cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amsterdam Lelylaan (stacidomo)
Amsterdam Lelylaan estas duaranga fervoja stacidomo de Amsterdamo en Nederlando. Ĝi situas en kvartalo "Slotervaart" de arondismento "Amsterdam-West", proksime al "Rembrandtpark". Ĝi estas priservata samtempe de trajnoj de Nederlandse Spoorwegen, kaj de Metroo de Amsterdamo de GVB. Ĝi malfermiĝis la, kaj troviĝas sur linio Centraal Station-Sloterdijk-Schiphol kiu estas la plej vizitata el la lando de milionoj da vojaĝantoj jare.
Gravito
La formulo de Neŭtono
En 1798 Henry Cavendish sukcesis eksperimente mezuri la denson de Tero, el kiu eblas kalkuli la gravitan konstanton G. Ne estas certe, ĉu tiun kalkulon li faris.
La ĝenerala teorio de relativeco
La gravitoteorio de Neŭtono estas limkazo (por malgrandaj rapidecoj kaj relative malgrandaj masoj) de la ĝenerala teorio pri relativeco de Albert Einstein (Ejnŝtejno). La lasta speciale gravas por la priskribo de la kosmo, ĉar por grandaj distancoj la gravito estas la dominanta forto.
Deutsches Museum (Munkeno)
Situo
Krom la tri muzeaj konstruaĵoj sur la insulo ekzistas tri filiaj lokoj:
Gravito
La ĝenerala teorio de relativeco
La diferenco inter la du teorioj, la neŭtona kaj la ejnŝtejna, estas sur Tero neglektebla. La ejnŝtejna teorio tamen estas la nura, kiu klarigas fenomenon malkovritan de astronomoj en la 19-a jarcento: la longa akso de la orbito de Merkuro ne havas konstantan direkton, sed turniĝas; do ĝia punkto plej proksima al la Suno, la perihelio, moviĝas ĉirkaŭ la Suno. Tiun fenomenon ne klarigas la neŭtona teorio; astronomoj tial unue kredis, ke ĝin kaŭzas nekonata planedo, nomata Vulkano.
Limoj de la nunaj teorioj
La ejnŝtejna teorio de relativeco estas, kvankam malsama al niaj ĉiutagaj spertoj, tute determina; ĝi permesas kalkuli el datenoj por iu tempo datenojn por alia (antaŭa aŭ posta) tempo. El la kvantuma fiziko oni tamen scias, ke almenaŭ en tre malgranda skalo la mondo ne estas determinisma; do la teorio de ĝenerala relativeco ne povas esti ĝusta je malgrandega skalo. Inverse la kvantuma fiziko ne konsideras la relativecon de rapidoj; do ĝi ne povas esti ĝusta je grandegaj rapidoj. Fizikistoj esperas trovi kvantum-gravitan teorion, kiu kunigas la du aspektojn.
Se la gravito estas priskribebla per iu kvantuma kampa teorio (kvantuma gravito), la gravitono (partiklo, kiu ĝis nun nur estas hipotezo) devas ekzisti. Tiam la gravitono rolas simile kiel la fotono en la elektromagneta interefiko.
Baza fiziko
La gravito estas senkontakta interefiko, ekzemple la altiro inter Suno kaj Tero efikas tra la vakuo. Tiel ĝi similas al la elektromagneta interefiko, kiun (ĉar pli forta) oni jam povas rimarki en malgrandaĵoj (ekzemple magneto, elektra motoro, atomoj, molekuloj).
La gravito estas la plej malforta el la kvar fundamentaj fortoj, tamen por grandaj distancoj ĝi estas la sola efika forto, ĉar
Laŭ Neŭtono la gravito estas malproksima forto. Tio signifas, ke ŝanĝo en la fonto tuj efikas en la tuta spaco. Male, ŝanĝo en elektromagneta kampo disvastiĝas nur kun rapideco de lumo – temas pri proksima forto.
En la speciala teorio de relativeco, tuja disvastiĝo problemas pro la relativeco de samtempeco. Tial Albert Einstein formulis sian ĝeneralan teorion de relativeco, laŭ kiu la gravito kaŭzas kurbecon de la spacotempo, kiu disvastiĝas maksimume same rapide kiom la lumo. Vidu pri gravitokampo.
Tajda forto
Ĉar la forto de gravito dependas de la distanco, ĝi malsame efikas al diversaj partoj de objekto. El tio rezultas tajda forto, kiu ricevis sian nomon de la regulaj leviĝo kaj malleviĝo de la surfaco de la oceanoj. Tiun moviĝon kaŭzas la fakto, ke la al-luna flanko de la Tero spertas pli fortan gravitan altiron ol la alia; la Luno fortiras la siaflankajn oceanojn de la Tero kaj la Teron de la aliflankaj oceanoj.
En iom granda objekto tajda forto povas esti konsiderinda kaj eĉ kaŭzi ĝian disiĝon. Ekzemple la kometo Shoemaker-Levy 9 en 1994 tre proksimiĝis al Jupitero kaj estis disŝirita de tajda forto. La marsa luno Fobo estas tiom proksima al Marso, ke ĝia propra gravito ne povus kunteni ĝin; ĝi kunteniĝas nur pro sia solida konsisto kaj diskrevus, se ĝi estus likva.
Gravito sur Tero
Sur Tero laŭ sia difino, la gravito sur la tera surfaco estas:
De tiu formulo, oni deduktas la teran gravitan akcelon:
kiu valoras ĉirkaŭ 9,81 m/s². Ĝi tamen ne estas ĉie egala, pro tri kialoj:
Lokaj masoj, ekzemple montoj, ordinare ne havas grandan influon al la gravita forto, sed povas influi ties direkton, kiu do ne ĉiam estas tiu al la tera centro. Grandaj montaroj, kiaj Himalajo aŭ la sudamerikaj kordileroj, ja kaŭzas pli grandan graviton.
Astronomio: Gravita lensado
La gravito de fora kosma objekto kutime estas tro malforta por rekta mezurado. Ĝi tamen kurbigas la spacon kaj tiel influas la lumon, kiu venas de steloj malantaŭ la objekto. Tiel eĉ povas esti, ke unu stelo aperas en du (proksimaj) lokoj sur la ĉielo. Se temas pri varianta stelo, povas esti, ke ĝi aperas en malsamaj statoj, ĉar la vojoj de la lumo estas malsame longaj.
Per gravita lensado eblas konkludi pri la pozicio de la lensanta objekto, kvankam ĝi estas malluma kaj ne rekte observebla.
Kvankam astronomoj jam antaŭe konsciis pri la eblo de gravita lensado (Ejnŝtejno priskribis ĝin en 1936), la unua efiko de tia lensado estis trovita nur en 1979, la "ĝemelaj kvazaroj", kiuj fakte estas nur unu kvazaro.
Gravita kampo
Gravita kampo estas fizika grando, aŭ skalara aŭ vektora, kiu estas funkcio de gravito laŭ loko kaj tempo.
Flago de Martiniko
La serpentoflago de Martiniko havas neniun oficialan statuson sur la insulo. Ĝi estas historia flago originanta el edikto emisiita la 4-an de aŭgusto 1766, precizigante ke ŝipoj de la francoj: kaj de Martiniko kaj Sankta Lucio devus hisigi version de la franca flago, kiu en la tempo estis blanka kruco sur blua kampo, kun L-formaj (por Lucio) serpentoj en ĉiu kvartalo de la kruco.
Akirado de lingvaĵo
Pri la akirado de lingvaĵo (lernado de la unua lingvo en la vivo) oni devas pripensi la malsamajn teorion, la malsamecon de individuoj kaj la hipotezon de ekzisto de sojla periodo al ĝi.
(19519) 1998 WB8
(19519) 1998 WB8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Akirado de lingvaĵo
La origino kaj akirado de la reguloj de produktado de lingvaĵo estas objekto de multaj disputoj, tiel rilate al ĝia naturo (kognitiva aŭ specife lingva) kiel al ĝia lernado (denaska aŭ lernata en la socia medio). Laŭ multaj autoroj, la lingvaĵo implikas funkcion simbolan antaŭan al ĝi, kiu materiiĝis en la malsamaj sistemoj de signoj, kiuj estas rezulto de la unuigo hazarda de la signifanto al ĝia signifato. Tiu sistemoj de signoj de la lingvaĵo kombinas, siavice, aspektojn emociajn kaj afekciajn, kiuj esprimas la agon, rilaton au interagadon de la parolanto rilate lian mesaĝon, kaj volas influi sur la aŭdanto.
Teorioj
Oni povas distingi du teoriojn pri la akiro:
La lernteorio de la lingvaĵo aplikas al konduto lingva la samajn principojn proponitajn por klarigi la akiradon de la konduto nelingva, kaj diras ke la akirado de lingvaĵo obeas al la principoj de la fortigo (konfirmo) kaj la kondiĉado. Laŭ Skinner, la konduto lingva povas esti regata per uzo de fortigoj kaj stimuloj diskriminivaj, kaj la respondoj fortigitaj ripetiĝu sendefekte en la estonteco.
La aplikado de la principoj de la teorio de la lernado al la kampo de la lingva konduto ricevis fortajn kritikojn. En la centro de la polemiko estas Noam Chomsky, ĉefa reprezentanto de la teorio denaskista, kiu proponas la ekziston de "denaska mekanismo", kiu rolas baze en la lingvaĵo. Oni sugestas, ke la homoj naskiĝas kun denaska ("ennaskita") lingva kapablo, kiu aperas ĉefe el la proceso de la maturiĝo de la cerbo. La homa cerbo havas en sistemo neŭrona la mekanismon de akiro de lingvaĵo, kiu permesas la komprenon de la strukturo de lingvaĵo kaj proponas strategiojn kaj teknikojn de gepatra lingvo. La penso de Chomsky supozas, ke la menso de la infano estas preparita por procezi la karakteron de la homa lingvo, kreante specon de transforma gramatiko de la gepatra lingvo. Sed tio ne signifas, ke la sistemo mem estas denaska, sed ke la infana kapablo lerni lingvon estas denaska.
La vidpunkto de Chomsky ankaŭ havas kritikantojn, ĉefe inter la teoriistoj de ĝenerala lernado. Unu el la plej fortaj kritikoj estas la malsamecoj inter la individuoj rilate al la lernado de lingvoj.
Marco Cappato
Marco Cappato (naskiĝis la 25-an de majo 1971 en Milano) estas itala politikisto de la partio Italaj radikaluloj (itale Radicali Italiani). Laŭ la stato de junio 2016 li estas la partia prezianto.
NGC 2435
NGC 2435 (aliaj indikoj — UGC 3996, MCG 5-19-2, ZWG 147.62, ZWG 148.4, PGC 21676) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Marco Cappato
Li finis la mezlernejon per humanisma abituro kaj studis ekonomikon. Poste li laboris kiel respondeculo pri komunikado en komerca firmao kaj kiel dumtempa dungito de la frakcio de la tiutempa Radikala Partio de Italio en la Eŭropa Parlamento.
NGC 2435
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marco Cappato
Li estis partia sekretario de la movado Club Pannella Riformatori, kasisto de koordina movado favora al laŭleĝigo de drogoj, reprezentanto de la partio ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kaj partia kunordiganto. En la periodoj 1999 ĝis 2004 kaj 2006 ĝis 2009 li estis membro de la Eŭropa Parlamento.
La brusela semajna gazeto European Voice en 2002 elektis lin "Eŭropano de la Jaro".
Rilatoj al Esperanto
La 12-a de februaro 2004 li kiel eŭropa parlamentano metis skriban demandon (E-0537/04) al la Eŭropa Komisiono. La titolo estis "La rolo de Esperanto por la protektado de efika samtraktado de la lingvoj". Li menciis, ke okaze de parlamenta diskuto la 13-an de januaro samjare la tiama EU-komisionanino Viviane Reding deklaris, ke "la multlingveco inkluzivigu ankaŭ tiujn el niaj lingvoj, kiuj ne estas oficialaj lingvoj, sed neniukaze Esperanton, ĉar ni jam disponas pri sufiĉe da vivantaj lingvoj kun problemoj, por plie krei artefaritajn lingvojn". Li demandis inter alie: "Ĉu la Komisiono volas premi la membroŝtatojn - aŭ mem zorgi pri tio - sekvi la alvokon de la Ĝenerala Konferenco de Unesko (23 C/114), laŭ kiu oni enkonduku lernprogramon pri la lingvoproblemo kaj Esperanto en la lernejoj kaj superaj institucioj de klerigado?"
En sia respondo de la 19-a de marto 2004 sinjorino Reding nome de la EU-Komisiono respondis rilate al la Unesko-alvoko, ke laŭ la EU-traktato la Eŭropa Komunumo strikte respektu en la kampo de klerigado "la respondecon de la membroŝtatoj por la enhavo de la instruado kaj la elformado de la kleriga sistemo same kiel por la multeco de iliaj kulturoj kaj lingvoj". Laŭ la respondo la EU-Komisiono ne intencas, entrepreni apartajn iniciatojn por la enkonduko de "lernprogramo pri la lingvoproblemo kaj Esperanto en la lernejoj kaj superaj institucioj de klerigado".
Vidu ankaŭ
Ĉapitro "Esperanto" de la artikolo "Lingvoj de la Eŭropa Unio"
Eksteraj ligiloj
Koncizaj informoj pri li en la retejo de la Eŭropa Parlamento jen itale, angle, france, germane, hispane kaj en la aliaj oficialaj lingvoj de la parlamento
Parlamenta seminario pri lingva diskriminacio en EU, Libera Folio.
Arnoldus Mylius
Arnold Myllius (1540-1604) estis germana libristo kaj eldonisto en Kolonjo, kiu publikigis, inter 1586 kaj 1604, ĉirkaŭ 200 librojn. Li eniris en la librokomercon pere de Arnold Brickmann, kie li lernis la oficon, edziĝis kun Barbara Birckmann, kaj kontinuis la negocon. Li estis amiko kaj partnero de Christoffel Plantijn kiu kelfoje ricevis de Milyus paperon kaj pagon de siaj funkciuloj. Mylius reviziis la verkon Geografion de Ptolomeo, latine tradukita de Willibald Pirckheimer (1470-1530) kaj publikigita de Gerardus Mercator (1512-1594).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Epicteti_Enchiridion_Latinis_versibus_adumbratum_(Oxford_1715)_frontispiece.jpg| Epikteto (55-135) Claudius_Ptolemaeus.jpg| Klaŭdo Ptolomeo (87-150) Willibald Pirckheimer MET 53528.jpg| Willibald Pirckheimer (1470-1530) Hinsbeck_kirche.JPG| Arnold Birckmann (m. 1541) Peuerbach-Theoricarum-1515.png| Georgius Purbachius (1423-1461) GerhardMercator.jpg| Gerardus Mercator (1512-1594) Jer%C3%B3nimo_Zurita.jpg| Hieronimo Zurita (1512-1580) Peter Paul Rubens - Christoffel Plantin - WGA20356.jpg| Christoffel Plantijn (1520-1589) Abraham_Ortelius_Color.jpg| Abraham Ortelius (1527-1598) Francisco_de_Toledo_Virrey.jpg| Francisco de Toledo (1532-1596) Three_churches_in_Delft,_The_Netherlands.JPG| Christiaan van Adrichem (1533-1585) Franciscus_Raphelengius.jpg| Franciscus Raphelengius (1539-1597) Juste Lipse.jpg| Justus Lipsius (1547-1606) Arnoldus_Buchelius_(1614).jpg| Arnoldus Buchelius (1565-1641) K%C3%B6ln_Panorama.jpg| Hermann J. Hartzheim (1694-1763) </Gallery>
Sofistoj
Sofisto (en greka: σοφιστής, sofistes) estis instruisto en Antikva Grekio en la 5-a kaj 4-a jarcentoj a.K.. Sofisto specialiĝis en unu aŭ pliaj fakoj, kiel filozofio, retoriko, muziko, atletiko kaj matematiko. Ili instruis areté – "virto" aŭ "elstareco" – ĉefe al junaj ŝtatestroj kaj nobeloj.
Dialektiko
Dialektiko, konata ankaŭ kiel dialektika metodo, estas diskurso inter du aŭ pliaj personoj tenantaj diferencajn vidpunktojn pri temo sed dezirantaj establi la veron pere de raciaj argumentoj. La termino estis popularigita de la sokrataj dialogoj de Platono sed la leĝo mem estis centra por la okcidenta kaj hindia filozofio ekde antikva historio.
La termino dialektiko ne estas sinonima kun la termino debato. Dum en teorio debatantoj ne estas necese emocie investintaj en sia vidpunkto, praktike debatantoj ofte montras emocian memdevigon kiu povas esti racia juĝo. Debatoj ne estas venkitaj pere de kombino de persvado de la kontraŭanto, pruvante ke la propra argumento ĝustas, aŭ pruvante ke la argumento de la kontraŭanto malĝustas. Debatoj ne necese postulas tuj identigi klaran venkinton aŭ malvenkinton; tamen klaraj venkintoj estas ofte determinita ĉu de juĝo, jurio, aŭ grupa interkonsento. La termino dialektiko estas ankaŭ ne sinonima kun la termino retoriko, nome metodo aŭ arto de diskurso kiu intencas persvadi, informi, aŭ motivigi aŭskultantaron. Konceptoj, kiaj "logos" aŭ racia alvoko, "pathos" aŭ emocia alvoko, kaj "ethos" aŭ etika alvoko, estas intence uzataj de retorikistoj por persvadi aŭskultantaron.
Sofistoj
Inter plej gravaj sofistoj menciindas Protagoro, Gorgio kaj aliaj. Ĉar sofistoj ĝenerale ricevis monon pro siaj laboroj, ili ricevis kritikojn, kaj por la estontecoj estis konsideritaj kiel falsaj filozofoj kiu uzis sofismojn, nome falsajn argumentojn.
Dialektiko
La Sofistoj instruis aretē (ἀρετή, kvalito, elstaro) kiel plej alta valoro, kaj determinanto de la personaj agoj en la vivo. La Sofistoj instruis artan kvaliton en oratoreco (motivado pere de parolado) kiel metodo montri aretē. Oratoreco estis instruita kiel arta formo, uzata por plezurigi kaj influi aliajn personojn pere de elstara parolado; tamen la Sofistoj instruis al lernantoj serĉi aretē en ĉiaj klopodoj, ne sole en oratoreco.
Sokrato favoris veron kiel plej alta valoro, proponante ke ĝi povus esti malkovrita pere de racio kaj logiko en diskutado: tio estas, dialektiko. Sokrato valorigis raciecon (alvoko al logiko, ne al emocio) kiel ĝusta rimedo por persvado, nome la malkovro de vero, kaj la determinanto por la persona agado. Por Sokrato, vero, ne aretē, estis la plej granda bono, kaj ĉiu persono devus, super ĉio, serĉi veron por gvidi la personan vivon. Tiele, Sokrato kontraŭis la sofistojn kaj ties instruado de retoriko kiel arto kaj kiel emocia oratoreco postulanta nek logikon nek pruvon. Diferencaj formoj de dialektika raciigo aperis laŭlonge de la historio el la Indusa areo (Granda Hindio) kaj Okcidento (Eŭropo). Tiuj formoj estas la Sokrata metodo, Hindua, Budhisma, Mezepoka, Hegela dialektikoj, Marksismo, Talmudismo, kaj Nov-ortodoksismo.
Rusa skolo
Kelkaj rusaj verkistoj de la sama periodo (ili ne havis saman stilon): Eŭgeno Miĥalski, Nikolao Hohlov, Vasilij Eroŝenko, Vladimir Varankin kaj Ernest Drezen.
Dialektiko
Resumo rilate al Hegelo
Laŭ PIV dialektiko estas arto esplori la verecon de opinioj, kaj provi difini la veron per metoda rezonado kaj diskutado; tiu metodo, konata de la helenaj filozofoj, estis renovigita de Hegelo. Nome teorio, prenita ĉe Hegelo kaj uzata de Markso kaj lia skolo, por klasifiki la historiajn faktojn kaj por klarigi la evoluon de la realo, rigardata kiel unuiĝo kaj batalado de kontraŭstarantoj, kaj konstanta transiro de iu difinita ekvilibro, nomata tezo, al rompiĝo de ekvilibro, nomata antitezo, ĝis stariĝas nova ekvilibro, nomata sintezo. Tiele PIV tute kongruigas sian rigardon al la hegeldevena teorio.
Klasika filozofio
Laŭ Kant, la antikvaj grekoj uzis la vorton "dialektiko" por signifi la logikon de falsa aspekto aŭ ŝajno. Por antikvoj, "ĝi estis nenio sed la logiko de iluzio. Ĝi estis sofisma arto veni al persona nescio, eĉ al personaj intencaj trukoj, nome la ekstera aspekto de vero, per imitado de la serioza, akurata metodo kiun logiko ĉiam postulas, kaj per uzado de ties temaro kiel ŝirmilo por ĉiu malplena aserto."
En klasika filozofio, dialektiko (διαλεκτική) estas formo racii bazita sur dialogo de argumentoj kaj kontraŭ-argumentoj, defendante propoziciojn (tezoj) kaj kontraŭ-propoziciojn (kontraŭtezoj). La rezulto de tia dialektiko povus esti la malakcepto de elstara propozicio, aŭ de sintezo, aŭ kombino de kontraŭantaj asertoj, aŭ kvalita plibonigo de la dialogo.
Krome, la termino "dialektiko" ŝuldas multon de sia prestiĝo al sia rolo en la filozofoj de Sokrato kaj Platono, en la greka klasika periodo (5a al 4a jarcentoj a.K.). Aristotelo diris ke estis la antaŭ-sokrata filozofo Zenono de Elajo kiu inventis la dialektikon, el kiu la dialogoj de Platono estas ekzemploj de la sokrata dialekta metodo.
Sokrata dialogo
Vidu Sokrata metodo, Epistemologio (vorto) En la dialogoj de Platono kaj de aliaj sokratanoj, Sokrato klopodas ekzameni la personajn kredojn, foje eĉ la unuajn principojn aŭ premisojn laŭ kiuj ĉiuj el ni racias kaj argumentas. Sokrato tipe argumentas per kruc-ekzamenado de la postuloj kaj premisoj de sia kunparolanto por elŝarki kontraŭdiron aŭ malkongruoj inter ili. Laŭ Platono, la raciisma lokigo de erarkvantoj trovas la pruvon de kontraŭtezoj. Tamen, kvankam tiu celo estas grava, la ĉefa celo de la sokrata agado ŝajnas plibonigi la animon de la kunparolantoj, liberigante ilin el neagnoskitaj eraroj.
Por ekzemplo, en la dialogo Eŭtifro, Sokrato petas al Eŭtifro havigi difinon de pieco. Eŭtifro respondas ke piulo estas tiu kiu estas amata de dioj. Sed, Sokrato montras ankaŭ ke Eŭtifro interkonsentas ke la dioj estas kverelemaj kaj ke ties kvereloj, kiel homaj kvereloj, temas pri aferoj de amo kaj malamo. Tiele, Sokrato argumentas, ke almenaŭ unu afero ekzistas, nome ke kelkaj dioj amas sed aliaj dioj malamas. Denove, Eŭtifro konsentas. Sokrato konkludas ke se la difino de Eŭtifro pri pieco estas akceptebla, tiele devas ekzisti almenaŭ unu afero kiu estas kaj pia kaj malpia (ĉar ĝi estas kaj amata kaj malamata de dioj)—kion Eŭtifro akceptas kiel absurdo. Tiele, Eŭtifro kondukas onin per la realigo de tiu dialektika metodo al la rezulto ke lia difino de pieco ne estas sufiĉe singnifenhava.
Por ekzemplo, dialektiko okazas inter Sokrato, la Sofisto, Gorgias, kaj la du viroj, nome Polus kaj Kalikles en la verko de Platono nome Gorgias. Ĉar la vera celo de Sokrato estis atingi veran sciaron, li estis eĉ dezirante ŝanĝi siajn proprajn vidpunktojn por alveni al la vero. La fundamenta celo de dialektiko, en tiu instanco, estis establi precizan difinon de la temo (tiuokaze, retoriko) kaj per la uzado de demandaro kaj respondaro, faras la temon eĉ pli preciza. Ĉe Gorgias, Sokrato atingas la veron per starigo de serio de demandoj kaj revene, ricevado de mallongaj, klaraj respondoj.
Sokrato demandas al Gorgias ĉu tiu kiu lernis ĉarpentadon estas ĉarpentisto, kaj se tiu kiu lernis muzikon estas muzikisto, kaj ĉu tiu kiu lernis medicinon estas kuracisto, kaj tiele plu. Gorgias iel aŭ alie respondas "jes," al ĉiuj tiuj demandoj. Sokrato poste pluas per demando al Gorgias ĉu li kredas ke justulo ĉiam deziras fari tion kio estas justa kaj neniam intencas fari maljustecon. Denove, Gorgias respondas, "jes." Sokrato poste venas al la fakto je antaŭe en sia konversado Gorgias asertis, ke retorikistoj estas justuloj. Gorgias konsentas. Siavice, Sokrato kontraŭdiras la asertojn de Gorgias, ĉar Gorgias subkomprenis ke se retorikulo uzas retorikon por maljustaĵojn, la instruisto ne devas esti erara. Se tio estus okazanta, tiam retorikulo ne estus fakte justulo. Sokrato malkovris la malkongruecon en la asertoj de Gorgias kaj finas la diskurson per aserto ke "estos granda kvanto de disputo, antaŭ alveni al la vero de ĉio tio."
Tiu ekzemplo pruvas kiel dialektiko estas uzata kiel metodo manovri personojn en kontraŭdiro de siaj propraj tezoj. Raciigita argumentara diskurso pluiras al establado de la vero. Dialektiko, dissimile al debatoj, nature venas al fino. La vera vero alvenos kaj kontraŭdiro malpliiĝos.
Estas alia interpretado de dialektiko, nome kiel metodo de intuicio sugestita en La Respubliko. Simon Blackburn verkis ke dialektiko en tiu senco estas uzata por kompreni "la totalan procezon kleriĝadi, kie la filozofo estas edukita tiele por atingi sciaron de la suprema bono, nome la Formo de la Bono".
Mezepoka filozofio
Logiko, kiu povus esti konsiderita inkludanta dialektikon, estis unu el la tri liberalaj artoj instruitaj en mezepokaj universitatoj kiel parto de la Trivium; la aliaj elementoj estis retoriko kaj gramatiko.
Bazite ĉefe sur Aristotelo, la unua mezepoka filozofo kiu laboris pri dialektiko estis Boetio (480–524). Post li, ankaŭ multaj aliaj skolastikaj filozofoj faris uzon de dialektiko en siaj verkoj, kiel Abelardo, William de Sherwood, Garlandus Compotista, Walter Burley, Roger Swyneshed, Vilhelmo de Okhamo, kaj Tomaso de Akvino.
Tiu dialektiko (nome quaestio disputata, studita demando) estis formita jene:
Hegela dialektiko
Hegela dialektiko, kutime prezentita laŭ triobla vojo, estis asertita de Heinrich Moritz Chalybäus kiel enhavanta tri dialektikajn stadiojn de disvolvigo: nome tezo, kio okazigas sian reagon; antitezo, kio kontraŭdiras aŭ neas la tezon; kaj finfine la streĉiteco inter ambaŭ estis solvita pere de rimedoj de sintezo. En pli simplaj terminoj, oni povas konsideri tion tiel: problemo → reago → solvo. Kvankam tiu modelo estis ofte nomita laŭ Hegel, li mem neniam uzis tiun specifan formuladon. Hegel atribuis tiun terminaron al Kant. Sekvante la verkaron de Kant, Fichte ege prilaboris la sintezan modelon kaj popularigis ĝin.
Aliflanke, Hegel uzis tri-valoran logikan modelon kiu estas tre simila al la antiteza modelo, sed la plej oftaj terminoj de Hegel estis jenaj: Abstrakto-Negativo-Konkreto. Hegel uzis tiun verkaran modelon kiel vertebraro por akompani siajn punktojn en multaj el siaj verkoj.
La formulo tezo, antitezo, sintezo, ne klarigas kial la tezo postulas antitezon. Tamen, la formulo abstrakto-negativo-konkreto, sugestas mankon aŭ eble nekompletecon, en ajna dekomenca tezo — ĝi estas tro abstrakta kaj mankas la negativeco de klopodo, eraro kaj sperto. Por Hegel, la konkreto, la sintezo, la absoluto, devas ĉiam trapasi la fazon de negativeco, survoje al kompletigo, tio estas, perado. Tio estas la esenco de tio kio estas populare nomata Hegela dialektiko.
Laŭ la germana filozofo Walter Kaufmann: "Fichte enkondukis en la germanan filozofion la tri-ŝtupon de tezo, antitezo, kaj sintezo, uzante tiujn tri terminojn. Schelling startigis tiun terminaron. Hegel ne. Li neniam uzis tiujn tri terminojn kune al nomumitaj tri stadioj en argumento aŭ rakonto en ajna el siaj libroj. Kaj ili ne helpas nin kompreni lian Fenomenologion, lian Logikon, aŭ lian filozofion de historio; ili malhelpas ajnan malferman mensan komprenon de tio kion li faras devigante ĝin en skemon en kiu ĝi estas disponebla al li kaj kion li intence malakceptas [...] La mekanikan formalismon [...] Hegel prifajfas esprimite kaj je ioma longo en la enkonduko al la Fenomenologio."
Kaufmann citas ankaŭ la kritikaron de Hegel al la triopa modelo ofte misatribuita al li, aldonante, ke "la nura loko kie Hegel uzas la tri terminojn kune estas en liaj prelegoj pri la historio de filozofio, en la antaŭlasta paĝo de la sekcio pri Kant — kie Hegel absolute kontraŭas Kant ĉar tiu estis 'ĉie metinta tezon, antitezon, sintezon'".
Por priskribi la agadon superi la negativecon, Hegel ofte ankaŭ uzis la terminon Aufhebung, varie tradukita kiel "sublacio" aŭ "superigo", por koncepti la laboro de dialektiko. Proksimume, la termino indikas konservon de la utila parto de ideo, pensaro, socio ktp., kvankam trans ties limigojn. (La preferata franclingva traduko de la termino fare de Jacques Derrida estis relever, relevi.)
Kiel en la Sokrata dialektiko, Hegel postulas proceduri farante implicitajn kontraŭdirojn eksplicitaj: ĉiu stadio de la proceszo estas la produkto de kontraŭdiroj esenca aŭ implicita en la antaŭa stadio. Por Hegel, la tuto de la historio estas enorma dialektiko, kies ĉefaj stadioj mapigas progreson el mem-aliigo kiel sklaveco al mem-unuigo kaj realigo kiel la racia Jurŝtato de liberaj kaj egala civitanoj. La Hegela dialektiko ne povas esti mekanike aplikita por ajna elektita tezo. Kritikistoj argumentasm ke la elekto de ajna antitezo, pli ol la logika neado de tezo, estas subjektiva. Tiel, se la logika neado estas uzata kiel la antitezo, ne estas certa vojo kiu nepre derivigas sintezon. Praktike, kiam oni elektas antitezon kiu kongruu kun la subjektiva celo de la uzanto, la rezultaj "kontraŭdiroj" estas retorikaj, ne logikaj, kaj la rezulta sintezo ne estas rigore defendabla kontraŭ multaj aliaj eblaj sintezoj. La problemo ĉe la modelo de Fichte nome "tezo–antitezo–sintezo" estas ke ĝi implikas, ke la kontraŭdiroj aŭ neadoj venas el ekstero de la aferoj. La perspektivo de Hegel estas le ili estas esencaj kaj internaj en la aferoj. Tiu koncepto de dialektiko derivas en la komenco el Heraklito.
Hegel asertis, ke la celo de dialektiko estas "studi aferojn en ties propra esto kaj movo kaj tiel pruvi la finecon de la partaj kategorioj de kompreno."
Unu grava dialektika principo de Hegel estas la transiro el kvanteco al kvalito, kion li terminigas kiel la Mezuro. La mezuro estas la kvalitativa kvanto, nome kvanto estas la ekzisto de kvanteco.
Kiel ekzemplo, Hegel mencias la statojn de aldono de akvo: "Tiel la temperaturo de akvo estas, unualoke, punkto de ne konsekvenco rilate al ties likveco: ankoraŭ kun la pliigo aŭ malpliigo de temperaturo de la likva akvo, venas punkto en kiu tiu stato de kohero suferas kvalitativan ŝanĝon, kaj la akvo estas konvertita en vaporo aŭ glacio". Kiel aliajn ekzemplojn, Hegel mencias la atingon de punkto en kiu la aldono de unusola tritikgrajno formas tritikamason; aŭ kiam oni faras kalvan voston, post kontinua forplukado de unusolaj haroj.
Alia grava principo por Hegel estas la neado de la neado, kion li terminigas ankaŭ kiel Aufhebung (sublacio): Io estas tio kio estas nur rilate al alia, sed per la neado de la neado tiu io aliigas la alian en si mem. La dialektika movado enhavas du momentojn kiuj neas unu la alian, io kaj sia alio. Kiel rezulto de la neado de la neado, "io iĝas sia alio; tiu alio estas io per si mem; tiele ĝi kvazaŭ iĝas alio, kaj tiel plu al senfineco". Io en sia transiro al alia kuniĝas nur kun si mem, ĝi estas mem-rilata. Por alveni tien estas du momentoj: iĝante kaj maliĝante: per sublacio, t.e., neado de neado, iĝado venas al nenio, iĝas maliĝado, sed io nova ekmontriĝas, nova iĝado. Kio estas sublaciita (aufgehoben) unuflanke iĝas maliĝanta kaj finiĝanta, sed aliflanke ĝi estas konservita kaj plutenita. En dialektiko, totalo transformas sin mem; ĝi ests mem-rilata, poste mem-forgesita, liberigante la originan streĉitecon.
Aparta koncepto estas tiu de la Mastro–sklavo dialektiko.
Marksisma dialektiko
Marksisma dialektiko estas formo de Hegela dialektiko kiu aplikiĝas al la studo de la historia materiismo. Ĝi intencas esti respegulo de la reala mondo kreita de la homaro. Dialektiko tiel estus fortika metodo laŭ kiu oni povus ekzameni personajn, sociajn kaj ekonomiajn kondutojn. La Marksisma dialektiko estas la kerna fundamento de la filozofio de dialektika materiismo, kio formas la bazon de ideoj ene de la historia materiismo.
Karl Marx kaj Friedrich Engels proponis, ke la Hegela dialektiko estas tro abstrakta. Kontraŭdire al la Hegela idealismo, Marx prezentis sian propran dialektikan metodon, kiu laŭ li estus "rekta malo" de la Hegela metodo.
En Marksismo, la dialektika metodo de historia studado iĝis interplektita kun la historia materiismo, nome la skolo de pensaro ekzempligira per la verkoj de Marx, Engels, kaj Vladimir Lenin. En la Sovetunio, sub Josif Stalin, Marksisma dialektiko iĝis "diamat" (mallongigite por dialektika materiismo), nome teorio kiu emfazis la ĉefecon de la materiisma vivmaniero; la socian "praktikon" super ĉiajn formojn de socia konscio; kaj la duarangan, dependan karakteron de "idealo". La termino "dialektika materiismo" estis stampita de la 19a-jarcenta socia teoriulo Joseph Dietzgen kiu uzis la teorion por klarigi la naturon de socialismo kaj de la socia disvolvigo. La origina populariganto de Marksismo en Rusio, nome Georgij Pleĥanov uzis la terminojn "dialektika materiismo" kaj "historia materiismo" interŝanĝeble. Ĉe Lenin, la unuaranga trajto de la Marksa "dialektika materiismo" (Lenina termino) estis ties aplikado de materiisma filozofio al historio kaj al aliaj sociaj sciencoj. La ĉefa produkto de Lenin en la filozofio de dialektika materiismo estis lia teorio de reflekto, kiu prezentis la homan konscion kiel dinamika reflekto de la objektiva materia mondo kiu tute formigas ties enhavon kaj strukturon. Poste, la verkoj de Stalin pri la subjekto establis rigidan kaj formalisman dividon de la Marksisma–Leninisma teorio en du partoj, nome la dialektika materiismo kaj la historia materiismo. Dum la unua estis supozeble la ŝlosilaj metodo kaj teorio de la filozofio de naturo, la dua estis la soveta versio de la filzsofio de historio.
Dialektika metodo estis fundamenta al Marksisma politiko, ekz., la verkoj de Karl Korsch, György Lukács kaj de kelkaj membroj de la Frankfurta Skolo. Sovetaj fakuloj, el kiuj elstare Evald Iljenkov kaj Zaid Orudĵev, plue sekvis neortodoksan filozofian studadon de la Marksisma dialektiko; kaj same en Okcidento, ĉefe fare de la filozofo Bertell Ollman de la Universitato de Novjorko.
Friedrich Engels proponis ke ankaŭ Naturo estas dialektika, tiele, en Herrn Eugen Dührings Umwälzung der Wissenschaft diris ke la neado de neado estas:
En Dialektik der Natur, Engels diris:
Marksisma dialektiko estis ekzempligita en Das Kapital (Kapitalo), kiu skizas du centrajn teoriojn: (i) surplusan valoron kaj (ii) la materiisman koncepton de historio; Marx klarigis dialektikan materiismon:
Klasbatalo estas la unuaranga kontraŭdiro solvota de Marksisma dialektiko, pro ties centra rolo en la socia kaj politika vivoj de socio. Tamen, Marx kaj Marksistoj disvolvigis la koncepton de klasbatalo por kompreni la dialektikajn kontraŭdirojn inter mensa kaj permana laboroj, kaj inter urbo kaj kamparo. El tio, filozofia kontraŭdiro estas ŝlosila por la disvolvigo de dialektiko - nome progreso el kvanto al kvalito, la akcelo de laŭgrada socia ŝanĝo; la neado de la dekomenca disvolvigo de la status quo; la neado de tiu neado; kaj la altnivela ripeto de trajtoj de la originala status quo.
Dialektika naturalismo
Dialektika naturalismo estas termino stampita de la usona filozofo kaj aktivulo Murray Bookchin por priskribi la filozofiajn apogilojn de la politika programo de "socia ekologio". Dialektika naturalismo esploras la kompleksan interrilaton inter sociaj problemoj, kaj la rektajn konsekvencojn kiujn ili okazigas sur la ekologia efiko de la homa socio. Bookchin proponis dialektikan naturalismoj kiel kontrasto al tio kion li vidis kiel la "empiria, baze kontraŭnatura dialektika ideismo" de Hegel, kaj "la ligneca, ofte sciencisma dialektika materiismo de ortodoksaj marksistoj".
Orienta dialektiko
Diversaj skoloj, kredoj kaj tendencoj disvolvigis tre diversmaniere konceptojn similajn al la okcidenta koncepto de dialektiko. Foje tiuj uzas konceptojn similajn al la triopo kiu derivas en sintezo, foje uzas nur duopon de kontraŭoj kiel en la teorio de Jino kaj Jango.
Dialektika teologio
La dialektika teologio estas tiu aparta orientiĝo de la negativa teologio kiu, oponante al la analogio de la ento, ekstremigas la distancon inter la historia realo kaj la dia kondiĉo. La dialektika teologio estas formo de teologio kiu konstituigas la centran nukleon de la penso de Karl Barth prezentitan en lia verko Epistolo al la romanoj, kiu decidmaniere influis preskaŭ la tutan teologion de la 20-a jarcento, kaj en protestanta medio kaj en tiu, parte, katolika. La esprimo dialektika teologio, aŭ teologio de la krizo. kiel estis ankaŭ difinita, signifas ke oni povas referenci al Dio nur dialektike, nome per kontraŭmetiĝo, tio estas nur rekonante la nesupereblan kontraston ĉeestan inter Dio kaj la mondo pro la abisma alieco intermetiĝanta inter tiuj du dimensioj. La termino dialektika ne sonas hegele kiel harmoniiĝo de tezo kaj antitezo en komuna sintezo, sed male en sia origina novplatonisma signifo, tipa de la negativa teologio, bazita sur la kriterio de la poluseco kaj de la reciproka opono. Barth mem hastas substreki la neadekvatecon de ĉiuj tiuj filozofiaj sistemoj, ekde tiu Hegela ĝis la liberala teologio, kiuj pretendis povi kompreni la absoluton ene de homaj kategorioj, surbaze de supozita akordigebleco inter Dio kaj niaj mensaj skemoj.
Apolonio de Ateno
Apolonio, filo de Nestoro, estis Greka skulptisto el Ateno. Li vivis en la lasta jc antaŭ Kristo.
Li estas fama ĉefe pro lia mirinda torso de Heraklo, kiu nuntempe troviĝas en la Belvedere, unu de la muzeoj de Vatikano.
(68725) 2002 ED3
(68725) 2002 ED3 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas, kun iom granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas, en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Vjazemskij (urbo)
Vjazemskij (ruse Вяземский) estas urbo en Rusio. En la urbo estas fervoja stacio.
En 1959 la urbo havis proksimume 18.000 loĝantojn.
Møre og Romsdal
Møre og Romsdal ("Møre kaj Romsdal") estas provinco aŭ departemento de okcidenta Norvegio, lime de Trøndelag, Oppland, kaj Sogn og Fjordane. en ĝi loĝis homoj, aŭ  de la totala loĝantaro de Norvegio. Areo estas. La regurbo estas Molde. La provincon trapasas la norvega aŭtovojo 64, nomata Atlanterhavsveien.
(16815) 1997 UA9
(16815) 1997 UA9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Møre og Romsdal
Møre og Romsdal havas tri distriktojn: Nordmøre ("Norda Møre"), Romsdal kaj Sunnmøre ("Suda Møre").
Akrostiko
Akrostiko estas poemo kies komencaj, mezaj aŭ finaj literoj de ĉiuj versoj, legate vertikale, formas vorton (ĝenerale propran nomon), devizon, moton aŭ ideon. Vidu ekzemplon de Poul Thorsen pri Marĝorie Bulton:
Mire mi sentis unua-ekvide:
Ambaŭ nin konas tre bone.
Ĝuis vin frande -- platone.
Ofte vi venis en versoj vizite,
Restis por senviakone
Inter Teneraj Sonetoj merite
Ekstravaganci ĉi-dome.
Baŭmas surtable sen ĝen' surogato:
Ulo al kiu vi faras
Libro-altaron por mis-adorado.
Tute trompita mi staras
Nuda eĉ pli ol la kato!
Møre og Romsdal
Inter la multaj lagoj de la teritorio estas Aursjøen.
La Torre (Ávila)
La Torre [laTOre] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo La Torre estas komprenebla kiel La Turo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Blacha, Balbarda, Guareña, Oco, Sanchicorto kaj La Torre; ĝi okupas totalan areon de 58,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 219 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, sed akiris 350 en la 1980-a jaroj pro aligo de najbaraj loĝlokoj; tamen ekde tiam perdis saman kvanton pro elmigrado kaj maljuniĝo. Ĝi distas 27 km de Avilo, provinca ĉefurbo, sur la Valo Amblés kaj 1129 metrojn super marnivelo.
Ĝi limas kun San Juan del Olmo, Valdecasa, Narrillos del Rebollar, Sanchorreja, Padiernos, Muñana, Santa María del Arroyo, Muñogalindo, Muñotello, Narros del Puerto, La Hija de Dios kaj Solosancho. Tra la teritorio fluas la rivero Adaja kaj ĝiaj alfluantoj Aulaque, Hija, Paradillo aŭ Blasco, Merdero kaj Pascuala. Trajtoj de klimato estas ŝtormoj somere (inundo en 1960-aj jaroj detruis la ponton) kaj granda neĝofalo vintre.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kuirarto). Nuntempe produktado de viando estas grava rimedo.
Viŝnij Voloĉjok
Viŝnij Voloĉjok (ruse Вышний Волочёк) estas urbo en Tverja provinco en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Cna (Цна). En la urbo estas fervoja stacio.
La urbo estis fondita en 1471. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1770. En 1959 la urbo havis 64.4 mil loĝantojn. En 2002 estis nur 56.4 mil loĝantoj.
La interurba telefona kodo estas 08233, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28414.
Tra la urbo fluas la rivero Cna.
Hinojares
Hinojares [inoĤAres] (Fenkolejoj) estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 40,04 km2 kie loĝas 401 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 8,34 loĝ./km2.
Geografio
Preskaŭ la tuto de la municipo formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj.
La municipo enhavas la submunicipon Cuenca, kie elfuas la rivero Turillas [tuRIĝas].
Historio
Ĉirkaŭita de ravinoj, Hinojares estis domaro de Pozo Alcón ĝis 1690, kiam ĝi iĝis "villa", por D. Íñigo Fernández de Angulo kaj, poste por la markizo de Hinojares. Elstaras la Preĝejo de Sankta Marko Evangeliisto, en kies interno estas baptujo el blanka marmoro.
En 1950 oni atingis pinton de pli ol 1200 loĝantojn, poste okazis elmigrado kaj oni venis al la nuna 300-400. Tio estas, oni perdis pli ol du trionojn.
Aleksandrovanoj
Ensemblo de kantoj kaj dancoj de Aleksandrov, plennome per nuntempa oficiala nomo Akademia ensemblo de kantoj kaj dancoj de Ruĝa Armeo de A. V. Aleksandrov (Дважды Краснознаменный академический ансамбль песни и пляски Российской Армии им. А. В. Александрова), sed plimulte konata kiel Aleksandrovanoj, estas kantista ĥoro kaj dancensemblo, kiu estis oficiala armea artista ensemblo de Ruĝa Armeo de la estinta Sovetunio (nun de Rusa armeo de Rusa federacio). Ties membroj estas eksplicite viroj, elektitaj en tre severaj konkursoj. Iliaj prezentadoj konsistas kaj el rusaj naciaj kantoj (ekz. Katjuŝa kaj Kalinka) kaj el ekleziaj komponaĵoj (ekz. Ave Maria), sed ili praktikas ankaŭ modernan muzikon, operajn ariojn, ĵazon kaj ekleziajn ĥoralojn. Post disfalo de Sovetunio ili prezentis sin krom alia ankaŭ antaŭ ekleziaj altranguloj kiel en Rusio, tiel en eksterlando, eĉ antaŭ papo Johano Paŭlo la 2-a. Ili kantis ankaŭ dum koncertoj kun konata finna muzika grupo Leningrad Cowboys.
Sed Aleksandrovanoj kantis ankaŭ dum bataloj de Ruĝa Armeo en Afganujo en la 1980-aj jaroj. Memoras tion Viktor Kadinov, la dua plej aĝa membro de la ensemblo. "Vi prezentiĝas en tiuj plej malbonaj lokoj, sed samtempe ankaŭ en tiuj plej bonaj. En belaj urboj, sed ankaŭ tie, kie neniu atendus nin. Mi tre bone memoras Afganujon," diras Kadinov kaj aldiras: "Tio estas malfacile klarigebla al homo, kiu ne travivis ion similan. Okazas koncerto kaj pafaĵoj el mitraloj flugas super vi, proksime eksplodas bomboj, kriegas motoroj de helikopteroj kaj vi devas kanti kaj koncentriĝi al muziko. Fuĝi vi ne povas," klarigas Kadinov.
Diference de multaj aliaj ensembloj estas ilia kutime kvarvoĉa kantado fondita pli je basaj kaj baritonaj voĉoj ol je tenoroj. La tenoro plimulte dum iliaj prezentadoj entute ne realiĝos.
La ensemblo oficiale komencis sian agadon per prezento en Centra domo de Ruĝa Armeo en Moskvo la 12-an de oktobro 1928 sub nomo Ensemblo de ruĝarmea kanto (Ансамбль красноармейской песни). Dekomence la ensemblo havis nur dek du membrojn - ok kantistojn, du dancistojn, unu harmonikiston kaj unu recitiston - kaj gvidis ĝin Aleksandr Vasiljeviĉ Aleksandrov, pli posta nacia artisto de Sovetunio, tiam juna profesoro de muziko el Moskva konservatorio. La ensemblo pli poste ekkreskis ĝis proksimume du centoj da membroj. En la paso de la dua mondmilito ĝi apartiĝis en kvar partojn, kiuj faris dum forveturoj de soldatoj al batalfronto eĉ rekte en batalfrontoj kaj en malsanulejoj pli ol 500 prezentiĝoj.
En la jaro 1946, post morto de ties fondinto, lia nomo oficiale fariĝis la nomo de la ensemblo. Ties gvidadon transprenis post sia patro Boris Aleksandroviĉ Aleksandrov. Li prezentis kun la ensemblo tra la tuta mondo ĝis la jaro 1986, kiam li foriris en emeritecon en rango de generalmajoro. En la jaro 1994 transprenis la gvidadon de Aleksandrovanoj kiel artista gvidanto kaj dirigento unue Viktor Aleksejeviĉ Fjodorov, kiun post lia morto en 2002 anstataŭigis nuntempa ĉefdirigento Vjaĉeslav Korobko.
La 62 artistoj (preskaŭ la tuta ensemblo) pereis dum la kraŝo de aviadilo Tu-154 apud Soĉio. Ili flugis al Sirio por aranĝi novjaran koncerton por rusiaj militistoj, kiuj batalis tie flanke de la siria registaro kadre de la Siria enlanda milito. Tie pereis ankaŭ la fama kuracisto kaj filantropo Jelizaveta Glinka kaj naŭ ĵurnalistoj.
Reĝa Akademio de Belarto kaj Historiaj Sciencoj de Toledo
La Reĝa Akademio de Belarto kaj Historiaj Sciencoj de Toledo, en hispana origine Real Academia de Bellas Artes y Ciencias Históricas de Toledo estis fondita la 11-a de junio de 1916 de grupo de profesoroj de Historio kaj Artoj, kaj agnoskita oficiale per unuaranga kategorio fare de Real Orden del Ministerio de Instrucción Pública y Bellas Artes, nome leĝo de 29-a de majo de 1919.
Natria maleato
Natria maleato, maleato de natrio aŭ C4H2Na2O4 estas natria salo de maleata acido, blanka aŭ travidebla substanco tre solvebla en akvo, uzata kiel nutro-aldonaĵo kun baktericidaj proprecoj. Ĝi estas irita substanco al okuloj kaj haŭtokontakto kaj povas esti danĝera al la vivmedio. Ĝi same uzatas kiel peranto en industriaj organikaj sintezoj.
Reĝa Akademio de Belarto kaj Historiaj Sciencoj de Toledo
La celo de tiu institucio estas la studo kaj kultivo de la Belartoj kaj de la Historia Scienco en ĉiuj ties manifestoj, kun prefera atento al studo, disvastigo kaj defendo de la kultura heredo, de karaktero kaj historia kaj arta de Toledo kaj ties provinco.
La institucio konsistas el maksimo de 25 akademianoj, distribuataj en la fakoj Historio kaj Belartoj, de deviga loĝado en Toledo. La regulaj akademianoj estas de nefiksa nombro, dum tiuj honoraj povas esti ĝis ok.
Ŝer Ŝah Suri
Ŝer Ŝah Suri (aŭ Ŝer Ĥan Suri, naskiĝis en 1486, mortis la 22-an de majo 1545) estis la fondinto de la suria imperio en Norda Hindio, kun ĉefurbo en Delhio. Etna paŝtuno el la tribo de surioj, Ŝer Ŝah prenis kontrolon de la mogola imperio en 1540. Post lia akcidenta morto en 1545, lia filo Islam Ŝah iĝis lia posteulo, kaj la suria imperio daŭris dum pliaj 12 jaroj ĝis 1556-1557. En 1537, Ŝer Ŝah invadis la historian regionon Bengalio kaj establis kernon de nova imperio, kiun li ĝis 1540 vastigis al preskaŭ la kompleta teritorio de la antaŭa mogola imperio. Brila stratego, Ŝer Ŝah montriĝis talenta administranto same kiel ĝenerala kapablulo. Lia reorganizo de la imperio metis la fundamentojn por la postaj mogolaj imperiestroj, precipe Akbar, filo de Humajun.
Dum sia kvinjara regado de 1540 ĝis 1545, li starigis novajn civilan kaj armean administradon, eldonis la unuajn monerojn de barata rupio kaj reorganizis la poŝtan sistemon de Hindio. Li plue evoluiigis la rezidejan urbon-fortikaĵon Dina-panah nomante ĝin Ŝergarh, kaj revivigis la historian urbon Pataliputra, kiu estis en malkresko ekde la 7-a jarcento de nia erao, kiel Patnao. Li etendigis la grandan vojon el Ĉitagongo en la limoj de la provinco Bengalio en Nordorienta Hindio ĝis la urbo Kabulo en Afganio en la malproksima nordokcidento de la lando.
Trezoro de Staffordshire
La trezoro de Staffordshire estas la plej granda aro de anglosaksaj oraĵoj iam ajn elfosita.
La trezoro estis eltrovata la 5-an de julio 2009 de Tony Herbert (inter kies ŝatokupoj estas la eltrovo de metalaĵoj en la grundo) en kampo posedata de Fred Johnson proksime al Lichfield. S-ro Herbert elfosis plurajn oraĵojn kaj informis la instancojn. Sekvis profesiaj esploroj far arkeologoj. La trezoro enhavas ĉirkaŭ 1,500 aĵojn, plejparte orajn, kvankam iuj estas arĝentaj. Inter ili estas multaj valoraj manŝirmiloj kaj ornamaĵoj forprenataj de armiloj. Al tia forpreno de valoraj armilaj ornamaĵoj aludas la epopeo Beowulf.
Ne certas kiel kuniĝis la trezoro (eble estis trofeoj el pluraj bataloj) nek al kiu ĝi apartenis: la kvanto de la aĵoj sugestas ke eble ĝi estis posedaĵo de reĝo de Mercia, kiu estis potenca anglosaksa regno. Spertuloj debatas ĉu la trezoro datiĝas de la sepa aŭ frua oka jarcento, ĉu de la malfrua oka aŭ frua naŭa jarcento.
Erzhausen
Erzhausen - prononcu - estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Darmstadt-Dieburg, en la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de naciaj birdoj
Tio estas listo de naciaj birdoj, plej parto oficiale, sed kelkaj neoficiale:
Erzhausen
La fervojo kaj Erzhausen
Ĉar multaj laboristoj kaj metiistoj ekhejmis en Erzhausen, sed laboris en la grandaj urboj Darmstadt aŭ Frankfurt am Main 10 ĝis 30 kilometrojn for, en la jaro 1888 la komunumo estis ligita al la fervojo, kiu transportu norden al Frankfurt kaj suden al Darmstadt. En 1903 la hodiaŭa stacidomo konstruiĝis. En 1997 la fervoja linio plimoderniĝis, la publik-transporta komunumo 'Rhein-Main-Verkehrsverbund' (RMV) kreiĝis kaj la linio Frankfurt-Erzhausen-Darmstadt iĝis linio de la urba fervojo S-Bahn. Ekde tiam la trajnoj ĉiujn 30 minutojn veturas al Darmstadt suden, Frankfurt kaj plu al Kronberg kaj Bad Soden norden. Tio bonas por la daŭre granda parto de la loĝantoj, kiuj plu laboras en la grandaj urboj.