cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sahela savano de akacioj
Priskribo
Vintre, la seka kaj varmega vento, nomata harmatano, alportas sablon el Saharo.
Flaŭro
Fitogeografie, Sahelo estas aparta flaŭra provinco el la Sudano-Zambezia Regiono de la Paleotropika Regno (vidu : Flaŭra regno).
La superreganta vegetaĵaro estas la arba savano. La plej komuna arbospecio estas akacio : Acacia tortilis.
Faŭno
La faŭno de la ekoregiono estas malriĉa; la grandaj mamuloj estas dekumataj kaŭze de la nepripensita ĉasado.
Endemiismoj
Estas sciataj diversaj endemiaj specioj de ronĝuloj de la subfamilio de Dipodinae : Gerbillus bottai, Gerbillus muriculus, Gerbillus nancillus, Gerbillus stigmonyx, Taterillus petteri kaj Taterillus pygargus, la rato Lemniscomys hoogstraali kaj la kiroptero Eptesicus floweri.
Du birdoj estas endemiaj : la rustalaŭdo (Mirafra rufa, alaŭdedoj) kaj la punktita saknestulo  (Anthoscopus punctifrons, remizedoj). Kiel kvazaŭ endemia ankaŭ estas konsiderenda la afrika turto (Streptopelia roseogrisea, kolombedoj)
Ankaŭ ĉeestas dek endemiaj specioj de reptilioj.
La nombro de plantaj endemiismoj superas tiun de la bestaj.
Minacoj kaj konservado
La stato de la ekoregiono estas vundebla. La ampleksa ĉasado, la agrikulturo, la arbohakado kaj la incendioj estas la ĉefaj minacoj. Nur 5% de la ekoregiono estas protektata.
Zabar
Zabar estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, Distrikto Salgótarján.
Situo
Zabar situas sur malebenaĵo, laŭ la slovaka landlimo, fine de tre mallonga sakovojo. Salgótarján kaj Ózd troviĝas po 24, Borsodnádasd 18, Bátonyterenye 29 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio pri Zabar devenis el 1332 en formo "Sobur". En la19-a jarcento germanoj kaj slovakoj avenis. Post Traktato de Trianon Zabar trovis sin apud al la nova landlimo. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trairebla principe senkontrole.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, interretejo de 2004, benzinejo.
Les Granges (Orbe) (stacidomo)
Les Granges (Orbe) estas fervoja stacidomo en Orbe, Svislando.
Cimbroj (antikva popolo)
La cimbroj estis antikva ĝermana popolo, kiu originis en norda Jutlando. Kune kun teŭtonoj kaj ambronoj ili popolmigradis ĉirkaŭ 120 antaŭ Kristo de sia hejmo al sudo.
Popolmigrado
Konjekteble ŝtorma tajdo kaj klimatŝanĝo estis kaŭzoj por la popolmigrado. Post varmperiodo inter 2000 a. K. kaj 800 a. K. la klimato malvarmiĝis en nordeŭropo. La konsekvenco estis malsatmizero, la popoloj devis serĉi fertilajn landojn. La Cimbroj migris kun la Teŭtonoj kaj Ambronoj en la sudon tra Bohemio, Moravio kaj orientalpoj. En 113 a.K. la ĝermanoj renkontiĝis je la unua fojo kun la Romia imperio. La romia konsulo Papirius Carbo pretendis helpi pri la serĉo, sed la romianoj preparis kaptilon. Ili irigis la ĝermanojn al Noreia kaj du romiaj legioj (12.000 homoj) atakis. Sed la cimbroj, teŭtonoj kaj ambronoj supere venkis.
Sanremo
Sanremo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Romolo de Ĝenovo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Apricale, Bajardo, Ceriana, Ospedaletti, Perinaldo, Seborga, Taggia kaj Vallebona.
De 1951 en la urbo ĉiujare okazas la Festivalo Sanremo, kanto-konkurso tre populara en Italio. Krome ankoraŭ iuj pliaj muzikaj festivaloj, multe malpli konataj, okazas en la urbo, interalie la nuna "konkurso Area", antaŭe "Accademia della canzone" (Q736993), ĉiujara festivalo pri ĵazo (Q15809584) , kaj festivaleto pri kristana muziko de la kantisto Fabrizio Venturi.
Esperanta agado
Ĉe Sanremo okazis de la 3-a de aŭgusto ĝis la 10-a de aŭgusto 2013 la 80-a Itala kongreso de Esperanto.
Hind-Pacifiko
La termino estas ĉefe utila en marbiologio, iktiologio, kaj similaj fakoj, ĉar multaj maraj habitatoj estas sinsekve konektataj el Madagaskaro al Japanio kaj Oceanio, kaj nombraj specioj loĝas ĉe tiu teritorio, sed ne troviĝas en la Atlantika Oceano.
Tiu regiono havas escepte altan riĉon de specioj, inklude 3000 speciojn de fiŝoj, kompare kun ĉirkaŭ 1200 en la venonta riĉa regiono, nome Okcidenta Atlantiko, kaj ĉirkaŭ 500 speciojn de koraloj, kompare kun ĉirkaŭ 50 specioj en Okcidenta Atlantiko.
Joe Glaser
Glaser estis la filo de familio el Ĉikago de rusaj judaj prauloj. Post serio de neregulaaj laborpostenoj (luktadministranto, klubadministranto), kun la helpo de siaj kontaktoj ekadministris Louis Armstrong en Majo 1935. La sukceso de ties asocio faris ke ankaŭ aliaj ĵaz-muzikistoj aliĝis al Glaser kaj al lia agentejo konata kiel Associated Booking Corporation kiu "estis formita en 1940 de Joe Glaser kaj Louis Armstrong".
Kvankam liaj klientoj havis altan opinion pri li, Glaser estis timita persono en la negoca fako. Associated Booking Corporation aŭ "ABC" kiel ĝi estis ankaŭ konata, reprezentis ankaŭ Duke Ellington, Benny Goodman, Lionel Hampton, Woody Herman, Dave Brubeck, Barbra Streisand, B.B. King, The Allman Brothers Band, T. Rex, kaj multajn aliajn.
Joe Glaser mortis la 6an de junio, 1969, ĉe la Hospitalo Beth Israel en Novjorko. Lia agentejo estas ankoraŭ funkcianta.
Johano de Plano Carpini
Johano de Plano Carpini (aŭ Giovanni Piano Carpini aŭ Giovanni da Pian del Carpini; naskiĝis ĉ. 1185 en Fian dei Carpini, nuntempe Magione, ĉe Perugia en Umbrio; mortis 1-an de aŭgusto 1252 en Bar, Montenegro) estis mezepoka itala franciskano, diplomato, ĉefepiskopo kaj esploristo kaj unu el la unuaj eŭropanoj kiuj vizitis la kortegon de la Granda Ĥano de la Mongola Imperio.
Li famiĝis pro sia vojaĝo al Mongolio kaj estas la verkinto de la plejfrue grava okcidenta raporto pri norda kaj Mezazio, Rus, kaj aliaj regionoj de la mongola regado.
Kiel la papa sendito al Mongolio, kiam li pasis tra Kievo en februaro 1246, li skribis:"'Ili [la mongoloj] atakis Rusion, detruis grandurbojn kaj fortikaĵojn kaj buĉis virojn kaj postlasis enorman detruon; ili sieĝis Kievon, la ĉefurbo de Rusio; Post kiam ili longe sieĝis la urbon, ili kaptis ĝin kaj mortigis ĉiujn loĝantojn. Dum ni travojaĝis la urbon ni renkontis sennombrajn kraniojn kaj ostojn de homoj kiuj estis disĵetitaj sur la tero. Kievo estis granda kaj dense loĝata urbo, sed nun preskaŭ nenio restas de ĝi, ĉar hodiaŭ restas nur 200 domoj, kaj la loĝantoj fariĝis sklavoj.'"
Pseudobulweria
Priskribo kaj ekologio
Ili estas ĝenerale grandecaj malhelecaj petreloj, sed povas havi blankajn subajn partojn. Longflugilaj, ili flugas danke al plezura flugilfrapado kaj multe milda ŝevabado. Kvankam ili estas allogita de fiŝorestaĵoj uzitaj por allogaĵo por fiŝkaptado, la petreloj Pseudobulweria ne partikule emas sekvi ŝipojn. Ili ofte alproksimiĝas al flosanta predo laŭ la vento, kaj plukas ĝin sen surakviĝi aŭ dum mallonga surakviĝo havante levitajn flugilojn.
La reprodukta teritorio de la petreloj de la genro Pseudobulweria limiĝas esence kun la Ekvatoro kaj la Tropiko de Kaprikorno, kaj eble ĉiam estis tiu. Nereproduktuloj havas pli ampleksajn teritoriojn, sed ĝenerale ili rare troviĝas en la Norda Hemisfero aŭ for de tropikaj regionoj. Nuntempe la genro loĝas nur en la regiono Hind-Pacifiko; iam ĝi troviĝantis ankaue en Atlantiko. Tri el la specioj Pseudobulweria estas listitaj kiel Draste Endanĝerita. La Fiĝia petrelo (P. macgillivrayi) kaj la Bekka petrelo (P. becki) estas inter la malplej konataj marbirdaj specioj sur la Tero, kaj la reproduktaj kolonioj de la Bekka petrelo estas tute nekonataj. Ambaŭ specioj estis tre rare vidataj ekde ties malkovro fare de la scienco. Nur la Tahitia petrelo (P. rostrata) estas pli komuna tra la Pacifika Oceano, sed ĝi estas ankoraŭ listita kiel Preskaŭ Minacata. Unu specio de Pseudobulweria iĝis formortinta dum ĵusa historio; ĝi estis priskribita el restoj de subfosilioj troviĝantaj en Sankta Heleno.
Altaussee
Altaussee estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Liezen. Fine de en la komunumo vivis.
Wallhalb
La rivereto Wallhalb (ankaŭ Wallhalbe“, „Wallalbe“ aŭ „Wallalb) estas orografie dekstra flankrivereto de la rivereto Schwarzbachs en Rejnlando-Palatinato. Ĝi havas longecon de apenaŭ 18 km.
Rivervojo
La Wallhalb havas du fontrojoj norde de la Sickinger Höhe: la dekstra nomiĝas Stuhlbach, kiu fontas sur alteco de 339 m s.m. sude de Landstuhl apud Mittelbrunn, la maldekstr nomiĝas Arnbach, kies fonto troviĝas 3 km nordoriente de Oberarnbach. Post 10 km ambaŭ kunfluas je la norda rando de Wallhalben al Wallhalb, kiu trafluas por 8 km la „Sickinger Höhe“ en suda direkto. 2,5 km antaŭ ĝia enfluo en la rivereto Schwarzbach ĝin alfluas de maldekstre la rojo Odenbach. En Thaleischweiler-Fröschen la Wallhalb enfluas de dekstre la rivereton Schwarzbach.
Historio
En la franka tempo la rivereto fariĝis limon laŭ la kontrakto de Verduno. La nepoj Karolo la Granda dividas inter si la frankan regnon en la jaro 843. La regiono okcidente de la Wallhalb iĝis regno de Lotaro la 1a, nomata „Lotharii Regnum“ aŭ Lotaringo. La orienta parto ricevis Ludoviko la Germano, nomata orientfranka regno.
Vidindaĵoj
La meza valo de la rivereto Wallhalb estas distingita kiel pejzaĝe belega itinero.
(76828) 2000 SL161
Malkovro
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso proksime de sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,07589 AU, tie estas 11,353 milionoj da km.
Tomás Vicente Tosca
Tomás Vicente Tosca y Mascó (Valencio, 21a de decembro 1651 - samloke, 17a de aprilo 1723) estis hispana matematikisto, arkitekto, filozofo kaj teologo, nome unu el la fondintoj de la movado Novatores.
La 31an de oktobro 1678 li iĝis pastro kaj eniris en la Kongregacio Oratorio de San Felipe Neri, kie li okupis gravajn postenojn.
Leopoldsburg
Leopoldsburg (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. Leopoldsburg situas en la procinco Limburgo, en la okcidento de la nederlandlingva Flandra Regiono - loke aldone ankaŭ parolatas variaĵoj de la proksime parenca limburga dialektaro. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Haselto.
Ekde 1977 la municipo Heppen apartenas al Leopoldsburg, la ĉefa municipo.
Skiejo Masikryong
Skiejo Masikryong (koree: 마식령 스키장) estas skiejo ĉe la pinto de la 1.360-metroj de Taehwa Monto (koree: 대황산), 20 kilometrojn (12 mejloj) ekstere de Wonsan, Kangŭon, Nord-Koreio. La skiejo havas luksan hotelon, glitkurejon, naĝejon kaj restoraciojn.
Oficialaj antaŭvidoj indikas ke 5,000 homoj vizitos ĝin ĉiutage.
Ĝi malfermiĝis je la 31-a de decembro 2013. La kurejo de la skiejo longas 150 kilometrojn kun la pinta alteco je 1.500 metroj.
Bildaro
<Gallery> Masikryong-Hotel-and-Lift.jpg|La hotelo ĉe la Skiejo Masikryong Gates-To-Masikryong-2014.jpg| Ĉefa enirejo al la skiejo Masik Pass Ski Resort in North Korea (11944156905).jpg|Komencanta kurejo Masik Pass Ski Resort in North Korea (11945092343).jpg|Mapo Masik Pass Ski Resort in North Korea (11945437453).jpg|Glitejo </Gallery>
Novina (Kryštofovo Údolí)
Novina (Neuland) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kryštofovo Údolí en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,56 km sudoriente de Kryštofovo Údolí. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 97 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Novina situas en katastra teritorio Novina u Liberce kun areo 6,06 km².
Carcar
Carcar, [karkar] - Lungsod ng Carcar - estas kvinaklasa komponenta urbego en Filipinoj, en insulo Cebu, en regiono Centraj Bisajoj, en provinco Cebuo. Carcar havas 15 distriktojn. Carcar apartenas al urbaro de Cebuurbo.
Geografio
Carcar situas en meza parto de la insulo ĉe la orienta marbordo sur deklivoj. Talisay (Cebu) troviĝas 28, regiona kaj provinca ĉefurbo Cebuurbo 38, Mandaue 41, Lapu-Lapu 43, Legazpio (Albajo) 339, Dabao 402, Puerto Princesa 539, General Santos 475, ĉefurbo Manilo 576, Kezonurbo 581, Laoag 960 kilometrojn (aere).
Historio
La loknomo de Carcar estis "Sialao". Ĝi iĝis municipo en 1599 kaj estas konsiderita unu el la plej malnovaj urboj en Cebuo. La hispana dominado okazis 3 jarcentojn, poste sekvis regado de Usono en la unua parto de 20-a jarcento. Inter 1942-1945 la japanoj regis. En la 2000-aj jaroj Carcar atingis la internacian kriterion urbego (pli granda, ol cent mil), en 2007 ĝi ricevis la titolon sendependa komponenta urbo, sed poste ĝi dufoje perdis tiun statuson, fine en 2011 la tribunalo remetis la urban statuson.
Trafiko
Carcar estas atingebla voje laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭflanke, krome kuras vojo al interno de la insulo ĝis la okcidenta marbordo.
Religio
La plej ofta religio estas la katolika.
Dunbar (Skotlando)
Dunbar (Dùn Bàrr) estas marborda urbo de East Lothian, sudorienta Skotlando. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 6,350 loĝantojn.
Historio
La nomo "Dunbar" signifas "montet-fortikaĵo" kaj tia fortikaĵo konstruiĝis antaŭ la alveno de la romianoj. Ĝi estis la ĉefloko de kelta tribo, la votadinoj, kiujn la romianoj regis ekde la mezdua jarcento. Frue de la 5-a jarcento la romianoj forlasis Brition. Dum la sekvanta jarcento la anglosaksa regno Northumbria akiris Dunbar, kie la reĝoj lokigis superan oficiston por administri tiun parton de ilia regno kaj kolekti impostojn.
En 1018 la anglosaksoj transdonis Dunbar kaj Lothian al Malkolmo la 2-a (Skotlando). Ĉirkaŭ 1072 Malkolmo la 3-a konfidis Dunbar al Gospatric, anglosaksa nobelo kiun Vilhelmo la konkerinto forpelis de lia graflando Northumbria. Dum la sekvaj jarcentoj Skotlando kaj Anglio ofte batalis por posedo de Dunbar.
En 1568 la kastelo malkonstruiĝis. Dum la sekvaj jarcentoj la urbo prosperis kiel agrikultura centro kaj fiŝadohaveno.
En 1650 Oliver Cromwell venkis skotan armeon dum la dua batalo de Dunbar kaj tio ebligis lin kapti Edinburgon.
Dum la 19-a jarcento Dunbar iĝis populara feriejo kaj golfludejo.
Ekonomio
Dunbar daŭre estas grava agrikultura centro, sed fiŝado ne tro gravas. Estas cement-fabriko kaj bierfarejo, kaj proksime situas la nuklea reaktoro Torness.
Carroll Dickerson
Carroll DICKERSON (1a de novembro 1895 – 9a de oktobro 1957 ) estis usona muzikisto kiu laboris ĉefe el Ĉikago kaj Novjorko. Li ludis diksilandan ĵazon kiel violonisto kaj bandestro, probable konata ĉefe pro etenda laboro fare kun Louis Armstrong kaj Earl Hines. Li ankaŭ faris mallongan laboran turneon kun King Oliver.
Győző Bruckner (juristo)
Győző Bruckner [djOzO brukner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bruckner Győző estis hungara juristo, instruisto, profesoro, membro (korespondanta en 1926) de Hungara Scienca Akademio.
Gusztáv Buchböck
Gusztáv Buchböck [gustAv buĥbok], laŭ hungarlingve kutima nomordo Buchböck Gusztáv estis hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1907) de Hungara Scienca Akademio.
Győző Bruckner (juristo)
Győző Bruckner naskiĝis la  1877 en Hungario en Felsőlövő (nuntempa Oberschützen en Aŭstrio). Li mortis la 1962 en Budapeŝto.
Gusztáv Buchböck
Gusztáv Buchböck naskiĝis la  1869 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1935 en Budapeŝto.
Győző Bruckner (juristo)
Biografio
Győző Bruckner frekventis universitaton en Budapeŝto. Li komencis sian instruan karieron en Eperjes, poste en gimnazio en Igló, ekde 1910 li revenis al Eperjes al la jura altlernejo. En 1906 li edziĝis baldaŭe havanta 4 infanojn. Li batalis dum la 1-a mondmilito, poste li instruis en la jura akademio en Miskolc, kie li estis dekano inter 1923-1945. En 1941 li ricevis en universitato en Szeged instruan rangon publika eksterordinara profesoro. Li okupiĝis precipe pri la jura historio kaj Supra Hungarujo. Li strebis multe pri reentombigoj de Francisko Rákóczi la 2-a kaj Emeriko Thököly.
Gusztáv Buchböck
Biografio
Gusztáv Buchböck frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1896. Post lernado li restis samloke, kiel vicprofesoro ĉe Károly Than. En 1904 li atingis la instruan rangon privata profesoro, en 1909 publika eksterordinara profesoro, en 1924 publika ordinara profesoro. Ekde 19 li estis katedrestro, inter 19-19 li estis vicrektoro. Li longe studvojaĝis al Germanio. Li okupiĝis precipe pri la moderna fizika kemio.
Messinghof
Messinghof (laŭvorta traduko: Latuna korto) estas grava industria monumentaro en Kassel-Bettenhausen, Germanio, Leipziger Straße nr 121.
Historio
Por prilaboro de hejmaj krudmaterialoj (ekz. de la kuprominejoj de Wildeck-Richelsdorf) en la propra lando landgrafo Karolo starigis en la jaro 1679 en Bettenhausen perakve movitan martelejegon. La tuto malnova konsistis el paralele longen sterniĝantaj konstruaĵoj unitaj per muroj kaj rondarkaj portaloj. Pro tio estiĝis interna korto. La du iam stukitaj konstruaĵoj el brikŝtonaĵoj ricevis ja barokajn rondajn gablojn restante ĝenerale sen ornamoj. Super la uesta portalo muntitis la ankoraŭ nun videbla landa blazono.
En la ĉestrate kuŝanta Martelega alo estis la martelegejo kaj la dratliftoj. Tie fluis ankaŭ artefarita akvokanaleto, rekte laŭlonge de la fasado movigonte la akvoradojn de la martelegejo. En la alo pli malantaŭa estis la gisejo kun granda el brikŝtonoj faritaj kamentubo kiu ekzistas ĝis nun.
Produktoj
Oni produktis pleje kaldronoj el nefera metalo kaj partoj el latuno. La plej konata produkto estis la kupraj ladaĵoj el kiuj Johann Jakob Anthoni kreis inter 1713-17 la ĉefan vidindaĵon de la urbo, la t.n. Herkulo-statuegon surmonte en Kaselo-Wilhelmshöhe. En 1767 estis krome sur la Latuna korto ankaŭ tre fama monerstampilo.
Ekde 1869 estis la privatigo de la tuto kaj taŭgigo al la novaj teknikoj. Daŭre oni produktis neferajn metalaĵojn. Ĝis la t.n. arjigo de la posedantoj en 1938, la fabriko estis en la manoj de la juda familio Lieberg. Dum la Dua mondmilito la martelega alo detruitis kaj malkonstruitis en 1960 grandparte. Unu martelego troviĝas en niaj tagoj en la Muzeo pri astronomio kaj teknikhistorio en Kaselo.
Post la bankroto de la posteulaj posedantoj estis diversaj provoj trovi novajn funkciojn por la areo. En la 1980-aj jaroj estis surloke alternativaj kulturfarantoj (i.e. "Iron Curtain Records") Bedaŭrinde poste longe unu el la plej gravaj atestitiloj de heslanda industriigo kadukiĝadis. En 2012 akiris la tuton la kasela aŭtokomercisto Peter Glinicke. En januaro 2016 la tegmento novfaritis. Jam antaŭe la nova posedanto investis multe.
Fonto
Wurzel, Thomas (red).: ''Kulturelle Entdeckungen Nordhessen. Band II'', eldonita fare de Sparkasse-Kulturstiftung Hessen-Thüringen, Stuttgart 2002, p. 55
Sulinjavongso
Sulinjavongso estis la lasta reĝo de Lan Xang kaj la epoko de lia regado estas konsiderata kiel la orepoko de nuna Laoso. Li surtroniĝis en 1637 kaj regis ĝis 1694.
Konvencio pri Grapolbomboj
La Konvencio pri Grapolbomboj estas internacia traktato kiu malpermesas la uzon de grapolbomboj, specon de eksploda armilo kiu disigas submuniciojn sur la areo. La konvencio estis adoptita la 30-an de majo 2008 en Dublino, kaj estis malfermita por subskribo la 3-an de decembro 2008 en Oslo. Ĝi ekviglis la 1-an de aŭgusto 2010, ses monatojn post la ratifado de 30 ŝtatoj. Je la 30-a de majo 2020, 108 ŝtatoj ratifis ĝin kaj aliaj 108 subskribis sed ankoraŭ ne ratifis. La plejmultaj gravaj produktantoj de grapolbomboj kaj ties komponentoj, inkluzive de Brazilo, Hindio, Israelo, Pakistano, Ĉinio, Rusio, kaj Usono ne subskribis la konvencion.
Termodinamika ciklo
Termodinamika ciklo estas termodinamika procezo aŭ kelkaj procesoj, kiuj ŝanĝas termodinamikan staton, tiel ke lasta procezo finiĝas en sama stato ol komenciĝas komenca procezo.
Ĉia termodinamika ciklo estas inversigebla termodinamika procezo.
Blankagorĝa kanario
La Blankagorĝa kanario (Serinus albogularis) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en kelkaj landoj de Suda Afriko kiaj Angolo, Bocvano, Namibio kaj Sudafriko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj kaj altaltitudaj herbejoj.
Aspekto
La Blankagorĝa kanario estas malgranda birdo ĉirkaŭ 15 cm longa kun ĝenerala griza al sablokolora plumaro kaj flava aŭ flavverdeca pugo ege kontrasta en tiom senkolora birdo. Ĝi havas fortikan kornokoloran bekon kaj brunajn irisojn. Kvankam ne tiom markate kiom ĉe la Mozambika kanario aŭ aliaj samgenranoj, ankaŭ tiu ĉi specio montras la helajn kapopartojn nome superokula strio, subvanga makulo kaj mentono, el kiuj la gorĝareo ege elstaras ĝis la punkto ke pravigas la nomigojn en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie "atrogularis" estas kunmetaĵo kiu signifas same kiel la esperanta nomo. Ties kruroj estas brunaj. La masklo kaj la ino havas similajn eksterajn aspektojn, kaj junuloj similas al plenkreskuloj.
Edit Rujsz
Edit Rujsz [rujs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rujsz Edit estis hungara baletisto, koreografo, altlerneja instruisto.
Edit Rujsz naskiĝis la  en Tapolca.
Biografio
Edit Rujsz akiris baletistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Katalin Sebestény kaj László Sterbinszky. Ŝi plustudis en Kolonjo, poste ŝi dancis en Novjorko, pli poste ŝi aliĝis al baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie ŝi ricevis la titolon titulara privata dancisto en 1995. Ŝi ankaŭ instruis 3 jarojn en la menciita altlernejo kaj en 2010 ŝi akiris plian diplomon. Ŝi ricevis premiojn inter 1984-2021.
Nigrorela serino
La Nigrorela serino (Serinus mennelli) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ĝi troviĝas en suda Afriko nome en Angolo, Bocvano, Demokratia Respubliko Kongo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Sudafriko, Tanzanio, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj seka savano.
Plej rimarkinda karaktero estas malhela orelareo.
Urbodomo de Astorgo
La Urbodomo de Astorgo ekkonstruiĝis en 1683 laŭ la projekto de la ŝtontajlisto Francisco de La Lastra. Ĝi estas la sidejo de la loka registaro de Astorgo, en la provinco Leono, Hispanio. La origina konstruaĵo finkonstruiĝis en la jaro 1703, sed poste ĝi suferis kelkajn reformojn kiel la posta aldono de la balkono kaj la kapiteloj de la flankaj turoj, laŭ la dizajno de José Álvarez de la Viña. En 1739, Francisco García Casellas realigas tri ferajn balkonojn kaj en 1748, la majstro Domingo Martínez elstarigas la centran turon por la sonorilo kaj la horloĝo. Ĝi estas konsiderata kiel ekzemplo de civila arkitekturo de la leona baroko.
Indiĝenaj lingvoj de Ameriko
La indiĝenaj lingvoj de Ameriko estas parolata de indiĝenaj popoloj el Alasko kaj Gronlando al la suda pinto de Sudameriko, ĉirkaŭprenante la landomasojn kiuj konsistigas la Amerikojn. Ĉirkaŭ 90% de la indianoj pereis dum eŭropa koloniigo. De ĉiuj indiĝenaj lingvoj de Ameriko kiuj estis parolataj antaŭ la alveno de eŭropanoj, eble nur 10% estas hodiaŭ ankoraŭ parolataj.
Nordameriko
La klasifiko sube estas komponado de Goddard (1996), Campbell (1997), kaj Mithun (1999).
Eksteraj ligiloj
(angle) Indiĝenaj lingvoj de Ameriko, jutuba filmeto
Mikroprocezilo
Mikroprocezilo aŭ mikroprocesoro (kiel internacia vorto) estas komputila procesoro kiu asimilas la funkciojn de la procesoro de komputilo (CPU) sur ununura integra cirkvito (IC), aŭ maksimume kelkaj integraj cirkvitoj. La mikroprocesoro estas multcela, movita pere de horloĝo, bazita sur reĝistro, programebla elektronika aparato kiu akceptas ciferecajn aŭ binarajn datenojn kiel enigaĵon, prilaboras ĝin laŭ instrukciaĵoj stokitaj en sia memorilo, kaj disponigas rezultojn kiel produktaĵo. Mikroprocesoroj enhavas kaj kombinan logikon kaj sinsekvan ciferecan logikon. Mikroprocesoroj funkciigas sur nombroj kaj simboloj reprezentitaj en la duuma sistemo.
Otto Mencke
Otto Mencke (1644-1707) estis germana filozofo, erudiciulo kaj pedagogo, aŭtoro de la unua scienca germana revuo, en 1682, Acta Eruditorum, kie li ricevis kunlaboraĵojn de pluraj sciencistoj, inter ili la filozofo kaj matematikisto Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716). Li notindas pro sia rimarkinda devenantaro de matematikistoj kaj sciencistoj tiel kiel Carl Friedrich Gauss (1777-1855) kaj David Hilbert (1862-1943).
Mikroprocezilo
La integriĝo de tuta CPU sur ununura peceto aŭ sur kelkaj aparatoj tre reduktis la koston de pretigpotenco. Integracirkvitaj procesoroj estas produktitaj en nombregoj pere de tre aŭtomatigitaj procezoj rezultigantaj en malalta kosto por unuo. Unublataj procesoroj pliigas fidindecon ĉar ekzistas pli malmultaj elektraj ligoj kiuj malsukcesas. Ĉar mikroprocesoraj dezajnoj iĝas pli rapide, la kosto de produktado de blato (kun pli malgrandaj komponentoj konstruitaj sur duonkondukta blato de la sama grandeco) ĝenerale restas la sama.
Otto Mencke
Li ricevis sian majstrecon en 1664, kaj doktorecon en la Universitato de Lepsiko, en 1666, kun tezo direktita de Jakobo Thomasius (1622-1684), kies titoloj estas: Ex Theologia naturali - De Absoluta Dei Simplicitate, Micropolitiam, id est Rempublicam In Microcosmo Conspicuam. Li estis profesoro pri Morala Filozofio kaj Politiko de la Fakultato pri Filozofio.
Mikroprocezilo
Antaŭ mikroprocesoroj, malgrandaj komputiloj estis konstruitaj uzante rakojn de cirkvitplatenoj per multaj mez- kaj malgrand-skalaj integraj cirkvitoj. Mikroprocesoroj kombinis tion en unu aŭ kelkaj grandskalaj IC-oj. Daŭraj pliiĝoj en mikroprocesora kapacito poste igis aliajn formojn de komputiloj preskaŭ tute malnoviĝintaj, kun unu aŭ pluraj mikroprocesoroj uzitaj en ĉio de la plej malgrandaj integritaj sistemoj kaj elteneblaj aparatoj ĝis la plej grandaj komputilegoj kaj superkomputiloj.
Statuta urbo
Statuta urbo estas tipo de iuj urboj en Ĉeĥio (Statutární město) kaj Aŭstrio (Statutarstadt). Ties administrado estas organizata laŭ baza urba proklamaĵo aŭ landa leĝo, dum kio ambaŭ tipoj de tiuj ĉi juraj normoj markiĝas kiel statuto de urbo. La statuso de la statuta urbo povas signifi aŭ subjektivan rajton de urbo eldoni la statuton de urbo aŭ devon de urbo eldoni la statuton de urbo.
NGC 2125
NGC 2125 (alia indiko — ESO 57-SC44) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sant'Olcese
Sant'Olcese estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Genova, Montoggio kaj Serra Riccò.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 24-a de junio, sekve estas la komunuma festotago.
19454 Henrymarr
19454 Henrymarr estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Atari (goo)
Ekzistas go-versio nomata japane 'Atari-go'.
Miklós Zrínyi (poeto)
Grafo Nikola VII Zrinski, kroate Nikola Zrinski, hungare Zrinyi Miklós (aŭ Nikolao Zrínyi), (1-an de majo 1620– 18-an de novembro 1664) estis kroata kaj hungara militisto, ŝtatestro kaj poeto-verkisto, krome kroata banuso kaj hungara departementestro de Zala (reĝa departemento) kaj Somogy (reĝa departemento).
Li strebis forte kontraŭ la turkoj, tial li volis tutnacian konkordon (tiutempe tio signifis ne nur la kroatojn, sed ĉiujn naciojn de la regno, ekzemple la hungarojn). En 1664 li akiris sukcesojn gravajn kontraŭ la turkoj, sed la Habsburgoj profitis el tio nenion kaj okazis malavantaĝa paco kun la sultano. Zrinski poste havis malbonajn rilatojn kun la aŭstroj, tamen li plenumis la postenon banuso de Kroatio. Okazis ĉasado, kie Zrinski mortis, laŭ la hungaroj tiu akcidento estis longa mano de la Habsburgoj, sed pri tio estas neniu pruvo.
Plej gravaj verkoj:
Lia ŝatata slogeno estis la latina Sors bona, nihil aliud (=bonsorto, nenio alia).
Homologio (kemio)
Kemie, homologio rilatas al komponaĵoj apartenantaj al la sama kemia grupo. Kvankam la organikaj kombinaĵoj ordinare klasiĝas per funkcioj (tiaj kiaj alkoholoj, esteroj, aminoj, amidoj, ktp), la grandega variaĵo de tiuj substancoj pridemandas novajn subdividojn kiuj povas faciligi la studon de la Organika Kemio.
Do, iu homologaĵo estas komponaĵo kiu apartenas al serio da malsamaj kombinaĵoj kun ripetata subunuo. Kelkaj ekzemplo de homologaĵoj estas la hidrokarbonidoj alkanoj, alkenoj kaj alkinoj, la alkoholoj, la karboksilataj acidoj. ktp.
Perioda tabelo
Sur la perioda tabelo, la homologaj elementoj dividas multajn elektrokemiajn proprecojn kaj apartenas al la sama grupo (aŭ kolumnoj). Ekzemple, ĉiuj noblaj gasoj estas senkoloraj, unuatomaj substancoj kun tre malalta reakciemo. Ĉi-similaĵoj okazas pro la simila strukturo en la plej ekstera tavolo de elektronvalento.
Etiko de Nikomaĥo
Etiko de Nikomaĥo (Ἠθῐκά Νῑκομάχειᾰ) estas verko de Aristotelo pritraktanta etikon. Ĝi estas, kune kun la “Etiko de Eŭdemo” kaj la “Granda Moralo” (tamen ne je certa atribuado), unu el la tri ĉefaj libroj je morala temo de Aristotelo. Ĝi estas konceptata kiel traktado pri praktika moralo celanta gvidi la homon al la bonagado, kaj la civitanon al bono de la Urbo. Etiko kaj politiko estas, fakte, nesepareblaj por Aristotelo, estante la virto praktikebla nur sine de la urbo. Li skribas, fakte, ke la homo estas "politika besto” (I, 2, 1253a). La virto enkadriĝas ene de sintena kapablo morale-politike kunekzisti kune kun aliaj homoj: ĝi ne havas sencon ekstere de socia kadro.
Ĝeneralaj informoj
Nikomaĥo (Νῑκόμᾰχος) estas la nomo de filo kaj de la patro de Aristotelo, kaj verko etendiĝas laŭ dek libroj kaj referencas al la lekcioj en Liceo. Ĝi estas dediĉita al la filo Nikomaĥo, kaj nomiĝas tiel pro tio ke estis ĝuste Nikomaĥo la kolektanto kaj publikiganto de la ĉi-rilata patra penso.
Enhavo
La Etiko de Nikomaĥo konsistas el dek partoj, nomitaj libroj.
Unua libro
La unuaj du libroj de la Etiko al Nikomaĥo kaj la ĉapitroj 1–6 de la tria estas dediĉitaj al la difino de objekto de la esploro pri la moralo konsiderita kiu povas esti akirita per la agado. El tiu flanko oni komprenas kiel por Aristotelo la etiko estas scienco praktka, kaj la scio estas celigata al la agado. Jen kvazaŭa moto: «Kio havas sufiĉon en si mem estas kio, spite de sia unikeco, igas la vivon elektebla kaj nebezonanta de io ajn; nu, afero tia ni taksas la feliĉon », kiu konsistas en «aktivado de la racia animo laŭvirte kaj, se la virtoj estas multaj, laŭ la plej eminenta kaj perfekta».
El la feliĉo, la esploro moviĝas al la virto dividita en virto mensetika, propra de la intelekta parto de la animo, kaj virto etika gvidata de la deziranta parto de la animo.
Dua libro
Poste Aristotelo pluas listgante la unuopajn virtojn:
Tria libro
Klaras do kiel laŭ Aristotelo virto kaj malvirto dependas nur de la individuo, kiu estas libera elekti mem «esti principo kaj patro de siaj agoj same kiel de siaj filoj».
Kvina libro
Dum Aristotelo bezonis por la unuaj ses virtoj unu libron, el tiuj bezonis unu tutan por difini la sepan kaj precipan homan virton: justeco.
101 (nombro)
La nombro 101 en la dekuma nombrosistemo havas alternativajn formojn:
Lassing (Stirio)
Lassing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Liezen. Fine de en la komunumo vivis.
Etiko de Nikomaĥo
Kvina libro
Li plue distingas justecon «distribuan» (kies tasko estas disponi honorojn aŭ aliajn bonaĵojn al la apartenantoj al la sama komunumo) el justeco «ĝustiga» (kies tasko estas egaligi avantaĝojn kaj malavantaĝojn en la kontraktoj inter homoj).
El la justeco, poste, devenas la juro, dividebla en privata kaj publika, siavice klasigita en «laŭleĝa» (regulita de la ŝtata leĝo) kaj «natura» (regulita de leĝoj intrinsekaj al naturo, kiu estas «kio havas ĉiuloke la saman forton kaj estas sendependa el la malsameco de opinioj».
Kolama lingvo
La kolama lingvo (ankaŭ alilingve konata sub kolami, kolamboli, kolamy, kolmi, kulme) apartenas al la dravida lingvaro, parolata de proksimume 122 000 indiĝenoj en Barato en 2001, precipe en la subŝtatoj Madja Pradeŝo kaj Maharaŝtro en Barato.
Ekzistas pluraj variantoj sed la parolantoj nur parte interkompreniĝas. La leksiko inter ekzemple la nord-okcidenta kaj sud-orienta variantoj varias inter 61 al 68 elcento.
Etiko de Nikomaĥo
Sesa libro
Post la listigo kaj la difino de la virtoj «etikaj» en tiu ĉi libro estas prezentitaj kaj precizigitaj la virtoj propraj de la racia animo. Ili estas:
Kolama lingvo
Bibliografio
(en) Murray Barnson Emeneau, Kolami : A Dravidian Language, Annamalai University, 1961, 302 p
Etiko de Nikomaĥo
Sepa Libro
La sepa libro pritraktas moderon kaj malmoderon, kaj fine la plezuron «Ago de sinteno kiu estas konforma al naturo» en kiu konsistigas la fundamenton de la feliĉo.
Kolama lingvo
Vidu ankaŭ
Fareed Syed Abdul Salam
Etiko de Nikomaĥo
Oka kaj naŭa libroj
En la praantaŭlasta kaj antaŭlasta ĉapitroj de la Etiko al Nikomaĥo, Aristotelo priskribas amikecon ĝin konsiderante «afero ne nur necesa, sed ankaŭ bela.» Fakte, neniu elektus travivi sen amikoj, ankaŭ se mem provizita je abundo de ĉiuj ceteraj bonaĵoj: amikeco estas, fine, virto aŭ apudiĝas al vorto.
Kolama lingvo
Ekstera ligilo
(en) Lingvodosiero de la nordokcidenta kolama varianto en la lingva informtenejo de Ethnologue.
Etiko de Nikomaĥo
Oka kaj naŭa libroj
Ekzistas tri tipoj de amikeco aŭ filia: tiu fondita sur utilo, tiu fondita sur plezuro kaj tiu fondita sur la virto. Klaregas ke prefereblas tiu fondita sur la virto.
Kolama lingvo
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Kolami du Nord-Ouest en la franclingva vikipedio, prilabora historio.
Etiko de Nikomaĥo
Oka kaj naŭa libroj
Konklude, la esploro etendiĝas al la rilatoj inter la membroj de la familia nukleo, priskribante la interligojn de tiaj amikadoj kun tiuj realiĝantaj en la politikaj komunumoj.
Deka libro
La konkludo estas dediĉita al la determinado de la feliĉo kiu estas difinita kiel «supera bono». Tiu ĉi estas fondita sur agado, kiu siavice estas sur la etikaj virtoj kaj mensvirtoj, siavice superaj al la unuaj kaj kulminantaj per la plej alta: la saĝo. Klaras, tial, kiel la «kontemplado», nome la aktivo plej alta de la intelekto, estas la agado kiu donas pli da plezuro, nome la plezuro pli intensa kaj sekura, ĉar al la filozofio sufiĉas en si mem kaj nenion devas serĉi ekstere de si mem. Fine, la kontemplo, kiu estas aktivo de Dio mem, penso de la penso, igas la homon plej simila al lia principo, ankaŭ se, pro sia naturo, la homo ne kapablas, estante devigata prizorgi siajn fizikajn bezonojn necesigitajn de sia naturo, ekzerci seninterrompe la kontemplan aktivon. Vidu Eŭdemonismon.
Szeleste
Szeleste (seleŝte) estas unuigita malgranda vilaĝo kaj banloko en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Sárvár.
Situo
Szeleste situas apud la ĉefvojo inter Szombathely kaj Győr, laŭ la fervojo Szombathely-Hegyeshalom.
Historio
La unua mencio devenis el 1270. Komence estis du vilaĝoj hungara kaj germana Szeleste, poste havis la nomon supra kaj suba Szeleste, kiuj unuiĝis en 1950. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo.
Vidindaĵoj
En 1855 konstruiĝis kastelo de Horváth. Ekde 1926, arboreto ĉirkaŭas ĝin. La suba vilaĝparto havas romkatolikan preĝejon omaĝe al Nomo de Dipatrino (Virgulina Maria), en la supra vilaĝparto estas romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo. Apud la vilaĝo estas funkcia termala banejo.
Giovanni Girolamo Kapsperger
Biografio
Li naskiĝis en Venecio kiel filo de germana nobelulo kaj (supozeble) itala patrino. Lia kromnomo "La germano de la teorbo" deriviĝas de lia famo kiel virtuozo pri teorbo kaj aliaj instrumentoj el la liutofamilio. Li pasigis la jarojn de edukado en Venecio, kie staciis lia patro kiel kolonelo germana. Kiel talentita virtuozo kun la liuto kaj la ĵus inventita kitarono aŭ teorbo evidente li rapide famiĝis. Jam en la aĝo de 24 jaroj li publikis sian unuan kolekton de pecoj por kitarono Libro primo d'intavolatura di chitarrone (1604), kiu montras lian mirigan lertecon pri tiu ĉi instrumento. Li translokiĝis al Romo en 1605, kie li en 1610 ekdeĵoris ĉe la papo kaj famiĝis sub la nomo "Giovanni Geronimo Tedesco della Tiorba"
En Romo li komponis kaj voĉkantan muzikon (sakralan kaj profanan), kaj muzikon por plukinstrumentoj, enirante la cirklon de muzikistoj proksime de la kortego papa de Urbano la 8-a. Lia famo kiel muzikisto utilis al li en 1622, kiam li ricevis la komision fare de la Jezuitoj komponi alegorian dramon "Apotheosis sive consecratio SS. Ignatii et Francisci Xaverii" por soleni la kanonizadon de Ignacio de Loyola. Lia aktiveco kiel muzikteoriisto kondukis lin al la redaktado de muzika traktaĵo, "Il Kapsberger della musica", kiu perdiĝis.
Verkaro
Li kreis verkojn por plej diversaj okupadoj, inter ili soloverkoj por liuto, simfonioj kaj arioj, sed ankaŭ sakralajn voĉkantajn verkojn kiel mesoj kaj oratoriojn. Liaj samtempuloj ege respektis lin kaj komparis lin kun Claudio Monteverdi. Athanasius Kircher ege laŭdas lin. La multnombraj verkoj de Kapsberger por liuto (4 vol.) kaj kitarono (6 vol.) ekzistas nur kiel manuskriptoj kaj ĝis hodiaŭ plejparte restas nepresitaj.
Čepí
Municipo Čepí situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo apud rivero Elbo, 9 km sudokcidente de urbo Pardubice, ĉe ŝoseo inter Staré Čívice kaj Heřmanův Městec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1375 kaj koncernas tiaman posedanton de ĝi Ješek el Čepí. Komence de la 16-a jarcento Zdislav el Dobřenice la vilaĝon vendis al la komunumo de ministoj el Kutná Hora. Ties havaĵo ĝi estis ĝis la jaro 1694, kiam oni aĉetis ĝin al kamera senjorejo Pardubice.
Ĉirkaŭaĵo de Čepí estas signifa arĥeologia trovejo. En la jaro 1881 estis ĉi tie trovita bronza trezoro el la 9-a ĝis la 7-a jarcento a.K. La trovaĵo konsistis el du bronzaj agrafoj, 29 bronzaj braceletoj kaj fragmentoj de pluaj ornamaĵoj. Plua bronza trezoro estis ĉi tie malkovrita en la jaro 1884. En ĝi estis 8 spiralaĵoj, volvita fingroringo kaj 4 fragmentoj de aliaj ornamaĵoj. Tiu ĉi trezoro devenas el tempo de la luzacia kulturo de la 12-a ĝis 9-a jarcentoj a.K. Oni supozas, ke ie proksime estis ĝis nun nemalkovrita prahistoria setlejo.
Praktika informo
El Pardubice la vilaĝo estas atingebla per urba buso n-ro 24 (rigardu http://www.dpmp.cz/?rady=24&send=Vybrat )
Atari goo
Ebla traduko povus esti: 'manĝu-manĝu'. Ĝi estas simpla Go-versio. Oni ludas ĝin uzante nur la tri unuajn ludregulojn.
Venkos tiu, kiu unue manĝos ŝtonon aŭ formacion. Jen taŭga Go-versio por Go-komencantoj, ĉar ĝi trejnigas pri taktiko.
17246 Christophedumas
17246 Christophedumas estas tre malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christophe Dumas, planeda sciencisto sperta en observoj de asteroidoj kaj planedoj per spektroskopio kaj per adaptiĝema optiko. Li faris gravajn observojn de arkoj de planeda ringo, estis kunmalkovrinto de la unua asteroida luno bildigita elde la Tero, kaj sukcesis fari la unuajn bildojn de unu ekstersunsistema planedo.
Satelito
La satelito estis malkovrita la de P. M. Tamblyn, W. J. Merline, C. R. Chapman, D. Nesvorny, D. D. Durda, C. Dumas, A. D. Storrs, L. M. Close, kaj F. Menard per observadoj elde la Kosmoteleskopo Hubble, anoncita la.
Tiu satelito (provizore nomita  S/2004 (17246) 1) havas diametron de ĉ. 1 km. Ĝi orbitas kun duona grandakso de 228 km kaj periodo de 90 tagoj. Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Regionhistoria muzeo de Greußen
La Regionhistoria muzeo de Greußen (germane: Heimatmuseum Greußen) troviĝas en Greußen rekte ĉe la landŝoseo B4, Lindenstraße nr 14.
Historio
Regionhistoria muzeo fonditis jam en 1936. Ĝi troviĝas en domo kun kvar salonoj por la akurate kvarparta daŭra ekspozicio; la domo apudas la landŝoseon B4 kaj invitas aŭtomobilistojn halti kaj ĝui la muzeokulturon.
Kolektoj
En la unua salono prezentatas la geologio kaj la elfositaĵoj de la greußen-a regiono. Menciindas aparte akvoplantoj silikitaj nome Grotaj ŝtonoj, formiĝintaj sur la travertino kaj kalka tofo en la Greußen-valo. Ĝi aperas tiom ofte, ke en la 19-a kaj la 20-a jarcentoj komenciĝis ĝia ekspluato. Monumentoj, tombŝtonoj, pavilonoj en tuta Germanlando atestas tion ĝis nun. La plej konata elfositaĵo estas sendube la t.n. Porketo de Greußen, germana kulta ujo el la 3-a jarcento p.K., kies gaja kaj de super natura grando estanta reprodukto staras en la urba parko.
En la dua salono oni estas informata pri la urba historio kaj pri la Helbe-sistemo, artefarita fosaro de ĉ. 20 km da longeco kiu servis por la akvoprovizado (por vilaĝoj kaj muelejoj). Ĝi konstruitis laŭ komisio de la Ordeno de germanaj kavaliroj en la 13-a jarcento kaj estas majstroverko de mezepoka akvo-konstrutekniko. Ĝi nomiĝas Helbe-vejro.
La tria salono montras la lokajn metiojn, kiuj influis - post la urbiĝo de la setlejo - la evoluon de transŝarglokoj kaj komercado en Greußen. Bone konservita apoteka inventaro el la 18-a/19-a jc aparte sorĉas tiun ĉi elmontroĉambron.
Per fotoj, bildoj kaj dokumentoj oni klarigas en la lasta kvara salono la pli novan historion de la urbo kaj donas perspektivojn estontecen.
Eksteraj ligiloj
Informoj sur tutturingia muzeopaĝaro.
Boheľov
Boheľov, hungare Bögellő estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Dunajská Streda troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1475. Ekde 1905 la lernejo ekfunkciis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 336 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony, al distrikto de Dunaszerdahely. Ekde 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis en la vilaĝo 359 da homoj, (351 hungaroj).
Marsejla taroko
La Marsejla taroko estas speco de aŭgura taroko. Aŭgura taroko konsistas aron da sepdek ok kartoj, dudek du "gravaj" kartoj(kiuj do estas la koro de tiu taroko)kaj kvindek ses "malgravaj" (kiujn oni uzas malpli ofte). En klasika taroko (kiel la Marsejla taroko), tiuj "malgravaj" kartoj estas dispartigitaj en kvar "koloroj": pikoj, bastonoj, kalikoj, moneroj. En ĉiuj tiuj kvar serioj, estas dek kartoj numerigitaj ekde 1 ĝis 10, kaj kvar kartoj nomigitaj "fanto", "reĝino", "reĝo", kaj "ĉevalisto".
Por uzi aŭguran tarokon, oni miksu la kartaron, poste oni dismetu la kartojn sur la tablo. Oni koncentriĝu pri onia demando, kaj oni elektu la kartojn, kiuj plej atiras onin.
La Marsejla taroko estas certe la plej malnova taroko, kiun oni konas. Oni ankoraŭ uzas ĝin multe, ĉar la Marsejla taroko enhavas riĉan simbolaron, kiu ankoraŭ nune povas esti konsiderita kiel la plej bone taroksimbolo-referenco.
16770 Angkor Wat
16770 Angkor Wat estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio de Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Retina disiĝo
Retina disiĝo estas malsano de okulo kiu okazas kiam retino elgluiĝas el la interna konkava vando de okulo. Kvankam timinda malsano, ĉar ĝi povas kaŭzi blindecon, ĝi estas iom malofta.
Oni ne konas la kaŭzojn de tiu malsano. La disiĝo de retino ĉiam komenciĝas per deŝiro aŭ per retina truo; ilin kaŭzas la malgluiĝo de la vitreca korpo, kiu maljuniĝante malgluiĝas el la retino. La disiĝo de la vitreca korpo estas fiziologia fenomeno, kiu ofte okazas ĉirkaŭ la aĝo de presbiopeco (50 jaroj), sed kelfoje pli frue (ĉefe ĉe miopuloj), aŭ pli malfrue. La disiĝo de la vitreca korpo disvolviĝas en pluraj etapoj; plej ofte sen simptomoj, ĝi povas kaŭzi flirtantajn muŝojn, fosfenojn (vido de lucioloj, eĉ de fulmoj), kelkfoje vidon de pluvo el fulgeroj, kiu montras envitrecan hemoragion.
16770 Angkor Wat
Nomo
Per cirkulero M.P.C. 103973 de la, Minor Planet Center korektis ĝian nomon de 16770 Angkorwat en 16770 Angkor Wat.
Retina disiĝo
Statistike iu grupoj estas pli riskaj je disiĝo de la retino :
- unue miopuloj, ĉefe ekde certa grado de miopeco; miopuloj havas grandajn okulojn, kaj ĉio okazas kvazaŭ ilia retino (kies areo estas proporcia al la kvadrato de la okula longeco) malstreĝiĝus kaj rompiĝus, aspektanta kiel retina punto nomita "palisaro"; - poste, la operaciitaj pro katarakto; - fine, la viktimoj de okulaj traŭmatoj (perforaĵoj, sed ankaŭ kontuzoj).
Koni la ekziston de tiu grupo ebligas organizi la eltrovon de la danĝeraj retinaj vundoj (deŝiroj, truoj, palisaro) por efike kuraci ilin, ĉefe per lasero, kelkfoje komplemente per krioterapio (per loka anestezo). Tiu kuracado do preventas disiĝon de retino; por esti efika, ĝi devas esti igita laŭ rigora tekniko.
Ĉar medicino ne estas ekzakta scienco, kelkfoje personoj sen ia ajn riskero tamen suferas retinan disiĝon.
La simptomo de disiĝo de la retino estas unusenca: opaka kresento en rando de la vidokampo iom post iom etigas tiun periferian vidkampon kaj kreskiĝas en kelkaj tagoj, por fari nigran nubon, kiu minacas la vidan centron, poste entutigas ĝin, se oni tro malfrue konsultas; Kiam la tuta retino disiĝis, la okulo ne plu vidas, eĉ ne lumon. Necesas tre rapide konsulti. Disiĝon de retino (kiel katarakton) oni neniam kuracas per lasero, sed per kirurga operacio, principe simpla sed plej ofte kompleksa kun ne certa rezulto. Oni operacias en duona urĝo, ofte post tuta tago de ripozo en pozicio adaptita al la tipo de disiĝo.
Somera Universitato
Someraj Universitatoj estis kursoj kiu dum periodo okazadis dum UK ekde 1925. Iliaj programoj estas pure humanismaj (filozofio, pedagogio, folkloro, ktp). La prelegoj okazadis regule ĉiujare en la sama urbo de la UK, kaj ĉiu kongresano rajtis viziti ilin senpage. La kongreskarto servis kiel enirbileto.
Oni decidis en plenkunsido dum la UK 1924 ke por pliriĉigi la programon de la UK-oj oni estonte havu tiuj kursoj. Jam en Ĝenevo en 1925 la antaŭtagon de la UK okazis solena malfermo de la Somera Universitato en la ĉefsalono de la Ĝeneva Universitato. La unuan kaj samtempe malferman lekcion havis ĉina profesoro de beletristiko Won Kenn pri Konfucio. Rektoro tiu jaro estis profesoro Théophile Cart.
Post la Edinburga UK 1926 oni decidis aldone ke prelegantoj povas esti nur profesiaj profesoroj, aŭ almenaŭ homoj kun universitataj diplomoj.