cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leonardo da Vinci
Verkado tra Italio
En septembro 1515 la nova franca reĝo Francisko la 1-a rekonkeris la regionon de Milano pro la gajnita la batalo de Marignano. En novembro 1515 Leonardo laboris pri nova projekto de la kvartalo Mediĉo en Florenco. En decembro li renkontis la reĝon Francisko la 1-a en Bolonjo.
Lastaj jaroj en Francio
En 1516 Leonardo eklaboris en Francio kun sia helpanto la pentristo Francesco Melzi, sub la meceneco kaj protekto de la franca reĝo Francisko la 1-a, kiu loĝigis lin en la kasteleto Clos Lucé en Amboise (departemento Indre-et-Loire) kiel "unua pentristo, inĝeniero kaj arkitekto de la reĝo". Francisko la 1-a admiris Leonardon kaj konsideris lin kiel patron. Leonardo laboris pri projekto de nova palaco en Romorantin kaj devojigo de rivero en Sauldre.
Delonge malsana, la Leonardo da Vinci faris sian testamenton kaj la, 67-jara, mortis en Clos Lucé.
Giorgio Vasari, lia unua biografo, skribis, ke li mortis en la brakoj de Francisko la 1-a, sed tion oni malkonfirmas. Lia tombo troviĝas en la kapelo Saint-Hubert, en la kastelo de Amboise.
Post portempa entombigo, lia korpo estis sendita la 12-an de aŭgusto al la monaĥejo de Saint Florentin, sed la restaĵoj de lia korpo estis perditaj dum la francaj religimilitoj en la 16-a jarcento.
Leonard da Vinci, fraŭla dum sia tuta vivo, sen iuj edzino, filo aŭ filino, testamentas sian tutan verkon por ke ĝi estu publikigota, siajn manuskriptojn, kajerojn, dosierojn, ilojn, al sia lernanto kaj disĉiplo, Francesco Melzi. Tiu ĉi estis lernanto lia de kiam li estis 10 jara, vojaĝis kun li ĝis Francio, restis kun li ĝis la morto kaj administros lian testamenton dum 50 jaroj post la morto de la majstro. Multajn pentraĵojn, inter ili la Gioconda, la Virgulino, la Infano kaj Sankta Ana, ... li testamentis al sia alia disĉiplo, Giacomo Caprotti, ankaŭ kromnomita Salai, kiu lernis ĉe li jam 15-jara. Aliaj aferoj estis por liaj servistoj.
El la 50.000 originalaj dokumentoj (kajeroj, manuskriptoj, paĝoj, desegnaĵoj, tekstoj, notoj, ... - ĉiu el ili konsiderinda kiel aparta artaĵo), kiujn konservis Francesco Melzi dum sia tuta vivo, neniun li publikigis. Post lia morto en 1570 la dokumentoj estas disigitaj, perditaj, ... Hodiaŭ restas nur ĉirkaŭ 13.000 dokumentoj, la plej multaj arkivitaj en Vatikano.
Pentraĵoj
Ĉi tiuj pentraĵoj ankoraŭ ekzistas, sed multaj el liaj pentraĵoj pereis aŭ perdiĝis. Kaj eĉ el la konataj, ekzistantaj pentraĵoj, multaj delonge perdis sian originalan aspekton. Sed spite de tio, la genio de Leonardo brilas tra la ruinigo de tempo.
La Gioconda (La Joconde en la franca, Mona Lisa en la angla kaj la hispana), probable la plej fama bildo en la mondo, estas en la muzeo Louvre en Parizo. Ĝi estas facile trovebla, ĉar ĝi estas la bildo kun la granda homamaso ĉirkaŭ si, sed ĝi ne estas facile rigardebla ĉar ĝi estas malantaŭ dika vitro (en 1911, ĝi estis ŝtelita). Ŝia enigma rideto, pro kiu ŝi nun estas tiel fama, estis en ŝia tempo rideto eleganta. Spite de la granda populareco de la bildo, ĝi ankoraŭ povas teni la animon, eĉ post centoj da jaroj.
Kvankam La Gioconda ja estis reala virino (eble Mona Lisa, junulino de Florenco kiu, en 1495, edziniĝis al Francesco del Giocondo), iuj kredas ke Leonardo uzis plurajn modelinojn por fini la bildon.
Parto de la efiko de liaj pentraĵoj venas de subtila kaj mola ombrigado, kie unu ombro fluas en alian. En La Gioconda, ekzemple, oni ne povas diri la horon de tago sur la bildo. La itala nomo por la tekniko estas sfumato (nuancigita, laŭvorte disfumiĝinta). Alia efiko de liaj pentraĵoj venas de la mistera mieno, kiun li kutime donis al la virinoj.
Leonardo estis tiel maldisciplinema, ke li ofte finis pentraĵon nur post jaroj. Ekzemple, en La Sankta Manĝo la vizaĝoj de Jesuo kaj Judaso longe restis malplenaj. Liaj inventoj ofte suferis la saman sorton.
Liaj inventoj kaj artaĵoj ankaŭ suferis pro liaj inventemo kaj memfido: Ekzemple, por pentri La Sanktan Manĝon Leonardo inventis novan teknikon de pentrado, kiu ebligis lin pentri pli malrapide kaj zorgeme ol freskado permesis (ĉe kiu necesas pentri dum la [[stuko|stukaĵo estas malseka). La tekniko ŝajnis sukcesi, sed post tempo ĝi grade ruinigis la pentraĵon, ĉar la farbo ne povis daŭri longe. Simila nova tekniko tute ruinigis alian pentraĵon de Leonardo, La Batalo de Anghiari. Jen la du flankoj de la genio de Leonardo. Unuflanke li estis inventema, sed aliflanke, li estis tro memfida, riskante ĉefajn pentraĵojn pro tekniko ne sufiĉe elprovita.
Fridotremo
Fridotremo, ektremo aŭ febrotremo, estas fiziologia reago de la korpo al la sensacio de malvarmo, kiel kiam la korpo estas subite eksponita al medio de pli malalta temperaturo, kaj ĝi povas aperi ene de serio de tremoj kun paleco. Ĝi rilatas al rapidaj malstreĉiĝoj kaj kuntiriĝoj de muskoloj kaj estas maniero generi varmon kiam la korpo sentas, ke malvarmas. Pro tio, ĝi povas esti ankaŭ signo de la dekomenca fazo de infekta malsano, estante ĝenerale asociataj kun la febro, kiel ĉe malario.
Leonardo da Vinci
Desegnaĵoj
Leonardo da Vinci kreis multegajn skizojn por artaĵoj kiaj pentraĵoj kaj skulptaĵoj, la plejmulto el kiuj neniam realiĝis. Li verkis grandegan nombron de arte altvaloraj ilustraĵoj pri la plej diversaj temoj, kiel biologio, anatomio, tekniko, armiltekniko kaj arkitekturo. Multe impresas liaj detalaj anatomiaj natursciencaj desegnaĵoj. Li preparis sekcojn laŭlongajn kaj laŭlarĝajn kaj ankaŭ vidojn de supre. Li estis scienca pioniro, kies skizoj montras el sia tempo en la modernan epokon.
Fridotremo
Specife lingve, fridotremo estas ektremo okazigita de malvarmo; ektremo estas komenca tremo en serio de kovulsietoj, dum febrotremo estas la tremo rilata al malvarmo sentita pro malsano. Plej ofte ne facilas distingi tion kaj la diversaj tialoj povas okazi koincide.
Fiziologie temas pri simptomo kiu okazas dum febro pro la liverado de citokinoj kaj prostaglandinoj kiel parto de la inflama reago, kiu pliigas la termoreguladon de la korpotemperaturo en la hipotalamo.
Leonardo da Vinci
Leonardo, inventisto
Unu el la notolibroj, la Codex Leicester, estas la posedaĵo de Bill Gates, fondinto de Microsoft kaj fascinato de Leonardo, kiu aĉetis ĝin en 1994 por 13 megadenaroj.
La plej grava el la multaj notolibroj estas la Codex Atlanticus.
La plej fama el liaj inventoj estas liaj flugiloj. Fakte, la flugiloj estis la unua (kvankam malsukcesa) pendoglisilo.
Inter aliaj, li inventis helikopteron, akvolevilon, defendilon por kastelo aŭ urbomuroj, gigantan arbaleston, tankon, helicon, maŝinpafilon, savringon, roboton, kalkulilon, ktp.
Liaj inventoj emis fiaski, estante tro avangardaj por tekniko antaŭindustria, sed la ideoj estis tre bonaj kaj antaŭsignis modernan teknologion.
Kvankam Leonardo pruvis, ke maŝinoj de ĉiama movo estas maleblaj, li ankoraŭ estis senfine fascinita de ili kaj penis inventi tian maŝinon.
El liaj inventoj, la plej praktika probable estis la ŝnura eskalo, inventita por sieĝoj.
Leonardo, sciencisto
Leonardo ŝatis studi naturon. Leonardo estis antaŭmoderna sciencisto, kiel Aristotelo aŭ Arkimedo estis antaŭmodernaj: scienco bazita sur observado, logiko kaj matematiko (precipe geometrio), sed ne sur eksperimentado (Galileo) kaj indukto (Bakono), kiel en moderna scienco, kiuj alvenis nur cent jarojn post Leonardo. Lia scienco estis moderna por lia epoko: li fidis ne la aŭtoritaton de antikvaj libroj, sed rektan observadon de naturo.
Kiel artisto li nature fidis siajn okulojn. Kaj kiel artisto li ne ricevis la klasikan klerigadon de la universitato, kiun ricevis kuracistoj, advokatoj aŭ sacerdotoj, kiu emfazis la latinan lingvon kaj la antikvajn librojn. Pro tio, Leonardo nomis sin "homo senklera". Tamen, Leonardo lernis la latinan je la aĝo de 42 jaroj (1494) kaj legis multajn klasikajn verkojn. La latina lingvo malfermis al Leonardo la altan scion de la Okcidento.
Kiel sciencisto, inventisto kaj artisto, li deziris lerni de la naturo senpere, foriginte la mortan manon de tradicio.
Ekzemple, per studo pri muskoloj, li povis pentri la homan formon pli vera, laŭ naturo, ne laŭ ia tradicia stilo. Simile, antaŭ ol konstrui siajn flugilojn, li studis la flugadon kaj flugilojn de birdoj. Sed li studis naturon preter lia bezono kiel pentristo aŭ inĝeniero.
La plimulto de lia scienca laboro okazis malfrue en lia vivo, ekzemple en Francio, kie li loĝis ĉe la fino de sia vivo. Tie la reĝo donis al li domon kaj finance subtenis Leonardon tiel, ke li povis dediĉi sin al la studo de la naturo. Leonardo interesiĝis precipe pri akvo, vento, tero, ombro, plantoj, bestoj (birdoj, ĉevaloj kaj la homa korpo). Leonardo deziris unuigi ĉiajn sciojn pri naturo antaŭ sia morto, sed ne atingis sian celon.
Li rigardis la Teron kiel grandan, fortan, senkompatan maŝinon, kies sango estas akvo. Li skribis pri tio en la notlibroj kaj tia vidpunkto ankaŭ evidentiĝas en liaj desegnaĵoj. Li certis, ke la montaj altaĵoj kaj la maraj profundaĵoj de la Tero pli kaj pli egaliĝos, tiel ke akvo kovros la tutan Teron, igante ĝin neloĝebla.
Lia forto kiel sciencisto estis observado kaj scivolemo. Lia malforto estis lia evito de abstrakta penso kaj ĝeneraligado. Ekzemple, kvankam lia anatomio estis senegala en Okcidento, li ne malkovris la principon de la sangocirkula sistemo.
Leonardo, homo
Oni priskribis Leonardon kiel malferman afablan homon, kontraŭe al la posta Mikelanĝelo. Sian emon pri soleco li priskribis per preskaŭ la samaj vortoj kiel William Wordsworth.
Liaj vastaj planoj kaj studoj alportis al li nenian rektan enspezon. Malgraŭ sia talento, siaj brilaj kapabloj kaj geniaj realigaĵoj, li restis malriĉa. Malalta li taksis aŭtoritaton. Pro tio, li ne tute aliĝis al la potencaj Mediĉoj. Kiam oni ofertis al li firman dungon ĉe la kortego de Ludoviko Sforza en Milano, li simple foriris.
Leonardo konis Makiavelon kaj amikiĝis kun li, kiam ili laboris por Cezaro Borgia. Kiam li laboris en Romo por la papo, li konis Mikelanĝelon kaj ankaŭ Rafaelon, kiun li grave influis.
En lia biblioteko troviĝis interalie jenaj verkoj:
Kvankam la temoj de liaj pentraĵoj ofte estis religiaj, Leonardo mem ne okupiĝis pri religio ĝis la lastaj jaroj de sia vivo. Religio ŝajnis al li tro abstrakta.
Privata vivo
Leonardo da Vinci estis priskribita de siaj fruaj biografoj kiel viro kun granda persona pledo, bonkoreco, kaj malavareco. Li estis ĝenerale bone amata de liaj samtempuloj. Laŭ Vasari, "la dispozicio de Leonardo estis tiel aminda, ke li ordonis amon al ĉiuj". Li estis "ŝpruca interparolanto", kiu ĉarmis Ludoviko Sforza per sia spriteco. Vasari resumas lin dirante:
Dum ĝi pentris La Lasta Vespermanĝo, Leonado skribis, "Vino estas bona, sed akvo estas preferinda ĉe tablo... Malgrandaj ĉambroj aŭ loĝejoj enigas la menson en la ĝustan vojon, grandaj domoj, ke ĝi devii... Se vi volas mono abunde, vi finos ne ĝuante ĝin. "Li ankaŭ skribis, Kiu volas riĉiĝi en tago estas pendigita en jaro."
Leonardo subtenis longtempajn rilatojn kun du studentoj, kiuj estis liaj metilernantoj kiel infanoj. Ili estis Gian Giacomo Caprotti de Oreno, kiu eniris sian hejmon en 1490 en la aĝo de 10 jaroj, kaj grafo Francesco Melzi, filo de milana aristokrato kiu estis la metilernanto de Leonardo en la aĝo de 14 jaroj, restante kun li ĝis sia morto en 1519.
Malmulto mem konstatas pri la sekseco de Leonardo, ĉar, kvankam li lasis centojn da paĝoj de verkado, tre malmulte temas pri persona naturo. Li lasis neniujn leterojn, poezion aŭ taglibron, kiuj indikas ian romantikan intereson. Li neniam edziĝis kaj oni ne povas konstati kun certeco, ke li havis sekse intiman rilaton kun iu ajn homo, viro aŭ ino. Unu el la malmultaj referencoj, kiujn Leonardo faris al la sekseco en siaj kajeroj, deklaras:
La amo de Leonardo pri bestoj estis dokumentita tiel en nuntempaj rakontoj kiel registritaj en fruaj biografioj, kaj en liaj kajeroj. Rimarkinde por la periodo, li eĉ pridubis la moralecon de manĝantaj bestoj, kiam ĝi ne estis necesa por sano. Deklaroj de lia kajero kaj komento de samtempulo kondukis al la vasta opinio, ke li estas vegetarano. Plie, li kategoris homojn kiel en la sama aro de specioj kiel simioj, same kiel li faris kun aliaj bestoj en sia respektiva genro. Li ankaŭ disdiris mortajn bestojn por la kompara anatomio.
Leonardo ĉiam amis la naturon. Unu el la kialoj estis pro lia infanaĝa medio. Proksime de lia infana domo estis montoj, arboj kaj riveroj. Estis ankaŭ multaj bestoj. Ĉi tiu medio donis al li la perfektan ŝancon studi la ĉirkaŭaĵon; ĝi ankaŭ eble instigis lin havi intereson pri pentrado. Poste en la vivo li rememoras sian esploradon de mina kaverno en la montoj kiel formacia.
Palaco Blenheim
La Palaco Blenheim (prononcita /ˈblɛnɪm/ BLEN-im ) estas monumenta palaco aǔ kampardomego en Blenheim, Oxfordshire, Anglio. Ĝi estas la ĉefa rezidejo de la Dukoj de Marlborough, kaj la nura ne-reĝa, ne-episkopa kampardomego en Anglio kiu tenas la titolon palaco. La palaco, unu el la plej grandaj domoj de Anglio, estis konstruita inter 1705 kaj 1722, kaj deklarita de Unesko kiel Monda heredaĵo en 1987.
Sándor Szalay (presisto)
Sándor Szalay [ŝAndor salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalay Sándor estis hungara presisto, eldonisto kaj esperantisto.
Sándor Szalay naskiĝis la  1896 en Kaposvár. Li mortis la 1981 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Szalay estis presisto en sia naskiĝurbo antaŭ la 2-a mondmilito. Dum la Hungara Sovetrespubliko li batalis en la hungara ruĝa armeo, poste li estis motoro de la socialdemokratoj en Kaposvár. En 1921 li aliĝis al la esperantistoj, eĉ li aranĝis grupon, krome li estis individua membro de UEA. Inter 1926-1929 li havis vendejon pri paperoj en Bátaszék, poste ĝis 1949 li havis presejon en Kiskőrös, poste en Budapeŝto. En 1934 li presis komunistan afiŝon, tial li estis arestita. En 1944 li kontraŭstaris la naziojn, tial li denove arestiĝis. En la sekva jaro li iĝis militkaptito. Li pensiuliĝis en 1963.
Li tradukis de András Fáy kaj Kálmán Mikszáth, li eldonis ekzemple La Vagabondo Kantas.
Palaco Blenheim
Desegnita en la rara, kaj mallongdaǔra angla Baroko, la arkitektura aprezo de la palaco estas dividita nuntempe same kiel en la 1720-aj jaroj. Ĝi estas unika en sia kombina uzado kiel familia hejmo, maŭzoleo kaj nacia monumento. La palaco elstaras kiel naskoloko kaj praula hejmo de Sir Winston Churchill.
Pri la historio de la palaco, ĝi estis hejmo de la familio Churchill, poste Spencer-Churchill, dum la venontaj 300 jaroj, kaj tiel variaj membroj de la familio entreprenis ŝanĝojn en la interno, parkoj kaj ĝardenoj. La nurunueco de la palaco kompare kun aliaj grandaj loĝejoj estas, ke ĝi ankaŭ inkluzivas maŭzoleon kaj estas konsiderata nacia monumento. Fine de la 19-a jarcento, la palaco estis savita el ruiniĝo pere de fondusoj akiritaj pro la edziĝo de Charles Spencer-Churchill, 9-a Duko de Marlborough kun la usona fervoj-heredantino Consuelo Vanderbilt.
Béla Gunda
GUNDA Béla estis hungara etnografo naskita en Temesfüves la 25-an de decembro 1911 kaj mortinta en Debrecen la 30-an de julio 1994.
Premioj, distingoj
Kandidato de historiaj sciencoj (etnografio) 1952, doktoro 1961; Herder-premio 1978; Ano korespondanta de MTA 1990, ordinara ano 1991; Akademia Premio 1970.
Richard Tesařík (kantisto)
Richard Tesařík estas ĉeĥa kantisto, komponisto kaj intertempa aktoro. Li ludas kun muzika grupo Yo Yo Band. Li estas filo de soldato Richard Tesařík.
Batalo de Grunwald
Batalo de Grunwald (por litovoj: "Žalgiris", por germanoj: "la 1-a batalo de Tannenberg"; por poloj: "Bitwa pod Grunwaldem") – unu el la plej grandaj bataloj (laŭ la nombro de partoprenantoj) en la historio de mezepoka Eŭropo sur la kampoj apud Grunwald okazigita la 15-an de julio 1410 dum la granda milito inter la fortoj de Ordeno de germanaj kavaliroj helpata de okcidenteŭropaj kavaliroj sub la gvido de alta majstro Ulrich von Jungingen kaj la kunigitaj fortoj polaj, litovaj-rusaj kaj smolenskaj kune kun helpaj trupoj ĉeĥaj, moldavaj kaj tataraj sub la komando de la pola reĝo Ladislao la 2-a Jogajlo (Ladislao la 2-a).
Planado
Detala pola plano de la milita kampanjo de 1410 estiĝis verŝajne en Brest-Litovsk decembre 1409 dum la interkonsiliĝo de la pola reĝo Ladislao la 2-a kun litova duko Vytautas (Vitaŭto) kaj partopreno de krona subkanceliero Mikołaj Trąba. Ĉefan sturmon oni planis direkti al Malbork kun intenco devigi la ordenon entrepreni decidan batalon. Kiel loko de la fina koncentrado de soldataroj oni elektis Czerwińsk apud Vistulo (proksime al Płońsk).
Trapaso de la batalo
Oni povas apartigi kvin fazojn: La tuta batalo daŭris pli ol 6 horojn kaj finiĝis antaŭ sunsubiro. Krom la 3-a fazo la polaj-litovaj fortoj, komadantaj de la pola reĝo, superis dum la tuta tempo.
Signifo de la batalo
Oni scias, ke Władysław Jagiełło rekomendis trovi kadavron de la grandmajstro Ulrich von Jungingen kaj de pli gravaj monaĥoj por sendi ilin kun honoroj al Malbork. Militaj trofeoj estis antaŭ ĉio 51 standardoj. Ilian detalan priskribon kun ilustraĵoj donis Jan Długosz en sia verko Banderia Prutenorum, skribita en la 15-a jarcento. En germana bibliografio la batalo estas nomata kiel batalo de Tannenberg (Schlacht bei Tannenberg). La nuna nomo de tiu ĉi loko estas Stębark. Kampo de la batalo ankoraŭ ĝis nun ne estis arkeologie esplorita. Oni trovis apud ruinoj de kapelo starigita de germanoj kelke da komunaj tomboj. Skeletoj havis spurojn post batoj per glavo, hakilo aŭ arbalesto.
Enscenigo de la batalo
Ĉiujare, datrevene de la batalo, membroj de kavaliraj grupiĝoj de la tuta Eŭropo ludas apud Grunwald eventojn de la 15-a de julio 1410. La spektaklo ĉiam alvenigas kelkdekmil da rigardantoj. La enscenigo ne ĉiam estas fidela kun historia rekonstruado (vidu la apudan foton).
Åke Rohdin
Åke ROHDIN (naskiĝis en 1937, en Amnehärad (Svedio) estas sveda esperantisto. Li estas filo de Kurt Rohdin kaj Ingrid Rohdin. Lia edzino estis Kerstin Rohdin.
Roomba
Roomba estas robota polvosuĉilo, produktata kaj vendata ĉe iRobot. Ĝi estas surmerkatigante kiel Robota planka polvosuĉilo (Robotic floor vacuum cleaner). Ĝi estis unuafoje prezentita en 2002 kaj aperis en la postaj jaroj novaj modeloj. En majo de 2005, la vendonombro superis jam 1.2 milionojn tiel ĝi iĝis la plej sukcesa endoma roboto.
= Modeloj =
Priskribo
La maŝino havas la diametron de 34 cm kaj alton de 9 cm. Ĝi mezuras la murodistancon per infraruĝa sensoro, pri la energio zorgas nikel-metalhidrida baterio. Kelkaj tipoj kapaplas trovi la ŝargejon kaj sin ŝargi.
vidu ankaŭ: Scooba.
Emma Saxlehner
Emma SAXLEHNER, hungare Saxlehner Emma estis hungara operokantistino (aldo) kaj instruisto.
Emma Saxlehner naskiĝis la 1849 en Peŝto - mortis la  1938 en Budapeŝto.
Biografio
Emma Saxlehner komence lernis por esti instruisto, poste ŝi lernis kantadon. Ŝi komencis sian karieron en 1867 en Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi kantadis ĝis 1888, poste ŝi instruis muzikon.
La ora bovido
La ora bovido (Золотой телёнок) estas fama satira romano de sovetaj aŭtoroj Ilja Ilf kaj Eŭgeno Petrov. Ĝi estis eldonita en 1931. La romano estas la daŭrigo de la romano Dek du seĝoj, verkita de la samaj aŭtoroj en 1928.
En ĝi ankaŭ aperis la tuj post la kolapso de Aŭstrio-Hungario sinmortiginta generalleŭtenanto Eduard von Böltz.
Sebastiano Cattaneo
Sebastiano Cattaneo (naskiĝis en Milano, 1545 - mortis en Milano, en la 28-a de aprilo 1609) estis Episkopo de Chiemsee ekde la 16-a de aŭgusto 1589 ĝis 1609. Li apartenis al la Dominikana Ordeno kaj famiĝis dank'al siaj teologiaj manuskriptoj.
Biografio
Li estis filo de Gotardo Cattaneo kaj kiam li eniris en la dominikanan monaĥejon de Sankta Eŭstorgio, en Milano, li jam posedis la akademian diplomon je Doktoreco pri Teologio. En la monaĥejo, li estis Profesoro pri teologiaj studoj kaj same li aktivis kiel prioro. Li ankaŭ agis kiel Apostola Punlaborulo en la Katedralo de Milano, same kiel populara predikanto, kaj konfesanto en la plej altaj rangoj de la societo. Krom tio, li estis intima kunlaboranto de Karlo Borromeo.
Oni ne scias kial Cattaneo forlasis Milanon. Li aktivis kiel Provincialo de la Dominikana Ordeno en Hungario, kaj eble en Bohemio, krom esti ekloĝinta en Bolzano, en 1579. En 1582, li translokiĝis al Salzburgo, kie li estis teologia konsilisto al la ĉefepiskopo Khuen von Belasi (1515-1586), kaj tie li verkis siajn dogmajn kaj moralajn traktatojn.
Post la morto de Christoph Schlattl (1589), la ĉefepiskopo Raitenau nomumis lin kiel episkopo de Chiemsee. Okaze de la konfirmado, en la 25-a de aŭgusto, li devis signaturi dokumenton, kie 17 artikoloj pri siaj rajtoj kaj devoj estis difinitaj, krom speciala obeo al la ĉefepiskopo. La kostoj rilatantaj al la akirado de la episkopeco konfirmiĝis skribe en la 22-a de septembro 1589.
Aerteleskopo
Aerteleskopo estas tipo de refraktoro kun tre longa fokusdistanco, kiu ne uzis tubon. Kontraŭe, la optikan objektivon muntis al stango, arbo, turo, konstruaĵo aŭ alia strukturo per meĥanika globartiko. La observinto staris kaj tenis la okularion, kiun konektis al la objektivo per ŝnuro aŭ kuplostango. La observinto firme streĉis la ŝnuron kaj manovrigis la okularion por celi la teleskopon al ĉielaj objektoj. Ĉi tiun teleskoptipon eble estigis la nederlanda matematikisto, astronomo kaj fizikisto Christiaan Huygens kaj sia pli aĝa frato, la ŝtatisto Constantijn Huygens la Juna, dum la dua duono de la 17-a jarcento.
Tre longaj tubformaj teleskopoj
Teleskopoj kiuj konstruiĝis en la 17-a kaj la frua 18-a jarcento uzis unuopa-elementajn neakromatajn objektivlensojn kiuj permesis entrudemajn ĉielarkajn haloajn fenomenojn (kromatan aberacion) rezulte de la ne-unuformaj refraktaj proprecoj de unuopa-vitraj lensoj. Ĉi malbonigis la bildkvaliton kiujn ili liveris. Teleskopo-kreintoj de tiu epoko trovis ke objektivoj de tre longa fokusdistanco ne havis senteblan kromataberacion; la malĝustigan kromataberacion subkuŝigis la granda difrakta konturaro ĉe la fokuspunkto. Ili ankaŭ rimarkis ke, kiam oni duobligis la diametron de siaj objektivoj, oni devis kvarobligi la fokusdistancon de la objektivo (la fokusdistanco devis kvadratiĝi) por atingi la saman kvanton de minimuman kromataberacion. Kiel la objektivo-diametro de tiuj refraktoroj pliiĝis por kolekti pli da lumo kaj apartigi pli subtilajn detalojn, iliaj fokusdistancoj proksimiĝis al 45 metroj. Krom havanta vere longajn tubojn, tiuj teleskopoj bezonis skafaldojn aŭ longajn mastojn kaj arganojn por apogi ilin. Ilia valoro kiel esploriloj estis minimumaj, ĉar la apoga framo kaj tubo de la teleskopo fleksis kaj vibris en la plej milda zefireto kaj foje kolapsis entute.
Sentubaj aerteleskopoj
Ĉirkaŭ la jaro 1675 la fratoj Christiaan kaj Constantijn Huygens decidis akomodi iliajn objektivojn de tre longa fokusdistanco per forigi la tubon entute. En ilia "aera teleskopo", la objektivo, ene de mallonga fertubo, muntiĝis al girebla globartiko supre de alĝustebla masto. La okulario muntiĝis en alia mallonga tubo (kelkfoje sur stativo), kaj streĉita ŝnuro kuplis kaj alliniigis la du tubojn. Christiaan Huygens eldonis dezajnojn por tiuj sentubaj "aeraj teleskopoj" en sia libro Astroscopia Compendiaria (1684); oni atribuis la elpensadon al la fratoj Huygens, kvankam similajn dezajnojn ankaŭ uzis Adrien Auzout, kaj iuj eĉ atribuis la ideon al Christopher Wren.
La fratoj Huygens ellaboris iuj inĝeniaj aranĝoj por celi tiuj "aeraj teleskopoj" ĉe objektoj videblaj en la nokta ĉielo. Oni povus direkti la teleskopon al brilaj objektoj kiel planedoj per serĉi bildojn projekcitajn sur blanka kartona disko aŭ sur oleita diafana paperekrano kaj tiam centri ilin en la okulario. Oni povus trovi la pli malfortajn objektojn per reflekti lumon de lampo, tenita en la mano de la observinto, el la objektivo, kaj tiam centri tiu reflektitan bildon sur la objekto. Aliajn caranĝaĵojn kun la sama celo priskribis Philippe de la Hire kaj Nicolaas Hartsoeker. La objektivoj por aerteleskopoj foje havis tre longaj fokusdistancoj. Christiaan Huygens asertis ke en 1686 la du fratoj faris objektivojn de 20 cm kaj 22 cm de diametro kaj 52 m kaj 64 m de fokusdistanco, respektive. Constantijn Huygens la Juna prezentis objektivon de 19 cm de diametro kaj 37,5 m de fokusdistanco[9] al la Reĝa Societo de Londono en 1690. Adrien Auzout kaj aliaj faris teleskopojn ekde 90 m ĝis 180 m de fokusdistancoj, kaj Auzout proponis grandegan aerteleskopon de 300 m de longo, ke li uzus "observi bestojn sur la luno."
(17811) 1998 FH105
(17811) 1998 FH105 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Seia
Seia (portugallingva prononco: [ˈsɐjɐ]) estas urbo kaj municipo en la Distrikto Guarda kaj regiono Centra en nordokcidenta Portugalio. La municipo havas 24 702 loĝantojn (2011). La urbo mem havas 7 000 loĝantojn.
Geografio
La municipo limas norde kun Nelas kaj Mangualde, nordoriente kun Gouveia, oriente kun Manteigas, sudoriente kun Covilhã, sudokcidente kun Arganil kaj okcidente kun Oliveira do Hospital. Ĝi estas sur la nordokcidenta deklivaro de la Serra da Estrela, nome la plej alta montaro en kontinenta Portugalio, kun pinto ĉe 1993 metroj.
Ĝi havas 21 freguesias, nome la jenaj: Alvoco da Serra, Carragozela e Várzea de Meruge, Girabolhos, Loriga, Paranhos, Pinhanços, Sabugueiro, Sameice e Santa Eulália, Sandomil, Santa Comba, Santa Marinha e São Martinho, Santiago, Sazes da Beira, Seia, São Romão e Lapa dos Dinheiros, Teixeira, Torrozelo e Folhadosa, Tourais e Lajes, Travancinha, Valezim, Vide e Cabeça kaj Vila Cova à Coelheira.
Historio
La municipo, kiel ĉe aliaj ruraj municipoj de la interno, perdis grandan parton de la loĝantaro pro rura elmigrado. Fakte el pli ol 34 000 loĝantoj en 1960 oni malaltiĝis ĝis nunaj 24 000. Seia estis plialtigita al urbostatuso la 3an de Julio, 1986.
Nune estas skiejo, la ununura en Portugalio. Seia havas ĉiujaran kinfestivalo nome CineEco kiu fokusas al filmoj kun ekologiaj kaj naturaj temoj.
Lingvoj de Taĝikio
La oficialaj lingvoj de Taĝikio, laŭ la Konstitucio, estas la rusa kiel la lingvo de interetna komunikado, kaj la taĝika.
La rusa estas grava interetna lingvo de komunikado kaj de komerco, kaj kvankam ĝi nuntempe estas la gepatra lingvo de nur 0,5 % de la loĝantaro ĝi restas la dua lingvo de 26 % de la taĝikoj.
La uzbeka estas la gepatra lingvo de 10-14 % de la loĝantaro.
Noto
La proponitaj lingvoj estas laŭvice de graveco en la lando.
Ferenc Elekes
ELEKES Ferenc estas rumanuja hungara ĵurnalisto, publicisto, poeto naskiĝinta en Șimonești la 4-an de marto 1935.
Lia kariero
Ferenc Elekes finis la mezlernejon en Cristuru Secuiesc kaj la fakon pri rusa lingvo en la Universitato Bolyai de Kluĵo. De 1962 li estis interna kunlaboranto de la gazeto Ifjúmunkás, poste de la revuo Új Élet.
Kaprijke
Kaprijke (nederlande, proksimuma prononco [KAPrejke]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Ekde 1977, la municipo Lembeke apartenas al Kaprijke.
Kvankam Lembeke estas pli granda kaj havas pli da loĝantoj ol Kaprijke, oni elektis la nomon Kaprijke por la kuniĝo pro historiaj kialoj. La historio de Kaprijke retroeniras ĝis la Romia epoko. Kaprijke dum iu periodo eĉ ĝuis urbajn rajtojn.
Gábor Gabos
Gábor Gabos [gaboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gabos Gábor estis hungara pianisto.
Gábor Gabos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Gabos akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1952. Lia ĉefinstruisto estis Lajos Hernádi. Post siaj studoj li debutis en koncerto en sia naskiĝurbo. En 1955 li atingis la trian lokon en grava pianokonkurso. En la sekvaj jardekoj li konceris en Eŭropo, Ameriko, Japanio. Li ricevis 2 gravajn ŝtatajn premiojn. Li edziĝis en 1951, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Bengt Olof Åradsson
Bengt Olof ÅRADSSON, naskiĝiita en 1951, estas sveda esperantisto. Li redaktas aŭ redaktis Dia Regno kaj la gazeto de la Sveda Esperanto-Federacio (SEF), La Espero, kaj estas aŭ estis estrarano de la internacia KELI-movado. Inter 2005 kaj 2011, li estis prezidanto de SEF.
Tamás Juronics
Tamás Juronics naskiĝis la 1969 en Tata (Hungario).
Bengt Olof Åradsson
Ekde 2005 li redaktas la revuojn Dia Regno kaj ekde 2012 La Espero, la revuon de la SEF. Li estis prezidanto de SEF inter la jaroj 2005 kaj 2011.
Åradsson naskiĝis en 1951 en la vilaĝo Mörarp en la komunumo de Helsingborg, en sudsveda Skanio.
Tamás Juronics
Biografio
Tamás Juronics frekventis ĉeflernejon pri dancoarto en Budapeŝto, kie li lernis popoldancon. Li komencis sian karieron en 1987 en baleta trupo de Szeged. Ekde 1991 li estas ankaŭ koreografo. Ekde 1993 li estras la baletistan trupon, ekde 2008 jam Nacian Teatron en Szeged. Li ricevis premion Kossuth en 2009, pli frue ekde 1997 ankaŭ aliajn premiojn.
Nealtican
Nealtican estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas San Buenaventura Nealtican.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10513 enloĝantojn. El tiuj estas 5035 viroj kaj 5478 virinoj. La komunumo havas surfacon de 62.52 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 3′ norda latitudo kaj 98° 25′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2220
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21102a.htm
Sennar
(foje Sannar aŭ Sinnar), arabe  سنار‎  estas grandurbo, ĉefurbo de la samnoma subŝtato kaj universitata urbo (ekde 1994) en Sudano.
Geografio
situas sur montetaro en la orienta parto de la lando laŭ bordo de Blua Nilo. Vad-Medani troviĝas 95, Rabak 107, Kosti 113, Ĥartumo 256, Omdurban 265, Kassala 366, El Obeid 372 km.
Historio
Dum pluraj jarcentoj estis ĉefurbo de loka regno. La nuna urbo situas 17 km de ruinoj de la antikva ĉefurbo. En 1925 la angloj faris digojn por agrikulturaj agadoj.
Fakte la urbo havas 2 partojn. La pli malnova parto situas pli proksime de la ruinoj kaj tie estas fervoja nodo. La alia, pli freŝa urboparto aŭ Sennarurbo trovis lokon proksime de la digoj. Estis tie vilaĝo jan antaŭ alveno de araboj.
Trafiko
havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Ĥartumo, Rabak kaj Singa, krome estas malpli grava vojo al Kassala. Reloj faras kontaktojn al Ĥartumo, Rabak, Ed Damazin kaj Kassala.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 26 kaj 31 °C. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 401 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter novembro-aprilo neniam pluvas.
Pulow
Pulow estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 318 loĝantojn. Ekde la 7-a de junio 2009 la teritorio estas parto de la komunumo Lassan.
János Sipos
János SIPOS [ŝipoŝ] estis rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 11-a de aŭgusto 1933 kaj mortis samloke la 27-an de majo 2008.
Biografio
János Sipos estis de 1951 laboristo, de 1958 interna kunlaboranto de Szabad Szó. Kiel pensiulo li gvidis la filiredakcion de Temeŝvaro de Nyugati Jelen de Arad.
Christian Friedrich Daniel Schubart
Christian Friedrich Daniel SCHUBART (n. 24-a de marto 1739 en Obersontheim, siatempe Grafejo Limpurg, nun distrikto Schwäbisch Hall; m. 10-a de oktobro 1791 en Stuttgart) estis germana poeto, orgenisto, komponisto kaj ĵurnalisto.
Li verkis akrajn kritikojn kontraŭ absolutisma regado kaj dekadenco en la tiama duklando Virtembergo, pro kio li estis arestita de la duka polico kaj enkarcerigita dum dek jaroj en fortikaĵo Hohenasperg. Li estas la poeto de "La truto", kiu priskribas kiel li mem kaptiĝis en duka embusko.
Biografio
En 1769 li fariĝis orgenisto kaj muzikdirektoro ĉe la virtemberga duka korto en Ludwigsburg. Per sia leĝera vivstilo kaj sia manko de respekto kaj akrega kritiko li ĉagrenis la aristokration kaj klerikaron tie. Post kvar jaroj la duko Karl Eugen ekzilis lin.
En Aŭgsburgo en 1774 li eldonis Teutsche Chronik ("Germana Kroniko", unua apero la 31-an de marto), popularan ĵurnalon pri politiko kun literaraj kontribuoj kaj poemoj. La ĵurnalo estis tre sukcesa kaj rapide fariĝis la plej grava organo de burĝa opozicio en la tuta germana regno kaj ne ŝparis pikajn polemikojn, ofte kontraŭ la jezuitoj. Baldaŭ la urba senato malpermesis la presadon de la ĵurnalo, sed Schubart daŭrigis ĝin en Ulm.
Aparte kontraŭ la virtembergaj dukoj la ĵurnalo ne estis indulga, sed la duko ne povis silentigi la ekziliton en eksterlando. Tiel en 1777 duko Karl Eugen per falsa letero relogis Schubart al Blaubeuren, sur virtemberga teritorio, por aresti lin tie. Schubart ne ekkonis la kaptilon kaj estis enkarcerigita en la fifama fortikaĵo Hohenasperg, kie li fariĝis viktimo de duka "re-edukado" (cerbolavado).
Juna Friedrich Schiller vizitis la enkarcerigitan en 1781, kio estis kortuŝa por ambaŭ: Schubart kun ĝojo vidis la junan liberaman poetokolegon, Schiller vidis kiel Schubart en sia malliberejo suferis de la duka despotismo - kaj decidis fuĝi for el Virtembergo.
Nur post dek jaroj, en majo 1787, la duko Karl Eugen liberigis lin el la karcero - ĉefe pro la favora agado de Prusio - kaj instalis lin kiel muzik- kaj teatrodirektoron en Stutgarto.
Verkoj
Liaj poemoj reprezentas la stilon de Sturm und Drang (sturmo kaj impeto). Pro sia malferma kritiko li fariĝis tre populara. Hodiaŭ konata estas "La duka tombejo" (Die Fürstengruft), kaj aparte "La truto" (Die Forelle), kiu famiĝis pro la muziko de Franz Schubert.
Schiller uzis lian eseon Zur Geschichte des menschlichen Herzens (1775) kiel fonton por Die Räuber (La Rabistoj).
Alfred Cheney Johnston
Alfred Cheney JOHNSTON (konata kiel "Cheney" al siaj amikoj kaj partneroj) (la 8-an de aprilo 1885 - la 17-an de aprilo 1971) estis novjorka fotisto konata pro siaj portretoj de Ziegfeld Follies kaj de aktoroj kaj aktorinoj de la mondoj de scenejo kaj filmo.
En 1960, Johnston donacis 245 grandajn presaĵojn de sia verko al la Biblioteko de Kongreso en Vaŝingtono, (plejparte nudaj kaj duon-nudaj Follies-ulinoj, interpretistoj de diversaj Ziegfeld-programoj inkluzive de Fanny Brice, Billie Burke, Ruby Keeler, la Dolly. Fratinoj, Ina Claire, Helen Morgan, Marilyn Miller, Grace Moore, Ann Pennington, Belle Baker kaj Ruth Etting, konataj aktoroj de la 1920-aj jaroj / 1930-a jaroj inkluzive Mary Pickford, Gloria Swanson, Tyrone Power, John Barrymore, Pearl White, Barbara La Marr, Orson Welles, Klara Banto, Ethel Barrymore, Claudette Colbert, Corinne Griffith, Klara Juna Klara, Theda Bara, Mabel Normand, Helen Hayes, Norma Shearer, Anita Stewart, Lillian Gish, Dorothy Gish, Marie Prevost, Tallulah Bankhead, Mary Miles Minter, Hope Hampton, kaj kelkaj produktaj-reklamaj fotoj). Ŝajne kvin el ili "malaperis" tra la jaroj, kvankam la biblioteko ankoraŭ havas 240 bildojn.
Multajn jarojn poste, konsiderinda nombro da originaj Johnston-presitaj (kaj foje aŭtografigitaj) fotografaj presaĵoj kaj multaj originalaj negativoj estis aĉetitaj ĉe pluraj aŭkcioj de almenaŭ kvar malsamaj usonaj kolektantoj / entreprenistoj.
NGC 3812
NGC 3812 (aliaj indikoj — UGC 6648, MCG 4-28-23, ZWG 127.27, PGC 36256) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
7126 Cureau
7126 Cureau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca kuracisto kaj filozofo Marin Cureau de La Chambre (1594–1669), unu el la unuaj anoj de la Franca Akademio kaj de la Reĝa Akademio de Sciencoj.
Nagyvenyim
Nagyvenyim [nadjvenjim] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Dunaújváros. Nagy estas hungare: granda.
Situo
Nagyvenyim situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Dunaújváros estas tre proksime. Balatono troviĝas 65, Budapeŝto 70 km-ojn.
Historio
Tiu ĉi loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1429 en formo "Venyim". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1947 tiu parto forlasis Mezőfalva kaj nova municipo fondiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko. La religian vivon la katolika preĝejo certigas.
Atonismo
La atonismo estis unu de la plej fruaj monoteismaj religioj registritaj en la historio. La kulto instruis, ke estas nur unu dio (Atono), kaj ke Aĥnaton kaj Nefertito estas liaj gefiloj. Temas pri la dua konata religio kiu konvertiĝis en la oficiala religio de la registaro en la Antikva Egipto, kaj ĝi anstataŭis la jarcentdaŭran antaŭan kulton politeista. La atonistoj konstituis la majoritaton de la egipta loĝantaro en ties pinta epoko. La kulto instruis, ke Atono estas mizerikorda, ĉiopova, unnura, kaj gvidanto de la homaro tra siaj filoj. La sanktaj skribaĵoj de la religio estis verkitaj en la amarna periodo, kaj estis konsiderataj la laŭvorta parolo de la dio, same kiel la instruoj kaj ekzemploj normigaj.
La atonistoj kredis, ke la religio estas la kompleta kaj universala versio de prafido. La kulto estis elitema, en kiu nur la membroj de la reĝa familio povis rekte adori la dion kaj la homoj devis adori ĝin nur tra ili. La religiaj konceptoj kaj praktikoj tuŝis praktike ĉiujn aspektojn de la vivo kaj de la socio, el la arto ĝis la sociala bonfarto. La urbo Aĥetaton estis sankta urbo por kulto.
Alterna noto
Alterna noto (ankaŭ turnonoto aŭ flankonoto, it.: cambiata) forlasas akordotonon je restanta harmonio (resp. funkcio) laŭŝtupe – do plen- aŭ duontone (en duta) distanco supren aŭ malsupren – kaj revenas al ĝi. Alternaj notoj havas ornaman aŭ maldensigan funkcion kaj apartenas al la plej oftaj melodiaj okazantaĵoj. Ofte ili staras sur ne-akcenta taktotempo.
Alterna noto ne estas intermiksenda kun fremdnoto aŭ traira tono.
Regionhistoria muzeo Ellrich
La Regionhistoria muzeo Ellrich (germane: Heimatmuseum Ellrich) troviĝas en la harca urbeto Ellrich, Hospitalstraße nr 40.
Priskribo de la loko
La urbo menciitis unuafoje en dokumentoj en la 876-a jaro jam. La muzeo troviĝas en trabfakaĵo, kiu estis parto de hospitalo fondita en la 12-a jarcento kiel maljunulejo. Tiu komplekso situas ekster la iama urbomuro en la sudoriento de la urbo kaj konstistas el supra domo, malsupra domo kaj la kirko Sankta Spirito.
En 1961 historiemuloj aranĝis en la malsupra domo muzeon, kun inaŭguro unu jaron poste.Danke al pluraj mondonacoj ĝi malfermitis al la publiko en 1976 entute.
Kolektoj
En la etaj salonoj oni vidas atelierojn de frizisto, teksisto, artforĝisto kaj ŝuflikisto. Aliaj ĉambroj permesas enrigardon en la geologion kaj la faŭnon de la regiono kaj liveras informojn pri la historio de la urbo.
Aparta salono rakontas la vivon ĉiutagan en la hospitalo. En la antaŭĉambro videblas malfermaj fornoj (Grunde).
Elfositaĵoj el la ŝtona epoko atestas tre fruan setlon en la regiono. Krome estas en la muzeo muzika salono kun kolekto de instrumentoj kaj la reproduktita iama urba apoteko. Nedaŭraj ekspozicioj aranĝatas de tempo al tempo kun temo ofte en rilato kun la historiaj detaloj de la urbo.
Kirko
La kirko (unua mencio en 1506 sub la nomo Capella infirmorum Sancti Spiritus) konserviĝis ĝis hodiaŭ. Temas pri modesta preĝoloko longa 13 metrojn kaj larĝa 7 metrojn.
Dediĉa ŝtono el muŝelkalko (kun skulptaĵo de la Dolorplena Virgulino), el ligno skulptita altaro el la malfrugotika epoko kaj tre malnova romanika krucifikso troviĝas en la interno. La piedoj de la krucumita Jesuo staras sur breto kun vizago de la diablo. Ĝi bildigas la bibliajn vortojn pri la pieda dispremo de la Malbono per la morto de Kristo.
La preĝejo ofte servas por ceremonioj geedzaj.
La Yesca
La Yesca estas unu el la 20 komunumoj de la meksika subŝtato Nayarit, kiu situas en la okcidenta, centra parto de Meksiko, ĉe la pacifika oceano. La ĉefurbo de la komunumo estas La Yesca. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 18019.
La Yesca signifas en la hispana "tindro".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12025 loĝantojn. El tiuj estis 5977 viroj kaj 6048 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2218 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1420 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1500 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12110 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4350 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 35,92 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
7-a de januaro
La 7-a de januaro estas la 7-a tago de la jaro laŭ la Gregoria kalendaro. 358 tagoj restas (359 en superjaroj).
Tagoj de semajno
La 7-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Neßmersiel
Neßmersiel apartenas al la urbo Dornum en la distrikto Aurich en Malsupra Saksio, Germanio. Neßmersiel troviĝas je 5 kilometroj nordokcidente de Dornum. De 1867 al 1977, Neßmersiel apartenis al la tiutempa distrikto Norden. .
La originala haveno estis konstruita ĉirkaŭ 1570. Grajno estis ekspedita al Bremeno, Hamburgo, Nederlando kaj Norvegio. Ekde 1700, la haveno devis esti movita pli proksimen al la maro kiam la originala loko pleniĝis je ŝlimo de la digoj. De 1930, la nova loko estis ankaŭ fermita. La pramŝipo al Baltrum estis konstruita en 1969/1970.
Plej marbordaj travojaĝoj de la norda germana marbordo komencas ĉi tie ĉe Neßmersiel. Ĉiujare 10 - 12 milionoj da migrantaj birdoj vizitas proksiman Nacian Parkon Vadomaro de Malsupra Saksio (germane Nationalpark Niedersächsisches Wattenmeer).
La ferieja vilaĝo de Neßmersiel restas rekte malantaŭ la digo kaj enhavas plejparte feriajn hejmojn. Estas ankaŭ restoracioj, hoteloj, kafejoj kaj multenombraj butikoj. Ludejo por infanoj estas ĉe la plaĝo.
La "Sturmfrei" estas nova ekde marto 2007. La komplekso inkluzivas 3D-kinejon, bonfartigan centron, restoracion, sportejon kaj grandan infanareon. La "Sturmfrei" estas la plej granda distrejo ĉe la germana nordamara marbordo.
Interesaj vidaĵoj
Heimatstube (kapitana ĉambro kaj butiko de historiaĵoj) en la distra centro "Sturmfrei".
Grenado
Grenado povas esti:
39543 Aubriet
39543 Aubriet estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo Claude Aubriet (1651 aŭ 1665–1742), ilustristo de natura historio kiu akompanis la plantscienciston Joseph Pitton de Tournefort en lia vojaĝo de 1700 en Mezorienton. Aubriet fari 489 ilustraĵojn por la Éléments de Botanique de Tournefort kaj ankaŭ pentradojn de la vojaĝo.
Drei Höfe
Drei Höfe estas komunumo en la Distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 726 loĝantojn je la 1-a de januaro 2013.
Geografio
La komunumo Drei Höfe situas en la Svisa Mezlando oriente de la flotebenaĵo de la rivero Emme en sudoriento de la soloturna Distrikto Wasseramt. La komunumo konistas el la seltejoj Heinrichswil, Mösli kaj Winistorf de la iama komunumo Heinrichswil-Winistorf kaj la du seltejoj Hersiwil kaj Rütihof de la iama komunumo Hersiwil.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,56 km², de kiuj 34,6% estas kovritaj de arbaro, 55,1% servas por agrikulturo kaj 7,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Drei Höfe limas en nordo al Oekingen, en nordnordoriento al Horriwil, en nordoriento en unu punkto al Etziken, en okcidentnordkcidento al Aeschi, en oriento al Seeberg (BE), en sudoriento al Hellsau (BE), en sudo al Höchstetten (BE), en sudokcidento al Willadingen (BE), en okcidento al Recherswil, kaj en nordokcidento al Halten.
Trafiko
Tra Drei Höfe situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo kondukas flanka vojo de Oekingen al Winistorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 4 kilometrojn nordokcidente apud Kriegstetten. Per la buslinio n-ro 16 de Aeschi al Kriegstetten la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Sub la vilaĝo Hersiwil pasas tra tunelo la linio de fervojo 2000 de la orient-okcidenta rapidlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko.
Historio
La hodiaŭa komunumo Drei Höfe estiĝis kun efiko de la 1-a de januaro 2013 per kunigo de la malnovaj komunumoj Heinrichswil-Winistorf kaj Hersiwil.
La iama komunumo Heinrichswil-Winistorf estis kreita la 1-an de januaro 1993 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Heinrichswil kaj Winistorf. Mösli ĝis tiam estis parto de Winistorf. Sub la malnova reĝimo ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Heinrichswil formis komunumon kune kun Hersiwil. Ek de tiam ĝis 1854 ekzistis triopa komunumo Hersiwil-Heinrichswil-Winsitorf. En la jaro 1854 el la tri vilaĝoj fariĝis memstaraj komunumoj.
La unua dokumenta mencio de Heinrichswil datiĝas el la jaro 1317 per mencio de Cristan von Heinrichswile. Kiel parto de la senjorujo Kriegstetten-Halten Heinrichswil kaj Winistorf fariĝis en la jaro 1466 havaĵo de la urbo Soloturno, kiu en 1665 ankaŭ akiris al superan jurisdikcion pri la du vilaĝoj.
La unua dokumenta mencio de Hersiwil datiĝas el la jaro 1324 kiel Hersenwile. Kiel parto de la senjorujo Kriegstetten-Halten Hersiwil fariĝis en la jaro 1466 havaĵo de la urbo Soloturno, kiu en 1665 ankaŭ akiris al superan jurisdikcion pri la vilaĝo. Sub la malnova reĝimo ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Hersiwil formis komunumon kune kun Heinrichswil. Ek de tiam ĝis 1854 ekzistis triopa komunumo Hersiwil-Heinrichswil-Winsitorf. En la jaro 1854 el la tri vilaĝoj fariĝis memstaraj komunumoj.
133756 Carinajohnson
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nicolás Bravo
Nicolás Bravo estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Nicolás Bravo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5489 loĝantojn. El tiuj estas 2651 viroj kaj 2838 virinoj. La komunumo havas surfacon de 234.72 kvadratkilometroj.