cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Utnapiŝtim
Utnapiŝtim, Utanapiŝtim aŭ Uta-Napiŝtim (en akada lingvo: 𒌓𒍣) estas rolulo de la Epopeo pri Gilgameŝ kiu estis komisiita de Enki (Ea) forlasi siajn materiajn posedojn kaj krei gigantan ŝipon kiu estos nomita "Konservejo de Vivo". Li estis komisiita ankaŭ kunporti siajn edzinon, familion kaj parencojn kun la metiistoj de lia vilaĝo, animalidoj kaj manĝaĵojn. La venonta inundo forbalaos ĉiujn animalojn kaj personojn kiuj ne estas surŝipe, koncepto poste uzata en la biblia rakonto de la Arkeo de Noa. Post dekdu tagoj en akvo, Utnapiŝtim malfermis la dekon de sia ŝipo por esplori la ĉirkaŭon kaj vidis la deklivojn de la Monto Nisir, sur kiuj li ripozigis sian ŝipon dum sep tagoj. La sepan tagon, li forsendis kolombon por esplori ĉu la akvo malaltiĝis, kaj la kolombo trovis nenion krom akvon, kaj tiele ĝi revenis. Poste li sendis hirundon, kaj same kiel antaŭe, ĝi revenis, kaj trovis nenion. Finfine, Utnapiŝtim forsendis korvon, kaj la korvo vidis, ke la akvo malaltiĝis, kaj tiel ĝi ĉirkaŭis, sed li ne revenis. Utnapiŝtim tiam liberigis ĉiujn animalojn, kaj faris buĉoferon por la dioj. La dioj venis, kaj ĉar li estis konservinta la semojn de homo dum restis fidela kaj fidinda al siaj dioj, Utnapiŝtim kaj lia edzino ricevis senmortecon, same kiel lokon inter la ĉielaj dioj. Enki (Ea) ne diris "Atraĥasis" (ŝajne reference al Utnapiŝtim) pri la inundo, sed nur faris, ke sonĝo aperu al li, plendo kiu kontraŭdiras la pli fruan rakonton de la poemo kaj malkovras alternativan rakonton.
Josif Stalin
Junaĝo
Unue la familia vivo estis komforta. La ŝuista patro laboris en ateliero de alia posedanto, sed poste li prosperis, sendependiĝis kaj eĉ dungis dek laboristojn kaj kelkajn metilernistojn. En la fruaj 1880-aj jaroj li dekadencis kaj la familio malriĉiĝis. Li iĝis disputema alkoholulo, kiu elspezis sian monon por alkoholaĵoj kaj regule batis la edzinon kaj filon. Tiama amiko de Stalin skribis poste: "Tiaj nemerititaj kaj teruraj bategoj iĝis la knabo tiel sensentema kiel estis lia patro." Krome li neniam vidintus la knabon plori. Ioseb Iremaŝvili, alia amiko de Stalin, skribis, ke la bategoj alvokis malamon kontraŭ aŭtoritato ĉe Stalin, ĉar ĉiu homo, kiu havis pli da potenco ol li mem, memorigis lin pri lia patro. Ekaterine kaj Stalin lasis la hejmon ĉirkaŭ 1883 kaj komencis vagantan vivon, translokiĝante tra naŭ diversaj luitaj ĉambroj laŭlonge de la sekva jardeko. En 1886, ili translokiĝis al la hejmo de familia amiko, Pastro Kristoforo Ĉarkviani. Ekaterine laboris kiel dompurigistino kaj vestolavistino kaj estis determinita sendi ŝian filon al la lernejo. Unu el la klientoj de lia patrino, la juda komercisto David Papismedov, donis monon kaj librojn al la juna Stalin, kiu tiam portis la kromnomon „Soso“, helpis al lia patrino en ŝia laboro, kaj kuraĝigis lin en studado. Jardekojn poste la maljuna Papismedov iros al la Moskva Kremlo por vidi, kio okazis al la eta Soso. Stalin mirigis siajn kunulojn, ĉar li ne nur akceptis la maljunan judon, sed ankaŭ babilis kun li publike. En 1888 la patro de Stalin foriris al Tiflis postlasinte sian familion.
En septembro 1888 Iosseb Ĝugaŝvili aliĝis al la Ortodoksisma Eklezia Lernejo de Gori, pere de la helpo de Ĉarkviani. Lia klaso estis miksita grupo de lernejanoj, kiuj parolis multajn lingvojn. Sed la lernejana lingvo estis la rusa. Kvankam li enmiksiĝis en multaj kvereloj, Stalin brilis akademie, montranta talenton en pentrarto kaj teatro, verkante sian propran poezion, kaj kantante kiel ĥorano. Stalin frontis kelkajn gravajn sanproblemojn: en 1884 infekto de variolo lasis lin kun vizaĝaj cikatroj; kaj estante 12-jaraĝa li estis grave vundita kiam li estis frapita de vehiklo, probable tio estis la tialo de porviva diskapablo en lia maldekstra brako.
Post la fino de siaj studoj en Goria seminario (1894), li studis en Tbilisa Ortodoksisma Teologia Seminario. Oni proponis al li viziti la tiflisan pastroseminarion, la tiam plej grava altlernejo de Kartvelujo, kio eblis pere de stipendio kio permesis al li studi je malalta kotizo. Li kuniĝis kun 600 aspirantoj al pastreco kiu estis tie aliĝintoj, kaj li atingis altajn gradojn. Li plue verkis poezion; kvin el liaj poemoj, pri temoj kiel naturo, lando kaj patriotismo, estis publikigitaj sub la pseŭdonimo "Soselo" en la gazeto de Ilia Ĉavĉavadze nome Iveria (Kartvelio). Laŭ la biografo de Stalin Simon Sebag Montefiore, ili iĝis "minoraj kvartveliaj klasikoj" kaj estis inkluditaj en variaj antologioj de kartvela poezio en la sekvaj jaroj. Dum li aĝiĝis, Stalin perdis intereson en pastraj studoj, liaj gradoj faliĝis, kaj li estis ripete enfermita en ĉelo pro sia ribelema konduto. La gazeto de la seminario notis, ke li deklaris sin mem ateisto, forestis el preĝado kaj malakceptis omaĝe elĉapeligi antaŭ la monaĥoj.
La seminario estis krome centro de la opozicio kontraŭ carismo. Post kiam Stalin 15-jara finis la duan studjaron de la seminario, li kontaktiĝis kun sekretaj marksismaj cirkloj. Li vizitis la librejon de iu Schelidse, kie junaj radikaluloj povis legi maldekstrajn verkojn. En 1897 la tiama vicintendanto skribis, ke li trovis Ĝugaŝvili-on legante "La literara evoluo de nacioj" de Letourneaus. Jam antaŭe li vidis lin kun la verkoj La laboristoj de la maro kaj 1793 de Victor Hugo kaj entute dektrifoje kun malpermesitaj libroj. Stalin aliĝis al eksterleĝa libroklubo de la lernejo; li estis partikulare influita de la prorevolucia novelo de 1863 de Nikolaj Ĉerniŝevskij nome Chto délat (Kion faru?) Alia influa teksto estis "La patromurdisto" de Aleksander Kazbegi, el kiu Stalin adoptis la kromnomon "Koba" el tiu de la bandita protagonisto de la libro. La pseŭdonimo eble estis ankaŭ omaĝo al sia riĉa bonfaranto, Jakobi "Koba" Egnataŝvili, kiu pagis por lia aligo en la Tiflisa seminario. ("Koba" estas la kartvela diminutivo de Jakobi, aŭ Jakobo, kaj Stalin poste nomis tiel sian unuenaskitan filon omaĝe al Egnataŝvili.) Li legis ankaŭ Das Kapital, la libro de 1867 de la germana sociologia teoriulo Karl Marx. Stalin dediĉis sin al la soci-politikal teorio de Marx, nome Marksismo, kiu estis tiam aperanta en Kartvelio, unu el variaj formoj de socialismo opozicie al la regantaj caristaj aŭtoritatoj de la imperio. Nokte, li partoprenis en sekretaj kunsidoj de laboristoj kaj li estis prezentita al Silibistro "Silva" Jibladze, marksista fondisto de Mesame Dasi ("Tria Grupo"), kartvela socialisma grupo. Stalin lasis la seminarion en Aprilo 1899 kaj neniam revenis.
1899–1904: Rusa Social-Demokrata Laborpartio
En 1897 Ĝugaŝvili estis akceptita 18-jara en la unua socialisma organizaĵo de Kartvelujo, la Messame-Dassi-grupo (kartvele La tria grupo), gvidata de Noj Ĝordania, Nikoloz Ĉĥeidze kaj G. Cereteli, kiuj poste iĝis menŝevikoj. En la sekva jaro Stalin gvidis studcirklon por laboristoj. Tiam li jam estis leginta verkojn de Georgij Pleĥanov kaj unuajn tekstojn de Lenin. En 1898 li membriĝis en Kartvela Social-Demokrata Organizo "Mesame Dasi". kaj samjare li oficiale aliĝis al la Rusia Social-Demokrata Laborista Partio (RSDLP). En 1899 li estis eksigita el la patroseminario, ĉar pro tiuj politikaj agadoj li mistrafis plurajn gravajn ekzamenojn. Anstataŭ pastro, Stalin iĝis do profesia revoluciulo.
Post tio Stalin laboris kiel propagandisto de la SDLPR kaj organizis sub la pseŭdonimo „Koba“ interalie strikojn kaj manifestaciojn kun fervojistoj. En oktobro 1899, Stalin elkaboris kiel meteologo en la Tiflisa observatorio. Li havis malpezan laborsarĝon kaj tial li havis multan tempon por la revolucia aktiveco. Li altiris grupon de subtenatoj pere de siaj klasoj pri socialisma teorio kaj kunorganizis sekretan amaskunsidon de laboristoj por la Tago de la Laboro en 1900, en kiu li sukcese kuraĝigis multajn laboristojn entrepreni strikan agadon. Ĉirkaŭ tiu epoko, la imperia sekreta polico, nome Oĥrano, jam konis la aktivecojn de Stalin en la Tiflisaj revoluciaj etosoj. Ili klopodos por aresti lin en marto 1901, sed li fuĝis kaj ekvivis eksterleĝe, vivtenante sin per donacoj de amikoj kaj simpatiantoj. Restante eksterleĝe, li helpis plani manifestacion por la Tago de la Laboro en 1901, en kiu 3 000 marŝantoj kverelis kontraŭ la aŭtoritatoj. Li plue evitis areston uzante falsajn nomojn kaj dormante en diversaj loĝejoj. En Novembro 1901, li estis elektita por la Tiflisa Komitato de la Rusia Social-Demokrata Laborista Partio (RSDLP), marksisma partio fondita en 1898.
En 1902 li estis arestita unuan fojon, ĉar li gvidis laboristan manifestacion en la kartvela havenurbo Batumi, kien li venis tiucele. Fakte lia aktivula retoriko montrixgis dividiga inter la marksistoj de la urbo, ĉar kelkaj el ili suspektis, ke li povus esti provoka agento laboranta por la registaro. Li trovis laborlokon en la stokejo de la rafinejo de Rothschild, kie li kunorganizis du strikojn de laboristoj. Post kelkaj strikestroj estis arestitaj, li kunorganizis amasan publikan manifestacion kiu kondukis al atako al la prizono; trupoj pafis al la manifestaciantoj, el kiuj 13 estis mortigitaj. Stalin organizis alian amasmanifestacion la tagon de ilia funebro, antaŭ esti li mem arestita en Aprilo 1902. Dekomence enprizonita en Batumi kaj poste en Kutaisi, meze de 1903 li estis kondamnita al tri jaroj de ekzilo en orienta Siberio.
Post kiam li sukcesis fuĝi el la ekzilo, li estis denove — entute okfoje — arestita kaj ekzilita. Stalin fakte lasis Batum en oktobro, kaj alvenis al siberia urbeto Novaja Uda, en la Irkutska provinco, fine de novembro 1903. Tie, li loĝis en duĉambra kamparana domo, dormante en la manĝostokejo de la konstruaĵo. Li faris du fuĝoklopodojn: en la unua, li venis ĝis Balagansk, ankoraŭ en la Irkutska provinco, antaŭ reveni pro frostiĝo. Lia dua klopodo, en januaro 1904, estis sukcesa kaj tiam li revenis ĝis Tiflis. Tie, li kunredaktis kartvelian marksisman gazeton, nome Proletariatis Brdzola ("Proletara Lukto"), kun Filip Maĥaradze. Li alvokis al kartvela marksista movado disiĝi el sia rusia partnero, rezulte en la fakto ke kelkaj membroj de la RSDLP akuzis lin teni vidpunktojn kontraŭ la ĉeftendenco de marksisma internaciismo kaj petis lian forpelon el la partio; li tuj rezignis pri siaj opinioj. Dum sia ekzilo, fakte la RSDLP estis disiĝinta inter la "Bolŝevikoj" de Vladimir Leninkaj la "Menŝevikoj" de Julius Martov. Stalin malamis multajn el la menŝevikojn de Kartvelio kaj aliĝis al la Bolŝevikoj. Kvankam li establis fortan bolŝevikaj organizon en la minurbo Ĉiatura, Bolŝevismo restis minoritata forto en la Menŝevik-hegemonia kartvela revolucia etoso.
1905–1912: Revolucio de 1905 kaj ties sekvo
Post la partikunveno en Londono en 1903 kaj la sekva disiĝo de la partio en menŝevikoj kaj bolŝevikoj, Stalin anis la bolŝevikojn sub Lenin, kiu subtenis, ke la politika ŝanĝo povus alveni nur per centra partio gvidata de "profesiaj" revoluciuloj. En la jaro 1905 li unue persone renkontiĝis kun Lenin dum tutrusa konferenco de la bolŝevikoj en Tampereo, Grandprinclando Finnlando. En tiu antaŭrevolucia epoko, kiam Stalin jam organizis multajn strikojn, li ne montriĝis granda teoriisto, sed ĉefe subtenis praktike la neleĝajn agadojn de la bolŝevikoj.
En januaro 1905, registaraj trupoj masakris protestantojn en Sankt-Peterburgo. Tumultoj tuj etendiĝis tra la tuta Rusa Imperio en tio kio iĝis konata kiel la Revolucio de 1905. Kartvelio estis aparte tuŝita. Stalin estis en Baku en Februaro kiam etna perforto eksplodis inter Armenoj kaj Azeroj; almenaŭ 2 000 personoj mortiĝis. Li publike kritikis la "pogromojn kontraŭ Judoj kaj Armenoj" kiel parto de la klopodoj de la caro Nikolao la 2-a por "plifortigi sian malaprezendan tronon". Stalin formis Bolŝevikan Batalroton kiun li uzis por apartigi la etnajn frakciojn en Baku; li uzis la tumultojn ankaŭ kiel kovro por ŝteladi presekipaĵaron. Inter la kreskanta perforto tra tuta Kartvelio li sukcesis formi siajn Batalrotojn, dum la Menŝevikoj faris same. La rotoj de Stalin sukcesis malarmi lokajn policojn kaj trupojn, rabadis registarajn armilarojn, kaj kolektis financojn pere de protektomono el grandaj lokaj negocistoj kaj minoj. Ili lanĉis atakojn kontraŭ la registaraj kozakaj trupoj kaj pro-carismaj "Nigraj Centanoj", kunordigante kelkajn el iliaj operacoj kun la Menŝevikaj milicanoj.
Novembre 1905, la kartvelaj Bolŝevikoj elektis Stalin kiel unu el siaj delegiton por Bolŝevika kongreso en Sankt-Peterburgo. Je sia alveno tien, li renkontiĝis kun la edzino de Lenin nome Nadeĵda Krupskaja, kiu informis lin, ke la evento estis translokigita al Tampereo en la Grandprinclando Finnlando. En la Tamperea kongreso de 1905 Stalin renkontiĝis kun Lenin por la unua fojo. Kvankam Stalin montris respekton al Lenin, li arde montris ankaŭ sian malkonsenton kun la opinio de Lenin ke Bolŝevikoj kandidatiĝu por la venonta ĝenerala balotado de 1906 al la Ŝtata Dumao; Stalin vidis la parlamentan procezon kiel tempoperdo. Aprile 1906, Stalin partoprenis en la 4-a Kongreso de la RSDLP en Stokholmo; tiu estis lia unua forveturo ekster la Rusa Imperio. En la kongreso, la RSDLP — tiam estrita de la menŝevika majoritato — interkonsentis ne kolekti monon uzante armitan rabadon. Lenin kaj Stalin prie malkonsentis kaj poste private studis kiel ili pluigu sian rabadon por la Bolŝevika tendaro.
Stalin edziĝis al Kato Svanidze en ortodoksisma ceremonio en Senaki en julio 1906. En Marto 1907 ŝi naskis filon, Jakov. Ĉirkaŭ tiun jaron — laŭ la historiisto Robert Service — Stalin estis establinta sin kiel la "ĉefa Bolŝeviko de Kartvelio". Li partoprenis en la 5-a Kongreso de la RSDLP, okazinta en la preĝejo de la Brotherhood Church en Londono en Majo–Junio 1907. Reveninta en Tiflison, Stalin organizis la rabon de granda monliverado al la Imperia Banko en junio 1907. Lia bando embuskis la armitan aŭtaron en Erivan Placo per pafiloj kaj hejmfaritaj bomboj. Ĉirkaŭ 40 personoj mortis, sed ĉiuj el la bandanoj sukcesis fŭĝi vive kun 250 000 rubloj. Post la rabo, Stalin setliĝis en Baku kun sia edzino kaj filo. Tie, Menŝevikoj kritikis Stalin pri la rabado kaj voĉdonis forpeli lin el la RSDLP, sed li ignoris tion.
Tiel li partoprenis en la sekvaj jaroj la organizadon de diversaj bankraboj por plenigi la kason de la partio. Dum 1906-1907 li aktivis en Suda Kaŭkazio kaj estis unu el la organizantoj de la Bakua Komitato de RSDLP (Rusia Social-Demokrata Laborista Partio). Stalin estis fervora adepto de Lenino, laŭ kies iniciato Stalin estis aligita al la Centra Komitato kaj Rusa Buroo de RSDLP en 1912.
En Baku, Stalin sekurigis la bolŝevikan hegemonion de la loka branĉo de la RSDLP kaj eldonis du bolŝevikajn gazetojn, nome Bakinskij Proletari kaj Gudok ("Fajfo"). En aŭgusto 1907, li partoprenis en la Sepa Kongreso de la Dua Internacio — internacia socialisma organizaĵo — en Stutgarto, Germanio. En novembro 1907, lia edzino mortis pro tifo, kaj li lasis sian filon kun ŝia familio en Tiflis. En Baku li rekuniĝis kun sia grupo, nome la bando, kiu plue atakis la Nigrajn Centojn kaj kolektis financojn pee de protektomono, falsigante monon, kaj plenumante rabaĵojn. Ili ankaŭ kidnapis filojn de kelkaj riĉuloj por akiri elaĉetan monon. Komence de 1908, li veturis al la svisa urbo Ĝenevo por renkontiĝis kun Lenin kaj la elstara rusa marksisto Georgij Pleĥanov, kvankam tiu fakte tute ne plaĉis al li.
En marto 1908, Stalin estis arestita kaj malliberigita en la prizono Bailov en Baku. Tie li estris la enprizonigitajn bolŝevikojn, organizis diskutgrupojn, kaj ordonis la mortigon de supozeblaj informantoj. Li estis finfine kondamnita al du jaroj de ekzilo en la vilaĝo Solviĉegodsko, Vologda provinco, kaj alvenis tien en februaro 1909. En junio, li fuĝis el la vilaĝo kaj alvenis al Kotlas maskita kiel virino kaj el tie li iris al Sankt-Peterburgo. En marto 1910, li estis arestita denove kaj sendita reen al Solviĉegodsko. Tie li havis amaferojn kun almenaŭ du virinoj; lia domposedantino, Maria Kuzakova, poste naskis lian duan filon, Konstantin. En junio 1911, Stalin ricevis permeson translokiĝi al Vologda, kie li restis dum du monatoj, kaj havis rilaton kun Pelageja Onufrieva. Li fuĝis al Sankt-Peterburgo, kie li estis arestita en septembro 1911 kaj kondamnita al plua trijara ekzilo en Vologda.
1912–1917: Centra Komitato kaj redaktorado de Pravda
Por ne perdi kontakton kun Lenin kaj fuĝi la persekuton de la cara polico, li fuĝis decembre 1912 al Aŭstrujo-Hungarujo, kie li pasigis kelkajn monatojn en Krakovo kaj Vieno.
Kiam li revenis al Rusujo somere de la jaro 1913, li estis arestita denove. Post tiam li pasigis la jarojn de 1913 ĝis 1917 ekzile apud Turuĥansk. Ekzistas pluraj klarigoj por tiuj oftaj arestoj kaj fuĝoj.
Unu el ili estus ekzemple la malbona organizado de la cara polico. La caraj policoj persekutis revoluciulojn nur duonkore. La „fuĝantaj“ bolŝevikoj povis ekzemple uzi senprobleme ĉiajn veturilojn. Krome subtenis ilin la popolo per nutraĵoj kaj aliaj helpiloj. Kiam oni arestis la revoluciulojn, ili akceptis senreziste ekzilon, sed la tagon post sia alveno ili jam ekiris hejmen. Kiam restado estis pli longa, tion kaŭzis senpaga loĝejo proponata al la ekzilitoj kaj sufiĉe bona monsumo por vivi. Alia klarigo por rapida liberigo estus la kontaktoj al la Oĥrana, la sekreta cara polico.
Haute-Garonne
Haute-Garonne [] (aŭ okcitane Nauta Garona [naŭto garuno]) estas unu el la departementoj de la sudfranca regiono Okcitanio. La departemento entute enhavas 589 komunumojn.
Ĝia nomo signifas “supra Garono”, ĉar la rivero Garono naskiĝas en la montaro Pireneoj kaj trafluas la tutan departementon. Tiu departemento etendiĝas sur surfaco de kaj havas loĝantaron de 1,298,562. Ĝi estas unu el la plej rapide kreskantaj departementoj de tuta Francio, ĉefe danke al sia dinamika ĉefurbo Tuluzo.
La suda parto de la departemento situas en la montaro Pireneoj, ofte superante 3000 metrojn de alteco, la centra kaj norda partoj konsistas el larĝaj valoj kaj montetoj.
Bredado estas unu el la ĉefaj agrikulturaj aktivecoj, kune kun kultivado de cerealoj (tritiko, maizo). En la ĉefurbo Tuluzo koncentriĝas multaj modernaj industrioj (aeronaŭtiko, konstruado de Airbus aviadiloj, konstruado de satelitoj, multnombraj sciencaj laboratorioj,…). Tuluzo estas ankaŭ la dua plej granda universitata urbo en Francio kun pli ol 100 000 studentoj.
Haute-Garonne estas riĉa departemento en kiu turismo ludas gravan rolon: (Tuluzo) kun siaj monumentoj el la mezepoko (monaĥejoj, preĝejoj, baziliko romanika de St Sernin), kaj el la renesanco, multaj mezepokaj vilaĝoj kaj urbetoj, prahistoriaj grotoj, ban-urboj, ĉiuj vintraj aŭ someraj sportoj en la Pireneoj (skiado, ekskursado…).
Josif Stalin
1912–1917: Centra Komitato kaj redaktorado de Pravda
Kaze de la lasta ekzilrestado de Stalin, la komenco de la unua mondmilito estis kaŭzo por li ne tuj reveni, ĉar li timis, ke post sekva aresto, li estos enarmeigata en la rusan armeon.
Ekde 1912 laŭ postulo de Lenin, li estis membro de la centra komitato de la bolŝevikoj kaj alprenis la kaŝnomon Stalin, kiu signifas "la ŝtaleca".
En la li edziĝis al Nadeĵda Allilujeva, kiu en la nokto de la 8-a al la 9-a de novembro 1932 pafis sin en la koron per malgranda pistolo, ŝajne pro teruraj kapdoloroj. Iliaj gefiloj estis Vasilij Stalin (1921-1962) kaj Svetlana Allilujeva (1926-2011).
Estreco
En 1917 li iĝis membro de partia gazeto "Pravda", Politburoo de Centra komitato de bolŝevikoj kaj Milita-Revolucia Centro]. Dum 1917-1922 Stalin okupis postenon de popola komisaro pri naciaj aferoj, kaj ankaŭ pri ŝtata kontrolo.
En 1922 Stalin estis elektita Ĝenerala Sekretario de Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio (la plej altranga posteno en Sovetunio) kaj restis en la posteno ĝis sia morto (1953). En la 1920-aj jaroj, post la batalo por la gvidrolo en la partio kaj ŝtato], li uzis la partian aparaton kaj politikajn rimedojn, rezulte de kio, Stalin fariĝis unupersona gvidanto de la partio kaj starigis totalisman reĝimon en la lando. Li efektivigis intensan industriigon kaj devigan kolektivigon en USSR. En sekvaj jaroj, dum la periodo de amasa terorpolitiko, ĉiuj realaj aŭ potencaj konkurantoj de Stalin estis ekstermitaj.
De la fino de la 30-aj jaroj, li efektivigis politikon de alproksimiĝo kun la Nazia Germanio, per kontrakto Molotov- Ribbentrop , tamen ne evitis la tragedion de la Dua mondmilito. De la jaro 1941 li estis prezidanto de Konsilio de Ministroj de USSR, dum la tutaj militjaroj - ankaŭ prezidanto de Ŝtata Defenda Komitato kaj Ĉefa Militestro. Dum la milito li partoprenis en la antifaŝisma koalicio.- Nur en la lastaj jaroj de dua mondmilito Usono decide helpis al ruĝa armeo venki kontrau la tria regno de diktatoro Adolf Hitler.
En jaro 1952  Stalin publikigis artikolon  en jhurnalo Pravda pri la lingva monda problemo - kaj Esperanto.
Post lia morto
Vidu Pri la kulto de personeco kaj ĝiaj konsekvencoj
Miquel Crusafont i Pairó
Miquel Crusafont i Pairó (Sabadell, Hispanio, 1910 — ibid., 1983) estis kataluna paleontologo, kiu specialiĝis en la ostoj de la mamuloj.
Josif Stalin
Post lia morto
Unu el la famaj paroladoj de Nikita Ĥruŝĉov estas parolado dum la 20-a kongreso de Komunista Partio de Sovetunio en 1956, en kiu li akre kritikis la personecon kaj la agadon de Stalin. Tra tiu parolado en partia kongreso, Ĥruŝĉov oficiale kritikis diktaturojn kaj krimojn sub regado de Josif Stalin. La parolado grande influis al aliaj socialismaj ŝtatoj, kiuj gvidiĝis sub la Stalinismo. Poste tiu parolado simboligis komencon de politika degelo en Sovetunio.
Hoĝaismo estas variaĵo de Marksismo-Leninismo, kiu disvolviĝis pro rompo kun Maoismo en la malfruaj 1970-aj jaroj. La ideologio nomiĝas laŭ Enver Hoĝa, la albana komunisma gvidanto, kiu funkciis kiel Unua Sekretario de la Laborista Partio. Hoĝaismo estas priskribita kiel strikta defendo de la heredaĵo de Josif Stalin, nome la organizo de Sovetunio sub Stalinismo, kaj furioza kritiko de preskaŭ ĉiuj aliaj komunistaj grupoj, nomante ilin "reviziistoj".
Miquel Crusafont i Pairó
Liaj plej gravaj verkoj inkluzivas Los Vertebrados del Mioceno Continental de la cuenca del Vallés-Penedés (1943, kun Josep Fernández de Villalta), El Mioceno Continental del Vallès y sus yacimientos de vertebrados (1948, kun Josep Fernández de Villalta), El Burdigaliense continental de la cuenca del Vallès-Penedès (1955, kun Josep Fernández de Villalta kaj Jaume Truyols), Estudios Masterométricos en la evolución de los Fisípedos (1957, kun Jaume Truyols) kaj La Evolución (1966, kun Bermudo Meléndez kaj Emiliano Aguirre).
Josif Stalin
Post lia morto
La post-stalinisma periodo montras, ke la Stalina fenomeno estas tre komplika kaj taksi ĝin unusence ne eblas, almenaŭ ĉe la popoloj de iama USSR. De Stalin restis multaj verkoj pri politika teorio, ankaŭ literaturaĵoj de lia junaĝa periodo. Lia tombo troviĝas en Moskvo, ĉe la Ruĝa Placo. Interalie, en lia naskiĝurbo Gori staras verŝajne la sola monumento de Stalin apud lia domo-muzeo.
Miquel Crusafont i Pairó
En 1969 li fondis la Instituton Provincan de Paleontologio, kiu ekde 1983 estas konata kiel Instituto de Paleontologio Miquel Crusafont.
Josif Stalin
En Esperanto
Vidu ankaŭ bibliografion sub Stalinismo.
Miquel Crusafont i Pairó
La mamulo prahistoria Crusafontia portas lian nomon.
Forumo Internacia pri Softvaro Libera
La Forumo Internacia pri Softvaro Libera (FISL) okazas ĉiujare en la urbo Porto Alegre, RS, Brazilo. Oni konsideras ĝin unu el la plej grandaj eventoj pri libera softvaro el la mondo, pro tio ke ĝi ebligas diskutadon teknikan, politikan kaj socian pri libera programaro. Ĝi kunigas diskutojn, prelegojn, gravulojn kaj novaĵojn naciajn kaj internaciajn de la mondo de libera programaro.
FISL 12
La 12-a okazigo de FISL okazis de la 29-a de junio ĝis la 2-a de julio 2011, kaj ties ĉeftemo estis Reta Neŭtraleco, ĉar oni kredas ke la enhavoj devas esti egale alireblaj por ĉiu homo sen interferenco sur la reta trafiko.
Ĉi tiu estis la unua fojo, kiam la retejo de FISL estis tradukita en Esperanton.
FISL 11
FISL 11 okazis ekde la 21-a ĝis la 24-a de julio 2010. Entute ĉeestis 7.511 partoprenantoj, dise tra prelegoj, metiejoj kaj debatoj. Ĉi tiu estis la unua fojo kiam FISL havis tradukon al LIBRAS (brazila gesta lingvo). Krom la rekorda nombro da aktivaĵoj, FISL11 rekordis je nombro da volontuloj: estis 84 homoj kiuj helpis konstrui la aranĝon kune kun la organizteamo.
FISL 10
FISL 10 okazis ekde la 24-a ĝis la 27-a de junio 2009, markita per la ĉeesto de gravuloj kiel Jon "maddog" Hall, Richard Stallman kaj Peter Sunde, kreinto de The Pirate Bay. Kun 8.232 aliĝintoj, FISL 10 fariĝis la plej granda FISL ĝis nun.
Tiu-jare, oni rezignis pri la nomoj kvazaŭ versioj kaj ekuzis platajn ciferojn.
FISL 9.0
En 2008, oni atingis 7.417 aliĝintojn el 21 landoj. La ofta partoprenanto Jon "maddog" Hall kaj aliaj gravuloj kiel Louis Suarez-Potts de OpenOffice.org ĉeestis tiu-jare, kaj ankaŭ entreprenoj kiel Sun Microsystems, Google kaj Intel.
FISL 8.0
La reokazigo de 2007 de FISL okazis en la Centro de Eventoj FIERGS kaj havis 5363 partoprenantojn.
Inter la rimarkindaj partoprenoj, oni povas mencii Keith Packard de X.org, Simon Phipps de Sun, Louis Suarez-Potts de OpenOffice.org, krom la ankaŭ-ĉeestantaj entreprenegoj Sun Microsystems, IBM kaj Intel.
Léa Fagundes, instrua kunordiganto de la projekto OLPC (One Laptop Per Child — po unu tekkomputilo por infano) en UFRGS, prezentis la prototipon de la komputileto.
Hiacinta (persona nomo)
Hiacinta estas virina persona nomo grekdevena. Vira ekvivalento estas Hiacinto.
Diverslandaj variantoj
Hyacinthe, Jacinthe , Ὑακίνθη , Giacinta , Hyacinth , Hyacintha , Jacinda , Jacinth , Jacinta , Jacintha
Forumo Internacia pri Softvaro Libera
I FISL
La unua okazigo de FISL (tiam nomata per romiaj ciferoj) okazis dum la 4-a kaj 5-a de majo 2000, en Universidade Federal do Rio Grande do Sul (UFRGS). La ĉefaj aktivaĵoj temis pri analizado de uzoj de libera programaro kaj pri konceptoj de libera programaro.
NGC 2955
NGC 2955 (aliaj indikoj — UGC 5166, MCG 6-21-73, ZWG 181.82, KARA 361, IRAS09382+3606, PGC 27666) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Revolvero
Revolvero estas mana pafilo kun pluraj ŝargoj, kiuj troviĝas en turniĝanta ujo (cilindro) malantaŭ la tubo. Streĉo de la ĉano turnas la cilindron tiel, ke la sekva kartoĉo lokiĝas malantaŭ la tubo. Tiel eblas pafi plurfoje sen reŝargi.
Kutimaj revolveroj havas ses ŝargojn, sed ekzistas revolveroj kun kvin, sep aŭ ok ŝargoj. Tian revolveron inventis Samuel Colt; li en 1836 akiris patenton pri ĝi.
Se la ĉanon de revolvero necesas streĉi per la dikfingro aŭ per la alia mano, temas pri "unu-aga revolvero". Ĉe "du-aga" revolvero la premado de la ellasilo streĉas la ĉanon (kaj turnas la kartoĉujon) antaŭ frapi la prajmon; ĝi do plenumas du agojn.
Kompare al la memŝarga ("duon-aŭtomata") pistolo, inventita fine de la 19-a jarcento, revolvero havas jenajn karakterizaĵojn:
Por kompensi ĉi-lastan malavantaĝon oni kreis "aŭtomatajn revolverojn", kiuj uzas la repuŝan energion de la pafo por streĉi la ĉanon, same kiel duon-automataj pistoloj.
Brava (Kaboverdo)
Brava (en portugala “sovaĝa”) estas insulo de Kaboverdo. Ĝi estas la plej malgranda loĝata insulo, sed samtempe la plej verda, de Kaboverdo, en la grupo Sotavento. Loĝata ekde la 1540-aj jaroj, ties populacio kreskiĝis post kiam la Monto Fogo de la najbara insulo Fogo erupciis en 1675. Ties ĉefa industrio estis dumlonge balenkaptado, sed la insulo vivtenas sin nune ĉefe el la agrikulturo.
Erbeskopf
La monto Erbeskopf en la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Birkenfeld estas kun alteco de 816, 32 m super marnivelola plej alta monto de la mezmontaro Hunsrück, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas samtempe la plej alta germana monto maldekstre de la Rejno. Ĝi situas en la Naturparko Saar-Hunsrück.
Situo
La monto situas sudokcidente de la Hunsrück kaj la Idarwald, proksime al la Schwarzwälder Hochwald. La pinto kaj la plej granda parto de la monto apartenas al la komunumo Hilscheid en la distrikto Bernkastel-Wittlich. La ceteraĵo apartenas al Allenbach en la distrikto Birkenfeld. La nordorienta najbara monto- ankaŭ en Idarwald, estas la monto Kahlheid (alteco 766 m).
Nordoriente de la monto fontas la rivereto Idarbach, sudoriente la rivereto Thranenbach, la supra parto de la rivereto Traunbach, malsupre de la Springenkopf, parto de Erbeskopf, fontas la rivereto Hohltriefbach. Ĝi estas alfluanto de la rivereto Röderbach, kiu fontas norde de la Erbesbach kaj estas alfluanto de Schalesbach.
Montalto
La novmezurado el la jaro 2008 indikas altecon de 816,32 m super marnivelo.
Jen la flankpintoj kun altecoj en metroj (m) super marnivelo:
Kaboverda pufino
La Kaboverda pufino (Calonectris edwardsii), aŭ surloke Cagarra, estas mezgranda pufino, nome marbirdo de la petrela familio de Procelariedoj. Ĝi estas reproduktanta endemio de la insularo de Kaboverdo el Makaronezio en Atlantika Oceano, ĉe la marbordo de Okcidentafriko.
Taksonomio
La Kaboverda pufino estis origine priskribita en 1883 de Émile Oustalet kiel plena specio. Ĝi estis poste disigita kiel subspecio de la Flavbeka pufino sed poste ĝi iĝis denove separata, fare de Cornelis Hazevoet en 1995, kiel distinga specio.
Aspetko
La Kaboverda pufino havas sveltan, malhelan bekon, kun kapo kaj supraj partoj pli malhelaj ol tiu de la Flavbeka pufino. Ties flugmaniero estas pli tipe pufineca ol tiu de la Flavbeka, kun pli rigida kaj pli rapida flugilfrapado. La ĝenerala aspekto, kompare kun la Flavbeka, estas de pli malgranda, pli svelta kaj pli anguleca birdo.
Distribuado
La Kaboverda pufino reproduktiĝas nur ene de la insularo de Kaboverdo. La plej grandaj kolonioj estas sur la insuloj Brava, Branco kaj Raso, kvankam la specio reproduktiĝas ankaŭ laŭ pli malgrandaj nombroj sur aliaj insuloj de la arkipelago. Kvankam ties pelagaj distribuado kaj movoj ne estas bone konataj, ili estas regule vidataj ĉe tiuj insuloj dum la reprodukta sezono. Post tiu, ili disiĝae kaj povas foje esti vidataj ĉe la akvoj de la suprenfluaj zonoj ĉe Senegalo, kie ĉirkaŭ 10% el la populacio estis registrita en oktobro. Estis registroj el Suda Atlantiko kaj eĉ unu el la orienta marbordo de Nordameriko.
Reproduktado
Post trimonata forestado, la maturaj birdoj alvenas al la reproduktaj kolonioj de iliaj insuloj fine de februaro al marto, kie ili nestumas en klifaj truoj, sur marbordaj rokoj, kaj sub grandaj rokegoj. La ino demetas ununuran ovon kaj la kovado okazas el majo al julio, kaj la idoj elnestiĝas el fina septembro al novembro. Post elnestiĝo ĉiuj birdoj restas mare ĝis la venonta reprodukta sezono.
Manĝo
Keil ĉe aliaj pufinoj, ĉiu manĝo estas prenata mare kaj konsistas el malgrandaj fiŝoj, kalmaroj kaj aliaj maraj organismoj.
Statuso kaj konservado
La totala populacio estis ĉirkaŭkalkulata en 1993 je 20,000 maturaj individuoj (tio estas 10,000 reproduktaj paroj). Kvankam la specio estas teorie protektita, la idoj estas kolektitaj fare de fiŝkaptitstoj por manĝo, kun ĉirkaŭkalkulataj 5000 birdoj elprenitaj el ties nestoj de Branco kaj Raso ĉiujare. Nombroj suferis malpliiĝon pro troekspluatado de junuloj kaj la specio estis konsiderata Preskaŭ Minacata.
Ekspreso (planlingvo)
Ekspreso, estas unu el la projektoj de planligvo proponita de nov-hampŝira mezgrada instruisto Jacinto Javier Bowks de la Rosa (plumnomoj Ilvi kaj Hyacinthus Xavier Hispalensis) en 1996 (aliaj estas Auxilingua, Bitruskan, Dalid, Esperando, Europeano kaj Latineo). Ŝajnas ke Ekspreso estas la plej disvolvita el ĝia "frataro". La aŭtoro estas interlingvaisto kaj la ĉefa kontribuanto de interlingvaa vikipedio.
La nomo Ekspreso devenas de latina vorto "expressus", participo de "exprimere" (eksprimi, diri).
Ĝia moto estas "Ekspreso: La lingua pro la persona in haste" (Ekspreso la lingvo por la personoj en urĝeco). Simbolo de Ekspreso estas verda minuskla e aŭ kuranta homo. Estas ĉemizoj kaj ursetoj kaj aliaj varoj kiu oni povas aĉeti kun Ekspresa simboloj en elektronika "Boteka de Ekspreso".
Alfabeto
a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z
C, Q, W, X, Y estas uzataj nur por "fremdaj" vortoj.
Ekzemploj:
Tradukita citaĵo de Zamenhof: la lingua internesional de la generesiones futuri no vaden poter eser si no uni lingua planifiked ("lingvo internacia de la venontaj generacioj estos sole kaj nepre nur lingvo arta").
Ekspreso ŝajnas influita de Novial kvankam ĝia aŭtoro diras ke ĝi devenas el la Interlingvao. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
Amstelveen
[[Media:Nl-Amstelveen.ogg|Amstelveen]] estas urbo kaj municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Komence de en la municipo vivis. La konstruaĵaro limas en la nordo al la urbo Amsterdamo kaj situas tuj apud la Flughaveno Schiphol.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
(19669) 1999 RB150
(19669) 1999 RB150 estas mabone konata asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Cerbofuĝo
La cerbofuĝo igas ke la origina lando perdas la investadon je supera edukado de tiu persono kiu forlasas la landon, kaj samtempe ĝi perdas la socian kapitalon.
La cerbofuĝo damaĝas multe pli la evoluantajn landojn, kiuj havas pli limigitajn rimedojn kaj fine aliaj landoj ĝuos tiun multekostan investadon.
Imperia Konferenco
Imperia Konferenco (en angla Imperial Conferences kaj Colonial Conferences antaŭ 1907) estas termino en politiko kiu referencas al periodaj kunsidoj de registarestroj el memregantaj kolonioj kaj dominioj de la Brita Imperio inter 1887 kaj 1937, antaŭ la establado de regulaj Kunsidoj de Ŝtatestroj de la Komunumo de Nacioj en 1944. Ili okazis en 1887, 1894, 1897, 1902, 1907, 1911, 1921, 1923, 1926, 1930, 1932 kaj 1937.
Ĉiuj konferencoj okazis en Londono, la sidejo de la imperio, escepte tiuj de 1894 kaj 1932 kiuj okazis en Otavo, la ĉefurbo de la plej veterana "Dominio de la Krono". La konferenco de 1907 ŝanĝis la nomon de la kunsidoj al Imperiaj Konferencoj kaj interkonsentis, ke la kunsidoj okazu ekde tiam regule anstataŭ okazado nur kiam transmaraj ŝtatestroj vizitad Londonon por reĝaj aferoj (ekz. jubileoj kaj kronigoj).
Lutheran
Lutheran ekde la 25-a de majo 2014 estas parto de la urba komunumo Lübz en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2012 la komunumo havis 299 loĝantojn.
Broadcast Music Incorporated
Broadcast Music Incorporated – plejofte mallongigita BMI – estas usona societo por la protektado de la aŭtorrajtoj kaj kopirajtoj de komponistoj kaj tekstverkistoj de nuntempa muziko.
Volkssturm
Priskribo
Oni komisiis la prezidantojn de la Regnaj govioj (Gauleiter) formi tiajn homgrupojn. Reichsführer SS Heinrich Himmler responsis pri la milita kaj Reichsleiter Martin Bormann pri la politika flanko. Kiel soldatoj laŭ la soldata leĝaro la anoj de Volkssturm teorie ĝuis la statuson de batalanto sed traktitis ne malofte fare de la Aliancanoj kiel partizanoj. Tio ŝuldiĝis ankaŭ al ilia grizaj uniformoj.
Fakte nur eta parto de ĉiuj estintaj laŭkoncepte je dispono devis soldati. Pro malsufiĉaj ekipaĵo kaj trejnado tiaj taĉmentoj milite ne estis tre senchavaj.
Blumenstein
Blumenstein estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1171 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Najbaraj komunumoj
La komunummo Blumenstein limas en nordo al Wattenwil, en nordoriento al Forst-Längenbühl, en oriento al Uebeschi, en sudoriento al Pohlern, en sudo al Därstetten, en sudokcidento al la eksklavo Nünenenberg de la komunumo Rüeggisberg, kaj en okcidento al Riggisberg.
Trafiko
Tra la komunumo Blumenstein pasas la kantona ĉefvojo n-ro 230 de Riggisberg al Wimmis, kaj la vojo n-ro 1104 kondukas de Bulmenstein al Thun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas en distanco de proksimume 8 kilometroj oriente sude de Thun. Per buslinio tra Thun al Steffisburg kaj alia linio al Seftigen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Blumenstein datiĝas el la jaro 1305 kiel Bluomenstein. La mezepoka Senjorujo Blumenstein konsistis el la vilaĝoj de Interna Blumenstein. Ĝia centro estis la Burgo Blumenstein, kies lasta mencio datiĝas el la jaro 1606 kaj de kiu ne plu ekzistas restaĵoj. En la jaro 1348 iu Petro de Raron vendis la teritorion kun la eklezia interzo al la urbo Berno, kiu ĝin vendis al familio, kiu ek de tiam sin nomis de Blumenstein. Post pluraj ŝanĝoj de posedantoj la lasta senjoro Franco de Wattenwyl vendis la senjorecon pri Interna Blumenstein al la vilaĝanoj, kiu koncedis la malaltan jurisdikcion kontraŭ liberigo de la regadointerezoj al la urbo Berno, kiu ĝin submetis al la Kampartribunalo Seftigen kaj en 1652 kune kun Thierachern al la Voktejo Thun. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Blumenstein apartenis al la helveta distrikto Oberseftigen, en 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Thun. En la jaro 1859 la ĝis tiam memstara komunumo Tannenbühl estis integrita al Blumenstein.
IJK 2017
La 73-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis de la 5-a ĝis la 12-a de aŭgusto 2017 en Aneho, Togolando. La TEJO-estraro unue proponis okazigi ĝin en Burundo, kiel la unuan IJK-on en Afriko.
En la sama jaro la 102-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en Seulo, Sud-Koreujo.
Golfech (stacidomo)
Golfech estas ne priservata franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Golfech, en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Győrladamér
Győrladamér (djOrladamEr) estas vilaĝo en Hungario en regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Győr.
Situo
Győrladamér situas laŭ Mosoni Duna en la insulo Szigetköz. En la insulo estas nur flankovojoj. Győr troviĝas 12, Mosonmagyaróvár 31, Pannonhalma 32 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1146 aŭ en 1271. Post la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis, baldaŭe senescepte hungaroj refondis ĝin. En 1954 inundo okazis. El la proksima Győr ofte alvenas ripozantoj, eĉ kelkaj elektas la vilaĝon kontraŭ la industria urbo.
Výškovice
Nomon Výškovice havas pluraj sidejoj:
4820 Fay
4820 Fay estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 15-an de septembro 1985 de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aviadistino kaj ĵurnalistino Fay Gillis Wells (1908–2002).
Porte d'Ivry (Tramtransporto en Parizo)
Porte d'Ivry [pɔʁt d‿ivʁi] estas haltejo de Tramvojo T3a, situanta en la 13-a arondismento de Parizo.
La tram-haltejo troviĝas en la akso de Bulvardo Masséna.
5-a de decembro
La 5-a de decembro estas la 339-a tago de la jaro (la 340-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 26 tagoj restas.
Santiago Suchilquitongo
Santiago Suchilquitongo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Suchilquitongo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 483.
Geografio
Santiago Suchilquitongo apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8518 loĝantojn. El tiuj estis 4054 viroj kaj 4464 virinoj. La komunumo havas surfacon de 44,7 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1670 metroj super la marnivelo.
5-a de decembro
La 5-an de decembro okazis, interalie:
Hiacinto (persona nomo)
Hiacinto estas vira persona nomo grekdevena. Ekvivalento virina estas Hiacinta.
5-a de decembro
Tagoj de semajno
La 5-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Hiacinto (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Jácint, Hyacinthe , Ὑάκινθος , Hyacinth , Giacinto , Giaquinto , Jacenty , Jacek , Jacinto , Hyacintus (latine)
ASCAP
American Society of Composers, Authors, and Publishers (ASCAP) estas la plej nova usona kopirajta kolektivo por muzikproduktaĵoj loĝanta en Novjorko. ASCAP havas la taskon protekti la intelektan propraĵon de komponistoj, aliaj muzikistoj kaj eldonistoj, registrante publikajn prezentadojn de muzikaĵoj kaj filmoj, kontrolante, kolektante kotizojn kaj transdonante ilin al la aŭtoroj.
Zsuzsi Balla
Zsuzsi Balla [ĵuĵi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balla Zsuzsi estis hungara aktoro. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Balla Zsuzsanna Adél.
Zsuzsi Balla naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis ie en 1964.
Biografio
Zsuzsi Balla estis frue infana aktoro. Ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi lernis aktoradon en privata lernejo de Rózsi Forrai. En 1926 ŝi aliĝis al trupo de Teatro Belvárosi, baldaŭ al aliaj teatroj, teatretoj. Ŝi ofte estis aŭdebla en la Hungara Radio. Ŝi edziniĝis en 1928, eksedziniĝis en 1933. Pri ŝia kariero dum la socialismo mankas informoj.
Golfech
Golfech [ɡɔlfɛʃ] estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Gregor Brück
Gregor BRÜCK, Gregorius Pontanus, (1483-1557) estis germana teologo, kanceliero, saksia reformatoro kaj juristo. Lia rolo, komence de la 16-a jarcento en Germanio, estis kiel jura konsilisto de Marteno Lutero, kaj tio donis al li la titolon advokato de la reformacio. Kvankam nun plejparte forgesita aŭ nekonata, lia kontribuo al eŭropa historio preskaŭ certe rezultis en mondŝanĝo. En 1541, Lucas Cranach la Juna estis edziĝinta al Barbara Brück, filino de Gregorius Pontanus kaj la paro havis kvar infanojn, sed bedaŭrinde Barbara mortis pro pesto en 1550, aĝante 32 jaroj. Lia filo, Christian Brück, ankaŭ konata kiel Christianus Pontanus, edziĝis al Barbara Cranach, filino de Lucas Cranach la Maljuna kaj fratino de Lucas Cranach la Juna. La poeto Johann Wolfgang von Goethe estis pranepo de Christian Brück.
Golfech
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Golféchois.
Gregor Brück
Biografio
Gregor Brück naskiĝis Gregor Henisch aŭ Heinz, filo de Georgius Heinz, urbestro de Brück, apud Potsdam, en Brandenburgio. Lia plej aĝa frato nomiĝis Simon Heinz (1483-1523).
Doornspijk
Doornspijk (malaltsakse: Doorspiek) estas vilaĝo en la nederlanda provinco Gelderlando. Doornspijk ekde 1974 estas parto de la municipo Elburg. Antaŭ tio ĝi estis memstara municipo. La nombro da loĝantoj estis en 2020 laŭ CBS 4 240.
Gregor Brück
Biografio
En aŭtuno 1502 li enskribiĝis en la Universitato de Wittenberg kiel "Gregorius Henisch von Brück" (signifante el la urbo Brück). Ĉi tiu nomiĝo, laŭ lia naskiĝloko, restis ĉe li dum la resto de lia vivo.
Saalhausen
Saalhausen estas la nomo de pluraj loĝlokoj en Germanlingvio.
Gregor Brück
Biografio
Li ricevis la bakalaŭrecon en decembro 1505. En 1506 li iris al la Universitato de Frankfurto por studi juron sub Hieronymus Schurff (1481-1554), kaj doktoriĝis en 1509. Li tiam laboris kun la juristo Henning Göde (1450-1521) kaj rapide akiris solidan reputacion.
En 1519 li revenis al Wittenberg kiel urba konsilisto laŭ la peto de Frederiko la Saĝa. Tie li loĝis en domo sur la sudorienta angulo de la merkato, fronte al la urbodomo. Martin Luther estis proksima najbaro kaj laboris kun li sur la redaktado de siaj argumentoj favore al la Dieto de Vormso, pivota punkto dum la reformacio.
Liaj najbaroj okcidente estis Lucas Cranach la Maljuna kaj ties filo Lucas Cranach la Juna.
En la movado de Wittenberg en oktobro 1521, Gregor Brück estis la ĉefa pacperanto inter la eklezio, la universitato kaj la urba konsilio en la solvado de problemoj ene de jura kadro.
Saalhausen
Interalie temas pri
Gregor Brück
Biografio
Ĉi tiu movado estigis abolon de meso en la preĝejo de Wittenberg, kie Lutero predikis. Gregor Brück ankaŭ partoprenis la Dieton de Speyer en 1526 kaj denove en 1529.
En januaro 1529 li eksiĝis kiel konsilisto kaj estis anstataŭigita de Christian Beyer (1482-1535). Lia rolo tiam ŝajne estis ŝanĝita al tiu de jura konsilisto de la reformacio. En junio 1530 li ĉeestis la "Dieton de Aŭgsburgo" kaj donacis al la Sankta Romia Imperiestro la Konfeson de Aŭgsburgo, kiu estis verkita sub lia gvidado de Marteno Lutero, Philip Melanchthon kaj Justus Jonas la Maljuna.
La 22-an de septembro 1530 Gregor Brück reprezentis la protestantan fidon en la formala skriba deklaro al la establita katolika eklezio, transdonita al la urbodomo de Wittenberg. Ĉi tio estas verŝajne la formala komenco de la reformacio kaj komenca dato de la protestanta eklezio.
Pli malfrue, en 1531, li reprezentis la protestantan kredon en la kreado de la Ŝmalkalda Ligo, grava packontrakto inter la protestantoj kaj katolikoj, subskribita en 1532. En ĉi tiu rolo li estis fundamenta por konservado de la paco kaj reciproka akcepto inter la diverĝaj kredoj en Germanio.
Ĉi tiuj roloj ŝajne estis financitaj (kaj eble elpensitaj) de lia mecenato Frederiko la Saĝa kaj liaj posteuloj. Dum ĉi tiu periodo Gregor Brück restis kiel jura konsilisto de Lutero kaj Melanktono.
Li mortis en Jena la 15-an de februaro 1557 kaj estas entombigita tie en la urba preĝejo.
1621 Druzhba
1621 Druzhba estas malgranda, hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Sergej Beljavskij elde la Simeiza observatorio en Krimeo.
Nomo
Ĝia nomo estas transliterumo de "Дружба" (Druĵba), rusa vorto por amikeco.
Ixtacomitán
Ixtacomitán estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ixtacomitán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07043.
Fara Gera d'Adda
Fara Gera d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Canonica d'Adda, Cassano d'Adda (MI), Pontirolo Nuovo, Treviglio kaj Vaprio d'Adda (MI). Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Aleksandro de Bergamo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Ixtacomitán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9696 loĝantojn. El tiuj estis 4803 viroj kaj 4893 virinoj. La komunumo havas surfacon de 149 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 150 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5325 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4242 scipovis legi kaj skribi kaj 1076 personoj estis analfabetoj. Do 80% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 20% estis analfabetoj.