cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdinand Gatzweiler
Ferdinand “Ferdi” GATZWEILER (naskiĝis en Stolberg (Rejnlando)) estas en sia ĉefa ofico urbestro de la urbo Stolberg (rejnlando) kaj membro de la SPG.
Biografio
Ĉirkaŭ 5 jarojn poste, ĉe la komunuma balotado de 30-a de aŭgusto 2009, li estis kun 47,7 % klare firmigita en sia ofico. Lia plej forta kontraŭulo, Paul M. Kirch de la KUG, atingis nur 38,2 pocentojn. En la balotado li ankaŭ estis la kandidato de la loka ligo de Alianco '90/La Verduloj, kiu (alie ol ĉiuj aliaj partioj) ne proponis propran kandidaton.
Těškov
Těškov estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en valkaldrono sub masivo Radeč (konsisto de Křivoklata montetaro) proksimume 11 kilometrojn nordoriente de Rokycany, naŭ kilometrojn sudokcidente de Zbiroh kaj 28 kilometrojn oriente de Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1343.
Game Boy
Game Boy estas portebla videoludilo planita kaj kreita de Nintendo, lanĉita en 1989. Ĝi estis la unua sukcesa portebla videoludilo kaj la antaŭaĵo de ĉiuj aliaj pecoj de la linio de Game Boy. Origine oni vendis ĝin kune kun Game-Boy-taŭga versio de tetriso.
Qubadli
Qubadli estas unu el la 59 rajonoj de Azerbajĝano. La ĉefurbo estas Qubadlı. Ĝi havas, kun personoj. Ĉi tiu regiono estas tute sub la kontrolo de la Respubliko Montara Karabaĥo, nomata de ili Kaŝunik, post ĝia prenado dum la milito en Montara Karabaĥo.
Calvi (Francio)
Calvi (franca elparolo: [], korsika elparolo: []) estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko. Ĝi havis 5,598 loĝantojn en la jaro 2011.
Sajf al-Islam Kadafi
Sajf al-Islam Kadafi aŭ Sajf al-Islam al-Gaddafi, سيف الإسلام القذافي, latinliterigo laŭ DMG Sayf al-ʾIslām al-Qaḏḏāfī, Libia prononco: <span class="IPA" title="Ĉi tiu estas transskribo laŭ internacia fonetika alfabeto">[ˈseːf əl isˈlæːm əl ɡædˈdæːfi] (naskiĝis la 25-an de junio 1972 en Tripolo) estas la dua plej aĝa filo de Muamar Kadafi. En traduko lia nomo signifas "glavo de Islamo".
Li studis arkitekturon, en 1994 en Tripolo finis la studon, ekde 1995 esploris kaj vizitis poststudajn prelegojn en Vieno, en 2003 magistriĝis kaj en 2008 doktoriĝis en Londono. Ekde 1994 li planis plurajn grandajn konstruaĵojn kaj konstrukompleksojn en Libio, interalie la universitaton Al Fatah en Tripolo aŭ la komplekson Roŭaifa Al Ansari en Al Bajda kun grandaj moskeo, hotelo kaj vendejego.
Sajf al-Islam Kadafi flue parolas la araban, anglan, francan kaj germanan lingvojn, kaj en la pasinteco - kontraste al sia patro, konata kiel ekscentra persono - impresis kiel modera, diplomatia sciencisto kaj ŝtatpolitikisto. Li regule publike esprimas sian opinion pri ekonomiaj kaj internaciaj rilatoj de la libia ŝtato, kvankam li ne havas oficialan politikan postenon.
En la lastaj jaroj estis internacie tre atentataj iuj intervjuoj de li, en kiu li esprimis opiniojn malsamajn al sia patro. Ekzemple rilate la internacia skandalo pri la proceso kontraŭ kvin bulgaraj flegistinoj kaj palestina kuracisto pri ebla infektigo de pacientoj per la retroviruso HIV li konfesis, ke la suspektatoj estis torturitaj kaj politike misuzitaj. Kaj plurforme li publike deklaris ke la politika sistemo de lia patro urĝe bezonus reformojn. Pro la granda libereco, laŭ kiu la libia registaro permesis al li esprimi siajn opiniojn, okcidentaj ĵurnalistoj kaj politikaj fakuloj longe opiniis lin ebla posteulo de sia patro en la posteno de libia ŝtatgvidanto - pli liberema kaj demokratiema ol lia patro.
Tiu juĝo ekde la libia revolucio de 2011 estas dubinda, ĉar li ekzemple en televida intervjuo pravigis la uzon de armea perforto kontraŭ protestantoj per la vortoj "fluos riveroj plenaj de sango". La 16-an de marto 2011 li deklaris, ke Libio en 2007 financis la balotan kampanjon de la francia prezidanto Nicolas Sarkozy. Ekde la 16-a de majo la ĉefadvokato de la Internacia puna kortumo en Hago postulas malliberigon de Sajf al-Islam Kadafi, kaj akuzas lin kulpa pri krimaj kontraŭ la humaneco. Kadre de la libia revolucio de 2011 la reĝimo de Kadafi aktive uzis torturojn, murdojn kaj seksperfortojn por timigi la loĝantaron kaj disbati la ribelon, kaj Sajf al-Islam Kadafi estu persone kunrespondeca pri tiuj krimoj.
La 3-an de aŭgusto Sajf al-Islam Kadafi deklaris, ke aŭtoritatoj de la lando establis aliancon kun islamista parto de opoziciuloj kaj Libio baldaŭ laŭ politika strukturo iĝos simila al Sauda Arabio aŭ Irano. La 22-an de aŭgusto, la Nacia Transira Konsilio deklaris pri aresto de li, kaj la Internacia puna kortumo konfirmis tion. La 23-an de aŭgusto, matene Sajf al-Islam Kadafi renkontiĝis kun ĵurnalistoj de Agence France-Presse kaj BBC News en la rezidejo de Muamar Kadafi Bab al-Azizija. Li rifutis sciigojn pri sia kapto kaj deklaris, ke 75 % de Tripolo estas regata de la registaraj fortoj. Pli poste tiun tagon, Libiaj ribeluloj ŝturmiris la rezidejon Bab al-Azizija kaj baldaŭ okupis ĝin. La libia ŝtatestro kaj liaj filoj malĉeestis.
Li estis kaptita la 19-an de novembro 2011 en suda dezerto de Libio, ĉ. 640 km sude de Tripolo.
Saint-Cloud-en-Dunois
Saint-Cloud-en-Dunois estas malaperinta franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi nun formas parton de Villemaury.
Ørskog
estas loĝloko kaj eksa komunumo de Norvegio, kies centra loko estas la setlejo Sjøholt. Per administra reformo en Norvegio, Ørskog, Haram, Skodje kaj Sandøy la 1-an de januaro 2020 fariĝis partoj de Ålesund, la plej granda urbo de la provinco Møre og Romsdal. Ankaŭ la malfondita komunumo apartenis al Møre og Romsdal, kiu situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
27291 Greghansen
27291 Greghansen estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gregory A. Hansen, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Lawrenceville School de Lawrenceville (Nov-Ĵerzejo, Usono).
Valmozzola
Valmozzola estas komunumo de Italio.
8686 Akenside
8686 Akenside estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la angla poeto kaj kuracisto Mark Akenside (1845–1924), kiu lernis medicinon en la Universitato de Leiden. Li tie renkontis la francan filozofon Paul Henri Thiry d'Holbach, kiu tradukis en la franca lian faman filozofan eseon "The Pleasures of Imagination".
Provinco Ĥaeno
Ĥaeno (Jaén) estas hispana provinco, situa en la interno de Andaluzio. Ĝi estis unu de la historiaj reĝlandoj «cuatro reinos de Andalucía», kaj ties aktuala teritorio formas parton de la regiono Andaluzio. Limas okcidente kun Kordovo, norde kun Reĝurbo, oriente kun Albaceto kaj sude kun Granado. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Ĥaeno.
Ĝia areo estas de 13 489 km² kun populacio de 666 190 loĝantoj (2008), el kiuj ĉirkaŭ triono loĝas en la ĉefurbo kaj ties metropola areo. Ĝi enhavas 97 municipojn, inter kiuj elstaras ĉe la ĉefurbo, la industria urbo Linares, krom Úbeda, Andújar, Martos kaj Alcalá la Real, kiuj superas 20 000 loĝantojn. Elstaras ankaŭ aliaj urboj pro ties kultura gravo kiel Baeza aŭ historia kiel La Carolina, en kies teritorio okazis la Batalo de Las Navas de Tolosa.
Portebla videoludilo
Portebla videoludilo estas malpeza, facile portebla elektronika maŝino por videoludado. Malsimile al kutimaj hejmaj videoludiloj, la bazaj elementoj kiel ekrano, regiloj kaj energifonto estas ĉiuj partoj de la sama peco.
Siemiatycze
Dua mondmilito
5.07.1940: Germanaj ĝendarmoj pafmortigis 25 polojn en Grabarka (proksime al Siemiatycze).
Sławomir Mrożek
Sławomir MROŻEK (naskiĝis la 30-an de junio 1930 en Borzęcin, Pollando, mortis la 15-an de aŭgusto 2013 en Nico, Francio, cindrourno en la Nacia Panteono en Krakovo kiu troviĝas en la kripto de la Preĝejo de Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo en Krakovo) estis pola dramaturgo, prozverkisto kaj desegnisto.
Biografio
Li estas abituriento de la Liceo Nowodworski en Krakovo.
Li debutis en la jaro 1950 kiel desegnisto en la revuo Przekrój kaj en la sama jaro li eldonis rakontojn: Rakontoj el la Burda Monto (Opowiadania z Trzmielowej Góry) kaj Duonkirasoj praktike (Półpancerze praktycznie) tio estis lia verkista debuto. Krome li komencis sian karieron kiel ĵurnalisto sed en la fruaj 1950-aj jaroj li turnis sin al teatraĵskribado. La unua dramo, Policja (La Polico), estis verkita en 1958.
En la jaroj 1963 al 1996 li vivis ekster-Pollande en Italio, Francio, Usono kaj en Meksiko (en 1977 li reiris al Pollando). Lia unua plenlonga teatraĵo estas ankaŭ lia plej bone konata verko, Tango (1964, Esperanto-traduko en 1968). Ĝi estas daŭre prezentata tra Eŭropo.
En la jaro 1968 li malaprobis la intervenon de Varsovia Kontrakto en Ĉeĥoslovakio. La invado de ĉiuj armeoj (krom Rumanio) mortigis la Pragan Printempon.
En decembro 1981 li protestis kontraŭ enkonduko de la militleĝo en Pollando (1981-1983) fare de komunistoj kaj Wojciech Jaruzelski.
Höchstadt an der Aisch
Höchstadt an der Aisch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erlangen-Höchstadt kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La urbo estas la centro de komunumaro, do libervola administra kunligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj tiel komune traktas iujn servojn kaj taskojn - tamen la urbo mem ne apartenas al la komunumaro, do nur transprenas iujn servojn de la ĉirkaŭaj, pli malgrandaj najbaraj komunumoj.
Sławomir Mrożek
Biografio
En la jaro 1996 li revenis al Pollando. En la jaro 2002 li havis apopleksion, kaj rezulte havis afazion. Li perdis la eblecon uzi la lingvon parole kaj skribe. Danke al terapio kiu daŭris tri jarojn, li denove akiris kapablon skribi kaj paroli. Rezulte de lia lukto kontraŭ la malsano estas aŭtobiografio.
La verkoj de Mrożek estas akre komikaj kaj ili apartenas al la Absurda Teatro, kreantaj siajn efikojn per ilustraĵoj, politikaj kaj historiaj referencoj pri misformoj (deformoj aŭ politikaj deformaĵoj kiel en distordita/falsa spegulo) kaj satiro.
Aliaj
En la jaro 1962 li ekestis unu el la kvar unuaj laŭreatoj de la Premio de Fondaĵo Familio Kościelski.
En la jaro 1990 li ricevis la Honoran Civitanecon de la Reĝa Urbo Krakovo.
En decembro 2004 pro la libro ''Varia. Jak zostałem filmowcem (Varia. Kiel mi ekestis filmisto) li estis honorita per Premio la Krakova Libro de Monato''.
Stanisław Mrożek ricevis pro la korespondado kun Stanisław Lem (ĝi estis eldonita en Pollando kiel Leteroj) Premion de Pola PEN-Klubo Jan Parandowski 2010.
La 23-an de marto 2012 Sławomir Mrożek ricevis doktorecon pro honoro de la Silezia Universitato en Katowice.
Verkado
En sia verkado li tuŝis problemojn forte ligitaj kun la historio de Pollando kaj kun ĝia kulturtradicio (ekz. romantismo), sed ankaŭ universalajn temojn kiel la libereco kaj danĝerigoj flanke de nova civilizo.
Ugbaĵilo
Ugbaĵilo (ugbuge [ugbaĵila], dargve ГIярбукI, Кубачи [kubaĉi]) estas ega surmontara vilaĝo en Kaŭkazio konata ekde Mezepoko kiel grava centro de arta metallaborabo kaj produktado de armiloj, lignoĉizado kaj ŝtonoĉizado.
Naturo
La vilaĝo situas je alteco 1,8 kilometroj super marnivelo, de ĉiuj flankoj estas ĉirkaŭigata per montoj de Ĉefa Kaŭkaza montoĉeno.
Historio
Dum 6 — 15 jarcentoj la vilaĝo estis centro de sendependa regiono Zirihgeran (la nomo devenas el iranaj lingvoj). Ĉe jaro 1305 dum longtempa politika kaj socia krizo ĝiaj loĝantoj akceptis islaman religion (laŭ loka legendo supera ero de la vilaĝo faris tion je 7 jaroj post malsuperanoj). Al 13 — 14 jarcentoj Zirihgeran ankaŭ estis ĉirkaŭigita per fortikaĵo kun muro kaj turoj; verŝajne ĝin ekestigis anoj de Genovo. Eroj de la fortikaĵo restas videblaj ĝis nun.
Ekde 15-a jarcento la loko estas konata jam kun tjurkadevena nomo Kubaĉi.
Centro de metio
Laŭ rezultoj de elfosesprorado arta metallaborado en Nordorienta Kaŭkazio estis jam je kvin miljaroj antaŭe. Unuaj trovitaj aĵoj estas gisitaj bronzaj skulptaĵoj de homoj kaj bestoj, kupraj kapringoj-dekoriloj kaj manringoj. Bronza gisadometio prosperis en mezo de 1-a jarcento kaj poste.
En Mezepoko la metio atingis novan nivelon. Metala manĝilaro el Ugbaĵilo dekorita per reprezentaĵoj de homoj, realaj kaj mitodevenaj bestoj, birdoj, diverstipaj ornamaĵoj estis konata en multaj eksteraj lokoj.
En 14 — 15 jarcentoj rapide kreskis ankaŭ aliaj metioj — lignoĉizado kaj ŝtonoĉizado. Por dekori siajn ekestaĵojn la metiistoj uzadis multajn temojn ĉizante diversajn vivulojn, scenojn de ĉasado, ĉevalgalopa kurado kaj aliajn. Artosciencistoj asertas pri tre ega nivelo de estinta tie ŝtonodekorado.
20-a jarcento
En eko de la jarcento Ugbaĵilo estis jam unu el plej egaj surmontaj loĝlokoj de sia regiono. Post Oktobra revolucio okazis portempa malkreskado de ekonomio kaŭzita je tiama ŝtatestrara malaprobado de propra porkapitala iniciemo. Tamen graveco de altnivela loka arto estis klara, pro tio jam en jaro 1924 estis fondita artmetiejo "Remeslennik" ; en jaro 1960 sur ĝia bazo estis fondita Ugbaĵila arta metalfabriko.
En jaro 1965 Ugbaĵilo ŝanĝis sian oficialan statuson kaj ekestis urbotipa loĝloko.
Nuntempa epoko
Dum jaroj 1970 — 2010 ĝia loĝantaro preskaŭ duobre kreskis; laŭ rezultoj de tutrusia popolnombrado en jaro 2010 tie loĝis 3060 homoj. Ekde jaro 2015 laŭ decido de respublika estraro Ugbaĵilo perdis statuson de urbotipa loĝloko kaj ekde tiam denove estas vilaĝo.
Loĝantaro
En jaro 2017 la vilaĝo havas 3,0 mil loĝantojn.
Ugbaĵilo estas plej grava loĝloko de ugbuga popolo.
Ekonomio
En la vilaĝo estas kelkaj entreprenoj ligitaj kun metio. Plej gravas el ili Ugbaĵila arta metalfabriko estanta laborloko por 0,5 mil vilaĝanoj.
Villemaury
Villemaury estas nova franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Bonfol (stacidomo)
Bonfol estas fervoja stacidomo en Bonfol, Svislando.
Insulo Gruinard
Insulo Gruinard (angle Gruinard Island) situas ĉ. unu kilometron de la nordokcidenta marbordo de Skotlando, en la Atlantiko. La insulo longas 2, larĝas 1 km.
Ĝi famiĝis pro la eksperimentoj per antrakso dum la dua mondmilito en komisio de la brita militara ministerio. La eksperimentoj daŭris de julio 1942 ĝis aŭgusto 1943 kaj kaŭzis morton de 60 ŝafoj.
Oni povis nur post la eksperimento konstati, ke la sporoj de antrakso penetris la grundon kaj restis infektokapablaj. Pro tio, oni fermis la insulon kaj ĉiujare analizis la grundon. Oni sciigis nur en 1978 pri seninfektado de la insulo.
Je premo de la publiko, oni komencis en 1986 plu fertili la grundon. Tiel oni ekstermis la vegetaĵojn per herbicidoj kaj uzis 280 tunojn da formaldehido- solvita en 2000 tunoj da marakvoj - dum tri monatoj enigi ĝin en la grundon. Kelkajn lokojn oni duafoje traktis en julio de 1987. La poste okazantaj esploroj firmigis oficiale la sukceson pri fertilado.
La insulo estis deklarita denove loĝebla la 24-an de aprilo 1990 kaj la 1-an de majo redonita al la originala posedanto. Tamen, laŭ ĵurnalistaj artikoloj ĝi daŭre estas neloĝata en 2023.
Okupo de la fortreso Bastille
La okupo de la fortreso Bastille estis decida evento dum la franca revolucio, kaj poste servis kiel simbolo de tiu revolucio, okazis en Parizo la 14-an de julio 1789 kaj restas ĝenerale rigardata kiel la komenco kaj eksplodo de la franca revolucio de 1789.
Malgraŭ tio, ke dum la konkero, nur sep kaptitoj estis malliberigitaj en Bastille, la fama mezepoka fortreso kaj malliberejo servis kiel simbolo de potenco kore de Parizo, do konkero fare de la revoluciuloj estis la publika signalo de malferma ribelo kontraŭ la reĝo. La evento estas memorita ĝis hodiaŭ en festotago de Bastille kaj ĉi tiu tago fariĝis la ĉefe nacia festo en Francio. Verdire oni ne festas la okupon de la Bastille sed la « fête de la confédération » kiu unue okazis la 14-an de julio 1790.
Fono
Dum la regado de reĝo Ludoviko la 16-a Francio estis en severa ekonomia krizo, kiu eroziis ĝian potencon dum jardekoj. Direkte al la fino de la 18-a jarcento, la krizo estis tiel severa ke ampleksaj reformoj de la impostkolektadsistemo kaj aliaj ekonomiaj kaj sociaj reformoj estis neeviteblaj. Por trakti la krizon, la klaso-asembleo (Les États-Généraux de 1789) , la instuticio reprezentinta la diversajn klasojn en Francio, estis kunvokita la 5-an de majo 1789. Ekde 1614 ĝia funkciado estis malhelpita de antikvaj tradicioj, arkaikaj protokoloj kaj la obstineco de konservativaj elementoj, precipe inter la dua klaso (la pastraro).
La 12-an de junio 1789, reprezentantoj de la tria klaso (homoj) komencis konduti sin aparte de la klasasembleo kaj je la 17-an deklaris sin la "Nacia Asembleo". Komence la reĝo kontraŭis ĉi tiun evoluon, sed finfine kapitulacis kiam nobeloj kaj pastroj transfuĝis al ĝi en grandaj nombroj. Li ordonis al la ekvilibro de la du superaj klasoj interligi ĝin la 27an de junio. Ĝi ŝanĝis sian nomon al la Nacia Konstituciiga Asembleo (Assemblée nationale constituante) la 9-an de julio, deklarante ke ĝia celo estis establi konstitucion por Francio.
La publiko en parizo plejparte estis en eŭforio de la novaj ŝanĝoj kaj esprimis fortan subtenon por la kunigo. La gazetaro publikigis la plenajn debatojn, la politikaj debatoj rompis la limojn de la pleno kaj disvastiĝis al ĉiu placo, parko kaj aliaj publikaj lokoj ĉie en Parizo. La placo de la Reĝa Palaco kaj ĝiaj ĝardenoj fariĝis regula rendevuejo por procesantoj.
Maldungo de Necker
La 11-an de julio 1789 la armeo sieĝis Versailles, Sèvres, Marsa Kampo (Parizo) kaj Saint-Denis. La reĝo, ŝajne sub premo de sia frato komto d'Artois (la estonta Karlo la-10 de Francio) kaj aliaj elementoj en la kortego, maldungis la ĉefministron kaj financministron Jacques Necker, kiu estis tre ŝatata de la tria klaso. Li estis anstataŭigita per barono Louis Auguste Le Tonnelier de Breteuil.
La novaĵo pri la maldungo de Necker atingis Parizon vespere de dimanĉo la 12-an de julio. La parizanoj supozis ke lia maldungo estis provo de konservativaj elementoj konservi sian potencon antaŭ la atako de la armeo kontraŭ la grandurbo. La homamasoj komencis tumulti en la stratoj, kie la ĉefa manifestacio estas antaŭ la Reĝa Palaco kun proksimume 10 000 partoprenantoj.
Konflikto
La homamaso marŝis laŭ la stratoj direkte al Placo Vendôme, inter ili iuj svingis figurojn de Necker kaj la Duko de Orléans. Survoje al la palaco ili renkontis unuon de germanaj solduloj lojalaj al la reĝo. Stratbatalo rezultiĝis kaj la soldatoj retiriĝis sub ŝtonado. Ĉe la enirejo al la palaco ili renkontis trupon de dragonoj sub la komando de Charles Eugene, Princo de Lambesc, kiu komencis pafi en la homamason kaj mortigis unu el la signoportantoj. La homamaso respondis per sia propra pafado kaj mortigis soldaton. En vido de la superforta avantaĝo de la homamaso kiel militforto la princo decidis retiriĝi, kaj siaj fortoj mortigis kaj vundis tiujn kiuj staris en sia vojo al sekurejo.
La purpura gardobrigado, kiu apogis la ribelantojn, restis en la kazerno. Por savi Parizon de la sangoverŝado kaj malhelpi la entuziasman homamason lanĉi de ĝenerala ribelo, de Lambesc, kiu ne fidis siajn soldatojn, ordonis al 60 dragonoj preni pozicion antaŭ sia komando ĉe la Chaussée d'Antin. La ordono, kiu estis origine intencita por malhelpi sangoverŝadon kaj kvereladon, faris ĝuste la malon, ĉar la homamaso konsideris la deplojon de la kavalerioj kiel provoko. Ankaŭ la purpura gardobrigado aliĝis al la homamasoj mortigante plurajn oficirojn. Kun la subteno de la regula armeo, la homamasoj sentis sin eĉ pli memfida - dum la eksterlandaj fortoj rifuzis subteni la monarĥojn pro timo por siaj vivoj.
9488 Huia
9488 Huia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la birdo Huia (Heteralocha Acutirostris), formorta de 1907. Ĝi havis belegan verdan kaj nigran plumaron kaj longajn vostajn plumojn blankajn ĉe la fino. La ino estis konebla per sia longa kurba beko. La vostaj plumoj de la huia estis ŝatataj de la Maorioj kiel simbolo de rango.
Okupo de la fortreso Bastille
Konkero de Bastille
La ribelantoj invadis la Hotelon de la Invalidoj por kapti armilojn kaj daŭrigis la ribelon kontraŭ la Bastille. Dum la ribelo la malliberejo estis preskaŭ malplena kaj loĝigis nur 7 kaptitojn: kvar falsistoj, du mensmalsanuloj kaj unu franca nobelo akuzita je pedofilio (la markizo de Sade estis forigita de la fortikaĵo dek tagojn pli frue). La ribelantoj atakis la Bastille ĉefe por kapti la grandan kvanton da municio (pulvo) kiu estis en ĝi (nur la rezervoj de pulvo atingis 13.600 kg). La garnizono nombris nur proksimume 100 soldatojn kaj oficialulojn kaj proksimume 40 kanonojn, kelkaj el kiuj estis grandaj en diametro.
La homamaso kolektita proksime de la Bastille postulis la malmuntadon de la kanonoj kaj la transdono de la fajropolvo en siajn manojn. La du reprezentantoj de la homamaso estis invititaj en la malliberejon por intertrakti, sed la intertraktadoj daŭris pli longe ol atendite kaj la homamaso postulis rapidan solvon.
Ĉirkaŭ 13:30 la paraŝutaj pontĉenoj estis fortranĉitaj, kaj la homamaso fluis en la malliberejon. Sekvante la enrompon en la fortikaĵon, la soldatoj kaj la homamaso komencis pafi unu al la alia kaj provoj establi batalhalton estis nuligitaj.
La pafado daŭris kaj du horojn poste la homamaso estis plifortikigita fare de militunuoj de la pariza garnizono, kiuj aliĝis al la ribelantoj kun la armiloj de la Hotelo de la Invalidoj. Ĉe la vido de plifortikigoj, la guberniestro de la Bastille, la markizo de Launay anoncis batalhalton je la 5 posttagmeze por malhelpi masakron. Li pasigis leteron kun siaj postuloj tra malgranda spaco en la pordego, sed la sieĝintoj rifuzis akcepti liajn postulojn. Malgraŭ tiu rifuzo, la guberniestro decidis kapitulaci pro la grandega nombra avantaĝo de la homamasoj. La sieĝintoj eniris la fortreson proksimume duonhoron post la deklaro de batalhalto.
Ĉirkaŭ 100 homoj pereis dum la batalo, el kiuj nur unu estis gardisto kaj la resto de la ribelantoj. De Launay estis prenita, trenita kaj la entuziasma homamaso linĉis lin. Post lia murdo, la amasoj senkapigis lin kaj muntis lian kapon sur stango por montri lin ĉie en Parizo.
Post la falo de la Bastille
Parizanoj antaŭvidis kontraŭatakon de la reĝaj fortoj kaj fortikigis la stratojn per barikadoj, elfosiginte pavimeroj, malkonstruante pordojn kaj stakigante meblaron en provo malhelpi la kavalerion ataki. Parizanoj komencis armi sin per ĉio, precipe per improvizitaj lancoj, kiuj, kvankam povus enŝovigi timon en la koron de la observanto, estis fakte senvaloraj antaŭ la regulaj armeaj fusiloj kaj kanonoj.
Dum la okazaĵo mem, la monarkio en Versailles restis en la mallumo kiam temas pri lastatempaj okazaĵoj, sed kiam la novaĵoj atingis ilin kaj la bildo iĝis klara, Marŝalo de Broglie estis lanĉonta pro-reĝan puĉon por devigi la Asembleon honori la ordonon de la 23-an de junio kaj disiĝi. La asembleo rifuzis kaj sendis senditojn al Parizo por akiri la subtenon de la homamasoj. En vido de la granda nombra avantaĝo de la parizanoj kaj la transfuĝo de multaj armeaj batalionoj al la flanko de la respublikanoj, la monarkoj estis devigitaj retiriĝi de sia postulo dissolvi la kunigon.
La venontan matenon la rezultoj de la malsukcesa kontraŭrevolucio iĝis konataj al la reĝo kaj al liaj subtenantoj kaj ili prirezignis la ideojn de disigado de la asembleo por la momento. La reĝo proponis plurajn gestojn kiel la revenon de Necker - kiu estas tre ŝatata de la publiko dank' al la impostreformoj kiujn li provis pasigi - al la posteno de financministro kaj promesis reveni de la Palaco de Versailles al la ĉefurbo. Reveninte al Parizo, la reĝo ricevis la trikoloron kaj portis la tradician ĉapelon kun la simbolo de la revolucio ĉantante "Vivu la nacio". La entuziasma homamaso respondis per krioj de "Vivu la Reĝo".
Malgraŭ la repaciĝo de la reĝo kun la amasoj, la aristokratoj sentis sin malkomfortaj antaŭ la ĝenerala humoro, kiu forte blovis kontraŭ ili. Multaj, precipe la altranguloj, kiuj iompostiome elmigris el Francio.
Necker revenis de sia ekzilo el Bazelo en Parizon kun venksento (kiu daŭris ne longe). Alveninte en Parizo la 22an de julio 1789 li malkovris ke la homamaso linĉis la generalkontrolisto de financoj Joseph Foullon de Doué kaj pendis sur stratlanterno lian kapon de tiu de lia nevo Louis Bénigne François Bertier de Sauvigny. Necker provis eviti plian sangoverŝadon kaj postulis ĝeneralan forpardonon.
El Parizo la tumultoj estis disvastigitaj ĉie en Francio. La homoj de la tria klaso organiziĝis kaj armis sin. Multaj el ili kunvenis en komitatoj kaj deklaris la ekziston de loka registaro. Ili eĉ starigis naciaj gvardiajn milicoj por protekti siajn interesojn. La ekstremistoj forbruligis la domojn de la nobeluloj kaj eĉ murdis ilin pro ilia statuso.
La nacia festotago de Bastille
Ĉiujare la 14-an de julio, la Tago de Bastille estas festata ĉie en Francio. En Parizo, ĉiujare en tiu ĉi dato, matene okazas okazigita militista parado laŭ la Elizeaj Kampoj kaj nokte estas artfajraĵo super la ĝardenoj de Trocadéro.
Vidu ankaŭ
Bastille Bastille
Cserkeszőlő
Cserkeszőlő (ĉerkesolo) estas kuracbanloko kaj juna vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en meza Hungario en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Kunszentmárton. Szőlő signifas hungare vinbero, la kreskaĵo estas ĉi tie ofta.
Situo
Cserkeszőlő situas en angulo (duoninsulo), kiun formas Tiso kaj la enverŝa Körös, tamen iom for de ambaŭ riveroj, ĝuste en mezo. La vilaĝo havas flankan vojon sed ne havas fervojon. Proksime estas pontoj tra la riveroj.
Historio
Dum la historio tiu ĉi parto apartenis al Tiszakürt kaj en 1952 iĝis memstara vilaĝo. En 1938 oni serĉis oleon kaj trovis termalan akvon. Pro la kuracbanejo la vilaĝo estas konata tutlande. Temperaturo de la akvo estas 82 C kaj havas alkalan kloridon kaj hidrogentrioksinkarbonaton. Ankaŭ oni profitas la mineralakvon nomatan "Cserke kincse" (=trezoro de Cserke).
Kado
Kado povas esti:
Brionne (stacidomo)
Brionne estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Brionne, en departemento Eure, regiono Normandio.
Malfermita en 1865 fare de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Serquigny - Oissel (372000).
Benedek Baja
BAJA Benedek estis hungara grafikisto, pentristo, scenejaj kostumisto kaj dekoraciisto naskita en Temeŝvaro la 20-an de marto 1893 kaj mortinta ?.
Kariero
Benedek Baja studis en Germanio, Francio, li estis militkaptito en Siberio. Li dizajnis scenejon al operejo de Irkutsko. Li estis ankaŭ en Barato. Reveninte en 1922 li fariĝis dekoraciisto kaj kostumisto de teatro UNIO Rt.. kaj de Gaja Teatro, de Teatro Városi. Li estis en 1925 kunulorganizinto de la unua hungara scenejarta ekspozocio.
Ferenc Wathay
Ferenc WATHAY [vatai], laŭ hungare kutima sinsekvo Wathay Ferenc estis hungara soldatestro, pentristo kaj komponisto. Ferenc Wathay naskiĝis la 24-an de septembro 1568 en Vág (vilaĝo). Li mortis post 1609 ?
Biografio
Ferenc Wathay frekventis lernejojn en Németújvár kaj en Sopron. En 1584 li komencis sian soldatan karieron en Tihany, poste en Pápa, Csesznek kaj Győr. En 1588 li vundiĝis. En 1592 li ekhavis la rangon leŭtenanto, poste servis en Sárvár, Pápa, Veszprém (urbo) kaj en Győr. En 1602 li estis vicestro de fortikaĵo de Székesfehérvár, kiun la turkoj sukcese sieĝis, sekve vunde li estis militkaptito. Poste li rifuĝis, sed la turkoj trovis lin. En 1606 li liberiĝis pro ŝanĝo de kaptitoj. En 1609 li estris fortikaĵon de Csesznek. Pri la sekvaj jaroj plene mankas informoj.
László Szabó (ĵurnalisto)
László SZABÓ [sabo:] estis rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis Kerelőszentpál la 6-an de aŭgusto 1918 kaj mortis en Kluĵo la 3-an de februaro 1997.
Kariero
László Szabó akiris diplomon pri historio-hungaralingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo (1966). De 1945 li estis kultura referanto en Kluĵo, samtempe inter 1956–60 kaj 1977–80 vicdirektoro de la Kolozsvári Állami Magyar Opera. Li publikigis en en Március, Igazság, Művelődés, A Hét, Helikon (Az elfelejtett színházi évad. 1990/52. – 1991/3).
Haiger
Haiger estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lahn-Dill de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 162
NGC 162 estas stelo en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Varano de' Melegari
Varano de' Melegari estas komunumo de Italio.
Edmund Stoiber
Edmund Rüdiger STOIBER, nask. la 28-an de septembro 1941 en Oberaudorf, distrikto Rosenheim) estas germana politikisto. Li estis de 1993 ĝis 2007 ministro-prezidanto de Bavario kaj de 1999 ĝis 2007 prezidanto de la Kristan-Sociala Unio en Bavario (CSU). En 2002 la partioj CDU kaj CSU nomumis Stoiber kanceliera kandidato, sed mankis al li kelkaj miloj da voĉoj por venki kontraŭ Gerhard Schröder.
En 2005 Stoiber intencis fariĝi federacia ministro pri ekonomio kaj teknologio, sed retiriĝis kelkajn semajnojn antaŭ la planita nomumo.
Magyarszerdahely
Magyarszerdahely [madjarserdahej] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa. La loknomo signifas: hungara-merkredoloko.
Patricio de la Escosura
Patricio de la Escosura Morrogh (Madrido, 5-a de novembro de 1807 - Madrido, 1878) estis hispana politikisto, ĵurnalisto, dramaturgo, mitografo, literatura kritikisto kaj verkisto de la epoko de la Romantikismo.
Biografio
Li estis filo de la militisto, verkisto, historiisto kaj tradukisto el Oviedo Jerónimo de la Escosura y López de Porto (1774-1855), membro de la Real Academia Española kaj de Akademio de Historio, kaj de Ana Morrogh Wolcott, de angla deveno. Dum li estis ankoraŭ knabo, lia familio translokiĝis al Madrido. Tie li studis en la lernejo San Mateo, fondita de la liberala patro kaj poeto Alberto Lista, kiu kondukis lin al romantismaj idealoj. Tiuepoke li kreis, kun siaj amikoj José de Espronceda kaj Ventura de la Vega, la sekretan societon Los Numantinos (1823-1825) cele revenĝi la morton de la liberalo Rafael del Riego kaj faligi la absolutisman registaron. Tamen printempe de 1825 ili estis denoncitaj, procezitaj kaj ellandigitaj.
Magyarszerdahely
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj kuprepoko. Dum la ferepoko keltoj vivis tie. Baldaŭe alvenis romianoj kaj avaroj. La hungaroj fondis tie abatejon. La unua mencio okazis en 1323 en formo Zerdahel.
Patricio de la Escosura
Biografio
Escosura revenis al Hispanio en 1826 kaj eniris en la Akademio de Artilerio. Kiel militisto li partoprenis en la Unua Karlisma Milito estrita de la generalo Luis Fernández de Córdova. En Madrido li aktive partoprenis en la kultura vivo tiama kaj estis inter la membroj de la fama babilrondo literatura romantisma Parnasillo. Li kaj Federico de Madrazo, kun aliaj amikoj kiaj Espronceda, fondis kaj redaktoris en 1835 la revuon El Artista, simbolo de la hispana Romantikismo, kaj same membro de la Liceo Artístico y Literario de Madrido.
Magyarszerdahely
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, klubo de gemaljunuloj, migra poŝto.
Patricio de la Escosura
Biografio
Partiano de la Reĝino María Cristina kontraŭ la liberala progresisto Baldomero Espartero, li ekziliĝis denove en 1840. Post la falo de la regento en 1843, Escosura revenis al Hispanio kaj aliĝis al la Modera Partio liberala. Edzo de aktorino, li direktoris en Madrido la Teatron de la Muzeo. En 1847 eniris en la Real Academia de la Lengua.
Magyarszerdahely
Famuloj
En Magyarszerdahely naskiĝis:
Patricio de la Escosura
Biografio
Li estis ministro de Gobernación (internaj aferoj) en la registaro de Narváez. Poste li aliĝis al la progresista partio kaj elstaris en la formado de la tendencacentro parlamenta kio okazis post la revolucio konata kiel Vikalvarada (1854). Dum la Progresista Jarduo li estis denove Ministro de la Gobernación kun Espartero. La sinteno de Escosura antaŭ Leopoldo O'Donnell okazigis la demizion de la tuta registaro, pro kio li ricevis altan postenon en Filipinoj. Poste li estis deputito de la partio Unión Liberal (1866) kaj, kvankam li estis denove parlamentano, lia politika agado post la Revolucio septembra, la Respubliko kaj la Burbona restaŭrado estis malgrava; li krome estis reprezentanto de Hispanio en Berlino (1872).
Literatura kariero
Li estis relative fama kiel romantisma dramaturgo pro sia teatraĵo Bárbara de Blomberg, kiu temas pri la patrino de Johano de Aŭstrio kaj la konflikto de Karlo la 1-a inter la fidelo al sia amo kaj sia respondeco. Aliaj liaj teatraĵoj estas la jenaj La Corte del Buen Retiro (1837), kie dua parto estas También los muertos se vengan (1838), kie aperas famaj figuroj de la Hispana Ora Jarcento kun la amaferoj de la Grafo Villamediana kun la reĝino Izabela de Burbono, kiuj finas per la murdo de la grafo laŭ ordono de Olivares; la verko enhavas ĝenrismajn scenojn kaj tiele aperas, ekzemple, poezia akademio prezidita de la reĝo en kiu partoprenas Quevedo, Góngora, Villamediana kaj la propra monarko; la verko premieriĝis dum la Karlismaj Militoj kaj en ĝi oni laŭdas la liberecon kontraŭ la absolutisma monarkio; Higuamota (1838), pri amerika temo, kiel Las mocedades de Hernán Cortés (1844) kaj La aurora de Colón (1839). Pli malfruas estas la historia teatraĵo Don Pedro Calderón (1867), frukto de la studado pri Pedro Calderón de la Barca por eldoni ties verkojn; la fama dramaturgo aperas interplektita en komplika amafero el kiu eliras por dediĉi sin al pastreco. Inter liaj komedioj elstaras Las flores de don Juan kaj El amante universal.
Magyarszerdahely
Komunumoj pri szerdahely en Hungara reĝlando
La vorto signifas: loko, kie merkrede okazis bazarado.
Patricio de la Escosura
Literatura kariero
El 1842 al 1844 oni publikigis en Parizo "España Artística y Monumental", mejloŝtona verko de la hispana romantikismo, kun tekstoj priskribaj de Patricio de la Escosura kaj ilustracioj de la pentristo Jenaro Pérez de Villaamil.
Li verkis ankaŭ rakontajn poemojn imite al sia amiko Espronceda, kiaj la legendo pri la Kastiliaj Komunumanoj El bulto vestido de negro capuz (1835), kaj, influita de Walter Scott, kelkajn romanojn ĉu historiajn aŭ ne, inter aliaj Ni rey ni Roque (1835), El Conde de Candespina (1832), El patriarca del valle (1846), Memorias de un coronel retirado (1868, membiografia).
Misterskoloj
Religio
Enmultaj civilizoj estis, aŭ eĉ plu estas, misterskoloj.
(16499) 1990 SU9
(16499) 1990 SU9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Gručovice
Gručovice (Groitsch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Březová en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Březová. En la jaro 2015 ĉi tie estis registritaj 49 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Belleville (pariza metrostacio)
Belleville [bɛlvil] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 2 kaj linio 11; ĝi situas inter la 10-a, 11-a, 19-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo.
10650 Houtman
10650 Houtman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Belleville (pariza metrostacio)
Stacio
Ĝi situas en samnoma kvartalo "Belleville", kiu antaŭe estis kampara areo, kaj poste fariĝis popola kvartalo de Parizo.
10650 Houtman
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels elde la Monto Palomar kaj malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten sur la fotografiaj platoj senditaj en Leiden
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda eplorvojaĝisto Cornelis de Houtman (1565–1599), kiu navigis al sudo kun 4 ŝipoj en 1895 por trovi la vojon al la Orienta Hindujo. En 1997 li rivenis kaj provis, ke por la nederlandanoj, la komerco kun Oriento estis ebla. Lia frato Frederick de Houtman (1571–1627) desegnis 12 novajn sudajn konstelaciojn.
Belleville (pariza metrostacio)
Stacio
La, la Konsilio de Parizo, laŭ deziro de grupo PCF-FDG, voĉdonis favore al nova nomo de la stacio: Belleville - Commune de Paris 1871, por omaĝi al la Pariza Komunumo, de kiu la kvartalo estis ĉefa rolanto.
Sieniawa
Sieniawa estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sieniawa en distrikto Przeworski.
Universitato de Dako
La Universitato de Dako (ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয় [ɖʰaka biʃʃobid̪d̪alɔe̯|], konata ankaŭ kiel Daka Universitato aŭ simple DU) estas la plej aĝa universitato en moderna Bangladeŝo kaj kompreneble en ties ĉefurbo Dako. Establita dum la Brita Hindio en 1921, ĝi estis grava kontribuanto al la moderna historio de Bangladeŝo. Post la Dispartigo de Hindio, ĝi iĝis la kerna punkto de progresemaj kaj demokratiaj movadoj en Pakistano. Ties studentoj kaj instruistoj ludis gravan rolon en la apero de la bengala naciismo kaj por la sendependeco de Bangladeŝo.
Inter iamaj studentoj troviĝis la estontaj Muhammed Yunus, ekonomikisto kaj ricevanto de la Nobel-Premio pri Paco, Ŝejĥo Mujibur Rahman, patro de la lando, kaj al la universitato rilatis ekzemple Satyendra Nath Bose, barata fizikisto, specialiĝanta pri matematika fiziko, kaj Kazi Nazrul Islam, unu el la plej gravaj modernaj poetoj bengalaj.
Blansko (Jablonec nad Jizerou)
Blansko estas parto de urbo Jablonec nad Jizerou. Ĝi troviĝas okcidente de Jablonec nad Jizerou. Estas ĉi tie registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Blansko situas en katastra teritorio Jablonec nad Jizerou kun areo 6,42 km².
-672
En la jaro 700 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Eventoj
Antikva Egiptio konkeriĝas fare de la Persa Imperio. Komenciĝas la 26-a dinastio de Egiptio, ankaŭ konata kiel la Saite-periodo, kaj la Lasta Periodo de antikva Egiptio.
Neff
Neff estas familia nomo de jenaj personoj:
lokoj en Usono:
entrepreno:
Vidu ankaŭ:
Hendrik Christoffel van de Hulst
Li lernis en Utrecht, kaj daŭrigis sian studon en la observatorio de Leiden sub la estreco de Jan Hendrik Oort.
Tie, En 1944, li kalkulis ke la nuboj da neŭtra hidrogeno de nia galaksio devas elsendi radioondon kun ondolongo de 21 centimetroj (tie estas 1420,4 megahercoj). Tiun radiadon unuafoje observis Edward Purcell kaj Harold Ewen en 1951.
Hendrik van de Hulst ricevis doktorecon en 1946. Inter 1948 kaj 1984, li laboris en la Universitato de Leiden kaj estis ano de la Reĝa Nederlada Akademio pri Sciencoj. Inter 1975 kaj 1986 li kunlaboris kun la Eŭropa Kosma Agentejo.
La radiado de 21 centimetroj de ondolongo iĝis grava elemento de la astronomia esploro. Ne absorbata de la kosma polvo, ĝi permesas desegni la mapon de la ĉeesto de hidrogeno en la lakta vojo kaj en aliaj galaksioj. Asociata kun la mezuro de la efiko de Doppler, ĝi permesis eltrovi, ke nia galaksio estas rektokoneksa spirala galaksio.
Honoroj
Hendrik van de Hulst estis ricevanto de:
Oni donis lian nomon al asteroido 2413 van de Hulst.
Monumento por la Batalo de Leipzig (Heiligenstadt)
La verŝajne plej malnova Monumento por la Batalo de Leipzig (germane: Völkerschlachtdenkmal) sur germana teritorio troviĝas en Heilbad Heiligenstadt, Germanio.
Priskribo
Ĝi staras en la kuracbaneja parko "Heinrich-Heine-Kurpark". Ĝi estis starigita honore al la Batalo de la Nacioj de 1813, kiel novgotika steleo jam en la jaro 1815, mallonge post la malvenko definitiva de la franca tirano Napoleono Bonaparte.
Dum la tiranado de Napoleono Heiligenstadt estis la ĉefurbo de la Departemento de Harco. Multaj anoj de Eichsfeld falis en Lepsiko en 1813. Ĝi kvazaŭ konsideriĝi povas prototimpo de modernaj monumentoj honore al soldatoj falintaj.
-704
La jaro 704 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 50 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 704 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 704 antaŭ nia erao.
Monumento por la Batalo de Leipzig (Heiligenstadt)
Vidu ankaŭ
Monumento por la Batalo de la Nacioj en Lepsiko mem
-704
En la jaro 704 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Listo de japanaj esperantistoj
Listo de japanaj esperantistoj
-704
Eventoj
Sanĥerib iĝis reĝo de Asirio, sekve de sia patro Sargono la 2-a mortinta en batalo la antaŭan jaron, kaj iom poste ankaŭ per konkero iĝis reĝo de Babilono. Li realigas sian ambician planon vastigi la loĝlokon Ninivo al impona nova ĉefurbo, kun escepte fortikaj urbomuroj, multaj palacoj, temploj kaj kompreneble kutimaj domoj post sia kroniĝo en somero 704.
Montezuma psarokolio
La Montezuma psarokolio, Psarocolius montezuma, estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Psarokolioj, kiu enhavas grandajn brunecajn paserinajn birdojn kun rimarkindaj bekoj. Ĝi troviĝas kiel specio de loĝantaj birdoj en marbordaj malaltaj teroj de Karibio el sudorienta Meksiko al centra Panamo, sed ĝi forestas el Salvadoro kaj el suda Gvatemalo. Ĝi ĉeestas ankaŭ en la deklivaro de Pacifiko de Nikaragvo kaj Honduro kaj nordokcidenta Kostariko. Ĝi estas inter la specioj de psarokolioj foje separataj en la genron Gymnostinops. La komuna nomo kaj la latina scienca nomo de tiu specio omaĝas la imperiestron de Aztekoj nome Moktezumo.
Pro seksa duformismo ambaŭ seksoj estas tre diferencaj laŭ grando; nome masklo estas 50 cm longa kaj pezas 520 g; dum la pli malgranda ino estas 38 cm longa kaj pezas 230 g.
Masklaj plenkreskuloj estas ĉefe malhelbrunaj (supraj kaj subaj partoj kun pli malhelaj flugilplumoj kaj centraj vostoplumoj) kun nigrecaj kapo, kolareo, supra brusto kaj pugo, kaj vosto kiu estas brilflava krom la du malhelaj centraj vostoplumoj. Estas nuda blueca vangomakulo kaj subaj rozkolorecaj bridoj, la irisoj estas brunaj, kaj la longa beko estas nigra baze kun ruĝa pinto. Inoj estas similaj, sed pli malgrandaj ol maskloj kun pli malgrandaj bridoj. Junuloj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj kaj havas pli palajn kaj malpli markatajn bekojn. Ne estas nuntempe agnoskitaj subspecioj.
La "neforgesebla" (Howell and Webb 1995) kanto de la masklo de Montezuma psarokolio estas elsendita dum la klinoceremonio, kaj konsistas el babilaĵo sekve de laŭtaj gorĝaĵoj, tik-tik-glik-glak-GLUUuuuuu. Ambaŭ seksoj havas laŭtajn alvokojn kak kaj krrrk.
La Montezuma psarokolio estas tre komuna birdo en partoj de sia teritorio, ofte vidata en malgrandaj aŭ pli grandaj aroj manĝanta en arboj malgrandajn vertebrulojn, grandajn insektojn, nektaron, kaj fruktojn, inklude bananojn, pinĉilojn de Cecropia, simarubon (Bursera simaruba) kaj Trophis racemosa (Moraceae). For de la reprodukta sezono, tiu specio estas tre moviĝema, kun kelkaj sezonaj movoj.
La Montezuma psarokolio loĝas en kanopeo de arbaroj, arbarbordoj kaj malnovaj plantejoj. Ĝi estas kolonia reproduktanto kiu konstruas pendantan teksitan neston el fibroj, 60–180 cm longa, ate en arbo. Ĉiu kolonio havas dominan masklon, kiu pariĝas kun plej parto de inoj sekve de prilaborata klinoceremonio memmontrada kaj pariĝada. La ino demetas 2 malhelpunktecajn blankajn aŭ sablokolorajn ovojn kaj eloviĝo okazas post 15 tagoj; elnestiĝo okazas post 30. Tipe estas ĉirkaŭ 30 nestoj en unu kolonio, sed oni konstatis ĝis 172.
Alpthal
Pri la komunumo
Alpthal estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 542 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Alpthal situas en la montara valo de la rivero Alp, alfluanto de la Lago de Sihl nordoriente de la montmasivo Mythen meze inter Ŝvico kaj Einsiedeln. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Alpthal mem ankaŭ al vilaĝoj Brunni kaj Eigen. Dank al la aertelfero al Holzegg kaj skiliftoj en Brunni kaj Hagenegg la komunumo en vintro allogas skiturismon ĉefe por tagaj turistoj el la regiono Zuriko.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Alpthal limas en nordo al Einsiedeln, en oriento al Oberiberg, en sudo al Ŝvico, kaj en okcidento al Rothenthurm.
Trafiko
Alpthal situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Per la poŝtaŭtolinio de Einsiedeln al Brunni SZ Alpthal estas konektita al la publika transportreto. De Brunni aertelfero kondukas al Holzegg, sur jugo de la monto Mythen, de kie per alia aertelfero atingeblas la kantonĉefurbo Ŝvico.
Historio
La unua dokumenta mencio de Alpthal datiĝas el la jaro 1018 kiel Albetal, kiam la imperiestro Henriko la 2-a donacis la vilaĝon al la Monaĥejo Einsiedeln. Alpthal apartenis al la teritorioj, kiujn la ŝvicanoj al si alpropriigis fine de la 13-a jarcento, kio kaŭzis la limokonflikton, kiu kondukis en la jaro 1315 al la Batalo de Morgarten. En la jaro 1350 Alpthal estis definitive atribuita al Ŝvico. En la jaro 1690 estis konstruita en Alpthal kapelo, kiu estas konsekrita al Sankta Apolonia. En la jaro 1805 la paroĥo sendependiĝis de Ŝvico kaj fariĝis memstara paroĥo. En la jaro 1887 estis konsekrita la hodiaŭa katolika preĝejo.
Kengyel
Kengyel [kendjel] estas vilaĝo en meza Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Törökszentmiklós. Kengyel signifas hungare: piedingo dum rajdado, verŝajne la loka riverobranĉo de Tiso havis tian formon.
Situo
La vilaĝo havas bonan trafikon voje kaj fervoje. Urboj Törökszentmiklós, Martfű kaj Szolnok estas proksime.
Historio
Kengyel estis loĝata jam en la neolitiko. Dum historio de la hungareco la loko longe apartenis al Törökszentmiklós. Antaŭ la turka okupado alvenis kaj instalis sin serbaj rifuĝintoj. En 1479 la komunumo iĝis kampurbo. Dum la turka epoko la regiono senhomiĝis. En 1946 Kengyel iĝis memstara municipo.
Fama vidindaĵo estas la kurganoj. Ĝuste apud la fervojo troviĝas kurgano, kies supro estas ventomuelejo.