cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lwówek Śląski
Historio
La urborajto kaj kunligitaj kun ĉi tio privilegioj kaŭzis rapidan evoluon de la urbo. Lwówek Śląski disvolviĝis ne nur pro ekonomijaj kaŭzoj sed ankaŭ kiel registra centro. En 1243 jaro, en tago de sankta Marteno, la pola princo Bolesław la 2-a Rogatka (Łysy) [elparolu: bolesŭav rogatka (ŭisi)] aranĝis ĉi tie unuan en Silezio turniron por kavaliroj.
De 1388-a jaro en la urbo funkciis “Bractwo Kurkowe” [elparolu: bractvo kurkove] (esperante: Virkoka Korporacio), kiu havis propran pafejon.
En jarojn 1278–1286 Lwówek Śląski estis ĉefurbo de memstara princlando, kie princis piastido Bernard Zwinny. Sekve la urbo estiĝis grava parto de Svidna-Javoria princlando kaj dividadis ĝian sortoŝanĝojn. Iom post iom kiam elĉerpiĝis la oraj tavoloj, loĝantoj ĉefe vivteniĝis pro metio, ĉefe produktado de drapo, teksado, komerco kaj ĉirkaŭhakado de ŝtonoj por konstruaĵoj.
En 1329-a jaro la urbo havis 11 mil loĝantojn kaj estis unu el plej multhomaj lokoj en Silezio. Iom post iom kiam disvolviĝadis la urbo, burĝoj ricevis diversajn privilegiojn, kiel rajto por aranĝadi de bazaroj kaj kermesoj, komercadi de salo, stampadi de propra monero, k.t.p. En Lwówek Śląski ekzistis kelkaj gildoj, el kiuj drapoproduktista gildo estis plej grava.
En 1392-a jaro post morto la princino Agnesa de Habsburgoj, Lwówek Śląski transdependiĝis al “Ĉeĥa Krono”. Post jarcento, en 1498 jaro bohemia reĝo Vladislao la 2-a Jagello donis al Lwówek Śląski blazonon, kiu ĝis nun, escepte mallongo periodo, estas uzata.
En 1469-a jaro dufoje estadis en Lwówek Śląski hungara reĝo Matthias Corvinus. Komence de la 17-a jarcento la urbo havis pli ol 8 mil de loĝantoj. Ĉi tie prospere funkciis 450 drapoproduktejoj. La tridekjara milito (1618-1648) finigis bonan tempon. En jaroj 1633 – 1643 la urbon kiel lavango trairis armeoj de Svedio kaj Aŭstrio. Tiam Lwówek Ślaski estis komplete ruinigita. Militaj detruaĵoj, damaĝoj, malgrandiĝo de loĝantaro, incendioj en jaroj 1659 kaj 1704 kaŭzis, ke dum la tuta 18-a jarcento la urbo preskaŭ vegetadis.
Post la sileziaj militoj 1740–63 la urbo kune kun Silezio aparteniĝis al Prusio.
Oni devas aldiri, ke la 23-an de majon 1813 en Lwówek Śląski gastis prusa reĝo Friedrich Wilhelm la 3-a.
Nur en la dua duono de la 19-a jarcento ekis ekonomia aktiviĝo. Lwówek Śląski ricevis fervojan ligon kun Złotoryja [elparolu zŭotorija] (1884) kaj Gryfów Śląski [elparolu grifuv slonski] (1885), kaj ankaŭ pli poste kun Jelenia Góra [elparolu jelenia gura] (1909). En la urbo kaj la regiono disvolviĝis turismo – aktive agis germana Gigantmontara Societo (germane: Riesengebirgsverein). En la palaco de familio Hohenzollern ludadis kortega kapelo. Interalie gaste ludis ĉi tie: Louis Hector Berlioz, Franz Liszt kaj Richard Wagner. En tiu tempoperiodo disvolviĝis nutraĵindustrio kaj interalie ekstaris brandofarejo kaj bierfarejo de familio Hohberg. Prosperis loka ŝtonmino, ekstaris minejoj de gipso kaj anhidrito.
Inter-du-milita periodo ne estis tro bona por aktiva disvolviĝo. Vivis ĉi tie pli ol 6 mil loĝantoj sed malgrandiĝis kvanto de industriaj kaj metiaj establoj. Eĉ speciala programo komenciĝinta en la jaro 1937 por helpo al orientaj provincoj de Nazia Germanio ne haltigis ekonomian maldisvolviĝon en Lwówek Śląski.
Dum dua mondmilito pligrandiĝis ekonomia stagno de la urbo. En fina periodo de la milito Lwówek Ślaski estis detruita je 40 %. La 9-an de majo 1945 la Sovetunia Armeo okupigis la urbon. En la sama monato Lwówek Śląski estiĝis ĉefurbo de Distrikto Lwówek Śląski. De 1973 la urbo estas sidejo de komunumo Lwówek Śląski.
La urbodomo
Ĝuste en la centro de urboplaco staras plej valora objekto de la urbo. Jen estas urbodomo, konstruita sur la ortangula projekcio, kaj la alteco de ĝia turo estas sama kiel la longeco de la urbodomo.
Konstruadon de la urbodomo komencis en la 13-a jarcento la pola princo Bolesław la 2-a Rogatka (Łysy) [elparolu: bolesŭav rogatka (ŭisi)]. Komence ĉi tio estis Domo de Komercistoj kaj ankaŭ sidejo de municipa konsilantaro. Ĝis nun restis en okcidenta flanko la malsupraj partoj tiu ĉi konstruaĵo.
En dua duono de 15-a jarcento la urbodomo estis pligrandigita. Ĝi estis longigita, ekestis novaj ĉambroj kaj nova etaĝo. Post incendio en 1518 oni devis fari ĝeneralan riparon. En la jaro 1520 en kelkaj ĉambroj oni ekfaris nervurajn volbojn laŭ cirkela forstreko, projektitaj per Wendel Roskopf el Zgorzelec (nur Wendel Roskopf faris en Silezio tiamanierajn aĵojn). Estas videbla influo de matura itala renesanco, precipe en ŝtonaj ornamaĵoj faritaj per lokaj metiistoj el loka grejso.
En 1504 estis konstruita la urbodoma turo. Sub la turo troviĝis subtera malliberejo kaj tortura ĉambro (ĝis nun videblaj). En 1588 sur la turo estis muntita horloĝo. Finofaran, hodiaŭan formon la urbodomo ricevis en jaroj 1902–1905.
En la urbodomo interalie oni povas vidi unu el plej altvaloraj en Silezio tomboŝtonoj de princo Henryk la 1-a Jaworski [elparolu: henrik iavorski] kaj lia edzino Agnieszka [elparolu: agnjeŝka]. La skulptaĵo estas unika pro tio, ke montras amon inter geedzoj.
Sur la ekstera norda muro de la urbodomo troviĝas la figuro de kuŝanta leono, kaj super ĝi estas latina surskribo „Justus quasi leo”. La figuro estis farita en la 16-a jarcento kaj estis translokita en 1906 el la ĉepordega lubańska turo.
La kristana paroĥa preĝejo patronata per “Ĉieliro de Plejsankta Maria Virgulino”
Ĝia historia deveno atingas la 13-an jarcenton. Ĝi estis konstruita per kavaliroj de Malta Ordeno sur la loko antaŭa ligna preĝejo, el ĉirkaŭhakita ŝtono. Hodiaŭa preĝejo, plukonstruita en 15-a kaj 16-a jarcentoj, konsistas el du frugotikaj turoj apartigitaj per portalo kaj 16-a jarcenta korpo. Ĝi ofte estis incendiita. Belega portalo, puntefarita el ruĝa grejso estas unu el plej malnovaj en Silezio. Interne de la preĝejo interalie troviĝas: el ŝtono skulptita renesanca baptokuvo el 1560 jaro, ligna kruco el 1410 (troviĝas en vestiblo de enirejo), orgeno el 16-a jarcento, lignaj predikejo kaj konfesejoj kaj tri ŝtonaj altaroj (ĉefa altaro kun pentraĵo “Kronado de Dipatrino” el la jaro 1771). Interesa estas kapeloniĉo kun reproduktaĵo de pentraĵo de Dipatrino el vilna “Akra Pordego” (alie nomata: “Aŭrora Pordego”), kiun pentris en 1947 Teodor Doroszewicz. Ĉe preĝejo staras, konstruita en 1496, ŝtona kapelo patronata per “Sankta Kruco”.
La kristana preĝejo kaj monaĥejo de Franciska Ordeno
Historio de la preĝejo kaj monaĥejo atingas duonon de la 13-a jarcento. Venintaj en 1248 jaro al Lwówek Śląski Franciskanoj konstruigis la grupon: la preĝejon kaj monaĥejon. Komence la preĝejo estis ununava. En la 15-a jarcento ekestis suda navo kaj poste norda navo. Post la kasacio de ordeno en 1810 jaro la monaĥejo kaj la preĝejo estiĝis proprietaĵo de prusa ŝtato. En monaĥejo oni aranĝis lernejon, kaj en la preĝejo – arsenalon. En la jaroj 1873–75 la monaĥejo estis plukonstruita kaj ekhavis hodiaŭan formon. En la preĝejo lokiĝis fajrobrigado, poste estis ĉi tie magazeno de konstrumaterialoj kaj magazeno de agrikulturaj maŝinoj.
Danke al zorgado de la Franciskanoj la 5-an de julion 1995 jaro komenciĝis remonto de la preĝejo. Hodiaŭ denove en la preĝejo okazas mesoj laŭ romkatolika ceremonio, kaj en la monaĥejo loĝas monaĥoj.
En la preĝejo interesinda estas: bareliefo kun blazono de bakistoj (1494) kaj skulptaĵo de grupo “Krucumado” (ambaŭ troviĝas super la norda enirejo). Oni povas ekvidi kelkaj epitafoj el la 16-a – 18-a jarcento. Interalie plej interesa estas la renesanca, farita per J. Kransen (el 1569) kun kuŝanta infano kaj troviĝanta en vestiblo la epitafo kun abunda rokoka kadra ornamo.
La remparzono kun ĉepordegaj turoj: lubańska kaj bolesławiecka
La urbaj fortikaĵoj apartenas al plej interesindaj el Malsupra Silezio. Ĝi estis konstruita de la 13-a ĝis la 16-a jarcento. Ĝi ĉirkaŭas preskaŭ tutan malnovan urbon per duobla zono. La ekstera remparo havas 1 metron da dikeco kaj la interna havas 2-2,5 metrojn da dikeco. La fortikaĵoj estis malfacila baraĵo ĉar dufoje: en 1427 kaj 1432 husanoj rezignis pri sieĝado de la urbo.
La turo de lubańska pordego estis konstruita en la fino de la 13-a jarcento kaj havas tempestan historion. Ĝi estis plukonstruita en la 16-a jarcento, sed jam en 1616 terenfaliĝis. Rekonstruado de la turo estis komencita en 1620, sed daŭrigita nur post la fino de la tridekjara milito. Tial la tura helmo estis muntita en 1661. La granda urba incendio en 1752 denove difektigis la turon. Ĝi estis rekonstruita en 1784. En 1809 fulmotondro detruis la helmon sed baldaŭ ĝi estis rekonstruita. Poste, dum multaj jaroj, turo estis ekspluatita kiel arkivejo. Dume la dua mondmilito estis ĉi tie lokitaj libroj el vroclava biblioteko. Hodiaŭ en la turo estas kafejo.
La turo de bolesławiecka pordego estas malpli granda kiel la lubańska. Probable ĝi estis konstruita turnopunkte de 13-a kaj 14-a jarcentoj. Komence estis uzita kiel defenda. Plukonstruita en 16-a jarcento. Dume la milito en 1641 ĝi perdis supran parton. Poste la rekonstruado ĝi ekestis destinita por malfacila malliberejo kun tortura ĉambro kaj subtera karcero. Ununura enirejo estis el la defenda muro (ekvidu la fotografaĵon). En 1752 bruliĝis la turo kaj ĝia baroka helmo. De ĉi-tiu evento la turo malrapide ruiniĝis. En 1905 estis farita nova, teronivela enirejo, kaj la subtera karcero estis destinita por glacia magazeno kaj fridejo. Hodiaŭ la turo estas rekonstruita. Ene troviĝas malhela malsatiga subtera karcero. Supre estas ekzekutista ejo kun aperturo en la planko por mallevi la kondamnitojn. Dikaj muroj (1–2 metroj) ne tralasis iajn voĉojn. Torturitaj kondamnitoj estis alforĝitaj al muro, pri kio atestas feraj restaĵoj en la muro.
La antikvaj brikdomoj en la urboplaco
Ĉe la urbodomo staras tri malnovaj brikdomoj. Interesindaj estas gildaj domoj: de ŝuistoj el 1544 kun renesanca emblemo kaj de bakistoj el 1494 kun ilia blazono.
La klasikisma palaco de familio Hohenzollern
La klasikisma palaco de familio Hohenzollern el duono de 19-a jarcento (nuntempe estrarsidejo de distrikto kaj komunumo)
La turo de estinta protestanta preĝejo
La protestanta preĝejo estis konstruita en 1747-48 jaroj. Ĝi estas verko de K. Scholz. Hodiaŭ restis nur la novgotika turo, konstruita el grejso en 1846-48 jaroj.
La palaco en Płakowice
La renesanca palaco troviĝas en antaŭa vilaĝo Płakowice [elparolu pŭakovice], la vilaĝo nun estas parto de la urbo Lwówek Ślaski.
Płakowice en 1217 estis enskribita en donoakto de urborajto al la Lwówek Śląski. Tiam la vilaĝo Płakowice estis enigita al la urbo Lwówek Śląski. La vilaĝo estis proprietaĵo de familioj: Raussendorf, Talkenberg, Schaffgotsch, Hohberg, Nostizt kaj en jaroj 1520-1812 apartenis al kavaliroj de Malta Ordeno el Lwówek Ślaski. Turnopunkte de 15-a kaj 16-a jarcentoj Płakowice ekestis proprietaĵo de Kristoforo von Talkenberg el Podskale, kiu komencis konstruadon de la palaco. Lia filo Rampold finigis la konstruadon en 1550 jaro. Historio de la palaco estas kunligita kun tridekjara milito (1618-1648), sepjara milito (1757-63) kaj Napoleon-aj militoj. Dume de “la 2-a batalo ĉe rivero Bóbr”. (Je la 29-a de aŭgusto 1813) la palaco estis ege difektita. Estis rabita valora kolekto de muzikiloj kaj libroj. Lasta proprietulo de la palaco estis grafo August von Nostizt-Ryhneck el Sobota, adjutanto de generalo Blücher kaj poste prusa generalo. En 1824 la palaco estis forvendita kaj ekestis ĉi tie la frenezulejo. Ĝis la 15-a de februaro 1945 ĉi tie troviĝis filio de bolesławc’a hospitalo por nervozuloj kaj psikuloj. Ĉefe estadis ĉi tie kontraŭuloj de Adolf Hitler.
Aŭtune de 1951, post la interna milito en Grekio, la palaco estis destinita kiel lokejo por junularo el Grekio kaj Makedonio, kaj de la aŭgusto 1953 ĝis la julio 1959 junularo el Koreio, pro la korea milito. Poste kvartiris ĉi tie militistaro. Kiam la armeo foriĝis el la palaco dum kelkaj jaroj ĝi ne havis proprietulon. En la decembro 1992 la palacon proprietigis la Komuneco de Baptisma Preĝejo. Ekestis ĉi tie centro por helpado en reveno al sano.
Komandejo de kavaliroj de Malta Ordeno
Kavaliroj de Malta Ordeno venis al Lwówek Śląski en duono de la 13-a jarcento el Strzegom [elparolu stŝegom] kaj Złotoryja [elparolu zŭotorija]. En la 1281 jaro tiama princo Bernard Zwinny donis al la ordeno rajton al la patroneco pri kristana paroĥa preĝejo.
Komence sidejo de la ordeno estis ligna kaj forbruliĝis. Ne estas konata dato kiam ekestis hodiaŭa formo de komandejo, sed certe ĝi estas renesance devena. La komandejo estis plukonstruita en la jaroj 1728 kaj 1752, kaj pro tio ĝia formo ekis baroka. Pri plukonstruadoj informas blazonoj, interalie tiu el 1728 kun familinomo de tiama komandoro de komandejo, grafo J. J. von Goetzen kaj la portalo kun fondeca priskribo. La monaĥoj de Malta Ordeno estadis ĉi tie ĝis la jaro 1810, ĝis la kasacio de la ordeno en Prusio. Poste, ĉi tiun konstruaĵon aĉetis juda komercisto Dawid Meier Lowenberg.
Gastis ĉi tie gravaj personoj, interalie la 23-a de majo 1813 jaro je la 11.00-a horo ekloĝis la caro Aleksandro la 1-a kun siaj korteganoj. En la sekva tago, post kiam la franca armeo enmarŝis la Silezion, la caro forlasis tiun kvartiron. Gastis ĉi tie generaloj kaj oficiroj de Napoleon’a armeo.
De komenco la 20-a jarcento ĝis la jaro 1945 en la domo troviĝis la katolika infanĝardeno, poste la hospitalo, kaj sekve loĝis ĉi tie monaĥinoj. Hodiaŭ tiu ĉi domo estas sidejo de romkatolika dekanujo.
Celastro
Celastro (Celastrus) estas plantgenro de grimpantaj arbustoj el la familio de la Celastracoj (Celastraceae). La natura disvastejo situas en Azio, Ameriko, Aŭstralio, Madagaskaro kaj la Fiĝiaj insuloj. Kelkaj estas kultivataj kiel ornamplantoj.
Lwówek Śląski
La ponto super rivero Bóbr
La ŝtona ponto super rivero Bóbr ekstaris en la jaro 1558 kaj alikonstruita en komenco de la 18-a jarcento.
Celastro
Priskribo
Celastroj estas plej ofte somerverdaj, grimpantaj kaj volvantaj arbustoj kun rondaj aŭ eĝaj branĉoj, kiuj estas kovrataj de multegaj oblongaj aŭ rondaj, helaj korkporoj. La marko povas havi kamerojn. La burĝonoj longas 2 ĝis 4 mm, ili estas ovformaj ĝis oblonge ovformaj kaj havas multegajn, ofte pintajn skvamojn. La folioj staras alterne. La stipuloj estas malgrandaj, liniilaj kaj defalas frue. La foliplato estas plej ofte ovforma, hara aux kalva, preskaŭ kompletranda, segilforma aŭ noĉita. La plej multaj specioj havas flavan koloron en aŭtuno.
La floraro estas akselstaranta aŭ terminale staranta kaj kreskas simpodia, tirsa aŭ la planto havas unuopajn florojn. La floroj estas plej ofte unuseksaj, malofte duseksaj kaj malofte dioika. Ili estas kvinnombraj, verdaj, aux helflavaj. La disko estas haŭta aŭ karneca, kaj kvinloba. La stamenoj estas mallongaj, la anteroj malfermiĝas ofte laŭlonge al la centro. La karpelo staras epigee kaj en ĉiu fako estas unu ovario. La frukto havas dikecon de 8 ĝis 10 mm kaj estas preskaŭ globa, malofte oblonga. Ĝi estas ledra kapsulo, kiu malfermiĝas laŭlonge de la tri fakoj. La kapsulo enhavas unu ĝis ses semojn. La semoj estas elipsaj kaj enŝlositaj preskaŭ komplete en karneca, ruĝa ĝis oranĝe-ruĝa arilo.
Lwówek Śląski
La aro de rokoj “Szwajcaria Lwówecka”
“Szwajcaria Lwówecka” [elparolu: ŝfajcaria lvuvecka], (esperante: “Svislando de Lwówek Śląski”), estas la plej granda kaj la plej bela aro de rokoj en Izera montetaro. La ŝtona urbeto estas situanta inter pina arbaro kaj konsistas el kretaceaj grejsoj. Jam de la jaroj 1920-oj la “Szwajcaria Lwówecka” estis respektita kiel surfaca monumento de naturo.
Celastro
Priskribo
La kromosomo-nombro estas 2n=46.
Disvastigo
La natura disvastiga areo de la ĉirkaŭ 30 specioj situas en Azio, norda kaj suda Amerikoj, Aŭstralio, Madagaskaro kaj Fiĝio, kie ili kreskas en humidaj arbaroj ĝis sekaj densejoj en la tropikoj ĝis modera klimato.
Sistematiko
La celastroj (Celastrus) apartenas al la subfamilio Celastroideae de la Celastracoj. La genro estas unue priskribita unuafoje fare de Carl von Linné en sia verko Species Plantarum en la 1753. La de li elektita genra nomo venas de la greka kelastra, kiu staras por ĉiamverda arbo. La genro estas dividita en du subgenroj: Ĝi konsistas el ĉ. 30 specioj:
Uzado
Malmultaj specioj taŭgas kiel ornamplantoj por ornami murojn, laŭbojn kaj pergolojn.
Poul Stensgaard Hansen
Poul Stensgaard HANSEN (1918-1994), e-isto de la 30-aj jaroj, delegito duil duona jarceiito, prezidanto de E-Unuiĝo de Naestved (Danio) dum 17 jaroj, mortis la 15-an de aŭgusto.
(18165) 2000 PN20
(18165) 2000 PN20 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
1116 Catriona
1116 Catriona estas mezgranda, sufice hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Ĝi ricevis la skotan virinan antaŭnomon "Catriona", titolo de unu romano de Robert Louis Stevenson.
Partium
Partium parcium (latine: partoj) estas la resuma nomo de regionoj de Orient-Hungario, kiuj post 1541 alvenis administracie al landestroj de Transilvanio. Originale konsistis ĝi el kvin departementoj: Kraszna, Közép-Szolnok, Bihar (reĝa departemento), Zaránd, kaj Máramaros; Kővár-vidék, distriktoj de Lugos kaj Karánsebes. En 1693 oni realigis al Hungario, sed 1733 denove apartigis ĝin (tiam Bihar kaj Máramaros jam ne apartenis al ĝi). Ĝi ĉesis definitive en 1876.
Glaĉerfendo
Estiĝo de glaĉerfendo
Glaĉerfendoj estiĝas, kiam la regula fluo de glacirivero estas malhelpata aŭ disturbata. Tio povas havi diversajn kialojn:
Specoj de glaĉerfendoj
Oni distingas diversajn specojn de glaĉerfendoj, kiuj sin distingas
Glaĉerfendo kiel alpinisma danĝero
Kiam la glaĉero puras, do ne estas kovrita de neĝo, glaĉerfendo ne estas granda danĝero, ĉar oni ilin bone vidas, kaj povas ilin ĉirkaŭiri. Danĝeras neĝokovritaj fendoj, precipe transversaj fendoj ĉe transiro de dekliva al maldekliva regiono, kiuj ĉe la glaĉersurfaco mallarĝas sed profunde en la glaĉero fariĝas pli kaj pli larĝaj. Se la neĝokovrilo freŝas, la danĝero evidentas. Ĉe kovrilo de malfreŝa neĝo, la danĝero ofte dependas de la tagotemperaturo. Dum malvarmas tiuj neĝopontoj povas esti duraj kaj fortaj, kaj tiam eblas ilin transiri, sen ke ili frakasiĝas. Kiam varmiĝas, tiuj neĝopontoj moliĝas, kaj subite sub la pezo de alpinisto frakasiĝas. Eblas foje rekoni tiajn fendojn, ĉar la neĝokovrilo havas super la fendo platan kavaĵon. Risko tamen estas, ke la fendo estas multe pli larĝa aŭ longa ol tiu kavaĵo, kaj tiam la alpinisto estas eĉ en danĝero, kiam li kredas, ke li ĉirkaŭiras la fendon. Sur danĝeraj glaĉeroj tial estas rekomendinda, ke ŝnurkameradoj marŝu en relative granda distanco unu de la alia, ke ili estu bone ligitaj. La danĝero ke neĝotavolo sur glaĉerfendo rompiĝas malgrandiĝas, kiam la alpinistoj portas neĝoŝuojn aŭ skiojn, ĉar la surfaco, sur kiu ilia pezo dividiĝas fariĝas pli granda.
Nocjaj
Nocjaj, serbe Ноћај, slave Noćaj estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Situo
Nocjaj situas laŭ dekstra bordo de Savo, laŭ traira flankovojo. Sremska Mitrovica troviĝas 10 km.
Historio
En la proksimeco fortikaĵo menciiĝis en 1336. Post disfalo de Serbio la vilaĝo longe apartenis al la Turka Imperio. En 2002 loĝis en Nocjaj 2098 serboj kaj 22 aliaj).
Burgo Tannenfels (Palatinato)
La burgo Tannenfels etas la ruino de montburgo sur alteco de 460 supre de la komunumo Dannenfels ĉe la monto Donnersbergen la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La burgo sur kastela teramaso (Motte) estis menciita la unuafojo en 1330 kiam grafo Philipp kaj ties edzino Lisa de Katzenelnbogen donacis kapelon en la burgo. La burgo apartenis kun kune kun la Herrschaft Kirchheim al la senjoroj de Bolanden. Fine de la 13a jarcento la plej granda parto fariĝis posedo de la grafoj de Sponheim. Burgo Tannenfels fariĝis la devenburgo de la Sponheim-a flanklinio Bolanden-Dannenfels. Post ilia pereo en 1393 la burgo fariĝis posedo de la grafoj de Nassau-Saarbrücken, en 1431 parto de la burgo fariĝis posedo de la grafoj de Palatinato. En la Palatinata kamparana milito 1525 la burgo estis detruita de la ribelantaj kamparanoj. La ruino restis ĝis 1797 posedaĵo de la domo Nassau-Saarbrücken.
Siljce
Siljce, ukraine Сільце, ruse Сельцо [seljco], slovake Seľce [seljce], hungare Beregkisfalud [beregkiŝfalud] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1466. En 1910 vivis en Beregkisfalud 1537 loĝantoj, (936 rutenoj, 481hungaroj, 120 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Siljce. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Solpke
Solpke ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 584 loĝantojn.
ISO 3166-2:BO
ISO 3166-2:BO estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Bolivion. La kodojn havas naŭ departementoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BO</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Bolivio. La dua parto estas unu litero.
Shinsaku Mochidome
Shinsaku Mochidome (持留 新作, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, V-Varen Nagasaki, Kamatamare Sanuki kaj Sagawa Printing.
Dezső Prágay
Dezső PRÁGAY [prAgai], Desider A., hungara/usona kemiisto, biokemiisto, kulturorganizinto. Li naskiĝis en Kluĵo la 12-an de aŭgusto 1921 kaj mortis en Munkeno la 15-an de decembro 2011
Kariero
Dezső Prágay akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1950 pri kemio kaj li doktoriĝis pri biokemio en 1956. En novembro de 1956 li fuĝis el Hungarujo kaj li loksidiĝis en Nederlando, kie inter 1956 kaj 1960 li instruis en Universitato de Utrecht. Li partoprenis la fondadon de Rondo Mikes Kelemen de Nederlando. En 1960 li elmigris en Usonon kaj li fariĝis instruisto, esploristo en Universitato de Buffalo, (Ŝtato New York) ĝis 1964, vicdirektoro (1966–70) de unu el kemiaj laboratorioj, de 1970 adjunkto pri patologio kaj biokemio, ordinara profesoro de Ŝtata Universitato de Novjorko. Li pensiuliĝis en 1986. Li estigis la premiojn Semmelweis, Somogyi-Szendrői kaj Ius Humana. Inter 1980 kaj 1984 li estis kuratoro de Fondo István Bibó de Bostono. En 1986 li translokiĝis en FRGon. Li publikigis plurajn fakstudaĵojn.
Distrikto Sangerhausen
ATENTU: La 1-an de julio 2007 el la malnovaj distrikto Mansfelder Land kaj distrikto Sangerhausen kreiĝis la nova distrikto Mansfeld-Suda Harco. Ĉi-tie ankoraŭ priskribiĝas la malnova distrikto!
La distrikto Sangerhausen (germane: Landkreis) ĝis la 1-a de julio 2007 situis en la sudo de la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio. La urbo Sangerhausen estis la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 689,73 km² fine de 2006 loĝis homoj; do meznombre 96 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Saksio-Anhalto la koncerna nombro estas 124, en Germanio 231. En la sekvanta skema mapo la Distrikto Sangerhausen estas signita per 16.
Najbaraj distriktoj estis norde Quedlinburg (14) kaj Mansfelder Land (11), oriente Merseburg-Querfurt (12), krome la turingiaj distriktoj Nordhausen okcidente kaj Kyffhäuser en la sudo.
Kővár-vidék
Kővár-vidék estas historia areo inter riveroj Someş kaj Lăpuş. La vilaĝoj de tiu areo apartiĝis en la dua parto de 17-a jarcento de departemento Közép-Szolnok. Ĝi ĉesis en 1876. La centro de areo estas Şomcuta Mare.
NGC 5327
NGC 5327 (aliaj indikoj — UGC 8768, MCG 0-35-21, ZWG 17.78, IRAS13494-0157, PGC 49234) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11517 Esteracuna
11517 Esteracuna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Maria Ester Acuna Castillo, zorgantinon de la Observatorio Manuel Foster dum pluraj jardekoj. Ŝi helpis astronomojn dum observoj per la historia unu-prisma spektroskopo muntita sur kopio de la teleskopo de la Observatorio Lick sur la monteto Cerro San Cristóbal en la centro de Santiago de Ĉilio.
80135 Zanzanini
80135 Zanzanini estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Giuseppe Zan Zanini (1794 – 1869), kiu vivis en la Valo Bavona kaj la Valo Foiòi en kantono Tiĉino. Lia historio estas simbolo de la malfacila vivo suferita de la loĝantoj de Tiĉino en 1800. La nomo estis sugestita de G. kaj C. Brenna.
György Rezes
György REZES [rezeŝ] hungara/israela verkisto, ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Arad en 1911 kaj mortis en Haifa la 28-an de aprilo 1977.
Kariero
György Rezes elmigris en 1950 en Israelon kaj li loksidiĝis en Haifa. En 1961 li fondis revuon, kiu havis la jenajn titolojn Izraeli Futár, Izraeli Kurír, Üzen a világ.
89739 Rampazzi
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Francesca Rampazzi, fakulino pri komuniko, responsulino pri komuniko kaj eldono por la Nacia Teleskopo Galileo. Ŝi estas aktiva en la projekto por cifereci la fotajn arkivojn de la Observatorio de Asiago kaj estas kerna en la bontenado de la arkivoj de ADAS.
Tuili
Tuili - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Barumini, Gesturi, Las Plassas, Pauli Arbarei, Setzu kaj Turri.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sindromo de Bálint
La sindromo de Bálint estas rara neŭrologa malsano. Ĝia malkovranto estis la hungara Rezső Bálint (kuracisto). Ĝia kialo estas lezio en la supera regiono de parietala lobo.
Genocido de la grekoj de la Ponto
La sintagmo genocido de la grekoj de la Ponto estas pridiskutata esprimo utiligita reference al la historio de la grekoj de la Ponto dum kaj post la unua mondmilito, inter 1914 kaj 1923. Iuj ŝtatoj de Usono jam starigis rezoluciojn orientitajn al la agnosko.
Historio
Laŭ la Ligue Internationale pour les Droits et la Libération des Peuples, inter 1916 kaj 1923, preskaŭ 9.350.000 grekoj estis mortigitaj. . Merrill D. Peterson indikas 9.360.000 viktimojn . GK Valavanis taksas 5.238.000 la viktimojn de mortigoj, pendigoj, malsato kaj malsanoj. . Laŭ Ismail Enver, konsiisto por la germana armeo, la turka pormilta ministro rakontis en 1915 ke oni volis "solvi la grekan problemon... sammaniere laŭ kiu li opiniis ke oni solvis la armenan problemon".
Atestaĵoj
Skribaj atestaĵoj pri la greka genocido troviĝas en la libro de George Horton, usona ĝenerala konsulo en Izmiro en la 1922, kaj en la libro de Henri Morgentaw, usona ambasadoro en Konstantinopolo. Krome la literatura verko de Elia Venezis La nombro 31328 (1931), prezentita kiel la aŭtoro kiel "la libro de la sklaveco", kie priskribas siajn spertojn kiam mem estis kaptita kiel ostaĝo en Turkujo. De la 3000 ostaĝoj kaptitaj kun li, nur 33 pluvivis. Aiaj konata verkoj pri tiuj detaloj estas La minorazia katastrofo (Ateno 1970) kaj Sangaj teroj de Dido Sotiríou, kaj Eĉ ne mia nomo de Thea Halo.
Nombroj
Laŭ grekaj fontoj la genocido kaj la sinsekva interŝanĝo de popoloj inter Grekio kaj Turkio alkondukis al Grekio, en 1928, nur 1.221.849 forfuĝintoj de la sumo de 6.204.684 (la 20% ĉirkaŭ de la tuta popolo). Al tiu nombro oni devas aldoni la forpasojn de forfuĝantoj pro penoj kaj la migrantan fluon el la Grekio al Usono de 1922 al 1928, la viktimojn en la etna purigo kaj la grekoj forfuĝintaj al aliaj landoj de la Nigra Maro kaj Mediteraneo.
Agnosko pri la greka genocido
En decembro 2007 la internacia asocio International Association of Genocide Scholars (IAGS), aprobis preskaŭ unuanime, rezolucion en kiu estas asertate, ke la kampanjo de 1914-1923 kontraŭ la grekoj flanke de la turka Imperio konstituis veran genocidon.
Siaflanke Turkio reĵetas la terminon “genocido”, opiniiante krome ke la memoriga tago de la 9-a de majo estas provoko, ĉar tiu dato koincidas kun nacia turka festo. .
Troilo
Troilo, Trojlo, Troilos aŭ Trojlos (en antikva greka: Τρωΐλος, translit. Troïlos; en Latino: Troilus) estas legenda rolulo asocia kun la historio de la Troja Milito. La unua survivanta referenco al li estas en la verko de Homero nome Iliado, kiu laŭ kelkaj fakuloj estis fakte komponita de bardoj kaj kantita fine de la 9a aŭ en la 8a jarcento a.K. En Greka mitologio, Troilo estas juna Troja princo, unu el la filoj de la reĝo Priamo (aŭ de Apolono) kaj Hekabo. Profetaĵoj ligis la faton de Troilo al tiu de Trojo kaj tiele li estis embuskita kaj murdita de Aĥilo. Sofoklo estis unu el la verkistoj kiuj rakontis tiun historion. Ĝi estis populara temo ankaŭ inter artistoj tiame. Antikvaj verkistoj traktia Troilon kiel la epitomon de mortinta filo plorita de siaj gepatroj. Li estis rigardita ankaŭ kiel modelo de junmaskla beleco.
En la versioj de la okcidenteŭropa Mezepoko kaj Renesanco de la legendo, Troilo estas la plej juna el la kvin legitimaj filoj de la reĝo Priamo kun Hekabo. Spite sian junecon li estas unu el la ĉefaj militestroj de la Troja Milito. Li mortas en batalo kontraŭ Aĥilo. En populara aldono al la historio, originita en la 12a jarcento, Troilo enamiĝas kun Kresido, kies patro estis dizertinta al la Grekoj. Kresido promesas ĉiamdaŭran amon, sed kiam ŝi estis sendita al la grekoj kiel parto de interŝanĝo de otaĝoj, ŝi tuj kuniĝas al la greka heroa militisto Diomedo.
Geoffrey Chaucer kaj Shakespeare estas inter la aŭtoroj kiuj verkis rakontojn de la historio de Troilo kaj Kresido. Ene de la mezepoka tradicio, Troilo estis konsiderata kiel modelo de la fidela korteza amanto kaj ankaŭ de la virta pagana kavaliro. Kiam la modo de la korteza amo fadis, lia fato estis rigardita malpli simpatie.
Vangodento
Vangodentoj estas la tutaj premolaroj kaj molaroj.
Premolaro
Premolaroj (dentes premolares) aū antaūmolaroj situas en la mamula dentaro inter la kanino kaj molaroj. La homan premolaron karakterizas 2 tuberetoj. La homo havas premolaron en la supra/suba makzelo en la dekstra-maldekstra flanko 2-2. La supra premolaro ofte havas du radikojn.
Molaro
Sinonimoj de molaro: mueldento, maĉdento.
Molaroj sekvas la premolarojn en la mamula dentaro. La molaroj estas restantaj (permanentaj) dentoj, kiujn ne antaŭas laktodento (deciduaj, elfalantaj, nerestantaj dentoj).
La homa molaro estas granda, forta dento, sur ĝia surfaco troviĝas 4 tuberetoj, kaŭzante supre H, sube X-forman kaveton. La homo havas molaron en la supra/suba makzelo en la dekstra-maldekstra flanko 3-3. La supra mueldento havas ĝenerale 3 radikojn, la suba nur 2 (kelkfoje unuiĝanta al 1). La tria mueldento nomiĝas saĝodento (dentes serotinus).
La vangodentoj formiĝis dum la evoluo al la nutrado, nutraĵo, tiel ni distingas kelkajn dentotipojn de la bestoj:
La faldan denton de la herbovoraj karakterizas la emajlokovritaj, duraj faldoj dentosurface, mallonga radiko kaj relative alta krono.
Gubernio Mijazako
La gubernio Miyazaki/Mijazako (宮崎県 [mijazaki-ken] ; Hepburn/Kunrei: Miyazaki-) estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la samnoma urbo Miyazaki.
25216 Enricobernardi
25216 Enricobernardi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj amatoraj astronomoj Flavio Castellani kaj Ivano Dal Prete elde la Observatorio Plejado en Pescantina (provinco Verono, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala inĝeniero Enrico Bernardi (1841–1919 diplomigita pri matematiko en Padovo, kie li fariĝis profesoro pri mekaniko. Li estas agnoskita kiel la inventiston de la unua itala aŭtomobilo. Li komencis siajn studojn pri la eksplodmotoro en 1873 kaj estis la unua, kiu konstruis efikan benzinmotoron. Li inventis ankaŭ la unuan italan motorciklon.
Alila acetato
Alila acetato aŭ C5H8O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj alila alkoholo, senkolora, toksa likvaĵo, uzata kiel solvanto kaj kiel kemia reakciaĵo. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila acetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Katedralo de Toledo
La Katedralo Sankta Maria de Toledo, (Hispanio), nomata Primasa Katedralo de Toledo, sidejo de la Ĉefdiocezo, estas konstruaĵo konsiderata kiel la magnum opus (ĉefverkaĵo) de la gotika arkitekturo en Hispanio. Ĝia konstruado komenciĝis en 1226 sub regado de Ferdinando la 3-a, la Sanktulo kaj la lastaj gotikaj aldonaĵoj estis donitaj en la 15-a jarcento kiam en 1493 estis fermataj la kriptoj de la centra navo, en la epoko de la Katolikaj Gereĝoj.
Ĝi estas populare konata kiel Dives Toletana (en la senco de la riĉa katedralo). En la 15-a jarcento disvastiĝis adaĝo laŭdante la kvar hispanajn katedralojn kiu estis konsiderataj la plej belaj. Tiu adaĝo estis en la latina lingvo kaj ĝi diris: Sancta Ovetensis, pulchra Leonina, dives Toledana, fortis Salmantina .
La urbo estis episkopejo de la Visigota Hispanio. La multnombraj Koncilioj de Toledo atestas la pasintan eklezian gravecon. En Toledo ankaŭ okazis la forĵuro de la arianismo de Rekaredo la 1-a. La muslima invado ne malaperigis la kristanan heredaĵon kaj la episkopejo translokiĝis kaj establiĝis en la preĝejo Sankta Maria de Alfizeno.
La strukturo de la katedralo havas grandan influon de la plej bona franca gotiko de la 13-a jarcento sed adaptita laŭ la hispana ŝato. Ĝi havas 120 m longe kaj 59 m larĝe. Ĝi estis konstruita sur la loko de iama moskeo kaj respektive de iama visigota preĝejo. La ĉefa enirejo triporda montras gotikan arton kaj estas ununuro kiu saviĝis el konstantaj restaŭradoj, same kiel la granda turo. Estis planita du turoj el kiuj konstruiĝis nur unu kiu enhavas la dikan sonorilon (18 tunoj). La alia kun kupolo enhavas mozaraban kapelon (komence de la 16-a jc.), tio estas ununura loko en Hispanio kie oni rajtis diri meson en alia lingvo krom la latina. Krome la mozaraba lingvo (parolita de kristanoj en islama Hispanio) malaperis pro englutado fare de la novaj latinidaj lingvoj: kastilia, aragona ktp. Plej malnova enirejo (13-a jc.) estas Chapinería aŭ de Horloĝo, kun krado kaj unikaj kaj enigmaj bildoj, kiu estis difektita per konstruo de horloĝujo en 18a jc. La Pordo de la Leonoj estas farita de flandroj en la 15-a jc. Reprezentas ĉieliron de la dipatrino, sed tiu figuro estis farita en la 18a jc, dum la krado kaj la leonoj estas el la 17a jc. Super la pordoj estas reprezentoj de la virgulina endormigo, kaj dekstre legendo laŭ kiu atakinta judo mirakle restas kun manoj algluitaj al la ĉerko.
La katedralo suferis oftajn restaŭradon kaj fakte perdis sian originan aspekton. La interno estas kvinnava. En la 18a jarcento oni konstruis la “Transparente” (travidebla, 1732) iu spaco okultrompila baze sur pentraĵoj, skulptaĵoj kaj lumeniro, troigo de la celoj de Baroko. Estas ankaŭ interesa retablo, kradoj, elligna seĝaro de la ĥorejo kun bildoj de la konkero de Granado, kunsida salono kun portretoj de ĉiuj episkopoj ekde la 1-a jc, al la 20-a jc., vitraĵoj, ornamitega sakristio kun po unu pentraĵo respektive de El Greco kaj de Goya, trezorejo ktp.
Josef Kaiser (apartigilo)
Josef Kaiser estas la nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Miksa Bruck
Miksa Bruck [mikŝa bruk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bruck Miksa estis hungara pentristo. Lia frato estis Lajos Bruck.
Miksa Bruck naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miksa Bruck devenis el juda familio. Li studis inter 1878–1881 en Reĝa Modela Desegna Lernejo. Lia ĉefinstruisto estis Bertalan Székely. Li daŭris la lernadon en arta akademio en Munkeno de en:Nikolaos Gyzis, kie li akiris diplomon en 1884. En la fruaj 1890-aj jaroj li hejmenvenis. Inter 1894 kaj 1897 li laboris en majstrolernejo de Gyula Benczúr. Li pentradis plej ofte pejzaĝojn. Li ricevis premiojn en 1914 kaj 1916.
Pilar (Alagoaso)
Pilar estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 33.305 enloĝantojn en 2010.
Gibsona albatroso
Gibsona albatroso (Diomedea antipodensis gibsoni), konata ankaŭ kiel Aŭklanda vagalbatroso aŭ Gibsona vagalbatroso, estas granda marbirdo de la grupo de grandaj albatrosoj el la albatrosa familio de Diomedeedoj. La komuna nomo kaj la trinomo rememoras la personon de John Douglas Gibson, nome amatora ornitologo de Aŭstralio kiu studis albatrosojn ĉe la marbordo de Novsudkimrio dum tridek jaroj.
Taksonomio
Por fakuloj kiuj akceptas la disigon de la Antipoda albatroso el la Vagalbatroso, la Gibsona estas subspecio de la Antipoda. Por fakuloj kiuj ne akceptas la disigon, la Gibsona estas subspecio de la Vagalbatroso. Ĝi estas ankaŭ foje konsiderata certa specio.
Paweł Fischer-Kotowski
Inter majo 2010 kaj aprilo 2013 li estis estrarano de Pola Esperanto-Junularo, kaj kunorganizinto de la 2-a kaj 3-a Junularaj E-Semajnoj (2010/11 respektive 2011/12). Ekde la 20-a de majo 2012 ĝis la 18-a de novembro 2014 li funkciis kiel ĝenerala sekretario en la estraro de TEJO, kiel anstataŭanto de Paulína Kožuchová, kiu demisiis, kaj ekde marto 2013 ankaŭ respondecis pri la eldono de Pasporta Servo. Krome en la oficperiodoj 2010-2013 kaj aktuale 2013-2016, li estas reprezentanto de Pola Esperanto-Asocio en la komitato de Universala Esperanto-Asocio. Paweł Fischer-Kotowski estas membro de la Internacia Rajtigita Ekzamenantaro de ILEI kaj kontribuas en la esperantlingva branĉo de Vikipedio je la nomo Fiskot.
Kontakto
En 2021 TEJO faris alvokon por nova redaktoro de la revuo Kontakto, ĉar post dek jaroj la redaktoro Rogener Pavinski mem decidis fini sian longan deĵoradon en la posteno. De la alvoko venis tri kandidatiĝoj, de tri sufiĉe interesaj kandidatoj, kaj post tri intervjuoj kaj diskutado la Estraro de TEJO decidis akcepti Paweł Fischer-Kotowski kiel la novan redaktoron de Kontakto.
Popov (Štítná nad Vláří-Popov)
Popov estas vilaĝo en Ĉeĥio, la norda parto de municipo Štítná nad Vláří-Popov en distrikto Zlín. Ĝi troviĝas en valo de rivero Vlára, proksimume 4 km okcidente de Brumov-Bylnice, 7,5 km sud-sudokcidente de Valašské Klobouky kaj 27 km sudoriente de Zlín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 143 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Popov situas en katastra teritorio Popov nad Vláří kun areo 5,6 km².
NGC 5328
NGC 5328 (aliaj indikoj — ESO 445-67, MCG -5-33-28, PGC 49307) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(18166) 2000 PG27
(18166) 2000 PG27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde Valinhos (Brazilo).
Ryota Takasugi
Ryota Takasugi (髙杉 亮太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia, Ehime FC kaj V-Varen Nagasaki.
Tone Logar
Tone LOGAR (naskita en 1913; mortinta la en Ljubljana; Antono LOGARO) estis slovena esperantisto.
Lerninte Esperanton en 1930, li kunfondis la Ljubljanan Esperanto-rondon (1932) kaj Slovenian Esperanto-Ligon (1937).
Li instruis, ankaŭ per radia kaj gazeta kursoj, kaj kompilis korespondan kurson en bildoj. Li tradukis la fabelon Neĝulino de la fratoj Grimm (1967) kaj ankaŭ Krono de l' sonetoj de la slovena poeto France Prešeren (1986). Profesie reklamgrafikisto, li presis Esperantajn poŝtkartojn kaj propagandilojn. Logar estis la Ljubljana delegito de UEA inter 1947 kaj 1988, kaj fakdelegito pri grafiko ĝis la morto. Longtempe li prezidis la Esperanto-societon en Ljubljana.
Martin Tovornik
Martin TOVORNIK (naskiĝis en 1909, mortis la en Rogaŝka Slatina), Slovenio, estis slovena esperantisto kaj prezidanto de la Esperanto-societo de Rogaŝka Slatina.
Raseiniai
estas urbo en la centro de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Raseiniai, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Kaŭno (Kaunas). En en la urbo vivis.
Rasainiai situas nordoriente de la urbo Kaŭno, proksime al la aŭtoŝoseo Kaŭno-Klaipėda. Unuafoje ĝi skribe menciiĝis en la jaro 1253.
En la urbo troviĝas historia eksa dominikana monaĥejo, sed pli konatas katolika pilgrimejo en loĝloko Šiluva de la subdistrikta komunumo, kiun ankaŭ dum la jaro 1993 vizitis la tiama papo Johano Paŭlo la 2-a. Bazo estas vizia apero de la sanktulino Maria dum la jaro 1608 sur ŝtono, kiu jam dum prakristanaj tempoj estis litova kultejo.
Esperanto
Estas gastiganto de Pasporta Servo en Raseiniai.
Rietavas
estas urbo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Rietavas, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Telšiai. En en la urbo vivis.
Assebroek
Assebroek estas ejo en la belga provinco Okcidenta Flandrio. Ekde la 1-a de januaro 1971 ĝi estas parto de la provinca ĉefurbo Bruĝo. Ĝi situas sudoriente de la historia urbocentro. Surfaco estas 8,52 km². Fine de 2012 estis 19.532 loĝantoj, tio estas 16,6% van de entuta bruĝa loĝantaro. La historia centro de Assebroek estas la kvartalo "Ver-Assebroek" ("fora Assebroek").
Etimologio
Rimarkinde estas ke en la mezepoko ĉirkaŭ la broek troviĝas pluraj trinkejoj kun ĉevalnomoj. Nun nur restas la ruino de la trinkejo Het Vliegend Paard (La Fluganta Ĉevalo) en Oedelem kaj la loknomo Peerdeke (malgranda ĉevalo) en Assebroek. (Ankaŭ rimarkinde pri la lasta loknomo estas ke en nuntempaj nederlandlingvaj dokumentoj aŭtoroj kutimas uzi la pseŭdo-dialektan diminutivon "Peerdeke" (en oficiala nederlanda "paardje, ĉevaleto"), kvankam en loka dialekto oni diras "perretje".)
Plej malnova loĝado
Verŝajne la regiono restis loĝata dum la postaj jarcentoj. De la 5-a ĝis la 7-a jarcento okazis grandaj inundoj pro transgresoj. Dum la merovida epoko la Frankoj establiĝis ankaŭ en Flandrio. En tiu tempo Assebroek estis parto de la reĝa bieno Sijsele. La loknomo "Odegem" povas rilati al franka setlejo dum la frua mezepoko.
9-a - 15-a jarcento
Odegem estas la plej malnova paroĥo de Assebroek, unuafoje menciita en 1038. Apud la tiea preĝejeto de Sankta Trudo la inaj membroj de la bruĝa Eekhout-Abatejo konstruis monaĥinejon. Ĝiaj plej malnovaj dokumentoj datiĝas el 1133. En 1248 la monaĥinejo iĝis memstara. Post incendio en 1261 nova monaĥinejo estis konstruita sur la sama bieno, sed pli proksime al la vojo al Kortrijk. La apuda rivereto nomiĝas "Sint-Trudoledeken".
Ĝis 1270 plej granda parto de la nuna Assebroek estis parto de la bruĝa paroĥo de Nia Sinjorino. En 1270 estis kreita nova paroĥo Sankta Katarino, origine situanta ekster la bruĝa urbocentro. Dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj Bruĝo forte ekspansiis kaj estis konstruita la dua remparo kun la ankoraŭ nun parte ekzistantaj pordegoj. Sekve al tio, la paroĥo troviĝis parte inter kaj parte ekster la remparo. La preĝejo troviĝis ĵus ekster la remparo. Ĝi detruiĝis dum konflikto kun la gentanoj en 1382, kaj estis rekonstruita ĉirkaŭ 1400, proksimume samloke kaj samgrande.
Assebroek dum la Ancien régime konsistis el kvar senjorioj kiuj dependis de la princa senjorio de Bruĝo kaj havis (limigitan) propran jurisdikcion. La plej grava troviĝis je Ver-Assebroek. Ĝi estis menciita unuafoje en 1201 kaj la sinjoroj de Assebroek donis al ĝi sian nomon. Elfosaĵoj subtenas la hipotezon laŭ kiu ilia rezidejo troviĝis en la loko de la samcentraj cirkloj.
"De Zeven Torentjes", ankaŭ nomata "'s Heer Boudewijnsburg" aŭ "Rabaudenburg", estis dua grava senjorio. Sur la nuna bieno ankoraŭ troviĝas kolombejo, verŝajne el la 16-a jarcento, kiu atestas ĝian altan statuson.
Tria estis "Zevekote", menciita jam en 1258. La kvara, kun la nomoj "Ter Lake", "Boechout" aŭ "Buggenhout", troviĝis ĵus ekster la dua bruĝa remparo. Pri ambaŭ malmulte estas konata. Krom tiuj kvar, estis kelkaj senjorioj sen jurisdikcia povo.
En 1284 fondiĝis la monaĥinejo Engelendale, de kiu restas farmbieno kun kelkaj malnovaj konstruaĵoj apud la nuna Astridlaan.
La Gemene Weiden (komunaj paŝtejoj), areo de ĉirkaŭ 50 hektaroj, certe ekzistis en 1327, sed verŝajne havas multe pli malnovan originon. Kun la Loweiden en la apuda Oedelem estas la lastaj komunuzaj grundoj en Flandrio kies rajtigitoj grandparte konservis sian mezepokajn privilegiojn.
16-a - 17-a jarcento
Dum la lasta kvarono de la 16-a jarcento ankaŭ Assebroek estis trafita de religiaj militoj. En 1566 la monaĥinoj dumtempe, kaj en 1578 definitive forlasis sian monaĥinejon en Odegem kaj ekloĝis en rifuĝejo je Garenmarkt en Bruĝo. En 1580 la konstruaĵo estis detruita, sed restis, kiel farmbieno, posedaĵo de la monaĥinoj. Ekde 1584 Odegem estis parto de la paroĥo Sankta Katarino.
En la sama periodo ankaŭ aliaj bienoj kaj preĝejoj estis parte aŭ tute detruitaj de la geŭzoj. En 1577-1578 la bruĝa urbestraro pro strategiaj kialoj malkonstruigis ĉiujn grandajn konstruaĵojn ĉirkaŭ la urbo, inter ili la preĝejon de Sankta Katarino.
18-a jarcento
En 1746 la preĝejo de Ver-Assebroek estis pligrandigita. Kialo estis la grandiĝanta kvanto da pilgrimantoj kiuj venis por adori la miraklan statueton donacitan al la preĝejo en 1720 de pastro Verhaeghe.
En 1734-1735 la urbo Bruĝo konstruigis inter Katelijnepoort kaj Steenbrugge rektan vojon en la direkto de Kortrijk, la nunan Baron Ruzettelaan.
Sur la mapo kiun desegnis en la jaroj 1771-1778 la aŭstria generalo Joseph de Ferraris videblas ke Assebroek estis agrikultura vilaĝo. Estis domoj nur ĉirkaŭ la preĝejo de Ver-Assebroek kaj dise laŭlonge de la ĉefaj vojoj.
Imperiestro Jozefo la 2-a en 1784 malpermesis enurbajn tombejojn. Sekve de tio, la urbo Bruĝo aĉetis terenon de 2 hektaroj en Steenbrugge por krei novan centran tombejon. La unua entombigo okazis en 1787; la tombejo estis oficiale inaŭgurita je la 3-a de novembro 1789.
Post la Franca revolucio de 1789 Assebroek iĝis sendependa komunumo. Ĝi transprenis la nomon de la nura restanta paroĥo kun preĝejo.