cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Setho
Atinginte ĉe Hiksos la rolon de la plejalta dio, kaj la samon ĉe la Ramesidaj kondotieroj, fine Setho fariĝis la dio de fremdaj popoloj kaj, do, dio malamika. Metamorfozo vere kurioza, sed aparte entenata en la mita sinsekvo de acax eventoj ĝin koncernantaj.
Setho estis ankaŭ dirita “ombita” el la urbo Ombos, loko de ĝia origina kulto.
Setho ĉe aliaj religioj
En helenistaj versioj de la egipta mitologio Setho estas konata kiel Tifono. En apokrifaĵoj de la Malnova Testamento, Setho estas, laŭ iuj interpretistoj, Satano, senjoro de la malbono kaj tenebroj.
Dánszentmiklós
Dánszentmiklós (dAnsentmiklOŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Cegléd. La nomo signifas dana-Sankta Nikolao. La loĝantaro nomumas sin pri pli mallonga nomo Dános. Ŝajnas, la nomo ne havas kontakton pri Danio, sed devenas el la latina formo signifante arbara homo.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Albertírsa kaj tie fervojo kaj ĉefvojo estas proksime. La ĉefurbo troviĝas 60 km-ojn for.
Vidindaĵoj estas kastelo de Vekerle kaj nobeldomo de Plósz (plOs).
Memnono
Laŭ la helena mitologio, Memnono (el la greka Mέμνων, «senhezita» ) estis filo de Titono, reĝo de Asirio, kaj de Eoso, diino de mateniĝo. Pro identigo de la du diinoj, Hemero ankaŭ aperas en kelkaj versioj kiel patrino lia. Dum la Troja milito, Memnono alportis armeon por la defendo de la urbo, kie li montradis tiom da militkapablon, ke oni konsideris lin preskaŭ egalulo de Aĥilo.La troja asteroido 2895 Memnono ricevis sian nomon honore al tiu ĉi mita princo.
Deveno
La patro de Memnono estis troja princo, filo de reĝo Laomedono, al kiu la diino Eoso pasie enamiĝis. Tiu nekontrolebla sento verŝajne rezultis de malbeno ordonita de la amdiino Afrodito kontraŭ Eoso, kiu faris ŝin ree enamiĝadi al sinsekvaj mortemuloj. La diino de mateniĝo finfine forkaptis Titonon kaj portis lin al lando nomiĝinta «Etiopio». Tiu ĉi nomo generis malkonsenton kaj malkongruon inter la diversaj rakontoj, ĉar laŭ la originaj fontoj Memnono venis el Oriento, plimalpli el la lando kiu poste nomiĝis Asirio. Fakte, Titono konstruis belegan palacon en la urbo Ekbatano (Medujo) kaj fondis la urbon Suzo, laŭ la tradicio. Tamen, pro la nomo de la lando kie Titono kaj Eoso setleĝis, multaj verkistoj konsideris Memnonon nigra etiopano, eĉ reĝo de tiu ĉi lando en Afriko. Pro proksimeco, oni eĉ asertis ke li estis vartata de la hesperidinoj.
Por kongruigi tion kun lia orienta deveno, oni deduktis diversajn teoriojn: translokiĝon de la familio el Afriko al Mezopotamio, naskiĝon de Memnono en Afriko kun posta porinvada ekspedicio ĝis Suzo, ignoradon de la ceterajn fontojn aŭ konsidero ke tiu Etiopio ne temis pri la sudegiptia regno, sed pri alia, samnoma, troviĝanta en Oriento. Filostrato proponas originan solvon, ĉar laŭ li ekzistis du homoj same nomiĝintaj: unu el Trojo, tiu kiu mortigis Antiloĥon, kaj alia, la nigra etiopano.
En Etiopio oni montradis la supozeblan Palacon de Memnono, kvankam laŭ la plimulto de la versioj, kiam Titono migris al Asirio kaj fondis Suzon, Memnono akompanis lin kaj ne estis pli ol infano. Pro tio oni kromnomis Suzon «La urbo de Memnono», ĝian citadelon «Memnomium» kaj ĝiajn muregojn «Memnoniaj». La loĝantaro ricevis la nomon «kisianoj», honore al la mortema patrino de tiu heroo, Kisio. Pro la apero de tiu ĉi figuro, kelkaj fakuloj, kiaj Huet, euhemere konsideris ke Memnono estis historia rolulo kies patrino devenis el Oriento, kaj pro tio la grekoj poezie igis lin filo de Aŭroro. Ilia palaco en la suza akropolo daŭre staris ĝis la persa okupado.
Paro de diino kaj mortemulo nepre havas tragedian finon, do Eoso petegis al Zeŭso senmortecon por sia amato. Sed ŝi forgesis peti ankaŭ eternan junecon, do Titono suferis porĉiaman maljunecon, iom post iom perdis sian forton kaj finfine li aliformiĝis en cikado. Sed antaŭe Eoso kaj li pasigis bonan tempon en feliĉo, dum kiu ili havis du infanojn: Memnono kaj Etiono. Tiu lasta iĝis reĝo de la Afrika Etiopio, sed estis mortigita fare de Heraklo kiam tiu ĉi lasta venkis Busirison kaj velis supren sur rivero Nilo.
Ekspedicio de Memnono por la defendo de Trojo
Tuj post la morto de Tersito fare de Aĥilo, kaj ankoraŭ kun la eĥo de la morto de Hektoro, Priamo sukcesis konvinki Titonon, ke li sendu Memnonon batali por la urbo. Por tion akiri, Priamo subaĉetis sian fraton per ora vinberujo.
Titono regis sur tiu provinco de la posta Persa Imperio nome de la asiria reĝo Teŭtamo, senjoro ankaŭ de Priamo, kiu igis Memnonon ekspedicia gvidanto de mil etiopanoj, mil suzanoj kaj ducent militĉaroj, kun la ordono liberigi Trojon el la aĥaja sieĝo. La frigianoj montradis en la epoko de Paŭzanio la krutan sed direktan vojon, kun taŭgaj lokoj por tendumi ĉiu dudek kilometroj plimalpli, per kiu Memnono atingis la urbon post submeti ĉiun survojan regnon. Li estis ebone nigra, la plej bela princo sur la tero kaj, kiel Aĥilo, li kunportis ŝildon forĝita de Hefesto kaj bronza kasko kun granda kresto.
Kelkaj versioj asertas ke li gvidis, celante Trojon, armeon de etiopanoj kaj hindoj tra Armenio, krom li komandis al cidona ŝipestro Falaso maran ekspedicion elveliĝantan el Fenicio. Kiam tiu ĉi ŝiparo alvenis en Rodiso, la loka loĝantaro (favoraj al la aĥajoj) klopodis hontigi Falason pro lia helpo al la perfida Pariso kaj al la trojanoj, malamikoj de Fenicio, kaj publike demandis al li la kialon. Tion ŝokigis la ŝipanaron de Falaso, ĉar ĝis tiam ili sciis nenion pri la celo de la vojaĝo. Do, kolerite, ili ŝtonigis Falason kaj rifuzis plu daŭri la vojaĝon. Ili setlis en Jameno kaj disdividis la pormilitan trezoron kiun Falaso portis en la ŝipoj.
Memnono en Trojo
Laŭ Posthomerica, de Kinto el Smirno, Memnono alvenis en Trojon dum la deka jaro de sieĝo, tuj post la diskuto inter Polidamo, Heleno kaj Priamo, ĝuste pri la fakto ĉu la etiopia reĝo venos helpi ilin aŭ ne. Akompanis lin sia armeo, tiel granda ke oni ne kapablus kalkuli la nombron de soldatoj kaj volontuloj. Honore al Memnono, kaj por festi lian alvenon, oni organizis superban bankedon, preziditan kaj de la heroo kaj de Priamo, kiel estis kutimo. Ĉe la fino, ambaŭ interŝanĝis glorajn milit-rakontojn, kaj tiuj, eldiritaj de Memnono, esperigis Priamon, kiu deklaris ke la junulo portos venkon al Trojo. Tamen, la humila Memnono atentigis lin pri la nekonveno fanfaroni ĉe vespermanĝo, ĉar la veran povon oni nur devas montri dumbatale por ne ĉagrenigi la gediojn.
Tiel estis la amo de Zeŭso al Memnono, ke la sekvan tagon, antaŭ la batalo, li promesigis la ceterajn olimpanojn ne interveni en la luktado. Dumbatale, Menmono mortigis kelkajn elstarajn aĥajojn, inter ili Ereŭton, Feronon kaj Antiloĥon, filo de Nestoro. Tiu lasta antaŭe murdis Ezopon, partnero de Memnono, do venĝeme la trojanoj atakis lin. Pariso sukcesis mortigi unu el la ĉevalojn de la ĉaro de Nestoro kaj la dua tiel teruriĝis, ke la pilosa reĝo ne kapablis kontroli sian militĉaron. Pro tio Antiloĥo intervenis en lia helpo, kun funebra rezulto. Malgraŭ sia aĝo, Nestoro promesis venĝon, kaj klopodis fronti Memnonon, sed la etiopa heroo insistis en la maljusteco kontraŭbatali maljunulon, kiun li multe admiris, do li rifuzis lukton. Laŭ tiu agadmaniero, oni konsideris lin similulo de Aĥilo, ĉar ambaŭ militistoj havis similajn althonorajn principojn, tre estimataj laŭ la tiama militkulturo. Alternativa versio konsideras, tamen, ke la mortinto de Antiloĥo estis Hektoro.
Ĉi tiun tagon, Memnono kaj la troja armeo sukcesis atingi la aĥajan tendaron, kaj ili klopodis bruligi ilian ŝiparon, sed nokto alvenis kaj ili retretis en la urbon. Post entombigi kaj honori siajn mortintojn, la grekoj elektis Ajakson por ke li reprezentu la aĥajojn en duopa lukto kontraŭ Memnono. La sekvan matenon, kiam tiu ĉi lukto jam komenciĝis kaj laŭ venĝopetego de Nestoro, Tetiso vizitis sian filon Aĥilo, kiu ĝis tiam sciis nenion pri ĉi tiuj okazintaĵoj, kaj informis lin pri la morto de Antiloĥo. Aĥilo revenis tuj al batalkampo, forpuŝis Ajakson kaj anstataŭis lin en la duelo kontraŭ Memnono. En ĝi, ambaŭ portis didevenajn armaĵojn farirajn de Hefesto, do jen plia similigo.
Zeŭso favoris la du batalantojn, igante ilin senlacaj kaj tiel enormaj ke la tuta batalkampo kapablis vidi ilin kolizii, kiel duon-dioj. Sed oni devis atribui venkon nur al unu el ili, kaj Zeŭso volis resti neŭtra antaŭ la petegojn de la respektivajn patrinoj, Tetiso kaj Eoso, kiuj petegis lian favoron. Do li surmetis la destinojn de ambaŭ herooj en pesilon, kun malfavora rezulto por Memnono. Aĥilo sukcesis mortpiki la koron de Memnono, igante lian tutan armeon forfuĝi en teruro. Kaj la armaĵo de Memnono kaj lia bela kapo akompanis Antiloĥon en lia funebra fajro.
Honore al la forpasinto, la dioj kolektis ĉiujn sangogutojn liajn kaj kreis per ili longan riveron kiu de tiam portas fetoron de homa karno dum ĉiu datreveno de lia morto. La etiopanoj kiuj restis ĉe sia gvidanto por entombigi lin estis siavice metamorfoziitaj en birdojn, kiujn pro tio oni nomis memnonidinoj, kaj laŭ tiu formo ili flugadas proksime de la tombejo de Memnono kaj purigadas ĝin el polvo.
Alternativaj versioj kaj postmorto de Memnono
Tamen, alternativa tradicio asertas ke Memnono mortis pro embusko farita de la tesalianoj, kaj ke la etiopanoj, post bruligo de lia korpo, donacis liajn cindrojn al lia patro. Titono entombigis ilin en monteto proksima al la alfluo de rivero Ezepo, kie vilaĝo ricevis la nomon de la heroo. Tuj post ekscii la novaĵon pri la forpaso de sia filo, plenlarma Eoso, per minaco de ne pluaj mateniĝoj, petegis al Zeŭso lian senmortecon kaj pliajn kompensojn, kion li konsentis laŭ kelkaj versioj. Pro tio aperis la memnonidinoj, fantomaj virinaj birdoj kiuj spruĉis el la braĝoj kaj fumo de la funebra fajro de la heroo, flugadis kriante ĉirkaŭ ĝi trifoje kaj, en la kvara, dividis sin en du flankoj kiuj interbatalis ĝismorte, kiel funebra ofero. Onidire, tiuj birdoj, nigraj kaj similaj al nizoj, venas el Siziko kaj plenumas la saman riton ĉiujare, kiam Suno finas sian vojaĝon tra la zodiakaj signoj. Laŭ plia versio, estis la armeo de Memnono tiu, kiu iĝis birdaro, kvankam tio ŝajnas poezia maniero esprimi forfuĝon fare de la sekvanto de tiu princo post lia malvenko. Tiuj eventoj estis detale priskribita en la malaperinta eposo Aethiopis, verkita cirkaŭ la 7-a jarcento a.K., post la apero de Iliado. Ankaŭ Kinto el Smirno kaj Filostrato pritraktis la temon en siaj Posthomerica kaj Bildigoj, respektive.
Laŭ plia rakonto, la memnonidinoj estis la akompanantinoj de la heroo, kiuj tiel funebris lian morton, ke la gedioj kompatis kaj aliformigis ilin en birdoj. Ili plenumas ĉiujaran ritan vojaĝon al la tombejo de Memnono, dum kiu kelkaj el ili luktadas ĝis morto. La loĝantaro de Helesponto asertis ke kiam tiuj birdoj vizitadis la tombejon, proksima al ilia lando, oni aspergis ilin per la akvo de Ezepo. Laŭ ili, la roso devenis el tiuj okazintaĵoj, ĉar ĝi temas pri la larmoj de Eoso pro la perdo de sia filo, kiun ŝi ankoraŭ ploradas.
Ankaŭ troviĝas versio laŭ kiu la ostoj de Memnono estis portitaj al Pafoso, en Kipro, kaj el tie al Rodiso. Hemero aŭ Himero, fratino de la heroo, iris tien por preni ilin, kaj la fenicoj kiuj murdis Falason permesis ŝin tion fari kondiĉe ke oni ne devigu ilin redoni la trezoron fie prenita el ilia antaŭa ekspedicio. Do, la diino revenis al Fenicio kun la funebra urno kaj entombigis ĝin en Paliokiso. Post tio, ŝi malaperis kaj de tiam neniu sciis plu pri ŝi. Tamen, kelkaj verkistoj asertas ke la vera tombejo de Memnono troviĝas proksime al Paltono, en Sirio, ĉe la rivero Badaso. Lia bronza glavo pendas ĉe la templo de Asklepio en Nikomedio.
La famo de Memnono atingis eĉ la islandan verkaĵon Proza Edda, de Snorri Sturluson. En ĝi, li asertas ke Memnono (ankaŭ konata ĉi tie kiel «Munono») estis unu el la reĝoj ĉeestantaj en Trojo, kiu edziĝis al Troano, filino de Reĝo Priamo. El tiu unuiĝo naskiĝis Troro (tio estas, Toro), «blonda kiel oro», kiu iĝis reĝo de Trakio kaj praulo de ĉiuj ĝermanaj reĝoj per geedziĝo al Sibilo. Antiklido atribuis al Memnono eĉ la kreadon de alfabeto. Oni ankaŭ kredis ke la spirito de Memnono donis orakolan konsilon ĉiu sep jaroj.
Polignoto prezentis Memnonon per pentraĵo sur kiu li bataladas kontraŭ Sarpedono kovrite per manto kun la memnonidaj birdoj kiel ornaĵo. Laŭtradicie, la datreveno de la morto de ambaŭ herooj iĝis funebra tago por la gedioj. La duelo inter Memnono kaj Aĥilo estis tre ofte prezentita fare de la grekaj artistoj, ekzemple en la armaĵo de Kipselo, en la trono de Apolono en Amiklo kaj en granda skulptaĵaro en Olimpio, farita de la artisto Likio kaj donacita al la tiea orakolejo fare de la loĝantaro de Apollonia. Vergilio supozas ke Memnono estis unu el la militistoj prezentitaj sur la muroj de kartaga templo vizitata de Eneo.
Memnono en Afriko
Ankaŭ Paŭzanio rakontas ke Memnono komencis sian migradon en Afriko. Tiu verkisto priskribis plenmire gigantan statuon en Egiptio, proksime al Tebo, kiu verŝajne prezentis reĝon de Etiopio kies povon atingis Egiption kaj eĉ Suzon. Kvankam oni nomis ĝin Koloso de Memnono, la tebanoj identigis lin al loka heroo Famenofo, kaj pliaj al faraono Sesostriso. La koloso, el nigra ŝtono, estis duonigita fare de Kambizo, kaj pro tio la supra parto ruinas nuntempe, kvankam konserviĝas la malsupra, kiu montras sidantan figuron. Laŭtradicie, dum la ĉiutaga mateniĝo ĝi elsendas bruon, kiun oni identigas al muziko de liro aŭ harpo kun rompitaj kordoj. Reĝo Kambizo kredis, kiel Athanase Rircher, ke nur interna artefakto povis okazigi tiun bruon, kaj pro tio rompigis ĝin, sed la parto restanta daŭre generis la sonon ĉiumatene.
Oni elpensis multajn kaj ruzajn interpretojn de la skulptaĵo, konsiderante ke ĝi utilis al la astronomoj aŭ ke ĝi simbolis la ritan adoradon al Suno kaj lumo. Tamen, la nuntempaj fakuloj ne dubas pri ke ĝi estas prezentado de la faraono Amenofiso. Tamen, por adapti tradicion al historio, oni pravigis la nomon de la skulptaĵo per aserto pri ke Memnono estis ankaŭ kromnomo de tiu ĉi faraono.
Siavice, Filostrato el Lemnoso priskribas scenon de la vivo de Memnono, kiun Homero ne pritraktis: ĵusalveninte el Etiopio, Memnono mortigas Antiloĥon kaj dissemis teruron tra la aĥaja tendaro, ĉar neniu el ili renkontis iam nigrulojn, kiujn ĝis tiam la grekoj konsideris fabelaĵo. Per sia Blacks in Antiquity, Frank Snowden pristudas la malfruan tradicion, kaj helenan kaj romian, kiu rilatigas Memnonon al Aethiopia. Snowden atentigas pri tio, ke en la greka tradicio Memnono estis «praulo de la etiopanoj», vorto kiu en tiu kunteksto ekvivalentas al «afrikanoj». Komparante la bildigoj de Memnono kaj scenoj de la Troja milito en survazaj pentraĵoj, li pruvas ke oni anstataŭigis iom post iom lian azian originon kaj karakterizaĵojn per tiuj afrikaj. Literaturaj rakontoj pri la Troja milito, kaj multaj el la romiaj verkistoj, daŭre priskribas lin kiel etiopano el Sudano aŭ Egiptio.
Fine, kaj plej kongrue kun lia afrika deveno, troviĝas ankaŭ versio laŭ kiu Memnono neniam partoprenis la Trojan militon, sed restadis en Etiopio sian tutan vivon. Li regis tiun landon dum kvin generacioj, kio ne estas multe ĉar la etiopanoj havis pli longan vivon ol la ceteraj homoj.
Open Ohr Festival
La Open Ohr Festival (OOF; angle Open: malferma, kaj germane Ohr: Orelo, do "Malferma-Orelo-Festivalo") sur la citadelo en Majenco (Germanio) estas junulara kulturfestivalo orientata al specialaj temoj, kiu okazas ekde 1975 ĉiujare dum pentekosto kun diskutforumoj, laborgrupoj, kabaredoj, koncertoj kaj tendaro.
Open Ohr patrona asocio
Geamikoj de la festivalo kuniĝis al la ĝeneralutila Open-Ohr-asocio en septembro de 1995, post kiam la konservativaj partioj dubis pri la festivalo dum la magistratkunsido de Majenco. La celo de la asocio estas la konservado de la Open Ohr kiel politika kulturfestivalo, la defendo de la aŭtonomio de la projektgrupo organizanta la programon, kaj la longtempa garantiado de la citadelo kiel festivalloko. La asocio laboras por pli bona financa doto de la festivalo kaj subtenas ĝin per donacoj. Cetere, la asocio volas partopreni al la kulturpolitika diskuto en Majenco.
Enhavo
Kiel ne-komerca, tema junulara kulturfestivalo, la Open Ohr oferas al la ĉiufoje 5.000-7.000 ĉefe junaj vizitantoj la okazon okupi sin intense pri aktualaj socialaj temoj dum kvar tagoj. Dum la jardekoj, la Open Ohr festivalo akiris reputacion de unika ekzemplo de sukcesa junularkultura laboro.
Krom la forumoj, la teatraj respektive kabaredaj spektakloj kaj la koncertoj, jam de multaj jaroj ankaŭ ekzistas infanprogramo. Dum kvar tagoj oni povas spekti ĉirkaŭ 300 geartistojn de muziko, teatro, kabaredo kaj agada arto; multaj okazas paralele.
Temoj
La temo ŝanĝiĝas ĉiujare:
La titolo de la 31a Open Ohr festivalo en 2005 estis: "Aktsigno XX nesolvita - pri malgrandaj kaj grandaj diferencoj. Virinoj - Kio (ne) estas atingita?"
La titolo de la 32a Open Ohr festivalo en 2006 estis: "Privata afero!"
La titolo de la 33a Open Ohr festivalo en 2007 estis: "Timi... timigas."
La titolo de la 34a Open Ohr festivalo en 2008 estis: "Pri la konsumo kaj aliaj necesoj."
La titolo de la 35a Open Ohr festivalo en 2009 estas: "Ĉielo, pugo kaj tvirno" (germana sakraĵo). La temoj estas kredo, religio kaj ideologio.
Laŭ la organizantoj, ili prezentas ĉiujare ĉirkaŭ 100 gereferantojn el kampoj de politiko, kulturo, scienco kaj ekonomio.
Gertrud de Andechs-Meranio
En 1213, ŝin murdis hungaraj magnatoj, kiuj oponis la troan influon de Gertrud kaj ŝiaj proksimuloj en hungaraj aferoj, inter ili eble la banuso Bánk.
Banyeres de Mariola
Banyeres de Mariola estas hispana municipo kiu apartenas al Valencia Komunumo kaj lokiĝas en nordo de provinco Alakanto. Tiu limas al provinco Valencio, estas 50,28 km2 ampleksa kaj havis loĝantaron de 7090 personoj en 2020.
Ekonomio
En agrikulturo, nun tre limigita, hegemonias cerealoj kaj sunfloro (700 ha), sed estas ankaŭ pomarboj, persikarboj, prunarboj kaj iom da legomoj, krom olivarboj (600 ha), migdalarboj kaj vitoj. Oleo estas la ĉefa agrikultura produkto de la loko.​ Hegemonias industrio, kun 70% de la laboristaro. Ĝis komenco de la 20-a jarcento oni uzis la energion de la rivero Vinalopó por muelejoj de faruno el kiuj jam en 1780 almenaŭ du iĝis fabrikoj de papero. Tiu sektoro eniris en krizon en la 1970-aj jaroj, kaj industrio turnis sin al kartono. La tekstila industrio startis meze de la 19-a jarcento, kaj plifirmiĝis dum la Unua Mondmilito (1914-1918). En la aktualo estas aktiveco en fadenoj, teksado kaj trikado, ekzemple por produktado de litkovriloj kaj bantukoj. Alia sektoro estas fabrikado de ludiloj kaj plasto.
Amoko de Erfurto
La memorigtabulo pri la Amoko de Erfurto troviĝas sur la muro de la Gutenberg-gimnazio en Erfurto. Tie okazis en 2002 tragika amoko.
312 Pierretta
312 Pierretta estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois la, elde la observatorio de Nico.
Amoko de Erfurto
La eventoj
En la antaŭtagmezo de la 26-a de aprilo 2002 la lerninto Robert Steinhäuser mortpafis en la Gutenberg-gimnazio 12 instruistojn, unu sekretariinon, du lernantojn kaj unu policanon. Poste li memmortigis sin.
312 Pierretta
La deveno de ĝia nomo, "Pierretta", estas nekonata.
Amoko de Erfurto
La eventoj
Steinhäuser estis frekventinta la mezlernejon ĝis oktobro 2001, kiam li estis ekskludita de plua frekventado pro falsitaj formularoj (atestiloj pri neĉeesto dum lecionoj pro malsano). Kelkaj supozas ke kialo estis ankaŭ la manko de perspektivo je iu fina ekzameno, post la forpelo disde la lernejo.
Tuj post la berserkado iĝis senfina kunsento de la popolo kaj publika kompato kun la viktimoj. Tiu amoko estis ja la unua siaspece ĉe germana lernejo. Ekzakte unu semajnon poste fariĝis, en ĉeesto de la tiama prezidento de Germanio Johannes Rau kaj de la ĉefurbestro Manfred Ruge, granda simpatia aranĝo sur la Katedralplaco, kiun partoprenis pli ol 100.000 homoj. Rau tamen estis kritikata, kiam li eksplicite inkludigis la nomon de la krimulo en la memorigo de la viktimoj.
Eppenschlag
Eppenschlag estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(26510) 2000 CZ34
(26510) 2000 CZ34 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Amoko de Erfurto
Memorigoj kaj konsekvencoj
Leĝaj konsekvencoj estis la pliseverigo de la leĝoj koncernantaj la posedon de armiloj kiel ankaŭ la enkonduko de speciala antaŭabiturienta ekzameno por turingiaj gimnazianoj nomita Besondere Leistungsfeststellung (BLF). Krome la katastrofo iniciatis amason da esploroj psikologiaj kaj plibonigon de trejnado kaj ekipaĵo de policanoj.
(26510) 2000 CZ34
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
O Uraguai
O Uraguai estas brazila fuŝa epopeo verkita en 1769 de Basílio da Gama. La neoklasika skolo literatura de la 18-a jarcento igis kelkajn aŭtorojn provi la verkadon de epopeoj. Sed, en tiu tempo, kiam la raciismo, la klerismo kaj la burĝaj mondkonceptoj triumfis, la milita heroismo estas tute ekster modo. La epopeo reaperis nur kiel mensogo.
O Uraguai havas malnoblan temon: la detruo de jezuitaj misioj en Paragvajo per puna ekspedicio gvidita de Gomes Freire de Andrade en 1756. La malriĉeco de la temo igis Basílio da Gama anstastaŭigi la tradician portugallingvan epopean formon per nova strukturo, sen rimoj aŭ strofoj. La intrigo estas nur la priskribo de kelkaj sengloraj bataloj.
La nura interesa parto estas la flanka amhistorio de Lindóia kaj Cacambo kaj la morto de Lindóia estas la plej konata parto de la poemo.
Voerde (Ennepetal)
Voerde estis ĝis 1949 memstara kampara komunumo en Germanujo. La du urbopartoj Voerde kaj Altenvoerde de la urbo Ennepetal en la distrikto Ennepe-Ruhr (Ruhr-Regiono) nun ampleksas la iaman komunuman teritorion.
Voerde situas en la oriento de Ennepetal inter la valoj de la riveroj Ennepe kaj Hasperbach. La iama komunumo nomiĝas laŭ la samnoma altovilaĝo Voerde.
Paul Landowski
Paul Landowski (naskiĝis la en Parizo, mortis la ) estis franca skulptisto poldevena. Diplomito de la Nacia Altlernejo de Belartoj.
Filo de januara ribelinto kontraŭ la Rusa Imperio en 1863. Mortis en Boulogne-Billancourt, kie loĝis depost 1905, ĉe la strato Max Blondat 14. Tie ĉi en ĝardeno, sub ĝi kaj en subtera galerio oni organizis muzeon, kie estas prezentataj liaj skulptaĵoj kaj projektoj (Musee-Jardin Paul Landowski). La nomon de Landowski ricevis en Boulogne-Billancourt moderna kulturcentro (Espace Landowski), kie troviĝas Muzeo de la 30-aj jaroj, kun verkoj de la artisto.
Aŭtoro de interalie monumento al la patronino de Parizo Sankta Ĝenoveva staranta sur la ponto liganta insulon Saint-Louis, skulptaĵojn sur la Monumento al Reformacio en Ĝenevo kaj de la Statuo de Kristo Savinto en Rio de Janeiro, unu el la novaj sep mirindaĵoj de la mondo.
Privata vivo
Unua edzino de Paul Landowski estis Geneviève Nénot (1888-1911), iliaj infanoj estis Nadine Landowski (1908-1943), pentristino kaj Jean Max Landowski (1911-1943). Vidviĝinte li nuptis Amélie Cruppi, iliaj infanoj estis komponisto Marcel Landowski (1915-1999) kaj pianistino kaj pentristino Françoise Landowski-Caillet (1917-2007).
Legdramo
"Legdramo" estas dramo aŭ teatraĵo pli konvena por legi ol ludi. Tion povas kaŭzi diversaj kialoj, ekzemple kelkaj teatroverkistoj aŭ dramaturgoj ŝatas verkegi literaturajn reĝisorajn indikojn, kvazaŭ ili estus verkante romanon, ekzemple la hispano Valle-Inclán, tiele la eventuala spektanto perdus tiun parton de la teksto, la leganto ne. Aliflanke foje la verkisto planas ambician tekston dialogan, sed malfacile ludeblan, ekzemple pro amaso da homoj sur scenejo, multaj diversaj scenejoj, malfacile ludeblaj scenoj (aviadilo surteriganta, sovaĝaj bestoj, ktp.). Foje eĉ la fakto mem legi povas iĝi iamaniero ludi la tekston.
Legscenaro
"Legscenaro" estas scenaro verkita kiel legdramo.
Vilma Varga
Vilma Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plennome Varga Vilma Jolán estis hungara pianisto, instruisto.
Vilma Varga naskiĝis la en Pest (urbo), ŝi mortis la  (tio estas la entombiga tago) en Budapeŝto.
Biografio
Vilma Varga lernis muzikon komence hejme en la familio, fine eĉ Ferenc Liszt instruis ŝin 2 jarojn. Post siaj studoj ŝi instruis en muziklernejo de Budapeŝto en urboparto Buda. Post morto de Liszt ŝi strebis daŭrigi la Liszt-tradicion. Ŝi ofte pianadis kune kun Johannes Brahms kaj Jenő Hubay.
Ignat Florian Bociort
Ignat Florian BOCIORT (naskiĝis la 13-an de oktobro 1924 en la sud-okcidenta Rumanio) en mez-kamparana familio; mortis la 2-an de decembro 2015 en Berlino) estis kultursciencisto, rumana esperantisto, interlingvisto kaj honora membro de UEA. Studis filozofion (1945-1949) kaj filologion (1946-1950) en la Universitato Bukareŝto. Doktoriĝis en la Universitato Humboldt de Berlino pri filozofio. Diversaj instruaj postenoj en la universitatoj de Bukareŝto (rumanaj lingvo kaj literaturo), Timiŝoara (estetiko kaj literaturo) kaj Berlino (rumanaj studoj). Aŭtoro de pluraj libroj pri estetiko, literatura teorio kaj Esperanto, kiun li lernis en la 1960-aj jaroj. Li sukcesis akiri laŭleĝan agadkampon por Esperanto en universitataj kaj sciencaj medioj kaj gvidis la rumanian E-movadon en diversaj postenoj. Li estas membro de kelkaj akademioj. Bociort estas orda profesoro de la Akademio Internacia de la Sciencoj (AIS) San-Marino.
Movado
Li esperantistiĝis loĝante en Berlino dum la malfruaj 1960-jaroj. Post tiea doktoriĝo li hejmenvenis al Rumanio kaj estis ege aktiva en la tiea nacia E-movado, kiun li tre revigligis: En 1978 li kreis akademian kolektivon pri Esperanto kaj interlingvistiko, kadre de la rumana Akademio pri Sociaj kaj Politikaj Sciencoj. Li sukcesis enkonduki Esperanton kiel oficialan, nedevigan studobjekton en ĉiujn filologiajn fakultatojn de la lando, estigis Esperanto-sekcion en la rumana Societo pri Filologiaj Sciencoj. Li verkis plurajn librojn por la lernado de Esperanto, gvidis la laboron por la apero de rumana-esperanto vortaro, por la apero de kvarlingva konversacilibro ktp. Ĉar tiutempe la E-agado en Rumanio estis oficiale malpermesata (lokaj ŝtataj organoj obeis pli-malpli severe la aktualan doktrinon), li kuraĝe kaj persiste kontaktis persone pli ol 20 ministrojn kaj aliajn altrangulojn, kiuj ekde tiam ŝirmis la auntaŭe malpermesitan agadon. Tamen en 1985 la E-agado estis denove tute malpermesita en Rumanio kaj li kaj la precipaj kunbatalantoj suferis persekutojn. Post la falo de la diktaturo en la fino de la jaro 1989 fondiĝis la longtempe atendata Esperanto-Asocio de Rumanio, kies unua (kaj nuntempa honora) prezidanto li estis. Ignat Florian Bociort estis honora membro de UEA kaj membro de la Filozofia Sekcio de la Akademio Internacia de la Sciencoj (AIS), San-Marino. Li emeritiĝis en la jaro 1995 kaj poste transloĝiĝis al Berlino. Post transloĝiĝo al Germanio li senĉese verkadis pri E-movadaj temoj.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1999 La Spirito de Esperanto.jpg|La spirito de Esperanto kaj la "samideanaj" malamikaĵoj, 1999 </Gallery>
Digitalo
Digitalo (Digitalis el plantagacoj) estas genro konsistanta el ĉirkaŭ 19 specioj, kiuj aperas en Eŭropo, okcidenta Azio kaj norda Afriko.
Ili havas grandajn cilindrecajn florojn, en kiujn eblas ŝovi homan fingron. De tiu fakto venas ilia latina nomo digitalis (digitus = fingro), sed ankaŭ la nomoj en aliaj lingvoj, kiuj signifas "fingringo", "fingringa herbo" aŭ ion similan (Fingerhut, dedalera, nederlande Vingerhoedskruid; iom simila la angla foxglove = vulpa ganto).
La plantoj estas parte du-, parte multjaraj. La dujara purpura digitalo (digitalis purpurea) en la unua jaro produktas nur bazajn foliojn kaj en la dua jaro tigon, kiu povas atingi pli ol du metrojn, kun folioj kaj floroj.
Pluraj specioj, precipe la purpura digitalo, estis kaj estas uzataj kiel medikamentoj por fortigi la funkciadon de malforta koro; ĝi enhavas alkaloidojn nomatajn digitoksino (C41H64O13) kaj digitalino (C35H56O14), kiuj efikas stimule al la koro. Tro forta dozo povas esti danĝera. La stimula efiko estas jam longe konata al la popola medicino; la unua kuracisto, kiu science priskribis ĝin, estis William Withering en la 18-a jarcento.
Baldur Ragnarsson
Baldur Ragnarsson ( - 25-an de decembro 2018) estis islanda instruisto kaj verkisto de poemoj, interalie esperantaj.
Vivo
Baldur Ragnarsson vivis en Rejkjaviko. Profesie li estis instruisto kaj lerneja ĉefinspektoro. Li estis ano de la verkista asocio de Islando.
Esperanto
Li lernis Esperanton kiel gimnaziano en 1949 kaj aktivas movade (lande kaj internacie) ekde 1952.
Baldur estis prezidanto de Islanda Esperanto-Asocio dum multaj jaroj. Li prezidis la Belartajn Konkursojn de UEA ekde 1975 ĝis 1985, estis LKK-prezidanto de la UK 1977 en Rejkjaviko kaj vicprezidanto de UEA pri kulturo kaj edukado de 1980 ĝis 1986. Li poste iĝis honora membro de UEA.
Membro de la Akademio de Esperanto ekde 1979 kaj redakciano de Norda Prismo 1958-1974, ricevis en 1964 la "Arĝentan spronon de KOKO" pro originala verkado.
En 2007, Esperantlingva Verkista Asocio elektis lin kiel kandidaton al Nobel-premio pri literaturo post la morto de William Auld.
Verkoj
Baldur verkis islandlingve poemlibrojn kaj fakajn librojn pri la islanda lingvo. En Esperanto li verkis du famajn poemkolektojn, nome Ŝtupoj sen Nomo kaj Esploroj.
En 2007 aperis ĉe Edistudio La lingvo serena, lia plenverkaro: ĝi enhavas la du poemarojn, ĉiujn disajn poemojn kaj ĉiujn eseojn pri diversaj kampoj de la lingva kaj literatura kulturo pri kiuj li okupiĝis. Enkondukas liajn verkojn en la libro eseoj de Mauro Nervi, kiu ĉefredaktis La lingvo serena, Renato Corsetti, Marjorie Boulton, Jorge Camacho, Probal Daŝgupto, Edwin de Kock, Nicola Ruggiero, Humphrey Tonkin.
Tradukaĵoj el la islanda
Krome dekoj da tradukoj en diversaj revuoj, lastatempe ĉefe en la revuo La tradukisto.
Aliaj
Kontribuis al Beletra Almanako BA1, BA2, BA3, BA5, BA6, BA10, BA11, BA12, BA13, BA14, BA17. Vidu ankaŭ : Metodiko en la Praktiko.
13128 Alepo
Ĝi ricevis la nomo de la urbo Halepo en Sirio, kiu, ekde la 2-a jarcento a.K., estas ĉe la vojkruciĝo de pluraj komercaj vojoj kaj nuntempe reflektas la riĉan kulturon de siaj sinsekvintaj loĝantoj
Pusztavacs
Pusztavacs (pustavaĉ) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Dabas. Puszta signifas pusto.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, ĉirkaŭita per arbaro, fine de sakovojo, inter urboj Albertírsa kaj Örkény, aŭtoŝoseo M5 Budapeŝto-Szeged estas ne tro for. La komunumo troviĝas en geografia centro de Hungario. Budapeŝto estas aere 49 km-ojn, voje 59 km-ojn for.
La unua skriba mencio devenas el 1274. Ĝi estis opidumo en la mezepoko. La setlejo senhomiĝis dum la turka erao kaj refondiĝis en la 19-a j.c. Dum la socialisma erao geografiistoj proklamis la vilaĝon mezo de Hungario. Apud la vilaĝo formiĝis memorloko kun signoturo. Komunista Junulara Asocio aranĝis tie festivalojn pri Paco, sed tio ne enradikiĝis. Tiutempe ankoraŭ ne estis aŭtoŝoseo, krom la memorloko estis nenio.
Vidindaĵo estas ruinoj de mezepoka preĝejo, krome estas ankaŭ pli nova preĝejo.
(18723) 1998 JO1
(18723) 1998 JO1 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Ministraro de Édith Cresson
Konsisto laŭ la oficiala ordo
La ministraro konsistis el 5 ŝtatministroj, 14 ministroj, 10 subministroj kaj 16 ŝtatsekretarioj.
Ĥeto
Ĥetoj troviĝas ĉe ĉiuj aliaj mamuloj (plej konataj porko, apro) en formo de protektaj haroj ĉe la korpoaperturoj.
Ĥetuloj estas subklaso de anelidoj kun ĥetoportantaj piedetoj, ampleksante inter alia la ordojn de poliĥetoj kaj oligoĥetoj.
Lindóia
Lindoia (antikvortografie Lindóia) estas nomo uzata en Brazilo en:
En tupi-gvaraniaj lingvoj Lindoia signifas: rivero kiu ne elfluiĝas.
14681 Estellechurch
14681 Estellechurch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Estelle C. Church, inĝenierino pri provoj ĉe Lockheed Martin por la Misio de Specimena Revenigo OSIRIS-REx, zorgante pri la integrado de la sistemo de gvidado kaj la fazo de asteroida renkonto de la misio. Ŝi ankaŭ laboris por la misioj Juno kaj MAVEN ; kaj kiel optika inĝenierino.
Preĝejo Sankta Nikolao (Dienten)
La romkatolika paroĥuja Kirko Sankta Nikolao (germane: Pfarrkirche Dienten am Hochkönig) troviĝas idiliece situanta en la salcburgia komunumo Dienten am Hochkönig en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la dekanujo de Taxenbach. La preĝejo kaj la ĉirkaŭanta tombejo estas monumentprotektitaj.
Historio
La kirko en la sudo de la vilaĝo staras sur tre kruda monteto je la piedo de la Hochkönig-montaro. Estis Dienten ekde mezepoko ĝis la jaro 1864-a gravega mineja regiono pri fero. La dunava gotika minista kirko kun baroka spajro havas tombejon tuj apudan. Ĝia una mencio endokumenta estis en 1410; la konsekron oni faris en 1410 kaj altrangigon je paroĥuja kirko en la jaro 1891. La jarojn 1971/72 iĝis profundaj restaŭradlaboroj.
Arkitekturo
La suden orientiĝanta kirko havas longan navon kun ĉirkaŭanta soklego kaj dekliva seltegmento. La ekstere ogivarka kaj interne rondarka portalo je la norda frontono kun kruda triangula gablo havas ekde 1971 kontraŭventan ŝirmilon. La eosta flanko de la longa navo havas ĉe la unua akso kvadratan fenestron kaj supre rektangulan fenestron; en la dua akso ĝi havas rondan fenestron kaj en la tria akso ogivan portalfenestron. Okcidente la fasado montras ĉe la transiro al la altarejo grandegan pilastron apogan. La ĥorejo kun plurangula fino ankaŭ havas belajn detalojn arkitekturajn kaj kvin fenestrojn. La alkonstruitaĵoj eostaj de 1663 enhavas kapelon funebran kun rondarkan portalon norde. Tuj apudas duetaĝa sakristio malsupre de ambona tegmento kun rektangula pordo. Ĉe la sakristio estas la turo de 1685 kun modesta fasado. La turo havas rondarkajn sonajn fenestrojn kaj cepan spajron. Ĝi finiĝas per tenda tegmento.
Ekipaĵo
Ĝis la restaŭro de la kirko en 1950 la ĉefaltaro havis portalojn oferdiradajn sur kiuj staris la statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Por la dekstra flanka altaro, la t.n. malevangelia aŭ vira flanko, kreitis procesimadono kun la bebo Jesuo de artisto originanta el la artistaj rondoj de Hans Waldburger post la jaro 1600. Por ĝi faris la ĉarpentisto Georg Jesacher el Saalfelden en 1693 la ĝis hodiaŭ ekzistantan altaron. La t.n. tronanta Virgulino kun bebeo estas malofta verko el transira tempo de manierismo al frubaroko. Ĝi troviĝas ekde 1974 en la muzeo Salzburg Museum en Salcburgo. Anstataŭ tiu ĉi procesimadono troviĝas nuntempe tie statuo de Paŭlo el Tarso de la en 1950 forigita oferirada portalo.
Jodoformo
Jodoformo aŭ  CHI3, ankaŭ konata kiel trijodo-metano, estas flava solidaĵo, volatila substanco kun akra kaj karakteriza odoro kaj dolĉeca gusto, apartenanta al la familio de la organikaj halogenidaĵoj uzata kiel antisepsa komponaĵo de pluraj medikamentoj. Ĝi estas analoga substanco al kloroformo kaj bromoformo. Ĝia antisepsa propreco venas el la liberigitaj jodoj en ĝiaj solvaĵoj, tamen, pro ĝia malagrabla odoro, ĝi estas anstataŭata de aliaj formulaĵoj enhavantaj jodon.
Historio
Jodoformo estis unue sintezita kaj priskribita en jaro 1822 de la franca profesoro pri apoteko Georges-Simon Serullas (1774-1832) per elektrolizo de akvaj solvaĵoj de acetono, neorganikaj jodidoj kaj natria karbonato. Samtempe, la angla kemiisto kaj profesoro pri kemio John Thomas Cooper (1790-1854) sendepende faris la saman malkovron sed ne publikigis ĝin.
Tamen, nur en 1880 ĝia antisepsa agado estis malkovrita, kaj tio igis ĝin gravan medikamenton. Ĝi ne posedas iritan agadon, ĝi estas antisepsa substanco kun seninfektigaj proprecoj. Ĝiaj bonfaraj efikoj sur la damaĝitaj histoj okazas pro ĝia forte protektaj povoj kaj mekanike kaj konservante la asepsion, promociante do pli rapida kuracado. Ĝi ankaŭ detruas la toksajn substancojn estigitajn de kelkaj mikroorganismoj.
Otomioj
La otomioj (memnomigo Hñähñu) estas indiĝena etno en Meksiko. La otomioj de la Mezquital-valo (Valle de Mezquital) parolas la variaĵon nHa:nHu kaj la otomioj sude de Querétaro la variaĵon nHa:nHo, kune proksimume homoj (el ili 5 ĝis 6 procentoj estas unulingvaj), la plej multaj en la federaciaj ŝtatoj Hidalgo (Valle de Mezquital), Estado de México, Puebla, Querétaro, Tlaxcala, Michoacán kaj Veracruz. Kvankam la otomia lingvo apartenas al la plej multe parolataj indiĝenaj lingvoj en Meksiko, ĝi estas (kiel multaj lingvoj en Meksiko) altgrade en danĝero, ĉar nur malmultaj infanoj lernas ĝin.
La otomioj estis najbaroj de la meŝikoj (aztekoj, en tiu nomo originas "Meksiko") kaj estis rigardataj kiel kuraĝaj militistoj. Otomiajn militistojn kaj la aztekoj kaj ties malamikoj, la tlaŝkaltekoj dungis kiel soldsoldatojn. Estas raportite, ke la taŝkaltekoj unue sendis otomiojn en la batalojn kontraŭ la hispanaj konkistadoroj (hispane: conquistadores) kaj nur post ties malvenko faris sian kontrakton kun la hispanoj.
Otomia lingvo
La otomia lingvo apartenas kun la lingvoj de la jonazoj (Chichimeca Jonaz), ĉiĉimekoj, mazahuoj, pameoj, viltekoj und matlacinkoj al la oto-pame-lingvoj, kiuj siavice apartenas al la otomi-mangea lingvaro (kune kun la lingvoj de la amuzgoj, ĉinantekoj, miŝtekoj, popolokoj, tlapanekoj kaj zapotekoj).
La otomioj el la Valo de Mezquital parolas la varianton nHa: nHu kaj la otomíoj sude de Querétaro la varianton nHa: nHo, kune ĉirkaŭ  homoj (el ili ĉirkaŭ 5 ĝis 6 procentoj unulingvaj), plej multaj en la ŝtato de Hidalgo (Valo de Mezquital), Meksiko, Puebla, Querétaro, Tlaxcala, Michoacán kaj Veracruz. Kvankam la otomia lingvo estas unu el la plej vaste parolataj indiĝenaj lingvoj en Meksiko, ĝi estas (same kiel multaj lingvoj en Meksiko) forte endanĝerita, ĉar ĝin lernas nur kelkaj infanoj.
En la jaro 1995 estis entute parolantoj de otomiaj lingvoj en la tuta Meksika Respubliko.
Eksteraj ligiloj
Ĉiuj ligiloj en la hispana
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas parte bazita sur la artikolo Otomí en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.
Konstanty Dombrowicz
Konstanty DOMBROWICZ (naskiĝis la 4-an de septembro 1947 en Ludowice) - pola ĵurnalisto kaj politikisto. Dum la jaroj 2002-2010 urbestro de Bydgoszcz.
Diplomito de pola lingvo en Universitato de Nikolao Koperniko en Toruń (1972). En 1975 li ekfinis ĵurnalista kurso de Asocio de Polaj Ĵurnalistoj.
Li parolas germane, ruse, latine kaj - kiel deklaras - Esperante.
Uŝanko
La uŝanko (ruse: ушанка) estas kapovestaĵo farita el pelto kun orelklapoj je la flankoj kiujn oni ankaŭ povas ligi supre sur la kapo aŭ sub la mentono.
La uŝanko ĉefe estas fabrikata en la rusia urbo Astraĥano, sed vendistoj ofte asertas ke la "aŭtentika" uŝanko venas el Siberio. Antaŭ ĉio ĝi estas portata en la malvarmaj regionoj de Rusio, sed ankaŭ ekzemple en Ĉinio, Norda Koreio, Skandinavio kaj eĉ en Usono. Plejofte oni uzas kuniklopelton por ĝi, sed kelkfoje ankaŭ pelton de vulpoj kaj martesoj. Ĉar en la okcidenta mondo oni pliofte protestas kontraŭ la uzado de pelto, uŝankoj multfoje estas el imitita pelto.
Henriko la 3-a (Francio)
Henriko la 3-a de Francio aŭ Henriko la 1-a de Pollando-Litovio (naskiĝis la ; mortis la ) estis la lasta franca reĝo el la dinastio de la Valezianoj.
Li estis reĝo de Pollando-Litovio de 1573 ĝis 1574 kaj reĝo de Francio de 1574 ĝis 1589, kiam lin murdis Jacques Clément.
Reynold A. Nicholson
Reynold Alleyne NICHOLSON (1868-1945) estis angla orientalisto kaj rumiologo.
Profesoro R.A. Nicholson (elp. Nikolson) verkis tre multe pri Rumi kaj liaj ĉefverkoj, kaj ankaŭ tradukis anglen multajn poemojn de li (i.a. li tradukis tutan Masnavion kaj verkis kompletan interpretadon pri ĉiuj ties ses volumoj).
Liaj aliaj verkoj pri Rumi inkluzivas:
Notoj
“Tasavvofe Eslami” trad. kaj enkonduko far d-ro M.R. Ŝafii Kadkani, Teherano: Tus-eldonejo, 1979, 254 p.
Ĝi estas persa traduko de:
Nicholson, Reynold A. The Idea of Personality in Sufism (La Ideo de Personeco en Sufiismo)
Arbarlimo
La arbarlimo, aŭ arbaro-limo, estas tiu alteco, trans kiu kohera arbaro (do ne nur unuopaj arboj aŭ arbogrupuoj) ne plu prosperas (tio estas daŭre vivas) pro malvarmo, sekeco kaj tro mallonga kreskoperiodo.
En la Alpoj - por doni ekzemplon - la arbarolimo situas en alteco inter 1600 kaj 2000 m s.m..
Pli alte ol la arbarolimo situas la arbolimo. Arbolimo estas tiu alteco, trans kiu arboj en la mont(ar)oj ne plu prosperas (tio ĉirilate signifas daŭre vivas) pro malvarmo, sekeco kaj tro mallonga daŭro de la kreskoperiodo. Oni uzas la nocion arbolimo ofte en senco de arbarolimo.
Klimata arbarolimo
Oni devas distingi inter klimata arbarolimo kaj loka arbarolimo. La klimata arbarolimo estas la atecsektoro, je kiu laŭ la geografia larĝo la arbarolimo devas situi. Pro lokaj faktoroj, kiel ventaliro, sekeco, suda aŭ norda situo ktp. tamen la loka arbaro- kaj arbolimoj povas ofte multe dependi. Bele videblas, ke ekzemple sude de la Alpoj kaj ĉe la nordaj valflankoj la arbarolimo situas multe pli alte ol norde de la montaro aŭ je sudaj valflankoj. Ankaŭ la ombroĵeto de najbaraj montoj evidente influas la arbarolimon. Oni tiel ekzemple sur la supra foto tre bone observi, ke la arbarolimo ne estas horizontala linio, sed ke la limo estas tute zikzaga.
Heredo (juro)
La termino "heredo" aŭ "heredaĵo", laŭ sia vasta difino, rilatas al iu ajn transdono de iu ajn havaĵo de persono al persono, kiel rolo aŭ fizikaj trajtoj en la familio, sendepende de la morto de la testamentinto. Foje la disiĝo inter la specoj de heredoj ne estas klara kaj absoluta. Fakte, la starigo de heredo laŭleĝe esprimas pli profundan dimension de ĉi tiu konduto-ŝablono, konata kiel hereda rajto. La signifo de hereda rajto estas, ke homo, kiu amasigis certan socian potencon en sia vivo (havaĵoj, kapitalo, pozicio, grado, ktp.), Transdonas sian potencon al alia persono, kutime al siaj posteuloj.
La hereda rajto esprimiĝas en diversaj kulturoj diversmaniere, kaj ĝiaj funkcioj varias de socio al socio. En ĉiuj kazoj, la heredrajto rilatas al la mekanismoj de konservado de potenco kaj kreado en la socio, ĉar ĝi permesas la amasiĝon de potenco rekte dum generacioj de aparta apartena grupo, familio aŭ alie (statusaj ligoj, etnaj parencaj ligoj, ktp.) .).
La plej elstara ekzemplo tra la hereda rajto dum la historio estas la aristokrataro - aro de sociaj rilatoj (terposedado, respekto kaj prestiĝo, jura aŭtoritato, interkonsentoj de bienoj, ktp.) Estas transdonita laŭ vasta maniero de gepatro al sia infanoj.
Iuj eĉ atribuas identajn faktorojn kiel etnecon, rason, religion, ktp al heredo.
Krome, hereda transdono, laŭ sia larĝa difino, ankaŭ povas esti atribuita al personaj trajtoj - konataj kiel heredaĵo - kiel: talentoj, mensaj kompleksoj, korpaj kaj mensaj trajtoj, opinioj, moroj ktp.
Aníbal Cavaco Silva
En 1996 li kandidatis por la prezidenteco de la Respubliko, sed malvenkis fronte al Jorge Sampaio.
En oktobro 2005 Cavaco Silva anoncis sian novan kandidatiĝon al la posteno, kaj la, li estis elektita prezidento, kun 50,6% el la voĉoj, profitante la malunuiĝon de la maldekstro, kiu prezentis plurajn kandidatojn.
La rezulto estis:
Li oficiale fariĝis prezidento je la 9-a de marto de 2006. Li estas la unua dekstrema prezidento de Portugalio ekde la forigo de la diktatoreco en 1974.
Arjaj Nacioj
Arjaj Nacioj (Aryan Nations) estas armita grupo de ekstrema dekstro, supremaciisma blankula kristana fundamentisma de Usono. Ĝiaj perfortaj agoj centriĝas en viktimoj kiuj estas konsideritaj "rase subaj" (nigruloj, judoj, ktp.) aŭ kun konduto konsiderita kontraŭa al la kristana moralo (gejaj, dungitoj de klinikoj kie oni abortigas, ktp.). Sekvante la doktrinaro de la Kristana Identeco, ĝiaj sekvantoj konsideriĝas arjoj kaj posteuloj de la unuaj enmigrintaj puritanoj alvenintaj de Anglio. Ĝi inaŭguris tajdon de novnaziismo en la lando dum la 1970-aj jaroj, kaj estis deklarita terorisma "minaco" (terrorist threat en la angla) fare de la FBI en 2001.
Historio kaj kunmetado de la grupo
La grupo estis fondita de la pastro Richard Girnt Butler, de la Eklezio de Kristo. Ĝiaj membroj, fundamente kamparanoj malriĉigitaj kaj ekssoldatoj, devenas esence de la Okcidenta Flanko de la lando: Oklahoma, Arkansaso kaj ĉefe Idaho.
Ideologio kaj agoj
La karaktero plej signifa de ĉi tiu grupo estas la kontraŭjudismo kaj la perfortaj agoj kontraŭ klinikoj kiuj praktika abortojn, eĉ kontraŭ ilia personaro. Oni konsideras ke la judoj estas uzurpantoj kaj la veraj heredantoj de la reĝlando de Dio estus ili, kiel posteuloj de la triboj perditaj de Israelo (pozo fundamentita en la anglisraelismo). Oni komprenas ke Usono devus esti kristana teokratio regata de la arioj.
La grupo havis TTT-ejon kiu eĉ petis la murdon de kuracistoj de klinikoj en kiuj oni praktikas abortojn. La retejo de 1999 estis eliminita ĉar unu el la homoj nomomontritaj fine estis murdita.
Individuaj membroj de ĉi tiu grupo ankaŭ murdis kuracistojn kiuj praktikis abortojn.
Β-Naftila benzoato
β-Naftila benzoato aŭ naftila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj β-naftolo. β-Naftila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. β-Naftila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al β-naftila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Arjaj Nacioj
Ideologio kaj agoj
Aliaj celoj de la agoj de Nacio Aria estas la nigruloj, la hispanuloj kaj la judoj; membroj de ĉi tiuj tri komunumoj estis ree atakitaj en perforta formo. Ankaŭ estis atakitaj aktivuloj de la civilaj rajtoj kaj usonaj liberaluloj.
Derivaĵoj
En 2009 paro de Nov-Ĵerzejo perdis la gardadon de iliaj tri gefiloj ĉar ili estis nomitaj Nacio Aria, Adolf Hitler kaj Himmler.
Tanzania bajkiajo
Tanzania bajkiajo (Baikiaea ghesquiereana) estas afrotropisa specio el la familio de la fabacoj. Ĝi troviĝas nur en Tanzanio. La specio estas minacata kaŭze de habitatodetruo.
Vojaĝliteraturo
Vojaĝliteraturo estas literatura ĝenro kiu rilatas al libroj pri voĵaĝoj, ekskursoj, aventuroj, ekspedicioj, gvidlibrojn, verkojn pri naturo, kaj memoraĵojn pri veturoj.
Unu frua veturmemoristo en la Eŭropa Literaturo estis Paŭzanio, nome greka geografo de la 2a jarcento A.K. En la moderna epoko, la verko de James Boswell nome The Journal of a Tour to the Hebrides (1786) helpis formi veturmemuaron kiel literatura ĝenro.