cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vjasna
La Centro pri Homaj Rajtoj «Vjasna» (Праваабарончы цэнтр «Вясна» Vjasna signifas "printempo") estas homrajta organizaĵo bazita en Minsko, Belorusio. La organizaĵo celas provizi financan kaj juran helpon al politikaj kaptitoj kaj iliaj familioj, kaj estis fondita en 1996 fare de aktivulo Ales Bjaljacki en respondo al grandskala subpremo de manifestacioj fare de la registaro de Aleksandr Lukaŝenko.
La centro, registrita en Minsko en 1997, estis likvidita en oktobro 2003 per decido de la Supera Kortumo de la Respubliko de Belorusio. La kialo estis la partopreno de la membroj de la organizo en observado de la belarusia prezidanta baloto en 2001.
En 2005, la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis Ales Bjaljacki kaj Vjasna per la premio Homo Homini, aljuĝata al homoj kaj organizaĵoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero.
Kadre ĝenerala forigo kontraŭ politikaj aktivuloj protestantaj kontraŭ la polemika prezidanta baloto en 2010 kritikita fare de observantoj de Unuiĝintaj Nacioj kaj Eŭropa Unio, kaj la oficejoj de Vjasna kaj la hejmo de Ales Bjaljacki estis plurfoje traserĉitaj fare de ŝtataj sekurecaj taĉmentoj. La 14-an de februaro, Bjaljacki estis alvokita al la oficejo de la Prokuroro kie oni avertis lin ke ĉar Vjasna estis neregistrita organizaĵo, la registaro serĉus krimajn procedojn kontraŭ ĝi se la grupo daŭre funkcios.
La 26-an de novembro 2012, laŭ juĝa verdikto kontraŭ Bjaljacki, la Minska oficejo de Vjasna estis konfiskita kaj sigelita fare de la Belarusia registaro. Amnestio Internacia priskribis la fermon kiel "evidentan malobservon de la internaciaj devoj de Belorusio al homaj rajtoj". En 2020 la centro kaj Ales Bjaljacki estis honorigita per la Premio de ĝusta vivmaniero, neformale nomata "la alternativa Nobel-premio".
18 Melpomeno
Malkovro
Melpomeno estis malkovrita de la brita astronomo John Russell Hind, la en la privata observatorio George Bishop en Londono (Britio). Ĝi ricevis la nomon de Melpomeno (greke Μελπομένη), muzo pri tragedio en helena mitologio.
Vjasna
Sekvante la protestojn de 2020-2021 en Belarusio, la Homrajta Centro Viasna kune kun la Rehabilitada kaj Esplora centro por Torturo-Viktimoj kaj la Internacia Komitato por Enketo de Torturo en Belorusio fondis Internacian Respondigplatformon por Belorusio. En komuna deklaro, 19 ŝtatoj esprimis sian plenan subtenon por la starigo de tia platformo.
18 Melpomeno
Malkovro
18 Melpomeno ricevis nenian astronomian simbolon. Pli malfrue oni desegnis la simbolon, sed neniam uzis ĝin.
Vjasna
En la daŭra subpremo kontraŭ sendependaj amaskomunikiloj kaj defendantoj de homaj rajtoj en Belorusio, "Vjasna" suferis de grava premo. Leanid Sudalenka (Леанід Судаленка), advokato de la Vjasna-filio en la urbo Homel, Marfa Rabkova (Марфа Рабкова), Taccjana Lasica (Таццяна Ласіца) kaj Andrej Ĉapjuk (Андрэй Чапюк), la volontuloj de Vjasna, estis arestitaj kun krimaj akuzoj. Rabkova pasigis pli ol 6 monatojn en la antaŭprocesa aresto. Solidarige kun ili, la homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") fine de 2020 honorigis la kvar arestitojn menciitajn en la antaŭa frazo per la premio Homo Homini, kaj kvazaŭ konfirmis kaj duobligis sian simbolan subtenon al la agado, kompare al la honorigo de 2005. La 16-an de februaro 2021, la Enketa Komitato traserĉis la ĉefsidejon de Vjasna en Minsko kaj regionajn oficejojn, trudeniris hejmojn de dungitoj. Krima proceso kontraŭ la aktivuloj estis malfermita sub Artikolo 342, kun la signifo "organizado aŭ preparado de agoj kiuj krude malobservas la publikan ordon aŭ aktiva partopreno en tiaj agoj". Dzmitrij Salaŭjoŭ (Дзмітрый Салаўёў), estrarano de 'Vjasna', estis arestita kaj batita de la polico. La persekuto de membroj de "Vjasna" daŭras, politike motivitaj akuzoj estis faritaj kontraŭ Valiancin Stefanoviĉ (Валянцін Стэфановіч), Uladzimir Labkoviĉ (Уладзімір Лабковіч) kaj Ales Bjaljacki.
18 Melpomeno
Malkovro
En 1933, la kosmoteleskopo Hubble vidigis ĝian iomete longigitan formon , sed trovis nenian sateliton.
Butila dujodoacetato
Butila dujodoacetato aŭ C5H10I2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dujodoacetata acido kun butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Butila dujodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Usonia
Usonia (angle prononcata /juːˈsoʊniə/), adjektive Usonian, estas vorto kreita de James Duff Law en 1903 por nomi Usonon kaj usonanojn evitante konfuzadon, ĉar la angla American estas la sama por civitano de Usono kaj de alia Amerika lando, kiel Kanado, Brazilo. James Duff Law eksciis, ke alia aŭtoro proponis la vorton "Usona", de tio li elpensis la vorton "Usonia". La vorto ne havis sukceson en la angla, sed laŭ la Reta Vortaro, "Usono" devenas de ĝi, kaj uzis ĝin en 1910 en la Universala Kongreso de Esperanto de 1910 en Vaŝingtono.
Historio en Esperanto
En la numero 2/1903 de revuo Espero Katolika, aperis misinformo, ke la vorto Usono en Esperanto estis propono de Samuel Meyer ankaŭ pro tio, ke "Unuiĝintaj Ŝtatoj" forkurigus usonanojn aŭdintajn, ke ilia lando estas nomata tiel en Esperanto. Tamen Meyer skribis al la revuo por sciigi, ke li ne proponis tion. Li komunikis, ke en la franca gazeto Phare de la Loire, oni ŝerceme parolis pri tiu nova nomo, kaj aldonis, ke laŭ li, ne estas pli bona nomo ol Unuiĝintaj (aŭ Unuigitaj) Ŝtatoj.
En arĥitekturo
La plej konata uzo de tiu vorto estas tiu de usona arkitekto Frank Lloyd Wright por mencii lian vizion por Usono, inklude la planon de urboj kaj la arkitekturo de konstruaĵoj. Wright proponis la uzadon de la adjektivo Usonian anstataŭ American por priskribi la propran karakterizaĵon de Nova Mondo de la Usona pejzaĝo kiel kategoria kaj libera de malnova arkitektura konvencio. Liaj domoj estas usonaj domoj (Usonian houses).
Novalja
Novalja estas urbo kaj komunumo en la kroata provinco Lika-Senj. Novalja havis 3335 loĝantojn en 2001.
Ĝi situas sur la insulo Pag.
Ágnes Flóra
Ágnes FLÓRA rumania hungara/hungara verkistino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo en 1952.
Kariero
Ágnes Flóra finis la Akademion de Hungaraj Verkisroj. De 1988 ŝi vivas en Budapeŝto. Ŝi publikigas novelojn kaj romanojn (Polisz, Irodalmi Rádió, Másképp Látók, en eldonaĵoj de Napsziget). Ŝi gajnis la trian lokon en la novelkonkurso de Dunánál 2007.
Hans Joachim von Zieten
Hans Joachim von ZIETEN (foje skribita Ziethen, naskita la en Wustrau, mortinta la  en Berlino) estis unu el la plej famaj kavaleriaj generaloj de Prusio kaj intima konsilanto de reĝo Frederiko la 2-a. Lia kromnomo estis Zieten aus dem Busch (germane: Zieten el la arbustaro = surprize, kiel kavaleria atako el arbusta kaŝejo).
Zieten devenis el malriĉa (kvankam nobela) familio kaj estis malaltstatura, tial lia armea kariero komence estis malsukcesa. Lia disciplino ne estis perfekta, kiam li sentis sin ofendita de superuloj; li estis kontraŭulo de la bastona puno por soldatoj. Ekde 1730 li tamen supreniris en la armea rangaro.
Li distingis sin en pluraj militoj. Dum la Sepjara Milito kontraŭ Aŭstrio, Francio kaj Rusio li plurfoje havis la komandon de la prusia armeo, anstataŭante la reĝon.
Post sia morto en Berlino li estis entombigita en la familia tombo en sia naskiĝloko.
La Neuville-en-Tourne-à-Fuy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Hans Joachim von Zieten
Post lia morto samnoma pruso, Hans Ernst Karl von Zieten, iĝis fama generalo, sed ilia parenceco estas, se entute ekzistanta, tre malproksima.
Tamás Jordán (kuracisto)
JORDÁN Tamás (pr. jorda:n tama:ŝ), Kolozsvári Jordán estis hungara kuracisto naskita en Koloĵvaro 1539 kaj mortinta en Brünn la 6-an de februaro 1585.
Biografio
Tamás Jordán studis en Francio, Italio kaj en la universitato de Vieno li havigis diplomon de kuracisto. Li estis en 1566 bivaka kuracisto de la armeo imperiestra luktanta kontraŭ la turkoj. En 1570 li estis ĉefkuracisto de Moravio. Li estis la unua, kiu studadis kaj diskonigis la epidemion morbus hungaricus, kiu verŝajne estis la la tifo ekzantema. Li agadis ankaŭ kiel pestkuracisto. Li konstatis, ke la sifiliso povas disvastiĝi ankaŭ sen seksaj kontaktoj. Li priskribis plure de kuracakvoj.
23758 Guyuzhou
23758 Guyuzhou estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gu Yuzhou, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo n° 2 ligita al la Orient-Ĉina Normala Universitato de Ŝanhajo (Ĉinio).
Monte Giberto
Monte Giberto estas komunumo de Italio.
Apogilradiko
Apogilradiko aŭ ŝvelinta radikbazo estas granda radiko je la flanko de alta aŭ malprofunde fiksiĝinta arbo.
Stacio Toyotsu (Osaka)
Stacio Toyotsu (japane: 豊津駅 [Tojocu-eki], angle: Toyotsu Station) estas fervoja stacio en Sujta, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Senri.
KIK
La vorto havas plurajn signifojn:
Muzeo de la Originoj
La Muzeo de la Originoj, nomita oficiale ĝis 2007 Muzeo de Sankta Isidro, estas muzeo de la urbo Madrido (Hispanio) en la Placo San Andrés, nº 2, propraĵo de ties municipo. Formas parton de la aro de Municipaj Muzeoj de Madrido, al kiu apartenas ankaŭ la Ermitejo Sankta Antono de La Florida, la Templo de Debod, la Muzeo de Publika Arto (iama Muzeo de Skulptarto Subĉiela de la Castellana), la Muzeo de Historio (iama Municipa Muzeo), la Muzeo de la Urbo, la Municipa Muzeo de Fajrestingistoj kaj la Muzeo de Nuntempa Arto (situanta en la Kazerno Grafo Duko).
La stabila kolekto devenas grandparte de la malaperinta Arkeologia Instituto de Madrido kaj de la Muzeo pri Historio de Madrido. Ĝi montras la historion de la urbo ekde la prahistorio ĝis la setliĝo de la Kortego pere de arkeologiaj objektoj, maketoj kaj bildoj.
Karlo la 2-a (Hispanio)
Karlo la 2-a (Carlos Segundo) (naskiĝis la 6-an de novembro 1661, mortis la 1-an de novembro 1700) estis reĝo de Hispanio, de Napolo, de Sicilio, de plejmulto el Italio kaj de la vasta hispana kolonia imperio, etendiĝinta ekde Meksiko ĝis la Filipinoj. Karlo estis la sola postvivinta filo de sia habsburga patro kaj antaŭulo, Filipo la 4-a kaj de sia patrino, Mariano de Aŭstrio. Lia naskiĝo ŝajnis kiel tre favora evento al la Hispanoj, ĉar tio evitis por la momento eblan heredan disputon.
Marie Louise d'Orléans estis lia unua edzino kaj Mariana de Neoburgo estis lia dua edzino.
En la historio de Hispanio, Karlo la 2-a estas konata kiel El Hechizado (la malbenita), pro popola kredo (kion Karlo mem kredis) ke liaj korpaj kaj intelektaj mankoj devenis de sorĉarto, kvankam la vera kaŭzo ŝajnas hodiaŭ okulfrapa : seninterrompaj edziĝoj inter la samaj reĝaj familioj en Eŭropo dum pluraj jarcentoj ofte generis tiajn degeneritajn idojn.
Karlo la 2-a estis la lasta habsburga reĝo de Hispanio. Lia morto sen heredanto estis la kaŭzo de la milito de hispana sukcedo (1701 - 1714).
Markezo
Markezo estas sekundara kovraĵo alkroĉita al la ekstermuro de konstruaĵo.
Laŭ Francisko Azorín Markezo estas Vitra, tola viziero super enirpordo, stacikajo, k. a., por ŝirmi kontraŭ la pluvo aŭ la troa sunbrilo. Li indikas etimologion el la greka mark (limo, bordaĵo).
Priskribo
Ĝi estas tipe kunmetita de kanvaso teksita de akrila, kotona aŭ poliestra fadeno, aŭ vinilo lamenigita al poliestra ŝtofo kiu estas etendita malloze super malpeza strukturo de aluminio, fero aŭ ŝtalo, eventuale ligno aŭ travidebla materialo (utiligita por kovri sunan energion en la somero, sed tio devas permesi tiel multe da lumo kiel eble en la vintro). La konfiguracio de tiu strukturo estas io de herniobandaĝo, frama strukturo aŭ plata kadro. Markezoj ankaŭ estas ofte konstruitaj el aluminia substrukturo kun aluminiaj litotukaĵoj. Tiuj aluminiaj markezoj estas ofte uzitaj kiam ŝtofa markezo ne estas praktika aplikiĝo kie neĝoŝarĝo same kiel ventoŝarĝoj povas esti grava faktoro.
La loko de markezo sur konstruaĵo povas esti super fenestro, pordo, aŭ super la areo laŭ trotuaro. Kun la aldono de kolonoj markezo iĝas kanopeo, kiu povas etendi al plia konstruaĵo, kiel en la kazo de enirejo ĝis hotelo. Restoracioj ofte uzas markezojn sufiĉe larĝaj por kovri grandan subĉielan areon por subĉiela manĝado, festoj, fumado, aŭ ricevadon. En komercaj konstruaĵoj, markezo ofte havas bildojn kun informoj kiel la nomo, komercofako, kaj adreso, tiel funkciante kiel signo aŭ afiŝtabulo same kiel disponigante ombron, rompante fortajn ventojn, kaj protektadon el pluvo aŭ neĝo. En lokoj kun vintra vetero, la plej multaj markezoj ne devas esti prenitaj malsupren ĉe la fino de la somero - ili povas resti retiritaj kontraŭ la konstruaĵo la tutan vintron, aŭ esti dizajnitaj kaj konstruitaj por tiuj kondiĉoj.
Bulvardo Bakuo
La Bulvardo Bakuo (azere Dənizkənarı Milli Park), ankaŭ konata kiel Nacia Parko) estas promenejo kiu troviĝas ĉe la marbordo de Bakuo, ĉefurbo de Azerbajĝano. Ĝia historio originas antaŭ pli ol cent jaroj kiam la magnatoj de la petrolo konstruis luksajn domojn laŭlonge de la Kaspia Maro.
La promenejo havas tri kilometrojn longe kaj situas en la suba marbordo de la Kaspio. Ĝi ekiĝas en la Palaco de Manludoj kaj finiĝas en la Placo de la Libereco.
Oggelshausen
Oggelshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Alexa Szlávics
Alexa Szlávics [aleksa slAviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szlávics Alexa estas hungara pentristo, grafikisto, poeto. Ŝia origina persona nomo estis Piroska ĝis 2005, ŝia patro estis László Szlávics (pli aĝa), ŝia frato estas László Szlávics (pli juna). Piroska Szlávics naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Piroska Szlávics frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, dume ŝi lernis pentroarton hejme, baldaŭ private en diversaj lokoj. Tamen ŝi komence estis ĵurnalisto kaj poeto, nur en 1982 ŝi debutis en ekspozicio. Inter 1986 kaj 1991 ŝi vivis en Kanado. Ekde 1996 ŝi vivas apud Balatono (escepte inter 1999-2005 en Artistkolonio (Budapeŝto)). Komence ŝi kreis konvenciajn pentraĵojn kaj grafikaĵojn, baldaŭ komputilajn artaĵojn. Ŝiaj studvojaĝoj okazis:
(19986) 1990 KD
(19986) 1990 KD estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kiel granda nombro da malgrandaj korpoj de la asteroida zono, ĝi ne ricevis nomon.
KIL
La vorto havas plurajn signifojn:
Mihály Bächer
Mihály Bächer [mihAj beĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bächer Mihály estis hungara pianisto, altlerneja instruisto. Lia avo estis Zoltán Thury, lia filo estis Iván Bächer.
Mihály Bächer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Niĵino
Niĵino (Ніжин) estas urbo en Ĉernihiva provinco, situas ĉe la rivero Oster, 80 km de Ĉernihivo. Loĝantaro - 76 000.
Unue la urbo estis menciita en kronikoj de la jaro 1078, en 1625 la Magdeburga juro estis donita al ĝi. De la 17-a jc. ekzistas fortikaĵo kun 11 turoj.
En la urbo estas pedagogia instituto, vizitindaj estas multaj preĝejoj, muzeo de Nikolaj Gogol.
Mihály Bächer
Biografio
Mihály Bächer aĝis 9, kiam li komencis lerni pianludon. Li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1947. Lia ĉefinstruisto estis Béla Böszörményi-Nagy. Lia debuta koncerto okazis dum la studentaj jaroj en 1946, poste li koncertis en Eŭropo, Japanio, Ĉinio. Li estis membro de la tutlanda filharmonio ĝis 1987. Lia unua muzikdisko estis farita en 1952. Li prezentis verkojn ekzemple de Franz Liszt, Johannes Brahms, Beethoven. Ofte lia muzika akompananto estis Dénes Kovács. Ekde 1962 ĝismorte li ankaŭ instruis en la muzikakademio. Li ricevis premiojn inter 1953-1982.
Kemerovo
Kemerovo (Кемерово) estas urbo en Rusio ĉefurbo de Kemerova provinco.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32401.
La urbo estis fondita en jaro 1918 (oficiale).
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
En la urbo dum pli ol 100 jaroj funkcias karboindustrio. Estas ankaŭ gravaj kemiaj fabrikoj.
Edukado
En la urbo estas kvar universitat-nivelaj edukejoj:
2661 Bydžovský
2661 Bydžovský estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan matematikiston Bohumil Bydžovský (1880-1969).
Édouard-Montpetit (metroo de Montrealo)
Édouard-Montpetit estas stacio de la Metroo de Montrealo sur blua linio, situanta inter arondismentoj Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce kaj Outremont de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
estas planita stacio de Réseau express métropolitain.
28366 Verkuil
28366 Verkuil estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Robert Huntington Verkuil, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Roy C. Ketcham High School de Wappingers Falls (Nov-Jorkio, Usono)
Efraim (filo de Jozef)
Efraim estis, laŭ la Genezo la dua filo de Patriarko Jozef filo de Jakobo kaj Raĥel.
Komento
En la biblia rakonto la alia filo de Jozefo estas Manase kaj Jozefo estas unu el du filoj de Raĥel (la alia estas Benjamen. Esploristoj pri la Biblio opinias memkompreneble, pro la geografia surmeto kaj la stilo de la plej antikvaj skriberoj, ke tiuj de Efraim kaj Manase estis dekomence konsideritaj kiel unusola tribo, tio estas tiu de Jozef; laŭ bibliistoj, ankaŭ Benjamen estintus parto de tiu tribo.
Aliaj bibliistoj suspektas ke la distingo de la tribo de Jozef (inkluzive de Benjamen) devas esti interpretita tiele: ili estas la unikaj hebreoj alvenintaj al Egiptio kaj revenintaj el tie, dum la aliaj precipaj triboj elmergci simple kiel subkulturo el kanaanana
KIM
La vorto havas plurajn signifojn:
Adrien Manglard
Adrien MANGLARD (Lyon, Francio, 10a de marto 1695 - Romo, 1a de aŭgusto 1760) estis franca pentristo de la 18-a jarcento.
Mariana de Aŭstrio
Mariana aŭ Maria-Anna de Aŭstrio (naskiĝis en Vieno la 23-an de decembro 1634 - mortis en Madrido la 16-an de majo 1696) estis la filino de la imperiestro Ferdinando la 3-a kaj la dua edzino de la hispana reĝo Filipo la 4-a.
Adrien Manglard
Biografio
Adrien Manglard naskiĝis en la urbo Lyon, Regno Francio, la 10-an de marto, 1695, la unuenaskito de Edmond (nomata Aimé) Manglard kaj Catherine Rose du Perrier (aŭ Dupérier). Li estis baptita en la preĝejo Saint-Vincent la 12-an de marto samjare. Ankaŭ lia patro estis pentristo kaj naskiĝis en Parizo. Lia patrino estis filino de librovendisto. Ambaŭ liaj gepatroj kreskis sen siaj patroj. Ili estis geedziĝintaj la 21-an de majo, 1683 en la Baziliko Saint-Martin d'Ainay.
Pidvinogradiv
Pidvinogradiv (Підвиноградів, Подвиноградов (podvinogradov), rutene Ардовиць/Ардув (ardovic / Arduv),Szőlősvégardó, Ardovec) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv. Ankoraŭ 3 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Adrien Manglard
Biografio
Apud Adrien ili havis du pliajn infanojn. La familio suferis la ekonomiajn suferojn de la malsatego kaŭzita de la ekstreme malvarma vetero de la Malgranda Glaciepoko, kiu kaŭzis la sep malsanajn jarojn en Skotlando kaj la rimarkinde malvarma "Le Grand Hiver" (la granda Vintro) en Francio, kun la posta malsatego taksita esti kaŭzinta 600 000 mortojn antaŭ la fino de 1710 en Francio. En 1707, la du fratoj de Manglard, Pierre kaj Daniel, estis lasitaj ĉe la Hôpital de la Charité, orfejo en Lyon, kie ili estis akceptitaj kiel délaissés (forlasitaj).
Pidvinogradiv
Situo
Pidvinogradiv situas sur ebenaĵo. Vinohradiv troviĝas 5 km-ojn.
Adrien Manglard
Biografio
Post studado kun Adriaen van der Cabel en Liono, Manglard translokiĝis de tie al Avignon aŭ Marsejlo, kie li studis ĉe la kartuzia pentristo Joseph Gabriel Imbert (1666–1749). En 1715 Manglard translokiĝis al Romo, simple kiel turisto. Li ne estis sub la protekto de la Franca Akademio, kiu akceptos lin kiel plenan membron nur en 1736. En 1722 li probable jam ĝuis iom da famo en Romo. Manglard komencis ĝui la patronecon de famaj komisaroj almenaŭ ekde la mezaj 1720-aj jaroj. En la 1720-aj jaroj li eklaboris por la Corte Sabauda, ​​al kiu li sendis du pentraĵojn en 1726. La talento de Manglard kiel marpentristo estis tia, ke lia kariero rapide progresis: estis prestiĝaj klientoj kiel Viktoro Amadeo la 2-a, Duko de Savojo kaj Reĝo de Piemonto, kiu aĉetis du egalajn pecojn de li en 1726, kaj Filipo, Duko de Parmo. Nur Filipoa komisiis pli ol 140 pentraĵojn de Manglard por ornami siajn palacojn. Manglard ankaŭ ĝuis la patronecon de la plej gravaj romiaj familioj, inkluzive de la Colonna, la Orsini, la Rondani, la Rospigliosi kaj la Chigi. Por la Chigi, li freskopentris du ĉambrojn sur la piano nobile de la Palazzo Chigi, hodiaŭ la oficiala loĝejo de la ĉefministro de Italio. En Romo, Manglard studis kun Bernardino Fergioni antaŭ rapide famiĝi kiel pejzaĝisto. Manglard temigis kio iĝus lia kompetenteco en Romo, tio estas maraj vidpunktoj. Li faris studojn pri ŝipoj, turkoj kaj eĉ kameloj. Manglard ofte prezentis havenojn en siaj pejzaĝoj. Figuroj kiel turkoj kaj kameloj reflektis la ekzotismon de la grandaj italaj havenoj.
Pidvinogradiv
Historio
La unua mencio devenis el 1295 en formo Ordov. En 1910 loĝis en Szőlősvégardó 1141 da homoj, (hungaroj en majoritato, rutenoj en minoritato). Ĝis 1920 Szőlősvégardó apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Baldaŭ Szőlősvégardó rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Podvinogradov apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Adrien Manglard
Biografio
Manglard estis trejnita de nederlanda orepoka pejzaĝisto (Cabel), kiu mem vojaĝis al Italio. Tie, lia stilo estis influita de la loka bolonja skolo. Manglard tiel kontaktis unue kun la nederlanda orepoka pejzaĝa stilo, kun multe da itala influo de Cabel, por poste fakte translokiĝi al Italio mem en siaj dudekaj jaroj, kaj esti tie influita de la eminentaj Rom-bazitaj pentristoj de la periodo, inkluzive de la artistoj en la rondo de skulptisto Pierre Legros, kiel Sebastiano Conca kaj Caspar van Wittel. La maraj pentraĵoj de Manglard kombinas "la idealigitajn, klasikajn pejzaĝojn de Claude Lorrain kun la akuta realismo de nordaj modeloj."
Seridó Ocidental (mikroregiono)
Seridó Ocidental estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Central Potiguar.
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 7 municipojn:
Mariana de Aŭstrio
Kiam Filipo mortis en 1665, ilia sola postvivinta filo, Karlo la 2-a de Hispanio, estis nur trijara, kaj Mariana plenumis regentadon ĝis 1675. Pliposte, ŝi konservis plejmulton el la potenco ĝis sia morto en 1696.
Schönholzerswilen
Schönholzerswilen estas komunumo de la distrikto Weinfelden (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Münchwilen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 751 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La komunumo Schönholzerswilen situas ĉe la norda deklivo de la monteto Nollen super la Turvalo kaj ofertas belan panoramon al la Seerücken en nordo kaj al Säntis en oriento. Sude de la vilaĝo fontas la rivero Furtbach, kiu fluas nordokcidenten por alflui la riveron Turo en Bussnang. La komunumo konsistas el la vilaĝeoj Schönholzerswilen kaj Toos kaj multnombraj vilaĝetoj Befang, Hagenwil, Hasle, Heiligkreuz, Leutenegg, Looche, Metzgersbuwil, Nollenberg, Ritzisbuwil, Waablingen kaj Widehueb, kaj tuta nombro de izolitaj bienoj kaj domgrupoj. Schönholzwilen situas en la centro de la kvarangulo Bischofszell, Wil, Frauenfeld kaj Weinfelden.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,94 km², de kiuj 23,2% estas kovritaj de arbaro, 51,4% servas por agrikulturo kaj 22,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Schönholzerswilen limas en okcidento al Braunau, en sudo al Wuppenau en oriento al Kradolf-Schönenberg, en nordo al Bussnang, kaj en nordokcidento al Bürglen.
Ekonomiaj kaj statistikaj faktoj
De la 751 loĝantoj 2,6% estas eksterlandanoj (kio estas kompare kun averaĝa svisa proporcio de pli al 20% tre malalta cifero). Ekzistas en la komunumo porksimume 30 sendependaj neagrikulturaj entreprenoj kaj 55 sendependaj kamparanentreprenoj. 35 personoj laboras en Schönholzerswilen, kiuj ne loĝas en la komunumo, dum 215 loĝantoj de la komunumo laboras aliloke, precipe en la proksimaj urboj Wil kaj Weinfelden. La elcentaĵoj de senlaboruloj estas 0,5%.
Lernejoj
Schönholzerswilen disponas pri propraj infanĝardeno, bazlernejo kaj sekundarlernejo. La politika komunumo Schönholzerswilen formas kune kun siaj najbaraj komunumoj la Popollernejkomunumon Nollen (germane Volksschulgemeinde Nollen).
Historio
La unua dokumenta mencio de Schönholzerswilen datiĝas supozeble el la jaro 857 kiel Wichrammeswilare. La hodiaŭa politika komunumo Schönholzerswilen estiĝis la 1-an de januaro 1964 per la kunigo de la ĝis tiam sendependaj lokkomunumoj Schönholzerswilen kaj Toos.
Sabinas Hidalgo
Sabinas Hidalgo estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Sabinas Hidalgo. Al Sabinas Hidalgo apartenas entute 87 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19044.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32040 loĝantojn. El tiuj estis 15876 viroj kaj 16164 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1661,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 300 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 340 ĝis 700 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 28387 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 20 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,07 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En Sabinas Hidalgo loĝis en la jaro 2000 21005 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 20885 scipovis legi kaj skribi, sed 909 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 4,17 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 4,01 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 4,32 %.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 23710 personoj apartenis al la katolika religio kaj 2912 personoj al la protestantisma religio. 1 apartenis al la judisma relegio kaj 1764 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(86626) 2000 EV124
(86626) 2000 EV124 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia iom discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,23631 astronomia unuo, tie estas 35,351 milionoj da km.
Vladimir Sándor Blazsek
Vladimir Sándor BLAZSEK [blaĵek] estas rumania hungara kemiisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 1-an de majo 1929.
Kariero
Vladimir Sándor Blazsek akiris diplomon pri kemio en 1953 en Universitato Bolyai de Kluĵo. Li estis scienca ĉefesploristo de virus esplora laboratorio de de OGYI de Târgu Mureș. Li estas ano de European Cell Biology Organisation.
7006 Folco
7006 Folco estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Luigi Folco, konservisto de la kolekto da meteorŝtonoj en la Nacia muzeo pri Antarkto Felice Ippolito de la Universitato de Sieno. Liaj esploroj temas pri la termika evoluo de la malgrandaj planedoj per la studo de la.
KIO
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Orange
Kantono Orange - angle Orange County  - estas la nomo de pluraj kantonoj en Usono.
Krome Orange County estas la titolo de usona komedia kineja filmo de 2002, kies enhavo disvolviĝas en la kalifornia kandono, kaj The O.C. - mallonge por "La Orange County" - ankaŭ la titolo de usona televida serio.
Ficciones
Ficciones (Fikcioj) estas kolekto de rakontoj verkita de Jorge Luis Borges, publikita en 1944 kaj komponita de du partoj: nome El jardín de senderos que se bifurcan (La ĝardeno de disduiĝantaj vojoj) kaj Artificios (Artifikoj); ĝi havas du enkondukojn.La specializita kritikaro laŭdis ĝin kiel unu de la libroj kiuj helpis difini la direkton de la universala literaturo de la 20-a jarcento. Krome, ĝia publikigo en 1944 metis la figuron de Borges en unua rango de la universala literaturo. Ĝi estis inkludita en la listo de la 100 plej bonkvalitaj romanoj en hispana lingvo en la 20-a jarcento fare de la hispana ĵurnalo «El Mundo», same kiel ankaŭ en la listo de la 100 libroj de la 20-a jarcento fare de la franca ĵurnalo "Le Monde" kaj en la 100 plej bonkvalitaj libroj de ĉiuj tempoj fare de la Libroklubo de Norvegio.
Klára Majtinsky
Klára Jevgenjevna MAJTINSKAJA (Győr 1907-1989) estis hungara esperantistino. Kiel studento pri muzikhistorio ŝi lernis Esperanton dum lingvokurso de Andreo Cseh. Tuj post tiu kurso ŝi jam interpretis por eksterlandanoj alvenintaj al la 21-a Universala Kongreso de Esperanto en Budapeŝto la 2-9-an de aŭgusto 1929. Tiam ŝi iĝis internacie konata kiel elstara lingvo-talentulino. Post dujara korespondado kun la rusa esperantisto Eugen Blinov ŝi veturis al Moskvo kaj edziniĝis al li. En la postaj jaroj Esperanto-movado en Sovetio rapide perdis siajn poziciojn. Ŝi instruis nur aliajn lingvojn en Moskvo kaj ekde 1950 ŝi dediĉis sin ekskluzive al la finnugraj lingvoj fariĝante konata esploristo de finnugristiko.
Kurpfalz-Parko
La Kurpfalz-parko estas amuza kaj ĉasbesta parko sur la teritorio de la palatinata urbo Wachenheim en la distrikto Bad Dürkheim (Rejnlando-Palatinato).
Geografio
La 700.000 m² (70 hektaroj) granda parko situas en la meza Palatinata Arbaro sur alteco de ĉ. 300 m apud la forstdomo Rotsteig. Tra la parko fluas la rojo Mußbach, kiu nutras tie malgrandan baraĵlagon.
Ferrières (Charente-Maritime)
Ferrières [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 786 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Ferrières situas en la nordo de Charente-Maritime, inter La Rochelle kaj Niort.
Tibor Miklós
Tibor Miklós [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Miklós Tibor estis hungara scenaristo, tradukisto, reĝisoro, tekstopoeto. Liaj edzinoj estis laŭvice Teréz Várhegyi kaj Anikó Nagy.
Tibor Miklós naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Miklós studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj en Varsovio. Inter 1980 kaj 1996 li estis fondinta membro, ĉefa motoro kaj arta gvidanto Rock Színház. Ekde 1996 li estis literatutra gvidanto de Operetoteatro (Budapeŝto). Li ricevis premiojn inter 1975-2010. Li edziĝis dufoje, ambaŭ edzinoj naskis.
Viktor Lommer
Viktor LOMMER (ankaŭ Victor; naskiĝinta la en Altenburg, mortinta la  en Jena) estis germanio politikisto kaj gravega regionhistoriisto.
8831 Brändström
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sveda flegistino Elsa Brändström (1888–1944), Dum la unua mondmilito, ŝi elstare sindonis por la germanaj malliberuloj en Rusio. Sub la signo de la Ruĝa Kruco, ŝi organizis multnombrajn helpajn misiojn en la siberiaj tendaroj ; de 1914 ĝis 1920, ŝi alportis helpon al ĉirkaŭ 700 000 malliberuloj, pro kio ŝi ricevis la honoran titolon "Anĝelo de Siberio". Post 1918, ŝi fondis plurajn restadejoj por orfoj pro milito kaj revenintoj post milito en Germanion. Kiam la nazioj prenis la potencon, ŝi foriras el Berlino kun sia edzo kaj migris en Usonon, kie ŝi denove aktivis por la malriĉaj rifuĝintoj el Eŭropo, persekutitaj pro rasaj aŭ politikaj kialoj.
Viktor Lommer
Vivo
En 1861 li pasigis la abiturientan ekzamenon ĉe la Frederiko-gimnazio en Altenburg. Lommer studis jursciencon ĉe la universitatoj de Jena kaj Lepsiko. laboris kiel advokato kaj notaro sed precipe kiel regionhistoriisto. En Orlamünde li urbestris dum kvar jardekoj inter 1869 kaj 1909. Proksime de la Kamerego de Orlamünde starigis en promenejo monumenta puto por li kun du benkoj.
Burgus
Burgus en latina aŭ burgo en Esperanto estas urbaniza koncepto. Dekomence, inter la ĝermanaj popoloj kaj en epoko de la Romia Imperio, la termino aplikiĝis al malgrandaj turoj aŭ fortikigitaj stacioj.
En la Alta Mezepoko ĝi aludis al kastelo konstruita de feŭda senjoro kun celoj pure militaj, ĉu kiel antaŭgardejo aŭ kiel gvatejo lima. Ili kutime situis en privilegiaj lokoj por ties defenda karaktero (kiel altaĵo), aŭ en strategiaj lokoj (kiaj vojkrucejo, rivervadejo aŭ valo ĉe montopasejo). Etende, oni aplikis la terminon de burgo al vilaĝoj kiuj disvolviĝis ĉirkaŭ tiuj defendaj konstruaĵoj.
23759 Wangzhaoxin
23759 Wangzhaoxin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wang Zhaoxin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Lernejo Pudong de Fremfaj Lingvoj, en Ŝanhajo (Ĉinio).
Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto — Jugra
Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto — Jugra (Ханты-Мансийский автономный округ — Югра) estas aŭtonoma distrikto ene de Tjumena provinco, Siberio, Rusio. La lingvoj de la aborigenoj (la ĥanta kaj mansa) estas oficialaj lingvoj kiel la rusa.
Geografio
La aŭtonomio situas oriente de la Urala montaro sur la Okcident-Siberia ebenaĵo. La rivero Obo kaj tie plej grava alfluanto, la Irtiŝo trafluas la regionon.
Loĝantaro
La ĥantoj kaj mansoj estas tiel nomataj «titularaj popoloj» de la aŭtonomio. Ili apartenas al la finno-ugra lingvaro popoloj, iliaj plej striktaj parencoj estas la hungaroj. En loĝantaro dominas la rusoj, plejparte alvenintaj e la regionon post malkovro en la 1960-aj de la grandaj naftokampoj. En la 1960-aj — 1970-aj jaroj oni provis setligi ilin, ĉar nomada vivo estis konsiderata signo de kultura postresteco. Unua sekretario de la partia komitato de Niĵnevartovska distrikto proponis rapidan "civilizigon" de la ĥantoj kaj mansoj: konstrui en Niĵnevartovsko 3-5 kvinetaĝajn domojn kaj transloĝigi tien ĉiujn indiĝenojn. Tamen post nomumo en 1970 de Vasilij Baĥilov al tiu posteno politiko rilate indiĝenojn ŝanĝiĝis, almenaŭ en tiu ĉi distrikto. Li insistis ke novvenintoj devas estimi indiĝenajn kulturojn kaj konatiĝi kun ili. Sed pluraj aborigenoj estis setligitaj, aperis vilaĝoj Agan, Ugut, Varjogan, Trom-Agan, Russkinskij ktp. Oni rememoris, ke foje hieraŭaj nomadoj post ricevi novan domon starigis apude ĉumon kaj plu loĝis en ĝi.
Tamen la indiĝenaj lingvoj plu estas ignorataj de la aŭtoritatoj, pri kio foje plendis la indiĝenoj.
Historio
La areo, kiu origine estis konata kiel Jugra estis okupita en 1582 fare de la rusa atamano Jermak kaj venis sub rusan regadon. La 1930 estiĝis la Ostjaka-Vogula nacia distrikto ( Остяко-Вогульский национальный округ) ĉar tiel tiutempe nomiĝis la ĥantoj kaj la mansoj. La ĝi estis alinomita kaj iĝis Ĥanta-Mansa nacia distrikto (Ханты-Мансийский национальный округ). En 1978 nomo denove aliiĝis — al Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto. En 2003 aperis aldono — Jugra.
Urboj
La ĉefurbo estas Ĥanti-Mansijsko kun 82.955 loĝantoj (2012), sed la plej grandaj urboj estas Surguto (ĉ. 300.000), Niĵnevartovsko (ĉ. 250.000) kaj Neftejugansko (ĉ. 100.000). Igrim estas malgranda setlejo de 8.775 loĝantoj. Aliaj malgrandaj setlejoj estas Njaksimvol, Ĥulimsunt ...
Tuvala lingvo
Historio
La tuvalan oni parolas de jam pli ol 2.000 jaroj. Ĝi estas oficiala, kune de la angla, nur en la oceania ŝtato Tuvalo.
Gramatiko
La sonaro de la tuvala lingvo konsistas el kvin vokaloj (i, e, a, o, u) kaj nur 10 aŭ 11 konsonantoj (p, t, k, m, n, ng, f, v, s, h, l), depende de la dialekto. Vokaloj povas esti kaj longaj kaj mallongaj. Estas kvar eblaj artikoloj: la difina singulara artikolo te, la nedifinaj singularaj se aŭ he (depende de la dialekto), neekzistanta difina plurala artikolo kaj la nedifina plurala ne aŭ ni (depende de la dialekto). La verbo povas situiĝi komence aŭ meze de frazo kaj la ordo de subjekto, rekta objekto kaj nerekta objekto estas relative libere elektebla. La adjektivo ĝenerale aperas post la nomo, kaj la posedanto post la posedaĵo.
Dialektoj
La tuvala disdividiĝas en du grupojn da dialektoj: Ĉiuj parolantoj interkomprenas sin reciproke kaj la malsamaj trajtoj ĉefe temas pri fonologio, morfologio kaj vortoprovizo. La dialektoj de Funafutio kaj Vaitupu (kiuj estas tre intersimilaj) estas la efektiva ŝtatlingvo, kvankam la parolantoj de la norda dialekto ofte uzas sian proprajn trajtojn en publikaj situacioj ekstere de siaj komunumoj. La tuvaloj de la insulo Nui parolas gilbertan dialekton, kiu estas mikronezia lingvo ankaŭ tre rilata al la tuvala.
Literaturo
La Biblion oni tradukis en la tuvalan en la jaro 1987. Aparte, malmultaj libroj estis eldonitaj en la tuvala. Estas ŝtata ĵurnalo, nome Sikuleo o Tuvalo, kaj ankaŭ radio en la tuvala lingvo.
KIR
La vorto havas plurajn signifojn:
(19987) 1990 QJ3
(19987) 1990 QJ3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Preĝejo apostolo Bartolomeo (Brașov)
Luterana preĝejo de apostolo Bartolomeo (germane Bartholomäuskirche) estas religia konstruaĵo en Rumanio, en urbo Brașov, ĉe limo de urboparto Brașovechi.
Historio
Oni konjektas, ke en tiu loko katolika preĝejo estis, eble konstruita en la 13-a jarcento. Ĝi estis parte romanika, parte gotika havanta 3 navojn kaj ligiĝis al la germanoj. Baldaŭe ĝi estis paroĥa preĝejo, kiun la hungaroj nomumis Árvaleány-templom (preĝejo de orfino(j)). En 1421 la turkoj, en 1460 armeo de Vlad la 3-a Drakulo faris ruina la preĝejon. Baldaŭe oni riparis ĝin. Laŭ dokumento en 1502 apude lernejo funkciis. En la 19-a jarcento la preĝejo renoviĝis, sed la turo pro tertremo kadukiĝis en 1822, poste oni konstruis pli longan turon.
Konstruaĵo
La preĝejo ligiĝas al saksoj, kiuj longe vivis en tiu regiono. Ĉirkaŭ la preĝejo estas defenda muro kaj tombejo. La kvadrata turo estas apud la ĉefenirejo. Interne en la suda kapelo mezepokaj freskoj restis, kie jam mesoj ne okazas. Ekde 2003 muzeo pri saksa etnografio funkcias.
5695 Remillieux
5695 Remillieux estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu enketo, Tom Gehrels fotis la ĉielon dum septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego, Usono). La, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca nuklea fizikisto Joseph Remillieux, profesoro ĉe la Instituto pri Nuklea Fiziko de Liono kaj vicprezidento de la Universitato Claude Bernard Liono 1.
Zondorsa kampilorinko
La Zondorsa kampilorinko, Campylorhynchus zonatus, estas malgranda birdo de la familio de Trogloditedoj en Ameriko.
Priskribo
Tiu granda trogloditedo reproduktiĝas en malaltaj teroj kaj montetoj el marnivelo al 1700 m de altitudo en maldensa aŭ malferma arbaro, makiso, duaranga arbaroj kaj eĉ arbaretoj ĉirkaŭ domoj. Ili ĉefe loĝas en la flanko de Karibio de la montaj teritorioj de Centrameriko. Ties granda sfereca nesto havas ampleksan enirparton kaj estas konstruita 2 – 30 m alte en arbo aŭ arbusto, ofte kaŝita inter bromeliadoj. Nur la ino kovas la 3 al 5 blankajn ovojn nemarkitajn aŭ helbrunpunktitajn dum ĉirkaŭ 2 semajnoj antaŭ eloviĝo, kaj elnestiĝo okazas post pliaj 2 semajnoj. Post reproduktado familioj ripozas kune en dormonestoj kiel tiuj uzataj por reproduktado dum la tuta jaro.
Tiu specio havas mallongan aspran alvokon zek. La kanto estas miksaĵo de sekaj babilaĵoj, balbutado kaj pepado. La Zondorsa kampilorinko manĝas aktive en familiaj grupoj de 4-12 birdoj. Ili manĝas ĉefe insektojn, araneojn kaj aliajn senvertebrulojn.
Katedralo de Leono (Nikaragvo)
La Katedralo de Leono, ankaŭ konata kiel Katedrala Baziliko de la Ĉieliro de Leono, estas barokstila kolonia katedralo situanta en la Departemento Leono, Nikaragvo.
Ĝia konstruado daŭris de 1747 al 1814, kvankam erare oni asertas ke ĝi estis finkonstruita en 1860; ĝi estis konsekrita de la Episkopo Bernardo Piñol y Aycinena en 1860 kaj altigita al Granda baziliko de la papo Pio la 9-a la 20-an de novembro samjare, ekde kiam la urbo Leono havas la privilegion gastigi la plej grandan bazilikon en Centrameriko kaj unu el la plej riĉe ornamitaj de Ameriko.
Svjatlana Aljeksijeviĉ
Svjatlana ALJEKSIJEVIĈ (Светлана Алексиевич Svetlana Aljeksijeviĉ, Святлана Аляксандраўна Алексіевіч Svjatlana Aljaksandraŭna Aljeksijeviĉ; naskiĝinta la en Stanislav) estas belorusa verkistino ruslingva. Diafanas en ŝiaj verkoj la ĵurnalistaj radikoj.
En oktobro 2015 ŝi iĝis nobelpremiita pro "sia multvoĉa verkaro metanta monumentojn al sufero kaj kuraĝo de nia tempo".
Vivo
Ŝia patro estis beloruso; post kiam li forlasis la armeon la familio reiris en Belorusion envilaĝen, kie la gepatroj ekdeĵoris kiel instruistoj. Ankaŭ la avo jam estis estinta instruisto envilaĝa. Post la lernejfrekvento Aljeksijeviĉ laboris kiel ĵurnalistino en Narovlja (regiono de Gomel). Jam kiel lernantino ŝi verkis poemojn kaj publikigis ilin en la lerneja gazeto. Tiam estis priskribo ke necesas - antaŭ ekstuda permeso de ĵurnalistiko - esti laborinta praktike du jarojn. En 1967 ŝi enmatrikuliĝis. Kiel studentino ŝi gajnis diversajn premiojn en konkursoj belorusiaj kaj sovetiaj pri gazetfarado.
Post la finstudo oni sendis ŝin al la urbo Bereza (regiono de Bresto) por deĵori por lokaj gezetoj. Samtempe ŝi instruadis. Tiam ŝi devis elekti inter diversaj vivoplanoj: kontinuigi la familian tradicion pedagogian respektive esti ĵurnalistino. Post unu jaro ŝi estis invitata al Minsko por labori por la gazeto Сельская газета / Selskaja gazeta. Kelkajn jarojn poste ŝi iĝis korespondantino por la literatura magazino Neman, organo de la belorusaj verkistoj. Baldaŭ ŝi ekestris la sekcion pri nefikciaĵoj.
Sur la sojlo iĝi verkistino
Ŝi provis verki en diversaj ĝenroj - ethistorietoj, eseoj, reportaĵoj. La fama blankrusa verkisto Aljes Adamoviĉ tre influis ŝin, antaŭ ĉio per la libroj Я - из огненной деревни / Ja - iz ognennoj derevin ("Mi estas el fajra vilaĝo") kaj Блокадная книга / Blokadnaja kniga ("Sieĝa libro"). Li skribis ilin kun aliaj sed la ideoj kaj la evoluigo intriga tute estis de li. Tio ĉi estis novaĵo por la belorusa literaturo kaj la rusa ankaŭ. Adamoviĉ intencis trovi bonan vorton por tiu ĉi nova ĝenro proponante "kolektiva novelo, novela oratorio, novela evidentaĵo, homoj prisiparolantaj, epika koruso" ktp. Por s-ino Aljeksijeviĉ Adamoviĉ estis la ĉefa idolo kiu ebligas al ŝi trovi propran vojon artistan.
En la jaro 1983 ŝi kompletigis la verkon У войны не женское лицо / U vojni ne ĵenskoe lico ("Milito ne havas virinan vizaĝon") kiu du jarojn ne povis aperi. Oni akuzis ŝin pri pacismo, naturalismo, malglorigo de la heroa sovetia virino. Tiaj akuzoj tiutempe povis havi konsekvencojn malbonajn. Pluse jam post la publikigo de la unua verko kun monologoj de homoj forlasintaj siajn rolojn Aleksejeviĉ estis konsiderata kiel disidento. Laŭ ordono de la Centra Komitato de la Komunista Partio de Belorusio la jam finverkitaj verkoj estis forigitaj kaj oni oficiale imputis al ŝi kontraŭkomunismemon. Minacis por ŝi eĉ la perdo de la laborposteno. Suspekte estis ankaŭ ŝia obstina malvolo aliĝi al la komunisma partio.
Post la potencakiro de Miĥail Gorbaĉov multo ŝanĝiĝis. En la jaro 1985 la verko У войны не женское лицо estis publikigita paralele en Minsko kaj Moskvo kaj baldaŭ reeldonita (sume en pli ol 2 milionoj da ekzempleroj). En ĝi monologis virinoj pri nekonataj aspektoj de la Dua Mondmilito kaj ĝi furoris ĉe legantaro. La saman jaron la dua verko aperis titolite Последние свидетели / Poslednije svidetelj ("Lastaj atestantoj") kiu ankaŭ havis diversajn eldonojn. Ĝi estis laŭdita fare de multaj kritikistoj kiel nova paŝo en primilita prozo. La milito viditis unuafoje sub la interpreto de virinoj kaj infanoj, ne plu nur de soldatoj.
Kombino ĵurnalistiko/beletro
En la 40-a datreveno de la militokomenco (1941) oni surscenigis en la Taganka-teatrejo la unuan romanon sub la direktado de Anatoli Efros. La Dramteatro de Omsk ricevis premion ŝatan por tio. La teatraĵo prezentatas en multaj lokoj kaj poste oni produktis ankaŭ dokumentan filmon kiu ja estis premiita. Aljeksijeviĉ estis en Kabulo en 1988/89 kaj verkis Цинковые мальчики / Zinkovje malĉiki ("Zinkaj knaboj") pri militkrimoj en Afganio. La rusoj ne rajtis legi ĝin dum jardeko. Por kolekti materialon por la verkado ŝi vojaĝos tra la tuta lando dum kvar jaroj kaj parolis i.a. kun patrinoj de viktimoj kaj veteranoj militaj. Ŝi ankaŭ vizitis la militan zonon afganian. Multaj rusoj neniam pardonis al ŝi la malglorigon de la sovetia engaĝiĝo en Afganio. Militaj kaj komunismaj gazetoj plej akre atakis ŝin kaj en 1992 procesoj tribunalaj kontraŭ ŝi komenciĝis. Poste faritis dokumentadaj filmoj surbaze de ĉi tiu verko.