cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Dun Karm studis Esperanton kaj verkis, la 1an de aprilo de 1901, nur unu poemeton en ĝi, "Penso Printempa"*. Oni nenion plu scias pri lia esperantisteco, pro la fakto ke li neniam eniris la esperantistan movadon kiu ekaktivis en Malto en 1903. Lia nomo nenie troviĝas apud la unuaj membroj. Krome, D-ro Carmel Mallia(1929-), akademiano, tradukis la du longajn kaj filozofiajn poemojn de Dun Karm: La Muzea Pralampo kaj La Mio kaj Lia Pretero kiujn li inkluzivigis en la Antologio de Maltaj Poetoj (1985), de li mem eld. en 1985. La esperanta teksto de La Mio kaj Lia Pretero aperis en libreto jam en 1973. Mallia ankaŭ prelegis pri La spirita itinero de Dun Karm en lia epiko La Mio kaj Lia Pretero estas ekzistencialista itinero dum la ekumena kongreso de IKUE kaj KELI en Rimini en 2003. Mallia ankaŭ verkis la eseon Du Ĝemelaj Voĉoj: L.L. Zamenhof kaj Dun Karm en la festlibro Klaro kaj Elasto (2003), ed. Iltis, Francio.
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Emeriteja preĝejo Sankta Anna estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Győr. Hungare oni konas ĝin "magyar ispita" (hungara emeritejo), ĉar proksime estis simila konstruaĵo "német ispita" (hungara emeritejo).
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Kantas la birdoj;/ La suno hela/ Brilas de l'alto/ Bluege bela.//
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Historio
György Széchényi aĉetis apude de tiu loko domon por gemaljunuloj en 1666. Baldaŭ ankaŭ la anguldomo estis aĉetita, la domo estis malkonstruita kaj inter 1730 kaj 1735 estis konstruita la nun videbla baroka preĝejo. Origine ĝi estis dediĉita al Elizabeto de Hungario, la altara bildo prezentis Elizabeton, kiu estis hungara sanktulino, defendanto de la malsanuloj kaj handikapuloj. En 1876 la kirko estis renovigita, krome el 2 rondfenestroj oni faris unu rondfenestron, pli grandan. La mebloj kaj predikejo origine gardas la barokon. En 1997 la preĝejo estis restaŭrita.
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Kaj per flugiloj/ De l'aer' klara/ Venas la bruo/ De l'ondo mara.//
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Preĝejo
3 trotuaroj limas la preĝejon, la kvara lameno kontaktiĝas kun domoj. La fasado estas simetria, meze funkcias la enirejo, apude estas du niĉoj kun skulptaĵoj pri Sankta Maria kun bebo kaj Sankta Floriano. En la sekva lemeno estas nur 2 arkaj fenestroj, en la tria lameno sola rondfenestro. La turo altiĝas ĉe la kvara lameno maldekstre de la sanktejo. En tiu parto inter la preĝejo kaj domoj 2 kortoj situas, ambaŭ kun arkadoj laŭ la itala renesanco.
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Odoriĝante,/ Ruĝiĝe gaja,/ Jam malfermiĝas/ La rozo maja.//
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Preĝejo
La ĉefaltaro estis farita en 1744, la predikejo proksimume en 1800. La maldekstra Elizabeto-altaro restis origina, la bildo pri Elizabeto estis pentrita en 1740. Apude situas skulptaĵoj pri Johano Nepomuko kaj Sankta Nikolao.
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Estas printempe./ Kia plezuro!/ June ridetas/ Tuta naturo//
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Preĝejo
Kermeso okazas en la 26-an de julio.
Dun Karm
Dun Karm kaj Esperanto
Renaskiĝanta./ Ĉu vi komprenas/ Flo..? en la mondon/ L'amo revenas.//
Preĝejo Sankta Anna (Győr)
Emeritejo
Origine la aĉetita domo estas malfrua renesanco, sed en la 1720-aj jaroj ĝi parte barokiĝis.En 1724 ankaŭ la najbara domo estis aĉetita kaj oni faris krociĝon de la domoj. La domo funkciis kiel emeritejo ĝis fino de la 1-a mondmilito. Dum la socialismo ĝi estis loĝdomo. Ekde 1995 ĝi estas ekspoziciejo pri pentraĵoj.
Laŭ la fasado en la unua etaĝo estas granda ferma balkono kun 2 fenestroj estas videblaj. La enirejo funkcias dekstre, ĝuste apud la preĝejo.
Acaponeta
Acaponeta estas unu el la 20 komunumoj de la meksika subŝtato Nayarit, kiu situas en la okcidenta, centra parto de Meksiko, ĉe la pacifika oceano. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Acaponeta. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 18001.
Geografio
La ĉefaj loĝlokoj (statistike laŭ la INEGI por urboj, vilaĝoj, domaroj ktp.) estas: Acaponeta (la ĉefurbo) kun 17.906 loĝantoj; Sayulilla kun 2435 loĝantoj, La Guásima kun 1901 loĝantoj, San Miguel kun 1063 loĝantoj, El Tigre kaj El Resbalón kun po 890 loĝantoj (ĉio en 2005). En tiuj lokoj vivas ĉirkaŭ 65% de la komunuma loĝantaro. Krome ekzistas 158 loĝlokoj.
Larga
Larga estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Acaponeta
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1307 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 32928 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 461 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,4 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gallus
Gallus povas esti:
Hindio
Hindio aŭ Hindujo estas vorto kun neklara signifaro:
Montcombroux-les-Mines
Montcombroux-les-Mines estas franca komunumo kiu situas en departemento Allier kaj en regiono Aŭvernjo.
Hindio
Simile ankaŭ la vorto hindo havas neklaran signifon:
La Kiso (filmo, 1896)
La Kiso (originale en la angla The Kiss, ankaŭ konata kiel The May Irwin Kiss, The Rice-Irwin Kiss kaj The Widow Jones) estas filmo de la jaro 1896. Ĝi estis unu el la unuaj filmoj komerce montritaj al la publiko. Ĝi daŭras ĉirkaŭ 18 sekundojn kaj bildigas rekreaĵon de la kiso inter May Irwin kaj John Rice de la lasta sceno de la muzika teatraĵo The Widow Jones. La reĝisoro de la filmo estis William Heise por Thomas Edison. La filmo estis produktita en aprilo 1896 ĉe Edison Studios de Edison, kiu estis la unua filmostudio de Usono. Tiam Edison estis laboranta ĉe la studioj Edison’s Black Maria en West Orange (Nov-Ĵerzejo).
En 1999, la Usona Kongresa Biblioteko nomis la filmeton “kulture grava” kaj selektis ĝin por konservado en la Nacia Filmregistro.
Reago
La filmo enhavis la plej unuan kison en filmo, kun proksima montro de paro kiuj karesas unu la alian per la vangoj antaŭ ol rapide kiseti per la buŝo («la misteroj de la kiso malkaŝitaj»). La kisa sceno estis denuncita kiel ŝoka kaj obscena al la fruaj filmspektantoj. Tio kaŭzis ke la katolika eklezio petis cenzuron kaj moralan reformon – ĉar tiuepoke kisi en publika loko povus inciti juran persekuton.
Eardwulf
Eardwulf estis reĝo de Northumbria, Anglio de 796 al 806/8 kaj denove de 808/10. Li mortis eble ĉirkaŭ 810.
Deveno, frua vivo kaj altroniĝo
Pri lia deveno nenio certas. Laŭ Simeono de Durham lia patro ankaŭ nomiĝis Eardwulf.
Ŝajne li estis malamiko de Aethelred la 1-a, kiu regis Northumbria dum multe da la malfrua 8-a jarcento. Simeono de Durham diris ke en 790 Eardwulf "estis kaptata, kaj kondukata al Ripon, kaj Aethelred komandis ke tie li estu mortigata ekster la pordo de la monaĥejo. La monaĥoj portis la korpon en la preĝejon, kantante gregoriajn ĉantojn, kaj metis ĝin eksteren en tendon; post meznokto oni trovis lin en la preĝejo, vivan." Letero de Alcuinus al Eardwulf sugestas ke oni konsideris la resanigon mirakla.
Aethelred mortigis aliajn rivalojn por la trono, sed li mem estis mortigata de konspirantoj estrataj de Ealdred la 18-an de aprilo 796. Li estis sekvata de Osbald sed tiu regis nur 27 tagojn antaŭ ol esti detronigata de nobeloj de Northumbria. Osred fuĝis al la regno de la piktoj, kaj la 14-an de majo Eardwulf altroniĝis. La 26-an de majo li konsekriĝis ĉe la katedralo de Jorko.
Regado
Eardwulf kverelis kun aliaj superaj ekleziuloj. Eanbald la 2-a, kiu iĝis ĉefepiskopo de Jorko en 796, kondamnis lin pro adultoj. Eanbald ankaŭ kutime akompaniĝis de granda armita sekvantaro, kaj donis rifuĝon al malamikoj de Eardwulf. Verŝajne, aldone estis disputoj pri ekleziaj posedaĵoj.
Malamikoj de Aethelred ankaŭ kontraŭis Eardwulf. En 798 Wada, kiu estis inter tiuj kiu komplotis kontraŭ Aethelred, batalis kontraŭ Eardwulf ĉe Billington Moor, proksime al Whalley, Lancashire, sed malvenkis kaj eble fuĝis al Mercia. Eble Wada deziris retronigi Osbald: ĉirkaŭ 798 Alcuinus skribis leteron al Osbald per kiu li petis tiun ne plu interveni en la aferoj de Northumbria, kaj ne post 799 Osbald iĝis abato.
Restis aliaj malamikoj. En 799 nobelo nomata Moll estis mortigata pro "urĝa ordono" de Eardwulf; la sekvantan jaron Ealhmund (verŝajne filo de Alhred kiu regis Northumbria de 765 al 774) estis mortigata de sekvantoj de Eardwulf.
En 801 Eardwulf invadis Mercia, kies reĝo Coenwulf donis rifuĝon al liaj malamikoj. Ne estis decidiga batalo: sekvis pacakordo per kiu nek Mercia nek Northumbria gajnis avantaĝojn.
Detroniĝo kaj retroniĝo
Ĉirkaŭ 806/808 Eardwulf estis detroniĝo, verŝajne parte pro intervento de Coenwulf de Mercia. Aelfwald la 2-a gajnis la tronon. Eardwulf fuĝis al la kortego de Karlo la Granda kaj poste iris al Romo kie li gajnis la subtenon de papo Leono la 3-a. Post ĉirkaŭ du jaroj, akompanata de delegitoj de la papo kaj Karlo la Granda, Eardwulf regajnis sian regnon.
Ne certas kiun jaron li mortis, sed verŝajne tio estis ĉirkaŭ 810. Li estis sekvata de sia filo Eanred.
NGC 3726
NGC 3726 (aliaj indikoj — UGC 6537, MCG 8-21-51, ZWG 242.45, IRAS11306+4718, PGC 35676) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Terijakio
Terijakio (kanji: 照り焼き; hiragana: てりやき, en romaji: teriyaki) estas »sojmielita viando«, kuirospeco en Japanio. Manĝaĵoj estas kuiritaj aŭ frititaj en dolĉa sojsaŭco.
La vorto terijakio devenas de la vorto teri (照り), kiu indikas la brilon de la sukero kiu enestas. yaki (焼き), signifas kuiri aŭ rosti. La viando estas enmetata kelkfoje en saŭcon antaŭ kaj dum la kuirado aŭ oni metas la saŭcon per peniko.
La saŭco, nomita tare estas tradicie farita per miksado kaj kuirado de sojsaŭco, sakeo aŭ mirino kaj sukero aŭ mielo.
Sankta Gallus
Sankta Gallus naskiĝis proksimume en la jaro 550 en Irlando kaj mortis la 16-an de oktobro 640 en Arbon, Svislando (laŭ diversaj aliaj fontoj la morto okazis 620 aŭ inter 646 ĝis 650). Li estis migranta monaĥo, kiu ĉefe predikis en la regiono de Bodenlago.
La legendo pri Sankta Gallus kaj la urso
Konata legendo pri Sankta Gallus okazis laŭdire en la ravino Mühlegg: Dum Hiltibod, la kunulo de Gallus, dormis, li mem estis ankoraŭ veka, kiam subite aperis urso. Gallus ne timis la urson, eĉ ne, kiam la urso leviĝis. Li ordonis al la urso, ke li ĵetu lignon al la fajro. La urso obeis kaj portis lignon al la fajro. Tiam Gallus donis al la urso pecon da pano sub la kondiĉo, ke li ne plu revenu. Hiltibod, kiu kunaŭskultis tiam diris: „Nun mi scias, ke Dio estas kun vi, ĉar eĉ la bestoj de la arbaro obeas vin.“ La urso neniam revenis. Por la misiisto tiu evento estis signo de Dio instaliĝi en ĉi tiu loko kaj venki la fortojn de la naturo. La urso fariĝis la blazona besto de la urbo Sankt-Galo.
Terijakio
Teriyaki burger
Teriyaki burger (照り焼きバーガー) estas variaĵoj de hamburgero, kreitaj de la japana restoraci-grupo Mos Burger en 1973.
Sankta Gallus
Postvivo
En la jaro 719, do 79 jarojn post la morto de Sankta Gallus la alemana pastro Sankta Otmaro fondis honore al Gallus ĉe lia pilgrimejo abatejon donante al ĝi la nomon Sankt-Galo.
Duchcov
Duchcov (Dux) estas urbo en la norda parto de Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Ústí nad Labem, distrikto Teplice.
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la 11-a jarcento. En ĝi havis.
Ĝizaĥo
Ĝizaĥo (Jizzax), estas urbo de Uzbekio kaj la administra ĉefurbo de la Provinco Ĝizaĥo. Ĝi estas grava transporta pasejo, kunliganta la centron kaj okcidenton de la lando al la orientaj regionoj.
La nomo Ĝizaĥo venas de la Sogdiano vorto por "malgranda fortikaĵo" kaj la nuna grandurbo estas konstruita de la loko de la Sogdiano urbo de Osruŝana. Post la araba konkero de Sogdiano, Ĝizaĥo funkciis kiel kampurbo inter la nomadaj rabatakantoj kaj loĝigis farmistojn. La araboj konstruis serion de "rabats" (trunkodomoj) ĉe Ĝizaĥo, enhavante ghazis por protekti homojn. Ekde la 19-a jarcento, tiuj trunkodomoj evoluis en gravan fortikaĵon por Buĥara emirlando. Rusa generalo Miĥail Ĉernjajev, la "Leono de Taŝkento" malsukcesis en sia unua provo preni Ĝizaĥo, sed sukcesis je sia dua provo, kun perdo de 6 viroj, kontraŭ 6000 mortaj por la defendantoj. La malnova urbo estis plejparte elĉerpita, ĝiaj ceteraj loĝantoj elmetis, kaj rusaj setlantoj alportis enen.
En 1916, Ĝizaĥo estis la centro de kontraŭ-rusa ribelo, kiu estis rapide subpremita. En 1917, Ĝizaĥa plej fama indiĝena filo, Ŝarof Raŝidov, estonta sekretario de la Komunista Partio de Alberto de Uzbekio, estis naskita.
Moderna Ĝizaĥo estas kviete arb-liniata eŭropano, kun preskaŭ nenio restado de la antaŭ-Raŝidova epoko. La grandurbo havas du universitatojn, kun sume ĉirkaŭ 7,000 studentoj, kaj estas hejmo de futbala skipo Sogdiana Ĝizaĥo, kiu ludas en la Uzbeka Ligo (Oliy Liga).
Areteo de Kapadocio
Vivo
Kopioj de liaj manuskriptoj supervivis la nigran eraon kaj unue printiĝis en la latina versio ĉirkaŭ 1552. Liaj skribaĵoj estas memorindaj pro la vivaj priskriboj de la medicinaj kondiĉoj inklude de diabeto, astmo kaj celiakio. Kelkfoje li erare kreditatas pri la enkonduko de la nomo diabeto, ĉar evidentaĵoj elmontras ke ĝi jam estis uzata antaŭ ol lia epoko, samkiel li ne sciis ke la urino de la diabetuloj gustis dolĉe. Malgraŭ tio, li estis la unua kiu faris klaran priskribon pri la diabeto, kaj lia verkaro portas plezuron al la legantaro.
Areteo de Kapadocio estis mistera figuro. Liaj priskriboj pri larĝa gamo da malsanoj estis sufiĉe dokumentitaj kaj bele elmontritaj, efektive inda je legado ankoraŭ el la nunaj tagoj. Malgraŭ tio, li apenaŭ estis menciita de nenia medicina verkisto en la antikveco, escepte de Aetius en la 5-a jarcento kaj Paŭlo de Egino en la 7-a jarcento. Sendube, almenaŭ unu verko supervivis lin perfekte sendifekta, tamen, li fariĝis konata nur per latina tradukaĵo publikita en Venecio, en la jaro 1552. La manuskripto de Areteo konsistas je ok libroj priskribantaj la kaŭzojn, karakterizaĵojn kaj traktadojn de akuta kaj kronika malsanoj. Li verkis en la iona greka dialekto ankaŭ konata kiel la malnova Atiko. Oni ne havas aŭtobiografiajn detalojn, tamen ni povas suspekti ke li priskribas mem en unu dokumento, kiam li pentras kiu plej probable suferas pri obskura stomako-malsano.
Toshihiko Uchiyama
Toshihiko Uchiyama (内山 俊彦, n. ) estas japana futbalisto.
Mokrá-Horákov
Mokrá-Horákov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Drahana montetaro surrande de ekologie plej valora teritorio de la distrikto, kiu estas protektita pejzaĝa regiono Moravia karsto. Sur la teritorio de municipo estas kaverno Pekárna. Vivas ĉi tie.
En la municipo troviĝas cementejo de kompanio Českomoravský cement. Sur teritorio de la municipo troviĝas eksa misilbazo de kontraŭaera defendo de ĈSSR kun tasko ŝirmi urbon Brno.
Partoj de municipo
La municipo havas du partojn (samtempe katastrajn teritoriojn):
Historio
La unua skribmencio pri vilaĝo Mokrá devenas el la jaro 1350. La unua skribmencio pri vilaĝo Horákov devenas el la jaro 1371. La unuiĝo de ambaŭ eksaj municipoj kaj estiĝo de municipo Mokrá-Horákov okazis al la 26-a de julio 1976.
31510 Saumya
31510 Saumya estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Saumya R. Keremane, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Martin Luther King High School de Riverside (Kalifornio, Usono).
NGC 3727
NGC 3727 (aliaj indikoj — NPM1G -13.0331, PGC 35697) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Roman Żuliński
Roman Żuliński (naskiĝis la 28-an de januaro 1837, ekzekutita la 5-an de aŭgusto 1864 en Varsovio) – pola instruisto de matematiko, kunlaboranto de Romuald Traugutt, pendumita sur deklivoj de Varsovia citadelo. Frato de Tadeusz, Józef Anzelm kaj Kazimierz.
En 1862 estis membro de la direkcio de Blanka Partio. Dum la Januara ribelo estis direktoro de ribela poŝto ĉe Nacia Registaro. Arestita la 6-an de marto 1864, enprizonigita en la X-a Pavilono de Varsovia Citadelo. La 30-an de julio samjare kondamnita al mortpuno. La 5-an de aŭgusto 1864 estis pendumita kune kun Romuald Traugutt, Józef Toczyski, Rafał Krajewski kaj Jan Jeziorański.
Li verkis Zasady rachunku różniczkowego i całkowego (Principoj de la infinitezima kalkulo (1859).
Fratoj
Tadeusz - kuracisto, diplomito de Jagelona Universitato. En Prago publikigis artikolon "Lech Czechowi" (Polo al ĉeĥo). Kunkreinto de subtera revuo "Wolność" (Libereco). Fine de 1864 formigras al Parizo, kie famiĝis kiel kuracisto-filantropo. En 1871 setlas en Lvovo, kie vivtenas kiel kemiisto-patologo en loka malsanulejo. Entombigita sur Liĉakiva tombejo.
Józef Anzelm - socia aganto, finis filozofion ĉe Jagelona Universitato, kunredaktoro de "Wolność", kun la fratoj kreis Towarzystwo Słowiańskie (Slava Societo). Entombigita sur Liĉakiva tombejo.
Kazimierz - pastro, fondinto de la Pola Asocio de Sacerdotoj en Ekzilo, en Lvovo pro patriota prediko en Stanisławów lige al funebra ceremonio de sia amiko estis persekutata - forigita ekster Aŭstrio-Hungario, kaj post sia reveno en 1893 sub premo de aŭstriaj regopovoj sendata al periferiaj paroĥejoj.
Pfedelbach
Pfedelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hohenlohe kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1966
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1966 estis ludita inter la defendanta mondĉampiono Tigran Petrosjan kaj la defianto Boris Spasskij en Moskvo, Sovetunio de la 9a de aprilo ĝis la 9a de junio 1966. Petrosjan venkis en la matĉo 12½-11½.
Interzona Turniro 1964
Interzona turniro okazis en Amsterdamo Nederlando dum majo kaj junio 1964. El kiuj 6 klasifikis por la Kandidata Turniro. ! !! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! 16 !! 17 !! 18 !! 19 !! 20 !! 21 !! 22 !! 23 !! 24 !! Totalo La FIDE regularo nur permesis kvalifiki maksime tri ludantoj de la sama lando, Stein kaj Bronŝtejn estis neelekteblaj. Anstataŭe Ivkov kvalifikiĝis. La sesa kaj fina loko en la Kandidata Turniro estis decidita en 3 luda finalo en kiu Portisch venkis Reshevsky 2½-½.
Fina matĉo
La matĉo estis ludita al la plej bona el 24 ludoj. Post la ludo 22 Petrosjan retenus la titolon eĉ se li perdus la sekvaj 2 ludoj sed li kaj Spasskij decidis ludi la 24 ludojn. Petrosjan gajnis kaj retenis la titolon.
La alkemiisto
La Alkemiisto (portugale O Alquimista) estas romano de brazila verkisto Paŭlo Coelho. La romano unue eldoniĝis portugale en la jaro 1988 per eta brazila eldonejo. Ek de unua apero de la romano, pli ol 40 miliono da libroj, tradukitaj en pli ol 71 da lingvoj, jam vendiĝis. La libro ankaŭ estas havebla en Esperanto.
La romano estas tre fama kaj jam gajnis multe da premioj. Ĝi gajnis premiojn Nielson Gold Book, Unuiĝinta Reĝlando, en 2004, Grand Prix Litteraire Elle, Francujo, en 1995 kaj Corine Internationaler Buchpreis, Germanujo, en 2002.
Rakonto
La Alkemiisto estas rakonto pri knabo, kiu loĝas en Hispanujo. La knabo havas la nomon Santiago kaj li estas ŝafisto. Unu nokton li sonĝas pri trezoro kaj decidas plenumigi la sonĝon. Infano en lia sonĝo montras al li, ke trezoro de lia vivo kaŝas apud piramidoj en Egiptujo. Lia vojaĝo komencas, kiam li decidas, ke li iros al Egiptujo kaj malkovros la trezoron. Dum la vojaĝo, li renkontas ciganinon, lernas de reĝo de Salem, lasas Hispanujon, vojaĝas tra nord-Afrikon, renkontas Fatima-on kaj fine, venas al la piramidoj. Dum la vojaĝo, li ne nur malkovras fizikan trezoron, li ankaŭ lernas ekstermondajn lecionojn.
Mencio de Esperanto
En la novelo, estas mencio ke la alkemiisto studis Esperanton :
Esperantlingva traduko
La Alkemiisto, Rio de Janeiro, 2007, 158 paĝoj, tradukita de C. Valle.
Oficeja ludilo
Oficeja ludilo estas dekora elemento sen praktika labora funkcio, kutime metita sur la skribtablo de oficeja laboristo. Ĝi ne helpas al la laboraj taskoj, sed celas provizi dekoracion aŭ plezuran rigardon, malpezigi streson aŭ inspiri kreivon. La Neŭtona pendolo estas klasika ekzemplo de oficeja ludilo.
Funkcioj
Malsamaj tipoj de oficejaj ludiloj provizas malsamajn bezonojn al siaj uzantoj. Kvankam provizo de rigarda plezuro kaj ornameco estas la du ĉefaj funkcioj en oficejaj ludiloj, ankoraŭ ekzistas iuj diferencoj inter la tipoj de oficejaj ludiloj. Ekzemple, enigmo-tipaj ludiloj povas ankaŭ helpi inspiri kreivon.
Endre János Makai
Endre János Makai [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Makai Endre János estis hungara matematikisto, profesoro, kemiisto.
Mizuki Ŝigeru
MIZUKI Ŝigeru (japane 水木 しげる; n. la — m. la ) estis japana filozofo, historiisto, artisto, kaj mangaisto. Liaj plej konataj manga-serioj estis GeGeGe no Kitarō (antaŭe Hakaba Kitarō), Kappa no Sanpei, kaj Akuma-kun. Lia origina nomo estis MURA Ŝigeru (武良 茂; la persona nomo literumeblas en latinaj literoj ankaŭ Shigeru aŭ Sigeru); li akiris la plumnomon Mizuki kiam li deĵoris en gastejo nomita Mizuki-ŝoŭ, kaj skizis bildojn por kamiŝibajo. Krom la mangaoj, li verkis ankaŭ notindajn historiajn verkojn pri la monda kaj japana historio, kaj pri la propraj spertoj en la 2-a Mondmilito.
Endre János Makai
Endre János Makai naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Endre János Makai akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1938. Post la diplomo li vivtenis sin 3 jarojn el hejma edukado de studentoj. Inter 1941 kaj 1944 li estis kemiisto en uzino pri medikamentoj. Li doktoriĝis el matematiko en 1942 antaŭ Lipót Fejér, poste li denove laboris en alia uzino. Post la 2-a mondmilito li laboris en laboratorio. Inter 1951 kaj 1961 li estis docento, poste katedrestro en Teknika Universitato de Budapeŝto, en 1952 li kandidatiĝis, post 3 jaroj li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio. En 1962 li eklaboris en matematika instituto, ekde 1970 li estis institutestro. En 1967 li estis UNESCO-spertulo en Barato. Li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös, ekde 1972 en rango titulara universitata profesoro. En 1980 li pensiuliĝis, tamen poste li estis konsilisto. Li ricevis premiojn en 1970 kaj 1973. Li okupiĝis precipe pri diferencialaj ekvacioj.
Irwin Goodman
Irwin GOODMAN, oficiale Antti Hammarberg, 1943–1991, estis finna furorkantisto. En komenco de sia kariero li kantis speciale protestkantojn, sed lia stilo proksimis poste en normalan furoron. Li ludis pianon, buŝharmonikon kaj gitaron. Li estis konata kiel malmorala alkoholisto. Siajn kantojn komponis plejparte li mem. Ilin tekstis speciale Vexi Salmi. En la kantoj estis ecoj de germana schlager kaj finna iskelmä. Ili estas ekzemple Rentun ruusu, Työmiehen lauantai, Ei tippa tapa kaj Ryysyranta.
Larga (Suciu de Sus)
Larga (Suciu de Sus) (hungare: Tágfalva) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Lăpuş. En 1910 ĝi havis 526 loĝantojn (rumanoj); en 1992 537 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1610. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Suciu de Sus.
Aleksandr Rodimcev
Aleksandr Iljiĉ Rodimcev (n. 8-an de marto 1905 - m. 13-an de aprilo 1977) estis generalkolonelo de Ruĝa armeo dum la dua mondmilito kaj dufoja heroo de Sovetunio (en 1937 kaj 1945).
Ĥedivo
Ĥedivo (Hıdiv,, ankaŭ kedivo ) estis titolo de vicreĝoj en islama Egiptio (tiam provinco de la Otomana imperio) en la jaroj 1867-1914. Ismail Paŝao estis Ĥedivo de Egiptujo kaj Sudano de 1867 ĝis 1879.
La vorto devenas el la persa lingvo kun signifo Sinjoro kaj respondis proksimume al la esprimo princo.
La turka sultano donis en 1867 tiun titolon al la egipta reganto, kiu tiam portis titolon paŝao. Li rajtis esti alparolata „Via Majesto“. La lastan ĥedivon detronigis britoj en 1914, poste ĝi ne plu estis uzata, ĉar lia sekvanto fariĝis sultano kaj poste reĝo.
Famaj ĥedivoj estis Said kaj Ismail, dum kies regado estis konstruata kaj inaŭgurita la Sueza Kanalo.
10118 Jiwu
10118 Jiwu estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Ĝi estas en orbita resonanco 2:5 kun Marso.
133744 Dellagiustina
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Daniella Della-Giustina, kiu laboris por la Misio OSIRIS-REx kiel gvidantino pri bilda prilaborado kaj laboris por lanĉi la fotogrametrian kartografion de malgrandaj neregulaj korpoj.
Picon-Busserine (stacidomo)
Picon-Busserine estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Marsejlo (14-a arondismento), en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Vexi Salmi
Vexi SALMI (21-a de septembro 1942 en Hämeenlinna – 8-a de septembro 2020 en Helsinko) estis finna kantotekstisto. Li konatiĝis pri tekstoj por kantoj, kiujn diskis Irwin Goodman. Salmi faris proksimume 8000 furortekstojn. El ili estis diskita pli ol 2000. Li skribis librojn. La unua libro Raha ratkaisee aperis en 1967. Li ricevis premion Juha Vainio. Salmi tekstis ankaŭ kristnaskan muzikon.
Vivmondo
La nocio vivmondo en la biologio signifas la tuton de ĉiuj organismoj en certa loko je certa tempo (komparu ankaŭ biocenozo).
Ceresole Alba
Ceresole Alba estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Baldissero d'Alba, Carmagnola (TO), Montaldo Roero, Monteu Roero, Poirino (TO), Pralormo (TO) kaj Sommariva del Bosco.
Vivmondo
Koncerne la homon oni uzas la nocion kelkfoje por la epokcirkonstancoj aŭ kulturoj, ekzemple: "artista vivmondo de la 1920-aj jaroj en Argentino".
Ceresole Alba
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Masayuki Ota
Masayuki Ota (太田 雅之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Ahuacatlán (Nayarit)
Ahuacatlán estas unu el la 20 komunumoj de la meksika subŝtato Nayarit, kiu situas en la okcidenta, centra parto de Meksiko, ĉe la pacifika oceano. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Ahuacatlán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 18002.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14114 loĝantojn. El tiuj estis 6962 viroj kaj 7152 virinoj. La komunumo havas surfacon de 467 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 990 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 854 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 14333 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 19 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,13 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Granda purigo
La Granda Purigo aŭ malpli eŭfemisme Granda Teroro estis serio de kampanjoj de politika subpremo kaj persekutado en Sovetunio instrumentata de Josif Stalin en 1937-1938. Okazis purigo de la Komunista Partio de Soveta Unio (KPSU), subpremo de kamparanoj, deportado de etnaj minoritatoj, kaj la persekutado de multegaj aliaj personoj (inkluzive de esperantistoj). Oni taksas la nombron de mortintoj en la Granda Purigo inter la oficiala nombro 681 692 kaj preskaŭ 2 milionoj.
La vorto "purigo" en soveta politika slango estis mallongigo de la vortgrupo purigo de la Partiaj vicoj. En 1933, ekzemple, oni eksigis ĉirkaŭ 400 000 personojn el la Partio. Sed de 1936 ĝis 1953, la signifo de la vorto ŝanĝiĝis, ĉar eksigi el la Partio eksignifis preskaŭ certe aresti, enkarcerigi, aŭ eĉ ekzekuti.
Kialoj kaj celoj
La politikan purigon realigis ĉefe la centrisma frakcio de la Partio, kiun gvidis Stalin, por elimini kontraŭecon de la maldekstra kaj dekstra flankoj de la Partio, kiujn gvidis Lev Trockij kaj Nikolaj Buĥarin respektive. Post la Rusia Enlanda Milito kaj la rekonstruo de la soveta ekonomio dum la malfruaj 1920-aj jaroj, la "portempa" milita diktaturo ŝajnis ne plu necesa al veteranaj komunistoj. Kaj maldekstraj kaj dekstraj kontraŭuloj de Stalin kritikis lin kiel maldemokratan kaj tolereman pri burokrata koruptado. Tiaj frakcioj povus gajni firman subtenon inter la laborista klaso kontraŭstarante al la privilegioj kaj luksaĵoj kiujn la ŝtato ofertis al la bone pagata elito. La Afero de Rjutin ŝajnis pravigi la timojn de la kliko de Stalin. Li do proskribis partiajn frakciojn kaj tiujn partianojn kiuj kontraŭstaris al li, efektive metante finon al demokrata centralismo. En la nova formo de partia organizado sole la Politburoo, kaj speciale Stalino, decidis komunistan ideologion. Tio necesigis la eliminadon de ĉiuj marksistoj kun malsamaj kredoj, speciale inter la prestiĝa "malnova gvardio" de revolucianoj. Oni pafis komunistajn heroojn kiel Miĥail Tuĥaĉevskij kaj Bela Kun, kaj ankaŭ la tutan Politburoon de Lenino, pro malgrandaj malakordoj pri politiko. La NKVD ankaŭ agis senkompate kontraŭ la subtenantoj, amikoj kaj familianoj de tiaj herezaj marksistoj, ĉu ili loĝis en Sovetunio ĉu ne. Plej infamia estas la kazo de Lev Trockij: preskaŭ lian tutan familion mortigis la NKVD, kaj tiam lin mem mortigis en Meksiko la agento de NKVD Ramón Mercader, kiu estis ano de murdobrigado organizata de Speciala Agento Pavel Sudoplatov, sub la persona ordono de Josif Stalin.
Disvolviĝo
Inter 1936 kaj 1938 okazis tri grandegaj Moskvaj Procesoj kontraŭ eksaj ĉefaj gvidistoj de la Komunista Partio. Oni akuzis ilin konspiri kun okcidentaj potencoj por murdi Stalinon kaj aliajn sovetajn gvidistojn, dismembrigi Sovetunion, kaj restaŭri kapitalismon.
Okazis en aŭgusto de 1936 la unua proceso kontraŭ 16 laŭdiraj anoj de la "Trockista-Zinovjevista Terorista Centro". La ĉefaj akuzatoj estis Grigorij Zinovjev kaj Lev Kamenev, du el la plej elstaraj eksaj gvidistoj de la Partio. Inter aliaj akuzoj, oni akuzis ilin esti kulpaj pri murdo de Sergej Kirov kaj komploti por mortigi Stalinon. Ilin ĉiujn oni kondamnis al morto kaj ekzekutis.
Okazis en januaro de 1937 la dua proceso kontraŭ 17 malpli elstaraj gvidistoj inkluzive de Karl Radek, Jurij Pjatakov kaj Grigorij Sokolnikov. Oni pafis 13 el la akuzatoj kaj kondamnis la aliajn al enkarcerigo en punlaborejoj kie ili baldaŭ mortis.
Okazis en marto de 1938 la tria proceso, "La Proceso de la 21", kontraŭ laŭdiraj anoj de la "Bloko de Dekstristoj kaj Trockistoj". La ĉefaj akuzatoj estis Nikolaj Buĥarin, eksa ĉefo de la 3-a Internacio, eksa Ĉefministro Aleksej Rikov, Ĥristian Rakovskij, Nikolaj Krestinskij kaj Genriĥ Jagoda, la ĉefo de la NKVD je la komenco de la Granda Purigo en 1936. Ĉiujn ĉefajn akuzatojn oni ekzekutis.
Ankaŭ okazis en junio de 1937 sekreta proceso kontraŭ grupo de generaloj de la Ruĝa Armeo, inkluzive de Miĥail Tuĥaĉevskij, antaŭ milita tribunalo.
La purigo de la Ruĝa Armeo elprenis tri el la kvin marŝaloj (ses-stelaj generaloj), 13 el la 15 armeaj komandantoj (kvar-stelaj kaj kvin-stelaj generaloj), ok el la naŭ admiraloj, 50 el la 57 armeaj korpusaj komandantoj, 154 el la 186 diviziaj komandantoj, 16 el la 16 armeaj komisaroj, kaj 25 el la 28 armeaj korpusaj komisaroj. Oni arestis kaj ekzekutis sume 30 000 anojn de la armitaj fortoj.
Fine de la Granda Purigo oni ekzekutis preskaŭ ĉiujn Bolŝevikojn kiuj rolis elstare dum la Rusia Revolucio de 1917 aŭ en la soveta registaro de Lenin post la revolucio. El la ses anoj de la unua Politburo dum la Oktobra Revolucio de 1917 kiuj vivis ĝis la Granda Purigo, sole Stalin mem postvivis. Kvar el la aliaj kvin oni ekzekutis. La kvina, Lev Trockij, ekziliĝis en Meksikon post kiam oni eksigis lin el la Partio, sed lin murdis soveta agento Ramon Mercader en 1940. El la sep anoj elektitaj en la Politburo inter la Oktobra Revolucio kaj la morto de Lenino en 1924, oni ekzekutis kvar, unu (Miĥail Tomskij) memmortigis sin, kaj du (Vjaĉeslav Molotov kaj Miĥail Kalinin) postvivis. El la 1966 delegitoj en la 17-a Kongreso de la Komunista Partio en 1934 (la lasta kongreso antaŭ la procesoj), oni arestis 1108 kaj ili preskaŭ ĉiuj estis mortigitaj.
Esperantistoj dum la Granda Purigo
Laŭ Nikolaj Rytjkov, 30 000 sovetaj esperantistoj estis arestitaj, el kiuj ĉ. 2 000 mortis en la unuaj jaroj.
La ĉefa akuzo kontraŭ esperantistoj estis spionado, pro iliaj kontaktoj kun eksterlando. Ankaŭ la vojo al soveta patriotismo, kiu akriĝis post la minacoj pri milito, malkongruis kun la supozata kosmopoliteco de esperantistoj. Oni ne povas nei la malakordon de Esperanto kun iuj lingvistikaj teorioj defendataj de Stalino.
Inter la arestitoj estis:
Aliaj Esperantistoj estis artestitaj pli poste dum la dua mondmilito. Interalie:
Ekzemplo de esperantista viktimo de la Granda Purigo: Piotr Matvejevich Lukjanin
Jen ekzemplo de tio, kio trafis sovetajn esperantistojn. Piotr Matvejevich Lukjanin estis ne politike engaĝita esperantisto. Li naskiĝis la jaron 1900 en Vitebsk (Belorusio). Dum la jaroj 1916-17 li studis en Petrogrado. Poste li postenis kiel telegrafisto en la armeo. Ekde 1922 li laboris kiel instruisto en diversaj vilaĝaj lernejoj de Belorusio kaj Rusio, proksime al Belorusio kaj Letonio. La lastajn 5 jarojn li laboris en Písarevka, eta vilaĝeto de la distrikto Unecha, kiu situas en la regiono/provinco Briansk. En sia hejmo li gardis esperantlingvajn revuojn kaj leterojn. Li ankaŭ ŝatis skribi poemojn, el kiuj konserviĝas du grandaj kajeroj kun verkoj liaj en la rusa, la pola kaj la belorusa. Estas atestoj asertantaj ke li ankaŭ scipovis la germanan.
La 20-an de aŭgusto de 1937 li estis arestita. Submetita al pridemandado, li konfesis sin kulpa.
Li deklaris eniron en moskvan esperantistan grupon la jaron 1930. Tiutempe li laboris kiel instruisto en la distrikto Pustoshka (ŝajne tiutempe apartenanta al la regiono Kalinin -nuna Tver- kaj nuntempe apartenanta al Pskov). Li konfesis havi fortan intereson lerni esperanton kaj korespondadi kun eksterlandanoj. Li rapide lernis kaj ekis interŝanĝi korespondaĵojn kun Francio, Svedio kaj Hispanio. Li deklaris ke el Francio kaj, precipe, el Svedio li ricevis demandojn pri tio kion manĝis la kamparanoj, pri kiel statis la kulturaj aferoj, ĉu la kamparanoj havis biciklojn, pri lia opinio rilate al la laboro en la kolektivaj farmoj. Li asertis ke al tiaj demandoj li ne sendis respondon.
Sed, fine, li mem kulpigis sin pri sendado de malpermesitaj informoj pri Sovetunio al Francio kaj Svedio. Li eĉ konfesis ke li sendis, kadre de letero al Francio adresita al grupo da metiistoj, informojn pri la situo de la fervoja nodo de Unecha kaj de la vilaĝeto Písarevka. Kaj ne nur tio, li ankaŭ, en la jaro 1934, skribis al Hispanio pri malabunda rikolto kaj pri malfacilaĵoj por akiri panon.
Sekve de tiu pridemandado, Lukjanin deklaris ke li fine fariĝis konscia pri tio, ke li, per tiaj informoj, favoris la spionantajn faŝistojn. Aldone al tiuj sinkulpigoj endas mencii ke tri liaj samvilaĝanoj denuncis lin, eĉ se ne tre klare, pro kontraŭrevolucia propagandado. Krome li havis du kontraŭrevoluciajn fratojn: unu el ili estis pastro, la alia ludis orgenon en katolika preĝejo.
Li estis akuzita laŭ la 58-a artikolo, 6-a kaj 10-a punktoj, de la Kriminala Kodo pro "realigado de terorisma kontraŭrevolucia propagando kaj transdono eksterlanden de spionecaj datenoj".
Li estis mortpafita la 12-an de oktobro de 1937. Al lia familio oni diris ke li estis punita per 10 jara enprizonigo sen rajto komunikiĝi kun siaj familianoj. Lia edzino neniam sciis pri la vera sorto de sia edzo. La vero nur estis konata kiam li estis rehonorigita la jaron 1989. Sed tiam lia edzino jam estis mortinta.
Eksteraj ligiloj
''Ĉi tiu artikolo estas parta traduko de la artikolo Great Purge en la anglalingva Vikipedio. La liston de informofontoj oni povas trovi tie.''
Eŭropa identeco
eta|La Deklaracio de la Homaj Rajtoj kaj de la Civitano de 1789 estas la unua deklaracio pri homaj rajtoj en Eŭropo. Kiel la baza teksto de la [[klerismo, ĝi signife formis la kulturan identecon kaj la bildon de homo en modernaj tempoj en Eŭropo. Kontraŭ la historia fono de la grek-persa antagonismo, Herodoto jam atribuis la karakterizaĵon de la amo por libereco al la "eŭropanoj", dum li atribuis la inklinon al despotismo al la "azianoj". eta|Kvin [[Germana marko|DM-monbileto (Serio II) prezentante la grekan Eŭropon, unue emisiitan en 1950 fare de la Bank deutscher Länder]] eta|Eŭropo kiel vidite fare de karikaturisto en Usono en 1906: La politika bildstrio prezentas la aplikon kaj etendon de la [[Monroe-doktrino|Monroe Doktrino sub prezidanto Theodore Roosevelt tra la Roosevelt-Korolario, specife ekskludante Eŭropon de la "Okcidenta Hemisfero" kaj Usono tie asertas arbitracia funkcio kaj rajto interveni. Dum Usono, post sia membildo kiel hazarda vakera ĉapelo apogante kun giganta pafilo ("Big Stick") estas prezentitaj kun la trajtoj de Roosevelt, Eŭropo estas portretita kiel maljuna reĝo en la amerika bildo . Dominika Respubliko aperas kiel politike sensignifa en ĉi tiu konflikta situacio, ĉar ĝi estas personigita kiel larmoplena latinamerikano.]] La eŭropa identeco estas tiu parto de la identeco aŭ konscio de persono aŭ grupo de homoj, kiu ebligas al ili vidi sin kiel eŭropanoj kaj alpreni jesan sintenon al komuna identeco ("ni-sento") kaj al la kunekzistado de homoj kaj preni popolojn en Eŭropo en la senco de komunumo. En larĝa identecdiskurso, la esprimo ankaŭ rilatas al sintenoj al la konstitucio de Eŭropo, al la eŭropa publika sfero aŭ pri la rolo kaj membildo de Eŭropo kaj eŭropanoj en la mondo.
Kondiĉoj
En la diskursoj de la 19-a kaj la unua duono de la 20-a jarcento ankoraŭ regis la sinonimo eŭropeco. Se eŭropa identeco rilatas nur al la areo aŭ la grupo de ŝtatoj de la Eŭropa Unio (EU), la esprimoj EU-identeco aŭ identeco de la EU estas foje uzitaj. Kiam jesaj sintenoj al la ideo de eŭropa integriĝo kaj evoluo de eŭropa identeco estas esprimitaj, la esprimoj eŭropismo aŭ eŭrofilio estas uzataj, sed male kun negativaj sintenoj la esprimoj kontraŭeŭropismo aŭ eŭrofobio estas uzataj (vidu ankaŭ: EU-skeptiko); Eŭro-esperismo okupas mezan pozicion, kiu estas pozitiva al eŭropa unuiĝo sed kritika de la nuna Eŭropa Unio. Homoj kiuj esprimas eŭropistan kredon ofte estas referitaj kiel engaĝitaj eŭropanoj aŭ eŭrofiloj.
Origino kaj enhavo
Laŭ teorioj de socia psikologio, aperas vido de eŭropa identeco
Carlos Mejía Godoy
Carlos Arturo Mejía Godoy estas muzikisto, kantisto-kantoverkisto kaj komponisto. Li estas unu el la plej gravaj reprezentantoj de la "Nova Kanto" de Nikaragvo. Li aktive partoprenis en la sandinista registaro (1979-1990).
Eŭropa identeco
Origino kaj enhavo
aŭ
Carlos Mejía Godoy
Lia laboro, kies enhavo estas tre socia, estas ege grava por la historio de la Nikaragva kaj la tuta hispanlingva muziko.
Eŭropa identeco
Origino kaj enhavo
La bildo, "pensbildo", koncepto aŭ konstruo konsistas el tipado de individuaj trajtoj ("personigoj", "mensaj reprezentadoj"), kiujn observanto aŭ grupo de observantoj taksas kiel esencajn kaj formas sekcion de "sociaj Panoramoj". En ĉi tiu ontologia koncepto venas karakterizaĵoj, pensmanieroj, trajtoj de socia konduto, kulturo kaj civilizo, kultura heredaĵo kaj kultura identeco, talentoj kaj kapabloj, kutimoj, sociaj kodoj, kutimoj, sintenoj, mitoj, ideoj, idealoj, mondkonceptoj kaj valoroj kiel "identecpendigiloj", kiuj karakterizas la loĝantojn de la kontinento de Eŭropo kaj ilian kunvivadon same kiel signife aparta de la loĝantoj de aliaj Kontinentoj (alilandaj grupoj) kaj ilia kunvivado (devus) esti distingita. "Identecofertoj" (identec-formado, rolmodeloj, simboloj, famaĵoj, stereotipoj, rakontoj, novaĵoj, kulturaj memoroj) kiuj estas transdonitaj per la respektivaj sociaj medio, "opiniestroj" kaj la diversaj amaskomunikiloj de la informa socio kaj formas parton de la kolektiva memoro, estas de centra graveco ĉi tie. La formado de identeco ne okazas sen konflikto se evoluanta identeco (ekz. evoluanta eŭropa identeco) kontraŭdiras ekzistantan (ekz. nacia identeco), rezultigante identeckonflikton. Kiel rezulto de konstantaj influoj kiuj influas kaj ŝanĝas la konstruadon de identeco, faceto de identeco ligita al esti eŭropa ne estas senmova, sed fundamente dinamika strukturo. Pro ĝia konstruo de heterogenaj komponentoj, eŭropa identeco povas esti vidita kiel la rezulto de eŭropigo kaj la ligado de malsamaj sociaj identecoj al "streketa identeco" aŭ "multobla identeco" en Eŭropo; por multaj, ĝi aliĝas al nacia identeco kiel "sekundara identeco".
Listo de senatanoj de Eure-et-Loir
Baloto de septembro 2008
La baloto okazis laŭ plimulta duvica balotsistemo, la departemento Eure-et-Loir akiris plian senatanan seĝon kompare al la antaŭaj balotoj. Tri kandidatoj atingis la aksolutan plimulton, ili do estis elektitaj per la 1-a balotvico.
Eŭropa identeco
Establi identecon en la kunteksto de eŭropa politiko
Malsamaj konceptoj de kio eŭropa identeco signifas (aŭ devus signifi) formis la bazon por la diskuto kaj evoluo de politikaj konceptoj de eŭropa integriĝo, sed ankaŭ por eŭroskeptiko. Ĝis la 20-a jarcento ekzistis neniu unuforma kaj ĝenerale akceptita baza koncepto de eŭropa integriĝo kaj "eŭropeco". Modernaj provoj de integriĝo estis diktitaj de naciaj interesoj de hegemonio en aŭ super Eŭropo ĝis la mezo de la 20-a jarcento. En la fono de la historiaj travivaĵoj en la Unua kaj Dua Mondmilitoj, la evoluo de kolektiva eŭropa identeco fariĝis fiksa celo. Eŭropa politiko, plej malfrue ekde 1973, post kiam la ŝtatoj de la eŭropaj komunumoj decidis pri la dokumento pri la eŭropa identeco. La alveno de la eŭropa integriĝoprocezo estas klarigita per la politika konscio, forte evoluigita de la Dua Mondmilito, ke stabila ordo de la ŝtatoj en Eŭropo devus integri Germanion en eŭropan kunlaboran strukturon en paciga maniero (→ Germana Demando). La komunumo tiel aperinta, iom post iom vastiĝis kaj konstruiĝis, poste komencis konstrui konceptojn de kolektiva eŭropa identeco.
Carlos Mejía Godoy
Ankaŭ lia frato Luis Enrique Mejía Godoy estas grava muzikisto, komponisto kaj kantaŭtoro.
Listo de senatanoj de Eure-et-Loir
Baloto de septembro 2008
Sindetenoj: 12 (0,96 %)
Italo Chiussi
Italo CHIUSSI (naskiĝinta la en Trieste, Italio; mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno, Germanio ) estis itala esperantisto kaj membro de la Akademio de Esperanto. Li tradukis en Esperanton La Noblan Koranon. Alia grava verko: Je la flanko de la profeto.
Eŭropa identeco
Establi identecon en la kunteksto de eŭropa politiko
Aldone al regionaj, registaraj kaj supernaciaj niveloj, lokaj, neregistaraj kaj privataj iniciatoj kaj organizoj ankaŭ estas engaĝitaj kaj estas implikitaj en eŭropa identecpolitiko. Ekzemploj de tio estas la Eŭropa Internacia Movado (ekde 1948), la ĉiujara aljuĝo de la Internacia Premio Karlo la Granda de la urbo Aachen (ekde 1950), la Agada Komitato por Usono de Eŭropo iniciatita de Jean Monnet (1955-1975) aŭ la projektoj por aljuĝado de la titoloj Eŭropano de la Jaro, aljuĝitaj ĉiujare de diversaj gazetaraj organoj. La Eŭropa Unio adoptis ĉarton de eŭropa identeco en 1995. La Romkatolika Eklezio nomumis Patronojn de Eŭropo ekde 1964 por tiri atenton al la spiritaj fundamentoj de tiu kontinento kaj ĝiaj popoloj de ilia religia opinio de la identeco de Eŭropo. Ekde meze de la 1980-aj jaroj, la Eŭropa Ekonomia Komunumo intensigis siajn klopodojn transdoni la ideojn de identeco formulitaj en sia membildo kaj disponigi referencpunktojn por eŭropa identeco. En 1985, la komitato starigita de la Eŭropa Konsilio por "Popola Eŭropo" kiel politika reago al lamentata "Eŭrosklerozo" proponas grandan nombron da mezuroj, precipe tiujn celantajn la percepton de la Eŭropa Komunumo fare de ĝiaj civitanoj, kiel simpligo aŭ la kompleta rezigno de identeckontroloj dum transiro de internaj eŭropaj limoj, realigitaj en la Schengen-areo, kaj la enkonduko de Tago de Eŭropo. Akademiuloj nun vidas la Eŭropan Union (EU) kiel la ŝlosilan ludanton en pli larĝa eŭropa identeca diskurso. EU certigis la interpretan suverenecon super tiuj enhavoj kiuj estas rigardataj kiel "eŭropaj". Laŭ iniciato de la Eŭropa Parlamento, Domo de Eŭropa Historio estis establita, en kiu ankaŭ konceptoj de eŭropa identeco estas ilustritaj.
Italo Chiussi
Esperantisto de 1947, li estis inter la postmilitaj rekonstruintoj de la Itala Esperantista Junularo (poste ĝia prezidanto).
Doktoro pri matematiko, studinto ĉe la plej renoma universitata kolegio (Scuola Normale Superiore en Pizo), iĝis poste aplikata matematikisto kaj estro de germana filio de fama itala asekurkompanio. Li vivis dum siaj lastaj jaroj en Germanio.
Meze de sia vivo Chiussi konvertiĝis al islamo kaj tradukis la Koranon kaj aliajn verkojn. Li konis la francan, anglan, germanan kaj klasikan araban, kolektis diraĵojn el la islama religio.
Lia libro "Je la flanko de la Profeto", aperinta post lia morto, gajnis mencion de "Fazle Omar Foundation" kiel elstara islama verko. Tre diskreta persono, li tre malofte ĉeestis kongresojn.
Li prelegis en la Internacia Somera Universitato, dum la 54-a Universala Kongreso en Helsinko, 1969, pri "Esperanto kaj islamo". Unupaĝa artikolo lia pri "La araba kaj islama literaturo en Esperanto" aperis en "Esperanto", julio-aŭgusto 1973, p. 129.
Zsolt Gömöry
Zsolt Gömöry [Ĵolt gomori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gömöry Zsolt estas hungara sintezilisto, komponisto, membro de Edda (rokgrupo). Lia vaste konata karesnomo estas Göme.
Zsolt Gömöry naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Gömöry dum la bazlernejo frekventis ankaŭ muziklernejon por lerni pianludon, poste li frekventis piaristan gimnazion, fine li estis produktisto de muzikinstrumentoj. Tamen li ŝatis muzikadi, li aliĝis al pluraj ŝlagrorkestroj, en 1982 jam al la tutlande fama "Piramis", post monatoj al Edda Művek. Post 3 jaroj li ricevis membran statuson en Edda Művek, li estis sintezilisto kaj komponisto. Ekde 1999 li ofte estis gastomuzikisto de Omega (rokgrupo), krome de Ildikó Keresztes. En la 2000-aj jaroj li komponas programsignalojn de televizioj, sed daŭre li estas gasto en pluraj ŝlagrorkestroj. Li havas edzinon, kiu naskis gefilojn en 1993, 2010 kaj 2012.