cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eksterlandeca principo de usona juro
Ĝi estas enkorpigita de la Usona Departmento de Justico.
Ĉefaj laborkampoj de apliko
Aro de leĝoj permesas al Usono interveni ekster sia teritorio en diversaj fakoj:
La eksterlandeca kontrolo plue plifortiĝis en 2018 danke al la Cloud-Act, kiu permesas al usonaj administracioj konsulti ciferecajn datumojn stokitajn eksterlande.
En Francio
En 2014, kontrola raporto de la Delegitaro Parlamenta pri Informo (DPR), estrita de PS-deputito el Finistère Jean-Jacques Urvoas, mencias "spionadon ornamitan de la virtoj de laŭleĝeco". La eksterlandeco de la usona juro estas priskribita kiel "potenca instrumento de kapero" kaj deklaras, ke en 90% de la kazoj, temas pri eksterlandaj kompanioj, kiuj estas akuzataj de la Usona Departmento de Justico pri rompado de usona juro. Laŭ la DGSI, "eksterlandeco rezultigas ampleksan varion de leĝoj kaj leĝaj mekanismoj, donantaj al la usonaj aŭtoritatoj la kapablon submeti eksterlandajn kompaniojn al siaj normoj, sed ankaŭ kapti iliajn scipovojn, malhelpi disvolvajn klopodojn de konkurencantoj de usonaj kompanioj, por kontroli aŭ monitori ĝenajn aŭ avidatajn eksterlandajn kompaniojn, kaj tiel generi gravajn financajn enspezojn."
Parlamenta raporto transdonita al la ĉefministro Édouard Philippe en junio 2019 malgloras " detruantan armilon kiun (la usonanoj) uzas kontraŭ la cetero de la mondo, eĉ iliaj tradiciaj aliancitoj en Eŭropo ". La aŭtoroj de la raporto konstatas ke " Pluraj dekoj da miliardoj de dolaroj de monpuno estis postulataj (al fremdaj entoj) dum neniu el (iliaj akuzitaj pratikoj) havis senperan rilaton kun la teritorio de Usono".
En aliaj landoj
Ĝenerale la aplikado de la eksterlandeca principo de usona juro kongruas nur kun la usona juro. La internacia juro ne nepre agnoskas ties aplikon. Krome, tiu apliko estas ofta okazigo de diplomataj konfliktoj.
Villefranche-de-Conflent
Villefranche-de-Conflent (Vilafranca de Conflent) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villefranchois.
László Salamon (konstitucia juĝisto)
László Salamon [lAslO ŝalamon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Salamon László estis hungara advokato, konstitucia juĝisto, altlerneja instruisto, parlamenta deputito.
László Salamon naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Salamon maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1966, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1972. Post siaj studoj li estis advokato-kandidato 2 jurojn, poste li akiris advokatan statuson. Inter 1980 kaj 1990 li estis vicatelierestro, inter 1990-2013 parlamentano. En tiu lasta periodo li aliĝis al Fidesz en 1997. Ekde 2013 li estis konstitucia juĝisto, ekde 1995 li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. Li edziĝis en 1978, lia edzino naskis filinon en 1986.
Roturas
Roturas [roTUras] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 29 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 56 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj San Llorente, Pesquera de Duero kaj Curiel de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Valcorba. Plej proksima loĝloko estas Piñel de Abajo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.
20483 Sinay
20483 Sinay estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniella Sinay, finalistino en 2004 de la scienca konkurso de mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), pro ŝia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Hillel Academy de Fairfield (Konektikuto, Usono).
NGC 4807A
NGC 4807A (alia indiko — PGC 214040) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Schönberg am Kamp
Schönberg am Kamp estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
31976 Niyatidesai
31976 Niyatidesai estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Niyati Ketan Desai, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Ŝi estis lernantino ĉe la Ward Melville High School de East Setauket (Nov-Jorkio, Usono).
Ĉeĥa filharmonio
Ankaŭ la filharmonia ĥoro havias kelkajn elstarajn dirigentojn kaj gvidantojn, ekzemple Jaroslav Křička (1922-1930).
Banu Haŝim
La Banu Haŝim aŭ Banū Hāshim (en araba: بنو هاشم) estas klano de la araba tribo de Kurajŝoj kun unika patrina sangolinio de israela praularo tra Salma bint Amr de Banu Najjar. Tio estis la origino de la filoj de Haŝim nome Iŝmaelidoj kaj Izraelidoj tra jarcenta sangolinio. La islama profeto, Mohamedo estis membro de tiu klano; lia pra-avo estis Haŝim ibn Abd Manaf, laŭ kiu la klano nomiĝis. Membroj de tiu klano estas referencataj per la modernigita versio de ties nomo kiel Haŝemidoj, Huseini aŭ Hasani. Posteuloj de Mohamedo kutime portas la titolojn Sajido, Sied aŭ Ŝarifo aŭ estas Aŝraf klansinonimo de Ahl al-Bajt.
Sandarmoĥ
La Sandarmoĥ ( Сандармох, de la karela Sandarmoh) estas montarmasivo, kiu troviĝas apud la urbo Medveĵjegorsk, Respubliko Karelio. Sandarmoĥ iĝis amasa ekzekutejo dum la Granda purigo dum la regado de Josif Stalin.
Historio
Dum la konstruado de Blankmara kanalo en 1937, multaj malliberuloj de la Solovecaj insuloj estis ekzekutitaj tie de soveta sekreta polico NKVD. Multaj ukrainaj verkistoj kaj artistoj kiel Mikola Kuliŝ kaj Lesj Kurbas estis ekzekutitaj en Sandarmoĥ, same kiel 141 finndevenaj usonanoj kaj 127 finndevenaj kanadanoj, kiuj migris al Sovetunio dum la Granda depresio. Laŭ arĥivo de FSB, reprezentantoj de pli ol 60 nacioj estis ekzekutitaj tie inter 1937 kaj 1938.
La ekzekutejo estis trovita de la rusia homrajta organizaĵo Memorial en 1997, laŭ iniciato de homrajta aktivisto Jurij Dmitrijev. Samjare la registaro de Karelio konstruigis tie memorialon por la viktimoj.
61042 Noviello
61042 Noviello estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Pro ĝia granda discentreco, kiu proksimigas ĝin de la orbito de Jupitero, ĝi estas klasifikata kiel jupiterrenkonta asteroido: ĝia jupitera MOID estas 0,840796 astronomia unuo, aŭ 125,781 milionoj da km. Tamen, ĝia orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, propraĵo de la anoj de la Hilda grupo, tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jessica Noviello,, kiu ricevia sian Ph. D. en esploro ĉe la Ŝtata Universitato de Arizono, studante la surfacajn detalojn de Eŭropo por travidi ties internan strukturon. Ŝi aplikis tiun talenton por analizi la morfologion de la asteroido 101955 Bennu por la misio OSIRIS-REx.
Sándor Siménfalvy
Sándor Siménfalvy naskiĝis la 1892 en Hungario, en urbo Szenice (nuntempa Senica en Slovakio - mortis la  1988 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Siménfalvy devenis el hungara aktora familio. Lifrekventis komencis sian karieron en cirko, tial li migris la tutan landon. En 1911 li debutis en migra teatro, kie restis longe. En 1950 li tuj aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ricevis premion en 1967.
Schumann-domo Bonn
La Schumann-domo Bonn estas la mortodomo de la germana komponisto Robert Schumann en Endenich, nuna urboparto de Bonn. Siatempe ĝi loĝigis privatan psikiatrian malsanulejon. Nun ĝi estas memorejo kaj estas uzata kiel muzeo kaj muzika biblioteko de la urbo Bonn.
Historio de la domo
La Schumann-domo estis konstruita ĉ. 1790 laŭ klasikisma stilo kiel kampodomo por la elektoprinca ĉambrokonsilanto kaj skabena urbestro Matthias Joseph Kaufmann. Sanitarkonsilanto d-ro Franz Richarz aĉetis la domon kaj alikonstruigis ĝin por uzado kiel privata psikiatra flegejo. La 26-an de oktobro 1844 li tie memstariĝis per propra sanig- kaj flegejo.
Robert Schumann venis en marto 1854 el Duseldorfo al Endenich (tiam ankoraŭ memstara loko). Oni supozas, ke lia malsano jam eksplodis, kiam li tie estis dungita kiel muzikdirektoro. Schumann lasis sin kuraci du jarojn far d-ro Richarz. Dum ĉi tiu tempo li rajtis forlasi la sanigejon nur maloftege por promenadoj. Finfine li tie mortis la 29-an de julio 1856. Lia tombo troviĝas sur la malnova tombejo en Bonn.
Post kiam la domo estis grave difektita dum la dua mondmilito en la jaro 1944 dum bombatako, ĝi estis rekonstruita en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. Ĉi tiun rekonstruon antaŭiris publika diskuto pri la malkonstruado de la domo. En la jaro 1963 la urba muzikbiblioteko estis malfermita kaj la memorejo inaŭgurita.
Muzeo
Medicina konsilanto d-ro Kellner jam en 1926 sugestis instaladon de Schumann-memorejo en la mortodomo en Endenich. Li muntis plakedon, kiun donacis la Schumann-societo en Zwickau – naskiĝurbo de la komponisto kaj pianisto.
La 12-an de majo 1963 la Schumann memorĉambroj en la unua etaĝo estis transdonataj al la publiko per solenaĵo. Tie oni montras dokumentojn, bildojn kaj leterojn de Robert kaj Clara Schumann kaj el ties amika rondo. Pluaj renovigaj laboroj en 1984 ebligis pliampleksigon. La ekspozicio estas vizitebla helpe de senpagaj ĉiĉeronadoj. Periode revenante tio okazas domkoncertoj, ĉefe per pianaj kaj ĉambromuzikaj pecoj de la komponisto kaj ties samtempuloj.
Muzikbiblioteko
La domo ankaŭ funkcias kiel muzikbiblioteko kaj tenas stokon de ĉ. 46.000 libroj, notoj kaj sonportiloj. Ĉiujare okazas tie pli ol 100.000 pruntadoj.
Busto
La fondaĵo de la ŝparbanko Bonn donacis honore al Robert Schumanngisitan buston, faritan de la aŭstra skulptisto Alfred Hrdlicka kaj malkovrita la 29-an de julio 2006 antaŭ la Schumann-domo.
Patrona asocio
Por inici la aĉetadon de la domo far la urbo Bonn kaj poste uzi ĝin kiel memorloko, en 1982 fondiĝis la asocio Schumannhaus Bonn e.V. Intertempe la asocio funkcias unuavice kiel kunokaziganto de la ĉiujara kulturfestivalo „Bonner Schumannfest – Endenicher Herbst“ kaj disdonas antaŭenigan premion al junaj interpretistoj de la verkaro de Schumann.
Gun Crazy
Gun Crazy ("Armilfreneza") estas usona trilero aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Joseph H. Lewis. Gun Crazy estis originale filmita en la angla lingvo. Ĝi temas pri la murdema irvojo de du geedzoj. La intrigo estis inspirita de novelo verkita de MacKinlay Kantor en 1940.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Peggy Cummins, John Dall, Berry Kroeger.
La filmo entute daŭras 86 minutojn.
Shota Koide
Shota Koide (小井手 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, Gainare Tottori, Nakhon Ratchasima, Grulla Morioka kaj Nara Club.
San-Joseo (Kostariko)
San José (elp San ĤoSE, esperantigita kiel San-Joseo) estas la ĉefurbo de la respubliko de Kostariko kaj de la tiulanda provinco samnoma.
Ĝi situas en la centro de la lando, en monta plataĵo en 1.170 metroj super marnivelo.
La urbo estis fondita ĉirkaŭ 1737, kaj estis malgrava ĝis 1824. En tiu jaro, la unua elektita ŝtatestro Juan Mora Fernández faris ĝin la ĉefurbo de la lando, kiu antaŭe estis Cartago. Pro tio, ĝi apenaŭ havas kolonian arkitekturon, male al aliaj centramerikaj urboj.
La loĝantaro en la baza kantono estas oficiale 309.672 homoj. Ĝi tre rapide kreskis lastatempe, se oni konsideras ke en 1950 la loĝantaro estis nur 86.900. La aglomeraĵo de la urbo superas unu milionon da homoj.
Richard Burke
Richard Burke (naskiĝis la ) estas irlanda politikisto.
Li inter alie estis delegato de la prezidanto en la Eŭropa Komisiono Thorn, kiu gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1981 kaj 1985. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn personaro kaj administrado, statistiko, oficialaj publikaĵoj. Richard Burke estas membro de la konservativa partio Fine Gael de Irlando.
Plouvien
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plou cetere aludas al la bretona vorto por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Halten SO
Geografio
Halten situas en la Svisa Mezlando la flotebenaĵo de Emme ĉe la orienta bordo de la rivereto Oesch. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝocentro mem la setlejoj Talacher kaj Winkelfeld, kiuj estas komplete konektita kun la ĉefsetlejo, kaj nordoriente iomete izolita la setlejto Neusidelig. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,85 km², de kiuj 21% estas kovritaj de arbaro, 63% servas por agrikulturo, kaj 16% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Halten limas en nordo al Oekingen, en oriento al Hersiwil, en sudoriento al Heinrichswil-Winistorf, en sudo al Recherswil, kaj en okcidento al Kriegstetten.
Historio
La unua dokumenta mencio de Halten datiĝas el la jaro 1201 kiel Haltun. Dum mezepoko en Halten ekzistis burgo de la Zeringoj, kies loĝoturo ankoraŭ staras, kiu estis la sidejo de la senjoroj de Halten, dokumentitaj ek de la 12-a jarcento. Post la Milito de Gümenen en la jaro 1332 Berno kaj Soloturno konkeris la fortikaĵon de Halten. En la jaro 1367 la senjoroj de Spielberg ĉirkaŭ Halten akiris malgrandan senjorujon. En la jaro 1466 ili vendis al servutsenjorecon Halden-Kriegstetten kontraŭ 4000 renaj guldenoj al la urbo Soloturno. La superan jurisdikcion nur en la jaro 1665 de Berno transiriks al Soloturno.
József Szigeti (filozofo)
József Szigeti [jOĵef sigeti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szigeti József estis hungara filozofo, esteto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1987).
József Szigeti  naskiĝis la  1921 en Rákospalota. Li mortis la 2012 en Budapeŝto.
Biografio
József Szigeti frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1939-1944, poste li plulernis en Vieno kaj Londono. En 1946 li ekinstruis en Universitato Pázmány Péter en Budapeŝto, kie li profesoriĝis en 1961. En 1948 li edziĝis baldaŭe havanta 3 filojn. Inter 1957-1959 li estis subministro. Li doktoriĝis en 1959 antaŭ la akademio. Li laboris ankaŭ en filozofia instituto, kie li estis direktoro. Inter 1971-1990 li estis katedrestro. Li pensiuliĝis en 1991. Li okupiĝis precipe pri marksismo. Li ricevis premiojn en 1949.
Triglo
Triglo estas fiŝo el la ordo de skorpenoformaj, kun kirasa kapo. Ĝi havas dornojn sur la operkuloj kaj korpon maldikiĝiintan malantaŭen. Ili povas eligi murmuran sonon. Ĝi apartenas al la trigledoj.
Versto
Versto (ruse верста́) estas malnov-rusa mezurunuo de longo aŭ distanco. Ĝi estas dividita al 500 saĵenoj.
Iam oni difinis la longon de versto surbaze la longo de la ekvatoro: Unu grado sur la ekvatoro havu 104 ⅙ verstojn. Ĉar la ekvatoro longas 40.000 km, versto laŭ tiu difino havas 1066 ⅔ metrojn.
Je la 11-a de oktobro 1835, ukazo de rusia imperiestro Nikolao la 1-a "Pri la sistemo de rusiaj mezuroj kaj pezoj" proklamis, ke saĵeno estu egala al sep 7 anglaj futoj, t. e. 2,1336 metroj. Laŭ tio versto estas 1066,8 metrojn longa. La sekva tabelo montras la longojn de versto kaj ĝiaj sub-unuoj, en metroj kaj en la plej malgranda unuo, la verŝoko:
Ĝis la 18-a jarcento oni difinis ke versto havas ne 500, sed 700 saĵenojn; tiun unuon oni poste nomis „malnova versto“.
„Limversto“ aŭ „mezurversto“ (межева́я верста́, meẑevaja versta), estis duoble tiom longa kiom ordinara versto; oni uzis ĝin en termezurado.
Žáravice
Vilaĝo Žáravice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, 10 km norde de urbo Přelouč, 10 km okcidente de urbo Lázně Bohdaneč. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estis unue menciata en la jaro 1436, kiam posedis ĝin Diviš Bořek el Miletínek. De la jaro 1490 ĝi apartenis al Vilém de Pernštejn. Nordoriente de Žáravice sur monteto estas domaro Sušiny aŭ Na Hradech (Sur Burgoj), kie onidire staris fortikaĵeto. En tiu loĝis rabisto Jan Kozel el Sušiny. Sed en la jaro 1492 estis la sidejo detruita kaj nomita rabisto forpelita.
Naturo
La fiŝlago Švihov, monteto Na Hradech kaj apuda arbaro estis proklamitaj natura rezervejo, en kiu troviĝas vico da protektataj kreskaĵoj. La rezervejo estas ankaŭ edeno por kantbirdoj. Kelkaj specioj de ili en aliaj lokaĵoj ne aperas.
Legendo
En arbara dometo proksime de fortikaĵeto Sušiny loĝis povra lignokarbisto kun sia multnombra familio. Lia plej juna filo devis servi ĉe malbona sorĉistino. La junulo superruzis ŝin, akiris riĉan rekompencon por sia servado kaj edziĝis al bela filino de fortikaĵposedanto.
Palaco La Moncloa
La Palaco La Moncloa [monklOa] estas historia konstruaĵo de Madrido kiu ekde 1977, gastigas la ĉefan sidejon de la Prezidejon de la Hispana Registaro kaj la oficiala rezidejo de la prezidanto de Hispanio kaj sia familio. Ĝi estas proksime de la Universitata Urbo de Madrido kaj ĉirkaŭata de registara komplekso kiu inkluzivas novajn konstruaĵojn por la gvidado de la lando. Ili estas la konstruaĵo de la Ministerio de la Prezideco kiu ankaŭ gastigas la Unuan Vicprezidejon de la Registaro kaj ĝi estas la sola konstruaĵo el ekstere videbla; kaj la konstruaĵon de la Registara Proparolanto, kiu gastigas la servojn pri komunikado de la Registaro kaj ĝia Prezideco. Tiuj ĉi konstruaĵoj konstituas, kune kun la originala Palaco kaj diskreta pavilono de la Ministraro de Hispanio, la konata Komplekson de la Moncloa. La Palaco kaj la ĝardeno estas fermataj kaj izolitaj de la resto de la konstruaĵoj por la intimeco de la prezidanto kaj ties familio.
Antonomazie oni parolas pri Moncloa kiel sinonimo de la registaro aŭ de la ĉefministro.
Edsel Ford
Edsel Bryant Ford (6a de novembro 1893 – 26a de majo 1943) estis la ununura filo de Henry Ford kaj prezidanto de la Ford Motor Company el 1919 ĝis sia morto en 1943. Lia plej aĝa filo estis Henry Ford la 2-a.
Edsel labore tre proksime el sia patro, kiel sola heredanto de la negoco, sed emis disvolvigi aŭtojn pli ekscitajn ol la Ford T ("Tin Lizzie"), kongrue kun siaj personaj preferoj. Eĉ kiel prezidanto, li havis problemojn por konviki la plej aĝajn homojn havigi diverĝon por tiu formulo. Nur ŝanĝo en la merkataj kondiĉoj permesis al li disvolvigi la pli modan Ford A en 1927. Edsel ankaŭ fondis la divizion Mercury kaj estis responsa pri la Lincoln Zephyr kaj la Lincoln Continental. Li enkondukis gravajn trajtojn, kiaj hidraŭlikaj bremsoj, kaj ege plifortigis la eksterlandan produktadon de la entrepreno.
Edsel estis grava bonfaranto en Detrojto, kaj ankaŭ financis la polusajn ekspediciojn de la Admiralo Richard Byrd. Li mortiĝis pro stomaka kancero aĝe 49, kaj lia patro reprenis la prezidantecon de la kompanio, antaŭ trapasi ĝin al Henry Ford la 2-a. La gamo de autoj lanĉitaj de Ford en 1957 laŭ la nomo Edsel estas memorata kiel unu el la klasikaj merkataj malsukcesoj.
Senftenberg (Malsupra Aŭstrio)
Senftenberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Vinça
Vinça (Vinçà) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Sarodo
Ĝi havas 4 kordojn en 4 kordoĥoroj. Ĝi agordantas A#2, F3, A#3, D#4. La mezuro estas proksimume 640 mm.
Béla Mezőssy
Béla Mezőssy [mezOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mezőssy Béla estis hungara politikisto, ministro. Béla Mezőssy naskiĝis la  1870 en Tolcsva. Li mortis la 1939 en Újfehértó.
Biografio
Béla Mezőssy lernis juron, poste li eklaboris en la departementa administrado. Li estis parlamenta deputito inter 1896–1918, dume inter 1906 kaj 1910 li estis subministro, fine inter 1917 kaj 1918 ministro. Dum mallonga tempo li kontribuis en gazeto. En 1917 li false estis akuzita, sed laŭ la procezo li restis pura. Depost 1918 li plene retiriĝis.
Sarodo
En la 20-a jarcento, la sarodo iĝis vaste konata en la Okcidento plejparte pro la klopodoj de Allauddin Khan, ankaŭ konata kiel Baba Allauddin Khan, unu el la plej famaj muzikinstruistoj de la 20-a jarcento en hinda klasika muzik o kaj mentoro de Ravi Shanka r kaj Ali Akbar Khan. Ĉi-lasta ankaŭ estas plej konata kiel sarodludanto.
Vinça
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vinçanais.
Ciortea
Ciortea [ĉortja] (hungare: Csorda) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 676 loĝantojn (rumanoj), en 1992 241 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1355. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Vrani.
Kantono Redange / Redingen
La kantono Redange / Redingen situas en la okcidento de la Grandduklando Luksemburgio. Ĝi norde limas je la kantono Wiltz, oriente je la kantonoj Diekirch kaj Mersch, sude je la kantono Capellen kaj okcidente je Belgio.
Administra divido
La kantono Redingen ampleksas dek komunumojn (nombroj de loĝantoj laŭ la stato ).
Malliberejo
Malliberejo aŭ prizono estas loko, kie homoj loĝas enŝlosite. Kutime ili perdis parton de siaj personaj liberecoj ĉar ili krimis. Ilia socio enŝlosas ilin en malliberejo, ĉar ĝi provas unuflanke certigi ke la koncerna krimulo ne povu denove krimi, kaj aliflanke ĝi provas malkuraĝigi aliajn homojn krimi.
Kutime malliberejo estas konstruaĵo kun alta muro ĉirkaŭ ĝi, kaj kun multaj ĉeloj interne, en kiuj la malliberuloj loĝas.
Mallibereja loĝantaro en la mondo
Pli ol naŭ milionoj da homoj estas malliberigitaj tutmonde. La prizonularo kreskis signife en la 1990-aj jaroj en procezo de privateco de tiu ĉi servo.
La lando kun la plej granda nombro da malliberuloj estas Usono - pli ol 2,5 milionoj da malliberuloj. Kvankam la usona loĝantaro konsistigas nur 5% de la monda loĝantaro, la usona jura sistemo respondecas pri malliberigo de 25% de la mondaj malliberigitoj. Usono okupas la duan post Ruando en la procento de la loĝantaro malpermesita en malliberejoj - en Usono 701 el 100.000 homoj. En Ruando, en 2002, pli ol 100.000 homoj estis arestitaj pro suspekto de partopreno en genocido de 1994.
Rusio kaj Ĉinio havis malliberejan loĝantaron de pli ol miliono da homoj en 2002. Estas neniuj informoj pri ĉi tiu afero pri Nord-Koreio. [3]
Britio havis 73 000 malliberuloj en 2003, dum Francio kaj Germanio havas similajn nombrojn.
Cabiria
Cabiria estas eposa muta filmo de la komenco de itala kino, publikigita en 1914, reĝisorita de Giovanni Pastrone.
La filmo estas konsiderita kinematografia klasikaĵo kaj ankaŭ estas konata kiel la unua filmo en kiu la rolulo de Machiste ekaperas en la historio de kino.
Produktado
Kiel bazo por la intrigo de la filmo, la ekzotika romano Salammbô de Gustave Flaubert estas utiligita. La intrigo okazas en antikva Kartago dum la Dua Punika Milito. La filmo ekzamenas la konflikton inter Romio kaj Kartago kiel vidite tra la okuloj de Cabiria, la heroino de la filmo, kiu estas kidnapita fare de fenicaj piratoj, vendita kiel sklavo en Kartago kaj permesita iĝi malbonkora religia pastrino. Romia patricia nobelo kiu vojaĝis al Kartago kiel spiono kaj lia muskola kaj grandega sklavo, Maciste, savas Cabiria de esti oferita al la fenica dio Moloĥo. Hanibalo kaj Fulvio konvenas en la ŝtorman intrigon de la eposa filmo.
La itala verkisto Gabriele D'Annunzio verkis la scenaron kaj ankaŭ verkis ĉiun transirkadron, kiu inkluzivas klariga bildoteksto (intertitolo). La filmteknikoj de la filmo estis novaj kaj originalaj por sia tempo, kaj ĝi havis konsiderindan influon sur la filmoj Naskiĝo de Nacio de Griffith, kaj sur Metropolo de Fritz Lang. La efiko estas evidenta en la inkludo de multaj homoj en la filmo, la uzo de miniaturoj por pliigi la spektaklon, kaj la kreado de enormaj scenejaroj. Tio malgraŭ tio, ke laŭ filmkritikisto Roger Ebert, "Griffith movas la fotilon pli libere kaj havas viglan rakonton kaj ekscitan uzon de kructranĉado kiun Pastrone ne uzis". La rolulo de Machista havis longan karieron en la italaj glavo-kaj-sandalaj filmoj.
Reestigita versio de la filmo estis montrita ĉe la Festivalo de Cannes la 27-an de majo 2006, kun enkonduko de direktoro Martin Scorsese.
Simile al "Naskiĝo de Nacio", ankaŭ "Cabiria" kaŭzis malkonsentojn pro ĝia politika temo. Ĝi estis produktita fare de la naciisto Gabriela D'Annunzio kaj estis liberigita baldaŭ post la Ital-turka milito, en kiu Italio konkeris la aŭtonomiajn provincojn en Nordafriko. La ekvivalento en la filmo estas Romio, konkerante Nordafrikon, kaj subigis la malsuperan Kartagon.
Wilhelm Martin Leberecht de Wette
Wilhelm Martin Leberecht de WETTE (naskiĝinta la en Ulla, mortinta la  en Bazelo) estis germana-svisa teologo.
Vivo
Wilhelm Martin Leberecht estis filo de la paroĥestro de Ulla, de Johann August de Wette; li frekventis la Vilhelmo-Ernesto-gimnazion en Vajmaro kie li tre influitis de la ekzamentanto Johann Gottfried von Herder. En 1799 li ekstudis ĉe la Universitato de Jena teologion ĉe Johann Jakob Griesbach, Johann Philipp Gabler kaj Heinrich Eberhard Gottlob Paulus; Paulus puŝis lin je libera kaj kritika esplorado. Kaj metode kaj rezulte li inter la germana teologaro specialis. La vivon li perlabris en Jena i.a. tradukante kaj kunlaborante ĉealtlerneje. Wette influis ankaŭ la fruromantikuloj kaj evoluigis en Jena sian estetikan teologion. La disertaĵo pri Torao kaj la la 1-a libro de la Kroniko gravis treege por postaj fakuloj bibliaj.
En 1805 li edzinigis Eberhardine Boie, kiu naskonte mortis jam en 1806. Kiam la francaj soldatoj tramarŝis la urbon li perdis ĉiujn havaĵojn. Post promocio lia li iĝis privata docento en Jena kaj en 1807 profesoro pri teologio ĉe la Universitato de Heidelberg, kie li amikiĝis kun Jakob Friedrich Fries kies sistemo de scio, kredo kaj supozado baldaŭ iĝis fundamento de kristana dogmatiko ene de la lernolibro Lehrbuch der christlichen Dogmatik in ihrer historischen Entwickelung dargestellt. En 1810 li okupis similan katedron ĉe la ĵus fondita Frederiko-Vilhelmo-universitato berlina. Tie li ekkontaktis en 1817, danke al perado de Friedrich Lücke, la filozofon Friedrich Schleiermacher.
En 1819 li maldungitis skribinte konsolleteron al la patrino de Karl Ludwig Sand, murdisto de Kotzebue. Peto fare la universitata senato je re-dungo malsukcesis. Dekreto faritis kiu ne nur forprenis al li la docentrajtecon sed ankaŭ la restadpermeson en la urbo. Li sekve devis transloĝiĝi al Prusio. Tiam li multan financan apogon trovis ĉe diversaj fakuloj, eĉ de kontraŭulo sia Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
De Wette revenis Vajmaron. Tie li fruktodone uzis la tempon por prepari sian Lutero-eldonon kaj verki la duvoluman romanon Theodor oder die Weihe des Zweiflers (1822). Tiu ĉi formadromano de kampara paroĥestro tre ŝatatis inter la anoj de studentaj korporacioj. Vajmare li ankaŭ ekpredikadis kun granda publika suckeso. En 1822 li elektitis predikisto de la Preĝejo Sankta Katarino (Braunschweig). Sed ekdeĵoron malpermesis la landa suvereno Georgo la 4-a respektante prusiajn interesojn.
Li entombigitis ĉe Elizabeta tombejo en Bazelo kiu ebenigitis en 1872 pro stratkonstruo. Tiu ĉi strato nomitis por li kan ankaŭ najbara naturscienca lenrejo de 1903. La nuna tomba loko estas ĉe Wolfgottesacker. En 1860 komisiis amikoj de li ĉe Ferdinand Schlöth la kreon de busto kiu videblas nun en la aŭlo de la muzeo Museum an der Augustinergasse.
Lia duonfilo Charles Beck estis filologo kaj teologo, profesoro ĉe Universitato Harvard kaj guberniestro de Masaĉuseco.
Skribaĵoj (elekto)
De Wette ankaŭ eldonis leterojn de Lutero (5 volumoj, 1825–1828).
Hiroshi Narazaki
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Linifaldo
Dum tekstenigo, linifaldo estas aŭtomata transporto de tajpata vorto transiranta la dekstran marĝenon en la komencon de la sekva linio.
Simile, dum surekranigo de konservita teksto en linifalda reĝimo la komputilo transportas sur la novajn liniojn la tekston por kiu mankas loko en la kuranta linio, tiel ke oni povas legi ĝin sen horizontala rulumo.
Simile, ĉe enpaĝigo de teksto en tipografio, linifaldo estas distribuado de la teksto inter la linioj.
Kutime oni strebas rompi la tekston en konvenaj lokoj — ĉe spaceto, aŭ laŭ la reguloj de vortodivido.
5031 Švejcar
5031 Švejcar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Schweighofen
Schweighofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, rekte ĉe la limo al la historia regiono Alzaco en la nuna administra regiono Granda Oriento de Francio. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Bergzabern, kiu kovras la sudan parton de la distrikto.
NGC 4808
NGC 4808 (aliaj indikoj — UGC 8054, MCG 1-33-28, ZWG 43.71, IRAS12532+0434, PGC 44086) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ferenc Baintner
Ferenc Baintner, laŭ hungarlingve kutima nomordo Baintner Ferenc estis hungara agronomia kemiisto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis balassagyarmati [balaŝadjarmati] ekde 1909. Lia plej konata filo estis Károly Baintner.
Ferenc Baintner naskiĝis la en Balassagyarmat, li mortis la  en Balassagyarmat.
György Bartal
György BARTAL [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartal György estis hungara juristo, politikisto, membro de Hungara Scienca Akademio. Lia samnoma filo estis György Bartal (ministro).
(115380) 2003 SJ271
(115380) 2003 SJ271 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 25-an de septembro 2003 en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
György Bartal
György Bartal naskiĝis la  1785 en tiam hungara vilaĝo Komáromfüss (nuntempa Trávnik en Slovakio). Li mortis la 1865 en Damazérkarcsa (nuntempa vilaĝparto de Kráľovičove Kračany en Slovakio).
Christopher Tugendhat
Christopher TUGENDHAT, plennome Christopher Samuel Tugendhat, Baron Tugendhat, estas politikisto de Britio. Li interalie estis membro kaj vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono Thorn, kiu gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1981 kaj 1985. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn financaj institucioj, fiskeco, buĝeto kaj financa kontrolo. Christopher Tugendhat estas membro de la Konservativa Partio de Britio.
János Szidarovszky
János Szidarovszky naskiĝis la  1881 en Budapeŝto. Li mortis la 1947 en Budapeŝto.
Biografio
János Szidarovszky akiris diplomon en 1904, poste diplomon pri instruado en 1905 en Budapeŝto. Li ekinstruis en provinco en 1905, inter 1914 – 1920 li jam instruis en gimnazio en Budapeŝto. Inter 1924 – 1941 li instruis en Universitato Pázmány Péter en Budapeŝto, krome li instruis en la porinstruista lernejo. Li okupiĝis precipe pri hindoeŭropaj lingvoj.
Oŝun
Oŝun, literumita ankaŭ kiel Oshun, Oxum kaj Ochun (en joruba: Òşun) estas unu de la diinoj de la Religio de la Joruboj. En la santerio temas pri sinkretigo kun la Virgulino de la Karitato, katolika patronino de Kubo. Ŝi estas reĝino de la nesalaj akvoj de la mondo, nome la rojoj, fontoj kaj riveroj, personigo de amo kaj fekundeco. Al ŝi oni alvokas serĉe de helpo okaze de monaferoj kaj simile.
Sato (muzikilo)
Ĝi havas 4 aŭ 5 kordojn en 4 kordoĥoroj. La mezuro estas proksimume 1000 mm.
2827 Vellamo
2827 Vellamo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Vellamo, finna diino de la maro, edzino de Ahto.
Malgranda emberizo
La Malgranda emberizo (Emberiza pusilla) estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Aspekto
Tiu estas malgranda emberizo 12-13.5 cm longa (kaj tio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo). Ĝi havas malhelstriecan brunan dorson kun blankaj subaj partoj kun fajna tre malhela strieco ĉefe en supra brusto kaj flankoj. Pro bruna vizaĝo kaj blanka mustaĉa strio, ĝi estas iom simila al la proksime parenco la Brunorela emberizo sed ĉefe similas al malgranda ino de la ne tiom proksima Kanemberizo, sed ĝi havas nigran subkronan strion, nigran bordon al la tre bruna orelareo kaj blankan okulringon. La kruroj estas rozkoloraj kaj la beko griza. Ambaŭ seksoj estas similaj.
La alvoko estas distinga zik, kaj la kanto estas ruleca siruu-sir-sir-siruu.
Ekologio
Illi reproduktiĝas en malferma arbaro de koniferoj, ofte kun iome da betulo aŭ salikoj. La ino demetas 4-6 ovojn en arbonesto. Ties natura manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado kaj for de la reprodukta sezono semoj.
12789 Salvadoraguirre
12789 Salvadoraguirre estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Carl W. Hergenrother elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward sur la Montaro Santa Catalina, ĉirkaŭ 29 km nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la fervoran meksikan amatoran astronomon Salvador Aguirre, de Hermosillo. Li direktis multajn observojn de, kaŝadoj far asteroidoj, meteoroj kaj kometoj. Li ankaŭ helpis popularigi kaj kunordigi amatorajn astronomiajn esplorojn en Meksiko.
Arivaldo Alves dos Santos
Arivaldo Alves dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampul.
Greka kruco
Greka Kruco estas kruco kies kvar brakoj interkruciĝas rektangule kaj kutime samlonge. Tiu desegno vidiĝas, en la kristanaj liturgiaj simboloj kaj en la arkitekturaj planoj de multaj bazilikoj kaj preĝejoj.
Arkitektura alestiĝo
En arkitekturo la interkruciĝo de la navo kun la transepto donas al la preĝejoj planon je greka kruco. Oni parolas pri krucgreka plano en preĝejoj en kiu navo kaj transepto havas la saman longon kaj interkruciĝe meze de sia longo. Alikaze, kiam navo kaj transepto havas malsamajn longojn, oni parolas pri latina kruco
La grekkruca plano estas tipa de la bizanca arto: prototipo estas la detruita Baziliko de la Sanktaj Apostoloj en Konstantinopolo, kopiita poste en Italio dum la mezepoko, sed plimalfrue preskaŭ anstataŭigita per la latina kruco preferita de la Romanika Arto. Famega ekzemplo de grekkruca, bizance inspirita, estas la Baziliko de sankta Marko en Venecio.
La grekkruca formo estis reprenita en la Centra Italio dum la Renesanco, kiam estis konstruitaj diversaj plancentraj establoj, arkitektura formo kiun Filippo Brunelleschi volis eksperimenti en la Malnova Sakristio de la Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco) en tiu ĉefverko de ĉiuj harmonioj kiel la Cappella Pazzi (Kapelo Pazzi). Liaj imitantoj estis la fratoj “da Sangallo”: Giuliano da Sangallo realigis la bazilikon en Prato (Italio), dum Antonio da Sangallo tiustile arkitektis en diversaj monumentoj en centra Italio.
Kun la Preĝejo del Gesù en Romo kaj kun la modifo de la projekto de la Baziliko de Baziliko de Sankta Petro de Romo la eksperimentoj pri la grekkrucaj establoj ĉesis kaj oni definitive orientiĝis al la pli facila kaj, tiel oni pensis tiam, al pli harmonia renesanca stilo. Entute hodiaŭ admireblas plurcentoj da tiaj preĝejaj establoj, inter kiuj la juvelo de Stilo (Kalabrio).
Tiu arkitektura stilo, male daŭris kaj daŭras en la kristana, ortodoksa kaj katolika artoj, kaj en la proksima oriento.
En Novklasika arkitekturo elstariĝis en Parizo la grekkruca, pro arto kaj historio admirata, Panteono.
Tempo de Planck
En fiziko, la tempo de Planck tP estas la mezurunuo de tempo en sistemo de naturaj unuoj unuoj de Planck.
Ĝi egalas al
kie c estas lumrapideco en vakuo;
Ĝia valoro estas
La ĉeferarujo de la pritaksita valoro estas metita en krampoj.
Pli elvolvita formo de ĉi tiu lasta esprimo estas tP = 5,39124 · 10−44 s ± 0,00027 · 10−44 s.
Relativa necerteco de la valoro estas ĉefe pro necerteco de la gravita konstanto G. Relativa necerteco de tP preskaŭ egalas al tiu de G dividita je 2. Vidu plu en unuoj de Planck.
Fizika signifeco
La tempo de Planck estas tempo kiu bezonatas por lumo por trairi en vakuo distancon de 1 longo de Planck.
Kiel en 2006, la plej malgranda unuo de tempo kiu estas rekte mezurita estas de ordo de 10−18 s, aŭ 1026 tempoj de Planck.
Laŭ kvantuma teorio, 1 tempo de Planck devus esti la plej malgranda unuo de tempa kiun fiziko povas konsideri en signfa vojo. Tamen estas kontraŭa informo, ricevita de analizo de bildoj faritaj de Kosmoteleskopo Hubble. Tre malproksimaj bildoj devus estis neakraj, sed fakte ili ne estas neakraj, kontraŭdirante al tio ke tempo de Planck estas ja la plej malgranda mezurebla unuo de tempo.
La epoko de Planck komenciĝis post 1 tempo de Planck post la praeksplodo. La nuna aĝo de universo estas proksimume 4,3·1017 sekundoj kaj estas proksimume 8·1060 tempoj de Planck.
Estas opinio ke je 1 tempo de Planck post la praeksplodo, universo havis propraĵojn egalajn al iu el la aliaj unuoj de Planck, konkrete ĝia amplekso estis proksimume 1 longo de Planck kaj ĝia temperaturo estis proksimume 1 temperaturo de Planck.
Laŭ la nuna teorio de la praeksplodo, antaŭ la aĝo de 1 tempo de Planck, en la universo ekzistas ĉiuj fundamentaj fortoj, ĉiuj specoj de materio kaj ĉiuj specoj de energio; je la aĝo de 1 tempo de Planck, gravita forto disiĝas de la aliaj fortoj.
Sintiro
Sintiro aŭ Gimbrio سنتير‎‎ aŭ الكمبري (en araba) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Saharo, Afriko.
Ĝi kutime havas 3 dikajn kordojn en 3 kordoĥoroj kaj estas basa muzikilo. La mezuro estas 450-750 mm.
31977 Devalapurkar
31977 Devalapurkar estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
The Gunfighter
En la filmo interalie aperas la aktoroj Gregory Peck, Helen Westcott, Millard Mitchell.
La filmo entute daŭras 85 minutojn.
Hardtberg
Hardtberg estas municipa distrikto de Bonn, Germanio. En 1969 ĝi evoluis el la vilaĝoj Duisdorf, Hardthöhe kaj Lengsdorf kiuj antaŭe apartenis al la distrikto (Amt) Duisdorf. La nova loĝeja kvartalo Brüser Berg en Suda Hardtberg iĝis oficiala distrikto de Bonn en 1974. Hardthöhe estas sidejo de la Federacia Militministerio.
Plouvorn
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plou cetere aludas al la bretona vorto por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Spitz (Malsupra Aŭstrio)
Spitz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Krems. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Krome la komunumo, kiu troveblas rekte norde de la rivero Danubo, ĉe la maldekstra bordo, estas parto de la pejzaĝo Wachau. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ḥāʾ
La ḥāʾ (arabe ﺣﺎء, ḥāʾ ) estas la sesa litero de la araba alfabeto. Reprezentas la fonemon,. En la abjad-numeraloj havas la valoron de 8.
Macoviște (Ciuchici)
Macoviște [makoviŝte] (hungare: Mákosfalva) estas vilaĝo en Rumanio sude de Oravița. En 1910 ĝi havis 689 loĝantojn (rumanoj); en 1992 193 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1726. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Ciuchici.
(18039) 1999 ND49
(18039) 1999 ND49 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Baillestavy
Baillestavy (Vallestàvia) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Baillestavyens.
Sejtano
Sejtano estas origine azia manĝaĵo farita el gluteno, la ĉefa proteino de la tritiko. Oni faras sejtanon per lavado de tritika pasto per akvo ĝis ĉiuj amelaj granuloj estas forigitaj, lasante la glueco nesolveblan glutenon kiel elasta maso, kiu poste kuiriĝas antaŭ ol manĝi. Ekde la 20-a jarcento ĝi ankaŭ popularas en la okcidenta mondo pro la vegetarisma movado. Sejtano estas alternativo por sojfabaĵoj kiel tofuo, kiuj foje estas uzataj kiel viandaj anstataŭantoj. Iuj specoj de tritika gluteno havas malhelan teksturon, kiu similas al viando pli ol aliaj anstataŭantoj. Ofte oni uzas sejtanon anstataŭ viando en aziaj, vegetaraj, budhismaj kaj makrobiotikaj kuirartoj. Anas-imitaĵo estas ofta uzo de sejtano. La proteinoj de sejtano estas malalt-kvalita pro manko de lizino, kiu estas nepra amioacido.
Por produkti ĝin, oni bolas la glutenon en dekoktaĵo el sojsaŭco, algoj kaj spicoj.
Historio
Sejtano estas dokumentita en Ĉinio ekde la 6-a jarcento. Ĝi estis vaste konsumita de la ĉinoj kiel anstataŭaĵo de viando, precipe inter sekvantoj de budhismo. La plej malnova referenco al sejtano aperas en la Qimin Yaoshu, ĉina agrikultura enciklopedio skribita de Jia Sixie en 535. La enciklopedio mencias pretaĵojn de preta gluteno nomita bo duo. Sejtano estis konata kiel mian jin de la Song-dinastio (960-1279). Sejtano alvenis en la Okcidenton ekde la 18-a jarcento. De Frumento, itala traktato pri tritiko skribita en latina lingvo de Bartolomeo Beccari en 1728 kaj publikigita en Bolonjo en 1745, priskribas la procezon de lavado de tritika pasto por eltiri la glutenon. John Imison verkis anglalingvan difinon de sejtano en siaj Elementoj de Scienco kaj Arto publikigitaj en 1803. En la 1830-aj jaroj, okcidentaj kuracistoj rekomendis sejtanon en dietoj por diabetuloj. En Usono, la Adventistoj de la Sepa Tago antaŭenigis la konsumadon de sejtano ekde la fino de la 19-a jarcento. Sanitarium Foods, kompanio aliĝinta al la Sanitarium Battle Creek de John Harvey Kellogg, jam reklamis sejtanon en 1882.
Sejtano en makrobiotiko
Sejtano, neologismo el japana origino, estas manĝaĵo farita el tritika gluteno en la makrobiotika sistemo de kuirado kaj sano, kiel formulite de la japandevena filozofo George Ohsawa (1893-1966). Laŭ la Oxford English Dictionary, ĝi laŭdire estis kreita de Ohsawa en la fruaj 1960-aj jaroj, sed ĝia etimologio estas necerta. La unua silabo povas esti (sei, "esti, fariĝi"), 正 (sei, "taŭga, korekta"), aŭ 製 (sei, "farita el"), dum la dua silabo 蛋 (tan, de蛋白 (tanpaku, "proteino").
La signifo de la vorto "sejtan" suferis laŭgradan evoluon. La komenca produkto, importita de Japanio en 1969, estis tre saleta spicado, la koloro de sojsaŭco, vendita en malgranda glasa botelo aŭ plasta saketo, por esti uzata kiel kondimenton por bruna rizo. La nomo laŭgrade rilatis al ajna tritika glutena spicaĵo kun soja saŭco. La plej respondecaj homoj de ĉi tiu ŝanĝo estas Nik kaj Joanne Amartseff, kiuj inventis Tan Pups en 1972 kaj John Weissman, kiu en 1974 inventis Wheatmeat (unuaj kneloj tiam kotletoj el seitano) en Bostono. Ĉiuj laboris dum jaroj por popularigi ĉi tiujn pionirajn produktojn ĉe la butiko Erewhon, kaj disvolvigis varmarkon per la Wheatmeat-nomo.
Dum sejtano mem estas sufiĉe sengusta, ĝi estas spicita kaj kuirita je malalta fajro en daŝio kun akvo, soja saŭco, kombuo, zingibro kaj foje ankaŭ sezamoleo.
Sejtano en Ĉinio
Oni kredas ke sejtano, nomita miàn jīn en la ĉina (tradicie: 麵筋, simpligita ĉina skribo: 面筋, "tendeno de maso") ekzistis en la antikva Ĉinio, kiel anstataŭanto de viando por partianoj de la budhismo, speciale iuj mahajanaj budhanaj monaĥoj, kiuj estis striktaj vegetaranoj. Rakonto atribuas la eltrovon de imitiga viando al kuiristoj, kiuj faris ĝin por ĉinaj imperiestroj, kiuj tradicie observis semajnon de vegetarismo ĉiun jaron. Miàn jīn ofte fritiĝas antaŭ ol kuirado en la ĉina kuirarto, kio donas krokantan ŝelon, kiu plibonigas la teksturon de la gluteno. Estas tri ĉefaj ĉinaj formoj de sejtano:
Ole-fritita sejtano (油 麵筋, yóu miàn jīn) estas kruda sejtano disŝirita en malgrandajn pecojn, farante malgrandajn bulojn el ĉirkaŭ 3–5 cm de diametro, frititaj kaj venditaj kiel "viand-imitaĵo". Ili estas orbrunaj, kaj brezitaj aŭ kuiritaj en bongusta supo aŭ kuiraĵo antaŭ ol manĝi. Ili ofte estas parigitaj kun xiang gu (nigraj fungoj). Pli grandaj frititaj buloj el gluteno, nomitaj miàn jīn qiú (面筋 球) aŭ miàn jīn pao (面筋 泡), kiuj povas esti ĝis 13 cm diametraj, foje vidiĝas en aziaj superbazaroj. Tiuj ĉi estas ofte plenigitaj per viando aŭ tofuaj miksaĵoj kaj servas kiel plado nomata "glutenaj kneloj" (面筋 肉丸, Miànjīn roù wán) aŭ "gluteno plenigita per viando" (塞 肉, miàn jīn saī roù).