cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tri Korvoj
Intrigo
En la lasta strofo de la balado estas dirite, ke ŝi enterigis la kavaliron matene, "kaj vespere ŝi mem jam mortis." La balado estas subskribita kun la deklaro: "Mi deziras, ke Dio sendu al ĉiu sinjoro tian falkon, tiajn hundojn kaj tian amanton" (God send every gentleman / Such haukes, such hounds, and such a leman)).
Strukturo kaj simboleco
Tipe por popolaj baladoj, ĉiu strofo de la balado havas ripetajn liniojn, ĉi tie tri fojojn en la strofo en malsamaj kombinaĵoj de la vortoj Downe, Derrie, Derrie, Downe, kiuj havas neniun semantikan signifon, sed formas melodion de aliteracio tipa de la oldangla poezio, kaj helpu pri metriko kaj rimo. Kiel multaj aliaj popolaj baladoj, estas konataj kelkaj malsamaj versioj kaj kelkaj malsamaj melodioj, sed la sama ripetiĝantajn linioj aperas en ĉiu el ili, krom en la "du korvoj" versio, kiu ankaŭ diferencas en ĝia komploto.
Nebukadnecar la 2-a
Nebukadnecar la 2-a, pli ofte konata kiel Nebukadnecar aŭ, en plene esperantigita formo, Nebukadnecaro (PIV) (ĉ. 630 - 562 a.K.) estis reganto de Babilono en la Ĥaldea Dinastio, kiu regis ĉirkaŭ 605 a.K. – 562 a.K. Li estas fama pro sia monumenta konstruaĵo en la urbo Babilono, pro sia rolo en la Libro de Danielo, kaj pro la konstruado de la Pendĝardenoj de Babilono. Li estas konata inter kristanoj kaj judoj pro siaj konkeroj de Judeo kaj Jerusalemo.
Tri Korvoj
Strukturo kaj simboleco
Koloraj priskriboj kaj tempoj helpas ilustri la okazintaĵon: la korvoj estas nigraj, la kampo estas verda kaj la vundoj estas ruĝaj. La unua strofo mencias matenmanĝon, kaj la lasta strofo rakontas, ke la kavaliro estis entombigita antaŭ tagmezo, kaj ke lia amato mortis vespere ( mezangla : euen-song time, la tempo de sunsubira preĝo en la preĝejo). La intrigo de la balado okazas do dum unu tago. La balado malfermiĝas per pitoreska kaj amuza bildigo de tri nigraj korvoj sidantaj sur arbo kaj diskutantaj sian matenmanĝon. Sed la dua strofo jam faras gravan turnon, kiam montriĝas, ke la celita manĝo estas la korpo de kavaliro. Tiam la balado priskribas la scenon de amo kaj tragedia funebro, kies historio plejparte ne estas detaligita, sed iuj estas implicitaj per simboloj kaj metaforoj kiuj sufiĉe oftas en la literaturo pri kavalireco : korvoj simbolas morton, la ŝildo simbolas noblulon, ĉashundojn kaj sunleviĝo simbolas lojalecon, kaj damao simbolas tenton aŭ viktimon. Ekzemple, en literatura motivo ripetita en iuj el la rakontoj de Reĝo Arturo kaj la Kavaliroj de la Ronda Tablo, cervino en la arbaro gvidas kavaliron, kiu provas ĉasi ŝin por aventuro aŭ kapto, kaj en alia versio de ĉi tiu motivo, la kavaliro sukcesas mortigi la cervinon, sed tiam malkovras ke ŝi estas sorĉita virino. La simboleco en la balado estas plifortigita per la tipologia nombro tri, tre ofta en folkloro, kaj estas la nombro de specoj de bestoj, kiuj protektas la korpon de la kavaliro: hundoj, akcipitroj kaj cervoj, kaj aliflanke la nombro de korvoj, kiuj minacas ĝin.
Nebukadnecar la 2-a
Li estis laŭtradicie konata kiel "Nebukadnecar la Granda", sed lia detruo de temploj en Jerusalemo kaj la konkero de Judeo kaŭzis al li aĉigadon en la Biblio (Danielo 1:1; Jeremia 25:11). En moderna Irako kaj aliaj partoj de la Mezoriento, oni glorigas lin kiel historian estron.
Schola Cantorum Basiliensis
La Schola Cantorum Basiliensis estis fondita en 1933 en Bazelo (Svislando) de Paul Sacher (1906-1999) kiel instituto por esplorado kaj instruado je antikva muziko.
Tri Korvoj
Strukturo kaj simboleco
Provizora streĉo en la intrigo de la balado estas kreita ĉar hundoj kaj akcipitroj ne havas la kapablon entombigi la kavaliron mem, kaj tial ilia lojaleco al la kavaliro ne povas daŭri eterne. Precipe ĉar ili estas rabobestoj, ĉar ilia malsato kreskas, ili povas perfidi sian lojalecon, kaj eble eĉ kuniĝi kun la korvoj profanante la korpon, severa malpermeso en kristanismo. Tia danĝero estas ilustrita en la rakonto Akteono en greka mitologio, ĉasisto vorita de siaj propraj ĉashundoj. La streĉo estas solvita en la intrigo de la balado kiam la amato aperas kaj alportas la kavaliron por entombigo. La entombigo de mortigita militisto kiel lasta favoro de amato aŭ parenco ankaŭ estas konata literatura motivo, ekzemple en la tragedio Antigona de Sofoklo.
Nebukadnecar la 2-a
Nomo
Lia nomo en la akada lingvo, Nabû-kudurri-uṣur, estas ofte (sed mise) interpretita kiel "Ho, Nabu, defendu mian kudurru" — Nabu estis la babilona dio de saĝeco. Kudurru estis oficiala skribita ŝtono por montri terposedaĵon. Tamen, en la honortitolo de reganto, kudurru signifas unue naskita filo, aŭ plej aĝa filo. Pro tio, Nabû-kudurri-uṣur prave signifas "Ho Dio Nabu, defendu/preservu mian unue naskitan filon".
La hebrea formo estas נְבוּכַדְנֶצַּר (Nəḇuḵadnəṣar aŭ simple Nevuĥadnecar), sed oni ankaŭ trovas ĝin kiel נְבוּכַדְנֶאצַּר kaj נְבוּכַדְרֶאצַּר (Nəḇuḵadreṣar).
Tri Korvoj
Strukturo kaj simboleco
La balado rilatas al la graveda amanto de la kavaliro komence kun la vorto "cervino", kiu povas implici ŝian belecon kaj eĉ ŝian harkoloron, ĉar Fallow ankaŭ signifas blondan brunan harkoloron. Laŭlonge de la balado oni aludas ŝi plurfoje nur per la korpa pronomo "ŝi", kaj fine en linio resumanta la baladon en la arkaika vorto Leman, kiu signifas subjekto, kaj vasalp, kaj ofte pruntedonita fraŭlina amantino. En mildigita moderna versioj kaj tradukoj de la balado, ĉi tiu vorto estas iam anstataŭigita per la vorto "Amato" aŭ "Aminda". La balado faras analogion, kaj en la lasta linio eĉ paralelismon, inter la amato kaj la ĉashundo kaj akcipitro de la kavaliro, kiuj apartenas al li kaj restas fidelaj al li post lia morto, kvankam li ne plu povas zorgi pri ili. Hundoj kaj akcipitroj ankaŭ montras la riĉecon de la kavaliro, kaj lian zorgon pri la prestiĝa sporto de ĉasado per falkado. Sed la bildo de la amato kiel cervino implicas, ke male al ili ŝi ludas en la intrigo la rolon de ĉasato kaj ne de ĉasanto. Tiel la popola versio de la balado eble implicas, ke la amato ne estis edziĝinta al kavaliro, sed estis sia amantino je pli malalta rango. Tial estas ankaŭ implicite, ke ŝi gravediĝis kun la infano de la kavaliro, kiun li ne donis al li laŭleĝan validecon antaŭ sia morto per geedzeco.
Nebukadnecar la 2-a
Biografio
Nebukadnecar la 2-a estis la dua filo kaj sekvanto de Nabopolasar, kiu liveris Babilonon el dependeco de Asirio kaj detruis Ninevon. Laŭ Beroso, li edziĝis kun Amitis de Media, la avino de Ciaksares, reĝo de la Medoj, kaj tiel la Meda kaj Babilona dinastioj unuiĝis.
Saint-Marsal
Saint-Marsal (Sant Marçal) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Marsalois.
Nebukadnecar la 2-a
Biografio
Nabopolasar intencis konkeri de la faraono Neĉo la 2-a la okcidentajn provincojn de Sirio, kaj ĉi tiel sendis sian filon kun forta armeo okcidenten. En la posta Batalo de Karkemiŝ en 605 a.K., li venkis kaj forpelis la egiptan armeon, kaj Babilono konkeris Sirion kaj Fenicion. Nabopolasar mortis en Aŭgusto de tiu jaro, kaj Nebukadnecar reiris hejmen por entroniĝi.
Tri Korvoj
Strukturo kaj simboleco
La lasta strofo, kiu anoncas la morton de amato tiutage, povas esti interpretata kiel ŝi estis mortinta pro korpremo aŭ pro aborto post la penado porti la kavaliron surdorse kaj entombigi lin. Sed eblas ankaŭ interpreti, ke ŝi elektis fini sian vivon post la morto de amato, anstataŭ naski sian ekstergeedzan filon aŭ filinon. Tiel la balado respondas al subĝenro de romantika kavalira literaturo, kiu priskribas la turmentojn de virinoj aŭ lojalaj amantinoj, ofte sen la scio de la amato, kaj ofte kun tragikaj konsekvencoj, ekzemple la sinjorino de Shalott.
Nebukadnecar la 2-a
Biografio
Post la malvenko de la cimeroj kaj skitoj, ĉiuj el la ekspedicioj de Nebukadnecar direktis okcidenten, kvankam forta najbaro estis norden; kaŭzis tion saĝa politika edziĝo kun Amuhia, la filino de la reĝo de la medoj, kiu starigis longdaŭran pacon inter la du imperioj.
Nebukadnecar faris plurajn militkampanjojn por pligrandigi babilonan influon en Sirio kaj Jehudo. Provita invado de Egipto en 601 a.K. ne sukcesis, tamen, ĝi kaŭzis plurajn ribelojn inter la lokaj ŝtatoj, inkluzive Jehudo. Nebukadnecar baldaŭ traktis la ribelojn, kaptante Jerusalemon en 597 a.K., distronigante Reĝon Jehojakim. Denove en 587 a.K. pro ribelo, li detruis ambaŭ la urbon kaj la Templon, kaj forsendis grandan parton el la judoj de Jehudo al Babilono. Ĉi tiujn okazaĵojn priskribis Neviim kaj Ketuvim, sekcioj de la Tanaĥo, kaj la Hebrea Biblio. Post la detruo de Jerusalemo, Nebukadnecar batalis en 13-jara sieĝo de Tiro, kiu finiĝis kompromise: la Tir-anoj akceptis la babilonan aŭtoritaton.
Tri Korvoj
Traduko en aliajn lingvojn
La balado estis tradukita al multaj lingvoj, inkluzive la danan (Ravnene), la germanan (Die drei Raben) kaj la rusan (отландская песня, "Skota Kanto"). Postaj versioj estis ankaŭ skribita en finna (Kaksi korppia), ĉeĥa, norvega. kaj la hebrea.
Nebukadnecar la 2-a
Biografio
Verŝajne post le konkero de Tiro, Nebukadnecaro denove reiris al Egipto. Argila tabuleto, nun en la Brita Muzeo, havas la jenan priskribon pri la militoj de Nebukadnecar:
Tri Korvoj
Prezentoj
La plej konata populara prezentado de la balado en la angla estas de la usona folka triopo Peter, Paul kaj Mary. La baladon prezentis, en ĝiaj diversaj versioj kaj komponaĵoj, ankaŭ multaj aliaj kantistoj kaj muzikistoj, ekzemple la brita folkroka bando " Steeleye Span ", kaj la skota folklora gitaristo Bert Jansch. Spektaklaj Klasikaĵoj estas interalie de la brita kantisto kontraŭtenoro Alfred Deller, la germana  kontraŭtenora kantisto Andreas Scholl, la kantisto kaj soprano brita Emma Kirkby.
Du korvoj
Skota versio de la balado, pli malhela kaj pli cinika, nomiĝas "Du Korvoj". Ankaŭ en ĉi tiu versio korvoj diskutas pri la mortinta kavaliro, sed en ĝi ĉiuj liaj gardistoj forlasis lin.
Ĉi tiu versio estis tradukita en la hebrean de Ŝaul Ĉerniĥovskij, anstataŭigante la baladan heroon de skota kavaliro per poeto en la judeaj montoj.
Kipro (insulo)
Kipro (Κύπρος, Kıbrıs) estas insulo en Mediteranea Maro, la tria plej granda post Sicilio kaj Sardio.
Ekde 1974 (la jaro de la turka invado al Kipro) la insulo estas fakte dividita inter la Respubliko Kipro, Norda Kipro (ŝtato rekonita nur de Turkio) kaj la du militaj bazoj de Akrotiri kaj Dekelia, britaj transmaraj teritorioj kiuj restis parto de la Unuiĝinta Reĝlando post la sendependeco de la brita kolonio Kipro.
La du respublikoj estas apartigitaj per malmilitarigita zono establita de UN kaj komune konata kiel la Verda Linio.
Geografio
La areo de la insulo Kipro egalas al 9 251 km², tial ĝi estas la 3-a plej granda insulo de la Mediteraneo, post Sicilio kaj Sardio. Ĝi etendiĝas de oriento al okcidento sur, por proksimume da larĝo de la nordo al la sudo. Ĝi estas lokita okcidente de Sirio,  sude de Turkio kaj al  norde de Egiptio.
Oni trovas grandan varion de pejzaĝoj, kun la montaj masivoj de la Troodos kaj de Kyrenia kiuj leviĝis sub la tektona forto ekzercita de la afrikaj kaj la eŭraziaj platoj. La montoĉeno Kyrenia estas precipe kalkoŝtona, la ĉeno de Troodos estas kunmetita de roko metamorfa verda riĉa je kupro (ophiolite), kaj inter la du montaroj la ebenaĵo de Mésorée estas precipe sedimenta kaj agrokultura.
La nomo de la insulo devenas de la kuŝejoj de kupro ekspluatitaj en la Antikveco: estas efektive tie ĉi kio estis ekspluatitaj la unuaj minoj de denaska kupro, kiu permesis al la civilizoj minoa, mikena kaj fenica prosperi. Ili organizis la komercon de la ruĝa metalo tra la Mediteraneo, tiel ke la romanoj nomis lin aes cyprium (laŭvorte « metalo de Kipro »), deveninta de la greka malnova indikante la insulon mem.
Loka seka klimato reĝas en la regiono de Nikozio, en tre mediteranea kadro kie la maro alportas iun freŝeco dum la someraj monatoj. Meza temperaturo en januaro : 11,9 °C; meza temperaturo en julio : 26,6 °C; pluvo en januaro, ; pluvo en julio :
Neu Baumburg
La burgo Neu Baumburg estas ruino de montoburgo supre de la komunumo Neu-Bamberg en la distrikto Bad Kreuznach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La burgo konstruiĝis de la raugrafoj, en 1253 ĝi estis menciita kiel „Novum castrum apud Sarlesheim“ kaj estis en posedo de la raugrafo Heinrich la 2‑a de Neuenbaumburg.
Gebler
Gebler estas la familia nomo de la jenaj personoj:
William J. Kirkpatrick
William James KIRKPATRICK (27-a de februaro, 1838 – 20-a de septembro, 1921) estis usona komponisto, ĉefe konata pro siaj himnomuzikaj komponaĵoj. Li naskiĝis en Duncannon (Pensilvanio); la patro, Thomas Kirkpatrick, estis instruisto kaj muzikisto.
En 1854 William translokiĝis al Filadelfio por studi la muzikon kaj la ĉarpentistikon. Tie li studis voĉan muzikon sub profesoro T. Bishop. Kirkpatrick ludis interalie la violonĉelon, fajfilon, fluton, orgenon, kaj violonon. Li aliĝis al la eklezi-muzikaj societoj Harmonia Sacra kaj Societo Haydn, ekkonante tie multajn eminentajn komponistojn. En 1855 li fariĝis ĥorestro en metodista preĝejo. Ekde 1858, Kirkpatrick laboris kun A. S. Jenks, kiu helpis lin eldoni sian unuan himnokolekton, Devotional Melodies, en 1859. Per sia aktiveco en la societo Harmonia, li ekkonis d-ron Leopold Meignen, sub kiu li studis ĉefe la muzikan teorion kaj komponadon.
En 1861, Kirkpatrick edziĝis al sia unua edzino. Nelonge post la nupto, li aliĝis al la 91-a regimento de la Pensilvaniaj Volontuloj kiel flutetmajoro. En oktobro 1862 oni abolis tiun postenon. Li revenis Filadelfion kaj laboris kiel ĉarpentisto por vivteni la paron. Dum la postaj 11 jaroj, Kirkpatrick elektiĝis ĉeforgenisto de Metodisma-episkopisma kirko Ebenezer, studis la tub-orgenon, daŭrigis voĉlecionojn, kaj komencis eldonadi multajn himnojn. Ankaŭ tiuperiode li ekkonis John R. Sweeney. Ili baldaŭ fariĝis muzikkarieraj partneroj. La morto de la edzino en 1878 instigis lin forlasi ĉarpentadon kaj dediĉi sin tute al muziko kaj komponado. Inter 1880 kaj 1897, Sweeney kaj Kirkpatrick eldonis 49 gravajn librojn. Ankaŭ tiuperiode Kirkpatrick ricevis la mastradon pri la tuta muzika programo ĉe la Metodisma-episkopisma kirko Grace. En 1893 li denove edziĝis, kaj fariĝis mondvojaĝanto kun sia edzino. Tra la jaroj li eldonis preskaŭ 100 gravajn verkojn, kaj multajn ĉiujarajn verkojn kiel ekzemple paskaj, kristnaskaj kaj porinfanaj antemoj.
William J. Kirkpatrick mortis la 20-an de septembro, 1921, en Germantown (Pensilvanio). Lia tombo estas en Filadelfio.
<!--==A story behind the song == Kirkpatrick participated in many of the Camp meetings the Methodist churches held. He often led the music portion of the meeting and enlisted the help of soloists and other musicians to perform for the attenders. During one of these meetings, he became saddened by his observation of the soloist, who would perform the required songs and then leave without staying to hear the preacher. William feared that this young man did not really know Christ and so he began to pray that God would somehow get a hold of the soloist's heart. One evening while he was praying, a song began to form in his mind. He quickly jotted down the lyrics and asked the soloist to sing the song that night. The lyrics of the song convicted the young man's heart and he ended up staying and listening to the message. When the preacher gave the altar call at the end of the night, the soloist got up and went to the front of the tent and accepted Jesus into his heart. The lyrics that so touched this young man, and many people since, are: "I've wandered far away from God, Now I'm coming home; The paths of sin too long I've trod, Lord, I'm coming home. Coming home, coming home, Nevermore to roam; Open now Thine arms of love, Lord, I'm coming home." The song, Lord, I'm Coming Home, was based on the story of the Prodigal Son found in Luke 15.
Contribution to Hymnody
Among the many hymns that he contributed to, these are some of the most notable
External links
-->
Esperantina (Piaŭio)
Esperantina estas urbo kaj municipo de subŝtato Piaŭio, Brazilo kun 34 mil loĝantoj. Kvankam kelkaj Esperantistoj inkludas ĝin inter la ZEOj, ĝia nomo NE RILATAS AL ESPERANTO, sed al ĝia patronino: Nia Senjorino de Bona Espero (portugale Nossa Senhora da Boa Esperança).
Kuriozaĵo: la 9-a de majo estas oficiala urba orgasma festotago.
Parlamenta baloto en Aŭstrio 2008
La 24-a baloto por la Nacia Konsilio en Aŭstrio, do por la unua ĉambro de la aŭstria parlamento, okazis la 28-an de septembro 2008. Pro antaŭa ŝanĝo de la balota leĝo la minimuma aĝo por partopreno en la baloto unuafoje estis 16 jaroj, kaj la daŭro de la postbalota oficperiodo de la parlamentanoj plilongiĝis de 4 al 5 jaroj.
Plej multajn voĉojn ricevis la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio (SPÖ) kun sia gvidanto Werner Faymann, tamen la partio devis toleri signifajn perdojn de voĉoj kompare al la lasta parlamenta baloto de 2006. Ankoraŭ pli fortajn perdojn havis la laŭ atingitaj voĉoj dua plej sukcesa partio, la Aŭstria Popola Partio (ÖVP) kun sia gvidanto Wilhelm Molterer. Ambaŭ gvidaj partioj en tiu baloto atingis sian plej po plej malbonan rezulton en la historio de Aŭstrio post la Dua Mondmilito.
Tre profitis laŭ voĉoj la tria plej sukcesa partio, la liberaluloj ("Libereca Partio de Aŭstrio", FPÖ), kaj la dekstraj konservativuloj, ("Ligo por Estonto de Aŭstrio", BZÖ), kiu pli ol duobligis sian procentaĵon de atingitaj voĉoj kaj preterrapidis la ekologian partion La Verduloj – La Verda Alternativo.
Fina rezulto
Finaj statistikaj rezultoj de la baloto laŭ la aŭstria federacia ministerio pri internaj aferoj, (stato 17-a de oktobro 2008).
Volta Redonda
Volta Redonda [volta rhedonda] ("Ronda Reveno" portugallingve) (sude 22º 29' 00", okcidente 44º 05' 00") estas urbo kaj municipo en Rio-de-Ĵanejrio, Brazilo kie João Andrade dum pli ol 30 jaroj mastris okulkuracan entreprenon "Ótica Esperanto" kaj prizorgis lokan radio-programon pri la Esperanto-movado. La municipo havas 182,8 km² kaj ĉirkaŭ 240 mil loĝantojn.
En Volta Redonda estas la plej granda siderurgia uzino de Sudameriko, kiu estis konstruita tie, ĉar Volta Redonda estas je preskaŭ sama distanco de Rio-de-Ĵanejro kaj San-Paŭlo, la du plej grandaj urboj de Brazilo, kaj de feraj minoj.
Esperanto en Volta Redonda
La Esperanto-movado en Volta Redonda komenciĝis en 1955, kiam la esperantisto inĝeniero Alberto Flores translokiĝis el Porto Alegre al Volta Redonda por labori ĉe CSN (“Companhia Siderúrgica Nacional”). Je la fino de 1955 alia esperantisto ankaŭ envenis en Volta Redonda. Li estis S-ro João Andrade, kiu translokiĝis el Ubá por malfermi butikon. Ili estis la Esperanto-pioniroj en Volta Redonda. Tuj ili decidis organizi elementan kurson de Esperanto ĉe spiritisma centro “Aprendizes da Verdade”. Enskribiĝis 61 lernantoj; estis invitita inĝeniero Alberto Flores por gvidi la kurson. Je la fino de la unua Esperanto-kurso la instruisto invitis siajn lernantojn fondi Esperanto-klubon. Tio okazis je la 15-a de decembro 1955.
Je la 2-a de februaro 1956, vespere, en salono de spiritisma societo «Lernantoj de la Vero» kunvenis la sekvaj lernantoj: Dorvalino Domingos Otty, Sóstenes M. Costa, Rômulo Silva, Antônio José da Silva, Renato Bastos Dias, Jayme de Paula, Osvaldino Gamboa, José Geraldino, Lia da Silva Pezzana, Omar Silva, Dinorah Alves Barroso, Ecy da Silveira Ferreira kaj Aimone Daltri.
La klubo tuj aliĝis al Brazila Esperanto-Ligo; ĉirkaŭ 80 personoj aliĝis al VREK, kiu komencis disvastigi informojn pri la lingvo Esperanto kaj organizi novajn kursojn kaj kunsidojn.
Dum multaj monatoj inĝeniero Alberto Flores dissendis ĉiuĵaŭde, je la oka kaj duono vespere, tra la ondoj de ZYP 26 “Rádio Siderúrgica Nacional” 1.560 Kc (Kilocikloj) 15 minutojn de programo, en portugala lingvo, kun informoj kaj klarigoj pri Esperanto. Multfoje la VREK-anoj inĝenieroj Alberto Flores kaj Vicente Paulo Werneck estis intervjuitaj en radio-programoj de sendstacioj de Volta Redonda kaj de la Urbo Barra Mansa.
Je la 27-a de decembro de tiu sama jaro la urba konsilantaro de Volta Redonda, laŭ iniciato de la konsilanto Leonel Dacol, per decido n-ro 541, nomis «Praça Esperanto» al bela placo lokita en la centra parto de la urbo.
Organizita de “Lions Club” de Volta Redonda, la tiama prezidanto de VREK, inĝeniero Alberto Flores, prezentis tezon pri la valoro de la lernado de la Lingvo Internacia Esperanto, kiu estis aprobita kaj publikigita en la bulteno de «Lions». En 1961 ‘’Lions Club de Volta Redonda’’ kune kun VREK organizis praktikan kurson de Esperanto ĉe la Lernejo «Pandiá Calógeras», sub la gvido de inĝeniero Alberto Flores. Dek tri lernantoj alvenis al la fino de la kurso.
Ekde la 16-a de aprilo 1962, dum tri monatoj, dufoje semajne okazis vesperaj lecionoj de Esperanto en la lernejo «Instituto Batista-Americano de Volta Redonda’’ organizita de VREK sub la gvido de D-ro Maurício Monken Gomes; dudek lernantoj alvenis al la fino de la kurso.
Kelkaj jaroj poste D-ro Maurício kun la helpo de inĝeniero Herikson Barreiro organizis Esperanto-kurson ĉe «Instituto de Cultura Técnica» en la kvartalo ‘’Jardim Amélia I’’, en Volta Redonda.
Dum la jaroj 1977 ĝis 1979 inĝeniero Alberto Flores, profesoro pri Mineralogio, Geologio kaj Paleontologio ĉe Fakultato de Filozofio, Sciencoj kaj Beletro de Volta Redonda, sukcesis organizi kursojn kaj instruis Esperanton en tiu Fakultato. La intenco estis varbi la lernantojn de la Fakultato, precipe de kursoj pri lingvoj, por la lernado de Esperanto. Feliĉe unu lerninto, inĝeniero Vicente Paulo Werneck, fariĝis tre bona esperantisto kaj tre valora kunlaboranto de la E-movado en Volta Redonda de kies VREK-estraro li estis elektita prezidanto. La kurso okazis kun la morala apogo de Asocioj de Inĝenieroj de Volta Redonda. La rezultoj de tiuj kursoj estis tre kontentigaj do 70% da lernantoj alvenis ĝis la fino de la kursoj. En 1989 la instruanto estis inĝeniero Vicente P. Werneck.
En 1978 CSN (Nacia Siderurgia Kompanio) publikigis en Esperanto belan ilustritan libreton “Volta Redonda, la granda ŝtalproduktejo de Brazilo”, la traduko estis de la metalurgia inĝeniero Alberto Flores. Ĝi estis disdonita inter la kvarcent partoprenantoj de la Latina Amerika Kongreso de Esperanto okazinta de la 17-a ĝis la 22-a de Julio 1978 en Marília - SP kaj 1749 ekzempleroj inter la partoprenantoj de la 66-a Universala Kongreso de Esperanto okazinta en Braziljo, de la 25-a de Julio ĝis la 1-a de Aŭgusto 1981.
Aliaj kursoj okazis preskaŭ ĉiujare, la instruantoj estis la inĝenieroj Vicente P. Werneck kaj Sérgio Pereira Assunção, kun la apogo de la prezidanto de spiritisma societo, S-ano Vena Demarches Mascarenhas. Ankaŭ ĉi tie oni organizis diversajn kursojn gviditaj de inĝeniero Vicente Paulo Werneck.
En 1994 aperis la unua eldono de «Cartilha de Esperanto», verko de Alberto Flores kaj Vicente Paulo Werneck. Eldonis ĝin Spirita Eldona Societo F. V. Lorenz, en Rio de Janeiro.
Dum la dua duonjaro 1995, ĉe “Colégio Estadual Barão de Mauá”, Vicente P. Werneck instruis Esperanton al diversaj lernantoj de tiu lernejo.
Inĝeniero Vicente P. Werneck dum tri jaroj, 1998-2000, sukcesis organizi kursojn ĉe «SEPE - Sindicato Estadual de Profissionais de Ensino», kun la kunlaboro de S-ano José Mário Alcaire.
En 1999 unu el la plej valoraj atingaĵoj de la Esperanto-movado en Volta Redonda estis la efektivigo de Esperanto-kurso en la Gerontologia Centro de Asocio de Emerituloj kaj Pensiuloj de Volta Redonda. La kurso estis gvidita de inĝeniero Alberto Flores kaj tre bone sukcesis.
Libroj por lernado de la lingvo, vortaroj kaj aliaj verkoj en Esperanto oni ĉiam povas trovi kaj aĉeti en du librovendejoj de Volta Redonda: Librovendejo de Sociedade Espírita Aprendizes da Verdadepiritisma Societo Lernantoj de la Vero kaj Librovendejo «Mundo dos Livros».
La urbo Volta Redonda jam estis diversfoje loko por regionaj renkontiĝoj de la «Paraiba Valo» kaj ankaŭ ŝtata renkontiĝo de Rio de Janeiro.
La agado de la membroj de VREK ne estas limigita al la urbo Volta Redonda. Kelkaj anoj de VREK jam faris paroladojn pri Esperanto en Barra Mansa, Piraí, Barra do Piraí, Valença, Conservatória, Pinheiral, Caxambu, São Lourenço kaj Rio de Janeiro.
Spiritismaj Kunsidoj en Esperanto
Antaŭ kelkaj jaroj la spiritistaj esperantistoj de Volta Redonda (Flores, Werneck, Maurício, Nicanor kaj aliaj) kunsidis ĉe Spiritisma centro «André Luís» por studi la verkojn La Libro de la Spiritoj kaj Kristana Agendo, en Esperanto. La kunsidoj estis tre fruktodonaj kaj interesaj, sed pro diversaj kialoj oni ĉesis tiun utilan studadon.
La Nuntempo
Oni povas diri, ke ĉiu jaro, ekde kiam fondiĝis VREK, antaŭ 45 jaroj, ĉiam okazis almenaŭ unu Esperanto-kurso en Volta Redonda, kelkfoje 2, 3 eĉ 4 en la sama jaro.
VREK havas bone meblitan ĉambron pruntitan de Spiritisma centro André Luís. Por sukcesi tiun ĉambron multe laboris la samideanoj Nicanor Botelho Filho kaj D-ro Maurício Monken Gomes. Inĝenieroj Flores kaj Werneck zorgas pri Esperanto-instruado kun la valora helpo de la junulo Jimes Vasco Milanez.
Rehe (Westerwald)
Rehe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Distrikto de San Pablo (Mariscal Ramón Castilla)
La Distrikto de San Pablo estas unu de la kvar distriktoj de la Provinco de Mariscal Ramón Castilla, situa en la Departemento de Loreto, apartenanta al la Regiono Loreto, Peruo.
Ĝi estas en la Perua Amazonio.
Tie estis iam Che Guevara helpante kiel volontulo ĉe leprejo.
ĝermo
Nekredanto
Nekredanto (la termino uzata precipe en religio) prezentas malon al vorto kredanto kaj ĝi povas signifi la jenon:
NGC 4213
NGC 4213 (aliaj indikoj — UGC 7276, MCG 4-29-54, ZWG 128.65, PGC 39223) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Damphreux
Pri la komunumo
Damphreux estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 169 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Damphreux limas en nordo al Lugnez, en nordoriento al Beurnevésin, en oriento al Bonfol, en sudoriento al Vendlincourt, en sudo al Coeuve, kaj en okcidento al Basse-Allaine.
Trafiko
Damphreux situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Porrentruy al Beurnevésin. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 situas 7 kilometrojn sude apud Porrentruy.
Historio
La unua dokumenta mencio de Damphreux datiĝas el la jaro 1161 kiel Damfriol. Dum mezepoko la monaĥejoj de St. Ursanne, Bellelay kaj Moutier-Grandval posedis bienoj en Damphreux. Ek de la 13-a jarcento la vilaĝo Damphreux apartenis al la princepiskopejo de Bazelo kaj estis submetita al la majoro de Coeve. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Damphreux apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Damphreux apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Rolante
Rolante estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 19.485 loĝantojn en 2010.
Fors (Deux-Sèvres)
Fors estas franca situanta en departemento Deux-Sèvres, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Forsitains.
Tin Pching Mej
Jin Ping Mei estas erotika romano de nekonata aŭtoro el la 17-a jarcento. Ĝi priskribas la vivon de riĉa nobelo kaj precipe de ties edzinoj kaj iliajn reciprokajn intrigojn. La romano realisme priskribas la vivon en Ĉinio en tiu tempo kun negativaj flankoj (koruptado, maljustado, kruelaĵoj).
Pekino (apartigilo)
Pekino havas kelkajn signifojn:
Tin Pching Mej
En Esperanto
'''Edziĝo de Xien Quing pro doto. Diboĉado de Ying Bojue pro ĝojo. (16-a ĉapitro)''' (El Popola Ĉinio, 1989, n-ro 12, p. 32-36)
Sándor Kendi
KENDI Sándor estis hungara grandbienulo en Transilvanio naskita ? kaj mortinta en Koloĵvaro la 30-an de aŭgusto 1594.
Biografio
Sándor Kendi estis adepto de la reganto Baltazaro Báthori, li luktis kontraŭ Gasparo Bekes, poste li estis sendito de la reganto en la turka pordego. En 1583 li estis unu el zorgantoj de Sigismondo Báthori, en 1588 reganta konsilanto. Li opiniis, ke la sekureco de Erdély dependas de la bonaj rilatoj kun turkoj, tial li kontraŭis la politikon de amikeco kun imperiestro de la reganto. La reganto kaptigis lin kaj sen juĝo senkapigis lin pro majest-ofendo.
Fonto
]
Andratx
Andratx [andrAĉ] (kastilie Andraitx aŭ Andrach) estas komunumo kaj vilaĝo sur insulo Majorko, la plej okcidenta el ties komunumoj. Kun areo de 81,5 km² kaj 11.682 loĝantoj (en 2010) ĝi havas loĝdenson de 143/km².
La komunumo konsistas el jenaj kvin setlejoj (parenteze la loĝantar-nombro en la setlejo kaj kun la ĉirkaŭaĵo): Kiel montras la listo, preskaŭ ĉiuj komunumanoj vivas en la sideja setlejo aŭ en ties marborda havenejo Port d'Andratx (= haveno de Andratx). Pro la agrabla klimato, la marhaveno kaj la turisma infrastrukturo tie estas ne nur multaj turistoj, sed ankaŭ konstante loĝantaj alilandanoj (29,6 % aŭ 3.081 en 2006).
La provinca vojo Ma-1 ligas la setlejon Andratx sud-okcidenten al Port d'Andratx kaj orienten al la ĉefurbo Palma. Ĝi estas parte kvarkoridora.
Super la setlejo Andratx situas impona defend-kirko, la preĝejo de St-a Maria.
Al la komunumo apartenas la insulo Sa Dragonera, 4 km longa, kiu estas la plej okcidenta (administra) parto de Majorko.
Magda Rigó
RIGÓ Magda [pr. rigo:] estis hungara kantistino (soprano) naskiĝinta en Máramarossziget la 6-an de junio 1910 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de septembro 1985.
Mike Phiromphon
Mike Phiromphon (ไมค์ ภิรมย์พร; naskiĝis la ) estas kantisto en Tajlando. Li kunlaboras kun la sonregistra firmao GMM Grammy.
Saint-Michel-de-Llotes
Saint-Michel-de-Llotes [sɛ̃ miʃɛl də jɔt] (Sant Miquel de Llotes [ˈsam miˈkel də ˈʎotəs]) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Magda Rigó
Ŝia kariero
Magda Rigó debutis en 1935 en la Operejo de Budapeŝto en la rolo Amelia (Verdi: Az álarcosbál) kaj ĝis 1963 estis solistino ties. Ŝi plurfoje gastrolis en Staatsoper de Vieno, Bukareŝto kaj Sofio. Ŝi elpaŝis kune kun kantistoj mondfamaj kiel Benjamino Gigli, Aureliano Pertile, Helge Rosvaenge, Set Svanholm.
Saint-Michel-de-Llotes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Michelois.
Kablotramo de Paŭo
La funikularo aŭ kablotramo de Paŭo plenumas kunligon inter la fervoja stacidomo (la malsupra urbo) kaj la Bulvardo de la Pireneoj (la supra urbo).
Paŭo situas en la sudo de Francio.
Historio
Malfacile suprenireblaj estas tiuj zigzagoj, inter la stacidomo kaj la Reĝa Placo. Por eviti tiun penigan grimpvojon, la funikularon de Paŭo oni ekfunkciigis en 1908. En 1961, la lignajn vagonojn anstataŭis metalaj vagonoj. En 1970, oni ĉesigis ekspluatadon pro nesekureco kaj daŭra deficito. Renovigitan kablotramon oni oficiale inaŭguris en 1978. De tiam ĝia uzado estas senpaga. La vagonojn oni reviziis fine de 2006.
Pentagono (Usono)
Pentagono (The Pentagon signifante Kvinlatero) estas la sidejo de la Usona Departmento de Defendo. Ĝi situas en Arlingtono, Virginio ĉe Vaŝingtono kaj konsistas el kvin aloj (formantaj regulan kvinangulon) el po kvin etaĝoj.
En 2001 Pentagono estis unu el la celoj de la atencoj de la 11-a de septembro.
Lajos Révész
RÉVÉSZ Lajos [pr. re:ve:s] estis hungara aktoro naskiĝinta en Kolozsvár la 29-an de aprilo 1903 kaj mortinta ?
Lia kariero
Lajos Révész debutis en 1925 en Arad. En 1927 li dungiĝis al Kluĵo, kie ludis tri teatrajn sezonojn en trupo de Jenő Janovics.
Pekino (hotelo en Moskvo)
Pekino (Пеки́н) estas hotelo en Moskvo (Rusio). Ĝi situas ĉe Triumfa placo laŭ adreso: Ĝardena Ega strato, domo 5.
Hotelo "Pekino" estis konstruita laŭ projekto de arkitekturisto Dmitrij Ĉeĉulin.
Ankermann
Ankermann estas familia nomo de jenaj personoj:
Wilhelm Kahlbaum
Wilhelm KAHLBAUM (naskita la 30-an de decembro 1822 en Berlino, mortinta la 5-an de julio 1884 en Berlin-Adlershof) estis germana entreprenisto pri kemiaĵoj.
Vivo
La filo de la brandodistilisto Carl August Ferdinand Kahlbaum transprenis en 1847 la de la patro en 1818 en la Münz-strato fondita entrepreno Spritreinigungsanstalt und Likörfabrik. Ekde 1859 li komencis ŝanĝi la fabrikon en modernan grandentreprenon.
Surbaze de esploroj pri alkoholdestilado en la laboratorio de August Wilhelm von Hofmanns kaj inspirite de Von Hofmanns mem Kahlbaum malfermis en 1870 duan kemian fabrikon en la Schleßische-strato en la sudoriento de Berlino. Tie ĉi instalitis grandega laborejo scienca en kiu eblis prezenti purajn kaj konfidindajn laboratoriajn preparaĵojn kaj industriajn kemiaĵojn. Ili famigis la nomon de la entrepreno en la tuta fakula mondo.
En 1846 Kahlbaum edziĝis al Elisabeth (+1914), filino de la ĉarpentisto kaj konstru-entreprenisto Ludwig Schulz.
Evoluoj postmorte
Post la morto de Kahlbaum la floro daŭrigis danke al la zorgo de lia filo Johannes. En 1884 oni translokis la uzinon al Adlershof (finite en 1890). En 1927 transprenis la tuton la firmao Schering A.K., kiu de post tiam nomiĝis Schering-Kahlbaum A.K.. En 2006 ĝi parte enkorpigitis al Bayer Schering Pharma. Dum la tempo de GDR la entrepreno Berlin Chemie ege gravis.
Oscypek
La oscypek aŭ oszczypek (oštiepok) estas malmola fumaĵita fromaĝo, pretigita de ŝafa lakto, karakteriza por polaj montaroj, precipe de Podhale. Nun popularigata ĝenerale en Pollando kaj en aliaj landoj de Eŭropo.
Distrikto Vogelsberg
La distrikto Vogelsberg [Foglsberk] situas en la distriktaro Gießen de la germana federacia lando Hesio. Ĝia sidejo estas la urbo Lauterbach ( loĝantoj fine de ), tamen iom pli grandas la urbo Alsfeld ( loĝantoj fine de ). La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno. Ĝi havas sian nomon de la eksa vulkano Vogelsberg, "Birda Monto", el kiu oni prenas bazalton. Fine de la distrikto sume havis  loĝantojn.
Oscypek
Protekto de la nomo
De la 2-a de februaro 2007 montarana oscypek esta la dua, post brindzo de Podhale, pola regiona produkto protektata de la Eŭropa Unio – ĝi akiris statuson de protektita nomigo de origino. Malfruiĝo estis ligita kun protesto de Slovakio, kiu estis sendita en la lasta el eblaj terminoj. Finfine oni interkompreniĝis kaj fiksis, ke la slovaka oštiepok, malgraŭ komuna historio de estiĝo, estas aparta regiona produkto.
Distrikto Vogelsberg
Najbaras la hesiaj distriktoj Schwalm-Eder norde, Hersfeld-Rotenburg nordoriente, Fulda oriente, Main-Kinzig kaj Wetterau sude, Gießen okcidente kaj Marburg-Biedenkopf nordokcidente.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
Maria de Medeiros
Maria Esteves de Medeiros Victorino de Almeida, MSE (19a de Aŭgusto 1965), konata profesie kiel Maria de Medeiros (portugallingva prononco: [mɐˈɾiɐ ðɨ mɨˈðɐjɾuʃ]), estas portugala aktorino, reĝisoro, kaj kantistino, kiu partoprenis en kinproduktaĵoj kaj eŭropaj kaj usonaj.
Ŝi ekkarieris en teatro; kaj en kino per la filmo Silvestre de João César Monteiro (1982). Internacie ŝi famiĝis per Henry & June (1990), de Philip Kaufman, kiu kunĉefrolis en la rolo de la aŭtoro, kun Fred Ward kaj Uma Thurman, kaj Pulp Fiction (1994), de Quentin Tarantino, en kiu ŝi ludis ĉe Bruce Willis, John Travolta, Samuel L. Jackson kaj denove Uma Thurman. Elstaras ŝiaj roloj en A Divina Comédia, de Manoel de Oliveira (1991); Huevos de oro, de Bigas Luna (1993); Três Irmãos, de Teresa Villaverde (1994), kiu havigis al ŝi premion al la plej bonkvalita aktorino de la Festivalo de Venecio kaj de la Festivalo de Cancún; Adão e Eva, de Joaquim Leitão (1995) kiu havigis al ŝi portugalan premion Ora Globo al la plej bonkvalita aktorino de la jaro; O Xangô de Baker Street, de Miguel Faria Jr. Ŝi faris ĉirkaŭ 90 filmojn, inklude kurtojn.
Por muzikkariero en 2007, Medeiros publikigis albumon A Little More Blue en kiu ŝi kantas katojn de brazilaj muzikistoj, kiel Chico Buarque, Caetano Veloso, Ivan Lins, kaj Dolores Duran. Ŝi kantas en portugala, franca ("Joana Francesa" de Buarque), kaj angla ("A Little More Blue" de Veloso).
Niella Tanaro
Niella Tanaro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Briaglia, Castellino Tanaro, Cigliè, Lesegno, Mondovì, Rocca Cigliè, San Michele Mondovì kaj Vicoforte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Lütschental
Lütschental estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 236 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Sep Montopintoj
La «Sep Montopintoj» estas esprimo kiu estas uzata por la aro de la plej altaj montopintoj de ĉiu el la «sep kontinentoj» (ses plus Nordameriko), sed kun variaj interpretoj de kiuj ili estas laŭ la kontinenta difino uzata.
Lütschental
Geografio
La komunumo Lütschental situas en Berna Oberlando en la alpa valo de la rivero Nigra Lütschine, kiu trafluas la komunumon de oriento al okcidento. La komunumo, kiu ne disponas efektivan vilaĝan kernon konistas el diversaj malgrandaj setlejoj, nome Lütschental (en la centro, kie troviĝas la stacidomo), Pfang (rekte sude de Lütschental), Baumgarten, Louwena, Stägmatta, Buechholz, Lindi kaj Stalden (ĉiuj en la valo laŭlonge de la rivero listigitaj de okcidento al oriento), kaj Schärmatta (sur alteco de 1203 en nordoriento). Krome al la komunumo apartenas diversaj izolitaj bienoj al alpopaŝtejoj.
Rustgorĝa cinklo
La Rustgorĝa cinklo aŭ Argentina cinklo aŭ Schulz-cinklo (Cinclus schulzi) estas akva kantobirdo de la familio kaj genro de Cinkledoj kaj Cinclus respektive, kiu troviĝas en Sudameriko.
Lütschental
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,35 km², de kiuj 47,5% estas kovritaj de arbaro, 22,5% servas por agrikulturo kaj 1,9% por setlado.
Rustgorĝa cinklo
Ili loĝas laŭlonge de rapidaj rokaj rojoj en Andoj je 800 m al 2500 m alte. La birdo reproduktiĝas en la alna zono je 1500 m al 2500 m alte.
Miguel Quinteros
Miguel QUINTEROS (Buenos Aires, la ) estas argentina ŝakludisto, dufoja nacia ĉampiono, en 1966 kaj en 1980. Li estis en 6 ŝakolimpiadoj (1970, 1974, 1976, 1980, 1982 kaj 1984). Li fariĝis grandmajstro em 1973, kaj nuna estas la 40-a plej bona ŝakludisto de Argentino.
Lütschental
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 222 de Gündlischwand al Grindelwald. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per stacidomo ĉe la etspura montara trajnlinio de la Bernaj Oberlandaj Fervojoj de Interlaken al Grindelwald.
Rustgorĝa cinklo
BirdLife International klasigis tiun specion kiel "Vundebla". Minacoj inkludas konstruon de akvorezervujoj, akvobaraĵoj por akiri hidroelektron kaj sistemon de irigacio. La nuntempa populacio estas ĉirkaŭkalkulita je 3,000 al 4,000.
Sep Montopintoj
La unua montogrimpisto kiu sukcesis atingi la pintojn de tiuj montoj (laŭ la Listo Kosciuszko) estis la usonano Richard Bass, de 1983 ĝis 1985.
Lütschental
Ekonomio
Tradicie la komunumo Lütschental vivis de alpopaŝteja agrikulturado. Ek de la komenco de la 20-a jarcento la turismo kaj la elektrocentralo de la Jungfrau-Fervojo fariĝis gravaj labordonantoj en la komunumo.
Rustgorĝa cinklo
Aspekto
Ĉe plenkreskuloj (14 al 15 cm longaj) la supraj partoj estas brunecgrizaj kaj la flugiloj iom pli malhelaj, sed montras blankajn makulojn en la mezo videbla nur dumfluge. La mentono estas grizeca kio ege kontrastas kun la brunoranĝa makulo de la gorĝo kaj supra brusto, kio nomigas la specion. La malsupra brusto estas grizeca, dum la resto de la subaj partoj estas brungrizaj, pli malhele ĉe ventro kaj flankoj. La iriso estas malhelbruna al nigro. La beko estas nigra aŭ malhelgriza. La gamboj estas plumbogrizaj.
Sep Montopintoj
La sep montopintoj estas Ĉomolungmo (8848 m, Azio), Akonkagvo (6962 m) kaj Denali (6198 m, Ameriko), Kilimanĝaro (5893 m, Afriko), Elbruso (5642 m) aŭ Blanka Monto (4810 m, Eŭropo), Monto Vinson (4892 m, Antarkto) kaj Puncak Jaya (4884 m) aŭ Monto Kosciuszko (2228 m, Oceanio).
Rustgorĝa cinklo
Aspekto
Junuloj estas identaj al plenkreskuloj, sed ties bekoj estas rozkoloraj.
Lütschental
Historio
La unua dokumenta mencio de Lütschental datiĝas el la jaro 1238 kiel Liscinthal. Dum mezepoko Lütschental apartenis al la Senjorujo Unspunnen kaj estis en la 13-a kaj 14-a jarcento akirita de la Monaĥejo Interlaken. En la jaro 1349 la vilaĝanoj de Lütschental partoprenis la ribelado kontraŭ la monaĥejo. Post la reformacio en la jaro 1528 la komunumo de Berno, kiu al si havigis la posedaĵojn de la iama monaĥejo, estis atribuita al la Voktejo Interlaken. La voktejo post la fino de la Helveta Revolucio post kvinjara aparteno al la tiama Kantono Oberlando estis transformita al la distrikto Interlaken, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto Interlaken-Oberhasli.
Rustgorĝa cinklo
Aspekto
La krio estas "ziit-ziit". La kanto estas simila al tiu de la Eŭrazia cinklo.
Lütschental
Patronaj komunumoj
En la kadro de la patroneco por montaraj komunumoj, la komunumoj Gelterkinden en Kantono Bazelo Kampara kaj Bettlach en Kantono Soloturno transprenis patronecon de Lütschental, kunlaborante kaj donante financan subtanon pro infrastrukturaj projektoj.
Rustgorĝa cinklo
Vivejo
La Rustgorĝa cinklo ĉeestas la montarajn riverojn de forta deklivo. Ŝajne ili limigiĝas al la torentojn de la zono de alnoj, je altitudoj el 1400 al 2500 m. Tiuj birdoj estas endemiaj de Sudameriko. Tie ili okupas malgrandan teritorion maksimume 600 km longan kaj 100 km larĝan, norde de Argentino (Jujuy, Salta, Catamarca kaj Tucumán) kaj sude de Bolivio (Tarija). Ene de tiu teritorio, ili ne loĝas ĉiujn taŭgajn biotopojn kaj restas grandaj apudaj spacoj ne okupitaj.
Esperantina (Tokantinso)
La urbo estas apud lago Cotia.
NGC 4214
NGC 4214 (aliaj indikoj — NGC 4228, ZWG 187.32, UGC 7278, KUG 1213+366, MCG 6-27-42, IRAS12131+3636, PGC 39225) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4214, NGC 4228.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fenomeno
La greka verbo phainesthai ( ŝajni aŭ aperi ) ne indikas, ĉu la perceptaĵo diferencas de la aperaĵo. Tiel do en la etiko de Aristotelo la videble bona estas tio, kio al la homo ŝajnas esti bona, indiferente chu ĝi vere estas bona aŭ ne.
Postaj grekaj filozofoj distingis faktojn (fenomenojn) disde teorioj. Ĉi lastaj estis por ili instrumentoj por klarigi la faktojn. Tiu ĉi aliro, kiun ekde la 17a jarcento vaste alprenis la natursciencistoj por trovi klarigojn por la fenomenoj de la naturo, ankoraŭ hodiaŭ estas aktuala.(Legu ankaŭ sub: eksperimento).
En la moderna filozofio la vorto fenomeno estas en uzo pri kion la sensoj senpere perceptas antaŭ ol ia ajn juĝo okazas, tamen fenomeno neniam fariĝis faktermino inter la filozofoj, kvankam ili akceptis la nociojn fenomenalismo kaj fenomenologio.
La germana filozofo Immanuel Kant uzis en siaj verkoj la vorton Erscheinung, tradukebla per aperaĵo aŭ fenomeno, ĝi estas la KANTa faktermino por la senpera objekto de la sensa intuicio, la nuda donitaĵo, kiu fariĝas objekto nur dum interpretado per la kategorioj substanco kaj kaŭzo. KANT metis ĝin en kontrasto kun la noumeno, aŭ la aĵo-estante-si-mem, al kiu ne aplikeblas la nomitaj kategorioj.
Rustgorĝa cinklo
Kutimaro
Ŝajne tiuj cinkloj ne kondutas simile al aliaj cinkloj. Ŝajne ili nek naĝas nek plonĝas, kion tipe faras la aliaj cinkloj. Ankaŭ malkiel tiuj, tiu ĉi specio montras la rimarkindajn blankajn makulojn de siaj flugiloj per subitaj movoj de tiuj. Ili manĝas akvajn insektojn kaj ĉefe koleopterojn.
Oni nenion sciis pri la reproduktado de tiu cinklo ĝis 1986 kiam oni priskribis dekon da nestoj. Tiuj estas strukturoj balonformaj tipe de cinkloj. Ili estas 24 cm altaj, 22 cm larĝaj kaj 14 cm profundaj. Ili havas flankajn enirejojn, kiel ĉe aliaj cinkloj, kaj same havas duoblan tavolon: ekstere el musko kaj interne el herberoj, folioj kaj foje papero aŭ plasto. Interne estas la ovodemeta ĉambro. La nesto estas lokata en fendo de roka klifo, en konstruaĵo de ponto kutime super la torento. En Argentinio la ovodemetado okazas sum la tiea somero nome de oktobro al la fino de decembro. Temas pri 2 pure brilblankaj ovoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn, sed oni ne konas la daŭrojn de kovado aŭ ennestado.
Sep Montopintoj
La sep alternativaj montopintoj
En ĉiu el la kontinentoj, la dua plej alta monto estas determinita kiel alternativa pinto:
Ĉi tiu defio estas konsiderata pli malfacila ol la Sep Pintoj ĉefe pro la fakto ke montgrimpi K2 estas teknike multe pli malfacila ol Everest, Monto Kenjo estas pli malfacila ol Kilimanĝaro kaj Monto Logan estas pli malfacile grimpi ol Monto McKinley.
1047 Gejŝo
1047 Gejŝo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Amnerisa familio.
Nomo
Ĝia nomo referaj al la gejŝoj, japanaj akompanaj fraŭlinoj.
Alice Sergeant
Alice SERGEANT (naskiĝis verŝajne 1882 en Londono – mortis la 8-an de junio 1934 en Boulogne-sur-Mer) estis franca esperantistino.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Londono kiel Alice-Marie Outran, kiel 15-jara foriris en Francion kaj edziniĝis nelonge antaŭ la unua Esperanto-kongreso al advokato Lucien Sergeant en Boulogne-sur-Mer. En aŭgusto 1914 la edzo estis vokita al milito kaj ŝi restis hejme kun sia 11-jara filo. La edzo revenis en januaro 1919. Ŝi mortis pro embolio en 1934 kiel 52-jara.
Esperanta agado
Leo Zamenhof dediĉis al ŝi sian poemon "Ĉu estas land'?" (vidu Wikifontaron)
Krono (ĉapelo)
Krono estas surkapa ornamaĵo, kunplektaĵo, kiun oni metas ĉirkaŭ la kapon por ornamo aŭ kiel signo de honoro, ekzemple la gajnintoj de la antikvaj Olimpiaj ludoj ricevis laŭran kronon. Ĉe la antikvaj romianoj Cezaro portis tian dum procesioj.
Krono ankaŭ povas esti farita el metalo (tipe oro, kaj ofte dekorita per gemoj, perloj k.s.). Tiukaze, ĝi plejofte simbolas suverenecon, nobelecon aŭ reĝecon. En la Biblio oni per dornoj kronis Jesuon "la suferanta reĝo de la homaro".
Pro la kutimo montri kronitan reĝkapon sur moneroj, la valuta ĉefunuo de pluraj landoj nomiĝas krono.
Laŭ Francisko Azorín krono estas Ornama rondaĵo por la kapo, ofte simbolo de altrangeco. Li indikas etimologion el la latina corona (krono). Kaj li aldonas la tiparon: imperia, reĝa, princa, duka, markiza, grafa, vizgrafa, barona, prezidanta, heroa mura.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri krono en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Akcidento
Akcidento estas ĝenerale okazaĵo ne antaŭvidita, ne planita aŭ ne esenca.
Filozofie, akcidento estas eco de aĵo, kiu ne apartenas al ĝia difino, t. e, okaza, abstraktebla eco de objekto aŭ fenomeno, kiuj povas konservi sian esencon ankaŭ sen ĝi.
En ĉiutaga lingvaĵo, akcidento estas malfeliĉa okazaĵo, kaŭzanta materiajn aŭ korpajn damaĝojn. Tio okazas pro iu abrupta neatendita, nekutima kaj senintenca evento.