cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agostino Bassi
Bassi sekvis la instruojn de Lazzaro Spallanzani, sia parenco, ĝis li mortis. El sia laboro li etendis teorion kiu klarigas multajn malsanojn de plantoj, animaloj kaj homo estantaj okazigitaj de patogenaj organismoj. Li tiel antaŭis la laboron kaj de Louis Pasteur kaj de Robert Koch. Li estis ankaŭ la aŭtoro de laboro pri la kultivaĵoj de terpomoj, fromaĝo, vinproduktado, lepro kaj ĥolero. Louis Pasteur (1822–1895) estis ege influita de lia laboro kaj li havis la portretojn kaj de Spallanzani kaj de Bassi en sia oficejo.
Saugnac-et-Muret
(jen france, okcitane Saunhac e lo Muret), konsistanta evidente el la historie sendependaj loĝlokoj Saugnac/Saunhac kaj lo Muret/lo Muret, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Karviila laktato
Karviila laktato aŭ karviila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj karviolo. Karviila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Karviila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al karviila grupo. Ĝi konsistas je 19 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj, oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Santa Águeda (stacidomo)
Santa Águeda estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Kastrexana de la hispana municipo Bilbao, en Eŭskio. Ĝi formas parton de la metro-ŝpura reto de Adif, funkciigita fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi estas integrita al la kerno de Proksimaĵoj Bilbao ĉar ĝi apartenas al la linio C-4 (iama linio B-1 de FEVE), kiu ligas Bilbaon kun.
Turkmenio en la Olimpikoj
Turkmeniaj sportistoj inter 1952 kaj 1988 partoprenis olimpikojn kadre de la teamo de. Aldone, en la Somera Olimpiko 1992 ili partoprenis en Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio. Ekde 1996 oficiala turkmenia teamo partoprenas la somerajn olimpikojn.
Ili neniam konkuris en la olimpikaj Vintraj Ludoj kaj estas la nura postsovetia ŝtato kiu ne konkuris en ili. Turkmenio ankaŭ estas la plej norda lando en la mondo kiu neniam konkuris en la Vintraj Olimpikoj.
La 27-an de julio 2021, Turkmenio gajnis sian entute unuan medalon kiel sendependa nacio ĉe la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, kie Polina Gurjeva gajnas la arĝentan medalon en la konkurso por virinoj ĝis 59 kilogramoj en halterlevo.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 7 turkmeniaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Rozi Rejepow (luktado).
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 10 turkmeniaj sportistoj. Teama flagotenanto estis '''Guwanç Nurmuhammedow'.
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 10 turkmeniaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Serdar Hudaýberdiýew.
Zorrotza-Zorrozgoiti (stacidomo)
Zorrotza-Zorrozgoiti estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Zorrotza, en la hispana municipo Bilbao, en Eŭskio. Ĝi formas parton de la metro-ŝpura reto de Adif, funkciigita fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi estas integrita al la kerno de Proksimaĵoj Bilbao ĉar ĝi apartenas al la linio C-4 (iama linio B-1 de FEVE), kiu ligas Bilbaon kun. Ĝi ankaŭ havas regionajn servojn sur linioj R-3f, kiu ligas n kun Bilbao, kaj R-4f, kiu ligas Leonon kun Bilbao.
Pebrino
La silkoraŭpaj larvoj infektitaj je pebrino estas kutime kovritaj de brunan punktoj kaj estas malkapablaj krei silkajn fadenojn. Antoine Béchamp estis la unua kiu rekonis la kaĵzon de tiu malsano kiam plago de tiu malsano etendiĝis tra Francio.
Nosema bombycis estas mikrosporidio kiu mortigas ĉiujn silkoraŭpojn elovigitajn el infektitaj ovoj kaj venas el la manĝo kiun la silkoraŭpojn manĝas. Se silkoraŭpojn akiras tiun mikrosporidion en sia larva stadio, ne estas videblaj signoj; tamen, la patrinaj tineoj pasigos la mikrosporidion al la ovoj, kaj ĉiuj raŭpoj eloviĝintaj el infektitak ovoj mortos en sia larva stadio. Tial, ege gravas kontroli ĉiujn ovojn el infektitaj tineoj testante la korpofluaĵon de la tineo per mikroskopo.
Vellismo
Vellismo estas politika ideologio kaj politika movado naskita ĉefe en Italio en 2020. La ĉefaj trajtoj de vellismo estas la ŝtatema koncepto pri ŝtato kaj ekonomio, la abolicio de libera merkato kaj liberala naciismo.
Historio
La idearo de Vellismo naskiĝis en la fruaj monatoj de 2020. La unuaj Vellisti venis ĉefe el ekstremdekstraj grupoj, dum aliaj ankaŭ estas antikvaj moderuloj en la centro. La unua movado pri velllisma ideologio fondita en Italujo, estas la Itala Unio de Vellisti.
Ideoj
Vellismo predikas liberalan naciismon, tio estas tre socia formo de naciismo, en konkurenco kun la origina naciismo. En la ekonomia sfero, oni predikas preskaŭ totalan emfazon al la privataj posedaĵoj de la civitanoj, konsiderataj sanktaj. Vellismo malakceptas ĉiun formon de libera merkato kaj kapitalismo, simile kun komunismo. Vellismo ankaŭ amas sekularan staton, totalan egalecon inter civitanoj kaj laŭleĝan aborton, same kiel memmortigon. Vellismo ankaŭ donas rajtojn al GLAT-komunumo, respektante la genezon de la natura familio.
Uchacq-et-Parentis
(jen france, okcitane Uishac e Parentís), konsistanta evidente el la historie sendependaj loĝlokoj Uchacq/Uishac kaj Parentis/Parentís, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Delphine von Schauroth
Delphine von SCHAUROTH (naskiĝis la  en Magdeburgo, mortis en 1887) estis germana pianisto kaj komponisto. Ŝi devenas de nobela familio, filino de Eduard von Schauroth kaj lia dua edzino Louise Teltz.
Vivo
Ŝi komencis siajn pianstudojn en la frua aĝo de sep ĉe la pariza virtuozo Friedrich Kalkbrenner, kaj jam du jarojn poste ŝi aperis en sia unua publika recitalo en Frankfurto en koncerto organizita fare de la violonisto kaj muzika entreprenisto Karl Guhr. Ŝi kaŭzis sensacion kaj tio estis poste konfirmita la sekvan jaron dum koncertturneoj en Eŭropo, precipe en Parizo kaj Londono. Stendhal skribis en majo 1823: "ŝi ludas pianon je 9 jaroj kiel Dussek je 40"… “Aldone al sia lerteco, ŝi montras maloftan senton de profundeco en sia prezentado”.
En privata vespero ĉe la hejmo de barono Trémont la dekunujara Delphine ludis pianon por Felix Mendelssohn. Tiam ŝi ne sukcesis impresi Mendelssohn. Tamen, kvin jarojn poste, Delphine ne nur fariĝis escepte talenta pianisto, sed nun je dek ses jaroj, ŝi ankaŭ fariĝis mirige bela virino. En letero al sia fratino Fanny, Félix priskribas ŝin kiel "artiston tre kleran, kiu estas adorata de ĉiuj. Ministroj kaj Grafoj trotas ĉirkaŭ ŝi kiel dorlotbestoj en la kokinejo; artistoj kaj aliaj kleraj homoj ankaŭ." Kvankam li certigis al sia fratino ke li havis neniun specialan senton pri ŝi, en leteroj al siaj amikoj li klare rivelas ke li enamiĝis pasie al Delphine Schauroth. Fakte, li vizitis ŝian domon almenaŭ dufoje semajne kaj raportas ke ili “faris muzikon ludante duetojn sur piano”. (Oni diras ke en la ĝentila 19-a jarcenta socio konstante oni uzis ‘duetludon’ kiel eŭfemismon por pasia agado). Li faris formalan geedziĝan proponon, sed la patrino de Delphine profunde maltrankvila pri la novnaskita kariero de sia filino, provis prokrasti formalan geedziĝon. Tiam Mendelssohn foriris al Italio. Tie li verkis “Venecian gondolan kanzonon” (1830) kaj enskribis dediĉon al Delphine en la marĝenoj de la manuskripto.
Post jaro Mendelssohn revenis al Munkeno kaj rapide reestablis kontakton kun Delphine. En nur tri tagoj li finis sian “Piano Concerto No.1 en Sol minora, op. 25”, kaj konfidis al sia fratino Fanny, ke "Delphine verkis trairejon por ĉi tiu laboro kiu havas surprizan efikon." Tamen, Mendelssohn neniam komunikis kiu speciala trairejo eliris el la plumo de Delphine. Pri tio ĉi demandas recenzistoj: ''ĉu ĝi povus esti parto de la transira sekcio, … kiu disponigas la perfektan ligon al la ‘Andanto’? Aŭ, eble la reveno al la melankolia temo, … kiu provizas la muzikan kaj emocian ligon de la verko?'' Eble oni certe neniam scios pri tio. Félix Mendelssohn dediĉis tiun ĉi apartan konĉerton al Delphine von Schauroth, sed post kiam li premieris la verkon la 17-an de oktobro 1831, la paro definitive disiĝis.
Delphine fine edziniĝis (1833) al la angla kleriko Edwin Hill-Handley kaj translokiĝis al Londono, kie ŝi daŭrigis sian komponan agadon kaj siajn brilajn koncertajn prezentadojn.
Delphine von Schauroth estis komponistino kaj elstara pianisto, kiu staris ĉe la flanko de virtuozoj, kvankam kutime ŝi aperas nur kiel koketa rilato de Felix Mendelssohn. Ŝi komponis plurajn sonatojn, kapriĉon, kantojn sen vortoj, ktp. Kelkaj el ŝiaj verkoj estis recenzitaj en la ‘Nova Muzika Revuo’. Robert Schumann recenzis pri la “Brila Sonato en Do minoro” (Diabelli) kaj la “Kapriĉo” de Delphine Schauroth. Dum bonvoleme li demandas pri kelkaj signoj de kompona malsperteco, li pardonas ilin pro la tute muzika naturo kiun ŝiaj pecoj montras: “muziko en sia esenco”. “La Kapriĉo… “estas unu el la plej esprimplenaj” … “ vera muzika nervo sentiĝas ĉie” li emfazis.
Verkaro
Elektita verkaĵojn inkluzivas:
Listo de invadaj specioj en Europo
Tio ĉi estas listo de invadaj specioj en Eŭropo. Speciojn oni konsideras invadantaj en loko, areo aŭ regiono kie ĝi ne antaŭe okazis nature (t.e., ke ĝi ne estas indiĝena specio) kaj establigas novajn idojn kiuj viglas en la nova loko kaj detrue influas aŭ damaĝas la ekologion kaj biodiversecon de tiu ekosistemo. Malbonaj efikoj povas influi ankaŭ homojn, pro homa malsano aŭ sociekonomikaj sistemoj (ekz. difektoj al agrikulturo aŭ arbara rikoltado).
Ne ĉiuj enmetitaj specioj estas invadaj. Se specio estis enmetita sed la idoj restas surloke kaj ne problemigas al homaj sistemoj aŭ al la loka biodiverseco, tiam ĝi ne povas esti konsiderita invada kaj ne devus aperi sur ĉi tiu listo.
Eŭropaj prioritatoj
Diversaj klopodoj aperis por prioritatigi speciojn inter ĉi tiu longa (kaj daŭranta) listo. Kelkaj ekzemploj estas:
Saint-Pierre-du-Mont (Landes)
Saint-Pierre-du-Mont (jen france, okcitane Sent Pèr deu Mont) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Muskardino
Muskardino estas malsano de insektoj. Ĝi estas kaŭzita de multaj specoj de insektopatogenaj fungoj. Oni scias, ke multaj muskardinoj suferigas silkoraŭpojn. Muskardino estas nomata ankaŭ kalcino.
Studante muskardinon en silkoraŭpoj en la 19-a jarcento, Agostino Bassi trovis, ke la kaŭza agento estas fungo. Tiu estis la unua pruvo de la mikroba teorio de malsano, la unua fojo en kiu mikroorganismo estis rekonata kiel animala patogeno.
Estas multaj tipoj de muskardino. Ili estas ofte nomitaj laŭ la koloro de konidia tavolo kiun ĉiu fungo lasas sur sia gastiganto. Tial estas nigra, bruna, herboverda, griza, verda, oranĝa, ruĝa, blanka, flava kaj flavruĝa muskardinoj
Pál Pariss
Pál Pariss [pariŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Pariss Pál estis hungara Ĵurnalisto. Lia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Parisz Ármin, lia pseŭdonimo estis Nagyapó, lia parenco estis Rezső Honti.
Biografio
devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto. Ekde 1987 li estis ĵurnalisto ĉe pluraj gazetoj. Li estis konata populara gazeta aŭtoro pri fabeloj. Li frue mortis tragike pro akcidento. Li edziĝis dufoje en 1910 kaj 1912. Li havis filon.
Kastrexana (stacidomo)
Kastrexana estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Kastrexana de la hispana municipo Bilbao, en Eŭskio. Ĝi formas parton de la metro-ŝpura reto de Adif, funkciigita fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi estas integrita al la kerno de Proksimaĵoj Bilbao ĉar ĝi apartenas al la linio C-4 (iama linio B-1 de FEVE), kiu ligas Bilbaon kun.
Sarbazan
(jen france, okcitane Sarbasan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Anatolij Dmitrieviĉ Ivanovskij
Anatolij Dmitrieviĉ IVANOVSKIJ (la 16-an [28-an] de februaro, 1863, undefined — la 30-an de oktobro, 1918, Urĵum) estis pastro de la Rusa Ortodoksa Eklezio, en 2008 li estis alkalkulita al la undefined.
Biografio
Naskiĝis la 16-an de februaro 1863 en la vilaĝo Pektubaevo, undefined, la undefined. Lia patro estis pastro Dimitrij Ivanoviĉ Ivanovskij. En la aĝo de tri jaroj, li restis sen gepatroj kaj estis edukita de sia onklo kaj onklino: la pastro Eŭfemio kaj Elisaveta Alekseevna Ivanovskij, en undefined vilaĝo, undefined.
Li kantis en la preĝeja koruso. Li translokiĝis al Kirov danke al la helpo de la episkopo de Vjatka, kiu atentis Aleksejon dum unu el siaj vojaĝoj tra la diocezo. Baldaŭ li eniris la undefined. Dum siaj studoj li ankaŭ kantis en la episkopa koruso.
En junio 1883 li studentiĝis ĉe la Vjatka Teologia Seminario, en septembro 1884 li estis nomumita kiel psalmisto ĉe la Triunua Preĝejo en undefined vilaĝo, Jaranskij distrikto, Vjatka provinco. Li instruis kantadon en preĝeja lernejo, ludis violonon.
En aprilo-julio 1887 li estis psalmisto en la tombeja preĝejo de Jaransk. En la sama jaro, li eniris la Kazanan Universitaton, studis tie dum 3 jaroj kaj estis forpelita laŭ persona peto la 30-an de aprilo 1890 pro malsano.
Li vivis alterne en Kazan, Jelabuga kaj Ĉistopolo, kantis en la preĝeja koruso, post kio li ekloĝis en undefined vilaĝo en Jaranskij distrikto, kie loĝis la gepatroj de lia edzino.
Li reeniris la diocezan servon nur la 24-an de februaro 1895, kaj estis nomumita psalmisto en la Antaŭulo-Preĝejo de undefined vilaĝo en undefined de undefined. La 11-an de novembro 1895, li estis translokigita al la Znamenskaja preĝejo de undefined vilaĝo. La 17-an de februaro 1901, li fariĝis diakono kaj estis sendita al la Kazan-Dipatrina Preĝejo de undefined vilaĝo, Urĵumskij distrikto, Vjatka provinco, kie li deĵoris dum 17 jaroj.
Li ankaŭ instruis la undefined kaj estis la estro de pluraj paroĥaj kaj zemstvaj lernejoj. En 1905 li ricevis femurtukon, en 1913 ricevis skufion. Li ricevis insignon memore al la undefined (1913), undefined.
La 18-an de oktobro 1918, li estis mortkondamnita per dekreto de la Speciala Komisiono por Kontraŭbatalado de Kontraŭrevolucio, Konjekto, Sabotado kaj Krimoj en oficejo ĉe la undefined en la Ĉeĥoslovaka Fronto. La puno estis plenumita la 30-an de oktobro 1918 en Urĵum.
3-Heksenila laktato
3-Heksenila laktato aŭ 3-heksenila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj 3-heksenila alkoholo. 3-Heksenila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Heksenila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al 3-heksenila grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Anatolij Dmitrieviĉ Ivanovskij
Kanonigo
La 23-an de junio 2008, per la decido de undefined kaj la undefined, Anatolij Ivanovskij, laŭ propono de la undefined, estis alkalkulita al la Novaj Martiroj kaj Konfesantoj de Rusio.
Eskalonialoj
La eskalonialoj (Escalloniales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (eskaloniacoj), 7 genrojn kaj 55 speciojn,. Ĝia tipa genro estas eskalonio.
Grandgazeto
Grandgazeto aŭ grandformata gazeto (respektive ĵurnalo, en angla: broadsheet, grandfolio), nomita ankaŭ littuka formato, estas la plej granda de la variaj tipoj de formatoj de gazeto kiu estas karakterizata per grandaj paĝoj, de 600 mm de alto × 400 mm de larĝo. La termino broadsheet (grandfolio) derivas de la tipoj de popularaj presaĵoj presitaj normale de ununura paĝo vendita surstrate kaj enhavanta diversajn tipojn de temoj, el baladoj ĝis politikaj satiroj.
Tiu formato de gazeto estas, kompare kun la formatoj berlina (470 × 315 mm) kaj tabloida, multe pli granda kaj larĝa.
La ĵurnaloj plej karakteraj en tiu formato estas Los Angeles Times, The New York Times kaj The Washington Post, en Usono. En Unuiĝinta Reĝlando, The Daily Telegraph kaj The Sunday Telegraph uzas tiun formaton. Krome, The Times havas tiun formaton nur dimanĉe. En Latinameriko la ĉefaj ĵurnaloj kiuj uzas tiun formaton estas la jenaj: La Nación, Los Andes kaj La Gaceta de Argentino; O Globo, de Brazilo; El Mercurio, de Ĉilio; El Comercio, de Peruo (ekde marto 2016, nur sabate kaj dimanĉe); El Tiempo, El Universal, de Kolombio; El País de Urugvajo; kaj tiuj de la ĉeno OEM de Meksiko, inter aliaj.
Meilhan
Meilhan estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Molaĉeco
Molaĉeco estas malsano de silkoraŭpoj, kaŭzita de silkoraŭpoj kiuj manĝas infektitajn aŭ poluitajn foliojn de morusarboj. silkoraŭpoj infektitaj je molaĉeco aspektas malfortaj kaj povas morti pro tiu malsano. Silkoraŭpaj larvoj kiuj estas mortantaj pro molaĉeco estas malhelbrunaj.
Estas du tipoj de molaĉeco: esence, infekta (virusa) molaĉeco kaj neinfekta (touffée) molaĉeco. Ambaŭ estas teknike mortiga diareo.
Tiutipa touffée molaĉeco estas kaŭzita de Varm-ondoj.
En la 19-a jarcento, molaĉeco rezistis la efikojn de Louis Pasteur.
Gornergrat (stacidomo)
Gornergrat estas fervoja stacidomo en Zermatt, Gornergrato, Svislando.
Vakataka dinastio
La Vakataka imperio (IAST: Vākāṭaka) estis dinastio el la Hinda subkontinento kiu originiĝis el la Dekkana Altebenaĵo en la mezo de la 3-a jarcento n.e. Oni supozas, ke la ŝtato estis etenda el la sudaj bordoj de Malŭa kaj Guĝarato en la nordo ĝis la rivero Tungabhadra en la sudo same kiel el la Araba Maro okcidente ĝis la bordoj de Ĉatisgaro oriente. Ili estis la plej gravaj posteuloj de la Satavahana dinastio en la Dekkana Altebenaĵo kaj samtempuloj kun la Guptoj en norda Hindio.
La Vakataka dinastio estis Bramana dinastio. Oni konas malmulte pri Vindhjaŝakti (ĉirkaŭ 250 ĝis ĉirkaŭ 270), nome la fondinto de la familio. Teritoria etendo komencis en la regado de sia filo Pravaraseno la 1-a. Oni ĝenerale supozas, ke la Vakataka dinastio estis dividita en kvar branĉoj post Pravaraseno la 1-a. Du branĉoj estas konataj kaj du estas nekonataj. La konataj branĉoj estas la Pravarapura-Nandivardhana kaj la Vacagulma branĉo. La Gupta impiestro Ĉandragupto la 2-a edziĝis al sia filino en la Vakataka reĝa familio kaj kun ilia subteno aneksis Guĝaraton el la Sakaj Satrapoj en la 4a jarcento. La Vakataka povo estis sekvita de tiu de la Ĉalukjoj de Badami en Dekkano.
La Vakatakoj estis famaj kiel patronoj de artoj, arkitekturo kaj literaturo. Ili kondukis publikajn vorkojn kaj iliaj monumentoj estas videbla heredo. La rok-ĉizitaj budhismaj viharoj kaj ĉaitĝoj de la kavoj de Aĝanto (Monda heredaĵo de Unesko) estis konstruitaj sub la patronado de la Vakataka imperiestro, Hariŝeno.
Ketila laktato
Ketila laktato aŭ heksadekila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj ketila alkoholo. Ketila laktato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ketila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al ketila grupo. Ĝi konsistas je 19 karbonatomoj, 38 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Felipe Alaiz
Felipe ALAIZ de Pablo (Belver de Cinca, Huesca, 23a de Majo 1887 - Parizo, 8a de Aprilo 1959) estis hispana verkisto kaj ĵurnalisto anarkiista.
Biografio
Studinta en Lérida, Huesca kaj Zaragoza, li ekkarieris kaj eĉ direktoris dum du jaroj La Revista de Aragón (Zaragozo, 1914). Li dediĉis sin al aktivula ĵurnalismo ekde tre juna kaj porĉiame. Alaiz estis instruisto pri literaturo en la Liceo Escolar de Lérida, avangarda lernejo fondita de Federico Godàs, kie li koincidis kun aliaj junaj instruistoj kiel Joaquín Maurín kaj Víctor Colomer.
Invitita de José Ortega y Gasset, li kunlaboris en la ĵurnalo El Sol de Madrido. Tie li etosis ĉe la literatura bohemio kaj amikiĝis kun Pío Baroja kaj Eugenio D’ors. Estas duboj pri kiam li kontaktis kun liberecanoj, sed eble tio okazis en Taragono; tuj poste li aktivis en Barcelono kie li kundirektoris Revista Nueva kaj verkis en prizono la libron Quinet. En la epoko de interpafado inter sindikatistoj kaj policanoj li faris multajn tradukojn. Jam dum la Dua Hispana Respubliko li kunlaboris en La Revista Blanca, por kiu li tradukis tekstojn de Max Nettlau.
Li estis kunlaboranto, kaj foje direktoro, de gravaj publikaĵoj, kaj suferis pro siaj artikoloj multnombrajn monpunojn, enkarcerigojn kaj persekutojn ĝis sia ekzilo en Francio, kie li vivis siajn lastajn du dek jarojn. Li mortiĝis en Parizo en 1959.
Verkoj
Li verkis Quinet (Barcelono, 1924), Tipos españoles (48 skizoj en 2 vol., Parizo, 1962 kaj 1965), Hacia una Federación de Autonomías Ibéricas (20 kajeroj de ĉirkaŭ po 35 pp.); kaj dekojn de noveloj kaj artikoloj.
Inter liaj eseoj elstaras El arte de escribir sin arte (reeldonita en 2012 kun prologo de Javier Cercas), La zarpa de Stalin sobre Europa (Toulouse, 1948), Historia de la Literatura desde El Cid hasta hoy, Grandeza y miseria del siglo XIX, Estudios de toponimia comarcal, Monografía del trigo, Diccionario de modismos entre Aragón y Cataluña, Lord Byron y su influencia en el romanticismo español, Colores de la indumentaria rusa kaj Informes sobre la aduana y la producción textil.
Eskaloniacoj
La eskaloniacoj (Escalloniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo eskalonialoj (Escalloniales). Ĝi enhavas 7 genrojn kaj 55 speciojn,. Ĝia tipa genro estas eskalonio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Parakrifialoj
La parakrifialoj (Paracryphiales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (parakrifiacoj), 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 30 speciojn,. Ĝia tipa genro estas parakrifio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Muséum d'Histoire Naturelle de Rouen
La Muzeo de Natura Historio de Rouen (Muséum d'histoire naturelle de Rouen) en Rueno, Francio, estis fondita en 1828, fare de Félix Archimède Pouchet (1800-1872). La konstruaĵo kiun ĝi okupas iam estis hejmo de la konvento de Sankta Maria, konstruita en la 17-a jarcento). Ĝi havas la konsideron de Musée de France (muzeo de Francio), per kiu oni distingigas la publikajn kolektojn plej gravajn de la lando.
Pro la riĉeco kaj diverseco de siaj kolektoj, ĝi estas la dua plej granda muzeo de Natura Historio de Francia, malantaŭ la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo.
Ĝi estis fermita dum 10 jaroj, kaj post ses labormonatoj centritaj en sekurecnormoj, la muzeo remalfermis siajn pordojn la 23an de Februaro 2007.
Tiu ĉi muzeo estas proksima al la metrostacio Beauvoisine.
Eksteraj ligiloj
49.44708°N, 1.09931°W
Lera Borodickaja
Biografio
Ŝi naskiĝis en Belorusio en juda familio, kiu elmigris al Usono en 1988. Kiam ŝi estis 12 jarojn maljuna, ŝia familio elmigris al Usono, kie ŝi lernis paroli la anglan kiel sia kvara lingvo. Kiel adoleskanto, ŝi memoras pensi pri kiomgrade lingvo povas formi argumenton kaj troigi la diferencojn inter homoj.
Ŝi ricevis sian bakalaŭron en kognoscienco de Northwestern University en Evanston, Ilinojso. Ŝi tiam daŭriĝis siajn studojn en Universitato Stanford, kie ŝi ricevis la gradon de doktoro de filozofio (Ph.D.) en kogna psikologio. Poste, ankaŭ ĉe la Universitato Stanford, ŝi estis lektoro en la sekcio de psikologio, filozofio kaj lingvistiko. Post instruado ĉe MIT kaj Universitato Stanford, ŝi estis nomumita lektoro pri kognoscienco ĉe la Universitato de Kalifornio en San-Diego (UCSD) kaj redaktisto de la revuo Frontiers in Cultural Psychology .
Esplorlaboro
Ŝia esplorado kombinas komprenojn kaj metodojn de lingvistiko, psikologio, neŭroscienco, kaj antropologio.
Ŝiaj esploroj disponigis novajn sciojn pri la polemika demando ĉu la lingvo, kiun ni parolas, influas nian pensadon kaj percepton (la teorio de lingvistika relativeco), uzante konvinkajn ekzemplojn de translingvaj diferencoj en pensado kaj percepto kiuj rezultas el sintaksaj aŭ leksikaj diferencoj inter lingvoj. Ekzemple, en la angla la diferenco inter la vortoj "cup" (taso) kaj "glass" (glaso) baziĝas sur la materialo, el kiu la objekto estas farita, dum en la rusa la diferencon determinas la formo de la objekto. Ŝiaj raportoj kaj prelegoj influis esplorojn en psikologio, filozofio kaj lingvistiko; ili disponigis indicon kaj faktojn en opozicio al la komuna kredo ke homa percepto estas plejparte universala kaj sendependa de lingvo kaj kulturo.
Krom scienca laboro, Boroditskaya ankaŭ faras popularsciencajn prelegojn por la ĝenerala publiko, ekzemple en TED-prelegoj.
Vidu ankaŭ
Hipotezo de Sapir-Whorf (lingva relativeco)
Kirko de Sankta Paŭlo (Valadolido)
La Monaĥeja kirko de Sankta Paŭlo estas unu de la plej simbolaj konstruaĵoj de Valadolido (Kastilio kaj Leono, Hispanio) kaj de la plej altiraj turismaj altiraĵoj. Ĝi estas ĉe la placo de Sankta Paŭlo, kie estas ankaŭ la Reĝa Palaco kaj la Palaco Pimentel, iam nomitaj "reĝaj lokoj". Ĝi estas apude al la Kolegio de Sankta Gregorio kaj proksima al la cetero de sidejoj de la Nacia Muzeo de Skulptarto. Ĝi estis konstruita inter 1445 kaj 1616 kaj apartenas al la ordeno de dominikanoj.
En tiu preĝejo estis baptitaj la reĝoj Filipo la 4-a kaj Filipo la 2-a kaj estis vizitita de Napoleono.
Ĝi estas Havaĵo de Kultura Intereso ekde la 3a de Junio 1931.
Valdemārpils
Valdemārpils estas urbo en Latvia historia regiono Kuronio, en la nordokcidento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Talsi. Situante 14 km de Talsi, 72 km de Ventspils kaj 131 km de Rigo. Valdemārpils havis 1272 loĝantoj en 2021.
Nomo
La plej frua nomo de Valdemārpils ĝis 1926 estis Sasmaka, laŭ la proksima Sasmaka lago. Post tio, la urbo ricevis la nomon de latva instruisto, ekonomikisto kaj politikisto de la 19-a jarcento Krišjānis Valdemārs.
Historio
Valdemārpils estis formita proksime de la Dupurkalns kasteltumulo en la teritorio de la antikva livona Ārlava kasteldistrikto, kiu en la 11-a jarcento estis subigita de kuronoj ŝtato Vanema. Kvankam antikvaj signoj de populacio estis trovitaj en la teritorio de la urbo, la vilaĝo de Sasmaka unue estis menciita en skribaĵoj en 1582.
La vilaĝo prosperis en la 19-a jarcento, kiam judoj komencis ekloĝi tie, komercante kun lokaj fiŝkaptistoj de Golfo de Rigo, kiu atingis la vilaĝon laŭ la rivero Roja. En 1863, judoj konsistigis 83% de la vilaĝo populacio kun totala populacio 1423.
Komence de la Unua Mondmilito, la teritorio de Kuronio estis okupita de germanaj trupoj en 1915-1918. Antaŭ la okupo, la rusa potenco deportis la plej multajn el la judoj de Kuronio, kaj la urbo neniam atingis sian iaman populacion. La Valdgale-Roja etŝpura fervojbranĉo estis konstruita tra Valdemārpils en 1915-1916, kiu ligis ĝin kun la Rigo-Ventspils larĝŝpura fervojo. En 1917 Sasmaka ricevis urborajtojn.
Geografio
Valdemārpils situas ĉe la bordo de Sasmakas lago, en Orienta Kuronia altebenaĵo (Austrumkursas augstiene).
Averaĝa temperaturo: -5,5 °C en januaro, +16,5 en julio. Precipitaĵo 700 mm jare.
Likina Aŭtobusa Uzino
Likina Aŭtobusa Uzino (LiAZ) (Ликинский автобусный завод, ЛиАЗ) estas la rusia uzino, produktanta mezajn, grandajn kaj tra grandajn busojn kaj situanta en la urbo Likino-Dulovo (Moskva provinco, Rusio). De 2005 ĝis 2012 la uzino produktis ankaŭ trolebusojn. Ĝi estas parto de la Grupo GAZ. LiAZ estas la sola entrepreno en Rusio, produktanta ĉiujn tipojn de la pasaĝeraj busoj 12 kaj 18 metrojn longaj, kun dizela, gasa kaj elektra motoroj.
Antaŭhistorio
La fabriko devenas de la Forstokemia Eksperimenta Fabriko pri Plibonigado de Ligno (Лесохимический опытный завод облагораживания древесины), malfermita en la (laŭ aliaj informoj — en 1933, sed eble temas pri komenco de ĝia konstruado) en Likino-Dulovo. La fabriko produktis izolajn platojn kaj premitan lignon. Komence de la Granda Patriota milito en 1941 ĝi estis evakuita, sed en 1942 revenis kaj plu fabrikis lignaĵojn por militaferoj.
En 1945 ĝi estis transformita je la Likina Maŝinkonstrua Uzino (LiMZ; Ликинский машиностроительный завод, produktanta motorsegilojn, ŝpalosegajn aparatojn, moveblajn elektrostaciojn kaj aliajn aparatojn por forsta fako.
Sovetia periodo
En 1958 komenciĝis rekonstruado de la uzino por produktado de urbaj pasaĝeraj busoj surbaze de produktejoj forigitaj el ZIL, kiu ekde tiu tempo specialiĝis pri kamionoj. La unua buso, produktita en LiAZ, estis ZIL-158 fabrikita la omaĝe al malfermo de la 21-a kongreso de KPSU. En 1959 estis faritaj 213 busoj, en 1963 — jam pli ol 5 400, en 1965 — 6200. Fabrikado de ZIL-158 daŭris ĝis 1970, sume estis produktitaj 62 290 busoj. En 1965 en la uzino laboris 5 152 homoj.
Parakrifiacoj
La parakrifiacoj (Paracryphiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo parakrifialoj (Paracryphiales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 30 speciojn,. Ĝia tipa genro estas parakrifio.
Likina Aŭtobusa Uzino
Sovetia periodo
En la 1950-aj jaroj en la lando komenciĝis amasa konstruado de loĝdomoj, novaj kvartaloj aperadis rapide, kio kaŭzis akrigis bezonon pri pli enspacigeblaj busoj dum ĉiuj ekzistantaj povis preni maksimume po 50-60 pasaĝeroj. Fine de la 1950-aj la konstrukcia buroo de ZIL eklaboris pri granda buso. Oni esploris samtempe du variantojn — kun motoro situanta dekstre de la ŝoforo kaj en la pobo. ZIL-159 kun malantaŭe situanta motoro enspacigis nesufiĉe da pasaĝeroj, do restis nura eksperimento. En 1962 oni komencis dezajnadon de LiAZ-677, uzante ideojn de konstrukciistoj de ZIL kaj LAZ. Aŭtune 1962 aperis la unua prototipo kaj printempe 1968 komenciĝis amasa fabrikado. LiAZ-677 iĝis la plej multnombra buso — oni faris 194 183 ekzemplerojn. Ĝi havis 35 sidlokojn kaj enspacigis ĝis 90 pasaĝeroj. Estis kreita ankaŭ la unua en Sovetunio kuplita buso LiAZ-5E676. Ĝi estis 15,5 metrojn longa, sed motoro havinta nur 100 ĉevalpovoj estis tro malforta, do la ideo estis forlasita por kelkaj jardekoj. En 1975 en la uzino laboris 7837 homoj.
En 1976 laŭ ukazo de la Prezidio de Supera Soveto de Sovetunio la uzino estis premiita per Ordeno de Laborista Ruĝa Standardo.
Parakrifiacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Likina Aŭtobusa Uzino
Sovetia periodo
En 1978 okazis modernigo de LiAZ-677, kiu eknomiĝis LiAZ-677M.
En 1985 okazis granda rekonstruado por lanĉi novan modelon LiAZ-5256, kreitan en propra konstrukcia buroo fine de la 1970-aj — komence de la 1980-aj jaroj. Ĝia amasa fabrikado komenciĝis samjare. Tio estis la unua buso kun malantaŭa situo de la motoro. En la 1990-aj jaroj ĝi iĝis la ĉefa kaj dominis ĝis komenco la 2000-aj jaroj.
La finiĝis fabrikado de LiAZ-677. Sume estis produktitaj 194 197 busoj, el kiuj 7000 eksportitaj.
Post privatigo kaj ekonomia kolapso en la 1990-aj jaroj la uzino funkciis malstabile kaj en 1996 komplete haltis pro financaj problemoj kaj incendio en motorfabriko de KamAZ. En 1997 LiAZ bankrotis.
En Grupo GAZ
En 2000 la uzino iĝis parto de la kompanio Rusaj Busoj (ĝis 2004 — la konzerno RusPromAvt), kiu en 2005 iĝis parto de la Grupo GAZ. Tio ebligis krei novajn modelojn kaj komenci ilian amasan fabrikadon. Aperis la malaltplanka LiAZ-5292, duonmalaltplanka LiAZ-5293, kuplita altplanka LiAZ-6212, kuplita malaltplanlka LiAZ-6213.
Surbaze de jamaj busoj estis kreitaj trolebusoj LiAZ-5280, LiAZ-52802 kaj LiAZ-52803. En 2005 komenciĝis fanrikado de pretaj partoj de trolebusoj, kies kunmuntado okazis en aliaj fabrikoj. Ĝis la fino 2007 tiel estis fabrikitaj 200 trolebusoj. La estis fabrikita la unua trolebuso, komplete produktita en LiAZ. Oni planis produkti po 500 trolebusojn jare, esperante poste kreskigi ĝin ĝis 1000 jare. Tiucele oni planis konstrui kaj lanĉi en majo 2007 propran testejon kun kontakta reto 700 metrojn longa. La unuaj trolebusoj estis senditaj al Ĉelabinsko. Sed en 2012 la produktado ĉesis, sume estis produktitaj proksimume 200 trolebusoj.
En 2010-2011 okazis redezajnado de la tuta produktaro.
En 2014 Grupo GAZ translokis produktadon de la busoj de la Golicina Aŭtobusa Uzino (GolAZ) al LiAZ. Surbaze de GolAZ estis kreita produktejo de agrikulturaj maŝinoj.
En 2015 komenciĝis redezajnado de la produktaro kaj de la firmaa stilo, kies centra elemento iĝis emblemo de GAZ. Samjare aperis la nova buso LiAZ-4292.
Aŭtune 2018 komenciĝis amasa fabrikado de elektrobusoj, kiu estis preparata dum ses jaroj. La elektrobuso LiAZ-6274 estis kreita surbaze de la malaltplanka buso LiAZ-5292, amase fabrikata ekde 2004.
En decembro 2020 estis anoncita apero de redezajnita versio de LiAZ-5292 kaj LiAZ-6213 kun pli modernaspekta vitroplasta fronto. Ĝi konsistas el apartaj elementoj, kio faciligas la riparadon kaj anstaŭigadon. La nova fronto estas komplete rustoimuna, malpeza kaj malpli kosta
En aprilo 2021 estis anoncita ĉesigo de la fabrikado de la busoj LiAZ-5256 kaj LiAZ-5293 kies lokon en la modela vico definitive okupis LiAZ-5292.
Historiaj modeloj
<Center> <Gallery mode="packed"> ZiL-158 1961.jpg| ZIL-158 LiAZ-158 1965.jpg| LiAZ-158 (ZIL-158V) Moscow museum bus 5621 2009-09 LiAZ-677M.jpg| LiAZ-677M LiAZ back.JPG| LiAZ-677M de malantaŭe </Gallery> </Center>
Aktualaj modeloj
En 2020 estis fabrikataj jenaj modeloj:
<Center> <Gallery mode="packed"> LiAZ 5292.jpg| LiAZ-5292 LiAZ-5293.jpg| LiAZ-5293 LiAZ-6212.00 17150.jpg| LiAZ-6212 LiAZ-6213.20 17217.jpg| LiAZ-6213 Liaz4292.jpg| LiAZ-4292 </Gallery> </Center>
Trolebusoj
Fabrikado okazis de 2005 ĝis 2012:
Monumentoj
En pluraj lokoj veturiloj de LiAZ estis starigitaj kiel monumentoj.
En 2004 en la urbo Svetlogorsk (Belorusio), apud la 5-busejo estis instalita sur soklo la buso LiAZ-677. Ĝi aĝis pli ol 30 jarojn kaj traveturis 600 mil km.
Francisco Carrasquer
Francisco CARRASQUER Launed (Albalate de Cinca, 1915 - Tárrega, 7-a de Aŭgusto 2012) estis hispana poeto, eseisto kaj tradukisto.
Likina Aŭtobusa Uzino
Monumentoj
En 2005 en urbo Volokolamsk apud loka busejo estis starigita sur soklo LiAZ-677.
Francisco Carrasquer
Biografio
Li partoprenis en la Hispana Enlanda Milito batale en la Kolono Durruti. Ankaŭ liaj fratoj estis elstaraj anarkisindikatistoj, kiel liberecana pedagogo nome Félix Carrasquer. Post la fino de la milito, li estis malliberigita dum sep monatoj en koncentrejo de suda Francio. En 1943 li revenis al Hispanio eksterleĝe sed li estis arestita en Sort, enkarcerigita pro sia aktiveco kaj sendita kiel soldato al Maroko dum tri jaroj.
Likina Aŭtobusa Uzino
Monumentoj
La en Iĵevsko en la 1-a busejo estis starigita sur monumento LiAZ-677M.
Francisco Carrasquer
Biografio
En 1948 li publikigis sian unuan novelon, nome Manda el corazón (Regas koro). Unu jaron poste li ekziliĝis, unue en Francion, kie li gradiĝis en Psikologio ĉe la Universitato Sorbono, kaj, poste, en Nederlandon. Dum sia foresto eksterlande li doktoriĝis en Hispanaj Lingvo kaj Literaturo. Li revenis el ekzilo en 1985 kaj instaliĝis en Tárrega.
Likina Aŭtobusa Uzino
Monumentoj
En 2012 en Voroneĵo en loka busejo (eksa N 5) estis konservita kiel eksponaĵo LiAZ-677M, fabrikita en 1994.
Francisco Carrasquer
Biografio
Dum sia vivi li laboris kiel universitara profesoro, tradukisto (publikigis pli ol cent librojn) kaj verkisto. Krom esti grava fakulo pri la verkaro de Ramón J. Sender, li estis responsa pri kelkaj antologioj de nederlanda poezio.
Likina Aŭtobusa Uzino
Monumentoj
En 2013 LiAZ-677M, konstruita en 1991, estis starigita en busejo en Ĉelabinsko.
En 2014 en Novosibirsko ĉe busa stacidomo omaĝe al 40-a datreveno de busejo kaj 30-a datreveno de la buso mem estis starigita sur soklon LiAZ-677M.
La la buso LiAZ-677 sur soklo kun ŝildo "Al veterano de la vojoj" (Ветерану дорог) estis instalita sur placo apud la Centro pri Elovuigo de Infanoj kaj Gejunuloj "Sputnik" en Likino-Dulovo. Apude haveblas informŝildo.
La apud la Likina Aŭtobusa Uzino en Likino-Dulovo omaĝe al la 80-a datreveno de la urbo estis instalita sur soklo monumento al LiAZ-5256.
La la buso LiAZ-677M kun garaĝa numero 252 estis instalita sur soklo en Pskovo, ĉe sidejo de la kompanio Pskovpassaĝiravotrans (Псковпассажиравтотранса) en strato Leon Pozemskij. Tiu ĉi buso ekcirkulis en Pskvo la kaj navedis laŭ itineroj ĝis 2000, post kio ĝis 2013 transportadis kunlaborantojn de la entrepreno. En 2017 ĝi estis restaŭrita kaj transformita je la monumento okaze de la Tago de la Laborantoj de la Aŭtomobila Transporto. En 1975-1987 en la kompanio funkciis 65 tiaj busoj.
Krome busoj de LiAZ estas starigitaj kiel monumentoj en Pavlovskij Posad (LiAZ-677), Jalutorovsko (LiAZ-677M) , Jaroslavlo (LiAZ-677) , Viŝnij Voloĉjok (LiAZ-677M, produktita en 1984, numero В663ВО69RUS) , Belovo (LiAZ-677MB, fabrikita en 1988) , Gurjevsk (LiAZ-677M, fabrikita en 1994) , Samaro (LiAZ-677M, fabrikita en 1987) , Sergijev Posad (LiAZ-677M, fabrikita en 1993) , Toljatti (LiAZ-677M, fabrikita en 1993) , Ĥabarovsko (LiAZ-677M) , Ĉelabinsko (LiAZ-677M, fabrikita en 1991) , Jurga (LiAZ-677M, fabrikita en 1992) , Juĵno-Saĥalinsk (LiAZ-677).
En arto
La Likina Aŭtobusa Uzino ludas gravan rolon en postapokalipsa fantasta novelo "Likino-Dulovo — morta urbo" (Ликино-Дулёво — мёртвый город; 2014) de amatora verkisto Hellfire Fire (plumnomo), kie ĝi servas kiel koncentrejo de mutantoj
Zoltán Horn
Zoltán Horn, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Horn Zoltán estis hungara kuracisto pri internaj malsanoj, altlerneja instruisto. Lia filo estis András Horn.
naskiĝis en Márkfalva (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Jazernica en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.
Tedros Adhanom
Tedros Adhanom Ghebreyesus (Ge'ez: ቴዎድሮስ አድሓኖም ገብረኢየሱስ; naskita la 3an de marto 1965) estas etiopa esploristo pri publika sano kaj oficisto, kiu servis ekde 2017 kiel Ĝenerala Direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano. "Li estas manmaldestrema, kaj li havas belan voĉon." Oni pensas ke li estas greka ĉar de lia nomo, sed li ne estas.Tedros estas la unua ne-kuracisto kaj la unua afrikano en tiu posteno, kiu estis apogita de la Afrika Unio. Li iam okupis du altnivelajn postenojn en la registaro de Etiopio: nome Ministro pri Sano de 2005 ĝis 2012 kaj Ministro pri Eksteraj Aferoj de 2012 ĝis 2016.
Belver de Cinca
Belver de Cinca [belBER deZINka] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Bajo Cinca (kies ĉefurbo estas Fraga) apartenanta al la suda parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Bajo Cinca, norde de la teritorioj de Osso de Cinca kaj Zaidín. La municipo apartenas al la jurisdikdicia teritorio de Fraga. Ĝi estas preskaŭ ĉe la fino de la valo de la rivero Cinca.
La loĝloko Belver de Cinca (196 msm) estas je 86 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra bordo de la rivero Cinca.
La municipa teritorio estas trapasata per la regiona ŝoseo A-1234, kiu ebligas komunikadon kun Albalate de Cinca nordokcidente kaj Osso de Cinca sudoriente, dum trans la rivero Cinca paralele iras la ŝoseo kiu komunikas Alcolea de Cinca kun Chalamera. La municipa teritorio enhavas la lokojn Monte Julia, Peña-Roa, San Miguel kaj Valonga.
Historio
La araboj loĝis en la valo de Cinca kiun ili menciis kiel la "rivero de la olivarboj" (Cinca) kaj ili lasis ankaŭ la nomon de la rivero Alcanadre. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo.
Hidroksoetila akrilato
Hidroksoetila akrilato aŭ 2-Propenato de hidroksoetilo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj derivitaj el la etilena oksido kaj akrilata acido. Hidroksoetila akrilato posedas 5 karbonatomojn, 8 hidrogenatomojn kaj tri oksigenatomojn. Ĝi estas flaveca aŭ bruna, oleeca, lumsensiva likvaĵo, solvebla en akvo, duklorometano kaj kloroformo. Hidroksoetila akrilato uzatas en la produktado de hidroksoetilaj derivaĵoj kaj akrilataj polimeroj.
Belver de Cinca
Historio
Fraga kaj Ilerdo estos konkeritaj de kristanoj samtage, nome la 24an de Oktobro 1149. Tiam ŝajne Fraga dependis de Ilerdo, kiu siavice apartenis al la tajfa regno de Zaragozo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro.
Dum la 12-a jarcento kaj ĉefe dum la 13-a jarcento diversaj aragonaj reĝoj donis (kaj rericevis) la lokon kaj la kastelon al monaĥejoj kaj militordenoj. Estis fondo de templanoj de 1240 pro la kunigo de du setlejoj de ilergetoj nomitaj Ficena kaj Ursullera. En 1309 falis antaŭ Artal de Luna (Inkvizicio kaj reĝo Jakobo la 2-a) la kastelo de Monzón, lasta loko defendita de la Templanoj. La ĉirkaŭ 40 prizonuloj estis portitaj al la ublietoj de la kastelo de Belver de Cinca kaj tie mortis 12 de la grupo kiu fakte post la koncilio de Taragono en 1312 estis senkulpigita kaj ekzilita. Fray Berenguer de Bellvís, lasta templana superulo setliĝis en Chalamera kaj mortinta liaj restaĵoj estis entombigitaj kun tiuj de liaj kunuloj en la kripto de la ermitejo ''de Ntra. Sra. de Gracia''. En 1391 la loko estis de la Ordeno de la Hospitalanoj. kaj same en 1414. En 1610 ĝi estis de la hospitalana filio de Chalamera.
La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
En 1845, laŭ Madoz, Belver de Cinca havis 310 domojn, urbodomon, gastejon, lernejon kaj 252 loĝantojn.
La 28an de Januaro 1812 kadre de la Milito de Hispana Sendependiĝo la pastro helpita de lokanoj portis la restaĵojn de la templanoj sub la ĉefaltaron. En 1997 eksterleĝe sen masonpermeso nek ĉeesto de Kultura Heredo dum la laboro, oni ŝanĝis la plankon de la preĝejo kaj la restaĵojn de la templanoj kaj de aliaj lokanoj oni uzis por niveligi bienon "Partida La Sardera" de Casa Batista.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Belver de Cinca: oni malaltiĝis el 2 038 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 1 330 loĝantoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, porkoj kaj bovoj) al kultura kaj rura turismo. La ĉefa aktiveco de la valo de la rivero Cinca estas irigacio, precipe de maizo, sunfloroj, luzerno, plantejoj de fruktarboj (persikoj kaj pomoj) kaj legomoj (por propra konsumado).
Vidindaĵoj
Inter vizitindaĵoj menciendas jenaj:
Antal Kecskeméti
Antal Kecskeméti [keĉkemEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kecskeméti Antal estis hungara entreprenisto, ferlaboristo, forĝisto. Lia familia nomo estis Weisz [vejs] ĝis 1888. Lia onklo estis rabeno Ármin Kecskeméti.
Antal Weisz naskiĝis la en Kecskemét, li mortis la  en Szeged.
Biografio
Antal Kecskeméti devenis el juda familio. Li lernis la profesion en Budapeŝto, poste li havis postenon en privata firmao en la sama urbo 18 jarojn. Baldaŭ li malfermis propran firmaon en Szeged. En 1913 li aĉetis kompletan similan firmaon en Szeged kaj li unuigis ĝin al sia. En Szeged li ofte laboris en projektitaj domoj de Ede Magyar. Li havis edzinon ekde 1905, kiu post la vidviniĝo gvidis plu la firmaon.
100268 Rosenthal
100268 Rosenthal estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Hans Rosenthal (1925–1987), postvivanto de la dua mondmilito en Berlino kiel judo kaŝita de tri kuraĝaj virinoj. Li ĝuis preskaŭ senantaŭantan karieron kiel radia kaj pli malfrue televida moderigisto, fariĝante unu el plej popularaj steluloj de la germana distrindustrio. Li fariĝis ano de la Centra Konsilantaro de la Judoj en Germanio.
Mentila laktato
Mentila laktato aŭ mentila hidrokso-propionato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj mentolo. Mentila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mentila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al mentila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Attila Budavári
Attila Budavári, laŭ hungarlingve kutima nomordo Budavári Attila estas hungara orgenkonstruisto, entreprenisto.
Attila Budavári naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Attila Budavári maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li lernis la metion pri orgenkonstruo en Budapeŝto (1988-1990). Li laboris en Aŭstrio en 1991, kie li partoprenis en kreadoj de orgenoj. En la sekvanta jaro li hejmenvenis kaj iĝis entreprenisto pri orgenoj kun sia frato komence en la familia garaĝo. Post 25 jaroj la firmao iĝis la plej granda en Hungarlando inter la orgenkreantoj. Intertempe en 1997 li akiris majstran gradon en Budapeŝto. Li studvojaĝis ankaŭ en Portugalio. Li ricevis premiojn inter 2011-2015. Lia edzino naskis sep gefilojn.