cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peshitta
Historio
La antikva siria versio de la Biblio, entenanta la MT kaj NT, kun la kvar evangelioj (ne, do, en la versio de Diatessaron) estas fake dirata Malnova Siria (“Vetue Syra”). Atingis nin malmulte restaĵoj de tiu versio, inter kiuj du manuskriptoj koncernantaj la evangeliojn (Syra Sinaiticus kaj Syra Curetonianus). Tiuj montras esprimojn kaj variantojn tipajn de greka teksto de la NT laŭ la karakterizoj de la okcidenta familio. Krome, la siria lingvo uzata en tiuj du dokumentoj montras afinecon kun la aramea parolata en Palestino kaj ne en Sirio. Tio sugestis la hipotezon ke, dum en Sirio cirkuladis Diatessaron (2a-4a jarcentoj), en Palestino estis legataj manuskriptoj kun la evangelioj en la aramaea.
Pri la naturo de tiuj hipotezaj arameaj versioj, nin neatingintaj, la ebloj estas du: ili estis arameigitaj tradukoj de la originala greka teksto, skribita de la evangeliistoj, aŭ ili estis la originalaj tekstoj skribitaj de la evangeliistoj, tradukitaj poste en la franka lingvo greka. La dua hipotezo, multe pridiskutita, difiniĝas la Aramea antaŭeco (angle dirite: Peshitta primacy aŭ Aramaic primacy).
La Peshitta estas reelaboraĵo de la materialo de la Malnova Siria kompilita, laŭtradicie, de Rabbula, episkopo de la urbo Edessa en Mezopotamio, forpasinta en 435.
La Peshitta ankoraŭ hodiaŭ funkcias kiel referenca versio por la orientaj eklezioj de siria lingvo aŭ de ĝi dependaj.
Enhavo kaj stilo de la Peshitta
‘’’Rilate la Malnovan Testamenton’’’, Peshitta substance baziĝas sur la sama teksto kiu estos standartigita en la Masora Biblio de la 9a jarcento. Ĝi montras iujn lingvajn kaj ekzegezajn similecojn kun la arameaj Targumim. El aliaj pasaĵoj (precipe en Jesaja, Psalmaro, kaj la duakanonaj, escepte de Tobit, la tradukintoj preferis apogiĝi sur la greka Septuaginto.
‘’’Rilate la Novan Testamenton’’’, la Peshitta montras kontinuecon kaj kun la Diatessaron kaj kun la Malnona Siria. Ĉe iuj pasaĵoj, aparte por la Agoj de la Apostoloj, estas ege evidenta la influo de la manuskriptoj de la okcidenta familio. En la Peshitta tute malĉeestas la novtestamentaj libroj 2Pt, 2-3 Joh, Jud, Apo. La modernaj siriaj Biblioj ilin inkluzivas jam de la 6a/7a jarcentoj.
Malkovroj kaj modernaj studoj
En 1901 P.E. Pusey kaj G.H. Gwilliam publikigs kritikan tekston de la Peshitta kun flanka latina traduko.
Poste, en 1905, la ‘Biblia Societo Brita kaj Fremda’ alestigis version nekritikan de la evangelioj de la Peshitta. En 1920 la sama versio etendiĝis al la tuta Nova Testamento.
En 1933 aperis, zorge de George M. Lamsa, angligita teksto de la tuta Peshitta kun la nomo de ‘Biblio Lamsa’.
Ekde 1961 la ‘Peshitta Instituto de Leiden' publikigis per serio da fascikloj la plej ampleksan kritikan eldonon de la Peshitta.
En 1996 estis publikigita la unua eldono de la Comparative Edition of the Syriac Gospels (CESG), kiu komparas la siriajn versiojn entenatajn en la Malnova Siria, nome la “Kuratoniana”, “Peshitta”, “Harklean”, zorge de George Anton Kiraz. Dua eldono 2002, tria 2004.
Herbligen
Herbligen ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 550 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Herbligen situas en la Svisa Mezlando ĉe la transiro al la Svisaj Antaŭalpoj sur la flotebenjaxo de la rojo Chise ĉe la orienta flanko de la larĝa valo de Aro proksimume 8 kilometrojn norde de la urbo Thun. La plej alta punkto de la komunumo estas la monteto Litschi kun alteco de 827 m s.m., kiu leviĝas en nordo de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Herbligen kaj Helisbüel kaj la setlejoj Hubel, Widibüel kaj Zälg kaj kelkaj izolitaj bienoj kaj domgrupoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,76 km², de kiuj 39,9% estas kovritaj de arbaro, 47,5% servas por agrikulturo kaj 11,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Herbligen limas en nordoriento al Oberdiessbach, en oriento al Bleiken ĉe Oberdiessbach, en sudo al Brenzikofen, en okcidento al Oppligen, kaj en nordokcidento al Wichtrach.
Trafiko
Tra Herbligen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 229 de Burgdorf al Thun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas 4 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Oppligen. Kvankam la trajnlinio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Burgdorf al Thun pasas meze tra la komunumo Herbligen ne disponas pri stacidomo aŭ alia propra konekto al la publik transportreto. La plej proksima stacidomo situas proksimume 1,5 kilometrojn sude de la vilaĝo en Brenzikofen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Herbligen datiĝas el la jaro 1302 kiel Herblingen. Ĉe la montetoj Eggrain kaj Wolfenburg ekzistas impresa prahistoria defendoinstalaĵo. Dum mezepoko civitanoj de Berno kaj Thun estis bienposedantoj en Herbligen, kiu apartenis al la tribunalo de Steffisburg sub la alta jurisdikcio de Konolfingen. Post la fino de la Helveta Respubliko Herbligen estis atribuita al la distrikto Konolfingen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Sorbas
Sorbas estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 248 km2 kie loĝas 2842 geloĝantoj, do loĝdenso estas 11.5 loĝ./km2. Sorbas situas je 56 km de la provinca ĉefurbo Almería en la komarko Levante Almeriense sur altitudo de 409 metroj. La areo estas de karsta tereno.
Michael Ansara
Michael George ANSARA (aprilo 1922 - julio 2013) estis libana-usona aktoro kaj voĉo-aktoro. Li estis edzo de aktorinoj Jean Byron, Barbara Eden kaj Beverly Kushida.
Sorbas
Historio
En la municipa teritorio de Sorbas, oni trovis variajn prahistoriajn setlejojn datitajn el la Neolitiko kaj la Metalepoko. Tiuj trovitaj komence de la 20a jarcento ene de la urba kerno de Sorbas estis datitaj en la Bronzepoko, ĉirkaŭ la jaro 2000 a.K. En tiu elstaris tombo kun skeleto kaj aliaj objektoj. La unua grava setlejo konata estis de iberoj, kiuj havis komercajn rilatojn kun la lokaj fenicoj. De la epoko de la Romia Imperio restis restaĵoj de ekspluatado de gipso kaj de ŝoseoj. La nuna setlejo ja ekzistis dum la epoko de Al Andalus kiam estis disputoj inter Al-Mutamid (reĝo de Sevilo) kaj Al-Mutarin de Almerio. En la kvartalo Las Alfarerías, estas arabaj fornoj por ceramiko ankoraŭ funkciantaj.
Michael Ansara
Li naskiĝis en vilaĝo en Sirio/Libano dum franca dominado. Lia familio moviĝis al Usono kiam li estis 2-jaraĝa.
Sorbas
Historio
En la 1920-aj jaroj oni atingis pinton de 8000 loĝantoj; poste oni falis iom post iom kaj fine de la jarcento kaj komence de la 21a jarcento estas nur iom pli ol 2000. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj la urbestroj estis socialistoj; poste de la dekstra partio PP.
Michael Ansara
Ansara diplomiĝis ĉe Los Angeles City College.
Sorbas
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2842 geloĝantoj de la municipo Sorbas estas 1366 inoj kaj 1476 viroj. En la 248-kvadratkilometra teritorio estas 32 setlejoj, kie loĝas 2671 geloĝantoj, kaj aliaj 171 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 33, 14 inoj kaj 19 viroj, kaj mortis 26, 12 inoj kaj 14 viroj. Tiel la natura kresko estis 7 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 1281 homoj (45.1%).
Michael Ansara
Li komencis sian kinan karieron per Action in Arabia en 1944, poste li aktorigis en kinfilmoj kiel Can't Help Singing, Intrigue kaj Outpost in Morocco ĝenerale kiel "araba" ekstrulo.
Dum la komenco de 1950-aj jaroj li komencis roli ankaŭ kiel "amerika indiĝeno" kaj daŭrigis sian kinan karieron per The Desert Hawk, South Sea Sinner, Soldiers Three, Only the Valiant, Smuggler's Island, Bannerline, My Favorite Spy, Brave Warrior, Diplomatic Courier, Yankee Buccaneer, The Golden Hawk, The Lawless Breed, Bandits of Corsica, Julius Caesar, Serpent of the Nile, The Robe, White Witch Doctor, Slaves of Babylon, The Diamond Queen, Three Young Texans, Princess of the Nile, The Egyptian, Bengal Brigade, Sign of the Pagan ktp kaj li komencis sian televidan karieron per televidaĵo Family Theatre en 1951, li ankaŭ partoprenis televidseriojn kiel The Lone Ranger kaj Dragnet. Krome, en 1954 li debutis kiel voĉaktoro per kinfilmo Drums of Tahiti.
Dum dua parto de 1950-aj jaroj Ansara laboris en kino por Jupiter's Darling, New Orleans Uncensored, Abbott and Costello Meet the Mummy, Diane, The Lone Ranger, The Ten Commandments, Pillars of the Sky, Last of the Badmen, Quantez, The Tall Stranger, The Sad Sack, inter aliaj kaj en televido per The Adventures of Rin Tin Tin, Tales of the 77th Bengal Lancers, Broken Arrow, Naked City, The Rifleman, ktp.
Ansaras partoprenis en 1960-a jardeko televidaĵojn kiel The Untouchables, Voyage to the Bottom of the Sea, Wagon Train, Burke's Law, The Man from U.N.C.L.E., Lost in Space, The Girl from U.N.C.L.E., Bewitched, The Virginian, Daniel Boone, How I Spent My Summer Vacation, Gunsmoke, The Fugitive, The Time Tunnel, Tarzan, Star Trek, It Takes a Thief, Here Come the Brides, Land of the Giants, The High Chaparral kaj I Dream of Jeannie krom kinfilmojn The Comancheros, The Greatest Story Ever Told, Harum Scarum, Texas Across the River, The Destructors, Sol Madrid, Daring Game, The Pink Jungle, Guns of the Magnificent Seven, inter aliaj.
En la 1970-aj jaroj, li aperis en televidaĵoj The Name of the Game, Lancer, Hawaii Five-O, Mission: Impossible, McMillan & Wife, Police Story, Barbary Coast, The Rockford Files, Kojak, Centennial, Greatest Heroes of the Bible, Buck Rogers in the 25th Century ktp. kaj ankaŭ en kinfilmoj kiel Stand Up and Be Counted, It's Alive, The Message, Day of the Animals  kaj The Manitou.
Dum 1980-a jardeko li aktoris en televidserioj kiel Fantasy Island, CHiPs, Hardcastle and McCormick, The Fall Guy kaj Murder, She Wrote, kaj estis voĉaktoro en Thundarr the Barbarian, Spider-Man and His Amazing Friends, Rambo, inter aliaj. En kino li aktoris en Knights of the City.
Tramtransporto en Varsovio
Tramtransporto en Varsovio (pole: Tramwaje w Warszawie) estas la tramsistemo, kiu estas parto de urba amasa transporto en la pola ĉefurbo, Varsovio. La unua ĉevala tramlinio estis malfermita en la jaro 1866. Nuntempe varsovian tramtransporton sekurigas la kompanio Tramwaje Warszawskie Sp. z o.o (esperante: Varsoviaj Tramoj). La reto de tramoj en Varsovio estas la dua plej granda (post Supra Silezio) sur teritorio de Pollando. Varsoviaj tramvojoj en tempo de la Rusia Okupado kaj la Dua Pola Respubliko uzis larĝan ŝpuron; post la Dua Mondmilito en la jaroj 1945-1948, ĝi estis ŝangita de normala ŝpuro.
La 28-an de septembro 2011 kompanio Tramwaje Warszawskie havis 837 tramojn. La suma longeco de sistemo en aprilo de 2010 estis 276,5 km.
Voisines
Voisines estas la nomo de pluraj artikoloj.
Markio (imperio)
Markio estas laŭ nova PIV regiono aŭ provinco, kiu konsistigis limparton de imperio (speciale en la Franka imperio kaj poste la Sankta Romia Imperio), ekzemple la Markio Brandenburgio. Ĝi estas regata de markizo, markiestro aŭ margrafo.
Manó Marton
MARTON Manó (ma:rton), pseŭdnimo Árva Pál, estis hungara ĵurnalisto, redaktro, poeto naskita en Kaposvár la 4-an de aprilo 1874 kaj mortinta en Budapest la 22-a de decembro 1928.
Kariero
Marton Manó fariĝis raportisto de Pécsi Napló, de 1897 redaktoro de Nagyvárad. En 1911 li aperigis sian ĵurnalon Új Nagyvárad, kiu ankaŭ pli malfrue sub sia ĉefredakdeco kiel Estilap gardis ĝian koloran moveman karakteron.
Kindhausen
Kindhausen estas la nomo de du vilaĝoj en Svislando:
John Robbins
John ROBBINS (naskiĝis la 26-an de oktobro 1947) estas usona verkisto, kiu popularigis la ligojn inter nutrado, ekologiismo kaj bestaj rajtoj. Li estas la aŭtoro de la Dieto por Nova Ameriko de 1987, ekspozicio pri ligoj inter dieto, fizika sano, besta krueleco kaj ekologiismo. Robbins estas la filo de Irma Robbins kaj Irv Robbins kunfondinto de Baskin-Robbins. Li diplomiĝis ĉe la Universitato de Kalifornio, Berkeley, en 1969, kaj ricevis magistron de Antioch College, en 1976. Anstataŭ sekvi la glaciaĵan legacon de sia patro, li forlasis la kompanion por serĉi pli simplan vivon. Li kaj sia edzino Deo geedziĝis la 10-an de marto 1967. Ocean Robbins, ilia filo, estas la fondinto de Food Revolution Network.
En 1987 eldonis Dieto por Nova Usono. En la libro li rekomendas veganan dieton. Plie, li donas siajn opiniojn pri la vianda kaj lakta industrioj, monda malsato kaj homa sano. Jaron poste li fondis EarthSave.
En 2001, Robbins ĝisdatigis kaj ripetis siajn opiniojn pri veganismo pro etikaj, mediaj kaj sanecaj kialoj en la libro La Manĝaĵa Revolucio. La libro enhavas informojn pri organikaj manĝaĵoj, genetike modifitaj manĝaĵoj kaj intensa bredado.
Imaga popolmuziko
La terminon imaga popolmuziko, kiun unue uzis Béla Bartók, transigis la muzikisto-asocio ARFI - Association à la Recherche d'un Folklore Imaginaire el Liono sur la nuntempan ĵazon. Per sia koncepto de "imaga popolmuziko" ili kondukis la eŭropan ĵazon al novaj improvizaj eblecoj pri strukturoj kaj harmonioj, kiuj sonas familiaraj kaj iomete memoras pri popolkantoj kaj malnovaj dancoj.
Diversaj vojoj al tia imaga popolmuziko estas kreeblaj per rimedoj de ĵazo: Aŭ oni improvizas pri ritme ekzaktaj skemoj kaj ostinatoj (kiel ekzemple praktikas Louis Sclavis) aŭ pri kanteblaj, vaste etendiĝaj melodiaj arkoj (ekzemple ĉe Patrick Vollat aŭ parte ĉe Maurice Merle). Parte la ritma strukturo (ekzemple je la liona bando Marvelous Band) estas ligita kaj laŭ kvazaŭ-popolmuzika maniero konkreta, je tio esence sensvinga. La rezulta muziko estas malgraŭ komplika strukturo ofte laŭ melodio facile kaptebla kaj laŭ ritmo lerte kaj ruze volvita kaj facilmova.
Dum la postmodernisma epoko la koncepto sukcesis tutmondiĝi. Unuaflanke la muzikistoj povis kadre de la mondmuziko malfermi novajn fontojn de inspiro: Apud fantazie inventita kvazaŭ-popolmuziko paŝis afrikaj influoj same kiel popolmuzikaj elementoj de Balkano aŭ el Bretonujo, barokmuzikaj citaĵoj de komponistoj kiel Jean-Philippe Rameau kaj elingtonecaj sonkoloroj. Aliaflanke ankaŭ muzikistoj trans Sudfrancujo ekprenis la koncepton. Jen nomendas el Italujo Gianluigi Trovesi kaj Battista Lena, el Germanujo Norbert Stein aŭ Michael Riessler, el Suomujo muzikistoj el la rondo de uri Antero Numminen, el Hungarujo Mihály Dresch kaj el Aŭstrujo Broadlahn aŭ ankaŭ Wolfgang Puschnig, kiu kunfandas per blovmuzika bando muzikon laŭ Ornette Coleman kun alpolanda poplmuziko. Je tio estas esence, ke popolmuziko el ĉiuj ajn regionoj povas fariĝi elirpunkto por la ĵazmuzikistoj: de realaj regionoj, sed ankaŭ de tiuj regionoj, kiuj ekzistas nur en la cerboj (kun popolmuziko, kiu estas ne reala). Tiamaniere klariĝas, kiel dubinda kaj iluzie familiara samtempe estas la hejmlando, kiun donas ĉi tiu muziko.
Malnova Pordego Bisagra
La Malnova Pordego Bisagra (origine en araba Bab al-Saqra, tio estas pordo de komarko Sagra, nune La Sagra, nomata ankaŭ 'Pordego de Alfonso la 6-a') estas pordego de la urbo Toledo (Hispanio), konstruita en la 10-a jarcento, en epoko de la tajfo de Toledo. Ĝi estas nomata ankaŭ 'Bisagra Antigua' (Malnova Bisagra) por distingi ĝin el la Nova Pordego Bisagra kiu estis konstruita en 1559. La pordo estis ĉefa enirejo al la urbo (ĉar proksimis al la tombejo) kaj datiĝas el la periodo de Al-Andalus. Poste estis renomita de Alfonso la 6-a, ĉar legendo asertas, ke sub ties arkoj eniris la kristanaj trupoj la 25-an de majo de 1085, post la konkero fare de kristanoj kontraŭ araboj.
Arkitekture konsistas el diversaj arabstilaj arkoj, kaj plej ornamita ekstera fasado kun ĉefa arko trapasata de stranga lintelo el granito. Ĝi restis laŭ plej originala stato ĉar estis murigita kiam ekfunkciis la Nova Pordego Bisagra.
Foča
estas urbeto en orienta Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi apartenas al la Serba Respubliko, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Laŭ la stato de en la urba teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 304
NGC 304 (aliaj indikoj — PGC 3326, UGC 573, MCG 4-3-18, ZWG 480.23, PRC C-6) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
The Monster (1925)
The Monster (esperante "La Monstro") estas usona muta filmo aperinta en 1925. Ĝi estas komedia horora filmo reĝisorita de Roland West, kaj estis adaptita el teatraĵo verkita de Crane Wilbur. En ĝi aperas la aktoroj Johnny Arthur kaj Lon Chaney.
The Monster restas konata kiel unu el la plej unuaj ekzemploj de la filmĝenro de la "Malnova Malhela Domo" (Old Dark House), kaj poste inspiris multajn samĝenrajn filmojn.
Imre Knopp
Imre Knopp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Knopp Imre estis hungara pentristo. Imre Knopp naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Knopp devenis el juda familio. Li studis en Vieno, Weimar, Parizo (de William Adolphe Bouguereau kaj fr :Tony Robert-Fleury), fine en majstrolernejo de Budapeŝto (l892—97). Lia plej grava instruisto estis Gyula Benczúr en Budapeŝto. Li pentradis portretojn, ĝenrojn, aĵpentraĵojn. Li ricevis premion en 1906.
Stupeur et tremblements
Stupeur et tremblements, (Stuporo kaj tremoj) estas romano de Amélie Nothomb, aperinta en 1999. Al ĝi estis atribuita la "Granda Premio de romano de Franca akademio" la saman jaron.
Klarigo de titolo
Laŭ la romano, en Japanio, la protokolo postulas, ke en ĉeesto de la japana imperiestro, kiu ĝis 1947 estis konsiderata kiel vivanta dio, oni montru sian respekton per stuporo kaj tremoj, kvankam plej multaj Japanoj hodiaŭ ne konas tiun postulon.
Temo
Amélie, juna belga virino, kiu trapasis la kvin unuajn jarojn de sia vivo en Japanio, subskribas unu-jaran dung-kontrakton kiel tradukistino ĉe prestiĝa kompanio Yumimoto.
Komencante ĉe la malsupro de la kompania hierarkio, Amélie sukcesas descendi eĉ pli malsupren...
Rakonto
Januare 1990, veninte al la sidejo de la japana firmao Jumimoto (fikcia nomo), Amélie estas konfuzita, ĉar oni ŝin ne taskigas pri iu konkreta farenda laboro. Ŝi do unue provas forpeli la enuon per parkerigi la nomliston de la dungitoj kun naskiĝdatoj iliaj kaj tiuj de iliaj familianoj. Sekve ŝi decidas ke ŝi povus distribui la firmaan poŝton, sed kvankam ŝi unue ŝajne sukcesas pri tio, poste oni riproĉas al ŝi propran iniciatemon kaj tion ke ŝi "ŝtelis la laboron de iu alia".
Poste la fakestro taskigas ŝin fotokopii grandan stakon da paperoj, kio fakte estas la regularo de lia golfa klubo. Kiam ŝi finas la taskon, la fakestro rifuzas la dokumentojn dirante ke ili estas malrekte kopiitaj, kaj postulas ke ŝi re-faru la kopiojn sen uzi la aŭtomatan paĝprenilon, kio estas iom pli preciza sed ege malpli rapida metodo.
Kiam ŝi kopias paĝojn permane unu post la alia, alparolas ŝin s-ro Tenŝi, estro de la Laktoproduktaĵa fako, kiu volas uzi ŝian scion kaj petas ŝin fari raporton pri la nova metodo por produkti malpligrasigitan buteron, kiun oni evoluigis en iu Belgia firmao.
La sekvan matenon, kiam la permane unuope faritajn kopiojn la fakestro rifuzas eĉ sen rigardi ilin, Amélie faras la trian stakon da kopioj per aŭtomata paĝprenilo por povi tuj poste ekskribi la raporton por s-ro Tenŝi. Ŝi unue priesploras la japanan merkaton, sekve kontaktas la belgian firmaon ricevonte de ili dokumentojn pri la malpligrasigo, kaj daŭrigas la skribadon de la raporto dumnokte hejme.
Rezultiĝas eminenta raporto, tamen Amélie petas s-ron Tenŝi ne malkaŝi kiu estas ĝia vera aŭtoro. S-ro Tenŝi estas prezentonta la raporton al la kompaniestro kaj petonta transiĝon de Amélie al la Laktoproduktaĵa fako.
Tamen la rekta ĉefo de Amélie, s-ino MORI Fubuki, sentas sin ofendita, ĉar tia faro estas malrespekto de la firmaa hierarĥio, kaj do ŝi malkaŝas ĉion al la vickompaniestro, kiu riproĉaĉas severe al s-ro Tenŝi kaj Amélie, kaj certigas ke Amélie ne plu skribas iujn raportojn sed strikte plenumas nur taskojn donitajn al ŝi de s-ino MORI.
Malgraŭ ke s-ro Tenŝi malkonsilas tion, Amélie tamen decidas konfrontiĝi kun Fubuki kaj persone priparoli la aferon kun ŝi. Tiun ĉi interparolon oni povas konsideri la ĉefa rompopunkto de la romano, ĉar ambaŭ roluloj sentas ke la alia devus pardonpeti, sed samtempe ĉiu el ili malsukcesas kompreni kial devus pardonpeti ŝi mem.
La ĉefa diferenco estas ke Amélie sentas ke ŝia progreso en ŝia kariero elde sensenca laboro al la loko kie ŝi efektive povas uzi siajn lertecojn estis barita sen vera kialo krom maliceco; dum Fubuki sentas ke Amélie agis kontraŭ ŝi ĉar ŝi provis pretersalti Fubuki-n malrespektante tiel subordigitecon. Fubuki devis multe suferi kaj laboregi dum multaj jaroj antaŭ ol atingi sian pozicion, kaj estas por ŝi neimageble ke Amélie atingus la saman nivelon en la hierarĥio post nur kelkaj semajnoj.
Ekde tiam, la rilato inter ili, antaŭe sufiĉe bona (kiun tamen nur Amélie priskribus per la vorto 'amikeco'), iĝas malamikeca, kvankam Amélie daŭre respektas kaj admiras Fubuki-n, kiu tamen aŭ ne trafas rimarki aŭ laŭvole ignoras tion.
Montriĝas ke Amélie fiaskas pri la laboroj sekve komisiitaj al ŝi en la Kontista fako, ĉar ŝi evidente iom suferas pri diskalkulio, sed Fubuki pensas ke ŝi faras la erarojn laŭvole por saboti la firmaon kaj Fubuki-n mem.
Alia dialogo montras la diferencon pri la nocio de respondeco diference inter la japana kaj la okcidenta kulturoj. Dum por Fubuki la ĉefo rekte respondecas pri la eraroj de siaj subuloj (vi faris tiujn erarojn laŭvole nur por ridindigi min por ĉiuj), Amélie pensas ke ĉiu mem respondecas pri siaj eraroj (mi ridindigis nur min, ne vin).
La plej grandan eraron tamen Amélie faras post kiam la vickompaniestro monstre riproĉaĉas al Fubuki en la ĉeesto de la tuta fakanaro. Kiam Fubuki, ne montrinte larmojn al siaj kolegoj, foriras al la lavejo por elfluigi siajn sentojn en privateco, Amélie postiras ŝin tien por provi konsoli ŝin. Kvankam laŭ la vidpunkto de Amélie, Fubuki ne troviĝas en hontinda pozicio, kaj proponi tiel konsolon estas bonvolema gesto, Fubuki sentas sin pleje hontigita pro esti vidata montrante siajn sentojn, kaj miskomprenas la venon de Amélie kiel venĝan kaj malamikeman agon.
La sekvan tagon Fubuki taskigas Amélie-n esti laveja purigisto. El ŝia unujara kontrakto restas ankoraŭ ses monatoj, Amélie tamen decidas toleri la situon kaj resti ĝis la fino, kio povas esti komprenata kiel hontiga el la okcidenta vidpunkto, sed fakte signifas ne perdi honoron el la japana vidpunkto.
Post kiam ŝia kontrakto finiĝas januare 1991, kaj ŝi revenas en Belgion kaj en 1992 ekpublikigas kiel verkisto, ŝi ricevas en 1993 koncizan gratulkarton de Fubuki.
196540 Weinbaum
196540 Weinbaum estas malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono. Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Bernard Christophe elde la observatorio de Saint-Sulpice en la franca departemento Oise.
Nomo
La asteroido estis nomita omaĝe al la patrino de la usona verkisto Stanley Grauman Weinbaum, kiu publikigis plurajn sciencfikciajn romanojn.
Kula (Turkio)
Kula estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Manisa kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
16524 Hausmann
16524 Hausmann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto kaj ĵurnalisto Manfred Hausmann (Kaselo 1898 – Bremeno 1986) kiu vivis dum multenombraj jaroj en Worpswede kaj verkis lirikan poezion, rakontojn kaj romanojn. Vaste vojaĝinte, li studis malproksimajn kulturojn kaj tradukis ties verkojn. Post 1945 li sin turnis al la kristanismo kaj fariĝis predikisto.
28451 Tylerhoward
28451 Tylerhoward estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gotika literaturo
Gotika literaturo (aŭ kelkfoje gotika hororo) estas literatura ĝenro, kiu entenas elementojn de horora kaj romantikisma literaturoj. Oni ĝenerale konsentas, ke tiu ĝenro estis inventita de la angla verkisto Horace Walpole, per lia romano The Castle of Otranto (1764).
Ĉefaj proprecoj de gotika literaturo estas teruro (kaj psikologia kaj korpa), mistero, superŝtico, fantomoj, fantomloĝitaj domoj, gotika arkitekturo, kasteloj, malhelo, morto, frenezeco, ktp...
Romana formo
Elstara ekzemplo de gotika terura rakonto (kiu ankaŭ estis unu el la unuaj rakontoj de la sciencfikcia ĝenro) estas la romano "Frankenŝtejno aŭ la moderna Prometeo" de la Mary Shelley. Tiu romano priskribas kiel freneza sciencisto konstruas vivantan monstron el partoj de kadavroj. La monstro ne havas nomon, sed estas ofte kromnomita "la kreitulo", "la monstro" kaj eĉ pli ofte "la demono".
Ĝia karakteriza trajto estas misteraj, kutime supernaturaj kaj sekve hororaj okazaĵoj en mezepokaj gotikaj kasteloj aŭ klostroj, kie senkulpaj bonuloj devas rezisti kontraŭ krimaj perfortuloj. La gotika romano antaŭis modernan historian romanon. Inspiron el ĝi ĉerpis multaj aŭtoroj (Scott, Hugo, Balzac, Poe, Baudelaire, Twain, Stevenson, Wilde k.a.).
Poeziaĵoj
La plej fama gotika poeto estis Edgar Allan Poe, kiu verkis terurajn kantojn. Tiuj kantoj traktis la malhelajn timojn kaj voluptojn kaŝitajn en la homa psiko. Poe estis unu el la patroj de gotika literaturo pro la amkantoj kaj la misteraj rakontoj, kiujn li verkis. Lia poezio elvokas fortajn emociojn kaj estas karakterizita per tia speciala ritmo. Laŭdire Charles Baudelaire, la patro de moderna poezio, estis legante ĝin ĉiutage. La sufero kaj soleco en la vivo de la verkisto estis esprimitaj en terura kaj sonĝa kreaĵo. Liaj rakontoj estas plenaj de halucinoj kaj penetras la mondon de la frenezuloj, esprimante sian timon kaj doloron kaj priskribante daŭran koŝmaron, kiu neniam finiĝas. Sub la influo de opioido, Poe elĉarpis sian subkonscion kaj eltiris el ĝi profundajn zorgojn pri furiozaĵoj, torturo en entombigaj kavernoj kaj senlima doloro en ĉi tiu mondo.
Hohenthurm
Hohenthurm - germane "loko de alta turo", kio aludas al la blazone kaj fote bildigita belfrido - ekde la 1-a de septembro 2010 estas parto de la komunumo Landsberg en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de oktobro 2012 la komunumoparto havis 1707 loĝantojn.
Russ - Hersbach (stacidomo)
Russ - Hersbach estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta inter j  kaj Wisches (Hersbach), en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Magdalena Tequisistlán
Magdalena Tequisistlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Magdalena Tequisistlan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 052.
Geografio
Magdalena Tequisistlán apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6014 loĝantojn. El tiuj estis 2913 viroj kaj 3101 virinoj. La komunumo havas surfacon de 599.64 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 190 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 281 indiĝenoj. El tiuj 215 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 215 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bom Sucesso
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Oliveira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
municipiĝo 1736
Vazelino
Vazelino estas minerala graso, ekstraktata el nafto kaj uzata kiel haŭtŝmiraĵo aŭ teknika lubrikaĵo.
Ĝi estas miksaĵo de saturitaj hidrokarbonoj de ŝmira karaktero.
Juozas Lazauskas
Juozas Lazauskas (naskiĝis la en Kruonis, distrikto Kaišiadorys; mortis la  en  Prienai) estis arbarkulturisto. Propagandis E-on en litovlingvaj revuoj kaj gazetoj, kunlaboris en "Litova Stelo". Verkis kaj aperigis sufiĉe ampleksan (115 paĝoj) libreton "Internacia lingvo" en litova lingvo "(1937), ankaŭ Lernolibron de Esperanto por litovoj (1938). Komitatano de LitEA 1934-1940. Dum renkontiĝoj de esperantistoj J.Lazauskas ŝatis deklami kaj prelegi. Lastfoje en 1977 li prelegis en BET en Rezekne (Latvio) pri "Stilo de esperantaĵoj".
Likva demokratio
La likva demokratio estas klaso de rekta demokratio en kiu ĉiu civitano rajtas voĉdoni ĉiun decidon de la parlamento kaj realigi proponojn, sed ankaŭ rajtas transdoni sian voĉdonrajton al reprezentanto por tiuj decidoj en kiu tiu preferas ne partopreni. Tio funkcias pli facile en la regado ne de landoj aŭ de politikaj aŭ administraciaj grandaj komunumoj, sed de societoj kaj malgrandaj organizoj. Krome tiu formo de demokratio povas eĉ faciligi la funkciadon de tiaj organizoj. Modenraj teknologioj ebligas novajn sistemojn de voĉdonado, kiel elektronika voĉdonado, balotado per Interreto ktp.
NGC 305
NGC 305 estas grupo de steloj en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Liriko
Liriko (helena, kanto kun la liro), la poezio en versoj; parte, precipe depost la klasika Greka kaj Latina periodoj, ankaŭ kun rimo. Ĝi estas verŝajne la praformo de la poezio. La liriko traktas principe personajn, ofte privatajn kaj sentoplenajn motivojn kaj estas unu el tri grandaj pra-specoj de la poezia literaturo, kune kun epiko (rakonta poezio) kaj drama arto (agade prezentata poezio).
Apud ili, la literaturo ankaŭ enhavas prozon, ankaŭ kun siaspeca epiko (rakonta prozo) kaj siaspeca proza dramo.
Ekzistas preskaŭ senlime multaj formoj por lirika poezio. Konataj estas interalie por liriko: elegio, kanto, hajko, epigramo, odo, soneto, himno, cio, amkanto, majstrokanto ktp.
La lirika poemo estas subjektiva, portanta la personajn sentojn de la aŭtoro, kantanta pri si mem, lian sintenon al naturo, al aliaj, al Dio kaj pri la vivo. Emocioj estas esprimitaj per artaj rimedoj, kiel ekzemple: Komparoj, metaforoj, lingvaj bildoj kaj pli, kaj fariĝas universalaj homaj emocioj, objektivaj, super la privataj emocioj. La lirika kanto estas supertempa, kvankam la tempoj ene de la kanto povas varii. Ekzemploj: kantoj de amo kaj soleco, beleco kaj sopiro, feliĉo, preĝo kaj morto, envio kaj admiro.
La lirika kanto havas plurajn karakterizaĵojn (ecojn) kiuj distingas ĝin de aliaj specoj de kantoj:
L=A=N=G=U=A=G=E (gazeto)
L=A=N=G=U=A=G=E estis avangarda poezia gazeto redaktita de Charles Bernstein kaj Bruce Andrews, kiu daŭris 13 numerojn de 1978 ĝis 1981. Kun This, ĝi estas la revuo plej ofte estimata kiel naskiginto de la verkistaro, kiuj konatiĝos kiel la Lingvaj poetoj.
Prata di Pordenone
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Eksteraj ligiloj
<!-- Kaj kio post 2001??? Nun jam estas 2023, 22 jarojn poste ...
Popolnombrado
-->
The Bat (1926)
The Bat (angle "La Vesperto") estas usona muta filmo aperinta en 1926 kaj reĝisorita de Roland West. Ĝi estis adaptita el populara Broadway-teatraĵo de 1920, verkita de Mary Roberts Rinehart kaj Avery Hopwood. En la filmo aperas la aktoroj Jack Pickford kaj Louise Fazenda.
La intrigo okazas en malnova sinjordomo, kie la personoj serĉadas kaŝitan rabaĵon, dum mistera ulo (kromnomita "The Bat") murdas ilin unu post la alia. La filmo estis remalkovrita multajn jarojn post sia apero, kaj oni antaŭe kredis ke ĝi estis perdita.
Kumlu
Kumlu estas urbo kaj distrikto de Turkio. Ĝi situas en la provinco Hatay, en la plej suda parto de Turkio, lime de Sirio, kaj apartenas al la Mediteranea regiono (turke Akdeniz Bölgesi) de la lando. Fine de en la distrikto vivis.
Taha Karimi
Taha Karimi (naskiĝis en 1976 — mortis la 29-an de majo 2013 en Sulajmanija) estis irana-kurda reĝisoro, aŭtoro de dokumentaj filmoj.
Vivo
Diplomito de Arto-Universitato en Teherano. Specialiĝis pri dokumentoj temantaj pri la sorto de kurdoj, kaj lia lasta filmo I Am a White Mercenary rakontas historion de Sa’id Ĝaf, kiu famiĝis pro savo de centoj da kurdoj dum la kemia atako kontraŭ Ĥalabĝo gvidata de Saddam Hussein cele de ekstermo de kurdoj.
La reĝisoro pereis en aŭtomobila akcidento en Sulajmanija en Irako, kie loĝis dum la lastaj du vivjaroj. Li estis entombigita en la familia urbo Bane sur la nord-okcidenta teritorio de Irano.
Gurgaono
Gurgaono estas urbo en la ŝtato de Barato nome Harjano situanta tuj sude de la Nacia Ĉefurba Teritorio de Delhio, 32 kilometres (20 mi) sudokcidente de Nova Delhio kaj 268 kilometroj (167 mi) sudokcidente de Ĉandigaro, nome la ŝtata ĉefurbo. Je 2011 Gurgaono havis loĝantaron de 876,824. Pro rapida urbanizado, Gurgaono iĝis estra financa kaj industria kerno krom la tria plej alta enspezejo por persono en Barato. Historie konata kiel Gurugram, la historia ekonomia kresko de la urbo startis kiam la hegemonia barata aŭtofabrikanto Maruti Suzuki India Limited establis fabrikon en Gurgaono en la 1970-aj jaroj. Nuntempe, Gurgaono havas lokajn oficejojn por pli ol 250 entreprenoj de kategorio Fortune 500.
Voisines (Yonne)
Voisines estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 422 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Voisines etendiĝas sur 27.12 km², kaj havis 422 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marceau Vanhove, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Voisines apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
István Mártonfi
Kariero
Mártonfi István diplomiĝis en la Universitato Ferenc József (1919). Li malfermis privatkabineton en Șimleu Silvaniei, pli poste li estis kuracisto de malsanulejo. Li redaktis la spritaĵgazeton Keserű Lapu (1921-22). Li estis direktoro-ĉefkuracisto de la loka malsanulejo (1940-46), ano de la redakcio de fakrevuo Medicul Nou – Új Orvos (1947).
Osram-Domo
La Osram-Domo estas komercodomo konstruita en 1928/1929 en la Suda Kvartalo de Essen, kiu ekde 1987 substaras monumentprotektadon. Ĝi estis konstruata laŭ planoj de la arĥitekto Ernst Knoblauch el Essen.
Komenciĝo kiel RoBa-Domo
De la fino de 1927 ĝis fine de 1928 la das grandkomerca mebloentrepreno Rosendahl kajBachrach (mallonge: RoBa) kaj ĝia arĥitekto Ernst Knoblauch intertraktis kun la urba admininstrado pri la aĉeto de terpeco 1.100 kvadratajn metrojn granda. Someron de la jaro 1929 la sesetaĝa domo en la stilo de la nova objektivismo ĉe stratangulo Krupp-Strato / Friedrich-Stato fariĝis preta.
En la teretaĝo, kiu de ekstere distingiĝas per sia tegaĵo el permanelaborita ŝtono kaj esprimismaj fenestrokradoj de la supraj etaĝoj, troviĝis akceptohalo kaj oficejoj. En la spaco de la supraj etaĝoj mallarĝaj kornicoj separas la fasadojn en horizontalajn bendojn, la parapeto-bendojn kun hela stukaĵo kaj la fenestrobendojn (inter la fenestraj malfermaĵoj) kun brika masonaĵo. Escepte la sesan etaĝon, en kiu troviĝis remburejo, la supraj etaĝoj servis kiel ekpoziciaj kaj vendaj spacoj. Esenca elemento de la arĥitekturo estas la turo de la ŝtuparejo, kies hele stukitan fasadon grafike akcentas mallarĝaj kornicoj kaj lezenoj.
Uzohistorio
Ĝis la Dua Mondmilito la domo plurfoje interŝanĝis siajn posedantojn, kiuj ĝin plurfoje alikonstruis. La ankoraŭ nun kutima nomo Osram-Domo devenas de okulfrapa lumreklamo de la lumilproduktanto sur la ŝtupareja turo de la domo, instalita tie ekde 1931. La konzerno el Berlino luis ekde 1930 plurajn etaĝojn de la domo.
Proksimume 1935 tie ĉi loĝis interalie la ĉefkonstruestraro por la konstruo de la regna aŭtovojo de Kolonjo al Hanovro. Dum la milito la domo estis bombodifektata. Post tio la reŝtupita supra etaĝo ricevis je la rekonstruado komence de la 1950-aj jaroj angulajn fenestrojn anstataŭ la origine rondaj.
Unuaj uzantoj post la militofino estis la sindikatoj en la brita okupozono. Post 1950 la ĵus fondiĝinta sindikato pri komerco, bankoj kaj asekuroj havis ĉi tie sian ĉefan direktejon. Lasta posedanto estis Deutsche Bahn ĝis la jaro 2007.
Aliuzado kiel hotelo
Fine de 2007 la entrepreno Westfälische Grundbesitz und Finanzverwaltung aĉetis la domon, kiu ekde 2005 estis neloĝata. Septembron de 2010 la hotelfiliaro acom Hotels el Ludwigsburg subskribis lukontrakton trans 25 jaroj. Westfälische Grundbesitz und Finanzverwaltung konstruigas la domon por proksimume 7,5 milionoj da eŭroj al hotelo kun 144 ĉambroj sur areo da proksimume 7.300 kvadrataj metroj.
Aŭguston de 2011 la urbo donis la konstrupermeson. La malfermado de la hotelo estis planita por jarfino de 2012, tamen la konstrulaboroj paŭzas ekde junio de 2012.
27386 Chadcampbell
27386 Chadcampbell estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Suflí
Suflí estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 9 km2 kie loĝas 280 geloĝantoj, do loĝdenso estas 31.1 loĝ./km2. Suflí situas je 115 km de la provinca ĉefurbo Almería je altitudo de 634 metroj en la komarko Valo de Almanzora.
27386 Chadcampbell
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chad Robert Campbell, finalisto de la Broadcom MASTERS 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Topsail Middle School de Hampstead (Norda Karolino).
Suflí
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 280 geloĝantoj de la municipo Suflí estas 130 inoj kaj 150 viroj. En la vilaĝo loĝas 271 geloĝantoj, kaj aliaj 9 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1, 0 inoj kaj 1 viroj, kaj mortis 1, 1 inoj kaj 0 viroj. Tiel la natura kresko estis 0 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 86 homoj (30.7%).
Distanco ĝis la ĉirkaŭaj lokoj
De Suflí al:
Hardegsen
Hardegsen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Northeim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rakonta poezio
Rakonta poezio estas la arto de rakontoj en poezia formo. Grava parto de la rakonta poezio estas la epopea arto. Plej el tiuj poemoj estas multe pli longaj ol aliaj pli tipaj lirikaj poeziaĵoj, foje atingante milojn da versoj.
Malkapablo
Malkapablo (ankaŭ miskapablo, handikapo aŭ alikapableco) estas kondiĉo de homoj kaj bestoj, kiuj havas ian fizikan aŭ mensan, psikosocian difekton kiu malhelpas iajn normajn agadojn, aŭ plenan, efektivan kaj egalecan agadon kun aliaj personoj. Tiel, oni povas suferi pro fizika malkapablo, sensa malkapablo, pensa malkapablo, intelekta malkapablo, mensa malsano, kaj variaj aliaj malsanoj. Pri homaj rajtoj de homoj kiuj suferas pro malkapablo, Konvencio pri la rajtoj de handikapitoj estas adoptita la 13-an de decembro 2006.
Rakonta poezio
Ekzemploj
דיכטונג
Malkapablo
La malkapablo ne estas malsano. Ofte ĝia kaŭzo estas malsano, do oni ofte nomas tiun malsanon malkapablo. Ankaŭ en militoj aŭ akcidentoj povas oni malkapabliĝi. Neniu estas sekurigita pri sia kapableco. La malkapablo estas relativa; la interago de la kondiĉo kaj la medio determinas ĝin. Ankaŭ la tempopaso kaj la respektiva aĝo povas rezulti en malbapablo.
Historio
En la grupoj de prahomoj ĉiu laboris tiun laboron, kiun li povis. La komunumo plej verŝajne helpis ankaŭ tiujn, kiuj povas helpi tre malmulte aŭ neniom. Tio dependis de la diversaj kulturoj, epokoj, resursa disponeblo ktp.
En la posta historio, kiu povis ellerni iun metion, tiu laboris. Estas ankaŭ ekzemploj, ke ankaŭ armeestroj batalis blinde (ekzemple Jan Žižka), aŭ mute kaj paralizite je unu latero (Paŭlo Kinizsi). La diskriminacio estis kutima. En Romio la surduloj povis heredigi nur per testamento. La malkapabluloj facile glitis el la societo; ankaŭ se iu ne estiĝis almozulo, tiu povis ankaŭ tre malfacile ekigi rilatojn.
Pro kredo je justa mondo oni kredis, ke la malkapabluloj estas pli kulpaj, ol la kapabluloj. Ankaŭ la leĝoj helpis tiun kredon, ĉar ĝi ofte punis per amputado. Se ili ne estu pli kulpaj, ili suferus senkulpe; do oni ne povus esti (false) sincera, ke li estas imuna al la malkapabloj. La plej malkapabloj ekiĝis en bataloj.
Iuj sklavoj estis handikapigitaj el puno aŭ el alia kialo. En la malnova epoko oni laborigis la blindajn sklavojn en sekmuelejoj. En la mezepoko kaj en la malnova novepoko iuj sklavoj de la sultano estis eŭnukoj surdigitaj en la frua infanaĝo. La ĉirkaŭaĵo de la sultano havis memstaran signolingvon. Nur la sultano rajtis havi tiujn sklavojn; aliaj turkoj uzis mutulojn. En diversaj epokoj oni eĉ kastris eŭnukojn, por ke ili zorgu senkomplike la virinojn de la haremo; tio estas alia specifa malkapablo, kio okazis foje ankaŭ en milito aŭ akcidento. En pli specifaj epokoj, oni kastris eĉ infanajn kantistojn, por ke ili konservu sian infanan voĉtonon (vidu artikolon castrato).
Oni eninstitucias la malkapablulojn ekde 1600. La unua institucio estis la Salpêtrière. En iuj landoj multaj malkapabluloj vivas en grandaj institucioj, kie oni ne respektas ilian aŭtonomecon, kaj ofte uzas diversajn formojn de perforto. Tio faras la integradon malebla, kiun pravigas nenio. La internaciaj kontraktoj pri homaj rajtoj malpermesas tiujn institutojn.
Evoluo de la percepto de la malkapablo
La malkapablo estas homa realaĵo kiu estis perceptita diference en diversaj historiaj periodoj kaj civilizacioj. La bildo plej komuna laŭlonge de la 20-a jarcento estis rilata al fizika kondiĉo konsiderata kiel difektita rilate al la ĝenerala normo ĉe individuo aŭ ties grupo. La termino, originita post la Dua mondmilito, referencas al la individua funkciado kaj inkludas fizikajn miskapablojn, sensajn miskapablojn, kognajn miskapablojn, intelektajn malkapablojn, psikajn malsanojn kaj variajn tipojn de kronikaj malsanoj.
Forks over Knives
Forks Over Knives (Forkoj kontraŭ Tranĉiloj) estas usona reklamfilmo kaj dokumenta filmo de 2011, kiu rekomendas malalt-grasan, nerafinitan, plant-bazitan dieton kiel manieron eviti aŭ inversigi plurajn kronikajn malsanojn. La filmo emfazas, ke procesitaj nutraĵoj kaj ĉiuj oleoj devas esti evititaj. Ĉi tio foje estas konfuzita kun vegana dieto, kiu praktike povas esti tre malsama. La malalt-grasa, planto-bazita dieto antaŭenigas manĝi ĉiujn, ne rafinitajn aŭ minimume rafinitajn vegetalajn manĝaĵojn. Tiuj, kiuj adaptas la vivstilon, bazos siajn dietojn ĉirkaŭ manĝaĵoj kiel ĉiaj grenoj, guŝoj, tuberoj, legomoj kaj fruktoj. Ĝi celas ekskludi aŭ minimumigi iujn ajn fontojn de best-bazitaj proteinoj kaj tre rafinitaj manĝaĵoj kiel rafinitaj sukeroj, blankigitajn farunojn kaj oleojn.
Malkapablo
Evoluo de la percepto de la malkapablo
La evoluo de la socio pliboniĝis ekde la 1980-aj jaroj kaj tial oni disvolvigis socialajn modelojn sociales de diskapabloj kiuj aldonas novajn rigardojn al la termino kaj al la koncepto. Por ekzemplo, jam oni distingas inter persono kun diskapablo aŭ malkapablo (en la senco ke tiu posedas pliigitan kapablon objektive pli malgranda aŭ malutila ol tiu de la averaĝo) kaj persono kun kapabloj diferencaj de la averaĝaj kaj kio —kvankam sen avantaĝo aŭ diskonveno— ofte estas konsiderata problemo pro la tendenca sinteno de la socio aŭ la fakto ke la normoj estas bazitaj sur averaĝaj karakteroj.
Forks over Knives
Per ekzameno de la karieroj de usona kuracisto Caldwell Esselstyn kaj profesoro pri nutra biokemio T. Colin Campbell, Forks Over Knives asertas, ke multaj malsanoj, inkluzive de trodikiĝo, kardiovaskulaj malsanoj kaj kancero, povas esti malebligitaj kaj traktataj per manĝo de nerafinitaj veganaj dietoj, evitante procesitajn manĝaĵojn kaj bestodevenajn manĝaĵojn.
La filmo ankaŭ prezentas superrigardon de la 20-jara Projekto Ĉinio-Cornell-Oksfordo, kiu kondukis al la rezultoj de Profesoro Campbell, priskribitaj en sia libro The China Study (2005), en kiu li sugestas, ke koronaria malsano, diabeto, trodikiĝo kaj kancero povas esti ligitaj al la okcidenta dieto el prilaboritaj kaj best-bazitaj manĝaĵoj (inkluzive de laktaĵoj).
Malkapablo
Difinoj
La Internacia Klasigo de la Funkciado, de la Diskapablo kaj de la Sano (IKF) de la Monda Organizaĵo pri Sano, distingas inter la funkcioj de la korpo (ĉu fiziologia aŭ psikologia, kaj vido) kaj la strukturoj de la korpo (anatomiaj organoj, okulo kaj rilataj strukturoj). La malfortigo en strukturo aŭ la korpa funkcio estas difinita kiel partopreno de la anomalio, de la difekto, de la perdo aŭ de alia grava devojigo de kelkaj normoj ĝenerale akceptataj de la popoloj, kiuj povas fluktui je iu limdato. La aktiveco estas difinita kiel la plenumo de tasko aŭ agado.
La IKF listigas 9 ampleksajn areojn de la funkciado kiuj povas esti tuŝitaj:
La enkonduko al IKF indikas, ke variaĵo de modeloj konceptaj estis proponita por kompreni kaj klarigi la diskapablon kaj la funkciadon, kiun ĝi klopodas integrigi. Estas du modeloj vidi la diskapablon. La sociala modelo kaj la medicina modelo.
Modeloj
Ekde la Renesanco regis la medicina modelo. En tiu modelo la malkapabloj estas kiel malsanoj resanigeblaj mankoj de homoj. Ĝi difinas la malkapablon kiel mankon, ekzemple la blindulo ne vidas. Oni pensis, ke oni devas kompati la malsanajn malkapablulojn, kaj estas bona virto helpi ilin. Ĝi gvidis al izolado de malkapabluloj, do la kapabluloj renkontas ilin tre malmulte, do ili timas, mokas aŭ evitas la malkapablojn kaj ilin. Tiel ĝi helpas neniun kontraŭ antaŭjuĝoj, kiuj diras ekzemple, ke la mutuloj estus ankaŭ intelekte malkapablaj. Tiu modelo kondukis al fondado kaj fundado de grandaj institutoj por malkapabluloj. Ankaŭ tiuj malkapabluloj, kiuj restis hejme, estas konsideritaj, ke ili ne povas decidi, kaj la socio traktis ilin kiel infanoj.