cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kento Masuda
2010-aj jaroj
En 2011, Masuda komponis muzikon ĉar fama dizajnisto Femme Autumn Winter de Yohji Yamamoto 2011-2012 Paris Fashion Week modo montras kiu havis liajn kunmetaĵojn " Hands " kaj " Little Tokyo Poetry ". Ili daŭre kunlaboris rilate al. la kreiva mallonga muzikfilmo " Godsend Rondo de Masuda" reĝisorita fare de Tomo Oya en Hokajdo. En tiu filmo Masuda vestiĝis en la Pretkudrita kolekto de Yamamoto. La filmo " Godsend Rondo " jam estis spektita tutmonda per pli ol 100,000 sur YouTube.
La 26-an de septembro 2012, la unua piano de Masuda solalbumo kaj pianlibro " All in the Silence " estis publikigitaj, sekvita per du vivaj prezentoj " Force en la Silento " kaj " forto en la Silento 2 " en Musicasa Acoustic Concert Hall en Tokio, Japanio. Liaj prezentoj havis klasikajn pecojn kiuj elstarigis lian karieron tiel longe, kun temoj kiuj koncernas la multaj sentoj de vivo kune kun tiuj neesprimitaj sed komunaj pensoj kiuj transcendas ĉiujn limojn.
Novembro 14, 2014, Masuda, kune kun japana kantisto / songwriter / harpisto Luno Hiroko Tsuji, multi-instrumentista kaj komponisto Fabius Constable, soprano Donatella Bortone kaj libanaj kaj arabaj lutist Ghazi Makhoul, realigita en la dinamika kaj multi-kultura koncerto " 5 ELEMENTOJ LIVE "ĉe DOMO DEI Diritti en Milano, Italio. Tiu unika vespero de muziko kunligis la sonojn kaj voĉojn de la oriento kaj okcidento, dum produktantoj kaj kunlaborantoj Masuda kaj Constable dividis sian vizion, ke la muziko estas ambaŭ absolutaj kaj vivo asertante. La 6an de decembro 2014, Masuda agis en la "Associazione dei Cavalieri di San Silvestro" feston de Monumentalis Ecclesiae Sancti Silvestri Societas en Tivoli, Italujo, en kiu li estis honorita kun la titolo de "majstro" rolon rekonon premiita de Monseñor Luigi Casolini al la Kavaliroj de la Ordo de St. Sylvester sinjoroj, kiuj distingas por liaj kontribuoj de ambaŭ muzika genio kaj por bonfaradoj.
La 8-an de februaro 2015, Kento Masuda, kune kun artisto kaj interpretisto Hiroko Tsuji, ĉeestis la prestiĝan 57-an ceremonion de la Grammy-premio en Los-Anĝeleso, Kalifornio. Kento havis kvar oficialajn nomumojn por la ĉi-jaraj Grammy-premioj pro sia lasta albumo, "amato", produktita de Kento kaj Gary Vandy. 2015 daŭre estis orientila jaro por Kento. Interalie li li estis nomumita por la premio Holivuda Muziko en Amaskomunikiloj pro lia kunmetaĵo "Arbo" de 2002, klasika peco en lia repertuaro. Li ankaŭ ricevis ĝeneralan rekonon de la Premioj pri Tutmonda Muziko kaj estis honorita kiel venkinto kun arĝenta medalo por "Addicted" (kun Paul Messina) de lia lasta publikaĵo "Loved One" (2014).
La 5 de julio de 2017, Kento Masuda ricevis la Premion "Muziko, Elfaro kaj Humana" Internacia Internacia Paco de Paco de la H.R.H. Princino Angelique Monet de la Unuiĝintaj Nacioj (Monda Paco-Toleremo-Kunveno kaj Koncerto) Hamptons ĉe la Unuiĝintaj Nacioj en NYC.
En 2018, Kento Masuda komponis klasikan marŝpecon, kiun Imperia Reĝa Alteza petis lin skribi en la honoro. Pri ĝia unika evento, Masuda ankaŭ ricevis la titolon de Grafo de la Ordono de Rurik-dinastio en 2016.
Masuda partoprenis la 61-an Jaran Premion Grammy kune kun la sveda pop-stila Elsa Andrén la 10-an de februaro 2019.
La 11an de majo, Kento Masuda agis ĉe la festo-koncerto de Kavaliroj de St. Sylvester ĉe St. Regis Rome Grand Hotel. Masuda ankaŭ plenumas sian subskriban modelon KAWAI-Piano CR-1M. Ĉi tiu malofta piano estas limigita al kvin pecoj kaj € 1 miliono da peco.
2020-aj jaroj
La 21-an de decembro 2021, Kento Masuda publikigis sian 11-an albumon "KENTOVERSE", kiu estis produktita fare de Masuda kaj multobla premiita produktanto Gary Vandy. Ĝi uzas la alt-rezolucian audion, senperdan kunpremadon, FLAC kiel 24bit 96 kHz procezo por supera sonkvalito. Ĉiu kunmetaĵo peras emociojn en komplika miksaĵo de notoj, matrico de ritmo kaj tonoj. La mejloŝtonoj de tiu albumo inkludas la komponan komisionon de la framasontemo de la Granda Arkitekto de la Universo ĝis reĝa marŝo por la House de Rurikovich, kie Masuda ankaŭ estis honorita kun la titolo de grafo.
La 25-an de decembro 2022, Masuda akceptis inviton paroli ĉe la malferma ceremonio de la novaj publikaj institucioj de Katori City, Japanio. Li donis strangan prezenton, solludan pianokonĉerton. Matene, post la malferma ceremonio, Masuda alparolis la membrojn de la Japana Ĉambro de Reprezentantoj. Dum la tago, li ĝojigis la publikon dum unu horo per elekto de siaj piankomponaĵoj.
Stilo kaj influo
La aventura komponadstilo de Masuda estas karakterizata per malsimplaj klavarlinioj kun evidentaj melodioj, profundaj perkutadokaneloj, kaj masivaj tavoloj de ritmo kaj sono kiuj tiras la aŭskultanton en tutan novan mondon kun ĉiu intertono kiu prenas la aŭskultanton laŭ nova kaj neĉartita pado en la mondo de kinematografia sono kiu vere etendas la fantazion kun sia nekredebla kaj ambicia paletro de sonoj.
En intervjuo, Masuda diris ke li estis influita per ambaŭ Johann Sebastian Bach ("Lia muzikteorio havas gravan efikon al ĉio, eĉ hodiaŭ") kaj Alan Menken ("La muziko de Disney-filmoj havas tiel multe da magio en li mem kaj ĉiam promesas feliĉan finon").
En lia oficiala retejo, Masuda deklaras ke li rilatas al artistoj kiel ekzemple: Steve Vai, Ruta Sepetys, T. S. Monk, Alexandra Nechita, Olivia Lufkin, Marié Digby, Nichole Hatton, Justin Davis kaj Yohji Yamamoto.
Persona vivo
Masuda geedziĝis kun Ana Alina Masuda.
Vikipedio
Vikipedio (Wikipedia ) estas interreta, plurlingva reta enciklopedio kun enhavo laŭ la koncepto de libera verko. Ĝin verkadas volontuloj surbaze de amaskunlaboro – ĉiu homo kun aliro al la Interreto rajtas ŝanĝi la enhavon de preskaŭ ĉiu artikolo. Tamen oni ne rajtas fari ion ajn, sed devas sekvi certajn regulojn. La plej gravaj estas konformo al enciklopedieco, neŭtraleco kaj respekto.
Dum aprilo de 2015 jaro ekzistis 288 lingvo-versioj de Vikipedio. En oktobro 2015 ĉiuj diverslingvaj Vikipedioj entute havis pli ol 36 milionojn da artikoloj. Preskaŭ kvin milionoj el ili estis en la anglalingva versio, ĉirkaŭ du milionoj en la sveda kaj germana, dum la Esperanta enhavas nun artikolojn. Kvindek kvar vikipedioj havis pli ol 100 000 artikolojn. Ekde sia fondiĝo Vikipedio daŭre pli populariĝis, kaj ĝia sukceso instigis fondon de pluraj frataj projektoj.
La nomo Vikipedio estas esperantigo de la angla Wikipedia, kunfando de la havaja vorto wiki (signifas 'rapide') kaj la angla encyclop(a)edia (‘enciklopedio’). La vortero paedia venas tralatine el la greka paideia, ‘eduko’, tiu siavice el pais, ‘infano’.
Historio
La anglalingva Vikipedio estis la unua Vikipedio. Fondite je la 15-a de januaro 2001, fare de Jimmy Wales kaj Larry Sanger, ĝi montras, ke la principo de libera scio ja estas aplikebla al reta enciklopedio. Malgraŭ la meza kvalito de multaj artikoloj en la komenco, tra tempo ili pliboniĝas kaj altiĝas en kvalito. Jam fine de 2001 ekzistis preskaŭ dudek lingvo-versioj.
La Esperanta Vikipedio estis fondita je la 6-a de novembro 2001 de Chuck Smith. En decembro 2001, li laboris kun Jerry Muelver kaj Stefano Kalb por fari bazan vikipedion de 139 artikoloj. La Esperanto-Vikipedio publikiĝis je la 2-a de januaro 2002 kun pli ol 300 paĝoj. Ĝi ricevis la tutajn enhavojn de Enciklopedio Cigneta, Enciklopedio Kalblanda kaj Monda Faktolibro. Ceteraj tekstdonacoj venas de la Enciklopedio de Esperanto, de Monato kaj pluraj libroj, kun konsento de la aŭtoroj.
La 17-an de junio 2015 oni atribuis al Wikipedia la premion Princo de Asturio pri Kunlaborado.
Kvalito
Kritikistoj asertas, ke permeso redakti Vikipedion fare de kiu ajn igas ĝin nefidinda. Vikipedio enhavas nenian oficialan institucion, kiu okupiĝus per verkontrolado de faktoj, kaj la redaktantoj mem ne ĉiam devas bone koni temon, pri kiu ili verkas. En interparolo kun bibliotekisto Philip Bradley esprimis sin, ke "li ne uzus Vikipedion kaj ke li ne konas eĉ unu bibliotekiston, kiu uzas Vikipedion. Ĉefa problemo estas manko de organoj. De eldonejo de presitaj publikaĵoj eblas atendi garantion, ke iliaj informoj estas fidindaj, ĉar de tio dependas ilia vivtenado. Diference de io tia (Vikipedio), kio bildiĝas sur ekrano." (Waldman, 2004). Simile reagas ankaŭ Ted Pappas, ĉefredaktoro de, kiu diris en : "Supozo por Vikipedio estas, ke per iom-post-ioma plibonigado ĝi perfektiĝos en senerarecon, sed tiu ĉi supozo estas neniel pruvita." Pri Vikipedio kiel fonto de informoj esprimis sin Danah Boyd en la jaro 2005: "Tio neniam estos enciklopedio, sed ĝi enhavos ampleksan konon, kiu estos tute taŭga por aliaj celoj. Sed malgraŭ tio tradiciaj enciklopedioj senĉese enhavas laŭleĝan revokon, kiu proklamas, ke ili rifuzas kian ajn respondecon pri eraroj en publikaĵo."
En 2004, Robert McHenry, la eksa redaktoro de, en artikolo Je fidindeco fondita enciklopedio kritikis metodojn kaj verkado kiel: "kiel ajn proksime la artikoloj de Vikipedio gvidos al fidindeco, ĝi estos por ĉiam malfermita al neinformitoj kaj duon-analfabetuloj, kiuj puŝas la nazon en ĉion… Uzanto, kiu vizitos Vikipedion, por ke li eklernu ion, estos ĉiam en pozicio de vizitanto de publika necesejo. Aŭ je unua ekvido ĝi estas malpurigita, do ĉiu scias, ke li atentu aŭ ĝi aspektos tute pure, kio povas kaŭzi falsan senton de sekureco. Sed la persono neniam certe scias, kiu uzis tiun ĉi aparaton antaŭ li." Aaron Krowne verkis artikolon, kiu rebatis la metodojn uzitajn de McHenry nomante ilin "TND" (angle ), kio estas komerca mallongigo de "timo, necerteco kaj dubo". Larry Sanger, la eksa ĉefredaktoro, kritikis Vikipedion fine de la jaro 2004 pro tio, ke ĝi malŝatigas fakecon. Pli poste li ankoraŭ kulpigis plimulton de tiuj, kiuj donas interretajn servojn, ke "ili okupas" Vikipedion. Vikipedio kredas, ke ties procedo de reguligado de artikoloj estos tio, ke ties enhavo estas donita al granda nombro de uzantoj, kio gvidos al precizeco de informo. Citante leĝon de Linis pri evoluo de malfermita fonto Sanger antaŭe esprimis sin: "Supozante sufiĉon de okuloj ĉiuj eraroj estas malhaveblaj." La teknologiulo Joi Ito skribis pri Vikipedio: "Kvankam dependas de la tereno, la demando senĉese restas, ĉu vera estas tio, kio devenas el kredinda fonto aŭ el fonto, kiun rigardis miloj da homoj (kun ebleco de komentario) kaj kiu supervivis." Male, aŭtoroj, kiuj partoprenis en neformala testo pri konstato de kapableco de Vikipedio kapti erarajn informojn, notis, ke: "tio ne estas mekanismo, kiu verkontroligas faktojn, sed prefere tio estas formo de balotsistemo" kaj tiu fakto, kiu videble ne aspektas tre trompe, povas esti akceptita kiel vero.
Vikipedio estas kulpigita pro manko de kapableco pri vasta spektro de temoj. La kaŭzo estas propravola karaktero de la projekto kaj la tuta interesiĝo de ties kontribuantoj. Dale Hoiberg, ĉefredaktoro de, asertas: "oni skribas pri aferoj, kiuj interesas onin, do multe da temoj restos ne enprenitaj. Kontribuo pri uragano Francis estas kvinoble pli longa ol artikolo pri ĉina arto kaj kontribuo pri en:Coronation Street estas duoble pli longa ol artikolo pri Tony Blair." Larry Sanger, la unua ĉefredaktoro de Nupedia, diris: "Kiam estas bezone skribi pri relative fakaj temoj (ekster intereso de multaj kontribuantoj), do fidindeco de la tuta projekto estas senegala."
En alia flanko Vikipedio estas laŭdita por tio, ke ĝi ebligas aktualigon de artikoloj aŭ novaj artikoloj estas kreitaj kiel reago je specifa evento. Ekzemple tiam aktuala artikolo pri tertremo en Hinda oceano el la jaro 2004 en la angla versio de Vikipedio estis ofte citita fare de ĵurnalistoj post la tertremo. Redaktoroj de sciigrimedoj ankaŭ asertas, ke enciklopedio kiel Vikipedio havas multoblajn eblecojn ampleksi pli da temoj, ol povas ampleksi presitaj formoj de enciklopedioj.
Plie, estus menciinde, ke la ekzemploj de Hoiberg jam ne validas de majo de 2005: La artikolo pri la ĉina arto estas preskaŭ trioble pli longa ol la artikolo pri uragano Francis, kaj la artikolo pri Tony Blair estas proksimume je 50 % pli longa ol tiu pri. Por ke ni metu la aferojn en ĝustan perspektivon, la menciitaj artikoloj estas indikitaj nur kiel ekzemploj de ekinteresinta raportado, sed same ili povas montri tion, kiel Vikipedio proksimiĝas al prudenta egaleco.
Komunumo
Vikipedio havas komunumon de uzantoj, da kiuj estas proporcie malmulte, sed ili estas tre aktivaj. Emigh kaj Herring asertas: "Kelke da aktivaj uzantoj prezentantaj komune kun donitaj reguloj kaj sistemo de libera reguligo povas atingi grandan kontrolon super enhavo produktita en la sistemo, laŭvorte forviŝante variecon, polemikon, malkonsistecon harmoniante opiniojn de la kontribuantoj."
Kelkaj kontribuantoj plendas, ke reguligado de Vikipedio estas tre laciga okaze de konfliktoj. Same ili plendas pri fakto, ke Vikipedio grandmezure preferas kontribuantojn, kiuj havas karakterizajn opiniojn, ĉar neniu havas tempon nek energion por rebati iliajn karakterizajn opiniojn.
Sed en la alia flanko Vikipedio estas, kiel asertas ties redaktantoj, tre valora kiel socia komunumo. Ekzemple aŭtoroj povas esti postulitaj, por ke ili defendu, respektive klarigu sian laboron kaj tiuj ĉi disputoj estas bone videblaj. Unuopaj versioj de Vikipedio ofte enhavas "konsultan sekcion", kie tiu ĉi komunumo respondas demandojn.
Esperantistoj kaj Vikipedio
Esperantistoj ludas pli gravan rolon en diverslingvaj vikipedioj ol oni ĝenerale taksas. Unu de la ĉefaj teknikistoj de la tutmonda Vikipedio, Brion Vibber, estas esperantisto.
Studoj
Ziko van Dijk, en sia artikolo ''"The geek shall inherit the earth". Esperanto-movado kaj vikipedia komunumo en la epoko de la Interreto'', komparas la fenomenon Esperanto kun la fenomeno Vikipedio, sed ne kun la esperantlingva Vikipedio, sed kub la ĝenerala vikipedia movado, tio estas Wikipedia kaj Wikimedia. Unu jarcento post Esperanto aperas alia fenomeno kun universaleca intenco, kolektiva kunlaboro ("Libera Scio"), fare teorie de multegaj, sed praktike de ne tiom multaj, stranguloj, ne klinaj al socia rekta agado, ktp. Diferenco estis la aĝo kaj epoko de la apero, pro kio por Esperanto gravis la gazetoj, dum por Vikipedio Interreto.
Petro Chrdle, en sia artikolo ''SAEST kaj KAEST. Pri fakaplikaj aranĝoj en Ĉeĥio kaj Slovakio'' rakontas pri la fakterminaraj taskoj fare ekde 1978 de foje AEST foje SAEST, poste KAEST. Ekde 2002 la afero okazis en Dobřichovice, kiel sidejo de la agentejo mem, en 2002 mem kun ĉeftemo pri elektronikaj rimedoj. Tiuokaze elstara prelego estis tiu de Chuck Smith, fondinto de la esperantlingva Vikipedio kiel unu el la unuaj ne-anglalingvaj versioj en 2001, samjare kun la ĝenerala sistemo. Ekde tiam la rilatoj inter KAEST kaj vikipediistoj estis oftaj. En 2008 okazis trejnseminario por vikipedi-kontribuantoj fare de Pavla Dvořáková kun partopreno de Yves Nevelsteen, redaktoro de manlibro pri Vikipedio. Ĉiuj menciitaj eventoj kaj prelegoj estis kolektitaj en la korespondaj prelegokolektoj.
Vikipedioj en unuopaj lingvoj
Aktuale de NNovembro 2022, la 40 plej grandaj estas la jenaj (tie ĉi ordigitaj laŭ ABC): Ligite al al Esperantlingva vikipedio oni rajtas mencii tiujn
Unu el la trajtoj de la diversaj nacilingvaj eldonoj estas, ke ilin kreas ĉefe loĝantoj de la lando aŭ landoj, kie oni parolas la koncernan lingvon. Laŭ statistiko el 2006 ĉirkaŭ 52 % de la kunlaborantoj de la anglalingva versio loĝis en Usono, 15,9 % en Britio, 7,3 % en Kanado kaj 4,4 % en Aŭstralio - do sume ĉirkaŭ 80 % de la kontribuintoj loĝis en kvar (ĉefe) anglalingvaj landoj. La plej altan procentaĵon en unu lando havis la japana vikipedio, kies kontribuintoj loĝis je 93,2 % en Japanio; la plej malaltan procentaĵon de la ĉefa kontribulando havas la ĉina lingvo, kiun tiutempe kreis je 28,6 % homoj el Honkongo; sekvis 25,9 % en Tajvano. La Esperanto-versio tiutempe havis 36,3 % de kontribuoj el Nederlando, 10,6 % el Ĉeĥio.
Entute por Esperanto oni listigas sep landojn, el kiuj venis pli ol 5 % de la kontribuoj. La hispana versio havis ses tiajn landojn, la ĉina kvin, la rusa, rumana kaj korea po kvar, la angla, franca, portugala, hebrea, slovaka kaj dana po tri kaj la aliaj el la tuta dudeko da versioj du aŭ unu landojn.
Hidroksoetila fosfato
Hidroksoetila fosfato aŭ tris-hidroksoetila ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la etilena glikolo kaj fosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, malmulte solvebla en akvo. Hidroksoetila fosfato posedas 6 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 7 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Hidroksoetila fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de hidroksoetilaj derivaĵoj.
Schattenhalb BE
-
Pri la komunumo
Schattenhalb estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Oberhasli kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 606 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Schattenhalb konsistas el la vilaĝetoj Willigen, Geissholz, Falchern kaj Lugen. Ĝi situas ĉe la suda, do la ombra flanko - tial la nomo Schattenhalb (germane ombra duono) - de tiel nomita Hasli-Valo, kiel nomiĝas la supra parto de la valo de la rivero Aro. Sur la teritorio de la komunumo situas la Rosenlaui-Glaĉero kun la impresa Rosenlaui-Glaĉerravino, kiu allogas multnombrajn turistojn.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schattenhalb limas en okcidento kaj nordo al Meiringen, en oriento kaj sudo al Innertkirchen, kaj en sudokcidento en unu punkto al Grindelwald.
Trafiko
Schattenhalb situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Poŝtaŭtolinio de Meiringen kondukas somere preter la Rosenlaui-Glaĉerravino tra la montpasejo Grosse Scheidegg al Grindelwald.
Monda Naturheredaĵo
Ek de la 13-an de decembro 2001 la komunumo kiel parto de la regiono de Jungfrau kaj Aleĉ-Glaĉero estis aldonita al la listo de la Monda Naturheredaĵo de UNESKO kiel regiono Jungfraŭ-Aleĉ-Bieĉhorno.
Historio
La komunumo Schattenhalb estis kreiita en la jaro 1834 per la kunigo de la municipoj (alemane Bäuerten) Willigen, Geissholz, Falchern kaj Lugen.
Leicestershire
Leicestershire estas unu el la graflandoj de Anglio. Ĝi situas en la regiono East Midlands. La ĉefurbo estas Leicester - (la urbo ankaŭ estas unuara instanco).
Loĝantaro - 936 000
Areo - 2553 km²
Industrio - agrikulturo, karbominado, inĝenierado, ŝtrumpaĵoj, ŝuoj.
Jutta Hipp
Jutta Hipp (naskiĝis la 4-an de februaro 1925 en Lepsiko; mortis la 7-an de aprilo 2003 en Novjorko) estis germana ĵazpianistino, pentristino kaj fasonisto.
Vivo kaj verkado
Hipp lernis pianludon jam infanaĝe. En la aĝo de dek kvar ŝi unuafoje aŭdis ĵazon kaj estis dum la milito membro de amatora ĵazbando, kun kiu ŝi estante studentino de la artakademio koncertis en Hot Club Leipzig, kontraŭleĝa ĵazklubejo. Post sia fuĝo al okcidenta Germanujo ŝi komencis ekde 1951 muziki profesie kun la bando de Freddie Brocksieper en Munkeno kaj Bavarujo en usonajn militistoklubejoj, poste en la bandeto New Jazz Stars de Hans Koller, kiu ankaŭ akompanis Dizion Gillespie kaj alproprigis al si la lingvaĵoj de malpasia ĵazo. En 1952 ŝi transloĝiĝis al Frankfurto ĉe Majno kaj direktis ekde 1953 ĝis 1955 la Kvinopon Jutta Hipp, al kiu komence apartenis Emil Mangelsdorff, Joki Freund, Hans Kresse kaj Karl Sanner. Per ĉi tiu instrumentistaro la bando koncertis dum la unua Germana Ĵazfestivalo de 1953 kaj ankaŭ verkis la albumon New Faces - New Sounds from Germany por usona diskeldonejo. En 1953 ŝi okupis je la Podium-Jazz-Referendumo la unuan rangon inter la germanaj ĵazpianistoj. Ankaŭ kun sia venonta bando el 1954/5, al kiu apartenis Attila Zoller, ŝi konfirmis sian famon esti la „unua ĵazsinjorino de Eŭropo“. En 1954 ŝi muzikis dum la Germana Ĵazfestivalo kun Albert Mangelsdorff kaj Zoller, sed ankaŭ je improvizadkunsido kun Hugo Strasser. En 1955 ŝi gastkoncertis kun sia kvaropo en Svedujo, kie ŝi ankaŭ surdiskigis kun Lars Gullin, kaj transloĝiĝis post koncertvojaĝo tra Jugoslavio kun J. Freund kaj Carlo Bohländer laŭ oferto de Leonard Feather, kiu estis aŭdinta ŝin en 1954 je Duisburg kaj estis entuziasma pri ŝian ludo, en Usonon. Tie ŝi komence estis sukcesa. Ŝi ricevis kiel unua eŭropa ĵazmuzikisto (kaj kiel dua blankula muzikisto entute) kontrakton de Blue Note Records, por kiu ŝi en 1956 verkis tri albumoj je propra nomo. En 1956 li muzikis laŭ perado de Feather anstataŭ Marian McPartland, kiu estis koncertvojaĝanta, duonan jaron en la novjorka kluborestoracio Hickory House triope kun Peter Ind kaj Ed Thigpen. Ŝia ludo fariĝis pli malmilda kaj pli pela. Ankaŭ en 1956 ŝi koncertis je la Ĵazfestivalo de Newport. Mallonge poste ŝi kunmuzikis ankaŭ kun Charles Mingus.
Ankoraŭ en 1956 ekestis tamen priartaj kvereloj kun Feather, parte kaŭzitaj per tio, ke ŝi ne volis allasi interventojn en sian muzikan reperturaron. Post tio ŝi ne plu surdiskigis kaj havis nur malmultajn prezentadojn en pli malgrandaj klubejoj en Novjorko kaj sur Long Island. Proksimume 1957 ŝi koncertvojaĝis kun saksofonisto Jesse Powell en la sudaj subŝtatoj, kio laŭ ŝi estis la muzika supro de ŝia kariero. Ĉar la situacio por ĵazmuzikistoj malboniĝis fine de la 1950-aj jaroj, ŝi akceptis laboron kiel kudristo en vestofabriko en Kvinzo. Ĝis 1960 je tio ŝi ankaŭ prezentis semajnfine kiel ĵazmuzikisto, transiris poste tamen plene al sia unua ŝato desegnado kaj fasonado. Unu kaŭzo estis ankaŭ problemoj pro alkoholo, parte rezultante el tio, ke ŝi per ĉi tiu subprenmis sian egan antaŭkoncertan timon. . Antaŭprezenta timo ankaŭ estis la kaŭzo por ŝi prefero, koncerti en pli malgrandaj ĵazklubejoj.
13526 Libbrecht
13526 Libbrecht estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Escondido
Escondido estas grandurbo en kantono San Diego en la usona subŝtato Kalifornio.
13526 Libbrecht
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga filozofo Ulrich Libbrecht, aŭtoritato en la fako de orienta kaj kompara filozofio. Li studis la ĉinologion ĉe la Universitato de Gento kaj iĝis profesoro de ĉinologio ĉe la Universitato de Lejdeno. Lia libro "Kun la Kvar Maroj" estas konata enkonduko al la kompara filozofio.
Escondido
Geografio
Escondido situas en malprofunda valo en la sudokcidenta landparto de Usono, en suda parto de la subŝtato en proksimeco de ĉefvojo San Diego-Temecula.
Historio
Escondido estis fondita en 1888, tial ĝi estas unu el la plej maljunaj grandurboj de la kantono. Pli frue estis tie nur bieno por meksikano, poste usonano bredis tie ŝafojn, ĉevalojn kaj brutaron. La urbofonton helpis la konstruado de fervojo dum la 1880-aj jaroj.
Jutta Hipp
Vivo kaj verkado
Dum la 1940-aj jaroj ŝi estis studinta grafikon kaj fasonadon ĉe la Altlernejo de Grafiko kaj Librarto en Lepsiko. Hipp precipe ŝatis la pentradon de akvareloj. Ŝiaj motivoj etendiĝis ekde la strata vivo en Kvinso kaj ŝiaj favorataj plaĝoj sur Long Island ĝis bestoportretoj. Ekspoziciojn de siaj bildoj ŝi havis ekzemple en 1980 kaj 2000 en kulturdomo „Langston Hughes“ en Corona je Novjorko. Hipp, kiu ankaŭ estis konata pro sia rapidspriteco, ankaŭ desegnis karikaturojn pri aliaj ĵazmuzikistoj kaj verkis poemojn pri ili. Jazz Podium publikigis kelkaj el ĉi tiuj. Hipp ankaŭ estis lerta pupfaristo kaj ŝi translasis kelkajn el siaj pupoj al la Muzeo de la Urbo Novjorko. Ĉar ŝi post sia adiaŭo disde la ĵazmuziko ne plu tuŝis la pianon, multaj el siaj konatoj eĉ ne sciis pri sia ĵazmuzikista pasinteco, ĝis kiam ili eksciis pri tio el la nekrologoj.
Escondido
Industrio
Loĝantoj de Escondido laboras en instrua, komerca, sanserva kaj socia servoj.
Klimato
Escondido havas tipan mediteranean klimaton kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La averaĝa temperaturo varias inter 11-26 °C. La varmo kulminas en julio kaj aŭgusto averaĝe kun 32 °C. La malvarmo kulminas en decembro kaj januaro averaĝe kun 6 °C. Jare pluvas po 384 mm. La precipitaĵo plejparte estas inter novembro ĝis marto. Neĝo neniam falas.
Jutta Hipp
Vivo kaj verkado
Ŝi restis tamen ligita al ĵazo kaj fotis nelacigeble en malgrandaj ĵazklubejoj en Kvinzo. La fotojn ŝi sendis ankaŭ al amikoj kaj al ĵazrevuoj en Germanujo. Hipp ofte diris en leteroj al amikoj, ke vera ĵazo estas pli bone trovebla en malgrandaj klubejoj, en kiuj ŝi aŭdas multajn muzikistojn, al kiuj mankis la venkokapablo por eminentiĝi. Hipp estis gefianĉiĝinta en 1944 kun frapinstrumnetisto "Teddie" Frohwalt Neubert, geedziĝis tamen neniam kaj mortis pro pankreata kancero sia apartmento in Kvinzo.
Escondido
Trafiko
En Escondido aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Jutta Hipp
Vivo kaj verkado
Laŭ decido de la Lepsika urboparlamento ekde 2011 unu strato de ŝia naskiĝurbo nomiĝas Jutta-Hipp-Weg.
Muzika klasifikado
Kiel pianisto Hipp radikis en la svinga tradicio kaj laŭ propraj eldiroj influita de Count Basie, Teddy Wilson, sed ankaŭ de Fats Waller. Je la ekesto de bibopo meze de la 1940-aj jaroj ŝi orientiĝis je Bud Powell. Ŝi pli rifuze perceptis, ke multaj muzikistoj, recenzistoj kaj entuziasmuloj komence de la 1950-aj jaroj aŭdis malpasia-ĵazajn influojn de Lennie Tristano en ŝia ludo. En pli malfruaj jaroj ŝi tamen esprimis sian admiron por la malmolbopo de Horace Silver, kiun ŝi renkontis proksimume 1956 en Novjorko. Je la supro de sia kariero kiel ĵazpianisto (kiu foje ankaŭ komponis) ŝi estis trovinta novan stilon, kiu klare distingiĝis de la vaste etendiĝaj melodiaj arkoj kaj de la ludo enprenanta per siaj ornamaĵoj la eŭropan altkulturan muzikon ĝis la transloĝiĝo al Novjorko. „La energio, kiu provizis ŝian ludmanieron de malpasia ĵazo per ardo, nun klare aperis.“ Ŝi konsekvence rifuzis eksteran premon, kiu pelus ŝin en alian direkton. Ŝia famo kiel ĵazpianisto akirita en la 1950-aj jaroj (per kiu ŝi en Eŭropo ankoraŭ longe post tio estis unika aperaĵo) tamen estis nerompita je ŝiaj okcidentgermanaj entuziasmuloj ankoraŭ jardekojn pli malfruajn. Ŝi mem ne revenis eĉ nur vizite al Germanujo post post sia transloĝiĝo.
(6627) 1981 FT
(6627) 1981 FT estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Mátyás András Angyalffy
Mátyás András Angyalffy [mAtjAŝ andrAŝ andjalfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Angyalffy Mátyás András estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, membro (korespondanta en 1832) de Hungara Scienca Akademio.
(15196) 3178 T-3
(15196) 3178 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Langenbach (Palatinato)
Langenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mátyás András Angyalffy
Mátyás András Angyalffy naskiĝis la  1776 en Naszály (vilaĝo). Li mortis la 1839 en Hungara reĝlando en Pozono (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Mátyás András Angyalffy frekventis lernejojn en nekonataj lokoj. En 1818 li estis familia edukisto de filoj de György Festetics (agronomo) kaj samtempe li instruis en agrara altlernejo Georgikon en Keszthely. En 1822 li translokiĝis al Pest (urbo), kie li komencis verki agrarajn librojn, krome li fondis agraran periodaĵon, kiu ĉesis post 2 jaroj pro financaj problemoj. Li mortis en granda mizero.
687 Tinette
687 Tinette estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  malkovrita de la aŭstra astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
Bodzianske Lúky
Bodzianske Lúky, hungare Bogyarét estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Komárno.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Kolárovo troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1387. Post la turkoj farmoj formiĝis. Ili apartenis al Bodza. Vince Vermes oferis sian havaĵon kaj konstruis preĝejon kaj ekde 1875 dum 40 jaroj li senpage instruis en la lernejo. Dum la historio ofte okazis inundo. Ĝis 1919 la farmoj apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto Csallóköz. La setlejo trovis sin en Ĉeĥoslovakio ekde 1920. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj estis deportitaj, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Post la inundo en 1995 anstataŭ farmoj oni formis vilaĝoaspektan komunumon, kiu iĝis vilaĝo en 1990. La lasta instruado okazis en 1992 en la lernejo. En 2001 loĝis tie 223 da homoj (212 hungaroj kaj 11 slovakoj).
Brita Ugando-programo
La Brita Ugando-programo estis plano komence de la 20-a jarcento por doni parton de brita Orient-Afriko al judoj kiel nova hejmlando.
Pri tia plano parolis unue en 1902 la brita kolonisekretario Joseph Chamberlain al Theodor Herzl. Li proponis areon de 5.000 kvadrataj mejloj (ĉ. 12.950 km²) sur la altebenaĵo Mau en la nuntempa Kenjo. La propono estis reago al la pogromoj kontraŭ judoj en Rusujo kaj devis esti rifuĝejo por persekutitaj judoj.
Dum la cionisma kongreso en la jaro 1903 en Bazelo oni oficialigis la proponon. Estiĝis vigla debato. La afrika lando estis nomita "antaŭŝtupo al la Sankta Lando", sed multaj judoj timis, ke la solvo malplifaciligos la vojon al juda ŝtato en Palestino. Antaŭ la voĉdono la rusa delegacio oponiĝis kaj la programo estis rifuzita per 295 kontraŭ 177 voĉoj.
En la sekva jaro oni sendis tripersonan komision al Mau-ebenaĵo por inspektado. La inspektoroj opiniis la landon tro danĝera, ĉar ekzistis tie leonoj kaj aliaj rabobestoj. Aldone ĝi estis priloĝita de multaj masajoj.
Ricevinte la inspektraporton la kongreso decidis en 1905 ĝentile malakcepti la britan proponon. Iuj judoj konsideris tion mison, kaj la Jewish Territorialist Organization (juda teritoria organizaĵo) disiĝis celante fondadon de juda ŝtato ekster Palestino. Malmultaj judoj vere veturis al Kenjo, sed ekloĝis tie en urboj.
Dum la dua mondmilito la propono estis denove farita de Winston Churchill, sed tiam Palestino jam estis elektita kiel juda ŝtato de cionismo.
Senpintigita 5-ĉelo
En geometrio, la senpintigita 5-ĉelo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per tranĉo de la regula 5-ĉelo je 1/3 de la latera longo.
Dum la tranĉo la 5 kvaredraj ĉeloj de la fonta 5-ĉelo iĝas senpintigitajn kvaredrojn, kaj la novaj 5 kvaredraj ĉeloj aperas en lokoj de la originalaj verticoj.
Ĝi estas barita per 10 ĉeloj: 5 kvaredra, kaj 5 senpintigis kvaredra.
La senpintigis kvaredroj estas kunigitaj unu al la alia tra iliaj seslateraj edroj, kaj al la kvaredroj tra iliaj triangulaj edroj.
Projekcioj
La kvaredro-unua paralela projekcio de la senpintigita 5-ĉelo en 3-dimensian spacon estas jena:
Ĉi tiu aranĝo de ĉeloj en projekcio estas analoga al aranĝo de edroj en la edro-unua projekcio de la senpintigita kvaredro en 2-dimensian spacon. Tiel la senpintigita 5-ĉelo povas esti konsiderata kiel la 4-dimensia analogo de la senpintigita kvaredro.
László Vajda (aktoro)
László Vajda naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Vajda frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1967. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok), poste inter 1970–1972 al Nacia Teatro (Miskolc). Li apartenis al Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) inter 1972-1978, poste al Nacia Teatro (Budapeŝto). Li apartenis al la fondintaj membroj de Teatro Katona József ekde 1982 ĝis sia morto. Li ricevis premiojn en 1975 kaj 1988. Lia filo estas same aktoro Milán Vajda.
Allianz Arena
La Allianz Arena estas futbala stadiono en la nordo de la urbo Munkeno en la federacia lando Bavario de Germanio.
Heinrich Zille
Heinrich Rudolf ZILLE (naskiĝinta la 10-an de januaro 1858 en Radeburg, mortinta en la 9-a de aŭgusto 1929) estis germana ilustristo kaj fotisto. Li anis ĉe Berlina secesio.
Allianz Arena
La stadiono principe havas 69.901 sid- kaj starlokojn por spektantoj de futbalaj matĉoj (el tio 13.769 estas starlokoj, 2.152 pli multekostaj "ekonomiistaj" sidlokoj, 1.374 aparte privilegiaj loĝiaj sidlokoj kaj 165 lokoj por rulseĝe veturantaj handikapitoj - dum internaciaj matĉoj laŭ reguloj de la internacia tegmenta asocio UEFA tamen nur uziĝas 66.000 lokoj.
Heinrich Zille
Vivo
Zille estis naskita kiel filo de la horloĝisto Johann Traugott Zill (Zille ekde 1854) kaj Ernestine Louise (naskita Heinitz, filino de ministo el la Ercmontaro) En 1867, lia familio translokiĝis al Berlino, kie li finis la lernejon en 1872 kaj komencis metilernadon kiel litografisto.
Starkenburg (burgo)
La Starkenburg, prononco, sur viteja monto proksime al la historia centro de la urbo Heppenheim en la federacia lando Hesio de Germanio, estas ruino de mezepoka burgo rande de la mezalta montaro Odenvaldo, en alteco de 295 metroj super la marnivelo. Ĝi apartenas al la regiono Bergstraße [prononco Berkŝtrase] (monta strato), kiu inter la urboj Darmstadt norde kaj Wiesloch sude signas la limon inter montara pejzaĝo de la Odenvaldo oriente kaj vasta ebenaĵo dominita de la rivero Rejno okcidente. Koresponde ankaŭ la rigardo de la ruino okcidente tra la ebenaĵo panorame kaptas lokojn en plurdekkilometra distanco, dum oriente videblas la deklivoj de ne pli ol iuj montoj dense kovritaj per arboj, interalie norde la monto Melibokus (517 m). Laŭ la burgo nomatis kaj nomatas la historia regiono "Starkenburg" en suda Hesio.
Heinrich Zille
Vivo
En 1883, li geedziĝis kun Hulda Frieske, kun kiu li havis tri infanojn. Ŝi mortis en 1919. Zille iĝis plej konata por siaj (ofte amuzaj) desegnaĵoj, kaptante la karakterizaĵojn de homoj, aparte "stereotipoj", plejparte de Berlino kaj multaj el ili publikigitis en la germana semajna satira gazeto Simplicissimus. Li estis la unua se temas pri portreti la malesperan socian medion de la "luloĝejkazernoj", kie foje vivis dekduo personoj per ĉambro kiuj fuĝis de la kamparaj regionoj al la vastiga industria metropolo dum la Periodo de spekulanto-kompanioj - kaj ofte trovis eĉ pli pli grandan malriĉecon ene de la proleta klaso.
Lia speciala talento estis la kaŭstike humura portretado de kio estis en realeco tre malamuzaj vivcirkonstancoj de handikapitaj almozuloj, tuberkulozaj prostituitinoj, kaj malaltrangaj laboristoj, kaj aparte iliaj infanoj: ĉiuj ili agis kiel eble plej bone kaj ŝajne decideme rifuzis rezigni.
Zille ne konsideris sin reala artisto: li ofte diris ke lia laboro ne estis la rezulto de talento sed simple de laborego. Max Liebermann tamen promociis lin. Li alvokis lin en la Berlinan Secesion en 1903, laborigis lin por ekspozicioj kaj instigis lin vendi desegnaĵojn. Kiam Zille perdis sian taskon kiel litografisto en 1910, li spronis lin vivi de siaj desegnaĵoj sole.
La Berlina "plebo" havis antaŭ li la plej grandan respekton, kaj tre malfrue en vivo lia famo kulminis kiam kaj malriĉeco kaj sinesprimlibereco atingis novajn altaĵojn en la muĝantaj dudekaj, kie la Nacia Galerio aĉetas kelkajn desegnaĵojn en 1921, la Akademio de la Artoj honoris lin per profesoreco en 1924, kaj Gerhard Lamprecht faris la filmon Die Verrufenen bazitan sur bildstrifiguroj kaj rakontoj de Zille (1925). Lia 70-a naskiĝtago en 1928 estis festita ĉie en Berlino.
Estas malpli konate ke li estis la artisto de multaj erotikaj bildoj kiuj estas proksimaj al pornografio sed ankaŭ montras la vivon de normalaj homoj. Kelkaj el ili povas esti viditaj en la Erotika muzeo "Beate Uhse" en la germana ĉefurbo.
Infanaĝo
Lia infanaĝo ne estis sen problemo. Lia patro estis malliberigita plurajn fojojn en la malliberejo de debitoro kaj kreditoroj ĉikanis la familion tiel multe ke la juna Zille ofte estis sendita por vivi kun lia avino. En 1867 la familio forlasis urbon pro siaj ŝuldoj kaj iris al Berlino. Dum la tempo en la lernejo jam, la juna Zille komencis preni desegnadolecionojn. La instruisto estis helpema, kaj dum diskuto de karieraspiroj, li instigis Zille iĝi litografisto. La patro de Zille volis ke Heinrich iĝu buĉisto. Heinrich ne povus elteni la vidon de sango, aliflanke, tiel ke li iris al la desegnisto Fritz Hecht sur Jakobstraße por trejnado. La grandnevino de Zille estas Helen Zille, eksa urbestrino de Kaburbo kaj Ĉefministrino de la Okcidentkablando provinco en Sudafriko.
Cap Aurora
Cap Aurora estas malgranda somera banloko en Rumanio en la municipo Mangalia, Distrikto Constanţa. Ĝi estas situanta inter la najbaraj feriejoj Jupiter kaj Venus, ankaŭ ene de la sama municipo. Oni ĝuas la banlokojn de la Nigra Maro.
Ko Ikeda
Ko Ikeda (池田 航, n. ) estas japana futbalisto.
Vergilio
Publius Vergilius Maro (naskiĝis la en Andes, mortis la  en Brindizio) estis estas unu el la plej elstaraj latinaj poetoj. Lia majstra verko, kaj unu el la ĉefverkoj de literaturo latina, estas la epopeo Eneado. Ĝi rakontas pri Eneo, kiu forlasis Trojon dum ĝia disfalo kaj, post multaj aventuroj, fondis la landon de la Romianoj. Vergilio profunde influis la italan poeton Dante Alighieri.
Junaĝo kaj fruaj verkoj
Naskite en Andua apud Mantova en Norda Italio, Vergilio estis unue edukata en Cremona kaj Milano. Poste li iris al Romo, kie li studis pri retoriko, medicino kaj astronomio; baldaŭ por li superregis filozofio kaj portempe li aliĝis al Epikurismo.
Fasko da malpli grandaj poemoj, kiuj laŭdire estiĝis en ĉi epoko, estas atribuitaj al la juna Vergilio. Sed la plimulton de tiu kolekto, konata kiel Appendix Vergiliana, fakuloj konsideras apokrifaj. El ili grupeto, Catalepton (Greke katá leptón: verkitaj en fajna maniero), dekkvar mallongaj poemoj, povus vere esti liaj; minimume kelkaj estas konsiderataj kiel aŭtentaj.
En Esperanto la plej fama estas el ĉi Appendix Vergiliana la Copa (Gastejestrino) - teksto uzata de William Auld en lia La Infana Raso.
Eklogoj
La unua granda verko de Vergilio estas lia Eklogoj aŭ Bukolikoj. Temas pri idiliaj paŝtistaj poemoj en la stilo de Teokrito, kun multe da aludoj al la propra epoko. Li verkis ilin en 42-39 a.Kr.
La unua Eklogo temas pri la agroreformo, agro-dividado, de 41 a.Kr., kiam Oktaviano, la pliposta imperiestro Aŭgusto Cezaro post venko en la Civitana Milito devis forsendi ĉirkaŭ 150.000-200.000 veteranojn el la armeo, por ilin kontentigi li rapidege bezonis amason da parceloj disdividotaj. La familio de Vergilio ĉe tio perdis sian financan bazon, ĉar ankaŭ ilia grundo estis konfiskita, sed de Oktaviano persone Vergilio ricevis kompenson.
Via Campesina
Via Campesina (hispane por "kamparana vojo") priskribas sin mem kiel "internacia movado kiu kunordigas kamparanajn organizojn de malgrandaj kaj mezgrandaj produktantoj, terkultivantaj laboristoj, kamparaj virinoj kaj indiĝenaj komunumoj de Azio, Afriko, Ameriko kaj Eŭropo".
Vergilio
Eklogoj
La kvara Eklogo estas la plej fama: ĝi temas pri profeteca verkaĵo kiu ŝajne aŭguras novan "Oran Epokon". Dum Mezepoko oni kredis, ke ĉi tie la poeto antaŭdiras la naskiĝon de Jesuo.
Via Campesina
Ĝi estus fondita en 1993 de Rafael Alegría. Komence ĝia ĉefsidejo estis en Tegucigalpo (Honduraso); nun ĝi estas en Ĝakarto, Indonezio.
Vergilio
Georgiko
Meceno petis de Vergilio verki pri la kampara vivo, ties problemoj kaj beleco. La rezulto estas belega didaktika epopeo, laŭforme en la tradicio de Lukrecio: la kvar libroj de Georgiko. Li ĝin verkis de 36-29 a.Kr.
Via Campesina
La valoroj de tiuj organizoj estas: alimondismo, defendo de malgrandskala familia kultivisteco kaj de la popoloj, precipe la indiĝenaj popoloj, kaj landoj kontraŭ la grandskala kultivado, la submetigo de agrikulturo je la transnaciaj firmaoj kaj kapitalismaj fortoj, lukto por agra reformo, rifuzo de la patentigo de vivantaĵoj, GMOj, rajto de ĉiu lando je nutraĵa sendependeco.
Vergilio
Eneado
La plej fama, kaj plej ampleksa el liaj verkoj estas Eneado, en 12 libroj. Li verkis pri ĝi de 29-19 a.Kr. Kiam li mortis, ĝi estis ne jam finpolurita.
Via Campesina
Ĝia nuna parolperanto estas Henry Saragih.
Vergilio
Eneado
Necesis persona interveno de l' imperiestro por ke ĝi ne (konforme al lia testamento) estu neniigita, sed male estis ja eldonita.
Via Campesina
Vidu ankaŭ
Agroekologio
Vergilio
Eneado
La Eneado temas pri la heroo Eneo, kiu fuĝis el Trojo kun la Di-donita tasko ie fondi novan Trojon - kio fariĝos la pli posta Romo.
Via Campesina
Vidu ankaŭ
Agroforstumado
Vergilio
Morto de Vergilio kaj posta aprezado
Por persone spekti la scenejojn de sia epopeo, li faris grandan vojaĝon al la Greka mondo. Reironte al Romo, en Megaro li malsaniĝis pro sunfrapiĝo, kaj baldaŭ post alveno en Brindizo li mortis.
Via Campesina
Vidu ankaŭ
José Bové
Vergilio
Morto de Vergilio kaj posta aprezado
Dum la sama generacio lia epopeo jam fariĝis ege fama. Jam en Pompejo (neniigita en 79 p.Kr. per erupcio de l' Vezuvio) oni trovis grafitiojn kun citoj el ĝi.
Depost tiam ĝi neniam malaperis el la lerneja legado-programo de okcidenta Eŭropo. En mallonga periodo dum Mezepoko iom rivalis al ĝi la epopeo Aleksandreado de Walther de Châtillon.
Vergilio kaj Dante Alighieri
Laŭ Dante Alighieri, Vergilio estis homo el gepatroj de Lombardio, ambaŭ mantuanoj laŭ civito. Naskiĝinte sub Julio Cezaro, ankoraŭ malfrue, li vivis en Romo sub la bona Oktavio Aŭgusto, en la tempo de Dioj falsaj kaj mensogaj. Li estis poeto kaj kantis pri la justa filo de Anĥizo kiu venis el Trojo kiam Ilio estis forbruligita. Dante diris pri li, kiun li longe studis kaj grande amis: "De la aliaj poetoj honoro kaj lumo ... Vi estas mia mastro kaj mia aŭtoro, vi sola estas tiu, el kiu mi tiris la belan stilon por kiu mi estas honorata". Vergilio gvidis Danton tra inferon kaj purgatorion en La dia komedio de Dante.
NGC 1567
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aknīste
Aknīste estas urbo en Latvia historia regiono Selonio, en la sudoriento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Jēkabpils kaj situas en suda parto de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 44 km de Jēkabpils, 74 km de Daugavpils kaj 145 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Morelábor
Morelábor estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas en la suda parto de la komarko Los Montes. Estas integrata per la lokoj Moreda (stacio en la foto) kaj Laborcillas. Moreda kaj Laborcillas estis du municipoj sendependaj ĝis 1974, kiam ili fuziiĝis en unu sola nomita Morelábor, kaj la municipa ĉefurbo estis la moreda kerno. La nomo derivas de la unuigo de la du unuaj silaboj de la nomoj de ambaŭ domlokoj.
Aknīste
Historio
Ĝis la 13-a jarcento, Aknīste landoj situis in malgranda selona - antikva balta tribo - ŝtato Kalve. Aknīste unue estis menciita en 1298 en skribaĵo. Post la lukto de Litovio kaj Livonio por ĉi tiuj teroj, Aknīste iĝis parto de Livonio, subjekto al Livonia Ordeno.
Morelábor
Morelábor limas kun la municipoj Gobernador, Pedro Martínez, Huélago, Darro kaj Píñar. Aliaj proksimaj lokoj al Moreda estas Bogarre kaj Torre-Cardela.
Aknīste
Historio
En 1560 Aknīste trovis sin en la Pola-Litova ŝtato. En 1795 Aknīste estis aneksita al la Rusia Imperio kaj ĝi integrigis ĝin en la Kaunan provincon.
Morelábor
La trajnstacio de Moreda estas unu de la plej gravaj fervojaj nodoj de Orienta Andaluzio, kie kunfluas la linioj kiuj venas de Granado kaj Almerio, por kuniri poste el tie al Linares kaj Madrido.
Aknīste
Historio
Post la Latvia Sendependiĝa Milito (1918-1920), Aknīste estis inkludita en la lastatempe establita Respubliko de Litovio, tamen, ĉar latvoj havis etna superrego en la regiono, Aknīste estis transdonita al Latvio en 1921 per la decido de la Lima Komisiono, anstataŭ Litovio ricevis la urbon Palanga kun aliro al la maro.
En 1925 ĝi ricevis la statuson de dense loĝata loko (vilaĝo), ekde 1950 ĝi estis urbvilaĝo, en 1991 Aknīste akiris la urborajtojn.
Gingelom
Gingelom (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. Gingelom situas en la procinco Limburgo, en la okcidento de la nederlandlingva Flandra Regiono - loke aldone ankaŭ parolatas variaĵoj de la proksime parenca limburga dialektaro. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Haselto.
Ekde 1977 la municipoj Boekhout, Borlo, Buvingen, Jeuk, Kortijs, Mielen-boven-Aalst, Montenaken, Muizen, Niel-bij-Sint-Truiden, Vorsen apartenas al Gingelom, la ĉefa municipo.
Diversaĵo
En la franca de Valonio, Belgio, Gingelom signifas neprecizan, eĉ imaginitan lokon, tamen ĝi vere ekzistas.
Aknīste
Historio
En 1935, 42% de la populacio de la vilaĝo estis judoj. La 18-an de julio 1941, la plej multaj el la judoj de la vilaĝo estis pafmortigitaj fare de membroj de la german-organizita Ilūkste memdefenda unuo.
Geografio
La urbo situas en la suda parto de la Orienta Latvia malaltebenaĵo. La rivero Dienvidsusēja fluas tra la urbo.
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 650-700 mm jare.
Transporto
En 1916, dum la Unua Mondmilito, la germana armeo konstruis etŝpuran fervojreton al Jēkabpils kaj Rokiškis, kaj la linio Jēkabpils-Aknīste ekzistis ĝis 1964.
La ĉefa aŭtovojoj de urbo estas P73 (Vecumnieki-Subate) kaj P74 (Jēkabpils-Siliņi-Aknīste), lokaj vojoj estas V774 (Aknīste-Litovia limo), V774 (Aknīste-Mežalauki) kaj V709 (Aknīste-Ausmas).
Imre Sinkovits
Imre SINKOVITS [ŝinkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sinkovits Imre, estis elstara hungara aktoro, voĉoaktoro, skolto. Lia pli juna frato estas same aktoro: László Sinkó, lia edzino estis Katalin Gombos, lia filo estis András Sinkovits-Vitay.
Imre Sinkovits naskiĝis la 21-an de septembro 1928 en Budapeŝto. Li mortis la 18-an de januaro 2001 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Sinkovits frekventis gimnazion kaj Teatran kaj Filman Altlernejon en Budapeŝto, kie li aliĝis al skoltoj. Li debutis en 1948 en Budapeŝta teatro. En 1951 li edziĝis kaj ĝis 1956 li apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li furoris en Mózes, kiun li ludis pli, ol 700-foje dum 22 jaroj. En 1956 dum la revolucio li deklamis antaŭ skulptaĵo de Petőfi, oni taksas tiun agon grava simbolo de la revolucio. Tial poste li ne povis roli, precipe ne en la Nacia Teatro. Inter 1963-2000 li denove apartenis al Nacia Teatro. Li ricevis premion Kossuth en 1966, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Li apartenis al Aktoro de la nacio. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Powell Obinna Obi
Powell Obinna Obi (オビ　パウエル　オビンナ, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Yokohama F. Marinos.
Langenbach apud Kirburg
Langenbach apud Kirburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gorgona
Gorgona (Isola di Gorgona) estas itala mediteranea insulo, plej norda kaj malgranda el la Toskana insularo en regiono Toskanio. Ĝi situas en la Ligura maro, 34 km antaŭ la havenurbo Livorno, al kiu ĝi apartenas administre. La insulo grandas 2,23 km². Sur ĝi funkcias agrikultura punejo ekde 1869, kiu okupas plimulton de la insulo. La insulo estas montetara (ĝis 225 m) kaj kovrita per pinioj kaj mediteraneaj makisoj. Gorgona estas vizitebla dum la someraj monatoj ĉiun mardon, post antaŭanonco, en etgrupoj.