cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grafika labormedio
Grafika labormedio estas en komputiko, tio kio estas afiŝita per rastrumeroj ĉe komputila ekrano kaj sur kiun oni povas agi per diversaj aliraj flankaparatoj kiel klavaro, muso, voĉa diktado, ktp... Bildoj, animacioj (laŭ 2 aŭ 3 dimensioj), kaj eĉ videoj povas esti spektigataj ĉe la ekrano.
Tia hom-maŝina interfaco kontraŭas la nocion pri komandlinio, laŭ kiu la plejparto de la interagoj inter la uzanto kaj la komputilo okazas pere de klavaro, sen fajna videbligo, en terminalo aŭ en terminala fenestro laŭ teksta modo, kiel ekzemple kaze de la uzado de DOS. En la angla, GUI estas la mallongigo de Graphical User Interface, tio estas "grafika interfaco por uzantoj". Ĝi estas iel la malo de CLI (Command Line Interface), tio estas "komandlinia interfaco".
(6903) 1989 XM
(6903) 1989 XM estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Cimatio
Cimatio (de la greka vorto κῦμα, kima „ondo“) laŭ PIV estas
Laŭ la origina senco do temas pri longa dekora bendo kun frisosimila ornamo, plej ofte ĉe fasado aŭ ĉe kolono. Cimatio povas esti reliefo aŭ nur pentrita. La cimatiaj ornamoj plejparte estas stiligitaj plantaj elementoj.
Laŭ Francisko Azorín Cimatio estas Modluro kies profilo estas simila al S, uzata ofte ĉe la supro de kornicoj. Kaj li indikas etimologion el greka kimazion kaj tio el kima (ondo) kaj de tie la latina cymatium. Li aldonas teknikajn terminojn por cimatitipoj, nome dorika cimatio, jonika cimatio kaj lesbia cimatio.
(19834) 2000 SO238
(19834) 2000 SO238 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
32260 Schult
32260 Schult estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
3965 Konopleva
3965 Konopleva estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras rusan astronominon Valentina Petrovna Konopljova (cirile : Валентина Петровна Коноплёва).
Jean-Christophe Rufin
Jean-Christophe RUFIN, naskiĝis la 28-an de junio 1952 en Bourges (Cher), estas franca kuracisto, verkisto kaj diplomato.
Li estis elektita en 2008 al la Franca Akademio, de kiu li fariĝis la plej juna membro. Eksa prezidanto de  Ago Kontraŭ la Malsato, li estis Franca Ambasadoro en Senegalo kaj Gambio.
28183 Naidu
28183 Naidu estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sámuel Enyedi (kuracisto)
Sámuel ENYEDI [enjedi] (benedeki) hungara kuracisto, instruisto, reformita pastro, poeto. Li naskiĝis en ? kaj mortis en Alvinc en 1671.
Kariero
Enyedi Sámuel (benedeki) studis en Utrecht (1649–1650), en Franeker, kie li fariĝis doktoro pri medicino en 1653. Li estis lernejestro en Nagyvárad, sed post du jaroj li estiĝis kuracisto. En 1664 oni invitis lin instruisto en urbon Nagyenyed. De 1669 li estis predikisto en Alvinc.
Preria parulio
La Preria parulio, Dendroica discolor, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Tiuj birdoj havas tre flavajn subajn partojn (ĉefe gorĝareo) kun malhela al nigreca strieco en flankoj, kaj olivecajn suprajn partojn kun ruĝecaj strieco kaj nuanco en dorso; ili havas flavan superokulan strion, malhelan traokulan strion kaj flavan makulon subokulan borditan sube de nigreca ĉirkaŭmakula strio kiu komencas la flankan striecon. Tiu birdo havas nigrajn krurojn, longan voston, helan flugilstrion kaj fajnan pintakran bekon. La koloro estas malpli markata ĉe inoj kaj nematuruloj.
Ties reproduktaj biotopoj estas arbustecaj areoj kaj arbarbordoj en orienta Nordameriko. La nestoj de la Preriaj parulioj estas mafermaj kaj tasformaj, kutime situaj en malalta loko de arbo aŭ arbusto.
Tiuj nearktisaj birdoj estas loĝantaj birdoj en sudaj partoj de sia teritorio. Aliaj pli nordaj birdoj migras al nordorienta Meksiko kaj insuloj de Karibio.
Preriaj parulioj manĝas aktive sur arbobranĉoj, kaj foje ĉirkaŭflugetas por kapti insektojn, kiuj estas la ĉefa manĝoresurso de tiuj birdoj.
Preriaj parulioj havas du kategoriojn de kanto, menciataj kiel tipo A kaj tipo B. La kantoj de tipo A estas tipe serio de ascendaj zumantaj notoj. La kantoj de tipo B estas ascenda serio de fajfaj notoj kiuj ofte enhavas kelkajn zumantajn notojn. Kompare kun la kantoj A, la kantoj B estas pli malaltatonaj kaj havas pli malmultajm kaj pli longajn notojn. Ankaŭ la totala kantolongo estas pli longa ĉe la kantoj B. La uzado de tiuj du kantokategorioj asociiĝas al iaj kuntekstoj. La kantojn A oni kantas la tutan tagon kiam maskloj alvenas unuaj al la reproduktaj teritorioj. Kiam maskloj jam pariĝis ekkantas kantojn B mateniĝe kaj intermezas kantojn A en siaj kantoj dum la resto de la tago. Dum tiu lasta periodo la kantoj A estas tipe uzataj ĉe ioj, ĉeneste, kaj en la centro de ties teritorioj. Kontraste la kantoj B estas uzataj dum interagado aŭ luktado kontraŭ aliaj maskloj kaj ĉe bordoj de la teritorioj.
Parto de la alvoka repertorio estas alvoko cip. Dum mateniĝo la kantoj B estas interrompitaj per rapidaj kaj laŭtaj alvokoj "ĉek".
Tiuj birdoj skuas siajn vostojn ofte kiel la parencaj Kirtlanda parulio kaj Palmoparulio. La nombroj de tiuj birdoj malpliiĝas pro habitatoperdo; ankaŭ tiu specio suferas pro nestoparazitado fare de la Brunkapa molotro.
Jalón
Jalón [ĥaLON] estas rivero de la nordoriento de Hispanio, kaj la ĉefa alfluanto de la grandrivero Ebro en ĝia dekstra bordo. Ĝi havas longon de 224 km kaj drenas ampleksan basenon de 9338 km². Ĝia akvokvanto en Calatayud estas de 6,42 m³/s, sed ĝi estas tre neregula kiel rivero de pluva mediteranea tipo. En aliaj proksimaj lokoj kiel ĉe Calatorao ĝia akvokvanto tamen estas de 20,4 m³/s kaj kiam enfluas ĝi havas proksimume la saman akvokvanton.
Ĝi ekfluas en la provinco Sorio, sed tuj eniras en Aragonon en la areo nomita Gorĝoj de Jalón. En la meza fluejo ĝi ricevas alfuantojn Nágima, Henar, Monegrillo, Piedra kun Mesa kaj Manubles ĝis Ateca kie malfermiĝas valo. Ĉe Calatayud ĝi ricevas akvon el Jiloca, Perejiles kaj Ribota. Jam en la Valo de Ebro, ĝi ricevas akvon de Aranda, Mediano (malmulta kaj poluita), Grío kaj Alpartir, kaj direktas sin al Torres de Berrellén, kie enfluas en Ebron.
Kampa centaŭreo
La herbeja centaŭreo (Centaurea jacea; sinonimo: Centaurea pratensis ) estas planto el la familio de la asteracoj (Compositae aŭ Asteraceae).
Ĝi estas staŭda planto kaj fariĝas 30–70 cm alta. La supraj folioj estas nedividitaj kaj alterne situas sur la tigo. La malsupraj folioj plej ofte estas kurbaj.
La specio kreskas sur sufiĉe humida, modere nutrariĉa grundo. La planto ofte troviĝas ĉe vojrandoj kaj aliaj pli aŭ malpli herboriĉaj lokoj. Ĝi preferas lomecan grundon. La regiono de disvastiĝo estas Eŭrazio, kun emfazo je la moderaj kaj sudaj areoj.
Păulești (Satu Mare)
Păulești [pəŭleŝtj] (hungare: Szatmárpálfalva) estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Amați, Ambud, Hrip, Petin, Rușeni.
En la vilaĝo Păulești loĝas malpli ol 20 % de la komunumanoj. Amați kaj Ambud havas pli da loĝantoj, sed Păulești, proksima al la urbo Satu Mare, estas pli bone atingebla. En ĝi kuniĝas la distriktaj vojoj DJ193 kaj DJ194.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 327 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 780 (rumanoj, 41 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1379. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Olmeda de Cobeta
Olmeda de Cobeta [olMEda dekoBEta] (Ulmejo de C.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas olmedano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 71 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,79 loĝ/km².
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 71, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Olmeda de Cobeta, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Olmeda de Cobeta kie oni falis al la nunaj 71.
Ekonomio
Agrikulturo (kikeroj, tomatoj, kukurboj, fazeoloj kaj tritiko), forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo: estas abunda flaŭro de juglandarboj, ulmoj, pinoj kaj juniperoj. Ĉefaj vidindaĵoj estas Monaĥejo de Sankta Maria de Buenafuente de Sistal kaj la preĝejo de Sankta Maria Magdala kun ŝtontajlistaj markoj.
Kružná
Bazaj informoj
Kružná (kruĵnA], hungare Berzétekörös (berzEtekOroŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava. La hungaroj uzas ankaŭ nomojn Berzétekőrös aŭ Kőrös.
Situo
Kružná situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo el Brzotín (Rožňava). Rožňava troviĝas 5 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1327 en formo "Keurus". En 1828 oni nombris 35 domojn kaj 434 homojn. En 1910 loĝis en Berzétekörös 425 da homoj, (escepte 6 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Berzétekörös rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1976-1990 la municipo estis en Rožňava. En 2001 loĝis en Kružná 534 da homoj, (433 hungaroj, 95 slovakoj, po 2 ĉeĥoj kaj ukrainoj).
1430
En la jaro 1430 post Kristo okazis, interalie:
Tarnac
Tarnac estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 331 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Tarnac etendiĝas sur 67,46 km², kaj havis 331 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 5 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Tarnac situas je alteco de 878 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Tarnac antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Leduc, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Tarnac apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Estepa de San Juan
Estepa de San Juan [esTEpa desanĤŬAN] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, kaj en la subkomarko Almarza. La loknomo Estepa de San Juan estas etimologie komprenebla kiel Stepo de Sankta Johano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 9 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 110 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 26 km de Sorio, provinca ĉefurbo. En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Oncala-Valtajeros okupanta 729 hektarojn, nome 70% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Stefano.
Steinhof
Steinhof en la germana lingvo signifas ŝtona korto. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Houston Person
Houston Person (* 10-an de novembro en Florence 1934, Suda Karolino) estas usona tenorsaksofonisto de moderna ĵazo.
Vivo kaj verkado
Houston Person alkreskis en Florence kaj studis ĉe la tiea Ŝtata Altlernejo, poste ĉe la konservatorio en Hartford, Konektikuto. Dum sia militservo en Germanujo li ludis en la bando de la usona aerarmeo i.a. kun Don Ellis, Eddie Harris, Cedar Walton kaj Leo Wright. Kvankam Person ankaŭ faris multajn sonregistraĵojn laŭ la ĝenroj malmolbopo kaj svingo, li ĉefe fariĝis konata pro siaj surdiskigoj laŭ la stilo de soŭlĵazo, je lia albumo "Blue Odyssey" el la jaro 1968 lin akompanis Cedar Walton, Pepper Adams kaj Curtis Fuller. Meze de la 1960-aj jaroj li ludis en la bando de Johnny "Hammond" Smith kaj en la akompanbando de kantistino Etta Jones; la kunlaboro kun ŝi estis daŭronta ĝis en la 19990-aj jaroj. Person verkis dumpase de sia kariero pli ol 75 albumojn je propra nomo por Prestige, Mercury, Savoy, Muse kaj poste por High Note Records. En 1999 li verkis duope kun Ron Carter la albumon "Something in Common" por diskeldonejo Soul Note. Krome li laboris kiel sondisko-produktisto kaj kunlaboris je surdiskigoj same kiel je koncertvojaĝoj de Lorez Alexandria, Ran Blake, Charles Brown, Charles Earland, Lena Horne, Joey DeFrancesco, Richard Holmes, Junior Mance, Lou Rawls, Horace Silver, Dakota Staton kaj Billy Butler.
Lia saksofonludo laŭ Richard Cook kaj Brian Morton memoras al Coleman Hawkins, stile al Gene Ammons.
Metzingen
Metzingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Poggiridenti
(jen itale, en laa loka lombarda dialekto Pendulasch) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Montagna in Valtellina, Piateda kaj Tresivio.
891 Gunhild
891 Gunhild estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Gunhild ", tiu de unu rolulino en la opero de Richard Wagner Götterdämmerung ("Krepusko de la dioj").
General Electric Company
La General Electric Company, aŭ GEC, estis grava industria entreprenaro kun sidejo en Britio partoprenanta en armindustrio, elektroniko, komunikado kaj inĝenierado. La kompanio estas membro de la grupo FTSE 100.
En decembro 1999, la armilbranĉo de GEC, nome Marconi Electronic Systems, estis kunigita kun British Aerospace por formi BAE Systems. La cetero de GEC plue resits kiel Marconi plc. Financaj problemoj kiuj sekvis la eksplodon de la interretan bobelo en 2001 kondukis al la restrukturigo en 2003 de Marconi plc en Marconi Corporation plc.
En 2005, Ericsson akiris la kernon de Marconi Corporation plc, kun ties ĉefa filio, Marconi Communications. La resto de la negoco estis renomita Telent.
Elizabeto de Valois
Isabel (esperante Izabela), Elizabeto de Valois (Elizabeth de Valois), Elizabeto de Francio aŭ Elizabeto de la Paco naskiĝis en Fontainebleau, Francio, 13an de aprilo 1546 - mortis en Aranjuez, Hispanio, 3an de oktobro 1568. Ŝi estis la tria edzino de la reĝo Filipo la 2-a de Hispanio — rezulto de la Traktato de Cateau-Cambresis, kiu establis pacon inter Hispanio kaj Francio — kaj pro tio reĝedzino de Hispanio.
Izabela de Valois estis filino de la reĝo Henriko la 2-a de Francio kaj Katerino de Mediĉo.
La eldistanca geedziĝo okazis la 22an de junio 1559 en Parizo. La hispanareĝo estis reprezentita de Fernando Álvarez de Toledo kaj Pimentel, Granda Duko de Alba. Izabela venis sur hispanan teritorion la unuan fojon la 6an de januaro 1560 nome alveninte al Roncesvalles.
Ŝi naskis la 12an de aŭgusto 1566 la unuan filinon de Filipo kaj Elizabeto, kiu ricevis la nomon de Isabel Clara Eugenia. La 10an de oktobro 1567 ŝi naskis la duan filinon Catalina Micaela. Poste venis malsanoj, frustrita gravedo kaj morto. Ŝi estis entombigita, sed ne kun la edzo kaj aliaj reĝinoj, sed aparte, ĉar ŝi ne naskis reĝon de Hispanio.
Waldemar Henrique
Biografio
La unua furora kanto de Waldemar Henrique estis Minha Terra (mia tero), komponita en 1923. En 1929 li studis ĉe la konservatorio Carlos Gomes. Lia familio kontraŭis ĝin, kaj lia patro insistis, ke li deviu de sia alvokiĝo dungante lin en banko.
Li translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro en 1933, kie li studis pianon, komponadon, instrumentadon kaj dirigentadon. Liaj verkoj ĉefe baziĝas sur amazonia, indiĝena, norda kaj brazila folkloroj. Waldemar forpasis la 29-an de marto 1995 je la aĝo de 90 jaroj kiel kancera viktimo.
Referencoj
<references group="" responsive="1">
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo, laŭ la sinoptikaj evangelioj, okazis en la tago en kiu Jesuo estis krucumita: tiam obskuriĝo englutus la tutan teron laŭlonge de iuj horoj, fenomeno kiu pli malfrue estis nomata eklipso de la krucumo. Spite de iuj mezepokaj verkistoj vidantaj en tiu “eklipso” miraklan signon, aliaj komentistoj ĝin asociigis al bibliaj profetaĵoj pri eklipsoj aŭ periodoj de obskuriĝo. Profitante de tiu profetata periodo de obskuriĝo kiel markilo, kaj ĝin interpretante kiel sunan aŭ lunan eklipsojn, krisanaj studuloj proponis iujn datojn de la krucumo de Jesuo.
Bibliaj rakontoj
Laŭ la sinoptikaj evangelioj, momento de obskuriĝo akompanis la krucumon de Jesuo en la unua tago de la Pesaĥo. Johano en sia Evangelio ne mencias tiun apartaĵon.
Plaŭto
Tito MAKIO PLAŬTO, Latine Titus Maccius Plautus, romia komediverkisto naskiĝis en 285 a.K. (?) kaj mortis en 184 a.K..
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo
Bibliaj rakontoj
'''” 45 Kaj de post la sesa horo fariĝis mallumo sur la tuta lando ĝis la naŭa horo. [...]51 Kaj jen la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis en du pecojn de supre ĝis malsupre; kaj la tero tremis; kaj la rokoj diskrevis; 52 kaj la tomboj malfermiĝis, kaj multaj korpoj de dormantaj sanktuloj leviĝis, 53 kaj elirinte el la tomboj post lia releviĝo, ili eniris en la sanktan urbon kaj aperis al multaj. 54 Kaj la centestro, kaj tiuj, kiuj estis kun li gardantaj Jesuon, kiam ili vidis la tertremon kaj la okazantaĵojn, tre timis, dirante: Vere ĉi tiu estis Filo de Dio.” ''' (Mateo, 27, 45; 5154).
Plaŭto
Li naskiĝis en Umbrio kaj iris al Romo ankoraŭ adoleskanto. Tie eniris teatran karieron, unue kiel teatra helpisto, poste kiel aktoro, poste kiel verkisto. Li fariĝis fama komediverkisto en Romo, adaptante la komedion el la greka modelo al romaj karakteroj. Li enkondukis italajn muzikon, kanton kaj dancon en la teatron kaj verkis pri romiaj homoj kaj moroj, kvankam uzante grekajn nomojn por roluloj kaj urboj. Lia lingvaĵo estis proksima al popola latina kaj li metis en sceno popularajn rolulojn, kiel soldatojn, publikulinojn, sklavojn kaj banditojn.
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo
Bibliaj rakontoj
“33 Kaj kiam venis la sesa horo, fariĝis mallumo sur la tuta lando ĝis la naŭa horo.”  (Marko 15, 43).
Plaŭto
Cirkuladis sub lia nomo ĉ 130 teatraĵoj, sed laŭ Varono (Varro) nur 21 estis aŭtentaj. La kronologio de la konservitaj verkoj ne estas konata.
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo
Bibliaj rakontoj
“44 Kaj jam estis ĉirkaŭ la sesa horo, kaj fariĝis mallumo sur la tuta lando ĝis la naŭa, ĉar la sunlumo mankis; 45 kaj la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis en la mezo.”  (23, 44).
Plaŭto
Influo
La influo de Plaŭto en Mezepoko, kiam oni legis kaj ludis lin regule en la lernejoj, estis tre granda. Tipoj kiel ekzemple la singlora militisto (el miles gloriosus) restis en la t.n. Commedia dell'arte kaj depost la 15a jc sennombraj aŭtoroj inspiriĝis de lia komika forto: Aulularia ekzemple estis la prabildo de Warenar (1617) de l' Nederlanda P.C. Hooft kaj de L’Avare (1668)] de la Franca Molière, kaj Amphitruo por la Amphytrion (1668) de l' sama Molière, kaj Menaechmi por Comedy of errors (1592?) de Shakespeare. En 1966 la Brita reĝisoro Richard Lester faris la komikan filmon A Funny Thing happened on the Way to the Forum interalie surbaze de Mostellaria, Miles Gloriosus kaj Pseudolus.
Obskuriĝo dum la krucumo de Jesuo
Bibliaj rakontoj
'''”8 Ĉu pro tio ne ektremos la tero, ne ekploros ĉiuj ĝiaj loĝantoj? Ĝi tuta ekskuiĝos kiel lago, ĝi leviĝos kaj malleviĝos kiel la Rivero de Egiptujo. 9 En tiu tago, diras la Sinjoro, la Eternulo, Mi subirigos la sunon en tagmezo, kaj Mi mallumigos la teron meze de luma tago.” ''' (Amos, 8, 8-9)
Unuaj nekanonaj kristanaj tekstoj
La tri sekcioj de la libro Evangelio laŭ Nikodemo, nome la “Evangelio laŭ Nikodemo” vera kaj propra, Agoj de Pilato kaj la “Descendo al la infero” kune kun la Paradosis de Pilato (enkarcerigo de Pilao), referencas al diversaj fizikaj fenomenoj akompanantaj la krucumo kaj al la sinsekvaj agoj de la politikaj aŭtoritatoj. Laŭ la naŭa ĉapitro de la Agoj de Pilato, la tagmeza obskuriĝo alfalis kaj daŭris tri horojn, kaj estis kaŭzita de la obskuriĝo de la suno. Kaj estas ankaŭ dirate ke Pilato kaj ties edzino estis mirplenaj pro la rakonto pri la fenomeno kaj ke li estis trankvilginta la juĝistojn subtenante ke la fenomeno estis regula suna eklipso. La “Paradosis” rakontas pri la pridemandado al kiu estis submetita Pilato flanke de la imperiestro Tiberio kaj la pri la puno kiun la imperiestro aljuĝis al Pilato kaj al la juĝistoj pro la provoko de la eklipso kaj la tertremo kiuj estis renversintaj la tutan mondon.
Ankaŭ alia greklingva apokrifaĵo mallonge aludas al la eklipso okaze de la krucumo de Jesuo. La Evangelio laŭ Bartolomeo, fakte rakontas ke okaze de la morto de Jesuo sekvis momento de kompleta obskuriĝo.
Iuj leteroj verkitaj pseŭdonome de Dionizio la Areopagano, la aŭtoro subtenas ke mem ĉeestis sunan eklipson en Heliopolo la saman tagon de la krucumo de Jesuo. Dionizio, kiu studis astronomion en tiu urbo, subtenis ke "aŭ la Kreinto de la tuta tero estas mortanta, aŭ tiu ĉi mondo kiun mi vidas estas finiĝanta".
Afriko citas ankaŭ kronikiston de la 2-a jarcento Flegonton el Tralles: "Flegonto rakontas ke sub la imperio de Tiberio okazis kompleta suna eklipso dum plenluno ekde la "sesa al la naŭa horoj". Eŭsebio de Cezareo, en sia Chronicon, atestas ke Flegonto asertis ke la kvara jaro de la ducentdua Olimpiado (32-33 p.K.) "okazis suna eklipso, granda, kaj pli observebla ol kiom okazis en la pasinto: la tago ĉe la sesa horo ŝanĝiĝis al nokto tiel obskura ke oni vidis en la ĉielo la stelojn'', kaj tertremo en Bitinio renversis diversajn establaĵojn de la urbo Niceo.
Tertuliano en “Apologetucum” atestas eklipson kiu okazis ĉirkaŭ tagmeze dum la krucumo de Jesuo: ''“En la sama momento de la tago, dum la suno staris meze de sia turniĝo [...] ĝi estis malaperigita. Tion estimis eklipso kiuj ne sciis ke ankaŭ tio, rilate Kriston, estis antaŭanoncita. Kun ĉio tio tiun monde registritan eventon vi trovos en viaj arkivoj.”"
Ĉu historieco aŭ mitologio?
Hodiaŭ malfacilas trovi ekzegeziston kiu subtenu ke la rakonto en Evangelioj ne estas mita kaj sena je historieco, uzita por substreki la ekstraordinarecon de la morto de jesuo. Jam oni rimarkis ke ke Seneko la pli juna kaj Plinio la Maljuna neniam aludas tiun eventon. Kaj estas tro kontraŭsperte ke eklipso daŭru tiom longe. .]]
Notoj
<References/>
Noktokaprimulgoj
Noktokaprimulgoj estas la komuna nomo por la birdoj de la familio de Egoteledoj aŭ Aegoteledoj (Aegothelidae) kiuj estas malgrandaj noktulaj birdoj rilataj al Kaprimulgedoj kaj al Podargoj. Ili estis konsiderataj ene de la ordo de Kaprimulgoformaj, sed nune oni atribuas al ili propran ordon nome Aegotheliformes kaj de tie Aegoteloformaj aŭ Egoteloformaj. Ene estus ununura monotipa familio Aegothelidae kun la genro Aegotheles enhavanta 10 vivantajn speciojn.
Ismail Musukajev
, laŭ hungara ortografio kaj plena nomo Iszmail Timurovics Muszukajev, ruse Исмаил Тимурович Мусукаев estis rusa-hungara luktisto en liberstila luktado, olimpiano, eŭropa ĉampiono. Lia hungara nomvarianto estis Muszukajev Iszmail.
naskiĝis la en Nalĉik (pli precize en ties apartenaĵo de:Chassanja, Rusio).
Biografio
komencis luktadi en la sia aĝo 12. Li studis en en:Dagestan State University. Tiutempe li havis bonajn rezultojn sub flago de Rusio. Li hungariĝis en 2019 kaj li estis tuj la tria en mondĉampionumo. Li estis hungara olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 sen medalo, sed en eŭropa ĉampionumo li estis la unua en 2022 en pezkategorio 65 kg.
Kartvela Soveta Socialisma Respubliko
La Kartvela Soveta Socialisma Respubliko (საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა) estis la nomo kiun ricevis Kartvelio kiam ĝi estis aneksita al Sovetio, ekde 1936 ĝis 1991. Ĝia nomo Грузинская ССР). Ĝi komencis ekzisti kiel Soveta Socialisma Respubliko la 25-an de februaro 1921. Ekde la 12-a de marto 1922 ĝis la 5-a de decembro 1936 apartenis al la Transkaŭkaza Federacia Soveta Socialisma Respubliko kune kun la SSR de Armenio kaj la SSR de Azerbajĝano. La 5-a de novembro 1990 ĝi estis renomata kiel Kartvela Respubliko. Ĝi restis en Sovetio plian duonjaron ĝis atingi la sendependiĝon.
1432
En la jaro 1432 post Kristo okazis, interalie:
Alan Woods
Alan WOODS, naskiĝinta en 1944 en Swansea, Kimrio, estas brita marksista teoriulo kaj aktivulo.
Li estas konata kiel unu el la ĉefaj gvidantoj de la Internacia Marksisma Tendenco, kiu instigas siajn membrojn membriĝi en amasorganizaj laboristaj sindikatoj kaj partioj por tie diskonigi marksismajn ideojn. Li plie estas unu el la inspirofontoj de la venezuela prezidento Hugo Chavez.
Velké Albrechtice
Velké Albrechtice (Gross Olbersdorf) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Nový Jičín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo aperas en la jaro 1414. En la jaro 1924 okazis karakteriza ŝanĝo de limo de Velké Albrechtice kun najbara Bílovec, dum kiu Velké Albrechtice perdis okcidentan parton de sia katastro, ensumiganta kastelon, hodiaŭ nomata kastelo Bílovec.
Josef Rumler
Post la studoj de polonistiko kaj slavistiko (tradukoj en la ĉeĥan el Henryk Sienkiewicz, Andrzej Strug, Stefan Żeromski, Jerzy Pytlakowski, Maria Dąmbrowska), li lektoris ĉe Komerca altlernejo kaj en la jaroj 1952-1974 laboris kiel redaktoro en la eldonejo Československý spisovatel (Ĉeĥoslovaka verkisto). Por eldono li preparis verkojn de Miĥail Isakovskij, Vojtěch Rakous, Karel Hynek Mácha, Jan Čarek, Karel Havlíček Borovský, Rainer Maria Rilke, Jindřich Šimon Baar, Jaroslav Havlíček, multajn librojn li akompanis per antaŭ- aŭ postparoloj kaj komentarioj.
Stacio Takayasu
Stacio Takayasu (japane: 高安駅 [Takajasu-eki], angle: Takayasu Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Josef Rumler
Aŭtoro de 4 ĉeĥlingvaj poemaroj.
Esperantisto li fariĝis en 1978 kaj tuj komencis aktivi literature.
Traduko el Esperanto ĉeĥen
Multaj tradukoj aperis en la brazila gazeto Fonto, ne nur el poetoj plej famaj (Petr Bezruč, Otakar Březina, Miroslav Florian, František Halas, Vladimír Holan, Miloš Macourek, Karel Hynek Mácha, Vítězslav Nezval, Jan Pilař, Karel Toman, Jan Skácel, Jiří Wolker, Jiří Žáček), sed ankaŭ el la malpli konataj (Karel Boušek, Lubomír Brožek, Jaroslav Čejka, Michal Černík, Kamil Mařík, Jaromír Pelc, Josef Peterka, Ivo Šmoldas, Čestmír Vidman, Alois Volkman k.a.).
23294 Sunao
23294 Sunao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sunao Hasegawa, direktoro de la instalaĵo de du-etaĝaj ĉe la Instituto pri Kosma kaj Kosmonaŭtika Sciencoj de la JAXA.Tiu instalaĵo permesas studi la procezojn de alfrapo kun grandega rapideco. Hasegawa kontribuis je observadoj de asteroidoj per la japana infraruĝa satelito Akari.
StreetStrider
StreetStrider estas la markonomo de movigila elipsa ekzercilo. La StreetStrider konsistas el T-forma subframo al kiu estas konektita du frontradoj kaj unu postrado kun propulsa mekanismo. Ĝi ankaŭ enhavas mekanismon por stirado, bremsado kaj rapidumŝanĝilo. La aparato estas disvolvita de David W. Kraus.
Distrikto Svidník
Distrikto Svidník (Slovake: okres Svidník) estas distrikto en la Regiono Prešov de orienta Slovakio. Ĝis 1918, la distrikto estis parto de la hungara distrikto Sáros. En 2001 ĝi havis loĝantaron da 33,506 homoj. Ĝi kovras areon de 550 km².
Akantisitedoj
La seksa duformeco estas malforta. Inoj plej ofte estas pli feble koloraj ol maskloj. Akantisitedoj troviĝas nur en Novzelando. Du genroj estas formortintaj. Krome du specioj de la genro Kseniko (Xenicus) ĉirkaŭ la jaro 1900 estis formortintaj.
(5828) 1991 AM
(5828) 1991 AM estas tre malgranda kaj ankoraŭ ne nomita apolona asteroido, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Arizono, Usono), en la kadro de la projekto Spacewatch.
Ĝia tre discentra orbito havas sian perihelion inter la orbitoj de Merkuro kaj de Venuso, kaj etendiĝas trans tiu de Marso. Ĝi estas teknike marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta asteroido, sed praktike ĝia granda klinangulo malhelpas ĝin alproksimiĝi al tiuj planedoj.
Othmarsingen
Pri la komunumo
Othmarsingen estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2335 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Othmarsingen situas ambaŭflanke de la rivero Bünz sudoriente de la distriktĉefurbo Lencburgo. Sudoriente de la vilaĝo leviĝas la monteto Berg, kiu estas parto de la montoĉeno Wagenrain kaj formas la naturan limon al la valo de la rivero Reuss. Al la komunumo ankaŭ apartenas la setlejo Steinhof.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,71 km², de kiuj 1,92 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,15 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 542 m s.m. sur la monteto Berg, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 385 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Bünz.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Othmarsingen limas en nordo al Brunegg, en nordoriento al Mägenwil, en oriento al Hägglingen, en sudoriento al Dottikon, en sudo al Hendschiken, en sudokcidento al Lencburgo, kaj en okcidento al Möriken-Wildegg.
Trafiko
En Othmarsingen kruciĝas la du gravaj fervojlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno tra Araŭo kaj Lencburgo al Zuriko kaj de Bazelo tra Brugg al Arth-Goldau.
Othmarsingen estas ankaŭ la krucpunkto de la kantonaj ĉefvojoj de Wohlen al Brugg kaj de Lencburgo al Baden. Krome la komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas tra ĝia teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Othmarsingen datiĝas el la jaro 1184 kiel Otewizzingin. En mezepoko en Othmarsingen regis la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Senjoroj de Rupperswil kaj post ties formortoj al la Senjoroj de Hallwyl.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Othmarsingen nun troviĝis por preskaŭ 400 jaroj sub berna servuteco. En la jaro 1484 Berno transprenis la malaltan jurisdikcion mem kaj Othmarsingen fariĝis la ĉefloko de subvoktejo de la voktejo Lencburgo en Berna Argovio.
Kirtlanda parulio
La Kirtlanda parulio, Dendroica kirtlandii, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica. Ĝi estas interesa specio kiu dependas nune de la homa agado pro ties survivado kaj evito de formorto.
Ĝeneralaĵoj
Tiu nearktisa birdo ricevas sian nomon laŭ Jared P. Kirtland, doktoro kaj amatora naturalisto de Ohio. La specio estis preskaŭ formortinta antaŭ 50 jaroj, sed nun estas survoje al rekuperado. Ĝi postulas grandajn areojn de densa arbetaro de Banks-pino por sia reprodukta biotopo. Tiu vivejo estis historie kreata de naturaj incendioj, sed nune ĝi estas ĉefe kreata per rikolto kaj plantado de semoj de tiuj Banks-pinoj.
Ekde mezo de la 19a jarcento almenaŭ ĝi iĝis endemia specio kun tre limigita teritorio. Preskaŭ la tuta populacio pasas printempon kaj someron en nordoriento de la Malsupra Duoninsulo de Miĉigano kaj vintrumas en Bahamoj.
Aspekto
Tiuj malgrandaj birdoj (15 cm longaj) estas raraj kaj malfacile videblaj. Ili havas bluecgrizajn suprajn korpopartojn kun malhela strieco en dorso kaj flavaj subaj partoj kun striecaj flankoj foje ĝis la brusto. Ili havas fajnajn flugilstriojn, malhelajn krurojn kaj blankajn duonigitajn okulringojn rimarkindajn ĉe malhela vizaĝo. La beko estas nigreca, fajna kaj pintakra. Inoj kaj junuloj estas pli brunaj en dorso, dum maskloj estas pli grizaj kaj havas nigrajn bridojn, dum inoj kaj junuloj havas ilin grizajn. Kiel ĉe la Palmoparulio kaj la Preria parulio, ili ofte skuas siajn vostojn, sed ne eblas konfuzo, ĉar tiuj specioj havas flavajn pugojn kaj vizaĝojn kaj ne havas la rompitan okulringon. La subvosto estas blanka.
Kutimaro
Ĝi estas timida, malgranda, aktiva insektomanĝulo. Kirtlandaj parulioj manĝas en la subaj partoj de arboj, foje ŝvebante aŭ serĉe surgrunde. Tiuj birdoj manĝas insektojn (raŭpoj, papilioj, tineoj, muŝoj kaj akridoj), pinsemojn kaj kelkajn berojn, kiel tiuj de neĝobero, kaj manĝas ankaŭ fruktojn vintre. Ties kanto estas tre laŭta ĉip-ĉip-ĉip-too-too-ŭiit-ŭiit ofte kantata el pinto de stumpo de mortinta arbo aŭ tufo de Norda pinkverko (Quercus ellipsoidalis). Ili banas sin en roso.
La masklo atingas la unua la reproduktan teritorion por sekurigi ĝin kaj je la alveno de la ino plenumas pariĝadajn ceremoniojn per descenda flugo super la ino. Por reproduktado ili postulas arojn de junaj (4 al 20jaraĝaj, 2-4 metrojn alte) arbetoj de Banks-pino. Ili nestumas surgrunde. Ties nesto estas tasforma konstruo kutime ĉebaze de arbo, ĉe malalta branĉo aŭ alia strukturo, farita el herbo aŭ aliaj plantofibroj kiel arboŝeleroj, kovrita el fajna herbo, pinpingloj, musko kaj haroj kaj estas bone kaŝita pere de karekso, herberoj, mirteloj aŭ alia grunda vegetaĵaro. Ambaŭ seksoj helpas por la nestokonstruado. La 4 al 6 ovoj estas blankaj al kremorozkolorecaj, markataj je bruna, ĉefe ĉe la larĝa pinto (18 mm). Nur la ino plenumas la kovadon kiu daŭras 14-16 tagojn (plej longa inter nordamerikaj paruliedoj), sed la masklo manĝigas la inon. Post eloviĝo la idoj estas nekapablaj kaj elnestiĝo okazas post 10-13 tagoj sed la idoj restas proksime kaj estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj dum pli da 2 semajnoj.
Teritorio kaj ekologio
Ties reprodukta teritorio estas en tre limigita areo de la nordo de la Malsupra Duoninsulo de Miĉigano. Ĵuse oni trovis reproduktantajn parojn ankaŭ en la Supra Duoninsulo de Miĉigano, Viskonsino kaj Ontario pro rapida etendo de populacio. Reprodukta biotopo estas tipe grandaj areoj de densa arbetaro de junaj Banks-pinoj (Pinus banksiana). Kirtlandaj parulioj loĝas en plej grandaj nombroj en grandaj areoj kiuj estis klarigataj aŭ kie granda natura incendio okazis. Tiuj birdoj lasas siajn reproduktajn biotopojn inter aŭgusto kaj oktobro kaj migras al Bahamoj kaj apudaj insuloj Turkoj kaj Kajkoj; ili revenas al Miĉigano por denova reproduktado en majo. En siaj vintraj vivejoj, ili troviĝas ĉefe en arbustaro, kie manĝas ĉe salvio Salvia verbenaca, ĉe Erithalis fruticosa kaj ĉe neĝobero.
Ekologio de la Banks-pino
Banks-pinoj estas iom malgrandaj pinoj disvastigataj el kanadaj tundro kaj tajgo al la regiono de la Grandaj Lagoj kaj de la Atlantika Oceano; ili estas boreala specio, kiu vivas nur je preciza klimato. Ties strobiloj malfermiĝas nur post kiam la arboj estis forklarigataj fare de arbarincendioj aŭ pro lignoproduktado sub somera suno. La reprodukta strategio de tiu pino kongruas kun seka tajgo aŭ freŝa moderklimata habitato kio hegemoniis en nordaj glaciaj teritorioj, probable kun multe pli da incendioj ol nuntempe, dum la glaciepoko sekiĝis pli kaj pli.
Malpliiĝo al preskaŭ formorto
Dum la klimato ŝanĝis el la glaciepoko dum la lastaj 10 jarmiloj aŭ iom simile, la Banks-pino, kaj sekve ankaŭ la Kirtlanda parulio, ŝanĝis siajn vivejojn norden. Ĉar la Kirtlanda parulio - kaj Paruliedoj ĝenerale – ne povas etendi al subarktaj klimatoj bone, plej parto de la arbaroj de Banks-pino restis tro norde por tiu specio. Krome la Grandaj Lagoj, kiuj formiĝis antaŭ la reeniro de la glaciepoko, estis baro por ties disvastigo. La Kirtlanda parulio troviĝis barita de la etendo de la akvoj, dum la malvarmema Banksia pino etendis sian teritorion tiom for kiom ĝis la Nordokcidentaj Teritorioj.
Dum la Eŭropa koloniigo de Ameriko progresis, multo de la arbaro de la regiono sude de la Grandaj Lagoj estis forhakita kaj neniam rearbarigita. La Kirtlanda parulio restis barita en la Norda Duoninsulo. Kvankam ĝi loĝis iam kie la Dro. Kirtland donis sian nomon, tio estas en la ŝtato de Ohio kaj li mortis en 1877, je la fino de la 19a jarcento certe la birdo jam ne reproduktiĝis tie plu en 1906. La Kirtlanda parulio reproduktiĝis en Ontario sed jam ne plu el la 1940-aj jaroj. Meze de la 20a jarcento ties nombroj malpliiĝis ĝis preskaŭ formorto. La populacio de Kirtlanda parulio estis nur de ĉirkaŭ malpli da 500 individuoj ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj, kaj en 1994 nur 18 km² de taŭga reprodukta biotopo estis disponebla. .
Rekuperado
Nuntempe la vivejo de tiu birdo estas zorgata pere de kontrolataj incendioj kaj rikoltadoj de ligno en ties limigita reprodukta teritorio. Ekde kiam tia administrado de vivejo komencis en la 1970-aj jaroj, la nombroj de la birdo rapide kreskis, kvankam la specio estas ankoraŭ je danĝere malaltaj niveloj. Homoj intervenas ankaŭ por protekti tiun birdospecion kontraŭ nestoparazitado fare de la Brunkapa molotro forigante tiun specion de la teritorio, kiun ĝi atingis nur antaŭ unu jarcento malpermesante tiele la disvolvigon de defensa strategio fare de la Kirtlanda parulio. Estis nur ĉirkaŭ 170 reproduktantaj maskloj restantaj en 1987. Ĉirkaŭ 1995 estis jam 765 reproduktantaj maskloj en Miĉigano, sed tiu nombro falis al 692 en 1996.
Ili estis ankoraŭ observataj en Ontario kaj la Supra Duoninsulo de Miĉigano, kaj kvankam ĝi estas ankoraŭ nur rare vidata en NOk Ohio (kie restis malmulte taŭga arbaro), la nombroj de vidataj birdoj pliiĝas. El 2005 malgranda nombro estas observata en Viskonsino. En 2007 tri nestoj de Kirtlanda parulio estis malkovrataj en centra Viskonsino kaj unu ĉe armebazo de Petawawa.
La Kirtlanda parulio estas listata kiel "endanĝerita" ĉe la listo de Endangered Species Act de 1973. Kvankam ŝajne ne estas pli da 5,000 Kirtlandaj parulioj ĉirkaŭ 2007, kvar jarojn antaŭe ili estis nur 2,500-3,000. En la "Ruĝa Listo de Minacataj Specioj" de IUCN la Kirtlanda parulio estas klasita kiel Vundebla al formorto ekde 1994, sed poste estis relistata al Preskaŭ Minacata en 2005 pro la enkuraĝiga rekupero. Ne klaras je kioma etendo la birdoj dependas de la karibaj pinoj dum vintro; nuntempe senarbarigo en vintrejoj povas eventuale iĝi pli gravan minacon al rekupero de la birdospecio ol la situacio en ties reprodukta teritorio.
La Michigan Department of Natural Resources ĵus faris optimismajn informojn pri la populacioj de Kirtlanda parulio.
Estas Naturfestivalo pri Kirtlanda parulio, kiu estas subvenciita parte de Kirtland Community College (kiu ricevis sian nomon honore de la birdo kaj ties vivejo).
Katalana Esperanto-Klubo
Katalana Esperanto-Klubo - KEK (Associação Artístico Cultural Esperantista de Catalão ) estas Esperantista klubo fondita la en Catalão, Brazilo. Ĝi havas propran sidejon, statuton kaj juran personecon. En 2016 ĝia biblioteko ricevis librodonacon de Brazila Esperanto-Ligo.
Agado
En la sidejo de la Asocio okazas ĉiusemajne Esperanto-kursoj. Konforme al sia statuto Katalana Esperanto-Klubo aranĝas ĉiujare en la dua dimanĉo de aprilo la Esperanto-Renkontiĝon de KEK. La okazis la unua renkontiĝo, kies ĉeftemo estis "Esperanto kaj la kulturo de ĉiuj popoloj". Partoprenis ĝin ĉ. 100 personoj.
La kolonoj de la Tero
La kolonoj de la Tero (The Pillars of the Earth) estas historia romano de la brita aŭtoro Ken Follett, kun agado okazanta en Anglio dum la Mezepoko, specife en la 12-a jarcento, dum periodo de Interna milito nomita angla anarkio, inter la sinkado de la Blanka Ŝipo kaj la murdo de angla ĉefepiskopo Thomas Becket. Ĝi ankaŭ etosigas pilgriman vojaĝon al Santiago-de-Kompostelo tra Francio kaj Hispanio.
La romano priskribas la evoluon de gotika arkitekturo de ĝia antaŭulo, romanika arkitekturo, kaj la sortoŝanĝoj de la priorejo de Kingsbridge, kontraste al la fono de historiaj okazaĵoj kiuj tiutempaj. Kvankam Kingsbridge estas la nomo de vera angla urbo, la Kingsbridge menciita en la romano estas, fakte, fikcia loĝloko reprezentanto de la tipa angla urbo en kiu merkatoj estis establitaj tiutempe.
La aŭtoro surprizis per ĉi tiu romano ne nur siajn legantojn, avidajn de trileroj, sed ankaŭ siajn redaktantojn, pro ĝia enhavo kaj longeco (pli ol 1000 paĝoj). Ĝi estis eldonita en 1989, kaj fariĝis la plej granda vendaĵo de Follett.
La romano estis inkluzivita en la 33-a pozicio de la enketo farita de la BBC en 2003, kies celo estis trovi la plej estimatajn verkojn de brita literaturo. Krome, ĝi estis elektita en 2007 fare de la literatura klubo Oprah's Book Club.
La dua parto, Mondo senfina, aperis la 9-an de oktobro 2007.
Prekursoro
Krudmaterialo povus esti konsiderata kiel prekursoro.
Enzimoj kelkfoje estas konsiderataj kiel prekursoroj, sed ne estas, ĉar ili ebligas la reakcion sed mem ne estas akceptataj en la nova materio kaj post la reakcio denove estas libere disponeblaj. Ili estas kataliziloj.
Colombier NE (stacidomo)
Colombier NE estas fervoja stacidomo en Colombier, Svislando.
Móric Schirkhuber
Móric Schirkhuber [ŝirkhuber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schirkhuber Móric estis hungara pastro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858).
Móric Schirkhuber naskiĝis la  1807 en Sólyomvár [ŝOjomvAr] (tiu vilaĝo jam forlasiĝis situanta ĉe Doba). Li mortis la 1877 en Budapeŝto.
Biografio
Móric Schirkhuber akiris diplomon en universitato de Pest en 1830. En la sekva jaro li iĝis piarista pastro, poste li instruis en gimnazioj apartenantaj al la ordeno (ekzemple en Pest (urbo), Vác, Veszprém (urbo)). En 1867 li ricevis administran postenon ĉe la piasristoj. Li partoprenis en kompilado de germana-hungara scienca vortaro.
Kulířov
Kulířov estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
La lakta vojo (filmo)
La Lakta Vojo (La Voie lactée) estas franca filmo reĝisorita de la hispana renoma reĝisoro Luis Buñuel en 1969. Ĝi miksas katolikismajn kaj komunismajn simbolojn kun superrealisma estetiko kaj ne-linia kinematografia rakonto, en persona vidado de la kristana herezo ekde la romia epoko kaj tra la rakonto de du pilgrimantoj transirantaj Francion kaj Hispanion vojaĝante laŭlonge de la Jakoba Vojo. La diversaj reprezentoj de la Virgulino dum la filmo sugestas informojn pri la ambigueco de la ideologio de Buñuel kaj lia katolika formado.
1433
En la jaro 1433 post Kristo okazis, interalie:
Montetaro Somogy
Montetaro Somogy [ŝomodj] estas geografia unuo en Hungario en Transdanubio. Ĝia etendiĝo grandparte kovras departementon Somogy, precipe ĉirkaŭaĵo de Siófok ne apartenas al la montetaro. Ĝi etendiĝas inter Dravo, Balatono kaj Mecsek. En la montetaro etendiĝas ankaŭ malgrandaj ebenaĵoj, kiuj distranĉas la montetaron.
La plej alta punkto estas „Alman-tető’ (316 m). La montetaro ne havas riverojn, nur rande. Interne la plej gravaj rojoj estas „Kapos” kaj „Koppány”. La grundo konsistas ĉefe el sablo kaj leŭso, tial la agrikulturo estas signifa. La plej menciinda besto vivanta tie estas la blankvosta maraglo. En la montetaro oni establis ĉefe vilaĝetojn
Toy-Viam
Toy-Viam estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 32 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Toy-Viam etendiĝas sur 9,93 km², kaj havis 32 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 3 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Toy-Viam situas je alteco de 857 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Toy-Viam antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Danielle Terracol, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Toy-Viam apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Coline Serreau
Coline SERREAU, (Parizo, la 29-an de oktobro 1947), estas franca aktorino, reĝisoro, scenaristo kaj komponisto. Ŝi verkis kaj reĝisoris filmojn kiel Trois hommes et un couffin , la scienfikcia filmo La bela verda, aŭ dokumentfilmoj pri sociaj kaj ekologiaj temoj kiel Solutions locales pour un désordre global (Lokaj solvoj por tutmondaj malordoj).
Tibor Tóth (gitaristo)
Tibor Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Tibor estis hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto).
Tibor Tóth naskiĝis la en Sátoraljaújhely.
Biografio
Tibor Tóth jam frue interesiĝis pri ŝlagroj. Li estis memlernanta gitaristo, li jam gitaradis en aĝo 9 en la loka ŝlagrorkestro. En 1986 li estis fondinta membro de simila orkestro, sed post kelkaj jaroj pro la deviga soldatservo finiĝis la muzikada vivo. Post la civiliĝo li denove partoprenis en orkestrofondoj, kie li estis gitaristo. La orkestro mem registris plurajn muzikalbumojn.
Truŝtopisto sur riverbordoj de Derwent
Truŝtopisto sur riverbordoj de Derwent (: Earthstopper on the Banks of the Derwent) estas pentraĵo farita de Joseph Wright of Derby originale kompletigita en 1773.
Priskribo
La pentraĵo montras viron ŝtopanta vulpo-truojn tiel ke okazonta vulpo-ĉasado povu mortigi vulpojn sen ke la besto havu la oportunon kaŝi sin subteren. Tiu viro estas konata kiel Truŝtopisto.