cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo
La Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo (mallonge IREM 2011) estas Esperanto-Renkontiĝo okazinta de la vendredo 22-a ĝis la mardo 26-a de aprilo 2011 (Paska semajnfino) en Seto (Langvedoko, Francio). Ĝi estas komune organizita de la Esperanto-Asocioj agantaj en franclingvaj landoj : Espéranto-France, SAT-Amikaro, francaj esperantistaj Fervojistoj, Geinstruistoj, Katolikoj , Laboristoj, EDE laŭ invito de Langvedoko-Rusiljona Esperanto-Federacio kun subteno de la urbestraro kaj de la turismoficejo de Seto.
Duopa beto-disfalo
Izotopoj kapablaj al duopa beta disfalo
128Te havas duoniĝotempon 7,2×1024 jaroj, kio estas la plej granda sciata duoniĝotempo.
Senneŭtrina duopa-beto-disfalo
La procezoj priskribitaj pli supre estas ankaŭ sciataj kiel du-neŭtrina duopa-beto-disfalo (mallonge 2νββ aŭ ββ2ν aŭ 2ν2β aŭ 2β2ν), ĉar du neŭtrinoj (aŭ antineŭtrinoj) estas disradiataj. Tamen eblas konsideri eblecon de la senneŭtrina duopa-beto-disfalo (mallonge 0νββ aŭ ββ0ν aŭ 0ν2β aŭ 2β0ν). En la plej simpla teoria konsidero de senneŭtrina duopa-beto-disfalo (luma neŭtrina interŝanĝo), esence la du neŭtrinoj anihilacias unu kun la alia, aŭ ekvivalente, unu nukleono absorbas la neŭtrinon disraditan per alia nukleono de la kerno.
Por ke senneŭtrina duopa-beto-disfalo estu ebla, bezonatas du kondiĉoj:
Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo
Spektakloj
Dum la renkontiĝo estis kvar vesperaj spektakloj
Duopa beto-disfalo
Senneŭtrina duopa-beto-disfalo
La neŭtrinoj en la figuro pli supre estas virtualaj partikloj. Kun nur la du elektronoj en la fina stato, la tuteca kineta energio de la du elektronoj devus esti proksimume la diferenco de la bindanta energio inter la fonta kaj rezulta kernoj (ankaŭ desalto de la kerno prenas iun parton de la havebla energio, sed nur malhrandan parton ĉar la kerno estas multe pli peza ol la elektronoj). En tre bona proksimumado, la du elektronoj estas disradiataj dorso-al-dorse por konservi movokvanton.
Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo
Prelegoj
En la programo estas pli ol dudeko da prelegoj, laborgrupoj kaj prezentoj plenumitaj de gastoj el diversaj landoj :
Duopa beto-disfalo
Senneŭtrina duopa-beto-disfalo
Malsame al la aliaj specoj de beto-disfalo, en senneŭtrina duopa-beto-disfalo la leptona nombro ne konserviĝas sed ŝanĝiĝas je 2. Kvankam la norma modelo de partikla fiziko malpermesas procezojn kun ŝanĝo de la leptona nombro, multaj vastigaĵoj de ĝi permesas ĉi tiajn procezojn.
La disfala kurzo por ĉi tiu procezo estas proksimume
Ĉestereg
Ĉestereg, serbe Честерег, slave Čestereg, germane Neuhatzfeld aŭ Tschesterek, hungare Csősztelek estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Ĵitiŝte.
Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo
Ekzamenoj
En 2010 laŭ nova franca leĝo studentoj kiuj volas fariĝi instruistoj nepre trapasu lingvan KER-ekzamenon je nivelo C1. Ĉar ili povas trapasi tiun ekzamenon en Esperanto estas perspektivo ke pli kaj pli multaj studentoj provos sukcesi tion per la Internacia Lingvo kiel okazas en Hungario jam de pluraj jaroj. Tial estas pli kaj pli da proponoj por KER-ekzameniĝi en Francio. Dum IREM estos tiu ebleco. Trapasis jenajn ekzamenojn :
Ĉestereg
Situo
Ĉestereg situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Ĵitiŝte troviĝas 12 km-ojn.
Duopa beto-disfalo
Senneŭtrina duopa-beto-disfalo
En ĉi tiu lasta esprimo, la mi estas la neŭtrinaj masoj (de la i-a masa propra stato), kaj la Uei estas eroj de la matrico de Pontecorvo-Maki-Nakagawa-Sakata (PMNS matrico). De ĉi tie la observado de senneŭtrina duopa-beto-disfalo, aldone al konfirmo de la majorana-a naturo de la neŭtrino, devus doni informon pri la absoluta neŭtrina masa skalo (per mezurado de osciladoj de neŭtrino eblas ekscii nur diferencojn inter kvadratoj de masaj propraj statoj de neŭtrino), kaj potenciale ankaŭ pri la neŭtrina masa hierarkio kaj la fazoj de Majorana aperantaj en la PMNS matrico.
Eksperimentoj
Multaj eksperimentoj estas farataj por serĉi por senneŭtrina duopa-beto-disfalo.
Ĉestereg
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1332 en formo "Cherezek". Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, en la 18-a jarcento germanoj kaj hungaroj refondis ĝin. En 1831 kaj en 1855 ĥoleroj okazis. Fine de la 19-a jarcento fervojo Nagybecskerek-Zsombolya ekfunkciis. En 1910 loĝis en Csősztelek 2738 homoj (2001 germanoj, 673 hungaroj, 64 rumanoj). La vilaĝo apartenas ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Zsombolya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Fine de la 2-a mondmilito la germanoj kaj hungaroj deportiĝis, serboj alvenis en la malplenajn domojn, fine oni malkonstruis la katolikan preĝejon. En 2002 loĝis en Ĉestereg 1391 homoj, (1294 serboj (93 %), 27 ciganoj, 15 kroatoj, 14 jugoslavianoj, 11 hungaroj kaj aliaj).
Duopa beto-disfalo
Eksperimentoj
Neniu senneŭtrina duopa-beto-disfalo estas jam observita, krom tio ke subgrupo de la Hajdelbergo-Moskva kunlaboro gvidata de H. V. Klapdor-Kleingrothaus publikigis serion de paperoj pretendantaj al observo de senneŭtrina duopa-beto-disfalo de 76Ge kun statistika signifeco pli granda ol 99,9999998%. Ĉi tiu pretendo estas kritikita per multaj en la nuklea kaj partikla fizika komunumoj, sed la grupo forte defendas sian laboron. Ilia mezurita valoro de mββ inter ≈0,2...≈0,5 eV (depende de la elekto de nuklea matrica ero) devas ankoraŭ esti konfirmita per aliaj eksperimentoj.
La malsukcesaj observadoj de senneŭtrina duopa-beto-disfalo donas subajn limigojn de duoniĝotempoj per senneŭtrinaj duopa-beto-disfaloj de diversaj atomkernoj je 1025 jaroj. Ĉi tio respektivas al supra limigo de maso de Majorana neŭtrino je 0,4 eV. Krome, limigoj de probablo de senneŭtrina duopa-beto-disfalo donas limigojn al la aliaj supre menciitaj konstantoj.
Interasocia Renkontiĝo de Esperanto ĉe Mediteraneo
La logobildo
La logobildo de la renkontiĝo elvokas la interrenkontiĝon de du malsamaj simboloj de Esperantismo: la tradicia verda stelo kaj la rondigita Є kiu, kun sia spegulbildo, bildigas terglobon « rugbebalonforme »: la tiel nomata « Jubilea simbolo ». Ĉi tiu renkontiĝo estas ankaŭ tiu de du malsamaj aliroj de la Internacia Lingvo, kiuj profunde disdividis la movadanojn antaŭ kelkaj jardekoj kaj kiuj nun ektrovas vojojn de fruktodona kunlaborado.
La baleno estas la emblema bildo de la urbo Seto kies nomo etimologie fontus el la greka vorto κετος (ketos) aŭ latina cetus kiuj signifas baleno, ĉar, vidita el la maro, la Monteto Sankta-Klero, ĉe kies piedo kuŝas la urbo Seto -ankaŭ nomata « la singulara insulo »-, similas balenon.
Duopa beto-disfalo
Eksperimentoj
Iuj lastatempaj kaj proponitaj estontaj eksperimentoj por serĉi por senneŭtrina duopa-beto-disfalo estas:
Pri laboro de H. V. Klapdor-Kleingrothaus kaj aliaj
Jen estas listo laŭtempe de la ĉefaj tekstoj pli la laboro kaj kritiko de ĝi.
Svatoslav
Nomon Svatoslav havas pluraj municipoj:
Plu tio povas esti:
Placo de Majakovskij (apartigilo)
Placo de Majakovskij estas nomo de kelkaj placoj:
Tsuyoshi Yoshitake
Tsuyoshi Yoshitake (吉武 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC kaj Tokyo Verdy.
Schmittweiler
Schmittweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Roman Jakobson
Roman Osipoviĉ Jakobson, angle Roman Osipovich Jakobson aŭ malpli ofte Yakobson, ruse Рома́н О́сипович Якобсо́н, hebree רומאן יאקובסון (naskiĝis en Moskvo, Rusia Imperio, mortis  en Cambridge, Masaĉuseco, Usono) estis rusia-usona lingvisto kaj priliteratura teoriisto el juda familio.
Kiel pioniro de la struktura analizo de lingvo, kiu iĝis la rega tendenco en lingvoscienco dum la unua duono de la 20-a jarcento, Jakobson estis inter la plej influaj lingvistoj de la jarcento. Influita de la laboro de Ferdinand de Saussure, Jakobson kun Nikolaj Trubeckoj evoluigis teknikojn por la analizo de sonsistemoj en lingvoj (Praga lingvoskolo), per tio inaŭgurante la disciplinon de fonologio. Li daŭrigis apliki la samajn teknikojn de analizo al sintakso kaj morfologio, kaj forte pridisputiĝis lia propono apliki ilin ankaŭ al semantiko (la studo de signifo en lingvo). Li faris multnombrajn kontribuojn al la slava lingvoscienco, plej notinde du studojn pri la deklinacio en la rusa lingvo kaj analizon pri la kategorioj de la ruslingvaj verboj. Prenante konceptojn el la semiotiko de Charles Sanders Peirce, kiel la "komunikada teorio" kaj kibernetiko, li proponis metodojn por la esploro de poezio, muziko, la vidaj artoj kaj kino.
En Ĉeĥoslovakio
1920 estis jaro de politika konflikto en la juna Sovetunio, kaj Jakobson translokiĝis al Prago kiel membro de la sovetunia diplomatia misio por daŭrigi sian doktorigajn studojn. Li verve ekpartoprenis en la akademia kaj kultura vivo de Ĉeĥoslovakio kaj establis proksimajn rilatojn kun pluraj ĉeĥaj poetoj kaj verkistoj. Jakobson doktoriĝis de la Karola Universitato de Prago en 1930. Li iĝis profesoro ĉe la Masaryk-Universitato de Brno en 1933. En 1926, kune kun Vilém Mathesius kaj aliaj li iĝis unu el la fondintoj de la Praga Lingvistika Rondo aŭ praga skolo de lingva teorio (aliaj membroj estis ekzemple Nikolaj Trubeckoj, René Wellek kaj Jan Mukařovský).
Eskapo antaŭ la dua mondmilito
Komence de marto 1939 Jakobson eskapis de Prago tra Berlino al Danio, tie renkontiĝis kun la Kopenhaga Lingva Cirklo kaj kun intelektuloj kiel Louis Hjelmslev. Li fuĝis al Norvegio la 1-an de septembro 1939, kaj en 1940 pasis la limon al Svedio, kie li daŭrigis sian laboron ĉe la Karolinska Hospitalo (kun verkoj pri afazio kaj lingva kompetento). Kiam svedaj kolegoj timis eblan germanan okupacion, li sukcesis eliri sur kargoŝipo, kune kun Ernst Cassirer (la eksa rektoro de la Hamburga Universitato) al Novjorko en 1941 por iĝi parto de la pli larĝa komunumo de intelektulaj elmigrintoj kiuj fuĝis tien.
Kariero en Usono kaj posta vivo
En Novjorko, li komencis instrui en la universitato The New School, dum tiu periodo ankoraŭ proksime asociita kun la komunumo de ĉeĥaj elmigritaj. En la École libre des hautes études, speco de franclingva ekzila universitato, li renkontiĝis kaj kunlaboris kun Claude Lévi-Strauss, kiu igus ankaŭ ŝlosila porparolanto de strukturismo. Li ankaŭ konatiĝis kun multaj amerikaj lingvistoj kaj antropologoj, ekzemple Franz Boas, Benjamin Whorf kaj Leonard Bloomfield. Kiam la usonaj aŭtoritatoj konsideris resendi lin al Eŭropo, estis Franz Boas kiu haltigis tiujn planojn kaj savis lian vivon. Post la milito, li iĝis konsultisto al la asocio IALA, kiu en 1951 prezentis interlingvaon.
En 1949 Jakobson translokiĝis al Universitato Harvard, kie li restis ĝis sia emeritiĝo en 1967. En sia lasta profesia jardeko li ricevis oficejon ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, kie li estis honora instruisto emerita. En la fruaj 1960-aj jaroj Jakobson movis sia emfazon al pli ampleksa kompreno de lingvo kaj komencis verki pri komunikadaj sciencoj kiel tuto. Li konvertiĝis al ortodoksa kristanismo en 1975.
Jakobson mortis en Cambridge, Masaĉuseco, la 18-an de julio 1982. Lia vidvino mortis kvar jarojn poste, en 1986. Lia unua edzino, kiu naskiĝis en 1908, mortis en 2000.
Postimees
Postimees estas la plej presata ĵurnalo en Estonio. Ĝi eldoniĝas en Talino.
Historio
Ĝi estas fondita en 1857 en Pärnu. En la jaroj 1948–1990 ĝia nomo estis Edasi
Fallinio
La fallinio de deklivo en geomorfologio kaj topografio aŭ de surfaco en geometrio estas tiu linio sur la surfaco, kiu sekvas la direkton de la plej granda dekliveco (gradiento). Ĝi sekcas nivelliniojn ĉiam ortangule. Sen konsidero de la inercio kaj de terenobstakloj akvo fluas laŭ la fallinio.
NGC 4306
NGC 4306 (aliaj indikoj — UGC 7433, MCG 2-32-14, ZWG 70.32, VCC 523, KCPG 333B, PGC 40032) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉudovskij (distrikto)
La distrikto de Ĉudovo aŭ Ĉudova distrikto aŭ Ĉudovskij distrikto (Чудовский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la urbo Ĉudovo. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 19 566 homoj.
Geografio
La distrikto de Ĉudovo situas norde en la Novgoroda provinco, en malaltaĵo ĉirkaŭ Ilmenj, sed la lago mem neniel apartenas al la distrikto. La plej alta punkto havas altecon nur 63 metroj super la marnivelo. La areo de la distrikto estas 2 331,80 km². Norde kaj nord-okcidente ĝi najbaras kun la Leningrada provinco, sude – kun la Novgoroda distrikto, sud-oriente – kun la distrikto de Malaja Viŝera.
La plej grandaj riveroj de la distrikto estas Volĥovo kaj ties alfluantoj Kerestj, Oskuja, Pĉjovĵa, Tigoda. El ili navigebla estas nur Volĥovo, ties larĝo ĉie dum la tuta 75-kilometra fluo tans la distrikto estas pli ol 200 metroj.
Marĉoj okupas 8 % de la distrikta areo, arbaroj – ne malpli ol 70 %. La klimato estas sufiĉe modera, la averaĝaj temperaturoj estas -8,8 °C (februaro) kaj +17,3 °C (julio). La jara averaĝa temperaturo estas +5,85 °C.
Trans la distrikto iras la grava fervojo inter Moskvo kaj Sankt-Peterburgo, de tiu fervojo iras branĉo de Ĉudovo al Velikij Novgorod.
Simboloj
La blazono de la distrikto de Ĉudovo estas sama kiel tiu de la urbo Ĉudovo. Ĝi estis oficiale aprobita la kaj en la Rusia ŝtata heraldika registro ricevis la numeron 3801. La blazono estas ruĝa ŝildo kun blua kolono centre, sur ĝi du krucitaj rektaj arĝentaj bastonoj kun nigraj suproj, fajrantaj per arĝenta flamo (fakte ili aspektas kiel alumetoj). La bastonojn subtenas du oraj ursoj, rigardantaj unu la alian. La flago havas la proporcion 3:2 inter la longo kaj la alto kaj tre similas al la blazono.
La eksa blazono, aprobita la similas al la nuna. En ĝi mankis la kolonon, sed ĉeestis libro kun plumo en dentrado kaj spikoj, ursoj kaj alumetoj havis aliajn kolorojn. La alumetojn oni en priskribo rekte nomis “alumetoj”, sed ne “bastonoj”. La aŭtoro de ambaŭ variantoj estas pentristo el Ĉudovo A.V. Podberezskij.
Budo (mezurunuo)
En fiziko, budo (simbolo b aŭ bn) estas mezurunuo de areo difinita kiel 10−28 m2.
Budo ne estas unuo de la Sistemo Internacia de Unuoj (SI), sed ĝi estas akceptita, kvankam malrekomendata, por uzo kun la SI.
Originale uzita en nuklea fiziko por esprimado de la kruca sekcia areo de kernoj kaj nuklea reakcioj, hodiaŭ ĝi estas uzita en ĉiuj kampoj de partikla fiziko por esprimi la krucajn sekcioj de verŝadaj procezoj. Budo respektivas al proksimuma kruca sekcia areo de urania kerno. La budo estas ankaŭ la unuo de areo uzata en nuklea kvarpolusa resonanco kaj nuklea magneta resonanco por kvantigi la interagon de kerno kun elektra kampa gradiento.
Budo estas laŭ ordo pli-malpli proksima al la geometria kruco sekcio de protono, kies radiuso estas proksimume 0,8×10−15 m.
Ekzemple, la kruca sekcio de interago de nukleo de hidrogeno kun neŭtrono de energio de ordo de kelkaj eV estas proksimume 20 b, kvankam la geometria kruca sekcio estas en ĉi tiu okazo multe pli malgranda, proksimume 0,07 b. La entuta kruca sekcio de atomo de hidrogeno kune kun ĝia elektrona ŝelo estas proksimume 6,25 × 106 b = 6,25 × 10−22 m2
Rilatantaj unuoj
Derivitaj dekonaj unuoj de budo estas uzataj:
La alia iam uzata mezurunuo de kruca sekcia areo estas ħ2 c2/(GeV2) kio estas proksimume 0,3894 mb.
La kvanto de kolizioj estas rekte proporcia kun tempodaŭro de funkciado de la koliziilo kaj kun la efika kruca sekcia areo. Tiel la kvanto de kolizioj estas produto de la tri valoroj - la tempodaŭro, la kruca sekcia areo, certa koeficiento. La kruca sekcia areo estas mezurata en femtobudoj. La kvanto de kolizioj estas sendimensia. Do la koeficiento havas dimension donitan pli supre. Por donitaj partikloj kaj donita koliziilo, la koeficiento estas esence la kvanto de partiklaj kolizioj dum unuo de tempo.
Pli detale, ĉi tiu nekutima maniero de esprimado de rilatumo venas de la maniero per kiu partiklaj kolizioj estas detektitaj. Dum iu tempodaŭro, du torentoj de partikloj kun iu kruca sekcia areo, mezurita en femtobudo, estas direktitaj tiel ke ili povas kolizii. La tuteca kvanto de kolizioj estas rekte proporcia kun la heleco de la kolizioj mezuritaj super ĉi tiu tempo. Pro tio, kvanto de la kolizioj povas esti kalkulita per divido de la integralita heleco per la sumo de la krucaj sekciaj areoj de ĉiuj partikloj. Ĉi tiu kvanto estas tiam esprimita kiel inversaj femtobudoj por la tempodaŭro (ekzemple, 100 fb−1 en 9 monatoj). Inversaj femtobudoj estas ofte donataj kiel indikaĵo de efikeco de partikla koliziigilo.
La stalo estas mezurunuo por priskribi nekredeble malgrandajn areojn, malproksime multe pli malgrandajn ol budo. Unu stalo estas 10−52 m2, aŭ 10−24 b.
Fonto
La etimologio estas klare bizara kaj ŝercema. Dum la dua mondmilito oni faris esplorojn pri kreado de atoma bombo kadre de la Projekto Manhattan. Amerikaj fizikistoj, kiu okupiĝis pri verŝado de neŭtronoj, priskribis la uranian kernon kiel "granda kiel budo"; Fizikistoj laborantaj sur la projekto adoptis la vorton "budo" (laŭvorte de la orignala angla tiu estus 'garbejo' sed Esperante oni diras 'budo' por konservi la mallongigon 'b'.) por unuo egala al 10−24 kvadrataj centimetroj, proksimume la amplekso de urania kerno. Dum la plejparto de la aliaj atomkernaj procezoj, ĉi tiu kruca sekcia areo ŝajnis esti granda kiel budo. Komence ili esperis ke la slanga nomo obskurus la fakton, ke temas pri la studado de nuklea strukturo; tamen, la vorto iĝis norma unuo en partikla fiziko.
Verruyes
Verruyes estas franca situanta en departemento Deux-Sèvres, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Verruyquois.
The Lebanese Rocket Society
The Lebanese Rocket Society (la Libana raketo societo) estas franca-libana dokumentar-filmo, reĝisorita de Joana Hadjithomas kaj Khalil Joreige, prezentita la unua de majo 2013.
Rakonto
En la 1960-aj jaroj, Libano estis la unua araba lando kiu komencis sendi raketojn al la ĉielo. Forkundukita de Manoug Manugian, ilia profesoro de fiziko, grupeto de studentoj de la Haigazian universitato komencas testojn kaj la unuaj suprenĵetoj por konkeri spacon. Iliaj laboroj iĝis pli kaj pli gravaj, ĝis deveni naciecan fieron.
Kiuj estis tiuj junuloj? kial ili haltiĝis? Kaj precipe, kial tio estis komplete forgesita? Jen la demandoj kiujn klopodas respondi la filmo.
Boissières (Gard)
Boissières (jen france, prononco, okcitane Boissièira) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Yoshiaki Banno
Yoshiaki BANNO (japane : 番野善明, Banno Yoshiaki ) estis japana astronomo naskiĝinta en 1952, mortigita en 1991 pro trafikakcidento.
La asteroido 3394 Banno estis tiel nomita en lia honoro.
Cirkvito de Bremgarten
Bremgarten estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Svisio.
Longeco: 7,280 km
Kurbiĝoj: 13
Plej rapida giro: 2:39:700 de Juan Manuel Fangio (1954)
Tomotaka Kitamura
Tomotaka Kitamura (北村 知隆, n. ) estas iama japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC kaj Montedio Yamagata. En la jaro 2013, Kitamura finis sian karieron, post 12 jaroj ludante futbalon.
Peter Kolény
Peter KOLÉNY estas slovaka astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 35 asteroidojn inter 1996 kaj 2000 elde la Observatorio de Modra, ĉiuj en kunlaboro kun Adrián Galád kaj Leonard Kornoš.
Borbála Simény
SIMÉNY Borbála [pr. ŝime:nj] estis hungara aktorino naskiĝinta en Kolozsvár ? mortinta ?.
Lia kariero
Borbála Simény debutis em 1803 en sia naskiĝurbo kaj tie ludis ĝis 1827 (escepte de 1809 en Pest, inter 1814–1819 en Marosvásárhely, en 1825 en Pozsony). En 1828 ŝi dungis sin al Debrecen. La indikoj pri plua ŝia sorto mankas.
Blazono de Paragvajo
La blazono de Paragvajo fontas el la unua oficiala versio de 1820. Internacie relative malkutime, ĝi havas du flankojn, kiuj reaperas ankaŭ sur ambaŭ flankoj de la flago de Paragvajo:
Sarah Stevenson
Sarah STEVENSON (naskiĝis en Bentley proksime de Doncaster, Anglio, do nun -jara) estas brita sportistino de la disciplino tekvondo. Ŝi gajnis la bronzan medalon en la virina klaso de pli 67 kilogramoj de la Somera Olimpiko 2008 en Pekino, kaj krome orajn medalojn en la Monda Ĉampionado de 2001 kaj 2011, kaj arĝentan en la Monda Ĉampionado de 2005. Aldone ŝi rikoltis orajn medalojn en la Eŭropaj Ĉampionadoj de 1998, 2005, 2006 kaj 2010, kaj arĝentajn medalojn en la Eŭropaj Ĉampionadoj de 2002 kaj 2004.
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono ŝi publike recitis la olimpikan ĵuron nome de la olimpikaj atletoj.
Gottfried Scheibe
Gottfried SCHEIBE (naskiĝinta en 1901, mortinta en 1971) estis germana natur- kaj migradamiko el Wandersleben.
En 1945 la usonaj okupadtrupoj faris lin urbestro en sia naskiĝloko. De 1966-71 li estris brigadon da pensiuloj. Ili okupiĝas pri la starigo de ripopzumbenkoj kaj riparo de migradovojoj. Ankaŭ la konstruo de la infanludejo ĉe la Malnova stelobservejo supre de Gotha kaj la zorgado de la kabano ĉe la kalkŝtonrompejo en Seebergen estis lia ideo.
Ĉe la nuna Scheibe-placo en Seebergen starigis la societo IG "Natur- und Heimatfreunde Seebergen/Gotha" benkaron. Simila loketo troviĝas sur la monto Kallenberg kontraŭe la Freudenthal: sed ĝi datumas jam de 1980 kiam la anoj de Heimatfreunde des Kulturbundes Wandersleben aktivis.
Literaturo
Geißler, Roland: ''Die schönsten Wanderungen und Radtouren um die Drei Gleichen in Thüringen. Ein Wanderführer'', Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2004, ISBN 3-937135-57-X, p. 33.
Sorba elemento
En matematiko, sorba elemento rilate al interna duvalenta operacio \star estas elemento, kiu ne ŝanĝiĝas per kombinado per operacio \star kun iu ajn alia elemento.
Difino
Formale, sorba elemento de magmo (M, \star) estas elemento z \in M tia, ke por ĉiu x \in M.
Ecoj
Se en magmo (M,\star) troviĝas maldekstra sorba elemento z kaj dekstra sorba elemento z', tiam ili egalas kaj, fakte, estas (duflanka) sorba elemento, ĉar.
Koralo
Koralo estas kalka, pli-malpli arboforma skeleto de diversaj kolonioj de kniduloj en la klaso koraluloj (Anthozoa). Ĝi ordinare fiksitas al submaraj lokoj. Ekzistas belaj ruĝaj kaj nigraj koraloj, el kiuj oni faras ornamaĵojn.
Mediaj aferoj
Koralblankigo aŭ korala senkolorigo okazas kiam koralaj polipoj elpelas algojn kiuj estis loĝintaj ene de iliaj histoj. Algoj havigas ĝis 90 % el la korala energio. Blankigitaj koraloj plue vivas sed ekmalsategas post eksenkolorigo. La ĉefa kaŭzo de la koralblankigo estas la plialtiĝo de la akvotemperaturoj.
Cellettes (Charente)
Cellettes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
(12721) 1991 PB
(12721) 1991 PB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Sakala
Sakala estas la unua politika ĵurnalo de Estonio. Ĝi estas fondita unuan fojon en Viljandi en 1877. Ĝi postulis ekzemple malapero specialaj rajtoj de germanoj kaj por kamparanoj rajton partoprenis en administro de provincoj. La gazeto estis nuligita en 1906, sed poste ĝi estas fondita denove kaj estas nuntempe loka taggazeto de Viljandi. Ĝi estas la tria plej granda lokgazeto de Estonio.
Noémi Apor
Noémi APOR, laŭ hungarlingve kutima nomordo Apor Noémi estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis Várkonyi, ŝia frato estis Zoltán Várkonyi.
Noémi Apor naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Noémi Apor lernis en lernejo pri aktoroj, poste ŝi apartenis al diversaj malgrandaj teatroj en Budapeŝto. En 1947 ŝi edziniĝis al Zoltán Fábri (reĝisoro), en 1950 ŝi naskis filon. Ekde 1953 ŝi ricevis ankaŭ filmajn rolojn. Inter 1954 kaj 1974 ŝi estis membro de la Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi forlasis la teatran mondon kaj ŝi okupiĝis pri filmaj roloj. Ŝi ricevis premion en 1975.
A Love That Will Never Grow Old
A Love That Will Never Grow Old (Amo, kiu neniam maljuniĝos) estas filmkanto el filmo Brokeback Mountain kantita per usona kantistino de kontreo Emmylou Harris. La muzikon kreis la argentina komponisto Gustavo Santaolalla kaj la vortojn la brita poeto Bernie Taupin.
Daŭranta 3 minutojn kaj 20 sekundojn, stiligita al lulkanto, la kanto gajnis en 2006 Premion Ora Globo kaj premion Satellite Awards en kategorio Plej bona filmkanto. Samjare gixi gajnis Premion Oscar en sama kategorio.
Wilhelm Herrmann
Wilhelm HERRMANN (naskiĝis en 1901 en Neustadt (Supra Silezio); mortis en 1968) estis germana esperantisto. Li estis doktoro pri juro kaj laboris kiel distrikta juĝisto (germane: Oberamtsrichter) en Lampertheim, suda Heslando.
Hermann esperantistiĝis jam en 1920, sed aktivis en la movado nur ekde 1951. De 1953 ĝis 1958 (jaro, en kiu li grave malsaniĝis) kaj de 1961 ĝis 1967, li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Poste li elektiĝis honora prezidanto de GEA. De 1956 ĝis 1962 li estis estrarano de UEA.
Li tradukis la unuan parton de Germana Antologio (p. 17 ĝis 164, pri la fruĝermana epoko ĝis ĉ. la jaro 1250). Kvankam li postlasis tiun ĉi parton kiel prespretan manuskripton, ĝi publikiĝis nur 17 jarojn post lia morto. Krome li kontribuis per multaj artikoloj al Germana Esperanto-Revuo (GER), la organo de GEA.
Mihály László Fodor
Mihály László FODOR (naskiĝis la 4-an de januaro 1917 en Gyalár, mortis la 8-an de aprilo 1968 en Hunedoara) estis rumania hungara franciskana eklezia verkisto.
Kariero
Mihály László Fodor finis universitaton en Romo. Li doktoriĝis en latina lingvo laŭ la disertaĵo Moraleco de sporto, kiu   aperis en 1947 en Kluĵo (Christiana Cultura corporis cum speciali respectu ad modernum sport, subtitolo "Natura et moralitas"). En 1951 devigloksidigis lin kune kun siaj ordenuloj en Máriaradna, post en Deĵo. En 1961 oni kondamnis lin al sesjara malliberejo laŭ akuzo de patrujperfido, el kiu li liberiĝis en 1964 laŭ publikamnestio.
Historio de Argentino
La Historio de Argentino divideblas laŭ tre diferencaj epokoj nome la jenaj:
Prahistorio
Homoj loĝis en la teritorio de Argentino jam en la 12-a miljaro antaŭ Kristo (laŭ trovaĵoj en Santa María, Huarpes, Diaguitas kaj Sanavirones). La Inka imperio invadis tion, kio nun estas nord-orienta Argentino, en 1480, alproprigante ĝin ene de regiono Kolasujo; gvaranioj disvolviĝis ĉi tie kiel agrikultura ekonomio, produktanta dolĉan terpomon kaj mateon. La centrajn kaj la sudajn regionojn enloĝis nomadaj triboj.
Hispana konkero
Eŭropaj esplorantoj venis al Argentino en 1516.
La fortikaĵo Sancti Spiritu estis la unua hispana setlejo, instalita en 1527 borde de la rivero Paranao, je 40 km norde de la loko kie estas la aktuala urbo de Rosario.
En la 17a jarcento setlis la misioj de jezuitoj ĉe guaranioj. Temis pri misiaj vilaĝoj fonditaj de la Kompanio de Jesuo inter gvaranioj kaj najbaraj popoloj, kiuj celis kristanigi indiĝenojn de la teritorioj de la aktualaj provincoj Misiones, Corrientes, kaj parto de Paragvajo. Ili plenumis sukcese tiun taskon, ĝis la jaro 1768, kiam la hispana reĝo Karlo la 3-a ordonis la forpelon de la jezuitoj el la hispanaj teritorioj.
Dum plej parto de la kolonia periodo, la teritorio argentina estis parto de la Vicreĝlando de Peruo, ĝis 1776, kiam dum la regado de Karlo la 3-a de Hispanio, oni dividis ĝin; kaj oni kreis la novan instancon Vicreĝlando de Río de la Plata. La urbo de Bonaero estis proklamita ties ĉefurbo pro sia kreskinta gravo kiel komerca centro, kaj cele rezisti pli nome eventualan portugalan atakon, krom por havi pli facilan aliron al Hispanio pere de la atlantika navigado.
En 1780 okazis granda indiĝena insurekcio kun centro en Kuzko, estrita de la inkao Tupak-Amaru la 2-a, kiu etendiĝis ekde la aktuala teritorio argentina ĝis la aktuala teritorio kolombia.
Ĝis mezo de la 19a jarcento, granda parto de Patagonio kaj de la Pampo restis sub kontrolo de diversaj indiĝenaj popoloj: ĉefe, ĉonkoj kaj poste mapuĉoj (ankaŭ nomitaj ĝis jŭse "araŭkanoj") en Patagonio kaj rankeloj ĉe la pampaj ebenaĵoj ĝis la lasta kvarono de la 19a jarcento. Krome la teritorioj de la ĉaka regiono ne estis koloniigitaj de eŭropanoj, sed restis loĝataj de indiĝenaj popoloj kiaj los komoj, mokovioj, pilagaoj kaj viĉioj ĝis komenco de la 20a jarcento.
Sendependo
Ĉirkaŭ 1806 kaj 1807 okazis la Anglaj Invadoj en Plato dum kiuj Santiago de Liniers estris la trupojn kiuj forpelis la britajn trupojn. En tiu bataloj partoprenis profesiaj militistoj, rotoj de milicanoj formitaj de nombraj krioloj, kaj platanoj kaj devenaj el la Interno (ĉefe, de Asuncio de Paragvajo kaj de Kordobo), indiĝenoj kaj eĉ negraj sklavoj.
La popola deziro akcelis la elpostenigon de la vicreĝo Rafael de Sobremonte por, sekve, elekti kiel novan vicreĝon Santiago de Liniers, konvertita en heroo de la atako, defendo kaj rekonkero de Bonaero. La ĉefaj estroj de tiuj milicoj iĝis tuje nova elito en la urbo Bonaero, kaj eniris kiel membroj de la Municipa Konsilantaro, ĝis tiam formita nur de hispanoj.
Kvankam Liniers regis ankoraŭ nome de Hispanio, la elpostenigo de vicreĝo per popola premo estis nevidita fakto en la historio de Ameriko. Tio kaj la malvenko de la brita armeo, havigis prestiĝon al Bonaero, kiu akiris karakteron de «granda frato» antaŭ la aliaj provincoj.
En 1810 la loĝantaro de Bonaero komencis la disvolvigon de la Revolucio de Majo, kiu elpostenigis la Vicreĝon Cisneros, kaj elektis anstataŭe regojunton integrita majoritate de krioloj kio komencigis la longan procezon de la Milito por Sendependiĝo de la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata kontraŭ Hispanio (1810-1824).
La 9-a de julio de 1816, en la urbo San Miguel de Tucumán, kongreso de deputitoj de la provincoj de la nordokcidento kaj centr-okcidento de la lando kaj de tiu de Bonaero, kun kelkaj deputitoj ekzilitaj de Alto Perú (posta Bolivio), proklamis la sendependecon de la Unuiĝintaj Provincoj de Sudameriko, for de la kontrolo fare de la reĝo Fernando la 7-a, liaj sukcedantoj aŭ metropolo.
Kiam oni ĵuris ĝin la 21-a de julio de 1816 kaj por nuligi onidirojn pri intenco submetiĝi al Portugalio, dum sekreta sesio oni aldonis al la protokolo aludon al alia eventuala eksterlanda dominado.
La provincoj de la argentina marbordo kaj la Orienta Provinco (posta Urugvajo) (unuiĝintaj en la Liga Federal sub estrado de José Gervasio Artigas), kiuj estis jam deklarintaj la sendependecon disde Hispanio en 1815 en Concepción del Uruguay, Paragvajo (jam sendependa) kaj plej parto de Alto Perú, nuna Bolivio (ankoraŭ sub teoria hispana regado), kiuj estis parto de la vicreĝlando, ne estis reprezentataj.
En diversaj lokoj de Sudameriko la novaj registaroj devis fronti la reziston kontraŭrevolucian de la monarkiaj armeoj, kiuj klopodis restarigi la aŭtoritaton de la hispana monarkio en la regiono. Startis militoj por sendependeco. Kelkaj el ĉefaj komandantoj estis Manuel Belgrano (estre de la Norda Armeo), José de San Martín (kreinto de la Armeo de Andoj) kaj Martín Miguel de Güemes. La nuna argentina ŝtato konsideras San Martín kiel ĉefa milita heroo de ties sendependeco kaj omaĝis lin per la titolo de «Padre de la Patria», patro de la patrio. Li estis, kun Simón Bolívar, respondeco pri la liberigaj agadoj kiuj finigis la hispanan hegemonion en la amerika kontinento.
La formado de la federala ŝtato
La unuaj jardekoj de Argentino kiel sendependa lando estis konfliktaj, kvankam ankoraŭ ne estis finintaj la militoj por la sendependeco aperos fortaj kontraŭstaroj pro la hegemonio de la unueciguloj al kiuj kontraŭstaris la federismo defendita de la orienta José Gervasio Artigas ― same heroo de la argentina sendependeco ― kiu konstituis ligon de provincoj argentinaj federitaj. La lukto inter la unueciguloj kaj la federaloj kondukis Argentinon al longa serio de sangelverŝaj enlandaj militoj inter partioj, ŝtatestroj kaj provincoj (1820-1861); krome, la okupo fare de brazil-portugaloj de la Orienta Provinco okazigis militon kontraŭ la Brazila Imperio (1825-1828).
Pri la teritorio, en 1826 la provinco Tarija estis aligita al Bolivio kaj ― kiel rezulto de la pacinterkonsento Convención Preliminar de Paz (1828), kiu klopodis finigi la militon kontraŭ Brazilo ― en 1828 la Orienta Provinco estis deklarita sendependa, adoptante la nomon Estado Oriental del Uruguay.
El 1820 al 1852, escepte malgranda intertempo inter 1825 kaj 1827, la lando malhavis ŝtatan registaron, prenis sur sin la provincoj la plenecon de la regado en la etoso de siaj respektivaj teritorioj. Tamen en 1829 Juan Manuel de Rosas, platano de liberala tendenco, prenis sur sin la regadon de la provinco Bonaero kun «facultades extraordinarias» (eksterordinaraj agadebloj), konservanre la eksterlandan reprezentadon de la restoj de provincoj. En tiu epoko, Rosas regis diktatore la tiam nomatan Argentina Konfederacio, kaj kontraŭstaris la insurekciojn fare de la unitarios (unueciguloj). Li same kontraŭstrais sukcese ŝipan blokadon fare de francoj, kaj poste, en 1845 ŝipan blokadon fare de franc-angla alianco. Li entreprenis militan konflikton ankaŭ kontraŭ la Perua-Bolivia Konfederacio, kaj kontraŭ la nomita Defendoregistaro de Montevideo (colorado, ruĝa) kiam apogis la Argentina Konfederacio la naciismajn urugvajanojn de la Partido Nacional (Urugvajo).
La konstitucia organizado
En 1852, Rosas estis venkita en la batalo de Caseros fare de la Ejército Grande (Granda Armeo), nome alianco inter la provincoj Entre Ríos kaj Corrientes, la trupoj de la colorados de Urugvajo kaj aliaj de Brazilo. La alianco estis estrita de la federalo kontraŭrosista Justo José de Urquiza, guberniestro de Entre Ríos, kiu prenis la provizoran prezidantecon.
Tiu periodo daŭris ĝis la adopto de konstitucio en 1853, la unua antaŭaĵo de la konstitucio argentina aktuala, kiu adoptis federalan reĝimon; sed tiu estis malakceptita de parto de la provinco Bonaero, kiu separiĝis disde la Argentina Konfederacio, pro kio tiu devis setligi sian ĉefurbon en la urbo Paranao. En 1859, la Argentina Konfederacio klopodis aligi ĝin permilite, kaj venkis en la Batalo de Cepeda, sed sen atingi la reunuigo de la lando. En la batalo de Pavón (1861), la provincaj konfederaciaj kapitulacis antaŭ la trupoj rioplataj estritaj de Bartolomé Mitre, post kio oni finigis la ekziston de du separitaj ŝtatoj kaj Mitre prenis la prezidentecon de la unuigita ŝtato.
Le Landeron
Pri la komunumo
Le Landeron estas historia urbeto kaj komunumo en la distrikto Neŭŝatelo en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 4441 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Historio de Argentino
Konservativaj registaroj kaj instalo de voĉdonado
Dum tiu periodo hegemoniis la Partido Autonomista Nacional (PAN) kiu monopoligis la povon pere de fraŭdaj elektadoj, permesita pro la sistemo de la voĉvoĉdonado kaj dum 25 jaroj, la nedisputebla figuro estis la generalo Julio Argentino Roca.
Le Landeron
Geografio
Le Landeron situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Bielo kaj etendiĝas en la ebenaĵo inter la Lago de Bielo kaj la Lago de Neŭŝatelo sudoriente de la Neŭŝatela Ĵuraso. La sudan limon de la komunumo formas la kanalo de la rivero Thielle, kiu konektas la du lagojn. La komunumo konsistas el la urbeto Le Landeron, kaj la kvartaloj kaj setlejoj Faubourg du Landeron, La Russie, La Scie kaj Combes.
Historio de Argentino
Konservativaj registaroj kaj instalo de voĉdonado
Inter 1878 kaj 1884 okazis la nomita Konkero de la Dezerto pelita de Julio A. Roca, kio konsistis je serio de militaj ekspedicioj al teritorioj de Pampo kaj Patagonio ĝis tiam dominitaj de la originaj popoloj, cele finigi ties konstantajn atakojn al bienoj kaj vilaĝoj sed, ĉefe samtempe aligi al la produktivaj planoj la konkeritajn teritoriojn, disdonante ilin al la membroj de la Rura Societo, elstaraj financistoj de tiuj ekspedicioj. Ne surprizu ke, en epoko kiam ankoraŭ ekzistis sklaveco en Sudameriko, kaj kie eraraj reinterpretoj de la teorioj de Darwin ebligis la enmodigon de ia socia darvinismo, la indianoj estis traktitaj kiel malsupraj estaĵoj, sen la samaj rajtoj kiel la krioloj aŭ la eŭropanoj, kiel okazis en preskaŭ ĉiu angulo de la tiama mondo ĉe aliaj originaj popoloj. La sukceso akirita sude instigis al milita simila agado norde, en la regiono Granda Ĉako, kampanjo kiu okazis en 1884, dediĉita al submetado de la indiĝenoj sammaniere, kaj tute okupi la teritorion.
Le Landeron
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,31 km², de kiuj 43,3% estas kovritaj de arbaro, 39,5% servas por agrikulturo kaj 15,1% por setlado.
Historio de Argentino
Konservativaj registaroj kaj instalo de voĉdonado
La nomita Konservativa Respubliko organizis sukcesan kaj modernan rur-eksportan modelon baze sur la nomita internacia labordivido, orientita al la produktado de viando kaj greno por la eŭropa merkato; tiu ekonomia modelo generis fortan koncentron de la riĉo en malmultaj manoj kaj la ekskludon, malkomforton kaj diskriminacion de la laborista klaso. La ekonomio atingis altajn nivelojn de kresko kiu allogis grandan tajdon de enmigrado ĉefe konstituita de milionoj da italoj kaj hispanoj sekvitaj de orienteŭropanoj kaj mediteraneanoj ĉefe de Proksima Oriento. La argentina loĝantaro, kiu reprezentis la 0,13 % de la monda loĝantaro en 1869, pasis al reprezentado de la 0,55 % en 1930, proporcio kiu pli malpli stabiliĝis ekde tiam. La lando estis konata tiuepoke kiel la monda grenejo.
Le Landeron
Najbaraj komunumoj
La komunumo Le Landeron limas en nordo al Lignières, en oriento La Neuveville (BE), en sudoriento al la Lago de Bielo, en sudo al Gals (BE), en okcidento al Cressier, kaj en nordokcidento al Enges.
Historio de Argentino
Konservativaj registaroj kaj instalo de voĉdonado
La prospero de la ekonomio pelis la kreskon de la komenca mezklaso. La enmigrado el Eŭropo ankaŭ alportis novajn politikajn ideojn kiaj socialismo kaj anarkiismo, kaj la kreadon de la sindikatoj. Aperis modernaj politikaj partioj kiaj la Unión Cívica Radical (UCR) kaj la Socialista Partio (PS).
Inter la plej influaj prezidentoj de tiu periodo menciindas Domingo Faustino Sarmiento (1868-1874) kaj Julio Argentino Roca (1880-1886 kaj 1898-1904).
Ratíškovice
Ratíškovice (Ratischkowitz) estas municipo en Ĉeĥio, Sudmoravia regiono, distrikto Hodonín. Vivas ĉi tie. Ĝi troviĝas 8 km norde de Hodonín. Ratíškovice estas inter la plej loĝataj vilaĝoj en Ĉeĥio.
Le Landeron
Vidindaĵoj
Vidinda estas la malnova urbocentro de Le Landeron. Kun la escepto de unu sola domo, la tuta mezepoka konstrusubstanco de Le Landeron estas konservita kaj metita sub la protekto de la Svisa Federacio.
Ratíškovice
Historio
Ratíškovice estas unu el la plej malnovaj komunumoj en la Distrikto Hodonín. La plej fora pasinteco montras multajn arkeologiajn trovaĵojn. Estis tie trovita mamuta osto kaj mamuta molaro de la pli juna Paleolito, ŝtona linfaskingo de la neolitika periodo, ceramikaj iloj de la bronzepoko, argilaj tumulusoj, komercaj ujoj, ferepokaj, multaj ceramikaj trovoj estis de la neolitika fortikejo de la tempo de slavaj setlejoj.
La unua skriba mencio de la vilaĝo estas menciita en tre grava dokumento - la Ĉarto Henriko Zdík, filo de la unua ĉeĥa kronikisto Kosmas. La episkopo prenis inventaron de ĉiuj posedaĵoj apartenantaj al Ĉefepiskopujo de Olomouc. La Ĉarto enhavas pli ol 200 lokajn Moraviajn nomojn kaj estas tial la unua topografio de Moravio. La ĉarto ne estas datita, sed oni kredas, ke la dato de ĝia pretigo estas kohera kun la dato de la konsekrado de la templo de la kapitulo de Sankta Venceslao kaj en la Kastelo de Olomouc - la jaro 1131.
Historio de Argentino
Konservativaj registaroj kaj instalo de voĉdonado
Post pli ol du jardekoj de politikaj kaj sociaj konfliktoj, balotaj fraŭdoj kaj terura subpremado, oni aprobis la Leĝon Sáenz Peña kiu starigis la rajton al la sekreta voĉdonado, kaj deviga kaj universala nur por viroj en 1912. En la unua prezidenta balotado per sekreta voĉdonado, la konservativuloj estis elpovigitaj fare de la radikaloj, kaj Hipólito Yrigoyen (1916-1922 kaj 1928-1930) iĝis la prezidento de la registaro. Dum sia unua regotempo komencis la studenta movado konata kiel universitata reformo, kiu etendiĝis tra tuta Latinameriko. Inter ambaŭ regotempoj de Yrigoyen estis elektita prezidento la same radikala Marcelo T. de Alvear (1922-1928).
Ratíškovice
Historio
En 14-a jarcento Ratíškovice apartenis al la princa ĉamra bieno en Bzenec. En la jaroj 1333 - 1346 estis la grafo de Moravio, sekve ankaŭ posedanto de Ratíškovice, ankaŭ Karolo la Kvara.
En la dua duono de la 14-a jarcento estis Ratíškovice kune kun aliaj al la paroĥo de Milotice. En 1496 aĉetis de Vratislav de Pernštejn la vilaĝon Ratíškovice Sinjoroj de Lipá. La 18-an de majo 1594 estis subskribita interkonsento de aĉeto kun Julius, Grafo de Salm kaj Neuburk super Inne kaj liaj filoj Karolo kaj Weikhartem - Jan IV. de Lipá provis pagi liajn ŝuldojn kaj inter dudek vilaĝoj estis vendita ankaŭ Ratíškovice.
En la jaroj 1592 - 1606, dum la turkaj militoj, regas tre malagrabla situacio. Post la paco en la arbaroj vagis murdistoj kaj rabistoj. Urbo Hodonín havis sian ekzekutiston, pendumilon kaj torturajn instrumentojn. La 20-an de januaro 1613 kunvenis reprezentantoj de la vilaĝoj kun la urbestro kaj la magistratajoj kun peto pri helpo. Post la interkonsento pri reciproka helpo estis skribita Ekzekutista ĉarto, al kiu ĉiuj komunumoj presis sian sigelon. Ĝi estas la plej malnova - ĝi estas ornamita per tri glanoj kun du steloj kaj ĝia perimetro estas ornamita per surskribo  'Wess Ratisskowicze' . Sur tiu sigelo baziĝas la nuntempa emblemo Ratíškovice, desegnita en 1991 de la pentristo Zbynek Kočvara.
En 1618, la bohemiaj nobeloj komencis reziston kontraŭ Habsburgojn kaj tiel ili komencis ankaŭ la tridekjaran militon. En 1614 la bieno de Hodonín estis vendita al Zdenek Žampach, kiu iom poste forlasis la ribelon kontraŭ la Habsburgoj kaj publike alianciĝis al la imperiestro. Sekve, la ribelantoj ordonis konfiski liajn proprietojn, kiujn ricevis fine de 1619 Matthias de Thurn. Bataloj kaj bataletoj okazis tra la tuta teritorio, ankaŭ Ratíškovice ne evitis ilin.
Post la milito, en 1648 fariĝis la mastro de la bieno de Hodonín - kaj tiel ankaŭ de Ratíškovice - Frederiko Oppersdorf. Li tre fortigis la servutecon - li ne respektis la imperian regulon pri servutoj, pliigis servutajn tagojn, monajn kaj naturaĵajn pagojn kaj ĉiuj komunumoj devis skribi librojn orfajn, privat-proprietajn kaj testamentajn. Tio estis superrigardo de ŝanĝoj pri la proprietoj. En 1691 estis skribita kroniko de Oppersdorfa familio, laŭ kiu ĝi okupis en Ratíškovice 37 domojn.
En 1750 li transprenis la bienojn Grafo Joseph de Czobor Czoborcent-Michali. Sed li estis tre pompa mastro kaj pro lia extravaganca disipemo la bieno falis en bankroton. Moraviajn bienojn kun Hodonín kaj Ratíškovice la 10-an de julio 1762 aĉetis por 1.005.500 oraj moneroj Francisko la 1-a Stefano. La imperiestrino Maria Tereza por lia registaro preparis novan inventaron de tero kaj komisionoj reenketis kvocientojn en individuaj komunumoj.
La vilaĝo restis en privata posedo de la imperia familio ĝis la lanĉo de patento pri toleremo kaj la abolicio de la servutoj la 7-an de januaro 1848. Poste ĝi fariĝis aparta ekonomia ento, kaj estis plu precipe agrikultura komunumo - kultivis sekalon, hordeon, avenon, terpomojn, beton, maizon, oni semis milion kaj kanabon. Estis kreita propra grena fonduso, konservata ĝis la fino de la 19-a jarcento.
Nur ĉe la dislimo inter la 19-a kaj 20-a jarcentoj kelkaj viroj komencis labori en brunkarbaj minejoj en Dubňany kaj Milotice. Ĉirkaŭ la jaro 1850 estis en Ratíškovice fondita brikfarejo.
Memorindaĵoj
Al la historiaj interesaĵoj de la vilaĝo apartenas la romkatolika paroĥa preĝejo, konstruita en la jaroj 1855 - 1857, en la loko, kie iam staris kapelo de Sankta Jozefo. La preĝejo estis konstruita laŭ planoj de la arkitekto Jozef Licht el Hodonín en la stilo de historia romantikismo. La preĝejon senpere apudas paroĥa domo kaj tombejo. En la preĝejo estas ligna statuo de Maria kun Jesuo-bebo sur la brakoj, ĝi estas unu el la plej valoraj partoj de la preĝejaj moveblaĵoj. Ĝi estas verko datita ĉirkaŭ 1400, la baroka krono estis instalita aldone. La origino de la statuo kaj la maniero kiel tiu gotika verko alvenis al la paroĥejo de Ratíškovice, estas kovrita per sekreto. Interesa ekzemplo de tradicia arto estas la tombeja pordego. Ĝi estis farita en 1957 por la centjariĝo de la statuso de la loka preĝejo fare de majstro forĝisto František Hnilica. Cetere, en la vilaĝo estas kelkaj dekoj da krucoj, monumentoj kaj kapeletoj konstruitaj en pasintaj jarcentoj. La lasta estas memoraĵo pri militaj falintoj de 1947.
Kulturo
Kulturaj eventoj en la komunumo dum la tuta jaro estas riĉaj. Agas ĉi tie kvin folkloraj ensembloj - Robky ze Séčku (Junulinoj el Séčky), Mužský pěvecký sbor (Vira kantĥoro), Ratiškovská Dolina (Valo de Ratíškovice), Slovácký krůžek (Moravislovakia rondeto) kaj Dětský folklórní soubor (Infana folklora ensemblo). Konataj estas ankaŭ latuninstrumentaj muzikbandoj Dolanka (Valanaro) kaj junulara Veselá muzika (Gaja muziko), antaŭ nelonge estis refondita Dětská cimbálová muzika (Infana zimbalona muziko).
La folklora vivo komenciĝas per balsezono, kiam okazas balo en folkloraj kostumoj, estas daŭrigata per Paskaj kutimoj (t.n. šlahačka = vipado per vergoj), per la festo de sanktaj Cirilo kaj Metodio, per Kermesaj festoj, kiuj okazas ĉiam dum la dua semajnfino en oktobro kaj Kermesaj festoj (ĉeĥe Hody), kiuj okazas ĉiun duan semajnfinon en oktobro kaj estas prave la plej granda folklora evento de la jaro. Plie, en somero okazas ankaŭ akcesoraj aranĝoj (Kantado sub Náklo, Kunveno ĉe Lilia Kruco).
Historio de Argentino
Puĉoj kaj demokratiaj reĝimoj
La 6-a de septembro de 1930 okazis la unua de serio de puĉoj kiu enpovigis militistojn kiuj starigis registaro de facto, post elpostenigi Hipólito Yrigoyen. Tiu puĉo komencigis la Fifama Jardeko.
La modelo rureksporta argentina enkriziĝis pro la fermo de la internaciaj merkatoj. La lando lanĉis sin al ŝanĝo de importado kiu disvolvigis ampleksan sektoron de diversaj industrioj. La Década Infame (Fifama Jardeko) finis per la Revolucio de 1943, nome duao puĉo. Spite la internacia premo, Argentino restis neŭtrala dum la plej parto de la Dua Mondmilito, kaj unuiĝis al la Aliancanoj la 27-a de marto de 1945, dum la regado de la generalo Edelmiro Farrell, tuj antaŭ la fino de la Milito.