cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tago
Oni nomas tago (de la germana Tag) la tempodaŭron kiun uzas la Tero ekde la Suno estas en la plej alta punkto super la horizonto ĝis ĝi revenas al sama punkto. Temas pri unu el la formoj por mezuri la tempon — la unua kiun havis la homo — kvankam la disvolvigo de la Astronomio montris ke, depende de la referenco uzata pora mezuri unu rond-iron, temas pri suntempo aŭ de sidera tempo — la unua uzas kiel referenco la Sunon dum la dua uzas kiel referenco la stelojn —. Se oni mencias simple nur la terminon "tagon" sen alia kromtermino, oni subkomprenas, ke temas pri averaĝa suntago, bazo de la civila tempo, kiu estas dividata en 24 horoj, de po 60 minutoj, de po 60 sekundoj, kaj daŭras tiele 86 400 sekundojn.
Nikolaj Baskov
Nikolaj Baskov (Nikolaj Victoroviĉ Baskov, cirile Николай Викторович Басков, naskiĝis en Balaŝiĥa, Rusia SFSR, do nun -jara) estas soloa kantisto rusa. Li estas tenoro kaj famiĝis kantante kaj klasikajn operajn ariojn kaj popmuzikaĵojn.
Tago
Suntago
Pro tio, la tagoj estas pli mallongaj en marto kaj septembro ol en junio kaj decembro.
Averaĝa suntago
Averaĝa suntago estas la koncepto uzita por ĉiuj ĉiutagaj aferoj. Ĝi difiniĝas kiel la tempodaŭro kiun uzas la Suno por alveni du sinsekvajn fojojn en la meridiano de la observanto, laŭ jara averaĝo. La tagoj havas varian daŭron, laŭ la jarepoko en kiu oni estas. Tiu varieblo estas kaŭzata de la ekstercentreco de la tera orbito kaj de la oblikveco de la ekliptiko. Je praktika konsidero oni uzas la koncepton de averaĝa suntago, kiu havas daŭron de 24 horoj aŭ kio egalas, de 86.400 sekundoj.
Laŭ la sama referenco, nome la Suno, estas la koncepto de tropika jaro aŭ tropikjaro, nome daŭro kiun uzas la Tero por sia jara movo. Dum unu tropikjaro la Tero faras 365,242189 rondiron ĉirkaŭ sia akso, kaj tiele unu tropikjaro daŭras 365,242189 averaĝaj suntagoj.
Sidera tago
La sidera tago estas la tempodaŭro inter du sinsekvaj transiroj de la meza ekvinokso, aŭ egale, estas la tempodaŭro inter du sinsekvaj transiroj de stelo en la loka meridiano. Por difinita observanto la sidera tago ekas kiam la Verna punkto trapasas sian meridianon.
En unu tropikjaro la Tero faras 365,242189 rondirojn ĉirkaŭ sia akso rilate al la Suno, sed rilate al la steloj ĝi faras unu plian rondiron: nome 366,242189. Oni povas akiri alproksimigon sufiĉe akuratan de la valoro de la sidera tago jene:
La sidera tago rezultas esti iomete mal pli ol 24 horoj: nome 23 h 56 min 4 s, proksimume.
Nikolaj Baskov
Li studis en la Ŝtata Muzika Kolegio Gnessin en Moskvo kaj en la samurba Ŝtata Konservatorio Petr Ĉajkovskij. En 1998 li gajnis la unuan premion de la Tutrusia Konkurso de Junaj Kantistoj kaj en 1999 la duan premion de la internacia konkurso Grande Voce (itale, do "grandaj voĉoj") en Hispanio.
Tago
Sidera tago
Aliflanke, oni devas distingi inter la periodo de rondiro de la Tero rilate al la steloj kaj la sidera tago propre dirita. Ĉar la meza ekvinokso estas movebla punkto pro la precesio, la sidera tago estas 0,0084 sekundojn pli mallonga ol la rondira periodo rilate al la steloj.
Nikolaj Baskov
Samjare li invitiĝis en la trupon de la moskva Bolŝoj-teatro, kie li soloe elstaris en arioj en multaj diversaj operoj. En 2000 li registrigis sian unuan soloan albumon titolitan «Posveŝenie» (Dediĉo). La muzika filmo por la albuma kanzono «Memore al Caruso» estis ofte prezentita en la rusia televido kaj tre kreskigis lian popularecon. Ekde la jaro 2001, li forlasis la Bolŝoj-teatron kaj sukcese plenumas soloistan karieron. Kvankam lia repertuaro grandparte konsistas el moderne rearanĝitaj operaj arioj kaj muzikaj romancoj, li prezentas ankaŭ iujn popmuzikajn muzikaĵojn. Ofte li kantis duope kun aliaj popmuzikaj gekantistoj kiel ekzemple Sofia Rotaru, Katja Lel kaj Svetlana Svetikova, kaj ankaŭ kun aliaj opergekantistoj kiel ekzemple Montserrat Caballé.
Tago
Sidera tago
Rezume:
Vidu ankaŭ artikolon: Sidera tempo
Diversaj konceptoj
La registritaj signifoj en PIV indikas la same diversajn konceptojn kiujn kutime oni rilatas al la afero, nome la jenaj:
Nomo de tagoj
Estas sep tagoj en semajno laŭ la gregoria kalendaro, kun diferencaj, sinsekvaj kaj ciklaj nomoj: iliaj esperantaj nomoj devenas plejparte de la latina lingvo (trans la franca) krom "sabato", kiu devenas de la hebrea lingvo. La tagojn de la semajno oni nomis el epoko de Romio reference al la sep planedoj de la klasika astronomio. Ankaŭ oni nombras ilin, starte ĉu el dimanĉo, ĉu el lundo aŭ el sabato laŭ la koncerna socio kaj tradicio. Ekzemple inter eŭropaj lingvoj nur la portugala lingvo nombras el dua ĝis sesa por lundo ĝis vendredo, kiel heredo de araba kulturo; ankaŭ en araba lingvo oni nomas la tagojn de la semajno.
Greklatina tradicio
La plej antikva referenco al asocio inter la sep tagoj de la semajno kun ĉielaj korpoj estas en la titolo de la verko (perdiĝinta) de Plutarko (46-120 n.e.) titolita Kial la tagoj de la semajno nomumitaj laŭ la planedoj sekvas ordon diferencan disde la realo? Inter la 1-a kaj 3-a jarcentoj la Romia Imperio anstataŭis laŭgrade la romian kalendaron (semajno de la merkato) de ok tagoj per la semajno septaga. La ordo de la tagoj estis Suno, Luno, Ares, Hermes, Zeŭso, Afrodita, kaj Ĥronos, nomitaj laŭ la ĉielaj korpoj kiu prezidis la unuajn horojn de ĉiu tago, laŭ la astrologio de la helenisma epoko. El Grekio la planedaj nomoj de la semajno pasis al romianoj, kaj de la latina al aliaj lingvoj de la sudo kaj okcidento de Eŭropo, kaj siavice al aliaj lingvoj kiuj estis influitaj de tiuj.
Tagoj de la monatoj
Pri monatoj la gregoria kalendaro havas 12 monatojn:
La kalendaro sekvas la sunon, ne la lunon, tiel ke la komenco de printempo estas fiksita je la 21-a de marto.
Februaro kutime havas 28 tagojn, sed en la superjaro ĝi havas 29 tagojn. Do, en la jaroj 1992, 1996, 2000 kaj 1600 ĝi havis 29 tagojn, sed en la jaroj 1993, 1994, 1900 kaj 1700 ĝi havis 28 tagojn. En la julia kalendaro, kontraste, februaro havis 29 tagojn en la jaroj 1900 kaj 1700.
Lopadea Veche
Lopadea Veche [lopadja veke] (hungare: Oláhlapád) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Aiud. En 1910 ĝi havis 724 loĝantojn (rumanoj); en 1992 417 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1299. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Mirăslău.
Tago
Tagoj de la monatoj
Pro tio, la meza gregoria jaro havas 365,2425 suntagojn, dum la julia havas 365,2500. La suna jaro mem estas 365,24219878 suntagoj. La gregoria jaro estas 25,96 sekundojn tro longa (kio fariĝos unu tago post 3320 jaroj).
En dekuma kaj metra tempoj
Metra tempo uzas metrajn prefiksojn por refenci tempon. Ĝi uzas la tagon kiel bazan unuon, kaj pli malgrandaj unuoj estas frakcioj de tago: metra horo (deci) estas 1⁄10 (unu dekono) de tago; metra minuto (milli) estas 1⁄1000 (unu milono) de tago; ktp. Simile, en dekuma tempo, la longo de tago estas stata por normala tempo. Unu tago estas dividita ankaŭ en 10 horoj, kaj 10 tagoj estas tagdeko – ekvivalenta al semajno. Tri tagdekoj faras unu monaton. : 35. Variaj dekumtempaj proponoj kiuj ne redifinas la tagon: la propono de Henri de Sarrauton retenas tagojn, kaj subdividas horojn en 100 minutoj; : 42; en la propono de Mendizábal kaj Tamborel, la sidera tago estis la baza unuo, kaj oni faras subdivdojn el tio; : 42–43; kaj la propono de Rey-Pailhade dividis la tagon en 100 cés. : 42.
Tagostarto
Por la plej granda parto de la tagaj animaloj, la tago ekas nature en la sunleviĝo kaj finiĝas je la sunsubiro. La homaj estaĵoj, pro siaj kulturaj normoj kaj scienca sciaro, uzis tre diversajn limojn por la koncepto de tago.
En la Antikva Egipto kaj en Mezopotamio, la tagon oni ekkalkulis el la sunleviĝo. En la Antikva Grekio, la startpunkto estis la noktiĝo. En la Antikva Romo, la tago ekis meznokte, kiel en la aktualo. La juda tago startis je la sunsubiro aŭ je la noktiĝo (kiam aperas tri steloj de dua magnitudo). Mezepoka Eŭropo sekvis tiun tradicion, konata kiel florenca alĝustigo: en tiu sistemo, referenco kiel «du horojn en la tago» signifis «du horojn post la sunsubiro» kaj, tial, la tempon dum la nokto oni devis ŝanĝi al unu antaŭa tago laŭ la kalendaro de la moderna kalkulo. Tial, tagoj kiel Kristnaska Antaŭtago, Halloween aŭ la Antaŭtago de Sankta Agneso estas la restaĵoj de la malnovaj tradicioj kiam la religiajn festojn oni iniciatis la antaŭtagojn. La komuna aktuala konvencio referenca al civila tago startas noktomeze, tio estas je la 00:00 (inkluzive) kaj daŭras 24 horojn, ĝis la 24:00 (ekskluzive).
Labortago
La tagon oni povas kompreni laŭ koncepto de la tempo en kiu oni laboras: nome la laboro de unu persono en unu tago. De tie devenas la terminoj kaj esprimoj labortago, laborebla tago, dungi personojn por unu tago kaj derivitaj konceptoj kiel tagpago (salajro por unu labortago) kaj taglaboristo. Ĝenerale unu labortago estas komponita de ĝis ok horoj, laŭ la valida laborjuro en multaj landoj]], kvankam tio dependas de la propra laborjuro de ĉiu lando. Fakte la okhora labortago estis unu el la plej malnovaj postuloj de la laborista movado. Tamen antaŭ tiu postulado en landoj kie okazis la Industria Revolucio estis oftaj labortagoj de multe pli ol ok horoj, eĉ ĝis duoble. Ankoraŭ tio okazas en nedisvolvigitaj landoj, ĉefe en apartaj sektoroj (ekzemple en agrikulturo] por rikoltado de specifaj kultivoj necesas plenumi la taskojn antaŭ ŝanĝo de la vetero, de la stato de maturiĝo ktp.).
Festotago
Krom la semajnaj ripoztempoj, estas festotagoj la datoj markitaj en ĉiu lando, por ekzemplo kiel memoro de historiaj okazaĵoj (bataloj, malkovroj, unuigoj, sendependigoj ktp.), la tago de sankta patrono aŭ de aliaj religiaj aŭ politikaj figuroj adorataj. En tiuj tagoj, krom malpermeso labori, kutime oni celebras ilin per specifa festo. Aparta sistemo estas en landoj de kristana tradicio, nome la Sankta Semajno en kiu aparta okazaĵo de la pasiono de Kristo estas rilatita kulture al specifaj tagoj, nome la Sankta Vendredo al lia morto kaj la Sankta Dimanĉo al lia resurekto; krome la antaŭa dimanĉo estas tago rilata al la triumfa eniro de Jesuo en Jerusalemon. Alia aparta festotagaro estas la tuta monato Ramadano en la landoj de la Islama mondo, en kiu ĉefe la starta kaj la fina tagoj estas speciale celebritaj.
La festotagoj estas agnoskitaj en la laboraljuro kiel pagendaj tagoj, kvankam oni ne laboras tian, kiel rajto de la laboristoj. La festotagojn de ĉiu jaro (la oficiala laborkalendaro) oni fiksas oficiale per registara dekreto (ĉu ŝtata ĉu subŝtata), sed ĉiu sektoro aŭ entrepreno povas decidi la fiksadon de aldonaj festotagoj. Oni devas ne konfuzi la festotagon kun la jara libertempo, periodo kutime pli longa de labora ripozado, en multaj landoj de unu monato.
Daŭron de la tagoj en la diversaj planedoj
Oni indikas en teraj tagoj la daŭron de la sidara tago de la diversaj planedoj (kaj ne la daŭron de la suna tago). La indikitaj ciferoj estas rondigitaj je nur du dekumaj ciferoj.
Kelkaj gravaj tagoj
Internacia tago estas tago dediĉita al aparta temo. Ili estas aŭ internaciaj tagoj, aŭ mondaj tagoj dekretitaj de Unuiĝintaj Nacioj por atentigi pri gravaj internaciaj aferoj, ĉefe problemoj solvendaj, aŭ subtenitaj de institutoj aŭ asocioj kaj vaste agnoskitaj tra la mondo. Kutime temas pri la ĝeneraligo de lokaj datrevenoj kaj postuloj de la civila socio. En tiuj tagoj kutime oni realigas kampanjojn de konsciigo, kunsidoj kaj interkonsentoj.
Tagoj en Esperantujo
La Zamenhofa Tago (15-a de decembro) estas la naskiĝtago de L. L. Zamenhof (1859-1917), la iniciatinto de Esperanto, kaj la plej vaste celebrata festotago en Esperantujo. Ĝi estas samtempe la Tago de la Esperanto-libro kaj la Tago de la Esperanto-kulturo. En tiu tago (aŭ en alia konvena semajntago ĉirkaŭ ĝi) esperantistoj tra la mondo okazigas specialajn renkontiĝojn por festi la okazon. La idearo de Esperanto kaj la proksimeco de la Zamenhofa tago al Kristnasko instigas la kunvenintojn interŝanĝadi donacojn (prefere librojn verkitajn en Esperanto) kaj bondezirojn. Foje okazas dum tiaj kunvenoj ankaŭ prelegoj pri L. L. Zamenhof.
En Universalaj Kongresoj de Esperanto specifaj tagoj estas aparte dediĉitaj al unuopaj programoj kaj aferoj. En la lastaj jar(dek)oj tiujn kongresojn oni organizas laŭ laŭtaga strukturo. Ĉio startas per Solena Malfermo okazanta en dimanĉo (kutime matene); la lundo estas kromnmita "Kleriga Lundo", kun specifaj programeroj dediĉitaj al klerigado; mardo estas kromnomita "Tago de Lernado" kun programo specife zorgita de ILEI; en merkredo okazas tuttagaj ekskursoj kaj kutime oni ne organizas oficialajn programerojn, do estas libertempa tago; en ĵaŭdo okazas la Esperantologia Konferenco kaj en vendredo oni organizas KER-ekzamenojn, kiam kandidatoj jam praktikis la lingvon dum la kongresa semajno kaj plibonigis siajn lingvonivelojn. Pro similaj tialoj en vendredo okazas ankaŭ la Internacia Arta Vespero, kiam la diversaj artistoj povis provludi kaj organiziĝi dum la semajno. Sabate matene okazas Solena Fermo kaj adiaŭo. Tiun strukturon adoptas ankaŭ aliaj kongresoj kaj Esperanto-eventoj. Aparta evento en Esperantujo estas la Baltiaj Esperanto-Tagoj, kiuj portas la koncepton "tago" en sia nomo. Tiu evento kreiĝis en 1950, sed nomiĝis tiel ekde la finaj 1960-aj jaroj kaj ekde tiam ĝi okazas alterne an unu el la tri Baltaj Landoj.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri tago en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Armena Oblasto
La Armena Oblasto aŭ Armena Provinco (Армянская область, Հայկական մարզ) estis oblasto (provinco) de la Rusa Imperio kiu ekzistis de 1828 al 1840. Ĝi proporciis al la plej granda parto de la nuna centra Armenio, provinco Iğdır de nuna Turkio, kaj la eksklavo Naĥiĉevano de nuna Azerbajĝano. Ĝi estis kreita en la teritorioj de la antaŭaj Ĥanato de Erevano kaj Ĥanato de Naĥiĉevano, kiu estis cedita al Rusio de la Persa Imperio sub la Traktato de Turkmenĉajo post la Rusa-Persa Milito de 1826-1828. Ivan Paskeviĉ, la ukraina armea gvidanto, estis farita grafo de la oblasto en la jaro de ĝia kreado.
En 1840 la oblasto estis disigita kaj ĝia teritorio integrita en pli granda nova provinco, la Kartvela-Imeretia Gubernio ("Gruzia-Imeretia"). Tiu nova dividado ne daŭris longe. En 1845 vasta nova teritorio nomita la Kaŭkaza Teritorio estis kreita, en kiu la antaŭa armena oblasto formiĝis kiel apartaĵo ene de la Tiflisa Gubernio. En 1849 la Erevana Gubernio estis establita, sendependa de la Tiflisa Gubernio. Ĝi inkludis la teritorion de la antaŭa ĥanatoj Erevano kaj Naĥiĉevano.
La rusaj aŭtoritatoj permesis kaj instigis armenojn vivantajn en turka kaj persa teritorio enmigri en rusan teritorion. Proksimume 49,000 poste ekloĝis en la armena oblasto. Armenaj kaptitoj kiuj estis translokigitaj kaj enloĝigitaj en Irano ekde 1804 aŭ eĉ ekde 1795 estis permesitaj reveni, por reakiri la armenan plimulton. Tiuj politikoj komparitaj al aliaj trudis de la rusoj, kiel ekzemple ilia provo anstataŭigi la Katolikoson ĉe Eĉmiadzin, la oferton por transloĝigi ganĝevajn armenojn en Kartvelio, aŭ la forigon de 250 armenaj familioj de Karabaĥo de rusa taĉmento baldaŭ post falo de Ganjeh. Azeraj tataroj konstituis plimulton de la loĝantaro de la oblasto. Armenoj havis ĉefan malplimulton en ĝi. Ĝi ankaŭ havis signifan kartvelan kaj kurdan malplimulton.
George Sorocold
George SOROCOLD (naskiĝis ĉ.1668, mortis ĉirkaŭ 1738) estis inĝeniero en Derby, Anglio en la 18-a jarcento.
Biografio
Li naskiĝis en Derby ĉirkaŭ 1668, filo de James Sorocold kiu translokiĝis al la urbo el Lancashire. Li edziĝis kun Mary, filino de Henry Franceys la ; en 1702 ili havis 13 infanojn, el kiuj 8 supervivis tiam.
Iam inter 1685 kaj 1687 Sorocold estis implikita en la akvo-provizado de Macclesfield kaj en 1687, li alprenis la laboron rependigi la sonorilojn en All Saints Church, nun katedralo de Derby.
En 1692, li konstruis la unuan akvodukton de la urbo, uzante akvoradon por pumpi tra kvarkelk mejloj da tuboj faritaj el ulmaj trunkoj. Por ĉi tiuj li prilaboris bor-maŝinon, kiun li poste patentis. Tiu ĉi akvodukto daŭris preskaŭ cent jarojn, kaj li konstruis aliajn tra la lando, en Bridgnorth, Bristolo, Deal, King's Lynn, Leeds, Newcastle-upon-Tyne, Norwich, Portsmouth, Sheffield, kaj Great Yarmouth. En Londono li konstruis akvodukton ĉe Marchants, rekonstruis akvodukton de Ponto de Londono kaj entreprenis plibonigojn al New River. Inter liaj multnombraj novigoj estis pumpiloj funkciigataj de akvoradoj kiuj leviĝis kaj malleviĝis laŭ la nivelo de la fluo. Patento estis atribuita al lia kolego, John Hadley, en 1693.
En 1695 kaj 1699, li produktis planojn por plibonigi navigadon sur Rivero Derwent, kvankam ili ne estis efektivigitaj. Li ankaŭ estis implikita en plibonigoj al riveroj Lea, Aire kaj Cam.
Li konstruis la unuan silk-muelejon en Derby laŭ instrukcio de Thomas Cotchett, kiu ankaŭ laboris kun la silk-teksistoj de Spitalfields en Londono, kaj konsciis pri la avantaĝo apliki povumon al ŝpina procezo. Li kopiis la maŝinojn kiuj estis jam uzataj de la nederlandaj ŝpinistoj. Eble pro tio ke ili estis malpli efikaj ol la italaj, aŭ eble pro komercaj kialoj, la projekto malsukcesis.
La ideo estis reprenita de John Lombe kiu, kun sia frato Thomas, dungis Sorocold por konstrui novan, pli grandan muelejon, bazitan sur la itala modelo, sur la loko de la malnova, kompletigita en 1722. Por Sorocold, kiu antaŭe estis dungita por pumpiloj kaj akvoradoj, tio ĉi estis ioma defio. La maŝinaro kiam finita enhavis 10,000 ŝpinilojn, kun 25,000 ŝpin-bobenoj, proksimume 5000 stelformaj radoj, pli ol 9000 tord-bobenoj kaj 46,000 volv-bobenoj, ĉio pelata de unusola akvorado. Manufakturo Lombe, tute rekonstruita post incendio en 1910, estas nun la Industria muzeo de Derby.
Li preskaŭ pereis en akcidento. Iun tagon, akompanante grupon da vizitantoj al la muelejo, Sorocold stumblis sur la irejo kaj falis en la kluzon. La akvo-forto kondukis lin en la radon inter du el la padeloj, el kiuj unu feliĉe rompiĝis, elĵetante lin en la muel-kanalon.
Li ankaŭ plibonigis la dren-sistemojn por minejoj, konsruis fer-forĝejojn kaj atmosferajn motorojn. Li ankaŭ konsilis pri dok-inĝenierarto, eble Howlands Dock en Surrey kaj certe la Old Dock konstruita de Thomas Steers en Liverpool.
Sorocold atingis nacian famon, kaj li estis la unua ne-militista persono titolita "inĝeniero". Lia dato de morto estas necerta, sed oni kredas ke estis iomete post 1738.
Oron (stacidomo)
Oron estas fervoja stacidomo en Oron, Svislando.
NGC 3245
NGC 3245 (aliaj indikoj — UGC 5663, MCG 5-25-13, ZWG 154.17, IRAS10245+2845, PGC 30744) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vira voĉdonado
Vira voĉdonado estis etapo en la evoluo de la demokratio kiu situiĝis foje inter la neuniversala voĉdonrajto, kiu koncernis al diversaj aspektoj de la voĉdonantoj (enspezo, civila statuso, nivelo de edukado aŭ aparteno al socia klaso), kaj la universala voĉdonrajto. Laŭ la vira voĉdonado povis voĉdoni la totalo de la viroj (kaj absolute ne la virinoj) kiuj plenumu leĝajn postulojn (aĝa majoritato, ekzemple). Menciindas, ke en multaj landoj oni pasis rekte el neuniversala voĉdonrajto al la universala voĉdonrajto, sen tiu intertempa situacio. En kelkaj landoj ankoraŭ okazas ke kaj viroj kaj virinoj voĉdonas en apartaj balotejoj, sed tio ne estas konsiderata kiel tipo de Vira voĉdonado.
Eŭropo
= Azio =
Magda Muzsnay
Magda MUZSNAY [muĵnai] estis rumania hungara ĵurnalistino, radioredaktorino. Ŝi naskiĝis en Satmaro la 19-an de decembro 1929 - mortis la 9-a de septembro 2004. Ŝi estis la pli aĝa fratino de Árpád Muzsnay kaj Csaba Muzsnay, edzino de Árpád Sós.
Kariero
Magda Muzsnay akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1953). Ŝi debutis kiel redaktoro ĉe la hungara elsendo de la Radio de Bukareŝto. De 1954 ŝi laboris ĉe la Radio de Kluĵo.
Eastern Nazarene College
Eastern Nazarene College (ENC) estas kristana universitato en la urbo Quincy (Masaĉuseco). Ĝi situas en la metropola areo de Bostono kiu enhavas pli ol 200 universitatojn. Ĝi fondiĝis en 1900. Ĝia devizo estas "Via, Veritas, Vita" (= vojo, vero, vivo; el Joh, 14,6). La kolegio nun havas 17 konstruaĵojn sur tereno de 61.000 m².
(19749) 2000 CG19
(19749) 2000 CG19 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Richard Stearns
Richard Edwin STEARNS, (5-an de julio 1936), estas usona komputikisto.
Stearns kune kun Juris Hartmanis, ricevis en 1993 la Premion Turing de la Accociation for Computing Machnery (ACM, esperante Asocio por komputika maŝinaro pri ia originala artikolo, kiu establis la fundamentojn de la teorio de la komputa komplekseco".
Falebo
Falebo aŭ espanjoleto estas elemento de serurista metio. Ĝi estas unu el la organoj kiuj sekurigas la fermon de malfermaĵoj de du partoj. Ĝi estas uzata por la fermo de fenestroj, ŝutroj aŭ pordo-fenestroj.
Intelekta sensencaĵo
Intelekta sensencaĵo (laŭ la angla termino intelligent nonsense [inTELiĝent nansns]) estas fantazia literaturo, kiu ne havas la versimilecon de sciencfikcio kaj la enan veron de fantasto. Ĝi entute ŝajnas nekohera, kun elementoj de enigmoj, sonĝoj kaj infana literaturo, sed ofte ĝi tamen havas ian "signifon" bone kamuflitan.
La ĝenro tre floris en Anglio. Plej konata aŭtoro estas Lewis Carroll, la autoro de tiuĝenraj rakontoj pri Alico.
(13728) 1998 QC98
(13728) 1998 QC98 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Limone sul Garda
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio, borde de la lago de Garda. Tie naskiĝis la sankta Daniele Comboni. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Malcesine (VR), Molina di Ledro (TN), Riva del Garda (TN) kaj Tremosine.
Kristana patrono estas la sankta Benedikto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Vauderens (stacidomo)
Vauderens estas fervoja stacidomo en Ursy, Svislando.
Pavel Fedotov
Pavel Andrejeviĉ FEDOTOV (Павел Андреевич Федотов) (1815 – 1852) estis rusa pentristo.
Fedotov estis oficiro de la Imperiestra Gvardio en Sankt-Peterburgo. Kiel multe da liaj kolegoj tiuepoke, li interesiĝis pri artoj. Li ludis la fluton kaj ĉeestis vesperlernejon, kie li lernis pentradon. Fedotov decidis fokusiĝi je pentrado kaj forlasis la armeon en 1844. Komence li uzis krajonon kaj akvafarbojn, sed transiris al oleopentrado, komenciĝinte en 1846.
Fedotov ĝuis mallongan periodon de publika sukceso ĉe Sankt-Peterburgaj ekspozicioj en 1849 kaj 1850.
Fedotov estis nur 37-jaraĝa, kiam li mortis en frenezulejo.
3228 Pire
3228 Pire estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan sacerdoton dominikanon Dominique Pire (1910–1969), nobel-premiitan pri paco en 1958.
''Oni ne konfuzu ĝin kun : - 632 Piro - 5283 Pirho''.
Jakob Emanuel Handmann
Jakob Emanuel Handmann (16a de aŭgusto 1718 en Bazelo – 3a de novembro 1781 en Berno) estis svisa pentristo specializita en portretoj. Li estis samtempulo de la svisaj pentristoj Anton Graff, Jean Preudhomme, Angelica Kauffman, Johann Jakob Schalch, Johann Caspar Füssli kaj lia filo Johann Heinrich Füssli.
Li faris porstudajn veturojn al Parizo, Romo kaj Napolo. En Parizo lia laboro por la studio de Jean Restout la 2-a influis lian stilon. En 1742 Handmann veturis tra Francio serĉe de dungado por portretoj kaj partneris kun la pentristo Hörling. Tie Handmann respondecis pri la pentrado de kapoj de sidantoj. En Italio li laboris inter aliaj en la studioj de Marco Benefial kaj Pierre Subleyras en Romo. Tie li kopiis majstroverkojn el la periodoj de la Klasika Antikveco kaj de la Renesanco.
En Junio 1746 li estis reveninta en Svision. En 1747 li setliĝis en Bazelon, sed plej el liaj klientoj estis riĉuloj el la areo de Berno. Li jam restis en Svisio.
Fontaine-au-Bois
Fontaine-au-Bois estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi situas en la natura, tre verda regiono Avesnois (kies historia centro estas Avesnes-sur-Helpe).
Ĝiaj 676 loĝantoj nomas franclingve la Fontagnards.
Tutanĥamono
Tutanĥamono (naskiĝis ĉirkaŭ 1347 a.K., mortis ĉirkaŭ 1339 a.K.) - faraono de la dekoka egipta dinastio, filo de la hereza faraono Aĥnatono. Lia regado koncentriĝis pri reĵeto de monoteisma kulto de dio Atono, kiun enkondukis Aĥnatono, favore al tradicia egipta politeismo.
Gepatroj kaj la familio
Lia edzino estis pli aĝa fratino, la tria filino de Aĥnatono kaj Nefertiti. Du filinoj el tiu ĉi nupto naskiĝis mortaj kaj estis entombigitaj kune kun sia patro en lia tombo.
Árpád Muzsnay
Árpád MUZSNAY [muĵnai] estas rumania hungara ĵurnalisto, studaĵverkisto. Li naskiĝis en Satmaro la 11-an de junio 1941. Li estas la pli juna frato de Magda Muzsnay kaj Csaba Muzsnay.
Kariero
Árpád Muzsnay akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1963). Li instruis en Culciu Mic kaj Batiz, poste de 1973 li estis kunlaboranto de gazeto Előre, de 1974 de Falvak Dolgozó Népe, de 1990 rubrikestro de Falvak Népe.
Tutanĥamono
Vivo
Tutanĥamono famiĝis je la jaro 1922, kiam angla arkeologo Howard Carter trovis lian tombon je la 4a de novembro, nedifektitan kaj plenan de fabelaj riĉaĵoj, kiuj nur povas doni imagon, kiaj trezoroj estis en elrabitaj kriptoj de multe pli gravaj faraonoj.
Esperantaj tradukoj de la Biblio
Iniciatantoj de internaci-planlingvo kutimas montri specimenon de "Patro nia" de Evangelio laŭ Mateo, aŭ de komenca parto de Evangelio laŭ Johano, aŭ de Genezo. Estas tre limigita la nombro de internaci-planlingvoj, kiuj povis traduki aŭ eldoni pli ol unu ĉapitron el Biblio. En tiu artikolo oni superrigardos la historion de bibliotradukado en Esperanto.
Burĝono de kunlabora tradukado
En la januara numero 1898 de Lingvo Internacia (Klubo Esperantista en Uppsala), M.S. Rakitski pledis por neceso de esperanta Biblio, kaj proponis fondon de traduka komitato, en kiu Zamenhof estu la ĉefa redaktanto. Kunsentante kun tio Otto Svanbom, la prezidanto de la Uppsala klubo, kontribuis al la junia-julia numero el siaj tradukoj novtestamentaj parton de 17a ĉapitro de "Faroj de Apostoloj". Li gvidadis komencantojn interalie en esperanta tradukado en Klubo Esperantista en Uppsala, kaj revis fondi en la klubo tradukan komitaton nov-testamentan, kaj eldoni Esperantan Novan Testamenton en "Societas Bibliophilorum Britannica et Externa (Brita kaj Alilanda Biblia Societo)”, ĉar la kopirajto de “The Holy Bible (La Sankta Biblio)” apartenis al ĝi.
De Universala Kongreso ĝis La Sankta Biblio
En 1906 por la kongresa diservo dum la 2-a Universala Kongreso en Ĝenevo Doktoro Eugène Noël el Nancy, Francio, tradukis 11:1-9 de Genezo. Samjare en la unua numero de La Revuo de Hachette oni publikigis parton de Zamenhofa traduko de “La Predikanto”. Ankoraŭ samjare en 1906 en Leipzig eldoniĝis "La Evangelio Sankta Mateo laŭ D-ro Martin Luther". Tio estas dua libroforma esperanta traduko el Biblio. Tradukintoj estas W. B. Mielck kaj Fritz Stephan. Ĝi ne estas el origina greka lingvo, sed nur el Lutera germana versio. Antaŭparolon verkis teologo Alfred Jeremias. Ankaŭ samjare Leopold Blumenthal (Leo Belmont) tradukis kaj kontribuis la unuan ĉapitron de "Vortoj de Kohelet" en gazeto, sed ankaŭ tio ne estas traduko rekta, sed nur tra la pola.
Por la diservo dum la 3-a Universala Kongreso en Kembriĝo de 1907, John Cyprian Rust tradukis Psalmojn 67, 95, 98 kaj 110 kune kun 11:1-9 de Jesaja kaj Korintanoj. Dum la kongreso estis fondita Esperanta Biblia Komitato (Internacia Komitato). Verdire tion kaŝe instigis Zamenhof mem. Ĝi konsistis el ĉefkomitatano John Cyprian Rust, Friedrich Schneeberger (prezidento de la dua UK, kaj stenografanto de la prelego de Zamenhof kaj de la protokolo dum kongresoj), kaj Emile Peltier. En la kunsido troviĝis ankaŭ pli maljuna el s-inoj Peckover. Post la kongreso Peltier letere esprimis sian intencon retiri sian komitatanecon. Laŭ reguloj de Katolika Eklezio ne estis permesate partopreni tian komitaton.
En la sekva 1908 ruso Eustifejef proponis mondonacon por fondi organon de la komitato, kaj Rust akceptis ĝin kaj fondiĝis "Biblia Tradukisto" en Lüsslingen, hejmurbo de Schneeberger. En la unua numero estis tradukoj "Malaĥi" kaj "Letero al Filemon". Poste pretiĝis, por la dua numero, la unua ĉapitro de "Genezo", la tria kaj la kvara ĉapitroj de "Evangelio laŭ Sankta Luko" kaj "La letero al Filipinanoj". Sed tuj antaŭ la eldono de la 2-a numero montriĝis, ke la titolo de la organo estas perfide ŝanĝita de Eustifejef, ĉar li esta skeptikema pri religio kaj provis trudi alian titolon. Oktobre 1908, post la Dresdena UK, Schneeberger transiris al Ido. Nur Rust restis en la komitato. La dua numero forvaporiĝis kaj la komitato ankaŭ. Cetere dum la dresdena kongreso Zamenhof sin turnis al itala pastoro Giacomo Bianchini por traduki Novan Testamenton. Bianchini donacis al Zamenhof latinan Biblion, sed ne plenumis la tradukadon.
Dume Zamenhofa "Predikanto" kompletiĝis en la marta numero 1907 de La Revuo de Hachette. Lia "Sentencoj de Salomono" aperinta en La Revuo aperis ankaŭ en North American Review 1907-09 konforme al la peto de ties redaktoro. "La Psalmaro" aperadanta en La Revuo estis ĉesigita duonvoje, sed poste lia tuta psalmaro libroforme aperis ĉe Hachette en 1908. Cetere, samjare, ĉe la sama Hachette eldoniĝis "La kvar evangelioj kunigitaj en unu rakonto". Sed la tradukinto-kompilinto estis R. Laisney. 196 paĝoj.
Dum la enlanda kongreso de Britio en Leeds en 1909 estis kunvokita Esperanta Biblia Komitato (enlanda komitato) kaj definitive komenciĝis traduka laborado pri la Nova Testamento. Ĉiuj komitatanoj estis britoj. Kaj dum la samjara Universala Kongreso en Barcelono oni jam informis, ke atendebla estos la tuta Biblio jam post kelkaj jaroj. Januare de 1910 Zamenhof, kiu rigardis tion, demandis al Rust, ĉu ankoraŭ ne estas decidite, kiu tradukos la Malnovan Testamenton. Zamenhof sciigis, ke se ankoraŭ tio ne estas decidita, li mem estas preta akcepti tiun laboron.
En 1910 eldoniĝis tri libroj el Biblio, sendepende de la Esperanta Biblia Komitato. Far tradukisto anonima: "La libro profeto Cefanjaho antaŭanoncinta Esperanton kun notoj” (Presa Esperantista Societo). Tiu antaŭanonco pri Esperanto temas pri 3:9 de Cefanjaho. (Pri tiu alineo en Cefanjaho vidu Ziko Marcus Sikosek: Esperanto sen Mitoj p. 158) Wren j. Gristead kaj aliaj: ”La evangelio laŭ Sankta Johano" (Esperantista Kolportista Asocio). Bostona edukisto Daniel Ozro Smith Lowell: "Evangelio de S. Johano”. Cetere ankaŭ en 1913 John Fred, juda presisto en Edinburgo, proprakoste eldonis “La Kantoj de Salomono”.
Ni revenu al Esperanta Biblia Komitato. Tri jarojn post ĝia refondo, do en jubilea 1912, jam eldoniĝis "La Nova Testamento de nia sinjoro kaj savanto Jesuo Kristo" ĉe Brita kaj Alilanda Biblia Societo. Estis 613 paĝoj. La ĉefa tradukinto estis Rust, kaj la ĉefa kontrolinto estis A.E. Wackrill. Ili konsideris ankaŭ Zamenhofajn tradukojn de Malnova Testamento, dume daŭre eldonatajn de Hachette. La unua eldono de La Nova Testamento estis fluge elĉerpita post nur kelkaj monatoj. Sekvis diversaj formatoj aŭ eltiraj eldonoj. Tiu Nova Testamento estis unu el la plej klaraj tradukoj de la Nova Testamento tiutempaj, ĉar tiutempaj nacilingvaj tradukoj estas tre arkaiklingvaj. Tiu versio de 1912 estis poste tute reviziita konforme al la Malnova Testamento, kiam oni entreprenis la redaktadon de tuta La Sankta Biblio de 1926. Tial la nuna Nova Testamento estas versio de la 1926a jaro, ne de la 1912a.
Dume la unuaj kvin libroj de Malnova Testamento aperis en traduko de Zamenhof ekde la kvara numero de 1910 ĝis la unua numero de 1914 de La Revuo. En la antaŭparolo de ties Genezo Zamenhof pledis por graveco de Bibilo en Esperanto. Sed post forpaso de Paul Boulet, kiu havis grandan influon al la politiko de Hachette, la eldonejo rompis rilatadon al Esperanto, kaj Zamenhof enfalis en senelirejon, ĉar li jam faris kontrakton kun la firmao, tiel ke ĉiuj liaj libroj estu eldonitaj ekskluzive de Hachette. Li devis nuligi tiun kontrakton kaj reakiri la eldonrajton de la eldonitaj verkoj. Kaj H. Bolingbroke-Mudie, prezidanto de Brita Esperanto-Asocio akceptis proponon de fraŭlinoj Peckover, kiuj estis pretaj mone kompensi la tutan elspezon ĝis la eldonado de Malnova Testamento. Li peris tiun monoferton al koncernatoj, inkluzive Zamenhof. Danke al tio Zamenhof trankviliĝis pri sia estonta vivtenado. Ĉar lia filo Adam helpis la medicinan laboron antaŭtagmeze, Zamenhof povis dediĉi sin pli ol antaŭe al tradukado, kaj jam en marto 1915 li fintradukis Malnovan Testamenton. Cetere pri "Libro de Ruth" li redakte uzis verŝajne la tradukon de Neumark supre menciitan, kaj ankaŭ pri "Alta Kanto"' li uzis la supre menciitan tradukon, kiun eldonis J.H. Fred. (Zamenhof mem konfesis ke pri “Ruth” li uzis manuskripton de Fred, sed povas esti, ke tio estas lia eraro.)
Pri Fred aldonendas anekdoto. Li sendis al Zamenhof ankaŭ tajpskriptojn de Ijob, Plorkanto de Jeremia, Eliro, Danielo kaj aliaj. Zamenhof respondis franclingve pro milita cenzuro pere de Rust kaj postmenciota John Mabon Warden, ke jam li mem povas prizorgi la tradukon, ke bonvolu Fred eldoni la tajpskriptojn, ke por tiu eldonkosto li (Zamenhof) mem estas preta pagi. Probable ja ekzistis supozata juda grupo okupiĝanta pri tradukado de Malnova Testamento en Esperanto, kaj ties redaktanto estis verŝajne Fred. Je la 3a de marto 1915 Zamenhof sendis franclingvan poŝtkarton al Rust, informante, ke li ne povas sendi esperantajn manuskriptojn de la Malnova Testamento pro milita cenzuro. Post tiu fintradukado li povis ripozi tutajn tri tagojn por celebri kune kun sia familio. Sed nur fine de postmorta 1919 lia tuta manuskriptaro, probable nete tajpita de Klara, finatingis Londonon. Inter tiuj ĉi tri sendoj, unu estis tra Edmond Privat, kiu vizitis Varsovion por enketi pri biografio de Zamenhof.
Komence de 1920, tutaj manuskriptoj de ĉiuj 39 libroj de la Malnova Testamento finfine disponiĝis al la Esperanta Biblia Komitato: do, ok libroj eldonitaj de Hachette (ties manuskriptoj jam tiam perditaj), sep libroj, kiujn Zamenhof sendis al Bolingbroke-Mudie en 1914, sed post ties akcidenta morto, estis deponitaj ĉe T.S. Lindsay apud Dublino, kaj la ceteraj 24 libroj, kiujn laŭdire tajpis Klara. John Mabon Warden, kiu intertempe transprenis de Bolingbroke-Mudie prezidantecon de BEA, akceptis ĉefredaktorecon kaj ĝeneralan sekretariecon de la Komitato, kaj sub li komenciĝis la grandioza redakta laboro de la Malnova Testamento. La aliaj komitatanoj estis: Rust, J. Beveridge, Lindsay, J.E. McFadyen, A. Loynder, C.J. Senior. Aldoniĝis al la laboro ankaŭ W. Page, W. Harvefa, fraŭlino Baird kaj akademiano William Bailey.
La grandioza kvanto da redakta laboro estis farata sindediĉe kaj ĝisfunde por La Sanka Biblio: ĝustigo de traduk-breĉoj, ĝustigo de tradukaj eraroj, unuformigo de lingvaĵoj, glatigo de stilo, unuformigo de propraj nomoj, konsekvencigo kun la Nova Testamento. Iuj redaktantoj dediĉis sian tutan libertempon dum tutaj jaroj.
Ekpresado estis en aŭgusto 1925. Pretiĝis antaŭ la sekvajara Edinburga Universala Kongreso en 1926. Laŭ interna pritakso ĝi estis "pli Zamenhofa ol Zamenhof mem". Pasis jam 19 longaj jaroj post la unua kunveno, kaj naŭ jaroj post la morto de Zamenhof. ekzempleroj de la unua eldono elĉerpiĝis dum kvin jaroj. Poste sekvis divers-formataj eldonoj aŭ eltiraj eldonoj. Sendube unu el la plej bonaj bibli-tradukoj de la mondo. Cetere, la tajpitaj manuskriptoj de Zamenhof dormis poste ĉe BEA, sed finfine pro zamenhofologia celo estis fotokopie reproduktitaj en Nagoya en 1987. En 1988 D.B. Gregor publikigis sian komparon de tiu manuskripto kaj La Sankta Biblio en "La Zamenhofa teksto de la malnova testamento".
Iniciato pri Dua Kanono
En 1931 "La manifesto de Jesuo Kristo" estis eldonita de Religious Tract Society en Londono. Temas pri 5a ĝis 7a ĉapitroj de Johano. Tradukinto estas nekonata.
En la jaro 1926-a al Sankta Biblio mankis Dua Kanono. En numeroj de “Kristana Bulteno” estis publikigita traduko de “la libro Tobit” flanke de Protestanto (la preciza numero nekonata). Ankaŭ kvakero Donald Broadribb eldonis Tobiton el la greka en 1959. Li publikigis “Kanto de la Tri Junuloj” el Danielo en “Kristana Bulteno”. Tion Marnnermakkers transprenis en pamfleto “Tutmonda Laŭdo”. Brito A. E. Curry publikigis “La Preĝo de Manase” en “Eklezia Revuo”, julio 1959. Samjare li publikigis ankaŭ la komencajn tri ĉapitrojn de Genezo en “Dia Regno”. Cetere M. C. Butler publikigis parton de Psalmaro titolite “Himnaro Esperanta” (1966).
Internacia Katolika Informejo
En 1934 Internacia Katolika Informejo estis fondita flanke de katoliko en Tilburg, Nederlando. La celo estis Esperante informi ĉefe Protestantojn. La fondinto estis H. G. Wannemakers.
En 1960 Internacia Katolika Informejo anoncis eldonadon de Nova Testamento en 12 volumoj, kaj de la sekva jaro komencis aperigi kiel felietonon en “Vojo - Vero - Vivo” tradukon de 1 kaj 2 Korintanoj. La felietonoj estis eldonitaj en libroformo de 80 paĝoj en 1969 kiel "kajero 7". Samjare IKI eldonis ankaŭ 168-paĝan "Evangelio laŭ Mateo (kajero 1)". Tiu traduko estis konceptita kiel esperanta versio de la tiam kiel epokfara aklamata franclingva biblio "La Bible de Jérusalem" (1956). Pastoro Vaux, kiu okupiĝis pri tiu franca traduko, estis simpatianto de Esperanto, kaj instigis pastoron Bourdon fari tradukon Esperantan. Bourdon mem ne estis tre fervora en tio, kaj restis anonima. La rezulta traduko estas fakte nur reverko de La Sanka Biblio de 1926. Tamen la libro enhavas ankaŭ ampleksan ekzegezon. Entute nur tri kajeroj estis eldonitaj, sed IKI mem ĉesis ekzisti kaj ankaŭ la epokfara projekto mem finiĝis duonvoje.
Nova Ekumena Biblio
En 1967 fondiĝis Internacia Asocio de Bibliistoj kaj Orientalistoj (IABO). Ĝia celo estis inter aliaj eldoni tute novan esperantan biblion ekumenan ”Nova Ekumena Biblio". La redakta politiko estis: tute fidela al la originalo, bonstila, neŭtrala, ekumena, akceptebla ankaŭ por laikoj. En la tria numero de 1969 de Biblia Revuo, organo de IABO redaktita de Angelo Duranti, publikiĝis la prospekto de la projekto. Laŭ tio la ĉefredaktoro estas Donald Broadribb en Melburno, kaj varbitaj estas helpantoj en biblio-lingvistiko, arkeologio, antikva historio, esperanto-filologio, biblioscienco. Ankaŭ mondonaco. Kaj estis decidite ankaŭ, ke publikiĝu laŭokaze tradukoj en Biblia Revuo, La redakta komitato konsistas el du specoj de komitatanoj: A, kiuj ĉefe tradukas, B, kiuj ĉefe kontrolas la tradukitan tekston. Provizore la plano estas unue eldoni Malnovan Testamenton. En 1971 al la komitato apartenis dek kvin diverskonfesiaj personoj el dek unu landoj. Oni atendis eldonon de "La Psalmaro" en 1972, kio verŝajne ne realiĝis. Oni ne povis certiĝi, sed eble "Letero al Romanoj" kaj "la Duakanonaj Libroj" kaj "Apokrifo" estis publikigitaj en "Biblia Revuo". “Biblia Vortaro” eldonita en 1984 estas flanka rezulto.
Komparo inter Zamenhofa traduko kaj tiu de Nova Ekumena traduko:
Zamenhof:
Nova Ekumena traduko:
Post kiam Broadribb abdikis ĉefradaktorecon, en 1975 transprenis ĝin Henryk Herbert Paruzel. Sed li mortis du jarojn poste, kaj sekvis Douglas Gregor. Cetere la revuo Biblia Revuo ĉesis en 1985, probable por dediĉi tutan forton nur al la kompilado de ”Nova Ekumena Biblio".
Kompletigo de Dua Kanono
Aparte de la supraj komenciĝis sendependaj tradukoj far individuoj lastatempe. Unue André Cherpillod eldonis "Kanto de Kantoj" en 1988. Ankaŭ Gerrit Berveling eldonis el Fonto kvar evangeliojn ĉiu en aparta volumo en 1994 ek de "La Bona Mesaĝo de Jesuo laŭ Marko". Li eldonis ankaŭ "Nombro" en 1999. Li ankaŭ eldonis "La Duakanonaj Libroj" en KD en Frajburgo en 1997. Tiu ĉi poste eldoniĝis el Fonto en tri paperaj volumoj: La unua enhavas Tobit, Judit, Aldonoj al Ester, kaj 1 & 2 Makabeoj (2001). La dua enhavas Saĝeco de Salomono, Siraĥ, Baruĥ, Letero de Jeremia, Aldonoj al Daniel (2001). La tria enhavas 1, 2 Ezraj, 3 & 4 Makabeoj, La preĝo de Manase, Psalmo 151 k.a (2008). Krome laŭdire inter tiuj nur "Saĝeco de Salomono” estis tradukita de de D.B. Gregor.
Reage al tiuj ĉi Duakanonaj eldonoj, KELI kaj IKUE fondis La Ekumenan Komisionon, kaj tiu komisiono eldonis la pliampleksigitan "La Sankta Biblio" en 2003 el Hongkongo, kiu enhavas ankaŭ tiun Duakanonaj Libroj. KELI kaj IKUE entreprenis poste renovigadon de tiu 2003-a eldono, kaj en 2006 eldonis "Biblio" el Kavapech en Prago. En tiu nova eldono, intertitoloj estis nove enmetitaj, la kompostado tute novigita kaj reasignitaj estas la ĉapitroj de la Psalmaro. Sed plej grava diferenco disde la 2003a eldono estas la pritrakto de la Duakanonaj Libroj. En la 2003a ili kune estis ĉe la fino de la Malnova Testamento, sed en la nova versio ili estis dise metitaj ĉiu en sia origina loko. Krome en la nova 2006a eldono, malsamaj litertipoj estas uzitaj por ke oni rekonu unuavide kiuj apartenas al la traduko de Zamenhof kaj kiuj ne.
Oni povas diri ke tiu 2006-a eldono estas la plej perfekta biblio iam eldonita en Esperanto. Ĝi estis elektita kiel ekstra ero de Oriento-Okcidento de UNESKO. Oni povas fieri je ĝi ke ĝi neniel estas malpli supera ol alilingvaj biblioj.
Nova Testamento tradukita de Gerrit Berveling
Laste oni aldonu aliajn tradukojn de Gerrit Berveling. En 2004 li eldonis "Leterojn de Paŭlo kaj lia Skolo", kiu enhavas plejparton de la leteroj novtestamentaj. Ĝi estis elektita en serion Oriento-Okcidento. En 2010 eldoniĝis "Flanke je Jesuo", kiu enhavas "Agojn", "Leteron al Hebreoj", "Leterojn de Jakobo", de Petro (1,2), de Johano (1,2,3), "de Judaso" kaj "Apokalipson". Per ĉi tio li finis sian tradukon de la tuta Nova Testamento.
Lia traduka laboro tamen ne limiĝas je tio. Li tradukis ankaŭ selektitajn tekstojn el apokrifoj de Nova Testamento: "La Praevangelion laŭ Jakobo" (1990), "La evangelion laŭ Maria Magdalena" (1985), "La Evangelion koptan laŭ Tomaso" (revizio 1994). Ĉiuj tradukoj prezentitaj ĉi tie de Berveling estas el Fonto. Karakterizaĵo de lia traduko estas detale piednotita teksto, kiu spegulas bibliosciencajn atingojn lastatempajn.
Ankoraŭ daŭros en estonteco defioj de Biblio-tradukoj en Esperantujo.
Árpád Szabó (ministro)
Árpád Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Árpád estis hungara instruisto, politikisto, ministro, parlamentano.
Pin (Haute-Saône)
Pin estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Árpád Szabó (ministro)
Árpád Szabó naskiĝis la  1878 en Hungara reĝlando en Erzsébetváros (nuntempa Dumbrăveni (Sibiu) en Rumanio). Li mortis la 1948 en Rákoshegy (nuntempa loĝkvartalo en Budapeŝto).
Biografio
Árpád Szabó lernis en Brassó, Déva, Budapeŝto, en 1901 li akiris diplomon. Li ekinstruis en Mezőberény, kie li estis lernejestro inter 1906 kaj 1924. Tiutempe li politikadis loke, li strebis multe pri interesoj de la kamparanoj. Li estis unu el la fondintoj de Etbienula Partio. En la sekva jaro li emeritiĝis. Inter 1945 kaj 1948 li estis parlamenta deputito, en la jaroj 1947 kaj 1948 ankaŭ ministro pri agrikulturo.
Joseph Sifakis
Joseph SIFAKIS (Iraklio, Kreto, 26-an de decembro 1946) estas greka-franca komputikisto, li ricevis la Premion Turing en 2007 kune kun Edmund Clarke kaj E. Allen Emerson, pro ilia laboro en la metodo konita kiel model checking.
Eŭgenila oksalato
Eŭgenila oksalato aŭ oksalato de eŭgenilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj eŭgenolo. Eŭgenila oksalato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Rachiș
Rachiș [rakiŝ] (hungare: Oláhrákos) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Aiud. En 1910 ĝi havis 204 loĝantojn (rumanoj); en 1992 40 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1357 (laŭ aliaj: 1299). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Mirăslău.
Fonto
Rachiș situas en valeto atingebla nur per malgranda vojo, kiu en Mirăslău debranĉiĝas de nacia vojo DN1 kaj iras tra Lopadea Veche.
Balázs Schütz
Balázs SCHÜTZ [ŝyc] estis rumania hungara romkatolika eklezia verkisto. Li naskiĝis en Monostor­szent­györgy la 7-an de aŭgusto 1890 kaj mortis en Móricföld la 15-a de decembro 1962.
Linarolo
Linarolo estas komunumo de Italio.
Balázs Schütz
Kariero
Balázs Schütz pristudis teologion en Temeŝvaro kaj Freiburg (1915), kaj li doktoriĝis samloke. De 1918 li laboris en Temeŝvaro, de 1928 en Caransebeș. En aŭgusto 1951 oni kondamnis lin laŭ akuzo de patrujperfido kaj spionado. Li eliberiĝis post dekjara prizono kaj devigloĝejo. Li publikigis en Erdélyi Tudósító.
Rosa Parks (Tramtransporto en Parizo)
Rosa Parks estas haltejo de Tramvojo T3b situanta en la 19-a arondismento de Parizo.
Tesla Electric Light & Manufacturing
Nikola Tesla formis la entreprenon Tesla Electric Light & Manufacturing en Aprilo 1887. Kun sidejo ĉe strato Irving, Rahway, Nov-Ĵerzejo, tiu kompanio startis post Tesla lasis la dungadon ĉe Thomas Edison sekve de malkonsento pri pagado. Tesla planis vendi kaj rajtigi siajn patentojn kaj plinovigojn. Tesla inventis arkolampon de alta efikeco; elektromagnetoj aŭ solenoidoj estas kapta mekanismo kontrolinta la karbonajn elektrodojn kaj ĝi havis aŭtomatan mal-konektilon. La kompanio enspezis monon, sed plej el la kapitalo akirita iris al la investantoj. Laste, financaj investistoj malkonsentis kun Tesla pri sia plano por alternkurenta motoro kaj eventuale liberigis lim el siaj ŝuldoj ĉe la kompanio.