj en franca "cahier de doléances" estas registro en kiu la asembleoj zorgitaj por elekti la deputitojn por la Ĝeneralaj Statoj notis petojn kaj plendojn. Tiu uzado datis el la 14-a jarcento. La plej notindaj petkajeroj estis tiuj de 1789.
La fakuloj Francois Jarrige kaj Thomas Le Roux montris, ke la petkajeroj de 1789 estis ofte tre kontraŭaj al industrio, ĉar ĝi estas rimedopredanto kaj estas danĝero por la publika sano. En Loreno, en la petkajero de Daspich kaj Ebange, la loĝantoj plendas pro la forta poluado de la rivero Fenche.
San Martín Tilcajete
San Martín Tilcajete estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Martín Tilcajete. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 243.
Geografio
San Martín Tilcajete apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1631 loĝantojn. El tiuj estis 726 viroj kaj 905 virinoj. La komunumo havas surfacon de 26,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 19 indiĝenoj. El tiuj 16 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 16 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Glăjerie
Glăjerie [gləĵerije] (hungare: Görgényüvegcsűr gorgenjuvegĉur) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Reghin. Administre ĝi apartenas al Gurghiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 254 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 1 873 (rumanoj, 86% hungaroj).
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
Arkeologia loko de Francavilla Marittima
La arkeologia areo de Francavilla Marittima montras antaŭ-kolonian setlejon fonditan de la Enotroj. La ejo situas sur natura teraso nomita la Timpone della Motta kiu estas je proksimume 14 km for de antikva Sybaris. Ene de ĉi tiu areo, en loko nomata Macchiabate, estis trovita tombejo kun proksimume 200 entombigoj. La tomboj estis cirklaj aŭ elipsaj; la mortinto estis metita kune kun funebra ilaro konsistanta el diversaj ceramikaĵoj kaj ĝenerale bronzaj objektoj kiuj estis parto de la vestaĵo de la mortinto. Ankaŭ armiloj povus esti trovitaj, se ĝi estis viro kiu apartenis al altaj rangoj.
Tre Fiamme (Galmanini)
Tre Fiamme estas lampo plafono desegnita en 1946 de arkitekto Italio no Gualtiero Galmanini.
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
Arkeologia loko de Francavilla Marittima
La rezultoj de la studo sur la loko rivelis spurojn de hom-ĉeesto en la Bronzepoko inter la 13-a kaj la 10-a jarcento a.K., kaj ankaŭ alia loĝata areo el la 7-a jarcento a.K. En tiuj elfosadoj estis trovitaj objektoj, inkluzive de terakota vot-ofero el la 7-a jarcento a.K. prezentanta virin-figuron kun brodita robo sur kiu estas prezentitaj mitologiaj scenoj. Ankaŭ estis trovitaj fragmentoj de importita greka ceramiko, pra-korintaj vazoj kaj bronza plato de la 6-a jarcento a.K. Ĉiuj ties trovaĵoj nun estas konservitaj kaj ekspoziciitaj en la Arkeologia Muzeo de Sibario, kiu ankaŭ enhavas bronzan kirason konsistantan el kasko kun vango-protektilo kaj kiraso devenanta de la 6-a jarcento a.K.
La vivo en la vilaĝo ĉesis, verŝajne pro la detruo okazinta en 730 a.K. pro la alveno de la grekaj kolonianoj kiuj sklavigis la indiĝenajn loĝantojn. Indico kiu subtenas ĉi tiun tezon povus esti la konstruaĵo de templo dediĉita al la greka diino Ateno sur la restaĵoj de la vilaĝo.
Tre Fiamme (Galmanini)
Priskribo
La tri-flama lustro estas unu el la unuaj italaj verkoj de industria dezajno farita laŭmende, ĝi estas kreita el ligno, latuno kaj ŝnuro, kun tri lanternaj lampoj en opa vitro..
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
Arkeologia loko de Punta Alice
En 1924 la restaĵoj de dorika templo dediĉita al Apolono Aleo (alaios: protektanto de la maro kaj de la navigado) estis trovitaj sur la terkapo de Punta Alice, en la municipo de Cirò Marina. Laŭ legendo, la tesalia heroo Filokteto, post la Troja Milito, en la areo inter Sibari kaj Crotone, sur la promontoro de Crimissa, fondis la urbon Krimisa poste identigitan kun la nuna Supra Cirò.
Origine la templo de la sesa jarcento a.K. havis ĉelon longan 27 metrojn kaj larĝan 8 metrojn, kiu estis malfermita ĉe la orienta flanko kaj dividita en du navojn per kolonaro. Poste la templo spertis transformon fare de la Brutioj preskaŭ je la fino de la 4-a jarcento a.K. Multe pli granda dorika periptero estis kreita, tute el ŝtono, ĉirkaŭita de ok kolumnoj sur la mallongaj flankoj kaj dek naŭ sur la longaj flankoj. En la transformo de tiu periodo, la arkaika ĉelo estis integrigita en la nova konstruaĵo dum la kolonaro estis duobligita sur la orienta flanko.
Inter la restaĵoj trovitaj ekzistas vot-oferoj de la arkaika periodo de la templo kaj la kapo, piedoj kaj maldekstra mano de la akrolito de Apolono konservitaj en la Arkeologia Muzeo de Reggio Calabria. Sur la kapo de la statuo estas truoj, kiuj estis uzataj por la aplikado de haro. La stilo de la statuo memoras tiun evoluigitan en Ateno ĉirkaŭ la artisto Fidio datebla je ĉirkaŭ la jaroj 440-430 a.K.
58163 Minnesang
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Minnesang, poezia muzika mezepoka amkanto kreita de la germanparolantaj gentoj en la 12-a kaj 13-a jarcentoj. La Minnesänger Walther von der Vogelweide kaj multenombraj aliaj kaj komponis kaj interpretis siajn lirikajn kantojn, kiuj parte traktis pri korteza amo ("Minne").
Arkeologiaj lokoj en Kalabrio
Arkeologia areo de Vibo Valentia
La arkeologiaj eltrovoj de tiu areo koncernas Hipponion, kiu estis kolonio de Granda Grekio situanta sur la tirena flanko de Kalabrio, konstruita ĉirkaŭ la sepa jarcento a.K. Per la elfosadoj faritaj ankaŭ oni trovis restaĵojn rilatajn al la urbo Vibonia, kiu estiĝis en la sama loko, post la detruo de la greka kolonio, kaj ankaŭ la restaĵojn de la antikva centro de Veipo. La loko situas je kvar kilometroj de la tirena marbordo kie nun estas la urbo Vibo Valentia.
La muregoj kiuj ĉirkaŭis la grekan kolonion de Hipponion estis proksimume 7 km longaj kaj 10 m altaj kaj estis trovitaj de Paolo Orsi en 1916 en la areo Trappeto Vecchio. La restaĵoj etendiĝas laŭ longeco de 350 m; en 1969 Ermanno Arslan trovis aliajn murpecojn. Ili estis konstruitaj el regulaj blokoj el grejso kaj kalkoŝtono verŝajne devenanta de ĉirkaŭ la 6-a jarcento a.K. La muroj estis fortigitaj je distancoj de 40 metrojn per cirklaj turoj. Kvar konstrufazoj estis studitaj, la plej malnova el kiuj apartenas al la konstruo farita el krudaj brikoj (miksaĵo de koto kaj pajlo).
Aliaj trovaĵoj, de la 7-a jarcento a.K., koncernas la arkaikan tombejon situantan en la loko de Scrimbia kaj nun estas konservitaj en la Arkeologia Muzeo de Vibo Valentia. En la vilaĝeto Vena Superiore estis malkovrita granda hipogea medio kiu koncernas kavernon de ĉirkaŭ 1 000 kvadrataj metroj kiu post diversaj studoj estas konsiderota kavern-preĝejo konsistanta el ununura navo.
Arkeologia areo de Capo Colonna
La Arkeologia Parko Kapo Kolono situas dek kilometrojn sude de la urbo Crotone. Ĝi estis konstruita de la Intendantejo por la Arkeologia Heredo de Kalabrio kaj arigas 30 000 kvadratajn metrojn da tereno por elfosado kaj 20 hektarojn da arbaro kaj mediteranea arbustaro. En ĉi tiu areo estas la Arkeologia Muzeo, formita de tri pavilonoj.
La Parko estas strukturita per itinero en kies komenco estas aleo mergita en la mediteranea arbustaro. Sekve estas la murego de la sesa jarcento a.K. poste fortigita de la romianoj. Post la murego estas la komenco de la sankta vojo, 8,5 metrojn larĝa, kiu kondukas al la majesta dorika templo konstruita en honoro de la diino Hera Lacinia, protektanta paŝtejoj, virinoj kaj fekundeco. La templo estis konstruita sur la plej norda apendico de la terkapo kaj konsistis el ortangula plano kaj 48 kolonoj, proksimume 8 metrojn alta. La konstruo observis la konstru-kanonojn de la antikvgrekoj kaj devenas de ĉirkaŭ la 6-a jarcento a.K. El la tuta sankta konstruaĵo, hodiaŭ, konserviĝis nur unu 8,5 metrojn alta kolono, kun dorika kapitelo kaj fusto, kiu havas 20 plataj kaneloj konsistigitaj de 8 supermetitaj tamburoj.
Elfosadoj faritaj ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj eltrovis konsiderindan nombron da arkeologiaj restaĵoj, inkluzive de greka marmora ina kapo kiu, kune kun aliaj fragmentoj, devis esti parto de la skulpta ornamado de la frontonoj de la templo. Apud la templo de Hera Lacinia estis trovitaj restaĵoj de konstruaĵo, nomita Konstruaĵo B, kiu devenas de la 6-a jarcento a.K. Konstruaĵo B havas ortangulan planon de preskaŭ 200 m² kaj estas konsiderita de arkeologoj kiel la origina templo; havis la funkcion de meditado kaj kulto; hipotezo apogita per la malkovro de kelkaj artefaktoj, kiel bronza boato, kiuj devenas de la unua duono de la oka jarcento a.K.
Ekster la sankta areo de la sanktejo estas kelkaj hejmaj ĉambroj, kiuj devis servi kiel loĝejoj por la pastroj. Ankaŭ en la areo ekster la templo estas vilao kaj balneum termale de la malfru-romia epoko, ambaŭ devenantaj de la 3-a jarcento, atestante la gravecon de la ejo en romiaj tempoj. La balneum malkovris Paolo Orsi en 1911 sed nur en 2003 la konstruaĵo tute reaperis.
Sur la norda flanko de la Parko estas la Katagogion, nomita Konstruaĵo K, havanta dorikan enirhalon. La plano de la strukturo evoluas en "L" formo kaj interne estas ĉambroj ornamitaj per kvadratoj kaj ortanguloj. La funkcio de ĉi tiu konstruaĵo estis tiu de hotelo por moŝtaj gastoj kaj devenas de la 4-a jarcento a.K.
Dua konstruaĵo, la Hestiatorion, banked-konstruaĵo aŭ Konstruaĵo H, estas sur la suda flanko kaj ĝiaj restaĵoj ankoraŭ devas esti studitaj fare de arkeologoj. En la unua analizo, la trovaĵoj trovitaj en ĉi tiu areo igas dedukti, ke ĝi estas konstruaĵo, kies funkcio estis tiu de refreŝiĝo ne nur por la pastroj sed ankaŭ por vojaĝantoj.
La vasta nombro da trovaĵoj kaj restaĵoj estas dividita en la diversajn muzeojn de la urbo Crotone: la lastaj eltrovaĵoj estas konservitaj en la muzeo de Capo Colonna, en la Antiquarium de Torre Nao estas kelkaj eltrovaĵoj el la antaŭkolonia epoko kaj en la Nacia Arkeologia Muzeo de Crotone estas konservitaj la unuaj restaĵoj de la arkaika epoko kaj ĉefe la trezoro de Hera.
Arkeologia areo de Locri Epizefiri
Locri Epizephyrii estis urbo de Granda Grekio, fronte al la Ionia Maro, fondita en la 7-a jarcento a.K. el la grekoj venantaj el Lokrido. La arkeologia areo situas en la municipo Portigliola, proksimume 3 km sude de la nuna municipo Locri. La arkeologia loko de la antikva urbo estas hodiaŭ dividita en kvar partojn. En loko nomata Marasà, situanta malantaŭ la Arkeologia Muzeo, troviĝas la sanktejo de kiu hodiaŭ konserviĝas la ĉefaj partoj. La unua studo de la areo estis realigita de Paolo Orsi; poste la areo estis plue studita kaj la elfosejo pligrandiĝis.
La historio de la sanktejo trairas diversajn fazojn kaj transformojn: laŭ studoj, ĝi estis konstruita ĉirkaŭ la mezo de la 7-a jarcento a.K. baldaŭ post la fondo de la poliso, ĝi estis pligrandigita al la mezo de la 6-a jarcento a.K. kaj rekonstruita en la 5-a jarcento. Tre malmultaj atestoj restis de la jonia templo kiu karakterizis la sanktejon, kiel ekzemple la okcidenta bazo de la kelo. La malabunda kvanto de arkeologiaj trovaĵoj ŝuldiĝas al ofta forigo de kalkŝtonblokoj kiu okazis en la 19-a jarcento, blokoj kiuj estis utiligitaj por konstrui modernajn konstruaĵojn. Tamen arkeologoj sukcesis dedukti, ke la jonia templo, konsistanta el blokoj el grejso, konsistis el longforma ĉelo kun pronao 22 metrojn longa kaj 8 metrojn larĝa.
La unua modifo farita (meze de la sesa jarcento) komence koncernis la murstrukturojn kiuj estis konstruitaj en kalkŝtonblokoj. La ĉelo estis modifita por akcepti la tipan arkaikan strukturon kun la ĉeesto de la "plena akso" alivorte kun vico de lignaj kolonoj laŭ la centra akso kiu dividis la ĉelon en du navojn. La plej radikala transformo estis farita en la kvina jarcento a.K. kiam la originala strukturo de la templo estis malkonstruita kaj konstrulaboroj komenciĝis sur tute alia templo ol la antaŭa. Fakte, la nova strukturo, je 45 metroj por la longa flanko, 19 metrojn por la mallonga flanko kaj 17 kolumnoj, estis multe pli granda, la stilo estis la jona farita per blokoj el kalkŝtono. Sur la fasado de la templo estis dekoracio prezentanta la du Dioskurojn rajdantajn tritonon. La sanktejo estis verŝajne konstruita en honoro de la diino Afrodito donita la gravecon de ŝia venero por la loĝantoj de Locri; alia hipotezo sugestas, ke la diino Afrodito estas la eltrovo de kelkaj vottrovaĵoj, sed malgraŭ ĉiuj studoj dediĉitaj al la sankta areo kaj la templo, tiu hipotezo ne povas esti asertita kun certeco.
Alia loko riĉa je historio estas tiu de Centocamere kie troviĝas restaĵoj de multnombraj domoj kaj fornoj danke al kio oni povas dedukti, ke tiu ĉi areo estis la ceramika distrikto de la urbo. La restaĵoj de la urba teatro gravegas rilate la apartecon de la strukturo, la nura ĉeestanta en Kalabrio. Ĉiuj komponantoj de la strukturo estas ankoraŭ videblaj: de la duonronda aŭditorio kun ŝtupoj por spektantoj dividitaj per ŝtupetaroj en sep sektorojn, ĝis la rektangula sceno malantaŭ kiu estas du putoj en kiuj multaj sanktaj objektoj estis trovitaj. La teatro estis konstruita ĉirkaŭ la 4-a jarcento a.K. sed diversaj ŝanĝoj estis faritaj en romia tempo.
En la arkeologia areo de Locri estis trovitaj restaĵoj de la sanktejo de Persefono, kiu staras ĉe la piedo de la monteto Mannella proksime al la urbomuroj de la poliso. La sanktejo povas esti datigita inter la 7-a kaj 3-a jarcento a.K. Ĝia malkovro povas esti atribuita al Paolo Orsi kiu finis la elfosadon inter 1908 kaj 1911; lia laboro elmontris altvalorajn trovaĵojn inkluzive de la Pinakes (en malnovgreka πίνακες ), malgrandaj kvadratoj en terakoto, ligno, marmoro aŭ bronzo de sankta naturo tipa por antikva Grekio; la imponaj grejsaj muroj, kiuj limigis la sanktan areon.
Krom la templo de Persefono estas restaĵoj de tri aliaj sanktaj areoj: la templo de Olimpia Zeŭso, la sanktejo de Grotta Caruso aŭ Grotta delle Ninfe kaj la sanktejo de Zeŭso Saettante. La templo de Olimpia Zeŭso ankoraŭ ne troviĝis krom la cilindra ujo, farita el kalkŝtono, kiu servis kiel arkivo por la sanktejo. Ĉi tio estis kaŝe lumigita kaj prirabita de ĝia enhavo, kiu estis parte reakirita kaj konsistas el 39 bronzaj tabloj. La sanktejo de la Grotta delle Ninfe situas en kaverno ekster la urbomuroj kaj devenas de la 6-a jarcento a.K. kaj estis malkovrita de Enrico Arias en 1940. Hodiaŭ la vizito de la loko ne estas realigebla ĉar parto de la kaverno kolapsis post la elfosadoj sed ĝiaj trovaĵoj estas ekspoziciitaj en la Nacia Arkeologia Muzeo de Locri. La sanktejo de Fulmanta Zeŭso situas malantaŭ la Muzeo kaj, danke al la trovitaj vot-trovaĵoj, eblas taksi la historian periodon de la templo kiu iras de la 5-a ĝis la 3-a jarcento a.K.
Multaj el la restaĵoj trovitaj en ĉi tiu areo prezentas Zeŭson pretan ĵeti unu el siaj fulmoj; tial la hipotezo ke la templo estis konstruita en lia honoro.
Arkeologia areo de Sibari
La antikva urbo Sibari (en malnovgreka: Σύβαρις, Sybaris) estis la unua kolonio fondita de la grekoj ĉe la ionia marbordo de Kalabrio ĉirkaŭ la 8-a jarcento a.K. La urbo estis fronte al la Ionia Maro kaj situis inter la riveroj Crati kaj Coscile, sude de la Golfo de Taranto. La arkeologia parko, konstruita proksime de la restaĵoj de la urbo, kovras vastan areon kiu etendiĝas sur 168 hektaroj da tero. La arkeologiaj trovaĵoj, rezulto de la elfosadoj faritaj ĝis nun, estas de la romia epoko, devenantaj de la kolonio de Copia konstruita sur la restaĵoj de la greka urbo Thurii (en malnovgreka: Θούριοι, Thoúrioi).
Unu el la areoj de signifa historia graveco estas tiu de la Parco del Cavallo, en kiu la laboroj komenciĝis en 1932. La ejo de la Parco del Cavallo estas plena de trovaĵoj rilatiĝantaj al la urbo Copia. En ĉi tiu areo estis trovitaj restaĵoj de la plej grava publika konstruaĵo de la antikva urbo: nome la teatro-hemiciklo. La plej malnova fazo de ĝia konstruado estas de la 1-a jarcento a.K. kaj ĝi estis duonronda strukturo kiu devis funkcii kiel bazaro aŭ kunvenejo. Post jarcento, ĉirkaŭ la unua jarcento p.K., la konstruaĵo spertis profundajn transformojn kaj estis readaptita en teatron. La ornamadoj de la konstruaĵo, reakiritaj en la elfosadoj, konsistis plejparte el frisoj kaj statuoj.
Antaŭ la teatro estis la forumo, kiu estis rearanĝita sur areo devenanta de la helenisma periodo kiu verŝajne havis la funkcion de Agoro. En la areo de Parco del Cavallo troviĝas la restaĵoj de la termika konstruaĵo kies konstruo devenas de la 1-a jarcento p.K. La banejoj situis proksime de la teatro kaj de la forumo. La konstruaĵo estis alirita tra serio de komunikaj ĉambroj ornamitaj per mozaikoj kun nigraj kaj blankaj kaheloj kiuj formis geometriajn ĉeftemojn, laŭ kiuj oni pasis por veni al la termikaj ĉambroj. El la termikaj banejoj rekoneblas la calidarium kaj la tepidarium. La lasta fazo de la konstruaĵo estas de la 7-a jarcento kiam ĝi perdis sian termikan funkcion kaj estis recikligita kiel kristana preĝejo.
En la sama konstruejo estas la restaĵoj de kelkaj domoj, ĉiuj kun la tipa aranĝo de romiaj domoj de la aŭgusta epoko, kun kvarangula tegmento. Malantaŭ la teatro la restaĵoj de romia domus ornamita per mosaikaj plankoj estis trovitaj. En la sama areo estis trovita bronzo devenanta de la 5-a jarcento a.K. nomita Toro Cozzante. En la areo de Parco del Cavallo aperis ankaŭ restaĵoj de granda vojo 350 m longa kaj 13 m larĝa kun direkto nord-suda, kiu transiras alian vojon en direkto orient-okcidenta 7 metrojn larĝa. La teatro situas sur la nordorienta angulo de tiuj stratoj, dum la restaĵoj de la romiaj banejoj kaj de la tabernae estis trovitaj proksime de la aliaj anguloj.
Alia elfosad-areo etendiĝas de la Ĉeval-parko direkte al la maro kaj estas nomita la Blanka Domo. Ĉi tie konserviĝis ĉambro de la 4-a jarcento a.K. en kiu troviĝas cirkla turo kiu servis kiel ŝirmejo por boatoj ĝis la unua jarcento a.K., periodo en kiu estis konstruita granda enirejo. Poste, ĉirkaŭ la tria jarcento, la areo estis konvertita en tombejon, pro la malproksimiĝo de la marbordo.
Scolacium arkeologia areo
La identigo de la arkeologia loko de Scolacium (malnovgreke: Σκυλλήτιον) estas atribuenda al Ermanno Arslan. La eltrovo de surskribo kun la nomo de la romia kolonio Minerva Scolacium permesis al li atesti la historian validecon de la areo. La restaĵoj de la latina kolonio situas 10 km for de la nuna Squillace, sude de Katanzaro proksime de la distrikto Lido.
Ne tre malproksime de la forumo, kuŝantaj sur la deklivo de monteto, troviĝas la restaĵoj de la teatro, kiuj montras tri malsamajn konstrufazojn: la unua devenanta de la malfrua respublika epoko, la dua responda al la julia-klaŭda epoko kaj la tria datebla ĉirkaŭ la 2-a jarcento. La kapacito de la teatro estis proksimume 3 500 homoj; la konstruaĵo ankaŭ havis diversajn publikajn funkciojn en la Romia Scolacium. Parto de la cavea kaj de la orkestro estis konservita kaj la sidlokoj rezervitaj por moŝtaj personecoj daŭre estas videblaj.
Multaj skulptaj kaj arkitekturaj trovaĵoj venas de la teatra areo; videblas ankaŭ la restaĵoj de la amfiteatro, kiu hodiaŭ restas la sola konata en Kalabrio devenanta de la 2-a jarcento p.K. Troviĝis tri portretkapoj el la teatra scenejo, du el kiuj el la Julia-Klaŭda epoko kaj unu el la Flavia epoko. Ankaŭ du grandaj blankaj marmorstatuoj konservitaj en la Antiquarium de Roccelletta aneksita al la Arkeologia Parko estis trovitaj.
La urbo-placon komence trairis la decumanus maximus, la ĉefstrato de la urbo, kiu poste estis translokigita al la mallonga flanko de la placo, kaj proksime al ĉi-lasta estis granda monumenta fontano. Aliaj trovaĵoj estis trovitaj ĉe la rando de la urbo kiel ekzemple la romiaj banejoj kaj tombejoj kun multaj bone konservitaj maŭzoleoj.
Ĉe la enirejo de la arkeologia parko Scolacium estas la restaĵoj de impona normanda baziliko de la 11-a jarcento dediĉita al Sankta Maria della Roccella kiu spertis diversajn transformojn ligitajn al la okcidenta romanika stilo, la bizanca kaj araba epokoj. La konstruaĵo konsistis el ununura granda navo prilumita per kvin fenestroj; la superlevita transepto estis kovrita per krucvolboj; tra la transepto estis aliro al tri absidoj, plibeligitaj per arab-bizancaj ornamadoj, ankaŭ tiuj superlevitaj.
Ĥazo
Ĥazo (armene: խազ - ĥaz) estas armena neŭmo, unu el aro de specialaj signoj konsistiganta la tradician sistemon de muzika notacio uzata por transskribi religian armenan muzikon ekde la 8a jarcento.
Zoltán Berkes
Zoltán Berkes [berkeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berkes Zoltán estis hungara meteologiisto, profesoro.
Zoltán Berkes naskiĝis la  1908 en Budapeŝto. Li mortis la 1993 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Berkes frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1932. Post 2 jaroj li doktoriĝis. En 1934 li eklaboris en meteorologia instituto. Li kandidatiĝis en 1953. Li multe okupiĝis pri norda brilo kaj estis li, kiu faris longdistancajn prognozojn. En 1964 li estis nomumita titulara docento en la menciita universitato, kie li instruis ĝis 1972. En 1968 li pensiuliĝis. En 1952 li ricevis memormedalon.
Distrikto Jamabe
Distrikto Jamabe (山辺郡 [jamabe-gun]) estas distrikto en Gubernio Nara en Japanio.
Ĝi enhavas:
Mahŝahr
Mahŝahr, komplete Bandar-e Mahŝahr estas universitata urbego, mara haveno kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Ĥuzestano, en sudokcidenta Irano. La loknomo signifas: Urbo de Luno.
Geografio
Mahŝahr situas sur marborda ebenaĵo laŭ fino de golfo 87 kilometrojn de alia marhaveno Abadano, 97 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Ahvazo, 394 kilometrojn de Esfahano, 610 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano.
Historio
Mahŝahr estas pratempa urbo kun haveno. La urbo estis deklarita urbo en 1954.
Ekonomio
La haveno de Mahŝahr estas unu el la plej grava en Irano, eksportante gasojn kaj oleoproduktojn de Abadano. En la urbego 2 du universitatoj funkcias.
Trafiko
Mahŝahr estas la suda finhaltejo de la Trans-Irana Fervojo, krome flughaveno funkcias. Ĉefvojoj kuras al la proksimaj marhavenoj kaj al interno de la lando.
Klimato
En Mahŝahr la meza jara pluvokvanto estas 213 mm. Inter majo-septembro ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 25,5 °C, somere rekorde ofte estas 50 °C.
Dundret
La Dundret estas alta monto en Laponio, norda Svedujo en la areo de la komunumo Gällivare.
Cillán
Cillán [ziLJAN] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis 320 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 30 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Solana de Rioalmar, Horcajuelo, Muñico, Chamartín, Valdecasa kaj Narrillos del Rebollar. Ĝi kuŝas sur la Montaro de Avilo.
Duraso
Duraso, albane: Durrës, estas la plej malnova kaj la dua plej granda urbo de Albanio, signifa marhaveno. Laŭ oficialaj indikoj ĝi havas 113 800 loĝantojn (2004), veran nombron oni taksas al 200 000.
Cillán
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Franz Schöpfer
Franz SCHÖPFER (ŝöpfer), aŭstrogermano, naskiĝis la 7-a de decembro 1866, mortis 1950, iama lerneja direktoro, estis lerneja konsilanto en Voitsberg, Stirio. Li prelege amplekse informis pri Esperanto kaj paralele gvidis 3 kursojn en la loka mezlernejo. Li gvidis multajn kursojn, kaj varbartikolojn kaj faris jam 60 -jara ekzamenon pri instrukapableco.
Duraso
Situo
La urbo situas sur marbordo de Adriatiko ĉe norda rando de Golfo de Dureso, proksimume 30 km okcidente de Tirano.
Cillán
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Duraso
Historio
Durason fondis sub nomo Epidamnos grekaj vilaĝanoj el Korinto kaj Kerkiro en la jaro 627 a.K.. Ekde 229 a.K. ĝi apartenis al romianoj, kiuj nomis ĝin Dyrrhachium (greke Dyrrhachion) kaj konstruis de tie strategie gravan ŝoseon Via Egnatia ĝis Tesaloniko, pli poste plilongigitan ĝis Konstantinopolo. Ĉe Dyrrhachium okazis la 10-a de julio 48 a.K. batalo ĉe Diraĥjo, en kiu Cezaro malsukcese klopodis venki soldataron de Pompeo. Post longa periodo de bizanca regado por mallonga tempo en la jaro 1081 okupis Durason normanoj el Sicilio, pli poste ĝis la jaro 1501 la urbon priregis venecianoj kaj ĝis la estiĝo de sendependa Albanio en 1912 ĝi estis parto de Osmanida Imperio. En 1913 ĝis 1920 Duraso estis ĉefurbo de Albanio. Signife ĝi estis modernigita post neniiga tertremo en 1926 kaj precipe post la dua mondmilito.
Marmeleiro (Paranao)
Marmeleiro estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.909 loĝantojn en 2010.
Kenéz
Kenéz estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. La loknomo signifas hungare (proksimume historie): estro aŭ komisaro.
Situo
La vilaĝo situas ne tro for de fervojo inter Veszprém kaj Szombathely laŭ traira flankovojo. Szombathely troviĝas 15, Sárvár 16, Budapeŝto 209 kilometrojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1217 laŭ tiama hungara ortografio Kynih. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.
Vidindaĵoj
La komunumo havas romkatolikan preĝejon omaĝe al Sankta Nikolao el la 19-a jarcento.
Agriz
Agriz (Агрыз) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92201501.
La urbo estis fondita en jaro 1915.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La interurba telefona kodo estas 85551, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Levanto
Levanto estas komunumo de Italio.
Agriz
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°31' norde, longitudo 53°00' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Iĵ (Иж) (baseno de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 20.3 mil loĝantojn.
Villejuif
Villejuif [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo, en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 55,250 loĝantojn en la jaro 2009.
La nomo Villejuif aperis unuafoje sub la formo Villa Judea en la jaro 1119. Ekzistas pluraj teorioj pri la deveno de tiu nomo, sed ĝi verŝajne ne rilatas al judoj (malgraŭ tio, ke la franca vorto Juif signifas “judo”).
Geografio
Villejuif troviĝas en la nordokcidento de la departemento Val-de-Marne, 8 kilometrojn sude de la centro de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Le Kremlin-Bicêtre norde, Arcueil nordokcidente, Cachan okcidente, L'Haÿ-les-Roses sudokcidente, Vitry-sur-Seine sudoriente kaj Ivry-sur-Seine nordoriente.
Micești (Alba Iulia)
Micești [miĉeŝtj] (hungare: Ompolykisfalud, germane: Kleindörfel) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 1 106 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 420 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1299. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Alba Iulia.
Mille Lacs
Mille Lacs (kvankam la vorto estis originale franca, la 's' estas prononcata en Minesoto), estas lago en la usona ŝtato Minesoto, situanta en la distriktoj Mille Lacs County, Aitkin County kaj Crow Wing County, norde de la metropola regiono de Minneapolis kaj Saint Paul. En la oĝibva lingvo la lago estas nomata Misi-zaaga'iganiing ("granda lago").
= Geografio = Je 207 kvadrataj mejloj (132.500 surfacaj akreoj), (536 km²), Mille Lacs estas la dua plej granda lago de Minesoto. Ĝia maksimuma profundo estas 42 futoj (13 m), dum multa de la ĉefa parto de la lago profundas inter 20 kaj 38 futoj (6 al 12 m). La norda duono enhavas la plejparton de la kotaj ebenaĵoj de la lago kaj la suda duono de la lago havas pli da gruzaj kaj rokaj baroj. Ĉiuj flankoj de la lago ofertas iun malprofundan rifo-supran fiŝkaptadon. Profundakvan fiŝkaptadon oni faras sur la suda profunda gruzo kaj rokoj kaj ankaŭ sur dekoj da kotaj ebenaĵoj en la norda duono de la lago. Borda fiŝkaptado diverstipa okazas ĉie ĉirkaŭ la lago. La trudherba linio estas je naŭ al dek futoj (274 al 305 cm).
Historio
Arkeologoj indikas, ke ĝi estas unu el la plej fruaj lokoj de homa setlado en la ŝtato. La rivero Rum defluas de la lago Mille Lacs en la riveron Misisipo sude en Anoka (Minesoto). La ŝtata parko Father Hennepin kaj partoj de la indiana rezervejo Mille Lacs estas ĉe la lago. Sur fruaj francaj mapoj la lago estis ankaŭ sciata kiel Lac Baude aŭ Minsisaugaigun. En la dakotaa lingvo la lago estas sciata kiel Mde Wakan (Spirita/Mistika Lago).
Laceco
Laceco (aŭ laco) estas stato de la korpo kaj animo ĉe kiu persono sentas sin malpliiĝinte aktiva kaj estas dormema. Laceco ĝenerale estas sekvo de peza korpa aŭ mensa streĉado aŭ pro longa periodo sen dormo. Laceco tamen ankaŭ povas esti simptomo de korpa aŭ mensa afekcio, kiel kormalforto, diabeto, tiroida malsano, cerba lezo (ekzemple apopleksio), aŭ klinika deprimo.
Annie Get Your Gun (filmo)
Annie Get Your Gun estas usona filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de George Sidney. Annie Get Your Gun estis originale filmita en la angla lingvo, kaj estis pli malpli inspirita de la vivo de usona aventuristino Annie Oakley.
Laceco
Ĉar dum laceco la koncentriĝo- kaj reagokapablo malpliiĝas, laca persono ne optimume kapablas fari aktivecojn kiuj postulas konstantan koncentriĝon kaj/aŭ reagokapablon, kiel la stirado de aviadilo.
Annie Get Your Gun (filmo)
Rilate sian ĝenron, Annie Get Your Gun estas rigardebla kiel muzika filmo.
Laceco
Kiam oni parolas pri laciĝo en kombinaĵo kun aliaj plendoj, kiel malvigleco, muskolmalforteco kaj kapturniĝo, tio povas esti indiko por Kronika Laceco Sindromo.
Annie Get Your Gun (filmo)
En la filmo interalie aperas la aktoroj Betty Hutton (Annie Oakley), Howard Keel (Frank Butler), Benay Venuta (Dolly Tate).
La filmo havas entutan daŭron de 107 minutoj.
The Doors (muzikalbumo)
The Doors (La Pordoj) estas la debutalbumo de la usona rokbando The Doors, registrita en 1966 ĉe Sunset Sound Recorders, Holivudo, Kalifornio; ĝi estis produktita fare de Paul A. Rothchild kaj lanĉita la 4-an de januaro 1967. La albumo havas sian sukcesan unuopaĵon "Light My Fire" kaj la longan kanton "The End" kun ĝia parolata sekcio pri edipa konflikto.
La Pordoj estis centraj en la progreso de psikedela roko, kaj estis kritike laŭdata. En 2012, ĝi estis vicigita numero 42 en la 500 plej bonaj albumoj en la listo de la gazeto Rolling Stone de ĉiuj tempoj.
La origina albumo vendis 20 milionojn da kopioj, kaj estis enmetita en la Grammy-Halo de Famo.
Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto
Tiu artikolo listigas laŭ deputita distrikto la 577 deputitojn de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko (2012-2017), laŭ departemento aŭ laŭ kolektivumoj.
Ain
Al paĝa supro
Aisne
Al paĝa supro
Allier
Al paĝa supro
Alpes-de-Haute-Provence
Al paĝa supro
Hautes-Alpes
Al paĝa supro
Alpes-Maritimes
Al paĝa supro
Ardèche
Al paĝa supro
Ardennes
Al paĝa supro
Ariège
Al paĝa supro
Aube
Al paĝa supro
Aude
Al paĝa supro
Aveyron
Al paĝa supro
Bouches-du-Rhône
Al paĝa supro
Calvados
Al paĝa supro
Cantal
Al paĝa supro
Charente
Al paĝa supro
Charente-Maritime
Al paĝa supro
Corrèze
Al paĝa supro
Corse-du-Sud
Al paĝa supro
Haute-Corse
Al paĝa supro
Côte-d'Or
Al paĝa supro
Côtes-d'Armor
Al paĝa supro
Creuse
Al paĝa supro
Dordogne
Al paĝa supro
Doubs
Al paĝa supro
Drôme
Al paĝa supro
Eure
Al paĝa supro
Finistère
Al paĝa supro
Gard
Al paĝa supro
Gers
Al paĝa supro
Gironde
Al paĝa supro
Hérault
Al paĝa supro
Ille-et-Vilaine
Al paĝa supro
Indre-et-Loire
Al paĝa supro
Isère
Al paĝa supro
Jura
Al paĝa supro
Landes
Al paĝa supro
Loir-et-Cher
Al paĝa supro
Loire
Al paĝa supro
Haute-Loire
Al paĝa supro
Loire-Atlantique
Al paĝa supro
Loiret
Al paĝa supro
Lot-et-Garonne
Al paĝa supro
Lozère
Al paĝa supro
Maine-et-Loire
Al paĝa supro
Manche
Al paĝa supro
Marne
Al paĝa supro
Haute-Marne
Al paĝa supro
Mayenne
Al paĝa supro
Meurthe-et-Moselle
Al paĝa supro