cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epistolo de Jakobo
Teksto en Esperanto
Nova traduko de Gerrit Berveling el la originalo estas trovebla en Flanke je Jesuo (3a volumo de la Nova Testamento), eld. VoKo, Zwolle 2010.
György Wass
György WASS [vaŝ], czegei hungara hungara poeto, rakontisto, redaktoro. Li naskiĝis en Cege la 18-an de januaro 1877 kaj mortis la 15-an de marto 1929 en Budapeŝto.
Kariero
György Wass akiris jurdiplomon en Pozsony, doktorgradon en Universitato de Koloĵvaro (1900). Li estis vicnotario de departemento Szolnok-Doboka. Li estis respondecredaktoro en 1903–1905 de Dési Hírlap
Okcidenta Eŭropo
Okcidenta Eŭropo aŭ Okcident-Eŭropo signifas diversaj landoj en okcidenta Eŭropo, laŭ diversaj kriterioj.
Laŭ geografia senco "okcidenta Eŭropo" signifas la ŝtatoj Britio, Irlando, Francio, Belgio, Nederlando, kaj Luksemburgo.
Dum la tempo de la Malvarma Milito inter la jaroj 1947 kaj 1989 (respektive 1991), oni nomis ĉiujn ekonomie kapitalismajn parlamentajn demokratiojn de okcidenta, norda, suda kaj parto de meza Eŭropo "okcidenteŭropaj" kaj konsideris ilin parto de la "Okcidenta Bloko"), kontraŭe al la komunisme-aŭtoritate gviditaj landoj de la oriento de meza, orienta kaj granda parto de sudorienta Eŭropo, kiujn oni nomis resume kiel "Orienta Bloko".
Civita
Civita estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kalabrio kaj al la provinco Cosenza. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Zürich Tiefenbrunnen (stacidomo)
Zürich Tiefenbrunnen estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Benayes
Benayes estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 288 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ĝi estas trafluata de la rivero Auvézère, kies fonto cetere situas sur la teritorio de la komunumo.
Geografio
Benayes etendiĝas sur 23,12 km², kaj havis 288 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Benayes antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Louis Maury, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Benayes apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Uragano Gustav
Uragano Gustav estis la sepa nomita ŝtormo kaj tria uragano de la uragana sezono en 2008. Gustav kaŭzis seriozajn damaĝojn kaj mortojn en Haitio, Domingo, Jamajko, Kajmanoj, Kubo kaj Usono. Gustav kaŭzis almenaŭ 6.6 mil milionoj da usonaj dolaroj (2008 USD) en damaĝoj.
San Andrés Paxtlán
San Andrés Paxtlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Andrés Paxtlán. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 095.
Geografio
San Andrés Paxtlán apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4066 loĝantojn. El tiuj estis 2012 viroj kaj 2054 virinoj. La komunumo havas surfacon de 77.83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2000 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kouty
Nomon Kouty havas pluraj municipoj:
kaj partoj de municipoj:
kaj pluaj lokoj:
Zoltán Schneider
Zoltán Schneider [ŝnejder], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schneider Zoltán estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Breto
Breto estas horizontala tabulo aŭ plato, por surmeti objektojn. Ĝi estas pli larĝa kaj pli dika ol lato, okaze de lignobreto. El la unuopaj bretoj oni povas formi bretaron.
Zoltán Schneider
Zoltán Schneider naskiĝis la  en Budapeŝto.
Personeco
Personeco
Breto
Bretoj (bretaro) estas kutime faritaj el fortaj materialoj kiel ligno aŭ ŝtalo, kvankam oni produktas ĝin el vitro aŭ plasto por teni malpezajn objektojn. Ili estas uzataj en hejmo, komerco, vendejo aŭ aliloke por teni erojn, kiuj estas montritaj, konservitaj aŭ proponataj por vendi. La bretaro estas ofte levita de la grundo kaj kutime ankrita/apogita sur ĝiaj pli mallongaj flankoj per fiksiloj. Ĝi ankaŭ povas esti tenata de kolonoj.
Bretaro povas esti alligita al muro aŭ alia vertikala surfaco, esti suspendita de plafono, esti parto de memstara kadro-unuo, aŭ ĝi povas esti parto de meblo kiel en kabineto, librejo, distra centro. Kutime du ĝis ses bretoj konsistigas unuon, ĉiu breto estas ligita kutime al la vertikalaj aŭ diagonalaj subtenoj kaj poziciigita paralele unu super la alia. Breto kun kaŝitaj internaj krampoj estas nomata flosanta breto.
Personeco
2) Kunaranĝo de psikaj elementoj, kiuj igas individuon agi propramaniere kaj senti sin malsama ol ĉiu alia, kaj kiuj organiziĝis laŭ unika maniero dum la evoluo de la koncerna individuo.
3) Kapablo esti persono en leĝaj aferoj.
La perturboj de personeco estas aro de perturboj kaj misordoj kiuj okazas en emociaj, afektaj, motivaj niveloj kaj de socia rilato.
Breto
La longeco de la breto baziĝas je la spacaj limigoj de ties sidloko kaj la kvanto de pezo, kiun ĝi devas teni. La vertikala distanco inter la bretoj baziĝas sur la spacaj limigoj de la sidloko de la unuo kaj la alteco de la objektoj; alĝustigeblaj bretaj sistemoj permesas ŝanĝi la vertikalan distancon. La bretaro povas esti lok-ligita aŭ esti ia formo de movebla bretaro. La plej grandajn pezojn povas porti la paled-bretaro.
Leland (Vaŝingtonio)
Leland estas vilaĝeto norde de la vilaĝo Quilcene kaj okcidente de Port Ludlow, en kantono Jefferson, Vaŝingtonio, apud samnoma lago (angle Lake Leland aŭ Leland Lake). Ĝi estas populara loko por amatora fiŝkaptado. Ĝi apartenas al la teritorio de la poŝtoficejo en Quilcene, kies poŝtkodo estas 98376.
Breto
Laŭ Francisko Azorín breto estas Horizontala tabulo por surmeti objektojn. Li indikas etimologion el latina fretus (subtenaĵo). Kaj aldonas terminojn bretaro, nome "Meblo konsistanta el pluraj bretoj. Etaĝero".
Laŭ Francisko Azorín tabulo estas ''Peco de ligno el trunko laŭlonge segita, plata k. sufiĉe larĝa. Simila plataĵo el ŝtono. Li indikas etimologion el la latina tabula'' (tabulo). Kaj li aldonas la terminojn tabularo, por planko, podio formita per kunigitaj tabuloj; memortabulo, por tabulo, plataĵo dediĉita je memoro de homo aŭ jaro; tabuli, por kovri per tabuloj ion; tabulaĵo, por io farita eñ tabuloj; tabuleto, tabulego.
Zoltán Schneider
Biografio
Zoltán Schneider frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1994. Lia ĉefinstruisto estis Gábor Zsámbéki, jam dum la studentaj jaroj li ricevis rolojn en Teatro Katona József. Post la diplomo li aliĝis al trupo de Nova Teatro (Budapeŝto). Ekde 2001 li apartenas al Teatro Radnóti. Li ricevis 4 premiojn inter 2000-2016.
Ehsan Jarŝater
Ehsan Jarŝater (aŭ angle: Yarshater) (perse: احسان يارشاطر, naskita en 31 de Aprilo, 1920, en Hamedano, Irano, mortis la en Fresno) estas la direktoro de La Centro por Iranaj Studoj ĉe Kolumbia Universitato.
Li estas fama por redaktado de la monumenta Encyclopædia Iranica kune kun 40 aliaj redaktistoj kaj 300 verkintoj el diversaj akademiaj institucioj ĝenerale en Usono, Eŭropo, kaj Azio. Li ankaŭ estas fama por redaktado de la tria volumo de la Kembriĝa Historio de Irano (Cambridge History of Iran), konsistante el la historio de Selĝukidoj, Partoj, kaj Sasanidoj, same kiel volumo titolita "Persa Literaturo" (Persian Literature). Li gajnis plurajn internaciajn premiojn, inkluzive Uneskan Premion en 1959. La Jarŝatera docenteco estas konsiderata laŭ iuj kiel la plej prestiĝa honoro en kampo de Iraniaj Studoj.
Răstolț
Răstolț [rǝstolc] (hungare: Nagyrajtolc, germane: Reitholz) estas vilaĝo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 757 loĝantojn (rumanoj); en 1992 316 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1334. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Buciumi.
Tulancingo de Bravo
Tulancingo de Bravo estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas Tulancingo de Bravo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13077.
NGC 574
NGC 574 (aliaj indikoj — PGC 5544, ESO 353-6, MCG -6-4-39, IRAS01268-3551) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tulancingo de Bravo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 129935 loĝantojn. El tiuj estis 60571 viroj kaj 69364 virinoj. La komunumo havas surfacon de 290,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2140 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bohemiismo
Bohemiismo (France: La bohème) estas la praktiko de nekonvencia vivostilo, ofte en akompano de similmensaj homoj, kun malmultaj konstantaj ligoj, rilate al muzikaj, artaj aŭ literaturaj celoj. En tiu kunteksto, Bohemianoj aŭ Bohemiuloj estas vagemuloj, aventuremuloj, aŭ eĉ vagantoj. Alivorte, liberaj spiritoj, kiuj estas karakterizitaj de ne stabila vivstilo, kaj certe ne estas salajritaj posedantoj de familiano.
Tiu uzado de la vorto bohemiano unuafoje aperis en la angla lingvo en la 19-a jarcento por priskribi la netradiciaj vivostilojn de marĝenigitaj kaj plej ofte malriĉaj artistoj, verkistoj, ĵurnalistoj, muzikistoj, kaj aktoroj en ĉefaj eŭropaj urboj. Bohemianoj estis asociaj kun neortodoksaj aŭ kontraŭ-sistemaj politikaj aŭ sociaj vidpunktoj, kiuj ofte estis esprimitaj pere de la libera amo, sobreco kaj — en kelkaj kazoj — volonta malriĉo. Riĉa kaj privilegia, eĉ aristokrata, bohemia etoso estas foje referencata kiel haute bohème (en franca por alta bohemio).
La termino Bohemiismo aperis en Francio en la komenco de la 19-a jarcento kiam artistoj kaj kreantoj ekkoncentriĝis en la malriĉaj, malaltklasaj, ciganaj kvartaloj. Bohémien estis ofta termino por la ciganoj de Francio, kiu estis erare konsiderataj atingintaj Francion dum la 15-a jarcento tra Bohemio, tiam la nura protestanta kaj tiele hereza landoj inter okcidentaj kristanoj.
La poemo La Bohème, kun la samnoma refreno, de Charles Aznavour rakontas la historion de maljuniĝanta pentristo rememorigita pri bohema vivo, kiu li iam vivis kiel juna kaj malsata sed feliĉa artisto en Montmartre, Parizo.
Iamaj bohemiaj komunumoj
Laŭ etendo, Bohemio signifas lokon kie oni povas loĝi kaj labori malmultekoste, kaj ĉefe konduti malkonvencie; kiel komunumo de liberaj spiritoj for de la "respektata" socio. Kelkaj urboj aŭ kvartaloj asociiĝis kun bohemiismo en la 19-a jarcento kaj komenco de la 20-a jarcento:
Cleto
Cleto estas komunumo de Italio.
László Zechmeister
László Zechmeister [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zechmeister László estis hungara-usona kemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1930, ordinara en 1940, honora en 1948) de Hungara Scienca Akademio.
László Zechmeister naskiĝis la  1889 en Győr. Li mortis la 1972 en Pasadena (Kalifornio).
Biografio
László Zechmeister frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste universitaton en Zuriko inter 1906-1913. Post la 2 diplomoj li laboris 2 jarojn en kemia instituto en Berlino, kie li interkonatiĝis kun Richard Willstätter. Dum la 1-a mondmilito li batalis, fine li estis militkaptito. Hejmenveninta en 1919 li laboris 2 jarojn en kemia uzino. En 1922 li profesoriĝis en Pécs, krome li gvidis samloke kemian instituton ĝis 1940. Li esploris kune kun László Cholnoky. Li vojaĝis al Usono en 1940, kie li restis ĝis sia morto. Li instruis en universitato en Pasadena. Li ricevis 3 premiojn inter 1934-1949.
Dharamsala
Dharamsala aŭ Dharmsāla (prononcita Daramŝala) estas malgranda urbo en Himaĉal-Pradeŝo, ekstremnorda Barato, apud la himalaja montaro.
La nomo Dharmsāla (དྷ་རམ་ས་ལ་ en la tibeta) tradukiĝas kiel Ripozejo.
La vilaĝo estas precipe fama ĉar ĝi estas la rifuĝejo por la Ekzilita tibeta registaro kaj sia spirita kaj politika gvidanto, la Dalai-Lamao. De pluraj jardekoj, la urbo bonvenigis plurajn milojn da tibetaj elmigrantoj kaj nuntempe la tibetanoj konsistigas preskaŭ duonon de la urba loĝantaro. Tibetanoj kutimas nomi Dharamsala la malgranda Lasao, kelkaj eĉ emas nomi ĝin la ĉefurbo de la tibeta diasporo, ĉar ili opinias ke la vera tibeta ĉefurbo -Lasao- iĝis pli ĉina ol tibeta.
Geografio
Dharamsala situas en la valo Kangra, sur la deklivo de la montaro Dhauladar je la jenaj koordinatoj: 32°22'N; 76°32'E.
Fakte, la urbo kiu entute kuŝas sur 29km² diseriĝas en du domaroj:
Ambaŭ domaroj estas tre arbohava kaj la arbaroj kiu ĉirkaŭigas Dharamsala estas riĉa je pinoj, deodaroj kaj kverkoj.
Rizo, tritiko kaj teo kreskas en multaj terase kultivataj montodeklivoj ĉirkaŭ Dharamsala.
Loĝantaro
Laŭ la 2001-a barata censo, Dharamsala nombras 19.034 loĝantojn, kies 9% aĝas malpli ol 6. Plejparto el la loĝantaro estas vira (55%). La legpoveco estas je 77% (viroj: 80%; virinoj: 73%).
Estas flughaveno 20km for de Dharamsala.
La parolataj lingvoj estas ĉefe la hindia kaj la tibeta.
Historio
Delonge, budhismo estas la ĉefa religio en la areo: je la 7-a jarcento, jam staris preskaŭ 50 monaĥejoj en la Kangra valo, loĝata de 2.000 monaĥoj. Sed poste, kiel aliloke en Barato, brahmanismo progresis kaj la islama konkerado je la 12-a kaj 13-a jarcento serioze malutilis al la budhismo, kiu preskaŭ tute malaperis.
Ekde 1848, la angloj malkovris tiun lokon kaj baldaŭ tie establis militistan garnizonon. Dum la urbo fariĝis la ĉefurbo de la distrikto Kangra en 1852, pli kaj pli da angloj laboranta en Delhio somere kuniĝis ĉi tie por ferii kaj ripozi pro la pli malvarma temperaturo. Baldaŭ la urbo fariĝis ŝika kaj laŭmoda, ĝis la 1905-a tertremo kiu malkonstruis multajn konstruaĵojn.
Tibetaj rifuĝintoj en McLeod Ganj
La Dalai-Lamaa rezidentejo kuŝas en Gangchen Kyishong (inter Malalta Dharamsala kaj McLeod Ganj) kaj unu jaro poste fariĝis la ĉefkvartiro de la Ekzilita tibeta registaro kiu daŭre luktas por sendependiĝo aŭ almenaŭ aŭtonomio de Tibeto. Sur la spuroj de Lia Sanktulo, 250.000 tibetanoj fuĝis la perfortan subpremon kaj la religian neniigon far ĉinoj en Tibeto kaj entreprenis la riskan periplon tra la himalajajn montopasejojn por alveni Nepalen aŭ Sikimen. Proksimume 10.000 el ili instaliĝis en McLeod Ganj (dum la aliaj ekziliĝis en la tuta mondo, formante la tibetan diasporon).
Pli ol 40 jaroj poste, tibetanoj kontinuas alveni al McLeod Ganj, strebante por obteni rifuĝintajn legitimaĵojn, kiuj ebligos ilin laŭleĝe restadi en tiu barata rifuĝejo. Tamen, multaj ankoraŭ vivas sen legitimaĵoj, pro la alta kosto de tiuj (pli-malpli 10.000 rupioj) kaj la multaj koruptaj problemoj en la barata aŭtoritato. Plejparto de la loĝantaro estas vira, ĉar fizike malfacilas trapasi montarojn, kaj la virinoj kiuj vivas en McLeod Ganj estas ĉu maljuna (ili trapasis himalajon kune kun la Dalai-Lamao) ĉu tre juna (naskiĝante en McLeod Ganj).
Ĉinio kaj la ekzilita registaro ne sukcesas trovi konsenton, eĉ se la Dalai-Lamao mildigis siajn postulojn, t.e. la nura aŭtonomio de Tibeto, kaj la religia liberteco. Pro sia obstinema sed tamen senperforta batalado, Tenzin Gyatso ricevis en 1989 la nobelpremio laŭ paco. Tio ebligis konigi la tibetan kaŭzon al la tuta mondo. Kun la furoro pri la olimpiaj ludoj kiu okazos en Ĉinio en 2008 kaj la plifortiĝo de la ĉina politika kaj ekonomoka influo, tibetanoj nun timas por la estonteco de la Movado por libera Tibeto. La tibeta muzeo en la Tsuglagkhang komplekso montras emociplenan omaĝon al la tibeta freŝa historio.
Tiu genta movado al tiu monta urbeto allogis multajn tutmondajn turistojn kaj nun plejparto el la tibetaj komercoj dependas de la turistaro. La plej turista sezono estas somere sed multaj fremdevenuloj ankaŭ restadas tie dum monatoj -kelkfoje jaroj- kaj estas pleno da gastejoj en la urbo.
Ankaŭ tie, oni trovas TIPA kiu protektas kaj instruas la artoj.
109097 Hamuy
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉilia profesoro pri astronomio Mario Hamuy Wackenhut, de la Universitato de Ĉilio. Li estas bone konata pro sia observa laboro pri la supernovaoj kiel mezuroj de la kosmaj distancoj.
15146 Halpov
15146 Halpov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
SC Sagamihara
SC Sagamihara (japane SC相模原, por "sporta klubo Sagamihara") estas japana profesia sporta klubo, interalie konata pro piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2014 apartenas al la 3-a divido de la Japana Ligo. La klubo havas sian sidejon en la samnoma urbo Sagamihara en la gubernio Kanagavo.
András Balczó
András Balczó [andrAŝ balcO] - naskiĝis en  - estas hungara eksa internacie konkuranta sportisto.
Priskribo
Li aparte specialiĝis pri moderna pentatlono, kombinaĵo de la kvin sportaj fakoj naĝo, pafado, rajdo, skermo kaj transkuro. Interalie li en la somera Olimpiko 1960 en Romo teame akiris ormedalon, en la somera Olimpiko 1968 en Meksik-Urbo same teame ormedalon kaj aldone individue akiris arĝentan medalon, kaj en la somera Olimpiko 1972 en Munkeno inverse individue akiris ormedalon kaj aldone teame arĝentan medalon. Li estis ankaŭ dekfoje mondĉampiono unuoble aŭ teame.
Kombinaĵo de 2 grandaj dudekedroj
En geometrio, kombinaĵo de du grandaj dudekedroj estas uniforma pluredra kombinaĵo, komponaĵo de 2 grandaj dudekedroj, en la sama ordigo kiel en la kombinaĵo de 2 dudekedroj.
Meksika paruo
La Meksika paruo aŭ Sklatera paruo (Poecile sclateri, iam Parus sclateri) estas eta paseroforma birdo de la familio Paruedoj. Ofte ĝi estas ankoraŭ lokita en la genro Parus kun plej parto de aliaj paruoj, sed analizoj de DNA kaj de morfologio sugestas, ke separi Poecile taŭgas pri la rilatoj inter tiuj birdoj (Gill et al., 2005). La American Ornithologists' Union konsideras Poecile kiel distinga genro de longete.
Kombinaĵo de 2 grandaj dudekedroj
La trianguloj en ĉi tiu kombinaĵo estas en du orbitoj sub ago de la geometria simetria grupo: 16 trianguloj en samebenaj paroj kuŝas en okedraj ebenoj, kaj la aliaj 24 kuŝas en unikaj ebenoj.
Meksika paruo
Plenkreskulo estas 12.5–13.5 cm longa kun enverguro de 18–21 cm kaj pezo de 7.5–11 g. Ambaŭ seksoj havas nigran kronon, blankajn vangojn kaj mallongan nigran bekon. La dorso kaj flankoj estas grizaj kaj ili havas palgrizajn subajn partojn. Simila laŭ aspekto al la Nigrakrona paruo kaj al la Montoparuo, la Meksika paruo povas esti distingita pro sia pli longa nigra gorĝo, kiu etendas el mentono suben ĝis la supra brusto. Blankeca strio sub la gorĝo etendas suben laŭ la centro de la ventro.
La kanto de la Meksika paruo estas distinga el tiuj de aliaj apruoj; ĝi estas komplika akra fajfo kia ĉisĉu-guA kaj forta ĉiilii. Ili flugas laŭ paroj aŭ etaj grupoj, kaj povas kuniĝi al multaspecia manĝantaro.
La neston konstruas la ino en fendo aŭ arbokavaĵo ĝis 18 m supergrunde, kaj konsistas el herberoj, musko, arboŝeleroj ktp, kaj estas kovrita de animala ledo. Ŝi demetas 5 al 8 blankajn ovojn kun ruĝecbrunaj punktoj. Ties reproduktan biologion oni ne bone konas, sed oni supozas ke ovojn kovas dum 11–14 tagoj la ino kaj ke la idoj elnestiĝas post 18–21 tagoj.
Subspecioj
Tiu-ĉi specio havas kvar subspeciojn:
Militekonomio
Militekonomio signifas organizon de ekonomio de lando por ke ĝi povu plenumi la militajn ekonomiajn postulojn. Ĝin karakterizas centrita direktado de la ekonomiaj branĉoj, prefero de militgravaj industrioj, biletsistemo je nutraĵoj, reguligaj intervenoj, ofte trudlaboro, provizora aŭ senkompensa konfiskado.
La militekonomio intencas minimumigi la ĝeneralajn nemilitajn bezonojn, dum plej efike labori por produkto de proviantoj. Pro ĝi ofte suferas eĉ tria – nemilitanta – lando kiel ekz. Svislando dum la dua mondmilito.
Rezső Kemény
Rezső Kemény [reĵO kemEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kemény Rezső estis hungara violonisto, dirigento, altlerneja instruisto.
Rezső Kemény naskiĝis la en Nyíregyháza, li mortis la.
Biografio
Rezső Kemény devenis el juda familio. Li studis violonadon de Alajos Gobbi en la nacia konservatorio, poste de Jenő Hubay en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, fine de Joseph Joachim en Berlino. Ekde 1890 li estis dirigento en Kenigsbergo, samtempe instruisto en la konservatorio. Post 7 jaroj li estis nomumita konservatoriestro. Inter 1898-1934 li instruis en la muzikakademio en Budapeŝto. Ekde 1899 li estis la dua violonisto en violonkvatreto de Jenő Hubay. En 1918 li fondis propran violonkvarteton.
Jenő Hubay dediĉis al Kemény sian verkon Scherzo Diabolique op. 51 No 5.
San Andrés Sinaxtla
San Andrés Sinaxtla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Andrés Sinaxtla. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 096.
Geografio
San Andrés Sinaxtla apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 613 loĝantojn. El tiuj estis 305 viroj kaj 308 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34.45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 24 indiĝenoj. El tiuj 21 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Tombo de gigantoj
La Tombo de gigantoj estas la plej grandaj antaŭnuragaj kultaĵoj sur Sardio. Kiel la grandaj roktombejoj, la Domus de Janas, la monumentoj de Bonnanaro-kulturo (1.800-1.500 a. K.) estas la antaŭa kulturo al la nuragoj. Ili estas nomataj en la sarda lingvo Tumbas de sos zigantes kaj en la itala lingvo plurale Tombe dei Giganti. Tiuj konstruaĵoj apartenas al la plej malfruaj megalitaj monumentoj.
La elstara elemento de la monumentoj de la unua generacio de la tomboj de gigantoj estas la falosa, ĝis 4 m alta portala steleo en centro de eksedro. Unika en sia artaĵo, la eksedroj de la 321 konataj monumentoj havas unuflanke similecon al la irlanda tombo Court kaj la skotlanda tombo Clyde kaj aliflanke kun eksedroj de malta templo.
Evoluo
Laŭ konstruo, la gigantaj tomboj havas du tipojn. Unu estas kun portala steleo, simile al alirejoj de grandaj roktomboj, kiuj parte imitas portalajn steleojn; ekzemplo por tiu tipo estas videbla en Li Lolghi, Coddu Vecchiu, ambaŭ en Provinco Olbia-Tempio aŭ en S’Ena ’e Thomes ĉe Dorgali. Pli postaj monumentoj kiel Muraguada kaj Tamuli ne estas ekipitaj per centra steleo. Ĉe la monumento de Madau (NU) estas rimarkebla, le eksedro estis konstruita en blokŝtonoj sur defaligita portala steleo, kio montras klare la vicordon.
Oni traktas la komencan konstruon de la tomboj de la gigantoj ĉe la U-forma dolmeno S'Ena 'e sa Vacca ĉe Olzai, en Provinco Nuoro (NU). Ĉe la monumentoj de Coddu Vecchiu kaj Li Lolghi montriĝas grava, ke eksedroj kun portalaj steleoj poste estis starigitaj antaŭ la ekzistantaj rektangulaj galerioj aŭ kestaj tomboj. Tiuj trakonstruaĵoj ne estas limigitaj je la regiono Gallura, kiu montras klare proprecojn de aliloka evoluigo. Tiuepoka monumento estas la dolmeno Sculacacca ĉe Oniferi, kiu montras unikecon. Proksime ĉe Abbasanta situas la monumento de Sos Ozzastros kun galerio longa 3,4 m kaj larĝa unu metron, unu el la plej malgrandaj gigantaj tomboj. Ĝi havas duonrondan eksedron ĉe kiu troviĝas benkosimilaj antaŭkonstruaĵoj.
La plej ofte mallarĝaj galerioj, kiuj estas atingeblaj nur tra eta tralaso ĉe suba fino de la portala steleo, povas longi ĝis 24 m. Ĉe la formigo de la galerio ekzistas diversaj tipoj. Kelkaj estas ekipitaj kiel ĉe la pli postaj protonuragoj, kun horizontale surmetitaj kovraj platoj (S’Ena ’e Thomes), aliaj kun falsaj arkaĵoj (Is Concias, Muraguada kaj Madau). En la kovra konstruo de la galerioj ekzistas la kombinado de horizontalaj platoj kaj arkaĵoj (San Cosimo, Provinco Cagliari (CA)).
En tia galerio, oni trovis ĝis 136 skeletojn. La kultura kontinueco inter la grandaj roktomboj kaj la surgrunda arkitekturo estas ligita tra ŝtonkulto, respektive laŭ ties ejo. Ili staras tiel sur kelkaj roktombaj portaloj kiel ankaŭ sur (tiam kun dentaj frisoj) aŭ apud gigantaj tomboj (Is Concias, Tamuli).
Ekzemploj
Konataj tomboj de gigantoj estas:
Leland
Leland estas uzata kiel loknomo en la angla kaj norvega lingvoj, kaj kiel persona aŭ familia nomo en la angla kaj skota lingvoj. Kiel persona aŭ familia nomo ĝi ofte havas la variantajn formojn Lealand, Leeland, aŭ Leyland. Jen listo de kelkaj tiaj lokoj kaj personoj:
Saksa Esperanto-Instituto
Saksa Esperanto-Instituto fondiĝis de juna registara oficisto Albert Schramm, aŭtoro de lernolibroj, eldonisto kaj vicprezidanto de la kvara Universala Kongreso okazinta en 1908 en Dresdeno. La instituto dependis de la Ŝtata ministerio pri Internaj aferoj kaj ricevis jarajn subvenciojn. La agado estis en la unuaj jaroj tre vasta : instruo de Esperanto, oficialaj ekzamenoj, eldono de lernolibroj kaj tradukoj esperanten por saksaj entreprenoj industriaj. La Reĝa Saksa Esperanto-Biblioteko kun 1000 volumoj konsistigis parton de la instituto.
Agado de Albert Schramm
Albert Schramm aktivis per prelegvojaĝoj, artikoloj en la taga kaj faka gazetaro kaj sukcesis gajni kreskantan simpation por Esperanto. En 1913 oni nomis lin direktoro de la Germana muzeo de libroj kaj skribo (Deutsches Buch- und Schriftmuseum) kaj kun li ankaŭ la Esperanto-Instituto translokiĝis al Lepsiko, urbo fama pro ĝiaj eldonejoj, presejoj, libromerkata centro kaj industria foiro. La nova funkcio de Schramm mmalhelpis al li plu agi kiel direktoro de la instituto, sed mem proponis profesoron Johannes Dietterle kiel sian anstataŭanton. Ĉi tiun la ministerio konfirmis kiel gvidanton de la instituto en la jaro 1916.
Agado de Johannes Dietterle
Ekde 1911 la instituto ricevis publikan kaj financan apogon de la deputito kaj industriisto D-ro Albert Steche (1862-1943). Dum la unua mondmilito ankaŭ la loka ligo de Esperanto-grupoj de Lepsiko helpe transprenis ĉiujn laborojn kaj la financigon de la instituto. Sekvis laborplena periodo por la nova direktoro Johannes Dietterle, ĉar li devis plenumi siajn taskojn ekster la normala profesia okupo. Liaj ĉefaj celoj estis la plivastigo de la esperanto-instruo kaj ekzamenoj ekzistantaj en Saksio al la tuta Germana Respubliko formiĝinta en 1918 kaj publika informado per precizaj statistikaj studoj pri la aktivoj de la Esperanto-movado. Dum pasko 1918 okazis kunveno de reprezentantoj de la germanaj Esperanto-asocioj kaj ili decidis konfidi ĉiujn sciencajn kaj statistikajn taskojn al la instituto kiel centro de la Esperanto-movado en Germanio. La instituto do ne plu povis aktivi por komercaj entreprenoj kaj koncentriĝis pri la scienca studo de Esperanto kaj la rilatoj inter lernejo kaj Esperanto. Krom la internajn problemojn de la movado Dietterle devis alfronti la postmilitajn malfacilaĵojn pro politikaj kaj ekonomiaj senordoj. Malgraŭ tiuj malfavoraj cirkonstancoj li sukcesis konvinki per siaj statistikaj laboroj la registaron pri kreo de Germana Esperanto-Instituto kaj trovis favoran eĥon dum la Internacia Pedagogia Kongreso organizita en 1922 kadre de Ligo de Nacioj en Ĝenevo, kie li intervenis pri la temo "Esperanto kaj lernejo".
Refondo
En 1936 la instituto estis malfondita. Oni ĝin refondis en 1948 sub la nomo de Germana Esperanto-Instituto.
Teruki Miyamoto
Teruki Miyamoto (japane 宮本 輝紀, n. 26-an de decembro 1940, m. 2-an de februaro 2000) estis japana futbalisto. Li de 1961 ĝis 1971 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis unu el la malmultaj ties anoj kiuj ludis en multaj matĉoj, nome en 58, kaj ankaŭ unu el tiuj kiuj sukcesis fari plej golojn, nome 19.
ISO 3166-2:KN
ISO 3166-2:KN estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate de Sankta-Kito kaj Neviso. Ekzistas du niveloj de subunuoj, kiuj havas la kodojn de ISO 3166-2:KN: du ŝtatoj, kiuj enhavas 14 paroĥojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>KN</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Sankta-Kito kaj Neviso. La dua parto estas unu litero por ŝtato kaj du ciferoj por paroĥo.
14 paroĥoj
a La mallongigoj ne estas parto de la normo ISO 3166-2:KN kaj estas donitaj nur por informo.
NGC 575
NGC 575 (aliaj indikoj — IC 1710, PGC 5634, UGC 1081, MCG 3-4-51, KARA 53, ZWG 459.72) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1-a epistolo de Petro
La 1-a epistolo de Petro estas la 21-a libro de la nova testamento en la Biblio, la dua el la sep epistoloj ĝeneralaj.
Enhavo kaj strukturo
La teksto interalie instruas, kiamaniere oni povas kristane vivi en profana medio. Ĝi admonas, stari fidelaj en la kredo.
Jen ebla dispozicio:
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nova traduko de Gerrit Berveling el la originalo estas trovebla en Flanke je Jesuo (3a volumo de la Nova Testamento), eld. VoKo, Zwolle 2010.
Vidila ludilejo
Vidila ludilejo aŭ videoludejo (kaj ankaŭ maŝinludejo) estas loko, kie eblas ludi vidilajn ludojn. Ĝi povas esti propra konstruaĵo, aŭ esti parto de alia konstruaĵo, kiel drinkejo, kinejo kaj amuzparko. Malsimile al kazinoj, homoj ne celas gajni monon per ludado, sed ĉefe amuziĝi. Kvankam la plimulto de la ludoj nun estas vidilaj ludoj, kelkfoje ankoraŭ eblas trovi ludojn senekranajn, senkomputilajn kaj pure elektromekanikajn.
Ludoj de vidilaj ludilejo ofte troviĝas en fortikaj altaj ludilaj maŝinoj, kiujn oni devas ludi stare. Ofte, ludanto devas enmeti moneron (aŭ butikan ĵetonon) por ludi dum kelkaj minutoj aŭ ĝis kiam tiu malvenkas en la ludo. Multaj malnovaj ludoj estis adaptitaj al ludilaj maŝinoj. Ekzistas vidilaj ludoj, kiel Mario Kart Arcade GP, kiuj estis kreitaj nur por vidila ludilejo. Multaj videoludejaj maŝinoj havas kromajn regilojn kiel pafilon, stirilon, muzikilon kaj dancan tapiŝon, kiuj donas al la ludanto ludsperton nefacile haveblan per hejmaj videoludiloj.
Por ludantoj, vidila ludilejo povas esti renkontiĝejo kun aliaj ludantoj. Ĝi ankaŭ povas esti loko por renkonti originalajn ludojn aŭ rememori malnovajn ludojn kaj etoson. Por la posedanto, vidila ludilejo povas esti aldona enspezo kaj ilo por altiri aŭ konservi klientojn.
Kornél Zelovich
Kornél Zelovich [zeloviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zelovich Kornél estis hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1921, ordinara en 1928) de Hungara Scienca Akademio.
Colosimi
Colosimi estas komunumo de Italio.
Enono
Enono (helene "Οινώνη, latine Oinone'') estis en la helena mitologio nimfo el Troado, filino de rivera dio Kebreno.
Taŭnsenda solulo
Teritorio kaj habitato
Tiu solulo havas teritorion el suda Alasko, Brita Kolumbio kaj Alberto suden al norda Zacatecas, preferante montarbarojn. Vintre ili povas moviĝi serĉe de manĝo al pli malaltaj altitudoj, inklude la Grandaj Ebenaĵoj, norda interna Meksikio, kaj eĉ dezertaj oazoj.
Enono
Enonon ekamis juna paŝtisto Pariso, en infanaĝo repudiita filo de troja reĝo Priamo. Orakolo determinis, ke tra tiu ĉi reĝa filo estos Trojo detruita. Enono amon de Pariso reciprokis, sed tio ne daŭris longe, ĉar Pariso ĉeestis paŝtistajn konkursojn kaj divenistino Kasandra ekkonis en li elpelitan reĝan filon.
Kornél Zelovich
Kornél Zelovich naskiĝis la  1869 en Dömös. Li mortis la 1935 en Budapeŝto.
Taŭnsenda solulo
Aspekto
Taŭnsenda solulo atingas longon de ĉirkaŭ 20–24 cm kaj enverguron de 37 cm; ili pezas ĉirkaŭ 34 g. Ĝi havas mallongan, maldikan, nigrecan bekon; blankan okulringon; kaj grizecan plumaron kun sablokolora flugilstrio kaj bordoj de flugilplumoj. La vosto estas longa, tapered kiam fermatas, kaj borda je blanko. Junuloj estas punktitaj je griza kaj blanka.
Enono
Poste Paris estis invitita de dioj, ke li verdiktu konkurson pri beleco inter diinoj Hera, Atena kaj Afrodito. Li donu pomon „al la plej bela“, sed tion li ne kapablis decidi. Helpis tio, ke ĉiu el la diinoj proponis al li ian apartan donacon - potencon, militan gloron aŭ amon de bela virino. Li akceptis la lastan donacon, proponitan de Afrodito. Al ŝi li donacis oran pomon kaj ŝi aljuĝis al li belan Helenon, edzinon de sparta reĝo Menelao. Pariso por ŝi alnavigis en Sparton. Diinoj incitis ilian reciprokan amon kaj Pariso ŝtele forportis Helenon en Trojon, kie li edziĝis ŝin. Grekoj kolektis grandegan ŝiparon kaj armeon kaj post naŭ jaroj de sieĝado en la deka jaro Trojon konkeris kaj detruis.
Kornél Zelovich
Biografio
Kornél Zelovich akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1891, poste li instruis samloke kiel asistanto. En 1894 li eklaboris en MÁV, kie li atingis la postenon vicdirektoro en 1910. En 1914 li ekinstruis en la teknikniversitato, kie li estis rektoro inter 1921–1923. Li okupiĝis precipe pri la trajnoj kaj trafiko.
Enono
Pariso ankaŭ batalis en la milito, sed neniel aparte eminentiĝis. Lia momento de gloro venis nur nelonge antaŭ la morto. Li mortigis grandan heroon Aĥilon per sago, kiel aljuĝis al li malnova orakolo. Kovrita per altaj muregoj li pafis sagon ordone de dio Apolono. Tiu direktis la sagon en nekovritan Aĥilan kalkanon. Nelonge post tio estis ankaŭ Pariso morte vundita per sago pafita de Filokteto kaj en doloroj revenis al Ido, kie li en junaĝo estis paŝtisto. Li rememoris Enonon, sed ne sukcesis trovi ŝin.
Pri lia morto Enono eksciis malfrue, sed ŝi rapidis adiaŭi lin. Lastfoje ŝi esprimis al li sian amon, ĵetis sin en flamojn de la funebra ŝtiparo kaj mortis kun li.
Taŭnsenda solulo
Aspekto
Ĝi ripozas en sufiĉe stara sinteno, ofte alte sur branĉo kaj ofte stare dum longe.
Dark Souls
Dark Souls (ダークソウル; Dāku Sōru, «Mallumaj Animoj») estas rolluda videoludo disvolvita de FromSoftware. Ĝi estis eldonita en septembro 2011 en Japanio fare de FromSoftware kaj tutmonde la sekvan monaton fare de Namco Bandai Games. La duo videblas per Vindozo, Nintendo, PlayStation 3 kaj PlayStation 4. Estante la spirita posteulo de Demon's Souls, eldonita en 2009, ĉi tiu ludo estas la dua epizodo de la serio Souls. Dark Souls okazas en la fikcia reĝlando de Lordran, kie la ludanto enkarniĝintas en malmortan malbenitan rolulon kiu faras pilgrimadon por malkovri la destinon de sia speco.
Taŭnsenda solulo
Aspekto
Kvankam ĝi havas kelkajn similecojn kun la Norda mokbirdo, ĉefe pri la vosto, ĝiaj malhelaj subaj partoj, formo, gradno kaj kutimo ne estas similaj.
Ili manĝas ĉefe berojn kaj insektojn.
Voĉo
Ĝia kanto konsistas el laŭtaj, melodiaj flutecaj frazoj kiuj supreniras kaj falas kun "malaltaj, raŭkaj notoj intermetitaj sed sen distinga formo" kaj "iom mekanika kvalito." La alvoko estas squeaky iiik aŭ "klara, milda fajfo ''hiih".
Reproduktado
La nesto similas al tiuj de aliaj soluloj: taso de fajna plantomaterialo apud grundo. La ino de Taŭnsenda solulo kutime demetas 3–4 ovojn kiuj estas grizecblankaj kun brunaj punktoj aŭ makuletoj koncentritaj je la plej larĝa pinto.
Etimologio
La nomo de la Taŭnsenda solulo rememoras la ornitologon John Kirk Townsend.
13367 Jiří
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan astronomon Jiří Borovička de la Astronomia Instituto de la Ĉeĥa Akademio de Sciencoj, konatan pro lia laboro pri fiziko kaj astronomio de la meteoroj, precipe en spektroskopio de meteoroj. Li malkovris la komponentojn en alta kaj malalta temperaturo de la radiado de la meteoroj.
Kirchhundem
Kirchhundem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Olpe kaj en la distriktaro Arnsberg de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kirchhundem estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Zaŭalant"].
Stirling-motoro
Stirling-motoro estas ekstere varmigata motoro kun piŝta meĥanismo. Malkiel ĉe motoroj kun interna brulo, la energifonto de Stirling-motoro troviĝas ekster la motoro kaj povas esti eĉ sunenergio. Ĝi havas la plej bonan energian efikon el inter la motoroj, ĉ. 90%.
La motoron inventis pastro Robert Stirling en 1816, kiu patentigis ĝin.
Les Clées
Les Clées estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso de Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 161 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Stirling-motoro
Funkcio
Stirling-motoro entenas gason (aero, hidrogeno, heliumo) izolitan de la ekstero. Kiam oni varmigas la internan gason, ties premo kreskas, kio premas la piŝton supren. Kiam oni malvarmigas la gason, ties premo malkreskas, kaj eĉ malpliiĝas la movenergio necesa al denova kunpremo de la gaso. Tiel estiĝas mova energio, kiu estas disponebla je la motora akso kiel utiligebla laboro. La gaso moviĝas inter la varmigaj-malvarmigaj varmointerŝanĝiloj.
La gaso restas ĉiam en la motoro, kiu ne bezonas valvojn kiel aliaj motoroj.
La supra skizo montras, ke en la unua fazo, la varmiĝanta gaso supren premas la piŝton (labora fazo). Post la supra morta punkto, la laborpiŝto moviĝas malsupren kaj premas la gason en la malvarman areon, dum la alia piŝto ankoraŭ moviĝas supren, tiel la volumeno de la malvarmiga cilindro kreskas (2-a fazo: gas-alifluigo). En la tria fazo, en la malvarma cilindo la gaso malvarmiĝas kaj la alia piŝto premas la malvarman gason en la varman cilindron. (4-a fazo) kaj la procezo rekomenciĝas.
Diversaj motortipoj
La klasifiko de Stirling-motoroj estas laŭ la maniero, kiel ili movas la gason inter la varmaj kaj malvarmaj kamero(j), cilindro(j).
Les Clées
Najbaraj komunumoj
La komunumo Les Clées limas en nordo al Lignerolle, en nordnororiento al L'Abergement, en nordoriento al Sergey, en oriento al Montcherand, en sudoriento al Agiez, en sudo al Bretonnières, en sudokcidento al Premier, en okcidento al Ballaigues.
Stirling-motoro
Diversaj motortipoj
Ekzistas tri ĉefaj tipoj de Stirling-motoroj:
Les Clées
Trafiko
Kaj la vilaĝo Les Clées kaj La Rusille situas flanke de trafikriĉaj vojoj. Tra la komunumo pasas tamen la svisa aŭtovojo A9, meze al kiu inter la du vilaĝoj ekzistas alveturejo. De la buslinio de Orbe al Ballaigues la du vilaĝoj Les Clées kaj La Rusille estas konektitaj al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Les Clées datiĝas el la jaro 1134 kiel Clees. Dum mezepoko Le Clées estis urbo, kiu estis la ĉefloko de la samnoma Senjorujo. La urbo dankis sian riĉecon al la kastelo, de kiu estis kontolita la vojo al la Jougne-Pasejo. La 22-an de oktobro 1475 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris kaj detruis la urbon dum la Burgonjaj Militoj kaj masakris la garnisonon sub ordono de Pierre de Cossonay. Post tio la urbo perdis sian signifon pli kaj pli. Sub la servuteco de la Svisa Ĵurkomunumo la urbo apartenis de 1536 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 al la voktejo Yverdon.
Stirling-motoro
Stirling-fridujo
Se oni inversas la funkcion de la Stirling-motoro (oni turnas la akson), oni povas mezuri temperaturan diferencon inter la kameroj. La unuajn Stirling-fridujojn evoluigis Philips en la 1950-aj jaroj i.a. por produktado de fluida hidrogeno. Tiu entreprena parto de Philips malfondiĝis en 1990, ties laboron transprenis Stirling Cryogenics & Refrigeration BV, kiu produktas ankoraŭ nun.
Hülsede
Hülsede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Efialto (mitologio)
Efialto (malnovgreke Ἐφιάλτες, latine Ephialtes) estas en la greka mitologio unu el du fratoj de giganta staturo. Kune kun sia frato Oto ili estas konataj kiel Aloeidoj.
Ilia patro estis aŭ Giganto Aloeo aŭ dio de la maroj Pozidono, kiun ekamis Ifimedeia. Ambaŭ knaboj kreskis per eksterordinara maniero kaj en siaj naŭ jaroj el ili estis grandegaj homegoj. Orakolo al la knaboj destinis, ke ilin ne povas mortigi la homo, nek la dio. Pro tio ili estis memfidaj, konsciante sian forton kaj kuraĝon.
Ili venis al ideo kontraŭstarigi sin kontraŭ Olimpo mem, kiun volis pereigi. Plie ili ekintencis humiligi diinojn Hera kaj Artemisa. Sed unue ili subigis dion de milito Areson, kion ili sukcesis, kaj la dio estis dek tri monatoj malliberigita, ĝis lin liberigis la dio Hermeso.
Cefizo
Argolanda Cefizo
Li estis oceanido, filo do de Oceano kaj Tetiso, kiu ricevis kultadon ĉefe en la urbo Argo. Li personigis rivereton kiu trafluas Peloponezon kaj alfluas en Inaĥon, en la suda Grekio. En arta prezentado, li ofte aperas kun bova kapo, aŭ almenaŭ kornohava, bildigo tre ofta por la oceanidoj.
Efialto (mitologio)
Poste ili provis pereigi Olimpon, ĵetadis tutajn montojn en maron, amasigis unu monton super la alian. Sed la pereon ili ne finis. Laŭ unu versio mortigis ilin per sia sago dio Apolono, laŭ la alia versio aperis sin diino Artemiso en formo de blanka cervino, fulmorapide ŝi trakuris inter ili, kaj kiam kontraŭ ŝi ili ambaŭ ekpafis siajn sagojn morte trafis unu la alian.
Cefizo
Argolanda Cefizo
Malgraŭ ĝia mallongeco, ĉi tiu diaĵo verŝajne regis ankaŭ super la beotia kaj atika Cefizoj. Tamen, ĉi tiu rivero sekiĝis dumsomere, same kiel faris Asteriono kaj Inaĥo. Laŭ Paŭzanio, tio okazas pro puno de Pozidono, ĉar la tri riveroj estis nomumitaj fare de Zeŭso arbitraciantoj en la disputo inter la mara dio kaj Hero pro la regado super Argolando, kaj ili konsideris ke Hero havis pli da rajtojn, pro tio ke ŝi estis la unua diino kiun oni kultadis tie. Sed Pozidono ne akceptis la decidon kaj, ĉar li promesis ne origini inundon en venĝo, li faris ĝuste la malon kaj komdamnis la tri riverojn al somera sekado.
Efialto (mitologio)
Ĉar ili estis en sia mallonga vivo neapartigeble kunigitaj, ilia komuna sorto estas pli detale priskribita en la artikolo Aloeidoj, kiel estis tiu ĉi duopo nomata.
Fuzilioj
Fuzilioj (Fusilli) estas vario de pastaĵo, kiu similas al korktirilo aŭ helicforma. La vorto fusilli supozeble venas el fuso ("spindelo"), kiel tradicie ĝi estas "ŝpinita" per premado kaj ruliĝado de malgranda bastono super la maldikaj strioj de pastaĵo por ruligi ilin ĉirkaŭ ĝi en formo de korktirilo.
Efialto (mitologio)
Reflekto en la arto
La plej konata bildigo de Aloeidoj estas sur altaro de Zeŭso en Pergama muzeo en Berlino (el la jaroj 180 - 160 a.K.). Aparte bone ankaŭ estas bildigita "Oto batalanta kontraŭ Artemiso".
Cefizo
Argolanda Cefizo
Tamen, diversaj lokaj rakontoj priskribas ke Pozidono ne sukcesis plene sekigi la argolandajn fluaĵojn, ĉar tiuj proksimaj al Lerno daŭre fluadis, kaj laŭ onidiro Cefizo trafluis subteren kaj ĝia kursado aŭdeblis en sanktejo al li dediĉita en Argo.
Fuzilioj
Krom simplaj variaĵoj kaj tiuj aliaj el nerafinita tritiko, samkiel ĉe iu ajn pastaĵo, aliaj koloroj povas esti faritaj miksante aliajn ingrediencojn en la paston, kio ankaŭ influas la guston, ekzemple, el beto aŭ tomato por ruĝa koloro, spinaco por verda, kaj inko de sepioj por nigra.
Lubsko
Lubsko kaj Esperanto
En la urbo naskiĝis konata esperantisto:
Cefizo
Beotia Cefizo
Li estis personigo de samnoma rivero en Focido kaj norda Beotio (centra Grekio), kaj li estis elstare menciita kiel riverdio de Orĥomeno, la urbo de la karisoj. Tiu ĉi rivero naskiĝas en la fonto Lilajlo, inter la nordaj deklivoj de Monto Parnaso kaj la sudaj piedoj de Monto Otriso. Ĝi fluadas orienten tra Focido kaj Beotio ĝis ĝia alfluo en lago Kopaiso, proksime al la urbo Orĥomeno. En multaj rakontoj li aperas ankaŭ kiel simbolo de la atikaj Cefizoj, ĉar la tiama tradicio konsideris ĉiujn la sama rivero, kiu laŭ tiu teorio fluadas subtere el Kopaiso kaj supreniras ĝis la pintoj de la montoj Kiterono kaj Parnes, kie ĝi formiĝas la du menciitajn riverojn. Kelkaj versioj eĉ konsideris la argolandan fluaĵon parto de la sama akva sistemo, asertante ke ĉiuj konektiĝas per subteraj kanaloj.
La beotia Cefizo estis ankaŭ filo de Oceano kaj Tetiso, kvankam alternativaj versioj konsideras lin filo de Ponto kaj Talaso. Kiel kutime pri riverdioj, li estis patro de multnombra idaro. La plej elstara estis Narciso (ofte kromnomata Cefizido), kiun li havis post ĉirkaŭi per sia akvo kaj seksperforti la nimfon Liriopo. Gefiloj liaj estis ankaŭ la beotia reĝo Eteoklo, Lilajo , Daŭliso (eponimo de samnoma urbo en Focido) , Melajno (amantino de Apolono) , Kastalio  , Tio (patrino de Delfo) , la najadaj nimfoj kirtoniaj kaj korikiaj, Melio, Argiopo, Kleodoro, Korikio, Mirejo, Diogenio kaj la Cefizidinoj, kiuj unuiĝis al Oriono kaj naskis al li kvindek filojn.
En la templo de Amfiarao, proksime al Oropo, troviĝis altaro dediĉita al Cefizo, kie ankaŭ Pajno, Aĥeloo kaj la nimfoj ricevis kultadon.
Atika Cefizo
Ĉi tiu riverdio personigis du malsamajn riverojn en Atiko (Centra Grekio). La unua naskiĝis en la montarbranĉoj de Monto Parnes, trapasis Atenon kaj alfluis en la Saronan golfon, sude de Peiraios. La dua trafluis el monto Kitero tra la niza ebenaĵo kaj enmariĝis proksime de Eleŭzo. Kiel dirite, laŭ la diversaj fontoj, tiu ĉi Cefizo unuiĝis kun la antaŭe menciitaj oceanidoj.
Linio Nevsko-Vasileostrovskaja (Sankt-Peterburgo)
Linio Nevsko-Vasileostrovskaja (Невско-Василеостровская)
Audun-le-Tiche
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Audunois.
Sarah Shahi
Biografio
Patro de Shahi devenas el Irano, ŝia patrino Mony el Meksiko. Ŝiaj gepatroj divorcis en 1993. Shahi havas pli maljunan fraton kaj pli junan fratinon.
Shahi komencis sian karieron kiel veleca reĝino en 1997, kiam ŝi venkis en „Miss Fort Worth USA“. Pli poste ŝi estis kuraĝigistino ĉe Dallas Cowboys Cheerleaders (1999-2000), sur kies kalendra kovrilo aperis ŝi en 2000. Ŝi studis en Southern Methodist University en Dallas anglan lingvon kaj teatradon.
La vira magazino Maxim listigis Sarah en 2005 ĉe la elekto al la 100 plej seksaj virinoj je lokumo 90, en 2006 ŝi sukcesis je la 66-a.
Shahi geedziĝis kun aktoro Steve Howey en 2009, en Las Vegas. Samjare Shahi naskis sian unuan infanon, la filon William Wolf Howey.
Shahi parolas flue en la angla kaj persa.
Ferenc Németh
Ferenc Németh - naskiĝis en  - estas hungara eksa internacie konkuranta sportisto. Li aparte specialiĝis pri moderna pentatlono, kombinaĵo de la kvin sportaj fakoj naĝo, pafado, rajdo, skermo kaj transkuro. Inter alie li en la somera Olimpiko 1960 en Romo kaj individue kaj teame akiris du ormedalojn.
Kombinaĵo de 5 grandaj dudekedroj
En geometrio, kombinaĵo de kvin grandaj dudekedroj estas uniforma pluredra kombinaĵo, komponaĵo de 5 grandaj dudekedroj, en la sama ordigo kiel en la kombinaĵo de 5 dudekedroj.