cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torre de Miguel Sesmero
Historio
En 1643, portugala armeo de la Duko de Obidos, volis sieĝi la urbon Badajoz, sed ili ne povis kaj decidis detrui kelkajn landlimajn vilaĝojn, inter kiuj Torre de Miguel Sesmero, do tiam pro la detruo kaj timo oni abandonis la vilaĝon.
La jura kondiĉo de vilaĝo estis akirita en 1635 kontraŭ la pago de 11.000 dukatoj al Filipo la 4-a kaj en 1465 unuigixs kune kun Almendral al Feŭdo de Feria pere de reĝa donaco.
En tiu ĉi vilaĝo estis komence de la 20a jarcento grava sidejo de laborista movado, ekzemple tie oni okazigis unu de la unuaj Laboristaj Kongresoj de Hispanio en 1902 kun la celo organizi kamparanajn strikojn.
La blazono estis aprobita la 27an de februaro de 1986.
Monumentoj
Estas la Preĝejo de Nia Sinjorino de la Candelaria de la 16a jarcento, ermitejoj, tureto kiu formis parton de fortikaĵo, oelomuelejo de la 18a jarcento, kelkaj fontoj kaj la Kruco de Almendral de la 16a jarcento.
Hvozdná
Hvozdná estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín proksimume 12 km nordokcidente de Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1446.
La rakonto de la soldato
Histoire du soldat (aŭ L'Histoire du soldat en franca, tradukebla kiel La rakonto de la soldato), estas teatraĵo "por esti legata, ludata kaj dancata" ("lue, jouée et dansée") fare de tri aktoroj kaj unu aŭ kelkaj dancistoj, akompane de septeto de instrumentoj. La peco estis verkita de Igor Stravinski kaj de la svisa verkisto C. F. Ramuz baze sur rusa folklora rakonto (La fuĝinta soldato kaj la diablo) elprenita el la kolekto de Aleksandr Afanasjev.
La libreto rakontas la parabolon de soldato kiu interŝanĝas sian violonon al la diablo kontraŭ senlima ekonomia gajno. La muziko estas planita por septeto de violono, kontrabaso, klarneto, fagoto, korneto (ofte ludita per trumpeto), trombono, kaj perkutado, kaj la rakonto estas dirata fare de tri aktoroj: nome por la roluloj de la soldato, la diablo, kaj rakontanto, kiu ankaŭ akceptas la rolojn de kromfiguroj. Dancisto ludas la ne-parolantan rolon de la princino, kaj povas ankaŭ ekzisti kromaj ensemblodancistoj.
La origina franca teksto de Ramuz estis tradukita en la anglan fare de Michael Flanders kaj Kitty Black, kaj de Jeremy Sams, en la germanan fare de Hans Reinhart, kaj en la nederlandan de Martinus Nijhoff.
La plena prezentado de L'Histoire du soldat prenas proksimume unu horon.
La muziko estas plena je variaj taktindikoj. Tial, ĝi estas ofte ludita de dirigento, kvankam kelkaj ensembloj elektis prezenti la pecon sen tiu. La laboro estis premierita en Laŭzano la 28an de septembro 1918 kondukita fare de Ernest Ansermet. La brita dirigento Edward Clark estis amiko kaj eltenanto de Stravinski kaj iama helpa dirigento por Ansermet ĉe la Rusaj Baletoj. Li kondukis la britan premieron de Histoire du soldat en 1926 en Newcastle-upon-Tyne, kaj faris tri pliajn tute enscenigitajn prezentojn en Londono en julio 1927.
Stravinski estis helpita multe en la produktado de la laboro fare de la svisa filantropo Werner Reinhart. Reinhart sponsoris kaj plejparte garantiis la premieron. En dankemo, Stravinski dediĉis la laboron al Reinhart, kaj donacis al li la originan manuskripton. Reinhart daŭrigis sian subtenon de la laboro de Stravinski en 1919 financante serion de koncertoj de sia lastatempa ĉambra muziko. Tiuj inkludis koncertan suiton de kvin pecoj de La rakonto de la soldato, aranĝita por klarneto, violono, kaj piano, kiu estis kapjeso al Reinhart, kiu estis rigardita kiel elstara amatora klarnetisto. La suito unue estis prezentita la 8an de novembro 1919 en Laŭzano longe antaŭ la supre citita suito kun la sep originaj prezentistoj iĝis konata.
Parto 1a
Kiam la verko malfermiĝas, Jozefo, rusa soldato, marŝas direkte al sia hejmurbo en forpermeso. ("Marche du soldat"/"la marŝo de La soldato") Li ripozas proksime de rivereto kaj bruiĝas tra sia tornistro. Unue li prenas sian bonŝancan medaljonon de Sankta Jozefo, poste spegulon, poste foton de lia amatino. Finfine, li trovas kion li serĉis: sia violono. Li komencas ludi. ("Petit airs au bord du ruisseau"/"Aero ĉe rojeto") La diablo prezentiĝas suspektinda kiel maljunulo portanta papilioreton, sed Jozefo ne rimarkas lin kaj daŭre ludas. La diablo kaŝaliras Jozefo'n de malantaŭe kaj surprizigas lin.
La diablo petas al Jozefo vendi al li sian violonon, kaj kiam Jozefo rifuzas, li ofertas al li libron kiu laŭ li enhavas nekredeblan riĉegon. Jozefo ne komprenas la libron, sed la diablo konvinkas al li ke ĝi estas inda pli ol lia malmultekosta violono. Jozefo tiam ekkomprenas ke la libro enhavas la okazaĵojn kiuj okazos en la estonteco! La diablo ofertas porti Jozefo'n hejmen dum tri tagoj por instrui al li koncerne la libron dum Jozefo instruos lin koncerne la fiolonon. Post kiam la diablo priskribas la luksan vivon kiun li vivos, Jozefo akceptas. Post kiam tri tagoj pasas, la diablo portas Jozefo'n hejmen. (Ripeto: "Marche du soldat")
Dum Jozefo ĉirkaŭpaŝas la padon direkte al sia urbo, li rimarkas ion strangan: ĉiuj forkuras kiel ili vidas lin. Finfine, li alvenas en la domon de sia fianĉino nur por vidi ŝin kun ŝia edzo kaj filoj. Finfine, li ekkomprenas ke tri jaroj - ne tri tagoj - paŝis, kaj ke la loĝantoj de la urbo pensas ke li estas fantomo. ("Pastorale")
Jozefo vidas la diablon alivestita kiel brutarkomercisto kaj alfrontas lin. La diablo provas trankviligi Jozefo'n memorigante lin pri la potenco de la libro. Jozefo komencis foriri kiel kolportisto. Kun la scio kion li akiris de la libro, li rapide amasigas grandan riĉaĵon. Baldaŭ, li konstatas ke tiu materia riĉaĵo signifas nenion, kaj ĉion kion li deziras estas la aĵoj kiujn li havis antaŭe - la aĵoj kiujn ĉiuj aliaj havas. ("Petite airs au bord du ruisseau (ripeto)") Li konstatas ke la senhavuloj havas nenion laŭ materiala riĉaĵo, sed ili havas ĝin kiam ili venas al feliĉo. Li iĝas ekscitita kaj komencas serĉi tra la libro la solvon, sed ankoraŭ ne povas trovi ion ajn.
Masato Fujita
Masato Fujita (藤田 優人, n. ) estas japana futbalisto.
La rakonto de la soldato
Parto 2a
Kiam li alvenas en la palacon, la diablo jam estas tie alivestita kiel virtuoza violonisto. Jozefo turnas kelkajn kartojn kaj ricevas aeron de fido kiam ili estas ĉiuj koroj. Subite, la diablo igas sian ĉeeston konata, tenante la violonon al sia brusto, kaj mokincitas Jozefo'n. La rakontanto rakontas al Jozefo la kialon kial la diablo kontrolas lin: ĉar Jozefo daŭre havas la monon de la diablo, kaj kiam Jozefo perdos sian tutan monon al la diablo en kartludo, li finfine estos libera.
Masato Fujita
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Yokohama F. Marinos, Yokohama FC, Kashiwa Reysol kaj Sagan Tosu.
La rakonto de la soldato
Parto 2a
La plano funkcias: la diablo falas, kaj Jozefo estas libera. Li prenas la violonon kaj ludas. ("Petit concert"/"La Malgranda Koncerto") Li triumfe marŝas en la ĉambrojn de la princino kaj komencas ludi alian melodion. La princino estas mirakle revivigita per la muziko, kaj komencas danci. ("Trois danses"/"Tri Dancoj" "1. Tango; 2. Valso; 3. Ragtime")
Jozefo kaj la princino brakumas sin unu la alian. La diablo alvenas, kaj por la unuan fojon li ne estas alivestita. Ĉar Jozefo protektas la princinon de la diablo, li ekkomprenas ke li povas venki la diablon ludante sian violonon. ("Danse du diable"/"la danco de la diablo") La diablo ne povas rezisti la muzikon kaj komencas tordi. Elĉerpita, li falas surgrunden. La soldato prenas la manon de la princino, kaj kune ili trenas la diablon for, tiam falas ĉiu en la alies brakoj. ("Petit choral"/"Malgranda Ĥoralo")
La diablo krevigas sian kapon en kaj komencas turmenti la paron, avertante ilin ke se Jozefo forlasos la kastelon la diablo reakiros kontrolon de li. ("Couplets du diable"/"la kanto de la diablo"), Super la "Grand Choral" ("Granda Ĥoralo"), la rakontanto rakontas la moralon de la rakonto:
La verko finiĝas kun Jozefo perkrucanta la limpoŝton - limon kiu ne devas esti krucita - post esti tentita de la idealo havi ambaŭ sian edzinon kaj sian patrinon. La diablo troviĝas atendante kiam Jozefo turnas reen por trovi sian novedzinon, nun for. La fina peco estas "Marche triomphale du diable"/"La triumfa marŝo de la diablo" kaj havas violonon kaj perkutadon interplektitajn en ritma duelo kun la finaj momentoj luditaj sole fare de la perkutisto. La poentaro estas markita kun malkresĉendo al la fino de la verko de ĉirkaŭ provludnumero 17-a. Tamen, tio foje estas ŝanĝita al kresĉendo (aparte se prezentante la suiton).
Notoj
Fontoj
Aliaj fontoj
Lerneja masakro
La esprimo lerneja masakro aludas okazaĵojn kiel la fama Masakro de Columbine, en kiuj lernejanoj mortigas plurajn samlernejanojn en sia lernejo. Tia afero okazis jam plurfoje en Usono.
Plej ofte la mortigintoj poste mortigas sin. Ofte la mortigantoj estas 'nepopularaj'. Kvankam malmultaj homoj emas simpatii kun la mortigintoj, eblas vidi ilin same kiel la mortigitojn kiel viktimojn de la lerneja sistemo.
Blake Edwards
Blake EDWARDS (la 26-an de julio 1922 - la 15-an de decembro 2010 ) estis aklamita kinoreĝisoro, Oscar- gajninto kaj respondeca por pluraj gravaj produktadoj kiel la Rozkolora Pantero filmserio kaj la sukcesaj filmoj Breakfast at. Tiffany's kaj Victor Victoria.
Vivo
Naskiĝis la 26-an de julio 1922 en la urbo Tulsa, en Oklahomo, en Usono, nomata William Blake Crump. Infanaĝe li ludis en pluraj filmoj kaj eĉ verkis skriptojn. Lia sukceso en reĝisorado estis en 1961 kiam li reĝisoris kaj produktis la filmon Breakfast at Tiffany's, ĉefroligante la Okcar-gajninton Audrey Hepburn. En 1962 li reĝisoris la filmon Days of Wine and Roses kun Jack Lemmon kaj Lee Remick.
Post ĉi tiu filmo venis La Rozkolora Pantero ĉefrolita de la aktoro kaj komikulo Peter Sellers, kiu estis premiere prezentita en 1963 kaj iĝis komedia filmo kiu estis sekvita per ok pliaj filmoj kiuj ankaŭ iĝis furoraĵoj.
En 1959 li reĝisoris la komedion Operation Petticoat kun Cary Grant kaj Tony Curtis. En 1965 li skribis kaj reĝisoris la komedion The Great Race kun Jack Lemmon kaj Tony Curtis. En 1984 li reĝisoris la filmon Mickey kaj Maud kun Dudley Moore en la gvidrolo.
Post lia geedziĝo kun filmaktorino Julie Andrews, li reĝisoris kaj produktis plurajn filmojn kun ŝia partopreno, inkluzive de Darling Lili, la komedio 10, la dramo That's Life! (1986), kaj la premiita filmo Victor Victoria.
En la 75-a Akademia Premio en 2004, Edwards ricevis honoran Oskaron por dumviva atingo.
Li estis edziĝinta al Patricia Walker inter 1953 kaj 1967 kaj ili havas du infanojn kune. De 1969 ĝis lia morto li estis edziĝinta al Julie Andrews kaj ili havas du adoptfilinojn.
En 2005 li ricevis honordoktorecon de Ŝtata Universitato de Arizono.
Eksterlandaj francoj
La eksterlandaj francoj (franclingve "Français établis hors de France") estas francaj civitanoj, kiuj vivas ekster la nuna teritorio de la Franca Respubliko.
Viktimoj de religiaj persekutoj
En la historio, centoj da miloj da francoj ekloĝis ekster la nacia teritorio por eskapi el religiaj persekutoj.
Nombroj
La nombro de francoj registritaj sur la balotantlistoj de la francaj konsulejoj estis 1,642,953 la 31-an de decembro 2013. Tiuj nombroj tamen reprezentas nur parton de la francoj, kiuj vivas ekster la nacia teritorio.
En Belgio, por ekzemplo, vivis en la 2-a de januaro 2008 132,421 francoj laŭ la oficialaj belgaj statistikoj (proksimume 123,000 en junio 2006), ne inkluzivanta la francajn-belgajn dunaciulojn, konsiderataj kiel belgoj en Belgio, kiam en junio 2006 nur 78,500 francoj, el kiuj 27 % da dunaciuloj, estis enskribitaj en la francaj konsulejoj de Belgio, kio estis diferenco de proksimume 66,000 francoj "ununaciaj" nekonataj de la francaj konsulejoj, tio estas 46 % de la tuto.
Preskaŭ duono de la francoj vivantaj ekster Francio estas dunaciuloj kaj almenaŭ 10 % estas portempaj elpatriiĝintoj. Pli ol duono de la eksterlandaj francoj vivas en Eŭropo.
En la 31-a de decembro 2013, la disiĝo de la francoj enskribitaj sur la konsulejaj balotlistoj estis tia :
Apartaj asocioj
La ĉefaj asocioj estas Unuiĝo de Eksterlandaj Francoj (franclingve "Union des Français de l'étranger" aŭ "UFE"), fondita en 1927, sin deklaranta eksterpolitika, agnoskita kiel publike utila ekde 1936 kaj Demokratia Asocio de Eksterlandaj Francoj- Francoj el la Mondo (franclingve "Association démocratique des Français de l'étranger - Français du Monde" aŭ "ADFE-FDM"), fondita en 1980 laŭ iniciato de homoj dekstre politikaj kaj agnsokita kiel publike utila en 1986.
Politikaj movadoj
Aldone al la du asocioj UFE et ADFE-FdM, ekzistas politikaj movadoj, kiuj deziras reprezenti la eksterlandajn francojn, kia la Kuniĝo de Eksterlandaj Francoj (franclingve "Rassemblement des Français de l'étranger" aŭ "RFE"), proksima la degaŭlisma dekstro kaj Kuniĝo por la Respubliko (RPR) poste Unuiĝo por Popola Movado (UMP), kaj eksterlandaj sekcioj aŭ federacioj de diversaj francaj politikaj partioj, kiaj la Federacioj de Eksterlandaj Francoj de la Socialista Partio (FFE-PS) aŭ de maldekstraj radikaluloj, la Federacio de la Eksterlandaj Francoj de Unuiĝo por Popola Movado (UMP) , la Federacio de Eksterlandaj Francoj de MoDem , Eŭropo Ekologio La Verduloj (EELV) ekster Francio aŭ la Rondo de Eksterlandaj Francoj (fariĝinta Federacio de Nacia Fronto de la Eksterlandaj Francoj ).
Prezidentaj balotoj kaj referendumoj
La eksterlandaj francoj povas voĉdoni eksterlande por la elekto de la prezidanto de la Respubliko kaj por nacia referendumo.
Eŭropaj balotoj
La eksterlandaj francoj povis voĉdoni en la balotejoj starigitaj de la diplomatiaj aŭtoritatoj por la francaj listoj en la eŭropaj balotoj ĉiam kiam daŭris la balotsistemo kun unika nacia distrikto.
Ekde la starigo de pluraj distriktoj por la eŭropaj balotoj en 2003, nur tiuj kiuj estis registritaj sur la balotantlistoj en Francio rajtis voĉdoni, en la balotejoj en Francio. Ekde 2014, eksterlandaj francoj registritaj en konsulejoj rajtas voĉdoni en la Francilia distrikto.
Plie, voĉdono en eŭropaj balotoj en du malsmaj landoj estas malpermesita, aparte por la francoj registritaj sur la balotlistoj en sia rezidlando (inkluzive por la dunaciuloj). Ekde 2014, la kompetentaj aŭtoritatoj komunikas al siaj partneroj la liston de la eksterlandaj francoj registritaj sur siaj listoj (sen kalkuli la dunaciulojn, kiuj ne estas konsiderataj kiel eksterlandanoj).
Registaro
La 3-a registaro de François Fillon kreis ĉe la ministro pri eksterlandaj aferoj subministron komisiita pri eksterlandaj francoj. La postenon sinsekve okupis David Douillet (de junio ĝis septembro 2011), poste Édouard Courtial (de septembro 2011 ĝis majo 2012).
En la 1-a registaro de Jean-Marc Ayrault, konsistigita en majo 2012, ĝi fariĝis delegita ministerio, kaj tiam ĝi estis komisiita pri franclingvio aldone al la eksterlandaj francoj. La posteno iris al Yamina Benguigui. Okaze de la konsistigo de la 2-a registaro de Jean-Marc Ayrault, en junio 2012, la posteno denove estis malligita al franclingvio, kaj tiu delegita ministerio estis atribuita al Hélène Conway-Mouret, kiu konservis la postenon ĝis la demisio de Jean-Marc Ayrault.
En la registaro de Manuel Valls, la delegita ministerio estis nuligita kaj Fleur Pellerin estis nomumita la 9-an de aprilo 2014 subministron komisiita pri ekstera komerco, turisma progreso kaj eksterlandaj francoj.
Ghioroiu (komunumo, Vâlcea)
Ghioroiu [gjoroju] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Căzănești, Ghioroiu (la sidejo), Herăști, Mierea, Poienari kaj Știrbești.
La komunumon Ghioroiu limas sude kaj okcidente la najbara distrikto Dolj. La ses vilaĝoj de la komunumo situas laŭ la distrikta vojo DJ676F, kiu servas ekskluzive por ligi ilin al la urbo Bălcești, kie pasas la nacia vojo DN65C, kaj al Dănciulești en Dolj. Ekde Bălcești oni atingas laŭvice Căzănești, Știrbești, Herăști, Ghioroiu kaj Poienari, de kie estas loka vojo al Mierea.
La loka ekonomio baziĝas sur agrokulturo.
Premioj Princino de Asturio
La Premioj Princo de Asturio, ekde 2014 renomitaj al Premioj Princino de Asturio, estas premioj fondita en 1981, organizata de la Fondaĵo Princo de Asturio, kaj estas donita ĉiujare en Oviedo, ĉefurbo de Asturio, Hispanio, en ceremonio prezidata de la Princo de Asturio.
Gajnantoj estas homoj, institucioj, aŭ laborgrupoj, kiuj elstaris en siaj karieroj en unu el ok kategorioj: arto, sportoj, sociaj sciencoj, homaroj kaj komunikado, konkordo, internacia kunlaborado, scienca esploro kaj tekniko, aŭ literaturo.
La 17-an de junio 2015 oni atribuis al Wikipedia la premion Princo de Asturio pri Kunlaborado. La 23-an de oktobro 2015 tiu premio kune kun aliaj kategorioj estis transdonita al Jimmy Wales.
Masahiro Nasukawa
Masahiro Nasukawa (那須川 将大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Tochigi SC, Tokushima Vortis, Matsumoto Yamaga FC kaj Oita Trinita.
Bálint Szabó (operkantisto)
SZABÓ Bálint estas rumania hungara operkantisto (basulo) naskita en Sfântu Gheorghe la 18-a de aŭgusto 1969.
Pamonjo
Pamonjo estas brazila bongustaĵo, ofta en la ŝtatoj de la nordoriento kaj ankaŭ en Gojaso, Mato-Groso, Minas-Ĝerajso, Paranao, San-Paŭlo kaj Tokantinoj. Ĝi probable devenas de indiĝena kuirarto.
Bálint Szabó (operkantisto)
Kariero
Bálint Szabó finis en la Muzikakademio Gheorghe Dima de Kluĵo en 1997 kaj li debutis en la Kolozsvári Állami Magyar Opera en 1990. En 1997 li estis ano de la Rumana Operejo de Kluĵo, de 1998 de Operejo de Budapeŝto, de 2005 de la Operejo de Frankfurto. En 1998 li gajnis la Interncian Kantkonkurson de Budapeŝto (rolo Colline en Puccini: La Bohème). Li estas la edzo de operkantistino Ildikó Veress. De 2003 li loksidiĝis en Germanujo.
Pamonjo
Etimologio
En la libro O dialeto caipira, de Amadeu Amaral, oni aludas kaj al la pamonha kaj al la curau.
Populare, en Brazilo, iu maldiligenta, malrapida aŭ stulta estas nomata "pamonha".
Preparado
La ĝenerala maniero prepari la kaĉon, komuna al pluraj receptoj, estas jena: la verda (ne matura) maizo estas raspita kaj la rezulta maso estas miksita kun lakto (aŭ kokosa lakto), salo (aŭ sukero), butero, cinamo kaj herboj. Ĉi tiu pasto estas metita en tubojn faritajn per la maizspika ŝelo mem (aŭ per banana folio), ligitaj ĉe la ekstremaĵoj. La pamonjoj estas kuiritaj ĝis ilia pasto atingas firman kaj molan konsistencon.
En la Brazila Mezokcidento ekzistas salita kaĉo, nomata sala kaĉo, plenigita de viando aŭ kolbaso, aŭ dolĉa kaĉo, kiu havas fromaĝon el Minas-Ĝerajso kiel plenigaĵon.
En la Brazila Nordoriento, la kaĉo estas preparita kun kokosa lakto. En aliaj regionoj, ĝi povas esti maiza kuko, kiu, kiam ĝi estas preta, estas envolvita en bananajn foliojn, kaj servata, ĝi estas dissolvita en akvo kaj sukero, ricevante la nomon "drinkaĵo de pamonjo".
Pamonjo de Piracikabo
La pamonjoj de Piracicaba (Piracikabo) akiris famecon en la 1960-aj jaroj, kiam la komunumo fabrikis pli ol 5 000 pamonjojn ĉiutage por esti distribuataj tra la tuta ŝtato San-Paŭlo. Ili fariĝis tiel nacie konataj, ĉefe pro la vokoj de la laŭtparoliloj de vendistaj aŭtoj : "Pamonjoj, pamonjoj de Piracicaba estas la pura maiza kremo, venu provi mian sinjorinon ...".
La pamonjoj de Piracicaba jam estas parto de populara brazila kulturo kaj, nuntempe, ekzistas projektoj por eksporti la pamonjoj al aliaj landoj.
Ica Szabó
Szabó Ica [pr. sabo:] estis rumanuja hungara kantistino-aktorino naskiĝinta en Koloĵvaro la 9-an de marto 1907 kaj mortinta en Kluĵo la 5-an de majo 1979.
Kariero
Szabó debutis en ekde 1925 en Kluĵo, poste en Satu Mare, Baia Mare, Oradea. En 1940 ŝi estis la dirigentino de la teatro de Kluĵo.
(14207) 1999 CS18
(14207) 1999 CS18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
2-Tridekanolo
2-Tridekanolo aŭ C13H28O estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la 2-tridekene, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. 2-Tridekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Jean Vilar
Jean Vilar (naskiĝis en Sète, Francio, mortis  en Sète, Francio) estis franca aktoro kaj direktoro de teatro, kiu kreis en 1947 la Festivalon de Teatro de Avignon.
Biografio
Fininte siajn studojn de literaturo, en 1932 li sekvis en Parizo kurson de filozofio de Émile-Auguste Chartier kaj kursojn de teatro de Charles Dullin. Li kundirektis migrantan teatron kaj baldaŭ poste, sian propran kompanion, Compagnie des Sept (1943).
Kariero
Du jarojn poste li kreis la Festivalon de Teatro de Avignon (Festivalo de Avignon).
Li estis nomumita direktoro de Théâtre National Populaire (TNP) en 1951. Li provis ke ĝi estu pli populara reduktante prezojn de biletoj kaj igante la scenojn pli koncizaj. Li ankaŭ alportis la plej aktivajn kaj socie polemikajn demandojn al la sceno ekde 1961, kiajn faŝismo kaj Alĝeria Milito de Sendependeco.
Lia mandato finiĝis en 1963 kaj li daŭrigis sian laboron en la festivaloj kiujn li kreis. Li faris seminariojn pri direktado de teatro eksterlande, interalie, invitita de la argentina registaro, seminarion en la Laboratorio de la aktoro, kiun ĉeestis: Carlos Gandolfo, Federico Herrero, Onfre Lovero, inter aliaj. Krom la menciita seminario, li instruis kurson de direktado en Usono.
Vicreĝlando de Nova Granado
La vicreĝlando de Nova Granado (Virreinato de Nueva Granada) estis vicreĝlando de la Hispana Reĝlando en Sudameriko: la vicreĝlando ampleksis la teritoriojn de la nuntempaj ŝtatoj Venezuelo, Kolombio, Panamo kaj Ekvadoro. Krome ĝi postulis la Miskitan Marbordon kontrolitan fare de la Reĝlando Anglio respektive Reĝlando Britio. Ĉefurbo de la vicreĝlando komence estis Cartagena de Indias kaj poste Santa Fé de Bogotá (nuntempa Kolombio). La teritorio konstruiĝis el partoj de la jam antaŭe ekzistintaj vicreĝlandoj Nova Hispanio kaj Peruo: ĝi la 29-an de majo 1717 fondiĝis je la Virreinato de Santa Fé del Nuevo Reino de Granada. Post malfondo en 1723, ĝi en 1739 refondiĝis je la nomo Virreinato de Nueva Granada (Nova Granado). La teritorio estis la tria vicreĝlando de la Hispana Reĝlando en Ameriko: Nova Hispanio konsistis el granda parto de la nuntempa ŝtato Usono, el Meksiko, la karibia insularo, el Centra Ameriko escepte de Panamo, kaj el la Filipinoj, el Norda Borneo kaj el iuj insuloj de la Pacifika Oceano. Krome ĝi ĝis la fondo de aparta vicreĝlando de Nova Granado ankaŭ ampleksis Venezuelon. Peruo origine escepte de Venezuelo ampleksis la tutan parton de Sudameriko, kiun laŭ la traktato de Tordesillas ricevis la Hispana Reĝlando, krome al ĝi apartenis ankaŭ Panama kaj la Miskita Marbordo, kiu en 1655 estis cedita al Anglio respektive Britio.
Necesis fondo de plia vicreĝlando, post kiam montriĝis ke tiom vastega teritorio kolonie ne bone regeblis. Ekzemple ĉiuj varoj sendindaj al Hispanio devis esti transportataj tra la istmo de Panamo al la vicreĝlanda ĉefurbo Limo, kie necesis pagi impostojn kaj nur poste la varoj povis pluvoji al Eŭropo. Tiu centrisma sistemo tre favorigis koruptecon.
La nova vicreĝlanda ĉefurbo Bogoto tamen rapide montriĝis trafike malfervora: la urbo en alteco de 2600 metroj super la marnivelo nur pene atingeblis ŝipe per la rivero Río Magdalena, aŭ simile malfacile atingeblis je malakva vojo ekde la urbo Honda.
Pli poste, en 1776, fondiĝis ankoraŭ kvara vicreĝlando, Río de la Plata, kiu ampleksis la teritoriojn de la nuntempaj ŝtatoj Argentino, Bolivio, Urugvajo kaj Paragvajo.
Post la ŝtata sendependiĝo de la vicreĝlando ekde la jaro 1810 la nuntempa respubliko Kolombio unue adoptis la nomon de Nova Granado, ĝis en 1819 ĝi iĝis parto de Granda Kolombio. Post la malfondo de tiu ŝtato per la disbranĉiĝo de la nunaj ŝtatoj Venezuelo kaj Ekvadoro, la ŝtato Kolombio ankoraŭ ĝis la jaro 1861 havis la nomon de la eksa vicreĝlando.
Nordia Flago
La Nordia flago, kaj la regnoflageto de Eriko de Pomerio, estas flago respektive flageto kiu konsistas de ruĝa kruco sur flava fono, kaj tiel estas nordia kruc-flago. La flago estas moderna kreaĵo bazita sur priskribo de regnostandardeto aŭ regnoflageto (kiu ne havas ekzakte la saman formon) de Eriko de Pomerio, reĝo de la Unio de Kalmar, en la frua 15-a jarcento. La moderna flago estas uzata kiel simbolo por Nordio, sed la uzo estas maloftega.
Ne ekzistas ekzemplaro aŭ samtempa figurado de la origina 15-a jarcenta regno-flageto. Ĝia aspekto nur estas priskribita de la unio-reĝo Eriko de Pomerio en du leteroj de 1430, kiu laŭ Heick komandas ekleziulojn uzi la flageton, “kiu estas ruĝa kruco sur flava areo”. Kruc-blazonoj estis kutima ĉe mezepokaj kristanaj regantoj. La flageto verŝajne estis farita kun la celo esti maleklezia kongruaĵo de la blazono de la ĉefepiskopo de Nordio en Lund (flava kruco en ruĝa areo). Oni ne vere scias pli pri la flageto de Eriko de Pomerio. Oni ne scias kiom longe kaj kiom ofte oni uzis ĝin, kaj ankaŭ ne pri kiom multaj aliaj flagoj oni uzis dum la Unio de Kalmar, kaj kiom longe. Oni scias pri alia flago, kiun la Hanso kaptis de ŝipo de la unio, ankaŭ dum la reĝeco de Eriko, kiu havas alian aspekton (montrita en la dua bildo dekstre).
Ĉiuokaze, nordiistoj kaj skandinavistoj ekuzis modernan flagon bazita de tiu priskribo kiel simbolo por Nordio en 1985, ĉar estas la plej proksima al tiela nordia simbolo kiun oni havas. La flago estis, kaj eble estas, uzita en la kastelo Kärnan en la sveda urbo Helsingborg dum la datrevena tago de la fondo de la Unio de Kalmar, la 17-a junio.
La blazono de la nuntempa Sveda eklezio kaj de la episkopujo Upsalo similas al la mezepoka blazono de la ĉefepiskopo en Lund. Ke la duon-oficiala flago de Skanio, kreita en la 19-a jarcento, havas la saman originon, la historicisto Dick Harrison taksas kiel ne tiom verŝajna.
La nordia flago aspekte identis kun la eksa (1990-oj ĝis 2007) flago de Orkadoj. Kvankam la dizajno ŝajne ne estis elektita pro tio, la Orkadoj fakte ankaŭ estis parto de la Unio de Kalmaro.
Internacia Kina Festivalo de Mar del Plata
La Internacia Kina Festivalo de Mar del Plata - hispane Festival Internacional de Cine de Mar del Plata - estas internacia filmfestivalo en la urbo Mar del Plata de Argentino.
La festivalo fondiĝis en 1954 kaj estas festivalo de kino kategorio "Al", akreditita de la filmproduktista asocio FIAPF, kune kun la festivaloj de Berlino, Cannes, San Sebastián, Karlovy Vary aŭ Venecio inter aliaj. Inter la jaroj 1971 kaj 1995 la festivalo pro politikaj kaj ekonomiaj kialoj post la establiĝo de armea registaro en Argentino ne okazis.
Prezidanto de la festivalo laŭ la stato de somero 2012 estas la reĝisoro Miguel Pereira.
Astor de Oro
La ĉefa festivala premio nomatas Astor de Oro - ĝi ekde la jaro 1959 estas atribuata al la festivale plej bona filmo. Sume la festivala ĵurio ĉiujare disdonas pli ol dek kvin premiojn en diversaj kategorioj.
La filmoj ĝis nun honorigitaj per la premio Astor de Oro:
Braud-et-Saint-Louis
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Geografio
Braud-et-Saint-Louis situas ĉe la dekstra bordo de la estuaro Ĝirondo, norde de Blaye.
En la komunumo troviĝas la atomcentralo Blayais.
Nordio
Nordio aŭ Nordlandoj (svede, norvege kaj dane Norden, finne Pohjola (POHjola); ”La Nordo” kaj ”Nordo”) estas komuna nomo por la nord-eŭropaj landoj, kiuj estas historie ligitaj pro la Unio de Kalmar kaj nun membras en la Nordia Konsilantaro, do por la sendependaj landoj Norvegio, Svedio, Finnlando, Danio kaj Islando kaj la memregaj regionoj Gronlando (Danio), Feroaj Insuloj (Danio) kaj Alando (Finnlando).
Difinoj
Jena regionigo estas parte geografia, parte historia, parte politika. Geografie, pro la aparteco kaj distanco al la kultura kaj milita centro de Eŭropo (Grekio, Italio, Francio, Germanio, Rusio, ktp).
Historie, ĉar la skandinavoj kaj la islandanoj kaj la svedlingvaj finnlandanoj kaj la feroanoj ĉiuj idas de la ĝermanaj vikingoj, parolante pranordlandidan kaj tial parte interkompreneblaj, precipe en Skandinavio, kie danoj, norvegoj kaj svedoj plej ofte ne bezonas kroman interlingvon. La alia lingvaro de Nordio estas la finn-ugra, parolata fare de finnoj kaj sameoj en la tuta plejnordejo kontinenta de Nordio (kaj iom en najbara provinco de Rusio). La kulturoj kaj regaj sistemoj de la nordiaj landoj tre similas unu la alian. Ĉiuj landoj de Nordio krom Finnlando, kaj ankaŭ Estonio (kaj aliaj landoj), uzas kronon kiel valuton. Finnlande uzatas Eŭron.
Politike, pere de la Nordia Konsilantaro, kiu seĝas en Islando. Tie kunvenas la nordiaj ĉefpolitikistoj de temp' al tempo, sed nur temas pri ideumejo, ne pri potenca organizo kiel Eŭropa Unio (EU). Danio, Svedio kaj Finnlando ankaŭ membras en EU.
Norvegio kaj Islando membras en NATO kune kun Danio, dum Svedio internacie neŭtralas, kaj Finnlando iom dubemas pro la proksimeco al eksa Soveta Unio. La tri Skandinavaj landoj havas simbolajn gereĝojn, dum la du eksterskandinaviaj estas respublikoj.
Politike, oni ankaŭ kalkulas Nord-Amerikan insulegon Gronlandon al Nordio (pro ties aparteneco al Danio). Geografie kaj historie, oni ofte kunkalkulas la Ŝetlandajn Insulojn kaj Gronlandon kaj Baltion (ĉiuj iam kun vikingidaj loĝantoj) kaj la finn-ugrajn regionojn de Rusio (Karelio kaj certajn partojn de la duoninsulo Kola).
Historio
Antaŭ pli ol mil jaroj, la nordianoj multe ĝenis al la mondo, vikingumante tra Eŭropo, ĉeeŭropaj Azio kaj, kaj eĉ en Gronlando kaj Nordameriko, kiujn ili kiel la unuaj eŭropanoj malkovris. Hodiaŭ, la kvin landoj estas fame konataj tra la mondo kiel pacamaj demokratioj kopiindaj.
Dum la mezepoko kaj la 16-a ĝis 17-a jarcento, la historion de Nordio markis longedaŭraj militoj kaj malvarmaj kaj realaj inter la partoj okcidenta, kun partoj periode en la regado de Danio kaj periode la regado de Svedio, kaj ankaŭ de Norvegio. La Unio de Kalmar, fondita de Margareta la 1-a, dum iom pli ol unu jarcento en la fino de la nordia mezepoko kunligis la nordiajn landojn. Oni komencis uzi komunan regno-flagon por iom da tempo.
Simboloj
Ĉiuj flagoj de Nordio, krom tiuj de Sameio kaj Gronlando, havas komunan trajton: unukoloran fonon sub Skandinava kruco – krista kruco maldekstren turnita ĝishorizontale.
Superrigardo
Tiu ĉi estas multe ne-kompleta superrigardo de Nordio.
20741 Jeanmichelreess
20741 Jeanmichelreess estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca inĝeniero Jean-Michel Reess de la Observatorio de Parizo, kiu disvolvis la optikon de instrumentoj de nova generacio por kosmaj misioj.
Ryohei Hayashi
Ryohei Hayashi (林 陵平, n. ) estas japana futbalisto.
The Third Man
The Third Man (anglalingve por "La Tria Viro") estas 1949-a brita nigra filmo direktita de Carol Reed. La scenaro estis verkita de la romanisto Graham Greene, kiu ankaŭ verkis romaneton kun la sama nomo post la filmo en 1950. Ĝi estis produktita en la Studioj Shepperton.
Priskribo
La rakonto okazas en Vieno, ĵus post la Dua Mondmilito, kiam ĝi estis dividita inter Britio, Francio, Usono kaj Sovetio. La ĉefa rolulo estas verkisto de vaker-romanoj, kiu serĉas malnovan amikon. Kiam la amiko estas murdita, mistero disvolviĝas. Ne kutima scenarloko estis la Viena Kanalizado, kaj en la Esperanto-parko de Vieno ekzistas la ebleco viziti la kanalan reton kadre de „3-a Vira Ekskurso“.
Aperas en la filmo aktoroj Joseph Cotten, Alida Valli, Orson Welles, Trevor Howard, Wilfrid Hyde-White, Bernard Lee kaj aliaj.
The Third Man gajnis la Oran Palmon de la Festivalo de Cannes. Ĝi gajnis la BAFTA-Premion por la plej bona filmo en 1951. Ĝi estis elektita de la Brita Film-Instituto kiel la plej bona filmo de ĉiam en 1994.
32424 Caryjames
32424 Caryjames estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
The Third Man
Filmmuziko
La muziko por la filmo estis komponita de Anton Karas. Ĝi fariĝis legenda, kaj la centra temo (Harry-Lime-temo laŭ la ĉefa rolo) eble estas la mondvaste plej konata peco de citro-muziko.
NGC 5606
NGC 5606 (aliaj indikoj — OCL 922, ESO 134-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Racionalo (liturgio)
Racionalo estas liturgia ornato origine mezepoka, nomata ankaŭ superhumera ornato aŭ logion, kaj estis surmetita de episkopoj sur la kazublo dum la eŭkaristia celebrado. Ĝi similas paliumon, sed ne havas la saman signifon.
Signifo de la racionalo
Per ĝi la surmetanto intencis proklami ke la Eklezio de li regata estis la unua fondita en la eklezia provinco kaj, do, havas ion “primasecan”. Papoj tamen, neniam uzis tiun ornaton kaj ankaŭ neniam ĝin kontraŭis. Per la sama nomo, tamen, en Romo estis indikata granda agrafo per kiu papoj kaj kardinaloj unuigis la du bordojn de la liturgia pluvialo, kiu estas kutime multe ornamita kun foje sanktaj bildoj.
Oni, foje, pravigis ĝian uzon per la la similaĵo (EFOD) uzita de la hebrea ĉefsacerdoto laŭ la Malnova Testamento.
Formo de la racionalo
Ĝi havis, kaj preskaŭ sammaniere hodiaŭ, formon de "Y" similan al la paliumo (liturgio); ĝi foje ĉirkaŭis la kolon kun du ŝtofaj apendicoj fluantaj laŭlonge de la brusto kaj de la dorso; foje, fine, ĝi havis la ortangulan formon okupantan la tutan ŝultron dum la apendicoj malsupreniris, antaŭe kaj malantaŭe, ĝis la bordo de aliaj surmetitaj ornatoj.
Kutime la racionalo estis ankaŭ arta ĉefverko ornamita per juvelŝtono kaj ankaŭ prezentadis sanktan bildon cirkle enskribitan centre.
Eksteraj ligiloj
Artikolo pri Racionalo ĉe Catholic Encyclopedia
Alexandre Bertrand
Alexandre BERTRAND (1795-1831) estis franca kuracisto, naturalisto, eldonisto, kaj scienca kronikisto. Li specialiĝis pri magnetismo kaj estis patro de la arkeologo kaj matematikisto Joseph Louis François Bertrand (1822-1900), amiko de la filozofo Pierre Leroux (1797-1871) kaj de la Grafo de Saint-Simon (1760-1825).
Vivo
En la Liceo de Rennes, Aleksandro estis lernanto malmulte brila, sen inklino al la studoj. Poste, li enamiĝis pri Jean-Jacques Rousseau e pri matematiko. En 1813 li enmatrikuliĝis en la Politeknika Lernejo de Francio. sed en 1815 li rezignis post la periodo de Cent-Tagoj kaŭze de sia kontraŭa sinteno antaŭ la politika restaŭrado.
Bertrand reprenis siajn studojn pri medicino, kaj en aprilo 1819 li ricevas sian diplomon kiel doktoro pri medicino en Parizo, post defendo de brila tezo, nome, "Ĝenerala opiniekzameno akceptita pri la maniero kiel ni ricevas la korpo-konadon." En 1820 li partoprenis en la sekreta movado "Karbonerio".
Inter la 23-a de aŭgusto kaj januaro 1820, li faris publikan konferencon pri animala magnetismo. Komence li estis sekvanto de tezo kiu klarigas la efektojn de la magnetismo pere de universala fluidaĵo, sed post li fariĝis unu el tiuj majstroj kiuj klarigas la magnetismon per la imagefekto. Inter lia aŭskultantatro troviĝas kelkaj kuracistoj kiu portas la magnetismon en la hospitalan medion. Li verkis plurajn librojn pri animala magnetismo, fruktoj de liaj esploroj kaj reflektoj de liaj instruoj. Tiuj verkoj elmontras la evoluon pri siaj observoj rilate al la fenomeno de magneta somnambulismo.
Butilamino
Butilamino aŭ C4H11N estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la aminoj, blanka, toksa likvaĵo, alte brulema kun amoniaka odoro, uzata en la produktado de sennombraj farmaciaĵoj kaj solvebla en akvo kaj en plejmulto el la organikaj solvantoj. Aliaj aminoj kun kvar karbonatomoj estas sek-butilamino, terc-butilamino kaj izobutilamino.
Licodia Eubea
Licodia Eubea estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caltagirone, Chiaramonte Gulfi (RG), Giarratana (RG), Grammichele, Mazzarrone, Mineo, Monterosso Almo (RG) kaj Vizzini.
Unuokuleco
La unuokuleco estas strikte malestado de unu el la du okuloj. Malpli strikte ĝi signifikas, ke la ulo vidas nur per unu okulo, kaj la alia estas blinda. Ĝi estas ankaŭ nomita monoftalmio, kiklopio, kiuj venas el la malnova greka, el Ciklopoj.
Per la unuokuleco la vidkampo malgrandiĝas, kaj perdas la spacvidadon, ĉar ĝi bezonas du bildojn por vidi distancojn. Ju pli juna estas la ulo, des pli kutimiĝas li al la unuokuleco. Iuj povas pli, aliaj malpli kutimiĝas al ĝi, sed la kuracscienco kaj la speciala edukado ne rekonas, ke iuj bezonus helpon. Aliaj povas ankaŭ stiri.
Historiaj unuokulaj personoj
Ferenc Kölcsey hungara politikisto kaj poeto perdis unu okulon pro nigra variolo.
Claus von Stauffenberg kaj liaj kunuloj provis murdi Hitleron. Li perdis la dekstran okulon.
La makedonaj reĝoj Filipo la 2-a kaj Antigono la 1-a estis vundigitaj en batalo.
Militestro Moŝe Dajan famiĝis internacia en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kun sia nigra bendo kaj estis emblema figuro de Izraelo.
Mitologio
En la greka mitologio estis la Graioj trinaskitoj kaj havis nur unu okulon kaj unu paron de dentoj. Perseo ŝtelis ŝian okulon, kaj per tiu devigis, ke ili montru la vojon.
Pli konitaj estas la Ciklopoj. Odiseo blindigis Polifemon, kaj li devis nur unu okulon removi. Poste la Ciklopoj petis ilan patron, Pozidonon por venĝi tiun. La nomo Ciklopo rilatas al iliaj rondaj okuloj. La vasaj bildoj desegnas ilin, kiel ili havus du okulojn. La homoj kaj homoformaj estaĵoj estis desegnitaj profile, sed iliaj okuloj fronte. Aliaj desegnaĵoj kaj statuoj desegnas unu okulon ĉe la nazradiko, aŭ en la frunto, kaj du fermitajn blindajn okulojn en la alto de okuloj. En la Odiseo perdo de unu okulo blindigis Polifemon.
Estas teorioj pri la origino de la rakontoj pri Ciklopoj. Laŭ iuj tiuj estis inspirataj per skeletonoj de elefantoj; oni pensis, ke la truo de la rostro estis por la unu okulo. Laŭ alia teorio la sono de mofetoj povis inspiri la sonon de elfluanta okulo.
La kelta ĉefdio, Odin, alinome Lugh estis unuokula. Li donis la alian okulon por sekretaj sciencoj. Lin sekvis korvoj kaj lupoj. Li akompanis la mortintojn al la postmorta tribunalo; do la romianoj pensis, ke li estas Mercurius.
Laŭ la kelta hidreksaga Hagen perdis unu okulon en la duelo kun Walther. Laŭ la Waltharius (1395–1398) lia kontraŭulo ankaŭ elbatis ses dentojn kaj ŝiris lian lipon. En la Nibelung Hagen havas nigran hararon kun densa brovo kaj nigra okulo.
En tiuj rakontoj la unuokuleco estas timinda kaj minaca.
En la kristanismo unu okulo en trianglo simbolizas, ke Dio ĉion vidas. Tie la trianglo staras por la triunueco. La egiptana okulo de Horuso ankaŭ estis pozitiva; ĝi bildigis scion de ĉiu, saĝon, neofeneblecon, kaj eternan fekundecon.
Rakontoj kaj proverboj
En la hungara rakonto de Ruĝa bovbino kaj en la germana Grimm-rakonto la unuokuleco kaj triokuleco simbolizas la devion de la normala vidmodo kaj ĝusta juĝo, kiu gvidas ilin al invidio kaj malico. En plia nacia lingvo estas proverbo: Inter blinduloj estas unuokula reĝo. Ĝia signifiko estas la sama, kiel: Inter la blinduloj regas la strabuloj, tio estas, ke inter la malbonoj estas la malpli malbona aŭ la meza kvalito la plej bona, ĉar neniu aŭ nenio estas pli bona.
En la literaturo
En la Biblio estas la okulo la loko de la ĝojo kaj deziroj. La perdo de unu okulo aŭ alia parto de korpo estas la pli malgranda malbono kontraŭ la damno.
Tiu estas atento kontraŭ la seksuala ekscitiĝo. Origeno estis pli cela, kiam li kastriĝis. Sigmund Freud pensis, ke la antaŭtimo kontraŭ la blindeco estas sekreta antaŭtimo kontraŭ esti kastrigita. Marco Polo sribis pri unu metiiston, kiu iam spektis kun deziro nekonitan virinon, kaj li kavigas unu okulon.
La legendaro de templo de Asklepio de Epidaŭro enhavas la miraklan kuracadon de la athena Ambrosia. Ŝi havis ambaŭ okulglobojn, sed unu estis blinda. Ŝi unue mokis pri tiu templo, sed dormis tie. Dum ŝi dormis, Asclepio malfermis la blindan okulon, kaj engisis kuracantan fluidon. Matene ŝi vidis per ambaŭ okuloj. Ŝi donis argentan porkon al la templo.
Ĝis la 20a jarcento la unuokuloj estis oftaj en la literaturo, ĉar multaj homoj perdis unu okulon en batalo aŭ akcidento dum laboro. Poste la perdo de okulo igis pli rara, danke al la defendoj kaj la evolvigado de kuracoscienco.
Ekde la 20a jarcento la unuokuleco troviĝas ĉefe en bildrakontoj kaj bildstrioj. En kartunoj pri Mr. Bean ofte forkuras unuokula kato.
La kliŝo de piratkapitano kun nigra okulbindo estas konita. En la komiksoj pri Asterikso la okulo sub la okulbindo estas sana, sed ĝi kutimigis al la krepusko.
Sukerbakejo
Sukerbakejo (konvena nomo en Esperanto por la germana Konditorei kaj franca Confiserie aŭ Pâtisserie mankas) estas metiista entrepreno, kiu faras fajnajn kaj dolĉajn bakaĵojn. Plej ofte la produktoj estas vendataj en propra vendejo. Multaj sukerbakejoj ankaŭ praktikas hejmecajn kaj elegantajn kafejojn en kiuj la gastoj povas gustumi la dolĉaĵojn, kafon aŭ aliajn trinkaĵojn, glaciaĵojn k.t.p.. La profesio nomiĝas sukerbakisto aŭ kukisto.
La produktoj de la sukerbakisto estas: tortoj, kukoj. pralinoj kaj glaciaĵoj. Trunkkuko estas la tradicia simbolo de tiu metio
Esperanto kaj Sukerbakejo
En la germana urbo Bergisch Gladbach, urboparto Bensberg ekzistas la sukerbakista majstro Hermann Kroppenburg, kiu parolas Esperanton. La kafejo havas multajn informilojn (menukartojn kaj informilojn) en Esperanto. Vidu: Tie oni ankaŭ trovas kelkajn esperantlingvajn tekstojn.
Olkadoj
La Olkadoj estis tribo supozeble keltibera aŭ ibera, situanta en la teritorioj kie nun estas la provinco Kvenko, kvankam ties loko starigis diversajn hipotezojn. Ili havais kiel najbarojn la povajn karpetanojn okcidente, la arevakojn (situantaj en la teritorioj de la aktuala provinco Gvadalaĥaro) norde, la oretanojn sude, kaj la edetanojn oriente. Okupis la krutajn terojn sude de la Iberia Montaro kaj de la baseno de la rivero Júcar al la sudo de la montaro de Kvenko, jam apartenanta al la keltiberoj, inter la marbordaj ebenaĵoj loĝataj de edetanoj kaj tiuj intermaj de karpetanoj. La arkeologiaj kŭejoj (Iniesta, Barchín del Hoyo, Manchuela kvenka) indikas, ke la tuta teritorio manĉa sude de la Kvanka Montaro estis de ibera kulturo kio situas la Olkadojn ene de la medio de la ibera mondo aŭ oni situu ĝin pli norde, jam en centro de la montaro. Pro ties kontaktoj kun la keltiberoj pro najbareco, plej verŝajne ili suferis ian tipon de kultura influo.
Konstitucia patriotismo
Konstitucia patriotismo estas koncepto rilata al ideologio stamplita de la germana politiksciencisto Dolf Sternberger en 1979 kaj disvastigita sukcese de la filozofo Jürgen Habermas dum la 1980-aj jaroj. Dekomence ĝi estis konceptita kiel respondo al la neceso havigi demokratan enhavon al la germana identeco dum ties rekonstruado post la Dua Mondmilito, post suferi enorman "poluon" fare de la totalisma, antisemida kaj naciisma Tria Regno; aparte ties formulado alportas grandan signifon al la konstruado de modeloj de civilaj socioj post-naciaj post la konstato kaj rekono de la mankoj de la tradicia koncepto de nacio.
La koncepto de konstitucia patriotismo estas rekte interplektita kun la politika tradicio de la respublikismo kaj, kiel tiu, postulas partopreneman konceptigon de la civitaneco, direktita al la serĉado de la komuna bonfarto. Tial, la civitaneco aŭ loĝantaro (respektive individuoj) kiu alproprigas la konstitucian patriotismon ne rilatas unuarange al komuna iama historio aŭ etna deveno, sed ilia kompreno difiniĝas pere de la aliro al komunaj valoroj de demokrata karaktero kiel aperigita en la konstitucio. Tio havas pli da senco kiam oni komparas relative novajn ŝtatojn kiel Australio, Kubo, aŭ Bosnio kaj Hercegovino, kun pli malnovaj ŝtatoj kiel la ŝtato identiĝis delonge kun la nacio, kiel Japanio, Danio aŭ Islando.
Kluzo Ragöse
La kluzo Ragöse - germane Schleuse Ragöse - estas kluzo en la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Ĝi apartenas al la akvovojo Finowkanal. La kluzo situas en la orienta parto de la urba komunumo Eberswalde.
25404 Shansample
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shannon Sample, mentorino de unu finalist(in)o de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008. Ŝi estas instruistino ĉe la Iva E. Wells Middle School de Seneca (Misurio).
Vilma Orosz
Vilma Orosz [oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Orosz Vilma Erzsébet estis hungara aktoro, operetkantisto, subreto. Ŝia kuzino estis Júlia Orosz.
Vilma Orosz naskiĝis la  en Miskolc, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Nacozari
Nacozari de García estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Nacozari de García. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26041.
Habeas corpus
Habeas corpus [habeas korpus] estas latina jura esprimo de homaj rajtoj, originale uzata en la mezepoka Anglio kaj per kiu la juĝisto aŭ juĝistaro ordonis starigi arestiton antaŭ la juĝistaron (se la kaptiton rezervas ne la juĝeja instanco (ekz. polico). Ĝi celis ĉesigi, obstakli la arbitrajn arestojn kaj malliberigojn.
Nacozari
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12751 loĝantojn. El tiuj estis 6575 viroj kaj 6176 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3069,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1100 metroj super la marnivelo.