cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malaltebenaĵo de Supra Rejno
Akvejoj
La grandaj riveroj de la Malaltebenaĵo de Supra Rejno havas siajn fontojn en la apudantaj mezmontaroj kaj enfluas la Rejnon. La pli ol 200 km langaj flankriveroj estas la dekstraj rejnaj Nekaroj kaj Majno, maldekstraj estas Ill kaj Nahe. Naturaj lagoj ne ekzistas. La hodiauaj nefluantaj akvejoj estas la tiel nomata fositaj lagoj rezulte al la industria elfosado de sablo kaj gravelo.
Rompiĝo de la grabeno
La suprarejna grabeno estas tipa rompiĝzono de geologia grabeno, kiu etendiĝas de la norda maro ĝis la okcidenta Mediteraneo (Mediteraneo-Mjoso-zono). La kialoj estis tensio en la terkrusto kaj termantelo, kiu fariĝis Pasiva rifto.
La estiĝo de la grabeno komenciĝis antaŭ ĉirkaŭ 35 milionoj da jaroj. Ĝi okazis precipe en du fazoj:
En fazo I antaŭ 35 ĝis 20 milionoj da jaroj la tero de la hodiaŭa grabeno inter Frankfurto kaj Bazelo malleviĝis kaj deponiĝis sedimentoj. La randoj leviĝis. La fazo II estas la flankenŝovado de vastaj areoj. Tiu fazo ankoraŭ estas aktiva.
Tertremoj
la supra rejna grabeno estas regiono kun plialtigita sisma aktiveco. La tertremoj ĝenerale estas malgravaj laŭ la forto kaj intenseco. Multfoje dum la jaro aperas tertremo de la ptenco pli ol 3, kiun la homoj rimarkas. .
Escepto estas la regiono apud Bazelo. kaj la proksima Svisa Ĵuraso. Tie okazis en mezepoko kaj pli poste fortaj tertremoj – ekzemple la Bazela tertremo de 1356, kiu kaŭzas grandan damaĝon.
Vulkanismo
La restaĵoj de iamaj vulkanoj ne maloftas en suda Germanio, ekzemploj estas. Kaiserstuhl, Hegau, Schwäbischer Vulkan, Steinsberg, Katzenbuckel, Pechsteinkopf). La plej multaj vulkanoj havas 40 milionojn da jaroj. Dua periodo de forta vulkana aktiveco estis inter 18 kaj 14 milionoj da jaroj. La magmo devenas preskaŭ ekskluzive el fandiĝinta parto de la termantelo, la (Astenosfero). Ĝi troviĝas en suda Germanio en profundeco de 70 km. La magmoj leviĝas el tiu profundo ĝis la tersurfaco kaj rigidiĝas tie. Tiel kreiĝas Nefelinito kaj Melilitito.
Ekonomiaj Regionoj
La malaltebenaĵo estas parto de t.n. „Blua Eŭropo-Banano“, unu el la eŭropaj ekonomia kaj evoluzono, kio etendiĝas de la Irlanda Maro ĝis Mediteraneo. En la dense loĝata malaltebenaĵo ekzistas jenaj ekonomi-zonoj: la Trilanda Metropolregiono Supra Rejno kun jenaj urboj: Strasburgo, Mulhaŭzo Kolmaro, Karlsruhe, Frajburgo, Bazelo] (CH). En Germanio la [[Metropolregion Rhein-Neckar kun Mannheim, Ludwigshafen kaj Heidelberg krome la Rhein-Main-regiono kun Frankfurto ĉe Majno, Offenbach, Darmstadt, Majenco kaj Wiesbaden.
Grundakvo
La supra rejna grundakva rezervujo havas grandecon de 45 miliardoj da kubmetroj de akvo. Ĝi estas unu el la plej grandaj grundakvoduktejoj en meza eŭropo 3
Nafto
Ĉefe en profundaj tavoloj trviĝas nafto. la trovoj en Merkwiller-Pechelbronn (Alzaco) el la jaro 1498 apartenis al unu el la plej unuaj naftokampoj, kiuj estas ekspluatataj. La nomo Pechelbronn signifas „peĉofonto“ kaj atentigas pri nafto, kiu elteriĝas tie.
Jurŝtato
La nocio Jurŝtato, Juroŝtato aŭ Rajtoŝtato estas nomo de ŝtato, kiu baziĝas sur la principo de leĝoj. Ankaŭ se tiuj leĝoj ne justas, oni nomas la ŝtaton laŭforma juroŝtato (ankaŭ leĝoŝtato, ĉar ekzistas leĝoj sen garantio de justeco). Se tamen la leĝoj, sur kiuj baziĝas la ŝtato, estas justaj, t.e. se ili respektas la dignon de homoj aŭ la homajn rajtojn, tiam oni nomas ĝin laŭmateria juroŝtato.
Champagne-au-Mont-d'Or
Champagne-au-Mont-d'Or (esperante:Ĉampanjo en la Ora monto) estas komunumo en la metropolo Liono en Francio.
Jurŝtato
Etimologio
En multaj lingvoj, oni uzas la vorton Rechtsstaat kiel traduko de tiu ĉi nocio. Tio devenas el la germana lingvo kaj signifas “rajtoŝtato”. La vortoparto “ŝtato” ĉi-kaze ne signifas sinonimon de “nacio”, sed fakte ĝi signifas koncepton, laŭ kiu funkcias la ŝtata aparato.
Laŭmateria rajtoŝtato
Difinante la nocion de laŭmateria rajtoŝtato, oni devus decidi, kiuj leĝoj justas kaj kiuj nejustas. Por solvi la problemon de tiu decido, juristoj proponas jurnaturalismon, t.e. ideo, laŭ kiu ĉiuj homoj havas certajn neŝanĝeblajn rajtojn jam ekde sia naskiĝo. Tiumaniere, oni povas pli facile diri, ĉu registaroj konservas la laŭmaterian rajtoŝtaton aŭ ne. Ekzemple, la Germana Regno dum la Nazia diktatoreco (1933-1945) estis laŭforma rajtoŝtato, ĉar ĉiuj maljustecoj estis legitimitaj per leĝoj aŭ dekretoj. Sed neniu povus serioze aserti, ke la nazia diktatoreco estis vera, do laŭmateria rajtoŝtato, ĉar la nazioj faris la mortigadon de judoj kaj aliaj popoleroj laŭleĝa, kvankam en neniu ajn kulturo de la mondo murdo akcepteblas.
Champagne-au-Mont-d'Or
Geografio
• Areo: 259 hektaroj
• Situo: 8 km norduesto de Liono
Administrado kaj politiko
Ĝi estas parto de la metropolo Liono.
La municipa konsilio enhavas 29 membroj.
Partnera urbo
Villanueva de Castellón en Valencilando en Hispanio.
Mauá da Serra
Mauá da Serra estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 8.553 loĝantojn en 2010.
Vilhelmo de Rubruk
Vilhelmo de RUBRUK (aliajn nomvariaĵojn vidu malsupre; naskiĝis inter 1215 kaj 1220 en Cassel, nuntempe en Francio; mortis ĉ. 1270) estis franciskano kaj esploristo, kiu kiel unu el la unuaj eŭropanoj studis la kulturon de mongoloj.
Nomvariaĵoj
Diversaj variaĵoj de la nomo ekzistas pro tradukoj en diversajn lingvojn:
Vivo
La juna Vilhelmo aliĝis al la ordeno de la minoritoj, studis en Parizo kaj vojaĝis en 1248 kun Ludoviko la 9-a en la Sanktan Landon, kie li restis kvar jarojn en Akko.
Misio ĉe la Granda Ĥano
En 1252 la reĝo kaj la papo Inocento la 4-a sendis lin al Oriento, por kontakti la mongolojn. Vilhelmo vojaĝis tra Konstantinopolo, el kiu li forvojaĝis la 7-an de majo 1253 kun sia ordenfrato Bartolomeo de Cremona, interpretisto kaj servisto.
En Karakorum
Post aventurplena vojaĝo ili atingis la 27-an de decembro 1253 (laŭ aliaj fontoj en aprilo 1254) la mongolan ĉefurbon Karakorum. Pro permeso de la tiama granda ĥano Mongke ili restis ĉirkaŭ duon jaron ĉe la kortego. La 4-an de januaro 1254 tiu kvara posteulo de Ĝingis-Ĥano akceptis ilin por interparolado.
Hejmenvojaĝo
Printempe 1255 Vilhelmo de Rubruk forlasis Karakorum kaj alvenis la 15-an de aŭgusto 1255 en Tripolo.
Ardning
Ardning estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Liezen. Fine de en la komunumo vivis.
Bednodemjanovsk
Bednodemjanovsk (Беднодемьяновск) estas urbo en Penza provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en la unua duono de la 17-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 84151, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°56' norde, longitudo 43°11' oriente.
En jaro 1959 la urbo havis 6.3 mil loĝantojn.
Spirit (bando)
Spirit estis usona rokbando fondita en 1967 kaj bazita en Los-Anĝeleso, Kalifornio. Ilia plej komerce sukcesa unuopaĵo en Usono estis "I Got a Line on You". Ankaŭ estis konataj de ĝiaj albumoj, inkludante la samnoman debutalbumon, The Family That Plays Together, Clear, kaj Twelve Dreams of Dr. Sardonicus.
NGC 2120
NGC 2120 (alia indiko — ESO 86-SC34) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Robert Surcouf
Robert Charles SURCOUF (n. en Saint-Malo - m. Saint-Servan ) estis franca kaperisto. Riskema maristo, li ĉikanis la britajn militajn kaj komercajn ŝiparojn, ne nur sur la Eŭropaj maroj, sed ankaŭ sur tiuj de Hinda Oceano. Pro tio, li famiĝis kaj riĉiĝis per la kaperado.
Juneco
Filo de Charles-Ange Surcouf, senjoro de Boisgris, kaj de Rose-Julienne Truchot de la Chesnais, li estis ankaŭ kuzo de Duguay-Trouin laŭ sia patrino. Lia avo posedis 8 ŝipojn, li estis unu el la plej gravaj maloaj ŝipekipistoj. Liaj gepatroj, komercistoj, lin destinis al pastreco.
En 1787, nur 13-jara, li surŝipiĝis por la unua fojo sur la trampa ŝipo le Héron, kiel naviga lernanto (estonta oficiro).
En 1793 (?), kiam li estis 20-jara, li jam estis kapitano de La Créole, kiu komercis sklavojn (sed neniu dokumento firme konfirmas tion).
En 1794, li estis leŭtenanto, rolante kiel adjunkto sur la fregato la Cybelle en la hindia oceano. Lia pafbapto okazis en la unua batalo de la Rivero Nigra ĉe "île de France" (nuntempe Maŭricio): la ŝipo Cybelle, la fregato Prudente kaj la eta korveto Jean Bart, sukcesis forpeli du britajn ŝipetojn kun 50 kaj 44 kanonoj, kiuj blokis la insulon.
Kaperisto je la servo de Francio
Nomumita kapitano kiam 20-jara, li komandis laŭvice la kaperŝipojn la Clarisse, la Confiance kaj le Revenant.
Kelkaj junuloj de Maŭricio ekipis kaperŝipeton por Surcouf, kiu velis al la bordoj de Hindio, kun skipo de hindiaj maristoj. Enflue de Bengalo, al kiu li unue iris, li renkontis konvojeton eskortatan de militpreta pilotŝipo; li alproksimiĝis al la pilotŝipo kaj kaptis ĝin; poste li konkeris la britajn komercajn ŝipojn, li malembarasiĝis de siaj kaptitaĵoj kaj eĉ de sia propra ŝipo, kaj surŝipiĝis sur la skuno kun nur 19 maristoj.
Sed Robert Surcouf, la plej fama maloana ŝipekipisto, fariĝis legenda, kiam en 1796, nur 23-jara, kun skipo de 190 ŝipanoj, li kaptis grandan britan veselon, trifoje pli grandan kaj pli armitan ol la sia.
Tiu unua sukceso kuraĝigis Surcouf, kiu kuros post ĉiu videbla ŝipo, kiel nepermesita kaperisto, ĉar li deiris de Maŭricio sen siaj komisileteroj, kiuj laŭleĝigis la kaperadon.
László Kollár
László Kollár [lAslO kolAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kollár László  estas hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Robert Surcouf
Kaperisto je la servo de Francio
Iom poste, sur sia ŝipo, kun nur du kanonoj, Robert Surcouf sin direktis al dika trimastulo: tio estis veselo de la Kompanio de Hindioj, kun 150 eŭropanoj kaj armita per 26 kanonoj je 12; ĝi nomiĝis le Triton. Li venkis danke al ruzaĵo: li kaŝis sian skipon por aspekti kiel pilotŝipo de Gango. Surcouf konkeris la veselon, estis nur du vunditoj kaj unu mortinto inter liaj ŝipanoj. Li kondukigis siajn malliberigitojn al Madras sur sia skuno malarmita kaj kondukis sian gravan kaptaĵon al Maŭricio.
László Kollár
László Kollár naskiĝis la  en Kaposvár.
Robert Surcouf
Kaperisto je la servo de Francio
Li reiris al la maro, ekde kiam eblis, por profiti de sia ŝanco, sed ĉi-foje sur pli granda kaperŝipo.
László Kollár
Biografio
László Kollár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris kemian diplomon en Kemia Universitato de Veszprém en 1979. Post siaj studoj li estis asistanto samloke. En la studjaro 1985 li plulernis en Zuriko. En 1993 li atingis la instruan rangon docento. En 1996 li doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis nomumita katedrestro en 1997 en Scienca Universitato Janus Pannonius. Inter 1998 kaj 2001 li estis dekano. Li ricevis premiojn inter 1997-2012.
Robert Surcouf
Kaperisto je la servo de Francio
Ĉasata de 3 veseloj de la Kompanio de Hindioj, li sukcesis per lertaĵo apartigi ilin, kaj atakante unu post la alia, li kaptis du el ili, kaj trudis la trian al fuĝo.
László Kollár
Biografio
Li havas edzinon, kiu naskis 3 filojn.
Robert Surcouf
Kaperisto je la servo de Francio
Post pluraj aventuraj kaperoj, Robert Surcouf riskis perdi la fruktojn de siaj danĝeroj ĉar li estis kaperinta sen komisileteroj. Li estis kaperarminta sen permeso je sia unua iro; sekve kiam li revenis kun le Triton, oni konfiskis lian kaptaĵon.
Tamen la aŭtoritatoj de Maŭricio konsultis la Direktorion, ili volis rekompenci la bravecon de la juna kaperisto kaj pro tio proponis al la leĝofara korpo aljuĝi al li, kiel nacian donacon, la valoron de siaj kaptaĵoj, kiuj estis venditaj profite al la kolonio; tiel li ricevis 700.000 frankojn.
Surcouf, heroo de la maroj
En 1801, li revenis al Saint-Malo, kaj M. B… opiniante lin sufiĉe riĉa, li edziĝis pro amo al tiu, por kiu li estis vivinta tiom danĝeran vivon. Li povus vivi feliĉa en Saint-Malo ; sed maristo ne facile rezignas pri la maro. Surcouf, ŝipekipisto kaj kapitano, faris novajn kampanjojn, sukcesajn kiel la antaŭaj. Surcouf, riĉa kaj estimata, ne restis longtempe senfara. Li estis gustuminta la maron, kiel diras la maristoj, kaj la tero ŝajnis sengusta kaj monotona. Ĝiaj tempestoj, kaperoj, bataloj mankis al li; li deiris denove.
Poste, aliaj kaperistoj kaperos je lia servo.
Robert Surcouf estas fama pro sia agado de kaperisto (kies ĉefaĵo estis la kapto de la ŝipo Kent, en la Golfo de Bengalo) kaj por sia mara militmetodo kontraŭ Britio preferanta la eluzmiliton al la intereskadraj bataloj. Post la paco kun Britio kaj dum partopreno en vespermanĝo kun siaj antaŭaj britaj malamikoj, unu el ili diris al li : « Fine, Sinjoro, konfesu ke vi, francoj, vi batalas por la mono dum ni, angloj, batalas por la honoro… » Surcouf respondis al li per trankvila voĉo : « Certe, Sinjoro, sed ĉiu batalas por akiri tion, kion li ne havas. » Surcouf, estis ne nur brava maristo, li ankaŭ kapablis parole rebati. Por li, pli efikis sapei la ekonomion de la malamiko ol detrui ties armitajn ŝipojn. Li mem financis la ekipadon de multaj malpezaj militŝipoj : l'Auguste, la Dorade, la Biscayenne, l'Edouard, l'Espadon, le Ville-de-Caen, l'Adolphe kaj le Renard
Napoléon mem venis en 1803 por konvinki lin akcepti komision de veselkapitano kaj komandon de eskadro, sed Surcouf rifuzis; necesas agnoski, ke li neniam havis disciplinosencon. Pledanta por la atako de la komuniklinioj, eble li sukcesis konvinki sian kunparolanton, ĉar du jarojn poste, Napoleono starigis ekonomian blokadon de Britio; sed post la malvenko de Trafalgar, li ne havis alian eblecon. Tamen, la historio de la mara milito montras ke neniam la kaperado kaj la blokado venkis superajn eskadrojn.
La Imperion venkitan, Surcouf faris plian heroaĵon. Saint-Malo estis okupita de la prusoj, li kverelis kun ili kaj duele defiis ĉiujn oficirojn de la regimento. La prusoj, sin konsiderantaj kiel ekspertoj pri sabro, neprudente akceptis la defion: Surcouf mortigis aŭ vundis la 15 unuajn sinsekve sed lasis iri la lastan (kiu estis la plej juna kaj verŝajne devis estis senkuraĝigita pro la spektaklo, kiun li ĵus estis spektinta) por atesti, ke ĉio okazis laŭregule. Post tempa malapero, Surcouf revenis ĉe si por vivi inter siaj familianoj.
La nomo de la riskema kaperisto estis la teruro de la brita komerco ĉirkaŭ Hindio, kaj la brita registaro decidis plifortigi sian pozicion sur tiuj maroj per pluraj fregatoj. En 1813, Surcouf estis komisiita konduki al Francio la malnovan fregaton le Charles, kiun li estis aĉetinta al la registaro kaj ekipita en flûte. Ĝi enhavis tre valoran enhavon. Li eskapis per sia memrego kaj lertaĵoj de la britaj ŝipoj kaj preskaŭ pereis enirante Saint-Malo ; sed lia frato savis la ŝipon.
La frato de la kapitano Surcouf, Nicolas Surcouf, maristo riskema kiel li, estis lia adjunkto dum preskaŭ 15 jaroj, kaj kontribuis al liaj sukcesoj.
Surcouf dediĉis la lastan parton de sia vivo al komerca spekulado, precipe al la sklavokomerco, kiu fariĝis nova riĉaĵfonto. Estas kredite, ke liaj riĉaĵoj, je la fino de lia vivo valoris pli ol 3 milionojn da frankoj. Li posedis pli ol 800 ha da tero.
Surcouf mortis de kancero la 8-an de Julio 1827 en kampardomo, kiu apartenis al li apud Saint-Servan, kaj estis entombigita en Saint-Malo.
Resumo
Surcouf estas konsiderata kiel unu el la plej lertaj maristoj de Francio. Timinda, netenebla sur ĉiuj bordoj, danke al li multaj britaj veseloj estis kaptitaj favore al la Monarĥio, la Respubliko, la Direktorio, la Konsuleco kaj la Imperio. Li sukcesis en nur 5 jaroj ataki kvindekon da britaj kaj portugalaj ŝipoj.
Ankaŭ konsiderata kiel la inventinto de nokta ruzaĵo (kiun oni povas legi en la aventuroj de Barbe-Rouge en desegnobendo aŭ en la filmo Master and Commander, en kiu la britoj rakontas, kiel ili estis volunta finsolvi Surcouf) kiu konsistis en floseto, sur kiu oni metis lanternojn por kredigi al siaj postkurantoj ke la ŝipo estis aliloke.
Chelles (pariza metrostacio)
Chelles estas la provizora nomo de estonta stacio sur linio 16 de Grand Paris Express en Seine-et-Marne.
Karaterizaĵoj
En la projekto de aŭtomata metroo Grand Paris Express, estas planite ke Chelles fariĝu interkonekta stacio inter linio 16 de la metroo Grand Paris Express, linio E de RER kaj linio P de Transilien Paris-Est. La kajoj de la linio 16 estos subteraj, je profundo de, malantaŭ la konstruaĵo de la publikaj financoj kaj perpendikulare al la linio de RER ,. La dezajno de la stacio estas konfidita al Atelier Schall,.
Konstruo
Preparaj laboroj (deturno de retoj,...) komenciĝis en marto 2016.
Tauer/Turjo
La vilaĝo Tauer (jen germane, suprasorabe Turjo, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, suprasorabe Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, suprasorabe Wokrjes Zhorjelc). La loĝloko Turjo kaj sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis.
Astano TI
Astano estas komunumo de la Komunumaro Sessa kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 294 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Astano situas en la tiĉina regiono Malcantone ĉe la suda deklivo de Monto Lema meze inter la Lago de Lugano kaj la Majora Lago. La komunumo konsistas el la vilaĝo Astano kaj la setlejoj Cimavalle, Erbagni kaj Tendra.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,78 km², de kiuj 82,2% estas kovritaj de arbaro, 8,6% servas por agrikulturo kaj 8,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Astano limas en nordnordoriento al Novaggio, en nordoriento al eksklavo de la komunumo Bedigliora, en oriento al la eksklavo Bombinasco de la komunumo Curio, en sudo al Sessa, kaj en oriento kaj nordoriento al Dumenza (VA, Italio).
Trafiko
Astano situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Astano pasas kurboriĉa flanka konekta vojo de Sessa al Bedigliora. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas proksimume 20 kilometrojn nordoriente de la komunumo. Pre de buslinio de Sessa al Novaggio la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Astano datiĝas el la jaro 1272 kiel Astanum. Dum mezepoko la Monaĥejo San Pietro in Ciel d'Oro en Pavese posedis bienojn en Astano, kiu havaĵo en 15-a jarcento transiris al la Monaĥejo Santa Caterina en Lugano. En la jaro 1612 Astano fariĝis memstara paroĥo.
Sonefekto
Sonefekto estas sono arte produktita aŭ modifita, uzata por aŭdvidaj celoj kiaj kinofilmoj, televido, muzikaj registraĵoj, videoludoj, animaciaĵoj, teatraĵoj, muzikaloj kaj aliaj. En kinaj kaj televidaj produktaĵoj, sonefektoj estas registritaj kaj luditaj (per muntado) por doni kroman informon al la spektanto sen uzado de dialogoj aŭ muziko. Ekzistas multaj retejoj dediĉitaj al disdono kaj havigo de sonefektoj, kutime senpagaj.
En profesia aŭdvida muntado, oni konsideras dialogojn, muzikojn kaj sonefektojn kiel apartajn elementojn. Tamen, muziko kaj sonefektoj formas la M&E-sontrakon, kiu estas uzata en la kampo de dublado. Nek dialogoj nek muziko estas inkluzivataj inter sonefektoj, eĉ se oni povas almeti al ili eĥon aŭ similajn agordojn, kiuj ja povas esti konsiderataj kiel sonefektoj.
Historio
La usonano Jack Donovan Foley komencis labori kun Studioj Universal en la jaro 1914, kiam nur ekzistis silentaj filmoj. En 1927, Studioj Warner lanĉis The Jazz Singer, la unuan sonfilmon, kaj Universal konsciis ke siaj silentfilmoj povus rapide elmodiĝi pro la furoro kaŭzita de Warner, do oni vokis ĉiujn dungitojn kun scipovoj pri radio, ĉar jam oni uzis iujn sonefektojn en radiodramoj. Jack Foley iĝis parto de la teamo, kiu turnis la venontan silentfilmon de Universal, Show Boat, en muzikalon. Ĉar tiuepokaj mikrofonoj ne kapablis registri pli ol dialogoj, aliaj sonoj devis esti aldonitaj post la filmado. Foley kaj lia malgranda teamo projekciis la filmon dum ili registris unu solan strekon, en kiu estis la sonefektoj faritaj de ili. La tempo devis esti tute akurata, por ke paŝosonoj aŭ pordfermoj estu sinkronaj kun la movoj de la filmaj aktoroj. Jack Foley kreis sonojn por filmoj ĝis sia morto en 1967.
Nicola Curat
Nicola CURAT estas franca interlingvisto, poligloto kaj dialektologo naskita la 2-an de decembro 1980 en la alpa urbo Briançon en Francio.
Vivo
Liaj unuaj ideolingvistikaj skizoj datiĝas el ĉirkaŭ 1990, kiam li do estis 9-jara.
Ĉio komenciĝis per la evoluo de virtuala universo, kiun li nomis "Naroda", kaj por kiu li kreos multajn fikciajn lingvojn. De la unuaj lingvaj komencoj kiel Grig (1991) aŭ Cherk (1993), ĝis pli evoluintaj lingvoj kiel Vladeur (1995) aŭ Vadace (1997), Nicola Curat pli kaj pli interesiĝis kaj specialiĝis pri latinidaj lingvoj, sed ankaŭ la slavaj. Poste, li ankaŭ specialiĝis pri la lingvoj de Mezazio, precipe la turka kaj irana (persa) lingvoj. Estas paralele kaj danke al la ideolingvoj, ke Nicola Curat fariĝas poligloto, parolante ses lingvojn de okcidenta Eŭropo flue kaj posedante bonan scion pri deko da aliaj.
En 1998, li prezentis la zonan planlingvon Arvano bazita sur arpitanaj dialektoj, por esti uzata en valo de Savojo. En 1999, li kreis la lingvon Tatsique aŭ Tatsik, skito-slavan hibridon, kiu hodiaŭ atingis relative progresintan evoluan staton kaj kiu jam estis multfoje listigita kaj citita en Interreto. Sume, li ĝis la stato de 2022 verkis dek du lingvojn de la sama fikcia universo, kaj laŭ propra aserto meznivele parolas kvar el ili, nome Tatsique (Tatsik), Coirin, Arvan (Arvano) kaj Oxurien (Oksuriano).
En 2003, li akiris magistron pri lingvoscienco ĉe la universitato de Grenoblo, kun specialiĝo pri dialektologio kaj alpa etnolingvistiko.
Translokiĝinte al Barcelono en 2003, li malfermis la retejon Zlang, sur kiu li kolektis kaj publikigis sian ĉefan esplorlaboron. Fine, Curat aktive partoprenis ekde 2004 en diversaj diskutforumoj dediĉitaj al konstruitaj lingvoj aŭ lingvistiko. En 2008, la kreado de la vikio ideopedia de la retejo europalingua.eu permesis al li komenci verki la "Enciklopedion de Naroda" rete.
Ŝtato Altebeno
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Jos. Aba estas la plej granda komerca kaj industria urbo. Limoj estas norde Bauĉi Ŝtato, okcidente Kaduna Ŝtato, oriente kaj sude estas Taraba Ŝtato, kaj sude estas Nasarava Ŝtato.
La indiĝenaj etnaj grupoj en Jos-Altebena ŝtato estas 40 Igboj ( el la loĝantaro).
San Biagio della Cima
San Biagio della Cima estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Camporosso, Dolceacqua, Perinaldo, Soldano, Vallebona kaj Vallecrosia.
MGIMO
MGIMO estas mallongigo por Moskva ŝtata instituto de internaciaj rilatoj, Московский государственный институт международных отношений (университет) МИД России (МГИМО). Tiu estas instituto de la ministerio de eksterlandaj aferoj de Rusio kaj la unika lerniloscienca centro, kiu preparas fakulojn kun internacia profilo.
Ĝi estas unu el la ĉefaj universitatoj en Rusio okupiĝanta pri trejnado de spertuloj en 18 kampoj: internaciaj rilatoj, regionaj studoj, ekonomiko, juro, ĵurnalismo, politiko, reklamado, publikaj rilatoj, sociologio, administracio, komerco, media ekologio, ŝtata kaj urba administrado, financado, kredito, lingvistiko, edukado, psikologio, persona administrado, komerca analizo.
En 2010 la Instituto eniris la Guinness-libron de rekordoj kiel la universitato kiu instruas la plej grandan nombron da fremdaj lingvoj (53 fremdaj lingvoj). Laŭ Guinness, ĉiuj studentoj en la universitato devas lerni minimume unu fremdan lingvon. Ĉiuj lingvoj estas instruitaj al progresintaj niveloj kaj per enloĝlernado (loĝ- kaj vivmergado).
La Universitato ankaŭ estas membro de la Association of Professional Schools of International Affairs (Asocio de profesiaj lernejoj de iInternaciaj aferoj).
Listo de instruataj lingvoj
afrikansa, albana, amhara, angla (deviga), araba, armena, azerbajĝana, bengala, bulgara, ĉeĥa, ĉina, dana, estona, finna, franca, germana, greka, hebrea, hindia, hispana, hungara, indonezia/malaja, itala, japana, korea, kroata, laŭa, latina, latva, litova, moldova, mongola, nederlanda, norvega, paŝtuna, persa, pola, portugala, rumana, rusa, serba, slovaka, slovena, svahila, sveda, taĝika, taja, turka, turkmana, ukraina, urduo, uzbeka kaj la vjetnama.
Elektitaj famaj studentoj
Internaciaj komercaj personecoj en Rusio, kiuj studis ĉe MGIMO, inkluzivas miliardulojn-oligarĥoj Alisher Usmanov, Dmitry Mazepin, Patokh Chodiev kaj Vladimir Potanin.
Politiko
Komence de 2022, 1 200 studentoj, fakultato kaj kunlaborantaro de la universitato subskribis malferman leteron en protesto kontraŭ la invado de Rusio en Ukrainion, deklarante ke ili "konsiderante morale neakceptebla resti sur la rando kaj silenti kiam homoj mortas en najbara ŝtato. Ili mortas pro la kulpo de tiuj, kiuj preferis armilojn anstataŭ pacan diplomation.... multaj generacioj de estontaj diplomatoj devos rekonstrui la fidon al Rusio kaj la bonajn rilatojn kun niaj najbaroj kiuj estis perditaj."
Anatoly Torkunov, Rektoro de la universitato, estis suspendita de la Eŭropa Universitato-Asocio (EUA) post subteno por la rusia invado en Ukrainion en 2022 fare de la Rusa Unio de Rektoroj (RUR) en marto 2022, pro esti "diametre malfavora al la eŭropaj valoroj, kiujn ili sin devontigis kiam ili aliĝis al EUA"
Marco Borriello
Marco Borriello estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Napolo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2011 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo AS Roma, en 2012 pruntata al la klubo Juventus Torino, post antaŭaj profesiecoj interalie en la kluboj AC Milan kaj Sampdoria Genova.
Krome Marco Borriello ekde la jaro 2008 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-21-jaruloj.
Fabio Quagliarella
Krome Fabio Quagliarella ekde la jaro 2007 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010, kie la teamo ne aparte sukcesis. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-17-, sub-19-, sub-20- kaj de sub-23-jaruloj.
1571 Cesco
Nomo
Ĝia nomo honoras du argentinajn astronomojn : Ronaldo P. Cesco kaj lia frato Carlos Ulrrico Cesco.
Zumstein
Zumstein estas familia nomo:
Zumstein estas la nomo de ...
6667 Sannaimura
6667 Sannaimura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo San'nai-mura (japane 山内村 : "Vilaĝo en Montoj") en sudo de la gubernio Akita. Tiu vilaĝo estis kunfandita de 2005 kun la urbo Jokote.
Plumba mikrasturo
La Plumba mikrasturo (Micrastur plumbeus) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kiu inkludas la falkojn, karakarojn kaj ties parencojn.
Sebastian F. Hönig
Sebastian Florian HÖNIG estas germana astronomo, naskiĝinta en 1978 origina de Dossenheim.
Plumba mikrasturo
Distribuado
Ili loĝas en humidaj arbaroj de deklivaro al Pacifiko de Chocó en sudokcidenta Kolombio (Chocó, Valle de Cauca, Cauca kaj Nariño) kaj nordokcidenta Ekvadoro (Esmeraldas kaj Pichincha). Ĝi estas ĝenerale malmulte konata kaj tre rara. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo, kaj sekve konsiderata vundebla fare de BirdLife International kaj de IUCN.
Sebastian F. Hönig
Li ricevis sian Ph.D. pri fiziko ĉe la Universitato de Hajdelbergo kaj pri astronomio ĉe la Bonna universitato kaj ĉe la Max-Planck-Instituto pri Radioastronomio. Post post-doktoraj staĝoj ĉe la Max-Planck-Institutoj, ĉe la Grupo pri Astrofiziko de la Universitato de Kalifornio ĉe Santa Barbara kaj ĉe la Universitato de Kopenhago, li aliĝis al la Universitato de Southampton en 2014, kiel lektoro kaj esploristo.
Plumba mikrasturo
Aspekto
Estas specio 30-36 cm longa. Ĝi similas multe al la Dustria mikrasturo el Amazono, sed plenkreskuloj havas nur ununuran blankan centran vostostrion (aldone al la mallarĝa blanka vostopinto) kaj la irisoj estas pale brunecgrizaj. Ĝi estas simila ankaŭ al la Strivosta mikrasturo, M. ruficollis, kiu havas 2-3 vostostriojn, flavajn vaksaĵojn kaj krurojn kaj havas proporcie pli longan voston kaj pli mallongajn flugilojn. Krome ĝi estas specio de ardezgrizaj supraj partoj kun oranĝa vizaĝa haŭtaĵo el bridoj al okuloj kun montro de vaksaĵoj. La kapo kaj kolareo estas helgrizaj kaj la brusto blankeca kun tre markata kaj densa fajna strieco je griza, dum la ventro estas pli blankeca kaj malpli dense strieca. La kruroj estas flavoranĝaj.
Nematuruloj estas similaj kun pli pala strieco en subaj partoj kaj malhelbruna iriso.
Sebastian F. Hönig
Li laboras pri la nukleoj de kaj la teorio pri toroj da polvo.
Plumba mikrasturo
Aspekto
La kanto estas ununota plendeca bojado ripetata ofte ĉefe krepuske. Estas ankaŭ rideca alarmalvoko.
Sebastian F. Hönig
Malkovroj
Li estas kreditita de Minor Planet Center, de la malkovro aŭ kunmalkovro de 446 numerotitajn asteroidojn inter 2001 kaj 2008, sub la nomo de S. F. Hoenig, iuj kun N. Teamo.
Plumba mikrasturo
Kutimaro
Estas specio sekretema kaj timida.
Sebastian F. Hönig
Malkovroj
La hilda asteroido 51983 Hönig estis nomita en lia honoro.
Plumba mikrasturo
Kutimaro
Ili predas ĉefe malgrandajn, grundoloĝantajn animalojn, ĉefe lacertojn Anolis.
Ili havas relative malgrandajn teritoriojn dum la reprodukta sezono (Marto-Aŭgusto). Nestoj estas situaj en arbokavaĵoj.
Antaŭkolumbaj civilizoj en Kolombio
Antaŭ la alveno de Kristoforo Kolumbo al Ameriko, en multaj regionoj de la nova kontinento, kiel en Kolombio, oro estis sanktuma metalo, kiu ornamis la indiĝenajn ĉefojn kaj estis uzata kiel oferaĵo al dioj.
En la sudokcidenta parto de Kolombio disvolviĝis or-kulturoj, kun metalurgio kaj teknikoj por prilabori la oron kaj fari mirindajn artaĵojn el oro:
La or-kulturojn de la kolombiaj indiĝenoj la arkeologiistoj klasigas en 13 kulturoj nomataj:
La sekva mapo montras la regionojn de la kolombia teritorio okupitajn far ĉiuj tiaj or-kulturoj:
Ĉiu or-kulturo disvolviĝis dum multaj jaroj. La sekva bildo reprezentas la tempan situon de ĉiu or-kulturo:
Historia precolombina de Colombia
Fanny Tarnow
Franziska Christiane Johanna Friederike TARNOW (naskiĝis la 17-an de decembro 1779 en Güstrow, mortis la 4-an de julio 1862 en Dessau) estis germana verkistino. Ŝi estis porvirina aŭtorino kaj skribis sub la pseŭdonimoj "Fanny Tarnow" kaj "F.T.".
Vivo
Fanny estis la unua infano de la advokato kaj sekretario de ŝtato David Tarnow, poste grandbienposedanto, kaj lia edzino, Amalie Justine Holstein. Ŝi kreskis en riĉaj cirkloj, sed estis nekapabla piediri post falo elfenestre kiam ŝi estis kvar. Post kiam ŝia patro perdis sian posedaĵon, la familio translokiĝis al Neubukow kaj Fanny iĝis guvernistino, unue ĉe Rügen dum kvar jaroj tiam en Hornstorf-Rohlstorff. En 1805 ŝi komencis eldonadon de sia taglibro anonime kaj faris kontakton kun kulturaj figuroj inkluzive de Johann Friedrich Rochlitz, Julius Eduard Hitzig, Friedrich de la Motte Fouqué, Rosa Maria Assing, Rahel kaj Karl August Varnhagen von Ense. De 1807 ĝis 1812 ŝi estis guvernistino en Wismar kaj Roggenstorf-Rankendorf, tiam ĝis 1815 ŝi iris por la flegado de la malsana patrino reen al Neu-Buckow.
De 1816 ĝis 1818 ŝi vivis kun deinfanaĝa amiko en Sankt-Peterburgo, kie ŝi renkontis Friedrich Maximilian Klinger, August von Kotzebue kaj Jacob Johann Sievers. Tio estis sekvita per provizoraj restadoj en Berlino kaj ĉe la domo de ŝia fratino en Lubeko. Fanny kaj la verkisto Amalie Schoppe ankaŭ gvidis la reedukejon de knabinoj en Hamburgo. En 1820 Fanny translokiĝis al Bad Schandau - dum tiu tempo ŝi amikigis Helmina von Chezy, Elisa von der Recke, Ludwig Tieck, Christoph August Tiedge kaj grafinon Egloffstein. Ŝi tiam provizore perdis sian vidon pro malsano kaj tiel en 1829 ŝi iris al Weißenfels kun sia fratino Betty. Tie komenciĝis ankaŭ la amikeco kun Louise von François kiu restis ĝis la morto en 1862. La verkistino von François trovis en la literaturaj rondoj de Tarnow distron kaj inspiron. Zorgoplenaj amikoj tiam elektis kelkajn el ŝiaj skribaĵoj kaj publikigis ilin laŭ abonbazo; tiamaniere ili enspezis 5000 talerojn por ŝi. Post tio ŝi plejparte laboris tradukante en la germanan verkojn skribitajn en la angla kaj en la franca lingvoj. Ekde 1841 ŝi vivis en Dessau.
Sicilia lingvo
La sicilia lingvo estas latinida lingvo parolata ĉefe sur la insulo Sicilio, Kalabrio, Lecce (Apulio), Salerno (Campania), elmingrintoj en 30 landoj de 4,8 milionoj da parolantoj. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio en la sicilia lingvo.
Cadèmia Siciliana, prononcita kiel Kademja Siĉiliana, esperante Sicilia Akademio, estas ne-profita organizaĵo fondita en 2016 de grupo de akademianoj, aktivuloj, spertuloj kaj studentoj, kies celo estas la disvastigo de la Sicilia lingvo per edukado, esplorado kaj aktivismo.
Zimpel
La vilaĝo Zimpel (jen germane, suprasorabe Cympl, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, suprasorabe Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, suprasorabe Wokrjes Zhorjelc). La loĝloko Cympl kaj sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis.
Kalvinana preĝejo (Biatorbágy)
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, la fasado estas simetria. Meze la turo nur iomete reliefas kaj estas oklatera. La ĉefenirejo funkcias tra la turo, sed estas 2 enirejoj ankaŭ en aliaj lokoj. Super la ĉefenirejo estas duobla fenestro, apud la enirejo ambaŭflanke po unu altaj kaj mallarĝaj fenestroj. La navo finiĝas en plurlatera absido.
Gisbert Schneider
Gisbert Schneider (* 1934 en Bochum-Wattenscheid) estas emerita profesoro por arta orgenludado kaj improvizado ĉe la Folkwang-altlernejo Essen kaj eklezimuzikdirektoro.
Schneider en junaj jaroj estis rigardata kiel "mirinfano" ĉe la orgeno kaj apartenas hodiaŭ al la plej profilita interpretistoj precide la la orgenmuziko de J.S.Bach.
Katedralo de Astorgo
La Katedralo de Astorgo (Catedral de Astorga), dediĉata al Sankta Maria, troviĝas en la urbo Astorgo, provinco de Leono, Aŭtonoma Komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas la episkopa sidejo de la episkopujo de Astorgo kaj dokumenteble tenas ekde la 3-a jarcento la titolon Apostola. Ĝi ekkonstruiĝis en 1471 ene de la sama murigita enklavo de la antaŭaj romanikaj preĝejoj de la 11-a kaj 13-a jarcentoj kaj ĉi tiu, la lasta estis la bazo por la ampleksiĝo kie regas la malfrua gotika stilo. Kvankam la konstruado ne finiĝis ĝis la 18-a jarcento, en ĝi miksiĝis kaj kombiniĝis diversaj arkitekturaj stiloj.
Historio
Antaŭ la nuna konstruaĵo ekzistis preĝejo antaŭromanika kaj alia laŭ romanika stilo, konsekrata en la jaro 1069, kiu eble estus finkonstruata meze de la 13-a jarcento, sen ke ekzistas multaj notoj pri ĝia konstruiĝo. La nunan katedralon oni komencis konstrui komence de la 15-a jarcento (1471) laŭ gotika arĥitekturo (navoj kaj kapeloj) kaj daŭrigis la konstruadon en la postsekvaj jarcentoj per la suda portalo kaj du rektangulaj kapeloj laŭ renesanca stilo kaj la ĉefa fasado laŭ baroka arĥitekturo de la 18-a jarcento. La gotika verko havas eblajn ligojn kun la arĥitektoj Juan de Colonia kaj lia filo Simón de Colonia, rilate la originalan konstruaĵon, dum kiam la laborojn el la 16-a jarcento oni atribuas al Rodrigo Gil de Hontañón.
Arĥitekturo
La katedralo havas la planon de baziliko kun tri navoj, kiuj plilongiĝas trans la romanikaj plano kaj kapeloj inter kontraŭfortoj kaj tri plurlateraj absidoj; la volboj estas krucoripaj. La pilastroj, kiuj ilin subtenas, ne havas kapitelojn, sed plilongiĝas unuiĝante kun ties ripoj. Ĝi havas du kvadratajn kun turpintoj el ardezo. La klostro estas novklasikisma el la jaro 1755; ĝin kreis Gaspar López.
La orientiĝo de la konstruaĵo estas nekutima, ĉar ĝia kapo direktiĝas nordorienten, dum kiam la normala direkto estus la oriento. La ĥorejo entenas la retablon plej artisman el la alta renesanco en Hispanujo, kiun verkis skulptisto Gaspar Becerra. La ĥorejo de la ĉefa navo estas de flandra stilo kaj entenas interesan juglandolignan ĥorseĝaron kun diligenta ĉizarto, aparte la renesancan seĝon de Sankta Toribio.
La konstruaĵo formas katedralan ensemblon, kiu entenas tri diferencajn areojn: Preskaŭ apud la katedralo troviĝas la Episkopa Palaco de Astorgo, secesia verko de arĥitekto Antoni Gaudí; la du konstruaĵoj formas harmonian ensemblon malgraŭ siaj diferencaj konstruepokoj.
La konstruaĵo suferis gravajn difektojn per la lisbona tertremo en 1755 kaj dum la sekva jarcento konsiderindajn difektojn aparte en la klostro, kiujn kaŭzis la trupoj de Napoleono.
16766 Righi
16766 Righi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde ties privata Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo en Emilio-Romanjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala eksperimenta fizikisto Augusto Righi (1850–1921), kiu daŭrigis la esplorojn de Hertz pri elektromagnetismo kaj estis inspirinto por sia studanto Guglielmo Marconi.
Arthur Sohrmann
EdE-S
Arthur SOHRMANN (zorman), germano, popollerneja instruisto. Nask. 31 jul. 1871 en Unkersdorf apud Dresden. E-istiĝis post la Dresdena UK 1908. Sukcese prop. en instruistaj rondoj. Jam en 1910 li gvidis en sia vilaĝo Weinböhla kursojn por infanoj. Prez. de G. Asocio de E Instruistoj, 1919-24.
Bílčice
Bílčice estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Bruntál. En la jaro ĉi tie vivis. En katastro de la vilaĝo troviĝas ŝtonminejo proksime de akva rezervujo Slezská Harta.
Historio
La unua skribmencio pri Bílčice estas el la jaro 1379.
Bannwil
Bannwil estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarwangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 673 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Bannwil situas en la Svisa Mezlando ĉe la norda bordo de la rivero Aro. Al la komunumo apartenas la ara insulo Vogelraupfi, sur kiu troviĝas naturprotekta areo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bannwil, kaj la setlejoj Schriberweid, Winkel, Ischlegli, Stalten, Schwanau (kie situas ankaŭ la stacidomo), kaj Schürhof tut en oriento de la komunumo, kaj pluraj izolitaj bienoj.
Altenmarkt bei Sankt Gallen
Altenmarkt bei Sankt Gallen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Liezen. Fine de en la komunumo vivis.
Bannwil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bannwil limas en nordo al Niederbipp, en nordoriento al Schwarzhäusern, en sudoriento al Aarwangen, en sudo al Graben, en sudsudokcidento al Berken, en sudokcidento al Walliswil ĉe Niederbipp, kaj en okcidento al Oberbipp.
Trafiko
La komunumo Bannwil situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj vojoj. Tra la komunumo kondukas la konekta vojo nr-o 1444 de Aarwangen al Wiedlisbach. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de 3 kilometroj norde apud Niederbipp. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la mallarĝspura trama fervojo de Langenthal tra Niederbipp al Soloturno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bannwil datiĝas el la jaro 1262 kiel Benwile. Dum mezepoko Bannwil apartenis al la malalta tribunalo de Aarwangen. Kune kun Aarwangen ĝi fariĝis en la jaro 1432 komuna havaĵo de la urboj Berno kaj Soloturno, kaj fariĝis en la jaro 1463 definitive berna havaĵo. Berno atribuis la lokon al la Voktejo Aarwangen.
Mussolini (apartigilo)
Mussolini staras por
Mussolini estas la familia nomo de:
St-Eloi (stacidomo)
St-Eloi estas fervoja stacidomo en Orbe, Svislando.
Beĵeck
Beĵeck (Бежецк) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Purpura kolombo
Priskribo
Tiu granda 36–40.5 cm-longa kolombo estas malhele kaŝtanbrunan kun kontrasta palverto. La masklo havas blankec-grizan kronon, purpur-grenatkolorajn suprajn partoj kun svaga verda brilo sur la kolo; pli forte irizecan mantelon kaj dorson; malhele ardez-koloran pugon kaj suprajn vostoplumojn; vinec-brunajn orel-kovrilojn, gorĝon kaj subajn partojn; kaj nigracan voston kaj flugoplumoj. Inoj havas pli brunec-grizan kronon. Junuloj dekomence havas kronkoloron kongrue kun la mantelo, senkolorajn flugilkovrilojn kaj skapularojn kun ruĝecaj bordoj, multe reduktitan brilon en la supraj partoj kaj pli grizajn subajn partojn. La kruroj estas purpuraj kaj la iriso estas krem-flavaj en plenkreskuloj. La haŭto ĉirkaŭokule kaj la vaksaĵoj estas ruĝecaj.
Beĵeck
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28405.
Purpura kolombo
Distribuado kaj habitatoj
La Purpura kolombo estas tre surloke distribuata tra sia ampleksa teritorio, kio enhavas partojn de norda kaj nordorienta Barato, Bangladeŝo, Birmo, Tajlando, Laoso, Kamboĝo kaj Vjetnamo. La tipa specimeno estis kolektita en Ĉaibasa, Singbum, Barato, sed relative malmultaj registroj ekzistas el Suda Barato. Registroj de la specioj ekzistas el Maharahtra, Orissa, Bihar kaj Andhra Pradesh (Araku valo). Observantoj konsideris ĝin sezona vizitanto en Srilanko. En kelkaj partoj de Tajlando, ili estas vintraj vizitantoj kaj birdoj estis viditaj ripozantaj en mangrovoj malproksime el la ĉeftero.
Beĵeck
La urbo estis fondita en jaro 1272.
Purpura kolombo
Distribuado kaj habitatoj
Ili troviĝas ĉefe sur arbaroj de ebenaĵoj. Ili oftas en ampleksa vario de habitatoj el malaltaj teroj ĝis 1600 m, ĉefe en unuarangaj kaj duarangaj ĉiamverdaj arbaroj, sed ankaŭ en malfermaj, deciduaj dipterokarpaj arbaroj, bambuo, kaj agrikulturaj kampoj, partikulare proksime de arbaroj. Mangrovejoj, malgrandaj arbaraj insuloj kaj aliaj marbordaj habitatoj estas probable vizitataj nur en nereprodukta sezono. Ĝi estas ĉefe fruktomanĝulo, kvankam semoj kaj grenoj formas gravajn dietajn komponantojn en kelkaj areoj. Tickell notis, ke tiuj birdoj estis troveblaj en grupoj de 4 ĝis 5, ĉefe en arboj de la gerno "Eugenia" proksime de riveroj. Ili manĝis la berojn de tiuj arboj, manĝante matene kaj vespere kaj ripoze dum la varmo de la tago. Layard notis, ke ili favoris arbojn de la genro "Cinnamomum". Ŝajne ne estis oftaj en plej el ties teritorio. Oni diris, ke la specio estis abunda en la insulo Koh Mur aŭ Pulau Muntia en okcidenta Tajlando. Ĵusaj registroj indikis, ke ĝi nuntempe vivas nur rare kaj vagema ene de ties teritorio.
Beĵeck
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1775.
Purpura kolombo
Kutimaro kaj ekologio
Tiuj kolomboj flugas en malgrandaj grupoj, manĝante ĉefe matene kaj vespere. Oni diras, ke ili havas mallaŭtan alvokon similan al tiu de Ducula aenea sed pli mallongan. La reprodukta sezono estas Majo al Aŭgusto kaj la malforta platformo nesta estas metita malalte en arbo kaj oni demetas unu aŭ pli rare du ovojn.
Beĵeck
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Purpura kolombo
Kutimaro kaj ekologio
Specio de helminta parazito, nome Cotugnia joyeuxi Baer, estis por la unua fojo kolektita el tiu specio el specimeno de Birmo.
Beĵeck
La interurba telefona kodo estas 08231, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 57°47' norde, longitudo 36°42' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Mologa (Молога) (baseno de rivero Volgo), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Ostreĉina (Остречина).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 26.9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28.6 mil loĝantojn.
Gars
Gars estas administra komunumo de Francio estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ) kaj en la sudoriento de la lando. Fine de en la komunumo vivis. La komunumo situas 12 kilometrojn norde de Grasse kaj de la bordo de la Mediteranea Maro, kiu ĉi tie nomatas Bordo Lazura. En Gars naskiĝis la reformista pedagogo Célestin Freinet.
NGC 2121
NGC 2121 (alia indiko — ESO 57-SC40) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Massimo Ambrosini
Massimo Ambrosini estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Pesaro, Markio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1995 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo AC Milan.Krome Massimo Ambrosini inter la jaroj 1999 ĝis 2008 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2000 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-18-jaruloj kaj de sub-21-jaruloj.
Karl Ludvig Söderberg
Karl Ludvig SÖDERBERG (söderberj) (naskiĝis la 6-an de januaro 1903 en Smedjebacken - mortis la 19-an de oktobro 1998 en Upsalo), estis Honora Membro de UEA (ekde 1991) kaj de Sveda Esperanto-Federacio, filologia magistro, instruisto de angla lingvo.
Dum siaj universitataj studoj en Upsalo li prezidis studentan organizaĵon. En 1929 prelego de Henrik Seppik ekinteresis lin pri Esperanto: sekve, li ekaktivis en Esperanto-Societo de Upsalo, jam en 1930 kiel vicprezidanto. En 1981 ĉe la sama societo aperis lia broŝuro "La E-movado en Uppsala". Ekde 1934 li zorgis pri E-kursoj kaj aliaj Esperantaj programoj de la Sveda Radio (1934-1935,1949-1952) kaj samjare eniris la estraron de Sveda Esperanto-Instituto, fukcionte kiel prezidanto de 1939 ĝis 1972.
Vicsekretariisto de Universala Esperanta Pacifista Ligo. Estis estrarano de Esperanto-Societo de Upsala, ktp. Artikoloj. Direkciano de SEI de 1934.
Kiel politikisto li ĉiam trovis tempon por E-o, eĉ kiel akademiano (1953-1983) kaj kiel komitatano de UEA (1956-1977), en kiu li membris de 1942. Li servis 50 jarojn kiel delegito pri instruado. Rektoro de tri sesioj de Internacia Somera Universitato, kvarfoje li mem prelegis en ili.
7808 Bagould
7808 Bagould estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Mario Reynaldo Cesco elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).