cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lajos Hatvany
Lajos HATVANY [lajoŝ hatvani], hungare Hatvany Lajos estis hungara verkisto, kritikisto, literaturhistoriisto, unu el la plej gravaj mecenatoj de la hungara literaturo, membro de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis Ferenc Hatvany. Li naskiĝis en la 28-an de oktobro 1880 en Budapeŝto, kiel Deutsch Lajos. En 1897 li ŝanĝis la nomon al Hatvany-Deutsch, en 1917 al Hatvany. Li mortis en la 12-an de januaro 1961 en Budapeŝto.
Biografio
Li naskiĝis riĉulo juda kaj frekventis lernejojn en Hungario kaj Germanio. En 1905 li ekhavis diplomon. En 1908 li estis unu el la fondintoj de Nyugat. En 1911 li forlasis la revuon kaj vivis en Berlino ĝis la hejmenveno en 1917. Post la revolucioj li rifuĝis al Vieno, poste al Berlino kaj Parizo. En 1927 li hejmenvenis, sed en 1938 li denove migris al Parizo, poste al Oxford. En 1947 li denove hejmenvenis, kie li instruis en la universitato. Li ricevis premion Kossuth en 1959.
Liaj amikoj estis Endre Ady, Árpád Tóth, Attila József kaj aliaj, kiujn li ofte helpis ankaŭ finance. Li verkis romanojn kaj teatraĵojn, dume li longe studis vivon de Sándor Petőfi. Li verkis ankaŭ germane. Liaj pseŭdonimoj estis Pilvax kaj Agricola. Li apartenis al la hungaraj framasonoj.
Yoshiki Maeda
Yoshiki Maeda (前田 義貴, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu kaj Alouette Kumamoto.
31594 Drewprevost
31594 Drewprevost estas tre malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Drew Prevost, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Covenant Christian Academy de Huntsville (Alabamo, Usono).
Gyilkos
Gyilkos (Murdisto) estis hungarlingva raportgazeto en Kolozsvár, Rumanio inter 1921 kaj junio 1940, redaktita de István Illés Győri. De septembro 1925 ĝi plivastiĝis kun ilustrita teatra aldonaĵo. Inter februaro 1927 kaj novembro 1931 ĝi paŭzis, respektive de aŭgusto 1929 kuniĝis kun Figaró. Titolvariantoj : Gyilkos – Erdélyi Színházi Élet (1923–26), Kurír – Erdélyi Színházi Élet (1926), Gyil Erdélyi Kurírja (1927), Új Erdély (1934, 1936), Új Transzilvánia (1936–40). Ĝi ofte publikis belestrikaĵojn, librorecenziojn, kritikaĵojn, interjvuojn, literaturhistoriajn artikolojn inter aliaj de Arató András, Baradlai László, Bartalis János, Benamy Sándor, Dsida Jenő, Finta Zoltán, Franyó Zoltán, Gaál Gábor, Hajnal László, Kádár Imre, Károly Sándor, Kibédi Sándor, Korvin Sándor, Ligeti Ernő, Markovits Rodion, Osvát Kálmán, Salamon Ernő, Salamon László, Serestély Béla, Szabó Imre, Szántó György, Szilágyi András, Tabéry Géza kaj Áron Tamási. Ĝi eldonis ankaŭ librojn.
53253 Zeiler
53253 Zeiler estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde ties Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita honore de Michael Zeiler, teknika verkisto ĉe la Environmental Systems Research Institute, kiu helpis disvolvi la ArcGIS. Li faris sian unuan eklipsan mapon en 2009. Lia firmao nun produktas diversaĵon de tiuj, librojn, grafikaĵojn kaj animaciojn, el kiuj estas multenombraj tiuj, kiujn li disdonas senpage.
Kubebo
Kubebo, (Piper cubeba), estas planto el la genro pipero (Piper) kaj uzata pro ĝiaj fruktoj kaj esenca oleo. Ĝi kutime troviĝas en Javo Indonezio, kaj tial kelkfoje nomiĝas Java pipro. La fruktoj estas kolektataj antaŭ ol ili estas maturaj, kaj zorge sekigataj. La semo de la planto estas blanka, dura kaj oleeca.
Kuirado
En Eŭropo, kubebo estis unu el la valoraj spicoj dum la mezepokoj. Ĝi estis uzata en saŭcoj. Malnova recepto uzas kubebon dum la farado de sarcena saŭco, kiu konsistas el migdaloj lakto kaj kelkaj spicoj. Kiel bonodora manĝeto, kubebo ofte estis kandita.
Camăr
Camăr [kamer] (Kémer) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Cehu Silvaniei.
Camăr estis unue menciita en 1349 kiel Kemer. Ĝi estas atingebla de Ip per la distrikta vojo DJ110P.
Flavkoluma klorofonjo
La Flavkoluma klorofonjo (Chlorophonia flavirostris) estas birdospecio de la familio de Fringedoj (iam en Traŭpedoj) kaj genro de Klorofonjoj, kiu enhavas buntkolorajn speciojn ĉefe verdajn kaj ĉefe en supraj partoj kun flavaj subaj partoj kaj bluaj kapomarkoj.
Tiu specio havas verdajn kapon kaj suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn kaj kolumon, kio nomigas la specion en la komuna nomo, dum la latina scienca nomo flavirostris aludas al “flava beko”, kvankam tipe ĝi estas ruĝa; tamen en komencaj priskriboj aperis tia. Tia nomo donus en Esperanto Flavbeka klorofonjo. Beko kaj kruroj estas ruĝaj, dum rimarkindas helflava okulringo kontrasta en verda kapo.
Camăr
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 1.899 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Flavkoluma klorofonjo
Ĝi troviĝas en Kolombio, Ekvadoro kaj Panamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.
Camăr
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1320. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Szilágy.
360
En la jaro 360 post Kristo okazis, interalie:
Atlanto
Atlanto povas esti
Ne konfuzu kun:
56 Meleto
56 Meleto, granda kaj malhela asteroido de la asteroida zono, estas unu el la maloftaj P-tipaj asteroidoj, riĉa je organikaj kemiaĵoj, silikatoj karbono kaj anhidraj silikatoj, kun eble interna akva glacio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana amatora astronomo Hermann Mayer Salomon Goldschmidt el la privata observatorio, kiun li instalis en sia pariza loĝejo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Meleto, unu el la tri praaj muzoj de la antikva helena mitologio. Meleto (greke : Μελέτη) estis la muzo de la meditado.
39557 Gielgud
39557 Gielgud estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝia discenta orbito krucas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas nur 0,0067041 astronomia unuo tie estas 1,003 miliono da km.
En novembro 2006, ĝi estis nomita en memoro de la brita aktoro John Gielgud (1904 — 2000), kiu ludis ĉiujn plej grandajn ŝekspirajn rolojn. Ankaŭ konata pro pli popularaj roloj, li gajnis unu premion Emmy, unu Grammy, unu Oskar kaj unu Tony, tiuj ĉi du lastaj premioj kiel Plej Bona Subtenanta Aktoro en Arthur (1981) kaj kiel direktoro en Hamlet (1961).
Monto Sankta Elio
La Monto Sankta Elio aŭ Monto Sankta Elija estas la kvara montopinto plej alta de Nordameriko kun alteco de 5488 metroj, superita nur de la monto Denali (6160 m), la monto Logan (5959 m), kaj la monto Citlaltepetl (5636 m). Ĝi estis tiel nomita honore al la profeto Elija.
Ĝi estas sur la landlimo inter Alasko (Usono) kaj la teritorio Jukonio (Kanado), je malmultaj kilometroj de la Pacifika Oceano kaj ĉirkaŭ 40 km sudoriente de la monto Logan, nome la plej alta monto de Kanado.
Tiu monto estis esplorita kaj priskribita al la scienco por la unua fojo la 16an de Julio 1741 de la rusa Vitus Bering. Kelkaj historiistoj eĉ atribuas la elekton de la nomo de tiu monto al Bering mem, dum aliaj pensas, ke estis kartografoj de la 19-a jarcento kiuj nomis ĝin tiel. La ĉirkaŭoj estis esploritaj ankaŭ en Junio 1786 de la ekspedicio de La Pérouse.
Butila fluoroacetato
Butila fluoroacetato aŭ C6H11FO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fluoroacetata acido kun butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Butila fluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la fluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan kloron, kloroformon kaj karbonan duoksidon.
Charles-Louis Havas
Charles-Louis Havas (naskiĝis la 5-a de julio 1783 en Rueno - mortis la 21-a de majo 1858 en Bougival) estis franca ĵurnalisto kaj entreprenisto. Li estis la fondinto de novaĵagentejo Agence France-Presse, antaŭe konita kiel Agence Havas.
Monto Sankta Elio
La monto Sankta Elija estas konata kiel la plej alta monto plej proksima de maro aŭ oceano. Ties pinto estas nur je 16 km de la fundo de la fjordo Taan. Tio havigas al la monto grandan vertikalan profilon, kompareblan al tiu de la monto Denali aŭ al la montoj de Himalajo.
Charles-Louis Havas
Havas elpensis la koncepton de suma novaĵagentejo kaj estis ĝenerale inspirita de la agentejoj Reuters kaj Associated Press
Havas ankaŭ estis pioniro en la areo de reklamo.
Plettenberg
Plettenberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mark de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Plettenberg estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"] kaj historie apartenis al la Graflando Mark (germane Grafschaft Mark), al kio ankoraŭ aludas la distrikta nomo.
János Frühling
János Frühling [jAnoŝ fruling], laŭ hungarlingve kutima nomordo Frühling János estis hungardevena kuracisto, onkologo, profesoro, membro (ekstera (2001)) de Hungara Scienca Akademio, membro de Belga Reĝa Medicina Akademio (korespondanta 1995, baldaŭ ordinara).
János Frühling naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Bruselo.
Biografio
János Frühling devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Medicina Universitato de Budapeŝto. La lernadon disrompis la hungara revolucio de 1956, post la falo li rifuĝis al Vieno, kie li daŭris la lernadon helpe de stipendio. Li akiris medicinan diplomon en 1963. Li edziĝis al belgino, tial li komencis labori en onkologia instituto en Bruselo. Ekde 1979 li ofte prelegis ankaŭ en Hungario, eĉ li kreis reformon pri la hungara medicino. Li estis institutestro inter 1984 kaj 2002, kie li nen nur esploris, sed ankaŭ kuracadis. Li komputis: inter 1963-2006 li havis medicinan kontakton kun 175 miloj da malsanuloj. En 1984 li ekprelegis en Bruselo, inter 1993-2006 li estis publia ordinara profesoro. Li partoprenis en ekzamenado de katastrofo de Ĉernobil. En 2002 li pensiuliĝis, poste li okupiĝis ĉefe pri medicinaj asocioj. Li ricevis hungaran premion en 2004.
Karl Malden
Karl MALDEN (n. Mladen George SEKULOVICH la, m. la ) estis premiita usona aktoro. Lia kariero transiĝis sep jardekojn, kaj estis kunstelulo kun Marlon Brando en filmoj kiel A Streetcar Named Desire, On the Waterfront, kaj One-Eyed Jacks. Aliaj notindaj roloj estis aperoj en Baby Doll, How the West Was Won, kaj Patton. Lia plej konata rolo en televido estis la krimdramo de la 1970-aj jaroj, The Streets of San Francisco.
Dezső Balogh
BALOGH Dezső (balog) estis rumanuja hungara lingvisto en Mezőcsávás la 22-an de januaro 1930 kaj mortinta en Cluj-Napoca la 4-an de aprilo 1999.
Biografio
Dezső Balogh studis en kolegio reformato en Târgu Mureş kaj en la Bolyai Tudományegyetem li akiris diplomon de instruisto pri la hungara lingvo kaj literaturo. Ekde 1952 li estis redakcia sekretario ĉe la ĵurnalo Igazság, ekde 1959 li laboris en la katedro de lingvistiko de la universitato. Li verkis sian doktoran disertacion pri la poeta vortaro de Imre Horváth.
Židlochovice
Židlochovice (Groß Seelowitz) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas 18 km sude de Brno, apuud enfluejo de Litava en Svratkon, sur okcidenta montopiedo de Výhon (355 m s. m.), la plej alta monteto de Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
Židlochovice havis en la duan duonon de la 20-a jarcento iom diferencajn katastrajn limojn ol ĝi havas ilin nuntempe. Munkena interkonsento faris el Židlochovice limregionan urbon, dum kio tiam destinita nova limo inter la nazia Germanio kaj neokupita resto de Ĉeĥoslovakio enkuris sufiĉe profunde en la nuntempan urbon Židlochovice (vico de tiam ankoraŭ nesurkonstruitaj parceloj en loko de Židlochovice apartenis al la devena katastra teritorio de la najbara municipo Vojkovice, kies katastro estis preskaŭ okupita fare de Germanio). Al la 1-a de januaro 1959 poste faris Regiona nacia komitato en Brno karakterizan reguligon de la limo de Židlochovice kun la najbaraj municipoj Hrušovany u Brna kaj Vojkovice.
Ĝenerale Židlochovice estas unu el gravaj lokoj partoprenantaj en karaktero de moravia kuirarto.
En la jaro 1895 estis ĝis Židlochovice konstruita mallonga fervojlinio el la najbara Hrušovany, kiu servis kaj al persona kaj al ŝarĝa trafiko (la sukerfarejo). La persona trafiko sur ĝi estis ĉesigita en la jaro 1979, la ŝarĝtrajnoj poste ankaŭ forlasis ĝin kaj la fervojo restis neuzata, same kiel spaco de la stacidomo en Židlochovice.
Juda komunumo
En Židlochovice vivis ĝis la jaro 1942 kelke da judaj familioj. Dum fina solvo de juda demando tiuj ĉi homoj estis fortrenitaj kaj murditaj. Dek ses judoj el Židlochovice forveturis per transporto Ah la 4-an de decembro 1942 el Brno ĝis geto Terezín. De tie ĉiuj estis senditaj plu en koncentrejojn, kie ili senescepte pereis.
Salaenoj
La salaenoj estis kantabra tribo.
Ties ekzisto estis menciita nur de la romia geografo Pomponio Mela. Laŭ li, salaenoj vivis apud rivero Saunio, kies nuna situo ne estas precize konata. Ekzistas du hipotezoj: laŭ Adolf Schulten, tiu rivero estas rivero Sella, kaj tiukaze salaenoj estis samlimaj kun asturoj, en apuda Asturio. Laŭ Joaquín González Echegaray, la menciita rivero estas kunfluo de riveroj Saja kaj Besaya; ĉi-kaze, salaenoj vivis la malaltan parton de Valo de Besaya kaj altan parton de la rivero Saja, en areo de nuntempa municipo Cabuérniga ĝis Torrelavega.
Oni ne konfuzu je la tribo saelenoj, kiu vivis sude de la teritorio de asturoj, laŭ Ptolomeo.
Dongotonaoj
La dongotonaoj (Dongotona, Dongotono) estas etno en Sudano. Ili vivas ĉirkaŭ la Dongotona-montaro en Equatoria. La dongotonaa lingvo apartenas al la nilotaj lingvoj. Multaj el la dongotonaoj estas muslimoj. La dongotonaoj estas malpli ol 10.000 homoj.
Koniakoj
La koniakoj estis kantabra tribo.
Laŭ romia geografo Strabono, koniakoj vivis ĉe la elfluejo de la rivero Ebro (nuna Kantabrio). Laŭ li, ili estis militemaj kaj ofte atakis rabe kaj razie. Oni suspektas, ke la nomo "koniakoj" estas misnomigo de Strabono laŭ apuda tribo konkanoj; tamen, oni suspektas tion, nur pro vorta simileco.
Feletto
Feletto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas San Giorgio Canavese, Rivarolo Canavese, Lusigliè, San Giusto Canavese kaj Bosconero.
NGC 3877
NGC 3877 (aliaj indikoj — UGC 6745, MCG 8-22-2, ZWG 243.4, IRAS 11434+4746, PGC 36699) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1023 Thomana
1023 Thomana estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo referas al la Thomas-ĥoro, fama knaba ĥoro de Leipzig.
365
En la jaro 365 post Kristo okazis, interalie:
(17829) 1998 HX32
(17829) 1998 HX32 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Esperantomondo
La Esperantomondo estas korespond-servo por babili en Esperanto, haveble rete. Vi povas sendi mesaĝon al la aliaj uzantoj, fari serĉadon pri membroj per aĝo, sekso, lando, lingvo, ... Vi ankaŭ trovos informojn pri la landoj, ...
Viktor Andrijoviĉ Kravĉenko
Viktor Andrijoviĉ Kravĉenko, originale Ві́ктор Андрі́йович Кра́вченко (n. la 11-an de oktobro 1905, m. la 25-an de februaro1966) estis ukraina inĝeniero, sovetia ŝtatoficisto, kiu akiris politikan azilon en Usono kaj kiu atingis internacian famon danke al polemika proceso de francaj komunistoj, kiun li venkis.
Li estas ankaŭ aŭtoro de memuaroj pri la vivo en Sovetunio, en kiuj li priskribis subpremojn kaj la holodomoron.
Mi elektis liberecon
Lia libro "I choose freedom" (Mi elektis lliberecon), en 1946 originala eldonita en la angla, fariĝis monda furorlibro tradukita al deko da lingvoj, en kiu li priskribis la kolektivigon en la Stalina Sovetunio, la gulagajn tendarojn kaj la kunlaboron de la registaroj de Stalino kaj Hitlero, same kiel la Holodomoro. Stalin ordonis la "ekstermon de la kulakoj kiel klaso", kaj Kravĉenko vidis per siaj propraj okuloj kiel la politiko estis efektivigita. Dum ĉi tiu misio, Kravĉenko ankaŭ venis por la unua fojo en la ungegoj de la sekureca servo NKVD. Kiel juna viro, Kravĉenko frekventis agrikulturan lernejon, kaj li ekkomprenis ke unu el la problemoj estis ke homoj malsatas tiom multe ke ili ne povas rikolti la kultivaĵojn.
La libro daŭre estas populara. Ĝi estis represita multfoje, eĉ jardekoj post la unua publikigo, almenaŭ en 1988  kaj 2007.
Tradukoj
Tradukoj ekzistas en jenaj lingvoj:
Vidu ankaŭ
Gulago
János Rózsás
Alternativa komikso
Alternativa komikso estas publikiga movado de bildliteraturo kiu kovras ampleksan gamon de komikso, ĉefe en Usono sed ne nur, kiu aperis ekde 1980-aj jaroj, sekve al la kontraŭkultura movado de la underground comix de fibno de la 1960-aj jaroj kaj komenco de la 1970-aj jaroj. Alternativa komikso prezentas alternativon al la ĉefa tendenco de bildostrioj de superherooj kiu en la pasinto estis dominantaj en la usona bildliteratura industrio. Libroj de Alternativa komikso etendiĝas laŭ tre ampleksa gamo de ĝenroj, artaj stiloj kaj temoj.
Alternativaj komiksoj estis ofte publikigitaj laŭ tre malgrandaj nombroj ĉar la aŭtoro(j) konsideris tion sufiĉa. Ili estas ofte publikigitaj sem malmulta konsidero por regula distribuado.
Mihály Kótai
Mihály Kótai [mihAj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kótai Mihály estas hungara boksisto, profesia mondĉampiono.
naskiĝis la en Nyíregyháza.
Biografio
devenis el cigana familio. Li estis edukita en Rakamaz. Iam li translokiĝis al Budapeŝto, kie li estis vendisto. Li maturiĝis kaj frekventis lernojaron en Universitato Semmelweis. Li ricevis premiojn en 2010 kaj 2014. Lia edzino naskis 2 filinojn.
Sporta kariero
en sia aĝo 13 li komencis boksadi hejme, lia unua edzo estis sia patro. Post tri jaroj li jam estis junulara ĉampiono. Ekde 1996 li apartenis al la hungara nacia teamo, en 2000 li estis la tria en eŭropa ĉampionumo, poste lia amatora statuso ŝanĝiĝis al profesia. De 2000 ĝis 2010 li havis 42 profesiajn matĉojn ofte eksterlande. Li venkis 36-foje, malvenkis kvinfoje kaj unu estis sendecida. En tiu periodo li estis sesfoje mondĉampiono.
Lago de Türlen
La Lago de Türlen (Türlersee) estas malgranda lago en la distrikto Affoltern en Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi situas okcidente de la montoĉeno Albis duone sur la teritorio de Hausen ĉe Albis kaj de Aeugst ĉe Albis. El la lago fontas la rivero Reppisch. La lago havas longecon de proksimume 1,4 km kaj larĝecon de 0,5. Je ĝia suda fino troviĝas la strandbanejo Türlen kaj la vilaĝeto Türlen, kiu donis al la lago sian nomon kaj estas municipo de la komunumo Hausen ĉe Albis.
Legendo pri la estiĝo de la lago
"Kie hodiaŭ etendiĝas la lago, iam estis bela kamparbieno. La posedanto havis unu solan filinon, kiu trovis la plaĉon de la kastelsinjoro de la Schnabelburg. La honorhava infano tamen persisteme rezistis al lia varbado. Tiam la kastelsinjoro konvinkis la patron porti je noktomeze sian filinon al la kastelo. Li malfermis la pordon kaj entiris la rezistantan knabinon. Kiam la knabino rimarkis, kio estis la afero, ŝi elkriis malbenon kontraŭ sian patron. En la sama momento helega fulmo falegis de la ĉielo kaj trafis ŝian gepatran domon. Ŝi vidis, kiel flama abismo malfermiĝis kaj la bela bieno kun ĉiuj kampoj malaperis en ĝi. La venontan matenon je ĉi-tiu loko troviĝis la lago (laŭ K.W.Glättli, «Zürcher Sagen» [Zurikaj Legendoj],1959).
Aĉa vetero
Aĉa vetero aludas al ĉiu ajn danĝera meteorologia fenomeno kun eblo kaŭzi damaĝon, akran socian problemaron aŭ eĉ perdon de homa vivo. Tipoj de fenomenoj de aĉa vetero varias, depende de la latitudo, altitudo, topografio kaj atmosferaj kondiĉoj. Fortaj ventoj, hajlo kaj troa precipitaĵo estas formoj de aĉa vetero.
Aĉa vetero estas kaŭzata de fulmotondroj, fulmoj, tornadoj, tromboj, uraganoj kaj ciklonoj. Regionaj fenomenoj de aĉa vetero inkludas neĝoŝtormojn, froston kaj polvoŝtormojn.
Viktorija Tokareva
Viktorija Tokareva (Виктория Самойловна Токарева, naskiĝis la en Leningrado) estas rusa verkistino kaj scenaristino.
Hausen ĉe Albis
Hausen ĉe Albis (germane: Hausen am Albis; alemane: Huusen am Albis) estas komunumo en la Distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3235 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la fino de 2009 al 3306, kiu nombro kreskis al 3356 ĝis la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Hausen ĉe Albis situas sur la suda flanko de la montoĉeno Albis. Ĝi konsistas el la sekvantaj municipoj kaj setlejoj:
En Hausen fontas la rivereto Jonenbach, kiu alfluas en Jonen al la rivero Reuss.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,62 km², de kiuj 27,9% estas kovritaj de arbaro, 56,7% servas por agrikulturo kaj 12,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hausen limas en nordo al Langnau ĉe Albis, en nordoriento al Horgen, en oriento al Hirzel, en sudoriento al Neuheim (ZG), en sudo al Baar (ZG), en sudokcidento al Kappel ĉe Albis, en okcidento al Rifferswil, kaj en nordokcidento al Aeugst ĉe Albis.
Trafiko
Hausen ĉe Albis per poŝtaŭtobusoj estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. Tra la Albispasejo eblas atingi Langnaŭ ĉe Albis en la Sihlvalo. Ek de novembro 2009 ekzistas en Affoltern en distanco de proksimume 6 kilometroj okcidente alveturejo al la svisa aŭtovojo A4.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hausen ĉe Albis datiĝas el la jaro 1242 kiel Huson. La municipo Heisch estis jam menciita en la jaro 1184 kiel Heinsche. La regantoj de Hausen en tiu epoko estis la libersinjoro de Eschenbach, kiuj ankaŭ konstruis la kastelon Schnabelburg sur la kresto de Albis kaj fondis la cistercian Abatejon Kappel. 1309 ilia regado finiĝis per la detruo de la Schnabelburg pro ilia partopreno en la murdokomploto kontraŭ reĝo Albrecht. Hausen ĉe Albis estis nun submetita al la sinjoroj de Hallwyl, kiuj ĝin cedis al la urbo Zuriko en la jaro 1406.
370
En la jaro 370 post Kristo okazis, interalie:
Illy
Illy signifas:
Illy estas la familia nomo de la sekvaj homoj:
Vidu ankaŭ:
Fingroringo
Fingroringo estas fingra aŭ piedfingra ornamaĵo. Kutime la fingroringoj estas surmetataj sur la kvara manfingro (tial nomata ringofingro) kaj sur la dua piedfingro.
Piedfingra ringo
Piedfingra ringo' estas ornama ringo farita el metaloj aŭ ne-metaloj teorie uzitaj sur iu ajn el la piedfingroj. La dua piedfingro de ĉiu piedo estas plej ofte uzata, ĉar proporcie ĝi estas la plej longa kaj do la plej facila piedfingro por enigi ringon kaj resti sen esti konektita al io alia. En plej multaj okcidentaj landoj tia ringo estas relative nova moda akcesoro, kaj tipe havas neniun simbolan signifon. Ĝi estas kutime portata nudpiede, aŭ kun sandaloj, aŭ kun zorioj.
Historio
La plej malnovaj ringoj havas pli ol 21.000 jarojn, kiel ekzemple la fingroringoj el mamuta eburo trovitaj en Pavlov, Ĉeĥio.
Ringojn oni uzis ne nur kiel ornamaĵo, sed ankaŭ kiel pagilo. Ringa mono certe estis unu el la pramonoj.
Unuaj ringoj estis faritaj el ostoj, eble ankaŭ el ligno kaj fungoj, ŝtono, sukceno kaj poste el bronzo, kupro, fero kaj nobelaj metaloj. Tra la kulturhistorio ringoj ricevis la plej diversajn signifojn.
Ringoj estis simboloj de regantoj, signalis anon de kredokomunoj, estis iloj por ritoj aŭ montris donitan geedziĝpromeson. Sed aldone ringoj ĉiam ankaŭ estis ilo por memprezentado.
Hiroshi Moriyasu
Hiroshi Moriyasu (森保 洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mazda Auto Hiroshima, Seino Transportation kaj Sagan Tosu.
Husejn la 1-a (Jordanio)
Vivo
Husejn bin Talal naskiĝis kiel filo de Talal bin Husejn kaj kiel nepo de Abd Allah ibn Husajn, la filo de Husejn ibn Ali, ŝarifo kaj emiro de Mekko. Li kaj Hasan la 2-a de Maroko en la araba mondo konsideriĝis unu el la du tiutempaj regantoj, kiuj estas rektaj posteuloj de la profeto Mohamedo.
Questenberg
Questenberg estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la ampleksigita komunumo Südharz ("suda Harco") en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 267 loĝantojn.
PPP
PPP estas mallongigo por:
Paroĥejoj de Ekvadoro
En Ekvadoro, la Paroĥejoj  estas dividoj politikaj kaj teritoriaj de malpli alta rango (tria nivelo post provincoj kaj kantonoj). La Kantonoj kaj Metropolitaj Distriktoj estas dividitaj en paroĥejoj parroquias kiuj estas similaj al municipoj aŭ komunumoj de multaj landoj. Estas 1.500 paroĥejoj en Ekvadoro. La tuto de tiuj organiziĝas sub la formo jur-politika de la Gobierno Autónomo Descentralizado Cantonal (aŭ Distrital) nome aŭtonoma registaro kiu estas la aŭtoritato jurisdikcia de la kantono por administraj aferoj. Estas du tipoj de paroĥejoj: nome urba kaj rura. La urba paroĥejo estas tiu kiu troviĝas ene de metropolo aŭ urbo. Ĝi havas la infrastrukturon necesan por esti ĉefa urbo. La rura paroĥejo estas tiu kiu estas apartaj el urbo nome komarkoj aŭ aro de setlejoj kies loĝantoj vivtenas sin el agrokulturo.
39558 Kishine
39558 Kishine estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan teorian fiziiston kaj amatoran astronomon Junichiro Kishine, fakulo pri la fiziko de la kondensita materio. Li gvidis ankaŭ programon de popularigo por promocii aktivojn de eduko kaj esplorado en scienco.
NGC 3878
NGC 3878 (aliaj indikoj — MCG 6-26-32, ZWG 186.42, NPM1G +33.0229, PGC 36708) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Multfakulo
Multfakulo aŭ polimato (de la greka πολυμαθής}, polymathēs, "kiu multe lernis"), aŭ universala klerulo, foje simila al Renesanculo, estas persono, kies sperto gamas al alta nombro de diversaj fakareoj. En malpli formalaj terminoj, multfakulo (aŭ polimato) povas simple esti iu kiu emas multe koni. Plej antikvaj sciencistoj estis polimatoj laŭ nunaj normoj. La termino estis unuafoje uzata en la 17-a jarcento (koincide kun la koverto de sciencistoj en specialistoj jam ne multfakuloj) sed la rilata termino, polihistoro, estas antikva termino kun simila signifo.
Nacia Muzeo kaj Centro de Esploro de Altamira
La Nacia Muzeo kaj Centro de Esploro de Altamira (aŭ simple Muzeo de Altamira) estas centro por konservo, esploro kaj diskonigo de la kaverno Altamira, kiu estas deklarita Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi situas en Santillana del Mar (Kantabrio, norda Hispanio), apud la fama kaverno.
Multfakulo
La komuna termino Renesanculo estis uzata historie por priskribi polimatojn aŭ personojn kiuj deziris esti polimatoj. La koncepto eliris el nombraj grandaj pensuloj kiuj elstaris en multaj fakoj de artoj kaj scienco, kiaj Leonardo da Vinci, Michelangelo, Galileo Galilei, Nicolaus Copernicus, Michael Servetus Gottfried Wilhelm Leibniz kaj Francis Bacon. La gravo de tiuj pensuloj estis atribuata al la posta ideo de la renesanca Italio esprimita de unu el ties plej elstara reprezentantoj, Leon Battista Alberti (1404–1472): ke "homo povas fari ĉion se tiu volas." Tiu laŭtempe limigita termino eniris en la vortotrezoro dum la 20-a jarcento kaj estis aplikata poste al grandaj pensuloj kiuj vivis antaŭ kaj post la Renesanco kiaj Aristotelo, Aviceno, Johann Wolfgang von Goethe, kaj Isaac Newton. Terminoj kiaj polihistoro, polimato aŭ eĉ universala genio estas foje uzataj kiel sinonimoj.
Nacia Muzeo kaj Centro de Esploro de Altamira
Ĉar grandega nombro de homoj volis viziti la kavernon Altamira, vizitantoj devis atendi pli ol unu jaro por vice eniri. Dum longa konsiderado, oni decidis konstrui kopion de la kaverno. Kune de kopio, oni inaŭguris ankaŭ la muzeon, laŭ projekto de arkitekto Juan Navarro Baldeweg. Fakte, de la jaro 2002 la originala kaverno ne estas vizitebla pro konservo-kialoj.
En la muzeo plej rimarkinde staras la artefarita kopio de la kaverno, ofte nomita "Novkaverno de Altamira" (hispane, Neocueva). Ĝi estas la plej simila kopio de la kaverno, tia kia ĝi estis antaŭ 15.000 jaroj. En ĝi oni povas vidi kopion de la mondfamaj prahomaj pentraĵoj, pentritaj de Pedro Saura kaj Matilde Múzquiz (Komplutensa Universitato de Madrido). Dum pentrado oni uzis la samajn teknikojn de desegno, pentrado kaj gravurado uzitaj de prahomoj dum Paleolitiko. La esploro por fari kopion estis tiel profunda, ke oni malkovris eĉ novajn pentraĵojn kaj gravuraĵojn.
Kolekto
En la muzeoj ekzistas pluraj kolektoj el eroj malkovritaj en la kaverno Altamira kaj aliaj proksimaj kavernoj, ekzemple:
375
En la jaro 375 post Kristo okazis, interalie:
Begovaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Begovaja (Беговая) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Nevsko-Vasileostrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estis malfermita la.
Atlanta (Georgio)
Atlanto (Atlanta [atLANta]) estas la plej granda urbo kaj la ĉefurbo de la usona ŝtato Georgio. Laŭ popolnombrado, en la jaro 2000 ĝi havis loĝantojn. En la pli granda urbaro, kies centro ĝi estas, vivas inter 3 kaj 4 milionoj da homoj. Ĝi estas la ĉefurbo de Kantono Fulton, Georgio.
Kromnomoj de Atlanto inkluzivas "la Feniks-Urbo", ĉar ĝia rekonstruiĝo post la Usona Enlanda Milito estas taksita simila al la leviĝo el cindroj de la mita fenikso; "la pordega urbo de la sudo", pro tio ke ĝi estis fervoj-centro; kaj "la urbo tro okupata por malami", pro la relativa senperforteco dum la Civilrajta movado en la 1960-aj jaroj.
Historio
Post kiam la usona registaro forpelis la Ĉerokiojn el norda Georgio, eŭropidoj eksetlis la regionon. Kiam ekkonstruiĝis fervojoj, oni en 1837 elektis arbitran lokon por kunigi plurajn fervoj-liniojn. Ĉirkaŭ tiu punkto kreskis vilaĝeto nomata unue "Terminus", kiu en 1843 renomiĝis "Marthasville" honore al la filino de la tiama ŝtatestro. Ĝi multe kreskis post kiam la fervojoj ekfunkciis. En 1848 ĝi fine renomiĝis "Atlanta" laŭ la "Western and Atlantic Railway" (Okcidenta kaj Atlantika Fervojlinio).
Dum la Usona Enlanda Milito Atlanto pligraviĝis kiel centro por la Konfederacio, kaj tial estis ĉefa milita celo kiam la Unia armeo sub generalo William Tecumseh Sherman en 1864 invadis la Konfederacion. La urbon ili sieĝis kaj, post la kapto, bruligis ĝin. Ne la tutan urbon oni bruligis, tamen; la preĝejojn kaj malsanulejojn ili ŝparis pro peto de Patro Thomas O'Reilly de la preĝejo Senmakula Koncipiĝo.
Post la milito, la urbo iĝis la ŝtata ĉefurbo, kaj rapide rekonstruiĝis kaj plukreskis. Okazis en 1887 la Piedmonta Ekzpozicio kaj en 1895 la Kotonŝtata Ekspozicio kiuj allogis multajn homojn kaj pli bele famigis la urbon komercrilate.
Ekde la jaroj 1930 Atlanto ankaŭ graviĝis kiel centra loko por aviado, grandparte pro la instigo de William B. Hartsfield, estrarano kaj poste urbestro.
Dum la kriza periodo de la Civilrajta Movado en Usono, Atlanto suferis iom malpli da tumultoj ktp. ol aliaj sudorientaj urboj, ĉefe pro la pacigaj streboj de Martin Luther King, Jr. (kies hejmurbo ĝi estis) kaj urbestro HARTSFIELD.
En 1996 Atlanto gastigis la somerajn olimpikojn.
En 2000 la Esperanto-Societo de Metropola Atlanto gastigis la Landan Kongreson de la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko.
Felizzano
Felizzano estas komunumo de Italio.
Meso n-ro 2 G-maĵora (Schubert)
Meso n-ro 2 en G-maĵoro D 167 estas meskomponaĵo por solkantistoj, ĥoro kaj orkestro de Franz Schubert el la jaro 1815.
Ekesto kaj historio
Laŭ noto en la partituro-memskribaĵo la ĵus 18-jara Schubert komponis la meson en malpli ol semajno, ekde la 2-a ĝis 7-a de marto 1815. Ĉar li pro tio interrompis la verkadon pri sia 2-a simfonio, oni rajtas supozi, ke Schubert ricevis mendon por komponado de la meso. En la unua versio li planis por la orkestro nur malgrandan instrumentistaron (2 violonojn kaj kontinuan bason, ampleksitajn per vjolo). Supozeble Schubert mem direktis la unuan prezentadon de la verko tiuforme en 1815 je la paroĥopreĝejo de Lichtental.
Je ne klare difinita pli malfrua tempo Schubert pliampleksigis la instrumentadon de la verko per trumpetoj kaj timbaloj. Ĉar Eusebius Mandyczewski, eldonisto de la verko kadre de la malnova eldono de la verkaro de Schubert (1887), rigardis ĉi tiujn ampleksigojn kiel falsaĵojn, li enprenis en la eldonon nur la unuan version, kio restis decida por la kompreno de la meso dum la venontaj jardekoj. Nur en la 1980-aj jaroj oni retrovis la originalan voĉaron el la plumo de Franz Schubert kun la instrumentaj pliampleksigoj en Klosterneuburg, kie estis okazinta la 11-an de julio 1841 la unua dokumentebla prezentado de ĉi tiu versio.
La unua presado de la meso okazis en 1846, tamen false sub la nomo de la iama muzikestro de la praga katedralo Robert Führer, kiu mallonge antaŭe estis perdinta sian postenon pro trompo kaj poste pro diversaj krimetoj eniris malliberejon. La frato de Schubert Ferdinand postulis tial en 1847 per gazetartikolo la reĝustigon, kiu okazis je la sekva eldono de la presaĵo.
Ferdinand Schubert ampleksigis en 1847 siaflanke la instrumentadon de la meso per hobojoj (aŭ klarnetoj) kaj fagotoj.
Emmi Stox
Emmi Stox (naskiĝis la 21-an de julio 1905) estis germana esperantistino. Ŝi estis prezidanto de Esperanto-Ligo Berlin - ELB (1971-1977). Jam dum jardekoj ŝi aktivis en la berlina Esperanto-movado, kiam ŝi en 1971 fariĝis la unua virino pinte de berlina Esperanto-organizaĵo.
Meso n-ro 2 G-maĵora (Schubert)
Strukturo
La prezentado daŭras proksimume 25 minutojn.
Priskribo de la verko
La meso estas plejparte homofonie kaj kantece komponita kaj per tio orientita je la eblecoj de pli malgranda paroĥo. Nur la Benedictus estas strukturita kiel trivoĉa kanono, kaj la partoj Osanna de Sanctus kaj Benedictus estas komponitaj kiel fugatoj.
Emmi Stox
Profesie ŝi estis oficistino ĉe Deutsche Bundespost (Germana Federacia Poŝto).
Meso n-ro 2 G-maĵora (Schubert)
Priskribo de la verko
Kiel en ĉiuj siaj latinaj meskomponaĵoj Schubert preterlasis en la Credo la frazon Et unam sanctam catholicam et apostolicam ecclesiam ([Mi kredas je] la unueca sankta katolika kaj apostola eklezio), samkiel en ĉi tiu verko ankaŭ la frazon Et expecto resurrectionem mortuorum (Kaj mi atendas la releviĝon de la mortintoj), per kio li esprimas tutpersonajn rezervojn kontraŭ certaj ĉefaj katolikaj-kristanaj dogmoj.
Emmi Stox
Emmi Stox eniris la estraron de ELB en 1969 kiel IEMW-komisiulo. Ŝi flegis la kontaktojn al la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno, kie hodiaŭ oni trovas foton de ŝi el 1953..
Meso n-ro 2 G-maĵora (Schubert)
Priskribo de la verko
La meso en G-maĵoro apartenas nun al la plej ofte prezentataj eklezimuzikaj verkoj de Franz Schubert.
Emmi Stox
Dum ŝia prezidanteco ELB transiris al novaj formoj de informado, instruado kaj de organiza agado kaj entute komencis moderniĝi. Hermann D. Tautorat (1944-1996) en 1970 eniris la estraron kiel komisiulo por informado kaj alparolis specifajn grupojn, ekz. studentoj, gvidis modernajn kursojn kaj instalis novan renkontiĝejon kun biblioteko.
Meso n-ro 2 G-maĵora (Schubert)
Aŭdspecimenoj
Sonregistraĵoj de MIT Concert Choir, ĥorestro: William Cutter (2000)
Emmi Stox
Emmi Stox prelegis la 4-an de novembro 1975 en la monata ELB-kunveno pri la temo: “Pensoj de esperantistino okaze de la virina jaro”, kaj la 1-an de junio 1976 pri “Sepdekjara jubileo de tutlanda Esperanto-organizaĵo en Germanujo”. Tio montras, kion ŝi trovis grave.
Dru-pinglo
La Aiguille du Dru (Dru-pinglo, alinome Dru aŭ Dru-oj; france, Les Drus) estas monto en la Blankmonta Masivo en la Francaj Alpoj. Ĝi estas sur la oriento de la vilaĝo Les Praz en la valo Chamonix. "Aiguille" havas le signifon "pinglo" aŭ "nadlo" en la franca.
La plej alta pinto de la monto estas jena:
Alia, iomete pli malalta pinto estas jena:
Ambaŭ pintoj estas sur la okcidenta deklivo de Aiguille Verte (esperante: "Verda Nadlo" kies alto estas 4 122 m) kaj estas konektata unu al la alia pere de la Brèche du Dru (Dru-fendo, 3 697 m). La norda flanko de Petite Dru estas konsiderata unu el la ses grandaj nordaj flankoj de Alpoj.
La sudokcidenta piliero "Bonatti" kaj ties eponima grimpovojo estis detruitaj en 2005 pro rokofalo.
Avariginoj
La avariginoj estis kantabra tribo.
Ili vivis ĉe la rivero Nansa, plejeble, en ties meza kaj alta partoj. La rivero Nansa estis limo kun apuda tribo orgenomeskoj. Pri ili oni nur konas, ke ties nomo havas keltan originon. Ties ununuran historian mencion registris romia geografo Pomponio Mela. Dum longa tempo, pro sameco de keltaj nomoj, oni konfuzis ilin kun aŭtrigonoj, kiu estis tute malsama gento.
T-Butila klorido
t-Butila klorido aŭ  C4H9Cl  estas neorganika klorido kun kvar karbonatomoj, senkolora likvaĵo malmulte solvebla en akvo sed miksebla en alkoholo kaj duetila etero. Ĝi estas tre brulema substanco kun malalta ekflama temperaturo, neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Ĝiaj vaporoj, pli densaj ol la aero povas travojaĝi konsiderindajn distancojn ĝis sparkiga fonto.
Kiel higroskopa kemiaĵo, terciara butila klorido plenumas gravan rolon kiel startiga materialo por provizi reakciojn per nukleofilajn substituadojn en la preparado de alkoholoj kaj alkoksidaj saloj. Ĝi estas uzara kiel alkiligagento por la enkonduko de la t-butila grupo kaj ankaŭ partoprenas en reakcioj de Friedel-Crafts. Ĝi estas utiligata kiel interaĵo en la sintezoj de agrokemiaĵoj kaj farmaciaĵoj.
(126155) 2001 YJ140
(126155) 2001 YJ140 estas granda, transneptuna objekto malkovrita la  de la usonaj astronomoj Chad Trujillo kaj Michael E. Brown elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Por Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksata diametro de 156 km.
Orbito
Ĝia estas plutoneno. Kiel 134340 Plutono ĝi estas en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno kaj ĝia orbito krucas la neptunan orbiton. Ĝia neptuna MOID estas nur 0,13511 astronomia unuo (20,212 milionoj da km), ĝi do estas neptunrenkonta asteroido.
Ĝi pasis ĉe sia perihelio la.
Pohlhof
Pohlhof situas en Altenburg en Germanujo; la frua sendependaĵo estas la lasta konserviĝinta kavalirbieno en la urbo.
Ĝi kuŝas ĉe la restoj de la ĉirkaŭfortikaĵoj altenburgaj estante atestilon de landa karaktero de la municipa antaŭ industriigo.
Historio
La ĉefa ejo konstruitis jam verŝajne ĉirkaŭ la jaro 1400; ĝia nuna ekstero kun impona renesanca ŝtupogablo kaj la malnova parko alvenis eble ekde la 16-a jarcento. Bernhard von Lindenau naskiĝis tie ĉi; krome li loĝis agadis kaj mortis ĉi-loke.
Inter 1845 kaj 1846 Lindenau igis la lepsikan arĥitekton Albert Geutebrück konstrui surloke elmontradejon por siaj artkolektaĵoj. Ĝi malkonstruitis en 1876 post inaŭguro de la belega Muzeo Lindenau. Nuntempe enestas la civila registrejo.
Kladogramo
Kladogramo estas diagramo uzata en kladistiko kiu montras rilatojn inter organismoj. Kladogramo tamen ne estas evolua arbo ĉar ĝi ne monttas kiel la prauloj estas rilataj al la posteuloj aŭ kiom multe ili estis ŝanĝintaj; multaj evoluaj arboj povas esti deduktata el unusola kladogramo. Kladogramo uzas liniojn kiuj elbranĉas laŭ diferencaj direktoj finantaj en grupoj de organismoj. Estas multaj formoj de kladogramoj sed ĉiuj ili havas liniojn kiuj elbranĉas el aliaj linioj. La linioj povas reveni al la punkto el kiu ili elbranĉis. Tiuj elbranĉejoj reprezentas hipotezan praulon (ne nunan enton) kiu povus havi la kombinajn trajtojn de la linioj super ĝi. Tiu hipoteza praulo povus poste havigi ŝlosilojn pri kion serĉi en nuna evolua praulo. Kvankam tiaj tradiciaj kladogramoj estis generitaj ĉefe sur la bazode morfologiaj karakteroj, informoj pri DNA kaj RNA kaj komputika filogenetiko estas nune tre komune uzataj en la generado de kladogramoj.
Kladistik
Radio 105 Network
Radio 105 Network estas itala radio kun sidejoj en Milano kaj Miamo.
Ĝi naskiĝis la 16-an de februaro 1976 de Edoardo Hazan kaj Alberto Hazan en Milano. Origine la nomo de la radio estis Radio Studio 105. En 1982 la radio alinomiĝis al Rete 105 kaj iĝis la unua nacia privata dissendostacio en Italio. Malgraŭ la nomo, ĝia ĉefa frekvenco estas ĉirkaŭ 99 MHz. Pro tio, ĝiaj aŭskultantoj estas ofte nomataj "naŭdeknaŭanoj".
La radio estas fama pro la programo Lo Zoo di 105 kun Marco Mazzoli, Alan Caligiuri, Pippo Palmieri, Gibba, Maccio Capatonda, Herbert Ballerina, Ivo Avido kaj Igor Cautero, kiu estas la plej aŭskultata radia programo en Italio.
La nunaj programoj de la radio estas:
Nunaj gediskĵokeoj estas:
Privilegium Othonis
Privilegium Othonis (Privilegio de Oto, aŭ Ota Privilegio), estas dekreta akto promulgita en Romo la 13-an de februaro 962 iniciate de Oto la 1-a, ĵus elektita imperiestro de la Sankta Romia imperio. Ĝia enhavo kondiĉigis la rilatojn de papoj kun la imperiestroj de la Sankta Romia Imperio.
La aŭtentikeco de la dokumento, multe diskutita, ŝajnas certa, ankaŭ se la nuna versio ekzistanta, konservita en la Sekreta vatikana arĥivo, ŝajnas nur kopio de la originalo, kiu probable perdiĝis.
Situacio ante quem (antaŭa)
Ĝis la duono de la 10-a jarcento la ŝtato de la eklezio havis limojn necertajn kaj la papa regado etendiĝis nur al Romo kaj kelkaj malmultaj urboj de centra-norda Latio, en la "Romandiola" nome Raveno kun ĉikaŭjaj zonteritorioj origine regataj de Bizanco. La aliaj italaj teritorioj estis formale parto de la Regnum Italiae, sub la krono de reĝo de Germanio, tiam Oto la 2-a (la 1-a kiel imperiestro) ekde 951. Unike, tial, Oto povus etendi la papokontrolitan landon.
En 962 papo Johano la 12-a petis helpon al la reĝo de Germanio por esti defendata de la invadoj de kelkaj papaj teritorioj fare de Berengaro la 2-a kaj sudaj uzurpantoj. Oto venis al Romo, kie la papo lin kronis kiel imperiestro de la Sankta Romia Imperio. Kelkajn tagojn poste, la du decidis kiujn reciprokajn “privilegiojn” unu allasu al la alia.
Enhavoj de la Ota privilegio
La du suverenoj deklaris la validecon de Constitutio romana (roma konstitucio) (824) de la reĝo de Italio kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio Lotario la 1-a kaj, ĉeeste de siaj delegitoj, krome, Oto atribuis al si konkretajn kontrolrajtojn, ankaŭ militajn, sur la urbo Romo. Oto sin devontigis, aliflanke, rekoni la legitimecon de la papa posedo de la teritoriaj donacoj de Pipino la 3-a kaj Karolo la Granda (per la Promiso carisiaca de 754).
Sekvaj konsekvencaj eventoj
Sekvantan jaron (963), sekve de la fuĝo, el Romo, de papo Johano la 12-a, puninda laŭ imperiestro ĉar li ekpaktis ankaŭ kun malamikoj de la imperiestro (konkrete kun Berengaro) eble konsciiĝinte ke li mem cedis tro al la imperiestro: (fakte, ŝtato kaj papado fariĝis preskaŭ ekspansio de la imperiestra povo sub la vesto de donaco), dum koncilio kunvokita (6-an de novembro) en la Baziliko de Sankta Petro Oto altrudis, krom eksigon de la papo kaj nomumo de alia, novan klaŭzon al la Privilegio, laŭ kiu neniu estonta papo estus elektita sen la antaŭkonsento de la imperiestro (en la antaŭa kompilita teksto la imperiestra konsento povis aldoniĝi postelekto). Laŭ la menciita "Constitutio Romana" kaj faktaj akordoj kun antaŭaj imperiestroj, la papo devus ĵuri fidelon al la imperiestro mem aŭ al liaj delegitoj.
Rekonfirmoj de la Ota privilegio
La Privilegio de Oto estis rekonfirmita per la Diploma Heinricianum (Henrika diplomo), interkonsentita la paskan tagon de 1020 inter papo Benedikto la 8-a kaj la imperiestro Henriko la 2-a en Bamberg, okaze de vizito de la papo al tiu urbo.
Abolicio de la Privilegio
En la postaj dekoj iuj papoj, ekde Leono la 9-a, iniciatis reformon de la eklezio kaj, tial, komencis oponi al la Privilegio, kiu limigis la aŭtonomion kaj de la papo kaj de la kardinala kolegio. Ĝi estis definitive aboliicita de Nikolao la 2-a en la laterana koncilio de 1059: la papo promulgis dekreton per kiu estis establite ke, ekde tiu momento, la elektado de papo estu ekskluziva prerogativo de la kardinala kolegio kuniĝinta en konklavo. Laŭ historiistoj ĝuste tiu abolicio kreis premisojn por la eksplodo de la investitura polemiko kiu kontraŭmetis la eklezion kaj la imperion unu kontraŭ la alian ekde 1076 al 1122.
Papoj elektitaj laŭ la normoj de la Privilegium Othonis
131. Leono la 8-a (963-64 kaj 964-65) 133. Johano la 13-a (965-972) 134. Benedikto la 4-a (972-74) 135. Benedikto la 7-a (974-983) 136. Johano 14-a (983-84) 137. Johano 15-a (985-996) 138. Gregorio la 5-a (996-999) Johano 16-a (997-98) (Kontraŭpapo) 139. Silvestro la 2-a (999-1003) 149. Klemento la 2-a (1046-47) 151. Damaso la 2-a (julio-aŭgusto 1048) 152. Leono 9-a (1049-1054) 153. Viktoro la 2-a (1054-57) 155. Nikolao la 2-a (1058-1061).
Béla Cselényi
CSELÉNYI Béla (ĉele:nji) estis hungara historiisto naskita en Marosvásárhely la 16-an de julio 1911 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de decembro 1999. Li estis la patro de poeto Béla Cselényi kaj de filmreĝisoro László Cselényi.
Kariero
Béla Cselényi diplomitiĝis pri historio en Kluĵo (1933), poste li instruis en katolikaj gimnazioj de Transsilvanio. Post kvarjara militkaptiteco de decembro 1948 li instruis en Universitato Bolyai, resp. en UBB de Kluĵo. Li ekpublikigis de 1934 en la porjunulara revuo Jóbarát, de 1935 li fariĝis ĉefkunlaboranto de revuo Hitel. Lia ĉefa esporkampo estis la mezepoka historio de Transsilvanio, sed li verkis libron ankaŭ pri la vivo de matematikisto János Bolyai.
Cuzăplac
Cuzăplac [kuzəplak] (hungare: Középlak [køzeplak]) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Zalău. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Cubleșu, Gălășeni, Mierța, Petrindu, Ruginoasa, Stoboru, Tămașa.
Geografie la komunumo konsistas el du brakoj, kiujn disigas Aghireșu en la najbara distrikto Cluj. En la okcidenta branĉo situas Tămașa, Pentrindu kaj Gălășeni, en la orienta Ruginoasa, Stoboru kaj Cubleșu. Cuzăplac kaj Mierța situas ĉe la vertico de la du brakoj.
Tra Cuzăplac iras la nacia vojo DN1G inter Huedin kaj Zimbor. En Gălășeni estas fervoja stacio ĉe la linio inter Huedin kaj Kluĵo.
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1219. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs (reĝa departemento) vármegye).
Batalo de Morgarten
La Batalo de Morgarten la 15-an de novembro 1315 ĉe la pasejo Morgarten en Oberägeri, Kantono Zugo, estis batalo inter la Habsburgoj kaj la tri prakantonoj de la Svisa Ĵurkomunumo.
Antaŭhistorio de la batalo
Pri la antaŭhistorio de la batalo ekzistas tri malsamaj teorioj, pri kiuj la historiistoj ĝis hodiaŭ ne interkonsentis.