cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉevolga Altaĵo
Hidrologio
Sur Ĉevolga Altaĵo troviĝas Volgo-Dona akvodislimo. Norde ĝia linio malproksimas de Volgo, estante pli okcidente ol Sura. Sude la linio estas tuj apud Volgo, tial la volga kaj la dona deklivoj estas tute malegalaj. Sur la altaĵo fluas aŭ komenciĝas kelkaj grandaj riveroj: Sura, Svijaga, Mokŝa, Ĥopjor, Medvedica, Ilovlja kaj multaj malgrandaj.
Stüsslingen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Stüsslingen limas en nordo al Rohr, en oriento al Erlinsbach, en sudo al Niedergösgen, kaj en okcidento al Lohnstorf.
Trafiko
Stüsslingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konketa vojo de Erlinsbach al Lohnstorf kaj komenciĝas en Stüsslingen mallarĝa pasejvojo tra Rohr al Oltingen en Kantono Bazelo Kampara. Flanka vojo ankaŭ konektas la komunumon kun Niedergösgen. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Olten tra Erlinsbach al Niedergösgen kaj per alia linio de Rohr al Dulliken.
Historio
La unua dokumenta mencio de Stüsslingen datiĝas el la jaro 1226 kiel Stuzelingen. La altan jurisdikcion pri Stüsslingen posedis en mezepoko la Habsburgoj, respektive por ili la Grafoj de Nidau kaj la Senjoroj de Gösgen. En la jaro 1458 Stüsslingen estis aĉetita de Soloturno. La preĝejo Sankta Petro kaj Paŭlo, kiu estis menciita en la jaro 1323 estis nove konstruita en la jaro 1631-1635. En la jaro 1949 ĝi tamen estis kiel preĝejo forlasita kaj anstataŭigita per la nova preĝejo konstruita en la jaro 1948. La malnova preĝejo, kiu staras apud la preĝejo ekster la vilaĝo, estas uzata nuntempe kiel funebra kapelo.
Ramón Gómez de la Serna
Ramón Gómez de la Serna (3-a de julio 1888 en Madrido - 13-a de januaro 1963 en Bonaero) estis hispana verkisto.
Brissago
Brissago estas komunumo de la Komunumaro Isole kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1852 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Ramón Gómez de la Serna
Graveco
Li disvastigis la eŭropajn avangardojn ĉfe ekde la tre ĉeestata babilrondo de kafejo Pombo, kiu aperas en fama pentraĵo de lia amiko la ankaŭ verkisto José Gutiérrez Solana. Li verkis biografiojn, kie la pristudita homo estis nur ekskuzo por akumulado de anekdotoj ĉu realaj ĉu fikciaj. Li verkis tre renovigan teatron, proksime de estetiko surrealisma kies plej grava ekzemplo estas Los medios seres (Duonestaĵoj), kiu estis premierita sed ne komprenita de la madrida publiko, ne alkutimiĝita al avangardaj modernaĵoj. Li interesiĝis ankaŭ pro la tipa madridismo kaj trovis manieron renovigi ĝenrismo per sia priskribo de la madrida kvartalo El Rastro, surstrata merkato kaj brokantejo, sed ankaŭ metaforo en sia verko, al kio dediĉis sian libron El Rastro, kie forlasitaj objektoj estas salvitaj lirike. Pri tio kaj pri multaj aferoj li eĉ prelegis foje en specialaj cirkonstancoj: pri taŭrludoj vestita de taŭristo, pri cirko sur balancilo, ktp.
Brissago
Geografio
Brissago situas ĉe la nordokcidenta bordo de la Majora Lago okcidentsudokcidente de Ascona kaj Locarno apud la landlimo al Italio. En Brissago situas ek de la 19-a jarcento tabakfabriko. La komunumo konsistas el la vilaĝo Brissago kaj la setlejoj Bassuno, Caccio, Cadogno, Cartogna, Corte, Gadero, Incella, Madonna di Ponte, Nevedone, Noveledo, Piazza, Piodina, Porta, Rossorino kaj Tecetto laj la Insuloj de Brissago sur la Majora Lago. Sur la insuloj de Brissago situas fama botanika ĝardeno.
Ramón Gómez de la Serna
Graveco
Li verkis originalan primemoran libron duvoluman, titolita Automoribundia kaj Nostalgias de Madrid (Madridaj nostalgioj, 1955).
Miĉurin-avenuo (Moskvo)
Miĉurin-avenuo (Мичу́ринский проспе́кт) estas radia aŭtovojo en sud-okcidenta parto de Moskvo. Ĝi komenciĝas ĉe Kosigin-strato kaj finiĝas ĉe Ozjornaja placo (kontinuiĝas kiel Ozjornaja strato).
Brissago
Najbaraj komunumoj
La komunumo Brissago limas en nordokcidento kaj nordo al Centovalli, en nordoriento al Ascona, en oriento al Ronco sopra Ascona, en sudo al la Majora Lago, kaj en sudokcidento al Canobbio (VB, Italio).
Ramón Gómez de la Serna
Gregerioj
La imago sur kiu baziĝas la gregerio povas elŝpruci spontanee, sed lingve devas esti tre ellaborita, ĉar devas resumi kaj ingenie kaj bonhumore la ideon kiun oni volas esprimi. La surprizigan efekton oni atingas pere de:
Miĉurin-avenuo (Moskvo)
Nomo
La avenuo estas nomita je honoro de sciencisto Ivan Miĉurin.
Brissago
Trafiko
Tra Brissago pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ascona al Verbano, kiu ek de la itala landlimo estas la vojo n-ro SS34. Pere de buslinio al Locarno, buslinio al Pallanza en Italio kaj la liniŝipoj sur la Majora Lago la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Ramón Gómez de la Serna
Gregerioj
Gómez de la Serna dediĉis multnombrajn librojn al tiu nova genro, kiun li uzis oftege en fiksaj sekcioj ĵurnalaj kaj ene de romanoj, kio igis lin unu el la plej konataj verkistoj hispanaj: Greguerías (1917), Flor de greguerías (1933), Total de greguerías (1955), ktp. Tiu genro fakte utilis por renovigo de la senmova ideo de la metaforo kaj de la poezia imago en la tiama hispana literaturo kaj antaŭenigis la avangardaj teknikoj kaj la Surrealismo.
Brissago
Historio
La unua dokumenta mencio de Brissago datiĝas el la jaro 1289 kiel Brixago. Pro ĝia izolita situo Brissago dum mezepoko ĉe la limo inter la influsferoj de la Duklando Milano kaj la Episkopolando Como Brissago estis dum mezepoko komunumo kun granda aŭtonomio, kiu estis rekte submetita al la imperio. Sub la regado de la Svisa Ĵurkomunumo ĝis 1798 Brissago apartenis al la Voktejo Lugano sed restis aparta tribunaldistrikto kun propra konsilio.
Eventoj
En 2004 en la Dannemann-Centro en Brissago okazis la monda ĉampionado en ŝako inter Vladimir Kramnik kaj Péter Lékó.
Rafael Carrasco Garrorena
juna frato de Pedro Carrasco Garrorena, ankaŭ astronomo.
Li estis profesoro ĉe la Komplutensa Universitato de Madrido kaj vic-direktoro de la Reĝa Observatorio de Madrido. De 1939 ĝis 1943, post la Hispana Enlanda Milito, li estis eksigita el la katedro. Post sia reintregrigo li servis ĝis 1952.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris la asteroidon 1644 Rafita la. Li ankaŭ malkovris la kometon C/1932 H1 (Carrasco).
Estetikismo
La Estetikisma-movado, aŭ Estetikismo, estis filozofia kaj arta movado kiu okazis ĉefe en la dua duono de la 19-a jarcento en Britio, Germanio kaj Francio. Unu el la ĉefaj esprimoj de estetikismo, kaj foje ankaŭ ĝia kromnomo, estas "Arto por arto", (angle: Art for art's sake, france: L'art pour l'art). La movado gravuris sur sia standardo estetikon, belecon, kiel supera idealo en ĉiuj vivofakoj, ne nur en arto (plastaj artoj, muziko, poezio kaj literaturo) sed ankaŭ en arkitekturo, interna dezajno kaj produkta dezajno.
La plej gravaj pensuloj de la movado Walter Pater, Oscar Wilde, James McNeill Whistler, William Morris, Frederick Leighton, Théophile Gautier, Aubrey Beardsley kaj Dante Gabriel Rosetti. John Raskin estis unu el ŝiaj kontraŭuloj. La movado de estetikismo estis daŭrigita per formalisma estetiko, kaj en estetiko kaj en arto kaj dezajno.
Tivadar Kormos
Tivadar Kormos [kormoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kormos Tivadar estis hungara geologo, paleontologo, arkeologo, profesoro, kavernisto, malakologo.
Estetikismo
En Unuiĝinta Reĝlando
La fono al la kresko de estetika movado en la UR estis sento de malemo de la funkciaj kaj malbelaj dezajnoj ("kruda materialismo") de la produktoj kaj materialoj kiuj karakterizis la teknologiajn inventojn. Laŭ ili, la uzado mem de "modernaj" materialoj kiel ŝtalo kaj industria vitro ne signifas, ke konstruaĵoj kaj produktoj estu desegnitaj laŭ celkonscia kaj malbela maniero, sed male, ili ebligas prezenti kaj enkonduki belecon al ĉiuj sekcioj de la loĝantaro kaj areoj de la vivo. La movado ankaŭ iris kontraŭ la hipermoraleco kaj hipokriteco de la viktoriana epoko kiu emis malgravigi brilajn kolorojn kaj ekstravertitan kaj nekutiman aspekton. La movado kreskis el la antaŭrafaelita artmovado influita per la francaj ideoj de "arto pro arto" kaj la verkadoj de la artkritikisto Walter Pater, preleganto pri renesanca arto en Oksfordo kiu skribis en sia kanona libro The Renaissance: Studies in Art and Poetry de 1873 tio "Necesas ke oni ĉiam estu bruligita per forta flamo, kiel altvalora gemo... Konservi ĉi tiun ekstazon signifas sukceson en la vivo."
Tivadar Kormos
Tivadar Kormos naskiĝis la  en Győr. Li mortis la en Budapeŝto.
Estetikismo
En Unuiĝinta Reĝlando
En Britio la movado estis movado de filozofoj de estetiko kaj arto kaj farbistoj, aligitaj fare de metiistoj kaj internaj dezajnistoj. La membroj de la movado ne nur arte kreis sed eksploris kiel en la praktiko "vivi en beleco", kiam beleco estis interpretita kiel intensa uzo de koloroj, ŝtofoj, gemoj kaj similaj.
Tivadar Kormos
Biografio
Tivadar Kormos akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1906, poste li restis samloke por instrui. Inter 1908 kaj 1919 li estis geologo de reĝa geologia instituto. Tiutempe li studvojaĝis al Germanio, Italio, Grekio, li partoprenis en ekspedicioj al Adriatiko, Balkanio, Anatolio, fine li faris valorajn esplorojn en sia lando. En 1914 li estis nomumita privata profesoro. Li estis simpatianto de la Hungara Sovetrespubliko, tial post falo de la respubliko li ne rajtis plu labori en ŝtataj laborejoj, en 1922 li iĝis trudemerito. Komence li laboris en privata laborejo, ekde la 1930-aj jaroj jam en ŝtataj laborejoj.
Estetikismo
En Unuiĝinta Reĝlando
La movada domo estis en la Grossvenor Gallerio kiu malfermiĝis en 1877 sur Bond Street en Londono. La interna dezajno inkludis oron kaj marmoron kaj la muroj estis en nuancoj de flava kaj verda silko. La galerio ekspoziciis kelkajn el la verkoj de la estetikistoj, okazigis poeziajn legadvesperojn kaj estis loko en moda. Unu el la kutimaj gastoj ĉe la situo estis la verkisto kaj bongustumisto Oscar Wilde.
Sur Regent Strato en Londono, Arthur Liberty malfermis en 1875 grandmagazenon nomitan Liberty, kiu ofertis objektojn de la malproksima oriento kaj mezoriento kaj buntajn vestaĵojn desegnitajn en la spirito de la mezepoko aŭ orientaj foiroj kaj similaj. Pentristoj povis vesti modelojn per ĉi tiuj buntaj roboj, ornami ilin per juvelaĵoj de la vendejo, kaj pentri ilin en studio kiu estis en la vendejo mem. Sekvante tiun butikon, pli da "estetikaj" butikoj estis malfermitaj en la areo.
La aresto de Oscar Wilde, la publika figuro plej identigita kun la movado kaj ĝiaj valoroj, en 1895 por "sodomio", konfirmis la suspekton de publiko pri la ligo de la movado al tiama senso de kriminaleco kaj igis ĝin fali el la centro de la kultura areno.
En Francio
En Francio, la movado koncentriĝis ĉefe pri literatura kaj poezia laboro. Laŭ la koncepto "arto pro arto" elpensita de Theophile Gauthier, ne necesas, ke la kanto estu komprenata, porti moralan enhavon aŭ diri ion ajn, sufiĉas, ke ĝi estu bela, surpriza, ekscita kaj ununura laŭ sia beleco.
Walter Benjamin, en sia artikolo Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit (Artverkado en la aĝo de teknika reproduktado) rimarkis, ke la movado estis kontraŭreago al la kapablo de industria produktado, kiu reproduktas io ajn produkton en multego da precize samaj ekzempleroj, kaj konsekvence tiel kaŭzas ke la produkto estas perdanta de ĝia aŭro de unueco, supereco kaj unikeco".
Kasalice
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Historio
Estinta fortikaĵeto kaj vilaĝo origine apartenis al senjoroj de Cimburk. El la vilaĝo devenis Diviš Mrzák el Kasalice, patro de fama husana militanto. Parto de la komunumo Kasalice estas ankaŭ najbara vilaĝeto Kasaličky. Pri tiu raporto el la jaro 1377 prezentas, ke ĝin aĉetis monaĥejo de Opatovice. La 21-an de decembro 1941 apud Kasaličky estis paraŝutigita militgrupo Silver B de ĉeĥoslovakia eksterlanda armeo en Britio kun tasko atenci kaj forigi nazian regnan protektoron R. Heidrich.
Flero
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brescia, Capriano del Colle, Castel Mella, Poncarale kaj San Zeno Naviglio.
Kristana patroneco estas la konvertiĝo de Paŭlo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Vernadskij-avenuo (Moskvo)
Vernadskij-avenuo (Проспе́кт Верна́дского) estas radia aŭtovojo en sud-okcidenta parto de Moskvo. Ĝi estas kontinuo de Komsomola avenuo post metroponto Luĵniki kaj situas paralele al Lenin-avenuo (kunligita kun ĝi sud-okcidente, proksime al Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo).
Nomo
La avenuo estas nomita je honoro de sciencisto Vladimir Vernadskij: la instituto de kemio je nomo de Vernadskij situas en komenco de la avenuo sur montoj Vorobjovi.
Historio
La avenuo aperis en 1940-aj jaroj, kiam estis planita la Sud-okcidento; ĝi devis fariĝi "orienta radio" por teritorio de Moskva Ŝtata Universitato. Dekomence ĝi situis ĝis Lomonosov-avenuo. En 1958, kiam oni malfermis metroponton Luĵniki, ĝi estis kunligita kun Komsomola avenuo, kaj samtempe estis plilongigita sud-okcidenten ĝis la 4-a strato Stroitelej (nun — Kravĉenko-strato). En 1959 laŭ la avenuo ekveturis trolebusoj.
En 1962 ĝi estis plilongigita ĝis Lobaĉevskij-strato, en 1967 — ĝis metrostacio Jugo-Zapadnaja, en 1971 — ĝis vilaĝo Troparjovo, en 1974 kunligita kun Lenin-avenuo. En 2001 estis konstruita vojnodo de Vernadskij-avenuo kaj Lenin-avenuo.
Gravaj konstruaĵoj
Maldekstre: Dekstre:
Transporto
;
.
Săcălaz
Săcălaz [səkəlaz] (hungare: Szakálháza, germane: Sackelhaus, Sackelhausen ) estas komunumo en Rumanio okcidente de Timișoara. Administre apartenas al ĝi Beregsău Mare kaj Beregsău Mic.
En 1910 ĝi havis 3 655 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj), en 1992 3 567 (rumanoj, 2 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estis en 1392. Ĝis Traktato de Trianon Szakálháza apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (historia departemento), poste al Rumanio.
Famuloj
En la iama Szakálháza naskiĝis:
Santiago Xiacuí
Geografio
Santiago Xiacuí apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1681 loĝantojn. El tiuj estis 784 viroj kaj 897 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67,62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 174 indiĝenoj. El tiuj 149 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 149 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Žandov
Žandov (Sandau, „sabla herbejo“) estas urba municipo de Ĉeĥio. Ĝi apartenas al la distrikto Česká Lípa kaj al la regiono Liberec. La urbo situas en la norda parto de Bohemio, 85 kilometrojn norde de la ĉefurbo Prago kaj 13 kilometrojn okcidente de la distrikta centro Česká Lípa, borde de la rivero Ploučnice ĉe la vojo inter Česká Lípa al Děčín. En la urba municipo havis.
6780 Borodin
6780 Borodin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Cadogno
Cadogno estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
6780 Borodin
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa komponisto Aleksandr Porfirjeviĉ Borodin (cirile : Александр Порфирьевич Бородин, 1833–1887), ano de "La Kvinopo". Li estis ankaŭ kuracisto kaj kemiisto.
Oni ne konfuzu ĝin kun la asteroido 3544 Borodino.
Xi Xi
Zhang Yan (張彥) alias Xi Xi (西西)  (Ŝanhajo, 7-a de oktobro 1938 - 18-an de decembro 2022) estis ĉina verkistino kaj scenaristino. Ŝi estas tre populara en Tajvano.
Dancu
Dancu havas diversajn signifojn:
Haligo
La haligoj estas etaj insuloj en la dana kaj nordfrisa vadomaro ĉe la bordo de la Norda Maro de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio, kiuj inundiĝas dum ĉiu alta tajdo, kaj homaj loĝlokoj de po kelkaj domoj sur ili troviĝas sur artefaritaj montetoj, kiuj tiom altas, ke ilin la alta tajdo ne sukcesas subakvigi.
Etimologio
La vorto "haligo" - en la altgermana, platgermana, frisa kaj dana Hallig - supozeble venas de la ĝermana radiko hol, kio signifas "malalta", "ebena" - la sama vortero, kiu ankaŭ troveblas en la vorto Holando ("malalta lando", historia kerna regiono de Nederlando), kaj en la angla vorto hollow (malaltaĵo, kavo). Ĝis la 16-a jarcento per la vorto "Hallig" la homoj borde de la Norda Maro karakterizis la tutan apudmarbordan landon ne protektitan per digo kaj regule subakviĝantan.
Haligoj en Germanio
La dek germanaj haligoj ĉiuj troveblas en la distrikto Norda Frislando:
En la okcidento, ĉe la mara flanko de la germanaj haligoj, situas tri grandaj altaj sablejoj, kiuj iom protektas la haligojn kontraŭ tro fortaj ondoj de la Norda Maro.
Valverde de los Arroyos
Valverde de los Arroyos [balBERde delosaROĝos] (Verda Valo de la rojoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas du domaroj, nome la ĉefa kerno Valverde de los Arroyos kaj submunicipo Zarzuela de Galve.
Elstaras la uzado de la nigra arkitekturo en la konstruaĵoj, karakterizita pro la uzado de ardezo, kiel ĉefa konstrumaterialo, kio havigas specifan malhelan koloron al la muroj. En la municipa teritorio troviĝas bela akvofalo nome Chorreras de Despeñalagua, kun falo de pli ol 80 m de alto.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 84 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,87 loĝ/km².
Situo
Valverde de los Arroyos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1255 m super marnivelo; je 73 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 45 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°07′45″N 3°14′00″Ok.
La totalo de la municipa teritorio estas ene de la Natura Parko de la Norda Montaro de Gvadalaĥaro. Valverde de los Arroyos limas kun la municipoj Cantalojas, Galve de Sorbe, La Huerce, Majaelrayo, Campillo de Ranas kaj Tamajón.
Historio
Oni trovis prahistoriajn rokpentraĵojn en kavaĵoj de la teritorio, kio pruvas la antikvecon de la unuaj setlantoj.
En 1149, Valverde formis parton de Común de Villa y Tierra de Atienza kiam Alfonso la 7-a atribuis al Atienza enorman teritorion kiu inkludis la zonon de Ocejón. En 1354, Pedro la 1-a donis al Iñigo López de Orozco la Senjorion de Galve en kiu estis integritaj Valverde kaj najbaraĵoj. En 1404 la Senjorio iĝis posedo de la familio Zúñiga (aŭ Estúñiga) kiu havis ĝin ĝis 1543 kiam aĉetis ĝin Doña Ana de la Cerda.
En la censo de 1857 la kuna loĝantaro de Valverde kaj Zarzuela estis de 520 personoj. Poste venis dekadenco kaj malaltiĝo de la loĝantaro. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 305 en 1960 al 84, tio estis oni perdis pli ol 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Valverde de los Arroyos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Valverde de los Arroyos kie oni falis al la nunaj 84, el kiuj ne ĉiuj loĝas konstante en la vilaĝo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Robres del Castillo
Robres del Castillo [RObres delkasTIljo] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. La loknomo Robres del Castillo estas etimologie komprenebla kiel Kverkoj de la kastelo, el Robles del Castillo.
Geografio
Ĝi estas je la valo de la rivero Juvera. La municipa teritorio estas atingebla pere de la regiona ŝoseo LR-261. Laŭ tiu, Robres del Castillo estas sude de Santa Engracia del Jubera, Lagunilla del Jubera kaj Murillo de Río Leza.
Historio
Robres estas menciita en la dokumento pri dekonaĵoj donitaj al la pastraro de Calahorra en 1156. Same en la atribuo de la triono de la dekonaĵoj por Calahorra kiam la episkopo estis Juan de Préjano en 1200. Inter la kavaliroj de la unua Duko de Nájera, Don Pedro Manrique de Lara, fine de la 15-a jarcento, estas Juan de Lezana, senjoro de Robres.
Ĝi apartenis al la senjorlando de Lizana, kiuj elektis urbestron. En la Catastro de Ensenada de 1749-1756, aperis nomita kiel Robles de Camero.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Robres del Castillo, kie oni malaltiĝis el 428 loĝantoj ĝis nunaj 26.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo kaj turismo.
Vizitindaĵoj estas iknitoj, la preĝejoj, ermitejoj, ruinoj de la kastelo, mezepoka ponto ktp.
Rusoj loĝas en Rusujo
-io
La precipa argumento baziĝas sur tio, ke -io kondukas al multa konfuzo inter eĉ spertaj Esperantistoj inter landnomoj kun la pseŭdosufikso -io kaj landnomoj kies radiko finiĝas per i, kaj Esperantistoj ofte fuŝas kiam ili devas nomi membron de popolo, sciante la landon. Ekzemple ne estas evidenta diferenco inter la landnomoj Ĉilio kaj Ĉinio, sed la loĝantoj de Ĉin/io estas ĉinoj, dum la loĝantoj de Ĉili/o estas Ĉilianoj. Oni devas parkerigi liston de esceptoj. Sed -ujo evidentigas ke la landnomo (ekzemple Ĉinujo) baziĝas sur la popolnomo (ĉino), kaj ke i ne estas fina litero de la radiko de la landnomo (kiel Ĉili-) al kiaj radikoj oni aldonas -ano por krei membron de tiu lando (ĝuste kiel uson/anoj loĝas en Uson/o).
Alia argumento estas ke -io ne funkcias konsekvence kiel aliaj sufiksoj, kiuj povas esti uzataj memstare: dometo estas eta domo, sed Ĉinio ne estas ia ĉino. La vorteto io jam havas tute alian rolon en la lingvo. Krome la aliaj sufiksoj ĉiuj inkluzivas konsonanton kaj pli longas ol unu litero (et, um, eg, sed i).
-lando
Ankaŭ estas menciata tio, ke la fundamenta sufikso -lando kaŭzas similajn problemojn: en Pollando kaj Svislando loĝas poloj kaj svisoj, sed en Irlando kaj Nederlando ne loĝas iroj kaj nederoj, sed irlandanoj kaj nederlandanoj. Do oni argumentas ne uzi -lando anstataŭ -ujo, por eviti konfuzon kun landnomoj kun land kiel parto de la radiko (Pol/ujo kaj Nederland/o).
Kroma argumento de kelkaj kontribuintoj estas tio ke Pollando ne estas internacia formo, nur angleca formo; simile pri Svislando.
Aliaj enhavoj
La libro enhavas ankaŭ kelkajn poemojn, dialogojn, instrumaterialojn por komencantoj, ekzempla analizo de ŝtatnomoj en Germanujo, kaj listo de landnomoj.
69311 Russ
69311 Russ estas tre malgranda malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Ĝia tre klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,29834 AU, tie estas 44,631 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Russell Mark Steel, frato de la malkovrinto. Entreprenisto vivanta en Midsomer Norton (Anglio), li estis tre helpema por la kariero de la malkovrinto.
Emil Ernyei
ERNYEI Emil [ernjei] estis hungara aktoro, reĝisoro naskita en Dés majo 1873 kaj mortinta en ?,  ĉirkaŭ en 1920.
Kariero
Li debutis en 1887 en la trupo de Árpád Balogh. Inter 1892 kaj 1897 li estis ano de la trupo de Ignác Krecsányi. En 1907 li dungiĝis al Népszínház-Vígopera. Li ludis epizodrolojn.
Rolf Urs Ringger
Rolf Urs RINGGER (* 6-an de aprilo 1935 en Zuriĥo kaj mortis la 26-a de junio 2019) estis svisa (Svisujo) Komponisto kaj Ĵurnalisto.
7970 Lichtenberg
7970 Lichtenberg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels en kunlaborado kun la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Rolf Urs Ringger
Biografio
(La biografio estas laŭ germana vikipedio kaj historia leksikono de svisujo.)
7970 Lichtenberg
Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. La fotaj platoj estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana natursciencisto kaj verkisto Georg Christoph Lichtenberg (1742–1799), unu el la plej konataj eksperimenta fizikistoj de Eŭropo. Li laboris en Göttingen, Germanio, kaj en Brighton, Anglio. Li estas ankoraŭ hodiaŭ konata pro sia aforismoj, kiel: "estas preskaŭ neeble porti la torĉon de la vero tra amaso sen bruli ies barbon", "La sana klerulo estas la homo, por kiu pensado ne estas malsano" kaj "Mi ĉiam sentas doloron, kiam talenta persono mortas ... la tero havas pli grandan bezonon de tiu ol la ĉielo".
Rolf Urs Ringger
Konzerto
En marto 26a aprilo 2011 Orchestre National de Belgique, Dirigento Walter Weller, Daniel Hope, Violino, Thierry Roggen kontrabaso, verkoj de Ringger, Bruch, Franck, en Tonhalle Zuriĥo, Svisujo, hore 1930; vidu migros-kulturprozent-classics.
Mazira distrikto
Mazira distrikto (beloruse – Мазырскі раён; ruse – Мозырьскій район) estas administra subdivido en Homela regiono (situas en suda parto de la regiono) en Belorusio. La distrikto estis fondita en 1924, en 1926 pro ŝanĝo de ĉefurbo estis alinomita al Sloboda distrikto. En 1927 ĝi estis likvidita, en 1930 refondita. En 1954 eniris en Homelan regionon (antaŭe eniris en aliajn subdividojn). La areo de la distrikto estas 1.600 km2. Administra ĉefurbo estas urbo Mazir. En la distrikto estas eldonata la gazeto "Vivo de Palesje".
Preĝejo de Sankta Coloma
La preĝejo de Sankta Coloma estas antaŭromanika romkatolika preĝejo en Santa Coloma, kvartalo de Andoro la Malnova (ĉefurbo de Andoro).
Mazira distrikto
Loĝlokoj kaj administrada subdivido
En la distrikto estas 94 loĝataj lokoj, la plej granda el kiuj estas Mazir, la distrikto estas subdividita je 10 vilaĝaj sovetoj.
Preĝejo de Sankta Coloma
Strukturo
La preĝejo konsistas el rektangula navo, kapelo, sonorilturo kaj portalo. La sonorilturo estas belege renovigita kaj havas fortan italan inspiron. Ĝi estas rara ekzemplo de ronda turo en Andoro. La preĝejo havas serion de kvar arkad-fenestroj kies larĝeco kreskas post ĉiu etaĝo. Rimarkindas ankaŭ cirkla tegmento situanta je 17-metra alto.
Mazira distrikto
Naturo
La plej granda altaĵo en la distrikto estas sur Mazira montoĉeno – 208 metrojn super marnivelo. Arbaroj okupas 52,4 %. Tra la distrikto fluas Pripjac kun flankriveroj Ipa, Tremlja, Nenaĉ, Mitva.
Preĝejo de Sankta Coloma
Historio
La preĝejo estis transformita dum la unua parto de la 12-a jarcento, kaj denove post la mezo de la 18-a jarcento. Komence de la 20-a jarcento, la navo verŝajne estis kovrita per blanka farbotavolo, kion atestas dikaj krudaj ŝtonoj sur kiuj foje aperas pentraĵeroj. Ŝajnas ke la aro de pentraĵoj estis malmetita en la 1930-aj jaroj kaj vendita al brokantisto en Barcelono. Franca kontrabandisto verŝajne sendis ĝin en la privatan kolekton de Barono Cassel, artamatoro el la franca urbo Cannes. Dum la dua mondmilito, nazioj ŝtelis la plej grandan parton de ĝi, kiu nuntempe troviĝas en la ŝtata muzeo de la prusa heredaĵo en Berlino.
Mazira distrikto
Elfosaĵoj
En la distrikto estas elminigataj torfo, argilo, sablo, gruzo.
Komunikado
Tra la distrikto trairas fervojo inter Kalinkaviĉi kaj Ovruĉ, el Mazir eliras aŭtovojoj ĝis Kalinkaviĉi, Babrujsk, Lelĉici, Ovruĉ, Naroulja, Petrikaŭ. Ŝipnavigado tra la Pripjac.
Listo de instruistoj en Akademio de Selmec
Jen listo de elektitaj instruistoj en Akademio/Altlernejo de Selmec:
Chambrelien (stacidomo)
Chambrelien estas fervoja stacidomo en Rochefort, Svislando.
(143643) 2003 NP7
(143643) 2003 NP7 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere, malproksime tanĝas tiun de la Tero.
Axel Corti
Axel CORTI (naskiĝinta en la 7-a de majo 1933 en Parizo, mortinta en la 29-a de decembro 1993 en Oberndorf bei Salzburg) estis aŭstra reĝisoro kaj ĵurnalisto.
Vivo
Corti estis la filo de itala-aŭstra komercisto kaj berlinanino de pola deveno. Dum la Dua mondmilito la juda familio vivis i.a. en Franclando kaj Svislando. Post la milito Axel trapasis la abiturientan ekzamenon en Insbruko kaj studis samloke romanistikon kaj germanistikon. Li trejnitis paralele kiel aktoro kaj laboris ekde 1953 ĉe ORF. kiel ĵurnalisto kaj novaĵparolisto.
23 jaraĝa li transprenis la estradon de la sekcio pri literaturo kaj radiodramo en la ORF-studio tirola kaj deĵoris surloke kvar jarojn. En 1960 li iĝis reĝisorasistanto kaj en 1962 dramaturgo kaj reĝisoro ĉe Burgteatrejo en Vieno.
Poste, en 1964, li iĝis ĉefreĝisoro en Oberhausen: en 1967 li transprenis la saman postenon en la teatro de Ulm. Paralele al la teatra engaĝiĝo Corti faris ankaŭ sian unuan artfilmon Kaiser Joseph und die Bahnwärterstochter (1963), kiu estis cetere la lasta filmo kie aktoris Hans Moser. Je la fino de la 1960-aj jaroj Corti kreis la unuajn televidajn enscenejigojn de operoj (ekz. Don Pasquale aŭ Zar und Zimmermann). Lia filma verkaro de la sekvintaj jaroj plurfoje temis pri la Tria Regno. Bonegajn kritikojn gajnis la televida trilogio Wohin und zurück (1982 kaj 1986) pri destino de elmigrintoj. La tria parto Welcome to Vienna (1986) eĉ nomumitis por Oskar-premio kaj famigis Corti internacie.
Graveco
La filmoj de Corti danke al siaj aŭtentikeco kaj diferenciga alproksimiĝo al la koncernita temaro nombriĝas verŝajne inter la plej bonaj produktoj de la televidfilmĝenro germanlingva. La verko Eine blaßblaue Frauenschrift (1984; laŭ verko de Franz Werfel) premiitis en San Sebastian pro tre elstara reĝisorado. Jam en la 1976-a jaro Corti ricevis la aŭstrian premion Großer Österreichischer Staatspreis für Filmkunst.
Lia lasta verko, la filmigo de Radektzkymarsch de Joseph Roth kun Max von Sydow kaj Charlotte Rampling en la ĉefaj roloj, estis finfarita de lia kameraisto Gernot Roll, ne plu de li mem.
Ignác Roskovics
Ignác Roskovics [roŝkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Roskovics Ignác estis hungara pentristo, ilustristo. Liaj alternativaj familiaj nomoj estis Roskovits, Roškovič.
Ignác Roskovics naskiĝis la en Szalók (Hungara reĝlando, nuntempa Slavkovce en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ignác Roskovics frekventis Reĝan Modelan Desegnan Lernejon (1875-1880), poste en simila instituto en Munkeno, fine li luis atelieron en la sama urbo. Li studvojaĝis al Romo en 1882. Hejmenveninta li instruis en Ungvár, poste li pentradis kaj ofte ilustradis en Budapeŝto. Li pentradis plej ofte ĝenrojn]] kaj ekleziajn bildojn. Li ricevis oran medalon en 1900.
SV Austria Salzburg
Ĝia stadiono nomiĝas UFC-Platz, kiu disponas je pli ol 1.500 sidlokoj.
Villarrodrigo
Villarrodrigo [biĝaroDRIgo] (Urbo de Rodrigo) estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 78 km2 kie loĝas 405 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 5,45 loĝ./km2.
Geografio
Villarrodrigo situas sur la pleja nordo de la komarko Sierra de Segura en la nordoriento de la provinco. Estas sur 862 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno. La geografiaj koordinatoj estas 38°29′14″N 2°38′10″O.
La municipa teritorio estas unu de la malmultaj en la komarko kiuj ne formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj. Krom la ĉefa urba kerno estas la domaro Onsares kun 88 loĝantoj.
Ĝi estas je 171 km de Ĥaeno, provinca ĉefurbo, kaj tiel estas unu el la municipoj plej distaj el la provinca ĉefurbo.
Historio
En 1243, la emiro de la tajfo de Murcio (nome Ibn Hud al-Daŭla) subskribis kapitulac-pakton de Alcaraz, kun la reĝo Fernando la 3-a. La teritorio de Segura de la Sierra estis integrita tiel en la Reĝlando Kastilio ene de la Regno Murcia ĝis 1833, kiam oni kreis la aktualan Provincon Ĥaenon.
Post la konkero fare de la kristanoj komence de la 13a jarcento la loko estis nomita "Albaladexo" nomo de araba deveno kun signifo "la vilaĝeto"; en la 15a jarcento la loko estis nomita kiel "Albaladexo de la Syerra" kaj "Albaladexo del Vall de Segura". La Superulo de la Ordeno de Santiago Don Rodrigo Manrique (1474-1476) ŝanĝis la nomon siahonore al "Villa Rodrigo". Tiu estas la nomo kiu aperas en la blazono ĉirkaŭ la kruco de la Ordeno de Santiago. Laŭlonge de la 19a jarcento la nomo evoluis al la aktuala de "Villarrodrigo" kiu signifas "Urbeto de la Superulo Don Rodrigo Manrique".
(19683) 1999 RK196
(19683) 1999 RK196 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Mária Bozóky
Mária BOZÓKY [bozOki] hungara pentristino, grafikistino. artkritikistino. Ŝi naskiĝis en Nagyvárad en 1917 kaj mortis en 1996.
Loučka (distrikto Olomouc)
Loučka estas vilaĝo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Olomouc, regiono Olomouc. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1300.
Gagauza lingvo
Gagauza lingvo estas lingvo de Gagauzoj, kiun parolas ĉirkaŭ 150 000 homoj. Ĝi similas al la turka, la turkmena, kaj la azerbajĝana. Iuj tjurkologoj opinias, ke la gagauza lingvo devenas de la peĉenega.
Municipoj de la Montaro de Gvadalaĥaro
Municipoj de la komarko la Serranía, en la provinco Gvadalaĥaro en Hispanio.
Gagauza lingvo
Gagauzaj alfabetoj
Antaŭ la komenco de la 20-a jarcento ne ekzistis aparta alfabeto por la gagauza lingvo. Maloftaj tekstoj en la gagauza, plejparte religiaj, skribatis per grekaj literoj. En la malfrua 19-a jarcento la lingvisto V.A. Moŝkov eldonis kolekton de gagauzlingvaj tekstoj en t.n. "Tjurkologia Alfabeto de Akademio de Sciencoj". Ĝi estis varianto de la cirila kaj konsistis el la jenaj literoj: , ы̄, . Molaj sonoj estis markataj per unu punkto apud la litero.
En la periodo ekde 1909 ĝis 1912 la instruisto M. Ĉakir tradukis iom da religiaj libroj en la gagauzan. Li uzis alfabeton tre similan al la rusa. En ĝi ne ekzistis la litero щ, kaj estis aldonaj digrafoj дж, i, аа, ее, оо, ии, ыы, юю. En la jaroj 1932—1938 Ĉakir eldonis aliajn du librojn en la gagauza, sed por ili li uzis latinan alfabeton similan al la rumana. Ĝi konsistis el la literoj ', kaj havis ankaŭ di-, tri- kaj eĉ tetragrafojn: '.
En la jaro 1957 la Prezidentaro de la Supera Soveto de Moldava SSR oficialigis gagauzan alfabeton sur cirila bazo. Ĝi enhavis ĉiujn literojn de rusa alfabeto kaj la digrafojn аь, оь, уь. Poste la digrafoj estis anstataŭigitaj per la literoj  por pli oportuna skribado. En la 1970-j oni aldonis ankaŭ la literon  por speciala sono. Do, la gagauza alfabeto aspektis jene:
Tiu alfabeto ekzistis ĝis la 1990-j. Ĝi estis instruata en lernejoj kaj ĉiuj tiamaj libroj, gazetoj kaj dokumentoj eldonatis en ĝi.
En la 1990-j sciencistoj de la sendependa Moldavio kreis novan latin-bazitan alfabeton por la gagauza lingvo. Ĝi plejparte baziĝis sur la turka kun la aldonaj literoj Ä kaj <span style="font-family: 'Microsoft Sans Serif', Verdana, 'Arial Unicode MS';">Ţ por specialaj sonoj. Ĝi aspektas jene:
Sardent
Sardent estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 801 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Sardent etendiĝas sur 41,11 km², kaj havis 801 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Sardent situas je alteco de 680 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Sardent apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Thierry Gaillard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lokaj famuloj
Claude Chabrol, franca filmreĝisoro, pasis parton de sia junaĝo en Sardent. Ankaŭ tie li filmis sian unuan verkon, titolitan Le Beau Serge.
Administrado
Sardent apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Kapsaicino
Kapsaicino (kapsikino laŭ Plena Ilustrita Vortaro) aŭ C18H27NO3 estas natural substancoj devenintaj el plantoj de la genro Capsicum. Ĝi estas blanka solidaĵo kun pika odoro, irita al mamuloj, inklude de la homoj, kiu produktas bruladosenton en iu ajn histo kun kiu ĝi kontaktiĝas. Kapsaicino kaj diversaj aliaj komponaĵoj estas konataj kiel "kapsaicinoidoj" kaj produktiĝas kiel sekundaraj metabolaĵoj.
27533 Johnbrucato
27533 Johnbrucato estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:9 kun la Tero.
Kapsaicino
Kapsaicino estas nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, etero, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Pro la brulado-sento kaŭzata de la kapsaicino kiam ĝi tuŝas la mukozan membranon, ĝi ordinare uzatas en nutraj produktoj por provizi iom da pikeco aŭ "varmo", kutime sub la formo de spicaĵoj kiel ĉilia pulvoro kaj papriko.
27533 Johnbrucato
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Brucato, altrangan scienciston ĉe la Laboratorio de Astrobiologio de la INAF, Italio. Li estas spertulo en laboratoriaj studoj pri astreroidoj kaj astrobiologio, kaj simulado de fizikakemiaj procezoj de organikaj molekuloj interagantaj kun mineraloj trovitaj en planedaj materialoj.
Kapsaicino
En altaj koncentriĝoj, kapsaicino kaŭzas brulefikon sur sensivaj areoj, tiaj kiaj haŭto aŭ okuloj. Kapsaicino posedas sennombrajn bonfarajn proprecojn. Ĝi estas antioksidiga, zorgas pri la korsano, malpliigas la doloron, estas kancero-preventa, helpas en la pezo-perdo, malhelpas formadon de sango-koagulaĵoj kaj stomakaj ulceroj.
Historio
Kapsaicino estis unue ekstraktita sub la nepura formo en 1816 de la germana apotekisto Christian Friedrich Bucholz (1770–1818), kiu unue nomis ĝin. En 1876, la angla kemiisto John Clough Thresh (1850-1932) unue izolis ĝin sub la pura formo. En 1876, la germana apotekisto Karl Micko (1857-1918) ankaŭ izolis ĝin sub la pura formo.
En 1919, la usona kemiisto E. K. Nelson malkovris ke la zingerolo estas la akra principo de la zingibro kaj klarigis la kemian strukturon de la kapsaicino. Li ankaŭ elmontris ke la strukturo de la "paradolo" estas preskaŭ identa al tiu de la kapsaicino. En 1930 la aŭstra kemiisto Ernst Spath (1886-1946) kaj la usona kemiisto Stephen Foster Darling (1901-1990) unue sintezis la kapsaicinon. En 1961, similaj substancoj ekstraktitaj el la kapsiketo de japanaj kemiistoj estis izolitaj kaj nomitaj "kapsaicinoidoj".
Stacio Sōjiji
Stacio Sōjiji (japane: 総持寺駅 [Sōĵiĵi-eki], angle: Sōjiji Station) estas fervoja stacio en Ibaraki, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa).
Sándor Mohay
Sándor Mohay [ŝAndor mohai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mohay Sándor estis hungara advokato, parlamenta deputito, subministro.
Sándor Mohay naskiĝis la en Marosvásárhely  (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Târgu Mureș en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Metapa
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4806 loĝantojn. El tiuj estis 2357 viroj kaj 2449 virinoj. La komunumo havas surfacon de 102 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3019 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2482 scipovis legi kaj skribi kaj 535 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 18% estis analfabetoj.
4794 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 20 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.42% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ferito (magnetismo)
En elektrotekniko kaj elektroniko, la termino ferito identigas keramikajn materialojn el fera oksido (III) (Fe2O3), kaj pli malofte, el magnetito (Fe3O4) kaj aliaj metalaj oksidoj. La feritoj estis evoluigitaj en 1930 de Yogoro Kato kaj Takeshi Takei de la Tokio-Instituto de Teknologio.
Proprecoj
Kiel ĉiuj keramikaj materialoj, feritoj estas malmolaj kaj malelastaj kaj sekve rompiĝemaj.
Uzoj
La plej ofta uzo estas en la konstruo de kernoj por induktanco j kaj transformatoro j, precipe ĉe frekvencoj pli altaj ol tiu de la elektra reto. La feritoj ne taŭgas por fortaj magnetaj kampoj, sed ili havas malgrandan histerezo-kurbon. Tio igas ilin taŭgaj, kie facile la ekestus kirlo-kurentoj. Pro tio transformatoroj kun kerno el ferito havas nekonsiderindajn perdojn dum neŝarĝita funkciado. La feritoj estas konsiderataj elektre izolaj.
Santiago Yaitepec
Santiago Yaitepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Yaitepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 497.
Geografio
Santiago Yaitepec apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3665 loĝantojn. El tiuj estis 1721 viroj kaj 1944 virinoj. La komunumo havas surfacon de 53,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2625 indiĝenoj. El tiuj 2186 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2186 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
6798 Couperin
6798 Couperin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca familo Couperin, kies anoj estis famaj barokaj muzikistoj, inter kiuj :
Harold Ashby
Harold Ashby (naskiĝis la 27-an de marto 1925 je Kansasurbo en Misurio; mortis la 13-an de junio 2003 en Novjorko) estis usona svinga tenorsaksofonisto kaj klarnetisto.
Vivo kaj verkado
Harold Ashby ludis dum sia lerneja tempo klarneton kaj prezentis post dujara militservo en la mararmeo en 1946 kiel tenorsaksofonisto ĉe Tommy Douglas. En Ĉikago li ludis kun blusmuzikistoj kiel Memphis Slim kaj Willie Dixon. Ashby iris en 1957 al Novjorko, kie li komence laboris por Mercer Ellington, en 1961/62 foje ankaŭ por Duke Ellington, mallongan tempon ĉe Count Basie kaj Lawrence Brown. Je lia propra nomo aperis en 1960 la albumo Born To Swing, kun Paul Gonsalves la albumo Tenor Stuff en 1961. Post kelkaj jaroj kiel liberprofesiulo Harold Asbhy aliĝis julion de 1968 finfine al la Orkestro Duke Ellington kaj surdiskigis kun ĝi la grandajn suitojn de la fruaj 1970-aj jaroj kiel ekz. New Orleans Suite. Ankaŭ post la morto de Ellington li muzikis en la bandego de Mercer Ellington, koncertis kun kolegoj iame ĉe Ellington kaj vojaĝis dum la sekvaj jaroj kun elingtonaj disĉiplo-bandoj. Krom tio li kunverkis albumojn de Benny Goodman kaj Sy Oliver. En 1987 li kunverkis gastsoliste la albumon The Art of the Saxophone de Bennie Wallace. La stilo de Ashby similas al tiu de Ben Webster; al tio kontribuis, ke liaj fratoj Herbert kaj Alex muzikis ĉe Webster.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2022
La 66-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis en Italio, post venko de la muzikgrupo Måneskin en Eŭrovido-Kantokonkurso 2021. Italio gastigos la konkurson jam triafoje post Eŭrovido-Kantokonkurso 1965 kaj Eŭrovido-Kantokonkurso 1991. La konkurson venkis ukraina muzikgrupo Kalush Orchestra kun la kanto Stefanija.
Unua duonfinalo
La unua duonfinalo okazis je la 10-a de majo 2022 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Dua duonfinalo
La dua duonfinalo okazis je la 12-a de majo 2022 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Finalo
La finalo okazis je la 14-a de majo 2022 je 21:00 MEST (19:00 UTC). Ĝin partoprenis 20 reprezentantoj elektitaj en la duonfinaloj kaj la reprezentantoj de la landoj de t.n. "Granda Kvinopo" (angle Big Five), inter ili la reprezentanto de la gastiganta lando (Italio).
Saint-Éloi
Saint-Éloi estas la nomo de pluraj artikoloj, rilatante al Sankta Eligio de Noyon (france: Saint Éloi):
NGC 2973
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Metalfolio
Metalfolio estas maldika metala folio, uzata por dekorado. Metalfolio povas havi multajn diversajn nuancojn. Kelkaj aspektas kiel orfolio sed ne enhavas iun ajn veran oron. Tiu metalfolio ofte estas nomata imita folio.
Metalfolio estas ĝenerala produktita el oro (inkluzive kelkajn alojojn), arĝento, kupro, aluminio, latuno aŭ paladio, kelkfoje platino.
Vark estas tipo de arĝenta folio uzata por dekorado en la hindia kuirarto.
Orbatado estas tekniko por produkti orfoliojn, konata jam 5000 jarojn.
Pansurmetaĵo
Pansurmetaĵo estas ŝmiraĵo aŭ tranĉaĵo por meti sur pantranĉaĵo aŭ sandviĉo.
Ĝi povas konsisti el panŝmiraĵo,  viandotranĉaĵoj aŭ fromaĝo.
Kelkfoje oni surmetas fruktojn aŭ legomojn kiel tomatoj kaj rafanetoj.
La Mata (Toledo)
La Mata estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Mata" devenas el malfrua latina MATTA, kiu sisvice devenas el fenica kun la signifo komenca de 'mato el junkoj', 'tolkovrilo', kiu poste signifos 'arbaraĵo'. Eble la nomigo de "La Mata" rilatas malpli al vegetaĵaro ol al enklavo kie troviĝas la vilaĝo, ĉe monteto. Tiele Álvarez Maurín indikas ke la termino povus simili al 'vegetaĵaro troviĝanta sur la deklivo de monteto'.
Inter matanoj estas tradicio ke la nomo de La Mata rilatas al fakto ke en tempo de ties fondo estis tie granda densa plantaro de rubuso.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Mateños. La censita populacio en 2010 estis de 1.022 loĝantoj kaj la denseco estas de 53,23 loĝ/km².