cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lodewijk van Heiden
Je la apogeo de lia gloro, dekorita per multaj eŭropaj ordenoj, li estis revokita de la caro kaj nomumita al ĉefadmiralo de la rusiaj flotoj kaj guberniestro de Kronstadt. Lodewijk estis estimata de altranguloj kaj malaltranguloj kaj ĉie kie li aperis li eltrudis respekton.
En 1832 li revenis por la lasta fojo en sia naskiĝlando. Li estis solene akceptita en Nederlando kiel monarko. Reĝo Willem I disponigis al li armitan vaporŝipon per kiu li vizitis gravajn lokojn.
Tiel li ankaŭ vizitis sian naskiĝlokon Zuidlaren kie sia famo jam estis antaŭkuregita. Honora gvardio eskortis la admiralon al la urbdomo kaj en lia naskiĝdomo Laarwoud oni oferis al li grandan feston. Li restis dum kelke da tempo en Zuidlaren, sed li ne vere trovis sian lokon tie. Li retiriĝis kaj soleciĝis.
De tempo al tempo oni vidis lin sur la Zuidlaardermeer. Finfine li foriris al la nova mondo Ameriko. Ankaŭ tie li ne trovis sian lokon kaj revenis al Reval (Tallinn). Lia karesnomo BéBé populare fuŝiĝis al Berend Botje.
Kelkaj belgoj havas interesan teorion rilate Lodewijk van Heiden: "Kiam li estus gvidinta la nederlandan mararmeon, Belgio neniam estus farinta memstara".
En Reval Lodewijk malsaniĝis. Li suferis de hidropso kaj mortis je aĝo de 77-jaroj. Reval fariĝis lia lasta ripozejo kaj ne Zuidlaren kiel li mem deziris.
El Tajín
El Tajín estis urbo en Meksiko kaj nun grava arkeologia areo proksime de Veracruz. La urbo gravis en la civilizacio de Totonakoj. En ties lingvo El Tajín signifas "Urbo de la fulmotondro".
Acquacanina
Acquacanina estas komunumo de Italio.
Mülheim-Kärlich
Mülheim-Kärlich estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
956
En la jaro 956 post Kristo okazis, interalie:
HCA
HCA povas rilati al:
Terre di Pedemonte
Terre di Pedemonte estas komunumo de la Komunumaro Melezza kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 2537 loĝantojn laŭ la ciferoj de la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Terre di Pedemonte situas en la suba parto de la valo de la rivero Melezza ĉe ties alfluo al Maggia ĉe la eniro al la Valo Centovalli, proksimume 6 kilometrojn nordokcidente de la urbo Locarno. Ĝi konsistas el la vilaĝoj kaj setlejoj Cavigliano, Pedemonte, Ponte dei Cavalli, Ponte Brolla, Tegna kaj Verscio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,37 km², de kiuj 70,0% estas kovritaj de arbaro, 5,9% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Terre di Pedemonte limas en nordo al Maggia, en oriento al Locarno, en sudo al Losone, en sudokcidento al Centovalli, kaj en nordokcidento al Isorno.
Trafiko
Tra Terre di Pedemonte pasas la kantona ĉefvojo n-ro 560 de Ponte Brolla al la direkto de Domodossola. Tra la komunumaro kondukas la etspura fervojlinio de Locarno al Domodossola, la tiel nomita Centovalli-Fervojo kun haltejoj en, kaj. Laŭlonge de la orienta komunumlimo aliflanke de la rivero Maggia pasas la kantona ĉefvojo n-ro 407 de Locarno al la Valo de la rivero Maggia.
Historio
Dum mezepoko Pedemonte estis najbararo, kiu estis submetita al la Paroĥaro Locarno. En la jaro 1464 ĝi sendependiĝis de la Paroĥaro Locarno kaj fariĝis grandkomunumo, kiu en la jaro 1473 akiris statutojn. En la jaro 1798 Auressio disiĝis de Pedemeonte kaj en 1803 regiono estis integrita al la Distrikto Locarno kaj ĝiaj vilaĝoj Cavigliano, Tegna kaj Verscio fariĝis apartaj komunumoj. En la jaro 2002 unua projekto pri kreo de nova komunumo Terre di Pedemonte malsukcesis en la baloto pro la rezisto de Tegna. En dua baloto en la jaro 2011 la kuniĝo estis akceptita kaj realiĝis la 14-an de aprilo 2013 per la unua elekto de la komunuma konsilio.
5643 Roques
5643 Roques estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomino Françoise Roques, de la Observatorio de Parizo, por ŝia laboro pri la planedaj kaj stelaj diskoj kaj aplikoj por la sistemo Beto Pentrista (β Pic) kaj al duopaj steloj. Ŝi ankaŭ observis la kaŝadojn de steloj farde gigantaj planedoj por analizi la dinamikon de la planedaj atmosferoj.
Bandar Labuan
Bandar Labuan, dum la antaŭa epoko de brita koloniado nomita Victoria, estas urbo de Malajzio. Ĝi situas en la orienta landoparto, sur la insulo Labuano norde de la insulego Borneo kaj la tiea malajzia subŝtato Sabaho, kaj estas la administra centro de la samnoma federacia teritorio Labuano. Laŭ stato de la jaro 2012 la urbo havis loĝantojn.
Faŭno de Eŭropo
La faŭno de Eŭropo estas la aro de ĉiuj bestoj vivantaj en Eŭropo kaj ĉirkaŭaj maroj. Ĉar ne estas natura biogeografia limo inter orienta Eŭropo kaj Azio, eŭropa faŭno estas fakte la okcidenta parto de eŭrazia faŭno.
Origino de la Eŭropa faŭno
La perioda sinsekvo de malvarmaj kaj varmaj epokoj dum la Plejstoceno kaŭzis kontraŭajn reagojn en du malsamaj aroj de vivestaĵoj: unu disvastiĝis dum la varmaj periodoj kaj la alia dum la malvarmaj.
Insektoj, aliflanke, kaj eĉ kelkaj grandaj bestoj (ekzemple brunaj ursoj) movis siajn loĝareojn kun la klimato.
Dum la lasta glaciepoko la ĉeesto de homoj aldonis sian influon al tiu de la klimatŝanĝo. En multaj partoj de Eŭropo la plej grandaj bestoj estis ĉasataj ĝis malapero. La lana mamuto formortis antaŭ la fino de Neolitiko. La lana rinocero, la kaverna pantero kaj la giganta cervo estas aliaj ekzemploj de eŭropaj bestoj formortintaj mallonge antaŭ aŭ mallonge post la fino de la lasta glaciepoko.
Zelandio
Zelandio, ankaŭ konata kiel la Nov-Zelanda Kontinento, estas plejparte subakvigita subkontinento, kiu sinkis forrompiĝinte de Aŭstralio antaŭ 85-60 milionoj da jaroj, apartiĝinte de Antarkto antaŭ inter 130 kaj 85 milionoj da jaroj. Ĝi eble estis tute subakvigita antaŭ ĉirkaŭ 23 milionoj da jaroj, kaj la pleja parto (93%) restas sub la Pacifika Oceano.
Faŭno de Eŭropo
Maroj kaj oceanoj
La maroj kaj oceanoj ĉirkaŭ Eŭropo entenas la sekvantajn ĉefajn bioregionojn:
Zelandio
La areo de Zelandio estas 3 500 000 km², preskaŭ duone granda kiel Aŭstralio. Ĝi estas mallarĝa kaj etendiĝas de Nov-Kaledonio norde ĝis preter la subantarktaj insuloj de Nov-Zelando sude (de latitudo 19° sude ĝis 56° sude, . Nov-Zelando estas la plej granda parto de Zelandio super la marnivelo; Nov-Kaledonio estas la dua plej granda.
Faŭno de Eŭropo
Nesalaj akvoj
Eŭropo enhavas plurajn gravajn nesalajn bioregionojn. Estas konataj proksimume 15000 specioj de bestoj vivantaj en eŭropaj lagoj kaj riveroj.
Teroj
La ĉefaj teraj bioregionoj de Eŭropo estas:
Zelandio
Zelandio subtenas signifan fiŝkaptadan industrion kaj enhavas la plej grandan tergasan kampon de NZ, proksime al regiono Taranaki. La registaro en 2007 donis permesilojn por naftoesplorado en la Granda Suda Baseno. Submaraj mineralaj rimedoj estas fersabloj, vulkanaj sulfidoj kaj feromagneziaj buloj (nodetoj).
Biogeografio
Nov-Kaledonio troviĝas ĉe la norda fino de Zelandio, dum Nov-Zelando leviĝas ĉe la platbordo kiu duonigas ĝin. Tiuj landamasoj estas du kvazaŭinsuloj de la Antarktika Flaŭro, kiu enhavas kaj Araŭkariojn kaj Podokarpacojn. Ĉe Curio Bay, videblas ŝtipoj de fosiliiĝinta arbaro proksime rilata al modernaj kaŭrio (Agathis) kaj norfolka pino (Araucaria heterophylla), kiuj kreskis en Zelandio antaŭ ĉirkaŭ 180 milionoj da jaroj, dum la ĵurasio, antaŭ ol ĝi disiĝis de Gondvano. Tiujn enterigis vulkanaj kotfluaĵoj, kaj iompostiome anstataŭigis silico por produkti fosiliojn nun malkaŝitaj de la maro.
Dum glaciepokoj, pli da Zelandio fariĝas tera anstataŭ mara medio. Ĝis antaŭnelonge oni kredis ke Zelandio ne havis teran mamulan faŭnon, sed la makovro en 2006 de fosilia mamula faŭko el la Mioceno en la Otago-regiono refutis tion.
ANT
La vorto havas plurajn signifojn:
Faŭno de Eŭropo
Teroj
Pluaj bioregionoj estas apud la Nigra Maro kaj en Turkio.
Mamuloj
Listo de familioj de mamuloj vivantaj en Eŭropo (sen formortintaj aŭ freŝe enigitaj):
(*) versajne enkondukitaj en antikva epoko
Masahiro Fukazawa
Masahiro Fukazawa (深澤 仁博, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Albirex Niigata, Montreal Impact, Bangkok United, Singapore Armed Forces, Fourway Rangers, Bontang, Nagaworld kaj Angkor Tiger.
Gerlinde Haid
Gerlinde HAID (fraŭline Hofer; naskiĝinta la en Bad Aussee, mortinta la  en Innsbruck ) estis aŭstra popolmuzikesploristino kaj edzino de la regionhistoriisto kaj verkisto Hans Haid.
Vivo
Post frekvento de la lernejo en Bad Aussee ŝi lernejanis kaj trapasis la abiturientan ekzamenon (1961) ĉe la gimnazio Schloß Traunsee en Altmünster/Distrikto Gmunden. Poste ŝi studis muzikpedagogion kaj germanistikon ĉe la Universitato de Vieno. Fine ŝi ekzamenitis en 1965 por ekrajti instruisti. Inter 1966 kaj 1976 ŝi estis scienca helpistino respektive asistantino ĉe la Instituto pri popolmuzikesplorado kaj etnomuzikologio ĉe la pormuzika altlernejo viena. Krome ŝi studis etnologion kaj muziksciencon en Vieno kaj doktoriĝis en la jaro 1976-a.
Inter 1975 kaj 1989 ŝi estis ĝenerala sekretariino de la Aŭstria popolmuziksocieto (Österreichischen Volksliedwerkes) kaj poste altlerneja asistantino en la insbruka filialo de la konservatorio salcburga Mozarteum. Inter 1994 kaj 2011 (retiriĝjaro) ŝi ordinare profesorinis en Vieno pri historio kaj teorio de popolmuziko. Ŝia ĉefa esplorkampo estis popolmuziko de la Alpoj. Haid estis ankaŭ eldonintino de la serio Schriften zur Volksmusik, kiun fondis Walter Deutsch en 1970 kaj kiu rangis inter la plej profundaj serioj prihistoriaj en tuta Aŭstrio. Ŝi ankaŭ verkis multajn artikolojn pri muzikaj kutimoj kaj popoldancoj por la baza fakleksikono Österreichische Musiklexikon.
Honoroj
En 2003 oni aljuĝis al ŝi la meritkruco "Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst I. Klasse". En la jaro 2010 si ricevis la Walter-Deutsch-premion kio okazas ĉiun duan jaron.
Ĝentileco
Ĝentileco estas virto, kies sekvo estas konsiderema konduto, kiu esprimu respekton al alio. Ĝentila konduto konformas al socia deco. Socie ĝentileco apartenas al moroj, sociologie al sociaj normoj. Tra diversaj kulturoj estas konata la tri "magiaj vortoj" de homrilata ĝentileco: Pardonu, Bonvolu, Dankon.
Sociologoj distingas inter kvar speco de alparolteknikoj (adresigo):
Kantono Wayne (Iovao)
La kantono Wayne - angle Wayne County - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Ĝia administra centro estas la urbo Corydon.
Pliaj urboj estas Allerton, Clio, Humeston, Lineville, Millerton, Promise City, Sewal kaj Seymour.
La kantono situas tute sude en Iovao, kaj dividas limon kun la najbara subŝtato Misurio.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
957
En la jaro 957 post Kristo okazis, interalie:
23727 Akihasan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Akiha (秋葉山 : Akiha-San) norde de Nan'jo en gubernio Jamagata. Tiu monto estas populara kiel loko de marŝado.
Konstanto de Brun
En 1919 Viggo Brun montris ke sumo de inversoj de la ĝemelaj primoj (paroj de primoj kiuj diferenciĝas je 2) konverĝas al matematika konstanto nun nomata kiel la konstanto de Brun por ĝemelaj primoj kaj kutime skribata kiel B2
en kontrasto al la fakto ke sumo de inversoj de ĉiuj primoj malkonverĝas. Se la sumo de inversoj de ĝemelaj primoj malkonverĝus, ĉi tio estu pruvo de la ĝemela prima konjekto. Sed pro tio ke ĝi konverĝas, oni ankoraŭ ne scias ĉu estas malfinie multaj ĝemelaj primoj. Simile, se ĝi estus pruvite ke konstanto de Brun estas neracionala, la ĝemela prima konjekto devus sekvi tuj, ĉar sumo de finia kvanto de racionalaj nombroj estas racionala.
Kribrilo de Brun estis rafinita de J. B. Rosser, G. Ricci kaj la aliaj.
La plej bona pritakso ĝis nun estas donita de Paskal Sebah kaj Patrick Demichel en 2002 uzante ĉiun ĝemelaj primoj supren ĝis 1016:
Estas ankaŭ konstanto de Brun por primaj kvaropoj. Prima kvaropo estas paro de du ĝemelaj primaj paroj, apartigita per distanco de 4 (la plej malgranda ebla distanco). La unuaj primaj kvaropoj estas (5, 7, 11, 13), (11, 13, 17, 19), (101, 103, 107, 109). Konstanto de Brun por primaj kvaropoj, skribata kiel B4, estas la sumo de la inversoj de ĉiuj primaj kvaropoj:
kun valoro:
Kuala Terengganu
Kuala Terengganu  estas urbo de Malajzio, kiu ricevis sian urban statuson nur komence de la jaro 2008. Ĝi situas en la okcidenta landoparto, en Duoninsula Malajzio, kaj estas la administra centro de la subŝtato Terengganuo. Laŭ stato de la jaro 2009 la urbo havis loĝantojn.
Cistei
Cistei (ĉistei) (hungare:Oláhcsesztve, germane:Thalmühl) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 708 loĝantojn (rumanoj); en 1992 671 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1461. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Mihalţ.
Stacio Hashimashiyakushomae
Stacio Hashimashiyakushomae (japane: 羽島市役所前駅 [Haŝimaŝijakuŝomae-eki], angle: Hashimashiyakushomae Station) estas fervoja stacio en Haŝima, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 1 linion de Meitetsu: Linio Meitetsu-Takehana.
Hugo Santiago Muchnik
Hugo Santiago Muchnik (Bonaero, 12-a de decembro 1939 -- Parizo, 27-a de februaro 2018) estis argentina kinreĝisoro. Li faris kinarton de avangardo, eksperimenteman rilate al la muntado konsiderita klasika kaj karakterizitan pro sia profundeco kaj ribelemo. Ĝi estas konsiderata reĝisoro de kulto, axutoro de influa kaj nepopulara filmaro.
Li studis filozofion kaj literaturon en la Universitato de Bonaero, kie li interkonatĝis kun Jorge Luis Borges. En 1959, li ricevis stipendion kaj veturis al Parizo, kie dum sep jaroj li estis helpanto kaj disĉiplo de Robert Bresson. Li revenis fine de la 1960-aj jaroj al Bonaero kaj filmis Invasión, kun scenaro originala de Borges kaj Adolfo Bioy Casares.
Denove en Francio, li denove kunlaboris kun Borges kaj Bioy en Les autres, en hispana lingvo Los Otros (1974): nome la historio de viro kiu perdas sian filon kaj suferas serion de metamorfozoj kiam klopodas esploradi la kaŭzojn de tiu morto. La filmo okazigis skandalon dum sia projekcio en Cannes. En Écoute voir..., en kastilia lingvo El juego del poder (1979) Catherine Deneuve ludas rolon de speco de Philip Marlowe en ina versio kiu rezultas interplektita en aranereto de sektoj kaj modernaj teknologioj. La lasta filmo estis Las veredas de Saturno, en franca Les Trottoirs de Saturne (1985, kun scenaro de la argentina verkisto Juan José Saer).
Jan Brożek
Li naskiĝis en Kurzelów (antaŭe vojevodio de Sandomierz, nun distrikto Włoszczowski) en urbana familio.
En 1604 komencis studi ĉe filozofia fakultato de la Krakova Akademio. Akiris ankaŭ doktorecon pri medicino ĉe Universitato de Padovo. Verkis pri nombroteorio, geometrio kaj ankaŭ pri medicino, teologio kaj geodezio. Estis adepto de la teorio de Kopernik. En 1620 eldonis aritmetikan lernolibron Arithmetica integrorum. En 1625 oni publikigis unu el la plej gravaj liaj verkoj, Gratis, forme de satira dialogo kontraŭ la ordeno de Jezuitoj konfliktita tiutempe kun la Krakova Akademio. En 1638 eldonis Apologia pro Aristotele et Euclide (Apologio de Aristoteleso kaj Eŭklido). Li estis la unua biografiisto de Koperniko, kolektis multajn memoraĵojn pri li. Tamen parto de ili perdiĝis post la morto de Brożek.
La sciencon li traktis komplekse. Liaj interdisciplinaj kapabloj manifestiĝadis foje en surpriza maniero. Li solvis matematike jenan problemon de biologio: Kial abeloj konstruas mielĉelaron en la formo de sesanguloj? Brożek rimarkis, ke por kovri surfacon per plurlateroj, oni devas kunmeti ses triangulojn samlaterajn aŭ kvar kvadratojn aŭ tri seslaterojn. Ĉar ĉe la samaj perimetroj seslatero havas la plej grandan surfacon, tial sesangula ĉelo posedas la plej grandan volumenon kun la plej malgranda foruzo de la materialo (vakso). Lin okupigis ankaŭ amikeblaj nombroj. Solvis izoperimetrian problemon.
Dum multaj jaroj Brożek loĝis en Międzyrzec Podlaski. De 1632 ĝis morto en 1652 estis paroĥestro de romkatolika paroĥejo sub la alvoko al la sankta Apostolo Bartolomeo en Staszów.
Jan Brożek establis por la Krakova Akademio du fondaĵojn, i.a. por aĉetado de matematikaj libroj kaj astronomia ilaro. Li transdonis al la supera lernejo sian bibliotekon, kaj ankaŭ la plej malnovan, konservitan ĝis nia tempo, globuson kun markita Ameriko, nomata Jagelona Globuso de ĉirkaŭ 1510. Laŭ lia nomo oni nomis Collegium Broscianum de la Jagelona Universitato - la universitatan konstruaĵon sur la krakova Malnova Urbo, straton en Krakovo, straton en Varsovio kaj unu el la pli grandaj loĝkvartaloj de Włoszczowa.
Verkoj
- Gratis, albo Discurs I Ziemianina z Plebanem (Gratis, or Discourse I between the Squire and the Vicar)
- Przywiley, albo Discurs II Ziemianina z Plebanem (Privilege, or Discourse II between the Squire and the Vicar)
Kantono Wayne (Kentukio)
Kantono Wayne aŭ angle Wayne County estas kantono en la usona ŝtato Kentukio. Ĝia administra centro estas la urbo Monticello, nomata laŭ la kampara bieno Monticello de Thomas Jefferson, la 3-a prezidanto de Usono kaj aŭtoro de la Usona Deklaro de Sendependeco.
Dum la jaro 2000 la kantono havis 19.923 loĝantojn.
Municipoj de Rumanio
Municipoj de Rumanio ( municipiu) estas iom grandaj urboj de Rumanio, kiuj formale ricevis tiun ĉi statuson. Tiu do estas pli alta ol la statuso de simpla urbo (oraș) aŭ komunumo (comună).
5644 Maureenbell
5644 Maureenbell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Municipoj de Rumanio
Oni dividas la municipojn al tri rangoj: rangon 0 havas nur la ĉefurbo Bukareŝto, rangon 1 havas la sekvaj 11 plej grandaj urboj. La ceteraj 91 municipoj havas rangon 2. Al la ne-municipaj urboj oni foje atribuas rangon 3.
La kriterioj por esti agnoskita kiel municipo estas difinitaj per leĝo :
Municipoj oficiale ne havas substrukturon, sed grandajn municipojn oni tamen dividas al kvartaloj (cartier). Escepto estas la municipo Bukareŝto, kiu havas karakteron similan al la distriktoj kaj estas dividita al ses sektoroj.
La vorto municipiu ne estas multe uzata en parola lingvo; oni parolas pri "urbo" (oraș); sed el administra vidpunkto la statuso ja gravas. Antaŭ la dua mondmilito municipoj eĉ estis egalrangaj al distriktoj.
Kei Mikuriya
Kei Mikuriya (御厨 景, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos kaj Vegalta Sendai.
Stromo
La vorto havas plurajn signifojn:
Listo de asteroidoj (133001–134000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam iliaj orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post iliaj malkovroj. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Otto Ender
Otto ENDER (naskiĝinta la 24-an de decembro 1875 en Altach, mortinta la 25-an de junio 1960 en Bregenz) estis aŭstra politikisto.
Li jam frue membriĝis al la Kristansociala partio. Post la Unua mondmilito li favoris en la funkcio de ministroprezidento de Vorarlberg la unuiĝon de Vorarlberg al Svislando. Tiun funkcion li havis - kun interrompoj - de 1918-34. De decembro 1930 ĝis junio 1931 li estis kanceliero de la respubliko. Kiel ministro pri konstituciaj demandoj (1933/34) en la kabineto de Engelbert Dollfuß li ĉefe responsis por la ellaborado de la konstitucio laŭ klasoj (Ständestaat), kiu ekvalidis la 1-an de majo 1934. De 1934-38 li estris la ĉefan federacian oficejon pri financoj (Rechnungshof).
Acqualagna
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj.
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Vinilkosmo-kompil' (unua volumo)
Vinilkosmo-kompil' estas kompilo eldonita en 1995 de franca firmao Vinilkosmo, kiu enhavas popon, rokon kaj folkloron en Esperanto. Multaj diversaj artistoj partoprenis per po unu kanto.
La dua volumo de la kompilo estis eldonita per Vinilkosmo en 1996.
Odenthal
Odenthal estas komunumo en Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Rhein-Berg (Rheinisch-Bergischer Kreis) kaj la distriktaro Kolonjo de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Odenthal estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Naturhistoria Muzeo de Schleusingen
La Naturhistoria muzeo de Schleusingen (Naturhistorisches Museum) troviĝas en la kastelo Bertholdsburg en Schleusingen, Germanujo (Burgstraße nr 6).
Historio de la kastelo kaj de ĝia uzo
Muzea utiligo komenciĝis en la 1934-a jaro kun geologia regionhistoria muzeo nomita Franke-Zimmer. En 1953 sekvis la Hennebergisches Heimatmuseum, kiu ĝis nun liveras la fundamenton por la regionistoriaj partoj de la elmontritaĵoj.
Muzeo pri naturscienco
Informas oni la vizitantojn ankaŭ pri la estiĝo de la turingia montaro. Pluse admireblas (ekde 2006) la juvelaj ŝtonoj de duko Anton Ulrich de Meiningen (1687-1763). Ekde 2001 pejzaĝekologia ekspozcio de 800 kvadratmetroj kompletigas la rondiradon natursciencan. Ĝian instalon subtenis la fondaĵo Deutsche Bundesstiftung Umwelt.
Prezentatas tempovojaĝo tra prahistoriaj pejzaĝoj kun modeloj kaj fosilioj de arbofilikoj, saŭroj, ŝarkoj, praelefantoj ĝis la nunaj vivospacoj en la Liberŝtato Turingio. Eblas aŭdi, flari, vidi, tuŝi la tuton. Kulmino estas la skeletoj de sudturingiaj dinosaŭroj kun longo de inter 5-6 metroj.
Aliaj muzeaj sekcioj
Krom ekspozicio pri la urba historio (600 kvadrametroj) eblas postflari la spurojn de la grafolando de Henneberg, la henneberg-ajn agadon en monstampado, paperfarado kaj libropresado (ekde 1555). Videblas krome belega kaj granda vandpentraĵo pri Herkulo.
Antikoagulanto
Antikoagulanto estas kemia substanco, kiu malhelpas aŭ malpliigas la sangokoaguliĝon, plilongigante la koaguliĝan tempon. Ĝi estas konata komune ankaŭ kiel sango-maldensigilo.
Naturhistoria Muzeo de Schleusingen
Aliaj muzeaj sekcioj
Juvelo estas ankaŭ la publike ne alirebla kaj kvazaŭ komplete konserviĝinta historia gimnazia biblioteko (1577-1958) kiun fondis Joachim Zehner. Tamen el ĝi videblas almenaŭ kelkaj libroj.
Sub la titolo La henneberg-a dinastio kaj la evoluo de henneberg-a eturbo malfermitis ekspoziciero kiu substrekas la profilon de Kastelo Bertholdsburg kiel regionhistorie grava elmontrejo.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 144-145
Antikoagulanto
Iuj el ili aperas nature ĉe sangosuĉantaj bestoj, kiel hirudoj kaj moskitoj, ĉe kiuj antikoagulanto helpas teni la mordan regionon sufiĉe longe sen-koagulado, por ke la besto akiru iom da sango. Kiel klaso de medikamentoj, antikoagulantoj estas uzataj en terapio por trombaj malsanoj. Trabuŝaj antikoagulantoj estas prenitaj de multaj homoj en formo de pilolo aŭ tablojdo, kaj diversaj intravejnaj antikoagulaj dozaj formoj estas uzataj en hospitaloj. Iuj antikoagulantoj estas uzataj en medicina ekipaĵo, kiel ekzemple provtuboj, sangotransfuzaj sakoj, kor-pulmaj maŝinoj kaj dializa ekipaĵo. Unu el la unuaj antikoagulantoj, Warfarin estis komence aprobita kiel rodenticido.
Antikoagulantoj estas proksime rilataj al kontraŭtrombaj drogoj kaj trombolizaj drogoj per manipulado de la diversaj vojoj de sanga koaguliĝo. Specife, kontraŭtrombaj drogoj malhelpas trombocitajn agregadojn (kuniĝon), dum antikoagulantoj malhelpas specifajn vojojn de la koagula obliĝo, kio okazas post la komenca trombocita agregado kaj finfine kaŭzas formadon de fibrino kaj stabilaj agregitaj trombocitaj produktoj.
Alincourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Katolikaj epistoloj
En la Nova Testamento estas inkluzivitaj sep epistoloj ne redaktitaj de Paŭlo de Tarso kaj kolektitaj sub la nomo de katolikaj epistoloj aŭ universalaj epistoloj. Eble tiu epiteto ŝuldas al la fakto ke ili ne estas adresitaj al preciza adresito, sed koncernas ĉiujn kristanojn. La aŭtoroj estas tradicie identigitaj en Petro apostolo, Sankta Johano la Evangeliisto, Jakobo kaj Judaso, (sed la preciza identigo de la lastaj du estas pli malfacila.)
Origeno de Aleksandrio, "Patro de la Eklezio" de la 3-a jarcento, inkluzivas ankaŭ la ''epistolon de Barnabaso.
Epistoloj de Petro
Temas pri du epistoloj sen preciza adresitaro; la dua, krome, laŭ esploristoj, eble estas pseŭde atribuita.
Epistolo de Jakobo
De Jakobo estas konata nur tiu epistolo. La aŭtoro sin prezentas en la versego 1,1 kie "Jakobo, servisto de Dio kaj de la Sinjoro Jesuo Kristo". La identigo, tamen, malfacila ĉar en la Nova Testamento estas almenaŭ kvin posedantoj de tiu nomo. . Eble, ne temas pri Jakobo la pli aĝa "filo de Zebedeo", do frato de Johano, kiu estis la unua apostolo martirigita en 44 de Herodo ((Agoj, 12, 1-2).). Du eblaj hipotezoj, atribuas tiun epistolon al Jakobo la pli juna, "filo de Alfeo", alia apostolo, aŭ al Jakobo la Justulo, unu de la “fratoj” de Jesuo.
Epistolo de Judaso
Rilate Judason (oni vidu lin ne identigi kun “Judaso Iskarioto” kiu post sinmortigo estis anstataŭata de Sankta Matiaso), aŭtoro de epistolo de Judaso, valoras la sama noto uzita por Jakobo: ankoraŭ nun oni ne certas ĉu temas pri la apostolo Judaso Tadeo aŭ unu el la ”fratoj” de Jesuo.
Harry Dexter White
Harry Dexter White (29a de oktobro, 1892 – 16a de aŭgusto, 1948) estis veterana funkciulo de la Usona Departemento de la Trezorejo. Laborante kun la Sekretario de la Trezorejo, nome Henry Morgenthau, Jr., li helpis starigi la usonan financan politikon al la Aliancanoj de la Dua Mondmilito. Li estis poste akuzita je spionado pro trapasado de informo al Sovetunio.
Li estis usona funkciulo en 1944 en la konferenco de Bretton Woods kiu establis la postmilitan ekonomian ordon. Li dominis la konferencon kaj trudis sian rigardon al la postmilitaj financaj institucioj super la malakceptoj fare de John Maynard Keynes, nome la brita reprezentantoj. En Bretton Woods, White estis la ĉefa arkitekto de la Internacia Monunua Fonduso kaj de la Monda Banko.
White estis akuzita en 1948 je spionado favore al Sovetunio, kion li absolute neis. Kvankam li neniam estis membro de la Usona Komunista Partio, lia statuso kiel soveta informanto estis ŝajne konfirmita per elklasifikitaj dokumentoj de FBI rilate al la interkaptado kaj dekodigado de sovetaj komunikoj, konata kiel Venona Projekto.
Ĉielinsulo
Ĉielinsulo, naturinsulo aŭ arbarinsulo estas monto, izolita de la ĉirkaŭantaj malaltaĵoj kaj kun drame diferenca medio, cirkonstancoj kiuj, en kombinaĵo kun la altecozono de ekosistemoj, havas signifajn konsekvencojn por la naturaj vivejoj. Endemiismoj, laŭaltituda migrado kaj relikvaj populacioj estas iuj el la naturaj fenomenoj troveblaj en ĉielinsuloj.
La kompleksa dinamiko de specia riĉeco en ĉielinsuloj altiras la atenton de de la biogeografio, kaj simile la biodiverseco gravas por la konserva biologio. Unu el la ŝlosilo-elementoj de ĉielinsulo estas la disigo per fizika distanco de aliaj montaroj, kio rezultigas biotopan insulon, kiel arbaron ĉirkaŭatan de dezerto.
Iuj ĉielinsuloj servas kiel rifuĝejoj por borealaj specioj sursabliĝitaj kaŭze de varmiĝantaj klimatoj depost la lasta glaciepoko. En aliaj kazoj, limigitaj populacioj de plantoj kaj bestoj emas al speciigo, la sama procezo kiu okazas en oceanaj insuloj kiel la Galapagoj.
Origino de la termino
La termino estis popularigita fare de la natur-aŭtoro Weldon Heald, loĝanto de sudorienta Arizono. En lia libro el 1967, Sky Island, li demonstris la nocion, priskribante veturadon ekde la urbo de Rodeo, Nova-Meksiko, en la malaltaĵa Sonora-Dezerto, al pinto en Ĉirikahua-Montaro, 56 km for kaj altitudine 1 707 m pli alta. Suprenirante ekde la varmega, arida dezerto, la medio transiras al herbejo, tiam al kverka-pina duonarbaro, pina arbaro, kaj finfine al picea-abia-popla arbaro. La livro mencias la nocion de biomo, sed preferas la terminologion de vivozonoj, kaj referencas al verkoj de Clinton Hart Merriam. La livro ankaŭ priskribas la bestiaron kaj vivkondiĉojn en Ĉirikahua-Montaro. Ĉirkaŭ la sama periodo, la ideo de montaraj insuloj kiel insuloj de vivloko influis sciencistoj kaj estis uzita far tiaj popularaj verkistoj kiaj David Quammen kaj John McPhee. . Tiu nocio apartenas al studo de insula biogeografio. Ĝi ne estas limigita al montaroj en sudokcidenta Nordameriko sed estas aplikebla al montaroj, altaĵoj, kaj masivoj tra la mondo. Multe pli frue, la ĉielinsulo-nocio estis menciita en 1943 far Natt N. Dodge en artikolo en Arizona Highways magazine kiam li referencis al Ĉirikahua-Montaro en sudorienta Arizono kiel ". . . montara insulo en dezerta maro".
Karakterizoj
Verŝajne la plej pristuditaj ĉielinsuloj troviĝas en Nordameriko, nome la madreaj arbarinsuloj en la usonaj subŝtatoj de Nova-Meksiko kaj Arizono kaj en la meksikaj subŝtatoj de Ĉiuaŭo kaj Sonoro. Tiuj multnombraj montaroj estas interligitaj laŭ ĉeno kiu konektas la nordan ekstremon de Okcidenta Patrinmontaro al suda Rokmontaro. Ĉielinsuloj de centra kaj norda Roka Montaro en Usono ofte nomiĝas insulaj montaroj, speciale ĉe la loĝantaro kiu vivas enrigarde de tiuj monto-insuloj ĉirkaŭataj de ebenaĵoj. Iuj pli nordaj ekzemploj estas Krezi-Montaro, Kasle-Montaro, Birspaŭ-Montaro, Hajvud-Montaro, kaj Eta Roka Montaro, ĉiuj en la usona subŝtato  Montano. Ĉiu el tiuj montaroj estas arbarizita kaj havas tundron kaj neĝan akumuladon super la arbolimo, sed ne estas konektita al neniu ajn alia per arbarizitaj krestoj; la montaroj estas tute ĉirkauataj de senarba herbejo kaj/aŭ duonarida arbustaro sube. Aliaj bone konataj nordamerikaj ĉielinsuloj estas la grand-basenaj montarbaroj, kiel Blanka Montaro, Monto Santa Jacinto en Kalifornio, kaj Akvofonto-Montaro apud Lasvegaso, Nevado. Unu el la unikaj aspektoj de ĉielinsuloj de la usona-meksika limo-regiono estas la mikso de flaŭraj afinecoj, tiu estas, la arboj kaj plantoj de pli altaj altitudoj estas pli karakterizaj de nordaj latitudoj, dum la plantaro de la pli malaltaj altitudoj havas ligilojn al dezerto kaj al pli sudaj montaroj. Iuj unikaj plantoj kaj bestoj troveblas en tiuj ĉielinsuloj, kiel Yucca schottii (asparagaloj), ruĝa tamiosciuro (Tamiasciurus hudsonicus grahamensis), Pyrgulopsis thompsoni (moluskoj), kaj Plethodon neomexicanus (salamandroj).
Iuj montaraj specioj ŝajne disvolviĝis ene de sia nuntempa arealo, adaptiĝintaj al sia loka medio, kiel Sorex lyelli. Tamen, ankaŭ estis rimarkita ke iuj izolitaj ekosistemoj emas laŭgrade perdi speciojn, ĉar etaj eninsuligataj populacioj estas vundeblaj por la fortoj de formorto, kaj la izoliteco de la vivejo reduktas la eblecon de koloniigo per novaj specioj. Plie, iuj specioj, kiel la griza urso, bezonas gamon da biotopoj. Tiuj ursoj historie vivis en la arbaroj kaj herbejoj trovitaj en la madreaj ĉielinsuloj, same kiel en tiaj pli malaltaĵaj vivlokoj kiaj ĉeriveraj areoj. Grizaj ursoj estis ekstermitaj en la regiono en la 20-a jarcento. Sezonaj movadoj inter altaĵaj kaj malaltaĵaj vivejoj povas esti speco de migrado, kiel tiuj kiuj estas enterprenitaj de la montokoturno de la grand-basena montaro. Tiuj birdoj vivas alt-altitude kiam la neĝo malĉeestas, kaj anstataŭ migri suden por la vintro, ili migras suben.
Sed, iom konfuzante, ĉielinsularo aŭ eĉ la valoj inter la ĉielinsuloj, povas agi ne nur kiel bariero por biologia disvastiĝo, sed ankaŭ kiel vojo por migrado. Ekzemploj de birdoj kaj mamuloj kiuj profitas de la madrea insularo por etendi siajn arealojn norden, estas la eleganta trogono kaj la blanknaza nasuo.
Holden Caulfield
Holden Caulfield estas fikcia rolulo de la aŭtoro J. D. Salinger en lia romano de 1951 nome La Gardisto en la Sekalo. Ekde la publikigo de la libro, Holden estas ikono de la adoleska emo al ribelo kaj angoro, kaj nune staras inter la plej gravaj roluloj de la usona literaturo de la 20a jarcento. La nomo Holden Caulfield estis uzata jam en nepublikigita rakonto verkita en 1942 kaj unuafoje aperinta presita en 1945.
La centra figuro de tiu romano, Holden Caulfield, fariĝis ikono por kontraŭeco kaj rezisto adoleskulaj. La rakonto sekvas la spertojn de Holden en Novjorko en la tagoj post eksigo de Pencey Prep, lernejo universitat-prepara. En la libro, Holden perceptas kaj kritikas diversajn falsaĵojn kaj ŝajnojn kaj bedaŭras la perdon de mal-kulpo.
Pro klopodo "savi" la ĉefrolulo akre kontraŭstaras siajn proprajn kolegojn aŭ aliajn rolulojn kaj bedaŭras la morton de lia frato (kio tre verŝajne malstabiligis lian menson) kaj bone rilatas apenaŭ nur kun sia pli juna fratino Phoebe.
Kontraŭe al tiu sava dediĉo, Holden preskaŭ ĉiam fiaskas rilati kun aliuloj, kverelas kun siaj kolegoj kaj proksimuloj, malprofitas helpon de instruistoj, intimas nek kun la gepatroj nek kun la fianĉeblaj amikinoj kaj eĉ miskomprenas bonan traktadon de instruisto kvazaŭ tiu estus delogulo.
Biribao
Annona mucosa aŭ Biribao  specio el la  familio anonacoj (Annonaceae). Ĝia origino estas la meksikaj subŝtatoj Verakruco kaj Ĉiapaso, Belizo, Kostariko, Honduro, Nikaragvo, Panamo, Hispaniolo, Gvadelupo, Martiniko, Portoriko, Trinidado, Gujano, Venezuelo, Bolivio, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj la brazila subŝtatoj Acre, Amazonas, Bahia, Mato Grosso, Minas Gerais, Parao, Rio Grande do Sul, Rio de Janeiro, Sao Paulo. Ĝi estas tre ŝatata pro siaj bongustaj fruktoj kaj estas ofte kultivataj en la Tropikoj.
Popolaj nomoj
La frukto estas konata internacie per sia brazila nomo Biribá. Pliaj nomoj estas Wild sugar apple (angla), Biribazeiro (Brazilo), mulato (Kolombio), nabosa/zambo (Meksiko), cachiman (Guadalupo, Portoriko) kaj aratiku. Taŭga nomo en Esperanto ŝajnas biribao.
Priskribo
Annona mucosa estas rapide kreskanta tropika arbo, kiu atingas alton de 15 metroj.
Daŭras 4 jaroj ĝis kiam la arbo frukta la unuan fojon. La frukto estas kor- aŭ konusforma, en nematura stato verda kaj mature flava. Ĝi pezas inter 0,2 kaj 1 kg. La fruktŝelo havas simile al duriano multajn pikilojn, kiuj estas pli molaj. La pikiloj fariĝas pli kaj pli nigraj dum la maturiĝo. La fruktkarno estas kremeca kaj dolĉa kun aromo de citruso. Ĝi entenas multajn nigraj, ne manĝeblaj semoj.
Supermolekula kemio
La supermolekula kemio estas interfaka scienco, sisteme kaj racie estiĝinta ĉe la fino de la sesdekaj jaroj de la pasinta jarcento, kiu repreninte principojn kaj konceptojn de la moderna kemio estiĝas hodiaŭ esplorkampon larĝe ekspansiantan.
La nuna difino larĝe akceptita pri supermalekula kemio referencas al Jean-Marie Lehn (1978) kiu tiel ĝin priskribas: Kemio de la molekulaj agregaĵoj de la plej alta komplekseco rezultantaj el la asocio de du aŭ pli kemiaj specioj kunligitaj per intermolekulaj fortoj.
Tiu disciplino, se oni volas atentigi pri studceloj, inklinas fokusiĝi sur multmolekulaj sistemoj prefere ol sur la molekulo]]j. Bazajn gravojn ĉi-kaze ricevas la kalkuloj de teoria kemio por la projektado de novaj kombinaĵoj kaj helpo de molekula mekaniko por la determino de la spaca tridimensia strukturo
Ekzemploj de supermolekulaj kombinaĵoj
Sennombraj specioj kaj procezoj povas esti konsiderataj supermoleulaj.
En biokemio oni pensu apenaŭ al proteinaj makromolekuloj, al la nukleaj acidoj, al la porfirinaj sistemoj kiai la klorofilo, la citroklomo ktp.
En organika kemio, oni pensu al la eteroj kronaj influantaj sur metalaj kationoj, al la klatratoj idrataj kiel (H2O)6 (CH4), kombinaĵoj akiritaj per analogoj de la ureo.
Aplikadoj
La supermolekula kemio kaj progreso de la molekula memkunmuntado trovas aplikadon en la kreado de novaj materialoj. Eblas kombini grandajn strukturojn utiligante la kemiajn sintezojn startante el molekuloj malpli kompleksaj. Tia alirotipo estas profitita de la nanoteknologio.
Alia grava profitaĵo okazas en la katalizo, kie la nekovalentaj interagoj havas gravan rolon en la favorado de iuj reagaj ekscitiĝoj. Krome estas utiligataj sistemoj kiel miĉeloj kaj dendrimeroj por krei reagajn mikromediojn.
Jam la aplikaĵoj de la supermolekula kemio sennombras kies efikojn invadas la ĉiutagan vivon
Konstanca (dukino de Bretonio)
Konstanca (naskiĝis en 1161, mortis la 5-an de septembro 1201) estis hereda dukino de Bretonio de 1166 ĝis 1201.
Ŝi estis la sola ido de Konan la 4-a de Bretonio kaj Margareta de Huntingdon, nepino de Reĝo Davido la 1-a de Skotlando.
En 1181 pro diplomataj kialoj la dudekjara Konstanca devis edziĝi al Gotfredo, kvara filo de Henriko la 2-a (Anglio) kaj Eleonoro de Akvitanio. Ili havis tri infanojn:
Per sia edziĝo al Konstanca, Gotfredo estis jure duko de Bretonio, kaj li malpermesis Konstancon fari decidojn pri la duklando. Tamen en 1186 li mortis pro turnira akcidento ĉe Parizo: verŝajne li estis mortige piedpremigata de ĉevalo. Post tio Konstanca regis Bretonion.
Henriko la 2-a aranĝis duan edziĝon (kiu okazis la 3-an de februaro 1188), al Ranulf de Blondeville (6-a Grafo de Chester). En 1191 Rikardo la 1-a (Anglio) proklamis Arturon, la filon de Konstanca, sia heredonto, prefere al sia frato Johano.
Por pligrandigi la rangon de Arturo, Konstanca la igas agnoski dukon en 1196, sed ne abidkis kaj adis regi. Ŝiaj rilatoj kun Ranulf malfacilis. La saman jaron Ranulf eĉ enkarcerigis sian edzinon en Normandio. Sekvis ribeloj en Bretonio, kaj en 1198 Ranulf devis liberigi ŝin. Post tio Konstanco aranĝis la nuligon de la geedzeco. En 1199 ŝi denove edziĝis, al Guy de Thouars.
Konstanca favoris aliancon kun la franca reĝo Filipo la 2-a, kiu, post la morto de Rikardo la 1-a en 1199, agnoskis Arturon Duko de Bretonio kaj Grafo de Majno, Poitou kaj Anĵuo. La angla reĝo Johano invadis Francion en 1202. Dum Arturo sieĝis sian avinon, Eleonoron de Akvitanion, armeo de Johano surprizis kaj kaptis lin. Arturo mortis - verŝajne murdite - en 1203. Ankaŭ kaptata estis Eleonoro, filino de Konstanca.
Konstanca kaj Guy havis tri filinojn: Konstanca mortis ĉe Nantes la 5-an de septembro 1201, post kiam ŝi naskis ĝemelinojn, kaj entombiĝis en Nantes.
Teoremo de Brun
En matematiko, teoremo de Brun estas rezulto en nombroteorio pruvita de Viggo Brun en 1919. Ĝi havas historian gravecon en la enkonduko de kribrilaj manieroj.
Estu P(x) kvanto de primoj p ≤ x tiaj ke ankaŭ p + 2 estas primo. Alivorte, P(x) estas la kvanto de paroj de ĝemelaj primoj. Tiam, por x ≥ 3:
por iu pozitiva konstanto c.
Ĉi tiu rezulto montras ke sumo de inversoj de ĉiuj ĝemelaj primoj konverĝas; en aliaj vortoj la p koncernataj estas malgranda aro. En eksplicitaj terminoj la sumo
konverĝas, kaj ĝia valoro estas sciata kiel konstanto de Brun. Malsimile al la okazo por ĉiuj primoj, oni ne povas konkludi de ĉi tiu rezulto ke estas malfinia kvanto de ĝemelaj primoj kaj tiel pruvi la ĝemelan priman konjekton.
Frigyes Solymosi
Frigyes Solymosi [fridjeŝ sojmoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Solymosi Frigyes estas hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990), membro de Academia Europaea (1992).
Frigyes Solymosi naskiĝis la  1931 en Kistelek, li mortis la {daton|22|julio}} 2018 en Szeged.
Biografio
Frigyes Solymosi frekventis universitaton en Szeged inter 1951-1955, poste tuj li restis en la universitato por esplori kaj instrui. Li doktoriĝis en 1967 antaŭ la akademio. Inter 1984-1996 li estis katedrestro. Li ofte estis gastoprofesoro ekzemple en Kembriĝo, Berlino, Parizo. Li partoprenas en redaktadoj de Journal of Catalysis, a Catalysis Letters ktp. Li okupiĝas ekzemple pri kemia kinetiko. Li ricevis 4 premiojn inter 1972-2003.
Gyula Rudnay
Gyula RUDNAY [djula rudnai], hungare Rudnay Gyula estis elstara hungara pentristo, grafikisto, profesoro, membro de Societo Szinyei Merse Pál.
Gyula Rudnay naskiĝis en la 9-an de januaro 1878 en tiama Pelsőc (nun Plešivec, Slovakio), li mortis en la 4-an de januaro 1957 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Rudnay studis en Hungara Belarta Altlernejo en Budapeŝto inter 1893–1894, poste ĝis 1902 en Munkeno, sed ĉiusomere li aliĝis al Artistkolonio de Nagybánya. Li vizitis ankaŭ Romon kaj Parizon. Komence de la 20-a jarcento li pentradis en Budapeŝto. Lia ekspozicio en 1918 portis sukcesojn, same en 1924 en Vieno. Ekde 1922 li instruis en la altlernejo, kie li estis rektoro en la studjaro de 1939. En 1947 li fondis artistkolonion en Baja. Post 2 jaroj li ricevis premion Kossuth.
Roscoe Arbuckle
Roscoe Conkling "Fatty" Arbuckle (24a de Marto, 1887 – 29a de Junio, 1933) estis usona aktoro, komediisto, reĝisoro kaj scenaristo de muta kino. Startinte el la entrepreno Selig Polyscope Company li poste translokiĝis al Keystone Studios, kie li laboris kun Mabel Normand kaj Harold Lloyd. Li estis mentoro de Charlie Chaplin kaj malkovris la talentajn eblojn de Buster Keaton kaj Bob Hope. Arbuckle estis unu el la plej popularaj steluloj de muta kino de la 1910-aj jaroj, kaj tuj iĝis unu el la plej bone pagataj aktoroj de Holivudo, subskribinte kontrakton en 1920 kun Paramount Pictures por 1 miliono da dolaroj (koresponda al proksimume 14,000,000 da dolaroj en dolaroj de 2017).
Inter Novembro 1921 kaj Aprilo 1922, Arbuckle estis la akuzito en tri tre disvastigitaj juĝoj pro la rabado kaj nevola murdo de la aktorino Virginia Rappe. Rappe malsaniĝis dum festo gastigita de Arbuckle en la Hotelo Sankta Francisko en San Francisco en Septembro 1921; ŝi mortis kvar tagojn poste. Arbuckle estis akuzita de la konatuloj de Rappe pro rabado kaj hazarda murdo de Rappe. Post la du unuaj juĝoj, kiuj rezultis en ne interkonsentitaj decidoj, Arbuckle estis senkulpigita en la tria juĝo kaj ricevis formalan verkitan aserton de apologio el la ĵurio.
Spite la senkulpigon de Arbuckle, tiu skandalo ruinigis sian figuron kiel pionira komikisto. Post la juĝoj, liaj filmoj estis malpermesitaj kaj estis publike iel forgesita. Kvankam la malpermeso de liaj filmoj estis nuligita post unu jaro, Arbuckle apenaŭ laboris dise dum la 1920-aj jaroj. Li poste laboris kiel kina reĝisoro sub la kaŝnomo William Goodrich. Li finfine povis reveni al aktorado, farante kurtajn komediojn en 1932 por Warner Bros.
Li mortis dormante pro koratako en 1933 estante 46jaraĝa, ŝajne la saman tagon kiam li subskribis kontrakton kun Warner Brothers por fari longan filmon.
Kortesa Palaco
La Kortesa Palaco, (Palacio de las Cortes), estas la sidejo de la Congreso de los Diputados (deputitataro) de Hispanio, kiu kuŝas ĉe la Carrera de San Jerónimo en Madrido, Hispanio. Temas pri novklasikisma konstruaĵo de la 19a jarcento. Tiam estis monaĥejo kaj fakte unuaj kunsidoj de 1834 okazis en ties preĝejo. La konstruo de la nova parlamentejo ekis en 1843 kaj inaŭguro okazis en 1850. Poste venis reformoj kaj ampleksigoj. La fasado montras portikon kun 6 grandajn kolonojn de korinta ordo, kiuj eltenas triangulan frontonon. Tiu granda pordego rezerviĝas por solenaj eventoj, dum ĉiutage oni uzas flankan enirejon. Flanke de la kolonaro deĵoras skulptaĵoj de du bronzaj leonoj; iam estis aliaj el malpli bona kvalito, kiuj estis anstataŭitaj de tiuj konstruitaj el bronzo fandita el kanonoj kaptitaj al la maŭroj en Maroko, 1860. La leonoj reprezentas klasikajn geheroojn, dum la popolo nomigas ilin foje Daoíz kaj Velarde pro du kapitanoj, martiroj de la insurekcio kontraŭ la francoj en 1808. En 2012 ekestis polemiko pri la kojonoj de la leonoj, ĉar tiuj mankas al unu el ili; tamen temas pri reprezento de heroino.
Serafín Estébanez Calderón
Serafín Estébanez Calderón konita pseŭdonimo kiel "El Solitario" (la solulo) (Malago, 27-a de decembro de 1799 - Madrido, 15-a de februaro de 1867) estis verkisto ĝenrisma, flamenkologo, poeto, pritaŭrludada kritikisto, historiisto, arabisto kaj politikisto hispana.
Biografio
Filo de Francisco Estébanez kaj de María Calderón, nome nur mezriĉa familio. Loĝis en Malago dum infanaĝo kaj junaĝo sed, kiam mortiĝis liaj gepatroj, dum li estis juna, li estis adoptita de onkloj kiuj edukigis lin en lerenjo de Antonio Recalde, kiu klinigis lin certe al beletroj; tie li amikiĝis kun Andrés Borrego kaj Antonio de Miguel. Li iris al Granado por studi juron kaj beletrojn kaj, tre juna ankoraŭ, en 1819, akiris la profesorecon de greka tie. En 1822 li iĝis advokato en Malago kaj poste profesoro de Retoriko de la Seminario de tiu sama urbo. Identigita kun liberalismo, li devis rifuĝiĝi en Ĝibraltaro en 1824 kiam invadis Hispanion la Cent Mil Filoj de Sankta Ludoviko; li revenis en 1825 al Hispanio kaj iĝis advokato en Granado kaj en Malago. En 1830 iris al Madrido kaj ekverkis per la pseŭdonimo El Solitario en acecho (gvatanta solulo), kiu poste mallongigos en El Solitario (la solulo), siajn kunlaborojn en Correo Literario y Mercantil; liaj liberalaj sintenoj estis jam tre moderaj kaj pli kaj pli malaperis.