cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Brown
Atako kontraŭ Harper's Perry
La 16an de oktobro 1859, Brown gvidis 18 homojn en atako kontraŭ federacia armilo en Harper's Perry, Virginio. Li intencis uzi la armilon por armi armeon de cent mil lokaj sklavoj, kiam li kondukos ilin suden kaj lanĉos ĝeneralan revolucion. La 18 rabatakantoj inkludis: fuĝanta sklavo, kolegiostudanto, kaj kelkaj liberigitaj nigruloj, same kiel tri el liaj filoj.
Batalo de Odro-Niso
La Batalo de Odro-Niso estas la germana nomo por la dekomenca (operaca) fazo de unu el la lastaj du strategiaj ofensivoj faritaj de la Ruĝa Armeo en la Kampanjo de Central Eŭropo (1a de januaro – 9a de majo 1945) dum la Dua mondmilito. Ĝia dekomenca trarompa fazo estis luktita dum kvar tagoj, nome el 16a de aprilo ĝis la 19a de aprilo 1945, ene de pli granda kunteksto de la Batalo de Berlino. La sovetaj militplanantoj dividas la frontan kaj pinĉilan fazojn de la operaco, nome Berlina Strategia Ofensiva Operaco en jeno:
La batalo konsistis en forta luktado ĉe la tri Frontoj de la trupoj de la marŝaloj de Sovetunio nome la 2a Belorusa Fronto de Konstantin Rokosovski, la 1a Belorusa Fronto de Georgij Ĵukov kaj la 1a Ukraina Fronto de Ivan Konev, kiuj atakis la defendantan Armegrupon Vistulan de la Wehrmacht komandita de la kolonel-generalo (Generaloberst) Gotthard Heinrici kaj la Armegrupon Centran de la marŝalo Ferdinand Schörner. Alia generala komandanto estis Theodor Busse.
John Brown
Atako kontraŭ Harper's Perry
Dume kamparanoj, milicanoj kaj lokaj butikistoj, kiuj estis postenigitaj sur la ĉirkaŭaj montetoj, ne permesis al Brown kaj siaj viroj forlasi la armilejon. Tagmeze milicanoj ekprenis la ponton, blokante la eskapan vojon al Brown. La rabatakantoj, kiuj restis en la armilejo, kaŝis sin en proksima konstruaĵo, kiu baldaŭ estis sieĝita de militistoj, gvidataj de subkolonelo Robert E. Lee kaj leŭtenanto Jeb Stuart, poste du el la gvidantoj de la konfederacia armeo. Stuart kontaktis Brown kaj liajn virojn kun blanka flago, kaj rakontis al ili ke se ili kapitulacus, oni ŝparus siajn vivojn. Brown rifuzis, kaj la marsoldatoj sturmis la konstruaĵon. Dek du el la rabatakantoj, kaj unu el la marsoldatoj, estis mortigitaj, kaj Brown estis kaptita vivanta.
La 2an de novembro, post tutsemajna proceso, post 45-minuta konsulto la ĵurio decidis, ke Brown kulpas pri murdo, perfido kaj instigo al sklava ribelo. Brown rifuzis provon de unu el siaj amikoj eskapigi lin (la amiko jam estis inter la malliberejaj muroj) kaj preferis morti kiel martirigita sanktulo (liaj lastaj vortoj kiuj estis diritaj en la kortumo - "Kiel mi supozas, ĉi tiu kortumo agnoskas la validecon de la leĝo de Dio, kiu instrukcias min, ke 'ĉion, kion vi volas, ke homoj faru al vi, faru ankaŭ al ili.'"
Brown estis pendigita la 2an de decembro 1859. En la tago de sia morto, Brown skribis sur noto en malliberejo: "Mi, John Brown, estas nun tute certa, ke la krimoj de ĉi tiu lando neniam estos pekliberigitaj krom en sango. Nun mi scias, ke mi trompis min kredante, ke ĝi povus esti farita sen multa sangoverŝado. "Ĉi tiun eventon ĉeestis John Wilkes Booth, kiu murdos Abraham Lincoln je la fino de la civita milito.
Post la Civita Milito, Frederick Douglass skribis: "Ĉu John Brown malsukcesis? Brown komencis la militon, kiu finis sklavecon en Usono, kaj transformis la landon en respublikon de liberaj homoj. Lia fervoro por la afero de mia raso estis pli granda ol la mia. Mi povus vivi por sklavoj. Li mortis por ili. "
John Brown estas entombigita en la John Brown bieno en Norda Alba, Novjorko.
Lia memoro
La atako kontraŭ Harper's Perry estas konsiderata unu el la eventoj, kiuj kondukis Usonon sur la vojon de la Civila Milito. La sklavposedantoj, timante similajn atakojn, armis sin kaj starigis milicojn, kiuj fariĝis la skeleto el kiu formiĝis la Suda Armeo. La Nordo ricevis la martiritan sanktulon, kaj la etoson, kiuj estis necesaj por marŝi la homojn en batalon.
Lian memoron rezervis la kanto John Brown's Body („Korpo de John Brown”), kiu iĝis ekmarŝa kanto de la nordaj usonaj taĉmentoj.
Francio en la Eŭrovido-Kantokonkurso
Francio estas unu el la landoj kiuj unuafoje partoprenis en Eŭrovido-Kantokonkurso en 1956. Francio partoprenis 51 fojojn. Nur superata de Germanio kun 52 partoprenoj. Ĝi estas unu el la landoj de la grupo kvaropa nomata 'Big 4' (Kvar Grandaj) kaj tio certigas ĝian ĉeeston en la finalo, ĝis la jaro 2009, ĉar eble por la eldono de la Eŭrovido-Kantokonkurso 2010 neniu el la landoj de la kvaropo povos iri rekte al la finalo sen la klasifigaj duonfinaloj kiel la resto de la aliaj landoj.
Ekde 1996, Francio spertis gravan falon en la rezultoj de Eŭrovido: 18-a (1996), 24-a (1998), 19-a (1999), 23-a (2000), 18-a (2003), 15-a (2004), 23-a (2005) kaj 22-a (2006 kaj 2007), nur escepte de la jaro 2001. En (2008) la kantisto Sébastien Tellier sukcesis poziciigi Francion en unu el la 5 plej bonaj rezultoj. Kvankam Francio estas la sola lando kiu partoprenas pli ol 30 jarojn ĝi neniam gajnis la unuan lokon. En la jaro 2009 ĝi estis reprezentata de Patricia Kaas unu el la francaj muzoj de la franca muziko sufiĉe konata. En ĝia retpaĝo aperis plurlingvaj versioj de ŝia franclingva kanto, inter ili ankaŭ en esperanto. Ĝi atingis la 8-an lokon el 25.
La plejparto de la francaj reprezentantoj estas artistoj ne tiom konataj, eĉ ne profesiaj kantistoj, kiel la reprezentantino de en 2006, Virginie Pouchain, kiu estas stilistino. La plimulto de la franca publiko ne konsideras al la Eŭrovido-Kantokonkurso kiel unuanivela scenejo por talentaj vokalistoj kaj muzikistoj.
Homole u Panny
Homole u Panny (Hummel) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Ústí nad Labem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.
Carles Puyol
Carles PUYOL (, naskiĝis , do nun -aĝa) estas kataluna futbalisto. Ekde 2000 li membras en la hispana kaj ekde 2001 en la kataluna nacia teamo de futbalo. Kiel membro de la hispana nacia teamo li partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, kiujn la hispana teamo venkis. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "5". Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 1995, unue en junula teamo, ekde 1997 en la dua kaj ekde 1999 en la unua vira teamo, estas futbalisto de la klubo FC Barcelona.
Li karakteras per luktema kaj baraktema sinteno, tiele ke kvankam li ludas preskaŭ ĉiam je la defenda posteno foje atakas en precizaj situacioj. Tiele li estis la ĉefa kaŭzo de la venko de Hispanio kontraŭ Germanio dum la duonfinalo de Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko okazinta la 7-an de julio de 2010, kiam li faris la ununuran golon de la matĉo per kapfrapo al angulŝoto.
Ryoji Hiroishi
Ryoji Hiroishi (廣石 亮二, n. ) estas japana futbalisto.
Gyula Erőss
Gyula Erőss [djula erOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erőss Gyula estis hungara kuracisto, infankuracisto, kuracisto pri internaj malsanoj, profesoro. Gyula Erőss naskiĝis la  1855 en Dombó. Li mortis la 1925 en Budapeŝto.
Internacia Kantaro
Internacia Kantaro estas Esperanta, 64-paĝa kantaro, kolektita kaj prilaborita de Paul Bennemann. Ĝi aperis en la jaro 1922 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn el Lepsiko. La dua eldono estas 100-paĝa kaj eldonita en 1929. La tria, 154-paĝa kaj muzika eldono, aperis en 1930
Enhavo
La kantaro enhavas La Espero-n, Tagiĝo-n kaj popolkantojn el 55 landoj.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1929 Internacia Kantaro.jpg|Eldono de 1929. Dosiero:1930 Internacia Kantaro.jpg|Eldono de 1930. </Gallery>
1754 Cunningham
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Leland Cunningham.
Namdemun
La urbomuro estis konstruita originale kontraŭ la tigroj. La muro restis videbla hodiaŭ sur montettoj en la nordo kaj sudo de la urbo. La pordo estis ĉiutage malfermita kaj fermita, kiun signis sonorileto.
En la nokto de la 10-a je la 11-a de februaro 2008, parto konstruita ligne estis detruita. La kulpita, 69-jara identigita nur per lia familia nomo, Ĉae, diris ke li bruligis la konstruaĵon ĉar furiozis pro la registaro.
Jean-Marie Gustave Le Clézio
Jean-Marie Gustave Le Clézio (ĝenerale mallongigita J.M.G. Le Clézio) naskiĝis la 13-an de aprilo 1940 en Nice. Li estas franc-maŭricia verkisto. Li spertas tre baldaŭ la sukceson per sia unua publikigita romano, Le Procès-verbal (La Protokolo), dum 1963.
Sub la influo de siaj diversaj intermiksitaj familiaj originoj, de siaj senĉesaj vojaĝoj kaj de sia evidenta intereso pri la kulturoj indianaj (t.e. de la amerikaj indianoj), J.M.G. Le Clézio estas precipe fama pro siaj romanoj Désert (Dezerto), 1980, kaj Le Chercheur d'or (La Oroserĉisto); sed li estas ankaŭ la verkisto de kvardeko da aliaj fikcioj (romanoj, fabeloj, noveloj) kaj de eseoj. La Nobelpremion pri literaturo li ricevas en 2008 por "la verkisto de foriroj, poeziaj aventuroj kaj malĉasta ekstazo, la esploristo de la homaro preter kaj sub la reganta civilizo". En sia prelego dum la ricevo de la Nobelpremio, tiun honorigon li dediĉis al la ĝibutia verkisto Abdourahman A. Waberi kaj aliaj afrikaj verkistoj, kiujn ĝis nun laŭ li malsufiĉe perceptiĝas en la aliaj kontinentoj.
Biografio
Jean-Marie Le Clézio estas la filo de la kirurgo Raoul Le Clézio kaj de Simon(n)e Le Clézio, ties kuzino (ambaŭ havas la saman avon Sir Eugène Le Clézio); ili devenas de bretona familio elmigrinta ĝis la insulo Maŭricio dum la 18-a jarcento kie ili devis elteni la britan koloniadon. Sepjaraĝa, li skribas unuan libron pri la maro. Longa vojaĝo estiĝinta en kajuto de la ŝipo kiu kondutas lin kaj lian patrinon al Niĝerio, kie li retrovos sian patron, kuraciston en la veprejo. Li studadas en Nico, en universitata kolegio pri literaturo, kaj poste, post kelkaj jaroj en Londono kaj Bristolo, li instruas en Usono. ...
Stilo
Ekde la fino de la 1970-aj jaroj ĝi spertis akran stilan ŝanĝon. Li forlasis eksperimentadon kaj verkis malpli torturitan verkadon pri temoj kiel infanaĝo, adolesko kaj vojaĝoj, alvokante pli vastan legantaron. En 1980 li estis la unua, kiu gajnis la Premion Paul Moran, donitan de la Franca Akademio. Enketo farita de la franca literatura revuo "Lire" en 1994 montris, ke li estis konsiderata de 13% de legantoj la plej granda franca verkisto vivanta.
Li publikigis ĉirkaŭ tridek librojn, inkluzive de noveloj, romanoj, eseoj, du tradukoj el indiana mitologio, kaj ankaŭ multajn listojn kaj recenzojn.
Fejér (historia departemento)
Fejér (reĝa departemento) (fejEr) estis departemento en centra parto de la Hungara Reĝlando.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
En 1891 estis 222.445 da loĝantoj:
Administracio
Estis 5 distriktoj (la disktrikto kaj distriktejo estis la samaj):
La departemento estas laŭ rivero Danubo. Grandparte estis ebenaĵo, eĉ marĉa regiono, norde estas monto Vértes (vErteŝ), meze estas lago Velence. En 895 la alvenintaj hungaroj trovis la lokon tre konvena pro ebenaĵo, paŝtejo, rivero. En la mezepoko setlis kumanoj. Dum la longa turka erao ĝi preskaŭ senhomiĝis, dume alvenis laŭ Danubo serboj. En 1848 en Pákozd okazis la unua batalo de la liberecbatalo. En 1945 okazis grandaj bataloj, la fronto longe tenis sin spite la bombardojn. En la departementejon la germanoj reokuois kaj tenis dum 1 monato. Post 1945 grekaj rifuĝintoj fondis vilaĝon Beloiannisz.
Trans-Kanada Ŝoseo
La Trans-Kanada Ŝoseo estas federaci-provinca ŝose-sistemo kiu kunligas ĉiujn dek provincojn de Kanado. La sistemo (ne nur unu ŝoseo - la Ŝoseo Yellowhead, ekzemple, estas parto de la sistemo) aprobiĝis per la Leĝo pri la Trans-Kanada Ŝoseo de 1948, malfermiĝis en 1962, kaj kompletiĝis en 1970. Oni povas rekoni la ŝose-sistemon per la ŝildoj kun bildo de verda acerfolio sur blanka fono kiuj ĝin indikas.
Malkiel en la usona sistemo de interŝtataj ŝoseoj, ne ĉiuj ŝoseoj konsistigantaj la Trans-Kanadan Ŝoseon estas rapid-ŝoseoj aŭ eĉ kvar-ŝpuraj aŭtovojoj; tiel ĝi estas pli simila al la usona ŝose-sistemo. Kanado ne havas nacie regitan ŝose-sistemon: ĉiujn decidojn pri konstruado kaj riparado de ŝoseoj faras la registaroj de la unuopaj provincoj en kiuj estas la ŝoseoj. En 2000 kaj 2001 la federacia registaro de Jean Chrétien pripensis doni monon por konverti la sistemon de la Trans-Kanada Ŝoseo al rapid-ŝoseo laŭ sia plena longeco, sed kvankam la registaro disponigis iom da mono al la provincoj por konstruado de rapid-ŝoseoj, ĝi fine decidis ne fari plenan konvertadon de la ŝose-sistemo. Tio kio decidigis ilin ne subteni la konvertoprojekton estis la malmulta trafiko en iuj parto de la Trans-Kanada Ŝoseo; provincoj preferis ke mono por plibonigo de infrastrukturo uziĝu por plibonigi gravajn vojojn de komerco (ofte ne inter-provinca) kaj transirejojn al Usono.
Pri la numerigo de ŝoseoj en la sistemo de la Trans-Kanada Ŝoseo ankaŭ respondecas la unuopaj provincoj. La okcidentaj provincoj kunordigis siajn ŝose-numerojn por ke la ĉefa vojo de la Trans-Kanada Ŝoseo havu la numeron 1 en la tuta regiono, sed oriente de la limo inter Manitobo kaj Ontario la ŝose-numeroj ŝanĝiĝas je ĉiu provinca limo. Pro tio ke la Trans-Kanada Ŝoseo multloke konsistas el partoj de aliaj grandaj ŝoseoj kun siaj apartaj identecoj (ŝoseoj jam ekzistantaj antaŭ la la Trans-Kanada Ŝoseo), kaj pro tio ke la provinco Kebekio verŝajne neniam ŝanĝos sian ŝose-numerigan sistemon, kiu baziĝas je geografio, por akordigi ĝin kun tut-kanada sistemo, la Trans-Kanada plej verŝajne neniam havos unuecan numerigadon en la tuta Kanado.
Viktorio—Vinipego
La ŝoseo, kiu portas la nomon Ŝoseo 1 en la kvar plej okcidentaj provincoj de Kanado, komenciĝas en Viktorio (Brita Kolumbio) kaj daŭras norden laŭ la orienta marbordo de Vankuvera Insulo dum 99 km ĝis Nanaimo; 57-kilometra marvojo de pramŝipoj (vidu Pramoj de BK) ligas la ŝoseon al Okcidenta Vankuvero, de kie ĝi trapasas la Vankuveran metropolon kaj poste daŭras dum 170 km orienten al Hope antaŭ ol konduki la vojaĝanton 186 km-ojn norden al Cache Creek, poste orienten dum 79 km al Kamloops, ankoraŭ dum 483 km oriente al Banff, dum 101 km al Kalgario, dum pliaj 293 km al Medicine Hat, dum 403 km orienten al Moose Jaw, 79 km al Reĝino, 372 km al Brandon, 119 km al Portage La Prairie, kaj fine dum 84 km orienten al Vinipego. La Perimetra ŝoseo de Vinipego (de kiu la suda duono, Provinca ŝoseo 100 (Manitobo), estas oficiala parto de la Trans-Kanada Ŝoseo) permesas al ŝose-veturantoj eblecon preterpasi la urbon entute.
Tra la okcidentaj provincoj, la permesita maksimuma rapideco kutime estas 100 km/h sur la Trans-Kanada Ŝoseo, kvankam tiuj partoj en Alberto kaj Saskaĉevano kun limigita aliro povas havi pli altajn limojn de 110 km/h.
En la okcidentaj provincoj la Ŝoseo Yellowhead, akcesora branco de la TKŜ, gvidas veturantojn de Vinipego ĝis la Brit-kolumbia marbordo laŭ ŝoseoj 16 kaj 5.
Alia akcesora branĉo de la TKŜ trairas la sudon de Alberto kaj Brita Kolumbio. Ĉi tiu, la Ŝoseo Crowsnest (Ŝoseo 3 en la du provincoj), ligiĝas kun la ĉefa vojo de la TKŜ en Hope (Brita Kolumbio) kaj Medicine Hat (Alberto).
Por pliaj informoj vidu ankaŭ:
Ĉefa vojo
Ŝoseo Yellowhead
Vinipego—Otavo
La ŝoseo daŭras orienten de Vinipego dum pliaj 205 km al Kenora. La malnova branĉo kondukas de Kenora orienten dum 136 km al Dryden, dum nova branĉo komenciĝas en Rainy River kaj kondukas orienten dum 92 km al Fort Frances. La du branĉoj kuniĝas 288 km-ojn oriente de Dryden (282 km-ojn oriente de Fort Frances). La unuigita ŝoseo kondukas sudorienten dum 65 km al Thunder Bay. De tie la ŝoseo kondukas nordorienten dum 115 km al Nipigon, kie ĝi denove dividiĝas. La pli norda vojo portas la numeron 11, dum la suda portas la numeron 17. De Nipigon Ŝoseo 11 trapasas 401 km-ojn de norda Ontario al Hearst kaj poste pliajn 213 km-ojn ĝis Cochrane. De tie la ŝoseo kondukas sudorienten dum 218 km al New Liskeard kaj poste suden dum 153 km al North Bay, kie ĝi kuniĝas kun Ŝoseo 17.
Parto de la Trans-Kanada Ŝoseo inter Thunder Bay kaj Nipigon nomiĝas la Ŝoseo de Kuraĝo Terry Fox (angle: Terry Fox Courage Highway; ĝi estas kiu parto de la TKŜ kie Terry Fox devis ĉesigi sian trans-kanadan Maratonon de Espero (kiu kolektis monon por esplorado pri kancero). Bronza statuo de Terry Fox estas en kiu loko kie li finis sian kuradon.
De Nipigon, Ŝoseo 17 kondukas orienten laŭ la bordo de Supra Lago dum 581 km ĝis Sault Ste. Marie kaj dum pliaj 291 km orienten al Sudbury, kie la Trans-Kanada Ŝoseo dividiĝas ankoraŭfoje. La suda branĉo sekvas ŝoseojn 69 kaj 400 suden dum 254 km, sekvas Ŝoseon 12 27 km-ojn orienten al Orillia kaj poste 58 km-ojn suden laŭ la bordo de Lago Simcoe; de tie ĝi sekvas ŝoseon 7 orienten dum 70 km al Peterborough. La norda branĉo kondukas orienten dum 151 km al North Bay, de kie ĝi poste kondukas orienten dum 216 km al Pembroke. La du branĉoj kuniĝas en Otavo, 244 km-ojn oriente de Peterborough kaj 123 km-ojn oriente de Pembroke.
En la plej granda parto de Ontario la maksimuma rapideco kutime permesita estas 100 km/h sur la Trans-Kanada Ŝoseo, kvankam tiuj partoj kun limigita aliro povas havi pli altajn limojn de 100 km/h, kaj en multo de Centra Ontario estas rapidec-limo de 80 km/h limit. Estas notinde ke la Trans-Kanada Ŝoseo ne trapasas Toronton, la plej granda urbo de Kanado kaj ĉefurbo de Ontario.
Otavo—Moncton
De Otavo la Trans-Kanada Ŝoseo kondukas oriente dum 206 km al Montrealo. Konata kiel Ŝoseo 417 en Ontario kaj Ŝoseo 40 en Kebekio, la Trans-Kanada Ŝoseo ankaŭ havas la kromnomon "Metropola Ŝoseo" aŭ simple "La Met" dum ĝi transpasas Montrealon kiel levita ŝoseo. Post Montrealo la TKŜ sekvas Ŝoseon 25 suden, tranpasante la Sankt-Laŭrencon per la Ponto-Tunelo Louis Hippolyte Lafontaine kaj daŭras nordorienten laŭ Ŝoseo 20 dum 257 km ĝis Lévis (vid-al-vide de Kebeko).
Oriente de Lévis la Trans-Kanada Ŝoseo daŭras kiel Ŝoseo 20 laŭ la suda bordo de la Sankt-Laŭrenco ĝis vojkruciĝo tuj sude de Rivière-du-Loup, 173 km-ojn nordoriente de Lévis. Ĉe tiu vojkruciĝo la TKŜ alinomiĝas je Ŝoseo 185, kaj kondukas sudorienten dum 121 km al Edmundston (Nov-Brunsviko).
Daŭrante kiel Ŝoseo 2 de Edmundston, la TKŜ sekvas la valon de la Sankt-Johana rivero dum 170 km ĝis Woodstock (paralele al la Internacia Landlimo) kaj poste kondukas orienten dum pliaj 102 km antaŭ ol ĝi trapasas Frederiktonon. 40 km-ojn oriente de Frederiktono la Sankt-Johano turniĝas suden, kaj la ŝoseo transiras la riveron ĉe Jemseg kaj daŭras orienten dum 135 km al Moncton. Nuntempe Nov-Brunsviko prilaboras sian parton de la Trans-Kanada Ŝoseo tiel ke la tuto estos kvar-ŝpura (du en ĉiu direkto); ĉi tiu projekto jam plejparte finiĝis.
Moncton—North Sydney
De Moncton la ŝoseo kondukas sudorienten dum 54 km al vojkruciĝo apud Aulac ĉe la limo inter Nov-Brunsviko kaj Nov-Skotio (apud Sackville) kie la Trans-Kanada Ŝoseo disiĝas je ĉefa vojo kondukanta al la proksima provinclimo kiel Ŝoseo 2 kaj 70-kilometra vojo kun la nomo Ŝoseo 16 kiu kondukas orienten al Konfederacia Ponto ĉe Kabo Jourimain.
Nov-Scotio
De la limo inter Nov-Brunsviko kaj Nov-Skotio la ĉefa vojo de la Trans-Kanada Ŝoseo daŭras orienten en Nov-Skotion, kie ĝi havas la nomon Ŝoseo 104. La ŝoseo sekve trapasas Truro, kie ĝi kune kun Ŝoseo 102 gvidas al Halifakso, 117 km-ojn oriente de la provinclimo. Oni notu ke sur ĉi tiu parto de la ŝoseo estas 30-kilometra ŝoseparto por kies uzo kotizo de $4.00/aŭto (aliaj tarifoj por kamionoj) estas pagenda.
De Truro la ŝoseo kondukas orienten dum 57 km al New Glasgow (kie ĝi ligiĝas kun Ŝoseo 106 — tiu parto de la Trans-Kanada Ŝoseo venanta de la pramŝipejo ĉe Caribou) kaj poste nordorienten dum pliaj 112 km al la Digvojo de Canso kiu transiras la Markolon de Canso al Insulo de Breton-Kabo apud Port Hawkesbury. De la Digvojo de Canso la ŝoseo kondukas orienten dum 144 km sub la nomo Ŝoseo 105 ĝis ĝi atingas la pramŝipejon de Marine Atlantic en North Sydney.
Port aŭ Basques—Sankt-Johano
De North Sydney 177 km-ojn longa pramŝipa vojaĝo daŭrigas la ŝoseon al Novlando; la norda pramŝipejo troviĝas ĉe Channel-Port aŭ Basques, de kie la Trans-Kanada Ŝoseo reprenas sian nomon Ŝoseo 1. Sub tiu nomo la TKŜ kondukas nordorienten dum 219 km al Corner Brook, orienten dum pliaj 352 km al Gander, kaj fine dum 334 km sudorienten al Sankt-Johano (NL), kie la vojo finiĝas.
La koncepto de "mejlo zero"
Kvankam ŝajne ne estas iu oficiale aprobita "komencopunkto" por la sistemo de la Trans-Kanada Ŝoseo, Sankt-Johano ŝajne adoptis ĉi tiun titolon por la parto de la ŝoseo kondukanta en la urbon tiel ke ĝi adoptis la nomon "Mejlo Unu" por sia sport-stadiona kaj kongreseja komplekso, Stadiono Mejlo Unu.
La Viktoria finiĝo de la Trans-Kanada Ŝoseo troviĝas ĉe la suda finaĵo de Strato Douglas, kie ĝi renkontiĝas kun Strato Dallas apud Parko de Signalmonteto; tie estas monumento de "mejlo zero". Ĉi tiu estas la oficiala okcidenta finaĵo de la Trans-Kanada Ŝoseo, kvankam Tofino pretendas havi la "Pacifikan Finaĵon" de la ŝoseo. Kvankam Brit-kolumbia ŝoseo 4 estas uzata de 1953 kaj vere ne estas parto de la Trans-Kanada Ŝoseo, ŝildo indikanta la Pacifikan finaĵon de la Trans-Kanada Ŝoseo estas trovebla en Tofino (Brita Kolumbio), kie Ŝoseo 4 okcidente finiĝas, sed oni verŝajne starigis ĝin antaŭ 1953. Tofino estis forta subtenanto de la ideo de Trans-Kanada Ŝoseo depost la 1920-aj jaroj, kiam en tiu regiono estis nur gruz-kovritaj vojoj, ĉar la tofinanoj rekonas la fortan potencialon por turismo en tiu regiono. La komunumon tamen preterpasis la oficiala Trans-Kanada Ŝoseo en la 1950-aj jaroj, kiam la registaro prioritatigis la ligadon de gravaj komunumoj en sia budĝeto kaj decidis anstataŭe ligi Nanaimo-n kun Viktorio.
Lajos Tolnay (meteologiisto)
Lajos Tolnay naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Pri studentaj jaroj de Lajos Tolnay mankas informoj, sed supozeble li lernis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Inter 1895 kaj 1906 li laboris en la tutlanda meteologia instituto. Tiutempe li multe okupiĝis pri astronomiaj kalkuladoj (orbitaj periodoj de planedoj, asteroidoj, kometoj). En 1897 li studvojaĝis al Usono, poste li interesiĝis pri la atmosfero. En 1902 li partoprenis en flugo de balono, li estis gvidanto de la balona asocio.
3342 Fivesparks
3342 Fivesparks estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de Richard Eugene McCrosky, Cheng-Yuan Shao, G. Schwartz, J. H. Bulger kaj aliaj teamanoj de la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Margaret Mayall kaj Newton Mayall ; ĝi referas al la adreso de la edzparo : 5-a Sparks steet en Kembriĝo (Masaĉuseco), ĉar jam ekzistis planedeto nomita "Mayall".
Planteto
Planteto estas internacia infangazeto de Esperanto-Ligo de Finnlandaj Instruistoj eldonata en la jaroj 1961-1969. La fondinto, ĉefredaktoro kaj presanto estis Niku Tumi. La redakcion konsistigis diversaj esperantistoj en diversaj jaroj, interalie Eemil Korkeala, Joel Vilkki, Hannes Koivu, Herman Noponen, Raimo Pystynen, Jorma Ahomäki kaj Rainer Arvola. La redaktejo troviĝis en la urboparto Pispala en Tampere, Finnlando.
La gazeto konsistis el diversaj materialoj: poemoj, anekdotoj, rakontoj, enigmoj, kantoj, ludoj kaj aliaj. Parto de la tekstoj estis kontribuaĵoj de la junaj legantoj de la gazeto.
Ĝi aperadis kvaronjare.
Bistroo
Bistroo (bistro(t)) estas simpla manĝejo kaj trinkejo, kiu pozicias inter restoracio kaj kafejo. Bistroo foje ankaŭ nomiĝas restoracieto.
Etimologio
La origino de la vorto estas necerta. Unu varianto kun populara origino sin apogas sur la supozo ke la vorto deriviĝis de la rusa vorto por "rapida" (быстро).
Marsiaso
Marsiaso (latine Marsyas) estas en la greka mitologio unu el la Satirusoj aŭ Silenoj el Frigio.
Foje li trovis fluton, kiun inventis diino Atena, sed kiam ŝi vidis, ke la ludado pufigas kaj malbeligas ŝian vizaĝon, ŝi forĵetis ĝin.
Marsiaso levis ĝin, lernis ludi kaj ekmajstris ĝin. Ĉiuj lin laŭdis, li fariĝis fiera, eĉ orgojla, kaj defiis la dion Apolonon mem konkursi pri muziko. Apolono estis ofendita kaj kolera, li starigis kondiĉon, ke la venkinto senhaŭtigos la vivantan venkiton. Dum la ludado ambaŭ ludis majstre, sed Apolono, ludanta liron, komencis ankaŭ kanti. Tion la blovanta Marsiaso ne povis imiti, malvenkis kaj estis penditita sur arbo kaj senhaŭtigita.
Liaj amikoj tiom ploris, ke iliajn larmojn sorbis la tero kaj ekfontis frigia rivero, kiu ricevis nomon Marsiaso.
La sorto de Marsiaso kortuŝis la homojn jam en la aktikva epoko, en la Renesanco kaj ankaŭ nun. Aperis skulptaĵoj, pentraĵoj, poemoj, komponaĵoj pri la tragedio.
Lathrop
Lathrop estas urbo en la usona kantono San Joaquín en Kalifornio. Ĝi situas ĉe rivero San Joaquín, kiu preterfluas oriente kaj tie havas supermaran alton de nur ĉ. sep metroj, kvankam la maro (la Golfo de San-Francisko) foras 100 km.
Lathrop ambicias havi 70.000 loĝantojn ĝis 2030, do kvarobligi sian loĝantaron. En 2009 pli ol 100.000 homoj loĝis en distanco de malpli ol sep mejloj (11,3 km) de ĝi.
En 1869 ĉe Lathrop estis malfermita la fervoja ponto Mossdale Bridge super rivero San Joaquín. Tiu ĉi ponto kompletigis la unuan fervojan ligon inter la okcidenta kaj orienta marbordoj de Usono.
Talampaya
La Nacia Parko Talampaya [talamPAja] estas natura rezervejo kaj monda heredaĵo de Unesko. Ĝi troviĝas en la centro-okcidento de la provinco La Rioja en Argentino. Ĝi estis kreita en 1975 kiel provinca parko kun la celo protekti gravajn arkeologiajn kaj paleontologiajn lokojn de la regiono, kaj ekde 1997 dependas de la Argentina Administracio de Naciaj Parkoj.
La parko okupas 215 000 ha. Ĝia bela pejzaĝo, la floraro kaj bestaro estas karakterizaj de la montara biomo. Ĝi estas la rezulto de tektonaj movoj, kune kun la erozio de la akvo kaj vento dum miloj da jaroj en dezerta klimato, kun amplekso de temperaturoj, intensa varmo dumtage kaj malalataj temperaturoj nokte, kun ŝtormaj pluvadoj en somero kaj fortaj ventoj en printempo. La mezuma alteco estas ĉirkaŭ 1300 super la marnivelo, kaj la klimato estas kontinenta.
Granda Palaco (Lillo)
Granda Palaco (Lillo) aŭ Lilla Granda Palaco (Lille Grand Palais) estas konstruaĵo situanta en Lillo, (norda Francio), pripensita de Rem Koolhaas, apud la urbocentro kaj la stacidomoj. Ĝi kungrupigas tri ejojn: kongresejon, ekspoziciejon kaj spektaklejon Zénith Arena.
Ĝi devenas de la politika volo de Pierre Mauroy fari el Lillo grandan eŭropan metropolon. La projekto estis iniciatita dum la 1980-aj jaroj kaj la konstruaĵo malfermis siajn pordojn en junio 1994 (Zénith Arena, en novembro 1994).
En la kongresejo de la 25-a de julio ĝis 1-a de aŭgusto 2015 okazis la 100-a Universala Kongreso de Esperanto.
Metro-stacio: Lille Grand Palais.
Infrastrukturo
Pligrandigo de de la ekspoziciejo estas antaŭvidita.
Carl Muth
Carl MUTH (naskiĝinta en la 31-a de januaro 1867 en Worms, mortinta en la 15-a de novembro 1944 en Bad Reichenhall) estis germana, katolika publicisto kaj verkisto. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique kaj eldonis la katolikan gazeton "Hochland".
Vivo
Muth frekventis la gimnazion en sia naskiĝurbo (1877–81), la lernejo de la Steylanoj kun internulejo en Steyl (Venlo) kaj la misiinstituto de la Albaj Patroj en Alĝero (1884/85). Post kiam li forĵetis la planon iĝi misiito li eniris la gimnazion en Gießen (1887), de kie li foriris sen fina ekzameno. Sekvis jaroj de memstudoj, dum kiuj li unuafoje aperis publike kiel publicisto kune kun sia kuzo Fritz Muth, kiam eldonitis festlibro okaze de la inaŭguro de Festdomo de Worms (1889).
Post la militservo en Majenco (1890/91) li ekstudis en Berlino nacian ekonomion, konstitucijuron, filozofion kaj literaturon (1891/92). Sed li ŝanĝis al historiaj, poste arthistoriaj studoj en Parizo (1892/93) kaj Romo (1893). En ambaŭ lokoj li ekflegis buntajn kaj profitigeblajn kontaktojn. Ebligis oni al li rakonti pri siaj impresoj (ankaŭ pri sociaj problemoj) en la gazeto "Mainzer Journal" (Pariser Briefe kaj Römische Briefe). En 1893 li iĝis staĝanto ĉe la katolika gazeto "Germania" en la germana ĉefurbo, en 1894 redaktisto ĉe "Der Elsässer"en Strasburgo, en 1895 ĉefredakstisto de la monatgazeto "Alte und neue Welt, Illustriertes Kath. Familienblatt" en Einsiedeln. Li tradukis la verkojn de Georges Goyaŭ en la germanan (1898) kaj famigis en Germanlingvio la polan verkiston Henryk Sienkiewicz.
Pamfletisto kaj revufondanto
Instigite per la de Georg von Herting komencita disputado pri la scienca malsupereco de germanaj katolikoj, Muth publikigis sub la pseŭdonimo Veremundus sian unuan batalpamfleton Steht die Katholische Belletristik auf der Höhe der Zeit / Ĉu modernas la katolika beletrarto?. Tie li temigis ankaŭ la demandon pri la literatura malsupereco de germanlingvaj katolikoj ekde la Romantiko kaj apelaciis al siaj sameklezianoj finfine elŝrankiĝi kaj partopreni la ĝeneralajn artistajn movadojn en Germanio. Estu laŭ li katolika beletraĵaro (noveloj kaj romanoj) libera de la emo prediki pri moroj kaj ne tro prudeca. Liaj tezoj literaturkritikaj similas ilin de Friedrich Schlegel, Joseph von Eichendorff kaj de la teologo Martin Deutinger. Sekvis akra reago al tiaj ideoj, al kio Muth siaflanke rereagis en 1899 - nuntempe sen pseŭdonimo - per ''Die Litterarischen Aufgaben der deutschen Katholiken, Gedanken über kath. Belletristik und litterarische Kritik''. En tiu ĉi dua pamfleto li ankoraŭfoje substrekis ke katolika verkado jes ja devus sin senti ŝulda al kristana moralo sed estu tamen libera de teoria teologiumado aŭ tro pedanta, malvastanima interpretado de animzorgado.
Por antaŭenpuŝi tiajn ideojn Muth fondis en Kempten en oktobro 1903 revuon avangardisman kiu nomiĝis "Hochland, Monatsschrift für alle Gebiete des Wissens, der Literatur und Kunst" (laŭ la Hochland-kantoj de Friedrich Lienhard). Li sukcesis allogi kunlaborantojn elstarajn el ĉiuj kampoj de la sciencoj, kulturo, arto, eĉ nekatolikojn. Tiel la gazeto evoluiĝis rapide al forumo de sincera spirita disputejo kaj famegiĝis. La nombro de la aboniĝintoj estis en 1906 ĉ. 10000, en 1933 ĉ. 5000, inter 1936-39 ĉ. 12 000. En 1941 la gazeto malpermesitis fare de la nazioj. Muth en 1943 preskaŭ ne eskapis el malliberigo (pro implikiĝo al la agadoj de Blanka rozo). Post la Dua mondmilito la revuo reeldonitis (1946-71).
Preĝejo Johano Nepomuka (Mátranovák)
Preĝejo de Sankta Johano Nepomuka estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Mátranovák.
Historio
En Mátranovák la unua kirko estis menciita en 1710. La paroĥo fondiĝis en 1797. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1798 kaj 1800. La predikejo estis farita en 1832. Orgeno alvenis en 1907.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur montetopinto. Ĝi havas unusolan kvadratan turon kun bulba pinto en centro de la fasado. Ĉe piedo de la turo la enirejo troviĝas. La sanktejo estas pli mallarĝa ol la navo, okangula kaj aliĝas al la navo kun 3 anguloj. Ankaŭ sakristio aliĝas al la sanktejo, kiun kovras duonkupolo. Interne post la enirejo galerio altiĝas.
Teknologia Universitato Kim Chaek
Teknologia Universitato Kim Chaek (김책공업종합대학) estas universitato en la ĉefurbo de Nord-Koreio. Ĝi situas en Chung-guyŏk, Pjongjango. La Universitato estas nomita omaĝe al Kim Chaek (1903-1951), nacia heroo de Nord-Koreio.
En la teknologia universitato studas ĉirkaŭ 10 mil studentoj.
László Papp
László Papp
Administra divido de Slovenio
La statistikaj regionoj de Slovenio estas 12 administraj unuoj kreitaj en 2000 por juraj kaj statistikaj celoj.
Per dekreto en 2000, Slovenio estis dividita en 12 statistikajn regionojn (NUTS-3-nivelo), kiuj estas grupigitaj en du makroregionoj (NUTS-2-nivelo). Tiuj statistikaj regionoj anstataŭas la historiajn regionojn de la lando.
La statistikaj regionoj estis grupigitaj en du makroregionoj:
Tamen, ekde 2002 laŭ la EU-statistikoj Slovenio rekte dividiĝas en (laŭ la stato de 2021) 212 municipoj (slovene: občine, singularo - občina), el kiuj 11 havas la statuson de urbaj municipoj kun plia aŭtonomeco. Municipoj estas plu dividitaj en lokajn komunumojn kaj municipaj distriktojn.
Ĉiu municipo en Slovenio havas sian blazonon, flagon kaj publikan feston.
Por plena listo de la municipoj vidu la jenan liston.
La slovena estas oficiala lingvo de ĉiuj municipoj. La hungara estas dua oficiala lingvo de tri municipoj en Prekmurje: Dobrovnik / Dobronak, Hodoš / Hodos kaj Lendava / Lendva. La itala estas dua oficiala lingvo de kvar municipoj (el kiuj unu havas urban statuson) en la slovena marbordo: Ankaran / Ancarano, Izola / Isola, Koper / Capodistria, kaj Piran / Pirano.
En la EU-statistikoj la municipoj de Slovenio estas klasifikitaj kiel "loka administra unuo 2" (LAU 2), sub 58 administraj unuoj (upravne enote), kiuj estas LAU 1.
Asocio por Volontuloj pri Senpaga Jura Asistado
La organizaĵo Asocio por Volontuloj pri Senpaga Jura Asistado - angle Free Legal Assistance Volunteers' Association ("Free LAVA") - estas homrajta, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Cebuurbo, ĉefurbo de la filipina provinco Cebuo, kiun pli-malpli en 1987 starigis kaj movigis la juristino Winefreda Geonzon (1941-1990). En 1984 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
La gvidantino kaj siaj helpantoj alfrontis la multajn maljustojn kaj fitraktadojn de la jura sistemo dum la militregado de la reĝimo de Ferdinand Marcos (1965 - 1986). Homoj, inkluzive de junaj infanoj, estis malliberigitaj sen akuzoj aŭ proceso; ofte ili estis malliberigitaj eksterproporcie longe, torturitaj kaj brutaligitaj, aŭ simple forgesitaj. En respondo, la juristino starigis la organizaĵon, jurhelpan oficejon por viktimoj de homrajtaj malobservoj, kaptitoj kiuj ne povis pagi advokatojn kaj homojn kies kazoj havis implicojn por socia justeco.
Antaŭ la fino de la 1980-aj jaroj, preskaŭ 30 grupoj estis implikitaj en la laboro de la projekto, aranĝante triangulan programon de krimpreventado, senpagan juran asistadon kaj rehabilitadon. La organizaĵo povis negoci kelkajn reformojn post kiam milita juro finis en la lando, interalie permesante al kaptitoj en la urba malliberejo de Cebuurbo organizi sian propran konsilion por paroli kun la aŭtoritatoj.
En 1995, aldone la projekto Children in Conflict with the Law ("infanoj en konflikto kun la leĝaro") estis fondita. Ekde tiam, laborado kun infanoj kaj junuloj en risko estis ĉefa fokuso de la agado.
La organizaĵo daŭre ekzistas, ekde la komenco de la 2000-aj jaroj sub nova nomo Free Rehabilitation, Economic, Education and Legal Assistance Volunteers Association (mallongigo daŭre "Free LAVA"), kaj en 2012 estis denove premiita, ĉi-foje per la trijara premio de la fondaĵo RAFI en la provinco Cebuo.
Pseudalopex
Pseudalopex aŭ sinonime Lycalopex estas genro de mezgrandaj aŭ malgrandaj kanisedoj Canidae, kiuj vivas en Sudameriko nomataj Lupovulpoj en Esperanto. La specioj de tiu genro estas ĝenere nomataj en la portugala aŭ en la hispana lingvo kiel "raposas" aŭ "zorros" (vulpoj), sed tiuj animaloj estas malproksimaj parencoj de la vulpoj de la norda hemisfero. La Lupovulpoj similas pli al la lupoj aŭ al la ŝakaloj ol la vulpoj. Pro tio la genra latina nomo Pseudalopex: Alopex "vulpo" kaj Pseudo "falsa".
Perua nova suno
Etimologio
La nomo estas reveno al la historia perua valuto, la "perua suno" aŭ hispane "sol peruano" kiu uziĝis de la 19-a jarcento ĝis la jaro 1965. Kvankam la fonto de "sol" estas la latina vorto "solidus" (en Esperanto "solida"), historia romia monero, la nomo tamen en la hispana lingvo havas la signifon "suno", kaj tiel ankaŭ tradukiĝas al Esperanto. Estas kontinueco do al la nacia valuto valida inter 1965 kaj 1991, la "perua intio", kiu estis nomita laŭ "Inti", la suna dio de la inkaoj.
Santa Maria del Molise
Santa Maria del Molise estas komunumo de Italio.
Dikeedoj
La Dikeedoj (Dicaeidae) estas orientalisa kaj aŭstralazia familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. La familio ampleksas 48 speciojn en du genroj.
Marbach SG
Marbach SG estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1,897 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordoriento al la komunumo Reute en Kantono Apencelo Ekstera, en nordokcidento al Rebstein, en sudokcidento al Oberriet SG kaj en nordoriento al la urbo Altstätten SG.
Trafiko
Per aŭtobuso, kiu cirkulas en kvaronhora kadenco, de Marbach atingeblas en 5 minutoj la stacidomo de Altstätten SG kaj en 12 minutoj la stacidomo de Heerbrugg. Marbach ankaŭ disponas pri komuna stacidomo kun la najbara komunumo Rebstein ĉe la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj inter Sankt-Margreto kaj Altstätten SG.
Historio
La unua skriba mencio de Marbach datiĝas el doncacdokumento el la jaro 831. En mezepoko Marbach troviĝis sub la regado de la Monaĥejo Sankt-Galo. La hodiaŭa urbo Altstätten SG ĝis la mezo de la 14-a jarcento apartenis al Marbach.
8857 Cercidiphyllum
8857 Cercidiphyllum estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la planta familio de la Cercidifilacoj, kiu entenas nur unu specion: Cercidiphyllum japonicum aŭ Kacura.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár)
Historio
Laŭ la eklezio la preĝejo fondiĝis en 1015, sed pruvoj ne ekzistas. Béla la 4-a konstruis gotikan preĝejon en la 1250-aj kaj 1260-aj jaroj. En 1279 jam koncilio okazis tie. Poste Ludoviko la 1-a (Hungario) trakonstruis la templon. En 1470 Matiaso la 1-a alkonstruis gotikan turon kaj li tie aranĝis ambaŭ edziĝfestojn (tial la nomo Matiaso-preĝejo). En 1541 la turkoj trakonstruis ĝin al ĉefmoskeo. En 1686 ĝi denove iĝis katolika preĝejo kaj plene barokiĝis. En 1723 incendio, en 1748 fulmo faris detruojn. En 1893 la preĝejo trakonstruiĝis al la nuna novgotika formo. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo suferis multe.
En 1867 oni kronadis tie la reĝojn nome Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) kaj poste en 1916 Karlo la 4-a.
Antaŭ la preĝejo ekde 1713 staras kolono pri Sankta Triunuo memore al pesto (la bildo montras parton el ĝi). Maldekstre moderna hotelo konstruiĝis, tamen imitanta historiajn stilojn.
Parto de la preĝejo funkcias kiel muzeo.
Longe estis tie kantistoj Ilonka Farkas kaj István Járdányi Paulovics, longe estis korusestro Miklós Horler.
László Vidovszky
László VIDOVSZKY [lAslO vidovski], hungare Vidovszky László estas hungara komponisto kaj altlerneja instruisto. Lia edzino estas Ilona Keserü.
László Vidovszky naskiĝis la 25-an de februaro 1944 en Békéscsaba.
Biografio
László Vidovszky frekventis muziklernejojn en Békéscsaba kaj en Szeged, poste li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1962–1967. Lia plej grava instruisto estis Ferenc Farkas. Poste li plulernis en Parizo. Inter 1972-1984 li instruis en la Muzikarta Altlernejo, poste en Universitato de Pécs. Ekde 1999 li denove instruas ankaŭ en la Altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 2010, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Fokso-Nukso
Fokso-Nukso. Memorinda, instrua kaj averta rakonto de Ignat Herrmann, trad. Moraviaj E-Pioniroj. 1932. 65 p "Majstroverketo pro la lerta kombino kaj evoluo. Traduko laŭdinda." (Butin, HDE, 1933, n-ro 1.)
Trbovlje
Trbovlje (jen slovene, germane Trifail) estas urbo de Slovenio. Laŭ stato de la jaro ĝi havis  loĝantojn. La urbo estas la administra centro samnoma municipo kaj de statistika regiono nomata Zasavska (Centra Savo).
31415 Fenucci
31415 Fenucci estas malgranda, eksterordianre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la programo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala esploristo Marco Fenucci de la Centro de Kunordigo pri de la EKA ĉe la Eŭropa instituto de kosmaj esploroj (Italio), kiu fakiĝis en la dinamika karakterizo de asteroidoj. Li disvolvis framon por la kalkulo de propraj orbitaj elementoj de planed-renkontaj asteroidoj.
Sainte-Vaubourg
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Nerdlen
Nerdlen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Anarki-feminismo
Anarki-feminismo kombinas anarkiismon kaj feminismon. Ĝi ĝenerale vidas patriarkecon kiel manifestaĵo de nevolonta hierarĥio. Anarki-feministoj kredas, ke la lukto kontraŭ patriarkeco estas esenca parto de la klasbatalo, kaj de la anarkiisma lukto kontraŭ la ŝtato. Esence, la filozofio vidas anarkiisman luktadon kiel necesa ero de feminisma luktado, kaj renverse. Laŭ Susan Brown, "anarkiismo estas politika filozofio, kiu kontraŭas ĉiujn rilatojn de potenco, kaj estas defundamente feminisma". Anarki-feminismo aperas en individuisma kaj sociala formoj, kun pli da individuistoj en Usono, kaj pli da socialaj anarkiistoj en Eŭropo.
Historio
Anarki-feministoj kritikas la vidojn de iuj el la tradiciaj anarkiistaj teoriantoj kiel Pierre-Joseph Proudhon aŭ Miĥail Bakunin, ĉar tiuj ĉi vidis patriarkecon kiel malgrava problemo integra nur al kapitalismo, kiu malaperus kun ĝi. Kelkaj eĉ subtenis patriarkecon. Proudhon, ekzemple, vidis la familion kiel la plej baza unuo de socio kaj sia moraleco, kaj pensis ke virinoj havis respondecon plenigi tradician rolon en ĝi.
Temoj
Grava parto de anarki-feminismo estas ĝia kontraŭo al tradiciaj konceptoj de la familio, edukado, kaj sociaj seksroloj. La institucio de geedzeco estas unu el tiuj plej ofte atakitaj. De Cleyre argumentis, ke geedzeco malrapidigis individuan kreskadon, kaj Goldman argumentis ke ĝi "estas precipe ekonomika aranĝo... [virino] pagas por ĝi per sia nomo, sia privateco, sia sinrespekto, sia vivo mem". Anarki-feministoj ankaŭ porpledis nehierarĥian familion kaj edukajn strukturojn, kaj ĝi grave rolis en la kreo de la Moderna Lernejo en Novjorko, bazita sur la ideoj de Francesc Ferrer i Guàrdia.
Scapoli
Scapoli estas komunumo de Italio.
Gobiedoj
La gobioj formas la familion de Gobiedoj, kiu estas unu el plej grandaj familioj de fiŝoj, kun pli ol 2,000 specioj en pli ol 200 genroj. Plej estas relative malgrandaj, tipe malpli ol 10 cm longaj. Gobioj inkludas kelkajn el plej malgrandajn vertebrulojn en la mondo, kiaj specioj de la genroj Trimmatom nanus kaj Pandaka pygmaea, kiuj estas malpli ol 1 cm longaj jam plenkreskaj. Kelkaj grandaj gobioj, kiaj kelkaj specioj de la genroj Gobioides aŭ Periophthalmodon, povas atingi ĝis ĉirkaŭ 30 cm de longo, sed tio estas escepta. Kvankam malmultaj estas gravaj kiel manĝo por homoj, ili estas de granda gravo kiel predospecioj por komerce gravaj fiŝospecioj kiaj gadoj, eglefinoj, baramundioj, kaj ebenfiŝoj. Kelkaj gobioj estas ankaŭ de intereso kiel fixoj por akvarioj, kiaj la burdogobioj de la genro Brachygobius.
13921 Sgarbini
13921 Sgarbini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Bruno Sgarbini, direktoron de la amatora astronomia observatorio Gian Camillo Gloriosi en Montecorvino Rovella (Kampanio). Arda populariganto de astronomio, li estas ankaŭ la ĉefa organizanto de unu ĉiujara internacia astronomia kunveno.
Fábio Augusto Justino
Fábio Augusto Justino, konata kiel Fabinho (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Vissel Kobe.
Longviva pino
La longviva pino (Pinus longaeva) estas longvivanta arbospecio trovebla en la pli altaj montaroj de sudokcidenta Usono. La specio estas unu el la tri proksime parencaj arboj angle konataj kiel bristlecone pines kaj estas ankaŭ kelkfoje angle nomata intermountain aŭ western bristlecone pine. Unu individuo de tiu specio, konata kiel "Metuŝelaĥ-arbo", estas la plej maljuna neklona organismo en la mondo.
La scienca latina nomo longaeva signifas "grandaĝa".
Priskribo
Tiu mezgranda arbo atingas alton de 5 al 15 metroj kaj trunkodiametron de 2,5 al 3,6 metroj. La ŝelo estas hele oranĝkolora-flava, maldika kaj skameca je la bazo de la trunko. La folioj ('pingloj') estas kvinope faske aranĝitaj, fortaj, 2,5 al 4 cm longaj, malhele verdaj al bluaj-verdaj je la ekstera surfaco, kun stomoj limigitaj al hele blanka strio je la internaj surfacoj. La folioj prezentas la plej longan persiston pri iu ajn planto, kun iuj restantaj verdaj dum 45 jaroj. Tiuj maljunaj arboj havas nodecan kaj kriplarban aspekton, speciale tiuj trovitaj je altaj altitudoj kaj havas ruĝ-brunan ŝelon kun profundaj sulkoj. Kiam la arbo pliaĝas, multo de ĝia kambiuma tavolo povas morti. En tre maljunaj specimenoj, ofte nur mallarĝa strio de vivanta histo ligas la radikojn al kelke da vivantaj branĉoj.
La strobiloj estas ovoidaj-cilindraj, longas de 5 al 10 cm kaj larĝas de 3 al 4 cm kiam fermitaj, komence verdaj aŭ purpuraj, maturiĝantaj oranĝkolore-brune kiam ili aĝas 16 monataj, kun multnombraj maldikaj, rompiĝemaj skvamoj, ĉiu skvamo kun speco de pikaĵo kiu longas de 2 al 5 mm. La strobiloj malfermiĝas al larĝo de 4 al 6 cm kiam maturaj, liberigantaj la semojn tuj post malfermiĝo. La semoj longas 5 mm, kun flugilo de 12 al 22 mm; ili plejofte estas vente dissemitaj, sed iuj ankaŭ estas disvastigitaj per la kolumbia nucifrago.
La longviva pino diferencas de arista pino (Pinus aristata) pri la pingloj de P. longaeva kiuj ĉiam havas du rezinaj kanaletojn, kaj tiuj ĉi ne estas interrompitaj, do ne ĉeestas la karakterizaj blankaj rezino-makuletoj aperantaj sur la pingloj de arista pino. Longviva pino diferencas de balfur-pino ( Pinus balfouriana ) ĉar la strobilaj pikaĵoj de longviva pino longas pli ol 2 mm, kaj la konusoj havas pli rondan ( ne konusan ) bazon. La verdaj pinaj pingloj havas botelo-brosan aspekton. La angla nomo bristlecone pine referencas al malhele purpuraj femalaj strobiloj kiuj portas kurbigitajn pikaĵojn je ilia surfaco.