cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pentievro
La pretendoj de Pentievro al la duka krono
La comtesse Nicole de Châtillon vend en 1480 au roi de France Louis XI ses droits à la succession de Bretagne qu'une certaine interprétation du premier traité de Guérande lui conserve en cas d'absence d'héritier mâle dans la lignée des Montfort. En échange, le roi s'engage à remettre la comtesse et le comte en possession du Penthièvre. Or François n'a que deux filles, dont la future Anne de Bretagne. À la suite de la conjuration de Montargis, la fronde éclate en coup d'état le 25 juin 1485 qui porte au pouvoir le maréchal de Rieŭ, futur gendre de Jean III de Brosse, mais entraîne la guerre folle qui se solde par le traité du Verger, prélude à l'annexion de la Bretagne.
Le 23 mars 1535, le traité de Crémieu entre le roi de France François et Jean IV de Brosse entérine l'accord de 1480, préparant la fusion du duché de Bretagne et du royaume de France. Le traité ne fut ratifié, par le roi Henri II, qu'après la majorité de Jean et l'épuisement de ses recours en 1555. Jean n'ayant pas de postérité, sa sœur Charlotte porta le Penthièvre par son mariage avec François, vicomte de Martigues, dans la maison de Lŭembourg. -->
La franca Pentievro, arĝenta potenco
<!--Sébastien de Lŭembourg, leur fils, fut, dans sa lutte contre les huguenots d'Andelot, le chef ardent du parti catholique en Bretagne. Pour le remercier de sa conduite des opérations militaires, le roi érigea en 1569 le Penthièvre en duché-pairie de France. Le beau fils du vicomte de Martigues, le Duc de Mercœur, par qui le Penthièvre entra dans la maison de Lorraine, fut à son tour le champion du catholicisme face au roi Henri IV, contre lequel il fomenta, les Penthièvre restant prétendants légitimes, la sécession de la Bretagne.
Le titre de duc de Penthièvre, transmis à nouveau au beau fils, le Duc de Mercœur n'ayant qu'une fille, passa à la maison d'Orléans. En 1680, dans le cadre de la ruine organisée de la Bretagne par le Duc de Chaulnes et le gouvernement de Colbert, à la suite de l'incarcération de Nicolas Fouquet et la déchéance de ses amis parlementaires bretons, les impôts du duché sont détournés par cette famille grâce à l'entremise de Pierre Deschien, réputé inventeur du papier timbré, pour constituer la dot de la princesse douairière de Conti. Le dernier héritier fut le Grand Vendôme, mort en 1712 sans postérité.
Le titre, et la fortune considérable qui y était attachée, fut réquisitionné en 1697 pour Louis Alexandre, dernier des enfants naturels que Louis XIV eût de la marquise de Montespan. La princesse de Lamballe était la femme du petit-fils et homonyme de ce dernier, Louis Alexandre de Bourbon. Mademoiselle de Penthièvre, sœur du précédent, était la mère du roi Louis Philippe. Le titre de Duc de Penthièvre fut porté par le quatrième fils de Louis Philippe d'Orléans puis le fils du prince de Joinville. -->
Luís Filipe Marques Amado
Luís Filipe Marques AMADO (naskiĝis la 17-an de septembro 1953) estas portugala politikisto kaj ekde la 3-a de julio 2006 estas ministro pri eksteraj rilatoj en la de la socialista partio de Portugalio (Partido Socialista) gvidita registaro de la ĉefministro José Sócrates. Kadre de tiu funkcio, li dum la dua duono de 2007 estis prezidanto de la Konsilio de la Eŭropa Komunumo.
Vivo
Post sukcese finita studo de ekonomiko en la Teknika Universitato de Lisbono, Luís Amado ekhavis konsilistan postenon en la Nacia Portugala Instituto pri Defendo kaj honoran profesorecon en la Universitato de Georgetown en Usono. Luís Amado estas edziĝinta kaj havas du filojn.
Monaĥejo Lilienfeld
Monaĥejo Lilienfeld, ankaŭ abatujo Lilienfeld, estas monaĥejo de la Cistercianoj en Lilienfeld en Malsupra Aŭstrujo. Leopoldo la 6-a, duko de Aŭstrujo kaj Stirio, fondis la monaĥejon en 1202 kiel filiomonaĥejo de abatejo Heiligenkreuz. Ĝi apartenas per tio al la filiaro de la abatejo Morimond en Francujo.
Zeihen
Pri la komunumo
Zeihen estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 965 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Vito Volterra
Vito Volterra (3a de Majo 1860 – 11a de Oktobro 1940) estis itala matematikisto kaj fizikisto, konata pro siaj kontribuoj al la matematika biologio kaj al integralaj ekvacioj, estis unu el la fondintoj de la funkcia analizo.
Zeihen
Geografio
La komunumo Zeihen situas en la Argovia Jŭraso en sudoriento de la tiel nomita Frikvalo. Tra la ĉefvilaĝo Unterzeihen fluas la rivereto Zeiherbach, kiu sur la teritorio de la komunumo alfluas al Sissle.
Vito Volterra
La ekvacio de Lotka-Volterra aŭ reguloj de Lotka-Volterra ankaŭ Lotka-Volterra-leĝoj aŭ nur Volterra-reguloj estas tri reguloj por kvanta priskribo de la populacia dinamiko en la rabobesta-preda rilato. La tri bazaj reguloj estis ellaboritaj en 1925 kaj 1926 samtempe kaj sendepende unu de la alia, fare de aŭstra-usona matematikisto Alfred James Lotka kaj de Vito Volterra. La reguloj priskribas evoluon de du populacioj en granda areo, se nur ili konkuras kaj sendepende de aliaj mediaj faktoroj. Laŭ la unua regulo, la malpliiĝo de la rabobestoj sekvas fazomalfrue malpliiĝon de la predo. Laŭ la dua regulo, la populacinombra averaĝo estas konstanta en longa tempo kaj sendependas de la periodaj ŝanĝiĝoj. Laŭ la tria regulo, la predopopulacio kreskas pli forte ol la rabobesta populacio.
Zeihen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Zeihen limas en nordo al Bözen kaj Effingen, en nordoriento al Bözberg, en sudoriento al Schinznach-Dorf, kaj en sudo al Thalheim AG, en sudokcidento al Densbüren, en okcidento al Herznach kaj Ueken, kaj en nordokcidento al Hornussen.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Effingen kaj Herznach.
La plej proksima aliro al la nacia aŭtoŝoseo A3 troviĝas ĉe la strato al Effingen en distanco de 2 km, ĝi estas veturebla tamen nur al kaj el la direkto de Zuriko.
Historio
La unua skriba mencio de Zeihen datiĝas el la jaro 1289 kiel Zeigen en dokumento de la Monaĥejo St. Blasien.
Fiksismo
la fiksismo estas teorio laŭ kiu la vivaj estaĵoj (plantoj, fungoj, bestoj...) aperis kun difina formo, kiu nek ŝanĝas nek transformiĝas tra la geologiaj tempoj. Tiu teorio kontraŭstaras la teorion de evoluismo.
Ĝi estas ofte asociita kun la kreismo, kvankam eblas kredi je kreismo, kaj ne rifuzi la ideon pri evoluo.
Ĝi ankaŭ kuntrenas teorion pri katastrofismo, por klarigi la fosiliojn de formortaj estaĵoj malsimilaj al la nunaj.
Károly Telepy
Károly Telepy [kAroj telepi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Telepy Károly estis hungara pentristo, framasono. Lia patro estis György Telepi.
Károly Telepy naskiĝis la  en Debrecen, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Telepy frekventis piaristan gimnazion en Pest (urbo), ekde 1845 li lernis en pentrista lernejo de Miklós Barabás (pentristo), post la Hungara revolucio de 1848 en akademioj en Munkeno (1850–1851) kaj Venecio (1852-1859), fine en Romo de Károly Markó (1793). Li hejmenvenis en 1860, plej ofte li pentradis pejzaĝojn.
Krajné
Krajné (hungare Karaj) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krajné situas laŭ traira flankovojo. Myjava troviĝas 12, Senica kaj Nové Mesto nad Váhom po 25 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392. En 1568 oni komputis tie 19 familiojn, en 1598 60 domojn. En 1787 loĝis tie 2199 vilaĝanoj, en 1828 2260 vilaĝanoj en 368 domoj. En 1831 kaj en 1866 ĥoleroj okazis. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Krajné, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Karaj 2996 homoj, (2925 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Myjava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krajné 1709 homoj, (1693 slovakoj).
Richard de Clare (2-a grafo de Pembroke)
Richard de Clare (2-a grafo de Pembroke) (ofte konata kiel Strongbow - Fortarko - n. 1130, m. la 20-an de aprilo 1176) estis angla nobelo kiu plej famas pro sia grava rolo dum la normanda invado de Irlando.
Gepatroj
Richard de Clare estis filo de Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke) kaj ties edzino Isabel de Beaumont. Li heredis la graflandon de Pembroke post la morto de sia patro en 1148.
Irlando
En 1168 Dermot MacMurrough (irlande Turlain Mac Murchada), reĝo de Leinster, forpeliĝis de sia regno, kaj petis la helpon de Henriko la 2-a (Anglio). Tiu konsilis lin diskuti la aferon kun Richard de Clare, kiu konsentis subteni Dermot MacMurrough kontraŭ promeso de edzigo al ties filino Aoife kaj de la rajto heredi la tronon de Leinster. Li kunigis armeon kiu iris al Irlando estrate de Raymond FitzGerald (moknomita "Raymond le gros" - "Rajmondo la dika"), kaj kiu kaptis Wexford, Waterford kaj Dublinon. Aŭguston 1070 Richard de Clare aliris al sia armeo: la morgaŭon de la kapto de Waterford, li edziĝis al Aoife.
Henriko la 2-a timis ke liaj baronoj tro potencis kaj sendependiĝis en Irlando, kaj tial ordonis ke ili eliru de Irlando nepost Pasko 1171. Tamen majon 1171 mortis Dermot MacMurrough, kaj Richard de Clare asertis sian rajton heredi Leinster. Sekvis grandskala ribelo de la irlandanoj kaj Richard apenaŭ retenis Dublinon. Li rapidis al Anglio kie li petis la helpon de Henriko, kiu postulis ke li cedu ĉiujn siajn fortikaĵojn kaj bienojn en Irlando. Oktobron 1172 Henriko invadis Irlandon, kaj enmetis fidatajn gravulojn en preskaŭ ĉiujn gravajn lokojn. Richard de Clare retenis nur Kildare, kaj Henriko titolis sin "Lordo de Irlando".
En 1173 la filoj de Henriko ribelis en Francio. Richard de Clare ludis gravan rolon dum la subpremo de la ribelo, kaj rekompence Henriko restaŭris al li Leinster, kaj nomumis lin Justiciar (guberniestro) de Irlando. Tamen la irlandanoj daŭre ribelis. En 1174 Richard de Clare malvenkis en Connacht, sed lia ĉefa generalo Raymond Fitzgerald regajnis Leinster. Post plua ribelo en 1176 Raymond kaptis Limerick, sed tuj poste Richard de Clare mortis pro piedinfekto. Li entombiĝis en la katedralo de Dublino.
Idoj
Richard de Clare kaj lia edzino Aoife havis du idojn:
Ĉina rozo
Habito kaj folio
Rosa chinensis kreskas kiel staranta arbusto kaj atingas kreskoalton de 1 ĝis 2 metrojn. La fortaj, rondaj branĉoj havas preskaŭ kalvan, purpur-brunan ŝelon kaj povas ekzisti multajn kurbajn pikaĵojn.
La alternesidantaj folioj havas tigon kaj foliplaton kaj estas entute 5 ĝis 11 cm longaj. La folitigo kaj la folirakio havas nur malmultajn pikaĵojn kaj estas glande kaj lanuge haraj. La nepara foliplato havas ofte tri ĝikvin, malofte sep plumajfolioj. La folietoj estas 2,5 ĝis 6 sm longaj kaj 1 ĝis 3 cm larĝaj, larĝe ovoformaj aŭ ovoforme oblongaj kaj havas rondigitan aŭ pintan bazon kaj pintan apekson. La supra folisurfaco estas brile malhelverda. Ambaŭ surfacoj estas preskaŭ kalvaj. La stipuloj estas plejparte kunkreskinta al la tigo..
Floro kaj frukto
La planto floras en Ĉinio de aprilo ĝis septembro. Malofte la floroj staras unuope, ofte kvaroe aŭ kvinope. La 2,5 ĝis 6 cm longa petiolo estas preskaŭ kalva aŭ glande-lanuge hara.
La floroj povas malforte odori. La duseksaj floroj estas radiosimetriaj kaj havas diametron de 4 ĝis 5 cm. Ili estas kvinnombraj kun duobla involukro. Ekzistas kulturformoj kun simplaj ĝis pli aŭ malpli plenaj floroj, kiuj estas sovaĝiĝita en Ĉinio kaj aliaj regionoj kun moderaj klimatoj. La kalva hipantio (hypanthium) estas ov-globforma aŭ pirforma. La frue defalantaj sepaloj estas ovformaj aŭ similas al ordinara folio. La kvin aŭ pli petaloj estas blankaj roseaj, ruĝaj aŭ purpuraj, renverse ovoformaj kun kojnforma bazo kaj rondigita apekso. Ekzistas multajn stamenoj. La libera hara pistilo estas pli granda ol la petaloj.
En Ĉinio la rozfruktoj maturiĝas de junio ĝis novembro kaj estas ruĝaj. La fruktoj estas ov- aŭ pirformaj kaj 1 ĝis 2 cm grandaj.
Kromosomoj
La kromosomo-nombro estas x = 7. Troviĝis ploidioj kun 2n = 21, 28 kaj 2n = 14..
Sistematiko kaj disvastigo
La unua priskribo de Rosa chinensis okazis 1768 fare de Nikolaus Joseph von Jacquin en Observationum Botanicarum, 3, p. 7, tabulo 55. Sinonimo por Rosa chinensis JACQ. : Rosa indica L., Rosa montezumae BERTOL.
Rosa chinensis devenas el la mezĉinaj provincoj Gŭiĝoŭo, Hubejo kaj Siĉuano. La kulturformoj estas disvastigitaj en multaj partoj de Ĉinio.
Ekzistas tri varioj:
Ornamplantaj bredformoj
En Ĉinio la diversaj formoj de Rosa chinensis estis kultivataj en ĝardenoj jam delonge, tial ne facilas distingi inter sovaĝaj kaj kultivataj formoj. Jam Konfuceo raportis pri la kultivado de la ĉina rozo en la imperiestraj ĝardenoj de Pekino 500 a. K. Multaj rozaj kultivaroj estis breditaj helpe de Rosa chinensis. Rosa chinensis estas la sovaĝa formo de hibridoj de la ĉina rozoj]].
Utiligado kiel kurac- kaj nutraĵplanto
Krom kiel ornamplanto la rozo estas uzata multflanke. La junaj plantpartoj (florbrĝonoj kaj floroj) estas manĝataj kiel kuireja herbo kaj kiel supa inkredienco. De la rozfruktoj manĝeblas maldika karneca tavolo krude aŭ kuirite. La semoj enhavas multe da vitamino E. Ili etas muelitaj kaj la faruno estas aldonita al aliaj nutraĵoj. La medicina efiko estas esplorata.
Otto Prytz
Otto PRYTZ (1943) estas norvega esperantisto. Li instruis la hispanan en la Universitato de Oslo de 1978 ĝis 2005 kiam li emeritiĝis. Li estis dum jaroj estrarano de Norvega Esperantista Ligo kaj membro de la Akademio de Esperanto 2004-2022.
Tepotzotlán
Tepotzotlán estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tepotzotlán.
Otto Prytz
Li partoprenis en kolektiva verko La arto labori kune per artikolo Sistemo de sufiksoj en etnolingvoj kaj en Esperanto.
Li estas brajlo-specialisto, kiu okupiĝas ankaŭ pri esperanta blindulskribo, kaj pri tio skribis: "La sistemo necesigas ankaŭ modifon de alia litero: La konvencia reprezento de "w" en brajlo estas punktoj 2-4-5-6, simbolo egala al tiu de la Esperanta "ĵ". Se en Esperanta teksto aperas "w" (ekzemple en propra nomo), oni transskribas ĝin per punktoj 23456, do aldonante punkton 3 al la konvencia signo."
Tepotzotlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 67.724 loĝantojn. El tiuj 33.19 viroj kaj 34.534 virinoj. La komunumo havas surfacon de 208.83 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2300 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 703.2 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 43′ norda latitudo kaj 99° 13′ okcidenta longitudo.
Fretterode
Fretterode estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hanstein-Rusteberg, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Texcaltitlán
Texcaltitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Texcaltitlán.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 15.824 loĝantojn. El tiuj 7.516 viroj kaj 8.308 virinoj. La komunumo havas surfacon de 142.45 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2400 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,600.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 18° 56′ norda latitudo kaj 99° 56′ okcidenta longitudo.
Tibor Weszely
WESZELY Tibor (veseli) estis rumanihungara matematikisto, scienchistoriisto, Bolyai-esploristo naskita en Brad la 16-an de januaro 1936, kaj mortis la 5-an de decembro 2019 en Târgu Mureș.
Kariero
Tibor Weszely diplomitiĝis en la Universitato de Bukareŝto (1959) kaj samtie li doktoriĝis en 1971. Li instruis en Târgu Mureș, poste de 2001 en universitato EMTE li estis docento ĝis 2007. Li publikigis fakstudojn hungare, rumane, france kaj angle (Mate­ma­ti­kai Lapok, Ter­mé­szet Világa; Ana­lele Ştiinţi­fice ale Univ. Al. I. Cuza din Iaşi, Ana­lele Uni­ver­sităţii din Bucu­reşti, Lucrări Ştiinţi­fice ale Inst. Tg. Mureş, Stu­dii şi Cer­cetări Matema­tice, Revue Rou­ma­ine de Mat­he­ma­ti­ques pures et app­li­quées), sciencpopularigajn artikolojn (Előre, A Hét, Korunk, Élet és Tudo­mány, Contem­poranul).
Preĝejo de Simeono (Tjumeno)
La Preĝejo de Simeono (Храм святого праведного Симеона Богоприимца) estas la funkcianta preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis fondita en 1872 kaj konstruita en 1879—1885 por la Vladimira orfejo-metilernejo. Origine ĝi servis kiel hejma preĝejo, ekde 1888 kiel paroĥa.
Situo
La preĝejo situas rande de la historia centro, ĉe kruciĝo de la ĉefa strato de la urbo (finiĝinta tiuloke), tiutempe nomita Carskaja (nun Respubbliko) kaj la Moskva landvojo (nun Orĝonikidze), kelkcent metrojn for de la malliberejo. Nun tio estas la urbocentro.
Historio
En 1872 rande de Tjumeno, ĉe loko kie la ĉefa urbostrato Carskaja finiĝis kaj kruciĝis kun la Moskva landvojo, kelkcent metrojn for de la malliberejo, malfermiĝis la Vladimira orfejo-metilernejo (Владимирское сиропитательно-ремесленное заведение). Ĝi estis konstruita de negocisto de la 1-a rango Semjon Miĥajloviĉ Trusov, kiu elspezis tiucele 14 mil rublojn, kaj estis nomita omaĝe al grandprinco Vladimir Aleksandroviĉ, vizitinta Tjumenon en 1868. La orfejo estis duetaĝa kaj etendiĝis laŭlonge de la strato Carskaja. De 1872 ĝis 1897 ĝi akceptis 405 infanojn. La knaboj rajtis troviĝi en la orfejo ĝis 17-a vivojaro, la knabinoj ĝis la 16-a. Funkciis duklasa lernejo, kie instruado daŭris 4 jarojn. Krome oni instruis metiojn: la knaboj lernis bindadon, lignaĵistan metion, ŝufaradon; la knabinoj lernis kudradon.
Origine la infanoj frekventis la preĝejon de Endormiĝa forpaso de Maria, al kies paroĥo apartenis la orfejo. Sed la vojo laŭ nepavimitaj stratoj estis tro longa kaj komplika, do aperis bezono en propra preĝejo. En 1880-1885 negocisto Semjon Trusov komencis kaj lia filino, kolonela vidvino Fotina Semjonovna Serebrjakova finis konstruadon de la preĝejo de Simeono. Al ĝia konstruado kaj prizorgado kontribuis ankaŭ aliaj lokaj negocistoj. rublojn oferis grandprinco Vladimir Aleksandroviĉ kaj lia edzino Maria Pavlovna. La la preĝejo estis konsekrita.
Ĝi estas malgranda (9,9 x 6 m, alteco 6,8 m kun kupolo) kaj alkonstruita al la orienta muro de la orfejo. Altaro troviĝis en la dua etaĝo. La preĝejo estis hejtata per du kahelitaj fornoj kaj la tria, sen kaheloj, troviĝis ĉe altaro. Kverka ikonostazo kun ĉizitaj kolonoj estis mendita en Moskvo. La preĝejon eblis eliri el klasa ĉambro aŭ de surstrate. Ekzistis ĥoro kiu kantis ĉe du ĥorejoj.
Komence la preĝejo apartenis al la paroĥo de la preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria, sed la ĝi iĝis memstara kaj ekhavis propran pastron.
En sovetia tempo la preĝejo estis fermita kaj same kiel la orfejo transdonita al la Tjumena Medicina Instituto. Longan tempon tie funkciis anatomia teatro.
La laŭ decido de la Tjumena Provinca Plenumkomitato la konstruaĵo estis agnoskita arkitektura monumento de loka signifo.
En 1998 la konstruaĵo estis transdonita al la Tobolska-Tjumena eparĥio kaj tie okazis la unua diservo /
Eŭropa ŝoseo 5
La eŭropa ŝoseo 5 (E 5) aŭ eŭropa ŝoseo 05 (E 05) estas eŭropa ŝoseo, kiu etendiĝas inter nordo kaj sudo tra okcidenta Eŭropo. Ĝi komenciĝas en la skotlanda urbo Greenock en Britio kaj finiĝas en Algeciras en Hispanio.
Gábor Xantus
XANTUS Gábor (santus) estas rumanihungara kameristo, reĝisoro naskita en Kluĵo la 5-an de aprilo 1954. Li estas la filo de János Xántus, patro de Áron Xantus.
Kariero
Gábor Xan­tus diplomiĝis en Bukareŝto, de 1975 li laboris ĉe la rumana televido. De 2001 li instruis en universitatoj EMTE kaj UBB de Kluĵo.
Koncilio de Konstanco
La koncilio de Konstanco estis la 16-a koncilio de la Romkatolika Eklezio. Ĝi okazis en Konstanco (Germanio) ekde 1414 ĝis 1418. La koncilio finfine solvis la grandan okcidentan skismon, dum kiu tri homoj samtempe proklamis sin kiel la legitimaj papoj : ĝi eksigis la kontraŭpapon Johanon la 23-an kaj elektis Martenon la 5-an. Dum tiu koncilio plie estis kondamnita kaj ekzekutita la religia reformisto Jan Hus. Replike al debato en Pollando, la koncilio ankaŭ faris plurajn decidojn rilate al naciaj suverenecoj, rajtoj de paganoj kaj militoj.
La koncilio de Konstanco kongruis kun epoko, dum kiu la aŭtoritato de koncilioj estis preskaŭ egala al tiu de la papo : la papo tamen sekve reasertis sian potencon.
7546 Meriamo
7546 Meriamo estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Meriamoj, grupo da indiĝenaj aŭstralianoj en la insuloj de la orienta Toresa Markolo unuigitaj de komuna lingvo, kiuj disvolvis kompleksan sistemon de astronomiaj konoj, kiuj malfermis la vojon de la moderna etnografio.
Proprio
Kiel proprio (latine: la propra; la esenca) oni nomas, diference al la ordinariumo, elementojn de la diservo ŝanĝantajn ĉiun dimanĉon resp. laŭ la liturgia jaro („de tempore“).
La proprio en la romkatolika meso
La Proprium Missae en la liturgio de la romkatolika eklezio enhavas kontraŭe al ordinariumo la partojn de la meso ŝanĝantajn laŭ la eklezia jaro kaj / aŭ okazo.
Tradicie oni diferencas jene:
Al la proprio de la meso kutime apartenas jenaj eroj:
Introito, gradualo, sekvenco, haleluja, ofertorio kaj komunio estas la partoj, kiun povas laŭtradicie kanti ĥoro aŭ komunumo. Ili estas anstataŭeblaj per preĝejaj kantoj. Tiuj ĉi kvin (resp. ses, se ekzistas sekvenco) partoj estas la Proprium Missae laŭ eklezimuzika senco. La plej granda klasikaj muzikigoj (orkestraj mesoj) de la meso koncernas nur la ordinario. Escepto estas la meso por mortinto, la Rekviemo, kun la muzikigo kaj de la ordinariumo kaj de la proprio. En pli nova tempo ekestis ankaŭ propriaj muzikigoj.
La proprio en la protestana diservo
En la evangela-lutera liturgio la proprio kutime inkluzivas:
Lavoisier
Lavoisier estas la nomo de kemiistoj:
Balázs Szokolay Dongó
Datenoj de la informkesto estas erara!
Saint-Genès-de-Fronsac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Balázs Szokolay Dongó
Balázs Szokolay Dongó naskiĝis en la 20-a jarcento en Tótkomlós.
Biografio
Balázs Szokolay Dongó estis edukita en sia naskiĝurbo, li lernis agrikulturon kaj desegnadon, poste li estis memlernanto pri muziko. Li konatiĝis kun Mátyás Bolya en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj en 1999 li komencis muzikadi kune. Intertempe ekde 1990 li estis muzikisto en pluraj orkestroj popolmuzikaj, fine li fondis propran muzikgrupon. Inter 2003-2007 li instruis sakŝalmadon en Budapeŝto. Li ricevis 3 premiojn inter 1994-2016.
Saint-Genès-de-Fronsac
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Texcalyacac
Texcalyacac estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas San Mateo Texcalyacac.
Samuel Goudsmit
Samuel Goudsmit (11a de Julio 1902 - 4a de Decembro 1978) estis nederland-usona fizikisto fama ĉar li proponis la koncepton de elektrona spino kunlabore kun George Eugene Uhlenbeck en 1925.
Texcalyacac
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 4.514 enloĝantojn. El tiuj 2.212 viroj kaj 2.302 virinoj. La komunumo havas surfacon de 17.99 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2590 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 850.0 milimetroj.
Samuel Goudsmit
Biografio
Samuel Abraham Goudsmit estis de nederlanda-juda descendo, nome la filo de Isaac Goudsmit, fabrikanto de necesejaj akvopeliloj, kaj Marianne Goudsmit-Gompers kiu regis ĉapelvendejon. En 1943 liaj gepatroj estis metitaj en koncentrejon fare de la germanaj okupantoj de Nederlando kaj iliestis murditaj tie.
Klimatscienco
La klimatscienco (aŭ klimatologio) estas interdisciplina scienco inter veterscienco kaj geografio. Ĝi esploras la klimaton, do la averaĝan staton de la vetero en iu loko. Por tio la klimatscienco uzas la statistikan metodaron. La ĉefa diferenco al la veterscienco estas ke la veterscienco esploras la vetersistemon je la mallongdaŭra skalo, dum la klimatscienco studas ĝin je la tre longdaŭra skalo (de jaroj ĝis jarmiloj).
Preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria (Tjumeno)
La Preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria (Успенская церковь) estis la preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis konstruita en 1765—1769 kaj konsekrita en ///. Ĝi estis eksplodigita en 1932.
Texcalyacac
Geografio
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 8′ norda latitudo kaj 99° 30′ okcidenta longitudo.
Preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria (Tjumeno)
Situo
La preĝejo situis ĉe la samnoma strato Uspenskaja (nun — Ĥoĥrjakov), inter la nunaj stratoj Ĉeluskincev kaj Kirov. Plej proksima bushaltejo estas Ulica Sovetskaja.
Konstruado kaj funkciado
En 1600 oriente de la Tjumena fortikaĵo (острог) jam ekzistis sufiĉe granda antaŭurbo (посад), kiu tamen havis eĉ ne unu preĝejon. En januaro 1601 lokanoj petis caron Boris Godunov permesi konstruadon en la antaŭurbo de preĝejo omaĝe al sanktuloj Boris kaj Gleb kun alkonstruaĵoj omaĝe al sanktuloj Florus kaj Laurus kaj al profeto Elija. Ili skribis ke ili faris tian promeson kaj jam komencis alporti lignon, sed vojevodo postulas ke ili konstruu la preĝejon en la fortikaĵo dum ili dezirus fari tion en la antaŭurbo. Sian peton ili argumentis per tio ke diservojn en la fortikaĵo ĉeestas vojevodoj, kio konfuzas edzinojn kaj idojn de la antaŭurbanoj — ordinaraj ŝtatservistoj kaj kamparanoj. La peto estis kontentigita. Tiel aperis la Elija-preĝejo kun alkonstruaĵo de Boris kaj Gleb. En 1624 en ĝi troviĝis ikonoj de profeto Elija, sanktuloj Florus kaj Laurus, la Dipatrino Maria el Vladimiro, Deisiso, el kiuj du unuaj estis faritaj surloke kaj la aliaj donacitaj de caro.
Preciza dato de la fondo estas nekonata. Historiisto Pjotr Bucinskij opiniis ke en 1620 ĉe la preĝejo de Elija estis establita virina monaĥa komunumo subestre de "nigra pastro" (do monaĥo) Nikon. Historiisto Leonid Ŝoroĥov supozas ke tio okazis en 1620-1624, tamen konkretigas ke ĝia fondo okazis post la alveno de ĉefepiskopo Kipriano. Historiisto Nina Minenko argumentas ke Kipriano venis al Tjumeno en 1621 kaj en januaro 1622 la monaĥejo jam ekzistis, do evidente ĝi estis fondita en 1621.
En 1623 la virina monaĥa komunumo de Elija estis gvidata de monaĥejestrino Kaptelina, akuzita en januaro 1622 pri rompo de la monaĥina voto. Parto de la monaĥinoj ricevadis monaĥan salajron (руга).
Ĝi kelkfoje ŝanĝis sian nomon: Elija (Ильинская), Alekseja (Алексеевская), Endormiĝa forpaso de Maria (Успенская).
En 1668 la Aleksej-monaĥejo unuafoje ricevis proprajn terojn — laŭ ĝia peto al ĝi estis donacitaj falĉejoj por 500 fojnostakoj ĉe rivero Ŝeŝukova kaj apud lago Andrejevskoje, 10 desjatinoj ( de plugitaj teroj, 2 desjatinoj ( sur monteto malantaŭ azilejo — por plantado de kanabo kaj legomoj, kaj fiŝkaptejo ĉe rivero Jazjovka. La monaĥejo ne havis dependulojn.
Dum incendioj en 1687, 1695 kaj 1705 la ejo estis detruata, sed poste ĉiam restarigata. En 1695 granda incendio detruis preskaŭ la tutan antaŭurbon (посад) kaj inter la pereintaj konstruaĵoj estas menciata virina monaĥejo kun du preĝejoj: la Elija-preĝejo kun alkonstruaĵo omaĝe al la ikono de Dipatrino de Vladimir kaj la preĝejo de Paraskeva la Vendredaen. La lasta preĝejo ekzistis jam en 1674 kaj enhavis ikonon de Paraskeva la Vendreda, estimatan en Tjumeno. En la tago de tiu sanktulino, festata la jul. kaj en la naŭa vendredo post Pasko apud la preĝejo monaĥinoj vendis legomojn kaj aliajn siajn produktojn kaj oni portis ikonojn al la fonto dum la samnoma loka festo Fonto (Ключ) okazinta tiutage. La ikono de Endormiĝa forpaso de Maria, laŭ raportoj, kaŭzis plurajn miraklajn resaniĝojn kaj en 1848 ĉesigis epidemion de ĥolero.
En 1764 kadre de la sekulariga reformo de Ekaterina la 2-a la monaĥejo estis likvidita. Ĝia falĉejo Andrejevskoje (Андреевский сенокосный луг) kaj apuda fiŝkaptejo ĉe rivero Jazjovka en 1779 estis transdonitaj al la vira Triunua monaĥejo.
En 1781 la preĝeja paroĥo enhavis 49 urbajn kortojоn.
En 1820 estis finkonstruita sonorilturo. En 1826 sur ĝi troviĝis 5 sonoriloj pezaj je 23 pudoj kaj 1 funto, 2 pudoj kaj 8 funtoj , 2 pudoj (32,76 kg), 1 pudo (16,38 kg) kaj 35 funtoj. Poste aldoniĝis pliaj sonoriloj. En 1837 paroĥano Golenskij oferis sonorilon pezan je 60 pudoj. En 1862 negocisto Semjon Trusov donacis du sonorilojn pezajn je 251 pudoj kaj 12 funtoj kaj 123 pudoj kaj 25 funtoj.
En 1876 paroĥanoj konstruis por klerikaro lignajn domojn.
En 1888 en la paroĥo malfermiĝis du paroĥaj lernejoj — por knaboj kaj knabinoj.
En 1892 okazis grava riparado de la preĝejo, dum kiu la muroj estis stukitaj interne kaj ekstere, tegmento kaj planko parte renovigitaj, ikonostazoj riparitaj.
En 1916 loka gazeto skribis ke la preĝejo estas inter la plej bonaj en la urbo kaj eble en la tuta eparĥio, komparebla nur al la Oranta katedralo. Nur tiuj du preĝejoj havis elektran lumigadon interne kaj ekstere, aranĝitan antaŭ 5-6 jaroj danke al paroĥestro G. Brovcin. Sed nova episkopo Varnava (Nakropin) malŝatis la elektron en la preĝejoj, do kiam en 1916 Brovcin petis lian permeson speulti nepon apud la preĝejo, li postulis unue forigi la elektrajn kablojn kio estis plenumita samtage kaj raportita de loka gazeto kiel ekzemplo de obskurismo.
Fermo kaj detruo
En aprilo 1922 kadre de la tutlanda kampanjo, sub preteksto de helpo al malsatantoj, el la preĝejo estis konfiskitaj oraĵoj kaj arĝentaĵoj.
En aprilo 1923 la urba konsilio subskribis kun preĝeja konsilio kontrakton pri luigado de la preĝejo al la komunumo.
En decembro 1929 oni planis transformi la preĝejon je amasloĝejo aŭ klubo (ruĝa angulo), sed la prezidio de la Tjumena Distrikta Plenumkomitato reference al neplenumo de kontraktaj sindevigoj fare de la komunumo, nuligis la kontrakton. La la preĝejo estis fermita kaj transdonita por kulturaj bezonoj. En januaro 1930 komunumo de la Viva Eklezio petis transdoni al ili tiun ĉi aŭ Elija-preĝejon, sed la afero restis nesolvita. En aprilo 1930 oni planis aranĝi tie Domon de Milico.
La je la 3-a nokte la preĝejo estis eksplodigita de soldatoj de la 55-a diviziono de OGPU gvidataj de estro de la sekcio 257-8 de la eksplodejo (взрывпром) Kartarov. Oni boris en la fundamento kaj muroj 200 truojn kaj metis en ilin eksplodaĵojn. Dum preparaj laboroj ĝin gardis milicanoj kaj dum la eksplodo mem ĉeestis 10 soldatoj. Laŭ rememoroj de lokanoj, "kiam oni eksplodigis la preĝejon, ĝi unue alte leviĝis super la tero kaj poste falis kaj disfalis".
Direktoro de la Tjumena muzeo Pavel Rossomaĥin plendis ĉe la juĝejo de Tjumeno, akuzinte la urban konsilion je detruado de arkitekturaj monumentoj — la preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria kaj de la Anunciacia katedralo. La la juĝejo kondamnis vic-prezidanton de la Tjumena Urba Konsilio A. A. Savin al unu jaro de devigaj laboroj kun pago al la urbo de 25% de la salajro. Tamen post unu jaro Savin sin turnis al la prezidanto de VCIK Miĥail Kalinin kun plendo, argumentante ke la detruo de la preĝejoj estis priparolata ekde 1932 laŭ ordono de altranguloj kaj li mem dum ilia eksplodigo estis en afervojaĝo en Moskvo, do ne partoprenis la aferon persone. La VCIK ordonis liberigi lin de pluaj devigaj laboroj kaj nuligi lian verdikton.
Loka historiisto Aleksandr Petruŝin asertas ke la brikoj kaj tomboŝtonoj el la eksplodigita preĝejo estis uzataj dum konstruado de digo en Transriverejo en Tjumeno. En alia artikolo li diras ke el brikoj de la Anunciacia katedralo kaj la preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria, eksplodigitaj en 1932, en strato Pervomajskaja estis konstruita trietaĝa domo Zarja, kie interalie funkciis samnomaj hotelo kaj manĝejo.
Sur ĝia loko aperis du lignaj duetaĝaj domoj, kies loĝantoj foje trovadis dum foslaboroj homajn restaĵojn de la monaĥeja kaj preĝeja tombejoj. Inter sepultitoj estis grava tjumena negocisto kaj mecenato Ivan Petroviĉ Vojnov, konstruiginta apude la unuan en Okcidenta Siberio akuŝejon.
Komence de la 2010-aj jaroj ankaŭ la barakoj estis detruitaj kaj en 2014 la areon okupis parkumejo. Kredantoj petis restarigi tie preĝejon, la aŭtoritatoj rifuzis. Pastro Nikolaj Cirke proponis almenaŭ kovri per vitro la preĝejan fundamenton, kiu ekvidebliĝis post la detruo de la barakoj kaj tiel protekti ĝin, sed ankaŭ tiu varianto estis rifuzita.
Paroĥo
La paroĥo en 1800 havis 178 kortojn kaj 988 paroĥanojn, en 1895 — 462 paroĥanojn, en 1897 — 466, en 1901 — 474, en 1913 — 556 paroĥanojn kaj 110 kortojn.
De 1885 ĝis 1888 al la paroĥo apartenis ankaŭ la hejma preĝejo de Simeono kreita en la Vladimira orfejo, sed la ĝi iĝis memstara kaj ekhavis propran pastron.
Diakonoj (1800-1916)
Diakonoj (1813-1930)
Restarigo kaj memoro
En 2004 loka historiisto Valerij Ĉupin petis ĉeepiskopon de Tobolsko Dimitrion restarigi la preĝejon sur ĝia historia loko, sed sekvis nenio.
En 2014 ortodoksaj aktivuloj sendis similajn petojn al guberniestro kaj la eklezio, sed la aŭtoritatoj respondis ke tiu areo estas destinita por konstruado de pluretaĝaj domoj kaj respektiva infrastrukturo, ne por religiaj konstruaĵoj dum la dekanujo proponis instali surloke memorŝtonon.
Supera Konsilio de la Magistrataro (Francio)
En Francio, la Supera Konsilio de la Magistrataro ( "Conseil supérieur de la magistrature" aŭ CSM) garantias sendependecon de la magistratoj rilate al la plenuma povo.
En la nunaj institucioj, ĝi konsistas el magistratoj elektitaj de ties samranguloj kaj de eksteraj nomumitaj personoj. La Konsilio proponas aŭ donas sian opinion pri nomumoj de magistratoj faritaj de la prezidanto de la Respubliko. Por la sidaj magistratoj (aŭ juĝistoj) escepte de la sidaj magistratoj de la kasacia kortumo, la unua prezidanto de apelacia kortumo kaj prezidanto de grandinstanca tribunalo, tiu opinio estas devige obeita. La Konsilio juĝas ankaŭ pri disciplino.
En la franca administracia ordo, ĝi ekvivalentas al la Supera Konsilio de la administraciaj tribunaloj kaj apelaciaj kortumoj kaj al la Supera Konsilio de la regionaj Revizoraj Kortumoj.
La Konsilio sidas en Palaco Moreau, je 21 bulvardo Haussmann en la 9-a arondismento de Parizo.
Historio
La Supera Konsilio de la Magistrataro aperas por la unua fojo per la leĝo de la 30-a de aŭgusto 1883 pri juĝa organizado. La Kasacia Kortumo juĝas pri disciplino de juĝistoj.
Nomumo de la membroj
La membroj de la Supera Konsilio estas nomumitaj por kvar jaroj ne tuj renovigeblaj.
La grupo kompetenta pri la sidaj magistratoj estas prezidata de la ĉefprezidanto de la Kasacia Kortumo. Ĝi enhavas magistratojn kaj eksterajn eminentulojn (unu ŝtata konsiliano, unu advokato same kiel ses kvalifikitaj homoj). La magistratoj estas nomumitaj tiel :
La grupo kompetenta pri la socidefendaj magistratoj (aŭ prokuroroj) estas prezidata de la ĝenerala prokuroro ĉe la Kasacia Kortumo. Ĝi enhavas magistratojn kaj eksterajn eminentulojn. La magistratoj estas nomumitaj tiel :
Membroj en majo 2012
La membroj de la Konsilio estis nomumitaj aŭ elektitaj en januaro 2011 por kvar jaroj ; en majo 2012, la membroj estis la sekvantaj :
Garantio de sendependeco de la magistratoj
Laŭ la konstitucio de 1958, « la prezidanto de la Respubliko garantias la sendependecon de la magistratoj. Lin helpas la Supera Konsilio de la Magistrataro ».
Konstitucio de 1958 kaj organizaj leĝoj
La unua fonto de tiu artikolo estas la Konstitucio de la 4-a de oktobro 1958.
Rauw Alejandro
Raúl Alejandro Ocasio Ruiz (San-Juano, Porto-Riko; la 10an de januaro 1994), pli konata kiel Rauw Alejandro, estas portorika kantisto.
2014-2017: Komenco
Li komencis sian karieron en 2014 per la kanto «Inevitable» (Neevitebla) kaj dum la sekvaj jaroj li plue lanĉis novajn kantojn kiel «Eso que tienes» (Tio, kion vi havas), «Días así» (Tiaj tagoj) aŭ «No me hagas esperar» (Ne igu min atendi vin).
Eickeloh
Eickeloh estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidekreis de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rauw Alejandro
2018-nuntempe
En 2018, li eldonis sian version de la kanto «Tú te imaginas» de De La Ghetto, per kiu li gajnis famon. Li partoprenis en kantoj kiel «Pa' tu casa» (Iru hejmen) kaj «Luz apagá» (Malŝaltita lumo), per kiuj li sukcesis plifirmigi lin. Tamen, la lanĉo de la kantoj «Que le dé» (Ke mi donu al ŝi), kunlaborante kun Nicky Jam, «Fantasías»(Fantazioj) kun Farruko kaj remiksaĵo kun Bryant Myers, Dalex kaj Kevvo, ĵetis lin al rekono en la tuta amerika kontinento fine de la jaro 2019.
2980 Cameron
2980 Cameron estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada astrofizikisto Alastair G. W. Cameron (1925–2005)
Baia Sprie
Baia Sprie [baja sprie] (Felsőbánya [felŝobanja], Mittelstadt) estas urbo en Rumanio ĉe la okcidenta piedo de Montaro de Gutin, oriente de Baia Mare. Nun administre apartenas al ĝi Chiuzbaia, Satu Nou de Sus kaj Tăuții de Sus.
Rauw Alejandro
2018-nuntempe
En 2020, li eldonis sian unuan albumon, «Afrodisíaco» (Afrodiziigaĵo) en kiu partoprenis Anuel AA, J Balvin, Sech, Wisin & Yandel, inter aliaj.
Baia Sprie
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4422 loĝantojn (hungaroj); en 1992 11735 (rumanoj, 29 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1329. En la mezepoko ĝi estis grava minejurbo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Inter 1922 kaj 1924 je la iniciato de la pentristo Endre Litteczky funkciis tie la Artistkolonio de Baia Sprie.
Rauw Alejandro
2018-nuntempe
En 2021, li lanĉis unu el siaj plej sukcesaj kantoj «Todo de ti» (Ĉio el vi). Ĉi tiu kanto akiris ses platendiskojn en Usono, kvar en Hispanio kaj multaj ordiskoj en Argentino aŭ Meksiko. Post la sukceso de tiu kanto, li lanĉis sian duan albumon Inverse, kiu atingis la unuan lokon en la ranglistoj de Hispanio. En aliaj landoj kiel Kolombio aŭ Peruo, ĝi akiris platenon kaj oron, estante la plej vendita albumo de la kantisto ĝis nun.
Svisa Mezlando
La Svisa Mezlando estas svisa grandregiono inter la Alpoj kaj Ĵuraso. Al la Mezlando apartenas la monteta regiono inter la du grandaj montaroj en meza alteco de inter 400 kaj 600 metroj super la marnivelo.
Limoj
La naturajn limojn de la Svisa Mezlando formas la Alpoj en Sudoriento, la Bodenlago kaj la Rejno en nordokcidento, la Ĵuraso en nordokcidento kaj la Lemano en sudokcidento. La transirozono inter la Mezlando kaj la Alpoj estas la Antaŭalpoj. Estas malfacile klare difini, kio estas ankoraŭ Alpoj, kio Antaŭalpoj kaj kio jam Mezlando. La Mezlando konsistigas proksimume 30% de la tereno de Svislando, sed en ĝi loĝas pli ol 90% de la svisa loĝantaro.
Ekonomio
La Mezlando estas ekonomie kaj trafike la plej grava regiono, en ĝi troviĝas kvin el la ses plej gravaj urboj, nome Zuriko, Berno, Ĝenevo, Laŭzano kaj Vinterturo. Ekzistas filozofio, kiu konsideras la tutan Svisan Mezlandon, kiel unu solan grandurbon kun multaj parkoj kaj lagoj, kun proksimume 7 milionoj da loĝantoj.
Geologio
La supera geologia tavolo en la Svisa Mezlando estas la molaso, kiun postlasis kaj formis la gigantaj glaĉeroj dum lasta glaciepoko. Sub la molaso troviĝas sedimenttavoloj el Kretaceo, Ĵurasio, Triaso. La bazon formas la kristaleca bazmontaro, kiu aperas en diversaj partoj de la Alpoj, Vogezoj aŭ en la Nigra Arbaro.
Judit Józsa
JÓZSA Judit (joĵa) rumanuja hungara skulptistino, verkistino naskita en Corund la 20-an de februaro 1974.
Biografio
Judit Józsa studis en Odorheiu Secuiesc en sanafera fakliceo kaj mallonge ŝi laboris en la loka malsanulejo. Apud sia patro, János Józsa ŝi komencis tre frue skulpti ceramikskulptaĵojn. En 1994 en Hungario ŝ laboris en Malsanulejo Sankta Margareta. Intertempe ŝi studis arthistorion en Universitato Katolika Pázmány Péter.
Ekspozicioj
En 1996 ŝi ekspoziciis en Hotelo Gellért. De tiam ŝi havis ekspoziciojn en Budapeŝto, Esztergom, Szombathely kaj en aliaj urboj, eksterlande en Nederlando, Usono, Kanado. En 1996 ŝi havis apartan sukceson en Ópusztaszer per sia historia skulptaĵserio Honfoglalás (Patrujokupado).
Zlín
Zlín (Zlino) estas urbo en Ĉeĥio kun. Ĝi situas en orienta Moravio kaj estas administra, industria, komerca, kleriga kaj kultura centro de la regiono kaj de Regiono Zlín. En la administra reguligo de la urbo okazis ekde la jaro 1938 tre grandaj ŝanĝoj. En la jaro 1949 la urbo estis alinomita je Gottwaldov (Gotvaldovo) laŭ komunisma prezidento Klement Gottwald (Klemento Gotvaldo). Ekde la 1-a de januaro de 1990 la urbo akceptis la originan nomon Zlín. Krom la sidejo de la distrikto en la jaroj 1949–1960 ĝi estis administra centro de Regiono Zlino kaj ekde la 1-a de januaro de 2001 ĝi estas denove regiona urbo.
Historio
La unua mencio pri Zlín aperas en la jaro 1322, kiam tiamaj posedantoj de la zlína sinjorujo vendis la urbeton kun apartenaĵo al reĝino Eliška Rejčka. En la jaro 1358 aĉetis la sinjorujon Albert kaj Zdeněk el Šternberk, kiuj konstruis tie burgeton, kiu estas en la jaro 1366 nomata jam burgo. La burgo estis ĉefa defend- kaj apogpunkto de la urbeto. Fosaĵoj, kiuj estis okaze de danĝero plenigataj per akvo, ŝirmis ĝin ĉiuflanke. En la jaro 1397 Zlín estis avancigita de Zdeněk el Šternberk je urbo. En la jaro 1571 la burgo estis alikonstruita je renesanca kastelo kun arkadoj en kortego. Komence de la 17-a jarcento Zlino estis forbruligita de Bočkaj-anoj kaj ankaŭ la kastelo estis verŝajne difektita dum tio. Dum invadoj de hungaraj soldataroj la tuta sinjorujo estis prirabita, inkluzive la kastelon. Nur en la jaro 1777 grafo František Antonín Khewenhüller sur la loko de la dezertigita kastelo konstruigis novan kastelon, kiu ligiĝs al la origina renesanca aspekto de la konstruaĵo. Origina kastelĝardeno estis en la unua duono de la 19-a jarcento ŝanĝita je nature pejzaĝa kastelparko. En la jaro 1929 Zlino aĉetis la kastelon kaj nuntempe estas lokita en ĝi Regiona muzeo.
Ĝis la dua duono de la 19-a jarcento Zlino estis negranda agrikultura urbo kun sidejo de grandbieno. Ŝanĝo okazis komence de la 20-a jarcento. En la jaro 1894 Tomáš Baťa fondis en Zlino ŝuistan fabrikon, kiu tre rapide evoluis kaj tre baldaŭ ĝi elŝovis konkurencon ne nur el la loka regiono, sed ĝi akiris signifan postenon en tiama Aŭstrio-Hungario. Krom la origina fabrikado de piedvestoj la firmao entreprenis ankaŭ en vico da pluaj fakoj. Al konzerno Baťa apartenis brikfarejo, elektrejo, segiluzino, gisejo, muelejo, fabriko por gumvaro, produktado de pneŭmatikoj, paperfabriko kaj kartonejo, produktado de ludiloj, gasejo kaj pluaj aliaj.
Komune kun evoluo de industrio disvastiĝis ankaŭ Zlino. Funkciisman arkitekturon de Zlino karakterizas du ĉefaj signoj: portferbetona skeleto je laŭnorma modelo 6,15 × 6,15 m kaj plenigaĵoj el raspa brikmasonaĵo, eventuale el vitro. Per tiu ĉi maniero estas konstruitaj ne nur ĉiuj produktkonstruaĵoj kaj administraj konstruaĵoj de la uzinoj de Baťa, sed eĉ loĝdomoj, lernejoj, malsanulejo kaj pluaj publikaj konstruaĵoj. En la jaro 1935 firmao Baťa proklamis internacian konkurson por arkitektura solvo de loĝdomoj por okupitoj de la firmao. La venkproponoj estis realigitaj kiel provdometoj. Nuntempe ili estas gravaj pruvoj de konstruktivisma arkitekturo. La konstruado daŭris en la sama stilo ankoraŭ dum postmilitaj jaroj. En la jaroj 1945–1950 la urbo akiris pluan arkitekturan unikaĵon – Kolektivan domon.
Kulturo
En Zlino funkcias Urba teatro, teatro Malgranda scenejo kaj Regiona Biblioteko František Bartoš. La urbo estas konatas precipe pro filmaj laboratorioj produktantaj filmojn por infanoj kaj pro ĉiujara festivalo de porinfanaj filmoj. Koncerne muzikan vivon, agadas en ĝi agadas Filharmonio de Bohuslav Martinů, ĉe kiu laboras Kamera orkestro, Moraviaj instrumentalistoj, Arĉkvarteto, Tamburarharmonio, Komuna kantĥoro Dvořák kaj Infana kantĥoro; folkloraj ensembloj Kašava, Vonica a Bartošův soubor písní a tanců. Ĉiujare okazas festivaloj de klasika muziko Harmonia Moraviae kaj Talentinum, festivaloj de folklor- kaj blovensembloj FEDO a Zlínské besedování, teatrofestivalo Setkání-Stretnutie kaj festivalo pri vojaĝado, ekkonado kaj proksimiĝado Neznámá Země (Nekonata Lando).
Lerneja sistemo
Zlino estas ankaŭ grava centro de lerneja sistemo. En la urbo estas vico da mezlernejoj kaj ekde la jaro 1960 tie havas sian reprezentejon ankaŭ altlernejoj. Unue estis tie establita filio de SVŠT Bratislava, el kiu poste en la jaro 1969 estiĝis Teknologia fakultato de VUT Brno. En la jaro 1995 estiĝis krome Fakultato de gvidado kaj ekonomio.
Bafina Insulo
Bafina Insulo (: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ, Qikiqtaaluk, Baffin Island, Île de Baffin estas insulo de la Kanada Arkta Insularo en Nunavuto. Ĝi estas la plej granda insulo de Kanado kaj kvina plej granda insulo de la mondo, kun surfaco de 507 451 km². Ĝi havas 11.000 loĝantojn (2004) kaj nomiĝas laŭ la brita esploristo William Baffin. La malnovaj norvegoj konis ĝin laŭ la nomo Helluland.
Ferneziu
Ferneziu (hungare: Alsófernezely) estas komunumo en Rumanio apartenanta al Baia Mare.