cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekstera politiko de Barato
Rilatoj kun Pakistano
En aŭgusto 2020 Barato protestis kontraŭ konstruado de la la Ĉino-Pakistana Ekonomia Koridoro, kiu devos iri tra parto de Kaŝmiro, kiun Barato konsideras sia teritorio, kontraŭleĝe okupita de Pakistano.
Rilatoj kun Nepalo
Barato havas teritoriajn disputojn kun Nepalo, kiun tradicie subtenas Ĉinio. En majo 2020 Nepalo eldonis mapon, sur kiu bildigis ene de sia teritorio Lipuleh, Limijadhura kaj Kalapani, kiujn Barato regas kaj konsideras parto de sia subŝtato Utarakando. Somere de 2020 Barato malfermis ŝoseon tra teritorio, kiun Nepalo konsideras la sia.
Mátyás Eörsi
Mátyás Eörsi [mAtjAŝ orŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eörsi Mátyás estas hungara advokato, iama parlamenta deputito. Lia patro estis Gyula Eörsi, lia onklo estis István Eörsi.
Mátyás Eörsi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Mátyás Eörsi devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973, en la sekva jaro li estis soldato, pli poste li doktoriĝis el juro en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1979. Post siaj studoj li eklaboris en ŝtata firmao, sed en 1987 li malfermis propran advokatan atelieron. Dum finiĝo de la socialismo (1990) li ankaŭ komencis politikadi kaj li estis parlamentano inter 1990 kaj 2010. En tiu periodo li estis subministro en 1997. En la 21-a jarcento li partoprenis en eksterlandoj organizaĵoj (ekzemple Konsilio de Eŭropo). Li edziĝis en 1979, lia edzino naskis 3 gefilojn en 1981, 1983 kaj 1990.
Négreville
Négreville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Négrevillais.
Senez
(jen france, okcitane Seneç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la kantono .
Notre-Dame-d'Elle
Notre-Dame-d'Elle estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Saint-Jean-d'Elle.
Notre-Dame-de-Livoye
Notre-Dame-de-Livoye estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Octeville-l'Avenel
Octeville-l'Avenel estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Octevillais.
Neuville-en-Beaumont
Neuville-en-Beaumont estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Neuvillais.
Ozeville
Ozeville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ozevillais.
Nouainville
Nouainville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nouainvillais.
Sigonce
(jen france, okcitane Sigonça) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Forcalquier kaj al la kantono .
Quibou
Quibou estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Flamanville (Manche)
Flamanville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Flamanvillais.
Orval (Manche)
Orval estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Orvalais.
Quinéville
Quinéville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Quinévillais.
Ouville
Ouville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ouvillais.
Orglandes
Orglandes estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Orglandais.
Quettetot
Quettetot estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Quettetotais.
Ĝi nun formas parton de Bricquebec-en-Cotentin.
Néville-sur-Mer
Néville-sur-Mer (Néville ĝis 1956) estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Névillais.
Ĝi nun formas parton de Vicq-sur-Mer.
Notre-Dame-du-Touchet
Ĝi nun formas parton de Mortain-Bocage.
Juvigny-le-Tertre
Juvigny-le-Tertre estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Juvignais.
Nada Sehnaoui
Nada Sehnaoui (naskiĝis en 1958) estas vida artisto kaj politika aktivistino. Ŝiaj artaĵoj kiuj konsistas el pentraĵo j,skulptaĵoj kaj instalaĵoj, estis vaste ekspoziciita internacie kaj estis prezentita en la gazetaro tutmonde. Ŝi studis en Francio kaj Usono. La engaĝiĝo de Nada Sehnaoui kun teksto karakterizas ne nuran la fruan karieron de Sehnaoui, sed ankaŭ ŝiaj pli lastaj laboroj. Ŝi precipe aktive okupiĝis pri la vidaj kaj tekstaj arkivoj de diversaj militoj ĉirkaŭ la terglobo kaj komencis inkluzivi ilin en ŝiaj pentraĵoj kaj miksitaj amaskomunikilaraj artaĵoj.
La laboroj de Sehnaoui estis elmontritaj internacie en Eŭropo, Usono kaj la Mezoriento kaj Nord-Afriko (MENA), inkluzive en Boston, Londono, Parizo, Lieĝe, Houston, Munkeno, Bejruto, Dubajo kaj Doha.
Vivkuro
Sehnaoui, kiu naskiĝis en Bejruto kaj ricevis sian akademian trejnadon en historio, sociologio, filmo kaj belartoj, estas pioniro de granda-skalaj efemeraj publikaj artinstalaĵoj en Libano kaj en Mezoriento. Ŝiaj laboroj ne nur emfazas la imperativon reflekti pri la multoblaj memoroj de la civila milito en Libano sed ankaŭ pri la procezoj kaj neceso de nacia repacigo.
Selonnet
(jen france, okcitane Selonet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Digne-les-Bains kaj al la kantono .
Nada Sehnaoui
Verkaro
La pentraĵoj de Sehnaoui, skulptaĵoj kaj instalaĵoj estas tipe tempo- kaj laborintensaj, tiranta paralelon inter ŝia artisma procezo kaj la tempo necesa pretigi memoron. Ŝiaj artaĵoj inkluzivas instalaĵojn kiel Frakcioj de Memoro (2003), Waynoun? Kie ili estas ? (2006), Ĉu kaŝi sin dum 15 jarojn en necesejoj suficas? (2008) kaj Lumo je la fino de la tunelo (2012) kaj serio de pentraĵoj kiuj inkluzivas tavolojn de farbo, objektoj, vortoj kaj bildoj, kiel vidita ekzemple en Peindre L'Orient-Le Jour (2000), Kiom da, kiom da pli (2014–hodiaŭ), aŭ Tulipoj por vundita lando (1992–hodiaŭ). When Reading.S. Eliot (1999) prezentis pentritajn fragmentojn de la poemoj de Eliot fiksitaj sur grandaj kanvasoj.
István Bejczy
István Pieter Bejczy (naskiĝis la 8-an de decembro 1965 en Best, Nederlando) estas hungara-nederlanda verkisto kaj historiisto. Lia patro Csaba I. Bejczy estis hungara kaj la patrino Anne-Marianne Gooren nederlanda. Ekde la jaro 1987 li laboras kiel ĉefredaktoro de la periodaĵo Millennium ("jarmilo") en Nijmegen.
Gyula Endrey
Gyula Endrey [djula endrei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Endrey Gyula estis hungara juristo, redaktoro, parlamenta deputito. Lia pseŭdonimo estis Gyulai Endre.
Gyula Endrey naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Budapeŝto.
Khaled Khalifa
Khaled Khalifa (خالد خليفة) ( Alepo, 1964 ) estas siria aŭtoro. Krom romanoj, Khalifa ankaŭ verkas televidajn kaj filmscenariojn kaj poezion.
Romanoj
Netradukita verkaro kun libera traduko de la titolo en Esperanto.
Ubaye-Serre-Ponçon
(jen france, okcitane Ubaia e La Sèrra de Ponçon), kreita komence de 2017 per fuzio de la antaŭaj komunumoj la Bréole kaj Saint-Vincent les Forts, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Barcelonnette kaj al la samnoma kantono Barcelonnette.
Opština Češinovo-Obleševo
Opština Češinovo-Obleševo estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas en la centra parto de la Orienta Regiono. Ĝia areo estas 132,2 km² kaj en 2002 havis 7.490 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Obleševo.
Loko, priskribo
La komunumo Češinovo-Obleševo ​​situas en la valo de la rivero Bregalnica en sia suda parto - en la valo Kočansko polje. En la nordo ĝi etendiĝas al la montoj Osogovo. La alteco de la areo estas ĉirkaŭ 300 m en la rivervalo. Ĉirkaŭ 800 m en la nordo kaj 1400 m en la sudo.
Komunumo pasas tra la valo de la ĉefa vojo A3 kaj ankaŭ la fervoja linio. Ĉi tiuj vojoj ligas la urbon Štip kun la urbo Kočani.
La komunumo konsistas el entute 14 vilaĝoj:
Banja, Burilčevo, Vrbica, Žigance, Kučičino, Lepopelci, Novo Selani, Obleševo, Sokolarc, Spančevo, Teranci, Ularci, Češinovo, Čiflik.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Kočani en la nordo, Opština Zrnovci en la oriento, Opština Karbinci en la sudo kaj Opština Probištip en la okcidento.
Referencoj
Statistikoj:
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Saint-Étienne (apartigilo)
Saint-Etienne laŭ Sankta Stefano estas nomo de lokoj en:
Tomas Venclova
Tomas Venclova (naskiĝis la 11-an de septembro 1937 en Klaipėda) estas litova poeto, proza verkisto, erudiciulo, filologo kaj tradukisto de literaturo. Li estas unu el la kvin fondaj membroj de la "Litova Helsinka Grupo". En 1977, post liaj disidentaj agadoj, li estis devigita elmigri kaj estis senigita je sia soveta civitaneco. Ekde 1980 li instruis rusan kaj polan literaturojn en Universitato Yale. Konsiderata ĉefa figuro en monda literaturo, li ricevis multajn premiojn, inkluzive de la Premio de Du Nacioj (ricevita kune kun Czesław Miłosz), inter aliaj honoroj.
Giovanni Bononcini
Giovanni Battista Bononcini (Modeno, 18-a de julio 1670 – Vieno, 9-a de julio 1747). itala komponisto kaj violonĉelisto de la Baroko, membro de la Napola Skolo.
Kariero
En 1685 li publikigis siajn unuajn verkojn por violonĉelo, kaj du jarojn poste li estis violonĉelisto en Sankta Petronio de Bolonjo. Li eniris en la Filharmonia Akademio kaj en 1688 li estis kapelmajstro de Sankta Giovanni in Monte. Poste li forlasis Bolonjon kaj translokiĝis al Romo, kie li loĝis dum kvar jaroj. En 1700 li estis nomumita komponisto de la Imperia Kortego de Vieno kaj estis invitita al Berlino fare de la reĝino Sofia Ĉarlota de Hanovro. Restinte dum kelkaj jaroj en Italio, li foriris al Londono, kie liaj operoj jam estis famaj. Li estis protektita de la duko de Marlborough kaj estis rivalo de Händel. Skandalo, en kiu oni akuzis lin je plagiato, devigis lin forlasi Anglion en 1727 kaj, post kelkaj turneoj de koncertoj en Parizo kaj Lisbono, li retiriĝis al Vieno kie li mortis malriĉa.
Ignacio Aldecoa
Ignacio Aldecoa (naskiĝis la 24-an de julio 1925 en Vitoria-Gasteiz, mortis la 15-an de novembro 1969 en Madrido) estis hispana aŭtoro.
Aldecoa studis en la Fakultato pri Artoj de la Universitato de Madrido, kaj poste loĝis en Usono. Liaj unuaj eldonitaj verkoj estis kolektoj de poezio, eldonitaj en 1947 kaj 1949 - lia unua romano estis eldonita en 1954. "El fulgor y la sangre, parto de projektita trilogio kies dua parto estis "Con el viento solano" (1956) kaj tria parto neniam publikiĝis; li ne sukcesis gajni la gravan Premion Planeta per nur unu voĉdono.
Aldecoa estis sufiĉe fekunda verkisto, li produktis ses romanojn kaj same multajn librojn pri rakontoj kaj pri vojaĝoj. Li apartenas al tiu dua generacio de romanistoj postmilita, kiuj (male al Camilo José Cela, Carmen Laforet, Miguel Delibes kaj similaj) estis ankoraŭ tre junaj kiam la milito finiĝis kaj havis neniun rektan personan implikiĝon en ĝi. Ene de la evidentaj limoj diktitaj de la prudento, Aldecoa celas trakti la temon de la Hispana Enlanda Milito senpartie en El fulgor, kiu enhavas multajn ekbrilaĵojn kaj rememorojn de la 1930-aj jaroj, kvankam la agado de la romano mem disvolviĝas en 1948, unu jardekon post la milito.
Lia rakonta verko reflektis la novrealisman fluon en Hispanio en la 1950-aj jaroj, kaj liaj rakontoj havas la guston de sperto sentita kaj vivita. Li ankaŭ estis ĵurnalisto kaj radio-dissendanto, kaj verkis kvar filmmanuskriptojn.
Lajos Erőss (politikisto)
Lajos Erőss [lajoŝ erOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erőss Lajos estis hungara juristo, parlamenta deputito, bienulo. Lia origina familia nomo estis Erős.
Lajos Erőss naskiĝis la en Fényeslitke, li mortis la  en Fényeslitke.
Biografio
Lajos Erőss akiris juran diplomon, poste li estis notario. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis parlamentano. Post falo de la revolucio li hejme okupiĝis pri la familia bieno, krome li estis aktiva en loka societo pri kontraŭinundaj agadoj. En la escepta kunveno de la parlamento en 1861 li denove estis parlamentano, poste denove (jam en la kutima periodo) inter 1865–1869. Li apogis politikon de Ferenc Deák.
Salignac (Alpoj de Alta Provenco)
(jen france, okcitane Salinhac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Gsur-eldonejo
La eldonejo konservativisma Gsur-Verlag ekzistis inter 1929 kaj 1938 en Aŭstrio kiu tre engaĝiĝis en la publikigo de kontraŭnaziaj verkoj.
Origino
La librovendejo kaj -eldonejo "Gsur & Co." estiĝis en 1929 per la transpreno de "Vogelsang-Buchhandlungs- und Verlags s.r.l." Ĝi funkciis kiel malferma komerca kompanio ekde la 29.1.1930. Kompanianoj estis Gusti Gsur, komercistino kaj proprietulino de papervendejo viena, kaj la verkisto Ernst Karl Winter. Reprezentadrajtojn havis nur li. Post kelkaj monatoj la nomdonintino laŭ interkonsento forlasis la firmaon kaj ekrajtigis en la 13.4.1930 Winter-on pri la ununura kontinuigo de la entrepreno. La eldoneja adreso estis antaŭe Piaristen-strateto en la 8-a urbodistrikto/Josefstadt kaj ekde 1934 la privata loĝejo de Winter en la 18-a urbodistrikto Ladenburggasse 58/12 (hodiaŭ Thimiggasse).
Gsur-eldonejo eldonadis inter 1930-33 kaj 1935-36; dumpaŭze Winter vicurbestris. Ekde 1935 sidejo ĝia estis por mallonga tempo en la iama socialdemokratia Vorwärts-domo.
En 1936 oni malpermesis al Winter la kontinuigon eldonistan. Ĉefa kaŭzo estis la premo kreskanta el Berlino post la julia interkonsento inter Kurt Schuschnigg kaj Adolf Hitler; tamen ankaŭ ene de Heimwehr malŝatis multaj sampartianoj lian linion strikte laboristarema kaj kontraŭfaŝisma. Malgraŭ la mallibervola paŭzo koncesio restis ĉe Winter kiu finfine mem en aŭtuno 1937 rezignis pri tio.
La fazo unua
Inter 1930–33 oni ĝuste priskribu la politikan linion de Winter katolika-konservativista. Winter mem publicis en 1930 la verkon ''Platon. Das Soziologische in der Ideenlehre. Mit einem ikonographischen Exkurs''. Sekvis kelkaj serioj, ekz. Wiener soziologische Studien kun tri kajeroj (ekz. de Hans Eibl Von Augustinus zu Kant). En 1930 startis libroserio kiu reprezentu novan, religian kaj patrujeman librotipon. Okaze de la 250-a datreveno de la forpelo de la turkoj el Vieno en 1683 aperis en 1933:
Klare kontraŭfaŝisman trajton havis jam en 1932 du skribitaĵojn de la franciskano Zyrill Fischer kun la titolo Die Hakenkreuzler kaj (kiel eltiraĵo) Die Nazisozis. De ambaŭ venditis ene de ses monatoj ne tute 15 miloj da ekzempleroj. En novembro 1932 aperis Der Nazispiegel de Thomas Murner (pseŭdonimo). En la 16.4.1933 publikigitis la unua numero de Wiener Politische Blätter. Jam la unua kajero malpermesitis en Nazia Germanio.
La fazo dua
En 1935/36 ĉiuj eldonaĵoj nur temis pri akregaj kontraŭfaŝismaj atakoj. Ene de 15 monatoj aperis:
Alfred Missong
Alfred MISSONG (naskiĝinta la en Frankfurt-Höchst, mortinta la  en Großschönau-Mistelbach) estis aŭstra katolika publicisto.
Vivo
Estante filo de germana patro kaj aŭstra patrino li pasigis la junulajn jarojn en Germanujo sed iĝis tamen poste unu el la plej fruaj pioniroj de propra aŭstra politika vojo kaj de neŭtraleco ŝtata laŭ svisa modelo. Missong aktivis ekde la 1920-aj jaroj publiciste, i.a. inter la jaroj 1925 kaj 1938 por la periodaĵo "Schönere Zukunft", kie tamen kelkfoje diafanas grandgermanemo (kontraŭe al liaj konvinkoj). Jam en 1928 li avertis en skribitaĵo publikigita sub pseŭdonimo pri la danĝero de germana revenĝismo kio gvidus al alianco kun Sovetio, milito kun Polujo kaj sekve kun Franclando.
Unuj liaj amikoj estis Ernst Karl Winter kaj August Maria Knoll. Missong ankaŭ eldonigis en la Gsur-eldonejo de la legitimisto Winter en 1932 sub la pseŭdonimo de Thomas Murner la pamfleton Nazispiegel, surbaze de la kontraŭnaziaĵo de Zyrill Fischer. Tio treege kritikitis la rasisma politiko de la nazioj kiel malmoralaĵo kaj nova paganismo. En 1937 kaj 1938 li eldonigis ĉe Heimat-eldonejo en Brixlegg/Distrikto Kufstein la trian numeron (de ĝis nun dek) de la serio "Österreichische Bücherei". Post Anschluss li arestitis por la daŭro de kelkaj monatoj sed ŝajne la kaŝpolicistoj de Gestapo ne povis identigi lin kiel aŭtoron de la menciita Nazispiegel. Post liberiĝo li fuĝis kun la familio en Svislandon kie minacis ekstradicio al Germanujo, poste al Jugoslavio. Post la eko de la balkania kampanjo de Wehrmacht en 19141 la Missong-oj vivis ĝis 1941 en Vojvodino okupita fare de Hungario kaj poste kune kun la familio de Eugen Kogon en Vieno. La du familiaj patroj intertempe estis separitaj de iliaj familioj.
En 1945 Missong estis inter la fondintoj de Aŭstria Popola Partio (ÖVP) verkante la unuan ankoraŭ tre kristan-socialan programon partian. Ĝis 1950 li ĉefredaktistis ĉe "Österreichische Monatshefte" la neoficiala partia organo. Post 1949 Misong, kies strikta kontraŭfaŝismeco ne plu ŝatatis de ĉiuj, forsenditis je diplomatia servo kiel gazetar-ataŝeo en Germanujo (Düsseldorf, Bonn), Italujo (Romo) kaj Svisujo (Berno).
Li estis edziĝinta al Lisa Missong kun kiu li havis kvar infanojn. Unu lia filo, Alfred Missong, iĝis diplomato. Ekde 1945 Missong estis honora membro de la katolika korporacio studenta KÖStV Nibelungia Wien ene de Österreichischer Cartellverband.
Cambernon
Cambernon estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Cametours
Cametours estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cametourais.
Pri vagabondoj kaj friponoj, pri damoj kaj kavaliroj
Pri vagabondoj kaj friponoj, pri damoj kaj kavaliroj estas elekto de rakontoj kaj noveloj de Louis Couperus en traduko de Gerrit Berveling. La libro estas strukturita en tri partoj: nome unua kun tri tekstoj kies agado okazas en la Antikva Romo, dua kun du tekstoj kies agado okazas en la Itala Renesanco kaj tria kun ses tekstoj plej diversaj, tute senrilataj inter si kaj pri la aliaj du partoj.
Sebő Endrődi
Sebő Endrődi [ŝebO endrOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Endrődi Sebő estis hungara entomologo, juristo, muzeologo, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Junga ĝis 1910, lia zoologia nomo estis Endrödi.
Sebő Endrődi naskiĝis la en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sebő Endrődi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931, poste li estis juristo en ŝtata firmao. Li estis tiutempe amatora entomologo. Lia unua entomologia esplorado temis pri la skaraba faŭno de la montaro Börzsöny, kie lia familio havis somerdomon. Li komencis esplori la skarabojn de ĉi tiu areo kune kun sia filo. Li instruis en la hortikultura altlernejo (1949–1956), poste en simila altlernejo en Agrikultura Altlernejo de Gödöllő (1956–1961), pli poste li laboris en agrikultura laboratorio (1961–1966). Intertempe en 1957 li kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Li emeritiĝis en 1966, tamen li estis poste muzeologo en koncerna muzeo ĝis sia morto. Li ricevis hungaran premion en 1967, ĉeĥan en 1979. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Canville-la-Rocque
Canville-la-Rocque estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Canvillais.
Péter Erdős (negocisto)
Péter Erdős [erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdős Péter estis hungara juristo, negocisto.
Péter Erdős naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Erdős maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li lernis la tajloran profesion. Dum la nazia erao (1944) li estis deportita al la iama Jugoslavio kaj Nazia Germanio. Post la liberiĝo li pasis jaron en sanatorio en Svislando. Hejmenveninta li estis ĵurnalisto, poste li laboris en eldonejo. Inter 1950-1953 li estis en prizono pro falsaj akuzoj, poste li aliĝis al la reformemaj komunistoj. Dum la hungara revolucio de 1956 li estis partoprenanto, post la fiasko li rifuĝis en domo de ataŝeo. En 1957 li memvole forlasis la domon, poste li denove estis en prizono duonjaron. Tamen li havis postenon en 1958 en oficejo. Li akiris juran diplomon laŭ vespera eduko en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1966. Post 2 jaroj li havis altajn postenojn en eldonejo de gramofondiskoj (dum la socialismo senkonkurenca firmao). Li profitis la eblecon kaj li sola decidis pri la diskoj, tio signifis juĝojn pri muzikistoj. Li mortis ĝuste en fino de la socialismo. Li plurfoje edziĝis kaj li havis filinon. Tamen estis vaste konata lia kunvivo kun ŝlagrokantistino Éva Csepregi.
Canteloup (Manche)
Canteloup estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cantelouais.
Carantilly
Carantilly estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Carantillais.
Camprond
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Campronnais.
Andrea Motis
Andrea Motis (Barcelono, 9 majo 1995) estas kataluna trumpetisto, saksofonisto kaj ĵazkantisto.
Kariero
Ŝi muzikis kiel trumpetisto kun profesoro Toni Gallard kiam ŝi estis sepjara ĉe la Urba Lernejo de Muziko de Sant Andreu, en la kvartalo de Sant Andreu de Barcelono.
En 2007, kiam ŝi havis nur dek du jarojn, ŝi komencis kunlabori kun la Sant Andreu Jazz Band, gvidata de la muzika instruisto kaj muzikisto Joan Chamorro, kiu ankaŭ instruis lin saksofono. Ŝi partoprenis en multnombraj koncertoj en la kataluna kaj internacia ĵazcirkvito.
Pro ŝia ĝusteco, multnombraj amaskomunikiloj intervjuis ŝin aŭ skribis recenzojn pri ŝiaj muzikaj agadoj.
Ŝi estis invitita artisto, la 20an de julio 2011 ĉe Quincy Jones & The Global Gumbo All Stars, en la Peralada Festivalo.
En 2012 ŝi publikigis sian duan albumon: Feeling Good, kiun ŝi poste prezentis ĉe la ĉambro Olimpya de Parizo kaj en Anglio.
En 2013 ŝi registris san trian vivan albumon ĉe la ĉambro Jamboree de Barcelono, la 13an kaj 14an de aprilo kun Scott Hamilton.
La 1an de decembro de 2013, la Big Band premieris en la ĉambro Pau Casals de la Aŭditoro de Barcelono, en la kadro de la 45a Internacia Festivalo de Barcelono, kun 15 el la plej bonaj ĵazaj solistoj en la lando, ĉi tiu formacio estas registrita en ŝia kvara albumo: Motis Chamorro Big Band. Fine de marto de 2016, ŝi registris albumon kun la registra kompanio Impulse Records.
Catz
Catz [kɑː] estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Catais.
Ĝi nun formas parton de Carentan les Marais.
Nasos Vagenas
Nasos Vagenas, ankaŭ transliterigata Vayenas resp. Vajenas (en la greka Νάσος Βαγενάς; naskiĝis la 8-an de marto 1945 en Dramo, ĉefurbo de samnoma provinco en Grekio) estas greka poeto kaj tradukisto.
Li studis filologion ĉe la Universitato de Ateno. Poste li instruis ĉe la universitatoj de Ateno (1963–1968), Romo (1970–1972), Essex (1972–1973) kaj Kembriĝo (1974–1978), kie li verkis sian doktorigan tezon pri la poezio de Giorgos Seferis.
La esperantista tradukisto István Ertl cetere tradukis plurajn verkaĵojn de li el la greka en la hungaran.
Carneville
Carneville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Carnevillais.
Catteville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cattevillais.
Carnet (Manche)
Carnet estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Carnetais.
Ĝi nun formas parton de Saint-James.
Tonnus Oosterhoff
Tonnus Oosterhoff (naskiĝis la 18-an de marto 1953 en Leiden) estas nederlanda poeto kaj verkisto.
Biografio
Naskita en Leiden, Tonnus Oosterhoff pasigis la plej grandan parton de la vivo en la nederlanda provinco Groningen. Li studis nederlandan literaturon kaj lingvistikon ĉe la Universitato de Groningen. Antaŭ publikigado de literatura verko, li verkis plurajn anonimajn rakontojn por la revuo Mijn Geheim ("Mia sekreto"). Unu el ili estis republikigita en lia posta kolekto de mallongaj rakontoj "Dans zonder vloer" ("Danco sen planko", 2003) kun alterna "malpli nerealisma" feliĉa fino.
Li debutis en la literatura revuo Raster ("krado"). Oosterhoff publikigis kolektojn de poemoj, rakontoj, eseoj, romanoj, teatraĵoj kaj radio-dramoj. Lia verko distingas sin per la uzo de submetita humuro kaj de la deziro reinventi sin per ĉiu nova libro. En 2001 li lanĉis retejon kun movaj poemoj. En 2005 li estis gastverkisto en sia malnova universitato en Groningen.
En 2008 Oosterhoff ricevis la poezian premion Awater por sia verko Ware grootte ("vera grandeco").
En 2012 Oosterhoff ricevis la premion P. C. Hooft pro sia, laŭ la ĵurio, "tre renoviĝanta poezio".
La esperantista tradukisto István Ertl cetere tradukis plurajn verkaĵojn de li el la nederlanda en la hungaran.
Cavigny
Cavigny estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cavignais.
Carquebut
Carquebut [kaʁkə'by] estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Carquebutais.
Ĝi nun formas parton de Sainte-Mère-Église.
Carolles
Carolles estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Mahmud la 1-a
Mahmud la 1-a (en otomana turka: محمود اول ) (2a de aŭgusto 1696 – 13a de decembro 1754), nomita ankaŭ la Ĝibulo, regis kiel sultano de la Otomana Imperio el 1730 ĝis 1754.
Carolles
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Carollais.
Mahmud la 1-a
Li estis la filo de Mustafa la 2-a kaj pli aĝa frato de Osman la 3-a. Li kreskis protektita de sia avino, la Sultanino Gulnus. Kvankam li vivis malantaŭ la fenestroj de palaco (ora kaĝo) kun la helpo de sia inteligento, bonvolo kaj forta karaktero li evitis fali en frenezo. Li estis instruita de diversaj instruistoj, ĉar li interesiĝis en historio, literaturo kaj poezio, kaj ĉefe pri muziko, sia granda pasio.
Carolles
Situo
Carolles estas komunumo situanta sur la sud-uesta bordo de Cotentin ĉe la norda limo de la golfo de monteto Sankta-Mikaelo. Iame kamparana ĝia ekonomia agado disvolvis al maro dank' al marborda turismo. Ĝi estas ĉirkaŭata de la komunumoj Jullouville kaj Champeaux.
Mahmud la 1-a
Ascendinta al trono otomana konsekvence de la ribelo farita de Halil Paşa, Mahmud rapide plifirmigis sian pozicion persvadante la janiĉarojn kaj ordonante la murdon de Halil Paşa. La cetero de la regado de Mahmud estis fokusita al la militoj kontraŭ Persio kaj Rusio. La persaj militoj estis nur vagado sensenca de la otomanaj armeoj antaŭ la milita genio de Nader Ŝaho. La turkoj sukcesis reteni la kontrolon de Bagdado, sed Armenio, Azerbajĝano kaj Kartvelio eniris ene de la persa influo.
La rusa milito okazis ĉefe en Krimeo kaj la Princlandoj de Danubo (nome Princlando Valaĥio kaj Princlando Moldavio). Dum tiu milito la ruza komandanto Burkhard Christoph von Münnich venkis super la Tataroj de Krimeo, vasaloj de Mahmud, kaj poste transiris la riveron Dnestro, per kio plejparto de Besarabio venis sub rusa kontrolo. La aŭstrianoj, tamen, ne tiom sukcesis en retiriĝo, kio okazigis, ke la otomanoj konkeris Belgradon kaj la nordon de Serbio sub sia kontrolo.
Mahmud ordonis la restaŭradon de Hagia Sofia en 1739 kaj aldonis madrason (nome korana lernejo, aktuale biblioteko de la muzeo), kuirejon por havigi supon al malriĉuloj, bibliotekon kaj, en 1740, fontano de ritaraj ablucioj (Şadirvan), transformante tiel la konstruaĵon en külliye, tio estas, ampleksa socia komplekso. En tiu epoko oni konstruis novan koridoron por la sultano kaj novan mihrabo-n.
Mahmud fidis ĉiam la regadon al siaj veziroj kaj li dediĉis sin plejparte al poezio. Li mortis en la Palaco Topkapi, Istanbulo.
Etnoreligia grupo
Etnoreligia grupo estas etno, kies membroj estas unuigitaj ankaŭ per komuna religio.
Ĝenerale, etnoreligiaj grupoj difinas sian etnan identecon nek nur per praula heredaĵo, nek nur per religia aparteneco, sed normale per kombino de ambaŭ. Etnoreligia grupo havas komunajn historion kaj kulturan tradicion, kiu povas esti difinita kiel religio. En multaj okazoj etnoreligiaj grupoj estas etnokulturaj grupoj kun tradicia etna religio; en aliaj okazoj etnoreligiaj grupoj komenciĝis kiel komunumoj unuigitaj per komuna kredo, kiuj pro endogamio evoluigis kulturajn kaj praulajn ligojn. Juraj difinoj de etnoreligia grupo povas malsami de la ĵusdonita difino.
La identecoj de kelkaj etnoreligiaj grupoj estas plifortigitaj pro la sperto vivi ene de pli granda komunumo kiel aparta malplimulto. Etnoreligiaj grupoj povas esti ligitaj al etna naciismo, se la etnoreligia grupo posedas historian bazon en specifa regiono. En multaj etnoreligiaj grupoj oni emfazas religian endogamion kaj la samtempa malinstigo de interkredaj geedziĝoj aŭ interkreda seksumo, kiel rimedo konservi la stabilecon kaj historiam longedaŭrecon de la komunuma kaj kulturo.
Sankt Stefan
Sankt Stefan, St. Stefan laŭ Sankta Stefano aperas en la nomo de lokoj de Aŭstrio:
Pola Partio Social-Demokratia
Pola Partio Social-Demokratia de Galicio kaj Teŝinia Silezio, ĝis 1897 Galicia Socialdemokratia Partio, ankaŭ nomata Socialdemokratia Partio de Galicio – laŭleĝa socialisma partio, fondita en 1892 en Lvovo. Formale, ĝi estis la nacia organizo de Socialdemokratia Partio de Aŭstrio, kvankam reale ligoj al ĝi estis malfortaj. En 1919 ĝi kunfandiĝis kun partioj el la aliaj partoj de Pollando en unuecan Polan Partion Socialistan.
Historio
Unuafoje ĝi estis fondita la 7-an de novembro 1890, surbaze de la revuoj "Praca" (Laboro) kaj "Robotnik" (Laboristo) el Lvovo kiel Laborista Partio (aŭ "Galicia Partio Laborista"). En 1891 la partio jam partoprenis la Duan Kongreson de la aŭstria socialdemokratio kaj la Socialisman Kongreson en Bruselo. En la kongreso formiĝis komuna pola delegacio el la tri partoj de antaŭdivida Pollando.
En la tagoj 31-a de januaro – 2-a de februaro 1892 en Lvovo okazis la unua kunveno de galiciaj socialaj demokratoj kun partopreno de 48 delegitoj. La partion oni nomis "Social-Demokratia Partio en Galicio", tiel ĝi iĝis partio landa, ne nacia. Tamen en la Tria Kongreso de aŭstria socialdemokratio en junio 1892 Ignacy Daszyński el la galicia delegitaro diris:
''Polaj delegitoj konfirmas la bezonon organizi la aŭstrian socialan demokration laŭ la vidpunkto de la vienaj kamaradoj kaj trovas ĝin necesa por plua ekzistado de la partio, tamen pro specifa situacio de nia lando, kies politikaj limoj ne respondas al faktaj kaj lingvaj rilatoj, plie, pro samlandanoj vivantaj ekster la limoj de la ŝtato, kaj atendantaj nian helpon, deklaras, ke malgraŭ ambaŭflankaj deziroj ili ne povas tiel strikte kunlabori kun la aŭstra organizo, kiel fari tion povas kaj devas aliaj nacioj. Tamen laŭeble, kiom permesos niaj rilatoj, ni luktos kadre de la programo kaj organizo de la aŭstria sociala demokratio por la intereso de la sociala demokratio''.
Ĉi tio signifis, ke malgraŭ la kongresa decido la partio estis deklarita nacia partio.
Ĉe la Dua Kongreso en marto 1893, konforme al la rekomendoj de la Aŭstria Kongreso de Socia Demokratio, la partia strukturo komencis konkretiĝi. Agitadaj Komitatoj estis starigitaj por Okcidenta Galicio (prezidanto Leon Misiołek, kompostisto), kaj por Orienta Galicio (prezidanto Kornel Żelaszkiewicz, ŝtonisto). Oni ankaŭ fondis du apartajn Redakciajn Komitatojn. Unuafoje la galiciaj socialistoj partoprenis parlamentajn balotojn en 1891, agitante por demokrato Karol Lewakowski. Ili sendepende partoprenis la elektojn en 1897, post la balot-reformo, kiu permesis parte ĝeneralan voĉdonadon. Ili prezentis tiam sep kandidatojn en Galicio kaj du kandidatojn en Silezio. Fine la aŭstrian Ŝtatkonsilion aliĝis Ignacy Daszyński kaj Jan Kozakiewicz.
En la 5-a Kongreso de la Socia-Demokratia Partio de Galicio kaj Silezio oni decidis alpreni la decidon, ke post apartiĝo de la ukraina partio la organizo kreos polan partion. En 1899 oni komencis uzi la nomon "Polska Partia Socyalno-Demokratyczna" (Pola Partio Social-Demokratia).
En la elektoj al la aŭstria Ŝtatkonsilio en 1900 PPSD kandidatiĝis kune kun la Ukraina Socialdemokratia Partio, prezentante kandidatojn en sep distriktoj (el dek kvin) en la 5-a kurio, kvar kandidatojn en la 3-a kurio (urba) kaj du kandidatojn en la 3-a (kampara) kurio. Nur Ignacy Daszyński kaj Piotr Cingr subtenata de PPSD en Teŝinio akiris la deputitecon.
En majo 1907 post sekva reformo de la voĉdona leĝo, ses reprezentantoj de PPSD eniris la Ŝtatkonsilion: Herman Diamand kaj Józef Hudec el Lvovo, Herman Lieberman el Przemyśl, Jędrzej Moraczewski el Strij, Tadeusz Reger el friŝtata-bohumina distrikto kaj Ryszard Kunicki el la distrikto teŝina-jablonkova. Ignacy Daszyński ne ricevis la mandaton. Tadeusz Reger, por ebligi al Ignacy Daszyński akiri mandaton, rezignis. En kromaj elektoj en decembro 1907 Ignacy Daszyński estis elektita parlamentano el la distrikto friŝtata-bohumina. En ĉi tiu elekto PPSD akiris 78790 voĉojn por 35 kandidatoj.
En la elektoj de 1911, el PPSD estis elektitaj: Herman Diamand kaj Józef Hudec el Lvovo, Ignacy Daszyński kaj Zygmunt Marek el Krakovo, Zygmunt Klemensiewicz el la krakova distrikto. Ankaŭ Ignacy Daszyński venkis en la elektoj ĉi tie kaj transdonis sian mandaton al alia kandidato, Herman Lieberman el Przemyśl, Jędrzej Moraczewski el Stryj. La mandato el Teŝinio estis gajnita de Tadeusz Reger, dum Ryszard Kunicki perdis ĝin. En la kromelekto en 1913 en la distrikto Podgórze - Wieliczka, Emil Bobrowski gajnis la deputitecon. Tiel PPSD havis 9 deputitojn. Ili estis subtenataj de: ĉeĥa socialisto Piotr Cingr kaj Semen Wityk de Ukraina Social-Demokratia Partio. PPSD akiris 70653 voĉojn por 23 kandidatoj.
La lasta sukceso de PPSD estis atingita en sendependa Pollando – en la parlamentaj elektoj de 1919 por la Leĝdona Sejmo. En la okcidenta parto de Galicio PPSD akiris 174417 voĉojn (18% de la tuta voĉdonaro kaj 39% de la voĉdonoj en urboj), enkondukante 14 deputitojn al la Leĝdona Sejmo (el entute 69 elektitoj). Plie, laŭ la Dekreto de la Provizora Ŝtatestro de la 29-a de novembro 1918, iamaj membroj de la Ŝtata Konsilantaro el Orienta Galicio, inkluzive de 3 membroj de PPSD, eniris Sejmon, kaj, konforme al la dekreto de la 14-a de marto 1919, 3 deputitoj estis elektitaj kiel interkonsentita listo. Tiel PPSD ekhavis 21 parlamentanojn (en la 35-persona klubo de la Asocio de Polaj Socialistaj Deputitoj).
Agadceloj
La fina celo de PPSD estis rekonstrui sendependan polan ŝtaton sub socialisma sistemo. PPSD strebis al plibonigo de la ekonomia situacio de laboristoj kaj enkonduko de socialisma sistemo per reformoj. Ĝi okazigis edukajn kampanjojn, kontraŭbatalis klerikalismon kaj konservativismon.
De 1904 ĝi proksime kunlaboris kun Pola Partio Socialista. Dum la revolucio de 1905–1907, ĝi organizis solidarecajn kampanjojn. Ĝi subtenis la formadon de polaj sendependecaj organizaĵoj en Galicio. En 1912, ĝi kunfondis la Provizoran Komisionon de la Konfederaciaj Sendependecaj Partioj, kaj en 1914 la Superan Nacian Komitaton kaj Polajn Legiojn. En marto 1918, ĝi parolis favore al rekonstruado de sendependa Pollando kiel ŝtato de parlamenta demokratio kun ampleksa socia leĝaro kaj reformado de terposedo. En oktobro 1918 la partio kunorganizis la Polan Likvidan Komisionon en Krakovo, kaj en novembro en Lublin, la Provizora Popola Registaro de la Respubliko de Pollando (partiestro Ignacy Daszyński fariĝis ĉefministro).
PPSD havis ĉirkaŭ 15 mil membrojn (plejparte laboristoj kaj intelektuloj) organizitajn en 6 distriktoj kaj estritaj de la Plenuma Komitato. En 1919 la nombro de la partio estis ĉirkaŭkalkulata je 35000 membroj.
Ĝi patronis la agadojn de multaj sociaj, kulturaj, edukaj kaj profesiaj organizaĵoj (Siła, Brüderlichkeit). En aprilo 1919, kune kun la Revolucia Frakcio de Pola Partio Socialista kaj PPS de la prusa parto, ĝi kunfandiĝis en Polan Partion Socialistan.
Ciwanmerd Kulek
Ciwanmerd Kulek aŭ Yunus Eroğlu, naskiĝinta en 1984 en Dêrîş (Soylu), vilaĝo kiu apartenas al la urbo Stewrê (Savur) en la turka provinco Mardîn (Mérdin) estas kurda tradukisto kaj verkisto kiu ekverkis en la kurda ekde 2004 kaj ĝis nun (2014) li verkis kvar librojn kaj tradukis plurajn librojn el tri diversaj lingvoj en la kurdan. Krom sia denaska lingvo li parolas ankaŭ la anglan, la hispanan kaj la turkan. En 2013, li estis partoprenanto en panela diskuto ĉe la Londona Librofoiro pri la temo 'migrantoj, diasporo kaj minoritata verkado'. En 2016 li estis elektita kiel unu el la dek novaj voĉoj de Eŭropo de la ĵurio de New Voices for Europe (Novaj Voĉoj de Eŭropo), kune kun multaj verkistoj, poetoj, ĵurnalistoj kaj literaturaj tradukistoj el diversaj landoj de Eŭropo. Antaŭ iĝi verkisto li ne multe intesiĝis pri la kurda lingvo, sed poste jes ĉar li rimarkis ke li estis malsama pro tio ke en Turkio kaj ĉiuj aliaj landoj kie loĝas kurdoj, la kurda lingvo estis malbone akceptata.
Gims
Diskaro kiel kantisto malara
Jen la diskoj rilataj al kantisto:
Ciwanmerd Kulek
Ciwanmerd Kulek loĝas en Istanbulo ekde 2014.
Noveloj
Nameyek Ji Xwedê Re (Letero de Dio), 2007 (2-a eldono 2015)
Otobês (Buso), 2010 (2-a eldono 2015)
Zarokên Ber Çêm (Infanoj ĉe la rivero), 2012 (2-a eld. 2015)
Defterên Perîdankan (Kajeroj de la Papilioj), 2014
Çar Yek (Kvarono), 2015
20:39, (2016)
Poezio
Strana Şev û Rojekê (Kanto de unu nokto kaj unu tago), 2016
Vidu ankaŭ
Migrado
Turka literaturo
Literatura tradukisto
Erika Fatland (alia elektinto de New Voices for Europe/Novaj Voĉoj de Eŭropo)
Ekstera ligilo
Intervjuo kun Ciwanmerd Kulek, TDM Canal Macau
Instituto Spirito kaj Vivo
La Instituto Spirito kaj Vivo (angle: Mind and Life Institute) estas asocio fondita en Usono en 1990 de Francisco Varela (neŭrobologiisto), R. Adam Engle (advocato) kaj de la 14-a Dalai-lamao Tenzin Gyatso. Ĝi celas esplori la rilatojn inter scienco kaj budhismo kiel metodaroj por la komprenado de la realeco.
Celoj
La instituto celas asocii la sciencan metodaron kaj kontemplemajn saĝecojn por pli bone kompreni la funkciadon de la spirito. La statusoj ankaŭ precizigas la hipotezon, ke ĉi-tiu pli bona kompreno povas kaŭzi pozitivajn sociajn ŝanĝojn. Krom la uzado de kognosciencoj por kompreni la spiriton de meditantoj, la instituto interesiĝas al aliaj ŝanĝitaj statoj de konscienco, ekz. la ŝamanisma tranco.
La valoroj de la instituto estas: kompatemo, honesteco, scivolemo, inkluzivigemo, plejboneco.
Mario Luzi
Mario Luzi (naskiĝis la 20-an de oktobro 1914, mortis la 28-an de februaro 2005) estis itala poeto.
Biografio
Mario Luzi naskiĝis en la urboparto Castello de Florenco, nordokcidente de la urbocentro kaj proksime de Sesto Fiorentino. Liaj gepatroj de Luzi, Ciro Luzi kaj Margherita Papini, devenis el Samprugnano (poste Semproniano). Li pasigis sian junecon en Castello, kie li komencis sian bazlernejon. En Florenco li studis ĉe la liceo klasika Galileo, kaj ankaŭ en Florenco li akiris sian diplomon pri franca literaturo kun fina disertacio pri François Mauriac.
En 1940, li eldonis Avvento notturno; en 1945 li revenis al Florenco kaj tie li instruis ĉe la liceo scienca. Sekvis pliaj publikaĵoj, kaj en 1955 li komencis instrui francan literaturon en Universitato de Florenco en la Facoltà di scienze politiche (Instituto pri Politikaj Studoj).
Inter 1963 kaj 1983, li publikigis multajn librojn kiel Nel magma (1963); Dal fondo delle campagne (1965); Semiserie (1979) aŭ Reportage (1985). En 1978, kun la libro Al fuoco della controversia ("ĉe la fajro de la polemiko"), li gajnis la Premion Viareggio. Li gajnis la premijon Aristeion en 1991 por sia verko Frasi e Incisi di un Canto Salutare ("frazoj kaj gravuraĵoj de sana kanto"); en la sama jaro li estis proponita por la unua fojo de la Nacia Akademio de la Linkoj por la Nobel-premio pri literaturo.
Lia lasta libro, L'avventura della dualità ("la aventuro de dualeco"), estis eldonita en 2003. En oktobro 2004, li estis nomumita al la itala Senato kiel dumviva senatano de la ŝtatprezidanto Carlo Azeglio Ciampi. Li mortis en Florenco, nur kelkajn monatojn poste, la 28-an de februaro 2005.
La esperantista tradukisto István Ertl cetere tradukis la poeziaĵon Terra ("tero", hungare Föld) de li el la itala en la hungaran: ĝi aperis en marto 1996 en la literatura revuo HolMi.
István Farkas (nobela juĝisto)
István Farkas [iŝtvAn farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Farkas István Imre estis hungara nobela juĝisto. Lia nobela antaŭnomo estis boldogfai.
István Farkas naskiĝis la en Zalaboldogfa, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Farkas maturiĝis en piarista gimnazio en Veszprém (urbo), poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Francisko Jozefo en 1901. Jam en 1900 li praktikadis en advokata ateliero de Géza Polónyi. Inter 1901-1903 li estis nobela juĝisto en Tapolca, poste en Nova (1903-1908), pli poste en Alsólendva (1908-1910), fine en Sümeg. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis batita fare de homamaso. Li ricevis premion en 1918. Li edziĝis en 1903 kaj 1914, li vidviĝis en 1913 kaj 1919, ambaŭ edzinoj naskis po 3 gefilojn.
Svjatlana Ciĥanoŭskaja
Svetlana Georgievna Ciĥanovskaja aŭ Svjatlana Georgijevna CIĤANOŬSKAJA (Святлана Георгіеўна Ціханоўская, en Łacinka Śviatłana Cichanoŭskaja; Светлана Георгиевна Тихановская [svetlana georgievna tiĥanofskaja]), naskiĝis la en Mikaŝeleviĉi, estas belorusia tradukisto, klerigisto kaj politikisto.
Biografio
Svjatlana Ciĥanoŭskaja estas tradukisto kaj instruisto pri la angla. Ŝi estas la edzino de la blogisto kaj jutubisto Sjarhej Ciĥanoŭski kiu estas kontraŭulo de la belorusa prezidento Aljaksandr Lukaŝenka kaj estis malliberigita la 29-an de majo 2020 je akuzo de agitado kontraŭ publika ordo. Ŝi tiam decidis sinprezenti al la prezidenta baloto en aŭgusto 2020. Ŝia kandidateco estis akceptita de la aŭtoritatoj kaj ŝi sukcesis kunigi la subtenantojn de Viktor Babriko (malliberigita en junio 2020 pro financaj deliktoj) kaj de Valeri Cepkalo (kies subtenaj subskriboj estis multnombre nuligitaj), kiuj ne plu povis kampanji.
Dum la kampanjo, ŝi malglorigis la aŭtoritatan reĝimon de Aljaksandr Lukaŝenka, postulis la liberigon de la belorusaj politikaj malliberuloj kaj kritikis la administradon de la Pandemio COVID-19 en Belorusio. Laŭ la oficialaj rezultoj, ŝi ricevis 10,9% da voĉdonoj, due post la prezidanto Lukaŝenka kun 80,08% da voĉdonoj. Estas raportoj pri trompo kaj fraŭdo dum la elekto, kiel dum antaŭaj elektoj en Belorusio.
La 11-an de aŭgusto 2020, la litovia ministro pri eksterlandaj aferoj Linas Linkevičius anoncis al la gazetaro ke Svjatlana Ciĥanoŭskaja foriris al Litovio, kie jam troviĝis ŝiaj infanoj.
Politika pozicio
En siaj intervjuoj Svjatlana Ciĥanoŭskaja ĉiam substrekas ke la opozicia movado en Belorusio havas nenion similan al la Eŭromajdano — amasaj tumultoj en Kievo en 2013, kiuj finiĝis per perforta eksigo de prezidanto Viktor Janukoviĉ. Ŝi substrekas ke la opozicio en Belorusio havas pozitivan agordon kaj postulas nur malfermajn, demokratiajn balotojn. Ŝi distanciĝas de Eŭromajdano en Ukrainio, substrekante: "Ni havas civilizitajn metodojn por solvi la problemojn. Ni deziras ĉion fari laŭleĝe". Ŝi opinias ke ne necesas elekti inter la okcidenta kaj orienta orientiĝoj, preferindas subteni bonajn rilatojn kun ĉiuj. Kiel sekvindan ekzemplon ŝi konsideras Pollandon kun ties evoluinta ekonomio. Tamen ŝi opinias ke Eŭropa Unio kaj Usono ne deziras grave enmiksiĝi je la belorusaj aferoj, kvankam ŝi insiste petas ilin admoni Lukaŝenka por ke li komencu dialogon kaj aranĝu la demokratian baloton.
Ŝi akcentas ke ŝi postulas aranĝi novan prezidentan baloton por ke la homoj povu libere decidi sian sorton. Tamen ŝi mem ne planas kandidatiĝi denove.
La 24-an de februaro 2022, en reago al la uzo de Belorusio kiel ponto en la rus-ukrainia konflikto, Svetlana Ciĥanovskaja lanĉis akuzojn de "perfido" de Parizo kontraŭ Aleksandro Lukaŝenko, akuzante lin je esti "transforminta [la] landon al agresanto". Laŭ ŝi, tiuj agoj igis lin perdi "la rajton paroli nome de la belorusa popolo". Post ĉi tiu deklaro, ŝi anoncis sian decidon formi Belorusan ekzilan registaron dum gazetara konferenco en la Litova Ambasado: "De hodiaŭ, mi respondecas pri la reprezentado de la popolo kaj la Respubliko de Belorusio, por defendi la sendependecon kaj la nacian intereson de mia lando"
La 10-an de aprilo 2022, en intervjuo farita de ĵurnalisto Alesya Batsman, ŝi deklaris:
Operejo ĉe Gänsemarkt
La Oper am Gänsemarkt aŭ Theater am Gänsemarkt (laŭvorte «Operejo/Teatro en la Bazaro de la Anseroj») estis operejo de Hamburgo, Germanio, konstruita en 1678 kaj desegnita de Girolamo Sartorio. Ĝi ne estis operejo de kortego, kiel en multaj aliaj urboj. Ĉoij povis aĉeti enirbileton, kiel en Venecio. Multaj de la verkoj tie luditaj estis en germana aŭ el libretoj traduktitaj de la itala. La konstruaĵo estis detruita en 1756, kaj rekonstruita en 1765.
Cérences
Cérences estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cérençais.
Céaux
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Céaussiens.
Tibor Fajth
Tibor Fajth naskiĝis la en Kiskunhalas, li mortis la  en Budapeŝto.