cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvarvoĉa tonmetado
Komponado de kantaj tonmetaĵoj
Poste oni konstruas surbaze de ĉi tiuj akordoj baslinion konvenan al la melodio. La kvinto nur esceptokaze rajtas aperi en la baslinio. Idealakaze soprano kaj baso pasas kontraŭparalelaj, por eviti poste paralelojn je la formado de la mezvoĉoj.
Post tio oni aldonas la mezvoĉojn. Ĉar kvarvoĉaj akordoj laŭnorme konsistas el trivoĉaj akordoj, unu tono estas duobligenda. Tio kutime estas la bazotono; kie tio ne eblas pro paraleloj, oni duobligas unuarange la kvinton, se ankaŭ tio ne eblas, la triton. Nur malofte unuopaj akordoj de tonmetaĵo povas esti septakordoj. Laŭ la strikta harmoniscienco la voĉoj ne rajtas fari aŭgmentitajn aŭ diminuitajn saltojn, nek saltojn pli grandajn ol okto. Krome ne devas aperi kvinto- aŭ oktoparaleloj, tio signifas, ke du voĉoj en kvinta aŭ okta distanco ne rajtas pasi paralele de unu akordo al la venonta. Komponisto tamen povas atingi per vundado de ĉi tiuj reguloj deziratajn efektojn.
Apartaĵoj je la komponado:
Fremdnotoj
Fremdnoto estas tono, kiu estas ero de la antaŭa akordo (kiel transligita aŭ nove sona noto), kiu en la nova akordo estas disonanca kaj laŭpaŝe dissolviĝas en konsonancon. Povas aperi Plej ofte aperas kvarto-fremdnotoj.
Normitaj turnoj
Je la finoturnoj la diferenco inter duona kaj plagala finaĵoj estas ekkoneblaj nur en la kunteksto, ĉar la akordoj depende de la tonalo eventuale estas identaj. Jen unusenca nomado eblas nur per la baza tonalo de la kanto. La unuaj tri turnoj ne estas uzeblaj kiel finaĵo de muzikpeco. Temas pri „internaj finaĵoj“, uzataj antaŭ paŭzoj aŭ je la fino de frazoj.
Historio
La kvarvoĉa tonmetado evoluis en la 17-a jarcento en homofonie metitaj kantaj kaj instrumentaj tonmetaĵoj de la renesanco (la tonmetaĵoj de la renesanco tamen estis plejofte kvinvoĉaj kaj ebligis do nur limigitan moveblecon de la unuopaj voĉoj). Fama ekzemplo de ĉi tiu evoluo estas la „Beckersche Psalter“ de Heinrich Schütz (1628, reviziita en 1661).
Kiel modelaj nuntempe validas la kvarvoĉaj tonmetaĵoj de Johann Sebastian Bach, ĉar ili konformas al la supre nomitaj postuloj. Multaj el la kantatoj de Bach finiĝas tipe per kvarvoĉa ĥoralo. Liaj ĥoralharmoniigoj tamen jam dum lia vivotempo ne nur estis glorataj, sed ankaŭ kritikataj. Ilia tekstrilata esprimpovo trafis ĉefe post ilia senteksta publikigo fare de Carl Philipp Emanuel Bach sur malakcepto.
Harmonie tre postulemajn kvarvoĉajn tonmetaĵojn de popolaj kaj ekleziaj kantoj verkis pli malfrue Max Reger.
(127552) 2002 YF5
(127552) 2002 YF5 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra klinata orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,276091 astronomia unuo, tie estas 41,303 milionoj da km.
Hayato Nakamura
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata kaj V-Varen Nagasaki.
Krauchthal
Geografio
Krauchtal situas en la mezo inter la urboj Berno kaj Burgdorf kaj estas kvazaŭ la okcidenta pordo al la Emme-Valo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Krauchthal mem la vilaghoj Hettiswil, Hub, Dieterswald kaj Thorberg.
Najbaraj komunumoj
Krauchthal limas en nordokcidento al Hindelbank, en nordo al Mötschwil, en nordoriento al Burgdorf, en oriento al Oberburg, en sudoriento al Lützelflüh, en sudo al Vechigen, en sudokcidento al Bolligen, en okcidento al Bäriswil, kaj en nordokcidento al Mattstetten.
Trafiko
Krauchthal situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Hindelbank al Bolligen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 7 kilometrojn nordoriente en Kirchberg.
Vidindaĵoj
Praktike rekte ĉe la orienta marĝeno de la vilaĝo leviĝas preskaŭ centmetrojn vertikale la roko Kreuzfluh sur kies pinto troviĝas belvidpaviliono. Ĉe la piedo de Lindenberg la glaciepokaj glaĉeroj fosis kavernojn, kiujn jam loĝis homoj dum la ŝtonepoko. En tiuj kavernoj hodiaŭ troviĝas la kavernloĝejoj Fluehüsli. . La Kastelo Thorberg sur rokteraso sudokcidente de la vilaĝo, kiu iam estis la sidejo de la berna vokto, hodiaŭ loĝigas la kantonan malliberejon por viroj. La virina malliberejo troviĝas en la suda najbarkomunumo Hindelbank. La rekonilo de la vilaĝo Hettiwil estas la monaĥejo sonoriletoturo ''Lindenzytli".
Dubany (Vrbátky)
Dubany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vrbátky en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Vrbátky. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 177 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dubany situas en katastra teritorio Dubany na Hané kun areo 5,29 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1200.
Naturo
Naturo, en la plej larĝa senco, signifas la tutan universon: la neartefaritan mondon, la fizikan mondon, aŭ la materian mondon. En mallarĝa senco ĝi aludas la malgrandajn fenomenojn de la fizika mondo: la surfacon de la Tero, rigardata kiel vivejo de homoj, animaloj, plantoj, kaj ĉiuj vivaj estaĵoj, aŭ la vivo ĝenerale. Ĝi intervalas amplekse de la subatoma ĝis la kosma niveloj.
Dubany (Vrbátky)
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Naturo
La vorto naturo deriviĝis de la latinaĵo natura, aŭ "esensaj ecoj, denaska emo", kaj en antikvaj tempoj, laŭlitere signifis "naskiĝo". Natura estis latina traduko de la greka vorto fisis (φύσις), kiu unue rilatis la internajn karakterizaĵojn kiujn plantoj kaj bestoj disvolvis sen helpo. La koncepto de naturo kiel tutaĵo, la fizika universo, estas unu el pluraj vastigoj de la unua ideo; ĝi komenciĝis per kelkaj uzoj de la vorto φύσις de antaŭsokrataj filozofoj, kaj iĝis kutima ĉiam poste. Tiu ĉi uzado solidiĝis per la alveno de la moderna scienca metodo dum la finaj jarcentoj. Oni antaŭe konsideris la naturon kiel inventaron de dioj por sia amuziĝo, aŭ por la uzado fare de homoj; nuntempe la kialoj de la naturo konsideriĝas tro grandaj por la homa kompreno, aŭ eĉ neekzistantaj.
Plia signifo de naturo estas la esenco de estaĵo, plej ofte konsiderata kontraste kun la ecoj akiritaj per laboro kaj arto de homo; ekzemple "havi honestan, kruelan naturon".
La naturo en filozofio
La filozofiaj konceptoj pri la naturo ŝanĝiĝis tra tempoj kaj laŭ skoloj, ili estis tre variaj kaj ĉiam interesaj kiel temantaj pri afero en kiu homoj nepre vivas, tio estas, tute rilate kun la realo, kontraste kun metafiziko.
Celismo
La termino Φύσις (fizis) por la antikvgrekaj antaŭsokrataj filozofoj respondis al la sinsekvo de naskiĝo, kresko, degenerado kaj morto. Por ili laŭ Aristotelo, la unua filozofo fondinta kompletan sciencon pri la naturo, "la naturo estas la substanco de tiuj objektoj, kiuj havas en si mem principon de moviĝo". Laŭ Aristotelo ekzistas delikataj, pereemaj substancoj, kiuj havas en si la principon de moviĝo kaj kiuj generas aliajn similajn objektojn, malsame al la eternaj kaj ne generitaj aĵoj, pri kiuj temas la metafiziko kaj la matematiko.
La pereemaj substancoj estas distingataj disde "tio, kio ekzistas pro hazardo" aŭ "tio, kio ekestis arte", do per ago de la homo.
Ankaŭ la sofistoj jam antaŭe aplikis distingon sur la nivelo etika-jura inter tio, kio ekzistas nature, kaj tio, kio estas konsiderata kiel originanta el homaj konvencioj. De tie venas ilia etika relativismo, baziĝanta sur la superado de la ionia kriterio de la juro, kiu ekzistas objektive en la ordo mem de la naturo kaj kiun la homoj alprenas kaj aplikas al sia urbo.
La sofistoj fakte konstatas, ke la leĝoj varias de socio al socio, kaj ke por trovi unusolan kriterion validan por ĉiuj necesas baziĝi sur tio, kio en la homo ĉiam estas kaj restas senŝanĝa, tio estas la naturo, kiu ne estas submetita al la homaj konvencioj kaj kiu preskribas, ke ĝusta estas tio, kion ŝatas la plejfortulo, do tiu, kiu scipovas bone uzi la paroladon por superi alies konvinkojn.
La naturo de la sofistoj enkondukas la koncepton de "natura stato", en kiu la konduto de la homo ne diferencas de tiuj de la aliaj naturaj estaĵoj, surbaze de praaj instinktoj, kiujn la homo konservas malgraŭ la kulturaj diferencoj akiritaj dum la tempopaso.
Ankaŭ por Aristotelo en la homo ĉeestas denaska principo, kiu agas por konsciigi al li tion, kio karakterizas lian esencon, kiel, ekzemple, la destino de semo estas, pro imanenta natura forto, iĝi arbo. Jen celisma vido de la naturo, kiu klarigas la iĝadon (evoluon) kaj la kialon, ke moviĝo direktiĝas al siaj "naturaj lokoj".
Mekanikismo
Pozicion kontraŭan al la aristotela koncepto celisma kaj vivisma estas la materiisma kaj mekanikisma teorio de la atomistoj kaj de la epikuranoj.
La granda prinatura filozofo Demokrito, atentema observanto de ĉiuj aspektoj de la vivaj estaĵoj, metas kiel bazon de sia idearo koncepton de naturo kiu estas tute pura materio, eliminante el la reala mondo ĉiun elementon de transcendeco. Tiel ĉiu koncepto de dieco rezultas eliminita. «ĉio kio estas, estas en la naturo». La agregado de la atomoj formas la difinitan organon de la perceptebla realo kaj la disgregado restarigas al la naturo mem ties bazajn elementojn, laŭ fenomenologio pure mekanikisma kiu nenion bezonas por esti verigita.
Nov-platonismo kaj kristanismo
Nova koncepto pri la naturo estas en novplatonismo, kie de Unu estas malsupreniro aŭ, en la diro de Plotino, emanaĵo, kiu devenas de intelekto kaj animo kaj manifestiĝas kiel materio natura intencita kiel simpla neesto. Plotino diras "la naturo estas animo ekster si", animo en sia malalta formo, direktita al la neesto kaj do malpli valora rilate al la unu estaĵo.
La kristanismo heredis tiun vidon de malplivaloreco de la naturo, konsiderata ne plu kiel emanaĵo de la Unu, sed vidata kiel malsupera ento kompare al la perfekteco de sia kreinto transcenda.
Konrád Albrich
ALBRICH Konrád (naskiĝis la 17-an de junio 1889 en Sibio, mortis la 1-an de februaro 1959 en Munkeno) estis transsilvania saksa kuracisto, oftalmologo, universitata profesoro.
Naturo
Renesanca filozofio
La renesanco vidis la rilaton inter homo kaj naturo kiel baziĝantan sur funda simileco: Homo estas mikrokosmo kaj tiel parenca al la universo, la makrokosmo.
Konrád Albrich
Kariero
Albrich studis en Munkeno kaj Kiel, diplomitiĝis en 1912. Ekde 1922 li laboris en kliniko de la Universitato Erzsébet kiel okulkuracisto. Post 1945 li faris praktikon en Svislando, poste en Germana Federacia Respubliko.
Naturo
Renesanca filozofio
La vitruvia homo de Leonardo da Vinci simbolas la perfektecon de la homa korpo en ĉirkaŭcirklo, kiu simbolas la universon: La homo plenigas la universon per si.
Paracelso deklaris la distingon inter naturaĵoj kaj supernaturaĵoj arta kaj nenatura: Kion ni nomas "naturleĝoj", estas nenio alia ol rezulto de la agado de nenombreblaj spiritoj, kiuj ekzemple kaŭzas la kreskadon de plantoj.
Giordano Bruno nomis la naturon "granda besto", kiu en si havas la ekziston de Dio; li diris, ke ekzistas mens insita omnibus ( menso enestanta en ĉio), kiu samkiel la pneŭma de la stoikismo verŝas sian vivan ekziston en la kosmon.
Laboristo kaj Kolĥozanino
La Sovetian pavilonon aranĝis arkitekto Boris Iofan, kiu proponis kroni la eksponejon per la grandioza skulptaĵo "Laboristo kaj Kolĥozanino" (Рабочий и колхозница) fare de Vera Muĥina. La tuta komplekso prezentis tiaman socialisman reĝimon kaj ĝiajn atingojn. La laboristo tenas enmane martelon kaj la kolĥozanino havas serpon, kio kune kreas la simbolon de Sovetunio. Vira modelo estis fama rusa aktoro Sergej Stolarov. Alteco de la skulptaĵo farita el rustorezista ŝtalo atingas 25 metrojn, pezo — 80 tunojn.
Naturo
Renesanca filozofio
La ekesto de la modernaj natursciencoj kreis novan rigardon al la naturo kiel aro da sencelaj objektoj kondutantaj laŭ ne ŝanĝeblaj naturleĝoj. La antikva opinio, ke la naturo determinas la evoluon de la esto, estis reduktita al la naturo de la homo.
Laboristo kaj Kolĥozanino
La 1-an de aŭgusto 1939 en Moskvo ekfunciis Tutsovetunia Agrokultura Ekspozicio. Ekster ĝia norda enirejo oni starigis la monumenton "Laboristo kaj Kolĥozanino" kaj konstruis la grandan basenon, kio entute tre beligis la distrikton Ostankino.
En 2003 oni decidis renovigi la skulptaĵon kaj aldoni la eksponejon en ĝia soklo por pli utile uzi la terenon, kie cirkulas streĉa strata trafiko inkluzive la unurelan fervojon unuan en Moskvo. Tamen pro financaj kaj ceteraj problemoj restaŭrado estis kelkfoje prokrastita. Ĝi finfine revenis al ĝia loko ĉe TEC la 28-an de novembro 2009. La 4-an de decembro 2009 okazis ĝia inaŭguro, kiun partoprenis tiama urboestro Jurij Luĵkov multe apoginta la transformiĝan procezon. La alteco de la nova, diverskolora piedestalo egalas 34,5 metrojn, en kiu troviĝas trietaĝa eksponejo kaj kelkaj haloj. Sur ĝi staras la renovigita skulptaĵo "Laboristo kaj Kolĥozanino", kies supraĵon protektas speciala mastiko. La ĉefan enirejon ornamas la originala USSR blazono konserviĝinta ekde 1937. La plej alta pinto de la skulptaĵo atingas 60 metrojn kaj estas videbla elmalproksime. Ekde 1947 la monumento estas emblemo de la kinokoncerno Mosfilm.
Naturo
Sciencoj pri la senviva naturo
La senviva naturo estas la objekto de fiziko, kies nomo devenas de la greka vorto φύσις. Sed multaj fenomenoj, kiuj baziĝas sur fundamentaj leĝoj fizikaj, prezentas altnivelajn kompleksecon kaj apartaĵojn, kiuj pravigas la ekziston de apartaj sciencoj por ilia studo:
Biologio kaj parencaj sciencoj
La studado kaj esplorado de la viva naturo okupas la sciencon de biologio kaj ĝiajn branĉojn, ankaŭ kelkajn intersciencajn disciplinojn.
Vidu ankaŭ:
[S]: Vikiarbo > Universo > Naturo
[M]: Vivo ~ Flaŭro ~ Faŭno ~ Naturzonoj ~ Naturprotektado
Tero kaj universo
La Tero kiel bazo por pli-malpli ĉio, kion homoj arte produktis, estas la loko, kie plej necesas distingi inter naturo kaj homaj kreaĵoj. Kontraŭe en la ekstertera universo troviĝas el homa vidpunkto grandparte en nemodifita, "natura" stato.
NGC 5796
NGC 5796 (aliaj indikoj — MCG -3-38-39, PGC 53549) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Naturo
La universo
La universo estas kaj la tuto de tio kio ekzistas, kaj la ujo, kiu ĉi tiujn materion kaj energion enhavas aŭ subtenas. "Naturo" povas aludi aŭ la paron aŭ la enhavon solan. La kosmologio sugestas, ke la aĝo de la universo estas 13,75 ± 0,17 miliardoj da jaroj, ke ĝi komenciĝis per Praeksplodo sekvata de rapida pligrandiĝo, kaj ke la diametro de la videbla universo estas nun almenaŭ 93 miliardoj da lumjaroj aŭ 8,80 × 1026 metroj. La universo estas preskaŭ tute malplena spaco, sed la pezoforto donas formon al la malabunda materio, kaj ĝi enhavas galaksiojn, kiuj konsistas el steloj, ĉirkaŭ kiuj orbitas planedoj. La Suno estas stelo kaj la Tero, sur kiu ni vivas, estas planedo.
La antikvaj mitoj pri la origino de la universo priskribas malplenan senforman spacon, kiun la dioj (kies origino estas eĉ pli duba) uzas kiel ujon por inventaro. La logiko, laŭ la mitoj, antaŭekzistis la universon kaj povus esti pli fundamenta ol la dioj mem. La limo inter la logiko aŭ matematiko kaj la aĵoj, kiujn subtenas la logiko, estas granda mistero, sed la vorto "naturo" kutime aludas la aĵojn (la "kreitaĵaron"), ne la subajn principojn, pro la supozo ke ĉi tiuj principoj venis de dia menso pure kaj sen miksiĝo kun la materio aŭ la ĥaoso.
La Tero
La Tero estas la sola planedo kiu sciate subtenas la vivon, kaj ĝiaj naturaj trajtoj estas la temo de multaj sciencaj kampoj. Interne de la sunsistemo ĝi estas la tria ekde la suno; ĝi estas la plej granda tersimila planedo kaj la kvina entute. Ĝiaj elstaraj klimataj trajtoj estas du grandaj polusaj regionoj, du relative mallarĝaj moderaj zonoj kaj larĝaj ekvatoraj (tropikaj kaj subtropikaj) regionoj. La precipitaĵo (subenfala akvo) varias grande laŭ loko, de pluraj metroj da akvo jare ĝis malpli ol milimetro. 71 procentojn de la surfaco de la tero kovras salakvaj oceanoj. La resto konsistas el kontinentoj kaj insuloj, kun la plimulto de loĝata areo sur la norda duonglobo.
La Tero ŝanĝiĝas per geologiaj kaj biologiaj procezoj kiuj lasas spurojn de la antaŭaj statoj. La ekstera tersurfaco dividiĝas je pluraj malrapide migrantaj tektonaj platoj. La interno, aŭ terkerno, restas varmega, kun dika malsolida tavolo (la termantelo) kaj solida interna kerno. La fluo de la termantelo kreas la teran magnetan kampon.
Klimato kaj vetero
La tera atmosfero estas ŝlosila faktoro kiu subtenas la tutplanedan ekosistemon. Tiu maldika tavolo de gasoj kiuj ĉirkaŭas la Teron tenas sin en sia loko pere de la gravitoforto de la planedo. Ĝi estas komponita de 78 % de nitrogeno, 21 % de oksigeno kaj iomete el aliaj gasoj. La atmosfera premo malpliigas laŭ la altitudo. La ozona tavolo de la Tero plenumas esencan rolon en la redukto de la kvanto de ultraviola radiado kiu etendas sin ĝis la surfaco. Ĉar la DNA povas esti facile damaĝita per tiu radiado, la ozona tavolo funkcias kiel ŝildo kiu protektas la vivon en la surfaco. Ankaŭ la atmosfero retenas varmon dum la nokto, malpliigante tiel la plej ekstremajn tagajn temperaturojn.
La oscilado de la atmosfera vetero okazas preskaŭ eksklude en la malsupra parto de la atmosfero, kaj agado de konvektiva sistemo ppr redistribui la varmon. La oceanaj marfluoj estas alia grava faktoro por determini la klimaton, speciale la submara termohala cirkulado, kiu distribuas la varman energion de la ekvatoraj oceanoj al la polusaj regionoj. Tiuj marfluoj helpas al la moderigo de la diferencoj de temperaturoj inter la vintro kaj la somero en la moderklimataj zonoj. Krome, sen la redistribuado de varma energio kiu realigas la oceanaj kaj atmosferaj marfluoj, la tropikoj estus multe pli varmaj kaj la polusaj regionoj estus multe pli malvarmaj.
La vetero povas okazigi samtempe profitajn kaj malprofitajn efikojn. La ekstremaj meteologiaj fenomenoj, kiel la tornadoj kaj la uraganoj, povas uzi grandajn kvantojn de energio en sia trairado kaj detrui tute ĉion kion ili trafos survoje. La surfaca vegetaĵaro disvolvigis dependecon el la sezona variado (oscilado) de la vetero, kaj la subitaj ŝanĝoj, kvankam ili daŭros nur kelkajn jarojn, povas havi detruan efikon, kaj por la vegetaĵaro kaj por la animaloj kuj dependas de ili por nutradi sin.
La planeda klimato estas mezuro de la tendenco de la atmosfera vetero laŭlonge de la tempo. Povas influi sur ĝi variaj faktoroj, kiel la oceanaj marfluoj, la surfaca albedo, la gasoj de forceja efiko, la variado en la suna lumeco kaj la ŝanĝoj en la orbito de la planedo. Baze sur la historiaj registroj, nuntempe oni scias, ke la Tero estis suferanta drastajn klimatajn ŝanĝojn en la pasinteco, eĉ glaciepokojn. La klimato de regiono dependas de ia kvanto de faktoroj, kiel la latitudo. Latituda zono de la surfaco kun klimataj karakteroj similaj kunformas klimatan regionon. En la Tero, ekzistas variaj el tiuj regionoj, kiuj gamas de la tropika klimato en la Ekvatoro ĝis la polusa klimato en la polusaj zonoj. Sur la vetero influas ankaŭ la sezonoj, kiuj rezultas de la klinado de la akso de la Tero rilate al ties orbita itinero. Tiel, iam ajn ĉu dum somero ĉu dum la vintr, estas parto de la planedo kiu estas pli rekte eksponita al la sunradioj. Tiu ekspono estas alternata samtempe kiam la Tero veturfaras sian orbiton. Ĉiam, sendepende de la sezono, kaj la norda kaj la suda hemisferoj eksperimentas malajn klimatajn kondiĉojn.
La vetero estas kaosa sistemo kiu povas modifiĝi facile per nur malgrandaj ŝanĝoj en la medio, pro tio la precizaj veterprognozoj estas limigitaj nur al kelkaj tagoj. Are konsiderata, okazas du aferoj je tutmonda nivelo: (1) la temperaturo estas pliiĝanta averaĝe; kaj (2) la vetermodeloj estas ŝanĝantaj kaj iĝantaj pli kaj pli kaosaj.
Vivo
La fakto ke la plej bazaj formoj de vegetala vivo ekrealigis la fotosintezon estis ŝlosila por la kreado de kondiĉoj kiuj ebligu la disvolvigon de vivoformoj pli kompleksaj. La oksigeno rezultanta de la procezo estis akumulita en la atmosfero kaj tio okazigis la kreadon de la ozona tavolo. La rilato de simbiozo inter malgrandaj ĉeloj kaj aliaj pli grandaj rezuktis en la disvolvigo de ĉeloj eĉ pli kompleksaj nome eŭkariotaj. La ĉeloj grupiĝis en kolonioj kaj ekspecialiĝis, kio rezultis en aŭtentaj organismoj plurĉelaj. Pere de ozontavolo, kiu absorbas la damaĝan ultraviolan radiadon, la vivo koloniigis la surfacon de la Tero.
Kvankam ne ekzistas universala interkonsento pri la difino de la vivo, la sciencistoj, ĝenerale, akceptas, ke la biologia manifesto de la vivo karakteriziĝas per la jenaj faktoroj kaj funkcioj: organizado, metabolo, kresko, adaptado, reage al stimuloj kaj al reproduktado. Pli simple dirite, oni povas konsideri la vivon kiel stato karaktera de la organismoj. La proprecoj komunaj al la surteraj organismoj (plantoj, animaloj, fungoj, protistoj, arkeoj kaj bakterioj) estas jenaj: ili estas ĉelohavaj, ili havas organizadon kompleksan bazitan sur akvo kaj karbono, ili havas metabolon kaj kapablon kreski, respondi al stimuloj kaj reproduktiĝi. Pro tio, oni konsideras, ke ento kiu kunigas tiujn proprecojn estas viva. Tamen, ne ĉiuj difinoj kiuj ekzistas sur la vivo konsideras esencaj ĉiujn tiujn proprecojn.
La biosfero estas la parto de la plej ekstera tavolo de la Tero — kiu enhavas la aeron, la teron, la surfacajn rokojn kaj la akvon — ene de kiu okazas la vivo, kaj kie, siavice, oni alteras aŭ transformas la biotajn procezojn. Ekde la vidpunkto de la geofiziko, la biosfero estas la tutmonda ekologia sistemo kiu integras ĉiujn vivajn estaĵojn kaj ties rilatojn, inklude ties interagadon kun la elementoj de la litosfero (rokoj), la hidrosfero (akvo), kaj la atmosfero (aero). Aktuale, oni ĉirkaŭkalkulas, ke la Tero enhavas ĉirkaŭ 75 000 milionojn de tunoj de biomaso (la amaso de la vivo), kiu vivas en diversaj medioj ene de la biosfero. Ĉirkaŭ naŭ dekonoj de la totala biomaso de la Tero estas vegetala vivo, de kiu dependas tre forte la animala vivo. Ĝis nun, oni identigis pli ol 2 milionojn de specioj de plantoj kaj animaloj, kaj la ĉirkaŭkalkuloj faritaj pri la reala kvanto de specioj ekzistantaj varias inter kelkaj milionoj kaj ĉirkaŭ 50 milionoj. La kvanto de unuopaj specioj oscilas konstante: aperas novaj specioj kaj aliaj ĉesis ekzisti, laŭ kontinua modelo. En la aktualo, la totala kvanto de specioj estas suferanta rapidan descendon.
Unu de la multaj formoj klasigi la plantojn estas laŭ regionaj flaŭroj, kiuj, depende de la studcelo, povas inkludi ankaŭ la fosilian flaŭron, kiuj estas restaĵoj de vegetala vivo de pasintaj epokoj. Multaj personoj de variaj regionoj kaj landoj fieras pri sia karaktera flaŭro, kiu varias amplekse tra la tuta mondo pro la diferencoj de klimatoj kaj grundoj. La regiona flaŭro estas kutime dividebla en subkategorioj kiel la indiĝena flaŭro kaj la agrikultura kaj ĝardena flaŭro (tiuj lastaj estas tiuj kiujn homoj kultivas intence). Kelkaj klasoj de “indiĝena flaŭro”, reale estis enkondukitaj antaŭ jarcentoj fare de enmigrantoj de unu regiono aŭ kontinento en alian, kaj laŭ la tempopaso iĝis parto de la indiĝena aŭ natura flaŭro de la loko en kiu ili estis enkondukitaj. Tiu estas ekzemplo pri kiel la homa agado povas modifi la limojn de tio kio povas esti konsiderata naturo. Alia ofte menciita kategorio de plantoj estas tiu de la “fiherboj”. Kvankam la termino estis perdinta uzadon inter la botanikistoj kiel maniero referenci al “neutilaj plantoj”, ties neformala uzado (por priskribi la plantojn kiuj ĝenas kaj kiuj estas "forigendaj") ilustras perfekte la ĝeneralan tendencon de la personoj kaj de la socioj por klopodi ŝanĝi la "naturan" funkciadon de la naturo. Sammaniere, la animaloj estas ofte klasigeblaj kiel aldomigitaj, de farmo, sovaĝaj, plagoj, ktp., laŭ la rilato kiun ili havas kun la homa vivo.
Humanismo
Detala artikolo pri humanismo kiel filozofio, vidu sub Humanismo (filozofio)
Naturo
Vivo
La animaloj kiel aparta kategorio havas variajn karakterojn kiuj diferencigas ilin disde aliaj vivaj estaĵoj. La animaloj estas eŭkariotaj kaj normale plurĉeluloj (vidu artikolon Myxozoa, tamen), kio distingas ilin disde la bakterioj, la arkeoj kaj la plej parto de la protistoj. Ili estas heterotrofuloj, kaj ĝenerale digestas la manĝaĵojn en interna organo, kio diferencigas ilin disde la plantoj kaj la algoj. Ili distingiĝas ankaŭ disde la plantoj, de la algoj kaj de la fungoj en tio ke mankas al ili ĉelmuroj. Kun kelkaj malmultaj esceptoj, speciale ĉe la spongoj (Phylum porifera), la animaloj havas organismon komponitan de variaj histoj, kiuj enhavas muskolojn, kapablajn kuntiriĝi kaj kontroli la movadon, nervan sistemon, kiu sendas kaj procezas signalojn. En la majoritato de la kazoj, ili havas internan digestan aparaton. La ĉeloj eŭkariotoj kiujn havas ĉiuj la animaloj estas ĉirkaŭataj de karaktera eksterĉela matrico, komponita per kolageno kaj elastaj glukoproteinoj. Povas okazi kalciiĝo por formi strukturojn kiel konkoj, ostoj, kaj spikuloj, en kiuj la ĉelo deflankiĝas kaj reorganiziĝas dum sia disvolviĝo kaj maturiĝo, kaj kiuj subtenas la kompleksan anatomion necesan por la movado.
Humanismo
Humanismo (preferata homismo) estas ĝenerala termino por multaj malsamaj pensaroj, kiuj fokusiĝas je komunaj solvoj por komunaj homaj problemoj. Humanismo iugrade iĝis etika doktrino (tial sufikso “-ism-”), kies kampo inkluzivis la tutan homan rason, malsame de tradiciaj etikaj sistemoj, kiuj aplikiĝis nur al apartaj etnoj.
Naturo
Vivo
Kvankam, en la aktualo, la homoj komponas nur la duonon de unu por cento de la totalo de la viva biomaso en la Tero, kiu ĉirkaŭkalkulas tutmonde la averaĝa pezo en ĉirkaŭ 60 kg.), nome la totala homa biomaso estas la averaĝa pezo multobligita por la aktuala homa loĝantaro, de proksimume 6500 milionoj de personoj (vidu informon en ).
Humanismo
Multaj fruaj doktrinoj, kiuj nomis sin “humanismaj”, estis bazitaj sur fama aserto de Protagoro ke “homo estas mezurilo de ĉio.” T.e. ke homoj estas la finaj difinantoj de valoro kaj moralo — kaj ne objektivaj aŭ absolutaj kodeksoj. Siatempe la aserto de Protagoro estis radikala kaj objektiva rigardo al la stato de homo, kiu konvinke kontraŭstaris absolutismon dum la plejparto de la sekvinta okcidenta historio de filozofio. Postaj interpretoj de tiu ĉi “principo” disiĝis inter relativismo kaj universalismo — la unua rigardas ĉiujn etikojn kiel devenantajn el individuo (individuismo), dum la dua rigardas etikon sencohava, nur se ĝi estas aplikebla al ĉiuj. Kvankam relativismo gajnis popularecon dum industria erao, tutmondaj interkomunikoj kaj transkulturiĝo malpliigis la rolon de relativismo favore al universalisma vidpunkto de humanismo.
Naturo
Rajtoj de la naturo
Laŭ Philippe Descola, la rajtoj de la naturo estas okcidenta koncepto. Por li, la okcidenta civilizacio estas la sola kiu disigas naturon kaj kulturon. Doni rajtojn al la naturo estas relative freŝdata koncepto kiu rezultas de la konscio pri la difektoj kaŭzitaj de la homaro al la naturo. Vidinte la difektadon de la biotopo, kaj ankaŭ pro etikaj kialoj, instancoj en Okcidento, je ĉiuj niveloj (Unuiĝintaj Nacioj, Eŭropa Unio, eŭropaj nacioj), maltrankviliĝas por doni rajtojn al la naturo. La amplekso de tiuj rajtoj estas temo de diskutado. La debato temas pri la prioritato kiun oni donu, ĉu unue al la rajtoj de la naturo ĉu al tiuj de la homoj. Pozicioj situas sin inter tiuj du ekstremoj. Klimata justeco estas unu el la ŝlosilaj konceptoj pri la rajtoj de naturo. Dum longa tempo ŝajnis jura scienca fikcio doni rajtojn al naturo kaj bestoj.
Ekosistemoj
La ekosistemo estas dinamika sistemo relative aŭtonoma, formata per natura komunumo kaj ties fizika medio. La koncepto, kiu ekdisvolviĝis inter 1920 kaj 1930, atentis la komplesajn interagadojn inter la organismoj (plantoj, animaloj, bakterioj, algoj, protozooj kaj fungoj, inter aliaj) kiuj formas la komunumon kaj la fluojn de energio kaj de materialoj kiuj trapasas ilin.
Ĉiuj formoj de vivo havas la neceson rilati kun la medio en kiuj ili vivas, kaj ankaŭ kun aliaj formoj de vivo. En la 20-a jarcento, tiu premiso okazigis la koncepton de ekosistemo, kiu estas difinebla kiel ajna situacio en kiu estas interagado inter organismoj kaj ties medio. La ekosistemoj konsistas de faktoroj kaj biotaj kaj abiotaj kiuj funkcias interrilate. La plej gravaj faktoroj de ekosistemo estas la jenaj: grundo, atmosfero, suna radiado, akvo kaj vivaj organismoj. Ĉiu vivanta organismo havas rilaton kontinuan kun ĉiuj la aliaj elementoj de sia medio. Ene de la ekosistemo, la specioj estas interrilataj kaj dependas unuj de aliaj en la nomata manĝoĉeno, kaj ili interŝanĝas kaj materion kaj energion same inter ili mem kiel kun sia medio.
Ĉiuj specioj havas limojn de toleremo al faktoroj kiuj tuŝas ilian supervivadon, ilian reproduktan sukceson kaj ilian kapablon plue kreski kaj interagadi elteneble kun la cetero de ilia medio. Tiuj siavice povas influi super tiuj faktoroj, kies konsekvencoj povas etendiĝi al multaj aliaj specioj aŭ eĉ al la totalo de la vivo. La koncepto de ekosistemo estas, tial, grava studobjekto, ĉar tiu studo havigas la informaron necesan por fari decidojn pri kiel la homa vivo povas interagadi tiel ke ĝi permesu al la variaj ekosistemoj elteneblan kreskon cele al la estonteco, anstataŭ forekspluati kaj formortigi ilin. Por tia studo oni konsideras pli malgrandan unuon nome mikroekosistemo. Por ekzemplo, difinita ekosistemo povas esti simpla ŝtono kun la tuta vivestaĵaro kiun ĝi gastigas. Kontraste makroekosistemo povus enhavi tutan ekoregionon, kun ties akvokolekta areo.
La jenaj ekosistemoj estas klaraj ekzemploj de tiuj kiuj aktuale estas celo de intensiva studado:
Naturo en arto
La beleco de la naturo estas kaj historie estis tre ofta temo en arto: libroj kiuj temas prie aŭ laŭdas ĝin estas multnombraj kaj en bibliotekoj kaj en librovendejoj. Tiu aspekto de naturo, kiun diversaj artoj (fotografio, pentrarto, poezio...) tiam priskribis kaj laŭdis, montras la forton per kiu multaj asociigas naturon kun beleco. La tialo de la ekzistado de tiu asociigo kaj la demando pri tio en kiu konsistas tiu asociigo konstituas la studkampon de branĉo de la filozofio nomita estetiko. Krom kelkaj bazaj karakteroj de la naturo en kies beleco koincidas la plej parto de filozofoj, la opinioj prie estas praktike senfinaj. ​
Naturo estis grava temaro en variaj epokoj de la historio de la mondo. Frua tradicio de pejzaĝa pentrarto startis en Ĉinio dum la Dinastio Tang (618–907). La tradicio reprezenti naturo tia kia ĝi estas iĝis unu el la celoj de la ĉina pentrarto kaj estis grava influo sur la cetero de azia arto. Kvankam naturajn mirindaĵojn oni celebris jam en la bibliaj Psalmaro kaj la Libro de Ijob, priskriboj de naturaj lokoj en arto iĝis hegemoniaj speciale en la 1800-aj jaroj, partikulare en la verkoj de la Romantisma movado. Britaj artistoj John Constable kaj J. M. W. Turner turnis sian atenton al kaptado de la beleco de la natura mondo en siaj pentraĵoj. Antaŭ tio, pentraĵoj estis ĝenerale de religiaj scenoj aŭ de homoj.
En la klasika Antikva Grekio, unu de la ĉefaj temoj de la verko Fedro de Platono estas la naturo. ​ Tiu platondevena sinteno rezultis en aprezo al naturo en la renesanca kulturo, kiel montrita per la uzado de la temo nomita "locus amoenus" (agrabla loko), kie la protagonisto trovas taŭgegan ejon por esprimi sin. Tiu sinteno renaskiĝis en la poezio de la Novklasikismo. La poezio de William Wordsworth priskribis la mirindecon de la natura mondo, kiu aparte iam estis vidita kiel minaca loko, kaj jam ne plu. Pli kaj pli la valorigo de naturo iĝis aspekto de la okcidenta kulturo. Tiu arta movado koincidis ankaŭ kun la Transcendisma movado en la okcidenta mondo.
Klasika ideo de la beleco de arto inkludas la vorton "mimezon", tio estas, la imitado de la naturo. En la kampo de la ideoj pri la beleco de la naturo, la perfekteco alvokas simetrion, ekzaktan dividon kaj aliajn formulojn kaj perfektajn matematikajn nociojn kaj pli ĝenerale tio videblas en modeloj en naturo (vidu artikolojn pri Fibonaĉi-nombro. Kiel David Rothenburg diris, "La beleco estas la raiko de scienco kaj la celo de arto, la plej alta eblo kiun la homaro povas iam esperi vidi".
Senador Amaral
Senador Amaral (prononco: senador amaraŭ) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1890, la municipo taksas 5.225 loĝantojn en 2010 kaj estas la plej alta urbo de Minas-Ĝerajso.
Fellype Gabriel
Fellype Gabriel (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers en Japanio kaj Flamengo, Cruzeiro EC kaj Botafogo en Brazilo.
Dezső Alföldy
ALFÖLDY Dezső [pr. alfoeldi] estis hungara jurverkisto naskiĝinta en Temeŝvaro la 2-a de aŭgusto 1875 kaj mortinta Balatonalmádi la 19-an de majo 1961.
Kariero
Kiel jurverkisto li okupiĝis pri defendo de intelektaj proprecoj kaj pri organizo de la tribunaloj. Ekde 1939 li estis ano de supera ĉambro de parlamneto.
Károly Lányi
Károly LÁNYI [kAroj lAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lányi Károly estis hungara-slovaka romkatolika pastro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1847).
Virgulino de la Karitato
La Virgulino de la Karitato de El Cobre (en la hispana Virgen de la Caridad del Cobre) estas konsiderata kiel la Sankta Patronino kaj Reĝino de la kuba nacio.
Károly Lányi
Károly Lányi naskiĝis la  1812 en Supra Hungarujo en Bakabánya (nuntempa Pukanec en Slovakio). Li mortis la 1856 en Egbell (nuntempa Gbely en Slovakio).
Virgulino de la Karitato
Laŭ la historiaj raportoj, la bildo aperis en 1612 aŭ komence de 1613, en la Golfeto de Nipe, la plej granda de Kubo, situanta en la norda marbordo de la orienta regiono de la insulo. Ĝi estis vidata de tri sklavoj: 10jara nigrulo (Juan Moreno) kaj du fratoj (aborigenoj): (Juan kaj Rodrigo de Hoyos), kiuj laboris kiel sklavoj en la kuprominejoj de la regiono. La triopo restis en la kuba tradicio kiel "la tri Johanoj".
En rakonto kiu konserviĝas en la Ĝenerala Arkivo de Indioj (Sevilo), rakontata sub eklezia ĵurado 75 jarojn post la okazintaĵo, la sklavo Juan Moreno rakontis kiel aperis la bildo. La junuloj (sklavoj) iris je la serĉado de salo, kaj ekvidis la bildon de la Virgulino kun la Infano Jesuo en ŝiaj brakoj — la sama kiu hodiaŭ estas kultata de la kubanoj — kiu alproksimiĝis al ili flosante sur ligno kie legeblis la frazon "Yo soy la Virgen de la Caridad" (Mi estas la Virgulino de la Karitato). La unua sanktejo estis improvize konstruita, el lignaĵo kaj arbfolioj. Post multaj misteraj okazintaĵoj ĉirkaŭ la virgulino, la bildo estis portita al tiu kiu estos ĝia definitiva[sanktejo, proksime de la sanktejo estas la kuprominejoj (Cobre en la hispana, de tie ĝia longa nomo del Cobre).
Károly Lányi
Biografio
Károly Lányi frekventis lernejojn ĉefe en Esztergom kaj Pest (urbo). En 1836 li jam ankaŭ edukis en Esztergom. En la sekva jaro li pastriĝis. En 1842 li ricevis diplomon en urbo Pest, poste li ekinstruis. En 1844 li ricevis postenon en biblioteko de Esztergom, en la sekva jaro li studvojaĝis en Okcidenta Eŭropo helpe de eklezia apogo. En 1853 li iĝis pastro en Egbell.
16076 Barryhaase
16076 Barryhaase estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Barry Haase,mentoron en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Li instruas ĉe la C. Leon King High School en Tampa (Florido, Usono).
34332 Alicefeng
34332 Alicefeng estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Leó Festetics
Grafo Leó Festetics [feŝtetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Festetics Leó estis hungara komponisto, teatrestro. Lia nobela antaŭnomo estis tolnai.
Santo Stefano Quisquina
Santo Stefano Quisquina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alessandria della Rocca, Bivona, Cammarata, Casteltermini, Castronovo di Sicilia (PA) kaj San Biagio Platani.
Leó Festetics
Leó Festetics naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
István Székely (eklezia verkisto)
SZÉKELY István [se:kej] estis hungara pastro, kanoniko, eklezia verkisto, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1921). Li naskiĝis la 26-an de februaro 1861 en Nagyvárad kaj mortis la 25-an de februaro 1927 en Koloĵvaro.
Leó Festetics
Biografio
Leó Festetics frekventis eklezian lernejon en Vieno, poste li lernis en Georgikon. Inter 1825 kaj 1840 li iomete vizitis la parlamentan laboron en Pozsony, sed en la praktiko li interesiĝis pri la muziko. En 1836 li donacis parcelon kun domo al la fondota infanĝardeno en Tolna (urbo). Ekde 1843 li vivis en Veszprém (urbo). Dum la Hungara revolucio de 1848 li plene retiriĝis.
62666 Rainawessen
62666 Rainawessen estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Gary Hug elde la Observatorio Farpoint proksime de Eskridge (Kansaso, Usono).
István Székely (eklezia verkisto)
Biografio
Li studis teologion en Nagyvárad kaj Vieno, kie li doktoriĝis en 1886. En 1884 li pastriĝis, en 1886 li iĝis instruisto de la episkopa liceo de Nagyvárad, ekde 1895 prelato-kanoniko, ekde 1898 ordinara universitata profesoro en Budapeŝto, en 1908 – 09 rektoro; li estis la prezidanto sekundara de Szent István Akadémia.
Leó Festetics
Biografio
Inter 1852–1854 li estis teatrestro de Nacia Teatro. Li preferis prezentadojn de operoj kontraŭ dramoj, tial li devis abdiki. En 1864 li partoprenis en fondo de la Teatra Lernejo. Inter 1865-1880 li estis ties lernejestro, poste li pensiuliĝis.
Li havis edzinon, kiu naskis 4 gefilojn, post la vidviĝo li denove edziĝis.
62666 Rainawessen
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Raina Wessen (naskiĝis en 1994), kiu estis trezoristino de la Key Club kaj de la Asociata Studenta Korpo ĉe la Fundamenta Mezlernejo Marshall. Ŝi tenis situaciojn en sia komunumo por la Jeta Propulsa Laboratorio de la NASA, la Memoriala Malsanulejo Huntington kaj la Humana Societo de Pasadena.
Vidu ankaŭ
56678 Alicewessen
8358 Rickblakley
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rick Blakley. Konstruinte sian propran teleskopon je aĝo de 8 jaroj, li iĝis memlerninta maŝinkonstrua kaj optika inĝeniero. Li desegnis instrumentaron por pluraj grandaj teleskopoj, inklude ĉiujn detalojn de la bela nova stereomikroskopo nun uzata por la "Duobla Kometografo Shoemaker-Levy"
Bagnols-les-Bains
Bagnols-les-Bains estas malaperinta franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Kupertino
Kupertino (Cupertino) estas urbo en Usono, en la subŝtato Kalifornio, en la kantono Santa Clara. Ĝi estas konata, ĉar ĝi estas la loko, kie estas la sidejo de Apple. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo estas parto de la fama Silicia Valo.
Bagnols-les-Bains
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bagnolais.
Ĝi nun formas parton de Mont Lozère et Goulet.
Lunfardo
La lunfardo estas ĵargono originita kaj disvolvigita en la urbo Bonaero, ĉefurbo de Argentino, kaj en ties kunurbaĵo; ankaŭ aliaj proksimaj urboj kiej Rosario (en la provinco Santa Fe) kaj Montevideo (Urugvajo) kontribuis ekde la komenco al ties disvolviĝo. Tiuj tri urboj vivis socikulturan situacion tre similan grandparte al la havena agado kaj al la enorma enmigrado de diversaj partoj de Eŭropo, ĉefe itala kaj hispana, okazinta fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a en la zono de la Rivero Plata kaj ĉirkaŭaĵoj kie finfine oni koncentros la ekonomian riĉon de ambaŭ landoj. Post indiki la malfacilon precizigi la koncepton de lunfardo, Mario Teruggi diras ke estas "populara argentina parolmaniero komponita de vortoj kaj esprimoj kiuj ne estas registrataj en la normalaj hispanlingvaj vortaroj" kaj poste klarigas ke "la lunfardismoj estas propraj de la subnormiga popola parolmaniero kaj ke absolute ne la kultismoj kaj aliaj altnivelaj terminoj povas esti inkluditaj en tiu kategorio".
Tating
Tating estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, en la duoninsulo kaj historia pejzaĝo Eiderstedt borde de la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eiderstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Steinwiesen
Steinwiesen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kronach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zamboanga
Zamboanga (pli longe kaj pli precize Zamboangaurbo) estas metropolo, grava havenurbo kaj universitata urbo en Filipinoj, en insulo Mindanao. La loknomo signifas: ĝardeno. Ĝi estas la sesa plej granda urbo de la lando kaj ĉefepiskopejo de 1958.
Geografio
Zamboanga situas sur sudokcidenta parto de la insulo sur duoninsulo (same nomata Zamboanga), kie estas apartenaĵo de 11 insuletoj. Manilo troviĝas 850 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. Hispanoj fondis garnizonon en 1635 kaj por defendi la lokon ili konstruis fortikaĵon kontraŭ piratoj. En 1899 la urbo estis ĉefurbo de la loka provizora respubliko, poste Filipinoj estis apartenaĵo de Usono. Ekde 1936 Zamboanga estas urbo. Dum la 2-a mondmilito la japanoj havis la tutan insularon.
(11544) 1992 UD3
(11544) 1992 UD3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi).
Zamboanga
Trafiko
Zamboanga havas gravajn internaciajn flughavenon kaj havenon. En la urbo aŭtobusoj kaj pli malgrandaj veturiloj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
En Zamboanga konstante la temperaturo varias inter 25-31'. Jare pluvas po 1191 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-novembro.
Slango
Slango estas aro da vortoj kaj parolmanieroj, apartenantaj al profesia nocio aŭ alimedia ĵargono (ekz. prunteprenitaj el aliaj lingvoj), kiuj uzate ekster sia medio, akiras specialan stilan efekton, ofte apartigan. Ĉefe, slango signifas la lingvuzon de friponoj, ŝtelistoj ktp., por ke ili ne estu komprenataj de aliaj personoj, ĉefe polico kaj eblaj viktimoj. Rapide, slango popularigas inter populaĉo, de ĝi iras al homoj kiuj loĝas en malriĉaj partoj de la urboj, kaj fine al tuta socio. Tiel, multaj vortoj de slango estas sankciataj de la populara uzado kaj, post iom da tempo, eniras en la ĝeneralan, eĉ literaturan lingvouzon. Ofte ekestas slango en certaj sociaj grupoj, kiuj uzas slangaĵojn por distingi sin disde la cetera socio, eĉ se ili ne estas krimuloj. Tipaj kreantoj de slango estas junuloj, kiuj uzas lingvon kiel manieron oponi kontraŭ la pliaĝa generacio, kaj anoj de "alternativaj" urbaj societoj ktp.
Okazas tiel riĉigo kaj renoviĝo de la vortprovizo, danke al la procedo de vort-formado, fare de la populara uzado. La slango estas universala fenomeno kaj, ĝenerale, la procedoj aplikataj estas similaj en la diversaj landoj. Okazas ekzemple forigo de silaboj, kiam oni diras: Zamĉjo anstataŭ Zamenhof, Espo anstataŭ Esperanto. Estas komuna ankaŭ la uzo de metaforoj, kiuj rapide iĝas malklaraj: krokodilo (ne-lerta esperantisto, iu kiu uzas nacian lingvon en Esperanta medio, ne-esperantisto), bakfiŝo tro juna knabino, ktp.
Esperanta slango
Ĉar Esperanto estas parolata nur en etaj komunumoj, nia lingvo enhavas malmulte da slango kompare kun aliaj lingvoj. Tamen certaj slangaĵoj evoluis en junularaj renkontiĝoj, kiel 'stas por estas, malino por viro, vosto por peniso, malmanĝi por feki, kaj mojosa por la angla cool ktp.
Speciala slango (Gavaro) estis kreita de Manuel Halvelik.
Laŭjura ŝtato
La jura ŝtateco estas jura, politika kaj filosofia koncepto, kiu implicas la superecon de juro super la politika potenco kadre de ŝtato, kaj la obeemo de ĉiuj, kaj regantoj kaj regatoj, al la leĝaro.
En internaciaj organizaĵoj kaj pintokunvenoj oni ofte postulas, ke kaj partoprenantaj kaj nepartoprenantaj ŝtatoj estu laŭjuraj ŝtatoj, tio estas, ke ili evitu diktatorecajn sintenojn ekster kaj super jura sistemo. Tamen tiu koncepto ne estas sinonimo de demokratio, male al tre disvastigita miskompreno.
Universitato de Tirano
La Universitato de Tirano (Universiteti i Tiranës), estis la unua universitato de Albanio. Ĝi estis fondita en oktobro 1957 per la nomo Ŝtata Universitato de Tirano (Universiteti Shtetëror i Tiranës), kaj konsistas el la kunigo de kvin grandaj institutoj. Inter 1985 kaj 1991, omaĝe al Enver Hoĝa, ĝi portis lian nomon. Komence ĝi havis 10 fakultatojn, sed en 1991 ĝi estis dividita en la Politeknika Universitato de Tirano kaj la ĉefa Universitato de Tirano.
Pli ol 14.000 studentoj ĉeestas ĝin kaj ĝi havas pli ol 600 profesoroj.
Forges (Charente-Maritime)
Forges [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,197 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Forges situas en la nordo de Charente-Maritime, egaldistance de La Rochelle kaj Rochefort.
Mauriac (apartigilo)
Mauriac povas esti:
Bonnie Tyler
Bonnie TYLER, naskonome Gaynor HOPKINS (naskiĝis en Kimrio ) estas kimra kantistino. Ŝi kantis plurajn gravajn ŝlagrojn. Tri kantoj, "Lost in France", "It's a Heartache" kaj "Total Eclipse of the Heart", fariĝis gravaj ŝlagroj en la malfruaj 1970-aj kaj fruaj 1980-aj jaroj.
Ŝi reprezentis Unuiĝintan Reĝlandon en la granda finalo de Eŭrovido-Kantokonkurso 2013 en Malmö, Svedio per sia lasta unuopaĵo "Believe in Me".
Albumoj
Listo de albumoj de Bonnie Tyle :
Estas ankaŭ kompilaĵoj de kantoj el la supraj albumoj.
Sándor Sólyom-Nagy
Sándor SÓLYOM-NAGY [ŝAndor sOjom-nadj], laŭ hungara sistemo Sólyom-Nagy Sándor, estis hungara operokantisto (baritono), altlerneja instruisto. Ekde 1972 li uzis ankaŭ la nomon Sólyom por distingi de aliaj samnomuloj.
Sándor Sólyom-Nagy naskiĝis, kiel Nagy Sándor la 1941 en Siklós, li mortis la  2020 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Sólyom-Nagy studis en Muzika Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto, poste en 1966 li komencis sian karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. pli frue jam en 1965 (kaj poste en 1970) li atingis unuan lokon en kantokonkursoj. Li ankaŭ instruis en la universitato ekde 1986. Li ofte kantas en festivalo de Bayreuth. Li ricevis premion Kossuth en 1998, precipe pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
20887 Ngwaikin
20887 Ngwaikin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Mauriac
Mauriac [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Cantal, en la regiono Aŭvernjo. Ĝi havis 3,819 loĝantojn en la jaro 2011. Ĝia nomo arverna estas Moriac.
En ĉi tiu urbo estis baptita ĉe Nia Sinjorino de Mirakloj Géraud Salièges poste Kardinalo Ĉefepiskopo de Tuluzo, "Justulo inter la popoloj".
Geografio
Mauriac situas norde de Aurillac.