cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rok-muziko
Psikedela rokmuziko
Psikedela rokmuziko estas variaĵo de rokmuziko. Ĝi ekestis en 1965 en Britujo kaj Usono, fariĝis grava ero de populara kulturo kaj daŭris ĝis pli malpli 1969. Sed ankaŭ multaj artistoj de la 1970-aj jaroj ekkaptis ĉin tiun eksperimentan popularmuziko. Ĝis nun tutmonde ekzistas bandoj de psikedela rokmuziko. Esenca komunaĵo de la muzikistoj estis la uzado de nekutimaj kaj novspecaj sonoj same kiel la eksperimentema traktado de kantostrukturoj, kiuj antaŭe en popularmuziko estis pli simplaj. La psikedela vivostilo, kiu elturniĝis ĉirkaŭ halucinigaj drogoj, estis jam disvolviĝinta ĉe San Francisco kaj precize fare de elstaraj produktistoj kiel Big Brother and the Holding Company, the Grateful Dead kaj Jefferson Airplane. La ĉefa gitaristo de Jimi Hendrix Experience nome Jimi Hendrix mem etendis distorditajn improvizaĵojn kio iĝis ŝlosila trajto de psikedelo. Psikedela roko atingis sian pinton en la lastaj jaroj de la jardeko. En 1967 the Beatles publikigis sian definitivan psikedelan manifestaĵon en la albumo Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, inklude la polemikan kanton "Lucy in the Sky with Diamonds", the Rolling Stones reagis poste tiun jaron per Their Satanic Majesties Request, kaj Pink Floyd debutis per The Piper at the Gates of Dawn. Ŝlosilaj registraĵoj estis la albumoj Surrealistic Pillow de Jefferson Airplane kaj Strange Days de the Doors. Tiuj tendencoj pintis en la Woodstock-festivalo de 1969, kie okazis ludadoj de la plej gravaj psikedelaj artistoj.
Progresiva roko
Progresiva roko, sprimo uzata interŝanĝebla kun arta roko, moviĝis trans establitaj muzikaj formuloj pere de eksperimentado pere de diversaj instrumentoj, kantotipoj kaj formoj. El la mezo de la 1960-aj jaroj the Left Banke, the Beatles, the Rolling Stones kaj the Beach Boys, pioniris la inkludon de sekcioj de klavicenoj, blovinstrumentoj, kaj kordinstrumentoj en siaj registraĵoj por produkti formon de Baroka roko kiu povas esti aŭdita en unuopaĵoj kiel plej fama de Procol Harum nome "A Whiter Shade of Pale" (1967), kun sia Bach-inspirita enkonduko. The Moody Blues uzis tutan orkestron por sia albumo Days of Future Passed (1967) kaj poste kreis orkestrajn sonojn per sinteziloj. Klasika orkestrado, klavaroj, kaj sinteziloj estis ofta aldono al la establita rok-formato de gitaroj, basoj, kaj drumoj en posta progresiva roko.
Instrumentaraj pecoj estis oftaj, dum kantoj kun vortumado estis foje konceptohavaj, abstraktaj, aŭ bazitaj en fantaszio kaj scienc-fikcio. La debuta albumo de King Crimson de 1969 nome In the Court of the Crimson King, kiu miksis energian gitaron kaj melotronon, kun ĵazo kaj simfonia muziko, estas ofte konsiderata kiel la ŝlosila registraĵo en progresiva roko, helpante la disvastigitan adoptadon de la ĝenro komence de la 1970-aj jaroj inter ekzistantaj blus-rokaj kaj psikedelaj bandoj, same kiel ĉe ĵus formitaj grupoj. Rilate al la muzika etoso de Canterbury ŝanĝiĝis Soft Machine el psikedelo, tra ĵazz-influoj, al pli ekspansiema dura roko, kiel ĉe Caravan, Hatfield and the North, Gong kaj National Health.
Pli granda komerca sukceso estis atingita de Pink Floyd, kiu same ŝanĝiĝis el psikedelo post la foriro de Syd Barrett en 1968, pere de The Dark Side of the Moon (1973), konsiderata majstroverko de la ĝenro, kiu iĝis unu el la plej vendataj albumoj el ĉiuj tempoj. Estis emfazo al instrumenta virtuozeco, kun Yes montrante la lertecon kaj de gitaristo Steve Howe kaj de la klavaristo Rick Wakeman, dum Emerson, Lake & Palmer estis supergrupo kiu produktis kelkajn el la plej teknike postulemaj verkoj de la ĝenro. Kaj Jethro Tull kaj Genesis sekvis tre diferencajn, sed distingitajn anglajn muziktendencojn. Renaissance, formita en 1969 fare de eks-Yardbirds-anoj Jim McCarty kaj Keith Relf, evoluis al alt-koncepta bando kun la tro-oktava voĉo de Annie Haslam. Plej granda parto de britaj bandoj dependis de relative malgranda kultosekvantaro, sed kelkaj kiel Pink Floyd, Genesis, kaj Jethro Tull, sukcesis produkti listopintajn unuopaĵojn hejmlande kaj elrompi al la usona merkato. La usona tipo de progresiva roko variis el la eklektikisma kaj plinovigemaj Frank Zappa, Captain Beefheart kaj Blood, Sweat & Tears, al pli pop-roke orientitaj bandoj kiel Boston, Foreigner, Kansas, Journey kaj Styx. Tiuj, krom britaj bandoj Supertramp kaj ELO, ĉiuj montris progresiv-rokan influon kvankam ili rangiĝis inter la plaj komerce sukcesaj muzikistoj de la 1970-aj jaroj.
La instrumenta tipo de tiu subĝenro rezultis en albumoj kiel tiu plej fama de Mike Oldfield nome Tubular Bells (1973), la unua disko, kaj tutmonda sukceso, de la marko Virgin Records, kiu iĝis ĉefa varmarko de la ĝenro. Instrumenta rok-muziko estis aparte grava en tuta Eŭropo, ebligante bandojn kiel Kraftwerk, Tangerine Dream, Can, kaj Faust ĉirkaŭiri la lingvan barieron. Ilia sintezila "krautrock", kun la laboro de Brian Eno (dum ioma tempo klavaristo ĉe Roxy Music), estos grava influo en posta elektronika roko. Je la alveno de punk-roko kaj teknologiaj ŝanĝoj fine de la 1970-aj jaroj, progresiva roko estis iom post iom marĝenigita kiel tro pretendema kaj troiga. Multaj bandoj finis siajn karierojn, sed kelkaj, kiel Genesis, ELP, Yes, kaj Pink Floyd, regule atingis sukcesojn inter la dek pintaj albumoj kaj faris sukcesajn akompanajn tutmondajn turneojn. Kelkaj bandoj kiuj aperis en la sekvo de punko, kiel Siouxsie and the Banshees, Ultravox, kaj Simple Minds, montris la influon de progresiva roko, same kiel la pli ofte rekonatajn punk-influojn.
Punko
Punko aŭ punk-roko estas kontraŭ-establa ĝenro de rok-muziko kiu komencis ekzisti proksimume en 1976, kvankam preskaŭ prapunkaj stiloj povas esti trovebla antaŭe. La ĝenro devenas el Usono, Britio, kaj Aŭstralio. Laŭdire, Eŭropo estas la lulilo de la punko, kiu poste tutmondiĝis.
Estas tre diversaj tendencoj ene de la ĝenro, inter kiuj menciindas jenaj: Postpunko (Post-Punk) estas nomo por muzika stilo, kiu eliris precipe kaj unue en Britujo fine de la 1970-aj kaj komence de la 1980-aj jaroj el la punko. Folklorpunko (folk punk) nomiĝas la intermikso de stilelementoj kaj eroj de punko kun elementoj de folklora muziko kaj respektive aŭ de folklora rokmuziko. Anarkia punko (aŭ anarkiisma punko) estas punkroko, kiu antaŭenigas anarkiismon. La termino "anarkia punko" foje estas aplikata ekskluzive al bandoj, kiuj estis parto de la originala anarki-punkisma movado en Britio fine de la 1970-aj jaroj kaj fruaj 1980-aj. Kelkaj uzas la esprimon pli larĝe por ajna punkmuziko kun anarkiisma kantovortuma enhavo, kiu eble aperas en krusto-punk, hardkora punko, folklorpunko, kaj aliaj stiloj. Pra-punko estas la rokmuziko interpretita de garaĝaj bandoj de la 1960-aj jaroj ĝis meze de 1970-aj, kiuj antaŭvidis la punkrokan movadon.
Metalroko
Metalroko aŭ metalo estas rokmuzika ĝenro, kiu naskiĝis en la 1960-aj jaroj. Ĝi estas rekta ido de la ŝtonroko, sed male al tiu ĉi, metalroko provas liberiĝi de siaj blusaj influoj. De 1967 ĝis 1974, oni aŭdis la komencojn de metalroko, sed ekde la mezo de la 1970-aj jaroj, tiu ĉefa muzika ĝenro diseriĝis en kvantojn da subĝenroj kiel industria metalroko, mortmetalo, damna metalroko, rapida metalroko, simfonia metalroko, nova metalroko, draŝa metalroko, nigra metalroko, progresiva metalroko, ktp...
Specoj de roko
Alternativa (Red Hot Chili Peppers) - Arta roko (King Crimson) - Biker metal - Blusroko (The White Stripes) - Emoo (Embrace) - Damna metalroko (Black Sabbath) - Draŝa metalroko - Folko (Bob Dylan) - Folklorpunko (Against Me!) - Garaĝo (The Strokes) - Glamo (Slade) - Gotika muziko (The Cure) - Grunĝo (Nirvana) - Industrio (Einsturzende Neubauten) - Ĵazroko (Miles Davis) - Kontreroko (The Eagles) - Kristana roko -Matematika roko (Slint) - Metalroko (Iron Maiden) - Malaltfidelo (Beck) - Mortmetalo (Death) - Ne ondo (Sonic Youth) - Nigra metalroko (Bathory ) - Nua metalroko (KoRn) - Novondo (Depeche Mode) - Popmuziko (Michael Jackson) - Postpunko - Postroko (Talk Talk) - Potenca metalroko (Dragonforce) - Potenca popmuziko (Weezer) - Progresiva roko (Genesis) - Progresiva metalroko (Dream Theater) - Psikedela roko (Pink Floyd) - Punko (The Sex Pistols) - Punkroko (The Offspring) - Rapida metalroko (Metallica) - Rokabilo (Eddie Cochran) - Draŝa metalroko (Slayer) - Sendependa roko - Simfonia metalroko (Nightwish) - Ŝtonroko (AC/DC) - Sudroko (ZZ Top) - Surfmuziko (Dick Dale)
Grupoj kaj unuopulaj artistoj
usona
Vell Baria
Vell Baria (naskiĝis la ) estas filipina koncerta kantistino kaj aktorino. Konata pro sia soprana vokala gamo. Prezentiĝis en la juna aĝo de 7. Ambaŭ liaj gepatroj estas negocistoj. Laŭ ŝia patrino, Vell ne estas sperta en spektaklo.
Lia rimarkindaj okazaĵoj inkluzivas dueton kun lia kolego Peter Turcotte: ambaŭ kantis "La Preĝo" en lia 2005 BMAC produktado verko, "La Misio". En 2009, Vell agis per kanto "Kaj mi diras al vi" (And I Am Telling You (I'm Not Going)) por Totalpopstar kaj denove en la Araneta Coliseum (nun Smart Araneta Coliseum) en kiu ŝi ricevis konsiderindan laŭdon pro ŝia agado, kun direktoro Jerome deklarante ke li preferas ke Vell kantu la kanton Sur Eĥoj de Sonĝoj. Dum ŝi priskribis ŝin kiel konfida, laborema, amika, kaj obeema.
Vell atingis la famon per studento-famulo statuso. Vell Baria gajnis popularecon en youtube pro ŝiaj versioj kantante kantojn de Siti Nurhaliza, Ruslana kaj Dima Bilan. Vell Baria agis kiel artisto invitita por diversaj steluloj en la Filipinoj, inkludante Lea Salonga, Alfred Vargas, Christian Bautista, Kardinalo Rosales kaj aliaj famaj famuloj.
Vell estas nuntempe YouTube kantisto.
Jubrique
Jubrique [ĥuBRIke] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la okcidenta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la Valo Genal de la komarko Montĉeno de Arundo. Ĝi estas je 559 metroj de alto, kaj je 38 km de Arundo, nome la komarka ĉefurbo. Estis 754 loĝantoj (INE 2005), kaj la municipa teritorio havas etendon de 39 km². Historie la areo de Jubrique partoprenis en la 16a jarcento en la ribelo de la moriskoj kiu estis venkita de la centra registaro. Dum la 18a kaj 19a jarcento oni establis kontaktojn por kontrabando kun Ĝibraltaro.
La ekonomio de Jubrique estas bazata preskaŭ nur en la agrikulturo, la forstado kaj la brutobredado (kaproj kaj porkoj).
Riproĉa kvadrata kontraŭprismo
En geometrio, la riproĉa kvadrata kontraŭprismo estas unu el la solidoj de Johnson (J85). Ĝi estas unu el la rudimentaj solidoj de Johnson kiu ne estas farata per modifo de platona aŭ arĥimeda solido.
Ĝi povas esti pensata de kiel kvadrata kontraŭprismo kun ĉeno de trianguloj enigitaj ĉirkaŭ la mezo. Simile agi eblas je triangula kontraŭprismo (kiu estas okedro), rezultante dudekedron.
Holger
Holger:
Olováry
Olováry, hungare Óvár estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas sub monto, fine de sakovojo. Veľký Krtíš troviĝas 13 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1245 en formo "Olwar", sed laŭ alia dokumento la preĝejo menciiĝas el 1076. Inter 1554-1593 la turkoj havis la vilaĝon. En 1831 ĥolero, en 1858 incendio okazis. Tiutempe oni minis karbonon ĝis 1912. En 1910 loĝis tie 540 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Balassagyarmat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Kolĥozo formiĝis en 1959, kulturdomo konstruiĝis en 1973. En 2001 loĝis tie 342 da homoj, (255 hungaroj, 84 slovakoj).
Apollo-Sojuz-testprojekto
La Apollo-Sojuz-testprojekto (ASTP) (Apollo-Soyuz Test Project, Экспериментальный полёт «Аполлон»-«Союз» (ЭПАС), latinliterigite Eksperimentalnij poljot Apollon-Sojuz, aŭ "Eksperimenta flugo Apollo-Sojuz"), farita en julio 1975, estis la unua komuna usona-sovetia spaca flugo, kiel simbolo de la politiko de malstreĉiĝo, kiun la du superpotencoj tiutempe persekutis. Ĝi implikis la spacan renkonton kaj kuniĝon de komando- kaj servo-modulo de la usona spacoŝipo Apollo kaj kapsulo de la sovetia spacoŝipo Sojuz 19. Ĉi tiu misio ceremonie markis la finon de la kosmokonkuro komenciĝinta en 1957 per la lanĉo de Sputnik 1, la unua artefarita satelito.
La misio inkluzivis ambaŭ komunajn kaj apartajn sciencajn eksperimentojn, inkluzive de kreita eklipso de la suno fare de Apollo por permesi al Sojuz fari fotojn de la suna korono. La antaŭ-fluga laboro provizis utilan inĝenieran sperton por estontaj usonaj-rusaj spacaj flugoj, kiel la Kosmopramo-Mir-Programo kaj la Internacia Kosmostacio. ASTP estis la lasta homtransporta usona spaca misio ĝis la unua kosmoŝipo-flugo en aprilo 1981.
Kató Hámán
Kató Hámán naskiĝis la  1884 en Kompolt. Ŝi mortis la 1936 en Budapeŝto.
Ĉefministro de Rusio
La ĉefministro de Rusio (ruse Премьер-министр России, latinlitere Premjer-ministr Rossii) aŭ tutformale Prezidanto de la Registaro de la Rusia Federacio (ruse Председатель Правительства Российской Федерации, latinlitere Predsedatel Pravitelstva Rossijskoj Federatsii), estas la dua plej potenca oficialulo de la Rusia Federacio, kiu, laŭ artikolo 24 de la federacia konstitucia leĝo pri la registaro de la Rusia Federacio, "estras la registaron de la Rusa Federacio".
Kató Hámán
Biografio
Kató Hámán post lernado eklaboris kiel fervojista kasistino. Ŝi frue aliĝis al sindikato. Baldaŭe ŝi gvidis la kemian sindikaton. En 1919 ŝi esperantiĝis, baldaŭe ŝi gvidis lingvokursojn. Ŝi estis tre aktiva inter la komunistoj dum la Hungara Sovetrespubliko. En 1923 ŝi estis unu el la organizantoj de la subtera komunista movado. En 1925 kune kun Mátyás Rákosi ŝi estis akuzita, poste ofte ŝi estis en malliberejo.
Rada de Haro
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas erraeño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 67 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,09 loĝ/km².
Situo
Rada de Haro estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 32,06 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°34′10″N 2°37′14″O.
Historio
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Rada de Haro, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Rada de Haro kie oni falis al la nunaj 67.
Zsuzsa Dósa
Zsuzsa Dósa [ĵuĵa dOŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dósa Zsuzsa estas slovaka-hungara aktoro, instruisto. Ŝia persoma nomvarianto estis Zsuzsanna.
Rada de Haro
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Maljuniĝo de la loĝantaro.
Zsuzsa Dósa
Biografio
Zsuzsa Dósa apartenis al la hungara minoritato de Ĉeĥoslovakio, respektive Slovakio. Ŝi lernis en Hodejov kaj en sia naskiĝurbo, ekde 1987 ŝi havis rolojn en Košice. Intertempe ŝi akiris aktoran diplomon en en:Academy of Performing Arts in Bratislava en 1993. Ŝi komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatrejo de Komárno. Inter 1994–2008 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Győr). En 2004 ŝi fondis lernejon pri aktoroj kaj ekde la sama jaro ŝi ofte ricevas rolojn en teatro de Szarvas. Tie ŝi ludis kaj hungare kaj slovake. En 2012 ŝi estis levita al arta gvidanto. Ŝi ricevis premiojn inter 1991-2005.
Alban Berg
Alban Maria Johannes BERG (naskiĝis je la 19-a de februaro 1885 en Vieno, Aŭstrio, mortis je la 24-a de decembro 1935, ankaŭ en Vieno) estis komponisto. Li estis membro de la Dua Viena Skolo kune kun Arnold Schönberg kaj Anton Webern, produktanta verkojn kiuj kombinis la romantikismon de Mahler kun la dekdu-tona tekniko de Schönberg.
Vivo kaj verko
En lia infanaĝo, la literaturo interesis lin pli ol la muziko, kaj li komencis lerni muzikon kaj komponi nur kiam li estis dekkvin-jara. Li havis tre malgrandan formalan muzikan instruadon ĝis li komencis sesjaran periodon de studado kun Arnold Schönberg de oktobro 1904 al 1911, studante kontrapunkton, muzikan teorion kaj harmonion; de 1906 li koncentriĝis pri siaj muzikaj studoj tuttempe, kaj de 1907 li ekis viziti komponadajn lecionojn. Inter lia komponaĵoj sub Schönberg estis kvin pianaj sonatoj kaj variaj kantoj, inkluzive de liaj Sep fruaj kantoj (Sieben frühe Lieder), tri de kiuj estis la unua publike ludata verko de Berg en koncerto prezentanta la muzikon de la lernantoj de Schönberg en Vieno en tiu ĉi sama jaro.
Tiuj fruaj komponaĵoj malkaŝas progreson de Berg kiel komponisto sub la instruado de Schönberg. La frua sonataj tratoj fine kulminis en la Piana Sonato Op. 1 (1907–8). Kiam konsideriĝas esti lia "grandiganta komponaĵo", ĝi estas unu de la plej eksterordinaraj Op. 1 ĉiam verkiĝis de ĉiu komponisto. Schönberg ege influis lin dum lia tuta vivo. Berg ne sole tre admiris lin kel komponisto kaj mentoro, sed ili restis intimaj amikoj dum la resto de ilia vivo. Multaj homoj kredas ke Berg ankaŭ vidis lin kiel anstataŭa patro, konsiderante la junan aĝon de Berg je la morto de lia patro.
Grava ideo de Schönberg en lia instruado estis, kio malfrue koniĝas kiel disvolviganta vario, kio diras ke la unueco de verko dependas sur tutaj aspektoj de la komponaĵo estanta derivata el sola baza ideo. Berg pasigis tiun ideon al unu de liaj lernantoj, Theodor Adorno, kiu diras, "La ĉefa principo de li transdonita estis tiu de variado: ĉio estis supoiĝanta disvolvi el io alia kaj ankoraŭ esti esence malsama." La Sonato estas striking ekzemplo de la eksekutado de tiu ideo — la tuta componaĵo povas deriviĝanta el la ekada kvarta ĝesturo kaj el la ekada frazo.
Berg estis parto de la kultura elito de Vieno dum la periodo de fin de siècle. En lia rondo troviĝis la muzikistoj Alexander von Zemlinsky kaj Franz Schreker, pentristo Gustav Klimt, verkisto kaj satiristo Karl Kraus, arkitekto Adolf Loos kaj poeto Peter Altenberg. En 1906, Berg konatiĝis kun Helene Nahowski, kantistino kaj filino de riĉa familio, kaj spite de la ekstera malamikeco de ŝia familio, ili geedziĝis je la 3-a de majo 1911.
En 1913, Kvin kantoj je teksto de bild-poŝtkartoj far' Peter Altenberg de Berg ludiĝis en Vieno. La verko kaŭzis tumulton, kaj la ludado devis esti haltigita: kompleta ludado de la verko ne okazis ĝis 1952.
De 1915 ĝis 1918, li servis en la Aŭstria Armeo. Dum periodo de forpermeso en 1917 li verkis lian unuan operon, Wozzeck. Post la Unua mondmilito, li setlis denove en Vieno kie li donis privatajn muzikajn lecionojn. Unu de liaj lernantoj estis Hanns Eisler. Li ankaŭ helpis Schönberg fondi la Societo por Privataj Muzikaj Ludadoj—kiu patronis novajn verkojn de talentitaj junaj komponistoj.
La ludado en 1924 de tri elĉerpaĵoj el Wozzeck estis lia unua publika sukceso. Berg kompletigis Wozzeck en 1922 (? ĉu pli frue ?). Ĝi ne ludiĝis en sia kompleteco ĝis ludado kondukata de Erich Kleiber en 1925. La opero nun vidiĝas kiel unu de liaj plej gravaj verkoj; malfrua opero, ankaŭ kritike aklamata, Lulu, estis nekompleta je lia morto.
Berg mortis je la Kristnaska vespero de 1935, en Vieno, pro sanga venenado kaŭzita de insekta mordo.
Ar-Glaĉeroj
La Ar-Glaĉeroj (germane Aargletscher) estas grupo de kvar grandaj glaĉeroj sur la teritorio de la komunumo Guttannen okcidente de Grimselpasejo, kiuj postrestis de la iama glaciepoka Ar-Glaĉero (germane Aaregletscher) en Berna Oberlando, Kantono Berno, Svislando, nome
La kvaropo de la Ar-Glaĉeroj famiĝis jam en la 19-a jarcento pro la natursciencaj studoj de la du glaciologoj Franz Joseph Hugis (1827) kaj Louis Agassiz (1840).
La Ar-Glaĉeroj estas la fonto de la rivero Aro.
Glaciepoka Arglaĉero
Dum la glaciepoko la Ar-Glaĉeroj estis tributglaĉero de la giganta Arglaĉero, kies glaciamasoj kovris kvazxaŭ la tutan Bernan Oberlandon kaj partojn de la Svisa Mezlando, kie ili kunfluis kun la Rodanglaĉero.
Het Nieuwsblad
Het Nieuwsblad estas nederlandlingva flandra gazeto kiun same kiel De Standaard kaj Het Volk eldonas la Vlaamse Uitgeversmaatschappij. Temas pri populara gazeto kiu multe informas pri la regionoj kaj pri sporto. La ĉiutaga vendo atingas (kune kun De Gentenaar) laŭ la CIM proksimume 200.000 ekzempleroj.
Gosheim
Gosheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Elisabeth Schroedter
Elisabeth SCHROEDTER (naskiĝis la 11-an de marto 1959 en Dresdeno) estas germana politikistino. Membro de la Eŭropa Parlamento de 1994 ĝis 2014, ŝi apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA). Ŝi membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties nacia branĉo Bündnis 90/Die Grünen.
En novembro 2002 ŝi ricevis la germanan Federacian Meritkrucon.
Anton Webern
Anton Webern (naskiĝis la 3-an de decembro 1883 en Vieno; mortis la 15-an de septembro 1945 en Mittersill) estis aŭstria komponisto de klasika muziko kaj membro de la tiel nomata Dua Viena Skolo. Li naskiĝis Anton Friedrich Wilhelm von Webern, sed neniam uzis siajn mezajn nomojn, kaj ne plu uzis la nobelulan titolon von ekde 1918.
Vivo
Pasiginte multan tempon de sia juneco en Graz kaj Klagenfurt, Webern studis en la Viena Universitato ekde 1902. Tie li studis muzikologion kun Guido Adler, verkante sian tezon pri la Choralis Constantinus de Heinrich Isaac. Ĉi tiu intereso pri frua muziko multe influis lian komponadan teknikon en pli malfruaj jaroj.
Li studis komponadon sub Arnold Schönberg, verkante sian Passacaglia, Op. 1 kiel sian gradigan verkon en 1908. Li renkontis Alban Berg, kiu ankaŭ estis lernanto de Schönberg, kaj ĉi tiuj du renkontoj estis la plej gravaj en lia vivo koncerne la formadon de lia propra muzika direkto. Post gradiĝo, li prenis serion de konduktistaj postenoj ĉe teatroj en Ischl, Teplice, Gdansk, Stettin kaj Prago antau sia posta translokiĝo al Vieno. Tie li kontribuis al la ekprospero helpis de la Societo por Privataj Muzikaj Ludadoj de Schönberg kaj konduktis la Vienan Laboristan Simfonian Orkestron de 1922 ĝis 1934.
Kreteo
Laŭ la helena mitologio, Kreteo (el la greka Κρηθεύς, reganto) estis reĝo kaj fondinto de la urbo Jolko, ĉe la golfo Pagaso, en Tesalio. Li estis filo de Eolo kaj Enareto, kaj havis du edzinojn: Sidero kaj sia nevino Tiro. Kun tiu lasta li estis patro de Esono (do Kreteo estis avo de Jasono, la ĉefa argonaŭto), Fereso kaj Amitaono. Krome, Tiro estis patrino, el antaŭa amrilato kun la mara dio Pozidono, de Peliaso kaj Neleo, kiuj estis adoptitaj de Kreteo .Kromaj fontoj asertas ke Kreteo havis pli da gefilojn, kiel Hipolito (kiun oni nomis Kreteido laŭ ŝia patro), Mirino, Talao kaj alia filino kun nekonata nomo, kiu edziniĝis al Tektamo, reĝo de Kreto. Laŭ Higeno, la edzino de Kreteo estis Demodico (aŭ Biadico), kiu estis vere enamiĝita al Frikso. Tial kial tiu lasta rifuzis ŝiajn am-proponojn, Biadico akuzis lin antaŭ Kreteo pri malvirta konduto. La beotianoj kredis ŝin, kaj konsentis, laŭ konsilo de Apolono, pri oferi Frikson. Bonŝance, Heraklo alvenis ĵustatempe kaj haltis la homan oferon (kontraŭ kiu li kutime agadis). Subite, fluganta ora vir-ŝafo, sendita de Hero aŭ de Zeŭso, malsupreniris el ĉielo kaj forprenis Frikson kaj lian fratinon Helo.
Kiam Kreteo mortis, liaj tri ĉefaj heredintoj komencis batalon por la trono. Peliaso malliberigis Esonon en la palaco kaj elpatrujigis Neleon, kiu kunigis armeon de aĥeoj, ftianoj kaj eolioj, kaj kune kun la nepoj de Kreteo, Melampo kaj Bianto, venkis la lelegojn kaj konkeris Piloson.
Aĥeloo
Laŭ la helena mitologio, Aĥeloo (el la greka Αχελώος, de nekonata signifo) estis la plej antikva kaj pova rivera-dio el Grekio, simbolo de samnoma rivero kiu fontas en la monto Pindo kaj alfluas proksime de Eniadaso, en marĉa lando formita el aluviaj materialoj, post traflui Etolion kaj Akarnanion. Lia nomo estas pra-greka vorto, do la helenoj elpensis eblajn etimologiojn rilatajn al greka vortaro. La plej fama ol tiuj tradukus tiun nomon kiel tiu, kiu forpelas malĝojon.
Genealogio
Li estis filo, kiel ĉiu rivero de la mondo, de Oceano kaj Tetiso aŭ, laŭ minoritataj versioj, de Oceano kaj Geo aŭ de tiu ĉi lasta kaj Helioso.
Kiam la reĝo Eolo forĵetis sian propran filinon Perimedo el klifo, Aĥeloo savis ŝin, kaj edziĝis poste al tiu princino. Kune, ili iĝis gepatroj de Hipodamo kaj Oresto. Kaj krome, ĉu kun la muzoj Melpomeno aŭ Terpsiĥoro, ĉu kun sia nepino Steropo, Aĥeloo estis patro de la sirenoj, kaj de aliaj najadoj inter kiuj elstaris Pireno, Kaliroo, Kastalio kaj Dirco. Alternativa versio asertas ke la sirenoj naskiĝis el la sango verŝita de la korno de Aĥeloo dum lia lukto kun Heraklo.
Origino kaj kultado
Kelkaj verkistoj atribuas al li egiptan devenon, kaj komparas lin al dua Nilo. Sed malgraŭ tiu ebleco, estas fakto ke jam en tempoj de Homero oni konsideris lin elstara diaĵo, grandskale honorata en la tuta Grekio. Lian nomon oni vokis dum preĝado, oferado kaj por soleni ĵurojn, kaj la orakolejo de Zeŭso en Dodono aldonadis al ĉiu respondo la ordon plenumi oferojn al la oceanido.
Laŭ Vergilio, tiu kultado divastiĝadis tiel, ke Aĥeloo iom post iom iĝis simbolo de ĉiuj riveroj, nemaraj akvofluoj kaj agrokulturaj putoj, do gravega diaĵo por la ĉiutaga vivo de la homaro. Pro tio Homero atribuis al li la originon de ĉiuj nemaraj akvofluoj kaj dum la Romia Imperio oni nomis lin Princo de la riveroj.
Rilato al herooj
Li konkuris kun Heraklo por edzinigi Dejaniron, filino de la reĝo Eneo al kiu la rivera dio pasie enamiĝis. Dum la lukto, Aĥeloo transformiĝis en serpento kaj fine en taŭro, sed Heraklo profitis tion por preni liajn kornojn (unu el kiuj rompiĝis) kaj faligi lin. Por redoni la elŝiritan kornon, Heraklo postulis interŝanĝon de ĝi kaj la fama korno de Amaltejo, tio estas, la korno de abundo. Tamen, Ovidio asertas ke tiu lasta estis ĝuste tiu elŝirita al Aĥeloo. Do, laŭ li Heraklo donis la kornon de la rivera dio al la najadoj, kiuj faris el ĝi la faman kornon de abundo. Post tio, Heraklo devigis la venkiton rifuĝi en la rivero Toaso, kiu de tiam nomiĝas Aĥeloo, kaj edziĝis al Dejaniro. Laŭ Sofoklo, la princino trankviliĝis pro la venko de Heraklo, ĉar la ktonika diaĵo timigis ŝin.
Strabo interpretas tiun miton laŭ la naturaj kondicoj de tiu rivero, kies inundoj katastrofis tra la kamparo de Kalidono kaj konfuziis la naturajn landlimojn, kio okazigis multajn militojn inter la najbaraj popoloj. La serpenta formo reprezentas ĝian sinuan kursadon, kaj tiu bova, la forton de liaj inundoj kaj la muĝadon de lia akva fluo. Heraklo unuformigis la fluejon per konstruado de digoj kaj unuigis la du fluejojn de la rivero (pro tio la mito rakontas ke li unukornigis Aĥeloon). Tiuj modifoj de la rivera kursado ebligis irigacian agrokulturon, kiu riĉigis la landon. De tio devenas la origina rakonto pri la korno de abundo.
Arta prezentado
Kelkaj akarnanianaj moneroj prezentas lin kiel hom-kapa taŭro, sed ankaŭ aperas kiel dukorna maljunulo, kun serpenta korpo, griza hararo kaj longa barbo el kiu elfluas akvo. Kaj la serpentoj kaj la taŭroj rilatiĝis al ktonika kultado de la diino Geo.
Dum la renesanco kutimis la klopodo rekrei la etosojn priskribitajn en la greka kaj latina literaturo, ĉefe en la kampardomoj. Francajn kaj italajn artistojn inspiris la rakonto de la Metamorfozoj de Ovidio pri la konversacioj inter Aĥeloo kaj Tezeo, kaj pro tio ili konstruis humidajn kaj malhelajn artifikajn kavernojn ene aŭ apud fontanoj, kiuj imitis la loĝejon de la rivera dio.
Rocca Pia
Rocca Pia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Aleksej Leonov
Apollo-Sojuz-testprojekto Aleksej Arĥipoviĉ Leonov, (Алексей Архипович Леонов, latinliterigite laŭ sistemo IFA (naskiĝis la 30-an de majo 1934, mortis la 11-an de oktobro 2019) estis sovetia rusa kosmonaŭto, ĉefgeneralo de la sovetia aerarmeo, verkisto kaj artisto. La 18-an de marto 1965, li fariĝis la unua homo kiu sukcesis pri kosmopromeno, fake pri "eksterveturila agado" (EVA), elirante de la kosmokapsulo dum 12 minutoj kaj 9 sekundoj.
En julio 1975, Leonov komandis la kosmoŝipon Sojuz 19 en la misio Apollo-Sojuz-testprojekto, kiu en la kosmo dum du tagoj kuniĝis kun la usona komando kaj servo-modulo de la usona kosmoŝipo Apollo.
Francis Scott Key Fitzgerald
Francis Scott Key FITZGERALD (plej konata kiel F. Scott Fitzgerald; 24-a de septembro 1896 - 21-a de decembro 1940) estis usona verkisto. Li estas konsiderata unu el la plej bonaj usonaj verkistoj de la 20-a jarcento. Fitzgerald estis eminentulo de la "Perdita generacio", usonanoj naskiĝintaj en la 1890-aj jaroj, kiuj fariĝis plenkreskaj dum la Unua mondmilito.
Li finis kvar romanojn, inkluzive de The Great Gatsby (La Grandioza Gatsby), kun unu alia, kiu publikigita postmorte, kaj skribis dekduojn da noveloj, ke traktas temojn de juneco kaj promeso, kune kun malespero kaj aĝo. Fitzgerald estas ankaŭ fama por la frazo "Ne estas duaj aktoj en Usonaj vivoj," kiu resonancas kun sia propra morto en meza aĝo.
Het Volk (Belgio)
Het Volk estas nederlandlingva flandra gazeto kiun same kiel De Standaard kaj Het Nieuwsblad eldonas la Vlaamse Uitgeversmaatschappij. Estas la plej alirebla familia gazeto de la grupo. Ĝi precipe raportas pri diversaĵoj, regionaĵoj, sporto kaj televido.
Hinuĥa lingvo
La hinuĥa lingvo (hinuzas mec) estas natura lingvo de la hinuĥoj. Ĝi apartenas al la nordorient-kaŭkaza lingvaro kaj havas ĉirkaŭ 500 parolantojn en suda Dagestano en unu vilaĝo. La lingvo ne havas oficialan statuson kaj ankaŭ ne havas alfabeton.
Guy Môquet (pariza metrostacio)
Guy Môquet [ɡi mokɛ] estas stacio de la linio 13 de la Metroo de Parizo, malfermita en 1911 kun la parto kunliganta al  de linio B de Kompanio Nord-Sud.
Stacio
La stacio plurfoje ŝanĝis sian nomon:
GRES Estação Primeira de Mangueira
Grêmio Recreativo Escola de Samba Estação Primeira de Mangueira, mallonge GRES Estação Primeira de Mangueira (en Esperanto proksimume: „Libertemuma Korporacio Sambolernejo Unua Stacio Mangueira“, mangueira estas la portugallingva nomo de la mangujo) estas unu el la plej tradiciaj sambolernejoj en Rio-de-Ĵanejro. Dum la karnavalo en Rio-de-Ĵanejro plurcento da muzikistoj ludas sambon, je kiu dancas egale granda grupo.
Amorphea
Amorphea, esperante senformoj, estas klado, kie oni trovas ambaŭ Amoebozoa kaj Opisthokonta.
400 Ducrosa
400 Ducrosa estas meze granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita, elde la observatorio de Nico, de la franca astronomo Auguste Charlois, la.
Nomo
Ĝia nomo "Ducrosa" honoras J. Ducros , mekanikisto en la observatorio de Nico.
Distrikto Berettyóújfalu
La Distrikto Berettyóújfalu [beretjoUjfalu], (hungare Berettyóújfalui járás) estas distrikto en Hungario en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ riveroj Berettyó kaj Körös, laŭ landlimo de Rumanio en la suda parto de la departemento (en la orienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Berettyóújfalu, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj kaj 2 grandvilaĝoj, la ceteraj 20 estas vilaĝoj.
La areo estas 1073,90 km², kie loĝas 43 635 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Paul Berg (kemiisto)
Paul Naim Berg (Brooklyn, Nov-Jorko, 30an de junio 1926 - 15-a de februaro 2023) estis usona biokemiisto kaj profesoro en la Universitato Stanford.
En 1980 li ricevis la Nobel-premion pri kemio kune kun Walter Gilbert kaj Frederick Sanger pro sia laboro pri la biokemio de nukleaj acidoj, kaj precipe por la studado de hibrida DNA.
Tambaú
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Distrikto Berettyóújfalu
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983 (ĝis 1950 liel parto de Bihar). La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Rudolf Nilius
Rudolfo NILIUS (naskiĝinta en la 23-a de marto 1883 en Vieno, mortinta en la 31-a de decembro 1962 en Bad Ischl) estis dirigento kaj komponisto.
Li iĝis dirigento en 1912 kaj en 1928 direktoro de la jam ne ekzistanta orkestro de la Wiener Tonkünstler. Krome li estris la kantistaron de la Societo de Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde) en Vieno. En la 1921-a jaro li fondis la koncertserion filharmonian de ĉambra muziko.
Aleksandr Ĥarkovskij
Aleksandr Ĥarjkovskij (Александр Самуилович Харьковский; Odeso, 1934 - Usono, 15-a de Aprilo 2019) estis sovetia-usona ĵurnalisto. Rusiano kaj sovetiano, ekde 1982 – usonano.
En Usono vivis sub la nomo Alexander Karkovsky. Esperantistiĝis en 1957. Verkis por scienc-popularaj gazetoj Vokrug sveta, Znanije – sila kaj similaj. Publikigis serion de artikoloj pri esperantistoj en la ruslingva junulara ĵurnalo Sovetskaja molodjoĵ (Riga, Latvio). Aŭtoro de la ruslingva libro La homo kiu ekvidis la mondon (pri Vasilij Eroŝenko). En usona ruslingva gazetaro publikigis artikolojn pri sciencistoj kaj esperantistoj, ankaŭ pri judaj temoj.
Karlo la 5-a surĉevale en Mühlberg
Surĉevala portreto
En tiu portreto rajda aŭ sur ĉevalo, la imperiestro montriĝas kiel soldato de Kristo defendanto de la kristaneco atakita ekde interne de la Protestantismo. Li kunportas longan lancon, kiu rememoras pri Sankta Georgo, kiu laŭlegende mortigis drakon (mita besto asocia al herezio), kaj pafilo ĉe la selarmaturo. Ĉiukaze la pentraĵo elstaras ankaŭ pri tio kion ĝi ne montras, nome ĝi ne volis emfazi sur la milita venko, kaj la fona pejzaĝo estas trankvila, sen trupoj nek iu ajn reprezento de venkitaj malamikoj.
Per tiu verko, Tiziano resumas la antikvajn idealojn kavaleriajn de Burgonjo, kiujn la imperiestro konis, kun abundaj referencoj al la klasika mondo. Karlo la 5-a estis ofte nomita Cesar Carolus (Karolo Cezaro), kiel klopodo por rilatigi lin al la romiaj imperiestroj. Tiziano kombinas la stereotipojn de mezepoka kabaliro kaj de imperiestra estreco, kaj kreas tiele resumon de publika figuro tiom kompleksa kiom estis tiu de Karlo la 5-a, kiu devis administri kaj unuigi imperion transoceanan kun multajn lingvoj kaj kulturoj.
La pentraĵo rememoras la venkon de la armeo de Karlo la 5-a en la batalo de Mühlberg, okazinta la pasintan jaron. Montras la imperiestron rajde, halte antaŭ la rivero Elbo; malantaŭ li, estas nur arbaro. Kaj la lumo kaj la koloroj estas varmaj, ruĝaj, okroj. La vizaĝo de la imperiestro estas serioza kaj nemovebla. Tiziano estis tre lerta, ĉar li mildigis la plej malfavorajn trajntojn de la monarko (nome prognatismo, elstara mentono).
Ŝajne la pentraĵo ne estis mendita de la monarko, sed de lia fratino Maria de Hungario. Ripetita rakonto asertas, ke la pentraĵo estis faligita de la vento dum ĝi sekiĝis, rezulte en damaĝoj ĉe la gropo de la ĉevalo. La kaŭzita fendo ŝajne estis riparita de alia artisto, nome Christoph Amberger. La radiografioj konfirmas la ekziston de tia damaĝo.
(14756) 6232 P-L
(14756) 6232 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Karlo la 5-a surĉevale en Mühlberg
Surĉevala portreto
Konservita en la diversaj reĝaj palacoj kiujn la reĝoj konstruigis en Hispanio, la pentraĵo suferis incendion de la Reĝa Alkazaro de Madrido en 1734. Oni atribuis al tiu okazintaĵo la malheligon de la malsupra zono, kie la koloroj de la tero kaj la herbo videblas bruligitaj kaj malpliigitaj al malhela un okro. Feliĉe la esencaj partoj konserviĝis pli bone kaj aktuale konstatiĝas klare, ĉefe danke al ĵusa purigo. La verko iris kun granda kaj grava parto de la hispanreĝa kolekto, al la Muzeo Prado en la 19a jarcento, kie aktuale montriĝas.
Kuriozaĵoj
Sama temo de la Batalo de Mühlberg estis reprezentita tuj poste de Martin van Heemskerck, laŭ dezajno gravurita de Coornhert. Sed li faris ĝin fantaste, per estetiko propra de manierismo. Male, Tiziano montras ĉi tie la imperiestron kun la vestaĵaro kiujn li reale vestis dum la batalo. La armaĵo, prilaborita el oro kaj arĝento, konserviĝas en la Reĝa Armilarejo de la Reĝa Palaco de Madrido, kun la ornamaĵoj de la ĉevalo. Tiziano pentris ĉiujn elementojn detale, ene de sia lerta tekniko kiu havigas prioritaton al la koloro super la linioj.
Kopio de la pentraĵo de Tiziano, fare de Alonso Sánchez Coello, konserviĝas en la Hospitalo Tavera de Toledo.
Placo Dam
La placo Dam estas la centra ĉefplaco de la urbo Amsterdamo kaj la plej konata urba placo de Nederlando. Ĝi situas en la centro de la mezepoka urbokerno kaj estas la loko de multaj konstruaĵoj de nacia signifo. La digo (nederlande dam) ĉi tie en la 13-a jarcento konstruita ĉe la loka rivero Amstel kaŭzis la nomon de la placo kaj ankaŭ de la tuta urbo.
Ĉefaj konstruaĵoj
La domina konstruaĵo de la placo estas la reĝa palaco, nederlande nomata Paleis op de Dam, kiu konstruiĝis kiel urbodomo dum la ekonomie plej prospera epoko de la urba historio, inter la jaroj 1648 kaj 1665, de la riĉiĝintaj urbaj civitanoj. Kiam la franca armeo de Napoleono estis konkerinta Nederlandon kaj li donis al si la titolon "reĝo de Holando", li alproprigis al si la palacon kaj nomis ĝin sia "reĝa palaco". Kiam la franca armeo forpeliĝis en 1813, la palaco estis redonata al la urbanoj, sed en 1939 la reĝa familio de Nederlando aĉetis ĝin kaj sekve ĝi reiĝis reĝa palaco. La reĝa familio tamen uzas la konstruaĵegon nur por iuj reprezentaj festoj - ĝi loĝas en la palacoj Huis ten Bosch rande de kaj Paleis Noordeinde centre de Hago.
Dua granda konstruaĵo ĉe la placo estas la gotika Nova Preĝejo (Nieuwe Kerk), kiu origine estis katolika preĝejo (kaj nomiĝis "Preĝejo de Nia Sinjorino"), kaj poste ĝis la jaro 1979 nederlanda-reformita kirko. Ĝi ekfunkciis en 1409, kaj finkonstruiĝis, fine en renesanca stilo, en 1540. La preĝejaj turoj neniam finkonstruiĝis, ilian konstruadon oni ĉesis en 1563. Trifoje la kirko forbruliĝis, sed ĉiam en origina stilo rekonstruiĝis. Ekde la jaro 1979 la konstruaĵo apartenas al kultura fondaĵo kaj nuntempe estas kulturcentro, ekspoziciejo kaj koncertejo. Ankaŭ nuptofestoj de la reĝa familio de Nederlando okazas tie.
Tria konata konstruaĵo de la placo estas la Nacia Monumento, kiu ekde la jaro 1956 memorigas pri la viktimoj de la jaroj 1940-1945, kiam la armeo de Nazia Germanio konkeris la landon. Ĉiujare la 4-an de majo, okaze de la nacia funebrotago, tie okazas centra memoriga festo en ĉeesto de la reĝa familio. En la aliaj tagoj la monumento estas renkontejo aparte ŝatata de junuloj, turistoj kajla lokaj kolomboj.
Inter la pliaj grandaj konstruaĵoj de la placo estas la hotelo Krasnapolsky (1883) oriente kaj la magazeno De Bijenkorf (abelujo, 1912-15) nordoriente. Sude situas la magazeno Peek & Cloppenburg, inter la bulvardo Rokin kaj strato Kalverstraat - en ĝi ankaŭ situas la amsterdama vaksfigura kabineto de Madame Tussaud. Same sude troveblas la domo de la Industrieele Groote Club, la "industria granda klubo".
Enciu
Enciu [enĉu] (hungare: Szászencs sasenĉ, germane: Insch, Ensch) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beclean. En 1910 ĝi havis 528 loĝantojn (rumanoj); en 1992 323. Ĝia unua mencio skribe estas en 1356. Ĝia germana loĝantaro dum la dekkvinjara milito (1593-1606) pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Matei.
Unteraar-Glaĉero
Unteraar-Glaĉero (germane Unteraargletscher, en Esperanto ankaŭ Suba Ar-Glaĉero) estas la tria plej longa glaĉero de la Alpoj, se oni ĝin mezuras kune kun la plej longa brako de la Lauteraar-Glaĉero ĝi havus longecon de preskaŭ 20 km kaj estus eĉ la dua plej longa glaĉero en Svislando post Aleĉglaĉero. La averaĝa larĝeco de la ĉeflango estas 2km kaj ĝia surfaco 29,48 km².
Priskribo
Unteraar-Glaĉero estiĝas per la kuniĝo de la du gigantaj tributglaĉeroj Lauteraar-Glaĉero kaj Finsteraar-Glaĉero. Ĉe la kuniĝo de la du fontglaĉeroj la granda fruntmoreno de Finsteraarglaĉero premas Lauteraar-Glaĉeron suden, tiel, ke la de nordokcidento alfluanta Lauteraarglaĉero akre kurbiĝas orienten kaj nun fluas ĉiam mallarĝiĝante norde paralele al la ĉefglaĉero disigita de ĝi de flank- respektive mezmoreno. Post proksimume 2 km la norda paralelglaĉero finiĝas kaj ĝia elfluo malaperas en la flankmoreno kaj sub la Unteraarglaĉero kiu nun kiel potenca kaj majesta glaĉero kun larĝeco de preskaŭ 2 km fluas orienten al la Grimsel-Lago, kiu estas la fonto de Aro, la plej granda rivero en Svislando.
La antaŭglaĉera marĉo
Inter la Grimsel-Lago kaj la frunto de la Glaĉerlango troviĝas belega antaŭ-glaĉera marĉo kun pinarbaro. WWF luktis kontraŭ projekto altigi la Grimselbaraĵon, kio kaŭzintus inundon de tiu-ĉi regiono.
Ar-Glaĉeroj
Al la Grimsellago ankaŭ alfluas brako de la Aro, kiu estas la elfluo de Oberaar-Lago, al kiu fluas Oberaar-Glaĉero. Ĉi-lasta kune kun Unteraar-Glaĉero kaj ĝiaj du tributglaĉeroj formas la kvaropon de la Ar-Glaĉeroj, kiuj estas la heredaĵo de la iama potencega glaciepoka Ar-Glaĉero, kiu kovris grandajn partojn de la Svisa Mezlando.
Mundolsheim
Mundolsheim (jen germane, alzace Mundelse) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Benarrabá
Benarrabá estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la okcidenta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la komarko Montĉeno de Arundo. Temas pri teritorio ĉefe montara, trafluata de la riveroj Guadiaro kaj Genal. Okupas etendo de 24,90 km². Estas granda vario de pejzaĝoj, el kiuj elstaras la fekunda riverbordo de Genal, kiu disponas de banareoj kiel: Los Lobos, Los Pepes, El Reventón, La Peña... Tiuj pejzaĝoj estas Cribanas kaj zonoj de makiso kiel Cotillo aŭ zonoj de komunaj montoj kie estas bonkvalitaj arbaroj de Portugala kverkoj kaj korkokverkoj de la valo de Genal. Estas belaj rigardejoj en la montoj Porón, El Peñón, kaj Frontales, natura limo inter ambaŭ valoj. En la valo de Guadiaro la deklivoj estas pli mildaj kaj anstataŭ montoj estas kamparo por cerealoj kaj brutobredado.
La natura monumento, ekde 2003 nomita “El cañón de las Buitreras” (La Kanjono de la Gipejoj), estas gorĝo de la rivero Guadiaro kun du rokegaj muregoj de pli ol 100 metroj de profundo kunigitaj pere de la ponto de la germanoj; en ties kavetoj nestas gipoj kaj de tie la nomo.
Ŝosee estas je 69 km de Algeciras, je 135 km de Malago kaj je 668 km de Madrido. Inter 2000 kaj 2005 oni perdis 70 loĝantojn, pasante el 630 ĝis 560 (informo de la INE).
Callac (stacidomo)
Callac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Callac, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Green Day
Green Day (verda tago) estas usona rokmuzikgrupo kreita en 1987. La tri membroj estas Billie Joe Armstrong (gitaro, voĉo), Mike Dirnt (dua voĉo, basgitaro), Tré Cool (drumo). Pli ol 65 milionoj da albumoj vendiĝis tutmonde, kaj 22 milionoj da albumoj nur en Usono.
Mihály Kupa
Mihály KUPA [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kupa Mihály estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto. Mihály Kupa naskiĝis la  1941 en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Kupa frekventis mezlernejon, kiam li partoprenis kontraŭkomunistan agadon. Li estis kondamnita 10 monatojn en 1958, poste li laboris en uzino. Li abiturientis en 1964 laŭ koresponda lernado, poste li frekventis Universitaton Marx Károly laŭ vespera lernado. En 1969 li akiris diplomon, en 1972 li doktoriĝis. Post la diplomo li laboris en statistika oficejo, post jaroj en financa instituto. En la malfruaj 1980-aj jaroj li havis postenon en la financministerio. En jarfino de 1990 li estis momumita ministro pri financo (ĝis 1993). En la sekva jaro li estis elektita ankaŭ parlamenta deputito, poste li denove estis parlamentano inter 1998–2002. En 2001 li fondis novan partion, sed li havis neniujn rezultojn.
Li edziĝis dufoje, resume li havis 4 gefilojn. En 2009 li ricevis premion.
Lima Kedai
Lima Kedai estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
Kalamospizo
La Kalamospizo aŭ Alaŭda emberizo, Calamospiza melanocorys, estas specio de mezgranda birdo de la familio de Pasereledoj. Ĝi estas monotipa en la genro Calamospiza (Bonaparte, 1838).
Priskribo
Tiuj birdoj havas malgrandan grizan bekon kaj blankan flugilmakulon. Maskla plenkreskulo en reprodukta plumaro estas nigreca escepte pro la blanka flugilmakulo. Aliaj plumaroj estas pli paserecaj laŭ aspekto; ili havas malhelbrunajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn, kun strieco en dorso, brusto kaj flankoj. La flugiloj estas malhelaj kun brunaj bordoj.
Ties reproduktaj habitatoj estas regionoj de prerioj en Grandaj Ebenaĵoj de sudcentra Kanado kaj mezokcidenta Usono suden al norda Teksaso. La nesto estas malferma taso surgrunde en herbeca areo. Tiuj birdoj migras en aroj al suda Teksaso kaj Meksiko.
Ili manĝas surgrunde, ĉefe insektojn somere kaj semojn vintre; ili foje faras mallongajn flugojn persekute de insektoj. For de la reprodukta sezono, ili ofte manĝas are.
Tiuj birdoj nestumas en disaj kolonioj. Maskloj flugas super siaj teritorioj kaj kantas dum descendo por proklami posedon de la reprodukta teritorio. La kanto konsistas el miksaĵo de fajfoj kaj trilaĵoj. La alvoko estas milda huu.
La nombroj de tiu birdo malpliiĝis pro habitatoperdo de la natura prerio.
Tiu estas la ŝtata birdo de Koloradio.
László Lukács (politikisto)
LUKÁCS László [luka’ĉ la’slo] estis politikisto, hungara ĉefministro en 1912–13 naskita la 24-an de novembro 1850 en Zalatna (nun Zlatna, Rumanio] kaj mortinta la 23-an de februaro 1932 en Budapeŝto.
Kariero
László Lukács pristudis juron en la Universitato de Kolozsvár. Li estis instruisto inter 1874 kaj 1876 en la Jurakademio de Győr. Li transprenis en 1877 la gvidon de la familiaj kuprominejoj. Li iĝis parlamentano en 1878 per liberala politiko. Li laboris ekde 1887 kiel finanaca fakulo en la financa ministerio. Li laboris ekde 1888 kiel ministra konsiliisto, ekde 1893 kiel financa ŝtatsekretario, inter 1895 kaj 1905 kiel financa ministro. Li retiriĝis de la politiko dum regado de la opozicia koalicio. Ekde la 17-a de januaro 1910, li agadis denove kiel financa ministro en la registaro de Khuen-Héderváry. Ekde la 22-a de aprilo 1912, li estis ĉefministro kaj ministrio pri internaj aferoj. La perforta detruo de manifesto la 23-an de majo 1912 (sangoruĝa ĵaŭdo) kaj perforta balotigo de la defendfaj leĝoj malpopularigis lin. En majo de 1912, la sendependeca reprezentanto Zoltán Désy [zoltan deŝi], akuzis lin je koruptado. La akuzo pruviĝis justa, ĉar Lukács en 1910 – kiel financa ministro – transigis 4,5 milionojn da krono (el la Hungara Banko) al la Nacia Laborpartio, por la elektoj. Li abdikis la 10-an de junio 1913, sed restis gvidanto de la Laborpartio ĝis 1918. Li estis inter 1921 kaj 1924 membro de la Finanac Konsilio, ekde 1927 membro de la Supra Ĉambro.