cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josef Svátek
Li studis realan gimnazion, teknikumon kaj dediĉis sin al studado de historio. Li laboris kiel ĵurnalisto en gazetoj Čas (Tempo) kaj Pražské noviny (Praga ĵurnalo), kie li publikigis plejparton de siaj verkoj.
Kiel historiisto li kolektis kvanton da grava materialo en arkivoj, precipe pri pragaj memoraĵoj kaj legendoj, verkis eseojn pri kamaparanaj ribeloj, pri la sorto de arto-kolekto de la imperiestro Rudolfo la 2-a kaj poŝtoj en Ĉeĥio.
Kiel verkisto li ofte senbridigis sian fantazion kaj ne tute zorgis pri la historia vero. Populara estas lia memorlibro de la praga ekzekutisto Mydlář en Malnova Urbo, kiu en 1621 dum Malnovurba ekzekuto en Prago ekzekutis 27 bohemiajn nobelojn, ribelintaj kontraŭ la imperiestro, kaj daŭrigo de lia filo. Li amasigis informojn pri la ekzekutista familio kaj tiama vivo el arkivoj. Ankaŭ el lingva vidpunkto li ne estas samnivela kun Václav Beneš Třebízský, Alois Jirásek kaj Zikmund Winter, kiuj dediĉis sian verkaron al la ĉeĥa historio.
Sándor János Petőfi
Sándor János Petőfi [ŝAndor jAnoŝ petOfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petőfi Sándor János estis hungara lingvisto, profesoro, instruisto, membro (ekstera (2007)) de Hungara Scienca Akademio. Lia duopa persona nomo faras diferencon de la plej granda hungara poeto Sándor Petőfi.
Sándor János Petőfi naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Budapeŝto.
André Rieu
André RIEU (naskiĝis la en Maastricht) estas nederlanda dirigento kaj violonisto, kromnomita de la gazetaro "Reĝo de la Valso" kiel Johann Strauss. Li estas la filo de la dirigento André Rieu (patro).
Li studis en Lieĝo kaj poste en Maastricht. En 1977 li diplomiĝis el la Konservatorio de Bruselo. Estis inter la instruistoj de Rieu, precipe, André Gertler kaj Herman Krebbers. Li ludis duan violonon kun la Limburgs Symfonie Orkest sub la direkto de sia patro.
Fondinte la "Maastricht Salon Orchestra", konsistantan el nur kelkaj muzikistoj, Rieu aperis al ili inter malnovaj nederlandaj domoj, plenumante Vienajn valsojn. En 1987, sub la direkto de Rieu estis kreita la Johann Strauss Orchestra, kiu origine konsistis el 12 artistoj. En 1992 la bando registris la unuan KD-on Merry Christmas; en 1994 registrado de la Dua Valso Jazz Suite de Ŝostakoviĉ famigis Rieu kaj lian novan bandon tra la tuta Nederlando, kaj la dua albumo, Strauß & Co, ne forlasis la Nacian Top100 dum preskaŭ unu jaro.
Poste, Rieu kaj lia orkestro vojaĝis tra la tuta mondo, eldonis sep albumojn (studiajn kaj vivajn) en la jaro, la orkestro kreskis al 50-55 muzikistoj. En 2008, albumoj de Rieu vendiĝis en 27 milionoj da ekzempleroj.
La varietea stilo de Rieu, kiu inkludas diversajn elementojn de la spektaklo, kaŭzis multan kritikadon. Fama kantisto Thomas Quasthoff diris interalie pri la ludo de Rieu, ke "Stradivarius turniĝus en sia tombo", kaj unu el la nederlandaj radiostacioj de klasika muziko uzas la sloganon "garantiata 100% sen Rieu".
Main Street–Science World (SkyTrain Vankuvero)
Main Street–Science World (antaŭe Main Street) estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Suelli
Suelli estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Gesico, Mandas, Selegas, Senorbì kaj Siurgus Donigala.
Fingraj Lagoj
La Fingraj Lagoj estas aro de 11 lagoj en Novjorkio, el kiu sep estas ĝenerale konataj. La lagoj havas longan, rektan, mallarĝan formon; iliaj aksoj orientiĝas proksimume nord-sude, iom konverĝante al imaga punkto ĉirkaŭ 100 km norde. Tiel ili similas la etenditajn fingrojn de mano, kies pojno situus en lago Ontario.
La lagoj estas ŝatata turisma allogaĵo. La du plej longaj el ili, Kajuga Lago kaj Seneka Lago, estas ĉirkaŭ 60 km longaj, malpli ol 6 km larĝaj kaj apartenas al la plej profundaj lagoj en Ameriko. La Kajuga Lago estas, kun 61,3 km, la plej longa, sed Seneka estas la plej grand-area kaj plej profunda (188,4 m). La fundo de Kajuga Lago, kies surfaco situas je alto de 116,4 m, estas sub marnivelo. La Fingraj Lagoj ekestis per la moviĝoj de glaĉeroj.
De oriento al okcidento la lagoj situas jene (la unuaj sep estas ĝenerala nomataj Fingraj Lagoj, la aliaj tamen estas tute similspecaj):
Foje oni diras, ke lago Oneida, oriente de urbo Sirakuso, estas la "dikfingro" de la Fingraj Lagoj.
Limkvato
Limkvato (Citrus ×floridana (J.INGRAM & H.MOORE) MABB.) estas citrusoj, kiu estiĝis kiel hibrido el  krucigado de la  limeujo (Citrus × aurantiifolia) kun du formoj de  kumkvato (Fortunella margarita).
Karakterizaĵoj
Limkvato estas malgranda, ĉiamverda arbo aŭ arbusto kiu atingas alton de maksimume 2,5 metroj. La branĉoj havas dornojn. La folioj estas oblikvaj. Ĝi floras blanke.
La limkvato havas malgrandajn fruktojn, kiuj estas plej ofte 2 ĝis 4 cm granda – kun la verda, maldika kaj ŝelo, kiu havas maldikan mezokarpon super blanka, sukohava karno. La frukto havas ses ĝis naŭ segmentojn. La kernoj estas helbrunaj. La fruktokarno havas intensan guston, la fruktoŝelo havas la plej intensan aromon de la limeo.
Sistematiko
Sinonimoj por Citrus ×floridana (J.INGRAM & H.MOORE) MABB estas: ×Citrofortunella floridana (J.W.INGRAM & H.E.MOORE), ×Citrofortunella swinglei (J.W.INGRAM & H.E.MOORE) (nomdonate de la bredisto Walter Tennyson Swingle).
Kultivaroj
Tri kulturvarioj estas distingataj:
Kultivado
La avantaĝo de limkvato kompare al la limeujo estas la pli alta tolereco de malvarmo de tiu hibrido, kiu ebligas la kultivadon ankaŭ en subtropikaj regionoj.
La kultivado ankaŭ ekzistas en la sudo de Usono, Italujo, Hispanujo, Israelo, Sudafriko.
Limkvatoj estas uzataj en kelkaj regionoj kiel ornamplanto.
La ekonomia signifo de limkvato estas malgranda, ĉar la fruktoj ofte estas pli multekosta ol la fruktoj de la limeujo.
Administra kuniĝo de senatanoj nealiĝintaj al frakcio
La Administra kuniĝo de senatanoj nealiĝintaj al frakcio (Franclingve "Réunion administrative des sénateurs ne figurant sur la liste d'aucun groupe" aŭ "RASNAG") estas la grupiĝo de senatanoj ne aliĝintaj al frakcio en la franca Senato. Ili ne estas sufiĉe multnombraj por konsistigi parlamentan frakcion, ili konsistigas, laŭ la regularo de la Senato, administran kuniĝon, kiu elektas delegiton por reprezenti ĝin kaj kiu disponas pri iuj rajtoj por la disdono de la seĝoj en komisionoj kaj en la estraro de la Senato.
Konsisto
RASNAG arigas nun la ses sekvantajn senatanojn, ĉiuj dekstre en la politika spektro :
Bruno Retailleau estis membro de RASNAG ĝis oktobro 2011, kiam li aliĝis al la frakcio UMP.
Lycée Henri Sellier (Tramtransporto en Parizo)
Lycée Henri Sellier estas haltejo de Tramvojo T4 situanta en komunumo Livry-Gargan, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Hejtado
Hejtado estas plialtigado de la temperaturo aŭ per fajro aŭ per speciala aparato.
Radiadoflukso
Radiadoflukso estas radiometria grando, la povumo traigata de optika radiado tra surfaco, do kvociento de la traigita enerdio per la daŭro de la traigado. Por ke la nocio sencu, la daŭro devas ege superi la periodon de la koncerna oscilado elektromagneta.
La nocion oni ankaŭ aplikas al la fonto de radiado, en kiu okazo oni povas preferi nomi ĝin povumo de radiado.
Nombre radiadoflukson esprimas la formulo:
kie:
La SI-unuo de radiadoflukso estas vato (W).
Reduktita radiadoflukso estas la povumo de parto de radiado, interesa el iu speciala vidpunkto, interalie:
Sögel
Sögel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Meliso
Temas pri plurjara herbo kun citrona odoro, alta ĝis unu metro, kun kvar-edra tigo. La folioj estas ovo- aŭ kor-formaj, sur la randoj denthavaj. Sub akseloj de la folioj estas blankaj aŭ rozetaj (flavetaj) floroj. En balkanaj landoj ĝi kreskas sovaĝe, en aliaj eŭropaj landoj oni kultivas ĝin en ĝardenoj.
Kuracado
Meliso estas tre malnova kuracplanto. Ĝi estis uzata ankaŭ kiel spicaĵo kaj en likvoroj. Tre fama estas tiel nomata karmelia alkoholo aŭ karmeliaj gutoj. Foliojn kaj trunkon de meliso oni kolektas nur antaŭ la florado. Poste ili perdas la kuracan forton kaj la tipan odoron. Melisaj folioj enhavas eteroleon, aldehidojn, tanacidon, amarajn substancojn kaj vitaminon C. Tizano de meliso (kulereto por taso) bone efikas kontraŭ malsanoj de la nerva sistemo, kontraŭ maldormo, kiel sedativo kontraŭ neŭrozoj, kapdoloroj, hipertonio, melankolio, migreno, kapturniĝo, vomado, plifortigo de vidkapablo, gargarado helpas ĉe tonsilito kaj gingivaj inflamoj. Trinkado de melisa tizanoo forigas kor-dolorojn, lacecon, ĝi malrapidigas la spiradon kaj malaltigas la sangopremon. Krome ĝi liberigas intestajn gasojn.
Somogyaracs
Situo
Somogyaracs situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Barcs troviĝas 15, Nagyatád 24, Kaposvár 64, Pécs 81, Budapeŝto 244 km-ojn.
Avers
Avers estas komunumo de la komunumaro Avers kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 172 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Somogyaracs
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1269 laŭ tiama ortografio "Arach". En 1877 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kuracejo, migra poŝto.
Avers
Geografio
La teritorio de la komunumo Avers kongruas kun la valo kaj komunumaro Avers. La valon trafluas la Rejno de Avers, sudorienta fontrivero de Malantaŭa Rejno. La komunumo Avers konsistas de nordo al sudo el la vilaĝoj kaj setlejoj Campsut (germane Oberplatta), Cresta (la ĉefvilaĝo, kie troviĝas la komunuma administracio kaj la preĝejo), Pürt, Am Bach, Juppa kaj Juf (kiu estas sur alteco de 2126 m s.m. la plej alte situnata tutjare loĝata vilaĝo en Eŭropo).
Stacio Zoŝigaja
Stacio Zoŝigaja (japane: 雑司が谷駅 [Zōŝigaja eki], angle: Zoshigaya) estas metroa stacio en Linio Fukutoŝin de la metroa reto Tokjo Metro. Ĝi situas en Kvartalo Toŝima en Tokio, Japanio.
Avers
Trafiko
Avers situas komplete for de la gravaj trafikvojoj. Dum romia epoko ĝis mezepoko la Septimopasejo, al kiu la aliro pasas tra la valo de Avers estis grava vojo de nordo al sudo. Nuntempe tra tiu pasejo kondukas nura piedpado. La veturebla vojo, kiu kondukas de Zillis al la valo, finiĝas en Juf. Sur ĝi cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika transportreto.
Stacio Zoŝigaja
Ekspresoj
Ĉe la stacio Zoŝigaja ne haltas la ekspreso nek la naveda ekspreso.
Erzsébet Forgács Hann
Erzsébet Forgács Hann [erĵEbet forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forgács Hann Erzsébet estis hungara skulptisto, grafikisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Hann Erzsébet Anna, ŝia edzo estis Pál Gegesi Kiss, ŝia geedziĝa nomo estis Dr. Kiss Pálné Hann Erzsébet. Erzsébet Forgács Hann naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Avers
Historio
La unua dokumenta mencio de Avers datiĝas el la jaro 1292 kiel Anue. La unua daŭra setlejo en la valo de Avers estas verŝajne la gastejo sur Septimopasejo, kie setlis romanĉlingvanoj. Ek de 1280 al la valo almigris valzoj, kiuj unue setlis tute supre en la valo, sed iom post iom loĝadis en la tuta valo kaj germanigis ĝin. Ĝis en la 14-a jarcento la valzaj setlejoj de Avers estis protektaĵo de la urbo Como. Komence de la 14-a jarcento la episkopo de Koiro fariĝis la landa mastro de Avers.
Erzsébet Forgács Hann
Biografio
Erzsébet Forgács Hann akiris arthistorian diplomon en Reĝa Universitato Péter Pázmány. Inter 1925-1927 ŝi lernis skulptadon private de Zsigmond Kisfaludi Strobl, poste en Akademio de Belartoj de Francio de François-Léon Sicard kaj Antoine Bourdelle. Ŝi debutis en ekspozicio en Parizo. Hejmenveninta ŝi aliĝis al modernaj skulptistaj rondoj. En 1936 ŝi edziniĝis. Ŝi ofte kontribuis artikolojn pri artaj temoj.
Kakinada
Kakinada, laŭ telugua lingvo కాకినాడ (antaŭe nomita Kakinandivada, Coringa, kaj Cocanada) estas planita, universitata kaj marhavena urbego, ankaŭ distrikta ĉefurbo de la samnoma distrikto Kakinada en subŝtato Andra-Pradeŝo, en sudorienta Barato. Ĝi estas la plej granda haveno de la subŝtato.
Geografio
Kakinada situas en alteco 2 metrojn super la marnivelo (tamen areoj kuŝas sub la marnivelo) laŭ Bengala Golfo proksime de enfluanta rivero. Kanalo distranĉas la urbegon. Antaŭe insulo etendiĝas kiel bariero kontraŭ cunamoj kaj ŝtormoj, tamen ankaŭ turista loko. Visakhapatnam troviĝas 139, Hajderabado 403, Mumbajo 403, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 552, Kolkato kaj tutlanda ĉefurbo Delhio po 895 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 la populacio de Kakinada estis (kun la aglomaraĵo ). En la fruaj 1950-aj jaroj Kakanida atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).
Historio
Dum la frua kolonia periodo la Nederlanda Orienthinda Kompanio havis komercan stacion kun fortikaĵo konatan kiel Jaggernaikpoeram aŭ Jaggernaickpuram al la angloj. La britoj establis uzinon pri ŝipkonstruado en 1759, la loko iĝis ĉefhaveno sur tiu marbordo. Pro ŝtormoj la instalaĵoj estis detruitaj en 1787 (kaŭzante 20,000 mortojn) kaj denove en 1832 kaj 1839, poste la urbo estis rekonstruita laŭ urboplano en pli sendanĝera loko. En 1901 pro ŝlimiĝo ŝipoj jam ne venis, en 1905 la ŝipkonstruado plene ĉesis. En 1942 la japanoj bombardis, 2 ŝipoj neniiĝis.
Ekonomio
Ekonomio de Kakinada konsistas ĉefe de agrikulturo (kokosoj, rizoj), fiŝkaptado kaj industrioj (naftrafinadoj, teksaĵoj, sukerrafinadoj, artefaritaj sterkoj).
Eduko
En Kakinada universitato kaj altlernejoj funkcias.
Lingvoj
La oficiala lingvo de Kakinada estas la telugua lingvo.
Religioj
La ĉefa religio de Kakinada estas la hinduismo.
Klimato
Kakinada troviĝas en savanoklimato laŭ Klimata klasifiko de Köppen Aw/As. Jare pluvas averaĝe po 1117 mm. Inter junio-novembro pli ofte pluvas pro la musonoj. La averaĝa temperaturo varias inter 24-33 °C.
Lhota (Úštěk)
Lhota estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 10 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kakinada
Trafiko
Al Kakinada kuras pluraj vojoj, enurbo ĉefe aŭtorikiŝoj trafikas. Por biciklantoj ekzistas planitaj biciklaj vojoj. La fervoja linio atingas la urbegon, estas apartaj stacioj por la urbo respektive al la haveno. Multaj homoj profitis la havenon por migri al diversaj sudorientaziaj landoj.
Baŝkira Qa
Baŝkira Qa (Ҡ ҡ; kursive: Ҡ ҡ) estas la dek kvina litero de la baŝkira cirila alfabeto. La litero Ҡ signifas la senvoĉan uvularan plozivon.
Ҡ estas derivita de la cirila litero К.
Jahotin
Jahotin (Яготин) estas urbo en la Kieva provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Lhota (Úštěk)
Lhota situas en katastra teritorio Lhota u Úštěku kun areo 2 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.
Porpastra Seminario de Erfurto
La Erfurta Seminario Porpastra estas trejnadejo en la turingia ĉefurbo por estontaj romkatolikaj pastroj el la diocezoj de Orienta Germanio. Establintoj estas la (ĉef-)episkopujoj de Berlino, Dresden-Meißen, Erfurt, Görlitz kaj Magdeburg, kie nuntempe vivas  sume ĉ. unu miliono da katolikoj.
Trejnado
Ĝis la 1993-a jaro la seminario erfurta gastigis kaj la alumnejon kaj la instruejon. Ĝi post la Turniĝo ricevis staton de ŝtate agnoskita altlernejo kaj enkorpigitis la 1-an de januaro 2003 kiel la kvara fakultato en la Universitaton de Erfurto. Krom la faka instruado ĉeuniversitate la seminario prizorgas la spiritan edukadon kaj la praktikan preparon al la sacerdota profesio. Tio estas garantiita ankaŭ per diversaj staĝoj.
De post la malfermo de la pastoralaj seminarioj de ĉe Huysburg (apud Halberstadt) en 1992 kaj de Neuzelle en 1993 iliaj animzorgadaj instrublokoj okazas ankaŭ en Erfurto. Ekde 2008 la seminarioj de Erfurto, Fulda kaj Paderborn organizas opan pastoralkurson por diplomitaj teologoj preparotaj por la ordino. Ekster tio okazas tie ĉi ankaŭ la pluklerigadaj kursoj por kapelanoj kaj freŝbakitaj paroĥestroj. Tamen en 2006 la Ĉefepiskopujo de Berlino denove ekhavis propran pastoran kursaron. Ĉiukaze eblas konsideri la erfurtan seminarion plenseminario kun kompleta gamo da ofertoj.
Historio
Pro la specifa eklezia situacio en Meza Germanio, la porsacerdota edukado estis dissemita diversloke (ekz. ankaŭ en Paderborn aŭ Vroclavo).
Post la divido de Germanio en la kuro de la Malvarma Milito novaj problemoj estiĝis, aparte post la 1-a de oktobro 1951, kiam oficialuloj de GDR malpermesis la hejmeniradon de en Uesta Germanujo trejnitaj seminarianoj. Tio necesis establi proprajn alumnejojn en GDR.
Ideo fondi fakultaton pri teologio forĵetitis baldaŭ pro la ebleco de politika intermiksado koncerne la disdonadon de postenoj ĉekatedre. Jam en la 4-a de decembro 1951 oni decidis starigi seminarion por edukado filozofia-teologia sub la formo de internulejo ligita kun kaj celita al klerigado de venontaj sacerdotoj. Bonvenigendus kandidatoj de ĉie ajn en GDR. Post malfacilaj intertraktoj kun la orientgermana registaro estis elektita Berlin-Biesdorf. Sed nur 4 tagojn antaŭ la por la 6-a de majo 1952 planita inaŭguro la oficialuloj komunismaj anoncis ke tio ne povus okazi: ĉar Berlino havus specialan statuson GDR-a seminario ne povus esti tie. Nun urĝis la tempo por trovi anstataŭan lokon por eviti prokrastiĝon de porpastra klerigado. Akre interparolinte kun la ŝtatuloj, la ekleziuloj finfine igis Walter Ulbricht subskribi en la 4-a de junio 1952 permeson pri malfermo de provizora teologia altlernejo en Erfurto. Estis pridiskutitaj kaj aliaj lokoj, i.a. la monaĥejo de Nia Kara Sinjorino en Magdeburg.
Jam unu tagon poste, en la 5-a de junio 1952, la berlina episkopo Wilhelm Weskamm dum solena pontifika meso anoncis la ekon de la akademia vivo. Malgraŭ kompleta necerteco pri kontinuo post la 30-a de junio oni mire sukcesis dungi ĝis la fino de la monato tri docentojn por la 38 enmatrikuliĝintaj sacerdotiĝkandidatoj. Por forteni troan ŝtatan influon oni jam en julio 1952 rezignis pri instalo de ŝtate agnoskita altlernejo kaj kontentiĝis pri pure eklezia instituto. En la 13-a de aŭgusto 1952 finfine Otto Grotewohl aprobis la fondon de Katolika Porpastra Seminario en Erfurto kiel plene funkcianta instruloko universitatsimila. Pri la starigo de la hejmo kaj lernigejo engaĝiĝis krome Joseph Freusberg, helpepiskopo. Prefekto en 1987 estis Reinhard Hauke, posta helpepiskopo erfurta. Unu lia antaŭulo estis la posta episkopo Joachim Wanke.
Gábor Sebestyén
Gábor Sebestyén [ŝebeŝtjEn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sebestyén Gábor estis hungara prokuroro. Lia nobela antaŭnomo estis kocsi [koĉi].
Biografio
Gábor Sebestyén lernis en sia naskiĝurbo, Hajdúböszörmény, Kecskemét (1808-), Pozono (1810-), fine li akiris juran diplomon en kolegio de Debrecen. Li faris la kutimajn praktikajn jarojn en juĝejoj de Debrecen kaj Pest, poste en 1819 li advokatiĝis. Inter 1819-1850 li estis prokuroro en Veszprém (urbo), en 1823 li fondis muzikan rondon. En la jaroj 1843 kaj 1847 li estis sendita al Pozono por partopreni en la parlamento. Inter 1850 kaj 1862 li laboris en juĝejo de Sopron, poste li pensiuliĝis. Li kontribuis diversajn literaturaĵojn.
Laosa kuirarto
La Laosa kuirarto estas influita de la tajlanda- kaj la vjetnama kuirarto, en la ĉefurbo Vjentiano ankaŭ de la franca kuirarto. Ekzistas diversaj regionaj kuirartoj.
La baza nutraĵo en Laoso estas glurizo kaj fiŝo el la Mekongo. Oni manĝas rizon dum ĉiu manĝo de la tago.
Por la matenmanĝo oni servas glurizon ofte kun sunsekigita bovaĵo kun salo kaj sukero. Komunaj krommanĝaĵoj estas jao mak len, pasto el kapsiketoj kaj fiŝaĵo, aŭ padek, peklita salita kaj fermentita fiŝaĵo, kio estas baza nutraĵo, freŝaj mangoj, raspita kokosnukso, tamarindofruktoj kaj frititaj ovoj. Krom rizo la ĉefmanĝaĵo ofte enhavas supon, legomojn kaj fiŝaĵo aŭ viando, samkiel akra spicherbosaŭco. Frandaĵoj ofte estas faritaj kun kokoslakto.
Aldonaĵoj
En la laosa kuirarto oni uzas multajn tipajn aldonaĵojn, kelkaj ekzemploj estas:
Lujza Keresztes
KERESZTES Lujza [KEresteŝ] (naskita UJVÁROSI Lujza [UJvaroŝi] la en Miercurea Ciuc) estas rumanuja hungara entomologiistino.
Kariero
Ujvárosi en 1994 finstudis en la Universitato de Kluĵo. Ŝi doktoriĝis en la sama universitato en 2001. Ekde 1994 ŝi laboras ĉe la Katedro de Biologio kaj Geologio de tiu universitato.
Black and Tans
Anglalingve, la Black and Tans [blek end tenz] (irlandlingve la Dúchrónaigh [du-ĤROŬN-ig]) estis la moknomo de speciala brita helpa kvazaŭmilitistaro, dungita de la Reĝa Irlanda Polico de 1920 ĝis 1921 por kontraŭi la subtenantojn de Sinn Féin en Irlando. La filmo de Ken Loach, "The Wind that shakes the Barley" (La vento kiu skuas la Hordeon), kiu gajnis la "Palme d'Or" dum la Filmfestivalo de Cannes en 2006, verece montras la aktivadon de la "Black and Tans".
La nomoj venas de la koloroj de ilia uniformo: tankolora kakia vesto kun nigraj ĉapelo kaj tali-rimeno.
Massimo Ziboli
Massimo ZIBOLI estas itala amatora astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro aǔ kunmalkovro de 4 asteroidoj inter 1998 kaj 1999 el kiuj 1 kun Emiliano Mazzoni.
NGC 5292
NGC 5292 (aliaj indikoj — ESO 445-31, MCG -5-33-8, IRAS13447-3041, PGC 48909) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Novgorodskij (distrikto)
La distrikto de Novgorodo aŭ Novgoroda distrikto aŭ Novgorodskij distrikto (Новгородский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto siuas en la urbo Velikij Novgorod, sed la urbo mem ne apartenas al la distrikto. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 63 225 homoj.
Geografio
La distrikto de Novgorodo situas en norda parto de la Novgoroda provinco, norde de la lago Ilmenj. La areo de la distrikto estas 63 225 km².
1942 Jablunka
1942 Jablunka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 1972 de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Novgorodskij (distrikto)
Geografio
Norde la distrikto de Novgorodo najbaras kun la distrikto de Ĉudovo, nord-oriente – kun la distrikto de Malaja Viŝera, oriente – kun la distrikto de Krestci, sud-okcidente – kun la distrikto de Ŝimsk, okcidente – kun la distrikto de Bateckij, norde – kun la Leningrada provinco. Sude de la distrikto situas la lago Ilmenj.
1942 Jablunka
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa vilaĝo Jablůnka, en la Distrikto Vsetín.
Novgorodskij (distrikto)
Simboloj
La blazono de la distrikto de Novgorodo estis oficiale aprobita la kaj en la Rusia ŝtata heraldika registro ricevis la numeron 314. La blazono estas blua ŝildo kun arĝenta malsupro. En la malsupro estas du fiŝoj, rigardantaj unu la alian. Supre estas antikva barko, naviganta al la spektanto, kun tridenta lanco kiel supraĵo de masto, sur la velo estas la suno. Barkon subtenas du oraj ursoj.
La flago de la distrikto de Novgorodo estis oficiale aprobita en la sama tago kaj en la Rusia ŝtata heraldika registro ricevis la numeron 315. La flago havas la proporcion 3:2 inter la longo kaj la alto. Ĝi estas blua kaj malsupre havas blankan bendon kun la alto je 1/5 de tiu de la tuta flago. Sur la flago troviĝas la sama barko kiel sur la blazono.
Vidindaĵoj
Dum longa tempo, ekde 9-a ĝis 15-a jarcentoj, Novgorodo estis la granda politika kaj kultura centro, la ĉefurbo de la Novgoroda Respubliko, kaj la rivero Volĥovo estis parto de la gravaj mezepokaj komercaj vojoj. En la teritorio de la distrikto apud Novgorodo kaj Volhovo troviĝas multaj historiaj, arkitekturaj kaj arkeologiaj objektoj. Inter ili estas tiuj, kiujn Unesko en 1992 aldonis al la listo de Monda heredaĵo sub kolektiva nomo Historiaj monumentoj de Novgorod kaj de ties ĉirkaŭaĵo. Ekzemple, en la distrikto troviĝas la preĝejo sur Neredica (1198), la preĝejo de sankta Nikolao sur Lipno (1292), ambaŭ en la listo de Unesko. Krom ili ekzistas aliaj mezepokaj kaj pli malfruaj preĝejoj kaj monaĥejoj, multaj el ili estis difektitaj dum la Dua Mondmilito, kelkaj poste restaŭritaj. Multaj arkitekturaj monumentoj tute pereis.
Ili daŭrigis nomi lin Triunuo
Ili daŭrigis nomi min Triunuo (Itala: ...continuavano a chiamarlo Trinità) estas filmo filmita en 1971, kun Bud Spencer kaj Terence Hill.
Ĝi estas sekvo de Ili nomis lin Triunuo (Lo chiamavano Trinità...), kun la samaj protagonistoj.
Julian Aleksandrowicz
Julian Aleksandrowicz, pseŭdonomo Doktor Twardy (Malmola Doktoro) (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1908 en Krakovo, mortis la 18-an de oktobro 1988 sanmloke) – pola kuracisto pri interna medicino, profesoro de medicino, filozofo pri medicino kaj hematologo juddevena.
Vivo
En 1933 finis Kuracistan Fakultaton de Jagelona Universitato. Dum la dua mondmilito batalis en septembra kampanjo. Dum tri jaroj estis malliberigita en geto de Krakovo, de kiu forkuris kaj iĝis aktiva membro de Pola Enlanda Armeo, distingita poste per Milita Ordeno Virtuti Militari kaj aliaj.
Krzysztof Kamil Baczyński
Krzysztof Kamil Baczyński (naskiĝis la 22-an de januaro 1921 en Varsovio, mortis la 4-an de aŭgusto 1944 en Varsovio) – pola poeto de la milita tempo, soldato de Pola Enlanda Armeo, subskoltestro de Grizaj Taĉmentoj, unu el reprezentantoj de la generacio de kolumbanoj. Pereis dum la Ribelo de Varsovio kiel soldato de bataliono Parasol (Ombrelo) de la Enlanda Armeo.
Julian Aleksandrowicz
Vivo
Aŭtoro de pluraj libroj:
Krzysztof Kamil Baczyński
Morto
Krzysztof Baczyński mortfalis gardostare en Palaco de Blank la 4-an de aŭgusto 1944 posttagmeze (ĉ. la 16-a), mortige vundita de snajpero lokigita verŝajne en konstruaĵo de la Granda Teatro. En la varsovia ribelo la 1-an de septembro 1944 pereis ankaŭ lia edzino – Barbara Drapczyńska, naskiĝinta la 13-an de novembro 1922 en Varsovio, studentino de la pola lingvo dum la sekreta instruado de la Varsovia Universitato. Postmorte distingita per la Medalo pro Varsovio 1947 kaj la Kruco de Enlanda Armeo. Enterigita unue malfronte de la Palaco. Post la dua mondmilito lia korpo estis transmetita al la Armea Tombejo en Powązki.
Julian Aleksandrowicz
Vivo
Plurjara gvidestro de Klinika Hematologicza (Universitata Hospital-Fako) de Medicina Akademio en Krakovo. Li ankaŭ verkis primedicinajn artikolojn en semajnrevuo "Przekrój". En sia loĝejo ĉe la str. Maria Curie-Skłodowska kuracis private. Kiel amiko kaj kuracisto de poetino Halina Poświatowska helpis al ŝi forveturi al Usono por operacii la koron. Seninterese apogis ŝin dum batalo kontraŭ la malsano.
Li mortis en Krakovo post longa luktado kontraŭ karcinomo. Entombigita en la loka Milita Tombejo.
Krzysztof Kamil Baczyński
Patroneco
Krzysztof Baczyński estas patrono de pluraj lernejoj, bibliotekoj, skoltaj teamoj kaj aliaj institucioj.
Morto
Post la milito elterigita danke al sonĝo de lia patrino Stefania pri la loko de lia enterigo. La korpon oni identigis danke al konservitaj medicinaj dokumentoj. Monaton poste pereis lia edzino Basia, morte vundita je kapo per rompita vitro. Kun ŝi mortis nenaskita infano. La patrino mortis en 1953 atendante la morton, kiu ligos ŝin kun la filo. Al kuzino transdonis manuskriptojn kun peto de publikigo, kiam tio estos ebla, kio postmilite ne eblis pro tio, ke ĝis 1954 soldatoj de Pola Enlanda Armeo estis oficiale kondamnataj. Laŭ Kalendaro de polo de Piotr Szubarczyk, "Warszawska Gazeta", 3-a ĝis 9-a de aŭgusto 2018.
Katherine Paterson
Katherine PATERSON (31-an de oktobro 1932) estas usona aŭtoro plej bone konata pro siaj porinfanaj noveloj. Pro kvar diversaj libroj publikigitaj el 1975 al 1980, ŝi ricevis du medalojn Newbery kaj du premiojn National Book (nacia libro). Ŝi estas unu el tri homoj kiuj ricevis la du ĉefajn internaciajn premiojn pro "daŭra kontribuo al la porinfana literaturo", ŝi ricevis la dujaran premion Hans Christian Andersen pro verkado en 1998. Pro ŝia kariera kontribuo al "porinfana kaj porjunula literaturo en larĝa senco", ŝi ricevis la premion Astrid Lindgren el la Sveda Arta Konsilantaro en 2006, nome la mone plej alta premio en porinfana literaturo.
Ekiga
Ekiga estis unue faritaĵo de Damien Sandras celante sian magistriĝon en la Katolika Universitato de Loveno. Nuntempe, ĝi estas plibonigita pere de komuna projektado, teamo gvidita de Sandras. Pripensante la konceptojn Andreas Kwiatkowski kreis la identigan simbolon de Ekiga.
Trajtoj
Al trajtaro de Ekiga apartenas:
Saint-Pierre-dels-Forcats
Saint-Pierre-dels-Forcats (Sant Pere dels Forcats) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pereforcatins.
Hindustana klasika muziko
Hindustana klasika muziko estas la stilo de Hindia klasika muziko en Hindustano aŭ Norda Barato. La stilo estas foje nomata Nordbarata klasika muziko aŭ shāstriya sangīt aŭ klāsikī mūsīqī. Ĝi estas tradicio kiu originiĝis en vedaj ritaj ĉantoj kaj estis evoluantaj ekde la 12a jarcento a.K., en Norda Barato kaj je ioma etendo en Afganio, Bangladeŝo, Srilanko, Nepalo kaj Pakistano. Nuntempe, ĝi estas unu el la du subĝenroj de la Hindia klasika muziko, el kiu la alia estas Karnatika muziko, nome la klasika tradicio de Suda Barato.
Suni
Suni estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Maria de la Neĝo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Vladimir Gilarovskij
Vladimir Aleksejeviĉ GILJAROVSKIJ (Владимир Алексеевич Гиляровский) naskiĝis la 8-an de decembro 1855 en farmobieno, Vologda provinco, Rusia Imperio, mortis la 1-an de oktobro 1935 en Moskvo, estis elstara rusa verkisto kaj gazeta raportisto, plej konata pro liaj rememoraĵoj pri vivo en ĝisrevolucia Moskvo.
En 1881 Giljarovskij ekloĝiĝis en Moskvo, kie li laboris kiel aktoro en la unua privata drama teatro fondita kaj estrita de Anna Brenko. Tiam aperis lia longtempa, solida amikeco kun Anton Ĉeĥov kaj Isako Levitan.
Poste al li pli plaĉis laboro de raportisto, ĉar liaj gazetaj artikoloj pri vivo en Moskvo kaj ceteraj regionoj de la lando multe furoris ĉe publiko. Baldaŭ li eĉ meritis kromnomon "Reĝo de raportistoj". Lia eseo pri Ĥodinka tragedio okazinta la 18-an de majo 1896, kiam pereis 1389 personoj kolektiĝintaj festi kronadon de la imperiestro Nikolao la 2-a, estis legita preskaŭ ĉie. Tiam Giljarovskij apenaŭ ne pereis mem, sed danke al lia granda forteco li sukcesis saviĝi kaj eltiri kelkajn viktimojn el la terura tumulto.
Lia raportista agado plu floris dum ekzistado de Sovetunio, kiam okazis grandaj ŝanĝoj en arkitekturo de Moskvo kaj vivmaniero de ĝia loĝantaro. Giljarovskij sukcese tion ĉi observis, komparis kaj ofte priskribis en siaj artikoloj kaj libroj.
Giljarovskij estis unu el ĉefaj herooj de la fama bildo de Ilja Repin "Kozakoj de Zaporiĵo respondas al turka sultano Mehmedo la 4-a", kie li estis modelo de la ridanta kozako kun la blanka felĉapo kaj la sabro vestiĝinta per la ruĝa palto. Multaj homoj ekkonis la raportiston pro liaj grandaj belaj lipharoj. Oni preferis lin nomi karese "Onklo Giljaj".
Lastajn siajn vivjarojn Giljarovskij loĝis en Stoleŝnikov strateto encentre de Moskvo kune kun sia edzino Maria Ivanovna. Sur la domo nun pendas la memortabulo. En ĝi li mortis la 1-an de oktobro 1935. Lin oni sepultis en Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
Omaĝe al Vladimir Giljarovskij en Moskvo estas la samnoma strato.
Pseŭdoglejo
Pseŭdoglejo estas A-B-C aŭ A-E-B-C grundotipo apartenanta al grundotipa klaso retenakvogrundoj. La plej tipa signo de pseŭdoglejo estas speciala B-horizonto kun mozaiko de oksidiĝaj kaj reduktiĝaj makuloj. Ili ekestis danke al grundformiĝa procezo de pseudoglejiĝo. La plej grava ekesta diferenco inter glejo (de la klaso glejoj) kaj pseŭdoglejo estas, ke la makuloj ekestas kaze de pseŭdoglejo ne pro la alta nivelo de subtera akvo, sed pro la surtera akvo (devenanta de pluvo, aŭ akvo alfluanta de deklivoj), kiu estas retenata en grundoprofilo. Kialo de reteno povas esti maltrairebla petro malprofunde sub la grundo (ekzemple neogena argilo), same kiel malfacile trairebla argiliĝita B-horizonto (ekesto de pseŭdoglejo de lesiveoj). En Mezeŭropo do pseŭdoglejoj estas plej ofte troveblaj en neogenaj basenoj plenigitaj kun argilaj petroj, kaj speciale apud kontaktoj de baseno kaj montaro, kie estas krom pluvakvo malpli frue retenata en la grundo ankaŭ alfluanta surtera akvo de montaraj deklivoj.
Sachsenbrunn
Sachsenbrunn estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la komunumo Eisfeld. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 2050 loĝantojn.
Johannes Cuno (humanisto)
Johano Kuno (1463-1513) estis germana humanisto, latinisto, helenisto, dominikana teologo, kiu multe kontribuis por la disvastigado de la grekaj studoj. Li estis profesoro de Beatus Rhenanus (1485-1547) en la Universitato de Padovo.
Vivo
Naskita en modesta familio, li eniris en la dominikana monaĥejo de Nurenbergo ĉirkaŭ 1480. Li komencis siajn grekaj studojn gvidata de Willibald Pirckheimer kaj poste, ekde 1496, en Hajdelbergo Johano Reuchlin (1455-1522) estis lia profesoro. Tiamaniere ke li ankaŭ vizitadis la humanisman cirklon ĉirkaŭ Johann von Dalberg, episkopo de Vormio. Proksimume en la fino de la jarcento, li troviĝas en Venecio kie li konatiĝas kun la presisto Aldo Manuzio kaj sia prigreka kunlaboranto Marko Muzuro.
En 1501, li okupas postenon kiel instruisto en la dominikana monaĥejo de Liebenau, apud Vormio. En 1504, li estis en Venecio en la presejo de Manuzio, kiu lin komisias, en 1505, de misio apud la imperiestro Maksimiliano la 1-a. Inter 1506 kaj 1509 li vizitadis la lecionojn de Marko Muzuro en la Universitato de Padovo. En 1510 li instaliĝas en Bazelo kiu li iĝas revizianto en la presoficejo de Johann Amerbach, kaj ankaŭ kiel mentoro de liaj infanoj. Samtempe li komencas instrui la grekan, kie Beatus Rhenanus iĝis lia lernanto, kaj heredanto de siaj helenismaj dokumentoj post sia morto.
Liaj interesoj sidis ĉefe sur la grekaj klasikaj aŭtoroj samkiel la patristikaj. Cetere, li studis la polemikajn vidpunktojn kontraŭmetantajn la Orientajn kaj Okcidentajn Ekleziojn. Kiam ekster la lecionĉambro, li aktivis kiel kopiisto, tradukisto de la latina kaj la greka kaj eldonisto pri tekstoj. Li same laboris sur eldono de Sankta Hieronimo fare de Johann Amerbach. Fine, li tradukis tekstojn de pluraj patroj de la greka eklezio tiaj kiaj Gregorio de Nazianco, Gregorio de Nyssa, Bazilo la Granda, Johano Krizostomo kaj Nemezo de Emesa.
Kronometro
Kronometro estas horloĝo, kies precizeco estis konstatita kaj atestita de institucio aŭ centro de kontrolo de precizeco. La vorto Kronometro estas neologismo de etimologio greka: Χρόνος Krono signifas la 'tempon, μετρον -metron estas nuntempe sufikso kiu signifas mezurilo''.
Ofte oni konfuziĝas inter la terminoj kronometro kaj kronografo; la unua, kiel jam menciite, estas horloĝo atestita de organismo de observado kaj kontrolo de la precizeco de mekanismoj aŭ kalibroj. En la aktualo la Svisa Oficiala Kontrolo de Kronometroj (SOKK) estas la organismo, kiu atestas la plej parton de la fabrikitaj kronometroj. Dum almenaŭ du semajnoj, en diferencaj sintenoj kaj temperaturoj oni provas la "konduton" kaj diferencojn konstatitajn rilate al kriterioj kaj maksimumaj devojiĝoj permesitaj.
La atestitaj horloĝoj kiel kronometroj estas akompanataj normale de atestilo de kronometrio kaj per mencio sur la cirklo. Laŭ informas la SOKK en sia retejo, oni atestas kiel kronometroj unu milionon de horloĝoj ĉiujare, kio estas nur 3% de la totalo de la svisaj fabrikaĵoj.
Aliflanke, kronografo estas horloĝo kiu, pere de kompleksa mekanismo, permesas la mezuron sendependa de diversaj tempoj. Ĝenerale, en sia analoga versio ili havas butonon por ekfunkciigo kaj haltigo, same kiel alian duan butonon por ekfunkciigo kaj haltigo, krom alian por ekkomencigo.
Ekzemplo de pojn-kronometro: Rolex Oyster Perpetual Datejust. Ĝi estis la unua pojn-horloĝo kun indikilo de dato en fenestreto malferma ĉe la cirklo. Ekzemplo de horloĝo kun funkcio de kronografo: Omega Speedmaster Professional. Ĝi estis la kronografo elektita de la NASA por servi la kosmonaŭtoj en la misioj Apollo, kiu atingis la alvenon de homoj al la luno. Ekzemplo de kronometra horloĝo kun funkcio de kronografo: Breitling Navitimer, la unua horloĝo, kiu enhavas logaritman kalkulilon por la realigo de kalkuloj relativaj al konsumoj de brulaĵoj, trairitaj distancoj, multobligoj, dividoj, reguloj de tri ktp.
Navigadilo
En tempperiodoj antaŭ la GPS, kronometro estis uzata en surmare vojaĝanta ŝipo pli ol kiel horloĝo, sed kiel ilo per kiu eblas scii la ĝustan horon laŭ la Greenwich Mean Time, por ke ĝi estu uzata por astronomia navigado.
Por determini la lokon de ŝipo sur la maro, oni devas scii la latitudon kaj longitudon kie ĝi situas. Dum latitudoj estas facile kalkuleblaj surbaze de la loko de ĉielaj korpoj, trovi longitudon postulas precizan horloĝon, aparaton kiu ne ekzistas dum multaj jaroj. Maristoj devis uzi la malprecizan kalkulan metodon, kiu implikis mezuri la rapidecon de la ŝipo uzante naŭtikan odometron kaj proksimuman kalkulon de la maniero kiel ĝi jam vojaĝis. Nur en la 18-a jarcento la angla horloĝisto John Harrison sukcesis konstrui kronometron kun sufiĉa nivelo de precizeco kiel postulis la Longituda Komisiono, kiu ebligis precize kalkuli la pozicion de la ŝipo sur la maro.
Pro sia graveco, la kronometro estis konservita en protektata kaj sekura loko sur la ŝipo, uzante kardanan mekanismon situantan en ligna skatolo kun vitra kovrilo.
Ĝis la invento de ciferecaj horloĝoj, oni uzis permane streĉitan kronometron kun speciala ŝlosilo. Ĉiutage, je fiksita horo, kutime je la oka matene, estis la devo de la tria oficiro, kiu komencos je ĉi tiu horo sian deĵoron sur la navigejo, etendi la kronometron. La horloĝo estis streĉita turnante la ŝlosilon sep kaj duonon turnojn.
En la pasinteco estis kutime uzi tempopilkon (angle) por kalibri la kronometron - la pilko, kiu estis metita sur altan strukturon surtere, malsuprenirus laŭ kolono en antaŭfiksita tempodaŭro. Poste, kiam komenciĝis la uzo de sendrata komunikado en ŝipoj, la kronometra eraro estis kontrolita ĉiutage laŭ "tempa signalo" sendrate elsendita de ĉeborda stacio kaj registrita en la kronometra protokolo.
Unu el la pioniroj kiuj uzis la aparaton estis ŝipkapitano James Cook.
La oficiroj de la ŝipo havas almanakon kiu montras diversajn datenojn de elektitaj ĉielaj korpoj (plejparte konstelacioj). La horoj de tiuj datumoj rilatas al la Grenviĉa Meridiano kiel la rilatata tempopunkto, kaj tio provizas precizan tempon necesa por trovi la precizan pozicion de la ŝipo. Pozicioprecizeco rilatas al du partoj, tempoprecizeco, ĉu la kronometro estas konvene kontrolita kaj rekomencigita, kaj mezurado de precizeco, ĉu la direkto prenita per la helpo de sekstanto estis preciza.
Livadia
Livadia (hungare: Mezőlivádia) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Haţeg. En 1910 ĝi havis 859 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 820 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1404. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Oni unuigis ĝin kun Livadia de Coastă, hungare: Hegyaljalivádia kiu en 1910 havis 405 rumanajn loĝantojn. Administre ĝi apartenas al Baru.
Magneta flukso
Magneta fluo aŭ magneta flukso (flukso estas la ĝusta matematika kaj fizika fakvorto en Esperanto) estas, en elektromagnetismo, "fluo" de la magneta kampo tra donita surfaco (la surfaco ne nepre estas surfaco de iu objekto, ĝi povas esti ajna surfaco en matematika senco, kiu ne respektivas al iu reala objekto). La mezurunuo laŭ la internacia sistemo de unoj (SI) sistemo estas la vebero (simbolo Wb), homogena al "volto.sekundo".
Makvora Insulo
La Makvora insulo (Macquarie Island estas aŭstralia insulo, kiu apartenas al la federacia ŝtato Tasmanio.
Magneta flukso
Magneta flukso estas proporcia kun la magneta indukdenso (kvanto de la magnetaj flukslinioj tra la surfaco). Magneta flukso tra surfaco S estas pro tio kalkulebla per surfaca integralo:
Makvora Insulo
Macquarie Island
Dependa teritorio de Aŭstralio.
Magneta flukso
Se \theta\, \, estas la angulo inter la du vektoroj, la skalara valoro de la flukso estas:
Se S estas fermita surfaco, kutime la surfaca normala vektoro estas elektata al esti eksteren montranta, ĉi tio nepras por la sube donita idento.
Makvora Insulo
La insulo estas enskribita en la listo de Mondheredaĵoj de UNESKO en 1997.
Magneta flukso
Fakte por fermita gaŭsa surfaco, magneta fluo nulas :
Ĉi tiu rilato estas konata kiel apliko de la principo de konservita flukso (la elfluo egalas la enfluon) pri magneta indukdenso, kaj ĝi estas unu el kvar integralaj ekvacioj de Maxwell.
Makvora Insulo
Biogeografe ĝi estas parto de la ekoregiono "antipoda-subantarktinsula tundro".
Hindia klasika muziko
Hindia klasika muziko estas la altkultura muziko de la Hindia subkontinento, probable estas unu el la plej malnovaj de la homaro.
La originoj de Hindia klasika muziko povas esti trovataj en la Vedoj, kiuj estas la plej malnovaj skribaĵoj en la Hindua tradicion datita el 1500 a.K. transdonitaj de generacio al generacio dum miloj da jaroj.
La Samavedo estis derivita el la Rigvedo tiele ke ties himnoj povu esti kantataj kiel Samagana. Tiuj himnoj estis kantataj de Vedaj pastroj dum ceremonioj en kiuj la rita trinkaĵo soma, heligita kaj miksita kun lakto kaj aliaj ingrediencoj, estis proponita kiel ofero al variaj diaĵoj. Tiu ĉantostilo evoluis en jati kaj fine en raga. La Hindia klasika muziko estis ankaŭ grave influita de, aŭ sinkretigita kun Hindia popola muziko. La verko de Bharat nome Natjaŝastra estis la unua traktaĵo kiu bazigas fundamentajn principojn de danco, muziko, kaj teatro.
Kiel en aliaj civilizacioj, muziko estis konsiderata pordo por atingi Dion. En antikva kaj mezepoka Barato la arto de muziko kaj danco ĉiam estis tre rekte ligita al diversaj aspektoj de la religia vivo. Per danco, la tradicio ‘devadasi’, servistoj de Dio, esprimas la kuniĝon kaj komunikadon kun la dieco; simbole ĝi ankaŭ esprimas sian fieran senton kaj sindonemon.
La hindua muziko en antikvaj tempoj, havis tre difinitan celon, ĝi ne estis arto por la arto komponi aŭ aŭskulti, sed ĝi estis kontribua elemento por disvolvi ĉian mensan kaj misteran agadon. Laŭ la etera karaktero de hinduisma pensmaniero, ekzemple en la traktado de malsanoj, muziko ekhavis specialan gravecon en hinduaj dioj. Inter ili elstaris Sarasvasti, diino de muziko kaj vortoj, edzino de la granda dio Brahmao.
Tia muziko estas tre kompleksa, klera kaj ellaborita verko. Ĝi estas tre riĉa je melodio kaj ritmo, sed ĝi ne havas harmonion, kio malfaciligas la komprenon de okcidentaj oreloj.
Fakte, la hindia muziko, kiel la araba, ne estas harmonia muziko, sed modala. En ĝi fiksa sono, toniko, estas establita kaj la melodio estas konstruita per 'frazoj', kiuj moviĝas inter tiu fiksa sono kaj aliaj regantaj duarangaj notoj. Inter ili la ludanto havas multe da spaco por improvizado. Grave estas ke en la hindia muziko la ‘oktavo’ havas 22 dividojn, anstataŭ la 12 de la okcidenta muziko. Tio permesas pli grandan subtilecon. La harmonia muziko rakontas historion, ĝi estas tre priskriba muziko, kontraŭe, modala muziko provokas precipe animstatojn.
Pri kaj de virinoj
Krom la religia manifestiĝo, danco kaj la muzika akompano, nomita ‘sanguita’, ĉiam provizis amuzon kaj distron en la reĝa kaj aliaj palacoj. ‘Sanguita’ okupis ĉefan spacon en la kortego per la figuro de la korteganinoj. Ili estis konataj ankaŭ kiel ganiká, aŭ tawaif. La korteganinoj havis la mision klerigi la superajn klasojn pri la saĝeco de la vivo ĝenerale kaj pri la amaj artoj de la ‘Kamasutra’. Al kantistinoj kaj dancistinoj oni komisiis amuzi, plaĉi kaj kontribui al trankvilo, malstreĉiĝo kaj eskapo de la vivo dum la kortegaj tagoj.
La virinoj en antikva Barato okupis duarangan pozicion en la familio kaj en la socio. Ankoraŭ en infanaj aĝoj, la knabinoj estis  ĵetitaj en plenaĝecon, kies ĉefa devo estis produkti infanojn por kontribui al la riĉeco de la patriarka familio. Ili estis ekskluditaj de la ‘veda’ studo, ne havis rajtojn de heredo, kaj ilia vivo fariĝis eĉ pli nesekura pro poligamio. Sed tiu, kiu sukcesis danci en la templo, alproksimiĝis al la dia stato kaj diferenciĝis de aliaj virinoj kaj de multaj viroj.
Sanskrita traktato pri artaj prezentaĵoj de Natya Shastra (400-200 a.K.), sciigas ke la muzika edukado disvolviĝis en speciala loko, la reĝa haremo; tia edukado ne estis koncepta, sed sintena kaj havis tre difinitan celon: scii danci, kanti kaj esprimi per la korpo ĉion, kion la muziko markis, tio estas la deziroj kaj agoj de la dioj.
La plej signifa el la ok dancoj de la ‘devadasi’ tradicio estis la ‘Bharatanatyam’, por kiu profesia dancistino devis esti: juna, svelta, bela, kun grandaj okuloj, vertikala brusto; memfida, sprita, plaĉa; kapabla scii kiam danci kaj kiam lasi ĝin; kapabla sekvi la ritmon de sonoj kaj muziko, kaj danci laŭ la ritmo de aliaj; ŝi devus povi porti grandiozajn robojn kaj ĝenerale montri gajan karakteron. La okuloj, estis la ĉefa elemento, ĉar ili havis ĝis 34 malsamajn poziciojn, kiuj komunikis pli ol la propraj movoj de la korpo. La korpa esprimo de ĉi tiuj dancoj kompletigis la melodion kaj ritmon de la muziko, kiu estis esenca por transdoni la mesaĝon.
La rolo, kiun ĉiam devas montri kantistinoj kaj dancistinoj, estis jam rekte konsiderinda terapia elemento. Tia feliĉo, kiun ili devis aktore esprimi, estis ricevata kiel kuracilo por ĉiuj, kiuj aŭskultis kaj ekspektis iliajn prezentadojn. Tiel ĉiuj skulptaĵoj, desegnoj kaj aliaj reprezentoj ĉiam havas aspekton de eterna feliĉo, dankemon kaj bonecon.
MPE (operaciumo)
MPE (Multi-Programming Executive) estas afer-orientita minikomputila samtempa operaciumo farita de Hewlett-Packard.
Ĝi funkciigas la familion HP 3000 de komputiloj, kiuj originale uzis 16-bitan HP staplo-arĥitekturon kun CISC procesoroj kiuj estis poste ŝanĝitaj al PA-RISC, tiam la operaciumo estis alinomita MPE/XL. La originala versio de MPE estis skribita per lingvo nomita SPL (System Programming Language); poste la nomo de la operaciumo estis ŝanĝita al MPE/ix por indiki kunlaboreblecon kun Unikso per aldono de POSIX-kongrueco. La ĉeso de la produktado estis anoncita malfrue en 2001 kun la ĉeso de helpservo fine de 2010. Nombro da triapartaj kompanioj anoncis planojn por subteni ambaŭ hardvaron kaj softvaron post tiu dato por klientoj ne kapablaj aŭ ne volantaj ŝanĝi al aliaj platformoj.
Cadyer
Cadyer (naskiĝis la 6-an de januaro 1998 en Istanbulo, Turkio) estas usona kantistino popmuzika.
Interandaj Valoj
Interandaj Valoj estas la sekaj valoj en centraj Andoj de Peruo, Bolivio, kaj Argentino, konataj kiel "valles", estas markitaj per pluvombra efiko fare de la ĉirkaŭaj montoj, kaj tiele precipitaĵo malabundas, kaj ĉefe falas en mallonga pluvsezono. La interandaj valoj enhavas plej el la mez-altaj areoj de "sierra" de Peruo, "los valles" de Bolivio kaj la regiono "Kujo" de Argentino.