cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Risto Ryti
En junio 1944 Risto Ryti kun Joachim von Ribbentrop, la ministro pri eksteraj aferoj de Nazia Germanio, subskribis traktaton, kiu sekurigis liveradon de armiloj kaj greno el Germanio al Finnlando por la milito de la finna armeo kontraŭ Sovetunio. Kompense Risto Ryti promesis ne interkonsenti apartan packontrakton kun Sovetunio, nur en bloko kun Nazia Germanio. Post kiam la finna armeo helpe de la materia subteno repuŝis la amason atakon de la Ruĝa Armeo de Sovetunio al Finnlando, prezidento Risto Ryti demisiis el la ofico de ŝtata prezidento sub la preteksto de sanproblemoj. Ĉar laŭjure ne la finna ŝtato, sed Risto Ryti kiel privatulo subskribis la traktaton, ĝi ne ligis la novan prezidanton Carl Gustaf Emil Mannerheim. Tio ebligis al Finnlando kontraŭ la volo de Nazia Germanio en septembro 1944 interkonsenti armisticon kun Sovetunio.
En 1945 pro forta premo de la stalinisma Sovetunio komenciĝis proceso kontraŭ Risto Ryti pri kunlaboro kun nazia Germanio. Li estis kondamnita je 10 jaroj da malliberiĝo, sed jam en 1949 pro sanproblemoj reliberiĝis en amnestio fare de la tiama ŝtata prezidento Juho Kusti Paasikivi.
Koji Yoshimura
Koji Yoshimura (吉村 光示, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe, Oita Trinita, Avispa Fukuoka, Yokohama F. Marinos kaj FC Gifu.
Faremoutiers - Pommeuse (stacidomo)
La stacidomo estis malfermita la de "Compagnie des chemins de fer de l'Est". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Gretz-Armainvilliers - Sézanne (002000).
Elias Magnus Fries
Elias Magnus FRIES estis sveda botanikisto kaj fungisto, kiu naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1794 en Femsjö (Småland) kaj mortis la 8-an de februaro 1878 en Upsalo. Fr. estas lia aŭtonoma mallongigo. Lia libro Systema mycologicum sistens fungorum ordines, genera et species, huc usque cognitas, quas ad normam methodi naturalis determinavit, disposuit atque descripsit estas la fundamento de la taksonomio de fungoj. Kun kune Christiaan Hendrik Persoon, li estas patro de la nova fungoscienco.
(23694) 1997 KZ3
(23694) 1997 KZ3 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la asteroida grupo tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
GEI
La vorto havas plurajn signifojn:
Antal Apró
Antal Apró, laŭ hungarlingve kutima nomordo Apró Antal estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo. Lia origina nomo Klein Antal devenis de la patrina nomo. Lia nepo estis Klára Dobrev. Antal Apró naskiĝis la  1913 en Szeged. Li mortis la 1994 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Apró frekventis metilernejon. En 1930 li aliĝis al sindikato, en la sekva jaro al komunistoj. En 1935 li partoprenis en aranĝo de striko. Li edziĝis en 1938 baldaŭ havanta 3 gefilojn. En la sekvaj jaroj kelkfoje li estis arestita. Post la 2-a mondmilito komence li havis sindikatajn, poste partiajn postenojn. Inter 1945 kaj 1989 li estis parlamenta deputito. En 1952 li estis ministro pri konstrumaterioj, en la sekva jaro pro kutiro de ministerioj subministro. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis efemere ministro, tamen poste li estis ĉefa apoganto de János Kádár, tial li iĝis fifama inter la popolo. Post diversaj partiaj postenoj li estis parlamentestro inter 1971 kaj 1984. Antaŭ fino de socialismo li plene forlasis la politikon.
Salignac-sur-Charente
Salignac-sur-Charente [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 623 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Salignac-sur-Charente situas en la oriento de Charente-Maritime, ĉe la maldekstra bordo de Charente, okcidente de Cognac.
Palaeoapterodytes
Palaeoapterodytes ictus estis jam formortinta specio de pingveno el fina Oligoceno aŭ komenca Mioceno de Argentino, la nura membro de sia genro. Ties fosiliaj restoj, konsistaj nur el kelkaj disaj maldistaj partoj de humero, estis trovitaj en la Patagonia Kuŝejo.
La nomo Palaeoapterodytes estas aludo al la nune vivanta genro de Aptenoditoj nome Aptenodytes kun aldono de la radiko Palaeo signife "antikva".
Referencoj
Simpson, G. G. 1972. Conspectus of Patagonian fossil penguins. American Museum Novitates 2488: 1-37.
Y aura pas école demain (filmo)
Y aura pas école demain (Ne estos lernejo morgaŭ) estas franca telefilmo de Philippe de Broca, aperinta en 2003.
Temo
Antoine Moreau konkeris la sidlokon de urbestro de Saint-Julien kaj volas esti inda de tiu posteno. Depost kiam li okupas tiun funkcion, li ĉion oferis por la bonfaro de siaj samurbanoj. La baldaŭa remalfermo de lernejo estas pruvo pri tio. Tiam, vilaĝano endanĝerigas lian belan projekton anoncante sian foriron, kun sia edzino, kaj ĉefe siaj infanoj. Ĉar li ne plu disponas pri la necesa nombro da lernejanoj por malfermi klason, Antoine decidas katastrofe bonvenigi senlaborulon kaj lian familion. Tamen la patro de tiuj tri infanoj montriĝas deprimita, iom naiva, fuŝema kaj ĉefe tre ĝena. Krome, lerneja inspektoro devas baldaŭ alveni...
Nacia Universitato de Kujo
La Nacia Universitato de Kujo, aŭ en hispana oficiale Universidad Nacional de Cuyo (mallongigita kiel UNCuyo o UNCu) estas la ĉefa universitato aŭ centro de alta edukado de la Provinco Mendoza, Argentino. Ĝi estis kreita en 1939 reage al postuloj de Mendoza, kaj de la provincoj San Juan kaj San Luis, kiuj kunformas la regionon Kujo. Tiu regiona ligo daŭris ĝis 1973, kiam ĉiu provinco konstituis sian propran Universitato (nome la Universidad Nacional de San Juan kaj la Universidad Nacional de San Luis respektive), kaj tiel restis la Nacia Universitato de Kujo nur por Mendoza kun la Instituto Balseiro.
En la aktualo ĝi enhavas 12 akademiajn unuojn kun sidejo en la urbo Mendoza (en la Universitata Centro - Parko Generalo San Martín kaj aliaj dependaĵoj) kaj filio San Rafael (provinco Mendoza), krom la Instituto Balseiro kiu funkcias en la urbo San Carlos de Bariloche (provinco Río Negro). Ĝi enhavas ankaŭ la altlernejon de la Universitata Teknologia Instituto kiu proponas teknikan edukadon al sep urboj de la provinco Mendoza. Ĝi havigas edukajn servojn ankaŭ de duaranga nivelo pere de ses mezlernejoj, kaj disponas ankaŭ de departamento de instruado de baza kaj antaŭ-baza niveloj. Ĝi havigas servojn por ĉirkaŭ 44.160 studentojn (2016), fare de 4.071 laboristoj (2005).
Villa di Tirano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aprica, Bianzone, Corteno Golgi (BS), Teglio kaj Tirano.
Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Eksteraj ligiloj
.
Pentanamido
Pentanamido aŭ C5H11NO estas blanka solidaĵo apartenanta al la familio el la primaraj amidoj de la valerata acido kaj amoniako. Pentanamido estas solvebla en akvo e reakcias kun fortaj oksidigaĵoj. Ĝi uzatas kiel analiza reakciaĵo en multaj kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj.
52228 Protos
52228 Protos estas malgranda, tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la la germana astronomo Lutz D. Schmadel elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Ĝia orbita duona grandakso de 3,208294 metas ĝin ĉ. 1,241 miliono da km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Ĝia greka nomo indikas, ke ĝi estas la unua asteroido trovita de la malkovrinto.
GEL
La vorto aŭ mallongigo GEL havas plurajn signifojn:
Navedo
La navedo estas aparato elpensita kaj patentita de John Kay en 1733 kaj estas uzata en teksilo.
Ĝi konsistas el ligna "boateto" ĉe kiu ambaŭ finaĵoj estas pintformaj kaj plifortigita per fero. En la navedo troviĝas la veftobobeno sur kiu la veftero estas volvita. La navedo troviĝas en navedujo kun bufro. Ĝi estas laŭ la bufro batita tra la varpero kaj eniras je la alia flanko en samspecan navedujon k.t.p.
Villachiara
Villachiara estas komunumo de Italio.
Turris
La turris, vorto en latina kiu signifas turon, estis gvatoturoj, en okazoj de defendo, konstruitaj de la inĝenieroj romianoj kaj situantaj en altaj lokoj kun la misio gvati strategiajn lokojn kiaj veturejoj aŭ privataj romiaj villa.
De simpla strukturo ili havas kutime rond- aŭ kvadrat- forman dezajnon, kun du etaĝoj de alto, estante prilaboritaj el lokaj ŝtonoj; kelkaj el ili estas profitataj en la araba epoko por la sama funkcio: gvatado de vojoj kaj aliroj.
Akvilegio
Akvilegio (Aquilegia el ranunkolacoj) estas genro de staŭdoj kun multbranĉa tigo kaj diverskoloraj floroj, provizitaj per pli-malpli longaj spronoj, kiuj enhavas nektaron. (La floro estas nacilingve ofte komparata kun kolombo aŭ ganto.)
Progresiva metalroko
Progresiva metalroko (, foje ankaŭ prog metal aŭ prog-metal) estas subĝenro de metalroko kiu aldonas elementojn de progresiva roko. Progresiva metalroko aperis meze de la 1980-aj jaroj.
10-a de januaro
La 10-a de januaro estas la 10-a tago de la jaro laŭ la Gregoria kalendaro. 355 tagoj restas (356 en superjaroj).
Je la 10-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 10-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Strato Lenin (Tjumeno)
La strato Lenin (улица Ленина) en la urbo Tjumeno (Tjumena provinco, Rusio) troviĝas en la Centra kaj Kalinina administraj distriktoj kaj longas. Ĝi etendiĝas tra plejparto de la historia urbocentro kaj estas inter la plej malnovaj stratoj de la urbo.
Situo
La strato ekas ĉe la fondoloko de la urbo, kie ĝi kuniĝas kun strato Respubliko apud la Ponto de Geamantoj. Poste ĝi preskaŭ tute rekte sekvas sud-orienten kaj haltas barita de strato Maurice Thorez. Ĝi dublas straton Respubliko, kiu iras paralele al ĝi 160 metrojn norde kaj tiuparte havas unudirektan trafikon en la nord-okcidenta direkto dum strato Lenin havas unudirektan trafikon en sud-orienta direkto.
Ĝenerala karakterizo
La strato spegulas la pli ol kvarjarcentan historion de la urbo. Ĝia komenca parto — ĝis strato Pervomajskaja — troviĝas en la historia zono, kie estas malpermesita konstruado de pli ol kvaretaĝaj domoj. Tiu malpermeso, kvankam kelkfoje neglektita, ebligis konservi malnovan etoson de la strato, kiu tiuloke grandparte konsistas el duetaĝaj domoj de negocistoj, konstruitaj fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj. La maldekstra parto de la kvartalo inter stratoj Pervomajskaja kaj Orĝonikidze formiĝis en la 1940-aj — 1950-aj jaroj, kiam la ĵuskreita Tjumena provinco bezonis decan administran centron kun oficejoj kaj loĝejoj por ŝtatoficistoj. Tio estas tipa ekzemplo de la Stalin-klasikismo. Ĝia dekstra parto estas okupita de Kolora bulvardo, fondita en 1931 kiel urboparko kaj komplete rekonstruita en 2003-2004. Post strato Orĝonikidze la bulvardo transiras je placo de Unueco kaj Konsento dum la maldekstra parto estas okupita de sovetiaj konstruaĵoj kaj skvaro Nemcov. Post strato Profsojuznaja iuj ajn konstruaĵoj tute malaperas kaj la strato haltas barita de strato Maurice Thorez.
Unika trajto de la strato estas, ke tie dum jarcentoj najbaras temploj de la kvar religioj — ortodoksismo, katolikismo, islamo kaj judismo.
Historio
La strato komenciĝas ĉe la fondoloko de Tjumeno, kio ligas ĝin al la unuaj paĝoj de la urba historio.
La strato ŝuldas sian nomon al la Savinta preĝejo (Спасская церковь), situanta ĉe kruciĝo kun strato Ĉeljuskincev ekde 1794.
Dum longa tempo malgraŭ sia grava signifo ĝi restis nepavimita kaj post pluvoj transformiĝis je kaĉo preskaŭ netrairebla, nek veturebla. Lokano rememoris ke en 1919 post grandaj pluvoj li vidis kamparanon kies ĉevalo dronis apud la preĝejo de Savinto en koto, do li devis maljungi ĝin kaj eltiri ĉe la vosto.
Fine de la 18-a jarcento la strato atingis la nunan straton Pervomajskaja, post kiu jam troviĝis malplena tereno, kie la urbanoj paŝtis brutojn. En 1861 tiun areon okupis Bazarplaco, kiu etendiĝis ĝis la nuntempa strato Orĝonikidze, post kiu estis jam fabrikoj kaj metiejoj, kun domaĉoj de proletoj kaj marĝenuloj. La urbo fakte finiĝis tie, ĉar strato Orĝonikidze tiutempe estis parto de Moskva landvojo, kiu de strato Respubliko (tiam — Cara) iris suden preter malliberejo kaj poste ekster la urbon.
Ekde la nuna strato Maurice Thorez etendiĝis kvartaloj de unuetaĝaj domaĉoj, kie loĝis proletoj de apudaj fabrikoj kaj marĝenuloj. La maldekstra parto nomiĝis Kuznici (Forĝejoj), la dekstra — Sarai (Tenejoj). Tio estis la plej malkomfortaj kaj krimecaj urbopartoj.
La okaze de la 5-a datreveno de la Oktobra revolucio la strato estis alinomita, same kiel dekoj de aliaj urbaj stratoj, kaj iĝis strato Lenin.
En la 1930-aj jaroj oni daŭrigis la straton ĝis la nuna strato Profsojuznaja, kie ĝi finiĝis barita de fervoja linio, kiu ligis la Transsiberian fervojon kaj riverhavenon Tura. En 1988 la fervojo estis malmuntita. Printempe 1998 strato Lenin estis longigita ĝis strato Maurice Thorez.
Maldekstra flanko
La strato komenciĝas ĉe la triangula Historia skvaro, limigita de stratoj Respubliko kaj Lenin, kaj de la gastokorto.
Sankta Neniamo
Sankta Neniamo estas fikcia sanktulo, kiu ekzistas en multaj eŭropaj kulturoj. La terminon oni uzis la unuan fojon en 1897.
Diri "En la tago de Sankta Neniamo" signifas "en ne ekzistanta tago en la estonteco, do eble neniam".
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
Nun sur ĝia loko staras fera vojranda kruco kiel simbola donaco de la siberiaj kozakoj al la kozaka atamano Jermak. La krucon la kozakoj starigis la okaze de la 410-a datreveno de la Siberia Kozaka Armeo surloke de la supozebla kampado de Jermak kaj lia taĉmento en 1582. En junio 1994 la lokon vizitis patriarko de la Rusa Ortodoksa Eklezio Aleksio la 2-a, kiu faris antaŭ ĝi preĝon "Al la atamano Jermak kaj liaj kamaradoj" — unuafoje en la postrevolucia historio de Rusio. Por la ceremonio oni aldonis pliajn granitajn rokaĵojn al la monumento.
Sankta Neniamo
En aliaj lingvoj la termino ankaŭ estas konata kiel:
Psárov
Psárov (Psarow) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. Malantaŭ Psárov troviĝas limo kun Regiono Vysočina. La municipo situas en supermara alteco 550 metroj. La indiko pri la supermara alteco estas en vico da retaj paĝoj erare indikata per valoro 443 metroj.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Iwao Yamane
Iwao Yamane (山根 巌, n. ) estas japana futbalisto.
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
Kelkfoje la urbaj aŭtoritatoj provis forigi la krucon, starigitan sen oficiala permeso, sed ĉiam haltis pro protestoj de la kozakoj kaj ortodoksuloj. Same malsukcesaj estis provoj de tiuj lastaj starigi en la skvaro monumenton al Jermak, kontraŭ kio akre protestis la tatara komunumo. Ankaŭ la aŭtoritatoj dubis pri la politika ĝusteco de tiu ago, proponante interalie kiel alternativon starigi tie la monumenton al la urbofondintoj. Post longaj diskutoj en la urba kaj provinca parlamentoj ĉio restis sen ŝanĝoj.
11159 Mizugaki
11159 Mizugaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Iwao Yamane
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Oita Trinita, Kawasaki Frontale, Kashiwa Reysol kaj Zweigen Kanazawa.
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
En marto 2010 la aŭtoritatoj planis instali tie novan monumenton, dediĉitan al la Laborantoj de la Ariergardo dum la Dua mondmilito. La kruco estis forigota aŭ almenaŭ ŝovota flanken, kaj jam malmuntita kun aprobo de kozaka organizaĵo. Post enmiksiĝo de aliaj kozakaj organizaĵoj, oni restarigis la krucon. La urba administracio anoncis konkurson pri dezajno de la skvaro dum la monumenton al la Laborantoj de la Ariergardo oni decidis instali en skvaro de Nikolao Maŝarov ĉe strato Respubliko. Venis pluraj proponoj, kaj okazis la reta voĉdono, tamen finfine neniu projekto estis realigita kaj la kruco restis surloke.
11159 Mizugaki
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Mizugaki (japane : 瑞牆山, Mizugaki-jama) en la okcidenta fino de la Okuĉiĉibu-Montaro. Komponita de grandaj elstaraj rokoj, tiu monto de tre stranĝa aspekto estas unu el 100 plej famaj montoj en Japanio.
Annalisa Cima
Annalisa CIMA annaLIsa ĈIma (naskiĝis la 20-an de januaro, 1941) estas itala poetino.
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
La skvaro longan tempon restis sennoma. En 2004 ĝi ricevis pli neŭtralan kaj la unuan oficialan nomon — la Historia skvaro.
Annalisa Cima
En 1968 Cima konatiĝis kun la poeto Eugenio Montale, kiu tiutempe havis jam pli ol 70 jaroj, kaj fariĝis lia lasta muzo. Ŝi helpis lin organizi la verkon Diario postumo ("Postmorta taglibro"), serion de poemoj celitan por eldono post lia morto kiel ludo kontraŭ liaj kritikoj. Kvankam la plejparto de hodiaŭaj kritikoj opinias la poemojn aŭtentaj, iuj akuzis Cima pri verkado de la poemoj el konversacioj kun Montale, kaj iuj eĉ kredis ke ŝi tute falsigis ilin.
Strato Lenin (Tjumeno)
Maldekstra flanko
Ĝis komenco de la 2000-aj jaroj tie kreskis multaj arboj kaj arbustoj, plejparte forhakitaj dum la rekonstruo.
La placon sekvas longa duetaĝa gastokorto forme de duono de nefermita kvadrato, kies centra parto etendiĝas laŭlonge de la strato. Ĝi estis konstruita en 1848 por gastoj, kiel oni nomis aliurbajn negocistojn, venintajn por vendi siajn varojn. Tie okazis foiroj kaj ĉiutaga vendado. Origine oni planis fari ĝin duoble pli granda, do devis aperi la dua parto, simetrie turnita al strato Lenin, sed tiuj planoj neniam plenumiĝis. Komence de la 20-a jarcento komercaj aktivaĵoj translokiĝis al la oble pli granda Bazarplaco, sekvinte la ĝeneralan progreson de la urbo orienten. La gastokorto perdis sian iaman gravecon kaj en 1905 laŭ iniciato de la urbestro Andreo Tekutjev estis transformita je kazernoj de la Tobolska infanteria regimento. Dum la rilata rekonstruo oni interalie masonis mezan parton de la arkoj, kiuj origine etendiĝis tra ambaŭ etaĝoj. En 1939-1946 tie troviĝis la Tjumena Milit-Infanteria lernejo. Nun en la konstruaĵo sidas la Tjumena provinca militkomisarejo kaj la Tjumena instituto pri kulturo. Al strato Lenin estas direktitaj enirejoj de la militkomisarejo dum la gastokorto apenaŭ videblas malantaŭ alta brika barilo, ornamita de propagandaj militistaj afiŝoj.
Sekvas la fama Lenin-banejo Ленинская баня) ankaŭ konata kiel La Ronda banejo (круглая баня) pro sia ideale ronda formo. Ĝi estis konstruita en 1929-1932 laŭ dezajno de la petrograda arkitekto Aleksandro Nikolskij kiel la publika banejo. La trietaĝa konstruaĵo estas la sola en la urbo ekzemplo de konstruktivismo. La aŭtoro elektis la rondan formon kiel optimuman por konservi varmon. La ejoj estis disponitaj laŭ koncentra maniero: en la ekstera cirklo troviĝis vestejoj, en la meza — sapejoj kaj en la centra, interna cirklo situis vaporejoj . Tio estas malgranda kopio de la banejoj, konstruitaj de la sama arkitekto en 1927-1930 en Leningrado. Unu banejo, same nomata La Ronda, ĝis nun funkcias en Placo de Kuraĝo, dum alia nomata Giganto estas fermita . Laŭ legendo la ronda banejo estis konstruita el brikoj de la eksplodita Anunciacia katedralo, kiu staris apude en strato Respubliko. Sed en realo la katedralo estis detruita en junio 1932, kiam la banejo jam estis preta.
Dum la sovetia periodo tio estas la banejo. Dum la Dua mondmilito ĝi estis vizitata interalie de la militistoj, lernantoj de la militlernejoj kaj krome servis kiel desinfektejo por la evakuitoj. Poste ĝi servis kiel ordinara publika banejo.
Fine de la 1990-aj jaroj en la banejo aperis apartaj saŭnoj, frizejo kaj manĝejo. Ekde 2006 la banejo staras malplena kaj tute ne prizorgata, nek gardata, vizitata de marĝenuloj. Planoj de la urbaj aŭtoritatoj detrui ĝin kaŭzis grandan indignon de la urbanoj, kiuj subskribis protestajn leterojn, manifestaciis , eldonis libron pri la banejo kaj eĉ aranĝis fulmobandon forme de nuda fotoserio kun protestaj afiŝoj. Finfine la planoj pri ĝia detruado estis nuligitaj kaj la konstruaĵo eniris la liston de la historio-kulturaj heredaĵoj. Ekde tiu tempo oni proponis transformi ĝin je junulara centro, aktivejo de kreema junularo , ekspoziciejo , planetario.
Tamen ĝis nun okazis neniuj rekonstruaj laboroj. La apuda tereno estas uzata kiel parkumejo.
Finas la kvartalon la Nikolajeva lernejo, fondita de la municipo en 1896. Tio estas tipa por tiu tempo ligna domo sur brika duonkelo. La konstruaĵo estas bela specimeno de novklasikismo, ĝiaj lignaj elstaraĵoj imitas ŝtonan konstruaĵon. Rimarkindas la fajna meandra ornamaĵo, ĉizita laŭ ligno. Nun ĝin okupas militista fako.
Dekstra flanko
La strato komenciĝas de la Historia placo, kiu pravigas sian nomon, ĉar situas en la fondoloko de la urbo, ĉe kunfluejo de riveroj Tjumenko kaj Turo. Sur tiu ĉi loko la estis fondita Tjumeno, pri kio informas la memorŝtono en ĝia nord-okcidenta parto. Ĉi tie apris la unuaj administraj konstruaĵoj, inkluzive de la urbodomo, kiu ĝis nun staras ĉe la sud-orienta limo de la placo, transformita je muzeo.
La sur la placo estis solene malfermita la unua en la urbo Memorialo de la Venko en la Dua mondmilito kun eterna flamo. Ĝi konsistas el obelisko 28 metrojn alta kaj betona bareliefo bildiganta eventojn de la milito.
La estis solene malfermita nova bareliefo, kiu anstataŭis la kadukiĝintan malnovan. Ĝi havas areon 72 m kaj estas farita el bronzo. La bareliefo bildigas la ŝlosilajn eventojn de la milito: la nazia invado, batalo ĉe Moskvo, batalo ĉe Kursko, Stalingrada batalo, sieĝo de Leningrado, laboro de ariergardo, Venkoparado de 1945 sur la Ruĝa placo.
Ĉe la suda parto de la placo situas la malnova urbodomo (domo N 2) konata kiel la Urba Dumao (Городская Дума), ĉar origine tio estis la sidejo de la urba administracio, poste transformita je muzeo. Ĝi estis konstruita en 1828-1834 en la novklasika stilo. Krom la urba dumao en la domo sidis arkivo, juĝejoj, urbestro, metiista organizaĵo, urba banko. Sur ĝia frontono videblas horloĝo, farita en 1857 laŭ modelo de la horloĝo en la Moskva Kremlo. En 1922 la ejo estis transdonita al la muzeo, kiu ekde tuiam okupas ĝin. Tie funkcias provizoraj kaj daŭraj ekspozicioj, dediĉitaj al la historio, kulturo kaj naturo de Tjumena provinco.
Post la muzeo troviĝas sensemafora piedirejo.
La Ferté-Macé
La Ferté-Macé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
8811 Waltherschmadel
8811 Waltherschmadel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio; de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
La Ferté-Macé
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fertois.
La Antoigny kunfandiĝis kun La Ferté-Macé.
József Csabai-Wágner
József CSABAI-WÁGNER [jÖĵef ĉabai-vAgner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csabai-Wágner József estis hungara pentristo, arkitekto, instruisto. Lia origina familia nomo estis Wágner, sed dum la studentaj jaroj li uzis jam la distingan nomon Csabai-Wágner (aŭ Csabai Wagner).
József Wágner  naskiĝis la  en Mezőberény, li mortis la  en Mezőtúr.
Biografio
József Wágner frekventis mezlernejojn en Békéscsaba kaj Kolozsvár, poste li akiris arktektan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Jam dum la studentaj jaroj li ankaŭ pentradis kaj desegnadis. En Békéscsaba li projektis konstruaĵojn, ekzemple la muzeon. En la fruaj 1920-aj jaroj li lernis pentroarton de Ede Balló en Artista Altlernejo. Post lernado li studvojaĝis al Aŭstrio, Germanio, Italio, poste en Békéscsaba li pentradis. Depost la 2-a mondmilito li translokiĝis al Mezőtúr, kie li ankaŭ instruis en mezlernejo. Li ricevis premiojn en 1920, 1940, 1943.
Strato Lenin (Tjumeno)
Dekstra flanko
Post ĝi etendiĝas longa domo N 2a de la komerca centro “Panorama” (Panoramo), aperinta en la 2000-aj jaroj sur loko ĝis tiam malplena. Ĝi konsistas en blokoj kaj krom la menciita oficejaro gastigas la 4-stelan hotelon “Spasskaja” (la Savinta), kafejon “ReMix” de la reto “Maksim”, kelkajn vendejojn kaj restoraciojn.
Absorbo de bato
En bokso kaj aliaj luktosportoj, la absorbo de bato estas agado defenda kiu konsistas je akompani la baton de kontraŭulo por nuligi la efekton de tiu ĉi bato. Kelkaj sportuloj uzas tiu ĉi defendan sistemon por kontraŭataki efike post logi atakon de kontraŭulo. Absorbi baton estas diferenca disde ricevi baton.
Strato Lenin (Tjumeno)
Dekstra flanko
La menciita hotelo estis dezajnita de la arkitekto Elena Gubina sub gvido de la arkitekto Olga Ivleva (entute la dezajnon faris kvin moskvaj arkitektoj). Origine oni planis dediĉi ĝin al la fama rusia kaj sovetia inĝeniero Vladimir Ŝuĥov, sed poste decidis ke tiukaze ĝi similos al la jama loka hotelo “Remezov”, dediĉita al la fama kartografo, do decidis dezajni ĝin en la stilo de la Arĝenta epoko de la rusa kulturo. Pro tio la restoracio de la rusa kaj eŭropa kuirartoj nomiĝas Djagilev, la konferencejo ricevis la nomon Maleviĉ, la kunvenejo nomiĝas Benois, la baro estas baptita Lev Bakst, sur muroj pendas kopioj de pentraĵoj de tiu epoko kaj la ĉambroj estas dezajnitaj en la regenta stilo.
La hotelo malfermiĝis la, enhavas 84 ĉambrojn kaj apartenas al la internacia reto Best Western en la kategorio Best Western+.
Antaŭ "Panorama" situas haltejo Muzej (Muzeo).
Ĝin sekvas la duetaĝa domo N 4a, konstruita en la 1880-aj jaroj. Ĝia posedanto estis la negocisto de la 2-a rango Vasilij Kopilov (1848-1921), kiu okupiĝis pri vendado kaj fabrikado de brikoj. Li posedis brikan fabrikon en la sud-orienta urboparto, kaj pro tio la tuta areo inter strato Kuzneĉnaja (nun – Maligin), la Transsiberia fervojo, fervoja branĉo al la riverhaveno Turo kaj la Tekutjev-tombejo, eknomiĝis Копыловские сараи (Kopilov-stokejoj). Li estis deputito de la urba dumao en 1889-1893 kaj en 1899-1906, ekde 1907 servis kiel vic-urbestro, agadis kiel paroĥestro de la preĝejo de Savinto. Sed fine lia entrepreno bankrotis, li perdis la negocistan statuson kaj mortis en ekstrema mizero. En la 1990-aj jaroj la konstruaĵo estis grave rekonstruita, fakte de la origina domo restis nur fasado. Ene sidas restoracioj, baroj kaj noktokluboj.
Sekvas la simpla duetaĝa fera konstruaĵo (domo N 6) de la Sporto-Saniga Komplekso (Спортивно-оздоровительный комплекс, mallonge: СОК) de la Tjumena Ŝtata Universitato. Ĝi estis konstruita en 1990 kaj enhavas du sporthalojn, vestejojn kaj du saŭnojn. Tie ekzercas studentoj kaj ankaŭ eksteruloj.
La kvartalon finas la unuetaĝa domo, kiu staras ĉe angulo de stratoj Lenin N 8 kaj Perekopskaja N 6. Tio estas restaĵo de la bieno, konstruita fine de la 19-a jarcento. Ĝia origina posedantino estis la filisterino A. I. Kostina. Komence de la 20-a jarcento ĝi transiris al la filistero kaj ŝtatoficisto S. N. Ivanov kaj lia edzino E. S. Ivanova. En la domo funkciis vendejo de la kompanio de Ĉinjajev kaj Korovin. En la sovetia kaj sekvinta periodo tie troviĝis vendejo de fruktoj kaj legomoj. Nun tie sidas urbaj aŭtoritatoj kaj la artlernejo de Znamenskij.
Maldekstra flanko
La strato komenciĝas de la domo N 7 ĉe angulo kun strato Perekopskaja. Tio estas la Preĝejo de Sankta Jozefo, konstruita de la pola komunumo en 1903-1906 kaj nun funkcianta. En la sovetia periodo la ejo estis uzita por nereligiaj celoj, en 1998 la preĝejo estis redonita al la katolika komunumo kaj nun funkcias.
Post ĝi etendiĝas la kvinetaĝa loĝdomo, konstruita en 1968, en kies unua etaĝo funkcias la municipa stomatologia kliniko N 1.
Finas la kvartalon subĉiela parkumejo, aperinta en 2003 post detruo de tri konstruaĵoj, kiuj formis islaman religian komplekson. Unu domo troviĝis sur loko de la parkumejo, du aliaj situis trans strato Krasin.
Fine de la kvartalo, antaŭ strato Krasin troviĝas sensemafora piedirejo.
Dekstra flanko
La kvartalon malfermas la duetaĝa domo N 10, konsiderata inter la plej belaj en la urbo. Ĝi imitas palacon kaj estas konstruita en la eklektika stilo en 1887. Laŭ iuj datumoj ĝia kreinto povis esti la fama urala arkitekto, akademiano de la Rusia Akademio de Belartoj Julius Friedrich Johann Dutel.
Origine en la unua etaĝo funkciis vendejo de drinkaĵoj de la fratoj Dmitrijev, en la dua etaĝo troviĝis apartamentoj de la mastroj, kiuj komence de la 20-a jarcento ekluigis la ejojn. De la ĝis 1911 ĝian parton (evidente en la dua etaĝo) luis la juda komunumo por siaj religiaj ceremonioj.
En la domo pasis junaĝo de la fama proleta poeto Vasilij Knjazev (1887-1938), filo de Maria Wysocki, kiu estis filino de Konstantin Wysocki (?-1887) – grava tjumena eldonisto, fotisto, entreprenisto kaj socia aganto. Tiujn jarojn la poeto priskribis en la romano “Avoj” (1934), kiun li publikigis sub plumnomo K. Sediĥ. Alia filo de la entreprenisto, Nikolaj Wysocki (1864-1932) iĝis geologo kaj honore al li estis nomita mineralo visockito. En 1976 oni metis sur la domon la marmoran memorŝtonon pri Vasilij Knjazev.
Sekvas la sesetaĝa loĝdomo N 12 de la Tjumena Ŝtata Universitato, konstruita en 2005. Ĝian unuan etaĝon okupas universitataj organizaĵoj dum en aliaj estas apartamentoj de la universitataj kunlaborantoj. Origine sur tiu ĉi loko staris unuetaĝa ligna domo de Israil Altŝuller, estro de la sinagogo, unu el gvidantoj de la juda komunumo.
Antaŭ la domo situas haltejo Universitetskaja (Universiteta). Malantaŭ la domo troviĝas la trietaĝa konstruaĵo de la sama universitato, sed jam ligita al alia strato — Perekopskaja N 15a. Tie sidas la Instituto pri Matematiko kaj Komputiko.
Maldekstra flanko
La tutan kvartalon tiuflanke okupas la la deketaĝa loĝdomo N 14/1, konstruita komence de la 2000-aj jaroj. Origine la unuan duonon de la kvartalo, nun transformitan en subĉiela parkumejo, okupis du konstruaĵoj, kiuj estis parto de la islama religia komplekso, formiĝinta en 1905-1908. Ĝia kerno estis moskeo, detruita en junio 2003. Ĝia detruado kaŭzis grandan indignon de la tatara kaj islama komunumoj, kiuj postulis redoni la konstruaĵojn.
Fine de la kvartalo videblas fasado de eta ruĝbrika domo, ankaŭ detruita dum la konstruado de la menciita loĝdomo tiel ke nur ĝia fasado estis enkorpigita en la nova konstruaĵo. En la unuaj etaĝoj de la domego funkcias oficejoj kaj granda komputila vendejo.
Fine de la kvartalo, antaŭ strato Turgenev troviĝas sensemafora piedirejo.
Dekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de gisfera pordego, fermanta la vojon al veturejo inter la menciitaj konstruaĵoj de la Tjumena Ŝtata Universitato kaj sekvanta ilin la trietaĝa Financo-Ekonomika Instituto de la sama universitato (domo N 16), malfermita en 1997. La instituto ekfunckiis la 1997, la oficiala malfermo okazis en februaro 1998.
En la menciita veturejo, malantaŭ la barilo, videblas statuo de Sankta Tatiana, kiu en Rusio estas konsiderata aŭspiciantino de la Moskva Ŝtata Universitato kaj la studentaro ĝenerale. Ĝi estis malfermita la, en la Tago de Tatiana, festata kiel la tago de la rusia studentaro, kaj bildigas junan virinon en tuko, starantan sur tri libroj. Ĝin kreis la tjumena skulptisto Pavel Rosljakov laŭ iniciato de Tatjana Kokareva. Jam post kelkaj tagoj la fingroj de ŝia maldekstra mano estis rompitaj — ĉu pro celkonscia vandalismo aŭ pro tio, ke homoj manpremis ŝin dum fotado. Post restaŭrado oni iom ŝanĝis ilian formon por ke ili estu pli fortikaj. Oni asertis, ke samjare en tiu ĉi loko estos kreita studenta skvaro, sed estis farita nenio.
La skuptaĵo elvokis akran kritikon de la urbanoj, malkontentaj pri ĝia amatora plenumo kaj arbitra starigo fare de la estro de la Centra administracia distrikto Valerij Borisov, kiu jam starigis tra la urbo aron da tiaj amatoraĵoj sen aranĝi iujn paperojn aŭ konsulti la urbanojn. Origine li planis instali ĝin en la Placo de Batalantoj de la Revolucio ĉe strato Respubliko, post publika indigno nuligis la aranĝon, tamen lastmomente malfermis la statuon en la apuda strato Lenin. Interalie oni kritikis la artaĵon pro tio, ke la sanktulino tretas la librojn, sed la aŭtoro respondis ke tio estas nura simbolo de la malfacila lerna procezo. La iniciatintoj (ĉiuj kun la sama nomo Tatiana) asertis, ke en Rusio ekzistas nur tri monumentoj al tiu sanktulino.
En 1897 la paroĥanoj petis permeson konstrui la maldekstran (nordan) alkonstruaĵon omaĝe al la sanktulo Simeono de Verĥoturje, miraklofaranto kaj aŭspicianto de Siberio, ĉar la preĝejo jam ne povis enspacigi ĉiujn preĝantojn, speciale dum grandaj festoj. En novembro la eparĥia arkitekto Bogdan Zinke preparis dezajnon por konstruado de du alkonstruaĵoj — de la suda kaj norda flankoj. Tamen aprobita estis nur la dua (norda) dezajno, kiu estis ekkonstruita la kaj konsekrita la. En 1892 ĉe la preĝejo estis malfermita la unua en la urbo paroĥa lernejo.
Laŭ ordono de la la preĝejo estis fermita kaj oni uzis ĝin kiel amasloĝejon, stokejon, oficejon, lavejon ktp. La kupoloj estis forigitaj, la sonorilturo detruita. En 1991 la preĝejo estis transdonita al la Tobolsko-Tjumena eparĥio. En 1995 komenciĝis la rekonstruado kaj la en la tago de kermeso, en la alkonstruaĵo de Mikaelo la Ĉefanĝelo okazis la unua post longaj jardekoj diservo. En 2005 estis konsekritaj kaj starigitaj novaj sonoriloj sur la restarigita sonorilturo. Ekde 2003 funkcias la dimanĉa lernejo.
Maldekstra flanko
Ĉe angulo kun strato Turgenev staras domoj N 23 kaj 25, okupitaj de fakoj de la Tjumen Ŝtata Universitato. En la sesetaĝa domo N 23, konstruita en 2003 laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Irina Iljina, sidas la Instituto pri Socio-Humanitaraj Sciencoj, kreita en septembro 2017 surbaze de la Instituto pri Filologio kaj Ĵurnalismo kaj la Instituto pri Historio kaj Politikaj Sciencoj. Ĝi estas konektita per supertera fermita pasejo al la universitata librejo en strato Respubliko. En la domo N 25 funkcias laboratorioj kaj oficejoj de la universitato.
La kvartalon finas la kvaretaĝa domo N 23 (la sama numero!), aperinta ĉi tie fine de la 1940-aj — komence de la 1950-aj jaroj, al kiu en la 1960-aj jaroj estis alkonstruita la domo N 25, nun okupita de la universitato. Origine tie sidis la urba hospitalo N 1, specialiĝinta pri brulvundoj. Kadre de strukturaj ŝanĝoj en la loka sanservo ĝi estis likvidita kaj en 2004 la konstruaĵon okupis la polikliniko N 3, kiu antaŭe sidis en strato Respubliko en la domo N 44. En 2006 ĝi estis grave rekonstruita.
Dekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la domo N 24, konstruita en la 1870-aj jaroj por la urbestro kaj negocisto Prokopij Podarujev. En marto 1900 ĝi transiris al la entreprenisto Nikolao Maŝarov, kiu grave ĝin rekonstruis. En la sovetia periodo tie funkciis infana medicina konsultejo. En 1991 la domo estis transdonita al la Tjumena muzeo kaj en 1994 en ĝi malfermiĝis ĝia filio “Domo de Maŝarov” (Дом Машарова) kun ekspozicio “La familia albumo”, dediĉita al la familia vivo de la tjumenanoj fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj kaj al la posedantoj de tiu ĉi domo. La konstruaĵo estis restaŭrita, interalie oni restarigis la malaperintan en la sovetia periodo terason, kiu tamen estas ligna dum tiu origina staris sur ŝtonaj kolonoj. En la korto troviĝas kaleŝejo, en kiu nun sidas muzeaj fakoj.
Nikolao Maŝarov naskiĝis en 1865, devenis el kamparana familio de Permja gubernio kaj al Tjumeno translokiĝis kun la gepatroj kiam li havis 18 jarojn. Post fini popolan lernejon li servis kiel ŝipknabo en ŝipo de la tjumenaj negocistoj fratoj Kuĥterin, kaj promociiĝis ĝis kapitano. En 1897 li edziĝis al ilia fratino Ekaterina kaj ricevis grandan doton, kiun li uzis por lanĉi propran komercon. En 1899 li aĉetis ĉe negocisto A. G. Zakoljapin malgrandan gisferan fandejon kaj poste kune kun partneroj fondis la kompanion “Maŝarov kaj Partneroj”, kiu transformis la fandejon en gisferan fabrikon. Krome li estis la unua en la urbo vendisto de la “turka pizo” kiel oni nomis kafon.
En julio 1920 lia familio, kiu jam havis ok infanojn, evakuiĝis el Tjumeno kune kun la retiriĝanta armeo de Aleksandr Kolĉak kaj venis al Tomsko, kien jam fuĝis la fratoj Kuĥterin. Sed baldaŭ li estis arestita, juĝita kaj mortpafita kiel kontraŭrevoluciulo. Lian nomon la ricevis la skvaro en strato Respubliko, apud loko kie iam troviĝis lia fabriko.
Antaŭ la muzeo situas haltejo Gosbank (Ŝtata banko).
Reston de la kvartalo okupas la domo N 26, fakte du domoj — la trietaĝa unue kaj duetaĝa fine. La plej malnova estas la duetaĝa domo ĉe angulo de stratoj Lenin kaj Semakov. Ĝi estis konstruigita fine de la 19-a jarcento de la negocisto kaj urbestro Prokopij Podarujev. Sed poste la negocisto bankrotis kaj en 1902 liaj posedaĵoj estis aĉetitaj de la banko, kiu setligis ĉi tie siajn fakojn dum la iama posedanto mortis en eta malantaŭa ĉambro, mizera kaj forgesita de ĉiuj, inkluzive la urbon al kies plibonigo li multe kontribuis kiel mecenato, interalie investinte 200 mil rublojn en konstruado de la Aleksandra Reala Lernejo (la urbestra salajro ekzemple estis 3 mil rublojn jare). Rimarkindas ke la domo staras ĉe angulo kun strato Semakov, kiu tiutempe nomiĝis Podarujevskaja (Podarujev) omaĝe al la senavara mecenato. Ekde 1922 tie denove sidis la banko kaj en 1960 aperis la apuda trietaĝa konstruaĵo, kiu nun staras inter ĝi kaj la muzeo “Domo de Maŝarov”.
Maldekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la kvaretaĝa loĝdomo N 29 konstruita en 1966. Ĝian unuan etaĝon nun okupas manĝejo, dentokuracejo kaj vendejoj.
Sekvas la unuetaĝa domo N 31, ricevinta en 2016 statuson de la kultura heredaĵo. En 1893 tiu ĉi tereno kun duetaĝa ligna domo kaj unuetaĝa flanka konstruaĵo estis vendita de la negocisto Alasin kaj la filistero Jurasov al la kompanio “Heredantoj de A. F. Poklewski-Koziełł” por bezonoj de ĝia vinfabriko. En 1895 ambaŭ konstruaĵoj estis rekonstruitaj kaj samtempe aperis la unuetaĝa brika domo, kiu konserviĝis ĝis nun. Ĝi estis uzata kiel stokejo por maturiĝo de biero kaj vendejo. En kvar ĉambroj de la ligna domo loĝis oficistoj de la firmao, en la flanka konstruaĵo lokiĝis barelistoj.
Alfons Koziełł-Poklewski (1810–1890), la fondinto de la firmao, devenis el la pola nobela familio el Vitebska gubernio kaj estis kromnomata la “vodka reĝo de Uralo kaj Siberio”. Ĝis 1852 li servis kiel ŝtatoficisto kaj eksiĝis kiel kortega konsilisto, kio estis altranga titolo. Li estis inter la unuaj siberiaj posedantoj de vaporŝipoj, havis en Permja kaj Tobolska gubernioj plurajn fabrikojn, kiuj produktis giston, bieron, vodkon, botelojn, feraĵojn, kemiaĵojn, bredis ĉevalojn, posedis minejojn de oro, arĝento, kupro kaj asbesto, havis bienojn en 17 urboj kaj 18 vilaĝoj, posedis 58 domojn kaj terenojn en 10 gubernioj. Li kontribuis al konstruado de la fervojo Ekaterinburgo — Tjumeno kaj fondis la fervojan stacion Poklevskaja (Poklewski) en la nuna Sverdlovska provinco (en la sovetia periodo la vilaĝo estis alinomita al Troickij kaj la stacio en 1963 iĝis Talica).
Li estis grava mecenato, interalie helpis al la pola komunumo kaj grandparte danke al liaj monoferoj estis konstruita la preĝejo de Sankta Jozefo. Post lia morto en 1890 la komercon daŭrigis liaj filoj, kiuj fondis en Ekaterinburgo kaj Tjumeno du kompaniojn kun la samaj nomoj: “Heredantoj de A. F. Poklewski-Koziełł: Wikientij, Ivan kaj Stanisław”.
Origine la okcidenta parto de la domo kun la ĉefa enirejo de surstrate funkciis kiel vendejo dum aliaj ejoj estis uzataj kiel stokejo kaj servofakoj. En la sovetia periodo la konstruaĵoj estis uzataj kiel loĝejoj kaj produktejo de la ŝtrumpa fabriko. Ambaŭ lignaj konstruaĵoj malaperis, restis nur tiu brika, en kiu funkciis la psikiatria dispanserio. La strataj enirejoj estis transformitaj je fenestroj, la interna spaco disigita per vandoj je pluraj ĉambroj. Nun dum pluraj jaroj ĝi staras vaka.
Finas la kvartalon la sesetaĝa domo N 33 (strato Kirov 40), konstruita en la 2000-aj jaroj. En ĝi sidas manĝejoj, vendejoj kaj oficejoj.
Dekstra flanko
La tutan kvartalon ankoraŭ ĝis julio 2019 okupis la nefinita loĝdomo 32/1, kiu iĝis la plej granda nefinita loĝdomo en la urbo kaj la unua detruita laŭ decido de la aŭtoritatoj. Antaŭe tie staris longa duetaĝa domo, konstruita en la 1950-aj jaroj. Konstruado de la nova domo komenciĝis en 1998 (laŭ aliaj informoj en 1999) kaj devis finiĝi en 2002. Laŭ oficiale aprobita dezajno la tjumena firmao “SAiD-Kompanio” devis konstrui la domon el tri sekcioj respektive kun kun 3, 4 kaj 5 etaĝoj. Sed en 2002-2003 la firmao ŝanĝis la dezajnon kaj aldonis pliajn etaĝojn, do finfine aperis la domo kun tri sekcioj po 8, 10 kaj 12 etaĝoj kaj sume 80 apartamentoj, kies totala areo atingis. La apartamentoj estis venditaj jam dum la konstruado kaj la vendado estis sukcesa, ĉar temis pri komfortaj loĝejoj en la historia urbocentro.
Ĝis 2004 la konstruado okazis malrapide. Printempe de 2005 ĝi vigliĝis, sed meze de 2006 la aĉetintoj rimarkis, ke aperis troaj etaĝoj kaj ekplendis pri tio ĉe la aŭtoritatoj, kiuj unue ignoris la problemon. Nur en oktobro 2007 la prokurorejo haltigis la konstruadon por 30 tagoj kaj postulis ke en tiu tempo la konstrua firmao aranĝu ĉiujn necesajn permesilojn. En 2009 (laŭ aliaj informoj en 2007) oni komencis fortikigi la fundamenton por ke ĝi eltenu pliajn etaĝojn, sed ne finis la laborojn. Ekde 2009 la konstruado haltis definitive.
En 2008 la kompanio ŝanĝis la nomon al “PSK Kontinent”. La aldonado de pliaj etaĝoj estis kelkfoje aprobita de la aŭtoritatoj en 2009-2011. Tamen oni ne sukcesis fini la konstruadon. La aĉetintoj protestis kaj petis enmiksiĝon de la aŭtoritatoj, manifestaciis antaŭ ministeriejoj en Moskvo kaj engaĝis en la afero plurajn gravulojn. En 2012 al Tjumeno venis la eksa deputito de la Ŝtata Dumao kaj fama ĵurnalisto Aleksandr Ĥinŝtejn.
En 2013 la guberniestro Vladimir Jakuŝev taskigis la provincan Agentejon pri Hipoteka Kreditado solvi la problemon kaj fini la konstruadon. Tiucele la agentejo elaĉetis akciojn ĉe la moskva investinto de la projekto kontraŭ 170 milionoj da rubloj kaj mendis esploradon de la domo. La enketado konkludis, ke la konstruado okazis kun rompo de la konstruaj reguloj, interalie oni fuŝis pri fortikigo de la fundamento, pro kio ĝi iĝis eĉ malpli forta ol antaŭe. En januaro 2015 oni ekis la krimenketadon kontraŭ du eks-direktoroj de la firmao, sed en januaro 2016 ĝi estis ĉesigita, ĉar en unu kazo jam pasis du jaroj ekde momento de la krimo (kio estas maksimuma tempolimo por la puno), kaj en alia kazo pro amnestio deklarita okaze de la 70-jara datreveno de la Venko en la Dua mondmilito. En septembro 2017 la kompanio bankrotis. La aĉetintoj de apartamentoj ricevis en 2015 rekompencon forme de apartamentoj en aliaj domoj, aĉetitaj de la municipo, sed la aĉetintoj de komercaj ejoj ricevis nenion.
En 2017 la viculo de la ĝenerala prokuroro de Rusio Jurij Ponomarjov esprimis al la guberniestro Vladimir Jakuŝev sian zorgon pri tro longa solvado de la konflikto. La la juĝejo agnoskis la domon farita kontraŭleĝe kaj ordonis detrui ĝin kiel tro danĝeran. Sur ĝia loko oni planas krei skvaron. En novembro 2018 kompanio, gajninta la municipan kontrakton, komencis detruadon de la domo, kiu devis esti plenumita ene de 250 tagoj. La municipo pagis por tio 54 milionojn da rubloj (855 mil dolaroj). Se la malkonstruado kaŭzus damaĝojn al la apudaj domoj kaj speciale al la sinagogo, kiu staras senpere apud la domo kaj havas statuson de la historia heredaĵo, oni devus tuj haltigi la laborojn. En septembro 2019 la detruado finiĝis. Komenciĝis publika diskuto pri la sorto de la malpleniĝinta tereno. Loĝantoj de apudaj domoj petas simple planti tie arbojn. Iuj aktivuloj proponas rekonstrui la unuan elektrostacion, kiu iam staris tiuloke. Dume tie formiĝis senorda parkumejo. La okazis publika konsultado en la urba administracio, en kiu estis prezentita dezajno de la dunivela parko. Tamen loĝantoj de apudaj domoj plendis ke tio malfermos iliajn kortojn al la strato kaj malkomfortigos ilin.
De strato Kirov ĝis strato Ĉeljuskincev
La kvartalo komenciĝas je sensemafora piedirejo.
Maldekstra flanko
La kvartalo komenciĝas de la duetaĝa domo N 37 ĉe angulo kun strato Kirov (ankaŭ N 37), kies unua etaĝo estas brika kaj la dua ligna. Ĝi estis konstruita fine de la 19-a jarcento kaj apartenis al A. Ja. Kapitonova. Komence de la 20-a jarcento ĝia posedanto iĝis la negocisto Aleksandr Miĥalov, kiun oni nomis “fiŝa reĝo” pro lia sukcesa komerco en tiu ĉi fako. En 1903 aperis alkonstruaĵo, pro kio la domo iĝis Г-forma kaj ricevis preskaŭ la samajn fasadojn ĉe ambaŭ stratoj. En la sovetia periodo ĝi estis uzata kiel loĝejo kaj grave kadukiĝis. En 2005 ĝi estis restarigita laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Gennadij Bordakov kaj transformita je manĝejo. Sed en realo la domo estis komplete detruita kaj konstruita denove kun certa simileco al la originalo. La konstruaĵo estas konsiderata arkitektura monumento.
Sekvas la duetaĝa brika domo N 41, konstruita laŭ testamento de la negocisto Gavriil Molodiĥ kaj parte pagita de la paroĥanoj. La tien translokiĝis la Savinta vira lernejo (ekde 1893 ĝi funkciis en la urboparto Malgranda Gorodiŝĉe kadre de la Savinto-Ĉefanĝela lernejo, kie lernis infanoj de la paroĥanoj de la du preĝejoj — la Savinta kaj la Ĉefanĝela). Ĝi aperis laŭ iniciato de la pastro Aleksandr Fokin, la konstruadon gvidis la prezidanto de la paroĥa aŭspica konsilio Vasilij Kopilov. La konstruaĵo havis la viran kaj inan fakojn, dividitajn per vando. En 1899 estis fondita la aparta virina paroĥa lernejo.
En la 2000-aj jaroj la eparĥio postulis redoni al ĝi la konstruaĵon, kie tiutempe funkciis municipaj fakoj. La eklezio insistis, ke ĝi estas parto de la triopa komplekso, konsistanta el la preĝejo de la Savinto, ĝia paroĥa lernejo kaj la duetaĝa ligna domo N 42 en strato Ĉeljuskincev, kie iam loĝis la preĝejaj pastroj. En 2016 ĝi estis vendita de la municipo forme de aŭkcio al privata firmao, sed ortodoksaj aktivuloj nomis tiun vendon kontraŭleĝa kaj gajnis proceson, pro kio en 2017 la kontrakto estis nuligita.