cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caspar David Friedrich
Maljunaĝo kaj morto
La bonfamo de Friedrich konstante malgraviĝis dum la lastaj dekkvin jaroj de lia vivo. Ĉar la idealoj de frua romantikismo progrese malaperis, la pentristo estis pli kaj pli rigardita kiel stranga, ekcese melankolia homo, aŭ eĉ kiel anakronismo. Ankaŭ liaj patronoj iom post iom forpasis aŭ malaperis. Jam en 1820, li vivis kvazaŭe kiel ermito, kaj estis priskribita de siaj amikoj kiel "la plej soleca el la soluloj". Je la fino de sia kariero vivis Friedrich en sufiĉe malriĉaj kondiĉoj, kaj la artisto pli kaj pli dependiĝis de la karitato de siaj amikoj. Li emis izoliĝi, kaj kutimis promenadi dum longaj partoj de la tago aŭ de la nokto tra forstoj kaj kampoj, ofte ekirante antaŭ la sunleviĝo.
En junio 1835 spertis Friedrich sian unuan apopleksion : ĝi kaŭzis nur malgravan paralizon, kiu tamen ege malhelpis pentradon. Li konsekvence ne plu kapablis verki per oleo-pentrado, kaj anstataŭe limigis sian arton al akvareloj, sepiaĵoj kaj al la reverkado de antaŭaj pentraĵoj. Kvankam liaj okuloj restis bonsanaj, lia mano ne plu havis la saman fortecon. Caspar David Friedrich tamen kapablis plenumi unu lastan, malgajan pentraĵon, Marbordo je lunlumo (1835-36). Ĝi estis priskribita de Vaughan kiel la "plej malhela el ĉiuj liaj marbordoj, en kiu la riĉeco de la tonoj kompensas la mankon de lia antaŭa delikateco". Simboloj de morto aperis en liaj aliaj verkoj de tiu periodo. Iom post lia apopleksio, la rusa reĝa familio aĉetis plurajn el liaj antaŭaj verkoj : danke al tiu mono, li povis vojaĝi al Teplice (hodiaŭ en Ĉeĥio) por resaniĝi.
Dum la mezaj 1830-aj jaroj, Friedrich komencis serion da portretoj, kaj denove dediĉis sin al la observado de naturo. La arthistoriisto William Vaughan tamen rimarkis pri la tiamaj pentraĵoj, ke "li nun povas vidi sin kiel ege ŝanĝitan homon. Li ne plu estas la forta, protektema figuro, kiu aperis en "Du Homoj Kontemplante la Lumon" en 1819. Li estas maljuna kaj malsanema (…) li moviĝas dorskurbe". En 1838, li kapablis verki nur malgrandajn formatojn. Li kaj lia familio spertis malfacilajn vivkondiĉojn, kaj pli kaj pli dependiĝis de la karitato de amikoj.
Kiam forpasis Friedrich en majo 1840, lia morto estis apenaŭ rimarkita de la artista komunumo, ĉar lia reputacio kaj famo estis tiam jam estiĝinta. Liaj verkoj ja estis iom pli agnoskitaj dum lia vivotempo, sed ne multe. Kvankam la atentema studado de pejzaĝoj kaj emfazo de la spiritaj elementoj de naturo estis sufiĉe komunaj artaj temoj tiutempe, liaj verkoj estis tro originalaj kaj tro personaj, tiel ke ili ne estis bone komprenitaj. Jam en 1838, liaj pentraĵoj ne plu vendiĝis aŭ ricevis atenton el artkritikistoj : la romantikisma movado estis forlasinta la fruan idealismon, kiun Friedrich helpis fondi. Post lia morto, Carl Gustav Carus publikigis serion da artikoloj, kiuj omaĝis la transformadon de la pejzaĝaj artkonvencioj fare de Friedrich. Iom paradokse, la artikoloj de Carus tamen pluprezentis Friedrich kiel homon de pasinta tempo, kaj ne emfazis lian rolon en kontinua tradicio. Nur unu el liaj pentraĵoj estis reproduktita prese, sed nur en malgranda kvanto.
Pejzaĝoj kaj sublimo
La bildigo kaj arta portretigo de pejzaĝoj laŭ tute nova maniero estis la ĉefa propreco de Caspar David Friedrich. Li celis ne nur plezuri la spektanton per bela panoramo, konforme al la klasikisma tradicio, sed ankaŭ kvazaŭe proponi kaj ekzameni momenton de sublimo, harmoniiĝon de niaj animoj per la kontemplado de naturo. Li kreis novan ĝenron da pejzaĝoj, plenan je romantikaj sentoj—die romantische Stimmungslandschaft. Liaj verkoj detalas tre variajn geografiaĵojn, inkluzive de rokaj marbordoj, arbaroj kaj montpanoramoj. Friedrich ludis gravan rolon rilate al la evoluado de arta pejzaĝoj, kiuj ne plu estis simplaj fonoj dependaj de homaj dramoj sed iasence fariĝis aŭtonomaj temoj kun diskretaj emocioj. Friedrich tamen ofte pentris pejzaĝojn por simbole esprimi religiajn temojn. Dum lia tempo, la pentraĵoj plej sukcesaj ja estis kutime rigarditaj kiel la esprimoj de religia mistikismo.
Friedrich viciĝis inter la unuaj artistoj, kiuj pentris vintrajn pejzaĝojn laŭ dezerta kaj funebra maniero. Liaj vintraj scenoj estas solenaj kaj senmovaj : laŭ la arthistoriisto Hermann Beenken, Friedrich pentris vintrajn scenojn, sur kiuj "paŝis ankoraŭ neniu homo. La temo de preskaŭ ĉiuj antaŭaj vintraj bildoj estis ne vintro mem, sed plivole vintra vivo. En la 16-a kaj 17-a jarcentoj ŝajnis neebla forgesi figurojn kiel la sketistojn, la promenantojn (…) La tute apartajn kaj distingajn proprecojn de natura vivo sentis por la unua fojo Friedrich. Anstataŭ multaj tonoj, li simple serĉadis la plej taŭgan ; kaj do, en liaj pejzaĝoj, li subordigis la komponaĵan agordon al unu sola baza noto".
Senfoliaj kverkoj kaj arbaj stumpoj, ekzemple tiuj en ' (ĉ. 1822), ' (ĉ. 1833) kaj Salika Vepro sub Subiranta Suno (ĉ. 1835) estas reaperantaj elementoj en la pentraĵoj de Friedrich, kaj ankaŭ simbolas morton. Kontraste al tiu senso de malespero tamen ekzistas simboloj rilate al religia savo : krucoj kaj heliĝantaj ĉieloj ambaŭ aperas kiel promesoj de eterna vivo, dum la maldika luno sugestas esperon kaj la alproksimiĝon al Kristo. En liaj pentraĵoj rilate al maro, ofte videblas ankroj ĉe la marbordo, kiuj ankaŭ estas rigardeblaj kiel simboloj de espero. La germanliteraturistino Alice Kuzniar malkovris en la pentraĵoj de Friedrich tre subtilan pensadon pri la paso de tempo, nur malofte troveblan en la pentradhistorio. En La Abatejo en la Kverkforsto, la movo de la monaĥoj el la malfermita tombo kaj al la kruco kaj horizonto ekzemple signifas laŭ Friedrich, ke la fina destino de homo situas ne en ties tombo sed preter ĝi.
La lastaj jaroj kaj verkoj de Friedrich estis influitaj de kreskanta pesimismo : mateniĝoj aŭ brumo fariĝis pli kaj pli fundamentaj temoj de liaj pejzaĝoj. Liaj verkoj de tiu periodo videble malheliĝis, rivelante timindan monumentecon. La Ŝipruino de Espero, ankaŭ konita kiel La Polusa Maro aŭ La Maro de Glacio (1823-24), plej bone rezumas la ideojn kaj artajn celojn de Friedrich je tiu tempo : ĝia stilo tamen estas tiel drasta, ke la pentraĵo estis unue malfavore kritikita. Ĝi estis plenumita en 1824, kaj bildigas malgajan pejzaĝon, nome ŝipruinon meze de la Arkta Oceano. "La produktita bildo, kun ties pecoj da travertinkolora glacio maĉanta la lignan ŝipon, ne plu estas dokumenta sed fariĝas alegorio : tiu de la fragila barko de homa sopirado premegita de la giganta, glacia indiferenteco de la mondo".
En 1830, Friedrich redaktis pri estetiko komentarion, kiu fakte estis nur aro da aforismoj. En tiu libro klarigis la pentristo, ke artisto bezonas asocii la observadon de naturo al akurata ekzameno de sia propra personeco. Lia plej fama rimarko estas tiu frazo, kiu konsilas al la artisto "fermi vian korpan okulon, tiel ke vi vidu vian bildon unue per la spirita okulo. Sekve alportu al la taglumo tion, kion vi vidis en la mallumo, tiel ke tio reakciigu aliulojn el la ekstero internen". Li malakceptis tro ambiciajn portretojn de naturo, kiuj celis pentri la "tutan" naturon, kiel ekzemple en la verkoj de la samtempaj pentristoj Adrian Ludwig Richter kaj Joseph Anton Koch.
Soleco kaj morto
Kaj la vivo kaj la verkoj de Friedrich estis influitaj de fortega senso de soleco. Tiu impreso fariĝis despli videbla en liaj lastaj verkoj, plenumitaj dum periodo, kiam liaj amikoj, familimembroj kaj kolegaj pioniroj de frua romantikismo malproksimiĝis el li aŭ mortis.
Arthistoriistoj, sed ankaŭ kelkaj samtempuloj, atribuis la melankolion de lia arto al la multaj funebroj spertitaj dum lia junaĝo aŭ al lia malgaja vivo kiel plenkreskulo. La pala kaj deteniĝema aspekto de Caspar David Friedrich cetere kontribuis al la nocio de la "silentema homo el Nordo".
Friedrich spertis plurajn deprimojn, unue en 1799 kaj sekve en 1803-1805, ĉ. 1813, en 1816 kaj finfine inter 1824 kaj 1826. Rimarkeblas kelkaj signifaj ŝanĝoj rilate al la temoj de la verkoj plenumitaj dum tiuj periodoj : pliofte aperas variaj motivoj aŭ simboloj de morto, ekzemple vulturoj, strigoj, tombejoj kaj ruinoj. Ekde 1826, tiuj motivoj fariĝis seninterrompaj proprecoj de liaj pentraĵoj, dum la uzitaj koloroj fariĝis pli malhelaj kaj dolĉaj. Carus skribis en 1929, ke Friedrich "estas ĉirkaŭita de dika, trista nubo de spirita necerteco". En 2006, la psikiatro Carsten Spitzer opiniis, ke liaopinie spertis Friedrich dum sia vivo daŭran inercion, provon de memmortigo kaj tion, kion la artisto mem priskribis kiel "terura laceco".
Germana folkloro
La simboloj kaj motivoj de germana folkloro ankaŭ pli kaj pli graviĝis en la verkaro de Friedrich ekde la jaro 1813, kiam la artisto patriote protestis kontraŭ la franca invado de la dominio de Pomerio. La artisto, rigardebla kiel fervore germana, kontraŭfranca naciisto, uzadis la pejzaĝojn de sia naskregiono por celebri germanajn kulturon, kutimojn kaj mitologion. Lin multe impresis la kontraŭnapoleonaj poemoj de Ernst Moritz Arndt kaj Theodor Körner, sed ankaŭ la patriota literaturo de Adam Heinrich Müller kaj Heinrich von Kleist. Kortuŝita de la mortoj de tri amikoj okaze de batalo kontraŭ Francio, sed ankaŭ de la dramo Die Hermannsschlacht verkita de Kleist en 1808, Friedrich plenumis plurajn pentraĵojn, kiuj celis proponi politikajn mesaĝojn pere de pejzaĝoj—tute nova metodo en la historio de arto.
En Tomboj de la Maljunaj Herooj (1812, videblas ruina monumento kun la skribaĵo "Arminio", kiu estas naciisma simbolo kaj aludo al ĝermana tribestro. La kvar tomboj de la mortintaj herooj estas parte malfermitaj, tiel liberigante iliajn spiritojn por eterna vivo. Estas du francaj, tre malgrandaj soldatoj antaŭ kaverno, pli malsupre kaj ene de groto ĉirkaŭita de rokoj, kvazaŭ ili troviĝus malpli proksime al paradizo . Dua politika pentraĵo,  (ĉ. 1813) bildigas perditan francan soldaton, kiu ŝajnas kiel nano pro tre densa forsto, dum korako staras sur arbostumpo kiel malfavora profeto pri la estonta malvenko de Francio.
Influo
Kune kun aliaj romantikismaj pentristoj, Friedrich kontribuis al la valorigo de pejzaĝismo kiel grava ĝenro de la okcidenta arto. Inter liaj samtempuloj, la stilo de Caspar David Friedrich ĉefe influis la pentraĵojn de Johan Christian Dahl. Inter postaj generacioj, Arnold Böcklin ankaŭ estis forte influita de la verkoj de la artisto. La granda kvanto da Friedrich-aj verkoj en rusaj kolektoj cetere influis multajn rusajn pentristojn, precipe Arĥip Kuindĵi kaj Ivan Ŝiŝkin. La spiritualismo de Friedrich antaŭanoncis plurajn usonajn pentristojn, interalie Albert Pinkham Ryder, Ralph Blakelock, sed ankaŭ la skolon de la rivero Hudsono kaj la luminismon de Nov-Anglio.
La pejzaĝoj de Friedich forte influis la verkojn de la germana artisto Max Ernst. Konsekvence, aliaj superrealistoj akceptis rigardi Friedrich kiel unu el la pioniroj de sia arta movado. En 1934, la belga pentristo René Magritte omaĝis la artiston en sia verko La Homa Kondiĉo, kiu rekte kopias motivojn el la Friedrich-a arto kaj same pridemandas la rolon kaj sensojn de la vidanto. Kelkajn jarojn poste, en 1939, la superrealista gazeto Minotaure prezentis Caspar David Friedrich en artikolo fare de la kritikistino Marie Landsberger, kiu estis legita ne nur de superrealistoj sed ankaŭ de aliaj artistoj. La influo de La Ŝipruino de Espero (aŭ La Maro de Glacio) estas evidenta en la pentraĵo Totes Meer, plenumita en 1940-41 de Paul Nash, fervora admiranto de Ernst. Oni kelkfoje menciis la verkaron de Friedrich kiel influa fonto por aliaj gravaj artistoj de la 20-a jarcento, inkluzive de Mark Rothko kaj Anselm Kiefer. Al ĝi eĉ aludis la verkisto Samuel Beckett kiu, starante antaŭ la Viro kaj Virino Kontemplante la Lunon, diris : "Tio estis la fonto de 'Atendante Godot'".
En sia artikolo titolita "La Abstrakta Sublimo", origine publikigita en 1961 en ARTnews, la arthistoriisto Robert Rosenblum proponis komparadon inter la romantikismaj pejzaĝoj de Friedrich kaj de Joseph Turner kun la abstraktaj, ekspresionismaj pentraĵoj de Mark Rothko. Rosenblum precipe studis La Monaĥo ĉe la Maro (1809) de Friedrich, kaj La Vesperstelo de Turner, kaj komparis ilin kun la Lumo, Tero kaj Bluo, fare de Rothko en 1954. Laŭ Rosenblum, "Rothko, samkiel Friedrich kaj Turner, kondukas nin al la sojlo de tiuj senformaj senfinoj diskutitaj de la estetikistoj de la Sublimo. La malgranda monaĥo de Friedrich kaj la fiŝkaptisto de Turner kreas korpreman kontraston inter la senfina grandeco de panteista Dio kaj la senfina malgrandeco de Liaj kreitaĵoj. En la abstrakta lingvo de Rothko, tiaj akurataj detaloj — ponto de simpatio inter la reala spektanto kaj la prezento de transcenda pejzaĝo — ne plu necesas. Ni mem estas la monaĥo ĉe la maro, starante silenteme kaj kontempleme antaŭ tiuj gigantaj kaj sensonaj bildoj, kvazaŭ ni rigardus sunsubiron aŭ lunlumigitan nokton".
Recenzoj
Ĝis la fino de la 19-a jarcento, kaj precipe post la morto de ĉiuj liaj amikoj, la verkoj de Friedrich estis preskaŭ forgesitaj dum pluraj jardekoj. Ekde la 1890-aj jaroj, la simbolismo de liaj pentraĵoj tamen denove kongruis kun la arta modo de tiu tempo, precipe en Mezeŭropo. Malgraŭ tiu nova interesiĝo pri lia verkaro, lia manko de konsidero pri "pentradaj efektoj" kaj liaj tro delikate pentritaj surfacoj ankoraŭ kontraŭis la artajn teoriojn de tiu epoko.
Dum la 1930-aj jaroj, la verkoj de Friedrich estis uzitaj kiel propagandaĵoj de la nazia ideologio, kiu celis adapti la romantikistan artiston al la naciista Blut und Boden. Eĉ dum la jardekoj post la Dua mondmilito oni daŭre kaj malprave asociadis la pentraĵojn de Friedrich al naziismo. La forta simbolismo de liaj verkoj, sed ankaŭ pli ĝenerale la multaj diferencoj inter lia stilo kaj la plej akceptataj kriterioj de modernismo, cetere kontribuis al lia malpopulariĝo. En 1949, la arthistoriisto Kenneth Clark ekzemple skribis, ke Friedrich "verkis laŭ la rigida tekniko de sia tempo, de kiu povus apenaŭ inspiriĝi skolo de moderna pentrado". Li sugestis, ke la artisto provis esprimi per pentrado tion, kion plej bone esprimeblas per poezio. La kritikoj de Clark evidentigas la malbonfamon, kiun Friedrich spertis ekde la fino de la 1930-aj jaroj.
La reputacio de Friedrich estis despli difektita, kiam lia arta bildaro estis ekuzita de pluraj holivudaj reĝisoroj, interalie Walt Disney, por hororaj aŭ fantaziaj filmoj, ĉefe pro la influo de germanaj kinmajstroj kiel Fritz Lang aŭ F. W. Murnau. La rehonoriĝo de la artisto estis malrapida, sed faciligita de la favoraj recenzoj de pluraj kritikistoj kaj arthistoriistoj kiel Werner Hofmann, Helmut Börsch-Supan kaj Singrid Hunz. Ili sukcese kontestis la politikan ideologion antaŭe atribuitan al liaj verkoj kaj denove konsideris lin laŭ strikte arthistoria vidpunkto. Jam en la 1970-aj jaroj, liaj pentraĵoj estis denove ekspoziciitaj en gravaj artgalerioj tra la tuta mondo, kaj ili ricevis pli kaj pli fortan subtenon de nova generacio da kritikistoj.
La internacia renomo de Friedrich estas hodiaŭ firme establita. Li fariĝis nacia ikono en sia denaska Germanio, kaj estas multe estimita de arthistoriistoj kaj artamatoroj tra la tuta okcidenta mondo. Li nun estas ĝenerale rigardita kiel artisto psikologie ege kompleksa. Laŭ Vaughan, Caspar David Friedrich estis "kredanto, kiu batalis kontraŭ dubo, kaj celebranto de beleco obsedita de mallumo. Li finfine transcendas interpretadon, atingante ĉiujn kulturojn per sia bildaro. Li ja reaperis kiel papilio, kiu espereble neniam malaperos el nia vido".
Galerio
Friedrich estis sufiĉe produktema artisto, kiu plenumis pli ol 500 certe atribuitajn verkojn. Konforme al la romantikisma idealo de tiu periodo, li intencis, ke liaj pentraĵoj estu rigardeblaj kiel ekskluzive estetikaj atestaĵoj. Li do singardeme elektis la titolojn de siaj verkoj, por ke ili ne estu tro akurataj aŭ elvokaj. Pluraj el la tro evidentaj titoloj hodiaŭ donitaj al kelkaj verkoj, ekzemple La Etapoj de Vivo, estis verŝajne ne elektitaj de la artisto mem sed inventitaj dum unu el la repopulariĝoj de Friedrich. Kelkfoje malfacilas dati la verkojn de la artisto akurate, parte ĉar li mem ofte ne subskribis aŭ datis siajn tolojn. Li tamen redaktis notlibreton pri sia ĉiutaga laboro, tiel ke arthistoriistoj sukcesis determini la datojn de kompletigo de pluraj pentraĵoj. Gravis ankaŭ liaj bildoj pri la (ruina) cistercia Abatejo Eldena.
Kajdanovo
Kajdanovo, ukraine, rutene kaj ruse Кайданово [kajdanovo], slovake Kajďanovo, hungare Kajdanó estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Rakoŝino.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Kajdanó apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Mukaĉeve, poste al Ĉeĥoslovakio. La komunumo rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Malnova Tombejo Segeroth
La Malnova Tombejo Segeroth estas eksfunkciigita, urba tombejo en la nuna Norda Kvartalo de Essen, kiu etendiĝas ankaŭ trans la iama laboristokvartalo Segeroth. En la nordoriento de la tombejo allimiĝas la plej granda juda tombejo de Essen.
Historio
En 1863 malfermiĝis la Tombejo Segeroth kiel Suda Tombejo de Altenessen. En la 1980-aj jaroj ĝi estis eksfunkciigata kaj pli malfrue aliformata al Parko Segeroth.
Roberto Curthose
Duko Roberto la 2-a de Normandio, ankaŭ nomata (angle) Robert Curthose, (n. ĉ. 1054 - m. la 10-an de februaro 1134), estis duko de Normandio de 1087 ĝis 1106 kaj la plej aĝa filo de Vilhelmo la Konkeranto kaj reĝino Matilda. "Curthose" estis moknomo, kiu signifas "mallongaj ŝtrumpoj".
Malnova Tombejo Segeroth
Historio
La komercisto Johann Heinrich Spindelmann mortinta en 1927 tie ĉi ricevis sian honortombon de la urbo Essen, ĉar li postlasis sian tutan propraĵon akiritan per brutokomerco al la urbo, por ke tiu ĉi instalu fondaĵon je lia nomo por la subteno de orfoj. La urbo responde sin devigis al la plua prizorgado de lia tombo.
Roberto Curthose
Dum lia infaneco liaj gepatroj fianĉigis lin al Margareta, heredontino de la graflando Maine en Francio, sed ŝi mortis antaŭ ol ili geedziĝis. (Tiutempe oftis ke infanoj, aparte infanoj de nobeloj, fianĉiĝis.) En 1063 lia patro nomumis lin Grafo de Maine, verŝajne anticipe de la edziĝo. En 1069 Maine sukcese ribelis kontraŭ la normandoj kaj Roberto perdis la graflandon.
Kiel junulo, li havis reputacion de kuraĝo kaj de milita lerto, tamen ankaŭ de mallaboremo kaj de malforta karaktero. La franca reĝo instigis lin kvereli kun lia patro kaj fratoj. En 1077 liaj fratoj Vilhelmo kaj Henriko ĵetis sur lin fetoran akvon. Roberto koleregis. La patro ĉesigis la rezultan lukton sed ne punis la du fratojn. La sekvantan tagon Roberto iniciatis sieĝon de Rouen. La afero malsukcesis kaj Vilhelmo la 1-a deziris aresti lin, sed Roberto fuĝis.
La kverelo daŭris. Roberto estis nun ĉe la kortego de sia onklo en Flandrio. Li invadis Vexin. Lia patro eniris aliancon kun Filipo la 1-a de Francio por kontraŭi lin. Lia patro ankaŭ lernis ke Reĝino Matilda sekrete sendis monon al Roberto. Dum batalo en januaro 1079 Roberto senĉevaligis kaj vundis sian patron, kaj ĉesis ataki lin nur kiam li rekonis lian voĉon. La humiligata Vilhelmo malbenis sian filon.
Malnova Tombejo Segeroth
Tomboj por mortintoj en milito kaj minejaj akcidentoj
Sur la tombejo Segeroth estas entombigitaj 18 viktimoj de la Unua Mondmilito. Krom tio tie kuŝas naŭ ministoj, kiuj mortis dum mingaseksplodo. Ankaŭ ĉi tie kuŝas 23 ministoj, kiu perdis siajn vivojn per karbopolvo-eksplodo la 31-an de majo 1922 en Minejo Amalie. La respektivaj memorŝtonoj ankoraŭ konserviĝis: <Gallery widths="200px"> Deutsch-Französischer Krieg, Gedenkstein, Alter Friedhof Segeroth.jpg|Memorŝtono por la viktimoj de la Unua Mondmilito Zeche Victoria Mathias, Grubenunglück, Gedenkstein, Alter Friedhof Segeroth.jpg|Memorŝtono por la viktimoj de la minakcidento en Minejo Victoria Mathias Zeche Amalie, Grubenunglück, Gedenkstein, Alter Friedhof Segeroth.jpg|Memorŝtono por la viktimoj de la minakcidento en Minejo Amalie
Juda tombejo
En la nordorienta parto ĉe la nuna Assmann-Vojo (pli malfrue Martelmueleja Vojo), malfermiĝis en 1885 la pli poste plej granda juda tombejo de la urbo Essen. Kiel unua ĉi tie estis entombigata aŭtunon de la jaro Simon Hirschland (1807–1885), kiu en 1841 fondis la privatbankon Hirschland en Essen. La familia tombo ekzistas ĝis nun. Lasta entombigo okazis ankoraŭ en 1991. Ekde 1985 la juda tombejo, sur kiu troviĝas 707 tombŝtonoj, estas monumentprotektataj. Ĝi ne estas publike alirebla.
Roberto Curthose
Per la interveno de Reĝino Matilda, en 1080 Roberto kaj lia patro konkludis milithalton. Post ŝia morto (1083) ŝajnas ke Roberto vojaĝis tra Francio, Germanio, Flandrio kaj Italio, kie li malsukcese petis fianĉiĝi al la riĉega Matilda de Toskanio.
Vilhelmo la 1-a mortis en 1087. Li deziris senheredigi Roberton sed, pro petoj de la nobeloj, li testamentis al li Normandion, kaj Anglion al lia frato Vilhelmo la 2-a. Pluraj anglaj baronoj konsideris ke ili ĝuus pli da libero se Roberto reĝiĝus kaj ribelis kontraŭ Vilhelmo, sed la afero malsukcesis, parte ĉar Roberto ne subtenis ilin.
Malnova Tombejo Segeroth
Nuna stato
La tereno, kiun nun laŭ nordsuda direkto tratranĉas la Strato al Bottrop, estis maldensigata dum la jaroj 2005 ĝis 2007 kaj formata simile al parko. Krom tio oni resanigis la lagon grandan proksimume 3.000 kvadratajn metrojn en la orienta tombeja parto. Ĝi nun estas nutrata per pluvakvo el la najbara loĝkvartalo. Tiel ekestis la Parko Segeroth kun dise konserviĝintaj tombmonumentoj. En la sudokcidenta parto troviĝas nun ankaŭ infanludejo.
Roberto Curthose
La ĉef-konsilisto de Roberto estis Vilhelmo Flambard, kiu antaŭe konsilis lian patron, kaj poste iĝis malamata financa konsilisto de Vilhelmo la 2-a.
Roberto kaj Vilhelmo la 2-a deziris malebligi ke ilia ambicia frato Henriko iĝus aŭ Duko de Normandio aŭ Reĝo de Anglio, kaj konkludis traktaton per kiu, se Vilhelmo aŭ Roberto mortus sen infanoj, la postvivanto heredus liajn landojn. En 1096 Roberto partoprenis la 1-an krucmiliton: oni diris ke ili tiom malriĉas ke ili devas foje resti en la lito pro mankoj de vestoj. Por pagi la kostojn de krucmiliti, li hipotekis Normandion al Vilhelmo.
En 1100, kiam Roberto estis revenanta de la krucmilito, mortis Vilhelmo la 2-a, kaj Henriko kaptis la tronon de Anglio. Instigata de Vilhelmo Flambard kaj pluraj baronoj, Roberto invadis Anglion. Li alteriĝis ĉe Portsmouth sed ne ĝuis anglan subtenon. Per la Traktato de Alton (1101) Henriko devigis Roberton agnoski lian fraton reĝo de Anglio. Tamen Roberto daŭre instigis tumulton en Anglio, kaj fine en 1105 Henriko invadis Normandion. La 28-an de septembro 1106 okazis la decida Batalo de Tinchebray. Soldatoj de Henriko kaptis Roberton. Henriko enkarcerigis lin, unue en la Turo de Londono, poste (dum dudek jaroj) en Devizes, kaj fine en la kastelo de Cardiff. Kiam Roberto klopodis eskapi el Cardiff, Henriko senokuligis lin. Roberto mortis tie en 1134. Li entombiĝis en la abateja preĝejo de Sankta Petro en Gloucester, kiu nun estas katedralo.
Ernst von Bodelschwingh-Velmede
Ernst von BODELSCHWINGH-VELMEDE (naskiĝinta la sur la bieno Velmede apud Unna, mortinta la  en Medebach) estis prusa politikisto. Unu lia filo estis la fama teologo kaj diakonimoderigisto Friedrich von Bodelschwingh.
Valduggia
Valduggia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Boca (NO), Borgosesia, Cellio, Gargallo (NO), Grignasco (NO), Madonna del Sasso (VB), Maggiora (NO), Pogno (NO) kaj Soriso (NO).
Ernst von Bodelschwingh-Velmede
Vivo
Bodelschwingh studis jursciencon kaj partoprenis la kontraŭnapoleonajn liberigmilitojn. Ĉe la Batalo de Leipzig li akiris la Feran krucon. Apud Freyburg (Unstrut) li vunditis en la 21.10.1813. En 1817 li ekdeĵoris por la ŝtato kaj iĝis en 1822 ĉefa deputito de la distrikto deTecklenburg, en 1831 prezidanto registara en Trier, en novembro 1834 supera prezidanto de Rejnprovinco. En 1842 li transprenis la ministerion pri financoj, en 1845 la ministerion de la internaj aferoj.
Valduggia
Kristana patrono de la komunumo estas la Sankta Georgo, kies memortago, la 23-a de aprilo, sekve estas la komunuma festotago.
Ernst von Bodelschwingh-Velmede
Vivo
En 1852 li nomumitis registara prezidanto de Arnsberg.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 116-117, kio legeblas tie ĉi interrete.
2141
2141 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
José Roberto de Oliveira
José Roberto de Oliveira (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Poběžovice (kastelo)
Poběžovice (ankaŭ Ronšperk) estas burgo alikonstruita en barokan kastelon en samnomata urbo en distrikto Domažlice. Ĝi situas en centro de la urbo sur nekarakteriza monteto en supermara alteco proksimume 440 m. Ĝi estas protektata kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
En la urbo menciata unuafoje en la jaro 1359 ekzistis burgejo de neklara lokumigado. La burgon fondis Dobrohost z Ronšperka, kiu akiris Poběžovice-on en la jaro 1459. En la jaro 1510 konkeris la burgon reĝa soldataro de Vladislao Jogajlido gvidata de Zdeněk Lev z Rožmitálu, por ke ili haltigu rabemajn ekskursojn de Zdeněk Dobrohost z Ronšperka, filo de Dobrohost, kiu fuĝis el la lando kkaj la senjorujon dividis liaj fratoj Volf kaj Václav. Plej malfrue en la jaro 1526 la burgon akiris Albrecht z Gutštejna, kiu pli poste lombardis ĝin, sed fine en la jaro 1542 vendis al fratoj Bartoloměj kaj Jan ze Švamberka. Švamberkidoj la burgon renesance alikonstruis, sed post malsukceso de nobelara ribelo ili perdis la posedaĵon, kaj la reĝa kamerao en la jaro 1522 vendis ĝin al Severin Táhlo z Horšteina. Post li alternis vico da posedantoj, el kiuj pilzena hetmano kaj praga advokato Matyáš Bohumír z Vunšic post edziĝo kun Anna Feliciánová Pachtová z Rájova meritis pri baroka alikonstruo en la jaroj 1682–1695. Pluaj familioj, al kiuj Poběžovice apartenis, estis ekzemple grafoj el Königsfeld, Thun-Hohensteinidoj aŭ grafoj el Coudenhoven. En la kastelo restadis grafino Mitsuko Coudenhove-Kalergi, kiu estas ankaŭ konata el kastelo en Horšovský Týn.
Oreilla
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Oreillanais aŭ Orelluts.
Chirac
Chirac estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio
Chirac krome estas familia nomo, interalie de
Kreto (ŝtono)
Kreto estas speco de kalka roko, aperanta en tavoloj en la tero kaj uzata plejofte en pulvora formo (CaCO3). La dekantita kreto servas por purigi dentojn kaj arĝenton.
Oni nomas ankaŭ kreto tiun bastoneton, kiun oni uzas por skribi sur nigra surfaco (ĉefe en instruejoj; sur kretotabulo).
Karbamazepino
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Kadenco (apartigilo)
Vorto kadenco povas esti:
Estepa
Estepa estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas kie loĝas  geloĝantoj, do loĝdenso estas  loĝ./km². Estepa situas je 110 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 12397 geloĝantoj de la municipo Estepa estas 6240 inoj kaj 6157 viroj. En la 190-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, kie loĝas 12303 geloĝantoj, kaj aliaj 94 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 146, 56 inoj kaj 90 viroj, kaj mortis 108, 55 inoj kaj 53 viroj. Tiel la natura kresko estis 38 (0.3%). La laborkapabla loĝantaro estis 5584 homoj (45.0%).
NGC 4673
NGC 4673 (aliaj indikoj — UGC 7933, MCG 5-30-73, MK 656, ZWG 159.70, PGC 43008) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arbedo (apartigilo)
Arbedo havas plurajn signifojn:
Schwabhausen (Turingio)
Schwabhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2147
2147 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
Mercina
Mercina [merĉina] (hungare: Mercsény) estas vilaĝo en Rumanio okcidente Oraviţa. En 1910 ĝi havis 1 699 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 632 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1421. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Vărădia.
Kruconervura volbo
Kruconervura volbo estas volbo formita kaj tenata per memportaj nervuroj (kruconervuroj). La nervuroj interkruciĝas je tio kiel la diagonaloj en rektangulo; ili forkondukas la premajn kaj ŝovajn fortojn sur la pilastrojn. Ĉiuj kruconervuroj kunmetiĝas el pluraj profiligitaj prilaboritaj ŝtonoj. Sur la nervura interkruciĝejo troviĝas ŝlosoŝtono.
La kruconervura volbo estas karakteriza elemento de gotika arĥitekturo. Ĝi ebligis altajn preĝejajn ĉambrojn. La muroj estis senpezigataj kompare kun la barelvolbo kaj estis provizeblaj per pli grandaj fenestraj facoj.
Kiel unu el la unuaj kruconervuraj volboj validas la ankoraŭ malfru-romanika transversnava volbo de la katedralo de Speyer (post 1081).
Konstruado
Kruconervura volbo konsistas el la kvar nervuraj arkoj, la konvenaj abutmentoj en la anguloj kaj la meza ŝlosoŝtono. La ĉapoj inter la nervuroj estas – egale laŭ kia konstrumaniero – plenigaĵo sen porta funkcio.
Nervuroj kaj ĉapoj kutime ne estas interligitaj fortofermite unu kun la alia kaj montras propran portefikon. La stabilaj kruconervuraj arkoj preskaŭ ne partoprenas al la ŝarĝoportado de la ĉapoj.
Se je la laŭlonga akso de konstruaĵo viciĝas pluraj volboj unu post la alia, oni nomas la arkojn orte tuŝantajn la laŭlongan muron ŝildarkoj, la arkojn inter la volberoj tamen bendarkoj aŭ bendoj. Se la volboj de meza kaj flankaj navoj estas samnivelaj (halopreĝejo), la volbarkoj separantaj la navojn laŭlonge nomiĝas apartigaj arkoj. R
Arĥitekturaj konsekvecoj
Per la konstruado de kruconervuraj volboj oni povis troaltigi la preĝejohalon. Eblis kompare kun la barelvolbo konstrui pli altajn ĉambregojn. Arĥitektoj ne plu devis starigi volbon sur dikaj muroj kaj flankaj navoj, por forkapti la statikajn fortojn. La muroj estis trafluigeblaj per lumo. La statikaj fortoj estis forkondukeblaj je pli grandaj navalteco sur la murojn aŭ pilastrojn.
Krome la volbado eblis ankaŭ super rektangulaj planoj kaj ne nur super kvadrataj. La uzado de romp-arkoj estis kondiĉo por vasta libereco de la plano, ĉar nun malsamaj spanoj de la ŝildarkoj kaj diagonalarkoj ne devige kaŭzas malsamajn altecojn.
Tio ne nur malpliigis la elpezojn por apogaj murtegaĵoj, sed oni ankaŭ povis masoni la volboĉapojn inter la kruconervuroj libere, sen devi kiel antaŭe starigi kompletan subtenajn lignajn tabulojn. La formado de halovolboj per ĉi tiu metodo fariĝis pli libera ol en la romaniko.
Per la konstruado de kruconervuroj krom tio eblis venki la ŝovostreĉon, precipe en la verto. La volboĉapoj, kiuj en la romaniko estis volbitaj nur radioforme kaj estis ligitaj al la kvadrata plano, estis nun konstrueblaj per malsamaj apoglarĝoj, dum kiam la romanikaj rondarkoj je sama verta alto devis havi la saman apoglarĝon.
Tipoj
La baza formo kun du interkruciĝaj nervuroj nomiĝas kvarparta volbo. Se ĉi tiu volbo estas dividita laŭ transversa direkto per nervuro deira de la ŝlosoŝtono al la eksteraj muroj en ses ĉapojn, oni diras sesparta volbo, kiu estas tipa por frugotikaj preĝejoj. Je uzado de la sespartaj volboj ekestas la tiel nomata ligita sistemo, je kiu al meznava volbo estas alordigitaj sur ĉiu flanko po du flanknavaj volboj. Se ankaŭ en laŭlonga direkto troviĝas vertonervuro, ekestas okparta volbo.
Kruconervuraj volboj povas esti subtenataj per aldonaj nervuroj, tiel ke povas ekesti nervuroventumiloj, nervurosteloj, nervuroretoj aŭ aliaj strukturoj. Tiam la volboj ankaŭ tiel estas nomataj, do ventumilvolbo, stelovolbo, retovolbo, maŝonervuraj volboj k.a.).
Ekesto en la malfrua romaniko
Kruconervuraj volboj similas laŭforme al la antaŭe malvolvitaj krucokrestaj volboj, distingiĝas tamen fundamente de ili, ĉar la nervuroj nun transprenis portan funkcion. En la evoluinta romaniko ekestis la unuaj kruconervuraj volboj, kiam oni surmetis sur la kreston malaltan bendonervuron, kiu komence havis dekoracian kaj ne jam portan funkcion. Kiel unua romanikaj krucnervuraj volboj validas la transversnavaj volboj de la katedralo de Speyer (post 1081). Pli malpli samtempe ekestis ekde 1093 per la kruconervuraj volboj de la katedralo de Durham la unua konstruaĵo unuece volbita en ĉiujn partoj per kruconervuroj. En ĉi tiu evolufazo simplaj transversaj sekcaĵoj karakterizis la nervuroformojn (kvadrataj, migdaloforma, piroforma ktp.), el kiuj poste evoluis la volbo kun portantaj kruconervuroj.
Certaj nervuraj transverssekciaj formoj estis ligitaj kun unuopaj monaĥaj ordenoj resp. unuopaj monaĥejoj. Ekzemple la laikaj monaĥejanoj taskigitaj per konstrulaboroj en la cisterciana monaĥejo Clairvaux preferis nervuroj de kvadrata transversa sekcaĵo, la tiel nomatajn kestonervurojn. Tiuj ĉi estas pruveblaj ankaŭ en ĉiuj filiomonaĥejoj de Clairvaux. Per la laikaj monaĥejanoj cistercianaj de Clairvaux ĉi tiu nervuroformo ankaŭ alvenis en la profanan arĥitekturon, ekz. en la fortikaĵojn kaj kastelojn de Frederiko la 2-a en suda Italujo (Castel del Monte ktp.).
Sullana
Sullana, estas urbego en nordokcidenta Peruo. Ĝi estas ĉefurbo de Departemento Piura.
Geografio
Sullana situas sur la marborda ebenaĵo laŭ malgranda rivero. Piura troviĝas 33, Chiclayo 228, Cajamarca 348, Trujillo (Peruo) 401, Chimbote 519, Pucallpa 782, Iquitos 935, Callao 886, ’’’Limo’’’ 890, Huancayo (urbo) 997, Chincha Alta 1074, Ica (urbo) 1155, Cusco 1353, Arequipa 1622, Juliaca 1649. Tacna 1847 km.
Ekonomio
Sullana kun la ĉirkaŭaĵo estas akvumita. Oni okupiĝas ĉefe pri kotonoj, krome bananoj. El sukerkanoj oni produktas etanolojn. En la urbego muelejoj por kotonoj funkcias. La komersado estas menciinda.
Klimato
Sullana havas sekan (dezertan) tropikan klimaton. La jara averaĝa temperaturo estas 27 °C. Tio varias inter 16-38 °C.
Trafiko
Sullana estas ligita per 5 vojoj al la ceteraj landpsrtoj.
Antony Tudor
Antony TUDOR, denaske William Cook (Londono, 4a de aprilo 1908 - Novjorko, 20a de aprilo 1987) estis brita koregrafo, instruisto kaj dancisto.
Alain de Botton
Alain de BOTTON (la 20-an de decembro 1969) estas brita verkisto, filozofo kaj eseisto.
Vivo
De Botton estis naskita en Zuriko, Svislando al jud-sefardaj gepatroj, kaj vivis en Anglio ekde la aĝo de ok. Li diplomiĝis kun honoroj en historio ĉe la Universitato de Kembriĝo.
En 2008, Alain de Botton estis unu el teamo de verkistoj kaj edukistoj kiuj fondis The School of Life (La Lernejon de Vivo). Tiu lernejo ofertas emocian edukadon, kaj surloke kaj surrete, temigantan precipe la temojn de Laboro kaj Rilatoj. Pri tio li atestis"La ideo estas defii tradiciajn universitatojn kaj reorganizi scion, direktante ĝin al vivo, kaj for de scio pro si mem. En modesta maniero, ĝi estas institucio, kiu provas doni al homoj tion, kion universitatoj mi pensas ĉiam donas al ili: senton de direkto kaj saĝo por iliaj vivoj helpe de kulturo."
Stilo kaj ekzempleroj de lia verkaro
De Botton skribis en diversaj formatoj al miksita respondo. Pozitivaj recenzoj de liaj libroj atestas, ke li faris literaturon, filozofion kaj arton pli alireblaj por pli larĝa publiko. Negativaj recenzoj asertas, ke de Botton tendencas deklari la evidentan kaj karakterizis kelkajn el siaj libroj kiel pompaj kaj mankantaj fokuson.
Essays in love (1993), la amrakonto de du junuloj en Londono, kiuj regule devias de flankaj diskutoj pri amo, morto, filozofio kaj sekso.
How Proust Can Change Your Life (1997), la libro estas speco de gaja biografio de Marcel Proust kun pruvoj de kiel la instruo de Proust (kiel esprimite en lia bonega laboro sekvanta la perditan tempon kaj liajn leterojn) estas signifa hodiaŭ.
The Consolations of Philosophy (2000), nomita laŭ la libro 'De consolatione philosophiae ' de Boecio (la nomo de la BBC televidserio bazita sur ĝi). En la libro, de Botton ekzamenas la karakteron kaj doktrinon de Sokrato, Seneko, Epikuro, Michel de Montaigne, Nietzsche kaj Schopenhauer kaj montras kiel ilia filozofio povas mildigi nian aflikton kaj angorojn, kaj kondolencas problemojn de malpopulareco, manko de mono, malbonŝanco en amo kaj ĝenerale, malelstareco, ktp.
The Art of Travel (2002), tiu libro ekzamenas la signifojn kaj motivojn malantaŭ homaj vojaĝdeziroj, ekzamenante la verkojn kaj vivojn de Joris-Karl Huysmans, Alexander von Humboldt, Wordsworth, John Ruskin, la pentristo Edward Hopper kaj aliaj.
Status Anxiety (2004), la libro diskutas preskaŭ universalan angoron, rilate al tio, kion aliaj homoj pensas pri oni kaj rilate al la sento de onia socia statuso. La eseo ekzamenas la intensan bezonon de la amo kaj aprezo de aliaj, kaj kiel ĝi formas oniajn vivojn.
The Architecture of Happiness (La Arkitekturo de Feliĉo) (2006), eseo sur la graveco de arkitekturo en homa vivo.
The Pleasures and Sorrows of Work (La Plezuroj kaj Malĝojoj de Laboro) (2009), recenzo de dek profesioj kaj laborpostenoj, inkluzive de loĝistiko, misila inĝenierado, pentrado kaj kuketomerkatado.
Religion for Atheists: A Non-Believer's Guide to the Uses of Religion (Religio por Ateistoj: Gvidilo de nekredanto al la uzoj de religio) (2012), eseo pri religiaj ceremonioj kaj kutimoj, kiuj havas psikologian kaj socian valoron eĉ por tiuj, kiuj ne kredas.
Konkava preso
Konkava preso estas unu el la ĉefaj metodoj presi (apud platpreso kaj konveksa preso), uzata kaj en tipografio, kaj en grafika arto.
La metodo konsistas en tio, ke la presota bildo estas enĉizita en la kliŝo, kaj la rezultaj kavaĵoj entenas la presinkon.
Valenza
Valenza estas komunumo de Italio.
Famuloj
En Valenza mortis hungara aktoro Erzsi Paulay.
Arbedo-Castione
Arbedo-Castione estas komunumo de la komunumaro Belinzono kaj la distrikto Belinzono en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 4380 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 21,28 km², de kiuj 78,6% estas kovritaj de arbaro, 6,8% servas por agrikulturo kaj 9,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arbedo-Castione limas en nordo al Claro, en nordoriento al Lumino, en sudoriento al Roveredo, en sudo al Sant'Antonio, en sudokcidento al Belinzono, en nordokcidento al Gorduno, kaj en nordnordokcidento al Gnosca.
Trafiko
Tra Arbedo-Castione estas grava trafiknodo. Tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A13, kies vojnodo kun la svisa aŭtovojo A2 situas aliflanke de la rivero Tiĉino sur la teritorio de la najbara komunumo Gorduno. Sur la teritorio de Arbedo-Castione troviĝas la aŭtovojalveturejo Belinzono-Nordo, ĉe la nodo inter la kantonaj ĉefvojoj n-ro 2 de Bazelo al Chiasso kaj 13 de Belinzono al Koiro. Arbedo-Castione disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Lucerno al Lugano kaj de Arbedo-Castione kondukas fervojlinio al la Valo de Mesoko, kies sekvo trans Splugo-Pasejo al Koiro, neniam realiĝis.
.eh
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Eh''.
.eh estas rezervita interreta nacia domajno de la alta nivelo de Okcidenta Saharo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Malo Bavaniŝte
Malo Bavaniŝte, serbe Мало Баваниште, slave Malo Bavanište, hungare Kisbálványos estas malgranda vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Kovin. Malo signifas: malgranda, kiu faras diferencon de Bavaniŝte.
Situo
Malo Bavaniŝte situas sur ebenaĵo.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1947 en tiutempa Jugoslavio, kiu ekde 2006 Serbio. Apud la vilaĝo oni trovis ligniton. En 2002 loĝis en Malo Bavaniŝte 420 homoj, (396 serboj (94 %), po 5 hungaroj kaj rumanoj ktp).
Funelpokalkulturo
La funelpokalkulturo estis kulturo en la neolitiko de ĉirkaŭ 4350 ĝis 2800/2700 a K.
.eg
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Eg''.
Funelpokalkulturo
Habitato
La nomo funelpokalkulturo estas kolektiva nomo. Estis granda nombro da parencaj komunumoj en la Nova Ŝtonepoko aŭ neolitiko, kiuj loĝis en suda Skandinavio kaj norda Eŭropo (ekde Nederlando ĝis la hodiaŭa Ukrainio).
.eg
.eg estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Egiptio.
Funelpokalkulturo
Habitato
La nederlanda branĉo apartenis al la Okcidentgrupo. Tiu grupo postlasis dolmenojn en ilia habitato, la hodiaŭa Drenthe kaj Malsupra Saksio. En la dolmenoj oni trovis funelformajn ceramikajn pokalojn.
Sándor Szinberger
SZINBERGER Sándor [pr. sinberger] estas rumanuja hungara reĝisoro, operejestro naskiĝinta en Kluĵo la 24-an de oktobro 1921.
Funelpokalkulturo
Habitato
La homoj kiuj apartenis al tiu kulturo vivis sur la sablogrundoj de Frislando kaj Drenthe. Simila kulturo ankaŭ troviĝas en norda Germanio, Danio kaj en partoj de Norvegio kaj Svedio
.eg
Je noktomezo (22:00 UT) de la 2009 en Egiptio komenciĝis la registriĝo por adresoj kun ". مصر" (prononce: .masr;  ".Egiptio"). Tio estis la unua Interreta domajno, skribita en la araba lingvo kaj entute — en nelatina alfabeto. Formala anonco estis farita antaŭtage. Elpaŝante ĉe la komenco de la Forumo pri Direktado de Interreto ( IGF) en Ŝarm el-Ŝejĥ, la egipta ministro pri komunikadoj Tarek Kamel diris, ke la nova domajno "proponos novan vojon por novaj aferoj, investo kaj kresko de la arabaparolanta mondo". Egiptio tiutempe havis 15 milionojn da retumantoj el totala loĝantaro de 80 milionoj.
Funelpokalkulturo
Ceramiko
La ceramiko de la funelpokalkulturo antaŭ ĉio estis farita el argilo en nombro da specifaj karakterizaj formoj.
Ŝlosoŝtono
Ŝlosoŝtono aŭ vertoŝtono estas la kojnoŝtono ĉe la plej alta punkto (verto) de arko aŭ la fina ŝtono en la ĉefa kruciĝejo de ripa volbo. En la arko la ŝlosoŝtono estas kojnoforma, en la volbo tamen ronda, plejofte kun ripokomencaĵoj; ĝi povas esti formita kiel kapeto aŭ esti kunmetita ringoforme. Kiel aparta formo en volboj precipe de la gotiko troviĝas „pendanta ŝlosoŝtono“ resp. pendokapo.
En la volbokonstruo la ŝlosoŝtono ludas decidan rolon: nur kiam ĝi estas enmetita, la konstruaĵo fariĝas memporta, kaj oni povas forigi la formskafaldon. Pro sia aparta graveco kaj ĝia centra pozicio la ŝlosoŝtono de arkoj ofte estis skulpte ornamita; jam la ŝlosoŝtono de la Porta all'Arco, ununura bone konserviĝinta pordego de la remparo de Volterra el la epoko de la Etruskoj, prezentas kaposkulpturon. Ofte la ŝlosoŝtono surhavas la inicialojn de la konstruinto kaj la konstrujaro de la konstruaĵo. Riĉaj ornamaĵoj de la ŝlosoŝtonoj de volboj estis aparte kutimaj en la gotika arĥitekturo.
Funelpokalkulturo
Ceramiko
La starpiedopokalo havas formon de florvazo el argilo. Aliaj formoj similas al siteloj, korboj, bovloj, pelvoj, kolumkolboteletoj kaj suĉboteletoj.
Ratibora princlando
La Ratibora princlando aŭ ankaŭ Duklando Ratiboro (Ducatus Ratiboria, Herzogtum Ratibor, Ratibořské knížectví, Księstwo Raciborskie; rezidejo Ratiboro) en Supra Silezio estis unu el la multaj Sileziaj princlandoj. Ĝi estiĝis en 1173 per divido de la tiam pollanda duklando Silezio. Ĝi nomiĝas laŭ la samnoma remparburgo, unuafoje menciita en 1108, kiu ankaŭ donis nomon al la posta urbo Ratiboro (Ratiboria, Racibórz). Inter 1202 kaj 1281 ĝi estis kunigita kun la Opola princlando kiel Opola-Ratibora princlando. En 1292 unuafoje feŭdo de la Krono de Bohemio, daŭre ekde 1327, en 1497 kunigita denove kun la Opola princlando.
En 1327 duko Lestko de Ratiboro omaĝis al reĝo Venceslao la 3-a de Bohemio, per kio la lando fariĝis feŭdo de Bohemio kaj definitive disiĝis de Pollando. Post lia morto ĝi iĝis rekte submetita sub la Bohemia krono. En 1337 la bohemia reĝo donis ĝin kiel feŭdo al la bofrato de Lestko, Nikolao la 2-a de Opavo, ano de la opavaj Premislidoj. Post formorto de la opavaj-ratiboraj Premislidoj en 1521 ĝi denove iĝis rekte submetita sub la Bohemia krono. Johano la 2-a de Opolo-Ratiboro kunigis Opolon kaj Ratiboron ĝis sia morto en 1532.
Sándor Szinberger
Kariero
Sándor Szinberger ekde 1945 ĝis 1950 estis reĝisoro de la Rumana Operejo de Kluĵo, ekde januaro 1952 reĝisoro, poste ĉefreĝisoro de la operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo, inter 1957 kaj 1973 li estis ties direktoro. Li laboris kiel gastreĝisoro en Germanujo, Aŭstrio, Egiptujo, Hungarujo. En 1978 li elmigris en Izraelon, kie en Tel-Avivo li estis universitata profesoro.
Magnolialoj
La magnolialoj (Magnoliales) estas planta ordo el angiospermoj. Tiu ordo enhavas 6 familiojn, ĉirkaŭ 150 genrojn kaj pli ol 2500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas magnolio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
22-a jarcento a.K.
La 22-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 2200 kaj finiĝis la 31-an de decembro 2101 antaŭ nia erao.
Py (Pyrénées-Orientales)
Py (Pi de Conflent) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pinencs.
Občina Zavrč
Občina Zavrč estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 9 komunumoj kovrante areon de 19,3 km². Komence de 2018 tie loĝis 1768 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Zavrč.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Gorišnica en la nordo kaj Občina Cirkulane en la okcidento. En la sudo kaj oriento, la municipo Zavrč limas kun Kroatio.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 9 vilaĝoj:
Referencoj
Statistikoj:  http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko:  http://www.geopedia.si/#T1257_F408:143_x582226_y136559.5_s13_b4
Yuzo Kobayashi
Yuzo Kobayashi (小林 祐三, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Yokohama F. Marinos kaj Sagan Tosu.
Gabriella Szirmai
SZIRMAI Gabriella [pr. sirmai) estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Szatmárnémeti la 20-an de decembro 1919.
Kariero
Gabriella Szirmai debutis 16-jare kaj ĝis 1948 ŝi estis membro de la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe.
2169
2169 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
7229 Tonimoore
7229 Tonimoore estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Ĝia absoluta magnitudo de 15,6 permesas krude taksi ĝian diametron inter 2 kaj 6 km
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toni L. Moore, kiu laboris en la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono de 1986 kiel observantino, programistino kaj analizistino de la observaj datumoj pri la radiusa rapido de steloj. Ŝi serĉis, studis de la stabilecon de la suna spektro kaj esploris la "p-modajn osciladojn" en steloj aliaj ol Suno.