cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaus Groß
Nikolaus Groß (naskiĝinta la 30-an de septembro 1898 en Niederwenigern, nun Hattingen; mortinta la 23-an de januaro 1945 en Berlino) estis germana sindikatisto kristana, estra en la Katolika Laboristo-Movado (germanlingva mallongigo KAB), rezistanto kontraŭ kaj viktimo de la naziismo.
Rokĵazo
Rokĵazo aŭ ĵazroko, ankaŭ nomata kunfando-ĵazo, estas ĝenro, kiu formiĝis ekde la mezo de la 1960-aj jaroj kaj en kiu kunfandiĝis la rafineco de ĵazo kun la ritma intenseco de funko kaj la forto de rokmuziko. Rokĵazo estis ege populara en la 1970-aj jaroj kaj estas ĝis nun sukcesa je ŝanĝita formo.
Nikolaus Groß
Vivo
Nikolaus Groß vizitis de 1905 ĝis 1912 la katolikan popollernejo en Niederwenigern. Ekde 1912 ĝis 1914 li laboris en la ladolamena kaj tuba fabriko de la firmao Weppen en Altendorf/Ruhr (nun Burgaltendorf en Essen), de 1915 ĝis 1919 li laboris kiel sia patro kiel ministo en la karbominejo ”Dahlhauser Tiefbau”.
Rokĵazo
Kunfandiĝo de roko kaj ĵazo
La historio de rokĵazo komencis en 1962 je Novjorko per la grupo Jeremy and the Satyrs, kiu formiĝis ĉirkaŭ ĵazflutisto Jeremy Steig. La rangloko de ĉi tiu bando tamen poste estas malfacile taksebla, ĉar la muziko de la bando, kiu regule prezentis en Café A Go Go, nur en 1968 aperis surdiske. En 1965 la bando Blues Project komencis kunligi elementojn de folkloro-roko, de blusroko kaj de ĵazo. La bando uzis jam orgenon, elektran gitaron kaj elektran basgitaron; krome kunmuzikis kantistoj laŭ rokmuzika stilo. Ankaŭ en 1965 Larry Coryell kaj Jim Pepper fondis la kvinopon Free Spirits. Ĉi tiu grupo orientiĝis al psikedela muziko, tamen ankaŭ estis akceptema por usona popolmuziko. Ĉe la usona okcidenta marbordo muzikistoj el la rondo de John Handy inter 1965 kaj 1967 eksperimentis kun rokmuzikeroj, krome ili uzis elektre amplifitajn instrumentojn (gitaron, violonon). Postsekve ekestis bandoj unuflanke ĉirkaŭ gitaristo Jerry Hahn, aliaflanke ĉirkaŭ violonisto Michael White kaj ĉirkaŭ la novzelanda klavarilisto Mike Nock (The Fourth Way).
En Eŭropo ekzistis frue kaj parte sendepende de la evoluo en Usono ĵazroka movado, kiu komence restis relative neatentata kaj kiu ne akiris grandan komercan. Jen nomendas unue la angla bando Graham Bond Organization, kiu enkondukis la elektromagnetan klavarinstrumenton Mellotron, aldone amplifis la Hammond-orgenon kaj atribuis al la basgitaro ankaŭ melodiajn taskojn. El ĉi tiu grupo devenis per John McLaughlin kaj Jack Bruce du muzikistoj, kiuj same kiel ilia Dave Holland poste ankaŭ en Usono kontribuis al la evoluo de rokĵazo. La albumo Dave Pike Set antaŭenigis en Mezeŭropo ekde 1968 la kunfandon de rok- kaj ĵazmuziko.
Nikolaus Groß
Vivo
En 1917 Nikolaus Groß en la „Gewerkverein christlicher Bergarbeiter Deutschlands“, sindikato organizita sub la Popola Asocio por la Katolika Germanujo, kaj pluedukiĝis per vesperaj kursoj kaj oratoraj instruoj.
Rokĵazo
Kunfandiĝo de roko kaj ĵazo
Ekigiloj por la renomo de ĉi tiu muzika stilo fare de al muzikindustrio damen estis la diskoj de Miles Davis In a Silent Way kaj ĉefe Bitches Brew, je kiu esence kontribuis Joe Zawinul. Se antaŭe ĵazo uzis ĝis tiam preskaŭ nure akustikajn instrumentojn, rokĵazo nun ankaŭ utiligis multspecajn elektrajn instrumentojn kiel elektrajn gitaron, pianon, violonon kaj sintezilon. Ĵaztrumpetisto Miles Davis ekzemple fremdigis sian trumpetludon per efektaparatoj por elektraj gitaroj. La frapinstrumentaro limiĝis ne nur je sia kutima rolo doni la pulson kaj takton, sed fariĝis plenvalora.
Je rokĵazo ĉiuj muzikistoj estas plejparte samrajtaj (polifonio). Kvankam ankaŭ ĝi koncedas al la soloinstrumentoj (gitaro, klavarilo, blovinstrumentoj) ĉefajn rolojn, basisto kaj frapinstrumentisto tamen – simile al tio, kio pli kaj pli venkis en ĵazo ekde Bill Evans – ne plu estas nuraj akompanmuzikistoj, sed ricevas sufiĉe da spaco por si kaj siaj instrumentoj. Dum la 1970-aj jaroj oni ankoraŭ distingis ĵazbazitan rokĵazon de la ĵazroko atribuita al rokmuziko, je kiu basisto kaj frapinstrumentisto plejparte havis akompantaskojn kaj orientiĝis siajn ludojn pli proksime al la lingvaĵo de rokmuziko. Ekde 1968 ekestis – parte pro iniciato de Al Kooper kaj aliaj muzikistoj de la Blues Project – Brass Rock Bands: bandoj, kiuj aldonis al kutima rokinstrumentaro. Pleje famiĝis pri tio grupoj Blood, Sweat & Tears, Chicago, The Flock, Dreams kaj (iom poste) Chase. Eŭropa bando kun iomete alia koncepto estas Colosseum. La ekzemplo de la bando Soft Machine klarigas, ke ekzistis pluaj kunfanmuzikaj grupoj, kiuj estas atribueblaj klare nek al rokĵazo nek al ĵazroko.
Nikolaus Groß
Vivo
En 1920 li rezignis la ministan profesion kaj fariĝis sekretario de la Sindikata Asocio de Kristanaj Ministoj en Oberhausen. Ekde julion 1921 ĝis majo 1922 li laboris kiel helpredaktisto ĉe la asocia gazeto Bergknappen en Essen kaj transprenis sindikatajn taskojn en la kuproskista minekspluato je Mansfeld (ĉe Eisleben en la Harco. Ekde junio de 1922 ĝis oktobro 1922 li estis pretertempe sindikata sekretario en Waldenburg en malsupra Silezio kaj laboris poste ekde novembro de 1922 ĝis novembro de 1924 kiel distriktestro de la Sindikata Asocio de Kristanaj Ministoj por la distrikto Zwickau (Saksujo). Ekde decembro de 1924 ĝis decembro de 1926 li laboris kiel sindikata sekretario en Bottrop.
Rokĵazo
Kunfandiĝo de roko kaj ĵazo
La unua kreema fazo de la muzika kunfando estas en la unua duono de la 1970-aj jaroj. La albumoj de Miles Davis, Herbie Hancock, John McLaughlin kaj de la grupoj Weather Report, Nucleus kaj Return to Forever el ĉi tiu tempo validas kiel klasikaĵoj. Kelkaj kunfando-ĵazaj muzikistoj spertis eksterkutime grandajn komercajn sukcesojn rilate al aliaj ĵazmuzikistoj. La albumo Headhunters de Herbie Hancock vendiĝis milionoble, ankaŭ John McLaughlin kaj ĉefe Weather Report atingis grandan publikon.
Plua evoluo
Proks. 1975 ĵazfunko estis konsiderata – krom rokĵazo kaj ĵazroko – kiel plua subspeco de la kunfanda stilo. Je estis ekestinta – instigate fare de frapinstrumentistoj kiel Jack DeJohnette, Alphonse Mouzon, Billy Cobham samkiel iom pli malfrue Ronald Shannon Jackson – preskaŭ naivsona muziko, kiu malgraŭ komplikaj metrikoj kaj taktoŝanĝiĝoj estis dancebla kaj samtempe postulis instrumentan improvizadon.
Nikolaus Groß
Vivo
Januaron de 1927 Nikolaus Groß transprenis redaktoran postenon ĉe la Westdeutsche Arbeiterzeitung, la ligobulteno de la Katolika Laboristo-Movado KAB de okcidenta Germanujo, kaj baldaŭ fariĝis ties ĉefa redaktanto. La bulteno distingiĝis per kontraŭnazia direkto. Post la balotoj en marto 1933 la bulteno estis malpermesata por tri semajnoj. Je la jarŝanĝigo de 1935 alinomita en Kettelerwacht, la nazioj malpermesis ĝin definitive la 19-an de novembro 1938. Nikolaus Groß transprenis la ligan estradon de KAB je Duseldorfo, kies sekretario estis rekrutigita ĉe la Wehrmacht. Lia agado estis ligita kun multaj vojaĝoj, kio utilis al li je lia onta rezista agado, kaj li reprezentis la organizaĵon KAB dum katolikaj konferencoj. Ekde 1937 li laboris kiel eldonisto de la dusemajna revuo „St.-Nikolaus-Blatt“ por la riverŝipista misio kaj transprenis en 1939 la ligestron de KAB en la Ketteler-Domo je Kolonjo. Jam ekde 1927 Nikolaus Groß aktivis kune kun Jakob Kaiser, Otto Müller kaj Bernhard Letterhaus en la rezisto kontraŭ la naziismo. Kun bonaj amikoj el KAB, kristanaj sindikatoj, Zentrum k.a. Li interkonsiliĝis en la Kolonja Rondo, kiu renkontiĝis en la liga centralo de KAB, la Ketteler-Domo en Kolonjo, plej malfrue ekde 1942 pri alternativoj al la nazia reĝimo. La Kolonja Rondo kunlaboris lige kun la Berlina Rondo ĉirkaŭ Carl Friedrich Goerdeler kaj partoprenis ties personarplanadojn por la tempo post Hitler. La 12-an de aŭgusto 1944 Nikolaus Groß estis arestata lige kun la atenco de la 20-a de julio 1944, kvankam li ne estis partopreninta. La 15-an de januaro 1945 la nazia specialtribunalo sub Roland Freisler kondamnis lin al mortpuno, kaj la 23-an de januaro 1945 la nazioj pendumis lin en Plötzensee. La kerna frazo de la juĝo tekstis: „Li kunnaĝis en la perfido, do ankaŭ devas droni en ĝi.“
Rokĵazo
Plua evoluo
Dumpase de la malfruaj 1970-aj jaro la nivelo de kunfando-muziko tamen parte iomete platiĝis. Kelkaj muzikistoj forflosis en komerceman kaj plaĉan pop- kaj diskotekĵazon, aliaj anstataŭis mankan inspiron per virtuozajn instrumentajn akrobataĵojn. Dum kiam je la komenco la teknika povo de la muzikistoj estis rimedo por la atingo de granda muzika intenseco, la virtuozeco de la muzikistoj sekve ja ŝajnis memcelo. Je tio do ne radiofonema plaĉeco de la melodioj staris en la malfono, sed la alta ludemo de la muzikistoj kaj la prezentado de tio, kio eblas kun bone ludata instrumento. Tamen ekzistis kaj ekzistas ĉiam denove muzikistoj kiel ekz. la ensemblo M-Base Collective, kiu kontemplas la apartajn kvalitojn de la kunfando-muziko, do la unuiĝo de ĵaza rafineco kun la forto de funko kaj rokmuziko. Fine de la 1990-aj jaroj muzikistoj kiel Dave Douglas aŭ Medeski, Martin & Wood denove klare rilatis kun la radikoj de la kunfando.
Valoro
La kunfando de ĵazo, roko kaj funko estas retrorigarde historia stilo, kiu forte influis la pluan evoluon de ĵazo. Ĝi entuziasmigis en la 1970-aj jaroj grandan publikon por ĉi tiu muziko kaj malfermis krome al ĵazmuzikistoj novajn prezentejojn. Kunfando-ĵazo formis la stilon de tuta generacio, eĉ se parto de ĉi tiu poste ne plu akivis en ĝi. Multaj muzikistoj, kiuj poste returniĝis al akustikinstrumente ludata muziko, teniĝis je la kunfando-koncepto kaj faras (ekz. Roberto di Gioia aŭ Eddie Gomez) ĝis hodiaŭ lerte aranĝitan, distran muzikon de alta komplikeco.
Nikolaus Groß
Vivo
Groß estis edzo de Elisabeth Groß denaska Koch (naskiĝinta la 11-an de marto 1901 en Niederwenigern, nun Hattingen; mortinta la 21-an de februaro 1972 en Kolonjo), la geedzoj havis sep gefiloj: Nikolaus Heinrich (naskiĝinta en 1924, mortinta en 1943 – perdiĝinta en Rusujo), Bernhardine Elisabeth (naskiĝinta en 1926), Marianne (naskiĝinta en 1927), Liesel (naskiĝinta en 1929), Alexander (naskiĝinta en 1931), Bernhard (naskiĝinta en 1934), Helene (naskiĝinta en 1939).
Rokĵazo
Valoro
Kunfando-ĵazo entute havis grandajn muzikajn sukcesojn. Ĝi estis krome antaŭkondiĉo por la pluevoluo en la muzikĝenroj roko, funko kaj ĵazo. Pro la teknika lerteco de multaj el la partoprenantaj muzikistoj, kiuj devenis de la ĵazkampo, nova profesieco eniris en funkon kaj rokon. Pli kaj pli muzikistoj aktivis en ĉi tiu nova muzikstilo, kiuj kunportis profundan edukadon en ĵazo kaj tiel ekzemple ankaŭ kiel frapinstrumentisto povis ludi kaj svingajn ĵazajn kaj ankaŭ pelajn rokajn ritmojn, kiel saksofonistoj virtuoze liberajn soloojn kaj soŭlhavajn ripetfrazojn, aŭ kiel gitaristoj meti bruajn sonojn kaj harmoniajn ĵazakordojn.
Sulz AG
Geografio
Sulz situas ĉe la norda deklivo de la monto Schienberg, kies kresto kun alteco de 692 m s.m. estas la plej alta punkto de la iama komunumo, kaj la suda bordo de la rivero Rejno, kie troviĝas kun 300 m s.m. la plej malalta punkto de la komunumo. La areo de la iama komunumo kun escepto de la bieno Rheinsulz kongruas kun la valo de la rivereto Sulzbach, kiu fontas sur la monto Schienberg kaj alfluas al Rejno. Al la eksa komunumo apartenas ankaŭ la setlejo Nussbaumen.
Rokĵazo
Pioniroj
Krom la nomitaj muzikistoj gravaj ensembloj estis Return To Forever de Chick Corea, Mahavishnu Orchestra de John McLaughlin kaj Weather Report de Joe Zawinul. La fondintoj de ĉuj el tiuj stilformaj grupoj kunlaboris pri la ekiga albumo Bitches Brew. Ankaŭ eŭropaj muzikistoj kiel Jean-Luc Ponty, Volker Kriegel (Inside: Missing Link kun Albert Mangelsdorff), Wolfgang Dauner (Etcetera), Ian Carr (Nucleus), Joachim Kühn, Dieter Seelow kaj Pierre Courbois (Association P.C.), Jasper van’t Hof (Pork Pie), Pekka Pohjola, Zbigniew Namysłowski aŭ Allan Holdsworth prezentis albumojn de elstara energio, kvalito kaj kreivo, kiuj same kiel la kunfando-albumoj de Frank Zappa – Hot Rats (1969), Waka/Jawaka (1972) kaj The Grand Wazoo (1972) – parte estas tute sendependaj de la kunfando-koncepto de Miles Davis.
27327 Lindaplante
27327 Lindaplante estas asteroido de la ĉefa zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rokĵazo
Pioniroj
Post la komencaj jaroj grupoj kiel Steps Ahead, Brecker-Brothers aŭ la bando de Pat Metheny aŭ Dave Sanborn aldoniĝis.
Retaj radiostacioj
Inside Jazz Fusion
Radio Ganymed
181.fm Fusion Jazz
(13322) 1998 RH80
(13322) 1998 RH80 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
27327 Lindaplante
Nomo
Ĝia nomo honoras Linda Plante, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Woodbury High School de Woodbury (Minesoto, Usono).
Sulz AG
Trafiko
La vilaĝo Sulz estas konektita per poŝtaŭtolinio kun la svisa urbeto Laufenburg. La fervojlinio de Laufenburg al Koblenz ek de 1993 por la persontransporto estis fermita kaj funkcias nur ankoraŭ por vartransporto.
Historio
La unua skriba mencio de Sulz datiĝas el la jaro 1260 en dokumento el la jaro 1260, kies protektvoktoj estis la Habsburgoj. La Sulzvalo en mezepoko formis landkomunuman korton de la monaĵejo, el kiu estiĝis al 23-an de septembro 1710 la komunumo Sulz. Post la konkero de la Frick-Valo fare de la francaj revolucitrupoj fine de la 18-a jarcento Sulz formis parton de franca protektejo, kiu en la jaro 1802 kiel Kantono Frick estis integrita al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio. Fine de 2009 la Sulz ĉesis ekzisti kiel aŭtonoma komunumo kaj fariĝis parto de la urbo Laufenburg.
Printzheim
(jen france, origine germane kaj alemane Prinzheim, prononco, historie ankaŭ Breunsheim) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Libereco (diino)
Diino nomita por kaj reprezentanta la koncepton Libereco ekzistis en multaj kulturoj, kiaj la klasikaj ekzemploj datitaj el la Romia Imperio al tiuj reprezentantaj naciaj simboloj kiaj la usonaj Columbia kaj la Statuo de Libereco, nome artaĵo kreita laŭ la nomo Libereco lumigante la mondon, kaj la franca Marianne.
La romia diino Libertas estis adorita jam en la epoko de la dua milito kontraŭ Kartago en templo starigita sur la Aventino fare de la patro de Tiberio Grako. Ankaŭ statuo en ŝia honoro estis starigita de Klodio sur la loko de la domo de Cicerono post ties detruo. Tiu figuro havas ian similon al la diaĵo Sol Invictus (venka suno), de la fino de la Romia Respubliko nome sundio kaj la krono ofte asociita kun tiu diino ofte aperas en modernaj priskriboj de Libereco.
Salamaua
Salamaua (en germana: Samoahafen) estis malgranda urbo en la nordorienta marbordo de Papuo-Novgvineo, parto de la provinco Morobe. La setlejo estis konstruita sur minora istmo inter la marbordo kun montoj interne kaj kabeto. La plej proksima urbo estas Lae, atingebla nur per boato tra la golfo.
La urbo estis kaptita de la japanoj la 8an de Marto 1942 dum la Dua Mondmmilito kaj poste rekaptita de fortoj el Aŭstralio kaj Usono estritaj de la Generalo Douglas MacArthur la 11an de Septembro 1943 dum la kampanjo Salamaua-Lae. Dum la reokupado la urbo estis detruita. Nuntempe la vilaĝoj Kela kaj Lagi okupas la lokon, kun feridomoj kiuj estas posedataj ĉefe de eksterlandanoj kun bazo en Lae.
Muncel (Cristolț)
Muncel [munĉel] (hungare Hegyköz) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 335 loĝantojn (rumanoj); en 1992 260 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1557. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Cristolț.
6416 Nyukasayama
6416 Nyukasayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio)
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Njukasa (japane : 入笠山, Njukasa Jama), proksime de kies kulmino troviĝas la observatorio, elde kiu la malgranda planedo estis malkovrita.
2292 Seili
2292 Seili estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo Seili (pli konata sub ĝia sveda nomo Själö) de la Finna Insularo.
Libertas (diino)
Libertas (en latina Libereco) estis romia diino kaj personigo de libereco.La fikciaj roluloj aŭ simboloj (alegorioj) Columbia de Usono kaj Marianne de Francio, la Statuo de Libereco en Novjorko kaj multaj aliaj roluloj kaj konceptoj de la moderna epoko estis kreitaj, kaj estas vidataj, kiel personigo de Libertas (libereco). La romia diino Libertas estis adorita jam en la epoko de la dua milito kontraŭ Kartago en templo starigita sur la Aventino fare de la patro de Tiberio Grako. Ankaŭ statuo en ŝia honoro estis starigita de Klodio sur la loko de la domo de Cicerono post ties detruo. Tiu figuro havas ian similon al la diaĵo Sol Invictus (venka suno), de la fino de la Romia Respubliko nome sundio kaj la krono ofte asociita kun tiu diino ofte aperas en modernaj priskriboj de Libereco.
Júlia Gvozdanovics
Júlia Gvozdanovics [gvozdanoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gvozdanovics Júlia estis hungara aktoro. Ŝiaj familiaj nomvariantoj estis Gozdanovics kaj Gvozdenovits, ŝiaj geedziĝaj npmoj estis Polakovics Endréné, Paulay Edéné kaj Jánosi Emilné.
Júlia Gvozdanovics naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Subotica en Serbio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
László Soós
SOÓS László (ŝo:ŝ) Bádoki estis hungara verkisto, kritikisto naskita en Szováta la 21-an de julio 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de januaro 1994.
Biografio
László Soós abiturientiĝis en Budapeŝto en 1931 kaj li iĝis oficisto, pli poste sportedukisto. En 1945 li organizis vivantan revuon kun Ferenc Jankovich titolita Magvető kaj ili prezentiĝis por du jaroj en provincaj urboj. Inter 1947 kaj 1949 li estis ĵurnalisto kaj ankaŭ filmkritikisto de la Hungara Radio. En 1949 laŭ eltrovitaj akuzoj oni arestis lin, kaj li pasigis tri jarojn en malliberejo. Post sia elliberiĝo li estis helplaboristo kaj li vivis el okazaj laboroj. En 1952 li laboris ĉe Újítók Lapja, pli poste li iĝis kunlaboranto de Sportélet.
Văleni (Cristolț)
Văleni [vəlenj] (hungare: Szalonnavölgy) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al la komunumo Cristolț.
Văleni situas du kilometrojn norde de Cristolț, sed ĝia precipa vojo, la komunuma vojo DC110D, iras okcidenten al Surduc, 7 km for. Per loka, nefirmigita vojo eblas atingi Cristolț rekte.
Cubillas de Rueda
Cubillas de Rueda [kuBIljas deRŬEda] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco.
János Wein
Kariero
Wein ekstudis en Vieno en la teknikuniversitato. Li partoprenis en la liberecbatalo dum la hungara revolucio de 1848. Li havigis diplomon post 1850 en Selmecbánya en la Akademio pri Minejo kaj Arbaro. Poste li estis fornoinĝeniero, pli poste li fondis presejon en Budapeŝto. De 1873 li estis direktoro de la akvodistribuejo de la ĉefurbo. En 1880 – 81 li konstruis la akvodistribuejuzinon de la dekstra bordo de la Danubo. Ĝis sia pensiuliĝo li partoprenis en la projektlaboroj de la akvodistribuejo de Káposztásmegyer.
Cubillas de Rueda
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Knedebla skrapogumo
La knedebla skrapogumo aŭ knedogumo estas speciala formo de modlopasto. Temas pri tre mola skrapogumo, kiun oni povas knedi en iun ajn formon. Vere, skrapado de krajon-desegnaĵo nur malheligas la desegnon kaj ne forskrapas tute la spurojn de la krajono.
Hofstetten (Badeno)
Hofstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Častá
Častá, hungare Cseszte [ĉeste], germane Schattmansdorf [ŝatmansdorf] estas vilaĝo en Slovakio. Častá situas laŭ rojo Gidra. Trnava troviĝas je 20 km.
Vilaĝo
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1296, apartenanta al la proksima fortikaĵo Vöröskő. En la 16-a jarcento rifuĝintaj kroatoj alvenis. En 1560 ĝi ekhavis la rangon kampurbo kun bazarada rajto havanta tiam jam bierofarejon. En 1644 incendio, en 1738 pesto okazis. En 1884 sinagogo konstruiĝis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Cseszte 1685 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Senec, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Častá 2068 homoj, (2043 slovakoj).
Burgo Červený Kameň
La burgo estis konstruita en la 13-a jarcento kaj posedanto estis ankaŭ Mateo Csák. En la 16-a jarcento ĝi bruliĝis, poste rekonstruiĝis. Sukcese sieĝis ĝin laŭvice Stefano Bocskai, Gabrielo Bethlen, en 1683 Emeriko Thököly, dume en la 1670-aj jaroj ĝi renesanciĝis kaj barokiĝis. En 1710 Francisko Rákóczi la 2-a ne povis okupi, sed la fortikaĵo bruliĝis.
Doľany (distrikto Pezinok)
Doľany (hungare Ottóvölgy [otovoldj], germane Ottent[h]al) estas vilaĝo en Slovakio.
Historio
La vilaĝo fondiĝis post la tatara invado en 1241 fare de germanoj. La unua mencio okazis en 1390 en germana formo "Ottenthal". Baldaŭe ĝi iĝis kampurbo. Ĝis 1887 la oficiala hungara loknomo estis Ompitál, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ottóvölgy 1046 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Doľany 1011 homoj, (995 slovakoj).
Daade
La rivero Daade (aŭ Daadenbach) havas longecon de 16,027 km kaj akvokolektan basenon de 53,28 km² Ĝi estas la plej granda flankrivero de la Heller kaj fluas en la okcidento de la suda Hellerbergland tra la distrikto en la nordoriento de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rivervojo
La Daade fontas proksime de la 654 m alta Stegskopf, kiu troviĝas supre de Emmerzhausen. La fonto de la rojo estas nomata „Sonnenscheinsbörnchen“ (fonteto de suna brilo). La fonto troviĝas en la sekura zono de la trupekzercejo Daaden. Nur eblas viziti la fonton kunspeciala permeso.
La Daade fluas preskaŭ nu en nordokcidenta direkto kaj enfluas post nur unu km en la mmezmontaron Hellerbergland. De la urbeto la rojo fluasparalele al la fervoja linio Daadetalbahn. La Daade enbuŝiĝas rande de Alsdorf en la Heller, kiu alfluas nordokcidente de Betzdorf en la riveron Sieg.
Alfluantoj
La alfluantoj de la Daade estas (de la fonto al la buŝo):
Bazarak
Bazarak (perse kaj paŝtoe بازارک) estas urbo en la nordoriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Panĝŝir kaj situas en la samnoma valo de Panĝŝir.
Vivo de Joseph Smith, Jr. de 1838 al 1839
La vivo de Joseph Smith, Jr. de 1838 al 1839 kovras periodan komencon kiam Smith lasis Ohion en januaro 1838 ĝis li lasis Misuron kaj movita al Nauvoo, Ilinojso en 1839.
Vivo en Misuro
Smith fruaj riveloj identigis okcidentan Misuro kiel Ciono, la loko por mormonoj por prepari la Reveno de Jesuo Kristo. Independence en la ŝtato de Misuro, estis identigita "kiel la centra loko" kaj la punkto por konstrui la templo. Smith unua vizitis Independence-n en la somero de 1831, kaj ejo estis dediĉita por la konstruo de la templo. La Sanktuloj de la Lastaj Tagoj estis migranta al Misuro iam ajn pro tio ke Smith asertis la areon esti Ciono. Ili samtempe okupis la areo de Kirtland, tiel kiel la areo por ĉirkaŭ de Independence. Post kiam Smith estis eldevigita de Kirtland en de la restantajn Sanktulojn de la Lastaj Tagoj de Kirtland, venis al Misuro.
Blankflugila ŝterno
Aspekto
Plenkreskuloj estas 20–23 cm longaj, kun enverguro de 63–67 cm kaj pezo de 40-80 g kaj mezaveraĝe 62 g, kun malhela plumaro en reprodukta sezono, escepte flugilojn, pugon kaj voston. Ili havas mallongajn ruĝajn krurojn kaj fortikan kaj ruĝan bekon (nigreca vintre), kiu mezuras 22–25 mm, pli mallonga ol la kapo. Reproduktuloj havas nigrajn kapon, kolon, dorson, antaŭajn subflugilojn kaj subajn partojn ĝis la vosto, kiu estas blanka kiel la pugo, kaj tre kontrasta kontraŭ la malhela korpocentro. Kontraste kun tiu nigro, la malantaŭaj subflugiloj estas helgrizaj kaj la supraflugiloj estas blankaj en la antaŭa duono kaj helgrizaj en la dua duono. La flugiloj estas longaj kaj pintaj. Stare la birdo montras rimarkindan kontraston inter nigraj kapo, brusto kaj ventro (krom malhelgriza dorso) kontraŭ blankaj dorsocentroj, flugiloj kaj vosto. La vosto estas nur iome forkoforma.
Disvastiĝo kaj medio
Ĝia reprodukta medio estas nesalaj marĉoj el sudorienta Eŭropo, ĉefe Ukrainio, tra la Kaŭkazo ĝis centra Azio, Irako kaj Manĉurio. Vintre ili migras al Afriko, suda Azio kaj Aŭstralazio. Tiu palearktisa specio estas rara vaganto en Norda Ameriko, precipe en la marbordo de Atlantiko (kelkaj vidaĵoj en la Pacifiko) kaj interne en la zono de la Grandaj Lagoj.
La eŭropa loĝantaro povas esti ĉirkaŭ 7-10,000 reproduktaj paroj, precipe en Ukrainio.
Kutimaro
Kiel la aliaj "marĉoŝternoj" de la genro Chlidonias, kaj malkiel la "blankaj" ŝternoj de la genro Sterna, tiuj birdoj ne plonĝas por kapti fiŝojn, sed nur flugas malrapide super la akvosurfaco por pluki erojn el tiu surfaco kaj kapti insektoj dumfluge; foje eĉ ĉe terkulturejoj. Ili ĉefe manĝas insektojn kaj etajn fiŝojn, plej ofte en grupoj. Dumfluge la birdo aperas fortika. La flugilfrapo estas trankvila.
(19128) 1987 YR1
(19128) 1987 YR1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la ĉilia astronomo Guido Pizarro elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Blankflugila ŝterno
Kutimaro
Ili plej ofte nestas kolonio po dekoj ĉu sur flosanta vegetaĵaro ĉu surgrunde tre proksime al akvo. Tie la ino demetas 2-4 ovojn en nesto konstruita el junkeroj kaj alia plantaro. Ambaŭ gepatroj kovas dum 3 semajnoj kaj manĝigas la idojn dum unu monato. La specio atingas seksan maturecon la duan jaron.
La Blankflugila ŝterno estas specio protektita de la Traktato por la konservado de Afrikeŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj (AEWA en la angla).
Buja
Buja estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la sanktaj Hermagoras kaj Fortunatus, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Artegna, Colloredo di Monte Albano, Gemona del Friuli, Majano, Osoppo kaj Treppo Grande.
Bremso
Bremso estas aĵo por haltigi aŭtomobilon, trajnon, biciklon ktp. La bremsoj sur aŭto estas en la rado, sed la bremsoj sur biciklo estas ĝenerale ekster la rado.
Se la veturilo iras malsupren de monto, la bremsoj povas super-hejti. Pro tio, estas pli bone uzi la malaltajn rapidumojn sur la aŭto. Sed sur biciklo oni ne povas fari tion.
Husinec (distrikto Prago-oriento)
Husinec estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio en meandro de Vultavo sur ĝia dekstra bordo proksime de Prago kaj Roztoky proksimume dek du kilometroj norde de la centro de Prago. Vivas ĉi tie.
La municipo havas du lokajn partojn, Husinec kaj Řež, kiuj sume kreas ununuran katastran teritorion Husinec u Řeže.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Punktinjo kaj Antono
Punktinjo kaj Antono (Pünktchen und Anton) estas infanlibro verkita de Erich Kästner en 1931. La romano estas aventurlibro simila en stilo al la libroj Emil kaj la detektivoj kaj Emil kaj la tri ĝemeloj de Kästner, kaj priskribas amikecon forĝitan inter malriĉa knabo kaj riĉa knabino kun imagoplena fantazio.
Erich Kästner ofte parolis pri skatolo, en kiu li tenas ĉion kion li trovas en siaj manoj kaj kio ŝajnas interesa, kaj en ĉi tiu skatolo iun tagon estis gazettondaĵo kun novaĵo pri infanvartistino, kiu estis trovita surstrate kune kun la knabineto lasita en ŝia zorgo dum ili petis monerojn kaj okupiĝis pri almozado, kaj kompreneble, sen scio de la gepatroj de la knabineto.
Post multaj tagoj, Kästner trovis la gazettranĉaĵon, kiun li konservis, turnis ĝin kaj reen kaj reen kaj finfine eltiris "Punktinjo kaj Antono" el siaj manoj.
Intrigo
La knabino Luise Pogge, konata kiel "Punktinjo" (Pünktchen, laŭvorte "punkteto") ĉar ŝi estas eta laŭ sia staturo, estas filino de riĉuloj al kiu mankas nenio krom atento de siaj gepatroj. Ŝia patro estas la manaĝero de fabriko de promenbastonoj, kaj do okupata de mateno ĝis nokto kun sia laboro; ŝia patrino estas sociemulo kaj ŝi ankaŭ estas okupata dum la tuta tago kun ŝiaj aferoj. Ŝia vartistino fraŭlino Andacht, ne tro ĝenas sin pri la bonfarto de la knabino en sia respondeco kaj al kiu ŝi devintus esti dediĉita. En la granda domo troviĝas ankaŭ dika Berta, la kuiristino, kaj ŝia melhundo Piefke.
Antono estas malriĉa knabo. Lia patrino estas malsana kaj pro tio Antono devas labori post la lernejo por ilia mizera vivteno kaj ankaŭ helpi hejme. Antono kaj Punktinjo renkontas dum ŝi kun sia vartistino almozpetas surstrate, kaj postnelonge la du iĝas plentaŭgaj amikoj, malgraŭ la granda malsamo en iliaj vivfonoj.
La dekjaraĝa Punktinjo okupas sin per imagivaj ludoj, kaj ŝia fantasta mondo estas tre riĉigita tiam kiam f-ino Andacht trovas por si kaj sia vartatulino kroman dungadon por la noktaj horoj. Kiam la gepatroj de Punktinjo eliras el la domo por amuziĝi en plena sekureco ke ilia filino dormas profunde en sia ĉambro hejme, la infanvartistino kaj la knabineto havas tute malsamajn planojn.
Fraŭlino Andacht havas fianĉon, konatan kiel "Roberto la demono". Roberto bezonas monon, kaj multe da ĝi, kaj tiu mono estas kolektata por li fare de lia fianĉino kaj Punktinjo. Fraŭlino Andacht alivestas sin kiel malriĉa blinda virino, vestita en ĉifonojn, kun nigraj okulvitroj kaj bastono en la mano, kune kun simile vestita knabineto, kiu portas ŝin laŭlonge de strato kaj petegas preterpasantojn aĉeti alumetojn de ŝi, por ke ŝia blinda patrino kaj ŝi ne malsategu.
Fraŭlino Andacht kompreneble maltrankviliĝas reveni hejmen ĝustatempe, kaj Punktinjo ĵuras konservi sekreton. Kaj tiel okazas, ĝis kiam la patro de Punktinjo vidas, en unu el la maloftaj tagoj, kiam li estas hejme, sian amatan filinon starantan en la bela salono de lia luksa multĉambra loĝejo, kun sia vizaĝo turnita al la muro kie ŝi petegas per korŝiranta voĉo, "Bonaj homoj, aĉetu alumetojn! Mia kompatinda patrino estas blinda kaj ni ne havas manĝaĵon!" Tiam estas al li iom malfacile kredi liajn okulojn.
Pli da aferoj okazas en la intrigo, kaj en la fino, la patro de Punktinjo malkovras la naturon de la infanvartistino konfidita kun la bonfarto de ilia filino kaj kiu estas ŝia fianĉo. Fraŭlino Andacht estas maldungita, Roberto la demono estas kaptita provante eniri la domon de Punktinjo dank'al la atento de dika Bertha kaj finfine sendita al malliberejo kaj Antono kaj lia patrino, kiu resaniĝis post ŝia malsano, venas al la hejmo de la familio Pogge kaj ekde nun estos la nova kaj fidela prizorganto de Punktinjo.
Filmoj
En 2009, bildstria versio de la romano estis publikigita en Germanio kun desegnaĵoj de Isabelle Kreitz.
Leono la 10-a
Dua filo de Lorenzo la Grandiozo kaj de Klarisa Orsino, Johano de Mediĉo naskiĝis la 11-an de decembro 1475 en Florenco kaj mortis en Romo la 1-an de decembro 1521. Li estis papo kun la nomo Leono la 10-a de la 11-a de marto 1513 ĝis sia morto.
En 1489, kvankam li ankoraŭ estis 13-jara, li ricevis kardinalan ĉapelon el la manoj de Inocento la 8-a. Tamen li devis sin deteni porti la insignojn de sia altofico ĝis 1492. Tiujare li partoprenis je la konklavo, kiu papigis Rodrigon Borĝon kun la nomo Aleksandro la 6-a, kontraŭ kiu elekto li ege oponis.
Post la elekto li revenis al Florenco, kie lia patro ĵuse mortis. Lia familio estis elpelita el la urbo en 1494 kaj li mem devis fuĝi maskovestita kiel franciskano. Li poste vivis kiel diletanto, konservante tamen vivmanieron pli diskretan ol liaj kolegoj kardinaloj. La malsano de Julio la 2-a, en 1511, donis al li la ideon kandidatiĝi por lin postveni. Samjare li estis nomumita legato en Bolonjo kaj li estis kaptita ĉe la batalo de Raveno. Li sukcesis fuĝi, dum lia familio revenis en Florencon.
La 21-an de februaro 1513 Julio la 2-a mortis kaj Johano de Mediĉo estis elektita papo kun la nomo Leono la 10-a.
Leono la 10-a estis granda protektanto de la belartoj. Li laborigis por li Rafaelon, kiu pentris lian bildon, admireblan nun en la Galerio Pitti de Florenco. Rafaelo ankaŭ finis la ĉambrojn (stanze) de la papa palaco menditajn de Julio la 2-a. Li mendis kritikan eldonon de Danto kaj amasigis grandan aron da manuskriptoj. Bedaŭrinde li komencis sian regadon per serio de grandaj festoj, kiuj rapide elĉerpis la riĉaĵon postlasitan de Julio la 2-a; por havigi al si monon Leono la 10-a tiam utiligis la tradician metodon de la papoj: kreadon de oficoj kaj disvendadon de indulgencoj.
Sub lia papado okazis la afero Reuchlin. Johano Reuchlin [rojĥlin], aŭtoro de hebrea gramatiko luktis kontraŭ la Inkvizicio kun la helpo de la tiamaj humanistoj, koncerne la Talmudon. En 1515 Leono la 10-a decidis favore al la sciencisto. Lin ĉirkaŭadis amikoj de Erasmo kaj li ŝajnis malfermita al la novaj ideoj.
Je la 3-a de januaro 1521 li ekskomunikis Martenon Lutero.
Onidiroj estas, ke je sia papiĝo Leono diris al sia frato: "Ĉar Dio donis al Ni la papecon, ni profitu de ĝi." Li trairis Romon kun procesio, en kiu partoprenis burleskuloj, panteroj kaj blanka elefanto kaj servigis al si manĝojn kun 65 pladoj.
Etila 3-etilbenzoato
Etila 3-etilbenzoato aŭ etila 3-etilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Etilbenzoata acido kaj etanolo. Etila 3-etilbenzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 3-etilbenzoato prezentas 3-Etilbenzoatan grupon ligitan al etila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 14 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn. 24.08.2022
Archibald Thorburn
Archibald Thorburn FZS (31a Majo 1860 - 9a Oktobro 1935 Hascombe, Surrey) estis skota artisto kaj birdilustristo, kiu pentris ĉefe per akvarelo. Li regule vizitis Skotlandon por rigardi birdojn en naturo, por kio lia favora ĉasejo estis la arbaro de Gaick ĉe Kingussie en Invernesshire. Liaj disvastigitaj bildoj pri brita naturo, kun ties alvoka kaj spektakla fono, estas ankoraŭ ĝuita ege multe nune kiom antaŭ unu jarcento.
19127 Olegefremov
19127 Olegefremov estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia aktoro Oleg Nikolajeviĉ Jefremov (cirile: Олег Николаевич Ефремов, 1927–2000), kiu kreis pli ol 80 aktorajn rolojn. Li ankaŭ surscenigis pli ol 30 teatraĵojn kaj estis responsulo pri multrnombraj filmaj produktadoj. Kiel Popola Artisto de Rusio, li gvidis de 1970 la Moskvan Artan Akademian Teatron.
NGC 213
NGC 213 (aliaj indikoj — PGC 2469, UGC 436, MCG 3-2-23, ZWG 457.26) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sterko
Sterkaĵo aŭ fekundigilo estas naturdevena, organika aŭ sintezita, neorganika materialo, kiu entenas kemiajn elementojn por kresko kaj produktemo de la plantoj. Ĝi grandigas la nutrosubstancon de la grundo aŭ replenumas la detiritajn kemiajn elementojn fare de la antaŭaj kultivplantoj.
Organikaj sterkoj
El la organikaj sterkoj plej grava estas la stala sterko, la ekskremento de la hejmaj bestoj, ofte miksita kun substerkaĵo. Gravas ankaŭ la plantodevena kompoŝto, en kelkaj landoj eĉ homa ekskremento, la birda sterko (guano). Oni nomas verda sterko tiujn plantojn, kiujn oni kultivas por kovri la agron kaj pli poste enplugi en la agron.
La stala sterko estas tre riĉa je organikaj materialoj, kiuj plibonigas la akvorezervan proprecon de la agro, tiel malpliigas la erozion. Malavantaĝo estas, ke plimulto de la kalio kaj nitrogeno povas perdiĝi, se la bestosterkon tralavas pluvo. Tio estas evitebla, se oni kolektas la sterkon al holmo kaj kovras ĝin aŭ rapide disŝutas kaj enplugas sur la agro. La verdaj sterkoj plibonigas eĉ la grundostrukturon.
Sintezaj sterkaĵoj
La neorganikaj aŭ mineralaj, kemiaj, artefaritaj, sintezaj sterkoj enhavas unu aŭ pli el la tri plej gravaj elementoj por la plantoj: nitrogeno, fosforo kaj kalio. En la modernaj mineralsterkoj troviĝas ankaŭ la duagravaj elementoj kiel sulfuro, magnezio, kalcio kaj aliaj spurelementoj.
La nitrogen-, fosfor- kalioenhavo de la organikaj sterkoj estas malpli ol tiu de la kemiaj sterkoj, tiel oni devas pli grandan kvanton doni el ĝi al la agroj. En unu tuno da bova, porka aŭ ĉevala sterko troviĝas ĉirkaŭ 5 kg da nitrogeno, 2,5 kg da fosfora pentoksido kaj 5 kg da kalio.
Komplekso de Kogurjo-tomboj
La Komplekso de Kogurjo-tomboj estas diversaj tomboj el la Kogurjo-dinastio, kiuj situas en urboj Pjongjango kaj Namp'o en Nord-Koreio. La 63 soltomboj venas el la malfrua reĝlando Kogurjo, unu el la t.n. Tri imperioj de Koreio. Ili iĝis en julio de 2004 la unua UNESCO-monda kultura heredaĵo de la lando.
Sterko
Sintezaj sterkaĵoj
Oni produktas la nitrogenajn kemiajn sterkaĵojn el sintezita amonio (NH3). Oni uzas tiun kombinaĵon en gasa aŭ akva solvaĵo aŭ en ties salaj formoj (amonia sulfato, nitrato kaj -fosfato), sed povas esti bazmaterialo la konservindustriaj defalaĵoj, prilaborita rubo, poluakvo aŭ stala sterko.
Komplekso de Kogurjo-tomboj
La Kogurjo-imperio estis unu el la plej gravaj monarkioj en nordorienta Ĉinio kaj Korea duoninsulo inter la 5-a kaj 7-a jarcento post naskiĝo de Kristo. Ĝi estis fondita en 32 a.K. sur la hodiaŭa teritorio de Nord-Koreio, nordorienta Ĉinio (Manĝurio). En 427 p.K., Pjongjango iĝis ĉefurbo de la ŝtato.
Lignofendilo
Lignofendiloj ofte estas pripelataj de hidraŭliko, kiu ricevas la potencon aŭ de traktoro trans fortotransdonŝafto, aŭ de elektromotoro (230 aŭ 400 V) aŭ de benzinmotoro. La potenco de la fendado ofte estas erare indikata en tunoj (t). La ĝusta unuo estas  Neŭtono). Ekzistas fendiloj kiuj laboras starante aŭ kuŝante aŭ en formo de kombinitaj iloj. Pli grandaj lignofendiloj povas fendi trunkojn de pli ol unu metro longaj. Ofte la tablo povas varii en la alteco por pli rapide povi fendi mallongajn pecojn.
Komplekso de Kogurjo-tomboj
Multaj tomboj, kiel la „Tombo Anak n-ro 3“ estas ornamitaj per murpentraĵoj. Ili estas la preskaŭ solaj reliktoj de la Kogurjo-kulturo. Entute ekzistas 10.000 kogurjo-tomboj, sed nur 90 de la ĝis nun elfositaj tomboj havas murpentraĵojn. Tiuj estas part de la monda kulturheredaĵo de UNESCO. Oni supozas, ke la tombeja komplekso estis ankaŭ entombigejo de reĝoj, reĝinoj kaj aliaj membroj de la reĝa familio.
La malkovritaj murpentraĵoj ebligas ununuran rigardon je la ĉiutaga vivo en la Kogurjo-tempo. Krom tio, ili montras la motivojn de la korea mitologio de la tiama tempo. Ĝis 2005, oni trovis 70 murpentraĵojn, granparte en rivervalo de Taedonggang, proksime al Pjöngjang, same ĉe Anak en provinco Hwanghae-namdo kaj en ĉinia Ji'an (provinco Jilin).
Lignofendilo
Ankaŭ ekzistas pli malnovaj modeloj, la tiel nomataj “konusfendiloj”. Hodiaŭ aĉeteblaj lignofendiloj pezas ĉ. 50 kg kaj potencon por fendi kiu egalas al 4 ĝis 8 tunoj.
Sterko
Sintezaj sterkaĵoj
Oni produktas la fosforan mineralsterkon ekz. el fosfataj ŝtonoj aŭ osto (kalcia fosfato). Por produkto de la pli solvebla kaj duobla superfosfato, oni traktas la kalcian fosfaton per sulfura aŭ fosfora acido. La kaliaj sterkoj estas minataj kiel kalia klorido kaj sulfato.
Nigrafrunta ŝterno
La Nigrafrunta ŝterno, Blankostria ŝterno (Chlidonias albostriatus ) aŭ en loka lingvo Tarapiroe, estas eta ŝterno, tio estas birdo de la familio de Ŝternedoj ĝenerale troviĝanta ĉe internaj akvoj en Novzelando kaj pli precize en la Suda Insulo, do ĝi estas endemismo. Ili migras vintre al marbordo kaj norden kaj tio utilas por nombrado, kio estas supozata loĝantaro nur de ĉirkaŭ 5,000 birdoj.
Lignofendilo
Portebla lignofendilo
Speciale taŭgaj por profesia uzo estas porteblaj lignofendiloj, kiu fendas trunkojn ie ajn. Ili pezas c. 15 kg kaj ili estas manipuleblaj relatve facile.
DVD
DVD (aŭ malofte lumdiskego ) estas disko kiu entenas informojn pere de cifereca registrosistemo simila al tiu de KD. Tiuj diskoj havas diametron de 12 centimetroj, same kiel KD, sed havas pli grandan datumspacon - ĉe ambaŭ flankoj de la disko kaj ĉe ĉiu en du tavoloj - sume ĝis 9 GB.
La mallongigo DVD ne havas oficialan longan formon. Oni origine proponis ĝin kiel mallongigon de la angla Digital Versatile Disc (Diĝita [Cifereca] Variuza Disko), oni origine kreis DVD-ojn por konservi videojn. Sed jam frue oni pripensis la uzadon de DVD-oj por aliaj datumoj, ne nur videoj. Tial kelkaj el la entreprenoj, kiuj kunlaboris pri la kreado de la DVD-formato, proponis la longan formon Digital Versatile Disc (Diĝita [Cifereca] Variuza Disko). Ĉar la diversaj kunlaborantaj entreprenoj ne povis trovi interkonsenton, la oficiala nomo estas la mallongigo DVD.
En Esperanto oni ankaŭ ofte diras lumdiskego por DVD, ĉar ĝi havas pli grandan datum-spacon ol lumdisko (KD). Tamen, kelkaj opinias ke tio estas misuzo de la sufikso -eg. Kiam DVD estas uzata por konservi videon, oni foje ankaŭ nomas ĝin viddisko.
Bariloj
Pro la alta kvalito de la disko, la usonaj kinofirmaegoj postulis kelkajn barilojn kontraŭ uzado kaj kopiado de la diskoj: la "regionkodo", MacroVision, kaj CSS-ĉifrado. La presejo rajtas mem decidi, ĉu kelkaj aŭ ĉiuj estu uzataj por disko; malgrandaj presejoj ĝenerale ne elektas ilin uzi.
Regionkodo
DVD portanta regionkodon estas ludigebla nur per DVD-legilo kun regionkodo permesita de la presejo. Por legi diskon el "fremda" regiono, nepras aĉeti legilon el la sama regiono. (Aŭ ŝanĝi la virtualan regionkodon de la legilo...)
Nigrafrunta ŝterno
Aspekto
Ĝi estas mezgranda ŝterno 29 cm longa kaj 80 g peza. Ĝi havas ĝeneralan helgrizan plumaron, krom nigraj nuko, krono kaj frunto (kaj de tie la unua nomo) kaj inter la du koloroj estas mallarĝa fajna blanka strio sub la tuta nigra krono (kaj de tie alia nomo, krom la scienca nomo). La beko estas brile flavoranĝa kaj same la gamboj. La pugo estas blanka kaj tre kontrasta kun la griza supra plumaro. La vosto estas ne tre forkoforma kaj la flugiloj ne tiom mallarĝaj kaj longaj kiel tiuj de aliaj ŝternoj, sed iom pli larĝa ĉefe ĉekomence.
Aŭroro (gazeto)
Aŭroro estas ĉeĥa blindula gazeto.
DVD
Regionkodo
La kinofirmaegoj tion uzas por gardi la profiton de kinejo-montrado de filmoj en landoj, kie la filmoj ne jam estas montrataj en kinejo.
Aŭroro (gazeto)
El la historio de la gazeto
En aprilo 1904 estis fondita ESPE­RANTISTA RONDETO DE BLINDULOJ EN LA INSTITUTO KLAR en Prago. Tiutempe aperis grava figuro: KAREL EMA­NUEL MACAN (1858-1925), muzik-komponisto kaj instruisto de blinduloj en la nomita Instituto. Li studis ĥemion en la teknika altler­nejo. Blindiĝinte en 1877 komplete, li forlasis la teknikajn studojn. En 1881-1883 li elstudis la orgen-lernejon en Vie­no, kie li atingis diplomon de direktoro de ĥorejo. En Vieno li studis ankaŭ blindul-instruadon kaj en 1891 fariĝis instruisto en la Blindul-Instituto Klar en Prago. Li estis muzik­isto tre ŝatata, liaj muzik-verkoj same rikoltis multan ŝaton. Inter liaj verkoj troviĝas unu meso, pluraj kvartetoj, multaj kantoj, viraj kaj virinaj ĥoroj; el la kantoj menciindas dek­du-kanta ciklo Malgaja amo, el la cetera verkado la me­lodramo Amarus, Kozaka marŝo, la piano-komponaĵoj Juna amo, Ĉe lulilo, Tri momentaj scenoj k. a. Li komprenis al blinduloj.
DVD
CSS-Ĉifrado
La ĉifrado-sistemo CSS (angle Content Scrambling System, Enhavoĉifra Sistemo) provas eviti, ke la cifereca enhavo de la disko estu legebla alie ol per DVD-ludilo. Ĉi tiu malforta algoritmo estas tamen jam rompita; norvega junulo Jon Johansen publikigis programeton DeCSS en 1999, kiu ebligas al komputiluzuloj malĉifri la enhavon de DVD-disko, por ke la video estu ludebla sub alternativaj operaciumoj kiel ekzemple Linukso. Usona leĝo DMCA malpermesas la distribuadon de tia programo en Usono, kaj Johansen estis mallongdaŭre arestita de norvegaj policanoj. En 2002 oni procesas kontraŭ li. Ne jam estas certe, ĉu li malsekvis la norvegan leĝaron aŭ ne.
Macrovision
Macrovision estas signalfuŝilo, kiu malebligas kopii (aŭ eĉ rigardi) videosignalon per malnovaj videobendiloj sen fuŝiĝo de la bildo. Ĝia aplikado efektive estas la respondeco de la DVD-ludilo; la disko nur enhavas biton kiu diras, ĉu la ludigilo fuŝu la signalon aŭ ne.
Aŭroro (gazeto)
El la historio de la gazeto
Helpata de Ludmila Tesařová, Václav Riegel, iom poste de Božena Vlčková, li organizis kursojn por la flegatoj de la Instituto. La kursoj havis vas­tan resonon. Macan kopiigis kaj mem kopiis punktoskribe (= brajle) lernolibrojn, vortarojn kaj aliajn tekstojn por la instruado. Li estis homo neordinare laborema, viro bon­kora, delikatsenta kaj profunde klera. Li parte blindiĝis jam en sia 12-a jaro. De junaĝo li do devis barakti kontraŭ mul­taj malfacilaĵoj. Li saĝe sciis akiri helpantojn vidantajn. Krom la jam nomitaj aperis prof. Stanislav Stejskal, kies kunlaboro helpis fondi brajlan blindulperiodaĵon Aŭroro (1920).
DVD
Estonteco
Kiel posteulo de la DVD du ĉefaj malsamaj formoj konkursas. Ambaŭ formoj havos la saman formaton, nome diametron de 12 centimetroj kaj povos ricevi multe pli da datumoj ol la nuna DVD. Ili estus, laŭ la subtenantaj firmaoj, ne stireblaj kaj do nedifekteblaj tiumaniere. Kelkaj personoj tamen asertis ke tiuj novaj formoj estas neutila kaj neeleganta nova rimedo por pli da mongajno, des pli ke la du formoj ne estos akordigeblaj.
Aŭroro (gazeto)
El la historio de la gazeto
Post la morto de Macan ĝian redaktadon kaj la tutan Esperanto-agadon inter blinduloj gvidis profesoro Stejskal, kaj post ties frua morto dediĉis sin al tiu ĉi meritplena laboro en la blindula sfero Vuk Echtner, kiu redaktis la blindul-gazeton "Aŭroro“ ĝis fino de 1975. Ĝis nun la gazeto aperas sub redakto de Jiří Vychodil kiel aldono de la ĉeĥa brajla gazeto "Zora" (= aŭroro).
DVD
Blu-radia disko
Blu-radio (Blu-ray Disc), proponita de la firmao Sony, ĝi ebligos stoki multe pli da datumoj danke al pli fajna radio (blua kaj ne ruĝa, kiel la nuntempaj) kiu strekas pli mallarĝajn kanelojn. Ĝia unua tavolo entenos 25 GB, kio estas grava (la aktuala DVD entenas ne pli ol 5 GB), sed flanka ĝia produkto estos pli multekosta. Sony gajnis la batalon de Blu-ray en februaro 2008, dum Toshiba rezignis pri HD-DVD formo.
HD DVD
Toshiba rezignis pri HD DVD formo en februaro 2008, profite al Sony kiu plue disvolvos sian Blu-ray formon.
Sterko
Uzado
Oni uzas diversajn maŝinojn en la modernaj agrikulturaj bienoj por alŝuto de sterkaĵo sub gasa, likva aŭ solida formo.
Fontano kun Leonoj en Zambrovo
La Fontano kun Leonoj en Zambrovo - estas fontano - monumento al tri leonoj en la centra punkto de la zambrova ĉefplaco de Władysław Sikorski. Ĝi estas unu el la vizitaĵoj de Zambrovo.