cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judit Révész
Biografio
Judit Révész estis sendita al Nederlando en sia aĝo 5, kie ŝi maturiĝis, poste ŝi hejmenvenis kaj studis en Hungara Reĝa Desegnista Lernejo inter 1934-1937. Ŝia majstro estis Márk Vedres. En 1938 ŝi malfermis ceramikan atelieron en Amsterdamo. Ŝi ekspoziciis inter 1938-1955. Ŝi havis laborkontaktojn kun en:Bert Nienhuis kaj en:Luigi de Lerma. Ŝi kreis argilaĵojn kaj ceramikaĵojn, ofte inspirite per hungara popolarto. Ŝi baldaŭ kreis portretojn, kiuj estis gisitaj en bronzo. Ŝi edziniĝis en 1941 kaj naskis 2 gefilojn, ŝi vidviniĝis en 1990. En 1957 la familio translokiĝis al Hago.
159999 Michaelgriffin
159999 Michaelgriffin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono prosksima de la orbita resonanco 5:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la usona astronomo Marc W. Buie la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kosmoflugan inĝenieron Michael D. Griffin, kiu servis kiel estro de la Departemento pri kosmo de la Laboratorio de Aplikata Fiziko (Applied Physics Laboratory) de la Johns Hopkins Universitato kaj antaù servis kiel Administranto de la NASA dum la Misio New Horizons al Plutono.
Godhra
Godhra, laŭ guĝarata lingvo ગોધરા, laŭ hindia lingvo गोधरा, estas urbego kaj municipo en okcidenta Barato, en orienta parto de subŝtato Guĝarato, en distrikto Panĉmahal, kie Godhra estas ties sidejo. La loknomo signifas: "tero de la bovino". Godhra estas unu el la religiaj lokoj en Barato.
Demografio
Godhra havis populacion de en 2021 kun legopovo de 88%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Tauernbahn-muzeo
Tauernbahn-muzeo estas fervoja muzeo en Schwarzach im Pongau en Aŭstrujo starigite en la 2001-a jaro laŭ planoj de la arĥitekto Adolf Krischanitz.
Godhra
Historio
La historia nomo de Godhra estas "Godhrahk", kiu estis establita en 1415, sed oni trovis bronzan statuon de 975. En Godhra Vallabhbhai Patel unue renkontis Gandhi en 1917, poste komenciĝis la libereclukto.
Tauernbahn-muzeo
Ĝeneralaĵoj
Ĝi konsistas en nova konstruaĵo, en remizo restaŭrita fare de anoj de la muzea societo kaj liberaera areo kun interesaj gapotaj aferoj. La tuta komplekso troviĝas rekte ĉe la stacidomo de Schwarzach-St. Veit. Ekde 2009 spekteblas teretaĝe daŭra ekspozicio kun la titolo Die Tauernbahn Der (z)weite Weg nach Triest (la dua vojo al fora Triesto). En la unua etaĝo estas maketa fervojo kun originalaj modeloj de aĵoj ĉe Tauernbahn. Muzee interesas ankaŭ vagonoj kaj lokomotivoj historiaj, ekz. elektra de la serio BBÖ 1170.2/ÖBB 1245.
Godhra
Lingvoj
En Godhra la oficialaj lingvoj estas la guĝarata kaj la hindia.
Religioj
En Godhra plejparto de la populacio estas muslimoj (51%), krome hinduoj (preskaŭ 47%), iomete ĝainistoj (iom pli, ol 1%).
Trafiko
Al Godhra kuras tri fervojaj linioj kun stacidomo kaj 5 vojoj. La plej proksimaj flughavenoj funkcias en Vadodara kaj Ahmedabado.
Hranice (distrikto České Budějovice)
Hranice (Julienheim, ankaŭ Granitz) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1790.
Tra la kastro de la municipo kondukis laŭlonge laŭ ĉi tiea ŝoseo ĝis la jaro 1920 limo inter Bohemio kaj Malsupra Aŭstrio. La ĉeĥa okcidenta parto de la katastro de municipo estis devene konsisto de katastro Byňov. La orienta parto (domaro Trpnouze) estis al Ĉeĥoslovakio alligita nur la 31-an de julio 1920 kiel konsisto de Okcidenta Vitorazio.
Partoj de municipo
Municipo Hranice konsistas el du partoj, kiuj situas en la katastra teritorio Hranice u Nových Hradů.
Puebla de San Medel
Puebla de San Medel estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Puebla de San Medel (municipa ĉefurbo) kaj San Medel, okupas totalan areon de 9,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Ĝi estas inter Valdelacasa, Fuentes de Béjar, Ledrada kaj Guijuelo. Je 30 minutoj aŭte estas skiejo La Covatilla. Gravas la flaŭro, kun granda kvanto de arboj, kiel anzinoj kaj kverkoj, kaj de plantoj, kiel timiano.
28989 Lenaadams
28989 Lenaadams estas meze granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la  1:2 kun Marso kaj 3:1 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenierinon Elena Adams, de la Laboratorio de Aplikata Fiziko de la Universitato Johns Hopkins. Ŝi laboris por misioj tra la sunsistemo kaj por la Oficejo de Kunordigo de Planeda Defendo de la NASA. Adam estis la sistema inĝenierino por la testa misio de planeda defendo DART.
Puente del Congosto
Puente del Congosto estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. Puente del Congosto estas kuntiriĝo de Puente del Arco Angosto, tio estas Ponto de la Mallarĝa Arko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Puente del Congosto kaj Bercimuelle, okupas totalan areon de 34,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 227 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la 20-a jarcento.
Puente del Congosto limas kun la loĝlokoj Cespedosa de Tormes, Gallegos de Solmirón, Navamorales, Santibáñez de Béjar kaj El Tejado —apartenantaj al la provinco Salamanko— kaj kun Medinilla kaj Narrillos del Álamo —apartenantaj al la provinco Ávila-.
Estas mezepokaj ponto kaj kastelo, kaj preĝejo de la 16-a jarcento.
(99761) 2002 JK101
(99761) 2002 JK101 estas tre malgranda sed tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas nemalproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,0195247 astronomia unuo, tie estas 2,921 milionoj da km.
Michael E. Krauss
Mikaelo E. KRAUSS (naskita la 15-an de aŭgusto 1934 – mortis la 11-an de aŭgusto 2019) estis usona lingvisto kaj edukisto. Li estis la fondinto kaj longa-tempa direktoro de la Alaska Indiĝena Lingvoarkivo. La Alaska Indiĝena Lingvorkivo portas lian nomon. Li naskiĝis en Cleveland, Ohio. Li estis konata kiel fakulo pri la ejaka lingvo kiu ricevis la statuson de malaperinta lingvo en 2008. Krauss agadis por kreskigi la konscion pri la tutmonda problemo de endanĝeraj lingvoj.
Krauss mortis en la hejmo de sia filo en Needham, Masaĉuseco, la 11-an de aŭgusto 2019, nur kvar tagojn antaŭ sia 85-a naskiĝtago.
Muzeo de Vajmara respubliko (Vajmaro)
La Domo de Vajmara respubliko (Haus der Weimarer Republik) estas en julio 2019 malfermita muzeo ĉe Teatra placo en Vajmaro, Germanujo, temigante Vajmaran respublikon, la konstitucidonon kaj la demokratiigon de Germanlando. La muzeo estis realigita fare de la arkitekturburoo Muffler.
Historio
Komence de la 19-a jarcento estiĝis laŭ planoj de Clemens Wenzeslaus Coudray klasikisma kaleŝremizo kiu jam komence de la 20-a jarcento ekservis kiel kulisa deponejo por Germana Ŝtata Teatrejo kaj Ŝtata Orkestro je Vajmaro. Dum la Dua mondmilito ĝi malgrave damaĝitis dume la pli eosta arsenalo vajmara ĝisfundamente pro damaĝoj plimalgrandigotis.
Meze de la 1950-a jaroj la konstruaĵo perdis la kernon pro aliaranĝo je artohalo dume la ĉefa akso ĝis la ruino de la iama arsenalo plilongigitis. En 1994 inaŭguritis surloko Bauhaus-muzeo kiu gastis ĝis 2019.
En la 31.7.2019, ekzakte centon da jaroj post la ekvalido de la vajmara Regna konstitucio, malfermitis surloke la Domo de Vajmara respubliko. Tiel la centra memorloko de la unua germana demokratio estiĝis rekte kontraŭe al la historia loko (en la teatrejo) kie estis kunvenintaj deputitoj de la Vajmara nacia asembleo por akcepti la leĝon pri bazaj normoj pri la ŝtatorganizo, fundamentaj liberecoj, rajtoj kaj devoj de la civitanoj post monarkiabolicio en post la Unua mondmilito. La memorlaboron prizorgas dankinde la societo Verein Weimarer Republik. La domo estu krome renkontiĝloko kaj opiniinterŝanĝejo. Ekde 2013 klopodas la societanoj pli enradikigi scion pri demokratihistorio en Vajmaro mem. Starto konstrua estis en novembro 2018. Por tio la municipo, posedanto de la ejo, ricevis federacian subtenadon el al programo Nationale Projekte des Städtebaus. La menciita societo zorgis pri la interna aranĝo kaj responsas altnivelan, kontinuan konservadon.
Daŭra elmontrado
La daŭra ekspozicio montras kompletan bildon de Vajmara Respubliko. En ses ĉapitroj ĝi revivigeblis politike kaj socie. Krom komunikilaj stacioj kaj interaktivaj ludoj estas tempaj ujoj en kiuj filmoj/ objektoj/ bildoj mergas la vizitantojn en historian itineron. Kuratora fakgvidado faritis fare de la muzeagenturo Musealis. Paralele al la muzeo malfermitis ankaŭ porvizitanta centro kun vestiblo, kafejo, vendejo kaj kinejo. Jam post ses semajnoj saluteblis la 10.000-a historiema vizitanto.
Organizo
Estrinas Anne Meinzenbach science konsilate fare de Ursula Büttner, Alexander Gallus, Kathrin Groh, Christoph Gusy, Anke John, Marcus Llanque, Walter Mühlhausen, Wolfgang Niess, Wolfram Pyta, Alf Rößner, Thomas Schleper, Arnulf Scriba, Jochen Voit, Kerstin Wolff, Eric Wrasse, Vera Zahnhausen.
Najrobio (rivero)
Najrobio estas rivero kiu fluas tra Najrobio, nome ĉefurbo de Kenjo. Ĝi estas la ĉefa rivero de la Najrobia Riverbaseno, kun kelkaj paralelaj akvofluoj kiuj fluas orienten. Ĉiuj el la Najrobiaj basenriveroj kuniĝas orientee de Najrobio kaj kuniĝas al rivero Athi, kiu finfine alfluas al la Hinda Oceano.
La riveroj estas ĉefe mallarĝaj kaj tre poluitaj, kvankam ĵusaj klopodoj por purigi la riverojn sukcesis iom plibonigi la akvokvaliton.
La ĉefa fluaĵo, nome la vera Najrobia rivero, limigas la nordan urbocentron, kie ĝi estas parte kanalizita.
Najvaŝo
Najvaŝo aŭ Naivasha estas granda urbo en Kantono Nakuru, Kenjo, je 92.8 km laŭ ŝoseo nordokcidente de Najrobio.
Komarko Zaragozo
Ĝia ĉefurbo estas Zaragozo, aŭ Utebo, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo.
Zpupná Lhota
Zpupná Lhota (germane Allodial Ellgoth, pole Ligota Alodialna) estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Chotěbuz situanta en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas sur maldekstra bordo de rivero Olše.
Najvaŝo
La urbo havas totalan loĝantaron de 198 444 (censo de 2019). La ĉefa enspezofonto estas agrikulturo, speciale florikulturo.
Najvaŝo estas ankaŭ populara turisma celo. La nacia Parko Hell's Gate (Infernopordo), la Nacia Parko Monto Longonot kaj la Monto Longonot mem estas altiraĵoj- Turismaj ekspedicioj inkludas veturojn al la Lago Najvaŝa, por observi naturon kaj aparte la konduton de hipopotamoj, same kiel de aliaj naturaj bestoj.
Zpupná Lhota
Historio
En mezepoko ĝi estis konata kiel Burgersdorf (ankaŭ Bürgerdorf). En la jaro 1416 ĝi apartenis al Teŝino, poste en la jaro 1490 al Koňákov. En la jaro 1619 tenis ĝin en posedaĵo Kašpar Rudzký el Rudz.
Komarko Zaragozo
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 21 municipojn:
Salvatierra de Tormes
Salvatierra de Tormes estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Zpupná Lhota
Historio
En la jaro 1914 ĉi tie estis vapora brikfarejo de J. Schwarz. Laŭ popolnombrado el la jaro 1910 Zpupná Lhota havis 409 loĝantojn en 48 domoj, el kiuj 371 (94,2%) estis pole, 13 (3,3%) ĉeĥe kaj 10 (2,5%) germane parolantaj loĝantoj, 225 (55%) estis katolikoj, 179 (43,8%) estis protestantoj kaj 5 (1,2%) estis judoj. En la jaro 1930 ĝi havis 96 domojn kaj 7775 loĝantojn, duono el ili estis de luterana konfesio.
Salvatierra de Tormes
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 34,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 77 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Proksime oni trovis restaĵojn de epoko de visigotoj. Poste la setlejo fondiĝis komence de la 13-a jarcento. De tiu epoko restis murego, kastelo, preĝejo kaj restaĵoj de iama sinagogo.
La urbestro estas de desktra partio PP.
Tetrametilamonia hidroksido
Tetrametilamonia hidroksido (TMAH) aŭ hidroksido de tetrametilamonio estas organika kombinaĵo, kvaternara salo de nitrogeno, apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidrolizo de la tetrametilamonia klorido. Tetrametilamonia hidroksido estas kristalblanka aŭ flaveca (pro malpureco), brulema, toksa, senodora (tiam kiam pura aŭ fiŝodora - tiam kiam malpura) solidaĵo, solvebla en akvo, metanolo, etanolo kaj estas forta bazo. Tetrametilamonia hidroksido prezentas kvar metilajn grupojn ligitajn al nitrogenatomo kiu siavice ligiĝas jone al hidroksila grupo. Tetrametilamonia hidroksido estas kvaternara amonia komponaĵo, en anhidra stato, ĝi okazas kiel blankaj kristaloj kun forta amoniakodoro. La substanco estas higroskopa kaj formas pentahidraton kun humideco (CAS numero: 10424-65-4). TMAH abosrbas karbonan duoksidon. Pro manko da hidrogenaj ligiloj, tetrametilamonia hidroksido estas pli forta bazo ol trimetilamonia klorido.
Komarko Zaragozo
Geografio
Ĝi limas norde kun la komarkoj Hoya de Huesca (de la provinco Huesca) kaj Cinco Villas, okcidente kun la komarkoj Ribera Alta del Ebro kaj Valdejalón, oriente kun la Ribera Baja del Ebro kaj Los Monegros (de la provinco Huesca) kaj sude kun la komarkoj Campo de Cariñena kaj Campo de Belchite.
Ĝia teritorio estas ĝenerale ebena sur la baseno de la grandrivero Ebro.
El la kultura heredaĵo menciendas kelkaj monumentoj de mudeĥara stilo, ĉefe sonorilturoj kaj kiel natura loko elstaras la Naturrezervejo Sotoj kaj Galaĉoj de Ebro, kiu okupas grandan parton de la teritorio.
Ekonomie delonge gravis agrikulturo sur fekunda valo de la rivero, kaj sekva nutrindustrio, nome vinproduktado kaj ankaŭ de olivoleo. Grava rimedo nuna estas industrio, ekzemple la fabriko de aŭtomobiloj de Figueruelas. Ĝenerale la komarko estas formata ĉefe per la grandurbo Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj la municipoj de ĝia metropola areo. En la komarko loĝas pli ol 57 % de la regiona loĝantaro. Preskaŭ la duono de ĝia areo estas okupata de la municipa teritorio de la ĉefurbo kaj ĝia ekonomio estas bazata sur industrio kaj servoj.
Richard Revesz
Richard Revesz [rEvEs] estas usona juristo, altlerneja instruisto.
Biografio
Richard Revesz akiris arkitekturistan diplomon en Universitato Princeton en 1979, poste en pli alta grado en Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Li daŭrigis siajn studojn en en:Yale Law School, kie li akiris juran diplomon en 1983. Li eklaboris en gravaj juraj organizaĵoj en Usono. Lia instrua kariero komenciĝis en 1985 en en:New York University School of Law kiel asistanto. Li pensiuliĝis jam kiel dekano en 2013. Lia edzino same estis juristo kaj naskis dufoje.
La Oliva
La Oliva [laoLIba] estas urbo kaj municipo apartenanta al la provinco Las Palmas, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sur la norda pinto de la insulo Fuerteventura. La municipa teritorio inkludas la insuleton Lobos, kaj estas la dua plej granda municipa teritorio de Kanarioj kaj la dua plej loĝata de la insulo, post la insula ĉefurbo Puerto del Rosario.
Fakte La Oliva estis la insula ĉefurbo ekde 1834, anstataŭ Betancuria, ĝis la translokigo de la ĉefurbeco en 1860 al Puerto del Rosario.
Oni supozas, ke la loknomo La Oliva rilatas al iama abundo de naturaj olivarboj (Olea cerasiformis), propra de la iamaj kanariaj praarbaroj.​ Tiurilate en la municipa blazono aperas olivarbo, dekstre de kapro, kiu same estis iama abunda specio.
Geografio
La municipa ĉefurbo estas en la urba kerno de La Oliva, sur altitudo de 219 m.s.m., kun plej alta altaĵo en la Monto Muda je 691 m.s.m. La municipa teritorio enhavas marbordan longon de 90,56 km.
La flaŭro de la municipo estas karakterizita per dornomakiso, el kio menciindas Launaea arborescens, Suaeda vera kaj la rara endemio Caralluma burchardii. El la faŭno menciendas nombraj birdospecioj, kiel la estepeca kanaria Hubara-otido Chlamydotis undulata fuertaventurae kaj pterokloj Pterocles orientalis, la kanaria perknoptero Neophron percnopterus majorensis kaj la turfalko Falco tuniculatus. Alia pli malgranda birdospecio, sed ofta en la municipa teritorio estas la sahara kurulo Cursorius cursor.
Inter naturaj protektitaj zonoj estas menciidaj la naturaj parkoj Corralejo (dunoj), Islote de Lobos, kaj Vallebrón; la natura monumento Monto Tindajo, kun rokartaĵoj de praloĝantoj; kaj la natura monumento Malpaís de la Arena.
Historio
La konkero de Fuerteventura finis en 1405, fare de la normano Johano de Béthencourt. Betancuria estis elektita kiel ĉefurbo de la insulo en sistemo kopiita de la feŭdismo. En 1476 oni konstituis jure la teritorian senjorlandon de Fuerteventura, per kiu la Katolikaj Gereĝoj agnoskis al la konkerinto lian dominadon de la insulo. Betancuria, kiel sidejo de la konkerintoj, iĝis akso de la administracia povo. Pájara, sude de Betancuria, kaj La Oliva, norde, formis la dekomencan spinon de la insulo.
Tio ŝanĝiĝis en 1742 kiam oni translokis la administracian centron al la Casa de los Coroneles (Kolonelejo) de La Oliva. Tiuj altrangaj oficiroj anstataŭis la iaman senjorojn, akaparis la tutan povon kaj iĝis veraj terposedantoj, hun heredorajto familia. Tiuepoke la loĝantaro pliiĝis pro alveno de elmigrintoj el sudo de la insulo, kie okazis vulkanaj erupcioj. Tiukadre ankaŭ la ekonomio pliiĝis. Tiukadre novaj loĝlokoj, kiel Puerto de Cabras kaj Antigua, iĝis pli burĝaj centroj, kiuj anstataŭis la iamajn terposedantojn, pere de la hegemonio pro la kultivado kaj komerco de aizoaco Mesembryanthemum crystallinum.
Ekde la 1970-aj jaroj la urbo iĝis altirejo por turismo. La Oliva, kun Pájara, estas municipoj de la insulo kun plej granda nombro de gastejaj litoj, en La Oliva ĉirkaŭ 17 000, el kiuj la plej granda parto nehotelaj. Tio rezultis en loĝantara pliiĝo, nome el censitaj 2 900 loĝantoj en 1975 ĝis pli ol nunaj 25 000.
Demografio
La municipo havis 27 234 loĝantojn je 1a de januaro 2020, estante la deka loko de la provinco Las Palmas kaj la dua de la insulo Fuerteventura.
Historie estis nur ĉirkaŭ 3 000 loĝantoj ĝis la 1980-aj jaroj; poste venis kruta plialtiĝo pro altiro de turismo ĝis nunaj preskaŭ 28 000 loĝantoj.
San Miguel de Valero
San Miguel de Valero [miGEL] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. San Miguel estas same kiel Sankta Mikaelo.
Puerto de Béjar
Puerto de Béjar [BEĥar] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata. Puerto de Béjar estas tradukebla al Montopasejo de Béjar. Ĝi limas kun la nordo de la Provinco Cáceres, Ekstremaduro.
San Miguel de Valero
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 334 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La urbestro estas de dektra partio PP.
Puerto de Béjar
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 368 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 000 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Estas restaĵoj de la Romia Imperio, nome parto de ŝoseo, mejloŝtonoj ktp.
Ciklobutila heksanato
Ciklobutila heksanato aŭ ciklobutila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj ciklobutanolo. Ciklobutila heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklobutila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al ciklobutila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Voĉiziacoj
La voĉiziacoj (Vochysiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo mirtaloj (Myrtales). Ĝi enhavas 8 genrojn kaj 215 speciojn,. Ĝia tipa genro estas voĉizio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Preĝejo Stefano la 1-a (Lábatlan)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas sakrala konstruaĵo en urbo Lábatlan (Hungario).
Historio
En Lábatlan jam en 1332 ekzistis kirko. En la 16-a jarcento la loĝantoj plejparte prenis la kalvinismon, same la kirkon. La restintaj katolikoj eklezie apartenis al la najbara Piszke. Lábatlan estis filio en 1927. La nun videbla preĝejo estis komstruita en 1938. Renovigaj laboroj okazis en 1947, 1970, 1978 kaj 2000.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. En mezo de la fasado (malsupre) estas granda aperturo, en ties profuno la pordo troviĝas. La fasado estas simetria, meze plej supre la kvadrata turo altiĝas.
Capas
Capas - Bayan ng Capas - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en regiono Centra Luzono, en provinco Tarlako.
Geografio
Capas kuŝas sur ebenaĵo (oriente) kaj montetoj (okcidente), rivero preterfluas (sude). Concepcion (Tarlako) troviĝas nur 7, Mabalacat 13, la provinca ĉefurbo Tarlakurbo 17, Angeles 20, Kezonurbo 89, Manilo 94 kilometrojn (aere).
Historio
Capas estis fondita en 1710 fare de aŭgustenanoj. Dum la usona kolonia periodo la usonanoj konstruis militan bazon, kiun la japanoj uzis ĝin, kiel fifaman koncentrejon (1942-1945). Capas atingis la internacian klasifikon grandurbo laŭ nombro de loĝantaro en la 2000-aj jaroj.
Ekonomio
Capas estas nomata kiel turisma ĉefurbo de Tarlako, ankaŭ la enirejo de vulkano Pinatubo. La urbego havas havas kelkajn industriajn fabrikojn.
Religioj
En Capas la kristanismo dominas, sed estas kelkaj sektoj (Atestantoj de Jehovo, Baptistoj, ktp).
Trafiko
Ĉe Capas ĉefvojo kuras el nordo al Manilo kaj estas ankaŭ traira vojo el oriento al okcidento.
Sorihuela
Sorihuela estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata. Sorihuela estas tradukebla al eta Soria. Eble tio indikas la devenon de la reloĝantoj post la nomita Reconquista. En Andaluzio estas alia loĝloko nomita Sorihuela del Guadalimar, eble pro la sama tialo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 273 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Cikloheksila heksanato
Cikloheksila heksanato aŭ cikloheksila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familo de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila heksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al cikloheksila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Penaacoj
La penaacoj (Penaeaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo mirtaloj (Myrtales). Ĝi enhavas 13 genrojn kaj 44 speciojn,. Ĝia tipa genro estas penao.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
San Esteban de la Sierra
San Esteban de la Sierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. San Esteban de la Sierra estas tradukebla al Sankta Stefano de la Montaro.
San Esteban de la Sierra limas kun la loĝlokoj Valero, San Miguel de Valero, El Tornadizo, Los Santos, Santibáñez de la Sierra, Cristóbal kaj Valdefuentes de Sangusín. La malsupra parto de la vilaĝo estas trapasata de la rivero Alagón, kiu fluas per meandroj inter montoj kaj poste enfluas en la rivero Taĵo.
Ĝi estis fondita en la Mezepoko kaj en la 15-a jarcento estis grava kvartalo de judoj. Ĉefaj kultivoj estis vinberoj kaj olivoj kaj nuntempa ĉefa enspezofonto estas rura turismo pro allogega naturo. La urbestro estas de dekstra partio PP.
La Sierpe (Salamanca)
La Sierpe estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. La Sierpe estas tradukebla al La Serpento.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Songo Mnara
Songo Mnara estas arĥeologia loko en la norda parto de la insulo Songo, en Tanzanio. Ĝi enhavas multnombrajn ruinojn, kiuj kune kun tiuj de Kilwa Kisiwani estis enskribitaj en la Monda Heredaĵo de Unesko en 1981.
(99795) 2002 KM6
(99795) 2002 KM6 estas tre malgranda sed neordinare hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,118267 astronomia unuo, tie estas 17,692 milionoj da km.
Pikramniacoj
La pikramniacoj (Picramniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo pikramnialoj (Picramniales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 50 speciojn,. Ĝia tipa genro estas pikramnio.
Hungara defendo
La Hungara defendo (ECO C50) estas ŝaka malfermo kaj efektiva maniero eviti komplikaĵojn en la Itala malfermo kaj la atako Fegatello ĉe la defendo de la du ĉevaloj. La nigra ludanto ludas en restrikta spaco sed apenaŭ kun malfortoj. Por la nigraj gravas plu havi la peonon en e5, per bona ludo la nigraj aspiras al egalvenkon.
Pikramniacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hungara defendo
Ĉeflinio
1.e4 e5
Sequeros
Sequeros [SeKEros] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Sierra de Francia. Sequeros estas tradukebla al Sekejoj aŭ Sekigejoj.
Hungara defendo
Ĉeflinio
2.Ĉf3 Ĉc6
Sequeros
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 6,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 232 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Sequeros limas kun la loĝlokoj San Miguel del Robledo, Navarredonda de la Rinconada, Garcibuey, San Martín del Castañar, Villanueva del Conde, Las Casas del Conde, Cepeda kaj Miranda del Castañar. Estas naturaj allogaĵoj.
Hungara defendo
Ĉeflinio
3.Kc4 Ke7
Knkaŭ eblas:
Santibáñez de Béjar
Santibáñez de Béjar estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata.
Maco
Maco povas signifi:
Santibáñez de Béjar
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Santibáñez de Béjar kaj El Parador, senhoma vintre kaj kun nur 5 al 10 personoj somere; okupas totalan areon de 29,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 476 loĝantojn. Ĝi perdis 1 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Tra la loĝloko pasas la rivero Valvanera, valora por irigacio, brutobredado (ŝafoj) kaj fiŝkaptado. Krome trs la municipa teritorio pasas la rivero Tormes je ĉirkaŭ 4,4 kilometroj de la domaro. Aparte estas gravaj montopintoj el 900 ĝis 1355 super marnivelo. En 1987 okazis grava inundo, en 2003 incendio.
Santibáñez de Béjar limas kun la loĝlokoj Guijo de Ávila, Cespedosa de Tormes, Puente del Congosto, La Cabeza de Béjar, Nava de Béjar, Medinilla, Sorihuela kaj Neila de San Miguel.
Arnaldo Fusinato
Arnaldo FUSINATO (naskiĝis la en Schio; mortis la  en Romo) estis itala poeto kaj patrioto.
Santibáñez de la Sierra
Santibáñez de la Sierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ciklooktila heksanato
Ciklooktila heksanato aŭ ciklooktila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj ciklooktanolo. Ciklooktila heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklooktila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al ciklooktila grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Sanchotello
Sanchotello [sanĉoTEljo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparoj Embalse de Béjar kaj Ruta de la Plata.
Santibáñez de la Sierra
Santibáñez de la Sierra limas kun la loĝlokoj San Esteban de la Sierra, Valero, Garcibuey, Molinillo kaj Cristóbal de la Sierra kaj estas je 65 km de Salamanko, la provinca ĉefurbo.
Sanchotello
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 229 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Santibáñez de la Sierra
Estas restaĵoj el la Prahistorio, romia ponto, kaj dokumentitaj mencioj el la Mezepoko.
Tradicia enspezofonto estas agrikulturo kaj brutobredado. Estas birdareo ZEPA Río Alagón kun kelkaj paroj de nigra cikonio kaj proksime al la municipa teritorio estas la Natura Parko Las Batuecas-Sierra de Francia.
Sanchotello
Ĝi fondiĝis en la 13-a jarcento. La nomo aludas al feŭda posedanto Sancho Tello, kies persona nomo estis ofta en Mezepoko, same kiel la familia nomo.
Sanchotello limas kun la loĝlokoj Ledrada, Peromingo, Navalmoral de Béjar, Fuentebuena, Valdesangil, Vallejera de Riofrío, Fresnedoso. La plej proksima urbo estas Béjar, je 5.72 kilometroj rekte kaj 10 kilometroj laŭ ŝoseo.
Pikramnialoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Reĝlanda projekto de Finnlando (1742)
La klopodo krei la Reĝlando Finnlando en 1742 estas malmulte konata ĉapitro en la finna historio. Tiu ĉi projekto okazis dum la rusa okupo de Finnlando post la Milito de la Ĉapeloj kaj la neklaraj promesoj de la rusa imperiestrino Elizabeto fari Finnlandon sendependa reĝlando. La germana princo Karl Peter Holstein-Gottorp (kiu poste iĝis la heredonto de la rusa krono kaj caro Petro la 3-a) estis elektita reĝo de Finnlando. Reprezentantoj de la finnaj parlamentoj estis invititaj al Turku kaj Turku-landtagoj estis okazigitaj.
En la Ŝtata Kongreso de Turku, la rusoj anoncis, ke ili volas plibonigi la uzadon de la finna lingvo en ŝtata administrado en Finnlando kaj ke Finnlando fariĝus sendependa regno. Tamen, la politika situacio rapide ŝanĝiĝis kaj sendependa Finnlando rapide perdis la subtenon de Rusio. La fakto, ke la finna delegacio eĉ ne havis tempon por prepari kaj foriri al Sankt-Peterburgo antaŭ ol la rusa imperiestrino Elizabeto ŝanĝis sian opinion, indikas kiom mallongdaŭra estis la koncerna projekto. La elektita reĝo de Finnlando, princo Karl Peter Holstein-Gottorp, verŝajne neniam eksciis pri sia elekto kiel reĝo de Finnlando.
Reĝlanda projekto de Finnlando
Vidu:
Anizila ftalato
Anizila ftalato aŭ C24H22O6 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la ftalata acido kaj anizila karbinolo. Anizila ftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de la derivaĵoj de la ftalata acido kaj anizilaj derivaĵoj. Anizila ftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Anizila ftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Kirkiacoj
La kirkiacoj (Kirkiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo sapindaloj (Sapindales). Ĝi enhavas ununuran genron (kirkio) kaj 5 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Los Santos (Salamanca)
Los Santos estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparoj Embalse de Béjar kaj Ruta de la Plata. Los Santos estas tradukebla al La Sanktuloj.
Cikloheptila heksanato
Cikloheptila heksanato aŭ cikloheptila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familo de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj cikloheptanolo. Cikloheptila heksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheptila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al cikloheptila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Los Santos (Salamanca)
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 44,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 633 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol mil loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Tradicie estis grava la elfosado kaj manipulado de granito, poste de volframo. Nuntempe gravas la industrio de porkaĵoj (ŝinkoj kaj kolbasoj) rilate al la najbara Guijuelo kaj la rura turismo.
Amila ftalato
Duamila ftalato  aŭ C18H26O4 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la ftalata acido kaj amila alkoholo. Amila ftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de ftalata acido derivaĵoj kaj amilaj derivaĵoj. Amila ftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila ftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Clifford Alexander Jr.
Vivo
En 1963, dum la regado de prezidanto John Fitzgerald Kennedy, Aleksandro estis vokita al Vaŝingtono por funkcii kiel oficiro pri eksterlandaj rilatoj de la kunlaborantaro por la usona Nacia Sekureckonsilio. Li poste funkciis kiel speciala konsilisto al Vicprezidanto Lyndon Johnson, kaj kiel jura oficiro vicpolicestro de la kunlaborantaro de la blanka domo de 1964 ĝis 1967. Ekde tiam ĝis 1969 li funkciis kiel prezidanto de la komitato por egalaj ŝancoj en dungado. Interalie li funkciis kiel la speciala reprezentanto de la prezidanto gvidinte la usonan delegacion al ceremonioj por marki la sendependecon de la Regno Svazilando en 1968.
Post la elekto de Respublikana Prezidanto Richard Nixon, li forlasis sian laboron en la federacia registaro kaj laboris kiel advokato en la vaŝingtona advokatfirmao "Arnold and Porter" de 1969 ĝis 1975. De 1972 ĝis 1976 li funkciis kiel televidnovaĵkomentisto. De 1973 ĝis 1974, li instruis juron en Universitato Harvard. En 1974 li kandidatiĝis malsukcese por la posteno de urbestro de Vaŝingtono. Li revenis al sia okupo pri juro kaj en 1975 li iĝis partnero en la advokatfirmao de Lippert, Bernard, McPherson kaj Hand.
Je la enoficiĝo de Jimmy Carter al la prezidanteco, Aleksandro revenis al registarservo. Dum la prezidanteco de Carter, de 1977 ĝis 1981, li funkciis kiel ministro por la armeo de Usono. En tiu posteno li estis la unua afrik-usonano se temas pri servi en tiu rolo. Dum lia ofico li temigis plibonigadon de la volontularmeo, emfazante programojn por plibonigi profesiismon kaj aljuĝante kontraktojn al minoritat-posedataj entreprenoj. Tio estis por konfirmi la federacian engaĝiĝon instigi diversecon.
En 1981, Aleksandro fondis la konsilantan firmaon Alexander & Co. Krome, li deĵoris pri la estraroj de pluraj naciaj entreprenoj kaj estis membro de la estraro de guberniestroj de la Novjorka Borso.
Komence de la 21-a jarcento, Aleksandro elstaris en sia opozicio al la politiko "Ne demandu, ne diru", kiun li postulis por ĝia abolicio de la Kongreso.
Familio
Lia filino Elizabeth Alexander estas poeto kiu estis profesoro pri la angla en Universitato Yale. Ŝi estis petita verki kaj legi kanton por la inaŭguro de usona prezidento Barack Obama.
Lia filo, Mark Alexander, estas la dekano de jurstudo ĉe la Universitato Villnova en Pensilvanio. Li ankaŭ funkciis kiel politika konsilisto al la balotkampanjoj de Bill Bradley, Ted Kennedy kaj prezidanto Obama.
(99799) 2002 LJ3
(99799) 2002 LJ3 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:7 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso sub febla orbita klineco.
Biberŝtejniacoj
La biberŝtejniacoj (Biebersteiniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo sapindaloj (Sapindales). Ĝi enhavas ununuran genron (biberŝtejnio) kaj 5 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Utebo
Utebo [uTEbo] estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas tiukadre la plej loĝata urbo en la komarko, se oni ne enkalkulas Zaragozon. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Utebo estas municipa teritorio en la okcidenta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion okcidente de Zaragozo kaj oriente de la komarko Ribera Alta del Ebro kaj precize de Sobradiel, kaj ĉe meandro de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.
La loĝloko Utebo mem estas je 13 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 207 msm. La loĝloko estas tute inter la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiuj konektas inter Alagón kaj Zaragozo sudoriente. Krome loka ŝoseo konektas kun Garrapinillos, rura kvartalo de Zaragozo.
Historio
La loknomo Utebo devenas de la latina «Octavus» (oka). La romia deveno de la municipo estas rilata al la fondo de Caesar Augusta (Zaragozo), inter la jaroj 24 kaj 13 a.n.e. La romianoj havis enorman intereson en la bona komunikado inter siaj provincoj pere de ampleksa reto de ŝoseoj, markitaj pere de mejloŝtonoj kiuj indikis distancojn. Tiuj estis numeritaj per nombrovortoj, kelkaj el kiuj restis en loknomoj; Utebo, precize, estis en la oka mejlo inter Caesar Augusta kaj Cascantum.
La araboj lasis irigacian reton en la areo. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultis en ekonomia kaj demografia krizo.
Estas fruaj mencioj de Utebo en oficialaj dokumentoj de 1131, 1133 kaj 1158, kiel parto de la nomita «Dominicatura de Zaragoza», komponita de dek kvin loĝlokoj dependaj de la ĉefurbo politike, jure kaj organize. En 1371 dokumento nun konservita en Pilar atestis pri propraĵoj de Utebo apartenantaj al la abatejo cistera de la Monaĥejo de Nuestra Señora de Rueda. Tiam la loĝantaro estis de ĉirkaŭ 115 loĝantoj. En la 16-a jarcento okazis la fuĝo al Utebo de la juna funkciulo Justicia Juan de Lanuza kaj de aliaj nobeloj dum la Tumultoj de Aragono de 1591, antaŭ esti arestita de la trupoj de Filipo la 2-a.
En la Milito de Hispana Sendependigo ŝajne okazis la totala abandono de la loĝloko en 1808.
Utebo demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento ĝis 585 loĝantoj, parte pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Utebo oni plialtiĝis pro proksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro el 1 382 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj nur 18 881 loĝantoj (2022).
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj ekzemple en Opel España en proksima Figueruelas. En la areo estas kvin industriaj zonoj: nome El Águila, La Casaza, La Estación, San Ildefonso kaj Utebo, nome la plej granda. La transporto kun la ĉefurbo Zaragozo bone funkcias ŝosee, trajne kaj buse.
Inter vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo kun bela mudeĥara sonorilturo, dom-palacoj, industria arkeologio, centraj konstruaĵoj ĉe la placo, surstrataj skulptaĵoj, du muzeoj kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
El Tejado
El Tejado estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. El Tejado estas tradukebla al La tegmento.
La urbestro estas de la dekstra partio PP.
József Pelikán
József Pelikán [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pelikán József estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto.
József Pelikán naskiĝis la (laŭ hungara Vikipedio la naskiĝmonato estas septembro) en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Promazino
La promazino estas molekulo, kiu estas uzata en la kontraŭpsikaj kuraciloj. Ĝi estas subfamilio de neŭrolepto.
La Tala
La Tala estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. La Tala estas tradukebla al Forhakado.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 94 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La Tala estis fondita komence de la 13-a jarcento.
Pulegila heksanato
Pulegila heksanato aŭ pulegola kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj pulegolo. Pulegila heksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Pulegila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al pulegila grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Gábor Mezei
Gábor Mezei, laŭ hungarlingve kutima nomordo Mezei Gábor estas hungara arkitekto pri internaj spacoj, industriartisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2011). Lia patrino estis Magda Hauswirth.
Gábor Mezei naskiĝis la en Budapeŝto.
Apogo por viktimoj de religioj
Apogo por viktimoj de religioj (uskontojen uhrien tuki) estas finna asocio, kiu apogas personojn, kiuj havas dolorajn spertojn pri religioj. Ĝi estis fondita en 1987, kaj ĝi estis oficialigita en Finnlando en 1993. Ĝi havas speciale tiajn membrojn, kies traŭmoj estas el Atestantoj de Jehovo aŭ konservativa aŭ okcidenta lestadianismo. Ĝia hejmloko estas Helsinko. Tamen ĝi agas ankaŭ aliloke en Finnlando. Ĝi analizis tion, kio montras, ke iu religia grupo estas danĝera. Ĝi publikigas gazeton nome Muutos.
Valdefuentes de Sangusín
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 34,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Valdefuentes de Sangusín limas kun la loĝlokoj La Calzada, Valdehijaderos, Horcajo, Cristóbal, San Esteban, Los Santos, Valdelcasa, Valverde, Peromingo kaj Navalmoral. Estas fekundaj fruktarbaroj, kiuj produktas terpomojn, fazeolojn kaj betojn. Estas fekundaj vitejoj, el kiuj oni produktas bonkvalitajn vinon kaj brandon, kaj monto kun anzinoj kiuj havigas glanojn por porkobredado, kaj ligno por hejtado.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
El Tornadizo
El Tornadizo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
99824 Polnareff
99824 Polnareff estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
El Tornadizo
El Tornadizo limas kun la loĝlokoj Linares de Riofrío, Alberguería de Herguijuela, Monleón, San Miguel de Valero, Los Santos, San Esteban de la Sierra, Valdefuentes de Sangusín kaj Valverde de Valdelacasa.
99824 Polnareff
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca kantisto kaj kantaŭtoro Michel Polnareff, fama pro lia registrado en 1966 de "La poupée qui fait non".
El Tornadizo
El Tornadizo estis fondita komence de la 13-a jarcento.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Jaulín
Jaulín [ĥaŭLIN] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidenta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Jaulín estas municipa teritorio en la sudokcidenta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion sude de María de Huerva kaj Botorrita, kaj sudoriente de la rivero Huerva.
La loĝloko Jaulín mem estas je 29 km sude de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 508 msm. La loĝloko estas tute inter Botorrita norde kaj Fuendetodos sude.
Historio
La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultis en ekonomia kaj demografia krizo.
En la Hispana Enlanda Milito la frankisma armeo muntis la fortikaĵon Vertico Parapetos kontraŭ la Vertico de Sierra Gorda de la respublika armeo por defendi la ĉefurbon Zaragozo el avancoj de respublikanoj.