cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hofkapelle (Vieno)
Fondado
Postsekve Maksimiliano la 1-a (1459–1519) montriĝis kiel patrono de kortega muzikistaro. Post la geedziĝo de la tiama ĉefduko kaj posta imperiestro kun Maria de Burgonjo en 1477 kaj ties morto en 1482 li jam estis disponanta pri burgonja kortega muzikistaro, kiu en aprilo de 1486 ornamis la koronadon de Maksimiliano al romia-germana reĝo en Akeno. Ĉi tiun li tamen pli malfrue translasis al sia filo Filipo la bela en la Nederlandoj. En 1490 Maksimiliano transprenis kun la regnestreco en Tirolo ankaŭ la kortegan muzikistaron je Innsbruck, interalie kun orgenisto Paul Hofhaimer kaj komponisto Pierre de la Rue. Tamen tiutempe oni ne povis paroli pri viena muzikistaro, ĉar la kortego sub Maksimiliano la 1-a ne ĉiam restis unuarange en Vieno. La kortego-ensemblo do havis neniun apartan rilaton al Vieno.
La 7-an de julio 1498 Maksimiliano la 1-a sendis leteron el Freiburg, per kiu li dungigis kantestron, du basistojn kaj ankaŭ du knabojn en Vieno. La 20-an de julio 1498 la ordono de Maksimiliano dokumentiĝis en la memorlibroj de lia financadministrado. En kopio tekstis, ke Maksimiliano „je Vieno intencas starigi muzikistaron, kaj ordonis tien ĉi Sinjoron Georg N. kiel kantmajstron, Bernhart Meder kaj Oswalten kiel du basistojn, ankaŭ ses knabojn voĉŝanĝontajn, nome Adam de Lieĝo, Bernharten de Bergen, Mathias de Krembs, Symon de Pruck ĉe Leytha, Johannes de Gmunden, kaj Steffan de Ybs kiel sopranojn kantantajn laŭ brabanta maniero“.
En ĝenerale do 1498 validas kiel fondojaro de la Viena Hofmusikkapelle, kvankam ne temas pri fondado nek ekzistas fondodokumento en la propra senco. Eklezia estro de la muzikistaro fariĝis la sloveno Georg Slatkonia, al la famaj muzikistoj sub Maksimiliano la 1-a apartenis interalie la flandro Heinrich Isaac kaj la sviso Ludwig Senfl.
La muzikistaro ofte akompanis Maksimilianon dum vojaĝoj kaj estis ekzemple en 1495 je la Reichstag en Worms, en 1496 je Augsburg, en 1498 je la Reichstag en Freiburg. En 1500 ĝi vojaĝis al Augsburg kaj Bruneck, en 1501 al Linz, Nurenbergo kaj Innsbruck.
Sub Ferdinando la 1-a la plej multaj membroj de Hofkapelle devenis el la habsburgaj Nederlandoj (proks. la nunaj Belgujo, Nederlando kaj Luksemburgo kune), ekzemple la muzikestroj Arnold von Bruck (1527–1545), Pieter Maessins (1546–1562), Jean Castileti-Guyot (1563–1564), Philipp de Monte (1568-1603) kaj Lambert de Sayve (1612–1614), krome vicmuzikestro Stephan Mahu, kortega orgenisto Jacob Buus (proks. 1500-1565) kaj la plimulto el la kantistoj.
Baroko
Per ekregado de Ferdinando la 2-a en la jaro 1619 komencis la superregado de italaj muzikistoj, kiuj enkondukis la muzikon de la baroko en Vienon. La geedzeco de Ferdinando kun Eleonora Gonzaga, kies familio patronis Klaŭjon Monteverdi, fundamentis la ligojn inter vieno kaj itala muziko. La kortegaj muzikestroj ekde Giovanni Priuli (1619–1629) aktivis ĉefe sur la kampo de instrumenta kaj eklezia muziko. En 1637 Johann Jakob Froberger estis dungita kiel kortega orgenisto. Kortegaj muzikestroj estis Giovanni Valentini, Antonio Bertali, Giovanni Felice Sances, Johann Heinrich Schmelzer, Antonio Draghi, Marc’ Antonio Ziani kaj Johann Joseph Fux, sub kies direktado Antonio Caldara laboris kiel vicmuzikestro.
La muzikentuziasmo de la komponantaj imperiestroj Ferdinando la 3-a, Leopoldo la 1-a, Jozefo la 1-a kaj Karolo la 6-a ekigis absolutan florepokon de Hofkapelle en la baroko. La superreganta muzikĝenro de la deksepa jarcento estis la opero, kiu en 1629 ekloĝis en Vieno. En la altbaroko tamen superregis la eklezia muziko. La »ora epoko« de muziko ĉe la viena kortego finis per la morto de imperiestro Karolo la 6-a en la jaro 1740.
Klerismo kaj Vienklasikismo
Sub imperiestrino Maria Theresia kortegomuziko perdis sian pozicion kiel grava parto de kortega reprezentado. Kadre de ŝparado ŝi luis la muzikistaron al orgenisto Georg Reutter la pli juna. Reutter havis fiksan buĝeton, el kiu li financu la kortegan muzikon. Sekve de tio ne nur sinkis la kvalito, sed ankaŭ la nombro de muzikistoj (ekde 130 al proksimume 20). Kaj ankaŭ la celataj ŝparsumoj ne sukcesis, ĉar Reutter regule elprenis tro multe el sia buĝeto. Dum la vienklasikismo inter aliaj Christoph Willibald Gluck kaj Wolfgang Amadeus Mozart estis kortegaj komponistoj. Imperiestro Jozefo la 2-a limigis aparte la eklezian muzikon kaj la uzadon de muzikinstrumentoj en la diservo. Antonio Salieri estis la lasta italo, kiu deĵoris kiel estro de la Hofkapelle (1788–1824). La posteulo estis Joseph von Eybler (1824-1834).
Ekde la 19-a jartempo ĝis la nuntempo
La ankoraŭ nun ekzistanta Hofkapelle konsistas el direktistoj, orgenisto, la Vienaj Kantoknaboj, virkantoj el la Viena Ŝtata Opero kaj membroj el la Vienaj Filharmoniistoj. Ĉiudimanĉe (escepte en julio kaj aŭgusto) la membroj muzikas en la Hofburg-kapelo. Kiel ordinariumo ili muzikas precipe ordinariumo-muzikigojn ekde renesanco ĝis la nuntempo kun pezocentro je vienklasika kaj romantisma muziko. La proprio konsistas el gregoria ĉanto; ĝin prezentas la ĉantistaro de la Hofkapelle, kiu konsistas parte el eksmembroj de la Vienaj Kantoknaboj. Artdirektisto estas ekde 2009 Erwin Ortner, aferdirektistino estas Brigitte Böck, rektoro estas Ernst Pucher.
Isidor Isaac Rabi
Isidor Isaac RABI (29-an de julio 1898, Rymanów, nun en Pollando (tiam en aneksita Galicio, Aŭstrio-Hungario) – 11-an de januaro l988, Novjorko, Usono) estis usona fizikisto (pol-jud-devena), kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1944 pro malkovro (1937) de la mezura metodo de atomaj kolorbildoj, baziĝanta sur magneta rezonado de la atomaj kaj molekulaj faskoj.
Liaj gepatroj translokiĝis en 1899 al Novjorko. Rabi diplomiĝis en 1919 pri kemio en la Universitato Cornell, poste studis fizikon kaj akiris gradon de Ph.D. en 1927 en Universitato Kolumbio.
Li daŭrigis esplorojn en Eŭropo kaj ekde 1929 instruis en la Universitato Columbia, kie iĝis en 1937 profesoro pri fiziko. Li gvidis inter 1940 kaj 1945 sciencistan grupon en Masaĉuseca Instituto de Teknologio, kiu evoluigis la radaro. Li estis konstanta membro de la ĝenerala konsila grupo de la Atomenergia Komisiono de 1946 ĝis 1956 kaj prezidis la grupon de 1952 ĝis 1956 – kiel posteulo de J. Robert Oppenheimer.
Li lanĉis la ideon de internacia instituto pri grandenergiaj fizikaj esploroj, realigita poste ne Ĝenevo, Svislando (kiel CERN). Li partoprenis en fondo de Landa Esplora Instituto Brookhaven (Upton, Novjorkio).
Lia plej grava scienca rezulto estas, ke li ellaboris en la 1930-aj jaroj la mezuran metodon de magnetaj specifaĵoj de atomoj, atomkernoj kaj molekuloj. Tiu metodo baziĝas je mezuro de magneta momanto de la atomkernaj protonoj.
Lia metodo ebligis tre precizajn mezurojn, laŭ kiu estiĝis praktikaj aplikoj kiel atoma horloĝo, masero, lasero kaj MR-bildigo.
Pri Edward Teller diris: "…la mondo estus multe li bona loko sen li".
Publikaĵoj (elekto)
Sur retpaĝo de "American Physical Society Journal" oni menciis 48 laboraĵojn, kaj inter ili la plej citatajn:
Masato Fue
Masato Fue (笛 真人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj Profesor Miyazaki.
Deltosimila tri-seslatera kahelaro
En geometrio, la deltosimila tri-seslatera kahelaro estas kahelaro de 2-dimensia eŭklida ebeno, duala kahelaro de la duonregula malgranda rombo-tri-seslatera kahelaro. Ĝiaj edroj estas kajtoj.
Bouhans-lès-Lure
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Deltosimila tri-seslatera kahelaro
Rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
Ĉi tiu kahelaro estas rilatanta al tri katalanaj solidoj kaj kahelaroj de la hiperbola ebeno kun edraj konfiguroj V3.4.n.4.
Pola Esperanto-Junularo
Pola Esperanto-Junularo (PEJ) estas organizaĵo unuiganta junajn esperantistojn loĝantajn en Pollando. Ĝi estas la Junulara Sekcio de Pola Esperanto-Asocio kaj la Landa Sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo.
Hindlingen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Pola Esperanto-Junularo
La ĉefa aranĝo de PEJ estas Junulara E-Semajno (JES), organizata kun Germana Esperanto-Junularo kaj Varsovia Vento. PEJ-anoj renkontiĝas ankaŭ en la ĉiujaraj PEJ-kunvenoj kaj ekde 2012 en la PEJ-semajnfinoj, kiuj okazas neregule en iu urbo de Pollando.
Celoj
PEJ okupiĝas ĉefe pri:
Estraro
Elektita dum la PEJ-kunveno en Katovico okazinta la 7-an de majo 2022 :
Kun Varsovia Vento
PEJ multe kunlaboras kun la klubo Varsovia Vento. Ili interalie kunorganizis la jenajn renkontiĝojn:
Kun EK MASI kaj SKEJ
Kune kun la E-klubo el Moskvo EK MASI kaj SKEJ ĝi organizis someran instrutendaron Slava Esperanto-Studado (SES) en Slovakio (2007). Krom tio estis organizita ankaŭ Ago-Semajno en Liptovský Mikuláš en fino de la jaro 2008.
Skolo de wunu
La Skolo wunu (Ĉina lingvaro:無奴學派/ 无奴学派) estas skolo de historia pensado fondita en 1979 per la eldonado de la verko Neniu sklavisma socio en la historio de Ĉinio de Huang Senfan. Ĝi helpis komenci la ĉefajn reformojn en ĉina historiografio je la finaj jardekoj de la 20-a jarcento. Huang Senfan estis proksime sekvata de kontribuoj de Zhang Guangzhi, Shen Changyun, Hu Zhongda kaj Chao Fulin.
Brădești (Râmeț)
Brădești [brədeŝtj] (hungare: Fenyősremete aŭ Bredest) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Râmeț.
Skolo de wunu
Origino
La historiistoj de la skolo wunu evoluigis senson de ili mem kiel skolo malsama de marksisma historiografio en ĉina dum la Debato pri la teorio de sociaj formacioj. Ili malakceptas klasikajn teoriojn pri marksismo, plej fame rilate al la teorio de sociaj formoj. Anstataŭ ili klarigas ĉinajn antikvajn sociajn formojn per pozitivisma historiografio. Eble la naskiĝo de la skolo je la fino de la jarcento ĉe Ĉinio eble parte klarigas ĉi tiun tradician aspekton de la historiografio de Huang Senfan. la skolo wunu, precipe per la verkoj de Huang Senfan influos la ĉinan tradician positivisman reviviĝon de la 1990-aj jaroj.
Debato
La historiistoj de la skolo estis la unuaj pozitivismaj historiistoj kiuj sisteme disputis kun la ĉina marksisma skolo. Marksismo distingas jenajn soci-ekonomiajn formojn: la prakomunuma (prakomunisma); la sklavposeda; la feŭda; la kapitalisma; la komunisma. Ĝenerale, ĉinaj marksismaj historiistoj pensas ke en sklavismaj socioj, estus du grupoj klare difinitaj: la sklavaro kaj la liberularo. Ili ankaŭ pensas ke la sklavoj, kiel la socia produktado de laboro, laboris dekomence en agrikultura produktado kaj irigaciaj kanaloj aŭ laboris en la grandaj konstruaĵoj kiel ĉe konstruado de piramidoj. Ili kredas ke tiu socia statuso de sklavoj ekzistis diversskale ĉe preskaŭ ĉiuj la civilizacioj de antikveco, de Ĉinio ĝis Romia Imperio pasante tra Hindio kaj Persa imperio. Ili fine alvenis al la konkludo ke ekzistas azia modo de produktado (aŭ la azia maniero de amasproduktado) en antikva ĉina socio, samtempe konvinkita ke la societo de la Dinastio Shang kaj Dinastio Zhou estas sklavisma socio. Sed tio ne estas tute vero. Unue, la liberaj homoj ne estas ĉiam senjoroj, kaj dividiĝis en multaj klasoj, estas ceramikistoj, agrikulturistoj, sacerdotoj, nobeluloj, artistoj, vendistoj, ktp. kaj ankaŭ la sklavoj ne estas samaj. Historiisto de la skolo de wunu tra la studo de Orakola osto opinias ke la sklavoj de antikva Ĉinio estis ĉefe militkaptitoj. Samtempe opinias, ke tiuj sklavoj estis ĉefe uzataj por homaj oferoj, anstataŭ por la socia produktado, ili ne estas la ekonomia bazo de la socio, ne povas konsistigi formaciojn de ekonomia socio. Sekve, kiel konkludo de la studo, ili kredas ke estis neniu sklavisma socio en la historio de Ĉinio.
23405 Nisyros
23405 Nisyros estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis fotita la de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj malkovrita sur fotaj platoj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, en la Observatorio de Leiden (Nederlando)
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vulkana insulo Nisiros, la plej orienta de la egea arko en Grekio. Tiu vulkano estas aktiva de la antikva epoko, grandaj erupcioj okazis en 1422 kaj 1888.
Mitteleschenbach
Mitteleschenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Friedrich Engels
Friedrich ENGELS, Esperante ankaŭ Frederiko ENGELSO (naskiĝis la en Barmen (hodiaŭ Vupertalo), (Prusio), mortis la  en Londono) estis germana politikisto, ekonomikisto kaj teoriulo de komunismo. Li estis la precipa kunlaboranto de Karlo Markso, kun kiu li multajn verkojn kunverkis, tiel ke oni kutime eldonas la verkaron de ambaŭ aŭtoroj kune: Markso-Engelso-Verkaro (germane: Marx-Engels-Werke, mallongigita: MEW.
Verkoj de Engelso en Esperanto
kaj diversaj antaŭ- kaj post-paroloj en verkoj de Karlo Markso (vd tie).
Paul Blaschke
Paul BLASCHKE estis muzikkomponisto, kiu naskiĝis la 24-an de majo 1885 en Hlučín, li mortis la 10-an de marto 1969 en Anholt (entombigita en Muenster).
Li estis filo de ŝuista majstro kaj terkulturisto Richard Blaschke en Hlučín. Jam ekde junaĝo li havis karakterizan muziktalenton.
Ekde la jaro 1898 li fariĝis ano (kun siaj du fratoj) de Infanatemple ĥoro en Vroclavo, kie li vizitis gimnazion de Sankta Matiaso kaj pli malfrue Vratislavan universitaton, kie li sukcese finstudis filozofion kaj teologion. En la jaro 1909 li estis ordinigita kiel pastro kaj ekde la jaro 1911 li fariĝis vikario ĉe sankta Maŭricio en Vroclavo. Krom tio li dediĉis sin ankaŭ al studado de muziko, li studis orgenludon kaj aldoviolonludon kaj post tio, kiam li estis nomita en la jaro 1918 vikario kaj predikanto de vratislava katedralo, ankaŭ pianludon kaj kompozicion.
Ankaŭ li dediĉis sin al ĥoraj studoj, li finstudis eĉ Instituton de muziksciencoj de Vroclava universitato kaj ekde la jaro 1925 ĝis la jaro 1945 li estis kapelestro de Vratislava katedralo. Li realigis en repertuaron eĉ komponiston de la tn. „silezia lernejo“ de katolika templa muziko. Li estis lasta prezentanto de la germana „vratislava lernejo“.
En la jaro 1945 li estis ekzilita el la urbo, li vivis ĉe la frato (kiu estis ankaŭ pastro), poste kiel pastro en kastelo en Darfel kaj en malsanulejo de sankta Aŭgustus en Aubolteo. Fine li finis kiel pastro en hejmo por maljuniĝintoj, kie li ankaŭ mortis.
Jindřichov (distrikto Přerov)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1499.
Chaos (gazeto)
Chaos estis la nomo de germana gazeto eldonita en Vajmaro inter 1829 kaj 1831 fare de Ottilie von Goethe, porkluba organo kvazaŭ. Temis pri dulingva produkto germana-angla. La angla lingvo tiutempe modis ĉe la pli junaj dume la olduloj preferis la francan.
Cardonal
Cardonal estas la vilaĝo kaj administra sidejo en la samnoma komunumo Cardonal. Ĝi situas en la montarĉeno Orienta Patrinmontaro, loke ankaŭ nomita Sierra Gorda (dika montaro) en la meksika subŝtato Hidalgo. Cardonal situas ĉirkaŭ 15 kilometrojn for de la urbo Ixmiquipán.
Geografio
La vilaĝo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 659 loĝantojn. La meza alteco (de Cardonal) estas 2040 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2010 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
András Hunyadi
HUNYADI András [pr. hunjadi:] estis rumanuja hungara reĝisoro naskita en Jeica la 1-an de oktobro 1925 kaj mortinta en Târgu Mureş la 3-an de septembro 1998.
Kariero
Li dungiĝis en 1956 al Székely Színház de Târgu Mureş kaj li estis ano de ties daŭriganto de teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş ĝis sia morto.
Metila jodido
Metila jodido estas kemia kombinaĵo kun formulo CH3I, senkolora densa kaj volatila likvaĵo kies kemia strukturo similas al metano kie unu hidrogenatomo substituiĝas per unu jodatomo. Malgrandkvante ĝi trovatas en rizplantejoj kaj ĝi estas produktata de kelkaj algoj en la moderklimataj oceanoj de la mondo kaj en etaj kvantoj per surteraj fungoj kaj bakterioj.
Ĝi uzatas en organika sintezo kiel fonto por metilaj grupoj. Jodo-metano ankaŭ uzatas kiel pesticido, por kontrolo de insektoj, nematodaj plantaj parazitoj, grundodevenaj patogenoj kaj fiherboj.
1280
En la jaro 1280 post Kristo okazis, interalie:
Sigfús Daðason
Sigfús Daðason (1928-1996) aperigis sian unuan poemlibron, Poemoj (Ljóð) en 1951 kiu vicigis lin inter la t.n. "atompoetoj" (vd. Hannes Sigfússon). Samtempe oni agnoskis lian zorgan poezian stilon kaj profundan pensadon. Lia dua poemlibro, Manoj kaj vortoj (Hendur og orð) 1959, ankoraŭ pli firmigis lian pozicion de poeto eksterordinare zorgema pri vortoj kaj pensoj.
Kazuo Sumata
Kazuo Sumata (須股 一男, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj Tosu Futures.
Egerkingen (stacidomo)
Egerkingen estas fervoja stacidomo en Egerkingen, Svislando.
Budleo
Budleo (Buddleja), papiliarbo aŭ somersiringo estas ekde 2017 la unusola plantgenro de la tribo Buddlejeae ene de la familio Skrofulariacoj (Scrophulariaceae). La plej konata specio estas Buddleja davidii. Ĝiaj kultivaroj estas disvastigitaj en la moderaj regionoj kiel ornamplantoj en parkoj kaj ĝardenoj.
Habito
Budleoj-specioj estas lignaj plantoj. Ili kreskas kiel duonarbustoj, arbustoj, malofte kiel arboj aŭ lianoj. La branĉoj estas en sia transversa sekco ronda, kvareĝa aŭ kvarala. La ritidomo havas sulkojn. La supergrundaj partoj de la planto havas triĥomojn.
Folioj
Plej ofte la folioj staras alternante. La flortigetoj ofte estas relative mallongaj. La folirandoj estas glataj, noĉitaj aŭ dentaj. La planto havas nervuron kiel la siringo. La stipulo similas al folioj.
Floraroj kaj floroj
La terminale kaj flanke starantaj floraroj havas diversajn formojn., tamen ofte kiel grapolo. Ili povas esti kompaktaj aŭ malkompaktoj, kelkfoje ili konsistas el cumoj.
Fruktoj kaj semoj
La kaliko restas ĝis la maturiĝo de la frukto. La malgrandaj, malofte ĝis longeco de 1,5 milimetroj oblongaj semoj havas karnecan endospermon kun rekta embrio.
Taksonomio
La genron Buddleja kreis en 1753 la sveda botanikisto Carl von Linné en Species Plantarum, 1, paĝo. 112. tipospecio estas Buddleja americana L. la genronomo Buddleja honoras la anglan klerikulon kaj botanikiston Adam Buddle (1660–1715). La botanika genronomo estas konfuzita. La moderna formo de la familia nomo „Buddle“ estu Buddleia. Sed Linné jam uzis 1753 kaj 1754 Buddleja. En la Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj oni fiksis en la eldono de 2006 (artikolo 60, 60.5), ke ni sekvu la skribmanieron de Linné.
Sinonimoj por Budleo L. estas : Adenoplea RADLK., Adenoplusia RADLK., Buddleia L. orth. var., Chilianthus BURCH., Nicodemia TEN.,TORR.
Ekstera sistematiko
La genro Buddleja apartenas al la tribo Buddlejeae en la familio Skrofulariacoj. La tribon Buddlejeae prilaboris Chau et al. en la jaro 2017, pligrandigante la genron Buddleja. Ekde tiam ĉiuj specioj de la tribo Buddlejeae apartenas al la genro Buddleja, kiu estis starigita fare de Friedrich Gottlieb Bartling en la jaro 1830 en Ordines Naturales Plantarum eorumque characteres et affinitates adjecta generum enumeratione, paĝo 172. Sinonimoj de Buddlejeae BARTL. estas : Buddlejeae JUSS., Buddlejaceae K.WILH.
Subsekcio de la genro Buddleja kun la specioj kaj ilia distribuo
En la tropikaj, subtropikaj kaj moderaj regionoj de la Nova mondo ekzistas ĉ. 66 specioj, kaj en la malnova mondo ĉ. 42 specioj. En Ĉinio ekzistas minimume 22 specioj kaj kvin hibridoj. Malmultaj specioj estas neofitoj en kelkaj regionoj, ekzemple en Eŭropo.
Eritreo, Etiopio, Sauda Arabio, Somalia, en Jemeno, en Kenjo und Tanzanio.
Uzado
]
De kelkaj budleaj specioj kaj hibridoj estas uzataj kultivaroj, ekzemple de Buddleja alternifolia, Buddleja auriculata, Buddleja colvilei, Buddleja crispa, Buddleja fallowiana, Buddleja globosa, Buddleja lindleyana, Buddleja madagascariensis, Buddleja nivea, Buddleja saligna, Buddleja salviifolia, Buddleja ×weyeriana, precipe la kultivaroj de Buddleja davidii, kiel ornamplantoj en parkoj kaj ĝardenoj. Ekzistas centoj da kultivaroj kaj hibridoj. Papilion kaj aliajn insektojn allogas la odoro de kelkaj budleoj.
Kelkaj specioj, ekzemple Buddleia asiatica (ĉina: bai bei feng), Buddleja crispa (ĉina: 皱叶醉鱼草 zhou ye zui yu cao), Buddleja davidii (ĉina: 大叶醉鱼草 da ye zui yu cao), Buddleja fallowiana (ĉina: 紫花醉鱼草 zi hua zui yu cao), Buddleja lindleyana (ĉina: 醉鱼草 zui yu cao), Buddleja madagascariensis (ĉina: 浆果醉鱼草 jiang guo zui yu cao), Buddleja officinalis (ĉina: 密蒙花 mi meng hua) estas uzataj en tradicia ĉina medicino kiel kuracplanto. Ekzemple Buddleja coriacea kaj Buddleja incana estas uzataj en popola medicino. La medicina efiko de Buddleia asiatica, Buddleja officinalis kaj Buddleia paniculata estis esploritaj. Buddleja davidii estas uzata kiel tinktura planto.
Sekigitaj kaj muelitaj plantpartoj de Buddleia asiatica estas uzata por fari likvoron. Buddleia asiatica estas uzata ankaŭ por fari parfumon.
Progresista Partio
Progresista Partio (Partido Progressista en la portugala lingvo), estas politika partio de Brazilo, ankaŭ konata kiel PP. Ĝi havas 1 senatanon kaj 38 deputitojn.
19873 Chentao
19873 Chentao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tao Chen de Suĝoŭo, Ĝjangsuo, bone konata amatora astronomo, kiu kunmalkovris la kometon C/2008 C1 (Chen-Gao). Li helpis organizi la kvaran Internacian Laborejon pri Kometa Astronomio en Ŝanhajo en julio 2009.
Nova Marmaro
Nova Marmaro (Greke; Νέος Μαρμαράς, Neos Marmaras) en Ĥalkidiko, Grekujo, estas marborda, fiŝkaptista kaj turisma vilaĝo. La vilaĝo situas en Sitonio, sur unu el la tri duoninsuloj sur la duoninsulo Ĥalkidiko.
Tuj ekster Neos Marmaras troviĝas granda feriejo nomata Porto Carras. Porto Carras estas unu el la plej grandaj feriejoj en la tuta Balkanio.
Punta Tombo
Punta Tombo estas duoninsulo ĉe la Atlantika Oceano je 110 km sude de Trelew en Ĉubutio, Argentino, kie estas grava kolonio de Magelanaj pingvenoj. Ĝi troviĝas je mallonga distanco norde de Camarones.
La 3 km longa, 600 m larĝa duoninsulo estas kovrita el sablo, argilo kaj gruzo. El septembro al aprilo, granda nombro de Magelanaj pingvenoj venas al tiu loko por kovadi siajn ovojn, kaj zorgi sian idaron por migrado - la plej granda tia kolonio en Sudameriko.
Cheia (Râmeț)
Cheia [keja] (hungare: Remeteszoros) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Râmeț.
La vilaĝo estas malfacile atingebla; la sola veturebla vojo (de Brădești) estis detruita per inundo. En 2002 la vilaĝo havis nur 5 loĝantojn. En 1956 estis ankoraŭ 132.
Szentpéterúr
Szentpéterúr [sentpEterUr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. La loknomo signifas: Sankta Petro-Sinjoro.
Situo
Szentpéterúr situas inter montetoj en Montetaro Zala, laŭ traira flankovojo. Keszthely troviĝas je 21 km-oj. Iama ekstera apartenaĵo estis Nemesszer.
Historio
La unua mencio okazis en 1439 en formo Zenthperhetwr. En 1664 la turkoj bruldetruis la vilaĝon.
Komunumoj de Sankta Petro en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabelo vidu la ceterajn komunumojn en Transilvanio: Barcaszentpéter!
Pavel Josef Vejvanovský
Pavel Josef VEJVANOVSKÝ naskiĝis en la jaro 1640 en Hlučín kaj li mortis la 24-an de julio 1693 en Kroměříž.
Liaj gepatroj vivis plej baldaŭ en Hlučín, kie lia patro Václav estis antaŭ la jaro 1642 muskedisto en servoj de hlučína superularo. Pli malfrue en la jaroj 1641 – 1642 ili transloĝiĝis ĝis Moravia Ostrava kaj ofte ili restadis ankaŭ en burgo Hukvaldy, kie li eble akiris eĉ spertojn de trobadora arto sub gvidado de burga trobadoro. Fininte studojn en jezuita gimnazio en Opava en la jaroj 1656 – 1660 kaj mallongan restadon en Vieno li estis ekde la jaro 1665 ĝis sia morto okupita en episkopa kapelo de kastelo en Kroměříž kaj samtempe li agadis kiel direktoro de ĥoro ĉe preĝejo de sankta Moriso en Kroměříž. Li edziĝis al filino de urbestro de Kroměříž kaj li fariĝis posedanto de trinkejdomo en la placo, kie estas ĝis hodiaŭ lokigita lia memortabulo. Pavel Vejvanovský, la kampa trobadoro kaj signifa porinstrumenta komponisto de muziko de templa kaj profana karaktero, estas post Adam Michna rekonata kiel la plej signifa personeco de la ĉeĥa muziko de la 2-a duono de la 17-a jarcento. Liaj muzikverkoj estas ĝis hodiaŭ eldonataj kaj ludataj.
Ozillac
Ozillac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 653 loĝantojn en la jaro 2012.
Venkotago
Venkotago (День Победы, angle V-E Day) estas festotago omaĝe la venkon de aliancanoj super la faŝisma Germanio. En okcidenta Eŭropo kaj Usono estas festata la 8-an de majo kiel Tago de Venko en Eŭropo, en Orienta Eŭropo kaj eksa Sovetunio — la 9-an de majo. En soveta terminologio estas Granda patriota milito; unu el ĉefaj ŝtataj festoj en Rusio kaj Belorusio.
La senmorta regimento estas socia agado kiu konsistas en kolektiĝo al memormarŝo kaj portado de bildoj de familianoj, kiuj estis batalintaj en la Granda Patruja Milito.
Opština Sopište
Opština Sopište estas unu el la 80 komunumoj de Norda Makedonio. En 2002 tie vivis 5656 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Sopiste.
Loko, priskribo
Opština situas ĉefe en la montoj Karadžica en la sudokcidenta parto de la regiono Skopsko. La areo longas 222,1 km².
Laŭ la censo en 2002, vivis en la komunumo de ĉirkaŭ 60% de makedonaj, albanoj pri 34%, la resto de la Turkoj kaj aliaj.
La alteco de la areo estas de 300 m en la nordoriento ĝis la pinto de Karadzic (2472 m) en la sudo. Ĉe la nordokcidenta rando de lago Treska Rivero fluas tra la digo Matka.
Opština pasas de nordoriento al sudokcidenta Vojo numero 1106, kiu ligas la ĉefurbon Skopje kun la urbo Makedonski Brod.
Opstine konsistas tuta de 13 vilaĝoj:
Sopište, Barovo, Govrljevo, Gornje Sonje, Dobri Dol, Donje Sonje, Držilovo, Jabolci, Nova Breznica, Patiška Reka, Rakotinci, Sveta Petka, Čiflik.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Karpoš norde, Opština Kisela Voda en la nordoriento, Opština Studeničani oriente, Opština Makedonski Brod en la sudo, Opština Želino la okcidento kaj Opština Saraj la nordokcidento.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Oravská Poruba
Oravská Poruba (hungare Poruba) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Trilateropiramidigita triangula kahelaro
En geometrio, la trilateropiramidigita triangula kahelaro estas kahelaro de 2-dimensia eŭklida ebeno. Ĝi estas egallatera triangula kahelaro kun ĉiu triangulo dividita je tri izocela trianguloj kun la centra punkto. Ĉiu ĉi tia dividaĵo estas degenera (kun nula alto) triangula piramido.
Oravská Poruba
Situo
Oravská Poruba situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vrútky-Trstená. Dolný Kubín troviĝas je 3 km.
Trilateropiramidigita triangula kahelaro
Ĝi estas markita kiel V3.12.12 ĉar ĉiu izocela triangula edro havas du specoj de verticoj: unu kun 3 trianguloj kaj du kun 12 trianguloj. Ĝi estas la duala kahelaro de la senpintigita seslatera kahelaro kiu havas unu egallateran triangulon kaj du dekdulateroj je ĉiu vertico.
Oravská Poruba
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1350 en formo "Jablony", poste en 1474, kiel Poruba. En 1624 oni komputis 120 vilaĝanojn. En 1683 unuigita armeo de poloj kaj litovoj bruldetruis la vilaĝon. En 1778 256 vilaĝanoj loĝis tie. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1899 la oficiala hungara loknomo iĝis Ortás pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en tie 432 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Dolný Kubín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Oravská Poruba 911 homoj, (904 slovakoj).
Trilateropiramidigita triangula kahelaro
Rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
Ĉi tiu kahelaro estas rilatanta al pluredroj kaj kahelaroj de la hiperbola ebeno kun edraj konfiguroj V3.2n.2n.
Betoncourt-lès-Brotte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(17523) 1993 FX2
(17523) 1993 FX2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Sam Donahue
Sam Koontz Donahue (* 18-an de marto 1918 en Detrojto, Miĉigano; † 22-an de marto 1974 en Reno, Nevado estis usona ĵazmuzikisto, kiu elstaris kiel saksofonisto, trumpetisto, aranĝisto kaj precipe kiel bandestro de svingo.
Vivo kaj verkado
Sam Donahue havis en Detrojto ekde 1933 unuan propran bandon kun junaj muzikistoj, kiujn poste transprenis Sonny Burke. Donahue ludis poste en 1938/40 en la bando de Gene Krupa kaj laboris poste ĉe Harry James kaj Benny Goodman. Kun propra bando li prezentis ĉe la orienta marbordo de Usono i.a. en Glen Island Casino kaj Frank Dailey’s Meadowbrook. En 1942 li militservis en la usona mararmeo. Tie li komence ludis en la mararmea dancbando, direktata de Artie Shaw, kun kiu li dum la militotempo vojaĝis tra Eŭropo kaj ekhavis grandan sukceson. Donahue direktis la bandon ĝis 1946 kaj aliformis poste sian antaŭmilitan bandon, kun kiu li gastis en Paramount Theatre; al liaj soloistoj apartenis i.a. Doc Severinsen. Dum la 1950-aj jaroj li laboris kun Gene Krupa, Woody Herman, Tommy Dorsey kaj Billy May. Ekde 1951 ĝis 1965, post mallonga gastludado en la bando de Stan Kenton, li direktis la Tommy Dorsey Memorial Band, kiu prezentis kun Frank Sinatra kaj Charlie Shavers. Poste li laboris kiel bandestro en la klubejoj de Playboy kaj daŭrigis ludadon en svingostilo.
Deputitaj balotoj de 2012 en Morbihan
La francaj deputitaj balotoj de 2012 okazis la 10-an kaj la. En departemento Morbihan, ses deputitoj estis elektitaj en la ses distriktoj, tio estas la sama nombro post la balota resubdivido de 2010.
Linsdorf
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Natria selenato
Natria selenato, selenato de natrio aŭ Na2SeO4 estas neorganika oksokombinaĵo de seleno kaj natrio, troveblas en la formoj anhidra, heptahidrata kaj dekahidrata, blanka substanco tre solvebla en akvo. La dekahidrata formulaĵo estas ordinara ingredienco en multevitaminaĵoj kaj bovara nutrado kiel selenofonto.
La anhidra salo uzatas en la produktado de vitraĵoj. Kvankam la selenatoj estas multe pli toksaj, multaj fizikaj proprecoj de natria selenato kaj natria sulfato iel similas. Natria selenato estas ankaŭ ingredienco de kelkaj fungicidoj, pesticidoj kaj insekticidoj.
Proprecoj
Seleno estas nature okazanta substanco tre toksa en altaj koncentriĝoj, tamen ĝi same estas esenca elemento kiel dieta suplemento. Selenida acido estas la plej toksa selena kombinaĵo. Mallongedaŭra ekspozicio al la elementa seleno, selenida acido kaj selena duoksido per inhalado rezultas ĉefe en spirefektoj, tiel kiel irito de la mukoza membrano, pulmedemo, kronika bronkito kaj bronkita pneŭmonito.
Epidemiologiaj esploroj pri homoj kronike (longedaŭre) ekspoziciitaj al altaj niveloj de seleno en manĝaĵo kaj akvo, raportas senkoloriĝon de haŭto, patologia misformado kaj ungoperdoj, hararfalado, tro da dento- perdo kaj senkolorigo, manko de mensatento, kaj apatio.
Epidemiologiaj studoj daŭre elmontras inversan asociiĝon inter seleno-niveloj en la sango kaj kancerokazo, kaj studoj pri bestoj daŭre elmontras ke selenaj suplementoj, tiel kiel natria selenato, natria selenido kaj aliaj organikaj formoj de seleno, rezultas en reduktita incido je pluraj tumoro-tipoj.
La sola selena komponaĵo kiu elmontriĝas kancerogena al bestoj estas selena sulfido, kiu rezultis en pligrandigo de hepato-tumoroj ekde buŝa ekspozicio. La Usona Agentejo por Vivmedia protektado (EPA) klasas elementan selenon kiel apartenanta al la Grupo D, ne konsiderata kancerogena al homoj, kaj selena sulfido al la Grupo B2, probable homa kancerogena.
Yasumasa Makino
Yasumasa Makino (牧野 安正, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Vasco Núñez de Balboa
Vasco Núñez de Balboa (ĉ. 1475 - ĉirkaŭ la 12a – 21a de januaro de 1519) estis hispana esploristo, guberniestro, kaj konkistadoro. Li estas plej bone konata ĉar trapasis la Istmon de Panamo al la Pacifika Oceano en 1513, kaj tiele iĝis la unua eŭropano kiu estris ekspedicion kiu vidis aŭ atingis la akvojn de la Pacifiko el la Nova Mondo.Li veturis al Ameriko en 1500 kaj, post ioma esplorado, setlis sur la insulo Hispaniolo. Li fondis la setlejon Santa María la Antigua del Darién en nuntempa Panamo en 1510, kiu estis la unua konstanta setlejo de eŭropanoj en la kontinento Ameriko (ĉar setlejo de Alonso de Ojeda de la antaŭa jaro ĉe San Sebastián de Urabá jam estis tiam abandonita).
(12486) 1997 GP6
(12486) 1997 GP6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rzeczpospolita (gazeto)
Rzeczpospolita ([], „La respubliko“) post la eldonaĵo "Gazeta Wyborcza" estas la dua plej granda interregiona taga gazeto de Pollando. Ĝi havas eldonkvanton de ĉiutage 200.000 gazetoj kaj laŭ taksoj havas proksimume 1,3 milionojn da legantoj. La gazeton publikigas la eldonejo Presspublica, kiun 51-procente posedas financa grupo de la brito David Montgomery la 49-procente la pola ŝtato.
La gazeto de lundo ĝis sabato aperas en por gazetaj eldonaĵoj relative malgranda formato de 45,7 × 30,5 centimetroj - formato kutima ekzemple ankaŭ por la brita gazeto "The Times". La "Rzeczpospolita" havas la reputacion esti pli seka kaj elita ol ekzemple la pli forte vendata maldekstre liberala Gazeta Wyborcza, kiu aŭdacas uzi dezajnelementojn de sensaciemaj kaj politike malprofundaj gazetoj.
La politika linio de la gazeto ĝis la jaro 2006 estis modere liberala-konservativa. La aŭtune 2005 de la naciisme konservativa partio Rajto kaj Justeco (PiS) gvide de Jarosław Kaczyński kreita registaro premis la nomumon de la naciisme katolika ĵurnalisto Paweł Lisicki kiel nova ĉefredaktoro. Sekve pluraj spertaj redaktoroj forlasis la redakcion kaj ili estis anstataŭigitaj fare de naciisme konservativaj aŭ naciisme katolikaj aŭtoroj.
Facile rekoneblas la tri temaj partoj de la gazeto, kies dispartigo videblas kolore: Krom la "normala" novaĵa parto, politika, kultura kaj sporta, sur blanka papero, ekzistas ekonomia parto sur helverda papero kaj ĉiutage aperanta jura parto sur flava papero. Krom tiuj ĉiutage aperantaj rubrikoj unu- ĝis dufoje po semajno aperas aldonaĵoj je diversaj temoj - ekzemple aŭtoj, merkato de aĉeteblaj konstruaĵoj, profesia kariero, televida programo, kulturo kaj vojaĝado. Sabate aperas la felietona aldonaĵo Plus-Minus, en kiu konataj polaj aŭtoroj kaj politikistoj publikigas eseojn pri kulturaj, politikaj kaj historiaj temoj, kovrantaj larĝan gamon da opinioj.
Interesaĵoj
13.11.1941: En Varsovio konspira "Rzeczpospolita Polska" (Pola Respubliko) en artikolo Iliaj vortoj kaj agoj polemikas kun "aplomba kaj mensoga germana propagando", asertanta, ke "la milito kun bolŝevikoj estas germana kruca militiro defende de altaj naciaj valoroj, kaj antaŭ ĉio de kristana civilizo kaj religio" donante ekzemplojn interalie de amasa murdo de pastroj.
T-Amila bromido
t-Amila bromido aŭ bromo-terciara-pentano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj t-amila alkoholo. t-Amila bromido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. t-Amila bromido prezentas bromatomon ligitan al t-amila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 1 bromatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
László Papp (luktisto)
László Papp naskiĝis la en Szentes, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Papp maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1928, trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en la 1950-aj jaroj.
Post la unua diplomo li estis juristo en Budapeŝto, Gödöllő, Újpest, inter 1957-1971 li laboris en la ĉefjuĝejo. Li ricevis premiojn en 1965 kaj 1970.
1281
En la jaro 1281 post Kristo okazis, interalie:
28317 Aislinndeely
28317 Aislinndeely estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aislinn Deely, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la  Francis Lewis High School en Fresh Meadows (Nov-Jorkio, Usono).
Arbanaso
La arbanaso (Aix sponsa) estas specio de anaso troviĝanta en Nordameriko. Ĝi estas unu el la plej koloraj el la nordamerikaj akvobirdoj.
Aspekto
La Arbanaso estas mezgranda anaso. Tipa plenkreskulo estas 47 al 54 cm longa kun enverguro de 66 al 73 cm. Tio estas ĉirkaŭ tri kvaronoj el la longo de plenkreska Platbeka anaso. Ĝi kunhavas genojn kun la azia Mandarenanaso (Aix galericulata).
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. La maskla plenkreskulo havas distingan multkoloran brilan plumaron kaj ruĝajn okulojn, kun distinga blanka gorĝareo. Pli precize la beko jam montras buntan bildon, ĉar estas ĝenerale ruĝa kun tre rimarkinda flava fajna bordo en bazo, la supra bordo (inter naztruoj) estas nigra kaj sub tiu estas blanka areo, tiele estas trikolora beko nome ruĝa, blanka kaj nigra el sube supren; krome la pinto estas nigra kaj montras malgrandan hokon suben.
La kapo estas nigreca el malproksime sed tre malhelverda kaj brila deproksime. En ĝi rimarkindas ruĝaj iriso kaj okulringo. El la blanka gorĝareo eliras blankaj fajnaj bordoj al la kolflankoj kaj al la orelareo; same el la du flavaj anguloj el la bekobazo eliras blankaj bordoj el la krono kaj same el la orelareo kiel bordoj de la kresto kiu pendas super la nuko. Krom la verdaj briloj estas nuancoj purpuraj ĉefe en orelareo, kion emfazas la blankaj supra kaj suba bordoj. Sub la blanka kolumo la brusto prezentas brilan ruĝecbrunan (cinamokoloran) areon tre markata de fajna blanka punkteco. La subaĵo (kion kovras akvo dumnaĝe) estas blanka kaj la ventroflankoj estas sablokoloraj; inter brusto kaj ventroflankoj estas blanka kaj nigra separilaj linioj: tiele la subaj partoj montras similan distribuadon kiel ĉe la Mandarenanaso, nome blanka subaĵo, brusto pli bruna, ventroflankoj pli helaj kaj blankanigra separilo; ankaŭ ĉe la Arbanaso estas fajnega blanka strieco en ventroflankoj. La dorso montras brilon malhelverdajn pli supre kaj bluecajn pli sube. La kruroj estas flavecaj kun nigrecaj fingraj membranoj.
La ino, malpli kolora, havas blankan okulringon, blankan bordon de la bekobazo (kio ĉe la masklo estas flava) kaj blankecan gorĝareon. El tiom senkolora plumaro videblas eĉ ripoze la blua speguleto. Ambaŭ plenkreskuloj havas krestajn kapojn. Dum naĝado, la Arbanaso klinas sian kapon antaŭen kaj malantaŭen per skuaj movoj, kio faciligas sian vidadon.
La maskla alvoko estas ascenda fajfo, "jiii"; dum la inoj krias longegan, ascendan krion, "uu-ii," kiam estas ekscitata, kaj akran "kr-r-ek, kr-e-ek" por alarmalvoko.
Kutimaro
Ties reprodukta vivejo estas arbaraj marĉoj, neprofundaj lagoj, lagetoj aŭ flakoj, kaj rojoj en orienta Nordameriko, la okcidenta marbordo de Usono kaj okcidenta Meksiko. Ili kutime nestumas en arbokavaĵoj proksime al akvo, kvankam ili profitas ankaŭ nestoskatoloj en humidejoj se disponeblas. La ino kovras sian neston el plumoj kaj aliaj mildaj materialoj, kaj la alto havigas iome da protekto kontraŭ predantoj. Malkiel plej aliaj Anasoj, la Arbanaso havas akrajn ungojn por ripozi en arboj (de kio venas la komuna nomo) kaj povas, en sudaj regionoj, produkti du ovarojn en ununura sezono — la ununura nordamerika anaso kiu povas fari tion.
La ino tipe demetas 7 al 15 blankecajn ovojn kiujn ŝi kovas averaĝe dum 30 tagoj. Tamen, se la nestoskatoloj estas lokigitaj tro proksime, la inoj povas ovodemeti en la nestoj de najbaroj, kio povas konduki al nestoj enhavantaj tiom multajn kiom ĝis 40 ovojn kaj tio okazigas nesukcesan kovadon, kutimaro konata kiel "tronestumado".
Kulta libro
Kulta libro estas libro, kiu allogas obsedan amantaron, kiuj eble respondas al la libro malkiel la plejparto de la socio. Ne eblas pli precize difini la terminon, ĉar ĝi estas vaste uzata por tre diversaj libroj de tre diversaj ĝenroj. La kulta statuso de libro aŭ rolulo povas esti tre malsama inter malsamaj socioj.
Kelkaj libroj konsiderataj esti kultaj:
Arbanaso
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas per plaŭdado aŭ piedirado surtere. Ili manĝas ĉefe berojn, glanojn kaj semojn, sed ankaŭ insektojn, kio faras ilin ĉiomanĝantaj.
Distribuado
Tiuj nearktisaj anasoj estas la tutan jaron loĝantaj birdoj en partoj de siaj sudaj teritorioj, sed la nordaj populacioj migras suden por vintrumi. Ili vintrumas en suda Usono ĉe la marbordo de Atlantiko. Ĉirkaŭ 75% el la Arbanasoj de la Pacifika Migrovojo estas nemigrantaj. Estas populacioj ankaŭ en Kubo kaj Puertoriko.
Ili estas ankaŭ tiom popularaj, pro ties alloga plumaro, en akvobirdaj kolektoj ke ili estas ofte registrataj en Britio ĉar ili fuĝas — populacioj iĝis portempe setligitaj en Surrey pasinte sed ili ne estas konsiderataj memelteneblaj sammaniere kiel la tre proksime rilata Mandarenanaso. Pro ties indiĝena distribuado tiu specio estas ankaŭ eventuala natura vaganto en Okcidentan Eŭropon kaj estis registroj en areoj kiaj Kornvalo kaj en la Insuloj de Scilly kiujn kelkaj observintoj konsideris eble rilataj al naturaj birdoj; tamen, pro la populareco de la Arbanaso en kaptiveco estas tre malfacile certigi ties devenon el unu aŭ mala flankoj.
Konservado
La populacio de la Arbanaso estis en akra malpliiĝo en la fino de la 19a jarcento kiel rezulto de terura habitatoperdo kaj komerca ĉasado kaj por viando kaj por plumaro por la industrio de virinaj ĉapeloj en Eŭropo. Komence de la 20a jarcento la Arbanasoj estis praktime malaperintaj el multe de siaj iamaj teritorioj. Kiel reago al la Migratory Bird Treaty proklamita en 1916 kaj la proklamo de la Federala Traktato de Migrantaj Birdoj de 1918, la populacioj de Arbanasoj ekrekuperiĝis malrapide. Pro malpermeso de neregula ĉasado kaj protektado de la restanta habitato, la populacioj de Arbanasoj repliiĝis en la 1920-aj jaroj. La disvolviĝo de la artefaritaj nestoskatoloj en la 1930-aj jaroj havigis aldonan elanon al la produktado de Arbanasoj.
Terzaga
Terzaga estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Arbanaso
Konservado
Terposedantoj same kiel parkaj kaj naturrifuĝejaj administrantoj povas enkuraĝigi Arbanasojn konstruante arbanasajn nestoskatolojn ĉe lagoj, lagetoj kaj rojoj. Fulda, Minesoto, adoptis la Arbanason kiel neoficiala maskoto, kaj povas troviĝi granda nombro de nestoskatoloj en tiu areo.
Terzaga
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas terzaguto. La censita loĝantaro en 2016 estis de 19 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,56 loĝ/km².
Arbanaso
Konservado
Ankaŭ etendiĝantaj populacioj de Kanada kastoro tra la tutaj teritorioj de la Arbanasoj helpis la pliiĝon de la populacio ĉar la kastoroj kreas idealan arbaran humidejan biotopon por la Arbanasoj.
Terzaga
Situo kaj geografio
Terzaga situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, sude de la komarko kaj ĉe la komenco de la Natura Parko de Alto Tajo, je altitudo de 1079 m super marnivelo; je 161 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 171 km el Zaragozo, je 97 km el Teruelo, kaj je 22 km el Molina de Aragón. La areo de ties teritorio estas de 33,81 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°41′40″N 1°54′16″Ok.
Arbanaso
Konservado
La populacio de la Arbanaso ege pliiĝis en la lastaj jaroj. La pliiĝo ŝuldas al la laboro de multaj homoj kiuj konstruis arbanasajn nestoskatolojn kaj konservis neprajn habitatojn por ke la Arbanasoj reproduktiĝu. Dum la malferma sezono de akvobirda ĉasado, la usonaj ĉasistoj rajtas pafi nur du arbanasojn tage ĉe la migrovojoj kaj de Atlantiko kaj de Misisipio. Tamen, por la sezono de 2008–2009, la limo estis levata al tri. La arbanasa limo restas je du en la Centra Migrovojo kaj je sep en la Pacifika Migrovojo. Ĝi estas la dua plej komune ĉasata anaso en Nordameriko, post la Platbeka anaso.
Terzaga
Situo kaj geografio
La klimato estas mediteranea kontinenta, kun malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj. La jaraveraĝa temperaturo en Terzaga estas de 9.8 °C. La jara precipitaĵo estas de 519 mm, pluvas dum ĉiuj sezonoj kvankam modere.
Abundas arbaroj de juniperoj kaj pinoj, kun abundo de Incensa junipero, kaj pinoj, kaj montaraj kaj nigraj kaj pinastroj. Elstaras ankaŭ la abundo de kverkoj, pruneloj, kaj fungoj Boletus kaj Lactarius. Estas granda vario de bestospecioj, inter kiuj cervoj, damaoj, kapreoloj, gipoj, turfalkoj, nizoj, akcipitroj, agloj, migrofalkoj, perdrikoj, strigoj, vulpoj, sovaĝaj katoj, vespertoj, meloj, lutroj kaj musteloj, inter aliaj.
Sedlnice
Sedlnice (Sedlnitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Nový Jičín, en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri municipo devenas el la jaro 1267.
Terzaga
Historio
Probable en Terzaga estis kastelo fortikaĵa araba situa, laŭ parola tradicio, en la Peña del Moro. Restas spuroj de gvatoturoj kaj en la fontoj de Fuentejimena aperis fragmentoj de islama ceramiko. La toponimo de tiu loko ŝajnas el la legendo de Cido. Oni supozas, ke li pasis tra tiu areo el Burgoso al Valencio en la 11-a jarcento. Kaj ŝajne laŭ tiu estis nomita Fuentejimena (honore al sia edzino) nome fonto de loko proksima al antikva kastro keltibera ankoraŭ ne elfosita.