cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aasiaat
Loĝantaro
Kun enloĝantoj ĝis 2010, Aasiaat estas la dua plej granda urbo en la distrikto Qaasuitsup. Loĝantaro variadis dum la lastaj du jardekoj, malpliiĝanta pli ol 8 procentoj el la 1990 niveloj kaj de preskaŭ 7 procentoj el la 2000 niveloj.
Ena derivaĵo
Je diferenciala geometrio, la ena derivo estas derivoperatoro de grado −1 sur la eksteraĵa alĝebro de diferencialaj formoj sur glata sternaĵo. Ĝi estas difinita kiel kuntiro de diferenciala formo kun vektora kampo.
Difino
Se do la ena derivo estas jena la reele lineara bildigo: ĉe ĉiu punkto x\in M, pri ajna diferenciala formo de grado p sur M, por ajnaj tanĝaj vektoroj ,
Logaritme konkava funkcio
Matematika funkcio f estas logaritme konkava, se ĝia natura logaritmo \ln(f(x)) estas konkava. Ĉiu Konkava funkcio estas logaritme konkava, tamen la inversa konkludo ne nepre ĝustas (ekzemple estas logaritme konkava, sed ne konkava).
Genesio de Romo
Genesio de Romo - origine latine Genesius respektive Genesius romanus - estas legenda kristana sanktulo. Li en Romo estis aktoro en komedioj kiuj mokis pri kristanismo. Laŭ la legendo, dum sursceneja prezentaĵo kiu mokis pri bapto, li havis mistikan travivaĵon sur la scenejo kiu konvertis lin al kristana kredo. Li publike proklamis sian novan kredon kaj konstante rifuzis proklami la malon eĉ kiam la romia imperiestro Diokleciano ordonis al li fari tion. Li estis torturita, kaj daŭre plu proklamis kristanecon, tiel ke fine la romiaj aŭtoritatoj senkapigis lin.
Logaritme konkava funkcio
Analoge, funkcio nomiĝas logaritme konveksa se ĝia natura logaritmo estas konveksa.
Evidente la difino ne dependas de la bazo de la logaritmo.
2172 Plavsk
2172 Plavsk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusia astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rusia urbo Plavsk, en Tula provinco.
Valerie Dore
Monica STUCCHI (naskiĝinta la 28-an de majo 1962), pli multe konata kiel Valerie DORE, estas estrada artisto kun franca kaj itala deveno, naskiĝinta en Montekarlo. Ŝi estis fama dum mezaj 80-aj jaroj kiel parto de italodiskoteka muziko. Tiu ĉi parto de muziko fariĝis influa por Sandra Cretu, Modern Talking, Silent Circle, Sabrina Salerno kaj multaj aliaj.
Genesio de Romo
Genesio estas konsiderata la kristana patrono de aktoroj, advokatoj, klaŭnoj, komikuloj, konvertitoj, dancistoj, personoj kun epilepsio, muzikistoj, presistoj, stenografiistoj kaj viktimoj de torturo. Lia festotago estas la 25-a de aŭgusto.
Probable Genesio de Romo ne estas historia persono, sed estis legendo kiu kreiĝis el informoj pri vere ekzistinta romia advokato Genesio de Arles, kiu kristaniĝis kaj mortis kiel martiro laŭ ordono de Maksimiano, kunimperiestro de la romia imperio kun Diokleciano.
Fenyőfő
Fenyőfő (fenjOfO) estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma. Fenyő signifas: pino.
Situo
Fenyőfő situas sur malebenaĵo meze de granda pinarbaro, fine de sakovojo. Zirc troviĝas aere 12 (voje 30), Pannonhalma 27, Pápa 28 km-ojn.
Historio
La nuna Fenyőfő estis loĝata jam dum la neolitiko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1237 laŭ tiama ortografio "Feneufey". En 1557 la turkoj faris senhoma la komunumon. En 1773 germanoj refondis la vilaĝon. Ekde 1961 oni minadis tie baŭksiton ĝis fine de la 20-a jarcento. Vilaĝservoj estas: kulturdomo, vilaĝokuratoro, migra poŝto, gastejo.
Bisino
Bisino (devenanta el la greka bussos por linaĵo) estas antikva tolo, nomata ankaŭ marsilko, ĉar ĝi konsistas el fibroj sekreciitaj de pieda glando de plumoŝeloj (duvalvuloj) (precipe Pinna nobilis). Unu speco estis uzata por la mumioj.
Aŭstralazia marĉa cirkuo
La Aŭstralazia cirkuo, Kahuo aŭ Novzelanda cirkuo (C. approximans) estas rabobirdo de la subfamilio de cirkuoj kaj familio de Akcipitredoj. Ili estas mezgrandaj sveltaj rabobirdoj kaj la plej grandaj el cirkuoj, kun plej larĝaj flugiloj. Ili reproduktiĝas proksime de malsekejoj kaj en densaj junkejoj.
Taksonomio
Fakuloj diferencigas tri apartajn sed tre rilatajn speciojn, nome: la Okcidenta marĉocirkuo (Circus aeruginosus), la Orienta marĉocirkuo (C. spilonotus) kaj la Aŭstralazia cirkuo (C. approximans).
Ili estis iam konsiderataj ununura specio tutmonda (escepte Ameriko), kaj tri subspecioj: la okcidenta (C. aeruginosus aeruginosus), orienta (C. aeruginosus spilonotus), kaj la Aŭstralazia (C. aeruginosus approximans).
Distribuado kaj habitato
Ĝi kutime troviĝas en humidejoj kaj areo de malferma kamparo kun sufiĉe da akvo.Ĝi amplekse troviĝas en malseka marbordo de Aŭstralio kaj tra Novzelando, sed ankaŭ en la tropika nordo de Aŭstralio, sed ne en aridaj regionoj, al la grupo de insuloj en sudokcidenta Pacifiko oriente de la Korala maro, Novkaledonio, Fiĝio kaj Vanuatuo.
Dieto
La Aŭstralazia cirkuo manĝas ĉefe surgrunde birdojn kaj ĉefe akvobirdojn, kuniklojn kaj aliajn malgrandajn mamulojn, reptiliojn, ranojn kaj fiŝojn. Oni scias, ke ili manĝas ankaŭ kadavraĵon kie disponeblas, inklude ŝosemortintojn.
Reproduktado
La Aŭstralazia cirkuo nestumas surgrunde, ofte en marĉoj, sur amaso en kareksejo aŭ alia densa vegetaĵaro. La ovargrando povas gami el 2 al 7, sed ĝi estas plej ofte de 3 aŭ 4. La kovada periodo estas ĉirkaŭ 33 tagoj, kaj la idoj elnestiĝas okazas post 45 tagoj.
DİAO (DJ)
Dmitrij Vjaĉeslavoviĉ KUZNETSOV (naskiĝis la 1-an de aprilo 1996, Redkino, Tverja provinco, Rusio), pli konata sub sia artista nomo DYAO, estas rusa komponisto, muzikisto, kantaŭtoro, muzikproduktoro.
Partoprenanto de la spektaklo "Kantoj" ĉe TNT, sezono 1 kaj individua partoprenanto de "Parado de Talentoj".
Bulvar Rokossovskogo (stacio de Moskva metroo)
Bulvar Rokossovskogo ("Bulvardo de Rokossovskij", Бульвар Рокоссовского) estas fina stacio de la Metroo de Moskvo sur Ruĝa linio, ĝi situas najbare de la stacio  nord-oriente de Moskvo.
Nomo
La stacio estas nomita de Strato de Podbelskij, kiu en 1992 estis alinomita al Ivantejevska Strato. Stacidomo "Ulica Podbelskogo" (Улица Подбельского) estis renomita "Bulvar Rokossovskogo" la.
Federaciaj landoj de Aŭstrio
La naŭ aŭstraj federaciaj landoj, Bundesländer [BUNdeslender], estas laŭ la federacia konstitucio de Aŭstrio subŝtatoj kaj administraj unuoj en la aŭstra dua respubliko. Ĉiu lando disponas pri propra leĝdona povo per la landa parlamento (Landtag, [LANtag]), kiu leĝdonadas lande, ekzemple en la juraj kampoj de ĉasado, fiŝkaptado aŭ konstruado. La landa registaro (Landesregierung, [LANdesregi:rung]) prezentas unuaflanke la plenuman povon de la landa konferenco kaj aliaflanke ankaŭ efektivigas taskojn de la federacio kadre de la nerekta federacia administrado, ekz. la pririgardon de medioprotektaj normoj.
Landestro nomata Landeshauptmann [LANDeshaŭptman] prezidas la landan registaron; elektite de la landa konferenco li respektive ŝi solene promesas al la Federacia Prezidento agi je komuna bono. La historia titolo signifas "landa kapitano". En Vieno la Landeshauptmann samtempe deĵoras kiel urbestro. Kiam la unua virino estis elektita Landeshauptmann estiĝis publika diskutado, ĉu tiu ja vira titolo ĉikaze estu Landeshauptfrau (landa kapitanino) aŭ Frau Landeshauptmann (sinjorino landa kapitano); ankaŭ kutimas en Aŭstrio alparoli la edzinon de landa kapitano kiel sinjorino landa kapitano, kontraŭe la edzo de landa kapitanino ne estas la sinjoro landa kapitanino; por ke finu la seksegalecan diskutadon la konstitucio permesis en 1988 uzi titolojn ankaŭ en seksjusta formo (nun laŭvole: sinjorino landa kapitano aŭ sinjorino landa kapitanino).
Per la Federacia Konsilio (Bundesrat, [BUNdesrat]) la landoj kunagas ĉe la federacia leĝdonado.
Alfonso la 12-a (Hispanio)
Alfonso la 12-a (naskiĝis la 28-an de novembro 1857 en Madrido, mortis la 25-an de novembro 1885 en El Pardo) estis la reĝo de Hispanio inter 1875 kaj 1885.
Federaciaj landoj de Aŭstrio
La limoj kaj simboloj de la federaciaj landoj precipe devenas de mezepokaj teritorioj; sole Vieno, estinte parto de Malsupra Aŭstrio, fariĝis nur 1920 aparta federacia lando.
Alfonso la 12-a (Hispanio)
Vivo
Li estis la filo de la reĝino Izabela la 2-a kaj ŝia kuzo, la princo don Francisko de Asizo de Burbono, sed kelkaj fakuloj indikas, ke vere la reala biologia patro estis la kapitano Enrike Puig, amanto de lia patrino.
Federaciaj landoj de Aŭstrio
Mapo
La numeroj en tiu mapo samtempe ankaŭ indikas la statistikajn kodojn, kiujn uzas interalie multaj informkestoj en vikipedio. Tiel ekzemple la kodo AT-2 indikas pri Karintio.
Alfonso la 12-a (Hispanio)
Vivo
Kiam li estis infano, liaj gepatroj suferis la Revolucion de 1868, tial ili loĝis en ekzilo en kelkaj eŭropaj urboj.
Lia patrino abdikis por li en Parizo dum 1870.
Dum ĉi tiuj jaroj en Hispanio estis kelkaj registaroj (1868-1870), la reĝado de Amadeo la 1-a de Savojo, kaj la Unua Respubliko (1873-74). Ĉi tiu finis kaj komencis duan periodon de provizoraj registaroj. Dum ĉi tiu periodo, li estis reprezentata de Antonio Cánovas
La 1an de decembro Alfonso prezentis sin kiel katolika, hispana, konstitucia, liberalisma kaj volema servi la nacion.
La 29-an de decembro 1874 la monarkio restariĝis en Hispanio pro la deklaro de la generalo Martínez-Campos en Sagunto (Valencio) favore al princo Alfonso. Tiam, la ĉefo de la ŝtato estis generalo Serrano. La provizora ĉefministro estis Sagasta post la puĉo de la generalo Pavía kiu faligis la nestabilan Unuan Respublikon. Januare de 1875 li alvenis en Hispanion kaj estis proklamita Reĝo antaŭ la Hispana Parlamento.
Alfonso la 12-a realigis, en 1883, oficialan viziton al Belgio, Aŭstrio, Germanio kaj Francio. En Germanio li akceptis la nomumon kiel honora koronelo de regimento de Alzaco, teritorio konkerita de Germanio, kies regado reklamis Francio. Tiu fakto kaŭzis malamikan akcepton de la loĝantaro de Parizo dum la oficiala vizito al Francio.
Germanio klopodis okupi la insularon de Karolinoj, tiame sub hispana regado, provokante malamikecon inter ambaŭ landoj kie venkis Hispanio pro la subskribo de hispangermana traktato en 1885. Tiun saman jaron eksplodis epidemio de ĥolero en Aranjuez. La reĝo, sen atendi la aprobon de la registaro, vizitis la malsanulojn kio estis ŝatata de laloĝantaro. Malmulte poste, la 25an de novembro, Alfonso la 12-a mortis pro tuberkulozo en la Palaco El Pardo, Madrido.
Li geedziĝis dufoje, unue kun sia kuzino María de las Mercedes de Orleans, filino de la gedukoj de Montpensier, (en januaro de 1878), sed tiu mortis ankaŭ pro tuberkulozo nur post kelkaj monatoj, kaj poste kun Maria Kristina de Aŭstrio (en novembro de 1878), nevino de la imperiestro Francisko Jozefo de Aŭstrio. Li havis tri gefilojn de tiu dua geedziĝo:
Kun la aktorino Elena Sanz li havis aliajn du filojn: Alfonso (naskita en 1880) kaj Fernando (en 1881).
La vidvino María Cristina estis regentino de Hispanio ĝis la maturaĝo de sia filo Alfonso, en 1902.
13180 Fourcroy
13180 Fourcroy estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Je la epoko de la, la granda duonakso de ĝia orbito estis 3,20235947 ; ĝi do orbitas ĉ. 353 000 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca kemiisto Antoine-François de Fourcroy (1755–1809), kunfondinto de la École Polytechnique. Pioniro en la planta kaj besta kemio, li kunlaboris kun Antoine Lavoisier por reformi la sistemon de kemia nomenklaturo. En 1782 li publikigis sian Leçons élémentaire d´histoire naturelle et de chemie (2 volumoj).
Henri Monnier
Henri (alia versio: Henry) MONNIER (naskiĝis la en Parizo, mortis la  samloke) estis franca verkisto kaj pentristo.
Vivo
Monnier unue estis helpanto de advokato. Poste li dungitis en la Ministerio pri justico; finfine li ekorientiĝis pri pentrado. Li entris la Atelieron Girodet kaj trejniĝis elstara karikaturisto.
Liaj ilustraĵoj por la kantoj de Béranger kaj la fabeloj de Jean de La Fontaine, precipe kaj liaj »Scènes populaires, dessinées à la plume« (1835, kun la sterotipigitaj figuroj de s-ro Prudhomme/instruisto pedanteca pri skribado kaj de s-ino Gibou/naiva kaj parolema portistino) daŭrigotis kaj aplaŭditis treege.
Poste Monnier surscenigitis ankaŭ kelkajn popularajn tipojn de li aktorante mem en provincaj teatrejoj. Inter la komedioj menciindas ekz.: »Grandeur et décadence de Joseph Prudhomme« (1852) kaj »Joseph Prudhomme, chef de brigands« (1860).
Falkenstein (Harco)
Falkenstein estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis la 1-a de julio 2007 ĝi apartenis al la tiam malfondita distrikto Aschersleben-Staßfurt). La 30-an de junio 2006 la urbo havis 6277 loĝantojn.
(55638) 2002 VE95
(55638) 2002 VE95 estas tre granda, mez hela transneptuna objekto de la klaso de la plutonenoj: objektoj en orbita resonanco kun Neptuno.
Orbito
Kiel Plutono, ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Neptuno kaj krucas ties orbiton. Ĝi estas Neptunrenkonta asteroido. Ĝia neptuna MOID estas 1,42753 astronomia unuo tie estas 213,555 milionoj da km.
Mihaiu Viteazu (Mureș)
Mihai Viteazu [mihaj viteazu] (hungare: Zoltán, germane: Zoltendorf) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sighișoara, administracie apartenanta al la komunumo Saschiz. En 1910 ĝi havis 477 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 355 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1365. Ĝia saksa loĝantoro en la 17-a jarcento pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Felső-Fehér, de 1876 (Nagy-Küküllő vármegye).
44005 Migliardi
44005 Migliardi estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Marco Migliardi, amiko de la malkovrinto. Instruisto pri italaj lingvo kaj literaturo en duagrada eduko, li estas ankaŭ amatora astronomo en la teamo de la Observatorio de Col Drusciè en Cortina d'Ampezzo, kie li dediĉis sin al la malkovro de supernovaoj.
Jasenovce
Jasenovce (hungare Jeszenőc [jesenOc]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1543. Iam ĝi konsistis el 3 vilaĝetoj: Poloma, Vrchy kaj Močedníky. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jeszenőc 361 homoj, (poloj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplín, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jasenovce 236 homoj, (230 slovakoj).
Slapy (Frýdštejn)
Slapy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Frýdštejn en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sude de Frýdštejn. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis neniu loĝanto.
Miguel de Cervantes
Miguel de CERVANTES Saavedra, en Esperanto Cervanto (naskiĝis la en Alcalá de Henares (kvankam estas indikaĵoj, ke li eble naskiĝis en Alcázar de San Juan), mortis la  en Madrido ) estis hispana verkisto kaj soldato.
Li estas tutmonde konata kaj fama ĉar estis aŭtoro de la ankaŭ fama verko "El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha" ("La inĝenia kavaliro Don Kiĥoto el Manĉo"), kiun multaj kritikistoj priskribis kiel la unua moderna romano kaj unu el plej bonkvalitaj verkoj de la universala literaturo, plej verŝajne la plej eldonita kaj tradukita libro de la historio, superita nur de la Biblio. Oni donis al li la kromnomon «Príncipe de los Ingenios» (princo de la ingenioj).
Vivo
Ekde la 18-a jarcento oni supozas, ke Miguel de Cervantes naskiĝis en Alcala de Henares, kie li estis, laŭ konservita dokumento, baptita. Ne certa estas la preciza naskiĝdato, sed lia persona nomo Miguel (= Mikaelo) supozigas, ke li naskiĝis je la nomfesto de Sankta Mikaelo, la, ĉar estis kutimo nomi infanojn laŭ la sanktulo de ilia naskiĝtago. La bapto okazis la.
La gepatroj de Cervantes estis Rodrigo de Cervantes (1509–1585) kaj Leonor de Cortinas, pri kiu oni apenaŭ oni scias detalojn. La patro ja estis kuracisto, sed pli simila al aktuala flegisto ol al aktuala doktoro kun medicinaj studoj, kiu fakte estis ekde infanaĝo ege surda, pro kio la filoj kutime akompanis lin al kuracado kiel interpretistoj; Krzysztof Sliwa aportas dokumenton laŭ kiu oni scias, ke Miguel de Cervantes almenaŭ unufoje utilis kiel interpretisto de sia patro; don Rodrigo ne povis sekvi formalajn studojn pro sia surdeco kaj la karaktero moviĝema de sia familio, portis ĉiujn al Kordovo, Sevilo, Toledo, Cuenca, Alcalá de Henares, Guadalajara kaj Valladolid, almenaŭe; tamen li lernis kirurgion el la patrinflanka kordova avo kaj el duonpatro, ankaŭ kuracisto, kiu sucekdis al tiu, sen kalkuli kun oficiala titolo. Kuracisto estis tradicia metio de judoj kaj novkristanoj. Laŭ Américo Castro, Daniel Eisenberg kaj aliaj cervantistoj, Cervantes posedas novkristanan praularon ambaŭflanke. Male Jean Canavaggio asertas, ke tio ne pruviĝis, kaj komparas tiun situacion kun la certaj dokumentoj kiuj apogas tian praularon sendube ĉe Mateo Alemán; ĉiukaze la familio Cervantes estis tre bone konsiderata en Kordovo kaj plenumis tie kaj apude gravajn postenojn. Pri la patro krome oni scias, ke estis monatojn enprizone pro ŝuldoj kaj ke havis financajn problemojn.
Cervantes havis ses gefratojn: Andrés, Andrea, Luisa, kiu iĝis monaĥino, Rodrigo, kiu akompanis Miguel en malliberiga tempo ĉe Nordafriko, Magdalena kaj Juan.
Oni scias malmulte pri la studoj fare de Cervantes, eble en Valladolid, Kordovo aŭ Sevilo, sed plej verŝajne ne en universitato kaj eble ja ĉe jezuitoj, ĉar aperas priskribo de ties lernejoj en la romano El coloquio de los perros (la hunda parolado). En 1566 li ekloĝis en Madrido kaj laboris kiel helpanto por Juan López de Hoyos, kiu en sia libro pri reĝino Isabel de Valois publikigis du poemojn de Cervantes, "nia kara kaj amata lernanto", nome la plej fruaj verkoj de Cervantes. Tiuepoke plaĉis al li multe teatro ekzemple la ludoj de la teatraĵoj de Lope de Rueda.
Veturo al Italio kaj la batalo de Lepanto
En 1569 li ŝajne devis fuĝi el la lando; eble ĉar oni akuzis lin pri duelo. Ekzistas reĝa arestigilo de reĝo Filipo, kiu ordonas aresti Miguel-on de Cervantes. Ne estas certe, ĉu temas pri la sama persono, sed la arestigilo povas klarigi, kial Cervantes forlasis Hispanion.
Ekde tiam Miguel de Cervantes vivis tre aventuran vivon. Fuĝante de la hispana justico, li en la jaro 1569 venis unue al Romo, kie li legis la kavalirecajn poemojn de Ludovico Ariosto, kiu tiom influos sur Don Kiĥoto laŭ Marcelino Menéndez Pelayo, kaj la Dialogoj de amo de la juda sefardo Leono Hebreo (Yehuda Abrabanel), de inspiro novplatonisma, kiuj determinos lian ideon de la amo. Cervantes alprenis la vivostilon kaj arton de Italio, kaj ĉiam konservos agrablan memoron de lia restado tie, tiel ke komence de la verko El licenciado Vidriera, unu el liaj Ekzemplaj romanoj (1617), li faras preskaŭ turisman gvidilon pri Italio (Ĝenovo, Florenco, Romo.
Li eniris al la servo de Giulio Acquaviva, kiu estos kardinalo en 1570 kaj kiun probable li konis jam en Madrido. Li sekvis lin tra Palermo, Milano, Florenco, Venecio, Parmo kaj Ferrara, itineraro kiu same aperas admire komentita en El licenciado Vidriera. Poste li forlasos lin por okupi postenon de soldato en la roto de la kapitano Diego de Urbina, de la regimento de Miguel de Moncada. Tiel li poste aliĝis en la hispanan mararmeon. Li enŝipiĝis en la galero Marquesa. La 7an de oktobro 1571 li kiel marsoldato partoprenis la marbatalon de Lepanto, dum kiu oni kripligis lian maldekstran manon. De tie devenas lia kromnomo Manco de Lepanto (unubrakulo de Lepanto), kio poste estis miskomprenita, ĉar li ne perdis la maldekstran manon, sed nur ties kapablon ĉar li ja perdis ties movokontrolon kiam kuglero sekciis nervon; li estis tiel kripligita je la maldekstra mano. Tiuj vundoj tamen ne devis esti tro seriozaj, ĉar post ses monatoj en malsanulejo de Mesino, Cervantes refaris sian militistan vivon, nome en 1572. Li parto prenis en la ŝipekspedicioj de Navarino (1572), Korfuo, Bizerto kaj Tunizo (1573). En ĉiuj tiuj sub la estreco de la kapitano Manuel Ponce de León kaj en lia militema regimento de Lope de Figueroa, rolulo kiu aperas en La Urbestro de Zalamea, de Pedro Calderón de la Barca. Poste li vizitis la ĉefajn urbojn de Sicilio, Sardio, Ĝenovo kaj Lombardio. Kaj poste restis du jarojn en Napolo, ĝis 1575.
Kaptiteco en Alĝero
Post pliaj jaroj en la mararmeo, en 1575, revenantan al Hispanio, alĝeraj korsaroj kaptis kaj forportis lin kaj lian fraton Rodrigo el areo proksime al Katalunio al Alĝero. Pro rekomendleteroj, kiujn li portis, la korsaroj pensis lin gravulo kaj postulis 500 monerojn orajn por lia liberigo. Kvin jarojn poste, la 19-a de septembro de 1580, oni liberigis lin post la pago de la 500 moneroj oraj kaj post pluraj malsukcesaj forkuraj provoj de li. Kredeble kiel sklavo de greka konvertito en Alĝero Cervantes komencis verki sian romanon La Galatea.
Dum la kvin jaroj de kaptiteco, Cervantes, homo malkonformisma kaj kuraĝa, klopodis fuĝi kvar fojojn, organizante li mem la kvar klopodojn. Por eviti reprezaliojn al siaj kunuloj en kaptiteco, li montriĝis respondeca pri ĉio antaŭ la malamikoj kaj preferis ricevi torturon ol denunco. Danke al la libro de monaĥo Diego de Haedo nome Topografía e historia general de Argel (1612), oni havas gravan informon pri la kaptiteco. Tiaj informoj estas komplementataj pere de la cervantaj komedioj Los tratos de Argel, Los baños de Argel kaj la novelo konata kiel «Historia del cautivo» (Historio de la kaptito) enmetita en la unua parto de la Kiĥoto, inter la ĉapitroj 39a kaj 41a.
Tamen jam delonge oni scias, ke la verkon publikigitan de Haedo ne li mem verkis, kion li mem rekonis. Laŭ Emilio Sola, ties aŭtoro estis Antonio de Sosa, benediktana monaĥo kunkaptito kun Cervantes kaj dialoganto en la verko mem. Daniel Eisenberg proponis, ke la verko ankaŭ ne estas de Sosa, kiu ne estis verkisto, sed de Cervantes mem, kun kies verkoj la verko atribuita al Haedo montras grandajn similaĵojn. Se tio veras, la verko de Haedo jam ne plu estus konfirmo sendependa de la konduto cervanta en Alĝero, sed unu pli el la verkoj de Cervantes mem kiuj laŭdas sian propran heroecon.
La unua fuĝoklopodo malsukcesis, ĉar la maŭro kondukonta Cervantes kaj liajn kunulojn al Orano abandonis ilin en la unua tago. La malliberuloj devis reveni al Alĝero, kie ili estis katenitaj kaj kontrolitaj pli ol antaŭe. Dume, la patrino de Cervantes estis sukcesinta arigi monkvanton kun la espero elaĉeti siajn du filojn. En 1577 oni negocadis la elaĉeton, sed la monkvanto ne sufiĉis por elaĉeti ambaŭ. Miguel preferis liberigon de sia frato Rodrigo, kiu revenis al Hispanio. Rodrigo kunportis planon prilaborita de sia frato por liberigi lin kaj dekkvar aŭ dekkvin pliajn kompanojn. Cervantes kunvenis kun la aliaj malliberuloj en kaŝita kaverno, atende de hispana ŝipo kiu venos savi ilin. La galero efektive alvenis kaj klopodis alproksimiĝi ĝis du fojojn al la strando; sed finfine ankaŭ ĝi estis kaptita. Ankaŭ la kristanoj kaŝitaj en la kaverno estis malkovritaj, pro denunco de perfidulo, nomita la Oraĵisto. Cervantes deklaris sin nura respondeculo de la organizado de la frustrita fuĝo kaj eĉ de la kuraĝigo al siaj kunuloj. La bejo (turka guberniestro) de Alĝero, Azano Baĥao, enfermis lin en sia «banejo» aŭ karcero, tute katenitan, kie li tiel restis dum kvin monatoj. La trian klopodon planis Cervantes cele al alveno surtere ĝis Orano. Li sendis tien fidelan maŭron kun leteroj por Martín de Córdoba, hispana generalo de tiu nordafrika fortikaĵo (tiame hispana posedo), klarigantaj la planon kaj petantaj gvidistojn. Tamen, la mesaĝisto estis kaptita kaj la leteroj estis malkovritaj. En ili estis klara ke estis Miguel de Cervantes mem kiu estis planinta ĉion. Li estis kondamnita je ricevo de du mil bastonfrapoj, kondamno kiu finfine ne estis plenumita ĉar multaj petis lian pardonon. La lasta fuĝoklopodo okazis pere de grava monkvanto kiun li donis al valencia komercisto kiu estis en Alĝero. Cervantes akiris fregaton enhavokapablan transporti ĝis sesdek kristanajn kaptitojn. Kiam ĉio estis solvota, unu el la liberigotaj, la eks-dominikano doktoro Juan Blanco de Paz, konfesis la tutan planon al Azano Baĥao. Kiel rekompenso la perfidulo ricevis nur unu moneron kaj unu graskruĉon. Azano Baĥao translokigis Cervantes al pli sekura prizono, en sia propra palaco. Poste li decidis kunporti lin al Konstantinopolo, de kie la fuĝo iĝus preskaŭ tute malebla. Denove Cervantes atribuis al si la tutan respondecon.
En majo de 1580, alvenis al Alĝero la monaĥoj Triunuanoj (nome religia ordeno kiu dediĉis sin al klopodoj liberigi kaptitojn) nome fray Antonio de la Bella kaj fray Juan Gil. Fray Antonio revenis al Hispanio kun ekspedicio de elaĉetitoj. Fray Juan Gil, kiu disponis nur el tricent eskudoj, klopodis elaĉeti Cervantes, por kio oni postulis kvincent. La monaĥo kolektis inter la kristanaj komercistoj la mankintan monkvanton. Li sukcesis arigi ĝin, kiam Cervantes estis jam sur unu el la galeroj per kiu Azano Baĥao estis navigonta al Konstantinopolo, ligita per «du ĉenoj kaj unu kateno». Pere de la 500 eskudoj tiom pene arigitaj, Cervantes estis liberigita la 19an de septembro 1580. La 24a de oktobro li revenis finfine al Hispanio kun aliaj kaptitoj same elaĉetitaj. Li alvenis al Denia, el kie li veturis al Valencio. En novembro aŭ decembro li revenis ĉe sia familio al Madrido.
Reveno al Hispanio
Reveninte al Hispanio, en majo 1581, Cervantes translokiĝis al Portugalio, kie tiam estis la kortego de Filipo la 2-a, tiam reĝo kaj de Hispanio kaj de Portugalio, cele al serĉado vivtenon por refari sian vivon kaj pagi la ŝuldojn, kiujn lia familio devis krei por lia elaĉeto el Alĝero. Li ricevis mendon de sekreta komisio en Orano, ĉar li havis grandan konon de la kulturo kaj kutimoj de Nordafriko. Pro tiu laboro li ricevis 50 eskudojn. Li revenis al Lisbono kaj jarfine li revenis al Madrido. En februaro 1582, li postulis laborpostenon tiam vakan en Ameriko, sed li ne atingis ĝin.
Estas tre probable ke inter la jaroj 1581 kaj 1583 Cervantes verkis La Galatea, nome lia unua literatura verko laŭ amplekso kaj graveco. Ĝi estis publikigita en Alcalá de Henares en 1585. Ĝis tiam li sukcesis publikigi nur kelkajn minorajn komponaĵojn en libroj de aliuloj, en romancaroj kaj kanzonaroj, kiuj arigis produktojn de diversaj poetoj. La Galatea aperis dividita en ses libroj (partoj), kvankam li verkis nur la «primera parte» (unua parto). Cervantes neniam perdis la intencon pluigi sian verkon; tamen tiu pluigo neniam presiĝis. En la enkonduko la verko estas klasita kiel «eklogo» kaj oni sugestas pri tio la emon kiun Cervantes havis ĉiam por la poezio. Ĝi apartenas al la ĝenro de la paŝtista novelo, kiun enmodigis en Hispanio Diana, de Jorge de Montemayor. En La Galatea estas observeblaj memoroj de la legaĵoj kiujn Cervantes faris kiam li estis soldato en Italio.
En tiu epoko, la verkisto havis amrilatojn kun Ana Villafranca (aŭ Franca) de Rojas, edzino de Alonso Rodríguez, nome drinkejisto. El tiu rilato naskiĝis filino, baptita kiel Isabel Rodríguez y Villafranca la 9an de aprilo 1584 en la paroĥo de la sanktuloj Justo kaj Pastor de Madrido, kiun li agnoskis nur kiam ŝi estis 16jaraĝa kiel Isabel de Saavedra, unu jaron post ŝi orfiĝis kaj pere de sia fratino Magdalena kiu adoptis ŝin. Patro kaj filino neniam bone akordiĝis.
Ladrillar
Ladrillar [Ladrillar] (Brikejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Miguel de Cervantes
Reveno al Hispanio
Meze de septembro 1584, Cervantes venis al Esquivias, pro alvoko de doña Juana Gaytán, por ke Cervantes zorgu pri la publikigo de la Cancionero, poemaro de ŝìa antaŭa edzo, nome Pedro Laínez. En la 12a de decembro 1584, Cervantes edziĝis al Catalina de Salazar y Palacios en la toleda vilaĝo Esquivias. Catalina estis junulino ne ankoraŭ dudekjarula sed kiu alportis malgrandan doton al la geedzeco. Ili ne havis filon kaj Cervantes pasigis longajn epokojn en Esquivias; fakte, li inspiriĝis en la familio de sia edzino por la kreado de kelkaj roluloj de sia Kiĥoto, kiel pruvis Sabino de Diego. La geedzeco kun sia edzino ne sukcesis, kaj post du jaroj, Cervantes ekas etendajn veturojn tra Andaluzio. Cervantes neniam parolas pri sia edzino en siaj multaj membiografiaj tekstoj, spite la fakton, ke estis li mem kiu premieris en la hispana literaturo per la temo de la divorco, tiam malebla en katolika lando, pere de la intermezo El juez de los divorcios (La juĝisto de la divorcoj). Oni supozas, ke la geedzoj ne estis feliĉaj, kvankam tiu entremés asertas, ke "plej bonas la malpli bona interkonsento ol la plej bona divorco".
Ladrillar
La loĝantoj nomiĝas populare veleguines. La censita populacio en 2008 estis de 224 loĝantoj.
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
Cervantes komencis verki teatraĵojn, sed sen granda sukceso. Li laboris i.a. kiel impostokolektisto, sed estis kondamnita pro fraŭdo kaj devis pasigi plurajn jarojn en malliberejo. Ĉar laŭ akuzo li defraŭdis posedaĵojn de la katolika eklezio, li estis ekskomunikita. Ŝajne en la malliberejo li komencis sian plej faman verkon "El ingenioso hidalgo Don Quixote de la Mancha" ("La inĝenia kavaliro Don Kiĥoto el Manĉo"), kies unua parto aperis fine de la jaro 1604. La duan parton li publikigis dek jarojn poste, en januaro 1615.
Ladrillar
Ekonomio
Agrikulturo (olivarboj) kaj brutobredado (kaproj, abelbredado).
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
Ĉio komencis en 1587, kiam li veturis al Andaluzio kiel altranga funkciulo por liverado de la Nevenkebla mararmeo. Dum tiuj jaroj kiel komisaro, li traveturis kelkajn fojojn la vojon el Madrido al Andaluzio, pasante tra Toledo kaj Manĉo (aktuala provinco Ciudad Real). Tiu estas la itinero de la roluloj de la novelo Rinconete y Cortadillo.
Li setlis en la urbo Sevilo la 10an de januaro 1588, el kie li trairisvilaĝojn kaj urbetojn kiel Écija, Estepa, Arahal, Marchena kaj La Puebla de Cazalla kolektante produktojn kiel olivoj, tritiko kaj hordeo kiel komisaro por liverado de la reĝa ŝiparo. La embargo de havaĵoj de la Katolika Eklezio kondukis al la altaj funkciuloj de la Arkiepiskopo de Sevilo elsendi kondamnon de ekskomuniko kontraŭ Cervantes kaj al ordono al vikario de Écija publikigi skribe la nomon de la ekskomunikito. El 1594, li estis kolektisto de prokrastitaj impostoj, posteno kiu okazigos al li multnombrajn problemojn kaj kverelojn, ĉar li zorgis por la trairado de hejmo en hejmon kolektante impostojn, plejparte dediĉitaj al la elspezoj por la militoj en kiuj estis metita Hispanio. Li estis enprizonigita en 1597 en la Reĝa Prizono de Sevilo, inter septembro kaj decembro samjare, post la ruino de la banko kien li metis la kolektaĵojn. Supozeble Cervantes estis alpropiginta de publika monkvanto kaj li estis malkovrita post la trovo de variaj malregulaĵoj en liaj kalkuloj. En la prizono ŝajne li «ideigis» Don Quijote de la Mancha, laŭ la prologo al tiu verko. Oni ne scias ĉu per tiu termino li celis, ke li ekverkis ĝin dum li estis mallibera aŭ pli simple ĉu venis tie al lia kapo ties ideo.
La alia dokumentita enprizonigo de Cervantes estis tre mallonga, nome en Castro del Río (Provinco Kordovo) en 1592. Ne estas pruvoj ke li estis en la kaverno de Medrano, en Argamasilla de Alba, kiel kelkaj tezoj asertas.
Ladrillar
Domaroj
La municipo estas formata el 4 domaroj:
Historio
Aktuale tiu vilaĝo estas ĉefo de la konsilantaro sed iam estis en la domaro de Cabezo.
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
Ĉirkaŭ tiam ekkarieris en teatro Miguel de Cervantes laŭ renesancaj kaj klasikismaj principoj: respekto al la regulo pri tri aristotelaj unuoj kaj evito de miksado de tragedio kaj komedio, kiel rekomendis Horacio en sia Epistolo al Pisonoj aŭ Poetika arto. Cervantes ege ŝatis teatron ekde sia infanaĝo (en la Kiĥoto abundas la dialogo). Li riskis per kelkaj plinovigoj kiel malpliigi la komediojn al tri aktoj aŭ uzado de roluloj alegoriaj kaj li ĝuis ioman sukceson ĝis venis la sukcesego de Lope de Vega per formulo pli moderna, esprimita en 1609, kiam li publikigis sian Arte nuevo de hacer comedias en este tiempo kaj ĉiuj sekvis lian novan modon, tiel ke jam neniu teatra entreprenisto («autor» en la tiama lingvaĵo) plu volis aĉeti al Cervantes liajn komediojn, kiuj jam ŝajnis iom eksmodaj. Lope de Vega notis la malamon de Cervantes kontraŭ li pro tiu fakto, esprimita en la klasikismaj kritikoj kiuj aperas en Don Kiĥoto (I, 48) kontraŭ lia teatro, sed poste Cervantes vole nevole akceptis la novan formulon («los tiempos mudan las cosas/y perfeccionan las artes» (tempoj ŝanĝas aferojn kaj perfektigas artojn), li verkos en la dialogo inter Comedia kaj Necesidad de lia teatraĵo El rufián dichoso) kaj li ekverkos komediojn laŭ la nova formulo.
Kiel dramaturgo Cervantes elstaris ĉefe en unu preciza ĝenro: la intermezo (entremés), same kiel en la komedioj en kiuj li priskribis siajn personajn spertojn kiel kaptiva sklavo de islamanoj en Alĝero: nome El trato de Argel, ties fandiĝo en Los baños de Argel kaj La gran sultana, kiuj figuras ene de la subĝenro nomita «komedio de forkaptito». Estas plej ofte konsiderataj majstroverkoj lia tragedio El cerco de Numancia (La sieĝo al Numantio, 1585) kaj la komedio El rufián dichoso. Antaŭ nelonge oni rekuperis tragedion kiu estis konsiderata perdita, nome Jerusalemo, same elstara.
54 (nombro)
Kvindek kvar (54) estas la natura nombro kiu sekvas 53 kaj antaŭas 55.
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
En 1604 oni instalis en Valladolid (tiam Reĝa Kortego — el 1601 — de Filipo la 3-a). Tiun saman jaron 1604 Antonio de Herrera y Tordesillas, Kronikisto de Hindioj (Ameriko) kaj Cenzoro de la verkaro de Miguel de Cervantes, rajtigis la presadon. Kaj en januaro 1605 oni publikigis la unuan parton de tio kio iĝos la ĉefa verko kaj de Cervantes kaj de la tuta hispana literaturo: nome El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha. Tio markis la komencon de la realismo kiel literatura estetiko kaj li kreis la literaturan ĝenron de la moderna romano, nome la plurvoĉa romano, de ampleksega influo posta, pere de la kultivo de tio kion li nomis «malligita skribmaniero» per kiu la artisto povis montriĝi «epika, lirika, tragedia, komedia» en la plej aŭtenta krisolo de la parodio de ĉiuj ĝenroj. La dua parto ne aperis ĝis 1615: nome El ingenioso caballero don Quijote de la Mancha.
54 (nombro)
La nombro 54 en la dekuma sistemo povas esprimiĝi per alternativaj formoj:
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
Ambaŭ verkoj havigis al li lokon en la historio de la universala literaturo kaj faris ties aŭtoron kun Dante Alighieri, William Shakespeare, Michel de Montaigne kaj Goethe kanona aŭtoro de la okcidenta literaturo. Unu jaron antaŭe, aperis publikigita falsa pluigo de la Kiĥoto fare de Alonso Fernández de Avellaneda. Temas pri romano verkita ŝajne de disĉiplo kaj amiko de Lope de Vega de aragona deveno aŭ de grupo de amikoj de Lope.
Ladrillar
Historio
Laŭ antikvaj dokumentoj, la vialĝo nomiĝis antikve "El Adrial" kiu eble evoluis al muna nomo.
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
Inter la du partoj de la Kiĥoto aperis en 1613 la Novelas ejemplares, nome kolekto de dekdu noveloj, komponitaj kelkaj el kiuj multajn jarojn antaŭe. En tiuj noveloj la verkisto esploris diversajn rakontajn formulojn kiel la satiro je stilo de Lukiano (El coloquio de los perros), la pikareska romano (Rinconete y Cortadillo), la miksaĵo (El licenciado vidriera), la bizanca novelo (La española inglesa, El amante liberal) aŭ eĉ la krimromano (La fuerza de la sangre). De du el tiuj, kiel por ekzemplo El celoso extremeño, ekzistas dua redakto atesta de la manuskripto nomita de Porras de la Cámara, malkovrita kaj tuj detruita en la 19-a jarcento. Tiu novelaro sola jam estus povinta per si mem krei elstaran rangon por Cervantes en la historio de la hispana literaturo.
Ladrillar
Historio
Dum multaj jaroj la municipio de Ladrillar estis dependa de Nuñomoral.
Miguel de Cervantes
Lastaj jaroj
La literatura kritiko (metaliteraturo) konstante aperis en lia verkaro. Ĝi aperas en la Galatea, en la Kiĥoto kaj al ĝi li dediĉis la Viaje del Parnaso (1614) etenda poemo en katenitaj tercetoj. En 1615, li publikigis Ocho comedias y ocho entremeses nuevos nunca representados (Ok komedioj kaj ok novaj intermezoj neniam luditaj), sed nuntempe lia plej populara teatraĵo estas La Numancia, dum El trato de Argel, restis nepublikigita ĝis la 18-a jarcento.
Unu jaron post lia morto, aperis la romano Los trabajos de Persiles y Sigismunda, kies dediĉo al Pedro Fernández de Castro y Andrade, 7a grafo de Lemos, lia mecenato dum jaroj, kaj al kiu estas dediĉitaj ankaŭ la dua parto de la Kiĥoto kaj la Ekzemplej Noveloj, kaj kiun li subskribis apenaŭ du tagojn antaŭ morti, rezultas unu el la plej kortuŝaj paĝoj de la hispana literaturo. Persiles estas bizanca novelo kiu, laŭ la o, intencis konkurenci kun la klasika modelo greka de Heliodoro; ĝi sukcesis dekomence, ĉar ĝi konis kelkajn eldonojn pliajn en sia epoko, sed poste ĝi estis forgesita kaj malaltigita pri la nedisputebla sukcesego de Don Quijote. Cervantes uzas aron de roluloj kiel konduka fadeno de la verko, anstataŭ du. Li krome estas pioniro de la movado poste nomita magia realismo ĉar li aperigas kelkajn elementojn de fantasto. Iel li kristanigas la originan modelon uzante la temon de la homo viator, kaj li atingas la pinton fine de la verko pere de la anagnorizo (rerenkonto) de la du ĉefaj amantoj, kiuj nomiĝis ĝis tiam Periandro kaj Auristela, en la saknta urbo Romo.
La influo de Cervantes en la universala literaturo estis tia, ke la hispana lingvo estas tre ofte nomita la lingvo de Cervantes.
Morto, tombo kaj sekvo
Kvankam la romano pri Don Kiĥoto portis al Cervantes la deziritan sukceson, li perdis la gajnitan monon kaj mortis kiel malriĉulo en Madrido. Lia registrita mortodato estas la sama kiel tiu de William Shakespeare, la. Tial la 23-a de aprilo estis de Unesko deklarita Internacia Tago de la Libro, kvankam ĝi estis la tago de la entombigo, ne de la morto de Cervantes, kiu mortis jam la 22-an de aprilo. Ĉiuokaze la du poetoj mortis ne en la sama tago, ĉar tiutempe Hispanio jam uzis la gregorian kalendaron, sed Britio ankoraŭ la julian kalendaron.
Cervantes mortis en Madrido kiam li estis 68jaraĝa pro diabeto, en la nune konata Domo de Cervantes, situa en la angulo inter la strato León kaj la strato Francos, en la kvartalo Letras aŭ de Beletroj aŭ de la Muzoj, en la etoso de la konata kiel Madrido de la Habsburgoj. Cervantes deziris esti entombigita en la preĝejo de la Konvento de la Senŝuaj Triunuaninoj, en tiu kvartalo, ĉar kiam li estis kaptito en Alĝero, estis la ordeno de la Triunuanoj kiu helpis, peris kaj monkolektis por ke kaj li kaj lia frato Rodrigo estu liberigitaj.
La aktuala monaĥejo estis konstruita dum diversaj fazoj. En la epoko kiam Cervantes estis tie entombigita, la konvento havis malgrandan kapelon kun aliro el la strato Huertas, sed poste estis konstruita pli grandan preĝejon sur la sama loko kaj oni translokigis al tiu nova templo la restaĵojn de kadavroj kiuj estis entombigitaj en la antaŭa loko. Ankaŭ la korpo de Cervantes estis translokigita sed oni ne certis pri la preciza loko. En julio 2011 venis novaĵo ke la historiiesto Fernando de Prado klopodis trovi la restaĵojn de Cervantes estre de grupo de fakuloj, esplorante la diversajn partojn de la konvento, de 3000 kvadrataj metroj, por pli bone esplori lian fizikan aspekton kaj la tialojn de lia morto.
La 24an de januaro 2015, teamo de arkeologoj, estrita de la jurkuracisto Francisco Etxeberria, anoncis ke li trovis ĉerkon kun la inicialoj «M.C.», kiu estis studita por determini prezice ĉu la ostoj en ĝi enhavitaj estas tiuj de la verkisto, kvankam la venontan tagon la epigrafiistino de la UAM Alicia M. Canto rekomendis prudenton, ĉar la beletroj povis esti reale «M. G.», kaj ties tipo kaj tekniko korespondas pli bone al la 18a jarcento. Venonttage oni anoncis ke «la scienca komitato kunsidita en la elfosejo konkludis ke la ostoj ne estas tiuj de la verkisto, ĉar ili estus de personoj malpli aĝaj». Finfine, la 17an de marto 2015, la fakuloj anoncis, ke «post la evidentoj de la historiaj, arkeologiaj kaj antropologiaj pruvaroj, oni povis determini la situon de la restaĵoj en koncentro de ostoj, fragmentitaj kaj rompitaj, korespondaj al deksep personoj, inter kiuj eble troviĝas tiuj de Cervantes kaj de lia edzino», kvankam ne mankis aliaj kritikaj opinioj, kiel tiu de la profesoro Francisco Rico kiu deklaris: «Ne estas tia malkovro. Oni scias same kiel ni sciis antaŭe».
Cervantes estas konsiderata la plej grava aŭtoro en la hispana lingvo ("la lingvo de Cervantes"). La hispana registaro fondis la instituton Cervantes por diskonigi la lingvon kaj premion Cervantes por honori beletristojn.
Literatura gravo
Cervantes estas ege originala. Parodiante ĝenron kiu ekis eksmodiĝi, kiel tiu de la kavaliraj libroj, li kreis alian ĝenron tre fekundan, nome la multvoĉa romano, kie oni supermetas la mondorigardojn kaj la vidpunktojn ĝis la konfuzo laŭ komplekseco kun la realo mem, turnante sin eĉ al metafikciaj ludoj. En lia epoko la epiko povis esti verkita ankaŭ proze, kaj kun la antaŭaĵo en la teatro de la malmulta respekto al la klasikaj modeloj de Lope de Vega, li estis la kreinto de la formulo de la realismo en la rakontaj ĝenroj kiel ĝi estis antaŭanoncita en Hispanio fare de ampleksa literatura tradicio ekde la Cantar del Mío Cid, disvastigota al Eŭropo, kie Cervantes havis pli da sekvantoj ol en Hispanio. La realisma romano de la 19-a jarcento sekvis la itineron kiu startis ĉe Cervantes. Aliflanke, alia granda majstroverko de Cervantes, nome la Novelas ejemplares, montras la amplekson de lia spirito kaj lian deziron eksperimenti per la rakontaj estrukturoj. En tiu novelaro la aŭtoro eksperimentas per diversaj ĝenroj kiel la bizanca novelo (La española inglesa), la krimromano (La fuerza de la sangre, El celoso extremeño), la dialogo de inspiro el Lukiano (El coloquio de los perros), la mikspoto de esprimoj kaj humoraĵoj (El licenciado Vidriera), la pikareska romano (Rinconete y Cortadillo), la rakonta stilo konstituita sur finrekono (La gitanilla) ktp.
Akvokaŝtano
Ordinara akvokaŝtano, dolĉa akvokaŝtano aŭ ĉinia akvokaŝtano (Eleocharis dulcis) estas plantspecio el la familio de la Ciperacoj (Cyperaceae). La akvokaŝtano havas sian nomon pro la simileco de ĝia manĝebla tubero kun la kaŝtano. Ĝi absolute ne estas parenca al ĝi. Similas ankaŭ la frukto de la akvonukso (Trapa natans).
Priskribo
La akvokaŝtano estas planto kiu vivas en akvo. Ĝi formas kvar ĝis ses starantaj, kavaj tigoj, kiuj kreskas ĝis 1,5 m alte. Ili havas la formon de folioj. La diametro estas 3 ĝis 7 mm. La veraj folioj estas reduktitaj al tri ĝis kvar bazaj foliingoj de bruna ĝis nigra koloro. La malgrandaj floroj staras terminale ĉe la tigoj en cilindra, 1,5 ĝis 4 cm longa kaj 6 ĝis 7 mm larĝa spiko. La frukto estas nuksetoj. La radikoj konsistas el dratecaj rizomoj, ĉe kies fino kreiĝas ĉ. 2,5 ĝis 4 cm granda, subgrunda tubero. La interno de la tubero estas blankeca. Ĝi havas akvoenhavon de ĉ. 80 % kaj estas kovrata de ĉ. 0,75 mm dika skvama ŝelo. Ĉe la tubero troviĝas konusformaj burĝonoj.
La tubero estas manĝata de kelkaj akvobirdoj, ekzemple de la piga ansero (Anseranas semipalmata).
Uzado
La akvokaŝtano treege taŭgas por kuiri kaj ne perdis post longa kuirado sian konsistencon. La blanka karno havas dolĉan guston. La tubero estas senŝeligata kiel pomo. Multaj kuiritaj aziaj manĝaĵoj enhavas akvokaŝtanojn. Atentu kiam ĝi estas manĝata krude. Je la surfaco troviĝas relative ofte speco de hirudo (Fasciolopsis buski) kiu malsanigas homon kaj porkon per cerkariojn.
La amelo el sekigitaj tuberoj estas uzata en Ĉinujo por fari dolĉan trinkaĵon, la fojno de la planto estas uzata por pleki matojn, korbojn kaj ĉapelojn.
Kultivado
La akvokaŝtano estas kultivata en starantaj akvejoj en Tajlando, suda Ĉinujo, Tajvano, Japanujo, Filipinoj kaj Hindujo. La kultivado ekster tiu regiono estas ekstreme komplika, ĉar la akvokaŝtano bezonas certan helan kaj malhelan takton, kiu nur troviĝas proksime de la ekvatoro.
La tumonda produktado malkreskis meze de la 1990a j jaroj. Tiam oni ekzemple rikoltis en Japanujo en la jaro 1984 nur 1600 tunoj, dum en 1992 oni rikoltis 1200 tunoj, en Tajvano la rikolto malkreskis de 1200 tuno en la jaro 1992 al nur 860 tunoj en la jaro 1995..
Larouillies
Larouillies estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Larouillies estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Larouillies etendiĝas sur 5,4 km².
Administrado
Larouillies apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
(5371) 1987 VG1
(5371) 1987 VG1 estas ankoraŭ sen noma asteroido de la asteroida zono. Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Lhotka (Kostelany)
Lhotka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kostelany en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Kostelany. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhotka situas en katastra teritorio Lhotka u Kroměříže kun areo 1,71 km².
Kastelo de Sorkifalud
La Kastelo de Sorkifalud (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Nádasdy [nAdaŝdii]) estas historia monumento en vilaĝo Sorkifalud, en ekstera parto nomata Taródháza. Kelkaj fontoj mencias la kastelon Kastelo de Taródháza.
Historio
En la 1400-aj jaroj en tiu loko estis burgo de familio Taródházy. En fino de la 15-a jarcento familio Nádasdy trakonstruis ĝin al frua baroka kastelo. En fino de la 19-a jarcento rekonstruo okazis laŭ eklektiko. Depost la 2-a mondmilito la ŝtato supozeble forprenis la kastelon, sed - ŝajnas - neniu uzis ĝin, ĉar la kastelo situas for de la vilaĝo. Ĝi preskaŭ estis malkonstruita. Depost fino de la socialismo eksterlandano aĉetis ĝin, poste la kastelo renoviĝis.