cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
5171 Augustesen
5171 Augustesen (aŭ 5171 Aŭgusteseno) estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 25-an de septembro 1987 de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Nigrabeka aremono
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Gujanoj, Peruo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi distribuiĝas en la tuta Amazona Baseno escepte en la okcidentaj partoj kaj en nordorienta kaj orienta Brazilo. Ĝi estas kutime malfacile videbla kaj troviĝas en subkreskaĵaro de arbaroj.
5171 Augustesen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la dana astronomo Karl Augustesen, kiu dum pluraj jardekoj, observis per la Schmidt-teleskopo de Brorfelde.
Nigrabeka aremono
La Nigrabeka aremono, kiel sia nomo sugestas, havas nigran bekon, dum plej parto de la aliaj aremonoj havas flavajn bekojn. Sed por ioma konfuzigo tamen la subspecio A. t. axillaris de nordorienta Kolombio kaj okcidenta Venezuelo havas flavan suban makzelon. La Nigrabeka aremono havas ankaŭ kompletan nigran brustozonon, kiel la Nigrakrona aremono, la Oranĝbeka aremono kaj la Flavbeka aremono, anstataŭ nur flankajn makulojn kiel la Franciska aremono, la Orflugila aremono kaj la Duonkoluma aremono. Krome la nigrablanka kapobildo estas bele preciza, kun blankaj kronostrio kaj superokulaj strioj, krom la gorĝareo, dum estas nigraj subkronaj strioj kaj vizaĝozonoj. La nigra brustozono sekvas kiel griza nukozono, kaj sub tiu la subaj partoj estas tre helgrizaj, dum la dorso estas olivverdeca kun tre sulfurflavaj ŝultrareoj. Vosto kaj flugilplumoj estas grizaj. La kruroj estas rozgrizaj kaj la beko, krom la menciita koloro, estas tre fortika kaj pli dika ĉebaze ol ĉe aliaj samgenranoj.
Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato
Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato (originale anglalingve, A Stainless Steel Rat is Born) estas sciencfikcia romano de Harry Harrison el la romanserio Rustimuna Ŝtalrato. En ĝi junulo de provinca planedo ekcelas krimulan karieron, ĉar sur lia planedo ne ekzistas io alia interesa. Por interkompreniĝi sur aliaj planedoj li lernas Esperanton dum sia unua kosma vojaĝo.
La romano aperis en Esperanto en 1996 ĉe eldonejo "Sezonoj" en Jekaterinburg sub la titolo Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato. La traduko estis farita de internacia grupo retpoŝte kunlaboranta: en ĝi kunagis Reinhard Fössmeier, Edmund Grimley Evans, Rob Helm, Konrad Hinsen, Pierre Jelenc, Jorge Llambias, Kevin Schoedel kaj Mark Weddell.
Spall
Spall estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
İbrahim Tatlıses
İbrahim Tatlıses, naskita İbrahim Tatlı kaj ankaŭ konata kiel İbo (n. la 1-an de januaro 1952 en Şanlıurfa), estas kurda kantisto, aktoro, filmreĝisoro, komponisto, kantverkisto, scenaristo kaj entreprenisto. Li estas grava reprezentanto de la muzika stilo arabesko.
Tatlıses estis naskita kiel filo de araba patro kaj kurda patrino. La turka estis lia denaska kaj ĉefa lingvo. Lia unua profesia albumo, titolita Sevdimde Sevilmedim, estis eldonita en 1974 sub la etikedo Palandöken Plak. En 1977, la etikedo Türküola ldonis lian duan albumon, Ayağında Kundura, kiu estis la bazo de la populareco de Tatlıses. Eldoninte en 2004 la albumon Aramam Tatlıses estis unu el la tutunuaj kantistoj en Turkio kiu aldonis kanton en la kurda al sia albumo.
En la jaroj kiuj sekvis, Tatlıses unue konkeris Turkion, kaj poste iĝis ankaŭ populara en diversaj arabaj landoj. Tra la jaroj li publikigis pli ol 30 albumojn, agis en kelkaj filmoj kaj ankaŭ estas (aŭ estis) aktiva kiel reĝisoro de kelkaj televidserioj en Turkio. Antaŭ ĉio, lia İbo-spektaklo ĝuas grandan popularecon en Turkio, kiu estis elsendita de 1993 ĝis 2011 kaj denove estis elsendita ekde la 14-a de novembro 2020.
Kiel entreprenisto Talises ankaŭ posedas plurajn firmaojn, inkluzive de ĉeno de restoracioj, buskompanio, aviadkompanio, propra radiostacio, televidstacio, fromaĝ- kaj jogurtoproduktadfirmao kaj tekstilfabrikon.
Pri la uzo de la kurda
Li surbendigis kanton kun la irana kurda muzikisto Abdollah Alijani Ardeshir.
En la 1980-aj jaroj la turka registaro malpermesis la uzon de la kurda lingvo en Trukio (kurmanĉi). Ĉe koncerto en Svedio en decembro 1986, li kantis popolkantojn en la kurda kaj tial la turka ŝtato procesis kontraŭ li pro separisma propagando, sed trovita nekulpa en 1987. La pagendaĵo estis malakceptita post kiam li montris bedaŭron. En 1988, entreprenisto Mehmet Yılmaz petis al li dum kultura festivalo en Uşak kanti kurdan popolkanton, sed li rifuzis, dirante "mi estas kurdo, sed la turkaj leĝoj malpermesas al mi kanti en la kurda". Pro tio, li estis kulpigita la 19-an de septembro 1988.
En 1994 ekzistis indico ke turkaj kontraŭ-gerilaj organizoj celis kurdajn entrepenristojn, inkluzive de Tatlıses, İdris Ozbir, Halis Toprak, kaj Necdet Ulucan. En 1998 estis raportite ke Tatlıses ofertis esti peranto inter la registaro kaj la Kurdan Laboristan Partion (PKK) dum la armita konflikto.
Infanoj
Tatlıses havas 7 infanojn, el kiuj lia filo İdo Tatlıses ankaŭ estas konata kantisto en Turkio. Male al la tradicia muziko de sia patro, Ido estas popkantisto kaj diskĵokeo.
Eksteraj ligiloj
Referencoj
Abanilla
Abanilla [abaNIlja] estas hispana municipo de Murcia Regiono. Ĝi lokas en la komarko Comarca Oriental. Ĝia etendo konsistas je 243 km2. Abanilla estas ĉea de Jumilla, Fortuna kaj provinco Alakanto. Sesmil sesdek tri personoj rezidis en la municipo en la jaro 2018.
Ekonomio
Abanilla havas industrian zonon. Estas la municipo kun plej alta denseco de ŝtonminejoj por sablo kaj gruzo derivita de marmoro (kiel marmorkalko) de la Regiono Murcia. Estas ankaŭ ŝtonminejoj por gipso.
En agrikulturo, en la zono estas kultivataj migdalarboj, olivarboj, vitejoj kaj daktilpalmoj, kaj en fruktoĝardenoj fruktarboj por abrikotoj, persikoj kaj citronoj.
En Abanilla estas du ventoparkoj, nome P. E. Sierra de Quibas de CEASA kaj P. E. Quibas de Gamesa.
Reisiswil
Pri la komunumo
Reisiswil estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarwangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 195 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Reisiswil situas en la Svisa Mezlando, proksimume 7 kilometrojn sudsudokcidente de la urbo Langenthal, en monteta regiono nordokcidente de la Napf-regiono. La komunumo konsistas el la vilaĝo Reisiwil (sur alteco de 640 m s.m.), la setlejoj Schollerhubel (en nordo sur alteco de 704 m s.m.), Gstell (en sudoriento sur alteco de 632 m s.m.), Aldishubel (en sudo sur alteco de 653 m s.m.), Gmeinweid (en sudokcidento sur alteco de 736 m s.m.), kaj Loch (en okcidento sur alteco de 701 m s.m.). La plej alta punkto de la komunumo situas sur la monteto Hochwacht sur alteco de 780 m s.m. tute en nordokcidento de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,01 km², de kiuj 29,4% estas kovritaj de arbaro, 63,2% servas por agrikulturo kaj 5,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Reisiswil situas en nordo kaj oriento al Melchnau, en sudo al Gondiswil, kaj en okcidento al Madiswil.
Trafiko
Laŭlonge de la okcidenta limo de Reisiswil pasas la kantona ĉefvojo n-ro 239.1 de Melchnau al Haltestelle Gondiswil. La vilaĝo de Reisiswil mem situas flanke de la trafikvojoj atingebla per flankaj vojoj de la kantona ĉefvojo. Reisiswil ne estas konektita al la publika tranpsortreto. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de proksimume 20 kilometroj norde apud Rothrist respektive okcidente apud Kriegstetten, al la svisa aŭtovojo A2 proksimume 18 kilometrojn oriente apud Dagmersellen.
Lernejo
La komunumoj Reisiswil kaj Gondiswil funkciigas sian lernejon komunune. La infanĝardeno situas en Reisiswil kaj la baza lernejo en Gondiswil. Inter la du komunumoj funkcias lerneja buso por la transporto de la infanoj al la infanĝardeno respektive al la lernejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Reisiswil datiĝas el la jaro 1194 kiel Richolsiswillare. Dum mezepoko Reisiswil apartenis al la Senjorujo Langenstein-Grünenberg. Per donacoj la Monaĥejo Sankt-Galo kaj la Monaĥejo Sankt-Urban fariĝis bienposedantoj en Reisiswil. Tiujn bienojn administris al sankt-gala administrobieno Rohrbach sub la voktado de la Senjoroj de Grünenberg. Sub ties heredantoj Rohrbach fariĝis en la jaro 1504 havaĵo de la urbo Berno kaj estis atribuita al la malalta tribunaldo de Rohrbach kaj la alta tribunalo de Wangen. Ĝis 1528 Reisiswil eklezie apartenis al la paroĥo Grossdietwil. Post la reformacio ĝi estis atribuita al la paroĥo Melchnau ne nur eklezie sed ankaŭ politike. La komunumo Reisiswil estis kreita en la jaro 1815 per disiĝo de Melchnau.
Stranga rapido
En kosmoscienco, la stranga rapido estas komponanto de rapido galaksio kiu ne povas esti eksplikita per leĝo de Hubble.
Laŭ leĝo de Hubble, ĉiu galaksio forflugas de observanto je rapido v proporcia kun ĝia distanco r al la observanto.
kie H0 estas konstanto de Hubble. La interrilato inter rapido kaj distanco devus esti akurata se forestus la alia efikoj.
Oni povas mezuri radiusan komponanton de rapide de galaksio per ŝovo de Doppler de ĝia lumo, kaj poste per leĝo de Hubble ekscii distanco ĝis la galaksio. La ĉefa konsekvenco de ekzisto de stranga rapido estas ke, dum ekcsio de la distanco ĝis la galaksio per ĉi tiu maniero, povas aperi eraro. Ĉi tiu eraro iĝas pli malgrandan, relative al la tuteca rapido, se la distanco pligrandiĝas.
Pli preciza pritakso povas esti farita per preno de la averaĝa rapido de grupo de galaksioj. Strangaj rapidoj de galaksioj en la sama grupo estas ĝenerale hazardaj, kaj dum sumado forigas unu la alian, donante multe pli precizan mezuron.
NGC 5420
NGC 5420 (aliaj indikoj — MCG -2-36-6, IRAS14012-1422, PGC 50121) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(89766) 2002 AO62
(89766) 2002 AO62 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Okene
Geografio
Okene situas en mezo de Niĝerio.
(89766) 2002 AO62
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,238511 astronomia unuo, tie estas 35,681 milionoj da km.
Okene
Historio
Okene oficiale iĝis parto de brita kolonio en 1914. Ekde 1960 ĝi iĝis parto de sendependa Niĝerio.
Klimato
Okene situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo varias inter 26-32 °C. Jare pluvas iom pli, ol 1000 mm.
Trafiko
Okene havas vojajn kontaktojn al Beninurbo, Ilorin kaj Kano (urbo).
Bagheria
Bagheria estas komunumo de Italio ĉe la norda marbordo de la insulo Sicilio. Ĝi apartenas al la samnoma administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ficarazzi, Misilmeri kaj Santa Flavia.
Lenke M. Kovács
M. KOVÁCS Lenke [pr. kova:ĉ] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Koloĵvaro la 11-an de aprilo 1945.
Reginald Heber
Reginald HEBER (21-a de aprilo, 1783 - 3-a de aprilo, 1826) estis angla pastro kaj verkisto. Li servis kiel la anglikana episkopo de Kalkato (1823-1826). Li naskiĝis en Malpas, en Ĉeŝiro, kaj mortis en Tiruchirapalli en suda Barato. Bishop Heber College en tiu urbo portas lian nomon. Statuo pri li estas starigita en Kalkato.Heber verkis multe, en multaj ĝenroj, sed lia hodiaŭa memoro baziĝas preskaŭ tute sur liaj himnoj, el kiuj almenaŭ kvin eldoniĝis en tradukoj esperantaj.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la pli ampleksa artikolo en la angla Vikipedio, en:Reginald Heber.
(8293) 1992 UQ
(8293) 1992 UQ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Dick Garcia
Dick Garcia (naskiĝis kiel Richard Joseph Garcia la 11-an de majo 1931 en Novjorko) estas usona ĵazgitaristo de moderna ĵazo. Li muzikis kun Charlie Parker kaj Bill Evans.
Vivo kaj verkado
Garcia komencis ludi gitaron en la aĝo de naŭ jaroj kaj ricevis en 1944/45 lecionojn. En 1950 li muzikis ĉe Tony Scott, en 1952 ĉe George Shearing. Dum ĉi tiu tempo ankaŭ okazis la kunverkado je du titoloj de Charlie Parker - Don't Blame Me kaj Ornithology. En 1955 Garcia laboris ĉe Joe Roland, en 1956 ĉe Aaron Sachs kaj denove ĉe Tony Scott en 1955/56. Kun ties kunmuzikado ekestis lia propra muzikalbumo A Message From Garcia, je kiu ankaŭ kunmuzikis Bill Evans. Post tio Garcia laboris kiel liberprofesia muzikisto, reiris tamen en 1959 al George Shearing. Li krome kunverkis surdiskigojn kun Milt Buckner, Joe Puma kaj Lennie Hambro.
Metz-Ville (stacidomo)
Metz, plennome Metz-Ville estas franca stacidomo sur linioj - Metz-Ville,  - Metz-Ville, Metz-Ville - Château-Salins kaj Metz-Ville -, situanta en  Metz, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui, Ouigo kaj.
Montpaon (stacidomo)
Montpaon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Fondamente, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Béziers - Neussargues (722000).
Jenő Pintér
PINTÉR Jenő (pro. pinte:r), Purpriger estis hungara reformita pastro, sinodoficejestro naskita en Zilah la 15-an de decembro 1920 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de septembro 1988.
Biografio
Jenő Pintér finis teologion en Budapeŝto en 1939-43, poste diplomiĝis pri filozofio-psikologio en la Universitato de Budapeŝto. Li akiris diplomon de pastro en 1945. Li estis helppastro en Kalocsa en 1941-42 en Gyöngyös en 1942 en Bp. 1942-43, en Kákics 1943, en Gyöngyös en 1943-44, poste en Budapeŝto en pluraj ekleziejoj. De 1-a de marto 1943 junulara pastro en la Reformita Egyetemes Konvent. De 1951 ĝis 1957 li sekciestro de sinodo. Li redaktis la ekumenian eklezian novaĵinformilon ŝtonpresitan en germana kaj angla lingvoj (1958-1964).
Li estis membro de Hungara Scienca Akademio, de Societo Petőfi, de Societo Kisfaludy.
Vars-sur-Roseix
Vars-sur-Roseix - jen france, okcitane kaj gaskone Vars respektive Varç - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Corrèze, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝis la jaro 1919 la vilaĝo ankaŭ en la franca simple nomiĝis Vars.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Monumentoj
La loka preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento.
Hunsruko-Ejfelo-kulturo
La Hunsruko-Ejfelo-kulturo estas regiona, ferepoka kulturgrupo en la regiono de la mezrejnaregiono. La Hunsruko-Ejfelo-Kulturo daŭris de la fino de la 7a jarcento a.K. ĝis la 250 a.K. Ĝi do; koincidas kun la malfrua Hallstattepoko kaj frua La-Tène-kulturo en suda Germanujo.
Registroŝveligilo
La registroŝveligilo (ankaŭ rulŝveligilo aŭ kresĉendorulo) estas ludhelpilo (mekanika, pneŭmatika aŭ elektra) instalita precipe ĉe orgenoj el la romantika epoko, per kiu oni povas aŭtomate tiri aŭ maltiri la registrojn tiel, ke la laŭteco entute pliiĝas aŭ malpliiĝas. Plejofte oni ekfunkciigas la registroŝveligilon per rulcilindro rulata perpiede, ankaŭ balancopedalo eblas. En kelkaj orgenoj foje troveblas „memfunkciaj“ rulcilindroj aŭ kresĉendiloj. Plejparte la orgenkonstruisto antaŭmetas la registrosinsekvon, sed en pli novaj orgenoj ankaŭ troviĝas libere ĝustigeblaj registroŝveligiloj.
Registroŝveligilo ebligas kontrolo la tutan dinamikan larĝecon de orgeno, tamen alie ol je la ŝvelpozitivo glata, senŝtupa kresĉendo aŭ dekresĉendo ne eblas. Krome je nura uzado de la registroŝveligilo la orgenisto perdas la kontrolon pri la sonkoloro.
La registroŝveligilo iĝis kutima meze de la 19-a jarcento, kiam evoluis la simfonia orgeno. Ofte en granda orgeno ekzistas ambaŭ sistemoj, la ŝvelpozitivo kun ĵaluzioj kaj la rulŝveligilo.
Sankt Margarethen (Holstinio)
Sankt Margarethen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vilaĝo
Francisko Azorín difinis vilaĝo jene: Malgranda aro da domoj, ne regule aranĝitaj. Li indikas etimologion el la latina villaticum, el villa.
Takumi Yamada
Takumi Yamada (山田 拓巳, n. ) estas japana futbalisto.
Vilaĝo
Tipologio
En vilaĝo apud la loĝdomoj ofte troviĝas staloj, plej ofte por ĉevaloj, bovoj, porkoj, kaproj kaj kokoj, ejoj por agrikulturaj produktaĵoj, kaj ĝardenetoj. En vilaĝo troviĝas malmulte da komunaj ejoj (sed foje ja estas loka komunumejo), plej ofte preĝejo kaj vilaĝdomo.
Takumi Yamada
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Vilaĝo
Tipologio
En Afriko iuj vilaĝoj estas ĉirkaŭitaj per lignaĵo por defendi la dombestojn kontraŭ la sovaĝbestoj. Dum la historio formiĝis ankaŭ minvilaĝoj, fiŝkaptistaj vilaĝoj, feriaj vilaĝoj, kaj kelovilaĝoj.
Post kresko de la loĝantaro la originala formo de vilaĝo transformiĝas, sed foje restas rekonebla.
Radisimetriaj vilaĝoj
La domoj grupiĝas ĉirkaŭ centra komuna placo rondforme aŭ ovale.
Ŝaktabulaj vilaĝoj
Multaj nove fonditaj vilaĝoj sur ebenaĵo, kie oni disdonis kvadratajn parcelojn, havas ortangulan kradforman reton de stratoj, similan al la kvadratoj de ŝaktabulo.
Sociologio
Pinte de la vilaĝa socia strukturo staris la riĉaj kamparanoj, pastroj, (pli poste ankaŭ kuracistoj, instruistoj, policistoj). Krom tiuj vivis en la vilaĝo senagruloj, kiuj servis ĉe la kamparanoj. Nuntempe en kelkaj landoj politikistoj kaj riĉuloj regas la vilaĝojn.
Britujo
En Britujo kaj Irlando vilaĝo estas densa domaro malpli granda ol urbeto, ĝenerale bazita sur agrikulturo aŭ en iuj lokoj minado, ŝtonhakado, aŭ mara fiŝkaptado. La ĉeffaktoroj influantaj vilaĝojn estas: situo de akvofontoj, strukturo de agrikulturo kaj posedo de tero, kaj risko de inundoj. Ekzemple, en regionoj kiel Lincolnshire Wolds, vilaĝoj ofte situas ĉe la fontlinio sur la flanko de la montetoj kaj originis kiel fontliniaj setlejoj, ĉirkaŭ kiuj restas la originalaj malfermaj kamparoj. En norda Skotujo, vilaĝoj plejparte estas planitaj laŭ krada formo apud grandaj vojoj, dum en la Arbaro Arden, senarbigoj rezultigis vilaĝetojn ĉirkaŭ vilaĝaj verdejoj.
Papilionebulo
Vidu ankaŭ
NGC 2346
Vilaĝo
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vilaĝoj en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Papilionebulo
Vidu ankaŭ
NGC 6302
11494 Hibiki
11494 Hibiki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Maro de Hibiki (japane : 響灘, Hibikinada), malfermita maro inter la gubernioj Fukuoka kaj Jamaguĉi. La nomo estis elektita fare de infanoj, kiuj partoprenis al la Amika Kosma Festivalo kiu okazis en Kitakjuŝu dum la Japania Kosma Tago de 2005.
Izobutila salikato
Izobutila salikato aŭ C11H14O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj izobutila alkoholo, senkolora likvaĵo kun florodoro, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila salikato ankaŭ uzatas pro ĝiaj antifungaj, antibakteriaj kaj antioksidigaj proprecoj.
Aŭgsburga Alta Pacofesto
La Aŭgsburga Alta Pacofesto ekde la jaro 1650 festiĝas ĉiujare la 8-an de aŭgusto en la germania urbo Aŭgsburgo. Origine la lokaj protestantoj per ĝi festis la per la Vestfalia Paco komencitan finon de la antaŭa epoko de subpremo dum la Tridekjara Milito. Nun la evento estas leĝa festotago limigata al la urba teritorio, kiu kaŭzas ke en la urbanoj havas pli multajn leĝajn festotagojn ol ĉiuj aliaj loĝantoj de Germanio.
Historio
Kadre de la reformacio la plimulto de urbanoj konvertiĝis al la luterana Confessio Augustana, proklamita en la imperia kunveno de Aŭgsburgo en 1530. La libera imperia urbo en 1636 aliĝis al la Ŝmalkalda Ligo. Ties malvenko en la "milito de Ŝmalkaldo" tamen malfortigis la luteranan plimulton en la urbo, tiel ke la urbo en 1548 proklamis sin la unua "pareca imperia urbo": la urba parlamento kaj ĉiuj gravaj institucio konsistis el sama nombro da luteranaj kiom da katolikaj membroj. Ene de la Sankta Romia Imperio eblis fortigi tiun statuson per la Paco de Aŭgsburgo en 1555. Tiu konfesia ekvilibro tamen ŝanceliĝis post la eksplodo de la Tridekjara Milito en 1618, kaj la 8-an de aŭgusto 1629 laŭ dekreto de la tiutempa imperiestro Ferdinando la 2-a de marto 1629, komence ne aplikita en la urbo, komenciĝis subpremo kaj persekuto de la urbaj luteranoj, kaj malpermesiĝis apliko de la luterana kredo.
En 1632 la urbo konkeriĝis fare de la luterana sveda armeo. En 1648 per la Vestfalia Paco restariĝis kaj konfirmiĝis la konfesia pareco interkonsentita en 1555. Du jarojn poste la urbaj protestantoj okaze de la tago de la komenciĝo de la subpremo en 1629 ekcelebris ĉiujaran "pacofeston". Ekde la jaro 1950 la evento estas leĝa festotago, kaj estas la tutmonde sola ŝtate protektata urba festotago.
Fondamente
Fondamente estas franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
NGC 5421A
NGC 5421A (aliaj indikoj — UGC 8941, IRAS13594+3404, MCG 6-31-45, KUG 1359+340, MK 665, ZWG 191.33, 1ZW 78, KCPG 407A, VV 120, ARP 111, PGC 49950) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Partido Obrero Revolucionario
Ĝia bulteno estas "La Aurora" de ĉ. 1970. Estas membro de la 4-a internacio.
La oficojn de la partio oni nomas "Casas de la Juventud" (domoj de la juneco/junularo). Ĝia junulara branĉo estas JRE (Juventud Revolucionaria de España, "hispania revolucia junularo").
ISO 3166-2:AG
ISO 3166-2:AG estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Antigvon kaj Barbudon. Kodojn de ISO 3166-2:AG havas ses paroĥoj en la insulo Antigvo kaj du dependaj teritorioj en apartaj insuloj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas AG, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Antigvo kaj Barbudo. La dua parto estas du ciferoj.
Ferdinand Freiligrath
Ferdinand FREILIGRATH (naskiĝinta la en Detmold, mortinta la  en Bad Cannstatt) estis germana verkisto. Li apartenis al la grava literatura movado Juna Germanujo
Vivo
Post kelkjara frekvento de la gimnazio de la naskiĝurbo, kiun li forlasis en la aĝo de 15 jaroj, Freiligrath preferis dediĉi sin je komercaj afoj. Vendadon li ellernis ĝis 1831 en Soest antaŭ aktivi en kambiejo en Amsterdamo kaj inter 1837-39 en Barmen. Pro la supermezura aplaŭdo kiun gajnis en 1838 lia unua verko »Gedichte« li decidis forlasi la komercistan karieron kaj ekprivatuliĝis inter 1840 kaj 1841 en Vajmaro kaj Darmstadt. En 1842 li ricevis pro graco de la reĝo de Prusio jaran salajron kio ebligis iron al Sankt Goar por vivi tion gaje kaj nurpoezicele kun sia samstipendi-ĝuanto Emanuel Geibel. Tie Freiligrath ekŝanĝis la fremdajn trajtojn enpoetikajn nebulajn kontraŭ konkreta ekorientiĝo pri germanaj temoj. En sia poezia kredkonfeso »Glaubensbekenntnis« (Mainz 1844) li tuj ekbatalis sub la standardo de liberalismo kion li detale klarigis en la antaŭparolo. Samtempe li konsekvence rezignis pri la ĝis tiam bonvena reĝa apogado financa. Persekutate pro malkaŝita politika radikaleco li iris en 1845 en Svislandon de kiu li forpelitis kaj sekve irendis unu jaron poste Londonon kie li iĝis korespondanto en komerca domego.
La eŭropan revolucian movadon de 1848 li ĝojege salutis per du poemoj, »Die Revolution« kaj »Februarklänge«. Reveninte al Germanujo li ekloĝis en Düsseldorf. Pro la poeziaĵo »Die Toten an die Lebenden« li arestitis en la 29.8. kaj akuzitis pro lezo majesta. Sed li absolvitis en al 3.10. fare de asizo. De Nederlando elektita por plua loĝado li fare de la ŝtataj aŭtoritatoj elpelitis. Do li ekloĝis en Düsseldorf-Bilk. Sed jam en oktobro 1850 ordonitis al li forlasi kie eble plej frue Prusujon. Ĉar li povis dokumente provi dekjaran ŝtatanecon prusian oni akceptis lin en 1851 kiel komunumanon en Düsseldorf. Pro la dua kajero de »Politische und soziale Gedichte« kaj pro apero ĉe laborista societo en Kolonjo planitis nova malliberigo de li, al kiu li eskapis fuĝante al Londono, longe for de medioj de propagando politika; lia deĵoro tiea estis en instituto de svisa banko. Post bankroto de la komandita societo en 1867 li paŝon post paŝo revenis al muzo sia. La definitiva reveno patrujen eblis en 1868 kaj li iĝis ano de Cannstadt.
Graveco
Lia poetika direkto jam frue montris superpezon de rakontado forta kaj kolorplena. Plejvolonte li pentris bildojn de la maro, la dezerto, la stepo, la pejzaĝo tropika, de bataloj kaj hororo, de situacioj pasie streĉaj sen eksigo de teneraj kaj aŭtentikaj sentoj. Tute malkutima enhavo ĉe »Gedichte« (Stuttgart 1838) kun eĉa reutiligo de aleksandroj (mallongigitaj) furoris kaj montris grandan lertecon. Interesa parenceco montriĝis al Victor Hugo, kies verkojn »Oden« kaj »Dämmerungsgesänge« li tradukis verse. Samamĵoj observatas ĉe liaj imitadoj de anglaj lirikistoj, ekz. de Thomas Moore, Robert Tannahill, Felicia Hemans, Robert Burns. Iomete malpli bonis liaj pli malfruaj politikaj kaj aktualaj poemoj; la revolucia troardo ĉefe de la aĵoj en la kolektoj »Ein Glaubensbekenntnis« (Mainz 1844), »Ça ira« (Herisau 1846), »Politische und soziale Gedichte« (Düsseldorf 1849–51) estis malnaturaj artefaritaĵoj kiĉaj.
La pli postaj, dum la dua angluja ekzilo verkitaj poemoj kaj liaj patriotismaj versaĵoj de la jaro 1870 (»Hurra Germania«, »Die Trompete von Gravelotte«) ree montris lin poeto estanta en plena formo. La poeto kiu komence reve "eraris" en romantikaj malproksimaj regionoj, iĝis iam kompatema interpretisto de la siatempa nacia vivo.
Poemojn malpolitikajn el la komenco enhavas la kolekto »Zwischen den Garben« (Stuttgart 1849), dume la la pli postaj aperis ĉe »Neue Gedichte« (Stuttgart 1876). Krome li eldonis »Rolands Album« (poemoj, Köln 1840); kune kun I. Hub kaj Aug. Schnezler la du unuajn jarkolektojn de »Rheinisches Odeon« (Koblenz 1836 kaj 1839); kun Simrock kaj Matzerath »Rheinisches Jahrbuch für Kunst und Poesie« (Köln 1840 kaj 1841); kun Levin-Schücking »Das malerische und romantische Westfalen« (Barmen 1840-42); kun Ed. Duller: »1842, Gedicht zum Besten des Kölner Doms« (Darmstadt 1842) kaj »Karl Immermann, Blätter der Erinnerung an ihn« (Stuttgart 1842); »Dichtung und Dichter, eine Anthologie« (Dessau 1854) kaj la anglalingvan antologion »The rose, thistle and shamrock« (6-a eldono, Stuttg. 1887).
Kiel tradukisto li kreis post »Englische Gedichte aus neuerer Zeit« (Zuriko 1846) la ŝekspiran »Venus und Adonis« (Düsseldorf 1849) kaj la longfellow-an »Hiawatha« (Stuttgart 1857). El lia postlasitaĵo elĉerpitis ankoraŭ du junulaj laboraĵoj, la traduko de la byron-a »Mazeppa« kaj la historieto »Der Eggesterstein« (Stuttgaat 1883). La kolekto »Gesammelte Dichtungen« (Stuttgart 1870) varmege akceptitis fare de la legantaro. Ekde 1875 li eldonis por la Hallberger-eldonejo stuttgarta ilustritan distran revuon en angla lingvo kun la titolo »Illustrated Magazine« heraus.
Familio
Lia edzino Ida Freiligrath ankaŭ brilis kiel kapabla kaj eleganta tradukistino de anglaj poemoj. Lia plej maljuna filino Käthe inverse tradukis poemojn de la patro en la angaln kaj publikigis en 1901 ĉe »Deutsche Revue« interesajn rememorojn koncerne la malpatrinon.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 7. Leipzig 1907, p. 69-70 (tie ĉi interrete)
Kompanio Nord-Sud
La Kompanio Nord-Sud (: Société du chemin de fer électrique souterrain Nord-Sud de Paris t.e. Societo de la subtera elektra fervojo Nord-Sud de Parizo, aŭ pli simple « Nord-Sud »), estas privata societo kreita en 1902, kiu konstruis kaj ekspluatis tri liniojn de la Metroo de Parizo ĝis 1931 antaŭ ol esti kunfandita de sia konkurencanto, la Kompanio CMP (CMP) kiu mastrumis la koncesion de la ceteraj linioj de la metroo de Parizo antaŭ naciigo en 1948.
Deveno
« Nord-Sud » estis kreita iniciate de Jean-Baptiste Berlier, liona inĝeniero de "École nationale supérieure des mines" de Saint-Étienne, kiu antaŭe provis konstrui subteran tubforman tramvojon en 1897. En 1901, li proponis, kun apogo de financisto Xavier Janicot, konstrui linion Montparnasse - Montmartre trapasantan tra stacidomoj d'Orsay kaj Saint-Lazare realigante du paralelajn tunelojn, konsistantajn el sinsekvo de metalaj arkoj, en granda profondeco kiel la « tube » de Londono. Tiu konstru-maniero celus senigi sin de la desegno de stratoj kaj ekhavi pli rektan desegnon. La urbo Parizo dezirante provi tiun eksperimenton, li tiel akiri koncesion la. Tiu ĉi antaŭvidis ke kostoj de konstruado kaj veturanta materialo estus entute je la financa kosto de la koncesiulo, dum en la kazo de CMP, la urbo de Parizo konstruis la infrastrukturon de la reto je propra kosto.
La koncesio enhavis tri liniojn:
La société du Chemin de fer électrique souterrain Nord-Sud de Paris, aŭ pli simple « Nord-Sud », estis kreita en junio 1902. La koncesio konsentita al S-roj Berlier kaj Janicot estis transdonita al la kompanio per dekreto la. La kompanio estis filiiĝinta kun "Omnium Lyonnais de Chemins de fer et Tramways" kaj formita per kapitalo de du milionoj da frankoj, la kapitalo devante kreski iom post iom ĝis ĝi atingis 75 milionojn en 1910, por eldono de prunto de 35 milionoj en 1909. Ĝi volis diferenciĝi de sia rivalo per estetiko de siaj stacioj kaj vagonaroj kaj per siaj teĥnikaj elektoj. La linio A, Montmartre - Montparnasse, devus certigi gravan trafikon manke de ekzistantaj interkonektoj sur tiu itinero. Sed tiu linio konsistigis veran minacon por tram-kompanioj kaj por la Kompanio CMP (CMP) kiu timis tiun estontan konkurencanton.
Malgraŭ kaŝita opozicio de CMP kaj konsekvenca prokrasto, la linio Montmartre (place des Abbesses) - Montparnasse, t.e, estis deklarita de publika utileco la. Leĝo de la kompletigis la koncesion deklarante de publika utileco la komplementajn branĉojn Montparnasse -  kaj la disbranĉignon  - . La plilongigo de place des Abbesses al Jules-Joffrin, t.e., estis siavice deklarita de publika utileco la , poste la branĉo La Fourche - Porte de Clichy, t.e. , la. La, la plilongigo de Jules-Joffrin al porte de la Chapelle, t.e. , estis deklarita de publika utileco, finfine la linio C, Gare Montparnasse - Porte de Vanves, t.e. , la. La tuta longeco de la koncesiita reto atingis.
Konstruo
Tial la linioj estis konstruitaj super la akva tavolo, kiel tiuj de CMP, en malgranda profundeco sub la stratoj, kio havigis al la linio A desegnon aparte torditan male al la unuaj planoj. La karakterizaĵoj de la fervojo antaŭviditaj en la rekvizitoj estis similaj al tiuj de metropoliteno, kio koncernis utilan larĝon, deklivojn kaj respektotajn minimumajn kurb-radiusojn.
Dum la konstruo fariĝis je la plena kosto de la kompanio, la urbo Parizo rezervis al si kun la koncesio repagon por ĉiu vendita bileto. Ĝi reprezentis po unu centimo per bileto por trafiko malsupera al tri dek milionoj da vojaĝantoj; por supera trafiko, la repago altiĝis al po du centimoj per bileto de 2-a klaso kaj po centimoj por bileto de 1-a klaso. La prezo de biletoj estis fiksita al franko en 2-a klaso kaj  franko en 1-a klaso, ir-revena bileto estis fiksita al  franko, kun iro valida nur antaŭ la 8-a horo. Fakte, tarifoj estis la samaj en ambaŭ retoj, Nord-Sud kaj CMP, interkonekto devis esti libere certigita laŭ la koncesio.
La parto Notre-Dame-de-Lorette - Pigalle de la linio A estis malfermita siavice la, la branĉo La Fourche - Porte de Clichy de la linio B, la , finfine la parto Pigalle - Jules Joffrin de la linio A, la. La finkonstruo norden de la linio A de Jules Joffrin al Porte de la Chapelle estis tiam prokrastita pro la ekflagro de la Unua mondmilito. Kompanio Nord-Sud finis tiun plilongigon dum la milito: ĝi estis malfermita al ekspluatado la.
La kompanio entrepenis, dum la 1920-aj jaroj, demarŝojn necesajn al konstruo de sia linio C, Porte de Vanves - Montparnasse. Sed konstru-kostoj de siaj linioj ne ebligis al ĝi pluvivi kaj « Nord-Sud » malaperis la, kunfandita de sia rivalo Kompanio CMP, per komuna interkonsento kun ĝi.
Linioj de la eksa kompanio Nord - Sud estis tiam iom post iom integritaj al la reto de CMP: eksa linio A fariĝis la linio 12 kaj la eksa linio B fariĝis la linio 13. Dume la linio C estis fine realigita iom poste de CMP dum la 1930-aj jaroj kaj fariĝis ĝis 1976, la « linio 14 », antaŭ ol estis mem kunfandita kun linio 13 danke al kontruo de intermetita branĉo.
Balestrate
Balestrate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alcamo (TP), Partinico kaj Trappeto.
Aleksandr Suvorov
Aleksander Vasiljeviĉ SUVOROV (Александр Васильевич Суворов) ( – ) estis rusa grafo, fama militestro, marŝalo. Li naskiĝis en 1729, en Moskvo, kaj mortis en 1800, en Sankt-Peterburgo. Dum la tuta sia kariero li neniam estis venkita. Ne tre kutime laŭ sia tempo zorganta pri ĉiutagaj bezonoj de siaj soldatoj, li estis tre amata en la armeo.
Li partoprenis en la sveda kaj sepjara milito. Li okupis Krakovon per ŝturmatako (1768) kontraŭ la Poloj. Li venkis la Osmanan Imperion, venkis la krimeajn tatarojn (1777) la kaŭkazajn lezgojn (1780), la gogajajn tatarojn (1783). Post tiuj venkoj, Katerina la Granda nomumis lin generalo.
Li plu batalis kontraŭ la turkoj (1787-1789) kaj venkis kun la aŭstroj (ĉe Foksani kaj apud rivero Riminik). Pro tio, Jozefo la 2-a nomumis lin imperia grafo.
Li venkis la polan ribelon de 1794, okazis i.a. la Batalo de Prago (antaŭurbo de Varsovio, dekstraborda flanko de Vistulo) kaj tie la tiel nomata Masakro de Praga, post la batalo rusoj komencis masakri civilan loĝantaron. Dum kelkhora murdado vivon perdis ĉirkaŭ 20 mil homoj. Tio terorigis la maldekstrabordan flankon de Varsovio kaj igis la ĉefurbon al kapitulaco. La armeo de la Insurekcio de Kościuszko retiriĝis suden kaj la 5-an de novembro la tuta urbo estis okupita de rusoj. Tiutempa brita ambasadoro en Varsovio nomis la murdon de civiluloj abomeninda, senbezona barbarismo. Por festi la venkon la carino Katarino la 2-a fondis insignon Kruco por Konkero de Praga. Pro tio Suvorov ricevis la titolon grafo kun antaŭnomo Riminikskij kaj iĝis marŝalo.
Caro Paŭlo la 1-a malfavoris Suvorov-on pro tio, ke Suvorov ne akceptis la militistan reformon de la prusema caro laŭ la prusa maniero. Tamen la imperiestro sendis Suvorov-on batali en 1799 al Italio, kie li venkis kun la aŭstroj la francojn (ĉe Cassano kaj Novi), kiuj forlasis Italion. Pro tio li ricevis la rangon princo kun nomo Italijskij. Post tio li devis kuniĝi kun armeo de la rusa generalo Korsakov, sed li ne sukcesis ĝustatempe alveni, malgraŭ la heroa militiro trans la Alpoj, kaj la franca generalo Masséna venkis la aliancanojn.
Oktobre de la jaro 1799 Rusio nuligis sian aliancon kun Aŭstrio, Suvorov estis revokita al Rusio, iĝis denove malfavorato kaj baldaŭ mortis. Sur lia tomboŝtono oni lakonike skribis "Ĉi tie kuŝas Suvorov".
Hipotezo de Broglie
La hipotezo de Broglie estis hipotezo de franca fizikisto Louis de Broglie, kiu en 1924 supozis, ke – simile al la duobla specifo de la lumo – ankaŭ la korpuskloj havas kaj korpusklajn kaj ondajn specifojn. Oni pruvis, tri jarojn poste, la ondospecifon de la elektrono.
La ondospecifo de la materio aperas nur en la subatomaj korpuskloj.
La ondoaspekto permesas difini ondolongon \lambda kun la movokvanto \mathbf{p} de partiklo per la simpla ekvacio:
(41268) 1999 XO64
(41268) 1999 XO64 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tetsuro Ota
Tetsuro Ota (太田 徹郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata, Kashiwa Reysol kaj Sagan Tosu.
BitArkivo
BitArkivo estas projekto komencita en januaro 2016 de Iván García. Ĝia celo estas konservi esperantajn gazetojn, librojn kaj aŭdio-dokumentojn kiel podkastoj. Estas kaj estis aliaj retejoj kun sama aŭ simila celo kiel Bitoteko, Gazetoteko, ktp. Ĉiuj arkivitaj materialoj estas senpage alireblaj ĉe la oficiala retejo (kiu havas kopion ĉe la retarkivo Wayback Maŝino). Ĝis 2023 la projekto jam arkivis 108 E-periodaĵojn kaj indeksis la enhavon de 9696 numeroj, plus 50 GB da prilaborataj materialoj.
BirArkivo estas aŭspiciata de UEA pere de la Fonduso Instigo, kiu kolektas monon por bazaj pagoj de la retejo.
Funkciado
La projekto laboras per volontuloj kaj similcelaj projektoj kaj fakgrupoj.
Afrika sagobirdo
La Afrika sagobirdo (Anhinga rufa), foje nomata Serpentobirdo aŭ Afrika sagulo, estas akvobirdo de sub-Sahara Afriko.
Taksonomio
La Afrika sagobirdo estas membro de la familio de sagobirdoj nome Anhingedoj, kaj ĝi estas tre proksime rilata al la Amerika (Anhinga anhinga), la Orienta (Anhinga melanogaster), kaj la Aŭstralia (Anhinga novaehollandiae) sagobirdoj.
Aspekto
La masklo estas ĉefe brile nigra kun blanka strieco, sed inoj kaj nematuraj birdoj estas pli brunecaj. La Afrika sagobirdo diferencas laŭ aspekto el la Amerika sagobirdo plej rekoneble pro ties blanka kolflanka strio kontraŭ ruĝecbruna fonkoloro (la latina scienca nomo rufa aludas al tia koloro). La pinteca beko evitus konfuzon kun kormoranoj.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
La Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado (mallonge: NKIR; شورای ملی مقاومت ایران; Shoraye Melli-e Moghavemat-e-Iran ) estas parlamento en ekzilo, fondita en 1981 en Francio de iranaj opoziciuloj, surbaze de kvin politikaj partioj, el kiuj la plej grava estas la Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo (mallonge: OMIP).
En 2013 la prezidanto de NKIR estis Mariam Raĝavi, gvidanto de OMIP, loĝanta en Parizo. Kungvidanto estas ŝia edzo Masud Raĝavi, kvankam li ne faris iujn ajn publikajn elpaŝojn ekde komenco de la Iraka milito en 2003. Irano de unu flanko kaj Usono, Eŭropa Unio kaj Unuiĝintaj Nacioj aliflanke, plurfoje diskutis ĉu NKIR estu konsiderata nura politika alo de OMIP, do same komplica al terora agado, aŭ nur laŭleĝa politika reprezentanto de la irana opozicio.
Afrika sagobirdo
Distribuado
La Afrika sagobirdo troviĝas tra sub-sahara Afriko kie estas grandaj akvejoj. La birdo reproduktiĝas tie en reproduktaj kolonioj kun la Pigmea kormorano, la Ibisoj kaj aliaj akvobirdoj.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
La dum gazetkonferenco en Bruselo NKIR deklaris, ke en Irano ekzistas sekretaj lokoj, kie daŭras laboro pri kreado de atombombo.
Afrika sagobirdo
Distribuado
Unu subspecio, la Levantenia sagobirdo (Anhinga rufa chantrei), loĝis ĉe la Lago Amik (Amik Gölü) en sud-centra Turkio, en la valo de lago Hula kaj marĉoj de norda Israelo kaj en la marĉoj de malsupraj riveroj Eŭfrato kaj Tigriso en suda Irako. La turka populacio malaperis dum la 1930-aj jaroj, kaj la israela populacio dum la sekigado de lago Hula dum la 1950-aj jaroj kaj la iraka populacio dum la Golfa Milito de la 1990-aj jaroj.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
Historio
Unafoje NKIR estis fondita la surbaze de OMIP tiam estrita de Masud Raĝavi, kaj eks-prezidanto de Irano Abolhasan Banisadr, al kiuj aldoniĝis Nacia Demokratia Fronto kaj Demokratia Partio de Irana Kurdistano. Post partopreno en bataloj de la Irana-Iraka milito je la iraka flanko, la Nacia Demokratia Fronto kaj Abolhasan Banisadr forlasis NKIR.
Afrika sagobirdo
Kutimaro
Tiu specio konstruas neston el bastonetoj sur arbo kaj la ino demetas 3-6 ovojn. Ili ofte nestumas kun ardeoj, egretoj kaj kormoranoj.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
Historio
En la 1980-aj reprezentanto de NKIR en Svislando estis Kazem Raĝavi, vaste konata irana defendanto de homaj rajtoj, pli aĝa frato de Masud Raĝavi. La li estis pafmurdita laŭvoje el Ĝenevo al Coppet fare de iranaj sekretaj agentoj.
Afrika sagobirdo
Kutimaro
Ili ofte naĝas tenante nur la kolon superakve, de tie la komuna nomo Serpentobirdo. Tio estas kutimo kunhavata ankaŭ de aliaj anhingoj.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
Historio
La en Karaĉio (Pakistano) kvar nekonatoj murdis Muĥamed Hasan Arbab (ankaŭ konata kiel Moĥamad Han Baluĉ), anon de NKIR. Dum la atako estis ankaŭ murdita hazarda preteriranto kaj grave vundita infano. La irana registaro deklaris, ke laŭ la peto de la familio de Muĥamed Hasan Arbab ĝi enketas lian murdon. La samjare en Romo je la 9-30 du nekonatoj mortpafis la reprezentanton de NKIR en Italio Muhamed Hosejn Nagdi. Iam li estis portempa aferŝarĝito de Irano en Italio, sed poste aliĝis al la opozicio. Post murdo de Kazem Raĝavi li ekhavis korpogardistojn kaj antaŭ la morto ricevis minacojn. La irana registaro deklaris, ke ĝi ne havas informojn pri cirkonstancoj de tiu morto, sed informis, ke la murdito estis ano de OMIP, lastatempe kritikis ĝin pro kunlaboro kun la iraka reĝimo, do supozeble li estis murdita de OMIP.
Afrika sagobirdo
Kutimaro
Malkiel ĉe multaj aliaj akvobirdoj, la plumoj de la Afrika sagobirdo ne enhavas iun ajn oleon kaj estas pro tio neakvorezista. Pro tio, la birdo estas malpli pozitive flosanta kaj ties plonĝokapabloj estas plibonigitaj. Post plonĝado por fiŝo, la plumoj povas iĝi trempitaj. Por kapabli flugi kaj pluhavi varmizolecon ĝi bezonas sekigi siajn plumojn. Tiele la Afrika sagobirdo estas ofte vidata sidanta ĉe la akvejo etendanta siajn flugilojn kaj sekiganta siajn plumojn sub la vento kaj la suno kun la kormoranoj kun kiuj ĝi kunhavas habitaton.
Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado
Historio
En 1996 en Istanbulo (Turkio) estis murditaj Zaĥra Raĝabi kaj Ali Moradi, anoj de NKRI. La turka registaro deklaris persona non grata kvar kunlaborantojn de la Ĝenerala konsulejo de Irano en Istanbulo. Poste almenaŭ unu iranano estis kondamnita en Turkio kiel komplica je tiuj murdoj.
NKRI deklaris sian respondecon pri bombeksplodo en julio 1998 en Tehrano, pro kio pereis kelkaj kunlaborantoj de juĝejoj. La irana registaro neis tion. Samjare en aŭgusto NKRI prenis respondecon pri la murdo de Asadola Laĝevardi, eksa ĝenerala direktoro de la iranaj prizonoj. Laŭ informoj dum tiu atako pereis ankaŭ du aliaj homoj.
Strukturo
NKIR enhavas pli ol 500 konsilanojn, inter kiuj estas reprezentantoj de etnaj kaj religiaj minoritatoj kiel la kurdoj, beluĝoj, armenoj, judoj kaj zaratuŝtranoj. Inoj konsistigas 50 %. Kvin organizaĵoj anas en NKIR, inkluzive de OMIP.
Prezidanto
En aŭgusto 1993 NKIR unuanime elektis Mariam Raĝavi kiel prezidanto por transira periodo. Ŝi devos observi pacan transdonon de la povo al la irana popolo post la falo de la reĝimo.
La ŝi deklaris dum la mitingo en Dortmund (Germanio), kiun partoprenis 15 mil irananoj, la dokumenton «Ĉarto pri ĉefaj rajtoj» por estonta Irano.
Homaj rajtoj
NKIR promesas sekvi la Universalan Deklaracion de Homaj Rajtoj kaj ĉiujn internaciajn konvenciojn pri homaj rajtoj, inkluzive de «libereco de asocioj, libereco de penso kaj vorto, amaskomunikiloj, politikaj partioj, sindikatoj, konsilioj, religioj kaj konfesioj, libereco de profesio kaj preventado de iuj ajn rompoj de individuaj kaj sociaj rajtoj kaj liberecoj».
Virinoj
NKIR agnoskas «la rajton de virinoj voĉdoni kaj balotiĝi kiel kandidatoj en ĉiunivelaj balotoj kaj la rajton voĉdoni en ĉiuj referendumoj», «la rajton pri laboro kaj libera elekto de profesio, la rajton okupi iujn ajn ŝtatajn oficojn, inkluzive de prezidanto kaj juĝisto», «la rajton libere elekti vestojn», «la rajton uzi sen iu ajn diskriminacio ĉiujn instruajn, edukajn, sportajn kaj artajn resursojn, la rajton partopreni en ĉiuj sportaj konkuroj kaj arta agado».
Ekonomio
NKIR akceptas ekziston de la nacia kapitalismo kaj merkato, privata posedo kaj entreprenoj, kaj ankaŭ privatajn investojn. Ĝi substrekas, ke por modernigi la nacian ekonomion estas bezonata kunlaboro kun evoluintaj landoj.
Religia libereco
NKIR subtenas la ideon pri apartigo de religio kaj ŝtato. Laŭ ĝia deklaro «ĉiuj formoj de diskriminacio rilate adeptojn de diversaj religioj kaj konfesioj koncerne plenumon de iliaj individuaj kaj sociaj rajtoj estas malpermesitaj. Neniu civitano havu iujn ajn privilegiojn aŭ estu objekto de iuj senigoj rilate balotiĝon, elektorajton, dungitecon, edukadon, eblon iĝi juĝisto, aŭ rilate sociajn rajtojn, pro kredo aŭ malkredo, interalie religio kaj konfesio».
Naciaj malplimultoj
NKIR agnoskas rajtojn de ĉiuj etnaj kaj naciaj malplimultoj. Ĝi akceptis la planon de aŭtonomio de Irana Kurdistano kun pliĝustigo, ke «administrado de ĉiuj aferoj en la aŭtonoma distrikto Kurdistano» krom koncernaj eksteran politikon, nacian defendon, nacian sekurecon, internacian komercon kaj doganon «estas sub regado de la aŭtonomia administracio».
Internaciaj rilatoj
Ekstera politiko de NKIR baziĝas sur sendependeco, estimo al la Statuto de Unuiĝintaj Nacioj, internaciaj konvencioj kaj interkonsentoj, politiko de bona najbareco, internacia kaj regiona kunlaboro kaj rezigno pri interveno al internaj aferoj de aliaj landoj. NKIR subtenas pacprocezon en Proksima Oriento kaj celas konservadon kaj protekton de la paco kaj trankvileco en la regiono kaj kondamnas iun ajn agresion kaj ekspansionismon. NKIR kontraŭas disvastiĝon de nuklea armilo, produktadon de armilo de amasa detruo kaj balistikaj misiloj.