cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aino Kallas
En Estonio ŝi estas akceptita kiel propra verkistino, samkiel Hella Wuolijoki en Finnlando. Edziĝinta en 1900 kun etnografo, poste diplomato Oskar Kallas, ŝi kun la edzo aktivis en la kulturpolitika literatura rondo Juna Estonio, Noor-Eesti, en Peterburgo kaj poste Tartu, subtenanta sendependigajn naciajn aspirojn. Oskar Kallas (1868–1946) estis dum pli ol dek jaroj la unua ambasadoro de Estonio en Britio; dum la Londonaj jaroj Aino forte konigis estonan literaturon eksterlande, estis elstara kultureksportanto. En la ampleksega verkaro de Aino Kallas elstaras temoj el la historio kaj popola tradicio de Estonio.
Verkaro
Ŝi verkis poezion, novelojn, romanojn kaj dramojn. Ŝi verkis finnlingve kaj tradukis estonan literaturon en la finnan. Inter ŝiaj plej gravaj verkoj troviĝas:
Andrea Nahles
Andrea Maria NAHLES (naskiĝis en Mendig, federacia lando Rejnlando-Palatinato, do nun -jara) estas germana politikistino, kiu membras en la socialdemokrata politika partio SPD kaj estas ĝia prezidanto ekde 2018. Ekde la jaro 2009 ŝi estas ĝenerala sekretariino de sia partio, antaŭe inter la jaroj 2007 ĝis 2009 estis nacia vic-prezidanto de la partio. En studenta aĝo ŝi inter la jaroj 1995 ĝis 1999 estis prezidantino de la organizaĵo Jusos, la junulara asocio de la nacia socialdemokrata partio. La 15-an de decembro 2013 Andrea Nahles nomumiĝis ministrino pri laboro kaj socialaj aferoj en la nova registaro de Germanio. Ekde aprilo 2018 ŝi estas partiestro de socialdemokrata partio, kiel posteulo de Martin Schulz.
Rengg
Rengg estas nomo de diversaj lokoj, nome:
Giovanni Battista Gaulli
Giovanni Battista GAULLI (8-a de majo 1639 - 2a de aprilo 1709), konata ankaŭ laŭ la nomoj de Baciccio, Il Baciccio aŭ Baciccia (ĉiuj ĝenovaj karesnomoj por Giovanni Battista (Johano Baptisto)) estis itala baroka pentristo kun tendenco al rokoko. Li estas konata ĉefe pro sia fresko de volbo iluziisma, grandioza, influita de Gianlorenzo Bernini, en la preĝejo de Jesuo en Romo.
Meze de la 17a jarcento en Ĝenovo estis multaj artistoj kaj pentrristoj, inter kiuj multaj eksterlandanoj, kiel Petro Paŭlo Rubens kaj Antoon van Dyck, kiuj laboris en Ĝenovo dum jaroj. Baciccio influiĝis el ili kaj de aliaj lokanoj kiel Valerio Castello, Giovanni Benedetto Castiglione, kaj Bernardo Strozzi.
Baldaŭ tamen li translokiĝis al Romo, kie laboris,plej elstare en la preĝejo de Jesuo. En 1662, li estis akceptita en la Akademio de Sankta Luko de pentristoj, kie li plenumos kelkajn postenojn. Venontjare, li ricevis sian unuan publikan mendon por retablo, en la preĝejo de San Rocco, Romo. Li ricevis ankaŭ multajn privatajn mendojn por mitologiaj kaj religiaj verkoj.
31 Eŭfrozino
31 Eŭfrozino estas unu el la plej grandaj asteroidoj de la asteroida zono, malkovrita de la usona astronomo James Ferguson, la. Ĝi ricevis la nomon de Eŭfrozino, unu el la tri Gracioj de la helena mitologio. En 2019, ĝia malgranda asteroida satelito estis malkovrita.
Eco
Kvankam granda, ĝi estas malhela asteroido de spektra klaso "C" kaj orbitas proksime de la ekstera rando de la ĉefa asteroida zono : ĝi restas feble brila (ŝajna magnitudo > +10,2) kaj neniam estas videbla per binokloj. Ĝia orbito estas nekutima pro siaj klineco kaj discentreco, kiuj pensigas pri tiuj de 2 Pallas.
Laŭ modelo de Eŭfrozinoj bazita sur ties luma kurbo, tiu korpo havas krude sferan formon.
Eŭfrozina familio
Eŭfrozino estas la plej granda korpo de la Eŭfrozina familio, grupo da ĉirkaŭ 323 ĝis 2066 korpoj malhelaj kaj kun granda orbita klineco. La familio estas dividita en du partoj de la malpleno de Kirkwood ĉe 2,5 AU, pro tio iuj anoj emas fariĝi.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de P. Vernazza, B. Carry, F. Vachier, J. Hanus, J. Berthier, B. Yang, F. Marchis, kaj la teamo HARISSA de la Centro de Astrofizika Esploro de Liono, uzinte observojn per la adaptiĝema Tre Granda Teleskopo de ESO (Ĉilio) ; anoncita la
Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 6,7 ± 2,4 km. Ĝi orbitas kun duona grandakso de ĉirkaŭ 677 km kaj orbita periodo de ĉirkaŭ 28,8 horoj (1,2 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Osbert (Northumbria)
Osbert (m. la 21-an de marto 867) estis reĝo de Northumbria, Anglio de ĉ. 848 al sia morto. Li altroniĝis post la murdo de Aethelred la 2-a.
Laŭ la 12-jarcenta kronikisto Simeono de Durham, Osbert forprenis plurajn bienojn poseditajn de la eklezio.
En 866 li estis detronigata kaj Aelle la 2-a anstataŭis lin kiel reĝo.
En 866 granda vikinga armeo invadis Northumbria kaj kaptis Jorkon la 21-an de novembro. La sekvantan jaron Osbert kaj Aella kuniĝis por batali kontraŭ la vikingoj. Kiam ili alproksimiĝis al Jorko, multaj vikingoj fuĝis, sed dum sekva batalado Aella kaj Osbert mortis kaj la postvivantoj eniris pacakordon kun la vikingoj. Tiuj nomumis Ecgbert la 1-an reĝo.
Lupeo
Lupeo estas konveksa lenso, kiu montras tre proksimajn objektojn, grandigante ĝis ĉirkaŭ dekfoje. Por uzi lupeon facile la lenso kutime havas framon kaj tenilon. La lupeo povas esti malgranda por porti en poŝo aŭ grandega modelo kun ĉirkaŭanta lumigilo por profesia uzo.
La grandecon de lupeo limigas la eco de lenso, ke grandaj lupeoj havas baldaŭ tro pezan lenson. Por tio tamen estas solvo, ĉar estas eble uzi Fresnel-lenson.
La lupeon profesie uzas ĥirurgoj, dentistoj, juvelistoj, horloĝistoj, kaj multaj aliaj. La detektivoj kiel Sherlock Holmes en literaturo estas ofte priskribata uzante la lupeon, ofte parodie.
Alia uzo de lupeo estas ke ĝi utilas por konverĝigi la sunradiojn ĝis la punkto ke ili povas bruligi paperon aŭ similan materialon. De tio devenas multaj eblaj precizaj uzoj, ekzemple manko de iloj por produkti fajron, kaj permesas historion kie okazas tiaj specialaj kazoj.
Kamforo
Kamforo estas blanka travidebla vaksa kristala solido kun forta odoro. Ĝi estas terpeno kun la kemia formulo C10H16O. Ĝi estas trovebla en la kamfora laŭro (Cinnamonum camphora) kaj aliaj rilataj arboj en la familio Laŭroj. Ankaŭ, oni povas sinteze produkti ĝin.
Ĝi estas ĉefe uzata pro ĝia odoro kiel "enbalzamigilo" kaj medicinaj uzoj.
Izomeroj de la kamforo
<Gallery> Geranial_Citral_A.svg| Geranialo Geraniol.png| Geraniolo Fenchon_Enantiomers_Structural_Formulae.png| Fenĉono Carveol.png| Karveolo Piperitone 3D.png| Piperitono Pulegone 3D.png| Pulegono (-)-alpha-Thujon.svg| Tujono </Gallery> </Center>
Nebovidy
Nebovidy povas esti:
Pechbrunn
Pechbrunn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Aethelred la 2-a (Northumbria)
Aethelred la 2-a estis reĝo de Northumbria, Anglio dum la meza 9-a jarcento. Pri li restas malmultaj informoj.
Keltoj
Keltoj (el greka κελτοι (keltoj) unuafoje uzita de Hekateo el Mileto pr. 500 a.K., lat. celtae [keltaj] - la sama vorto per aliaj prononcoj donis ankaŭ galloj (= gaŭloj) kaj galatoj, du grandaj triboj keltaj) estas grupo de hindeŭropaj triboj. Ili vivis jam dum la 2-a jarmilo a.K. en la okcidenta Eŭropo.
Nugaal
Nugaal aŭ Nugalo (Nugaal) estas unu el la plej malgrandaj administraj regionoj (gobol) de Somalio. Ĝi estas en nordoriento de la lando kaj ties ĉefurbo estas Garoowe.
Keltoj
Historio
La Keltoj migris el la nuntempa germana teritorio al la supra parto de Rejno kaj Marne (8-a jc. a.K.) kaj tie evoluis el unu tribo la Gaŭloj (aŭ Galloj) (7-a jc. a.K.). Ili konkeris en la 5-4-aj jarcentoj a.K. la nuntempan Francion, Brition kaj nordan Italion, kaj prirabis Romon (387, 390 a.K.) kaj poste dum jardekoj danĝerigis la urbon.
Aethelred la 2-a (Northumbria)
Li estis filo de Eanred, kiu regis Northumbria de ĉirkaŭ 810 al 841. La datoj de lia regado ne tute certas. Eble li estis reĝo de 841 al 844, kiam Raedwulf mallonge anstataŭis lin. Post kiam Raedwulf estis mortigata de la vikingoj, Aethelred regajnis la tronon. Li estis murdata kaj sekvata de Osbert, verŝajne en 848 aŭ 849.
Nugaal
Nugaal limas kun Etiopio kaj la somaliaj regionoj de Sool okcidente, Bari norde kaj Mudug sude, kun la Hinda Oceano oriente.
Keltoj
Historio
eta|maldekstra|upright=1.2|Eŭropo en la antaŭ-romia periodo dum [[fera epoko:
Nugaal
La regiono estas centra en la areo postulita de la registaro de Puntlando, kiu serĉas agnoskon kiel federa registaro ene de unuigita Somalio.
Keltoj
Historio
]] Tiutempe ili ankaŭ invadis Hispanion, kie miksiĝante kun la loka ibera popolo evoluigis la keltiberan popolon. En la 3-a jarcento a.K. ili konkeris areon preter Danubo, poste parton de la Balkana Duoninsulo (Trakio, Makedonio). Eta grupo da keltoj eĉ atingis dum la konkeroj Anatolion kaj tie estigis la ŝtaton Galatia aŭ Galatio. Tie ili konstruis fortikaĵ-urbojn, havis florantan manindustrion (kulturo de La Tène).
Nugaal
La plej grava, granda kaj klara geografia eco de la regiono de Nugaal estas la Nugala Valo, granda neprofunda akvokolekta areo, nutrata de la sezonaj riveroj Nugaal kaj Dheer kiuj fluas dum la pluva sezono de aprilo al junio.
Keltoj
Historio
Laŭ iu teorio, ĉefe bazita sur ligvistikaj datumoj, Keltoj en Italio disdividis kaj kreis du branĉojn, norde la italajn keltojn (gallos) kaj la osko-umbrojn kaj latinojn sude, tre influitajn de etruskoj kaj grekoj.
Nugaal
La ĉefaj somaliaj klanoj kiuj loĝas en tiu regiono estas Majeerteen kaj Leelkase subklanoj de la Darodoj. La ĉirkaŭkalkulita populacio de la regiono estas loĝantoj sed povus esti multe pliaj.
Keltoj
Historio
Keltoj estis venkitaj de la Romia imperio, la ĝermanoj kaj iom post iom asimiliĝis en la Imperion, perdinte siajn lingvojn kaj tradiciojn. Ili multfoje batalis por la libereco ene de la Romia imperio, sed senrezulte. La plej grava gvidanto estis Vercingetorix kaj la movado de bagaŭdoj.
Nugaal
Decembre de 2004, Nugaal estis afektita de la cunamo kaŭzita de la Tertremo en Hinda Oceano en 2004.
Terponto
Terponto aŭ tera ponto, en biogeografio, estas istmo aŭ pli larĝa komuniko kiu aperas je difina momento de la geologia historio inter teraj lokoj kiuj, antaŭ tio, ne estis ligataj. Plantoj kaj teraj bestoj povas trairi ĝin kaj okupi novajn teritoriojn.
Nugaal
Nugaal konsistas el 5 distriktoj:
Keltoj
Religio kaj kulturo
En ilia vivo havis gravan rolon la pastroj: vatoj, kiuj plenumis la oferojn kaj interpretis la naturon, kaj druidoj kiuj instruis kaj juĝis, kaj eposaj poetoj: la bardoj. La druidaro estis estrata de ĉefdruido elektita sekretloke en regiono de la Karnutoj (Karnutio estante rigardata kiel centro de Gaŭlio). Sed oni konsideris Brition kiel centron kaj fonton de klereco pri la druida religio.
Kelta arto estas termino kiu aludas al la arta esprimo de la nomataj keltaj popoloj. Tamen temas pri kategorio iel subjektiva kaj disputata, same kiel la propra koncepto de "kelta civilizo", ĉar ĝi aplikiĝas al tempoperiodo tro ampleksa kaj al multaj kulturoj interrilataj sed diferencaj. Fakte, la esprimo "Kelta arto" uzatas ĉefe rilata al la arto malfrupagana kaj prakristana de la Brita Insularo, kies plej elstara montro estas la iluminitaj manuskriptoj de la frua Alta Mezepoko riĉe ornamitaj per estetikaj elementoj propraj de la insula indiĝena arto. Ekzemploj estas la Libro de Kells, la Libro de Durrow aŭ la Evangelioj de Lindisfarne. Elstaras ankaŭ la skotaj piktaj ŝtonoj, kalikoj, fiboloj kaj keltaj krucoj.
Aparte estas tre disvastigita la nomata Kelta muziko.
Terponto
Hipotezaj terpontoj
La unua proponinte tiun hipotezon estis Jules Marcou in "Lettres sur les roches du Jura" (Letero pri la ĵurasaj rokoj).
Keltoj
Keltidaj popoloj
Nur malmultaj keltoj konservis sian lingvon de la kelta lingvaro: kelkaj irlandanoj, bretonoj, kimroj, skotoj kaj kornvalanoj. Genoj de la kontinentaj keltoj plutroviĝas inter popoloj kiel francoj, hispanoj.
Terponto
Hipotezaj terpontoj
La ĉefaj hipotezaj nepruvitaj terpontoj estas:
Keltoj
Kelta mitologio
La keltoj havis riĉan mitologion, kiu donis la legendojn de Tristan, Gralo, Reĝo Arturo (vidu: Artura ciklo).
Terponto
Hipotezaj terpontoj
Tiuj hipotezoj iĝis obseletaj en la 20-a jarcento kun la teorio de la kontinenta drivo.
Keltoj
Keltaj triboj
Listo de la keltaj gentoj (la nomoj de la Romianoj)
Ménerbes
(jen france, okcitane Menèrba) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Bastia (stacidomo)
Bastia (Gara di Bastia) estas franca stacidomo sur linio Bastia -, situanta en Bastia, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Valo Kuram
En la areo estas socipolitikaj problemoj pro apogo de la loĝantaro al islamismaj radikalaj tendencoj kaj atako de Usono kontraŭ la areo.
Bastia (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Fervojaj tarifoj en Germanio
Specoj de trajnoj
En Germanio oni distingas inter longdistancaj trajnoj ("Züge des Fernverkehrs") kaj regionaj aŭ lokaj trajnoj ("Züge des Nahverkehrs"). La ĉefaj longdistancaj trajnoj estas Intercity-Express (ICE), Intercity (IC) kaj Eurocity (EC). La ĉefaj regionaj aŭ lokaj trajnoj estas Regionalexpress (RE), Regionalbahn (RB) kaj S-Bahn (S).
Klasoj
Preskaŭ ĉiuj trajnoj havas lokojn en la 1-a klaso (1. Klasse) kaj 2-a klaso (2. Klasse). Veturado en la 1-a klaso kostas plej ofte 50 % - 60 % pli ol en la 2-a klaso.
Germana Fervojo kaj regionaj trafikaj ligoj
La ĉefa fervoja kompanio en Germanio estas la Germana Fervojo (Deutsche Bahn AG). Al ĝi apartenas preskaŭ ĉiuj longdistancaj trajnoj (kun kelkaj esceptoj, ekzemple la Thalys inter Kolonjo kaj Bruselo) kaj parto de la regionaj kaj lokaj trajnoj. Krome ekzistas pli ol 60 (parte privataj) regionaj aŭ lokaj fervojaj kompanioj.
La biletoj de la Germana Fervojo validas nur en esceptaj kazoj ankaŭ en busoj, tramoj aŭ metrooj. Kontraŭe, la biletoj de regiona trafika ligo validas preskaŭ ĉiam ankaŭ en tiaj lokaj transportiloj. Ĉi-lastaj ofte estas aĉeteblaj nur mallonge antaŭ la ekveturo de la trajno; en kelkaj regionoj, kie ili estas aĉeteblaj anticipe, necesas validigi (stampi) ilin.
Aĉeto de bileto
Fervojaj biletoj estas aĉeteblaj
Rabatoj por ofta veturado
Por ofta veturado la Germana Fervojo kaj la regionaj trafikaj ligoj ofertas tagajn, semajnajn, monatajn kaj jarajn biletojn.
Krome la Germana Fervojo ofertas la rabatkarton BahnCard. La BahnCard 25 kostas € 51,50 kaj donas rabaton por 25 % (kio tamen ne ĉiam validas por veturoj ene de regionaj trafikaj ligoj). La BahnCard 50 kostas € 206,00 kaj donas rabaton de 50 % (sed ene de regionaj trafikaj ligoj ofte nur 25 % aŭ neniom). La BahnCard 100 kostas € 3.300,00 kaj donas rabaton de 100 % sur la tuta reto de la Germana Fervojo.
Familianoj povas aĉeti la BahnCard je reduktita prezo.
Rabatoj por frua aĉeto de biletoj (ŝparprezoj)
Aĉetante iro-revenajn biletojn almenaŭ 3 tagojn antaŭ la veturo, oni povas ŝpari 25 % (Sparpreis 25) aŭ 50 % (Sparpreis 50). Kondiĉo de Sparpreis 50 estas, ke oni revojaĝas plej frue la dimanĉon post la alvojaĝo (aŭ ke la vojaĝo tien kaj reen okazas dum sabato). Ĉe ambaŭ rabatoj necesas uzi longdistancajn trajnojn, kiujn oni devas fiksi dum la aĉetado de la bileto. La oferto estas limigita, sed se oni aĉetas la biletojn sufiĉe frue kaj evitas tempojn, dum kiuj multegaj homoj vojaĝas (ekz. vendrede posttagmeze kaj vespere) aŭ elektas ne la plej rapidajn trajnojn, oni plej ofte sukcesas akiri taŭgan bileton kun ŝparo de 25 % aŭ 50 %.
La 2-a ĝis 5-a persono pagas nur duonon de la rabatita prezo. La ŝparprezan rabaton oni povas kombini kun la rabato de BahnCard 25, sed ne kun la rabato de BahnCard 50.
Landaj biletoj
En la diversaj federaciaj landoj de Germanio ekzistas t.n. landaj biletoj (Ländertickets), per kiuj ĝis 5 personoj povas veturi dum unu tago ene de la federacia lando ajnan distancon (ankaŭ tien kaj reen) per lokaj aŭ regionaj trajnoj. Tiuj ĉi biletoj validas plej ofte en ĉiu ajn tago, sed de lundo ĝis vendredo nur ekde 9h00 matene. Kutime ili validas ankaŭ en busoj, tramoj kaj metrooj. Ili kostas plej ofte inter € 20,00 kaj € 25,00; kaze de aĉeto ĉe giĉeto aldoniĝas € 2,00.
Kelkaj el tiuj ĉi biletoj validas ankaŭ sur difinitaj trajnlinioj ekster la koncerna federacia lando. Ekzemple rondvojaĝo de 5 personoj de Bonn tra Wiesbaden, Mannheim, Karlsruhe, Saarbrücken kaj Trier reen al Bonn en unu tago kostas per la Rheinland-Pfalz-Ticket nur € 23,00.
Semajnfina bileto
La "semajnfina bileto" (Wochenendticket) validas por ĝis 5 personoj dum tuta sabato aŭ dimanĉo sur la tuta fervoja reto en Germanio en ĉiuj regionaj kaj lokaj trajnoj (kun malmultaj esceptoj). En kelkaj regionoj ĝi validas ankaŭ en busoj, tramoj kaj metrooj. Ĝi kostas € 37,00 en aŭtomato aŭ en la reto; ĉe giĉeto aldoniĝas € 2,00.
Rabatoj por familioj kaj grupoj
Kutime infanoj sub 6 jaroj veturas senpage. Laŭ la tarifo de la Germana Fervojo, ofte ankaŭ infanoj de 6 gis 14 jaroj povas kunveturi kun la gepatroj senpage; tamen ili devas esti menciitaj en la bileto. Por grupoj ekde 6 personoj ekzistas (krom la eblecoj eluzi la ŝparprezojn aŭ la rabatojn por uzo de malrapidaj trajnoj) plej ofte rabatoj de ĉirkaŭ 50 %.
Atentigo
La ĉi-supraj informoj estas laŭ stato de la 21-a de majo 2006. La indikitaj prezoj validas por la 2-a klaso. Ĉiuj informoj estas sen garantio.
Lispeszentadorján
Lispeszentadorján [liŝpesentadorja:n] estas unuigita malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye. Szentadorján signifas: Sankta Adriano.
Eksteraj ligiloj
memoraĵo pri la unua naftoputo en la post-Trianona Hungario
Friedrich Koja
Friedrich KOJA (naskiĝinta la en Leoben, mortinta la ) estis aŭstra juristo kaj universitata profesoro. Li profesoris en Salcburgo pri publika juro de 1968 kaj rektoris ĉe la Salcburga universitato en 1971/72 kaj denove inter 1983 kaj 1985.
Vivo
Post studo de jursciencoj kaj ekonomiko ĉe la Universitato de Innsbruck li doktoriĝis en 1955. En 1956 li doktoriĝis ankoraŭ pri ekonomiko. Samjare li sekvis sian insbrukan profesoron Walter Antoniolli Vienon; Antoniolli iĝis profesoro ĉe la Universitato de Vieno, Koja fariĝis sekretario de Antoniolli ĉe la plej supera kortumo pri konstitucia juro. Inter 1965 kaj 1968 Koja estis prezidanteja estro kaj tiel la plej supra nejuĝista persono ĉe la kortumo. Tiutempe Koja okupiĝis paralele pri habilitiĝo kiu sukcesis Viene en la 1966-a jaro; fine li ekrajtis docenti rpi konstitucia kaj administra juroj kaj ŝtataj teorioj.
En 1968 li vokiĝis Salcburgon kie li profesoris ĝis 1999.
Jurfakultate li dekanis en 1974/75 kaj en februaro 1980 ŝtatprezidanto Rudolf Kirchschläger proponis lin, laŭ propono de la federacia registaro, rezerva membro de la plej supera konstitucikortumo de Aŭstrujo. Ekde 1990 Koja estis ankaŭ koresponda membro de Aŭstria Akdemio de Sciencoj.
Turny
Turny estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 729 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Turny etendiĝas sur 24.87 km², kaj havis 729 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 32 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Stéphane Gallois, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Turny apartenas al la kantono de Brienon-sur-Armançon, kies ĉefurbo estas Brienon-sur-Armançon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Carlo Fontana
Carlo FONTANA (Novazzano, 1634/1638-1714) estis itala arkitekto kaj skulptisto, parte responsa pro la direkto la klasikismo kiun iris la malfrua baroko en la arkitekturo de Romo.
Němčičky (distrikto Brno-provinco)
Němčičky (Klein Niemtschitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego surrande de naturparko Niva Jihlavy. Vivas ĉi tie.
Carlo Fontana
Li veturis al Romo antaŭ 1655, kie li laboris kiel desegnisto de Pietro da Cortona, Carlo Rainaldi kaj Gian Lorenzo Bernini. Tiu laste menciita havigis al li laboron dum unu jardeko en diversaj projektoj.
Němčičky (distrikto Brno-provinco)
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Znojmo.
Carlo Fontana
Li desegnis multajn preĝejojn kaj edificojn en Romo kaj eĉ monaĥejojn por la jezuitoj en Hispanio.
Němčičky (distrikto Brno-provinco)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1354.
Tamás Nagy (ekonomikisto)
Tamás Nagy [tamAŝ nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Tamás estis hungara ekonomikisto, profesoro.
Tamás Nagy naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en  Budapeŝto.
San Fernando (Tamaulipas)
San Fernando estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Fernando. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10035.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 57756 loĝantojn. El tiuj estis 29077 viroj kaj 28679 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6096,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 600 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 50351 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 249 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,495 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
36703 de la loĝantoj de San Fernando en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3138 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,55 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 7,96 % (1671 el 18280), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 9,14 % (1467 el 18423).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 39459 personoj apartenis al la katolika religio kaj 5933 personoj al la protestantisma religio. 1752 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 3207 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nordamerika Arkto
La Nordamerika Arkto enhavas la nordajn partojn de Alasko (Usono), Kanado kaj Gronlando. Ĉefaj akvopartoj estas la Arkta Oceano, la Hudsona Golfo, la Golfo de Alasko kaj Norda Atlantika Oceano. La okcidenta limo estas la Duoninsulo Seward kaj la Beringa Markolo. La suda limo estas la Arkta Cirklo je latitudo 66° 33’ N, kiu estas la proksimuma limo de la Noktomeza suno kaj de la polusa nokto.
Tiu regiono estas difinata per mediaj limoj, kie la averaĝa temperaturo por la plej varma monato (julio) estas sub 10 °C (50 °F). La plej norda arbolimo apenaŭ sekvas la izotermon ĉe la limo de tiu regiono. La areo havas tundron kaj polusan vegetaĵaron.
Sindikato
Sindikato estas asocio, kiu batalas por la individuaj kaj komunaj intresoj – ekzemple pri pago, labordaŭro kaj feritagoj – de la anoj – kutime laboristoj kaj dungitoj. Depende de landaj regularoj la aniĝo al sindikato povas esti libervola aŭ deviga, en Brazilo, ekzemple, la aniĝo al sindikato estas libera, sed la pago de kotizoj deviĝas eĉ al neanoj. Liberaj sindikatoj estas sindikatoj, kiun oni povas en ĉiumomento aniĝi aŭ malaniĝi. Je la kondiĉoj de libera merkato, la rilato inter dunganto kaj dungito estas laŭnature malsimetria:
Kaŭzo de la malsimetrio estas, ke ĉiu dunganto havas plurajn dungitojn, ĉiu dungito tamen plej ofte nur unu dunganton. Estas do unuflanka monopolo de la dunganto.
Por ekvilibrigi tiun ĉi malsimetrion bonas sindikatoj, ĉar ili formas monopolon ankaŭ flanke de la dungitaro, tial ke kontraŭas nun du monopoloj, unu flanke de la dunganto kaj unu flanke de la dungitoj. En la teoria ekonomiko, pli bonus anstataŭ monopoloj je ambaŭ flankoj konkurencoj je ambaŭ flankoj. Tiam tamen por ekvilibrigi la dungitoj devus havi plurajn dungantojn kaj ekzemple je ĉiu horo semajne labori en alia entrepreno. Tio tamen estas nur teoria solvo, ĉar en praktiko verŝajne necesus ŝanĝi laborlokon kaj taskojn.
Sindikatoj kiel dungitarkuniĝoj
En pluraj landoj la ekzistrajto de sindikatoj estas konstitucie sekurigita.
Sindikatoj konsilas siajn anojn en ĉiuj demandoj, kiuj rilatas kun laboro kaj socia asekuro, subtenas ilin en juĝejo pri laborrilataĵoj kaj reprezentas kiel ĉiuj asocioj la intereson de la membroj en la politika kaj socia diskutoj.
Sindikatoj, kiuj estas je la flanko de la dunganto nomatas flavaj sindikatoj
Baza kritiko
Ekonomikliberecanoj opinias sindikatojn malhelpon por la individua libereco je kontrakto. Laŭ ofertflanke orientitaj ekonomikistoj, ĉiu varo trovas sian aĉetonton, se ĝi nur estas sufiĉe malmultekosta. Laŭ tiu teorio sindikatoj kontribuus al senlaboreco, ĉar ili malhelpas la malplialtigon de salajroj. Al tiu ankaŭ teksas la „enulo/eksterul-aliro”-kritiko, laŭ kiu sindikatoj nur reprezentas la interesojn de la dungitoj, sed ne tiuj de la senlaboruloj.
Totalisma kritiko ĝenerale kondamnas organizojn de dependaj dungitoj. Ĝi iĝus maltransparenta kaj pli malfacile regebla. Disdividite ili estus pli facile regeblaj laŭ ludteorio. Kun pli kaj pli da seriozeco estas tial ankaŭ atendite de eŭropaj kaj usonaj sindikatanoj, rezigni pri anakronismaj avantaĝoj por sekurigi avantaĝojn en la tutmonda konkurenco.
El socirevolucia vidpunkto kontraŭas la interesoj de la sindikataj funkciuloj kaj tiuj de la dungitoj. Sindikatoj estus hierarkie organizitaj organizaĵoj, kiuj malebligus al la dungito mem paroli. Ofte strikoj estus ĉesitaj de sindikatfunkciuloj kontraŭ la volo de la dungitaro, kiu tion ne povis malhelpi. La tasko de la sindikato estas vendi la laborforton je laŭeble alta prezo. Ne estas tasko de la sindikatoj pridubi entute la esencon de dungiteco, nome la distribuadon de la propraĵoj je la produktiloj. (Vidu marksismon). Male, por sekurigi la proprajn privilegiojn, sindikatfunkciuloj devus defendi kapitalismon. La plej multaj sindikatoj sekve nur provus ŝanĝi kapitalismon, sed ne abolicii ĝin.
Naciaj sindikatoj malvenkas kontraŭ la kapitalisma tutmondiĝo. Nur malmultaj negravaj sindikatoj havas tutmondan aliron. Sindikatoj tial obeas internan konkurencon laŭ geografio kiu igas ilin atakeblaj. Se la sindikataj postuloj estas tro malkomfortaj por la dunganto, ili povas minaci forlasi la sindikatpovejon en landoj kun malplialtaj produktadkostoj.
Ensocieta kritiko
Membroj kritikas rimedojn aŭ unuopan sindikatfunkciulojn, kiu ekzemple pro korupteco atingis pintajn poziciojn. La kritiko ĝenerale celas renoviĝon kaj plidemokratiĝon.
Interesoj
Sindikatoj provas reprezentante la interesojn de la membroj disdoni laŭ eble grandan eron de la entreprena gajno inter la dungitoj. La entreprenestraro tamen reprezentante la interesojn de la produktilposedantoj volas doni plej eble grandan eron al la posedantoj, aŭ tuj, aŭ pli malfrue post investoj.
Ne ekzistas taŭga matematika formulo por la disdivido de la entreprenaj gajnoj. Temas simple pri postulo de povo.
Tiukampe, sindikatoj neniam forgesu pri la bonfarto de la entrepreno, ĉar ne estas en ilia intereso, ke ĝi bankruptas pro manko de investitaĵoj.
Kritikantoj diras, ke sindikatoj domaĝus la tutan ekonomion, ĉar ili nur reprezentas la interesojn de iliaj membroj kaj ne atentus la sekvojn por la tuta socio. Tiu kritiko validas tamen por ĉiuj organizitaj grupoj, ekzemple ankaŭ por la dungantaj asocioj, kiu reprezentas malpli grandan eron de la loĝantaro.
Ĉar sindikatoj ofte estas limigitaj al specialaj sektoroj, ili ofte ankoraŭ batalas por la konservo de la sektoro, kiam tiu jam ne plu estas ekonomike senchava.
Ekonomika bazo
Sindikatoj ofte atentigas pri tio, ke la mondistribuŝanĝo laŭ iliaj postuloj en la limoj de la produktivecprogreso havas bonan influon al la demanda flanko de la merkato. Tiu rezulto ankaŭ estas postulata por longtempo, kio estas en tempo de tutmondiĝo pridubata de ofertflankorientitaj ekonomikistoj.
Por la ekonomikistoj de la sindikatoj – tradicie ofte anoj de Keynes – la krizo de la labormerkato estas kaŭzita per la produktivecprogresoj, kiuj estas en la socio malegala distribuitaj. Ne la salajrokostoj estas tro altaj, sed la salajroj tro malaltaj kaj tio rezultas en malpli granda demando. Precipe por entreprenoj, kiuj povas translokigi produktejojn, altaj salajroj estas forpelaj. Tial ekzemple en Orienta Eŭropo, Azio kaj Sudameriko estiĝis novaj fabrikoj, dum similaj en Okcidenta Eŭropo kaj Usono ili estis fermitaj.
Nivela strukturo
Historie, ekzistis kvar apartaj niveloj de sindikata organizo:
Hodiaŭ, ne ĉiuj sindikatoj ekzistas el korporacioj, kaj multaj dungitoj estas rekte membro de sindikato aŭ eĉ de sindikataro. Plie, modernaj sindikataroj ofte funkcias kiel ambaŭ sindikatoj kaj sindikataroj.
Algyő
Algyő (aldjO) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Szeged.
32 Pomona
32 Pomona estas asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin la germana pentristo kaj astronomo Hermann Mayer Salomon Goldschmidt elde Parizo (Francio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Pomona, romia diaĵino de la fruktarboj kaj ĝardenoj.
La, la aŭstralia amatora astronomo Jonathan Bradshaw observis kaŝadon de stelo fare de Pomono. La videoa reĝistraĵo montras du kaŝadojn de 1,2 sekundo disigitaj de 0,8 sekundo. La plej verŝajna kialigo de tiu duobla kaŝado estas ke Pomono ĉu estas duopa asteroido ĉu havas tre konkavan formon.
Algyő
Historio
La plej frue sarmatoj vivis tie. Algyő aperas en formo de Villa Geu en 1138 kun Tápé. Algyő estas malnova fiŝista vilaĝo ĉe la Tiso. La kampoj longe apartenis al la reĝo. La granda inundo en 1879 detruis la vilaĝon. Oni alligis la vilaĝon en 1973 al Szeged, sed sendependiĝis en 1997.
Algyő estas grava rivera trapasejo. La fervoja ponto estis konstruita en 1870, la publikvoja en 1974. Ĝi estas fama pro la tie trovita nafto kaj tergaskampoj, plej granda en Hungario. Pri la naftokampoj oni sciis jam en 1917, sed la ekspluato komenciĝis ekde 1965. Ĝi donas duonon de la tergaso minita en Hungario. Algyő aliĝis al Szeged en 1973, baldaŭe ĝi denove memstariĝis.
Fontoj
mapo
Historio de la portugala lingvo
La historio de la portugala lingvo estas historio de la evoluo de la portugala lingvo ekde ĝia origino en la nordokcidento de la Ibera duoninsulo ĝis hodiaŭ, kiel oficiala lingvo parolata en Portugalo kaj en kelkaj landoj de portugallingva esprimo.
En ĉiaj aspektoj (fonetiko, morfologio, vortaro kaj sintakso), la portugala lingvo estas esence la rezulto de organika evoluo ekde la vulgara latino alportata de la romiaj kolonoj en la 3a jarcento a.K., kun malgrandaj influoj de aliaj lingvoj kaj kun markita kelta substrato. La arkaika portugala disvolviĝis en la 5a jarcento p.K., post la falo de la Romia Imperio kaj la ĝermanaj invadoj, kiel latinida dialekto, nomita galega-portugala, kiu malsimiliĝis de aliaj iberaj latinidaj lingvoj. Uzita en dokumentoj skribitaj ekde la 9a jarcento, la galega-portugala fariĝis matura lingvo en la 13a jarcento, kun riĉa literaturo. En 1290 ĝi dekretiĝis kiel oficiala lingvo de la regno Portugalio de la reĝo Dinis la 1-a. La salto al la moderna portugala alvenis en la Renesanco, kun la Cancioneiro Geral de Garcia de Resende (1516) konsiderita kiel la normo. La normigado de la lingvo komencis en 1536, kun la kreado de la unuaj gramatikoj, de Fernão de Oliveira kaj João de Barros.
Ekde la 16a jarcento, kun la ekspasio dum la epoko de la malkovroj, la historio de la portugala lingvo ĉesis okazi ekskluzive en Portugalio, ampleksante la eŭropajn portugalajn kaj la internaciajn portugalajn. En 1990, internacia traktato estis subskribita kun la celo krei unuecan literumadon, la Ortografian Interkonsenton pri la Portugala Lingvo en 1990, subskribitan de reprezentantoj de Angolo, Brazilo, Kabo-Verdo, Gvineo Bisaŭa, Mozambiko, Portugalio kaj Santomeo kaj Principeo.
La latina: lingva bazo (3a jarcento a.K. - 5a jarcento p.K.)
En 218 a.K., la romianoj komencis la invadon de la Ibera Duoninsulo, kie ili fondos la romian provincon Luzitanio, hodiaǔ la centro kaj la sudo de Portugalio. Preskaǔ 200 jarojn poste, finigitaj la kantabraj militoj, oni kreis Galecion, hodiaǔ la nordo de Portugalio kaj Galegio.
ŜĈKĤLando
Prononcado
La titolo estas prononcata Ŝo-Ĉo-Ko-Ĥo-Lando aŭ kurte Ŝo-Ĉo-Ko-Ĥo-Lo. Plena formo (Ŝnur'-Ĉapelar'-Kaj-Ĥrustaljov'-Lando) estis uzata ne ofte. En rusa lingvo la titolo estis prononcata jene: Шочокохола (ŝoĉokoĥola).
Naskiĝo de ŜĈKĤLando
ŜĈKĤLando radikas el amikeco de anoj de E-kluboj en Niĵnij Novgorod kaj Volĵskij. La klubanoj ĉiam estis rimarkindaj per gajeco kaj spriteco. Ili eĉ havis ne tre kutimajn klubajn titolojn: Ĉapeloj (Niĵnij Novgorod) kaj Ŝnuroj (Volĵskij). Kaj ili, certe, ne povis pasi preter unu la alia. La grava renkontiĝo okazis dum OkSEJT-30 en Ivanovo.
Deveno de la titolo
La titolo aperis en aŭgusto de 1991 jaro. Post OkSEJT-31 Sergeo Puzankov gastis ĉe Perepelica Vladimir en urbo Volĵskij. Dum preparo de renkontiĝo de E-klubo de Volĵskij aperis bezono nomi la grupon de esperantistoj el urboj Volĵskij, Niĵnij Novgorod, Smolensk, Tomsk, Moskvo k.a. Por la titolo Sergeo Puzankov kaj Vladimir Perepelica elektis nomojn de ĉefaj fortoj de la movado: E-klubo de Niĵnij Novgorod Verda ĉapelo kaj kromnomo de E-klubo de Volĵskij Verdaj ŝnuroj, kaj estis aldonita nomo de Aleksandr Ĥrustaljov. Tiutempe nomo de Aleksandr Ĥrustaljov estis ofte uzata kiel krisigno por atentigi iun konatan personon en homamaso. La krio estis farata laŭ silaboj: Ĥru-Sta-ljov! Tiel aperis la titolo - Ŝnur'-Ĉapelar' kaj Ĥrustaljov Lando. La titolo tuj ekplaĉis al la inventintoj kaj, kvankam ĝi ne sonis glate (aŭ ĝuste pro tio), baldaŭ estis vaste uzata.
Kio estis ŜĈKĤLando
Kiel ekzempo eblas remomori OrSEJT-on-31 (Krasnojarsk) en 1994. Dum prepara periodo SEJM decidis sendi al la tendaro sian reprezentanton por prepari distran programon. Rezulte kerno de teamo organizita la programon konsistis preskaŭ nur el anoj de ŜĈKĤLando: Irina Rubanova (Nia Homo), Aleksandr Ĥrustaljov, Vladimir Perepelica (P.Fiŝo), Konstantin Malasajev kaj multaj aliaj.
Verŝajne, Lasta remarkinda partopreno en E-tendaro okazis dum OkSEJT-38 en Ĉeboksari.
ŜĈKĤLando kaj ludoj
Tre grava parto de agado de la movado estis diversaj ludoj. Tio estas tre klare - junaĝaj personoj trovis bonegan rimedon por distri sin kaj ĉirkaŭulojn. Ludagado estis tiom fama parto de ŜĈKĤLando, ke multaj partoprenantoj de E-renkontiĝoj speciale vizitis kunvenojn de la movadanoj por partopreni aŭ, almenaŭ, spekti la ludadon. ŜĈKĤLandanoj ŝatis kaj intelektajn ludojn kaj distrajn. Iner intelektaj plej famaj estis Mafio (ludo), Kontakt' (ludo), Krokodil' (ludo) kaj aliaj.
Mafio (ludo)
Mafio estas tre interesa rola ludo kaj ŜĈKĤLandanoj atingis, verŝajne, pintojn de la ludo. Ilu multege praktikis la ludon kaj por ili la ludo ne estis nura distro. ŜĈKĤLandanoj serioze esploris diversajn flankojn de la ludo. Ili ellaboris taktikon por ĉiuj roloj de la ludo kaj la taktiko estis ege sukcesa kiam la ludon partoprenis ekstermovadaj personoj. Dank al la esploroj politikaj manovroj de la ludantoj estis tiom lertaj kaj aspektis tiel alloge, ke por spekti kaj sperti la ludon al la ludantaj ŜĈKĤLandanoj venis eksterŜĈKĤL-aj partoprenantoj de E-aranĝoj. Mafion ofte uzas diversaj psikologoj por siaj celoj, sed por ŜĈKĤLandanoj la ludo estis nur bona distra ludo kaj ili ne faris psikologiajn konkludojn. Kaj tia fakto ankaŭ estas grava trajto de la movadanoj - ŜĈKĤLandanoj ne uzis psikologiajn ilojn por kontakti unu la aliajn. Ili ĝuis sian komonumon.
ŜĈKĤLando kaj Esperanto
Laŭ opinio de ties anoj mem, ŜĈKĤLando kaj ties anoj multon faris por evoluigi Esperanton en Rusio. Ili aktive partoprenis literaturajn kaj kantajn fluojn de Esperanto. Seriozaj esperantistoj tamen preskaŭ unuanime konsentas, ke ĝia rolo estis negativa: Ili preskaŭ ne parolis en Esperanto (kelkaj scipovis, sed ne ŝatis, aliaj eĉ ne scipovis); ili perturbis programon de E-renkontiĝoj kaj mokis tiujn, kiuj volis diligente lerni kaj uzi la lingvon.
Same la anoj de ŜĈKĤLando asertis: "Nepre necesas rimarki, ke ŜĈKĤLandanoj tre bone sentis Esperanton (same kiel la rusan) kaj lerte respegulis tion en sia arto. La movadanoj tre lerte aplikis Esperanton kaj bele ligis ĝin kun la rusa . En lerto kunigi la lingvojn kun ili povas konkurenci, verŝajne, nur Miĥail Bronŝtejn." - kio estas evidente senbaza fanfaronado. Ankaŭ aliaj memlaŭdaj asertoj disŝutitaj tra tiu ĉi artikolo, estas senbazaj kaj respegulas nur subjektivan opinion de la koterio.
Ankaŭ "puran" Esperanton la movadanoj bone posedis kaj sentis plej subtilajn kordojn de la lingvo. Unu el ekzemploj de la lerteco estas parodio al kanto Revas mi, plenumita dum EoLA-7 en Kazanj. La kanto estis bonege akceptita de vasta publiko kaj laŭdita de "uroj" de Esperanto-arto.
ŜĈKĤLando kaj Esperanto-movado
ŜĈKĤLandanoj estis tre gravaj kaj aktivaj partoprenantoj de E-renkontiĝoj. Eblas diri, ke vigleco kaj allogeco de tiamaj junularaj renkontiĝoj en Rusio duone dependis de partopreno de ŜĈKĤLando. Kaj la fakton atestas granda kvanto de fotodokumentoj. Plej bela ilustraĵo de grava rolo en organizado de dumtendaraj amasaj aranĝoj estas fotorakonto pri OkSEJT-34 (1993) presita en Kontakto №147 (1995:3). En la fotaĵoj ĉiu povas vidi, ke el 19 personoj 10 estas ŜĈKĤLandanoj. Kaj mem gaja futbalo estas inventita de ŜĈKĤLandanoj.
Necesas diri, ke tiamaj organizaĵoj oficiale pruvis gravecon de aktivuloj de ŜĈKĤlando por sukcesa trapaso de tendaroj kaj aliaj aranĝoj. Okazis eĉ monpremioj, kion pruvas prezentitaj ĉi tie dokumentoj. Ekzemple, el 36 premiitoj de OkSEJT-33 (1992) minimume 13 estas anoj de ŜĈKĤLando (rig financan raporton de la tendaro).
ŜĈKĤLando kaj lingva disciplino
Forta aktivado de ŜĈKĤLando dum la 1990-aj jaroj estis grava trajto de aranĝoj organizitaj de SEJM (tendaroj, festivaloj, seminarioj). Bedaŭrinde tre vigla etoso de la movado por kelkaj esperantistoj aspektis danĝera al Lingva disciplino dum la aranĝoj. Kaŭzoj por tio estis ne tro strikta inklino al uzo de Esperanto en interna komunikado. Tamen problemo de lingva disciplino dum E-aranĝoj estis same malnova kiel E-movado en Rusio-Sovetio-Rusio (ekz. rigardu libron de Aleksandr Andrejeviĉ Saĥarov Rememoroj de centprocenta esperantisto, kie li rakontis pri la problemo en cara Rusio). Oni ofte levis la problemon en SEJMaj periodaĵoj en la 1960-1970-aj jaroj, kaj certe la problemo ne povis malaperi en la 1990-aj jaroj. Sed malgraŭ profunda analizo oni komencis kulpigi ŜĈKĤLandanojn, ke ili estis ĉefa kaŭzo de tro vasta uzo de rusa lingvo dum E-aranĝoj. Tamen la opinio estis stulta, ĉar multaj anoj de la movado estis famaj E-verkistoj (ekzemple Ivan Naumov, Grigorij Arosev kaj aliaj), premiitoj de lingva festivalo EoLA (ekzemple Olga Kolcova, Aleksandr Ĥrustaljov kaj aliaj), aktivuloj de junulara E-movado (ekzemple P.Fiŝo kaj sama Arosev), organizantoj de pluraj E-renkontiĝoj. Bedaŭrinde la kritikantoj de ŜĈKĤLando ne ofte provis trovi problemojn en organizado de aranĝoj kaj siajn malsukcesojn ofte ligis al la movado kaj ties anoj. Tamen ekzemplo de OkSEJT-34 montris, ke se la organizantoj bone konstruas lingvan etoson oni uzas Esperanton kaj obeas lingvan disciplinon. Inter aktivaj organizantoj de la renkontiĝo estis famaj ŜĈKĤLandanoj.
Krome ŜĈKĤLandanoj ĉiam subtenis uzon de Esperanto dum oficialaj aranĝoj kaj permesis al si uzi la rusan lingvon nur dum neoficiala komunikado, plejparte dum noktaj kunvenoj. Ofte oni povis aŭdi, ke gravaj ŜĈKĤLandanoj (ekzemple Irina Rubanova, Sergeo Puzankov kaj aliaj) rifuzis oficialan agadon ĝuste pro ne tre bona posedo de Esperanto.
Post malaktivado de ŜĈKĤLando pereis junulara E-movado en Rusio, kaj la aspekto de lingva disciplino pereis kun la movado. Sed dum kelkaj rimarkindaj E-aranĝoj okazintaj post 1996 (kiam ŜĈKĤlando ne estis rimarkinde aktiva) lingva disciplino estis eĉ malpli alta.
József Rudnyánszky (episkopo)
József Rudnyánszky [jOĵef rudnjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rudnyánszky József estis hungara pastro, episkopo, kanoniko. Lia nobela antaŭnomo estis dezséri.
ŜĈKĤLando
Valentin Melnikov
Plej fama kontraŭulo de ŜĈKĤLando estas Valentin Melnikov. Liaj atakoj ĉiam estas elstare idiotaj. Malsupre estas prezentitaj elpaŝo de Valentin Melnikov en revuo La Ondo de Esperanto (№6 1995) kaj reeĥo de Grigorij Arosev en la sama kajero de la revuo.
József Rudnyánszky (episkopo)
József Rudnyánszky naskiĝis la  1788 en Hungara reĝlando en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio). Li mortis la 1859 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio), 1859.
Biografio
József Rudnyánszky lernis teologion en Pest (urbo) kaj Vieno. Li pastriĝis en 1812, poste li laboris laŭvice en kirkoj de Léva, Buda, Óbuda. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Dum la Hungara revolucio de 1848 li entuziame apogis la sendepediĝon, tial en 1849 li estis akuzita kaj kondamnita al prizono. Li ne plu estis episkopo. Li estas entombigita en Primasa baziliko de Esztergom.
Lockheed F-104 Starfighter
La Lockheed F-104 Starfighter (F-104) estas usona ĉasaviadilo.
Historio
En decembro 1951, ĉefinĝeniero de Lockheed, Kelly Johnson vizitis Koreion, kaj demandis al pilotoj kion oni bezonas por iliaj aviadiloj. Pilotoj petis malgrandan kaj simplan ĉasaviadilon kun bona rendimento. Post la reveno el Koreio, li komencis desegnaĵon de nova ĉasaviadilo. Por flugi pli ol supersona rapido, Johnson uzis novan jetmotoron, General Electric J79. En novembro 1952, Lockheed prezentis novan aviadilon XF-104 al Aerarmeo, en 1954 XF-104 flugis en rapido maĥo 4. Usona Aerarmeo akceptis F-104 en 1955 por posteulo de F-100 Super Sabre. En bazo de XF-104, YF-104 flugis la 17-an de februaro 1956. Poste YF-104 modifiĝis, inkluzive de aerframa plifortigo aldono de vertikala direktalo. La unua F-104 estis komencita servon en 83-a ĉasaviadila flugilo la 28-an de januaro 1958.
La unua venko de F-104 okazis en 1967: Kvar F-104G de Tajvana aerarmeo kunfrontis kun 8 MiG-19 de Ĉina Popola Aerarmeo sur Ĝinmen. Dum la konflikto, du F-104G interkaptis du MiG-19. Poste tiu interkapto estis rekonata kiel unua venko de F-104 en aerbatalo. F-104 ankaŭ partoprenis en Vjetnama milito, sed ne batalis kun kontraŭulaj ĉasaviadiloj.
En 1970-jaroj, novaj ĉasaviadiloj kiel F-16 anstataŭis F-104. Itala aerarmeo uzis F-104 ĝis 2004.
Operaciado
Teknike, F-104 havis maksimuman rapidecon pli ol tiu supersona, tamen pro malalta stabileco, F-104 havis multajn problemojn dum la operaciado.
Agavo (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Agavo (el la greka Ἀγαύη, «glora») estis princino de Tebo, filino de ĝia fondinto Kadmo kaj de la diino Harmonio. Fratinoj ŝiaj estis, do, Aŭtonoo, Ino kaj Semelo, kaj ŝi havis fraton nomiĝintan Polidoro. Agavo edziniĝis al Eĥiono, unu el la kvin spartoj (la originaj aŭtoktonoj kuj popolumis Tebon), kaj kavis kun li filon (Penteo, sekva reĝo de la urbo) kaj filinon (Epiro). Ŝi estis unu el la unuaj menadoj, sekvantinoj de la vina dio Dionizo.Laŭ la teatraĵo de Eŭripido Bakĥantinoj, la tebaj menadoj murdis reĝon Penteo post kiam li rifuzis honori Dionizon kiel dio kaj enirigi lian kultadon en la urbon. Li opiniis, ke vino kaj ĝojado forlogas homojn de laboro kaj aliaj devoj. Venĝeme, la nova dio (kuzo de Penteo ĉar li estis filo de Semelo), logis Penteon ĝis la arbaro kie la menadoj festkunvenis. Sed tiuj sovaĝaj virinoj malkovris la kaŝitan reĝon kaj, en ekstazo, disŝiris lin. Lia propra patrino, Agavo, partoprenis la mutiladon de lia kadavro kaj senkapigis ĝin, delire pensante ke temis pri leono. Poste ŝi fiere portis la kapon de sia filo ĝis la urbo, kaj nur konsciis pri tio, kion ŝi estis faranta post renkontiĝo kun Kadmo.
Tiu kruela murdo ankaŭ peris la venĝemon de Dionizo sur Agavo kaj ŝiaj fratinoj, Ino kaj Aŭtonoo. Semelo, graveda kun Dionizo, estis fulmita fare de montro de la vera majesteco de Zeŭso, kiun ŝi mem petis laŭ trompa konsilo de alivestita Hero. Sed Agavo kaj siaj fratinoj ne kompatis ŝin, kaj komencis divastigi onidiron pri ke Semelo ne gravediĝis de la dio, sed de mortemulo, elpensis tiun fabelon por honorigi la perdon de sia virgeco kaj pro tio meritis fulmomortigon fare de Zeŭso. Kiam la filo de Semelo venis al Tebo post vojaĝi tra la mondo, li postulis kultadon en sia naskiĝurbo kaj frenezigis la tebajn virinojn por ke ili festu liajn misterojn en monto Kiterono. Penteo klopodis malhelpi aŭ ĉesigi tiun senbridan agadmanieron, malgraŭ la avertado de la aŭguristo Tirezio, sed Dionizo, alivestite, sukcesis persvadi lin iri al Kiterono kaj gvati la menadojn, kun fatala rezulto.
Laŭ Higeno, Agavo estis ekzilita de Tebo, pro malobeo de la plej bazaj reguloj de la homaro, kaj fuĝis al Ilirio. Ŝi edziniĝis al tiea reĝo Likoterso, sed iom poste, ŝi mortbatis lin, por doni tiun regnon al sia patro Kadmo (tiutempe reĝo de la enkeleoj, en milito kontraŭ Ilirio). Verŝajne Higeno mise lokigis tiun parton de la rakonto, kiu tre eble okazis antaŭ ŝia edziniĝo al Eĥiono kaj la naskiĝo de Penteo.
Agavo rolas ankaŭ en la ĉefa verko de Nono, la Dionizaj, lau kiu ŝi daŭrigis sian fervoran servadon al Dionizo dum sia tuta vivo. Ĝuste pro tio, aŭ pro la fakto ke ŝi estis vartistino de la dio, oni honoris Agavon per pordia kultado, malgraŭ ŝia malvirta vivo.
Verŝajne la speco de botanika familio (agavo, Agavaceae) ricevis sian nomon de tiu ĉi rolulino.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭe menciita, Agavo ankaŭ estas la nomo de la jenaj roluloj de la helena mitologio:
Raedwulf
Raedwulf estis mallonge reĝo de Northumbria, Anglio, eble en 844, verŝajne ankaŭ la jaro de sia morto.
Li iĝis reĝo post kiam Aethelred la 2-a detroniĝis. Laŭ la 13-jarcenta kronikisto Roĝero de Wendover, li mortis dum batalado kontraŭ la vikingoj la saman jaron dum kiu li iĝis reĝo. Post lia morto Aethelred regajnis la tronon.
Restas moneroj datantaj de lia regado.
Entlebuch
Entlebuch estas komunumo en la Elektodistrikto Entlebuch en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3287 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kvankam la distrikto portas la nomon de la komunumo, ne Entlebuch sed Schüpfheim estas ties ĉefloko.
Kastelo de Arenberg
Kasteel van Arenberg estas kastelo en Heverlee proksime al Loveno en Belgio. Ĝi estas ĉirkaŭita de parko.