cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
9460 McGlynn
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de  Thomas A. McGlynn, estro de sciencaj arkivoj por la Centro de Arkivaj Esploroj pri la Astrofiziko de Altaj Energio en la Goddard Space Flight Center. Li ludis gravan rolon en la disvolviĝo de arkivoj kaj analizo de sistemoj por multenombraj satelitoj. Li esploris pri la difusaj elsendoj de gama-radiadoj kaj la elsendoj de kernoj de ; kaj ankaŭ pri la kalkuloj kun n korpoj de la efikoj de interagantaj sistemoj. Li disvolvis la virtualan observatorion "SkyView" kaj la TTT-ejon "SkyMorph", kiu permesas ke uzantoj de Interreto aliru al bildoj kaj informoj pri la ĉielaj objetoj el la datumbazo de NEAT, kaj serĉu moviĝantajn aŭ variantajn objetojn en ĝi.
Einheitsübersetzung
Einheitsübersetzung (mallongigo: EÜ; laŭvorte: Unuigita traduko) estas germana traduko de la Biblio por liturgia uzo en la katolika liturgio. Ĝi estas publikigita fare de la Katholisches Bibelwerk kaj estis kompilita de 1962 ĝis 1980 fare de katolikaj teologoj kun kontribuoj de evangeliaj teologoj. Kunlaboro de ambaŭ konfesioj estis farita nur rilate al la Nova Testamento kaj la Psalmoj. La evangelia flanko malakceptis subtenon de nova projekto revizianta Einheitsübersetzung ekde 2005.
Verda Stelo (Prago)
Verda Stelo estis Esperanto-societo de la germanlingvanoj en Prago. Ĝi fondiĝis en 1908, ses jarojn post la unua Esperanto-klubo de Prago. Kunfondinto estis la gimnazia instruisto Siegfried Lederer.
Einheitsübersetzung
Komencoj, nomo kaj celoj
La kompilado de Einheitsübersetzung estas sekvo de la reformoj de la Dua Vatikana Koncilio, kie oni aprobis nelatinlingvajn mesojn kaj ĝenerale la lokajn lingvojn en la liturgieroj. Kompilo de novaj tradukoj de la Biblio iĝis urĝe bezonata por la liturgia uzo, ne nur en la germanan lingvon. Einheitsübersetzung laŭsupoze iĝu la unuforma Biblio de ĉiuj germanlingvaj diocezoj. La nomo "Einheitsübersetzung" reflektas tiun celon. Kontraŭe al vaste disvastigita miskompreno, la nomo ne signifu la kreadon de komuna traduko por katolikoj kaj protestantoj. Evangeliaj teologoj estis efektive implikitaj ekde la komenco de la laboro, sed anstataŭaĵo por la Lutero-biblitraduko dum diservoj protestantismaj neniam estis celita. Einheitsübersetzung estas dizajnita por la kompleta preĝeja vivo, de kristanisma instruo ĝis kultado. Lingva kompreneblo kaj poezia stilo estis tre pripensitaj. Lingvistoj kaj ekspertoj en liturgio, katekismo, didaktiko, instrua amaskomunikilaro kaj diserva muziko laboris kun la teologoj por certigi la ampleksan uzeblon. La ampleksaj enkondukoj al la individuaj bibliaj libroj kiuj inkludas historian bibliokritikon, same kiel la multo da klarigoj de la tekstoj, kontribuas al la tradukaĵa kompreniĝeblo kaj ĝia larĝa aplikiĝpotencialo. La celo de la Dua Vatikana Koncilio estis i.a. produkti "taŭgan kaj ĝustan" tradukon de la Biblio "precipe el la originalaj tekstoj de la sanktaj libroj". La supereco de la latina Vulgato en la katolika eklezio antaŭe validinta estis prirezignita. Tio donis al la katolikaj teologoj la defion de tradukado el la lingvoj hebrea, aramea, kaj greka en la germanan, anstataŭe de la kutima praktiko de tradukado de la latinlingva versio de la Biblio en la germanan. La Eklezio romkatolika tiel kaj tiam solvis unu el la konfliktoj de la reformado kiu postulis revenon ĝis la originaj fontoj.
Testado kaj akceptado
La traduko laboro daŭris de 1962 ĝis 1974, post kiuj la traduko estis provita en praktiko; poste iĝis plibonigo de 1975 ĝis 1978. En 1978, la fina eldono estis akceptita fare de la Germana Episkoparo. Ekde tiam, Einheitsübersetzung pruvis ke ĝi plenumos sian celon kaj fariĝis la oficiala tekstofonto por preĝeja vivo en la germanlingvaj diocezoj.
Ekumena signifo kaj revizio nova
Evangeliaj teologoj el la prostestantisma Mikaelo-fratio, parto de la Berneuchen-movado, laboris pri Einheitsübersetzung ekde la komenco ankoraŭ ne havante oficialan komision de la romkatolikaj aŭtoritatoj. La Evangelia Eklezio en Germanio (EKD) estis oficiale petita kunlabori koncerne la tradukon de la Psalmoj kaj la Nova Testamento. En 1970, la episkoparo kaj EKD faris kontrakton por la komuna laboro ĉe Einheitsübersetzung, kio estis grava paŝo ekumenisma en Germanujo. Ekde 1980, Einheitsübersetzung ankaŭ estis aprobita por uzo en evangeliaj preĝejoj kaj estas aparte uzita kune kun la Lutera traduko dum ekumenismaj okazaĵoj ekzemple. Dum la lastaj malmultaj jaroj la Germana Episkoparo provis revizion de la traduko. La revizio ankaŭ planita estis komunprojekto kun la evangelia eklezio. Konflikto inter la katolika eklezio kaj la evangelia flanko ekestis dum la laboro pro ke EKD finis la el la 1970-a jaroj datuminta kontrakton en 2005. La konflikto ekestiĝis pro malkonsentoj ĉirkaŭ la puŝo de la katolika flanko por pli peza emfazo de preĝejtradicioj ol trovite en la originala tekstaro. Post la kompletiĝo de la revizio ĝi devus esti submetita por papa aprobo, kion la protestantoj tute ne volis nek povis akcepti. La nova eldono (februaro 2010) preferas seksneŭtralan vortigon kaj ne uzas la nomon Jahweh preferinte der Herr/la Sinjoro. La reagoj al la fiasko de la komuna traduko estis variaj. La katolika flanko reagis kun malkompreno. La prezidanto de la Germana Episkoparo Karl Lehmann parolis pri "konsiderinda ŝarĝo" por la ekumenismo kaj subite kulpigis pri la EKD-reprezentantojn sen plua klarigo. La EKD ankaŭ bedaŭris la evoluon, sed klarigis ke "faris ĉiun penseblan klopodon eviti la nunan rezulton".
Ŝanono
La rivero Ŝanono (irlande: An tSionainn, An tSionna, angle: Shannon) estas kun ĉirkaŭ 370 km la plej granda rivero de Irlando kaj de la Britaj insuloj. Ĝia akvokolekta baseno havas ĉirkaŭ 15.700 kvadratajn kilometrojn.
La ekesto kaj la nomo ĝi laŭdire ŝuldas al la ina fabela figuro Sionan el la Kelta mitologio.
Priskribo de la riveriro
Ĝia fonto situas 76 metrojn super la marnivelo, en la Cuilcagh montaro en la irlanda graflando An Cabhán en la nordokcidento de la lando. De ĉi-tie la rivero fluas unue tra subtera kaverna sistemo kaj reaperis kiel Shannon Pot en la graflando An Cabhán. Ĝi deakvigas la marĉan mezon de Irlando, trafluas fiŝriĉajn lagojn kaj havas norde de Limeriko kataraktojn. Okcidente de Limeriko, tra mallarĝa ĉirkaŭ 100 km longa riverbuŝa funelo ĝi enfluas la Atlantikan oceanon. La estuaro malsupre de Limeriko estas forte influita de la tajdo. La Ŝanono trafluas la lagojn Lough Allen, Lough Ree kaj Lough Derg, la plej granda lago de la rivero. Apud Ard na Croise troviĝas hidroelektra centralo.
Konstruaĵoj kaj uzado
Dum la mezepoko estis konstruataj multaj burgoj ĉe ĝia riverbordoj, ĉar la rivero formas la limon inter la provincoj Laighin (Leinster) kaj Connachta (Connacht). De la mezo de la 18a jarcento ĝis la komenco de la fervojo la rivero estis la ĉefa trafika linio de la regiono. La nova sendependa ŝtato Irlando investis multon en la evoluigon de la rivero post la unua mondmilito. Ĝis hodiaŭ la baraĵŝtupoj kun ĝiaj energicentraloj estas la plej granda elektroproduktanto de Irlando.
Birrwil (stacidomo)
Birrwil estas fervoja stacidomo en Birrwil, Svislando.
São Sebastião da Amoreira
São Sebastião da Amoreira estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 8.629 enloĝantojn en 2010.
Sallaumines (stacidomo)
Sallaumines estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sallaumines, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lens - Don-Sainghin (286000).
György Bánfi
György BÁNFI estis hungara volapukisto, ano de Internacia Akademio de Volapuko. Li naskiĝis en 1854 (?). Li finis gimnazion kaj laboris kiel katastristo en la urbeto Kapuvár, poste en la urbo Sopron. Li estis german-etna hungaro kun la nomo Georg Bauer kaj hungarigis sian nomon probable iam en la jaroj 1884-1886. Li legis pri Volapuko en la 35-a numero de Allgemeine Deutsche Lehrerzeitung aperinta la 31-an de aŭgusto 1879. La 8-an de novembro 1879 li skribis sian unuan leteron al Johann Martin Schleyer. La 29-an de majo 1880 Schleyer subskribis lian diplomon, kaj tiel Georg Bauer estis la dua diplomita volapukisto en la mondo.
Bánfi kun István Eperjessy tradukis hungarlingven la Volapuk-gramatikon de Schleyer, kaj verkis longan artikolon pri Volapuko, kiu aperis en kvar felietonoj en la urbo Győr. La rezulto de lia klopodo estis, ke lingvisto Károly Pozder (1855-1907) en 20 paĝa studo prezentis kaj analizis Volapukon en la plej altprestiĝa hungara lingvistika revuo.
En 1887 li iĝis ano de Akademio de Volapuko, kaj daŭris tiel ĝis ties oficiala disigo en 1895.
Maranello
Maranello estas komunumo de Italio. Tie troviĝas la fabriko de aŭtomobiloj Ferrari. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Bazilo
Signifo
La nomo venas de la greka substantivo βασιλεύς = reĝo. Do: Kiun oni nomas Bazilo, tiun oni konsideras kiel viron reĝan.
11966 Plateau
11966 Plateau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga fizikisto Joseph Plateau (1801–1883), kiu starigis la tiel nomatan "problemo de Plateau". La ekzisto de minimuma surfaco (de plej malgranda areo) randita de simpla fermata kurbo en spaco estis pruvita en 1930 per variada kalkulo.
Nowa Ruda
Nowa Ruda (ĝis 1945 germane Neurode) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Nowa Ruda en distrikto Kłodzki. La vilaĝo Sokolec (germane Falkenberg) naŭ kilometrojn norde de la urbo, parto de la sama komunumo, estas konata vintrosportejo.
Leucocarbo
La bluokulaj tufkormoranoj estas grupo de tre proksime rilataj taksonoj de kormoranoj. Ĉiu havas bluajn, purpurajn aŭ ruĝajn okulringojn (ne blua iriso); aliaj kunhavas karakterojn kiaj blankaj subaj partoj (almenaŭ ĉe kelkaj individuoj) kaj rozkolorajn piedojn.
Demagogio
Demagogio (el la greka: demos, popolo kaj ago, konduki) estas politika kaj retorika nocio pri la arto gvidi popolon, altirante al si ties favorojn, ĉefer per simplega parolado, kaŝante nuancojn kaj modifiante la veron.
Leucocarbo
Priskribo
Ili troviĝas ĉe la plej malvarmaj partoj de la Suda Hemisfero, ĉefe ĉe suda Sudameriko, Antarkto, kaj Novzelando. Multaj estas endemiaj de malproksimaj insuloj. Determini kiuj tipoj estas specioj kaj kiuj estas subspecioj de pli grandaj specioj estas problemiga; variaj ĵusaj fakuloj agnoskis el 8 al 14 speciojn kaj situis ilin en varioj de genroj. La komunaj nomoj estas eĉ pli konfuzaj.
Demagogio
Hodiaŭ la esprimo demagogio havas ĉefe negativan sencon. Tamen en antikva Grekio, la esprimo demagogo indikis tiujn, kiuj edukis, kondukis la popolon.
Leucocarbo
Specioj
Limigi tiun grupon laŭ Nelson sed atribui specilimojn laŭ HANZAB havigas la jenan speciliston, dividata en du "kompleksoj":
Demagogio
Demagogo, laŭ PIV, estas politikisto, kiu pro propra utilo flatas la popolon kaj ekscitas ties pasiojn, anstataŭ eduki ties prudenton.
Leucocarbo
Specioj
Se Leucocarbo estas konsiderata distinga genro (kio probable postulus disigon de Phalacrocorax), ankaŭ la Guana kormorano apartenus ĉi tien; alternative, Leucocarbo povus etendiĝis al kelkaj amerikaj specioj (kiaj la Nefluga kormorano kaj la Roka tufkormorano).
Oberhofen
Oberhofen, kio signifas en la germana lingvo ĉe la supra bieno estas geografia nomo de diversaj lokoj en germanlingvaj regionoj:
(8658) 1990 RG3
(8658) 1990 RG3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Florkrono
Florkrono estas plej ofte materia objekto en formo de toroido aŭ ringo. La vorto estas uzata ankaŭ en metafora signifo por pluaj objektoj, kiuj per sia formo rememorigas toroidon aŭ ringon.
Ili estas uzataj en landoj de Orienta Eŭropo kiel tradicia ornamaĵo por virinoj kaj knabinoj.
En landoj de Okcidenta Eŭropo por omaĝi mortintojn. La funebra florkrono (ankaŭ: mortokrono) estas elemento de la funebra kulturo. Kiel simbolo de la mortotradicio ĝia cirkloformo esprimas la eternecon simbolante nek komencon nek finon.
Ottó Ádám
ÁDÁM Ottó [a'da'm] estis hungara reĝisoro, teatrestro, altlerneja instruisto naskiĝinta en Kluĵo la 17-an de oktobro 1928 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de aprilo 2010.
Biografio
Ottó Ádám devenis el juda familio. Dum la nazia periodo li estis deportita al Bergen-Belsen. Li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1952, poste li estis reĝisoro kaj instruis en la altlernejo longe.
Palaco Nymphenburg
Nymphenburg [nimfenburg] estas la iama somera palaco de bavaria Wittelsbach-dinastio, apud Munkeno. La malfrubarokan konstruaĵon ekkonstruigis en 1664 la princo-elektisto Ferdinando Maria. Oni pligrandigis la palacon dum regado de Maksimiliano la 3-a Jozefo (1745–77). La faman parkon planis en 1701 Carbonet, instruato de la Le Nôtre, kiu kreis la parkon de Versailles.
En la parko troviĝas barokaj pavilonoj inter ili tiu de Pagodenburg (1716–19), Badenburg (1718–21) kaj Amalienburg (1734–39), kiu lasta havas belegajn internajn ornamaĵojn.
En la palaco funkcias i.a. la porcelana manufakturo de Nymphenburg.
Béla Drahos
Béla Drahos [drahoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Drahos Béla estas hungara dirigento, flutisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Béla Drahos naskiĝis la en Kaposvár.
Biografio
Béla Drahos aĝis 4, kiam li komencis lerni muzikon, post 4 jaroj li konatiĝis kun la transversa fluto. Li studis en muziklernejo en sia naskiĝurbo, en 1966 li aliĝis al la urba simfonia orkestro. En la sekva jaro li estis primara flutisto de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Inter 1973 kaj 1978 li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt (lia majstro estis Lóránt Kovács), samtempe li estis primara flutisto de Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1976-1993 li estis flutisto orkestro de Hungara Radio. (En la unua studjaro 1973 li ankaŭ ricevis flutolecionojn en muziklernejo de Győr de Henrik Prőhle.) En 1976 li fondis blovistan kvinopon en la Hungara Radio. En 1991 li studis dirigentadon de de:Karl Österreicher (Dirigent), en la sekva jaro li debutis kiel dirigento. Inter 1992-1996 li apartenis al la hungara ŝtata koncertorkestro, poste li laboras en orkestro de Székesfehérvár kaj Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár).
Krom la evidentaj koncertoj li instruis en muziklernejoj de Budapeŝto kaj Székesfehérvár, poste en Universitato de Pécs (ekde 2007) kaj Muzikarta Universitato Ferenc Liszt (ekde 2014). Li ricevis muzikkonkursajn premiojn en la 1970-aj jaroj, ŝtatajn premiojn inter 1985-2007.
Brouilla (stacidomo)
Brouilla estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Brouilla, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Elne - Arles-sur-Tech (680000).
Heinrich Reinhold
Heinrich Reinhold estas la nomoj de la jenaj personoj:
* Heinrich Reinhold (pentristo) (1788–1825), germana pentristo kaj kuprogravuristo
David Ryan
David Ryan estas novzelandano vivanta en Velingtono, kiu ekde la jaro 1981 estas esperantisto. Ekde 2011 li estas unu el du redaktoroj de la gazeto Esperanto sub la Suda Kruco. Private li estas patro de du filinoj, al kiuj li laŭ propraj informoj instruas Esperanton.
3681 Boyan
3681 Boyan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Bojan (cirile : Боян), mita rusa bardo de la 10-a jarcento, kies nomo ankaŭ iĝis vira antaŭnomo.
Naŭu Ĉanĝia Fu
NAŬU Ĉanĝia Fu estis ĉina bienulo, negocisto kaj esperantisto. Li naskiĝis la 16-an de julio 1903 kaj mortis la 9-an de marto 1932, en aĝo de nur 28 jaroj. Post la esperantistiĝo en 1925, li estis komitatano de Ŝanhaja Esperanto-Asocio. Li propagandis energie en la urbo Chinking kaj organizis tie Esperanto-Asocion.
4458 Oizumi
4458 Oizumi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake (japane : 八ヶ岳南麓天文台), apud Hokuto en Gubernio Jamanaŝi.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama vilaĝo Ōizumi (大泉村, Ōizumi-mura), kunfandita ene de Hokuto en 2004.
Provinco Dobriĉ
La provinco Dobriĉ (Област Добрич; vidu la artikolon oblasto) - situas en la nordoriento de Bulgario, borde de la Nigra Maro - norde lime al Rumanio kaj sude al la provinco Varna. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 213 325 homoj, el kiuj pli-malpli 53 procentaĵoj vivas en la administra centro Dobriĉ. La provinco kovras areon de 4 720 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 8 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo TX.
Geuensee
Pri la komunumo
Geuensee estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2294 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Geuensee situas ĉe la orienta flanko de la rivero Suro, kiun ĝi tuŝas tute en la kocidento de la komunumo, kie la vilaĝa rojo alfluas al ĝi. La vilaĝa rojo, kiu trafluas la komunumon de oriento al okcidento oriente de la vilaĝo formas profundan ravinon. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Geuensee mem ankaŭ Krummbach sur alteco de 690 m s.m. ĉe la fonto de la vilaĝa rojo kaj Hunzikon sur alteco e 729 m s.m.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,47 km², de kiuj 15,1% estas kovritaj de arbaro, 74,4% servas por agrikulturo kaj 10,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Geuensee limas en nordoriento al Schlierbach, en oriento al Rickenbach kaj Beromünster, en sudoriento al Schenkon, en sudokcidento al Sursee, en okcidento al Knutwil, kaj en nordokcidento al Büron.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la du poŝtaŭtolinioj de Sursee al Schöftland kaj de Sursee al Etzelwil.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Sursee al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas en distanco de 2 kilometroj sude en Sursee.
Historio
La unua dokumenta mencio de Geuensee kiel Geînwison troviĝas en la urbaro de la Monaĥejo Einsiedeln, kiu estis verkita inter 1217 kaj 1222.
Dum mezepoko Geuensee apartenis al la Habsburgoj kaj estis administrata de ties vasaloj, la Senjoroj de Arburgo. En la jaro 1424 Thürig de Arburgo pandigis la vilaĝon al la urbo Lucerno, kiu ĝin definitive aĉetis en la jaro 1429. La komunumo ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 estis eksklavo de la lucerna kamparvoktejo Rothenburg. Dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko ĝi estis parto de la helveta distrikto Sursee, kiu fariĝis per la restaŭracio distrikto de Kantono Lucerno.
Internacia Metodista Ligo Internacia
La Internacia Metodista Ligo Internacia (IMLE) estis asocio kies celo estis unuigi la metodistajn esperantistojn por apogi metodismon ĉe la Esperantistoj kaj Esperanton ĉe la metodistoj.
Historio
La aperis en la revuo Heroldo de Esperanto alvoko por fondo de tia ligo, verkita de Kiril Iottov, bulgara Esperantisto studinta tiam teologion je Frankfurto ĉe Majno (Germanio).
Dire Straits
Dire Straits estis brita roka bando formita en Londono en 1977 de Mark Knopfler (ĉefa voĉo kaj gvida gitaro), David Knopfler (ritma gitaro kaj subtenanta voĉo), John Illsley (basa gitaro kaj subtenanta voĉo) kaj Pick Withers (tamburojn kaj perkutado). Ili estis aktivaj de 1977 al 1988 kaj denove de 1991 al 1995. Dire Straits estas unu el la plej furoraj muzikaj artistoj de la mondo, kun albumaj vendoj de super 100 milionoj. Ilia unua eldonita kanto, "Sultans of Swing" ("Sultanoj de Svingo"), el ilia 1978 samtitolita debuta albumo, atingis la liston de dek plej vendataj en Britio kaj Usono. Ĝi estis sekvita de aliaj sukcesoj inkluzivantaj"Romeo and Juliet" (1981), "Private Investigations" (1982), "Twisting by the Pool" (1983), "Money for Nothing" (1985), kaj "Walk of Life" (1985). Ilia plej komerce sukcesa albumo, Brothers in Arms (1985), vendis pli ol 30 milionojn da kopioj; ĝi estis la unua albumo vendinta milionon da kopioj sur kompakta disko kaj estas la oka plej vendita albumo en historio de brita muziko.
Internacia Metodista Ligo Internacia
Historio
En 1930 la oksforda jarkunveno de KELI invitis Iottov aligi IMLE-n kiel specialan grupon al KELI, sed li rifuzis. Li daŭre multe aktivis en Frankfurto, eĉ organizante la ununuran IMLE-kongreseton.
Dire Straits
La sono de la grupo venas el diversaj influoj inkluzivante ĵazon, folkon kaj kontreon kaj la blusmuzikan rokon de J. J. Cale kaj Eric Clapton. Estis pluraj ŝanĝoj en konsisto, kun Mark Knopfler kaj Illsley estantaj la nuraj konstantaj membroj. Post la definitiva likvido en 1995, Knopfler lanĉis lian solludan karieron plentempan. Dire Straits gajnis kvar Grammy Premiojn, tri Brit Awards, kaj diversaj aliaj premioj. Ili estis inkluditaj en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo en 2018.
Internacia Metodista Ligo Internacia
Historio
En 1931, Iottov deklaris, sen esti pli preciza, ke la nombro de IMLE-anoj duobliĝis; sed en, liaj studoj finiĝis, do li revenis en Bulgarion kaj ne plu aktivis, eĉ ne respondante al la leteroj de IMLE-anoj.
Dire Straits
Diskaro
Albumoj en studio:
Internacia Metodista Ligo Internacia
Historio
Pro tio, la s-ro Walther-Born, membro samtempe de IMLE kaj de KELI, sendis cirkuleron al la membroj de IMLE, kiujn li konis, petante ke la IMLE-anoj, nun "en la aero pendantaj", aliĝu al KELI. Tiam, Iottov forlasis sian silenton, kaj respondis al Walther-Born plendante pri lia agado kaj nepagitaj IMLE-kotizoj.
En la pariza jarkunveno de KELI, en 1932, Walther-Born kaj Curto Bastè oficiale proponis ke KELI varbu IMLE-anojn; pro la reapero de Iottov, kiu respondis tuj antaŭ la jarkunveno, KELI prokrastis la decidon kaj komisiis Paul Hübner por diskuti kun Iottov pri la rilatoj inter la du asocioj.
El tio rezultis ke Iottov konsentis ke IMLE iĝu "memstara Metodista sekcio en K.E.L.I.". Iottov esprimis sian deziron verki por Dia Regno, kaj fine klarigis sian malaperon per grandaj financaj problemoj, kiuj malpermesis al li eĉ korespondi.
Ial, la kunfandiĝo neniam okazis. En, en la londona jarkunveno de KELI oni denove priparolis la kunfandiĝon, kaj oni decidis "esplori ĉu I.M.L.E. ankoraŭ vivas". Tiuj esploroj montris ke IMLE estis mortinta asocio.
(14904) 1993 FM14
(14904) 1993 FM14 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Boniswil (stacidomo)
Boniswil estas fervoja stacidomo en Boniswil, Svislando.
István Preitl
István PREIL estas rumania hungara inĝeniero pri elektro, universitata profesoro. Li naskiĝis Temeŝvaro la 21-an de oktobro 1943.
Kariero
István Preitl diplomitiĝis en sia naskiĝurbo en la teknikuniversitato (1966). Li laboris en la loka entrepreno Electromotor (1967-72), poste li instruis en la teknikuniversitato, kie de 1992 li estis universitata profesoro. Li publikigis memstare aŭ kun kunulaŭtoroj pli ol 130 fakstudaĵojn en angla, germana, rumana kaj ĉeĥoslovakaj revuoj kaj eldonaĵoj (1985-89).
Urbodomo malnova (Gotha)
La Urbodomo historia de Gotha (Altes Rathaus Gotha) estas belega administraciejo en la centro de Gotha, Germanio.
Historio
Furoris Gotha kiel rezidejo eksa de la Duklando Sachsen-Gotha kaj evoluis je unu el la plej belaj urboj de Turingio. Meze de la bazarplaco longega kaj sterniĝanta en la direkto de la Kastelo Friedenstein la fortimpresa renesanca konstruaĵo admireblas.
Ĝi estiĝis ĉ. la jaro 1570 komercodomo kun vendejoj ĉe la orienta flanko. Post la granda brulo, unu jarcenton poste, la konstruaĵo transformitis urbodomen fare de la ĉefarkitekto A. Rudolphi.
La 40 metrojn alta urbodomoturo dominas la urban kernon. La norda fasado kun riĉe prilaborita gablo kaj portalo belega renovitis akurate. La antaŭplacon ornamas baroka fontano kun pluraj pelvoj el la jaro 1725.
Fonto
''mini-a-thür in Ruhla/Thüringen. Der Freizeitpark im Thüringer Wald'', broŝuro eldonita fare de la liberaera maketaĵparko de Ruhla, nr. 29
Xambrê
Xambrê estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.011 loĝantojn en 2010.
Jorka Regiono
La Regiona Municipo York, ankaŭ simple Jorka Regiono (York Region) estas regiona municipo en suda Ontario, Kanado inter Lago Simcoe kaj Toronto. Ĝi estis York County antaŭ 1971. Laŭ stato de la jaro en la regiona municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km², do ĝi havas pli da loĝantoj ol norda Ontario. La regiono estas parto de la metropola regiono Granda Toronto kaj la ena ringo de la Ora Hufumo.
Geografio
Sude de la regiono estas Toronto, kaj norde estas Lago Simcoe. Apud la orienta limo estas Durhama Regiono kaj apud la okcidenta limo estas Peela Regiono.
Nord-Donecka naftogasa sektoro
La Nord-Donecka naftogasa sektoro estas naftogasa sektoro, kiu okupas la nordan parton de Rostova provinco kaj la sudan parton de Volgograda provinco (Rusio). Sude ĝi estas limigita de la falta Donbaso, okcidente ĝi spureblas en Luhanska provinco (Ukrainio), kie ĝi kuniĝas kun la Dnipra-Donecka enpremiĝejo впадина, oriente ĝi bordas al la Ĉekaspia enpremiĝejo. En Rusio ĝia areo estas 20 mil km².
Sallaumines
Sallaumines estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Nord-Donecka naftogasa sektoro
Strukturo
Tektonike la sektoro estas ligita al la sud-orienta deklivo de la Voroneĵa anteklizo de la Orienteŭropa kratono en la loko, kie ĝi kuniĝas al la Donecka orogenezo (la Antaŭdonecka ŝtupo). De Donbaso ĝin apartigas la sistemo de grandaj surŝoviĝoj надвиг (la Ĉefa, Diamanda, Marjevska kaj aliaj), kiuj formas sude de la ŝtupo la apartan strukturan elementon — la interŝurŝoviĝan zonon. Laŭ la antaŭrifeana fundamento sur la deklivo de la anteklizo spureblas la submeridiana Millerova transversa leviĝo поднятие.
Sallaumines
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sallauminois.
Nord-Donecka naftogasa sektoro
Strukturo
La platforma kapoto enhavas sedimentaĵojn de karbonio, frua triaso kaj malfrua kretaceo. La ĉefan parton de la sekco okupas karboniaj (ĉefe karbonataj) rokaĵoj. En la suda parto la kapoto estas dika pli ol 4 km. Gasohavaj horizontoj estas trovitaj en grejsoj de la baŝkira kaj moskva ŝtupoj ярус de la meza karbonio.
Ekspluatado
La plej granda kaj tipa por tiu ĉi provinco estas Markovka minejo, kiu enhavas ĝis 17,55 miliardoj da kubaj metroj da gaso. En sedimentaĵoj de la meza karbonio en la intervaloj de 600 ĝis 1900 metroj estas trovitaj pli ol 20 grejsaj gasohavaj tavoloj dikaj 2 ĝis 20 metroj (180 metroj sume).
La ekspluatataj minejoj estas ligitaj al la Nord-Kaŭkaza gasotransporta sistemo.
Jorka Regiono
Urboj en la regiono
Tie estas bienoj, malsekejoj, lagoj, la moreno Oak Ridges kaj pli ol 2.070 hektaroj de regiona arbaro.
Orienta griza kanguruo
La orienta griza kanguruo estas specio de kanguruo denaska de suda kaj orienta Aŭstralio. La scienca nomo Macropus giganteus estas mispriskriba, ĉar kvankam la griza kanguruo estas almenaŭ 2 m alta, la ruĝa kanguruo estas pli granda. Kiel ĉiuj kanguruoj, la orienta grizaj kanguruoj estas ĉefe noktumaj.
Vakcino
Vakcino estas substanco, injektebla aŭ trinkebla, estiganta ĉe la organismo imunecon kontraŭ iu mikroba aŭ parazita malsano. Vakcino prezentas mortigitajn aŭ senfortigitajn mikrobojn aŭ rekte izolitajn antigenojn sen infektaj elementoj, aŭ mesaĝeran RNA-n (mRNA) de antigenoj, kiuj okazigas imunan respondon de la korpo, ofte per produktado de antikorpoj.
Priskribo
La celo de vakcinado estas plifortigi la respondojn de la homa korpo al mikroboj kiuj povas okazigi malsanojn. Se la korpo jam konas la kulpajn mikrobojn pro antaŭa infekto aŭ vakcino, ĝi povas respondi pli rapide kaj efike tiel ke la simptomoj de la malsano estos malpli fortaj aŭ neekzistantaj.
Ofte necesas vakcini plurfoje kontraŭ la sama malsano por plifortigi la imunan respondon, ĉefe dum la du unuaj jaroj de vivo, inter la gravaj vakcinoj estas tiuj kontraŭ Haemophilus, hepatito B, Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis, morbilo, rubeolo kaj mumpso. La forteco de imuna respondo povas malfortiĝi kun la tempo, do ankaŭ tie regulaj vakcinoj estas bezonataj kiel por kokluŝo. Kutime, nur unu injekto estas bezonata kontraŭ tuberkulozo. Kontraŭ gripo, vakcino estas ĉiujare bezonata, ĉar gripo estas kaŭzata de pluraj virusoj kiuj havas malsamajn antigenojn, kaj kiuj povas rapide mutacii.
(9660) 1996 FW4
(9660) 1996 FW4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Vakcino
Priskribo
Kelkfoje, vakcino permesas protekti kontraŭ pluraj malsanoj samtempe, kiel difterio, tetanoso kaj poliomjelito. Tiuj vakcinoj estas oportunaj, ĉar malpli da injektoj estas bezonataj, do homo kaj socio estas pli facile protektata. Esploristoj ankaŭ provas krei vakcinojn, kiuj liberigas la antigenojn je pluraj momentoj, tiel ke vakcini plurfoje por plifortigi la imunan respondon ne estos bezonata.
Bovina aŭ Jenera vakcino estas antivariola likvo el la pustuloj de mamoj de bovinoj, trafitaj de pokso.
Reglando Heinsberg
Reglando Heinsberg estis teritorio en la Sankta Romia Imperio. Ĉefa loko estis la urbo Heinsberg en Nordrejn-Vestfalio (Germanujo). Kiel plej elstara membro de la dinastio Heinsberg validas Filipo de Heinsberg, ĉefepiskopo de Kolonjo kaj ĉefkanceliero de la Sankta Romia Imperio.
Vakcino
Priskribo
Pasteŭra vakcinado estas vakcinado per senfortigitaj kultivaĵoj, ekz. antiantraksa vakcinado.
Historio de vakcinoj
Antaŭ la enkonduko de la vakcinado per bovovariolo (heterotipa imunado), la variolo estis evitita per intenca inokulado de malfortaj bredaĵoj de la viruso de la homa variolo akirita el epidemioj de malalta mortindico. Tiuj inokuloj disvolvigis la malsanon kun malalta risko al morto kompare kun la mortoj okazigitaj de epidemioj de pli agresemaj bredaĵoj, kio havigis imunecon kontraŭ tiuj epidemioj de variolo. La unuaj informoj pri la praktiko de la inokulado per variolo estas registritaj en Ĉinio dum la 10-a jarcento, dum la unua dokumentita praktiko datas el la 15-a jarcento. Tiu praktiko konsistis en tranaza enblovado de pulvoro konstituita de fragmentoj de sekaj muelitaj pustuloj, cele al la atingo de la imunigo de pacientoj kiuj suferis malfortajn tipojn de variolo. Estis registrita ankaŭ la uzado de aliaj teknikoj de enblovado en Ĉinio dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
En 1718, brita aristokrata, verkistino kaj vojaĝistino Lady Mary Wortley Montagu informis, ke turkoj havis la kutimon inokuli per puso akirita el la bovovariolo. Lady Montagu ŝajne inokulis siajn proprajn filojn tiel.
La dua generacio de vakcinoj estis enkondukita en la 1880-aj jaroj fare de Louis Pasteur, kiu disvolvigis vakcinojn kontraŭ la birda ĥolero kaj la antrakso. Por konstati la efektivecon de la antiantraksa vakcinado li plenumis kuraĝan kaj brilan publikan eksperimenton en la farmo de Pouilly-le-Fort.
Polioj vakcinoj
Hilary Koprowski (naskiĝis la  en Varsovio, mortis la  en Filadelfio) estis pola-usona virusologo kaj imunologo; ano de la Pola Scienca Akademio, ano de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj, profesoro de la Thomas Jefferson Universitato en Filadelfio; inventinto de la unua efektiva polio-vakcino.
En 1988 Asembleo de la Monda Organizaĵo pri Sano akceptis rezolucion pri forigo de poliomjelito ĝis la jaro 2000. Tia certeco baziĝis sur la alta efektiveco de la viva kontraŭ-poliomjelita vakcino de Sabin. Tamen post la jaro 2000 oni kelkfoje prokrastis la tempolimojn de elimino de poliomjelito. Sed kvankam la forigo de la malsano ankoraŭ ne estas atingita, en la lukto kontraŭ poliomjelito jam estas signifaj sukcesoj. Poliomjelito jam oficiale estas eliminita en Ameriko, Eŭropo, Rusio, Ĉinio kaj en multaj aliaj landoj de Azio kaj de Pacifiko.
Kompare kun 1988, la kvanto de infektitaj homoj en la mondo en 2008 malpligrandiĝis je 99 %, kaj la kvanto de endemiaj landoj dum tiu periodo malpliiĝis de 125 ĝis 4 (Barato, Pakistano, Afganio kaj Niĝerio), en kiuj estas disvastiĝintaj poliovirusoj de la 1a kaj 3a tipoj, dum la 2a tipo jam estas tutmonde eliminita. La kaŭzoj de la persisteco de la poliovirusoj en tiuj regionoj estas nesufiĉa vakcinado, difektoj en higieno ktp. Sed krom endemiaj regionoj, poliomjelito de tempo al tempo registriĝas ankaŭ en iuj aliaj landoj. Antaŭ kelkaj jaroj estis epidemio de la malsano en Namibio, kie la plimulto de malsanuloj estis plenaĝuloj. Malsanuloj estis registritaj ankaŭ en Angolo, Burundo, Demokratia Respubliko Kongo kaj aliaj afrikaj landoj. Printempe de 2010, epidemio de poliomjelito eksplodis en Taĝikio – la malsano verŝajne estis enportita el endemia Afganio. Kun migrantoj kelkaj kazoj de poliomjelito el Taĝikio estis enportitaj en Rusion, kaj unu malsanulo mortis. En ĉiuj landoj oni enigas vakcinadon en la kalendaron de devigaj vakcinadoj. Sed en la endemiaj regionoj kaj en tiuj, kie estas granda minaco de enportado de poliomjelito, krome oni okazigas tiel nomatajn naciajn tagojn de vakcinado. Tiam oni vakcinas samtempe ĉiujn infanojn ĝis 3-5-jarajn, kio ĉesigas la cirkuladon de la virusoj inter homoj. Tio, ekzemple, antaŭnelonge okazis en Barato, kiam dum unu tago estis vakcinitaj perbuŝe 180 milionoj da infanoj malpli ol 5-jaraj. En tiu kampanjo partoprenis, krom enlandaj medicinistoj, multaj miloj da volontuloj el diversaj landoj.
En la landoj, kie oni uzas por vakcinado la vivan vakcinon de Sabin, registriĝas ege malofte vakcinorilataj kazoj de paralizoj, verŝajne ĉe personoj kun nesufiĉa imunstato. Tial en iuj landoj, kie poliomjelito estas likvidita, por evitigi postvakcinajn komplikiĝojn, nun oni akceptas nur la vakcinon de Salk, entenantan mortigitajn poliovirusojn. Sed en la landoj, kie ankoraŭ registriĝas poliomjelito, necesas uzi por vakcinado la vakcinon de Sabin, ĉar la vakcino de Salk ne estas kapabla preventi la virusportadon.
Marano sul Panaro
Marano sul Panaro estas komunumo kun 4 541 loĝantoj en la Provinco de Modena de la regiono Emilio-Romanjo en Italio.
Judit Padisák
Judit Padisák [padiŝAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Padisák Judit estas hungara limnologo, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019), ordinara membro de Academia Europaea. Ŝi estas internacia konata sciencisto. Ŝia patro estis Mihály Padisák.
Judit Padisák naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Judit Padisák post la necesaj studoj instruas ekde 1998 en Universitato de Veszprém. Ŝi akiris sciencan gradon Ph.D. en 1990, post 9 jaroj ŝi doktoriĝis ĉe la akademio. En 2002 ŝi fondis limnologian katedron en la universitato. Pro oftaj strukturaj ŝanĝoj de la kampuso ŝi iĝis institutestro. Plurfoje ŝi instruis ankaŭ en eksterlandaj universitatoj. Ŝi partoprenas en redaktaj laboroj de internaciaj kaj hungaraj koncernaj revuoj. Ŝia laboro fokusiĝas al fitoplanktonoj. Ŝi ricevis premion en 1998. Ŝi havas edzon kaj naskis plurfoje.
Ĉagĉaran
Ĉagĉaran (perse چغچران) estas urbo en la centro de Afganio, historie ankaŭ konata kiel Ahangaran. La urbo estas la administra centro de la provinco Gor. Ĉagĉaran havas proksimume 15 000 loĝantojn, el kiuj la pliparto estas taĝikoj. Ĉagĉaran situas proksimume 380 kilometrojn okcidente de la urbo Kabulo, kaj similan distancon oriente de la urbo Herat, kaj estas aŭtovojo ligita al ambaŭ urboj. proksime de la limo al Taĝikio. La urbo situas 2280 metrojn super la marnivelo, ĉe la suda bordo de la rivero Hari.
En junio 2005, la Internacia Sekurec-Asista Forto (ISAF) kreis provincan rekonstruan teamon gvide de la armeo de Litovio kaj kun partopreno ankaŭ de armeanoj de Danio, Kroatio, Islando, Ukrainio kaj Usono.
Béla Náday
Béla Náday [nAdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Náday Béla István Pál estis hungara aktoro. Lia nobela antaŭnomo estis újhelyi, li origina familia nomo estis ĝis 1912 Nauratyill, kiu malofte aperis en formoj Navratyill, Nauratyil. Lia patro estis Ferenc Náday, lia patrino estis Katalin Vidmár, lia fratino estis Ilona Náday, lia edzino estis Ilona Tasnádi. Béla Náday naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Náday aĝis 17, kiam li debutis en teatro. Li frekventis Teatran Akademion. Ekde 1898 ĝismorte li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1928 li ricevis la titolon eterna membro de la Nacia Teatro. Li ricevis reĝan premion en 1917 pro apogoj de la batalantaj soldatoj. Li edziĝis en 1901, eksedziĝis en 1911, denove edziĝis en la sekva jaro. Li ricevis rolojn ankaŭ en mutaj filmoj kaj li verkis kelkajn scenarlibrojn.
Provinco Gabrovo
La provinco Gabrovo (Област Габрово; vidu la artikolon oblasto) - estas inter la plej malgrandaj el la 28 provincoj de la ŝtato kaj situas en la centro de Bulgario. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 137 460 homoj, el kiuj pli-malpli 49 procentaĵoj vivas en la administra centro Gabrovo. La provinco kovras areon de 2 023 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 4 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo EB.
Kergelena ŝterno
La Kergelena ŝterno (Sterna virgata) estas unu el la plej raraj inter la ŝternoj, tio estas birdoj de la familio de Ŝternedoj. Tiu ĉi estas ŝterno de la suda hemisfero.
Disvastiĝo
Tiu ĉi antarkt-ekozona marbirdo ĉefe reproduktiĝas kolonie en la insularo Kergelenoj, kiel sia nomo diras. Tamen, ekzistas ankaŭ pli etaj kolonioj en la insularo Princ-Eduardaj Insuloj (ĉefe en la insuloj Princ-Eduardo kaj Marion) kaj en la Krozet-Insuloj, ĉiuj en la suda Hinda Oceano. En sia tuta teritorio tiu ĉi specio koincidas kun la parenca, tre simila kaj samregiona Antarkta ŝterno. Estas du subspecioj, nome S. v. mercuri (pli ruĝgrizaj kaj kun pli brila pugo) en la Krozet-Insuloj kaj S. v. virgata (pli flavgrizaj kaj kun pli malhela pugo) en la insularo Kergelenoj.
La entuta loĝantaro estas ĉirkaŭ 3,500-6,500 birdoj, kvankam ne estas lastatempaj nombradoj de la ĉefa kolonio ĉe Kergelenoj (supozataj 2,000 paroj en Kergelenoj, 2,500 entute). Tiuj birdoj ne loĝas en Kergelenoj mem, sed nestas en insuletoj liberaj el sovaĝaj katoj. Dum malbona vetero oni scias, ke tiu specio abandonas siajn koloniojn.
La Kergelena ŝterno estas inter tiuj ŝternoj kun pli malgranda teritorio. Ili plej ofte ne malproksimiĝas en la maron el siaj reproduktaj teritorioj.
Aspekto
La Kergelena ŝterno estas tre simila al la Antarkta ŝterno, sed la Kergelena estas pli malhela kaj havas pli mallongajn flugilojn. Ambaŭ specioj malfacile diferenciĝas per simpla rigardo. Ununura diferenciga eco estas la grizeca subflugilo de Kergelena kontraŭ blanka de Antarkta.
Ĝi estas tre simila laŭ aspekto al la parenca Antarkta ŝterno, sed ĝi estas pli fortika kaj la flugilpintoj estas grizaj anstataŭ nigrecaj dumfluge. Tio kompreneble en reprodukta plumaro dum la suda somero, kiam la Antarkta ŝterno jam estis ŝanĝinta sian plumaron al nereprodukta aspekto.
La Kergelena ŝterno estas eta birdo 31-40 cm longa kun enverguro de ĝis 80 cm. Ties beko estas kutime malhelruĝa aŭ nigreca. Ĝi estas ĉefe helgriza kaj blanka, sed ĝi havas nigran kronon dum reproduktado. For de tiu sezono la nigro blankiĝas ĉefe per blankaj punktoj antaŭe kaj la frunto estas blanka; krome la ruĝa beko nigriĝas. Ankaŭ la kruroj estas ruĝaj. La flugilpintoj estas malhelgrizaj. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Estéron
La Estéron estas rivero de suda Francio. Ĝi estas 64 kilometrojn longa dekstra alfluanto de la rivero Var en la departemento Alpes-Maritimes.
Kergelena ŝterno
Aspekto
La plumaro de junuloj estas blanka ĉe ventro, frunto, nuko kaj brusto. La dorso estas griza kaj la beko estas nigra. Nematuruloj havas similan plumaron kiel plenkreskuloj.
(10625) 1998 AC8
(10625) 1998 AC8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kergelena ŝterno
Kutimoj
La Kergelena ŝterno manĝas fiŝojn kaj marajn senvertebrulojn, speciale tiujn trovitajn ĉe algaro de Macrocystis spp. Ili foje ĉasas ankaŭ insektojn interne aŭ kaptas fiŝojn en riveroj de Kergelenoj.
Estéron
Geografio
Estéron komencas apud la komunumo Soleilhas en departmento Alpes-de-Haute-Provence, ses aŭ sep kilometrojn fore de Castellane, kie ĝi fluas oriente. Ĝi baldaŭ transiras la departmentlimo de Alpes-Maritimes kaj fluas tie en la riveron Var apud la komunumo Broc, kelkajn kilometrojn kontraŭfluen de Nico.
Kergelena ŝterno
Kutimoj
La ino demetas nur unu ovon kiel la parenca kaj samregiona Antarkta ŝterno.
Blender (programo)
Blender estas programo por 3-dimensia modelado. Ĝi enhavas ilojn por modeli, animacii, rastrumigi, krei filmojn kaj komputilajn ludojn. La programo estas libera programo kaj eblas disvastigi ĝin laŭ kondiĉoj de Publika permesilo de GNU.
Unua menciinda kvalito de Blender estas malgranda amplekso. Post instalado Blender okupiĝas ĉirkaŭ 10 mb, sed tio ne signifas, ke la programo estas simpla aŭ malmultfunkcia.
Nowa Sól
Nowa Sól (germane: Neusalz an der Oder) estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nowa Sól en distrikto Nowosolski.
30048 Sreyasmisra
30048 Sreyasmisra estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
6404 Vanavara
6404 Vanavara estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rusa urbeto Vanavara (cirile: Ванавара) en Krasnojarska regiono, proksime de la rivero Ŝtona Tungusko. Varanava estis la loĝa loko plej proksima de la evento de Tungusko, kiu okazis ĉirkaŭ 70 km norde.
Volodimir Antonoviĉ
Volodimir Bonifatijoviĉ ANTONOVIĈ (Володимир Боніфатійович Антонович; 18-a [6-a] de januaro 1834, Maĥnivko, Kieva gubernio, Rusia Imperio ― 8 -a [21-a] de marto 1908, Kievo, Rusia Imperio) estis ukraina historiisto, arĥivisto, arĥeologo kaj rimarkebla figuro de la ukraina nacia revivigo-movado.
Albrecht Naumann
Hermann Albrecht NAUMANN estis germana pormetia instruisto kaj esperantisto, kiu naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1890 en Chemnitz. Esperantisto ekde 1912, li enkondukis Esperanton en la mezlernejojn de Werdau en 1920 kaj 1922. Li eldonis la gazetaran servon de GEA de julio 1920 ĝis decembro 1927. En 1928 li elektiĝis prezidanto de Saksa Esperanto-Ligo, en 1930 organizis infaninterŝanĝon inter Saksio kaj Danio, en la sama jaro okazigis Cseh-kursojn sub gvidado de gesinjoroj Morariu el Örebro en sep lokoj kun ĉ. 500 anoj, faris en 1931 radioparoladojn kun Tiberio Morariu kaj Joseph R. Scherer (Dresden-Leipzig). Li verkis artikolojn kaj kursojn pri Esperanto por la regiona germanlingva gazetaro, prilaboris multajn gvidfoliojn kaj librojn.
Volodimir Antonoviĉ
Antonoviĉ naskiĝis en la urbeto Maĥnivko (Махнівка) de Maĥnivka distrikto, Kieva gubernio (nun Kozjatina Distrikto, Vinica provinco), lia familio havis polajn nobelarajn radikojn. Li studentiĝis ĉe la medicina (1855, kiun li eniris laŭ la insisto de sia patrino) kaj historia (1860) fakultatoj de Kieva Universitato. Dum studenteco, Antonoviĉ legis kozakajn manuskriptojn, verkojn de Taras Ŝevĉenko kaj Pantelejmon Kuliŝ, etnografiajn kolektojn kiuj influis lian vivon kaj sciencan orientiĝon. En la universitato, estante ano de sekreta organizo de pola junularo, Antonoviĉ esprimis la opinion, ke estas strange vivi en regiono kaj ne koni ĝian historion aŭ popolon. Li vojaĝis kun siaj amikoj en Volinio, Podolio, Ĥelmo, Kievo, Katerinoslavo kaj Ĥersono, studante ukrainan vivmanieron. Post diplomiĝo, li laboris dum iom da tempo kiel kuracisto en Ĉornobilo kaj Berdiĉivo.
En 1861 Antonoviĉ aliĝis al la „ĥlopomaniuloj” (хлопомани) ― junaj reprezentantoj de popolisma-kultura fluo en la ukraina intelektularo en Dekstra Bordo de Ukrainio enmigrintoj el polaj aŭ poligitaj familioj.
Antonoviĉ estas la verkinto de pli ol 300 verkoj pri la historio, arkeologio kaj etnografio de Ukrainio. Sian unuan historian laboron Antonoviĉ skribis en 1863. Tio estis la enkonduka esploro „Pri la origino de la kozakoj”. Antonoviĉ estis reprezentanto de la popolisma skolo en ukraina historiografio. Li kreis ukrainajn arĥeologion kiel sciencon, evoluigante novan metodon de farado de elfosadoj. Li studis lokojn de la Paleolitika kaj Neolitika periodoj, elfosis setlejojn de la Tripil-kulturo, Drevlanoj kaj evoluigis ilian klasifikon.
Heinrich Reinhold (pentristo)
Johann Heinrich Carl REINHOLD (naskiĝinta la en Gera, mortinta la  en Romo) estis germana pentristo kaj kuprogravuristo.
Vivo
Heinrich Reinhold estis kiel filo de la portreta kaj ĝenra pentristo Johann Friedrich Leberecht Reinhold pli juna duonfrato de la pejzaĝisto Friedrich Philipp Reinhold. Unue li studis en Dresdeno ĉe la Artoakademio. En 1806 li iris Vienon al la frato frekventonte la Akademion de Belartoj de Vieno. Post kiam ĉi-tie atentiĝis pri li la ĝenerala direktoro de la parizaj muzeoj, Dothumbque-Vivant Denon, Reinhold laŭ ties konsilo iris en 1809 Parizon. Tie li restis kvin jarojn dum kiuj li aktivis ĉe verko pri la kampanjoj de Napoleono Bonaparte kaj faris kuprogravuraĵojn por Dothumbque-Vivant Denon tätig war.
Reveninte Vienon li dediĉis sin intense je pejzaĝpentrado. Li troviĝis en la rondoj de Friedrich von Olivier kaj Julius Schnorr von Carolsfeld, kie li koniĝis kun Joseph Anton Koch. Kune kun la frato Friedrich Philipp kaj la amikoj pentristaj Ernst Welker, Johann Adam Klein kaj Johann Christoph Erhard li entreprenis studvojaĝojn en la regionon de Schneeberg-monto, Salzkammergut kaj Berchtesgadener Land. El tiuj ĉi migradoj li ĉerpis multe da inspiro por la verkoj de la sekvintaj jaroj kaj la intensaj naturaj studoj iĝis bazo por granda kvanto da bildoj.
Kune kun la pentristo Johann Christoph Erhard li iris en 1819 en Italujon. Kvin jarojn li deĵoris en Romo kaj travojaĝis kun diversaj konatuloj artistaj multajn regionojn en italajn. Siajn impresojn li ĉiam porĉiamigis en pripejzaĝaj studoj. Granda parto de liaj desegnaĵoj kaj oleaĵ-studoj de la itala kreo-periodo fariĝis en Olevano respektive ties medio ĉar tie li plurfoje pasigis la somerajn monatojn akompanite de aliaj germanaj pentristoj (ekz. Carl Wilhelm Götzloff aŭ Ludwig Richter). Post estado en Napolo li migradis kun la princo kaj industriulo Ferdinand von Lobkowitz tra Sicilio. Ree estante en Romo li provis reteni la amikon Erhard de sinmortigo: tio ne nur fiaskis sed eĉ infestis lin tiel ke li mortis en la aĝo de nur 36 jaroj. Lia tombo estas sur Protestanta Tombejo: la slabon faris Bertel Thorvaldsen.
Verkoj (elekto)
Krom grafikisto Reinhold estis ankaŭ gravega pejzaĝisto. En Vieno li konatiĝis kun la ideoj de romantikismo. Li estis inter la germanaj pentristoj en Romo, kiujn ege influis Joseph Anton Koch. Tre gravis ankaŭ liaj oleaĵoj-studoj kiuj instiadis la germanan-roman artistan rondaron kaj volontege aĉetitis de personoj kiuj frue ekkonis la talentegon de Reinhold kiel la arĥitekto Karl Friedrich Schinkel (12 skizoj je oleaĵoj; kvar krajonaj desegnaĵoj) aŭ la fama dana skulptisto Bertel Thorvaldsen (mendis tri bildojn ĉe Reinhold).
Postlasitaĵoj
La plej granda kvanto da reinhold-aĵoj havas Kunsthalle Hamburgo. Ekde 2010 ankaŭ Klassik Stiftung Weimar ĝojis pri sukcesa akiro de multaj fruaj laboraĵoj de Reinhold.