cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praksila
Ŝi edziniĝis al Akaikos, kaj havis filon kiun ili nomis Orkimedo. La edzo komprenante la pasion de Praksila al poezio, donacis al ŝi liron. Ekde sia junaĝo ŝi estis konata de siaj samurbanoj pro siaj kantverkoj, kaj ŝi kultivis la revon esti vaganta poetino. Revo kiu fariĝis realo kiam, ankoraŭ en la infanaĝo de sia filo, Praksila decidis forlasi siajn filon kaj edzon por partopreni en festivaloj de poezio tra la lando. Ĉi tio kaŭzis, ke en Orkimedo kreskis malamo kontraŭ ŝi.
La legendo rakontas, ke post pluraj jaroj da vagado, dum la Peloponeza Milito, Praksila atingis la havenon de Creusis, kie okazos poezia festivalo. Ŝi ne suspektis, ke ŝia filo Orkimedo malkovris ŝian alvenon al festivalo kaj, ke li iris tien kun la plano ŝteli ŝian liron kiel venĝon pro ŝia forlaso. Per la helpo de la servisto de Praksila, li sukcesis konkretigi sian planon. Kiam Praksila eksciis pri la maltrafo de sia liro, tuj ŝi petis helpon de la soldatulino Kasandra por rericevi ĝin. Kasandra supozis, ke tio estis agado de Orkimedo, ŝi serĉis lin kaj pere de li trovis la banditojn, kiuj tenis la jam damaĝitan liron. Praksila urĝe riparigis sian liron ĝustatempe por la sekva prezentado. Poste Kasandra renkontiĝis kun Praksila kaj Orkimedo. Tiam li malkovris sian identecon kaj pravigis sian agon komparante la senton de perdo de la amata liro kun la perdo de la patrina amo en sia infanaĝo.
En la 3-a jarcento antaŭ Kristo, Aristotelo de Bizanco starigis liston de la naŭ elstaraj lirikaj poetoj de la antikva greka kulturo. En tiu listo estas nur unu virino, Sapfo. Kelkajn jarcentojn poste la antikva greka poeto Antipatro de Tesaloniko (1-a jarcento a.k.) faris paralelan liston, kiu inkluzivas la naŭ plej eminentajn poetinojn de la greka lingvo: Praksila, Mero, Ánite, Sapfo, Erina, Telesilla, Korinna, Nóside, Mirtys.
Praksila estas unua en lia listo de la “naŭ surteraj muzoj de la senmorta lingvo". Ŝi estis tre konata inter siaj samtempuloj, sed ankaŭ de siaj posteuloj: ŝiaj ‘bankedaj poemoj’, dediĉitaj al populara distro, estis kantataj ĝis la 2-a jarcento a.K.; Lisipo (4-a jarcento a.K.), fama skulptisto, faris bronzan statuon de Praksila; oni trovis ceramikon kun la unuaj kvar vortoj de unu el ŝiaj poemoj.
Aldona pruvo pri la akcepto de ŝia verko en la 5-a jarcento, venas de la komedia aktoro kaj verkisto Aristofano (444-385 a.K.), kiu parodiis versojn de du el la poezioj de Praksila. Ne nur li sciis pri la verko de Praksila, sed lia parodio implicas, ke li esperas, ke lia atena publiko ankaŭ rekonos ĝin.
Estas malfacile fari taksadon de la verko de Praksila pro la malgranda volumo de ŝia konservita verko, nur ok fragmentoj. Ŝiaj kapabloj estis diversaj, ŝi verkis ditirambojn, ĥorajn odojn prezentitajn ĉe la festivaloj dediĉitaj al Dio Dionizo, kiu estis origine parto de liaj ritoj.
Ŝi verkis ‘bankedajn kantojn’, mallongajn lirikajn poemojn, kiuj estis kantataj kaj akompanataj per liro. Ĉefe ili glorigis la virtojn de la dioj kaj herooj.
La fakto, ke Praksila verkis tiaspecan poezion por esti kantata ĉe bankedoj en kiuj estis ekskluditaj virinoj, pensigis, ke ŝi povus esti "hetera", kio estis la nomo, kiun ricevis en antikva Grekio tiu, kiu ĝenerale plenumis la funkciojn de artisto, prostituitino kaj kunulino. Kurioze kaj kontraste al plimulto de virinoj en antikva Grekio, heteroj ricevis edukadon, posedis ekonomian sendependecon kaj povis atingi grandan socian potencon; estis la solaj virinoj, kiuj povis partopreni simpoziojn; iliaj opinioj kaj kredoj estis tre respektataj de viroj.
Waidhofen an der Ybbs
Waidhofen an der Ybbs estas urbo de la federacia lando Malsupra Aŭstrio en Aŭstrio. Ĝi situas en la pleja sudokcidento de la federacia lando, kaj apartenas al la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Administre ĝi konsideriĝas eksterdistrikta urbo, sude kaj norde limas la distrikto Amstetten, oriente per mallonga komuna limo la distrikto Scheibbs, kaj okcidente limas la najbara federacia lando Supra Aŭstrio. Kiel kanjono, la rivero Ybbs tranĉas la urban teritorion. kaj do ne mem apartenas al la administra unuo ĉirkaŭanta ĝin. La urbon ĉirkaŭas montoj de norda antaŭmontaro de la nordaj kalkalpoj, parto de la orientaj Alpoj.
Béla Kenéz
Béla KENÉZ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kenéz Béla estis hungara statistikisto, ekonomikisto, politikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1924), membro de Erdélyi Magyar Közművelődési Egyesület (EMKE), membro de Erdélyi Múzeum-Egyesület.
Béla Kenéz naskiĝis kiel Kreutzer Béla la  1874 en Szolnok. Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Kenéz frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste universitaton en Budapeŝto, fine li plulernis en Lejpcigo kaj Londono. Li eklaboris en 1897 en la ŝtata statistika oficejo, poste en la ministerio. En 1906 li habilitiĝis, en la sekva jaro li komencis instrui ĝismorte. Baldaŭe li estis rektoro. Ekde 1920 li estis plurfoje elektita deputito por la parlamento, dume li estis ministro por unu jaro. Li ricevis premion en 1931.
1209
En la jaro 1209 post Kristo okazis, interalie:
CLARIN (ERIC)
CLARIN ERIC (akronimo de la angla Common Language Resources and Technology Infrastructure aŭ Komunaj Lingvaj Rimedoj kaj Teknologia Infrastrukturo) estas konsorcio establita en 2012 por eŭropa esplorinfrastrukturo, implikante universitatojn, esplorcentrojn, bibliotekojn kaj publikajn arkivojn en multaj eŭropaj landoj. Ĝia celo estas krei kaj kunhavigi ciferecajn lingvajn datumarojn, ciferecajn rimedojn kaj trejnmaterialojn.
Celaro
CLARIN celas kontribui al plurlingva tuteŭropa esplorareo kaj atentigi pri la graveco de plurmedia kaj distanca komunikado. Se unuflanke oni volas konservi la kulturan identecon, eĉ tiun de malplimultoj, sed aliflanke ankaŭ volas plifortigi kaj prepari la junan generacion por tutmonda konkurenco kaj ekscelenco, ne ekzistas alia maniero ol plibonigi la edukadon kaj la kulturajn mediojn kiel eble plej multe, interalie akcelante kaj realigante plulrlingvan kaj multkulturan edukadon en lernejoj, altlernejoj kaj universitatoj.
Financado kaj rimedoj
La projekto CLARIN estis financita kun la subteno de la Eŭropa Komisiono. Ĝi estas nuntempe plene financata de la membroŝtatoj.
Kelkaj el la rimedoj alireblaj per CLARIN-infrastrukturo estas:
Eksteraj ligiloj
(en) Retejo de CLARIN (kun informfilmeto)
Prados Redondos
Prados Redondos (Rondaj Herbejoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. EStas kvar domaroj nome Aldehuela, Chera, Pradilla kaj Prados Redondos mem.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 70 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,31 loĝ/km².
Situo
Prados Redondos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1162 m super marnivelo; je 150 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 53,43 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°47′05″N 1°47′37″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 70, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Prados Redondos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Prados Redondos kie oni falis al la nunaj 70.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Skoria kaj cindra konuso
Skoria kaj cindra konuso  estas speco de vulkanoj, kiuj konsistas el piroklasta materialo kaj tial amkaŭ momiĝas piroklasta konuso. Tiaj montkonusoj atingas ofte altecon de nur kelkaj centmetroj kaj diamatrom de maksimume kelkaj metroj. Ili estas, do multe pli malgrandaj ol la pli konataj vulkanformoj tavolvulkanoj kaj ŝildvulkanoj. La skoriaj kaj cindraj vulkanoj havs preskaŭ ĉiam regulan konusa formo kun krutaj flankoj kaj obtusa pinto. Kiel flankaj vulkanoj ili troviĝas ofte sur deklivoj de grandaj vulkanoj, ekzemple de Etna.
Skoria konuso
skoria konuso  konsistas el nur malfirme tavoligita tefro, kiu nur kuniĝas de gravito.La flankoj havas, depende de la diametro de la skorio, angulon de ĉ. 33°.
Se la vulkanaj kamenoj transportas nur malfirman materialon, la grobaj frgmentoj amasiĝas en remparo ĉirkaŭ la tubo aŭ faŭko kaj la skoria konuso kreskas. Ili estas la plej oftaj vulkanoj sur la kontinentoj. En Mezeŭropo ili troviĝas en la Ejfelo. La profilo de la vulkana monto estas decidita je la maksimuma dekliva angulo, ĉe kiu la ŝtonŝutaĵoj ankoraŭ estas stabilaj kaj ne moviĝas valen. La grandaj, kaj proksime ĉe al faŭko valenfalantaj fragmentoj povas formi krutajn kaj stabilajn deklivojn. La fajnaj partetoj estas transportataj foren de la faŭko kaj formas je la piedo malkrutajn deklivojn. La klasika konkava vulkankonuso kun centra faŭko ĉe la pinto montras la ŝanĝon de la dekliva formo.
Ekzemploj estas la Paricutín en Meksikio kaj la Sunset Crater en Arizono.
Fandskoria konuso
Fandskoria konuso  (germane: „Schweißschlackenkegel“ aŭ angle spatter cone konsistas el pli grandaj ŝtonetoj kaj vulkanaj bomboj. Tiuj partoj estas sufiĉe grandaj por alteriĝi havante ankoraŭ preskaŭ fandtemperaturon kaj ili kungluiĝas al fandskorioj tuj post la alteriĝo. La flankoj de fandskoria konuso estas ofte multe ppli krutaj ol skoria konuso.
Ekszemploj estas la Puʻu ʻŌʻō ĉe la vulkano Kīlauea en Havajo aŭ la monto Eldborg en Islando.
Cindrokonusoj
Cindrokonuso povas estiĝi el freatomagmaj eksplodoj, se la supreniranta magmo havas kontakton kun terakvo, fandakvo aŭ marakvo. La eksplode estiĝanta akvovaporo frakasigas la ĉirkaŭantan ŝtonaĵon al vulka cindro, kiu ĉe malgrandaj aŭ etetaj erupcioj deponiĝas ĉirkaŭ la vulkana faŭko en formo de konuso. Sub premo trans geologiaj tempodaŭroj ili transformiĝas al tofo). Ili nomiĝas tofokonusoj. La erupcia potenco de tiuj erupcioj estas malforta, la materio elĵetiĝas en tipaj malkrutaj anguloj. La vulkankonuso havas malkrutan profilon kaj nur malgrandan altecon.
Ekzemplo estas la tofkonuso Bárcena sur la meksikia insulo San Benedicto.
Tofa ringo
Ankaŭ tofringoj estiĝis kiel tofkonusoj per freatomagmaj eksplodoj. Ili estas pli malaltaj ol tofkonusoj kaj havas pli malgrandaj deklivaj anguloj, ofte malpli ol 25 gradoj. Pro la granda diametro kompare al la alteco ili havas tipan ringformon.
Ekzemploj de tofringoj estas Hverfjall en Islando kaj la diamantkapo en Havajo.
Rolando Jorge Pires da Fonseca
Rolando Jorge Pires Fonseca (naskiĝis, do nun -aĝa), kutime nur nomata Rolando, estas portugala futbalisto. Li estas membro de la portugala nacia teamo de futbalo kaj interalie en tiu teamo (ĝis teama eliminiĝo en la okonfinalo kontraŭ Hispanio) partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko kaj partoprenas tiujn pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 en Pollando kaj Ukrainio.
Vilao Rosenthal (Jena)
La Vilao Rosenthal (germane: Villa Rosenthal) troviĝas en la urbocentro de Jena, Germanio, Mälzerstraße nr 11.
Historio
La berlina arkitekta buroo Kayer & von Großheim komisiitis en la 1891-a jaro starigi vilaon tipan por la stilo de la Periodo de spekulanto-kompanioj. La geedza paro Clara kaj Eduard Rosenthal ekenloĝis ĝin unu jaron poste. La 5.000 kvadratmetrojn granda ĝardeno kun pavilono imitas italan pejzaĝon. Disde la parksimila tuto la vizitantoj havas ravan elrigardon al la montoj Jenaer Kernberge kaj al la Dornburg-kasteloj. La interno montras la bonan guston de la posedintoj: en ĉiu salono imititis po unu stilepoko. Bedaŭrinde de la iama internaĵaro nur restoj restis: fragmentoj de monumentecaj murpentraĵoj laŭ renesancaj modeloj, aplikaĵoj rokokaj kaj kelkaj secesistilaj elementoj. Iam la silkaj vandtapiŝoj, artaĵoj kaj vazaro altvalora pretigis dignan spacon por interŝanĝoj inter burĝaj rondoj kaj universitatanoj, elstaruloj publikaj kaj artŝatantaj el Jena kaj la ĉirkaŭaĵoj. Ĉirkaŭ la jaro 1900 la vilao estis iel la centro de la socia vivo en Jena kaj oni laŭdegis la amikozan atmosferon.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 156-157
Zhou Enlai
Lerta kaj kapabla diplomato, Zhou oficis kiel ĉina ministro pri eksterlandaj aferoj de 1949 ĝis 1958. Li kredis ke eblas pace rilati kun okcidentaj landoj post la Korea milito. Li partoprenis en la Ĝeneva Konferenco kaj helpis organizi la viziton de Richard Nixon en Ĉinio en 1972. Li helpis konduki politikon koncerne la malkonsentojn kun Usono, Tajvano, Sovetunio (post 1960), Hindio kaj Vjetnamio. Zhou estas plej bone konata kiel longtempa ĉefa asistanto de Mao Zedong. Lia specialaĵo estis fremda politiko. La malsamaj personecoj de Mao kaj Zhou faris el ili efikan teamon, laŭ Henry Kissinger, la usona diplomato kiu rilatis kun ambaŭ viroj.
Nové Hrady (kastelo)
Kasteloj en Nové Hrady estas du:
Frederick Carter
Frederick CARTER (naskiĝis, mortis ) estis kanada juristo, politikisto kaj ĉefministro de Novlando inter la jaroj 1865 kaj 1870. Li estis inter la Patroj de la Konfederacio, kiuj en 1867 interkonsentis pri la kreado de la Kanada Konfederacio kiu signifis la kreon de la ŝtato Kanado el teritorioj de la eksa "Brita Nordameriko", do nordamerikaj terenoj antaŭe kolonie ligitaj al Britio. La politikisto reprezentis la nunan kanadan provincon Novlando kaj Labradoro, kaj partoprenis en la konferenco de Charlottetown en 1964, unu el tri konferencoj okazigitaj cele al la kreado de la konfederacio.
James Joyce
James Augustine Aloysius JOYCE, plej konata kiel James JOYCE [ĝejmz ĝojs] (irlande Séamus Seoighe, naskiĝis la en Dublino, mortis la  en Zuriko) estis irlanda verkisto (romanisto kaj poeto), filozofo, lingvisto, erudito, plej fama eksperimentanto en literaturo (en la avangardo de Modernismo en la komenco de la jarcento) kaj unu el la plej influaj aŭtoroj de la 20-a jarcento.
Joyce estas plej konata pro Uliso (1922), grava verko en kiu la epizodoj de la Odiseado de Homero estas similigitaj en aro de kontrastado de literaturaj stiloj, eble plej elstaraj inter tiuj la konsciflua tekniko, kiun li perfektigis. Aliaj gravaj verkoj estas la novelkolekto Dubliners (1914) kaj la romanoj A Portrait of the Artist as a Young Man (1916) kaj Finnegans Wake (1939). Lia kompleta verko inkludas ankaŭ tri librojn de poezio, teatraĵoj, porokazan ĵurnalismon kaj liajn publikigitajn leterojn.
Joyce estis naskita en mezklasa familio en Dublino, kie li elstaris kiel studento je la jezuitlernejoj Clongowes kaj Belvedere, poste je la University College Dublin. En la komenco de siaj dudekaj jaroj li elmigris permanente al kontinenta Eŭropo, kaj loĝis en Triesto, Parizo kaj Zuriko. Kvankam la plej granda parto de lia plenkreskula vivo estis foruzita eksterlande, la fikcia universo de Joyce ne etendas longen preter Dublino, kaj estas loĝata plejparte fare de roluloj kiuj proksime similas familianojn, malamikojn kaj amikojn de lia tempo tie; Uliso aparte estas metita kun precizeco sur la stratojn kaj aleojn de la grandurbo. Baldaŭ post la publikigo de Uliso li pliklarigis tiun okupitecon dirante, "Por mi, mi ĉiam skribas koncerne Dublinon, ĉar se mi povas veni al la koro de Dublino mi povas veni al la koro de ĉiuj mondurboj. En tio partikulara estas enhavita la universalaĵo."
1882–1904: Dublino
James Augustine Aloysius Joyce estis naskita la 2an de februaro 1882 de John Stanislaus Joyce kaj Mary Jane "May" Murray en la Dublina antaŭurbo Rathgar. Li estis baptita en la proksima preĝejo de Sankta Jozefo en Terenure la 5an de februaro fare de Rev. Johano O'Mulloy. Liaj baptopatroj estis Philip kaj Ellen McCann. Li estis la plej aĝa de dek pluvivaj infanoj; du el liaj gefratoj mortis pro tifo. La familio de lia patro, origine de Fermoy en Cork, estis posedanta malgrandan laborejon pri salo kaj kalko. Kaj la patro kaj la patroflanka avo de Joyce edziĝis en riĉaj familioj, kvankam la laŭdira prapatro de la familio, Seán Mór Seoighe (1680) estis masonisto el Connemara. En 1887, lia patro estis nomumita impostkolektisto (t.e., kolektanto de lokaj domimpostoj) fare de Dublina Korporacio; la familio sekve translokiĝis al la moda apuda urbeto Bray 12 mejlojn (19 km) de Dublino. Ĉirkaŭ tiu tempo Joyce estis atakita de hundo, kio generis en li dumvivan hundofobion. Li suferis ankaŭ pro tondrofobio, ĉar tro superstiĉa onklino priskribis fulmotondrojn al li kiel signon de la kolerego de dio.
En 1891 Joyce verkis poemon pri la morto de Charles Stewart Parnell. Lia patro koleriĝis pri la traktado de Parnell fare de la katolika eklezio kaj ĉe la rezulta malsukceso certigi aŭtonomecon por Irlando. La pli aĝa Joyce printis la poemon kaj eĉ sendis ĝin parte al la Vatikana Biblioteko. En novembro de tiu sama jaro, John Joyce eniris en Stubbs Gazette (publikigisto de bankrotoj) kaj suspendiĝis de laborposteno. En 1893, John Joyce estis forsendita kun pensio, komencante la glitadon de la familio en malriĉecon kaŭzitan plejparte de la drinkado kaj ĝenerala financa misadministrado fare de John.
Joyce ekedukiĝis ĉe lernejo Clongowes Wood, nome de Jezuitoj ĉe Clane, Graflando Kildare, en 1888 sed devis lasi ĝin en 1892, kiam lia patro ne plu povis pagi la koston. Joyce tiam studis hejme kaj mallonge ĉe alia religia ordeno nome Kongregacio de Kristanaj Fratoj, nome lernejo O'Connell ĉe strato North Richmond, Dublino, antaŭ ricevi lokon ĉe la Jezuita Dublina lernejo, Belvedere College, en 1893. En 1895, Joyce, tiam 13jaraĝa, estis elektita por aliĝi al la Maria Kongregacio fare de siaj samlernejanoj ĉe Belvedere. La filozofio de Tomaso de Akvino pluhavis fortan influon sur li por plej el lia vivo.
Li finis jezuitan lernejon, sed en aĝo de 16 jaroj li forpuŝis la kredon. Poste li studis en Dublino filologion kaj filozofion. Joyce eniris en la ĵus kreita University College Dublin (UCD) en 1898, kie studis anglan, francan, kaj italan lingvojn. Li iĝis aktiva ankaŭ en teatraj kaj literaturaj etosoj de la urbo. En 1900 aperis lia laŭda revizio de la verko de Henrik Ibsen When We Dead Awaken kiel ĝi estis publikigita en Fortnightly Review; ĝi estis lia unua publikaĵo kaj, lerninte bazan norvegan por sendi entuziasman leteron al Ibsen, li ricevis dankoleteron el la dramaturgo. Joyce verkis nombrajn aliajn artikolojn kaj almenaŭ du teatraĵojn (ekde tiam perditajn) dum tiu periodo. Multaj el la amikoj kiujn li faris ĉe la University College Dublin aperis poste kiel roluloj en la verkoj de Joyce. Liaj plej proksimaj kolegoj estis elstaraj figuroj de tiu generacio, ĉefe, Thomas Kettle, Francis Sheehy-Skeffington kaj Oliver St. John Gogarty. Joyce estis unuafoje prezentita al la irlanda publiko fare de Arthur Griffith en sia gazeto, The United Irishman, en novembro 1901. Joyce estis verkinta artikolon pri la Irlanda Literatura Teatro kaj la gazeto de lia kolego malakceptis presi ĝin. Joyce presis kaj distribuis ĝin surloke. Griffith mem verkis noton malakceptante, ke oni faris cenzuron al la studento James Joyce. En 1901, la Nacia Censo de Irlando listigis James Joyce (19) kiel angla- kaj irland-parolanta studento loĝanta kun siaj patrino kaj patro, ses fratinoj kaj tri fratoj ĉe Royal Terrace, Clontarf (Dublino).
Gradiĝinte el UCD en 1902, Joyce iris al Parizo studi medicinon, sed li tuj abandonis tiun celon post trovi la teknikan literaturon en franca tro malfacila. Li restis tie kelkajn monatojn, petante financadon al sia familio, kion ĝi malfacile povis fari dum li dediĉis sin al legado en la Biblioteko Sankta Ĝenoveva. Kiam lia patrino ricevis diagnozon de kancero, lia patro sendis al li tian telegramon, "NOTHER [tiele] DYING COME HOME FATHER" (patrino mortiĝas, revenu hejmen, patro). Joyce revenis al Irlando. Timante pro la malpieco de sia filo, lia patrino klopodis malsukcese, ke Joyce faru konfeson kaj komunion. Ŝi fine eniris en komato kaj mortiĝis la 13an de aŭgusto, dum James kaj Stanislaus malakceptis surgenuiĝi kun la aliaj membroj de la familio por preĝi ĉelite. Post ŝia morto, li pludrinkis, kaj la vivkondiĉoj hejme malbonegiĝis. Li apenaŭ vivtenis sin porvivaĵon recenzante librojn, instruante kaj kantante - li estis bonkvalita tenoro, kaj gajnis la bronzan medalon en la festivalo de 1904 nome Feis Ceoil.
La 7an de januaro 1904 li provis publikigi A Portrait of the Artist (Portreto de la artisto), eseo-rakonto traktanta estetikon, nur por havi ĝin malaprobite de la liberpensula revuo Dana. Li decidis, dum sia dudek-dua naskiĝtago, revizii la rakonton en romanon kiun li nomigis Stephen Hero. Ĝi estis fikcia interpreto de la junaĝo de Joyce, sed li poste kreskis seniluziigita kun ĝia direkto kaj prirezignis tiun laboron. Ĝi neniam estis publikigita en tiu formo, sed jarojn poste, en Triesto, Joyce tute reverkis ĝin kiel A Portrait of the Artist as a Young Man. La nefinita Stephen Hero estis publikigita post sia morto.
La saman jaron li renkontis Nora Barnacle, nome junan virinon de Galway City kiu laboris kiel ĉambristino. La 16an de junio 1904, ili unuafoje rendevuis, kio rezultis en okazaĵo, kiu estus festita disponigante la daton por la agado de Uliso.
Joyce restis en Dublino por iom da tempo plie, drinkante multe. Post unu el tiuj drinkadekscesoj, li eniris en batalon pri miskompreno kun viro en la parko St Stephen's Green ; li estis zorgita fare de negrava konato de lia patro, nome Alfred H. Hunter, kiu alportis lin en sian hejmon por zorgeti liajn vundojn. Hunter estis onidire judo kaj havis malfidelan edzinon, kaj funkcius kiel unu el la modeloj por Leopold Bloom, la protagonisto de Uliso. Li miksis tion kun medicina studento Oliver St. John Gogarty, kiu formis la bazon por la rolulo Buck Mulligan en Uliso. Post restado en Martello-turo en Sandycove de Gogarty por ses noktoj, li foriris en la mezo de la nokto post kverelo kiu implikis alian studenton kun kiu li vivis, nome Samuel Chenevix Trench (Haines en Uliso), kaj pafadon per pistolo rekte super la lito de Joyce. Li piediris la tutan vojon reen al Dublino por resti kun parencoj por la nokto, kaj sendis amikon al la turo la venontan tagon por paki sian havaĵon. Baldaŭ poste li forkuris al la Kontinento kun Nora.
1904–20: Triesto kaj Zuriko
Poste tiun jaron Nora naskis ilian unuan filon, Georgo'n. Joyce tiam sukcesis konvinki sian fraton, Stanislaus, en aliĝado al li en Triesto, kaj sekurigis al li postenon instruantan en la lernejo. La ŝajnaj kialoj de Joyce estis deziro al la kompano de Stanislaus kaj la espero de ofertado al li de pli interesa vivo ol tiu de lia simpla oficejdeĵora tasko en Dublino. En vero, tamen, Joyce esperis pliigi la magran enspezon de lia familio kun la gajno de lia frato. Stanislaus kaj Joyce malbonigis rilatojn dum la tempo kiun ili vivis kune en Triesto, kun la plej multaj argumentoj koncentriĝe pri la drinkadkutimoj kaj banalado de Joyce kun mono.
Pro la konstanta migremo de la fruaj jaroj de Joyce, li iĝis seniluziigita kun vivo en Triesto kaj movis al Romo komence de 1906, certiginte dungadon en banko. Li intense malŝatis Romon, kaj movis reen al Triesto komence de 1907. Lia filino Lucia estis naskita en la somero da la sama jaro.
Joyce revenis al Dublino meze de 1909 kun Georgo, por viziti sian patron kaj labori por publikigi Dubliners. Li vizitis la familion de Nora en Galway, renkontante ilin por la unua fojo (sukcesa vizito, almenaŭ). Prepariĝante por reveni al Triesto li decidis preni unu el siaj fratinoj, Eva, por helpi al Nora prizorgi la hejmon. Li pasigis nur unu monaton en Triesto antaŭ reveni al Dublino, tiufoje kiel reprezentanto de kelkaj kinejposedantoj kaj komercistoj de Triesto. Kun ilia subteno, li lanĉis la unuan kinejon de Irlando, nome la Volta Kinejo, kiu estis bone ricevita, sed iĝis tute malsama post kiam Joyce foriris. Li revenis al Triesto en januaro 1910 akompanata de alia fratino, nome Eileen. Eva iĝis tre hejmsopira por Dublino kaj revenis tien kelkajn jarojn poste, sed Eileen pasigis la ceteron de sia vivo sur la kontinento, poste geedziĝante ĉeĥan bankkasiston Frantisek Schaurek.
Joyce revenis al Dublino denove por nelonge meze de 1912 dum sia jar-longa batalado kun sia Dublina eldonisto, George Roberts, pri la publikigo de Dublinanoj. Lia ekskurseto denove estis vana, kaj je sia reveno li verkis la poemon "Gaso de Brulilo" kiel insultado kontraŭ Roberts. Post tiu ekskurseto, li neniam denove venis pli proksimen al Dublino ol el Londono, malgraŭ multaj pledoj de sia patro kaj invitoj de kolega irlanda verkisto William Butler Yeats.
Unu el liaj studentoj en Triesto estis Ettore Schmitz, pli bone konata per la pseŭdonimo Italo Svevo. Ili renkontis en 1907 kaj iĝis daŭraj amikoj kaj reciprokaj kritikistoj. Schmitz estis katoliko de juda origino kaj iĝis primara modelo por Leopold Bloom; la plej multaj el la detaloj pri la judismo en Uliso venis de la respondoj de Schmitz al demandoj de Joyce. Vivante en Triesto, Joyce unue suferis pro okulproblemoj kiuj finfine postulis ĉirkaŭ dekduo da kirurgiaj operacioj.
Zoltán Novotni
Zoltán Novotni, laŭ hungarlingve kutima nomordo Novotni Zoltán estis hungara juristo, altlerneja instruisto.
Zoltán Novotni naskiĝis la en Miskolc, li mortis la (?) en Miskolc.
Biografio
Zoltán Novotni akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1954. Post siaj studoj li havis postenon en distrikto de Budapeŝto. Li apogis la revolucion en 1956, tial en la sekva jaro li estis forigita. Li estis advokato-kandidato en Kazincbarcika kaj Füzesabony, poste li havis juran postenon en sia naskiĝurbo. Ekde 1973 li instruis en la Pezindustria Universitato. En 1980 li docentiĝis, post 2 jaroj li estis motoro de establo de jura fakultato. De 1982 ĝis sia morto li estis katedrestro, ekde 1988 ankaŭ institutestro. Intertempe en 1986 li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio, tial li estis plenrajta profesoro. Ekde 1989 li estis vicrektoro, inter 1991 kaj 1993 dekano. Li ricevis nur postmortan premion en 1994. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.
James Joyce
1904–20: Triesto kaj Zuriko
En 1915, post kiam la plej multaj el liaj studentoj estis konskriptitaj en Triesto por la Unua Mondmilito, li moviĝis al Zuriko. Du influaj privataj studentoj, nome barono Ambrogio Ralli kaj Grafo Francesco Sordina, petis oficialulojn por elvojaĝa permeso por la familio Joyce, kiuj en victurno jesis ne preni ajnan agon kontraŭ la imperiestro de Aŭstrio-Hungario dum la milito. Tie, li renkontis unu el siaj plej eltenemaj kaj gravaj amikoj, Frank Budgen, kies opinion Joyce konstante serĉis tra la verkado de Uliso kaj Finnegans Wake. Estis tie kie Ezra Pound alportis lin al la atento de angla feministo kaj eldonisto Harriet Shaw Weaver, kiu iĝos la patrono de Joyce, disponigante al li milojn da funtoj dum la venontaj 25 jaroj kaj malŝarĝante lin el la ŝarĝo de instruado por centriĝi en sian verkadon. En Zuriko li verkis Exiles, publikigis Portreton..., kaj komencis gravan laboron pri Uliso. Zuriko dum la milito estis hejmo al ekzilitoj kaj artistoj de tuta Eŭropo, kaj ĝia bohema, plurlingva etoso konvenis al li. Tamen, post kvar jaroj li estis sentrankvila, kaj post la milito li revenis al Triesto, kiel li origine planis. Li trovis la grandurbon ŝanĝita, kaj kelkaj el liaj malnovaj amikoj notis lian maturiĝon de instruisto ĝis plentempa artisto. Liaj rilatoj kun lia frato (kiu estis internigita en aŭstra kaptitejo por la plej granda parto de la milito pro sia por-itala politikemo) estis pli stresigitaj ol iam. Joyce iris al Parizo en 1920 je invito de Ezra Pound, supozeble por semajno, sed li finis por vivi tie dum la venontaj dudek jaroj.
1920–41: Parizo kaj Zuriko
Joyce dediĉis sin al finado de Uliso en Parizo, ravita trovi, ke li iom post iom akiris famon kiel avangarda verkisto. Plia stipendio de Miss Shaw Weaver signifis, ke li povis dediĉi sin plentempe al verkado denove, same kiel rilati kun aliaj literaturaj figuroj en la grandurbo. Dum tiu epoko, la okuloj de Joyce komencis doni al li pli kaj pli da problemoj. Li estis traktita fare de Dro. Louis Borsch en Parizo, spertante naŭ operaciojn de li ĝis la morto de Borsch en 1929. Dum la 1930-aj jaroj li vojaĝis ofte al Svislando al okuloperacioj kaj terapioj por la filino Lucia, kiu, laŭ la familio Joyce, suferis pro skizofrenio. Lucia estis analizita de Carl Gustav Jung tiutempe, kiu post legado de Uliso, konkludis, ke estas ŝia patro kiu havis skizofrenion. Jung diris, ke ŝi kaj ŝia patro estis du homoj irantaj al la fundo de rivero, krom ke li plonĝis dum ŝi sinkis.
En Parizo, Mario kaj Eugene Jolas zorgis Joyce dum liaj longaj jaroj de verkado de Finnegans Wake. Se ne estus estinta pro ilia subteno (kune kun la konstanta financa subtenado de Harriet Shaw Weaver), ekzistas bona ebleco ke liaj libroj neniam eble estos finitaj aŭ publikigitaj. En ilia literatura revuo "Transition", la Jolas-oj publikigis serie diversajn sekciojn de la romano de Joyce sub la titolo Work in Progress. Li revenis al Zuriko fine de 1940, fuĝante de la naziisma germana okupado de Francio.
La 11an de januaro 1941, li spertis kirurgion en Zuriko, pro truita ulcero. Dum li komence pliboniĝis, li recidivis la sekvan tagon, kaj malgraŭ pluraj transfuzoj, falis en komaton. Li vekiĝis ĉe 2 a.m. la 13an de januaro 1941, kaj petis, ke flegistino telefonu al liaj edzino kaj filo antaŭ perdado de konscio denove. Ili daŭre estis survoje kiam li 15 minutojn poste mortis.
Ligny (stacidomo)
Ligny estas franca varstacidomo sur linio - Neufchâteau, situanta en  Ligny-en-Barrois, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
James Joyce
1920–41: Parizo kaj Zuriko
La korpo de Joyce estis enterigita en la Tombejo Fluntern proksime de Zurika Bestoĝardeno. Svisa tenoro Max Meili kantis Addio terra, addio cielo de L'Orfeo de Monteverdi ĉe la enteriga servo. Kvankam du altrangaj irlandaj diplomatoj estis en Svislando tiutempe, ili ne partoprenis en la entombigo de Joyce, kaj la irlanda registaro poste malakceptis la proponon de Nora por permesi la repatriigon de la restaĵoj de Joyce. Nora, kun kiu Joyce geedziĝis en Londono en 1931, postvivis lin dum 10 jaroj. Ŝi nun estas entombigita tutapude, kiel estas ilia filo Georgo, kiu mortis en 1976.
Verkaro
Joyce puŝis la romanon kaj la anglan lingvojn preskaŭ al frakaso. Ulysses ("Uliso") priskribas unu tagon, la, alinomatan Bloomsday ("Tago de Bloom") en Dublino, Irlando, kiel travivita de la lokanoj Leopoldo Bloom kaj Stefano Dedalus. Tiu dato fakte estas la tago, en kiu Joyce kun sia estonta edzino, Nora Barnacle, forlasis Irlandon. Ili loĝis en Parizo, Zuriko kaj Triesto. Ulysses esprimas sin mem ne kiel ĉenon da okazoj, sed kiel la 'konscifluon' de Leopoldo mem; ĝi ne priskribas la realon mem, sed la ĉenon de la mensopremoj de Leopoldo.
En 1914 aperis lia kolekto de historietoj Dubliners (dublinanoj), kiu estis genia esprimo de la socieco kaj esteco de homo en Dublino. La plej fama historieto estas "The dead" (La Malvivuloj).
Post la publikado de Uliso li estiĝis unu el plej famaj kaj laŭtvoĉaj aŭtoroj de sia tempo. Ĝis nun Uliso estas opiniata kiel la plej ŝoka kaj eĉ genia verko de James Joyce. Ĝi kreas malfacilan beletraĵon pri la malfacilaĵo kia estas la homa vivo. Uliso estas konsiderata kiel tre grava kunekzistado kun pensoj de ekzistadismo. Kvankam Uliso estas verko modernisma, ĝi perfidas tiun ĉi ismon per pensoj ekzistadismaj kaj teruremaj. Poste James Joyce komencos verki kaj eldoni en gazetoj sian novan verkon nomitan unue "Work in Progress" kiu estiĝos la "Finnegans Wake" ("La Mortfesto de Finnegan"), laŭ multaj lingvistoj kaj literaturologoj la plej grava verko en la monda literaturo. La Mortfesto estas verko kun malcentralizita kunteksto kaj heterogena strukturo. Legante ĝin pejorative, la leganto kunigas nur kelkajn frazojn kaj kombinas al si eblan kuntekston de Mortfesto. Tiel la leganto estas ankaŭ la verkisto de tiu ĉi verko. En la Mortfesto Joyce rezignas pri ĉiuj konvencioj de intrigo kaj person-karakterizado; ĝia lingvaĵo estas stranga kaj obskura, bazita ĉefe sur multnivelaj kalemburoj. Laŭ multaj tiu ĉi miksaĵo estas nekomprenebla, sed Joyce asertadis, ke oni bezonas nur legi ĝin laŭtvoĉe por kompreni.
Ligny (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
15555 Luochihi
15555 Luochihi estas mezgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ligny (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nançois-Tronville - Neufchâteau (027000).
James Joyce
Verkaro
Joyce influis plurajn verkistojn, interalie Jorge Luis Borges, Umberto Eco, Anthony Burgess kaj la filmreĝisoron Stanley Kubrick.
Poliglota James Joyce kaj Esperanto
James Joyce verŝajne estis unu el la plej multlingvaj personoj en la historio de Irlando kaj li certe ankaŭ okupiĝis pri Esperanto ĉar ĝi apartenas al listo de 40-o da lingvoj kiun James Joyce mem kompilis kaj kiujn li konscie kaj libervole uzis kiam li verkis  'Finnegans Wake' .
Profesoro de la angla lingvo Nico Israel (Hunter College, CUNY) prelegis pri ”‘Militopucos’: James Joyce and Universal Language” (Militopucos: James Joyce kaj Universala Lingvo) je la 13a de oktobro 2017 ĉe Universitato de Novjorkurbo (CUNY) en la serio Soros Lectures (Tividar Soros-Prelegoj) omaĝe al la internaciista patro de la financisto George Soros. Hungario rolas en verkoj de Joyce, aparte Uliso [Ulysses] , kaj koincide, la familio Soros vivis en Hungario en la periodo kiam Hungario estis la centro de beletra aktivado de la Esperanto-movado.
La rakonto Eveline estis esperantigita de Russ Williams, pro kio li estis la laŭreato de Liro-2007.
Nikohl Boosheri
Biografio
Boosheri estis naskita en Pakistano al iranaj gepatroj kiam ŝiaj gepatroj estis fuĝantaj el Irano kaj migrante al Kanado kiam ŝi estis du monatojn jaraĝa. Ŝi neniam estis en Irano. Ŝi scipovas anglan kaj persan.
Viktor Tilgner
Viktor Tilgner, ofte Viktor Oscar Tilgner estis aŭstra skulptisto naskiĝinta en Hungarlando, apartenanta al la aŭstra minoritato. Viktor Tilgner naskiĝis la en Preßburg (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Vieno (Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Viktor Tilgner aĝis nur 2, kiam la familio translokiĝis al Vieno. Lia talento frue estis rekonita fare de skulptisto Franz Schönthaler, kiu iĝis sia unua majstro. Li studis skulptadon ekde 1854 en Akademio de Belartoj de Vieno, poste gravuradon de Joseph Daniel Böhm. Dum la mondekspozicio (1873) li renkontis la francan skulptiston Jean-Baptiste Gustave Deloye, kiu forte influis sian laboron. La sekvan jaron li studvojaĝis al Italio. Reveninta li kreis ĝismorte en Vieno, kie estas videblaj liaj skulptaĵoj, eĉ li ricevis mendojn de la imperiestro. Li ne forgesis sian naskiĝurbon kaj naskiĝlandon, kelkaj gravaj skulptaĵoj estas tie. Li mortis pro kormalsano.
Nottfeld
Nottfeld (dane: Notfeld) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Süderbrarup, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Okulvitra anaso
La Okulvitra anaso aŭ Bronzflugila anaso (Speculanas specularis, iam Anas specularis) estas sudamerika birdospecio de la grupo de plaŭdanasoj kaj la ununura membro de sia genro Speculanas. Ĝi estas ofte klasata en genro Anas kun aliaj plaŭdanasoj, sed ĝia plej proksima parenco estas ĉu la Krestanaso ĉu la Brazila anaso, kiuj formas same monotipajn genrojn. Kune ili apartenas al stirpo de Sudameriko kiu diverĝis frue el la aliaj plaŭdanasoj (Johnson & Sorenson, 1999) kaj povus inkludi la vaporanasojn.
Karakteroj
Tiu anaso estas 54 cm longa, kaj estas 1 kg peza. La dorso estas nigreca kaj skameca. La kapobildo estas rimarkinda kun tre malhebruna kapo kie elstaras ege kontraste blankegaj ovalforma makulo inter la okulo kaj la bekobazo kaj duonluna makulo gorĝarea al gorĝoflankoj, kio faras nekonfuzebla la specion, kaj de la antaxuokula blanka makulo venas la komuna nomo de “okulvitra”. La speguleto flugila estas brilege purpura (kun nigrablankaj bordoj) kaj de la bronzkoloraj nuancoj venas la alternativa komuna nomo de Bronzflugila anaso; simile en la latina scienca nomo estas du aludoj al la speguleto.
Ventro estas malhebruna. Flankoj nigrece makulecaj. La kruroj estas flavecaj kaj la irisoj malhebrunaj. La junuloj ne havas la blankajn makulojn antaŭokulajn kaj gorĝareajn. Ambaŭ seksoj estas similaj, tio estas, ne ekzistas seksa dimorfismo.
Krom laŭ "bronzkolora" speguleto tiu specio estas ankaŭ konata kiel "pato perro" aŭ "hundanaso" laŭ la akra bojalvoko de la ino.
Ekologio
La Okulvitra anaso loĝas ĉe arbaraj riveroj kaj rapidaj rojoj (kaj ankaŭ ĉe lagoj, lagunoj kaj eĉ ĉe ebenaĵo) de malalta deklivaro de sudamerikaj Andoj ĝis 1.800 msm., en centra kaj suda Ĉilio kaj apudaj partoj de Argentino. Ili migras centren por vintrumi.
La ino demetas 5 al 7 ovojn, de 64 mm x 44 mm. La kovado daŭras ĉirkaŭ 30 tagojn. La nesto estas granda kaj kovrata el lanugo, kaj same kiel faras la kaŭkenoj ankaŭ tiu ĉi kovras ĝin per herbo kiam oni lasas la neston sola.
Tiu specio estas ĉiomanĝanta, ĉefe el semoj, herboj kaj senvertebruloj; ĝi serĉas nutradon riverborde, sekvante la akvofluon, kaj ne eniras en malferma kamparo.
Katarzyna Osos
Katarzyna OSOS (naskiĝis la 17an de novembro 1980 en Świebodzin ) – pola juristino, solicitoro kaj politikisto, en la jaro 2015 (de januaro ĝis novembro) vojevodo de la Lubuŝa Provinco (Lubuŝa Vojevodio), parlamentano en Pola Sejmo en la 8-a kaj 9-a oficperiodo, anino de la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE).
Biografio
Ŝi finis en la jaro 2004 juron en la Altlernejo de Komerco kaj Juro en Varsovio akirante la titolojn: juristino, solicitoro. Ŝi laboris i.a. en Vojevodia Fondaĵo (fonduso) pri Protekto de Medio kaj Akvo-mastrumado en Zielona Góra kaj kiel Direktorino de Parlamenta Oficejo de parlamentanino de Civitana Platformo Bożenna Bukiewicz, kaj pote ankaŭ en la politik-kabineto de la justec-ministro. Ŝi ankaŭ verdiktis en la municipa apelacia kolegio. Dum la jaroj 2010–2014 ŝi estis rekomendita de Civitana Platformo al la Konsilantaro de la distrikto Świebodziński. En la jaro 2011 sensukcese ŝi kandidatiĝis por Pola Parlamento (Sejmo).
La 26an de januaro 2015 ŝi estis nomumita al la posteno de Vojevodo de la Lubuŝa Provinco (Lubuŝa Vojevodio).
En la jaro 2015 ŝi startis en la parlamentaj balotoj en Pollando 2015. Ŝi ricevis 5749 balot-voĉojn, akirante parlamentanan mandaton el la listo de Civitana Platformo en la balot-regiono n-ro 8 en Lubuŝa Provinco. Rezulte de tio ŝi devis rezignis en novembro 2015 de la posteno de Vojevodo de Lubuŝa Provinco (Lubuŝa Vojevodio).
En la jaro 2019 ŝi startis en la Parlamentaj Balotoj en Pollando. Ŝi akiris parlamentanan mandaton el la listo de Civitana Platformo en la balot-regiono n-ro 8 en Lubuŝa Provinco.
Esperanto
Ŝi estas favora por Esperanto.
La 13an de septembro 2016 ŝi kunfondis la Parlamentan Grupon de la Lingvo Esperanto (PGLE) kiun gvidas parlamentanino el Olŝtino Anna Wasilewska. La saman tagon krom ŝi kaj Anna Wasilewska aliĝis al la PGAE ankaŭ: Anna Białkowska, Piotr Cieśliński, Tomasz Cimoszewicz, Grzegorz Furgo, Tomasz Kucharski, Andrzej Maciejewski, Michał Stasiński, Elżbieta Stępień kaj Krzysztof Truskolaski, kaj poste ankaŭ aliĝis Paweł Bejda, Leszek Czarnobaj kaj Kazimierz Kleina.
Fourier
La familinomo Fourier aparte rilatas al unu el la sekvantaj homoj.
Katarzyna Osos
Esperanto
La 13an de decembro 2016 okazis la unua kunsido de Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) en kiu partoprenis Anna Wasilewska kaj kvin aliaj parlamentanoj el la 13 aliĝinta al la Grupo. Jen unu el la decidoj de la kunsido: La Zamenhofa Tago en Pola Parlamento - venontjare la 15an de decembro 2017, do en la jaro en kiu UNESKO honorigas Ludovikon Zamenhof pro la 100-jara datreveno de la morto de nia Majstro. Tian proponon al Pola Parlamento faris la novkreita Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) dum sia unua kunsido, fakte proponis ĝin Andrzej Maciejewski - parlamentano de klubo de Paweł Kukiz. Prezidantino de la Grupo estis elektita Anna Wasilewska el partio Civitana Platformo kaj Vic-Prezidanto estis elektita Krzysztof Truskolaski kaj 3 aliaj vic-prezidantoj, do po unu el ĉiuj aliaj partioj. Aktuale estas en la Grupo 13 parlamentanoj (sejmanoj kaj senatanoj) kaj la kunsidon partoprenis du esperantistoj kiuj konvinkis la parlamentanojn por krei la Grupon t.e. Eduardo Kozyra el Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto kaj Mariano Zdankowski el Varmia-Mazuria Esperanto-Societo.
Anna Wasilewska - Prezidantino de Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) estas la aŭtorino de la projekto de la rezolucio de Pola Parlamento (Sejmo) - kaj danke al ŝi la 7an de aprilo 2017 Pola Parlamento unuanime per aklamo akceptis la rezolucion pri la memorigo de la 100a datreveno de la morto de Ludoviko Zamenhof .
Vidu
la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE)
Ken Ishikawa
Ken Ishikawa (石川 研, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Vegalta Sendai, Mito HollyHock kaj JEF United Ichihara.
28220 York
28220 York estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la brita urbego York, ĉefurbo de Norda Anglio de pli ol 2000 jaroj, impresa urbo kun konservita historia centro. Plej mirinda mezepoka konstruaĵo estas la Katedralo de Jorko, granda katedralo kun pluraj fajnaj vitralaj fenestroj de la mezepoka epoko.
Principo de ekskludo
La principo de ekskludo de estas principo de kvantuma meĥaniko formulita de Wolfgang Pauli en 1925, laŭ kiu:
1210
En la jaro 1210 post Kristo okazis, interalie:
Principo de ekskludo
Ekzemple: en sama atomo, ĉiuj elektronoj havas diversajn trajektoriojn kaj diversajn kvantumstatojn, kaj tial iu kvantumnumero el la kvantumnumeroj karakterizantaj la energistaton de unuopaj elektronoj diferencigas unu elektronon de aliaj.
Ligny-en-Barrois
Ligny-en-Barrois estas franca situanta en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Linéens.
(6960) 1989 AL5
(6960) 1989 AL5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
János Farkas (futbalisto)
János Farkas [jAnoŝ farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas János estis hungara futbalisto (avanulo), olimpiano, olimpika ĉampiono.
János Farkas naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Farkas post malgrava junulara teamo apartenis al prestiĝa ĉefurba klubo inter 1959-1972, kie li ludis 290-foje kun 169 goloj. Tiam li estis kvarfoje hungara ĉampiono kaj en 1966 golreĝo. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1961-1969 33-foje kun 19 goloj. En la Somera Olimpiko 1964 lia nacia teamo ricevis ormedalon. En 1974 li plene adiaŭis de la futbalo kaj li estis restoraciestro (tiu okupo estis ofta al tiuj (kiel donaco de la klubo), kiuj ne volis esti trejnistoj). Pli frue en 1961 li plene orfiĝis, sed en la sama jaro li edziĝis.
12477 Hajko
12477 Hajko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
La senĉesa rakonto
La Senĉesa Rakonto (originala titolo: Die unendliche Geschichte) estas fantasta romano por plenkreskuloj kaj infanoj. Ĝin verkis Michael Ende (1929 – 1995) en la jaro 1979.
La libro ne estas presita per nigraj literoj, sed ruĝe kaj verde, por distingi la du mondojn de la agado.
Enhavo
Protagonisto de la verko estas la knabo Bastjano Baltazaro BUKS', kiu daŭre estas ĉikanata de siaj samklasanoj, ĉar li estas dika kaj havas malbelajn okulvitrojn. En vendejo de antikvaj libroj li trovas libron, kiu magie altiras lin. Li ŝtelas ĝin kaj fuĝas al la lerneja mansardo, kie li komencas legi. La libro temas pri la lando Fantaziujo, minacata de la Nenio, kiu senĉese disvastiĝas kaj voras grandajn partojn de la lando. La regantino de Fantaziujo, la Infaneca Imperiestrino, estas grave malsana kaj nur hom-infano povas savi ŝin. Ŝi elsendas la knabon Atrejo, por ke li savu la tutan landon.
Ju pli longe Bastjano legas, des pli granda iĝas lia deziro, helpi mem al Fantaziujo. Li mergiĝas en la okazaĵojn, devas trapasi aventurojn kaj rezisti al tentoj. Li sukcesas savi la Infanecan Imperiestrinon, trovante por ŝi novan nomon. Tamen lia situacio fariĝas malfavora: Kun ĉiu deziro li perdas unu memoron pri sia antaŭa mondo, tiel ke li pli kaj pli perdas la ligojn al la realeco. Liaj novaj amikoj ekkonas tion kaj helpas al li reveni hejmen.
Filmigoj
La unua parto de la libro estis filmigita en la jaro 1984 de Wolfgang Petersen. En la roloj videblas Barret Oliver (Bastjano), Noah Hathaway (Atrejo), Tami Stronach (la infaneca imperiestrino), Moses Gunn, Silvia Seidel (feino) kaj aliaj. Klaus Doldinger komponis la muzikon. Kontraŭ la volo de Michael Ende sekvis Die unendliche Geschichte II kaj III, kiuj enhave tute distingiĝis de la literatura verko.
Kun la titolo Tales from the Neverending Story en 2001 estiĝis 13-parta televidserio laŭ la libro.
Baleto
En la jaro 1999 la baleto Die unendliche Geschichte havis sian premieron en Magdeburgo. La muzikon komponis Siegfried Matthus.
Opero
La komponisto Siegfried Matthus de Michael Ende persone akiris la rajtojn por fari operon el la verko. Premieroj estis samtempe (la 10-an de aprilo, 2004) en Treviro kaj Vajmaro.
Pli da literaturo
Fine de 2003 aperis la unuaj libroj de la serio Die Legenden von Phantásien, en kiu germanaj aŭtoroj reprenas la motivojn de Michael Ende. Tiuj verkoj tamen ne estas sekvoj de la Senĉesa Rakonto, sed sendependaj rakontoj okazantaj en Fantaziujo.
La Esperanta eldono
En 1997 la verko aperis en Esperanto, eldonite de la Germana Esperanto-Asocio. Tradukinto estis Wolfram Diestel, la inicialojn je la komenco de ĉiu ĉapitro desegnis lia fratino Ulrike Diestel.
La bibliografiaj indikoj:
Ende, Michael: La senĉesa rakonto / Michael Ende. De A ĝis Z desegn. la inicialojn Ulrike Diestel. [Al Esperanto trad.: Wolfram Diestel]. - Berlin ; Maribor: Germana Esperanto-Asocio ; Inter-Kulturo, 1997. - 366 p. ISBN 961-6075-18-7