cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zsolt Szendrő
Zsolt Szendrő [ĵolt sendrO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szendrő Zsolt estas hungara biologo, genetikisto pri bestoj, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Fulana Milito
La Fulana Milito de 1804–1808, konata ankaŭ kiel Fulani Ĝihado aŭ Ĝihado de Usman dan Fodio, estis milita konflikto okazinta en teritorioj de lanunaj Niĝerio kaj Kameruno. La milito ekis kiam Usman dan Fodio, elstara islama fakulo kaj instruisto, estis ekzilita el Gobir fare de la reĝo Junfa, unu el siaj iamaj studentoj.
Zsolt Szendrő
Biografio
Zsolt Szendrő akiris diplomon en kampuso de sia naskiĝurbo en 1969, poste li restis samloke por instrui. Inter 1970-1987 li esporis en la universitata instituto, poste  li instruis en Universitato de Kaposvár. En la sama jaro li kandidatiĝis (PhD), li doktoriĝis (DSc) ĝuste post jardeko antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis mondfamon pri bredado de kunikloj. Li ricevis premiojn en 2005, 2007, 2012.
Fulana Milito
Usman dan Fodio kunigi armeon de Fulanoj por fari ĝihadon kontraŭ la Haŭsaj regnoj de la nordo de Niĝerio. La trupoj de Usman dan Fodio malrapide konkeris pli kaj pli de la Haŭsaj regnoj, kaptis Gobir en 1808 kaj ekzekutis la reĝon Junfa. La milito rezultis en la kreado de la Sokoto Kaliflando, estrita de Usman dan Fodio, kiu iĝis unu el la plej grandaj ŝtatoj en Afriko en la 1800-aj jaroj. Ties sukceso inspiris similajn ĝihadojn en Okcidenta Afriko.
Eterne rima
Eterne Rima estas unupersona Esperanta hiphopo-projekto. Naskiĝinta en Pollando, loĝanta en Japanio, Eterne Rima estas esperantisto ekde la jaro 2000. La unua demo-albumo de Eterne Rima estis Por miaj gefratoj produktita en la jaro 2000. En la fino de 2008 Eterne Rima komencis komponi en moderna nova stilo de hiphopo. Rezulte de tio kreiĝis nova riĉa muzika materialo.
En la jaro 2012 li publikigis novan albumon "Taglibro de brutulo". En ĝi estas komuna kanto kun regekantisto Jonny M. Same, li havis gastan kanton en la albumo "Regestilo" de Jonny M.
Muzika stilo
En decembro 2008 Eterne Rima malfermis siajn retejojn en MySpace kaj Ipernity, poste en 2009 ankaŭ en Facebook kaj YouTube (vidu ligojn). La unuaj 3 muzikaĵoj el la fino de 2008 kaj komenco de 2009 estis "Venas novaj tempoj", "Batas la kalkan'" kaj "Vera senc'". Ekde la produkto de "Mia loko" Eterne Rima elektis konkretan stilon oscilantan inter Dirty South kaj R&B. La muziko de Eterne Rima kutime kombinas melodiajn motivojn kun fluaj repoj. Tiu ĉi aktuala stilo de hiphopo estas klare aŭdebla en la albumeto Por la rep' kaj en la baldaŭa KD-albumo.
Dolany (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1266.
Teatro Nissay
La Teatro Nissay (日 生 劇場, Nissei Gekijō ) estas teatro en Ĉijoda, Tokio, Japanio. Ĝi situas en la konstruaĵo Nissay Hibiya, projektita de la arkitekto Togo Murano. Ĝi estis kompletigita en 1963 kaj malfermiĝis per prezentado de Germana Operejo Berlino. Ĝi havas 1330 sidlokojn kaj programas diversajn spektaklojn de muzikaloj kaj operoj.
Václav Vážný
Václav VÁŽNÝ (naskiĝis en 1892, mortis en 1966) estis ĉeĥoslovaka lingvisto kaj dialektologo. Li estis docento pri ĉeĥoslovaka lingvo ĉe Komenský-universitato en Bratislavo.
Liaj personaj postlasaĵoj troviĝas en la arĥivo de Akademio de la Sciencoj de Ĉeha Respubliko.
Hindeŭropa
Hindeŭropa estas mallongigita linvistika termino por:
Astragalo (arkitekturo)
Astragal estas modlura profilo komponita de duon-ronda surfaco ĉirkaŭita de du ebenaj tavoloj. Astragalo estas foje referencata kiel miniatura toro. Ĝi povas esti arkitektura elemento uzata ĉe la pinto aŭ bazo de kolono, sed ĝi estas uzata ankaŭ kiel markiga ero en mebloj kaj lignoprilaboro.
La vorto "astragalo" devenas el la grekaj kaj latinaj vortoj por "vertebro," kaj la originalaj astragaloj uzitaj en arkitekturo estis faritaj laŭ bidohava desegno, tiele similante al vertebroj.
Laŭ Francisko Azorín astragalo estas Modluro formita per toro aŭ cilindro k. listelo.
Abscon
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Lingva Kritiko (retejo)
Lingva Kritiko estas esperantologia retejo. Ĝi ekde 2006 ekzistas sub la titolo "Lingva Kritiko". Ĝi estas verkata de Bertilo Wennergren kaj aliaj esperantistoj invititaj de li.
Kantono Noyers
La kantono de Noyers (france canton de Noyers) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Noyers.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Noyers la jenaj 15 francaj komunumoj :
Gusztáv Tomcsányi
Gusztáv TOMCSÁNYI [gusta:v tomĉa:nji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tomcsányi Gusztáv estis hungara inĝeniero, fakverkisto naskita en Ósva (nuntempa Olšovany en Slovakio) en 1852 kaj mortinta en Máramarossziget (nuntempa Sighetu Marmației en Rumanio) la 3-an de oktobro 1911.
7813 Anderserikson
7813 Anderserikson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio Kvistaberg, apud Bro en Stockholms län (Svedio)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la astronomo Anders Erikson. Li studis la rotaciajn vektorojn de la asteroidoj en Upsalo kaj ĉe la Instituto de Planeda Esplorado en Berlino. La malkovrinto havis longan kaj fruktodonan kunlaboradon kun li, kaj ankaŭ estas dankema pro lia helpo dum multnombraj vojaĝoj al Berlino.
Desubismo
Desubismo estas la kredo, ke oni povas atingi la finan venkon (do la ĝeneralan enkondukon de Esperanto) per disvastigo de Esperanto inter individuoj, kaj la koncerna agado. Ĝi kontrastas kun la desuprismo, kiu volas disvastigi Esperanton per decidoj de politikistoj.
Ekzemploj
Kiam loka Esperanto-klubo en sia ejo organizas kurson de la internacia lingvo, tio estas ekzemplo de desubisma agado. Rezulte de la kurso la kvanto de E-parolantoj multiĝos — kaj per tio la Esperanto-komunumo kaj eble ankaŭ la movado plifortiĝos.
Desubisma agado povas alporti tre bonajn rezultojn. En certaj historiaj periodoj ĝi eĉ estis la sola ebla agadformo, nome kiam ŝtato tute kontraŭis Esperanton (kiel ekzemple en Sovet-Unio dum post-stalinisma epoko, de proksimume 1954 ĝis la Perestrojko).
Desubismo koncepte emfazas la valoron de la agado de individuoj aŭ de loka asocio, ĉefe ĉe la baznivelo de Esperanta laboro. Kadre de desubismo, Esperantistoj aranĝas kursojn, starigas ekpoziciojn, parolas ĉe loka radio, prelegas en diversaj lokoj, partoprenas prelegvojaĝon, muntas budon en lingva foiro, starigas Lingvajn Festivalojn, invitas al semajnfina staĝo, provas konvinki kolegojn pri Esperanto, kaj eĉ membrigas ilin en la Universala Esperanto-Asocio. La kadro de tiaj aranĝoj estas la urbo kaj eĉ la kvartalo, depende de la lokaj cirkonstancoj. Kaj la mezuro de la sukceso estas la nombro da homoj kiuj sukcese lernas Esperanton, kaj poste utiligas ĝin.
Desubismo jam portis siajn fruktojn, kiel bone montris la ekzemploj de Madrido, Berlino kaj Budapeŝto en la okdekaj jaroj, kaj en pli nuntempaj ekzemploj, la grandaj Lingvaj Festivaloj en Francio, Rusio kaj Ĉinio. Ĉirkaŭ la ideo de desubismo kuŝas la nocio ke ni faras kaj faras, kaj tiu farado efektive kaj nature altiras homojn al la Esperanto-Movado. Per desubismo, iasence ni montras, ke Esperanto estas pli ol nura ideo sur papero. Tiu montro poste povas esti utiligata desuprisme, ĉar sukcesoj ĉe la bazo estas pruvetoj ke la projekto Esperanto funkcias. La du  filozofioj pri agado interrilatas kaj interhelpas.
Sed por sukcese profiti de desubismo kaj por porti fruktojn al la desuprisma nivelo, ni finfine bezonas bone organizitajn, lokajn movadojn. Ni bezonas sukcesajn esperantantajn URBOJN. Ne nur en Budapeŝto, Berlino kaj Herzberg, sed en centoj kaj miloj da urboj tra la kvin kontinentoj. La rapidmanĝejoj kiel McDonalds bone konas la principojn: Unue, science, arte kaj praktike dezajni kaj munti unu modelan restoracion kiu bone funkcias, kaj poste lerni reprodukti tiun modelon, kun la necesaj kulturaj ŝanĝoj, en alia urbo, en aliaj urboj, en alia lando kaj en aliaj landoj. Ĉu nia ideo ne estas pli valora ol rapidrestoracio, kaj ne meritas plene funkcii en ĉiaj urboj? (teksto kopiita de Dennis Keefe )
Governador Valadares (mikroregiono)
La mikroregiono Governador Valadares (prononcata ĝuste tiel, nur kun akcento sur la lasta silabo de la unua vorto) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 25 municipojn.
Koekecin
Koekecin, Kököchin, Kökechin, Kokachin aŭ Cocacin (ĉine: 阔阔真), estis mongola princino de la dinastio Yuan en Ĉinio, kiu vivis dum la 13-a jarcento. Ŝi apartenis al la tribo de la Bayaut (ĉine: 伯牙吾).
Kiam mortis lia preferata edzino Bolgana (zibelo), la ĥano Arghun petis lian grandonklon Kublaj-Ĥano sendi al li parencinon ŝian, nomatan Koekecin (blua aŭ ĉiela damo).
Kublaj donis al Marko Polo la taskon akompani la princinon Koekecin (Cocacin en Il Milione) al Argun. Ili vojaĝis surmare, de la havenurbo de Quanzhou printempe 1291, kun 14 ŝipoj entute, al Sumatro kaj poste Persio. Ili alvenis en 1291.
Intertempe Argun mortis kaj Koekecin edziniĝis al lia filo Ghazan. Ŝi iĝis ties ĉefa edzino.
Altajo
Altajo estas alta montaro en centra Azio. Ĝi situas en Ĉinio, Mongolio, Rusio kaj Kazaĥio longe de ĉirkaŭ 2000 km, de la Gobi-dezerto ĝis la Okcident-Siberia Ebenaĵo.
La nomo Altajo venas el la turka–mongola adjektivo altan („ora”). La montaro estas grava apartigilo por la diversaj akvokolekta areoj de norda kaj suda Azio.
Ĝi estas dividebla je tri ĉefaj regionoj kiel la Gobi-, la Mongol- kaj la Rus-Kazaĥ-Altajo. La plej altaj partoj superas 4000 m, la plej alta pinto estas la Beluĥo (Beluha, 4506 m) en Rusio.
La Rus-Kazaĥ- kaj Mongol-Altajo havas rapidfluajn riverojn, el kiuj la plej grandaj estas Katunj, Buhtarma kaj Bija. La riveroj de Gobi-Altajo estas pli mallongaj, malprofundaj, ili vintre ofte frostas, somere senakviĝas.
En la montara sistemo troviĝas pli ol 3500 lagoj. La klimato estas kontinentala, la precipitaĵo malpliiĝas de okcidento al oriento.
En la Altajo estas kvar klimataj zonoj: montara duondezerto, montara stepo, arbara zono, alpa zono. La Rus–Kazaĥ-Altajo estas kovrita (70%) kun pingloarboj, poploj, betulacoj dum en la Mongol- kaj Gobi-Altajo fakte ne ekzistas arbaroj.
Altajo abundas je mineraloj kaj akvoenergio, kuracbanejoj, turismaj natur-allogaĵoj.
Mihály Hegedűs
Mihály Hegedűs naskiĝis la en Oroszka (Hungara reĝlando, nuntempa Pohronský Ruskov en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Hegedűs akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1967. Li doktoriĝis en la universitato el biokemio. Li kandidatiĝis el agrikulturaj sciencoj en nekonata tempo antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li instruis en la Veterinara Universitato de Budapeŝto inter 1972 kaj 1999. Intertempe lia instrua rango estis privata profesoro ekde 1997. Li okupiĝis pri nutraĵoj de bestoj laŭ kemia vidpunkto.
Expoland
Expoland (エキスポランド [ekisuporando]), estas la amuzparko en Memorparko de internacia ekspozicio en Suita, gubernio Osaka. Ĝi malfermiĝis kiel la amuza zono ĉe Internacia ekspozicio en 1970 (Expo '70) kaj fermiĝis pro fino de la Ekspozicio kaj en 1972 re-malfermiĝis. Troviĝas pli ol 40 veturiloj kaj allogaĵoj, 19 restoracioj kaj butikoj.
Je 5-a de majo 2007, onda fervojo ĉe la parko elreliĝis pro rompiĝo de akso. Unu pasaĝero mortis kaj multaj vundiĝis.
Sundhagen
Sundhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eksteraj ligiloj
Sundhagen konsistas el la komunumopartoj ''Ahrendsee, Groß-Behnkenhagen, Hildebrandshagen, Klein-Behnkenhagen, Behnkendorf, Groß-Miltzow, Middelhagen, Neuhof, Niederhof, Schönhof, Wüstenfelde, Brandshagen, Horst, Jager, Gerdeswalde, Segebadenhau, Wendorf, Tremt, Jeeser, Kirchdorf, Reinkenhagen, Mannhagen, Engelswacht, Hankenhagen, Klein Miltzow, Miltzow, Oberhinrichshagen, Falkenhagen, Dömitzow, Stahlbrode, Reinberg, Bremerhagen und Wilmshagen.
Historio
la komunumoparto Bremerhagen en 1323 unuafoje menciiĝis dokumente.
La komunumo Sundhagen ekestias la 7-an de junio 2009 per kunligo de la antaŭe sendependaj administraj komunumoj Behnkendorf, Brandshagen, Horst, Kirchdorf, Miltzow, Reinberg kaj Wilmshagen. La nomo aludas al la sundo "Strelasund".
Dufenhidramino
Dufenhidramino estis unue priskribita en 1943 de la usona kemiisto George Rieveschl (1916-2007), kiu ankaŭ estas uzata en la traktado de la Parkinsona Malsano. Ĝi estas populara medikamento libere vendata en la tuta mondo. Ĝiaj efikoj estas tre simila al tiuj produktataj de la doksilamino. En la jardeko 1960 oni malkovris ke la dufenhidramino inhibas la rekapton de la neŭrotransmisiilo serotonino. La efikoj de la dufenhidramino estas pligrandigitaj en ĉeesto de alkoholo, inhibantoj de monoamina oksidazo, la trankviligilo diazepamo, hipnoto, aliaj trankviligiloj kaj deprimigiloj de la centra nervosistemo.
Varsovia Vento
Varsovia Vento estas Esperanto-klubo en Varsovio, Pollando, fondita de Irek Bobrzak (Ireneusz Bobrzak) en la jaro 1991, por informi kaj instrui Esperanton ĉefe en la junulara medio. La unuaj aktivuloj, kies kontribuo en evoluon de la klubo estis signifa, estis: Waldemar Orzeszak, Artur Modzelewski, Jarosław Chaber, Irmina Szustak, Joanna Jakielska, Michał Wyszogrodzki, Mariola Grzeszczuk kaj sekve Agnieszka Mozer, Tomasz Stachowicz, Marta Domian kaj Marek Mazurkiewicz. La klubo organizas senpagajn kursojn de Esperanto kaj invitas al diversflanka aktiveco en la movado. En la komenca periodo ĝi eldonadis revuojn Raporto de Varsovia Vento kaj Tornado, nun kreas filmojn, kiujn eblas spekti en la jutuba kanalo, kaj radio-elsendoj forme de podkasto: Varsovia Vento-Elsendoj.
Esperanto-aranĝoj
La klubo regule organizadis du Esperanto-aranĝojn:
Ládbesenyő
Ládbesenyő [lAdbeŝenjO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Lorand Gaspar
Lorand GASPAR, originala nomo: GÁSPÁR Lóránd (gaŝpar) estis hungardevena franca poeto, tradukisto, fotisto, kirurgo. Li naskiĝis en Târgu Mureş (Rumanujo) la 28-an de februaro 1925, li mortis en Parizo la 9-an de oktobro 2019.
Ládbesenyő
Historio
Ladislao la 1-a (Hungario) permesis al la peĉenegoj vivadi ankaŭ tie. Ili ricevis privilegiojn, sed ili devis defendi la regionon. La unua mencio okazis en 1291 laŭ tiama ortografio Besenew. En 1604 apud la vilaĝo la Habsburgoj venkis armeon de Stefano Bocskai.
En Ládbesenyő migra poŝto servas.
Lorand Gaspar
Biografio
La patro de Lorand Gaspar devenis el vilaĝo Lăzarea kaj lia patrino el vilaĝo Joseni. Ili apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Dum sia infanaĝo li plurfoje estadis en ambaŭ vilaĝoj kaj tiuj tempoj lasis profundajn impresojn en sia animo. Ekde 1943 li estis studento Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. En 1944 oni rekrutigis, poste oni deportis lin. En printempo de 1945 li fuĝis kaj surpiede el Okcodent-Germanujo aliris areon kontrolitan de francoj. En 1946 li alvenis Parizon kaj studis medicinon. Inter 1954 kaj 1969 li estis kirurgo en francaj malsanulejoj en Jerusalemo kaj Betlehemo. Ekde 1970 li vivas en Tunizo. En 1949 li estis fondantano de revuo hungarlingva Ahogy lehet en Parizo. En 1953 li aperigis en Germanujo la aforismvolumon Így szól a csend. Depost tiam li publikigis nur en la franca lingvo. Lia unua franclingva poemvolumo aperis en 1966 (Quatrième état de la matière). Li ankaŭ tradukis la poemojn de: Rainer Maria Rilke (el germana lingvo), Giorgos Seferis (el greka lingvo), kaj kunlaborante kun Sarah Clair David Herbert Lawrence (el angla lingvo), Sándor Weöres (el hungara lingvo) János Pilinszky (el hungara lingvo), György Somlyó (el hungara lingvo), Béla Markó (el hungara lingvo), Ottó Tolnai (el hungara lingvo), Peter Riley (el angla lingvo) Joachim Sartorius (el germana lingvo), Paolo Cristofolini (el itala lingvo).
Kormalsano
La korinfarkto, konata popole kiel koratako estas medicina situacio en kiu la koro ne ricevas sangon pro obstrukco en unu el la arterioj kiuj kondukas al la kormuskolo. Ĉi tiu plej ofte okazis pro hernio de la ateroma nivelo de lipidoj kaj rubo-celoj. La rezulta iskemio (manko de oksigeno) kaŭzas damaĝon kaj eblan morton de kora histo. Ĝi estas medicina krizo, kaj la ĉefa kaŭzo de morto por viroj kaj virinoj tutmonde.
85214 Sommersdorf
85214 Sommersdorf estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
CTA
La vorto havas plurajn signifojn:
Lajos Kántor (1937 - 2017)
KÁNTOR Lajos estas literaturhistoriisto, kritikisto, kulturhistoriisto, redaktoro naskita en Koloĵvaro la 7-an de aŭgusto 1937 kaj mortinta en Kluĵo la 22-a de julio 2017. Li estas la filo de filologo Lajos Kántor kaj edzo de tradukistino Erzsébet Kántor kaj patro de filmproduktisto László Kántor.
Biografio
Siajn studojn li faris en sia naskiĝurbo: la mezlernejon en 1954 kaj fakon de hungara lingvo kaj literaturo finis en 1959 en Universitato Bolyai. Li doktoriĝis en en Universitato Babeş-Bolyai en 1979. Ekde 1959 li estis la literatura kaj ekde 1963 ankaŭ de belartrubrika redaktoro de revuo Korunk. Ekde 2000 li estas la ĉefredaktoro de Korunk. En jaro 2007 li pensiuliĝis. Li estas de 2013 ano ekstera de Hungara Scienca Akademio.
Tornado (gazeto)
Tornado estas Esperanto-gazeto produktata de Varsovia Vento. Ĝi estas ĉiu-monata revuo pri Esperanto en la pola. Dum sep-jara eldonhistorio la revuo trovis legantojn en multaj partoj de Pollando. Abonas ĝin ne nur esperantistoj, sed ankaŭ neesperantistoj. Ĝi enhavas ilustritajn artikolojn pri historio kaj intervjuojn kun la esperantistaro. Por lernantoj de Esperanto ankaŭ ekzistas rubriko de Esperantaj anekdotoj kaj humoraĵoj kun vortareto. Ĝuste tiu parto kelkfoje fariĝas la unua, tamen ne la lasta, kontakto kun nia lingvo por multaj poloj, speciale tiuj loĝantaj en Varsovio.
Arghun
Arghun aŭ Arghun Ĥano (naskiĝis ĉ. 1258; mortis la 7-an de marto 1291 ) estis la kvara ĥano de la mongola imperio Ilĥanlando de 1284 ĝis 1291.
NGC 2169
NGC 2169 (alia indiko — OCL 481) estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sankt Johann im Saggautal
Sankt Johann im Saggautal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Batz-sur-Mer (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Nazaire - Le Croisic (516000).
Christ's College (Kembriĝo)
Christ's College estas kolegio de la Universitato de Kembriĝo.
Komence ĝi nomiĝis "God's House" (la Domo de Dio), kaj situis sur tereno nun okupata de la kapelo de King's College (Kembriĝo). God's House fondiĝis en 1437 kaj ricevis reĝan licencon en 1448. En 1448 ĝi translokiĝis al la nuna situo kaj ricevis duan reĝan licencon. Ĝia nomo ŝanĝis al Christ's College en 1505, kiam ĝi ricevis novan ĉarton kaj donacon de Damo Margaret Beaufort, la patrino de la reĝo Henriko la 7-a (Anglio). Dum la sekvaj jarcentoj aldoniĝis pluaj konstruaĵoj. La halo (desegnita de George Gilbert Scott la pli juna) konstruiĝis de 1875 al 1879.
Colayrac (stacidomo)
Colayrac estas franca varstacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Colayrac-Saint-Cirq, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Claude Simon
Claude SIMON (naskiĝis la 10-an de oktobro, 1913, mortis la 6-an de julio, 2005) estis franca verkisto.
Simon naskiĝis en Antananarivo, Madagaskaro, kiu tiutempe estis franca kolonio. Lia patro estis oficiro. En la jaro 1914 la familio revenis al Francio, kaj la patro pereis je la komenco de la Unua mondmilito en Flandrio. Claude Simon poste elkreskis en Perpignan, la hejmurbo de sia patrino.
Kiam en 1924 lia patrino mortis, unu el ŝiaj kuzoj, eksa oficiro, okupiĝis pri la knabo. Claude Simon edukiĝis en Pariza internulejo kaj poste vizitis kursojn pri pentrado. En 1934/1935 li militservis kiel dragono en la kavalerio. Reveninte li de amiko ricevis membrolegitimilon de la Komunisma Partio de Francio. Kun ĝi li vojaĝis al Barcelono, la ĉefloko de la respublikana flanko de la Hispana Civitana Milito, sed du semajnojn poste li – ne trovinte sencohavan taskon por si - revenis al Francio. Tie li aniĝis al grupo organizanta armil-transporton por la respublikanoj. En 1937 li entreprenis grandan vojaĝon tra pluraj Eŭropaj landoj kaj faris unuajn literaturajn provojn.
En aŭgusto 1939 li denove devis militservi en la kavalerio. En Belgio li dum bataloj venis en germanan militkaptitecon, sed en aŭtuno 1940 li sukcesis fuĝi al Perpignan. Ekde tiam li serioze dediĉis sin al la verkado: Lia unua romano La tricheur aperis en 1945. Ĝi apenaŭ trovis atenton, same kiel du pliaj romanoj en tradicia stilo, kiuj estiĝis dum la sekvaj jaroj. En 1956 li konatiĝis kun Alain Robbe-Grillet, kiu laboris por la eldonejo Editions de Minuit kaj proponis al Simon publikigi tie. En la eldonejo formiĝis literatura movado, kiu poste famiĝis kiel Nouveau Roman.
Dum la sekvaj jaroj Claude Simon iĝis pli kaj pli konata, liaj tekstoj trovis atenton kaj agnoskon kaj estis tradukitaj al aliaj lingvoj. En 1961 li pro la verko La route des Flandres akiris la premion de la revuo L'Express, en 1967 la Prix Médicis pro Histoire kaj en 1985 li fine gajnis la Premion Nobel de Literaturo.
Claude Simon mortis en Parizo en 2005.
Stilo kaj influoj
Simon ofte rilatas al la movado "Nova Romano", al kiu apartenas ankaŭ Alain Robbe-Grillet kaj Michel Butor. Lia fragmenta rakonta stilo, vinjetoj, enkorpigas iujn el la karakterizaĵoj de ĉi tiu movado (precipe en la romano Triptyque de 1973), tamen li konservas sian talenton por rakontado kaj formado de roluloj. Fakte, Simon havas multe pli komunan kun siaj modernaj posteuloj, precipe la influon de Marcel Proust kaj William Faulkner.
La uzo de Simon de longaj memkonsciaj frazoj (kiuj kelkfoje ampleksas multajn paĝojn, kun krampoj, kaj kiuj foje estas interrompita de alineon, kiu finiĝas nur paĝojn poste), videblas rilate al la stilo de Proust. Cetere, Simon uzas iujn motivojn, kiuj karakterizas Proust (ekz. En la rakontanto "La vojo de Flanders", Kapitano de Reixach, estas pafita de pafisto kaŝita malantaŭ kratago arbo, aŭ en la franca haie d'aubépines, referenco al renkontiĝo inter Gilbert kaj la rakontanto okazinta proksime al la kratago, en la romano de Proust "Reserĉe al la perdita tempo")
La influo de Faulkner estas evidenta en la vasta uzo de Simon de interrompitaj tempodaŭroj kaj lia vasta uzo de nerekta parolo, en kiu la voĉoj de la rakontanto (kiuj ofte estas nerekoneblaj) kaj la konsciofluoj bobelantaj en la vortojn de la rakontanto. La spirito de Faulkner estas speciale evidenta en lia romano L'Acacia de 1989, kie Mark uzas datojn, kiuj kovras longan kronologian periodon, anstataŭ la ĉapitraj titoloj; li pruntprenis tiun teknikon de la libro de Faulkner "La voĉo kaj la kolero".
Temoj
Malgraŭ la influoj priskribitaj en la antaŭa ĉapitro "Stilo kaj Influoj", la verko de Simon estas tre originala, kaj tema kaj stila. Milito estas regula temo en liaj verkoj (ĝi ĉeestas en tia aŭ alia formo en preskaŭ ĉiuj verkoj de Simon) kaj Simon foje kontrastas la spertojn de diversaj homoj kaj malsamajn historiajn konfliktojn en unu romano; La Granda Milito (unua Mondmilito) kaj dua Mondmilito en L'Acacia (priskribante la efikon de la milito sur la vidvinoj de la soldatoj), la militoj post la Franca Revolucio kaj la Dua Mondmilito en Les Géorgiques.
Krome, multaj el la romanoj traktas la koncepton de familia historio, ĉi tiuj mitoj kaj legendoj transdonitaj tra generacioj, kiuj povas esti spuritaj al la laboro de Simon, estas aktivaj en la vivoj de la ĉefaj ĉefroluloj. Sekve, la romanoj uzas kelkajn ŝlosilajn ideojn, kiuj ripetiĝas en malsamaj kombinaĵoj inter la romanoj (tekniko ankaŭ uzata de Marguerite Duras), precipe la memmortigo de la patro de la familio en la 18-a jarcento kaj la morto de lia rilatulo en la dudeka-jarcenta pro kaŝpafado. Fine ĉevaloj ĉeestas en preskaŭ ĉiuj romanoj de Simon; Simon mem estis talenta kavalerio kaj batalis en la ĉevalbrigado dum la dua mondmilito (la ĉevalbrigado kies absurda ekzisto en epoko de mekanista milito estas ĉefa temo en liaj libroj "La vojo de Flandrio" kaj "Les Géorgiques").
Tamen la ĉefa afero, kiun traktas Simon, estas la maniero, kiel homoj spertas tempon, kaj liaj diversaj romanoj ofte traktas bildojn de maljuneco (kiel maljuna Kasandra en "Les Géorgiques"), kiuj ofte videblas per la okuloj de infano, kiu havas malfacila kompreno. La uzo de Simon de familia historio estas alia provo montri kiel homoj vivas laŭlonge de la historio - komparante homojn de malsamaj generacioj, kiuj vivis en malsamaj tempoj, kaj apartenas al la sama familio.
Adorján Kesselyák
Adorján Kesselyák [keŝejAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kesselyák Adorján estis hungara zoologo, profesoro, biologo.
Adorján Kesselyák naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Ungvár (nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio). Li mortis la en Szeged.
Biografio
Li ricevis membrecon en akademio pri Sankta Stefano en 1947, fine li ricevis postmortan kandidatiĝon en 1952.
Li multe esploris biologiajn aspektojn de Tiso.
Erzsébet Kántor
KÁNTOR Erzsébet estis hungara tradukistino el rumana lingvo naskita en Kluĵo la 10-an de februaro 1938 kaj mortinta en Kluĵo la 11-an de julio 2011. Ŝi estis la edzino de redaktoro, kritikisto, publicisto Lajos Kántor kaj patrino de filmproduktisto László Kántor.
Paranapoema
Paranapoema estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.791 loĝantojn en 2010.
Erzsébet Kántor
Kariero
Kántor Erzsébet diplomiĝis pri rumana lingvo kaj literaturo en la Universitato Babeş–Bolyai (1965). Ŝi instruis de 1967 en Fakliceo Traian Vuia de Kluĵo. Ŝi pensiuliĝis en 1990. Ĝis decembro 2008 ŝi redaktis la semajnan hungarlingvan presobservanton Sajtófókusz de rumana presaro. Ŝi estas la hungara prezidanto de 1992 de la Asocio por Interetna Dialogo.
Itala malgranda leporhundo
La Itala malgranda leporhundo estas raso de hundo.
Ĝi apartenas al la grupo de leporhundoj.
Cañaveral de León
Cañaveral de León [kanjaverAl] [Kanejo de Leono] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La censita populacio en 2009 estis de 428 loĝantoj kaj denseco estas de 12,23 loĝ/km². Anoj estas "caleños".
Situo
Cañaveral de León estas situa en la norda pinto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 533 m; je 134 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La montara areo de ties teritorio estas de 35 km². Ĝi limas norde kun Ekstremaduro. La geografiaj koordinatoj estas 38º 01' N, 6º 31' Ok.
Historio
En 1588 la reĝo Filipo la 2-a donis titolon de vilaĝo kaj tiele ĝi disiĝis el Fuentes de León, al kiu ĝis tiam apartenis origine laŭ juro kaj municipo.
Irving (Teksaso)
Irving estas antaŭurbo de Dallas, universitata urbo, grandurbo de Teksaso en Usono. Ĝi apartenas al distrikto de Dallas kaj al la urbara statistika areo Dallas-Fort-Worth.
Geografio
Irving situas sur ebenaĵo en la suda landparto de Usono, en la nordorienta parto de Teksaso.
Cañaveral de León
Historio
En 1594 el Cañaveral formis parton de la Provinco de Leono de la Ordeno de Santiago kies leona simbolo aperas en la dekstra duono de la blazono, dum en la maldekstra aperas plantoj kiuj volas simboli la kanojn kiuj nomigas la vilaĝon.
Irving (Teksaso)
Ekonomio
En Irving estas la sidejo de la farmacia pograndisto McKesson Corporation.
Trafiko
Irving profitas ĉiujn trafikilojn de Dallas. La internacia flughaveno kaj aŭtoŝoseoj estas proksime.
Klimato
Irving havas humidan subtropikan klimaton. La varmo kulminas en julio, la malvarmo kulminas en januaro. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en majo.
Cañaveral de León
Historio
En tiu epoko la vilaĝo enhavis 543 impostopagantojn vilaĝanojn.
Ĝi apartenis al Ekstremaduro ĝis la provinca reformo de 1833.
Vado Ligure
Vado Ligure estas komunumo de Italio.
Cañaveral de León
Historio
Poste ĝi perdis parton de la municipa teritorio kion ekprenis najbara Hinojales.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
12289 Carnot
12289 Carnot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Logiko de supera ordo
En matematiko kaj logiko, logiko de supera ordo estas formo de predikatkalkulo distingata de la predikata logiko de la unua ordo pere de aldonaj kvantigiloj kaj, fojfoje, per pli forta semantiko. Logiko de supera ordo kun sia norma semantiko estas pli esprimkapabla, sed ĝiaj model-teoriaj ecoj estas pli kompleksaj ol tiuj de la unuaorda logiko.
La anglalingva termino por logiko de supera ordo nome "higher-order logic", mallongigita kiel HOL, estas ofte uzata por referenci simplan predikatkalkulon de supera ordo. Tie "simpla" indikas, ke subkuŝa teorio de tipoj estas la teorio de simplaj tipoj, nomata ankaŭ simpla teorio de tipoj. Leon Chwistek kaj Frank P. Ramsey proponis tion kiel simpligon de la komplika kaj aspra branĉigita teorio de tipoj specifita en la Principia Mathematica de Alfred North Whitehead kaj Bertrand Russell. Nuntempe simplaj tipoj estas rimedo por ekskludi plurformajn kaj dependajn tipojn.
Greboj
Atentu! Ne konfuzenda kun la greboj (etno en Liberio) Greboj estas la membroj de la ordo Podicipoformaj birdoj, tre disvastigita tra nesalaj akvoj, sed kiuj vizitasj maron ĉu vintre ĉu migre. La ordo enhavas ununuran familion nome Podicipedoj kiu siafoje enhavas 6 genrojn kaj 22 speciojn.
Aspekto
Greboj estas etaj aŭ mezgrandaj, havas lobecajn fingrojn kaj estas lertaj naĝantoj kaj merĝantoj, sed estas ankaŭ mallertuloj surtere, ĉar ili havas tro malantaŭajn piedojn. Ili elakviĝas nur por nestumi kaj piediras malmulte kaj kiel pingvenoj. Ili povas kuri iomete, sed poste ofte faliĝas. Greboj havas mallarĝajn flugilojn kaj kelkaj specioj apenaŭ flugas; inter ili du sudamerikaj specioj eĉ tute ne flugas. Se okazas danĝero, ili merĝiĝas. Ĉiukaze ili ne estas tiom singardaj kiom anasoj. Tamen, la nordamerikaj kaj eŭropaziaj specioj estas migrantoj kaj tiuj kiuj vintrumas mare estas videblaj dumfluge. Eĉ la eta Makulbeka grebo, Podilymbus podiceps, el Nordameriko povas migri kaj estis vidata kiel vaganto en Eŭropo ĝis 30 fojojn.
Nunaj specioj gamas laŭ grando el la Malgrandeta grebo, nome 120 g peza kaj 23.5 cm longa, al la Granda grebo, 1.7 kg peza kaj 71 cm longa.
Bekoj povas esti mallongaj kaj dikaj aŭ longaj kaj pintaj, depende el la dieto, kiu gamas el fiŝoj al nesalakvaj insektoj kaj krustuloj. La piedoj estas ĉiam larĝaj kun larĝaj loboj en la fingroj kaj retetoj kunigantaj la tri antaŭajn fingrojn. La malantaŭa fingro havas ankaŭ lobeton. Ŝajne tiuj loboj funkcias kiel la akvaj padeloj de apogflugila boato. Similaj iloj evoluis nerilate en Hesperornitoformaj kiuj formortiĝis je kretacea epoko.
Greboj ĝuas specifan rimarkindan malkutiman plumaron. Ĝi estas densa kaj akvimuna; sube la plumoj rektangulas kun la haŭto, gluitaj dekomence kaj krispaj ĉefine. Kunigante la plumaron kontraŭ la korpon, greboj povas alĝustigi sian flosemon. Ofte ili naĝas kaŝe montrante nur kapon kaj kolon.
Kriŝjanis Strazds
EdE-S
Greboj
Aspekto
For de la reprodukta sezono, greboj havas unukolorajn partojn ĉu malhelbrunajn ĉu blankajn. Tamen multaj havas ornamajn kaj diferencigajn reproduktajn plumarojn, ofte montrante avelkolorajn markojn ĉekape kaj partoprenas belritmajn dancajn ceremoniojn por pariĝado. Junuloj, ĉefe tiuj de genro Podiceps, estas ofte striecaj kaj konservas junan plumaron eĉ post plenkreskuliĝo. Dum plumaranĝado, greboj manĝas siajn proprajn plumojn kaj manĝigas ilin sian idaron. Oni ne certas pri la kialo, sed eble por pli bone formi fekaĵon aŭ kontraŭ ventrajn parazitojn.
Kriŝjanis Strazds
Kriŝjanis STRAZDS, latvo, posedanto de lanteksejo. Nask. 1891. E-isto de 1913. UEA-del. en Jelgava de 1922. Verkis kaj eld. la unuan pli ampleksan lernolibron por latvoj, 1924 (BIL' 2808a).
Greboj
Aspekto
La greboj kunhavas anatomiajn ecojn kun Fenikopteroj kaj aliaj Cikonioformaj. Pro tio iuj spertuloj lokigas ilin kiel specifaj Cikonioformaj.
Kriŝjanis Strazds
Kriŝjanis STRAZDS estas aŭtoro de Esperanto Starptautiskas valodas kurss 20 lekcijas
Greboj
Taksonomio, sistematiko kaj evoluado
Greboj estas tute distinga grupo de birdoj rilate al sia anatomio. Sekve ili estis dekomence rilatigitaj al kolimboj, kiuj estas same perpiedelpelitaj plonĝantoj, kaj ambaŭ familioj estis iam klasitaj kune sub la ordo Kolimboformaj. Tamen tiom ĵuse kiam en la 1930-aj jaroj, tio estis determinita ekzemplo de konverĝa evoluo pro la forta selektaj fortoj trovitaj de nerilataj birdoj kunhavantaj saman vivostilon ĉe diferencaj epokoj kaj en diferencaj habitatoj. Greboj kaj kolimboj estas nune separate klasitaj ordoj de Podicipoformaj kaj Gavioformaj, respektive.
Novjorka Ŝtata Universitato
La  Novjorka Ŝtata Universitato  estas sistemo de publikaj altlernejoj kaj universitatoj en Novjorkio. Ĝi estas la plej granda ampleksa sistemo de universitatoj, altlernejoj, kaj regionaj gimnazioj en Usono, kun totala membriĝo de 424,051 studentoj, kaj plie 2,195,082 plenkreskuledukaj studentoj, ampleksantaj 64 kampusojn tra la ŝtato. Gvidita de kanceliero Jim Malatras, la sistemo havas 91.182 dungitojn, inkluzive de 32.496 fakultatanoj, kaj ĉirkaŭ 7.660 gradajn kaj atestilajn programojn entute kaj buĝeton de 10,7 miliardoj da dolaroj.
Greboj
Taksonomio, sistematiko kaj evoluado
La polemiko de kladistiko kontraŭ fenetiko meze de la 20a jarcento revivigis sciencan intereson por generaligi komparojn. Sekve la malaprezita rilatigo de greboj al kolimboj estis denove pristudita. Tio iris tiom for kiom ĝis proponi monofiletikon por greboj, kolimboj, kaj la dentoposedaj Hesperornitoformaj. Retroire, la scienca valoro de la debato kuŝas pli sur havigo de ekzemploj ol sur la fakto, ke kladistika metodologio ne estas nekongrua kun ĝenerala fenetika scienca doktrino, kaj ke tiele, simple ĉar ioma studo "uzas kladistikon", tio ne garantias superajn rezultojn.
Novjorka Ŝtata Universitato
La Universitato inkluzivas multajn instituciojn kaj kvar "universitatajn centrojn": Albany (1844), Binghamton (1946), Bufalo (1846), kaj Stony Brook (1957). La administraj oficejoj estas en Albany, la ŝtata ĉefurbo, kun satelitaj oficejoj en Manhatano kaj Vaŝingtono, kun 25,000 akreoj da tero, la plej granda kampuso de la universitato estas la Kolegio pri Mediaj Sciencoj kaj Forstado. Dum la universitata sistemo ne oficiale rekonas frontmontran universitaton, la universitato en Bufalo kaj la universitato de Stony Brook foje traktataj kiel neoficialaj flagŝipoj.
Greboj
Taksonomio, sistematiko kaj evoluado
Molekulaj studoj kiaj hibridigo de DNA (Sibley & Ahlquist, 1990) kaj analizoj de DNA sekvencoj malsukcesis solvi la rilataron de greboj akurate pro nesufiĉa uzado en la unua kaj pro altiro de longaj branĉoj en la lasta. Ankoraŭ – fakte pro tio – ili konfirmas, ke tiuj birdoj formas sufiĉe antikvan evoluan stirpon (aŭ eble stirpon celo de selekta premado eĉ ĝis la molekula nivelo), kaj ili eltenas la ne-rilatecon de kolimboj kaj greboj.
Novjorka Ŝtata Universitato
La Ŝtata Universitato de Novjorko estis establita en 1948 de guberniestro Thomas E. Dewey, per leĝdona efektivigo de rekomendoj faritaj de la Provizora Komisiono pri la Bezono de Ŝtata Universitato (1946–1948). La komisionon prezidis Owen D. Young, kiu tiam estis Prezidanto de General Electric. La sistemo estis tre vastigita dum la administrado de guberniestro Nelson A. Rockefeller, kiu interesiĝis pri projektado kaj konstruado de novaj instalaĵoj tra la ŝtato.
Greboj
Rilato kun flamengoj
Ĵusa molekula studaro estis sugestinta rilaton kun flamengoj  dum ankaŭ morfologia pruvaro forte eltenas rilaton inter flamengoj kaj greboj. Ili havas almenaŭ dekunu morfologiajn trajtojn komune, kiu ne troviĝas en aliaj birdoj. Multaj el tiuj karakteroj estis estintaj jam identigitaj en flamengoj, sed ne en greboj. La fosiliaj Palaelodedoj povas esti konsiderataj evolue, kaj ekologie, intermezaj inter flamengoj kaj greboj.
Kopetdagaj duonarbaroj kaj arbarstepo
La kopetdagaj duonarbaroj kaj arbarstepo estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident- kaj mezazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al montaraj herbejoj kaj arbustaroj troveblaj je la limoj de Irano kaj Turkmenujo. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "kaŭkazaj, anatoliaj kaj hirkaniaj mezvarmaj arbaroj" kaj la organizaĵo Naturprotekto Internacie situigis ĝin en la "irana-anatolia biodiverseco-riĉaĵejo".
Novjorka Ŝtata Universitato
Krom unuoj de la Urba Universitato de Novjorko, ĝi konsistas el ĉiuj aliaj institucioj de alteduko tutŝtate, kiuj estas ŝtate subtenataj.
Kopetdagaj duonarbaroj kaj arbarstepo
Priskribo
Tiu ekoregiono kovras 58 300 kvadratajn kilometrojn en la montaro de Kopetdago. Ĝi situas sur la montaraj deklivoj kaj en la rivervaloj. Tie ĉi ĝi aperas kiel ĉerivera arbaro.
La regiono karakteriziĝas de arida subtropika klimato kun manko de humideco kaj altaj someraj temperaturoj.
Flaŭro
La kopetdaga flaŭro estas speciale riĉa, kaj 332 da plantospecioj estas endemiaj. La plantofamilioj kiuj ampleksas la plej multajn maloftajn kaj endanĝerigatajn speciojn estas la liliacoj, la orkidacoj, la rozacoj, la fabacoj kaj la asteracoj.
La kopetdagaj duonarbaroj estas troveblaj ekde altitudoj de 300 metroj en la malaltaĵa ebenaĵo ĝis la altaĵoj kun altitudoj de 2 500 metroj. Ili karakteriziĝas de pluraj plantokomunumoj : kserofitaj arbedaraj duonarbaroj, juniperaj duonarbaroj, kaj mezofita ĉerivera arbaro.
La kserofitaj duonarbaroj estas konataj kiel ŝibljak, karakterizata de ĝia specio-konsisto kaj riĉeco, varieco de komunumaj tipoj, la ĉeesto de diversaj subtropikaj specioj kaj endemiismoj. Kelkfoje ili estas karakterizataj kiel savanec-vegetaĵara tipo de duonarbaroj. Ŝibljak kutime estas superregata de la turkmena acero (Acer turcomanicum), kratagoj (Crataegus spp.) aŭ de kristodorno (Paliurus spina-christi) en perturbitaj terenoj. La turkmena acero estas arbeto kiu altas du al tri metrojn, ĝiaj arbedecaj rekoniloj estas kaŭzitaj de ĝia kapablo de kopsa regenerado post hakado, arbara incendio aŭ paŝtado. La kopetdagaj duonarbaraj komunumoj estas larĝe divastigitaj inter altitudoj de 800 al 2 500 m; ilia denseco dependas de la humideco de la deklivoj. Kundominantaj arboj kaj arbedoj estas specioj de Crataegus spp., Celtis caucasica, Juniperus polycarpos var. turcomanica, Cerasus microcarpa, Ephedra intermedia, E. equisetina, Cotoneaster nummularia, Colutea gracilis, Lonicera bracteolaris, Rubia florida, Rhamnus sintenisii, Jasminum fruticans, Amygdalus communis, kaj A. scoparia.
Arbareroj de la turkmena junipero (Juniperus polycarpos var. turcomanica) ankaŭ konstituas duonarbarojn en la mezaltaj kaj altaj montaraj zonoj je altitudoj ĉirkaŭ 1 000-2 000 m en masivoj kun ŝibljak, stepojn dominatajn de Festuca valesiaca kaj Stipa turcomanica, S. hohenackeriana) kaj montarajn kserofitojn reprezentatajn de kusenoplantoj kiel Acanthophyllum, Acantholimon, kaj Tragacantha.
La kopetdagaj duonarbaroj gastigas grandajn nombrojn de fruktarboj, arbedoj kaj lianoj multvaloraj por selektado, inkluzive de la ordinara granatujo (Punica granatum), la arbara vito (Vitis vinifera subsp. sylvestris), la ordinara fikuso (Ficus carica), la sovaĝa pomujo (Malus sieversii), la kopetdaga pirujo (Pyrus boissieriana), sovaĝaj prunusoj  (Cerasus microcarpa, C. erythrocarpa, C. blinovskii), la mirobolan-prunuso (Prunus cerasifera), la migdalujo (Amygdalus communis kaj A. scoparia), kaj kratagoj (Crataegus spp.).
Faŭno
Komunaj mamulaj specioj en la kopetdagaj duonarbaroj inkludas sorikojn (Sorex), krocidurojn (Crocidura), la arbaran apodemon (Apodemus sylvaticus), la oran ŝakalon (Canis aureus), la ruĝan vulpon (Vulpes vulpes), la foinon (Martes foina), la vizelon (Mustela nivalis), la melon (Meles meles), kaj la apron (Sus scrofa).
El la birdoj, komunaj estas la tufalaŭdo (Galerida cristata), la ĉukaro (Alectoris chucar), la rokkolombo (Columba livia), la turto (Streptopelia turtur), la orienta turto (S. orientalis), la nizo (Accipiter nisus), la ŝikro  (Accipiter badius), la aglobuteo (Buteo rufinus), la nigra milvo (Milvus nigrans), la turfalko  (Falco tinnunculus), la komuna fazano (Phasianus colchicus), Parus, muŝkaptuloj, la najtingalo (Luscinia megarhyncha), kardeloj (Carduelis), emberizoj (Emberiza), silvioj (Sylvia), kaj lanioj (Lanius).
Minacoj kaj konservado
15 el 68 maloftaj kaj minacataj specioj kun kopetdaga arealo estus formortintaj kaŭze de habitatodetruo. Multaj sovaĝaj bestospecioj nuntempe vivante en rezervejoj, ne plu ekzistas ekster tiuj protektataj areoj.
Greboj
Rilato kun flamengoj
Pri la klado kiu enhavas kaj grebojn kaj flamengojn, oni proponis la taksonon Mirandornithes ("miraklajn birdojn" pro ties ekstrema diverĝo kaj apomorfioj). Alternative, ili povus esti lokitaj en unu ordo, kaj Fenikopteroformaj havu prioritaton.
Fosiliaj greboj
La fosilia registro de greboj estas nekompleta; ne estas transiraj formoj inter pli konvenciaj birdoj kaj la tre foraj derivaj greboj konataj el fosilioj, aŭ almenaŭ neniu kiu povas esti lokita en la rilatoj de tiu grupo certe. La enigma akvobirda genro Juncitarsus, tamen, povus esti proksima al la komuna praulo de flamengoj kaj greboj.
La de supra Kretaceo (Beriazia, antaŭ ĉirkaŭ 143 mj) genro Eurolimnornis el NOk Rumanio estis dekomence supozita grebo. Se ĝi estas ja rilata al tiu stirpo, ĝi devas reprezenti plej bazan formoj, ĉae ĝi preskaŭ certe antaŭas ĉiu ajn disigon inter greboj kaj flamengoj. Aliflanke, la ununura ostopeco atribuita al tiu taksono ne estas tre diagnoza kaj povus esti eĉ ne birda.
La genro Telmatornis el la Kuŝejo Navesink – ankaŭ de malsupra Kretaceo – estis tradicie ligitaj al la Karadrioformaj kaj/aŭ al la Gruoformaj. Tamen analizo pri kladistiko de la ostoj de antaŭaj membroj trovis ĝin tre simila al la Tufgrebo kaj malverŝajne al la Buntoturnico (nune konata kiel baza karadrioforma stirpo), la Nigrakola himantopo (pli progresa karadrioforma), aŭ la Aramo (membro de la subordo Grui de la Gruoformaj), je tio ke ties dorsa kondilo de la humero ne estis je angulo de 20°–30° for el la longa akso de la humero. La analizo ne rezultis en filogenetika modelo sed anstataŭe grupigis kelkajn birdojn kun similaj flugilformoj kune dum aliaj restis separate. Tiele oni ne konas ĉu tiu ŝajna simileco al greboj reprezentas evoluan rilaton, aŭ ĉu Telmatornis simple havis flugilon similan al tiu de greboj kaj movis ĝin kiel ili.
Veraj greboj subite aperas en fosiliaj registroj de malsupra Oligoceno aŭ supra Mioceno, antaŭ ĉirkaŭ 23–25 mj. Dum estas malmultaj prahistoriaj genroj kiuj estas nune tute formortintaj, Thiornis (malsupra Mioceno -? supra Plioceno de Libros, Hispanio) kaj Pliolymbus (malsupra Plioceno de OkC Usono – supra? Pleistoceno de Ĉapala, Meksiko) datas el tempo kiam plej se ne ĉiuj nunaj genroj estis jam estaj. Nur la supra Mioceno Miobaptus el Ĉeĥoslovakio povus esti iome pli proksima al la pragreboj, sed pli probable apartenas al formortinta stirpo. Ja, Miobaptus estas rivaligita aŭ eĉ superita laŭ aĝo de specioj de la moderna genro Podiceps.
Pli ĵusaj grebofosilioj ne povas esti atribuitaj ĉu al modernaj aŭ prahistoriaj genroj:
Greboj datiĝas el tre for kaj la birdospecio de malsupra Kretaceo nome Neogaeornis wetzeli povus esti ties praulo.
Kantono Quarré-les-Tombes
La kantono Quarré-les-Tombes (france canton de Quarré-les-Tombes) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Quarré-les-Tombes.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Quarré-les-Tombes la jenaj 7 francaj komunumoj :
Duko de Alba
Duko de Alba de Tormes estas titolo nobela hereda, kiun Henriko la 4-a de Kastilio donis al García Álvarez de Toledo kiam li igis la Graflandon de Alba de Tormes Duklando. Ĝi nuntempe, kaj de antaŭ pli de 500 jaroj, estas unu el la ĉefaj titoloj de Hispanio kaj donas nomon al la Domo, Familio aŭ Dinastio de Alba, kiel proprietanto de la sama. Tamen, oni devas konsideri ke en la duklando sekviĝis tri familioj: la origina familio de Alba aŭ de Álvarez de Toledo, estingita en 1755, la dua aŭ de Silva, estingita en 1802, kaj la tria kaj aktuala, posteularo de la filo ekster-geedzeca de la reĝo Jakobo la 2-a de Anglio kaj nomita Fitz-James Stuart.
Historio
En 1472, la tiama reĝo de Kastilio, Henriko la 4-a, levis la graflandon al duklando en la persono de García Álvarez de Toledo, estante ĉi tiu la 1-a duko de Alba.
Poste, la Katolikaj Gereĝoj donis la kapitanecon ĝeneralan de siaj armeoj al la dua duko de Alba, Fadrique Álvarez de Toledo kaj Enríquez.
Plej konata estas la tria duko de Alba, Fernando Álvarez de Toledo, timata guberniestro de Hispana Nederlando de 1567 ĝis 1573.
En 1520 Karolo la 1-a inkludis la dukojn de Alba de Tormes inter la 25 unuaj Granduloj de Hispanio.
Komunumaro de Mené
communauté de communes du Mené (esperantlingve "Komunumaro de Mené") estas franca interkomunuma strukturo, situanta sur departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Konsisto
Ĝi konsistas el la sekvantaj komunumoj :
Eksteraj ligiloj
geografia, mapa kaj statistika portalo]
NGC 2170
NGC 2170 (alia indiko — LBN 994) estas reflekta nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jano (apartigilo)
Jano estas vira persona nomo;
Guanhães (mikroregiono)
La mikroregiono Guanhães (esperante: Gŭanjajs) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 15 municipojn.
Ottoneum
Ottoneum estas nuntempe naturhistoria muzeo en Kassel, Germanio, Steinweg nr 2.
Historio teatreja
Inter 1603-06 la de Wilhelm Vernukken laŭ komisio de landgrafo Morico (Hesio-Kaselo) farita konstruaĵo gastigis la unuan nemigrantan aktorotrupon, do estis la unua dramteatrejo kun firma sidejo en Germanio.
Kiam oni alikonstruis ĝin en 1696 al muzeo por gastigi partojn de la landgrafajn kolektojn, Paul du Ry forprenis la spektantarejon kaj la scenejon. Antaŭ la orienta fasado kun imponsa voluta gablo renesancstila li metis balkonon kuŝantan sur kolonoj.