cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Great American Songbook
Rolo de la amaskomunikiloj
Al la plej gravaj inerpretistoj de Great American Songbook apartenas inter alie: Louis Armstrong, Fred Astaire, Tony Bennett, Betty Carter, Rosemary Clooney, Chris Connor, Bing Crosby, Blossom Dearie, Billy Eckstine, Michael Feinstein, Ella Fitzgerald, Judy Garland, Billie Holiday, Shirley Horn, Lena Horne, Diana Krall, Al Jolson, Peggy Lee, Dean Martin, Carmen McRae, Mabel Mercer, Bette Midler, Liza Minnelli, Joni Mitchell, Carly Simon, Nina Simone, Frank Sinatra, Barbra Streisand, Mel Tormé, Rudy Vallee, Sarah Vaughan kaj Dinah Washington.
Mocsa
Mocsa [moĉa] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Komárom.
Situo
Mocsa situas laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M1 Budapeŝto-Vieno preteriras. Troviĝas Komárom kaj Almásfüzitő 11 km-ojn, Kocs 9 km-ojn for.
Levente Vajda
Levente VAJDA rumania hungara ŝakisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 13-an de februaro 1981.
Mocsa
Famuloj
En Mocsa naskiĝis János M. Mészáros, bestokuracisto.
Levente Vajda
Kariero
Levente Vajda estas internacia majstro (1996), grandmajstro (2001). Li estis membro de Klubo Apa Nova de Bukareŝto ĝis 2011, poste de teamo Ŝakklubo de Baia Mare.
Rentwertshausen
Rentwertshausen estas vilaĝo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la loĝloko havis 314 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2007 la antaŭe sendependa administra komunumo estas parto de la komunumo Grabfeld.
Historio
La unua mencio de la komunumo estis en 1310 kiel Rentewighusen. In 1360 kaj 1525 flanka linio de la senjoroj de Bibra estis posedantoj; sed la posedoj ofte ŝanĝiĝis. Finfine apartenis la burgo al la senjoroj de Witzleben.
Estis Rentwertshausen parto de la grafujo de Hennebergio kaj, ĉe la formorto de la dinastio de Henneberg-Schleusingen en 1583 - kun la malsupra juĝadorajtoj - en manoj nobelaj. Tamen ĝi nombriĝas al la teritorio administrita de Maßfeld. En 1680 Rentwertshausen fariĝis parto de al Duklando Saksio-Hildburghausen kontraŭŝanĝite je Schalkau. La subdistrikto respondeca estis en Behrungen. En 1826 Rentwertshausen revenis al Saksio-Meiningen.
En al 18-a jarcento konstruitis modesta bienodomo akirote fare de la komunumo en 1928. Inter 1991 kaj 2007 la loko estis sidejo de la Administra komunumo de Grabfeld. h Post la malfermo de la fervojlinio inter Schweinfurt kaj Meiningen en la 1874-a jaro kiel ankaŭ inter Rentwertshausen kaj Römhild en 1893 la loko jes ja ekfloris. Dum la diktatura GDR-tempo estis tie ĉi la lasta stacio ĉar libera transirio al Schweinfurt maleblis. Persona trafiko ĝis Römhild okazis ĝis 1968. Post la Turniĝo la trakoj en la direkto de Sc hweinfurt denove ekfunkciis.
Šīn
La šīn (arabe ﺷﻴﻦ, šīn ) estas la dektria litero de la araba alfabeto. Reprezentas la fonemon (koresponda al Esperanta ŝ), ĝenerale transliterita kiel /š/. En la abjad-numeraloj ĝenerale havas la valoron de 300, kvankam en Magrebo kutimas havi la valoron de 1000.
Menzingen
Menzingen estas nomo de diversaj lokoj:
Šīn
Historio
La šīn derivas de la fenica šin kiu havas la saman fonetikan valoron kaj la saman nombran valoron en la numeraloj de maŝreko.
Batalo de Dublino (1922)
La Batalo de Dublino, estis tutsemajna stratbatalado en Dublino, ĉefurbo de Irlando, de la 28-a de junio ĝis la 5-a de julio 1922. Ĝi signis la komencon de la irlanda interna milito (1922-1923).
La batalo komenciĝis per atako de la provizora registaro de la proponita libera irlanda ŝtato kontraŭ la konstruaĵo Four Courts, kiu estis okupita de sekcio de la irlanda respublika armeo, kiu oponis la traktaton, kaj finiĝis per malvenko de la respublikanoj.
1065 Amundsenia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la rusa astronomo Sergej Beljavskij la elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la norvegan polusan esplorvojaĝiston Roald Amundsen.
Savo (Biblio)
Savo, ĝenerale, signifas liberigon el nedizireblaj kondiĉoj. Pli specife en kristanismo savo referencas al la graco de Dio kiu savas la tutan homon kaj ankaŭ liberigas sian popolon el la peko kaj ankaŭ el la penaj, teraj kaj eternaj, postlasaĵoj de la peko.
Surbo
Surbo havas diversajn signifojn:
Savo (Biblio)
“...kaj [Li] liberigis nin el la potenco de mallumo, kaj transportis nin en la regnon de la Filo de Sia amo” (Kol 1,13)
La Biblio asertas, kaj la kristanaj eklezioj anoncas, ke la sola graco de Dio (Ef 2,8), akceptita en libereco de la homo (Jak 2,28), taŭgas doni la savon.
Savo laŭ la Malnova Testamento
En la Malnova Testamento "savo" tradukas diversajn terminojn, sence materiajn kaj spiritajn. La hebrea termino ישׁוּעה (yeshû‛âh) sugestas la ideon pri libereco. Ĝia radiko, fakte, signifas “esti larĝe” aŭ “esti spacoplene”. Liberigi, do, signifas: meti malenen, rompi ĉeneron, savi el opresado tiel ke la liberigito povas senobstakle evoluiĝi. Dio estas ĉiam la protagonisto. Estas Li. fakte, kiu liberigas, ekzemple, el la malvenko en batalo (Eliro 15,2), el mafeliĉoj (Psa 34,6), el malamikoj (2Sam 3,10), el la ekzilo (Psa 106,47), el la morto (Jeĥ 36,29).
La termino “savo” nenecese entenas karakterizon teologian, nome ŝajnas ke la savo ne etendiĝas al la posttera ekzisto.
Dekomence izraelidoj celas al savo precipe kiel liberigo materisenca kaj kiel favoro ekskluzive nacia. Kiam, tamen, rafiniĝas la percepto pri la morala malbono, savo ekakiras signifon ĉiam pli etikan kiu iom post tiom albordiĝas al savo ankaŭ por aliaj popoloj /Jes 49,5-6; 55, 1-5).
Per la kreskiĝo kaj preciziĝo de la mesia ideo, la koncepto “savo” atingas la signifon de liberigo el la peko kaj de komenciĝo de nova epoko. Por hebreoj, savon oni akiras nur per sincera observo de la Torao, kaj morala kaj ceremonia. Oni konsciiĝas ke la ritaj oferoj ne povas el si mem realigi la pardonon de la pekoj, ĉar ili antaŭfiguras la Ŝafidon de Dio kiu havas la efikajn animdispoziciojn kaj senpekecon por elaĉeti per sia morto la homon el pekoj (Jes 53).
Savo laŭ la Nova Testamento
La terminoj kiujn la Nova Testamento uzas por “savi” kaj “savo” estas: σώζω (sōzō) kaj σωτηρία (sōtēria, el kiu soteriologio). Etimologio alsurfacigas la ideon de deŝiro: forte eltiri iun el grava danĝero; ĝi povas ankaŭ signifi “savi” el tribunala sentenco aŭ el malsano (kaj, do, sandona).
Latine la koncepto “savo” troviĝas en la vorto salus, el kiu devenas ankaŭ “saluto”.
En la instruo de Jesuo “savo” kutime markas liberigon el la peko kaj ĝiajn sekvojn, kelkaĵon, do, pri kio spertata nun sed kies plenumiĝo estas eskatologia. Kaj li insistas ke la savo estas akirebla nur pere de li, ĉar li estas la Difilo enkarniĝinta (Joh 3,16).
La kredantoj je Li, konsciigitaj per instruo/eduko aŭ sincere serĉantoj de la vero, akiras la savon pere de la morto de Kristo (Ef|2,13-18) kaj ĝi entenas ĉiujn elaĉetajn benojn kiujn ili havas en Kristo, inter kiuj precipe elstaras konvertiĝo, regenerado (παλιγγενεσια, palingenesia), pravigo, adopto, sanktigo kaj gloriĝo, nome eterna savo.
Kvankam ĝi estas provizita per la suferoj, morto kaj resurekto de Kristo, la savo estas atingebla en la sperto de la kredanto pere de la agado de la Sankta Spirito, kutime en la kredkondiĉoj.
Ĝiaj efikoj iam etendiĝos al la tuta universo. La malagrablaĵoj afliktantaj la tutan naturon estos forigitaj kaj la tuta historio trovos sian plenumon en Kristo (Rom 8,21-22; Ef 1,10).
Odrlice
Odrlice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Senice na Hané en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 4 km norde de Senice na Hané. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Červenka–Prostějov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 70 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Odrlice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,37 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1236.
Antoine Galland
Antoine GALLAND (n. la 4-an de aprilo 1646 en Somme – m. la 17-an de februaro 1715) estis franca orientalisto kaj arkeologo, kaj la unua eŭropa tradukisto de Mil kaj unu noktoj.
En 1701 Galland estis akceptita en la Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio (Académie des Inscriptions et Belles-Lettres), kaj en 1709 li estis nomumita estro de la katedro de la araba en la Collège de France. Li estis aktiva ĝis sia morto en 1715.
Krom arkeologiaj esploroj, speciale en la areo pri numismatiko, li publikigis en 1694 kompilaĵon el arabaj, turkaj kaj persaj tekstoj, titolita Paroles remarquables, bons mots et maximes des orientaux (poste tradukita al la angla kaj publikigita en 1795). Inter liaj multnombraj verkoj sen publikigado estas versio de la Korano kaj Histoire générale des empereurs Turcs. Liaj taglibroj estis publikgitaj de Charles Schefer en 1881.
26702 Naber
26702 Naber estas malgranda, treege hela asteroido de la ekstera asteroida zono en proksimuma orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Naber, anon de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell. Tom subtenas la Observatorion Lowell kiel ano de la Investa Komitato de la Observatorio Lowell.
Toshihiro Matsushita
Toshihiro Matsushita (松下 年宏, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Albirex Niigata, FC Tokyo, Vegalta Sendai, Yokohama FC kaj Kagoshima United FC.
RaZefon
RaZefon (ラーゼフォン [rāzefon]) estas animeo pri Kamino Ajata, kiu povas regi la roboton konata kiel RaZefon. Ĝia pacama vivo kiel lernanto en Tokio estas interrompata de mistera virino kaj de strangaj aviadiloj, kiuj estas invadantaj la urbon.
Attila Péter
Kariero
Attila Péter komencis siajn universitatajn studojn en Budapeŝto kaj finis en Kluĵo. Li instruis en sia naskiĝurbo ĝis sia pensiuliĝo en 1982.
NGC 4442
NGC 4442 (aliaj indikoj — UGC 7583, MCG 2-32-68, ZWG 70.100, VCC 1062, PGC 40950) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Petro (Gau-Odernheim)
Sur la pinto de la monto Petersberg, kiu troviĝas   inter Bechtolsheim kaj Gau-Odernheim en Rejnhesio troviĝas la ruino de la preĝejo Sankta Petro. Ankoraŭ videblas restaĵoj de ĉirkaŭmuro de trinava  baziliko el la 10a jarcento, kiu estis konsekrita al  la apostolo Petro  kaj ties kripto el la 12a jarcento. Ĉirkaŭ la jaro 1000 la romanika trinava baziliko kun transnerva navo kaj tri absidoj estis konstruita. La meza navo estis konstruita laŭ la Wormser Art. La meza navo havis larĝecon de 5,7 m, la du flankaj navoj nur estis 4 m larĝaj. Sub la ĥorejo estis kripto. La tuta longeco de la preĝejo estis 26 m longa, kaj 15 m larĝa. Sur la tegmento estis firstotureto kun du sonoriloj.
Senec
Senec, hungare Szenc, germane Wartberg estas urbo en Slovakio, en distrikto Senec, kies distriktejo estas.
Situo
Senec situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Bratislava-Nitra, laŭ aŭtoŝoseo Bratislavo-Leopoldov, laŭ fervojo Budapeŝto-Vác-Bratislavo. La ĉefurbo troviĝas 20 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1260en formo Synci. La komunumo iĝis kampurbo en la 15-a jarcento. La fervojo atingis la urbon en 1850. En 1910 loĝis en la urbo 3915 da homoj (3657 hungaroj kaj 182 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Szenc apartenis al Pozsony (reĝa departemento), kie estis distriktejo. Poste ĝi iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, dume inter 1938-1945 la urbo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la germanoj okupis Hungarion kaj komenciĝis deportado de judoj. Post la 2-a mondmilito duono de la hungareco estis deportita.
En 2001 loĝis en la urbo 14 673 da homoj (10 970 slovakoj, 3246 hungaroj kaj 133 ĉeĥoj).
(31821) 1999 RK225
(31821) 1999 RK225 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Poggio Bracciolini
Giovanni Francesco Poggio Bracciolini (1380-1459) (naskiĝis en Terranuova, en la 11-a de februaro 1380 - mortis en Florenco, en la 30-a de oktobro 1459) estis itala humanisto, filologo kaj historiisto. Kiel roma klerulo, li servis al sep papoj, kaj respondecas pri la malkovro de amaso da latinaj klasikaj manuskriptoj, la plejmulto detruita de la tempo, kaj forgesita en la germanaj, svisaj kaj franca monaĥaj bibliotekoj, tia kia "De Rerum Natura", la sola postvivanta verko de Tito Karo Lukrecio, krom dissemi kopiojn de la manuskriptoj inter lia klera amikaro.
Biografio
Kondukita al Florenco por plenumi siajn studojn li vizitadis la lernejon de Johano de Raveno, amiko kaj protektito de Petrarko. Liaj distingaj kapablo kaj lerteco kiel kopiisto de manuskriptoj venigis lin tre frue en la medio de la ĉefaj kleruloj en Florenco kiel Coluccio Salutati kaj Niccolò de' Niccoli (1364-1437) al kiuj li enamikiĝis. Li studis notariajn leĝojn kaj, kiam li estis dudekunujara, li komencis partopreni en la frataro de la notarioj.
En oktobro 1403, laŭ altaj rekomendoj de la amikoj Salutati kaj Leonardo Aretino, li ekoficis en la servoj de la kardinalo Landolfo Maramaldo, episkopo de Bari, kiel sekretario, kaj post kelkaj monatoj, li invitiĝis por aliĝi al la Kanceliereco de la Apostolaj Brevoj en la Roma Kurio de la papo Bonifaco la 9-a. Tiamaniere ke li alfrontis dekunu turbulemajn jarojn, kiam li servis al kvar papoj sinsekve, inter 1404 kaj 1415. Unue kiel skribistoj de la oficialaj dokumentoj, poste li aktivis kiel "abbreviator". Pli malfrue li oficis kiel scriptor penitentiarius, kaj poste kiel apostola verkisto aŭ scriptor apostolicus.
Dum la papeco de Marteno la 5-a li atingis la supran rangon de sia kariero, kiel Apostola Sekretario. En tiu ofico, li funkciis kiel persona atendanto de la papo, skribante diktitajn leterojn kiam li deziris, ne registrante la brevojn, sed lia devo estis nur konservi la kopiojn. Li estis alte estimata dank'al sia bonega konado de la latina lingvo, siaj eksterordinare belaj manuskriptoj, kaj dum hazarda ligiteco kun Florenco, li implikiĝis en leĝa kaj diplomatia laboro.
Laŭlonge de sia longa kariero, dum 50 jaroj, Poggio servis entute al sep papoj: Bonifaco la 9-a (1389-1404), Inocento la 7-a (1404-1406), Gregorio la 12-a (1406-1415), la kontraŭpapo Johano la 23-a (1410-1415), Marteno la 5-a (1417-1431), Eŭgeno la 4-a (1431-1447) kaj Nikolao la 5-a (1447-1455).
Dum li oficis en la Roma Kurio, li partoprenis en la Koncilioj de Konstanco (1414-1418), en la sekvantaro de la kontraŭpapo Johano la 23-a, kaj de Bazelo (1431-1449), krom ĉeesti la finan restarigon de la papeco kune kun Nikolao la 5-a. Malgraŭ tio, li neniam sentis sin altirita al la eklezia vivo, aŭ al la logoj de ties potenca riĉo. Kvankam li ricevis malaltan salajron en la Kurio, li restis laike ĝis la fino de sia vivo.
La plej granda parto de lia vivo, Poggio pasis en la kontentigo de siaj devoj en la Roma Kurio, en Romo kaj en aliaj urboj, kie la papo konstante devis alilokigi sian kortegon. Kvankam li pasis la plejparton de sia adolta vivo serve de la papoj, li konsideris sin iu florencano laborante por la bono de la papeco. Li neniam forgesis konservi la ligilojn al Florenco kaj restis konstante komunikiĝante kun sia influa kaj klera amikaro, same kiel Lorenzo de' Medici (1395–1440), Leonardo Bruni (1369–1444), Karlo Aretino (1399–1453), kaj Kosimo de Mediĉo (1389–1464).
Schönberg (Lauenburg)
Schönberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Rodnikova Huta
Rodnikova Huta, ukraine Родникова Гута, slovake Izvorská Huta, hungare Forráshuta [forAŝhuta] estas malgranda, ne memestara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava, en municipo de Rodnikivka.
Historio
La hungara historia loknomo estis Izvorhuta, sed pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran nomon. Ĝis Traktato de Trianon Forráshuta apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rodnikova Huta/Forráshuta. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
7203 Sigeki
7203 Sigeki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sigeki Horiuchi, mastrumanton de fabriko en Ŝimosuŭa (gubernio Nagano). Li partoprenas al la organizo de la ĉiujara Festo de la Steloj en Hara-mura.
Arnstein (Saksio-Anhalto)
Arnstein estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco. La urbo kreiĝis komence de la jaro 2010 el libervola kuniĝo de 10 antaŭe memstaraj administraj komunumoj. En Arnstein fine de vivis  loĝantoj.
Ŝtatministro (Francio)
En Francio, la titolo ŝtatministro ( "ministre d'État") estis uzata en malsamaj reĝimoj ĝis nun, sed respondis al tre malsamaj situacioj.
Listo de la ŝtatministroj de la kvina Respubliko
En la kvina Respubliko, la titolo "ŝtatministro" estas uzata por klare indiki antaŭecon de tiu, kiu havas ĝin en la registaro, protokole lokita ĝuste post la ĉefministro kaj antaŭ la aliaj ministroj. La unika prerogativo de ŝtatministro estas la povo organizi interministeriajn kunvenojn, kutime povo de la ĉefministro. La titolo "ŝtatministro" ĝis nun estis atribuita al escepta politika elstarulo (eĉ al nepolitikisto kia André Malraux), al estro de politika partio aŭ por indiki ke la ago de lia ministerio estas konsiderata kiel registara prioritato. Povas esti pluraj ŝtatministroj en registaro. La ŝtatministroj estas ofte rkompareblaj al vicĉefministroj. Tri virinoj esti nomumitaj ŝtatministroj, ĉiuj en la kvina Respubliko (Nicole Questiaŭ, Simone Veil kaj Michèle Alliot-Marie).
Notoj kaj referencoj
Minister van Staat
Kantono Matagorda (Teksaso)
La kantono Matagorda situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La kantona ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Bay City.
Piperidina dufluoroacetato
Piperidina dufluoroacetato aŭ C7H11NO2F2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun pirolidino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Piperidina dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Hanlin-Akademio
La Hanlin-Akademio (ĉine: 翰林院; pinjine: Hànlín Yuàn) estis akademia kaj administra institucio fondita en la oka jarcento fare de la imperiestro Xuanzong de la Dinastio Tang. Membreco en la akademio estis limigita al elita grupo de fakuloj, kiuj plenumis sekretariajn kaj literaturajn taskojn por la kortego. Unu el ties ĉefaj taskoj estis decidi interpretadon de ĉinaj klasikaĵoj. Tio formis la bazon de la ekzamensistemo en la ĉina imperio, kiu ebligis burokratojn paŝi por atingi pli altnivelajn postenojn. Ankaŭ pentristoj laborantaj por la kortego estis ligitaj al la akademio.
Raimon Vidal de Bezaudun
Raimon VIDAL de Bezaudu(n) (Ramon Vidal de Besalú) (prosperis komence de la 13-a jarcento) estis kataluna trobadoro el Besalú. Li estis elstara ĉar aŭtoris la unuan traktaĵon en Latinida lingvo (Okcitana) pri la temo de gramatiko kaj poezio, nome Razós de trobar (ĉ. 1210), titolo tradukebla al "Tialoj (aŭ Gvidlinioj) de trobadora komponarto". Li ekkarieris kiel menestrelo kaj vivis siajn edukajn jarojn en la kortego de Huguet de Mataplana, kiun li ofte kore alvokas en siaj poemoj kaj kantoj.
Feniksa Bestoĝardeno
Tiu bestoĝardeno havas ĉirkaŭ 1,400 animalojn ekspoziciataj kaj enhavas 4.0 km da padoj. Ĝi estas dividata en kvar ĉefaj temaj areoj aŭ padoj: La Arizona Trail (pri flaŭro kaj faŭno de Sudokcidenta Usono), la Africa Trail (animaloj el Afriko), la Tropics Trail (loĝantoj el pluvarbaroj), kaj la Children's Trail (porinfana), kiu inkludas maskotan bestoĝardenon. Vizitantoj povas viziti la zoon ĉiutage de 9:00 a.m. ĝis 5:00 p.m.
Menoikeo
Menoikeo, (latine Menoikeus) estas en la helena mitologio nomo de du viroj el la sama familio. Ili ambaŭ rilatas al dramaj eventoj en Tebo.
Menoikeo - patro de Kreono
Lia orgino atingas historion, ĝis praulo Kadmo, fondinto de Tebo kaj familifondintoj nomataj Spartoj. Posteuloj de Menoikeo estis Kreono, dufoje reganta en Tebo kaj ankaŭ Jokasta, kiu fariĝis edzino de la reĝo Laio kaj patrino de Edipo. Pli poste, post tragikaj eventoj, donitaj de sorto, ŝi fariĝis ankaŭ edzino de Edipo, kiu montriĝis murdinto de sia patro. Kiam Edipo, en sia infanaĝo forigita, revenis en Tebon, senkonscie mortigis viron, kiu pli poste montriĝis esti lia patro. Kiam li poste edziĝis al sia patrino, dioj koleriĝis kaj postulis punon por li. Do ili sendis kontraŭ Tebo peston, kiu la landon ege turmentis. Divenisto Tiresio sciigis volon de dioj: la urbo estos savita de la pesto, kiam pro ĝi mortos unu el Spartoj, viroj naskitaj el drakaj dentoj, kiujn Kadmo laŭ konsilo de dioj semis en la teron. Menoikeo senhezite ĵetis sin de muregoj kaj Tebanoj danke laŭdis lin. Sed la ofero estis vana kaj ne povis forturni ĉiujn danĝerojn kaj katastrofojn, kiuj Tebon inundis kaj gvidis ĝis detruo de la urbo.
Menoikeo - filo de Kreono
Tiu ĉi viro, nomata ankaŭ Megareo, estis filo de la sama reĝo Kreono kaj historio ripetiĝis. Ankaŭ li mortigis sin antaŭ pordegoj de la urbo, por ke li savu ĝin de atakoj de Sep kontraŭ Tebo. Ankaŭ tiu ĉi ofero ne sukcesis, multe da viroj en la milito falis. Sed Tebo ankoraŭ savis sin. Nur por dek jaroj, post kiam ĝi estis konkerita kaj detruita en la milito de Epigonoj.
Leono la 11-a
Leono la 11-a (latine Leo Undecimus, naskonome  Alessandro de' Medici, el la tiutempe escepte influa nobela dinastio Medici) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1605. Li oficis ĝis sia morto la 27-an de aprilo 1605, dum nur 27 tagoj. Sume temis pri la 232-a papo. Li konsideriĝas la unua papo de la 17-a jarcento.
William Duesbury
William DUESBURY (naskiĝis la en Longton Hall, Staffordshire, mortis la  en Derby) estis grava brita emajlisto kaj entreprenisto de la 18-a jarcento, fondinto de Royal Crown Derby kaj posedanto de porcelanaj fabrikoj en Bow, Chelsea, Derby kaj Longton Hall.
Biografio
Duesbury naskiĝis la. Ĉirkaŭ 1742, li laboris kiel emajlisto en Londono, kie li restis ĝis 1753. Poste, inter 1754-1755, li vivis kaj laboris en Longton Hall, kie lia patro loĝis. En 1756, akumulinte iom da mono, kaj post kiam li konatiĝis kun la ĉefaj manufakturistoj de fajenco kaj ties produktoj, li decidis fondi fabrikon de porcelano en Derby, sur Nottingham Road. En ĉi tiu projekto, li estis financita de John kaj Christopher Heath, tieaj bankistoj, kaj helpita per la sperto de Andrew Planche, potisto vivanta en la urbo. Post la bankroto de bankistoj Heath, li reprenis la aferon. Li mortis la, kaj sukcedis lin lia filo, William Duesbury II.
Kantono Saint-Donat-sur-l'Herbasse
La kantono Saint-Donat-sur-l'Herbasse (france canton de Saint-Donat-sur-l'Herbasse) ĝis la fino de marto 2015 estis franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estis unu el la 16 kantonoj de la arondismento Valence kaj la ĉefurbo estis Saint-Donat-sur-l'Herbasse. Ekde tiam la nau komunumoj (vidu sube) ĉiuj apartenas al nova kantono Drôme des collines, kun sama ĉefurbo. Nun estas nur 12 kantonoj de la arondismento Valence.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Saint-Donat-sur-l'Herbasse la jenaj 9 francaj komunumoj :
Roccabruna
Roccabruna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Cartignano, Dronero, Melle, San Damiano Macra, Valmala kaj Villar San Costanzo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Lola Herrera
Dolores Herrera Arranz, pli konata kiel Lola Herrera (Valadolido, Hispanio; 30an de junio de 1935) estas hispana aktorino.
Muzeo pri lokomotivoj (Arnstadt)
La Muzeo pri lokomotivoj troviĝas en iama riparejo proksime al la ĉefa stacidomo de Arnstadt (Rehestädter Straße).
Historio
La amikara rondo Bahnbetriebswerk Arnstadt historisch e. V. fondiĝis en la 1994-a jaro kaj garantiis la asekuron de la areo ĉirkaŭ la historia riparejo.
George Peele
Li estis kunpropietulo de teatro kaj en ĝi li reprezentis, ĉirkaŭ 1584, sia verko La Juĝo de Parizo. La amoroj de la reĝo Davido kun la bela Becabe, el biblia temo, ĝi estas konsiderata kiel lia plej bonkvalita verko.
Lampaul-Guimiliau
(jen france, bretone Lambaol-Gwimilio) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
San Nicolás
San Nicolás estas la hispanlingva nomo de la kristana sanktulo Nikolao. Multaj geografiaj nomoj estas nomataj laŭ li, ofte kun iuj nom-aldonoj, por priprecizigi la lokiĝon.
Sen nom-aldono la vortumo interalie uziĝas kiel nomo de la komunumoj kaj samnomaj ĉefaj urboj
Karl Marx
Karl MARX (Esperantigite Karlo Henriko MARKSO; Karl Heinrich Marx ; naskiĝis la, mortis la ) estis filozofo el Germanio.
Liaj sekvantoj fondis la skolon de marksismo per liaj hegela analizo kaj kritiko de kapitalismo. Markso diris, ke al kapitalismo, post lukto inter la burĝaro kaj proletaro, sekvos komunismo konstituita de libera asocio de produktistoj. Per revolucia agado, oni atingus soci-ekonomikan emancipigon.
Markso grave influis la duan parton de la 19-a jarcento kaj la 20-an jarcenton.
Multaj el liaj libroj estas kunverkitaj kun lia amiko Frederiko Engelso, tiom ke oni kutime eldonas la verkaron de ambaŭ aŭtoroj kune, ekz-e en Germanio en "Markso-Engelso-Verkaro".
Marx estis priskribita kiel unu el la plej influaj figuroj de la historio de la homaro, kaj liaj verkoj estis kaj laŭditaj kaj kritikitaj. Lia verkaro pri ekonomiko metis la bazon por multo de la nuntempa kompreno de la konceptoj de laboro kaj de ties rilato kun la kapitalo, kaj la posta ekonomika pensaro. Multaj intelektuloj, sindikatoj, artistoj kaj politikaj partioj tutmonde estis influitaj de la verkaro de Marx, kaj multaj el ili modifis aŭ adaptis liajn ideojn. Marx estas tipe citita kiel unu el la ĉefaj arkitektoj de la moderna socia scienco.
Biografio
Markso estis juda laŭ familia deveno, luterano laŭ denaska religio, ateisto laŭ kredo, germana laŭ naskiĝo kaj brita laŭ lando. Li loĝis malriĉe kaj sen posteno en Londono kun sia familio, esplorante kaj verkante en la biblioteko de la Brita Muzeo. Danke al la heredaĵo de Friedrich Engels, li povis dediĉi sian vivon al politiko kaj filozofio. Lia filino Laura Marx edziniĝis al lia disĉiplo Paul Lafargue.
Infanaĝo kaj edukado: 1818–1836
Karl Heinrich Marx naskiĝis la 5an de Majo 1818 el Heinrich Marx (1777–1838) kaj Henriette Pressburg (1788–1863). Li naskiĝis en Brückengasse 664 en Trier, antikva urbo tiam parto de la Prusia Provinco Malsupra Rejno. La familio de Marx estis origine de nereligiaj judoj, sed konvertitaj formale al kristanismo en lia frua infanaĝo. Lia patrinflanka avo estis nederlanda rabeno, dum lia patroflanka avo estis haviginta al Trier la rabenojn el 1723, rolo plenumita de lia avo Meier Halevi Marx. Lia patro, infane konata kiel Herschel, estis la unua en la linio kiu ricevis nereligian edukadon. Li iĝis advokato de komforta supra meza klaso kaj la familio posedis nombrajn vitejojn por Mozela vino, aldone al lia enspezo kiel advokato. Antaŭ la nasko de sia filo kaj post la abolo de la Juda emancipiĝo en Rejnlando, Herschel konvertis el judismo por aliĝi al la ŝtata Evangelia Eklezio de Prusio, prenanta la germanlingvan antaŭnomon Heinrich super la jida Herschel.
Estante nereligia, Heinrich estis homo de Klerismo, interesita en la ideoj de filozofoj Immanuel Kant kaj Voltaire. Estante klasika liberalulo, li partoprenis en agitado por konstitucio kaj reformoj en Prusio, kiu estis tiam absoluta monarkio. En 1815, Heinrich Marx eklaboris kiel advokato kaj en 1819 translokigis sian familion al dek-ĉambra proprejo ĉe la Porta Nigra. Lia edzino, Henriette Pressburg, estis nederlanda judino el prospera familio de negocistoj kiuj poste fondis la faman kompanion Philips. Ŝia fratino Sophie Pressburg (1797–1854) edziĝis al Lion Philips (1794–1866) kaj estis la avino kaj de Gerard Philips kaj de Anton Philips kaj pra-avino de Frits Philips. Lion Philips estis riĉa nederlanda fabrikisto kaj komercisto de tabako, je kiu Karl kaj Jenny Marx poste ofte dependis por monpruntoj kiam ili estis ekzilitaj en Londono.
Oni konas malmulte pri la infanaĝo de Marx. La tria el naŭ filoj, li iĝis la plej aĝa filo kiam lia frato Moritz mortis en 1819. Marx kaj liaj postvivantaj gefratoj, Sophie, Hermann, Henriette, Louise, Emilie, kaj Caroline, estis baptitaj en la Luterana Eklezio en Aŭgusto 1824, kaj ilia patrino en Novembro 1825. Marx estis private edukita de sia patro ĝis 1830 kiam li eniris en Triera Altlerneja "Friedrich-Wilhelm-Gymnasium", kies studestro, nome Hugo Wyttenbach, estis amiko de lia patro. Uzante multajn liberalajn humanistojn kiel instruistoj, Wyttenbach vekis la koleron de la loka konservativa registaro. Sekve, polico atakis la lernejon en 1832 kaj malkovris, ke literaturo esprimanta politikan liberalismon estis distribuata inter studentoj. Konsiderinte la distribuadon de tia materialo konspira fakto, la aŭtoritatoj instituciis reformojn kaj anstataŭis kelkajn stabanarojn dum la ĉeesto de Marx tie.
Hegelismo kaj frua ĵurnalismo: 1836–1843
Pasigante someron kaj aŭtunon en 1836 en Trier, Marx iĝis pli serioza pri siaj studoj kaj sia vivo. Li fianĉiĝis al Jenny von Westphalen, edukita membro de la malalta nobelaro kiu estis konata de Marx ekde sia infanaĝo. Ĉar ŝi rompis sian fianĉiĝon al juna aristokrato por esti kun Marx, ilia rilato estis socie polemika pro diferencoj inter iliaj religiaj kaj klasaj originoj, sed Marx amikiĝis kun ŝia patro Ludwig von Westphalen (nome liberala aristokrato) kaj poste dediĉos sian doktorigan disertacion al li. Sep jarojn post ilia fianĉiĝo, la 19an de Junio 1843, ili geedziĝis en protestanta kirko en Kreuznach.
Marx estis konsideranta akademian karieron, sed tiu vojo estis barita de la registara kreskanta opozicio al la klasika liberalismo kaj al la Junaj Hegelanoj. Marx translokiĝis al Kolonjo en 1842, kie li iĝis ĵurnalisto, verkante por la radikala gazeto Rheinische Zeitung (Rejnlanda gazeto), esprimante siajn fruajn konsiderojn pri socialismo kaj sian kreskantan intereson en ekonomiko. Marx kritikis dekstremajn eŭropajn registarojn same kiel la figurojn en la liberala kaj socialisma movadoj, kiujn li pensis neefikaj aŭ kontraŭ-produktivaj. La gazeto altiris la atenton de la prusiaj registaraj cenzuristoj, kiuj kontrolis ĉiun numeron por kapti insurekcieman materialon antaŭ presado, kaj Marx lamentis: "Nia gazeto devas esti prezentita al la polico por esti flarata, kaj se la policnazo flaras ion nekristanan aŭ neprusian, la gazeto ne ricevos aperrajton". Post kiam la Rheinische Zeitung publikigis artikolon forte kritikante la rusian monarkion, caro Nikolao la 1-a postulis la malpermeson de la gazeto kaj la prusia registaro plenumis tion en 1843.
Parizo: 1843–1845
Dum la epoko kiam li loĝis en 38 Rue Vaneau en Parizo (ekde Oktobro 1843 ĝis Januaro 1845), Marx engaĝiĝis en intensa studado de politika ekonomio (Adam Smith, David Ricardo, James Mill, ktp.), francaj socialistoj (speciale Claude Henri St. Simon kaj Charles Fourier) kaj la historio de Francio. La studo de politika ekonomio estas studo kiun Marx plusekvos dum la cetero de sia vivo kaj tio rezultos en lia ĉefa ekonomika verko - nome tri-voluma serio nomita Das Kapital. Marksismo estas bazita grandparte sur tri influoj: la dialektiko de Hegel, la franca utopia socialismo kaj la angla ekonomiko. Kun lia frua studado de la dialektiko de Hegel, la studado kiun Marx faris dum tiu tempo en Parizo rezultis en la fakto ke ĉiuj gravaj komponantoj de "Marksismo" estis en la aero ĉirkaŭ la aŭtuno de 1844. Marx estis konstante elpelita for sia studado de politika ekonomiko- ne nur pro la kutimaj ĉiutagaj postuloj de tiu epoko, sed aldone pro la eldono de radikala gazeto kaj poste pro organizado kaj direktado de klopodoj por politika partio dum jaroj de potenciale revoluciaj popularaj ribeloj de civitanaro. Tamen Marx ĉiam revenis al siaj ekonomikaj studoj: li klopodis "kompreni la internan funkciadon de kapitalismo".
Skizo de "marksismo" estis definitive formita en la menso de Karl Marx ĉirkaŭ la fino de 1844. Kvankam multaj trajtoj de la marksismaj aspektoj de la tutmonda politika ekonomio estis jam prilaboritaj detale, Marx bezonis prilabori ĉiujn detalojn de sia ekonomika kampo por plue klarigi la novan ekonomian teorion en sia propra menso. Tiukadre, Marx verkis Ökonomisch-philosophische Manuskripte aus dem Jahre 1844 (Ekonomik-filozofiajn manuskriptoj de la jaro 1844). Tiuj manuskriptoj temis pri nombraj temoj, detalante la koncepton de Marx pri "aliigo" de laboro. Tamen, ĉirkaŭ la printempo de 1845 lia kontinua studado de politika ekonomiko, kapitalo kaj kapitalismo estis kondukinta Marx al la kredo, ke la nova politika ekonomika teorio kiun li estis espriminta – scienca socialismo – postulis esti konstruita sur la bazo de pli disvolvigita materiisma mondorigardo.
La Ökonomisch-philosophische Manuskripte aus dem Jahre 1844 estis verkitaj inter Aprilo kaj Aŭgusto 1844, sed tuj Marx komprenis, ke la Manuskriptoj estis influitaj de kelkaj nekonsistantaj ideoj de Ludwig Feuerbach. Tiukadre, Marx komprenis la neceson elrompi el la filozofio de Feuerbach favore al historia materiismo, kaj tiucele unu jaron poste (en Aprilo 1845) translokiĝinte el Parizo al Bruselo, Marx verkis sian verkon pri dek unu "Tezoj pri Feuerbach". La "Tezoj pri Feuerbach" estas plej bone konata pro la Tezo 11a, kiu asertas, ke "filozofoj nur interpretis la mondon varie, la nuna celo estas ŝanĝi ĝin". Tiu verko enhavas kritikon de Marx al materiismo (kiel kontemplema), idealismo (kiel reduktanta praktikon al teorio), kaj, ĝenerale, al filozofio (kiel metanta abstraktan realecon super la fizika mondo). Tio estis fakte la unua rigardo al la historia materiismo de Marx, argumento je la mondo estas ŝanĝata ne de ideoj sed de fakta, fizika, materia aktiveco kaj praktiko. En 1845, ricevinta peton el la prusia reĝo, la franca registaro fermis Vorwärts!, kaj la ministro pri enlandaj aferoj, nome François Guizot, elpelis Marx el Francio. Je tiu punkto, Marx translokiĝis el Parizo al Bruselo, kie Marx esperis denove pluigi sian studadon de kapitalismo kaj de politika ekonomio.
Bruselo: 1845–1848
Meze de Julio 1845, Marx kaj Engels lasis Bruselon por iri al Anglio viziti la estrojn de Ĉartistoj, movado de la laborista klaso en Britio. Tiu estis la unua veturo de Marx al Anglio kaj Engels estis ideala gvidisto por tiu veturo. Engels jam estis pasiginta du jarojn loĝante en Manĉestero el Novembro 1842 ĝis Aŭgusto 1844. Ne nur Engels jam konis la anglan lingvon, sed ankaŭ disvolvigis fortan rilaton kun multaj ĉartistaj estroj. Engels fakte estis servanta kiel reportero por multaj ĉartistaj kaj socialistaj anglaj gazetoj. Marx uzis la veturon kiel oportuno por ekzameni la ekonomikajn resursojn disponeblajn por studado en variaj bibliotekoj en Londono kaj en Manĉestero.
Kunlabore kun Engels, Marx ankaŭ verkis libron kiu ofte estas rigardita kiel lia plej bonkvalita traktado de la koncepto de historia materiismo, nome Die deutsche Ideologie (La germana ideologio). En tiu verko, Marx elrompis el Ludwig Feuerbach, Bruno Bauer, Max Stirner kaj la cetero de la Junaj Hegelanoj, dum li elrompis ankaŭ el Karl Grün kaj aliaj "veraj socialistoj" kies filozofioj estis ankoraŭ bazitaj parte sur "idealismo". En Die deutsche Ideologie, Marx kaj Engels finfine kompletigis siajn filozofion, kiu estas bazita sole sur materiismo kiel ununura motorforto en historio. Die deutsche Ideologie estis verkita en humora satira formo, sed eĉ tiu satireca formo ne savis la verkon el la cenzuro. Kiel tiom multaj liaj fruaj verkoj, Die deutsche Ideologie ne estos publikigita en la vivodaŭro de Marx kaj estos publikigita nur en 1932.
Post finkompletigi Die deutsche Ideologie, Marx turnis sin al laboro kiu intencis klarigi sian propran pozicion rilate al "la teorio kaj taktikoj" de vera "revolucia proletara movado" ofunkcianta el la vidpunkto de vera "scienca materiisma" filozofio. Tiu verko intencis marki distingon inter la utopiismaj socialistoj kaj la propra scienca socialista filozofio de Marx. Dum la utopiistoj kredis, ke la popolo devas esti konvinkita unu persono post alia, por ke tiuj aliĝu al la socialisma movado, per aparta maniero laŭ kiu ĉiu persono estu konvinkita adoptante diferencan kredon, Marx komprenis, ke la popolo tendencas plej ofte al agado kongrue kun siaj propraj ekonomiaj interesoj, tiel alvokante al la tuta klaso (nome la laborista klaso tiuokaze) per ampleksa alvoko al la plej bonaj materiaj interesoj de la klaso, kio estus la plej bona maniero mobilizi la larĝajn homamasojn de tiu klaso por fari la revolucion kaj ŝanĝi la socion. Tiu estis la klopodo de tiu nova libro kiun Marx estis plananta, sed por ke la manuskripto trapasu la registaran cenzurojn li titolis la libron Misère de la philosophie (Mizero de la filozofio, 1847) kaj elsendis ĝin kiel respondo al la "et-burĝa filozofio" de la franca anarkiista socialisto Pierre-Joseph Proudhon as kiel li esprimiĝis en sia libro Système des contradictions économiques ou Philosophie de la misère (1840).
Tiuj libroj metis la fundamenton por la plej fama verko de Marx kaj Engels, nome politika broŝuro kiu ekde tiam estis ofte konata kiel Manifesto de la Komunista Partio. Kvankam loĝanta en Bruseloj en 1846, Marx pluigis sian asocion kun la sekreta radikala organizo Ligo de Justuloj. Kiel jam menciite, Marx pensis, ke la Ligo estu la speco de radikala organizo kiu estas necesa por konduki la laboristan klason de Eŭropo al la homamasa movado kiu realigu la revolucion de la laborista klaso. Tamen, por organizi la laboristan klason en amasmovado la Ligo devus ĉesi sian "sekreteman" aŭ "kaŝeman" orientigon kaj funkcii malferme kiel politika partio. Membroj de la Ligo finfine estis konvinkitaj tiucele. Kongrue, en Junio 1847 la Ligo estis reorganizita fare de sia membraro en nova malferma politika societo kiu alvoku rekte al la laboristaj klasoj. Tiu nova malferma politika societo estis nomita la Komunista Ligo. Kaj Marx kaj Engels partoprenis en la skizado de la programo kaj de la organizaj principoj de la nova Komunista Ligo.
Fine de 1847, Marx kaj Engels ekverkis tion kio iĝis ilia plej fama verko – nome agadprogramo por la Komunista Ligo. Verkita kune de Marx kaj Engels ekde Decembro 1847 ĝis Januaro 1848, la Manifesto de la Komunista Partio estis por la unua fojo publikigita la 21an de Februaro 1848. La komunista manifesto esprimis la kredojn de la nova Komunista Ligo. Ne plu sekreta societo, la Komunista Ligo deziris klarigi siajn celojn kaj intencojn al la ĝenerala publiko pli ol kaŝi siajn kredojn kiel la Ligo de la Justuloj estis farinta. La komencaj linioj de la broŝuro markis la ĉefan bazon de la posta marksismo: "La historio de ĉiu ĝistiame ekzistanta societo estas la historio de la klasbataloj". La teksto sekvas per la ekzamenado de la antagonismoj kiuj laŭ Marx estis aperintaj el la kolizio de interesoj inter la burĝaro (la riĉĉa kapitalista klaso) kaj la proletaro (nome la industria laborista klaso). Sekve la Manifesto prezentas la argumentojn kial la Komunista Ligo, male al aliaj socialismaj kaj liberalaj politikaj partioj kaj grupoj tiamaj, estis vere agantaj por la interesoj de la proletaro por renversi la kapitalisman socion kaj anstataŭi ĝin per socialismo.
Poste en tiu jaro, okazis en Eŭropo serio de protestoj, ribeloj kaj ofte violentan insurekcioj kiuj estis konataj kiel la Revolucioj de 1848. En Francio, revolucio kondukis al la renverso de la monarkio kaj la establado de la Franca Dua Respubliko. Marx estis subtenanto de tia aktiveco kaj ĵus ricevinta gravan heredon el sia patro (retenita de lia onklo Lionel Philips ekde la morto de lia patro en 1838) de ĉu 6 000 aŭ 5 000 frankoj li laŭdire uzis unu triono de tiu mono por armi belgajn laboristojn kiuj estis planante revolucian agadon. Kvankam la vereco de tiuj laŭdiroj estas disputata, la Belgia Ministerio de Justico akuzis Marx je tio, kaj sekve arestis lin kaj li estis devigita reveni al Francio, kie kun nova respublika registaro en la povo li kredis, ke li povos esti sekura.
Kolonjo: 1848–1849
Estante eldonisto kaj redaktoro de la ĵurnalo, Marx kaj la aliaj revoluciaj socialistoj estis regule ĉikanita de la polico kaj Marx suferis procesojn kelkajn fojojn, frontante variajn akuzojn kiel insulto al la Ĉefa Publika Akuzisto, farado de presfraŭdo kaj incitado al armita ribelo pere de impostobojkotado,   kvankam li ĉiam estis senkulpigita. Dume, la demokrata parlamento en Prusio falis kaj la reĝo, Frederiko Vilhelmo la 4-a, enkondukis novan kabineton de siaj reakciemaj subtenantoj, kiu plenumis kontraŭ-revolucian politikon por forigi maldekstrulojn kaj aliajn revoluciemajn elementojn el la lando. Sekve, la Neue Rheinische Zeitung estis tuj malpermesita kaj Marx mem ricevis ordonon foriri el la lando la 16an de Majo. Marx revenis al Parizo, kiu estis tiam sub la regado de reakcia kontraŭ-revolucio kaj sub epidemio de ĥolero, kaj estis tuj elpelita fare de la urbaj aŭtoritatoj, kiuj konsideris lin politika minaco. Kun sia edzino Jenny kiu estis graveda de sia kvara filo kaj ne rajtigita reveni al Germanio aŭ Belgio, en Aŭgusto 1849 li serĉis rifuĝon en Londonon.
Translokiĝo al Londono kaj plua verkado: 1850–1860
Marx translokiĝis al Londono komence de Junio 1849 kaj restos setliĝinta en la urbo por la cetero de sia vivo. Ankaŭ la sidejoj de la Komunista Ligo translokiĝis al Londono. Tamen, vintre de 1849–1850, okazis disiĝo en la interno de la Komunista Ligo kiam frakcio estrita de August Willich kaj Karl Schapper ekagitiĝis por tuja insurekcio. Willich kaj Schapper kredis, ke kiam la Komunista Ligo iniciatos la ribelon, la tuta laborista klaso el la tuta Eŭropo stariĝos "spontanee" por aliĝi al tiu, tiel kreante revolucion tra la tuta Eŭropo. Marx kaj Engels protestis, ke tia neplanita ribelo de la parto de la Komunista Ligo estas "aventurema" kaj estus memmortiga por la Komunista Ligo. Tia ribelo rekomendita de la grupo de Schapper/Willich facile estus subpremita de la polico kaj de la armitaj fortoj de reakciaj registaroj en Eŭropo. Marx argumentis, ke tio estus la okazigo de detruo por la Komunista Ligo, asertante, ke ŝanĝoj en socio estas ne tuj atingeblaj tra la klopodoj kaj deziroj de grupeto da homoj. Ili estu anstataŭe okazigitaj tra scienca analizo de ekonomiaj kondiĉoj de la socio kaj per movoj al revolucio tra diversaj etapoj de socia disvolvigo. En la tiama etapo de disvolvigo (ĉirkaŭ 1850), post la malvenko de la ribeloj tra Eŭropo en 1848 li defendis, ke la Komunista Ligo kuraĝigu la laboristan klason unuigi kun progresemaj elementoj de la plialtiĝanta burĝaro por venki super la feŭdisma aristokrataro pri aferoj kiel postuloj por registaraj reformoj, kiel konstitucia respubliko kun libere elektitaj parlamentoj kaj universala (nur vira) balotrajto. Alivorte, la laborista klaso devas kuniĝi al la burĝaro kaj al demokratiaj fortoj por finkompletigi sukcesan konkludon de la burĝa revolucio antaŭ akceli la agadprogramon de la laborista klaso al la revolucio de la laborista klaso.
Post longa lukto kiu minacis ruinigi la Komunistan Ligon, la opinio de Marx hegemoniis kaj finfine, la grupo de Willich/Schapper lasis la Komunistan Ligon. Dume, Marx ankaŭ forte partoprenis en la vivo de la socialisma Eduka Societo de Germanaj Laboristoj. Tiu Societo kunvenis en strato Great Windmill, Soho, centra distra distrikto de Londono. Ankaŭ tiu organizo suferis internan luktadon inter siaj membroj, kelkaj el kiuj sekvis al Marx dum aliaj sekvis al la frakcio de Schapper/Willich. La aferoj en tiu interna disiĝo estis la samaj aferoj aperintaj en la interna disigo ene de la Komunista Ligo, sed Marx perdis la lukton kontraŭ la frakcio de Schapper/Willich ene de la Eduka Societo de Germanaj Laboristoj kaj la 17an de Septembro 1850 li rezignis el la Societo.
New-York Daily Tribune kaj ĵurnalismo
En la komenco de la periodo de Londono, Marx dediĉis sin preskaŭ ekskluzive al siaj studoj, tiel ke lia familio suferis ekstreman malriĉecon. Lia ĉefa enspezofonto estis Engels, kies propra fonto estis lia riĉa industriista patro. En Prusio kiel eldonisto de sia propra gazeto, kaj kontribuisto por aliaj ideologie proksimaj, Marx povis atingi sian publikon, nome la laboristajn klasojn. En Londono, sen financoj por administri gazetoj per ili mem, li kaj Engels turnis sin al internacia ĵurnalismo. Dekomence iliaj tekstoj estis publikigitaj de ses gazetoj en Anglio, Usono, Prusio, Aŭstrio, kaj Sudafriko. La ĉefaj enspezoj de Marx venis el sia laboro kiel eŭropa korespondanto, el 1852 ĝis 1862, por la New-York Daily Tribune, kaj el la produktado de artikoloj por pli "burĝaj" gazetoj. Artikoloj de Marx estis tradukitaj el la germana fare de Wilhelm Pieper ĝis lia regado de la angla iĝis taŭga.
La New-York Daily Tribune estis fondita en Aprilo 1841 fare de Horace Greeley. La redakta teamo enhavis progresemajn burĝajn ĵurnalistojn kaj publikigistojn, inter kiuj George Ripley kaj la ĵurnalisto Charles Anderson Dana, kiu estis ĉefredaktoro. Dana, furieristo kaj aboliciisto, estis la kontakto de Marx. La Tribune estis vehiklo por ke Marx atingu amerikan publikon, same kiel por sia "kaŝita milito" kontraŭ Henry Charles Carey, ekonomika konsilisto de la Usona Prezidento Abraham Lincoln. La ĵurnalo havis ampleksan alvokon al la laborista klaso el sia fondo; je du centimoj, ĝi estis malmultekosta; kaj, kun ĉirkaŭ 50 000 ekzempleroj por numero, ties cirkulado estis la plej ampleksa en Usono. Ties eldona etoso estis progresema kaj ties kontraŭ-sklaveca sinteno respegulis tiun de Greeley. La unua artikolo de Marx por la gazeto, pri la brita parlamenta balotado, estis publikigita la 21an de Aŭgusto 1852.
Carlos Eduardo Soares
Carlos Eduardo Soares (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.