cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sidejo
Havi sidejon povas esti kaj avantaĝo kaj malvantaĝo por la asocioj. Avantaĝo, ke krom la menciitaj profitoj ĝi utilas kiel signo ke la asocio funkcias kaj vivas. Malavantaĝo foje ĉefe en grandurboj estas elteni la grandajn kostojn kiujn povas okazigi sidejo, ĉefe por malforta asocio, kiu ne havu fortan publikan subtenon aŭ multajn subtenantajn anojn.
Okcidenta Algovio
Okcidenta Algovio (Westallgäu) estas subregiono de Algovio. Ĝi konsistas el grandaj partoj de la distriktoj Lindau (sud-okcidente en Bavario) kaj Ravensburg (sud-oriente en Badenio-Vurtembergo). Norde ĝi atingas la urbojn Leutkirch, Wangen kaj Isny.
Merlango
Oni multe kaptas ĝin por manĝi. Ĝi estas en la ordo de Gadoformaj.
Okcidenta Algovio
Okcidenta Algovio oriente limas al distrikto Oberallgäu, sude al la aŭstra provinco Vorarlberg. Sud-okcidente ĝi limas al la Konstanca Lago, ĉe urbo Lindau. Al Okcidenta Algovio apartenas ankaŭ la montoĉeno Adelegg, branĉo de la Alpoj; plej alta loko estas Schwarzer Grat, 1.118 metrojn alta.
Andrej Korobejnikov
Andrej KOROBEJNIKOV estas rusa pianisto. Li naskiĝis la 10an de julio 1986 en Dolgoprudny apud Moskvo. En la aĝo de kvin jaroj li komencis ludi pianon. Li akiris multajn premiojn kaj faras tutmondan karieron kun multaj koncertoj sur ĉiuj kontinentoj.
Li parolas la rusan, la francan, la anglan kaj Esperanton. Antaŭ 2006 li partoprenis Universalajn Kongresojn, ludis la melodion de la himno kaj partoprenis en Internacia Arta Vespero. En 2006 en Florenco li donis koncerton kiel solisto. Li ludis parkere dum preskaŭ du horoj.
Okcidenta Algovio
Bavaria parto
Distrikto Lindau:
Andrej Korobejnikov
Fakuloj diras, ke li atingas la kapablon de alia fama rusa pianisto Svjatoslav Richter.
Okcidenta Algovio
Vurtemberga parto
Ne estas perfekte klare, kiuj lokoj apartenas al Okcidenta Algovio, kiu ja ne estas administra unuo. Laŭ la lingvouzo eblas konsideri:
Konkordato de Worms
La konkordato de Worms, foje nomata Pactum Calixtinum, estis interkonsento inter papo Kaliksto la 2-a kaj Henriko la 5-a (Sankta Romia Imperio) la 23-an de septembro 1122 proksime de la urbo Worms. Ĝi alportis la finon de la unua fazo de la investitura konflikto inter la papado kaj la imperiestroj de la Sankta Romia Imperio kaj estis interpretita kiel la ĝermo de naci-bazita suvereneco konfirmita en la Vestfalia Paco (1648).
La imperiestro rezignis pri la rajto investi ekleziulojn kun ringo kaj bastono, la simboloj de ilia spirita potenco, kaj garantiis elekton de la kanonoj de katedralo aŭ abatejo kaj liberan konsekron. La du finiĝis per donado paco. La Konkordato estis konfirmita en la unua laterana koncilio en 1123.
La Konkordato de Worms estis parto de la plej grandaj reformoj prezentitaj de multaj papoj, precipe Gregorio la 7-a.
Scisciano
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo Germano de Capua, kies memortago, la 30-a de oktobro, sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Marigliano, Nola, San Vitaliano, Saviano kaj Somma Vesuviana.
Kvartalo Abrantes
Abrantes estas kvartalo de la sudoriento de Madrido, apartenanta al la distrikto de Karabanĉelo, kun 30.857 loĝantoj (laŭ Municipa Censo, 2007).
Situanta en Karabanĉelo, ĝi troviĝas limigita norde per la Avenuo Oporto kun la kvartalo Opañel, sude per la Avenuo Poblados kun Buenavista, okcidente per la Camino Viejo (Malnova Vojo) al Leganés kun Puerta Bonita kaj oriente per la Ŝoseo de Toledo kun Usera.La Avenuo Abrantes startas en la Placo Fernández Ladreda, plej konata kiel Plaza Elíptica (Linioj 6 kaj 11 de metroo) kaj finas en la Avenuo Poblados.
Gvinea-golfaj mangrovoj
La gvinea-golfaj mangrovoj estas regiono inkludata  en la listo de la tutmondaj 200 difinita fare de la  Monda Natur-Fonduso (WWF), kiu enhavas ĉiujn  mangrovojn  de la afrika atlantika marbordo. Ĝi konsistas el du ekoregionoj :
Fakverko:Geografio
Fakaj verkoj en Esperanto
UDK 91 Geografio
Hévíz (lago)
Hévíz estas urbo kaj lago situantaj en Hungario, ĉe la okcidenta fino de Balatono, je 8 km nord-okcidente de Keszthely. Iliaj koordinatoj estas.
La lago estas la plej granda varmeca lago en la mondo (47500 kvadrataj metroj de areo). La fluo de la akvo estas tre forta kaj ŝajne la lago estas plene replenigita dum ĉiu tago.
La akvo estas fama por sia kuraca efiko, kaj ekzistas sana turisma industrio en la areo.
Vidu ankaŭ
<!-- == Mikroskopa (organismoj, organismas) de la lago == La faŭno kaj flaŭro estas unika en Hévíz pro al la temperaturo kaj (kemiaĵo, kemia) komponaĵo de la akvo, kiu estas malmulte radioaktiva kaj enhavas reduktita sulfura (kombinaĵoj, kombinaĵas) kaj ankaŭ oksigeno en solvaĵo. Kelkaj specoj (do, tiel) malproksime povas troviĝi nur en ĉi tiu lago.
Bakterioj estas la domina vivo (formo, formi) en la lago; ĝi estas ebla (tiu, ke, kiu) ĉi tiu estas kaŭzo de la supozita kuraca efiki. Kelkaj (taksonoj, taksonas) povas troviĝi ĉi tie. Plej komuna _Cyanobacteria_ estas _filamentous_ blua-verdalgoj (_Oscillatoria_ _princeps_, O. _tenuita_, O. _jasoruensita_, O. _chlorina_, _Spirulina_ majoro). Ĝi estas (interezanta, interesanta) al (tononomo, noto, noti) (tiu, ke, kiu) duono de la bluaj specoj estas _thermophyle_, _stenoterm_ aĵoj. Estas du _thermophyle_ bluaj verdaj algaj specoj (_Pseudanabaena_ _papillaterminata_, _Pseudanabaena_ _crassa_) kies Hévíz estas la nur Hungara loĝloko.
_Bacterial_ _tektons_ estas tipa de la lago. La kratero estas kovrita plejparte per _Thiothrix_ sp. kaj _Beggiatoa_ sp. de profundaĵo de 1.5 m al la (malfermante, malfermanta) de la _springcave_. Ĉi tiuj kaj ankaŭ la bakteriaj specoj ludi grava rolo en la laga sulfura ciklo.
_Aktinomycetes_ (_Streptomyces_ sp., _Micromonospora_ sp.) estas ankaŭ menciinda. _Micromonospora_ _heviziensis_ ekzemple, tre pova proteino kaj celulozo _decomposer_, povas nur troviĝi ĉi tie en la mondo. _Microbispora_ _amethystogenes_ aliflanke, kiu akumulas jodo en ĝiaj ĉeloj, estas al troviĝi en nur kelkaj lagoj en la mondo. Bedaŭrinde ĉi tiuj lastaj specoj havas ne estas fundamenti en la lago ekde 1980-aj jaroj sekve de ekscesa minado. Ŝanĝanta ĉirkaŭaĵo afektis aliaj bakterioj kiel bone. _Micromonospora_ _carbonacea_ kaj Sinjoro _chalcea_ estis ne detektita en la 1990-aj jaroj. _Aktinomycetes_ komunaĵoj havi iĝi dominita per _Micromonospora_ _purpureochromogenes_, dum Sinjoro _heviziensita_ estita subpremita. (Antibiotikoj, Antibiotikas) sekretanta _Streptomyces_ estas verŝajna al troviĝi.
Verdalgoj – aparte _Chlorella_ sp. – estas (prezenti, aktuala) ĉie en la lago krom la _springcave_ kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. _Navicula_ _cryptocephala_ kaj _Navicula_ _capitatoradiata_ estas komuna _diatoms_ en la lago. La biodiverseco de la _phytoplankton_ estas malriĉa kaj ĝia biomaso estas malalta, tial la laga _trophic_ nivelaj limigoj de _oligotrophic_ al meznivelnutra.
Estas du novaj specoj de _Nematoda_: _Crocodolrylaimus_ _thermalita_ kaj _Neoactinolaimus_ _tepidus_. Tie povas troviĝi (reala, reela) raraĵoj inter _Rotatorias_ kiel bone (_Epiphanes_ _brachionus_ _var_. _Spinosus_, _Lecane_ _inermita_), kiu estas nur (prezenti, aktuala) en varmaj akvoj. _Jenő_ _Ponyi_ havas priskribita la laga primitivo _crustaceans_ detale. Ankaŭ unika _Hydracarina_ _acarus_ estas dirita al havi fundamenti ĝia loĝloko ekster la skermi ĉirkaŭbaranta la lago.
-->
Sándor Asztalos (juristo, fotisto)
ASZTALOS Sándor (pro. astaloŝ) estis rumania hungara juristo, fotisto naskita en Nagyenyed la 15-an de junio 1908 kaj mortis en ? la.
Biografio
Asztalos Sándor estis advokato en Kluĵo, kiel jurkonsilanto de EMGE li redaktis la jursuplimenton de gazeto Erdélyi Gazda kaj de revuo Magyar Kisebbség. Li publikis en Brassói Lapok. En 1937 li partoprenis en la preparado de la Vásárhelyi Találkozó, li estis prezidanto de dikutkunsidoj kaj unu el prelegantoj. Li prelegis en fakultato de juro en la Universitato Bolyai (1946-52). Li estis ankaŭ fotisto, pertopreninto de ekspozicioj enlandaj kaj eksterlandaj. Liaj fotoj pri verkistoj apris en Utunk kaj aliaj literaturaj eldonaĵoj.
Distrikto Koło
Distrikto Koło - pole Powiat kolski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Grandpollando de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Koło. Fine de en la distrikto vivis.
Dua mondmilito
Dum la germana okupado de Pollando la distrikto kiel Kreis Warthbrücken troviĝis en Provinco Vartlando.
11.11.1939: Germana polico pafmortigis en Rzuchów 80 polojn — estis la Nacia tago de sendependeco
Senerchia
Senerchia estas komunumo de Italio.
4697 Novaro
4697 Novaro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Novaro (itale : Novara), dua plej enloĝata urbo en la regiono Piemonto, nordokcidenta Italio. Tiu urbo estas grava vojkruciĝo por komerca trafiko sur la vojoj de Milano al Torino, inter la riveroj Agogna kaj Terdoppio ; kaj ĝi estas konata ankaŭ pro sia natura beleco, kaj siaj produktadoj de bonaj vinoj kaj fajna rizo.
Hari Poter kaj la Pokalo de Fajro
Hari Poter kaj la Pokalo de Fajro (Angle "Harry Potter and the Goblet of Fire") estas la kvara libro de Hari Poter, verkita de J. K. Rowling.
Seredina-Budao
Seredina-Budao (Сере́дина-Бу́да) estas urbo en la Sumia provinco de Ukrainio, kun la proksimuma loĝantaro de 7022 homoj (2020).
Hari Poter kaj la Pokalo de Fajro
Komenco
La libro komenciĝas, kiel kutime, en somero, ĉi-foje - de 1994.
Seredina-Budao
24-an de februaro 2022, dum la rusia invado en Ukrainion, Seredina-Budaon kaptis la rusia armeo. La urbo estis liberigita fare de Armitaj fortoj de Ukrainio la 8-an de aprilo 2022.
Hari Poter kaj la Pokalo de Fajro
Komenco
En la vilaĝo Little Hangleton okazis murdo. Estis murdita ĝardenisto Frank Bryce, kiun antaŭ duonjarcento oni preskaŭ malliberigis pro akuzo pri murdo de la familio Riddle.
Tamen Harry iris kun la familio Weasley en ilian hejmon. Tie li interkonatiĝis kun Charlie kaj Bill Weasley, du plenkreskaj fratoj de Ron, kaj renkontis Hermionan Granger, kiu alvenis unu tagon pli frue.
Sekvan matenon ili ĉiuj helpe de portŝlosilo (portkey) translokiĝis al la loko de ludo por Mondpokalo, renkontis tie multe da konatoj kaj entuziasme spektis la matĉon. Nokte post la ludo loko, kie troviĝis tendaro de la sorĉistoj, estis atakita de Mortmanĝuloj (Death Eaters). Harry, Ron kaj Hermiona forkuris en la arbaron, sed subite iu apud ili eldiris nekonatan ekzorcizon, kaj en la ĉielo super ili aperis grandega kranio - la Nigra signo (The Dark mark), kiun kutime kreadis Mortmanĝuloj, farinte murdon. Harry, Ron kaj Hermiona tuj estis ĉirkaŭitaj de sorĉistoj, translokiĝintaj ĉi tien, kiuj, supozante, ke ili kaptis la Mortmanĝulojn, provis ilin sendanĝerigi. La patro de Ron sukcesis ĝustatempe haltigi ilin. Unu el reprezentantoj de la Magia ministrejo komencis palpserĉi en la arbaro ĉirkaŭe kaj trovis domelfon Winky, tenantan en la mano magian vergon. La elfo apartenis al Crouch - gvidanto de la Fako de internacia magia kunlaboro en la Magia ministraro. Crouch deklaris, ke Winky malobeis lin kaj estos punita pro tio - ŝi ricevos vestaĵon, kio por domelfoj signifas liberigon.
Lernjaro. Trisorĉista Turniro.
Komencas ordinaraj tagoj. Harry kun siaj amikoj alvenas en Hogwarts. Ili konatiĝas kun nova instruisto de Defendo kontraŭ Nigra sorĉo, konata Aŭroro (Auror), Alastor Mad-Eye Moody (Alastor la Sovaĝ-okulo). Profesoro Dumbledore sciigas, ke ĉi-jare en Hogwarts okazos Trisorĉista Turniro - konkurso, en kiu tri magiistoj devos trapasi tri elprovojn kaj venkinto ricevos premion. Alvenas lernantoj el du aliaj magiaj lernejoj, Beauxbatons kaj Durmstrang. Ĉiu el lernantoj de la tri lernejoj, kiu jam aĝas tiutempe 17 jarojn, metas en la Pokalon de fajro skribaĵon kun sia nomo. Harry ne povas meti sian skribaĵon, ĉar li ankoraŭ ne atingis postulatan aĝon.
Venas la tago, kiam oni devas ekscii nomojn de partoprenontoj de la turniro. El Durmstrang ĝin partoprenos Viktor Krum, el Beauxbatons - Fleur Delacour, el Hogwarts - Cedric Diggory... Sed la pokalo elĵetas la kvaran skribaĵon - kun nomo de Harry Potter. Ĉiuj lernantoj kaj instruistoj, inkluzive Dumbledoron, estas konsternitaj - nun Harry devas partopreni la turniron. Ĉiuj certas, ke li iel sukcesis enĵeti en la Pokalon sian skribaĵon, sed Harry neas ĉion ĉi. Ankaŭ Ron ne kredas al Harry, li envias, kaj ili ekmalpacas. Hermiona ŝajnas esti la sola, kiu tute kredas, ke Harry ne metis sian aliĝilon en la Pokalon.
La tria elprovo estas trapasi labirinton, plenan je kaptiloj kaj kiel unua preni la pokalon. Trapasinte la labirinton, Harry ne rimarkas eĉ unu kaptilon. Vidante la pokalon antaŭe, li kuregas al ĝi, sed subite apud li aperas Cedric Diggory. Ili flanko ĉe flanko kuras al la pokalo, sed poste interkonsentas, ke ili prenu la pokalon samtempe, do ili ambaŭ estos venkintoj. Preninte la pokalon, ili estis translokitaj al tombejo. Al ili iras Warmtail (Vermvosto), portante en manoj ion, similan al bebo. Li prenas magivergon kaj murdas Cedricon per ekzorcizo Avada Kedavra. Poste li alligas Harry al tombŝtono kaj tranĉvundas al li brakon por akiri la sangon. Poste li prenas oston el la tombo kaj ĵetas ĉion ĉi en kaldronon. Poste tien estis metinta la bebo.
Li revenis...
Moŝto Voldemorto reviviĝis. Li invitas Harry al duelo. Sed iliaj vergoj konsistas el samaj enhavoj kaj ne povas batali unu kontraŭ la alia. Voldemorto estas perpleksa. La vergoj kuniĝas per radio, post kio Harry vidas ombrojn de homoj, kiujn murdis Voldemorto, inkluzive gepatrojn de Harry. Per ĉiuj fortoj disŝirinte la radion, Harry kuregis al la pokalo, kaptis la korpon de Cedric Diggory je la mano kaj tuŝis la pokalon. Li translokiĝis al Hogwarts. Alkuris profesoro Moody kaj ordonis iri en lian kabineton. Tie li konfesis, ke li sorĉis la pokalon, por ke ĝi transportu Harry al Voldemorto, kaj ke nome li donis al Dobby la algon kaj enmetis la skribaĵon kun nomo de Harry en la Pokalon de fajro. Enkuris Dumbledore kaj senkonsciigis profesoron Moody. Post kelkaj minutoj Moody transformiĝis en la filon de Crouch. Kaj vera Moody dum ĉiu ĉi tempo troviĝis en sia propra senfunda kofro.
Al la filo de Crouch estis donita Veritaserum (Vertrinkaĵo), kaj li konfesis, ke lin helpis fuĝi el Azkaban lia grave malsana patrino. La patro permesis al ŝi fari tion, kvankam antaŭe li rezignis la filon, kiam li estis malliberigita pro sia aparteneco al Mortmanĝuloj. Sed la patro post la fuĝo ŝlosis lin en la domo kaj daŭre subpremadis lian volon. Malgraŭ tio li sukcesis superforti la patron kaj subigi lin al si. Li venis al Hogwarts, akceptinte la aspekton de Alastor Moody por helpi sian mastron Voldemorton, al kiu li restis fidela.
Magia ministraro rifuzas kredi, ke Voldemorto reviviĝis, kaj opinias, ke Dumbledore kaj Harry freneziĝis.
Nans-sous-Sainte-Anne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
NGC 1552
NGC 1552 (aliaj indikoj — PGC 14907, UGC 3015, MCG 0-12-7, ZWG 393.5) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Salins-les-Bains
La kantono Salins-les-Bains estis franca kantono, kiu situas en la departemento Jura kaj en la regiono Franĉ-Konteo. Ĝi estas unu el la 19 kantonoj de la arondismento de Lons-le-Saunier. Ĝia ĉefurbo estas Salins-les-Bains.
Komunumoj
La kantono de Salins-Les-Bains enhavas 22 komunumojn :
Elektitaj instruistoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono)
Jen listo de elektitaj instruistoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono):
Count Basie
Junaĝo
William Basie naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1904. Lia patro, Harvey Lee Basie, laboris kiel kaleŝisto kaj domzorgisto por juristo, lia patrino nomiĝis Lilly Ann Childs Basie. Lia frato, ok jarojn pli aĝa ol li mem, mortis kiam Basie ankoraŭ estis infanaĝa. Lia patro ludis melofonon, iaspecan kornon; sian unuan piano-instruon li ricevis de sia patrino ĉe la hejma piano. Poste Basie sekvis pianolecionojn ĉe „Miss Vandevere“. Lian pianludon influis la tri monatojn pli aĝa Thomas „Fats“ Waller, kiun li meze de la 1920-aj jaroj regule vizitis en Lincoln Theatre en Harlemo, kie Waller akompanis silentfilmojn ĉe la Wurlitzer-orgeno. Waller igis ludi Basie unue la pedalaron kaj pluinstrukciis lin poste al filmakompanado, ĝis kiam li dumtempe lasis sin anstataŭi de li, dum kiam li kartludis (Pinochle). Waller klarigis al li iom post iom la dispartigon de kolordona akompano kaj liberan temo-prilaboradon sur du manualoj same kiel la haltojn. Kiel junulo li anstataŭis en „Palace Theater“ en Red Bank, por kromgajni iomete. Kiam iavespere la pianisto de la teatro ne aperis, Basie estis senhezite metita antaŭ la piano, kaj ekde tiam li fone muzikis dum silentfilmoj.
Pli malfrua vivo
La ŝercnomon „Count“, „grafo“, li ricevis pro varbkialoj de radiomoderatoro : En la fruaj jaroj de la ĵazo tiaj „nobligoj“ estis tre popularaj (Joe „King“ Oliver, Edward „Duke“ Ellington aŭ Bessie Smith, „imperiestrino de bluso“). Basie rifuzis la „nobeltitolon“ kaj preferis esti nomata de siaj amikoj kaj muzikistoj de sia bando kiel „Bill“ aŭ „Base“. Basie gajnis plurfoje la premion Grammy Award kaj koncertvojaĝis, tiam nepre nekutime por bandegoj, tutmonde. En la sepdekaj jaroj de la 20-a jarcento lia kormalsano katenigis lin ofte al rulseĝo. En 1980 la bandestro komencis sian lastan vojaĝon tra Eŭropo. Basie malkovris ne nur kelkajn el la plej bonaj bluskantistoj kiel Billie Holiday, Jimmy Rushing, Joe Turner kaj Joe Williams, sed akompanis ankaŭ multajn kantistojn kiel ekz. Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Ray Charles, Tony Bennett kaj kantistinojn kiel Helen Humes, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan. Kiel aranĝistoj verkis por li Benny Carter, Ernie Wilkins, Quincy Jones, Thad Jones, Neal Hefti, Bill Holman, Sammy Nestico kaj Frank Foster. Post lia morto la 26-an de aprilo 1984 Thad Jones, Frank Foster kaj poste Grover Mitchell transprenis la estradon de la bandego; la Count Basie Orchestra ekzistas ĝis nun kaj estas estrata, post la eksiĝo de Bill Hughes en 2010, de la lasta frapinstrumentisto dungita persone de Count Basie en 1983, Dennis Mackrel. Basie estis framasono de la loĝio Wisdom Lodge No. 102 en Ĉikago, Ilinojso, Usono. Pluaj membroj de la bando de Basie estis (krom la supre nomitaj) i. a.: Eddie Jones (b), John Clayton (b), Preston Love (as), Reunald Jones (tr), Al Grey (tb), Cleveland Eaton (b), Dennis Rowland, Charles Turner, Chris Murrell. En la jaro 1985 la usona prezidanto Ronald Reagan donis al Basie postmorte la liberecomedalon, la plej altan nemilitan distingilon en Usono.
Evoluo de la bandego de Basie
Pri la bandhistorio vidu Count Basie Orchestra.
Diskografiaj indikoj
La fruaj titoloj de Basie el la ŝelako-erao ekde 1937 aperintaj je Decca, OkeH, Vocalion kaj Columbia estas dokumentitaj sur albumoj de la diskeldonejoj Classics kaj Hep.
Hervorhebenswert aus der umfänglichen Diskographie sind die Alben:
Eddy Merckx
Inter aliaj profesiaj biciklistoj li estis kromnomata “la kanibalo”.
En la Tour de France, la plej severa konkurso en la biciklista mondo, li venkis 5-foje, en 1969, 1970, 1971, 1972 kaj 1974.
Li emeritiĝis kiel sportisto en 1978. Nuntempe li estras propran firmaon, kaj vendas biciklojn sub la marko Eddy Merckx.
Drăgoiești (Timiș)
Drăgoiești [drəgojeŝtj] (hungare: Drágonyfalva) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 942 loĝantojn (rumanoj); en 1992 464. Ĝia unua skriba mencio estas el 1365. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Racovița.
Miroslav Bulešić
Miroslav Bulešić (nasikiĝis la en la vilaĝo Čabrunići (Istrio), paroĥo de Svetvinčenat en Kroatio; mortis – ) estis kroata katolika sacerdoto kaj edukisto en seminario en Pazin. Oni murdis lin en la vilaĝo Lanišće, en tiu tago, kiam komisiito de la Vatikano administris la sakramenton de la konfirmacio. Lin murdis dek komunistaj malamikoj per tranĉilo, kvankam li aktive partoprenis en la kontraŭfaŝisma agado. La celo de la komunistoj estis timigo de la katolika eklezio en Jugoslavio.
Kastelo de Verőce
La Kastelo de Verőce (Pest) (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Migazzi) estas baroka historia monumento en vilaĝo Verőce.
Miroslav Bulešić
Studento en Romo
La teologia studento Bulešić restadis en Romo de aŭtuno 1939 ĝis somero 1943. La unuan jaron li estis en la Franca Kolegio, la aliajn tri jarojn en la Lombarda Seminario; li studis filozofion kaj teologion en la Papa Gregoria Universitato. Por la vivtenado de Bulešić en Romo prizorgas ankaŭ la ĉefepiskopo de Zagrebo, poste nomita kardinalo, beata Alojzije Stepinac: tio estas atestita en letero de sac. Sakač de januaro 1940. Bulešić dankis la ĉefepiskopon Stepinac pro la helpo pere de letero en februaro 1940. En Romo, centro de kristanismo kaj ejo de multaj martiroj de la unuaj kristanaj jarcentoj, Bulešić atingis la spiritan kaj intelektan maturiĝon. La tagon de la Senmakula Koncipiĝo de la beata Virgulino Maria, en la jaro 1942, li persone partoprenis, en la baziliko de sankta Petro, la papan ceremonion por la konsekrado de la mondo al la Senmakula Koro de Maria. Printempe 1943, invitita de lia episkopo de Poreč kaj Pula, la teologia studento Bulešić revenis al Istrio por ricevi pastran ordinadon.
Kastelo de Verőce
Historio
En tiu ĉi loko la romianoj konstruis gardoturon, iom da muropartoj estas videblaj ankaŭ nun. En la mezepoko Matiaso la 1-a (Hungario) konstruigis ĉaskastelon, dum konstruado oni profitis la romian gardoturon. Depost 1526 ĉe la apuda loko oni aranĝis trifoje parlamenton, kiun helpis la provizora ponto tra la Danubo. Dum la sekvanta dominado de turkoj la kastelo plene ruiniĝis. En 1769 episkopo Migazzi konstruigis la nun videblan kastelon, kiu klasikismiĝis en la frua 19-a jarcento. En 1977 en la alo (en la iama stalo) oni konstruis ĉambrojn. En la 20-a jarcento (eĉ poste) la kastelo estas loko de gemaljunuloj, en periodo estis hejmo de maljunaj pastroj.
Miroslav Bulešić
Pastriĝo kaj unua Meso
Miroslav Bulešić kiel pastro estis konsekrita la 11an de aprilo 1943 en la paroĥa preĝejo en Svetvinčent. Pri tiu okazaĵo en la taglibro li notis: "Miaj patrino, patro kaj fratoj ploris, sed ja ili devis: ilia filo mortis, li mem ĉesis esti ilia posedaĵo kaj li komencis iĝi Dia objekto". Du semajnoj pli poste, en la naskiĝparoĥo li celebris la unuan meson. Por la primica slogano li elektis vortojn el la preĝo Patro nia "Venu via regno! Fariĝu Via volo!"
Kastelo de Verőce
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun mansardo situas sola en parko kaj ĝi formas V-literon. La V-litero komenciĝas kun ornama pordo, poste la ĉefkonstruaĵo. En mezo de V estas pli malalta konstruaĵo-parto.
Miroslav Bulešić
Paroĥestro en Baderna
Aŭtune 1943 Bulešić estis nomumita paroĥestro de Baderna. En tiu paroĥo, la sekvajn du jarojn li sin dediĉas kun granda engaĝiĝo al porpastra ofico, kaj samtempe, interesiĝas tre kuraĝe pri la plej trafitaj de la okazanta milito. En majo 1944 li skribis al sac. Ivan Pavić: „Inter la trafita sanganta popolo ni devas esti kiel la bona samariano: Konsoli, kuraci, levi, vindi ĉiun vundon...“ En la teritorio de Parenco, kiel en tuta Istrio, tiam agis tri armeoj: partizanoj, faŝistoj kaj germanoj. En tia tempo de malamo pastro Bulešić montris veran amon al sia patrujo, sed sen kompromiti la universalecon kaj la koheron de katolika pastro, vidante en ĉiu homo, sen distingo de milita uniformo, Dian bildon, kiel li mem diris: „Mi estas katolika pastro kaj disdonos la sanktajn sakramentojn al ĉiuj, kiuj ilin petas de mi: al kroatoj, al germanoj, al italoj“. Pro sia decida kohera sinteno, Bulešić plurfoje estas minacita de variaj partoj; en printempo 1944, en sia taglibro, sin adresante al Dio li notis: „Se Vi volas ke mi venu al Vi, jen mi estas preta. Mi donas al Vi mian tutan vivon por mia ŝafaro. Fidante Vian gracon, se Vi konsideras min inda, mi ne timas la martiriĝon, male mi fervore deziras ĝin. Fariĝu volo Via“. Por ne malinterpreti sian sinoferon, li mem klarigas pro kio li pretas oferi sian vivon: „Mi deziras morti nur por la gloro de Dio kaj por la savo de la animo mia kaj tiuj de miaj fideluloj“. Al siaj malamikoj kaj persekutantoj li mesaĝas: „Mia venĝo estas la pardono“. Kiam akuzadoj kaj kalumnioj fariĝis tro oftaj, Bulešić, en sia kristnaska homilio 1944, malkaŝe diris al siaj paroĥanoj: „ Mi timas nenion, ĉar mi scias ke en ĉio mi agas laŭ mia devo, kaj mi estas trankvila antaŭ Dio kaj antaŭ la homoj. Sciu ke mi ĉiam gardos mian kredon kaj mian honestecon; mi neniam perfidos; sen timo mi diros al ĉiuj tion, kio estas justa. Mi ĉiam min tenos je tiuj ĉi principoj, kiuj estas la principoj de Kristo. Lia vojo estos ankaŭ mia vojo“. Je la fino de la dua mondmilito Bulešić estis en Baderna, sed jam aŭtune 1945 estas nomumata paroĥestro de Kanfanar.
Kastelo de Verőce
Parko
Dum la socialismo en parto de la parko oni konstruis junularan tendaron, tiutempe fama inter la gejunuloj. Kelkaj arboj restis el la malnova erao.
Miroslav Bulešić
Paroĥestro en Kanfanar
Plena je fervoro kaj senlaca sindediĉo, Miroslav Bulešić klopodis progresigi spirite sian novan paroĥejon instruante katekismon en la lernejo, per prelegoj por pluraj sociaj tavoloj, kunvenoj dediĉitaj al la junularo, propagandante la sindonemon al la Koro de Jesuo kaj Maria, organizante la mision, kaj per aliaj agadoj, superante persiste insidojn de la batalanta ateismo. Anoncante la Evangelion, li samtempe elmontris amon por malriĉularo kaj help-bezonantoj. Junie 1946 li skribis en la libro pri Paroĥaj Anoncoj: “Al mi povas veni iu ajn, senprobleme, por ĉio kion vi scias ke mi povos vin helpi. La malriĉulo ne timu frapi mian pordon. Ĝis kiam mi ion havos, ankaŭ tiu havos. Mi ĉiam amis malriĉulojn, amas kaj amos, kaj helpos ilin laŭ miaj eblecoj.” La sekva fakto konfirmas ke ne temis simple pri belaj vortoj. Aŭtune 1946 en Kanfanar venis ĉe la paroĥejon iu malriĉa maljunulo, vestita ĉifone kaj kun paralizita mano. La patrino de Bulešić proponis al li ion por manĝi. Intertempe el la preĝejo kun la breviero enmane venis la paroĥestro Bulešić, kiu vidinte la ĉifonitan ĉemizon de la povrulo, haltigis lin en la korto kaj sendis la patrinon alpreni unu el siaj du ĉemizoj. Kontrastante la malutilegan gloradon pri la komunista partio kaj la sisteman diigon de la “revolucia ĉefo”, Bulešić, la Sanktan Vendredon 1946, proklamis kuraĝe de la predikejo de la paroĥa preĝejo “Jesuo Kristo krucumita estas nia Dio kaj nia reĝo. La Eklezio estas nia patrino. La fido estas la savo de niaj animoj, nia plej granda riĉeco, ia sankta afero.” Malgraŭ lia klara postulemo, precipe en la temoj pri fido kaj moralo, Bulešić estis estimita de la fideluloj, kiuj volonte aŭskultadis lin. Tio-ĉi, kompreneble, ne plaĉis al la komunistaj aŭtoritatuloj. Kaj sekve, ankaŭ en Kanfanar minacoj komenciĝis. Sciinte pri tiuj minacoj, unu el liaj parencoj, angoroplena, klopodis konvinki lin rifuĝi en Italion, sed Bulešić respondis al li: “En Italio estas sufiĉe da sacerdotoj. Ĉi tie oni devas resti.” La parenco aldonis “Kaj se ĉi tie oni murdos vin?” “Se oni murdos min, oni murdos min pro Dio kaj pro la fido”, respondis Bulešić. Miroslav Bulešić restis mallonge en Kanfanar. Komence de la lernojaro 1946/47, li estis nomumita vic-rektoro kaj profesoro en la Episkopa Seminario de Pazin. Forsalutinte la paroĥejon de Kanfanar, li rekomendis al la paroĥanoj: “…. Ni ricevu la Eŭkaristion kaj vi kaj mi, ni preĝu la beatan Virgulinon Maria kaj vi kaj mi!”. Tiel finiĝis por Bulešić lia paroĥa misio, mallonga, sed travivita intense, kiun la popolo memoros pro lia eksterordinara spirita forto, entuziasmo, firma decideco kaj kuraĝo.
Superulo en seminario sekretario de la pastra asocio
En la seminario de Pazin Bulešić serioze, honeste kaj entuziame dediĉis sin al la laboro kun la unuaj generacioj de seminarianoj. Samtempe, kiel sekretario de la pastra asocio Sta Paŭlo, li kuraĝe kaj senhezite engaĝiĝis por libereco de religio kaj senbara agado de Eklezio en nova, komunisma ŝtato. Samtempe, en tiu pastra asocio li strebis protekti unuavice junajn pastrojn de komunisma atakado kaj aliflanke strebante defendi la asocion mem de manipulado fare de la registaro. En tio li enigas sian tutan pastran reputacion, scion kaj spertojn, atestante unuavice propraekzemple: per kristana principeco, kuraĝeco kaj aŭtentikeco. Mature komprenante la situacion en kiu troviĝis Eklezio en Istrio kaj ĝia klerikaro, kiuj suferis pro ĉiam pli fortaj atakoj fare de la komunisma reĝimo, dum la epoko kiam la episkopo de Poreč kaj Pula Radossi forlasis Istrion, kaj al la episkopo de Triesto kaj Kopar Santini komunistoj minacis, dum la zagreba ĉefepiskopo Alojzije Stepinac estis malliberigita en Lepoglava, Bulešić intime sin preparis por martireco. Tion atestis lia, tiam pli aĝa kunfrato en la seminario de Pazin, kiu pli poste iĝis ĉefepiskopo de Rijeka kaj Senj Josip Pavlišić, en la preĝejo de Lanišće, la 23an de aŭgusto 1997: "Tri monatojn antaŭ la morto, dum malfrua printempo 1947, Miro Bulešić parolis al mi pri blanka kaj ruĝa martirecoj. Jam tiam li preparadis sin por martireco". Al la seminarianoj, kiel li notis en la taglibro, parolante pri pastra servado dum tiuj tagoj li diris: "Esti pastro signifas - esti martiro". Komence de marto 1947, la vicseminariestro Bulešić organizis ke la granda krucifikso, kiun de la centra halo de la Episkopa seminario forprenis grupo de "progresa junularo", akompanate per kantoj kaj preĝoj de la tuta Seminario digne estu remetita al sia loko. Fine de junio 1947 alporolante Dion, en la taglibro li notis: "Mi deziras, se tio estas Via volo, kiel eble plej rapide veni al Vi". Kvankam juna, sed respektinda kaj nefleksebla pastro, kontraŭloj certe konstante observis kaj atendis sian momenton.
Sankta Suitberto
Sankta Suitberto (Sanctus Suitbertus; mortis en 717) estis disĉiplo de Sankta Egbert en Anglujo. Suitberto estis princo, filo de la duko Siegfried el Northumberland. Lia memortago liturgia estas la 29-a de februaro resp. la 1-a de marto.
Miroslav Bulešić
Servanto de Dio
La 24an de aŭgusto 1997, kvindejara datreveno de la martirigo de Miroslav Bulešić, kardinalo Franjo Kuharić, prezidante la solenan eŭkaristian celebron en Svetvinčenat, citinte eron de la taglibro de Bulešić, en ĉeesto de la episkopoj, de la klerikaro kaj de multaj miloj da fideluloj, demandis de si mem: “Kiu povas deziri martirigon?”, kaj donis ĉi tiun respondon: “Nur tiu, kiu estas trempita de Dio, kiu estas trempita ĝis la fundo de la koro kaj de la animo de la Sankta Spirito, kiu estas puŝita al tio de la amo. Ĉi tio estas amo. Martirigo estas amo. Martirigo kaj venko super ĉia malamo”. Tiaj estis la martiroj, atestantoj de Kristo, en la dudek jarcentoj de la kristana erao: de la tempo de s. Maŭro, unua episkopo de Poreč, ĝis nia nuntempa martiro Miroslav Bulešić. Multaj fideluloj kaj multaj pastroj, ekde la tago de la martirigo de Miroslav Bulešić ĝis hodiaŭ, sin turnas al lia propeto, alvokante la helpon de Dio en la malfacilaĵoj de la vivo. En la oficiala listo de la Kongregacio por la aferoj de la Sanktuloj en Romo, Miroslav Bulešić estas enskibita kiel servus Dei, servanto de Dio, kun la indiko in odium fidei, mortigita pro malamo al la fido. En la diocezo de Poreč kaj Pula disvolviĝis (1998-2004) la dioceza esplora proceso pri la vivo kaj la martirigo de Miroslav Bulešić, kaj la aktoj de la proceso estis transdonitaj en 2004 al la Kongregacio por la aferoj de la Sanktuloj en Romo.
Sankta Suitberto
Vivo
Egbert sendis lin kaj Willibrord kaj aliajn kontinenten dek unu personojn por kristianigi la frisojn.
Miroslav Bulešić
Beatproklamo
La Ŝtata Sekretariejo de la Sankta Seĝo la 12an de februaro 2013 sciigis ke la Sankta Patro Benedikto la 16a permesis ke la beatproklamo de la Dia servanto Miroslav Bulešić okazu en la diocezo de Pula kaj Poreč sabaton, la 28an de septembro 2013. La reprezentanto de la Sankta Patro ĉe la solenaĵo de beatproklamo en Areno de Pula estis kardinalo Angelo Amato, prefekto de la Kongregacio por la aferoj de la Sanktuloj en Romo.
Sankta Suitberto
Vivo
Post sukcesa misio li iris al Prusio, kie li estis arestita de sovaĝaj lokuloj kaj destinitis eĉ je ofero. Savite per miraklo li baldaŭ kontinuigis la vojaĝojn en Anglujon, poste al Romo. Tie konsekris lin la papo episkopo de la lando inter la riveroj Ruhr kaj Wupper. Danke al la subtenego de la franka duko Pepino el Herstal li konstruigis inter 692-713 ĉe la bordo de la rivero Rejno la monaĥejon Kaiserswerth, kie li mortis. Samloke liaj relikvoj montratas ĉiun kvardekan jaron al la fideluloj.
Marie Luise Kaschnitz
Marie Luise KASCHNITZ, realnome: Marie Luise Freifrau von Kaschnitz-Weinberg (naskiĝis la 31-an de januaro 1901, mortis la 10-an de oktobro 1974) estis germana verkistino. Ŝi ankaŭ laboris kiel profesorino pri poetiko.
Naskiĝinte en Karlsruhe, ŝi pasigis sian infanaĝon en Berlino kaj Pocdamo. De 1922 ĝis 1924 ŝi lernis la profesion de librovendisto, poste ŝi vendadis uzitajn librojn en Romo.
En la jaro 1925 ŝi edziniĝis al la arkeologo Guido Freiherr VON KASCHNITZ-WEINBERG. Kun li ŝi faris studvojaĝojn tra Italio, Grekio, Nordafriko kaj Turkio. Ekde 1932 ŝi vivis en Kenigsbergo (nuntempe: Kaliningrado), ekde 1937 en Marburg, ekde 1941 en Frankfurto ĉe Majno, ekde 1953 en Romo kaj ekde 1958 denove en Frankfurto.
Marie Luise Kaschnitz mortis en Romo.
Géza Austerweil
Géza Austerweil [aŭstervejl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Austerweil Géza estis hungara-franca kemiisto. Depost la 2-a mondmilito li uzis la duoblan personan nomon Geza-Victor.
Géza Austerweil naskiĝis la  1882 en Hungara reĝlando en Arad (urbo) (nuntempe en Rumanio). Li mortis la 1964 en Parizo.
Biografio
Géza Austerweil frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en teknika altlernejo en Zuriko. Li akiris kemian diplomon en Zuriko en 1904, li doktoriĝis post 2 jaroj, fine li plulernis en Sorbono kaj Londono. Inter 1908-1914 li laboris en Parizo, kie li okupiĝis pri plastoj. Dum la 1-a mondmilito li vundiĝis, poste li denove okupiĝis pri plastoj. Post la mondomilito li denove vivis en Francio.
Li kreis patentojn, en la 1910-aj jaroj li partoprenis en kreado de la unua "nevidebla" flugmaŝino en Aŭstrio-Hungario. En 1954 li pensiuliĝis.
Ovario (planto)
Ovario estas la malsupra parto de karpelo, kiu estas malplena kavo enhavanta la ovolo(j)n ĉe la angiospermoj. El tiu ĉi parto evoluas la frukto post la fekundiĝo de la floro.
Liliana Mele
Liliana Mele (naskiĝis la en Gondaro) estas itala aktorino kaj modelino.
Ovario (planto)
La situo de la ovario al alia florparto estas karakteriza:
Liliana Mele
Biografio
Ŝi alvenis en Italion en la aĝo de ses kaj poste moviĝis reen al Etiopio, kun sia tuta familio, en la aĝo de dek kvar. Ŝi ĉeestis tri jarojn la teatran laborrenkontiĝon Airbag trijarmilan de la itala kultura instituto. En 2000 ŝi venkis la antaŭelekton de Miss Italia nel mondo akirante la titolon de Fraŭlino Etiopio kiu permesis al ŝi reveni al Italio, por la finalo de la konkurso, kie ŝi estas kvara.
Ŝi faris sian filmdebuton en 2004 kun reĝisoro Carlo Verdone en L'amore è eterno finché dura. En 2005 ŝi ludis la rolon de Amina, unu el la protagonistoj de la televidserio Gente di mare elsendita ĉe Rai 1 dum du sezonoj. Samtempe, ŝi estas parto de la fiksa rolantaro de la televidserio Roma, internacia fikcio konsistanta el du sezonoj.
En 2009 ŝi ĉefrolis kune kun Sergio Castellitto kaj Riccardo Scamarcio en epizodo de la filmo Italians reĝisorita fare de Giovanni Veronesi. En 2011 ŝi ludis la rolon de Sinan en La meravigliosa avventura di Antonio Franconi de Luca Verdone, kun Massimo Ranieri kaj Sonia Aquino. Inter 2012 kaj 2015 ŝi ludis diversajn rolojn en diversaj televidepizodoj inkluzive de Distretto di Polizia, Il capitano, La scelta di Laura, Rosso San Valentino, Per amore del mio popolo kaj Don Matteo 10. .
Liberala islamo
La liberala Islamo (لإسلام التقدمي) estas ĝenerale la pensaro elirita de islamanoj de politika tendenco progresista, kiu temas pri la historiaj kaj kritikaj aliroj rilate al la originoj de Islamo kaj Korano kaj klopodas kongruigi modernecon kaj religion. La partinaoj de tiu movado estas kaj aktivuloj de la civila socio kaj fakuloj aŭ teologoj. Ili faras specialan traktadon al la promocio de virinoj en Islamo.
Ofte oni konsideras la progresisman Islamon kaj la liberalan Islamon kiel du apartaj movadoj: el kiuj la unua distas de la islamaj reformismaj movadoj en la senco ke ĝi eniras en la tendencon de la teologia liberalismo, kiel jam faris aliaj religioj de monoteismo en la 19-a kaj 20-a jarcentoj, dum la islamaj reformismaj movadoj povas formi parton de la islama fundamentismo.
Siaflanke la liberala Islamo, kies metodologio estas bazata sur la interpretado kaj reinterpretado de la islamaj skribaĵoj tradiciaj (nome la Korano) kaj aliaj tekstoj (kiel Haditoj), estas procezo nomita "iĝtihad" (اجتهاد). Tio povas okazi laŭ gamo de nur milde liberala al pli liberala, en kiu nur la signifo de la Korano estas konsiderata rivelado, dum la parola esprimo estus konsiderata verko de la profeto Muhammad en liaj partikularaj tempo kaj kunteksto. Kiel konsekvenco, la liberal/progresistaj islamanoj povus interpreti la versegojn de la Korano alegorie aŭ eĉ preteratenti ilin, kontraŭ pli fermita legado kaj interpretado, fare de la tendenco nomita «sekulara islamo».
Kelkaj liberalaj islamanoj vidas sin mem kiel revenantaj al la principoj de la frua Ummao kaj al etika kaj pluralisma klopodo de la Korano. Ili distanciĝas de kelkaj tradiciaj kaj malpli liberalaj interpretoj de la islama devigaro, kiuj laŭ ili havas kulturan bazon kaj ne havas universalan aplikeblon. La movado de reformo uzas la monoteismon «kiel principo organizanta de la homa socio kaj bazo de la religia sciaro, la historio, la metafiziko, la estetiko kaj la etiko, same kiel de la socia, ekonomia kaj monda ordo».
Eĉ antaŭ la sociaj aspektoj, kiel la defendo de la sekulareco, la nedevigo aŭ la malpliigo de la uzado de la islama vualo (hiĝabo) aŭ la malakcepto de la korpa puno priskribita de la ŝario aŭ de la ĝihado estas kelkaj el la punktoj defenditaj de granda parto de la liberalaj islamanoj de la 21-a jarcento. Al-Nahda, estas kultura movado sed kun forta tendenco de teologia profundigo.
13551 Gadsden
13551 Gadsden estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Michael Gadsden (1933–2003), kiu laboris dum la Internacia Geofizika Jaro pri la aera lumo kaj la polusaj briloj en Nov-Zelando kaj Antarkto, kaj pli malfrue en Boulder kaj Aberdeen. Li estis aŭtoritato pri la lumaj noktaj nuboj kaj ĝenerala sekretario de la Internacia Asocio de Geomagnetismo kaj Aeronomio.
John Smith
John SMITH (1580-1631) estis angla aventuristo, kiu naskiĝis en Willoughby en la angla provinco Lincolnshire. go john smith Li batalis en Francio kaj Hungario, kie li estis kaptita de la Turkoj, kiuj vendis lin kiel sklavon.
Li eskapis al Rusio kaj poste partoprenis ekspedicion al Virginio, Usono.
Dum esplorado li estis kaptita de indiĝenoj kaj ŝajne evitis morton nur pro la interveno de Pocahontas [poŭkaHONtes], juna indiĝena princino.
Pro sia sukcesa traktado kun la indiĝenoj li estis elektita kiel prezidento de la kolonio James Towne (nuna Jamestown) en Virginio.
Li revenis al Anglio en 1609 kaj verkis valorajn raportojn pri siaj vojaĝoj kaj produktis gravajn mapojn. Oni kelkfoje rigardas lin kiel la unuan verkiston de la praa usona literaturo pro la verkoj pri Virginio, kaj en Pocahontas li kreis unu el la plej daŭraj usonaj mitoj.
Manso
Manso estas franca komunumo kaj vilaĝo lokita en la departemento Haute-Corse, en Korsiko.
Tiu tre eta vilaĝo enhavis 106 loĝantojn en 1999. Ĝi situas ĉirkaŭ je 30 km sude de Calvi.
Nikeforo la 1-a
Nikeforos, Nikeforo, Niceforos aŭ Niceforo la 1-a, ankaŭ logothetēs tou genikou, tio estas trezorministro (Νικηφόρος Α΄, Nikēphoros I, "Venkoportanto"; mortis la 26an de julio 811), estis Bizanca imperiestro de 802 ĝis 811, kiam li estis mortigita en la Batalo de Pliska. Li estis trezorministro de la imperiestrino Irene, kiun li elpostenigis por farigi sin mem imperiestro. Dum sia regado ankaŭ li devis fronti ribelojn kaj diversajn rilatojn pacajn kaj militajn kun la Abasida Kaliflando de Bagdado.
Geoskemo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Eŭropo
eta|180px|Eŭropaj regionoj laŭ [[UN:
]] Jen alfabeta listo de la subregionoj de Eŭropo laŭ la geoskemo de la Unuiĝintaj Nacioj kaj de iliaj membroŝtatoj (kiel eblas vidi, tiu-ĉi skemo ne antaŭvidas la koncepton de Mezeŭropo/Centra Eŭropo, sed limiĝas je kvar grandaj subregionoj):
Myon
Myon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Langeln (Holstinio)
Langeln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Rantzau, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Barmstedt, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Rikoltilo kaj martelo
Rikoltilo kaj martelo (aŭ falĉileto kaj martelo) estas simbolo de komunismo (foje uzita ankaŭ de aliaj branĉoj de la socialismo). Ĝin (kun stelon) inventis Trockij por ruĝa armeo (sed anstataŭ rikoltilon li uzis alian terkulturilon, plugilon). La du iloj aperas krucigitaj; en tiu formo, la simbolo antaŭ 1989 estis parto de multaj naciaj flagoj kaj blazonoj, el kiuj ĝi poste malaperis (ĉe flago de Ĉednestrio ĝi restas ankoraŭ).
Uzo kiel simbolo
Kvankam ĝi ne estas komunisma ŝtato, martelo kaj rikoltilo aperas en la nacia blazono de Aŭstrio, sed ne krucigitaj. La aŭstra aglo tenas rikoltilon per unu piedo kaj martelon per la alia.
Rusa firmao Aeroflot ne forigis rikoltilon kaj martelon, ĉi tiu signo restas ĉe emblemo de la firmao, kvankam la ŝtato ne plu estas komunisma.
La signo sur flago de Angolo estas kopio de rikoltilo kaj martelo (sed pro tio, ke en la lando iloj uzatas aliaj ol apud Rusio, oni iom ŝanĝis ilojn). Krome la flago stelon ankaŭ enhavas.
La signon enhavas eĉ Unikodo. Tie ĝia numero estas 262D:.
Malpermeso
En 2005, sekve de la peto de la Germanio por puni tiujn, kiuj elmontras la svastikon en la tuta Eŭropa Unio, kelkaj eŭropuniaj politikistoj devenantaj el la iama Orienta Bloko petis pri la malpermeso de la rikoltilo kaj martelo en la Eŭropa Unio, honore al la viktimoj de la sovetia totalismo.
En la 9a de aprilo 2015 la Parlamento de Ukrainio aprobis leĝon per kiu oni malpermesis la komunismajn simbolojn kiaj la rikoltilo kaj martelo, figuroj de la Sovetunio.
(15186) 2058 T-2
(15186) 2058 T-2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Magneta kampo
En fiziko, magneta kampo estas ento produktata de movantaj elektraj ŝargoj (elektra kurento), kiuj efikas forton al aliaj moviĝantaj ŝargoj. (La kvantummekanika spino de partiklo produktas magnetajn kampojn kaj estas efikata de ili kvazaŭ ĝi estus kurento; tio ĉi donas konton pri la kampoj produktitaj de "konstantaj" feromagnetoj.)
Magneta kampo estas vektora kampo: ĝi asocias kun ĉiu punkto en spaco vektoron, kiu eble varias tempe. La direkto de la kampo estas ekvilibra direkto de kompasa nadlo lokita en la kampo.
Magneta kampo kutime signiĝas per la simbolo. Historie nomiĝis magnet-fluksa denseco aŭ la magneta indukdenso, kaj  nomiĝis magneta kampo (aŭ magnet-kampa forteco), kaj tiu ĉi terminologio estas ankoraŭ uzata por apartigi la du terminojn en la kunteksto de magnetaj materialoj (permeabla faktoro = μ μ0). Alifoje, tamen, tiu ĉi malsameco ignoriĝas kaj ambaŭ simboloj referatas kiel la magneta kampo; por eviti konfuzon verkistoj nomas H la magneta kamp- intenso. En SI-unuoj, kaj  mezuriĝas en tesloj (T) kaj amperoj/metro (A/m), respektive; aŭ, en CGS-unuoj, en gaŭsoj (G) kaj orstedoj (Oe), respektive.
Formala difino
kie
Tiu ĉi leĝo nomiĝas leĝo de Lorentz pri fortoj. La plej simpla priskribo de produktado de magnetaj kampoj uzas vektoran kalkulon.
En vakuo:
Historio
Jam antaŭ jarmiloj estis sciate, ke la mineralo magnetito, trovita proksime de la greka urbo Magnisio, altiras feron.
La unua, kiu science studis magnetojn, kredeble estis Petrus Peregrinus de Maricourt, kiu en 1269 uzis ferajn nadlojn por esplori la forton de magneto. En 1750 John Michell trovis, ke la forpuŝa kaj altira fortoj de magnetoj malkreskas laŭ la inversa kvadrato de la distanco. Charles-Augustin de Coulomb konstatis, ke la du polusoj de magneto ne estas disigeblaj; ankaŭ partoj de magneto ĉiam estas dupolusaj.
En 1820 Hans Christian Ørsted trovis, ke elektro fluanta en drato generas magnetan forton al fera nadlo. Li ne povis klarigi tiun fenomenon. Nur kelkajn jardekojn poste Maxwell formulis la ekvaciojn, kiuj priskribas la interefikon de elektra ŝargo kaj magnetismo.
Magnetaj polusoj
La observo, ke kontraŭaj flankoj de magnetoj havas kontraŭan konduton rilate al aliaj magnetoj, kondukis al la koncepto de magnetaj polusoj: Egalaj polusoj forpuŝas sin reciproke, malaj altiras sin. Magneto malpeza kaj facile turnebla (kiel la nadlo de kompaso) direktiĝas proksimume sud-norde, pro la magneta kampo de Tero. Tial oni nomas ankaŭ la magnetajn polusojn "norda" kaj "suda", laŭ la teraj direktoj, al kiu ili emas direktiĝi. Laŭdire tiu terminologio devenas de Petrus Peregrinus de Maricourt.
Kontraŭe al la elektra ŝargo, ĉe kiu eblas apartigi pozitivajn kaj negativajn ŝargojn, oni neniam observis magnetan unupolusaĵon. Tion unue observis Charles-Augustin de Coulomb (Kulombo). La magneta kampo do estas sen fontoj kaj malfontoj; fortolinioj ĉiam estas fermitaj.