cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flavbrusta paruo
Ĝi estas sufiĉe simila al aliaj membroj de sia genro Cyanistes kio signifas “blueca”, tio estas sufiĉe simila al ekzemple al Blua paruo kaj al Lazura paruo, tio estas blueca dorso, kiel ambaŭ, blanka kapo kiel la Lazura paruo, trapasata de maldika nigra traokula strio kaj ankaŭ malhela kolumo kiel la Blua paruo, la subaj partoj estas blankaj, kiel ĉe la Lazura paruo kaj havas tre rimarkinde flavan supran bruston, kiel ĉe la Blua paruo, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo, ĉar flavipectus signifas fakte flavbrusta kaj iom da nigra vertikala strio, kiel ĉe tiu lasta kaj eĉ kiel ĉe la Granda paruo, sed ne tiom markita. Estas nigraj ankaŭ la okuloj kaj la eta beko, kiel ĉe la aliaj paruoj.
Teodoro (princlando)
Geografio kaj loĝantaro
La loĝantaro de la princlando konsistis ĉefe el krimeaj gotoj, grekoj, alanoj, kiuj konfesis ortodoksan kristanismon. La ĉefaj okupoj de la loĝantaro estis terkultivado, bestobredado kaj vinber-kultivado.
Historio
En la 1220-aj jaroj sur la monto Mangupo oni fondas la ĉefurbon de la ŝtato; la ĉefurbo, same kiel la ŝtato, ricevis la nomon Teodoro omaĝe al la fondinto de la reganta dinastio martiro Teodoro Gavras (1050-1098). Post la formiĝo de la Ora Hordo meze de la 13a jarcento la Princlando Teodoro regule pagis al ĝi impostojn, sed konservis sian formalan sendependecon. En la dua duono de la 13a jarcento sur la suda bordo de Krimeo aperas ĝenovanoj, kiuj iom post iom per longaj militoj konkeris preskaŭ la tutan sudan bordon.
En la lasta jardeko de la 14a jarcento Krimeo iĝas areno de akraj bataloj inter la Ora Hordo (tiam regata de la ĥano Toĥtamiŝo) kaj Transoksiano (konata ankaŭ kiel Maverannaĥr), regata de Timuro Tamerlano. Pro la ordonoj de la lasta granda parto de la kristana loĝantaro de Krimeo estis ekstermita. La ĉefurbo de la princlando estis preskaŭ plene ruinigita.
La unua duono de la 15a jarcento estas opiniata kiel la kulmino de la princlando. Danke al la klopodoj de la princo Aleksio Gavras la 1a la ĉefurbo estis plene riparita. En la 1420-40aj jaroj teodoranoj sukcesis milit-konkeri kelkajn gravajn ĝenovajn teritoriojn kaj danke al la haveno Aŭlito (fondita en 1427), kiu situis ĉe la buŝo de la Nigra rivero, ili grave malutilis la ĝenovan komercadon. Meze de la 15a jarcento la Princlando Teodoro estis prospera ŝtato; ĝiaj regantoj parencis al la regantoj de Bizancio, Moskva Ŝtato, Princlando Moldavio kaj la Krimea Ĥanlando.
En la jaro 1453 Konstantinopolo cedas al la turkaj atakoj. Kiel restaĵoj de la Bizanca Imperio restas ankoraŭ Mistro (pereis en 1460) kaj Trebizondo (pereis en 1461). Tamen la Princlando Teodoro konservis sian sendependecon ĝis la jaro 1475, kiam post ĉirkaŭ kvinmonata sieĝo ĝi kapitulacis al la armeo de paŝao Gedik-Aĥmed. Tiel la Princlando Teodoro iĝis la lasta rompaĵo de la Bizanca Imperio.
Regantoj de Teodoro
La reganta dinastio en Teodoro estis la greka familio Gavras (malgraŭ la grekeco, ĝi havis armenan devenon). Fine de la 14a jarcento unu el la famili-branĉoj transloĝiĝis en Moskvon kaj fondis tie la nobelan familion Golovin. Sube estas prezentita la supozata listo de la regantoj de Teodoro (oni notu tamen, ke en la historio de la princlando restas multaj "blankaj makuloj" kaj enigmoj, tial la suba listo ne povas esti absolute ĝusta).
Kultura influo
La princlando faris signifan influon sur la ortodoksan ikon-pentran tradicion. En la princlando dum certa tempo laboris kaj edukis la disĉiplojn fama ikon-pentristo Teofano la Greko. Iusence eblas diri, ke la princlando Teodoro kaj ĝiaj kultur-flegaj aktivadoj servis kiel ponto inter la Orienta Roma Imperio kaj la slavaj popoloj, kiuj kreeme tralaboris la bizancan heredaĵon.
Luís Miguel Brito
Luís Miguel Brito Garcia Monteiro (naskiĝis, do nun -aĝa), kutime nur nomata Miguel, estas portugala futbalisto. Li interalie estis membro de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio kaj la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Aŭtorrajto
Aŭtorrajtoj havas du diferencajn komponantojn: nome la ekonomiaj rajtoj de la verko kaj la moralaj rajtoj de la aŭtoro. La ekonomiaj rajtoj estas posedaj rajtoj kiuj estas limigitaj en la tempo kaj kiuj povas esti transigitaj fare de la aŭtoro al aliaj personoj sammaniere kiel ajna alia posedaĵo (kvankam multaj landoj postulas, ke la transigo estu farata en la formo de skribita kontrakto). Ili intencas ebligi, ke la aŭtoro aŭ la tenanto profitu finance el la kreaĵo, kaj inkludas la rajton rajtigi la reproduktadon de la verko en ajna formo (Artikolo 9a, de la Konvencio de Berno) La aŭtoro de teatraĵoj havas ankaŭ la rajton permesi la publikan ludadon de siaj verkoj (Artikolo 11a, de la Konvencio de Berno).
La protekto de la moralaj rajtoj de aŭtoro estas bazita sur la vidpunkto ke kreaĵo estas iel esprimo de la personeco de la aŭtoro: la moralaj rajtoj estas tiele personaj rajtoj de la aŭtoro, kaj ne povas esti transigitaj al alia persono escepte pere de testamento post la morto de la aŭtoro. La reĝimo de moralaj rajtoj ege diferencas inter landoj, sed tipe inkludas la rajton esti identigita kiel la aŭtoro de la verko kaj la rajton malakcepti distordon aŭ mutilon de verko kiu povus esti damaĝa al honoro aŭ reputacio de la aŭtoro (Artikolo 6abis, de la Konvencio de Berno). En multaj landoj, la moralaj rajtoj de aŭtoro estas porĉiamaj.
Vendako
Vendako (alilingve Wendake) estas hurona rezervejo, situanta en urbo Kebeko en limo de kvartalo Loretteville. Ĝi estas ĉirkaŭata de la sama urbo. Laŭ la popolnombrado de 2001, ĝi havis 1 555 loĝantojn. La rezervejo havas areon de 1,1 km2.
Arapoti
Arapoti estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 25.856 loĝantojn en 2010.
Demando P = NP
La demando ĉu P = NP demando devas difini ĉu problemoj similaj al la subara suma problemo estas facile (en polinoma tempo) komputeblaj. Se P ≠ NP, do iuj NP problemoj estas signife "pli pezaj" por komputi ol por kontroli.
La limigo al jes/ne problemoj estas negrava; la rezultanta problemo kun pli komplika respondo estas permesata, la demando ĉu FP = FNP estas ekvivalenta al ĉu P = NP.
NP-plena
Surbaze nur de la difino, ne evidentas ke NP-plenaj problemoj ekzistas. Bagatela kaj artifika NP-plena problemo povas esti formulita tiel: por donita priskribo de maŝino de Turing M kiu estas garantiita al halti en polinoma tempo, ĉu ekzistas polinomo-ampleksa enigo kiun M akceptas (redonas rezulton jes)? Ĝi estas en NP ĉar, por donita enigo, estas simple kontroli ĉu M akceptas la enigon per simulado de M. Ĝi estas NP-peza ĉar la kontrolilo por ĉiu aparta apero de problemo en NP povas esti kodita kiel polinomo-tempa maŝino M kiu prenas la kontrolatan solvaĵon kiel enigo.
La unua natura problemo pruvita al esti NP-plena estis la bulea plenumebloproblemo. Ĉi tiu rezulto estas sciata kiel teoremo de Cook–Levin. Ĝia pruvo ke la bulea plenumebloproblemo estas NP-plena enhavas teknikajn detalojn pri maŝinoj de Turing kiel ili rilatas al la difino de NP. Tamen, post kiam ĉi tiu problemo estis pruvita al esti NP-plena, pruvo per malpligrandiĝo provizas pli simplan manieron montradi ke multaj aliaj problemoj estas en ĉi tiu klaso. Tial, vasta klaso de kvazaŭ neinterrilatantaj problemoj estas ĉiuj redukteblaj unu la alian, kaj estas tiel en senso la sama problemo.
Ankoraŭ pli pezaj problemoj
Kvankam estas nekonate ĉu P = NP, problemoj ekster P estas sciataj. Iuj koncizaj problemoj, tio estas, problemoj kiu operacias ne sur normala enigo sed sur komputa priskribo de la enigo, estas sciata al esti EKSPTEMPO-plenaj. Ĉar ĝi povas esti montrite ke P \subsetneq EKSPTEMPO, ĉi tiuj problemoj estas ekster P, kaj tiel postulas pli ol polinoman tempon. Fakte, per la tempa hierarkia teoremo, ili ne povas esti solvitaj en grave malpli granda tempo ol eksponenta tempo.
Seclin
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, origine nederlande Sikelijn, prononco, respektive flandre Sikelin - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Demando P = NP
Ankoraŭ pli pezaj problemoj
La problemo de kontrolado vereco de frazo en aritmetiko de Presburger postulas eĉ pli grandan tempon. Fischer kaj Michael O. Rabin pruvis en 1974 ke ĉiu algoritmo kiu kontrolas la verecon de frazoj de Presburger havas rultempon de minimume 2^{2^{cn}} por iu konstanto c kie n estas la longo de la eniga frazo. De ĉi tie, la problemo estas sciata al bezoni pli ol eksponentan tempon. Eĉ pli malfacila estas la nedecideblaj problemoj, tiaj kiel la problemo de halto. Ili ne povas esti plene solvitaj per iu algoritmo, en la senso ke por ĉiu aparta algoritmo estas minimume unu enigo por kiu la algoritmo ne produktas la ĝustan respondon; ĝi produktas la eraran respondon aŭ ruliĝas eterne sen produktado de respondo.
Seclin
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas seclinois(es).
Demando P = NP
Ankoraŭ pli pezaj problemoj
Se P ≠ NP do ekzisto de problemoj ekster ambaŭ P kaj NP-plena estis trovita de Ladner.
Opinioj
La demando estas konsiderata al esti la plej grava problemo en la kampo. La Matematiko Instituto Clay oferas 1 milion USD premion por la unua korekta pruvo.
En 2002 estas farita pridemandado de opinio pri ĉu P egalas al NP de 100 esploristoj. 61 kredis la respondo estas nea, 9 kredita la respondo estas jesa, 22 estis necertaj, kaj 8 kredis ke la demando povas esti sendependa de la nun akceptitaj aksiomoj, kaj tiel neeblas pruvi aŭ malpruvi ĝin.
Plejparo de komputilaj sciencistoj kredas ke P ≠ NP. Ŝlosila kaŭzo por ĉi tiu konvinko estas ke post jardekoj da studado de la afero, ne estas trovita polinomo-tempa algoritmo por iu NP-peza problemo. Ĉi tiuj algoritmoj estis serĉitaj longe antaŭ kiam la koncepto de NP-pleneco estis inventita. Ĉiuj el listo de 21 NP-plenaj problemoj de Karp estis jam konataj al tempo de invento de koncepto de NP-pleneco. Plue, la rezulto P = NP devus enhavi multajn aliajn rezultojn kiuj estas nun kreditaj al esti malveraj, ekzemple tion ke NP = co-NP kaj P = PH.
Estas ankaŭ intuicie argumentite ke la ekzisto de problemoj kiuj estas pezaj al solvi sed por kiuj la solvaĵoj estas facilaj al kontroli koincidas kun reala monda sperto.
Aliflanke, iuj esploristoj kredas ke oni tro kredas al P ≠ NP kaj devus esplori ankaŭ pruvojn de P = NP. Ekzemple, en 2002 ĉi tiuj propozicioj estis faritaj:
Konsekvencoj de pruvo
Unu el la kaŭzoj kial la problemo allogas tiom da atento estas la konsekvencoj de la respondo.
Pruvo de P = NP povas havi svenigantajn praktikajn konsekvencojn, se la pruvo kondukas al kompetentaj manieroj por solvado de iu el la gravaj problemoj en NP. Diversaj NP-plenaj problemoj estas en multaj kampoj. Estas enormaj pozitivaj konsekvencoj kiuj devus sekvi de akordigo de multaj nun matematike kontraŭstaremaj problemoj. Ekzemple, multaj problemoj en operaciesploro estas NP-plenaj, ekzemple iuj specoj de entjera programado, kaj la vojaĝanta komiza problemo. Kompetentaj solvaĵoj al ĉi tiuj problemoj devus havi enormajn implikaciojn por loĝistiko. Multaj aliaj gravaj problemoj, ekzemple iuj problemoj en proteina struktura antaŭdiro estas ankaŭ NP-plenaj;. Se ĉi tiuj problemoj estis solveblaj kompetente rezultiĝas konsiderebla antaŭenigo en biologio.
De la alia flanko trovo de kompetentaj algoritmoj por NP-plenaj problemoj rompos iujn algoritmojn de ĉifrado, ekzemple multe uzatan RSA.
Sed ĉi tiaj ŝanĝoj estas ne tiel gravoj kompare al revolucio kiun kompetenta maniero por solvado de NP-plenaj problemoj devus kaŭzi en matematiko mem.
Pruvo kiu montras ke P ≠ NP ne donas praktikajn komputajn bonaĵojn malsimile al pruvo ke P = NP. Tamen ankaŭ pruvo de P ≠ 'NP devas prezenti grandan antaŭenigon en komputa komplikteorio kaj provizi gvidadon por estontaj esploroj. Ĝi devus permesi montri en formala vojo ke multaj komunaj problemoj ne povas esti solvitaj kompetente, tiel ke la atento de esploristoj povas esti fokusita sur partaj solvaĵoj aŭ solvaĵoj de aliaj problemoj. Pro vasta konvinko ke P ≠ NP, multaj el ĉi tiuj movoj de fokusoj de esploro jam estas faritaj.
Rezultoj pri malfacileco de la pruvo
Grandega kvanto de dediĉita esploro sen esencaj rezultoj sugestas ke la problemo estas malfacila. Fakte, iu el la plej fruktodonaj esploroj rilatantaj al ĉu P = NP estas en montrado ke ekzistantaj pruvaj teknikoj estas ne povaj sufiĉe por respondi al la demando, tial sugestante ke la novaj manieroj estas verŝajne bezonataj.
Esence ĉiuj sciataj pruvaj teknikoj en komputa komplikteorio estas de unu el la sekvaj klasifikaĵoj, kaj ĉiuj estas sciataj al esti nesufiĉaj por pruvi ke P ≠ NP:
Ĉi tiuj bariloj estas alia kaŭzo kial NP-plena problemoj estas utilaj: se polinomo-tempa algoritmo povas esti montrita por NP-plena problemo, ĉi tio devus solvi la P = NP demandon kvazaŭ tiu estas inkluzivita per la pli supraj rezultoj.
Polinomo-tempaj algoritmoj
Ne estas sciata ĉu polinomo-tempaj algoritmoj ekzisti por NP-plenaj lingvoj. Sed se tiaj algoritmoj ekzistas, iu el ili estas jam sciata. Ekzemple, jena algoritmo de Levin korekte akceptas NP-plenan lingvon, sed kiel de 2008, estas nekonate kiel longan rultempon ĝi prenas ĝenerale.
// Algoritmo kiu akceptas la NP-plenan lingvo SUBARO-SUMO. // // Ĉi tiu estas polinomo-tempa algoritmo se kaj nur se P=NP. // // "Polinomo-tempa" signifas ke ĝi redonas rezulton jes en polinoma tempo kam se // la respondo devus esti "jes", kaj ruliĝas eterne se ĝi estas "ne". // // Enigo: S = finia aro de entjeroj // Eligo: jes se iu subaro de S sumiĝas al 0. // Ruliĝas eterne sen eligo alie. // Programo de nombro P estas la programo ricevita per // skribo de entjero P en duuma sistemo, tiam // konsiderado de ĝi kiel linio de bitoj al esti // programo. Ĉiu ebla programo povas esti // generita tiamaniere, kvankam plejparto el ili faras nenion // sencan pro sintaksaj eraroj. POR N = 1...malfinio POR P = 1...N        Kuri programan nombro P por N paŝoj kun enigo S             SE la programo eligas liston de malsamaj entjeroj KAJ la entjeroj estas ĉiuj en S                KAJ la entjeroj sumiĝas al 0
DO                ELIGO "jes" HALTO
Se kaj nur se P = NP ĉi tio estas polinomo-tempa algoritmo akceptanta NP-plenan lingvon. "Akceptanta" signifas ke ĝi donas jes-respondojn en polinoma tempo, sed estas permesita al kuri eterne kiam la respondo estas nea.
Diferenco inter solvi la problemon kaj akcepti la lingvon. estas en tio ke la solvanta algoritmo devas ĉiam halti kaj redoni jesas aŭ nean respondon. Kiel en 2008, ĝi estas nekonate ĉu ekzistas algoritmo kiu solvas la problemon en polinoma tempo. Sed se estas algoritmo kiu verŝajne faras ĉi tion en polinoma tempo, do ĉi tia algoritmo estas ricevita per anstataŭigo de la "SE" en la pli supra algoritmo per ĉi tio:
SE la programo eligas plenan pruvon KAJ ĉiu paŝi de la pruvo estas vera KAJ la konkludo estas ke S havas aŭ ne havas subaro sumantan al 0 DO                ELIGO "jes"aŭ "ne" respektive HALTO
Łańcut
Łańcut estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Łańcut kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Łańcut. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
12035 Ruggieri
12035 Ruggieri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde ties privata Observatorio de Pianoro, ĉ. 17 km sude de Bolonjo en Emilio-Romanjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la talenta itala amatora astronomo Guido Ruggieri (1913–1976), famkonata pro lia laboro de per-vidaj observoj de Marso kaj Jupitero. Li ankaŭ ludis gravan rolon en la dissciigo de astronomiaj informoj.
Varia paruo
Aspekto
Ĝi estas 12–14 cm longa kaj pezas 16–18 g. La enverguro estas 6.0–7.8 cm. Ĝi estas simila al aliaj paruoj ĉu de la genro kiel la Blua paruo ĉu de aliaj genroj kiel la Granda paruo, sed pli multkolora. En la nomiga raso P. v. varius la krono, beko, mentono, gorĝo, la supra brusto kaj nuko estas nigraj. Frunto, vizaĝo kaj vangoj estas blankaj, la unua kun bruneca nuanco. Simile al aliaj paruoj estas blanka vizaĝozono ĉirkaŭita de nigro, sed ne kiel ĉirkaŭa strio, sed kiel tri klinitaj aŭ horizontalaj strioj: nigre krone, blanke vizaĝe kaj denove nigre gorĝe. Dorso, flugiloj kaj vosto estas bluecgrizaj al malhelgrizaj, kiel ĉe aliaj membroj de la genro. Supra dorso, malsupra brusto, ventro kaj subvosto estas helbrunaj. El la krono al la nuko iras maldikega blanka vertikala centra linio tre rimarkinda en la nigra fono. Aliaj subspecioj havas pli malhelan nuancon dorse kaj vange, P. v. owstoni havas helbrunajn vangojn kaj supra dorso de P. v. olivaceus havas olivverdan nuancon. Gamboj estas malhelgrizaj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la ino estas iom pli hela ĉe flankoj. Junuloj estas pli olivverdecaj.
Kutimoj
Ties vivejo konsistas el malferma miksita arbaro, ĉefe kun la japanaj specioj de Castanopsis nome la Pintfolia kastanopso kaj la Japana lariko, arbaroj de koniferoj kun japana taksuso, Sugio, kaj pinoj, krom arbaroj de bambuo ĉe montaj deklivoj kaj ĉe rivervaloj. Tio dependas de la lando kaj de la regiono. Ili ne facile alproksimiĝas al vilaĝoj kaj urbaj zonoj, sed en Japanio kaj Koreio eblas vidi ilin ĉe la sanktejoj ĉirkaŭataj de arboj aŭ eĉ en ĝardenoj sufiĉe arbaraj. Sude de Japanio tiu birdo povas atingi altecojn de 1600 m en srbaraj montetoj. Ne supreniras la 1000 m en Honshu kaj estas en malaltaj teroj en Hokaido kaj en Koreio.
Tiu palearktisa specio moviĝas soleca aŭ pli ofte en paroj kiuj estas porvivaj. La teritoriojn okupas la tutan jaron kun stabilaj limoj kiujn defendas vigle dum la reproduktado. Aŭtune kaj vintre formas aretojn kun aliaj specioj por kune manĝadi. Ili serĉas sian nutradon en foliaro, branĉoj kaj eĉ la trunko. Pli malofte eĉ surgrunde. La Varia paruo manĝas miksitan dieton konsista de semoj kaj insektoj, ĉefe raŭpoj. Dum la reproduktado ili manĝas ĉefe insektojn kaj araneojn, dum aŭtune kaj vintre ili manĝas principe berojn kaj nuksojn. La birdoj de Mijake-Jima stokas amasojn de nuksoj kiujn ili manĝas ĝis la fino de la vintro. Tiuj utilas ankaŭ kiel ofero por la nuptaj ceremonioj. Eventuale, se restas sufiĉe, utilas kiel nutrado por la birdidoj dum la komenco de la nova sezono.
La alvoko estas tre varia kaj konsistas inter aliaj de bas-tonoj kiuj sonas kvazaŭ tzu….tzu….tzu… aŭ “ĉi-ĉi-ĉi”.
Reproduktado
La sezono varias laŭ la regionoj. Aprile kaj maje en Rusio, junie en Koreio, kaj en Japanio en aprilo en la sudaj insuloj, maje en la centraj kaj eĉ junie en la plej norda Hokaido. La nesto estas farata en natura arbortruo aŭ de stumpo, ĝis 6 m supergrunde. Foje ili kavas sian propran neston en stumpo aŭ uzas neston abandonita de pego. Plej malofte ili okupas artefaritan neston aŭ truon en subtegmento. La konstruadon faras la ino kiu uzas ĉefe muskon. La ovodemetado varias laŭ la latitudoj. La demetadoj estas malpli nombraj kaj la ovoj pli grandaj ju pli sude de Japanio ol en ĉefaj insuloj. El 6 al 7 ovoj en Honŝu, nur 4 en Mijake-Jima kaj 5 en la insuloj Izu. La ovoj estas blankaj kun malgrandaj ruĝecbrunaj makuletoj ĉe la larĝa parto.
Taksonomio
Kun la Blankfrunta paruo, tiu specio estis foje separata en la genro. Sittiparus. Alternative ili estis lokitaj en la grupo de la Blua paruo nome Cyanistes. Ĵuse ili estis konsiderataj kiel subgenro de Parus, kun la Varia paruo en Sittiparus pli ol en Cyanistes.
En Poecile tiuj specioj formas parton de grupo de ŝajne pli bazaj specioj, kies rilatoj ne estas klaraj. Ili inkludu ankaŭ la speciojn de la Funebra paruo, probable la Blankfrunta paruo kaj eble la Blankbrova paruo kaj la Kaspia paruo (Gill et al., 2005). La genro nome Poecile estas ofte traktata kiel ina (kun la specinomo fine per varia); tamen tion ne diris la origina genraŭtoro Johann Jakob Kaup, kaj la ICZN la genronomo estu maskulena, kun nomofino en varius (del Hoyo et al. 2007).
Estis priskribitaj nombraj subspecioj, kun multe da diversigo en la insuloj de suda Japanio; oni konsideras kutime validaj nuntempe 9, el kiuj unu iĝis formortinta en la 20a jarcento:
Teresa Billington-Greig
Frua vivo kaj familio
En 1907, ŝi edziniĝis kun la socialista Frederick Lewis Greig (1875-1961), kiu apogis virinrajtojn kaj konsentis preni kunmetitan nomon Billington-Greig.
Politika kariero
Emmeline Pankhurst kuraĝigis Teresa Billington aliĝi al la Independent Labour Party (Partio de sendependa laboristaro, aŭ ILP). Ankaŭ sindikataj aferoj okupis ŝin. Ŝi malkonsentis ke viroj ricevu pli da laborpago ol virinoj, kaj fariĝis sekretario de la manĉestra komitato pri egala laborpago. Tiutempe, ŝi amikiĝis kun Eva Gore-Booth kaj Esther Roper.
En 1904 Billington fariĝis la manĉestra organizisto de la ILP, kaj en 1905 Emmeline Pankhurst kaj James Keir Hardie petas ke ŝi fariĝu ĝia plentempa organizisto. Ŝi grande sukcesis en tiu rolo, kaj Elizabeth Wolstenholme-Elmy multe kreditigis ŝin pri la parlamentaj sukcesoj de la ILP en Manĉestro.
Billington ankaŭ aliĝis al la Women's Social and Political Union (Socia kaj politika unio de virinoj, aŭ WSPU). En 1907, ŝi kaj Annie Kenney fariĝis plentempaj organizistoj en Londono por la WSPU. Pro tio ŝi estis malliberigita kiel sufrageto.
En virinbalotrajtista movado estis malkonsento pri kion precize oni petu. Ekzemple, kelkaj petis universalan balotrajton por ĉiuj plenaĝaj viroj kaj virinoj; aliaj petis egalan virinbalotrajton por viroj kaj virinoj, eĉ se multaj ankoraŭ ne havos balotrajton per seksneŭtralaj leĝaj restriktoj. Billington-Greig kredis ke la lasta peto estus la plej rapida vojo al virinbalotrajto. Aliaj, kiel Margaret Bondfield kredis ke, se burĝaj virinoj gajnos balotrajton, ili ne plu interesiĝos pri rajtoj de laboristaraj virinoj, do ke la movado devis tuj peti universalan balotrajton. En decembro 1907, Billington-Greig kaj Bondfield publike debatis la aferon kaj la publiko poste voĉdonis: 171 voĉdonoj estis por Billington-Greig, kaj 130 por Bondfield.
San Martino al Tagliamento
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Teresa Billington-Greig
Politika kariero
Samtempe, estis malakordo en la unio WSPU. En 1907, pro la aŭtokrateco de Emmeline Pankhurst kaj Christabel Pankhurst, ŝi kaj sep dek aliaj forlasis la union kaj fondis la Women's Freedom League (Virina ligo por libereco aŭ WFL). Kune kun Charlotte Despard, Billington-Greig aperigis la ligan ĵurnalon The Vote (La balotrajto). La ligo estis, kiel la WSPU, militema organizaĵo kiu volonte rompis leĝojn - sed, malkiel la WSPU, neniam uzis perfortemajn taktikojn.
Hollenbek
Hollenbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis nur  loĝantojn. La en komparo aparte malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lauenburgische Seen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Ratzeburg, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Teresa Billington-Greig
Politika kariero
Ekde 1910, Billington-Greig komencis labori memstare por virinbalotrajto kaj verkis librojn kiel The Militant Suffrage Movement (1911) (La militema balotrajtista movado), Consumers in Revolt (1912) (Konsumantoj ribeladaj) kaj Women and the Machine (1913) (Virinoj kaj la maŝino). Ŝi daŭris laboro por virinbalotrajto kiam en 1918 leĝiĝis la Representation of the People Act 1918 (Leĝo pri popola reprezentado, 1918) ĝis egala balotrajto estis gajnita pro la Representation of the People Act 1928 ((Leĝo pri popola reprezentado (egala balotrajto), 1928). Poste, ŝi laboris por ampleksi la kvanton de virinoj en la brita parlamento.
Morto
Teresa Billington-Greig mortis de kancero ĉe la Sudlondona malsanulejo por virinoj, la 21-a oktobro 1964.
Nuklea forto
La nuklea forto estas la forto inter du aŭ pliaj nukleonoj. Ĝi estas la kialo de la ligado de protonoj kaj neŭtronoj en atomkerno. Plejparte, ĉi tiu forto estas komprenata kiel la interŝanĝo de virtuala malpezaj mezonoj, kiel pionoj.
Ĝi estas iufoje konata kiel forta rezida forto por distingi ĝin de forta nuklea forto, kiu devenas de kvantuma kolordinamiko. La moderna termino estas donita kiam kvantuma mekaniko estis disvolvita en la 1970-aj jaroj.
Bojná
Situo
Bojná situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 8 km-ojn.
Historio
Laŭ arkeologoj la loko estis slava centro. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1424 laŭ tiama hungara ortografio "Bayna". En 1787 vivis tie 1118 homoj en 174 domoj. Inter 1801-1848 la komunumo havis la titolon kampurbo. En 1910 loĝis en Nyitrabajna 1663 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Bojná 1969 homoj, (1944 slovakoj, 9 ĉeĥoj, 4 kroatoj, 3 hungaroj kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Nyitrabajna naskiĝis hungara komponisto Artúr Harmat.
Stacio Minami-Iwakuni
Stacio Minami-Iwakuni (japane: 南岩国駅 [Minami-Iŭakuni-eki], angle: Minami-Iwakuni Station) estas fervoja stacio en Iŭakuni, Gubernio Jamaguĉi, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Elektronika muziko
Futuristoj
En Italio, la futuristoj alproksimiĝis al la ŝanĝanta muzika estetiko el diferenca angulo. Ĉefa kredo de la futurisma filozofio estis valorigi "bruon," kaj lokigi artan kaj esprimivan valoron en sonoj kiuj estis dekomence ne konsiderataj eĉ demalproksime muzikaj. La verko de Balilla Pratella nome "Teknika Manifesto de Futurisma Muziko" (1911) asertas ke ties kredaro estas: "Por prezenti la muzikan animon de homamasoj, de grandaj fabrikoj, de fervojoj, de transatlantikaj linioj, de batalŝipoj, de aŭtomobiloj kaj aviadiloj. Por aldoni al la grandaj centraj temoj de muzika poezio la imperio de la maŝino kaj la venka regno de la Elektro."
La 11an de Marto 1913, futuristo Luigi Russolo publikigis sian manifeston "L'arte dei Rumori". En 1914, li faris la unuan koncerton "bruarto" en Milano la 21an de Aprilo. Tiu uzis sian Intonarumori, priskribita de Russolo kiel "akustika bru-instrumentoj, kies sonoj (hurloj, roroj, trenoj, pepoj, ktp.) estis man-faritaj kaj projekciitaj pere de kornoj kaj megafonoj."
El 1920-aj al la 1930-aj jaroj
Tiu jardeko alportis riĉon de komencaj elektronikaj instrumentoj kaj la unuajn komponojn por elektronikaj instrumentoj. La unua nova elektronika muzikinstrumento de la jardeko, nome eterfono (aŭ ætherphone), estis kreita de Léon Theremin (naske Lev Termen) inter 1919 kaj 1920 en Leningrado, kvankam ĝi estis finfine renomata theremin aŭ en Esperanto Teremino (kvankam foje konata ankaŭ kiel thereminophone aŭ termenvox/thereminvox). Tio kondukis al la unuaj komponoj por elektronikaj instrumentoj, kontraŭ la brufariloj kaj maŝinoj kun ŝanĝoj de celoj. En 1929, Joseph Schillinger komponis First Airphonic Suite for Theremin and Orchestra (Unua Aerfona Suito por Teremino kaj Orkestro), premierita de la Cleveland Orchestra kun Leon Theremin kiel soloisto.
Aldone al la teremino, la ondoj Martenot estis inventita en 1928 de Maurice Martenot, kiu premierigis ilin en Parizo.
Registroj de sonoj faris salton en 1927, kiam la usona inventisto J. A. O'Neill disvolvigis registran aparaton kiu uzis magnete ŝirmitajn bendojn. Tamen, tio estis komerca malsukceso. Du jarojn poste, Laurens Hammond establis sian kompanion por la fabrikado de elektronikaj instrumentoj. Li pluiris por produkti la Hammond-orgenon, kiu estis bazita sur la principoj de la Telharmonio, kun aliaj disvolvigoj kiaj la komencaj reverberaj unuoj. Hammond (kun John Hanert kaj C. N. Williams) pluirus por inventi alian elektronikan instrumenton, nome la Novachord, kiun la kompanio de Hammond fabrikis el 1939 al 1942.
La metodo de foto-optika sonregistrado uzita en kinarto ebligis akiri videblan bildon de sonondo, ne kiel por realigi la malan celon - nome sintezigi sonon el artefarita sonondo.
En tiu sama periodo, komencis eksperimentoj per sonarto, kies komencaj praktikantoj estis Tristan Tzara, Kurt Schwitters, Filippo Tommaso Marinetti, kaj aliaj. La animacia filmo L'Idee (1932) de Berthold Bartosch aperigis muzikon komponitan de Arthur Honegger per ondoj Martenot kaj ĉambrorkestroj.
La 1940-aj jaroj
Konkreta Muziko (Musique concrète) estas muzika ĝenro, kies komponistoj registras sonojn el naturo, teĥniko kaj medio per mikrofono kaj fremdigas ili elektronike per muntado de sonbendaj tranĉaĵoj, ŝanĝadoj de la sonbenda rapideco kaj kreado de sonbendaj bukloj. Influoj devenis el la itala futurismo.
La nomado devenas de artikolo el la jaro 1949 de la franca inĝeniero Pierre Schaeffer, kiu en 1943 fondis ĉe la franca radio RDF por tiuj ĉi club d'essai en Parizo. La termino intencis estis dislimigo de la klasika branĉo de la Abstrakta Muziko (klasika muziko, dekdutonismo, seria muziko). Laŭ opinio de Schaeffer la movo je la klasika muziko deiras de la abstrakta en la konkretan (kompozicio), male estas ĉi tie: de la konkreta (ĉiutagaj bruoj) oni kreas la abstraktan per sonfremdigo.
Ĉar tiutempe oni laboris nur en Germanujo per la sonbendaparato, Schaeffer limiĝis komence sur rektaj surdiskigoj. La programo études de bruits estis dissendata unuafoje en 1948, i.a. kun étude pour chemin de fer, kiu aŭdigas la plej diversajn bruojn de vaporlokomotivoj kaj fervojaj vagonoj. Dum siaj verkadoj Schaeffer evoluis la modelon de objet sonore, de ĝenerala kaj abstrakta skemo por la klasifiko de sonstrukturoj inter unuopa sono kaj muzikpeco kiel tutaĵo.
Tiu ĉi muzika koncepto kaŭzis fanatikan disputon kun la anoj de la Kolonja Skolo (kaj krome Dua Viena Skolo), precipe kun komponisto Pierre Boulez ekestis kvereloj pri samtempa muzika estetiko. Boulez riproĉis al Schaeffer, ke li estas pli metiisto ol muzikisto, kaj ke lia maniero produkti muzikon similas al „bricolage“ (ŝatokupa muntarto), kion Schaeffer ne rifuzis; male „la historio de la muziko per si mem estas […] evoluo per arta muntado“. Jen okazis, ke li ankaŭ uzis por siaj sonmuntaĵoj afrikan muzikon.
Starigo de populara elektronika muziko
Fine de la 1960-aj jaroj, muzikistoj de pop- kaj Rok-muziko, kiel the Beach Boys kaj the Beatles, ekuzis elektronikajn instrumentojn, kiel la teremino kaj la melotrono, por suplementi kaj difini siajn sonstilojn. En sia libro Electronic and Experimental Music, Thom Holmes agnoskas la registraĵon de Beatles de 1966 nome "Tomorrow Never Knows" kiel la kanto kiu "enkondukis en nova erao la uzadon de elektronika muziko en rok- kaj pop-muziko" pro la aligo fare de la bando de registreroj kaj inversitaj kaj laŭ rapido manipulitaj registritaj sonoj. Je la fino de la jardekoj, la Moog-sinteziloj ekhavis hegemonian lokon en la sono de aperanta progresiva rokmuziko kun bandoj kiel Pink Floyd, Yes, Emerson, Lake & Palmer, kaj Genesis farante ilin parto de sia sono. La instrumenta peco de Gershon Kingsley nome "Popcorn" estis la unua internacia elektronika danc-muzika sukcesaĵo en 1969. Instrumenta progresiva rok-muziko estis partikulare grava en kontinenta Eŭropo, kio pavis la vojon por ke bandoj kiel Kraftwerk, Tangerine Dream, Can, kaj Faust transiru la lingvan barieron. Ilia tre sinteziligita "krautrock", kun la verkaro de Brian Eno (dum ioma tempo klavaristo de Roxy Music), estos la ĉefa influo sur posta elektronika rokmuziko.
Duobligmuziko estis pionirita de King Tubby kaj de aliaj muzikistoj el Jamajko, kiu uzis etosmuzikan elektronikon inspirite en DĴ, produktitaj per interrompoj, eĥoj, ekvaliziloj kaj psikedeliaj elektronikaj efikoj. Ĝi aperigis kovrajn teknikojn kaj aligis elementojn de mondmuziko, profundajn basliniojn kaj harmoniajn sonojn. Estis uzitaj ankaŭ teknikoj kiel longaj eĥoprokrastoj. Aliaj elstaraj artistoj ene de tiu ĝenro estis Dreadzone, Higher Intelligence Agency, The Orb, Ott, Loop Guru, Woob kaj Transglobal Underground.
Elektronika rokmuziko estis produktita ankaŭ de kelkaj japanaj muzikistoj, kiel Isao Tomita en Electric Samurai: Switched on Rock (1972), kiu aperigis ludaĵojn per Moog-sintezilo de nuntempaj pop- kaj rok-kantoj, kaj Osamu Kitajima en sia albumo de progresiva rokmuziko Benzaiten (1974). En la mezo de la 1970-aj jaroj okazis la apero de elektronikartaj muzikistoj kiel Jean Michel Jarre, Vangelis, kaj Tomita, kun kiuj Brian Eno estis grava influo por la disvolvigo de la Novepoka muziko.
Duobligmuziko influis super la elektronikaj muzikteknikoj poste adoptitaj de la hiphopa muziko, kiam la Jamajkdevena DJ Kool Herc en la komenco de la 1970-aj jaroj enkondukis la jamajkan sonsisteman kulturon kaj la duobligmuzikajn teknikojn en Usonon. Unu tia tekniko kiu iĝis populara en la hiphopa kulturo estis la ludado de du kopioj de la sama disko per du diskoturniloj en alterna sistemo, etendigante la favoritan parton de la rompdancistoj. La diskoturnilo finfine rezultis la plej videbla elektronika muzika instrumento, kaj foje eĉ la plej virtuoza, en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj.
Klavaraj sinteziloj
Havigita en 1970 fare de Moog Music, la Mini-Moog estis inter la unuaj amplekse disponeblaj, facile porteblaj kaj relative haveblaj sinteziloj. Ĝi iĝis iam la plej amplekse uzata sintezilo en tiu epoko kaj en populara kaj en elektronika arta muziko. Patrick Gleeson, ludanta en koncerto kun Herbie Hancock en la komenco de la 1970-aj jaroj, pioniris la uzadon de sinteziloj eĉ en turnea kunteksto, kie ili devis suferi premojn por kiuj tiuj dekomencaj maŝinoj ne estis desegnitaj.
En 1974, la WDR studio en Kolonjo akiris sintezilon EMS Synthi 100, kiun nombraj komponistoj uzis por produkti rimarkindajn elektronikajn verkojn - kiel tiuj de Rolf Gehlhaar nome Fünf deutsche Tänze (Kvin germanaj dancoj, 1975), de Karlheinz Stockhausen nome Sirius (1975-76), kaj de John McGuire nome Pulse Music III (1978).
Eckbach (Rejno)
La rivero Eckbach estas alfluanto de la Rejno en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas iom pli ol 39 km longa. Ĝi ekfluas proksime de Carlsberg (Palatinato).
Elektronika muziko
Ciferecaj sinteziloj
En 1980, Yamaha finfine publikigis la unuan FM ciferecan sintezilon, nome Yamaha GS-1, sed je multekosta prezo. En 1983, Yamaha enkondukis la unua unuopa cifereca sintezilo, nome la DX7, kiu ankaŭ uzis FM sintezilon kaj iĝos unu el la plej bone vendataj sinteziloj de ĉiuj tempoj. La DX7 estis konata pro sia rekoneblaj brilaj tonalecoj kiuj estis parte rilataj al la troa specimenado de of 57 kHz.
Barry Vercoe priskribis unu el sia sperto kun fruaj komputilsonoj:
Eckbach (Rejno)
La rojo Schrakelbach en la norda parto de la orienta Palatinato, estas 6,9 km longa orografie dekstra alfluanto de la rivereto Eckbach. La rojo Fuchsbach same en la norda parto de la orienta Palatinato, estas pli ol 11 km longa orografie dekstra alfluanto de la rivereto Eckbach.
Elektronika muziko
IRCAM, STEIM, kaj Elektronmusikstudion
IRCAM en Parizo iĝis grava centro por esplorado pri komputila muziko kaj realigado kaj disvolvigo de la komputila sistemo Sogitec 4X, havigante la tiam revolucian real-tempan ciferecan signalprocezadon. La verko de Pierre Boulez nomeRépons (1981) por 24 muzikistoj kaj 6 solistoj uzis la 4X por transformi kaj sendi solistojn al laŭtparolila sistemo.
STEIM ((STudio for Electro Instrumental Music)) estas centro por esplorado kaj disvolvigo de novaj muzikinstrumentoj en la elektronikaj muzikaj artoj, situa en Amsterdamo, Nederlando. STEIM estis ekzistinta ekde 1969. Ĝi estis fondita de Misha Mengelberg, Louis Andriessen, Peter Schat, Dick Raaymakers, Jan van Vlijmen, Reinbert de Leeuw kaj Konrad Boehmer. Tiu grupo de nederlandaj komponistoj baraktis por la reformado de la feŭdecaj muzikaj strukturoj de Amsterdamo; ili insistis por la nomumo de Bruno Maderna kiel muzika direktoro de la Concertgebouw Orchestra kaj plifortigis la unuajn publikajn financojn por eksperimenta kaj improvizita elektronika muziko en Nederlando.
Diego Laínez
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 12. Leipzig 1908, p. 273 (tie ĉi interrete)
Egiptia Ruĝa Krescento
Historio
De tiam, la egiptia Ruĝa Kruco konstante pluagadis, kaj organizis karitatajn koncertojn kaj merkatojn por kolekti monsubtenon. Ĝi partoprenis en sanhelpaj misioj eksterlande, aparte en la sudorienteŭropa regiono Balkano. Nur poste kreiĝis reto da filioj en la egiptiaj provincoj, por landvaste starigi medicinan infrastrukturon.
Diismo
Diismo kredas, ke Dio ja ekzistas, estas unu kaj kreis la universon kun ĝiaj naturaj leĝoj. Ĝi (Dio) kreis universon tute komprenebla per la racio de homo. Sed tuje post la kreo, laŭ kelkaj diistoj, Dio emeritiĝis kaj ne plu agis sur la estrado de la mondo. Do diismo rigardas dian providencon, miraklojn, dogmojn kaj sanktajn librojn kiel fabelojn por infanoj kaj naivuloj. Esence, diisto kredas je Dio, sed ne je preĝado.
15028 Soushiyou
15028 Soushiyou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Parko Soŝo (japane: 双松公園; Sōshō Kōen aŭ Soushou Kouen), sur monteto en la nordo de Nan'jo. Tiu parko estas konata pro siaj pinoj, ĉerizarboj, rozoj, krizantemoj kaj la civita Observatorio de Nan'jo.
Diismo
Voltaire, Thomas Paine, Thomas Jefferson kaj Albert Einstein estis gravaj diistoj, inter aliaj. Jefferson, ekzemple, redaktis la kristanan evangelion por ekskludi la miraklojn de Jesuo Kristo, farinte Jesuon homo tre saĝa, sed ne dia.
Diista terminaro
Diistaj aŭtoroj - kaj 17-a kaj 18-a jarcento teologiistoj ĝenerale - temis uzi pri Dio diversaj paroloj kiel:
Priskribo ĝenerala
La diistoj, ĝenerale, malakceptas la religion organizitan kaj la personajn diajn «revelaciojn», argumentante ke Dio estas la kreinto de la mondo, sed eble ne intervenas en la aferojn de la mondo (pri tio lasta ekzistas variaĵoj, iuj deistoj akceptas iom da postkreada interveno). Por ili, Dio malkaŝas Sin nerekte, tra la leĝoj de la naturo priskribitaj de la naturaj sciencoj.
Diismaj principoj
La diistoj:
Ratkovská Suchá
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1323 en formo "Zuha". En 1910 loĝis en Ratkószuha 344 da homoj, (309 slovakoj, 17 hungaroj, 6 kroatoj, 3 rumanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Ratkovská Suchá 54 da homoj, (escepte unusolan hungaron ĉiuj slovakoj). Nuntempe feriejaj dometoj formiĝas.
Ilĥanlando
La Ilĥanlando (Ilĥanujo aŭ Ilĥanato, İlhanlılar,, Ил Хан улс, 伊兒汗國) estis mongola ĥanlando establita en Irano en la 13-a jarcento, konsiderita parto de la Mongola Imperio.
La vort-radiko "Ilĥan-" en laŭmorfema traduko signifas vic-ĥano.
Ilĥanlando estis bazita, origine, sur la kampanjoj de Ĝingis-Ĥano en la Ĥorezma Imperio en 1219-1224, kaj fondita de la nepo de Ĝinĝis, Hulagu, en tiuj teritorioj kiuj hodiaŭ konsistas el la plej granda parto de Irano, Irako, Afganio, Turkmenio, Armenio, Azerbajĝano, Kartvelio, Turkio, kaj okcidenta Pakistano. La Ilĥanato komence akceptis multajn religiojn, sed estis precipe komprenema al kristanismo, kaj serĉis franca-mongolan aliancon kun la krucistoj por konkeri Palestinon. Poste la regantoj de Ilĥanato, komencante kun Ghâzân en 1295, akceptis Islamon.
Nueno
Geografio
Parto de la municipa teritorio estas okupita de la Natura Parko Sierra y los Cañones de Guara. La altitudo gamas inter 2078 m (Pico Guara) kaj 600 m borde de la rivero Flumen. La loĝloko Nueno mem (726 msm) estas je 15 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-23 ĝi estas komunikata kun Sabiñánigo norde kaj kun Ŭesko sude.
Ene de la municipo Arguis estas ankaŭ la loĝlokoj Arascués, Sabayés, Santa Eulalia de la Peña, Belsué, Nocito kaj la senhomejoj Santa María de Belsué kaj Lúsera.
En la ĉirkauaĵo estas impresaj naturaj lokoj kiel la ravinoj nomitaj Salto de Roldán kaj Gorgas de San Julián, la montaroj Sierra de Guara kaj Sierra del Águila, la monto Pico de Gratal, la rivero Isuela ktp.
Historio
La loknomo Nueno derivatas de la latina nonus (naŭa) rilata al ŝoseo de Romia Imperio ĉe kiu ĝi okupis lokon per gastejo survoje al Ŭesko el Pireneoj, same kiel aliaj similaj loĝlokoj, nome la monaĥejo de San Pedro de Séptimo (sepa) kaj Villas de Sexto (sesa). Tiuj ordonumeroj markis mejlojn.
Probable dum la islama epoko la gastejo estis anstataŭita per kastelo, kiu estis plifortigita post la konkeero fare de aragonanoj kaj apudigita de preĝejeto. El tiu restas tro eroziita kapitelo enmetita en la norda muro.
En la procezo de reloĝado en la 12-a jarcento, Nueno iĝis loĝloko kun minoritato de kristanoj kaj majoritato de mudeĥaroj. Tial ĝi estis registrita nur en la 14-a jarcento kiel paroĥejo dependa de Arguis. En la 16-a jarcento la loko apartenis al Hugo de Urriés. La konverto de mudeĥaroj en moriskoj devigis la ampleksigon de la romanika preĝejo en la 16-a jarcento, profitante kelkajn dependaĵojn de la kastelo, kiel turo sur kiu oni konstruis sonorilturon el briko de mudehara stilo, kaj la preĝejo estis finita en la 17-a jarcento. Dum la Mezepoko, la iama romia ŝoseo estis uzita por la reto de transmigra brutobredado inter la Valo de Ebro kaj la Pireneoj. Foje oni indikas, ke Nueno estas unu el la plej nordaj lokoj de islama dominado, foje observeble per la tegoloj el argilo, foje nomitaj arabaj. Dume norde de Nueno, en direkto al Pireneoj, tegmentoj estas ŝirmitaj per ebenaj tegoloj el ardezo tipaj de la montaro.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Nueno: oni malaltiĝis el 435 loĝantoj en 1910 ĝis 138 en 1970 kaj poste oni plialtiĝis ĝis nunaj 584 loĝantoj (2022) pro aligo de Arascués, Nocito kaj Sabayés.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Turandot
Malkiel ĉe La fanciulla, Turandot enhavas nombrojn de memorindajn soloajn ariojn, inter ili Nessun dorma.
Felix Locher
Li komencis malfrue sian aktoran karieron en 1957 per kinfilmo Hell Ship Mutiny kaj televidaĵo Letter to Loretta. Li daŭrigis ĝin per kinfilmoj kiel Frankenstein's Daughter, Thunder in the Sun, California, House of the Damned, The Greatest Story Ever Told, Made in Paris, krom televidserioj Have Gun - Will Travel, Wagon Train, The Twilight Zone, The Man from U.N.C.L.E., Combat!, I Dream of Jeannie, The Munsters, Mission: Impossible, Star Trek, Gunsmoke, Love, American Style ktp.
Bobby Blue Bland
Robert Calvin Bland (denaske Robert Calvin Brooks; 27a de Januaro, 1930 – 23a de Junio, 2013), konata profesie kaj artetose kiel Bobby "Blue" Bland, estis usona blus-kantisto.
Bland disvolvigis sonstilon kiu miksis gospelon kun bluso kaj ritmenbluso en stilo nomita foje soula bluso. Li estis priskribita "inter la plej granda rakontistoj de bluso kaj soul... [kiu] kreis ŝtormajn ariojn de amo, perfido kaj rezignacio, klopode kontraŭ agitigaj, dramaj orkestraĵoj, kaj lasis la aŭskultanton malplenigita sed surprizita." Li estis foje menciita kiel la "Leono de Bluso" kaj kiel la "Sinatra de Bluso". Lia muziko estis influita de tiu de Nat King Cole.
Wattignies - Templemars (stacidomo)
Wattignies - Templemars estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Templemars, apud Wattignies, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Vakıflı
Vakıflı (jen turke, Վաքըֆ) estas la sola restinta armena loĝloko de Turkio. Ĝi situas en la provinco Hatay, en la plej suda parto de Turkio, lime de Sirio, kaj apartenas al la Mediteranea regiono (turke Akdeniz Bölgesi) de la lando. Fine de 2007 en la komunumo vivis 130 loĝantoj.
Wattignies - Templemars (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Paul Iby
Iby estas ofte nomata esperantisto, ĉar li membris dum multaj jaroj en IKUE kaj verŝajne foje celebris meson en Esperanto. Tamen, laŭ informo de pastro Lajos Kobor, li ne parolas la lingvon.
En majo 2010 li akiris multe da atento en la monda gazetaro, ĉar li proponis, ke la romkatolika eklezio nuligu la celibaton kaj repripensu ankaŭ la ordinon de virinoj.
Sepbraka kandelabro (Essen)
Historio
La kandelabro plurfoje estis riparata, laste en 1987. Antaŭe oni ĉiudetale mezuris la kandelabron fotogrametrie, tiel ke nun estus eble produkti precizan kopion. Jam en 1873 oni faris de la sepbraka kandelabro de Essen du kopiojn, unu por la Muzeo Viktoria kaj Alberto, la alian por la berlinaj muzeoj.
Uzado
Pri la historia uzado de la kandelabro nur malmulta estas konata. Liber ordinarius respegulas la liturgian situacion en la abatinujo Essen preskaŭ kvarcent jarojn post ekesto de la kandelabro. La manskribaĵo ja baziĝas supozeble sur pli malnovaj modeloj, sed kiom la skribantoj fakte transskribis el la modeloj, ne estas konata. Liber ordinarius nur malofte mencias la kandelabron. Je Pentekosto ĝi tamen staris en la centro de la liturgio: Oni ekflamis la kandelojn, la vagolernantoj ĉirkaŭgenuis ĝin kaj kantis himnon al la reviviĝinta Kristo.
Nuntempe oni ekflamas la kandelojn de la sepbraka kandelabro okaze de solenaĵoj same kiel je aparte gravaj okazaĵoj ekzemple instaladoj de novaj episkopoj.
Dennis Keefe
Dennis KEEFE (naskiĝis la 17-an de junio 1951 en Bloomington, Ilinojso, Usono) estas usona esperantisto, iniciatinto de la lingvoinstrua versio de la Lingvaj Festivaloj. Li estas ankaŭ la aŭtoro de la "BEK"-kurso (la mallongigo signifu "Baza EKzercaro" aŭ "Baza Esperanto-Kursaro"), kaj kreis la Valencian Metodon de lingva instruado, kiam li loĝis en Hispanio. En 2011 li proklamiĝis Esperantisto de la Jaro laŭ la revuo La Ondo de Esperanto, pro la universitat-nivela disvastigo de Esperanto en Ĉinio kaj pro la evoluigo de la projekto “Esperanto-Insulo” en Hajnano.