cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ghirișa
Ghirișa [giriŝa] (Géres) estas vilaĝo en Rumanio sude de Satu Mare. En 1910 ĝi nombris 1 064 loĝantojn (hungaroj), en 1992 778 (89% hungaroj, 11% rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1367. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Beltiug.
Michael Scot
Michael Scotus (1175-1232) estis skota kuracisto, filozofo, alkemiisto kaj astrologo. Li servis kiel scienca konsilisto kaj kortega astrologo de la imperiestro Federiko la 2-a, en Palermo. Kiel rimarkinda polimato, li estis protektita de unu imperiestro kaj tri papoj. Dank'al liaj tradukaĵoj el la araba kaj el la hebrea en la latinan, ni scias hodiaŭ pri la verkoj de Aristotelo.
Pro sia vivo plena je mistikaĵoj, lia historio miksiĝas kun la legendoj kiuj persekutas sian personecon. Li vivis en Toledo, Bolonjo, Parizo, Palermo kaj eble en Salerno. La influo de Mikaelo Skoto sur la medicino estis limigita. Lia famo restis en lia reputacio kiel astrologo kaj magiisto, kaj lia historia graveco kuŝas sur la fakto ke li estis unu el la lastaj plej konataj aŭtoroj de la Mezepoko. Janus Lacinius, kredeble pseŭdonimo de Giovanni da Crotone, humanisto el Kalabrio, estis unu el la plej antikvaj eldonistoj de la verkoj de Mikaelo Skoto.
Biografio
Oni scias ke li faris siajn unuajn studojn en la Lernejo de la Katedralo de Durham, estonta Universitato de Oksfordo kaj poste en Parizo. El Parizo, li iris al Bolonjo kaj post restado en Palermo li atingis Toledon, kie li eble lernis la araban. Sed lia trejnado estis diversigita kaj ĉar li estis poste nomata Michael Scot magister, oni povas konkludi ke li instruis en la universitato.
La unua palpebla dato en la vivo de Mikaelo Skoto estas la 18-a de aŭgusto 1217. Tiutempe li kompletigis la tradukadon de la araba astronomia verko de Alpetragius, kiu vivis en la 12-a jarcento en al-Andalus. Ni scias, aliflanke, ke li estis edukita de sia onklo, kiu sendis lin al universitato eksterlanden. Ĝis la 15-a jarcento estis nenia universitato en Skotlando. Kiam li forlasis la Britajn Insulojn aŭ Skotlandon, raportoj diras ke li neniam revenis al sia naskiĝlando. Aliaj fontoj asertas ke li mortis en la Abatejo Melrose, en Skotlando.
Kultura pejzaĝo de Sintra
En la 19-a jarcento, Sintra konvertiĝis en la unua centro de la romantika arkitekturo de Eŭropo. La reĝo Fernando la 2-a transformis ruinigitan monaĥejojn en kastelon, kie la nova sentemo videblas, per la uzo de arkitektaj elementoj de diversaj stiloj, gotika, egipta, maŭra kaj renesanca, kaj en la kreado de parko kun arboj lokaj kaj ekzotaj.
Michael Scot
Biografio
Antaŭ ol iri al Toledo por labori kiel tradukisto kaj kiel astrologo, li jam instruis la latinan lingvon kaj literaturon. Toledo estis unu el la plej gravaj urboj por edukado pro ĝia proksimeco al la Islama kulturo. Diversaj konataj tradukistoj laboris tie, nome Johano de Sevilo, ankaŭ konata kiel Johannes Hispalensis, Hermano el Karintio (1100-1155), Adelardus Bathensis (1080-1150) kaj Ĝeraldo de Kremono, la tradukisto de la Almagesto de Ptolemeo.
Kultura pejzaĝo de Sintra
Aliaj loĝlokoj proksimaj al Sintra ofertas kombinaĵojn de unikaj parkoj kaj ĝardenoj kiuj havis grandan influon en la pejzaĝa arkitekturo de Eŭropo.
Michael Scot
Biografio
Tre frue li montris intereson pri loknomoj, difinoj kaj etimologioj, kaj certe li legis la libron "Etymologiæ" ("Etimologio") de Isidoro de Sevilo (565-636). Ĉi-tiu enciklopedio estis la plej vaste legita en la frua mezepoko kaj ĝis tiuepoke ĝi estis tre aprezata de la samtempuloj de Skoto. Lia verkaro sugestas ke li ricevis ampleksan trejnadon en la kadro de la klerika edukiĝo kaj de la latina lingvo.
Oni raportas ke li studis teologion kaj ordeniĝis sacerdoto, ĉar raportoj diras ke la papo Honorio la 3-a skribis al la angla kardinalo Stephen Langton (1150-1228) en la 16-a de januaro 1224, petante ke li proponu anglan beneficon al Mikaelo Skoto, kaj nomumis lin ĉefepiskopo de Kaŝelo, en Irlando.
Skoto rifuzis la inviton, sed ŝajne li ricevis kelkajn beneficojn en Italio, ĉar la sama papo, en la 31-a de majo 1224 liberigis lin el la irlanda episkopeco interŝanĝe de aliaj beneficoj en Italio. Oni raportas ke Mikaelo rifuzis la postenon en Irlando pro tio ke li ne scipovis la irlandan lingvon. Post tri jaroj, Gregorio la 9-a, sukcedinto de Honorio la 3-a, petis ke la diocezo de Canterbury estus oferita al Mikaelo Skoto, sed li neniam ricevis ajnan privilegion kaj en Anglio kaj en Irlando, malgraŭ la raportoj pri tiuj beneficoj.
En 1230, laŭ raportoj de Ruĝero Bakono, Mikaelo Skoto ĉeestas en Oksfordo, alportante kun li la verkojn de Aristotelo pri naturhistorio kaj matematiko. Li faris tiel bona ekspozicio ke la filozofio de Aristotelo estis admirita de tiuj kiuj parolis la latinan. Alte probable estas ke ĉi-evento referencas pri misio al la eŭropaj universitatoj, en kiu Frederiko la 2-a informas al ili la versiojn, kiujn Mikaelo mem krom aliaj erudiciuloj serve de la imperiestro, estis farinta el la araba. En Oksfordo li probable konatiĝis kun Ruĝero Bakono.
La dua versio de la fama libro de Fibonacci pri matematiko, nome Liber Abaci, verkita en 1227, estis dediĉita al Mikaelo Skoto, kaj oni sugestas ke Skoto plenumis rolon en la prezentado de Fibonacci pri lia sekvenco. Nuntempaj studoj pri okazintaĵo raportita de Mikaelo Skoto rilate al multoblaj ĉielarkoj, fenomeno nur komprenata de la modernaj fizikistoj en la hodiaŭaj observadoj, sugestas ke Mikaelo Skoto faris kontaktojn kun la tuaregaj popoloj en la dezerto Saharo.
Per letero de 1227, raportita de Skoto en sia "Liber particularis", Frederiko la 2-a faras al li demandojn pri la fundamentoj de la tero, la geografio kaj la regado de la ĉieloj, kio ekzistas ekster la lasta ĉielo, en kia ĉielo Dio sidas, kaj la precizaj lokoj kie kuŝas la infero, la purgatorio kaj la paradizo. La imperiestro ankaŭ demandas pri la ekzisto de la animo, de la vulkanoj, riveroj kaj maroj.
Laŭ la kronikisto Fra Salimbene (1221-1288), la imperiestro penis surprizi la skoton per siaj demandoj rilate al la distanco inter la tero kaj la ĉielo. Por pli bone kompreni la situacion la imperiestro eĉ grimpis ĝis la alteco de preĝeja turo. Skoto respondis ke eble la luno malproksimiĝis aŭ la turo malpliiĝis.
Stanozololo
Stanozolol (komerca nomo Winstrol) estas sintezita anabola steroido, kiu devenas el la testosterono.
Ĝi estas uzata ĉefe kiel besta medicinaĵo, ĉefe ĉe domhundoj, domkatoj kaj ĉevaloj por stimuli la apetiton, pezkreskon, moskolan konstruon. Pro tiu lasta propreco, oni uzas ĝin kiel dopaĵon.
Ĝi estis konata ĉefe dum la Someraj Olimpikoj de 1988, kiam la malpeza atleto Ben Johnson senvulaiĝis kiel uzanto de stanozololo.
Interpretisto
Ne konfuzu kun interpreter (eo; interpretilo) en komputilscienco.
Rosario Livatino
Rosario Livatino (Canicattì, la 3-an de oktobro 1952 - la 21-an de septembro 1990), estis itala juĝisto kaj katolika praktikanto, li estas aktive engaĝita en la batalo kontraŭ la mafio. Murdita de la grupo Stidda, Papo Johano la 2-a difinis lin kiel kiel "martiro de justeco kaj, nerekte, de la Kredo". La kaŭzo de la beatigo estis entrepreno de la Katolika Eklezio.
Interpretisto
Interpretisto estas homo, kiu, male al tradukisto, tradukas parole (aŭ per signoj kaze de signolingvoj ) el fontolingvo al celolingvo. La interpretado karakterizas ne nur la evanescence de la parola lingvo, sed ankaŭ per mimiko, gestoj, bona scio pri retoriko, flueco kaj kompreno de la parolata lingvo.
Diferenco inter interpretistoj kaj tradukistoj
En la mondo de tradukistoj kaj interpretistoj oni ĝenerale komprenas sub "traduki": la tradukadon de registrita teksto disponebla skribe, sur sonbendo aŭ en cifereca formo. Interpretistoj ankaŭ estas tradukistoj, sed ili devas tuj kaj akurate (precize) traduki parolatan tekston pervorte aŭ per signolingvo. Interpretistoj devas povi unue kompreni la parolatan tekston en unu lingvo (la "fontlingvo"), kaj poste povi redoni la signifon en la alian lingvon - la "celolingvon" - kiel eble plej komplete kaj precize. Male al tradukisto, la interpretisto havas nur kelkajn sekundojn por pripensi la ĝustan vortumon en la celolingvo. Rezulte de tio, li aŭ ŝi preskaŭ ne havas tempon por korektoj.
Teknikoj de interpretado
Ekzistas multaj diversaj teknikoj de interpretado. Grava distingo estas la diferenco inter sinsekva kaj samtempa interpretado. La esenca diferenco estas, ke per samtempa interpretado la interpretisto aŭskultas kaj tradukas samtempe, kio ne okazas dum sinsekva  interpretado.
Interpretisto vorte tradukas parolan materialon el unu lingvo (fontolingvo) al alia lingvo (celolingvo kaj ĉeestas fizike aŭ interpretas ekzemple telefone aŭ de distanco. Tio povas preni tri ĉefajn formojn:
- samtempa interpretado, farita ĝenerale en interpretista ĉelo en konferencejo;
- sinsekva interpretado, kie la parolanto lasas paŭzojn por ke la interpretisto transdonu la paroladon unu sekcion post la alia;
- dudirekta interpretado, la plej ofta en la kampo de humanitaraj organizaĵoj, kie la interpretisto tradukas ambaŭ (aŭ ĉiujn) flankojn de konversacio inter parolantoj de malsamaj lingvoj, en kaj el ties ĉefaj lingvoj.
Trejnado
La trejnado de la interpretisto okazas ĉe universitataj aŭ para-universitataj institutoj. La trejnado celas perfektigi la lingvajn konojn de la gepatra lingvo kaj de la laborlingvoj, kaj ankaŭ subteni elementojn kiel preni notojn (por la sinsekva interpretisto), elementojn por la ekzercado de la memoro kaj la studadon de helpfakoj kiel juro, medicino aŭ ekonomiko kaj aspektoj de interpretada teorio.
Laborlokoj de interpretistoj
La plejparto el la profesiaj konferenc-intepretistoj laboras por internaciaj organizaĵoj kiel Unuiĝintaj Nacioj, Eŭropa Unio aŭ Afrika Unio. Nuntempe la Eŭropa Komisiono estas la plej labordona estaĵo por interpretistoj, kiu estigas profesian okupon por centoj da interpretistoj laborantaj per la oficialaj lingvoj de la Eŭropa Unio. Aliaj eŭropuniaj institucioj, kiel la Eŭropa Parlamento aŭ la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj, disponas je eta servo de intepretado.
La Unuiĝintaj Nacioj laborigas interpretistojn en preskaŭ ĉiu el ties sidejoj tra la tuta mondo, sed ties interpret-servo ne estas tiel granda pro tio, ke ĝi uzas malpli oficialajn lingvojn ol la Eŭropa Unio.
Interpretistoj ankaŭ laboras en militaj kaj aliaj altriskaj zonoj : vidu sub Red T.
Diversaj specoj de interpretistoj
Konferenca interpretisto
Signolingva interpretisto
Karlovac
Karlovac estas la sidejo de la administra regiono Karlovac (kroate Karlovačka županija). La urbo situas apud kvar riveroj, nome apud Korana, Kupa, Mrežnica kaj Dobra, je distanco de 56 km de la kroata ĉefurbo Zagrebo, kaj 130 km de Rijeko, la plej granda havena urbo de la lando.
Interpretisto
Diversaj specoj de interpretistoj
Juĝista interpretisto
Karlovac
Karlovac apartenas al la plej junaj urboj de Kroatio kaj estis fondita en 1578 de Karlo la 2-a de Aŭstrio, kiel granda fortreso.
Interpretisto
Diversaj specoj de interpretistoj
Socia interpretisto
Por detalaj vidu la rubrikon, specoj de interpretistoj sub Interpretado (tradukado)
Internacia Asocio de Interpretistoj de Konferencoj (AIIC)
Multaj interpretistoj kaj sendependaj kaj funkciulaj apartenas al la Internacia Asocio de Interpretistoj de Konferencoj (AIIC, laŭ ĝia franca siglo), kiu estas la ununura monda asocio por tiaj konferenc-intepretistoj. Ĝi fondiĝis en la jaro 1953 kaj nun al ĝi membras 2600 profesiaj interpretistoj el pli ol 80 landoj. Ties celo estas reprezenti la konferencan intepretadon kaj agi en la nomo de la konferenc-interpretistaro. La asocio stimulas la profesion de la interpretistoj favore kaj al la laboristoj mem kaj al klientoj, stablas normojn kaj ankaŭ stimulas profesiecan konduton laŭ respekto al deontologia kodo.
Vidu ankaŭ
Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie
-576
En la jaro 576 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Interpretisto
Vidu ankaŭ
Vlaďka Chvátalová
Lýdia Machová
Tradukisto
Eksteraj ligiloj
(en) Conference Interpreting Training Programmes: Best Practice 2010
(en) Internacia Asocio de Konferencaj Interpretistoj
(en, fr) Conférence internationale permanente d'instituts universitaires de traducteurs et interprètes (CIUTI)
(18951) 2000 QQ98
(18951) 2000 QQ98 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Șandra
Șandra estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Włodzimierz Lubański
Włodzimierz Leonard Lubański (naskiĝis la 28-an de februaro 1947 en Gliwice) – pola futbalisto, plurfoja reprezentanto de Pollando, dum multaj jaroj ligita kun futbala klubo Górnik Zabrze; meza atakisto. Olimpika majstro. En oficialaj renkontoj de pola reprezentantaro ludis 75 matĉojn, entrafis 48 golejojn.
Kluboj
Kun la klubo Górnik Zabrze sepfoje gajnis ĉampionecon de Pollando. En 1970 atingis kun la teamo finalon de la UEFA-pokalo de pokalvenkintoj, kie malvenkis kun Manchester City F.C. De 1975 ludis dum sep sezonoj en belga klubo K.S.C. Lokeren Oost-Vlaanderen, kie ludis 196 matĉojn kaj entrafis 82 golejojn. La karieron finis en 1986 en K.R.C. Mechelen.
Pola reprezentantaro
En 1961 eniris nacian teamon de junioroj. Baldaŭ poste debutis en la senjora teamo kun kiu gajnis en la Somera Olimpiko 1972 oran medalon kiel kapitano de la teamo.
Dum eliminado al Futbala Mondpokalo 1974 en venka 2:0 matĉo kun Anglio en Chorzów entrafis golejon, sed damaĝis grave genuon (post faŭlo de Roy McFarland), kio lin tute ekskludis. Dum du jaroj batalis por reveni al sporto En 1978 ĉeestis Futbalan Mondpokalon en Argentino, kie poloj akiris 5-6-an lokon.
La lastan fojon ludis en 1980 dum neoficiala renkonto kun Ĉeĥoslovakio en Chorzów; tiam entrafis sian 48-an golejon, kio ĝis nun estas rekordo de la lando.
Laŭ enketo de sporta revuo France Football en 1972 estis la 7-a futbalisto de Eŭropo. Dufoje prezentiĝis kun steluloj: dum spektaklo omaĝe al Lev Jaŝin kaj matĉo Eŭropo - Suda Ameriko. En 1978 ricevis premion Fair play de Unesko. En 2003 konsiderita la plej bona pola futbalisto de 50-jariĝo de UEFA (en pokalaj matĉoj akiris 31 golejojn).
Post fino de la kariero
Post fino de la futbala kariero restis en Belgio, kie loĝas ĝis nun. Li finis belgan trejnistan lernejon kaj dum kelkaj jaroj edukis junularon en Meĥleno. En 1990 fondis firmaon "Lubański Sport-Menagment", kaj de 1994 posedas menaĝeran licencon de FIFA. Nuntempe estas sporta menaĝero kaj la dua trejnisto de Lokeren. Li komentas matĉojn de pola repreentantaro en televido. Dum certa tempo havis kafejon.
Li konas ses lingvojn: rusan, ĉeĥan, nederlandan, francan, germanan, anglan kaj iom serban. En privata vivo estas edzo de Grażyna Lubańska kaj patro de du gefiloj. Kolektisto de vinoj kaj de pola pentroarto, precipe de Piotr Michałowski.
Oni verkis pri li kelke da libroj, i.a. Ja, Lubański (Mi, Lubański) de Krzysztof Wyrzykowski (1990), ''Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu'' (Włodek Lubański. Legendo de pola futbalo) de Włodzimierz Lubański kaj Przemysław Słowiński (2008).
Pro eminentaj meritoj por disvolvo de la pola sporto estis en 1997 ditingita per la Oficira Kruco de la Ordeno de Renaskiĝinta Pollando.
Eksteraj ligiloj
Włodzimierz Lubański (90minut.pl)
Antonino Saetta
Antonino SAETTA  (Canicattì, la 25-an de oktobro 1922 - Kaltaniseto, 25-an de septembro 1988) estis itala juĝisto, viktimo de la Mafio kune kun sia filo Stefano.
En la periodo 1976-78, partoprenis en Ĝenovo en procesoj kontraŭ la maldekstraj Ruĝaj Brigadoj. Poste, en la periodo 1985-86, partoprenis en Caltanissetta en grava proceso kontraŭ mafio, nome tiu en kiu mortis la juĝisto Rocco Chinnici, kaj en kiu oni pligravigis la punojn.
Saetta estis murdita, kun sia filo Stefano, la 25an de septembro 1988, sur ŝoseo kiam li estis reveninta al Palermo.
Viktora Skolo
La Viktora Skolo estis signifa teologia skolo de la okcidenteŭropa mezepoko, kiu formiĝis en la abatejo Sankta Viktoro proksime de Parizo. Kerna personaĵo estis la saksa monaĥo Hugo el Sankta Viktoro, edukita en la monaĥejo Hamersleben en la diocezo de Halberstadt en nuna Germanio. Ĉirkaŭ li grupiĝis pluraj erudiciaj monaĥaj teologoj, inter alie
Fakte, la Viktora Skolo, kun la lernejoj Sainte Geneviève kaj Dipatrino de Parizo, konsideratas la naskiĝejo de la Universitato de Parizo.
Historia urboparto de Porto
La urbo Porto, konstruita en la montetoj kiuj regas la elfluejon de la rivero Doŭro, estas ekzemplo de urba pejzaĝo kun pli ol dek jarcentoj da historio. Ĝia konstanta kreskado, ligita al la maro (ĝia nomo "Porto" estas "haveno" en la portugala) videblas en diversaj monumentoj, de la Katedralo kun romanika ĥorejo, al novklasika Palaco de la Borso aŭ la tipe portugala preĝejo Sankta Klara, laŭ manuela stilo. Ĝi ankaŭ inkluzivas la muregojn de la urbo.
Giungi
Giungi [ĝunĝj) (Gyöngy) estas vilaĝo en Rumanio sude de Satu Mare. En 1910 ĝi nombris 730 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 220 (rumanoj, 14% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1215. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Beltiug.
Radiologio
Radiologio estas fako de medicino pri la apliko de radioj por diagnozaj, terapiaj kaj sciencaj celoj.
Tradicie oni uzas ikso- aŭ rentgenajn radiojn en radiologio.
Ikso-radioj estis malkovritaj je la 8-a de novembro 1895 de Wilhelm Conrad Röntgen (Rentgeno) en la Fizika Instituto de la universitato de Würzburg (Germanio). Rentgeno nomis ilin ikso-radioj, kio ĝis hodiaŭ estas ilia nomo en angla-lingvaj landoj.
Mirdif
Mirdif aŭ Mirdiff (en araba: مردف) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kiu limas kun Almizhar norde kaj kun Alŭarka sude kaj estas apud la Alraŝidija Metrostacio kaj apud la Dubaja Internacia Flughaveno. Sur la orienta parto de Mirdif estas la populara Almuŝrifa Parko.
Estas baz- kaj mez-lernejoj, butikumcentroj, sportejoj kaj sep moskeoj.
14814 Gurij
14814 Gurij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Gurij Timofeevich Petrovsky, direktoro de la Ŝtata Optika Instituto Vavilov kaj prezidento de la internacia Optika Socio Roĵdestvenskij. Li estas gvidanto en studo pri fiziko, kemio kaj teknikoj pri optikaj materialoj. Li estas la aŭtoro de pioniraj laboroj en kaj kosmaj teknikoj.
Alŭarka
Alŭarka aŭ Al Ŭarka (en araba: الورقاء) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra, sudoriente de la Dubaja Rojo. Tiu estas komunumo kiu limas norde kun Mirdif, okcidente kun Nad Alhamar-Aŭir kaj sude kun Ŭarsan aŭ Internacia Urbo.
Lizzanello
Lizzanello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Alŭarka
Alŭarka enhavas kvin sub-komunumojn, nome la jenaj:
Ĝi havas 5 loĝantojn.
La ŝoseoj E 311 (Ŝoseo de Emirlandoj) kaj E 44 (Al Aŭir) formas al okcidentan kaj sudan periferiojn de Alŭarka. Iam nur dise loĝata industria zono proksima al la Dubajaj urbolimoj, Alŭarka nuntempe ege kreskas pro la konsiderinda disvolvigo de la Internacia Urbo kaj aliaj proksimaj projektoj. Kelkaj gravaj lokoj en Alŭarka estas la Dubaja Municipa Rubejo, la Komerca Centro Asŭaak kaj la Alŭarka Granda Moskeo, krom parkoj kaj altlernejoj.
Barwice
Barwice estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Barwice en distrikto Szczecinecki.
Cesare Terranova
Cesare Terranova (n. la 25-an de aŭgusto 1921 en Petralia Sottana - m. la 25-an de septembro 1979 en Palermo) estis itala juĝisto kaj politikisto el Sicilio rimarkinda pro sia kontraŭmafia sinteno. De 1958 ĝis 1971 Terranova estis enketa juĝisto ĉe la prokurorejo de Palermo. Li estis unu el la unuaj, kiuj serioze persekutis la Mafion kaj la financajn operacojn de Cosa Nostra. Li estis mortigita de la Mafio en 1979. Cesare Terranova povas esti konsiderata la antaŭulo de la juĝistoj Giovanni Falcone kaj Paolo Borsellino, kiuj ankaŭ estis mortigitaj de la mafio en 1992.
Loukov (Háje nad Jizerou)
Loukov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Háje nad Jizerou. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Háje nad Jizerou. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/292. Estas ĉi tie registritaj 61 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Imre Kemecsey
Imre Kemecsey [kemeĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kemecsey Imre estas hungara kajakisto, olimpiano, eŭropa ĉampiono, trejnisto.
Loukov (Háje nad Jizerou)
Loukov situas en katastra teritorio Rybnice kun areo 5,23 km².
Imre Kemecsey
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
komencis kajakadi en sia aĝo 15 en elstara ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 15-foje inter 1960-1968 individue aŭ teame. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun arĝenta medalo kvarope en stafeta branĉo, krome same tiel en mondĉampionumo en 1966. Li estis eŭropa ĉampiono en 1967 duope en distanco m. Pro manrompiĝo li finis sian aktivan sportan karieron kaj li estis trejnisto enlande, post jaroj en Kanado.
Trans Day of Revenge
Trans Day of Revenge ("transgenra tago de venĝo," laŭe de la tago de transgenra memorado) estis la dua muzikalbumeto de la punka grupo G.L.O.S.S. (Girls Living Outside Society's Shit, "knabinoj vivantaj ekster la merdo de la socio") el Olympia, Vaŝingtonio. La albumo, produktita de Joey Seward, eldoniĝis unu tagon post la pafmasakro en la Orlanda noktoklubo Pulse, fare de la diskeldonejoj Total Negativity, Nervous Nelly, PANSY TWIST distro kaj Sabatoge.
Trans Day of Revenge forte kritikas la pacifismon kontraŭ ŝtata terorismo (ekzemple polica brutaleco), transfobion, kaj la politikon de estimindeco en Usono. La unua kanzono, "Give Violence A Chance" (donu al la perforto oportunon), temas pri pacifismo fronta de polica brutaleco. Ĝi komencis per la frazo, "kiam la paco estas nur plua vorto por la morto, tempas por ni doni al la perforto oportunon." Ĝia titolo ludas pri kanzono de John Lennon, "Give Peace a Chance" (donu al la paco oportunon). La fina kanzono mallonge traktas diversajn temojn, ekzemple, kiel la amaskomunikiloj kaj anoj de la geja komunumo mistraktas transgenrulojn, malestimante ilin kaj samtempe uzante ilin por profitemaj celoj:
La albumo estis rimarkita de multaj muzikaj ĵurnalistoj kiel "necesa" kaj "esenca" pro sia mesaĝo. Post ĝia eldono, diversaj grandaj diskeldonejoj ofertis al G.L.O.S.S. kontrakton, ekzemple Epitaph Records, kiu ofertis 50 000 usonajn dolarojn. Ili rifuzis ĉiun oferton kaj anoncis sian disiĝon la 25-an de septembro 2016. Ili citis kiel kialojn, interalie, la malfacilajn postulojn de subite pligrandiĝinta, neatendita kaj nedezirita famo, kune kun la senhomecigaj efektoj de popolkultura adorado de muzikistoj. Post siaj finaj koncertoj, ili donos ĉian pluan profiton el vendoj de la albumo per la retejo Bandcamp al loĝejo por senhejmuloj en Olympia, Vaŝingtonio.
Pul-i Ĥomri
Pul-i Ĥomri (perse kaj paŝtoe پل خمري, ankaŭ latinliterigata Pol-e Ĥomri) estas urbo en la nordoriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Baglan. Laŭ takso en la jaro 2006 Pul-i Ĥomri havis proksimume 87 400 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 31 101).
La urbo situas 635 metrojn super la marnivelo, en fekunda vasta valo de la rivero Amudarjo (kiu tiuregione ankoraŭ havas sufiĉe da akvo). En la urbo situas fabrikejo de cemento, starigita helpe de sovetuniaj inĝenieroj. De 2006 ĝis 2013, hungara unuo de la Internacia Sekurec-Asista Forto lokiĝis en la urbo.
Proksimume 12 kilometrojn norde de la urbocentro situas la ruinoj de antikva antikva budhisma-helenisma templo de Surĥ Kotal, kiu ekestis komence de la 2-a jarcento de nia erao.
Grönwohld
Grönwohld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Trittau, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Isidoro Gil y Baus
Biografio
Li uzis foje la pseŭdonimon "Isidoro Gali y Busa". Li komponis nur teatraĵojn kaj ofte kuo aliaj aŭtoroj liaj amikoj. Li verkis nur la komediojn Una pasión o Novia de palo (1836), Los celos (1842), No hay que tentar al Diablo (1850), La despedida o El amante a dieta (1855), Las mujeres (1858) kaj Los nerviosos (1864). Inter liaj dramoj estas El secretario privado (1841), El payaso kaj Las huérfanas de la caridad (1857).
Adaptis en 1839 la dramon nome El pacto del hombre kaj kun Antonio García Gutiérrez verkis Juan de Suavía (1841). Kunlaboris en aliaj teatraĵoj kun L. Castejón, Carlos García Doncel kaj Eduardo Rosales, kaj pli sporade kun A. M. Ojeda kaj M. A. Lasheras. Li adaptis ankaŭ la romanon de Stendhal nome La Kartuzio de Parmo kun titolo La abadía de Castro (1844) kaj la teatraĵon de Octave Feuillet nome La novela de la vida: comedia en cinco actos y siete cuadros, 1859.
Robert D. Matson
Robert D. MATSON (naskiĝis en 1962) estas usona amatora astronomo, profesie optika inĝeniero ; li vivas kun sia edzino en Irvino (Kalifornio Usono).
Lizzano
Lizzano, en esperanto Licano, estas komunumo de Italio.
Robert D. Matson
Li estas interacie konata pro siaj kontribuoj en la fako de la asteroidoj, kometoj kaj meteorŝtonoj. Li kreis plurajn astronomiajn programarojn kiel SkyMap kaj Iridflar.
Geomar Martínez Pérez
Geomar MARTÍNEZ PÉREZ (naskiĝis ) estas kuba esperantisto, amatora muzikisto kaj komputikisto. Geomar memlernis Esperanton en 2011 kaj en 2012 kreis retpaĝon por lerni esperanton aŭtodidakte. Li ludas gitaron kaj komponas en Esperanto. Li instruis Esperanton en la nacia sidejo de KEA kaj estis prezidanto de KEJO (Kuba Esperantista Junulara Organizo) kaj LKK de JuSKA. Geomar diplomiĝis en la Universitato pri Edukado, fako Komputiko. Dum 2008 li staĝis pri metodologio kaj didaktiko por instrui, poste li ekinstruis Fizikon kaj Informadikon en plurteknika lernejo. En oktobro 2012 li fariĝis individua membro de UEA kaj TEJO. Geomar estas poligloto kaj lingvolernemulo. Li edziĝis al germana esperantistino Ĵenja kaj nuntempe loĝas en Germanio kie li regule aktivas en eŭropaj e-aranĝoj kaj agadoj.
Robert D. Matson
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro pli ol 200 asteroidoj, kaj 104 kometoj, el kiuj ok kun aliaj malkovrintoj
La asteroido 73491 Robmatson estis nomita en lia honoro.
Haridvar
Haridvar (hindie हरिद्वार, Haridvār; ankaŭ Hardwar) en Esperanto Haridvaro, estas urbo en la federacia ŝtato Utarakando. Laŭ la censo de 2011, Haridvaro havas 225.000 loĝantojn. Ĝi estas administra loko de la distrikto Distrikto Haridvar kaj situas ĉe Gango en alteco de 314 metroj.
Historia urboparto de Guimarães
La historia urboparto de Guimarães estas ligita al la naskiĝo de la portugala nacia identeco en la 12-a jarcento. Ĝi estas senescepta ekzemplo bone konservita de la evoluo de mezepoka urbeto al moderna urbo. La riĉa konstruita tipologio montras la disvolviĝon de la portugala arkitekturo inter la 15-a kaj 19-a jarcentoj, kun la konstanta uzo de teknikoj kaj materialoj tradiciaj.
Verda pavo
La Verda pavo (Pavo muticus (el la latina Pavo, pavo; muticus, muta aŭ reduktita) ) estas birdospecio el la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj; tiu granda birdo troviĝas en la tropikaj arbaroj de Sudorienta Azio kiu vivas ĉefe en suda Junano-provinco de Ĉinio, en Birmo, Tajlando, la Hindoĉina Duoninsulo kaj Javo de Indonezio. Ĝi estas la plej proksima parenco de la Barata pavo aŭ Blua pavo (Pavo cristatus), kiu troviĝas ĉefe en la Hindia subkontinento.
Aspekto
La virbirdo estas brile bluverda tutkorpe kaj brile kuprokolora en la malsupra dorso. Anstataŭ ventumilforma ĝia plumkresto estas tufa. Ĝia vosto longas pli ol unu metron, kun belaj kovraj plumoj, sub kiuj estas la veraj vostoplumoj. La birdino, sen longa vosto, estas malhelbruna kaj iom verda sur la dorso kaj samkolora kiel la virbirdo en aliaj partoj, tamen ĝiaj plumoj estas malpli belaj ol tiuj de la virbirdo.
Ambaŭ seksoj de la Verda pavo estas tre similaj laŭ aspekto, ĉefe en naturo. Dum plej parto de la jaro, kiam la maskloj ne havas videblajn “vostojn”, estas tre malfacile distingi la seksojn. Ambaŭ seksoj havas altajn pintajn krestojn, kaj estas longkruraj, de fortikaj flugiloj kaj longvostaj. Vidataj distance ili estas ĝenerale malhelaj birdoj kun palruĝecaj aŭ sablokoloraj unuarangaj flugilplumoj kiuj estas tre videblaj dum ties propra flugmaniero kiu estis priskribita kiel vera flugilfrapo kun malmulta glitado asocia kun Kokoformaj birdoj.
La maskloj de la subspecioj imperator kaj spicifer estas ĝenerale bluecverdaj, el kiuj la unua havas metalecverdajn bruston, kolon, flugilkovrilojn kaj eksterajn retojn de duarangaj flugilplumoj, dum la dua havas pli senkoloran kaj pli bluan bruston kaj malhelbluan kolon, kaj pli da nigro en flugilkovriloj kaj eksteran reton de duarangaj. Kompare kun tiuj la nomiga muticus estas ĝenerale pli orverda kaj havas malpli da bluo en kolo kaj brusto. Konsiderinda variado ekzistas en plumaro de kolo kaj brusto kiu povus rilati kun aĝo kaj sekso.
La masklo de la siama formo de la Verda pavo havas laŭtan alvokon ki-ŭao, kiu estas ofte ripetata. La ino havas laŭtan alvokon aoŭ-aa kun emfazo sur la unua silabo. La maskloj alvokas el siaj ripozejoj mateniĝe kaj krepuske.
La Verdaj pavoj estas grandaj birdoj, unu el la plej grandaj vivantaj kokoformaj laŭ ĝenerala longo kaj enverguro, kvankam iom malpli fortika ol la Komuna meleagro. La masklo kreskas ĝis 3 m longa, inklude la "voston" kaj pezas ĝis 5 kg. La ino estas 1.1 m longa kaj pezas ĉirkaŭ 5.1 kg. Ĝi havas grandan enverguron de ĉirkaŭ 1.2 m. La Verda pavo kapablas longe flugi kaj estas ofte observata dumfluge.
Distribuado kaj vivejo
La Verda pavo estis amplekse distribuata en Sudorienta Azio en pasinteco el orienta kaj nordorienta Barato, norda Birmo kaj suda Ĉinio, etende tra Laoso, kaj Tajlando al Vjetnamio, Kamboĝo, Duoninsula Malajzio kaj insuloj de Javo. Vidaĵoj el nordorienta Barato estis pridiskutataj kaj malnovaj vidaĵoj estas eble de sovaĝigitaj birdoj. La teritorioj malpliiĝis pro habitatodetruo kaj ĉasado.
La Verdaj pavoj troviĝas en ampleksa gamo de biotopoj inklude ĉe unuarangaj kaj duarangaj arbaroj, kaj tropikaj kaj subtropikaj, same kiel ĉe ĉiamverdaj kaj deciduaj. Ili povas troviĝi ankaŭ inter bambuo, en herbejoj, savanoj, arbustaro kaj farmobordoj. En Vjetnamio, la preferata vivejo troviĝas ĉe seka decidua arbaro ĉe akvo kaj for de la homa ĝenado. Proksimeco al akvo aperas kiel grava faktoro.
Klasado
Laŭ konsilo de sia hongkonga birdoliveristo, la fondinto de la World Pheasant Association kaj ornitologo Jean Delacour agnoskis tri rasojn de Verda pavo. Nuntempe plej parto de fakuloj reagnoskas tiujn tri:
Kelkaj fakuloj sugestis, ke la populacio troviĝanta en Junano povus esti alia raso.
Kutimaro
La verdaj pavoj loĝas sur vastaj herbejoj kun maldensaj arboj malpli ol 2,000 metrojn super la marnivelo aŭ sur altebenaĵoj kun arbustaro, bambuaro, pinglarbaro kaj foliarbaro. Ili ŝatas aktivadi ĉe riverbordoj aŭ en maldensejoj en arbaro. Ili agas arope: unu virbirdo kun 3-5 birdinoj kaj iam ankaŭ kun kelkaj birdidoj. Kun fortaj piedoj ili estas tre lertaj en kurado. Ili iras simile al kokoj kaj ĉiam kun kapbalanco. Iliaj flugiloj estas mallongaj kaj rondaj, tial ili ne lertas en flugado. Antaŭ la malamikoj ili ĉiam fuĝas kurege. Ilia kriado estas laŭtega, sed ne orelplaĉa pro krudeco kaj monotoneco. Ili kutime pasas la tempon sur aŭ ĉe grundo en altaj herbejoj kaj junkejoj. La Verda pavo serĉas manĝon en mallumo dum granda parto de la tago; ĝi estas ankaŭ bona naĝanto. Familiaj grupoj ripozas en arboj je altoj de 10–15 m.
Ili serĉas manĝaĵojn matene kaj vespere 5-10-ope en arbaro, tiam la virbirdoj ĉiam iras antaŭe, la birdinoj malantaŭe kaj la birdidoj meze. Ili manĝas ĉefe pirojn (Pyrus pashia), rubusojn (Rubus obcordatus) kaj aliajn fruktojn. Ili prenas ankaŭ plantajn semojn, ŝosojn, plantidojn, insektojn, ranojn, lacertojn kaj aliajn malgrandajn animalojn. Kiel ĉe aliaj membroj de sia genro, ankaŭ la Verda pavo povas ĉasi venenajn serpentojn, kio faras ilin utilaj por plagokontrolo. Iksodoj kaj termitoj, florpetaloj, burĝonaj folietoj kaj beroj estas la preferata manĝo de plenkreska pavo. Ranoj kaj aliaj akvaj malgrandaj animaloj probable formas la kernon de la dieto de la kreskantaj birdoj.
Reproduktado
Ili fekundiĝas meze de februaro. La virbirdoj allogas la birdinojn per disetendo de la vosto. Iliaj nestoj, en iom kavigita tero, kun herboj, sekaj branĉoj, falintaj folioj kaj plumoj ene, troviĝas en densaj arbustaro, bambuaro aŭ alta herbaro. En la nesto ili demetas 3-8 ovojn, kies kovado daŭras ĉ. 28 tagojn. La Verda pavo estas arbara birdo kiu nestumas surgrunde, kie la ino demetas 3 al 8 ovojn.
Abovce
Abovce (hungare Abafalva) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Verda pavo
Reproduktado
Tamen la teorio ke la masklo estas poliginia kolizias ankaŭ kun observoj en kaptiveco; paroj lasataj solaj sen homa interagado estis observataj, ke ili estas tre monogamaj. Ankaŭ la proksima simileco inter ambaŭ seksoj sugestas diferencan reproduktan sistemon kontraste kun tiu de la Barata pavo. Tiele kelkaj fakuloj sugestis, ke la inaroj viditaj en naturo estas junaj birdoj kaj ke maskloj ne estas promiskuaj.
Abovce
Situo
Abovce situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj, laŭ vojo Kráľ-Rimavská Sobota, laŭ fervojo Zvolen-Ĉop, laŭ la hungara landlimo, laŭ maldekstra bordo de Sajó. Abovce najbaras kun Kráľ. Tornaľa troviĝas 11 km.
Verda pavo
Predado
La naturaj predantoj inkludas grandajn katojn; la Nebula neofeliso, la Leopardo, la Tigro, la Kano-kato kaj la Fiŝa kato predas plenkreskajn birdojn.
Abovce
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1268 en formo "terra Aba filii Serefin". La vilaĝo ricevis rajton pri bazarado en 1339. Pesto okazis en 1709, poste ankaŭ pro la senĉesaj militadoj en 1728 Abafalva senhomiĝis. Post jardeko la setlejo refondiĝis. En 1910 loĝis en Abafalva 683 da homoj, (escepte unusolan slovakon ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Abafalva apartenis al Hungara Reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornaľa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Abafalva rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1975-1991 la vilaĝo perdis la memstarecon kaj apartenis al municipo Kráľ. En 2001 loĝis en Abovce 606 da homoj, (402 hungaroj, 117 slovakoj, 70 ciganoj, unusola ĉeĥo).
Verda pavo
Statuso
Pro ĉasado kaj malpliiĝo je etendo kaj kvalito de vivejo, tiu orientalisa specio estas taksata kiel Endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listata en la Apendico II de CITES. Antaŭ 2009 ĝi estis taksata kiel Vundebla. La totala monda populacio malpliiĝis rapide kaj la specio jam ne plu loĝas en multaj areoj de sia pasinta distribuado. La populacio en naturo estis ĉirkaŭkalkulata je 5,000 al 10,000 individuoj ĉe 1995.
Ankaŭ hibridiĝo kun la Barata pavo povus estis kaŭzo de malpliiĝo de la Verda pavo, damaĝante la genetikan birdaron de kaptivaj birdoj. La subspecioj de la Verda pavo krome estis ege miksitaj en kaptiveco.
Jozefino Baĥita
La nomo donita de la gepatroj al Sankta Jozefino Baĥita (aŭ Bakhita) ne estas konata. Ŝi estis forkaptita de sklavokomercistoj kiam ŝi estis ĉirkaŭ 7-jara kaj ŝi forgesis sian familian nomon. La araboparolantaj nomis ŝin بخيتة (baĥita), kiu signifas "bonŝanca".
Verda pavo
Statuso
La Verda pavo estas fama apreca birdo. Nun en ĉinaj zooj la montrataj pavoj plejparte estas bredataj kaj nur tre malmultaj estas sovaĝaj.
Jozefino Baĥita
Ŝi ŝanĝis plurfoje mastron kaj fine ŝi estis prenita de la itala konsulo en Ĥartumo, Legnani. En 1884 ŝi iris en Italujon kaj tie ŝi vivis dum tri jaroj apud Venecio en la domo de Aŭgusto Micheli, amiko de Legnani. Kiam Micheli kaj lia edzino devis reiri en Sudanon (ili posedis hotelon tie), ŝi ekvivis en la religia domo de aro de fratinoj. En 1890 ŝi estis baptita sub la nova nomo de "Giuseppina Margherita Fortunata" (Jozefino Margareta Bonŝanca).
Hernando de Soto (esploristo)
Hernando DE SOTO (n. en 1496 aŭ 1497 - m. la 21-an de majo 1542) estis hispana esploristo kaj konkistadoro. Li gvidis la unuan eŭropan ekspedicion al la teritorio de hodiaŭa Usono, kaj estis cetere la unua eŭropano, kiu malkovris la riveron Misisipon. La ekspedicioj de Soto kovris vastegan teritorion, ĉefe tra Florido kaj tra sudorienta Usono kaj inkluzive de mallonga vizito de Ĉinio. Li mortis en 1542 ĉe la bordoj de la Misisipo, sur la teritorio de la hodiaŭa urbeto Lake Village (Arkansaso).
Kiel multaj el la esploristoj kaj hispanaj konkeristoj de la 16-a jarcento, li devenis el la regiono Ekstremaduro, kie pro necerta priserĉo pri lia naskiĝloko, almenaŭ du preskaŭ najbaraj vilaĝoj polemikis dum la tuta 20-a jarcento kaj eble jam de antaŭe pro tio, ke ambaŭ defendas, ke la esploristo naskiĝis en tiu vilaĝo, nome ĉu Barcarrota ĉu Jerez de los Caballeros en la sudo de la provinco de Badajoz; en ambaŭ vilaĝoj ekzistas respektiva skulptaĵo de la esploristo, tie nomata konkeristo.
-529
En la jaro 529 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Jozefino Baĥita
Baĥita iĝis fratino kaj eklernis la dialekton de Venecio (ŝi neniam lernis la oficialan italan). En 1902 ŝi estis movita en la religian domon de Schio, kie ŝi restis ĝis la morto en 1947.
8600 Arundinaceus
8600 Arundinaceus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Acrocephalus Arundinaceus, aŭ turda kanbirdo.
Juliska Kulcsár
KULCSÁR Juliska, (kulĉa:r) edzino de Bojinca, estis hungara kantartistino, reĝisorino naskita en Budapeŝto la 16-an de februaro 1895 kaj mortinta en Pripileţ la 26-an de oktobro 1977.
Kariero
Kulcsár Juliska finis kantfakon en la Muzikakademio Liszt Ferenc de Budapeŝto, ŝi estis stipendiulino de la Hungara Ŝtata Operejo, poste kantistino de la teatrotrupo de Géza Sebestyén (aktoro). Je la komenco de la 1920-aj jaroj ŝi retiriĝis de scenejo, sed ŝi ofte ekpaŝis en literaturaj kaj muzekaj aranĝaĵoj. Ŝi estis organizintino de la prelegvesperoj de Erdélyi Helikon en Temeŝvaro (1927). Ŝi gvidis kantkurson, aktorinstruadan kurson. Ĝis 1948 ŝi estis direktoro-reĝisoro de Temesvári Magyar Népszínház (Hungara Popolteatro de Temeŝvaro).
Korsaro
Korsarŝipo estis privata militŝipo, kiun la registaro de iu lando rajtigis per oficiala letero ataki fremdajn ŝipojn. Ano de korsarŝipo nomiĝas korsaro.
Korsareco estas ofte priskribita kiel formo de laŭleĝa, aŭ eĉ bona pirateco. Laŭ strikta leĝa vidpunkto, korsaro rajtis ataki alilandajn ŝipojn nur okaze de milito. Diversaj ŝtatoj tamen kuraĝigis atakojn kontraŭ aliaj ŝiparoj eĉ en paca periodo, aŭ kontraŭ neŭtralaj ŝipoj dum milito, tiel malprecizigante la limon inter korsareco kaj pirateco.
Korsaroj estis akceptitaj partoprenantoj al surmaraj militoj ekde la 16-a ĝis la 19-a jarcento, kaj estis aprobitaj de ĉiuj plej gravaj ŝiparoj. Per la kosto de la korsaraj ŝipoj ŝarĝis sin privataj investistoj, kiuj kompense esperis profiti el la predoj de la korsaro.
La Pariza Deklaracio pri Mara Juro en 1856 egaligis korsarecon al pirateco kaj tiel proskribis ĝin.
Nad Alhamar
Nad Alhamar aŭ Nad Al Hammar (en araba: ند الحمر) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas malgranda komunumo kaj loĝeja kaj industria.
La ŝoseoj E 311 (Ŝoseoj de la Emirlandoj) kaj E 44 (Ras Al Ĥor) formas la orientan kaj sudan periferiojn de Nad Al Hammar. Nad Al Hammar estas sur la Dubajaj urbolimoj kaj havas malgrandan loĝejan komunumon. Estas substacio de la Dubaja Elektr-Akva Aŭtoritato en la sudoriento de Nad Al Hammar.
Ĝi havas 2,563 loĝantojn.
Novi Karlovci
Novi Karlovci, serbe Нови Карловци, hungare Újkarlóca estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija. Novi, Нови kaj Új signifas: nova.
Geografio
Novi Karlovci etendiĝas laŭ traira flankovojo, sed ĉefvojo estas proksime.
Historio
La loko apartenis laŭvice al Hungara reĝlando, al Osmana Imperio, al Habsburga Imperio, al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Novi Karlovci 2897 serboj (95 %), 21 ciganoj, 17 kroatoj, 12 slovakoj kaj aliaj.
Furans
Furans estas franca rivero en la departemento Ain, dekstra alfluanto de Rodano en la komunumo Brens.
Kvitanco
Kvitanco estas atestila dokumento kiu utilas por pruvi, ke oni plenumis pagon aŭ solvon de iu devigo aŭ servo aŭ livero de produkto.
Furans
Ĝia nomo estas ankaŭ tiu de la vilaĝo apud kiu ĝi alfluas Rodanon.
Kvitanco
La kvitancoj estas skribaj dokumentoj kiuj povas esti publikaj, sed plej ofte ili estas de privata karaktero, en kiuj la ricevinto de la esprimita devigo precize agnoskas la ricevon de mono aŭ alia afero el la ŝuldinto aŭ sendinto. Oni postulas la esprimon de la dato (jam per komputilo eĉ la precizon ĝis sekundoj), la subskribon de tiu kiu ricevas, la mencion de la preciza monkvanto aŭ la priskribo de la afero kaj la titolo de la devigo, por ke la operacio ne estu konfuzata kun prunto, stokado aŭ alia jura negoco pere de materia dono aŭ havigo.
Ekzistas:
Furans
En Pugieu ĝi ricevas maldekstran alfluanton : rivero Arène. En Chazey-Bons, ĝi turnas suden kaj fariĝas okcidenta limo de komunumo Belley kun la komunumoj Andert-et-Condon kaj Arbignieu. Ĝi denove fluas orienten ĝis Brens, kaj rivero Rodano.
Kvitanco
La kvitancoj ĝenerale estas plenumitaj duoble: originalo por la paginto kaj kopio por la ricevinto.
Furans
Ĝia ĉefa alfluanto estas rivero Arène kiu fontas el komunumo Thézillieu al alteco de 820 m., torentas al Virieu-le-Grand kaj Pugieu.
Kvitanco
Kvitanco povas esti de multaj diferencaj formoj kiel por ekzemplo: persono aŭ entrepreno, kaj la podetalo de fakturoj aŭ servoj kiuj estas pagataj per elsendita ĉeko, kiu funkciigas ĝin, kiu revizias ĝin, kiu ricevas ĝin laŭ la priskribo, dato de ricevo, priskribo de la fakturoj (koncernaj numeroj), la totalaj prezoj, la rabatoj kaj la impostoj. Ĝi estas uzata por atesti el la flanko de entrepreno ĉiun informon pri pago.
Furans
La debito de Furans, mezurata apud Arbigneu, estas abunda kun grandaj varioj: 4,63 ĝis 6,54 m³/s en februaro (vintre, en Eŭropo) kaj minimumo de 1,02 m³/s en aŭgusto. Ŝvebaj akvoj povas esti fortaj: oni mezuris debiton de 48,5 m3/s en oktobro 1998.
Kvitanco
Donackvitanco
Specifa tipo de kvitanco estas donackvitanco. Tio kongruas kun la deziro de paginto esti certa ke oni povos redoni donacon ekzemple okaze de malkongruo de vestaĵo, malplaĉo de ricevita donaco de la flanko de la ricevinto ktp. Krome la paginto deziras ke la ricevinto de la donaco ne sciu pri la prezo de la varo. Tiele tia kvitanco montras ĉian informon escepte la prezon kaj permesas al la ricevinto de la donaco havi alian donacon anstataŭe, sen neceso scii kion pagis la paginto.
Myspace
Myspace estas virtuala komunumo, pli precize socia retejo, kreita en 2003 de Tom Anderson kaj Chris DeWolfe.
Myspace permesas al uzantoj krei blogojn, grupojn, alŝuti fotojn, muzikojn kaj videojn. La serviloj lokiĝas en Santa Monica, Kalifornio, kaj en Novjorko. .
La komunumo atingis membraran nombron 267.794.915 la 19-an de septembro 2009, sed ĝin superis jam en aprilo de 2008 la konkurenta Facebook, kiu detiris ties uzantojn.
Johannes Gerhardus Strijdom
Johannes Gerhardus STRIJDOM, (literumita ankaŭ Strydom) ofte nomita JG Strydom aŭ Hans Strydom (14a de Julio 1893 – 24a de Aŭgusto 1958), kromnomita la Leono de la Nordo, estis ĉefministro de Sudafriko el la 30a de Novembro 1954 al la 24a de Aŭgusto 1958. Li estis necedema afrikanera naciisto, kaj arda proponanto de rasa diskriminacio kio pavis la vojon al la establado de la sistemo de apartismo.
La 30an de Novembro 1954, li estis elektita estro de la Nacia Partio de Sud-Afriko kaj iĝis ĉefministro de Sudafriko post la rezigno de Malan kaj kontraŭ la volo de tiu lasta, kiu preferis la pli moderan Havenga, Ministro de Financo, kiel sia sukcedanto. Tamen, Strijdom estis populara inter NP-anoj kaj subtenantoj fidis lian peladon de aferoj kiuj iros milde al la establado de respubliko, io kion Malan estis konsiderinta nur modera. Dum la regotempo de Strijdom kiel ĉefministro, li arde moviĝis antaŭen al la forigo de ligoj kun la Brita monarkio kaj profundigis la Afrikaneran devenon en Sudafriko, dum oni plifortigis la politikon de apartismo.
László Vécsei
László Vécsei [lAslO vEĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vécsei László estas hungara kuracisto, neŭrologo, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2007) de Hungara Scienca Akademio. László Vécsei naskiĝis la  1954 en Kiskunfélegyháza.
Biografio
László Vécsei frekventis mezlernejon en Veszprém (urbo), poste universitaton en Szeged. Post la diplomo en 1979 li restis samloke kiel vicprofesoro. Inter 1984-1993 li laboris en la universitato-hospitalo en Pécs, kie li iĝis neŭrologo. Reveninta al Szeged li laboris same en la universitao kaj hospitalo, kie li profesoriĝis. En 1998 li estis nomita katedrestro, en 2010 dekano. Kelkfoje li instruis aŭ esploris ankaŭ eksterlande. Li atingis sciencan gradon PhD en 1986, li doktoriĝis en 1992 antaŭ la akademio. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn. Li okupiĝis precipe pri la kapdoloro kaj multloka sklerozo. Li ricevis premiojn inter 1979-2012.
Ĉarlotkuko
Ĉarlotkuko estas dolĉa kuko el pomoj, bakitaj en pasto. Klasika ĉarlotkuko estas franca dolĉa manĝo, kuirita el blanka pano, boligita kremaĵo, fruktoj kaj likvoro.
Kuirado
Ovojn batmiksi kun sukero ĝis la tuta dissolvo, almiksi farunon, ĉion bone intermiksi. Pomojn tranĉi je kubetoj, elmeti ilin en bakformujon, anticipe ŝmirita per graso, kaj egalmezure superverŝi paston. Baki dum 30 minutoj ĉe temperaturo 180 °C. Pretecon de la ĉarlotkuko oni povas kontroli pere de dentopikilo aŭ alumeto: se dum enpiko en la kukon la pasto al ĝi ne algluiĝas, do la ĉarlotkuko estas preta.
Etimologio de la nomo
Ekzistas kelkaj versioj de deveno de la nomo de la manĝo. Laŭ unu el ili tiun recepton estis proponita de la reĝino Ĉarlota, edzino de la reĝo de Britio Georgo la 3-a. Laŭ alia versio nomo de la deserto devenas de la malnovangla charlyt, kio traduke signifas manĝon, kuiritan el kirlitaj ovoj, sukero kaj lakto. En la 15-a jarcento en Anglio estis ankaŭ populara vianda manĝo kun la analoga nomo. Ankaŭ ekzistas romantika historio pri senespere enamiĝinta kuiristo, dediĉinta elpensitan de li la deserton al la damo de sia koro Ĉarlota.