cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tenneville
Tenneville (france: [ten'VIL'], Tiniveye) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Champlon kaj Erneuville apartenas al Tenneville, la ĉefa municipo.
Takuya Miyamoto (1993)
Takuya Miyamoto (宮本 拓弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Mito HollyHock.
San Pietro di Morubio
San Pietro di Morubio estas komunumo de Italio.
San Pietro di Feletto
San Pietro di Feletto estas komunumo de Italio.
Oktadekilamino
Oktadekilamino aŭ C18H39N estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la  oktadekanolo kun amoniako en ĉeesto de katalizilo. Oktadekilamino estas blanka solidaĵo kun alkala vaksaspekto uzata en kemiaj sintezoj. Oktadekilamino ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Anché (Vienne)
Anché estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Anchéens.
Thiago de Lima
Thiago de Lima (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma.
Internacia Asocio de Atletikaj Federacioj
La Internacia Asocio de Atletikaj Federacioj (International Association of Athletics Federations, mallonge IAAF) estas la internacia asocio pri atletiko. Diversaj naciaj kaj ses kontinentaj federacioj membras en la asocio, ekzemple EAA por Eŭropo kaj NACAC por Nordameriko.
NGC 7085
NGC 7085 (aliaj indikoj — MCG 1-55-1, ZWG 402.2, KARA 919, NPM1G +06.0539, PGC 66926) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ayumu Nagato
Ayumu Nagato (永藤 歩, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 7085
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ayumu Nagato
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata kaj Thespakusatsu Gunma.
Ákos Egressy
Ákos Egressy [Akos egreŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Egressy Ákos estis hungara aktoro, instruisto. Lia heredita aldonnomo estis Galambos, lia patro estis Gábor Egressy.
Ákos Egressy naskiĝis la en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Košice en Slovakio, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ákos Egressy lernis en Pest (urbo), Kolozsvár, Miskolc kaj Késmárk, dum ekde 1838 li havis kelkajn infanajn rolojn en Teatro Magyar (Pest). Li batalis dum la hungara revolucio de 1848, post la fiasko li estis trudsoldato en la aŭstra armeo ĝis 1864. Post la civiliĝo li hejmenvenis por esti aktoro, sed li ankaŭ instruis en la ĵus establita aktora lernejo. Li ankaŭ studvojaĝis en Germanio, Francio kaj Italio. Dum mallonga tempo li estis ankaŭ teatrestro. Inter 1878–1904 li estis membro de la Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li pensiuliĝis. Kelkfoje li kontribuis artikolojn. Lia edzino naskis 2 filinojn.
Ryo Ishii
Ryo Ishii (石井 綾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock, Azul Claro Numazu, Fukushima United FC kaj FC Ryukyu.
Herta Däubler-Gmelin
Herta Däubler-Gmelin (naskiĝis en Bratislavo, Slovakio) estas germana politikisto kaj juristo. La -jarulino estis filino de Hans Gmelin, kiu estis urbestro de Tübingen inter 1954 kaj 1974, kaj post la abituro studis historion, ekonomikon, politikan sciencon kaj juron en la universitato de Tübingen kaj Berlino. En 1965 ŝi membriĝis en la Socialdemokrata Partio de Germanio kaj en 1972 iĝis membro de la nacia parlamento Bundestag. En la unua ministraro de Gerhard Schröder, kiu reprezentis la registaron de Germanio inter la 27-a de oktobro 1998 kaj la 22-a de oktobro 2002, ŝi estis ministrino pri justico. En la sekva registaro, ŝian pozicion transprenis la sampartianino Brigitte Zypries.
Longinsulo (Marlborough)
Longinsulo (Long Island) estas insulo situanta en Riaro Marlborough de Novzelando. Ĝi havas ĝuste 1.41 km² de areo kun longo de 4 km (la longa akso estante nordoriente/sudokcidente) kaj maksimuma larĝo de 1 km - de tie la nomo Longinsulo aŭ "Longa Insulo". La insulo estis rezervita por publika uzado ekde 26a de marto 1926 tuj post iĝi farmo por inter 300 kaj 400 ŝafoj ĝis januaro de 1926 kiam la insulo iĝis rezervejo. Post la forigo de la gregaro en la 1930aj jaroj la insulo ekregeneriĝis reen al sia indiĝena arbustaro. Aprile de 1993 estis kreita la Long Island-Kokomohua marrezervejo ĉirkaŭ la Longinsulo kaj la la malgrandaj insuloj Kokomohua ĉe ties norda pinto - ĝi etendas ĉe 460 m el altatajda marbordo kaj estis la unua marrezervejo kreita en la Suda Insulo. La propra insulo mem estas grava naturrifuĝejo kaj nombraj specioj de minacataj endemiaj birdoj kiuj estis reenmetitaj en ĝi kiaj la Ovena kivio (fine de la 1980aj jaroj), la Kakariki (2001) kaj la Seldorsulo (2005) - ĉiu el kiuj estis sukcese reenmetitaj kaj havas reproduktajn populaciojn nune en la insulo.
San Pietro in Cariano
San Pietro in Cariano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Veneto kaj en la provinco Verona.
Plagiokilacoj
La plagiokilacoj (Plagiochilaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo jungermanialoj (Jungermanniales). Ĝi enhavas 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 520 speciojn. Ĝia tipa genro estas plagiokilo.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (12 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (12 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
NGC 7086
NGC 7086 (alia indiko — OCL 214) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cigno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Iteuil (stacidomo)
Iteuil estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en Iteuil, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Iteuil
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Iteuillais.
Iteuil (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Kliniska
Kliniska (ĝis 1945 Christinenberg) estas fervoja stacio en la pola vilaĝo Kliniska Wielkie, en distrikto Goleniów, sur teritorio de la Okcidentpomeria Provinco. Ĝi troviĝas sur la uzata fervojlinio Szczecin Dąbie – Świnoujście Port, 11,236 km de la komenca stacidomo Szczecin Dąbie.
Cleyton Coelho dos Santos
Cleyton Coelho dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma.
Stranda futbalo
Stranda futbalo, ankaŭ konata kiel plaĝa futbalo aŭ sabla futbalo, estas variaĵo de futbalo ludata sur strando aŭ sur ia formo de sablo. La ludo emfazas lertecon, facilmovecon kaj precizecon en pafado de la pilko al la celo.
Dum futbalo neformale ludatis sur strandoj dum multaj jaroj, la enkonduko de stranda futbalo estis provo kodi regulojn por la ludo. Tion faris en 1992 la fondintoj de Beach Soccer Worldwide, kompanio kreita por disvolvi la sporton kaj respondeca pri la plimulto de ĝiaj turniroj ĝis hodiaŭ. Ĉi tio estis ĉefa fundamento por tio, kio nun estas konata kiel plaĝa futbalo. La sporto ekde tiam rapide kreskas popularece.
La malregulaĵo de la mola sabla ludsurfaco kondukas al tute alia ludmaniero ol estas uzata en futbalo, kun pli granda grado de improvizo. La kompakta ludkampo, multe pli malgranda ol normala futbala kampo, permesas al ludantoj gajni de ie ajn sur la sablo, kondukante al mezumo de sesdek provoj de golpafo en unu ludo. Kun meza poentadofteco de unu golo ĉiujn tri aŭ kvar minutojm, mezume dek aŭ dek unu goloj estas entute trafitaj dum kutima ludo.
Miksa Esterházy
Grafo Miksa ESTERHÁZY [mikŝa esterhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Esterházy Miksa Ernő Móric estis hungara magnato, bienulo, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis galántai. lia pseŭdonimo estis Viator. Miksa Esterházy naskiĝis la en Vieno (Aŭstra Imperio), li mortis la  (laŭ alia informo la mortojaro estas 1883) en Tata (Hungario) (Aŭstrio-Hungario, Hungara reĝlando).
Biografio
Miksa Esterházy iĝis ataŝeo en 1861 en Berlino, poste en Parizo, pli poste en Londono, ekde 1868 en Usono. En Vaŝingtono li edziĝis, sed la geedzeco restis seninfana. Dum sia eksterlanda restado Esterházy renkontiĝis kun modernaj subĉielaj sportoj kaj baldaŭ li estis entuziasma subtenanto de atletiko kaj bokso en Hungarlando. En 1875 li forlasis la ŝtatan servon kaj okupiĝis pri la familia bieno ĉa Tata. Jam en 1875 li fondis la unuan hungaran sportan klubon kaj publikigis sportajn temojn. En 1883 grafo Esterházy ekspoziciis du hungarajn hundojn en la hunda ekspozicio en Vieno. Li estis entombigita en Preĝejo Sankta Kruco (Ganna).
Memorigiloj
Omaĝe al lia laboro kaj vivo oni fondis memormedalon en 1992.
Heinz Dieterich
Vivo
Fininte siajn studojn pri sociologio. Heinz Dieterich vivis kaj praktikis en Latinameriko. Li estas esploristo ĉe la Universidad Autónoma Metropolitana en Meksikurbo kie li antaŭe laboris kiel profesoro pri sociologio kaj metodaro.
Li estas konsiderita unu el la gvidaj figuroj de la Nov Bremena Lernejo de sociologio, alportante principojn de cibernetiko. kvantuman mekanikon. kaj la ekvivalentprincipon al la disciplino. En 1996 li kontribuis al la kreado de la alternativa informmedio Rebelión de kiu li estas kutima kunlaboranto.
Ideologiaj kontribuoj
Dieterich estas unu el la referencoj kiam oni analizas la teorian-praktikan derivon de la kontraŭkapitalisma maldekstro post la malfondo de Sovetunio. Iliaj kontribuoj reprezentas alternativon al la manko de ekonomia, politika kaj socia konstruprojekto, kiun suferis la kontraŭ-tutmondiga movado, kiu aperis dum la 1990-aj jaroj.
En sia verko ''Der Sozialismus des 21. Jahrhunderts'' (Socialismo en la 21-a jarcento) li klarigas ĝian teorian bazon. Laŭ propra eldiro, Heinz Dieterich disvolvis sian koncepton de socialismo de la 21-a jarcento en la jaro 1996 kaj publikigis pri tio ekde 2000 mondvaste kun fokuso sur Sudameriko. Dieterich estas konsiderata kiel (neoficiala) konsilisto de la bolivara disvolvoprocezo (reprezentita de la mortinta venezuela ŝtatprezidanto Hugo Chávez kaj de lia posteulo Nicolás Maduro. Laŭ Dieterich, nek la "industrikapitalismo" nek la "historia reale ekzistanta socialismo" sukcesis "solvi la premajn problemojn de la homaro, ekz-e malriĉeco, malsato, ekspluatado, ekonomia, seksisma kaj rasisma subpremado, la detruado de la naturaj vivbazoj kaj la manko de reale partopreniga demokratio".
La nuna epoko staras, laŭ li, sub du "mondhistoriaj signoj": unuflanke "la elĉerpiĝo de la sociaj projektoj de la burĝaro kaj de la historia proletaro, kaj aliflanke la transiro de la nuna burĝa civilizacio al nekapitalisma mondsocio: al universala bazdemokratio. Dieterich postulas la starigon de kvar bazaj institucioj de la nova realo de la postkapitalisma civilizacio:
Ĉe tio temas, laŭ Dieterich, "pri la baza institucieco […], kiu montris al la historia projekto de Markso kaj Engelso ĝian strategian direkton.
Ĉar la ekzistanta socio estas, laŭ Dieterich, anstataŭigenda per "kvalite alia (sistemkontraŭa)", "la programo de la socialismo de la 21-a jarcento estas nepre revolucia."
Ekde la 30-a de januaro 2005 la libro estis disvastiĝata speciale de la venezuela prezidanto Hugo Chávez ekde la kvina Monda Socia Forumo.
Post la rompo de Heinz Dieterich Steffan kun ĉavismo, Dieterich enfokusigis siajn intelektajn kaj praktikajn klopodojn al socialismo kun ĉinaj trajtoj kaj en lando kie lia penso komencis esti akceptita. Aliflanke, li certigas, ke Ĉinio renovigis la Novan Ekonomian Politikon de Lenin kaj kun ĝi lasis la.bazan paradigmon" de la ĉina socialismo de la 20-a jarcento (Nova Demokratio de Mao Zedong, antaŭenirante al la socialismo de la 21-a jarcento). En la sama maniero, li kredas ke en Kubo Raúl Castro dediĉis sin al la savo de la Kuba Revolucio provante organizi la transiron de la stalina reĝimo de produktado al la Nova Ekonomia Politiko de produktado laŭ la gvidlinioj de Lenin kaj Deng Xiaoping.
Tintigny
Tintigny (france: [tejntinJI]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Bellefontaine, Rossignol kaj Saint-Vincent apartenas al Tintigny, la ĉefa municipo.
Péter Poór
Péter Poór naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Poór komence pianadis kaj violonadis, sed en aĝo 16 lia etfingro rompiĝis, poste li havis klasikajn kantistajn lecionojn de Anna Németh. Iom poste li studis en studio de Hungara Radio de Tamás P. Balassa. En 1967 li debutis kun furora sukceso en televizia festivalo en Budapeŝto. En la sekvaj jaroj li havis sukcesojn en similaj festivaloj jam ankaŭ en la socialismaj landoj. En 1974 li akiris diplomon en Teatroarta Altlernejo, li iĝis diplomita opereta kaj muzikala kantisto. Lia ĉefinstruisto estis László Vámos. Post la diplomo li estis kantisto (eĉ operkantisto) en Nacia Teatro (Szeged) kaj Nacia Teatro (Miskolc). Li ofte havis bonvivantajn rolojn. En 1981 li denove retiris al la ŝlagroj (sed iom li kantas operetojn kaj muzikalojn), precipe eksterlande kantadas hungare, angle, germane kaj itale. Iom poste Péter Poór fondis kantostudion, kie li instruas. Spite tion li ankaŭ daŭre turneas. Li ricevis premiojn en 1998 kaj 2019. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, li havas 3 gefilojn.
Charrat
Charrat estas komunumo en la distrikto Martigny en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1523 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Charrat situas en la franclingva Suba Valezo, oriente de Martigny ĉe la suda flanko de la rivero Rodano. En nordo de la komunumo laŭlonge de la kantona vojo kondukas la Sindikata Kanalo, kiu estas parto de la akvokorekta sistemo de Rodano. Ĉe la suda valflanko sude de la vilaĝoj etendiĝas vastaj vitejoj, kaj super ili etendiĝas arbaro, kiu kovras grandan parton de la komunuma teritorio. La komunumo konsistas el la kvartaloj Charrat-Les-Chênes, Charrat-Vision kaj Station de Charrat-Fully.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,61 km², de kiuj 39,7% estas kovritaj de arbaro, 43,6% servas por agrikulturo kaj 13,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Charrat limas en nordo al Fully, en oriento al Saxon, en sudo al Vollèges, kaj en okcidento al Martigny.
Trafiko
Tra Charrat pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9. La svisa aŭtovojo A9 pasas laŭlonge de la norda komunumlimo. La plej proksimaj alveturjoj estas nordoriente de la komunumo Saxon kaj nordokcidente Martigny, kiuj ambaŭ troviĝas en distanco de proksimume 2 kilometroj de la komunuma centro. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Siono al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
En la jaro 1052 aperis skriba mencio, ke Aymo de Savoko, episkopo de Siono, koncedis siajn rajtojn je bieno en Vision al la katedrala kapitolo de Siono. En la kontrakto de 1324 inter Conthey kaj Martigny estis menciita ke la tiel nomita regiono barrières, al kiu apartenis Charrat, estis parto de la Subvoktejo Martigny, kiu de 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 estis submetita al la regado de la Valezaj Dekonoj. En la jaro 1836 la kantona konsilio de Valezo dekretis la disiĝon de Charrat de Martigny kaj kreiĝon de aparta komunumo.
NGC 7087
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vaux-sur-Sûre
Vaux-sur-Sûre (france: [VO:-syr-SY:R'], Li Vå-so-Seure) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Hompré, Morhet, Nives, Sibret, Vaux-lez-Rosières kaj Juseret apartenas al Vaux-sur-Sûre, la ĉefa municipo.
Dua mondmilito
1.01.1945: Venĝe pro masakro de kaptitaj usonaj soldatoj fare de Waffen SS, usona armeo mortigis 60 malliberulojn de Wehrmacht apud Chenogne
Francisko Patriko
Francesco Patrizi da Cherso aŭ Franciscus Patricius (1529-1597) estis filozofo, humanisto, poeto, beletristo, geometro, helenisto, li estas konata kiel arda defendanto de la platonismo, kaj oponanto de la aristotelismo. Laŭ la historio, lia familio vivis en la regno de Bosnio kaj ili estas devigataj fuĝi pro la falo de la bosnia regno post la otomana invado.
Árpád Markó
naskiĝis la 1885 en Hungara reĝlando en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio). Li mortis en 1966.
Francisko Patriko
Biografio
En 1538, li travojaĝis la Mediteraneon kun sia onklo Georgo Patriko, kiu estis galerkomandanto en la militoj kontraŭ la Otomana imperio. En 1544, li iris al Venecio, kie li studis gramatikon kun Andrea Fiorentino. Li recevis protekton de la greko-ortodoksa episkopo de Kipro, kiu kondukis lin al Venecio, kie liaj kapabloj estis tuj agnoskitaj. Li studis ekonomion en Venecio, pli malfrue li translokiĝis por studi en Ingolstadt, sub la patroneco de sia kuzo Matthias Flacius (1520-1575). En 1547, li studis Medicinon kaj Filozofion en Universitato de Padovo|Padovo]], kie li, dufoje, elektiĝis kiel reprezentanto de la dalmataj studentoj. Bernardino Tomitano (1517-1576), Marco Antonio Passeri (1491-1563), Lazzaro Bonamico (1479-1552) kaj Francesco Robortello (1516-1567) estis liaj tiamaj profesoroj.
Árpád Markó
Biografio
Árpád Markó ricevis abiturienton en sia naskiĝurbo en 1903. Li iĝis leŭtenanto en 1906, sed li okupiĝis ankaŭ pri milithistorio. Li finbatalis la 1-an mondmiliton, dume kelkfoje li vundiĝis. En 1921 li atingis la rangon majoro. Baldaŭe li frekventis universitaton, kie li lernis precipe de Gyula Szekfű, fine li doktoriĝis. En 1940 li pensiuliĝis. Dum la socialismo li estis forigita de MTA. Li ricevis diversajn premiojn ekde 1908.
Francisko Patriko
Biografio
En letero datita de la 12-a de januaro 1587 al sia amiko Baccio Valori (m. 1537), li skribis ke Padovo "estis trovinta Ksenofonon grekan kaj latinan, sen ajna gvidado aŭ helpo, li estis sin ĵetinta en la grekan lingvon, kies principojn li estis ricevinta tre malmulte en Ingolstadt, kaj tiom profitis al li, ke en la komenco de novembro, li tiom arde ekstudis la tekstojn de Aristotelo kaj la komentojn pri la Greka Logiko. Li serĉis la helpon de sia profesoro Tomitano, fama pro liaj logikaj konceptoj, sed poste li ne plu daŭrigis, ne sciante kie kaj kiel li sukcesis studi logikon senhelpe.
En la sekvanta jaro li komencis studi filozofion kun iu Alberto el Ĝenovo kaj eĉ kun li ne sukcesis studi sed sole. Celante studi Medicinon, li serĉis iun kuraciston, ĉar plaĉis al li la manieron kiel li traktadis la aferojn, kaj ankaŭ iu Bassiano Lando, kies lernanto li estis. Kaj tamen, aŭdante franciskanan monaĥon paroladi pri la platonaj teorioj, li enamiĝis al la afero, kaj tuj fariĝis lia amiko pro liaj konoj de Platono. Laste, li sin dediĉis al la teologio de Marsilio Ficino (1433-1499), al kiu sin sin donis plej avide. Kaj tiuj estis la konceptoj ĉiam de mi alprenitaj."
Post diplomiĝi, li vivis en malsamaj urboj en Italio, Ankono, Romo, Bolonjo, Ferrara kaj Venecio (1553). Kiam lia patrino mortis, en 1554, li reiris al Cherso, por zorgi pri la heredaj aferoj kaj tie li restis kvar jarojn. Pli malfrue li translokiĝis al Kipro kie li pasis sep jarojn: partoprenis en la milito turko-venecia, surborde de la floto komandita de Andrea Doria (1466-1560). Poste, li aktivis serve de Filippo Mocenigo (1524-1586), Episkopo de Kipro, kiu sendis lin reen al Italio. En Padovo, li fariĝis mentoro de Zaccaria Mocenigo (1553-1573), nevo de Filippo, kie li verkis "Discussioni peripatetiche", kies unua eldono estis publikigita en 1571 kaj dediĉita al sia patrono Zaccaria Mocenigo. Ĉar Kipro estis konkerita de la turkoj, li perdis ĉiujn siajn havaĵojn en la insulo. Li tiam estas devigata vendi siajn manuskriptojn al Filipo la 2-a (1556-1598) el Hispanio kaj petas helpon de siaj amikoj al kiuj li dediĉis sian verkon "Amorosa filosofia".
En Venecio, kune kun Bernardo Tasso (1493-1569), patro de Torquato Tasso (1544-1595), li fondis la Akademion de la Famo kaj verkis "Dialoghi della Historia", en 1560, kaj Dialoghi della Retorica, en 1562.
Inter 1577 kaj 1592 li vivis en Ferrara, kiu estis la centro de la platonismo en Italio, kie li estis nomumita profesoro pri filozofio en la Universitato de Ferrara far la duko de Este, Alfonso la 2-a (1533-1597) filo de Herkulo la 2-a (1508-1559) kaj fariĝas membro de la Accademia della Crusca (1587). Li daŭre publikigas siajn skribaĵojn pri filozofio, beletro, militaj strategioj, optiko, hidraŭliko, kaj botaniko. En 1587 li verkas "Nuova geometria" al kiu li dediĉas al Karlo Emanuelo (1562-1630). Sekve, li estis invitita al Romo de la papo Klemento la 8-a (1535-1605), en 1592, kie li restis kvin jarojn kiel profesoro pri platona filozofio, en la roma "Universitato La Sapienza", tiam konata kiel "Studium Urbis". En Romo li publikigis sian lastan verkon, en 1594, "Paralleli militari". Li fariĝis membro de la Konsilio de Sankta Hieronimo, en la Iliria Kolegio de Sankta Hieronimo. Patriko mortis en Romo kaj sepultiĝis en la Preĝejo de Sankta Onofrio, en la sama tombo de sia kolego Torquato Tasso (1544-1595).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Empedocles_in_Thomas_Stanley_History_of_Philosophy.jpg| Empedoklo (483 a.K.-423 a.K.) Plato-raphael.jpg| Platono (427 a.K. - 347 a.K.) Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg| Aristotelo (384 a.K.-322 a.K.) Polybios.jpg| Πολύβιος (206 a.K. - 124 a.K.) Titus_Livius.png| Tito Livio (59 a.K. - 17 p.K.) Plotinus_and_disciples.jpg| Plotino (205-270) Basilica_dei_servi,_siena_12_beato_francesco_patrizi.JPG| Francesco Patrizi (1413-1492) Zaccaria_in_the_temple_by_dghirlandaio.jpg| Marsilio Ficino (1433-1499) Andrea_Doria.jpg| Andrea Doria (1466-1560) Cristofano_dell%27altissimo,_ludovico_ariosto,_ante_1568.JPG| Ludoviko Ariosto (1474-1533) Bassano_del_Grappa_overview_02_bis.jpg| Lazzaro Bonamico (1479-1552) Giovanni_dal_calvino,_medaglia_di_marcantonio_passeri.JPG| Marco Antonio Passeri (1491-1563) Bernardo_Tasso.jpg| Bernardo Tasso (1493-1569) Cetona_(SI).png| Luca Contile (1505-1574) ErcoleIId'Este.jpg| Herkulo la 2-a (1508-1559) Bernardino_Telesio.jpg| Bernardino Telesio (1509-1588) Francesco_Robortello.jpg| Francesco Robortello (1516-1567) Sant'Antonio (Padua) - Facade.jpg| Bernardino Tomitano (1517-1576) Matthias_Flacius.png| Matthias Flacius (1520-1575) Francesco_Sansovino_v.2.PNG| Francesco Sansovino (1521-1586) Girolamo da Carpi 002.jpg| Alfonso la 2-a (1533-1597) Cavalier d'arpino, ritratto di papa Clemente VIII aldobrandini, 1598 ca (cropped).jpg| Klemento la 8-a (1535-1605) Torquato_Tasso_2.jpg| Torquato Tasso (1544-1595) La_rocca_malatestiana_di_Cesena.jpg| Jacopo Mazzoni (1548-1598) Portrait_of_Philip_II_of_Spain_by_Sofonisba_Anguissola_-_002b.jpg| Filipo la 2-a (1556-1598) Karl_Emmanuel_I_Savoyen_MATEO.jpg| Karlo Emanuelo (1562-1630) Justus_Sustermans_-_Portrait_of_Galileo_Galilei,_1636.jpg| Galileo Galilei (1564-1642) Cozza_Tommaso_Campanella.jpg| Tommaso Campanella (1568-1639) Frans_Hals_-_Portret_van_Ren%C3%A9_Descartes.jpg| René Descartes (1596-1650) Gottfried_Wilhelm_von_Leibniz.jpg| Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716) </Gallery>
Pohodlí (Ptení)
Pohodlí estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Ptení en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Ptení. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 92 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis 280 loĝantoj.
NGC 7090
NGC 7090 (aliaj indikoj — ESO 188-12, AM 2133-544, IRAS21329-5446, PGC 67045) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Pohodlí (Ptení)
Historio
Sur la loko situadis loĝigejo jam en la 14-a jarcento, sed kiu pli poste pereis. Dum la dua mondmilito ĉi tiea gastejo servis kiel kaŝejo por partizanoj el grupo Jermak.
NGC 7090
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pohodlí (Ptení)
Memorindaĵoj
Ĉe ŝoseo situas eksa gastejo, kiu estis rekonstruita kaj nun ĝi servas al loĝceloj. Inter tilioj ĉe la ponteto trans rojo Ptenka situas malnova ligna kruco. En vojkurbiĝo ĉe arbaristejo situas nove riparita ligna kruco.
Turismo
La domaro estas grava turisma punkto. Ĉe vojmontrilo "Na Pohodlí" renkontiĝas blua turisma vojo el direkto Malé Hradisko - Okluky, kiu plu daŭrigas direkte al Stražisko - Štarnov - Nová Dědina - Budětsko - Hvozd - Vojtěchov, kun  flava vojo, kiu kondukas sur vojlinio Buková - Lipová - Seč kaj el Pohodlí ĝi daŭrigas al Ptenský Dvorek kaj Bělecký mlýn. Verda turisma vojo kondukas el Stínava kaj el Pohodlí ĝi daŭrigas tra valo de rojo Ptenka ĝis Ptení, plu al Bělecký mlýn, ĝis Lutotín, Bílovice kaj tra naturmemorindaĵo Pod zápovědským kopcem al Smržice.
Tra la domaro kondukas biciklovojo 5039 el direkto Čelechovice na Hané - Kostelec na Hané - Ptení kaj ĝi daŭrigas plu en direkto Seč - Hrochov - Lipová - Horní Štěpánov.
Vielsalm
Vielsalm (france: [vjelSALM], Li Viye Såm) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Bihain, Petit-Thier kaj Grand-Halleux apartenas al Vielsalm, la ĉefa municipo.
Lusignan
Lusignan estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mélusins.
Orlando Trustfull
Orlando Trustfull estas eksa futbalisto el Nederlando li naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1970 en Amsterdamo. Li partoprenis en 223 konkursoj kaj faris 24 golojn.
San Polo di Piave
San Polo di Piave estas komunumo de Italio.
Lucas Gaúcho
Lucas Gaúcho (n. ) estas brazila futbalisto.
Freneza (filmo)
Freneza (angle: Frantic) – franca-usona filmo reĝisorita de Romano Polanski el 1988. Grava komponento de la filmo estas muziko de Ennio Morricone, kiu bone kunludas kun francaj ejoj, kreante specifan atmosferon.
Orlando Trustfull
Li estas la edzo de prezentistino Quinty Trustfull
Lucas Gaúcho
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma.
21 gramoj
21 gramoj (21 Grams en angla kaj 21 gramos en hispana) estas meksik-usona drama filmo de 2003, reĝisorita de Alejandro González Iñárritu, verkita de Guillermo Arriaga kaj stelulita de Sean Penn, Naomi Watts, Benicio del Toro, Charlotte Gainsbourg, Melissa Leo kaj Clea DuVall.
La titolo de la filmo venas de la figuro de Dro. Duncan MacDougall, kiu komence de la 20-a jarcento realigis serion de eksperimentoj por pruvi la perdon de pezo supozebl okazigita pro la foriro de la animo disde la korpo, dum la morto. MacDougall pesis mortontojn intence al la konstato, ke la animo estas tuŝebla, materia kaj tial mezurebla. Spite la fakton, ke la rezultoj pri la pezperdo en la momento de la morto ne estis konkludaj por determini, ke la animo pezas ĝuste 21 gramojn, ene de ia popola kulturo tiu cifero iĝis sinonimo de la maso de la animo. Tiukadre, la temo estis aludita de la franca romanisto André Maurois en sia romano La animpesanto.
La filmo estis nomumita al du Oskar-premioj, al kvin premioj BAFTA, al du premioj de SAG-AFTRA kaj ricevis kvar premiojn en la Festivalo de Venecio, kie González Iñárritu estis nomumita por la premio Ora Leono.
Intrigo
Same kiel ĉe la antaŭa filmo de Arriaga kaj González Iñárritu, nome Amores perros (2000), en 21 gramos oni montras rakonton kun kelkaj intrigaj subrakontoj, denove ĉirkaŭ la sekvoj de trafikakcidento. Sean Penn ludas la rolon de matematikisto grave malsana; Naomi Watts ludas la rolon de kompatinda patrino; kaj Benicio del Toro ludas la rolon de eks-malliberulo kies malkovro de kristanismo estas pridemandita sekve de la akcidento.
San Pietro in Gu
San Pietro in Gu estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Padovo kaj la historia regiono Veneto, nordokcidente de la Adriatika Maro.
Jiang Qing
Jiang Qing (19a de Marto 1914 - 14a de Majo 1991), konata ankaŭ kiel Madame Mao, estis ĉina komunisto, revoluciulo, aktorino, kaj grava politika figuro dum la Kultura Revolucio (1966–1976). Ŝi estis la kvara edzino de Mao Zedong, nome Prezidanto de la Komunista Partio de Ĉinio kaj Suprema Estro de Ĉinio. Ŝi uzis artistnomon Lan Ping (藍蘋) dum sia aktorinkariero (kiu finiĝis en 1938), kaj estis konata ankaŭ per multaj aliaj nomoj. Ŝi edziniĝis al Mao en Janan en Novembro 1938 kaj estis la inaŭgura "Unua Damo" (edzino de ŝtatestro) de la Popola Respubliko Ĉinio. Jiang Qing estis plej bone konata ĉar ludis gravan rolon en la Kultura Revolucio kaj ĉar formis la radikalan politikan aliancon konatan kiel "Kvaropa Bando".
Jiang Qing estis la persona sekretario de Mao en la 1940-aj jaroj kaj estis estro de la Kinfako de la Propaganda Departemento de la Komunista Partio en la 1950-aj jaroj. Ŝi estis grava sendito de Mao en la komencaj etapoj de la Kultura Revolucio. En 1966, ŝi estis nomumita deputita direktoro de la Centra Grupo de la Kultura Revolucio. Ŝi kunlaboris kun Lin Biao por plifortigi la unikan vojon de Mao de la komunista ideologio same kiel la kulton al personeco. Je la pinto de la Kultura Revolucio, Jiang Qing faris gravan influon en la aferoj de ŝtato, partikulare en la fakoj de kulturo kaj artoj, kaj estis idoligita en la propagandaj afiŝoj kiel la "Granda Flagportanto de la Proletara Revolucio". En 1969, Jiang akiris sidlokon en la Politburoo.
Antaŭ la morto de Mao, la kvaropa Bando kontrolis multaj el la ĉinaj politikaj institucioj, kiel la amaskomunikiloj kaj la propagando. Tamen, Jiang Qing, derivis plej el siaj politikaj atribuoj el Mao mem, kaj ofte kverelis kun aliaj pintaj estroj. La morto de Mao en 1976 estis grava frapo por la politika estonteco de Jiang Qing. Ŝi estis arestita en Oktobro 1976 de Hua Guofeng kaj liaj aliancanoj, kaj estis poste kondamnita fare de partiestroj. Ekde tiam, Jiang Qing estis oficiale merkita kiel parto de la "Kontraŭrevolucia Bando de Lin Biao kaj Jiang Qing" (林彪江青反革命集团), al kiu oni atribuis plej el la kulpo pro la damaĝo kaj la detruego okazigita de la Kultura Revolucio. Kvankam ŝi estis dekomence kondamnita al mortopuno, ŝia kondamno estis ŝanĝita al porviva enprizonigo en 1983. Post esti liberigita por medicina traktado, Jiang Qing memmortigis sin en Majo 1991.
Krismo
Krismo (el la greka χρῖσμα / "khrĩsma", «ungvento, parfumo») - sankta oleaĵo, uzata en katolikismo kaj ortodoksismo dum konfirmacio. Prototipo de krismo estas la sankta oleo, pri kiu estas dirite en la Malnova Testamento (Eliro 30, 22-33). Krismo estas kombina substanco, kies ĉefa ingredienco estas pura olivoleo. Oni aldonas ankaŭ aliajn aromaĵojn (olibanon, mirhon, rozfoliojn ktp.). Ĉe kuirado uzatas ankaŭ blanka vino por preventi ekflamiĝon. En la tempo de la Nova Testamento krismo fariĝis substanco de konfirmacio. Krismokuirado estas rita ceremonio, same kiel krismokonsekro. Ĉe tio gravas, ke kuiri krismon rajtas nur supera eklezia aŭtoritato.
Ĝi estas unu el la tri sanktaj oleaĵoj kun la oleo de katekumenoj kaj la oleo por la malsanuloj.
Akva rezervujo Šance
Akva rezervujo Šance (ĉeĥe Vodní nádrž Šance) estas valbaraĵo sur rivero Ostravice en Moraviasileziaj Beskidoj, konstruita en la jaroj 1964 ĝis 1969. La nomo estas derivita de monteto Šance (576 m) sur maldekstra bordo proksime de la digo. Dum la konstruado de la valbaraĵo estis krom aliaj inundigita centra parto de municipo Staré Hamry kaj nuligita fervojlinio el Frýdlant nad Ostravicí ĝis Bílá en sektoro Ostravice-Bílá; ŝoseo ĝis Bílá devis esti translokigita sur estakado en deklivo super la maldekstra bordo. La ĉefa celo de la valbaraĵ, situanta sub maldense loĝigita regiono meze de Beskidoj, estas nuntempe amasigado de provizoj por produktado de trinkakvo en reguligejo Nová Ves en Frýdlant nad Ostravicí. La rezervujo tial subiĝas al higiena protekto kaj baniĝado kaj aliaj refreŝigeja aktivecoj estas en ĝi malpermesitaj. La grava apuda eluzo estas reguligo de traluo kaj ŝimo antaŭ inundoj.
Colombières-sur-Orb
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Matheus Humberto Maximiano
Matheus Humberto Maximiano (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma.
Lusignan (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Benoît - La Rochelle-Ville (538000).
San Tomaso Agordino
San Tomaso Agordino estas komunumo de Italio.
NGC 7091
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ryota Ukai
Ryota Ukai (鵜飼 亮多, n. ) estas japana futbalisto.
Maĉeto
Maĉeto estas tranĉilego, kies klingo estas 50-60 cm, ĝenerale. Oni uzas maĉeton por tranĉi mezgrandajn trunkojn kaj branĉojn, kiel sukerkanojn kaj ĝangalaj arbedoj por malfermi vojojn. Oni ofte uzas ĝin kiel armilon, ĉefe en Latinameriko kaj Afriko. La moderna maĉeto venis el mezepoka falkiono (tipo da glavo), kaj tre similas al ili.
Kanzono brazila diras ke "maĉeto estas armilo de malriĉuloj". Tio okazas en preskaŭ ĉiuj tropikaj landoj, ĉar tie, preskaŭ ĉiuj homoj havas maĉeton. Ĝi estis armilo de haitia Tonton Macoute. En Brazilo, maĉeto estas persona armilo ĉefe en Amazonio kaj Suda Rio-Grando, sed oni preferas falĉilon kiel armilo por ribeloj kaj kiel personaj armiloj fiŝtranĉilon en Nordoriento, ponardojn en aliaj partoj. La Centro de Instrução de Guerra na Selva - CIGS (Instrua Centro pri Ĝangala Milito) de Brazila armeo kreis maĉeton por moderna milito.Brazila armeo.
En multaj popolaj ribeloj, kiel en la milito por sendependo de Kubo kaj en la milito por sendependo de Angolo, maĉeto estis grava armilo de ribelantoj. Pro tio, en flago de Angolo estas maĉeto.
En Brazilo, oni uzas maĉeton eĉ en kelkaj folkloraj dancoj, kiel Dança dos facões (danco de maĉetoj) en Suda Rio-Grando kaj Maculelê, simila al Capoeira, en Bahio.
Combaillaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Amores perros
Amores perros (Hundecaj amoj) estas meksika drama filmo de 2000, reĝisorita de Alejandro González Iñárritu kaj stelulita de Gael García Bernal, Emilio Echevarría, Goya Toledo kaj Álvaro Guerrero, inter aliaj. La filmo premieris en la Festivalo de Cannes kaj ricevis la Grandan Premion de la Semajno de la Kritikaro kaj estis nomumita al Premio de la Akademio al la plej bonkvalita filmo neanglalingva en 2000.
Ĝi estis kunverkita kun Guillermo Arriaga. Kun 21 gramoj kaj Babel, ĝi formas la "Trilogion de la morto" kaj famigis internacie la karieron de ĝia protagonisto, nome la aktoro Gael García Bernal. La tri filmoj estas bazitaj sur kelkaj subrakontoj kiuj kuniĝas en sama okazaĵo.
La filmo sukcesis kaj kritike kaj komerce kaj enspezigis totalon de 95 milionojn da meksikaj pesoj, iĝante tial la kvina meksika filmo plaj bilervenda siamomente. Akirinte dek unu premiojn Ariel kaj unu nomumon al Oskar-premio post 25 jaroj de foresto de la meksika kino en tiu kategorio, Amores perros iĝis mejloŝtono por sialanda kinarto. ​
Intrigo
La fimo dividiĝas en tri subrakontoj kies roluloj nek konas unuj aliajn nek interagadas, sed iam en pinta okazaĵo koincidas ĉe trafikakcidento. La filmo startas kiam du junuloj fuĝas kun vundita hundo el kamioneto kies veturantoj intencas mortigi ilin. Tiukadre okazas la kolizio.
Octavio kaj Susana
Susana (Vanessa Bauche) estas juna studentino kiu gravediĝis el Ramiro (Marco Pérez), la frato de Octavio (Gael García Bernal), kiu kreskas sian filon ĉe la fianĉo. Kofi, la hundo de Octavio, fuĝas el la domo kaj estas kaptita de la bando de Jarocho (Gustavo Sánchez Parra), kiu dediĉas sin al eksterleĝaj hundobataloj. Kofi mortigas la hundon de Jarocho, kiu iĝas malamiko de Octavio.
Octavio, enamiĝinta de Susana dezirus foriri kun ŝi kaj ŝia filo, ekakiras monon tiucele per vetoj ĉe hundobatalo de Kofi. Dum iu batalo, Kofi, kiu venkas kiel ĉiam, estas pafita de Jarocho kaj Octavio ponardas lin ventre. La bando persekutas ilin, kio rezultas en la menciita aŭtakcidento, en kiu Octavio serioza vundiĝas kaj lia amiko mortas.
Ramiro siaflanke, dediĉas sin al ŝtelado, ĝis iam dum atako al banko iu policano pafas al Ramiro, kiu tuj mortas. Dum la funebro de Ramiro, Octavio petas lastfoje al Susana foriro kun li, sed ŝi ne montriĝas preta. En la busstacio, Octavio komprenas, ke ŝi ne venos kun ŝi, kaj li malaperas seniluziiĝinta kaj ege trista.
Daniel kaj Valeria
En la dua historio de la filmo. Daniel (Álvaro Guerrero), estas gazetestro kiu perfidas sian edzinon kun la bela Valeria (Goya Toledo), hispana ĵurnalistino kaj modelo de reklamaĵoj, kiu ege amas sian hundon, Richie. Daniel abandonas sian familion por ekvivi kun Valeria en ĵus aĉetita loĝejo, ĝuste antaŭ enorma reklamaĵo kiu montras ŝin kiel bela modelo. Por celebri tion, Daniel preparas vespermanĝon kaj Valeria iras aĉeti vinbotelon. Tiukadre ŝi kolizias kun alia aŭto (Octavio). Valeria grave vundiĝas ĉe la kruro, kio trudas ŝin provizore al rulseĝo kun helpaparato ĉe la kruro.
Sekvatage, Richie falas en truon de la planko, kiun Valeria mem rompis en la nova ligna planko de la loĝejo, kaj la hundo restas kaptita ie sub la planko; Valeria ne kapablas elirigi ĝin pro sia kripleco, konstatas, ke ŝi dumlonge ne kapablos denove labori kiel modelo kaj sentas sin kaptita de la soleco en la nova loĝejo, kie la hundo plue ne aperas. Ŝi diskutas kun Daniel kaj iam Valeria enfermiĝas en sia ĉambro, kie Daniel post iom da tempo trovas ŝin senkonscia pro kio ŝi estas denove hospitaligita. Oni devas fakte amputi sian kruron pro gangreno okazigita per trombozo generita per la klopodoj faritaj por elirigi Richie. Daniel, malesperas kaj reveninta al la loĝejo, baraktas por elirigi finfine la hundon el la planko. Profonde deprimita, Valeria revenas hejmen sur rulseĝo portita de Daniel. Trafenestre ŝi vidas, ke la reklamaĵo kun sia foto jam malaperis kaj komprenas, ke ŝi unukrura ne povos reveni al sia profesio.
El Chivo kaj Maru
El Chivo (Emilio Echevarría) estas eksprofesoro universitata kiu iĝis gerilano kaj abandonis sian familion kiam lia filino Maru estis du-jaraĝa. En la 1970-aj jaroj, li aktivulis urbogerile kaj estis enkarcerigita por du dek jaroj, post kio li loĝas en abandonita ruina loĝejo kun multaj surstrataj humdoj, eltenante sin el rubujoj kaj laboranta por mafiuloj. Tiukadre li ricevas komision de negocisto Gustavo Garfias (Rodrigo Murray) murdi lian negocpartneron kaj duonfrato, Luis Miranda Solares (Jorge Salinas). Dum kelkaj tagoj, El Chivo sekvas la predon kaj kiam li estas tuj murdinta, okazas la jam menciita trafikakcidento inter la vehikloj de Valeria kaj de Octavio. Tiukadre, li ŝtelas la monoj de tiu kaj kunportas la vunditan hundon hejmen. El Chivo ekkonas ĵurnale la morton de sia eksedzino kaj patrino de sia filino; li en la tombeja funebro demalproksime rigardas sian filinon, al kiu li neniam alproksimiĝas. Reveninte hejmen, li terurigita vidas, ke Kofi estis mortiginta ĉiujn liajn hundojn. Kolera, El Chivo estas mortiginta la hundon, sed antaŭ pafi li konstatas, ke la hundo faras kiel li mem, murdista kaj eksbatalanto, pro kio li decidas ŝanĝi sian vivon.
Finfine, li kidnapas Luis Miranda anstataŭ rekte murdi lin, kaj hejme li pridemandas lin, kiu mem konfesas, ke ja multaj homoj dezirus mortigi lin. El Chivo alvokas Gustavo, la mendinto de la morto de Luis, por ricevi la pagon de la cetero de la promesita mono. Sed El Chivo kidnapas ankaŭ lin, kaj komprenigas ambaŭ, ke ili faras maldecajn vivojn. Sekvatage, li purigas, razas kaj vestas sin per la riĉaj vestaĵoj de ambaŭ, kaj abandonas ili lasante intermeze la pafilon, por ke ili rekte «solvu siajn personajn problemojn».
Siavice, El Chivo kaŝe eniras ĉe sia filino, lasas tien la kolektitan monon, kaj lasas telefonan mesaĝon al ŝi, ke li pentas pro sia iama vivo kaj eble li serĉos sin kiam kuraĝiĝu. La filmo finiĝas kiam El Chivo (Martín) kaj Negro (Kofi) iras al horizonto en tereno ĉirkaŭurba, en soleco same kiel la protagonistoj de la aliaj du rakontoj (sed supozeble kun intenco iniciati novan vivon).
Colombiers (Hérault)
Colombiers (jen france, Colombièrs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]) kaj trovigxas borde de la Sudfranca Kanalo. Fine de en la komunumo vivis.
Gyula Gulyás (reĝisoro)
Gyula Gulyás [djula gujAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gulyás Gyula estas hungara filma reĝisoro, scenaristo, kameraisto, produktoro, membro de Hungara Arta Akademio (2011). Lia frato estas János Gulyás.
Gyula Gulyás naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Gulyás maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, sed jam ekde 1959 li estis amatora filmisto kune kun sia frato. En la jaroj 1962 kaj 1963 li estis helplaboristo, ĉar li ne povis plulerni (tiutempe la fizika laboro estis avantaĝo ĉe la universitatoj). Li akiris arthistorian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1968. Dum la studentaj jaroj li partoprenis en amatora filma studio. Post la diplomo li laboris en arta esplora laborejo, poste inter 1970-1979 en tutlanda inspektorejo de historiaj monumentoj. Intertempe li akiris diplomon pri marksismo (1976) kaj en Teknikuniversitato de Budapeŝto arkitekturan diplomon pri historiaj monumentoj en 1979. Inter 1976-1980 li estis ankaŭ reĝisoro en filma studio, inter 1979-1981 asistanto en alia studio, inter 1981-1991 li havis la statuson reĝisoro. Inter 1993 kaj 2006 li estis docento en Universitato de Miskolc. Li ricevis premiojn ekde 1988, en 2021 premion Kossuth. Li edziĝis en 1971, lia edzino naskis filon en 1986.
Aŭgusta Rapsodio
Aŭgusta Rapsodio aŭ Rapsodio en Aŭgusto (八月の狂詩曲, Hachigatsu no rapusodī (Hachigatsu no kyōshikyoku)) estas japana filmo de 1991 reĝisorita de Akira Kurosawa kun scenaro bazita sur la romano Nabe no naka de Kiyoko Murata. La historio centriĝas en maljuna hibakuŝo, kiu perdis sian edzon en la Atoma bombado de Nagasako en 1945, kaj zorgas pri siaj kvar nepoj dum la somero. Ŝi ekscias pri delonge perdita frato, Suzujiro, kiu vivas en Havajo kaj deziras viziti ŝin antaŭ sia morto. La usona kinstelulo Richard Gere aperas kiel filo de Suzujiro nome Clark. La filmo estis elektita kiel japana reprezento por la Akademia premio por la plej bona fremdlingva filmo en la 64a okazo de la Oskar-premioj, sed ĝi ne estis akceptita kiel nomumita.
Intrigo
Rapsodio en Aŭgusto estas la historio de tri generacioj kaj ties reagoj al la atombombado de Japanio. Kane estas maljunulino kies edzo estis mortigita en la bombado de Nagasako. Ŝiaj du filoj kaj respektivaj bofiloj edukiĝis en la postmilita Japanio, same kiel la kuzo Nisei Clark (Richard Gere), kiu edukiĝis en Usono. Laste, Kane havas kvar nepojn, kiuj naskiĝis poste.
La nepoj de Kane venas viziti ŝin en ŝia kampardomo en Kiuŝuo dum la somero dum iliaj gepatroj vizitas homon kiu eble estas la frato de Kane en Havajo. Dume, en Nagasako la infanoj vizitas la lokon kie la avo estis mortigita en 1945 kaj ekkonscias pri la atombombado por la unua fojo en siaj vivoj. Iom post iom ili plie respektas sian avinon. Dume, ili ricevas proponon de la usonaj kuzoj por ke la gepatroj laboru en ananas-plantejo en Havajo. Kiam la aferoj komplikiĝas, en sia respondo la nepoj mencias la atakon, kio kolerigas iliajn gepatrojn. Por mildigi la aferon, unu de la japan-usonanoj (Clark) veturas al Japanio por esti kun Kane dum la datreveno.
Historio
Kurosawa post kompletigi la filmon Sonĝoj turnis sin al pli konvencia historio Aŭgusta Rapsodio — la unua filmo de la reĝisoro tute produktita en Japanio ekde Dodeskaden ĉirkaŭ dudek jarojn antaŭe — kiu esploris la cikatrojn de la atombombo kiu detruis Nagasakon en la fino de la Dua Mondmilito. Ĝi estis adaptita el romano de Kiyoko Murata, sed la referencoj de la filmo al la Nagasaka bombado venis el la reĝisoro pli ol el la libro. Tiu estis lia nura filmo kiu inkludis rolon por usona filmostelulo: nome Richard Gere, kiu ludis malgrandan rolon kiel nevo de la aĝa heroino. Filmado okazis komence de 1991, kaj la filmo premieris la 25an de Majo tiun jaron atingante grande negativan kritikan reagon, speciale en Usono, kie la reĝisoro estis akuzita je provoko de naivaj kontraŭ-usonaj sentoj, kvankam Kurosawa malakceptis tiujn akuzojn.
90672 Metrorheinneckar
90672 Metrorheinneckar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 6-an de septembro 1977 de la germana astronomo Lutz D. Schmadel elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Metropola regiono Rhein-Neckar, fondita en 2005 laŭlonge de la riveroj Rejno kaj Neckar kun 2,4 milionoj da homoj, inkludas la urbojn Heidelberg, Mannheim kaj Ludwigshafen, kaj 21 universitatoj kaj esploraj institucioj. La areo estas ideala kombinaĵo de scienco, negoco, kulturo kaj naturo.
Stadthaus Arnstadt
Stadthaus Arnstadt estas la hodiaŭa nomo de la monumentprotektita ensemblo de la iama gantfabriko Möller. Ĝi troviĝas apud la Supra preĝejo en la urbokerno de Arnstadt, Germanujo. Ĝi konsistas el framskeleta domo de 1582/1697 kaj fabriko de 1903.
Arkitekturo kaj konstruhistorio
Post la fajrego 1581 oni starigis sur la kelaj fundamentoj de ĉ. 150 jarojn pli malnova konstruo trabfakaĵon renesancstilan: kun granda kaj alta vestiblo kun belega kasona plafono; kun reprezenta dila ĉambro; kun flor- kaj diamantornamaĵe pentritaj plafonoj en la 1-a etaĝo. Komisiis la konstruon la bienposedanto Cuntz Friedrich. Sur la portalo de la malsuprenirejo al la kelo oni bone vidas liajn inicialojn kun la konstrujaro.
Grandstile pligrandigis la domon grafino Johanna Elisabeth en 1687 per barokstila alikonstruĵo, per pluraj keloj, per t.n. nobla etaĝo, kie oni prefere restadis (france: bel étage, itale: Piano nobile). Krome ŝi farigis grandegan kuirejon. Johanna Elisabeth estis la fratino de princo Anton Günther la 2-a kaj bofratino de Auguste Dorothea, kiu kreis la pupan mondon de Mon plaisir. Kune kun ŝi, ŝi subtenis en 1705 la esploriston, pentriston kaj kuprogravuriston August Johann Rösel von Rosenhof.
La trabfakaĵo estas sur ĉiuj etaĝoj, ankaŭ teretaĝe. Ĝis 1938 la tuta domo estis krude stukita, kio bone videblas sur bildkartoj.
La inter 1903 kaj 1905 konstruita fabrikadejo same estas trietaĝa, tamen multe pli alta ol la framskeleta domo; tie la teretaĝo kaj la unua etaĝo estas el ŝtono. Necesis konstrui uzineton por ŝtancado kaj kudrado, ĉar la spaco aliloke jam ne sufiĉis. Pro la pezo de la aparatoj ĉe la 1-a etaĝo oni enkonstruis aparte fortikan plafonon kun paralelaj traboj teretaĝe.
La gabloj rigardantaj al la placo estis rondaj kun stuko farita laŭ la Stilo de 1900. Dum la restaŭrado en 1938 ĝi estis forigita ĉar la nazioj tute ne ŝatis tiaĵojn. En la urba arkivo konserviĝas letero de la tiutempa urbestro Hans Huhn sincere dankanta la posedanton pro la forigo. Ĉar tio estus favora al la kultura bonfaro de la germana popolo!
Defio restaŭrada por nova funkciigo
Ĝis 1990 la konstruaĵo estis fabriko. Post 15 jaroj da neutiligo oni malkonstruis kelkajn alikonstruaĵojn de la 20-a jc en 2005/06. Ĝis 2008/2013 privatuloj multekoste kaj precizece restaŭrigis ambaŭ konstruaĵojn. La industria superkonstruado kaj la longjara neuzo kaŭzis multajn statikajn malfacilaĵojn. Malgraŭ ĉio ĉi oni sukcesis rekonstrui la tuton, konservante la ankoraŭ ekzistantan konstrusubstancon. Konsekvence oni preferis la uzon de tradiciaj materialoj kiel ligno, fragmito, argilo, kalko kaj lineolaj koloroj. Pro tio, jam en 2007 estis aljuĝitaj al kelkaj metiistoj premioj fare de la Deutsche Stiftung Denkmalschutz kaj fare de la Zentralverband des Deutschen Handwerks. En 2014 la posedantoj ricevis la renomitan Turingian premion pri monumentprotekdado (Thüringer Denkmalschutzpreis).