cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hidrogena civilizacio
Kultura influo
Komunumoj ekonomie vivipovaj havas pli por oferti ol la nuran materialan komforton. Fariĝante pli aŭtonomaj, ili kontribuos en la prezervado de la eksterordinara kultura diverseco de nia mondo. La ekonomia memsufiĉeco ofertas al komunumoj materialan sekurecon, kiun ili bezonas por subteni sian socian koheron kaj savi sian kulturan heredaĵon. La socia kapitalo disfloros paralele al la financa kapitalo, dum la politika povo emanos el la kultura sfero pli ol el la registara aŭ komerca sfero. Tutmondiĝo komenciĝos kun unuopa emancipiĝo kaj difuziĝos ekde la familio, la komunumo, la lando, kaj retoj... Se la energia povo estos disdonata alimaniere kaj grandskale, ekeblos establi kondiĉojn favorajn al justa partigo de la planedaj rimedoj. Tio estas la esenco mem de alia tutmondiĝo.
Socio individuista sed interkonektita
Dum la antaŭuloj de la nuna generacio difinis la liberecon laŭ nocioj pri aŭtonomeco kaj ekskluziveco (ĉiu individuo estas distingebla kaj aŭtonoma), la infanoj de interreto kreskis en teknologia medio radikale malsama, en kiu aŭtonomeco signifas izoliĝon kaj morton kaj en kiu la libereco estas unue konsiderata kiel la rajto engaĝiĝi en multeco da rilatoj. Ilia identeco konstruiĝas en la diversaj retoj en kiuj ili membras. Ili estas virtuale ĉie-estaj danke al elektronika nerva sistemo, kiu envolvas la tutan planedon kaj ĉion, kio vivas sur ĝi. Reta infano iom ĉiutage fariĝas pli kaj pli ero de vasta socia organismo ene de kiu la nocio pri persona aŭtonomeco perdas sian signifon kaj en kiu la sento pri mobileco estas limigita de la denseco kaj de la interago de rilatoj kiuj certigas la koheron de tiu organismo. La « hidroreto » plifortigos, laŭ la energia aspekto kaj kun la sama spiritstato, la nedivideblan kaj interdependan socian matricon, formitan el individuoj samtempe aŭtonomaj kaj interdependaj.
Trud-nutrado
Trud-nutrado estas nutrado de bestoj (inter ili homoj), plej ofte kontraŭ ties volo. Okaze pro tute malfortiĝo pro malsanoj, oni devas trud-nutri homojn (kaj eĉ bestojn) por savi ilian vivon.
Hidrogena civilizacio
Reorganiziĝo de homaj vivejoj
La hidroreto ebligos starigi homajn vivejojn laŭ bioregionoj (ekoprovincoj) kaj ekoregionoj, tiel respektante popol-skemon kiu estas tiu de multnombraj biokomunumoj de la planedo, ekfinante la longan regadon de barbara geopolitiko.
Al nova rolo koncerne nunajn elektro-produktistojn
Kiam elektro estos malcentre produktata de privatulo, la nunaj privataj produktistoj devos transkapabligi sin en prienergiajn servovendistojn rolante kiel kunordigantoj de la hidrogena reto. Ili iel estos en la rolo de la nunaj retalir-provizistoj kiuj asistas la uzantojn por ties konektadoj al interreto. Ankaŭ ili helpos zorge trakti profit-done la energiajn troojn aŭ mankojn. Se la sciencaj, teknologiaj kaj komercaj revolucioj okazus, tio kapablus teorie kunigi la tutan homaron kaj eĉ la tutplanedan ekosistemon en grandan ekzistisman reton.
Trud-nutrado
La trud-nutrado de bestoj nomiĝas ŝtopnutrado kaj celas ties grasiĝon. Plej konata ekzemplo por tio estas la ŝtopnutrado de anasoj, anseroj por akiri pli grandan hepaton.
La trud-nutrado de la homoj (pro malsat-striko, turmentado (ekz. trud-nutrado de religie malpermesitaj bestoj)) okazas plej ofte per tuboj, kiam oni enigas la nutraĵon direkte en la stomakon tra la nazo aŭ buŝo.
Neĝopasero
La Neĝpasero, Neĝopasero aŭ Neĝa montofringo, Montifringilla nivalis, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paseredoj. Spite la sciencan nomo n, ĝi estas pasero kaj ne vera fringo.
Troviĝo
Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en nudaj montoj, tipe super 1500 m, tra suda Eŭropo kaj tra centra Azio al okcidenta Ĉinio. La troviĝo de birdo estas interesa. Ĝi troviĝas en alpaj regionoj de montaroj en suda Eŭropo (Pireneoj, Alpoj, Apeninoj, okcidenta parto de Balkanaj montoj, norda Grekio), Kaŭkazo kaj  Centra Azio (Pamiro, Tianŝan, Himalajo ĝis okcidenta Ĉinio. En montaroj nemigrata  birdo vivas super la limo de arbaro, tipe super  1.500 m. s. m. sur ŝtonaj kaj malfekundaj lokoj.
Lipník nad Bečvou
La urbo situas al viddistanco de burgo Helfštýn en ebenaĵo de Moravia pordego. Tio estas historia urbo kun eksterordinare spaca placo en formo de litero "L". Kun tre interesaj memorindaĵoj ĝi estas ekde la jaro 1989 urba memoriga rezervejo. En la urbo troviĝas kastelo, renesancaj domoj kun arkadoj, eksa piarista monaĥejo kaj sinagogo. En la urbo en pasinteco vivis multnombra juda komunumo, kies pruvo estas ankaŭ du unikaj judaj tombejoj.
Neĝopasero
Aspekto
La Neĝopasero estas granda fortika pasero 16.5–19 cm longa. Ĝi havas brunajn suprajn partojn (dorso), blankajn subajn partojn kun iom da helbruna nuanco kaj grizan kapon senmarkan escepte iom da pli helgrizaj okulringoj kaj superokulaj strioj. Estas longa mallarĝa blanka flugilareo. Somere la flaveca beko iĝas nigra, kaj estas nigra mentono, kiu perdiĝas vintre dum la beko reiĝas flaveca. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Ĝi transformiĝas dumfluge ĉar montras nigrajn flugilojn kun grandaj blankaj areoj; la vosto estas nigra kun blankaj bordoj.
Tiu birdo havas babilecan kanton kun multa trilado, kaj varion de trenataj aŭ grincaj alvokoj. Logas ĝi per cuik, ankaŭ kik, fajfile titri kaj ŝreh. Kantas ŝititŝe – ŝititŝe. La birdo kantas surgrunde, ankaŭ dum la flugado.
Nestado
Ĝi nestas en fendoj, ronĝulaj kavoj ankaŭ homaj loĝejoj, kie demetas 3-5 ovojn. Nestas ĝi unufoje jare, ie dufoje. Neston konstruas ambaŭ gepatroj de malsekaj herboj, radiketoj ene kun hararoj kaj plumoj. Tempo de kovado estas 13-14 tagoj kaj la tempo de nutrado de idoj estas 18-21 tagoj. Post la elnestiĝo de birdoj, familio restas kune. En aŭgusto kreas kun aliaj familioj pli grandajn birdarojn.
Nutrado kaj kutimaro
Dum jaro precipe semojn, dum somero ankaŭ insektojn. Ĝi estas netimema, kaj manĝas ĉe skiejoj. Ĝi estas forta, kaj rare descendas sub 1000 m eĉ dum malvarmega vintrovetero.
Subspecioj
Estas kvar subspecioj. La plej malhela, M. n. henrici de Tibeto kaj okcidenta Ĉinio havas sablobrunajn suprajn partojn kaj kronon, kaj pli grizajn subajn partojn. Ĝi foje disiĝas kiel Tibeta neĝopasero, Montifringilla henrici. Tamen la nomo de Tibeta neĝopasero, konfuzige plej ofte aludas al la Nigraflugila neĝopasero Montifringilla adamsi
Regula esprimo
Regula esprimo ( regular expression aŭ mallonge regexp) en komputado estas signoĉeno, kiu kongruas kun serio da signoĉenoj laŭ iuj sintaksaj reguloj. Regulaj esprimoj estas uzataj en multaj tekstoredaktiloj kaj utilas por serĉi kaj redakti pecon da teksto laŭ ia ŝablona rekono. Multaj programlingvoj komprenas regulesprimojn por ĉenredaktado. Ekzemple Perl kaj Tcl enhavas adapteblajn funkciojn enmetitajn en siajn sintaksojn. La serio da iloj (inkluzive de la redaktilo ed kaj la filtrilo grep) provizitaj de Unikso-distribuaĵoj estis la unuaj kiuj popularigis la koncepton de regulaj esprimoj.
Sintakso
Ordinare (sed ne ĉiam) iloj, kiuj komprenas regulesprimojn, postulas limsignojn (kutime oblikvojn). Deklivo estas t.n. eskapo; t.e. ĝi indikas, ke la sekva signo prezentas ion. Jen estas la komunaj signoj:
Jen ekzemplo laŭ la programlingvo Perl:
Jen komunaj modifiloj:
Gerry Adams
Gerry ADAMS (naskiĝis je la 6-a de oktobro 1948 en Belfasto) estas la ĉefo de la politika partio Sinn Féin, tutirlanda politika partio kiu estas la dua plej granda partio en Nord-Irlando. Li ludis kaj ankoraŭ ludas tre gravan rolon en la irlanda pacprocezo. Li estas ankaŭ verkisto, kaj verkis plurajn librojn pri la radikoj de la problemoj de Nord-Irlando.
Dáil Éireann
Dáil Éireann (irlande "la asembleo de Irlando", elparolata "daa-il ee-ren") estas la malsupra ĉambro de la parlamento de Irlando. Ĝi havas 166 anojn kaj estas elektata fare de ĉiuj civitanoj de Irlando ĉiujn 5 jarojn.
La politikaj partioj reprezentataj en Dáil Éireann estas Fianna Fáil, Fine Gael, Labour, Sinn Féin, Green Party/Comhaontas Glas, Solidarity–People Before Profit, Social Democrats, Aontú kaj Right to Change. La nuna irlanda registaro estas koalicio inter Fine Gael, Fianna Fáil kaj la Green Party.
Balkanaj militoj
La unua Balkana milito okazis inter la Balkana Ligo (membroj estis Serbio, Grekio, Bulgario kaj Montenegro) kaj Turkio. La Balkan-asocio fondiĝis en printempo de 1912 por deŝiri Makedonion de Turkio, post kiam Turkio malfortiĝis post la malvenka turka-itala milito. Montenegro deklaris militon la 8-an de oktobro 1912 kontraŭ Turkio, dek tagojn poste ekmilitis la aliaj tri landoj de la alianco. Venkis la balkanaj landoj, la packontrakto estis subskribita la 30-an de majo 1913 en Londono. Laŭ tio, Turkio perdis ĉiun teritorion en Eŭropo, inkluzive Makedonion, Albanion. La balkanaj ŝtatoj interkonsentis pri sendependeco de Albanio, dum ili dividis Makedonion inter si.
La kaŭzo de la dua balkana milito estis, ke Serbio, Grekio kaj Rumanio disputis la bulgarajn pretendojn je partoj de Makedonio. La milito komenciĝis nokte la 29-an de junio 1913, kiam la bulgara reĝo Ferdinando ordonis atakon kontraŭ la makedoniaj, serbaj kaj grekaj trupoj. La bulgaroj estis venkitaj, laŭ la packontrakto de 10-an de aŭgusto 1913, plimulton de Makedonio dividis inter si Serbio kaj Grekio. Bulgario ricevis nur etan parton de Makedonio.
Taoiseach
Listo de homoj portantaj la titolon Taoiseach
Antaŭ la irlanda konstitucio de 1937 la ĉefo de la registaro estis nomata Prezidento de la Plenuma Konsilio. Tiun titolon portis unue W. T. Cosgrave, 1922–32, kaj poste Éamon de Valera, 1932–37. Konvencie en la numero de la Taoiseach estas inkluzivita Cosgrave.
Regno Ĵemajtio
La Regno Ĵemajtio okcidente limis al la Balta Maro kaj Orienta Prusio, la germanlingva mezepoka ŝtato de la ordeno de germanaj kavaliroj. Norde ĝi limis al Kuronio, sude al la rivero Nemunas. La orienta limo estis ŝanĝiĝema.
Ekde la 19-a jarcento oni kutimas dividi la teritorion de la litova lingvo al kvin etnografiaj regionoj, inter kiuj unu estas Ĵemajtio - tiu etnografia difino estas iom pli malvasta ol la mezepoka regno.
Geografio
La dukejo lokiĝis en teritorio, kiu hodiaŭ apartennas al diversaj distriktoj (apskritys) de Litovio: eta parto de distrikto Kaunas (Kauno apskritis), la okcidento de distrikto Šiauliai (Šiaulių apskritis), la tuto de distrikto Tauragė (Tauragės apskritis) kaj distrikto Telšiai (Telšių apskritis), la nordo de distrikto Klaipėda (Klaipėdos apskritis) kaj de distrikto Marijampolė (Marijampolės apskritis).
Historio
Antaŭ la formigo de la litova ŝtato dum la 13-a jarcento, Ĵemajtio estis regataj fare de lokaj nobeloj. Kroniko mencias du dukojn de Ĵemajtio, kiuj dum 1219 subskribis kontrakton kun la regno Volinio en la hodiaŭa Ukrainio.
Ekde la formiĝo de la Granddukejo Litovio dum la 13-a jarcento, Ĵemajtio estis dependa teritorio de la granddukejo, kvankam foje la influo de la litova grandduko estis tre limigita. Dum la regno de la unua litova reĝo, Mindaugas, la ĵemajtianoj sekvis sendependan eksteran politikon kaj daŭrigis la militon kun la germanlingva militista Livonia ordeno eĉ post kiam reĝo Mindaugas estis subskribinta kontrakton pri paco kun ili.
Ĵemajtio dum 200 jaroj troviĝis inter du germanlingvaj milite ekspansiemaj ŝtatoj de kavaliraj ordenoj, la regno de la Livonia ordeno norde kaj de la ordeno de germanaj kavaliroj sude. Ĝi havis ŝlosilan rolon en la haltigo de la ekspansiemo de la ordeno de germanaj kavaliroj kaj plurfoje sukcese venkis la Livonian ordenon: dum militaj bataloj de la jaroj 1236, 1259 kaj 1260.
En atmosfero de sangaj bataloj kun la ordeno de germanaj kavaliroj, la litovaj regantoj Jogaila kaj Vytautas trifoje cedis Ĵemajtion al la germana ordeno dum 1382, 1398 kaj 1404. Tamen la germanaj kavaliroj ne vere sukcesis konkeri la landon, kaj la ĵemajtianoj revoltis dum 1401 kaj 1409. Post la malvenko de la germanaj kavaliroj en la batalo de Grunwald respektive ?algiris dum la jaro 1410 kaj la sekvaj militoj, dum la jaro 1422 la germanaj kavaliroj cedis Ĵemajtion al la Granddukejo Litovio.
Pro la daŭraj militoj kun la ordeno de germanaj kavaliroj, la Ĵemajtia Regno evoluigis socian kaj politikan strukturon malsaman al la resto de Litovio. Ekzistis pli da liberaj farmistoj, kaj pli mallarĝaj kamparoj po farmbieno ol en orienta Litovio.
Post la anekso de Litovio fare de la Rusia Imperio, Ĵemajtio estis aldonita al la gubernio Kaunas. Komence de la 19-a jarcento Ĵemajtio estis la centro de la litova kultura revivigo, kiu substrekis la gravecon de la litova lingvo kaj kontraŭbatalis provojn de rusigo kaj poligo en la enloĝantaro.
Legendaj regantoj de Ĵemajtio
Titolo: Duko aŭ Grandduko (‘Kunigaikštis’ aŭ ’Didysis Kunigaikštis’ en la litova)
Elajo
Laŭ la helena verkisto Herodoto, la tuta loĝantaro de Fokajo enŝipiĝis nokte kaj veturis al la proksima insulo Ĥios. Sed ili ne sukcesis interkonsenti kun la tieaj loĝantoj por fondi tie sian novan urbon, do ili pluvojaĝis okcidenten. Ŝajne duono de la fuĝintoj rezignis pri la vojaĝo, sed la ceteraj atingis sian antaŭan kolonion Massalia (nun Marsejlo, en Francio). El Massalia ili veturis al Korsiko kaj tie instalis sin. Sed ili konkurencis la Etruskajn kaj Kartaganajn komercantojn en tiu regiono kaj milito eksplodis inter ili. En ŝipbatalo ĉe Alalia, duono de la fokaja ŝiparo estis detruta de duoble pli granda malamika ŝiparo. La pluvivintoj ekvojaĝis denove, ĉifoje pli suden, kaj atingis la italan marbordon sude de la helena kolonio Pozidonio. Tie ili fondis Elajon, iam inter la jaroj 545 kaj 533 a.K.
Elajo estis la sidejo de la elaja filozofia skolo, al kiu apartenis filozofoj kiel Parmenido kaj Zenono.
Elajo iĝis la romia Velia kaj troviĝas nun en la komunumo Ascea.
Granda flavkrura tringo
La Granda flavkrura tringo, Tringa melanoleuca, estas granda amerika vadbirdo de la granda familio de Skolopedoj, la tipaj vadbirdoj, kaj la ordo de Ĥaradrioformaj, aspektosimila al pli malgranda Flavkrura tringo, Tringa flavipes. Ties plej proksima parenco tamen estas la Griza tringo, Tringa nebularia, kun kiu kaj kun la Malhela tringo, Tringa erythropus ĝi formas unuecan grupon. Tiuj tri specioj montras ĉiujn bazajn kolorojn de kruroj kaj piedoj de tringoj, pruvante, ke tiu karaktero estas parafiletika (Pereira & Baker, 2005). Tiuj tri specioj estas ankaŭ la plej grandaj tringoj krom la Striflugila tringo, Tringa semipalmata - eksa Catoptrophorus semipalmatus, kiu estas entute pli fortika.
La Granda flavkrura tringo kaj la Griza tringo kunhavas similan malmildan, malhelan kaj preskaŭ krispan brustan bildon kaj multan nigron ĉe ŝultro kaj dorso en breda plumaro.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas marĉoj en regionoj de tajgo en suda kaj centra Kanado kaj suda Alasko. Tiu birdo migras al usonaj marbordoj de Atlantiko kaj Pacifiko oceanoj kaj de tie suden al la tuta Suda Ameriko ĝis Fuegio. Ili estas tre raraj vaguloj al okcidenta Eŭropo (Belgio, Danio, Francio, Norvegio kaj Hispanio).
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas en neprofundaj akvoj foje uzante siajn bekojn por kirli la akvon. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj etajn fiŝojn, krustulojn kaj marajn vermojn. Ili piediras tre svelte.
La voĉo de tiu birdo estas pli akra ol tiu de la Flavkrura tringo, Tringa flavipes.
Foje ili estas solecaj aŭ aperas en malgrandaj grupoj familiaj, sed foje aperas en pli multnombraj grupoj kune kun ekzempleroj de Flavkrura tringo, Tringa flavipes, kun kiuj ili estas facile konfuzeblaj, sed la Granda flavkrura tringo estas pli granda kaj havas pli longan bekon kun iome suprenkurvita pinto.
Paul Huf
Paul Eduard Bram (Paul) HUF (Amsterdamo, 14-a de marto 1924 – Amsterdamo, 9-a de januaro 2002) estis nederlanda fotisto.
Paul Huf - filo de la aktoro Paul Huf patro kaj Emmy de Beneditty - estis dum jaroj 'la ĉeffiguro' de la nederlanda fotografio. Li komencis en 1946 kiel fotografisto ĉe la teatra ensemblo Comedia. Enscenigitaj studiobildoj, portretoj, reklamokampanjoj, modoreporteraĵoj, li estis ĉiofaranto. Dum la 1950-aj jaroj Huf disfamiĝis ĉar li faris portretojn de Reĝino Juliana kaj Princo Bernardo. Ankaŭ la fotoj en la dum jardekoj iranta reklamokampanjo Vakmanschap is Meesterschap (Fakuleco estas Majstreco) de la biermarko Grolsch estis de li faritaj.
Li estis entombigita sur la tombejo Zorgvlied en Amsterdamo en la tombo de siaj gepatroj.
Giovanni Legrenzi
Giovanni Legrenzi (bapt. 12-a de aŭgusto 1626 en Clusone ĉe Bergamo; † 27-a de majo 1690 en Venecio) estis Itala komponisto.
Vivo
Sian unuan muzikan edukadon Legrenzi ricevis de sia patro, violonisto kaj komponisto. Jam en la aĝo de 19 jaroj Legrenzi 1645 estis dungita kiel orgenisto de la preĝejo Santa Maria Maggiore en Bergamo. Post kiam li estis ordinita en 1651, li ankaŭ laboris tie kiel pastoro. Kun la kapelestro Maurizio Cazzati same aktiva ĉi tie li praktikis intiman kunlaboron. Iliaj triosonatoj en la stilo de la eklezia sonato oni prezentis dum la mesoj.
El tiu ĉi epoko originas liaj unuaj komponaĵoj, kiuj montras lin ĝuste en la ĉambromuziko kiel antaŭulo de Arcangelo Corelli.
En 1656 li estis alvokita kiel kapelestro ĉe la Accademia dello Spirito Sancto en Ferrara. Tiun oficon Legrenzi plenumis ĝis 1665. Tie en Ferrara li komencis komponi ankaŭ sub la influo de Hippolito Bentivoglio. Inter 1665 kaj 1681 liaj agadoj nur ŝpareme estas dokumentitaj, sed eble li instruis ĉe la Venecia Ospedale dei Mendicanti iam dum tiu tempo. Legrenzi ĉiam reprovis ricevi pli bone dotitajn oficojn. Li vane kandidatiĝis en Venecio (1665), Milano (1669), Parma (1670), Bolonjo (1671), kaj la oficon de muzikisto ĉe la Franca kortego li ne povis alpreni pro malsaniĝo.
En 1671 Legrenzi setlis en Venecio. Tie oni alvokis lin en 1681 kiel vickapelestro de la katedralo Sankta Marko, kaj kvar jarojn poste li avancis al Maestro di capella [kapelestro].
En la aĝo de 64 jaroj Giovanni Legrenzi mortis la 27-an de majo 1690 en Venecio. Kun li Italio perdis unu el la grandaj komponistoj de la baroko.
Efiko
Legrenzi estis unu el la plej elstaraj komponistoj en Venecio dum la malfrua 17-a jarcento kaj li ege influis la evoluon de malfrubarokaj muzikaj ĝenroj en norda Ialio. Liaj verkoj ampleksas operojn, sakralan muzikon voĉkantan kaj diversspeca instrumentmuzikon. Inter liaj disĉiploj estis Francesco Gasparini, Antonio Lotti kaj Giovanni Varischino. Johann Sebastian Bach i.a. komponis fugon en B minoro por orgeno pri temo de Giovanni Legrenzi.
Brian Merriman
Brian MERRIMAN (Brian Mac Giolla Meidhre, naskiĝis en 1749, mortis la en Luimneach/Limerick) estis irlanda poeto kaj la lasta granda poeto kiu verkis en la irlanda lingvo ĝis la moderna renaskiĝo. Lia ĉefa verko, Cúirt an Mheán-Oíche, Esperante La Noktmeza Kortumo aperis en 1780. Oni tradukis ĝin dekfoje en la anglan, kiel The Midnight Court, dufoje en la germanan, kiel Das Mitternachtsgericht, kaj unufoje en Esperanton, fare de Albert Goodheir (Vulpo-Libroj, Lelystad, Nederlando, 1980). La verko entenas pasian pledon por la rajto de virinoj je kontentiga seksa vivo — vidu germanlingvan artikolon pri ĝi en Sean O Riain's Homepage.
En la libro Nova Esperanta Krestomatio (UEA 1991), en la sekcio "Internacia liriko", estas elĉerpaĵo de tiu granda poemo, sub la nomo "Sindefendo de junulino".
Balkana Ligo
La Balkana Ligo (aŭ alianco) estis militara kaj politika alianco inter Serbio, Bulgario, Grekio kaj Montenegro, ekfunkciante en 1912 kontraŭ la Osmana Imperio. Ĝia nomo estas bulgare Балкански съюз, serbe Балкански савез, greke Βαλκανική Συμμαχία.
La unua Balkana Ligo funkciis en 1866–68, kaj gvidis ĝin Miĥaelo la 3-a (Miĥail Obrenoviĉ), serba princo. Membroj de la ligo estis la serba, rumana, montenegra kaj greka registaro kaj unu bulgara revolucia organizo. Ili volis forpremi la turkojn el la Balkana duoninsulo, kaj unuigi la sudslavojn en unu ŝtato. La ligo planis organizitan atakon kontraŭ la turkoj, sed murdo de la princo Miĥaelo (10-an de junio 1868) detruis la ideojn kaj la ligon.
La duan ligon instigis malvenko de Turkio en 1911 fare de la italoj. La alianciĝon apogis la Rusa Imperio, baldaŭ komenciĝis la balkanaj militoj.
Jalová
Jalová (hungare Jármos (jArmoŝ)) aŭ pli frue Jalova estas rutena vilaĝo en Slovakio, en distrikto Snina.
Historio
La unua mencio okazis en la jaro 1568. Ĝi apartenis al nobelara familio el Humenné, poste al aliaj nobelaraj familioj. Ĝis Traktato de Trianon Jármos apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944.
Situo
Jalová troviĝas 10 km de Snina, fine de mallonga sakovojo, inter montoj 655 m kaj 547 m altaj, laŭ akvorezervujo Starina, en la ŝirma zono de Nacia parko Poloniny.
Graflando Tipperary
La graflando Tipperary aŭ  graflando Tiobraid Árann (Contae Thiobraid Árann) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita en la provinco Munster. Ĝia areo atingas.
La graflando famiĝas pro siaj puraj ĉevaloj (Coolmore Stud estas la plej granda ĉevalbredejo de la mondo) kaj siaj produktivaj terenoj.
Nord- kaj Sud-Tipperary
Ĉiuj registaraj oficejoj de Irlando partigas la graflandon laŭ du apartaj administraj areoj : Nord-Tipperary, kun Nenagh kiel ĉefurbo, kaj Sud-Tipperary, kun la ĉefurbo Clonmel. Tiu subdivido datiĝas de 1898.
Historio
Tipperary fariĝis mondkonata dum la Unua Mondmilito por la anglalingva kanto "It's a long way to Tipperary" (Estas longa vojo ĝis Tipperary), ĉar multaj irlandaj soldatoj en la brita armeo venis de la graflando.
En parto de Tipperary, Sulchóid (angle Solohead) komencis la Irlanda Milito de Sendependeco la 21-an de januaro 1919.
Neville Chamberlain
Arthur Neville CHAMBERLAIN (naskiĝinta la 18-an de marto 1869 en Birmingham, mortinta la 9-an de novembro 1940 en Heckfield, proksime de Reading en Hampshire) estis britia konservativa ĉefministro (la 28-a de majo 1937 - la 10-a de majo 1940). Lia nomo estas ligita precipe kun la politiko de cedoj, kiun li praktikis rilate al Germanio de Adolf Hitler, kongrue kun Lord Halifax.
Arthur Neville Chamberlain estis filo de Joseph Chamberlain, devene radikala liberalulo, kiu pli poste transiris al la konservativuloj kaj akiris postenon de ministro pri komerco kaj kolonioj, kaj malpli aĝa frato de Austen Chamberlain, ministro pri eksterlandaj aferoj (1924 - 1929), ricevinto de Nobel-premio.
Li rezignis pri la posteno de la ĉefministro la 10-an de majo 1940 post la invado de germanaj trupoj en Belgion, Nederlandon kaj Luksemburgion. Rezigninte li restis ĉefo de la konservativuloj, kaj tiel longe kiel lia sano permesis al li tion, li subtenis Churchill-on. La 6-an de novembro 1940 li mortis pro stomaka kancero. Li estas konata pro la fama frazo, kiun li diris en 1938 reveninte de la Munkena Konferenco: "Mi alportis al vi la pacon."
.com
.com (de la angla vorto commercial = komerca) estas interreta domajna nomo, la plej uzata ĝenerala domajno de plej alta nivelo. En oktobro 2006 ĝi enhavis pli ol 57 milionojn da adresoj. Ĝi estis inter la originaj domajnoj kaj establita jam en 1985. Nun ĝin administras firmao VeriSign. Unue ĝi servis nur al usonaj komercaj entreprenoj, sed intertempe uzas ĝin ankaŭ aliaj, kiuj celas renomon de usoneco aŭ agas en pluraj landoj.
Por precizigi la komercecon de landaj retadresoj pluraj landoj kreis sub-domajnon kun la sub-nomo "com" aŭ "co", ekzemple "com.br" por Brazilo, "co.jp" por Japanio kaj "co.uk" por Unuiĝinta Reĝlando.
Asfodelo
Asfodelo estas unukotiledona staŭdo kiu apartenas al la familio Ksantoroeacoj, antaŭ Liliacoj. La favora medio por plejpartoj el la specioj estas kalkoŝtona tero, kaj asfodeloj estas aparte kutimaj en la mediteraneaj regionoj, kvankam ankaŭ ekzistas alpa specio, A. albus kaj alia kiu plej ŝatas keltajn areojn kiel Bretonio aŭ Galegio: A. arrondeaui.
Pipro (genro)
Pipero (Piper el piperacoj) estas genro de plantoj - arbetoj, arbustoj, lianoj kaj herboj - kun alternaj, integraj aŭ lobaj, stipulohavaj folioj, kun malgrandaj floroj en spikoj aŭ grapoloj kaj kun fruktoj (beroj) globaj, unusemaj; tropika genro de ĉ. 2000 specioj, pluraj kultivataj en Suda Azio por produktado de pipro, precipe la nigra pipro.
Jekaterina Georgijevna Ponomarjova
Jekaterina Georgijevna Ponomarjova (cirile ; * 1887, † ?) estas homo kaj honora civitano de la germana urbo Hoyerswerda.
Jekaterina Ponomarjova estas patrino de la rusa soldato Pjotr Ivanovitŝ Ponomarjov, kiu mortis en aprilo 1945 dum batalo pri Hoyerswerda. Ŝi naskiĝis en Serov en montaro Uralo.
Jam ŝia edzo mortis en 1919 dum Civita Milito en Rusio. Poste ŝi sola kreskigis siajn du filojn, sed perdis ambaŭ dum la Dua Mondmilito.
En la ŝi 86-jaraĝa alvenis la stacidomon de Hoyerswerda kaj per germanlingva slipeto en mano serĉis la tombon de sia plej juna filo. Kiam ŝi trovis ĝin en la honora tombejo de Hoyerswerda, ŝi hejmenportis iom da tero.
Okaze de dua vizito la urba parlamento de Hoyerswerda distingis sinjorinon Ponomarjova per honora civitaneco en la.
Balistika misilo
Balistika misilo estas misilo kiu mempropulsas sin nur dum la komenca parto de sia trajektorio kaj ne uzas sian aerodinamikon por ŝanĝi sian trajektorion (ĉar sia movo baziĝas sur la leĝoj de balistiko). Ĉiuj ili uzas raketmotorojn kaj ĝenerale estas nomataj raketoj. Ili atingas altojn multe pli grandaj ol la krozmisiloj. Ili ne disponas de levofortaj mekanismoj ĉar la tuta vertikala puŝforto estas donita dum la lanĉo.
Pasarilla del Rebollar
Pasarilla del Rebollar estas vilaĝeto en la provinco de Avilo, en Hispanio.
Balistika misilo
La avantaĝoj de ĉi sistemo estas pli da rapideco dum vojo kaj multe pli da malfacileco por detrui ĝin.
Pasarilla del Rebollar
Ĝia distanco de la provinca ĉefurbo estas 30 kilometroj, kaj ĝi altas 1300 metrojn super marnivelo. La vilaĝo estas tre proksime al Monto de Gorria, kiu estas la pli alta el la Montaro de Avilo.
La loĝantaro konsistas el estas malpli ol 50 homoj.
Balistika misilo
La kosmaj raketoj estas raketoj kun diferenco, ke ili ne portas armilojn kaj estas pli grandaj ol la balistikaj misiloj.
Hodiaŭ la balistika misilo reprezentas la solan strategian malkuraĝigon ĉe plej multaj militfortoj; tamen iuj balistikaj misiloj estas adaptitaj por konvenciaj roloj, kiel la rusia Iskander aŭ la ĉina kontraŭŝipa balistika misilo DF-21D.
La V-2
La V-2 estis unuŝtupa, likvidfuela balistika raketo, evoluigita dum la Dua Mondmilito en Germanio. Germanio uzis ĝin kontraŭ Grand-Britio kaj Belgio. Post la Dua Mondmilito, la Sovetunio kaj Usono uzis la V–2-raketojn kaj germanajn spertulojn en sia raketa programo. V–2 raketo estis la unua, kiu atingis la kosmon.
Bukkeukseong
Timo antaŭ progreso de la nuklearmila programo de Nord-Koreio dum longa tempo mildiĝis danke al manko de misiloj, kapablaj liveri nordkoreajn nukleajn bombojn je mezaj kaj longaj distancoj. Tamen ankaŭ tiukampe la nordkoreaj militistoj atingas ĉiam pli grandajn sukcesojn. La Nord-Koreio testis balistikan misilon faritan por lanĉo el submarŝipo. La sudkoreaj militistoj supozis, ke temas pri la Bukkeukseong-tipo lanĉebla el submarŝipo. La lanĉo okazis en la maro apud la marborda urbo Vonsano en la provinco Kangŭon. Seulo asertas ke la misilo flugis ĉirkaŭ 450 kilometrojn, sed atingis altecon de 910 kilometroj, kio signifas ke ĝi estis lanĉita laŭ alta trajektorio kaj ke ĝia flugdistanco povus esti multe pli longa. Se ĝi flugus laŭ ordinara trajektorio kun la sama ŝarĝo, la plej longa flugdistanco de la misilo estus ĉirkaŭ 1900 kilometroj, do temas pri la mezdistanca (1000 ĝis 3500 km) misilo.
Ĵemajtia dialekto
La ĵemajtia estas dialekto de la litova lingvo parolata aparte en Ĵemajtio, la etnografia regiono kiu ampleksas la okcidenton de Litovio. La ĵemajtia dialekto (foje ankaŭ nomata ĵemajtia lingvo) signife kaj pli klare malsamas de la norma litova lingvo ol ĉiuj aliaj dialektoj.
Lingvistikaj diferencoj inter la ĵemajtia kaj la norma litova
La ĵemajtia malsamas de la norma litova lingvo laŭ fonetiko, vortaro kaj morfologio. Ankaŭ iuj verboformoj malsamas.
Multaj vortoj kaj parolturnoj komplete malsamas de la norma litova, ekzemple kiuocis - korbo (litove krepšys), tevs - maldika (litove plonas) aŭ a jebentas! - "ne povas esti!" (litove negali būti!).
Subdialektoj
La ĵemajtia dividiĝas al tri grandaj subdialektoj: norda, parolata en la regiono de la urboj Telšiai kaj Kretinga, okcidenta (nun preskaŭ elmortinta), parolata en regiono ĉirkaŭ Klaipėda, kaj suda, parolata en la regionoj de Varniai, Kelmė, Tauragė kaj Raseiniai.
Historie, la tri subdialektoj estas klasigataj pro la prononco de la litova vorto duona ("pano"). La parolantoj estas nomataj Dounininkai (de Douna), Donininkai (de Dona) kaj Dūnininkai (de Dūna).
Politika situacio
Ĵemajtio estas inter la etnografie plej puraj regionoj de la ŝtatoj, kaj en iuj municipoj pli ol 99.5 procentoj de la enloĝantoj denaske parolas la ĵemajtian dialekton. Dum la 1-a duono de la 19-a jarcento, kiam la okupanta Rusia Imperio malpermesis publikaĵojn en la litova lingvo, la regiono estis gvida centro de lingva kulturo (la enloĝantoj tradicie oponis leĝojn kontraŭ la litova lingvo).
Tamen nuntempe la ĵemajtia dialekto estas rapide malaperanta kiel multaj dialektoj de la mondo: ĝi ne estas oficiala lingvo en la loka lerneja sistemo, nur po unu magazino kaj radiostacio, sed neniu televida kanalo uzas ĝin. Apenaŭ ekzistas nova literaturo en la dialekto, kaj kvankam en la etnografia regiono Ĵemajtio tre multaj parolas kaj aŭde komprenas ĝin, ne ĉiuj bone scipovas bone legi ĝin. Tamen substrekendas ke ekzistas Vikipedia projekto en la ĵemajtia dialekto.
Elmigrado de parolantoj de la dialekto al aliaj regionoj de Litovio kaj enmigrado de neparolantoj en Ĵemajtion reduktis lingvokontaktojn inter la parolantoj kaj la fluecon de la lingvorego.
Ekzistas provoj de la ĵemajtia kultura asocio kontraŭlabori la malaperon de la dialekto. Kaj iuj lokaj iniciativoj subtenas tion: Ekzemple la konsilio de la urbo Telšiai starigas vojmontrilojn, kiuj uzas kaj la norman litovan kaj la ĵemajtian dialekton.
Ortografio
Ĉar antaŭe estis malfacile tajpi kaj presi tekstojn per tiuj nekutimaj diakritaj literoj, malnovaj dialektaj tekstoj uzis duoblajn literojn anstataŭ la supersignaj strekoj por longaj vokaloj: do aa por ā kaj ee por ē. Nun la ĵemajtia kultura asocio malkuraĝigas utiligi tiujn helpokonstruaĵojn kaj rekomendas uzi la verajn diakritajn literojn, kiuj alireblas en la komputila Unikoda literaro.
La alfabeto de la ĵemajtia dialekto (ėlguojė simple signifas "longa"):
Dara
La gloso Dara havas plurajn signifojn, inter aliaj:
80-a SAT-Kongreso 2007
La 80-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis apud Parizo, inter la 21-a kaj la 28-a de julio 2007.
Pli precize, ĝi okazis ambaŭflanke de la landlimo inter du urbetoj de la pariza ĉirkaŭurbo. La kongresantoj manĝis kaj dormis en Châtenay-Malabry, en la inĝeniera lernejo École Centrale kaj laboris en Antony, gastigate de la Universitata Restadejo Jean Zay, kie kutime loĝas studentoj pri socioscienco.
Laborkunsidoj
Danke la solviĝon de kelkaj financaj malfacilaĵoj, la kongresanoj povis serene pridiskuti diversajn proponojn por plivigligi la funkciadon de SAT per kolektiva laboro, i. a. per pliampleksigo de la redaktoskipo de Sennaciulo, starigo de plurpersona financa kontrolkomisiono, revigligo de SAT-rondoj en diversaj mondopartoj, starigo de skipo por esplori la eblojn produkti KD-version de PIV, kaj daŭrigo de la eldonlaboro komencita de la eldona fako kooperativa, kies unua libro - Mortopuno, faktoj kaj dokumentoj - aperis dum la kongreso.
La kongreso ankaŭ ebligis prezenton de la nova varbmaterialo de SAT-Amikaro, kies enhavo parte ŝuldiĝas al la diskutoj pri specifeco de esperanto-informado direkte al maldekstra publiko kadre de la Poresperanta Fako, de kelkaj jaroj.
Sociaj forumoj
Aldone al la internaj aferoj, la ĉefa kongresa temo estis Internacia Solidareco, pritraktita okaze de pluraj debatoj enkondukitaj per prelegetoj.
Soldatoj de Irlando
Fianna Fáil (elparolata [FI-ena fojl]; signifo en la irlanda: Soldatoj de Irlando aŭ Soldatoj de la sorto) estas politika partio en Irlando. Ĝin fondis Éamon de Valera en 1926, kaj ĝia nuna estro estas Micheál Martin. La antaŭa estro Brian Cowen ĝis marto 2011 estis la Taoiseach, la ĉefministro) de Irlando.
Dum la 20-a kaj la komenco de la 21-a jarcento ĝi estas la plej granda partio politika en la Irlanda Respubliko kun proksimume 72 000 membroj. Ĝi formis la registaron de Irlando dum sep periodoj ekde la sendependeco: 1932–48, 1951–54, 1957–73, 1977–81, 1982, 1987–94, kaj ekde 1997-2011. Antaŭ la parlamenta baloto de 2011 ĝi estis la plej granda nacia politika partio, aktuale ĝi konsistigas la trian plej grandan partion.
Post ĝia kreado, la partio el ekstremisma centra-maldekstra fariĝis la ĉefa partio de la lando, precipe centra, ekde la 1930-aj jaroj.
Marc Vanden Bempt
Marc VANDEN BEMPT (naskita la ) estas flandra esperantisto. Jam en junaĝo li aktivis en la Esperanto-movado, ekz. kiel ĉeforganizinto de la IJK 1982 en Loveno, por kiu li poste kompilis ankaŭ memorlibron.
Li estas matematikisto kaj informadikisto kaj laboris kiel analizisto kaj financa esploristo. Li konatiĝis ĉefe kiel aŭtoro de diversaj Esperanto-libroj kaj -broŝuroj, i.a. de la Asekura terminaro seslingva.
Li estas kunlaboranto de Monato, delegito de UEA kaj fakdelegito pri asekuro. Li loĝas apud Loveno en Winksele kaj estas aktiva membro de la loka Esperanto-klubo Esperanto 3000, nome de kiu li organizis en 2008, 2009, 2011 kaj 2013 la Lingvofestivalon Leuven (en la paraj jaroj de 1978 ĝis 2014 okazis festo pro la Semajno de Internacia Amikeco). Ekde 2016 li kunorganizas postsekvanton de la Lingvofestivalo sub la nomo HungaroMania.
Hot Space
Hot Space estas la dekdua muzikalbumo de la angla rokmuzika grupo Queen. Ĝi estis lanĉata en 1982 kaj estas produktita de Queen kaj Reinhold Mack. Ĝi enhavas la unuan muzikaĵon de Queen kunfaritan kun alia artisto (David Bowie), "Under Pressure". La muzikfilmo de la muzikaĵo "Body Language" ne estis montrata en MTV pro erotikeco.
La Laguna
San Cristóbal de La Laguna, nomata ankaŭ simple La Laguna, estas municipo sur insulo Tenerifo (provinco Santa Cruz de Tenerife en Hispanio). Ĝi situas en la nord-oriento de la insulo, en la valo de Aguere. La urbo estas sidejo de la Konsulta Konsilio de la Kanarioj. En 1999 Unesko deklaris ĝin Monda Kulturheredaĵo.
La municipo havas areon de 102,06 km², en januaro 2006 ĝi havis 142.161 loĝantojn. Kun la insula ĉefurbo ĝi apartenas al la aglomeraĵo Santa Cruz de Tenerife-La Laguna. La koordinatoj estas. Plej alta monto estas Pico del Inglés kun 980 m. La indiĝena nomo de la regiono estis Aguere [agEre]; ĝi estas ankoraŭ uzata en poezio kaj ĵurnalistiko.
Al la municipo apartenas flughaveno Los Rodeos, la pli norda el la du flughavenoj de la insulo. Sur ĉi tiu flughaveno en 1977 okazis la aviadila katastrofo de Tenerifo (la plej granda iam, escepte de 11-a de septembro 2001).
Esperanto
En la urbo Juan Régulo Pérez fondis eldonejon Stafeto kaj laboris ĉe Universitato La Laguna.
Kariba krizo
Kariba krizo (ankaŭ Kuba krizo) estis internacia politika krizo, kiu minacis ke ĝi superkreskos en nuklean konflikton. Ĝi eksplodis en la jaro 1962 sekve de dislokigo de sovetaj raketoj de meza pafdistanco sur Kubo. En la reago al tio Usono proklamis kvarantenon kontraŭ Kubo, kiu devis malebligi transporton de pluaj raketoj sur tiun ĉi teritorion. Tio sukcesis, ĉar la sovetaj navigaciiloj vere haltis sur limoj de la kvarantena zono. Post pluaj intertraktadoj estis forigitaj eĉ jam la instalitaj raketoj, Usono deviligis sin, ke ĝi ne atakos Kubon kaj ke ĝi deŝirigos siajn raketojn de meza pafdistanco el Turkio. Plua signifa sekvo de tiu ĉi krizo estis enkonduko de varmega telefonolineo inter Blanka domo kaj Kremlo.
Fono kaj kaŭzoj
La eventoj kondukantaj al tiu ĉi krizo estis okazantaj jam en la jaro 1952, kiam la potencon sur Kubo, subtenata de CIA, ekuzurpis diktatoro Fulgencio Batista. Preskaŭ tuj kreiĝis opozicio kontraŭ lia regado - ĝi formiĝis en Movadon de junularo de jarcento (Movado de la 26-a de julio), en kies frunton stariĝis la juna maldekstrule orientita juristo Fidel Castro, kiu pro sia opozicia agado restadis ankaŭ en malliberejo. Castro pli poste foriris en meksikian ekzilon, de kie li komencis organizi en la jaro 1957 partizanan militon kontraŭ la insula reĝimo.
En kulturo
La evento speguliĝis en pluraj verkoj. En la filmo Topaz de Alfred Hitchcock CIA spuras sovetiajn misilojn en Kubo helpe de loka spionino.
Carandaí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Barbacena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Seán Ó Ríordáin
Seán Ó Ríordáin (3-a de decembro 1917 – 21-a de februaro 1977) estis la plej eminenta irlandlingva poeto en la 20-a jarcento. Partoj el lia poezio estas ankaŭ tradukita al Esperanto far Meva Maron, en la libro 'Noktaj Papilioj', Esperanto-Asocio de Irlando, 1998.
Liaj poeziokolektoj:
Préachán
Tá mná na haoise seo Níos féile féna gcuid Ná bantracht óige an fhir: Trua cás an fhireannaigh A chaill a chumas fir Sara mbog an bhaineannach.
Virinoj malavare favoras nun kompare kun miaj junaj jaroj. La viro vere povras, kiu perdis viropovon antaŭ ĉi malsevero.
Cúl an Tí
Tá Tír na nÓg ar chúl an tí Tír álainn trína chéile Lucht ceithre chos ag siúl na slí Gan bróga orthu ná léine Gan Béarla acu ná Gaeilge.
Post la Domo
Pelmele belas la surpriz' malantaŭ l'dom: Mirlando. Kvarpieduloj sen ĉemiz', sen ŝuoj sur la plandoj, sen l'angla sen l'irlanda.
El la poemo 'Ní Ceadmhach Neamhshuim' (Indiferenton For!)
"... Níl áit ar fuaid na cruinne Nach ann a saolaíodh sinne."
"Cé acu is áille, focal nó cíoch?" "Kiu pli belas, vorto aŭ mamo?"
Esploro de lia prozo, plejparte verkita en la gazeto Irish Times: 'Cá bhfuil Éire? Guth an ghaisce i bprós Sheáin Uí Ríordáin' (Kie estas Irlando? La voĉo de heroeco en la prozo de Seán Ó Ríordáin), fare de Stiofán Ó Cadhla (Dublino: An Clóchomhar 1998).
Gómez Pereira
Gómez Pereira (1500 – ĉ. 1567) estis hispana filozofo, kuracisto, kaj humanisto de Medina del Campo. Profesie, li estis farmacisto, tamen li laboris en pluraj fakoj inkluzivante inĝenierarton kaj filozofion. En la fako de kuracado, li estis klara proponanto de la aplikado de empiriaj metodoj kaj la malakcepto de mezepokaj ideoj.
Martin Scorsese
Martin Scorsese (n. 17-an de novembro 1942) estas usona reĝisoro kun pli ol 4-jardeka kariero kiu gajnis Akademian Premion pro sia 2006-a filmo The Departed. Li estas ĉefe konata pro krimfilmoj pri la Mafio.
Andreo la 2-a (Hungario)
Andreo la 2-a (naskiĝis ĉirkaŭ 1177 – m. 1235) estis hungara reĝo (1205–35), kiu ellasis la Oran buleon en 1222. Andreo sekvis sur la trono post Ladislao la 3-a, kiu estis filo de lia frato, Béla la 3-a. Pro premo de la grandbienuloj, li devis fordonaci la reĝajn bienegojn, tiel la kortego malriĉiĝis kaj iĝis depende de la grandbienuloj, kiuj baldaŭ ĥaosigis la landon. La hungaraj ĉefnobeloj murdis en 1213 la reĝinon Gertrud de Meranio, la unuan edzinon de Andreo, ĉar ilin indignis la malŝparemo de Gertrudo kaj ties germanaj akompanantoj. Andreo gvidis kvar jarojn poste sensukcesan militiron al la Sankta Lando, kun 15.000-membra armeo. Post lia reveno, la baronoj devigis lin eldoni la Oran buleon, kiu iĝis grava fonto de la ordena konstitucio. La Ora buleo limigis la reĝajn rajtojn kaj privilegiojn, fortigis bazajn rajtojn de la nobeloj kaj etbienuloj, donis leĝajn rajtojn por ĉiu kaj promesis evoluigon de la monsistemo. Laŭ la Ora buleo, la nobeloj akiris rajtojn je tio, ke ili leĝe kontraŭstaru iun ajn reĝan dekreton.
Dum regado de Andreo, la Ordeno de germanaj kavaliroj venis en konflikton kontraŭ la reĝa kaj eklezia potencoj, kaj oni forpelis la ordenon el Hungario en 1225, post 14-jara posedo de partoj de Transilvanio.
Oni sanktigis filinon de Andreo, naskita de Gertrudo, kiel Sankta Elizabeto de Hungario.
Viliam Búr
Viliam BÚR, nomata Vilo (naskiĝis la 1-an de marto 1976 en Komárno), estas slovaka esperantisto, unu el la aktivaj membroj de Slovakia Esperanta Junularo.
Ekde 1982 li vivas en Bratislavo, kie li studis informadikon, pedagogion kaj psiĥologion ĉe la Komenia Universitato kaj poste dum tri jaroj instruis kiel gimnazia instruisto. Nuntempe li laboras kiel programisto. Viliam Búr estas ankaŭ fondinto de la slovaklingva versio de la Vikipedio kaj ĉefprogramisto de la DVD Esperanto Elektronike.
Li estas ankaŭ aktiva kiel verkisto de sciencfikcia literaturo. Aliaj liaj hobioj estas psiĥologio kaj homaj rajtoj. Lia esperanto-aktivado konsistas precipe el prelegoj ĉe konferencoj kaj seminarioj – li jam prelegis interalie ĉe IS, KAEST kaj kelkaj seminarioj de E@I kaj SKEJ. Li aparte famiĝis pro sia prelego pri internaciigo de komputilaj programoj.
Universitato La Laguna
Universitato La Laguna estas universitato en San Cristóbal de La Laguna en Tenerifo, la plej malnova universitato de la Kanarioj, same tiu kun plej multaj studentoj. Ĝi nun okupas ses ejojn: Central, Anchieta, Guajara, Campus del Sur, Santa Cruz de Tenerife kaj Ofra. Estas kelkaj pliaj universitataj konstruaĵoj, ekzemple de la beletra fakultato kaj pri naviga scienco, por la rektorejo kaj la vicrektorejoj.
En tiu ĉi universitato aktivis Juan Régulo Pérez. En 2015, la Universitato de La Laguna estis inkluditaj en la ranking de la pli bonaj 500 universitatoj en la mondo. Aliflanke, ĝi ankaŭ estas konsiderita kiel la unua universitato en Hispanio en scienca kunlaboro.
Eklezia universitato de Sankta Aŭgusteno
La originoj de la universitata aktivado en la Kanarioj reiras al la jaro 1701, kiam establiĝis centro de superaj studoj de aŭgustena religio en urbo La Laguna. Ĝian evoluon karakterizas serio de dispozicioj kaj nuligoj, kiuj alternas ekde 1744, kiam papa buleo deklaris tiun ĉi centron al eklezia universitato de Sankta Aŭgusteno, universitato, kiu tamen neniam ekaktivis.
Universitato de Sankta Ferdinando
En 1792 reĝa dekreto de Karlo la 4-a kun dato de la 11-a de marto ordonis la kreadon de unua literatura universitato de la kanaria arkipelago en la tiama ĉefurbo de Tenerifo. Tamen la politika agito ekde 1793 malhelpis la efektivan establadon. Kiam la burbona dinastio reakiris la regpovon, Ferdinando la 7-a reprenis la malnovan defion havi unu superan centron en la kanaria insularo (anstataŭ du, en Tenerifo kaj Gran Canaria). Provante trankviligi la inter-insulan rivalecon li en 1816 diktis novan reĝan dekreton, establi en urbo San Cristóbal de La Laguna universitaton kun la samaj privilegioj, esceptoj kaj rajtoj, kiujn ĝuas la aliaj de la regno, kaj ke tiu universitato nomiĝu Universitato de Sankta Ferdinando. Por tio la kolegiejo de la Societo de Jesuo de La Laguna transformiĝis al la ĉefa sidejo de la literatura universitato de Sankta Ferdinando, kiu malfermis siajn pordojn kiel akademia institucio je la 12-a de januaro 1817.
Sed baldaŭ la konstruaĵo montriĝis malsufiĉa por la kreskanta studentaro, kaj en decembro 1821 komenciĝis parta transiro de la universitato al la konvento de Sankta Aŭgusteno, kie la studentoj kunvivis kun la religia komunumo, ĝis ke fine en 1837 la tuta konvento estis dediĉita al universitata aktivado, per leĝo de Juan Álvarez Mendizábal, kiu implicis la perfortan forigon de la monaĥoj de la ordeno.
Carmo de Minas
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Carmo do Cajuru
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Divinópolis. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Historio
La urbo estis fondita la 27-an de decembro 1948.
Dara (distrikto Snina)
Dara estas eksa rutena vilaĝo en orienta Slovakio. La teritorio de vilaĝo kuŝas en distrikto Snina. Unua skribaĵo pri vilaĝo estas de jaro 1598. Dum historio la vilaĝo apartenas origine al noblaj familioj de Humenné, poste al kelkaj aliaj noblaj familioj.
Nun la teritorio estas en la Nacia parko Poloniny kaj katastro de vilaĝo apartenas al vilaĝo Stakčín.
Vidu ankaŭ
Eksaj slovakaj vilaĝoj
Andreo la 3-a (Hungario)
Andreo la 3-a de Hungario (naskiĝis ĉirkaŭ 1265 – m. 14-an de januaro 1301, Buda) estis la lasta reĝo el la Arpad-dinastio, kiu luktis por restarigo de la leĝa ordeno kaj reĝa potenco kontraŭ la baronoj.
Lia patrino estis Tomasina Morosini, el familio de venecia doĝo, Andreo plenkreskis en Italio. Li provis akiri la hungaran tronon en 1278, sed sensukcese. Komence de 1290, li denove provis akiri la tronon, sukcese. La 10-an de julio, la kumanoj murdis la hungaran reĝon Ladislaon la 4-an kaj Andreo estis kronita la 23-an de julio fare de ĉefepiskopo de Esztergom, nome Lodomér.
Li venkis la Habsburgan Alberton en 1291, apud Vieno. Post tio, li venis konflikton en la baronaj familioj (ĉefe Kőszegi-oj, kiuj en 1278 apogis lian surtroniĝon, sed nun – laŭ la packontrakto- oni devis detruigi ties fortikaĵojn), en la lando regis internaj bataloj. Andreo venkis en 1296 la Kõszegi-familion, interpaciĝis kun Habsburga Alberto (1297) kaj edzinigis ties filinon Agneson.
En 1298 mortis lia plej grava apoganto, ĉefepiskopo Lodomero, tiel la planitajn reformojn li ne povis efektivigi. Kvankam li eldonis dekreton en 1298 pri privilegioj de la nobeloj, pri situo de la nobelaro kaj eklezio, tio ne fortigis lin.
Li havis unu filinon (Elizabeto) el la edzeco kun pola princino Fenenna. Lia morto signifis formorton de la Arpad-dinastio je vir-branĉo.
Carmo da Mata
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Oliveira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn: