cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armena Revolucia Federacio
La Armena Revolucia Federacio, Daŝnako aŭ Daŝnakcutjun (Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն) estas politika partio de Armenio. Ĝi estis fondita en Tbiliso, nuna Kartvelio en 1890 fare de Kristapor Mikaeljan, Stepan Zorjan, kaj Simon Zavarjan. La partio funkcias en Armenio kaj en landoj kie la armena diasporo ĉeestas, precipe en Libano kaj en la Respubliko Montara Karabaĥo.
La ARF subtenas socialismon kaj membras en la Socialista Internacio. Ĝi havas la plej grandan membronombron inter la partioj reprezentitaj en la Armena diasporo, kun filioj en pli ol 200 landoj kaj teritorioj. Kompare kun aliaj armenaj partioj kiuj tendencas unuavice al edukaj aŭ humanitaraj projektoj, Daŝnako estas la plej politike orientita el tiuj organizoj kaj tradicie estis unu el la plej fervoraj subtenantoj de armena naciismo. La partio kampanjas por la agnoskado de la Armena genocido kaj la rajto al ĝia riparado. Ĝi ankaŭ pledas por la establado de Granda Armenio bazita sur la Traktato de Sèvres.
La ARF iĝis aktiva ene de la Otomana Imperio en la fruaj 1890-aj jaroj kun la celo unuigi la diversajn grupetojn en la imperio kiuj favoris al reformo kaj defendis armenajn vilaĝojn de la masakroj kiuj estis ĝeneraligitaj en kelkaj el la armen-loĝitaj areoj de la imperio. Membroj de ARF formis grupojn de fidajoj kiuj defendis armenajn civilulojn per armita rezisto. Daŝnako ankaŭ laboris por pli vasta celo kiel kreado de "libera, sendependa kaj unuiĝinta" Armenio, kvankam ili foje flankenlasis tiun celon favore al pli realisma aliro, kiel ekzemple akceptado de aŭtonomio.
En 1917, la partio estis fundamenta en la kreado de la mallongdaŭra Armena Demokratia Respubliko, kiu falis sub la premo de sovetiaj komunistoj en 1920. Post kiam ĝia gvidantaro estis ekziligita de la komunistoj, la ARF establiĝis ene de armenaj komunumoj en la diasporo, kie ĝi helpis al la armenoj konservi la armenan kulturan identecon. Post la falo de Sovetunio, ĝi revenis al Armenio, kie ĝi nun denove havas signifan ĉeeston kiel la gvida opozicia partio en la parlamento de Armenio. Antaŭ la elekto de Serĵ Sargsjan kiel prezidento de Armenio kaj por mallonga tempo poste, la ARF estis membro de la reganta koalicio, eĉ se ĝi nomumis sian propran kandidaton en la prezidant-elektoj. .
Frua historio
En la frua 19-a jarcento, Orienta Eŭropo kaj Rusia Imperio iĝis la agadcentro de grupetoj subtenantaj reformon en armenaj areoj en la Otomana Imperio. En 1890, rekonante la bezonon unuigi tiujn grupojn por plia efiko, Kristapor Mikaeljan, Simon Zavarjan kaj Stepan Zorjan kreis novan partion nomata "Federacio de Armenaj Revoluciuloj" (Հայ Յեղափոխականներու Դաշնակցութիւն), kiu poste estus nomata "Armena Revolucia Federacio", "Daŝnako" aŭ "Daŝnakcutjun" en 1890.
Rusia Imperio
La Armena Revolucia Federacio iom post iom akiris signifan forton kaj simpation inter rusiaj armenoj. Plejparte pro ĝia rekta malsinteno al la Otomana Imperio, la partio ĝuis la subtenon de la centra rusa administracio kaj ĝia ekstera politiko havis la saman paraleligon ĝis 1903. La 12-an de junio 1903, la carismaj aŭtoritatoj aprobis edikton por ke ĉiuj proprietaĵoj de la Armena Apostola Eklezio estu sub imperia kontrolo. Kontraŭ tiu edikto ARF opoziciis, ĉar ĝi perceptis la caran edikton kiel minacon al la ekzisto de la armena nacio. Kiel rezulto, la ARF-estraro decidis defendi armenajn preĝejojn per sendado de milicanoj kiuj funkciis kiel gardistoj kaj per organizado de manifestacioj.
En 1905-1906, krevis la armena-tataraj masakroj dum kiuj ARF engaĝiĝis en armitajn agadojn. Kelkaj fontoj asertas ke la rusia registaro incitis la masakrojn por plifortikigi sian aŭtoritaton dum la revolucia tumulto de 1905. La unua eksplodo de perforto okazis en Bakuo, en februaro 1905. La ARF respondecigis la rusajn aŭtoritatojn pro senmoviĝo kaj instigo al masakroj kiuj estis parto de pli granda kontraŭ-armena politiko. La 11-an de majo 1905, la revolucia daŝnakano Drastamat Kanajan murdis la guberniestron generalon Nakaŝidze, kiu estis taksata de la armena loĝantaro kiel ĉefa instiganto de malamo kaj konfrontiĝo inter armenoj kaj tataroj. Nekapablaj fidi sin je registaraj trupoj por protekti siajn interesojn kaj rajtojn, la armena burĝaro turniĝis al la Armena Revolucia Federacio por protekto. La Daŝnak-gvidantoj argumentis ke, ĉar la armenaj laboristoj estas diskriminaciataj, la defendo de la armena burĝaro estus grava por konservo de laboreblecoj por armenaj laboristoj, kiuj estus dungotaj de burĝaj armenoj. La sendito de la rusa caro en Kaŭkazio, Voroncov-Daŝkov, raportis ke la ARF havis la plejan respondecon pri la masakroj. La ARF, aliflanke, argumentis ke ĝi helpis organizi la defendon de la armena loĝantaro kontraŭ islamaj atakoj. La agado de la daŝnakanoj dum la masakroj iĝis katalizilo por la firmiĝo de la islama komunumo de Kaŭkazio. Dum tiu periodo, la ARF subtenis la armitan agadon, inkluzive de terorismo, kiel necesa por la atingo de siaj politikaj celoj.
En januaro 1912, 159 membroj de la ARF (advokatoj, bankistoj, negocistoj kaj aliaj intelektuloj) estis pridemanditaj antaŭ la rusa Senato pro ilia partopreno en la partio. Ili estis defenditaj de la tiama advokato Aleksandr Kerenskij, kiu defiis multajn el la pruvoj uzitaj kontraŭ ili kiam la "originaj enketistoj estis instigitaj antaŭ la loka administracio uzi ajnan haveblan rimedon" por kondamni la homojn. Kerenskij sukcese postulis por ke la kazo de unu el la akuzitoj estu ree ekzamenita. Li kaj pluraj aliaj advokatoj "faris malkaŝe malestimajn deklaraciojn" pri tiu afero per la rusa gazetaro, kiu estis malpermesita sekvi la proceson kontraŭ Daŝnako, kaj tion metis en embarasigan situacion al la senatanoj. La Senato poste malfermis enketon kontraŭ la ĉefa magistratano kiu faris la atakojn kontraŭ la Daŝnak-membroj kaj konkludis ke li estis freneza. 94 el la juĝitoj estis absovitaj, dum la resto estis aŭ kaptitaj aŭ ekzilitaj por diversjaraj periodoj, la plej severa el kiuj egalis al ses jaroj.
Konstitucia Revolucio
Daŝnakcutjun aranĝis renkontiĝon la 26-an de aprilo 1907, konata kie la Kvara Ĝenerala Kongreso, en kiu la ARF-gvidantoj kiel ekzemple Aram Manugjan, Hamo Ohanjanjan kaj Stepan Stepanjan diskutis ilian eblan engaĝiĝon en la Persa Konstitucia Revolucio. Ili decidis ke tiu movado havis politikajn, ideologiajn kaj ekonomiajn komunaĵojn kun ARF kaj ke ĝiaj celoj estis la establado de jura protekto, la homaj rajtoj kaj la interesoj de ĉiuj laboristoj. Ili ankaŭ sentis ke ĝi laborus por la avantaĝo kaj bonfarto de iranaj armenoj. La fina voĉdono rezultiĝis je 25 voĉoj favore kaj unu detenis sin. De 1907 ĝis 1908, dum la tempo kiam la Junaj Turkoj atingis la povon en la Otomana Imperio, la armenoj de Kaŭkazio, Okcidenta Armenio, kaj Irano komencis kunlabori kun iranaj konstituciistoj kaj revoluciuloj. La partioj, precipe la Daŝnakcutjun, volis influi en la direkto de la revolucio por pli granda demokratio kaj protekti la atingitaĵojn. La Daŝnak-kontribuo al la batalo estis plejparte armea, kiam ĝi sendis kelkajn el siaj konataj fidajoj al Irano post la gerilkampanjo en la Otomana Imperio finita kun la ascendo de la Junaj Turkoj. Rimarkinda daŝnakano en Irano estis Jeprem Ĥan, kiu establis filion de la partio en la lando. Jeprem Ĥano estis tre grava en la Konstitucia Revolucio de Irano. Post kiam la persa nacia parlamento estis bombardita de la ruso Vladimir Liaĥov, Jeprem Ĥan kuniĝis kun Satar Ĥan kaj aliaj revoluciaj gvidantoj de la Konstitucia Revolucio de Irano kontraŭ Mohammad Ali Ŝaho Kaĝaro. Rilatoj inter Satar Ĥan kaj la ARF variis inter amikeco kaj suspektemo. Foje li estis rigardita kiel ignoranto, dum en aliaj tempoj li estis konata kiel bonega heroo. Tamen, la ARF venis por kunlabori kun li kaj laŭ Jeprem Ĥan ili havis multajn venkojn inkluzive de la kapto de Raŝto en februaro 1909. Ĉe la fino de junio 1909, la batalantoj alvenis al Teherano kaj post pluraj bataloj, ili okupiĝis pri la Konsulta Asembleo de Irano kaj pri konstruado de la moskeo Sepahsalar. Jeprem Ĥano tiam estis nomumita ĉefo de la teherana polico. Tio kaŭzis streĉitecojn inter la daŝnakanoj kaj Jeprem Ĥan.
Epoko de Abd-ul-Hamid (1894-1908)
Por konsciencigi pri la masakroj de 1895-1896, membroj de Daŝnako, gviditaj de Papken Siuni, prenis la Otomanan Bankon la 26-an de aŭgusto 1896. La celo de la atako estis dikti la postulojn de la reformoj de ARF en la armenaj regionoj de la Otomana Imperio kaj altiri eŭropan atenton al ilia afero ĉar la eŭropanoj havis multajn aktivaĵojn en la banko. La operacio kaptis eŭropan atenton sed ankaŭ ĝi okazigis pli da masakroj de la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a. La ekspedicio Hanazoro estis farita de la armena milico kontraŭ la kurda tribo Mazriko la 25-an de julio 1897. Dum la Defendo de Van, la tribo Mazriko embuskis taĉmenton de armenaj defendantoj kaj masakris ilin. La Ekspedicio Ĥanazoro estis la reprezalio de la ARF. Kelkaj el la armenoj konsideras tion kiel ilia unua venko super la Otomana Imperio kaj festas ĝin ĉiujare.
La 30-an de marto 1904, la ARF ludis la plej gravan rolon en la Dua Sasuna Rezisto. La ARF sendis armilojn kaj fidajojn por defendi la regionon por la dua fojo. Inter la 500 fidajoj partoprenintaj la rezistan batalon estis elstaruloj kiel ekzemple Kevork Ĉavuŝ, Sepasdaci Murad kaj Hrajr Djoghk. Ili sukcesis bremi kaj forigi la otomanan armeon dum pluraj monatoj, malgraŭ ilia manko de batalantoj kaj pafforto.
En 1905, membroj de la Daŝnako organizis la murdintencon en Yıldız, t.e. atenco kontraŭ la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a en la ĉefurbo de la Otomana Imperio, Konstantinopolo, (nuna Istanbulo). La provo murdi la sultanon estis malsukceso ĉar la tempigita bombo maltrafis la celon nur pro kelkaj minutoj. La Armena Revolucia Federacio ankaŭ perdis unu el ĝiaj fondintoj, Kristapor Mikaeljan, en neintencita eksplodo dum la planado de la operacio.
Revolucio de la Junaj Turkoj (1908-1914)
Du el la plej grandaj revoluciaj grupoj provantaj faligi la sultanon Abd-ul-Hamid la 2-a estis la ARF kaj la Komitato Unio kaj Progreso, grupo de plejparte eŭrop-kleraj turkoj. En plenkunsido en 1907, la ARF agnoskis ke la armenaj kaj turkaj revoluciuloj havis la samajn celojn. Kvankam la reformoj Tanzimat donis al la armenoj pli da rajtoj kaj sidlokoj en la parlamento, la ARF esperis akiri aŭtonomion por regi armenajn loĝitajn areojn de la Otomana Imperio kiel "ŝtato ene de la ŝtato". La "Dua Kongreso de la otomana opozicio" okazis en Parizo (Francio), en 1907. En ĉi tiu kongreso partoprenis opoziciaj gvidantoj kiel Ahmed Riza (liberala), Sabahheddin Bej, kaj daŝnakano Ĥaĉatur Malumjan. Dum la kunveno, alianco inter la du partioj estis oficiale deklarita. La ARF decidis kunlabori kun la Komitato Unio kaj Progreso, esperante ke se la Junaj Turkoj prenus la potencon, aŭtonomio estus koncedita al la armenoj.
En 1908, Abd-ul-Hamid la 2-a estis faligita dum la Revolucio de la Junaj Turkoj, kiu lanĉis la Duan Konstitucian Epokon de la Otomana Imperio. La armenoj akiris pli da sidlokoj en la parlamento en 1908, sed la reformoj ne atingis la aŭtonomion kiun la ARF esperis. La Adana masakro en 1909 ankaŭ kreis malsimpation inter armenoj kaj turkoj, kaj la ARF rompis la rilatojn kun la Junaj Turkoj en 1912.
Unua Mondmilito kaj la Armena genocido
En 1915, la Daŝnak-gvidantoj estis deportitaj kaj mortigitaj kune kun aliaj armenaj intelektuloj dum elpurigo fare de otomanaj regantoj kontraŭ la gvidantoj de la armenaj komunumoj de la imperio. La ARF, kiu konservis sian ideologian moton "Libera, Sendependa, kaj Unuiĝinta Armenio", gvidis la defendon de la armenoj dum la Armena genocido, inkluzive de la sukcesa rezistado de Van. Jevdet Bej, la otomana administranto de Van, provis subpremi la reziston per mortigado de du armenaj gvidantoj (Iŝĥan kaj Vramjan) kaj provo malliberigi Aram Manugjan, kies famo pliiĝis kaj akiris la nomon "Aram de Van". Cetere, la 19-an de aprilo, li diskongis ordonon ekstermi ĉiujn armenojn, kaj minacis mortigi ĉiujn islamanojn kiuj helpus ilin.
Proksimume 185,000 armenoj loĝis en Vaspurakano. En la centro de Van mem, estis ĉirkaŭ 30,000 armenoj, sed pli da armenoj el ĉirkaŭaj vilaĝoj kuniĝis al ili dum la otomana ofensivo. La batalo komenciĝis la 20-an de aprilo 1915, kun Aram Manugjan kiel la gvidanto de la rezisto, kaj daŭris dum du monatoj. En majo, la armenaj kaj rusaj batalionoj eniris la urbon kaj sukcese forpelis la otomanan armeon for de Van. Daŝnakcutjun ankaŭ estis implikita en aliaj malpli sukcesaj rezistaj movadoj en Zejtun, Ŝabin-Karahisar, Urfa, kaj Musa Dagh. Post la fino de la rezistado de Van, ARF-gvidanto Aram Manugjan iĝis guberniestro de la Administracio por Okcidenta Armenio kaj laboris por plimildigi la suferojn de la armenoj.
Post la fino de la Unua Mondmilito, certaj membroj de la Junaj Turkoj konsideritaj kiel la elpensintoj kaj organizintoj de la Armena genocido fare de la Daŝnako estis murditaj dum la Operaco Nemezo.
Armena Demokratia Respubliko
Kiel rezulto de la kolapso da la Rusia Imperio en 1917, la armenaj, kartvelaj, kaj islamaj gvidantoj de Kaŭkazio kuniĝis por krei la Transkaŭkazan Federacion en la vintro de 1918. La Traktato de Brest-Litovsk havis drastajn sekvojn por la armenoj: Turkaj fortoj reokupis Okcidentan Armenion. La federacio daŭris dum nur tri monatoj, ĉar tuj poste estis proklamitaj la demokratiaj respublikoj Armena Demokratia Respubliko, Kartvela Demokratia Respubliko kaj Azerbajĝana Demokratia Respubliko. La intertraktantoj por Armenio estis de la Armena Revolucia Federacio.
Kun la kolapso de la Transkaŭkaza Federacio, la armenoj estis lasitaj je ilia propra sorto kiam la turka armeo alproksimiĝis al la armena ĉefurbo, Erevano. Komence, timante pli gravan armean malvenkon kaj masakron de la loĝantaro de Armenio, daŝnakanoj volis evakui la urbon. Tamen, la Armea Konsilio gvidita de la kolonelo Pirumjan decidis ne kapitulaci kaj alfronti la turkan armeon. La kontraŭstaraj armeoj renkontiĝis la 28-an de majo 1918, proksime de Sardarapat. La batalo estis gravega armea sukceso por la armena armeo kiu sukcesis bremsi la invadon de la turkaj fortoj. La armenoj ankaŭ restis firmaj dum la Batalo de Karakilizo kaj dum la Batalo de Baŝ Abaran. La kreado de la Armena Demokratia Respubliko estis proklamita en la tago de la Batalo de Sardarapat, kaj la ARF iĝis la reganta partio. Tamen, la nova ŝtato estis grave detruita, kun granda ekonomia krizo, centmiloj da rifuĝintoj, kaj plejparte malsatanta loĝantaro.
La Armena Revolucia Federacio, gvidita de Andranik Toros Ozanjan, provis plurajn fojojn preni Ŝuŝan (konata kiel Ŝuŝi inter armenoj), urbon en Montara Karabaĥo. Ĵus antaŭ ol la Armistico de Mudros estis subskribita, Andranik estis survoje de Zangezuro ĝis Ŝuŝa, por kontroli la tiaman ĉefurbon de Karabaĥo. La fortoj de Andranik troviĝis je 42 kilometroj de la urbo kiam la Unua Mondmilito finiĝis, kaj Turkio, kune kun Germanio kaj Aŭstrio-Hungario, kapitulacis al la aliancanoj. Britaj fortoj ordonis al Andranik haltigi ĉiujn armeajn avancojn, certigante al li ke la konflikto estu solvita per la Konferenco de Parizo 1919. Andranik, ne volante kontraŭi la britojn, retiriĝis al Gorin, Zangezuro.
Daŝnako havis fortan ĉeeston en la registaro de la Armena Demokratia Respubliko. La plejmulto el la gravaj postenoj kiel ekzemple Ĉefministro, Defendministro kaj Ministro por Internaj Aferoj estis kontrolitaj de ĝiaj membroj. Malgraŭ ilia fera kontrolo de la potenco, la ARF estis nekapabla ĉesigi la tujan komunistan invadon tra la nordo, kiu finiĝis per transiro de la potenco al la sovetoj en 1920. La ARF estis malpermesita, ĝiaj gvidantoj ekzilitaj, kaj multaj el ĝiaj membroj foriris al aliaj mondopartoj.
Ekzilo
Post kiam la komunistoj prenis la kontrolon de la mallongdaŭra Armena Demokratia Respubliko kaj la gvidantoj de la Armena Revolucia Federacio estis ekzilitaj, la daŝnakanoj movis la bazon por operacioj tien kie la armena diasporo ekloĝis. Kun la granda enfluo de armenaj rifuĝintoj en la Oriento, la ARF establis fortan politikan strukturon en Libano kaj laŭ pli malgranda mezuro, en Sirio. De 1921 ĝis 1990, la Daŝnakcutjun establis politikajn strukturojn en pli ol 200 ŝtatoj inkluzive de Usono, kie alia granda enfluo de armenoj enloĝiĝis.
Kune kun politika kaj geografia dividado venis ankaŭ religia diferenciĝo. Unu parto de la armena eklezio asertis ke ĝi volis esti aparta de la Katolikoso, kies sidloko estis en Eĉmiadzin, Armena Soveta Socialisma Respubliko. Kelkaj armenoj en Usono opiniis ke Moskvo provis uzi la armenan eklezion por reklami la ideojn de komunistoj ekster la lando. La armena eklezio tiel disiĝis en du filiojn, Echmiadzin kaj Kilikio, kiuj komencis funkcii aparte. En Usono, la preĝejoj fidelaj al Eĉmiadzin ne permesis ke daŝnakanoj estu eklezianoj. Tio estis unu el la kialoj pro kio la ARF malinstigis homojn ĉeesti tiujn preĝejojn kaj alportis la reprezentantojn de la kontraŭa branĉo de la eklezio, la armena Katolikosato de Kilikio, de Libano ĝis Usono. En 1933, daŝnakanoj estis suspektitaj pro la atenco kontraŭ armena ĉefepiskopo Levon Turjan en Novjorko. Antaŭ lia murdo, la ĉefepiskopo estis akuzita je prosovetismo fare de ARF. Tamen, la ARF mem estis laŭleĝe senkulpigita de iu rekta kunkulpeco en la atenco. .
Dum la 1950-aj jaroj, streĉitecoj estiĝis inter la ARF kaj la Armena SSR. La morto de la Katolikoso Garegin de la Sankta Seĝo de Kilikio ekigis lukton pro la sukcedo. La Nacia Eklezia Asembleo, kiu estis plejparte influita de la ARF, elektis Zareh de Aleppo. Tiu decido estis malaprobita de la Katolikoso de Armenio (en Eĉmiadzin), la kontraŭdaŝnaka koalicio, kaj la sovetarmenaj aŭtoritatoj. Zareh etendis sian administran aŭtoritaton super granda parto da la armena diasporo, antaŭenigante la vundeton kiu jam estis kreita per lia elekto. Tiu okazaĵo disfendis la grandan armenan komunumon de Libano, kreante sporadajn koliziojn inter la subtenantoj kaj alakceptantoj de Zareh.
Religia konflikto estis parto de pli granda konflikto kiu okazis en la du "flankoj" de la armena diasporo. La ARF daŭre ne ŝatis la fakton ke ili estis elpelitaj de Armenio post kiam la Ruĝa Armeo envenis tien, kaj la ARF-gvidantoj apogis la kreadon de "Libera, Sendependa kaj Unuiĝinta Armenio", libera kaj de Sovetia kaj Turka hegemonio. La Socialdemokrata Partio Hunĉakian kaj Partio Ramgavaro, ĉefrivaloj de la ARF, apogis la establitan sovetan regadon en Armenio.
Libano
Antaŭ la Libana Interna Milito de 1975-1990, la partio estis proksime aliancita kun la falangisma partio de Pierre Gemayel kaj ĝenerale kune prizorgis voĉdonojn kun la falangistoj, precipe en Bejruto kie estis distriktoj kun granda armena loĝantaro. La rifuzo de la ARF, kune kun la plimulto de armenaj grupoj, preni aktivan rolon en la interna milito, amarigis la rilatojn inter la du partioj, kaj la Libanaj Fortoj (milico de falangistoj sub ordono de Baŝir Gemayel, la filo de Pierre Gemayel), respondis per atakado al la armenaj kvartaloj de multaj libanaj urboj, inkluzive de Burĵ Hammud. Multaj armenoj aliĝintaj al Daŝnako prenis la armilojn libervole por defendi la loĝejon kaj familion. En la mezo de la libana interna milito, mistera gerilo-organizo nomita Komando Justico kontraŭ la Armena genocido aperis kaj aranĝis ĉenon de atencoj de 1975 ĝis 1983. La gerila organizo estis foje ligita al la daŝnakoj.
La rilatoj plu acidiĝis la 5-an de aŭgusto 2007 pro la elektoj en la distrikto Metn, kiu inkluzivas la grandan armenan areon ĉe Burĵ Hammud, ARF decidis apogi Camille Khoury, la kandidaton subtenitan de la opozicia estro de la Libera Patriota Movado de Michel Aoun kontraŭ la falangisma gvidanto Amine Gemayel kaj poste, li gajnis la sidlokon.
La nuna Prezidanto de la Centra Komitato de la Armena Revolucia Federacio en Libano estas Mr. Hovig Mĥitarjan. La ARF-a filio en Libano havas sian ĉefsidejon en Burĵ Hammud en la Centro Ŝaghzojan, ĝi posedas la gazeton Aztag kaj la radiostacion "Voĉo el Van", kun 24-hora elsendado.
Armenio
La ARF ĉiam konservis sian ideologian devizon "Libera, Sendependa, kaj Unuiĝinta Armenio". La esprimo Unuiĝinta Armenio rilatas al limoj de Armenio rekonitaj de la usona prezidento Woodrow Wilson kaj skizita en la Traktato de Sèvres. Post kiam Armenio okazis esti sub soveta kontrolo en 1920, la ARF ene de la armena diasporo kontraŭis la sovetian regadon super Armenio kaj amasiĝis en subteno de la armena sendependeco. Ĝi kontribuis al organizado de socia kaj kultura kadro direktita por la konservado de la armena identeco. Tamen, pro fera komunisma kontrolo, la ARF ne povis funkcii en la Armena Soveta Socialisma Respubliko kaj la partio restis malpermesita ĝis 1991.
Kiam sendependeco estis atingita en 1991, la ARF baldaŭ iĝis unu el la ĉefaj kaj plej aktivaj partioj, konkurante plejparte kun la Tut-Armena Nacia Movado. Poste, la 28-an de decembro 1994, la prezidanto Levon Ter-Petrosjan en fama televidparolado ekskludis la ARF, kiu estis la gvida opozicia partio de la nacio, kune kun Jerkir, la plej granda tagĵurnalo de la lando apartenanta al la Daŝnako. . Ter-Petrosjan montris pruvojn kiuj supozeble detaligis komploton organizitan de la ARF por okupiĝi pri terorismo kontraŭ lia administracio, endanĝerigi la nacian sekurecon de Armenio kaj senpotencigi la registaron. Laŭlonge de la nokto, la sekurecfortoj arestis ARF-gvidantojn, kaj la polico prenis komputilojn, faksmaŝinojn, dosierojn kaj presilojn de la oficejo de la ARF. Krom Jerkir, la registartrupoj ankaŭ fermis plurajn literaturaj, porinajn, kulturajn, kaj junularajn eldonaĵojn. 31 viroj, kiuj poste estis konataj kiel la "Dro-Grupo" (la grupo kiu estis supoze malantaŭ la komploto), estis arestitaj.
Gerard Libaridjan, historiisto kaj asistanto de Ter-Petrosjan, kolektis kaj prezentis la pruvojn kontraŭ la akuzitoj. Li poste deklaris en intervjuo ke li ne certis ĉu tiuj pruvoj estis veraj, nerekte dirante ke la partio estis ekskludita pro ĝiaj kreskantaj eblecoj pri la sidlokoj de la parlamentaj elektoj en 1995. Plurajn monatojn post la elektoj, la plejmulto el la akuzitoj estis trovitaj nekulpaj escepte de pluraj akuzitaj je okupiĝado pri koruptaj komercpraktikoj. La malpermeso de la partio estis ĉesigita, krome malpli ol post unu semajno Ter-Petrosjan perdis la potencon kaj estis anstataŭita de Robert Koĉarjan, kiu estis subtenita de la daŝnakanoj.
En 2008, la Armena Federacia Revolucio kuniĝis al la koalicio kiu regis Armenion kaj subtenis la agadon de la polico dum la fortaj protestoj dum la prezidenta balotado de 2008 kiam mortis dek personoj. Ĝi forlasis la koalicion kaj iĝis opozicia partio, en 2009, sed la rilatoj kun aliaj frakcioj de la armena opozicio estas malvarmaj.
Montara Karabaĥo
Post kiam Sovetunio etendiĝis en la Suda Kaŭkazio, ĝi establis la Aŭtonoman Provincon Montara Karabaĥo ene de la Azerbajĝana Socialisma Soveta Respubliko en 1923. En la lastaj jaroj de Sovetio, la Daŝnako establis filion en Montara Karabaĥo. En januaro 1991, ĝi venkis en la parlamenta elekto kaj estis reganta partio dum la tuta tempo de la milito en Montara Karabaĥo. La daŝnakanoj aktive apogis la sendependecon de Montara Karabaĥo (aŭ Arcaĥo kiel armenoj nomas ĝin). Ĝi helpis la karabaĥan armeon per sendado de armitaj volontuloj al la militado kaj provizado de la armeo per armiloj, manĝaĵoj, kuraciloj kaj morala subteno. Ŝamil Basajev, komandanto de la ĉeĉenaj volontultrupoj en la milito, asertis ke li kaj lia bataliono malgajnis nur unufoje kaj tio estis en Karabaĥo, kie ili batalis kontraŭ la "Daŝnak-bataliono". Post decido ne konkuri en la duaj parlamentaj elektoj, la Daŝnako konkuris en la elektoj de 1999 kaj gajnis 9 el la 33 sidlokoj en la Nacia Asembleo de Montara Karabaĥo. Dum la elektoj de junio 2005, Daŝnakcutjun estis parto de balotalianco kun Movado 88 kiu atingis 3 el 33 sidlokoj.
Politika filozofio kaj celoj
La ĉefaj fondintoj de la Daŝnako estis socialistoj, kaj marksismaj elementoj estis ĉie en la enkonduka sekcio de la unua programo de la partio skribita de Rosdom, nomata "Ĝenerala Teorio". La ARF establis siajn ideologiajn kaj politikajn celojn dum la Hamida reĝimo. Ĝi kondamnis la otomanan reĝimon kaj la neelteneblajn vivkondiĉojn de la armenoj kaj pledis por la ŝanĝiĝo de la reganta reĝimo kaj garantioj pli da rajtoj pere de revolucio kaj armita lukto. La ARF havis kaj daŭre havas socialismon ene de sia politika filozofio. Ĝia programo esprimas la tutan, plurfacetan ŝminkon de la armena ribela movado, inkluzive de ĝia nacia-liberigo, politika, kaj soci-ekonomiaj aspektoj.
Malgraŭ postaj modifoj, la supre menciitaj principoj kaj tendencoj daŭre karakterizas la ideologian mondon de la Armena Revolucia Federacio, kaj ĝia enfokusiĝo pri la temoj restis senŝanĝa. En lastatempaj jardekoj, la Daŝnako certigis sin ideologie kaj reformulis la sekcion de sia programo nomita "Ĝenerala Teorio", adaptante ĝin al nunaj konceptoj de socialismo, demokratio kaj rajtoj je mem-determinado. Ĝiaj celoj estas:
La ARF estas ofte kritikata pro tio ke ĝia nuna strategio estas tiu same uzata el la epoko de la Otomana Imperio. Ĝiaj taktikoj estas rigarditaj kvazaŭ ili rigardus la okcidentajn registarojn kaj diplomatiajn cirklojn por ke ili sponsoru la postulojn de la partio.
En 1907, la ARF aliĝis al la Dua Internacio ĝis la disiĝo de ĉi organizo dum la Unua Mondmilito. Poste ĝi iĝis membro de la Socialista Internacio kaj estis plenrajta membro ĝis 1960, kiam ĝi decidis eliri de la organizo In 1996, it was re-accepted as an observer member, and in 1999 the Dashnaks earned full membership in the international organization. . En 1996, ĝi estis reakceptita kiel observanta membro, kaj en 1999 la daŝnakanoj ricevis plenan membrecon en la internacia organizo. La partio ankaŭ estis membro de la Laborista kaj Socialista Internacio inter 1923 kaj 1940.
Membro de la Armena Revolucia Federacio estas nomata armene daŝnakcakan (en orient-armena lingvo) aŭ taŝnagcagan (en okcident-armena lingvo). Krom tiu nomo, la membroj nomas unu la alian kamarado (Ընկեր enker por viroj kaj Ընկերուհի enkeruhi por virinoj).
Organizaĵoj
La ARF estas konsiderita kiel la plej grava organizo en la armena diasporo, establante multnombrajn armenajn lernejojn, komunumajn centrojn, skoltajn kaj sportajn grupojn, bonfarajn societojn, junularajn grupojn, tendarojn, kaj aliajn organojn ĝenerale en la mondo. La ARF ankaŭ laboras kiel organo de la Armena Nacia Komitato, la Armena Bonfara Societo, la Homenetmen Armena Ĝenerala Atleta Unio, la Hamazkajin Kultura Fondaĵo, kaj multaj aliaj komunumaj organizoj. Ĝi funkciigas la Armenan Junularan Federacion, kiu instigas la junulojn de la diasporo enmiksiĝi en la politika ideologio de la ARF. La ARF apartenas al la Armena Nacia Komitato de Ameriko, kaj ĝiaj ĝemelaj organizoj kiel ekzemple la Armena Nacia Komitato de Kanado kiu poste ludis signifan rolon en la kampanjo por la rekono de la Armena genocido en la respektivaj landoj. La daŝnakaj studentaj asocioj Ŝant kaj Armen Karo estas lernejaj kaj universitataj organizoj en diversaj edukcentroj kaj ili estas la solaj ARF-organizoj kies membreco estas ekskluzive de tiu medio.
Ruĝa cimo
{{Taksonomio }} Ruĝa cimo (Pyrrhocoris apterus), komune nomata fajrocimo, estas unu el la plej ordinaraj insektoj ĉie en la moderklimata zono de Eŭrazio de okcidenta Eŭropo ĝis nordorienta Ĉinio. Ankaŭ oni povas renkonti ĝin en Nordameriko kaj norda Afriko. La longo de la insekto estas 9—11 mm. Ĝi estas facile rimarkebla kaj rekonebla pro sia korpo kun intense ruĝa desegnoj sur nigra fono, kvankam oni povas konfuzi ĝin kun Corizus hyoscyami aŭ Spilostethus pandurus. Ofte ruĝaj cimoj troviĝas en amasoj je dekoj kaj, eble, centoj da individuoj, plejparte nimfoj.
Desná (distrikto Svitavy)
Municipo Desná situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, ĉe ŝoseo n-ro 359 inter Litomyšl kaj Proseč, 9 km oriente de Proseč kaj 4 km okcidente de Dolní Újezd. Vivas ĉi tie.
Pejzaĝo kaj vilaĝo Desná
La vilaĝo havas plejparte agrikulturan karakteron. La pejzaĝo estas fragmenta kun dominanta valo de rivereto Desná, kun multaj arbaretoj, boskoj, deklivoj kaj ebenaĵoj.
14111 Kimamos
14111 Kimamos estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Latinlernejo
Latinlernejo nomiĝis ekde la mezepoko ĝis la 18-a jarcento tiu lernejo, kiu alie ol malgrandaj privataj aŭ nacilingvaj lernejoj preparis siajn lernantojn (nure knaboj plejparte devenaj de familioj el alta aŭ mezalta klaso) pri eklezia profesio aŭ posta studado ĉe universitato kaj ĉefe instruis la latinan. Aliaj fakoj havis nur flankan gravecon. Ĝi estis vaste disvastigita en tuta Eŭropo. Ĝi staris ofte ĉe episkopa preĝejo aŭ urba paroko. Post la sekularigo de eklezia posedaĵo pro la reformacio ĝi ankaŭ povis ekzisti kiel princa lernejo aŭ urba lernejo. Ofte la latinlernejo ricevis nun nomojn kiel klera lernejo, gimnazio aŭ liceo.
Tiutempe la latina lingvo estis lingvo de sciencoj, kaj eĉ la instruado ĉe la universitatoj okazis en ĉi tiu lingvo. Scipovo de la latina estis kondiĉo por ĉiu, kiu volis fari siajn studojn. Lernanto finis la latinlernejon per ekzameno nomita promocio. Tiu promocio estis licenco por aliro al universitato.
Dumpase de la 19-a jarcento ilin anstataŭis la t.n. humanista gimnazio; per tio ĝi estas la antaŭulo de la nuna malnovlingva gimnazio.
En Nederlando
Multaj nederlandaj urboj (i.a. Amsterdamo, Roterdamo, Hago, Dordrecht - la plej malnova de Nederlando - Nimego, Alkmaar, Gouda, Haarlem, Leiden, Deventer, Groningen kaj Eindhoven) havis ekde la 14-a jarcento latinlernejojn. Ekde la 16-a jarcento oni enprenis ankaŭ la malnovgrekan en la lernprogramon, tio okazis unuafoje ekde la fino de la 15-a jarcento ce la latinlernejo en Deventer.
La pereo en Nederlando
En la 18-a jarcento en Nederlando la populareco de la latinlernejoj malpliiĝis, interalie pro la ekesto de la francaj lernejoj, kie oni ankaŭ instruis la francan (lingvo, kiu tiam komencis forpeli la latinan el ĝia pozicio de eŭropa lingua franca) kaj praktikajn fakojn kiel librotenado. Ankaŭ farigis eble en la 19-a jarcento, fari la enirajn ekzamenojn por la universitatoj ekster la latinlernejoj. Lernantoj el la antaŭlasta klaso de latinlernejo povis sukcese fari tiujn ĉi ekzamenojn. Tial la ekzamenaj klasoj pli kaj pli malpleniĝis.
En 1838 oni realigis en Nederlando instrureformon. Apud la latinlernejo ekestis la gimnazio. La latina estis je tiu ĉi lernejotipo ankoraŭ la plej grava fako, sed oni disponigis klare pli da tempo por la modernaj lingvoj (la franca kaj la germana, foje ankaŭ la angla) kaj matematiko kaj natursciencoj. En la jaroj post 1838 ĉiuj latinlernejoj estis iom post iom ŝanĝitaj en gimnaziojn. En 1858 Nederlando havis 31 gimnaziojn kaj ankoraŭ 32 latinlernejojn.
La surskribo supre de la iama latinlernejo je Gouda "Praesidium atque decus quae sunt et gaudia vitae - Formant hic animos Graeca Latina rudes" signifas (libere tradukite) "Por iam helpi, esti ornamaĵo kaj fonto de ĝojo en la vivo, la greka kaj latina ĉi tie formas la ankoraŭ krudan spiriton".
5866 Sachsen
5866 Sachsen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la lando Saksio, germane "Sachsen".
12819 Susumutakahasi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susumu Takahasi, direktoro de la Observatorio Dynic "Tenkyukan", fervora pri la astronomia eduko kaj fajna observanto de.
Stacio Ogoto-onsen
Stacio Ogoto-onsen (japane: おごと温泉駅 [Ogoto-onsen-eki], angle: Ogoto-onsen Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kosei.
Géza Hámor
Géza Hámor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hámor Géza estis hungara geologo, altlerneja instruisto.
Géza Hámor naskiĝis la en Kecskemét, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Hámor maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1952, poste li akiris geologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1956, post 2 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li eklaboris en geologia instituto, kie en la lastaj jaroj li estis institutestro (1979–1991). Kun la kolegoj li esploris montarojn Mecsek, Cserhát, Börzsöny]]. Li ankaŭ instruis en Pezindustria Teknika Universitato (1976–1987) kaj Universitato Loránd Eötvös (1987–2004). En la lasta universitato li estis katedrestro inter 1988–1999. Li kandidatiĝis en 1968, doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio en 1987. Li pensiuliĝis en 2004, sed poste li estis aktiva precipe en la instruado. Li ricevis premiojn inter 1969-2004. Li havis edzinon ekde 1957, ŝi naskis 2 gefilojn en 1958, respektive en 1960.
Ryuta Sasaki
Ryuta Sasaki (佐々木 竜太, n. ) estas japana futbalisto.
Tobias Meißner
Tobias MEISSNER (naskita la en Friedrichroda; mortinta la  en Blankenfelde-Mahlow) estis germana esperantisto kaj tradukisto (interalie de infanaj kantoj), loĝinta en Berlino, en la distrikto Novkolonjo (Neukölln).
Ludon (stacidomo)
Ludon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ludon-Médoc, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ravezies - Pointe-de-Grave (584000).
Sérgio Vieira de Mello
Sérgio Vieira de Mello (Rio-de-Ĵanejro, 15-a de marto 1948 — Bagdado, 19-a de aŭgusto 2003) estis diplomato brazila, laboris por la Unuiĝintaj Nacioj dum 34 jaroj. Mortis dum atenco terorisma kontraŭ la sidejo de UN en Bagdado, kune de aliaj 21 membroj de sia skipo. Vieira de Mello flue parolis la anglan, la hispanan, la italan, la francan, la araban kaj lian nacian lingvon, la portugalan.
Biografio
Filo de diplomato, Sérgio Vieira de Mello akompanis sian patron dum kelkaj misionoj tra la mondo. Li diplomiĝis en la brazila-franca liceo de Rio de Janeiro (“Liceu franco-brasileiro do Rio de Janeiro), studis en la Universitato de Parizo (Sorbonne), kie li obteve a sua licenciatura e o Mestrado por instrui Filozofion, en 1969 kaj 1970, respektive. Dum la sekvantaj kvar jaroj, Vieira de Mello daŭrigis siajn filozofiajn studojn en la Universitato de Pariso 1, (“Université de Paris-Panthéon”). Kiam li finiĝis siajn studojn, li doktoriĝis el la tria ciklo kaj, en 1985 li doktoriĝis ankaŭ pri Letras kaj Ciências Humanas. Sérgio Vieira eniris la Unuiĝintaj Nacioj (UN) en 1969 dum li studis Filozofion kaj Humanidades (Homaranajn Studojn?) en la Universitato de Pariso. Dum la plej parto de sia vivo li laboris por la refuĝintoj ĉe UN en Ĝenevo, Respubliko Kipro, kaj ankaŭ en operacoj humanitárias (homaranaj?) kaj por la paco en Bangladesh, Sudano, Cipro, Mozambiko kaj Peruo. En 1981 li fariĝis ĉefa politika konsilanto de la misio de UN en Libano. Poste tio, li plenigis kelkajn gravajn funkciojn en la Ĉefa Komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj por la Refuĝintoj (UNHCR) de 1983 al 1991 (kiel estro de la Ĉefa Komisiono; de la Departemento Regiona por Azio kaj Oceanio; kaj direktoro de la fako de internaciaj rilatoj). Inter 1991 kaj 1996, li laboris kiel speciala diplomata deligato de la Ĉefa Komisiono al Kamboĝo, direktoro de repatriamento (re-enlandiĝo?) de la UN-a aŭtoritato de transição (transicio?) en Kamboĝo (UNTAC). Direktoro de civilaj aferoj de UN por la protektado de la naciojn (UNPROFOR), regiona humana kunordigo (coordenação humanitária?) de UN en la regiono de la Grandes Lagos en Afriko. En 1996 li estis nomita kiel adjunkto de la ĉefa komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj por la refuĝintoj akj poste estis sendita al Nov-Jorko (New York), en ĵanuaro de 1998, kiel sub-ĝenerala-adjunkto de humanaj aferoj kaj kunordiganto de Krizaj Situacioj. Dum iom da tempo li ankaŭ laboris kiel speciala representante (reprezentantulo? Reprezentanto?) de la Ĝenerala Sekretario(secretário-geral?) Kofi Annan en Kosovo. Poste, Bernard Kouchner anstataŭis lin. De Novembro 1999 al Maio 2002 li laboris kiel administranto de transicioj de UN en Timor-Leste. En 12-a de septembro de 2002, li estis nomata Ĉefa-komisarano de la Unuiĝintaj Nacioj por Homaj rajtoj. En majo 2003, li estis indikita de la Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝinstaj Nacioj Kofi Annan por esti speciala reprezentanto de UN dum kvar monatoj en Irako, kie li estis mortigita dum brutala atenco [terorisma] kontraŭ la sidejo de UN en Bagdado, la 19a de Aŭgusto 2003.
Referenco
Sérgio Vieira de Mello estis entombita en la tombejo de Plainpalais, en Ĝenevo, sidejo de la Ĉefa Komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj por la Homaj Rajtoj (HCDH) kej de la Ĉefa Komisiono de la Unuiĝintaj Nacioj por la Refuĝintoj (UNHCR), ACNUR, urbo al kiu li sentis sin ligita ekde li estis 21-jaraĝa kaj kien li vivis dum multaj jaroj.
Li havis du plenkreskajn filojn kiam li mortis: Laurent Vieira de Mello kaj Adrien Vieira de Mello, kiuj ambaŭ estas sciencaj fakuloj.
Graveco
Sérgio Vieira de Mello famiĝis internacie. Ĝis lia tragika morto, je la 19a de Aŭgusto 2003, li sindediĉis al rekonstruado de komunumoj, kiuj suferis pro milito kaj ekstera perforto. La aspekto (?) humanisma (?) de liaj studoj kaj lia talento por negociado (?) kaj por la defendo de demokratio eĉ dum danĝeraj situacioj estis gravaj por la sukceso (?) de multaj el siaj misioj. Lia kuraĝa defendo de la homaj rajtoj kaj moralaj valoroj inspiras ĝis hodiaŭ la daŭrigadon de la diskutoj pri liaj pensoj. Laŭ li, inspiris lin la diplomato Suécia/Sueco Dag Hammarskjöld (1905-1961), eks-Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj, mortigita dum pac-misio por UN en Congo(1961). Dag gajnis la Nobeln-Premion por la Paco en (1961).
Mortigo
En sia libro The Prince of the Marshes, la skota verkisto Rory Stewart rakontis siajn spertojn en la Hotelo Canal dum la mort-tago de Sérgio Vieria de Mello:
"Kiam mi trapasis la sekurec-baron, neniu provis ekzameni min aŭ eĉ demandis al mi pri kiu mi volis fari tie. La Irakanoj kiuj eniris la lokon ŝajnis bon-humoraj. Mi komentis al amikino ke la aferoj ŝajnis tre serenaj tie. Ŝi eksplikis al mi ke la Speciala Reprezentanto en Irako fieris pro tio ke alproksimiĝo de Irakanoj al la UN-a konstruaĵo estis ĉiam permesita – malsame al tio, kio okazis en la Verda Zono, kie oni konstruis protektajn barojn duon-majloj antaŭ la ĉefaj oficejoj."
"Mia amikino do eniris malgrandan oficejon kaj tuj poste eliris, pardonpetante; ŝajnis ke mi ja povus partopreni de la konsilo. Mi ekvidis De Mello pasante apud mi. Ni konatiĝis en Indonezo (?), sed li ne konstatis mian prezenco (?presença) kiom li pasis apud mi, kaj mi paŝis al la manĝejo, kie mi sidiĝis de la 10a matene ĝis la 2a postagmeze, babilante kun ulo el la loka Ne-registara Organizo (NRO), kiu eniris por manĝi kaj interreti. Mi speciale ŝatis la sekurec-konsilanto (?security advisor) el Tunizo, kiu servis en la Balkans (?). Li estis agitita (? Preocupado) pri la ebleco de terorist-atakoj kontraŭ la Unuiĝintaj Nacioj."
"Mi eliris je la 2a, kaj intencis re-iri al UN postagmeze mem por uzi la Interreto. Sed kiam mi revenis, je la 4:30, mi vidis grandegan fum-nubon suprenirante al la ĉielo el la konstruaĵo de UN, familioj kriante kaj puŝante kontraŭ protektaĵo farita de Usonaj Soldatoj. La virino kiu antaŭe servis al mi salaton en la manĝejo kuris al ni. Dum la mallonga tempo, kiam mi estis for, bomb-sinmortigulo (??suicide-bomber, homem-bomba) stiris sian kamionon (?caminhão) kontraŭ la konstruaĵo, ĵus malsupren la oficejo de De Mello."
Aliaj Mortitaj Dum la Atenco
Kune al Sérgio Vieira de Mello, misia estro de la Unuiĝintaj Nacioj, mortis dum la atenco:
NGC 4986
NGC 4986 (aliaj indikoj — UGC 8221, MCG 6-29-44, ZWG 189.27, PGC 45538) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sainte-Fauste
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
William Masters
William Marsters (naskiĝis kiel Richard Masters) (6-an de novembro 1831 – 22-an de majo 1899) estis angla aventuristo el Walcote, Leicestershire kiu ekloĝis sur Palmerston Insulo unu el la Kukinsuloj je la 8-a de julio 1863, kun sia polizinezia edzino kaj du polizineziaj konkubinoj. Manpleno de liaj posteuloj ankoraŭ vivas sur la insulo, dum la plejmulto nun vivas en Rarotonga, aŭ aliloke sur la Kukinsuloj, Nov-Zelando kaj Aŭstralio.
Vivo
William Marsters naskiĝis kiel Richard Masters en 1831. Li originis el Leicestershire, Anglio, kaj alvenis en la Pacifiko ĉirkaŭ 1856. Li unue ekloĝis sur Penrhyn, la plej norda Kukinsulo. Li geedziĝis kun la filino de unu el la estroj de la insulo kaj en 1862 ili foriris al Manuae kaj poste al Palmerston je la 8-a de julio 1863. Li estis akompanitaj de la kuzino de sia edzino kun kiu li pliposte havis gefilojn. Lia tasko estis produkti kopron kaj kolekti markukumojn por tahitia negocisto nomita Brander, sed tiu neniam revenis. William Marsters decidis permanente loĝigi sian familion sur la insulo. Li prenis trian edzinon, kaj la posteuloj de tiu tri virinoj el Penrhyn fariĝis la antaŭuloj de la hodiaŭaj loĝantoj de Palmerston. Marsters mortis la 22-an de majo 1899 je la aĝo de 68 jaroj (kvankam lia tomboŝtono mencias lian aĝon kiel 78). Li havis 23 gefilojn kaj 134 genepojn.
32056 Abrarnadroo
32056 Abrarnadroo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Abrar Ali Nadroo, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Syosset High School de Syosset (Nov-Jorkio, Usono).
Seffern
Seffern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Distrikto Bunda
Bunda estas distrikto en la regiono Mara en la nord-oriento de Tanzanio. Ĝi havas kvar suberojn: Kenkombyo, Nansimo, Serengeti kaj Makongoro.
La ĉefurbo estas Bunda-urbo, 70 km sude de Musoma kaj okcidente de la Nacia Parko Serengeti.
Laŭ la censo de 2002, la loĝantaro de la distrikto estas 260 000.
Municipoj
La municipoj de la distrikto estas:
Esperanto
En Salama estas Esperanto-grupo kaj Esperanto-klaso ĉe Salama Secondary School.
Villabáñez
Villabáñez [biljaBAnjez] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Páramos del Esgueva (Kamparo de Peñafiel) en la nordoriento de la provinco. La loknomo Villabáñez estas komprenebla etimologie kiel Urbo de (la filo de) Johano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 51,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 492 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 400 el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 19 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas ĉe kruciĝo de la provincaj ŝoseoj VP-3302 (inter Villavaquerín kaj Tudela de Duero) kaj VP-3301 (inter Renedo de Esgueva kaj Olivares de Duero. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rojo Jaramiel iom norde de la rivero Doŭro. Iom norde estas arbara areo taŭga por piedirado nome La Encina de Villabáñes proksime al iama ŝtonminejo de gipso.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.
Erlaa
Erlaa (1893–1938: Erlaa ĉe Vieno) estis ĝis 1938 memstara municipo kaj estas nun urboparto de Vieno en la 23-a viena urbodistrikto Liesing same unu el la 89 vienaj terenregistraj civitoj.
József Györke
József Györke [jOĵef djorke], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györke József estis hungara lingvisto, bibliotekisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1945).
József Györke naskiĝis kiel Georgovits József la  1906 en Celldömölk. Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Árpád Visky
VISKY Árpád [pr. viŝki] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Vețca la 8-an de julio 1940 kaj mortinta la 12-an de januaro 1986.
Ludon-Médoc
Ludon-Médoc estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ludonnais.
Imre Csikász
Imre Csikász [ĉikAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csikász Imre estis hungara skulptisto.
Imre Csikász naskiĝis la en Veszprém (urbo), li mortis la  (la biografioj mecias diversajn datenojn pri la mortotago!) en Budapeŝto.
Biografio
Imre Csikász interrompis la lernadon en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo kaj li lernis lignoskulptadon en uzineto. Inter 1901 kaj 1904 li studis en Reĝa Industriarta Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Mátrai kaj Henrik Pap. Post siaj studoj li laboris 2 jarojn en Kaposvár, poste helpe de eklezia apogo li plulernis en belarta akademio de Munkeno, poste en simila lernejo en Bruselo (1907-1910), fine en 1911 li studis jaron en Romo. Hejmenveninta li kreis unue en Artistkolonio (Kecskemét), poste en Budapeŝto. Liaj skulptaĵoj estis premiitaj ankaŭ eksterlande. Li mortis frue pro tuberkulozo.
20564 Michaellane
20564 Michaellane estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Lane, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Li estis instruisto ĉe la C.V. Koogler Middle School de Aztec (Nov-Meksiko, Usono).
Preĝejo Sankta Maŭrico (Berno)
La Preĝejo Sankta Maŭrico (germane: St. Mauritius-Kirche) estas romkatolika paroĥuja kirko de en 1969 estiĝinta komunumo en Bern-Bethlehem, Svislando. Iam la teritorio apartenis al la paroĥujo de Sankta Antonio en Bern-Bümpliz. La nuna domo anstataŭigis la en 1968 konstruitan kaj en 1987 malkonstruitan fastadofer-kirkon.