cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Canandaigua
_Squaw_ Insulo estas 11,000 jara malnova insulo situita je la norda fino de la lago. Ĝi estas la (plej minuskla, plej malgranda) Fiŝo kaj Sovaĝa viva Regada Areo en (Nov-Jorkio, Novjorko) (Ŝtato, Stato, Stati) kaj unu de nur du insuloj en la dek unu Fingraj Lagoj. La Seneko memori (tiu, ke, kiu) la insulo estis uzita por kaŝi la Senekaj virinoj kaj infanoj dum la _Sullivan_ Ekspedicio kontraŭ la Ses (Nacioj, Nacias) de la Haudenosaunee en 1779. La insulo estas unu de la kelkaj (lokoj, lokas) sur tero kie ege malofta (formo, formi) de karbonato de (kalko, kalkumi) (formoj, formas) (krustoj, krustas, deponas) sur ŝtonetoj (konglomerato). Ĝi estas _feathery_ luma roko kiu estas _calcified_ de algo filtris per sablo kaj fiŝlaga feĉo. La roko, loke nomita "akvo (biskvitoj, biskvitas, keksoj, keksas)", estas peza en la akvo sed ĉifas se permesita al seka ekster. En ĵusaj jaroj la insulo havas estas _eroding_ rapide de la (fortoj, fortas) de glacio, vento, akvo aktualaj kaj evoluo ŝanĝanta la ondaj ŝablonoj. En 1977, (Nov-Jorkio, Novjorko) (Ŝtato, Stato, Stati) Departemento de Ĉirkaŭaĵa Konversacio instalis cedra loga bufro ĉirkaŭ la insulo al helpi konfiti ĝi. Ĝia amplekso estis proksimume du (akreoj, akreas) (8,000 m²) en 1853, ĝi _shrank_ per 75% en 162 jaroj, tiam al unu kvartala akreo (1,000 m²) en 1971. Hodiaŭ nur 55 (futo, piedoj) per 145 (futo, piedoj) de la insulo restas. Nove formita grupo nomita la _Squaw_ Insula Konservada Socio havas altigita civitana subteno al protekti la insulo kaj ĝia unika loko en scienco kaj loka historio, post (ŝtato, stato, stati) (oficialaj, oficistoj, oficistas, oficaj) diris ili devus jam ne flegi ĝi. Laboro sur la konservado estis (plenumita, plenumis) en Somero 2001.
--><!-- (Nov-Jorkia, Novjorka) Canandaigua]]
Fizika (karakterizoj, karakterizas) de la lago estas:
Historio
La unua _steamboat_ en la Fingra Laga regiono estis la Entrepreno, kiu estis lanĉita en 1825. Canandaigua's _steamboat_ epoko _ran_ de 1827 kun la lanĉanta de la (Damo, Virino) de la Lago kaj finita en 1935 kiam la _Idler_ _discontinued_ pasaĝera servo. Tie estita dek kvar majoro (boatoj, boatas) (tiu, ke, kiu) provizis komerca servo sur Canandaigua. Hodiaŭ, la _Canandaigua_ (Damo, Virino), 19-a jarcento _replica_ de duopa-ferdekis _paddleboat_, daŭras ĉi tiu tradicio.
Henri Louis Habert de Montmor
Henri Louis HABERT DE MONTMOR (naskiĝis ĉirkaŭ 1600 en Parizo - m. la 21-an de januaro 1679 samloke) estis franca poeto kaj klerulo, membro de la Franca Akademio.
Canandaigua
Historio
La Indianaj Familioj kaj blanka _settlers_ (signita, subskribita) la _Pickering_ Traktato (justa, ĵus) nordo de la lago. Ĉi tiu koncedis la blanka _colonists_ konsento al kvitiĝi la Granda Laga Baseno. Ĉi tiu pergamena tio estas en la _Memorial_ Muzeo havas la (nomoj, nomas) de fama Hinda (ĉefoj, ĉefas). Ili estas (Ruĝa, Legita) Ĵaketo, _Cornplanter_, Bela Lago, (Farmista, Bienista) Frato kaj Fiŝa Subtenanto.
Henri Louis Habert de Montmor
Kuzo de Philippe Habert kaj Germain Habert, li fariĝis konsilisto de la reĝo dum sia 25-a jaro, kaj sekve "petmastro" (maître des requêtes) en 1632 danke al la influo de sia patro. Li edziĝis kun Henriette-Marie de Buade, fratino de Louis de Buade de Frontenac (estonta guberniestro de Nova Francio). Li estis akceptita en la Francan Akademion en 1634 kiel unu el ĝiaj plej frutempaj membroj. Montmor multe interesis pri la teorioj de René Descartes, kaj verkis poemon pri karteza fiziko, titolitan De rerum naturae. Li estis kara amiko de Marin Mersenne, kiu dediĉis al li sian Universalan Harmonion.
Montmor kutimis kunvenigi en sia domo grupon da sciencistoj kaj filozofoj, inkluzive de Pierre Daniel Huet, Jean Chapelain, Adrien Auzout, Girard Desargues, Samuel Sorbière, Claude Clerselier, Jacques Rohault, Gui Patin, Frénicle de Bessy, Melchisédech Thévenot, Roberval kaj Huygens. Ĉiuj multe entuziasmis pri novaj sciencaj eksperimentoj, kaj formis tion, kio estis poste nomita la "akademio Montmor".
Fritz Molden
Li estas filo de Ernst Molden, ĉefredaktoro de Neue Freie Presse, kaj Paula von Preradović, verkistino de la teksto de la aŭstra federacia himno. Li edziĝis kvar fojojn kaj havis 5 gefilojn.
Li batalis kontraŭ la nazioj jam ekde la aĝo 14. Li fondis kun aliaj la rezistadmovadon poraŭstrian O5. Post la dua mondmilito, li estis sekretario de eksterafera ministro, laboris en diplomataj postenoj, apogis la luktojn de la aŭstra minoritato en Sud-Tirolo por pli bonaj rajtoj.
Ryuji Bando
Ryuji Bando (japane 播戸 竜二, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2006 ĝis 2008 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Takashi Kawanishi
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Takaŝi Kaŭaniŝi, japane 川西隆, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1934 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Jestetten
Jestetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
August Zaleski
August ZALESKI (naskiĝis la 13-an de septembro 1883 en Varsovio, mortis la 7-an de aprilo 1972 en Londono) estis pola politikisto kaj diplomato.
Antaŭ la unua mondmilito finis ekonomian kaj politikan sciencon en Londono, kie eklaboris kiel bibliotekisto. En 1917 lekciis pri la pola lingvo kaj literaturo kaj ligis kontaktojn kun framasonismo. Dum la milito provis konvinki britojn ke la politiko de Józef Piłsudski celis kontraŭ Sovetunio, sed ne kontraŭ okcidentajn ŝtatojn de la Triopa Entento.
Post sendependigo de Pollando en 1918 eklaboris en la pola eksterafera ministerio kaj inter la jaroj 1919 - 1926 estis diplomato en Svislando, Grekio kaj Italio. Post puĉo de Józef Piłsudski (12-an de majo 1926 estis nomumita eksterafera ministro kaj restis en tiu pozicio ĝis 1932. Li estis ĉefo de la Kontrola Konsilio de la Komerca Banko en Varsovio inter 1935 kaj 1939.
En la pola elmigrantaro, ekde 1939 ĝis 1941, August Zaleski estis eksterafera ministro de la ekzila registaro. Li demisiis pro protesto kontraŭ la politiko de generalo Władysław Sikorski (ĉefministro), kontraŭ proksimiĝo al Sovetunio. Inter 1943 kaj 1945 estis gvidanto de la prezidenta kancelierejo.
Post morto de Władysław Raczkiewicz li transprenis en 1947 la oficon de la ŝtatprezidento en ekzilo kaj restis tiu ĝis 1972.
Virtuala jutubisto
Virtuala jutubisto (バーチャルユーチューバー), aŭ VTuber (ブイチューバー) estas enreta artisto, tipe japanlingva jutubisto kaj/aŭ tujelsendfluisto, kiu estas reprezentata de (kutime animeo-inspirita) diĝita avataro produktita per komputilaj grafikaĵoj kiel Live2D.
August Zaleski
Distingita interalie per la estona Ordeno de Kruco kun Aglo (1931).
Virtuala jutubisto
La 13-an de junio 2011, Briti-loĝanta japana videoblogisto Ami Yamato alŝutis sian unuan filmeton, kiu prezentis animacian, virtualan avataron parolantan al la kamerao. En 2015, Mattel komencis alŝuti filmetojn de Pupo Barbie kiel adoleska videoblogisto al YouTube. Tiam, en fino de 2016, Kizuna AI, konsiderata kiel la unua VTuber, faris sian debuton ĉe YouTube, ne nur uzante la terminon "Virtuala YouTuber" por la unua fojo sed kreante kaj popularigante ĝin. Dublita de Nozomi Kasuga, Kizuna AI kreis senton de "vera intimo" kun fervoruloj dum ŝi estis respondema al iliaj demandoj. Post dek monatoj, ŝi havis pli ol du milionojn da abonantoj kaj poste fariĝis kultura ambasadoro por la Japania Nacia Turisma Organizo. La subita populareco de AI incitis VTuber-an tendencon; post du kaj duono da monatoj, la nombro de aktivaj VTuber-oj pligrandiĝis duoble, nome de 2000 al 4000. De ĉi tiuj, Kaguya Luna kaj Mirai Akari sekvis AI kiel la due kaj trie plej popularaj VTuber-oj, kun 750 000 kaj 625 000 abonantoj respektive. Nekomiya Hinata, alia frua VTuber, akiris sekvantaron de 500 000 en ses monatoj. En oktobro 2018, la apero de Kizuna AI sur NHKa spektaĵo intervjuanta japanajn ricevintojn de la Nobel-premio incitis polemikon koncerne al la prezentado de virinoj en japana kulturo.
Taksado kaj tendencoj
VTuber-oj estas respondecaj je aro da eksperimentoj kaj iliaj aktivecoj inkluzivas komunikadon, videoludadon, kantadon kaj dancadon. Ili specialiĝas je produktado de originalaj kantoj kaj havas fortajn ligojn al muziko. Pluraj firmaoj ankaŭ kreas ligojn inter VTuber-oj kaj la muzika industrio per fondado de muzikeldonejo, tenanta tujajn VR-koncertojn.
Idrees Sulieman
Idrees Dawud ibn SULIEMAN, fakte Leonard Graham (* 7-an de aŭgusto 1923 en Saint Petersburg, Florido; † 23-an de julio 2002 en Saint Petersburg, Florido) estis usona ĵaz-trumpetisto kaj flugilkornisto. Sian postfamon la bibop-praulo Idrees Sulieman dankas al la kunlaboro pri la unua registradkunsido de Thelonious Monk ĉe Blue Note Records en 1947.
Vivo kaj verkado
Sulieman studis ĉe la konservatorio je Bostono kaj laboris komence en lokaj orkestroj, poste en la bandoj de Mercer Ellington, Cab Calloway, Earl Hines (1943/44), Count Basie, Lionel Hampton, Erskine Hawkins, Dizzy Gillespie kaj Illinois Jacquet. En 1956 li estis membro en la usona ĵazgrupo de Friedrich Gulda; en 1958/59 li ludis kun Randy Weston. Ekde tiam li laboris ekster Usono, in Kazablanko, Parizo, ekde 1961 en Svedujo (kie li koncertvojaĝis kun Oscar Dennard) kaj ekde 1964 finfine en Kopenhago. Tiutempe li surdiskigis kun Gene Ammons, Teddy Charles, Coleman Hawkins, Ella Fitzgerald, André Hodeir, Thelonious Monk, Mal Waldron, Louis Jordan, Red Mitchell kaj la bandego de Clarke-Boland. En ĉi-lasta li muzikis ekde meze de la1960-aj jaroj ĝis 1973. Krome li ofte ludis en bandegoj de radiostacioj.
Diskoj (selekto)
Kiel bandestro
Kiel gastmuzikisto
Biogeokemio
La biogeokemio estas scienco kiu studas la interagadon inter la geokemiaj kombinaĵoj kaj la vivaj organismoj. La biogeokemio necesas por la kompreno de la funkciado de la vivaj estaĵoj, el la nivelo de organizado de la ĉeloj ĝis la ekosistemo kiun ili kunformas. Krome, tiu scienco ebligas la komprenon kial okazas multaj mediaj problemoj (klimata ŝanĝo, detruo de la ozona tavolo, media poluado) kaj procezoj esencaj por la socio (produktado de kultivoj, reciklado de rubo, media purigo). La disvolvigo de la biogeokemio tre bone adaptiĝas al tiuj regionoj kiuj havas tre densan vegetaĵaron kaj kie la geologia kartografio estas malfacile farebla pro manko de terenaj elstaraĵoj.
La termino biogeokemio devenas de la grekaj radikoj bios, kiu signifas "vivon", geos, kiu signifas "Teron", kaj "kemio". La unuigo de tiuj tri sciencoj, nome biologio, geologio kaj kemio, rezultis en alianco kiu formis la biogeokemion kiel branĉo el tiuj tri sciencoj, kaj referencas al la rilato de la kompono de la Tero (kaj de ties kemiaj organikaj kaj neorganikaj elementoj) kun la vivo.
Sep liberaj artoj
Oni instruas la sep liberajn artojn en la mezepokaj universitatoj, kies latina nomo estis septem artes liberales. La nomo venas el tio, ke nur tiuj artoj estis indaj por la „liberaj homoj.” Oni dividis la sep liberajn artojn je du grupoj:
La sep liberaj artoj havis gravan rolon ankaŭ en la ikonografio de la mezepoko, multaj miniaturoj prezentas ilin.
NGC 1033
NGC 1033 (aliaj indikoj — PGC 10108, MCG -2-7-53, NPM1G -08.0109) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Castelnuovo di Conza
Castelnuovo di Conza - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Natasha Vita-More
Natasha Vita-More (naskita Nancie Clark en 1950 en Eastchester, Novjorko) estas transhumanisto, amaskomunika artistino kaj futurologo, kun sciencofono, fama por dizajnado de "Primo Posthuman". Tiu futureca homa prototipo asimilas bioteknologion, robotikon, informteknologion, nanoteknologion, kognosciencon kaj neŭrosciencon por homa progresigado kaj vivplilongigado.
Vita-More estas universitata lekciisto kaj la Kreiva Direktoro de H+ Laboratorio por kunlaborado pri scienca kaj arta dezajnado.
La Pucelo de Orleano (dramo)
La Pucelo de Orleano (germane: Die Jungfrau von Orleans) estas dramo de Friedrich Schiller, verkita en 1801 en Leipzig. Dum lia vivo, ĝi estis unu el la plej ofte ludataj pecoj de Schiller.
La verko detale kaj libere sekvas la vivon de Johana de Arko. Ĝi enhavas antaŭparolon enkondukante la gravajn rolulojn, sekvita de kvin aktoj. En la 5-a akto la verko eliras el la historio en nur malĉefaj detaloj, ekz. kiam Johana mortigas homojn en la bataloj, kaj per ŝia gvidado de la repaciĝo inter la armanjakoj kaj burgonjanoj de 1435 al 1430. Poste, tamen, la intrigo estas tute libera. Johana estas mortigata de angla kavaliro kiam, demetante sian kaskon, ŝi tuj enamiĝas al li.
(47199) 1999 TY204
(47199) 1999 TY204 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,264451 AU, aŭ 39,561 milionoj da km.
Rudolf Zanáška
Rudolf ZANÁŠKA (naskiĝis la 12-an de aŭgusto 1907 en Kopřivnice - mortis la 12-an de junio 1954 en Kopřivnice) estis ĉeĥa esperantisto, propagandanta Esperanton inter skoltoj.
Li gvidis kursojn en la loka klubo de Kopřivnice, zorgis pri propaganda vitroŝranko en la urbo kaj reĝisoris klubajn kunvenojn.
Liamerite la loka urba muzeo en Kopřivnice komencis kolekti materialojn pri Esperanto-movado, kiuj estas ĝis nun tie arkivataj, ekz. pri la inaŭuro de la Esperanto-muzeo en 1952, informoj pri la loka aŭtomobilfabriko Tatra, pri la loka Esperanto-grupo k.s.
Li laboris kiel oficisto, al liaj hobioj apartenis ankaŭ turismo.
Li mortis tragike sub la radoj de traktoro.
James Leslie Mitchell
James Leslie Mitchell (naskiĝis la 13-an de februaro 1901, mortis la 7-an de februaro 1935) estis skota verkisto. Anglalingve li verkis sub la pseŭdonimo Lewis Grassic Gibbon.
Vergara
Vergara estas hispanlingva familia nomo
Interalie povas temi pri pri
Krome atentu pri
Fibro
Fibroj estas relative longaj kaj maldikaj elementoj, kiuj en laŭlonga kunmeto kun similaj elementoj, konsistigas iujn materialojn aŭ histojn ekz. fibroj de silka fadeno, de kotono, lano aŭ felto, lignaj fibroj, muskola, nerva fibro; cemento kun asbestaj fibroj. Fibro povas esti ankaŭ pli-malpli longa drato, meĥanike ricevita elde iuj substancoj ekz. nilona fibro, vitraj fibroj (uzataj por termika izolado); optika fibro.
Fibreto estas mallonga fibro aŭ longa elemento, glata aŭ striita, de la muskolaj fibroj. Lumfibro (optika fibro) estas drato el vitro, plasto k.a., uzata por konduki lumon.
Spacograndigita steligita 120-ĉelo
En geometrio, la spacograndigita steligita 120-ĉelo estas uniforma stela plurĉelo kun simbolo de Schläfli {5/2,5,5/2}. Ĝi estas unu el 10 regulaj plurĉeloj de Schläfli-Hess.
Ĝi havas la saman situon de lateroj kun la spacograndigita 600-ĉelo, dudekedra 120-ĉelo. Ĝi havas la saman situon de edroj kun la ebenograndigita steligita 120-ĉelo.
Looberghe
- jen france, origine nederlande respektive flandre Loberge - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Gerd Bacher
Gerd Bacher (n. 18-an de novembro 1925 en Salzburg, mortinta samloke la 27-an de junio 2015 ) estis fama aŭstra ĵurnalisto kaj longtempa ORF-generalintendanto.
Li eklaboris en 1946 kiel volontulo en la ĵurnalo Salzburger Volkszeitung, pli poste ĉe Salzburger Nachrichten.
En 1954 laboris plu en Vieno kiel ĉefredaktoro de bulvar-ĵurnalo Bild-Telegraf, pli poste ĉe Bildtelegramm, Express.
Bacher estis kvinfoje intendanto de ORF: 1967 ĝis 1974, 1978 ĝis 1986 kaj 1990 ĝis 1994.
Luterana preĝejo (Sárbogárd)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Sárbogárd.
Historio
En la 1740-aj jaroj alvenis la unuaj luteranoj tien, kaj neniam dum la historio ili estis granda eklezia rondo de Sárbogárd. La unua luterana preĝejo estis konstruita en la 1870-aj jaroj en Sárszentmiklós, kiu estas nun suda urboparto de Sárbogárd. La sekva preĝejo kreiĝis en 1949 el malplena neuzita forĝejo.
Konstruaĵo
La iama forĝejo nature estas malgranda, sed tio sufiĉas por la lokaj luteranoj. Interne estas okulfrapaj la lignaj skulptaĵoj.
Menciindas, ke en la preĝejo funkcias koruso kaj lernejo por amatoraj gitaristoj.
9623 Karlsson
9623 Karlsson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Noodle (filmo)
Noodle (Nudelo) estas filmo israela el la jaro 2007, de la reĝisoro Ajelet Menahemi. Ĝi estis nomumita por naŭ premioj filmaj de la Israela Filma Akademio, kaj ricevis du premiojn – unu de la Israela Filma Akademio (Plej Bona Apoganta Aktorino: Anat Waksman), kaj unu de la Montreala Monda Filma Festo (Speciala Grandioza Premio de la Ĵurio).
Historio
Tridek-sep-jara Miri (Mili Avital) estas dufoje vidviniĝita stevardino de El Al. Ŝia bonregita ekzistado subite perdas ordon, kiam forlasita ĉina knabo, kies kaŝlaboranta patrino estas deportata el Israelo, restas kun ŝi. Ne sciante kion fari, ŝi serĉas vojon rekunigi la knabon kun patrino lia, kaj, dum la procezo, trovas ke ŝia koro, eble, povas ami plu.
Francesco Clemente
Francesco Clemente (Napolo, 23an de marto 1952) estas itala artisto. Lia verkaro estas influita de personoj tiom diversaj kiaj Gregory Bateson, William Blake, Allen Ginsberg, kaj J. Kriŝnamurti. Dividante sian tempon inter Novjorko kaj Varanasi, Barato, Clemente adoptis por siaj pentraĵoj ampleksan varion de eltenoj kaj rimedoj, esplorante, rezignante, kaj revenante al olepentrado, akvarelo, paŝtelo, and presarto. Lia verkaro disvolviĝas laŭ nelinia maniero, etendante kaj maletendante laŭ fragmenta vojo, ne difinita laŭ stilo, sed registrante siajn fluktuojn.
Rezervujo Caniapiscau
La Rezervujo Caniapiscau (Réservoir de Caniapiscau) estas rezervujo sur la supra rivero Caniapiscau en administra regiono Côte-Nord de Kebekio en Kanado.<!-- Ĝi estas la plej granda rezervujo en surfaca areo de la Marmeladoj (Golfeto, Tirboji) (Projekcii, Projekto), nutranta la _Brisay_ generante stacio, kaj la (sekundo, dua) plej granda rezervujo en Kanado.
Humboldt (Iovao)
Humboldt estas urbo de Usono, en la ŝtato Iovao. Ĝi situas en la samnoma kantono Humboldt. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  km²  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rezervujo Caniapiscau
La naturaj lagoj de la regiono estis formita pri naŭ mil jaroj antaŭe kiel (glaĉeroj, glaĉeras) (maldekstre, restita) _Québec_ post havanta _scoured_ la Laŭrenca tabulo por naŭdek mil jaroj. La prototipo de ĉi tiuj lagoj estis glacia akvobaraĵa lago (tiu, ke, kiu) degutis _southwards_ enen la Golfa Sankt-Laŭrenco je tempo kiam areoj plui nordo (_Nunavik_) estis ankoraŭ _glaciated_. Kiel (afiŝo, posteno)-glacia resalti altigita la suda parto de la Laŭrenca tabulo pli rapide ol la nordo, la regiono komencita al deguti _northward_ enen la _Caniapiscau_ Rivero, alfluanto de la _Koksoak_ Rivero, kaj finfine enen _Ungava_ (Golfeto, Tirboji). Ekde 1984, la plejparto de ĝiaj akvoj estas forkondukita al la okcidento enen la La _Grande_ Rivera akvodislimo kaj Marmeladoj (Golfeto, Tirboji).
Humboldt (Iovao)
Humboldt situas okcidente apud la kantona ĉefurbo Dakota City.
Rezervujo Caniapiscau
Antaŭa al _impoundment_, Lago _Caniapiscau_ kovrita pri 470 km² (181 mejlo²). Nun Baseno Caniapiscau, kiu enspacas depresio en la plej alta parto de la _Laurentian_ Altebenaĵo de la Laŭrenca tabulo, kovras 4,318 km², aŭ pri kvar (tempoj, tempas) la amplekso de la natura laga ĝi (inundis, superakvita, superakvegita) dum _impoundment_ de 1981 al 1984. La tuteca _catchment_ areo estas pri 36,800 km².
La areo ĉirkaŭbaranta la rezervujo estas vegetita tute kun tajgo, aŭ tajgo. Ĝi estas en la zono de nekontinua multjare frostiĝinta tero kaj estas alirebla per (arbedo, arbusto) ebeno kaj, ekde 1981, per gruza vojo de Marmeladoj (Golfeto, Tirboji) (la Vojo _Transtaïga_). Je la tre fino de ĉi tiu vojo, proksima la _Duplanter_ _spillway_, estas la antaŭa _worksite_ de la _Société_ d'_énergie_ de la _Baie_-Marmeladoj, nomis _Caniapiscau_.
Turkoj
Turkoj estas etno, kiu konsistigas la ĉefan parton de loĝantaro en Turkio, ili estas granda turka minoritato la Turkoj en Bulgario.
Foje la termino turkoj estas aplikata por nomi pli grandan etnaron, kiu enkluzivas ankaŭ azerbajĝananojn, tjurk-lingvajn loĝantojn de Krimeo, Moldavio kaj aliaj lokoj.
En Brazilo oni nomas "turkojn" ankaŭ la arabojn, ĉar la Turka Imperio inkluzivis multajn arabajn popolojn.
Kvarontono
Muzikiloj konvenciaj kiuj povas ludi kvarontonojn inkludas:
La Pucelo de Orleano (poemo)
Malgraŭ la ofte seksisma kaj maldeca enhavo de la teksto, ĝia disvastigo kaj kontrabanda statuso igis ĝin unu el la plej larĝe legitaj tekstoj pri Johana de Arko dum pluraj jarcentoj.
Tunizia ribelo en 2010-2011
Ekde decembro de 2010 ĝis januaro de 2011, grandaj sociaj ribeloj kontraŭ la senlaboreco, la malbonaj vivkondiĉoj, la koruptado kaj la policaj perfortoj en Tunizio kondukas eliron de la ŝtata prezidanto Zine El Abidine Ben Ali la 14-an de januaro ekster la lando, lasante la povon al la ĉefministro Mohamed Ghannouchi, , , kiu la sekvan tagon transdonas ĝin laŭkonstitucie al la parlamenta prezidanto Fouad Mebazaâ.
Kunteksto
Francio, la pasinta kolonia potenco, kaj Usono laŭdas kaj subtenas sian reĝimon pro supoza disvolviĝo de la tunizian ekonomion kaj subpremado de la islamismon sed ĝi atencas la publikajn liberecojn, blokas parolliberecon kaj lasas malriĉeco kaj senlaboreco ampleksiĝi. Dum li subskribas liberkomercismajn traktatojn kun Eŭropa Unio, grandaj strikoj okazadas, aparte en la Gafsa regiono en 2008.
La fajrero
La juna Mohamed Bouazizi, 26 jaraĝa, estas lokŝanĝa vendisto de fruktoj kaj legomoj en la urbo Sidi Bouzid, Tunizio, ĉar li ne povas trovi laboron respondan al liaj diplomoj. La aŭtoritatularo konfiskas plurfoje lian vararon. La 17-a de decembro 2010, li fajre sinoferas antaŭ la registara domo, kaj mortiĝas la 4-an de januaro 2010.
Poste al la bazaj kialoj de protestoj aldoniĝas malkontento pro koruptado ĉe la familio de la prezidanto (edzino) konita per la diskonigo de la informoj de WikiLeaks.
Sekvo
Fine de decembro okazas manifestaciaj protestoj kaj bataloj kontraŭ polico, kie mortas ĝis 30 junuloj (50 laŭ la opoziciantoj).
La 13-an de januaro la armeo komencas agadi kontraŭ manifestaciantoj. Samtage la tuniza prezidanto Zine El Abidine Ben Ali deklaris en sia televida alparolo, ke li malpermesis pafi en protestantojn. Ankaŭ li promesis malaltigi prezojn de ĉefaj manĝaĵoj, malseverigi cenzuron en Interreto kaj komprenigis, ne li ne plu kandidatiĝos kiel prezidanto.
Château-Renault
Ĉirkaŭaj lokoj
La samlimaj komunumoj de Château-Renault estas :
Vidindaĵoj
Jen estas kelkaj vidindaĵoj de Château-Renault :
Johann Balthasar Neumann
Johann Balthasar NEUMANN [JOhan BALtaza NOJman], kutime sen la unua persona nomo nomata Balthasar Neumann, estis germana artitekto de la 17-a jarcento, kiu signife influis la konstruostilon de la epokoj baroko kaj rokoko. Li naskiĝis la 27-an de januaro 1687 en la urbo Cheb, kiu liaepoke germane nomiĝis Eger, en Bohemio, dum 1711 venis al la princepiskopa urbo Würzburg en Frankonio (norda Bavario), kie li unue iĝis inĝeniero kaj poste fama arkitekto. Li konstruis ĉiujn tiuepokajn barokajn konstruaĵojn de la nobela princoepiskopo de Würzburg kaj ankaŭ mortis en la urbo, sed plue ankaŭ respondecis pri multaj aliaj pompaj barokaj konstruaĵoj, kaj religiaj kaj nobelaj, en suda kaj okcidenta Germanio. La 19-an de aŭgusto 1753 li mortis en Würzburg.
Balthasar Neumann rifuzis transpreni aŭstriajn, bohemiajn, italiajn kaj franciajn tiuepokajn arkitektajn elementojn, kaj lia stilo de baroka arkitekturo estis rafinita kaj unika: pluraj el la plej impresaj konstruaĵoj de la periodo estas lia verko, interalie la princoepiskopa rezidejo (Fürstbischöfliche Residenz) de Würzburg kaj la preĝejo "Dekkvar Sanktuloj" (Vierzehnheiligen). La rezidejo estas inter la plej belaj kaj bone proporciitaj palacoj de Eŭropo, kaj la preĝejo "Dekkvar Sanktuloj" de pluraj artohistoriistoj konsideriĝas la plej supera verko de la baroka epoko. La plej lasta verko estis preĝejo "La Vizito de Maria", ankaŭ barokstila majstroverko, en la frankonia komunumo Eltmann ĉe rivero Majno.
Brinje
Brinje estas vilaĝo kaj municipo en Kroatio. Ankoraŭ 11 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
La urbo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagrebo-Senj. La lasta troviĝas 32 km-ojn.
Famuloj
En Brinje naskiĝis juristo Mátyás Vuchetich.
Kopsado
La kopsado estas tradicia metodo de arbara mastrumado kiu profitas de la fakto ke multaj arboj faras rekreskaĵon ekde la stumpo post faligo. En kopsarbaro junaj arbaj tigoj estas ripetfoje dehakitaj ĝis apud la grunda nivelo. Dum sinsekvaj kreskad-jaroj, multaj novaj ŝosoj aperos, kaj, post iom da jaroj la kopsigita arbo estas preta por la rikolto, kaj la ciklo rekomencas. (La nomo "kopso" signifas arbaro aŭ arbarero kiu originas de ŝosoj aŭ draĵoj.)
Priskribo
Tipe kopsarbaro estas cikle rikoltitaj laŭsekcie aŭ hakeje. Tiumaniere, ĉiujara rikolto estas disponebla ie ajn en la arbaro. Kopsado provizas per riĉa variaĵo de biotopoj, ĉar la arbaro havas gamon de diferencaj malsam-aĝaj kopsoj kreskante en ĝi, kiu estas avantaĝa por biodiverseco. La ciklo-daŭro dependas de la specio, de la loka kutimo, kaj de la uzo por kiu la produkto estas destinita. Betulo povas esti kopsigita por faskoj je ciklo de tri aŭ kvar jaroj, dum kverko povas esti kopsigita por palisoj aŭ brulligno.
Kopsado subtenas arbojn en juna stadio, kaj regule kopsigita arbo neniam mortos pro maljunaĝo - kelkaj kopsarboj povas tial atingi enormajn aĝojn. La aĝo de kopsarbo povas esti taksita per ĝia diametro, kaj kelkaj estas tiel grandaj - eble tiel multo kiel 5,4 metroj - supozeble estis ade kopsigitaj dum jarcentoj.
Kopsigitaj tigoj estas karakterize kurbaj apud la bazo. Tiu kurbo okazas kiam la konkurantaj tigoj kreskas eksteren ekde la kopsarbo en la fruaj stadioj de la ciklo, tiam tuj supren kiam la kanopeo fermiĝas. La kurbo povas permesi la identigon de kopsa ligno en arkeologiaj lokoj - ligno en la Dolĉa Trako ( angle : Sweet Track, neolitika vojo konstruita en la vintro de 3807 kaj 3806 a.K. ) en Somerset estis identigita kiel kopsa tilio.
Historio
En la epoko de la lignokarba feroproduktado en Anglujo, la plej multaj arbaroj en ferokreadoregionoj estis kopse mastrumitaj, kutime estante hakitaj laŭ ciklo de proksimume 16 jaroj. Tiumaniere, brulaĵo povus esti disponigita por tiu industrio, principe eterne. Tiu estis reguligita per dekreto de Henriko la 8-a de Anglujo, kiu ordonis ke la arbaroj estu nealireblaj post hakado (por malhelpi paŝtado de brutaro) kaj ke 12 altarboj (aŭ maturaj nehakitaj arboj) estu konservitaj en ĉiu akreo, por esti kreskigitaj en konstrulignon.
La varianto de kopso konata kiel "kopso kun altarboj" aŭ "mezarbaro" (dissemitaj individuaj tigoj kiuj oni ne tuŝas dum pluraj kopso-cikloj) estis ĝenerale utiligita en Britujo kiel rimedo por doni pli grandan flekseblecon en la rezulta arbarprodukto de ĉiu ajn areo. Ne nur la arbaro disponigas la malgrandan materialon de la kopso sed ankaŭ gamon da pli granda ligno por bezonoj kiaj loĝejkonstruado, pontoriparo, ĉarokreado k.t.p..
La ŝosoj (aŭ draĵoj) povas esti uzataj aŭ en ilia juna stato por interplektado en lataĵaj bariloj (kiel estas la praktiko kun kopsaj salikoj kaj avelujoj), aŭ la novaj ŝosoj povas esti permesitaj de atingi dimensiojn de grandaj palisoj, kiel ofte estis la kutimo por arbospecioj kiaj kverkoj aŭ fraksenoj. Tiu kreas longajn, rektajn palisojn kiuj ne havas la kurbojn kaj forkojn de nature kreskintaj arboj. Kopsado povas esti praktikita por apogi specifajn kreskadomodelojn, kiel kun cinamomaj arboj kiuj estas kultivitaj por sia ŝelo.
Kopsaj durlignoj estis amplekse uzitaj en kaleŝ- kaj ŝipkonstruado, kaj ili daŭre estas foje kreskigitaj por farado de lignokonstruaĵoj kaj meblaron.
Nuntempa praktiko
En suda Britujo, kopsarbaro tradicie konsistis el avelujo, karpeno, fago, frakseno aŭ kverko, kultivita inter kverkaj aŭ foje fraksenaj aŭ fagaj altarboj. En malsekaj areoj alnoj kaj salikoj estis uzita. Tiuj kopsarbaroj disponigis lignon por multaj celoj, speciale lignokarbo kiu antaŭ ol terkarbo estis ekonomie signifa en metalofandado.
Nuntempe malplimulto de tiuj arbaroj daŭre estas funkciigitaj por kopso. Ofte estas naturprotekto-organizaĵoj kiuj produktas materialon por porteblaj bariloj, tegmentado, fostoj, loka lignokarbo-brulado aŭ aliaj metioj. La nura restanta grandskala komerca kopsokultivaĵo en Anglujo estas tiu de ordinara kastaneo kiu estas kultivita en partoj de Graflando Sussex kaj Kent. Multe de tiu estis establita kiel plantejoj en la 19-a jarcento por lupolstanga produktado ( lupolstangoj kutime apogis la kultivitajn lupoloplantojn ) kaj estas nuntempe hakitaj ĉe 12 ĝis 18-jara ciklo por kastaneaj lataĵo-paliso-bariloj, aŭ ĉe 20 ĝis 35-jara ciklo por stango-paliso-bariloj, aŭ por segado en malgrand-longajn tabulojn kaj posta juntado por arkitektura uzo. Alia materialo servas por pecetigado por modernaj hejtadosistemoj surbaze de ligno.
John Whitehurst
John WHITEHURST (n. la 10-an de aprilo 1713 - m. la 18-an de februaro 1788) estis angla horloĝisto kaj sciencisto el Cheshire. Li signife kontribuis al frutempa geologio, kaj estis influa membro de la Luna Societo.
Lanco
Lancoj estas uzataj jam de tre frua ŝtonepoko kaj en diversaj regionoj de la tero.
La plej fruaj trovoj venas el Schöningen (norda Germanio):
Tie estis elfositaj ok ĵetlancoj, kiuj havas aĝon de 400.000 (aŭ laŭ postaj datigoj de "nur" 270.000) jaroj, kune kun la ostoj de ĉirkaŭ 20 sovaĝaj ĉevaloj. El la trovo oni konkludis, ke jam homo erectus estis ĉasisto.
Post invento de la piedingo la lanco iĝis ĉefa armilo por kavalerio, dum la lanco por la infanterio estis la pikeo.
La armea kutima ĵet-/piklanco longis 2,5-6 metrojn kun foliforma aŭ glavoforma pinto aŭ mallonga kvareĝa pinto. Ĝi uzatis lastfoje en la Unua Mondmilito (Escepto: La pola armeo uzis lancojn ankoraŭ dum 1939 kadre de la Dua Mondmilito. La brita kaj germana armeoj forigis lancojn dum 1927).
Oni parolas pri lancoforma objekto, se ĝi similas al ferpinto de la lanco (ekz. folio, flamo, fenestro ktp.)
(36265) 1999 XV156
(36265) 1999 XV156 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas apud la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Lanco
Sporto
Malpezaj ĵetlancoj estas uzataj en atletiko. La lancoj de virinaj ĵetantoj longas inter 2,2 kaj 2,3 metroj kaj pezas 600 gramojn. Lancoj por viroj longas inter 2,7 kaj 2,8 metroj kaj pezas 800 gramojn.
Tipoj
Ulano estis germana aŭ pola lancisto.
(36265) 1999 XV156
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ly
La literkombino havas plurajn signifojn:
Kopsado
Nuntempa praktiko
Salikobranĉetoj por plektaĵo kaj korbofarado estas kreskigitaj en kopsarbaroj de diversaj salikospecioj, ĉefe de vimeno. En Francujo, kastaneoj estas kopsigitaj por produkto de bastonoj kaj speciale batonoj por la luktoartoj. Iuj eŭkalipto-specioj estas kopsigataj en kelkaj landoj. La fortika ŝoreo estas kopsigita en Hindujo.
Rubeolo
Rubeolo estas la plej benigna el ĉiuj erupciaj febroj, kaj tre malofte kondukas al komplikaĵoj. Ĝi similas al morbilo kaj al skarlatino, sed ĝiaj simptomoj estas tre mildaj en infanoj kaj viraj plenkreskuloj. Al gravedaj virinoj, povas okazi komplikaĵoj al embrio. Ĝi estas kaŭzita de viruso.
Kopsado
Nuntempa praktiko
Foje iama kopsarbaro estas transformita al altarbaro per la praktiko de "unuobligado". Ĉiuj krom unu el la rekreskaj tigoj estas hakitaj, lasante la solan restantan por kreski kvazaŭ ĝi estus juna nehakita arbo. La limoj de kopsaj hakejoj foje estis markitaj per tranĉado de certaj arboj kiel sensuprigitaj individuoj.
Rubeolo
Lingva noto
En la angla lingvo la nomo rubeola estas uzata kaj por rubeolo (anglaj sinonimoj German measles, rubella) kaj por morbilo (angla sinonimo measles). Kiam oni esperantigas anglalingvajn tekstojn, necesas atenti tion.
Kopsado
Flaŭro kaj faŭno
Kopsado favoras gamon da faŭno, ofte de specioj adaptitaj al duonarbaro. Post hakado, la pliigita lumo permesas al ekzistanta duonsarbar-subarbaraĵa vegetaĵaro fortan kreskadon de ekzemple eŭropa hiacintoido (Hyacinthoides non-scripta), arbara anemono (Anemone nemorosa) kaj ordinara primolo (Primula vulgaris). Ofte rubusoj kreskas ĉirkaŭ la kopsarbo, favorante insektoj, aŭ diversaj malgrandaj mamuloj kiuj povas utiligi la rubusojn kiel protekton kontraŭ pli grandaj predantoj. Ŝtiparoj (se forlasite en la kopso ) instigas insektojn kiel ekzemple skaraboj por vivi en la areo.
La senarbejo tiam estas koloniigata de multaj bestoj kiel ekzemple najtingalo, eŭropa kaprimulgo kaj Argynnini (nimfalisedoj). Ĉar la arbarero kreskas, la kanopeo fermiĝas kaj ĝi iĝas maltaŭga por tiuj bestoj denove - sed kun aktiva kopsado ĉiam alia ĵus hakita arbarero proksimas, kaj la populacioj tial iradas ĉirkaŭe, sekvante la kopsadon.
Tamen, plejmulto de la britaj kopsarbaroj ne estis kopse mastrumataj dum multaj jardekoj. La kopsaj tigoj iĝis altaj, la kopso laŭdire estas troaĝa, formante multe ombritan arbaron de multaj proksime interspacigitaj tigoj kun malmulte da subarbaraĵo. La maldensarbaraj bestoj malmultnombre postvivas laŭlonge de arbarvojoj aŭ tute ne, kaj multaj el tiuj iam komunaj specioj estiĝas maloftaj. Troaĝa kopso estas vivejo kun relative malmulte da biodiverseco — ĝi ne subtenas la maldensarbarajn speciojn, sed nek ĝi subtenas multajn speciojn kiuj karakterizas la altarbaron, ĉar ĝi malhavas multajn altarbarajn karakterizaĵojn kiaj substancaj kvantoj de "morta ligno", trafaligado kaj tigoj de diversaj aĝoj. Taŭga pritraktado de tiuj forlasitaj kopsarbaroj povas bezoni rekomencon de kopsado, aŭ en kelkaj kazoj povas esti pli konvena uzi unuobligon kaj selekteman trafaligadon por establi altarbaran strukturon.
Natura kopsado
Kopsa kaj sensupriga kreskado estas respondo de la arbo al damaĝo, kaj tia lezo povas okazi kaj nature kaj kaŭze de konscia arbara mastrumado. Arboj povas esti mordetitaj aŭ rompitaj de grandaj herbovoruloj, kiel ekzemple brutaro aŭ elefantoj, faligitaj perkastore aŭ pervente. Kelkaj arboj, kiel ekzemple tilio, povas produkti vicon de kopsaj ŝosoj el falinta trunko, kaj foje tiuj disvolviĝas en vicon de maturaj arboj. Artefarita kopso tial povas esti konsiderita kiel iom aliformigita ekvivalento al naturaj vivejoj kiuj nuntempe ne plu okazas en la foresto de nun formortintaj aŭ maloftaj bestoj.
Königshain
Königshain estas komunumo en Germanio.Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Sito (Stelaj Militoj)
La Sitoj (Sith) estas la ĉefaj antagonistoj en la fikcia universo de la kinejaj filmoj Star Wars ("stelaj militoj"). La sita ordeno estas prezentita kiel antikva monaĥa kaj kraterokrata organizo de supernature talentaj Fortokaptantoj pelataj de makiavela agendo de galaksia dominado kaj venĝo kontraŭ iliaj rivaloj, la ĵedaja ordeno.
Sito estas senkompata kaj totalisma laŭ desegno, en kiu supera aŭtokratia aŭtoritato koncentriĝas en unuopulo donita la honorindan Malluman Sinjoron de la Sito. Transdono de potenco estas farata per ŝtat-sanktigitaj murdoj: kiam la Malluma Sinjoro iĝas kompleza, komencas montri malfortecon, kaj estas poste mortigita, iliaj posedaĵoj kaj aŭtoritato estas transdonitaj al la metilernanto, kiu mortigis ilin. Ŝteloj, perfido kaj sabotado oftas; murdo akcepteblas tiel longe kiel la kulpulo ne estas kaptita. Ĉi-tiu kraterokrata sistemo certigas, ke la sita socio nutru iujn el la plej malvirtaj kaj konkurencaj individuoj en la galaksio kaj regas nur tiujn, kiuj estas sufiĉe fortaj por kapti regadon.
La sita filozofio leonigas la konflikton kiel katalizilo por kresko kaj kiel ilo por "forpurigi" la malfortajn. Sitaj akademioj estis strukturitaj per reguloj, prelegoj, kaj klasoj, kun subkomprenita ideo "murdi aŭ esti murdita" inter la lernantoj. Sito emfazas "supervivon de la plej taŭgaj" kaj konsideras memkontrolon kiel malforton. La membroj aliĝas al mastro-moralo, karakteriziĝas per la deziro ekpreni potencon per iuj ajn necesaj rimedoj, ekspluatante forton (kaj fizikan kaj supernaturan), socian manovron kaj politikan lertecon al sia avantaĝo. La sitoj kultivas ligon al la malhela flanko de la Forto, kiu provizas al ili facilan aliron al superhoma potenco kaj esotera scio; tamen, la kompromiso estas la severa kosto de adoptado de malhela triada personeco (el narcisismo, makiavelismo kaj psikopatio), kiu korodas la bazan kapablon por empatio, bonkoreco kaj amo.
Pere de la kinejaj filmoj Star Wars, per amaskomunikiloj kaj en populara kulturo, la Sitoj estas famaj kiel la dualismaj antagonistoj al la Ĵedajoj, grupiĝo de altruismaj militistoj, kiuj strebas uzi sian propran batalan trejnadon kaj rilaton al la "malpeza flanko" de la Forto por antaŭenigi pacon kaj la komunan bonfarton tra la galaksio. Dum ilia longa historio, la Sitoj establis grandajn imperiojn, alproksimiĝis por realigi siajn ambiciojn de galaksia konkero kaj preskaŭ elradikigis la Ĵedajojn. Sed tamen ili fine malvenkas, ĉar iliaj grandiozaj planoj malatentas la homan malfortiĝon per interna malpaco, malatentas ribelojn inspiritajn de iliaj malvirtaj taktikoj, kaj la psikologie malhelpajn efikojn de iliaj malhelaj artoj kaj filozofio.
Tabulludo
Tabulludoj estas ludoj kiuj uzas tabulon kaj pecojn sur la tabulo. Ili kutime havas formalan neambiguan regularon kaj specifan celon kaj finkondiĉon (malkiel rolludoj, ekzemple). Iuj ludoj ne havas veran tabulon (ekzemple povus esti kaheloj metataj laŭvice sur la tablon), sed sufiĉe similas al aliaj tabulludoj, do estas konsiderataj kiel tabulludoj. Tabulludoj povas enhavi lotecajn pecojn, ekzemple kartoj, ĵetkuboj, ktp. Ili povas enhavi kaŝitajn informojn (sciataj de ne ĉiuj ludantoj, aŭ de neniuj).
Ekzemploj
Bela ekzemplo de alternativa tabulludo estas nova versio de la tabulludo Monopoly: "The Dispossessed Monopolist" (La senposeda monopolisto) dediĉita al la fenomeno de absoluta varigado. Ĝi celas kreskigi la konscion pri la fakto, ke paŝon post paŝo ĉiu homa rimedo fariĝas komerca, devas esti pagata kaj tial faras de ni modernajn sklavojn. La ludo komencas kie Monopolo finiĝas kutime: monopolisto posedas ĉion, okupas kaj varigadas rimedojn kiel akvo, privateco, milito, rifuĝintoj, amo, sekretoj, produktiveco, postvivado, justeco ktp. Aliaj ekzemploj de tabulludoj estas :
Wenceslao Fernández Flórez
Wenceslao Fernández Flórez (naskiĝis la 11-an de februaro 1885 en Koruno, Galegio, mortis la 29-an de aprilo 1964 en Madrido) estis populara hispana ĵurnalisto kaj romanisto de la komenco de la 20-a jarcento. Dum sia kariero, li retenis intensan amon por la lando de sia naskiĝo.
NGC 1034
NGC 1034 (aliaj indikoj — PGC 9991, MCG -3-7-43, IRAS02358-1601) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sigfrid Karg-Elert
Sigfrid KARG-ELERT (fakte Siegfried Theodor Karg; * 21-a de novembro 1877 en Oberndorf am Neckar; † 9-a de aprilo 1933 en Lepsiko) estis germana komponisto, muzikteoriisto, muzikpedagogo, pianisto, orgenisto kaj harmoniumisto.
Vivo
Siegfried Karg estis la lasta el dek du gefiloj de librovendisto Johann Jacob Karg (1823–1889) kaj ties edzino Marie Auguste nask. Ehlert (1840–1908). En 1882 la familio translokiĝis al Lepsiko, kie la alte talenta knabo eniris la ĥoron de la Johano-preĝejo, ricevis pianoleciojn kaj baldaŭ komponis unuajn muzikpecojn. Post kiam li en 1896 prezentintis al la komponisto Emil Nikolaus von Rezniĉek proprajn verkojn, tiu ĉi peris al li trijaran stipendion ĉe la konservatorio de Lepsiko, kie Karg studis ĉe Salomon Jadassohn, Carl Reinecke, Alfred Reisenauer, Robert Teichmüller kaj aliaj.
En 1901 li eklaboris kiel pianinstruisto ĉe la Sannemann-a Konservatorio de Muziko en Magdeburgo, kie li ŝangis sian nomon en Sigfrid Karg-Elert. Jaron poste li ankaŭ transprenis ankaŭ similajn funkciojn ĉe la Magdeburga Nova Konservatorio por Muziko, sed baldaŭ li revenis al Lepsiko. Tie li ekdediĉis sin laŭ konsilo de la komponisto Edvard Grieg prefere al la komponado, unue plejparte de pianmuziko. En 1904 li trafis sur la muzikeldoniston Carl Simon, kiu surmontris al li la eblecojn de la artoharmoniumo. Karg-Elert meminstruis al si la ludadon de ĉi tiu instrumento kaj kreis ĝis sia vivofino la plej ampleksan kaj gravan verkkatalogo pri harmoniummuziko entute. La orgenisto ĉe la Gewandhaus Lepsiko, Paul Homeyer, finfine kuraĝigis lin aranĝi harmoniumajn pecojn por la orgeno, antaŭ ol tiu en 1909 per la 66 ĥoralimprovizaĵoj op. 65 siajn unuajn originalajn kontribuaĵojn al la orgenliteraturo.
En 1910 Karg-Elert geedziĝis kun Minna Luise Kretzschmar (1890–1971), kvar jarojn poste naskiĝis la filino Katharina (1914–1984). Dum la Unua Mondmilito la komponisto militservis en 1915 kiel regimentmuzikisto. Ekde 1919 li estis docento por muzikteorio kaj kompozicio ĉe la Lepsika Konservatorio, en 1932 li profesoriĝis.
Dum kiam liaj verkoj ĉefe en Britio kaj Usono estis ege ŝatataj, Karg-Elert vidis sin malpreferata malantaŭ la kritike de li rigardatan Max Reger, kies defendantoj Karl Straube kaj Hermann Grabner ofte traktis Karg-Elert malamike. Ankaŭ la kultura klimato, inter la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj subiĝanta sub la influon de la ekĝermanta naziismo ege damaĝis al la prefere tutmonde aganta Karg-Elert. Kvankam jam ege suferante je diabeto, la komponisto pro tio akceptis en 1932 la inviton, koncerti en Usono per orgeno. La koncertvojaĝo tamen evidentiĝis pro la limigitaj kapabloj de Karg-Elert rilate la orgenludado kiel malsukceso. Post lia reveno al Lepsiko lia sanstato finfine tiom malboniĝis, ke li mortis – nur 55-jara – en aprilo 1933.
Post lia morto la nazioj enigis la nomon de Karg-Elert en la unuan eldonon de la fifama "Leksikono de judoj en la muziko" (fakte li ne estis judo). Ja lia filino povis atingi, ke oni en 1936 forigis lian nomon el la leksikono, tamen oni preskaŭ neniam ludis la verkojn de la komponisto. Post la Dua Mondmilito la orgenmovado orientiĝinta je barokaj sonidealoj baris la vojon de revivigo de liaj verkoj. Nur ekde la 1970-aj jaroj iom post iom oni rekonis la gravecon de la muziko de Karg-Elert.
Universitato de Torino
La universitato de Torino - itale Università degli Studi di Torino, UNITO, studa universitato de Torino - estas unu el la plej malnovaj italaj universitatoj, fondita en Torino en 1404 pro iniciato de princo Ludovico di Acaia, regante Amedeo la 8-a, unua Duko de Savojo. Ĝi estis modernigita laŭ la modelo de Universitato de Bolonjo post la reformo fare de Emanuele Filiberto la 1-a de Savojo, se nur post la reformo de Vittorio Amedeo la 2-a de Savojo ĝi vere iĝis modelo por aliaj universitatoj, inter la aliaj la Sorbono de Parizo, kiun laŭdire Napoleono volis simila al la torina.
Interlingvistiko ĉe la Universitato de Torino
En la 20a jarcento la Universitato iĝis grava por interlingvistiko pro la profesoro Giuseppe Peano, mondfama matematikisto kiu lanĉis la artefaritan lingvon Latino sine Flexione. Je la fino de la 20a jarcento Fabrizio Pennacchietti instruis Interlingvistikon kaj Esperantologion, dum ekde la jaro 2011 estas Federico Gobbo kiu prenas la torĉon, per la kurso Lingvoplanado kaj Planlingvoj.
Sigfrid Karg-Elert
Muzikteoria verkado
Karg-Elert validas kiel unu el la ĉefaj reprezentantoj de la polara maĵoro-minoro-koncepto fondita de Hugo Riemann, laŭ kiu la serio de malsuprotonoj estas la simetria malo al la suprotono. Maĵoro rezultas el la supratonaro, minoro el la serio de malsuprotonoj. Tiel laŭ Karg-Elert la minorakordo estas spegulaĵo de la maĵorakordo kaj sin konstruas malsupren per subtercio kaj subkvinto (ĉe gamnoto c´´ a bemola´ estas subtercio, f´ subkvinto), el kio por minoro rezultas inversaj funkcinomoj. Sur ĉi tiu bazo Karg-Elert evoluigis muziteorian sistemon, laŭ kiu ĉiu sono ene de tonala ordo estas interpretebla funkcionale. La teoriojn de Karg-Elert daŭrigis precipe liaj lernantoj Fritz Reuter kaj Paul Schenk.
Verkoj
Thomas Lipski (eldonisto): Sigfrid Karg-Elert – Die theoretischen Werke. Eldonejo: Peter Ewers Verlag, Paderborn 2005, ISBN=978-3928243162
Konstanteno Korovin
Konstanteno Aleksejeviĉ KOROVIN (Константин Алексеевич Коровин; naskiĝis la 5-an de decembro 1861 en Moskvo, mortis la 11-an de septembro 1939 en Parizo. Li estis eminenta rusa pentristo kaj teatra dekoristo.
Konstanteno elkreskis en la malnovrita familio. Lia patro Aleksio Miĥajloviĉ finis la universitaton kaj estis riĉa komercisto. Lia patrino Apolinaria Ivanovna origine estis nobelino Volkova. Ambaŭ gepatroj bone pentris. Kiam Konstanteno estis dekkvarjara, li komencis sian studadon en arkitektura fakultato de moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Post du jaroj li ŝanĝis sian fakon kaj daŭrigis studadon en pentrarta fakultato, kie lin instruis grandaj rusaj pentristoj, profesoroj Aleksio Savrasov kaj Bazilo Polenov. Kune kun li en lernejo studis pentrarton Isako Levitan.
Liaj fruaj verkoj estis pentritaj en tiama nova stilo “impresionismo” kaj ricevis altan laŭdon en la ekspozicioj. Konstanteno gajnis kelkajn premiojn, la malgrandan arĝentan medalon kaj stipendion de princo Dolgorukij.
Korovin vintre de 1888-1889 kune kun Mamontov vojaĝis tra Italio, Francio kaj Hispanio, kie la pentristo verkis kelkajn belajn pejzaĝojn. Gravajn rezultojn de pentrado okazis post vojaĝo de Korovin kaj lia amiko Valentino Serov en 1894 al fora nordo de Rusio kaj Norvegio, kie li ankaŭ verkis rimarkindajn etudojn.
Eŭropan gloron al Korovin alportis lia diversflanka laboro pri dekoracio de rusia eksponejo en Parizo en la tutmonda ekspozicio okazinta en 1900. Tie li gajnis du orajn, du arĝentajn medalojn kaj oficiran krucon de la Honora Legio – plej valora ordeno de Francio. En privata opero de Mamontov kiel scena pentristo Korovin laboris dek kvar jarojn kaj multe apogis novajn talentajn geaktorojn kaj gekantistojn, inkluzive basulon Teodoro Ŝaljapin. Ekde 1901 Korovin kune kun Serov instruis en Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo, en kiu li mem antaŭe studis. En 1910 Korovin iĝis ĉefa dekoristo kaj pentristo de ĉiuj imperiaj teatrroj de Rusio. En 1914 pro incendio okazinta en moskva Malgranda teatro forbrulis multaj dekoraĵoj faritaj de Konstanteno Korovin por spektakloj. En 1920 – 1921 okazis personaj ekspozicioj de Korovin en nova, sovetia Rusio. Tamen ili ne havis sukceson ĉe alia publiko. Laŭ invito de Nacia Opero de Parizo Korovin elmigris al Francio, en kiu li loĝis ĝis sia morto.