cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balatonendréd
Historio
Balatonendréd apartenas al vinregiono de Balatonboglár.
(5901) 1986 WB1
(5901) 1986 WB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko.
Ĝiaj fizikaj ecoj restas nekonataj, kaj ĝi ne ricevis nomon.
Flago de Kubo
La flago de Kubo estas la nacia flago de la insulo-ŝtato Kubo.
Historio
En la jaro 1849, Narciso López troviĝis ekzilita en la usona urbo Novjorko kie gvidis strategiojn por eventuala ribeliĝo. Iun matenon, rakontas la legendo, ke Narciso ellitiĝis kaj rigardis ĉielen tra lia fenestro, li vidis la kolorojn de la mateno. "Malproksime rimarkis triangulon de ruĝaj nuboj kiuj anoncis la tagiĝon kaj en la triangulo brilis la Venus-lucero, la matenstelo, dume du blankaj nuboj disigis la triangulon kio kreis tri bluajn striojn". Entuziasmigita pro tio kio ĵus vidis, López kontaktis sian amikon, Miguel Teurbe Tolón, por rakonti la okazintaĵon kiu disvolviĝis en la ĉielo. Miguel Teurbe Tolón estis kiu dizajnis la flagon al Narciso López laŭ la rakonto de lia vizio, kaj Emilia Teurbe Tolón, edzino de Miguel, estis kiu unuafoje mane kudris la flagon.
La flago de la solula stelo estis interpretata sekvamaniere: La tri bluaj strioj reprezentas la tri militistajn departementojn en kiuj la insulo estis politike dividita de la Hispana Krono dum tiu epoko (Okcidento, Centro kaj Oriento). La du blankaj strioj reprezentas la purecon de ĉiuj kubaj patriotoj. La ruĝa egallatera triangulo kiu troviĝas maldekstre, reprezentas la sangon elverŝitan de la patriotoj dum la sendependiĝaj militoj. La patriotoj (López kaj Teurbe Tolón) “estis framasonoj kaj ne malfruiĝis en la akceptado de la triangulo kiu estas simbolo de la Providenco” (Núñez 20). Por la framasonoj, la ruĝa triangulo ankaŭ “estas simbolo de la grandeco de la povo kiun havas la Granda Arkitekto de la Universo kaj je ĝiaj flankoj aludas la framasonan devizon libereco, egaleco, frateco kaj la tripartia divido de la demokratia povo.
Narciso López uzis tiun flagon por plenumigi la ribeladon en la jaro 1850, kiu estis fiasko, kaj li estis ekzekutita de la hispanaj aŭtoritatuloj post lia kapto. Estis la marborda vilaĝo Cárdenas, Matanzas la unua kiu vidis la splendecon de la "flago de la solula stelo", hisita la 19an de majo 1851 dum la konkerado de la urbo de la kubaj ribelantoj. Unu jaro pli malfrue post la komenco de la Dekjara Milito kunvenis la unua Konstituiga Asembleo de la Militista Respubliko de Kubo en Guáimaro, Camagüey. La diskuto enfokusiĝis inter du flagoj kiuj havis grandan simbolismon, la flago de La Demajagua kreata de Carlos Manuel de Céspedes post la komenco de la sendependiĝa milito, kaj la flago de la Solula Stelo kreata de Narciso López kelkajn jarojn antaŭe, tiu ĉi lasta estis la elektata, ĉar li estis la unua persono kiu faris la unuan paŝon por la libereco de Kubo. La flago de La Demajagua ne estis forlasita dum la Asembleo de Guáimaro, sed tute male, ĝi estis metita en la sesioj de la Ĉambro de Reprezentantoj kaj konservita kiel parto de la nacia trezoro. En la mateno de la 20-a de majo 1902, tago de la inaŭguro de la Respubliko, Máximo Gómez havis la honoron hisi la flagon sur la flagstangon de Castillo de Los Tres Reyes del Morro, en Havano, metante per tiu ĉi faro finon de la kuba revolucio, de la sendependiĝaj militoj kaj samtempe justigante la oferon kiujn multaj faris por realigi tiun revon. Kaj la flago kaj la nacia ŝildo de Kubo, estis dizajnitaj de Miguel Teurbe Tolón. La specifoj pri la dizajno kaj ĝiaj signifoj estis klarigataj de la unua prezidento de Kubo, Tomás Estrada Palma, pere de Dekreto, la 21-a de aprilo 1906 kaj de tiu tempo ĝi viglas senmodife.
Křížlice
Křížlice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jestřabí v Krkonoších. Ĝi troviĝas proksimume 6 km norde de urbo Jilemnice. Estas ĉi tie registritaj 141 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Křížlice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,63 km².
EVAG
EVAG estas mallongigo por la jenaj societoj pri publika transporto en Germanujo:
Ambrugeat
Ambrugeat estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 209 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches. Sur la teritorio de la komunumo situas la fonto de la rivero Dadalouze.
Krispino kaj Krispiniano
Krispino kaj Krispiniano, mortintaj la, estis du junaj kristanoj senditaj de Romo al belga Gaŭlio kiel misiistoj. Ili mortis kiel martiroj pro ordono de prefekto Rictiovarus (sub la imperiestreco de Maksimiano, kun-imperiestro de Diokleciano).Ili estas honorataj kiel sanktuloj kaj patronoj de la katedralo de Soissons. Ilia memortago estas la 25-a de oktobro.
Ambrugeat
Geografio
Ambrugeat etendiĝas sur 29,57 km², kaj havis 209 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Krispino kaj Krispiniano
Pri iliaj vivoj raportas nur hagiografiaj tekstoj, kiuj enhavas multajn fabelecajn aldonaĵojn; tamen la malnoveco kaj disvastigiteco de ilia kultado subtenas la historiecan faktecon.
Ambrugeat
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Ambrugeat situas je alteco de 972 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Ambrugeat antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Caramany
Caramany (Caramany, Caramanh) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ambrugeat
Administrado
Ambrugeat apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Caramany
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Carmagnols.
Kawasaki Naokazu
KAWASAKI Naokazu (naskiĝis la 31-an de januaro 1902 en Osako, mortis la 18-an de januaro 1991 en Osako) estis japana esperantisto. Li estis multjara membro de la Akademio de Esperanto.
Vivo
Kawasaki studis francan literaturon en Waseda-Universitato. Esperantisto de 1919; membro de la Lingva Komitato de 1933. Li enkondukis en Japanion diversajn teoriojn de eŭropaj Esperanto-gramatikistoj. 119 prilingvaj artikoloj kaj verkoj. Iniciatis en 1928 aranĝon de lekcioj pri Esperantologio en Japana Esperanto-Kongreso. En 1930 li kun Okamoto eldonis la gazeton "Esperantologio" (japanlingve). Lia ĉefverko "Kie estas amo, tie estas Dio", 1930, estas detala komentario de la verko de Tolstoj laŭ traduko de Ŝidlovskaja kaj unika "Bibliografio de la libroj, kiuj utilas por praktike studi Esperanton"; dua pligrandigita eldono en 1934. Kawasaki kompilis: Literatura Legolibro, Franca Parto, 1934. Li estis ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.
Ankaŭ post la milito Kawasaki restis aktiva, i. a. kiel esperantologo, kontribuanto de Nova Vortaro Esperanto-Japana (1963) kaj aŭtoro de japanlingva Elementoj de Esperanto (1964).
Karabo
Karabo estas ofta nomo en Suda Afriko. Ĝi signifas "respondo" en la sota lingvo kaj cvana lingvo, kaj povas esti:
Igrici
Igrici estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőcsát.
Situo
Igrici situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Miskolc-Mezőcsát preteriras. La lasta urbo troviĝas 8, Emőd 12, Tiszaújváros 17, Polgár 21, Miskolc 27 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua skriba mencio devenis el 1280. Post la mezepoko la turkoj bruldetruis la komunumon. Vilaĝservo estas poŝto.
Antônio Imbassahy
Antônio José Imbassahy da Silva, estas brazila politikisto kaj estis la 67-a urbestro de Salvador de Bahio. Li estis ankaŭ guberniestro de la ŝtato. Li rompis disde el iamaj sampartianoj kaj aliĝis al la Partio por la Brazila Social-Demokratio en 2005.
NGC 5114
NGC 5114 (aliaj indikoj — ESO 444-24, MCG -5-32-6, PGC 46828) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ciklopentila glikolato
Ciklopentila glikolato aŭ C7H12O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Johano Frederiko Gronovo la Maljuna
Johann Friedrich GRONOW (1611-1671) (* Hamburgo, en la 8-a de septembro 1611 - Leiden, en la 28-a de decembro 1671) estis germana klasika filologo, beletristika kritikisto, historiisto, juristo, bibliotekisto kaj profesoro pri la greka en la Universitato de Lejdeno kaj profesoro pri retoriko kaj historio en la Universitato de Deventer (1643). En 1665, li anstataŭis Antonius Thysius, la pli juna (1603-1665) kiel la 6-a bibliotekisto en la Universitato de Lejdeno. Li estis patro de Jakobus Gronovius (1645-1716) kaj avo de la botanikisto Jan Frederik Gronovius (1686-1762).
Biografio
Li estis filo de Johann David Gronow (1575-1631) kaj Margarethe Langermann (1594-1655). Lia patro estis konsilisto de la Duko de Holstein, kaj estis nomumita sindiko de Bremeno. Poste, li vizitadis la universitatojn de Leipzig kaj Jena, tamen, li restis en Altdorf, apud Nurenbergo, kie li studis juron. Post la morto de sia patro, li reiris al Bremeno, kaj en 1634, li translokiĝis al Groningen, ĉe Anthony Mathie, granda juristo kaj amiko de sia familio, kie li restis dum kelka tempo.
Li vojaĝis tra la ĉefaj urboj en Nederlando, kie li vizitadis la klerulojn kaj bibliotekojn; en 1639, li forvojaĝias al Anglio kaj en la posta jaro li sekvis al Francio. Li restis dum kelka tempo em Parizo, sekve li studis juron en Angers, irante poste al Italio, Svisio kaj Germanio, kaj, en la urbo Deventer oni proponis al li la katedron pri beletristiko kaj historio. En 1658, li okupis la postenon kiel profesoro pri historio de la Universitato de Lejdeno, vakanta okaze de la morto de Daniel Heinsius. Li mortis en tiu urbo, lasante du filojn: Jakobus Gronovius (1645-1716) kaj Theodore Laurent, kiu mortis ankoraŭ juna.
Johannes Cocceius (1626-1678) faris la funebrajn preĝojn okaze de la morto de Gronovius.
Patologia anatomio
La patologia anatomio estas la branĉo de la medicino kiu okupiĝas pri la studo, pere de morfologiaj teknikoj, de la kaŭzoj, la disvolvigo kaj la konsekvencoj de la malsanoj. Ĉio tio postulas histologian procezo de la studota afero, ĉu biopsio, histo aŭ organo, el kiuj fundamenta parto estas la "histologia tranĉaĵo".
La lasta celo de tiu fako estas la ĝusta medicina diagnozo de biopsioj, kirurgaj pecoj, citologioj kaj nekropsioj. En medicino, la fundamenta medio de patologia anatomio estas tiu de la homaj malsanoj. La patologia anatomio estas medicina specialaĵo kiu posedas doktrinan korpuson de baza karaktero kiu faras ĝin akadamian fakon unuflanke aŭtonoma kaj, aliflanke funkcia unio en la sansistema zorgado. Oni atingas tiun akademian nivelon ekzemple en Hispanio pere de nomita MIR kaj specializaĵo de kvar jaroj de daŭro.
La anatomia kaj histopatologia studo permesas esplori la fizik-kemian pruvaron de la procezo de malsano, kiu restis montrita en ŝanĝoj de la morfologio kaj normala fiziologio je ajna nivelo (molekula, ĉela, hista, organika ktp.). La rezulto de la studo anatomi-patologia, ĝenerale, ĝi havas karakteron de definitiva diagnozo.
Estas variaj teknikoj kaj metodologioj por montri la diversajn morfofunkciajn vundojn, kaj determini ties interpretadon en la kunteksto de la patogenio; ĉar la vundoj povas esti komprenitaj kiel mejloŝtonoj kiuj markas ties kurson: nome la patogeneza vojo, kiu kondukas al specifa tipo de malsano.
Nuxis
Nuxis - jen sarde kaj ankaŭ itale - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Assemini (CA), Narcao, Santadi, Siliqua (CA) kaj Villaperuccio.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Kenta Kawai
Kenta Kawai (川井 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
In Flanders Fields
McCrae mortis dum la Unua Mondmilito, laboranta en lazareto, pro pneŭmonio kaj encefalito.
La originala poemo
In Flanders fields
Traduko en Esperanto
En flandraj kampoj
La rolo de la papavoj (poppies)
Papavo estas pionira specio kies semoj povas resti dum jaroj sur la tero kaj nur ekfloras kiam ĉiuj aliaj ĉirkaŭaj plantoj estas for, ekzemple kiam la grundo estas trafosita kaj miksita kun ŝtonaĵoj. Tia estis la situacio en la tranĉeoj dum la Unua Mondmilito kaj McCrae certe vidis multajn papavojn florantajn verkante la poemon.
Estas ankoraŭ alia signifoj de la papavoj. Iuj specioj estas uzataj por produkti opion kaj morfinon. Morfino estas dormiga kaj analgeza drogo, uzita por mildigi la doloron de la vunditaj soldatoj.
Krome, la aspekto de la floro estas simbola : la folietoj estas ruĝaj kiel la sango de la viktimoj, la interno estas nigra, koloro de funebro kaj en la kerno videblas krucformo, nome kristana simbolo.
Panamá (Gojaso)
Panamá estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.682 loĝantojn en 2010.
Kazo post ''kiel''
Post kiel la substantivo devas havi la saman kazon, kiun havas la vorto, al kiu ĝi rilatas.
Ekzemploj:
La ekzemplojn sub 1. oni povas kompletigi per la ripeto de la verbo:
La ekzemplon sub 2. oni kompletigas per ''oni... as'':
La ekzemplon sub 3. oni kompletigas per por ke li estu...:
Anstataŭ la lasta varianto oni povas uzi simplan nominativon (predikativon):
Bernardo Élis
Bernardo Élis Fleury de Campos Curado (Corumbá de Goiás, Brazilo, 15-a de novembro 1915 - Corumbá de Goiás, Brazilo, 30-a de novembro de 1997) estis advokato, instruisto, poeto, rakontisto kaj romanisto brazilano.
Bernardo Élis publikis plurajn verkojn, el ili estas Apenas um Violão, O Tronco' (kiu post iĝis filmo), kaj Ermos e Gerais'', lia plej premiita verko.
En 1975 li iĝis la unua gojasano kiu membriĝis ano de la Brazila Beletristika Akademio, kaj li okupigis la seĝon 1.
Konrad Bayer
Konrad BAYER (naskiĝinta la 17-an de decembro 1932 en Vieno, mortinta samloke la 10-an de oktobro 1964 sinmortigante) estis aŭstra verkisto. Li estis unu el la plej elstaraj avangardismuloj de la aŭstra literaturo.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno li komencis komercistan trejnadon en 1951 kaj estis ĝis 1957 bankisto; paralele li artistis. En la ejoj de "art-club", forumo de la viena avangardismo li konatiĝis kun H. C. Artmann kaj Gerhard Rühm. Kune kun Oswald Wiener kaj la poste alveninta Friedrich Achleitner ili formis ekde la 1954 la t.n. Vienan Grupon, kiu inter 1957-59 havis la kulminan fazon. Bayer partoprenis ĉiujn prelegojn, la spektaklojn "literarische cabarets" kaj plurajn lingvoeksperimentajn komunajn laborojn, kion dokumentas la de Rühm eldonita antologio Die Wiener Gruppe (1967).
En 1963 Bayer publikigis kun Oswald Wiener memeldonante la verkon ''starker toback. kleine fibel für den ratlosen''. La saman jaron surscenigitis lia unuakta teatraĵo bräutigall und anonymphe - antiteatraĵo kiel ĉiuj aliaj teatraĵoj de li, kiel der analfabet, der berg, (premiero 1963) aŭ kasperl am elektrischen stuhl (1962/63). Aperis ankaŭ en 1963 lia dumvive ununura libroeldono, nome la traktato der stein der weisen. Liaj ĉefverkoj, la du eksperimentaj romanoj der kopf des vitus bering (1965) kaj ''der sechste sinn. texte'' (1969) nur postmorte surmerkatigitis. Ambaŭ tekstoj pensigis onin pri la identecproblemoj de la aŭtoro. Li surscenejigis sian vivon mem kiel akton individuan-anarkian.
Dokumentajn trajtojn havas la eksperimentaj filmoj, kie Bayer kunlaboris, mosaik im vertrauen (1955; reĝisoro: Peter Kubelka), sonne halt (1959/60, reĝisoro Ferry Radax) kaj am rand (1963, reĝisoro kaj kameraisto Ferry Radax). Interesas ankaŭ sondokumentaĵoj, kiel Konrad Bayer spricht Konrad Bayer: Der Kopf des Vitus Bering (1973).
Eldonis lian kompletan verkaron en la 1977-a jaro Gerhard Rühm (noveldonoj 1985; lastaj prilaboroj en 1996).
Fons
Fischer, Cornelia: "Bayer, Konrad", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)
Szeghalom
Szeghalom [seghalom] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Szeghalom, kies centro ĝi estas. En la loknomo halom signifas kurgano trovataj ĉe la urbo, szeg estas loko grandparte ĉirkaŭita de riveroj.
Geografio
Szeghalom situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Berettyó, laŭ ĉefvojo Berettyóújfalu-Mezőberény, laŭ fervojo Gyomaendrőd-Püspökladány, krome estas linio al Vésztő. Mezőberény troviĝas 28, Gyomaendrőd 33, Püspökladány 39, Berettyóújfalu 45, Békéscsaba 48, Budapeŝto 197 km.
Historio
La komunumo estas la plej praa en la departemento, menciita en la hungara prakroniko Bilda Kroniko. La unua mencio pri la loko venas el 1067, la fondiĝa dokumento de la abatejo Zásty. Ĝi estis sidejo de distrikta ĉefpastoro en la 13-a jarcento, poste kampurbo ekde la 15-a jc, kun doganprena rajto. Dum la turkoj la urbeto pluvivis, en 1711 finfina setliĝo okazis. En 1794 kalvinana preĝejo, en 1926 gimnazio konstruiĝis. En 1891 ekfunkciis la fervojo Nagyvárad-Gyoma. En 1984 la komunumo urbiĝis.
Famuloj
En Szeghalom naskiĝis:
Kazimiera Prunskienė
Kazimiera (aŭ Kazimira) Danutė PRUNSKIENĖ (n. la 26-an de januaro 1943 en Vasiuliškai proksime de Švenčionys) estas litovia politikistino. Ŝi estis la unua ĉefministro de Litovio post la reakiro de nacia sendependeco dum la jaro 1990 kaj dum la balotoj por la prezidento de Litovio de la jaro 2004 kandidatiĝis kontraŭ Valdas Adamkus.
Junaĝo kaj kariero en Sovetunio
Kazimiera Prunskienė kreskis sen patro: kiel membro de la dum junio 1940 komencita litova ribelo kontraŭ la sovetunia konkero de Litovio li dum 1943 murdiĝis fare de anoj de la "Popola Komisariejoj pri Internaj Aferoj" de Sovetunio (el kio poste evoluis kaj la Ministerio pri Internaj Aferoj de Sovetunio kaj la sekreta servo KGB).
Studo kaj esploroj
Dum 1965 ŝi kun elstara diplomo finas la studon de ekonomiko en la Universitato Vilno. Ĝis la jaro 1986 ŝi plulaboras kiel docentino en tiu universitato, kaj samjare, do dum 1986, ŝi doktoriĝas. Inter la jaroj 1982 kaj 1983, dum 1986 kaj pli poste ŝi laboras kiel scienca kunlaborantino en universitatoj de Germanio. Inter 1986 kaj 1988 ŝia baza docenta laborloko estas en la Litovia Instituto pri Agrikulturaj Sciencoj.
Membro en la movado pri nacia resendependiĝo kaj unua ĉefministrino de la ree suverena ŝtato Litovio 1990
Dum la jaro 1988 Kazimiera Prunskienė aktive publike politike ekengaĝiĝas kaj estas unu el la fondintoj de la sendependisma movado Sąjūdis. Same ŝi estas inter la subskribintoj de la manifesto pri "rekreo de sendependeco de litova ŝtato". Samtempe membro de la komunisma partio de Litovio, ŝi dum 1989 iĝas vica ĉefministrino de la Litova Soveta Socialisma Respubliko.
Inter la jaroj 1990 kaj 1992 ŝi estas membro de la provizora ŝtata parlamento (litove Atkuriamasis Seimas). Kiam la provizora parlamento la 11-an de marto 1990 deklaras Litovion denove sendependa ŝtato kaj reoficialigas la konsitucion de la unua Respubliko Litovio (1920-1940), Landsbergis pro sia ofico iĝas la komisiita ŝtatestro kaj Kazimiera Prunskienė la unua ĉefministrino de la ree sendependa Litovio. La 7-an de januaro 1991 ŝia registaro pro akraj protestoj de la enloĝnataro kontraŭ fortaj prezoaltigoj de la bazaj nutraĵoj anoncas demision - post nur 10 monatoj da regado.
Jam antaŭ la atingo de ŝtata sendependeco Kazimiera Prunskienė komende de 1990 renkontis la tiaman prezidenton de Usono George Bush, la ĉefministrinon de Britio Margaret Thatcher, la federacian kancelieron de okcidenta Germanio Helmut Kohl kaj la prezidenton de Francio François Mitterrand. Post tiuj renkontiĝoj Miĥailo Gorbaĉovo estis devigata esprimi politikan starpunkton pri Litovio, kaj per la sekva ŝtata sendependiĝo de Litovio komenciĝis la disfalo de Sovetunio. Dum la sama jaro Kazimiera Prunskienė pro siaj meritoj pri la ŝtata sendependiĝo en Romo honoriĝis per la "premio Minerva".
Politika kariero post 1991
Dum 1995 Kazimiera Prunskienė estis fondantino kaj prezidantino de la "Litova Virina Partio" (la pli posta partio "Nova Demokratio - Partio de Virinoj", litove "Naujoji demokratija - Moterų partija"). Dum 2000 ŝi honoriĝis per la litova ŝtata medalo de sendependeco, dum 2001 ankaŭ per la germania merita medalo Bundesverdienstkreuz.
Ekde 2001 Kazimiera Prunskienė estas prezidantino de la Unuiĝo de la Partioj de Kamparanoj kaj de Nova Demokratio (Valstiečių ir Naujosios demokratijos partijų sąjunga), kiu dum 2005 ricevis la novan nomon Litova Kamparana Popola Unio (Lietuvos valstiečių liaudininkų sąjunga). Dum 2004 ŝi kandidatiĝis por la posteno de prezidento de Litovio. Surprize ŝi gajnis la duan plej bonan rezulton kaj en dua, decida baloto sole konkursis kontraŭ la favorito Valdas Adamkus la 27-an de junio, kies rezulto ĝis malfrua vespero malklaris. Fine ŝi ricevis 47,8 procentojn de la voĉoj kaj nur je malmultaj procentaĵoj malgajnis. Aparte fortan apogon ŝi havis ĉe la malriĉa, kamparana enloĝantaro de la (tre agrikulture dominita) lando, aparte en ties oriento kaj nordo, kaj surprize ankaŭ ĉe la pola malplimulto ĉirkaŭ la urbo Vilno.
Dum novembro 2004 kreiĝis nova registara koalicio de la socialdemokratoj sub Algirdas Brazauskas, la labora pario de Viktor Uspaskiĉ kaj la partio de Kazimiera Prunskienė, en kiu ŝi ricevis la postenon de ministro pri agrikulturo. Ankaŭ en la registaro de la nova ĉefministro Gediminas Kirkilas, kiu oficas ekde julio 2006, ŝi tenis tiun postenon de ministro.
József Szlávy
SZLÁVY József (elp. slA’vi jO’ĵef) (Győr, 23-a de novembro 1818 – Zsitvaújfalu 8-a de aŭgusto en 1900) estis hungara politikisto, ĉefministro, gardisto de la hungara krono, kiu servis komence en Vieno, pli poste en 1846-48 ĉe la hungara reĝa korta kamero de Buda.
Li akiris diplomon en 1844 kiel mineja inĝeniero en Selmecbánya. Lajos Kossuth igis lin direktoro de la uzinoj de Oravica, por organizi la produktadon por la liberecbatalo. Kiel ĉefministro, li baris la forvendon de la ŝtataj minejoj (fero, karbo), uzinoj (fero, ŝtalo) por financi la ŝtatan deficiton.
En 1848 li estis prezidanta sekretario ĉe DUSCHEK Ferenc, pro tio oni juĝis lin je 5-jara prizono, post 2 jaroj li liberiĝis. Ekde 1861 li retiriĝis de la politiko, poste iĝis konsilisto ĉe la Prefektujo (helytartótanács), sed li denove retiriĝis dum la provizorio (el la latina provisorium~provizora registaro en Hungario inter 1861-1867). En 1865 li iĝis departementestro de Bihar, en 1867 ŝtatsekretario de la enland'afera ministro, parlamentano; en 1869 komerca ministro. Inter 1872-1874 ĉefministro, inter 1873-1874 eĉ financa ministro, en 1873 vera interna sekreta konsilisto, ekde 1882 krongardisto kaj vicprezidanto de la supera ĉambro (1885) kaj pli poste ties prezidanto (1894-96, post morto de Miklós Vay). Ekde 1884 li estis membro de direktoraro de la Hungara Scienca Akademio.
bildo pri li
Elfric Leofwin Kearney
Elfric Leofwin KEARNEY (naskiĝis la en Wimbledon, mortis la ) estis angla edukada ekzamenisto kaj esperantisto. Li estis pioniro de literatura tradukado al Esperanto, publikigante inter alie la verkaĵon La aventuroj de Alicio en Mirlando de Carroll, 1910, 132 p. Korektita kaj reeldonita, kun la ilustraĵoj de John Tenniel anstataŭ tiuj de Le Fanu, Evertype, 2009. ISBN 978-1-904808-20-6
Combressol
Combressol estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 349 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Combressol situas je alteco de 728 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Combressol antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Béatrice Beffare, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Combressol apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Matilda (tanko)
Matilda II (angle Tank Infantry Mark II Matilda II) estas meza infanteria britia tanko de Dua mondmilito. Ĝia rutina nomo estas nur "Matilda", malsimile al tanko "Matilda I".
Historio
Oni konstruis la tankon en 1936-1938 kaj produktis ĝin ĝis aŭgusto de 1943. Tio ĉi estis unu el bazaj mezaj tankoj de Britio dum unuaj jaroj de la milito. Oni liveris ĝin multe ankaŭ al Aŭstralio kaj Sovetunio. Malgraŭ malaktuala konstrueco, malfacila moveco kaj malforta kanono, Matilda havis tre fortan blendon kaj estis efike uzita dum la unuaj militaj jaroj. Poste oni anstataŭigis ĝin per pli armita kaj blendita tanko Churchill.
Fabrikado
Ĝis fino de fabrikado en aŭgusto 1943 oni ellasis en Britio 2987 tankojn "Matilda II". Oni sendis 1084 el ili en Sovetunion, el kiuj 918 revenis. La elprenitaj el anglaj trupoj “Matildoj II” estis transdonataj al Aŭstralio; ili partoprenis en bataloj en Pacifikaj insuloj ĝis fino de la milito kaj estis aktive refarataj en specialajn maŝinojn. En 1945 "Matildoj" ankoraŭ ĉeestis en la britia armeo; ĉi tio estas la nura angla tanko, uzita dum la tuta Dua Mondmilito.
Yutaka Kaneko
Yutaka Kaneko (金子 豊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Komunumoj de Allier
Jen listo de la 320 komunumoj de la franca departemento Allier.
(CAML) Kunurba komunumo de Montluçon (Communauté d'agglomération de Montluçon), kreita en 2001.
(CAMO) Kunurba komunumo de Moulins (Communauté d'agglomération de Moulins), kreita en 2001.
(CAV) Kunurba komunumo de Vichy (Communauté d'agglomération de Vichy), kreita en 2001.
NGC 5115
NGC 5115 (aliaj indikoj — UGC 8408, MCG 2-34-10, ZWG 72.57, PGC 46754) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Homtransportilo
Homtransportilo aŭ aŭtomata homtransportilo estas tipo de malsamnivela amasa transporto-sistemo. La termino estas ĝenerale uzata nur por priskribi sistemojn kiuj servas al relative malgrandaj areoj kiaj flughavenoj, urbocentraj distriktoj aŭ distroparkoj, sed estas foje aplikata al konsiderinde pli kompleksaj aŭtomatigitaj sistemoj.
Rohatec
Rohatec estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Hodonín. Vivas ĉi tie.
Transporto
Tra vilaĝo kondukas grava elektrizita fervoja durela linio numero 330 de Břeclav al Přerov. Krome en vilaĝo finas linio unurela neelektrizita regiona linio de Veselí nad Moravou. Stacidomo ankaŭ estas komenco de apudrelvojo al Ratíškovice, kiu hodiaŭ estas parte uzata por turismaj drezinoj.
Olbia
Olbia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. De 2001 ĝis februaro 2016 ĝi estis unu el du ĉefurboj de la provinco Olbia-Tempio kaj ekde aprilo 2021 estas unu el du ĉefurboj de la je tiu nomo nova provinco nordorienta Sardio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alà dei Sardi, Arzachena, Golfo Aranci, Loiri Porto San Paolo, Monti, Padru, Sant'Antonio di Gallura kaj Telti.
Johann Crause
Johann CRAUSE (latinigite Johannes Crausius; naskita la 25-an de junio 1640 en Thum proksime de Annaberg, mortinta la 6-an de februaro 1676) estis germana pedagogo kaj orientalisto.
Kalia ftalato
Kalia ftalato aŭ C8H4K2O4 estas organika aromata kombinaĵo de kalio kaj ftalata acido, senkolora aŭ blanka pulvoro, kiu en akva solvaĵo produktas kalian katjonon kaj ftalatan anjonon. Ĝi estas uzata en kemiaj sintezoj kaj en organikaj reakcioj. Ftalatoj kutime uzatas kiel plastigantoj, t. e., ili estas substancoj kiuj estas aldonataj al plastoj por plibonigi ilian flekseblecon, travideblecon, longdaŭrecon kaj longaviveco. Ili ankaŭ estas uzataj por moligi la polivinilan kloridon aŭ PVC.
Boso
La boso aŭ bosaĵo (de la meza altgermana bozen= ‚bati‘) estas faktermino en konstrufako. Boso signifas la kruda aŭ prilaborita elstaraĵo sur la ekstera surfaco de naturŝtono ĉe muro. La prilaborado de tiaj ŝtonoj nomiĝas ‚bosi‘. Bosaĵo estas masonaĵo el ŝtonkvadroj kies frontflanko estas malfajne prilaborita (bosita). Ĉe mezepokaj burgoj la bosoj estis prilaboritaj samforme.
Johann Crause
Li studis orientajn lingvojn en Jena kaj estis lernejestro en Annaberg, Arnstadt kaj Zeitz. Krom kelkaj etaĵoj menciindas: "De sectionibus Pentateuchi", 1667 (kp. Rosenmüller, Handbuch für d. Litteratur der biblischen Kritik. II, 74).
8261 Ceciliejulie
8261 Ceciliejulie estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Observatorio de la Universitato de Kopenhago elde la Observatorio Brorfelde apud Holbæk (Danio).
Johann Crause
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe NDB.
János Pósaházi
PÓSAHÁZI János (po:ŝaha:zi) estis hungara filozofo naskita en Sárospatak en 1628 kaj mortinta en Gyulafehérvár la 3-an de majo 1686.
Biografio
Pósaházi studis en sia naskiĝurbo kiel lernanto de Comenius kaj János Tolnai Dali, pli poste je elspezoj de Suzanna Lorántffy li studis en Utrecht, kie estis lia profesoro V. Gisbert. En 1655 li ricevis magistran gradon pri filozofio. Post reveno el sia vojaĝo el Anglujo ekde 1657 li instruis en Sárospatak. Li havis akrajn diputojn kun jezuitoj Imre Kis kaj Mátyás Sámbár. En 1671, kiam Sofia Báthori transdonis al jezuitoj la kolegion, li iris kun siaj lernantoj al Debrecen, pli poste en 1672 li loksidiĝis en Gyulafehérvár.
8261 Ceciliejulie
Nomo
Ĝia nomo estas komponita en honoro de Cecilie Ida Cetti Hansen kaj Julie Liv Cetti Hansen, ĝemelaj filinoj de la dana astrofizikistino Anja Cetti Andersen.
Boso
Laŭ Francisko Azorín boso estas Tipa reliefo lasita en la faco videbla de la ŝtonblokoj ĉe iaj konstruaĵoj. Kaj li indikas etimologion el latina bosse, bossa (ĝibo). kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj bosi, nome reliefigi, prilabori boson, diamantpinta boso, krudlasata boso...
Variantoj de la murbosado
La boso origine estas por malebligi la forglitadon de la pezaj ŝtonoj de la levŝnuregoj. Jam dum la eŭropa antikvo kaj antaŭkolumba Ameriko oni uzis tiun teknikon por ornami la konstruaĵojn.
Oni distingas multajn specojn de bosaĵo: Ĉiuj tipoj de bosaĵoj ankaŭ ekzistas kiel puco-masonaĵo.
Jacopo Peri
Jacopo PERI (naskiĝis la 30-an de aŭgusto, 1561, mortis la 12-an de aŭgusto, 1633) estis itala komponisto de baroka muziko kaj kantisto, ofte rigardata la iniciatinto de opero. Li verkis la unuan verkon hodiaŭ nomatan opero, Dafne (ĉ. 1597), kaj ankaŭ la unuan operon ankoraŭ ekzistantan, Euridice (1600).
Cassagnes (Pyrénées-Orientales)
Cassagnes (Cassanyes, Cassanhas) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Lalbenque - Fontanes (stacidomo)
Lalbenque - Fontanes estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta inter j kaj Lalbenque, en departemento Lot, regiono.
Thuin (Belgio)
Thuin (france: [tŭe]) estas municipo en Belgio, kiu en la jaro 1825 ricevis la honortitolon "urbo". Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de smanoma distrikto Thuin.
Cassagnes (Pyrénées-Orientales)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cassagnols.
Lalbenque - Fontanes (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Thuin (Belgio)
La belfrido de Thuin apartenas ekde 1999 al la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Jacopo Peri
Peri verŝajne naskiĝis en Romo, sed studadis en Florenco sub Cristofano Malvezzi, kaj poste laboradis en multaj preĝejoj tie. Li sekve eklaboris en la Medici-kortego, unue kiel tenora kantisto kaj klavaristo, kaj pli malfrue kiel komponisto. Liaj plej fruaj verkoj estis incidenta muziko por teatraĵoj kaj madrigaloj.
En la 1590-aj jaroj, Peri ekhavis rilatojn kun Jacopo Corsi, kiu estis la ĉefa patrono de muziko en Florenco. Ili kredis, ke la siatempa arto staris malalte kompare kun klasikaj helenaj kaj romiaj verkoj, kaj decidis entrepreni la rekreadon de greka tragedio, kiel ili ĝin komprenis. Ilia verkado aldoniĝis al tiu de la Florenca Camerata de la antaŭa jardeko, kiu produktis la unuajn provojn en monodio, la stilo de solista kanto super konstanta baso, kiu fine disvolviĝis en recitativon kaj arion. Peri kaj Corsi kunlaborigis la poeton Ottavio Rinuccini por verki tekston, kaj la rezulto, Dafne, kvankam oni nun ĝin rigardas tre malproksima de tio, kion antikvaj grekoj rekonus, estas nun rigardata la unua verko en nova formo, opero.
Rinuccini kaj Peri poste kunlaboris pri Euridice. Tiun ĉi oni ludis unue la 6-an de oktobro, 1600 kaj, male ol Dafne, ĝi ankoraŭ ekzistas nun (kvankam ĝi estas tre malofte enscenigita, kaj tiam nur kiel historia memoraĵo). La verko utiligis la freŝe disvolvitajn recitativojn, kiuj venis inter arioj kaj ĥoroj kaj helpis per antaŭenigo de la agado.
Minejo Graf Beust
Minejo Graf Beust estis karbominejo en la Orienta Kvartalo de Essen. Nomdonanto por la minejo estis la rejnlanda ĉefa minoficisto Ernst August Graf von Beust. Minejo Graf Beust estis unu el la fondintoj de la Rejnlanda-Vestfalia Karbo-Sindikato. Ĝi apartenis en la dua duono de la 19-a jarcento al la plej gravaj minejoj de la distriktaro Duseldorfo.
Jacopo Peri
Peri produktis multajn aliajn operojn, ofte kunlaborante kun aliaj komponistoj, kaj ankaŭ verkis multajn aliajn pecojn por diversaj kortegaj distradoj. Neniu el liaj pecoj estas ludata nuntempe, kaj eĉ antaŭ la tempo de lia morto, lia opera stilo aspektis iom eksmoda kompare kun la verkado de relative pli junaj reformistaj komponistoj kiel Claudio Monteverdi. La influo de Peri sur tiujn postajn komponistojn tamen estis granda.
Paranaiguara
Paranaiguara estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 9.100 loĝantojn en 2010.
Fontanes (Lot)
Fontanes estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Werner Schwab
Werner SCHWAB (naskiĝinta la 4-an de februaro 1958 en Graz, mortinta la 1-an de januaro 1994 samloke) estis aŭstra dramisto.
Vivo
Danke al la dramoj Fäkaliendramen kaj Königskomödien (eldonite en libra formo en 1991/92) li iĝis furoraŭtoro de germanlingva teatroscenejaro de la 1990-aj jaroj.
Post la frekvento de la Artetilernejo li studis de 1978 ĝis 1982 skulptadon ĉe la Akademio de la artoj de Vieno. Poste li vivis plurajn jarojn sur farmbieno flankenvoja en la sudoriento de Stirio kaj realigis avangardisman projekton de memsurscenigado: tie li unuigis elementojn literaturajn, skulptajn kaj konceptajn (Mail-Art-produktoj inter Schwab kaj János Erdödy de 1978-90; verko teksta-bilda ORGASMUS: KANNIBALISMUS. Sieben Liebesbriefe an die eigene Beschaffenheit, 1984).
Per la premieroj de Die Präsidentinnen (Vieno, 1990), ÜBERGEWICHT, unwichtig: UNFORM (Vieno, 1991) kaj la radikalaj komedio Volksvernichtung oder meine Leber ist sinnlos (München, 1991; por tio li ricevis la premion "Mülheimer Dramatikerpreis" en 1992) li iĝis vere skandala verkisto!
Aliaj verkoj
Jen aliaj verkoj libre eldonitaj:
Fons
"Schwab, Werner", apud: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)
Eŭgenila fenilacetato
Eŭgenila fenilacetato aŭ C18H18O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj eŭgenila alkoholo, senkolora aŭ flaveca solidaĵo kun aromata odoro, uzata kiel odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila fenilacetato estas nature trovata en pluraj plantoj kaj planto-derivaĵoj kaj uzatas en fabrikado de parfumoj kaj kosmetikaĵoj.
Wolfgang Schmidt
Wolfgang Schmidt (naskiginta en 1966 je Witten) estas germana artisto.
Vivo
Wolfgang Schmidt naskiĝis en la jaro 1966 je Witten kaj alkreskis en la Ruhr-Regiono. En 1988 li komencis studon pri objektofasonado ĉe la faka altlernejo je Dortmundo, kiun li finis kvin jarojn pli malfrue per diplomo ĉe Werner Nofer kaj Pitt Moog. Ekde 1990 li laboras kiel docento por desegnado kaj pentrado. Wolfgang Schmidt vivas kaj verkas en Dortmundo.
Listo de asteroidoj (117001–118000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 117001 ĝis 118000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Saint-Jean-d'Angély (stacidomo)
Saint-Jean-d'Angély estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Jean-d'Angély, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Listo de asteroidoj (117001–118000)
Krom numeron, kelkaj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Saint-Jean-d'Angély (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
Heiki Nabi
Heiki Nabi (naskiĝis en Kärdla, Hiiumaa do nun -jara) estas estona luktisto kaj arĝenta medalisto en la Somera Olimpiko 2012.
Paĝaĉata
Paĝaĉata, Payachata aŭ Paya Chata (el ajmara pä, paya du, el pukina ĉata monto, "du montoj") estas nord-suda vulkanaro el kiu kelkaj eble aktivaj ĉe la landlimo inter Bolivio kaj Ĉilio, rekte norde de la lago Chungará. Tiu komplekso enhavas du pintojn, Pomerape norde kaj Parinakota sude. Ĉe la Bolivia flanko la vulkanoj estas situa en la Departemento Oruro, Provinco Sajama, municipo Curahuara de Carangas, kaj en la ĉilia flanko ili kuŝas en la regiono Arikio kaj Parinakotio, Provinco Parinacota.
-18.16332°N, -69.1425°W
Pál Várdai
Pál Várdai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Várdai Pál estis hungara ĉefepiskopo, episkopo, preposto.
Pál Várdai naskiĝis en 1483 en Kisvárda. Li mortis la 1549 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Pál Várdai lernis en Italio. Hejmenveninta li estis preposto de Óbuda. Liaj baldaŭaj karieraj stacioj (ne nur ekleziaj) estis: En 1525 la parlamentaj deputitoj elektis lin kanceliero, sed Ludoviko la 1-a Jogajlido me akceptis ĝin. En la sekva jaro li ne mortis en Batalo de Mohács, poste li ricevis la malplenan ĉefepiskopan seĝon en Esztergom. En 1527 li ricevis la titolon ĉefkanceliero. En 1539 li kronis Izabelan. En 1543 li forfuĝis antaŭ ol la turkoj okupis Esztergom-on, poste li vivis en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Arpitanio
Arpitanio (en la arpitana lingvo: Arpitania) estas la eŭropa regiono, kie oni parolas la arpitanan lingvon (la frankoprovencan lingvon). La mapo de Arpitanio estas ligita kun la lingvo.
Geografio
La plej grandaj urboj de Artipanio estas: Liono, Saint-Etienne, Grenoble, Ĝenevo, Lausanne, Neuchâtel, Aosto, Chambéry, Annecy, Sion, Fribourg.
Honestino Guimarães
Honestino Monteiro Guimarães, brazila universitata studento, naskiĝis en Itaberaí, Goiás, je la 28-a de marto 1947 kaj malaperis je la 10-a de oktobro 1973, kiam li estis arestita en Rio de Janeiro de la brazila diktatoreco.
En 1960, li kaj lia familio transloĝiĝis al braziljo (Brasília), brazila ĉefurbo, kaj tiam li tuj ekis sian agadon je la studenta movado. Li fariĝis prezidanto de la Federação dos Estudantes da Universidade de Brasília (FEUB) kaj du fojoj de la Nacia Unuiĝo de Studentoj (Brazilaj) União Nacional dos Estudantes (UNE), unu el ili kiam li jam estis kaŝita de la diktatoranaro. Ankoraŭ kaŝita, li edziĝis kun Isaura Botelho (Nur papere, ĉar li ne povis ĉeesti la edziĝon), patrino de lia nura filino, Juliana Botelho Guimarães.
Kiam la armeo invadis lian universitaton UnB, en Aŭgusto 1968, Honestino estis arestita de la armeo dum 2 monatoj, kaj estis forigita de la universitato
AI-5
Pere de la Institucia Akto (???) numero 5 (AI-5), Honestino devis kaŝiĝi, sed eĉ kaŝita li daŭris kunordigante studentajn rekontiĝojn kaj batalante kontraŭ la diktatureco, ĝis esti arestita en Rio de Janeiro kiam li estis 26-jaraĝa. Post aresto, lia familio daŭrigis la serĉadon por li en kelkaj arestejoj, sed vane.
Nur je la 12-a de marto 1996, la armeo rekonis(?) lian morton. En la sekvanta jaro, li estis premiita de la Merito (?mérito) Universitata, por la Universitato de Braziljo UnB.
Dum periodo kiam Honestino kaŝiĝis, lia frato Norton Guimarães (la nura persono kiu sciis ke Honestino kaŝiĝis) estis arestita por la "krimo" esti frato de Honestino. Li estis torturita dum tri tagoj kaj poste liberigita.
Frazoj
Unu el la frazoj, kiujn li plej ofte diris, estis de Ernesto Guevara de La Serna (Che Guevara): "la povuloj povas mortigi unu, du, eĉ tri florojn, sed ili neniam haltos printempon".
Diabla kontrakto
Diabla kontrakto estas kultura temaro tre disvastigita en la okcidenta civilizo. En ĝi estas grava ĉeesto de la demono, manifestita ĉefe en la legendo de Faŭsto kaj la figuro de Mefistofelo, sed komuna en la tuta kristana folkloro. En la tipologia katalogo de Aarne-Thompson ĝi apartenas al la kategorio AT 756B – "kundiabla kontrakto."
Lau la kristana tradicia kredaro pri sorĉado, la pakto restus stablita inter persono kaj Satano aŭ ĉiu ajn demono (aŭ demonoj) tiele: la persono oferus sian animon ŝanĝe de povaj diablaj favoroj. Tiuj favoroj varias laŭ la rakonto, sed kutime inkludas la senfinan junaĝon, konon, riĉojn, amon de amato aŭ amatino kaj povon. Oni kredas, ke kelkaj personoj realigas tiun kontrakton sen peti ion ajn ŝanĝe, kiel maniero agnoski en la diablo sian mastron. Laŭ la doktrino de la okcidentaj unudiaj religioj, tiu ĉi kontrakto rezultus ege danĝera, ĉar la prezo de tiaj favoroj estas la senfina kondamnado de la animo. Temus, pro tio, pri moralaj rakontoj kie la kondamnito ĉaim perdus. Aliflanke, kelkaj el tiaj rakontoj prezentas humorajn turnirojn kie malriĉa kamparano finfine trompas la diablon, preskaŭ ĉiam pro la ŝajne malgrava litero de la kontrakto.
Inter la plej kredemaj, ĉiu ajn sukceso ŝajne superhoma atribuiĝis al Diabla kontrakto: ekde la nombraj Diablopontoj en Eŭropo al la eksterordinara tekniko de la violonisto Niccolò Paganini.
La Diabla kontrakto estis ankaŭ ripetita historio en la inkvizicia persekutado aŭ la akuzoj pri sango, kaj probable lanĉas siajn radikojn al memoro de la Hombuĉadoj.
Deveno
La paganismo ne malaperas el Eŭropo ĝis la 8-a jarcento, kaj ties memoro pludaŭris sub multaj formoj de popola religieco. Eblas starigi klaran analogion inter la paganaj ceremonioj por antaŭkristanaj dioj kiujn kristanismo konsideras malbonigajn —por akiri ties favoron— kaj la diabla kontrakto. Ĉefe, la kristanaj Apologetiko kaj Demonologio emfazis kaj troigis la plej maldekstrajn aspektojn de tiuj ritoj, partikulare tiuj rilataj al hombuĉado. Pro tio, pludaŭris en Eŭropo la kultura memeo de la sekreta ceremoniaro por atingi la favoron de la malbonigaj fortoj.
Paraúna
Paraúna estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.863 loĝantojn en 2010.
Diabla kontrakto
Teofilo de Adana, servisto de du mastroj
La antaŭulo de Faŭsto en la kristana mitologio estas Teofilo (en la greka "amiko de Dio" aŭ "ŝatata de Dio"): malfeliĉa kaj malespera kleriko pro la malsukceso de sia kariero pro la malamikeco de sia episkopo. Li vendas sian animon al la diablo por sukcesi, sed li estas liberigita de la Dipatrino. Tiu historio aperas jam en greka versio de la 6-a jarcento verkita de iu "Eutychianus", kiu asertasm ke li estis rekta atestanto de la evento.
En la 9-a jarcento, la historio aperas en kristana teksto nomita Miraculum Sancte Marie de Theophilo penitente; tiu teksto jam enmetas la figuron de judo kiel peranto en la kontrakto kun diabolus, sia mastro. Oni komencas tiele la legendo pri sangaj perfidoj de judoj.
En la 10-a jarcento, la poeta monaĥino Hrosvitha adaptis tiun tekston por rakonta poemo kiu pritraktas la internan bonecon de la kristano Teofilo kaj internigas la fortojn de Bono kaj Malbono. Tiele, atribuante al judo la karakteron de magiisto kaj nekromanciulo. Laŭ tiu modelo, Virgulino redonas al Teofilo la malbonigan kontrakton por ke li montru ĝin al sia monaĥaro, post kio li mortis. Gautier de Coincy (1177/8 – 1236) verkis longan poemon tiurilate titolita Comment Theophilus vint a pénitence (Kiel Teofilo pentis). Tiu teksto utilis kiel bazo por teatraĵo de Rutebeuf, Le Miracle de Théophile (13-a jarcento) kie Teofilo ludas centran rolon, kun la Virgulino kaj la Episkopo en la flanko de Bono kaj la judo kaj la diablo, en la falnko de Malbono.
La naturo de la kontrakto
En la Kristana Demonologio, oni konsideris, ke la persono kontraktinta kun la demono promesis ŝanĝe buĉadi infanojn aŭ almenaŭ dediĉi ilin al tiu post ties naskiĝo (oni akuzis multajn akuŝistinojn pro tio pro la granda kvanto de infanoj kiuj mortis dumnaske en la Mezepoko kaj la Renesanco). Oni supozis ankaŭ, ke tiu partoprenos en sabatorgioj, havos seksajn rilatojn kun demonoj kaj naskos el sukuboj (aŭ el la inkuboj se temas pri virino).
La kontrakto povus esti ĉu parola ĉu skriba. Parola realiĝis pere de alvokoj, ekzorcoj aŭ ritualoj: kiam la nekromanciulo kredis, ke la demono ĉeestas, petas la favoron kaj oferas sian animon ŝanĝe; tiele, ne restas pruvoj de la okazo. Tamen, en la juĝoj pro sorĉado ĉiam aperis pruvoj kiel la diabla marko, neforviŝebla signalo kaŭzita de la tuŝo de la diablo je la fermo de la kontrakto. Tiu marko (kiu povis esti ĉu lentugo ĉu cikatro) iĝus sufiĉa pruvo, ke la diabla kontrakto okazis.
La skriba kontrakto allogus la demonon sammaniere, sed inkludus kontrakton subskribitan per sango de la sorĉisto aŭ de la buĉoviktimo (aŭ, pli komune, per ruĝa inko aŭ besta sango). La inkviziciistoj prilaborisar kompleksegajn supozitajn falsajn kontraktojn por akuzi siajn viktimojn, kvankam finfine ili asertis, ke sufiĉas esti inkludinta la propran nomon en iu Ruĝa Libro de Satano. Aliaj kontraktoj povis estis skribitaj de personoj kiuj vere kredis esti traktantaj reale kun la diablo.
Kutime, tiuj kontraktoj enhavis misterajn signojn supozeble subskribojn de demonoj, ĉiu kun propra sigelo.
La signifo de la esprimo Diabla kontrakto etendiĝis ĝis nune inkludante interŝanĝojn kiuj ne rilatas la demonon, sed implicas klopodi celon (kiel revenĝo) per rimedoj konsiderataj malicaj (ekzemple, murdo).
Muzikistoj
La ideo "vendi la animon ŝanĝe de virtuosismo kaj famo" estis ripetita en la historio de la muziko.
Šumná
Šumná (ĝis la jaro 1949 Šumvald, Schönwald) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.