cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉingdaŭo
Ĉingdaŭo (青岛, malnova latinigo Tsingtao,, en Esperanto "verda insulo") estas havena urbo kaj distrikto de la provinco Ŝandongo en la oriento de la Popola Respubliko Ĉinio. Mallongigite la civitanoj nomas ĝin Qīng.
La distrikto Ĉingdaŭo atingis sian nunan grandecon pro integrigo de la antaŭe sendependaj distriktoj Jimo, Jiaozhou kaj Jiaonan dum la jaro 1977 kaj de Laixi kaj Pingdu dum la jaro 1984.
La urbo kaj distrikto limas al la Flava Maro, flanka maro de la Pacifika Oceano. Dum la jaro 2008, kiam la someraj olimpikaj ludoj okazis en Pekino, en la maro antaŭ Ĉingdaŭo okazis la olimpikaj konkursoj pri velado.
Historio
La areo sur kiu troviĝas la moderna distrikto Ĉingdaŭo, en la epoko de la dinastio Qing nomiĝis Jiao'ao (胶澳). Dum la jaro 1891, la dinastiaj regantoj decidis en la areo starigi armean defendobazon kontraŭ mararmeaj atakoj, kaj planis konstruon de urbo. Dum la sekvaj ses jaroj tamen la laboroj ankoraŭ nekomenciĝis, kaj dum 1897 pro premo de pluraj eŭropaj ŝtatoj al Ĉinio la urbo devis esti transdonita al la Germana Regno. La germanaj armeanoj, komercistoj kaj administristoj donis al la loko la latinliteran nomon Tsingtao kaj baldaŭ transformigis ĝin al strategie grava urbo kaj haveno,  metante la pacifikan mararmeon de la Germana Regno tien, kies ŝiparo agis en la tuta orienta Azio.
La germana adminstrejo planis kaj konstruigis la unuajn stratojn kaj urbajn instituciojn ankoraŭ nun videblajn, inkluzive de stacidomo, protestanta kaj katolika preĝejoj, guberniestra gastodomo, kaj la mondfama bierfarejo Tsingtao. Kaj la germana influo ankaŭ etendiĝis al aliaj areoj de la provinco Ŝandongo, tial ke ekzemple ekestis ankaŭ pluraj rivalaj germanaj bierfarejoj. Dum la jaro 1913 la urba enloĝantaro konsistis el 53.312 ĉinoj, 2.400 germanaj soldatoj, 2.069 ne-soldataj eŭropanoj kaj usonanoj, 205 japanoj kaj 25 aliaj azianoj.
Komence de la Unua Mondmilito, la 7-an de novembro 1914, la japana armeo konkeris la urbon. Sekve de tio granda nombro da japanaj komercistoj venis al la urbo. Ekestis japana kvartalo, en kiu dum la jaro 1920 jam vivis 17.597 japanoj, kiuj samkiel la germanoj havis la ambicion el la distrikto fari modelan kolonion. La germanaj soldatoj, kiuj militkaptiĝis, estis malliberigitaj en Japanio, parte ĝis la jaro 1920.
Laŭ la interkonsentoj de la pac-kontrakto de Versailles, la kolonio post la Unua Mondmilio unue restis japana. Nur la 10-an de decembro 1922 Ĉinio rericevis la teritorion. Dum la sekvaj jaroj la politika malstabileco de la lando, kiu similis al interna milito, bremsis la ekonomian evoluon.
Fine de la 20-a jarcento, el Ĉingdaŭo iĝis tipa ĉina urbego kun milionoj da enloĝantoj. Konstruiĝis multaj novaj modernaj turdomoj, kaj multaj el la koloniaj konstruaĵoj el la germana epoko devis cedi.
Preĝejo de Wallichen (Erfurto)
La Evangelia vilaĝopreĝejo de Wallichen (germane: Dorfkirche Wallichen) troviĝas meze de loka tombejo. Wallichen estas orienta urboparto de Erfurt, eklezie la kirko apartenas al la komunumaro Vieselbach. La kirko estas apud la etapo de la Jakoba Vojo inter Görlitz kaj Vacha. Stampo kaj gastlibro en la kirko estas rezervitaj por tiaj pilgrimantoj.
Ĉingdaŭo
Turismo
Ĉingdaŭo estas unu el la malmultaj signifaj ĉemaraj feriejoj de Ĉinio. Ekzistas plaĝoj, hoteloj por feriantoj, kaj la urbo kun la postrestintaj koloniaj konstruaĵoj havas certan ĉarmon, kiu diferencigas ĝin de aliaj ĉinaj urboj. Tamen la pasintece unika panoramo de la urbo nuntempe pli karakteriziĝas per la modernaj turdomoj ol per historiaj konstruaĵoj.
Preĝejo de Wallichen (Erfurto)
Historio
La per grejso ĉirkaŭmasonita navo estas trabfakaĵo staranta sur la masiva fundamenta muraro de la antaŭula kirko. Du en 1740 mulditaj sonoriloj fanditis dum la Dua mondmilito. La baroka interno ne tro ŝanĝitis en la kuro de la tempo. La ambona altaro estas el la 18-a jarcento, la granda krucifikso el la 16-a.
Subtenanta amikaro, kiu grupiĝis en 1997, malfondis sin en la jaro 2007 post sukcesaj restaŭradlaboroj. Orgeno el la 19-a jarcento faritis fare de la firmao Eifert en Stadtilm; ĝi ĝis nun funkcias. Ĉi tiu instrumento estas unu el la malmultaj nemanipulitaj orgenoj en Turingio kun konkesta mekaniko (Kegellade). Ĝin renovigis la firmao Scheffler en 2011.
La tombejon posedas parte la eklezio, parte la urbo. Ekde la 1990-aj jaroj ĝi nur por urnaj entombigoj uzatas post kiam oni konstatis akvan enfluegon.
Patrick Modiano
Jean Patrick MODIANO (naskiĝis la 30-an de julio 1945 en Boulogne-Billancourt proksime de Parizo) estas franca verkisto. La 9-an de oktobro 2014 oni aljuĝis al li la literaturan nobelpremion "pro la arto de memorado, per kiu li porĉiamigis la plej nekredeblajn destinojn homajn kaj la vivokondiĉojn de Franclando dum nazigermana okupado."
Vivo
La abiturientan ekzamenon Modiano trapasis en la pariza gimnazio Lycée Henri IV kie li instruitis en la fako geometrio fare de la verkisto Raymond Queneau estanta amiko de lia patrino. Tiu renkontiĝo kulpis pri la neglekto de la altlernejaj studoj - alternative Modiano ricevis enkondukon en la mondon de la literaturo danke al vizitebleco de kokteljfestoj de la eldonejo Éditions Gallimard. Finfine oni dungis lin tie. En la 1968-a jaro li publikigis sian unuan verkon La Place de l'Étoile post pozitiva provlegado fare de Queneau.
Modiano vivas en la 5-a urbokvartalo pariza. Li edziĝis en la 12-a de septembro 1970 al Dominique Zehrfuss (* 1951), filino de la arkitekto Bernard Zehrfuss. La paro havas du filinojn, Zina (* 1974) kaj Marie (* 1978).
Kreiva agado
Pri memoroserĉado temas ankaŭ Dora Bruder. En tiu ĉi romano la rakontanto faras reserĉadojn pri la malapero de juda knabino dum la nazia okupado de Francio pere de policaj protokoloj kaj eltranĉitaj gazetanoncoj. Li sukcesis refari la sinsekvon de la sortobatoj de la virino Dora Bruder kaj de ŝiaj parencoj deportitaj. La verkisto prezentas la vivon de la knabino per la ornamado de la lokoj per memoroj de rakontanto en mi-perspektivo.
En Germanlingvio Modiano famiĝis nur en 1965 per la traduko de Une Jeunesse fare de Peter Handke. Ekde tiam la tuta verkaro tradukitis germanen, tamen furorsukceso ĝis nun ne fariĝis. Ankaŭ la literaturscienca esplorado de la verkoj de Modiano en Germanlingvio ankoraŭ lamas.
Filmoj
Literatura originalo Scenaro
Antaŭadamismo
Antaŭadamito aludas la subtenantojn pri Antaŭadamismo, laŭlitere "antaŭ Adamo" – teorio anticipinta poligenismon, kiu opinias ke ĝuste el analizo pri la Biblio oni povas dedukti ke jam antaŭ Adamo ekzistis samtempe diversaj homaj paroj.
La termino eksaltis unuafoje en 1655 el Isaac La Peyrère (1596-1670) kiu en verko Praeadamitae sive Exercitatio super Versibus duodecimo, decimotertio, et decimoquarto, capitis quinti Epistulae D. Pauli ad Romanos, quibus inducuntur Primi Homines ante Adamum conditi (Pri la antaŭadamitoj, aŭ Ekzerco pri la versegoj 12-a, 13-a kaj 14-a el ĉapitro 5-a de la Epistolo al la romanoj de la elstara Paŭlo, versegoj en kiuj enkondukiĝas la unuaj homoj kreitaj antaŭ Adamo), anonime publikigita – nome neindikanta nek aŭtoron nek eldoniston nek lokon (reale en Amsterdamo).
Surbaze de la tiama ekzegezo, la versaro 12-24 de la 5-a ĉapitro atentigis pri la problemo de la origino de la homa specio, ĝin solvante tiusence: la homaro ne descendis rekte el Adamo kaj do ĝi ne estus malpurigita per la prapeko kaj tial ne ekzistis unika origina centro de la tuta homaro, same kiel cetere tiam tion supozigis la ekzisto de nekonataj amerindaj popoloj kiuj ne estis cititaj en la Biblio.
Komenciĝo
La unua konata debato pri la antikveco de la homaro okazis inter Teofilo el Antioĥio kaj pagana egipta Apolonio, kiu asertadis ke la mondo aĝis je 153.075 jarojn. Tiuspecaj taksadoj oftis en la greka kaj romia literaturoj, kiel ankaŭ la allaso ke la mondo kaj homaro deĉiam ekzistus.
La plej grava defio al la biblia “Adamismo” estis lanĉita de la romia imperiestro Juliano (360-363), kiu, rifuzinte kristanismon kaj adherinte al la Teurgio (aparta formo, iom pli evoluinta, de Novplatonismo), akceptis la ideon pri kreado de multaj originaj paroj: pozicio dirita, poste, “kun-adamismo” aŭ “plurobla adamismo”.
Sankta Aŭgusteno de Hipono dediĉis du ĉapitrojn de sia La Civito de Dio al tiu debato inter kristanoj kaj paganoj pri la origino de la homo: la ĉapitro 10-a titolita “Estas ekzamenata la opinio de tiuj kiuj asertas ke la homa genro same kiel la mondo deĉiam ekzistis” dum en la libro 18-a, ĉa. 4-a estas dediĉita al la Aroganta Mensogo de la Egiptanoj kiuj atribuas al la antikveco de sia kulturo centmilojn da jaroj. Kiel indikite en la titoloj, Aŭgustenoj taksadis la paganajn ideojn pri la historio kaj kronologio de la mondo kaj de la homo absurdaj kaj neakordigeblaj kun la veroj revelaciitaj, laŭ kiu, ĉiam laŭ la tiama maniero “legi” la Biblion, la aĝo la homaro ankoraŭ ne atingis 6.000 jarojn. La pozicio de Aŭgusteno rilate tiujn temojn estis akceptita, se ne provokita, ankaŭ flanke de la plej granda parto de rabenoj kaj de la Patroj de la Eklezio, kiuj likvidis la malsamajn vidpunktojn de la antikva mondo kiel mitojn kaj fabelojn kiuj ne bezonis kromajn refutojn.
Klerismo
Dum la klerisma epoko Antaŭadamismo enplektiĝis opone al la biblia vizio pri la origino de la homaro (ne nur do por kontesti la manieron aŭ la supozitan daton); en la 19-a jarcento tiu ideo estis eluzita de subtenantojn de sociaj prerogativoj de la blankahaŭtuloj. El Antaŭadamismo naskiĝis diversaj prirasaj interpretoj pri la unua ĉapitroj de la Genezo: iuj teorigantoj pri antaŭadamitoj volis subteni ke Kaino forlasis sian propran familion por fondi malsuperan tribon, nomata laŭkaze, "Mongoloj ne-blankaj", "nigraj rasoj", "sovaĝaj bestoj"...; kroma teorio asertis ke Kaino edzinigis virinon el la antaŭadamitaj malavantaĝaj triboj. La ideo ke la “signo” (Gen 3,15) kiun Dio stampis sur Kaino estis la nigra koloro naskiĝis en la Eŭropo de la 18-a jarcento kaj disvastiĝis precipe en Usono en la 19-a jarcento precipe pere de la fondinto de mormonismo, Joseph Smith.
Ekde la 19-a jarcento ĝis niaj tagoj
En la Eŭropo de la 19-a jarcento, poligenismo kaj antaŭdamismo estis ideoj altiraj por inokulantoj de la malsupereco de la popoloj ne-okcidentaj; en Usono, male, ili estis defendataj de rasistoj, al kiuj ne povis plaĉi la ideo de komuna deveno de blankuloj kaj ne-blankuloj; al tiuj vidpunktoj (kaj sinsekvaj kondutoj) reagis intelektuloj kaj verkistoj kiel Charles Caldwell, Josiah Nott kaj Samuel Morton kiuj reĵetis la ideon ke ne-blankuloj povus ne deveni de Adamo; kun esceptoj, tamen, inter kiuj estis Morton kiu anstataŭigis Antaŭadamismon per mezurado de la kranio por la konstruo de rasaj diferencoj pravigantaj sklavecon.
Domo de la Abelujo
La Domo de la Abelujo estas unu el la du oficialaj sidejoj de Brigham Young, frua gvidanto de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj (la mormonoj). La Abelujo-Domo faras sian nomon de la skulptaĵo de abelujo sur la domo. Ĝi estis kreita de bofrato de Young kaj arĥitekto de la Sallaga Templo, Truman O. Angell, kiu poste kreis la alian domon de Young, nome la Domo de la Leono.
Mengíbar
Mengíbar [menĤIbar] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Priskribo
La areo de la municipo estas 62,34 km2 kie loĝas 9 941 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 159,06 loĝ./km2.
Mengíbar situas sur la nordo de la komarko Metropola Areo de Ĥaeno en la okcidento de la provinco, en areo inter Ĥaeno, Linares kaj Bailén. Estas sur 323 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj je 21 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno kaj je 323 km de la ŝtata ĉefurbo Madrido.
István Bethlen (duko)
BETHLEN István estis duko de Transilvanio en 1630. Li naskiĝis ĉirkaŭ en 1580 kaj li mortis la 10-an de januaro 1658.
Boigrafio
Bethlen estis la pli juna frato de reganto Gábor Bethlen aŭ Gabrielo Bethlen, kiu nomumis lin en 1616 al ĉefguberniestro aŭ ĉefprefekto de la departemento Máramaros kaj ekde 1622 de departemento Hunyad. Dum la militiroj de la duko, li agadis kiel ties anstataŭlo, poste kiel guberniestro apud la vidvino Katarino de Brandenburg (1629-30). Post kiam Katarino abdikis pri la duka rango, la transilvania asembleo elektis Stefanon al ŝia posteulo (28-an de septembro 1630). Li abdikis post du monatoj favore al Georgo Rákóczi la 1-a. Li provis reakiri la potencon per turka helpo en 1636, sed Rákóczi venkis apud Salonta la turkan armeon, apogantan Bethlen. Post longa negocado ili faris pacon.
Brankiopodoj
Brankiopodoj aŭ Branchiopoda estas klaso de krustuloj. Ĝi enhavas salikoketojn Anostraca, Conchostraca, Notostraca, akvopulojn Cladocera, kaj la devonia Lepidocaris. Ili estas ĉefe malgrandaj animaloj de nesala akvo kiuj manĝas planktonon kaj restaĵojn.
Mathilde Esch
Mathilde ESCH (n. 18-a de januaro 1820 en Klatovy (Klattau/Böhmen; m. 4-a de aprilo 1904 en Munkeno) estis germana artisto.
Secaș
Secaș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Tekto
Tekto estas faktermino el la konstrufako nome statike efika masiva horizontala konstrukto apartigante du dometaĝojn. Supre ĝi formas bazon por planktavoloj, sube ĝi formas surfacon nomatan plafono.
Tekto estas konstrue kaj funkcie aparta konstrukto, kiu neniel identas kun planko aŭ plafono, malgraŭ en diversaj lingvoj oni ne diferencas tion.
NGC 1853
NGC 1853 (aliaj indikoj — ESO 158-22, AM 0511-572, IRAS05114-5727, PGC 16911) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vicovaro
Vicovaro estas komunumo de Italio.
Beninurbo
Beninurbo estas milionurbo kaj universitata urbo en suda parto de Niĝerio. Ĝi estas ĉefurbo kaj sidejo administra de la Edo Ŝtato.
Geografio
Beninurbo situas sur ebenaĵo laŭ ĉefvojo Lagoso-Enugu.
Historio
La urbo fondiĝis en la 10-a jarcento kaj estis ĉefurbo de reĝlando Benin. Tiu lando prosperis precipe inter 14-a kaj 17-a jarcentoj pro la sklavokomercado. La portugaloj vizitis la lokon en proksimume 1485. La britoj okupis la regionon en 1852 kaj en 1897 la britoj oficiale havis la urbon. En 1967 oni proklamis "Respublikon Benin", kies ĉefurbo estis Beninurbo, sed ĝi havis efemeran vivon.
Bidos (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
2435 Horemheb
2435 Horemheb estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝia nomo honoras Horemheb, lastan faraonon de la 18-a dinastio.
Checheș
Checheș (kekeŝ) (hungare: Lippakékes]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 753 loĝantojn (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Ĝi senpopoliĝis; en 2002 estis nur 7 loĝantoj. Administre ĝi apartenas al Secaș.
Oŭjang Ŝju
OŬJANG Ŝju (en tradiciaj ĉinaj ideografoj: 歐陽脩 en simpligitaj ĉinaj ideografoj: 欧阳修 pinyine:Ouyang Xiu) (1007-), ĝentileca nomo: Yongshu, estis ĉina politikisto, historiisto, eseisto, kaligrafo kaj poeto de la Dinastio Song (960-1279).
Oŭjang estas konata kiel majstra eseisto, kaj famiĝis pro sia shi-poezio kaj ci-poezio.
Frua Vivo
Li naskiĝis en Siĉŭano, kie lia patro estis juĝisto, kvankam lia familio devenas el la nuntempa Ji'an, tiam nomata Luling, en Ĝjangŝio. Lia familio estis malriĉa, sed lia patrino tamen instruis al li la legadon kaj skribadon. Li vaste legis, kaj precipe ŝatis la verkojn de Han Ju (Han Yu). Li ankaŭ studis la verkojn de malnovaj historiistoj. Li trapasis la Ĝinŝi-ekzamenon en 1030 je sia tria provo je la aĝo de 22.
Oficiala kariero
En 1034 li fariĝis ordiganto de tekstoj ĉe la Imperia Akademio en Kajfengo.
Oŭjang estis politike reformema, kaj konatiĝis pro sia honesteco. Oni malaltigis lian rangon, kaj forsendis lin al Hubejo pro lia defendo de Fan Ĝongjan (Fan Zhongyan), sed lia reputacio rezulte kreskis.
Oŭjang reiris al la kortumo en 1041 por helpi en la verkado de katalogo de la Imperia Biblioteko. Dum iom da tempo oni favoris lin tie, kaj atentis liajn proponojn pri ŝanĝoj al la funkciado de la registaro. Post malmultaj jaroj, tamen, la imperiestra opinio ŝanĝiĝis, kaj oni forsendis Oŭjang-on al Anhujo.
Dum la 1040-aj jaroj, oni denove revokis lin al la kortumo, kie li tenis plurajn altrangajn postenojn samtempe. La 'Nova Historio de la Dinasto Tang' verkiĝis dum tiu tempo; li kunordigis kaj estris la preparan laboron.
Post la surtroniĝo de la Ŝenzong-a imperiestro en 1067, oni kalumniis Oŭjang-on ĉe la korto, kaj li forsendiĝis al postenoj ĉe Anhujo, Ŝandongo, kaj Henano.
Li emeritiĝis en 1071, iom pli frue ol kutime.
Li mortis en 1072 en la nuntempa Fujango, Anhujo. Ŭang Anŝi (Wang Anshi), unu el la politikaj kontraŭantoj de Oŭjang, tamen verkis faman elogion pri li.
Prozo
Li partoprenis la Klasikan Prozan Movadon, kaj verkis proze laŭ la ekzemplo de Han Ju (Han Yu). Oni taksas lin kiel unu el la Ok Elstaraj Prozaj Majstroj de la Tang kaj Song.
Inter liaj plej famaj prozaj verkoj estas la Zujŭeng Tingĝji (Zuiweng Tingji), laŭvorte, Rakonto pri la Paviliono de la Maljuna Drinkemulo. La paviliono en la teksto estis la tiama domo de Oŭjang apud Ĉuĝou.
Historiisto
Oŭjango verkis la Novan Historion de la Kvin Dinastioj, kaj kunordigis la kompilon de la Nova Libro de Tang-o (Nova Tang-a Historio). La Nova Historio de la Kvin Dinastioj traktas la tempon inter 907-960 de nia erao. Ĝi ne malkovriĝis ĝis post la morto de la aŭtoro. Lia stilo estis simila al tiu de la elstara Han-Dinastia historiisto Sima Ĉjan.
Poezio
Liaj poemoj ofte traktas temojn de la ĉiutaga vivo, kiuj ne estis oftaj ĉe la poemoj de antaŭaj poetoj. Li traktis sin malserioze, kaj utilis karikaturon kaj troigon pli ol siaj antaŭuloj. Liaj poemoj ofte rilatas al rim-ludoj, kaj lia lingva ludemo estis trajto, kiun liaj verkoj kunpartas kun poemoj de la Norda Song-Dinastio.
Heredaĵo
Dum la Ming-Dinastio, Li Dongjang (Li Dongyang), kiu fariĝis la plej altranga oficialulo ĉe la Hanlin-Akademio, opiniis, ke Oŭjang Ŝju estis "ideala ekzemplo de la erudiciulo-oficialulo dediĉata kaj al publika servo kaj literatura arto", kaj laŭdis la trankvilecon kaj decon de liaj verkoj.
Serhij Ŝkarlet
Serhij Mikolajoviĉ ŜKARLET (Сергій Миколайович Шкарлет; 19 de oktobro 1972, Kokando, Uzbeka SSR, Sovetunio) estas ukraina politikisto kaj ekonomiisto, ministro de Edukado kaj Scienco de Ukrainio ekde decembro 2020. Li okupis la postenojn de rektoro de Ĉernihiva Politeĥnika Nacia Universitato (2010-2020), vicministro pri edukado kaj scienco de Ukrainio por eŭropa integriĝo, kaj provizora portempa ministro pri edukado kaj scienco de Ukrainio (junio-decembro 2020). En junio 2020, li estis akuzita je plagiato de sia scienca laboro. La 4-an de februaro 2022, proksime de la konstruaĵo de la Kabineto de Ministroj de Ukrainio en Kijivo, studentoj de la Kijiva-Mohila Akademio protestis, postulante la eksiĝon de Serhij Ŝkarlet.
Naoto Sato
Naoto Sato (japane : 佐藤直人, Satō Naoto) estas japana amatora astronomo naskiĝinta en 1953.
Komentisto en planetario, li multe faris por divastigi intereson pri astronomio en Japanio. Li subtenas la "ARISS" (Amateur Radio on the International Space Station; Amatora Radio ĉe la Internacia Kosmostacio), programo, kiu permesas, ke studentoj senpere interparolas kun la kosmonaŭtoj de la Internacia Kosmostacio.
De 1995, li malkovris aŭ kunmalkovris 124 asteroidojn (inter kiuj 18 kun sia kolego, Takeŝi Urata) elde sia propra observatorio en Ĉiĉibu (Gubernio Saitama), kaj li antaŭ-malkovris la kometon C/1989 Y2 (McKenzie-Russell).
La asteroido 6025 Naotosato ricevis lian nomon en lia honoro.
Pál Teleki
Historio
Lia patro estis grafo Géza Teleki (politikisto kaj verkisto), kiu estis internafera ministro (1889–90) en la registaro de Kálmán Tisza. Pál Teleki abiturientiĝis en la budapeŝta piarista gimnazio. Li studis inter 1897 kaj 1901 en la Ŝtat- kaj Jurscienca Fakultato de la Budapeŝta Universitato, krom tio, li studis ankaŭ geografion kaj sociolgion. Li studis en 1901–02 en la Agrikultura Universitato de Mosonmagyaróvár. Li doktoriĝis en 1903 pri ŝtatscienco, samjare iĝis praktikanto en la geografia fakultato de la Budapeŝta scienca universitato. Liaj verkoj aperis en la monata eldonaĵo Huszadik Század.
Li rompis la sciencan karieron en 1904 kaj iĝis helpjuĝisto en departemento Szatmár. Oni elektis lin en 1905 parlamentano de la satmar-a nagysomkút-a distrikto. Li veturis en 1907 al Sudano, en la sekva jaro li faris rondvojaĝon en Eŭropo kaj tiel deturniĝis de la politiko por mallonga tempo.
Lian unuan gravan sciencan laboron (Atlasz a japán szigetek cartographiájának történetéhez (1909)), internacie rekonis la fakuloj. Li iĝis samjare direktoro de la budapeŝta Geografia Instituto, en 1910 ĉefsekretario de la Hungara Geografia Asocio.
Li soldatservis dum la unua mondmilito kiel volontulo kaj servis kiel ĉefkolonelo ĉe la serba kaj poste ĉe la italaj frontoj. Li estis ekde 1915 reprezentanto de Keszthely per konstituci-partia programo. Li okupiĝis dum la mondmilito pri socialpolitiko, li estis ekde 1914 prezidanto de la Ras-sanafera Komisiono, ekde 1917 prezidanto de la Hungara Ras-sanafera kaj Népesedéspolitikai Asocico kaj de la Tutlanda Hadigondozó Ofico.
Li antaŭpreparis ekde aŭtuno de 1918 la etnajn mapojn de ĉiuj hungaraj vilaĝoj, por la pactraktadoj. Li estis samtempe prezidanto de la Teritori-defenda Ligo. Dum la elkrio de la Hungara Sovetrespubliko, li estis en Svislando, de kie li veturis al Vieno kaj tie aliĝis al la Kontraŭbolŝevista Komito. Li iĝis en la kontraŭrevolucia registaro de Szeged eksterafera ministro (6-an de junio – 12-an de augusto 1919) kaj agrikultura ministro (16-a de julio–12-a de aŭgusto). En aŭtuno de 1919, li gvidis la Panc-antaŭpreparan Buroon, en 1920 li estis ĉefdelegito de la pacdelegitaro. Oni elektis lin tiujare parlamenta reprezentanto de Szeged, per kristan-partia programo.
Teleki estis ekde la 19-a de aprilo 1920 eksterafera ministro en la registaro de Sándor Simonyi-Semadam, kaj la 15-an de julio, la guberniestro Miklós Horthy nomumis lin ĉefministro. Li gvidis krom tio la eksteraferan ministerion (julio-septembro de 1920., dec. 1920– jan. 1921, apr. 1921) kaj estis ministro pri la naciaj malplimultoj (dec. 1920–febr. 1921, apr. 1921). Dum lia ofica periodo komenciĝis la konsolidiĝo de la „Horthy-sistemo”. Oni malfondis la oficirajn puntaĉmentojn, ĉesigis funkciadon de la ekstremdekstra asocio „Ébredõ Magyarok Egyesülete”. La leĝo pri la ŝtata kaj socia ordo (1921) kondukis al malpliiĝo de la ekstremdekstra kaj maldektstra fortoj. Oni enkondukis dum la unua Teleki-registaro la numerus clausus. Pro la senvanaj provoj por stabiligi la ekonomion, la registaro abdikis la 1-an de decembro 1920, sed oni komisiis denove Teleki du semajnojn poste. Post la sensukcesa denova tronakira provo de Karlo la 4-a (marto-aprilo 1921), li finfine abdikis pri la ĉefministra pozicio (14-an de aprilo).
Post tio, li laboris por la elformo de la scienca fono kaj argumentoj por Trianon-revizio. Li establis en kadro de la Hungara Scienca Akademio la Sociografian Instituton (1924). Li ankaŭ fondis la Ŝtatsciencan Instituton en kadro de la Hungara Statistika Asocio (1926), apogis ankaŭ fondon de Revizia Ligo (1927).
Oni akuzis lin en 1926 pro frankofalsigo (tiam internacia skandalo), sed la juĝistaro liberparolis lin. Li fondis kaj direktis la eldonaĵojn Nouvelle Revue de Hongrie (1931) kaj Hungarian Quarterly (1936), kies celo estis la informado de la franca kaj brita publiko pri la hungaraj problemoj, el preskaŭ-oficiala vidpunkto.
Li estis dekano de la ekonomika fakultato, rektoro de la Teknika kaj Ekonomika Universitato József Nádor (1937–38), kuratoro de Eötvös-kolegio, kunfondinto de la Tutlanda Region- kaj Popolesplora Instituto (1938).
Li estis ekde 1922 gvidanto de la Hungara Skolta Movado, sed abdikis en 1923 pro malsaniĝo. Li estis nomumita honora ĉef-skoltisto kaj plu apogis la movadon.
Li malpermesis ekstremdekstrulan partion de Ferenc Szálasi, ties gvidantojn internigis. Dum lia regado, oni akceptis la duan leĝon pri la judoj (5-a de majo 1939) kaj aliajn socialpolitikajn leĝojn. Eksterpolitike, li estis entent-amika, la hungara registaro elpaŝis por Pollando en septembro de 1939. Post la dua viena decido (30-a de aŭg. 1940), oni devis abdiki pri la aparta politiko („armita neŭtraleco”) kaj Hungario tralasis la germanajn trupojn, aliĝis al la tripotenca interkonsento (20-a de nov. 1940). Tiam Hungarion ĉirkaŭbrakumis germanaj okupitaj teritorioj kaj germanamikaj landoj.
Tiam la registaro provis interpaciĝi kun Jugoslavio kaj oni subskribis la 12-an de decembro 1940 (Belgrado) kontrakton pri poreterna amikeco. Post la kontraŭgermana ŝanĝo en Jugoslavio, Germanio pretendis je la hungaraj taĉmentoj. Teleki devis elekti inter Germanio kaj la entento. Kvankam Hungario ne donis taĉmentojn, ebligis por la germanoj la invadon de Jugoslavio el hungara teritorio. Britio minacis per militdeklaro, Teleki kulpigis sin.
La 2-an de aprilo 1941, la germana armeo komencis la kolektiĝon en Hungario por antaŭprepari la atakon kontraŭ Jugoslavio. Teleki sekvatage aŭrore kap-pafis sin. Li skribis adiaŭan leteron al la guberniestro Miklós Horthy: „Ni iĝis kadavrorabistoj. La plej aĉa nacio. Mi ne retiris vin. Mi estas kulpa.”
Li estis membro de Hungara Scienca Akademio.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
La katedralo Saint-Pierre de Rennes (eo: sankta Petro) estas la katolika katedralo de la ĉefdiocezo de Rennes, Dol kaj Saint-Malo, situanta kore de la urbo Rennes, en Ille-et-Vilaine.
Laŭ novklasika stilo, ĝi estas unu el la naŭ historiaj katedraloj de Bretonio.
Historio de la malnova konstruaĵo
La nuna loko de la katedralo estis uzata kiel sidejo de episkopejo ekde la 6-a jarcento. Verŝajne, ĝi estis konstruita surloke de pli malnova sanktejo.
La katedralo ne estis damaĝita per la incendio de 1720, kiu haltis je kelkaj dekoj da metroj, ĉe la preĝejo Saint-Sauveur.
Tamen la navo kaj la ĥorejo, kiuj ne estis restaŭritaj minacis disfali. En 1730, la arkitekto Jacques V Gabriel taksis ilin neripareblaj. La inĝeniero Abeille estis proponinta rekonstrui la tuton laŭ plano de greka kruco, sed li mortis en 1752 sen ia ajn komenco de rekonstruo.
La 11-an de Februaro 1754, en religia servo, dika ŝtono falis el la volbo de la ĥorejo. La episkopo, Louis-Guy de Guérapin de Vauréal, petis la spertecon de la Konstruaĵoj de la reĝo (fr: Batiments du roi). Du kunlaborantoj de Ange-Jacques Gabriel, nome Jacques-Germain Soufflot kaj Nicolas Marie Potain, venis al Rennes en Aprilo 1762.
Historio de la nuna konstruaĵo
Evidentiĝis ke por eviti kompleta disfalo, estis necese rekonstrui la tutan konstruaĵon, escepte de la fasado frue konstruita kaj firma. La du arkitektoj konsilis inversigi la direkton de la konstruaĵo kaj konservi nur la turojn, kiuj troviĝis ĉe la absido.
"Bretonio, fervora por plibeligi sian ĉefurbon, ankoraŭ volis ke ĝi estu plibeligita per katedralo konstruita laŭ la bongusta greka arkitekturo [...] S-ro Potain estos komisiita sub S-ro M. Soufflot por la konstruado de tiu konstruaĵo.", L'Avant-Coureur, 7-an de Junio 1762
La projekto farita de Potain estis aprobita de Ludoviko la 15-a en la reĝa konsilio de la 9-a de Marto 1762. Ĝi estas konservita en la nacia Arkivejo. « Ĝenata pro la ĉirkaŭaĵo por etendi la brakojn de kristana kruco, Potain desegnis longan korpon kun flankaĵoj kaj ambulatorio. La ordo estas ionika kanelita. En la absido, la ovala kapelo de la Komunio staras inter la gotikaj sonorilturoj. ».
La faligo okazis de 1756 ĝis 1768. Tamen, por akiri la monon necesan por la realigo de la projekto de Potain, estus necese meti plurajn abatejojn « en ŝparfunkciado» deprenante ties profitojn de la posedantoj. La reĝo hezitis kaj fine haltigis la projekton. En 1780, la Commission des Secours denove petis la Bâtiments du roi. Tiam la nantais arkitekto Mathurin Crucy prezentis projekton, kiu konservis la malnovan direkton de la konstruaĵo kaj pli moderan preztaksadon de pundojn. La rekonstruado komencis en 1787, sed la franca Revolucio haltigis la laboron denove.
Ili redaŭris en 1816 sub la estrado de Crucy. Post lia morto en 1826, lia kunlaboranto Binet daŭrigis ilin, kaj ili estis finitaj de la urba arkitekto Louis-Guy Richelot sub la Julia monarkio. La katedralo ekde tiam novklasika kun klasika fasado estis finkonstruita en 1845.
En la Paska tago, la 7-an de Aprilo 1844, Godefroy Brossay Saint-Marc inaŭguris la novan katedralon.
Dum la rekonstruado de 1803 ĝis 1844, Notre-Dame en Saint-Melaine fariĝis provizora katedralo de Rennes.
Katedralo de Avilo
La Katedralo de Avilo estas katolika kirko kaj antaŭe fortikaĵo de Avilo, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝia absido estas unu el la kuboj de la murego.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Okcidenta fasado
Sur la fasado estas ankaŭ 5 blazonoj el kvarcalima kalka ŝtono (de supre malsupren, de dekstre maldekstren) :
Katedralo de Avilo
Ĝi estas ĉirkaŭata de domoj aŭ senjoraj palacoj, inter la plej gravaj estas: Palaco de la Velada, la Palacio de la Reĝo Infano kaj la Palaco de Valderrábanos, kiuj okupiĝis pri la defendado de La Pordo kaj la Pezo de la Faruno.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Okcidenta fasado
Por emfazi la forton kaj firmecon de la nova konstruaĵo kompare al la malfirmeco de la antaŭa konstruaĵo, la arkitektoj aldonis al la fasado 22 granitajn kolonojn.
Csöde
Csöde [ĉode] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Okcidenta fasado
La frontono surhavas la blazonon de la franca reĝo Ludoviko la 14-a.
Csöde
Situo
Csöde situas en valo (Zala (rivero) preterfluas, laŭ traira flankovojo, fervojo Ukk-Slovenio preteriras. Nova troviĝas 22, Lenti 26, Körmend 28, Zalaegerszeg kaj Szentgotthárd po 29, Budapeŝto 249 kilometrojn. La vilaĝo konsistas el suba kaj supra vilaĝpartoj.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Tegmento
La kruciĝo de la transepto estas superkovrita per kupolo kun okulfenestro.
Csöde
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1342 laŭ tiama hungara ortografio "Chede". Ĝis la 19-a jarcento la komunumo konsistis el apartoj farmoj, kiuj servis ankaŭ defendadon. Vilaĝservoj estas gastejo, restoracio. La municipa administracio en Zalalövő funkcias.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Navo
La navo enhavas 44 ionikajn kolonojn. Tio estis la plej senornama parto de la konstruaĵo. Por mildigi tiun severecon, oni stukis la kolonojn kaj parton de la muroj en la 19-a jarcento (temas pri miksaĵo el marmorpolvo, estiginta kalko kaj kreto), kio donas pli grandan lumecon al la konstruaĵo.
Csöde
Historio
En Csöde migra poŝto servas.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Navo
La duoncirkla volbo, kontraste estas ornamita per oraĵoj, verko de Auguste Louis Jobbé-Duval, kiu ankaŭ respondecis pri la ornamo de la Parlementejo de Bretonio. Ĝi surhavas ankaŭ blazonojn de Bretonio kaj de la diocezoj de la ĉefepiskopejo. Tio kontribuas al pli luksa aspektigo.
Katedralo de Avilo
Oni precize ne scias kiam ekiĝis la konstruado de la katedralo, ekzistante du teorioj, unu defendas ke Alvar García ekkonstruis ĝin en la jaro 1091 sur la restaĵoj de la Preĝejo Sankta Savinto, en ruinoj pro la sinsekvaj muzulmanaj atakoj, kaj la aliaj diras ke Alfonso la 6-a kolektis la necesan monon por konstrui ĝin. Aliaj historiistoj pensas ke estis la majstro Fruchel la aŭtoro de la katedralo kaj datigas ĝin en la 12-a jarcento.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Ĥorejo
La grundo de la ĥorejo estas kovrita per severaj granitaj slaboj. Ĉi tiuj kontrastas antaŭ la ĉefaltaro kun la marmoroj ofertitaj de la papo Pio la 9-a devenantaj de la roma Forumo.
Csöde
Famuloj
En Csöde naskiĝis ministro Imre Boros.
Katedralo Saint-Pierre de Rennes
Ĥorejo
La volbo de la ĥorejo estas ornamita per pentraĵo montranta la scenon en kiu Kristo donas al sankta Petro la ŝlosilojn de la ĉiela reĝlando.
Le ĥorejo estas ĉirkaŭata de ambulatorio kies muroj estas ornamitaj per prezentaĵoj de la diversaj sanktuloj de Bretonio arigitaj laŭ ilia diocezo (Rennes, Dol-de-Bretagne, Saint-Malo, Saint-Brieuc, Tréguier, Saint-Pol-de-Léon, Quimper, Vannes). Ili ŝuldiĝas al la pentristo François Le Henaff de la 19-a jarcento.
Transepto
Ĉiu brako de la transepto enhavas luksan kapelon ornamitan per rimarkindaj freskoj. Tiuj de la suda kapelo estis dediĉitaj al sankta Anna, patronino de Bretonio. Tie estas ankaŭ la pentraĵo de la liberigo de sankta Petro fare de la pentristo Henri Joseph de Forestier donacita de la franca reĝo Karlo la 10-a. Tiu verko datiĝas de 1827 kaj montras sanktan Petron liberigita el lia karcero de anĝelo.
La norda kapelo enhavas serion da freskoj dediĉitaj al Maria. Ĝi tiel partoprenas al la kulto al Maria tre disvastigita en Bretonio.
Meblaro
La katedralo enhavas gravan ĉefverkon, flandra (antverpena) retablo de la 16-a jarcento, ornamita per 80 personoj. Ĝi estis restaŭrita en 1984, fare de la artisto Alain Plesse. La retablo estas klasita kiel historia monumento de 1901. En Oktobro 2007, ŝtelistoj eniris la katedralon kaj lasis sin enŝlosiĝi en la konstruaĵo. Dum la nokto, ili zorge malmuntis kaj ŝtelis parton de la retablo datiĝanta de la 16-a jarcento, troviĝanta ĉe la enirejo de la dekstra transepto. Nur post 7 monatoj, la ŝtelita parto de la retablo estis retrovita en Nederlando kaj solene redonita al monsinjoro de Ornellas, episkopo de la eklezia provinco de Rennes por esti relokita je sia origina loko Statueto jam estis ŝtelita en 1975.
Pentraĵoj
En la kapelo dirata Saint-Malo troviĝas la pentraĵo de sankta Margareta, verko de Pierre Mignard datiĝanta de la 17-a jarcento. Tiu pentraĵo estas kopio de tiu de Rafaelo, kiu pendas nun en la muzeo Louvre. La pentraĵo estas klasita historia monumento de 1994.
En la kapelo Saint Michel, admirebla estas la statuo de Sankta Anna, kopio de verko de la 15-a jarcento.
Orgenoj
Necesas citi ankaŭ la orgenojn de la 19-a jarcento, akiritaj per la multaj donacoj al la lokaj preĝejoj, faritaj de Napoleono la 3-a okaze de lia vojaĝo en Bretonio en 1858.
Sant Llorenç des Cardassar
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, nomata laŭ la kristana sanktulo Laŭrenco de Romo. Sant Llorenç des Cardassar situas en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Árpád Barabás
BARABÁS Árpád [baraba'ŝ] estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Gheorgheni la 19-an de septembro 1978.
Kariero
Árpád Barabás diplomitiĝis en 2001 en UBB de Kluĵo, li estas ekde 2000 aktoro de Figura Stúdió Színház en Gheorgheni.
Károly Ereky
Károly Ereky [kAroj ereki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ereky Károly estis hungara politikisto, ministro. Lia origina nomo estis Wittmann Károly.
Károly Ereky naskiĝis la  1878 en Esztergom. Li mortis la 1952 en Vác.
Biografio
Károly Ereky lernis en Reĝa Teknikuniversitato József. Ekde 1905 li instuis en la sama universitato. Li apartenis al politika rondo de István Friedrich. Post falo de Hungara Sovetrespubliko li estis ministro. Post mallonga politikado en la parlamento li forlasis la politikon. Post dominado de la komunistoj li estis kondamnita kaj li mortis en prizono.
Li uzis unua la vorton „bioteknologio” kaj li okupiĝis multe pri tio.
Jarosław Kaczyński
Jarosław Aleksander KACZYŃSKI (naskiĝis la 18-an de junio 1949 en Varsovio) estas pola politikisto, doktoro pri juraj sciencoj, kreinto kaj prezidanto de politikaj partioj Porozumienie Centrum (Konsento-Centro) kaj Prawo i Sprawiedliwość (Rajto kaj Justeco), senatano, parlamentano de Sejmo, ĉefministro de Pollando en 2006-2007, kandidato en prezidentec-baloto de 2010. Ĝemela frato de Lech Kaczyński, estinta prezidento de Pollando en 2005-2010.
Infaneco
Jarosław Kaczyński naskiĝis en varsovia kvartalo Żoliborz. Lia patro Rajmund Kaczyński, laŭprofesie inĝeniero, estis soldato de Pola Enlanda Armeo kaj partoprenanto de la Ribelo de Varsovio. La patrino Jadwiga Jasiewicz estas pola filologino (laboranta en Instituto pri Literaturaj Esploroj (IBL) de Pola Scienca Akademio).
Dum nasko de ĝemeloj asistis kiel akuŝistino patrino de la pola poeto Tadeusz Gajcy. En 1962 la fratoj ludis en la filmo Pri duopo, kiu ŝtelis la lunon laŭ romano de Kornel Makuszyński.
Politika agado
1976 - ekkunlaboras kun la Komitato por Defendo de Laboristoj (KOR) kaj poste Interven-Buroo de la Komitato de Socia Memdefendo ĉe KOR
1979 - kunredaktoro de la sendependa monatrevuo Głos (Voĉo), fondita de Antoni Macierewicz
1989-1991 - senatano de Elbląg
1990-1991 - ministro kaj estro de la Kancelario de Prezidento Lech Wałęsa
1990-1998 - fondinto kaj estro de Porozumienie Centrum (Konsento-Centro)
1991-1993 kaj depost 1997 - parlamentano de Varsovio
2001 - fondinto de Prawo i Sprawiedliwość (Juro kaj Justeco aŭ ĝusta nomo Rajto kaj Justeco), ekde 2003 estro de tiu partio
La 14-a de julio 2006 Jarosław Kaczyński iĝis ĉefministro de la registaro de Pollando kaj rezignis la 5-a de novembro 2007, post la malprospera baloto.
Prezidenta balotado 2010
Aprile 2010 deklaris, ke li kandidatos helpe de Juro kaj Justeco en prezidentec-baloto okaziĝonta post morto de lia frato en la aviada katastrofo en Smolensk.
Agado depost 2010
En parlamentaj balotoj en 2011 Jarosław Kaczyński denove startis al Sejmo kiel ĉefgvidanto de Juro kaj Justeco en la ĉefurba areo. Li gajnis mandaton de parlamentano de la 7-a kadenco. Dum la kampanjo aperis lia libro Polska naszych marzeń (Pollando de niaj revoj), kun interalie lia balotprogramo. Junie 2013 laŭvican fojon iĝis prezidanto de la partio.
Novembre 2014 anoncis, ke rekomendos al la partio sian decidon, por ke kandidato de Juro kaj Justeco en prezidentaj balotoj en Pollando en 2015 estu Andrzej Duda, kiu gajnis en la dua alpaŝo. Junie 2015 anoncis, ke kandidatino de Juro kaj Justeco en parlamenta baloto por 2015 estos Beata Szydło. En la baloto la partio gajnis absolutan nombron da mandatoj en Sejmo, kaj Jarosław Kaczyński iĝis parlamentano. Gvidata de li grupiĝo kreis unupartian kabineton kun ĉefministrino Beata Szydło. Li mem okupis neniun funkcion en registara administrado. Julie 2016 denove elektiĝis por posteno de la prezidanto de Juro kaj Justeco.
Julie 2016 publikigis aŭtobiografian libron ''Porozumienie przeciw monowładzy. Z dziejów PC'' (Interkonsento kontraŭ monopola regado. El la historio de Konsento-Centro), eldonitan de Zysk i S-ka.
Nandioj
Finde de la 19-a jarcento la nandioj verŝajne atingis la plej fortan pozicion en sia historio. Tiam la nandioj estis fifamaj kiel kruelaj kaj aŭdacaj militistoj. La nandioj ĝis en la nuna tempo kontraŭis ĉiajn ŝanĝojn de sia vivstilo kaj longtempe estis ĝenerale konataj kiel malamantoj de fremduloj. En antaŭaj tempoj la nandioj havis elektitajn tribestrojn, kiuj gvidis en la milito. La plej fama el ili estis Koitalel, kiu ĉirkaŭ 1920 gvidis sangan militon kontraŭ la britoj. Ili defendis sin kontraŭ la konstruado de la fervojo meze tra la Nandio-Lando (linio de Mombaso al Kampalo). Ili elŝiris relojn kaj sinkigis ilin en la Viktoria-lago aŭ transformis ilin al ĵetlancoj kaj sagopintoj, faris ornamaĵojn el telefonkabloj de la britoj. Koitalel estis trompita per ruzo kaj mensogo kaj mortpafita. Hodiaŭ la plejparto de la nandioj vivas ĉirkaŭ la kenja urbo Eldoret kaj laŭlonge de la Nandi-Montaro norde de Eldoret. La regiono apartenas al la Kenja Altlando, la nandioj vivas en alteco de 1500 - 2200 m super la maro kie regas salubra klimato - multaj nandioj atingas grandan aĝon.
Vivmaniero
Tradicie la nandioj estis bestbredantoj kaj nur kontraŭvole kaj per premo de la koloniismaj mastroj komencis la agrokultivadon. Nuntempe ili fiere atentigas pri la laktoproduktado en sia regiono, kiu estas la plej alta en tuta Kenjo. La tradicioj similas iom al tiu de la masajoj, same kiel tiuj ili trinkas freŝan sangon. La nandioj flegas tre konservativajn kutimojn. Antaŭgeedziĝa koito, promiskuado (partnerŝanĝo) kaj eksedziĝo estas rigardataj kiel tre senhonoraj. La respekto antaŭ la triboplejaĝulo estas forta; gepatroj estas honorataj. Bati infanojn aŭ edzinon estas hontiga. La nandioj kredas je mistika vivaĵo, la Kemosito, rabobesto duone hieno duone leono. Al infanoj, kiuj vespere ne iras hejmen, oni diras, ke la Kemosito forportos ilin, se ili ne antaŭ la malheliĝo alvenis hejme.
Religio
La nandioj adoras plurajn diojn, inter ili la dion Asis kaj la tondrodion Ilat. En la 21-a jarcento la plejmulto estis konvertiĝintaj al la kristana kredo, kelkaj konvertiĝis al la islamo.
Ry Cooder
Ryland Peter "Ry" Cooder (15a de Marto, 1947) estas usona muzikisto, kantoverkisto, filmoscenara komponisto, kaj registroproduktoro. Li estas mult-instrumentisto sed li estas plej bone konata pro sia glitogitara verkaro, sia intereso en radikmuziko el Usono, kaj sia kunlaborado kun tradiciaj muzikistoj el multaj landoj.
La soloaĵoj de Cooder aplikiĝis al multaj ĝenroj. Li ludis kun Captain Beefheart, Ali Farka Touré, Eric Clapton, The Rolling Stones, Van Morrison, Neil Young, Randy Newman, David Lindley, The Chieftains, The Doobie Brothers kaj Carla Olson & the Textones (en registroj kaj en filmo). Li formis la bandon Little Village. Li produktoris ankaŭ la samnoman albumon de la grupo Buena Vista Social Club (1997), kiu iĝis tutmonda sukceso. Wim Wenders estis direktoro de la samnoma dokumenta filmo de (1999), kiu estis nomumita por Oskar-premio en 2000.
Cooder estis rangigita la oka en la listo de la gazeto Rolling Stone de 2003 por "La 100 Plej Grandaj Gitaristoj Ĉiutempaj" (David Fricke's Picks). Rangigo de 2010 fare de Gibson metis lin en la rango 32a.
Perrache (stacio en Liono)
Perrache estas fina stacio de la Metroo de Liono sur Linio A de la metroo de Liono, ĝi situas najbare de la stacio  en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Zorraquín
Zorraquín [zoraKIN] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la okcidenta Komarko de Ezcaray. Ĝi estas aparta loĝloko kun komunikvojo nur laŭ la regiona ŝoseo LR-111 de Ezcaray al la provinco Burgoso trapasante la samkomarkan Valgañón.
Ponto Chungsong
La Ponto Chungsong estas ponto sur Rivero Taedong en Pjongjango, Nord-Koreio. Ĝi kunligas la distriktojn Nakrang-dong kaj Ĉung-dong de P'yŏngch'ŏn-guyŏk. La ponto estis finkonstruita en 1983.
Trafiko en la Ponto Chungsong
La ponto havas du relojn por la tramo. Sur ambaŭ flankoj estas piedirantaj vojoj. Ĝi havas enirejon al la insuleto Ssuk-som de Rivero Taedong.
Zorraquín
Geografio
Ĝi estas en tute montara areo, kiu porsperas pro la turismo al apuda Ezcaray. La distribuo de novaj domoj de Urbanización Usarena sekvas la disponeblan krutecan terenon dum restas malmultaj malnovaj domoj. En tiu turisma komarko, krom Ezcaray, ankaŭ Zorraquín kreskiĝis. Kaj kvankam ĝi plue estas malgranda loĝloko, ĝi estis ankoraŭ multe pli malgranda, kaj nun almenaŭ estas aktiva loĝloko kun juna loĝantaro. Male la samkomarkaj loĝlokoj Ojacastro kaj Valgañón male ne sukcesis haltigi la senloĝigadon, sed almenaŭ ja sukcesis bremsi ĝin, kaj retenas pli ol cent loĝantojn. Aliflanke Pazuengos pro malfacila geografia situacio (granda altitudo kaj malbonaj komunikvojoj), ne sukcesis haltigi la senloĝigadon kaj frontas malfacilan estontecon.
Historio
La plej frua dokumenta referenco estas de la jaro 1084 apartenanta al donaco fare de Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio per kiu donis la monaĥejon de San Sebastián de Ojacastro al la Monaĥejo de Suso. La 24an de Aprilo 1312, la kastilia reĝo Fernando la 4-a havigis foruon ​ “al valle de la villa de Ojacastro, Ezcaray e Zorraquín e Valgañón”, cele al reloĝado de la zono, lima kun la Regno Navaro. Ĝi validis ĝis la retirigo de la foruoj en 1876 post la Tria Karlisma Milito. En la 16-a jarcento ĝi apartenis al la Senjorlando de Pedro de Manrique de Luna.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tial oni malaltiĝis el 134 loĝantoj ĝis nunaj 90, ne tiom kiom ĉe aliaj proksimaj loĝlokoj.
Vizitindaĵoj estas la romanika preĝejo de Sankta Stefano, montara pejzaĝo, ktp.
Sostenuto
Sostenuto (it. por „tenata“, mallongigite kiel „sost.“ aŭ „sosten.“) estas en la muziko prezentinstrukcio. La tonoj je tiu devas esti pli longe eltenataj kaj finsoni, ofte ĉe samtempa prokrastado de la tempo. Oni ofte uzas ĉi tiun ludinstrukcion kiel aldonaĵo al tempoindikoj aŭ kiel movimentotitolo.
La mezan pedalon de pianego oni ofte nomas laŭ sia funkcio ankaŭ sostenuto-pedalo.
Rivero Deseado
La akvofluejo interrompiĝas en kelkaj partoj pro enfiltrado en la akvo, formante sekan akvofluejon aŭ elirante en kelkaj lokoj generante malgrandajn fontojn. La akvofluejo estas meandra, kun alta enhavo de sedimento en suspensio eĉ ĝis la centra ero de la rio Deseado. Ties hidra reĝimo prezentas du ĉiujarajn kreskojn, asociajn al maksimumo de precipitaĵoj dum la aŭtuno-vintro kaj al malglaciĝo dum la printempo, kio markas sezonan karakteron intermitan. Ĝi karakteriziĝas ankaŭ pro markita nereguleco interjara.
Batalo de Ebro
La Batalo de Ebro, estis lasta granda atako de respublikanoj dum la Hispana Enlanda Milito, en Tarragona kun partopreno de Internaciaj Brigadoj.
Celo
Komence de 1938 Dua Hispana Respubliko havis grandajn problemojn. Eŭska provinco estis falinta, POUM estis detruita de internaj bataloj en respublika kampo, kaŭzitaj de influo de multaj fremdaj registaroj.
Reage al tiu situacio, la hispana ĉefministro Juan Negrín aprobis planon de Vicente Rojo Lluch por ekataki la ĉefajn naciistajn armeojn antaŭirante al Valencia. La celo estis halti la marŝo sur Katalunio. Alia celo estis montri al najbaraj registaroj ke al la respublika-partio restis ebleco de venko en la milito.
La batalo
La batalo komencis en la 25-a de julio 1938, kiam la respublikaj fortoj sub kolonelo Juan Modesto atakis alian riverbordon de Ebro. La komenco estis sukceso sed la naciistaj trupoj, kiu havis pli bonan aviadilan protektanton (Legión Cóndor) rezistis kaj forigis la respublikanojn. La batalo daŭris ĝis la 16-a de novembro 1938.
La batalo estis kondukita de ambaŭ armeoj per strategio simila al tiu de Unua Mondmilito en uesta-fronto kun frontaj atakoj kiuj funkciis, sed kaŭzis gravajn perdojn al ambaŭ.