cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Papa tiaro
La lasta papa kronado kaj delaso de la triregno
Post la kronado, tamen, la papo interrompis la uzadon de Triregno, jam fariĝinta pridiskutata simbolo de tera potenco, finfine malaperinta, kaj de manifestacio de povo kaj riĉeco ne plu ŝatata ene de la eklezio mem.
Pro sama sinteno, dum la meso inaŭguranta la remalfermon de la Dua Vatikana Koncilio, Paŭlo la 6-a malsupreniris el la papa trono de la Baziliko de Sankta Petro kaj, kun tute ne antaŭvidita gesto, demetis la Triregnon sur la altaro kiel signo de humileco kaj rezigno al ĉiu ajn potenco homa-politika. Krome, la gesto intencis esti signo de ŝanĝo en la renoviga spirito de la koncilio. En 1964 la papo volis doni kroman signon de tiu rezigno aŭkciante sian tiaron kaj doni la enspezon al la bonfarado. Kiel dirite, ĝi estis aĉetita de la katolikaro de Nova Jorko kaj nun estas ekspoziciita en la la dioceza muzeo de Washington.
Se la decido forlasi la tiaron ĝenerale plaĉis al la fidelularo aŭ facile ĝi komprenis la subkuŝantajn motivojn, kelkaj frakcioj de la katolika medio protestis kaj ribelis, foje ĝis skismo kaj lanĉo de nova papo kronita, sendube, per la tiaro. Oni nomumis sendistinge “tradiciistaj katolikoj“ tiujn malkonsentantojn. . Iuj, plej aŭdace, etikedis la papon kontraŭpapo, apogiĝante sur la fakto ke “neniu papo vera rezignus la triregnon”, kaj aperis al la mondo skismaj Pio la 13-a kaj Gregorio la 17-a. Notindas, tamen, ke papo Paŭlo la 6-a ne aboliciis la kronadon per tiaro, fakte li lasis ordonite ke la nova papo estu kronita en la baziliko de Laterano; sed estis lia posteulo, Johano Paŭlo la 1-a (1978) kiu rifuzis la kronadon, ĝin anstataŭante per “Solena Meso en la komenco de la Petra Misio”. Ankaŭ li, do, ne tute aboliciis la uzon de la tiaro.
Aktuala uzo de la Triregno
Spite ke la Triregno ne plu estas simbolo de la papa potenco, la papa tiaro daŭrigas esti reprezentata sur Vatikana flago kaj en Vatikana ŝildo de la Sankta Seĝo.
Ĝis la papado de Bebedikto la 16-a, la tiaro estis ankaŭ ornamaĵo sur la persona ŝildo de la papoj. Kontraŭ tiu tradicio, Benedikto la 16-a metigis mitron sur la loko de la tiaro. La papa mitro, enŝildigita, memorige pri la simboloj de la tiaro, estas arĝentkolora kaj portas la mitrorubandojn orkolorajn. Li tamen lasis la figuron de la tiaro kun la iksitaj (Xformaj) ŝlosiloj kiel simbolo de la Apostola Seĝo kaj en la Ŝildo de la Sankta Seĝo kaj sur tiu de la Vatikanurbo. Tial, se li forstrekigis la tiaron kun la kronado kaj ĝin ignorigis sur sia persona ŝildo kie ĝin anstataŭigis per mitro sen la globo kun kruco, ĝin li konservigis en la ornamaĵoj kaj vatikana ŝildaro. .
Formo
La formoj de la tiaroj varias laŭ la ŝanĝoj de artaj stiloj. Ili estis pli/malpli ŝvelaj, kaj foje mankaj je la globo kaj kruco, aŭ kun la pozicio de la mitrorubandoj modifita.
La tiaro estas simpla respektinda ĉapelo arĝenta ogivforma, sur kiu oni aplikadis tri ringajn kronojn (tempe de Bonifaco la 8-a ili estis nur du): el tio la esprimo Triregno kun supre eta ora globo sur kiu eta kruco el kio “krucporta globo”.
La grandparto de la triregnoj konservitaj havas rondan abelujan formon kun la centra parto arĝenta. Iuj estas konusformaj, aliaj bulboformaj. Escepte de tiu de Paŭlo la 6-a, ĉiuj estas riĉe ornamitaj per juveloj (oraj folioj ktp).
Ĉiu tiaro havas dorse du mitrorubandojn: tekseroj dekoraciitaj per oraj fadenoj kun figuroj de la ŝildo aŭ persona simbolo de la papo omaĝita.
Estis kreitaj ankaŭ du tiaroj iomete nekutimaj: tiu el papermaĉaĵo (por la kronado de papo Pio la 7-a en Venecio, kaj tiu de Paŭlo la 6-a kun malmultaj juveloj kiuj anstataŭ tri bositajn kronojn prezentas tri paralelajn ringojn.
La tiaro per kiu, en 1877, la vatikana apostolpalaca gvardio omaĝis Pion la 9-an okaze de lia jubileo, estas eksterordinare simila al tiu de Gregorio la 16-a. Temis pri tiaro multe admirata kaj, foje, surmetita de Pio la 11-a, Pio la 12-a kaj Johano la 23-a. Tiu, male, de Pio la 11-a 1922 estis multe malpli dekoraciita kaj markite konusa.
Pezo de la tiaro
Escepte de tiu papermaĉaĵa, la tiaro plej leĝera estis tiu forĝita por Johano 23-a en 1959 de la lombarda skulptisto Tilio Nani. Ĝi pezis 900 gramojn, same kiel tiu de Pio la 11-a de 1922. Male, la tiara krono de Paŭlo la 6-a pezis 4,5 kilojn. La plej peza de la tuta kolekto estas tiu donacita de Napoleono en 1804 por festi kaj sian geedziĝon kun Jozefino kaj memkronadon kiel imperiestroj de la francoj: ĝi pezas 8,26 kg.
Diversaj papoj mendis laŭcele propran tiaran ĉar tiuj jam ekzistantaj aŭ estis tro mallarĝaj aŭ tro larĝaj aŭ tro pezaj aŭ kun tiuj du ĝenoj kunigitaj. Gregorio la 16-a ne surmetis tiun papermaĉaĵan, li desegnigis kaj skulptigis novan same leĝeran en 1840. Simile, rilate al la tuta kolekto sintenis Pio la 10-a, kiu petis 1908 alian tiaron pli respekteman de sia kapo.
En la 20-a jarcento, la novaj artaj kaj teknikaj metodoj igis eblaj tiarojn malpli pezajn, kiel okazis por Johano 23-a, kiu pezis nur 900 gr. Tio, kune kun la fakto ke jam vastis la kolekto de tiaroj leĝeraj, signifis ke neniu alia posteulo bezonis novan tiaron (krom tiu donacita de la fideluloj).
Jurisprudenco
Jurisprudenco konsistas el la juĝdecidoj de la ŝtataj supraj juĝejoj, de internaciaj juĝejoj (ekz. la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj), ankaŭ de apelaciaj kortumoj kaj de tribunaloj.
Papa tiaro
Multas la papaj tiaroj
Malgraŭ ke oni diras “papa tiaro”, la papaj tiaroj, historie, estas multaj, kaj hodiaŭ kalkuliĝas ĝis 22. Multaj el tiuj, kiel tiu atribuita al papo Silvestro la 1-a. aŭ tiu de papo Julio la 2-a estis detruitaj aŭ disrabitaj dum diversaj fremdaj invadoj. Oni memorigas ke dum la Disrabado de Romo de 1527, papa Klemento la 7-a estis devigita fandigi ĉiujn tiarojn kaj juvelojn de la vatikanaj muzeaj deponejoj por kunigi la 400.000 dukatojn elaĉetocele pretenditajn de la invadinta Lanzikneĉa armeo de la imperiestro de la Sankta Romia Imperio Karlo la 5-a.
Jurisprudenco
Jurisprudenco en la jursistemo common law
En la landoj kun la jursistemo common law jurisprudenco (angle: case law, regularo fontanta el la procesoj kaj juĝdecidoj) havas tre gravan rolon: la juĝdecidoj de la apelaciaj kortumoj devigas la malsuperajn juĝejojn apliki saman solvon por aliaj juĝaferoj, ili devigas ech siajn kortumojn-aŭtorojn (regulo de precedenco, alinome regulo stare decisis).
Svisa Gvardio
Ekzistas miskompreno pri la uniformo kiun ili portas. Ĝi malgraŭ la renesancecaj desegnaĵoj ne estas dezajnitaj de Michelangelo, sed de komandanto, kiu tie servis inter 1910 kaj 1921.
Jurisprudenco
Jurisprudenco en la jursistemo kodeksa (romĝermana)
En la landoj kun la jursistemo romĝermana oni malemas agnoski, ke iun juron kreas ne la leĝfaranto sed la juĝejoj. Tiel ekz. en sia artikolo 5 la franca civila kodekso malpermesas la juĝdecidojn-leĝojn: decido de juĝejo ne rajtas fiksi porĉiaman solvon por iu jurdemando, ĝi validas por nur la juĝita afero. Sekve en Francio la solvo alprenita de la kasacia kortumo en juĝafero neniel kaj neniom devigos la apelaciajn kortumojn kaj la tribunalojn verdikti same en similaj juĝaferoj.
Papa tiaro
Multas la papaj tiaroj
Sekvis la disrabadoj de la franca armeo de generalo Louis-Alexandre Berthier: restis nur la tiaro realigita en 16-a jarcento por papo Gregorio la 13-a. Pro tiu okupo, la tiaro utiligita la 12an de marto de 1800 por la kronado de papo Pio la 7-a, ekziliĝinta en Venecio, estis “forĝita” per papermaĉaĵo kaj dekoraciita per juveloj donacitaj de la damoj de Venecia Patriciaro.
Krom tiu ĉi, la ceteraj estis forĝitaj per arĝento, multaj kiel donaco al la ĵuselektita papo iniciate de ŝtatestroj aŭ monarkoj, kiel la reĝino de Hispanio Isabel la 2-a, germana imperiestro Vilhelmo la 1-a, Francisko Jozefo imperiestro de Aŭstrio-Hungario kaj mem Napoleono Bonaparte.
Jurisprudenco
Jurisprudenco en la jursistemo kodeksa (romĝermana)
Tamen malgraŭ tiu malpermeso la decidojn de la supraj juĝejoj (supra kortumo, kasacia kortumo...) -- precipe la en justicaj gazetoj eldonitajn decidojn -- ĝenerale sekvas la malsuperaj juĝejoj por eviti multiĝon de la jurkontestoj kontraŭ iliaj decidoj i.a. antaŭ kasaciaj kortumoj. Tiel jurisprudenco povas esti rigardata kiel kutimo (ne jurkutimo deviga) de juĝo fare de la juĝejoj. Kvankam ĝi estas neniel normofara, praktike ĝi estas alia jurfonto same kiel doktrino ekzemple.
Svisa Gvardio
La svisa gvardio portas kaŝe modernajn armilojn, sed ĉiu gvardiano ankaŭ ekzercas la uzadon de la tradiciaj armiloj. Krom ili, cetere ankaŭ sekuraj funkciuloj kaj la itala polico zorgas en Vatikano pri la sekureco.
Jurisprudenco
Jurisprudenco en la jursistemo kodeksa (romĝermana)
Kiam iu sama juĝokutimo ekzistas jam de longa tempo, tiam oni parolas pri "konstanta jurisprudenco" -- simile al la regulo quieta non movere (kvieton ne rompi) de la angla-usona jursistemo.
Svisa Gvardio
En la jaro 2006 okazas la 500-jara datreveno de alveno de la svisaj gvardianoj (la 22-an de januaro) al la Vatikano.
Papa tiaro
Multas la papaj tiaroj
Unu el la tiaraj plej nekutimaj, konusforma, estis tiu pretigita por Paŭlo la 6-a. Ĝi estis ankaŭ la lasta.
Jurisprudenco
Jurisprudenco en la jursistemo kodeksa (romĝermana)
Male povas okazi "jurisprudenca forturno", t.e. ŝanĝo en la interpreto de juraĵo precipe fare de la supraj juĝejoj; sed tia ŝanĝo ofte estas nefacile rimarkebla kaj antaŭvidebla... Jurisprudenca forturno povas rezulti ankaŭ el nova interpretemo de malsuperaj juĝejoj, kiun la supraj juĝejoj sankcias okaze de siaj propraj verdiktoj.
Svisa Gvardio
Ili ĵuras ĉiujare la 6-an de majo.
Ivan Lendl
Ivan Lendl estas ĉeĥoslovaka tenisisto. Li naskiĝis la 3-an de julio 1960 en Ostrava. Nun li vivas en Usono, kie li edziĝis kun usonanino, en Greenviĉo en Connecticut. Ekde la jaro 1992 li estas civitano de Usono. Li havas kvar filinojn. Li estas venkinto de Australian Open (2x), majstreco de Usono (3x), Roland Garros (3x), turniroj Masters (5x), trifoja majstro de la mondo, dufoja finalisto de Vimbledono, en la jaro 1986 la tria plej bona sportisto de la mondo kaj venkinto de 85 turniroj de Grand Prix.
Alaquines
Alaquines estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Alaquines. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24002.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7831 loĝantojn. El tiuj estis 3839 viroj kaj 3992 virinoj. La komunumo havas surfacon de 569,04 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1280 metroj super la marnivelo.
Papa tiaro
Multas la papaj tiaroj
La plejgranda parto de la tiaroj restintaj estas ekspoziciitaj en la Vatikanaj Muzeoj, ankaŭ se iuj estis venditaj aŭ donacitaj al katolikaj institucioj. Iuj tiaroj, tiuj plej popolaj aŭ historie interesvekaj, kiel la “belga tiaro” de 1871, tiu de 1877 kaj tiu tutora de 1903, “pilgrimas” tramonde en migranta ekspozicio de vatikanaj historiaj objektoj.
Pierre Part
Pierre Part - france plennome Ville de Pierre Part - estas urbo kaj censa loko de Luiziano, subŝtato de Usono. Ĝi apartenas al la civila paroĥo Assumption/Assomption, kaj situas proksime de la pli granda urbo Baton Rouge. La censa loko statistike estas kalkulata al la kombinita statistika areo Baton Rouge/Pierre Part. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  km²  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Heimersheimer Bach
La rojo Heimersheimer Bach estas 15 km longa alfluanto de la Selz en Rheinhessen, en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Pierre Part
Kun 39,3 procentoj de la loĝantaro parolanta la francan hejme, Pierre Part estas la plej franca urbo en Usono (laŭ procentaĵo) ekster Majno. Pierre Part estas konata loke pro ĝia elstara franca influo, kiuj fariĝis signifaj aspektoj de ĝia nuntempa loka kulturo. Situanta proksime de lago Verret, Pierre Part estas populara regiona celloko por akvosportoj kaj fiŝkaptado dum la somero.
Heimersheimer Bach
La rojo fontas kiel „Engbach“ supre de Alzey-Heimersheim sur la teritorio de Entenpfuhl en alteco de 275 m. Post Heimersheim alfluas la rojo „Metzenbach“ kaj fluas laŭlonge de la strato direkte al Albig. Ĝi trafluas plejparte kanaligita la vilaĝon Albig, kie ebfluas la rivereton Goldbach.
Post Albig la Heimersheimer Bach pasas la iaman akvopurigejon kaj plurajn biotopojn. Survoje tra agroj ĝi ricevas akvon de kelkaj fosaĵoj. Poste ĝi fluas direkte al Biebelnheim.
Antaŭ la vilaĝo alfluas „Spiesheimer Graben“ kaj post Biebelnheim la rojo nomiĝas „Affalterbach“ kiu fluas direkte al Bechtolsheim. Duonan kilometron antaŭ Bechtolsheimĝi enfluas la rivereton Selz. Laŭlonge de la rojo kreskas salikojn kaj poplojn.
En monatoj, kiam apenaŭ pluvas, povas esti ke la rojo komplete sekiĝas.
Papa tiaro
Simboliko
Neniu certeco rilate la simbolikon de la tri kronoj de la triregno: tio kompreniĝas el la miriadoj da malnovaj kaj novaj interpretoj kiuj svarmis kaj sufokiĝis per nova svarmoj.
Ĉe la momento de la kronado de la papo, liturgiulo diradis: ''Ricevu tiaron ornamitan per la tri kronoj, kaj sciu ke vi estas Patro de la Princoj kaj Reĝoj, Rektoro de la Mondo kaj Vikario de Nia Sinjoro Jesuo Kristo al kiu sole estas devigata honoro kaj gloro laŭ la jarcentoj de la jarcentoj”. Sed substance tiu formularo asertas ke la papo estas paŝtisto de ĉiuj.''
Aliaj interpretoj eksplicite ĝin kunligas al la triopa aŭtoritato de la Suverena Pontifiko: Universala Paŝtisteco, Eklezia Jurisdikcio kaj Tera Potenco.
Aliaj plue ĝin asociigis kun la triopa misio de Kristo, kiu estas “Sacerdoto, Profeto-Majstro, Reĝo”: asociigo ebla ankaŭ laŭ mencio de Johano Paŭlo la 2-a. .
Plua sonis: tri por signifi Ordinon (sacerdotecon), Jurisdikcion kaj Instruadon.
Laste en tiu listo, sed ne fine, radikigas la sencon de la triopa ringa krono en la “Ĉiela mondo, Homa mondo kaj Tera mondo”, de kiuj la papo devus esti la simbola ligo.
La papa Tiaro kaj ĝia perforta ligo kun la nombro 666
Kurioza kverelo, aŭ plibone mito, koncernanta la papan tiaron, atribuita al Adventistoj kaj al aliaj protestantoj, sin bazas sur la supozita aserto ke la vortoj Vicarius Filii Dei (Vikario de la Difilo) estas ĉizitaj sur la tiaraj flankoj. La kverelo trovis fundamenton sur la tezo, larĝe vastigita, ke, kiam oni sumigas tiujn literojn havantajn numeran valoron (nome kiam oni sumigas la literojn supoze entenitajn en la tiaraj titoloj, kiuj reiras al la romiaj ciferoj) la rezulto estis 666, priskribita en la Apokalipso de Johano kiel la Nombro de la bestio, kiu, laŭ iuj, devus surmeti kronon similan al la triregno. La tezo estis (Ĉu estas?) subtenata de iuj evangeliaj protestantoj kiuj komparis kaj identigis la papon, kiel ĉefon de la katolika eklezio, kun la Antikristo. Tiu vizio pri la katolika eklezio estis jam konfesita de kataroj kaj valdenanoj. Hodiaŭ, tamen, kun la papo, tiarportanta aŭ tiarseniĝinta, oni ekumenisme dialogas.
Fine, neniu el la tiaroj ekspoziciitaj en Vatikano aŭ tramondaj muzeoj, aŭ en memoraj priskriboj, troviĝas tiu frazo, krome neniu el la akuzantoj liveris pruvojn pri ĝia ekzisto.
Nur la belga tiaro 1871 (kaj en alia) montras "CHRISTI VICARIO – IN TERRA – REGUM", en kiu do ne aperas FILIUS DEI.
Uzo
Triregno estis surkape metita ankaŭ kiam la papo estis portita en la sedia gestatoria surŝultre de la seĝportistoj, kio estis rifuzita de Johano Paŭlo la 2-a tujpost sia leviĝo al papado 1978.
Ankaŭ lia antaŭulo. Johano Paŭlo la 1-a jam dekomence decidis ĝin ne uzis, sed li tion permesis kiam al li estis sciigite ke la amasa fidelularo lin ne povis vidi se ne alten levitan per la seĝo. Plue, la triregno estis uzita por la solenaj juraj aktoj, ekzemple kiam la papo parolis ex cathedra (nome difinanta kredendan dogmon) laŭ la papa Neeraripovo. Foje la papoj surmetis la triregnon ankaŭ kiam ili disdonis, el la Placo Sankta Petro, la benon Urbi et Orbi, (la unika kazo en kiu estis iusence devigita la surmeto de la triregno).
La porkronada ceremonio per la tiaro (aŭ triregno) daŭris ĉirkaŭ ses horojn. Sed, ĉar, kiel oni scias, la jurisdikcio de la papo ekas el la momento de lia akcepto al la perelekta leviĝo, la papoj nun rezignas al tiu ceremonio kaj opcias por simpla inaŭgura ceremonio.
Tiaroj nepapaj
Nur alia altranga prelato rajtas uzi tiaron en sia ŝildo: temas pri la Patriarko de Lisbono (titolo kreita en 1716 kaj atribuita al tiu patriarko ekde 1740). Malfacilas tamen konfuzi tiun ŝildan tiaron kun tiu papa ĉar sur la ŝildo de tiu ĉi lasta brilas ankaŭ la ŝlosiloj X-krucigitaj.
La triregno en la tarokoj
Inter la tarokoj mezepokaj troviĝis ludkarto prezentanta virinon kun en kapo papa tiaro, nomata La Papino. Signifo kaj simbolo de la ludkarto evidentas. La virino kun la tiaro nun identigita kiel Johana papino (mezepoko legendo rakontas pri virino kiu, virvestinta, elektiĝis papo, kiu estis malkovita virino kiam akuŝis dum procesio; iuj ludkartoj ŝin bildigus kun infano trabrake) aŭ kiel Maria patrino de Jesuo aŭ kiel Cibelo, aŭ Izisa aŭ Venuso.
Ludkartoj reprezentantaj virinon kun la papa tiaro enkape, disvastigitaj dum la protestanta Reformacio kaj la bildoj pri Johana papino kun infano trabrake..., estas konsideritaj kiel protestanta provo ridindigi la papan institucion.
Alia ekspliko de la papino inter la tarokoj estus ke ĝi reprezentus la “grandan prostituitinon” de la ĉapitro 16a de la Apokalipso.
La tiaro, tamen, malaperis el la tarokoj en la sinsekvaj epokoj kiam la papino estis bildigita kun la plej komuna mezepoka ĉapo ĉar fakte tiam pri tiaro neniu lasis certajn spurojn.
Alaquines
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 500,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 20,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7584 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 106 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,4 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 7584 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 7201 apartenis al la katolika religio kaj 179 al la evangelia religio. 204 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Svetoslav Minkov
Svetoslav Konstantinov MINKOV (bulgare: Светослав Минков; naskiĝinta la en Radomir; mortinta la  en Sofio) estis bulgara verkisto.
Seiboku
Seiboku (japane: 青墨, blua inko) estas likva inko el Japanio. La pli malmultekostaj specoj estas faritaj el piniligno, la pli multekostaj el sesamoleo aŭ kamelioleo.
Japana kumkvato
Kumkvato (Fortunella) aŭ ‘‘‘Fortunelo‘‘‘ (Fortunela), ankaŭ nomata nana oranĝo, estas plantgenro ene de la  familio de la   Rutacoj (Rutaceae). Ĝi estas proksime parenca al la citrusoj. La nomo kumkvato venis de la ĉina kam kwat (=ora oranĝo).
La frukto estas manĝata kune kun la ŝelo kaj kernoj; la ŝelo havas amaran-dolĉan guston, la fruktkarno estas acideca.
Vegetativaj karakterizaĵoj
Kumkvato kreskas kiel ĉiamverda arbusto aŭ malgranda arbo. Ĝi kreskas malrapide kaj atingas altecon de 2,5 ĝis 4,5 metrojn. La densaj branĉoj havas malgrandajn dornojn.La folioj estas malhelverde brilantaj. La floroj estas blankaj kaj similas al la aliaj Citrus-florojn. Depende de la grandeco kumkvat-arbo povas havi centojn  ĝis plurajn milojn da fruktoj po jaro.
Generativaj karakterizaĵoj
La fruktoj de la kumkvatoj estas pir- kaj ovformaj de maksimuma longeco de 5&nbsp, ĝia koloro varias inter malhelruĝa kaj orflava. La acideta kaj dolĉa fruktkarno.
Disvastigo
Kumkvato hejmiĝas en Azio ,sed hodiaŭ ĝi estas kultivata  ankaŭ en Ameriko, Afriko kaj la plej varmaj regionoj de Sudeŭropo  (ekzemple en  Korfuo).
Sistematiko
Ankaŭ ekzistas hibridoj; ekzistas ankaŭ genraj hibridoj Citrus × Fortunella, nomataj Citrofortunella, al kiu apartenas al la Limkvatoj.
La floro havas nur diametron de 1,5 – 2 cm. Ĝi estas blanka kaj kreskas en la foliakseloj de la antaŭa jaro ĉe longbranĉoj. Ĝi floras nur ekde majo aŭ junio. Por ke ĝi floras bone, la planto bezonas malvarmetan, helan lokon.
La portugala botanikisto João de Loureiro priskribas la planton kiel unua en la jaro 1790 en sia verko Flora cochinchinensis. Li donis al la planto la nomon Citrus margarita. La hodiaŭan nomon ĝi ricevis en la jaro 1915 de la usona botanikisto Walter Tennyson Swingle.
La ovala fortunelo estas la plej ŝatata kaj plej ofte vendata fortunelo. La fruktoj samgrandas kiel daktiloj kaj gustas dolĉe-acide. La beroj estas manĝeblaj freŝe.
Ferenc Esterházy
Ferenc Esterházy naskiĝis la  en Pápa. Li mortis la en Vieno.
Biografio
Ferenc Esterházy komencis sian karieron en kortego de Habsburgoj en Vieno. Inter 1752–1754 li havis postenon en la kortega teatro, inter 1760–1783 li estis departementestro de Moson. En 1757 li fondis hospitalon en Pápa. En 1762 li estis nomumita ĉefĉambelano, post 3 jaroj ĉefkanceliero, en 1783 banuso de Kroatio. En 1763 li establis la unuan hungaran orfejon en unu el siaj kasteloj, samtempe li fondis uzineton kaj lernejon por la inĝenieraj scioj. Li apogis politikon de Maria Tereza de Aŭstrio, sed dum regado de Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) li defendis la hungarajn interesojn. En 1771 li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Verda Partio (Kolombio)
La Verda Partio estas kolombia politika partio kun orientiĝo centra medi-protekta, fondita oficiale la 1-an de oktobro de 2009 kaj kiu naskiĝis de tiu kiu estis konata kiel Verda Partio Elekto Centro.
La Partion oni gvidas per Konsilio pri Politiko; prezidata, laŭ korporacia maniero, de Jorge Eduardo Londoño, kaj la eksurbestroj de Bogoto Antanas Mockus, Luis Eduardo Garzón kaj Enrique Peñalosa.
La Verduloj, kiel oni ofte nomas ilin en aludo al la Eŭropa Verda Partio, difiniĝas mem kiel «nova politika propono kiu oksigenigas la nacian panoramon».
Historio
La 12-an de marto 2006, la Nacia Registra Oficejo de la Civila Ŝtato kunvokis al kongresaj elektoj.
Meze de tiu ĉi politika etoso, la 25-an de novembro de 2005 oni kreis la partion, per kongreso efektivigita en Bogoto, kaj kun partopreno de reprezentantoj de 19 departamentos de la lando (komencante per Carlos Ramón González Merchán kaj Daniel García Colorado), de la Verd-Partia Elekto-Centro, kiel politika elekto estis la elekto de centro (kohera kun la deziroj pri paco kaj repaciĝo) kaj kun la verda (medi-protekta) propono ne ekzistanta en la kolombia demokratio kaj ligita al la verdaj medi-protektaj internaciaj proponoj.
En malmulte da tempo la partio enskribis 10 listojn kaj 96 kandidatojn al la ĉambro de deputitoj dum la menciitaj elektoj, kun ĉirkaŭ 90.000 voĉoj, sufiĉaj por havi la rajton esti reprezentantoj de la politikaj minoritatoj en Kolombio (leĝo 649 de 2001), kaj konservis sian leĝan statuson laŭ Rezolucio 1057 de la Nacia Elekta Konsilio, kaj komencis esti parto de la 16 politikaj partioj ekzistantaj en Kolombio.
De sia kreado, la partio faris specialan emfazon havi bonajn kandidatojn en siaj vicoj. Fakte, ĝi fariĝis la unua kolombia partio kiu petis kriminalan procezon pri unu el sia membroj, ĉar li supozeble deliktis.
Kiam oni liberigis al Íngrid Betancourt, verdaj aktivuloj proponis al ŝi aliĝi al la partio, por proklami ŝin prezidento, tiel ke ŝi povus gvidi «la revojn kaj la esperojn de tiuj miloj da viroj kaj virinoj, kiuj vidis en ŝi simbolon de grandeco kaj digno».
En septembro de 2009 aliĝis al la partio tri gravaj eminentuloj de la nacia politiko, la eksurbestroj de Bogoto Antanas Mockus, Luis Eduardo Garzón kaj Enrique Peñalosa.
La 2-an de oktobro de tiu sama jaro, kadre de la 5-a Verda Kongreso, de eksterordinara karaktero, la tri eksurbestroj estis investitaj kiel kundirektoroj kaj oni donis al ili, en formala maniero, la plenan membrecon de la partio. Sammaniere, en tiu sama kongreso, oni alinomis la partion al «Verda Partio» kaj oni adoptis novan politikan mapon, cele al la prezidentaj elektoj de 2010. Sammaniere, oni kreis la Reton de Verdaj Junuloj de Kolombio, por konverĝigi en ĝi la junajn aktivulojn de la partio.
Per la politika transfuĝado de 2009, la Partio akiris 375 urbajn deputitojn, 12 departementajn deputitojn, 2 departamentestrojn kaj 27 urbestrojn.
Komence la Partio sin proponis prezentiĝi al la kongresaj elektoj de Kolombio de 2010, per listo al la Senato, kies unua linio estis Lucho Garzón, sed oni decidis formeti tiun ĉi eblon kajoni faris, anstataŭ tio, internan konsulton por elekti la prezidentan kandidaton. Partoprenis en ĝi Garzón, Mockus kaj Peñalosa.
La interna konsulto efektiviĝis la 14-an de marto 2010 kaj la venkinto estis Antanas Mockus.
Ideologio
Jam konstituita, la Partio difinis kiel siaj principoj:
Sammaniere oni establigis kiel ĝiaj programaj prioritatoj:
Konsilio pri Pragmata Politiko
La CPP, plej alta instanco de la Partio, konsistas en la jen maniero: ''' (*) Korporacia direktado. (**) Fondintano.'''
Registaro de Ĉinio
La Registaro de Ĉina Popola Respubliko fondiĝis en 1949, regiĝis kiel komunisma diktaturo, sed ekde la kreado de konstitucion en 1982, restriktoj de libereco havas malstreĉiĝis konsiderinde, aparte kompare kun la Mao epoko. La ĈPR registaro restas tre absolutisma en iuj flankoj, precipe en la restriktoj en la interreto, gazetaro, kunvenado, kopio, kaj religio. La jura povo de la Komunista Partio estas garantiita de la Ĉina Konstitucio kaj de ties posteno kiel suprema politika aŭtoritato en la ĈPR estas realigita pere de kompleta kontrolo de la ŝtato, armeo kaj amaskomunikilaro.
Registaro estas dividata inter kelkaj organismoj:
6243 Yoder
6243 Yoder estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, (kantono San Diego, 80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Registaro de Ĉinio
Estas iuj movoj al politika liberaligo, en tiu balotadoj okazas hodiaŭ ĉe la vilaĝo kaj urbo niveloj, kaj ke leĝfarejoj havas montritan iuj asertiveco kontraŭ la Partio tempaltempe. Tamen, la Partio retenas efika rego super registaro nomumoj: mankas serioza kontraŭstaro, la Partio venkas senbatale plejofte. Politikaj koncernoj en la ĈPR inkluzivas malpliigi la kreskatan malegalecon inter riĉuloj kaj malriĉuloj, kaj batalas kontraŭ korupto ene de la registara gvidantaro.
La unuarangaj organoj de ŝtata povo estas la Nacia Popola Kongreso (NPK), la Prezidento, kaj de la Ŝtata Konsilio. Membroj de la Ŝtata Konsilio estas la Ĉefministro, varia nombro de Vic-Ĉefministroj (nune kvar), kvin Ŝtataj Konsilantoj (kun pli malgravaj kompetencoj), kaj 29 ministroj kaj estroj de la komisioj de la Ŝtata Konsilio. Dum la 1980-aj jatoj estis klopodo por separi partiajn kaj ŝtatajn funkciojn, laŭ kio la partio decidus ĝeneralan politikon kaj la ŝtato plenumu ĝin. Tiu klopodo estis abandonita en la 1990-aj jaroj kun la rezulto ke la politikaj estroj ene de la ŝtato estas ankaŭ estroj de la partio. Tiu dueca strukturo tiele kreas unusolan centrigitan fokuson de povo.
6243 Yoder
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astrofizikisto Charles F. Yoder, kiu malvolvis la unuajn analizojn de la orbita kapto, de la orbita resonanco inter la satelitoj de la gigantaj planedoj kaj de la "resonanco de Laplace" de la galilejaj satelitoj de Jupitero. Li kongruigis la variojn de la rotacio de Tero kun la ecoj de la terkerno kaj de la kontaktejo kerno-mantelo.
Registaro de Ĉinio
Samtempe estis movoj por separi partiajn kaj ŝtatajn postenojn je niveloj krom la centra registaro. Oni aŭdis pri sub-nacia plenumo kiu estu ankaŭ partia sekretario. Tio ofte okazigas konfliktojn inter la ĉefa plenuma povo kaj la partia sekretario, kaj tiu konflito estas amplekse vidata kiel intenca por eviti ke eklkaj el ili iĝu tro pova. Kelkaj specialaj kazoj estas la Specialaj Administraciaj Regionoj de Honkongo kaj Makao kie la ĉefa ĉina juro absolute ne aplikiĝas kaj la aŭtonomaj regionoj kie, sekve de soveta praktiko, la ĉefa plenumo estas tipe membro de la loka etna grupo dum la partia ĝenerala sekretario estas ne-loka kaj kutime hano.
Laŭ la Konstitucio de la Popola Respubliko Ĉinio, la NPK estas la plej alta organo de la ŝtata povo en Ĉinio. Ĝi kunsidas ĉiujare dum ĉirkaŭ du semajnoj por revizii kaj aprobi ĉefajn novajn politikajn direktojn, leĝojn, la buĝetojn, kaj ĉefajn personajn ŝanĝojn. Plej el la landaj leĝoj en la PRK estas adoptita fare de la Permanenta Komitato de la Nacia Popola Kongreso. Plej iniciatoj estas prezentataj al la PKNPK por konsiderado fare de la Ŝtata Konsilio post dekomenca mendo fare de la Plenumkomitato de la Komunisma Partio. Kvankam la NPK ĝenerale aprobas la politikon kaj personajn rekomendojn de la Ŝtata Konsilio, la NPK kaj ties Permanenta Komitato pli kaj pli asertis sian rolon kiel landa leĝofara instanco kaj kapablis devigi reviziojn en kelkaj leĝoj. Por ekzemplo, la Ŝtata Konsilio kaj la Partio ne kapablis aprobi benzinan imposton por financi la konstruon de aŭtovojoj.
János Czimeg
János Czimeg [jAnoŝ cimeg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czimeg János estis hungara inventisto, inĝeniero.
János Czimeg naskiĝis la  en Szeged, li mortis la  en Graz.
Biografio
János Czimeg frekventis katolikan liceon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Akademio de Selmec. Li estis la unua, kiu venis el Szeged, krome li lernis en la akademio ĉiuspecajn studobjektojn, eĉ lingvojn. Li estis inĝeniero-oficiro dum la Hungara revolucio de 1848. Post falo de la liberecbatalo li migris al Parizo. Li fondis uzinon, kie oni produktis lian inventon: spegulojn kun arĝenta tekniko. Li inventis ankaŭ la silkofadenojn kun arĝenta aŭ ora glazuroj. Li hejmenvojaĝis por ripozadi en 1861, ekde 1865 li jam vivis en sia naskiĝurbo. Li projektis Placon Széchenyi en Szeged, li fondis kaj redaktis gazeton 2 jarojn, li partoprenis en instalo de loka banko. En la jaro 1867 li estis gvidanto de Bestoĝardeno kaj Botanika ĝardeno (Budapeŝto), poste li gvidis la monerofaradon en Körmöcbánya. En 1873 li inventis apartigan metodon de arĝentoj kaj kuproj. Li ricevis la titolon reĝa mina konsilisto. Li vojaĝis al Graz por resaniĝi, kie li mortis.
(18690) 1998 GB10
(18690) 1998 GB10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bibliaj genealogioj de Jesuo
Du genealogioj de Jesuo el Nazareto tra Jozefo estas prezentataj en la kanonaj Evangelioj: en Mateo 1,1-17, kaj en Luko 3,23-38. La du fontoj montras la devenon de Jesuo el antaŭuloj ĝis Adamo. La du genealogioj privilegias la agnatismon, nome la descendo per vira ligo kaj identas en la periodo de Abraham ĝis David, sed radikale malidentas rilate la sekvan periodon, nome de David al Jesuo.
Subforme de la arbo de Jiŝaj (1 Samuelo 16, 10-11), nomo de la patro de reĝo David, la genealogio de Jesuo estas ofta motivo de la Kristana Arto de la 12-a jarcento ĝis la 14-a jarcento.
De Adamo ĝis Abraham
Luko spuras la devenon de Jesuo ĝis Adamo kiu siavice referencas al Dio (legu la lukan liston inversigitan):
Tiu genealogio estas la sama de la patriarkoj de la Genezo (10,12-31 kaj 11,12-13, kun kroma nomo Qainam inter Arpaĥŝad kaj Ŝelaĥ.
De Abrahamo al David
La du genealogioj, Matea kaj Luka, akordas en la nomserio de Abraham ĝis David:
Krom Maria kaj Batseba (la virino de Urija la hitito kaj patrino de reĝo Salomono) menciitaj pliposte, Mateo tie mencias tri aliajn virinojn: Jehuda generas el Tamar Peres kaj Zara; (...) Salma generas Boaz de Rahab ; Boaz generas Obed de Rut; Luko mencias neniun el tiuj virinoj. De Perec ĝis David, la genealogio estas eltirita de la lasta ĉapitro de la libro de Rut (4,18-22).
De David ĝis Jesuo
Inter David kaj Jozefo, la patro de Jesuo, la genealogio de Mateo kaj Luko malsamas radike, pasante tra du filoj de Davido: reĝo Salomono aŭ Natan.
Laŭ Mateo 1, 7-16, do, la fadeno estas la jena:
Laŭ Luko 3, 23-31 la fadeno estas alia (vidu ĝin inversigitan):
Ĉar ne povas esti ambaŭ veraj, ekzegezistoj ekde la antikaj tempoj engaĝiĝis elpensi interpreton akordigantan. Oni vidu skizon de tiu ekzegezo:
Provo de akordiĝo
La plej antikvan provon harmoniigi la du rakontojn plenumis Seksto Julio Afrika ĉirkaŭ en la 3-a jarcento, kaj sugestas ke la avino de Jozefo edziniĝus al “Matan", la descendanto de la Salomono (laŭ Mateo), el kiu naskiĝus Jakobo, poste fariĝinte vidvino, ŝi ekziniĝus al “Mata”, la descendanto de Natan (laŭ Luko) el kiu ŝi havis Heli. Heli edziĝus kaj restus senfile vidva... por edziniĝi al Jakobo sia perpatrina frato laŭ la leĝo de levirato. Jozefo, do, estus la laŭlega filo de Heli kaj la biologia filo de Jakobo
Sed tiu solvo ne trovis konsenton ĉe posteuloj, kiuj elpensis aliajn hipotezojn. Inter kiuj jen la preferata:
Ĉu la genealogio de Luko estas tiu de Maria?
Skolo de la dominikana Anio el Viterbo sugestis (1502) la hipotezon ke la genealogio de Luko spuras la ascendan fadenon de Maria, kaj do ne tiu de Jozefo. Oni povas ĉi tie rimarkigi:
Celoj de la genealogioj
Sur tiuj du genealogioj ne ŝvebas historia objekto sed brilas teologia sprono: ĝi rezidas en la kredpremisa aserto pri la mesieco de Jesuo: estante filo de David, li, per respekto de la profetaĵoj, rajtas esti akceptita kiel “Reĝo de Judoj”. Iliaj malsamoj devenus el malsamoj inter la kristanaj komunumoj en kies sinoj la evangelioj formiĝis kaj por kiuj ili estis kompilitaj.
Post tiuj listoj de antaŭuloj de Jesuo, ambaŭ evangeliistoj deklaras ke Maria koncipis verke de la Sankta Spirito kaj ne per interveno de viro kiu ajn. Do la karna ligo kun Davido estas aŭ pure laŭleĝa (laŭ Mateo) aŭ ĝi efektiviĝas per la “davideco de Maria” (laŭ Luko).
Doudleby nad Orlicí
Doudleby nad Orlicí estas kampurbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta parto de Bohemio, regiono Hradec Králové, distrikto Rychnov nad Kněžnou.
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1259. En ĝi havis.
Vidindaĵoj
La kastelo estas publike alirebla ekde majo ĝis oktobro, ĝi estas ĉirkaŭita de vasta angla parko kaj ĉasarbaro.
Internacia Flughaveno Ben Gurion
Internacia Flughaveno Ben Gurion (נמל התעופה בן גוריון, Nemal HaTe'ūfa Ben Gurion - Ben Gurion International Airport) estas internacia flughaveno en Israelo. Tiu flughaveno estas la ĉefa internacia kaj la plej granda flughaveno en Israelo. Ĝi situas en la centro de la lando do proksima al la urbo Lud kaj en la regiono de Tel Aviv.
Nomata honore al David Ben-Gurion, la fondinto de la ŝtata kaj la unua ĉefministro, ĝi estis la ununura internacia fluĝaveno en la lando, do ricevanta flugojn de eksterlande, sed ekde 2019 malfemiĝis la Ramon internacia fluĝaveno proksima al la urbo Eilat ĉe la pleg suda punkto de la lando.
Laŭ statistikoj de 2018, okazis flugoj al kal el de 137 aliaj fluĝavenoj tra la mondo, per 157,312 flugoj, transportintaj pli ol 22 milionoj da pasaĝeroj, kaj enirintaj kaj elirintaj,
Kiam okazas armita konflikto inter Israelo kaj unu el ŝiaj najbaroj, ekzemple je 2021 la pafo de raketoj per la Hamaso ĉe la Gaza Stiro, tiam tiu ĉi fluĝaveno estas fermita kaj internaciaj flugoj estas direktantaj al la alia plinova fluĝaveno.
Gulpener
Gulpener Bierbrouwerij BV (Gulpena Bierfarejo NK) estas nederlanda bierfarejo en Gulpen, Limburgo, Nederlando.
Detaloj
Gulpener faras specialan tipon da biero kaj vendas ĝin tra tuta Nederlando. Ingrediencoj, kiel hordeo kaj lupolo, venas de lokaj agrikulturistoj. Ĉi tiuj agrikulturistoj kultivas iliajn produktojn en ekologie afabla maniero.
Bieroj
La kompanio faras la sekvajn bierojn:
Kalbe
Kalbe havas diversajn signifojn:
Kristkirko
Kristkirko (Ōtautahi; Christchurch, laŭvorte "Kristo-preĝejo") estas la plej granda urbo sur la Suda Insulo de Nov-Zelando, ĉefurbo de la regiono Kanterburio kaj la dua plej granda landa urbareo. Ĝi lokiĝas tri seponoj suben laŭ la orienta marbordo de la Suda Insulo, iomete pli norden ol Banks Peninsula kiu mem, ekde 2006, kuŝas ene de la formalaj limoj de Kristkirko.
Nomo
La Asocio de Canterbury nomis la urbon kiam ili setlis la ĉirkaŭan provincon de Canterbury. La nomo estis akordita je la unua kunsido de la Asocio 27-an de marto 1848. John Robert Godley proponis la nomon pro lia kolegeo en Oxford, Britio. Kelkaj el la plej fruaj skribantoj aludis la urbon kiel "Christ Church", sed la nomo registris kiel "Christchurch" en la protokoloj de la Asocio. Per reĝa ĉarto je la 32 Julio 1856, Kristkirko iĝis oficiale la plej maljuna urbo en Nov-Zelando.
La maoria nomo por la Kristkirka regiono estas Ōtautahi, kiu signifas "la loko de Tautahi". Tiu ĉi unue nomis la lokon de la Avon ĉe la angulo de nuntempa Kilmore Strato kaj la Kristkirka centra fajrostacio. La loko estis la sezona loĝejo de la Ngāi Tahu-a ĉefulo, Te Potiki Tautahi, kies ĉefhejmo estis Haveno Levy ĉe la bordoj de Banks Peninsula. La Ōtautahi-a nomo estis adopita dum la 1930-aj jaroj. Antaŭdate la Ngāi Tahu-aj popoloj kutime nomis la Kristkirka areo Karaitiana-n, kiu estis skribimitado de la angla nomo.
Geografio
La rivero kiu fluas tra la centro de la urbo nomiĝis la Avon pro la peto de la fratoj Deans, kiuj bezonis honori la Skotan Avon. La bordoj de la rivero plejparte kreas urbparkon.
Historio
La atenco en Christchurch estis atenco de blankulaj superecistoj kaj islamofobio ĉe du moskeoj, (Al Noor Moskeo kaj Linwood Islamic Centre) en Christchurch. Ĝi okazis la 15-an de marto 2019. Almenaŭ 50 homoj mortis kaj 50 aliuloj estis vunditaj. Tri suspektitoj estis arestitaj, kies la aŭstraliano Brenton Tarrant, kiu estis filminta sin dum la mortigado.
Ponza Insularo
La Ponza Insularo estas arkipelago en la Gaeta Golfo de la Tirena Maro, ĉ. 30 km de la itala marbordo. Ĝi apartenas al la itala provinco Latio.
La insularo havas suman areon de 12 km² kaj 4.000 konstantajn loĝantojn; somere ĝi allogas multajn turistojn. Ĝi konsistas el jenaj insuloj: La kvar unuaj konsistigas la municipon Ponza, la du lastaj la municipon Ventotene.
La Filoj de Rosenthal
La Filoj de Rosenthal (Дети Розенталя, Djeti Rozentalja) estas postmoderna opero en du aktoj de Leonid Desjatnikov laŭ la libreto de Vladimir Sorokin.
Fiksita en Sovet-Unio dum epoko post la Dua Mondmilito, opero diras la rakonton de klonoj de grandaj komponistoj: Wagner, Ĉajkovskij, Musorgskij, Verdi kaj Mozart, kiuj estis klonitaj fare de Alex Rosenthal, sciencisto kiu foriris de Nazia Germanio al Sovet-Unio. La premiero okazis ĉe Bolŝoj-Teatro en Moskvo en 2005.
La historio de kreo
Wagner, Verdi, Mozart, Musorgsky kaj Ĉajkovskij estis elektita kiel la plej reprezentaj komponistoj por la opero. La proporcio de du rusaj komponistoj ĉe tri ne-rusaj estis elektita intence. Dum preparo, Vladimir Sorokin legis (tradukita al rusa lingvo) libretojn de "La ringo de la Nibelungo" de R. Wagner kaj kelkajn de la operoj de Verdi; ankaŭ, li legis originalan libretojn de "Ĥovanŝĉino" kaj "Boris Godunov" de Musorgskij ktp. Leonid Desjatnikov estis kreanta muzikon bazita sur laboroj de 19-a jarcentaj komponistoj, ne limigante sin al "originaloj" de la "klonoj" de la opero. En sia intervjuo li ankaŭ agnoskis ke li ne povas ignori modernan popmuzikon kiel potenciala fonta materialo.
Sinoptiko
En la komenco de la unua akto la "silenta filmo" oni montras klarigon de la rakonto de Alex Rosenthal, talenta sciencisto kiu eliris de Nazia Germanio al Sovet-Unio en la 1930-aj jaroj. Li inventis la metodon kloni bestojn kaj homojn.
La unua subsceno de 1a sceno okazas en la laboratorio de Rosenthal. Li kaj La Genetikistoj (kantistaro) preparas kloni Mozart. Ili kantas la arion kiu glorigas "resurekton" de genioj: "Mi kredas: genio kaj morto ne kombinas!" (Верю: несовместны гений и смерть!). La voĉo de laŭtparolilo klarigas la stadiojn kloni homon de la metodo de Rosenthal. Tiam, Rosenthal, Liaj Kunuloj kaj La Genetikistoj kantas kanton kiu supozate signifas ke la klonado de Mozart estas sukcesa. Dua subsceno. Estas nokto, klonoj (Wagner, Verdi, Musorgskij kaj Ĉajkovskij) dormas sur hamakoj proksime al la scienca centro. Rosenthal aperas kun la lulilo. Wagner vekiĝas kaj klarigas ke li vidis inkubon: la bela cigno transformita en pluvo de gravaj vermoj. Aliaj klonoj vekiĝas kaj Rosenthal sciigas ilin ke Mozart klonado estis sukcesa.
La 2a sceno. Loko: verando de daĉo de Rosenthal. Dueto de Vartistino kaj Ĉajkovskij: ili estas seniluziigitaj ke ŝi estas tro malnova al mamo-paŝtaĵo Mozart, kiel ŝi faris por aliaj klonoj. Ĉajkovskij estas maltrankvilita: "Kiel komplekso estas ĉi tiu mondo! / Kiom timiga estas ĝi / Kaj kiom stranga estas ĝi!" (Как сложен мир! / Как страшно в нем / И странно!) Rosenthal alportas la novnaskitan bebon: Mozart. Aliaj klonoj kaj Vartistino memoras la unuan tempon de lia apero en la familio. Kiam ili mencias la ludilojn kiujn Stalin prezentis al ili en Kremlo, la Ludiloj aperas sur la stadiono kaj dancejo. Rosenthal konfesas ke li restis ĉe Stalin kaj diris al li ke la klonoj estas liaj propraj infanoj. Li estis komisiita kloni laboristojn, ne geniojn, do li klonis ilin kontraŭleĝe. Portretoj de la gvidantoj de Sovet-Unio, subtenita de iliaj paroladoj, montras la laŭpaŝan redukton de la intereso de registaro en la klonada projekto. La lasta estas Jelcin kiu diras ke la registaro havas neniun monon por la projekto. Tiam, la enteriga portreto de Rosenthal aperas kun datoj: 1910—1992. La Voĉo diras ke estas neniu rimedo subteni la klonojn.
La dua akto komencas kun la 3a sceno, kiu okazas sur la "Tristacia Placo" en Moskvo en 1993. La Forirantoj, Taksiistoj, Rifuĝinto, Vetludantoj, Senhejmo, Prostituitinoj, Negocistoj ĉiuj kantas siajn kantojn. La klonoj ludas sian rezulton. Tanja, la prostituitino, estas profunde tuŝita de ilia rezulto. Ĉiuj klonoj krom Mozart foriras al la drinkejo. Transiro al la unua subsceno de 4a sceno: Mozart kaj Tanja kantas pri sia amo. Kela, la prostituisto, interrompas ilin. Verdi pagas al Kela por Tanja, donante oran horloĝon de lia patro. Mozart kaj Tanja vokas ĉiun al sia geedziĝo: "Amo venkas ĉion!" (Всё побеждает любовь!). Kela estas seniluziigita ke li perdis unu el liaj prostituitinoj: "La geedziĝo ne estos longe!" (Недолго свадебка продлится! / Пеняй, оторва, на себя!). En la dua subsceno ĉiuj loĝantoj de fervoja stacio kuras reen al la stadiono. La geedziĝo okazas, por ĉiu feliĉe. Tanja translokiĝas al sia patrino al Krimeo, do ili ĉiuj feliĉe vivus tie. Ilia trajno alvenas. Kela proponas trinki vodkon (tradicio antaŭ la longa vizito). Baldaŭ, la klonoj kaj Tanja sentas sin malbone kaj falas sur la tero.
Lago Umajo
Lago Umajo (en hispana: Laguna Umayo) estas lago en la regiono Punjo de suda Peruo. Ĝi konektas kun la Lago Titikako. La bordoj de la lago estas hejmo de tombejoj de la popolo Silustanoj.
Referencoj
-15.74278°N, -70.18972°W
La Filoj de Rosenthal
La strukturo de la opero
La libreto estas la koncipa bazo, kiu subtenas muzikan strukturon de disigo de la opero en scenoj, kiuj imitas stilojn de konvena komponisto. En la unua sceno, Wagner vidas inkubon kiu eĥas bildon de la Dia Cigno. Vartistino de dua sceno kaj la dueto de Ĉajkovskij estas parodio al "Eŭgeno Onegin". Fonaj roluloj de tria sceno kaj amasa kantado rilatas al "Boris Godunov" de Mussorgksy. La kvaraj scenaj ligas al la laboroj de Verdi, kiu estas atingita de ama dueto de Mozart kaj Tanja kaj italaj lingvaj frazoj. Tamen, Mozart havas neniun scenon, verŝajne ĉar lia muzika stilo ne estas facila celo por stiligo.
Diskoj
Firmao "Melodija" registris koncertan version de la opero en decembro 2015; la disko estas ankoraŭ eldonota en la komenco de opera sezono 2016—2017.
Tove Skutnabb-Kangas
Tove SKUTNABB-KANGAS, (n. la en Helsinko, m. la   en Lund) estis finna lingvisto kaj pedagogo.
Biografio
Ŝi verkis aŭ redaktis ĉirkaŭ 50 monografiojn kaj preskaŭ 400 artikolojn kaj libroĉapitroj en 46 lingvoj, pri edukado de minoritatoj, lingvaj homaj rajtoj, lingva genocido, disvastiĝo de la angla kaj pri la rilato inter biodiverseco kaj lingva diverseco. Ŝi precipe laboras pri la kondiĉoj de dulingveco.
Post lernado en Helsinko ŝi laboris ĉe instruista edukejo. Inter 1967 kaj 1968 ŝi laboris en Usono ĉe la nordika fakultato de universitato Harvard. Poste ŝi estis instruisto en Helsinko. De 1970 ŝi science laboras ĉe universitatoj en Finnlando en Danio. En 1976 ŝi doktoriĝis pri dulingveco. De 1995 ŝi instruas ĉe universitato Roskilde en Danio, kie ŝi jam de 1979 estis gasta esploristo. Nun ŝi emeritiĝis.
Ŝia edzo estas la lingvisto Robert Phillipson, kun kiu ŝi kune publikigis, verkis librojn, artikolojn.
Lingvismo
Komence de la 1980-aj jaroj ŝi signife evoluigis la koncepton de "lingvismo" (lingve argumentita diskriminacio), per kiu ŝi ankaŭ konceptis la diskriminacion de minoritataj lingvoj. Ŝi kritikas kaj la neglekton de infanoj de fremda denaska lingvo (ekzemple turkaj infanoj en Germanio) kaj la malrespekton al dulingveco.
Verkaro pri lingva diskriminacio
Ŝi interalie verkis librojn rilate al la temo de lingva diskriminacio kaj lingvaj homaj rajtoj :
Literaturo
Robert Phillipson (Eld.): Rights to Language: Equity, Power and Education. Celebrating the 60th Birthday of Tove Skutnabb-Kangas, Lawrence Erlbaum Associates, Mahwah, New Jersey & London 2000.
Breuschwickersheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Sergej Puzankov
Sergej Nikolajeviĉ PUZANKOV (30.06.1968 - 19.08.2002) estis rusia esperantisto. Li loĝis en Niĵnij Novgorod. Dum unu jaro studis en Niĵegoroda Universitato, laboris en uzino, estis asekuristo kaj poste laboris en firmao Sanda, kiu okupiĝis pri vendado de komputiloj. En 2000 (?) li edziĝis kaj samjare (?) naskiĝis lia filino Liza. Aŭguste 2002 Sergej en la aĝo 34 subite forpasis pro la problemoj kun la koro.
Personaj trajtoj
Li scipovis gitarludi kaj bonege kantis (plejparte amuzajn kantojn). Li estis "animo" de ĉiu kompanio. Esperantistiĝis en 1990 kaj post tio komencis aktive partopreni E-aranĝojn. Liaj surscenaj prezentiĝoj estis ne oftaj (li ne bezonis oficialan artistan famon), sed ĉiu estis memorinda. Li estis aktivulo de ŜĈKĤLando, kies titolon kunverkis.