cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petro Palivoda
Petro PALIVODA (naskiĝis en 1959) estas ukraina kaj Esperanta poeto kaj tradukisto en Kievo, liaj verkoj en la ukraina, la rusa, la germana lingvoj kaj originale en Esperanto kaj tradukoj aperis en pluraj ĵurnaloj, revuoj, almanakoj, antologioj en Ukrainio, Rusio, Litovio, Ĉeĥio, Slovakio, Svisio, Rumanio, Usono, Aŭstralio, Ĉinio, Kostariko, Pollando, Kanado, Turkio, Kroatio, Koreio, Hungario, Israelo, Francio, Brazilo kaj Japanio.
Petro Palivoda estas esperantisto ekde 1976.
Li tradukis poezion de Lesja Ukrainka, Oleksandr Oles, Andrij Maliŝko, Oleksa Slisarenko, Vasil Atamanjuk, Dmitro Lucenko, Volodimir Dankeviĉ, Larisa Mandzjuk, Jurij Ribĉinskij, Bohdana Jehorova, Marija Mikicej, Darina Ŝevĉuk kaj popolaj kantoj (el la ukraina lingvo al Esperanto), inkluzive Hej, en herbejo ruĝa viburno, Bill Auld, Albert Goodheir, Baldur Ragnarsson, Mauro Nervi, Ludoviko Zamenhof, Hilda Dresen, Victor Sadler, Vasil Eroŝenko, Aleksandr Logvin, Eugeniusz Matkowski, Aivar Liepins, Julia Sigmond, Ĵomart Amzejev, Julio Baghy (el Esperanto al la ukraina lingvo), Julián Marchena  (el la hispana al la ukraina lingvo), Guido Gezelle (el la flandra al la ukraina lingvo), Elzbieta Wodala (el la pola al la ukraina lingvo), Martin Kirchhof (el la germana al la ukraina lingvo), Tetjana Ĉernecka (el la rusa al la ukraina lingvo) kaj prozon de Kalle Kniivilä (el Esperanto al la ukraina kaj la rusa lingvoj), Ulrich Becker, Guido Hernandez Marin (el Esperanto al la ukraina lingvo) Anton Meiser, Manfred Welzel (el la germana al la ukraina lingvo), Ĥristina Kozlovska, Bohdana Jehorova (el la ukraina al Esperanto kaj la germana lingvo).
Petro Palivoda estas kantverkisto. Liaj poemoj estis muzikigitaj de komponistoj: Valerij Titarenko, Leonid Popernackij, Ivan Pustovij, Jurij Krombet, Dmitro Zubkov, Hennadij Volodko, Viktor Oĥrimĉuk, Biagio Ilacqua (Italio), JoMo (Jean-Marc Leclercq) (Francio), Antero Avila (Portugalio), Feri Floro (Germanio), Liven Dek (Hispanio), Christian Departe (Francio). Liaj kantoj estis kaj estas plenumataj de ukrainaj kantistoj kaj grupoj: Yurij Roĵkov, Pavlo Mreĵuk, Markijan Svjato, Jurij Krombet, Dmitro Kostrov, Serhij Nikonenko, Serhij Rozumnij, Oleksandr Drahomoŝĉenko, Olena Miŝljakovska, Natalja Kasjkova, Star Dream, Stefanija Oksenjuk kaj Ĵomart kaj Nataŝa (Svedio), Romilda Mangraviti (Italio), JoMo (Francio), Alta Tajdo (Portugalio), Grinoalda kaj Maria Avila (Portugalio), Feri Floro (Germanio), Amira Chun (Koreio), MoKo (Francio)
Laŭreato de "Liro-82", Kaliningrad, Rusio (3-a premio, poezio), de la internacia Esperanta literatura konkurso EKRA-2006, Razgrad, Bulgario (1-a premio, poezio), de Ukrainia ukrainlingva literatura konkurso "Rukomeslo-2006", Kievo: poezio - 3-a premio; traduko - 2-a premio (rakonto de Ulrich Becker el Esperanto al la ukraina lingvo), de la Tutukrainia festifalo de ukraina moderna estrada kanto "Pisennij vernisaĵ-2006" kiel aŭtoro de la teksto de laŭreata kanto, gajninto de la Tutukrainia literatur-muzika konkurso "Inspiro" en la branĉoj "Originala poezio" kaj "Tradukita poezio" (Kolomeo, 2015), gajninto de la internacia poezia konkurso "Una ballata per l'Esperanto" (Mesino, Italio, 2019), laŭreato de la internacia tradukkonkurso (poezio) "Lucija Borčić", 2020, Kroatio (3-a premio), gajninto de la internacia muzikkonkurso "Ĝanfranko" (Italio, 2021), la unua kaj la dua premioj, gajninto (kunaŭtorece) de la Tutukrainia literatura konkurso "Mein Erinnerungsort" ("Loko de mia memoro") de la germana-ukrainia kultura kaj eduka centro "Nürnberger Haus" en 2021 (speciala premio)
En 2004-2012 li estis juĝantarano de la Internacia literatura konkurso "Liro".
Liaj verkaĵoj estas tradukitaj al la germana, la kroata, la itala, la korea kaj la franca lingvoj.
Dumbrăveni (Sibiu)
Dumbrăveni (Sibiu) [dumbrəvenj] (Erzsébetváros [erĵe:betva:roŝ], malnova nomo Ebesfalva, Elisabethstadt) estas urbo en Rumanio en la valo de Târnava Mare okcidente de Sighişoara. Administre apartenas al ĝi Ernea, Şaroş pe Târnave.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 408 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 9 354 (rumanoj, 15% hungaroj).
Historio
Apafi la 1-a, landestro de Transilvanio, en 1671 koloniigis tien armenojn kaj, krom Gherla, ĝi fariĝis la plej grava centro de armenoj en Transilvanio. Ĝia unua mencio skribe estas en 1332, kiam ĝi estis ekleziejo kun saksa loĝantaro. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő vármegye).
Rusia Universitato de Amikeco inter Popoloj
La Rusia Universitato de la Amikeco inter Popoloj (Российский университет дружбы народов, akronime РУДН / RUDN, prononcata ROeDN) estas publika universitato en Moskvo klasifikita kiel unu el la plej bonkvalitaj universitatoj en Rusio.
Komence, dum la Malvarma Milito, la celo de la universitato estis helpi landojn de la Tria Mondo, ĉefe en Afriko kaj Azio, kiuj ĵus akiris sian sendependecon, por trejni estontajn gvidantojn. Instrui la komunisman ideologion tute konformis al la programo de la Malvarma Milito.
De 1961 ĝis 1992 la universitato havis la aldonan nomon de Patrice Lumumba. La universitato estas ankoraŭ ofte nomata "Lumumba Universitato".
Volvanta planto
Volvanta planto estas grimpoplanto, kiuj grimpas helpe de la volvanta tigo ĉe apogilo. Ĝi preferas kiel apogilo gresojn kaj maldikajn lignoplantojn; sed ankaŭ pendantajn grimpoplantojn, ekzemple lianoj. La volvado estas unu el kvar grimpoformoj de plantoj, kiu ebligas kreskon sen sufiĉe forta tigo por teni minimume la propran pezon de planto.
Rusia Universitato de Amikeco inter Popoloj
RUDN kaj Esperanto
La 14-an de novembro 2014 en Rusia Universitato de Amikeco inter Popoloj (RUDN) dum kunsido de Scienca Konsilio estis akceptitaj du studprogramoj por instruado de Esperanto kaj la 19-an de novembro 2014 laŭ specialaj ordonoj ili estis oficiale validigitaj. Ĉar RUDN estas ŝtata universitato de federacia nivelo kun rajto de memdifino de la studprogramoj, tiuj ĉi programoj iĝis aŭtomate tutrusiaj kaj atestiloj de la sukcesintoj estas agnoskataj tra tuta Rusio kaj en dekoj da landoj, kiuj havas specialajn edukadajn kontraktojn kaj interkonsentojn kun Rusio. Dum jam 6 jaroj diversnivelajn diplomojn de RUDN pri kono de Esperanto ricevis 70 personoj.
Volvanta planto
Depende de la direkto de la volvado oni distingas maldekstre volvantaj  kaj dekstren volvantaj plantoj. Nur malmultaj specioj povas volviĝi kaj dekstren kaj maldekstren. En la botanika literaturo oni ne trovas unuaniman difinon, kiu estas maldekstre volvanta kaj dekstre volvanta planto. Ekzistas jenaj difinoj:
Rigardo de supre
La difino de Dioscorea communisiu baziĝas sur la rigardo de la ŝraŭba moviĝo de supre. Ĝi estas antaŭ ĉio uzata en pli aĝaj flaŭraj verkoj.
Maldekstre volvantaj plantoj estas volviĝantaj grimpplantoj, kies tiga pinto, de supre rigardata turniĝas kontraŭ moviĝo de la horloĝmontriloj ĉirkaŭ grimpostango. Pro la kresko ekestas dekstreniranta helico aŭ ŝraŭbo. La heĝa kalistekio kaj la stangofazeolo estas maldekstrevolvantaj plantoj.
Dekstre volvantaj grimplantoj estas plantoj kies tigpinto de supre vidata turniĝas ĉirkaŭ apogilo laŭ la moviĝo de la horloĝmontriloj. Per ĝia kresko ekestas maldekstreniranta helico aŭ ŝraŭbo. La ordinara dioskoreo kaj la lupulo] estas laŭ tiu ĉi difino dekstrenvolvantaj plantoj.
Dekstrenvolvantaj plantoj formas laŭ tio dekstran ŝraŭbon (t.s. ŝraŭbo kun dekstra ŝraŭbaĵo. Maldekstrenvolvantaj plantoj formas laŭ tio maldekstran ŝraŭbon (t.s. ŝraŭbo kun maldekstra ŝraŭbaĵo).
William Morrison
William MORRISON (morisn), estis skota vinkomercisto ķiu naskiĝis en la 16-a de oktobro 1861 en Edinburgh. Li ricevis ateston pri kapableco de SFPE, en Parizo, en la 10-a de decembro 1903. Morrison instruis Esperanton dum kelkaj jaroj kaj verkis teatraĵon (el Dickens) por la 4-a UK; du originalajn propagandajn komedietojn (A Norman Conquest kaj The Object Lesson), kaj kunverkis tradukon de Doktoro Jekyll kaj S-ro Hyde (R. L. Stevenson).
Tiburon
Tiburon (anglalingve, Tiburon, kiu estas la hispanlingva vorto por ŝarko) estas urbo en Kalifornio, Usono.
Sándor Bedő
BEDŐ Sándor [pr. be:doe:] Kálnoki Bedő estis hungara advokato naskiĝinta en Székelydálya la 2-an de februaro 1874 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de julio 1948.
Kariero
Bedő estis elektita prezidanto de la advokata ĉambro en 1914 de la Marosvásárhely. Li translokiĝis en Budapeŝton en 1922. Ekde 1924 ĝis 1931 li estis afergvidanta vicprezidanto de la Nacia Kreditinstituto, poste li iĝis advokato. Li apartenis al la intima ĉirkauaĵo de la ministroprezidanto István Bethlen. Ekde 1926 ĝis 1934 li estis lundkunvena deputito.
Batalo de Salamino
La Batalo de Salamis aŭ Salamino (antikva greka: Ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος, Naŭmaĥia tēs Salaminos) estis batalo inter alianco de grekaj urboŝtatoj kaj la Persa Imperio en 480 a.K., en la markolo inter la kontinento kaj Salamis, nome insulo en la Sarona Golfo proksime de Ateno. Ĝi markis la alt-punkton de la dua persa invado de Grekio, kiu estis komencinta tiun printempon.
Disvolviĝo
Por bloki la persan antaŭeniĝon, malgranda forto de grekoj blokis la montopasejon de Termopiloj, dum Aten-hegemonia aliancita mararmeo retenis la persan floton en la proksima markolo de Artemizio. En la rezulta Batalo de Termopiloj, la ariergardo de la greka trupo estis ekstermita, dum en la Batalo de Artemizio la grekoj havis gravajn perdojn kaj retiriĝis post la perdo ĉe Termopiloj. Tio permesis al la persoj konkeri Beotion kaj Atikon. La aliancanoj pretiĝis defendi la Istmon de Korinto dum la floto retiriĝis ĝis proksima insulo Salamis.Kvankam peze nombrosuperitaj, la grekaj aliancanoj estis persvaditaj fare de la atena generalo Temistoklo alporti la persan floton al batalo denove, en la espero ke venko malhelpos marameajn operaciojn kontraŭ la Peloponezo. La persa reĝo Kserkso ankaŭ estis fervora pri decida batalo. Kiel rezulto de kaptilo fare de la parto de Temistoklo, la persa mararmeo velis en la Markolon de Salamis kaj provis bloki ambaŭ enirejojn. En la malvastaj kondiĉoj de la markolo la grandaj persaj nombroj estis aktiva malhelpo, kiam ŝipoj luktis por manovri kaj iĝis malordaj. Profitante la ŝancon, la greka floto formiĝis en linio kaj gajnis decidan venkon.
Kserkso tiam retiriĝis al Azio kun multo da sia armeo, forlasante Mardonion por kompletigi la konkeron de Grekio. Tamen, la sekvan jaron, la resto de la persa armeo estis decide batita ĉe la Batalo de Plateo kaj la persa mararmeo ĉe la Batalo de Mikale. Poste la persaj faris ne pli da provoj por konkeri la grekan kontinenton. Tiuj bataloj de Salamis kaj Plateo tiel markis turnopunkton en la kuro de la Grek-persaj militoj kiel tutaĵo; de tiam pluen, la grekaj polisoj prenus la ofensivon. Kelkaj historiistoj kredas ke persa venko estus renversinta la evoluon de Antikva Grekio, kaj per etendaĵo de okcidenta civilizo, kaj tio igis ilin aserti ke Salamis estis unu el la plej signifaj bataloj en homa historio.
(18919) 2000 OJ52
(18919) 2000 OJ52 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nutroelementoj
La makronutroelementoj, aŭ ĉefaj nutroelementoj, kiuj necesas por la nutrado de la planto, estas bezonataj en relative granda kvanto por la kreskado kaj vivtenado de la planto. Kom la kvar "organikaj" bazajn elementoj karbono, hidrogeno, oksigeno kaj nitrogeno fosforo, kalio, sulfuro, kalcio kaj magnezio apartenas la la ĉefaj nutroelementoj en la plantnutrado.
Flanke de la sterkaĵtekniko nitrogeno, fosforo kaj kalio estas la "kernaj nutroelementoj" bezeichnet. Ili estas komponantoj de plurnutraĵa sterko, ĉar ili ne troviĝas en sufiĉa kvanto en la naturo, kiel C, O kaj H.
Aldoniĝas sep esencaj mikroelementoj - fero, mangano, zinko, kupro, kloro, boro, molibdeno – kaj aliaj utilaj elementoj, kiuj eventuale necesas ĉe kelkaj plantoj, por nutri la vaskulajn plantojn. Eble kromaj elementoj – en etaj spuroj – estas eblaj nutroelementoj.
Multaj elementoj estas kreskigaj en malaltaj koncentraĵoj, eventuale ankaŭ kiel anstataŭaĵoj de esencaj nutroelementoj. Natrio, aluminio, silicio kaj kobalto estas por kelkaj plantoj tre utilaj.
Stacio Dōbutsuen-mae
Stacio Dōbutsuen-mae (動物園前駅 [Dōbucuen-mae-eki], Dōbutsuen-mae Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nishinari, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Midōsuji, Linio Sakaisuji. La nomo signifas "antaŭ la zoologia ĝardeno".
Tebrau
Tebrau (ĉine:地不佬, esperante: Tebraŭ) estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
Esperanto kaj Tebrau
Kelkaj loĝantoj konis Esperanton
Aliaj domaroj
Vilaĝoj
Kraĉioj
La kraĉioj (alia nomo: Tsumbuli) estas etno en Ganao. Dum kelkaj fontoj rigardas la kraĉiojn kiel etnon en Ganao sed ne en Togolando, aliaj fontoj indikas proksimume 3.700 kraĉiojn en Togolando.
En Ganao vivas inter 58.000 kaj 60.000 kraĉioj en la centro de la lando proksime de Kate Krachi, loko ĉe la Voltao-Barillago.
La kraĉioj apartenas al la nord-guanga etnogrupo.
Christoph Schlingensief
Christoph Schlingensief, (fonetike "ĥristof Ŝling-ensif"), Christoph Maria Schlingensief (n. 24-a oktobro 1960 en Oberhausen, Germanujo; m. 21-a aŭgusto 2010 en Berlino, Germanujo) estis germana surscenigisto pri filmoj, teatroj kaj operoj. Li estis radioaŭtoro, artisto, pentristo kaj parolisto. Li vivis kun sia fianĉino, la kostumartisto Aino Laberenz. La patro estis apotekisto. La juna Schlingensief estis katolika mesa servisto, la katolika kirko kaj la kirka vivo influis siajn verkojn. Li estis ankaŭ profesoro pri "Arto en agado", ("Kunst in Aktion").
Projekto
Li volas konstrui operodomon en Afriko. Li faris du vojaĝojn. Li vojaĝis en Kamerunon en printempo 2009. Li faris pluraj modelojn de operejo. Li vojaĝis ankaŭ en Burkinon en 2009.
Filmo pri Schlingensief
Sybille Dahrendorf (ARD, Germanujo) faris portretan filmon pri Schlingensief: "Die Angst vor dem Fremden in mir". "La timo antaŭ la fremdulo en mia animo".
Quarré-les-Tombes
Quarré-les-Tombes estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 731 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.
Geografio
Quarré-les-Tombes etendiĝas sur 46.05 km², kaj havis 716 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 16 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Soeuvre, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Quarré-les-Tombes estas la ĉefurbo de la kantono Quarré-les-Tombes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Paradise Cay
Paradise cay (anglalingve, Paradise Cay) estas urbo en Kalifornio, Usono.
Francesco Grimaldi
Francesco GRIMALDI (naskiĝinta en 1543 en Oppido Lucano, mortinta la en Napolo) estis itala arĥitekto kaj animzorganto. Li antaŭ ĉio aktivis en Napolo kie li en la frua 17-a jarcento por la evoluo kaj la etendigo de baroka arĥitekturo multon aldonis. Liaj verkoj influitis tamen de planoj el la 16-a jarcento kiuj taŭgigitis per imponaj dekoracioj je baroko.
Vivo
En 1574 li kun la religia nomo Francesco Negro eniris la teatinanojn estonte inter 1585 kaj 1598 responsa pri la konstruo de la Baziliko Sankta Andreo de la Valo en Romo. Tiu ĉi spaco tempa ege gravis por perfektiĝo profesia ĉar li kaptis la okazon lerni de la progresoj de aliaj grandaj arĥitektoj de la 16-a jarcento kiel Bramante kaj Mikelanĝelo. En Romo Grimali konkrete vizitis studavide la konstrulokon de la Baziliko Sankta Petro. La papa konstruejo ege havis efikon sur evoluo lia. Grimaldi koncentriĝis pri la studado de planimetria kaj spaca vicaroj, kio rekte ebenigis la vojon por la napola barokstilo de la 17-a jarcento. Danke al lia daŭra intereso ĉi-prie li ellaboris diversajn, sur la Petro-katedralkonstruo baziĝantajn planojn kun centra konstruaĵa kvinkupoleco kaj horizontalaj projekciaĵoj en formo de greka kruco iomete varia. En 1589 permesitis la realigo de plano lia por la Andreo-baziliko kun etaj korektoj fare de Giacomo della Porta, kiu donis al la menciita kirko la horizontan projekciaĵon nunan. La laboroj interrompitis por pli ol unu jardeko. Tiam en Napolo starigitis la Baziliko Paŭlo la Granda por kiu Grimaldi liveris propran priprensitaĵaron el la fruaj 1580-aj jaroj, do ankoraŭ antaŭ restado lia Rome.
Aliaj verkoj estiĝintaj dum la estado en Romo estis la domo de la teatinoj en Napolo ĉe Largo Santi Apostoli (1590) kaj la proponoj por la Preĝejo Sankta Ireneo en Lecce (1591).
Ege intensa estis laborado lia en la unua dekjaro de la 17-a jarcento. Li faris kelkajn el la majstroverkoj de la napolaj arĥitekturo, kiel la komplekson de Tre sankta Triunuo de la Monaĥinoj (kun planoj jam de 1607) kaj de la Preĝejo Sankta Mario de la Saĝeco.
En 1607 la reĝa kunveno de la Trezorkapelo iniciatis konkurson konstruan por la reĝa trezorejo de Sankta Januaro. Tion partoprenis kelkaj el la plej gravaj napolaj arĥitektoj kaj inĝenieroj kiel Ceccardo Bernucci, Giovan Battista Cavagna (1607 por la Sankta Hejmo de Loreto), Giulio Cesare Fontana, Giovanni Cola di Franco, Michelangelo Naccherino, Dionisio Nencioni di Bartolomeo kaj Giovan Giacomo Di Conforto. La planojn prezentitajn taksis komisianoj en Romo, inter kiuj estis ankaŭ la ideoj de Grimaldi kaj Giovanni Cola di Franco. Okaze de la trezorejkonstruo Bernucci komisiitis malkonstrui la jam ekzistantajn aferojn kaj elfosi la fundamentojn novajn. La fundamenta ŝtono metitis fare de Naccherino; la konstrulokon responsis Cola di Franco, la postan artistan parton prizorgis Cristoforo Monterosso. La projekto de Grimaldi estis vario de la por la Petro-katedralo proponita centra ensemblo. En la napola kapelo la centra areo tamen havas formon de okangulaĵo. Tiun ĉi laboraĵon oni multajn jarojn pli poste finis kaj konsekris en la 16.12.1646.
En 1608 reprenis la laborojn por la andrea valkatedralo Carlo Maderno kiu malgraŭ protestoj de Grimaldi malkomencis la reston de la muroj. Grimaldi ja volis havi la pli fruan projekton kun kvin kupoloj sed protestoj liaj malakceptitis pro la jama progresinta konstruetapo.
Ekde 1611 la Preĝejo Sanktaj Apostoloj en Napolo konstruitis laŭ Grimaldi kaj la sekvajn jarojn diversaj fakuloj finis ĝin. Unu lia lasta verko estis la Baziliko Sankta Mario de la Anĝeloj sur la Pizzofalcone-monteto napola kie rimarkeblas kalra planimetria idearo al la longeco (kp. la plano en la napola ŝtata arĥivejo). Grimaldi ankaŭ estis la arĥitekto de la unua skizaro por la komplekso de Sankta Francisko de Paola.
Grimaldi mortis en al aĝo de 70 jaroj en la domo de la teatinanoj en la kvartalo Largo Santi Apostoli.
Pavel Laĉinov
Pavel Aleksandroviĉ LAĈINOV estis rusa kemisto kiu multe kontribuis por la disvolvo de la organika kemio. Li estis frato de la historiisto Nikolao Aleksandroviĉ Laĉinov (1834-1917), de la fizikisto Dmitrij Aleksandroviĉ Laĉinov (1842-1902) kaj de la verkistino Praskovja Aleksandrovna Laĉinova (1829-1892) kaj praavo de la fizika-kemiisto Mikaelo Mikailoviĉ Schulz (1919-2006). En 1874, kune kun Nikolao Sokolov ili elmontris la agadon de la amoniako sur saturita solvaĵo de acetono.
Biografio
Li edukiĝis en la Trupo de Kadetoj de Pavlovsk aŭ Pavela Militlernejo. La servo konsistis je unu Regimento de Grenadistoj pri la Vivogardistoj kune kun milittrupo por la Akademio de Artilerio Mihailovskij, en Sankt-Peterburgo, en kiu li gradiĝis en 1858. En 1860 li iĝis mentoro de la Korporacio Pavlovskj, kaj en 1862 li estis nomumita profesoro pri kemio kaj fiziko, kuratoro de la bibliotekoj kaj muzeoj de la Kadeta Trupo Grafo Arakŝejjev, en Niĵegoródskaja, iu milita lernejo de la Rusa Imperio, la unua inter la provincaj kadetaj trupoj, kreita per la volo de Nikolao la 1-a. Ekde 1863, li laboris en la Trupo de Min-inĝenierado kie li vizitis specialan kurson pri metalurgio "konsiderante lian preparadon por speciala posteno kiel asistanto de artilerio". En 1865, li eksiĝis el la militservo kaj iĝis asistanto de la profesoro Aleksandro Nikolajeviĉ Engelhardt (1832-1893) ĉe la Agrikultura Instituto (tiama Forsta Institucio, nuna Leningrada Akademio pri Forsta Teknologio) de Sankt-Peterburgo.
Inter 1864 kaj 1871, Laĉinov studis la efikojn de la nitrogenaj grupoj (-NO2), la halogenoj kaj aliaj hidrogenaj anstataŭaĵoj sur lal proprecoj de la aromataj hidrokarbonidoj. Li ankaŭ disvolvis esplorojn pri la bilo kaj la komponado kaj proprecoj de la kolesterolo kaj kolikaj acidoj, krom aliaj acidoj. Inter 1868-1892 li donis kurson pri kemio en la Forsta Instituto (escepte inter 1870 kaj 1871). Li laboris ne nur kun A. N. Engelhardt (ĝis 1875), sed ankaŭ kun Nikolao Nikolaeviĉ Sokalav, kies lasta laboro "Pri la efiko de la amoniako sur la acetono" (1874) realiziĝis en kunaĵo kun Pavel Aleksandroviĉ Laĉinov.
En 1877, li ekstris la kemian laboratorion de la Forsta Instituto, kune kun sia asistanto Michail Grigorjeviĉ Kuĉerov (1850-1911). Inter la studentaro, Laĉinov estis konata kiel bonega eksperimentisto, al kiu li donis atenton kaj amon. En la Rusa Societo pri Fiziko kaj Kemio, en kiu li estas unu el la fondintoj, Laĉinov kunlaboris kun Mendelejevo kaj aliaj sciencistoj. Li ankaŭ estis kunlaboranto de Pavel Andrejeviĉ Kostiĉev (1845-1885)
J. Gavin
S-ro J. GAVIN (mortis la 17-an de septembro 1984) estis brita esperantisto. Dum preskaŭ 30 jaroj li estis sekretario de la Esperanto-Grupo en Blackburn, Lankaŝiro. Pri li The British Esperantist nekrologis: "Tre entuziasme li aranĝis kaj instruis kursojn, li estis UEA-delegito kaj multe propagandis per leteroj al la ĵurnaloj". Post longa  malsano li forpasis je la aĝo de 87 jaroj.
Storoĵnicja
Storoĵnicja (Сторожниця, Сторожница, Őrdarma) estas ne memstara unuigita vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Tarnivci.
Situo
Storoĵnicja situas sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Uĵ. Uĵhorodo troviĝas je 5 km-oj.
Historio
Tiu vilaĝo naskiĝis en 1894, tiam unuiĝis 2 vilaĝoj Őr kaj Darma. En 1802 slovakoj alvenis en ambaŭ vilaĝojn. En 1910 vivis en Őrdarma 1282 homoj, hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato. Ĝis Traktato de Trianon la unuigita vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Storoĵnicja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis tie 2080 homoj, (plejparte ukrainanoj kaj rutenoj, 370 slovakoj, 170 hungaroj).
Őr
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1288 laŭ tiama hungara ortografio "Eör".
Darma
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1415 laŭ la hungara ortografio "Darma".
Komunumoj pri őr (= sentinelo) en Hungara reĝlando
Post alveno de hungaroj la sentineloj gardis ankaŭ internajn limojn inter la gentoj.
Săsăuși (Chirpăr)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 858 loĝantojn (rumanoj); en 1992 195.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1448. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben).
Kantono Howard (Arkansaso)
La kantono Howard (Howard County) estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Heeren
Heeren ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la urba komunumo Stendal. La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la loĝloko havis 583 loĝantojn.
Dumbrăveni (Ciceu-Giurgești)
Dumbrăveni [dumbravenj] (hungare:Gáncs [ganĉ]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Beclean. En 1910 ĝi havis 1 018 loĝantojn (rumanoj); en 1992 857.
TSV 1860 München
TSV 1860 München estas germana sporta klubo, kies sidejo troviĝas en Munkeno, la ĉefurbo de la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi estis unuafoje fondita dum la revolucia jaro 1848, sed baldaŭ poste malpermesita pro "respublikaj aktivecoj", kaj povis refondiĝi nur la 17-an de majo 1860. La klubo aparte konatas pro sia vira futbalteamo, kiu havas rivalan rilaton al la pli juna, sed pli granda samurba klubo FC Bayern München, sed fakte ankaŭ pliaj sportaj disciplinoj estas reprezentataj en la klubo: korbopilko, montogrimpado, boksado, pugnopilko, kegloludo, atletiko, luktosporto, skiado, biciklado, teniso, akvosporto kaj flugpilkado. Antaŭ tiuj klubaj branĉoj atingis multajn naciajn kaj internaciajn sukcesojn: La vira flugpilka teamo ekzemple kvinfoje gajnis la nacian ĉampionecon (1973, 1975, 1978 kaj 1980). La vira futbalteamo aparte famiĝis dum la 1960-aj jaroj, kiam la teamo dum 1964 kaj 1966 gajnis la nacian ĉampionecon, kaj dum 1965 ankaŭ atingis la finalon de la eŭropa ĉampiona pokalo, sed fine en la Wembley-stadiono de Londono malgajnis kontraŭ la klubo West Ham United. Krome la futbalistoj dum 1942 jam unuan fojon gajnis la nacian ĉampionecon kaj dum 1931 kaj 1967 atingis la duan lokon.
Sunĉon
Sunĉon (순천시, laŭ ĉinaj literoj 順天市) estas pitoreska agrikultura kaj industria urbego en Sud-Koreio.
Geografio
Sunĉon situas en sudorienta parto de la lando sur duoninsulo. Josu troviĝas 26, Seulo 295 km.
Historio
La loko partoprenis longe en la korea historio, ekzistis diversaj administraj unuoj. Kun la proksima Josu ribelo okazis en 1948. Sudkoreaj soldatoj rifuzis partopreni en la subpremado de la daŭranta ribelo en alia loko. Kelkaj homoj mortis. Kelkajn tagojn poste la ribelo estis disbatita fare de la sudkorea militistaro. Civiluloj pensitaj esti helpinta la ribelon ankaŭ estis senprokraste ekzekutitaj.
Klimato
En Sunĉon jare pluvas 1531 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter aprilo-septembro pli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 12 °C, tio varias inter 7-20 °C. En julio kaj aŭgusto ofte estas 30 °C, sed inter decembro-februaro ofte frostas.
Trafiko
Sunĉon estas konektita per fervojoj kaj ŝoseoj. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
TSV 1860 München
La stadiono de la profesia vira futbalteamo ekde la jaro 2005 estas la tiam finkonstruita Allianz Arena, kiu disponas je pli ol 69.901 sidlokoj kaj origine po duone estis la posedaĵo de la klubo 1860 kaj de la rivalo FC Bayern München. Tamen jam dum aprilo 2006 la klubo 1860 vendis sian duonon al la klubo Bayern München, por eviti kluban bankrotiĝon - ekde tiam ĝi estas kontrakte ligita ĝis la jaro 2025 al la stadiono kaj luprenas ĝin por siaj matĉoj. Aliaj teamoj trejnas kaj konkuras en stadiono en la strato Grünwalder Strasse, kiu finkonstruiĝis dum 1926 kaj de multaj klubaj subtenantoj ankoraŭ nun konsideratas la "hejma stadiono". La profesia vira futbalteamo de 1926 ĝis 1994 havis siajn matĉojn en la stadiono Grünwalder Strasse, poste ĝis 2005 en la Olimpia Stadiono de Munkeno kaj tiam translokiĝis al la nuna stadiono Allianz-Arena.
Dumbrăveni (Ciceu-Giurgești)
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1467. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Ciceu-Giurgești.
Famuloj
En la iama Gáncs mortis hungara botanikisto Antal Czetz.
Brita Nacia Partio
La Brita Nacia Partio (angle: British National Party, aŭ BNP) estas Brita ekstrem-dekstra politika partio. La partio nune ne havis seĝojn en la brita kaj la eŭropa parlamento kaj nur havis du lokajn konsilistojn.
Laŭ ĝia konstitucio, la partio volas haltigi kaj renversi la fluon de enmigrado al Britio de homoj kiuj ne estas blankuloj. La ĉefa afero kiu interesas la partion estas lukti kontraŭ enmigrado, kaj ĝi nur permesas al blankaj Britoj fariĝi membroj de la partio. Nuntempe, la BNP ofte kampanjas kontraŭ Islamanoj, ĉar ili estas konsiderataj danĝero por Britio de la partio. La pli grandaj politikaj partioj de Britio forte kritikas la BNP kiel faŝisma kaj rasisma organizaĵo, kaj rifuzas kunlabori kun ĝi.
La BNP estis kreita en 1982. Nuntempe la estro de la partio estas Nick Griffin.
En la ĝeneralaj elektoj en 2005, la BNP recevis 0,7% de la voĉdonoj. La partio havis 56 lokajn konsilantojn en la regionaj registaroj en la Unuiĝinta Regno post breva voĉdona hulo en 2008 kaj 2009. Ĝi ankaŭ havis du seĝojn en la 7-a Eŭropa Parlamento, sed ĝi ne havis eĉ unu parlamentanon.
Ideologio
La BNP deziras unuigi Britio kaj Irlando en unu federacie organiza lando.
Ili tre malamas enmigrado kaj kredas ke ĝi povas reduktiĝi ĝis preskaŭ nul.
La BNP oponas samseksajn edzecon kaj edzinecon.
La partio volas malpermesi la konstruktadon de moskeoj kaj la produktadon de koŝera kaj halala viando.
Himero (Sicilio)
Himero (en la antikva greka lingvo Ἱμέρα, Himera) estis la plej okcidenta el la grekaj urboj sur la norda marbordo de Sicilio, ĉe la enfluejo de la rivero Himero, inter Panormo kaj Cefaledio (Cefalù). Ĝi estis en kontakto kun la fenicoj de Solunto kaj Panormo, ĝiaj komercaj rivaloj.
Himero estis en rivera teraso (altebenaĵo de Sankta Nikolao) el ĉirkaŭ 75 m alta apud la enfluejo de la rivero Himero ("granda rivero"). Ĝi estis fondita en 648 a.K.
Bruna silvio
La Bruna silvio, Sylvia lugens, estas specio de birdo de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, sed foje konsiderata kiel aparta genro Parisoma, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj.
Ĝi troviĝas en malferma arbaro.
Ahafoj
La ahafoj estas etno en Ganao. La ahafoj apartenas al la etnogrupo akanoj, same kiel la parencaj etnoj aŝantioj, tvioj, fanteoj, akvamuoj, akvapimoj, asinoj, dankjiraoj, akimoj kaj kvahuoj.
Mirepoix (Ariège)
Mirepoix en franca lingvo, Mirapeis en la okcitana, estas urbo de Francio, en la regiono Sudo-Pireneoj, departemento Ariège, en la distrikto Pamiero kaj subdistrikto Mirepoix, de kiu ĝi estas la ĉefurbo. Ĝi estas integrita en la Communauté de communes du Pays de Mirepoix. Mirepoix estis grava bastido en la Mezepoko.
La urbo Mirepoix estis fondita de la fenicoj, kiuj nomis ĝin Beli Cartha (Lun-urbo).
En 1209 ĝi konvertiĝis en unu el la plej gravaj urboj en la regiono, kiam ĝi ricevis la ĉarton pri moroj kaj privilegioj. Dum la 12a kaj 13a jarcentoj, en ĝi koncentriĝis la plejmulto el la domoj ŝirmataj de regiona senjoro, Peire Roger de Mirepoix, kataro kiu ricevis la "Konsolamenton". Mirepoix iĝis la centro de la albigensismo, ĉiuj nobeluloj kiuj partoprenis al vivon de la urbo estis kataroj, inkluzive de ĝia senjoro, Peire Roger.
En 1209 ĝi estis sieĝita de la kruckavaliroj kaj prenita kaj donita al Guy de Lévis (franca kavaliro). Denove rekonkerita de la senjoroj de la regiono, kun la helpo de Raimon Roger de Foix en 1223, ĝi iĝis franca reĝa feŭdo en 1229 pro la Traktato de Meaux.
En 1289 abrupta plenpleniĝo de la rivero Hers, pro la rompiĝo de la akvujoj kiuj enhavis la lagon Puivert, okazigis la inundon de la urbo kiu preskaŭ entute ruiniĝis. Ĝi estis denove konstruita en la alia flanko de la rivero.
La urbo
La urbo konservas ĝian mezepokan aspekton de la fino de la 13-a jarcento kiam ĝi estis rekonstruita. Ĝi troviĝas ene de murego kiu havas elstaran pordon de la 13a jc..
La granda ĉefplaco (Place des Couverts populare konata) troviĝas ĉirkaŭata de portikoj kaj porĉoj el ligno kun skulptaĵoj el la 13a ĝis 15a jarccento. La ŝpaloj de la antikva domo de la konsuloj estas la plej bone konservitaj, kies tajlita lingo videblas etaj kapoj de monstroj kaj homoj.
La katedralo el malfrua romaniko kaj gotiko, estis dediĉita al sankta Maŭrico en la 13a jc. La centra navo, gotikstila, estas la plej larĝa el la francaj gotikaj katedraloj kaj unu el la plej larĝaj de Eŭropo.
Beaurain
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord de la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille, la centra parto de la departemento, kaj al la kantono .
Geografio
Beaurain situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Beaurain etendiĝas sur 1,01 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Noël Cauderlier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Beaurain apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Eleutherococcus
Eleutherococcus estas plantogenro ene de la familio de la Araliacoj (Araliaceae). La preskaŭ 40 specioj estas disvastigitaj en orienta Azio. Kelkaj specioj estas uzataj en la tradicia ĉina medicino.
Vegetativaj karakterizaĵoj
La plej oftaj specioj de tiu genro estas somerverdaj arbustoj aŭ malgrandaj arboj. Ili ofte havas pikilojn. La manformaj folioj havas longajn folitigojn. Ekzistas stipuloj.
Generativaj karakterizaĵoj
Pluraj umbeloj staras kune en relative grandaj spikaj floraroj. La relative malgrandaj plej ofte duseksaj floroj estas radisimetriaj kaj kvinnombraj. Ekzistas nur unu cirklo kun 5 stamenoj. Du ĝis kvin karpeloj formas unu ovarion. La 2 ĝis 5 stilusoj estas liberaj ĝis kunkreskintaj.
La maturaj fruktoj estas bluaj ĝis nigraj.
Ekologio
La polenigado okazas per insektoj.
Sistematiko kaj disvastigado
La genro Eleutherococcus estis en 1859 unue priskribita fare de Karl Johann Maximowicz en Primitiae Florae Amurensis, paĝo 132. en Mémoires Presentes a l'Académie Impériale des Sciences de St.-Pétersbourg par Divers Savans et lus dans ses Assemblées, volumeno 9. La sinonimoj por Eleutherococcus estas Acanthopanax (DECNE.& PLANCH.) MIQ. kaj Plectronia LOUR.}
La Eleutherococcus-specioj estas disvastigitaj en orienta Azio de la Himalajo-regiono trans Ĉinujo, sudorienta Siberio, Koreujo, Japanujo kaj Tajvano ĝis Filipinoj. La centro de la speciovarieco kun 18 specioj estas centra kaj okcidenta Ĉinujo.
La genro Eleutherococcus ekzistas el preskaŭ 40 specioj:
Fontoj
Qibai Xiang, Porter P. Lowry: Araliaceae.: Eleutherococcus Maximowicz, S. 466 – textgleich online wie gedrucktes Werk, In: Wu Zheng-yi, Peter H. Raven, Deyuan Hong (Hrsg.): Flora of China. Volume 13: Clusiaceae through Araliaceae, Science Press und Missouri Botanical Garden Press, Beijing und St. Louis, 2007, ISBN 978-1-930723-59-7.
H.-J. Esser, D. G. Frodin, Porter Prescott Lowry II, J. Wen (aktualisiert 2003)
Bodegraven-Reeuwijk
Bodegraven-Reeuwijk estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. Ĝi ekestis la 1-an de januaro 2011 per fuzio de la antaŭaj municipoj Bodegraven kaj Reeuwijk. La municipo kovras areon de 88,61 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro de la unuiĝinta municipo estas la loĝloko Bodegraven.
Sándor Rideg
Sándor RIDEG [ŝAndor], hungare Rideg Sándor, Esperante Aleksandro Rideg estis hungara verkisto.
Sándor Rideg naskiĝis la 12-an de februaro 1903 en Törtel. Li mortis la 8-an de februaro 1966 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Rideg frekventis nur bazlernejon, poste li eklaboris, kiel ĉevalisto. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis soldato, baldaŭe laboristo. En 1925 li aliĝis al la socialdemokratoj, kie li havis postenon. En 1931 li komencis sian karieron, tiam liaj noveloj aperis en revuoj. En 1944 li estis deportita. Li ricevis premion Kossuth en 1954, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Simbolo Nicea-Konstantinopola
La Simbolo Nicea-Konstantinopola aŭ la Granda Kredokonfeso estas kredokonfeso rilate la Unikecon de Dio, la esencon de Jesuo kaj, implicite malgraŭ la manko de la termino, la Triunuecon de la diaj personoj.
La teksto estas rezulto de reverkado de la Simbolo Nicea, origine komponita en la Unua koncilio de Niceo de 325. La teksto estis reverkita en la Unua koncilio de Konstantinopolo, en 381, dum kiu, inter aliaj alĝustigoj, plivastigoj rilate la Sanktan Spiriton estis aldonitaj.
Ambaŭ tekstojn oni redaktis sekve de disputoj en la eklezio de la 4-a jarcento, precipe pro la teorioj kristologiaj de Ario, pastro kaj teologo de Aleksandrio de Egipto, kiu neis ke Jesuo estas samnatura kun la Patro.
La simbolo nicea-konstantinopola estas vaste uzata en la liturgio kristana. Ĝenerale, oni ŝanĝas de pluralo al singularo la verbojn "Ni kredas" kaj similajn. La traduko armenlingva de la Armena Apostola Eklezio, kvankam ĝi konservas la singularan nombron, entenas multegajn aldonojn. La latina traduko entenas du aldonojn: Deum de Deo (Dio el Dio) kaj Filioque (kaj de la Filo). La greka liturgia teksto (kiun uzas ortodoksismanoj kaj greklingvaj latinaj katolikoj ne havas similajn aldonojn, sed diras "mi kredas", "mi konfesas", "mi atendas" tie, kie la Unua koncilio de Konstantinopolo havas "ni kredas", "ni konfesas", "ni atendas".
La aldono Filioque ("kaj de la Filo") al la latina traduko aperis unuafoje en la 8-a jarcento verke de Paŭlino el Aquileia. La devigan recitadon de la kredokonfeso en la meso, proponitan de Karolo la Granda, malakceptis papo Leono la 3-a pro tiu diskutita aldono, kvankam deklarante vera kaj ortodoksa la doktrinon, kiun ĝi esprimas. Nur en la 11-a jarcento ĝin akceptis papo Benedikto la 8-a en la roman liturgion onidire laŭ peto de Henriko la 2-a de la Sankta Romia Imperio.
Teksto
En la romkatolikaj liturgiaj modeloj de Adoru, la Granda Kredokonfeso aperas jene:
Analiza komparo de la du kredokonfesoj (nicea kaj konstantinopola)
Estas montrataj interkadre [...] la eroj de la kredo nicea preterlasitaj en la sekva nicea-konstantinopola; graslitere la eroj ne ekzistantaj en la teksto nicea kaj aldonitaj en la konstantinopola.
Latina traduko
Latina teksto laŭ la Roma Meslibro, 2002
129158 Michaelmellman
129158 Michaelmellman estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael J. Mellman, Gvidanton ĉe Lockheed Martin pri la ĉegrunda elektra aparataro kaj inĝenieron pri provoj por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li estis ankaŭ gvidanto de elektronika laboratorio kaj termezuristo.
Turka signolingvo
Turka mansigna lingvo (Turka: Türk İşaret Dili TİD) estas la signolingvo uzata de la surda komunumo en Turkio. Kiel la aliaj signolingvoj, TİD havas unikan gramatikon, kiu estas malsama ol la parolataj lingvoj uzataj en la regiono.
Statuso
Estas ne multe da publikigita informo pri la turka mansigna lingvo. La lingvo ne estas uzata en klasĉambroj je surdaj lernejoj.
La komunumo
Laŭ la Turka Statistika Instituto, estas entute 89043 personoj (53543 viroj, 35500 virinoj) kun aŭda nekapablo kaj 55480 personoj (34672 viroj, 20808 virinoj) kun parola nekapablo loĝantaj en Turkio, surbaze de datumoj de popolnombrado de 2000.
Historio
Estas referencoj al surdaj signoj uzataj en la korto de la Otomana imperio inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Tamen, estis registro de la signoj mem kaj ne estis indikaĵo, ke ĉi tiu signa sistemo aŭ lingvo rilatas al la moderna turka mansigna lingvo.
Surdaj lernejoj estis fonditaj en 1902, kaj ĝis 1953 uzis TİD-n kune kun la turka parolata kaj skriba lingvo en klerigado. Post 1953, Turkio ekuzis parolisman manieron por la surda klerigado.
Marisa Tomei
Biografio
Tomei studis unu jaron en la Boston University, post kiam oni ofertis al ŝi rolon en la televida serio As the World Turns (1983–1985). Tiu rolo konatigis ŝin en la filma mondo, kvankam ŝi unua filma rolo estas epizoda rolo (Flamingo Kid (1984, kun Matt Dillon)). Ŝia trarompo okazis en 1992 en la rolo de Mona Lisa Vito en My Cousin Vinny, por kio ŝi ricevis Oskar-premion en kategorio plej bona epizodistino.
Tomei estas membro de Naked Angels Theater Company kaj la Blue Light Theater Company en Novjorko.
Tosaka Jun
En 1916 Tosaka publikigis longan tekston en la gazeto de sia lernejo sub la titolo „Kion instruas al ni la mondmilito?“, kiu havis naciisman tonon. En la sama gazeto li publikigis en 1917 plian tekston kun la titolo "evolucia teorio de la ŝtato". Dum marto 1918 li faris la finan ekzamenon je la mezlernejo kaj transiris al la naturscienca fako de la renoma Daiichi kōtō gakkō kun ĉeffako matematiko. Tiu lernejo estis tiam fakte la prepara instituto de la imperiaj universitatoj.
En 1920 li estis ekzamenita por la militservo kaj juĝita tute taŭga. Li sin devontigis por unu jaro, sed estis lasita for ĝis la finigo de la lernejo.
Dum aprilo 1924 li malsaniĝis je pleŭrito (enflamo en la brusto). Post iom longa malsano li iris dum julio al kuracado en la prefekturon Iŝikaŭa, kie li sukcesis tute resaniĝi. Je la 12-a de januaro 1925 li komencis volontule sian militservon je artileria kompanio en prefekturo Iŝikaŭa.
Post laboro kiel docento li estis nomumita profesoro je la Otani-Universitato kaj docento je la Universitato de Komerco de Kobeo por la fako filozofio.
Dum aprilo 1930 li estis arestita pro esploro, ĉar li estis gastiginta membron de la japana komunista partio en sia domo, kiu estis fuĝinta. Tiam komencis sia intensa okupiĝo pri marksismo, la kritiko de ideologioj kaj filozofio de historio.
Dum aprilo 1931 li fariĝis sukcesanto de Miki Kijoŝi je la katedro pri filozofio je la Hosei-Universitato en Tokio.
Internacia Eisteddfod
La Internacia Eisteddfod (kimra vorto por Artfestivalo) okazas ĉiujare dum la dua semajno de Julio en la urbo de Llangollen, Denbighshire, Norda Kimrio.
En la unua jaro, 40 grupoj alvenis por reprezenti 14 landojn kaj nuntempe miloj da kantistoj, dancistoj kaj instrumentistoj venas al Llangollen por reprezenti proksimume 50 landojn dum 5 tagoj ĉiun julion.
La konkursantoj estas tre plenkoloraj kun siaj naciaj kostumoj kaj ili partoprenas sur grandega estrado kiu estas ornamita per pli ol 500.000 floroj.
Krom la konkursoj, okazas specialaj vesperaj koncertoj, kelkfoje kun tre bonkonataj gastoj : ekzemple Luciano Pavarotti, Nigel Kennedy, Ruĝa Armea Asembleo, Ladysmith Black Mambazo, Kiri Te Kanawa kaj Lesley Garrett.
Laŭ la oficiala historio de la evento, Esperantistoj ludis gravan organizan rolon je la komenco. Mankis sufiĉe da artistoj do Reto Rossetti kaj aliaj uzis Esperanton por trovi pli da grupoj. Tio estis granda sukceso kaj tre suprizis la organizantojn ĉar la du plej elstaraj eksterlandaj grupoj lernis pri la festivalo per Esperanto.
26960 Liouville
26960 Liouville estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca analitikisto kaj geometro Joseph Liouville (1809–1882), la unua, kiu pruvis la ekziston de. Aŭtoro de pli ol 400 artikoloj, li estis, en 1836, fondinto kaj dum 39 jaroj eldonisto de la Journal de mathématiques pures et appliquées.
Michl Ehbauer
Michl (origine Michael) Ehbauer (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1899 en Amberg; mortis la 1-an de decembro 1964 en Munkeno) estis germana verkisto, dialektpoeto kaj humuristo.
Kiel dekkvinjarulo li venis al Munkeno kaj lernis metion de murfarbisto. Poste li laboris kiel oficisto ĉe la fervojo. Ehbauer iĝis tre serĉata oratoro ĉe karnavalaj kaj klubaj festoj, "bavaraj vesperoj" kaj multaj aliaj aranĝoj. Li ofte estis partnero de Liesl Karlstadt.
La ĉefa literatura verko de Michl Ehbauer estas „Baierische Weltgschicht“ (Bavara Mondhistorio), kiu estas la biblia historio de la mondo en versformo kaj bavara dialekto; ĝis hodiaŭ la eldonkvanto sumiĝis je pli ol tricent mil ekzempleroj. Krome li skribis “Der Faust in der Krachledern“ (La Faŭsto en la leda pantalono), bavaran version de fama verko de Goethe. Ehbauer ankaŭ verkis biografion de la munkena ĉefurbestro Thomas Wimmer.
Michl Ehbauer estis pasia esperantisto; li estis membro ekde 1931 kaj vicprezidanto de la Munkena Esperanto-klubo. Nekutima aparteco en kelkaj verkoj estis la miksado de la germana respektive bavara lingvo kun Esperanto.
Deklaro de Sendependeco de Katalunio
La Deklaro de Sendependeco de Katalunio estas politika teksto en kiu oni deklaras la starigon de la Kataluna Respubliko, kiel suverena kaj sendependa ŝtato, de rajto, demokratia kaj socia. La deklaro ankaŭ disponas la aplikon de la "Llei de transitorietat jurídica i fundacional de la república" (Leĝo de juridika ŝanĝeco kaj fondeco de la Respubliko) kaj la komencon de la konstitucianta procezo, demokratia, de civitana bazo, transversa, partoprena kaj liganta. La dokumento estis subskribita de la sendependisma plimulto de la Parlamento de Katalunio la 10an de oktobro 2017, post kiam la «Jes» al la sendependeco gajnis en la referendumo de memdispono farita la 1an de la sama monato.
Carles Puigdemont anoncis senprokraste ke la deklaro restis ĉesigita, momente, por malfermi periodon de intertraktado kun la registaro de Hispanio.
La hispana registaro postule demandis al Carles Puigdemont ĉu li deklaris aŭ ne la sendependecon de Katalunio. Dume Carles Puigdemont insistis pri la postulo de intertraktado, dum la hispana registaro petis kunvokon de balotado en Katalunio.
El Alcázar (Hispanio)
El Alcázar (La Alkazaro) estis ĵurnalo hispana fondita en 1936 dum la sieĝo de la Alkazaro de Toledo, kiu estis tiam sidejo de la Altlernejo de Infanterio de Toledo. Post la fino de la Hispana Enlanda Milito, la ministro de la Guberneco nome Ramón Serrano Súñer rajtigis el 14-a de majo de 1939 la translokigon de El Alcázar al Madrido kun indiko elsendiĝi vespere kaj reenhavi la laboristaron de la iamaj ĵurnaloj La Nación kaj El Siglo Futuro. La 19-a de junio de 1939 aperas la unua numero de El Alcázar eldonita en Madrido. Poste ĝi suferis ekonomiajn problemojn kaj konfliktojn inter la ideologiaj organizoj ligitaj al la Alkazaro de Toledo, la presejoj kaj la tiamaj direktoroj kaj eldonentreprenoj dum la tutaj 1940-aj jaroj, dum dum la 1950-aj jaroj ties vendado daŭre malpliiĝis.
En la 1960-aj jaroj la tendenco de la ĵurnalo iomete ŝanĝiĝis ene de la malmulta esprimlibereco de la tiama reĝimo de Francisco Franco kaj aliĝis al novigaj tendencoj. Ĝi estis unu el la nuraj tri ĵurnaloj kiuj ne estis entute je la servo de la registaro kune kun ĵurnaloj Madrid kaj Nuevo Diario. Danke al tio ĝi dekoblogis siajn vendojn. Sed ĉirkaŭ 1968 la reĝimo devigis redoni la ĵurnalon al la frankisma organizo alkazara.
En la 1970-aj jaroj la tendenco de la ĵurnalo iĝis radikale postfrankisma kaj kontraŭdemokratia; ties vendado falis kaj dum la 1980-aj jaroj apenaŭ ekzistis. Ĝi malaperis en 1988.
R. J. P. Mortished
Ronald James Patrick MORTISHED [mortiŝed] (naskita la en Londono, Anglio; mortinta la ) estis brita-irlanda esperantisto.