cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eksperimento pri birdo en aerpumpilo
Influo de antaŭaj verkoj
La unua el la kandellumigitaj verkoj, Tri personoj spektante la gladiatorojn sub kandellumo, estis pentrita en 1765 : ĝi montras tri homojn studante modelon de la Borghese-gladiatoro. Tiu pentraĵo estis multe laŭdita. La sekva verko, titolita Filozofo preleganta pri sunsistema modelo tamen kaŭzis skandaleton, ĉar la centra elemento de la sceno ne plu estis klasikisma sed fariĝis moderna sciencisto. Wright volonte bildigas la stuporon kaŭzitan de sciencaj "mirakloj" sur la vizaĝoj de siaj personoj, tiel rompante la antaŭan tradicion, laŭ kiu tiaj bildigoj estis rezervitaj al religiaj temoj. Laŭ la vidpunkto de Wright, la novaj mirindaĵoj ebligitaj de scienco estis tiom imponaj kaj interesaj kiom la temoj de religiaj, pli klasikaj pentraĵoj. Anonima recenzo de tiu epoko jam rigardis Wright kiel "tre grava kaj neordinara genio laŭ aparta maniero". Filozofo preleganta pri sunsistema modelo estis pentrita sen antaŭa mendo, sed Wright verŝajne esperis, ke aĉetus ĝin la grafo Washington Shirley, amatora astronomo kiu havis personan sunsisteman modelon, kaj kun kiu la amiko de Wright Peter Perez Burdett kunloĝis en Derbyshire. La ĉefaj personoj de la pentraĵo estas supozeble Burdett kaj Shirley : Burdett estas skribanta notojn, dum Shirley sidas kun sia filo proksime al la modelo. La grafo Shirley aĉetis la pentraĵon por 210 pundoj. Lia posteulo Robert Shirley tamen aŭkciis ĝin post kelkaj jaroj : ĝi nun videblas en la muzeo kaj artgalerio de Derby.
Priskribo
Sekvis en 1768 la Eksperimento pri birdo en aerpumpilo : tiu forte emociiga pentraĵo kontrastas kun la pli kvieta sceno de la Filozofo preleganta pri sunsistema modelo. La verko, alta je 183 cm kaj longa je 244 cm, montras blankan kakatuedon panike flugantan ene de vitra globo, dum aero estas progrese elŝutita per pumpilo. La spektantoj montras tre variajn emociojn : unu el la knabinoj zorgoplene spektas la destinon de la birdo, dum la alia ne kapablas rigardi la birdon kaj estas konsolita de sia patro. Du ĝentilhomoj (unu senpasie kronometrante la eksperimenton) kaj knabo tute male ekzamenas la aferon kun granda intereso. La junaj amantoj, en la maldekstra parto de la verko, interesas nur unu pri la alia. La sciencisto mem rigardas rekte al la ekstero de la pentraĵo, kvazaŭ li demandus al la vidanto, ĉu oni devus daŭrigi la eksperimenton kaj tiel mortigi la birdon, aŭ ĉu oni devus nuligi ĝin kaj savi la beston. Krom tiu montrita de la infanoj, videblas malmulta simpatio al la birdo. David Solkin sugestas, ke la personoj de la pentraĵo simbolas la senpasian indiferentecon de rapide disvolviĝanta scienca socio. La personoj zorgas unu pri la alia, ekzemple la patro pri ties infanoj, la juna viro pri la virino, sed la angoro de la birdo kaŭzas nur atenteman ekzamenadon.
Flanke de la malantaŭa knabo videblas la malplena kaĝo de la kakatuedo ĉe la muro. Estas ne certa, ĉu la knabo estas mallevanta la kaĝon por remeti la vivantan birdon post la eksperimento, aŭ ĉu li estas relevanta ĝin ĉar li certas pri la baldaŭa morto de la besto. Oni ankaŭ sugestis, ke li eble tiras kurtenojn por haltigi la lumon de plena Luno. Jenny Uglow opinias, ke la knabo estas aludo al la sama persono de la Kvar Etapoj de Krueleco de William Hogarth, emfazante la arogantecon kaj kruelecon de tia scienca eksperimentado. La kritikisto David Fraser ankaŭ rimarkas similaĵon koncerne la arigon de spetkantoj ĉirkaŭ centra eksperimento. La neŭtrala sinteno de la centra persono kaj la necerta intenco de la knabo kun la kaĝo estis ambaŭ malfruaj ideoj de la pentristo : pli frua skizo, malkovrita ĉe la malantaŭo de memportreto, ne entenas la knabon kaj montras la naturfilozofon konsolantan la knabinojn. En tiu skizo klare kompreneblas, ke la birdo ne mortos : ĝi tiel ne estas tiel potenca kaj emociiga kiel la fina versio.
Kakatuedo tiutempe estis sufiĉe malofta birdo, kiu ne plene konatiĝis antaŭ la bildoj de la vojaĝoj de kapitano James Cook en la 1770-aj jaroj. Antaŭ la vojaĝo de Cook, pluraj tiaj birdoj estis importitaj por dekoracii la domojn de riĉaj industriistoj. Wright ekzemple pentris kakatuedon en 1762 en la domo de S-ro William Chase, unue sur portreto de Chase kaj ties edzino (S-ro & S-ino William Chase) kaj due kiel aparta verko, La Papago. Per la elekto de tiel malofta birdo por tiu scienca eksperimento, Wright ne nur plidramigis sian verkon, sed ankaŭ eble deziris fari ateston pri la sociaj valoroj de la klerisma periodo.
Sur la tablo estas variaj aliaj iloj, kiujn la naturfilozofo verŝajne uzis dum la eksperimento : termometro, kandelestingilo kaj ŝtopilo. Proksime al la dekstre sidita viro ankaŭ videblas magdeburgaj duongloboj, kiuj estis uzitaj kune kun la aerpumpilo por evidentigi aervakigon : kiam aero estis pumpita el la du duongloboj, ne plu eblis apartigi ilin. La aerpumpilo mem estas bildigita tre zorgeme kaj detaleme, konforme al la modeloj de tiu tempo. Tio, kio ŝajne estas homa kranio ene de granda, vitra kaj likvaĵplena bovlo, normale ne estas parto de la necesa ilaro por tiu eksperimento. William Schupbach sugestis, ke ĝi kaj la malantaŭa lumiganta kandelo eble konsistigas vanitas, tio estas du eroj simbolante la mortemon kaj strebadon al vivo de la birdo.
Stilo
La Aerpumpilo de Wright estas sufiĉe nekutima verko pro tio, ke ĝi bildigas arketipojn plivole ol specifaj personoj. La nomoj de pluraj homoj estis tamen sugestitaj kiel eblaj modeloj de la pentristo. La junaj amantoj ekzemple eble baziĝis sur S-ro Thomas Coltman kaj Mary Barlow, amikoj de Joseph Wright, kiujn li post ilia edziĝo pentris en S-ro kaj S-ino Thomas Coltman (1769). Laŭ alia hipotezo, la viro kronometranta la eksperimenton en la maldekstra parto de la pentraĵo povus esti Erasmus Darwin. Tiukaze, la naturfilozofo povus esti John Warltire, kies helpon petis Darwin por kelkaj aerpumpilaj eksperimentoj. La pentristo tamen neniam akceptis identigi la personojn de sia verko, kaj eĉ neniam klarigis, ĉu ili devenis de realaj homoj aŭ ne. En la Sunsistema modelo, tute male, ĉiuj personoj estis sukcese identigitaj krom la filozofo mem, kiu ja iom similas al Isaac Newton, sed ne sufiĉe por ebligi certan identigon. La kritikisto Nicholson rimarkis la fortan influon de Thomas Frye en tiu pentraĵo. Precipe okulfrapa estas la simileco inter gravuraĵo de Frye, Portreto de Juna Viro (1760-61) kaj la knabo de Wright turnanta sian kapon al la birdo. En 1977, Michael Wynne cetere publikigis unu el la kretdesegnaĵoj fare de Frye ĉirkaŭ la jaro 1760, Maljunulo kliniĝante sur bastono : ĝi tiel multe similas al la fronta dekstra observanto en la pentraĵo de Wright, ke la pentristo sendube vidis la desegnaĵon. Troveblas aliaj indicoj de la stilo de Frye en la pentraĵo : eĉ la naturfilozofo iasence rememorigas pri la Persono kun Kandelo de Frye. Kvankam la pentristo Henry Fuseli poste ankaŭ studadis la stilon de la verkaro de Frye, li ne pentris ion ajn similan antaŭ la fruaj 1780-aj jaroj. Kvankam Fuseli jam estis en Anglio, kiam la Eksperimento pri birdo en aerpumpilo estis plenumita, estas do ne verŝajne, ke li iamaniere influis Wright.
La sciencaj pentraĵoj de Joseph Wright ja parte konformis al kelkaj tradiciaj kriteroj de historia pentrado : al ili tamen mankis centraj heroaj agoj, tipaj de tiu ĝenro. Kvankam pioniraj, la verkoj de Wright ne inspiris aliajn artistojn. Lia stilo restis senkompara pro multaj kialoj, interalie pro lia eksterurba vivo kaj rilatoj kun la Luna Societo. Lia intereso pri la progresoj de la frua industria revolucio ankaŭ ne estis komuna inter tiutempaj pentristoj. Laŭ pluraj kritikistoj, Wright deziris bildigi kiel eble plej fidele la rapide ŝanĝiĝantan socion de sia tempo : li pro tio kompareblas al William Hogarth, kvankam Wright estis multe pli neŭtrala kaj malpli satira artisto.
Recenzo
Per la sciencaj temoj de siaj tiutempaj pentraĵoj, Wright celis plaĉi al siaj riĉaj, sciencistaj konatuloj. Kvankam li mem neniam fariĝis membro, la pentristo intime rilatis al la tiel nomita Luna Societo, grupo da elstaraj industriistoj, sciencistoj kaj kleruloj, kiuj regule kunveniĝis en Birmingham inter 1765 kaj 1813. Li precipe amikiĝis kun la du membroj John Whitehurst kaj Erasmus Darwin, sed ankaŭ kun Josiah Wedgwood, kiu poste mendis al li kelkajn pentraĵojn. La ofta aperigo de la luno en la verkoj de Wright estas aludo al tiuj ĉiumonataj kunvenigoj, kiuj okazis dum plena luno. Samkiel la Filozofo preleganta pri sunsistema modelo, Wright ŝajne pentris sian Eksperimento pri birdo en aerpumpilo sen antaŭa mendo, kaj la verko estis aĉetita de D-ro Benjamin Bates, kiu jam posedis la Tri personoj spektante la gladiatorojn sub kandellumo fare de la sama artisto. Tiu kuracisto el Aylesbury, eminenta mecenato kaj epikuristo, estis ankaŭ longdaŭra membro de la Hellfire-klubo, kaj li malgraŭ sia ekcesa vivo vivis pli ol 90 jaroj. La raportlibro de Wright sugestas plurajn prezojn por la pentraĵo. Estas unue menciita £200, sekve £210, sed Wright fine sendis leteron al Bates, petante nur £130 : laŭ la artisto, la malalta prezo "povus multe malhelpi min estontece rilate al la vendado de miaj pentraĵoj, kaj kiam mi sendos al vi pagateston por la verko, mi do agnoskos pli grandan monsumon". Oni ne certe scias, ĉu Bates iam pagis la tutan monsumon. Wright nur menciis en sia raportlibro, ke li ricevis £30 kiel parta pago. Wright eksponis sian pentraĵon okaze de ekspozicio organizita de la Societo de Artistoj en 1763. Ĝi denove partoprenis ekspozicion antaŭ Kristiano la 7-a de Danio en septembro 1763. Vidantoj rimarkis, ke la verko estis "inteligenta kaj vigla", dum la franca verkisto Gustave Flaubert, kiu vidis ĝin okaze de vojaĝo al Anglio, miris pri ĝia "naiveco kaj profundeco". La pentraĵo estis tiel populara, ke gravuraĵo estis plenumita surbaze de ĝi de Valentine Green kaj publikigita la 24-an de junio 1769. Ellis Waterhouse, arthistoriisto de la 20-a jarcento, rigardis ĝin kiel "unu el la plene originalaj majstroverkoj de brita arto".
La alloga sceno de la pentraĵo estis ofte uzita kiel kovrilbildo por multaj libroj pri temoj artaj aŭ sciencaj. Eĉ aperis kelkaj parodioj : la kovrilpaĝo de The Science of Discworld, fare de Terry Pratchett, Ian Stewart kaj Jack Cohen, estas klara omaĝo al tiu pentraĵo, fare de la artisto Paul Kidby, kiu anstataŭigas la personojn de la pentraĵo de Wright per la tri verkistoj de la libro. La teatraĵo An Experiment with an Air Pump, fare de Shelagh Stephenson kaj inspirita de la pentraĵo, gajnis la premion Margaret Ramsay en 1997 kaj estis ludita por la unua fojo en la teatrejo Royal Exchange de Manchester en 1998.
Solt
Solt ([ŝolt], Scholt) estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kalocsa. Solt estis filo de Árpád.
Geografio
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo havanta havenon kaj ponton, (kontraŭe estas Dunaföldvár), laŭ ĉefvojoj Budapeŝto-Sombor, Dunaföldvár-Kecskemét kaj Dunaföldvár-Szabadka, laŭ fervojo Kunszentmiklós-Dunapataj. Budapeŝto troviĝas 100, Kecskemét 55 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la kuprepoko kaj bronzepoko. Ankaŭ la romianoj uzis la trapasejon, krome inter Dacio kaj Panonio estis ilia vojo ekster la Imperio. Antaŭ la hungaroj avaroj setlis. La unua skriba mencio devenis el 1145. Ĝi iĝis kampurbo en 1384, kiun tenis ĝis 1867, dume perdis ĝin dum la turkoj. Dum liberecbatalo de Rákóczi la loko estis milita bazo por okupi Transdanubion. La preĝejoj luterana baroka en 1715, katolika baroka en 1776, kalvinana en 1806 konstruiĝis. En 1848 taĉmento de la loĝantoj sukcese venkis malgrandan taĉmenton de aŭstroj. La fervojo en 1902, la termala banejo en 1926, la Danubo-ponto en 1930 ekfunkciis. La komunumo urbiĝis en 1997. Dum la socialismo 3 kolĥozoj formiĝis.
La urbo famas pri radiostacio, nuntempe la plej forta en Hungario.
Kolegio de Lingvaj kaj Kulturaj Studoj (Butano)
La Altlernejo de Lingvaj kaj Kulturaj Studoj (CLCS) estas parto de la Reĝa Universitato de Butano. CLCS situas en Taktse, Trongso, centra Butano. Ĝi estis fondita en 1961 kiel duonmonaĥeja lernejo en Wangditse kaj poste translokita al Semtoka Dzong en Timbuo (Thimphu). Ĝi nun fariĝis altlernejon kun fokuso pri budaisma filozofio, lingvoj, butana kulturo, himalajaj studoj, historio kaj esploro pri butana lingvo kaj kulturo.
Ĝi ankaŭ akceptas internaciajn studentojn por kursoj kiuj estas parto de eksterlanda studprogramo. Ĝi proponas kursojn kaj ĉe bakalaŭra kaj ĉe magistra niveloj.
Ĝi havas pli ol mil studentojn kaj pli ol sesdek fakultatajn membrojn.
La ĉefa tasko de la altlernejo estas konservi kaj antaŭenigi la dzonkan, la nacian lingvon de Butano.
Rudolf Schuster (juristo)
SCHUSTER Rudolf (pro. ŝuster) estis hungara patenta juĝisto, jurverkisto naskita en Medgyes la 14-an de januaro 1860 kaj mortinta en Bp. la 23-an de februaro 1941.
Biografio
Rudolf Schuster estis advokato, poste juĝisto. En 1910 li estis publikadministracia, kuria juĝisto, prezidanto de patenta tribunalo, inter 1915 – 28 de la supera patenta tribunalo. Komisiite de ministro pri justicafero li preparis la novan leĝprojekton. Li estis redaktoro de eldonaĵo Hiteljog Tára. Lia ĉefa interesiĝkampo estis la privatjuro, komerca juro.
NGC 776
NGC 776 (aliaj indikoj — PGC 7560, UGC 1471, MCG 4-5-28, ZWG 482.37, IRAS01570+2323) estas rektokoneksa spirala galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Supernovao SN 1999di eksplodis en NGC 776.
Graflando Doire
Doire (irlande aŭ Londonderry) estas unu el la ses historiaj graflandoj de Nordirlando. La loĝantoj de la respubliko Irlando kaj la katolikoj de Nordirlando nomas la lokon Derry.
Geografio
La graflando situas inter Loch Feabhail (Lough Foyle), Loch nEathach (Lough Neagh) kaj la rivero Bann. Ĝi havas fekundan ebenan landon, parte konsistanta el bazalto, parte el kalkŝtonoj kaj plejparte kovranta de glaciepokaj sedimentiĝoj. En la okcidento situas la Sperrin-montaro.
Historio
En la mezepoko la regiono apartenis al la reĝlando Ulster, poste al Aileach respektive Tír Eoghain. La graflando estis formita 1635 sub la nomo County Coleraine, ĝian hodiaŭan nomon ĝi ricevis 1713. Ekde 1920 la graflando apartenas al la Grandbritio kaj Nordirlando.
International Finance Corporation
La Internacia Financa Korporacio (International Finance Corporation – IFC) estas societo de la Monda Banko, kun sidejo en Vaŝingtono.La IFC estis fondita en 1956 kun la tasko malpliigi la malriĉecon, instigi pivatan sektoron en la evoluantaj landoj (per kreditoj).
En la librotena jaro de 2003, IFC engaĝis en 186 investaj projektoj en valoro de 5,4 md. US$ per luo kaj per propra investo de 4 md. US$.
Graflando Doire
Ekonomio
La industrio koncentriĝas al la urboj Doire (Londonderry) kaj Cúil Raithin (Coleraine). Troviĝas linindustrio, ŝipkonstruado kaj kemia industrio. En la agrikulturo dominas ŝafkreskado kaj la kultivado de aveno kaj terpomoj. Ĉe la marbordo ekzistas kelkaj gravaj fiŝhavenoj, krome la marbanejo Portstewart.
International Finance Corporation
Kun membriĝo de Malto en 2005, jam iĝis 178 membroŝtatoj de IFC.
La prezidandto de direktorio de IFC estas same prezidanto de la Monda Banko.
George Yonashiro
George Yonashiro (japane 与那城 ジョージ, n. 28-an de novembro 1950) estas japana futbalisto. Li en 1985 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Oskar Berman
Oskar (Ozer) Berman (naskiĝis en 1882 en Łódź, Pollando ; mortis la 6-an de julio 1975 en Ĥadera, Israelo) – esperantisto ekde 1915, vic-ĉefdelegito de Universala Esperanto-Asocio, fakdelegito pri ĵurnalismo en Israelo kaj membro de Universala Esperanto-Asocio ekde 1939. Prezidanto de Lodza Esperanto-Societo. Li verkis multajn proprajn artikolojn pol-, german- kaj hebrelingvajn.
Li laboris por Esperanto precipe sur turisma kampo kaj gvidis karavanojn. Berman estis aktivulo de Juda Landkona Asocio, en kies gazeto Wiadomości ŻTK (Novaĵoj de Juda Landkona Asocio) li redaktis la rubrikon Wiadomości Esperanckie (Esperanto-novaĵoj). Dum la 6-a Tutpollanda Esperanto-Kongreso li estis la ĉefrespondeculo pri ekskursoj.
En 1935 Oskar Berman transloĝiĝis al Israelo kaj laboris en la ministerio de edukado. En la nova loĝlando li iĝis honora membro de Esperanto-Ligo en Israelo.
Popoldomo Zum Mohren
La iama Popoldomo Zum Mohren (germane: Volkshaus zum Mohren en Gotha/Germanujo, strato Mohrenstraße 18) estis historia gastejo kaj gravega renkontiĝa ejo en Turingio.
Laterotranĉita 120-ĉelo
En geometrio, la laterotranĉita 120-ĉelo estas uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per laterotranĉo de la regula 120-ĉelo.
Popoldomo Zum Mohren
La gastejo dum la komenciĝinta Nova epoko
La unua mencio iĝis en la jaro 1553a. En 1661 rekomendis Jeremias Wittich tiun ĉi gastejon ad insigne Aethiopsis (kun bildo de afrikano). Ĝi ja estis la unusola loĝejo ekster la urbo kiu rajtis daŭri post la konstruo de la baroka ĉirkaŭfortikaĵo inter 1660 kaj 1663 sub Ernesto la 1-a (Saksio-Gotha-Altenburg). en 1664 skvis mencio ĉe August Beck. Ĝis 1730 posedis tiun ĉi gastejon certa Johann Jacob Catterfeld. Danke al tiutempa elaera vido de Gotao sur kuprogravuraĵo de Matthäus Seutter la komplekso estas kvarala kun ena korto situante rekte ĉe fluegfoso de la tiam 50 domojn havanta antaŭurbo antaŭ la Pordego erfurta.
En 1740 kunvenis anoj de la monda sinodo de la Moraviaj fratoj de Herrnhut post kiam la fondinto Nikolaus Ludwig von Zinzendorf estis forpelinta el Elektoprinclando Saksio antaŭ la ekago en Neudietendorf. En 1749 akiris la domon Tobias Samuel Riede kaj la bieno hereditis en 1757 de la edzino Dorothea Margaretha Friederika Riede kaj de la filo Paul Christoph Riede. Edzigis en 1760 la vidvino la kortegan ĉambriston Johann Philipp Freytag kaj festis la geedziĝaĵoj en la Mohren-domo. Tiel ekposedis ĝin la Freytag-oj. En 1772 transprenis la domon la kortegulo Heinrich Gottfried Freytag. En la 27.12.1775 okazis tie maskobalo kiun partoprenis ankaŭ Johann Wolfgang von Goethe samloke tranoktonte.
1777 ĝis 1907: i.a. kun Napoleono, Frederiko reĝo prusia, Aŭgusto duko
En 1777 okazis alikonstruoj endomaj kaj metitis transversa rokoko- gablo supre. Verŝajne ankaŭ la putto-figuro de la afrikano kun kruco etiopa datumas de tiu restaŭrado. En la 7.12.1794 nuptis tie la plej juna filino de Johann Philipp Freytag, Auguste Eleonore sinjoron Georg Bernhard Schäfer. Tio startigis la Schäfer-epokon surlokan. En 1801 la Amatora teatro gastludis en la gastejo kie prezentitis de August Wilhelm Iffland la teatraĵo Aussteuer kaj de August von Kotzebue la teatraĵo Das Neue Jahrhundert. Dungis en 1805 duko Aŭgusto (Saksio-Gotha-Altenburg) la migrantan aktortrupon von Witter; ili eĉ restis loĝante tie ĝis 1812 antaŭ translokiĝo al Stein-muelejo. Pasigis la nokton en nia gastejo en 1813 eĉ la franca tirano Napoleono Bonaparte kiam li retiriĝis okcidenten post la Batalo de Leipzig inter la 25a kaj la 27a de oktobro. Ĝis la 1920aj jaroj montritis al vizitantoj la Napoleona ĉambro en kiu ties adjutanto survandtapiŝo estis lasinta mesaĝon memskribitan tekstantan ''Cette pièce était en novembre 1813 la demeure du grand Napoléon en retraite apres la bataille de Leipzig. Collendière.'' La murtapetero admireblas hodiaŭ en la muzeo de Kastelo Friedenstein. Du semajnojn poste venis reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a (Prusio) elkore akceptate fare de la duka moŝto Aŭgusto. Pro poŝtservo perfekta dum multaj jaroj oni distingis la posedanton kaj gastiganton en la 27.5.1814 per premio. En 1824 estis tie stacio por specialaj veturadoj (Extrapost) kiujn priskribis ankaŭ Johann Georg August Galletti. Tranoktis en la 16.10.1825 surloke la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a. En la 1.11.1828 haltis tie la unua poŝta ekspresveturilo (Eilwagen) je la granda amiro de ĉiuj. Fulmotondro terura kun hajlo de la 24a de majo damaĝis multon tie. Post kvin jardekoj da tenado mortis en la 27.6.1845 G. B. Schäfer kun geheredoj Carl Friedrich August (filo) kaj Dorothea Gelbke (fratino). Sed ili akiris la tuton al Johann Andreas Fuchs el Nurenbergo. En 1848 luprenis ĝin Gustav Malinckrodt kun la filo kaj en 1856 ekposedanto fariĝis la societo Neue Casinogesellschaft kontraŭ la sumo de 15.100 taleroj. En 1881 posedanto estis Anton Müller kiu instalis surloke bierhalon Zur Themse kaj novigis la bordmuron ĝis la fluegfoso. En 1897 la bierfarejo M. Soller aĉetis la ensemblon kaj alikonstruigis la restoracion fare de Hermann Erdmann. La etaĝo unua de la malantaŭa konstruaĵaro utiliĝis fare de pianofabrikanto Ernst Munck.
Post la Turniĝo - fermo kaj malkonstruo
Treuhandanstalt unue zorgis pri restaŭreto de fenestroj kaj doma tekniko sed fermis la domon en la 31a de januaro 1991 jam. Vendo al privatulo iĝis en 1994 kiu bankrotis en 1997. En 2000 la restaŭradzono urbokerna etendiĝis ankaŭ ĉirkaŭ la Mohren-kvartalon kaj en 2001, laŭ komisio de la Landa monumentprotektadoficejo, Frank Horny esploris pri la konstruhistorio de Mohren-komplekso. Lia rezulto estis ke la tuto ja plenumus la kondiĉojn por flegiĝo kulturhistoria laŭ turingiaj leĝoj. La urbo akiris la tuton en la 25a de majo 2007 aŭkcie. En la 6a de junio 2007 la urba konsilantaro decidis malkonstruon de la kulturmonumento malgraŭ ankoraŭa funkciebleco. Kaj en oktobro 2007, malgraŭ protestegoj de multaj multmaniere, startis la detruo barbara kiu kostis 117.572 eŭroj.
La homa voĉo
La Homa Voĉo (france La Voix Humaine) estas teatraĵo de Jean Cocteau, verkita en 1930 kaj samjare unuafoje publike prezentita, en la teatrejo Franca Komedio en Parizo. Temas pri monologo de mezaĝa virino en Parizo, kiu telefone parolas kun sia amanto de la lastaj kvin jaroj. Li planas edziĝi al alia virino la sekvan tagon, kio igas ŝin malesperi. La monologo vidigas la iom-post-ioman mensan kolapson de la virino.
En 1948, Roberto Rossellini direktita la antologian filmon L'Amore, kiu havis du segmentojn, "Il miracolo" (la miraklo) kaj "Una Voce Umana" (homa voĉo), el kiuj la lasta baziĝis sur la teatraĵo de Cocteau. En 1959, Francis Poulenc komponis operan adapton de la teatraĵo. La 4-an de majo 1967, la fina epizodo de la televida serio ABC Stage 67, prezento de 26 diversaj teatraĵoj kaj dokumentaj filmoj, estis enscenigo de la teatraĵo, ĉefroligante la aktorinon Ingrid Bergman, kiu ankaŭ registris sondosieran version de la teatraĵo.
La esperantlingva versio de la teatraĵo unuafoje publike prezentiĝis kadre de la 46-a UK 1961 en Harrogate, Britio, per la aktorino Jana Ravŝelj-Flego de la Internacia Arta Teatro. La sama enscenigo ripetiĝis kadre de la sekvajara 47-a UK 1962 en Kopenhago, Danio.
Froland
Froland estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Aust-Agder. Fine de en la komunumo vivis.
Corpus Christi (Teksaso)
Corpus Christi estas grandurbo en Usono, en subŝtato Teksaso, ĉe la okcidenta bordo de la Golfo de Meksiko. Ĝia nomo estas latina kaj signifas "korpo de Kristo"; ĝin donis la katolika hispano Alonzo Alvarez De Pineda, kiu en 1519 tie alteriĝis je la kristokorpa festotago.
Geografio
Corpus Christi situas sur marborda ebenaĵo en la suda landparto de Usono, en la suda parto de Teksaso.
Historio
Alonso Alvarez de Pineda (hispano) estis la unua eŭropano ĉi tie en 1519. La haveno iĝis fifama pro la piratoj. Baldaŭe kontrabandoj regis la lokon. Corpus Christi estis fondita en 1839 fare de Kolonelo Henry Lawrence Kinney kiel komercejo. En 1845 usonaj militistoj establis bazon. La haveno ekfunkciis en 1926, por la mararmeo en 1941.
Ekonomio
Motoro de la ekonomio estas la profunda haveno, kiu gravas ne nur por Teksaso, sed ankaŭ por Usono. Oni liveras petrolojn kaj agrikulturajn produktojn.
Klimato
En Corpus Christi la temperaturo averaĝe varias inter 17-28 °C. La varmo kulminas en junio kaj julio kun rekordo 43 °C en 2000, la malvarmo kulminas en februaro. Jare pluvas po 806 mm, en ĉiuj monatoj pluvas (vintre foje neĝas). Plej ofte pluvas en septembro, plej malofte en januaro.
Chamby (stacidomo)
Chamby estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Studoj pri interlingvistiko: festlibro omaĝe al la 60-jariĝo de Detlev Blanke
Studoj pri interlingvistiko/Studien zur Interlinguistik : Festlibro por Detlev Blanke estas verko redaktita de Sabine Fiedler kaj Liu Haitao, kun artikoloj de pluraj aŭtoroj, eldonita de Kava-Pech, Dobřichovice (Prago) 2001. Ĝi estas dulingva verko kun resumoj en Esperanto, la germana kaj la angla. La libro havas 736 paĝojn.
La verko kovras larĝan spektron da diversaj fakoj de interlingvistiko: lingvoplanado kaj lingvopolitiko, esperantologio, terminologio, leksikografio, tradukscienco, historio kaj aplikaj aspektoj. La pritraktita temaro de tiu libro estas multaspekta: de la bibliaj tradukoj esperanten ĝis interlingvistiko en informadiko kaj interreto, space plej diversaj lingvaj kulturoj tuŝiĝas. La aŭtoroj ĝenerale estas fakuloj je universitata nivelo kaj la temoj science pritraktataj ne ĉiam facilaj, sed bonvola leganto povas eltiri multajn utilajn detalojn pri historio, sociologio kaj politiko de planlingvoj aŭ etnaj lingvoj.
Heinrich Scheidemann
Heinrich SCHEIDEMANN, ankaŭ: Henricus Scheidemann, (* ĉirkaŭ 1596 en Wöhrden en Holstinio; † 1663 en Hamburgo) estis Germana komponisto, orgenisto kaj muzikinstruisto.
Vivo
La unuan muzikinstruon Heinrich Scheidemann ricevis de sia patro David Scheidemann, kiu unue estis orgenisto en Wöhrden kaj ekde 1604 ĉe la Hamburga preĝejo s-kta Katarina. Ekde 1611 ĝis 1614 li komencis kune kun sia amiko Jacob Praetorius trijaran studadon ĉe la tiam ege fama orgenisto Jan Pieterszoon Sweelinck en Amsterdamo, kiun financis al li la eklezikomunumo s-kta Katarina. Fono de tiu ĉi stipendio estis la deziro de ĉiuj Hamburgaj ĉefpreĝejoj, ke iliaj ontaj orgenistoj ricevu edukadon ĉe Sweelinck.
En la jaro 1629 Heinrich Scheidemann sekvis sian patron en la ofico de orgenisto ĉe la Hamburga preĝejo s-kta Katarina. Tiun oficon li plenumis ĝis sia morto. Scheidemann atingis pro sia laboro kaj sia influo al aliaj orgenistoj altan respekon enla muzika vivo de Hamburgo kaj estis rigardata kiel elstara orgenmajstro. Krome li ekspertizis multajn orgenojn en la Nordgermana regiono. Lia plej eminenta lernanto estis Johann Adam Reincken, kiu iĝis post la morto de lia posteulo orgenisto ĉe la preĝejo s-kta Katarina.
Oni rigardas Heinrich Scheidemann kiel kunfondinto de la Nordgermana orgenskolo, kiu konektis la stilon de Sweelinck kun la Nordgermana baroktradicio, kaj kiel plej grava komponisto pri orgenverkoj de la frua 17-a jarcento. Lia kompona verkaro ampleksas precipe preambulojn (ĥoralpreludiojn), ĥoralojn por orgeno, magnificatojn, sakralajn kantojn, „Kyrie" kaj dancaĵojn.
Muziko kaj influo
Scheidemann estis fama kiel orgenisto kaj komponisto, kio evidentas pro la disvastiĝo de liaj verkoj. Speciale liaj orgenverkoj pli bone transvivis ol tiuj de aliaj komponistoj de sia epoko. Malsame ol la aliaj frubarokaj Germanaoj komponistoj kiel Praetorius, Schütz, Scheidt kaj Schein, kiuj verkis en la plimulto de la tiam enmodaj ĝenroj kaj stiloj, Scheidemann skribis plejparte nur orgenmuzikaĵojn. Kelkaj kantoj suervivis samkiel pluraj klavicenpecoj, tamen ili estas nanaj kompare kun la dekoj da orgenpecoj, el kiuj pluraj estas plurmovimentaj.
La restanta kontribuo de Scheidemann al la orgenliteraturo kaj al baroka muziko ĝenerale estis liaj ĥoralkomponaĵoj, kiuj skvis tri ĝeneralajn tipojn: kantfirmaj ĥoralaranĝoj, kiuj estis frua speco de ĥoralpreludo; "monodiaj" ĥoralaranĝoj, kiuj imitis la enmodan stilon de monodio – voĉkanta solo super basso continuo – sed por solorgeno; kaj ellaboritaj ĥoralfantaziaĵoj, nova invento baziĝanta sur la klavarila stilo de Sweelinck, kiuj utiligas la eblecojn de la evoluanta Germana barokorgeno. Krom tiuj ĥoralaranĝoj li ankaŭ skribis komponaĵoj pri la magnifikato, kiuj ne nur estas de multparta, sed ankaŭ en cikla formo, formo kiu poste nur estis en uzo en la 19-a jarcento.
Eslettes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Eslettais.
Noel Field
Noel Haviland FIELD (1904 – 1968) estis usona komunisto, kiu setlis en Hungario kaj estis suferinto de koncepta proceso.
Field estis konata pro tio, ke lin uzis la komunistoj en diversaj konceptaj preocesoj en Orienta Eŭropo, tiel en la Rajk-proceso en Hungario kaj en la Slánsky-proceso en Ĉeĥoslovakio.
Biografio
Li laboris komence en la eksterafera ministerio de Usono, poste ekde 1935 en sekretariejo de Ligo de Popoloj. Li partoprenis en la hispana enlanda milito, poste setlis en Eŭropo, kaj ne revenis al Usono post la dua mondmilito.
La komunistoj perforte transportis lin en 1949 – kun la edzino – el Prago al Budapeŝto, kie oni kondamnis lin en la Rajk-proceso al prizono. Li liberiĝis en 1954. Li petis politikan azilon en Hungario pro lia komunista konvinko, kion li ricevis kaj vivis ĝismorte en Hungario.
Sumka dipkurjera
Sumka dipkurjera (Сумка дипкурьера) filmita en la jaro 1927 estas filmo de reĝisoro Oleksandr Dovĵenko.
La intrigo de la filmo estas bazita sur la reala murdo de la sovetia diplomatia kuriero Theodor Nette eksterlande. La saketo de la sovetia diplomato, kiu estas ŝtelita fare de britaj spionoj, estas forportita de la maristoj de ŝipo velante al Leningrado kiuj liveras ĝin al la aŭtoritatoj. La spionagentoj faras ĉiujn klopodojn por preni la sakon.
Ritlite
Ĝi estas aro de paralelaj ŝtonmuroj, altantaj ĉ. 60-80 sur la maldekstra bordo de rivero Iskar.
Ili longas 200-500 m kaj havas la okcidenta muro havas la dikon de 2,6 m. Ĉ. 40 m oriente de tio staras la dua muro (dika 6,5 m), la tria muro siruas je 5 m kaj dikas same 6,5 m.
Ĝi estiĝis horizontale, kiam 65-195 milionojn da jarojn antaŭ sedimentiĝis la roktavoloj. Estiĝas kalko, kiu kun la sablo transformiĝis dum jarmilionoj al sabloŝtono. Poste la geologiaj tavoloj moviĝis al vertikala stato, la pli molaj kalkaj sabloŝtonoj pli forte erodiĝis.
angla teksto + foto
San Mauro Marchesato
San Mauro Marchesato estas komunumo de Italio.
Chemaudin et Vaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Stacio Kaseda
Stacio Kaseda (japane: 笠田駅 [Kaseda-eki], angle: Kaseda Station) estas fervoja stacio en Kacuragi, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Ryglice
Ryglice estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Ryglice en distrikto Tarnowski.
Andor Barna
BARNA Andor Panyitzky estis hungara kantisto (tenoro) naskita en Arad la 9-an de septembro 1881 ?.
Kariero
Li debutis en oktobro 1899 en trupo de Antal Bokody. Liaj stacioj pluaj estis: Pécs, Szatmárnémeti, Nagykároly, Dés, Kassa, Miskolc, Szeged. Lia edzino estis la aktorino Róza Sarkadi.
El liaj roloj
Li kantis inter alie en operetoj de Ferenc Lehár, Viktor Jacobi, Albert Szirmai.
Kleinmachnow
Kleinmachnow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Potsdam-Mittelmark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 777
NGC 777 (aliaj indikoj — PGC 7584, UGC 1476, MCG 5-5-38, ZWG 503.67) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malarmado
Malarmado estas la ago malpliigi, limigi, aŭ eĉ aboli armilojn. Malarmado, malarmilado, senarmilado ĝenerale referencas al landa armeo aŭ al specifa tipo de armilaro. Malarmado estas ofte komprenita kiel totala nuligo de armiloj de amasa detruado (AAD), kiaj atomaj armiloj. Ĝenerala kaj Kompleta Malarmado estis difinita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj kiel nuligo de ĉiuj AAD, kongrue kun la “ekvilibrita malpliigo de armitaj fortoj kaj konvenciaj armiloj, baze sur la principo de nemalpliigita sekureco de la flankoj kun rigardo al helpo kaj plibonigo de la stabileco je pli malalta militista nivelo, konsiderante la neceson de ĉiuj ŝtatoj protekti sian sekurecon.”
Gjerstad
Gjerstad estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Aust-Agder. Fine de en la komunumo vivis.
Egerág
Egerág, germane Egrad, kroate Egrag aŭ Jegrag estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko. Antaŭ la hungaroj laŭvice romianoj kaj avaroj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1333. Post la mezepoko dum la turka erao la vilaĝo ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, poŝto.
Herno
Herno (svede: Härn). Diino laŭ nordia mitologio, ŝajne el parenco nomata la Vanioj (svede: Vanerna). Ŝi estis la diino de lino-kulturado kaj fekundeco. Laŭ Snorri Sturluson Herno estas identa kun Freja, la amdiino laŭ nordia mitologio.
Kredeblas ke la sveda urbo Hernusando havas sian nomon de Herno.
János Henrik Schwicker
SCHWICKER János Henrik  (pro. ŝuster) estis hungara pedagogo, publicisto, politikisto naskita en Újbesenyő la 28-an de aprilo 1839 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de julio 1902.
Biografio
János Henrik Schwicker akiris porinstruistan diplomon en Versec, en 1865 mezlernejan diplomon. En 1869 li fariĝis direktoro de la porinstruista lernejo de Buda. De 1873 li estis privatprofesoro de la germana lingvo kaj literaturo en la teknika iniversitato de Budapeŝto, landkunvena deputito kun liberala programo inter 1887 – 1901.
Ferenc Pölöskei
Ferenc Pölöskei [poloŝkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pölöskei Ferenc estis hungara historiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).
Ferenc Pölöskei naskiĝis la  1930 en Réde.
Biografio
Ferenc Pölöskei frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1949-1953. Post la diplomo li ekinstruis samloke en la universitato. Li profesoriĝis en 1970. Post 2 jaroj li estis nomita katedrestro. Inter 1982-1990 li estis dekano. Li doktoriĝis en 1969. Li okupiĝis pri agraraj kaj politikaj movadoj en la 20-a jarcento. Li ricevis 3 hungarajn kaj bulgaran premiojn inter 1963-2001.
Masaru Uchiyama
Masaru Uchiyama (japane 内山 勝, n. 14-an de aprilo 1957) estas japana futbalisto. Li en 1985 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
2056
2056 estos superjaro komenciĝanta sabate (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2056 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Loknomscienco
Loknomscienco (aŭ toponimio ) estas la studo de la loknomoj kiel montoj, valoj, riveroj, dezertoj, arbaroj, landoj, urboj, vilaĝoj, stratoj, placoj ktp. La loknomscienco havas tre proksimajn rilatojn kun geografio kaj lingvoscienco. Ĝi studas ankaŭ la devenon kaj leĝkonformecon de loknomoj.
Adresa funkcio de geografiaj nomoj estas tre grava kaj necesa por homa socio. Nomo estas “popola poeta ornamo” de la lando. Ili rakontas pri karaktero de la popolo, ĝia historio, pri ĝiaj inklinoj kaj specifikeco de vivmaniero.
Ĉiu loknomo portas varian informon: historian, geografian, lingvan. Ĝi estas atestanto de historiaj kondiĉoj de l’ epokoj, kiam ili aperis, formiĝis kaj disvastiĝis tra la landoj kaj regionoj. Laŭ loknomoj oni juĝas pri iamaj elmigradoj de l’ popoloj, pri kontaktoj inter diversaj nacioj, pri iamaj areoj de etnoj kaj lingvoj.
Ĉiu nomo havas aŭ havis konkretan enhavon, sed ofte ili estas perditaj. Kian sencon portas la nomoj: Skandinavio, Volgo, Kaŭkazo, Berlino, Sicilio ? Ne ĉiu homo povas respondi, eĉ bone komprenanta lingvajn nuancojn. Loknomo estas lingva kategorio, pro tio ĝi subiĝas al la leĝoj de lingvoj.
Nomoj naskiĝas, ŝanĝas formon kaj elparolon, kaj mortas, simile al vivestuloj. Daŭro de la vivo de loknomoj estas tute diversa. Ĉe unuj ĝi estas dekjaroj, ĉe aliaj - multaj jarcentoj. Jerusalemo, Jordano, Egipto, Romo, Samarkando vivas ĝis hodiaŭ, malgraŭ ilia multjaraĝo. Aliflanke - Asirio, Babilonio, Trojo, Kartago, Fenicio estas konataj nur laŭ historiaj dokumentoj. Ofte malaperas ne nur loknomoj, sed ankaŭ iliaj kreantoj, tutaj popoloj kaj lingvoj.
3758 Karttunen
3758 Karttunen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la finnan astronomo kaj matematikisto Hannu Karttunen.
Edwin Austin Abbey
Edwin Austin ABBEY [EDvin OStin ABi] (naskiĝis la en Filadelfio, Pensilvanio, mortis la ) estis usona pentristo. Li translokiĝis al Anglio en 1878. Lia plej fama verko, The Quest of the Holy Grail (La serĉado por la Sankta Gralo) (1902) troviĝas en la Bostona Publika Biblioteko. Li ankaŭ pentris la koronadon de Eduardo la 7-a de Britio en 1902ĝi estis la oficiala pentraĵo de la okazo, pro tio ĝi lokiĝas ĉe Palaco Buckingham (la oficala loĝdomo de britaj monarkoj). Nuntempe liaj verkoj ŝajnas melodramaj, kvankam li ankaŭ estis politika ilustristo por la ĵurnalo Harper's Weekly.
90 Gradoj Oriente
90 Gradoj Oriente, ankaŭ sciata kiel 90°E Lago, estas lago en Antarkto. Kun surfaca areo ĉirkaŭ 2,000 km², ĝi estas la dua plej granda sciata subglacia lago en Antarkto.
Svetlana Allilujeva
Svetlana Josifovna ALLILUJEVA, სვეტლანა იოსებინა ალილუევა, Светлана Иосифовна Аллилуева, konata ankaŭ kiel Lana Peters (naskiĝis la 28-an de februaro 1926 en Moskvo, mortis la 22-an de novembro 2011 en Richland, Viskonsino, Usono) estis filino de Josif Stalin kaj Nadeĵda Allilujeva.
En 1932-1943 ŝi studis en la lernejo # 25 en Moskvo, kiun ŝi finis kun laŭda mencio.
Poste ŝi komencis studi en la filologia fakultato de la Moskva Ŝtata Universitato, sed baldaŭ ŝanĝis direkton kaj plu studis en la historia fakultato, kie specialiĝis en la katedro de Nova kaj Nuntempa Historio.
En 1954 ŝi defendis sian tezon "Disvolviĝo de la antaŭaj tradicioj de rusa realismo en la sovetia romano" kaj iĝis Kandidato pri Filologio. Ŝi laboris kiel interpretisto de la angla lingvo kaj literatura redaktistino, tradukis plurajn librojn, inkluzive verkojn de la angla marksisma filozofo John Lewis. De 1956 ĝis 1967 ŝi laboris en la Instituto de la Monda Literaturo en la sektoro pri studado de la sovetia literaturo.
Svetlana Allilujeva estis formale kvarfoje edzino kaj havis kelkajn kromvirojn.
En 1944 ŝi edziniĝis al Grigorij Morozov. En ĉi tiu geedzeco Svetlana naskis filon Josif (1945-2008).
En 1949 ŝi iĝis edzino de Jurij Ĵdanov filo de Andrej Ĵdanov, grava aktivulo de la Komunista partio de Sovetunio. La 5-an de majo 1950 naskiĝis ties filino Ekaterina. La edzo ankaŭ adoptis Josif-on, la filo de Svetlana. En la aŭtuno de 1952 ili eksedziĝis.
La tria edzo estis Ivan Svanidze, doktoro pri ekonomio, filo de Aljoŝa Svanidze (frato de Ekaterina, la unua edzino de Stalin). La geedzeco daŭris de 1957 ĝis 1959.
56678 Alicewessen
56678 Alicewessen estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Gary Hug elde la Observatorio Farpoint proksime de Eskridge (Kansaso, Usono).
Svetlana Allilujeva
La kvara edzo (civila geedziĝo) estis Brijesh Singh, hinda civitano, kiu laboris kaj estis kuracita en Moskvo. Iliaj interrilatoj komenciĝis en la 1960-aj jaroj. Ili volis geedziĝi oficiale, sed ĉi tio estis malpermesita tiam. Brajesh Singh mortis en 1966 kaj ŝi ricevis permeson transportigi lian kadavron al Hindio por kremacii ĝin laŭ la naciaj tradicioj. Tamen poste ŝi tie decidis eskapi al la Okcidento.
56678 Alicewessen
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Alice Wessen, kiu laboris dum pli ol dudek jaroj ĉe la Laboratorio pri Reakcipelado de la NASA kiel Publika Komunika Administrantino por kosmaj misioj. Ŝi estas kun-enketistino por la Forumo de Eduko pri Planeda Scienco kaj Publika Komuniko kaj ricevintino de la Medalo de la NASA por Escepta Servo.
Svetlana Allilujeva
Ŝia kvina edzo estis William Wesley Peters (1912-1991), usona arkitekto. Ili estis edziĝintaj en 1970. Tiam Svetlana Allilujeva iĝis Lana Peters. La 21-an de majo 1971 naskiĝis ties filino Olga Peters, kiu poste ŝanĝis sian nomon al "Chrese Evans Peters" Ŝi loĝas en la usona urbo Portland, Oregono, kie laboras kiel vendistino. En 1973 Svetlana eksedziĝis de Peters.
En 1982 Lana moviĝis el Usono al Kembriĝo (Britio), kie ŝi sendis sian filinon Olga en Kvakeran internulejon. Ŝi ankaŭ iĝis vojaĝantino kaj vizitis preskaŭ la tutan mondon.
Novembre de 1984 (oni diras, ke laŭ peto de filo Josif) ŝi reaperis en Moskvo kune kun sia filino Olga, kiu tute ne parolis la rusan. Estis tuj restarigita ŝia sovetia civitaneco. Poste ili moviĝis al Kartvelio, kie havis plej bonajn kondiĉojn. En 1986 en Gori (naskiĝloko de ŝia patro Josif Stalin) ŝi celebris sian 60-an datrevenon.
Novembre de 1986 ŝi ricevis permeson reveni al Usono kune kun sia filino Olga.
Tie ŝi setlis en ŝtato Viskonsino proksime de la ŝtata ĉefurbo Madison. En tiea loĝejo por geolduloj ŝi mortis la 22-an de novembro 2011. Post kremacio ŝiajn cindrojn oni liveris al la filino Olga.
San Nicola Arcella
San Nicola Arcella estas komunumo de Italio.
The Wild Bunch
The Wild Bunch estas disputiga 1969-jara vesterna filmo direktita de Sam Peckinpah, kaj aktorita de William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O'Brien, Warren Oates, Jaime Sánchez, Ben Johnson, Strother Martin, L.Q. Jones, Bo Hopkins kaj Dub Taylor. La filmo rakontas pri maljuna rondo de krimuloj ĉe la landlimo de Teksaso kaj Meksiko en 1913, dum la Meksika Revolucio. La krimuloj provas adapti al la moderniganta mondo.
La filmo estas notinda pro ties ega perforto dum malferma bankrabado-sceno, kaj fina batalo inter la krimuloj kaj la Meksika Armeo. Ĝi ankaŭ estas pionira en la kompleksa redaktado de malrapida movado kaj normala movado de multaj kamera-anguloj. The Wild Bunch inspiris reĝisorojn post multaj jaroj kiam montrantaj film-agadon kaj perforton.
La scenaro verkita de Walon Green, Roy N. Sickner, kaj Sam Peckinpah, estis kandidatigita por Akademia Premio por plej bona originala scenaro, kaj la filmmuziko estis kandidatigita por Akademia Premio por plej bona filmmuziko. En 1999, la filmo estis elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial preservita ĉe la Usona Nacia Film-Registro.
Grimstad
Grimstad estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Aust-Agder. Fine de en la komunumo vivis.
Purepeĉa lingvo
La purepeĉa lingvo, ankaŭ nomata taraska aŭ miĉoakana, nomata p'orhépecha (*AFI: []) de siaj parolantoj, estas lingvo de indiĝena popolo de la okcidento de Meksiko, la purepeĉoj aŭ taraskoj. Ĝi estas izolita lingvo kun tri dialektaj variantoj: tiu de la laga regiono, de la centra kaj de la montara. Laŭ 12a Ĝenerala Censo de Loĝantaro kaj Loĝejo de 2000 ekzistas ĉirkaŭ 121 409 parolantoj de la lingvo en 22 komunumoj kaj nur 10- 25% el ili estas unulingvanoj.
De 1980 komenciĝis movado de apogo fare de la Akademio de la Lingvo Purepeĉa (P'urhe Uandakueri Juramukua) por la fortigo kaj disvastigo de ĉi tiu lingvo.
La purepeĉa estas nuntempe literatura lingvo pro la granda disvastigo kiun havis la Regionaj Konkursoj de Fabelo en Lingvoj Indiĝenaj kunordigitaj de la Ĝenerala Direktoraro de Popularaj Kulturoj kaj Indiĝenoj kaj la ŝtatoj de Hidalgo, Querétaro, Michoacán kaj Estado de México, kiuj fortigis ankaŭ la literaturan karakteron de la lingvoj naŭatla, otomia kaj mazahua.
Izoberlinio
Lokaj malaviaj nomoj inkluzivas la sukvaan mutondo por Isoberlinia angolensis kaj la tumbukaan mbwerebwere por Isoberlinia stolzii.
Iuj specioj el tiu afrotropisa genro estis transmetitaj al genro Julbernardia.
Specioj
Isoberlinia angolensis
Isoberlinia dalzielii
Isoberlinia doka
Isoberlinia scheffleri
Isoberlinia stolzii
Franca komika opero
La franca komika opero (fr. Opéra comique) estas operĝenro ekestinta en Parizo, en kiu la muzikaj numeroj ne estas ligitaj per recitativoj, sed per parolataj dialogoj. Per tio ĝi estas gefrata al la germana kantoteatraĵo respektive de la ludopero aŭ komika opero.
La franca komika opero ne utiligis antikajn mitologiajn temojn kiel la lirika tragedio, sed historiajn aŭ samtemanajn, kaj ĝiaj herooj ne estas nobeluloj. Kutime ĝi konsistas el tri aktoj.
Poemo-ŝerco
La poemo-ŝerco ekaperas de la rifuzo de 19-a jarcenta parnasa skolo, dum la modernisma periodo. La poemo-ŝerco prezentiĝas kiel incito al la tradiciaj manieroj por verki poezion, ĝenerale viditaj kiel tro neflekseblaj kaj formalaj.
Cota Zero, poemo-ŝerca ekzemplo de Carlos Drummond de Andrade: Stop. Vivo haltis. Aŭ ĉu estis la aŭtomobilo?
Gyula Lechner
Gyula Lechner naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Lechner frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Szeged, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1864 kaj 1874 li estis advokato, poste li kreis terakotaĵojn ekzemple al Budapeŝta Reĝa Operejo. Baldaŭ li pentradis portretojn kaj pejzaĝojn. En 1878 li akiris pedagogian diplomon, poste li instruis. Inter 1880-1912 li instruis en Industriarta Lernejo. Li verkis ankaŭ poemojn parte hungare, parte germane, fine li tradukis al la germana lingvo. Li havis edzinon, kiu naskis 6 gefilojn. Li ricevis medalojn en 1881 kaj 1885.
Poemo-ŝerco
Ofte, la poezio de Drummond enhavas kontraŭ-lirismaĵon kaj ironion, kaj pritraktas temojn kiel amo kaj maltrafo, amuzmaniere.
Hyde Park
Hyde Park povas signifi:
Katerina Sakellaropoulou
Katerina SAKELLAROPOULOU (Αικατερίνη Σακελλαροπούλου; naskiĝis en Tesaloniko la 30-an de majo 1956) estas greka juĝistino kaj advokatino, kaj prezidanto de la Helena Respubliko ekde 2020. Ŝi ankaŭ servis kiel prezidanto de la Ŝtata Konsilio de 2018 ĝis 2020.
Michel Butor
Michel BUTOR [miŝel butor] (naskiĝis la 14-a de septembro de 1926 en Mons-en-Barœl, mortis la la 24-a de aŭgusto de 2016 en Contamine-sur-Avre ) estis franclingva verkisto.
Vivo
Naskite en 1926-09-14 en Francio apud Lilo Michel Butor studis beletron kaj filozofion. li instruis en gimnazio en Francio, en Egiptio, en Granda Britio. Li ricevis premiojn, laboris ĉe eldonistoj, vojaĝis plurfoje en Usono. Li instruis universitate en Nico kaj en Ĝenevo. Li vizitis Japanion, Aŭstralion kaj Ĉinion.
Verkoj
La unuaj verkoj de Michel Butor kontribuas al la skolo Nova Romano. Ili konservas la rakontan formon de romanoj, sed eksperimentas per diversaj ŝanĝoj: ekzemple en La Modifo la ĉefpersono de la rakonto estas konstante alparolata per vi, same kiel en la esperanta La Litomiŝla Tombejo de Karolo Piĉ.
Konec Sankt-Peterburga
Konec Sankt-Peterburga (Конец Санкт-Петербурга) filmita en la jaro 1927 estas filmo de reĝisoro Vsevolod Pudovkin kaj Miĥail Doller.
Pogány
Pogány [pogAnj], kroate Pogan, germane Pogern estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs. La nomo signifas: pagano.
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, fine de sakovojo, fervojo Pécs-Mohács preteriras. Kozármisleny troviĝas 8, Pécs 14, Siklós 17, Harkány 18, Bóly kaj Villány po 24, Szentlőrinc 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1181 laŭ tiama ortografio "Pogan". Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas poŝto, flugado per malgrandaj flugiloj.