cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golfeto de Audierne (Bretonio)
Geografio
malsame al la rodo de Brest kaj de la golfeto de Douarnenez, kiuj estas akvejoj tre ŝirmataj kontraŭ la ventoj, taŭgaj por akcepti grandtonelarajn ŝipojn, la golfeto de Audierne estas neakceptema, kaj ne havas gravajn havenojn, ecepte de tiuj de Audierne kaj de Poulgoazec, sur la bordoj de la elfluejo de Goyen. Sude de Audierne, estas nur du tre malgrandaj havenoj, tiuj de Pors-Poulhan kaj de Penhors. Saint Guénolé en Penmarc'h, situas sude fine de la golfeto, estas ligita al la grupo de la bigudenaj havenoj (Saint Guénolé, Kérity, Le Guilvinec, Lesconil, Loctudy).
Inter Audierne kaj la pinto de Raz, estas la tre malgrandaj havenoj de Loc'h en Primelin kaj tiu de Bestrée en Plogoff. La mara vojo al la insulo de Sein deiras de Saint Evette, en Esquibien.
La komunumoj de la golfeto estas, de nordo suden : Plogoff, Primelin, Esquibien, Audierne, Plouhinec, Plozévet, Pouldreuzic, Plovan, Tréogat, Tréguennec, Saint Jean-Trolimon, Plomeur, kaj Penmarc'h.
Laŭ fizika vidpunkto, post la roka bordo de Penmarc'h kaj la Pinto de la Torche, kio karakterizas la golfeton de Audierne ĝis Plozévet, tio estas malalta bordo borderita per kordono de rulŝtonetoj longa je ĉirkaŭ 10 km, kun malantaŭa pejzaĝo el dunoj kaj lagoj (malnovaj maraj marĉoj nun senvojaj al la maro) tre malprofundaj, fakte temas pri lagunoj (la plej grava estas Loc'h ar Stang, dolĉakva marĉo marais d’eau douce regule inundata dum vintro, kiu estas ankaŭ la transfluejo de la lago de Saint-Vio. La ĉefaj lagoj estas la lagoj de Trunvel (je 50-hektara surfaco), Kergalan, Nérizélec kaj Saint-Vio . La rulŝtona klifo, estiĝinta, lasis malantaŭe humidan areon el marĉoj kaj bordaj lagoj. La marakvo kapablas enfiltriĝi tra la kordono aŭ pasi super ĝi okaze de ŝtormoj aŭ de altaj tajdoj . La naturo estas tie bone konservita . Tamen, fortaj ŝtormoj kelkfoje dispuŝas tiun kordonon de rulŝtonetoj, estiganta kiel en 1717, 1965 kaj 1979, marakvajn inundojn damaĝajn al la flaŭro kaj faŭno de la kanejoj, eĉ se, kun la tempo, la kordono reformiĝas.
De Plozévet ĝis Plouhinec, la plaĝoj kaj la klifoj alternas. Post Audierne, la alteco de la klifoj grade altiĝas, por atingi la rimarkindan pinton de Raz, plilongigitan per la rifoj de la ŝoseo de Sein. La plej sovaĝa parto, kiu estas ankaŭ la plej fragila, estas la suda parto inter Plovan kaj la pinto de Pors Carn.
Obon
Obon (お盆) estas japana budhisma somera festo por honori la praulojn. Estas kutimo havi liberajn tagojn dum ĉi tiu festo, dum kiu homoj revenas al la hejmoj de siaj gepatroj kaj vizitas kaj purigas la tombojn de siaj prauloj. Ĝi inkluzivas danca festivalo nomita bonodori. En la antikva kalendaro, ĝi estos festita la 15-an de la sepa monato, sed de la epoko de Meiji ĝi estas festita la semajnon de la 15-a de Aŭgusto.
Etimologio
La nomo bon (盆) estas mallongigo de la budhisma termino ullambana (盂蘭盆会), en Sanskrito, pendanta la kapon malsupre, kiu simbolas grandan suferon.
Origino
La festo devenas de rakonto el la Sutro pri ullambana, kiu rakontas pri la pliaĝula bikŝuo Maŭdgaljajano —unu el la dek ĉefaj disĉiploj de la budho Gotamo—, kiu uzis siajn supernaturajn povojn (abhijñā) por rigardi siajn mortintajn gepatrojn kaj malkovris, ke sia patrino falis en la regnon de la pretaoj. Li klopodis manĝigi ŝin per bovlo da rizo, sed ne eblis, do li demandis al la budho Gotamo kiel li povus liberigi ŝin. La budho indikis al li, ke la oferado de manĝaĵo (鉢和羅飯, rizo de kunvoko) al la bikŝuoj dum kunvoko, kiam ili ĵus finis sian pluvrifuĝon la plenlunan tagon de la sepa monato povas helpi la gepatrojn de la oferanto kaj en tiu ĉi vivo kaj en sep vivoj antaŭe. La plenaĝulo Maŭdgaljajano, farante tion, liberigis sian patrinon kaj li dancis el ĝojo. De tiu danco venas la danco de bonodori.
Dum obon okazas karnavaloj kaj someraj festivaloj lun ldoj kaj manĝaĵo. Homoj kutime surhavas je yukata, someran kimonon.
Familioj tradicie bonvenigis la spiritojn de siaj familianoj per fajro nomita mukaebi kaj adiaŭis ilin per okuribi.
Mnichov (Zahrádky)
Mnichov u Zahrádek estis vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Česká Lípa pereinta post la jaro 1450. Restis post ĝi kelke da kulturaj memorindaĵoj kaj loka nomigo. Ili estas ĉiuj sur katastro de municipo Zahrádky proksime de rojo Bobří potok kaj krom ili restis ĉi tie neniu domo.
Historio
Estas dokumentita ekzistado de vladika dinastio de senjoroj el Mnichov en la jaroj 1376 – 1556, kiuj estis ĉe estiĝo de proksima municipo kaj Zahrádky. Ĉe la vilaĝo estis pro decido de reĝo Karolo la 4-a konstruita la tn. Mnichova breĉo. En la vilaĝo ili havis burgejon kaj posedantuman preĝejon. La vilaĝeto pereis post la jaro 1450. Je 100 jaroj pli poste estis sur ĝia loko konstruita nova preĝejo de sankta Barboro kun tombejo kaj memstara sonorilejo. La preciza situo de la vilaĝo ne estas fidinte dokumentita, krom la loko kun la ekzistanta preĝejo estas eblaj kelkaj pluaj variantoj en la ĉirkaŭaĵo de Zahrádky.
Sankta Wilgefortis
Sur la ruĝa devojiĝo de la preĝejo de sankta Barboro piediranto venos al Mnichova trarompejo. Antaŭe estas statuo de barba sankta Wilgefortis, kiun ĉi tien lasis konstrui familio de Kounicidoj en la jaro 1705. Tiam apartenis al ili la ĉi tiea pejzaĝo.
Mnichova breĉo
La mezepoka konstruaĵo de Mnichova breĉo en rokoj por akvoj de rojo Bobří potok akviganta Novkastelan fiŝlagon.
Transporto kaj vojaĝtrafiko
La plej proksima komuniko per trajno sur (fervojlinio 087) aŭ per aŭtobusoj estas en municipo Zahrádky. Sur supraĵo de Mnichova breĉo kondukas mallarĝa frekventata ŝoseo I/9 de Česká Lípa direkte al Doksy aŭ Prago, ne estas ĉi tie parkumaj lokoj.
Negramaro
Negramaro estas itala rokgrupo. La nomo de la bando venas de la itala vito kiu kreskas en Salento, la hejmo de la grupo.
Diskaro
Ofica retpaĝo de Negramaro:
Provinco Manica
Manica estas provinco en la okcidento de Mozambiko. Ĝia ĉefurbo estas Chimoio.
István Anhalt
István Anhalt [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Anhalt István estis hungardevena kanadana komponisto, altlerneja instruisto.
István Anhalt naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Kingston (Ontario).
Biografio
István Anhalt devenis el juda familio. Li komencis ricevi pianlecionojn en la aĝo de ses jaroj. Li maturiĝis en sia naskiĝurbo en 1937. Li studis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt (lia instruisto estis Zoltán Kodály), li akiris diplomon en 1941. En la venonta jaro li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Tiutempe li estis trudlaboristo pro la kontraŭjudaj leĝoj, sed li eskapis kaj kaŝiĝis. Inter 1946 - 1949 li plulernis en konservatorio de Parizo. Liaj majstroj estis Nadia Boulanger, en:Louis Fourestier kaj en:Soulima Stravinsky. Post lernado li migris al Montrealo en 1949, kie li edziĝis post 3 jaroj. Baldaŭ 2 filinoj naskiĝis. Anhalt instruis en Universitato McGill 2 jardekojn, poste en Kingston inter 1971 kaj 1984. Li ankaŭ komponadis konstante en la instrua periodo kaj poste dum la emeritaj vivoj.
(15271) 1991 DE
(15271) 1991 DE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Sankta Vigilio
Vigilio de Trento (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 355 en Romo aŭ Trento; mortis probable en junio 405 en la valo Randena (Val Rendena, Rendenatal) de la nuna provinco de Trento, estis kristana episkopo de la urbo Trento kaj mortis kiel martiro. Li nuntempe aparte estas adorata en Sud-Tirolo kaj en la provinco de Trento, kie estas multaj preĝejo patronataj de li, kaj pluraj loĝlokoj havas lian nomon. La plej konata el ili situas 10 kilometrojn sude de la urbo Bruneck en la valo Vigiltal (germane; itale Val Vigilio), debranĉiĝo de la valo Gadertal (germane; itale Val Badia). Ankaŭ ĉe la Garda-Lago ekzistas loĝloko nomata je li, la terlango Punta San Vigilio.
Septembro de 2007
Dimanĉo, 7-a de septembro 2007
En flughaveno Goma de Demokratia Respubliko Kongo kargo-aviadilo An-12 mistrafis la alterigan strion kaj ekbrulis. Kelkaj homoj mortis, inter ili civitanoj de Ukrainio kaj Kartvelio. La aviadilo apartenis al la loka aviada kompanio Galaxy Kavatsi.
Sabato, 6-a de septembro 2007
Mortis Luciano Pavarotti, operkantisto.
Dufenilpiperazino
Dufenilpiperazino aŭ C16H18N2 estas kemia kunmetaĵo havanta du fenilgrupojn ligitajn al piperazina ringo. Dufenilpiperazino estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo kun farmaciaj proprecojn. Piperazinaj derivaĵoj posedas anti-inflamajn, antipsikajn, anti-tusajn, anti-deprimivajn, anti-fungajn kaj anti-anksiigajn proprecojn.
(19474) 1998 HJ80
(19474) 1998 HJ80 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bielanka (Malsupra Silezio)
Bielanka - jen pole, ekde 1947, ĝis 1945 germane Lauterseiffen - estas ĉena vilaĝo en Malsupra Silezio. Ĝi situas en nuna Pollando, en komunumo Lwówek Śląski (Löwenberg), en samnoma distrikto kaj en Kaĉava montetaro, ĉe vojo Lwówek Śląski – Złotoryja (Goldberg in Schlesien).
Bielanka estas unu el pli malnovaj vilaĝoj de ĉi tiu regiono. La komenca setlado estis kunligita kun lokiĝo ĉe Reĝa Vojo kaj kunligita kun minado de orodona sablo. La unua priskribo pri tiam nomita Luternsiven devenas el la jaro 1217 kaj estis kunligita kun dono de urborajto al Lwówek Ślaski. Ĝis la jaro 1945 la vilaĝo nomiĝis Lauterseiffen, kaj poste ĝis 1947 Stara Wieś [elparolu: stara vies]. En la 16-a – la 17-a jarcento en la vilaĝo setlis konfesianoj de religia doktrino de „Schwenkfelder Eklezio”.
En la vilaĝo troviĝas preĝejo patronata de „Sankta Anna”. La konstruaĵo estis fondita de ministoj, kaj de la jaro 1322 zorgita de virina monaĥa ordeno patronata de „Sankta Magdalena” el Nowogrodziec. Ĝi estis konstruita dum turnopunkto de la 15-a – la 16-a jarcento. Post kiam luteranoj transprenis la preĝejon, sekvis ĝia plukonstruado (duono de la 16-a jarcento). Fine de la dua mondmilito la preĝejo estis difektita de kuglo de soveta tanko, kaj ĝia rekonstruo estis finita en la jaro 1975. La preĝejo estas konstruita el ruĝa kaj griza grejso. Ĝis nun restis pluraj malfrue gotikaj detaloj. Super navo troviĝas ligna plafono kaj super ĥorejo – kruca volbo. En preĝeja turo troviĝas du malfrue gotikaj sonoriloj, el kiuj unu havas latinan surskribon kaj daton 1475.
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de la komunumo: Bielanka (Lauterseiffen) • Brunów (Braunau) • Chmielno (Ludwigsdorf) • Dębowy Gaj (Siebeneichen) • Dłużec (Lang Neundorf) • Dworek (Höfel) • Gaszów (Gehnsdorf) • Górczyca (Hohndorf) • Gradówek (Hagendorf) • Kotliska (Kesselsdorf) • Mojesz (Nieder Mois) • Nagórze (Neundorf-Liebenthal) • Niwnice (Neuland) • Pieszków (Petersdorf) • Płóczki Dolne (Nieder Görisseiffen) • Płóczki Górne (Ober Görisseiffen) • Radłówka (Hartelangenvorwerk) • Radomiłowice (Radmannsdorf) • Rakowice Małe (Wenig Rackwitz) • Rakowice Wielkie (Groß Rackwitz) • Skała (Hohlstein) • Skorzynice (Hartliebsdorf) • Sobota (Zobten am Bober) • Ustronie (Seitendorf) • Włodzice Małe (Klein Walditz) • Włodzice Wielkie (Groß Walditz) • Zbylutów (Deutmannsdorf) • Żerkowice (Sirgwitz).
(13596) 1994 PD18
(13596) 1994 PD18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Poŝtovo (Baĥĉisaraja distrikto)
Poŝtovo ( — poŝta,, ) estas urbotipa loĝloko de Aŭtonoma Respubliko Krimeo; ĝi apartenas al la Baĥĉisaraja distrikto. Poŝtovo situas en la centra parto de la Krimea duoninsulo ĉe la rivero Almo, proksimume egaldistance de Baĥĉisarajo kaj Simferopolo, al kiuj ĝi estas ligita trajne (en la loĝloko estas fervoja stacio) kaj buse.
En Poŝtovo loĝas ĉirkaŭ 3 mil homoj (plejparte rusoj, ukrainoj kaj krime-tataroj); ĝi havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1960. Poŝtovo estas administra centro de la Poŝtova komunumo, al kiu apartenas la jenaj vilaĝ(et)oj: Kazanki, Malinovka, Novopavlovka, Novovasiljevka, Prijatnoje Svidanije, Rassadnoje, Rastuŝĉeje, Samoĥvalovo, Sebastjanovka, Siren, Stalnoje, Topoli, Zavetnoje, Zubakino.
Ekonomie la loĝloko estas signifa centro de hortikulturo, tabak- kaj vinberkultivado. En Poŝtovo estas mez-lernejo, malsanulejo, kulturcentro, du bibliotekoj, muzik-lernejo, regionstuda muzeo.
(12302) 1991 RV17
(12302) 1991 RV17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Brunów (Distrikto Lwówek Śląski)
Brunów – [prononcu brunuv], jen pole, ekde 1977, ĝis 1945 germane Braunau - estas ĉena vilaĝo en Malsupra Silezio. Ĝi situas en nuna Pollando, en komunumo Lwówek Śląski (Löwenberg), en samnoma distrikto kaj en Kaĉava montetaro, ĉe rivero Bóbr.
La unua priskribo pri Brunów devenas el la jaro 1351, kvankam komenco de la vilaĝo atingas la 12-a jarcenton. Dum sia historio la vilaĝo havis tri nomojn: Brunów – la plej malnova, Braunau (ĝis la jaro 1945), Braniewo (ĝis la jaro 1977).
En la vilaĝo troviĝas barok-klasikisma palaco el la dua duono de la 18-a jarcento kun alo, ĉevalstalo, kaleŝejo, kapelo de familio Cottenet kaj restaĵoj de parko laŭ angla stilo. La palaco estis alikonstruita en la jaroj 1900-1901 kaj poste en 1977. Dum la Dua mondmilito ĉi tie lokiĝis sporta lernejo por Hitlerjugend kaj fine de la milito lernada centro por Volkssturm-anoj.
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de la komunumo: Bielanka (Lauterseiffen) • Brunów (Braunau) • Chmielno (Ludwigsdorf) • Dębowy Gaj (Siebeneichen) • Dłużec (Lang Neundorf) • Dworek (Höfel) • Gaszów (Gehnsdorf) • Górczyca (Hohndorf) • Gradówek (Hagendorf) • Kotliska (Kesselsdorf) • Mojesz (Nieder Mois) • Nagórze (Neundorf-Liebenthal) • Niwnice (Neuland) • Pieszków (Petersdorf) • Płóczki Dolne (Nieder Görisseiffen) • Płóczki Górne (Ober Görisseiffen) • Radłówka (Hartelangenvorwerk) • Radomiłowice (Radmannsdorf) • Rakowice Małe (Wenig Rackwitz) • Rakowice Wielkie (Groß Rackwitz) • Skała (Hohlstein) • Skorzynice (Hartliebsdorf) • Sobota (Zobten am Bober) • Ustronie (Seitendorf) • Włodzice Małe (Klein Walditz) • Włodzice Wielkie (Groß Walditz) • Zbylutów (Deutmannsdorf) • Żerkowice (Sirgwitz).
Tiszabecs
Situo
La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso kun ponto, (kontraŭe estas Tiszaújlak), la rivero estas ankaŭ la ukrainia-hungara ŝtatlimo, laŭ ĉefvojo Debrecen-Vinohradiv. Post 1920 tiu komunumo estas la unua en Hungario ĉe Tiso kaj funkciis tie akvonivela indikilo.
Historio
La unua mencio okazis en 1181. Laŭ dokumento el 1364 estis tie reĝa fortikaĵo. Tie okazis la unua batalo de ribelo de Francisko Rákóczi la 2-a en 1703, lia taĉmento venke trairis Tison. Pri tio monumento memorigas. Inundo okazis en 1864. La kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1910. En 1920 la vilaĝo trovis sin apud la nova ŝtato Ĉeĥoslovakio.
Sociologio de Esperanto
Sociologio de Esperanto estas parto de sociologio, kiu esploras strukturon, funkcion kaj evoluon de esperanta socio. Ĝis nun aperis relative malmultaj sciencaj verkoj pri sociologio de Esperanto.
Bonan superrigardon pri tiu fako liveras la libro de Nikola Rašić "La rondo familia", kiu listigas kaj pritraktas la ĉefajn studojn faritajn ĝis la dato de ĝia publikigo (1994). Ili ne multas "iom mirige, ĉar nia komunumo ekzistas jam plenan jarcenton kaj ĉar preskau ĉiu nia publika deklaro aludas al la rolo de Esperanto en la socio". La verko tamen priskribas la rezulton de pluraj statistikaj esploroj faritaj en kelkaj landoj kaj internaci-skale. La plej frua estas de 1926-27, la aliaj el la tempo inter 1968 kaj 1991. Grandan parton okupas lia propra studo el la jaro 1985, kiu prezentas aparte riĉan materialon.
Alia grava libro, verkita en la angla, estas "The Esperanto movement", de Peter Forster, rezulto de liaj propraj universitatnivelaj studoj pri la movado kaj ĝiaj anoj.
Ĉefaj eltrovoj
Eblas aserti, ke averaĝe en Esperantujo plimultas viroj, ne tute junaj, kun sufiĉe maldekstraj politikaj simpatioj, ofte senedz(in)aj, kun alta grado de klero, precipe menslaboruloj, multhobiaj, sciantaj kaj uzantaj fremdajn lingvojn, konsciaj pri lingvokomunikiĝaj problemoj, kaj ne tre religiaj. .
Produkto (ekonomio)
🇵🇷
Sádočné
Sádočné, hungare Szádecsne [sAdeĉne] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Produkto (ekonomio)
Produkto aŭ produktaĵo estas substanco aŭ objekto utila por la homo, farita el krudmaterialoj.
Sádočné
Situo
Sádočné situas sub monto 609 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 16 km-oj.
Produkto (ekonomio)
La termino produkto estas ankaŭ uzata pri la tuto de la konsideritaj produktaĵoj (Vd en NPIV).
Sádočné
Historio
La loko estis loĝata jam dum la antaŭhistoriaj tempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1339 en formo "Saddexna". En 1784 loĝis tie 185 vilaĝanoj (31 familioj) en 24 domoj, en 1828 249 vilaĝanoj en 16 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szádecsne 208 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sádočné 184 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Produkto (ekonomio)
La ekonomika teorio distingas du tipojn de produktado :
Nacia/enlanda produkto
MNP = MEP + (labor- kaj kapitalenspezoj ricevitaj de eksterlando) - tiaj enspezoj senditaj al eksterlando. (Praktike, la diferenco inter ambaŭ estas malgranda.)
Specoj de produktoj
Oni distingas en la ekonomiko laŭ la uzo de la produktoj
Nedaŭremaj produktoj
estas produktoj, kiuj ne daŭras longe sen difektiĝo kaj kiujn oni kutime povas uzi nur unufoje, male al daŭremaj produktoj.
Duonprodukto
Duonprodutko en ekonomio estas io produktita sed servonta kiel kruda materialo aŭ ero de plua finprodukto. Ekzempleen aŭtofabriko la aŭta motoro estas duonprodukto, la aŭto mem la finprodukto.
Produktado
Produktoĉeno aŭ produktada procezo estas la aro de planitaj operacioj de transformado de difinitaj faktoroj rezultaj en varoj aŭ servoj pere de la aplikado de teknologia procedo.
Erginoso
La reĝo Klimeno estis mortigita per ŝtono, kiun kontraŭ li ĵetis veturigisto de Tebano nomata Menoikeo. Post tio sekvanto sur orĥomena trono Erignoso tiris milite kontraŭ Tebo kaj devigis, ke Tebo ĉiujare kontingentos al li cent kastritajn virbovojn. Tiu ĉi imposto mem Tebon neelĉerpus, sed ĝi estis aroganta gesto, konfirmanta superregadon de Erginoso.
Je tiu ĉi superregado kaj malhonesta imposto senigis Tebon nur heroo Heraklo. Kiam li iris el kitairona ĉaso, kaptis la orĥomenajn impostkolektistojn, distranĉis iliajn buŝojn, fortranĉis nazojn kaj orelojn, kunligis ilin kaj sendis al ilia mastro.
Do Erginoso ree militiris kontraŭ Tebo, sed ĉi foje Heraklo venkis kaj eĉ mortigis lin. La Orĥomenanoj devis redoni al Tebanoj duoblon de ĉiuj kontingentaĵoj, kiujn Tebo en pasinto pagis al ili. Heraklo poste restis en Tebo, de la reĝo Kreono ricevis lian filinon por edziĝi kaj al tio duonon de la reĝolando.
San Miguel Chimalapa
San Miguel Chimalapa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel Chimalapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 265.
Geografio
San Miguel Chimalapa apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6541 loĝantojn. El tiuj estis 3281 viroj kaj 3260 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1593,50 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1827 indiĝenoj. El tiuj 1341 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1341 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nová Chřibská
Nová Chřibská estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rybniště. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Rybniště. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/263. Estas ĉi tie registritaj 98 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nová Chřibská estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 0,74 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Gergő Baricz
Gergő Baricz [gergO baric], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baricz Gergő estas hungara-rumania ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto). Lia persona nomvarianto estis Gergely [gergej].
Gergő Baricz naskiĝis la en Gheorgheni aŭ Borzont (ambaŭ en Rumanio).
Biografio
Gergő Baricz apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis gimnazion, krome li ludis gitare. Kiel amatoro, li aliĝis al diversaj ŝlagrorkestroj kaj muzikadis en drinkejoj. En 2010 li aperis en ŝlagrokonkurso de hungara komerca televizio, sed li atingis la trian lokon nur en la sekvajara serio. Ekde 2012 li komencis komponadi ŝlagrojn, iom poste li registris sondiskon. En 2013 li fondis ŝlagrorkestron. Li studas en universitato.
10981 Fransaris
10981 Fransaris estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras Frans Saris, Dekanon pri Sciencoj ĉe la Universitato de Leiden kaj distingindan atoman kaj molekulan fizikiston. Li estas bone konata kiel advokato de la rolo de la scienco kaj teknologio por la daŭripova disvolviĝo kaj por plifaciligi la fundamentajn esplorojn, inkluzive la astronomion.
Sălcud
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. En 1350 ĝia hungara loĝantaro pereis pro pesto. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye).
Specnazo
Specnazo el la rusa спецназ estas mallongigo de Vojska specialnogo naznaĉenija - Войска специального назначения, tradukebla kiel Trafa Fakista Roto. Specnazoj estas elitaj trupunuoj de la rusa armeo kreitaj dum la Malvarma milito por plenumi riskegajn taskojn kiel kontraŭterorismo, kontraŭsabotaĵo aŭ kontraŭrevolucio. Regitaj de la FSB (sekvanto de KGB), la MVD (ministro pri internaj aferoj) kaj la GRU (milita spiona unuo), tiel nomiĝas ĉiaj fakistaj rotoj kies instrukcioj estas la nepra efikeco per ĉiaj necesaj rimedoj. Iliaj plej famaj kvankam sangaj perfortaĵoj estas la murdo de la afgana prezidento Amin en 1979, la manovroj dum la soveta-afgana milito, kaj pli freŝdate, la alsturmo de la ostaĝiguloj en moskva teatro. Historie, ili devenas de la veturilaj taĉmentoj NKVD, kiuj plenumis la samajn misiojn kontraŭ nazioj dum la Dua mondmilito.
La plenrajteco de iliaj manovroj kiel ekzemple en Ĉeĉenio restas vigle kontestita. Multaj NRO denoncas iliajn trejnadojn kiel ada cerblavado kaj iliajn misiojn kiel etna purigado, nura genocido. Ili tamen estas respektataj de multaj rusoj pro iliaj specifaj farscioj.
Varbado kaj trejnado
La elektado por specnazoj estas escepte kruelaj elprovoj travivi. Oni fojfoje traktas la novajn rekrutojn tiel kiel netolereble en aliaj landoj. La trejnado tamen estas pli malpli simila en aliaj landoj. Jen la ĉefaj trajtoj:
Miĥail Fradkov
Miĥail Fradkov (Михаил Ефимович Фрадков; naskiĝis en vilaĝo Kurumoĉ de la Samara, tiam Kujbiŝeva, provinco la 1-an de septembro 1950) estas rusia ŝtata aganto, de la 5-a de marto 2004 ĝis la 12-a de septembro 2007 ĉefministro de Rusio. Ekde la 12-a ĝis la 14-a de septembro 2007 plenumis devojn de ĉefministro ĝis formiĝis la nova estraro gvide de Viktor Zubkov.
Ekde la 9-a de oktobro 2007 Fradkov estras la rusian Servon pri ekstera spionado.
Fradkov parolas krom la rusa en la lingvoj angla kaj hispana.
Li estas edziĝinta, havas du filojn. La pli aĝa filo Pjotr (naskiĝis en 1978) estas vic-prezidanto de "Vneŝekonombank", grava ŝtate posedata banko.
Muir-Wood
Muir-Wood aŭ Muir Wood estas la familia nomo de jenaj personoj:
Google Chrome
Google Chrome estas foliumilo programita de Google. Ĝi estas mallibera programo. Ĝi estis anoncita la 1-an de septembro 2008 per bildrakonto de Scott McCloud distribuita sub la permesilo "Creative Commons Atribuo-Nekomerca-Neniuj derivaĵoj 2.5" kaj sendita per retpoŝto al kelkaj blogistoj. Poste la oficiala blogo de Google ripetis la anoncon.
Trajtoj
Chrome uzas:
La unua beta eldono aperis la 2-an de septembro 2008 por Windows XP SP2 kaj postaj.
Google Chrome ne administras propran prokurilon sed tiun uzatan de Internet Explorer.
Kelkaj programoj, interalie CyberDOCS, ne funkcias per Google Chrome.
Martin Waldseemüller
Martin WALDSEEMÜLLER (1470, Wolfenweiler ĉe Freiburg - ĉirkaŭ 1520, Saint-Dié, Loreno) estis kartografo kaj geografo el nuna Germanio.
Rozacoj
La rozacoj (science: Rosaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas pli ol 100 genrojn kaj ĉirkaŭ 4800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas rozo.
Al ĝi apartenas ekzemple rozo, pomarbo, pirarbo, prunujo, fragujo k.a.
La specioj estas falfoliaj aŭ ĉiamverdaj arboj, arbustoj aŭ plurjaraj herboj.
Karakterizaĵoj
La folioj staras ĉiam dise, kun stipulo. Ili ne havas endospermiojn, nombro de sepaloj kaj petaloj estas same 5. Ĉe tiuj plantoj elformiĝis la kvinronda, kvinnombra (po rondoj) floro. La floroj staras malofte sola, plej ofte grupiĝas en diversaj infloreskoj. La floro estas duseksa, kun aktinomorfa simetrio, kun insekta polenado.
La nombro de stamenoj estas multa aŭ pluroblo de 5. la ovario staras sube, la fruktoj estas foliklo, akeno, drupo aŭ ŝajnfruktoj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Martin Waldseemüller
Li naskiĝis en Wolfenweiler ĉe Freiburg. En 1507 Waldseemüller realigis grandan mondmapon kaj malgrandan terglobon kun geografia ŝlosilo nomata "Cosmographiae Introductio" (="Enkonduko en kosmografion"). Ĝi enhavis la rakontojn de la vojaĝoj de la naviganto el nuna Italio Amerigo Vespucci, kaj en la tri verkaĵoj unuafoje aperis la nomo Ameriko (originale: "AMERICA") por la tiamaj novesploritaj teritorioj. Lia Mara Ĉarto (1516) estas alia mondmapo kun gravaj korektoj kaj plibonigoj. Oni pensis ke la du mapoj estis perditaj ĝis 1901, kiam troviĝis po unu sola ekzemplero en kastelo en Virtembergo.
Algua
Algua estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Aviatico, Bracca, Costa di Serina, Nembro, San Pellegrino Terme, Selvino, Serina kaj Zogno. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Madono de Monto Karmelo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Krzysztof Celestyn Mrongovius
Krzysztof Celestyn Mrongovius (Christoph Cölestin Mrongovius; Krzysztof Celestyn Mrongowiusz, –  estis protestanta pastoro, verkisto, filozofo, distingita lingvosciencisto kaj tradukisto. Mrongovius estis konata defendanto de la pola lingvo en Varmio kaj Mazury.
Biografio
De 1790-1796 Mrongovius instruis la polan kaj la grekan en Collegium Fridericianum. En 1796 li geedziĝis kun Wilhelmina Luise Paarmann. Ĝis 1798 li ankaŭ estis eldonisto de pola lingvoj en pluraj eldonejoj en Prusio. En 1798 li ricevis pastorecon en Preĝejo de Sankta Anna en Gdańsk, kie li ankaŭ instruis la polan en 1812-1817. Krom la pola, la greka kaj la kaŝuba, li instruis en la ĉeĥa kaj em la rusa ankaŭ. Li mortis en aĝo de 91, la 3-an de junio 1855 en Gdańsk.
Honore Mrongovius, la nomo de la eksa orientprusia urbo Sensburg (Żądzbork) estis ŝanĝita al Mrągowo en 1947 fare de la nova pola registaro.
Laboro
Mrongovius estas konata pro konservado kaj instruado de la pola kultura heredaĵo kaj lingvo en Dancigo) al homoj el la teritorioj tuŝitaj de la departigoj de Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Li ankaŭ iniciatis la esploradon de kaŝuba kulturo kaj kolektis multajn slavajn artefaktojn de Masuria. Li tradukis al la pola verkojn kiel Anabasis. Mrongovius estis membro-korespondanto de la Societo de Amikoj de Scienco en Varsovio (ekde 1823) (aprobita per aklamo), Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde en Szczecin (de 1827) kaj membro-korespondanto de la Krakova Scienca Societo (Towarzystwo Naukowe Krakowskie) (ekde 1833) . Li estis honorita kun medalo kaj membreco de Historia-Literatura Societo en Parizo (1852), tiel kiel la prusa Ordeno de la Ruĝa Aglo, 4-a klaso (1843). Dum liaj verkoj li estis apogita fare de princo Adam Kazimierz Czartoryski kaj li korespondis kun kleruloj kiel ekzemple Stanisław Staszic, Tadeusz Czacki, Alojzy Feliński, Andrzej Horodyski, Stanisław Kostka Potocki kaj Samuel Bogumił Linde.
Mrongovius estas ankaŭ grava kiel la ĉeffonto de sep aroj de notoj sur prelegoj de Immanuel Kant en antropologio, metafiziko, teologio, fiziko, logiko, kaj du sur morala filozofio. Mrongovius estis verkinto de kelkaj libroj kaj unu el la unuaj polaj-germanaj vortaroj. Lia vasta kolekto de libroj, nombranta pli ol 1000 pecoj, inkludante multajn maloftajn manuskriptojn, hodiaŭ estas konservataj en la biblioteko de Pola Scienca Akademio en Gdańsk (Danzig).
NGC 2232
NGC 2232 (alia indiko — OCL 545) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hulváky
Hulváky (Hulwaken) estas loka parto de ostrava urboparto Mariánské Hory kaj Hulváky en Ĉeĥio. Ĝi situas sur katastra teritorio Zábřeh-Hulváky, kiu en la pasinteco kreis la nordan parton de la katastra teritorio Zábřeh nad Odrou. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri tiu ĉi loko estas el la jaro 1547, kiam olomouca episkopo Johano la 16-a Dubravius lasis en tiuj ĉi lokoj konstrui fiŝlagon. Tiu troviĝis proksime grava ŝoseo Krakovo – Opava – Moravia Ostrava – Český Těšín. Ĝuste la menciita profunda kavovojo nomiĝis germane, kio estas kavpado. La loka dialekto ŝanĝis ĝin al Hulwag kaj en la ĉeĥan tiel transiris la vorto Hulváky. Laŭ alia versio tiu ĉi loko nomiĝis Ulvágy kaj el ĝi poste estiĝis la hodiaŭa Hulváky. Sed domaro, kiu ĉi tie ekde la jaro 1889 estiĝadis, unue portis la nomon Prokopec, laŭ la unua dometisto František Prokop. La historio de Hulváky mallarĝe koneksis kun la ĉirkaŭaj municipoj: Nová Ves, Vítkovice, Čertova Lhotka kaj precipe kun Zábřeh nad Odrou, kies lokan parton ĝi kreis ekde la jaro 1850.
Ferfabriko Vítkovice komencis en la jaro 1889 konstrui por siaj laboristoj unu- kaj duetaĝajn domojn. Tiu ĉi laborista kolonio nombris en la jaro 1911 dudek domojn. Tiutempe vivis en Hulváky 3659 loĝantoj.
En la jaro 1896 estis establita duklasa municipa lernejo, en la jaro 1903 poste lernejo burĝa. La ferfabriko Vítkovice konstruis en la jaro 1912 privatan germanan lernejon, sed tiun vizitadis ankaŭ ĉeĥaj infanoj. En la jaro 1926 oni komencis instrui en la nova burĝa lernejo en strato Matrosovova. El la sesdekaj jaroj vizitadis ĝin kvanto de pli poste eminentaj futbalaj ludantoj, kiel estis ekz. Bernady, Benefi aŭ Vojáček. En 1982 ĉi tien estis transloĝigita meza ĝardenista lernejo el Zábřeh.
Cumbres de Enmedio
Cumbres de Enmedio (Montopintoj de la Mezo) estas tre malgranda laŭ teritorio kaj laŭ loĝantaro municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Estas tri najbaraj vilaĝoj en la montara nordo de la provinco kun simila nomo komenca per “Cumbres” kio signifas “Montopintoj”, nome Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé kaj Cumbres Mayores.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas cumbreños. La censita populacio en 2009 estis nur de 52 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km². Ĝi estas la malplej loĝata municipo de la tuta provinco.
Situo
Cumbres de Enmedio estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordo de la provinco de Onubo, je altitudo de 593 m, lime kun la sudo de la Provinco de Badajoz; je 140 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de nur 14 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 04' N, 6º 41' Ok.
Hulváky
Historio
Inter la jaroj 1924-1926 ĉi tie loĝis pli posta prezidento Klement Gottwald, kiu en Ostrava laboris kiel komunista redaktisto de Dělnický deník kaj Pravda chudoby.
Cumbres de Enmedio
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Historio
En 1594 Cumbres de Enmedio formis parton de la Regno de Sevilo en la Montaro de Arroche kaj enhavis tiam 36 impostopagantaj vilaĝanojn.
Hulváky
Banejo en Hulváky
En la jaro 1928 estis laŭ projekto de arkitekto Jaromír Moučka komencita konstruado de somera banejo en ekspresiva funkcionalisma stilo. Temis pri unu el la unuaj artefaritaj banejoj en Ĉeĥoslovakio kun kapacito por preskaŭ 3800 personoj. Inter signifaj novaĵoj apartenis ekz. filtrado de akvo aŭ saltpontetoj. Somere de 1930 ĝi estis solene malfermita. Kostoj por ties konstruo atingis preskaŭ tri milionoj da kronoj. Ekipita ĝi estis de kegloludo, saŭno, bankuva banado, refreŝigejo, mankis eĉ ne frizistaj kaj kosmetikaj servoj. En la 90-aj jaroj la banejo ĉesis esti riparata kaj iom post iom ĝi malkreskis. En la jaro 2009 ostrava reprezentantaro decidis pri ties aĉeto kaj egaligo kun la tero. Sur ties loko devus elkreski novaj loĝejoj aŭ domo por emeritoj.
Monteto en Hulváky
Monteto en Hulváky estas altaĵo en katastro de Zábřeh-Hulváky kun deklivo 80 ‰ de vojkruciĝo en Nová Ves. Ĝi kreas signifan orientigan punkton en la ĉirkaŭaĵo. Estas en ĝi lokigitaj haltejoj de OTIS (haltejo de Transporta entrepreno Ostrava Hulváky kaj haltejo de Connex Morava Ostrava, Hulváky). Herboriĉa areo sur la monteto de tempo al tempo servas kiel loko por cirko. Sur la montetpiedo, apud la trolebusa returniĝejo (haltejo Sokola Tůmy), estas konstruata hejmo por emeritoj kaj komunuma centro por infanoj kun kombinitaj difektoj sur loko de la eksa fabriko Pyro Moravia. Post ties finigo iliaj klientoj devus esti 120 gemaljunuloj kaj 72 infanoj. Sed la konstruado estas pli longan tempon haltigita. La monteto en Hulváky estas ankaŭ menciita en kanto Revizio de veturbiletoj de Jaromír Nohavica. Laŭ planoj de Josef Kotas ĉi tie devis post la dua mondmilito elkreski grandega heliporto.
Kotliska
La gloso Kotliska povas signifi la jenajn:
Hulváky
Arbaro en Hulváky
Arbaro en Hulváky troviĝas sur la monteto en Hulváky kaj ĝi etendiĝas sur katastroj de Mariánské Hory kaj Nová Ves. Ĝi estas dividita en tri partojn per stratoj ''28. října kaj Plzeňská''. La miksita arbaro kun superforto de foliaj arboj estis natura parto de urba fortikigo de Moravia Ostrava kaj signife ĝi kontribuis al mastrumado de la urbo. En la 19-a jarcento okazis granda malkresko de la arbaro en konekso kun konstruado de ferfabriko Vítkovice. Nuntempe la arbaro plenumas refreŝigejan funkcion por loĝantoj de Ostrava. La arbaron administras kompanio Ostravaj arbaroj kaj ĝi enfalas sub regionon Poruba.
La 30-an de aprilo 1945 matene en la arbaron en Hulváky kraŝis depafita soveta aviadilo. Ĝia komandanto, leŭtenanto Nikolaj Krivov, estis grave vundita kaj helpe de paraŝuto li descendis sur la futbalan ludejon en Hulváky. Poste li forrampis en pergolon malantaŭ loka gastejo, kie trovis lin Marie Tkáčová kaj ŝia filo Josefo. Germanoj ja trovis la paraŝuton, sed pro flugatakoj ili ne kapablis la esploradon fini. Ĉirkaŭ la 16-a horo en la arbaro aperis la unuaj sovetaj soldatoj, kiuj la vunditan aviadiston transprenis kaj transveturigis en malsanulejon en Krakovo. Ĉi tie li resaniĝis kaj poste li vizitis siajn savintojn. Lia mitralisto, la 19-a jara Nikolaj Ovĉininkov (en literaturo li estas ankaŭ indikata kiel Ovĉinikov), ne havis tian feliĉon kaj dum la kraŝo de la aviadilo li pereis. Omaĝe de li estis proksime de loko de la malfeliĉo senvualigita printempe de 1946 monumento de akademia skulptisto Karel Vávra.
Jerzy Giedroyc
Jerzy GIEDROYC (aŭ Giedroyć) (naskiĝis la 27-an de julio 1906 en Minsko — mortis la 14-an de septembro 2000 en Maisons-Laffitte ĉirkaŭ Parizo)- estis pola princo, redaktoro, politikisto, epistografisto. La fondinto kaj la ĉefa redaktoro de "Kultura" (Pariza Kulturo).
Li devenis de la princa familio de la blazono Hipocentaurus. Li estis filo de Ignacy Giedroyc kaj Franciszka Starzycka. Liaj fratoj estis Zygmunt kaj Henryk- ĉiuj estiĝis poste gravaj publikistoj. Post memmortigo de lia praavo Lucjan Giedroyc la granda riĉaro de tiu familio estis prokrastita. Estigante urbananoj familio Giedroyc strebis konservi sian titolon princan. Jerzy Giedroyc mem ne volis paroli pri si kiel la princo. Li lernis unue en la liceo de la nomo de Jan Zamoyski en Varsovio. Poste li studadis en la Universitato de Varsovio. En 1930 li estiĝis la ĉefa redaktoro de "Dzień Akademicki", la anekso de la "Dzień Polski" (La Pola Tago). Li transformis ĝin en la dusemajna gazeto. Poste la nomo de la gazeto estis ŝanĝita al "Polityka" (Politiko). Post la komenco de la dua mondmilito li kunlaboris kun armeo de Władysław Anders eldonigante gazetojn kaj sekretajn eldonaĵojn. En 1946 jaro Pollando estis okupita per la komunistoj pro la decidoj de Winston Churchill, Jozefo Stalin kaj Franklin Delano Roosevelt. Fakte komunistoj trudis sian tiranion forpeligante aŭ mortigante ĉiujn plenrajtajn estroj de la lando. Tial Giedroyc kreis en Romo la revuon Kultura (Kulturo). Anders kiu volis labori kun Pollando nefidante en la tiranio ne volis plu apogi Giedroyc, tial post jaro la "Kultura" estis eldonata en Parizo. Unue Giedroyc skribis preskaŭ mem al sia revuo. Lia gazeto estis tamen konata inter inteligencistaro de Pollando kaj ekstere. Post kelkaj jaroj Giedroyc invitis al sia revuo plej grandajn verkistojn de la pola kaj fremda literaturo. El la polaj verkistoj unue skribis Andrzej Bobkowski kaj Tymon Terlecki tamen poste komencis skribi eĉ Witold Gombrowicz kaj Gustaw Herling-Grudziński. Kun la "Kultura" komencis kunlabori George Orwell kaj Albert Camus. Al ĝi skribis poste Simone Weil, Zygmunt Bauman, Emile Cioran, Thomas Stearns Eliot, Zbigniew Herbert, Leszek Kołakowski, Adam Michnik, Jeanne Hersch, Andrej Saĥarov, André Malraux, Curzio Malaparte, Boris Pasternak, Aleksandr Solĵenicin kaj aliaj. En 50-oj Giedroyc invitis Czesław Miłosz al sia revuo. Pro tio ke Miłosz estis senatoro de la komunista ŝtato de Pollando en Parizo li foriris kaj komencis kaŝiĝi. Post la mallonga tempo li ricevis la statuton de rifuĝinto kaj komencis skribi al "Kultura". Dum 60-oj kaj 70-oj oni kontrabandadis la eldonaĵojn de la revuo al komunista Pollando. Post longa batalo de polaj kontraŭkomunistaj opozicistoj en 1989 jaro Pollando estis liberigita kaj oni eldonis en la lando unufoje la revuon de Giedroyc. Dum la jaroj la redakcio de "Kultura" estis sekreta organizaĵo kontraŭkomunista kiun estris Giedroyc kontrabande la revuojn kaj eĉ homojn. Antaŭ sia morto en 2000a jaro Giedroyc ĉasis kritiki socialismon estiĝante la adepto de la demokracia maldekstrualo. Dum jaroj li estis kritikita pro lia opinio ke Lvovo kaj Vilno ne estas plu polaj urboj. Tial kritikis lin pleje la antaŭaj urbananoj de Lvovo kaj Vilno kiuj estis forpeligitaj per Sovetunio. Li estas hodiaŭ la simbolo de la granda pola kulturo kontraŭreĝima. Post lia morto "Kultura" ne estis eldonata plu. La tradicion strebas apogi Tygodnik Powszechny, Zeszyty Historyczne kaj Twórczość.
Pri pola emigracio Jerzy Giedroyc parolis: "Al mi la emigracio estas afero de batalo. Ne temas tie tamen pri la afero konservi tion kio estis, sed pri plej bazaj aferoj. Por mi tiu baza afero estis la sendependeco de Pollando".
Brníčko
Brníčko (Brünnless) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Šumperk en Regiono Olomouc, 7 km nordoriente de urbo Zábřeh en Hanuŝovica montetaro. Vivas ĉi tie.
Flago de Ekvatora Gvineo
La Flago de Ekvatora Gvineo estis adoptita la.
Priskribo kaj simbolismo
La flago estas horizontala trikoloro kun verda, blanka kaj ruĝa strioj, kaj blua triangulo ĉe la hisilo.
Historio
La flago estis unue hisita la tagon de sendependeco, kaj ĝi montris la nacian emblemon en la centro. Tamen, en 1972, dum la politika reĝimo de Francisco Macías Nguema, malsama nacia emblemo aperis sur la flago. La originala blazono de Ekvatora Gvineo estis restaŭrita post kiam Nguema estis depoziciita en aŭgusto 1979. La blazono konsistas el arĝenta ŝildo kun bombako, derivita de tiu de Río Muni. Super la ŝildo estas arko de ses sespintaj flavaj steloj, kiuj reprezentas Río Muni kaj la marinsulojn. Sub la ŝildo estas arĝenta bendo kun la nacia devizo, Unidad, Paz, Justicia ("Unueco, Paco, Justeco").
Bosco
Bosco signifas en la itala lingvo arbaro. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Bonna universitato
La Rejnlanda Universitato Frederiko Vilhelmo Bonn (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn, mallonge Bonna Universitato) estas la universitato en la urbo Bonno en okcidenta Germanio. Ĝi ricevis sian nomon laŭ la prusia reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a kaj fondiĝis en 1818. En la vintra semestro 2013/14 la universitato havis proksimume 32 500 studentojn.
Inter la plej konataj universtitataj studentoj estas ekzemple sep Nobel-premiitoj, dek du ricevintoj de la premio Gottfried Wilhelm Leibniz, du premiitoj per la medalo Fields, la papo Benedikto la 16-a, Karl Marks, Joseph Schumpeter kaj Friedrich Nietzsche. Laŭ rangolisto de la londona publikaĵo Times Higher Education, flanka eldonaĵo de la gazeta eldonejo The Times, pri la jaro 2010 la Bonna Universitato estas inter la 200 plej bonaj de la mondo.
Historio
Antaŭaĵo de la Bonna Universitato estis la akademio Kurkölnische Akademie Bonn, kiu fondiĝis en 1777 je kvar fakultatoj pri "diaj, juraj, kuracaj kaj mondaj sciencoj". En 1786 la germana imperiestro Jozefo la 2-a donis al ĝi la rajton atribui la sciencajn titolojn de licencato kaj de doktoro, rekonitajn en la tuta germanlingva Sankta Romia Imperio. En 1798 la Kurkölnische Universität estis malfondita, pro tio ke la regiono okcidente de la Rejno estis konkerita per la armeo de Francio.
La nuntempa Rejnlanda Universitato Frederiko Vilhelmo Bonn estis fondita la 18-an de oktobrto 1818 per ordono de la prusia reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a - temis pri la sesa prusia universitato flanke de la Universitato Ernst Moritz Arndt en Greifswald, la Universitato Frederiko Vilhelmo en Berlino, la Albertus-Universitato Königsberg (la nuna Kaliningrad), la Universitato Halle (Saale) kaj la Silezia Universitato Frederiko Vilhelmo Breslau (la nuna Vroclavo). Celo de la universitata fonto estis la volo doni al la du tiam novaj prusiaj provincoj Rejnlando kaj Vestfalio akademian altlernejon. Samtage la antaŭe ekzistintaj universitatoj de Vestfalio en Münster kaj Paderborn estis fermitaj. La urbon Bonno oni elektis pro pluraj kialoj: Unuflanke en la urbo ekzistis du imponaj, sed intertempe malplenaj barokaj kasteloj, kiuj por nova universitato donis sufiĉan spacon. Duaflanke oni volis signali novan komencon, kaj tial nek revivigis la antaŭan universitaton de Bonno nek la urban universitaton de Kolonjo.
La en oktobro 1655 fondita universitato de Duisburg malfondiĝis en la jaro de la universitata fondo en Bonno. La sceptro de tiu universitato kaj granda parto de la universitata biblioteko estis transportitaj al Bonno, kiel ke la bonna universitato ankaŭ estas sekvaĵo ankaŭ de la tiuurba universitato.
Lokoj kaj arkitekturo
La bonna universitato ne estas kampusa altlernejo, sed dividiĝas al pluraj konstruaĵoj en la tuta urba areo. En la ĉefa universitata konstruaĵo, la eksa princoelektista kastelo meze de la urbocentro, kaj en iuj modernaj konstruaĵoj ĉirkaŭaj, estas granda parto de la filozofiaj, teologiaj, juraj kaj politikaj fakultatoj.
La konstruaĵoj de la naturaj sciencoj koncentriĝas en la iom pli okcidenta urboparto Poppelsdorf, kie krom la samnoma kastelo estas institutaj konstruaĵoj el la 19-a jarcento kaj iuj pli novaj kontruaĵoj. La kastela parko ekde la jaro 1819 estas la universitata botanika ĝardeno.
La fakultato pri komputiko havas sian lokon en la eksa pedagogia altlernejo en la nordo de Bonno, tie kie 2000 jarojn antaŭe estis la romia fortikaĵo kiu komencigis la urbon. Tiu universitata konstruaĵo el la 1960-aj jaroj tamen estu malplenigata fine de la jaro 2010, kaj la fakultato havu novan ejon en Poppelsdorf.
La medicina klinikaro havas sian lokon sur la monto Venusberg sudokcidente de la urbocentro. Tamen pluraj medicinaj institutoj situas aliloke, ekzemple la institutoj pri anatomio kaj fiziologio inter la aliaj natursciencoj en Poppelsdorf, aŭ la kliniko pri pediatrio sude proksime de la universitata ĉefkonstruaĵo, borde de la Rejno. Krome ankaŭ multaj aliaj unuopaj institutoj situas en aliaj urbopartoj, ekzemple la ejoj pri astronomio, ĥemio kaj farmacio en la urboparto Endenich.
Sume la universitato disponas pri 371 konstruaĵoj. Inter ili krom la sciencaj konstruaĵoj estas 4 studentaj manĝejoj kaj 34 studentaj loĝejoj kun sume proksimume 4000 ĉambroj.
Rilatoj al Esperanto
Inter la esperantistoj, kiuj havis aŭ havas apartan ligon al la universitato, estas ekzemple (la listo facile daŭrigeblas...)
la profesoro
kaj la studentoj
Fine menciiĝu ankaŭ unu mal-esperantisto:
Pliaj universitatanoj
Iner multaj aliaj, en la medicina fakultato studis la virusologo Sucharit Bhakdi kaj inter la jaroj 1968 kaj 1970 profesoris Walter Siegenthaler, en la jura fakultato studis Karl Marx, Heinrich Heine kaj la ĵurnalisto Ulrich Wickert, en la filozofia fakultato krome pri fonetiko studis la komponisto Karlheinz Stockhausen, pri fiziko studis la politikisto Oskar Lafontaine kaj en la teologia fakultato inter la jaroj 1959 kaj 1963 profesoris la pli posta papo Benedikto la 16-a. Ĉealtlerneje ankaŭ aktivas ekde la 19-a jarcento la Rejnlandaj antikvecamikoj.
Krome listigeblas
György Szilvásy
György Szilvásy naskiĝis la  1958 en Budapeŝto.
Biografio
György Szilvásy akiris diplomo en Ekonomia Universitato pri Marx Károly en 1982, li doktoriĝis post 3 jaroj, fine li plulernis en Universitato de Budapeŝto en 1986. Tiutempe li havis postenon en junulara organizaĵo de Hungara Socialista Laborista Partio, ekde 1989 li laboris en la ĉefministra oficejo. Inter 1995 kaj 2005 (kun interrompoj) li estis subministro de diversaj ministerioj. En la jaroj 2006 kaj 2007 li estis ministro pri kancelario, poste senpostena ministro pri sekretaj servoj en Dua Kabineto Gyurcsány. Post kelkaj jaroj li estis akuzita pri spionado kaj aliaj krimoj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.
Fruktoĝardeno
fruktarba herbejo estas malintesiva formo por produkti fruktojn. La fruktarboj, kiuj staras sufiĉe dise en la herbejo liveras malbonkvalitajn fruktojn (pomoj, pirojn, plumboj, ĉerizo, juglandoj ktp.) ofte la la fruktoj estas "nur" uzataj por fari sukon. La herbeja fruktoĝardeno aŭ horto estis la tradicia fruktoĝardeno en la kontinenta okcidenta Eŭropo, karakteriza per plantigitaj fruktoarboj sur herbejo, maldense, dise unu de la alia.