cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anno 1602
Fabelo de la ludo
Plej granda malavantaĝo de ludo estas limigo de ŝipoj, kiujn oni eblas posedi. Ofte estas situacio, ke mankas ŝipojn por transporti varojn, komerci aŭ batali. Sed tiu problemo estas nur en malfrŭaj partoj de ludado.
Sasignanoj
Geografio
La plej grandaj el la Sasignanoj estas Attu kaj Agattu. Trans kelkaj rokaj insuletoj en la kanalo inter Attu kaj Agattu, la aliaj gravaj insuloj estas la Semiĉi Insuloj nordoriente, inter kiuj menciindas Alaid, Nizki kaj Ŝemja.
Ĉirkaŭ 20 mejlojn el oriento-sudoriento el Ŝemja estas malgrandaj rokaj rifoj konataj kiel Ingenstremaj Rokoj.
La totala terareo de ĉio el la Sasignanoj estas 1,143.785 km², kaj ties totala populacio estis 47 personj laŭ la usona censo de 2000. La ununuraj loĝataj insuloj estas Ŝemja kaj Attu.
Anno 1602
Informoj pri la ludo
Dato de eldono: 26-a de novembro 1998
Maniero de ludado: singleplayer (unu ludanto)/ multiplayer (kun aliaj personoj)
Systemo: Windows
Minimala komputilo:
Pentium 233 MHz,
32 MB RAM,
2MB grafika karto funkciata kun DirectX,
Windows 95.
Masakro sur Zong
La masakro sur Zong estis amasmurdo de sklav-igitaj afrikanoj sur la brita sklavoŝipo Zong. Ties skipo ĵetis en 1781 dum ŝipado de Accra al Black River en Jamaiko ĉirkaŭ 142 vendotajn homojn en la maron, por eviti la timitan malabundecon de trinkakvo, kio estiĝis pro mis-navigado. La ŝipo kunportis entute 442 sklavojn, duoblon de la kutima hom-kvanto.
La murdadon motivis ankaŭ asekuraj pripensoj: la asekurado validis nur tiam, se la sklavoj mortas sur la maro (dumvoje) kaj ilia murdo estas pravigebla per „necesa ĵeto“ por savi la restontan „ŝarĝon“. Primurda jura proceso ne okazis, kiel Granville Sharp klopodis. Eĉ la publiko ne okupiĝis pri la evento, murdoj. Longtempe tio do gravis en fortiĝo de la abolicionisma movado dum fino de la 18-a jarcento, Zong iĝis simbolo de krueleco de sklaveco.
Ĉifrado
Inventita ĉirkaŭ 2500 a.K., ĉifrado ne alvenis al sia ora epoko ĝis la invento de la komputilo en la 20-a jarcento. La plej fortikaj ĉifroj nune estas bazitaj sur grandegaj primoj: la principo de la moderna (de)ĉifrado estas ke estas facile fari operacio en unu direkto, sed estas tre malfacilega malfari tio operacio (la inversa operacio). Ekzemple, oni povas facile kalkuli novan nombron per multipliko de grandegaj primoj, sed la inverso, faktorado (= trovo de la primoj, kiuj komponas tiun novan nombron) de tia nombro, estas tre malfacilega, kaj bezonas tre longan tempon al fortegan komputilon. Se la primoj estas sufiĉe grandegaj, la bezonata komputilo estos preter la havebleco de individuo, kompanio aŭ eĉ registaro.
Moderna ĉifrado konsistas el algoritmo kaj aparta ĉifra ŝlosilo (angle, encryption key). La ĉifra ŝlosilo estas la magia nombro kiu, kiam ĝi estas aplikita al la algoritmo (t.e., la komputila programo kiu implementas ĝin), ĉifras aŭ malĉifras la mesaĝon ĝuste. Ĉiu mesaĝo povas havi alian ŝlosilon, sed la algoritmo samas. La sistemo dependas de la ĉifra ŝlosilo neniam publikiĝas. Se alia ulo aŭ komputilo povas malkovri la ŝlosilo, tiu povas legi la tutan mesaĝon, kiujn la ŝlosilo ĉifras.
"Malĉifrado" signifas la operacio, kio komputas klara lingvo teksto de ĉifrteksto. Aliflanke, "deĉifrado" estas la malkovro de la signifo de tekstoj skribitaj (formitaj) en nekonataj lingvoj per signoj, simboloj, hieroglifoj aŭ aliforme.
Klasoj de Ĉifro
Estas du ĉefaj klasoj de ĉifro: la simetria ĉifro, kiel AES, kaj la publika-ŝlosila ĉifro, kiel RSA.
Simetria ĉifro uzus unu kaŝan ŝlosilon, kiu povas ĉifri kaj malĉifri mesaĝon. Tia ĉifro estas tre sekura kaj oni uzas ĝin por retumi ĉe retejo, kiu sekuriĝas kun HTTPS. Tamen, la du flankoj devas konsenti pri la ŝlosilo sen lasas iun ajn alian lerni la maĉifrilo. Oni devas sekuri tio komunikado kontraŭ atakisto kun alia metodo.
Unu tia metodo uzas publikan-ŝlosilan ĉifron, eltrovita en 1975 de Whitfield Diffie de Stanford. La ĉifro havas du ŝlosilojn, unu kaŝa (aŭ sekreta), unu publika. Mesaĝo ĉifrita per la publika ŝlosilo estas malĉifrebla nur per la kaŝa. Kaj inverse, mesaĝo ĉifrita per la kaŝa ŝlosilo estas konfirmebla nur per la publika. La kaŝa ŝlosilo neniam estas sendita, tial estas tute sekura. Plue, por kalkuli la kaŝan ŝlosilon el la publika je RSA, oni devas faktori la primojn de grandega nombro, procedo praktike nekomputebla por nombro sufiĉe grandega. Gravas, ke la publikaj ŝlosiloj ne estu ŝanĝitaj per atakisto dum la transporto.
Aliaj popularaj ĉifroj por sendi trans la Interreton estas (Open)PGP kaj SSL. PGP estas normo por sendi dosierojn kaj retpoŝton sekure (kredeble eĉ kontraŭ registaroj) trans la Interreton. PGP kaj SSL uzas kaj nesimetrian kaj simetrian ĉifrojn: La simetria ŝlosilo estas ĉifre sendata kun la publika ŝlosilo tra la reto kaj la datenoj estas ĉifrataj per la simetria i, ĉar simetria ĉifro estas multe pli rapida ol nesimetria ĉifro.
La kalkulpovo de komputilo donas al ties uzanto la eblecon de fortikega ĉifrado. Kontraŭ la volo de registaroj. Eĉ en la relative liberama Usono, la registaro deziras malpermesi aŭ subfosi fortikegan ĉifradon por civitanoj kaj kompanioj. Sed por ke privateco kaj komerco floru surrete, tiaj ĉifroj estas necesaj, kiel la koverto kaj subskribo estas necesaj en la eksterreta mondo (kaj la sigelo en la antikva mondo).
Vorarlbergo
Vorarlbergo (Vorarlberg ) estas la plej okcidenta federacia lando en Aŭstrio.
Ĝia ĉefurbo estas Bregenz. La aliaj kvar urbaj komunumoj estas Dornbirn, Hohenems, Feldkirch kaj Bludenz.
Statistikaj datumoj por 2004
Copparo
Copparo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Ferrara. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 17859 loĝantojn.
Perpetua kaj Feliĉita
Perpetua kaj Feliĉita (Latine: Perpetua & Felicitas) estas du martirinoj, kiuj pro sia fido mortis la 7-an de marto 203 en Kartago.
la martira morto de Perpetua kaj Feliĉita
Vibia Perpetua estis juna virino de nobela familio. Ŝia patro estis pagano, sed la patrino kaj du fratoj konvertiĝis al kristanismo. Perpetua mem kaj alia frato estis kateĥumenoj, t.e. ili estis prepariĝantaj por esti baptitaj. Perpetua estis nuptita kun viro el bona familio, kaj ilia infano estis ankoraŭ suĉinfano, kiam Perpetua je 22-jaraĝo fariĝis viktimo de l' persekutado de imperiestro Septimio Severo kontraŭ la kristanoj.
Giganta skolopendro
Giganta skolopendro (Scolopendra gigantea, ankaŭ amazonia giganta centpiedulo) estas la plej granda reprezentanto de genro Scolopendra, plej ofte atingante la longon de 26 cm, malofte eĉ 30 cm. Ĝia korpo estas segmentumita je 21-23oble, en ruĝa-bruna koloro. La piedoj havas flavajn makulojn (striojn) kaj evoluis al rapida moviĝo.
Ili povas kapti eĉ malgrandajn vertebrulojn.
Perpetua kaj Feliĉita
la martira morto de Perpetua kaj Feliĉita
Postrestas al ni priskribo de Perpetua pri la periodo en la prizono: kiel la patro klopodas por konvinki ŝin nei sian fidon por tiel liberiĝi; sed la estontaj martiroj ne lasas sin forlogi - ili eĉ konvertas gardiston al ilia religio. En kaptiteco Feliĉita naskas sian filinon, kiun adoptas alia kristanino el Kartago. Feliĉita estis ege timinta, ke la naskiĝo okazos tro malfrue por povi samtempe trapasi la martiriĝon (gravedulinon oni ne rajtis mortigi antaŭ ol naskiĝos la - ja senkulpa - infano.). En sia "taglibro" Perpetua ankaŭ rakontas pri kvar vizioj, kiujn ŝi ricevis dum sia kaptiteco, kaj unu vizion de Saturo. Tio estas inter la plej fruaj tekstoj de kristanaj vizioj, ĝenro kiu pli famiĝas dum Mezepoko.
La 7an de marto oni enigis la martirojn en la arenon, kie ili devis batali por sia vivo kontraŭ sovaĝaj bestoj: la viroj kontraŭ apro, urso kaj leopardo, la virinoj kontraŭ sovaĝa bovino. Sed la bestoj ne sukcesas mortigi ilin. Fine oni senkapigas ilin per glavo.
La Pasiono de Perpetua kaj Feliĉita
Konserviĝis al ni la "Passio sanctarum Perpetuae et Felicitatis" (Esperanto-traduko aperis ĉe VoKo). Longan tempon oni supozis, ke verkis ĝin Tertuliano, sed intertempe fakuloj atingis la konvinkon, ke temas pri aŭtentaj tekstoj de Perpetua mem kune kun kelkaj klarigaj aldonaĵoj de anonima aŭtoro. Estas sufiĉe malofta afero, ke virino tiutempe mem verkis; tio faras ĉi martirakton des pli speciala. Estas unu el la plej fruaj kristanaj tekstoj verkita de virino.
La romkatolika eklezio festas ilian tagon je la 7a de marto.
Les Villages Vovéens
Les Villages Vovéens estas nova franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Listo de urboj de Ĉilio
Jen Listo de urboj de Ĉilio:
Kalvinana preĝdomo (Kiskőrös)
La kalvinana preĝdomo estas sakrala konstruaĵo en urbo Kiskőrös (Hungario).
Historio
En 1807 alvenis la unua kalvinana familio al tiam pura luterana komunumo Kiskőrös, iom poste pliaj kalvinanoj. La unua kalvinana diservo okazis en 1912 kaj en la sekva jaro estis fondita kalvinana grupo, kiel filio de Cegléd. En 1914 ekfunkciis la unua kalvinana preĝdomo, la dua en 1926. Post 2 jaroj la grupo ricevis paroĥan rajton. En 1937 sonorilostablo ekfunkciis. En 1944 stato de la preĝdomo estis vivdanĝera, tial ĝi estis malkonstruita. En 1948 la kalvinanoj aĉetis domon kaj en 1949 ĝi estis konsekrita preĝdomo. En 1994 ĝi estis renovigita, inter 2009-2013 pli grandaj renovigaj laboroj okazis. La sonorilostablo kadukiĝis en 2016, poste pli nova estis konstruita en 2021.
Konstruaĵo
La origina teretaĝa domo kun mansardo estis ŝparkaso aŭ malgranda banko konstruita en 1914. Ĝi situas en korto, sed la fasado plene atingas la trotuaron. La domo havas enirejon dekstre, sed estas ankaŭ korta enirejo maldekstre.
Levinus Lemnius
Levinus Lemnius (1505-1568) estis nederlanda kuracisto, astrologo, helenisto, hebreisto, humanisto kaj aŭtoro. Lia teorio pri teratologio konektiĝas kun la aristotela teorio pri la generacio kun denaskaj difektoj. Kune kun Johann Weyer li kontribuis kun la teorio pri la demonologio, sugestante ke la mensa malsano kaj mensaj perturboj estas fizike kaŭzataj, anstataŭ esti rezulto el ekstera influo. Li ankaŭ kreditis al Salomono pri la invento de la magneta kompaso.
Biografio
Lemnius studis medicinon en la Universitato de Loveno gvidata de Rembert Dodoens kaj Conrad Gesner kaj orientita de Andreo Vesalio en Padovo. Li ankaŭ studis teologion en la Universitato de Gento. Li ankaŭ konadis la grekan kiun li lernis kun Adrian Amerot (mortis 1560) en Loveno, kaj la hebrean.
Post diplomiĝo, li vivis iom da tempo en Svisio, Italio, kie li ricevis sian doktorecon en 1526, kaj Britio, antaŭ ol reveni hejmen al sia naskiĝurbo (1527). En Zierikzee, Lemnius estis populara kuracisto, ĉar en tri infektaj krizoj (1529, 1532 kaj 1537) li provizis kuracrimedojn al multaj civitanoj de sia urbo kaj de la ĉirkaŭa regiono. Post la morto de sia edzino li iĝis pastro en la Katedralo de Sankta Livino (580-657). Lemnius sin dediĉis ĉefe al naturaj fenomenoj kaj naturaj mirindaĵoj.
Dum la tiamaj verkoj celis amuzi la homojn, Lemnius havis la apartan intereson pri konservado kaj naturaligo de la dia ĉeesto en la naturo kontraŭ la tendenco de la samtempa filozofio. Lemnius ĉiam admonis por ke ni adoptu virtan vivon, tiel ke ĝi ebligu la sanon de la korpo kaj de la menso.
Li deklaris ke "la sano estas konservata per modereco ĉe manĝado kaj trinkado, kaj asertis ke ĉiuj ekscesoj estas malutilaj kaj nocaj, kaj per la sobreco en ĉiuj artikoloj al kiuj Galeno de Pergamo nomas kiel konservantoj de la sano, sed la modernuloj diras ke tiu estas nekonvena kaj neebla, ne ĉar ili estas nenaturaj, sed ĉar ili ne apartenas al nia korpo tia kia la sango kaj la humuroj, kvankam ili havas influon sufiĉan por vundi aŭ detrui ĝin, kiam malbona uzo estas farita de ili."
Ferenc Zsasskovszky
Ferenc Zsasskovszky [ĵaskovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsasskovszky Ferenc, slovake František Žaškovský estis hungara komponisto, orgenisto, dirigento, instruisto. Lia frato estis Endre Zsasskovszky.
Ferenc Zsasskovszky naskiĝis la en Alsókubin (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Dolný Kubín en Slovakio), li mortis la  en Eger (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Ferenc Zsasskovszky komence ricevis muziklecionojn de la patro, kiu estis katolika kantoro. La juna Ferenc frekventis gimnaziojn en pluraj urboj, ekde 1837 li studis en pedagogia lernejo en Kassa, en 1840 li studis orgenadon de de:Carl Franz Pitsch en Prago. Hejmenveninta unue li estis en Namesztó, poste li aliĝis al lia frato en Eger. Ili laboris kune 4 jardekojn. En tiu periodo li estis dirigento kaj orgenisto de Baziliko de Eger, krome li instruis en pluraj lernejoj de Eger. Li komponadis kune kun sia frato. Li kompilis kolekton de latinaj spiritaj preĝejoj de la 16-a ĝis la 19-a jarcentoj, nomita Palestrina. Li havis filon Karolo.
Motherland
Motherland (Patrujo, Patrina lando) estas la nacia himno de Maŭricio ekde la jaro 1968. La melodion komponis Philippe Gentil kaj la tekston kreis Jean Georges Prosper.
Krotonamido
Krotonamido estas amido de la krotonata acido rezultanta el hidratigo de la butenonitrilo en ĉeesto de sulfata acido.
La Garriga
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Olga de Kievo
Sankta Olga de Kievo (ruse Ольга, norena lingvo: Helga, n. ĉ. 890; m. Kievo, la 11-an de julio 969) estis de Pskov el varenga origino kiu geedziĝis kun la estonta Igor de Kievo, eble en 903.
Olga estis la unua persono el la rusoj kiu estis proklamita kiel sanktulo, danke al ŝiaj penoj disvastigi kristanismon en la lando. Tamen, ŝi ne sukcesis kristanigi sian filon Svjatoslav la 1-a, pro kio la tasko iĝi kristanismo kiel ŝtatreligio estis plenumita de la nepo Vladimiro la 1-a de Kievo.
(10623) 1997 YP7
(10623) 1997 YP7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Prezidento de Niĝerio
La Prezidanto de Niĝerio estas la elektita Ŝtatestro kaj estro de la registaro de la federa ŝtato de Niĝerio. Oficiale nomata Prezidanto de la Federa Respubliko de Niĝerio kaj "Supera Militestro" de la Armeo de Niĝerio.
La 15-a Prezidanto de Niĝerio estis Muhammadu Buhari.
La nuna Prezidanto de Niĝerio estas Bola Tinubu.
Millas (stacidomo)
Millas estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Millas, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Perpignan - Villefranche-Vernet-les-Bains (679000).
Otto von Bismarck
Otto Eduard Leopold von BISMARCK, grafo de Bismarck-Schönhausen, duko de Lauenburg, princo de Bismarck (naskiĝis la en Schönhausen ĉe Magdeburgo, mortis la  en Friedrichsruh ĉe Hamburgo), nomata "la Fera Kanceliero", estis prusa konservativa politikisto kaj ŝtatestro, kiu hegemoniis en aferoj kaj de Germanio kaj de tuta Eŭropo el la 1860-aj jaroj ĝis 1890 kaj estis la unua Kanceliero de la Germana Imperio inter 1871 kaj 1890, post esti maksimuma farinto de la Unuigo de Germanio (1871).
En 1862, la reĝo Vilhelmo la 1-a nomumis Bismarck kiel Ministro-Prezidento de Prusio, nome posteno kiun li tenos ĝis 1890, kun la escepto de mallonga interrompo en 1873. Li provokis tri mallongajn, decidigajn militojn kontraŭ Danio, Aŭstrio, kaj Francio. Post la venko kontraŭ Aŭstrio, li abolis la supranacian Germanan Konfederacion kaj anstataŭe formis la Nordgermanan Konfederacion kiel la unua Germana naci-ŝtato en 1867, kaj estris ĝin kiel Federacia Kanceliero. Tio aligis la pli malgrandajn nordgermanajn ŝtatojn ĉe Prusio. Poste li ricevis la subtenon de sendependaj sudgermanaj ŝtatoj en la venko de la Konfederacio super Francio, kaj formis la Germanan Imperion en 1871, unuigante Germanion kaj igante sin mem Imperia Kanceliero, dum li retenis la kontrolon de Prusio samtempe. La nova Germana lando ekskludis Aŭstrion, kiu estis estinta la ĉefa kontraŭanto de Prusio por la hegemonio inter la Germanaj ŝtatoj.
Eintracht Frankfurt
Eintracht Frankfurt estas profesia futbalklubo en Frankfurto ĉe Majno, Germanio. Ĝi estis fondita la.
Otto von Bismarck
Plenuminta tion ĉirkaŭ 1871, li lerte uzis la diplomation de la povekvilibro por pluteni la sintenon de Germanio en Eŭropo kiu, spite multajn disputojn kaj milittimoj, restis enpace. Por historiisto Eric Hobsbawm, estis Bismarck kiu "restis nedisputita monda ĉampiono ĉe la ludo de multflanka diplomatia ŝako dum preskaŭ dudek jaroj post 1871, [kaj] dediĉis sin mem ekskluzive, kaj sukcese, por elteni pacon inter la potencoj." Tamen, lia aneksigo de Alzaco-Loreno donis novan energion al la Franca naciismo kaj helpis la kreadon de kontraŭgermanismo en Francio. Tio helpis la preparon de la Unua Mondmilito.
Eintracht Frankfurt
Ĝia stadiono nomiĝas Deutsche Bank Park, kiu disponas je pli ol 57.706 sidlokoj.
Candeias (Bahio)
Candeias [kandejaz] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 83.158 loĝantojn en 2010.
Eintracht Frankfurt
La futbalistoj estas vestitaj en ruĝa-nigra ĉemizo kun nigra pantalono.
Otto von Bismarck
La diplomatio de Bismarck por realecpolitiko kaj lia povega regado hejme akirigis al li la kromnomon "Fera Kanceliero". La Germana unuigo kaj ties rapida ekonomia kresko estis la fondo de lia eksterlanda politiko. Li malŝatis koloniismon sed iom nevole konstruis Germanan transmaran imperion kiam ĝi estis postulita kaj de la elito kaj de la homamasa opinio. Pere de tre kompleksa interplektigo de serioj de konferencoj, negocadoj kaj aliancoj, li uzis siajn diplomatiajn kapablojn por pluteni la rangon de Germanio kaj uzis la povekvilibron por teni Eŭropon pace en la 1870-aj kaj 1880-aj jaroj.
Eintracht Frankfurt
Nuntempaj ludistoj
La ludistoj je aŭgusto 2023 estas sekvaj:
Otto von Bismarck
Bismarck – nobela Junker li mem – estis fort-vola, sincera kaj dominanta, sed li povis esti ankaŭ respektema, ĉarma kaj ingenia. Foje li montris violentan karakteron, kaj li tenis sian povon pere de melodramaj minacoj rezigni unu fojon kaj alian, kio timigis Vilhelmon la 1-an. Li posedis ne nur longdaŭran nacian kaj internacian rigardon sed ankaŭ mallongdaŭran kapablon barakti kompleksajn disvolvigojn. Kiel la estro de tio kion historiistoj nomigas "revolucia konservismo", Bismarck iĝis heroo de Germanaj naciistoj; ili konstruis multajn monumentojn honore al la fondinto de la nova Reich. Multaj historiistoj konsideras lin viziisto kiu ludis gravan rolon en la unuigo de Germanio kaj, post tio estis plenumita, tenis la pacon en Eŭropo pere de lerta diplomatio.
Paracambi
Paracambi estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 47.074 loĝantojn en 2010.
Otto von Bismarck
Komencaj jaroj
Bismarck naskiĝis en Schönhausen, bieno de riĉa familio situa okcidente de Berlino en la provinco Saksio de Prusio. Lia patro, Karl Wilhelm Ferdinand von Bismarck (1771–1845), estis terposedanto de nobela familio de Junker kaj iama militista oficiro de Prusio; lia patrino, Wilhelmine Luise Mencken (1789–1839), estis bone edukita filino de registara funkciulo en Berlino. Li havis du gefratojn: nome sia pli aĝa frato Bernhard (1810–1893) kaj sia pli juna fratino Malwine (1827–1908). La mondo vidis Bismarck kiel tipa Prusia Junker, bildo kiun li kuraĝigis vestante militistajn uniformojn. Bismarck estis bone edukita kaj kosmopolita kun emo al babilado. Aldone al lia indiĝena germana lingvo, li estis flua en angla, franca, itala, pola kaj rusa.
Bismarck edukiĝis en la bazlernejo de Johann Ernst Plamann. De 1832 ĝis 1833 li studis juron en la Universitato de Göttingen, kie li estis membro de studenta asocio Corps Hannovera Göttingen, kaj poste en la Universitato de Berlino (1833–35). En 1838, dum militservo kiel armea rezervano en Greifswald, li studis agrikulturon en la Universitato de Greifswald.
En Göttingen, Bismarck amikiĝis kun usona studento John Lothrop Motley. Motley, kiu poste iĝis elstara historiisto kaj diplomato dum restis proksime al Bismarck, verkis romanon en 1839, Morton's Hope, or the Memoirs of a Provincial, pri la vivo en Germana universitato. En ĝi li priskribis Bismarck kiel sentima kaj eleganta ekstravaganculo, sed ankaŭ kiel tre talenta kaj ĉarma junulo.
Kvankam Bismarck intencis iĝi diplomato, li komencis sian praktikan trejnadon kiel advokato en Aachen kaj Potsdam, kaj baldaŭ rezignis, metante unue sian karieron en risko ĉar prenis nerajtigitan laborĉeson por persekuti du angajn junulinojn; unue Laura Russell, nevino de William Vane, Duko de Klevelando, kaj poste Isabella Loraine-Smith, filino de riĉa pastro. Li ankaŭ servis en la armeo dum unu jaro kaj iĝis oficiro en la Landwehr (rezervo), antaŭ reveni por regadi la familiajn bienojn ĉe Schönhausen pro la morto de sia patrino kiam li estis dudekjarulo.
Kiam li estis ĉirkaŭ tridekjarulo, Bismarck formis intensan amikecon kun Marie von Thadden, ĵus edzino de unu el siaj amikoj. Sub ŝia influo, Bismarck iĝis Pietisma Luterano, kaj poste memoris ke ĉe la mortolito de Marie (pro tifoida febro) li preĝis por la unua fojo ekde sia infanaĝo. Bismarck edziĝis al kuzino de Marie, nome la nobelulino Johanna von Puttkamer (1824–94) ĉe Alt-Kolziglow (nuntempe Kołczygłowy) la 28an de Julio 1847. Ilia longdaŭra kaj feliĉa gepareco produktis tri filojn: Marie (n. 1847), Herbert (n. 1849) kaj Wilhelm (n. 1852). Johanna estis timida, retirema kaj tre religia virino — kvankam fama pro sia akra parolmaniero en sia fina vivo — kaj en sia publika vivo, Bismarck estis foje akompanata de sia fratino Malwine "Malle" von Arnim. Bismarck tuj adoptis la pietismon de sia edzino, kaj restis devota Pietisma Luterano por la cetero de sia vivo.
Ekkariero
Bismarck vivis maldisciplinan junaĝon, kio ne malhelpis lin havigi al si grandan kulturon: li estis el tiuj, pri kiuj oni diras, ke ili ĉion legis. Eĉ dum lia kancelierado, kiam la tempo estis por li ege mezurita, la princo de Hohenlohe, ambasadoro en Parizo, neniam forgesis porti al li la lastan furorantan francan romanon, ĉiufoje kiam li iris Berlinon; lia ĝentileco estis perfekta kaj ŝatata en la salonoj. Deputito de la Parlamento prusia ekde 1847, li aperis kiel malamiko de liberalaj ideoj, kiuj kreskis tra la tiama Eŭropo. La ribelo de 1848-51 pliigis lian konservatismon, kaj li fariĝis la paradigmo de l' prusia malliberalismo kaj militarismo. Dum la sekvaj jaroj, li okupis diplomatiajn oficojn en Frankfurt, Sankt-Peterburgo kaj Parizo. De tiu epoko datiĝas la matureco de lia politika naciisma idearo, inter la konstituciismo kaj la germanaj tradicioj, kaj lia konvinko laŭ kiu la projekto de unuiĝo, kiun li volis por Germanio, ne baziĝu sur la popolo, sed sur la uzo de diplomatio kaj milita forto. Ĉi tiuj ideoj iĝis modelo al realisma politiko, la t.n. "realpolitiko", for de ĉiu idealismo, sentoj aŭ moralaj aĵoj.
Juna politikisto
En 1847 Bismarck, 32-jaraĝa, estis elektita kiel reprezentanto de la ĵus kreita Prusia parlamento, nome Vereinigter Landtag. Tie, li akiris reputacion kiel monarkia kaj reakcia (kontraŭrevolucia) politikisto kun forta klino al frapema retoriko; li malferme defendis la ideon ke la monarko havas didevenan rajton por regado. Lia elekto estis aranĝita de la fratoj Gerlach, membro de la tendenco de Pietismaj Luteranoj kies ultra-konservativa frakcio estis konata kiel "Kreuzzeitung" laŭ ties gazeto, nome Neue Preussische Zeitung, kiu estis tiel kromnomita ĉar montris Feran Krucon en sia kovrilpaĝo.
En Marto 1848, Prusio frontis revolucion (unu el la revolucioj de 1848 tra Eŭropo), kiu komplete superis la reĝon Frederiko Vilhelmo la 4-a. La monarko, kvankam dekomence klinema al uzado de armitaj fortoj por subpremi la ribelon, laste malakceptis lasi Berlinon por la sekureco de la militistaj sidejoj de Potsdamo. Bismarck poste registris ke estis "sonorilado de sabroj en iliaj sabringoj" el Prusiaj oficiroj kiam ili eksciis ke la reĝo ne subpremos la revolucion perforte. Li proponis nombrajn cedojn al la liberaloj: li akceptis la nigr-ruĝ-orajn revoluciajn kolorojn (kiel oni vidas en la flago de la nuntempa Germanio), promesis promulgi konstitucion, akceptis ke Prusio kaj aliaj Germanaj ŝtatoj estu unuigitaj en unusola nacio-ŝtato, kaj nomumis liberalon, nome Ludolf Camphausen, kiel Ministro-Prezidento.
Bismarck dekomence intencis starigi la kamparanojn de sia bieno en armeo por marŝi al Berlino por la konto de la reĝo. Li veturis al Berlino maskita por proponi siajn servojn, sed anstataŭe oni diris al li ke pli bone li estos utila aranĝante manĝoprovizojn el sia bieno por la Armeo okaze ke tio necesos. La frato de la reĝo, Princo Vilhelmo, estis foririnta al Anglio, kaj Bismarck komplotis ĉe la edzino de Vilhelmo nome Augusta por meti ŝian dekjarulan filon Frederiko Vilhelmo sur la Prusia trono anstataŭ Frederiko Vilhelmo la 4-a. Augusta malakceptis, kaj ankaŭ malamis Bismarck, spite la fakton ke li poste helpis restaŭri fortan rilaton inter la reĝo kaj lia frato Vilhelmo. Bismarck ne estis ankaŭ membro de la Landtag, nome la malalta ĉambro de la Landtag, nome la nova parlamento de Prusio. La liberala movado vanuis ĉirkaŭ la fino de 1848 inter interna luktado. Dume, la konservativuloj regrupiĝis, formis internan grupon de konsilistoj — inter kiuj la fratoj Gerlach, kamarilo konata laŭ la hispandevena esprimo "camarilla" [kamaRIja] — ĉirkaŭ la reĝo, kaj rehavis kontrolon de Berlino. Kvankam oni promesis konstitucion, tiuj garantioij falis for el la postuloj de la revoluciuloj.
En 1849, Bismarck estis elektita al la Landtag. Je tiu stadio en sia kariero, li kontrauis la planojn por la Unuigo de Germanio, argumentante ke Prusio perdus sian sendependon en tiu procezo. Li akceptis nomumon kiel unu el la Prusiaj reprezentantoj en la Erfurta Parlamento, nome asembleo de Germanaj ŝtatoj kiuj kunvenis por studi planojn por la Unuigo, sed li nur kontrauis la proponojn de tiu konferenco pli efektive. Tiu Parlamento malsukcesis interkonsenti pri la Unuigo, ĉefe ĉar mankis la subteno de la du plej gravaj Germanaj ŝtatoj, nome Prusio kaj Aŭstrio. En Septembro 1850, post disputo pri Hesio (nome Hesia Krizo de 1850 ), Prusio esti humiligita kaj devigita retiriĝi fare de Aŭstrio (subtenita de Rusio) en la tiel nomita Interkonsento de Olomouc; ankaŭ plano por la Unuigo de Germanio sub Prusia estreco, proponita de la Prusia Ministro Prezidento Radowitz, estis same abandonita.
en 1851, Frederiko Vilhelmo la 4-a nomumis Bismarck kiel Prusia sendito al la Dieto de la Germana Konfederacio en Frankfurt. Bismarck rezignis pri sia proelekta sidloko en la Landtag, sed estis nomumita al la Prusia Ĉambro de Senjoroj kelkajn jarojn poste. En Frankfurt li engaĝiĝis en batalo de voloj kontraŭ la Aŭstria reprezentanto Grafo Friedrich von Thun und Hohenstein, insistanta por esti traktita kiel egala per minimumaj taktikoj kiel imitanta, kiam Thun estis postulante privilegiojn de fumado kaj forigado de sia jako dum kunvenoj. Tiu epizodo estis la fono por kverelo en la Frankfurta ĉambro kun Georg von Vincke kiu kondukos al duelo inter Bismarck kaj Vincke kaj Carl von Bodelschwingh kiel senparta partio, kiu finis senvunde.
La ok jaroj de Bismarck en Frankfurt estis markitaj per ŝanĝoj en liaj politikaj opinioj, detaligitaj en nombraj longaj memoraĵoj, kiujn li sendis al siaj ministeriaj superuloj en Berlino. Ne plu sub la influo de siaj ultrakonservativaj Prusiaj amikoj, Bismarck iĝis malpli reakcia kaj pli praktika. Li iĝis konvinkita ke por rezisti la ĵus restaŭrita influo de Aŭstrio, Prusio devus alianciĝi kun aliaj Germanaj ŝtatoj. Kiel rezulto, Li klinis al akceptado de la nocio de unuigita Germana nacio. Li laŭgrade ekkredis ke li kaj liaj samideaj konservativuloj devis ekhavi la estrecon en la derivo al la kreado de unuigita nacio por eviti esti nuligita. Li kredis ankaŭ ke la mez-klasaj liberaluloj volis unuigi Germanion pli ol ili volis rompi la subpremadon fare de la tradiciaj fortoj super la socio.
Bismarck laboris ankaŭ por pluteni la amikecon de Rusio kaj fortan rilato kun la Francio de Napoleono la 3-a, dum tiu lasta estis anatemo al liaj konservativaj amikoj, nome la fratoj Gerlachs, sed necese ambaŭ por minaci al Aŭstrio kaj por eviti ke Francio alianciĝu al Rusio. En fama letero al Leopold von Gerlach, Bismarck verkis ke estas freneza ludi ŝakon uzante nur 16 el la 64 kvadratoj. Tiu observo iĝis ironia, ĉar post 1871, Francio ja iĝis la permanenta malamiko de Germanio, kaj finfine alianciĝis kun Rusio kontraŭ Germanio en la 1890-aj jaroj.
Bismarck alarmiĝis pro la izolado de Prusio dum la Krimea Milito de la mezaj 1850-aj jaroj, en kiu Aŭstrio sidis kun Britio kaj Francio kontraŭ Rusio; Prusio estis preskaŭ ne invitita al la pacnegocado en Parizo. En la Orienta Krizo de la 1870-aj jaroj, timo de ripeto de tiu serio de okazaĵoj estus poste faktoro en la decido de Bismarck por subskribi la Duopan Aliancon kun Aŭstrio-Hungario en 1879.
Ambasadoro al Rusio kaj Francio
En Oktobro 1857, Frederiko Vilhelmo la 4-a suferis paralizan atakon, kaj lia frato Vilhelmo ekhavis la Prusian registaron kiel Regento. Vilhelmo estis dekomence vidita kiel modera reganto, kies amikeco kun liberala Britio estis simbolita pere de la ĵusa geedziĝo de lia filo Frederiko Vilhelmo al Viktorio, la plej aĝa filino de la reĝino Viktorio. Kiel parto de lia "Nova Kurso", Vilhelmo nomumis novajn ministrojn, moderajn konservativulojn konatajn kiel Wochenblatt post ties gazeto.
La Regento tuj anstataŭigis Bismarck kiel sendito en Frankfurt kaj faris lin Prusia ambasadoro en la Rusia Imperio. En teorio, tio estis promocio, ĉar Rusio estis unu el la du plej povegaj najbaroj de Prusio. Sed Bismarck estis fakte apartigitaj el la okazaĵoj de Germanio kaj povis nur rigardi senpova kiel Francio forigis Aŭstrion el Lombardio dum la Itala Milito de 1859. Bismarck proponis ke Prusio profitu la malfortecon de Aŭstrio por movi siajn landlimojn "tiom for suden kiom ĝis la Konstanca Lago" en la Svisa limo; anstataŭe, Prusio mobilizis trupojn en Rejnlando por malhelpi Franciajn antaŭenirojn al Venecio.
Kiel plua humiligo, la Regento, kiu ridindigis Bismarck kiel Landwehrleutnant (rezerva leŭtenanto), estis malakceptinta promocii lin al la rango de maĵora-generalo, rango kiun la ambasadoro al Sankt-Peterburgo estis esperinta atingi. Tiu estis grava ofendo ĉar Prusio kaj Rusio estis tre proksimaj militaj aliancanoj, kies ŝtatestroj ofte komunikis tra militistaj kontaktoj pli ol tra diplomatiaj kanaloj. Bismarck restis en Sankt-Petesburgo dum kvar jaroj, dum kiu li preskaŭ perdis sian kruron pro fuŝa medicina traktado kaj denove renkontiĝis kun sia futura kontraŭulo, nome la rusa Princo Gorĉakov, kiu estis la Rusia reprezentanto en Frankfurt en la komenco de la 1850-aj jaroj. La Regento ankaŭ nomumis Helmuth von Moltke kiel novas ĉefo de la stabanaro de la Prusia Armeo, kaj Albrecht von Roon kiel Ministro de Milito kun la tasko reorganizi la armeon. Ĉirkaŭ la venontaj dekdu jaroj, Bismarck, Moltke kaj Roon transformis Prusion; Bismarck poste referencis al tiu periodo kiel la "plej grava de mia vivo".
Spite sian longdaŭran restadon eksterlande, Bismarck ne estis tute apartigita el la Germanaj enlandaj aferoj. Li restis bone informita pere de Roon, kun kiu Bismarck formis daŭran amikecon kaj politikan aliancon. En Majo 1862, li estis sendita al Parizo por servi kiel ambasadoro en Francion, kaj ankaŭ vizitis Anglion tiun someron. Tiuj vizitoj ebligis lin renkontiĝi kun kaj fari la mezurojn de kelkaj kontraŭuloj: nome Napoleono la 3-a en Francio, kaj en Britio, ĉefministro Palmerston, Eksterlandafera Sekretario Russell, kaj la konservativa politikisto Benjamin Disraeli. Disraeli, kiu estis iĝinta Ĉefministro en la 1870-aj jaroj, poste asertis ke li estis dirinta pri Bismarck, "Zorgu pri tiu homo — li celas ĉiun vorton kiun li diras".
Alveno al povo
Post kiam la reĝo Vilhelmo la 1-a nomumis lin kanceliero en 1862, li komencis sian planon por trudi la prusian hegemonion en Germanio, kiel stumpon al nacia unuigo. Komence li reordigis kaj refortigis la prusian armeon, kiun poste li lanĉis al tri militoj, eble pripensitaj, kaj en ĉiuj li venkis: la Milito de Duklandoj (1864), ago konsentita de Aŭstrio kontraŭ Danio por preni la germanlingvajn teritoriojn Schleswig kaj Holstein; la Aŭstra-Prusa Milito (1866), artefarita konflikto kaŭzita de problemoj de kuniga administrado de la du antaŭdiritaj duklandoj kiu celis elimini la influon de Aŭstrio pri la germanaj aferoj; kaj la Francia-Prusia Milito (1870), kaŭzita de diplomatia nekonsento kun Napoleon la 3-a pri la sukcedo al la vaka trono de Hispanio, sed kies celo estis nuligi la francan influon al eŭropa politiko, ĉar Francio apogis la sendependencon de sudaj germanaj ŝtatoj. En ĉi tiuj militoj, ĉiuj gviditaj de marŝalo Helmuth von Moltke, Prusio kreskigis sian povon kaj pligrandigis sian teritorion: en 1867 li jam kapablis unuigi la plejparton de la sendependaj ŝtatoj, kiu restis en Germanio, kaj kreis la Nordgermanan Federacion; en 1871, krom aneksi Alzacon kaj Lorenon, li proklamigis la kreon de la dua Germana Imperio sub la krono de Vilhelmo la 1-a, de kiu esceptiĝis nur Aŭstrio.
Ministro-Prezidento de Prusio
La princo Vilhelmo iĝis Reĝo de Prusio post la morto de sia frato Frederiko Vilhelmo la 4-a en 1861. La nova monarko ofte eniris en konflikto kun la pliiĝante liberala Prusia Dieto (Landtag). Okazis krizo en 1862, kiam la Dieto malakceptis rajtigi financon por proponita re-organizado de la armeo. La ministroj de la reĝo ne konvinkis la leĝofarantojn aprobi la buĝeton, kaj la reĝo ne volis fari cedojn. Vilhelmo minacis abdiki favore al sia Kronprinco Frederiko Vilhelmo, kiu kontraŭis tion, kredante ke Bismarck estas la nura politikisto kapabla manovri tiun krizon. Tamen, Vilhelmo estis dubema ĉu nomumi personon kiu postulis senlimigan kontrolon super la eksterlandaj aferoj. Tio okazis en Septembro 1862, kiam la Abgeordnetenhaus (Ĉambro de Deputitoj) klare malakceptis la proponitan buĝeton; tiam Vilhelmo estis konvinkita realvoki Bismarck al Prusio laŭ la konsilo de Roon. La 23an de Septembro 1862, Vilhelmo nomumis Bismarck Ministro-Prezidento kaj Ministro pri eksteraj aferoj.
Bismarck, Roon kaj Moltke enposteniĝis je momento kiam la rilatoj inter la Grandaj Potencoj (Granda Britio, Francio, Aŭstrio kaj Rusio) estis ruinigitaj pro la Krimea Milito kaj pro la Itala Milito. Meze de tiu kaoso, la eŭropa povekvilibro estis restrukturita pere de la kreado de la Germana Imperio kiel la dominanta potenco en la kontinenta Eŭropo krom Rusio. Tio estis atingita pere de la diplomatio fare de Bismarck, la reorganizado de la armeo fare de Roon kaj la milita strategio fare de Moltke.
Spite la dekomenca malfido de la Reĝo kaj de la Kronprinco kaj la malamo fare de la reĝino Augusta, Bismarck tuj akiris povegan kontrolon de la reĝo pere de sia personeco kaj konvinkokapablo. Bismarck klopodis pluteni la reĝan superecon nuligante la buĝetan fremilon favore al la reĝo, kvankam li devis uzi eksterleĝgjn rimedojn por fari tion. Laŭ la Konstitucio, la buĝeto estu aprobita nur se pri tio interkonsentis la reĝo kaj la leĝofarantoj. Bismarck argumentis ke ĉar Konstitucio ne havigas solvojn por okazoj en kiuj la leĝofarantoj malsukcesis aprobi buĝeton, estis "leĝa vakuo" en la Konstitucio kaj tiele li povis apliki la buĝeton de la antaŭaj jaroj por teni la funkciadon de la registaro. Tiele, sur la bazo de la buĝeto de 1861, oni pluigis la impostokolektadon dum kvar jaroj.
La konflikto de Bismarck kontraŭ la leĝofarantoj intensigis en la venontaj jaroj. Post la Konvencio de Alvensleben de 1863, la Ĉambro de Deputitoj solvis ke ĝi ne plu povas interkonsenti kun Bismarck; kiel reago, la Reĝo dissolvis la Dieton, akuzante ĝin pro klopodo akiri eksterkonstitucian kontrolon super la ministerio — kiu, laŭ la Konstitucio, estis nura responsa antaŭ la reĝo. Bismarck tiam aprobis edikton kiu limigis la gazetliberecon, nome edikto kiu eĉ havigis la publikan opozicion de la Kronprinco. Spite (aŭ eble pro) siaj klopodoj silentigi la kritikojn, Bismarck restis tre nepopulara politikisto. Liaj subtenantoj malsukcesis en la balotado de Oktobro 1863, en kiu liberala koalicio, kies ĉefa membro estis la Progrespartio, akiris ĉirkaŭ du trionojn el la sidlokoj. La Ĉambro faris ripetitajn alvokojn por ke Bismarck estu elpostenigita, sed la Reĝo subtenis lin, timante ke se li elpostenigus la Ministro-Prezidenton, li estus plej verŝajne sukcedita de liberalulo.
Diskurso pri Sango kaj Fero
La 30an de Septembro 1862, Bismarck faris faman diskurson por la Buĝeta Komitato de la Prusia Ĉambro de Deputitoj en kiu li eksponis la uzadon de la esprimo "sango kaj fero" por atingi la celojn de Prusio.
Venko super Danio
Antaŭ la 1860-aj jaroj, Germanio konsistis el multaj princlandoj izole kunligitaj kiel membroj de la Germana Konfederacio. Bismarck uzis kaj diplomation kaj la militistan forton de Prusio por atingi unuigon, eksklude Aŭstrion el unuigita Germanio. Tio faris Prusion la plej povega kaj dominanta komponanto de la nova Germanio, sed ankaŭ certigis ke ĝi restos aŭtoritatema ŝtato kaj ne liberala parlamenta demokratio.
Bismarck frontis diplomatian krizon kiam la reĝo Frederiko la 7-a de Danio mortis en Novembro 1863. La sukcedo al la duklandoj Ŝlesvigo kaj Holstinio estis disputita; ili estis postulitaj de Kristiano la 9-a, nome heredanto de Frederiko la 7-a kiel reĝo, kaj ankaŭ de Frederick von Augustenburg, nome Dana duko. Prusia publika opinio forte favoris la postulon de Augustenburg, ĉar la loĝantaroj de Holstinio kaj de suda Ŝlesvigo estis ĉefe German-parolantaj. Bismarck faris nepopularan paŝon insistante ke tiuj teritorioj laŭjure apartenis al la Dana monarko laŭ la Londona Protokolo de 1852, subskribita antaŭ unu jardeko. Tamen, Bismarck denoncis la decidon de Kristiano komplete aneksigi Ŝlesvigon al Danio. Kun subteno de Aŭstrio, li publikigis ultimatumon por ke Kristiano la 9-a revenigu Ŝlesvigon al ĝia iama statuso. Kiam Danio malakceptis, Aŭstrio kaj Prusio invadis, kio komencigis la Duan Ŝlesvigan Militon. Danio estis finfie devigita retiri sian postulon al ambaŭ duklandoj.
Dekomence tio ŝajnis kvazaŭ venko por Augustenburg, sed Bismarck tuj forigis lin el la povo farante serion de neplenumeblaj postuloj, nome ke Prusio ekhavu kontrolon super la armeo kaj ŝiparmeo de la duklandoj. Origine, oni proponis ke la Dieto de la Germana Konfederacio, en kiu ĉiuj ŝtatoj de Germanio estis reprezentitaj, determinu la estontecon de tiuj duklandoj; sed antaŭ tiu propono estu validigita, Bismarck konvinkis Aŭstrion interkonsenti ĉe la Konvencio de Gastein. Laŭ tiu interkonsento subskribita la 20an de Aŭgusto 1865, Prusio ricevis Ŝlesvigon, dum Aŭstrio ricevis Holstinion. Tiun jaron Bismarck ricevis la titolon de grafo (Graf) de Bismarck-Schönhausen.
Venko super Aŭstrio
En 1866, Aŭstrio nuligis la interkonsenton kaj postulis ke la Dieto determini la aferon de Ŝlesvigo–Holstinio. Bismarck uzis tion kiel ekskuzo por startigi militon kontraŭ Aŭstrio akuzante ilin pri kontraŭo de la Konvencio de Gastein. Bismarck sendis Prusiajn trupojn por okupi Holstinion. Provokita, Aŭstrio alvokis por la helpo de aliaj Germanaj ŝtatoj, kiuj tuj iĝis interplektitaj en la Prusia-Aŭstria milito. Danke al reorganizado fare de Roon, la Prusia armeo estis preskaŭ egala laŭ nombroj al la Aŭstria armeo. Kun la strategia genio de Moltke, la Prusia armeo luktis batalojn kie ĝi kapablis venki. Bismarck faris ankaŭ sekretan aliancon kun Italio, kiu deziris la Aŭstri-kontrolitan Veneton. La eniro de Italio en tiu milito devigis la Aŭstrojn dividi siajn fortojn.
Dume, kiam la milito ekis, Germana radikalulo nome Ferdinand Cohen-Blind klopodis murdi Bismarck en Berlino, pafante kontraŭ li kvin fojojn el tre proksime. Bismarck suferis nur minorajn vundojn. Poste, Cohen-Blind memmortigis sin estante arestita.
Kiel rezulto de la Paco de Prago (1866), la Germana Konfederacio estis dissolvita. Prusio aneksigis Ŝlesvigon, Holstinion, Frankfurton, Hanoveron, Hesio-Kassel, kaj Nassau. Krome, Aŭstrio devis promesi ne interveni en Germanaj aferoj. Por plifirmigi Prusian hegemonion, Prusio devigis la 21ajn ŝtatojn norde de la Majno aligi ĝin formante Nordgermanan Konfederacion en 1867. Tiu konfederacio estis regata de konstitucio skizita ĉefe de Bismarck. Plenuma povo estis establita en prezidento, hereda posteno de la reĝoj de Prusio, kiu estis helpata de kanceliero responsa nur antaŭ li. Kiel prezidento de la konfederacio, Vilhelmo nomumis Bismarck kiel kanceliero de la konfederacio. Leĝaro estis responsa pri la Reichstag, popole elektita korpo, kaj la Bundesrat, konsilisma instanco kiu reprezentas la ŝtatojn. La Bundesrat estis praktike la pli forta ĉambro. Bismarck estis la dominanta figuro en la nova aranĝo; kiel Ministro pri eksterlandaj aferoj de Prusio, li instrukciis la Prusiajn deputitojn de la Bundesrat.
Prusio havis nur plurecon (17 el 43 sidlokoj) en la Bundesrat spite esti pli granda ol la aliaj 21 ŝtatoj kombinitaj, sed Bismarck povis facile kontroli la procedurojn pere de aliancoj kun la pli malgrandaj ŝtatoj. Tio komencis tion kion la historiistoj referencas kiel "La Mizero de Aŭstrio" en kiu Aŭstrio estis simpla vasalo de la supera Germanio, nome rilato kio formigos historion ĝis la fino de la Unua Mondmilito. Bismarck dekomence sukcesis konvinki pli malgrandajn ŝtatojn kiel Saksio, Hesio-Kassel, kaj Hanovero aligi Prusion kontraŭ Aŭstrio, post promesi al ili protekton el eksterlanda invado kaj justajn komercajn leĝojn.
Bismarck, kiu tiam tenis la rangon de maĵoro en la Landwehr, vestis tiun uniformon dum la kampanjo kaj estis finfine promociita al la rango de maĵor-generalo en la Landwehr kavalerio post la milito. Kvankam li persone neniam komandis trupojn en la batalkampo, li kutime vestis generalan uniformon en publiko por la cetero de sia vivo, kiel estas ankoraŭ vidata en nombraj pentraĵoj kaj fotoj. Li ankaŭ ricevis monan stipendion el la Prusia Landtag, kiun li uzis por aĉeti kamparan bienon en Varzin, nune parto de Pollando.
Milita sukceso havigis al Bismarck grandan politikan subtenon en Prusio. En la balotado de 1866 la liberaloj suferis gravan malvenkon, kaj perdis sian majoritaton en la Ĉambro de Deputitoj. La nova, tre konservativa Ĉambro estis en multe pli bona rilato kun Bismarck ol antaŭaj deputitaroj; je postulo de Ministro-Prezidento, ĝi retroe aprobis la buĝetojn de la pasintaj kvar jaroj, kiuj estis plibonigitaj sen parlamenta konsento. Bismarck supozis ke tio disigus la liberalan opozicion. Kvankam kelkaj liberaluloj argumentis ke konstitucia registaro estas brila linio kiuj ne estu trapasata, plej el ili kredis ke estus tempoperdo kontraŭi la buĝeton, kaj subtenis ĝin espero atingi pli da libero en la estonteco.
Francia-Prusia Milito 1870–71
La venko de Prusio super Aŭstrio pliigis la jam ekzistintajn tensiojn kun Francio. La Imperiestro de Francio, nome Napoleono la 3-a, estis klopodinta akiri teritorion por Francio (en Belgio kaj en la maldekstra bordo de la Rejno) kiel kompenso por ne esti aliĝinta al la milito kontraŭ Prusio kaj estis seniluziiĝinta pro la surprize rapida rezulto de la milito. Laŭ tio, la opozicia politikisto Adolphe Thiers postulis ke estas Francio, ne Aŭstrio, kiu estis reale venkita en Königgrätz. Bismarck, samtempe, ne eviti militon kontraŭ Francio, kvankam li timis Francojn pro nombraj tialoj. Unue, li timis ke Aŭstrio, dezirega por revenĝo, aliancus kun la Francoj. Simile, li timis ke la Rusia armeo helpus Francion teni la povekvilibron. Krome, tamen, Bismarck kredis ke se la Germanaj ŝtatoj konsiderus Francion kiel agresanto, ili tiam unuiĝu malantaŭ la Reĝo de Prusio. Por atingi tion li metis Napoleonon la 3an en variaj komplotoj, pere de kiuj Francio akirus teritorion el Luksemburgio aŭ Belgio. Francio neniam akiris ajnan tian teritorion, sed ĝi aperis kiel avarema kaj malfidinda.
Taŭga preteksto por milito aperis en 1870, kiam oni proponis al la Germana Princo Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen la tronon de Hispanio, vaka ekde revolucio en 1868. Francio premis Leopoldon al retiro de sia kandidateco. Ne tutkontenta je tio, Parizo postulis ke Vilhelmo, kiel estro de la Domo de Hohenzollern, certigu ke neniu Hohenzollern estu denove serĉante la hispanan kronon. Por provoki Francion al militdeklaro kontraŭ Prusio, Bismarck publikigis la Paperoj de Ems, nome zorge eldonita versio de konversacio inter la reĝo Vilhelmo kaj la Francia ambasadoro en Prusio, nome la Grafo Benedetti. Tiu konversacio estis eldonita tiel ke ĉiu nacio sentu ke sia ambasadoro estis humiligita kaj ridindigita, tiele ardigante popularajn sentojn ambaŭflanke favore de la milito. Historiisto Langer, tamen, argumentas ke tiu epizodo ludis minoran rolon en la okazigo de la milito.
Bismarck verkis en siaj Memoroj ke li "ne havis dubon ke Franci-Germana milito devas okazi antaŭ la konstruo de unuigita Germanio povus esti realigita. " Ja li fidis ke la Franca armeo ne estis preparita por batali kontraŭ la Germanian laŭnombre pli grandaj fortoj: "Se la Francoj luktas kontraŭ ni solaj ili estos perditaj." Li estis ankaŭ konvinkita ke la Francoj ne kapablos trovi aliancanojn ĉar "Francio, se venkinto, estus danĝero por ĉiuj – Prusio por neniu." Li aldonis, "Tiu estas nia forta punkto. "
Francio mobilizis kaj deklaris militon en la 19a de Julio. La Germanaj ŝtatoj vidis Francion kiel la agresanto, kaj kortuŝita per naciismo kaj patriota elano - ili rapidis al la flanko de Prusio kaj havigis trupojn. Ambau filoj de Bismarck servis kiel oficiroj en la Prusia kavalerio. La milito estis granda sukceso por Prusio ĉar la Germana armeo, kontrolita de la Ĉefo de la Alta Stabanaro Moltke, atingis venkon post venkon. La ĉefaj bataloj estis okazintaj en unu monato (7a de Aŭgusto al 1a de Septembro), kaj ambaŭ Francaj armeoj estis kaptitaj ĉe Sedan kaj Metz, tiu lasta post sieĝo de kelkaj semjanoj. Napoleono la 3-a mem estis kaptita prizonulo en Sedan kaj portita en Germanion dum iom da tempo okaze ke Bismarck bezonus lin por estri la Francian reĝimon; ĉiuokaze li mortis en ekzilo en Anglio en 1873. La cetero de la milito konsistis en sieĝo de Parizo, la urbo estis "neutile bombardita"; la nova Francia respublika reĝimo tiam klopodis, sensukcese, liberigi Parizon per urĝe arigitaj armeoj kaj pli kaj pli akra partisana militagado.
Bismarck kantis "La Marseillaise" kiam registris sian voĉon per Edisona fonografo en 1889. Biografiisto asertis ke li faris tion, 19 jarojn post la milito, por moki la Francojn.