cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Épinay-sur-Orge (stacidomo)
Ĝi estis malfermita en 1843 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans" (PO).
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Apud la stacidomo, ekzistas branĉo al Fervojo Grande Ceinture de Parizo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Artefarita insulo
Jen listo de pluraj artefaritaj insuloj:
129053 Derekshannon
129053 Derekshannon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Derek Shannon, Gvidanta Mekanika Analizisto por la kosmoveturilo OSIRIS-REx kaj Mekanika Certigita Kondukisto de Provoj. Li havis la saman rolon por la misio GRAIL, kaj estis analizisto pri streĉoj por JUNO kaj por la "aeroŝelo" de MSL.
18610 Arthurdent
18610 Arthurdent estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Felix Hormuth elde la Observatorio Starkenburg, proksime de Heppenheim (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la fikciulo Arthur Dent, terano konfrontita al la kontraŭaĵoj de la vivo, de la universo kaj de la cetero en la burleska sciencfikcia kvin-voluma trilogio "La Petveturista Gvidlibro pri la Galaksio" de Douglas Adams.
Ouest-France
Ouest-France estas franca gazeto vendata ĉefe en okcidenta Francio kaj en Parizo.
Aisey-sur-Seine
Aisey-sur-Seine estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ouest-France
Historio
Ouest-France estis fondita en 1944 post la malapero de L’Ouest-Éclair, malpermesita post la Liberigo de Francio pro kunlaboro kun la nazia okupadanto.
Letanovce
Letanovce (hungare Létánfalva germane Lethensdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Ouest-France
Historio
Dekomence ĝia sidejo troviĝis en Rennes ĝis kiam, en 1972, ĝia sidejo, redaktejo, administrado kaj presejo estis translokigitaj en Chantepie, je ĉirkaŭ 7 km Sud-Oriente de Rennes. Ĝi disponas nun je dua preseja centro en La Chevrolière, je dudeko da kilometroj sude de Nantes (departemento Loire-Atlantique).
Letanovce
Situo
Letanovce situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Poprad-Spišská Nová Ves. La lasta urbo troviĝas je 9 km.
Ouest-France
Historio
La gazeto progresive transiris, ekde 1978, de la tipografia al la ofseta presado. Ĝia unua kolora fotografaĵo estis publikigita en julio 1980. Ĝi presis unuafoje je unu miliono da ekzempleroj la 7an de marto 1993, kaj plurfoje ankoraŭ okaze de gravaj aktualaj eventoj.
Letanovce
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1250 en formo "Lethon". En 1299 oni fondis tie abatejon, kiu cindriĝis en 1436. En 1787 loĝis tie 573 vilaĝanoj en 84 domoj, en 1828 698 vilaĝanoj en 97 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Létánfalva 727 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Nová Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Letanovce 1933 homoj, (1480 slovakoj, 397 ciganoj).
Ouest-France
Historio
Ekde la fino de 1997, ĝi aperis dimanĉe en 9 regionaj eldonoj en duona formato sub la titolo "Dimanche Ouest-France". Ĝi dividiĝas en kvar kajeroj: “Aktualaĵoj“, “Magazino“, “Porinfana kajero“, “Sportoj“. Ĝia averaĝa disvendado atingas ĉirkaŭ ekzemplerojn.
Eldonkvanto kaj disvendado
Ouest-France estas jam de 1975 la unua franca tagĵurnalo laŭ disvastigo. Vendiĝas ĉiutage preskaŭ 800 000 ekzempleroj, t.e. multe pli ol la ceteraj regionaj gazetoj, eĉ parizaj kaj naciaj.
Ouest-France presas ĉiutage kvardek eldonojn, disvastigataj en tri regionoj: Bretonio, Luarlandoj kaj Malsupra Normandio, t.e. dekdu departementoj. Tio reprezentas, averaĝe, 600 malsimilajn paĝojn, 120 000 liniojn kaj 1500 fotojn. Detala ĝisdatigita tabelo pri la apartaj eldonkvantoj aperas en la franclingva vikipedia paĝo sub "Les éditions" kun indiko de la departemento, de la nombro de eldonoj, de la disvastigo kaj de la nomo de la eldonoj.
Kun milionoj da legantoj, Ouest-France estas ankaŭ la unua franclingva tagĵurnalo en la mondo. Ouest-France estas unu el la malplej kostaj de Francio: ĝia vendoprezo ekde la estas, ( la vendredon kun televida suplemento,  la dimanĉon).
Organizado
La personaro de "Ouest-France“ konsistas el 1803 personoj, el kiu 531 profesiaj ĵurnalistoj (el kiu triono da virinoj), dispartigitaj en 63 redakciejoj el kiuj unu en Parizo. Pli ol 2500 korespondantoj kompletigas rimarkinde densan reton de kolektado de informoj.
La fondinto de la redakta komitato estas François-Régis Hutin.
Fonto
La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de Wikipedia.
Villanueva del Rey
Villanueva del Rey estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 213 km2 kie loĝas 1217 geloĝantoj, do loĝdenso estas 5.7 loĝ./km2. Villanueva del Rey situas je 67 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1217 geloĝantoj de la municipo Villanueva del Rey estas 597 inoj kaj 620 viroj. En la vilaĝo loĝas 1212 geloĝantoj, kaj aliaj 5 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 7, 3 inoj kaj 4 viroj, kaj mortis 21, 9 inoj kaj 12 viroj. Tiel la natura kresko estis -14 (-1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 450 homoj (37.0%).
Isenberg (dinastio)
La dinastio de la grafoj de Isenberg estis flanklinio de la grafoj de Altena -Berg. Ĝia blazono estis komence ruĝa rozo en arĝenta ŝildo; en 1297 la rozo estis anstataŭata per la Limburga Leono.
Historio
Proksimume la jaron 1175 ekestis konfliktoj inter Arnoldo kaj Frederiko de Altena pri la heredaĵo de la patro Eberhardo de Altena. Sekve okazis fendado en la liniojn Altena-Isenberg kaj Altena-Mark.
Grafo Arnoldo de Altena, kiu komence posedis Kastelon Nienbrügge ĉe Hamm kiel ĉefa sidejo, konstruigis antaŭ la jaro 1200 proksime de Hattingen Kastelon Isenberg. Tiu ĉi havis diversajn funkciojn. Unuaflanke ĝi estis landlimoprotekta kastelo de la princepiskopujo Kolonjo same kiel ankaŭ sidejo de la grafoj de Isenberg. Laŭ ĉi tiu kastelo Arnoldo pli malfrue ankaŭ nomiĝis. La grafoj de Isenberg tenis krom sia aloda posedaĵo la voktecon super la bienoj de Abatinujo Essen. Krom tio ĝi tenis gravajn lokajn voktecojn por Monaĥejo Werden.
La plej konata reprezentanto de la dinastio estis Grafo Frederiko de Isenberg, edzo de Zofia de Limburgo. Laŭ voktoregistro farita en 1221 li posedis 36 ĉefbienojn kun 1440 bienoj en pli ol 900 lokoj.
Frederiko murdis ĉepinte de nobelokonspiro 1225 sian onklon, Ĉefepiskopo Engelberto la 1-a de Kolonjo, post kiam tiu ĉi estis provinta rompi la potencon de la dinastioj konkurantaj kun la princepiskopujo Kolonjo. Post la faro Frederiko estis proskribata kaj ekzekutata, kaj liaj posedaĵoj estis disdonataj. Anoj de la dinastio, ekzemple Engelberto de Isenberg aŭ Bruno de Isenberg, perdis siajn postenojn aŭ kariereblecojn en la eklezia servo. Ĉefepiskopo Henriko la 1-a de Müllenark detruis la Isenburgon en 1226. La filo de Frederiko, Ditriĥo de Isenberg, konstruis en 1241/42 ĉe Essen-Rellinghausen la kastelon Nov-Isenburgo.
Malgraŭ konsiderindaj perdoj Ditriĥo de Isenberg sukcesis dum batalo daŭranta proksimume dek tri jarojn defendi kontraŭ la lige parencaj grafoj de Altena-Mark teritorion da 120 kvadrataj kilometroj. Laŭ la nova ĉefsidejo Limburg (nun Hohenlimburg) la dinastio nomiĝis ekde 1247 Grafoj de Limburg. Ditriĥo rezignis en 1248 definitive pri la voktoprivilegiojn super Abatinujo Essen kaj la posedon de Kastelo Nov-Isenburgo. Ĉi lasta estis detruata en 1288.
Ditriĥon la 1-a postsekvis lia filo Johano la 1-a. La alia filo Eberhardo fondis la dinastian linion Limburg-Styrum. La dinastio Isenberg-Limburg estingiĝis post 1459.
Leopoldov
Leopoldov, hungare Újvároska, germane Leopoldstadt estas urbo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec. La hungaroj uzas ankaŭ la pli oftan nomon Lipótvár.
Situo
Leopoldov situas en valo, laŭ dekstra bordo de Váh, kontraŭe estas Hlohovec, laŭ ĉefvojo aŭtoŝoseo kaj fervojo Bratislavo-Ilava, fine estas fervojo kaj ĉefvojo ankaŭ al Nitra. Hlohovec troviĝas 4 km tra fervoja kaj ŝosea pontoj.
Historio
Fortikaĵo kaj urbeto konstruiĝis omaĝe al Leopoldo la 1-a en 1669. La komunumo iĝis tuj urbo en la sama jaro. La fortikaĵo devis protekti la regionon kontraŭ la turkoj. Ekde 1855 la fortikaĵo iĝis prizono. Fine de la 19-a jarcento konstruiĝis granda rondirado de fervojo, kiu ligis urbojn Budapeŝto-Miskolc-Košice-Poprad-Liptovský Mikuláš-Martin-Žilina-Považská Bystrica-Trenčín-Leopoldov-Trnava-Bratislava-Vác-Budapeŝto. En 1910 en la urbo loĝis 1881 da loĝantoj (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc. Poste la loko apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en la urbo 3 999 da homoj, (3939 slovakoj).
Famuloj
En la iama Lipótvár naskiĝis hungara arkitekto Zoltán Gáthy.
Shohreh Aghdashloo
Shohreh Aghdashloo perse: شهره آغداشلو, nask. la 11-an de majo 1952) estas iran-usona aktorino nomumita por Oskar-premio.
Komunumaro Naunhof
La komunumaro Naunhof (Verwaltungsgemeinschaft Naunhof) estas administra unuiĝo de tri komunumoj en la federacia lando Saksio de Germanio. Ĝi situas en la centra parto de la distrikto Leipzig, ĝis julio 2008 en la okcidenta parto de la tiutempa distrikto Muldental, proksimume 13 kilometrojn nordokcidente de la urbo Grimma. La urbego Lepsiko (Leipzig) troviĝas proksimume pliajn 10 kilometrojn nordokcidente. La teritorion de la komunumaro pasas la aŭtoŝoseo A 14, kiu atingeblas per la al- kaj elveturejoj Naunhof kaj Klinga. La komunumon Naunhof pasas la fervoja linio Leipzig-Döbeln-Dresden, la komunumon Belgershain la linio Leipzig-Geithain.
La Suda Stelo
La Suda Stelo estis organo de la Esperanto-movado en Jugoslavio, fondita en 1932. Ĝi aperadis monate en formato 28x20 centimetroj. Redaktoro estis Franjo Homar, poste d-ro Leo Kun.
Ĝi komencis aperadi en Slavonski Brod en 1932, dank’ al la klopodoj de la tiea presisto kaj pasia esperantisto Vilim Buk. Poste ĝi plurfoje ŝanĝis la redaktorojn kaj eldonlokojn, kelkfoje havis eldonpaŭzojn pro malfavoraj movadaj cirkonstancoj kaj policaj persekutoj, kaj definitive ĉesis aperadi en Beograd en la jaro 1973.
Rete legebla
La tutaj jarkolektoj estas legeblaj ĉe https://library.foi.hr/zbirka/dechr (kontrolita je 2023-03-21).
Bangandoj
En sudoriento de Kameruno vivas proksimume 3.800 bangandoj, kiuj loĝas laŭ la strato de Molunduo ĝis Salapoumbé. Ili estas organizitaj en patroliniaj, totemaj klanoj. Ili loĝas patroloke (Rupp 1997: 19pp). La viroj laboras kiel kakao- kaj (parte) kafoplantistoj, kaptil- kaj fusilĉasistoj, fiŝkaptistoj kaj foje salajrolaboristoj. La virinoj kolektas kelkajn arbarajn nelignajn produktojn, fiŝkaptas per kribrilretoj (nasses), distilas brandon kaj kultivas la kampojn.
La rilatoj inter la najbare vivantaj bakaoj kaj la bangandoj ludas rolon sur ĉiuj sociaj terenoj. Tradicie bakaoj kaj bangandoj vivis en interŝanĝa rilato, kiu ligis bakaon per amikeckontrakto (lothi) al bangando. Hodiaŭ tiu rilato ne plu ĝuas la saman valoron kiel antaŭe, sed ankoraŭ estas subtenata de multaj bakaoj kaj bagandoj.
(63284) 2001 DM46
(63284) 2001 DM46 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma discentreco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Corpus Christi
Corpus Christi - prononco - unuavice estas la [latina]] nomo por la kristana, precipe katolika, Kristokorpa Festo.
La nomo kompreneble ankaŭ indikas multajn kristanajn preĝejojn (kirkojn), paroĥojn kaj ankaŭ signas iujn loĝlokojn, ekzemple
Corpus Christi
Saint-Louis (Reunio)
Saint-Louis estas transmara franca komunumo, situanta en la departemento kaj regiono Reunio.
Ĝia moto estas: « Justice et vérité » ( "justeco kaj vereco").
Geografio
La najbaraj komunumoj estas Les Avirons, Cilaos, L'Entre-Deux, L'Étang-Salé kaj Saint-Pierre.
Politiko kaj administrado
La urbestro de la komunumo estas Claude Hoarau (PCR). Lia listo, « Mieux vivre en Saint-Louis kaj en la Rivière », venkis en la dua balotvico de la municipaj balotoj de 2008 arigante 50,66 % de la voĉoj la fronte al tiu de Cyrille Hamilcaro, la eliranta urbestro UMP. La, la administra tribunalo de Saint-Denis nuligis lian elekton. La, la Ŝtatokonsilio konfirmis la nuligon. La, Jean-Claude Lintant estis nomumita prezidanto de speciala delegacio. Li oficas kiel urbestro de Saint-Louis kaj civila oficiro ĝis la novaj balotoj. Per 49 % de la voĉoj en la unua balotvico la 27-a de septembro, Claude Hoarau estis reelektita urbestro de Saint-Louis sekve de la dua balotvico organizita la kun 52,1 % de la voĉoj fronte al Cyrille Hamilcaro (partopreno : 85 %).
La izolita kvartalo nomita Rivière-Saint-Louis povus fine fariĝi memstara komunumo. Divido en du de la nuna kolektivumo estis decidita la per 52,6 % de la balotintoj de Saint-Louis.
Edukado
Sur la komunuma teritorio estas kvin publikaj kolegioj.
Estas ankaŭ kvar publikaj liceoj.
Sportoj
La 1-a ŝtono de estonta mara sportejo kun olimpika naĝejo estis metita la.
Ekonomio
Saint-Louis estas kandidato por la akcepto de la dua komerca haveno de la insulo, kiu devus malpezigi la havenon de Pointe des Galets.
Lokoj kaj monumentoj
Saint-Louis etendiĝis alten arigante plurajn komunumojn. Tiel, estas multaj lokoj de la maro ĝis la monta parto.
Eblas viziti:
La lando Saint-Pierre - Saint-Louis estas klasita inter la francaj artaj kaj historiaj urboj.
Elstaruloj ligitaj al la komunumo
La sekvantaj personoj naskiĝis en Saint-Louis:
István Várterész
VÁRTERÉSZ István [va:rtere:s] estis rumania hungara apotekisto, lokhistoriisto. Li naskiĝis en Mureșeni la 22-an de aprilo 1931 kaj mortis en Târgu Mureș la 9-an de oktobro [[1984.
Biografio
István Várterész akiris diplomon de apotekisto en la OGYI de Târgu Mureș en 1957. Li laboris kiel apotekisto en Măgherani, Târnăveni kaj Târgu Mureș.
Julița
La ligna preĝejo de Julița estis deklarita "historia monumento".
Membro (anatomio)
En anatomio, membro estas movebla elstaraĵo de la korpo de homo kaj de aliaj bestoj.
Ĉe la viro aŭ aliaj virbestoj, la peniso estas ankaŭ nomata seksa membro.
Ĵargono
Ĵargono estas laŭ PIV 2005
Arbokoturnoj
Dendrortyx estas genro de birdoj de la familio de Odontoforedoj kaj ordo de Kokoformaj. Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Temas pri birdoj de karakteroj similaj al tiu de perdriko kun vosto iom pli longa kaj de grando simila al tiu de mezgranda kokino. Propraj de Ameriko, tiuj birdoj loĝas en moderklimataj areoj de montaroj.
Friedrichswalde
Friedrichswalde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Barnim de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Seulo (Italio)
Seulo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aritzo (NU), Arzana (NU), Gadoni (NU), Sadali, Seui (NU) kaj Villanova Tulo.
León de Greiff
León DE GREIFF (plena baptonomo: Francisco de Asís León Bogislao DE GREIFF HAEUSLER, naskiĝis en Medellín la, mortis en Bogoto (Kolombio) la ) estis plej originala, vortoriĉa, poeto kolombia kaj unu el la plej grandaj.
Liaj nehispanaj familinomoj devenas el eksterlandaj prauloj: Lia patroflanka praavo estis svedo kaj lia patrinflanka avo estis germano. Li estis filo de Luis de Greiff Obregón (1869-1944) kaj Amalia Haeusler Rincón (1869-1947). Li havis du fratinojn: Laŭra (1894-1895) kaj Leticia (1897-1995), kaj du fratojn: Olaf (1907-1943) kaj Otto (1903-1995).
León de Greiff studis tri jarojn da civila inĝenieriko en Medellín, poste en Bogoto li studis iom da juro kaj, kiam 18-jaraĝa, laboris kiel privata sekretario de generalo Rafael Uribe Uribe.
Reveninte al sia naskiĝurbo, li unuiĝis en 1915 al aliaj 12 junaj intelektuloj por fondi grupon nomata Panidoj, aro de bohemiaj amantoj kaj praktikantoj de beletro kies babilrondoj kunvenis en librejoj, kafejoj kaj drinkejoj, por diskuti pri literaturo kaj legi poemojn. Tiun jaron la grupo publikigis propran literaturan revuon nomata Panida, direktita fare de León de Greiff. La grupo ricevis influon el beletra skolo t.n. "Hispanamerika modernismo", kaj el ties fontoj: Simbolismo kaj franca Parnasismo.
En 1916 li laboris en banko kiel kasisto kaj kontlibrotenisto, kaj poste, dum preskaŭ tri jaroj, kiel administranto en ampleksigo de fervojo en Antjokio.
En multaj poemoj, León de Greiff skribas kvazaŭ aliaj homoj, kun tre variaj nomoj, ekzemple: "Gaspar de la Nuit", "Matías Aldecoa", "Erik Fjordson", "Ramón Antigua", "Leo Le Gris", "Sergio Stepansky", "Bogislao", "El Skalde"…
Ĉirkaŭ 1925 plidisvastiĝas en Kolombio verkoj de León de Greiff, kaj liaj samgeneraciaj verkistoj: Jorge Zalamea, Rafael Maya, Germán Arciniegas, Luis Vidales, Alberto Lleras Camargo.
En la verkoj de León de Greiff estas karakteriza la riĉega vortarego, plena de nekutimaj, ekzot-sonaj vortoj uzitaj saĝe en poetiko kiu elvokas belsonon, emociojn kaj kvazaŭsonĝajn signifojn. Lia poezio, intelekta kaj hermetika, turnas ĉirkaŭ temaro neuzita kaj karakteriĝas pro serĉo de sonaj efektoj de la verso
Politike, León de Greiff konsideris sin "liberala" kaj iome maldekstrema, tamen ne batalema.
Specimeno tradukita
Kvankam neniu tradukaĵo, en iu ajn lingvo, povas rekrei la etoson kaj sonefikojn de la hispanlingvaj vortoj maloftaj uzitaj fare de la poeto, jen tradukaĵo fare de Luis Guillermo Restrepo Rivas el poemo La solulo (El Solitario), parto el Libro de la Signoj, verkita fare de León de Greiff proksimume inter 1915 kaj 1927.
Amas mi la solecon, la silenton, ŝatas mi duonombron: mildan lumon, absurdon, ekzotaĵon, kun respekto.
Mi ne ĝemas en acidaj strofoj kiel la ploristinoj pro moneroj. Ŝatas mi plenklerecon de l' grapolo de Omar Jaiyám. Malŝatas mi koleron, vervajn agojn, rankoron. Ne vin petas mi por matĉoj senfruktaj kun fiero.
Mi muta, blinda, senmova, vegetas … malmulton havas mi da emocio. ĉar en mi malestimo tre kompletas en la tuta medi' mi sola vivas. Sola en mi, nemovebla. Sola, aparte de la homamasiĝo kolektiva !
Estas neeble ke mi prenu parton en bazarojn kiel la Magiisto (angla poet' kaj sinjoro de l' arto).
Mi sekvas "mian vojon" mute, vagas -ĉu blonda Lohéngrin- Mi ne eksplikas identecon, devenon, kion agas …
Berg (Alzaco)
Berg (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
León de Greiff
Specimeno tradukita
Nek de homo nek aĵo mi amikas kaj nenio gravas krom mia Harditeco, al mi nek gracon nek punon aplikas …
Amas, kun amo ebria, mi Belecon sed neniam en aĵo tro konita … Kaj gravas nek gajeco nek tristeco …
Veltto Virtanen
Pertti Olavi "Veltto" Virtanen (naskiĝinta 18-a de majo 1951 Hämeenlinna) estas finna politikisto, muzikisto kaj psikologo. Li konatiĝis en 1970-aj kaj 1980-aj jaroj pro bandoj, kies membro li estas Virtanen, Välikausitakki, HERU kaj Sammas. Veltto estas nomita ankaŭ "profeto de finna punka subkulturo". Li estis membro de finna parlamento 1995–1999 kaj 2007–2015. Lia partio estis Ekologia partio.
ADC Airlines
Aviation Development Company oder ADC Airlines estas niĝera flugkompanio el Ikeja en Niĝerio, kiu proponas naciajn regulajn flugojn kaj regionajn ĉartoflugojn. La hejma flughaveno estas Flughaveno Murtala Mohammed. La flugkompanio ĉesis funkcii en 2007.
(6272) 1992 EB
(6272) 1992 EB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
ADC Airlines
Historio
La kompanio fondiĝis en 1984, sed ekis nur en januaro 1991 ĉartoflugi. Ekde 1992 ĝi proponas ankaŭ regulajn flugojn.
Mongol Ŝuudan
Mongol Ŝuudan (cirile Монгол Шуудан) estas rusia rokmuzika bando, fondita en Sovetunio en 1988. Mem la muzikistoj nomas sian muzikon anarĥo-rok.
ADC Airlines
Aviadilaro
(Je la 30-a de oktobro 2006)
Mongol Ŝuudan
Nomo
"Mongol Ŝuudan" traduke el la mongola lingvo signifas "mongola poŝto". Laŭ rememoroj de Valerij Skoroded, kunfondinto de la grupo, la muzikistoj staris en bushaltejo ĉe la kiosko kun periodaĵoj. En la montrofenestro ili rimarkis interesajn poŝtmarkojn kun subskribo "Mongol Ŝuudan" (mongolaj poŝtmarkoj estis vaste vendataj en Sovetunio); la vortoj plaĉis, kaj ili nomis tiel la rokbandon.
Historio
La rokbando estis fondita de Valerij Skoroded en 1988. En 2002 la grupon lasas Aleksandr Rikonvald kaj Vladimir Djagel, kiuj formas propran grupon "Djagel & Mongoloj".
Kantoj
La kantoj de "Mongol Ŝuudan" de la komenco estis el la anarkiisma temaro, pli precize — la kantoj estis pri Maĥnovŝĉino, la provo (1919-1921) establi anarkiismon en orienta Ukrainio fare de la fama anarkiisto Nestor Maĥno. Kelkaj kantoj estas modernigitaj versioj de la revoluciaj anarkiistaj kantoj de la komenco de la 20-a jarcento. Kelkaj kantoj baziĝas sur tekstoj de Sergej Jesenin kaj Aleksandr Puŝkin.
Sendependa Misio de Afganio
La Sendependa Misio de Afganio (aŭ Misio sui iuris de Afganio; latine: Missio sui iuris Afghanistaniensis) estas administra unuo de la Katolika Eklezio en Afganio. Ĝi tutkovras la areon de la lando. La misio estas dependa direkte al la Sankta Seĝo.
La seĝo de la supera administranto situas en Kabulo. La misio estis kreita la 16-an de majo 2002 de la papo Johano Paŭlo la 2-a, ĝi havis tiam unu sacerdoton. En 2014 ĝi havis kvar sacerdotojn, dek du religiulinojn, du cent fidelulojn kaj unu kapelon.
Svisa aŭtovojo A5
La svisa aŭtovojo A5 kongruas pli malpli kun la svisa nacia ŝoseo A5. Ĝi disbranĉiĝas en nordoriento antaŭ Soloturno de la svisa aŭtovojo A1 pasas tra Bielo kaj Neŭŝatelo ĝis Yverdon-les-Bains en sudokcidento, kie ĝi reunuiĝas denove kun A1.
Vojo
La svisa aŭtovojo A5 havas longecon de proksimume 100 km. Ĝi kondukas laŭlonge de la sudorienta flanko de la Ĵurasa montaro en formo de giganta arko de sudokcidento al nordoriento. Ĝi komenciĝas sudokcidente antaŭ Yverdon-les-Bains, flankeniĝante de la svisa aŭtovojo A1, pasas la viadukton de Yverdon kun longeco de 3155 m, sekvas la elveturejoj Yverdon, Grandson, tiam la tri tuneloj de Onnens, Concise kaj La Lance. Sekvas elveturejo n-ro 4 ĉe Vaumarcus, du pliaj tuneloj, tiam la elveturejo St. Aubin, tiam la plej longa tunelo de la aŭtovojo nome St. Gorgier kun longeco de 2850 metroj. Elveturejo n-ro 6 estas Bevaix, n-ro 7 Boudry, sekvas tunelo kaj ponto Chanélaz kaj tiam la elveturejo Areuse. Sekvas alia tunelo, tiam la elveturejo n-ro 9 Auvernier, la tunelo de Auvernier kaj tiam Neuŝatelo Okcidento. La sekvanta tunelo en Neŭŝatelo nuntempe estas konstruata (la laboroj komenciĝis en marto 2009). Post la elveturejo Neŭŝatelo Serrières kaj la okcidenta tunelo sekvas la disbranĉiĝo al La Chaux-de-Fonds tra Vue des Alpes. La aŭtovojo nun en pliaj 6 tuneloj preter tri elveturejo pasas sub la urbo Neŭŝatelo. Sekvas la elveturejoj St. Blaise, Marin, Thielle kaj Conraux, kie la aŭtovojo nuntempe interrompiĝas kaj daŭras ĝis Le Landeron kiel kantona ĉefvojo. En Le Landeron la vojo pludaŭras kiel rapidvojo, sekvas la du elveturejoj de La Neuveville, la elveturejo kaj tunelo de Ligerz. Post la elveturejo de Twann, la aŭtovojo estas en stato de konstruo. Post Bielo la vojo denove estas finkonstruita. Ĝi tie kruciĝas kun la svisa aŭtovojo A6, kiu norde transiras al la Transĵurasa Aŭtovojo A16. Sekvas nun tunelo, tiam la elveturejoj Lengnau, Grenchen, la ponto trans la rivero Aro ĉe Arch, la tunelo de Lüsslingen, la elveturejoj Soloturno Okcidento, Soloturno Sudo kaj Soloturno Oriento/Zuchwil kaj tiam ĉe Luterbach la vojo reunuiĝas kun la svisa aŭtovojo A1.
Amerikaj koturnoj
La Amerikaj koturnoj aŭ Odontoforedoj estas malgrandaj birdoj nur malproksime rilataj al la koturnoj de la Malnova Mondo, sed nomata tiel pro ties simila aspekto kaj kutimaro. La amerikaj specioj estas en sia propra familio Odontoforedoj, dum la malnovmondaj birdoj estas en la familio de Fazanedoj. Tiu familio havas teritoriojn el Kanado al suda Brazilo, kaj unu specio, nome la Kalifornia koturno, estis sukcese enmetita en Novzelando. Granda vario de habitatoj estas uzataj de la familio el tropikaj pluvarbaroj al dezertoj, kvankam malmultaj specioj estas kapablaj travivi je tre malaltaj temperaturoj. Estas 32 specioj en naŭ genroj.
La Amerikaj koturnoj havas ĝenerale mallongajn flugilojn, kolojn kaj vostojn (kvankam la genro Dendrortyx estas longvosta). La bekoj estas mallongaj, iom kurbaj kaj segilecaj. La kruroj estas mallongaj kaj povegaj, kaj ne havas la spronojn de multaj malnovmondaj kokoformaj birdoj. Kvankam ili kapablas fari mallongajn ekojn de forta flugo, la Amerikaj koturnoj preferas piediri, kaj kuros el danĝero (aŭ kaŝiĝos), ekflugante eksplode nur kiel lasta rimedo. La plumaro varias el sablokolora al spektakla, kaj multaj specioj havas ornamajn krestojn aŭ plumojn surkape. Estas modera seksa dimorfismo en plumaro, ĉar maskloj havas pli brilan plumaron.
La Amerikaj koturnoj estas timidaj diurnaj birdoj kaj ĝenerale vivas surgrunde; eĉ la arbokoturnoj kiuj ripozas en altaj arboj ĝenerale manĝas ĉefe surgrunde. Ili estas ĝeneralistoj rilate sian dieton, kaj manĝas insektojn, semojn, vegetaĵaron kaj tuberojn. Dezertoloĝantaj specioj ĉefe manĝas multajn semojn.
Plej parto de la informo pri la reprodukta biologio de la Amerikaj koturnoj venas el la nordamerikaj specioj, kiuj estis pli bone studataj ol tiuj de la Novtropikoj. Oni supozas ĝenerale, ke la familio estas monogama, kaj la nestoj estas konstruataj surgrunde. La ovaro estas granda, tipe ene de la Kokoformaj, kaj gamas el 3–6 ovoj de la arbokoturnoj kaj de la arbarkoturnoj, kaj tiom grande kiom ĝis 10-15 ĉe la Virginia koturno. Kovado daŭras 16-30 tagojn depende de la specio. Idoj estas frumaturaj kaj rapide okazas elnestiĝo por akompani la gepatrojn en grandaj familigrupoj.
La Virginia koturno kaj la Kalifornia koturno estas popularaj ĉasbirdoj kaj ĉasistoj ĉasas multajn, sed tiuj specioj havas ankaŭ pliigitajn teritoriojn por plenumi la ĉasdemandon kaj ne estas minacataj. Kelkaj specioj estas minacataj pro homa agado, kiaj la Barba arbokoturno de Meksiko, kiu estas minacata pro habitatoperdo kaj kontraŭleĝa ĉasado.
Specioj
Familio Odontoforedoj
José de Espronceda
José de ESPRONCEDA DELGADO (Almendralejo, – Madrido, ) estis hispana poeto apartenanta al epoko kaj stilo romantikaj.
Vivo
En Madrido estante ankoraŭ studento aliĝis al kontraŭleĝa sekreta asocio "La Numantinoj" kiel venĝo de mortigo de la liberala partiestro Rafael del Riego. Li estis denoncita kaj arestita en monaĥejo -ĉar li estis neplenaĝa- en Guadalajara [Guadalaĥara] dum kvin jaroj. Poste li vivis ekzile en Belgio, Francio kaj Britio kie li enamiĝis je Teresa Mancha [Manĉa] al kiu li dediĉos gravajn ampoemojn kaj kun kiu li vivis tre ardan kaj probleman amhistorion. Li revenis en Hispanion kun aliaj liberaloj danke al amnestio por morto de la reĝo Ferdinando la 7-a en 1833. Li dediĉis sin al literaturo kaj politiko -li iĝis eĉ deputito en 1842- kaj li kaj lia familio suferis netrankvilan familian vivon. Li malsaniĝis kaj mortis ankoraŭ juna post esti produktinta grandegan kvanton da verko.
Verkaro
Dum sia ĉeesto en monaĥejo, instigata de sia majstro la sevila poeto Alberto Lista, ekverkis la historian poemon El Pelayo, en oktavoj, pri fama mezepoka militisto kiu komencis militon kontraŭ hispanaj araboj. Tiu poemo restis senfina kaj poste li verkis la historian romanon Sancho Saldaña [Sanĉo Saldanja] aŭ El castellano de Cuéllar (La kastelano de Kuéjar). Tiamaj romantikuloj preferis verki pri mezepokan pasintecon kaj ne pri sia realo, kiun oni ne ŝatis.
Oni konsideras Espronceda la plej grava romantika poeto hispana pro sia bironeska inspiro, ekzemple en siaj du rakontaj poemoj pli longaj. El estudiante de Salamanca (La studento de Salamanko) estas tipa romantika legendo, inspirita sur la tromploguloj donĥuanaj. Tiu ĉi abandonis sian virinon, mortigas ŝian fraton kaj sekvas misteran virinon tromplogotan tra reva nokta urba scenejo; kiam li atingas kaj kisas ŝin, li ekkonas, ke temas pri la morto.
La alia longa poemo El diablo mundo (La diabla mondo) (1841) estas origine filozofa poemo kiu montras needukitan naturan viron kiu elstaras kontraŭ la socion. Tamen tiu ĉi ne fortika rakontofadeno akceptas en ĝi pli kaj pli da neproprajn tekstojn kaj iĝas ia enciklopedio kien Espronceda enmetas ĉion kion li verkas tiam, ekzemple la faman amkanton al sia Teresa Mancha. La libroj aŭ partoj de tiu verko estis publikataj laŭ partoj kaj laŭvice; fine la verko restis senfina.
Alia grava parto de la verkaro de Espronceda temas pri pli mallongaj poemoj kiel amsonetoj -kie li montras sian troigan sentemon kiel io tipe romantika- kaj kantoj ĉefe al marĝenuloj, kiel pirato -la plej konata kaj komenco ripetata-, ekzekutisto, ekzekutoto, ĉiesulino, serajlulino, almozulo, ktp. Tiel la unuan fojon socia temo aperas en la hispana poezio. En tiu pri la pirato, tiu ĉi parolas kontraŭ la civiliza socio kaj eĉ kontraŭ la ŝtatoj dum li preferas la liberan vivon surmaran kiel praulo de Kapitano Nemo de Jules Verne.
En aliaj poemoj kiel "Himno al sol" (himno al la suno) aŭ "Óscar y Malvina" Espronceda similas ankaŭ al la elstariga poezio de James Macpherson, kreanto de la kelta pseŭdopoeto Ossian.
Valeta parkado
Valeta parkado aŭ parkada servo estas servo de hoteloj, restoracioj, flughavenoj kaj aliaj kompanioj. Tiu servo jam ekzistas ekde la 1960-aj jaroj en Usono sed nuntempe forte kreskas en la mondo. Anstataŭ mem serĉi parkumejon, la gasto povas transdoni la aŭton al kunlaboranto (valeto) kiu parkadas ĝin sur sekura loko kaj ofte ankaŭ pliposte reportas ĝin al la gasto.
János Várfalvi Kósa
János VÁRFALVI KÓSA [vArfalvi kOŝa] hungara unitarisma episkopo, eklezia verkisto. Li naskiĝis en Várfalva je nekonata dato kaj mortis en Koloĵvaro la 3-an de januaro 1601.
Kariero
János Várfalvi Kósa studis en Koloĵvaro kaj eksterlande. En 1589 li estis jam predikisto en Koloĵvaro, kaj je la fino de 1597 oni elektis lin episkopo.
Hatillo
Hatillo - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo, tuj okcidente de Arecibo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loknomo Hatillo povas esti komprenebla etimologie kiel ligaĵo aŭ pli taŭge por loko kiel brutarejo.
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en 1823.
Maskobalo
Maskobalo (aŭ france bal masqué) estas evento en kiu la partoprenantoj ĉeestas en kostumo vestante maskon. Malpli formalaj "kostumaj festoj" povas estis posteuloj de tiu tradicio. Maskobalo kutime enhavas muzikon kaj dancadon. Tiuj noktaj eventoj estas uzataj por distrado kaj celebrado.
Porte de Versailles (pariza metrostacio)
Porte de Versailles [pɔʁt də vɛʁsaj] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 12, situanta en la 15-a arondismento de Parizo, apud Issy-les-Moulineaux. Tiu stacio priservas la placon Porte de Versailles, kies parto, sude de la tramstacio T3a, havas la nomon « Esplanado de la 9-a de novembro 1989 ». Ĝi priservas samtempe "Paris Expo Porte de Versailles" (Parko de ekspozicioj de la pordo de Versailles).
Vărșand
Vărșand [vərŝand] (hungare: Gyulavarsánd, djulavarŝa:nd) estas vilaĝo en Rumanio norde de Arad administracie apartenanta al komunumo Pilu.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1214. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad).
3575 Anyuta
3575 Anyuta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan nomon "Anjuta" (diminutivo de "Anna") en omaĝo al la rusa paraŝutistino Anna Aleksandrovna Ŝiŝmarjeva (cirile Анна Александровна Шишмарева, 1912–2002).
Katalin Gerő
Katalin Gerő, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerő Katalin estis hungara kudristo, orfejestro, instruisto. Ŝia frato estis Károly Gerő.
Katalin Gerő naskiĝis en 1853 en Hévízgyörk, ŝi mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Katalin Gerő estis kudristo ekde la 1870-aj jaroj en Budapeŝto. En 1898 ŝi estis gvidanto de juda knabina orfejo. En la fruaj 1900-aj jaroj ŝi akiris pedagogian diplomon. Ŝi restis orfejestro ĝis sia morto, spite tion, ke ŝi pensiuliĝis en 1929. Gerő neniam edziniĝis, neniam naskis. Ŝi verkis kelkajn librojn.
Pancíř (Železná Ruda)
Pancíř estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Železná Ruda en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Železná Ruda, sur nordokcidenta deklivo de monto Pancíř (1214 m). Estas ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pancíř estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,24 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1790.
Germán Arciniegas
Germán Arciniegas (Bogoto, 1900- íd., 1999) estis kolombia verkisto.
Lia verko envolvas ĵurnalan kaj esean agadon, en kiu elstaras la titoloj América, tierra firme (Ameriko, firma tero) (1937), Entre la libertad y el miedo (Inter la libereco kaj la timo) (1952), Nuevo diario de Noé (Nova taglibro de Noa (1969) kaj El revés de la historia (La renverso de la historio) (1980). Aŭtoro de la romano En medio del camino de la vida (Meze de la vojo de la vivo)(1949) kaj de kelkaj biografioj kaj rekonstruoj historiaj (Los alemanes en la conquista de América (La germanoj en la konkero de Ameriko), 1942; América en Europa (Ameriko en Eŭropo), 1975).
Josuo (libro)
Josuo (mallonge Jos) estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio. Ĝi estas parto de la Readmona Historia Verkaro. Por la judoj ĝi estas (post la Torao) la unua de la profetaj libroj.
Nomo
La libro nomiĝas
La libro nomiĝas tia, ĉar Josuo, filo de Nun, estas ĝia ĉefa rolulo.
Aŭtoro
La libro entenas malnovan materialon, eble el la tempo tuj post la regado de Davido en la 10-a jarcento a. K. Sian hodiaŭan formon ĝi ricevis post la Babilona Ekzilo.
Enhavo kaj strukturo
La libro montras la alvenon de la judoj al Palestino post eliro el Egiptio kaj vojaĝo tra la dezerto, kaj la koloniadon de la lando.
La libro havas tri partojn:
Llíber
Llíber estas hispana municipo kiu lokiĝas en Valencia Komunumo kaj en nordoriento de provinco Alakanto. Tiu estas ampleksa kaj estis loĝata de 830 personoj en 2020. Ĉirkaŭ 62% de la loĝantaro estas eksterlandanoj, ĉefe emeritoj kiuj venas profiti la trankvilan etoson, kamparan vivon kaj klimaton, ekzemple 341 britoj kaj 111 germanoj.
Ĉefa kultivo estas de vinberoj, el kiu oni produktas sekajn vinberojn kaj bonkvalita vino moscatel, kun migdaloj. En la malmultaj terenoj de irigacio estas oranĝarboj.
Luis Carlos López
Luis Carlos LÓPEZ (Kartaheno 1883 - id. 1950) Kolombia poeto. Lia liriko, patose esprimriĉa, leĝera kaj ritma, enhavas dolĉ-maldolĉan humoron, sed ĝi neniam estas mankohava de imaga forto kaj originaleco. Lia abunda verkaro aperis kolektita en la verkoj: De mi villorrio (El mia vilaĝeto) (1908), Posturas difíciles (Malfacilaj pozicioj) (1909), Varios a varios (Kelkaj al kelkaj) (1910), Por el atajo (Laŭ la kurtvojo) (1920) kaj Hongos de la riva (Fungoj de la rivo??) (1942).
Internacia Kongreso de Blindaj Esperantistoj
Internacia Kongreso de Blindaj Esperantistoj (mallonge IKBE) estas kongreso de blindaj aŭ vidhandikapitaj esperantistoj. La kongreso okazas ĉiu-jare, ofte lige kun la Universala Kongreso de Esperanto. Ĝia organizanto estas Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj.
Listo
(nekompleta)
Ferenc Száki
Ferenc SzÁKI [sAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Száki Ferenc estis hungara pastro, kalvinana episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis szenczi.
Ferenc Száki naskiĝis en la 1630-aj jaroj en Hungara reĝlando en Somorja (nuntempa Šamorín en Slovakio). Li mortis en marto de 1675 en Somorja.
Korsikaj foliaj kaj miksaj montarbaroj
Priskribo
La ekoregiono kovras areon de 3 600 km2, proksimume 40% de la insula areo. Je pli malta altitudo la montarbaroj estas ĉirkaŭataj de la tirenaj-adriatikaj sklerofilaj kaj miksaj arbaroj. La plej altaj pintoj en la ekoregionoj estas Cinto-Monto (2 710 m) kaj Rotondo-Monto (2 625 m).
Flaŭro
La ekoregiono ampleksas plurajn diferencajn arbarajn komunumojn, kiuj varias laŭ altitude kaj elmeto.
Pli malaltaj altitudoj estas okupitaj de arbaroj de ĉiamverdaj sklerofilaj kverkoj, inkluzive de la anzino (Quercus ilex) kaj la korkokverko (Q. suber).
Mezaj altitudoj superrege estas arbaroj de la pinastro (Pinus pinaster) alternantaj de arbaroj de miksaj foliaj deciduaj arboj, inkluzive de la lanuga kverko (Q. pubescens), la tigfrukta kverko (Q. petraea), la eŭropa ostrio (Ostrya carpinifolia), la korfolia alno  (Alnus cordata) kaj la ordinara kastaneo (Castanea sativa).
Je la pli altaj altitudoj, arbaroj de la nigra pino (Pinus nigra subsp. salzmannii var. corsicana) superregas sur la pli varmaj suden-fruntantaj deklivoj, dum la blanka abio (Abies alba) kaj la eŭropa fago (Fagus sylvatica) prosperas sur la pli malvarmetaj norden-fruntantaj deklivoj. La pli altaj altitudoj estas sub-altmontaraj arbedaroj kun la verda alno (Alnus viridis), la ordinara junipero (Juniperus communis subsp. alpina), la sikomora acero (Acer pseudoplatanus), kaj arbareroj de la penda betulo (Betula pendula).
18611 Baudelaire
18611 Baudelaire estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca poeto Charles Baudelaire (1821–1867). Lia ""Les Fleurs du mal" (1857) estas rigardita kiel la plej fajna el la francaj poeziaĵoj. Baudelaire estas precipe konata por esti la bonega tradukisto de "Tales" de Edgar Allan Poe; verkisto, kies stilo tre similis la lia.
Lussac (Ĝirondio)
Lussac - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Luçac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kulio
Kulio (el la angla coolie, kiu estas el Kulî, hindia kasto) estas Hinda aŭ Ĉina laboristo aŭ pli vere salajrata sklavo en Orient-Azio aŭ orientazio-devena kontraktosklavo forportita al kolonioj de eŭropaj koloniopotencoj.
En la Ĉina lingvo, tio referencas al abrupta uzo de la laborforto. En la nederlanda, koeli estas hinda, laboranta homo.
Kolonia kaj nuntempa universo
La kulio estas, en la kolonia literaturo, portisto (plejofte havena aŭ stacidoma). Tiu laboro ankoraŭ ekzistas en landoj de Azio kaj Persa Golfo. La nunan uzon de Hindia laborforto en Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj oni povas kompari kun la Ĉina difino de kulioj, ĉar tie oni amase dungas baratajn aŭ pakistanajn homojn por la konstruado de kolosaj hoteloj. Tie ili povas labori en danĝera situacio plurajn jarojn por malalta salajro (sed pli alta ol en iliaj devenlando). Parto de ili estas en stato de sklaveco ĉar oni forprenas ilian pasporton kaj ili ne ricevas la promesitan salajron.
Oni ankaŭ uzas tiun vorton por la hindaj kaj ĉinaj laboristoj, kiuj amase enmigris al Maŭricio, Reunio, Suda kaj Orienta Afriko, Fiĝioj, Antiloj, Kubo, Peruo, Usono kaj Franca Gujano, plejparte inter 1836 kaj 1917.
Fine de la 19-a jarcento, en Sudafriko, la malkovrantoj de oraj kaj diamantaj minoj venigas Ĉinojn inter 1904 kaj 1907 por labori en la minejoj. Inter 1866 kaj 1911, Hindoj alvenas al Sudafriko, kaj la du trionoj restas tie. Plejofte ili laboras kiel terlaboristoj.
Kiam Gandhi vojaĝis tra Sudafriko, la malkovro de la situacio de la Hindaj kulioj fariĝis la ekflamilo de lia Civila malobeo.
El kulioj dungitaj por helpi la konstruadon de la fervojo inter Tajlando kaj Birmo dum la dua mondmilito,  mortis.
En 2004, Martiniko kaj Gvadelupo festis la 150-an datrevenon de la eko de la hinda enmigrado.
Esperanto
M.H. Székely-Lulofs verkis libron kun la titolo Koelie en la nederlanda lingvo. La libro estis tradukita de P.J.Makkinje en Esperanto kun la titolo Kulio kaj eldonita de la libroservo de FLE en Amsterdamo en la jaro 1939?.
Golfa Koopera Konsilo
Historio
La landoj Kuvajto, Barejno, Kataro, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Omano kaj Sauda Arabio en 1981 decidis pri establo de komuna merkato, je influo de sukceso de la eŭropa Komuna Merkato. Tion instigis la ŝoko pro la iraka-irana milito (kiu ekis en 1980) kaj sekurecaj klopodoj. La integriĝo pruviĝis tre pigra kaj estiĝis la vera komuna merkato nur en 2007, kiu atingis la finan formon en tiujara decembra pinta renkontiĝo de Doha.
Krynki
Krynki estas urbo en Pollando situanta sur la bjalistoka altaĵo, ĉe la rivero Krynka, en la podlaĥia provinco, en la distrikto Sokólski, la sidejo de la komunumo Krynki. Estas 2,709 loĝantoj.
Golfa Koopera Konsilo
Karakterizo
Post la renkontiĝo de Doha, ekvalidis la doganunio, libera moviĝo de la kapitalo, ŝtatanoj. Komence ĉiu lando ligis sian valuton al la dolaro, sed Kuvajto rifuzis tion, tiel la monunio malfruas.
Krynki
Krynki estis reĝa urbo, lokita antaŭ 1518, kiu situis en la grodna distrikto de la provinco de Trakai de la Grandprinclando Litovio. En 1950 ĝi perdis siajn urborajtojn kaj ree ekhavis ĝin en 2009.
En la jaroj 1975-1998 la urbo administre apartenis al la bjalistoka provinco.
Historio
Diversaj armeoj trapasis Krynki multfoje. En 1706, dum la Granda Nordia Milito la reĝo de Svedio, Karolo la 12-a haltis en la urbo.
En Krynki judoj komencis setliĝi en la komenco de la 16-a jarcento. En 1639 ili ricevis la rajton establi sinagogon, tombejon kaj mikveon, kaj ankaŭ okupiĝi pri komerco, konstrui tavernon kaj produkti alkoholaĵojn. En 1789 ĉirkaŭ 700 judoj loĝis en la urbo. La loka juda kivo estis pli granda ol tiu en Bjalistoko kaj estis unu el la plej multhomaj en ĉi tiu parto de la lando. En la dua duono de la 18-a jarcento la fama reformisto Antoni Tyzenhauz fariĝis administranto de la ekonomejo de Grodno. Danke al li la urbo estis alikonstruita kaj ricevis originalan spacan aranĝon kun sesflanka foirplaco (stelplaco), de kiu deiris dek du stratoj. Ĉi tiu sistemo konserviĝis ĝis nun kaj estas la sola tiaspeca foirplaco en Pollando. Post la dispartigoj Krynki ektroviĝis en la rusa parto.
Ĉe la fino de la jarcento forta laborista movado disvolviĝis en la urbo, kaj la urbo fariĝis centro de strikaj movadoj. En 1905, tanistoj por kelkaj tagoj ekregis en la urbo, proklamante la Krynki-Respublikon.
Post la unua mondmilito la urbo estis rekonstruata kun malfacilaĵoj. Granda grupo de judoj foriris al Ameriko kaj Palestino. La loĝantaro malpliigis je duono.
Post du jaroj da sovetia okupacio en 1941 la urbon okupis germanoj. En la tiea geto troviĝis sume ĉ. 6.000 judoj. La 2-an de novembro 1942 ĉirkaŭ 5.000 Judoj de Krynki estis deportitaj al la transira koncentrejo en Kiełbasin proksime al Grodno. La restanta geto estis likvidita la 24-an de januaro 1943. La judoj de Krynki estis portitaj al la koncentrejo Treblinka.
Inter la 21-a kaj la 24-a de julio 1944 la trupoj de la 35-a Korpuso de la 3-a Sovetia Armeo gvidataj de generalmajoro Viktor Ĵoludev batalis por akiro de fortikigita germana defenda nodo en Krynki kaj la ĉirkaŭa regiono. Dum inspektado de la unua linio de atakaj trupoj, la korpusaj veturiloj estis atakitaj de germana artilerio kaj rezulte pereis la estro de la korpuso kaj dekkelkaj oficiroj kaj soldatoj, kiuj lin akompanis. Rezulte de batalado la 3-a Korpuso subtenata de militfortoj de la 40-a Korpuso de generalleŭtenanto Kuznecov liberigis la urbon.
Hodiaŭ la loĝantoj de Krynki okupiĝas ĉefe pri terkulturo. La urbo estas konata en la regiono pro produktado de fonta akvo.
En Krynki loĝis belorusa verkisto Sakrat Janoviĉ.
Historiaj objektoj
En la centra parto de Krynki ekzistas originala, unusola en Pollando kaj unu el du en la mondo (la dua probable en Parizo) trafikcirklo, de kiu deiras radie 12 stratoj.
Ptrukša
Ptrukša (hungare Szirénfalva) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1912 la oficiala hungara nomo estis Ptruksa.
Situo
Ptrukša situas sur ebenaĵo, laŭ riverobranĉo de Latorica, laŭ la ukraina landlimo, fine de sakovojo. Veľké Kapušany troviĝas 11 km.
Historio
En 1910 loĝis en Ptruksa 707 da homoj, (704 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Szirénfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Veľké Kapušany, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Szirénfalva rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Ptrukša 544 da homoj, (518 hungaroj, 23 slovakoj kaj aliaj).
Pontifikaj Universitatoj
"Pontifikaj Universitatoj estas universitatoj establitaj por la esploro pri sanktaj studobjektoj aŭ koneksaj kun sanktaĵoj, kaj por science instrui la studentojn en la samaj studobjektoj” (kanono. 815) fare de la Katolika Eklezio.
Tiurilate la kanono 816 preskribas, ke la “Universitatoj kaj Ekleziaj Fakultatoj povas esti establitaj nur se starigitaj de la Apostola Seĝo aŭ de tiu aprobitaj“; nur al ĝi apartenas la rajton de la supera regado.
“Neniu Universitato kaj Fakultato, kiu ne estus establita aŭ aprobita de la Apostola Seĝo,, rajtas valide atribui akademiajn studtitolojn kun kanonaj efikoj (Kanono 817)”.