cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rohr (Alzaco)
Rohr (jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Vyšná Jedľová
Situo
Vyšná Jedľová situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Svidník troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1559 laŭ tiama hungara nomo "Oroz Wyfalw" (=rutena nova vilaĝo). En 1572 la loknomo estis parte slava, parte hungara: "Felsso Jedlowa". Tiam nur 4 familioj loĝis en la vilaĝo. En 1713 pro epidemioj la vilaĝo senhomiĝis. En 1786 224 vilaĝanoj loĝis en 36 domoj, en 1828 237 vilaĝanoj en 30 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Felső-Jedlova, poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőfenyves 226 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vyšná Jedľová 173 homoj, (87 rutenoj, 72 slovakoj, 13 ukrainoj).
Kalumnio
Multaj landoj havas diversajn krimajn kaj civilajn punojn por kalumnio, kaj diversajn kondiĉojn por juĝi ĉu kalumnio fakte okazis. Iuj leĝaj sistemoj postulas en iuj situacioj ke la pritema persono de la komuniko pruvu, en civila tribunalo, ke la akuzito faris la komunikon kun "malico", kio signifas aŭ kredi ke estis false aŭ kun neatento. Tamen, estas kvar kategorioj de komuniko kiuj estas mem damaĝaj, kiuj estas tiom en si mem damaĝaj ke akuzantoj simple devas pruvi ke ili okazis. Ĉi tiuj estas komunikoj kiuj akuzas ke persono jam:
Aliaj sistemoj, ekz. tio de Anglio, postulas nur ke la komunikoj estus falsaj kaj damaĝaj.
Originoj de leĝoj pri kalumnio
En multaj fruaj sistemoj de leĝo parolaj damaĝoj estis traktitaj kiel krimaj aŭ kvazaŭkrimaj kontraŭleĝaj agoj, la escenco de la vundo estas ne en perdo de mono, kiun oni povas kompensi, sed en persona insulto por kiu oni devas atoni: per leĝa puno anstataŭ de persona venĝo.
En la pli malfrua romia leĝo, de kiu venas multe da modernaj leĝoj en okcidentaj landoj, parolaj damaĝoj estas pritraktitaj per du metodoj. La unua traktis damaĝajn kaj vundajn komunikojn publike faritajn (latinlingve convicium contra bonos mores). En ĉi tiu kazo la escenco de la kontraŭleĝajo estis en publika proklamo. En tia kazo la vero de la komunikoj ne justigis la nenecesan publikan kaj insultan manieron per kiu ĝi estis komunikita. La dua metodo temis pri damaĝaj komunikoj private faritaj, kaj en ĉi tiu kazo la ofendo estis en la vero de la komuniko mem, ne en la maniero de ĝia publikigo. La vero estis do sufiĉa defendo, ĉar neniu havis rajton postuli leĝan protekton por falsa reputacio. Eĉ kredo je la vero sufiĉis, ĉar tiukaze estis neniu intenco kiu necesis en la koncepto de vundo.
Kalumnio estas akuzo, parolo de mensogaj sciigoj pri ies karaktero, konduto por malutilo al ies honoro. Tio estas fakte kaŝita mensogo. La kalumnianto neniam rekonas, ke li kalumnias, ĉar la pruvita kalumnio estas leĝe punebla ago. La kalumnianto asertas, ke li parolas pri faktoj por malkaŝi veron.
En la politiko estas tre vaste uzata la kalumnio por senkreditigi, senmeritigi, malhonorigi kontraŭulon. La politikistoj hodiaŭ jam evitas la rektan kalumnion, sed ili apogas aliajn asociojn por fari la malpuran laboron. (Ekz. dum la usona balotkampanjo de 2004, ŝajne sendependa asocio de veetranoj kalumniis la demokraton Kerry, ke li ne estis kuraĝa kaj mensogis. Kerry devis lukti la akuzojn, dumtempe Bush – kiu ne batalis en Vjetnamio, danke al liaj gepatroj- fieris.)
La kalumnio estas tre bona batalilo en la politiko, ĉar la publiko aŭdas la simplan kalumnion kaj malatentas la longajn, komplikajn klarigojn, malkaŝigojn de la fie kovita kalumnio.
La pruvita kalumnio estas punebla – depende de la landoj – ofte nur je monpago.
Malgranda Revuo
Malgranda Revuo estis Esperanta periodaĵo, aperinta neregule en Hagge (Svedio) dum dek jaroj de 1943 ĝis 1952. Ĝi estis eldonita de Stellan Engholm, kiu ankaŭ redaktis ĝin kaj verkis multajn artikolojn kaj tradukojn mem.
Krom literaturaĵojn kaj recenzojn ĝi ankaŭ enhavas diskutojn pri organizaj problemoj de la Esperanto-movado. Aperinta en neŭtrala Svedio en periodo dum kaj tuj post la dua mondmilito, dum kiu multaj aliaj Esperanto-periodaĵoj pro politikaj aŭ financaj kialoj devige mutiĝis, ĝi ankoraŭ hodiaŭ estas interesa kiel fonto por la historio de la Esperanto-movado. Tiel ĝi ekzemple informis pri kaj protestis kontraŭ la supremo de Esperanto en la orient-eŭropaj ŝtatoj sub la regado de Stalino. Plej multaj kontribuantoj hodiaŭ apenaŭ plu estas konataj. Escepto estas ekzemple la skota esperantisto William Auld.
Honoré de Balzac
Balzac naskiĝis en Tours, kiel filo de provinca familio. Li studis unue juron, sed subskribis kontrakton kun sia patro, ke tiu lin vivtenos dum certa tempo, dum kiu Balzac devas gloriĝi kiel verkisto. Komence li verkadis aventurajn romanojn, kiujn li poste forĵetis, sopiri eniri la aristokratan socion (li alproprigis al si la nobelan prepozicion DE), longe li korespondis kun la pola nobelino Evelina Hanska-Rzewuska, al kiu li edziĝis kelkajn monatojn antaŭ la morto. Dum la tuta vivo li estis persekutata de ekzekuciistoj pro multaj ŝuldoj. Por kovri ilin, li tro multe laboris, trinkante kafon kontraŭ dormo, kio verŝajne elĉerpis kaj mortigis lin en Parizo.
En Esperanto aperis
Pri Balzac aperis pluraj romanoj, la plej gravaj estas de Stefan Zweig kaj André Maurois.
Kenĵi Taĉibana
Kenĵi Taĉibana (Ŭakaĝama, 1903) estis japana esperantisto. Li ekesperantistiĝis en 1923. Li kontribuis al La Revuo Orienta. Aperis lia poeziaĵo "Kara, manon donu kore!" de 1948 en la antologio Japana Kvodlibeto.
Morsano al Tagliamento
Morsano al Tagliamento estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Camino al Tagliamento (UD), Cordovado, Fossalta di Portogruaro (VE), San Michele al Tagliamento (VE), San Vito al Tagliamento, Sesto al Reghena, Teglio Veneto (VE) kaj Varmo (UD).
Lužany (distrikto Topoľčany)
Lužany [luĵani], hungare Sarlóska [ŝarlOŝka] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la hungara loknomo estis Sarluska. La historia slovaka nomo estis Šarluhy.
Situo
Lužany situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio pri la nomo devenis el 1113 laŭ tiama hungara ortografio "Sarlou", pri la vilaĝo en 1399 en formo "Sarlow". En 1598 la turkoj bruldetruis la komunumon. En 1828 vivis en Sarluska 156 homoj en 12 domoj. En 1910 loĝis en Sarlóska 119 homoj, (112 slovakoj, 6 germanoj, unusola hungaro). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Lužany 204 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Aleksej Kudrjavcev
Aleksej Lvoviĉ Kudrjavcev (naskiĝis la ) estas ruslingva poeto kaj muzikisto, gvidanto de sia muzika kolektivo "Projekto AK". Li loĝas en la urbo Brno (Ĉeĥio).
Biografio
Aleksej Kudrjavcev naskiĝis la en Moskvo (Rusio), komencis krei kantojn 14-jaraĝa. Li finstudis muzikan lernejon (pri gitarludo), Moskvan aviadan instituton (pri aerodinamiko).
Ekde 1991 li estas aktoro de teatro "Golos". En 1996 ekmembriĝis en la rusia Unuiĝo de literaturistoj. Li skribis kantojn por filmoj, ankaŭ havis rolon en kelkaj filmoj.
En 2002 li organizis muzikan kolektivon "Projekto AK". Lia unua muzika albumo "Trioble tri" (Трижды три) aperis en 1995. Ekde tiam li kreis preskaŭ dek albumojn.
Ekde 2012 li estas membro de la rusia Unuiĝo de verkistoj.
En 2013 aperis lia muzikalbumo kun kantoj de Vladimir Visockij.
Projekto AK
"Projekto AK" (Проект АК) estis organizita de Anatolij Kudrjavcev en 2002. Ĝiaj kantoj estas diverstemaj kaj diversstilaj. La grupo ofte partoprenas muzikajn festivalojn, gastas ĉe radio kaj televidkanaloj.
Projekto AK eldonis kvar albumojn kaj DVD-diskon.
Eksteraj ligiloj
Ruslingve:
Tibor Pető
Biografio
estis remisto en sia naskiĝurbo sur Danubo. Li unuaj signifaj rezultoj venis en fino de la 1990-aj jaroj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 sen medalo, sed en mondĉampionumoj li estis la unua en 2001 kaj 2002 duope. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2007, poste li estis gvidanto de la loka sportklubo. Baldaŭ li politikadis en la municipo de Vác, eĉ li estis vicurbestro inter 2017-2022. Li ricevis premion en 2020.
Le Boéchet (stacidomo)
Le Boéchet estas fervoja stacidomo en Les Bois, Svislando.
Ĉevalvetkuro
Ĉevalvetkuro estas sporto. Paroj de ĉevalo kaj rajdanto kurkonkuras tra difinita distanco. Rajdanto de ĉevalvetkuro estas ĵokeo. Nuntempe ĉevalvetkuro grave rilatas al hazardludo.
Ĉevalvetkuro okazas je hipodromo, vetkurejo. Ĉiu konkurso de kuro estas nomata vetkuro, kaj oni okazigas kelkajn vetkurojn en unu tago.
Ekzistas kelkaj tipoj da tiaj vetkuroj. Unu estas trotado por ĉevaloj, kiuj atingas altan rapidecon en tiu marŝmaniero. Povas esti trotado kun rajdanta ĵokeo aŭ trotado, kie la ĉevalo tiras ĉareton nomatan sulky. Aliaj vetkuroj okazas per galopado. En galopado ekzistas du tipoj: ebena vetkuro kaj obstakla vetkuro. En obstakla vetkuro estas tri tipoj: heĝoj, steeple-chase kaj cross country.
Rajdante ĉevalon ĵokeoj kuras certan distancon, kaj oni atribuas premion al la unua atinganto de finlinio. En multaj ĉevalvetkuroj oni juĝas la pason de nazo de ĉevalo tra finlinio kiel golo.
129277 Jianxinchen
129277 Jianxinchen estas nerapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Ĉevalvetkuro
Plej uzataj rasoj por vetkuroj estas Thoroughbred, Araba ĉevalo, Anglo-Araba ĉevalo, American Quarter Horse, Amerika Standardbred ktp. Je Ban'ei-ĉevalvetkuro, oni uzas ofte grand-rasojn: Persijn, Percheron k.c..
129277 Jianxinchen
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 6-an de septembro 2005 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Jianxin Chen, kiu laboris kiel arkitekto de la elektronika regada modulo de la fotilo OCAMS kaj planisto de Agordebla Matrico de Logikaj Elementoj (AMLA) por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li ankaù planis la AMLA-n kaj la regilon de la Elektrona kaj Jona Spektrometro de la misio Rosetta, kaj la modulon de Manipulo de Komando kaj Datumo por la fotilo Ralph de New Horizons.
Píla (distrikto Pezinok)
Píla (hungare Gidrafűrész [gidrafUrEs], germane Sägmühl [segmul]) estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Píla situas sub monto 694 m alta, laŭ rojo, fine de 2 sakovojoj, kiuj renkontiĝas en la vilaĝo. Trnava troviĝas je 25 km.
Dekanovec
Dekanovec, estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. Neniu ekstera vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
La komunumo situas sur mildaj deklivoj, Muro (rivero) preterfluas, laŭ flankovojoj.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon el Hungario kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
27368 Raytesar
27368 Raytesar estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Raymond Tesar, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Plainview Old-Bethpage John F. Kennedy High School de Plainview (Nov-Jorkio, Usono).
Handorf (Malsupra Saksio)
Handorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Handorf apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Ihlara
Ihlara estas urbo en provinco Aksaray en Turkio.
Ara Pacis
La Ara Pacis Augustae (en Latino, "Altaro de Aŭgusta Paco"; ofte mallongigita kiel Ara Pacis) estas altaro en Romo dediĉita al Pakso, nome Romia diino de Paco. La monumento estis komisiita de la Roma Senato la 14an de Julio, 13 a.K., honore al la reveno de Aŭgusto Cezaro al Romo post tri jaroj en Hispanio kaj Gaŭlio, kaj konsekrita la 30an de Januaro, 9 a.K. Origine situa en la nordaj bordoj de Romo, ĉirkaŭ unu romian mejlon el la limo de pomerium ĉe la okcidenta flanko de Via Flaminia, ĝi staris en la nordorienta angulo de la Marsa Kampo, nome iama inundebenaĵo de la rivero Tibero kaj laŭgrade iĝis enterigita sub 4 metroj de sedimentaj tavoloj. Ĝi estis restarigita en sia nuna loko, nune Muzeo de Ara Pacis, en 1938.
Kaskedo
Kaskedo estas ĉapo kun viziero el (artefarita) ŝtofo, ledo aŭ alia materialo. Ekde la komenco de la 19-a jarcento ĝi estis populara precipe inter junuloj kaj sportuloj pro ĝia praktika uzvaloro. La viziero povas ŝirmi la okulojn kontraŭ la sunlumo. Ĝi estas ofte uzata kapvesto en armeo, polico, fajrobrigado k.t.p., kutime kiel parto de ilia uniformo.
Péter Kiss
Péter Kiss [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Péter estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, inĝeniero. Péter Kiss naskiĝis la  1959 en Celldömölk. Li mortis la 2014 en Budapeŝto.
Afrikaj religioj
La gupo de la orgine afrikaj religioj estas post kristanismo kaj islamo la triagranda religiaro en Afriko, kiuj ampleksas multnombron da religiaj konfesoj, ritoj kaj mitaroj, kiuj ekzistas laŭ plej variaj elformaĵoj sur ĉi tiu kontinento kaj kiuj havas malgraŭ ĉiuj diferencoj multajn fundamentajn komunaĵojn.
Interkonsento
Estas Interkonsento decido inter du aŭ pliaj personoj pri specifa temo. La esprimo rilate la manko de konsento aŭ ties malsukceso estas malkonsento.
Una interkonsenta decido, tamen, ne implicas aktiva akcepto de ĉiu kaj ĉio, sed akcepto en la senco de ne-neado. En tiu tipo de decidopreno trovis sian fundamenton la grekia demokratio.
Estas ankaŭ interpretaĵoj de la termino kiu aludas al interkonsento kiel fondilo de socioj (male al konfliktistoj, kiuj trovas ĉe Hobbes la eksplikon pli ĝeneralan de siaj interpretadoj pri la ekzisto de la socio), rilate homan naturon tendencan pli malpli al egaleco de kredaroj, kun diferencaj argumentaj bazoj kaj teoriaj elementoj.
Kelkaj elstaraj aŭtoroj rilate pristudon de la interkonsenta vidpunkto pri la socio estas la jenaj:
8698 Bertilpettersson
8698 Bertilpettersson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (angle :Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bertil Pettersson, mastrumanto de la komputila sistemo ĉe la Observatorio de Upsalo. Li ankaŭ studas la formiĝon de la steloj, ĉefe la steloj de tipo T Tauri kaj la objektoj Herbig-Haro.
Catherine Deneuve
Catherine DENEUVE [katrin dönöv] (naskiĝis en Parizo) estas franca aktorino. Jam en la aĝo de 13 jaroj ŝi aperis en malgrandaj filmroloj. Internacian famon ŝi gajnis en 1964 per la filmo Les Parapluies de Cherbourg. Pro la ĉefrolo en la filmo Indochine ŝi en 1992 estis nomumita por Oskaro.
Katolika Esperanto-movado en Litovio
La Katolika Esperanto-movado en Litovio estas grava parto de la Esperanto movado.
Miguel Lillo
Miguel Ignacio Lillo [lIjo] (naskiĝis la 27-an de julio 1862 en San Miguel de Tucumán, mortis la 4-an de majo 1931 samloke) estis argentina naturalisto kaj profesoro.
Katolika Esperanto-movado en Litovio
Historio
La historio de la internacia katolika movado estas preskaǔ samaĝa kiel la lingvo mem. Unu el pioniroj de tiu movado estis litova pastro Aleksandras Dambrauskas (1860 - 1938), kiu ankoraŭ studante en Sankt-Peterburga akademio eksciis pri la apero de Esperanto. Laǔ onidiroj estis li, kiu la unua skribis poŝtkarton al L. Zamenhof en Esperanto. A. Dambrauskas en 1890 verkis la unuan lernolibron de internacia lingvo por litovoj. En 1893 li jam komencis verki originalajn poemojn en Esperanto, pre­cipe pri religiaj temoj. Samtempe A. Dambrauskas komencis la publikan animzorgadon inter esperantistoj. La 26an de decembro 1896 en Smolensk li Ce­lebris latine la unuan Sanktan Meson por esperantistaro, sed la homilio kaj kantoj estis en internacia lingvo. En la diservo partoprenis L. Zamenhof. Aleksandras Dambrauskas postlasis por ni malgrandan kantareton de ekleziaj kantoj. Esperantigi ilin helpis L. Zamen­hof mem. En 1893 okaze de la 50-jara episkopeca jubileo de Lia Sankteco la papo Leono XIII aperis longa E-poemo de A. Dambrauskas "Estu, estu".
En 1903 komencis sian ekziston la revuo "Espero Katolika", kiu ĝis nun, dum 100 jaroj, proklamas la ideojn de frateco lau evangelia spirito. Sur la unua paĝo de la menciita revuo (n-ro 1, oktobro 1903) estis publikigita poemo de A. Dambrauskas "Al Lia Plej Sankta Moŝto Papo Pio X". En 1905 pastro, poeto, sciencisto kaj tradukisto A. Dambrauskas partoprenis en la unua tutmonda Esperanto-kongreso en Bulonjo-sur-Maro. Ĝin ĉeestis multaj pastroj kaj la epizodojn de tiu-ĉi kongreso beletre priskribas itala verkisto Vitaliano Lamberti en sia libro "Una voce per il mondo" (litova traduko el itala, 2002). En paĝo 327 de litova versio ni legas:
Miguel Lillo
Biografio
Naskiĝinta en San Miguel de Tucumán, Miguel Lillo studis en tiea mezlenejo, sed ne sekvis universitatajn studarojn, dum male iĝis memlernanto. Jam en 1888 li publikigis interesan eseon pri flaŭro el Tukumano. Poste li iĝis kemiisto kaj ĉirkaŭ 1905 li publikigis "Fauna Tucumana, Aves" pri la tukumana birdaro kaj ĉefe grave pri novaj specioj; tiam li jam posedis la plej gravan bidokolekton de sia provinco. En 1914 li ricevis honoran doktorecon kaj poste profesoris pri kemio kaj fiziko. Krom naturaj sciencoj li okupiĝis ankaŭ pri lingvistiko, klasika literaturo, kaj lingvoj de indiĝenoj.
Katolika Esperanto-movado en Litovio
Historio
- Ĉi tie estas multaj pastroj, - klarigas Alfred Michaŭ. Jen ili... ĉiuj kune. Pastro Dambrauskas, pastro Rousseau... Vidu, kiel ili babilas kun tiuj du... Maldekstre estas abato Emile Peltier kaj tiu alia - la altranga sacerdoto el Romo Luigi Giambene. Ili ridetas. Amiko, tio jam estas bona signo..."
En 1906 la papo Pio la X akceptis pastron Luigi Giambene, kiu donacis al la papo la unuan jarkolekton de "Espero Katolika". Rigardo de la papo, laǔ rememoroj de Luigi Giambene, falis sur la poemon de A. Dambrauskas. Pio la X provis legi, ridetis kaj poste diris: "Mi ne povas legi, sed mi bone komprenas". En tiu kolekto de la revuo estis publikigita ankaŭ alia poemo de A. Dambrauskas "Dio". La aǔdienco de Pio la X al Luigi Giambene rezultigis la unuan papan benon al "Espero Katolika" kaj al tuta esperantistaro.
En 1910 fondiĝis la Internacia Katolika Unuigo Esperantista (IKUE). A. Dambraus­kas energie subtenis ĝin kaj klopodis anigi al ĝi litovajn esperantistojn. Tamen pro ekzistantaj tiamaj politikaj kaǔzoj tio ne eblis. En 1910 sub iniciato de A. Dambrauskas estis fondita Kovna Esperantista Societo. En 1919 ĝia aktiveco plivigliĝis, ĉar Litovio tiam jam estis sendependa ŝtato, kaj tiu ĉi societo transformiĝis en Litovan Esperanto-Asocion. La l0an de septembro 1920 pastro A. Dambrauskas fondis litovan sekcion de IKUE, kies anoj renkontiĝadis unufoje semajne komence en loĝejo de aktivulo P. Medemas, poste ĉe la pastro A. Dambrauskas. Pri tio detale skribas P. Enskaitis en sia artikolo "Kaunas sub la verda flago" (LS, 1938, n-ro 3, pg. 10). Pastro A. Dambrauskas propagandis Esperanton inter sacerdotoj kaj seminariistoj de Kaunas. Bedaǔrinde niaj scioj pri tiu agado estas ege mizeraj.
Beno de Beata Jurgis Matulaitis
Alia entuziasmulo de Esperanto estis la beata arkiepiskopo (1987) Jurgis Matulaitis (1871-1927). Neniu povas atesti, ke li scipovis la internacian lingvon, tamen li ege subtenis la movadon kaj en ĝi vidis grandan estontecon. En 1926 en pollingva katolika gazeto "Gazeta Koscielna" (n-ro 33) la beatulo publikigis ampleksan artikolon sub titolo "Esperanto en servo al la Eklezio". En ĝi interalie ni legas jenon: "Estas ĝenerate konata, ke inter provoj de la internacia lingvo - Esperanto plenumis plej bone sian rolon kaj nun ĝi estas ĉie konata. (...) Plej efike uzadas ĝin komunistoj, socialistoj, senkreduloj, liberpensuloj, masonoj, judoj kaj sektantoj. (...) Teroristoj uzadas Esperanton efike al siaj celoj, kaj la katolikoj plej ofte atendas, kvazaǔ ili timus malpuriĝi per Esperanto. (...) Tamen estus malprudente ne uzi la lingvon pro tio, ke verkis ĝin judo. Al ni pleje gravas,' (...) ke Esperanto povas alporti profiton al la katolikismo".
Ni ne scias, ĉu tiu artikolo estis legata en Litovio aǔ ne, sed ne diskutinda fakto, ke nia beata J. Matulaitis, perfekte scianta latinan lingvon, estis por disvastigo de Esperanto en katolika medio.
Dum soveta periodo
Dum soveta regperiodo la ateisma agado enradikiĝis kaj atingis sian kulminon. Tiam eĉ ne rajtis paroli pri esperantistoj-katolikoj. La esperantista movado mem entute ne estis tolerata kaj ofte persekutata. Tamen en tiuj nigraj jaroj kelkaj esperantistoj-katolikoj kaŝe penis apostoli, agi, rilati kun ĉeĥaj, polaj, hungaraj gefratoj en Kristo. Oni devas mencii la poetinon kaj tradukistinon Angelė Judickienė (1934-1991), samideanon J. Tamošiūnas kaj precipe pastron Valerijus Rudzinskas, kiuj dank' al kontribuo de poloj kaj ĉeĥoj kun ega risko disvastigadis religiajn librojn en Esperanto, la revuon "Espero Katolika" k.a. Tre koraj renkontiĝoj de litovaj esperantistoj-katolikoj Bronė Aukštikalnienė kaj L. Skūpas okazis dum jubilea UEA kongreso en Varsovio. Donace ricevitaj rozarioj, materialoj pri 600-jara jubileo de Bapto de Litovio, grandformata Krucifikso donacita de belga frato, estis subĉemize transportitaj en Litovion. Similaj faktoj multas.
Litovaj pastroj kaj katolika movado
Nur litovaj pastroj, kiuj loĝis eksterlande, agis libere. En Brazilo la pastro saleziano P. Urbaitis preskaǔ ĝis sia morto en 1993 gvidis kursojn en litova paroĥo de Vila Zelina en San-Paulo, estis redaktoro de E-gazeto "Brazila Katoliko". Alia pastro saleziano P.Gavėnas (1918-2002) komence en Italio, poste en Brazilo aktivis por Esperanto, verkis libreton "Sankta Kazimiro". En 1994 estis restarigita litova sekcio de IKUE. Ĝin gvidis samideano Vl. Viršila. La sekcianoj organizis katolikajn renkontiĝojn en Šiluva, Kretinga, Panevėžys, partoprenis en la internaciaj IKUE aranĝoj. Tamen la movado pro subjektivaj kaǔzoj iom post iom komencis stagnadi. Same ege mankis pastroj-esperantistoj, la junularo preskaǔ ne aktivis. Sed dank' al iniciatoj de litovaj luteranoj en 1995 en Kaunas okazis la 11a ekumena kongreso de esperantistoj. En la jaro 2000 litova sekcio de IKUE denove renaskiĝis. Ĝiaj gvidantoj estas pastro L.Vaičiulionis kaj doc. L. Skūpas. La anoj de la sekcio legas revuojn "Espero Katolika" kaj "Dio benu", partoprenas en la internaciaj kaj naciaj aranĝoj, esperantigas litovajn religiajn kantojn, aǔskultas E-elsendojn el Vatikano, popularigas la internacian lingvon inter pastroj, organizas celebradon de Sankta Meso en Esperanto dum BEToj aǔ aliaj tradiciaj aranĝoj, spektas religiajn videofilmojn. Multaj ne IKUE-anoj ankaŭ partoprenas en la menciitaj aranĝoj. Jam estas kelkaj pastroj-entuziasmuloj de Esperanto: Valerijus Rudzinskas, G. Pušinaitis, P. Sabaliauskas, T. Skrudupis, K. Balsys. Aktivas pastro Marius Dyglys. Li organizis Unuan Litovan esperantan katolikan kunvenon, la 26–27an de septembro 2015, en urbo Žagarė (Litovio). Entute partoprenis 46 esperantistoj el ĉiuj litovaj urboj kaj E-kluboj. Programo estis riĉa kun Dia beno.
La dua renkontiĝo de Litovaj Esperantistaj Katolikoj okazis la 10-11-an de septembro 2016 en Panevėžys. Ĝi estis organizita de la Esperanta klubo REVO de Panevėžys sub gvido de Vida Kulikauskiene.
Miguel Lillo
Biografio
En 1918 li retiriĝis el instruado, kaj zorgis pri la Muzeo de Natura Historio de la Universitato de Tukumano. Per lia heredo, nome bienego, mono, biblioteko, kolekto pri zoologio kaj sekplantaro konstituita de pli ol 20.000 ekzempleroj de ĉirkaŭ 6.000 specioj la Universitato de Tukumano konstituis la Fondaĵon Miguel Lillo (inaŭgurita en 1933).
Miguel Lillo mortiĝis en San Miguel de Tucumán la 4an de mayo de 1931.
Ponizovko (Jalta municipo)
Ponizovko estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. Administre la loĝloko apartenas al la Simeiza komunumo.
La loĝloko situas ĉe la aŭtovojo Sebastopolo-Teodozio kaj estas ligita per busa trafiko al Simeizo, Jalto kaj Sebastopolo. En la loĝloko rezidas ĉirkaŭ 360 homoj (plejparte rusoj).
Sur la teritorio de la loĝloko konserviĝis malnovegaj tomboj de taŭridanoj (praloĝantoj de Krimeo), kiuj atestas, ke la homo vivis ĉi tie jam antaŭ longege. Iam inter la 8-a ĝis la 10-a jarcentoj p.K. ĉi tie ekzistis monaĥejo-fortikaĵo, konata sub la nomo Kuĉuk-Isar.
En la jaro 1830 generalo Teodosios Reveliotis (kiu posedis grandajn terenojn okcidente de Simeizo) konstruis ĉi tie la vilaon "Sankta Triunuo". Meze de la 19-a jarcento ĝi mem kaj apuda terpeco estis venditaj; parton de la bieno aĉetis fama rusa pentristo Arĥip Kuinĝi (lia domo situis en la alta kabo Kacivelo proksime al pentrinda roko Uzun-Taŝ, kiun la artisto multfoje pentris).
Post la Oktobra Revolucio ĉiuj loĝejoj de nobeloj kaj riĉuloj estis naciigitaj kaj plu uzataj por diversaj sanatorioj kaj ripozejoj. Nun en la loĝloko estas kelkaj grandaj sanatorioj; la kurac- kaj ripoz-industrio estas la ĉefa branĉo de la ekonomio de la loĝloko.
Hajná Nová Ves
Hajná Nová Ves, hungare Szeptencújfalu [septencUjfalu] estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. La historiaj slovakaj loknomoj estis Hajnovejsa aŭ Zahajnovejsa. Nová ves kaj újfalu signifas: nova vilaĝo.
Situo
Hajná Nová Ves situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj ferepoko. La unuaj mencioj pri 2 vilaĝoj devenis el 1358, respektive el 1381, kiuj baldaŭ unuiĝis. En 1828 vivis tie 292 homoj en 42 domoj. En 1910 loĝis en Szeptencújfalu 494 homoj, (473 slovakoj, 10 hungaroj, 6 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. Ĝis 1924 brikofabriko funkciis en la komunumo. En 2001 loĝis en Hajná Nová Ves 357 homoj, (350 slovakoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).
Subnutrado
Subnutrado estas ĝenerala termino por medicina kondiĉo kaŭzita de dieto, en kiu la nutraĵoj estas aŭ nesufiĉaj aŭ tro abundaj, tiel ke la dieto kaŭzas sano-problemojn. Subnutrado povas temi pri la kvantoj da kalorioj, proteinoj, karbonhidratoj, aŭ dietaj mineraloj. Nesufiĉecon de nutraĵoj oni nomas subnutrado, dum troa abundeco nomiĝas supernutrado. Se subnutrado okazas dum gravedo, aŭ antaŭ la aĝo de du jaroj, ĝi povas kaŭzi persistajn problemojn pri fizika kaj mensa evoluiĝo. Ekstrema subnutrado, aŭ mortmalsato, povas havi simptomojn, kiuj inkluzivas: malalteco, maldika korpo, malmulta energio, kaj ŝvelitaj gamboj kaj abdomeno. Subnutritaj homoj ankaŭ ofte infektiĝas per malsanoj, kaj ofte suferas hipotermion (estas malvarmaj). La simptomoj de mikronutraĵa nesuficeco dependas de la mikronutraĵo, kiu mankas.
Ĝi plej ofte rezultas de nesufiĉa manĝado, malbona absorbo de manĝaĵo, aŭ troa manko de nutraĵoj. Londaŭra subnutrado povas rezulti malsategon, malsanon, kaj infekton.
Subnutrado estas ĉefe ligita al ega malriĉeco en disvolviĝantaj landoj.
Rheinau-Ligo
Rheinau-Ligo aŭ Rejnaŭo-Ligo estas ekde 50 jaroj svisa laborkomuneco pro naturo kaj hejmeco en Svisujo. La ligo ne volis la hidroelektran centralon de Rejnaŭo aŭ germane Rheinau.
Rosario Castellanos
Rosario CASTELLANOS Figueroa (Meksikurbo, 25-a de Majo 1925 - Telavivo, Israelo, 7-a de Aŭgusto 1974) estis meksika verkistino, ĵurnalisto kaj diplomato, konsiderita unu de la meksikaj literaturistoj plej gravaj de la 20-a jarcento. ​
Ŝi estis orfino de familio el ŝtato Ĉiapas kiu malriĉiĝis. Poste, ŝi elmigris al Meksikurbo kie, en 1950, gradiĝis kiel instruisto en la Universidad Nacional Autónoma de México kaj rilatiĝis kun Ernesto Cardenal, Jaime Sabines kaj Augusto Monterroso. Poste, ŝi studis estetikon en la Universitato de Madrido, pere de stipendio de la Instituto de Cultura Hispánica, de 1950 ĝis 1951. ​ Ŝi estis profesoro en la Facultad de Filosofía y Letras de la UNAM, en la Universitato de Viskonsino, en la Universitato de Koloradio kaj en la Universitato de Indianao.
Ŝi estis aktivulino por la virinaj rajtoj, pro kio ŝi estas memorita kiel unu de la simboloj de la feminismo en Latinameriko. Ŝi estis aktivulino ankaŭ por la disvastigo de la kulturo partikulare ĉe Chiapas kaj por indiĝenoj.
Ŝi estis nomumita ambasadoro de Meksiko en Israelo en 1971, kaj laboris kiel profesoro en la Hebrea Universitato de Jerusalemo kaj kiel diplomato. ​ Ŝi mortis en Telavivo, la 7-an de Aŭgusto 1974, estante 49-jaraĝa, konsekvence de elektrostatika malŝargo, okazigita de lampo kiam ŝi iris respondi al telefono, elirante el banĉambro. Ŝiaj restaĵoj ripozas en la Rotonda de las Personas Ilustres el la 9-a de Aŭgusto 1974.
Verkaro
Ŝiaj verkoj estas tre engaĝiĝitaj kun la realo. Multaj el ŝiaj verkoj alvokas la atenton pri la diferenco inter du grupoj, ĉefe inter viroj kaj virinoj, sed ankaŭ inter blankuloj kaj indiĝenoj. ​ Castellanos uzas la geedzecon por permesi, ke la inaj roluloj partoprenu en la dialogo, kiu iĝas instrumento de povo kaj dominado, kaj Castellanos montras kiel la geedzeco estis maniero montri la dependecon de la virino kaj la manko de identeco.
Balún Canán estas grava romano, kiu temas pri riĉa infanino, kiu serĉas sian propran identecon en mondo de maljustecoj. Ciudad Real estas libro de rakontoj pri la diferencoj inter homaj grupos, ĉefe inter blankuloj kaj indiĝenoj, sed ankaŭ inter viroj kaj virinoj. Oni pritraktas la maĉismon kaj la seksajn stereotipojn. La lingvaĵo uzata de la diversaj roluloj montras la diferencojn.
San Juan de Pasto
Geografio
San Juan de Pasto etendiĝas en fekunda altebenaĵo ĉe bazo de la vulkano Galeras (ofte funkcianta, 4276 metrojn alta). Santiago de Cali troviĝas 261, Ibagué 425, Pereira 437, Bogoto 518, Villavicencio 521, Bucaramanga 803, Cúcuta 911, Kartageno (Kolombio) 1040, Soledad (Atlantiko) 1114, Barranquilla 1119, Santa Marta 1167 km.
Historio
Pasto estis fondita en 1539 fare de hispana leŭtenanto, sed poste alia hispano movis la vilaĝon al la nuna loko. Pasto evoluis por komerca, agrikultura kaj oro-mineja centroj de la regiono.
Trafiko
Pasto situas laŭ la Ŝoseo Tut-Amerika. La urbego estas pordo al Ekvatoro.
Klimato
En Pasto la averaĝa temperaturo varias en la plena jaro inter 9-17 °C. Jare pluvas po 780 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Sariegos
Sariegos [saRJEgos] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco. Sariegos estas komprenebla etimologie kiel Sar-anoj nome lokanoj el la valo de la rivero Sar en Galegio kiel reloĝantoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Azadinos, Carbajal de la Legua, Pobladura del Bernesga kaj Sariegos, okupas totalan areon de 36,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 5 170 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, malkiel multaj aliaj loĝlokoj de la provinco, sed fakte akiris 4 000 pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj funkciado kiel dormurbo. Ĝi distas 12 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Cuadros, Garrafe de Torío, San Andrés del Rabanedo, Villaquilambre, San Andrés del Rabanedo kaj Leono, en teritorio trapasata de la rivero Bernesga.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. La loĝloko tute ŝanĝiĝis en la dua duono de la 20-a jarcento pro proksiemco al la provinca ĉefurbo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe ĉefe funkciado kiel dormurbo, industrio, servoj kaj konstruado kaj kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Metropola regiono Bremeno-Oldenburgo
La metropola regiono Bremeno-Oldenburgo - germane Metropolregion Bremen-Oldenburg - estas urbeca regiono en la federaciaj lando Malsupra Saksio kaj Bremeno de Germanio, nomata laŭ ties plej grandaj urboj Bremeno kaj Oldenburgo, aŭ, malpli centrisme, el la lando Bremeno kaj ties ĉirkaŭaĵo oriente kaj el la historia regiono Oldenburgio okcidente. Ekde la jaro 2005 ĝi konsideriĝas metropola regiono de Eŭropo. En la regiono, kiu ampleksas areon de 13 749 kvadrataj kilometroj, laŭ la stato fine de septembro 2012 vivis 2,73 milioinoj da loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de 199 homoj/km² - kompare kun aliaj metropolaj regionoj de la mondo relative malgranda denseco (la averaĝo de tuta Germanio estas 229), kio akcentigas ke por difino de metropola regiono ne kalkuliĝas laŭeble multaj homoj sur malmulta spaco, sed la ekonomia kaj kultura signifo de la regiono por la tuta ŝtato.
La teritorio ampleksas la eksterdistriktajn urbojn Bremeno, Bremerhaven, Delmenhorst, Oldenburgo kaj Wilhelmshaven, kaj la distriktojn Ammerland kun administra centro en Westerstede, Cloppenburg kun administra centro en Cloppenburg, Cuxhaven kun administra centro en Cuxhaven (kiu ankaŭ membras en la metropola regiono Hamburgo), Diepholz kun administra centro en Diepholz, Friesland kun administra centro en Jever, Oldenburg kun administra centro en Wildeshausen, Osnabrück kun administra centro en la eksterdistrikta urbo Osnabrück, kiu tamen mem ne apartenas al la regiono, Osterholz kun administra centro en Osterholz-Scharmbeck, Vechta kun administra centro en Vechta, Verden kun administra centro en Verden (Aller) kaj Wesermarsch kun administra centro en Brake (Unterweser). Ĉiuj krom la distrikto Osnabrück en 2005 estis fondomembroj, la distrikto Osnabrück aliĝis la 1-an de julio 2010.
La aparteno de teritorio al pli ol unu metropola regiono ofte konsideratas stranga. Tamen la distrikto Cuxhaven, kiu situas en sama distanco al la urbegoj Hamburgo kaj Bremeno, aliĝis kaj al la metropola regiono Hamburgo kaj al tiu de Bremeno-Oldenburgo: la fakta interplektiĝo kun ambaŭ regionoj jen speguliĝas en la du oficialaj apartenoj. La distrikto Osnabrück estas inter la fondomembroj de la german-nederlanda eŭropa regiono EUREGIO, kiu ampleskas la Monasteran Landon, do grandan parton de la historia regiono Vestfalio, kaj la ĉelime proksimajn orientajn partojn de Nederlando, kaj estis la entute unua oficiala "eŭropa regiono": Ĉiam la loĝantoj de la ĉirkaŭaĵo de Osnabrück konsideris sin kulture vestfalianoj, kaj tial la dekomenca aparteno al la regiono EUREGIO en mirigis, sed per la aldona aliĝo al la pli norda metropola regiono la distrikto malfermas al si la vojon pli proksime ankaŭ kunlabori kun la nordaj najbaroj, kaj aparte por la plej norda parto de la distrikto ĉirkaŭ la urbo Quakenbrück, tre proksima al la distriktoj Cloppenburg norde kaj Cloppenburg okcidente, sed kompare malproksima de la urbo Osnabrück kaj despli de Vestfalio, la pli proksima kunlaboro en la regiono centrigita en Bremeno kaj Oldenburgo praktikas.
János Lázár (grafo)
LÁZÁR János, grafo (pro. la:za:r) estis hungara verkisto, ĉefgubernia oficisto naskita en Segesvár 1703 kaj mortinta en Gyulakuta la 26-an de novembro 1772.
Biografio
Grafo János Lázár studis en Nadjenjedo, poste en Marburg. En 1731 revenis Transilvanion, de 1736 li estis asesoro de la Erdélyi Tábla (Reĝa Tribunalo de Transilvanio). Li ricevis en 1929 rangon de barono, en 1750 de grafo. En 1742 li estis ĉefpfrefekto de departemento, en 1746 ĉefgubernia konsilanto. Li estis unu el unuaj hungaraj tradukistoj de Voltaire. Lia libro titolita Röviden egybefoglalt gyermekek geographiája (Szeben, 1750) estas tradukaĵo el franca lingvo.
Valdemorales
Valdemorales (Valo de morusarboj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas corcheros (korkoproduktistoj). La censita populacio en 2009 estis de 230 loĝantoj.
Situo
Valdemorales estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 493 m; je 45 km de Cáceres, provinca ĉefurbo, survoje de Cáceres al Miajadas, kaj je 60 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed la plej proksima urbo estas Miajadas.
Geografio
La areo de ties teritorio estas de 9,9 km² en subo de valo inter montoj kiuj separs la komarkojn de Vegas Altas kaj Llanos de Cáceres. Ĝi estas inter 39º 12´ de latitudo kaj 6º 03´de longitudo.
El la flaŭro rimarkindas la mediteranea arbaro kun anzinoj kaj korkokverkoj, kun aliaj specioj kiel figarbo kies folioj aperas en la blazono de la vilaĝo, olivarbo kaj arbustaro de cisto, genisto, ulekso, asparago ktp. El la faŭno menciindas specioj kiel la kuniklo, la leporo, la apro, kaj birdoj kiel la perdriko, la koturno, la hirundo, la blanka cikonio, la paseroj, agloj ktp.
Historio
Ĝi estas en kruciĝo de antikvaj vojoj unu el kiuj iris el Cáceres al la rivero Guadiana kaj alia el Mérida al Kastilio. Tiu kruciĝo apartenis al la Ordeno de Santiago kiu reloĝigis ĝin, kiam la islama loĝantaro estis devigita forlasi la fortikaĵojn.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Les Emibois (stacidomo)
Les Emibois estas fervoja stacidomo en Muriaux, Svislando.
Mortegliano
- prononco, jen itale, friule Mortean - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bicinicco, Castions di Strada, Lestizza, Pavia di Udine, Pozzuolo del Friuli kaj Talmassons.
Vyšná Pisaná
Vyšná Pisaná (hungare Felsőhímes [felŝOhimeŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Hohenmölsen
Hohenmölsen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ankoraŭ pli frue, inter la jaroj 1952 kaj 1994 la urbo estis centro de sendependa distrikto, nomata Hohenmölsen. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Christoph Zeller
Kristoforo ZELLER (mortinta la 18-an de julio 1626 proksime de Linco-Urfahr) estis komandanto en la kamparanaj ribeloj en Supra Aŭstrio en la 1626-a jaro.
La gastejestro en St. Agatha (distrikto Grieskirchen) estis la bofrato de la pli konata instiginto Stefan Fadinger. Li falis dum militiro kontraŭ bavaraj trupoj kiel kapitano, komandinte truperojn en la regionoj Hausruckviertel, Mühlviertel kaj Machlandviertel. Oni enterigis lin - same kiel s-on Fadinger - en Pupping en la distrikto Eferding.
28447 Arjunmathur
28447 Arjunmathur estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Arjun Mathur, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School en Orlando (Florido, Usono).
2,6-Dumetilbenzoata anhidrido
2,6-Dumetilbenzoata anhidrido aŭ 2,6-dumetilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultantaj el oksidado de la 2,6-Dumetilbenzoata acido aŭ oksidado de la 2,6-Dumetilbenzila alkoholo sekvata per senhidratigo. 2,6-Dumetilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2,6-Dumetilbenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 2,6-Dumetilbenzoataj grupoj ligitaj al unu oksigenatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj kaj 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Evangeliaro de Teofano
La evangeliaro de Teofano estas evangeliaro, kiu estis farita sub abatino Teofano (1039–1059) por la abatinujo Essen. La manskribaĵo, riĉe ornamilustrite per libropentraĵoj kaj iam ekipita per altvalore ornamita bindaĵo, troviĝas nun en la katedrala trezorejo de Essen. Ĉar la evangeliaro de Teofano havas preskaŭ la samajn mezurojn kiel la karolida evangeliaro ankaŭ trovebla en la trezoro de Essen, estas supozende, ke ĝi anstataŭis tiun ĉi pli malnovan evangeliaron kiel pompan evangeliaron en la liturgio. Ĝi estas konsiderenda en la tuta kunteksto de la riĉaj donacadoj, kiujn Teofano faris por la ekipaĵo de la abatineja preĝejo de Essen, la nuna katedralo: la evangeliaro de Teofano, la kruco de Teofano same kiel la kruconajlo-relikvujo. Ili estas ligitaj kaj per similaj artismaj farmanieroj same kiel ankaŭ laŭfunkcie interligitaj, ĉar ĉiuj tri objektoj havas ligan rilaton al la krucumado de Jesuo. La evangeliaro prezentas la krucumadon en sia meza bildo, la relikvujo per la Sankta Najlo unu el la relikvojn de la pasiono de Kristo, kaj la kruco entenas sub sia centra juvelo krucorelikvon. Ili ĉiuj verŝajne kadre de la paska liturgio dum Sankta Vendredo anstataŭ Kristo estis simbole enigataj en tombo sur la galerio de la okcidenta alkonstruaĵo kaj dum la antaŭpaska nokto re-elprenataj hervorgeholt. Eble ĉi tiuj tri objektoj de la abatino estis ankaŭ antaŭportataj je solenaĵoj kiel enblemoj de suvereneco.
Markus Kajo
Markus Kajo estas finna humura verkisto kaj televidprezentisto. Lia stilo populariĝis pro programo Kettunen, kion li prezentis en 1988–1992 en kanalo Tv2. Poste li prezentis k.a. programojn Naurun paikka kaj Nousevan auringon Kajo. En Naurun paikka estis prezentitaj humuraj usonaj kaj finnaj hejmvideoj. En Nousevan auringon Kajo Kajo prezentis Japanion.
Kajo estas vidvo. Li loĝas en Tampere. Li havas unu filon, Aarni.
Rohrwiller
(jen france, origine germane kaj alzace Rohrweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto)  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure
Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (anglalingve por Damo kaj la Trampo 2: La aventuro de Skamp; ankaŭ konata kiel Lady and the Tramp 2) estas usona rekta-al-video romantika komedio-dramo animacia filmo produktita de Disney Television Animation en Aŭstralio, kaj la daŭrigo de la animacia filmo de Disney de 1955 Lady and the Tramp. Ĝi estis publikigita la, 46 jarojn post ĝia antaŭulo.
Hukuta Masao
Hukuta Masao (Kanagaŭa, 1912 -1988 ) estis japana esperantisto, eldonisto kaj oficisto de Japana Esperanto-Instituto. Li ekesperantistiĝis en 1930. Li estis redaktoro de Samideano (1951-56). Li kunlaboris ekzemple por La Revuo Orienta kaj Orienta Kulturo. En 1961 li ricevis stipendion pro siaj studoj pri terminaro pri kino, foto kaj sonregistrado.
Lia novelo "Al kara fratineto" estis inkludita en la antologio Japana Kvodlibeto.
Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure
Intrigo
Scamp estas la sola masklo el la idaro de Lady kaj Tramp. Iun tagon li decidas forkuri el sia hejmo. Li renkontas amason da hundoj kaj precipe, Angel, bela hundino serĉanta familion. Tiu ĉi instruas al li la valorojn kaj la eblecon havi familion.
Karis
Karis (Karjaa) estas eksa urbo de Finnlando en provinco Uusimaa. La areo svediĝis forte en la 15-a jarcento. Karis fariĝis kampurbo en 1930 kaj urbo en 1977. Kampara komunumo de Karis estis ligita al la kampurbo en 1969. Karis, Ekenäs kaj Pohja unuiĝis al Raseborg en 2009. La 31-an de decembro 2008 Karis havis 9,155 loĝantojn.
Per Voĉo Plena
Per Voĉo Plena estas kolekto de revoluciaj poemoj de Vladimir Majakovskij.
En Esperanto aperis
La poemaron esperantigis el la rusa Sergej Rublov, Nikolao Nekrasov, Hohlov kaj Sutkovoj. La libro eldoniĝis en 1930 kaj ampleksis 71 paĝojn.
(8699) 1993 FO48
(8699) 1993 FO48 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (angle :Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Jenő Lázár
LÁZÁR Jenő(pro. la:za:r) estis hungara apotekisto naskiĝinta en Déva la 2-an de decembro 1906 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de januaro 1983.
Biografio
Jenő Lázár diplomiĝis en Segedo en 1930, kaj li tie laboris en apotekoj kiel dungito, poste luanto. Post 1945 li estis direktisto de la apoteko de la OTI (Orsz. Társadalombiztosító Intézet) de Segedo. De 1952 li estis ĉefapotekisto en la entrepreno de departemento Csongrád, de 1953 ĉefapotekisto de departemento Pest. En 1957 li estis direktisto de la gvidantaro de Egészségügyi Mininisztérium Gyógyszerészi és Műszerügyi Főigazgatóság, prezidanto de la Országos Szakgyógyszerészképesítő Vizsgabizottság.
Malé Hoštice
Historio
La unua skribmencio pri ekzistado de la vilaĝo devenas nur el la jaro 1230. Post aligo al Ĉeĥoslovakio en la jaro 1921 la vilaĝo havis areon 591 ha, 1 056 loĝantojn, 137 domojn, 2 gastejojn, 3 vendejojn, vaporan brikfarejon de F. Kašný kaj 2 mastrumkortojn Gellhorn kaj Komendon. Malé Hoštice, al kiu apartenis ankaŭ vilaĝeto Pusté Jakartice, estis en la jaro 1970 aligita al urbo Opava kiel memstara kvartalo.
Asnières-sur-Seine (stacidomo)
Asnières-sur-Seine [a.njɛʁ.syʁ.sɛn] estas franca stacidomo sur linio J kaj linio L de Transilien situanta en komunumo Asnières-sur-Seine, je malpli ol cent metroj de Courbevoie (departemento Hauts-de-Seine).
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) kiu situas je disde Gare Saint-Lazare. Ĝi havas altecon de.
Listo de komunumoj en Burgenlando
{|
Tinamotis
Tinamo estas genro de birdoj de la familio Tinamedoj kun du specioj.
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Kontraŭe al la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas lertaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Specioj
La specioj estas la jenaj: