cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Proceso (juro)
Proceso - laŭ sia jura signifo - estas afero de juĝo jure submetita al tribunalo. La procezo de la proceso normale konsistas el akuzo, esplorado, juĝado mem, kulpigo aŭ senkulpigo kaj kondamno en la unua okazo.
Vidu ankaŭ
Procezo, procedo.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri proceso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Finnlanda Centro
Finnlanda Centro (en la finna: Suomen Keskusta kaj parollingve Kepu, en la sveda Centern i Finland) estas centrisma politika partio en Finnlando. Ĝi estas fondita en 1906 sub nomo Agrara ligo. En 1965 la partio akceptis novan nomon Centra partio kaj en 1988 Finnlanda Centro. Finnlanda Centro estas escepta partio en Eŭropo: en aliaj eŭropaj landoj ne ekzistas samtipaj fortaj agraraj partioj. Unu klarigo por tiu escepta situacio en Finnlando estas, ke al la konservativa lestadianismo apartenas multe politika forto kaj plejparto el la finnlandaj konservativaj lestadianoj, kiu estas en voĉdona aĝo, donas normale la voĉon al Finnlanda Centro.
La prezidanto de la partio estas Annika Saarikko.
En parlamentaj elektoj de 2003 Finnlanda Centro fariĝis la plej granda partio. Centra partio ricevas plejparton el ĝia subteno el kamparano kaj el malgrandaj urboj. En Norda Finnlando ĝi ricevas ĉirkaŭ 40-50% el voĉoj en plej multaj provincoj, sed en Helsinki kaj aliaj grandaj urboj ĝia subteno neniam superis 10%.
Seĝoj (el entute 200) gajnitaj de Agrara ligo / Centra partio en parlamentaj elektoj
Tomasz Frankowski
Tomasz Frankowski (n. ) estas pola futbalisto. Li de 1999 ĝis 2006 membris en la pola nacia teamo de futbalo.
Verda pego
Verda pego, Picus viridis, estas birdo membro de familio de pegedoj. Ĝi ege similas al Griza pego, sed tiu estas pli granda. En Eŭropo ambaŭ specioj vivas sur ampleksa teritorio. Ĝi estas tre konata en Eŭropo, sed eble ne la plej komuna inter pegoj.
Abatinejo Elten
Abatinejo Elten en Elten (nun parto de la urbo Emeriĥo) estis fondata proksimume 967 kaj ekzistis ĝis 1803/1811. Temis pri abatinejo de altnobelinoj kun imperia senpereco.
Verda pego
Troviĝo
Ĝi troviĝas tra preskaŭ tuta Eŭropo escepte Islando, Irlando kaj norda Skandinavio kaj norda Anglujo (sed norda limo de troviĝo tie malrapidege iras norden). Orienta limo de troviĝo iras en meza Rusio. En mallarĝa zono ĝia troviĝo iras el Kaŭkazo kaj suda marbordo de Nigra maro ĝis Persa golfo.
Ĝi estas nemigranta birdo. Ĝi loĝas en teritorioj kun arbaroj - aleoj, malnovaj ĝardenoj kaj fruktĝardenoj, tombejoj kaj malfermaj helaj arbaroj kun maljunaj arboj. Ĝi estas teritoria birdo. La kutima medio estas pli malferma arbaro ol tiu de la buntpegoj de la genro Dendrocopos.
Aspekto
Tiu palearktisa birdo estas pli granda ol Granda buntpego aŭ Griza pego. Ĝia longeco estas 32 cm mezaveraĝe, sed el 30 ĝis 36 cm kun enverguro de 45 ĝis 51 cm. Tiu ĉi birdo havas du ĉefajn kolorojn. Malhelverda en supra parto aŭ dorso; en vostofino kaj flugilpintoj estas blankaj kaj brunaj markoj. Suba parto kaj kapo estas tre helverda kaj preskaŭ blankeca. Sur la kapo kaj nuko havas ruĝan kronon kaj ĉirkaŭ okulo havas nigran maskon (escepte ĉe la iberia raso P. v. subsp. sharpei kiu malhavas tiun nigran areon) kaj en malsupra parto de masko ruĝan bridon; inter la komenco de la nigra masko, la ruĝa frunto kaj la beko estas eta hela limo. Ino la ruĝan bridon ne havas, nur nigran. Junulo havas subajn partojn (vizaĝo, kolo, brusto kaj ventro) kun malhelaj strioj kaj suprajn (dorso) kun blankeca punktado. La pugo de birdo estas tre rimarkinda verdecflava, ĉefe dumfluge, kio ege utilas por identigo de la birdo kiel membro de la specio. La beko kaj kruroj estas ardezgrizaj.
La Griza pego estas tre simila sed malpli verda, la ruĝa krono estas multe pli malgranda (nur en frunto kaj komenco de krono), ankaŭ la nigra masko estas pli malgranda, nur kiel brido kaj la subokula strio estas nigra kaj tre mallarĝa. La ino ne havas ruĝon.
La flugado de tiu ĉi birdo estas longe ondata kaj gracia spite ties grandon kaj pezon.
Nestumado
Ili nestadas en kavoj de arbotrunko. Novaj paroj kreiĝas dum marto, aprilo. Ili tamburas sur sekaj branĉoj, sed ne multe. Birda paro ĉizas kavon kune, dum kelkaj tagoj, laŭ malmoleco de ligno de 14-28 tagoj, ne en vivaj arboj, kiel buntpegoj, sed en sekaj aŭ iomete putrintaj trunkoj. Iam ili ekuzas nefinitajn aŭ lasitajn kavojn de aliaj birdoj. La kavo estas uzata kutime dum kelkaj jaroj. Dum aprilo aŭ majo ino demetas 5-7 blankajn ovojn. Poste ambaŭ birdoj kovas ilin dum 15-17 tagoj. Dum kovado parencoj alternas reciproke. Nestas ili unufoje jare. Geidoj ekflugas post 27-28 tagoj, sed parencoj nutradas ilin dum aliaj tri semajnoj. Familioj disfalas dum aŭgusto ĝis novembro. Idoj disflugas ĉirkauen.
Nutrado
Ili manĝas precipe formikoj kaj iliajn pupojn kaj larvojn. Ili kutime disrompas formikamasojn per forta beko. Ili povas fari truojn ĝis 75 cm longajn. Ili manĝadas ankaŭ aliajn insektojn, kiujn serĉadas en fendoj de ŝelo, insektaj truoj aŭ en truoj faritaj en frostata tero (dum vintro) kaj ekprenas ilin per sia ne kutime longa lango kaj gluas ilin per salivo. Dum printempaj monatoj ankaŭ trabatas ŝelon de trunkoj kaj lekas sukon de arboj t.n. „ringado de arboj“. Dum nutrado de idoj ili kaptas insektojn.
Voĉo
Voĉo estas tre karaktera kaj laŭta kaj ŝajnas ridegon. Ĝi sonas kiel rapida gli-gli-gli-... aŭ kli-kli-kli-..., kiu en fino estas malrapide rapidigata.
Olevano Romano
Olevano Romano estas komunumo de Italio.
Vandala Regno
La Vandala Regno (Regnum Vandalum) aŭ Regno de Vandaloj kaj Alanoj (Regnum Vandalorum et Alanorum) estis establita de la ĝermana popolo de Vandaloj dum regado de Gaisariko. Ĝi regis en Nordafriko kaj Okcidenta Mediteraneo el 435 ĝis 534.
Johannes Westen
Johannes Harmannus Theodoor Joseph WESTEN [vesten] (naskiĝis la en Groningen; mortis la  en Apeldoorn) estis nederlanda esperantisto. Dum la eldono de la Enciklopedio de Esperanto li estis studento esperantista, estrarano de la Nederlanda Katolika Esperantista Ligo kaj konsulo de la Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista. Westen kunlaboris al Espero Katolika, Katolika Vivo kaj Brita Katoliko.
Vandala Regno
En 429, la Vandaloj, ĉirkaŭkalkulitaj je 80 000 personoj, estis trapasintaj ŝipe el Hispania al Nordafriko. Ili antaŭeniris orienten, konkerante la marbordajn regionojn de tio kio estas nun Maroko, Alĝerio, kaj Tunizio. En 435, la Romia Imperio, tiam reganta Nordafrikon, permesis al la Vandaloj setliĝi en la provincoj de Numidia kaj Mauretania kian iĝis klara ke la vandala armeo ne povos esti venkita de la romiaj militfortoj. En 439 la Vandaloj renovigis sian antaŭeniron orienten kaj kaptis Kartagon, nome la plej grava urbo de Nordafriko. la ĵus kreita regno poste konkeris la romi-regatajn insulojn Majorko, Sicilio, Sardinio, kaj Korsiko en la Okcidenta Mediteraneo. En la 460-aj jaroj, la Romianoj lanĉis du malsukcesajn militekspediciojn mare klopode al renverso de la Vandaloj kaj postule Nordafrikon. La konkero de Nordafriko fare de la Vandaloj estis frapo por la suferanta okcidenta Romia Imperio ĉar Nordafriko estis grava fonto de enspezo kaj liveranto de greno (ĉefe tritiko) al la urbo Romo.
Listo de komunumoj en Chihuahua
Al la meksika federacia subŝtato Chihuahua apartenas entute 67 komunumoj.
Vandala Regno
Kvankam memoritaj ĉefe pro la Rabado de Romo en 455 kaj ilia persekutado al la Nicekristanoj favore al Ariankristanismo, la Vandaloj estis ankaŭ patronoj de sciaro. Grandaj konstruprojektoj pluis, lernejoj floris, kaj Nordafriko estis hejmo de multaj el la plej plinovigaj verkistoj kaj natursciencistoj de la malfrua Latino-parolanta Okcidenta Romia Imperio.
La Vandala Regno finis en 534, kian ĝi estis konkerita de Belizaro en la Vandala Milito kaj aligita al la Orienta Romia Imperio (aŭ Bizanca Imperio). La survivantaj Vandaloj aŭ asimiliĝis al la indiĝena afrika loĝantaro aŭ estis disigitaj inter la teritorioj de la Bizanca Imperio.
Veyrac
- jen france, prononco [], okcitane Vairac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
August Bebel
Ferdinand August BEBEL (22-a de februaro 1840 en Deutz apud Kolonjo; 13-a de aŭgusto 1913 en Passugg, Svislando) estis gvidanto de la laborista movado kaj kunfondinto de la socialdemokratia partio en Germanio, SPD.
Li naskiĝis malriĉa kiel filo de suboficiro en Rejnlando. Li lernis la metion de lignotornado. Komune kun Wilhelm Liebknecht li fondis la radikaldemokratian Saksan Popolpartion, en 1866. Sub gvido de Bebel kaj Liebknecht la popolpartio kaj kelkaj laboristaj asocioj fariĝis en 1869 la Sozialdemokratische Arbeiterpartei, SDAP. En 1867 li elektiĝis en la parlamenton de Nordgermana Federacio.
Kvankam parlamentano dum multaj jaroj, li estis ankaŭ malliberigita pro politikaj kialoj. En tiuj tempoj li verkis teoriajn traktaĵojn pri socialismo. De 1900 ĝis sia morto en 1913 li estis prezidanto de la socialdemokratia partio. En Germanio kaj internacie Bebel ĝuis eksterordinaran reputacion kiel laborista gvidanto.
Volĥovo (rivero)
Volĥovo (ruse Волхов) estas rivero en nord-okcidento de la Eŭropa parto de Rusio, en la provincoj Novgoroda kaj Leningrada. La rivero apartenas al la baseno de la Balta Maro.
August Bebel
Nekrologo aperis en Internacia Socia Revuo, septembro 1913, p. 217-220.
Volĥovo (rivero)
Geografio
La rivero konektas du lagojn, elfuas el Ilmenj kaj enfluas Ladogan. Ĝia longeco estas 224 km, areo de baseno — 80 200 km2. La averaĝa multjara trafluo estas 590 m3/s (la jara amplekso estas 8,621 km3/jaro). La tuta rivero estas navigebla. Ĝi grandparte kovriĝas per glacio, ordinare de fino de novembro ĝis komenco de aprilo.
Je 2 km post la riverkomenco Volĥovodisiĝas en du fluejojn, la pli grandan oni plu nomas Volĥovo, la alian — Malij Volĥovec (traduke: Malgranda Volĥoveto), ili rekuniĝas post la Velikij Novgorod, la longeco de Malij Volĥovec estas nur 17 km.
La plej gravaj enfluantaj riveroj estas: dekstraj — Viŝera, Pĉjovĵa, Oskuja, maldekstraj — Kerestj, Tigoda.
Sur Volĥovo estas konstruita la Volĥova hidroelektra centralo.
Sur la rivero situas (laŭ ĝia fluo): la urbo Velikij Novgorod, la urbo Kiriŝi, la urbo Volĥov, la historie grava vilaĝo Staraja Ladoga, la urbo Novaja Ladoga.
Historio
Popola etimologio en la libro de 17-a jarcento “Legendo pri Sloveno kaj Ruso kaj la urbo Slovensk” asociis la nomon de la rivero kun la nomo la plej aĝa filo de Sloveno — Volĥovo.
En kronikoj plurfoje estis skribite, ke Volĥovo povas flui malantaŭen, al Ilmenj. Ekzemple, tio estas indikite por 1176 en la Unua Novgoroda kroniko.
Eble tiu fenomeno povus okazi se enfluantaj en Volĥovo riveroj portus multon da akvo dum iom pli sudaj riveroj, enfluantaj en la lago Ilmenj iel ne ricevus tiom da akvo kaj la nivelo de la lago malaltiĝis.
Cuzcurrita de Río Tirón
Cuzcurrita de Río Tirón [kuzkuRIta derjotiRON] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​ Ĝi estas trafluata de la rivero Tirón, kiel indikas la toponimo, kaj ĉe la monto El Bolo.
Toponimio
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo Cuzcurrita. Ĝi estas eŭska toponimo. Cuzcurrita apartenas al serio de toponimoj kun finaĵo en -ita (Botorrita, Arroita, Zorita, Irurita, ktp.) sed kiuj ne korespondas al diminutiva finaĵo ofta en hispana lingvo, sed kiuj aspektas rezulto de deformado de eŭskaj komponantoj kiel (h)egi / (h)ei / te(g)i kiuj signifas “lokon”, aŭ eĉ ibi, kun signifo vadejo aŭ trapasejo, al kiu aldoniĝas la perdo de la -E- de la finaĵo -eta. Formoj similaj al Cuzcurrita, kiel Cozcorrita kaj Coscurita estas abundaj en Iberio, eble devenaj de la eŭska komponanto "kozkor" kun signifo teraĵo, nekultivita kampo, restaĵoj, gruzejo ktp. Aŭ de la formoj "Kozkor" / "kuskur" kun signifo altaĵo, monteto.
Tiu nomo aperas dokumentita laŭ variaj mezepokaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Coscorrita 947, 1104 kaj 1278, Coscorita 1124, Cozcorrita 1215, Coçcorrita 1257, Cozcorrita de Rrio Tiron 1373, Cuzcurrita 1450, Cuzcurrita del rrio Tiron 1484. Tiu toponimo havas lingvajn paralelojn en la eŭska medio ekzemple per Kuzkurruta de Etxonekoa (Badostáin, Navarra), derivita klare de "kuzkurruta" kiu signifas kreston, verton, pinton. ​
Historio
La plej frua dokumento kun mencio estas de 1062 en kiu aperas la toponimo Coscorrita. En 1086, en rakonto pri miraklo de Santo Domingo de Silos, estas menciita lokano de Cuzcurrita nome Servando. La foruo de Miranda de Ebro registris fine de la 11-a jarcento la ekzistadon de Quosquorrita. En donacdokumento de du montetoj al la vilaĝo Bañares de 1167 aperas Cuzcurrita kiel Cozcorrita. ​
En novembro 1367, la reĝo Henriko la 2-a de Kastilio rekompensis Juan Martínez de Rojas, per donaco de la Senjorlando de Cuzcurrita. En la 16-a jarcento, regante Filipo la 2-a, Pedro Velasco, naŭa Senjoro de Cuzcurrita, pro edziĝo al Marta de Rojas y Osorio, fondis heredaĵon kaj metis sian blazonon ĉe la pordego de la kastelo. Tiu kastelo estis konstruita de la familio Suárez de Figueroa fine de la 14-a aŭ komence de la 15-a jarcentoj. En la 19-a jarcento, eĉ post la leĝaro nuligante senjorlandojn, la kastelo plue apartenis dum jaroj al posteuloj de la familio Velasco-Rojas. Poste, en 1945 la novaj posedantoj restaŭris kaj aranĝi ĝin kiel loĝejo.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 1 531 loĝantoj ĝis sub 500.
Nuna ekonomio dependas de industrio de vinproduktado, cerealoj, ŝafoj ktp.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejoj, pilorio, kastelo, vitejaj kabanoj, ktp.
Goumoëns
Goumoëns estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 888 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Goumoëns situas en la regiono Centro de Vaŭdo de la Vaŭda Mezlando ĉe la norda flanko de la rivero Talent, orienta alfluanto de Thielle. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Eclagnens, Goumoens-la-Ville kaj Goumoens-le-Jux, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,69 km², de kiuj 19,8% estas kovritaj de arbaro, 72,4% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Goumoëns limas en nordo al Penthéréaz, en oriento Villars-le-Terroir, en sudoriento al Echallens, en sudo al Saint-Barthélemy, en okcidento al Oulens-sous-Echallens, kaj en nordokcidento al Bavois.
Trafiko
Goumoëns situas flanke de la gravaj trafikvojoj. En la komunuma centro kruciĝas la vojoj de Echallens al Bavois kaj de Oulens-sous-Echallens al Penthéréaz. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas la alveturejo La Sarraz, kiu situas 2 kilometrojn okcidente de la komunumo sur la teritorio de la komunumo Oullens-sous-Echallens. Pere de la poŝtaŭtolinio de Echallens al Chavornay la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Istvánné Vass
Istvánné Vass [iŝtvAnE vaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vass Istvánné estis hungara politikisto, parlamentano, unua ina prezidanto de la hungara parlamento, laboristo. Ŝia naskiĝnomo estis Erzsébet Metzker [erĵEbet mecker].
Istvánné Vass naskiĝis la  en Budafok, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Boudry (distrikto)
La distrikto Boudry estas administra unuo de Kantono Neŭŝatelo. Ĝi havis 38866 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Boudry.
Geografio
La distrikto Boudry situas en la sudo de la kantono kaj etendiĝas de la Ĵurasa Montaro ĝis la bordo de la Lago de Neŭŝatelo. Ĝin trafluas la rivero Areuse, kie apud Boudry alfluas al la lago.
Komunumoj de la distrikto Boudry
La distrikto Boudry konsistas (stato en 2013) el 13 komunumoj, el kiuj la Milvignes estas la plej granda. Jen la listo:
Iamaj komunumoj de la distrikto Boudry
La sekvantaj tri iama komunumoj kun efiko de la 1-a de januaro 2013 estis kunigitaj al la nova komunumo Milvignes:
Historio
Post la koncedo de la urborajto al Boudry en la jaro 1343 fare de la Grafo Ludoviko de Neŭŝatelo, Boudry fariĝis la sidejo de regiona tribunalo kaj de voktejo sub la regado de la Senjoroj de Neŭŝatelo. Post la fino de la monarkio en la jaro 1848 tiu voktejo estis transformita al la hodiaŭa distrikto Boudry kun la ĉefloko Boudry.
Gyula Abay Neubauer
Gyula Abay Neubauer [djula abai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Abay Neubauer Gyula estis hungara ekonomikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Gyula Abay Neubauer naskiĝis kiel Neubauer Gyula la  1891 en Budapeŝto. Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Abay Neubauer frekventis universitaton en Budapeŝto. En 1914 li soldatiĝis, en la sekva jaro li vundiĝis, tial li ne plu estis soldato. Tiutempe li komencis politikadi, eĉ li fondis partion. En 1928 li ricevis la rangon privata profesoro en unoversitato de Pécs. Baldaŭe li plulernis en Berlino kaj Londono helpe de stipendio. Hejmenveninta li instruis en Pécs, sed en 1948 li trudemeritiĝis pro la politika ŝanĝo. En 1956 li partoprenis en la revolucio, tial li estis kondamnita je prizono.
Karpa paruo
La Karpa paruo aŭ Karpa nigra paruo (Parus carpi) estas paserina birdo de la familio de Paruedoj. Kelkaj fakuloj konsideras ĝin kiel subspecio de la Suda nigra paruo. Ĝi troviĝas en sudokcidenta Angolo kaj nordokcidenta Namibio.
Aspekto
Aspekto de la Karpa paruo (latina scienca nomo Parus carpi) troveblas en la 7a eldono de la libro Roberts Birds of Southern Africa. La Parus carpi identigiĝas per la nombro Roberts 555 kaj la detala priskribo de paĝo 739. Estas bildo en paĝo 769. Tiu birdo ricevas la nomon Karpa nigra paruo en Roberts 6a eldono. Tamen ne okazis ŝanĝoj en la latina scienca nomo de la Karpa paruo el la 6a al la 7a eldono de Roberts.
La Karpa paruo estas 15 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 20 g. La kapo estas blunigra, dum la beko estas nigra. Ĝi havas nigran gorĝon, grizajn gambojn kaj blunigran dorson. La okuloj estas brunaj. Kiel ĉe aliaj membroj de la genro en Afriko montras blankan flugilmakulon en ĝenerale nigra korpo.
Kutimoj
Tiu specio ĉasas en la malalta arbofoliaro (foje en arboŝelo) insektojn kiel papilioj, abeloj, vespoj, lokustoj kaj formikoj. Tiuj senvertebruloj estas plej ofte kaptataj dumfluge kaj mortigataj antaŭ manĝo. Krome ili manĝas semojn en precizaj sezonoj. Ili loĝas en savanoj, densaj aŭ ĉeriveraj arbaroj aŭ kie estas akvo proksime. Ili loĝas ankaŭ ĉe urboj, kie ili ĉeestas parkojn, ĝardenojn kaj senhomajn konstruaĵojn. Tiu birdo estas kutime en etaj familigrupoj aŭ en grandaj aroj.
La Karpa paruo estas monogama birdo porvive. La ino demetas 2 al 5 brunajn ovojn. La ino kovas kaj ĉefe zorgas la idojn. La masklo nur alportas manĝon al ili per kio la ino manĝigas ilin. Ili konstruas sian neston el milda materialo en arbokavaĵo nur kelkajn metrojn supergrunde. La arbotruon kutime estas reuzata en la venonta reprodukta sezono. Tiu sezono estas el novembro al januaro koincide kun la sudhemisfera somero.
Financa krizo de 2008
La Financa krizo de 2008 (aŭ Usona hipoteka krizo aŭ Subprime-krizo) estas banka kaj financa krizo, kiu komenciĝis en la frua printempo de 2007 en Usono. Ĝin kaŭzis la stagnado aŭ falo de prezoj kaj valoroj de la usonaj nemoveblaĵoj, kiuj estis la garantiaĵoj por repago de kredito (hipoteko).
Tisová (Březová)
Tisová (Theußau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Březová, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas 3,5 km okcidente de Březová. Estas ĉi tie registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Financa krizo de 2008
Multaj usonanoj estis trafitaj de ŝuldiĝo, kredante ke la valoro de la nemoveblaĵoj daŭre kreskas, tiel ke oni povas aĉeti unu eĉ se oni ne havas bonajn kreditkapablecojn. Tiuj homoj ne povis repagi la ŝuldojn, interalie pro la kreskantaj interezoj kaj falantaj nemoveblaĵaj valoroj.
Tisová (Březová)
Tisová situas en katastra teritorio Tisová u Sokolova kun areo 4,02 km².
Financa krizo de 2008
Tiuj malfortaj hipotekoj estis refinancitaj en la kapitala merkato kaj la repago-postuloj estis venditaj ne nur al riskopretaj Hedgefonds, sed al konservativaj investaj fondusoj. La riskaj repago-postuloj ofte estis false kvalifikitaj kiel neriskaj. La kolapso de la nemoveblaĵa merkato kondukis al bankroto de Hedgefonds kaj al financaj malfacilaĵoj ĉe multaj monfondusoj.
Tisová (Březová)
Troviĝas ĉi tie elektrejo Tisová.
Financa krizo de 2008
Pro la financaj problemoj, la investaj bankoj ne plu volis doni monon al hipotekoj kaj oni kvalifikis pli strikte la riskofaktorojn, la monprocento altiĝis, la bankoj ne volis oferti monon.
Por solvi la problemon, la Eŭropa Centra Banko en kelkaj tagoj pumpis pli ol 200 miliardojn da eŭro en la merkaton. La usona Federal Reserve ofertis en novembro 2007 ĉ. 40 miliardojn da USD.
Tisová (Březová)
Historio
Post fino de la dua mondmilito okazis ellandigo de la germana loĝantaro, la municipo estis parte enloĝigita de ĉeĥaj loĝantoj.
Financa krizo de 2008
La bankoj kaj fondusoj perdis miliardojn, ekz. la investa banko Merrill Lynch devis amortizi 8,4 miliardojn da USD per novvalorigo de la investaj produktoj.
La Fed dum du monatoj (januaro-marto 2008) malaltigis la centran procenton de 4,25% al 2,25%.
En julio de 2008, la Usona Senato kaj Domo de la Reprezentantoj apogis la t.n. Housing Bill, en kiu ĝi donas rajton al Usona Departmento de la Trezorejo, helpi la hipotekajn bankojn Fannie Mae kaj Freddie Mac per kreditoj aŭ propra kapitalo — okaze de krizo. Por kovri ankaŭ tion, oni altigis la ŝtatŝuldon per 800 miliardoj da USD al 10.600 miliardoj.
Distrikto Żnin
Distrikto Żnin (Powiat żniński) estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Żnin.
22603 Davidoconnor
22603 Davidoconnor estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David O'Connor, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Paul D. Schreiber High School de Port Washington (Nov-Jorkio).
Somontano de Barbastro
Somontano de Barbastro (Semontano de Balbastro) estas komarko de la centro de la Provinco Ŭesko, en nordo de la regiono Aragono, en Hispanio. Ĝia ĉefurbo estas Barbastro (Balbastro) dum la ĉefurbo por ekonomia disvolvigo estas Aínsa (L'Aínsa).
Krom la hispanan, oni parolas ankaŭ variaĵojn de aragona.
Municipoj
Ĝi enhavas jenajn 19 municipojn:
Geografio
Ĝi limas norde kun Sobrarbe kaj Alto Gállego, oriente kun Ribagorza kaj La Litera, sudoriente kun Cinca Medio, sude kun Monegros kaj okcidente kun Hoya de Huesca. Ĉefaj riveroj estas Alcanadre, Cinca, Ésera kaj Vero.
Pro aparteco kaj ĝenerala alurba migrado la komarko perdis grandan parton de la loĝantaro laŭlonge de la 20-a jarcento.
Parto de ĝia teritorio estas okupata de la Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara.
La komarko kiel institucio
La leĝo de la komarkokreo estas la leĝo 4/2002 de la 25-a de marto 2003. La komarko konstituiĝis en la 17-a de majo 2002. La regopovo estis transigita al la regiona registaro la 1an de julio 2002.
Sankt Stefan im Gailtal
Sankt Stefan im Gailtal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Hermagor. Fine de en la komunumo vivis.
Griza pego
Griza pego, Picus canus, estas birdo membro de familio pegedoj. Ĝi similas al verda pego sed tiu ĉi estas malpli granda. En Eŭropo ambaŭ specioj vivas sur pligrandeco de teritorio.
Troviĝo
Ĝi troviĝas tra Eŭropo escepte Britujo, Mediteraneo, kaj suda kaj norda Skandinavio. De Eŭropo troviĝo iras en ne larĝa zono tra centra Azio ĝis Pacifiko, sur ĝia marbordo denove en zono sude tra Ĉinio ĝis Malajzio kaj Sumatro. Ĝi havas du grupojn de subspecioj kaj kune ĉirkaŭ 13 subspeciojn.
Tiu palearktisa kaj orientalisa birdo estas malmigranta. Ĝi loĝas en densaj, miksitaj arbaroj, en montaroj ankaŭ nur koniferaj arbaroj. Ili trovigas ankaŭ en parkoj kaj ĝardenoj.
Aspekto
Ĝi estas granda kiel Granda buntpego. Ĝia longeco estas 25 cm. La birdo havas du ĉefajn kolorojn. Verda supra parto - vosto, dorso, kolo. Suba parto helverda (inoj) aŭ helgriza (maskloj). La kapo kaj kolo estas griza. Viro havas antaŭ okulo nigran makulon, ankaŭ nigran bridon kaj sur la frunto kaj la antaŭa parto de kapo ruĝan makulon, ne tiom grandan kiom tiu de la Verda pego. Ĉe ino ruĝa makulo mankas entute. La pugo de birdo estas verdete flava. La flugado de birdo estas longe ondata.
Nestumado
Novaj paroj kreiĝas dum marto, aprilo. Ili tamburas. Ili nestadas en kavoj de arbotrunko. Birdaparo ĉizas kavon kune, dum kelkaj tagoj en malsekaj aŭ malsanaj - malfortigitaj arboj. Nestas ili unufoje jare. La kavo estas uzata kutime dum kelkaj jaroj. Dum aprilo aŭ majo ino demetas kutime 6-7 blankajn ovojn. Poste ambaŭ birdoj kovas ilin dum 17-18 tagoj. Geidoj ekflugas post 23-28 tagoj, sed parencoj nutradas ilin por aliaj 10 tagoj.
Manĝado
Ili manĝas precipe formikojn kaj iliaj larvojn kaj pupojn. Ili kutime disrompas formikamasojn per forta beko. Ili povas fari longajn truojn. Ili manĝadas ankaŭ aliajn insektojn, kiujn serĉadas en fendoj de ŝelo, insektaj truoj, vintre ankaŭ en fendoj de muroj. Dum printempaj monatoj ankaŭ trabatas ŝelon de trunkoj kaj lekas sukon de arboj t.n. „ ringado de arboj“. Nur malofte hakas en ligno per beko kiel buntpegoj por manĝaĵo.
Séchin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Petroglifoj en Tanum
Petroglifoj en Tanum ( Hällristningsområdet i Tanum) estas tre koncentriĝo de petroglifoj en Tanum, svedia municipo en Västra Götalands län. Ekzistas ĉirkaŭ 3000 petroglifoj en la regiono, distribuitaj en kvin areoj tra 25 km, kiu estis fjorda marbordo en la Bronzepoko.
Lichtentanne
Lichtentanne estas komunumo en Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Zwickauer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Petroglifoj en Tanum
La bildoj estis tuŝitaj de poluado kaj, al la konsterniĝo de arkeologoj, iuj havis siajn trajtojn plifortigitaj kun ruĝa farbo por esti bona vido por turistoj.
Monda heredaĵo de UNESKO
La petroglifoj estis klasifikita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1994. La komentoj de UNESKO estis:
26123 Hiroshiyoshida
26123 Hiroshiyoshida estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde la Observatorio de Geisei (gubernio Koĉi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Hiroshi Yoshida,  kiu partoprenis al la surretigo de tiuj, kiuj partoprenas al observadaj vesperoj en la oriento de Japanio. Li ankaŭ helpas la interŝanĝojn de informoj, de raportoj pri esploraj agadoj, kaj la renkontojn inter amatoraj astronomoj, kiuj partoprenas al popularigaj agadoj.
Ochánduri
Ochánduri [oĈANduri] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro Sir deklivo al la rivero Tirón. ​
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo Ochánduri. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el otĉo kun signifo “lupo”, andia ofta radiko kun signifo “granda” kaj (h)uri sufikso ofta en la eŭskdevena toponimio kun signifo “vilaĝo aŭ loĝloko”. Tial la kompleta signifo de la toponimo estus "vilaĝo de granda lupo". Aparte "Ochanda" estas persona nomo kiu aperas dokumentita laŭ variaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Turo de doña Ochanda en Vitorio kaj Ochandiano en Biskajo. ​
La loko aperas en dokumento de 1101 por donaco al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla de posedaĵoj en Herramélluri kaj "Oggaduri". En 1160 la reĝo Sanĉo la 6-a de Navaro, konkeris kelkajn zonoj de Rioja, kiel Logroño kaj Nájera, kaj donis al la preĝejo de Santo Domingo de la Calzada la preĝejon de Sankta Mikaelo de Ilagardia de Ochánduri, eble kie nun estas la ermitejo de la Virgulino de Legarda.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo.
Piotr Świerczewski
Piotr Świerczewski (n. ) estas pola futbalisto. Li de 1992 ĝis 2003 membris en la pola nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 70 matĉoj.
József Baló (kuracisto)
József Baló [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baló József estis hungara kuracisto, patologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
József Baló naskiĝis la 1895 en Budapeŝto. Li mortis la 1979 en Budapeŝto.
Biografio
József Baló frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1919. Inter 1922-1924 li studvojaĝis en Usono. Hejmenveninta li laboris kaj instruis en Budapeŝto, poste en universitato en Szeged. Post la 2-a mondmilito li denove laboris kaj edukis instruis en Budapeŝto. Li emeritiĝis en 1967, sed en 1970 li estis gastprofesoro en Montrealo. Ankaŭ lia edzino Ilona Banga estis fama kuracisto. Li ricevis premion Kossuth en 1955 (kun sia edzino), poste memormedalojn.
9739 Powell
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo James L. Powell, direktoro de la Muzeo pri Natura Historio de la Kantono Los-Anĝeleso kaj profesoro pri geologio dun 20 jaroj ĉe Oberlin College. Li estas la aŭtoro de Night Comes to the Cretaceous, referaĵo de la ideoj, teorioj kaj personoj rilataj kun la teorio pri ekster-tera alfrapo, kaŭzinte la formorton de la dinosaŭroj.
(19338) 1997 AB2
(19338) 1997 AB2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
László Éber
László ÉBER [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Éber László estis hungara artisto, tradukisto, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1914). Lia frato estis Antal Éber.
László Éber naskiĝis kiel Ellenberger László la  1871 en Pest (urbo). Li mortis la 1935 en Budakeszi.
Biografio
László Éber frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li plulernis en Germanio, Francio kaj Italio. Hejmenveninta en 1897 li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo. En 1904 li ekhavis postenon en oficejo pri historiaj monumentoj. Ekde 1900 li ankaŭ instruis en lernejo, ekde 1905 en la universitato. Li daŭre instruis dum la Hungara Sovetrespubliko, tial li trudemeritiĝis en 1921.
48495 Ryugado
48495 Ryugado estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei (gubernio Koĉi, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kaverno Ryugado (japane 龍河洞) en gubernio Koĉi, unu el la Tri Plej Grandaj Kalkoŝtonaj Kavernoj de Japanio, kiu estis nomita kiel Nacia Historia Loko kaj Natura Nacia Trezoro. Terakotoj de la Jajoi-epoko (-300 – 300), pruvo de tiea loĝado, esti malkovritaj en tiu kaverno longa de 4 km.
Blankadorsa paruo
La Blankadorsa paruo (Parus leuconotus) estas paserina birdo de la familio de Paruedoj.
Ĝi estas simila al proksimaj parencoj kiaj la Blankaŝultra paruo, la Blankaflugila nigra paruo, la Suda nigra paruo kaj la Karpa paruo, tio estas ĝenerale nigra birdo kun rimarkinda blanka flugilmakulo, sed kiel distingilo tiu specio montras anstataŭ nure blankan makulon tute blankan dorson, kio nomigas la specion.
Ĝi estas endemismo kiu troviĝas nur en Eritreo kaj Etiopio. Ties natura habitato estas arbaroj.
Gâlgău
Gâlgău [gılgəŭ] (hungare: Galgó) estas komunumo en Rumanio oriente de Zalău. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj: Bârsău Mare, Căpâlna, Chizeni, Dobrocina, Fodora, Frâncenii de Piatră, Glod, Gura Vlădesei.
Gâlgău situas ĉe la rivero Someș. La vilaĝon trapasas la nacia vojo DN1C; ĝi havas fervojan stacion ĉe la linio de Kluĵo al Jibou.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 900 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 338 (rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
10908 Kallestroetzel
Nomo
Ĝia nomo honoras Karl-Heinz Stroetzel , de la Instituto pri tekniko de Kosmaj Sensiloj kaj Planeda esploro de la Germana Centro pri Aera kaj Kosma Flugado. Li estis grandan kontribuanton al la evoluo kaj konstruo de la CCD-aj fotiloj por la programoj de serĉo elde Caussols, Kvistaberg kaj Asiago. La asteroido estis nomita okaze de la emeritiĝo de Karl-Heinz Stroetzel.
Lesachtal
Lesachtal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Hermagor. Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Żuromin
Distrikto Żuromin - pole powiat żuromiński - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Żuromin. Fine de en la distrikto vivis.
Ludoviko Isolani
Johano Ludoviko Hektoro grafo de Isolani (aŭ: Gioan Lodovico Hector Isolano; naskiĝinta en 1586 en Gorico, mortinta en marto 1640 en Vieno) estis imperiestra generalo de la kroataj kavalerianoj en la Tridekjara milito. Servis li al kvar imperiestroj, batalis li en kvar ĉefaj bataloj tiamaj. Liaj trupoj fifamiĝis pro teruro kontraŭ la civiluloj.
Ĝis la eksplodo de la Tridekjara milito
Isolani originis el nobela dinastio el Cipro enirante laŭ la modelo patra en servojn militajn de la Habsburgoj. Inter 1600 kaj 1606 li batalis en Kroatio kontraŭ la Otomanoj. Kaptite en 1602, li liberigis sin kaj fuĝis al Transilvanio. Pro lia deveno el konfliktoza regiono kaj multe da spertoj tiukampaj Isolani, kontraŭe al la postaj ĉefoj siaj Gottfried Heinrich zu Pappenheim, Heinrich von Holk aŭ Octavio Piccolomini, mankis al Isolani trejniĝo speciala. Pri lia vivo post la Paco de Zsitvatorok de 1606 (la packontraktsubsigna loko troviĝas apud Radvaň nad Dunajom kaj finis longan en 1593 ekintan militon inter la turkoj kaj la habsburgoj) nenio konatas sed verŝajnas ke li daŭre servis soldatante en Hungarlando.
Servoj por Wallenstein
Dum la Tridekjara milito li estis kolonelo en la servo de imperiestro Ferdinando la 2-a partoprenante la Batalon sur Blanka monto kaj la kampanjon al Elekto-Palatinato sub la komando de Johan t'Serclaes van Tilly. Laŭ rekomendo de generalo Albrecht von Wallenstein la imperiestro metis en la manojn de Isoli en la 22.6.1625 la komandon pri 600 rajdistojn havanta kroata regimento. Ili ne estis destinitaj por batalo fronte sed por protekto de la flankoj, por atako de provizadlinioj de la malamiko, por skoltado kaj por terurigo de la civiluloj en protestantaj regionoj. Ĉion plenumis Isolani je la kontentiĝo de Wallenstein; en aprilo 1626 li aparte elstaris dum ĉeflanka atako sub la komando de Heinrich Schlik zu Bassano und Weißkirchen en la Batalo apud Dessau. Sekve li persekutis la malvenkintan Petron Erneston la 2-a (Mansfeld) ĝis ties morto je la fino de novembro en Bosnio. En somero 1627 la rajdistoj de Isolani konkeris per la trupoj de Pappenheim la urbon Wolfenbüttel, kaj en 1628 ili batalis sub la komando de Jean de Merode en Pomerio kontraŭ la danoj. Poste li kontinuigis la kampanjon sub Schlick tra Jutlando ĝis Skagen-kabo (Vendsyssel-Thy).
Malantaŭ la intertempa maldungiĝo de Wallenstein batalis Isolani en 1630 sub Torquato Conti kaj Ernesto Montecuccoli malsukcesete kontraŭ protestantismaj trupoj svedaj. Je la komenco de 1632 Isolani plialtrangiĝis je generalo super ĉiujn kroatojn kaj Wallenstein petis de li rekruti freŝajn soldulojn kroatajn. La sekvantan jaron Isolani havis grandajn sukcesojn kontraŭ la armeoj de Gustavo la 2-a Adolfo (Svedio) kaj liaj kavalerianoj haltigis en la Batalo de ĉe Alte Veste (en Zirndorf) la svedojn. En somero 1632 li unuiĝu kun la trupoj de Heinrich von Holk por militi la reganton de Elekto-Saksio Johano Georgo la 1-a (Saksio). Sed dumvoje Isolani atakitis apud Koburgo fare de Bernardo (Saksio-Vajmaro) kaj venkitis. La marodantaj kroatoj dezertigis Vogtland kaj la regionon de Meißen. Dum la sekva Batalo apud Lützen Isolani ree distingiĝis soldatargvide: liaj soldatoj dum la informado de Wallstein pri minacanta danĝero haltigis la malamikojn per etaj bataletoj. En la batalo mem Isolani komandis 2200 soldatojn ĉe la maldekstra fronto ĝis la alveno de Gottfried Heinrich zu Pappenheim. Post la vundiĝo de Pappenheim la imperiestraj trupoj devis retiriĝi sed danke al Isolani povis reatakiĝi la dua batalliinio sveda post neglekto de la maldekstra sveda alo. Tiaj agoj ebligis la nedecidan rezulton de tiu ĉi batalo. En 1633 Isolani ofte batalis en Saksio kaj Silezio.
Distanciĝo de Wallenstein
Kvankam Isolani en 1634 subsignis ankoraŭ fideleckontrakton kun Wallenstein (Pilsener Schluss), li baldaŭ poste distanciĝis de li. Post la mortigo de Wallenstein samjare en Cheb li ricevis el la konfiskitaĵo de ĉe Duklando de Friedland la komunumon Český Dub kun Burgo Frýdštejn; krome li nobeliĝis. Poste la trupoj liaj troviĝis en Suda Turingio kie li starigis tendaron por vintri. En la 16.10.1634 la kroatoj ŝtelrabadis en Themar kaj damaĝis el 300 domoj la plejmulton. La tuta regiono de Hennebergio terurigitis kaj la rajdistoj venis ĝis la urbopordegoj de Meiningen. En oktobro 1634 prenitis la urbo Suhl kaj la tiea produkto de armiloj tute ĉesis. La kroatoj plue iris en la direkto de Bad Salzungen kaj tra Rhön, kio bone dokumentatas en la paroĥujaj kronikoj de Tiefenort kaj Frankenheim (Rhön). Paralele furoris samloke la pesto.
Poste Isolani partoprenis la Batalon apud Nördlingen kaj postkuris poste kun imperiestraj trupoj la svedajn taĉmentojn kaj Bernardon (Saksio-Vajmaro) kaj Gustaf Horn ĝis la protestantisma Virtembergio; tiu teritorio ĉi-okaze ankaŭ suferis pro marodado. Sukcesis Isolani kapti la feldmarŝalojn Horn kaj Kratz dume Bernhard von Weimar povis fuĝi. Poste Isolani militis en Hesio, en 1636 kune kun Matthias Gallas en Pikardio kaj en Burgonjo. Reveninte en 1637 al Hesio li agis sub la komando de Johann von Werth, kaj en 1638 Isolani troviĝis denove en Pomeranio kaj finfine en 1639 ĉe la Supra Rejno kontraŭ Bernardo (Saksio-Vajmaro) kaj marŝalo Jean Baptiste Budes de Guébriant.
Isolani pasigis la vintron 1639/40 en Vieno kie li mortis en marto 1640. Li estis edzo. Lia filino heredis la posedaĵojn en Český Dub en Norda Bohemujo.
Postvivo literatura
Grafo Isolani ludas gravan rolon en la ŝilera dramo historia Die Piccolomini. Lia nomo konatas hodiaŭ danke al la du unuaj ĉekomencaj versoj kiuj ankaŭ enestis multajn antologion, nome:
Onano
Onano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquapendente, Gradoli, Grotte di Castro, Latera kaj Sorano (GR).
Ludoviko Isolani
Postvivo literatura
Elparolis tiujn ĉi versojn la drama figuro Illo, kies vivinta modelo estis Christian von Ilow.
Treviana
Treviana [treBJAna] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​
Oni trovis restaĵojn de romia epoko. Sed la loko aperas en la dokumento plej antikva kiu referencas al la ekzistado de vitoj en Rioĥo kaj kiu datas de la jaro 873. Ĝi devenas el San Millán kaj temas pri donaco en kiu aperas la Monaĥejo de San Andrés de Trepeana (Treviana). En 1151 Alfonso la 7-a inkludis Treviana en la foruo de Cerezo.
Ŝajne en la 14-a jarcento estis sinagogo kaj moskeo, krom la kristanaj preĝejoj. En 1162 estis urbestro de Treviana Sanĉo Díaz, filo de Diego López la 1-a de Haro. La terenoj de la setlejoj Junquera kaj Arto ekapartenis al Treviana kiam tiuj iĝis senhomejoj. El la 14-a ĝis la 16-a jarcentoj ĝi apartenis al Cerezo.
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 1 200 loĝantoj ĝis nunaj 145.
Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo.
Prudencio
Prudencio aŭ Aŭrelio Prudencio Klemento (latine:: Aurelius Prudentius Clemens; 348 – 413 ĉirkaŭ) estis poeto kaj romia kristana politikisto.
Biografio
Prudencio naskiĝis en la Hispania Tarraconensis, en Zaragozo aŭ en Taragono. Li praktikis juron kun sukceso, kaj estis du fojojn provinca reganto antaŭ ol la imperiestro Teodozo la 1-a lin volis ĉe sia kortego en Milano elstarigita per la rango de proximus (proksimulo). En la lastaj jaroj de sia vivo li retiriĝis el la publika vivo por sin doni al la asketa vivo en hispana monaĥejo, abstinante pri bestaj karnoj. Sekve li kolektis poemojn verkitajn en tiu periodo kaj aldonis prefacon, de li datitan en 405. Eble li mortis en Hispanio en nekonata dato: certe post 405: laŭ kelkaj, li mortis dum la disrabado de Romo de 4010.
Precipaj verkoj
La poetiko de Prudencio ĝuis je la influoj de la unuaj kristanaj aŭtoroj kiel Tertuliano Ambrozio de Milano, Sankta Ireneo, Marko Minucio Feliĉo kaj Laktancio. sed ankaŭ de la Biblio. Li estis tre laŭdata de Johano Piko de la Mirandolo kaj imitata de Anĝelo Poliziano kaj de Pedro Calderón de la Barca.
Liaj verkoj estas impregnitaj per Biblio kaj klasika kulturo, kiuj faras je li unu el la plej grandaj poetoj de la kristana antikveco,
Literaturo
LATASSA, Félix, Biblioteca nueva de los escritores aragoneses que florecieron desde el año 1500 hasta [1802 ], Pamplona, Joaquín de Domingo, 1798-1802.
Krom propranomo, 474 Prudencio estas asteroido.
Koreizo
La nomo de la loĝloko estas grek-devena. La parto χωρıο signifas "vilaĝo" dum -εις estas plurala sufikso en la dialekto de krimeaj grekoj. Koreizo havas la statuson de la urbotipa loĝloko ekde la jaro 1930.
La Martre (Var)
La Martre (jen france, okcitane La Martra) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Koreizo
Historio
Ĝis la XVIIIa jarcento la loĝloko estis tre malgranda. Post kiam Krimeo iĝis regata de Rusujo ĉi tie aperas multaj somer-domoj kaj palacoj de grandaj nobeloj kaj rusaj politikistoj.
Ekde komenco de la XXa jarcento la loĝloko evoluas kiel kurac-loko. En la jaro 1922 ĉi tie ekfunkcias la unua ripozejo (en la iama somerdomo Njura, kiu antaŭe apartenis al la negocisto I. Tokmakov). En la jaro 1924 en Koreizo ekfunkcias la sanatorio "Aj-Petro" (dum sovetia tempo ĝi nomiĝis "Komunumanoj").
En la jaro 1945 dum la Jalta konferenco en la Koreiza palaco de princo Jusupov rezidis la sovetia delegitaro.
Ekonomio
La ĉefaj entreprenoj de la loĝloko estas ĝiaj kuracejoj kaj sanatorioj (sume ĉirkaŭ 20). Aktivas la filio de la vinfarejo "Livadio". En la loĝloko estas 1 mezlernejo, hospitalo, kinejo, 2 muzeoj.
Per la busa trafiko la loĝloko estas ligita al Jalto.
Vidindaĵoj
La ĉefaj vidindaĵoj de la loĝloko estas:
En ambaŭ palacoj nun estas organizitaj ekspozicioj.
Boisseuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio.Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
(12236) 1987 DD6
(12236) 1987 DD6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Dampierre-sur-Boutonne
Dampierre-sur-Boutonne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 275 loĝantojn en la jaro 2012.
Lichterfelde (Wische)
Lichterfelde ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al tiutage kreita nova komunumo Altmärkische Wische. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la komunumo havis 272 loĝantojn.
Sveda Popola Partio (Finnlando)
La Sveda Popola Partio en Finnlando, Svenska folkpartiet i Finland (SFP), Suomen ruotsalainen kansanpuolue (RKP), estas politika partio en Finnlando. Ĝi estas fondita en 1906 kaj la partio reprezentas la svedlingvan loĝantaron de Finnlando. Sveda popola partio ricevas ĉirkaŭ 75-80% el voĉoj de svedlingvaj civitanoj. Ĝi apartenas la la politika centro, sed havas ankaŭ konservativan frakcion. La Sveda Popola Partio havas preskaŭ ĉiam sian reprezentanton en la Finnlanda registaro.
Komence de la 20-a jarcento la partio kutime ricevis ĉirkaŭ 10 ĝis 13 % el la voĉoj en parlamentaj balotoj, sed nuntempe ĝia subteno falis ĝis 4 ĝis 5 %.
Lichnov (distrikto Bruntál)
Lichnov estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Bruntál. En la vilaĝo vivas, el tio 933 en Lichnov kaj 132 en loka parto Dubnice.
Kötschach-Mauthen
Kötschach-Mauthen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Hermagor. Fine de en la komunumo vivis.
Lichnov (distrikto Bruntál)
La vilaĝo estis dufoje trafita per inundo. En 1996 Lichnov trafis pereiga inunda ondo, kiu dezertigis duonon de la vilaĝo, en la sekvinta jaro ĝi ripetiĝis, sed malplimezure. Ekde 1998 ĝis 2002 okazis ampleksa renovigo de komunikaĵoj, pontoj, bordoj de rojo Čižina kaj pluaj. Hodiaŭ la vilaĝo havas tute novan vizaĝon.
Historio
La unuaj mencioj pri vilaĝo Lichnov devenas el 1289, kiam ĝia posedanto estis Přesek el Lichnov. Burgaro estis konstruita verŝajne en la 14-a jarcento en supra parto de la vilaĝo sur milda monteto. Regantoj el Lichnov apartenis al antaŭaj feŭdoj de krnova princlando. Ili ofte prezentiĝis ĉe landa juĝejo kiel atestantoj dum vendado aŭ aĉetado de posedaĵoj. Lichnov restis en tenado de la regantoj el Lichnov ĝis 1498, kiam lichnovan posedaĵon akiris landa juĝisto de krnova princlando - Hanuš el Voštice, al kiu alportis Lichnov-on lia edzino, vidvino post Mikuláš el Lichnov. La filoj de Hanuš poste komencis uzi kromnomon Lichnovidoj el Voštice. En 1612 krnova kamerao aĉetis de Lichnovidoj la ŝuldigitan posedaĵon. La ĉi tiea burgaro tiel ĉesis plenumi funkcion de administra centrejo, ĝi ne estis riparata kaj dum la 17-a jarcento ĝi dezertiĝis. Konserviĝis nur malgrandaj restaĵoj de muroj, el kiuj evidentas, ke la burgaro havis paralelograman bazplanon okupante ne tro ampleksan spacon. En la 15-a kaj la 16-a jarcentoj oni ĉi tie minis oron, plumbon kaj feron.
300 metroj nordokcidente de la vilaĝo estas restaĵoj de ŝtona ventmuelejo, dokumentita al la jaro 1736. Lernejo estis fondita en 1848, en 1900 ĝi havis kvar klasĉambrojn. Post la dua mondmilito ĉi tie estis malfermita uzino por produktado de metala meblaro.
13533 Junili
13533 Junili estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝia nomo honoras June, Nina kaj Lian, la tri filinojn de la psikoterapiisto Theo Geuens kaj de ties kunulino  Rita Heirman.
Proceso (anatomio)
Proceso (latine processus) - laŭ sia anatomia signifo - estas elstaraĵo, do pli longa parto de organo.
Speciala kazo de proceso de anatomia strukturo estas apofizo - akcesora elstaraĵo de osto, evoluinta el origine aparta ostokerno.
Ekzemploj de procesoj estas la
Vidu ankaŭ: diafizo kaj epifizo.