cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sofoklo
Vivo
Sofoklo, filo de Sofilo, estis riĉa membro de la kampara demos (malgranda komunumo) de Kolono Hipio en Atiko, kio iĝos poste scenaro por unu el liaj verkoj, kaj li estis verŝajne naskita tie. Li naskiĝis kelkajn jarojn antaŭ la Batalo de Maratono en 490 a.K.: la preciza jaro estas neklara, kvankam 497/6 estas la plej verŝajnaj. Sofoklo estis naskita en riĉa familio (lia patro estis produktanto de kirasoj aŭ aliaj armiloj) kaj li estis altagrade edukita. Lia instruisto Lampro, lernigis al li dancon kaj ludadon de la liro. Kiam li estis 16jaraĝa jam estris la ĥoron kiu celebris per peano la venkon de la batalo de Salamino, en la jaro 480 a. K., kie partoprenis ankaŭ lia rivalo Esĥilo kiel luktanto la saman jaron kiam naskiĝis la alia tragediisto Eŭripido.
Oni atribuis al li fizikan belon sed malfortan voĉon. Li emis al gimnastika ekzercado, al muziko kaj danco. Iom post la jaro 460 a.K. li edziĝis al Nikostrata, kun kiu li havis filon: Iofon, kiu dediĉis sin ankaŭ al la tragedio. Jam 50jaraĝa li enamiĝis al prostituino, nome Teorido de Siciono. Kun ŝi li havis filon Ariston, siavice patro de Sofoklo la Juna, kiun Sofoklo ege estimis kaj kiu iĝis ankaŭ tragediverkisto. La Suido mencias la nomojn de aliaj tri filoj de Sofoklo el kiuj ne ekzistas pli da informo.
La unua arta sukceso de Sofoklo estis en 468 a.K., kiam li ricevis unuan premion en la Dioniza teatrokonkurenco super la rega mastro de atena dramo, nome Esĥilo. Laŭ Plutarko, la venko venis sub nekutimajn cirkonstancojn. Anstataŭe de sekvado de la ofta kutimo de elektado de juĝistoj inter multaj eblaj, la arkonto petis al Kimon kaj al la aliaj strategoj prezentiĝi por decidi la venkinton de la konkurso. Plutarko plue aldonas ke sekve de tiu perdo Esĥilo baldaŭ foriris al Sicilio. Kvankam Plutarko diras ke tio estis la unua produktado de Sofoklo, nun oni supozas, ke eble lia unua produktado estis verŝajne en 470 a.K. Triptolemo estis verŝajne unu el la teatraĵoj kiun Sofoklo prezentis ĉe tiu festivalo.
En 480 a.K. Sofoklo jam estis elektita por gvidi la peanon aŭ glorkanton (korusĉanto al dio), festante la grekan venkon super la persoj ĉe la Batalo de Salamis. Frue en sia kariero, la politikisto Kimon eble estis unu el liaj patronoj, kvankam se li estis tio, ekzistis neniu malemo portita fare de Periklo, la rivalo de Kimon, kiam Kimon estis ekzilita en 461 a.K. En 443/2 li funkciis kiel unu el la hellenotamiai, trezoristoj aŭ kasistoj de Ateno, helpante administri la ekonomion de la grandurbo dum la politika potencpreno de Periklo. Laŭ la Vita Sophoclis, en 441 a.K. li estis elektita unu el dek strategoi, altaj administraj oficialuloj kiuj komandis la armetrupojn, kiel juniora kolego de Periklo, kaj li deĵoris en la atena kampanjo kontraŭ Samoso; li laŭsupoze estis elektita al tiu pozicio kiel rezulto de sia produktado de Antigono. Laŭ la biografo anonima, li ne distingiĝis speciale kiel politikisto sed li amis sian urbon kaj malakceptis invitojn de gravaj aŭtoritatoj de aliaj urboj por ne abandoni Atenoj. Legenda rakonto asertas, ke, malaperinta orkrono de la Akropolo, Heraklo aperis antaŭ Sofoklo kaj montris al li kie kaŝiĝis la krono. Post ties rekupero, Sofoklo uzis la ricevitan rekompenson por konstrui sanktejon dediĉitan al Heraklo denoncinta. Ĉiukaze ŝajne en 420 a.K., li bonvenigis kaj starigis altaron por la bildo de Asklepio ĉe sia domo, kiam la diaĵo estis prezentita al Ateno. Por tio, li ricevis la postmortan epiteton Deksion (ricevinto) fare de la Atenanoj. Li ankaŭ estis elektita, en 413 a.K., unu el la komisaroj (probouloi) kiuj reagis al la katastrofa detruo de la atena ekspedicia trupo en Sicilio dum la Peloponeza Milito.
Antigona
Antigona (greke: Ἀντιγόνη) estas tragedio verkita tuj antaŭ aŭ en 441 a.K. fare de Sofoklo. Ĝi estas ĥronologie la tria el la Tri Tebaj Tragedioj, sed estis la unua verkita.
Persekutite, Edipo abdikas la tronon de Tebo donante ĝin al siaj du filoj, Eteoklo kaj Poliniko, kiuj devos alterne regadi laŭvice. Eteoklo regas la unua, sed la du fariĝas malamikoj kiam Eteoklo rifuzas cedi la tronon, kaj Poliniko iĝas ekzilita. Li revenas ataki en la kampanjo Sep kontraŭ Tebo. Ĉe la komenco de la dramo, ambaŭ fratoj estas jam mortaj, ĉiu verŝajne mortigita de la alia. La nuna registo, Kreono, faris dekreton: Ĉar Poliniko batalis kontraŭ Tebo, oni lin ne enterigu. Dume, Eteoklo estas enterigota kun plenaj militistaj honoroj. Antigona, la filino de Edipo kaj fratino de la mortintaj fratoj, kredas ke tiu proklamo kontraŭas la volon de la dioj (kion ŝi priskrbas kiel …la neskribitajn kaj nemalsukcesantajn leĝojn de la ĉielo. Ĉar ilia vivo ne estas de hodiaŭ nek hieraŭ, sed de ĉia tempo, kaj neniu homo scias kiam ili por la unua fojo promulgiĝis.) Ŝi konfidas sian planon enterigi Polinikon al la fratino Ismena, sed Ismena, estante pli timida, rifuzas partopreni. Ismena agnoskas sian timon, sed konsentas kun la motivo de Antigona. Kiam Kreono informiĝas ke iu provas enterigi Polinikon, li ordonas malkovrigon de la korpo. Antigonan oni kaptas dum ŝi reiras al la korpo de sia frato, kaj oni ŝin venigas antaŭ la furiozan reĝon. Ŝi fiere akceptas la morton.
La dramo noteble estas unu el la malmultaj helenaj dramoj en kiuj la eno de la palaco estas montrata. Kutime en helena tragedio la tuta agado okazis ekster la domo aŭ palaco, kiu estas bildigita sur la "skeno" (la fono de la scenejo); mortoj okazis "ene", nevidate de la aŭdantaro. En ĉi tiu dramo, tamen, oni malfermis la "skemon" por montri Kreonon trovanta la korpon de Eŭridika. Ankaŭ la rolulo de la gardisto estas nekutima, ĉar li parolas kiel malaltklasano, en pli natura lingvaĵo, anstataŭ en la stilizita poezio de la aliaj roluloj. Oni foje jam komparis al li similajn rolulojn en la verkoj de Ŝekspiro.
Grava demando en la dramo estas la karambolo de valoroj inter Kreono kaj Antigona. Kreono subtenas obeon al la de homoj faritaj leĝoj, dum Antigona insistas pri la pli altaj leĝoj pri devoj al la dioj kaj al la familio. Kreono, drama heroo, konstatas sian eraron nur post kiam li perdas la tutan sian familion.
Reĝo Edipo
Reĝo Edipo estas dramo de Sofoklo bazita sur legendo el la greka mitologio. Post Sofoklo multaj aliaj aŭtoroj priverkis la legendon, tiel ke Edipo apartenas al la plej elstaraj figuroj de la mondliteraturo kaj eĉ ĉe psikologio (Edipa konflikto). La dramo de Sofoklo estas praformo de analiza dramo, en kies trapaso malkaŝiĝas eventoj, kiuj okazis antaŭ ĝia komenco.
Edipo en Kolono
Edipo en Kolono (en greka Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ, Oidipus epi Kolonoi) estas greka tragedio de Sofoklo, verkita ne multe antaŭ lia morto en 406/405 a.K., kaj ludigita en la [jaro 401 a.K. fare de lia nepo Sofoklo la Juna.
Elektra
Elektra (Ἠλέκτρα: Ēlektra) estas tragedio de Sofoklo verkita en nekonata dato, sed ludita tre probable inter la jaroj 418 a.n.e. kaj 410 a.n.e. Oni studas ĉu ĝi estis antaŭa aŭ malantaŭa al samnoma Elektra de Eŭripido, kiu eble estis de la jaro 417 a.n.e.
Enhavaj elementoj
En La traĥianinoj, la orakolo antaŭdiras la malbonan fortunon de Heraklo:
Kaj poste oni ripetas tion la propra Dejaniro:
En Antigona, la avertoj de Tiresias al Kreono montras la dian malaprobon de lia konduto. Asertas Tiresias:
Ĉiuokaze, en tiu tragedio estas du orakoloj: tiu de la prologo kaj tiun kiun konas Edipo estante ankoraŭ juna laŭ kiu li estos la murdisto de sia patro kaj edzo de sia patrino, laŭ la rakonto de Jokasta:
En Elektra, la orakoloj utilas nur por konfirmi la fortajn karakteron kaj volon de la protagonistino. Siaflanke, en Filokteto ne estas propre orakoloj, sed anstataŭe profetaĵoj kelkajn fojojn ripetita, laŭ kiu la urbo Trojo ne falos al la povo de la grekoj sen la helpo de Filokteto kaj de lia pafarko. Finfine, en Edipo en Kolono la anoncita orakolo estas poste ripetita kelkajn fojojn:
Al orakoloj, estas probable ke, kiel ĉe tiom da kredantaj personoj liaepoke, Sofoklo atribuis kredindecon, kvankam cere gravas, ke la uzado de orakoloj en la sofoklaj verkoj obeas al literaturaj kaj dramaj necesoj. Fakte ne mankas kritiko kontraŭ orakoloj en la tragedioj de Sofoklo. Ekzemple, en Reĝo Edipo trifoje parolas Edipo kontraŭ la valideco de la orakoloj.
Dramaj roluloj
La fakuloj pri la tragedioj de Sofokloj ĝenerale interkonsentas, ke grandskale lia teatro estas teatro de roluloj. Fakte, la titoloj de ĉiuj konservitaj tragedioj (escepte de La trakinianinoj) korespondas kun la nomoj de la koncernaj protagonistoj. Ĉiu el tiuj figuroj aperas kiel aŭtenta giganta heroo kaj homa arketipo.
En Reĝo Edipo, la figuro de Edipo estas aparte speciala. Li personigas la problemon de la memidentigo, kiu estas montrata per la kontrasto inter estos kaj aspekto. Edipo sopiras koni la veron kaj tiukadre li trafos tri rolulojn de sia palaca etoso: nome Jokasta, lia patrino kaj poste edzino; Kreono, lia bofrato; kaj la divenulo Tiresias. Antaŭ Jokasta, Edipo identiĝas kiel «Filo de la Fortuno». Antaŭ la divenulo, Edipo montriĝas fidema kaj memsufiĉa, ĉar per sia propra inteligento li kapablis diveni la enigmon de la Sfinkso, kaj sekve li promesas al siaj subuloj, ke li liberigos la urbon el la estaĵo kiu timigas ĝin. La rilatoj de Edipo kun la blinda divenulo Tiresias estas dekomence respektaj, sed poste ili iĝas nefidindaj kaj finiĝas per malferma akuzo: por Edipo, la blinda divenulo Tiresias estis komplico de la krimo:
Sofoklo trudas la konflikton inter ambaŭ roluloj, ĝis la punkto ke Tiresias diras al Edipo:
Ĉiuokaze, la fragmento kiu plej bone montras la draman forton de la konflikto inter ambaŭ roluloj estas en la versoj 449 kaj ss.:
Moniga del Garda
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bardolino (VR), Manerba del Garda, Padenghe sul Garda kaj Soiano del Lago.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sofoklo
Dramaj roluloj
Ankaŭ la junulino Elektra estas alia rolulo de Sofoklo tre bone markita. Mankas al ŝia vivo senco ekde lia patro estis mortigita de ŝia patrino, kaj ĉefe ĉar ŝi konstatas, ke ŝia nura espero (la reveno de Oresto) vanuiĝas iom post iom. Tion ŝi mem diras:
Unu el la plej famaj scenoj estas la nomit "anagnorizo" aŭ sceno de rekono en kiu finfine ambaŭ gefratoj rekonas sin unu la alian fakte post la doloriga kaj ironia momento en kiu la pedagogo rakontas la falsan morton de Oresto dum ĉarkonkureco:
Siaflanke, Ajakso estas la plej grava de la herooj kiuj venis al Trojo, malantaŭ Aĥilo kompreneble, kvankam li freneziĝas allogita de Atena. Sofoklo priskribas lin en la jenaj versoj:
Siaflanke, la Heraklo de La trakianinoj estas rolulo kiu aperas kontraŭa al la rolulo de lia edzino. Dum Dejaniro montriĝas kiel permanente enaminĝinta kaj admirantino de sia edzo, Heraklo ŝajnec amas nur sin mem kaj siajn agegojn. Aliflanke, Dejaniro estas timida kaj timema,
ĉiam dependa de Heraklo, kiun li konsideras la plej bona inter eblaj edzoj. Antaŭ iom da tempo la centaŭro Neso donis al ŝi sian propran sangon kiel certa eliksiro por la tago en kiu la amo de ŝia edzo malfortiĝu. Tiucele Dejaniro komprenas, ke venis la momento rekuperi la amon de Heraklo, kaj sendas al li kiel donaco mantelon trempitan je la sango de la centaŭro. Bonintence, Dejaniro okazigas la nevolontan morton de sia amata edzo. La personeco de Heraklo, male, estas tre malsama. Lia vivo estis kontinua aventuro de klopodoj, baraktoj kaj forveturoj; siaflanke, temas pri heroo, ĉar li devenas el dioj kiel filo de la propra Zeŭso, kvankam aliaj trajtoj de lia karaktero estas malpli pozitivaj: li estas kverelema, perfortema, ebriulo kaj vorema, kio randas al groteska.
Filokteto estas kompatinda rolulo, senhontigita de la grekoj kaj speciale fare de la ruza Odiseo:
La diversaj protagonistoj de la teatro de Sofoklo estas doloraj roluloj, kiuj foje ne havas kulpon de tio kio okazas al ili, sed suferas pro la nura fakto esti homoj; la heroo frontas sian destinon, jam antaŭestablitan, kaj vidas sin devigita agadi. En la verkaro de Sofoklo, la doloro nobligas, kaj ĉefe instruas. Oni lernas nur per sufero (πάθει μάθος, páthei máthos). Krome, tiu sufero de la protagonisto estas spertinta en soleco, estas doloro ne kunhavata, antaŭ kiu nenio utilas konsolo de la amiko aŭ la kompreno de la familio. Temas resume pri doloro entransigebla; la heroo suferas individuan malbonaĵon (monoúmenos), nekolektiva (kiel oftas ĉe Esĥilo). Temas pri malespera sufero. Ajakso mortas solece ĉar li ne kapablas elteni atakon al sia honoro: solece li finas sian ekziston, en paradigma soleco; Edipo restos en la plej absoluta soleco en la grava momento en kiu li ekkonas sian identecon; Elektra suferas sola tagojn kaj nokton atendante sian fraton; solece mortas Heraklo, kaj sola kaj abandonita en senhoma insulo malbone vivas sian doloron la kompatinda robinson-eca Filokteto. Finfine, sola malaperas Edipo en Edipo en Kolono.
Ekzemplo de tiu soleco estas personigita en Filokteto en la jena momento:
La ironio de la tragedio: la konflikto inter realo kaj ŝajno
La termino «ironio» estas malfacile difinebla, sed plej akceptita eblo estas tiu situacio de la diskurso en kiu la laŭvorta senco de la parolado posedas por la parolanto diferencan signifon, kaj preskaŭ malan, disde la senco laŭ kiu komprenas ĝin la interparolanto aŭ la aŭkultantaro. La parola ironio estas proksima al la fakta paradokso.
En la teatro de Sofoklo, estas kaj la unua kaj la dua konceptoj, kaj fakte Sofoklo estas konsiderata la vera pioniro de la tragedia ironio, laŭ kiu la homi kiu ŝajne estis atinginta la pinton de sia famo tuj falas al la plej malaltaj misfortunoj ĉu fizikaj ĉu moralaj. Tiukadre, estas konsiderinda la plej simbola ekzemplo de ironio/paradokso la situacio de Edipo, kiu el sia intelekta kohereco ŝajne vivas nur por malkovri la veron, sed estas la lasta kiu ekkonas precize la grandan veron, kiun ĉiuj jam konas: ke li estas la murdisto de sia patro, la amanto de sia patrino, kaj ke li estas samtempe patro kaj frato de siaj fratoj/filoj, kaj filo kaj edzo de sia patrino. Konis tion la divenulo Tiresias, la ĥoro, lia patrino. Eĉ la aŭskultantoj mem; ĉiuj, sed ne li mem, kiu por aliaj aferoj estis la plej inteligentulo.
Alia tre interesa momento de ironia tono estas la sceno en kiu intervenas Edipo, la mesaĝisto alveninta de Korinto kaj la iama paŝtisto kaj oni diversas pri la diferenca parolmaniero de ĉiu el ili pri kia estas la identeco de Edipo.
Simile ironia estas la kazo de Elektra, kiam Oresto ŝajnigas, ke la urno kiun li kunportas mane enhavas siajn proprajn cindrojn. Por Elektra estas la plej suprema ironio la fakto, ke ŝi vivis sian tutan vivon kun la nura espero vidi la revenon de Oresto kaj nun vidas senkonsole, ke aperas fremdulo kiu anoncas ne la alvenon de la sopirita Oresto, sed la cindroj de lia kadavro en eta urneto. Io simila okazas en La trakinaninoj kiam Dejaniro kontribuas al detruo kaj neniigo de tii kun ŝi deziris konservi:
Simila situacio kaj rezulto estas la sceno en kiu Filokteto erare interpretas la vortojn ricevitajn de Neoptolemo en la versoj 989 kaj sekvaj. Ĉiuokaze, are, Edipo en Kolono estas verko en kiu oni faras minoran uzon de la ironio, kiel okazas ankaŭ en Antigona. Resume, la ironio de Sofoklo ne estas simpla retorika ironio, sed esenca, ekzistadema.
Mehlbek
Mehlbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ligustro
Ligustro (latine: Ligustrum) estas genro el Oleacoj. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 50 speciojn de arbedoj. La tipa specio estas Ligustrum vulgare.
Ligustroj estas arbustoj aŭ malgrandaj arboj falfoliaj aŭ havantaj foliaron pli-malpli daŭran. La specioj originas preskaŭ eksluzive en la Malnova Mondo: plej multaj indiĝenas en Orienta Azio, dum kelkaj havas sian originon en Eŭropo, Afriko kaj Aŭstralazio. Nur ligustro ordinara (Ligustrum vulgare) estas indiĝena en Eŭropo. Iuj specioj, plejparte originaj el Japanio kaj Ĉinio, estas uzataj en hortikulturo kiel ornamaj plantoj kaj por krei heĝojn.
En iuj partoj de la mondo kie ili ne estas indiĝenaj, specioj de ligustro iĝis invadaj vepraĵoj, forigante la indiĝenajn speciojn el naturaj areoj. Tio estas aparta problemo en Nordameriko, kie ne ekzistas indiĝenaj specioj ligustraj.
Specioj
Laŭ The Plant List:
Ordeno de Merito de la Itala Respubliko
La Ordeno de Merito de la Itala Respubliko, (Ordine al Merito della Repubblica Italiana, ofte mallongigita en OMRI) estas la plej alta honora premio kreita de Italio. Ties distingaj koloroj estas verda kaj ruĝa.
Eŭropa Bulteno
Eŭropa Bulteno estis la reta revuo de la Eŭropa Esperanto-Unio. Ĝi aperis 2004 ĝis 2020.
Ordeno de Merito de la Itala Respubliko
Difino
La prezidanto de la Itala Respubliko estas la granda mastro de la Ordeno, kiu estas regata per konsilio konsistanta el kanceliero kaj dek ses membroj. La kancelierejo sidas en Romo.
Eŭropa Bulteno
Ĝia redaktisto estis Zlatko Tišljar. Teĥnikan redaktadon faris Raymond Gerard (ekde 2010), antaŭe Vesna Obradoviĉ (2008-2010).
Ordeno de Merito de la Itala Respubliko
Difino
Kreita per la dekreto n° 178 de la ekaplikita en 1952, la Ordeno celas rekompenci altvalorajn agojn por la itala nacio, sur la kampoj literaturo, belartoj, ekonomio, publika servo, agoj kun sociala, filantropia kaj humana naturo, kaj la servoj faritaj en civila aŭ milita kariero. Ĝi devenas de la fando de tri nuligitaj honorordenoj : Santissima Annunziata (Ordeno de la Anunciacio), Corona d’Italia (ordeno de la Itala Reĝlando) kaj Santi Maurizio e Lazzaro (Ordeno de Sanktaj Maŭricio kaj Lazaro).
Eŭropa Bulteno
Historio
Ĝis marto 2004 la oficiala organo de EEU, Eŭropa Bulteno, aperadis kiel aldonaĵo de la ruslanda periodaĵo La Ondo de Esperanto. Tio tamen iĝis tro kosta por EEU, kaj la somera numero 2004 de Eŭropa Bulteno, (suplemento al la julia La Ondo de Esperanto) estas la lasta surpapera numero. La sekva, septembra numero estis publikigita nur rete.
Ordeno de Merito de la Itala Respubliko
Distingoj
La Ordeno dividiĝas en pluraj klasoj.
Eŭropa Bulteno
Historio
En la lasta numero de junio 2020, Zlatko Tišljar adiaŭis klarigante, ke lia sanstato ne plu permesas al li aktivi por EEU kaj la bulteno. Li mortis mallonge poste en septembro 2020. Tiu ĉi lasta numero estis dissendita per kelkaj dissendolistoj, sed ne plu enretigita en la retejon de EEU.
(113224) 2002 RN121
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pritondilo
Pritondilo aŭ stucilo el "stuci" estas ilo ĉefe por ĝardenisto por pritondi arbojn, arbetojn. Similas al tondilo sed pli fortika por tranĉi malgrandajn branĉojn per unu mano.
La pritondiloj havas du movigeblajn pecojn kunligitajn en unu akso. Ambaŭ partoj havas klingojn, kiuj tuŝas ŝin kiam oni premas la risorton per la teniloj.
Por pritondi freŝajn branĉetojn ĝis 10 mm de diametro taŭgas tiu klasika pritondilo, kiuj klingoj preterpasas unu kontraŭ la alia sen spaco. Se oni volas tranĉi pli granda ĉefe sekaj branĉetoj, pli bonas ambosa pritondilo, kies klingoj tuŝas sin por tranĉi.
Nuntempe ekzistas ankaŭ elektraj pritondiloj.
László György (operkantisto)
GYÖRGY László [djoerdj] estas rumanuja hungara operkantisto naskita en Gheorgheni la 16-an de februaro 1932. Unue li estis ĥoristo, poste solisto inter 1957 kaj 1984 en la hungara operejo de Kluĵo. Li elmigris kaj loksidiĝis en Stuttgart, Germanujo.
Graciano (juristo)
Graciano (juristo) estis instruisto pri kanona juro kaj profesoris almenaŭ en Toskanio (centra Italio) ĉirkaŭ la jaroj 1120/1140. Unua inter la instruantoj pri kanona juro, li kompilis elstaran verkon, kiun li nomis Concordiam discordantium canonum (Akordo de la malakordaj kanonoj) sed la posteuloj Decretum, nome Dekretaro. La kompilaĵo koncernas eklezian disciplinon, proceduron en juĝaj disputoj, geedzan juron kaj aliajn ekleziajn aferojn.
Li estis samtempulo de Irnerio kaj de Bernardo de Clairvaux kaj de Petro Abelardo. Tiu ĉi lasta estis fama franca monaĥo, rafinita teologo, aŭtoro interalie, de Sic et Non kies dialektiko ege lin influis, almenaŭ en la aldonoj.
Biografio
Malmulton oni sukcesas dedukti el la biografiaj fontoj, laŭ kiuj Graciano naskiĝis en la zono de Chiusi (en Toskanio), iam sidejo de longobarda Duklando, en la tempo kiam la teritorio apartenis al Matildo de Toskanio en la dua duono de la 11-a jarcento. Eble li agadis en la lernejo pri liberaj artoj de la zona katedralo, kie estis instalita scriptorium (porskriba laborejo) kaj aliaj episkopaj oficoj. Ekde 1115, nome post la morto de Matildo, la teritorio suferis anarkion kaj pasaĵojn de unu dominanto al alia. En 1130 Graciano funkciis kiel episkopo de Chiusi, ampleksa diocezo kun zonoj en la Heredaĵo de Sankta Petro (papa teritorio). Fontoj aludas al diversaj servoj plenumitaj de Graciano ĉe tiamaj papoj kiuj al li apogiĝis en juraj aferoj pro lia scio pri la du forumoj (juro kanona kaj juro civila) kiel diras Dante Alighieri kiu lin lokigas en la deka kanto de Paradizo Paradiso, en la «Ĉielo de la Suno», kie Sankta Tomaso de Akvino lin prezentas kiel brilan elstarulon de la «saĝaj spiritoj» (Dia Komedio, Paradizo, 10, 103-105) La lum' de Graciano tie brilas
kiu de ambaŭ juroj la valoron
difinis kaj ĉiele nun jubilas. .
Verkoj
Graciano estas aŭtoro de la tieldirita Decretum aŭ Decretum Gratiani aŭ Decretum Magistri Gratiani, (Dekretaro de Graciano), kies oni konas diversajn recenzojn, per kiuj oni ordigas pli ol mil jarojn de kanonoj, foje kontrastaj inter si, de la historio de la Kristana Eklezio, siainiciate realigante kodon (neniam oficiale publikigita) kiu estis samtempe aplikita kaj en la ekleziaj tribunaloj (kiuj en mezepoko ofte okupiĝis, krome, pri civila jurisdicio) kaj, instrucele, en lernejoj de liberaj artoj de la tuta okcidenta kristanaro: tiu laboraĵo konstituis la angulŝtonon de la Corpus Iuris Canonici (Korpuso de la Kanona Juro) – abrogaciita nur en 1917 per la nova Codex Iuris Canonici (Kodo de Kanona Juro) –. Ĝi fariĝis la baza teksto de nova scienco, nome la Kanona Juro, fine apartigita el la teologio kaj de tiam instruata kiel aŭtonoma scienco.
Graciano, kiu estis instruisto precipe pri liberaj artoj, faris grandan uzon de la "quaestiones" (demandoj, problemoj, kvereloj, disputoj) kaj de la logiko respektive instruataj kiel metodo kaj instruobjektoj de la liberaj artoj dum la 11-a jarcento. Graciano ekde 1130-1131 fasciniĝis kaj influiĝis de la franca priteologia skolo, ĝuste en la tempo en kiu Abelardo ellaboradis sian Sic et Non, personulo tiu ĉi kiun Graciano eble havis okazon renkonti en 1131, norde de Francio, kien li iris kiel membro de la okaza kortego de papo Inocento la 2-a. Efektive en la postaj jaroj Majstro Graciano (Magister Gratianus) pli ampleksigis sian verkon per novaj aparatoj komune nomitaj "De penitentia" kaj "De consecratione", (pri pentofaro) kaj (pri konsekro). Tiuj aldonoj, ankaŭ se eble ne tutaj liaj, estas malkaŝa frukto de teologiaj-juraj pliprofundiĝoj kiuj ne povis maturiĝi nenie ol en tiutempa Francio.
Graciano kompletigis sian verkon post sia reveno el Francio profitante de la diskutata problemaro de la Dua Laterana Koncilio per la aldono de diversaj kanonoj, inter kiuj la "auctoritates" de Justiniana romia juro kaj kanonoj de la Unua laterana koncilio de 1123.
La verko estis multe estimata kaj profitata precipe en la parto koncernanta la redakton de la "concordantia canonum", necesa fonto de juro en la ĉiamdaŭra investitura polemiko.
Pri tiu origina verko hodiaŭ restas nur malmultaj manuskriptoj.
Strukturo de la Decretum
La difinita strukturo de la verko konstituiĝas je tri partoj:
Neotyphodium
Neotyphodium estas genro de fungoj de la familio Clavicipitaceae. Ili estas parazitoj aŭ simbiozuloj de Pooideae.
Priskribo
La ĉefa produktata alkaloido estas ergovalino. Ĝi devenas de liserga acido kun tripeptido (alanino, valino kaj prolino). Estas ankaŭ lolitremo B (indolditerpenoido), peramino (pirolipirazino) kaj lolino (aminopirizidino).
Ekonomika signifo
En Usono la problemo estas grava ĉefe pri Schedonorus arundinaceus kiu toksas la brutojn. En Eŭropo la problemo estas malofta.
Sistematiko
La genro estas proksima de Claviceps. Ĝi estas anamorfa genro. La teleomorfo, kiam ĝi ekzistas, estas Epichloë.
Gastigantaj kreskaĵoj
Pooideae.
6860 Sims
6860 Sims estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Satoru Otomo kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de Kijosato, en kvartalo de la urbo Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Alan Sims (1920–1995), maroficiro kiu transloĝiĝis en Dublinon en 1953 kaj iĝis prezidento de la Dublina Asocio de Astronomio. Post emeritiĝo, li instaliĝis en Bath kaj aktive kunlaboris en la "Societo William Herschel".
Mea culpa
Mea culpa estas latina frazo, kiu tradukiĝas kiel "mia kulpo". ("maxima" ene de ĉi frazo ankoraŭ pli emfazigas: "mea maxima culpa" tradukiĝas kiel "mia granda kulpo".)
Origino de la esprimo troviĝas en la enkonduka faro de pentofarado de katolika meso konata kiel Confiteor ("Mi konfesas"), dum kiu oni agnoskas siajn neperfektecojn kaj pekojn antaŭ Dio.
La uzo de vortokunigo mea culpa en kutima parolo ne estas, kiel povus ŝajni, konfeso de pekoj, sed prefere allaso de malbona sinteno aŭ agado en konkreta afero kaj komplezemo rebonigi la aferon.
Latina teksto de Confiteor
Confiteor Deo omnipotenti et vobis, fratres, quia peccavi nimis cogitatione, verbo, opere et omissione: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Ideo precor beatam Mariam semper Virginem, omnes angelos et sanctos et vos fratres orare pro me ad Dominum Deum nostrum. Amen.
Esperanto-traduko
Mi konfesas al Dio Ĉiopova kaj al vi, (ge)fratoj, ke mi tre multe pekis per via pensoj, vortoj, faroj kaj neglektoj: mia kulpo, mia kulpo, mia plej granda kulpa. Tial mi preĝas al beata Maria ĉiama virgulino, ĉiuj anĝeloj kaj sanktuloj, kaj vi, (ge)fratoj, preĝu por mi al la Eternulo, nia Dio. Amen.
Szany
Szany [sanj] estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna.
Situo
Szany situas laŭ flankovojoj kaj laŭ iama fervojo Csorna-Pápa. Rába estas proksime.
Historio
La unua mencio okazis en 1398 en formo Zayan. La vilaĝo longe apartenis al la eklezio, en 1427 ricevis la rangon kampurbo. En 1543 turka detruo okazis. En 1747 kapelo omaĝe al Sankta Vendelo, en 1753 pilgrimloka kapelo omaĝe al Sankta Anna, en 1767 baroka Preĝejo de Sankta Kruco (Szany), fine en 1783 episkopa palaco konstruiĝis. En 1898 granda incendio okazis. En 1977 Szany ricevis la rangon grandvilaĝo.
Famuloj
En Szany naskiĝis aktoro Frigyes Funtek.
NGC 3378
NGC 3378 (aliaj indikoj — ESO 318-12, MCG -7-22-29, IRAS10444-3945, PGC 32189) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Muse
Muse estas brita muzikgrupo. Ili formis en Teignmouth, Devon en 1994.
Ĝamal Ĥaŝokĝi
Ĝamal Ahmad Ĥaŝokĝi, en angla transskribo Jamal Khashoggi, جمال أحمد خاشقجي (naskiĝis la  en Medino; mortis la   en Istanbulo) estis saud-arabia ĵurnalisto kritikanta kontraŭ la tiea reĝimo. Ekde 2017 li vivis en Usono kaj laboris interalie por la Washington Post. La li eniris saudian ĝeneral-konsulejon en Istanbulo kaj estis ekde tiam malaperinta. Plurajn semajnojn poste Sauda Arabio konfesis esti murdinta lin.
Kessler
La nomo Kessler povas aludi al:
Vidu ankaŭ:
Štěchov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1385.
Antal Mihálka
Antal Mihálka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihálka Antal estis hungara kuracisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Antal Mihálka naskiĝis la  en Vác, li mortis la  en Pest (urbo).
(16977) 1999 AS3
(16977) 1999 AS3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Meir Kessler
Meir Kessler (hebree מאיר קסלר, naskiĝis la 17-a de februaro 1961 en Bnej-Brak) estas israela rabeno.
Antal Mihálka
Biografio
Antal Mihálka frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li aliĝis al la piaristoj kaj studis teologion. Tamen baldaŭ li eksiĝis kaj akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1839. Post la diplomo li estis privata kuracisto, sed inter 1843-1846 li instruis en la universitata veterinara instituto, inter 1846-1850 en la ĵus fondita industria altlernejo. En 1850 statuso de la altlernejo ĉesis, tial li estis emeritita. Iom poste li malfermis privatan lernejon. Ekde 1862 li instruis en mezlernejo, samtempe li estis lernejestro. Li verkis multajn lernolibrojn.
Naĝib Razak
Naĝib ankaŭ estis la instiganto de projekto nomita "1Malajzia Evoluo Berhad" (1MDB), kiu estis destinata por pliiĝigi investojn kaj disvolviĝon en Malajzio. Tamen, la 1MDB poste fariĝis fonto de kontroversoj kaj kritikoj pro suspektoj pri korupto kaj malprava administro de financaj rimedoj.
Post lia defalo de la estro de Malajzio en 2018, Naĝib estis submetita al juĝa proceso pri koruptaj kaj financrimoj rilatantaj al la 1MDB-skandalo. Li estis kondamnita je pli ol 10 jaroj de malliberigo en 2020. La proceso kontribuis al la movado de politika ŝanĝo en Malajzio, kaj li nuntempe ne plu okupas oficiale gravan politikan rolon en la lando.
Homberg BE
Homberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 500 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,50 km², de kiuj 32,0% estas kovritaj de arbaro, 63,2% servas por agrikulturo kaj 4,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Homberg limas en nordo al Fahrni, en nordoriento al Unterlangenegg, en oriento al la frakcio Buchen de la komunumo Horrenbach-Buchen, en sudoriento al Teuffenthal, en sudsudoriento al Heiligenschwendi, en sudo al Thun, en sudokcidento al Schwendibach, kaj en nordokcidento al Steffisburg.
Blumeatino
Blumeatino, 5,3',5'-trihidrokso-7-metokso-duhidroflavono aŭ C16H14O6 estas fitokemiaĵo kun antioksidigaj kaj antifungaj proprecoj nature trovata en plantoj de la familio de la Artemisia annua, Blumea balsamifera kaj Eupatorium odoratum. Blumeatino posedas protektivan agadon kontraŭ eksperimentaj hepato-damaĝoj kaj estas uzata en la traktado de diversaj malsanoj. Ĝi apartenas al la familio de la flavanoj kaj estas nesolvebla en akvo. Ĝiaj acetatoj kaj kloridoj tamen, estas tre solveblaj en akvaj solvaĵoj.
Homberg BE
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas la flanka vojo n-ro 1140 de Steffisburg al Teuffenthal. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 estas Thun-Nordo sur la teritorio de la komunumo Heimberg, proksimume 5 kilometrojn okcidente de la komunumo. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la buslinio n-ro 33 de la transportentrepreno Thun-Interlaken de Thun al Teuffenthal.
Ekonomio
La ĉefa laborfonto en la komunumo estas la agrikulturo. Granda parto de la loĝantaro laboras en la proksimaj urboj Thun kaj Steffisburg.
Historio
Tum mezepoko Homberg apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj kun ilia havaĵo en la jaro 1384 fariĝis posedaĵo de la urbo Berno. Berno ĝis atribuis al la libera tribunalo de Steffisburg, al kiu ĝi apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798. En la jaro 1671 la anabaptistaj familioj Tschabold, Reusser, Eymann, Kropf kaj Stauffer estis forpelitaj el Homberg. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la samnoma administra distrikto. Homberg en la jaro 1864 formale konstituiĝis kiel funkcianta politika komunumo.
Blazono
La blazono montras sur ruĝa ŝildo blankan turon kun nigraj konturoj sur verda sesopa monto. Ambaŭflanke de la turo videplas sespinta ora stelo. La sesopa monto simbolas la montetan kamparon de la komunumo, la turo la iama aparteno al la libera tribunalo de Steffisburg, kaj la du oraj steloj la iaman dividon en la du lernejajn komunumojn Enzenbühl kaj Moosacker.
Famaj personecoj
En Homberg naskiĝis la 17-an de nombembro 1965 la svisdevena bulgara sportpedagogo kaj liberecluktanto Louis-Emil Eyer, mortinta la 2-an de septembro 1916 dum la Batalo de Dorjan (en tiama Bulgario kaj hodiaŭ Nord-Makedonio).
Bernát Ábrahám
Bernát ÁBRAHÁM, plumnomo Pléhes estis rumania hungara politikisto, redaktoro. Li naskiĝis en Gábod la 4-an de marto 1899, la mortodato nekonatas.
Kariero
Bernát Ábrahám estis sekretario konsilantaro de Unuecaj Sindikatoj de Braŝovo (1924–30), de redaktoro de la fakgazeto Vasas, ĉefkunlaboranto de la Munkásélet (1929-30).
Cuba Gooding Jr.
Cuba M. GOODING Jr. naskiĝis en Bronkso, Nov-Jorko estas usona aktoro. Li akiris rolon kiel Tre Styles en Boyz n la Hood (1991), li aperis en A Few Good Men (1992), The Tuskegee Airmen (1995), Outbreak (1995) kaj Jerry Maguire (1996), pri kiu li gajnis la Oskar-premion por plej bona subtena aktoro. Li akiris pli postan atenton pro siaj roloj en Men of Honor (2000) kiel Carl Brashear kaj en Pearl Harbor (2001) kiel Doris Miller. Liaj aliaj rimarkindaj filmoj estas As Good as It Gets (1997), American Gangster (2007), Lee Daniels' The Butler (2013) kaj Selma (2014).
Fondaĵo Joan Miró
La Fondaĵo Joan Miró, ankaŭ nomita "Centre d'Estudis d'Art Contemporani" (Centro de Studado de Nuntempa Arto) de Barcelono, estas privata institucio kies ĉefa aktiveco estas konservado kaj ekspozicio de verkoj de Joan Miró. Tiu projekto estis antaŭe longe studita de la artisto kaj liaj proksimuloj, interalie Joan Prats, kiu mortis en 1970, kaj kies unua ĉambro de ekspozicio havas lian nomon. Tiu institucio ankaŭ disvolvas siajn aktivecojn sur la scenejo de nuntempa arto, tiom en plastikaj artoj kiom en muziko kaj vivantaj artoj. Ĝi estis konstruita en 1975 sub la direktado de Josep Lluís Sert, amiko de Joan Miró, por kiu li konstruis lian atelieron en 1956. La ejo gastiganta la fondaĵon, donita de urbo Barcelono, situas en Montjuïc.
Ĉefa aktiveco de la Fondaĵo
Unu el la ĉefaj celoj de tiu institucio estas konservado kaj disvastigado de la verkoj de sia fondinto. La plej granda parto de la kolekto de la muzeo estis senpere donacita de Joan Miró.
Al tiu kolekto estas aldonitaj verkoj de aliaj artistoj (Alexander Calder, Mark Rothko, Marcel Duchamp, Antonio Saura, Fernand Léger, André Masson, Yves Tanguy, Henri Goetz, Max Ernst, Balthus...), ankaŭ akiritaj per donacoj.
Kvankam privata, la Fondaĵo Joan Miró daŭre ricevas helpon de la urbo kaj regiono.
Historia monumento
Historia monumento RI-51-0011537
Kortizolo
Ne konfuzu kortizolon, kies ĥemia formulo estas C21H30O5 kun kortizono, kies ĥemia formulo estas C21H28O5 kaj kiu estas ankaŭ kortikosurrena hormono, samefika kiel kortizolo, sed malpli abunda ol ĝi.
Sebeos
Sebeos (armene: Սեբեոս ) estis armena episkopo kaj historiisto de la 7-a jarcento.
Malmulto estas konata pri la verkinto, kvankam subskribo en la rezolucio de la Eklezia Koncilio de Dvin en 645 diras "episkopo Sebeos bagratido." Liaj skribaĵoj estas valoraj kiel unu el la malmultaj sendifektaj pluvivaj fontoj kiuj kronikas la Armenion de la 6-a jarcento kaj ĝiajn ĉirkaŭajn teritoriojn. La historio de Sebeos enhavas detalajn priskribojn de la periodo de sasanida regado en Armenio ĝis la islama konkero en 661. Lia historio estis publikigita por la unua fojo en 1851 en Istanbulo.
Ian Fleming
Ian Lancaster Fleming (naskiĝis la 28-an de majo, 1908 en Londono, mortis la 12-an de aŭgusto 1964 en Canterbury) estis angla verkisto, ĵurnalisto kaj oficiro de ŝipa spionado, kiu estas plej konata pro sia serio de spionaj romanoj, James Bond. Fleming venis el riĉa familio konektita al la komerca banko Robert Fleming & Co., kaj lia patro estis la membro de Parlamento por Henley de 1910 ĝis la morto ĉe la Okcidenta Fronto en 1917. Edukita ĉe Eton, Sandhurst kaj, mallonge, la universitatoj de Munich kaj Ĝenevo, Fleming moviĝis tra pluraj postenoj antaŭ ol li komencis verki.
Dum labori por la Divido de Ŝipa Spionado de Britio dum la Dua Mondmilito, Fleming okupiĝis pri plani Operacio-Oraokulon kaj en la planado kaj superrigardo de du spionajaj unuoj, 30 Sturma Unuo kaj T-Forto. Lia milittempa servo kaj lia kariero kiel ĵurnalisto provizis multe de la fono, detalo kaj profundo de la romanoj de James Bond.
Fleming verkis sian unuan romanon de Bond, Casino Royale, en 1952. Ĝi estis sukceso, kun tri presaĵoj esti komisiitaj por fari fronte al la postulo. Dek unu romanoj de Bond kaj du kolektoj de mallongaj rakontoj sekvis inter 1953 kaj 1966. La romanoj rondiras ĉirkaŭ James Bond, oficiro en la Sekreta Spiona Servo, ofte konata kiel MI6. Bond ankaŭ estas konata per lia kodnumero, 007, kaj estis komandanto en la Reĝa Maramea Volontula Rezervo. La rakontoj de Bond situas inter la plej vendataj serioj de fikciaj libroj de ĉiuj tempoj, vendante pli ol 100 milionojn da kopioj tutmonde. Fleming ankaŭ verkis la infanan rakonton Chitty-Chitty-Bang-Bang kaj du verkojn de nefikcio. En 2008, The Times anoncis Fleming la 14-a en ĝia listo de "La 50 plej bonaj britaj verkistoj ekde 1945".
Fleming estis edziĝinta al Ann Charteris, kiu divorcis de la dua Vicgrafa Rothermere pro ŝia amafero kun la verkisto. Fleming kaj Charteris havis filon, Caspar. Fleming estis peza fumanto kaj drinkanto dum la plejmulto de sia vivo kaj pereis al kormalsano en 1964 en la aĝo de 56 jaroj. Du de liaj libroj de James Bond estis eldonitaj postmorte; aliaj verkistoj de tiam produktis romanojn de Bond. La kreo de Fleming aperis en filmo dudek ses fojojn, portretita de sep aktoroj.
Naskiĝo kaj familio
Ian Lancaster Fleming naskiĝis la 28an de majo, 1908, ĉe 27 Verda Strato en la riĉa Londona distrikto de Mayfair.
Teresa Claramunt
Teresa Claramunt i Creus (naskiĝis en Sabadell, mortis  en Barcelono) estis kataluna hispana anarĥi-sindikatistino.
Biografio
Ŝi estis tekstila dungitino kaj fondis anarĥiistan grupon en Sabadell, influita de Fernando Tarrida de Mármol, kun kiu ŝi partoprenis en la sep-semajna striko de 1883 dum kiu estis postulita labortago de 10 horoj potage. Tiel, en oktobro 1884 ŝi estis unu el la fondintoj de la Sekcio Varia de Laboristoj anarĥi-Kolektivistoj de Sabadell (Secció Vària de Treballadores Anarco-col·lectivistes de Sabadell). En 1892, kun Ángela Lopez de Ayala kaj Amàlia Domingo ili antaŭenigis la unuan hispanan feministan societon, la Societo Aŭtonoma de Virinoj de Barcelono (Sociedad Autónoma de Mujeres de Barcelona).
Ŝi estis arestita post la eksplodo de bombo en la Gran Teatre del Liceu en Barcelono en 1893 kaj denove dum la proceso de subpremo de Montjuïc (Procés de Montjuïc) (1896), dum kiu ŝi estis brutale batita, kio kaŭzis efikojn por la resto de ŝia vivo. Kvankam ŝi ne estis konviktita de ajna krimo, post la proceso ŝi estis limigita al Anglio ĝis 1898. Ŝi fondis la magazinon El Productor (La Produktisto) (1901) kaj aktive partoprenis en la sociaj demandoj de la frua 20-a jarcento. Ŝi kontribuis al magazinoj La Tramuntana kaj La Revista Blanca kaj direktis la gazeton  El Rebelde en 1907-1908.
En 1902 ŝi partoprenis en mitingoj solidarece kun la strikantoj de la metala sektoro kaj en la ĝenerala striko de februaro 1902. Ŝi estis arestita denove post la eventoj de la Setmana Tràgica (Tragika Semajno) en aŭgusto 1909 kaj limigita al Zaragoza, kie en 1911 ŝi helpis lokajn sindikatojn impulsi membrecon de la CNT kaj la ĝeneralan strikon de 1911, kio kondukis ŝin al nova malliberejo. Jam tre malsana kaj limigita inter lito kaj seĝo, polico priserĉis ŝian loĝejon post la atako kontraŭ kardinalo Juan Soldevilla y Romero en Zaragoza la, serĉante pruvon ke ŝi estis kulpa pri tio. En 1924 ŝi revenis al Barcelono, sed paralizo iom post iom malproksimigis ŝin de publikaj aktivecoj.
Hluk
Hluk estas urbo en Ĉeĥio, en distrikto Uherské Hradiště (Regiono Zlín). Ĝi havas. Ĉiujn tri jarojn okazas tie ĝis hodiaŭ la rajdo de la reĝoj, tradicio tipa por la regiono de Moravia Slovakio kaj en Hluk unuafoje skribe menciita en 1865.
Esperanto
En 1933 en Hluk fondiĝis esperantista klubo (parto de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista), kies membroj tenis korespondajn kontaktojn kun esperanto-parolantoj en multaj landoj de la mondo kaj invitis al Hluk kelkajn konatajn vojaĝistojn, kiuj prelegis en esperanto kun interpretado en la ĉeĥan lingvon antaŭ la loka publiko (Henrik Seppik prelegis pri Laplando, Erika Seppik pri Estonio, Joseph R. Scherer el Usono pri vojaĝo en Antaŭa Hindio, negro Kola Ajayi pri Afriko). Ĉiujare okazadis vesperaj festoj kun riĉa ĉeĥa-esperanta programo kaj en la jaro 1937 sursceniĝis teatraĵo Jízdní hlídka pri legia temo de František Langer en esperantlingva traduko Kavaleria patrolo.
Rooting (Android OS)
Rooting estas la procezo permesi al uzantoj de saĝtelefonoj, tabulkomputiloj kaj aliaj aparatoj kiuj utiligas la funkciigan sistemon Android havi privilegiitan kontrolon (konata kiel radik-aliro) pri pluraj Android subsistemoj. Ĉar Android utiligas Linux, Android-aparato donas similan enirrajton al administraj permesoj kiel en Linux aŭ iu alia Unix-eca mastrumsistemo kiel FreeBSD aŭ macOS.
Brulharo
Brulharo estas tiu eta estaĵo de kelkaj plantoj kiu kaŭzas jukadon (urtiko) aŭ malofte inflamon (tropikaj plantoj).
La grundo de la brulharoj estas la kusene elstarante epidermaj ĉeloj. La korpo de la brulharo estas delikate mallarĝiĝanta kapilario, ĉe kies supro troviĝas kapeto flankenkiniĝante. La ĉelmuro de la haro estas kalka, ĉepinte silika. La kapeto de brulharo tre facile derompiĝas je tuŝo, premo kaj la restanta iom rigida stumpo (trunko) enpenetras aŭ vundas la korpon de tuŝinto kaj ĉelsuko transiras al la vundo pro la planta turgora premo. Tiu ĉelsuko entenas sekreciaĵojn, kiuj kaŭzas jukon, malofte inflamon.
Preria bizono
La Preria bizono estas unu el du subspecioj de la Amerika bizono.
En la jaro 2006 oni enkondukis preriajn bizonojn de Nacia Parko de Insulo Elk en Nacia Parko Preria en Saskaĉevano. Danke al ĉi tio, bizonoj nun migras laŭ la mallong-herbaj prerioj de Kanado unufoje depost ilia preskaŭ-formortigo komence de la 20-a jarcento.
Jazdegerdo la 2-a
Jazdegerdo la 2-a estis la sasanida Reĝo de Reĝoj de Irano de 438 al 457. Li estis la posteulo kaj filo de Bahram la 5-a ( ĉ . 420-438 ).
Lia regado estis markita per militoj kontraŭ la Orienta Romia Imperio en la okcidento kaj la heftalitaj hunoj en la oriento, same kiel per liaj klopodoj kaj provoj fortigi reĝan centraligon en la burokratio trudante Zaratuŝtrismon al la ne-zaratuŝtraj loĝantoj en la lando, nome kristanoj. Lia morto kaŭzis dinastian lukton inter liaj du filoj Hormizd la 3-a kaj Peroz la 1-a por la trono, kun ĉi-lasta emerĝante venka.
(78133) 2002 NQ13
(78133) 2002 NQ13 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo. malkovrita la elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT).
Pro ĝia aphelio de 5,137, ĝi estas rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido, kvankam ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, propreco de la korpoj de la Hilda grupo, tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Krome, ĝia orbita klineco tenas ĝian orbiton iom malproksima de tiu de Jupitero : ĝia jupitera MOID estas 0,6632 astronomia unuo, tie estas 99,220 milionoj da km.
Anekso
Anekso estas enpreno de fremdan teritorio en sian regnon, aligo de io malpli grava kaj neĉefa al io ĉefa kaj pli grava. Klasika ekzemplo estas okazo, kiam venkinto de armita konflikto parte aŭ tute aneksas la teritorion de kontraŭulo.
Post la Dua mondmilito, anekso de fremda teritorio ofte ne akiras internacian agnoskon flanke de ceteraj ŝtatoj, pro tio, aneksanta ŝtato ĝenerale referencis al "moralaj" aŭ historiaj kialoj de anekso. Tiel Ĉinio pretendas ke Tibeto "ĉiam estis parto de Ĉinio", kaj Israelo pretendis "sekurecajn kialojn" por anekso de Golanaj Altaĵoj.
Urtikacoj
La urtikacoj (Urticaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 50 genrojn kaj preskaŭ 1500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas urtiko.
Pál Szinyei Merse
Pál Színyei Merse [pAl sInjei merŝe] estis hungara pentristo, la plej grava figuro de la hungara impresionismo. Lia kuzo estis Gyula Gundelfinger. Pál Színyei Merse naskiĝis en Szinyeújfalu, en la 4-an de julio 1845, li mortis en Jernye, en la 2-a de februaro 1920.
Urtikacoj
Ili estas moltigaj plantoj, sen laktosuko kaj kun simplaj folioj. Ili havas ofte brulharojn. La plantoj estas unu aŭ duseksaj. La floroj estas kvarpartaj kaj ili ventopolenitaj. Frukto estas glano aŭ drupo. . La tropikaj genroj uzatas por teksaĵoj.
Pál Szinyei Merse
Biografio
Lia nobela familio estis iom riĉa, tial li ne havis financajn problemojn dum lernado aŭ dum pentrado. Li frekventis gimnazion en Eperjes, poste en Nagyvárad, kie li komencis okupadi pri pentrado. Ekde 1864 la juna pentristo lernis en Akademio en Munkeno ekzemple de Sándor Wagner. Tie li konatiĝis kun Gustave Courbet. En 1870 li revenis, kaj li devis okupiĝi pri la familia bieno, tamen diversaj pentraĵoj aperis, precipe pri la familianoj. En 1873 li pentris supozeble la plej faman pentraĵon: Majális (=majo en herbejo) kaj en la sama jaro li edziĝis. La alia fama pentraĵo estis "Virino en lila vesto", kie la virino estis sia edzino.
En 1882 la tuta familio translokiĝis en Vienon, kie li denove pentradis. Baldaŭe pro familiaj fiaskoj li politikadis, tamen li reiris al la pentrado. Unu el la pentraĵoj aĉetis mem imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. En 1901 "Majális" ricevis oran medalon en Munkeno kaj ankaŭ en aliaj lokoj li havis sukcesojn. En Budapeŝto li instruis pentroarton kaj fondis grupon de hungaraj impresionistoj. Dum la 1-a mondmilito li pentradis ĉe Balatono.
Urtikacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
István Iglódi
István Iglódi [iŝtvAn], hungare Iglódi István, Esperante Stefano Iglódi estis hungara aktoro, teatrestro kaj reĝisoro.
Bombaj atencoj kontraŭ loĝejoj en Rusio
Teroristaj bombaj atencoj kontraŭ loĝejoj en Moskvo kaj Volgodonsk okazis dum du monatoj en 1999. Atencoj sekve de kiuj pereis sume preskaŭ 300 homoj iĝis senpera kaŭzo de la Dua Ĉeĉenia milito.
István Iglódi
István Iglódi naskiĝis la 1944 en Magyarbóly - mortis la  2009 en Budapeŝto.
Biografio
István Iglódi frekventis gimnazion en Budapeŝto inter 1958-1962, poste aktoran ĉeflernejon pri reĝisorado. Li komencis sian karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1966–1973. Li apartenis al trupo de Teatro József Attila inter 1982-1990, kie li estis ĉefreĝisoro. Li aktoradis ekzemple en Teatro Thália (Budapeŝto). Ekde 1981 li instruis en la aktora ĉeflernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Bombaj atencoj kontraŭ loĝejoj en Rusio
Kronologio de eventoj
Atenco en Bujnaksk
en Bujnaksk (Dagestano) eksplodis materialoj stokitaj en kamiono staranta antaŭ la loĝejo kie estis loĝigitaj rusaj soldatoj. Pereis 64 personoj, dekkelkaj aliaj vundiĝis. Rusaj regopovoj respondecigis pri la atenco ĉeĉenajn separistojn.