cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Megakiledoj
Megakiledoj aŭ Megaĥiledoj, Megachilidae, estas kosmopolita familio de ĉefe solemaj abeloj kies polen-porta strukturo (nomita skopo, el la latina scienca scopa) estas limigita al la ventra surfaco de la abdomeno (anstataŭ ĉefe aŭ ekskluzive en la malantaŭaj kruroj kiel en aliaj abelfamilioj). La genroj de Megakiledoj estas plej komune konata kiel masonabeloj kaj Megachile aŭ folitranĉaj abeloj, nomoj kiuj aludas la materialojn el kiuj ili konstruas siajn nestojn (grundo aŭ folioj, respektive); kelkaj kolektas plantajn aŭ animalajn harojn kaj fibrojn, kaj estas nomitaj kardistaj abeloj, dum aliaj uzas plantorezinojn en nestokonstruo kaj pro tio ili estas nomitaj rezinabeloj. Ĉiuj specioj manĝas nektaron kaj polenon, sed kelkaj estas kleptoparazitaj (neformale nomitaj "kukolabeloj"), kiuj manĝas la polenon kolektitan de aliaj megakiledaj abeloj. Parazitaj specioj ne posedas skopojn. La movado de megakiledaj abeloj en la reproduktaj strukturoj de floroj estas energia kaj naĝeca; tiu agitado liberigas grandajn kvantojn de poleno.
Diverseco
Tutmonde la nombro de specioj estas tre granda; identigitaj specioj estas ĉirkaŭ 4 000. Tiel Megakiledoj estas 15% al 20% de nomitaj specioj de abeloj.
Gerald Scarfe
Gerald Anthony SCARFE, naskiĝinta en Londono, estas angla desegnisto kaj karikaturisto, ĉefe konata por sia laboro pri la Pink Floyd-a albumo The wall. Li laboris por la ĵurnaloj Sunday Times kaj The New Yorker.
Li estas la edzo de la aktorino Jane Asher, eksa kunulino de Paul McCartney, kiun li edzinigis en 1981.
Piedingo
eta|La supra kadro permesas uzi [[Lanco|lancon pli efike, uzante la impeton de la ĉevalo por pliigi la forton de la bato.
Tiu el la 10-a jarcento Anglio.]] Piedingo estas ilo, nome ingo por apogi la piedojn de rajdanto dum rajdado kaj por facile surĉevaliĝi. Ĝi estas speco de ringo, kiu pendas sur ambaŭ flankoj de selo.
Oni verŝajne ekuzis ĝin en al dua jarcento p.K. sur la aziaj stepoj. La piedingo grave valorigis la militan uzvaloron dela ĉevalo. En Okcident-Eŭropo ĝi disvastiĝis en la 8-a jc.. La komuna uzo de lanco, kiraso kaj piedingo ebligis la elformiĝon de la mezepoka malpeza kavalerian batalmanieron.
La kavaliroj restis en la selo danke al la piedingo, post fizika interpuŝo kun malamiko. La formo de la piedingo apenaŭ ŝanĝiĝis dum la jarcentoj.
Joanópolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Bragança Paulista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Listo de Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio
Titolo estis Romia Imperiestro aŭ pli malfrue Imperiestro de la Sankta Romia Imperio aŭ Sankta Romia Imperiestro. Originale ekde la kronado de Karolo la Granda por esti imperiestro, kronado de la papo en Romo estis antaŭkondiĉo. Pro tio multaj fruaj regantoj neniam iĝis "Imperiestro", ĉar por la kronado reganto devis iri al Romo, kio povis esti longa kaj malfacila vojaĝo. Ĝenerale oni rigardas la regadon de Oto la 1-a kiel propran komencon de la Sankta Romia imperio, sed tiu nur estis klasifikado de historiistoj, ĉar ne estis klara entranĉo. Ekde la 12-a jarcento kronado de la papo ne estis kondiĉo por esti "Imperiestro".
Mochitlán
Mochitlán estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Mochitlán. Mochitlán apartenas al la regiono Centro, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj situas en la centro de ĝi. Krome al tiu regiono apartenas dek-du aliaj komunumoj. Al Mochitlán apartenas entute 36 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12044.
Listo de Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio
Interregno (1740-1742)
''Noto: La filino de Karolo la 6-a, Maria Terezia, estis "imperiestrino" de la Sankta Romia Imperio, sed nur en la signifo "imperiestra edzino", ne en la signifo "ina imperiestro".
Mochitlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10709 loĝantojn. El tiuj estis 5190 viroj kaj 5519 virinoj. La komunumo havas surfacon de 577,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1000 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1100 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8737 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 79 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,9 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
6014 de la loĝantoj de Mochitlán en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1483 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 24,66 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 26,71 % (857 el 3209 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 22,32 (626 el 2805 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 8737 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 8547 apartenis al la katolika religio. 190 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Perovo (distrikto de Moskvo)
Perovo (Перово) estas administra distrikto kaj samnoma municipo en Orienta arondismento de Moskvo, Rusio.
Perovo estas nomita de apudmoskva urbo Perovo kiu ekzistis dum 1925 — 1960 kaj poste fariĝis parto de Moskvo. La nuna Perovo estas nur parto de la estinta urbo. La distrikto okupas 973 hektarojn kaj estas unu el plej grandaj en Moskvo.
Perovo enhavas multajn kutimajn 5-, 9- kaj 12-etaĝajn domojn konstruitajn dum 1960-aj jaroj, restis ankaŭ kelkaj pli malnovaj konstruaĵoj.
Loĝantaro
Loĝantaro de Perovo laŭ jaroj:
Márton Kerecsendi Kiss
Márton Kerecsendi Kiss [kereĉendi kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kerecsendi Kiss Márton, aŭ Kerecsendi-Kiss Márton estis hungara verkisto, poeto, redaktoro. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Kis Márton István.
Perovo (distrikto de Moskvo)
Reliefo
Perovo same kiel la tuta orienta parto de Moskvo kaj Orienta Apudmoskvo situas sur Meŝĉora malaltebenaĵo. Tial reliefo de la distrikto ne enhavas altajn lokojn.
Klimato
Klimato de Perovo similas tutmoskvan.
Márton Kerecsendi Kiss
Márton Kerecsendi Kiss naskiĝis la  en Kerecsend (Hungario), li mortis la  en Cleveland (Ohio, Usono).
Perovo (distrikto de Moskvo)
Akvujoj
Grandaj akvujoj mankas. Kelkaj akvofluoj en Perovo fluas (parte aŭ tute) subtere:
Márton Kerecsendi Kiss
Biografio
Márton Kerecsendi Kiss lernis en Győr kaj Eger, poste li akiris pedagogian diplomon en Budapeŝto. Li ekinstruis en Gánt, poste en Bicske kie ekde 1938 li faris la unuan ciganan lernejon de la lando. En la fruaj 1940-aj jaroj liaj kontribuoj aperis en gazetoj. En 1944 li edziĝis, en la sekva jaro li rifuĝis al Germanio, poste al Italio, en 1947 al Argentino. Intertempe li estis deklarita milita krimulo en Hungario. Ekde 1957 li vivis en Kanado, ekde 1962 en Cleveland. En la menciitaj landoj li redaktis hungarligvajn gazetojn. Li ricevis premion en 1973.
Perovo (distrikto de Moskvo)
Akvujoj
Lagetoj en Perovo:
Flaŭro kaj bestaro
En la distrikto estas kreskaĵaro kaj bestaro sama kiel en la tuta Moskvo. Tamen estas kelkaj kreskaĵoj nuntempe ekzistantaj nur en Perovo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj.
En Perovo troviĝas malgranda parko "Perovskij" kun multaj arboj (kverkoj, aceroj, kaŝtanarboj ktp.) kaj floroj. En najbaraj distriktoj situas kelkaj arbaroj (Izmajlovo, Kuskovo).
Ekologia situacio
Malgraŭ la Orienta arondismento estas riĉa je kreskaĵaro, ekologie Perovo estas unu el malbonŝancaj distriktoj de Moskvo. Niŝĉenka, la loka eta rivero, eltas la plej malpurigita rivero de Moskvo.
Historio
Perovo estas elemento de Moskvo ekde 1960.
Stratoj
Plej gravaj stratoj:
Metroo kaj fervoja transporto
La distrikton trairas Kalininsko-Solncevskaja linio de la Metroo de Moskvo. En Perovo situas stacioj ' kaj '.
En Perovo estas fervojaj stacioj "Aviamotornaja", "Andronovka", "Perovo" (de Kazana stacidomo al Rjazan kaj Kazano). De "Perovo" estas transirejo al fervoja stacio Ĉuĥlinka (de Kurska stacidomo al Vladimir). Estas ankaŭ malgranda parto de Moskva cirkla fervojo (ne funkcias por pasaĝeroj).
Surtera transporto
En Perovo estas itineroj de pasaĝera aŭto-transporto:
Arkitekturaj vidindaĵoj
En Perovo kelkaj plej oldaj domoj ekzistantaj ekde fino de 1940-aj jaroj troviĝas laŭ Ŝosseo Entuziastov.
Sporto
En parko "Perovo" funkcias futbala stadiono Lokomotiv-Perovo kun futballernejo por infanoj; ĝi estis ĉefa stadiono por futbalklubo Lokomotiv-2 Moskvo.
Kotaro Arima
Kotaro Arima (有馬 幸太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Hardado
Hardado aŭ metalhardado estas en la metalurgio unu el tuta gamo da procedoj, per kiuj oni prilaboras la internan strukturon de (ĉefe feraj) metaloj, por akiri deziratajn ecojn rilate al eksteraj mekanikaj strenoj. Ekzemplas pli altgrada rezistemo kontraŭ tro rapida foruziĝo, kontraŭ fleksado, premado, tordado. La procedoj efektiviĝas per varmo, kemiaj substancoj aŭ kombinoj el ambaŭ. La diferencon inter la strukturoj eblas bildigi per la ekzemplo de grafito kaj diamanto, kiuj konsistas ambaŭ el pura karbono. Ofte miskomprenita estas la koncepto de pligranda hardeco de laborpeco post malvarma transformigo (ekz. martelado, laminatado). Tio estas subranga kaj ofte eĉ nedezirata, ĉar por sekvaj procedoj damaĝa efekto.
Oni varmigas la ŝtalon je hardiĝa temperaturo kaj abrupte malvarmigas ĝin en akvo, oleo aŭ alblovo de aero, tiel elformiĝas certa kristala strukturo (martensito), kiu igas la ŝtalon harda, sed ankaŭ rompema. Depende de konsisto de la ŝtalo, diferencas la procedaj parametroj kiel temperaturo, malvarmigaĵo aŭ daŭro.
Oni povas paroli ekzemple pri hardita glavo, martelo, ĉizilo.
Kladzany
Kladzany (hungare Klazány [klazAnj], germane Klatschan) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kladzany situas laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ flankovojoj. Vranov nad Topľou troviĝas voje je 8, aere je 4 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1391. En 1773 oni komputis tie 26 familiojn. Lernejo funkciis ekde 1786. En 1831, 1855, 1866 kaj en 1873 pro ĥolero multaj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Klazány 380 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kladzany 596 homoj, (591 slovakoj).
Kanado en la Somera Olimpiko 1904
La kanada teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1904 en Sankta Luiso havis 107 sportistojn. Ili partoprenis en 13 fakoj. La sportistoj atingis 1 orajn kaj 2 arĝentajn medalojn. Sume la teamo en la Olimpiko havis la 21-an rangon. Unuafoje helpis kunordigi la teamon la Kanada Olimpika Komitato fondita en 1904 kaj oficiale agnoskita en 1907.
Malvarmiga turo
Malvarmiga turo estas konstruaĵo, en kiu la – en industrio aŭ en energiocentralo, e.g. nuklea centralo kaj termoelektra centralo – varmiĝinta malvarmiga fluaĵo estas malvarmigita. La estiĝinta proceza varmo transdoniĝas al la ĉirkaŭaĵa medio per varmointerŝanĝilo.
Plej ofte, la malvarmigaj turo kaj akvo formas fermitan temodinamikan cirkulan procezon. Oni enkondukas en tiun procezon la varmegan akvon el la kondensilo, el la energioprodukta parto de la centralo.
Ĉe la suba malfermita fino de la malvarmiga turo troviĝas la varmointerŝanĝilo, kiu la plusvarmon transdonas al la aero. Tiu aero varmiĝas, altiĝas kaj entiras novan freŝan aeron. Estiĝas la kamena efiko. Oni uzas ventolilon – por helpi la kamenefikon – nur precipe ĉe etaj instalaĵoj, por grandigi ties efikon. La malvarmiga bezono de granda energicentralo estas pli ol 4 GW. Tiu varmokvanto transformas en la malvarmiga turo po ĉ. 1500 kilogramojn da akvo por sekundo al akvovaporo.
Oni povas uzi akvon en malfermita ciklo el natura fonto, kien oni reenkondukas la varman (kaj nevaporiĝintan) akvon. Kompreneble oni devas antaŭfiltri la akvon. Oni povas uzi akvon en fermita ciklo, sed tiukaze oni devas pli bone atenti pri la akvodensiĝo je mineraloj, plimultiĝo de bakterioj ks.
Fiscut
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 896 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj), en 1992 — 227 (rumanoj, 2 % hungaroj).
Tom Troupe
Tom Troupe (naskita la 15-an de julio 1928) estas usona aktoro kaj verkisto.
Li faris sian debuton en Broadway en 1957 kiel Peter en la origina produktado de The Diary of Anne Frank [La Taglibro de Anne Frank]. En televido, lia unua laboro estis en 1957 ĉe televidserio The Kaiser Aluminum Hour. Li komencis en kino per The Big Fisherman (1959).
Dum 1960-aj jaroj li aktoris en televidserioj kiel Dr. Kildare, The Wild Wild West, Combat!, The Fugitive, The Man from U.N.C.L.E., Peyton Place, Star Trek kaj Mission: Impossible. Li ankaŭ laboris en filmoj Sofi (kies scenaron li ankaŭ verkis), Che! kaj The Devil's Brigade.
En 1970-a jardeko li laboris ĉe filmo Kelly's Heroes kaj televidserioj Night Gallery, The Rookies, Cannon, McMillan & Wife, Ironside, Planet of the Apes, Barbary Coast, CHiPs inter aliaj.
Li aktoris en filmoj Off the Minnesota Strip kaj Summer School en 1980 krom televidserioj kiel Highway to Heaven kaj Murder, She Wrote.
Ernest Tarbouriech
Ernest Tarbouriech (Parizo, 18a aprilo 1865 - Parizo 8a januaro 1911) estis franca politikisto, socialista deputito el 1910 al 1911, kaj membro de la Nacia Federacio de la Libera Penso.
Li estis, ekde la komenco de 20a jarcento, membro de la Liberpenso nome de kiu li intervenas en popola universitato. Li subtenis Esperanton same en sia filozofa projekto kiel en sia asocia agado. Advokato, doktoro pri juro, li fariĝis instruisto ĉe la kolegio de la sociaj sciencoj. Sekretario de la ligo pri hom-rajtoj, li estis socialista deputito de la departemento Jura de 1910 ĝis 1911.
Mörel
Mörel estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
43775 Tiepolo
43775 Tiepolo estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio). Ĝi ŝajnas esti en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de itala pentristoj Giovanni Battista Tiepolo (1696–1770), kiu havis rangon inter la plej grandaj pentristoj de ĉiuj epokoj. Liaj grandegaj plafonoj kaj murpentraĵoj ornamis la barokajn kaj la rokokajn palacoj kaj preĝejoj en Venecio, Milano, Würzburg kaj Madrido. Li ankaŭ kreis multenombrajn portretojn, oleo-skizojn kaj akvafortojn.
Nebullumilo
Nebullumilo aŭ nebullampo estas lampo muntita sur aŭtomobilo por uzadi dum tre malbona vido, ekzemple pro nebulo, fortega pluvado aŭ neĝado.
La nebullampoj estas uzataj por plibonigi la videblecon tiel ke la alirantaj aŭ alproksimiĝantaj veturigistoj pli frue rimarkas la veturilon. Nebullampoj je la fronto ankaŭ plibonigas la vidon de la stiristo mem. Je la fronto la nebullumigado konsistas el du lampoj kiuj elradias blankan aŭ flavan lumon, ja la malfronto el unu aŭ du lampoj kiuj elradias helruĝan lumon.
Samseksemo en Kenjo
La samseksemo en Kenjo estas konsiderata krimo. Kvankam malmultaj homoj estas procesataj surbaze de la punkodo, tamen la GLAToj (gejoj, lesboj, ambaŭseksemuloj kaj transseksuloj) suferas senĉesan ĝenadon fare de la polico.
Laŭ raporto preparita de Pew Global Attitudes Project en 2007, 96% el la enketitoj en Kenjo deklaras, ke la samseksemo devus esti "malakceptita" de la socio. Tio estas unu el la plej altaj niveloj de malakcepto en la 47 landoj, en kiuj la enketo okazigiĝis.
Konstitucio
La nova konstitucio de <time class="nowrap date-lien" datetime="2010-08-04">4 aŭgusto 2010 <time class="nowrap date-lien" datetime="2010-08-04"> en sia ĉapitro 4 "Deklaro de rajtoj" ne mencias la samseksemon, sed surbaze de sia artikolo 24 ĝi permesas al la malalta ĉambro de la parlamento voĉdoni pri iu ajn leĝo, kiu limigos la bazajn rajtojn kaj liberecojn "bonsence kaj motivite". La artikolo 45.2 simple deklaras, ke "Ĉiu plenkreskulo rajtas edz(in)iĝi kun homo de la alia sekso, surbaze de la libera konsento de ambaŭ partioj".
Punkodo
La sekcioj de 162 ĝis 165 de la kenja punkodo kriminaligas la samseksajn agojn same kiel la provon realigi samseksajn rilatojn inter viroj, kiujn ĝi nomas "seksaj rilatoj kontraŭ la ordo de la naturo". La puno, kiun la rompo de tiuj leĝoj altiras estas malliberigo dum inter kvin kaj dekkvar jaroj okaze de interkonsento de la partioj kaj dudek kvin jaroj okaze de nekonsento de unu el la partioj. La seksa majoritato estas de dekses jaroj. La rilatoj lesbaj ne estas leĝe malpermesitaj.
Leĝo
En aügusto de 2006, leĝprojeko nomita Njoki Ndungu bill, laŭ la nomo de la parlamentano, kiu ĝin proponis, estis aldonita al la punkodo. Ĝia celo estis kunigi ĉiujn seksajn krimojn en unusolan leĝon. Tamen, la nova leĝo ne modifis la malnovajn sekciojn de la punkodo. La punoj ankoraŭ restas malliberigo dum dekkvar jaroj, kaj kvin jaroj pro nura provo.
Samseksaj edzeco kaj edzineco
En oktobro de 2009 certa kenja samseksa paro, Charles Ngengi kaj Daniel Chege, edziĝis en Londono. Ĉi tiu edziĝo vekis multe da atento en Kenjo, kaj la plejparto de la Kenjanoj ĝin kondamnis forte. La parencojn de Daniel Chege persekutis aliaj vilaĝanoj en Gathiru.
Kvankam la samseksa edz(in)iĝo estas leĝe malpermesita en Kenjo, en februaro de 2010 du Kenjanoj provis organizi edziĝceremonion en hotelo en Mtwapa (ĉe la marbordo, norde de Mombasa). Tiu edziĝo malsukcesis, ĉar la Tutlanda Konsilio de Eklezioj de Kenjo (NCCK) kaj la Konsilio de Imamo j kaj Predikistoj de Kenjo (CIPK) organizis kampanjon nomitan Gays Out ("Gejoj for!") por malebligi tiun edziĝon. Grupo da junuloj atakis la duopon, sed la polico savis ilin. Sheikh Hussein Ali, la kunordiganto de la CIPK por la regiono de Kikambala deklaris, ke ili "estas pretaj verŝi sian sangon por protekti la dignon de la urbo Mtwapa".
Petřiny (Praga metroo)
Petřiny estas stacio de Metroo en Prago sur Linio A, malfermita en jaro 2015.
Shogo Sasaki
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Hidrozoo
Hidrozooj aŭ en latina scienca nomo Hydrozoa (el antikva greka ὕδρα, hydra, "marserpento" kaj ζῷον, zoon, "animalo") estas taksonomia klaso de tre malgrandaj, predantaj bestoj, el kiuj kelkaj solemaj kaj kelkaj koloniaj, plej paro vivantaj en sala akvo. La kolonioj de la kolonia specio povas esti grandaj, kaj foje la specializitaj individuaj animaloj ne povas survivi ekster la kolonio. Kelkaj malmultaj genroj ene de tiu klaso vivas en nesala akvo. Hidrozooj estas rilataj al meduzoj kaj koraluloj kaj apartenas al la filumo Cnidaria.
Cruceni
Cruceni estas nomo de pluraj vilaĝoj en Rumanio:
Teacoj
La teacoj (Theaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo erikaloj (Ericales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 15 genrojn kaj 370 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kamelio, kies malnova sinonimo estas teo (Thea).
Tiuj tropikaj kaj subtropikaj plantoj estas lignecaj, ĉiamverdaj kun disaj folioj. Ili kreskas en la montaraj arbaroj, en la suba folizono. Ili havas ledecajn, brilajn, segilrandajn foliojn. La floroj estas blankaj, flavaj aŭ rozaj kaj staras ĝenerale unuope en la akselo de la folioj. La floroj estas ĉiam radisimetriaj sed tre diversaj en la familio. Gravas ekonomie la genro kamelio (inkluzivante la tearbedojn).
Raportoj de Pilecki
Raportoj de Pilecki (pole: Raporty Pileckiego, konataj ankaŭ kiel raportoj de Witold) – nomo de raportoj el la koncentrejo Auschwitz-Birkenau de Witold Pilecki, kiu laŭ instrukcio de Pola Enlanda Armeo kreis en la koncentrejo rezistomovadon sub la nomo Asocio de Militara Organizaĵo. Verkitaj post la fuĝo de Pilecki el la koncentrejo, ili estis samtempe resumo de la agado de la pola rezistomovado en Aŭŝvico. Krom la raportoj de Karski ili estas la unua fonto pri holokaŭsto en la mondo kaj valora dokumenta atesto.
Teacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (19 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Raportoj de Pilecki
Trapenetro al Aŭŝvico
Planon de traigo al la koncentrejo KL-Auschwitz Witold Pilecki prezentis al siaj superuloj jam en 1940. Tiutempe oni malmulte sciis pri la cirkonstancoj en la koncentrejo, ekzistis do nepreco kolekti spionajn informojn pri ĝia funkciado kaj laŭpove organizi tie rezistomovadon, kunlaborantan kun la pola subtera movado en ekstero. La plano postulis trapenetron de agento de la Enlanda Armeo en Aŭŝvicon. Estis elektota Witold Pilecki, kiu volontule anoncis sin por plenumo de la tasko. La 19-an de septembro 1940 dum strata homkaptado li permesis al germanoj aresti lin (en la domo ĉe aleo Wojska Polskiego 40) kaj nokte de la 21-a/22-a de septembro 1940 kune kun t.n. "dua varsovia transporto" ektroviĝis en la koncentrejo. Dum la tri jaroj de la restado en Aŭŝvico li sukcesis krei la koncentrejan rezistomovadon nombrantan ĉ. 1000 personoj kaj transdoni al la komandantaro de Pola Enlanda Armeo komunikojn pri la situacio reganta en la koncentrejo. Post la forkuro de Aŭŝvico Pilecki entenis la tuton de sia laboro en tiel nomataj Raportoj de Pilecki. Sume li verkis tri raportojn resumantaj la agadon de la Organizaĵo en Aŭŝvico kaj la kondiĉojn regantaj en la koncentrejo. La fruaj komunikoj el la koncentrejo kaj la tutaj raportoj pere de la Enlanda Armeo estis ankaŭ transdonataj al okcidentaj Aliancanoj.
Langonnet
(jen france, bretone Langoned) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Herisau
Herisau estas la ĉefkomunumo de la svisa Kantono Apencelo Ekstera. En 2003 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Urbo kiu ne volas esti urbo
Herisau superis kun 15282 loĝantoj la 31-an de decembro 2007 konsiderinde la leĝan grandecon de urbo. Tio kaŭzis por la apencelanoj specon de konflikto, ĉar urbo en la kampara kantono Apencelo estis ĝis nun laŭ la apencela tradicio io simple ne imagebla.
Sidejo de kantonaj aŭtoritatoj
Herisaŭ estis ĝis 1997 kune kun Trogen kaj Hundwil unu el la tri kunsidejoj de la tiel nomita apencelekstera landkomunumo (Landsgemeinde), kie la popolo de la kantono kunvenis por preni la politikajn decidojn kaj elekti la registaron kaj aliajn aŭtoritatojn. La landkomunumo de Apencelo Ekstera 1997 estis malkreita.
Ekonomio kaj trafiko
Tra Herisaŭ pasas la linio de la Sud-Orient-Svisa Fervojo de Sankt-Galo al Lucerno. Dank al la akvoenergio Herisaŭ jam en la 18-a jarcento industriiĝis kaj allogis multajn gravajn entreprenojn. Memkompreneble ankaŭ la turismo ludas gravan rolon en Herisaŭ. Antaŭe la landkomunumo altiris ĉiun trian jaron grandan amason da eksterlandaj gastoj, kiuj ŝatas rigardi tiun spektaklon, kiam apencelanoj kun glavo kaj tradiciaj vestaĵoj celebras la solenan eventon, kie tamen kelkfoje povas okazi ankaŭ viglaj diskutoj kaj politikaj surprizoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Herisaŭ datiĝas de la jaro 837. La loko apartenis ĝis 1433 al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la apencelaj militoj ĝi tiam atingis la liberecon. Dum la reformacio Herisaŭ akceptis la protestantan kredon, tum la komunumo Apencelo restis katolika. En la kadro de la landdivido la protestantaj komunumoj de Apencelo falis al Apencelo Ekstera dum la katolikaj partoj formis ek de tiam Apencelon Internan. La ĉefkomunumo de la nova Kantono Apencelo Interna estis unue Trogen kaj nur poste Herisaŭ transprenis tiun-ĉi rolon. En 1648 la komunumo Schwellbrunn kaj 1719 ankaŭ Waldstatt apartiĝis de Herisaŭ.
Mörsdorf
Mörsdorf havas diversajn signifojn:
(16272) 2000 JS55
(16272) 2000 JS55 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
1250 Galanthus
1250 Galanthus estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la floro Neĝborulo, aŭ "neĝa galanto" (science : Galanthus nivalis, el la familio de la Amarilidacoj).
Gelbensande
Gelbensande estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumoparto Willershagen.
The Lost Gardens of Heligan
The Lost Gardens of Heligan (La Perditaj Ĝardenoj de Heligan) estas ege populara vizitejo en la angla provinco de Kornvalo.
Aventuro (tekstaventuro)
Aventuro estas Esperantlingva programo, de Wim Koolhoven, por fari kaj ludebligi tekstaventuron. Ĝi estis farita en 1987. Ĝi havas specimenan ludon, kies nomo estas La insulo Texel.
The Lost Gardens of Heligan
Originale poseditaj de la Tremayne familio, la ĝardenoj neglektiĝis post la Unua mondmilito ĝis Tim SMIT, fondinto de la Eden Project, kaj grupo de entuziasmuloj decidis revigligi la ĝardenojn al antaŭa gloro. Ilia peno estis elstara sukceso, ne nur por la ĝardenoj sed la loka ekonomio profitas de kromaj laborŝancoj. Nuntempe vidiĝas grandioza kolekto de maljunaj rododendroj kaj kamelioj, serio de lagoj plenitaj de centjaraĝa pumpilo, ĝardenoj de floroj kaj legomoj kaj impona sovaĝejo “La Ĝangalo” plenita de subtropikaj filikoj. Ankaŭ troviĝas la sola restanta ananasa truo en Eŭropo, varmigita per putranta sterko.
La lozana andaluza
La Lozana andaluza (originala titolo: Retrato de la Loçana andaluza..., esperante "Portreto de la freŝa andaluzino") estas romano en formo de dialogo publikita en Venecio en 1528. Ties aŭtoro estas tre probable la hispana pastro kaj eldonisto nome Francisco Delicado, fuĝinta de Romo unu jaron antaŭe pro la ĝenerala sento kontraŭhispan provokita de la rabado de tiu urbo fare de trupoj de la imperiestro Karlo la 5-a.
Publikita anonime, la novelo priskribas la vivo de la malaltaj sociaj tavoloj de Romo dum la unua triono de la 16a jarcento, ĉefe inter la komunumo de judoj hispanaj kiuj translokiĝis iompostiome al Romo post la starigo de la Inkvizicio en Hispanio en 1481.
Analizo
Krom ties partikulara gracio kaj portreto de la populara hispana-roma etoso, La lozana andaluza konstituas nepra dokumento de la populara parolmanierp en tiu transira periodo. Ĝi inspiriĝas en la propra sperto de la aŭtoro en la kvartaloj prostituaj de Romo. Uzas lingvaĵon plenan de italanismoj ĉiaj, kelkaj katalanismoj, ktp., ĉu de leksiko kaj sintakso. Ĉiu ĉapitro estas nomata mamotreto (filibraĉo), kaj la propra aŭtoro aperas kiel rolulo, sed la ĉefaj ĉefroluloj estas la prostituitino andaluza nome Aldonza (la Lozana andaluza de la titolo) kaj ŝia amiko, servisto kaj amanto Rampín. La verko malkovras ĉiujn kaptilojn, trompojn kaj pornaĵojn de la dirite plej antikva metio de la mondo en Romo antaŭraba; iel ĝi intencas esti justigon de tiu pro la alta nivelo de degradado morala atingita de la «Eterna Urbo». Abundas populara saĝeco, folkloro kaj tradiciaj proverboj, esprimoj, popolaj rimedoj kuracaj, kuiraj ktp. Temas pri interesega dokumento pri la moroj kaj la spirito de la Renesanco en fipopola etoso.
Rakonto
La ĉefrolulino eliris el Hispanio sekve de sia amato, riĉulo, kies patro malakceptas la geedziĝon, malliberas ŝin kaj eĉ ordonas ŝian murdon. Tamen ŝi sukcesis fuĝi el Marseljo al Romo, kie ŝi setlas danke al helpo de virinoj el la etoso de prostituado. Ŝi unuiĝas al juna servisto Rampín, kiu tute akceptas la prostituadon de Lozana. Ankaŭ judoj helpas la setligon de la hispanino. Ŝi dediĉas sin ne nur al prostituado, sed ĉefe al belfrizistado de aliaj virinoj, ĉefe prostituinoj, al kuracaj rimedoj, por kio ŝi tute ne kompetentas, kiel ŝi mem agnoskas, sed trompas ĉiujn per supozataj efikaj rimedoj, preĝoj, diraĵoj ktp. Oni priskribas al ŝi la diversajn aspektojn de la vivo de tiaj etosoj.
Kunstkamera (Sankt-Peterburgo, Rusio)
Kunstkamera (Кунсткамера;  Kunstkammer} estas la unua rusia muzeo establita de la imperiestro Petro la Granda en Sankt-Peterburgo en 1714. Ĝi havas unikan kolekton de antikvaĵoj kaj raraĵoj prezentantan historion kaj vivmanieron de multaj popoloj. La muzeo estas fame konata ankaŭ pro ĝia deponejo de anatomiaj vidindaĵoj kaj anomaloj.
La lozana andaluza
Sekvo
En 1983, oni filmis por televido una adaptaĵon de la verko, ene de la serio Las pícaras. La ĉefrolulon faris Norma Duval. <!-- L’opera prende il via facendoci conoscere Aldonza, una giovanissima fanciulla di Córdoba che resterà orfana precocemente ma che aveva ben presto imparato a “tessere” e a “tramare”. Rimasta sola, va a vivere a casa di una sua zia per poi andar via con Diomedes e iniziare con lui un lungo viaggio in Levante. In Oriente cambia il suo nome in Lozana e dà al suo uomo alcuni figli. Ritornati in Francia vengono separati dal padre di lui. La donna approda in Italia, conosce Rampín, suo fedele servitore e compagno, e, entrando in contatto con le persone giuste e conoscendo le arti più adatte, riesce a diventare la prostituta e la mezzana più richiesta di Roma. Seguendo la Lozana lungo le strade della Città Eterna, la troviamo sempre affaccendata e continuamente a chiacchierare, anche se a volte con molta fretta, con donne e uomini che hanno a che fare col mondo della prostituzione. Lungo il suo cammino si incontra, si intrattiene, aiuta e imbroglia ogni tipo di meretrice e uomo, non sempre e non solo per denaro, ma per il suo gusto di sapere e di sperimentare. Periodo, questo, molto fortunato per la Lozana la quale riesce a vivere del suo lavoro e dei suoi inganni. Col passare degli anni deciderà di ritirarsi a Lipari dove vivrà in pace con un nuovo nome: Vellida. L’ editio princeps venne alla luce soltanto nell’ 800 ed oggi è conservata presso la Biblioteca di Vienna; questa non presenta né il luogo, né la data, né il nome dell’autore e dell’editore, inoltre è scritta in caratteri gotici e sfogliandola si incontrano varie xilografie quasi tutte non originali. Caratteristica dell’opera è la polisemia presente fin dalle prime righe; nell’Argumento, infatti, appaiono vocaboli eroticamente contaminati come “obra” per coito, “razón”, “pincel” e “materia” per membro maschile, “emendar” per eiaculare e così di seguito. Oltre all’erotismo latente e al plurilinguismo patente, non sono da trascurare altri due elementi innovativi: l’aver dato voce alle donne, per di più di infimo rango, “senza definir[le] in base alla relazione anagrafica con un’altra persona di sesso maschile”, e la metafinzione, ossia l’entrata dell’autore nell’opera come personaggio, in diretto contatto con le sue creature, coscienti di essere soggetti di un’opera di letteratura. All’interno dell’opera inoltre sono presenti una serie di pseudo-profezie sul Sacco di Roma; “pseudo” perché fatte passare come vere anche se aggiunte successivamente.
La coppia fissa dei due protagonisti dell’opera entra in contatto nel mamotreto XI per non abbandonarsi più. Nel loro primo incontro si ha un batti e ribatti tra i due, in cui la donna pronostica il futuro di Rampín oltre a sottolineare la virilità del barbitaheño. Il loro rapporto viene ben definito fin dall’inizio dalla donna stessa: Quiero que vos seáis mi hijo y dormiréis conmigo, y mirá, no me lo hagáis, que ese bozo d’encima demuestra que ya sois capón. ( XII, 60) Quindi il barbiponiente sarà servo agli occhi di tutti ma amante tra le lenzuola. In questo caso, come nella scena della camera da letto, è la donna che comanda e guida l’uomo, che stabilisce le regole della loro relazione, invertendo così il tradizionale rapporto uomo-donna, nel quale la donna era vista come un individuo debole e sottomesso al volere dell’uomo L’opera, divisa in tre parti, ben dimostra l’evoluzione della protagonista che parte come una semplice donna pubblica per poi crescere, sia professionalmente, (in quanto aspetta in casa propria le/i clienti e diventa la mezzana per eccellenza di Roma), sia interiormente, in quanto nella terza parte vi sono alcuni momenti in cui la protagonista fa delle considerazioni su argomenti importanti, come i diritti delle prostitute, anticipando un tema su cui solo in secoli successivi la società si è fermata a riflettere. Tale riflessione si sviluppa nel monologo della Lozana nel mamotreto XLIV. In tale soliloquio si associa la categoria delle meretrici a quella dei soldati, giocando sull’etimo di merito, in base al quale le due categorie si pongono allo stesso livello di buoni servitori del Governo e per questo meritevoli. La Lozana era anche una curandera o per meglio dire una saludadera. In quest’opera la protagonista viene presentata come un’ottima esponente di quella medicina alternativa che a quei tempi coesisteva con la medicina ufficiale. Lo stesso suo appellativo, oltre a far riferimento al suo status di prostituta, letto in modo diverso (lo çana), è un chiaro riferimento al suo potere terapeutico. I disturbi che meglio guarisce sono quelli afferenti ai genitali sia maschili che femminili, infatti è sempre pronta a lenire il dolore dei suoi clienti. Si deve, però, riconoscere in queste parole un doppio senso: il dolore del padre è il più delle volte inteso come ardore sessuale; basta prendere in considerazione il mamotreto L per capire come la passione amorosa viene presentata sotto forma di malattia che può essere vinta solo dalla saludadera Lozana -->
Kunstkamera (Sankt-Peterburgo, Rusio)
Nuntempe en la konstruaĵo funkcias "Petro la Granda muzeo de Antropologio kaj Etnografio de la Rusia Akademio de Sciencoj".
Historio
Petro la Granda inkognite vojaĝinta al Nederlando kaj Anglio en 1697 - 1698 diligente ekzamenis tieajn atingojn inkluzive anatomion. Li tre interesiĝis pri ĉiuj novaĵoj kaj do estis aĉetitaj tutaj kolektoj de libroj, instrumentoj, armiloj, naturaj raraĵoj ktp. Ili poste formis bazon de Kunstkamera.
Philipp Jacob Spener
Philipp Jacob SPENER (* 13-an de januaro 1635 en Rappoltsweiler, Alzaco; † 5-an de februaro 1705 en Berlino) estis germana luterana teologo kaj unu el la plej konataj reprezentantoj de la pietismo. Krome li estis la plej grava genealogo de la 17-a jarcento kaj scienca fondinto de la heraldiko.
Kunstkamera (Sankt-Peterburgo, Rusio)
Historio
Dum sia dua vizito al Nederlando en 1715- 1717 la imperiestro observis muzeon de apotekisto Albertus Seba en Amsterdamo, kiu intencis vendi sian kolekton al la rusa reĝo. Persona inspekto de la kolekto estis pozitiva kaj ĝi estis aĉetita kaj transportita al Peterburgo por la muzeo.
Philipp Jacob Spener
Spener fariĝis en 1663 predikisto ĉe la katedralo je Strasburgo, en 1666 dojeno de la luterana pastraro en la libera regna urbo Frankfurto ĉe Majno kaj en 1686 elektoprinca saksia kortega ĉefpredikisto en Dresdeno. Ekde 1691 li estis preposto kaj konsistoriano ĉe la Nikolaa Preĝejo en Berlino. En 1694 li kunlaboris je la fondado de la reformuniversitato je Halle ĉe Saale, kie lia lernanto August Hermann Francke ludis estaran rolon.
Sian ĉefverkon Pia Desideria oder Herzliches Verlangen nach gottgefälliger Besserung der wahren evangelischen Kirche (Pia desideria aŭ elkora deziro de Di-plaĉa pliboniĝo de la vera evangela eklezio) li skribis en 1675. En ĉi tiu li proponas ampleksan reformprogramon de la luterana eklezio. Li metis al la pilorio misaĵojn en la eklezio kaj mankan konon de la biblio ĉe la kredantoj. La ĉefverko de Spener onidire baziĝas sur la traktaĵoj de mistikaj spiritualistoj kiel ekz. „Spiegel der Missbräuche beim Predigtamt“ de Christian Hoburgs. Ĉi tiu opinio tamen ne estas nedisputata. Li prosperigis la formiĝon de la collegia pietatis (privataj rondoj de preĝemuloj kaj interesitoj pri la biblio), evoluantaj ekde 1670. Li estis supera kortegpredikisto sub princelektisto Johano Georgo la 3-a (Saksio) inter 1686 kaj 1691.
Kunstkamera (Sankt-Peterburgo, Rusio)
Historio
Projekton kaj komencon de konstruado en 1718 efektivigis germana arkitekto Georg Mattarnovi mortinta en 1719. Poste aliaj arkitektoj kaj konstruistoj realigis la projekton en 1735.
La konstruaĵo konsistas el du trietaĝaj blokoj kun turo enmeze, kiun kronas kompleksa kupola finaĵo. La ĉefa fasado najbaras kun Neva rivero, trans kiu videblas Vintra Palaco - rezidejo de la rusaj regantoj.
La muzeaj kolektoj okupis la orientan alon de la konstruaĵo, en la mezo lokiĝis la Anatomia Teatro, en la turo - Gottorpa globo (forbrulinta en 1747) kaj la observatorio, en la okcidenta alo estis oficejoj de la Akademio de Sciencoj.
Gordon Beck
Gordon Beck (naskiĝis la 16-an de septembro 1936 en Londono; mortis la 6-an de novembro 2011 ) estis brita ĵazmuzikisto (piano same kiel komponisto).
Vivo kaj verkado
Beck naskiĝis en 1936 en Londono. Li lernis komence klasikmuzikan pianludon, sed ricevis profesian edukon kiel teknika desegnisto. Li laboris unu jaron en Kanado, kie vekiĝis lia intereso por ĵazo. Ekde 1962 li muzikis en la bando de Tony Kinsey, poste plurajn jarojn en la kvinopo de Tubby Hayes same kiel akompananto de kantistino Annie Ross. Kune kun Tony Oxley kaj kontrabasisto Jeff Clyne li fondis triopon, kiu verkis plurajn diskojn, i.a. unu kun John McLaughlin kiel gasto. Ekde 1969 ĝis 1972 li muzikis en la ensemblo European Rhythm Machine de Phil Woods, kiu estis tre sukcesa je festivaloj en Eŭropo. Poste Beck fondis la ensemblon Gyroscope, muzikis tamen ankaŭ kun Nucleus de Ian Carr kaj Piano Conclave de George Gruntz. Li ankaŭ verkis kiel studiomuzikisto, i.a. por Chris Hinze kaj Mel Torme. Post tio li estis membro de la ensemblo de Didier Lockwood, muzikis kun Allan Holdsworth dum tutmonda vojaĝo en 1985 kaj akompanis kantistinon Helen Merrill. Ekde la 1990-aj jaroj li pli kaj pli orientiĝis al elektronika muzikado.
Hermes - Berthecourt (stacidomo)
Hermes - Berthecourt estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Berthecourt, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Beauvais (316000).
Riverside International Raceway
Longeco: 5,271 km
Kurbiĝoj: 9
Plej rapida kuro: 1:54:400 de Stirling Moss (1960)
Flugkompania nabo
Flughavenoj, kiun specifa flugkompanio uzas kiel flugkompania nabo, ofte samtempe estas "hejma flughaveno" de tiu kompanio, en kiu situas ties centraj oficejoj, aviadilaj riparejoj kaj parkejoj, sed ankaŭ tio ne estas parto de la difino. Principe flugkompanio cetere nur havas unu hejman flughavenon, sed grandaj kompanioj ofte havas pli ol unu flugkompanian nabon.
Flugkompania nabo devas plenumi kvin kriteriojn:
Ĉiu pli granda flugkompanio de la Internacia Aer-Transporta Asocio (IATA) fakte havas almenaŭ unu flugkompanian nabon en sia sistemo de fluglinioj.
Se flughaveno (en la sistemo de fluglinioj de certa flugkompanio) ne plenumas ĉiujn el la supre nomitaj kondiĉoj, ne eblas nomi ĝin "nabo" (de tiu flugkompanio), eĉ se tamen iuj pasaĝeroj tie transiras de unu al sekva flugo.
Paralele al la pasaĝera transporto en aviado, ankaŭ ekzistas apartaj kargotransportaj flugkompaniaj naboj.
Naciaj kaj internaciaj flugkompaniaj naboj
Flugkompaniaj naboj aparte gravas en areaj ŝtatoj kun multaj enlandaj flugoj - ekzemple Usono. Ekzemple en la du plej grandaj flughavenoj tutmonde, la flughaveno Atlanta kaj Flughaveno O'Hare en Ĉikago, internaciaj flugoj nur ampleksas 10 ĝis 15 procentaĵojn de la sumaj flugoj - ili do aparte servas kiel naciaj naboj. Internacie multe pli gravaj naboj de usonaj flugkompanioj estas sume pli malgrandaj flughavenoj kiel la flughaveno "John F. Kennedy" en Novjorko, en kiu pasaĝeroj de internaciaj flugoj ampleksas 48 procentaĵojn de ĉiuj transportatoj.
Vaskenjan Teologia Akademio
La Vaskenjan Teologia Akademio estas teologia akademio de la Armena Apostola Eklezio en la duoninsulo de la lago Sevan, en Armenio. Ĝi funkcias sub rekta gvido de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin.
La Akademio estis refondita en 1990 sur pitoreska duoninsulo de la lago Sevan. Ĝi malfermis siajn pordojn dum la regado kaj kun la beno de la Katolikoso de Armenio, Vasken la 1-a, kaj sub la rekta iniciato de Garegin la 2-a, Supera patriarko kaj Katolikoso de Armenio, kiu tiam estis la vikario de la Ararata Pontifika Diocezo.
Vion (Sarthe)
Vion estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento La Flèche, kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Bastoŝuo
Bastoŝuo estas malalta ŝuo, plektita el bastrubandoj (tiliaj, salikaj, ulmaj kaj aliaj) aŭ el betulŝelo. Bastoŝuo fiksiĝas al la piedo per laĉoj, torditaj el la samaj bastrubandoj, el kiuj bastoŝuo mem estas farita.
Por elfari unu bastoŝuon necesas sep bastrubandoj, ĉiu longa je du metroj. Larĝeco de unu bastrubando egalas proksimume al larĝeco de polekso de viro, kiu mem elfaradis bastrubandojn kaj poste mem plektis bastoŝuojn.
Kinata acido
Kinata acido (C7H12O6) estas monokarboksilata acido. Ĝi troviĝas en multaj fruktoj ekz. en la ilicio. La kinata acido estis unuafoje izolita el kinkono en 1790, fare de Hofmann, apotekisto en Leer. Kina acido estas interprodukto de ŝikimi-acida ciklo.
Ĝi estas blanka, kristala pulvoro, kun molmaso de 192,17 gr•molo–1, denso de 1,64 gr•cm–3 (20 °C), fandopunkto de 165 °C. Ĝi estas bone solvebla en akvo, malbone en etero.
Kapsiko
La akreco de la akraj kapsikoj estas kaŭzata de la lipideca kemiaĵo kapsaicino. Origine paprikoj ĉiam enhavis tion por ne esti manĝataj de mamuloj. Birdoj ne sentas la akrecon kaj portas la semojn pli foren ol mamuloj povus fari, kio estis evolua avantaĝo de la kapsiko. Nur post sia ekkultivado fare de homoj certaj specoj de kapsiko perdis sian akrecon, ĉar homoj ne ĉiam ŝatis ĝin.
La milda kapsiko kutime estas granda kaj larĝa, kun sufiĉe multe da aero interne. La akra kapsiko aliflanke kutime estas malgranda aŭ almenaŭ maldika.
Kapsikoj povas esti verdaj, ruĝaj, flavaj aŭ oranĝkoloraj depende de kiam oni rikoltas ilin. La verdaj fruktoj kutime estas nematuraj.
Lingva noto
kapsik/o. 1 Kreskaĵo, kiu produktas kapsikon 2. (Capsicum.) 2 Verda, ruĝa aŭ flava longforma frukto de kapsiko 1, kun multaj semoj pendantaj interne, uzata kiel legomo kaj kiel spico: akra kapsiko; neakra kapsiko; el kapsiko oni faras paprikon. kapsik/et/o. Malgranda ordinare tre akra kapsiko 2.
paprik/o. Spico (ruĝa, bruna aŭ flava) preparata el sekigita kaj pulvorigita frukto de iuj specoj de kapsiko: hungara papriko; dolĉa papriko; akra papriko.
Nutrenhavo
La kapsikoj de la genro Capsicum estas tre riĉaj fontoj de kontraŭoksidantoj kaj vitamino C. La nivelo de karoteno, kaj de likopeno, estas naŭ fojojn pli alta en ruĝaj kapsikoj. Ruĝaj kapsikoj havas dufoje la enhavon de vitamino C de verdaj kapsikoj.
Cerkoj
En bazaj artikuloj, kiel ekzemple en lepismo, la cerkoj originas de la dekunua abdomena segmento. Ĉar segmento dekunua estas reduktita aŭ forestanta en la plimulto de artikuloj, en tiaj okazoj, la cerkoj eliras el la deka abdomena segmento. Ne estas klare, ke aliaj tiel nomitaj strukturoj estas homologaj. En la Simfiloj ili estas rilataj al ŝpiniloj
Morfologio kaj funkcio
Plej multaj cerkoj estas segmentitaj kaj artikitaj aŭ filiformaj (fadensimilaj), sed iuj prenas tre malsamajn formojn. Iuj Dipluroj, precipe Japyx-specioj, havas grandajn fortajn pinĉ-similajn cerkojn, kiujn ili uzas por kapti sian predon.
El la Dermapteroj, la forfikuloj, estas konataj pro la pinĉaj cerkoj, kiujn plej multaj el ili portas, kvankam ne en la specioj el subordoj Arikseniino (Arixeniina) kaj Hemimerino. Ne estas klare, kiom multaj el la dermapteroj uzas siajn cerkojn por io ajn krom defendo, sed iuj definitive manĝas predojn kaptitajn uzante la cerkojn same kiel faras la Japigedoj.
Griloj havas aparte longajn cerkojn dum aliaj insektoj havas cerkojn tro malgrandaj por esti videblaj. Tamen ne ĉiam estas evidente, ke malgrandaj cerkoj estas senfunkciaj; ili estas riĉaj je sensaj ĉeloj kaj povas esti gravaj por gvidi kopulacion kaj ovodemetadon.
Iuj insektoj kiel la efemeroj, lepismoj kaj iuj dipluroj havas akompanantan trian centran vostfilamenton, kiu etendiĝas de la abdomena ekstremaĵo. Ĉi tio estas nomata fina filamento kaj ne estas rigardata kiel cerko. Afidoj havas tub-similajn sifonetojn kiuj foje estas konfuzitaj kun cerkoj sed ne morfologie rilatas al ili.
Evolua origino
Kiel multaj insektaj korpopartoj, inkluzive de mandibloj, antenoj kaj stiletoj, cerkoj supozeble evoluis el kio estis gamboj sur la praa insektoformo. Tiu estaĵo eble similis al velurvermo, simfilo aŭ centpiedulo, estis vermeca kun unu paro da membroj por ĉiu segmento malantaŭ la kapo aŭ antaŭa tagmo.
Noto
Cerko, el Atlaso de Insekta Morfologio, H. Steinmann & L. Zombori, versio en esperanto kaj la ĉina fare de Li Kexi
Eksteraj ligiloj kaj noto
Kategorioj: Anatomio de araknedoj; Insekta anatomio; Sensaj organoj en bestoj; Miriapoda anatomio
Ludger Schméink
Ludger SCHMÉINK [ŝmeink] estas germana esperantisto. Li naskiĝis la en Gladbeck, Germanio. Li studis muzikon en Essen-Werden ĉe la Folkwang-altlernejo kaj geografion ĉe la Ruhr-Universitato en Bochum. Post kelkaj startoj li definitive esperantistiĝis en 2004. Ekde 2005 li honorofice laboras kiel ĉefa redaktoro por la tiama Ruhr-Espero, bulteno de la Esperanto-Grupo Essen (EGE). En 2006 tiu bulteno iĝis la bulteno de la federaci-landa asocio de Nordrejn-Vestfalio, ReVELo, kun la nova nomo ReVo kaj Esperanto (ReVo = mallongigo por Rejnland-Vestfalio).
Post kiam li aniĝis la Esperanto-Grupon Essen, li iĝis ties sekretario en 2005. En 2007 li transprenis la prezidantecon. Ekde novembro 2006 li aktivas kiel kunlaboranto de Vikipedio.
Li estas unu el la du iniciintoj de la translima partnereco inter la EGE kaj nederlandaj Esperantistoj el la regiono Helmond / Eindhoven. Tiu ĉi partnereco realiĝis la 9-an de septembro 2006 per Esperanta esploro de Helmondo, al kiu invitintis la nederlandanoj. Ludger Schméink siaflanke invitis nome de la EGE la Nederlandanojn al 1-a Translima Renkontiĝo Esperantista de EGE (TRE-EGE), ekskurso tra la vasta tereno de la iama karbominejo kaj Monda Kulturheredaĵo de Unesko Minejo Zollverein okazanta je la 21-a de aprilo 2007. Dum la profesia gvidado tra la karbolavejo kaj la koaksigejo li unuafoje rekte tradukis la prelegon de la gvidantoj, post kiam li preparis ĝin per verki i.a. la artikolojn pri Zollverein kaj Essen kaj publikis ilin en Vikipedio.
Ekenäs
Ekenäs (Tammisaari) estas urbo kaj eksa municipo de Finnlando. La urbo estis fondita en 1546. En 2009 la municipo unuigis kun Pohja kaj Karis al Raseborg. La plejmulto de la loĝantaro parolas la sveda, kaj la aliaj la finna.