cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrika jakanao
Disvastiĝo
La Afrika jakanao (Actophilornis africana) bredas sub Saharo en Afriko kaj ĉefe en Zimbabvo, Mozambiko, norda Namibio, norda Bocvano kaj orienta Sudafriko. Ĝi estas loĝanta escepte pro sezona disiĝo. Ili loĝas en lagetoj aŭ malrapidaj riveroj kie estas flosanta akva plantaro kie ili moviĝas, manĝas kaj reproduktiĝas.
Reproduktado
La ino demetas kvar nigromarkitajn brunajn ovojn en flosanta nesto. Maskloj, kiel en aliaj vadbirdaj familioj kiel ĉe falaropoj, respondecas pri kovado kaj idozorgado.
Aspekto
Temas pri facile videblaj kaj nekonfuzeblaj birdoj. Ili estas 30 cm longaj, sed la inoj estas pli grandaj ol la maskloj. Ili havas ruĝavelkolorajn suprajn partojn kun iom da malhelo ĉe flugilpintoj, kaj nigro ĉe malantaŭa kolo, nuko kaj traokula strio sub helbluaj kapo kaj fronto kiuj sekvas samkoloran bekon kiel ŝildo simila al tiuj de fulikoj. Vizaĝo sub tiu nigra strio kaj subaj partoj estas blankaj, sed tiuj lastaj avelkoloraj ĉe plenkreskuloj kaj inter blankaj kolo kaj supra brusto kaj ruĝavelkolora suba brusto estas brilfalva plumaro. La kruroj kaj longaj fingroj estas blugrizaj.
Kutimoj
La Afrika jakanao (Actophilornis africana) sin nutras per insektoj kaj aliaj senvertebruloj, kiel krabetoj aŭ helikoj, aŭ semoj plukitaj el flosanta plantaro aŭ rekte el akva surfaco.
Referenco
Shorebirds de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-395-60237-8
Filiŝtoj
Filiŝtoj (hebree: פְלִשְׁתִּים / pelištīm) estis ne-ŝemida popolo, kiu ekde la 12-a jarcento a.K. loĝis sude de Sirio en la marbordaj regionoj de Palestino (tiun nomon al la lando post jarcentoj donis romanoj, koloniinte landojn de hebreoj).
Historio
La setlado de novaj loĝantoj en la fekunda sudo de Palestino komence staris sub protekto kaj subteno de antikva Egiptio. La marbordaj urboj Gazao, Aŝkelon kaj Aŝdod fine de la 12-a jarcento a.K. ankoraŭ estis egiptaj centroj. La filiŝtoj fondis kvinurban ligon (greke pentapolis) de la urboŝtatoj Aŝdod, Aŝkelon, Ekron aŭ Akkaron, Gat kaj Gazao. La urboj unue regiĝis de nobeloj, kaj konsistigis konfederacion, kies politikaj strukturoj estis ŝanĝeblaj. Ju pli la egiptoj retiriĝis el la regiono, des pli la filiŝtoj transprenis la potencon en la regiono, kaj tenis ilin ĝis la regado de la juda reĝo Davido. En la deziro akapari pli grandan teritorion for de la marbordo la filiŝtoj tra pluraj jarcentoj havis amarajn batalojn kun la izraelidoj kaj kanaanidoj. Raportoj de tiaj bataloj el la torao estis pruveblaj per arkeologiaj elfosaĵoj.
La filiŝtoj ricevis potencan pozicion en la regiono pro sia teknika kaj armea supereco, kiu baziĝis sur perfekta ilaro kaj bone trejnita armeo de profesiaj soldatoj. Ili havis malgrandajn garnizonojn en strategie gravaj lokoj kaj moveblaj komandogrupoj, kiuj de la armeaj bazoj entreprenis esplorajn kaj punajn ekspediciojn. Tiun sistemon ili transprenis de la egipta armeo. armeaj ĉaroj kaj arkopafistoj dum longa tempo garantiis al la filiŝtoj la regadon de la regiono. Ili perforte devigis impostojn, nuligis ĉiun reziston jam en ekĝerma fazo kaj defendis sian monopolon pri minado kaj produkto de fero. Dum iuj fazoj laŭ la biblia rakonto pri Samson la rilatoj al la najbaraj popoloj ŝajne ankaŭ estis preskaŭpacaj.
La minaco de la filiŝtoj kaj la tial necesa pli bona armea organiziĝo signife kontribuis al la ekesto de reĝa ŝtato en la juda popolo, kiu antaŭe estis ĉefe organizita laŭ triboj. En momento de aparta armea premo la izraelidoj nomumis Ŝaul la unuan judan reĝon. Li havis kelkajn unuopajn armeajn sukcesojn, sed finfine estis venkita de la filiŝtoj. Nur lia filo reĝo Davido sukcesis repuŝi la filiŝtan armeon: Legenda iĝis la historio pri lia batalo kontraŭ Goliato en la bibliaj libroj Samuelo.
Ekde la mezo de la juda reĝa epoko, dum la 9-a jarcento a.K., subite la biblio apenaŭ plu raportas pri la filiŝtoj, sed pri aliaj malamikaj najbaraj popoloj. Dum la jaro 732 antaŭ Kristo la kvinurba ligo dum la regotempo de la asiria reĝo Tiglat-Pileser la 3-a subjugiĝas de Asirio.
Palestino
La nomo „Palestino“ devenas de la filiŝtoj. La romianoj post la juda ribelo de la jaro 70 renomis la landon Israelo kaj Judio laŭ la nomo de la eksaj malamikoj (greke en latinliterigo Philistaia / latine Palaestina), por humiligi la judojn. La hodiaŭaj palestinanoj ne estas posteuloj de la filiŝtoj, sed havas sian nomon laŭ la regiono, kiu dum ĉiuj postaj jarcentoj tenis la nomon donitan dum la jaro 70.
Deveno
La deveno de la filiŝtoj ĝis nun ne povis esti plene klarigita. Ili supozeble apartenis al la "maraj popoloj", koalicio de popoloj devenantaj probable el okcidenta Anatolio kaj/aŭ la regiono de la Egea Maro, kiuj estis forpelitaj el siaj hejmregionoj dum la 12-a jarcento a.K., vivis sur ŝipoj en la Mediteranea Maro kaj post la jaro 1200 a.K. plurfoje atakis la landojn de la orienta Mediteranea Maro, interalie Kipron kaj la Novan Imperion de antikva Egiptio.
Laŭ la "egea hipotezo" la filiŝtoj venis de la ageaj insuloj kaj de la kontinenta parto de Grekio. Indiko pri ebla deveno de la insulo Kreto estas piktogramo sur la "disko de Faistos: ĝi troviĝis sur la insulo Kreto, supozeble devenas el la 17-a jarcento a.K. kaj montras kapon kun kapa dekoro tre simila al tiu de la popolo peleset, kiu videblas sur reliefoj de la "maraj popoloj" en la postmorta templo de la egipta faraono Ramseso la 3-a en Medinet Habu''. De la filiŝtoj apenaŭ konserviĝis skribaj dokumentoj. Dum la jaro 2007 en Aŝkelon troviĝis skribaj tabuloj, kiuj havis literojn de la kipra-minoa skribotipo, kio subtenas la tezon pri egea deveno de la filiŝtoj.
La „anatolia hipotezo" konsideras la okcidentan kaj sudan marbordon de Malgrandazio la devenejon de la filiŝtoj. Oni provas pruvi la hipotezon unuflanke per la greka legendo, laŭ kiu Perseos kaj Mopsos, kiuj ligiĝis al Malgrandazio, militis kontraŭ la marbordaj urboj de Palestino. Laŭ la legendo Perseos okcidente de Jafo batalis kun mara monstro, kaj Mopsos konkeris la urbon Aŝkelon. Pli gravas tamen la indiko pri antikvaj historiistoj, kiuj nomis Lydia la hejmlandon de la filiŝtoj. Ankaŭ tie ekzistis kapaj ornamoj similaj al tiuj de la reliefoj en la postmorta templo de Ramseso la 3-a.
Herreros de Suso
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 131 loĝantojn. Ĝi perdis 640 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 50 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Narros del Castillo, Vita, Blascomillán, San García de Ingelmos, Solana de Rioalmar kaj El Parral.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Baptisma preĝejo (Nyíregyháza)
Historio
La membroj helpas al mizeruloj, handikapoj, rifuĝintoj depost establo de fondaĵo en 1996.
Konstruaĵo
La teretaĝa konstruaĵo laŭ la trotuaro kontaktiĝas maldekstre kun alia domo, sed dekstre la preĝeja korto etendiĝas. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias tra porĉo. Apud la enirejo flanke po unu altaj kaj mallarĝaj fenestroj estas videblaj. Super la enirejo granda kruco reliefas, kiel ornamaĵo, krome ĝi donas preĝejan aspekton.
Oazo Siva
Oazo Siva (arabe واحات سيوة) situas en la okcidenta oaza grupo de Egiptio, en la Libia dezerto kaj etendiĝas inter Kattara-depresio norde kaj la Egipta Sablomaro sude. Ĝi havas longon de 80 km kaj larĝon de 2–20 km kaj situas averaĝe ĉirkaŭ 18 m sub la marnivelo kiel depresio. Siva estas hejmo por ĉirkaŭ 23.000 loĝantoj, la plimulto apartenas al la berberoj, kiuj parolas lokan version de la berbera lingvaro. La oazaro tiel estas la sola berbera lingvoinsulo de Egiptio.
Krom la ĉefloko Siva, ekzistas tie kelkaj vilaĝoj (Aghurmi, Abu Ŝuruf, Ĥamisa, Bilad ar-Rum kaj Bahi ad-Din) kaj militista bazo. La plantejoj kaj la fruktoĝardenoj de la oazo entenas ĉirkaŭ 300.000 daktilpalmojn kaj ĉirkaŭ 70.000 olivarbojn. Por la loka konsumo, oni kultivas ankaŭ legomojn kaj fruktojn. Lokanoj parolas apartan berberan lingvon nome la sivian..
San Mateo Etlatongo
San Mateo Etlatongo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Mateo Etlatongo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 250.
Geografio
San Mateo Etlatongo apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1085 loĝantojn. El tiuj estis 522 viroj kaj 563 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2040 metroj super la marnivelo.
Katapulto
Katapulto havas diversajn signifojn, inter ili:
San Mateo Etlatongo
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17 indiĝenoj. El tiuj 14 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Ĥabakuk (profeto)
Ĥabakuk, aŭ Ĥabakuko, (hebree Hăbaqqūq, חֲבַקּוּק; greke: Ἀμβακούμ; latine: Habacuc) de la 6-a jarcento a.K., estas la oka de la bibliaj Minoraj Profetoj.
San Mateo Etlatongo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ĥabakuk (profeto)
La etimologio de la nomo estas necerta, ĉar ĝi povas deveni el la akada nomo de planto probable Cassia fistula, aŭ el la hebrea vorto signifanta “kiu brakumas” aŭ “kiu luktas”. .
Biografio
Pri la vivo de Ĥabakuk oni konas preskaŭ nenion: plejprobable li vivis en la epopko de la reĝo Ioakim (608-598) a.K., la akra kontraŭulo de Jeremio, nome dum la 7-a jarcento ĉevale de la 6-a.
Ĥabakuk estas aŭtoro de profetaĵo ĉeesta en la Biblio: la Libro de Ĥabakuk konstituita je 56 versegoj, dividitaj en tri ĉapitroj
Pri la historio kaj enhavo de la libro de Ĥabakuk oni vidu artikolojn pri Libro de Danielo kaj Aldonoj al Danielo.
El datenoj de la libro kritikistoj konfirmas lian naskiĝon al la 7-a jarcento
Ĉu nur legendo?
Pli certe lia tombo lokigeblas en Kadarim (Israelio).
Lia tombo estis malkovrita epoke de romia imperiestro Teodosio la 1-a, nome fine de la 4-a jarcento.
Kulto
Ĥabakuk estas honorita kiel sanktulo en la Katolika kaj orientaj kristanaj eklezioj, sed een memorigaj datoj malsamaj. La Roma Martirologio lin karakterizas per frazo de lia profetaĵo: “Justulo vivos per sia fido” (2,4-20)
Aliaj Projektoj
Wikimedia Commons gastigas diversaj lementoj koncerne profeton Ĥbakuk.
10963 van der Brugge
10963 van der Brugge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras la aktivan nederlandan amatoran astronomon Aad H. van der Brugge. Dum pluraj jardekoj li estis elstara ano de la plenuma komitato de la Reĝa Nederlanda Asocio pri Meteologio kaj Astronomio.
Hatjaj
Hatjaj, taje หาดใหญ่ estas universitata urbego kaj distrikta sidejo en suda Tajlando. La loknomo estas mallonga versio de "mĉapeliai" kun la signifo granda mĉapelo ( taje: มะหาด) arbo, parenco de jakvo en genro Artocarpus.
Situo
Hatjaj situas en suda parto de la lando proksime de la malajzia limo. Bankoko troviĝas je 751, Ĉiang Mai 1312 km-oj.
Historio
Hatjaj estis nur malgranda vilaĝo ĝis finkonstruo de fervoja linio. En 1928 komunumo fariĝis, en 1935 distrikto, en 1949 urbo, en 1995 urbego. Intertempe ankaŭ la areo estis pli granda. En 2005, 2006, 2012 kaj 2014 bombatakoj okazis, ĉiam mortis kelkaj homoj.
Trafiko
Hatjaj havas signifan stacidomon kaj internacian flughavenon. La urbego havas 3 gravajn ĉefvojojn al Malajzio, Bankoko kaj orienta marbordo.
Klimato
Hatjaj troviĝas en la tropika klimato havanta 2 sezonojn. La pluvsezono, kiu estas influita antaŭ musono daŭras de majo ĝis decembro, la ceteraj monatoj apartenas al la seka sezono. Spite la nomon ankaŭ tiam pluvas, sed malpli. En la jaro pluvas 1726 mm. La temperaturo varias inter 23-33 °C.
Jacobus Golius
Jacobus Golius estis nederlanda orientalisto, matematikisto, kuracisto, arabisto kaj profesoro pri la araba en la Universitato de Lejdeno inter 1625 kaj 1667. Goliuso estis lernanto de Thomas Erpenius (1584-1624), kiun li sukcedis en la Universitato de Lejdeno.
Biografio
Golius kompletigis siajn studojn en 1621 kaj iris eksterlanden, al Francio, kie li prelegis en la greka lingvo ĉe La Rochelle. En 1622-1624 li akompanis la nederlandan ambasadon al Maroko, kie li estis inĝeniero en la nederlanda misio, kiu studis la eblojn konstrui havenon proksime de Agadir, samkiel diplomato. Li vizitis Marakeŝon, el kie originas liaj unuaj manuskriptaj akiroj. La 12-an de majo, 1625, Goliuso estis nomumita sukcedanto de Erpenius
Li akiris permeson vojaĝi en Mezoriento por akiri manuskriptojn. Tiutempe li fariĝis lerta ankaŭ en la persa kaj la turka. Li vojaĝis al Arabujo kaj Sirio, kaj post iom da tempo en Alepo, li iris al Istanbulo en 1627, kie li provizore estis dungita kiel sekretario de Cornelis Haga (1578-1654), la nederlanda reprezentanto ĉe la Sublima Pordo. En Istanbulo li daŭre aĉetis manuskriptojn.
En 1629 li revenis al Nederlando kun trezoro de pli ol du cent mezorientaj manuskriptoj deponitaj en la biblioteko de la Universitato de Lejdeno (nun registrita kiel Or. 1 ĝis Or. 211, markante la komencon de la orienta departemento en tiu Biblioteko). Samjare li estis nomumita profesoro pri Matematiko ankaŭ, kiel sukcedanto de Willebrord Snellius (1591-1626).
Poste sekviĝis tridek ok jarojn da universitata vivo. En 1629 li publikigis la unuan pecon de araba poezio aperinta presite, en 1636, unu eldono de la "Vivo kaj historio de Timur Lenk", en 1640, katalogo de la manuskriptoj, kiujn li aĉetis nome de la Universitato de Lejdeno, en 1653, lia monumenta Lexicon Arabico-Latinum, en 1654, li kompilis disertaĵon pri la imperio de Katajo, kiu estis publikigita unu jaron poste kiel parto de la Novus Atlas Sinensis fare de la jezuita misiisto Martinus Martinius (1614-1661).
Nova Egipta Imperio
La Nova Egipta Imperio, ankaŭ nomita Nova Reĝlando de Egiptio, estis la periodo de la historio de Antikva Egiptio inter la 16-a kaj la 11-a jarcento a.K.. Ĝi estis markita de la 18-a, 19-a kaj 20-a egiptaj dinastioj. La Nova Imperio sekvis la duan mezan periodon kaj estis sekvita de la tria meza periodo.
En la lasta parto de la Nova Imperio, ankaŭ konata kiel la "ramsesa periodo", entute dekunu faraonoj prenis la nomon "Ramseso", ekzemple la fama Ramseso la 3-a.
(13632) 1995 WP8
(13632) 1995 WP8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Síyáh-Chál
La Karcero Síyáh- Ch ál (en persa lingvo سیاه چال = laŭlitere "la nigra truo", ublieto / forgeskelo) estis subtera prizono en Teherano (Ṭihrán, ĉefurbo de Persio), kie Bahá'u'lláh, la Profeto-Fondinto de la Bahaa Kredo, estis enkarcerigita fine de 1852 kaj kie li ekkonsciis por la unua fojo pri sia profeta misio.
Je la 15-a de aŭgusto 1852 la tri babanoj Ṣádiq, Fatḥu'lláh kaj Ḥájí Qásim atencis la reĝon de Persio Náṣiri'd-Dín Sh áh Qájár (1831-1896), kiun ili opiniis responsa pri la sovaĝa subpremado de la baba movado. Sekve okazis furioza pogromo kontraŭ la babanoj. Multajn oni amasbuĉadis kaj enprizonigis, aliaj devis forfuĝi aŭ sin kaŝi. Ṭáhirih, la 17-a "Litero de la Vivanto", estis martirigita.
La babanestro Mírzá Ḥusayn 'Alí Núrí titolita Bahá'u'lláh tiam gastis ĉe la frato de la Granda Veziro en somera rezidejo proksima al Tehrano. Eksciinte pri tiu evento, li decidis renkontiĝi kun la Ŝaho por senkulpigi sin, sed survoje li estis arestita, ligita kaj eskortita piede kaj humilige al tiu prizono Síyáh- Ch ál.
Tiu karcero origine estis subtera akvorezervujo, sen nek lumo nek eliro (krom la unusola enira ŝtuparo). Tie dum kvar monatoj Bahá'u'llah estis enkarcerigita kaj ligita per pezaj ĉenoj kun 150 aliaj malliberigitoj : vojrabistoj, ŝtelistoj kaj murdistoj, kiuj "vivis" (kaj rapide mortis) sen eĉ vestaĵoj aŭ kuŝejoj en plej kompleta mallumo, malvarmo, haladzo kaj putraĵoj.
En tia stato Bahá'u'lláh spertis mistikan eventon similan al tiu de la "ardanta arbeto" de Moseo, al la "Bapto" de Jesuo kaj al la renkontiĝo kun la Arkianĝelo Gabrielo en la groto de la monto Hira de Mohamedo.
Jen kiel Bahá'u'llah poste priskribis tiun sperton en sia Epistolo al la Filo de la Lupo : "Je la justeco de Dio! Ni havis nenion komunan kun tiu abomeninda faro, kaj Nia senkulpeco estis nedisputeble pruvita antaŭ la tribunaloj. Malgraŭ tio, oni arestis Nin kaj el Nijavarano, kiu estis tiam la reĝa restadejo, kondukis Nin, katenigita, kun nuda kapo kaj nudaj piedoj en la subteran malliberejon en Tehrano. Bruta gardanto, kiu Nin akompanis surĉevale, ekprenis la ĉapelon de sur Nia kapo, dum multaj ekzekutistoj kaj gardistoj pelis Nin antaŭen kun granda rapideco. Oni enfermis Nin dum kvar monatoj en loko abomena preter kompreno. Efektive, malluma kaj malvasta ĉelo estus multe pli preferebla ol la subtera loko, kie estis enkarcerigitaj tiu ĉi Persekutato kaj Liaj kunsuferantoj. Je Nia alveno oni kondukis Nin tra malluma koridoro kaj de tie Ni malsupreniris tri krutajn ŝtuparojn ĝis al la subterejo destinita por Ni. Tiu ĉi loko estis peĉe malluma, kaj Niaj kunmalliberuloj nombris preskaŭ cent kvindek; ŝtelistoj, murdistoj kaj vojrabistoj. Kvankam tiom homplena, ĝi tamen havis nenian elirejon krom la koridoro tra kiu Ni eniris. Neniu plumo kapablas priskribi tiun lokon, nek la lango ĝian putran malbonodoron konigi. La plej multaj el la viroj havis nek veston nek kuŝaĵon. Nur Dio scias kio Nin trafis en tiu odoraĉa kaj fia loko! Tage kaj nokte, en tiu subtera malliberejo, Ni meditis pri la faroj, la stato, kaj la konduto de la babanoj, scivolante kio povintus igi popolon tiel grandaniman, tiel noblan, kaj tiel inteligentan, fari tiel malrespektan kaj insultegan atencon kontraŭ la vivo de la reganto. Tiu ĉi Persekutato tuj decidis ke, post Sia liberiĝo, Li eklaboros kun plej granda peno por regeneradi tiun ĉi popolon. Unu nokton, en sonĝo, la jenaj glorigaj vortoj aŭdiĝis ĉiuflanke: "Vere, Ni igos Vin triumfa per Vi Mem kaj per Via Plumo. Ne malĝoju pri tio kio okazis al Vi, nek timu, ĉar Vi estas sekura. Baldaŭ Dio aperigos la trezorojn de la Tero - homojn kiuj donos al Vi venkon per Vi Mem kaj per Via Nomo, per kiu Dio revivigis la korojn de tiuj kiuj rekonis Lin"
Kaj jen kion li skribis al la reĝo de Persio Naṣiri'd-Dín Sh áh Qájár, kiam li publike anoncis al li sian Mision: "Nur homo kiel la aliaj mi estis, dormanta sur mia kuŝejo, kiam la ventetoj de la Plej-Glora blovis sur min kaj donis al mi la konon pri ĉio, kio estis. Ne de mi devenas tio, sed de Tiu, kiu estas la Ĉio-Pova kaj la Ĉio-Scia. Kaj Li ordonis al mi laŭtigi la voĉon inter la tero kaj la ĉieloj; kaj pro tio trafis min tio kio plorigis ĉiun juĝkapablan homon. Mi estas nur folio movata de la ventoj de la volo de via Sinjoro, la Ĉio-Pova, la Plej-Glora. Lia nerezistebla alvoko trafis min kaj igis min kanti Liajn laŭdojn inter ĉiuj popoloj. Mi vere estis kiel mortinto kiam Lia ordono estis eldirata. La mano de la volo de via Sinjoro, la Kompatema, la Mizerikorda, transformis min. Je mia vivo! Ne propravole mi rivelis min, sed ja Dio Siavole manifestis min. Ĉiun fojon, kiam mi elektis kvieton kaj silenton, jen la Voĉo de la Sankta Spirito, staranta dekstre de mi, min vekis. La Plej-Granda Spirito aperis antaŭ mia vizaĝo, Gabrielo min kovris per sia ombro, kaj la Spirito de Gloro moviĝis plej-profunde de mi mem, ordonanta al mi leviĝi kaj ekparoli."
Fine, post kvar monatoj da mallibereco kaj suferado, Bahá'u'lláh estis oficiale senkulpigita kaj liberigita, sed ekzilita kun siaj familianoj kaj kunuloj al Bagdado (Ba gh dád, Irako).
Bourse (pariza metrostacio)
Bourse [buʁs] (Borso) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 3, en la 2-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio situas sub Stato du Quatre-Septembre kaj Strato Réaumur.
Ĝia nomo devenas de la antaŭa Borso de Parizo.
Kaŝiba
Kaŝiba (香芝市 [kaŝiba-ŝi], laŭ Transskribado Hepburn: Kashiba-shi, Kunrej: Kasiba-si) estas urbo en Gubernio Nara en Japanio.
Petržalka
Situo
La urboparto situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de dekstra Danubo, inter Danubo kaj Aŭstrio, laŭ ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Budapeŝto-Bratislavo, laŭ ĉefvojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo Bratislavo-Vieno, laŭ fervojo Hegyeshalom-Bratislavo. Urbocentro de la ĉefurbo troviĝas 1 km.
Historio
Ekde la pratempoj la loko estis trapasejo tra la Danubo. Dum regado de Andreo la 2-a precipe peĉenegoj loĝis tie. Post la tatara invado germanoj alvenis. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1278 en formo "Flezyndorph". Rifuĝintaj kroatoj alvenis en la 16-a jarcento. En 1809 la francoj okupis la vilaĝon, dume okazis incendio. Tiutempe la inundoj estis oftaj. En la 19-a jarcento la loko iĝis feriejo de Bratislavo. En 1890 konstanta fera ponto konstruiĝis, post 1 jaro la fervojo ekfunkciis al Szombathely. En 1910 loĝis en la vilaĝo 2947 da homoj, (1997 germanoj, 495 hungaroj kaj 318 slovakoj).
Luko (arĥitekturo)
Luko estas apertureto aŭ speco de fenestro en tegmento aŭ plafono de konstruaĵo por allasi la lumon en la internon plej ofte kovrita per vitro kiu pemesu tion. Tiu povas okupi la tutan surfacon de la tegmento aŭ plafono aŭ nur parton. En arkitekturaj konstruaĵoj lukoj estas gravaj elementoj kiuj povas montri kolorajn ornamaĵojn kiuj nuancigu la lumon allasitan ene de la interno.
Kokluŝo (filmo)
Kokluŝo, origine hungare Szamárköhögés estas kolora filmo en Hungario.
Luko (arĥitekturo)
Tipoj
Fakte PIV klasigas tri tipojn de lukoj, nome la jenajn:
Laŭ Francisko Azorín luko estas Aperturo, ĉe la tegmento, ĉe la plafono, ĉe la mursupro de konstruaĵo por allasi la lumon en la internon. Li indikas etimologion el la latina ''lux. lucis'' (lumo).
Kokluŝo (filmo)
Historio
La filmo okazas precipe en loĝejo, kie loĝas gepatroj kaj avino kun 2 dekjaraĝaj gefiloj. Ne estas menciinda historio, estas impresoj, kion la gefiloj spertas. Feliĉaj tempoj. La infanoj ankoraŭ ne komprenas, kio okazas, sed ili estas feliĉaj ĉar oni ne povas frekventi lernejon. Ĉu la plenkreskuloj stultiĝis aŭ konfuziĝis? La avino aĉetis panon, hejmenveninta en la pano estas 2 truoj pro kugloj. Patro hejmenvenis kaj diris, ke li vangofrapis iun. Parencoj el Usono telefone interesiĝas: kio do okazas ĉe vi? La patrino volas disiĝi, tamen poste ŝi hejmenvenas. Eble la plena familio disiĝos, sed ne okazas tio, ĉar la fratino forte tusas, eble ŝi havas kokluŝon. En meza novembro la instruado denove komenciĝas. Estas interese, ke kelke da samklasanoj neniam frekventas la klason.
Luko (arĥitekturo)
En literaturo
La luko ("El tragaluz") estas fama teatraĵo de la hispana verkisto Antonio Buero Vallejo, kiu rakontas historion de familio kiu loĝas en duonkela loĝejo el kiu oni vidas traluke nur la krurojn de la preterpasantoj surstrate.
Kokluŝo (filmo)
Historio
Kameraisto de la filmo estis Tibor Máthé.
Filmaj sukcesoj
La filmo estis prezentita precipe en diversaj televizioj, sed ne okazis granda sukceso.
Karsten Kirsch
Karsten Kirsch estas germana astronomo.
Scienca Gazeto
Scienca Gazeto. Internacia revuo pri scienco kaj industrio. Redaktis Charles Verax de 1912 ĝis 1914. Formato 25x18 cm. Entute 472 p. (v. p. 178.) - Kun la sama titolo aperis de 1932 en Madison (Usono) dumonata gazeto. 23x15 cm.
10-a de septembro
La 10-a de septembro estas la 253-a tago de la jaro (la 254-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 112 tagoj restas.
Je la 10-a de septembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 10-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Nacia parko Stora Sjöfallet
La Nacia Parko Stora Sjöfallet situas en norda Svedio proksime al la norvega limo. Ĝi estas parto de la Laponia Monda Heredaĵo. La parko estis fondita en 1909 kaj etendiĝas sur areo de 1278 km². La lago Akkajaure nun disigas la parkon en nordan kaj sudan partojn. En la tuta okcidento leviĝas pli altaj, parte glacikovritaj pintoj de la montoj Skanden, el kiuj la montaro Akka en la sudokcidento estas la plej impresa. Ĝi ankaŭ nomiĝas "Reĝino de Laponio" kaj fariĝis konata per la junulara libro Nils Holgersson de Selma Lagerlöf. La alpa alteca nivelo, kiu respondecas pri la plej granda areo de la parko, estas per vasta, senarba Fjälltundra dominita. Precipe en la suda bordo de la Akkajaure, maldensaj arbaroj el lanuga betulo etendas ĝis la arbolimo. En la plej malaltaj regionoj en la oriento, ili parte transiras en la praarbojn el piceoj kaj pinaroj. La montaj lagoj de la rivero Stora Luleälven trairas la nacian parkon. La lago Akkajaure nun estas rezervujo, kies digo situas proksime al Suorva. Pro la ekonomia uzo de akvoenergio, la akvorezervejo Akkajaure denove estis disigita de la nacia parko en frua stadio. Pro la fluktuoj en la akvonivelo (inter 423 kaj 453 m), la marborda zono de la rezervujo havas malmultan vegetaĵaron kaj ofte estas senhoma.
Ĉi tiu sveda nacia parko prenas sian nomon de la fama akvofalo Stora Sjöfallet, trovebla en la samnoma urbo. En la lingvo de la sameaj indiĝenoj la akvofalo nomiĝas Muorkke. Antaŭ ol la Akkajaure estis digita, la akvofalo Stora Sjöfallet estis giganta natura spektaklo, ĉar ĝi estis la sola loko, kie la tuta kvanto da precipitaĵoj de la najbara regiono ĝis la okcidento, de partoj de la Nacia Parko Sarek kaj la tuta Nacia Parko Padjelanta, drenitaj ĝis Lago Sitasjaure ĉe la norvega limo estis. Hodiaŭ la akvo estas kondukata tra tre teknike altnivela, kilometron longa subtera tubosistemo, kiu estas uzata por generi energion. Nur malofte, ekzemple kiam la neĝo degelas, la fluo kreskas sur Stora Sjöfallet. Tiam vi povas diveni kiom granda estis ĉi tiu akvofalo en la pasinteco.
Flaŭro kaj faŭno
Esence ĉiuj plantaj komunumoj de la eŭraziaj tundroj troveblas en la parko, t.e. ĉefe muskoj kaj likenoj, herboj, nanaj arbustoj kiel la nana betulo kaj arkta eriko, arbustosimilaj kaj nanaj salikaj plantoj kaj filikoj. Precipe por la parko estas la nordia akonito, kiu Fjällpestwurz (Petasites frigidus) aŭ Cicerbita Alpina. Inter la mamuloj, la boacaj gregoj de la sameoj, monta leporo, monta lemado, norda linko kaj gulo devas esti menciitaj precipe. Ora pluvio, buteo kaj lamarko estas oftaj ĉe birdoj.
Ĉirkaŭaĵoj
La plej granda sovaĝo marĉregiono de Svedio, Sjaunja, estas najbara al la nacia parko en la nordoriento.
Agadoj
La nacia parko estas facile alirebla laŭ partoj, vojo kondukas laŭ la norda bordo de Akkajaures. Krom sekcio de la Kungsleden ekzistas nur kelkaj migraj vojoj ene de la parko. Iuj el la pintoj povas grimpi dum tagaj ekskursoj kun sufiĉa orientiĝa sperto.
Komunumo Kretinga
Kretinga estas subdistrikta komunumo en la okcidento de Litovio, proksime de la bordo al la balta maro (la mara ferioloko Palanga foras 11 kilometrojn) - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Kretinga. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Klaipėda, kies nomo ankoraŭ ofte uzatas por klarigi la situon. Distanco ĝis Klaipėda estas 21 km. En en la komunumo vivis, el ili proksimume du kvinonoj (ekzakte 16 580 laŭ la stato de 2020) en la urbo mem. El la pliaj komunumaj loĝlokoj menciindas ekzemple Darbėnai. En la urbo ekzistas franciskana monaĥejo. La urba muzeo antaŭe estis kastelo de la loka nobelaro.
Blazono de Kretinga
En blazono de Kretinga oni vidas Sanktan Virgulinon Marian, sur la manoj tenantan la bebon Jesuon. Tiu ĉi simbolo en la blazono estas ligita kun franciskanoj, kiuj antaŭ longe ekloĝis en Kretinga. En privilegio de la jaro 1609 pri Magdeburgaj Rajtoj Sankta Virgulino Maria estas nomata protektantino de la preĝejo kaj de la urbo.
Historio de Kretinga
Legendo diras, ke fondinto de Kretinga estis gota reĝo Armono, posteulo el gento Grutingoj. En la 4-a jarcento li venis ĉi tien kaj ravita per beleco de naturo kaj ĝia riĉeco, konstruis ĉi tie kastelon Grutinga. La loĝloko unuafoje skribe Kretinga menciiĝis en la jaro 1253 sub la nomo Cretyn en dokumento de la Livonia ordeno. La kastelon tiutempe regis nobelo Veltūnas kun fratoj. Ekde la 16-a jarcento estas konata vilaĝo kaj bieno de Kretinga, en kiu regis ĵemajtaj dukoj Kęsgailoj, granddukoj de Litovio Sigismondo la Maljuna kaj Sigismondo Aŭgusto, kaj aliaj nobeloj. La plej gravan spuron en la historio de Kretinga postlasis konata militestro Jonas Jeronimas Chodkevičius en 1602: li konstruis la unua preĝejon kaj franciskanan monaĥejon, la plej antikvan en Okcidenta Litovio. En la jaroj 1605-1617 estis konstruita la nuntempa brika preĝejo kaj monaĥejo, en 1607 Kretinga ricevis rajtojn de negeco, kaj en 1609 aperas urbo Karolŝtat (tiel nomiĝis Kretinga en 17-18-a jarcento) kun Magdeburgaj rajtoj.
La duko kaj episkopo Ignas Jokūbas Masalskis en 1775 en Kretinga fondis mezlernejon, kiu estis la unua en tiutempa okcidenta Ĵemajtio. Grafoj Zubovoj en la 19-a jarcento konstruis brikan bienpalacon, apud kiu ili aranĝis grandan parkon. En 1874 la grandbienon akiris grafo Juozapas Tiškevičius kaj faris Kretinga sia rezidejo.
Muzeo de Kretinga
La urba muzeo estis fondita en 1935. En 1992 el la franciskana monaĥejo ĝi translokiĝis al la biena palaco. Al la muzeo apartenas 43 hektaroj da tero, ĝi havas pli ol 46 mil eksponaĵojn. La muzeo estas fama pro Vintra Ĝardeno (fondita en 1875), unika en orienta Eŭropo, kie dum ĉiuj jarsezonoj verdas kaj floras ekzotikaj plantoj el varmaj landoj (580 specoj). Ĉi tie oni organizas koncertojn de klasika kaj moderna muziko, vizitantojn akceptas kafejo "Pas grafą" (Ĉe grafo).
NGC 2022
NGC 2022 (alia indiko — PK 196-10.1) estas planeduma nebulozo en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brändö
Brändö estas komunumo en provinco Alando en Finnlando. Ĝi havas 519 loĝantojn (2005) kaj ĝia areo estas 108,13 km². Brändö situas en plej nord-okcidenta parto de Alando, proksime al komunumo Kustavi de provinco Varsinais-Suomi. En la sveda lingvo la nomo signifas brula insulo.
Grizkola kanario
La Grizkola kanario aŭ Sudafrika kanario (Serinus canicollis) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn. Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en orienta kaj suda Afriko kaj estis enmetita ankaŭ en Maŭricio kaj Reunio.
Ties biotopo estas finboso, herbejoj kaj ĝardenoj, preferinde en altateraj areoj.
Aspekto
La Grizkola kanario estas 11–13 cm longa. Maskla plenkreskulo havas olivverdecan dorson kun nigraj bordoj de flugilplumoj kaj vosto. La subaj partoj, pugo kaj vostoflankoj estas flavaj, kaj la suba ventro estas blankeca al helgriza. Nuko kaj kolo estas tre cindrogrizaj, kaj la vizaĝo flavecverda same kiel la brusto, dividitaj per la grizaj antaŭaj pintoj de la griza kolumo, kiu nomigas la specion. La ino estas simila, sed kun malpli da grizo en kapo. Junuloj havas verdecflavajn subajn partojn kun tre markata bruna strieco. Tiu specio estas facile distingebla el la Mozambika kanario pro sia manko de nigraj markoj en vizaĝo.
Kutimaro
La Grizkola kanario estas komuna kaj gregema semomanĝulo. Ĝi estas foje vidata en aroj de ĝis 500 birdoj for de la reprodukta sezono, ofte asocie en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj semomanĝuloj. Ĝi manĝas sekajn kaj verdajn semojn, sed eventuale ankaŭ fruktojn, florojn kaj insektojn.
Tiuj afrotropikaj birdoj nestumas solece al en izolitaj kolonioj kie mankas nestolokoj. La seksallogo fare de la masklo estas vigla kun memmontraj flugoj kaj “ĉasado”. La ino konstruas kompaktan tasforman neston en arbusto.
Subspecioj
Aranĝitaj laŭ alfabeta ordo.
La orientafrika formo S. c flavivertex estas tre distinga, multe pli brila, kaj kun flava kapo kaj sen griza koloro. Ĝi foje ricevas specifan statuson kiel Flavkrona kanario (S. flavivertex).
Ankaŭ la subspecio de Angolo S. c huillensis estas brila kaj flavkapa subspecio.
Alejsk
Alejsk (Алейск) estas urbo en Altaja Regiono en Rusio.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1939.
En la urbo estas fervoja stacio Alejskaja (Алейская).
En jaro 1959 la urbo havis 24.5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28.6 mil loĝantojn.
Arkitekturo de Antikva Egiptio
La arkitekturo de Antikva Egiptio aperis en la valo de la Nilo kaj disvolviĝis dum pluraj jarcentoj, per la starigo de tre variaj, diverstilaj monumentoj. Inter ili estis la piramido de Keopso kaj la Sfinkso.
Pro manko de ligno, la plej kutimaj konstrumaterialoj estis brikoj faritaj el ŝlimo kaj ŝtonoj.
Szeréna Sziklai
Szeréna Sziklai [serEna siklai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sziklai Szeréna estis hungara operkantisto, primadono pri operetoj (aldo, mezosoprano). Ŝia frato estis Kornél Sziklay, ŝia edzo estis Aurél Föld.
Szeréna Sziklai naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Szeréna Sziklai devenis el juda familio. Ŝi komencis sian aktoran karieron en 1899 en teatrejo de Lajos Makó. En la sekvaj jaroj ŝi ofte ŝanĝis trupojn aŭ teatrojn. Depost la geedziĝo ŝi plene forlasis la scenejon.
Sénoville
Sénoville aŭ Senoville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sénovillais aŭ Senovillais.
Laboratorio Lincoln
La Laboratorio Lincoln (MIT Lincoln Laboratory) estas centro de scienca esploro kaj disvolviĝo de la Usona Departmento de Defendo, situanta en Lexington (Masaĉuseco, Usono). Ĝi estas taskita por apliki al problemoj de nacia sekureco. La laboratorio laboras kun la industrio por transirigi la novajn konceptojn kaj teknologiojn al la disvolviĝo de sistemoj.
Historio
Unu el la unuaj malkovro ŝuldita al tiu laboratorio estis la magnetkerna memoro, estigita de la neceso plirapidigi kaj plifidindi la komputilojn por la aerdefendo. La industrio rapide sekvis tiun disvolviĝo kaj adoptis la magnetkernajn memorojn kiu pligrandigis la kapablojn de la komputiloj.
Nuntempe
Laboratorio Lincoln ankaŭ laboras por agentejoj ekster la Usona Departmento de Defendo kiel programoj de superrigardo de la medio por la NASA kaj la Nacia Oceana kaj Atmosfera Administracio.
La komunikado de informoj al la registaro, universitatoj, kaj la industrio estas la ĉefa teknika misio de la Laboratorio Lincoln. Ampleksa disvastigo de teknikaj informoj estas farita per jaraj teknikaj laborejoj, seminarioj kaj kursoj gastigataj en la laboratorio. Celante la divido de konoj, la laboratorio eldonas la Lincoln Laboratory Journal,, kiu enhavas kompletajn artikolojn pri la nuntempaj grandaj esploroj kaj la novaj projektoj.
Katapulto (armilo)
Katapulto (el la greka: κατα, kontraŭ kaj παλλω, ĵeti) estas malnova militmaŝino nome sieĝarmo, funkcianta per streĉado kaj subita malstreĉo de ŝnuroj, kaj uzata por pafi ŝtonojn, ĵetarmilojn ktp.
Laboratorio Lincoln
Personaro kaj organizo
La teknika dungitaro (proksimume 1700 anoj) venas de ampleksa gamo de sciencaj kaj inĝenieriaj kampoj : elektrotekniko, fiziko, komputiko kaj matematiko estas inter la plej oftaj. Du trionoj el la profesia teamo havas altajn kaj 60% de tiuj titoloj estas de doktora nivelo.
Komplekso Lincoln de Kosma Superrigardo
Ekde 1995, la Komplekso Lincoln de Kosma Superrigardo (Lincoln Space Surveillance Complex) en Westford (Masaĉuseco), ludis kernan rolon en la misioj de kosma superrigardo de la Laboratorio Linkoln. La ejo enhavas tri grandajn radarojn
Ulf Merbold
Ulf Dietrich MERBOLD (naskiĝis la en Greiz) estas la unua okcidentgermana civitano kaj dua germana indiĝena (post Sigmund Jähn) kiu estis fluganta en la kosmon. Li ankaŭ estas la unua membro de European Space Agency Astronaut Corps kiu partoprenis spacvojaĝmision. Li tenas la distingon esti la unua ne-Usona civitano kiu atingis la orbiton en usona kosmoŝipo. En 1983, li kaj Byron Lichtenberg iĝis la unua specialisto pri utilŝarĝo en konekso kun enkosma vojaĝado.
Frua vivo kaj eduko
Merbold edukitis en Germana Demokratia Respubliko. Post kiam li finis lernejon en 1960, Merbold transfuĝis al la Federacia Respubliko de Germanio kie li studis fizikon ĉe la Universitato de Stutgarto ĝis 1968; doktoriĝo estis en 1976. Li tiam ligis sin profesie al "Max-Planck-Instituto por metala reserĉo" en Stutgarto kie li laboris pri solid-stata fiziko kaj malalta temperaturfiziko.
Laboratorio Lincoln
Testejo Reagan, Atolo Kwajalein, Marŝala Insularo
Lincoln Laboratorio estas scienca konsilisto de la Balistika Testejo Ronald Reagan (angle Ronald Reagan Ballistic Missile Defense Test Site) ĉe la instalaĵoj de la Usona terarmeo en la Atolo Kwajalein (Marŝala Insularo) lokita ĉirkaŭ 4000 km oksidente de Havajo. Lincoln Laboratorio ankaŭ helpas al la modernigo de la infrastrukturo laŭ esploroj en laboratorio.
Ulf Merbold
ESA-kariero
En 1978, la Eŭropa Kosma Agentejo (ESA) elektis lin, kune kun Wubbo Ockels kaj Claude Nicollier por esti trejnata kiel utilŝarĝspecialistoj dum la unua flugo de la Spacelab-modulo. En 1982, li estis elektita ĉefo sekcia kaj en 1983 li flugis enŝipe de Columbia je la STS-9 misio.
De 1984 ĝis 1985, li partoprenis la preparadon de la unua germano Spacelab-misio D-1 estante rezervutilŝarĝulo por STS-61-A kaj ekipa koordiganto.
Laboratorio Lincoln
Eksperimenta Testejo ĉe la Misila Areo de White Sands
La Eksperimenta Testejo (angle: The Experimental Test Site: ETS) estas instalaĵo de testo de elektro-optiko en la en la terenoj de la Misila Areo de White Sands (angle: White Sands Missile Range) en Socorro, (Nov-Meksiko). La ETS estas operaciita de la laboratorio por la Usona Aerarmeo, ĝia ĉefa misio estas disvovi, taksi kaj transdoni avancitaj elektro-optikaj teknologioj de kosma superrigardo en kunlaboro kun Air Force Space Command (Aera-Kosma Armeo). Flanka programo de serĉo de por NASA uzas elektro-optikajn teleskopojn de kosma superrigardo en White Sands. Pli ol 50 % el la konataj asteroidoj de la sunsistemo estis malkovritaj dank' al tiu programo.
Ulf Merbold
ESA-kariero
En 1986, li iris al Eŭropa Spac-teknologia centro (ESTEC) por labori pri la eŭropa Columbus-modulo por la Internacia Spacstacio. Ankaŭ en 1986, li iĝis kapo de la astronaŭtoficejo de la germana spacvojaĝorganizo DLR.
En 1988 NASA nomumis lin utilŝarĝ-specialisto en la IML-1-misio, por lanĉado sur STS-42 en januaro 1992. La sekvan jaron li estis scienca kunordigisto por la dua germana Spacelab-misio D-2 (STS-55). En 1993, li ankaŭ komencis trejnadon por flugigi la unuan el du komunaj eŭropaj-rusaj misioj al la kosmostacio Mir, nomita Euromir 95-a. En 1994, li estis la unua ESA-astronaŭto rajtigita flugi en spacon kun Rusio, sur la ŝipo Soyuz TM-20. Li revenis al la tero sur Soyuz TM-19. Dum liaj tri spacvojaĝoj li foruzis totalon de 49 tagoj, 21 horoj kaj 38 minutoj en spaco.
Laboratorio Lincoln
La Instalaĵoj de Misila Aero de Pacifiko, Kauai, Havajo
La Instalaĵoj de Misila Aero de Pacifiko (angle : Pacific Missile Range Facility ; PMRF) en la Havaja insulo de Kauai estas unu el la areoj de eksperimento kaj disvolvo de la testado de la sistemo de National Missile Defense. La personaro de la Laboratorio Lincoln provizas teknikajn konsilojn, konsulto, kaj analizo sur postulo de la registara estraro de la areo.
Ulf Merbold
ESA-kariero
Merbold daŭre laboras por ESA en la sekcio de reklamado de mikra gravito de la ESA-estraro de pilotata spacvojaĝo kaj similofice pri ESTEC, sed li jam ne estas membro de la eŭropa astronaŭto-trupo.
Privataĵoj
Merbold, kiu estas edziĝinta kaj havas du infanojn, estas fervora glisilo, posedante sian propran glisaviadilon. Li partoprenis plurajn fojojn en la Barron-Hilton-konkurso. Li ofte partoprenas la ĉiujaran germanan nacian glisistan konferencon. En lia naskiĝurbo Greiz nomitis gimnazio por li.
MC5
MC5  estis usona rokmuzika grupo el Lincoln Park, Miĉigano, formita en 1964. La origina grupo konsistis el kantisto Rob Tyner, gitaristoj Wayne Kramer kaj Fred "Sonic" Smith, kontrabasisto Michael Davis kaj drumisto Dennis Thompson. Tyner mortis pro koratako malfrue en 1991 en la aĝo de 46 jaroj. Ankaŭ Smith mortis pro koratako, en 1994 en la aĝo de 45. La ceteraj tri membroj de la grupo rekuniĝis en 2003 kun la kantisto de The Dictators Handsome Dick Manitoba kiel ĝia nova kantisto, kaj ĉi tiu reformita vicigo foje rezultis en la sekvaj naŭ jaroj, ĝis Davis mortis pro hepata malsano en februaro 2012 en la aĝo de 68.
Pilgrimado de Gracio
La Pilgrimado de Gracio estis ribelo en 1536 kontraŭ Henriko la 8-a (Anglio).
Henriko reĵetis la aŭtoritaton de la papo, asertis la rajton estri religiajn aferojn en Anglio, kaj komencis forpreni la riĉaĵojn de religiaj fondaĵoj. Multaj tradiciaj romkatolikoj malkontentis. La 1-an de oktobro 1536 estiĝis mallonga ribelo en Lincolnshire sed Charles Brandon (duko de Suffolk) facile subpremis tion post nur malmultaj tagoj.
Sekvis pli grava ribelo, instigata de kombino de kontraŭo al la religia politiko de Henriko, la forsendo de Katerino de Aragono, kaj ekonomiaj problemoj. La ribelo erupciis en Jorko, kaj altiris ĉirkaŭ 40 mil subtenantojn. La reĝo devis promesi ke la ribelantoj ne estu punotaj kaj ke li kunvenigos parlamenton ĉe Jorko por pritrakti la plendojn de la ribelantoj. Tiuj revenis hejmen.
Tamen Henriko rompis la promeson kaj januaron 1537 estiĝis plua ribelo en norda Anglio. Ĝi malsukcesis. 216 personoj kiuj partoprenis la ribelojn ekzekutiĝis.
Podolio
Ekde la jaro 1434 la regiono reprezentiĝis en la Pola Reĝlando per administra Vojvodio Podolio, kiu en 1566 dividiĝis al okcidenta Vojvodio Podolio kaj orienta Vojvodio Braclavo - ambaŭ vojevodioj en 1569 iĝis parto de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj (Pollando-Litovio) kaj ekzistis ĝis la dua el sume tri Dispartigoj de Pollando-Litovio, do ĝis la jaro 1793.
Oarda
Oarda [ŭarda] (hungare: Alsóváradja, germane: Unter-Wardein) estas vilaĝo en Rumanio sude de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 637 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1956 931. Ĝia unua mencio skribe estas en 1290. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Alba Iulia. Oni kunigis ĝin kun Oarda de Sus.
Komunumo Šilutė
Šilutė (litove; germana nomo Heydekrug) estas subdistrikta komunumo en la okcidento de Litovio, proksime de la bordo al la balta maro - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Šilutė. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Klaipėda kaj situas inter la urbo Klaipėda norde kaj la rusia regiono Kaliningrado sude. En en la komunumo vivis, el tio komence de 2020 en la urbo mem 14 968.
Geografio
Šilutė situas en apenaŭ industriigita regiono. Iom okcidente de la urbo, ĉe la loko Rusnė, la rivero Nemunas enfluas la Kuronan Lagunon.
Historio
La loko ekestis el "Krug", tio estas malnova germana nomo por gastejo, sur erikejo (germane "Heide"), kiu baldaŭ iĝis la plej signifa loĝloko kaj merkata centro en la mezepoke germanlingva norda regiono de Prusio - inter la (tiam german-nomaj) urboj Memel (la nuna litova Klaipėda) kaj Tilsit (la nuna kaliningrada Sovetsk).
Ekde 1871 la teritorio kiel la resto de Prusio apartenis al la Germana Regno, kaj post la pac-kontrakto de Versailles dum la jaro 1920 iĝis internacie neŭtrala zono, ricevante la germanan nomon Landkreis Heydekrug. Ekde 1923 Litovio transprenis la kontrolon pri la regiono, kaj la urbo oficiale eknomiĝis laŭ sia litova nomo. Nur dum 1941 la urbeto ricevis formalajn urbajn rajtojn.
La mezepoka aspekto de la giganta merkata placo ankoraŭ hodiaŭ grandparte rekoneblas.
Lotuso (genro)
La lotuso (Lotus) estas planta genro en la subfamilio Faboideoj de la familio Fabacoj.
Priskribo
La lotuso estas plurjara planto. Specioj ofte havas foliojn de kvinopo da folietoj: du ĉe la bazo de la folio, tri ĉe la fino. La floroj aperas ope (depende de specioj, inter triope kaj dekope) ĉe la apekso de tigo kun bazaj foliecaj brakteoj. La floroj estas ofte flavaj, kelkfoje oranĝaj aŭ ruĝaj.
Specioj
La nombro de specioj estas inter 70 kaj 150. Jen kelkaj pli konataj specioj:
Homa uzo
Pluraj specioj (ekz. L. corniculatus, L. glaber, L. pedunculatus) estas kultivataj por furaĝo. Kelkaj specioj (ekz. Lotus berthelotii) estas kultivataj kiel ornamplantoj.
Kosmogonio de Antikva Egiptio
La kosmogonio de Antikva Egiptio rilatas al ĉiuj rakontoj pri la kreado de la mondo en la antikva egipta civilizo. Ili estis precipe fundamentaj en la egipta mitologio.
Laŭ la egipta kosmologio naskiĝis la mondo el senfina, senviva maro, kiam la suno leviĝis por la unua fojo. Ekzistis tamen variaj versioj de tiu rakonto depende de egiptaj urboj.
Klaviceno
Klaviceno (itale: clavicembalo, el latine: clavis - klavo; cymbel - cimbalo) estas pluka korda klavara instrumento, tre populara en la jarcentoj de 15-a ĝis 18-a.
Malsame ol piano, en klaviceno kordojn ne cikigas marteloj, sed pikiloj (tial pluka kordinstrumento). Pro tio sono de klaviceno estas mallonga, mallaŭta kaj malforta.
Specoj de klaviceno
Klaviceno estis multfoje plibonigata kaj konformigata al ia celo. Jen kelkaj "plibonigaĵoj".
(13634) 1995 WY41
(13634) 1995 WY41 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Centra Ĉinio
Centra Ĉinio ( ĉine :华中; pinjine : Huázhōng ) estas la nomo de geografia kaj kultura regiono (kun iom malpreciza  difino), en la centra-sudorienta parto de la Ĉina Popola Respubliko. Tiu ĉi regiono inkluzivas la provincojn Henano, Hubejo kaj Hunano, kaj en kelkaj referencoj ankaŭ la provincon Ĝjangŝjio.
(9765) 1991 XZ
(9765) 1991 XZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hitoshi Shiozawa kaj Minoru Kizawa elde Fuĵieda (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Monsempron-Libos (stacidomo)
Monsempron-Libos estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Monsempron-Libos -, situanta en  Monsempron-Libos, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Nova Akvitanio.
Rokanaso
La Rokanaso aŭ Granda rokanaso (Aythya marila) estas birdo el la Anasedoj. Ĝi estas malgranda kompare kun aliaj merganasoj; tamen ĝi estas pli grandaj ol la tre proksime rilata Malgranda rokanaso. Ĝi estas ĉirkaŭpolusa specio, kio signifas, ke ties teritorio cirklas unu el la teraj polusoj. Ĝi pasas la somerajn monatojn reproduktanta en Alasko, norda Kanado, Siberio, kaj la plej nordaj lokoj de Eŭropo kaj Siberio. Dum vintro ĝi migras suden al marbordoj de Nordameriko, Eŭropo kaj Japanio.
La maskloj de la Rokanasoj estas pli grandaj kaj havas pli rondoformajn kapojn ol la inoj; ili havas brilbluan bekon kaj flavajn irisojn. Ili havas malhelajn kapojn kun brila malhelverda nuanco, blankajn subajn partojn kaj flugilojn kun blanka flugilstrio. La inoj estas ĉefe brunaj, kun blankaj bendoj en la flugilpintoj. Ili havas bluan bekon kiu estas iomete malpli senkolora ol ĉe la maskloj.
La Rokanaso nestumas ĉe akvo, tipe sur insuloj en nordaj lagoj aŭ flosantaj amasoj de vegetaĵaro. Ili ekreproduktiĝas dujaraĝaj, sed ekkonstruas nestojn en la unua jaro. La masklo havas kompleksan pariĝadan ceremoniaron, kio okzas ĉe la revena migrado al la someraj reproduktejoj kaj konkludas kun la formado de monogama paro. La ino demetas 6 al 9 ovojn olivec- al sablokoloraj ovoj. La eloviĝo okazas post 24 al 28 tagoj. La lanugokovrataj anasidoj kapablas sekvi sian patrinon serĉe de manĝo tuj post eloviĝo.