cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gebesee
Nova historio
Gebesee estis unue sidejo de propra administrujo; post la formorto de la grafaro Beichlingen ĝi ekapartenis la la elektosaksia Distrikto Weißensee. Laŭ decidoj de la Viena kongreso Gebesee prusiĝis ene de la registardistrikto erfurta ene de la Provinco Saksio; tiu ĉi stato restis ĝis 1944. La lastaj posedantoj de la kastelo ĝis 1918 estis la Brincken-oj; poste la tuton transprenis la Fondaĵo de germanaj landedukejoj. Post la Unua mondmilito aĉetis la porsetlista societo Sachsenland partojn de la bienoj kasteloj kaj tial estiĝis ĝis la loko Dachwig ĉ. 18 unuojn agrikulturajn kun loĝejoj kaj kampoj formonte la setlejon Siedlung Gebesee. Kelkaj setlontoj venis ankaŭ el regionoj orientaj kiuj post la Traktato de Versajlo ekpolujiĝis. El ili elstaris Rudolf Kuntz, filo de la paroĥo de Erfurto-Bischleben, naturscienculo kaj regionhistoriisto. Laŭ liaj ideoj kaj modeloj aranĝitis en la regiono malriĉa je arboj heĝoj, boskoj kaj fruktplantejoj: faritis do moderna pejzaĝflego.
Evoluo demografia
Fonto: Thüringer Landesamt für Statistik
Ekonomio kaj infrastrukturo
Gebesee, danka al sia situo en la Turingia Baseno, ofertas bonegajn fundamentojn por agrikulturo. Krome estas etikedofabriko X-Label kaj grandbakejo M-Back surloke, krom kelkaj aliaj mezgrandaj entreprenoj. Multflanke Gebesee komerce centras kaj estas butikumcentro por najbaraj vilaĝoj.
Trafiko
La stacidomo Ringleben-Gebesee estas ĉe la fervojlinio inter Wolkramshausen kaj Erfurto; post nur 17 minutoj oni atingas la erfurtan ĉefstacidomon. La federacia ŝoseo B 4 ankaŭ proksimas krom kelkaj landaj stratoj en la direkto de Ringleben kaj Schwerstedt ekzemple. La plej proksima alirejo al la aŭtostratego A 71 estas en Gispersleben.
Menciindas krome buslinioj al Sömmerda (200; tra Vehra, Werningshausen, Henschleben, Straußfurt, Wundersleben, Tunzenhausen), al Erfurto (220; tra Ringleben, Haßleben, Riethnordhausen, Nöda / 111 kaj 112; parte tra Gebesee-Siedlung, Dachwig, Döllstedt, Großfahner, Gierstedt, Kleinfahner, Witterda, Elxleben). La biciklovojoj Gera-Radweg kaj Unstrut-Radweg konatigis Gebesee inter ciklistoj.
Stacio Oshimi
Stacio Oshimi (japane: 忍海駅 [Oŝimi-eki], angle: Oshimi Station) estas fervoja stacio en Kacuragi, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Gose.
Gábor Árva
Gábor Árva, laŭ hungarlingve kutima nomordo Árva Gábor estas hungara kanuisto, mondĉampiono, restoraciestro.
naskiĝis la en Farmos.
Biografio
komencis kanuadi malfrue nur en 1965 en ĉefurba sportklubo sur Danubo. Li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1970-1980. Li estis la unua en mondĉampionumo en 1975 duope en distanco 1000 m. Lia plej ofta partnero en kanuo estis Péter Povázsay. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto kaj plian diplomon en alia altlernejo. Ekde 1988 li gvidis restoracion. Li havis edzinon.
Novokujbiŝevsk
Novokujbiŝevsk (ruse Новокуйбышевск) estas urbo en Samara provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 36413.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1952.
La interurba telefona kodo estas 84635, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 1 horo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en 6 km de bordo de rivero Volgo, en 5 km de fervoja stacio Novokujbiŝevskaja (Новокуйбышевская).
En jaro 1959 la urbo havis mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 113 mil loĝantojn.
Stela Domo
La domo situis origine ĉe Rua Zamenhof (Zamenhof-strato), numero 56, kvartalo Alto da Glória, en la brazila urbo Kuritibo, ŝtato Paranao. La familio de Augusto Gonçalves loĝis en la domo ĝis la 1990-aj jaroj. Post tiam, ĝi restis neloĝata kaj suferis vandalismojn kaj estis celata de konstruindustriaj spekulantoj. En 2006, la gefiloj de la konstruinto, Idalina, Carlos Augusto kaj Moysés Azulay, decidis donaci la domon al PUCPR, Pontifika Katolika Universitato de Paranao.
En kunlaboro kun Fundação Cultural de Curitiba (Kultura Fondaĵo de Kuritibo) kaj subvenciita de Siemens, Kraft Foods, ALL kaj Banco do Brasil, la Universitato projektis la restaŭradon de la domo, kiu inkludis malmunton, transporton kaj rekonstruon ene de la tereno de PUCPR en kvartalo Prado Velho (Prado-Veljo). La restaŭro daŭris sep jarojn. 60 elcento de la domo estis konservita. La restaŭr-projekton faris Cláudio Forte Maiolino, docento pri arkitekturo kaj urboplanado de PUCPR. La efektivigo kostis 240 mil realojn. La 6-an de junio 2013, ceremonio markis la remalfermon de la restaŭrita domo. En la ceremonio okazis meso, prezento de universitataj muzikgrupoj kaj teatraĵo en Esperanto.
Nuntempe, la domo estas malferma al vizitantoj. Estas ekspoziciataj en ĝi informoj pri ĝia historio, la familio de la konstruinto, pri teozofio kaj Esperanto. Apud ĝi estas subĉiela amfiteatro Doktoro Zamenhof.
Augusto Gonçalves de Castro estas la fondinto de Paranaa Esperanto-Asocio, en la 1-a de Majo 1925.
Vidu ankaŭ
ZEOj
Imre Szacsvay
Imre Szacsvay
Stacio Minatochō
Stacio Minatochō (japane: 港町駅 [Minatoĉoo-eki], angle: Minatochō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kaŭasaki, Kaŭasaki, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū-Daishi.
Nemecká
Nemecká (Garamnémetfalva, Deutschendorf an der Granestas) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. La historia hungara loknomo estis Nemec(z)ka. En la loknomoj nemec, német kaj deutsch signifas: germana. 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Nemecká situas en valo laŭ maldekstra bordo de Hron, laŭ traira flankovojo (trairanta la ponton tie estas ĉefvojo), laŭ fervojo Banská Bystrica-Brezno. La lasta urbo troviĝas 20, Banská Bystrica 23 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1281 en formo "Nempti". La fondintoj estis germanaj ministoj, kie ĉie serĉis ercojn. En 1828 loĝis tie 496 homoj en 62 domoj. En 1910 loĝis en Garamnémetfalva 607 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Brezno, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 1-a mondmilito brikofarejo kaj kalkoforno ekfunkciis. En 1945 la faŝistoj 900 homojn bruligis en la kalkoforno. En 2001 loĝis en Nemecká 1778 homoj (1734 slovakoj, 19 ciganoj, 17 ĉeĥoj, 3 hungaroj, po 2 germanoj kaj rusoj).
Pál Veress (pentristo)
VERESS Pál (vereŝ), nomata Veresspál, estis rumanuja hungara pentristo naskita en Sfântu Gheorghe la 23-an de aŭgusto 1929 kaj mortinta en Kluĵo la 11-an de oktobro 2002.
Biografio
Pál Veress studis en la Academia de Belle Arte en Bukareŝto en 1948 ĉe Nicolae Dârâscu kaj Ioan Marsic, pli poste du jarojn li daŭrigis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu unue en la fako pri grafiko, pli poste en la fako pri pentro ĉe Tibor Cs. Erdős kaj Gábor Miklóssy. Ekde 1954 li estis en la instituto asistanto de Miklóssy, pli poste lektoro ekde 1962 ĝis sia pensiuliĝo en 1990.
Pat (Zala)
Pat estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Zalakaros troviĝas 17, Nagykanizsa 25, Csurgó 26, Zalaegerszeg 71, Szombathely 115, Budapeŝto 205 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1332 en formo "Potoch". Vilaĝservoj estas kulturdomo kun biblioteko, kuracejo, migra poŝto, sportejo.
Baanziŝo
Baanziŝo (Baanzish) estas planlingvo proponita de Rupert A. H. Barnes; ĝi estas pra-formo de Marklendsk. Ĝi estas bazita sur ĝermanaj lingvoj, ĉefe la angla.
Alfabeto kaj prononco
Ĝi uzas latinan alfabeton. Malsame al Esperanto:
Morfologio
Substantivoj havas pluralon en -en kaj genitivon en -s: Stan, stanen/ Stans, stanens (ŝtono, ŝtonoj / de ŝtono, de ŝtonoj). Estas ankaŭ neregulaj pluraloj. Akuzativon oni faras per prepozicio "en".
Verboj havas tri modojn: imperativon, subjunktivon kaj indikativon. Estas multaj helpverboj.
Sintakso
Baza sintakso estas: SVO (Subjekto - Verbo -Rekta objekto - Nerekta objekto).
Specimeno
Babela Turo (Gen. 11:1-9)
9244 Višnjan
9244 Višnjan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroataj astronomoj Korado Korlević kaj Petar Radovan elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda mezepoka urbo Višnjan, en okcidento de la istriaj altaĵoj ; tiu urbeto estas fama pro ĝiaj vinoj kaj ĝiaj olivoj. Tie situiĝas la Observatorio de Višnjan.
Andréa Beltrão
Andréa Viana Beltrão (naskiĝis la en Rio-de-Ĵanejro, Brazilo) estas brazila aktorino.
Eldona Akcia Societo Otava
Eldona Akcia Societo Otava (en la finna Kustannusosakeyhtiö Otava) estas unu el grandaj libroeldonaj kompanioj en Finnlando. Ĝi estas fondita en 1890 kiel eldonejo de finnlingva literaturo. Ĝi estas nuntempe la dua plej granda libroeldonejo en Finnlando kaj produktas ĉ. 400 novajn librojn ĉiujare.
En 1920-aj jaroj Otava eldonis en la finna libretojn pri Esperanto kaj ankaŭ finnlingvan literatuon tradukitan en Esperanton. Vilho Setälä laboris dum iom da tempo en la eldonejo. Otava eldonis ankaŭ gazeton Esperanta Finnlando en 1918-1922.
Otava estas finnlingva nomo de stelaro Sepstelaro, kiu estas parto de stelaro Granda Ursino.
Letero de Aristea
La tieldirita Letero de Aristea aŭ Letero de la pseŭdo-Aristea al Filokrato estas helenisma pseudoepigrafaĵo de la 2-a jarcento a.K.
Eble temas pri la unua dokumento aludanta al la origino de la greka biblio de Septuagintoj.
Konserviĝis pli ol 20 manuskriptaj kopioj de tiu letero kiu estas ofte citita en aliaj verkoj.
Aŭtoro
Laŭ Jozefo Flavio, en la “Judaj Antikvaĵoj”, kiu pri ĝi parafrazas ĉirkaŭ du kvinojn, la letero estis adresita de certa Aristea (nomo donita poste) al lia frato Filokrato.
La supozita aŭtoro sin prezentas kiel greko, sekvanto de la “Olimpa Religio” kaj membro de la kortego de Ptolomeo la 2-a Filadelfo (regno 281-246 a.K.).
La senkongruaĵoj kaj la anakronismoj de la aŭtoro, kiu reale estas aleksandria judo kiu verkas ĉirkaŭ la jaroj 170-130 a.K., estis ekzamenitaj en 1522 de hispana humanisto Juan Luis Vives sekvata en 1685 de angla esploristo Humphrey Hody (1659-1706) kiuj pruvis ke temas reale pri pseŭdonomo kaj apokrifaĵo: el tio la konvencia nomo pseŭdo-Aristea atribuita.
La tezo de Hody en Oksfordo provokis “kolereman kaj skurilan respondon” de Isaac Vossius, kiu jam estis bibliotekisto de Kristino de Svedio, en apendico de lia Observations on Pomponius Mela, 1686, al kiu Holy replikos en 1705 konfirmante kaj repruvante sian tezon.
Enhavo
La verko rakontas la legendon de la naskiĝo de la Septuaginto: la traduko al la greka de la Biblio iniciate de 72 interpretistoj, poste reduktitaj al 70 en la komuna simpliga nomado. Oni vidas ke la nombro, tiel onie modifita, korespondas al la 70 plenaĝuloj kiuj akompanis Moseon sur la monto Sinajo kaj ricevis la Toraon (Vidu: Eliro, 24, 9).
Laŭ la letero, Demetrio Falereo, fondinto kaj gvidanto de la Biblioteko de Aleksandrio, estus proponinta al Ptolomeo la 2-a entrepreni la tradukon al la greka de la juda leĝo por ĝin inkluzivi en la naskiĝanta biblioteko. Pro tio li estus puŝinta la reĝon peti al ĉefsacerdoto de Jerusalemo ses kompetentulojn el ĉiu el la dekdu triboj. La ĉefsacerdoto Eleazar tion estis farinta selektante virojn instruitajn kaj en la izraela kulturo kaj en tiu greka… Kiam ili alvenis ĉe la egipta reĝo tiu ilin demandis pri la Torao kaj aliaj filozofiaj tezoj… kaj krome la reĝo dum septaga bankedo ploris pro la ĝojo.
Fine, diras ĉiam la letero, la juda saĝuloj retiriĝis en insulo (eble en tiu de la Faro, kie ili kompletis sian laboron en 72 tagoj. Ilia traduko estus legita antaŭ la tuta kortego de Ptolomeo la 2-a kaj al la asembleo de la aleksandriaj judoj. Ĉiuj ĝin tiom konsente aprobis ke fine oni dekretis ke eĉ nur unu vorton povus estis ŝanĝita, kaj lanĉis anatemon kontraŭ tiu kiu tion aŭdacus fari.
Analizo pri la teksto
Ankaŭ se tiu rakonto pri la origino de la greka traduko de la Biblio estas juĝata frukto de fantazio kaj hodiaŭ ĝenerale pli/malpli fabelo, ĝi estas la plej antikva teksto kiu parolas pri la Biblioteko de Aleksandrio kaj pri la Septuaginto.
Ŝajnas ke la aŭtoro de la 2-a jarcento havis inter la precipaj celoj tiu de la montro pri la supereco de la greka teksto de la Septuaginta super ĉiu alia versio de la Tanaĥo.
La aŭtoro estas senkaŝe porgreka, difinas Zeŭson simple kiel alian nomon de Hashem kaj dum la kritiko estas kontraŭ la idolkulto kaj seksa moralo de la grekoj, la argumentaro estas formulita pli kiel invito al la ŝanĝiĝo de la menso ol kiel fronta atako.
La maniero per kiu la aŭtoro koncentriĝas en la priskribo pri judismo kaj aparte ĝia templo de Jerusalemo povus esti konsiderita pruvo ke letero estas, fakte, provo de prozelitismo.
Konkludo
Se en la pasinto la letero de Aristea ĝuis estimon precipe pro la informoj de ĝi donitaj pri la origino de la Muzeo kaj Biblioteko de Aleksandrio kaj aliaj historiaj aferoj tiutempaj, hodiaŭ ĝi estas pritraktata kiel dokumento de la prozelitismo de judoj inter grekoj. Krom tio, ĝi restas juda pseŭdoepigrafaĵo de la 2-a jarcento.
Victor Tcherikover de la (Hebrea Universitato de Jerusalemo resumis la nuntempan akademian konsenton pri la letero de Aristea, sed aldonis ke mem intencas pruvi ke ne temas pri verko por prozeliti inter la helenisma mondo sed por plikreskigi en judoj de la diasporo ilian adheron al judismo. (Vidu la koncernan bibliografion).
33516 Timonen
33516 Timonen estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Petteri Timonen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri sistema programaro. Li estis lernanto ĉe la Valkeakosken Tietotien lukio de Valkeakoski (Finnlando).
Schwarzatal
Schwarzatal estas urba komunumo en Germanio, kreita nur la 1-an de januaro 2019. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio. Centro de la komunumo estas la historia urbeto Oberweißbach. Krome la urba komunumo estas la administra centro de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schwarzatal, en kiu krom la urbo ankoraŭ membras naŭ pliaj komunumoj. Fine de en la komunumo vivis.
Gals
Pri la komunumo
Gals estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Erlach kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 718 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Gals situas meze inter la urboj Bielo kaj Neŭŝatelo ĉe la okcidenta fino de la Lago de Bielo kaj la suda flanko de la kanalo de la rivero Zihl, kiu konektas la Lagon de Neŭŝatelo kun tiu de Bielo. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Gals, Bethlehem kaj Zihlbrücke.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,86 km², de kiuj 33,8% estas kovritaj de arbaro, 53,0% servas por agrikulturo kaj 8,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gals limas en nordo al Le Landeron (NE), en nordoriento al la Lago de Bielo, en oriento al Erlach, en orientsudoriento al Tschugg, en sudoriento al arbara eksklavo de Erlach, en sudsudoriento denove al Tschugg, en sudo al Gampelen, en sudokcidento al La Tène (NE), kaj en nordokcidento al Cressier (NE).
Trafiko
Tra la komunumo pasas en oriento la kantona ĉefvojo n-ro 273.2 de Erlach la Le Landeron kaj en okcidento la svisa rapidvojo H10, al kiu la komunumo posedas propran alveturejon. La du vojojn konketas la vojo n-ro 273.3, kiu pasas tra la komunumo de oriento al okcidento. Unu kilometron nordokcidente de la komunumo situas la vojnodo de svisa aŭtovojo A5 kaj la rapidvojo H10. Per postaŭtolinioj de Le Landeron al Erlach kaj de Le Landeron al Ins la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj de la komunumo estas la iama Abatejo Sankt-Johannsen kaj la bieno kaj kastelo Jolimont.
Kash
Kash aŭ Kaç estas arta lingvo kreita de Roger F. Mills en 2002 kiel lingvo de fikcia mondo Chindu. La lingvo havas propran alfabeton, sed ne tre kreiva, simpla adapto de latina alfabeto. La fonologio estas simpla, eble bazita sur hispana lingvo. La vortprovizo estas apriora, sintakso simpla, SVO.
Specimeno (Patro Nia) (Trasskribita):
paramamim ri neleç—endo yakaronato palarandi endo yaratato parangakarundi—endo imeputo parambeloçti ritan ri hindan oranani ri neleç. endo mile hapraveleto letrayu andahambim lerokale i hapranakato ongalaçmim oranani nile minaka nile re mile iyongala. i endo ta mikenato akrañoniç, mowa min hapralolando mundruk traleleñeç ombi prahati parangakarun, praçaka, pratombar, ri yuno leroç amaraç endo sañ.
Urboturo (Vajmaro)
Urboturo vajmara (Stadtturm Weimar) troviĝas en Vajmaro, Germanjo. Temas pri deponejo de Biblioteko Dukino Anna Amalia kiu fakte jam troviĝas en la parko ĉe la Ilm. En la tuja ĉirkaŭaĵo troviĝas la monumento starigita omaĝe al Aleksandr Puŝkin.
Kash
Eksteraj ligiloj
http://cinduworld.tripod.com/contents.htm
Urboturo (Vajmaro)
Origine ĝi estis parto de la vajmaraj urbaj fortikaĵoj el la mezepoko konstruite en 1453 eble en funkcio de pafilturo, de kies turoj restas nur la urbo mem kaj la Kasse-turo. Ĉar tiuj partoj de urbofortikaĵo nepre devis esti solidaj ili estas kalkŝtono. Pordoj kaj fenestrokadroj, aliflanke, estas faritaj el grejso. Nur restaĵoj de la urbomuro estas konservitaj. La mezepoka turo estas ronda turo. La strukturo realigita fare de Steiner sub la direkto de Coudray, aliflanke, estas plurlatera. La strukturo estas kovrita per ardezo kaj sur la tegmento kaj sur la flankoj en la supra sekcio. Ĉiu el la dek du flankoj havas rektangulan fenestron ĉe la supro. La turo mem estas gipsita en okra koloro. La korbeloj ĉe la supro de la turo sub la lanterno estas flavgrizaj.
La turo estis aldonita sub Clemens Wenzeslaus Coudray inter al jaroj 1821 kaj 1825 al la stokkonstruaĵo por la biblioteko. La konstruadministrado estis en la manoj de Carl Friedrich Christian Steiner, kiu levis tiun turon por gastigi la armean bibliotekon kaj la mapkolekton. Li uzis la novgotikan repertuaron de formoj en la dezajno de la etendaĵo, kiu formis la ligon inter la etendaĵo de Heinrich Gentz ​​​​en 1802 kaj la antaŭe memstaranta turo. Ĉi tio siavice konsistas el ruĝa negipsita grejso. En la mezo de la turo estas helikforma ŝtuparo kun alteco de 16 metroj de 1671, kiu estis forigita de la Osterburg (Weida) kaj instalita ĉi tie. Grandduko Carl August donis la ordon por tio en 1818, precipe ĉar ĝi estis nenecesa ĉe la origina loko ĉiuokaze. La peza kverka ŝtuparo estis ekipita per novgotika balustrado. La turo finfine apartenas al la tielnomita Verda Kastelo aŭ Franca Kastelo, kiu estis konvertita en bibliotekon inter 1761 kaj 1766 sub dukino Anna Amalia.
La turo estis renovigita inter 1990 kaj 1992. Kiam la biblioteko ekbrulis en 2004, ĝi restis plejparte sendifekta. Kiel la tuta biblioteko, ĝi estas en la listo de kulturaj monumentoj en Vajmaro.
La vojo
La vojo havas plurajn signifojn:
Kalifornia koturno
La Kalifornia koturno, Callipepla californica, estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj kaj ordo de Kokoformaj. Ĝi estas malgranda surgrunde loĝanta birdo kiu estis elektita kiel la ŝtata birdo de Kalifornio.
(55441) 2001 TS87
Ĝi orbitas kun ioma klinangulo en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Kalifornia koturno
Aspekto
Tiuj birdoj havas kurban kreston komponitan el ses larĝaj plumoj, kiuj falas antaŭen (malkutime inter krestoj): nigra ĉe maskloj kaj bruna ĉe inoj; la flankoj estas brunaj kun blankaj strioj. Ili estas 25 - 26 cm longaj.
Maskloj havas malhelbrunan kronon separatan de la blankeca frunto de nigrablankaj strioj superokulaj kaj tre nigrajn vizaĝon kaj gorĝareon limigatajn de larĝa blanka bordostrio al la orelareo; en nuko estas malgrandaj blankecaj plumoj bordataj de nigra. Estas grizbruna dorso kaj pli griza mallonga vosto, grizblua brusto kaj helbruna ventro (helaj plumoj bordaj je nigra). La flankoj estas grizaj kun blankaj longaj strioj, similaj al aliaj samgenranoj. La flugiloj estas rondoformaj. La beko nigra kaj la kruroj grizecaj.
Inoj (kaj nematuruloj) estas ĉefe grizbrunaj kun helkoloraj ventroj. Ŝi estas pli malhela kaj pli malhelbruna ol la masklo, ĉefe ĉe la kapo, kiu estas tute bruna sen nigra kaj blanka koloroj de la masklo; la tufokresto estas pli mallonga kaj mallarĝa; la ventro estas sablokolora. Temas pri specio kun klara seksa duformismo.
Ties plej proksima parenco estas la Gambela koturno kiu havas pli sudan distribuadon kaj, pli longan kreston, pli brilkoloran kapon kaj pli skvamecan aspekton. Ambaŭ specioj separiĝis antaŭ ĉirkaŭ 1-2 milionoj da jaroj, dum fina Plioceno aŭ komenca Plejstoceno.
Kutimaro
La Kalifornia koturno estas tre socia birdo kiu ofte ariĝas en malgrandaj grupoj konataj kiel "coveys" (birdaro). Unu el ties komuna ĉiutaga ago estas polvobano. Koturnaro selektas areon kie la grundo ĵus estis turnita aŭ estas milda, kaj uzante siajn ventrojn, entruiĝas iomete engrunde. Poste ili tordiĝas en la truojn kiun ili estis kreintaj, frapante kaj ŝveligante siajn plumojn, levigante polvon al aeron. Ili ŝajne preferas sunecajn lokojn por fari tiujn polvobanojn. Ornitologo povas detekti la ĉeston de koturno en ia areo per rigardo al la cirklaj banotruoj postlasataj en la milda polvo, ĉirkaŭ 7–15 cm de diametro.
Ili estas loĝantaj birdoj la tutan jaron. Kvankam tiu birdo kunekzistas bone ĉe la bordoj de urbaj areoj, ĝi estas malpliiĝanta en kelkaj areoj dum homaj populacioj pliiĝas. Ili troviĝis origine ĉefe en sudokcidenta Usono sed ili estis ankaŭ enmetitaj en aliajn areojn inklude tiujn de Brita Kolumbio, Havajo, Ĉilio, Novzelando, kaj la insuloj de Norfolkinsulo kaj Reĝinsulo de Aŭstralio.
Tiuj birdoj manĝas surgrunde, ofte skrapante la teron. Ili povas estis foje vidataj manĝantaj ĉe ŝoseflankoj. Ties dieto konsistas ĉefe el semoj kaj folioj, sed ili manĝas ankaŭ kelkajn berojn kaj insektojn; ekzemple beroj de heteromelo estas komuna manĝoresurso. Se ekflugas, tiuj birdoj eksplodiĝas en mallongajn rapidajn flugojn. Se elekti, ili kutime fuĝas perpiede.
Ties reprodukta habitato estas areoj de arbustaro kaj de malfermaj arbaroj en okcidenta Nordameriko, el sudokcidenta Kanado tra tuta okcidenta Usono al Baja California en Meksiko. La nesto estas neprofunda skrapaĵo kovrita el vegetaĵaro situa surgrunde ĉe arbusto aŭ alia ŝirmo. Kutime la ino demetas ĉirkaŭ 12 ovojn. Post eloviĝo, la idoj asocias kun ambaŭ gepatroj. Ofte familioj grupiĝas en multafamilia "komuna idaro" kiu inkludas almenaŭ du inojn, multajn masklojn kaj multajn idojn. Maskloj asocias al familioj kiuj ne estas ĉiam la genetikajn gepatrojn. En bonaj jaroj inoj faras pli da unu ovodemetado, kaj lasas la eloviĝintajn idojn kun la asocia masklo por fari novan ovodemetadon, ofte kun diferenca asocia masklo.
Ili havas varion de voĉoj inklude la socian alvokon priskribitan kiel "ĉikago", kontaktan "pepadon" kaj avertan "triladon." Dum la reprodukta sezono, maskloj elsendas la plendecan "skvil" kaj ofte interrompas la socian alvokon "ĉikago" de sia partnero per "skvil," ebla formo de antifona alvoko.
Subspecioj
Oni konas ok subspeciojn de Callipepla californica:
La Kalifornia koturno en Ĉilio
Kelkaj paroj estis alportataj al Ĉilio ĉirkaŭ 1870 kaj alkutimiĝis tie tiom bone ke nune temas pri tipa birdo de ĉiliaj kampoj kaj rojejoj en ties zono de distribuado. Tre abunda en la centra zono de Ĉilio, ties perfekta alkutimiĝo al teritorio permesis pliiĝon de distribuadon.
Novomiĉurinsk
Novomiĉurinsk (Новомичуринск) estas urbo en Rjazanja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 61225514.
La urbo estis fondita en jaro 1968.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1981.
La interurba telefona kodo estas 09141, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Pronja (Проня) (enenfluaĵo de rivero Oka (Ока)).
En jaro 2002 la urbo havis 20,7 mil loĝantojn.
Monumentprotekto
Monumentprotekto havas la celon protekti kulturajn monumentojn kaj kulturhistoriajn instalaĵojn. La celo estas zorgi, ke la monumento restu konservata kaj ne detruita, damaĝita kaj ne ŝanĝita. Multaj ŝtatoj havas leĝojn por protekti siajn monumentojn.
Monumentprotekto estas parto de la protekto de la kulturo. Agoj, kiuj estas necesaj por konservi la monumentojn nomiĝas monumentflegado.
La Esperanto-Stacio estas ekzemplo de protektita monumento en Esperantujo.
Historio
Jam ekde pratempo ekzistas konstruaĵoj, kiuj konserviĝas pro sia eksterordinara estetiko aŭ imponaj dimensioj trans jarcentoj. Ili ne detruiĝis aŭ pro „uzoŝanĝo“ (ekzemple la Panteono de Romo, Hagia Sofia, Kupolo de la Roko en Jerusalemo, Moskeo-Katedralo de Kordovo. Oni povas paroli en tiaj kazoj pri antaŭaj formoj de monumentprotekto.
Mondskala protekto de monumentoj estas hodiaŭ la monda kulturheredaĵoj de UNESKO kaj ICOMOS.
Monumentprotekto en Francujo
Francujo protektas siajn monumentojn kiel monument historique.
Literaturo
Ĝenerala literaturo: Germanio:
Eksteraj ligiloj
Eŭropo
Novorĵev
Novorĵev (ruse Новоржев) estas urbo en Pskova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58223501.
La urbo estis fondita kaj ekhavis statuson de urbo en jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 81143, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En jaro 1959 la urbo havis 2,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 4,1 mil loĝantojn.
Králický Sněžník (montaro)
Králický Sněžník, aŭ ankaŭ masivo de Králický Sněžník, estas geomorfologia tutaĵo kaj alta, montoriĉa montetaro sur dislimejo de Bohemio, Moravio kaj Kłodzko. Pli granda parto de la montetaro situas en la pola Kłodzko, kie ĝi estas nomata Masyw Śnieżnika, germane la montaro nomiĝas Glatzer Schneegebirge. La plej alta monto estas Králický Sněžník (pole Śnieżnik Kłodzki, germane Glatzer Schneeberg aŭ Grulicher Schneeberg). Indikoj pri supermara alteco de la monto ne estas unuecaj en la fontoj, la polaj fontoj indikas 1425 m s. m., la ĉeĥaj plej ofte 1424 m s. m.
26488 Beiser
26488 Beiser estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Antoinette S. Beiser, bibliotekistino de la Observatorio Lowell dum dudek jaroj, kiu nun koncentras sin pri financakiro.
Rorŝaĥ-testo
La Rorŝaĥ-testo (aŭ Testo de Rorschach) estas psiĥodiagnoza testo, evoluigita de Hermann Rorschach kaj celante rekoni personecon de individuoj. Ĝi apartenas al la t.n. projekciaj testoj kaj estas uzata fare de psiĥoanalizistoj kaj psiĥiatro. Originale, la nocio „psiĥodiagnostiko“ signifis nur tiun metodon.
Gebsattel
Gebsattel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rorŝaĥ-testo
La Rorschach-testo estis publikigita en 1921 kaj disvastigis en Eŭropo kaj Usono en la 1930-aj kaj 40-aj jaroj. Nuntempe ĝi estas la plej ofte citita, menciita psiĥologia testo en publikaj eldonaĵoj.
Metodiko
La testo konsistas el analizo de respondoj al dek tabuloj, sur kiuj videblas specife ellaboritaj inkomakulaj bildoj. Ekzistas dismonde preskaŭ dekduo da paralelaj serioj, kiuj ne estas aĉeteblaj libere en komerco. Por la psiĥologoj gravas, ke ili kaŝu la bildojn, ĉar tio influus la testontojn. La tabuletoj estas prezentitaj en donita sekvo, kun la montro, ke la tabuletoj estas turneblaj ĉiuflanke. Tiam oni demandas la personon: „Kio povas tio esti?“ kaj la psiĥologo aludas je tio, ke ne ekzistas „ĝustaj“ aŭ „falsaj“ respondoj. Dum la testpersono traktas la tabuleton, oni notas la eldirojn, rimarkojn, prenon (turnojn) de la tabuleto same kiel la reagan tempon.
Analizo
La analizado de la Rorŝaĥ-testo okazas laŭ ĉiuj notitaj faktoroj kiel unuo. Ne ekizistas standarda katalogo por la analizado pro la nenombreblaj kombinaj eblecoj.
Kontraŭdiro
La Rorschach-testo estas diskutita pro diversaj kaŭzoj; laŭ kritikistoj, la ink-makulaj bildoj estas fakte negravaj, la psiĥologojn povas influi subjektivaj impresoj kaj avantaĝoj, antaŭjuĝoj. La valideco kaj la vereco de la testo estas neklara kaj la testo povas maksimume aludi je personeco.
La uzantaj psiĥologoj asertas, ke la analizado fare de fakuloj estas fidebla, sekura, nefalsigebla, donante eble plej kompletan bildon pri persono, fareblan per psiĥologiaj testoj.
Keldârê
Keldârê estas naiva projekto de arta lingvo kreita de Wyvere. Ĝi estas tre simpla kaj ŝajne nekompleta. Apriora ĝia vortprovizo estas.
Eksteraj ligiloj
http://wyvere.tripod.com/keldare.doc
106817 Yubangtaek
106817 Yubangtaek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la sud-koreaj astronomoj Young-Beom Jeon kaj Yun-Ho Park elde la Observatorio de Bohyunsan proksime de Jeongĉeon (Sud-Koreio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yu, Bangtaek (1320 – 1402), unu el la astronomoj de la Joseon-Dinastio, kiu, en 1395 faris la ŝtonan mapon Cheonsang Yeolchabunyajido (koree : 천상열차분야지도). Tiu mapo estas unu el la reprezentantaj plenumadoj en la korea historia astronomio. Yu, Bangtaek mezuris precizajn poziciojn de steloj kaj registris ilin sur la stela mapo.
Roudouallec
(jen france, bretone Roudoualleg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Al-Ĥorezmi
En la 12-a jarcento, latinaj tradukoj el lia verko pri la hindaj ciferoj enkondukis la dekuman pozician nombrosistemon al la Okcidenta Mondo. La verko de Al-Ĥorezmi nome La kompendia libro pri kalkulado per kompletigo kaj ekvilibro prezentis la unuan sisteman solvon de linearaj kaj kvadrataj ekvacioj en araba. Li estas ofte konsiderata unu el la patroj de algebro. Li reviziis la verkon de Ptolemeo nome Geografio kaj verkis pri astronomio kaj astrologio.
Kelkaj vortoj spegulas tion, kiom gravaj estis la kontribuoj de Al-Ĥorezmi al matematiko: "algebro" estas derivata el al-ĝabr, nome unu el la du operacioj kiujn li uzis por solvi kvadratajn ekvaciojn; "Algoritmo" devenas el Algoritmi, nome la latina formo de lia nomo. Lia nomo estis ankaŭ la origino de (hispanlingva) guarismo kaj de (portugal-lingva) algarismo, ambaŭ kun la signifo cifero.
Vivo
Malmultaj detaloj de la vivo de Al-Ĥorezmi estas konataj kun certeco. Li naskiĝis en persa familio kaj Ibn al-Nadim donas lian naskolokon kiel Ĥorezmo en Granda Ĥorasano (moderna Provinco Ĥorezmo, Uzbekio).
Muhammad ibn Ĝarir al-Tabari donas lian nomon kiel Muḥammad ibn Mūsā al-Ĥŭārizmī al-Maĝūsī al-Quṭrubbalī (محمد بن موسى الخوارزميّ المجوسـيّ القطربّـليّ). La epiteto al-Quṭrubbalī povus indiki ke li povus anstataŭe deveni el Kutrubul aŭ Qutrubbul (Qatrabbul), nome vitkultiva distrikto ĉe Bagdado. Tamen, Raŝed sugestas:
La verko de Ibn al-Nadīm nome Kitāb al-Fihrist inkludas mallongan biografion pri al-Ĥorezmi kune kun listo de libroj kiujn li estis verkinta. Al-Ĥorezmi plenumis plej el sia verkaro en la periodo inter 813 kaj 833. Post la Islama konkero de Persio, Bagdado iĝis la centro de sciencaj studoj kaj komerco, kaj multaj komercistoj kaj sciencistoj el landoj tiom for kiom ĝis Ĉinio kaj Hindio veturis al tiu urbo, same kiel faris al-Ĥorezmi. Li laboris en Bagdado kiel fakulo ĉe la Domo de Saĝeco establita de la kalifo al-Ma’mūn, kie li estis studanta sciencojn kaj matematikon, kio inkludis la tradukon de greklingvaj kaj sanskritaj sciencaj manuskriptoj.
Douglas Morton Dunlop sugestas ke eble Muḥammad ibn Mūsā al-Ĥŭārizmī estis fakte la sama persono kiel Muḥammad ibn Mūsā ibn Ŝākir, nome la plej aĝa el la tri Banū Mūsā.
Ĉirkaŭ 815 Al-Ma'mun, nome sepa kalifo el Abasidoj, nome filo de Harun ar-Raŝid, fondis en sia ĉefurbo, nome Bagdado, la Hejmo de Saĝeco (Bajt al-Ḥikma), institucio de esplorado kaj tradukado kiun kelkaj estis komparintaj kun la Biblioteko de Aleksandrio. En ĝi oni tradukis al la araba sciencajn kaj filozofiajn verkojn kaj grekaj kaj hindaj. Ĝi disponis ankaŭ el astronomiaj observatorioj. En tiu scienca kaj multkultura etoso oni edukis kaj laboris Al-Ĥorezmi kun aliaj sciencistoj kiaj la fratoj Banu Musa, al-Kindi kaj la fama tradukisto Hunajn ibn Ishak. Du el ties verkoj, nome traktaĵoj pri algebro kaj astronomio, estas dediĉitaj al la propra kalifo.
Kontribuo
La kontribuoj de al-Ĥorezmi al matematiko, geografio, astronomio, kaj kartografio establis la bazon por plinovigo en algebro kaj trigonometrio. Lia sistema alproksimiĝo al solvado de linearaj kaj kvadrataj ekvacioj kondukis al algebro, fakte vorto derivita el la titolo de lia libro de 830 pri la temo, nome "Kompendia libro pri Kalkulado pere de kompletigo kaj ekvilibro".
Pri kalkulado per hindiaj ciferoj verkita ĉirkaŭ la jaro 825, estis ĉefe respondeca por disvastigo de la hind–araba nombrosistemo tra Mezoriento kaj al Eŭropo. Ĝi estis tradukita en latina kiel Algoritmi de numero Indorum. Al-Ĥorezmi estis transliterumita en latina kiel Algoritmi, kio kondukis al la termino "algoritmo".
Kelkaj el liaj verkoj estis bazitaj sur persa kaj babilona astronomio, hindiaj ciferoj, kaj greka matematiko.
Al-Ĥorezmi sistemigis kaj korektis la informojn de Ptolemeo pri Afriko kaj pri Mezoriento. Alia grava verko estis Kitāb Ṣūrat al-Arḍ ("La bildo de tero"; tradukita kiel geografio), prezentante la koordinatojn de lokoj bazitaj sur tiuj de la Geografio de Ptolemeo, sed kun plibonigita valoro pri la Mediteranea Maro, Azio, kaj Afriko.
Li verkis ankaŭ pri mekanikaj aparatoj kiel la horloĝo, al-Biruni?, la astrolabo kaj la sunhorloĝo.
Kiam, en la 12-a jarcento, liaj verkoj disvastiĝis al Eŭropo tra latinlingvaj tradukoj, ĝi havis fortan efikon al la antaŭeniro de la matematiko en Eŭropo.
Algebro
En lia traktaĵo pri algebro Ḥisāb al-ĝabr ŭa-ʾl-muqābala (حساب الجبر و المقابلة, Kompendia libro pri kalkulado pere de kompletigo kaj ekvilibro), verko ĉefe pedagogia, oni klopodis instrui algebron aplikitan al la solvado de problemoj de la ĉiutaga vivo de la tiama islama imperio. La traduko fare de Rosen de la vortoj de Al-Ĥorezmi priskribante la celojn de lia libro informas pri tio kion la saĝulo klopodis instrui:
Tradukita al la latina fare de Ĝeraldo de Kremono, ĝi estis uzata en la eŭropaj universitatoj kiel lernolibro ĝis la 16-a jarcento. Eble antaŭ li oni solvis precizajn ekvaciojn, sed tiu estas la unua konata traktaĵo en kiu oni faras kompletan studon.
Post prezenti la naturajn ciferojn, Al-Ĥorezmi entreprenas la ĉefan demandon en la unua parto de la libro: nome la solvo de ekvacioj.
Poste venas la geometria pruvo per plenigo de kvadrato. La geometriaj pruvoj uzataj de Al-Ĥorezmi estas tialo por polemiko inter fakuloj. La demando, kiu restas senresponde, estas ĉu li konis la verkojn de Eŭklido. Menciindas, ke dum la junaĝo de Al-Ĥorezmi kaj dum la regado de Harun al-Raŝid, al-Hajĝaj estis tradukinta la "Elementoj"-n al la araba, kaj li estis unu el la kompanoj de Al-Ĥorezmi en la Domo de la Saĝeco. Tiu konfirmus la teorion de Toomer (op. cit.). Rashed komentas ke "la traktaĵo [de Al-Ĥorezmi] estis probable inspirita en la ĵusa kono de "la Elementoj". Sed alilanke Gandz subtenas ke la Elementojn li tute ne konis. Kvankam certe estas tre malverŝajne ke li efektive konis la eŭklidan verko, eble oni povus aserti ke li estis influita de aliaj verkoj pri geometrio; oni vidu la traktadon de Parshall pri la metodologiaj similecoj kun la hebrea teksto Miŝnat ha Middot, de mezo de la 2-a jarcento.
Poste venas la Ḥisāb al-ĝabr ŭa-ʾl-muqābala kiu ekzamenas kiel la leĝoj de la aritmetiko etendas al algebraj objektoj. Por ekzemplo, li montras kiel multobligi esprimojn kiel. Rashed (op. cit.) komprenas ke liaj solvoformoj estas tre originalaj, sed Crossley konsideras ilin ne tiom gravaj. Gandz konsideras ke la aŭtoreco de la algebro estas multe pli atribuebla al Al-Ĥorezmi ol al Diofanto.
La venonta parto konsistas en aplikaĵoj kaj ekzemploj. Li priskribas regulojn por solvi la areon de figuroj geometriaj kiaj la cirklo, kaj la volumeno de solidoj kiaj la sfero, la konuso kaj la piramido. Tiu parto, certe, havas multajn pli grandajn afinecon kun la hebreaj kaj hindaj tekstoj ol kun ajna greka verko. La fina parto de la libro okupiĝas de la kompleksaj islamaj reguloj de heredo, sed ĝi postulas malmulton el algebro kiun li eksponis antaŭe, trans la solvo de liniaj ekvacioj.
Aritmetiko
El lia aritmetiko, eble nomita origine Kitāb al-Ĝāmaʿ ŭa-ʾt-Tafrīq bi-Ḥisāb al-Hind, (كتاب الجامع و التفريق بحساب الهند), "libro de la sumo kaj subtraho, laŭ la hinda kalkulo", oni konservas nur latinan version de la 12-a jarcento, Algoritmi de numero Indorum. Malfeliĉe, oni scias ke la verko ege apartiĝas el la origina teksto. En tiu verko oni priskribas detale la hindarabajn ciferojn, la hindan sistemon de pozicia nombrosistemo en bazo 10 kaj metodojn por fari kalkulojn kun tiu. Oni scias ke estis metodo por trovi kvadratajn radikojn en la araba versio, sed ne aperas en la latina versio. Eble li estis la unua kiu uzis la nulon kiel pozicia indikilo. Li ludis gravan rolon por la enkonduko de tiu sistemo de ciferado en la araba mondo, al-Andalus kaj poste en Eŭropo. André Allard studis kelkajn latinajn traktaĵojn de la 12-a jarcento bazitaj en tiu perdita verko.
La Latinaj manuskriptoj estas sentitolaj, sed ili estas ofte referencataj laŭ la unuaj du vortoj per kiuj ili startas: Dixit algorizmi ("Tiel diris Al-Ĥorezmi"), aŭ Algoritmi de numero Indorum ("Al-Ĥorezmi pri la Hindua Arto Kalkuli"), nome nomo donita al la verko de Baldassarre Boncompagni en 1857. La origina araba titolo estis eble Kitāb al-Ĝāmaʿ ŭa-ʾt-Tafrīq bi-Ḥisāb al-Hind ("La libro de sumo kaj subtraho laŭ la hindua kalkulo").
Astronomio
El lia traktaĵo pri astronomio, nome Sindhind zīĝ (ĝin tradukis latinlingven Petrus Alfonsi), ankaŭ oni perdis la du versiojn kiujn li verkis en araba. Tiu verko baziĝas sur astronomiaj hindaj verkoj "diference de postaj islamaj lernolibroj de astronomio, kiuj uzis la grekajn modelojn planedajn de la 'Almagesto' de Ptolemeo". La hinda teksto sur kiu baziĝas la traktaĵo estas unu el tiuj donacitaj al la kortego de Bagdado ĉirkaŭ 770 fare de diplomata misio el Hindio. En la 10-a jarcento al-Maĝriti realigis kritikan revizion de la plej mallonga versio, kiu poste estis tradukita al la latina fare de Adelardo de Bath; ekzistas ankaŭ latina traduko de la plej longa versio, kaj ambaŭ tradukoj alvenis ĝis nuntempe. La ĉefaj temoj kovritaj en tiu verko estas la kalendaroj; la kalkulo de la veraj pozicioj de la Suno, la Luno kaj la kvin planedoj tiam konitaj; tabeloj de sinusoj kaj tangentoj; sfera astronomio; astrologiaj tabeloj; kalkuloj de paralaksoj kaj eklipsoj; kaj videblo de la Luno. Rozenfel'd analizis manuskripton rilatan kun la sfera trigonometrio, atribuita al Al-Ĥorezmi.
Tiu verko markis mejloŝtonon en Islama astronomio. Ĝis nun, islamaj astronomoj estis adoptintaj ĉefe tiun esploran alproksimiĝon al la fako, tradukante verkojn de aliaj kaj lernante jam malkovritan konon.
Geografio
En Geografio, kun verko nomita Kitāb Ṣūrat al-Arḍ, reviziis kaj korektis la asertojn de Ptolemeo rilate al Afriko kaj al Oriento. Li listigas latitudojn kaj longitudojn de 2402 lokoj, kaj situas urbojn, montojn, marojn, insulojn, geografiajn regionojn kaj riverojn, kiel bazo por mapo de la mondo tiam konata. Li inkludas mapojn kiuj, are, estas pli precizaj ol tiuj de Ptolemeo. Klaras ke kie estis pli granda loka kono disponebla por Al-Ĥorezmi, kiaj ĉe la regionoj de Islamo, Afriko kaj la Malproksima Oriento, la verko estas multe pli prezica ol tiu de Ptolemeo, sed ŝajne li uzis la informojn de tiu por Eŭropo. Oni diras ke en tiuj mapoj laboris ĝis sepdekaj geografoj je ties ordonoj.
Tiu tria ĉefa verko de Al-Ĥorezmi estis lia Kitāb Ṣūrat al-Arḍ (كتاب صورة الأرض, "Libro de la priskribo de la Tero"), konata ankaŭ kiel lia Geografio, kiu estis finigita en 833. Ĝi estas grava reverkado de la verko de Ptolemeo de la 2-a jarcento nome Geografio, konsistanta el listo de 2402 koordinatoj de urboj kaj aliaj geografiaj trajtoj kiuj sekvas al ĝenerala enkonduko.
Estas nur unu postvivanta kopio de Kitāb Ṣūrat al-Arḍ, kiu estas tenita en la Strasburga Universitata Biblioteko. Latina traduko estas tenita en la Biblioteca Nacional de España en Madrido. La libro malfermiĝas pere de la listo de latitudoj kaj longitudoj, laŭ ordo de "veteraj zonoj", tio estas laŭ blokoj de latitudoj kaj, en ĉiu vetero-zono, laŭ ordo de longitudo. Kiel Paul Gallez asertas, tiu elstara sistemo ebligas la deduktadon de multaj latitudoj kaj longitudoj kie la nura ekzista dokumento estas en tia malbona kondiĉo ke ĝi estas praktike nelegebla. Nek la araba kopio nek la latina traduko inkludas la mapon de la mondo mem; tamen, Hubert Daunicht kapablis rekonstrui la perdintan mapon laŭ la listo de koordinatoj. Daunicht legis la latitudojn kaj longitudojn de la marbordaj punktoj en la manuskripto, aŭ deduktas ilin el la enhavo kie ili ne estas legeblaj. Li transpasis la punktojn en tabela papero kaj konektis ilin per rektaj linioj, akirante alproksimiĝon de la marbordo kiel ĝi estis supozeble en la origina mapo. Li poste faris la samon por la riveroj kaj urboj.
István Béla Haáz
István Béla HAÁZ [iŝtvAn hAz], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haáz István Béla estis hungara geofizikisto, profesoro.
Al-Ĥorezmi
Geografio
Al-Ĥorezmi korektis la ĉirkaŭkalkulon de Ptolemeo pri la longo de la Mediteranea Maro el la Kanarioj al la orientaj bordoj de la Mediteraneo; Ptolemeo ĉirkaŭkalkulis ĝin je 63 gradoj de longitudo, dum Al-Ĥorezmi preskaŭ ĝuste ĉirkaŭkalkulis ĝin je preskaŭ 50 gradoj de longitudo. Li "ankaŭ priskribis la Atlantikon kaj la Hindan Oceanon kiel malfermaj akvareoj, ne kiel terfermitaj maroj kiel Ptolemon estis farinta." La ĉefa meridiano de Al-Ĥorezmi ĉe la Fortuninsuloj estis tiele ĉirkaŭ 10° oriente de la linio uzita de Marino kaj Ptolemeo. Plej mezepokaj islamaj geografiaj vortaroj plue uzis la ĉefan meridianon de Al-Ĥorezmi.
La majoritato de la lokonomoj uzitaj de Al-Ĥorezmi kongruas kun tiuj de Ptolemeo, Henricus Martellus Germanus kaj de Martin Behaim. La ĝenerala formo de la marbordo estas la sama inter Taprobano kaj Katigaro. La marbordo de Atlantiko de la Drakovosto, kiu ne ekzistas en la Ptolemea mapo, estis skizita en tre malmulta detalo en la mapo de Al-Ĥorezmi, sed ĝi estas klara kaj preciza por la mapo de Martellus kaj por la posta versio de Behaim.
István Béla Haáz
István Béla Haáz naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Al-Ĥorezmi
Aliaj verkoj
La verko de Ibn al-Nadim nome Kitāb al-Fihrist, nome listo de arabaj libroj, mencias la verkon de Al-Ĥorezmi nome Kitāb al-Taʾrīĥ (كتاب التأريخ), libro de analoj. Ne rekta manuskripto postvivas; tamen, kopio atingis al Nusajbin ĉirkaŭ la 11-a jarcento, kie ties metropolita episkopo, Mar Eljas bar Ŝinaja, trovis ĝin. La kroniko de Eljas citas ĝin el "la morto de la Profeto" tra 169 n.e., je kiu punkto la teksto de Eljas mem havas mankaĵon.
Kelkaj arabaj manuskriptoj en Berlino, Istanbulo, Taŝkento, Kairo kaj Parizo enhavas plian materialon kiu certe aŭ kun kelka probableco devenas el Al-Ĥorezmi. La Istanbula manuskripto enhavas artikolon pri sunhorloĝoj; la Fihrist atribuas al Al-Ĥorezmi la tekstojn Kitāb ar-Ruĥāma(t) (كتاب الرخامة). Aliaj tekstoj, kiaj unu pri la determinado de la direkto al Mekko, estas pri la sfera astronomio.
Du tekstoj montras specialan intereson pri la matena larĝo (Ma‘rifat sa‘at al-maŝriq fī kull balad) kaj la determinado de azimuto el alto (Ma‘rifat al-samt min qibal al-irtifā‘).
Li ankaŭ verkis politikan historion kiu enhavas horoskopojn de elstaraj personoj kaj du librojn pri la uzado kaj konstruado de astrolaboj.
Novoĥopjorsk
Novoĥopjorsk (ruse Новохопёрск) estas urbo en Rusio. Ĝi situas sur la dekstra bordo de rivero Ĥopjor (Хопёр), kiu fluas en riveron Don (Дон)). En distanco de 5 km de la urbo troviĝas fervoja stacio Novoĥopjorsk.
En 1959 la urbo havis ankoraŭ proksimume 8 900 loĝantojn.
Semajno de la barbuloj
En la kataluna tradicio, la semajno de la barbuloj estas tiu de la tagoj 15, 16 kaj 17an de januaro, la respondaj tagoj, respektive, al la sanktaj Paŭlo la Ermito, Maur abato kaj Antonio la Granda. Ĉi tiu nomo devenas de la fakto kiu ĉi tiuj tri sanktuloj estas reprezentitaj al la ikonografio portante longajn barbojn. Ankaŭ en la semajno de la barbuloj  inkludas Fructuosus, kiu havas lian feston la tago 21, kaj Vicento de Zaragozo, la tago 22. Tradicie, la semajno de la barbuloj estis konsiderita la plej malvarma el la jaro.
Malnova Novgoroda dialekto
Malnova Novgoroda dialekto (Древненовгородский диалект) nomiĝas slava dialekto, kiu estis uzita en lingvaj objektoj sur betulaj ŝeloj, kiuj estis malkovritaj en la Novgoroda regiono de Ruslando. La dialekto estis uzata ĝis la 15-a jarcento en la Novgoroda respubliko. La nocion kreis Andrej Zaliznjak. La Malnova Novgoroda dialekto diferencas en multaj trajtoj de la malnova rusa lingvo. En dokumentoj uzata lingvo havas multajn trajtojn, kiuj ne estas tipaj por aliaj orientslavaj dialektoj (kaj parte ankaŭ por aliaj slavaj lingvoj).
Malnova Novgoroda perdiĝis post la konkero de Novgorodo de Duklando de Moskvo en la jaro 1478. Kelkaj dialektaj apartaĵoj tamen reteniĝis ankoraŭ longe sur la Novgoroda teritorio (codiro, litero ять anstataŭ ы en la genitivo sg. de a-radikoj ktp.).
Lingvaj trajtoj
La Malnova Novgoroda dialekto distingiĝas interalie per la sekvantaj lingvaj apartaĵoj:
Morfologiaj trajtoj
Fonologiaj trajtoj
Traduko
'Skribo de Ĵiznomir al Mikula: Vi aĉetis sklavinon en Pskovo, kaj pro tio arestis min la princino. [Evidente ŝi rekonis la sklavinon kiel tiu, kiu estas disde ŝi ŝtelita kaj Ĵiznomir estas iel kun ĉi tiu afero konektita, eble kiel ano de la Mikula familio aŭ komerca partnero.] Sed nun mia familio garantiis por mi. Kaj nun sendu leteron al ĉi tiu viro [de kiu vi aĉetis la sklavinon], kaj demandu lin ĉu li havas alian sklavinon. [Ĉi tiu alia sklavino estu donata al la princino por la tempo, en kiu la ŝtelita sklavino estas bezonata kiel "corpus delicti", tiel longe ne estas klare, kiu estas la ŝtelisto.] Kaj mi volas, aĉetinte ĉevalon kaj metinte viron princon sur ĝin, veni al konfrontado. Kaj vi, se ankoraŭ ne prenis monon, ne prenu ion de li [de vendisto de sklavoj, ĉar alikaze la plano povas sciiĝi.].'