cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kirms-Krackow-domo (Weimar)
La Krims-Krackow-domo (germane: Kirms-Krackow-Haus) estas muzeo troviĝanta en Vajmaro, Jakobstraße nr 10. La lasta loĝanto estis la biografiistino Charlotte Krackow.
Sankta Adriano
Sankta Adriano povas esti:
Kirms-Krackow-domo (Weimar)
Priskribo
Proksime de la Herder-kirko troviĝas trietaĝa burĝa domo kun impone lata pordegarkaĵo, malantaŭa interna korto kun ĝibaj pavimŝtonoj kaj kun ĉirkaŭanta galerio el ligno. Ĝian elstarecon akiris la domo danke al la gefratoj Franz kaj Carl Kirms. Ambaŭ estis oficistoj ĉe la kortego de la grandduko Karlo Aŭgusto. Kiam Johann Wolfgang von Goethe deĵoris ĉe la duka teatrejo kiel direktoro (1791-1817), Franz Kirms subtenadegis lin kiel ekonomia kaj oganizada estro pri ĉiuj teatraj problemoj; tian responson li plenumis cetere ĝis 1823.
Ankaŭ la fratinoj Charlotte, Sophie kaj Caroline Krackow nombriĝis inter la konatularo de Goethe. Caroline laboris de 1804-23 ĉe la grandduka kortego kaj prizorgis la infanojn de la granddukino Maria Pavlovna Romanova. En la 1823-a jaro ŝi edziniĝis al Franz Kirms. Post lia morto (1826) ŝi heredis la tutan bienon kaj flegis ĝismorte (1826) intimajn rilatojn al la kortego kaj al la kleruloj burĝaj de Weimar. La heredantinoj, la nevinoj Sophie kaj Charlotte Krackow (mortintaj en 1895 resp. en 1915), sekurigis la konservon de tradicioj kaj gastigis personulojn kiel la danan verkiston Hans Christian Andersen aŭ la skulptiston Christian Daniel Rauch.
Kolektoj
Post la morto de Charlotte Krackow la heredantoj vendis la bienon en 1916 al la urbo kaj donacis la meblaron de ĉambro en la unua etaĝo al la muzeo. Kune kun tri aliaj muzee uzitaj salonoj la muzeo inaŭguritis en la 28-a de aŭgusto 1917, okaze de la datreveno naskiĝtaga de Goethe. Intertempe la konstruaĵo gastigis sur la dua etaĝo kaj en la malantaŭa ejo salonojn por memori elstarulojn kiel Johannes Daniel Falk, Christoph Martin Wieland, Johann Karl August Musäus kaj Johann Gottfried Herder. Inter 1962-89 la tuta dua etaĝo estis muzeo pri Herder.
Ankaŭ la linda bidermajra ĝardeno kun pavilono barokstila restaŭritis. Post la lasta profunda restaŭrado (1989-99) estiĝis en la antaŭa ejo muzeo, kiu montras la burĝan loĝejan inventaron de la familio Kirms ĉirkaŭ la jaro 1825-a. Krome per certaj dokumentoj/objektoj prezentatis kelkaj gravaj gastoj de la domo. La malantaŭa ejo, iam garbejo, alikonstruitis kaj ofertas nuntempe salonojn por diversaj aranĝoj kaj ekspozicioj. Teretaĝo invitas gastejo, kiu etendiĝas ankaŭ je parto de la ĝardeno kaj de la korto, al manĝado kaj ripozumado.
Olga Sík
Olga Sík [ŝIk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sík Olga estis hungara muzikinstruisto, operkantisto (aldo). Ŝia origina nomo estis Schőn Olga Zsófia [ŝOn ĵOfia]. Olga Schőn naskiĝis la en Máramarossziget (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Sighetu Marmației en Rumanio), ŝi mortis la  (laŭ alia fonto la mortotago estas la 30-a) en Budapeŝto.
Biografio
Olga Sík devenis el juda familio. Ŝi lernis precipe en Debrecen, poste ŝi akiris operkantistan diplomon en Muzikakademio Ferenc Liszt. Ŝi komencis sian operkantistan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Tamen ŝi povis kanti nur inter judoj pro la kontraŭjudaj leĝoj. Baldaŭe ŝi kantis en koncertoj, sed paŝo post paŝo ŝi iĝis elstara instruisto de kantotekniko. Ŝi ricevis solan premion en 1970. Ŝi havis edzon inter 1940-1954, ŝi neniam naskis.
10612 Houffalize
10612 Houffalize estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la belga municipo Houffalize sur la rivero Ourthe en provinco Luksemburgo. Tute detruita dum la batalo en la Ardenoj en fino 1944, la urbeto estis rekonstruita kaj estas nun turisma allogo.
ARD
ARD (germane „Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland“, en Esperanto "Laborkomunumo de la publikjuraj sendostacioj de Federacia Respubliko Germanio") estas federacia unuiĝo de la publikaj sendostacioj de la germaniaj regionoj - de la unuopaj federaciaj landoj respektive en iuj kazoj ligoj el pluraj landoj.
Kristnaskinsula ruĝa krabo
La Kristnaskinsula ruĝa krabo, Gecarcoidea natalis, estas specio de terkrabo kiu estas endemia de la Kristnaska Insulo kaj de la Kokosinsuloj (Aŭstralio) en la Hinda Oceano. Kvankam limigita al relative malgranda areo, oni ĉirkaŭkalkulis ke 43.7 milionoj da plenkreskaj ruĝaj kraboj vivis nur en la Kristnaska Insulo, sed la akcidenta enmeto de la flava frenezformiko oni supozas, ke mortigis ĉirkaŭ 10–15 milionoj de tiuj en ĵusaj jaroj. La Kristnaskinsula ruĝa krabo manĝas ĉefe faligitajn foliojn kaj florojn, sed ankaŭ eventuale aliajn animalojn, inklude aliajn Kristnaskinsulajn ruĝajn krabojn se estis oportuno.
ARD
Historio
Dum la 1950-aj jaroj ĵurnalistoj kaj teknikistoj de la ARD-sendostacioj komencis prepari kaj ekrealigi komunan televidan programon en Federacia Respubliko de Germanio, la unua kaj dum ok jaroj sola televida kanalo en okcidenta Germanio, komence nigre-blanke dissendanta posttagmeze kaj vespere. Post fondiĝo de la nova okcidentberlina sendostacio "Sendostacio Libera Berlio" (Sender Freies Berlin, SFB) kaj divido de la sendostacio NWDR al "Okcidentgermana Radio" (Westdeutscher Rundfunk Köln, WDR, por Nordrejn-Vestfalio) kaj "Nordgermana Radio" (Norddeutscher Rundfunk, NDR, en Hamburgo, por la aliaj tri NWDR-landoj) kaj la fondiĝo de la "Sarlanda Radio", en la institucio ARD ekde la jaro 1959 membris naŭ membrostacioj. Ili vivtenis la unuan televidan kanalon de la ŝtato, nomata tiam "Germana Televido", („Deutsches Fernsehen“, intertempe Das Erste, do "la unua"). Sekve estis pliaj ŝanĝiĝoj de la membrostrukturo: En 1962 membriĝis la novaj publikjuraj instancoj Deutsche Welle (DW, "Germana Ondo", televida kanalo ekskluzive ekster la areo de Germanio) kaj Deutschlandfunk ("Germania Radio", la sola publikjura tutŝtata radiokanalo, dum ĉiuj aliaj estas landaj), kaj en 1992 - sekve de la ŝtata reunuiĝo de Germanio - aldoniĝis la novaj landaj sendostacioj "Mezgermana Radio" (Mitteldeutscher Rundfunk, MDR, por Saksio, Saksio-Anhalto kaj Turingio) kaj "Orientgermana Radio Brandenburgio" (Ostdeutscher Rundfunk Brandenburg, ORB) - Meklenburgo-Antaŭpomerio aliĝis al la "Nordgermana Radio" NDR. En 1994 la radiostacioj Deutschlandfunk kaj RIAS unuiĝis al nova stacio Deutschlandradio, kiu nun estas komuna propraĵo de la institucioj ARD kaj ZDF, kaj malmembriĝis el la komunumo ARD. Laste en 1998 unuiĝis SDR kaj SWF al nova stacio "Sudokcidenta Radio" (Südwestrundfunk, SWR) kaj en 2003 ORB kaj SFB unuiĝis al "Radio Berlino-Brandenburgio" (Rundfunk Berlin-Brandenburg, RBB). Pliaj fuzioj ne estas planataj, sed analizoj de priamaskomunikilaj politikistoj kaj ekonomikistoj montris ke la Sarlanda Radio kaj Radio Bremeno, la senkompare plej etaj sendostacioj en la komunumo, malgraŭ grandaj ŝparo estonte nur ekstreme malfacile povos teni la ekonomian sendependecon.
La naŭ sendostacioj nun unuigita en la institucio ARD plu vivtenas la komunan televidan kanalon Das Erste, aldone plurajn pliajn komunajn kanalojn (parte kune kun la nemembra sendostacio ZDF, kaj krome po stacio unu komunan televidan kaj plurajn komunajn radiokanalojn. Deka membro de la institucio ARD plue estas la stacio Deutsche Welle (DW), la germania televida kanalo distribuata ekster Germanio.
Pál Demény
Pál Demény [demEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Demény Pál estis hungara komunisma politikisto, tradukisto, parlamenta deputito. Lia familia nomo estis Goldschmied ĝis 1906.
Pál Goldschmied naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Demény devenis el juda familio. Li maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo, en la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj kaj partoprenis, eĉ li batalis en la Hungara Sovetrespubliko. Post la falo li estis arestita du monatojn, poste li laboris en kemia fabriko. En la jaroj 1920 kaj 1921 li studis koresponde kemion en Vieno en altlernejo, sed poste li denove estis arestita kaj deportita. En 1923 li edziĝis en Budapeŝto, en la sekva jaro li denove fondis komunistan grupon. En 1925 li aliĝis al la socialdemokratoj, sed en 1932 li estis eksigita pro troa komunisma opinio. Inter 1938-1940 li estis en malliberejo pro disvastiĝo de flugfolioj. Kun la grupo li faris kontraŭmilitajn agojn kaj savis judojn. Tuj post la nazia erao li ne akceptis Mátyás Rákosi, tial Demény denove estis en malliberejo ĝis 1956. Li ne partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, poste li estis tradukisto pri juraj tekstoj. Li emeritiĝis en 1967. En 1989 li estis fondinta membro de Hungara Socialista Partio. En la sekva jaro li estis elektita parlamenta deputito.
Eŭritiono
Eŭritiono (latine Eurytion) estis en la helena mitologio nomo de kelkaj personoj aŭ estaĵoj.
Curral das Freiras
Curral das Freiras (Korto de la Monaĥinoj), estas vilaĝo de la municipo de Câmara de Lobos en la insularo Madejro, Portugalio. En 2001 la populacio estis de 1673 loĝantoj, sur areo kiu kovras 25.07 km² de la interna montara teritorio de la insulo, je la ŝirmo de la montoj Pico do Arieiro kaj Pico Ruivo. Ĝi estas unu el plej distaj lokoj el la municipa sidejo de Câmara de Lobos, nome ankaŭ tre izolata el la aliaj komunumoj pere de klifoj kaj montopintoj kiuj ĉirkaŭas ties centran valon.
Eŭritiono
Eŭritiono, la reĝo
Eble la plej konata homo tiel nomata estis ftia reĝo Eŭritiono. La heroo Peleo rifuĝis sub lian protekon kaj fine fariĝis lia bofilo kaj ricevis trionon de la reĝolando. Ironio de la sorto estis, ke Eŭritiono pereis ĝuste per la Pelea mano, malfeliĉe mortigita okaze de kalidonia ĉaso.
Curral das Freiras
Geografio
Ĝi situantas sur profounda valo, kaj estas ĉirkaŭta de krutaj montodeklivoj; Curral das Freiras fakte situantas je 29 kilometroj el la municipa sidejo de Câmara de Lobos kaj la transporto ne facilas. Plej el la konstruaĵoj de la vilaĝo superrigardas la ĉefan valon, dum la deklivaj terasoj utilas por kultivado de ĉerizoj kaj vinberoj uzotaj por la produktado de la fama Madejra vino. Curral das Freiras havas lernejon, preĝejon kaj placon.
Eŭritiono
Eŭritiono - Kentaŭro
Alia Eŭritiono estis unu el la Kentaŭroj, sovaĝaj duonviroj aŭ duonĉevaloj, kiuj vivis en la montaro de Tesalio. Inter la Kentaŭroj oni konsideris Eŭritrionon la plej forta.
Durham (Norda Karolino)
Durham estas urbo en la centra nordo de Norda Karolino. Ĝi estas la administra centro de Konteo Durham kaj sidejo de tri universitatoj: Universitato Duke, Centra Universitato de Norda Karolino kaj Nord-Karolina Lernejo de Natursciencoj kaj Matematiko.
La urbo estis fondita en 1853 kiel fervoja bazo kaj nomita laŭ Bartlett Durham, kuracisto, kiu donis terenon al la fervoja kompanio.
Eŭritiono
Eŭritiono - giganto
Eŭritiono nomiĝis ankaŭ la giganto, kiu gardis Gerionajn brutarojn en la insulo Eriteio. Heraklo ĉi tie plenumis unu el siaj malfacilaj taskoj, kiam li ordone de la reĝo Eŭristeo devis alpeli tiujn ĉi brutarojn en Mikenon.
La brutaroj de la trikorpa giganto Geriono estis malproksime en okcidento, proksime de la nuna Ĝibraltaro, kie al Heraklo helpis la suna dio Helioso. En la insulo ĵetis sin kontraŭ Heraklo dukapa hundo Ortro kaj la giganto Eŭritiono, kiuj kune la brutarojn gardis. Heraklo ilin ambaŭ mortigis kaj la brutarojn alpelis Peloponezon. Dumvoje li ankoraŭ suibigis la fortulon Erikon kaj la giganton Kakon, kiuj ŝtelis brutojn de li.
Kastelo de Misefa
La kastelo de Misefa (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Fábiánics [fAbiAniĉ]) estas iama kastelo nun funkcianta kiel hotelo en vilaĝo Misefa (Hungario).
Historio
La kastelo estis konstruita en la 19-a jarcento fare de Ignác Fábiánics. La nun videbla klasikisma formo estis farita de Géza Bosnyák. Depost 1945 la ŝtato forprenis la kastelon - la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj - la apudaj servaj domoj estis detruitaj kaj samloke loĝdomoj konstruiĝis. Post la socialismo la konstruaĵo estis renovigita konvena al hotelo.
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo situas sola en parko. La kastelo estas brikoforma, kiun alia pli mallonga brikoformo kruciĝas ĝuste meze. Tial ĝi estas simetria. En mezo de la fasado la enireja parto plene reliefas kun 3 grandaj arkadoj, ankaŭ flanke estas po 2 arkadoj. Kelkaj ŝtupoj kuras al la triopa arkado. Sub la kastelo estas kelo, kie nun la restoracio funkcias. La kastelo havas 19 ĉambrojn kaj bibliotekon.
Parko
La parko estis plantita same en la 19-a jarcento, plej ofte platanoj kreskas. Ĉe la kastelo ankaŭ infanludejo kaj fiŝkaptista lago situas. Arboreto fondita en la frua 21-a jarcento aliĝas al la parko.
Joachim Faiguet de Villeneuve
Joachim Faiguet de Villeneuve, naskiĝinta en Moncontour, Côtes-d'Armor la, mortinta la en Néris-les-Bains, Allier), estis franca ekonomikisto financisto, kontribuinto de la Enciklopedio de Diderot kaj d'Alembert, sobra idealisto, filantropo, monarkiisto sed malkonvencia katoliko, iome filozofo. Faiguet estas konsiderita kiel unu el la kreintoj de la politika ekonomika scienco kaj antaŭanto de la Socia Asekursistemo.
Li skizis planlingvon (Langue nouvelle) kiun li priskribis en tiutitola enciklopedia artikolo.
Biografio
Faiguet, kiu poste kromalmetis la vortojn « de Villeneuve » al sia nomo, naskiĝis en familo de komercistoj, multe laboris dum sia junaĝo dum kiu « li frue kutimiĝis diskuti klare kaj juste amason da demandoj kiuj interesas la socion ».
Komence li estis profesoro pri literaturo, gastejestro en Charenton apud Parizo (1745-1748) li interesiĝis pri ekonomiko kaj al diversaj sociaj kaj socialaj temoj. Specialisto interalie pri ŝparado, li instruis en Sorbono kaj al la Magistraturo. Li krome vivtenis sin kiel porkvendisto. Joachim Faiguet edziĝis la 15an de septembro 1756 al Marie Elisabeth Verrouquier de Saint-Argier, filino de ĝendarmo el la gardistaro de la reĝo, kiu naskis almenaŭ 4 gefilojn el kiuj ŝajne nur du filinoj fariĝis plenaĝaj. Du tagojn post sia edziĝo li akiris la postenon de kasisto de Francio en la financa ofico de Châlons-sur-Marne (nun Châlons-en-Champagne). Oni poste menciis ke li estis ĝenerala pagisto de la armeo en Châlons. Baraktante kun financaj problemoj, li pli kaj pli interesiĝis pri publikaj aferoj kaj proponis reformojn por la ŝtato.
Laŭ interkorespondado kun Voltero en 1770 li estis sekretario de S-ro d'Ormesson, Intendanto de la Financoj. Li mortis la en Néris-les-Bains, Allier, vendinte sian kasistan oficon.
Verkoj
Faiguet verkis diversajn artikolojn pri gramatiko, matematiko, teologio, moralo, juro, ktp., el kiuj : « Citation » (citaĵo), « Dimanche » (dimanĉo), « Epargne » (ŝparado), « Etude » (studo), « Explicite » (eksplicita), « Expulser » (elpeli), « Extraction des racines » (elkalkulo de radikoj), « Fêtes des chrétiens » (kristanaj festoj), « Fidèle » (fidela), « Langue nouvelle » (nova lingvo), « Maîtrises » (majstriĝo), « Moraves » (Moravoj), « Sanctification » (sanktigo), « Terres, mesure des » (termezurado), « Usure » (uzuro) en la Enciklopedio de Diderot.
En sia artikolo pri Nova lingvo « Langue nouvelle » li skizis planlingvon laŭ similaj bazoj kiel Esperanto.
D'Alembert gratulis lin pro lia artikolo « Etudes » dirante de li : « meritoplena homo kiu delonge kaj sukcese okupiĝas pri edukado de la junularo». Grimm, malpli laŭda, rekomendis legadon de kelkaj el liaj artikoloj, kiaj « Dimanche », nomante Faiguet « klarvida civitano », precizigante ke « oni povas esti la amiko de la malriĉuloj kaj samtempe kompatindulo ». Kritikema, li opinias la plej multajn el la ideoj de Faiguet banalaj kaj nerealigeblaj. Religie Faiguet kies ideoj foje kontraŭis la dogmojn kaj kutimojn (forigo de sanktigita pano, malsanktigo de la dimanĉoj kaj de la festoj) estis malbenata de la religiularo (abato Saas) kaj de la jansenistoj (Chaumeix).
En sia artikolo pri « Dimanĉo » li pledas por laborigo de la malriĉuloj en la dimanĉaj posttagmezoj por taskoj utilaj al la kolektivo, kaj por provizi al ili kroman enspezon kaj por protekti ilin de la riskoj de senfareco.
Inter 1760 kaj 1770 li publikigis diversajn verkojn, el kiuj kelkaj pritraktas la samajn temojn kiel liaj artikoloj por la Enciklopedio. Lia plej fama verko estas « L’Économe politique, projet pour enrichir et pour perfectionner l’espèce humaine » (La politika ekonomikisto, projekto por riĉigi kaj plibonigi la homaron, 1763), reeldonita en 1766 kaj 1767 kun titolo « L’ami des pauvres, ou l’Économe politique » (la amiko de la malriĉuloj aŭ La politika ekonomikisto). Fokusiĝante sur la laboro kaj la ŝparado, li proponas plibonigi la situacion de la laboristaro kaj proponas la ideon, intertempe realigitan, krei publikan kason en la reĝlando por kolekti la ŝparmonon de la metiistoj, domservistoj kaj laboristoj por utili en kazo de malsano aŭ nekapablo labori pro maljuneco. Li ankaŭ montris zorgon disvolvi la loĝantaron « kvalite », proponante eŭgenikajn iniciatojn. Li ankaŭ rekomendis la forigon de majstrecoj (sistemo de metia diplomiĝo kiun li konsideris malhelpo por aliro de homoj al laborlokoj) kaj de multaj senlaboraj festoj, kaj, antaŭtempan socialisman ideon, kreon de komunumoj de laikoj disdividante la laboron kaj komune uzante havaĵojn, laŭ iuj ekzistantaj familiaj komunumoj.
Lia eseo por la forigo de festoj estis presita per novtipaj karaktroj kiuj igas ĝin malfacile legebla, ĉar li simpligis ĝian skribmanieron, proponante fonetikan ortografion por la franca lingvo.
Faiguet ankaŭ famiĝis pro prozaj kaj versaj verkoj publikigitaj en la gazeton Mercure de France (« Les fruits de la Paix » oktobro 1748 ; « A Mlle ***, sur son mariage avec M. *** » et « Problème d’arithmétique », januaro 1749) kaj aliajn gazetojn (le Journal oeconomique, « Projet d’un établissement singulier », septembro 1755).
Il inventis, utilan por la armeoj, specon de porteblaj fornoj kiujn la Mémoires de l’académie des sciences (Memuaroj de la Scienca Akademio) favore mencias en 1761.
Li ankaŭ estas la unua en Francio kiu fabrikis panon konsistantan el tri egalaj partoj de tritika, sekala farunoj kaj terpoma pulvoro. Li tiam estis membro de la Societo por Agrikulturo, Komerco kaj Artoj de Bretonio.
Johannes Brahms
Johannes BRAHMS (naskiĝis la en Hamburgo kaj mortis la  en Vieno) estis germana muzika komponisto, pianisto kaj dirigento el la periodo de romantikismo.
La muzikan talenton de Brahms malkovris lia patro, kiu mem ludis kontrabason. Johannes Brahms studis pianludon kaj li estis tre influita de muziko de Bach, Mozart kaj Beethoven. Pli poste violonisto Joseph Joachim interkonatigis lin kun Liszt, Robert Schumann kaj lia edzino Clara, kies kreado ankaŭ tre karakterize influis Brahmson.
En la jaroj 1857 ĝis 1859 li agadis kiel dirigento kaj instruisto de muziko en kortego en la germana urbo Detmold. En 1862 li transloĝiĝis Vienon, kie li poste pasigis plimulton de sia vivo. Li fariĝis mondfama komponisto kaj li estis konsiderata kiel sekvanto de Beethoven. Kritikantoj vidis lin kiel kontraŭpoluson al la muziko de Richard Wagner. En 1870 li renkontiĝis kun la dirigento Hans von Bülow, kiu pli poste la muzikon de Brahm vaste propagandis. Sian unuan simfonion Brahms komponis en 1876; von Bülow nomis tiun ĉi simfonion kiel "la dekan simfonion de Beethoven" (kiu verkis naŭ). Brahms interalie eksidis en imperiestra komitato, kiu donis ŝtatajn stipendiojn, kaj li meritis pri dono de financa subteno al Antonín Dvořák.
Leština (Malé Březno)
Leština estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malé Březno en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi situas proksimume 2 km sudoriente de Malé Březno. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 52 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Johannes Brahms
Multaj el liaj verkoj iĝis bazo de la moderna koncerta repertorio. Senkompromise perfektisma, Brahms detruis kelkajn el siaj verkoj kaj lasis aliajn nepublikigitaj. Brahms estis konsiderita, kaj de siaj samtempuloj kaj de postaj verkistoj, kiel kaj tradiciisma kaj kiel plinovigisto. Lia muziko estas firme enradikigita en la strukturoj kaj komponaj teknikoj de klasikaj majstroj. Kvankam multaj samtempuloj trovis lian muzikon tro akademieca, lia kontribuo kaj profesieco estis admirita de postaj gravuloj tiom diversaj kiel Arnold Schoenberg kaj Edward Elgar. La prilaborita, tre bone konstruita naturo de la verkoj de Brahms estis starta punkto kaj inspiro por generacioj de komponistoj. Interplektitaj ene de liaj detale bone konstruitaj strukturoj, tamen, estas tre profundaj romantismaj motivoj.
Leština (Malé Březno)
Leština situas en katastra teritorio Leština u Malého Března kun areo 3,5 km² kaj Vitín u Malého Března kun areo 2,28 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Johannes Brahms
Komencaj jaroj (1833–1850)
Brahms naskiĝis en modesta familio kiel dua el tri filoj. Lia patro nome Johann Jakob Brahms (1806–72) estis el la urbo Heide en Holstein. La familinomo estis ankaŭ foje literumita 'Brahmst' aŭ 'Brams', kaj deriviĝis el 'Bram', la Germana vorto por la arbusta genisto. La patro estis popola muzikisto kaj ludis plurajn instrumentojn: fluton, kornon, violonon, kontrabason. Kontraŭ la familia deziro, Johann Jakob sekvis tiun karieron en muziko, kaj alvenis en Hamburgon en 1826, kie li trovis laborpostenon kiel portempa muzikisto kaj ludanto de kord- kaj blov-instrumentoj. En 1830, li edziĝis al Johanna Henrika Christiane Nissen (1789–1865), tajloro 17 jarojn pli juna ol li, kiun Brahms profunde amis. En la sama jaro li estis nomumita ludisto de korno en la Hamburga milico. Finfine li iĝis ludisto de kontrabaso en la Hamburga Urboteatro kaj en la Hamburga Filharmoniko. Kiam Johann Jakob prosperis, la familio translokiĝis laŭlonge de la jaroj al pli bonaj loĝejoj en Hamburgo. Johannes Brahms naskiĝis en 1833; lia fratino Elisabeth (Elise) estis naskiĝinta en 1831 kaj pli juna frato Fritz Friedrich (Fritz) naskiĝis en 1835. Ankaŭ Fritz iĝos pianisto; superita de sia frato li elmigros al Karakaso en 1867, kaj poste revenos en Hamburgon kiel instruisto.
El 1845 al 1848 Brahms studis kun la instruisto de Cossel nome pianisto kaj komponisto Eduard Marxsen (1806–1887). Marxsen estis konatulo de Beethoven kaj Schubert, admiris la verkojn de Mozart kaj Haydn, kaj estis entuziasmulo de la muziko de J. S. Bach. Marxsen transmitis al Brahms la tradicion de tiuj komponistoj kaj certigis ke la propraj komponaĵoj de Brahms estu enradikigitaj sur tiu tradicio. En 1847 Brahms faris sian unuan publikan aperon kiel soloa pianisto en Hamburgo, ludante Fantazion de Sigismund Thalberg. Lia unua kompleta pianokoncerto, en 1848, inkludis fugon de Bach same kiel verkojn de Marxsen kaj de tiutempaj virtuozoj kiaj Jacob Rosenhain. Dua koncerto en Aprilo 1849 inkludis la Sonaton al Waldstein de Beethoven kaj valsan fantasion de sia propra kompono, kaj tiu havigis favorajn recenzojn en gazetoj.
La komponaĵoj de Brahms en tiu periodo inkludis piano-muzikon, ĉambran muzikon kaj verkojn por masklavoĉa koruso. Sub la pseŭdonimo 'G.W. Marks' kelkaj pianoaranĝoj kaj fantaziaĵoj estis publikigitaj de la Hamburga firmao Cranz en 1849. La plej frua de la verkoj de Brahms kiun li he rekonis (lia Scherzo Op. 4 kaj la kanton Heimkehr Op. 7 no. 6) datas el 1851. Tamen Brahms emis poste elimini ĉiujn el siaj fruaj verkoj; eĉ tiom malfrue kiom ĝis 1880 li skribis al sia amiko Elise Giesemann sendi siajn manuskriptojn de korusa muziko por ke ili povu esti detruitaj.
Dekomenca kariero (1850–1862)
En 1853, je 20 jaroj, Brahms havis kelkajn renkontojn signifajn por sia vivo: unue kun la granda violonisto Joseph Joachim, kun kiu li komencis longan, profitigan kunlaboradon. En tiu jaro 1853 Brahms iris al koncerta turneo kun Reményi. Fine de Majo ambaŭ vizitis la violoniston kaj komponiston Joseph Joachim en Hanovro. Brahms estis antaŭe aŭdinta Joachim ludantan la soloan parton en la violonkonĉerto de Beethoven kaj iĝis kortuŝita. Brahms ludis kelkajn el siaj propraj soloaj pianopecoj por Joachim, kiu memoros kvindek jarojn poste: "Neniam en la daŭro de mia artista vivo mi estis pli komplete superita". Tio estis la komenco de amikeco kiu estis vivodaŭra, kvankam portempe devojigita kiam Brahms ekprenis la partion de la edzino de Joachim en ilia divorca proceduro de 1883. Brahms admiris Joachim ankaŭ kiel komponisto, kaj en 1856 ili entreprenis reciprokan trejnekzercadon por plibonigi siajn kapablojn en (laŭ vortoj de Brahms) "duobla kontraŭpunkto, kanonoj, fugoj, preludoj aŭ io ajn". Bozarth notis ke produktoj de la studado de kontraŭpunkto kaj la frua muziko de Brahms laŭlonge de la venontaj kelkaj jaroj inkludis "dancopecojn, preludojn kaj fugojn por orgeno, kaj nov-Renesancajn kaj nov-Barokajn korusverkojn."
Estis ĝuste Joachim, kiu prezentis lin al Franz Liszt (kaj Brahms ekdormis dum la prezentado de la majstro!) kaj precipe enkondukis lin en la domon de Robert kaj Clara Schumann. Post renkontiĝi kun Joachim, Brahms kaj Reményi vizitis Vajmaron, kie Brahms renkontiĝis kun Franz Liszt, Peter Cornelius, kaj Joachim Raff, kaj kie Liszt ludis sen antaŭa kono la Op. 4 Scherzo de Brahms. Estis Reményi kiu asertis ke Brahms endormiĝis dum la ludado fare de Liszt de sia propra Sonato en B minora; tiu kaj aliaj malkonsentoj kondukis al Reményi kaj Brahms al disiĝo.
La laŭdoj fare de Schumann kondukis al la unua publikigo de la verkoj de Brahms sub sia propra nomo. Brahms iris al Lepsiko kie Breitkopf & Härtel publikigis lian Opp. 1–4 (la Piano Sonatoj numeroj 1 kaj 2, la Ses Kantoj Op. 3, kaj la Scherzo Op. 4), dum Bartholf Senff publikigis la Trian Pianosonaton Op. 5 kaj la Ses Kantojn Op. 6. En Lepsiko, li donis koncertojn inklude siajn proprajn unuajn du pianosonatojn, kaj renkontiĝis inter aliaj kun Ferdinand David, Ignaz Moscheles, kaj Hector Berlioz.
Post Schumann klopodis memmortigon kaj lia posta enfermigo en frenezulejo ĉe Bonn en Februaro 1854 (kie li mortis pro pneŭmonio en 1856), Brahms baziĝis en Düsseldorf, kie li subtenis la hejmon kaj traktis la negocajn aferojn por la konto de Clara. Ŝi ne rajtis viziti Robert ĝis du tagojn antaŭ lia morto, sed Brahms povis viziti lin kaj agadis kiel peranto. Brahms eksentis profundan emon por Clara, kiu por li reprezentis idealon de virineco. Ilia intense emocia rilato, kiu ŝajne neniam transiris transe de forta amikeco, daŭris ĝis ŝia morto, malpli ol jaron antaŭ la morto de Brahms. En Junio 1854 Brahms dediĉis al Clara sian Op. 9, nome Variaĵoj pri Temo de Schumann. Clara plue subtenis la karieron de Brahms programante sian muzikon en ŝiaj koncertoj.
Post la publikigo de sia Op. 10 Baladoj por piano, Brahms ne publikigis pliajn verkojn ĝis 1860. Liaj ĉefaj projektoj de tiu periodo estis la Pianokonĉerto en D minora, kiun li estis komencinta kiel verko por du pianoj en 1854 sed tuj konstatis ke necesas pli grand-skala formato. Kiam Clara Schumann estis ekloĝinta en Berlino, Brahms en 1857 reiris al Hamburgo, kie li kreis kaj dum tri jaroj direktoris virinan koruson. La aktivado pri la koruso, kiun li daŭrigis ĉe la kortego de Detmold kaj poste ĉe la Kantakademio de Vieno, certe havis ekonomiajn motivojn, sed ankaŭ estis grava por lia komponado; Brahms neniam verkis muzikon por operoj, sed metis grandan atenton al verkado por voĉoj. Li postlasis amuzan kaj multsignifan eldiron, kiu ligas lian fraŭlecon al lia neverkado por operoj: "Verki operon estus por mi same malfacile kiom edziĝi. Sed eble post la unua sperto mi farus duan!"
Setliĝinta en Hamburgo tiame, li akiris, kun helpo de Clara, postenon kiel muzikisto de la eta kortego de Detmold, nome ĉefurbo de la Princlando de Lippe, kie li pasigis la vintrojn de 1857 al 1860 kaj por kiu li verkis siajn du Serenadojn (1858 kaj 1859, Opp. 11 kaj 16). Al tiu periodo apartenas ankaŭ liaj du unuaj Pianokvartetoj (Op. 25 kaj Op. 26) kaj la unua movimento de la tria Pianokvarteto, kiu finfine aperis en 1875.
La fino de la jardeko alportis profesiajn kontraŭaĵojn al Brahms. La premiero de la Unua Pianokonĉerto en Hamburgo la 22an de Januaro 1859, kun la komponisto kiel soloisto, estis malsukcese ricevita. Brahms verkis al Joachim ke la ludado estis "brila kaj decidiga – malsukceso... Ĝi devigas onin koncentri la pensojn kaj pliigi la kuraĝon... Sed la prifajfado estis tro multo kiel bona afero..." En dua ludado, la reago de la publiko estis tiom malamika ke Brahms devis foriri post la unua movimento. Kiel konsekvenco de tiuj reagoj, Breitkopf kaj Härtel malakceptis siajn novajn komponaĵojn. Brahms sekve establis rilaton kun aliaj publikigistoj, kiel Simrock, kiu finfine iĝis lia ĉefa publikiga partnero. Brahms poste faris intervenon en 1860 en la debato pri la futuro de Germana muziko kiu serioze malsukcesis. Kun Joachim kaj aliaj, li preparis atakon al la sekvantoj de Liszt, nome la tiel nomita "Novgermana skolo" (kvankam Brahms mem estis simpatia al la muziko de Richard Wagner, ĉefa figuro de la skolo). Partikulare ili kontraŭis la malakcepton de la tradiciaj muzikformoj kaj la "oldaĉajn, mizerajn herbojn kreskintaj el Liszt-ecaj fantaziaĵoj". Skizo estis sendita al la gazetaro, kaj la Neue Zeitschrift für Musik publikigis parodion kiu ridindigis Brahms kaj liaj asociitoj kiel retroirantoj. Brahms neniam denove aliris al publika muzika polemiko.
Matureco (1862–1876)
En 1862 li restadis en Vieno, kaj ekde la sekva jaro li daŭre ekloĝis tie. En Vieno li estis tre laŭdata, evoluigis gravajn rilatojn kaj definitive tie establiĝis en 1878. Tie li havis sian solan renkontiĝon kun Wagner, kaj tie li en 1870 konatiĝis kun Hans von Bülow, la granda dirigento, kiu iĝis lia amiko kaj unu el liaj precipaj ŝatantoj.
Kiam en 1865 liaj gepatroj eksedziĝis, Brahms – neniam edziĝonta – restis profunde ligita al la familio kaj subtenis ankaŭ la duan edzinon de la patro dum ŝia maljunaĝo.
Brahms esperis iĝi la dirigento de la Hamburga Filharmoniko, sed en 1862 tiu posteno estis donita al la baritono Julius Stockhausen. (Brahms plue esperis por la posteno; sed kiam finfine oni proponis al li la dirigentecon en 1893, li obĵetis ke li "alkutimiĝis al la ideo laŭiri laŭlonge de aliaj vojoj".) Aŭtune de 1862 Brahms faris sian unuan viziton al Vieno, kie li restis la tutan vintron. Tie li iĝis asociito de du gravaj membroj de la etoso de Wagner, lia pli frua amiko Peter Cornelius kaj Karl Tausig, kaj de Joseph Hellmesberger Sr. kaj Julius Epstein, respektive Direktoro kaj estro de violonaj studoj, kaj la estro de pianostudoj, ĉe la Viena Konservatorio. La cirklo de Brahms kreskiĝis ĝis inkludi la elstaran kritikiston (kaj opozicianto de la 'Novgermana Skolo') Eduard Hanslick, la dirigento Hermann Levi kaj la kuracisto Theodor Billroth, kiuj iĝos inter siaj plej grandaj defendantoj.
En Januaro 1863 okazis la unua renkontiĝo de Brahms kun Richard Wagner, por kiu li ludis sian Handel Variaĵojn Op. 24, kiujn li estis kompletiginta la antaŭan jaron. La kunsido estis agrabla, kvankam Wagner faris en postaj jaroj tre kritikajn, kaj eĉ insultajn, komentojn pri la muziko de Brahms. Brahms tamen retenis, tiam kaj poste, fortan intereson en la muziko de Wagner, helpite per preparoj por la Vienaj koncertoj de Wagner en 1862/63, kaj estis premiita de Tausig per manuskripto de parto de la opero Tannhäuser de Wagner (kiun Wagner petis reen en 1875). La Handel Variaĵoj ankaŭ aperis, kune kun lia unua Pianokvarteto, en la unuaj Vienaj koncertoj de Brahms, en kiuj liaj ludadoj estis pli bone ricevitaj de la publiko kaj kritikistoj ol lia muziko.
Kvankam Brahms havis la planon ekhavi postenojn de dirigento ie, li baziĝis pli kaj pli en Vieno kaj tuj li faris ĝin sia hejmo. En 1863, li estis nomumita dirigento de la koruso Wiener Singakademie. Li surprizigis sian publikon pere de programado de multaj verkoj el la fruaj Germanaj majstroj kiaj J. S. Bach kaj Heinrich Schütz kaj aliaj fruaj komponistoj kiel Giovanni Gabrieli; pli ĵusa muziko estis reprezentita per verkoj de Beethoven kaj Felix Mendelssohn. Li skribis ankaŭ verkojn por la koruso, inklude sian Op. 29 "Moteto". Konstatinte tamen ke la posteno akaparis tro multon de la tempo kiun li bezonis por komponado, li lasis la koruson en Junio 1864. El 1864 al 1876 li pasigis multajn de siaj someroj en Lichtental, nune parto de Baden-Baden, kie Clara Schumann kaj ankaŭ ŝia familio pasigis iome da tempo. Lia hejmo en Lichtental, kie li laboris en multaj el siaj ĉefaj komponaĵoj kiel Germana rekviemo kaj en siaj ĉambraj verkoj de meza periodo estas nuntempe konservata kiel muzeo.
En Februaro 1865 la patrino de Brahms mortis, kaj li ekkomponis sian grandan korusverkon Germana Rekviemo Op. 45, el kiu ses movimentoj estis finkompletigitaj ĉirkaŭ 1866. Premieroj de la unuaj tri movimentoj okazis en Vieno, sed la kompleta verko estis por la unua fojo prezentita en Bremen en 1868 kaj ricevis laŭdojn. Sepa movimento (nome soprano soloo "Ihr habt nun Traurigkeit") estis aldonita por same sukcesa Lepsika premiero (Februaro 1869), kaj la verko plue ricevis koncertojn kaj kritikan laŭdaron tra la tuta Germanio kaj ankaŭ en Anglio, Svisio kaj Rusio, markante efektive la alvenon de Brahms al la sceneja mondo. Brahms ĝuis en tiu periodo popularan sukceson ankaŭ pro verkoj kiaj lia unua serio de Hungaraj Dancoj (1869), la Liebeslieder Walzer, Op. 52, (1868/69), kaj siaj kolektoj de lidoj (Opp. 43 and 46–49). Post tiaj sukcesoj li finfine kompletigis nombrajn verkojn kun kiuj li estis luktante dum multaj jaroj kiel la kantato Rinaldo (1863–1868), liaj du unuaj kordokvartetoj Op. 51 numeroj 1 kaj 2 (1865–1873), la tria pianokvarteto (1855–1875), kaj ĉefe sia unua simfonio kiu aperis en 1876, sed kiu estis tiom frua kiom el 1855.
El 1872 al 1875, Brahms estis dirigento de koncertoj de la Viena Gesellschaft der Musikfreunde (Muzikamikaro). Li sekurigis ke la orkestro estu komponita nur de profesiuloj, kaj enkondukis repertorion kiu gamis el Bach al la komponistoj de la 19a jarcento kiuj ne estis de la 'Novgermana Skolo'; tiuj estis Beethoven, Franz Schubert, Mendelssohn, Schumann, Joachim, Ferdinand Hiller, Max Bruch kaj li mem (ĉefe ĉe lia grandaj skalkorusaj verkoj, nome la Germana Rekviemo, la Alto Rapsodio, Op. 53, kaj la patriota Triumflido, Op. 55, kiu celebris la venkon de Prusio en la Francia-Prusia Milito de 1870/71). En 1873 okazis la premiero de liaj orkestraj Variaĵoj pri Temo de Haydn, origine planita por du pianoj, kiu iĝis unu el liaj plej popularaj verkoj.
Jaroj de famo (1876–1890)
La koncerta aktivado de Brahms daŭris ĝis la fino de la 1870-aj jaroj, ofte kun Joachim, paralele al la komponado kaj dirigentado de orkestroj. Recenzo jene priskribas lian pianistan stilon de tiuj jaroj: "Multaj artistoj posedas pli brilan teknikon, sed estas malmultaj, kiuj scipovas traduki la intencojn de la komponinto en tiom same konvinka maniero aŭ sekvi la volon de la betoven-a genio kaj riveli lian tutan brilecon, kiel faras Brahms." Ĉar Brahms ĉiam strebis al stila perfekteco, li estis tre malrapida pri la verkado kaj precipe pri la publikigo kaj prezentado de siaj verkoj, almenaŭ pri tiuj, kiujn li konsideris "gravaj". Lia Unua Simfonio (kiun von Bülow nomis "la deka de Betoveno") estis unuafoje prezentita nur en 1876 en Bayreuth; Brahms tiam jam havis 43 jarojn kaj ĉiam vivtenis sin el muziko.
La Unua Simfonio de Brahms, Op. 68, aperis en 1876, kvankam ĝi estis komencita (kaj versio de la unua movimento estis anoncita de Brahms al Clara kaj al Albert Dietrich) en la komenco de la 1860-aj jaroj. Dum tiu jardeko ĝi evoluis tre laŭgrade; la finaĵo povis ne esti komencita en sia koncepto ĝis 1868. Brahms estis prudenta kaj tipe memkritika pri la simfonio dum ĝia kreado, kaj verkis al siaj amikoj ke ĝi estas "longa kaj malfacila", "ne preciza ĉarma" kaj, signife "longa kaj en C Minora", kio, kiel Richard Taruskin asertis, klarigis "ke Brahms estis uzanta la modelon de modeloj [por simfonio]: nome la Kvina de Beethoven."
En Majo 1876, la Kembriĝa Universitato proponis havigi honorajn gradojn de Doktoro pri Muziko kaj al Brahms kaj al Joachim, kondiĉe ke ili komponu novajn pecojn kiel "disertacioj" kaj ili estu ĉeestaj en Kembriĝo por ricevi siajn gradigojn. Brahms estis malema por veturi al Anglio, kaj postulis ricevi la gradigon 'in absentia' (foreste), proponante kiel sia disertacio la jam premierita (Novembro 1876) simfonio. Sed el ambaŭ, nur Joachim iris al Anglio kaj nur li ricevis la gradigon. Brahms "dankis la inviton" kaj donis la manuskriptan skizon kaj partojn de sia unua simfonio al Joachim, kiu dirigentis la prezenton en Kembriĝo la 8an de Marto, 1877 (Anglia premiero).
Spite la varman akcepton kiun la unua simfonio ricevis, Brahms restis malkontenta kaj etende reviziis la duan movimenton antaŭ la verko estu publikigita. Poste sekvis serio de bone ricevitaj orkestraj verkoj; nome la Dua Simfonio Op. 73 (1877), La Violonkonĉerto Op. 77 (1878), dediĉita al Joachim kiu estis daŭre konsultita dum ties komponado, kaj la Akademifestivala Uverturo (verkita post la transdono de honora gradigo fare de la Universitato de Breslau) kaj la Tragika Uverturo de 1880. La mencio de Brahms fare de Breslau kiel "la estro en la arto de seriza muziko en nuntempa Germanio" kondukis al gala komento de Wagner en sia eseo "Pri poezio kaj komponarto": "Mi konas kelkajn famajn komponistojn kiuj en siaj konĉertmaskeradoj montras la maskon de strato-kantisto unu tagon, la halelujan perukon de Handel la venontan, la veston de juda violonosto de ĉardaŝo alian fojon, kaj poste denove la aspekton de tre respektenda simfonio vestita kiel Numero Dek" (reference al la Unua Simfonio de Brahms kiel supozata deka simfonio de Beethoven).
Je tiu epoko Brahms ankaŭ elektis ŝanĝi sian figuron. Estinta ĉiam tute sen-barba, en 1878 li surprizigis siajn amikojn kreskante sian barbon, verkante en Septembro al la dirigento Bernhard Scholz "Mi venas havante grandan barbon! Preparu vian edzinon por la plej terura vidaĵo." La kantisto George Henschel memoris ke post koncerto "Mi vidis homon nekonata al mo, iom fortika, mezalta, kun longa hararo kaj granda barbo. Per tre profunda raŭka voĉo li prezentiĝis kiel 'Musikdirektor Müller'... momento poste, ni troviĝis ĉiuj kore ridantaj je la perfekta sukceso de la masko de Brahms". La anekdoto montras ankaŭ la emon de Brahms al praktiko de ŝercoj.
En 1882 Brahms kompletigis sian Piankonĉerton Numero 2, Op. 83, dediĉita al sia instruisto Marxsen. Brahms estis invitita de Hans von Bülow por entrepreni premieron de la verko kun la Kortega Kapelo je Meiningen; tiu estis la komenco de lia kunlaborado kun Meiningen kaj kun von Bülow, kiu rangis Brahms kiel unu el la 'Tri B-oj'; en letero al sia edzino li skribis "Vi scias kion mi pensas pri Brahms: post Bach kaj Beethoven la plej granda, la plej sublima el ĉiuj komponistoj." Dum la venontaj jaroj okazis la premieroj de lia Tria Simfonio Op. 90 (1883) kaj de lia Kvara Simfonio Op. 98 (1885). Richard Strauss, kiu estis nomumita helpanto de von Bülow ĉe Meiningen, kaj estis necerta pri la muziko de Brahms, konvertiĝis pro la Tria Simfonio kaj estis entuziasma pri la Kvara: "giganta verko, granda laŭ koncepto kaj inventivo." Alia, sed prudenta, subtenanto el la pli juna generacio estis Gustav Mahler kiu renkontiĝis por la unua fojo kun Brahms en 1884 kaj restis forta konatulo; li konsideris Brahms kiel supera al Anton Bruckner, sed pli al-ter-ligita ol Wagner kaj Beethoven.
En 1889, Theo Wangemann, reprezentanto de la usona inventisto Thomas Edison, vizitis la komponiston en Vieno kaj invitis lin fari eksperimentan registron. Brahms ludis mallongigitan version de sia unua Hungara Danco kaj de Josef Strauss Die Libelle per piano. Kvankam la parola enkonduko de lamallonga muzikpeco estas tre klara, la pianoludado estas tre neaŭdebla pro troa surfaca bruo. Samjare, Brahms estis nomumita honora civitano de Hamburgo, ĝis 1948 la nura naskiĝinta en Hamburgo mem.
Lastaj jaroj (1890–1897)
Brahms konatiĝis kun Johann Strauss la filo, kiu estis ok jarojn pli aĝa, en la 1870-aj jaroj, sed ilia forta amikeco apartenas al la jaroj 1889 kaj poste. Brahms admiris multon de la muziko de Strauss, kaj kuraĝigis la komponiston subskribi kun lia publikigisto Simrock. Aŭtografante ventumilon por la edzino de Strauss nome Adele, Brahms skribis la malfermigajn notojn de la valso La blua Danubo kaj aldonis la vortojn "bedaŭrinde ne de Johannes Brahms".
Post la sukcesa Viena premiero de sia Dua Kordokvinteto, op. 111, en 1890, la 57-jaraĝa Brahms ekpensis pri retiriĝo el komponado, kaj diris al amiko ke li "estis atinginte sufiĉe; ĉi tie mi havis antaŭ mi senzorgan maljunaĝon kaj mi povus ĝui ĝin pace." Li ektrovis konsolon ankaŭ en la akompano al la mezzo-soprano Alice Barbi kaj eble li proponis sin al ŝi (ŝi estis nur 28-jaraĝa). Lia admiro por Richard Mühlfeld, klarnetisto ĉe la Meiningen orkestro, revivigis sian intereson en komponado kaj tio kondukis lin verki la Klarnetan Trion, Op. 114, la Klarnetan Kvinteton, Op. 115 (1891), kaj la du Klarnetajn Sonatojn, Op. 120 (1894). Brahms verkis ankaŭ tiam siajn finajn ciklojn de pianopecoj, Opp. 116–19, la Vier ernste Gesänge (Kvar seriozaj kantoj), Op. 121 (1896) (kiuj estis okazigitaj pro la morto de Clara Schumann), kaj la Dekunu Korusajn Preludojn por orgeno, Op. 122 (1896). La lasta el tiuj estas aranĝo de "O Welt ich muss dich lassen", ("Ho mondo, mi devas lasi Vin"), kaj tiuj estis la lastaj notoj kiujn Brahms verkis. Multaj el tiuj verkoj estis verkitaj en sia hejmo en Bad Ischl, kie Brahms venis vizite por la unua fojo en 1882 kaj kie li pasigis ĉiun someron el 1889 antaŭen.
La verkaro
Brahms estis kaj volis esti pli konservema ol progresema en sia verkado; li strebis al "daŭrema muziko" kaj opiniis, ke muziko ne estas submetita al la ŝanĝiĝo de la modo. Grave influis lin la verkaroj ne nur de Betoveno, sed ankaŭ de Giovanni Pierluigi da Palestrina, Johann Sebastian Bach kaj Georg Friedrich Händel. Tamen lia verkaro estas memstare signifa kaj havas propran karakteron.
Oni dividas lian verkadon al tri periodoj:
Religio
Brahms estis luterano kaj ĉiam profunde influita de sia kredo. De infana aĝo li regule legis en la Biblio donacita al li en la jaro de lia naskiĝo; de ĝi li prenis tekstojn por sakralaj korusaj verkoj. Ĝis lia morto ĝi restis por li unu el la plej gravaj libroj.
Lia amiko Walter Niemann, same komponisto, diris pri li: ''"La fakto, ke Brahms komencis sian krean aktivadon per la germana popola kanto kaj finis per la Biblio, montras la veran religian kredon de tiu granda homo de la popolo." ''
Kromaj informoj
La nomon de Brahms portas kratero de Merkuro (58,31° N, 177,36° U).
Lia monumento staras en Vieno.
Melodioj el liaj "hungaraj dancoj" estis uzataj en la filmo The Great Dictator de Charlie Chaplin.
Pri sia Dua simfonio Brahms skribis al sia eldonisto la : "La nova simfonio estas tiom melanĥolia, ke vi ne eltenos. Mi neniam antaŭe verkis ion tiom malgajan, minoran. La partituro devos aperi kun funebra kadro ." Ĉi tiu anonco estas konsiderata kiel arbitre erariga.
Multe citata estas anekdoto, laŭ kiu Brahms al aŭtografo de Johann Strauß, citanta ties Danuban Valson, aldonis la rimarkigon: "Bedaŭrinde ne de Johannes Brahms".
Komponaĵoj
Jen kelkaj elektitaj komponaĵoj de Johannes Brahms:
Jozefo Németh
Studoj kaj kariero
En 1983 József NÉMETH diplomitiĝis kiel bibliotekisto kaj bazlerneja instruisto pri matematiko. Li laboris en la urba biblioteko de Pápa (1983-85) kaj estris la kulturdomon de pedagogoj (1987-89). Ekde 1985 li laboris en bazlernejo instruante 6—14-jarajn infanojn.
En 1994 li sukcese trapasis ekzamenon pri la germana lingvo, kaj samjare estas diplomita kiel Esperanto-instruisto en la pedagogia altlernejo de Szombathely. En 2000 li estas diplomitita kun laŭdo pri informadiko en la Universitato de Veszprém. En 2006 en la sama universitato ricevis diplomon kiel fakpedagogo pri pedagogiaj mezurado kaj taksado. Poste li laboris kiel instruisto pri informadiko kaj matematiko.
2215 Siĉuano
2215 Siĉuano estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, alkovrita la de la ĉinaj astronomoj de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina provinco Siĉuano.
Grumo Appula
Grumo Appula estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Altamura, Binetto, Cassano delle Murge, Sannicandro di Bari kaj Toritto.
Nagylak (Csongrád)
Nagylak (nadjlak), rumane Nadlac, estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Makó.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Mureş (rivero), kiu estas samtempe la rumana landolimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Szeged-Nagylak. La limotrapasejo al Rumanio havas grandan trafikon, precipe rumanaj kaj bulgaraj kamionoj uzas ĝin.
Historio
La unua mencio aperis en formo Noglokk. La tataroj en 1241 post semajna sieĝo okupis la fortikaĵon kaj faris ĝin senhoma. En 1334 la komunumo havis preĝejon kaj estis tie ankaŭ bienocentro. Serboj venis antaŭ la turkojn en 1464. En la 15-a jarcento familio Jaksics (jakŝiĉ) konstruis kastelon, poste trakonstruis burgo. La ribelintaj kamparanoj tie venkis la nobelojn en 1514 kaj la burgon detruis. Post 4 jaroj Jaksics konstruis fortikaĵon el briko, kiun la turkoj okupis en 1550. Poste la fortikaĵo apartenis foje al turkoj, foje al Transilvanio. Fine en 1616 la turkoj tute detruis la fortikaĵon. Ekde 1903 uzino pri kanabo ekfunkciis. La rumanoj okupis la urbeton en 1919. Post unu jaro laŭ la novaj landolimoj la urbeto iĝis rumana, la uzino hungara. Apud la uzino komunumo naskiĝis havanta la nomon Nagylak.
Saint-Vaast-en-Cambrésis
Saint-Vaast-en-Cambrésis estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 848 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Vaast-en-Cambrésis situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Saint-Vaast-en-Cambrésis etendiĝas sur 4,42 km².
Administrado
Saint-Vaast-en-Cambrésis apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Impotenti esistenziali
Temo
Giuseppe, psikologo kaj profesoro pri seksa edukado, pensas, ke li estas la punanto de socio kontraŭ hipokriteco.
8598 Tetrix
8598 Tetrix estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ Tetraos Tetrix (aŭ Lyrurus Tetrix), scienca nomo de la tetro.