cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Émile Zola
Émile ZOLA (naskiĝis la  en Parizo; mortis la  en Parizo) estis franca verkisto kaj ĵurnalisto.
Li estis unu el la plej gravaj francaj romanverkistoj de la 19-a jarcento kaj plej grava reprezentanto de naturalismo, tuteŭropa literatura movado. Li politike aktivis kaj batalis por liberaliĝo de la socio. Dum la Dreyfus-skandalo, Zola riskis malliberejon verkante la artikolon J'accuse (Mi akuzas), celante akuziĝon pri kalumnio por povi kaŭzi revizion de la proceso kontraŭ Alfred Dreyfus. Zola fakte estis akuzata de kalumnio kaj devis fuĝi al Anglio dum jaro, sed poste rezultis la liberigo kaj reakcepto de la false akuzita oficiro.
Sekvo
Al fino de la mondo (pole: Na koniec świata) estas pola filmo reĝisorita de Magdalena Lazarkjeviĉo en 1999 baze de romano de Emile Zola nome Teresa Raquin.
Literaturo en Esperanto
Agostinho da Silva: Vivo de Zola. Tradukis Manuel de Freitas. Porto: Portugala Eldona Rondo, 1946. 107 paĝoj.
Tutmonda sonoro
Enhavo
La ĝermo de Tutmonda Sonoro estas Eterna Bukedo, tradukita el 22 lingvoj. Tutmonda Sonoro riĉiĝis per 320 poemoj, el ili 162 eroj antaŭe ne aperis. Ĝi estas inda al sia titolo prezentante perlojn el la internacia trezoro ekde la sumeroj tra la grekoj kaj latinoj ĝis la simbolistoj kaj superrealistoj.
Józsa Járitz
Józsa Járitz [jOĵa jAric], laŭ hungarlingve kutima nomordo Járitz Józsa estis hungara pentristo.
Aladár Schöpflin
Aladár Schöpflin [ŝopflin], hungare Schöpflin Aladár estas hungara verkisto, esteto, tradukisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1949).
Józsa Járitz
Józsa Járitz naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Józsa Járitz studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Lajos Deák-Ébner, Oszkár Glatz, János Vaszary (pentristo); en artistkolonio (Kecskemét) de Béla Iványi-Grünwald (1914); en majstrolernejo de Róbert Berény (1919). Inter 1924 kaj 1930 ŝi instruis en Parizo dancon, sed ŝi ankaŭ pentradis kaj ekspoziciis, eĉ ŝi studvojaĝis al Italio, Svislando, Alĝerio helpe de mecenato. Hejmenveninta ŝi vivis ĉiusomere en Kiskunmajsa.
Aladár Schöpflin
Aladár Schöpflin naskiĝis la 4-an de oktobro 1872 en Maniga, nuntempa Malženice en Slovakio. Li mortis la 8-an de aŭgusto 1950 en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Schöpflin lernis filozofion en Budapeŝto. En 1898 li eklaboris en revuo, kie li redaktadis. Poste li dekomence aliĝis al Nyugat. Li alte taksis verkojn de Endre Ady, Zsigmond Móricz kaj aliaj. Li multe tradukis el angla, franca kaj germana lingvoj kaj longe redaktis teatran enciklopedion. Li ricevis premion Kossuth en 1949, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Methódio Maranhão
Methódio Maranhão, filo de Serafim Velho Camello Pessoa de Albuquerque, delegito de UEA, klera kaj tre entuziasma esperantisto en komenco de 20-a jarcento. Oni konsideras lin la unua esperantisto de Pernambuko. Sed, antaŭ siaj multaj aferoj, li malmulte povis disvastigi la lingvon. Li estis industriisto, posedanto de sukerfabriko Usina Matary. Post lia forpaso, liaj filoj donacis lian belan Esperanto-bibliotekon al Pernambuka Esperanto-Asocio. Methódio Maranhão ankaü estas la nomo de la premio donacita de Pernambuka Esperanto-Asocio al elstaraj homoj kiuj forte kontribuis al Pernambuka esperanta movado.
En 1912 Maranhão vojaĝis al Eŭropo por partopreni la Universalan Kongreson en Krakovo.
Lichtensteig (stacidomo)
Lichtensteig estas fervoja stacidomo en Lichtensteig, Svislando.
Albert Nicholas
Albert Nicholas (* 27-an de majo 1900 en Nov-Orleano ; † 3-an de septembro 1973 en Bazelo, Svisujo) estis usona ĵaz-klarnetisto (ankaŭ saksofonisto) de novorleana ĵazo kaj bandestro. Laŭ Martin Kunzler li estis la „ plej virtuoza el ĉiuj kreolaj novorleanaj klarnetistoj. En sia eleganta, poezia ludo li kombinis influojn de la unua kaj dua generacioj [...] kun propraj elementoj.“
Henry Cow
Henry Cow estis brita ĵaza- resp. artroka bando, kiu muzikis inter 1968 kaj 1978 kun malsamaj personaroj.
Manuel Bretón de los Herreros
Manuel Bretón de los Herreros (Quel, La Rioja, 19-a de decembro de 1796 - Madrido, 8-a de novembro de 1873), estis dramaturgo, poeto kaj ĵurnalisto hispana.
Biografio
Li realigis studojn en religia lernejo San Antón, en Madrido, estante malriĉa. Tre juna kaj ankoraŭ studento aliĝis kiel volontulo en la Milito de Sendependiĝo (1812) kaj sekvis la militistan karieron dum dek jaroj, licenciiĝis en 1822, sen atingi ascendojn eble pro sia liberala idearo. Tiam li perdis la maldekstran okulon dum duelo kiu okazis en 1818 en Jerez de la Frontera, kaj li havis oportuon veturi tra Hispanio.
Spite sia situo en epoko de Romantismo li preferis kultivi la komedion je stilo moratina kaj satiri la tiamajn kutimojn. Li estas heredanto, en la fako de la komedio, de la ĝenrismo de Mariano José de Larra, Ramón Mesonero Romanos kaj Serafín Estébanez Calderón, kaj prikribis detale ampleksan repertorion de roluloj. Lia amikeco kun José de Espronceda, Nicasio Gallego kaj Larra kontribuis purigi lian stilon kaj al la formado de stilo propra kaj originala.
Lia ĝenrisma teatro karakteras pro la facila intrigo, tendenco al triangulaj konfliktoj kaj grava rolo de la esprimivo kaj lingvaĵo. Li posedas lertan kaj fortan dialogon. Zorgas detale kaj la verkojn kaj la rolulojn. Kondamnas la tiaman francisman tendencon, sed ankaŭ ne estas troiga puristo. La etoso estas tipaj lokoj de Madrido, kiaj la Prado; li prezentas ĉiajn etosojn kaj cirkonstacojn de la tiama socia vivo.
La teatro de la urbo Haro, en La Rioja, nomiĝas por lia honoro Teatro Bretón de los Herreros.
Verkoj
Li verkis 103 verkaĵojn, el kiuj 23 proze, ĉefe novklasikaj komedioj, el kio li estis mastro inter Moratín kaj la alta komedio, sed li verkis ankaŭ kelkajn romantikajn teatraĵojn, kiaj Helena (1834), tipa melodramo kun etoso inter banditoj de Sierra Morena, kaj la historiajn teatraĵojn Fernando el Emplazado (1837) kaj Vellido Dolfos (1839), inspirira en la Romancaro kiu prezentas Vellido enamiĝinta je la reĝino Urraca de Leono kaj Kastilio. Li faris 64 tradukojn (ĉefe el franca: Marivaux, Scribe, la María Estuardo de Schiller, Jean Racine, Voltaire kaj aliaj aŭtoroj. Li faris dek refandojn (verkoj de Lope de Vega, Juan Ruiz de Alarcón, Calderón ktp.) Li verkis 387 poemojn kaj ĉirkaŭ 400 artikolojn ĝenrismajn aŭ pri teatra kritiko ĉefe. Inter liaj teatraĵoj elstaras Marcela, o ¿a cuál de las tres?, Muérete y verás, El pelo de la dehesa, Flaquezas mninisteriales, El hombre pacífico, El editor responsable, La batelera de Pasajes, Dios los cría y ellos se juntan, Un francés en Cartagena, La escuela de las casadas, Un novio para la niña, La escuela del matrimonio, Todo es farsa en este mundo kaj Un tercero en discordia.
Lia poeziarto estas fidela al Novklasikismo pro liaj odoj, anakreonaj, romancoj kaj satiroj. La unua eldonita poemkolekto estis Poesías (1831), sed li poste publikigis ilin en revuoj kaj ĵurnaloj laŭlonge de sia vivo. Evidentiĝas la influo de Eugenio Gerardo Lobo pro tendenco al vortoludo, de Manuel José Quintana pro patriotismo kaj de Juan Meléndez Valdés pro amtemaro. Sed plej valoraj estas liaj satiroj, kiaj la Epístola a Ventura de la Vega pri moraro de Madrido, premiita de la Liceo, kaj aliaj variaj pri la Sankta Alianco, Karlismo, klerularo kaj tiamaj eventoj.
Li kultivis la ĝenrisman artikolon laŭ stilo de Ramón Mesonero Romanos, kaj kunlaboris en Semanario Pintoresco Español kaj en Los españoles pintados por sí mismos per priskribo de malriĉaj al mazklasaj tipoj kiaj maronistinoj, lavistinoj aŭ mam-nutristinoj. Li intense laboris en la Real Academia, partoprenis en la naŭa eldono de la Diccionario (vortaro) kaj en la redakto kaj presado de la Gramática, kies Compendio (1859) por instrusistemo prilaboris entute. Preparis krome 497 artikolojn por la vortaro de sinonimoj kaj faris resumojn kaj protokolojn de la akademio el 1859 al 1868.
Flugofiŝoj
Eksokoetedoj aŭ latine Exocoetidae estas familio de marfiŝoj de la ordo de Belonoformaj de klaso Aktinopterigoj. Fiŝoj de tiu familio estas konataj kiel Flugofiŝoj. Estas ĉirkaŭ 64 specioj grupigitaj en 7 al 9 genroj. Flugofiŝoj povas fari povegajn, mempelitajn elsaltojn for el akvo en aeron, kie ties longaj, flugilecaj naĝiloj permesas ilin glisi konsiderindajn distancojn super la akva surfaco. Tiu nekomuna kapablo estas natura defenda mekanismo por eviti predantojn.
Monta Hotelo Friedrichroda
Monta Hotelo Friedrichroda (germane: Berghotel Friedrichroda) estas hotelo feria kaj kongresa inaŭgurita en 1980 kiel Ripozumhejmo August Bebel de la komunisma FDGB-sindikato. Ĝi situas sur Reinhard-monto ĉe la urborando de la kuracloko Friedrichroda en Germanujo.
Midden-Delfland
Middendelfland estas municipo en la nederlanda provinco Zuid-Holland. Ĝi estis fondita la 1-an de januaro 2004 post la kunigo de la malnovaj municipoj Maasland kaj Schipluiden.
Monta Hotelo Friedrichroda
Historio
La sindikata ripozumhejmo de 1980 La komplekso ĉi tiu estis la plej granda kaj unu el la plej modernaj FDGB-ferihejmoj. Ĝi rezervitis al konformismaj GDR-anoj kun multaj infanoj; ĝi havis ĉ. 1500 litojn. Kelkaj objektoj el la GDR-tempo videblas en la gota-a regionhistoria muzeo.
Post la Turniĝo vendis Treuhandanstalt la hotelon al Euromill Hotelmanagement GmbH, kiu bankrotis en 1999. Tuj poste transprenis la tuton la hotelaro Albeck & Zehden el Berlino kiel novan entreprenan sekcion, el kio evoluis la memstara hotelgrupo Ahorn Hotels. En 2010 la domo alinomiĝis je Ahorn Berghotel Friedrichroda.
Hotela aktiveco
Kun siaj 457 ĉambroj sur dekdu etaĝoj la Monta Hotelo estas la plej granda en tuta Turingio. La tri-stela hotelo estas parto de la Ahorn-hotelgrupo. La gastronomio enhotela disponas pri trinkejo, bufedo-restoracio, bierĝardeno kaj panoramo-stekomanĝejo en la 12-a etaĝo.
Juan Pablo Sorín
Juan Pablo Sorín (naskiĝis la 5-an de majo de 1976) estas argentina futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo.
Aruĝavank
Aruĝavank aŭ Katedralo de Aruĝ (armene Արուճավանք; krome Sankta Gregorio) estas armena preĝejo kiu apartenas al la Armena Apostola Eklezio, kiu troviĝas sur ŝtona altebenaĵo ĉe la okcidenta parto de la monto Aragaco en vilaĝo Aruĝ, Aragacotno, Armenio. Laŭ murosurskriboj en la orienta muro kaj manuskriptoj skribitaj de historiistoj Ghevond, Hovhannes Drasĥanakerci, kaj Stepanos Asoghik, la preĝejo kaj apudaj konstruaĵoj estis komisiitaj de la princo Gregorio Mamikonjan kaj lia edzino Heghine inter 661-682 p.K. Arkitekture ĝi estas unu el la plej gravaj armenaj preĝejoj de la Mezepoko kaj ankaŭ unu el la plej grandaj.
Historio
Aruĝ fariĝis citadelo en la malfrua mezepoko. La ruinoj de la palaco estis elfositaj en 1947 kaj inter 1950 kaj 1952. La restaĵoj de du strukturoj de la palaca komplekso de Princo Gregorio Mamikonjan estis trovitaj sur la suda flanko de la preĝejo Sankta Gregorio. Estas ia diskutado pri la ĝusta dato de la kompletiĝo de ĉi tiu preĝejo pro la referenco en la surskribo al la regado de la bizanca imperiestro Konstanteno la 3-a (641). Laŭ Marr, Haroutyunyan kaj Manutcheryan, oni kredas, ke ekzistas konfuzo kun la imperiestro Konstanto la 2-a (641-668).
La preĝejo estis restarigita dum 1946-1948, krom la tamburo kaj kupolo. La preĝejo estis vaste damaĝita de tertremoj kaj eble de sia uzo kiel fortikaĵo en la 16a kaj 17a jarcentoj (Oramanian, 1948).
Pierre-Perthuis
Pierre-Perthuis estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 118 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Aruĝavank
Arkitekturo
Aruĝavank estas kupola halo ununura-nava baziliko. Ĝia tamburo poste kolapsis antaŭ restarigaj klopodoj.
Pierre-Perthuis
Geografio
Pierre-Perthuis etendiĝas sur 7.34 km², kaj havis 118 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 16 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro François Rougier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Pierre-Perthuis apartenas al la kantono de Vézelay, kies ĉefurbo estas Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Zootopia
Zootopia (en pluraj aliaj lingvoj: Zootropolis) estas animacia filmo produktita de Walt Disney Animation Studios. Estas la 55-a animacia filmo de Disney.
Intrigo
En mondo loĝata de antropomorfaj mamuloj, kie predantoj kaj predospecioj kunekzistas pace en harmonio, kuniklino Judi Hopps iĝas policisto en la urbego Zootopia. Ŝia polica vivo ne facilas kiel sola kuniklo inter precipe rinoceroj kaj elefantoj.
Ŝi komencas esplori misteron pri malaperinta lutro, sub la kondiĉo ke ŝi perdos sian postenon se ŝi ne sukcesos dum 48 horoj. Ŝi devas kunlabori kun la lerta fraŭdula vulpo Nick Wilde, kaj ili malkovras komploton multe pli grandan ol ili imagis.
Brett J. Gladman
Brett James GLADMAN (naskiĝis la 19-an de aprilo 1966 en Wetaskiwin) estas kanada astronomo
Li estas asociata profesoro en la departemento pri fiziko kaj astronomio de la Universitato de Brita Kolumbio en Vankuvero (Brita Kolumbio).
Li estas konata pro siaj laboroj pri la dinamika astronomio de la Sunsistemo. Li studis la interŝanĝo de meteorŝtonoj inter planedoj aŭ el la asteroida zono, kaj la ebleco de trakosma transporto de vivo per la procezo konata sub la nomo de panspermio. Li studas ankaŭ la formiĝon de la planedoj, ĉefe tiun de la gasgigantoj, ankoraŭ misteran.
Malkovraĵoj
Li estas malkovrinto aŭ kunmalkovrinto de multenombraj asteroidoj, kometoj kaj naturaj satelitoj de planedoj:
Honoro
Oni nomis en lia honoro la asteroidon 7638 Gladman
Fabricio Coloccini
Fabricio Coloccini (naskiĝis la 22-an de januaro de 1982) estas argentina futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo. Li estas membron kaj kapitanon de la angla futbalklubo Newcastle United F.C.
Zygmunt Wróblewski
Zygmunt Florenty Wróblewski (naskiĝis la 28-an de oktobro 1845 en Grodno, mortis l 16-an de aprilo 1888 en Krakovo) – pola fizikisto, membro de Akademio de Scipovoj (de 1880), profesoro de Jagelona Universitato (de 1882).
Vivo
Zygmunt Wróblewski ekstudis en Kievo, sed devis ĉesi pro tio, ke en la aĝo de 18 jaroj partoprenis en januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio. Por mallonga tempo estis ekziligito. Li finis studojn en Berlin kaj du jarojn poste en Munkeno doktoriĝis pri elektro. Poste scienccele vojaĝis tra Eŭropo ligante kontaktojn kun la plej gravaj sciencistoj kaj strebante akiri sciencan ilaron, neatigeblan en Pollando. Finfine ekloĝis en Krakovo, kie ricevis proponon, kiel jam konata sciencisto, gvidi katedron de fiziko en la Jagelona Universitato. Tie amikiĝis kun Karol Olszewski, kun kiu de tiu tempo intense kunlaboris. Ankaŭ dum pluraj jaroj amikiĝis kun matematikisto Bruno Abakanowicz.
Li esploris ecojn de gasoj kaj metaloj en malaltaj temperaturoj kaj difuzon de gasoj. Li fiksis sojlajn temperaturojn por pluraj gasoj, en tio sojlajn parametrojn de hidrogeno.
En 1882 kiel la unua produktis la unuan hidraton de karbona duoksido kun akvo esplorinte ties bazan ecaron.
Kune kun Karol Olszewski – kemiisto kaj ankaŭ profesoro de Jagelona universitato – faris en 1883 la unuan en la mondo kondensadon de oksigeno (la 5-an de aprilo) kaj de azoto (la 13-an de aprilo), kio estis granda evento en tiutempa scienca mondo. Poste ambaŭ sciencistoj solidigis ankaŭ karbonan duoksidon kaj etanolon.
Wróblewski mortis antaŭtmpe en la aĝo de 43 jaroj, rezulte de tragika akcidento malfruvespere la 25-an de marto 1888, en lia laboratorio en konstruaĵo Collegium Physicum, kie laborante pri sia publikaĵo surverŝis ĉe la tablo enhavon de kerosena lampo. En flamanta vestaĵo forkuris de la konstruaĵo, kie nur du studentoj estingis la fajron per jakoj. Rezulte de vastaj brulvundoj Zygmunt Wróblewski mortis la 16-an de aprilo 1888 je la 7-a matene. Li estis entombigita en Rakowicki-Tombejo.
Ferenc Papp (literaturhistoriisto)
Ferenc Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Ferenc estis hungara literaturhistoriisto, kritikisto, instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1939), membro de Societo Kisfaludy (1920).
Zygmunt Wróblewski
Vivo
Laŭ decido de Internacia Astronomia Unio en 1976 per la nomo Zygmunt Wróblewski estis nomita kratero sur la Luno.
Ferenc Papp (literaturhistoriisto)
Ferenc Papp naskiĝis la  1871 en Nemesmagasi. Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Papp frekventis mezlernejon en Sopron, universitaton en Budapeŝto inter 1890-1895. Komence li estis ĉefamilia edukisto, ekde 1897 li ekinstruis precipe en gimnazioj. En 1920 li iĝis titulara direktoro de gimnazio. Li okupiĝis precipe pri Zsigmond Kemény kaj Pál Gyulai (kritikisto). Li ricevis premion en 1932.
Ĉina tragopano
La Ĉina tragopano aŭ teminka tragopano (Tragopan temminckii) el la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj estas mezgranda specio de loĝantaj birdoj, kiu troveblas en arbaroj de norda Suda Azio, nome en sudorienta Tibeto, norda Junano kaj montoregionoj en Siĉuano, Ŝenŝjio, Hubejo kaj Hunano de norda Ĉinio kaj ankaŭ en nordorienta Asamo de nordorienta Barato, norda Birmo kaj la nordokcidenta parto de Vjetnamio.
Aspekto
Ĝia korpo plejparte estas malhelbruna kun helgrizaj okulformaj makuloj. Ĝi havas nigrajn plumojn sur la kapo, kolo kaj la rando de la gorĝopendaĵo, bluan koloron en la nudaj partoj de la vizaĝo kaj mentono kaj sur karnokornoj sur la kapo, kaj kobaltbluan koloron sur la gorĝopendaĵo plena de helbluaj makuletoj en la centro kaj kun 9 simetriaj sagoformaj karmezinaj makulpecoj ĉe la rando. La masklo estas fortika birdo bruneca supre kaj ruĝecoranĝa sube kun blankapunkteca plumaro, nigra beko kaj rozkolorecaj kruroj. Li havas nudan bluan vizaĝan haŭtaĵon, oranĝecaj flankaj krestoj (plumtufoj) kaj kolumo, ŝveleble malhelbluaj bridaĵoj kaj kornaĵoj. Temas pri specio kun klara seksa duformismo. Tiele la ino estas blankapunkteca bruna birdo kun blua cirkla ĉirkaŭokula haŭtaĵo.
La Ĉina tragopano longas 44–64 cm, kun vosto 15-23 cm longa, kaj pezas 970–1.120 g. Ĝi aspektas kiel la koko, sed iom pli granda ol ĝi. Ties aspekto similas al la Satirusa tragopano, sed malkiel tiu lasta specio, ĝi havas ruĝa la tutan supran korpoplumaron kaj oranĝecan kolumon.
Kutimaro
La Ĉinaj tragopanoj vivas en abiaroj kaj ruĝaj betularoj 2.200–3.100 metrojn super la marnivelo kaj sin kaŝas en densaj rododendraroj aŭ bambuaroj aü sur arboj kovritaj de densa musko.
Ili estas solecaj kaj aktivadas unuope kaj malofte du- aü triope. Ilia kriado tre similas al plorado de bebo. Ili manĝas ĉefe vegetalajn semojn, berojn, fruktojn, ĝermojn, herberojn kaj junajn foliojn. Ili estas lertaj en kurado kaj povas flugi nur mallongan distancon. Kiam ili estas suprizitaj, anstataŭ tuj sin kaŝi, ili rigardas ĉirkaŭen, kvazaŭ ili volus bone vidi, kio okazis. Kelkiam ili ne forflugas, eĉ aŭdinte pafadon.
La ĉina tragopano estas facile bredebla kaj fekundigebla kompare kun alispecaj tragopanoj. Post kiam oni hibridigas ĝin kun la flavabdomena tragopano, hibrida ido estiĝas. Ĝi estas disvastigata kaj komuna specio en sia granda habitata teritorio kaj tiele la teminka tragopano estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga fare de la Ruĝa Listo de IUCN de minacataj specioj.
Nikolaj Noskov
Nikolaj Ivanoviĉ Noskov (ruse Николай Иванович Носков) (naskiĝis la 12-an de januaro 1956, Gĵatsk, Sovetunio) estas rusa komponisto, kantisto kaj eksa membro de ŝtonroka grupo Gorky Park. Kvinfoja gajninto de muzika premio Ora gramofono.
Vivo kaj kariero
Nikolaj Noskov naskiĝis la 12-an de januaro 1956 en la urbo Gĵatsk (nun Gagarin) en la Smolenska provinco, en laborista familio. Lia patro Ivan Noskov estis de romaa deveno kaj laboris en fabriko por prilaboro de viando. Lia patrino Ekaterina Konstantinovna Noskova estis melkistino, sed laboris ĉe konstruado. Krom Nikolaj estis en la familio ankoraŭ kvar infanoj. Kiam Nikolaj estis 8-jara, la familio transloĝiĝis al Ĉerepovec. Jam en infaneco li partoprenis en amatoraj konkursoj. En sia 14-a jaro li gajnis la unuan premion kiel la plej bona kantisto de Nordokcidenta provinco
Profesian muzikan edukon li ne havas. Aŭtodidakte li lernis ludi pianon, gitaron kaj tamburojn, kaj kiam li soldatservis, li ludis trumpeton.
Noskov partoprenis en multaj sociaj projektoj kun vico da enlandaj kaj eksterlandaj komponistoj kaj muzikistoj, inkluzive de Alexandr Zacepin kaj Eduard Artemjev. Ekde 1981 Noskov prezentiĝis kun la ensemblo «Moskva», kun kiu en 1982, kiel ĉefa kantisto kaj gitaristo, sub gvido de David Tuhmanov, li registris albumon «Nifo» (НЛО) ĉe la firmo «Melodia». Printempe 1984 Nikolaj Noskov laboras kiel ĉefa solisto de la ensemblo «Kantanta Koro» (Поющие сердца) sub gvido de Viktor Vekštejn. En 1985 li akiris postenon de vokalisto ĉe la estonta grupo «Aria».
En 1987 li kreis kelkajn kantojn por la filmo «'Insulo de perditaj ŝipoj''» (Остров погибших кораблей) kaj laboris en la grupo «Gorky Park» kiel vokalisto kaj komponisto.
Kune kun personuloj kiel Jon Bon Jovi kaj Klaus Meine («Scorpions») li registris en la jaroj 1989 kaj 1990 duetojn. La kanto de Nikolaj Noskov «Bang» okupis la unuan lokon en la ranglisto de radiostacioj en Usono kaj en Skandinavio ĝi estis nomumita kanto de la jaro. Muzikvideo por ĉi tiu kanto atingis la trian rangon en la ranglistoj de MTV. Albumo «Gorky Park» en 1989 atingis la 81-an lokon en listo de la plej ŝatataj albumoj de la revuo Billboard, kaj en Danio ĝi estis indikita kiel "ora" vendo.
Komence de 1990 Nikolaj forlasis «Gorky Park» kaj komencis karieron de solisto. En 1993 li kreas grupon «Nikolaj» kaj en 1994 kun ĝi registris en la angla albumon «Mother Russia» (Patrino Rusio), sed kiu ne atingis rekonon, nek en Rusio, nek eksterlande. En 1996 li komencis kunlabori kun produktanto Josef Prigoĵin. La kunlaboro daŭris kvar jarojn kaj ebligis al Noskov reveni sur la muzikan Olimpon.
Tri koncertaj programoj, kie Nikolaj elpaŝis kiel kameraisto, estis prezentitaj en la Ŝtata Kremla Palaco, nome «Дышу тишиной» (Mi spiras silenton), akompanate de simfonia orkestro Musica Viva, gvidata de Aleksandro Lavrov, «Ра-Дуга» (Ĉielarko), «По пояс в небе» (Ĝis talio en la ĉielo).
La nova albumo «По пояс в небе» (Ĝis talio en la ĉielo) estis akceptita kun kontraŭdiraj opinioj - ekde entuziasmo ĝis sarkasma moko. La albumo estas nova etapo en la laboro de Noskov kiel rezulto de fuzio de simfoniaj kaj etnaj tradicioj. Gravan rolon ludas etnaj instrumentoj, konkrete la perkutaj. «Ĝis talio en la ĉielo» komprenigas ion pli altan, supernaturan, malfermas vidpunkton de «kultivata animo» rigardanta nian mondon. Recitalo de Noskov en la salono de la Kremla Palaco estis omaĝita per aplaŭdak huaroj. Ŝoka kantado, belegaj melofioj kaj inteligentaj tekstoj - ĉion oni trovas en la nova albumo.
En 2011 li kantis kaj registris kanton «Melodio» (Мелодия) de la poeto Nikolaj Dobronravov kaj komponisto Aleksandr Pahmutov en muzika programo «Proprieto de la respubliko» (Достояние республики), kiu gajnis la unuan premion. Samjare li finis laboron pri alia albumo, kies titolo estas «Ĝi valoras tion» (Оно того стоит). Post kvin jaroj ĝi estis lia nova albumo, ĉar li ne volas rapidi. En 2012 Noskov ludis albumon «Sennoma» (Без названия), registrita en Germanio, en studio de produktanto Horst Schnebl. En 2015 li estis en ĵurio de la dua sezono de Glavnaya Scena, rusia versio de programo X-faktoro.
Ferenc Lehár
LEHÁR Ferenc (germane Franz Lehar), naskita la en Komárom, mortinta la  en Bad Ischl) estis hungardevena komponisto, violonisto, koncertmajstro, dirigento aŭstria. Kune kun Imre Kálmán li karakterizis la "arĝentan epokon" de la viena opereto inter la mondmilitoj.
Vivo
Kuraĝigis lin je komponado la ĉeĥa majstro Antonín Dvořák, tiel ke Lehár studis ĉe la prago praga konservatorio. Li iĝis orĥestra violonisto estonte inter 1890 kaj 1902 kapelestro ĉe diversaj militistaraj orĥestroj en Budapeŝto kaj Vieno. Finfine li iĝis dirigento ĉe Teatro ĉe la Vieno.
Verkoj kaj karaktero
Lia unua opereto Kukuschka premieris en 1896. Sekvis pli ol 30 operetoj. En 1905 li sukcesegis en Vieno per la opereto Die lustige Witwe. Krome li komponis i.a. la operetojn Der Graf von Luxemburg (1909) kaj Das Land des Lächelns (1929) kiel ankaŭ la operon Giuditta (1934). Kontraŭe al la de si preferita ĝenro ĝoja Lehár inkliniĝis je melankoliaj, iomete slavstilaj melodioj, kiujn li tamen pligajigis per buntega instrumentado.
Luterana preĝejo (Kecskemét)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Kecskemét, en la urbocentro.
Historio
Ekde 1525 la luteranoj jam fondis grupon en la urbo. Ekde 1792 nombro de la kredantoj altiĝis, kies lernejon Petőfi frekventis. Oni planis konstrui preĝejon en 1857, kiu realiĝis en la sekva jardeko dum 2 jaroj. Komence de la 20-a jarcento apud la preĝejo bazaraj dometoj konstruiĝis. Ili malkonstruiĝis en la 1990-aj jaroj.
Konstruaĵo
En la interna parto estas menciindaj la altaro, copfa predikejo kaj la novbaroka orgeno.
Cirth
Cirth (esperantigite „kirt“) estas runa alfabeto kreita de J.R.R. Tolkien meze de la aliaj konstruitaj lingvoj, kiujn li uzis en siaj verkoj. „Cirth“ estas plurala formo indikanta la skribosistemon. La singulara formo indikanta unusolan runon estas „certh“ (esperantigite „kert“).
Literoj
Ekzistas 60 literoj en tiu alfabeto:
Vidu ankaŭ
Tengvaro
Sprachen und Schriften in Tolkiens Welt Luettelo Taru sormusten herrasta -kirjasarjan käsitteistä
Theodor Meynert
Theodor Hermann MEYNERT (15a de junio 1833 – 31a de majo 1892) estis German-Aŭstria psikiatro, neŭropatologo kaj anatomiisto naskiĝinta en Dresdeno. Meynert kredis, ke malordoj en cerbodisvolvigo povus esti preteco al psikiatraj malsanoj kaj ke kelkaj psikozoj estas nereverteblaj.
En 1861 li atingis sian medicinan doktorigon, kaj en 1875 li iĝis direktoro de psikiatra kliniko asociita kun la Universitato de Vieno. Kelkaj el liaj plej bone konataj studentoj en Vieno estis Josef Breuer, Sigmund Freud, kiu en 1883 laboris en la psikiatrejo de Meynert, kaj Julius Wagner-Jauregg, kiu enkondukis febrotraktado kontraŭ sifiliso. Meynert poste distanciĝis el Freud pro la eniro de tiu lasta en praktikoj kiel hipnoto. Meynert ankaŭ ridindiĝis pro la ideo de Freud pri la maskla histerio; kvankam kelkaj aŭtoroj kredas, ke tio estis okazigita de sia propra kaŝita suferado pro la malsano, konduke al reamikigo kun Freud proksime al sia morto. Aliaj famaj studentoj de Meynert estis la rusa neŭropsikiatra Sergei Korsakoff (1854–1900), la germana neŭropatologo Carl Wernicke (1848–1905) kaj la svisa neŭroanatomiisto Auguste-Henri Forel (1848–1931). La verkaro de Meynert estis grava influo en la kariero de la germana neŭropatologo Paul Flechsig (1847–1929).
Botoșani
Botoșani [botoŝanj] (hungare: Botosány) estas urbo en la nord-orienta Rumanio, proksime de la landlimo kun Ukrainio kaj Moldavio, 422 km nord-oriente de București. Loĝantaro: 115 mil. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto (județ).
14829 Povalyaeva
14829 Povalyaeva estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Marina Petrovna Povaljaeva, estrinon de la programo "Telefona Komuniko por malkapablo" kaj organizantinon de karitata helpo al la infana branĉo de la centra klinika malsanulejo de la areo de Simferopolo. Ŝi estis ordenita de la "Ordeno de Sankta Petro kaj Paŭlo" kaj de la "Ordeno Por patriotismo".
Kalmaroj
Kalmaroj estas kapopieduloj de la ordo Teuthida, kiu enhavas ĉirkaŭ 300 speciojn. Kiel ĉiuj aliaj kapopieduloj, kalmaroj havas distingan kapon, duflankan simetrion, moluskan mantelon kaj kapopiedulajn membrojn. Kalmaroj, kiel la sepioj, havas ok brakojn aranĝitajn laŭ paroj kaj du, kutime pli longajn, tentaklojn. Kalmaroj estas fortaj naĝuloj kaj kelkaj specioj povas 'flugi' mallongajn distancojn ekster/super akvo.
Esteban Cambiasso
Esteban Cambiasso (naskiĝis la 18-an de aŭgusto de 1980) estas argentina futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo.
Bavario
Bavario aŭ Bavarujo (: Bayern ) estas federacia lando de Germanio, la sudorienta, arbara kaj montara kvinono de la ŝtato. Ĝi havas areon de 70.550 kvadrataj kilometroj (20% da Germanio) kaj fine de ĝi havis  loĝantojn (14% da Germanio). Bavario situas norde de Aŭstrio, okcidente de Ĉeĥio kaj sude de la federacia lando Turingio.
Al Bavario apartenas ankaŭ la historiaj regionoj Frankonio (kun Nurenbergo) kaj parto de Ŝvabio (kun Aŭgsburgo).
Oni diras, ke kompare al norda Germanio, Bavario estas pli katolika kaj konservema. De jardekoj regas la konservativa Kristan-Sociala Unio, la nuntempa ministroprezidanto estas Markus Söder (ekde 2018).
Liberalitas Bavariae, aŭ Liberalitas Bavarica, estas la plej grava moto de la loĝantoj de Bavario.
(16427) 1988 EB2
(16427) 1988 EB2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk (Danio).
Bavario
Geografio
La Frankonia Arbaro - germane Frankenwald - estas mezalta montaro en la norda parto de la federacia lando Bavario. Ĝi situas en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) kaj formas la geologian ligon inter la regionoj Fichtelgebirge kaj Turingia Arbaro. Nur tre etaj partoj en la pleja nordo apartenas al la norde najbara federacia lando Turingio. Geologie ĝi kompreneblas sudorienta daŭrigo de la Turingia Skista Montaro. La teritorio estas larĝa arbare kovrata altebenaĵo, etendiĝante proksimume 45 kilometrojn en nordokcidenta direkto, malsuprenirante milde sur la norda kaj orienta flankoj al la rivero Saale, sed pli krute al la bavara ebenaĵo en la okcidento, kaj atinganta sian plej altan alton en la monto Döbraberg, (794 metrojn super la marnivelo, proksime de la loĝloko Schwarzenbach am Wald. En la centro de la regiono troviĝas la akvodislimo inter la basenoj de la riveroj Majno kaj Saale, respektive apartenaj al la riveraj sistemoj de la Rejno kaj Elbo.
La Paar estas 134 km longa rivero kiu fontas en montetaro norde de la lago Ammersee en la komunumo Geltendorf, proksime de mezepoka kastelo de 1292, nomata Kaltenberg, fluas al Egling kaj proksime de la loĝloko Mering atingas la ebenaĵon Lechfeld inter la alpaj riveroj Lech kaj Wertach, kiu havas sian nomon laŭ la unua de tiuj riveroj kaj konsistigas vastan pejzaĝon sude de la urbo Aŭgsburgo.
La Wörnitz estas 132 km longa rivero kiu fontas en la komunumo Schillingsfürst kaj fluas suden respektive orienten. Post paso de la samnoma komunumo Wörnitz, ĝi atingas la pitoreskan mezepokan urbon Dinkelsbühl. Poste fluante pli-malpli orienten, apud Wassertrüdingen ĝi rekurbiĝas suden, kaj atingas la ebenan pejzaĝon Nördlinger Ries. En la nordo de la ebenaĵo ĝi pasas la historian urbeton Oettingen. Poste ĝi eniras valon ĉe la limo de Ŝvabia Ĵuraso kaj Frankonia Ĵuraso. En tiu valo ĝi pasas la historian urbeton Harburg (Ŝvabio). Baldaŭ poste ĝi en la urbo Donauwörth de la bavaria distriktaro Ŝvabio enfluas la Danubon.
Historio
La duklando Bavario, poste elektoprinclando Bavario estis dum pluraj jarcentoj grava membroŝtato de la Sankta Romia Imperio, ĝis ties disfalo en 1806. La rangaltigita reĝlando Bavario, kiu ricevis siajn nunajn landlimojn ĉefe dum kaj post la napoleona epoko, en 1870 aliĝis al la Nordgermana Federacio, kiu en la sekva jaro ricevis novan konstitucion kiel Germana Regno. Bavario daŭre havis propran reĝon (vidu: dinastio Vitelsbaĥoj), kaj krome kelkajn specialajn rajtojn (armeo, poŝto).
En 1918 kaj 1919 Bavario fariĝis respubliko, aŭ "Libera Ŝtato", kiel oni preferas diri (tio estas malnova germanismo por respubliko). La landon skuis ekstremistaj puĉo-provoj, unue de komunistoj kaj aliaj maldekstruloj (Bavara Soveta Respubliko), poste de dekstraj ekstremistoj, ĉefe la "Hitler-puĉo" de 1923. En Munkeno fondiĝis la partio DAP, al kiu aliĝis Adolf Hitler (la posta NSDAP), kaj tie ankaŭ poste restadis ĝia sidejo. La kongresoj de NSDAP okazis en Nurenbergo.
Bavario eliris la Duan Mondomiliton multe detruita kaj devis akcepti multajn rifuĝintojn. La lando estis ankoraŭ tre agrikultura. Politike, la partia spektro malsamis al la resto de (okcidenta) Germanio: ekzistis propra Bavara Partio, sed ĝi fine malvenkadis kontraŭ la Kristan-Sociala Unio (CSU). Tiu nova partio estas la "fratina" partio de la kutima Kristan-Demokrata Unio kaj formas komunan frakcion kun ĝi en la federacia parlamento de Germanio. CSU regadas Bavarion, unue komune kun koaliciaj partneroj, ekde 1957. De 1962 ĝis 2008 ĝi regis sola, kun absoluta plimulto. Ekde 2008, kiam ĝi perdis la absolutan plimulton en la septembra baloto, ĝi koalicias kun FDP.
Distriktoj
La 7 administraj distriktaroj estas subdividitaj je 71 distriktoj kaj 25 eksterdistriktaj urboj:
Demografio
Bavaroj (bavare Boarn, germane Bajuwaren) estas etnografia grupo de germanoj de la Bavaria regiono. La dialekto aŭ parolado de la grupo estas konataj kiel la bavara lingvo, apartenanta al Altbayern (Malnova Bavario), la teritorio de la Elektoprinclando Bavario en la 17-a jarcento.
Szápár
Szápár [sApAr] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Zirc.
Situo
Szápár situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Várpalota kaj Zirc troviĝas po 18, Berhida 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1341. El tiu vilaĝo devenis historia familio "Szapáry" [sapAri]. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, nur en 1752 rehomiĝis. En la 19-a jarcento malgranda karbominejo funkciis. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Folligny
Folligny estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
(11889) 1991 AH2
(11889) 1991 AH2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Folligny
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Follignais.
Universala Ekspozicio de Parizo de 1889
La Universala Ekspozicio de Parizo de 1889 estis organizita de Jean-Charles Alphand, kaj okazis de la ĝis la.
Ĝi akceptis da vizitantoj kaj etendiĝis sur 50 hektaroj. La plej estaraj simboloj de tiu Internacia ekspozicio estas la Eiffel-Turo kaj la grandega "Galerio de Maŝinoj" de Ferdinand Dutert (ĉirkaŭita de tri inĝenieroj: Pietron, Charton kaj Contamin) ambaŭ konstruitaj por la okazo. Estas ankaŭ la ekapero de la "Skolo de Nancy" kaj la alveno de Art nouveau en Francio.
La Eiffel-Turo estis tiam konsiderata kiel provizora konstruaĵo destinita por esti malkonstruita post mallonga tempo (ĝia kreinto, inĝeniero Gustave Eiffel, akiris ekspluat-koncesion kiu savis ĝin), dum la "Palaco de Trocadéro" kiu frontis ĝin estis destinita por daŭri. Okazis la malo.
László Orlóci
László Orlóci [lAslO orlOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orlóci László estas hungara ekologo, altlerneja instruisto, ordinara membro de Kanada Scienca Akademio (1997), ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1990).
Biografio
László Orlóci maturiĝis en priarbara gimnazio en sia naskiĝurbo en 1952, poste li studis en Arbarkultura Altlernejo de Sopron. La historio intervenis, post falo de la Hungara revolucio de 1956 li sekvis la ceterajn kunulojn kiel rifuĝinto al Kanado. Li edziĝis en 1957 kun samklasano. Li akiris priarbarajn diplomojn en Universitato de Brita Kolumbio (en 1958 BSF, en 1961 MSc, en 1964 PhD). Post la doktoriĝo helpe de stipendio li plustudis jaron en Bangor (Gwynedd) (Kimrio). En 1965 li ekinstruis en Universitato de Okcidenta Ontario, kie li atingis la instruan rangon profesoro en 1972, emerita profesoro en 1996. En tiu longa periodo li prelegis ankaŭ en aliaj universitatoj. Li fokusiĝis pri la statistika ekologio. Li ofte apogis hungarajn studentojn. Li ricevis premiojn inter 1997-2004.
Lubochnia
lubochnia estas vilaĝo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Lubochnia en distrikto Tomaszowski.
Akademiĉeskaja (stacio de Moskva metroo)
Akademiĉeskaja (Академическая, "Akademia") estas stacio de la Metroo de Moskvo sud-okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Kaluĵsko-Riĵskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Brokosomo
Brokosomoj estas komplike strukturitaj mikroskopaj grajnetoj kaŝitaj de Cikadeloj (la familio de Cikadeledoj de la insektordo Hemipteroj) kaj tipe troveblaj sur sia korpa surfaco kaj, pli malofte, sur ovoj. Brokosomoj unue estis priskribitaj en 1952 helpe de elektronika mikroskopo Brokosomoj estas hidrofobiaj kaj helpas teni la insektan kutiklon seka. Ĉi tiuj eroj ankaŭ troviĝas en specimenoj de aero kaj povas facile polui fremdajn objektojn, tio klarigas erarajn raportojn pri brokosomoj ĉe aliaj insektoj.
Strukturo kaj konsisto
La nomo, derivita de la grekaj vortoj βρóχoς ("broŝoj": maŝo de reto) kaj σωμα ("soma": korpo), rilatas al la karakteriza reteca surfaco de la grajnetoj. Plej multaj specioj de cikadeloj produktas kavajn sferajn brokosomojn, kun diametro de 0,2-0,7 mikrometroj, kun mielĉelara ekstera parieto. Ili ofte konsistas el 20 sesangulaj kaj 12 kvinlateraj ĉeloj, farante la konturon je ĉiu brokosomo similante al detranĉita dudekedro - la geometrio de futbala pilko kaj C60-buckminster-fulerena molekulo. La kemia konsisto de brososomoj inkluzivas plurajn specojn de proteinoj kaj, laŭ iuj studoj, lipidojn. La ĉefa proteina familio, nomata brosḱosominoj, kaj aliaj specoj de proteinoj identigitaj en la konsisto de brokosomoj kaj iliaj respondaj genoj montras neniun rilaton al proteinoj kaj genoj de iuj organismoj ekster Membracoidea kaj tiel estas konsiderataj ekzemploj de orfaj genoj.
Origino
Brokosomoj estas produktitaj ene de ĉeloj de specialigitaj glandaj segmentoj de la Malpigiaj tuboj - la primaraj ekskretaj organoj de insektoj, kiuj ofte plenumas kromajn funkciojn. Ĉiu ĉelo samtempe fabrikas grandan nombron da brokosomoj ene de siaj Golgi-kompleksoj kaj fine liberigas ilin en la interno de la tubo.
Funkcio
Post ĉiu hautŝanĝo, plej multaj cikadelaj specioj liberigas gutetojn de la brokosomo entenanta likvaĵon tra la anuso kaj aktive disvastigas ilin sur la nove formitan haŭton  Ĉi tiu konduto nomiĝas sanktoleado. Sekaj brokosomoj estas plu distribuataj tra la korpo kaj apendicoj en ripetaj strigladoj, per kiuj cikadeloj frotlavas sin uzante siajn krurojn. La transporton de brokosomoj faciligas grupoj kaj vicoj de fortaj haregoj sur la kruroj. La rezulta mantelo igas la haŭton tre forpuŝa al akvo (superhidrofobia) kaj al la likvaj ekskrementoj de la cikadelo, ĉi-lastaj ofte estante sukeraj kaj gluecaj, kaj tiel eble danĝeraj por la insekto. Pliaj protektaj funkcioj de la brokosoma tegaĵo estis hipotezitaj. Ekzemple, estas evidenteco, ke la kontraŭreflekta karaktero de brokosomo igas surfacojn tegitajn de ĝi aspekti similaj al folio en la okuloj de insektoj, tiel ke ĝi povas esti uzata kiel kamuflaĵo por la ovoj.
En pluraj genroj de la 'Novmondaj' cikadeloj el subfamilio Cikadelino (inkluzive de la vitroflugila cikadelo kaj parencaj specioj) brokosomoj ankaŭ estas uzataj kiel tegaĵo sur ovo amasoj. Ĉe gravedaj femaloj de ĉi tiuj genroj, la Malpigia tubo transiras la produktadon de regulaj brokosomoj, priskribitaj supre, al produktado de pli grandaj, tipe longformaj partikloj, ĝis 20 mikrometroj da longo. Antaŭ ovodemetado, la ino metas amasojn de tiaj brokosomoj sur siajn antaŭajn flugilojn, kaj poste skrapas ilin sur la ĵus demetitajn ovojn kun siaj malantaŭaj kruroj. La rezulta polva mantelo povas servi diversajn protektajn funkciojn, inkluzive protekton kontraŭ ovo-parasitoidoj el la ordo de himenopteroj (Kalcidoida). La formo kaj skulptaĵo de tiaj "ovo-" brokosomoj povas varii signife inter specioj, disponigante kromajn karakterizaĵojn por specioidentigo.
Eksteraj ligiloj kaj noto
Kategorioj: Cikadeledoj; Aukenorĥinka; Insekta anatomio
21821 Billryan
21821 Billryan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William H. Ryan, astrofizikisto ĉe la Observatorio Magdalena Ridge de la Nov-Meksika Instituto de Minejo kaj Teknologio. Li malkovris, ke 3782 Celle havas sateliton, tiel estante la unua identigita duopa V-tipa asteroido ; kaj pli malfrue, ke ankaŭ la V-tipa 3703 Volkonskaya estas duopa.
Hans Ruland
Hans Ruland (naskiĝis en 1948 je Munkeno, mortis la 4-an de marto 2006 samurbe) estis germana ĵurnalisto pri ĵazo, evento-organizanto kaj moderigisto en la radiostacio Jazz Welle Plus, kiun li estis fondinta. Ekde 1982 li estis komence kunlaboranto kaj ekde 1983 eldonisto kaj ĉefredaktisto de la ĵaza fakrevuo Jazzzeitung.
Edwin Foster Coddington
.
Li lernis en la Ŝtata Universitato de Ohio en Columbus kaj iras dum kvar jaroj en la observatorio Lick. En 1902 li ricevis la doktorecon de la universitato de Berlino.
En la observatorio Lick, li malkovris tri asteroidojn kaj la kometon C/1898 L1 (Coddington-Pauly). Li fotis la Andromedan galaksion kaj malkovris la galaksion IC2574 en la Granda Ursino, kiu estis pli malfrue kromnomita "Nebulozo Coddington".
Li reiris en universitaton de Ŝtato Ohio kiel helpanto profesoro pri matematiko kaj iĝis en 1925 profesoro pro mekaniko. Li ankaŭ laboris en la geodezio.
Mihály Fátyol
Mihály Fátyol [mihAj fAtjol], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fátyol Mihály estis hungara violonisto, orkestrestro, komponisto. Lia persona nomo ofte estis Misi [miŝi] (karesnomo).
Mihály Fátyol naskiĝis la en Makó (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Makó.
Biografio
Mihály Fátyol devenis el muzikista cigana familio, kie li frue lernis violonadon. Ĝis la aĝo 18 li violonadis en orkestro de la patro, poste li iris al Szeged por muzikadi kaj ankaŭ lerni. Iom poste li estis ano de signifa ciganorkestro en Budapeŝto, eĉ baldaŭ li estis la orkestrestro. Li ricevis rolon en filmo, li estis aŭdebla ankaŭ en Hungara Radio kaj la orkestro muzikadis ankaŭ en Belgio. Pro la 2-a mondmilito ili devis hejmenveni, li muzikadis en sia naskiĝurbo kaj en Szeged ĝis la pensiuliĝo en 1972. Li ricevis 4 premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis trifoje.
Discus nigrimontanus
Discus nigrimontanus estas specio de malgrandaj, surteraj, pulmohavaj helikoj en la familio Diskedoj.
Ili loĝas en, , , , , , kaj.
Historio de Turkio
La historio de Turkio kiel lando kun ĉi tiu nomo komenciĝis kun disfalo de Otomana imperio en 1918 ... 1920. Tamen la unuaj setlejoj de homoj aperis sur ĉi tiu tereno ne pli malfrue ol en la 11-a jarmilo a.K..
Komence de la 20-a jarcento ĝi estis tute en manoj de eksterlanda kapitalo kaj en internacia kampo ĝi prezentiĝis kiel duonkolonio. La Otomana Imperio partoprenis en la Unua Mondmilito flanke de la Centraj potencoj. La milita malvenko kaj armistico de Mudros ne tuj kaŭzis la falon de la Otomana Imperio, kies sultano Mehemet la 5-a dum pluaj kvar jaroj restis entroniĝinta dum la imperio estis okupita de aliancanoj kaj la neturkaj popoloj premis por sendependiĝo. Kiam la aliancanoj prezentis al la turka delegitaro la kondiĉojn de la Traktato de Sèvres (aŭgusto de 1920), tiuj jam estis plenumitaj fakte: maje de 1919 grekoj okupis Smirnon kaj grandan parton de la egea marbordo de Turkio, kie loĝis nombraj grekoj; armenoj fidis promeson de Wilson havi propran teritorion por propra respubliko; kaj sude britoj kaj francoj distribuis al si la teritoriojn de la arabaj landoj (traktato de Sykes-Picot 1916): la otomana delegitaro subskribis la traktaton, sed en Turkio eksplodis naci-liberiga movado ĉefe ĉirkaŭ Ataturk, kiu jam en 1919 faris alvokon al rezistado. Kaim februare de 1920 la aliancanoj nuligis la parlamenton de Istanbulo, Kemal Ataturk alvokis en Ankaro nacain asembleon, kiu malakceptis la Traktaton de Sèvres kaj dum du jaroj deklaris militon en diversaj frontoj. Kontraŭ Francio en Kilikio ĝis la traktato de Ankaro de oktobro de 1921, per kiu turkoj reprenis la regiono kaj agnoskis la francan regadon de Sirio kaj Libano. Kontraŭ armenoj, kie rekuperis eĉ la teritoriojn perditajn en 1878 (traktato de Kars, oktobro de 1921) kaj dispartigis kun Sovetunio la areon. Kontraŭ grekoj, el kiuj rekuperis la areon de Smirno (el kiu la grekoj estis forpelitaj) post terura milito finita en septembro de 1922. La konferenco de Lausanne (novembro de 1922) nuligis la decidojn de la Traktato de Sèvres kaj per nova traktato (julio de 1923) oni agnoskis la teritoriojn rekuperitajn de Turkio, kiu agnoskis la novajn reĝimojn de Sirio kaj Irako kaj akceptis senmilitistigon de la markoloj.
En la jaro 1923 ĝi estis proklamita Turka respubliko. La falo de la imperio vekis la nacian turkan senton. Eksaj militistoj kuniĝis ĉirkaŭ la marŝalo Mustafa Kemal Atatürk, kiu forpelis eŭropanojn el Anatolujo kaj fariĝis la estro de la registaro, igante la sultanecon simplan honoran rolon. En 1922, li aboliciis la otomanan imperion kaj fondis en 1923 sur la restanta teritorio Anatolujo kaj orienta Trakujo) la modernan Turkujon aŭ respublikon de Turkujo, sukcesinto de la otomana imperio. En 1924 li neniigis la kalifecon, lastan restaĵon de imperiaj institucioj.
La Dua Konferenco de Kairo de 4a al 6a de decembro 1943 okazis en Kairo, Egiptio, kaj celis la eblan kontribuon de Turkio al la flanko de la Aliancanoj en la Dua Mondmilito. Partoprenis la Usona Prezidento Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill, Ĉefministro de Unuiĝinta Reĝlando, kaj la Prezidento İsmet İnönü de la Respubliko Turkio. Por la momento Turkio pluhavis sian neŭtralecon.
Post la Dua mondmilito Turkio trovis sin en la fronto de Malvarma milito. Tio donis al ĝi signifan subtenon flanke de Usono kaj, post la partopreno de internacia invado al Koreio, membrecon en NATO (ekde 1952).
En 1974 Turkio prenis la nordan parton de insulo Kipro.
Ekde 2002 Turkio faras penojn por membriĝi en Eŭropa Unio.
Novo Acordo
Novo Acordo estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.762 loĝantojn en 2010.
Blhovce
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1241 en formo "Boglku". En 1683 la pola armeo detruis la vilaĝon, en 1890 incendio okazis. En 1910 loĝis en Balogfala 783 da homoj, (778 hungaroj, 4 rumanoj, unusola slovako). Ĝis Traktato de Trianon Balogfala apartenis al Hungara Reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Balogfala rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1956 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Blhovce 814 da homoj, (626 hungaroj, 97 slovakoj, 85 ciganoj, 6 ĉeĥoj).
Parnamirim (Rio Grande do Norte)
Parnamirim (proksimumaprononce: parnamirim') estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1958, la municipo havas 184.222 loĝantojn. En ĝi troviĝas la Internacia Flughaveno Augusto Severo, la ĉefa flughaveno de la subŝtato. Ĝi estas trairata de BR-101. Kune kun la municipoj Natalo, Macaíba, Extremoz, São Gonçalo do Amarante kaj Ceará-Mirim, la urbo formas la Metropolan Regionon de Natalo, oficialigita perleĝe januare de 1997.