cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evoluintaj klasoj (Bellato)
En la ludo RF Online ekzistas kvar bazaj klasoj elekteblaj por la ludantoj de la raso Bellato: Mallongdistanca soldato ("Warrior"), longdistanca soldato ("Ranger"), spiritualisto ("Spiritualist"), kaj specialisto ("Specialist").
Ĝis la nivelo 30a vi nur plibonigos la virtojn, povojn kaj ekzorcojn de via rolulo. Ĉe la nivelo 30a vi devos iri al la "estro" de via raso por specialigi vian klason. (Plej ofte vi elektos inter du evoluintaj klasoj). Rimarku ke la elekteblaj klasoj ĉe ĉi tiu nivelo dependos de vian elektita bazklaso.
Ĉe la nivelo 40-a vi devos elekti alian plievoluintan klason. La elekteblaj klasoj ĉe ĉi tiu nivelo dependos de kiun evoluintan klason vi elektis ĉe la nivelo 30a.
NOTO: En la subsekcio "Specialaj bonifikoj kaj donaĵoj" en ĉiu sekcio pri evoluinta klaso vi kutime legos la siglojn "PT". La "PT" estas la poentoj rilataj al la mallongdistanca ataka, longdistanca ataka aŭ defenda povo, kaj aliaj.
Ekzemple, kiam vi batas iun per mallongdistanca armilo, via mallongdistanca ataka PT pligrandiĝos, kio siavice permesos vin uzi mallongdistancajn armilojn pli forte ĉiu-foje. La samo okazos, kiam vi ricevos atakon, ĉi-kaze vi pligrandigos vian defendan PT kaj tiel vi povos uzi ŝildojn pli efike.
Benito Juárez (Tlaxcala)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5157 loĝantojn. El tiuj estis 2526 viroj kaj 2631 virinoj. La komunumo havas surfacon de 26,55 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2530 metroj super la marnivelo.
Evoluintaj klasoj (Bellato)
Sekve, vi povos legi pri la diversaj evoluintaj klasoj por ĉiu bazklaso de la raso Bellato.
Benito Juárez (Tlaxcala)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3824 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,05 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Evoluintaj klasoj (Bellato)
Mallongdistanca soldato ( "Warrior" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la mallongdistanca soldato de la raso Bellato:
Commando (30) >> Berseker / Armsman (40)
Miller (30) >> Armsman / Shield Miller (40)
Longdistanca soldato ( "Ranger" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la longdistanca soldato de la raso Bellato:
Sniper (30) >> Sentinel / Infiltrator (40)
Spiritualisto ( "Spiritualist" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la spiritualisto de la raso Bellato:
Psyper (30) >> Wizard / Astralist (40)
Chandra (30) >> Astralist / Holy Chandra (40)
Specialisto ( "Specialist" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la specialisto de la raso Bellato:
Craftsman (30) >> Mental Smith (40)
Driver (30) >> Armor Rider (40)
Kantono Westchester
La kantono Westchester - angle Westchester County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas White Plains.
Listo de landoj laŭ patrina mortoprocentaĵo
Listo
Landoj laŭ patrina mortoprocentaĵo en jaro 2015. Datumoj estas komilita de Monda Banko.
Kantono Westchester
La kantono estas la rekta norda najbaro de la urbego Novjorko, pli precize de ties norda urboparto Bronkso. En la kantona teritorio inter alia situas du el la tri kampusoj de la Universitato Pace (la tria estas en Novjorko).
Abaújszántó
Situo
Abaújszántó situas en valo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Hidasnémeti-Szerencs. Encs estas proksime.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1275. Dum la historio la komunumo apartenis al vinkultura regiono de Tokaj, alvenis italoj en la 14-a j.c. (tiam la vilaĝo jam iĝis kampurbo), kiuj kunportis italajn metodojn pri la vinkulturo. En 1439 la husanoj kun estreco de Giskra okupis la urbeton. En 1712 saksoj alvenis. La fervojo ekfunkciis en 1913. La judoj estis deportataj en 1944. Inter 1921-1962 la komunumo estis distriktejo, dume degradiĝis al vilaĝo, ekde 1971 grandvilaĝo, ekde 2004 denove urbo.
Fermont
estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Nord-Bordio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lenola
Lenola estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Latio kaj en la provinco Latina. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
22584 Winigleason
22584 Winigleason estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Winifred Gleason, mentorinon de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Suffern High School de Suffern (Nov-Jorkio).
Artur Resizade
Artur Rasizadə aŭ plennome Artur Tahir oğlu Rasizadə, rusa formo Артур Таир оглы Расизаде [Artur Tair ogli Rasizade], ofte laŭ la rusa formo angle literumita Artur Rasizade, kvankam laŭ intensa diskuto en la angla vikipedio alternative Artur Rasizade kaj en Esperanto pli trafe Artur Rasizade, estas azerbajĝana politikisto naskiĝinta en 1935. Ekde la 15-a de oktobro 2003 li estas la ŝtata ĉefministro de Azerbajĝano.
Antaŭ la disfalo de Sovetunio, en Azerbajĝana SSR, li dum multaj jaroj estis aktiva membro de la Azerbajĝana Komunista Partio. Li estis ĉefministro inter la 20-a de julio 1996 ĝis la 4-a de aŭgusto 2003, kiam li demisiis, oficiale pro sanaj kialoj, ebligante al la filo de la tiama ŝtata prezidanto Hejdar Alijev, Ilham Alijev, transpreni la ĉefministran postenon. Praktike li tamen pluplenumis la ĉefministrajn taskojn, kaj kiam Ilham Alijev estis elektita nova ŝtata prezidanto, Artur Rasizade formale reprenis la ĉefministran postenon la 4-an de novembro 2003.
10894 Nakai
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan muzikiston kaj kulturan antropologon R. Carlos Nakai, naskiĝintan en Flagstaff kaj de navaha-uta deveno. Klasike lerninte trumpeton kaj korneto, li turnis sin al ligna fluto en 1972, li fariĝi majstro en la farado de flutoj el cedro kaj virtuoza ludanto, komponisto kaj internacie notita artisto. Nakai signifas "vagabondo" ; tiu vorto, en la greka lingvo, donis "planedo".
Villamayor de Calatrava
Villamayor de Calatrava [bijamajOr de kalatrAba] (Plejgranda Vilaĝo de Kalatrava) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villamayoreños.
Situo
Villamayor de Calatrava estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Kalatrava en la centra parto de la provinco de Ciudad Real.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La historio de la vilaĝo estas ligata al tiu de la Ordeno de Kalatrava, kiu posedis la teritorion post la konkero al la islamanoj. Krome ĝi estis sufiĉe proksima al la ununura reĝurbo nome Ciudad Real kiu konfliktis kontraŭ la ordeno kaj inverse.
Aspar
Flavius Ardabur ASPAR (ĉ. 400 - 471) estis orient-romia patricio kaj magister militum ("mastro de soldatoj", nome militestro) de Alan-Gota deveno. Kiel la generalo de ĝermana armeo en servo al Romio,  Aspar faris grandan influon super la imperiestroj de la Orianta Romia Imperio dum duonjarcento, el la 420-aj jaroj ĝis sia morto en 471, nome super Teodosio la 2-a, Marciano kaj Leono la 1-a, kiu, finfine ordonis lian murdon. Lia morto rezultis en la fino de la ĝermana dominado en la politiko de la Orienta Romia Imperio.
Leono la 1-a estis traca helparmeano (Greke: Λέων Α' ὁ Θρᾷξ.) de Asparo, kiu havis gravan influon ĉe la kortego de Konstantinopolo. Asparo opiniadis ke per la surtronigo de sia subulo sur la trono de Bizanco mem povu konservi aŭtoritaton kaj sur la nova imperiestro kaj sur la politikoj de la ŝtato. Male al la esperoj de Asparo, la nova imperiestro montriĝis volema kaj ege entreprenema. Oni suspektis komplicecon de Asparo kun la armeo de Genseriko, kiel punreago pro sia iompostioma senoficialiĝo en la bizanca kortego. Leono la 1-a sentis sin devigita aliri perfortajn decidojn tiukadre, nome la murdo de Asparo.
Zsigmond Karvázy
Zsigmond Karvázy [ĵigmond karvAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karvázy Zsigmond estis hungara meteologiisto.
Zsigmond Karvázy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Zombor (nuntempa Sombor en Serbio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsigmond Karvázy frekventis mezlernejojn komence en sia naskiĝurbo, poste en Arad. Li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1895. Li multe lernis de Radó Kövesligethy. Post siaj studoj li eklaboris en observatorio de Ógyalla, kie li ricevis la taskon pri observado de la nuboj. Komence li frekventis kurson pri fotado en Vieno, poste li evoluis la fototeknikon pli bona, dum fotado de nuboj li uzis kloro-bromerĝentajn lamenojn, tial la bildoj estis pli detalriĉaj. Tiun teknikon poste la tuta mondo transprenis. Li faris pli detalajn klasifikadojn pri la nuboj. Ekde 1900 li partoprenis en la veteroprognozoj. Pro sia malbona sanstato li emeritiĝis en 1913.
Publikaĵoj
Liaj publikaĵoj aperis en meteologiaj fakeldonaĵoj.
10918 Kodaly
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara komponisto Zoltán Kodály (1882–1967), amiko de Béla Bartók. Li kolektis melodiojn kaj ritmojn el hungaraj popolkantoj en siaj propraj verkoj. Lia tre esprimiva kaj postulema Sonato por Violonĉelo Sola (1915) estis unu el la unuaj grandaj verkoj por neakompanataj violonĉeloj depost la Suitoj de Bach.
Malsupra Manĉo
Malsupra Manĉo estas nomo kiun ricevas la regiono aŭ historia komarko hispana kiu konstituas la sudokcidentan sektoron de Manĉo, kiun ĝi kunformas kun la Supra Manĉo kaj la Manĉo de Montearagono.
Situa sude de la Suda Hispana Centra Altebenaĵo, limas norde kun la Montoj de Toledo kaj la Supra Manĉo kaj sude kun Sierra Morena, kaj etendas ĉefe tra la provinco de Ciudad Real, inklude la historiajn komarkojn de la Kamparo de Kalatrava kaj de la Kamparo de Montiel.
Almașu Mic (Sârbi)
Almaşu Mic [almaŝu mik] (Szóvárhegy [sovarhedj]) estas vilaĝo en Rumanio 15 km norde de Tileagd. En 1910 Szóvárhegy havis 1 153 loĝantojn (rumanoj,m 10 % da hungaroj); en 2011 estis 129. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Sârbi.
Retfotilo
Retfotilo aŭ retkamerao (webcam) estas fotilo por esti uzata pere de interreto, kiu konekteblas al komputilo, kaj povas reciproke elsendi fotojn kaj filmojn al la Interreto.
Tekniko
Ili uzas fotografiajn ricevilojn CMOS.
Referencoj
.
Manuel María
Manuel María FERNÁNDEZ TEIXEIRO [manuel' maria fernandes tejŝejro] estis poeto en la galega. Li naskiĝis en Outeiro de Rei la 6an de oktobro 1929 kaj forpasis en Koruno la 8an de septembro 2004,. Li estis poeto, prozisto kaj dramisto en la galega lingvo, elstarinta pro sia batalema karaktero kaj sia politika engaĝiĝo. Oni dediĉis al li la Tagon de la Galega Beletro de 2016. Inter la temoj de liaj poemoj elstaras la amo, la arto, la propra politika engaĝiĝo, la etnografio, la fiziko, la historio, la nemateriaĵoj, la mitologio, la bestoj, la poezia vorto, la tempopaso, la religio, la socio, la galega lingvo, la kampara laboro, la urboplanado aŭ la geografio.
Junaĝo
Li estis filo de bonhavaj kamparanoj. Li ekstudis kiel infano en sia vilaĝo kaj poste en Rábade kun Bautista Núñez Varela, kiu enkondukis lin en la galegan literaturon per la antologioj de Uxío Carré Aldao kaj Álvaro das Casas. Danke al sia onklo, la pastro Xosé Fernández, li ekstudis ĉe la mezlernejo de la mariistoj en Lugo.
Unuaj verkoj
La 20an de marto 1949 li unuafoje prelegis; la temo estis Juan Ramón Jiménez en la Arta Rondo de Lugo, danke al Celestino Fernández de la Vega. Li kontaktis la partoprenantoj en la verkistaj kunvenoj de la kafejo Méndez Núñez, kiel Luís Pimentel, Ánxel Fole, Juan Rof Codina kaj Aquilino Iglesia Alvariño, kiuj ligis lin al la galega literaturo; de tiam datiĝis lia amikeco kun Uxío Novoneyra.
Sian unuan poemon li publikigis en la revuo Xistral, kiun li eldonis kun sia amiko Manuel Antonio Sopena. Li publikigis ankaŭ sian poemon "Fume" ("Fumo") en la revuo La Noche. En 1952 li kreis kun Ánxel Xohán la eldonejon Xistral, sekvon de la Kolekto Benito Soto. En ĉi tiu kolekto li publikigis en 1950 sian unuan poemaron, Muiñeiro de brétemas (Nebul-muelisto), komencante la tiel nomatan Tenebra Skolo. Ankaŭ en 1952 li publikigis sian unuan prozan libron, Contos en cuarto crecente e outras prosas (Rakontoj en kreska lunkvarono kaj aliaj prozaĵoj, eldonejo Celta).
Lia onklo deziris, ke li studu Juron, sed li preferis Filozofion kaj Beletron. Tamen, li ne sukcesis ĉe la ekzamenoj por eniri la Universitaton de Santiago-de-Kompostelo. Lia fiasko speguliĝis en lia dua poemaro Morrendo a cada intre (Ĉiumomente mortante).
En aŭgusto 1953 li revenis al Outeiro de Rei, kaj, instigite de Celso Emilio Ferreiro, li ekpreparis laborkonkurson por iĝi prokuristo. En 1954 li venkis en la Floraj Ludoj de Oŭrenso kj partoprenis la 3an Internacian Poezian Kongreson. Sekvint-jare li ricevis la Premion Pondal de la Galega Centro de Bonaero pro sia verko Libro de pregos ("Faldo-libro"). Li sukcesis ĉe la laborkonkurso kaj en 1958 li ekloĝis en Monforte de Lemos. En 1959 li edziĝis al Saleta Goy García en Lugo.
Jaroj 1960-1970
Dum la agititaj jardekoj de 1960 kaj 1970 Manuel María partoprenis en la kontraŭleĝa reorganizo de naciistaj partioj, kiel la Socialisma Galega Partio kaj la Unuiĝo de la Galega Popolo. Samtempe kun tio li kunlaboris kun multaj organizoj agantaj por la restarigo de la galega kulturo, prelegante kaj deklamante poemojn. La 9-an de majo 1967 li prezentis la valencian kantiston Raimon en la Studenta Gastejo de Santiago-de-Kompostelo. Li kontaktis muzikan firmaon kaj kreis la projekton EDIGSA-Xistral, kiu naskis la Novan Galegan Kantadon, kantistan movadon defendantan la galegan, kaj prezentitan ĉe la Teatro Capitol la 1an de decembro 1968.
En 1967 li revenis al eldon-projektoj kun la poezia kolekto Val de Lemos, kunlabore kun Basilio Losada kaj kun la direkto de la poeto Lois Diéguez. En septembro 1970 li kreis kun sia edzino Saleta la librejo Xistral en Monforte de Lemos, funkciinta ankaŭ kiel vendejo de ceramiko de Sargadelos. La 19an de aprilo de la sama jaro li estis alelektita kiel korespondanta membro de la Reĝa akademio Galega, sed li rezignis en 1975 ĉar li konsideris ke tiu institucio ne agis laŭ la postuloj de tiu historia momento (transiro al demokratio post la morto de Francisco Franco).
Azera stilo
La "azerbajĝana stilo" aŭ "azera stilo" estas stilo (perse: sabk) de arkitekturo kiam oni klasifikas iranan arkitekturan evoluadon en irana azerbajĝana historio. Plej famaj konstruaĵoj de ĉi tiu stilo de arkitekturo konstruiĝis ekde la lastaj jardekoj de la 13a jarcento (Ilĥanida dinastio) ĝis la apero de la Safavida dinastio en la 16a jarcento.
Plej famaj ekzemploj de ĉi tiu stilo estas Kupolo de Soltanijjeo, Arg-e Tabrizo, Ĉef-moskeo de Varamino, Goŭharŝad Moskeo, Bibi Ĥanum Moskeo en Samarkando, tombo de Abdas-Samad, Gur-e Amir, Ĉefmoskeo de Yazdo kaj Ĉefmoskeo de Urmiao.
Manuel María
Lastaj vivojaroj
En la tutŝtataj balotadoj de Hispanio de 1977 li prezentiĝis por la provinco Lugo en la kandidataro la galega naciisma partio BN-PG. En la municipaj balotadoj de 1979 li prezentiĝis kiel la unua listano por Monforte de Lemos, kaj li eniris la magistratan registaron. Ĉar li ne estis elektita en la balotado por la Senato de Hispanio en 1982 reprezentante la BNG, li forlasis politikon por tute dediĉiĝi al la literatura kaj kultura aktivado. Li emeritiĝis en 1995 kaj, en aprilo 1998 li kaj lia edzino translokiĝis al Koruno.
Li aktivis en la Galega Soci-Pedagogia Asocio kaj en la Asocio de Verkistoj en la Galega Lingvo, kie honora membro li iĝis en 1997. Li kunredaktis la Manifesto de Poblet, kiu estigis la galega-eŭska-katakunan kongreson Galeusca. En la gazeto A Nosa Terra (Nia Tero) li verkis la rubrikon Andando a Terra. Unu el la lastaj kampanjoj, kun kiu li kunlaboris, estis tiu de la artista asocio Burla Negra kaj la organizo Nunca Máis (Neniam Plu) proteste pro la katastrofo de la dispoluinta petrolŝipo Prestige.
Li reaniĝis en la Reĝa Akademio Galega, ĉi-foje kiel plenrajta membro, la 15an de februaro 2003, proponite de Xosé Luís Franco Grande, Ramón Lorenzo Vázquez kaj la verkisto Xosé Luís Méndez Ferrín, per la prelego "A Terra Chá: poesía e paisaxe" ("Terra Chá: poezio kaj pejzaĝo") respondido por Méndez Ferrín. . Li forpasis en Koruno la 8an de septembro 2004, kaj post la funebrado ĉe la Panteono de Eminentaj Galegoj li estis enterigita en sia naskiĝa vilaĝo, Outeiro de Rei.
Agnoskoj
En 1990 li estis nomumita Adoptita Filo de la municipo Monforte de Lemos, vilaĝo nominta straton per lia nomo en 1997, same kiel Lugo faris en 1994. En 1994 li ricevis la premion Pedrón de Ouro, kaj en 1995 la Galega Soci-Pedagogia Asocio omaĝis lin kadre de la 19-a Instru-Seminario. En 1997 La Asocio de Verkistoj en la Galega Lingvo omaĝis lin en lia vilaĝo, Outeiro de Rei. La Kulturdomo de la vilaĝo Foz portas lian nomon.
Manuel María estas unu el la galegaj poetoj, kies poemoj iĝis kanzontekstoj; inter la kantistoj kaj ensembloj troviĝas María Manuela, Suso Vaamonde, Fuxan os ventos, A Quenlla aŭ Chorimas. La magistratoj de Outeiro de Rei, Lugo, A Pobra do Caramiñal kaj Monforte de Lemos nomis stratojn per lia nomo. La 7an de septembro 2013 inaŭguriĝis lia dom-muzeo en Outeiro de Rei, la Casa das Hortas, kaj la 4an de julio 2015 oni anoncis ke oni dediĉos al li la Tagon de la Galega Beletro de 2016.
Christian Veillet
Cristian VEILLET (naskiĝis en Nancio en 1954) estas franca astronomo.
Li lernis en la Normala Supera Lernejo Parizo-Saclay kaj estis diplomita pri matematiko ĉe la Universitato Parizo Sudo de Orsay kaj pri astronomio ĉe la Universitato Pierre-et-Marie-Curie. Por sia disertaĵo de tria ciklo, kiun li defendis en 1979, li pasis multenombrajn noktojn ĉe la observatorio de la Pic du Midi de Bigorre, observante la naturajn satelitojn de Urano sur faritaj per la teleskopo de 1 metro.
Post unu jaro dediĉita al la instruo pri matematiko ĉe la liceo Georges Baumont, li estas dungita kiel astronomo en oktobro 1980 ĉe la Centre de recherches en géodynamique et astrométrie (CERGA) norde de Grasse.
Post 16 jaroj proksime de Grasse, li transloĝiĝas en 1996 en la insulon Waimea (Havajo, Usono) por labori ĉe la Franca-Kanada-Havaja Observatorio, kies plenumanta direktoro li fariĝis en aprilo 2003. Li finis sian trian kaj lastan mandaton la.
Post pli ol 16 jaroj en Havajo, li iris komence de februaro 2013 en Tucson (Arizono), kie li direktoras la Large Binocular Telescope, lia oficejo estas sur la kampuso de la Universitato de Arizono.
Malkovroj
Elde la Franca-Kanada-Havaja Observatorio, li malkovris la sateliton de Jupitero S/2010 J 2 (aǔ Jupitero LII) kaj 133 asteroidojn inter kiuj la (24445) 2000 PM8 kaj la  (150642) 2001 CZ31 kaj 2001 PK 47 ; li malkovris ankaŭ, ke la transneptuna objekto 1998 WW 31|undefined estas duopa.
La asteroido 16984 Veillet estis nomita en lia honoro.
Stacio Taki (Mie)
Stacio Taki (japane: 多気駅 [Taki-eki], angle: Taki Station) estas fervoja stacio en Taki, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Kisei (ĉefa), Linio Sangū.
Klavaro (muziko)
Klavaro (de lat. clavis „ŝlosilo“ aŭ „seruro") estas speciala aranĝo de klavoj, kiu ĉe klavarinstrumento sekvigas trans respektiva mekaniko aŭ traktilaro songeneradon.
Orakoloj sibilaj
La sibilaj orakoloj ĝuis grandan estimon ĉe verkistoj, foje eĉ ĉe Patroj, de la kristana eklezio, kiel Laktancio, Aŭgusteno, Teofilo de Antiokio, Klemento de Aleksandrio, Pseŭdo-Justeno martiro, Sankta Sankta Ambrozio kaj Eŭsebio de Cezareo. Ŝajnas, ke ĉe kelkaj, tiuj libroj juĝiĝis veraj profetaĵoj. Samtempe naskiĝis la kristana interpreto pri la kvara eklogo de Bukoloj de Virgilio. Kiel lasta ekzemplo de fascina adimiro pri tiuj orakoloj, oni vidu kiel en XIIIa jc Tomaso el Celano en la unuaj versoj de sia poeta komponaĵo “Dies irae” (Tago de la irado), tiel eksplodas: “Dies irae, dies illa, teste David et Sibylla” (Tago de irado, tiu tago, atestante Davido kun la Sibilo).
Klavaro (muziko)
Je instrumentoj kun du aŭ pli klavaroj oni uzas ankaŭ la vorton manualo (de lat. manus „mano“), se la koncernaj klavaroj estas permane ludendaj, kaj pedalaro (de lat. pes „piedo“), se oni ludas la klavaron perpiede. Instrumentoj kun pluraj pedalaroj eblas, sed vere maloftas.
Orakoloj sibilaj
Historio de la teksto
Redakti
Klavaro (muziko)
Prareĝo de ĉiuj klavarinstrumentoj estas la orgeno konstruita en 1361 por la katedralo je Halberstadt. Eble Ktesibios, inventinto de la orgeno, ankaŭ inventis la klavaron.
Kolorigo kaj materialo
Kutime ĉe pianoklavaro (ekz. ĉe pianegoj kaj pianetoj) la malsuproklavoj (C, D, E, F, G, A, B) estas faritaj el hela, la suproklavoj (C#/Db, D#/Eb, F#/Gb, G#/Ab, A#/Bb) el malhela materialo. Je pianegoj aŭ pianetoj oni uzis eburon kaj ebonon. Post kiam la uzado de eburo estas malpermesita pro bestprotektaj kialoj, oni uzas plaston, ĉe altvaloraj instrumentoj eburanstataŭigan specialplaston. Ĉe la plej multaj klavicenoj kaj kelkaj orgenoj tamen la malsuproklavoj estas malhelaj kaj la suproklavoj helaj. Jen la koloron decidas la elekto de la ligno, per kiu oni tegas la klavojn. Ĉi tiu elekto ĉe pli malnovaj instrumentoj direktiĝis siaflanke laŭ la malmoleco de la ligno, tiel ke la pli ofte uzataj malsuproklavoj ofte ankaŭ konsistas el la pli malmola ligno.
Klavonombro
Klavaro ampleksas ĉe
Ĉe orgenoj la klavonombro en la manualoj varias treege. Klopodoj pri normigo koncernas kutime nur la geometriajn mezurojn. Ĉe novkonstruaĵoj la nombro de klavoj en la manualoj sumiĝas je 56, 58 aŭ 61 klavoj (4½ ĝis 5 oktavoj, kromate ekde C) kaj en la pedalaro 27 ĝis 32 klavoj (ĝis ĉ. 2½ oktavoj, ankaŭ kromate ekde C).
Kaj la devigo al kostoŝparado kaj ankaŭ la klopodo konstrui laŭ historiaj modeloj kondukas tamen ankaŭ al pli malgrandaj ampleksoj, kiaj estis kutimaj ekde la frurenesanco. Ekz. ekzistas orgenoj kun nur 38 klavoj en la manualo (F, G, A, Bb, B-g2,a2). Komune por ĉiuj manualoj estas nur, ke ili finas per blanka klavo.
Ĉe tre grandaj orgenoj (orgenegoj) la pedalaro povas ankaŭ ampleksi ĝis tri oktavojn (F1 bis f1).
Ĉe elektronaj hejmorgenoj ofte ekzistas t.n. „stumpopedalaroj“ kun nur 13 klavoj (unu oktavo). Ankaŭ oni trovas foje stumpopedalarojn ĉe fajfilorgenoj, precipe ĉe historiaj.
Jankó-klavaro
La hungaro Paul von Jankó (1856–1919) inventis en 1882 klavaron laŭ la 6-plus-6-sistemo, je kio la dek du klavoj de oktavo estas aranĝitaj en kontinua alternado kiel supro- kaj malsuproklavoj. Ĉiu klavo havas je tio tri frapopunktojn, tiel ke ĝi de ekstere aspektas kiel teraso de ses klavovicoj. Ĝiaj avantaĝoj estas malpli granda oktavospano, kio ebligas ege vastajn akordprenadojn kaj novajn kunmetaĵojn, pli facila uzado de la dikfingro ĉe la ludado samkiel kromataj glitefektoj.Paul von Jankó: ''[http://vlp.mpiwg-berlin.mpg.de/references?id=lit38215 Eine neue Claviatur. Theorie und Beispiele zur Einführung in die Praxis]'', Wien: Wetzler 1886
Klavaro de Jankó-Firestone
Ĝi similas al Klavaro de Jankó. Ĝin patentis en 1947 en Usono F.A.Firestone. Ĝi havas nur 4 vicoj de klavoj kaj la klavoj mem pli similas kaj al blankaj kaj al nigraj klavoj de piano: la fingrojn oni povas enmeti inter klavoj de supra vico. La oktavospano estas proksimume 144 mm, meza inter klavaro de Jankó kaj kutima klavaro de piano (160-165 mm). La klavaro de Jankó-Firestone havas la samajn avantaĝojn, sed ne havas malavantaĝojn ne forigeblajn en la klavaro de Jankó kaj pro kiuj la Klavaro de Jankó ne estis disvastigita.
Goldhammer-klavaro
La t.n. Goldhammer-klavaro deiras de reformprovo de Otto Goldhammer, kunlaboranto de la Instituto por Muzikscienco en Lepsiko. Ĉe ĝi la suproklavoj estas antaŭe rondigitaj, kaj ties eĝoj pasas vertikale, do ne plilarĝiĝas suben, pro kio la antaŭaj ludkampoj de la blankaj klavoj fariĝas pli vastaj. La blankaj klavoj de la duontonobreĉoj B-C kaj E-F estas tiel formitaj, ke iom pli larĝa fingro tie ne povas enfiksiĝi. Krome Goldhammer konstruis diversgrandajn klavarojn por unusama pianego, tiel ke oni povis elŝanĝi ilin por infanmanoj. La Goldhammer-klavaro tamen ne povis venki.
Apartaĵoj ĉe orgeno kaj historiaj klavarinstrumentoj
La nombro de klavaroj de orgeno dependas de sia grando, tipa estas almenaŭ du manualoj kaj pedalaro. La plej malalta tono estas pokaze la granda C, foje ankaŭ F1, G1 aŭ ankaŭ F.
Lipót Horovitz
Lipót Horovitz [korovic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horovitz Lipót estis hungara pentristo, (portretisto). Lia familia nomvarianto estis Horowitz.
Klavaro (muziko)
Apartaĵoj ĉe orgeno kaj historiaj klavarinstrumentoj
Pli frue oni kutime provizis je ĉiuj klavarinstrumentoj la plej malaltan (t.e. la grandan) oktavon ne komplete per duontonklavoj. Anstataŭe oni preskaŭ ĉiam konstruis klavarojn kun t.n. mallonga oktavo (C, F, D, G, E, A, Bb, B) aŭ rompita oktavo (aldone kun F# kaj G#; foje ankaŭ troviĝas variaĵoj de la mallonga oktavo ekde G1). Eĉ ĝis meze de la 18-a jarcento oni plejofte ellasis la grandan C#.
Lipót Horovitz
Lipót Horovitz naskiĝis la  (aliaj fontoj mencias aliajn datenojn) en Rozgony (Hungara reĝlando, nuntempa Rozhanovce en Slovakio), li mortis la  en Vieno (Aŭstrio-Hungario).
Klavaro (muziko)
Apartaĵoj ĉe orgeno kaj historiaj klavarinstrumentoj
Krome oni uzas la nocion rompita ankaŭ por suproklavoj, kiuj estas oble faritaj por eviti enharmonan interŝanĝon. Se ekzistas duobloklavoj (plejofte por D#/Eb kaj G#/Ab), temas pri subduontono. Per tio oni atingas, ke je meztona agordo oni povas ankaŭ ludi en tonaloj kun pluraj antaŭsignoj, sen ke la kvintoj „interfrotiĝas“ (lupokvinto G#-Eb).
Gundobado
Gundobado, aŭ Gundebaldo (Gundobad; Flavius Gundobadus; Gundobad, disputite Gundebald, Gondebaud, disputite Gondovald; ĉirkaŭ 452 – 516) estis ĝermana reĝo de la burgundoj (473 – 516), sukcedante sian patron Gunderiko de la reĝlando Burgundio. Antaŭ tio, li estis patricio de la mortanta Okcidenta Romia Imperio en 472 – 473, tri jarojn antaŭ ties falo, sukcedante sian onklon Ricimero. Li estas eble plej bone konata nuntempe kiel la probabla publikigisto de la jurkodoj de la Lex Burgundionum, kiu sintezigis la enhavon de la Romia juro kun la iamaj ĝermanaj kutimoj. Li estis la edzo de Kareteno.
Klavaro (muziko)
Apartaĵoj ĉe orgeno kaj historiaj klavarinstrumentoj
Kutime orgeno disponas pri konektiloj. Per tiuj oni povas konekti malsamajn klavarojn unu kun la alia kaj per tio ludi ekde unu klavaro registrojn, kiuj fakte estas destinitaj al alia klavaro.
Lipót Horovitz
Biografio
Lipót Horovitz devenis el juda familio. Li lernis pentroteknikon komence de Béla Klimkovics, inter 1850-1857 en Akademio de Belartoj de Vieno. Li vizitis kelkajn urbojn, inter 1860-1868 li vivis en Parizo, poste en Varsovio, ekde 1893 ĝismorte en Vieno. Tamen en tiu periodo li ofte pentradis en aliaj urboj. Krom la portretoj li kreis ĝenrojn kaj judajn temojn. Li ricevis premiojn ekde 1863, en 1896 ŝtatan premion. Li filino iĝis kemiisto.
Klavaro (muziko)
Muta klavaro
Kiel aparta formo ekzistas t.n. mutaj klavaroj, al kiuj mankas la tongenerado kaj kiuj nur taŭgas por ekzercoceloj.
Apartaĵoj je elektronaj pianoj kaj muzikilaj klavaroj
Kelkaj klavaroj de altvaloraj elektronaj pianoj kaj mastrumklavaroj disponas pri pezigita martelmekaniko (-simulado). Per tio oni alproksimiĝas al ludsento ĉe vera pianego, ekz. je la realigo de ripetadoj. Pli malnovaj elektronaj pianoj por komencantoj (antaŭ konstrujaro 2003) funkcionas nur per peziloj kaj risortoj. Muzikilklavaroj kaj malmultekostaj sinteziloj havas kutime nur risortan klavaron.
Klavarojn sen propra tongenerado oni nomas mastrumklavaroj. Ĉi tiuj konsistas nur el klavaro kaj MIDI-mastrumilo, per kiu oni povas mastrumi eksteran sintezilon aŭ similan.
Aliaj konstruformoj
Klavaroj staras sub forta premo al normigo, ĉar muzikistoj kun sia iam ellernita klavluda modelo volas regi la ludadon sur kiel eble plej multaj klavarinstrumento. Pro tio la klavaro konata de piano, orgeno, Klaviceno kaj klavikordo dominas, kvankam ĉe aliaj muzikaj instrumentoj ekzistas laŭkonstrue, muzike kaj ergonomie pli sencoplenaj klavaroj. Ekz. pro la aranĝo de la dek du klavoj de unu oktavo kunŝoviĝas klare, vastaj intervaloj estas pli facile ludeblaj.
Butonklavaroj
Alia aranĝo kun klavoj el rondaj butonoj troviĝas en diversaj variaĵoj ĉe la multnombraj formoj de akordionoj kaj koncertinoj.
Klavaro de klavoviolono
Propran grupon de klavaroj ankaŭ formas la diversaj specoj de klavoviolonoj.
Tangentoj de vjelo
Simile al klavoviolono ĉee vjelo klavaro mallongigas la melodikordojn. Oni nomas la vjelklavojn "tangentoj".
Monesterio
Monesterio estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. Monesterio, aŭ laŭ la aktuala nuna formo Monasterio, signifas en la hispana monaĥejo.
La loĝantoj nomiĝas Monesterienses. La censita populacio en 2007 estis de 4.368 loĝantoj.
Situo
Monesterio estas situa en la plej suda parto de Ekstremaduro kaj de la suda provinco de Badajoz, je altitudo de 755 m; je 120 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 150 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 322,4 km². Ĝi situas en la distrikto Tentudía kaj en la multregiona montaro Sierra Morena, kiu limigas Ekstremaduron el Andaluzio. Tiele ĝi estas en kontrolejo de la Montopasejo de las Marismas, natura enirejo ekde Sevilo kaj natura trapasejo de la historia vojo nordo-suden aŭ inverse nomita Vía de la Plata.
Informaro
En tiu punkto, kie finas la nomitaj Deklivoj de Culebrín, oni devis pagi pasimpostojn ĝis la mezo de la 19a jarcento. Inter ties monumentoj elstaras la preĝejo de Sankta Petro kaj la ermitejo de la Virgulino de Tentudía. La festoj plej gravaj estas la kampopilgrimado de Sankta Isidro Kamparano, en majo, kiam la loĝantoj dum kvin tagoj tranlokiĝas al la herebejo del Culebrín, kie instalas distrejojn, kaj la foiron de septembro. Tre konata en Ekstremaduro estas la ŝinko de Monesterio, pri kiu oni celebras specialan festotagon, nomita "día del jamón", kiam la monesterianoj kaj vizitantoj pruvas ŝikon en la municipa parko.
Historio de Monesterio
Estas restaĵoj de la megalitika kulturo, kiel dolmenoj kaj restaĵoj de antikvaj setlejoj. Poste, la kerno monesteria devis formi parton de la romia Betunia Celtica, ĉe la divido inter Ekstremaduro kaj Andaluzio. La vilaĝo havis praejon en la romia enklavo de Curiga, kiel enirejo en Ekstremaduro el la sudo ekde pratempo. La mezepoka origino de la aktuala vilaĝo troviĝas en setlejo de templanoj, aŭ ĉiukaze pli precize en tiu de la 13a jarcento de la santiaga superulo Pelay Pérez Correa en siaj bataloj por la okupo de la teritorio al araboj, kiam okazis la eventoj kiujn enhavas la legendo de la epizodo de Tentudía. Pos tio la loko restis en la Ordeno de Santiago, ĝis kiam en la 16a jarcento estis ekhavata de la reĝo Filipo la 2-a.
Ties avantaĝa situo meze de la vojo inter Sevilo, Badajoz kaj Mérida, helpis eksterordinare la pliigadon de la mulista isto (survoja komercistoj pere de muloj, azenoj aŭ aliaj ĉevaltipoj) ĉe ties loĝantoj, kune kun la agrikulturo kaj la bredado.
Rafael Farina
Rafael Antonio Salazar Motos, plej bone konata kiel Rafael Farina (Martinamor, Provinco Salamanko, 2a de junio 1923-Madrido, 21a de novembro 1995), estis hispana kaj cigana kantisto de koplo kaj flamenko.
Li ekkarieris ses-jaraĝa kantante tra la trinkejaĉoj de la nomita Ĉina Kvartalo de Salamanko, tiam tipa por bordeloj kaj diboĉado, akompananta de sia pli aĝa frato, Calderas de Salamanca, ankaŭ kantisto, ricevante nur la volonte donitan monon de la klientoj (preskaŭ almoze).
Kiam li eniris en la kompanio de Concha Piquer, povis turnei tra tuta Hispanio kaj Ameriko. En 1952 li partoprenis en la reludado de la verko La copla andaluza en la Teatro Pavón de Madrido. En 1956 li premieris sian unuan propran spektaklon kaj en 1968 li laboris kun Lola Flores en Arte Español.
Li aperis en ses filmojn en Hispanio kaj en unu en Argentino, nome la jenaj:
Kun Porrina de Badajoz, li estas konsiderata unu de la granduloj de la flamenka subĝenro fandango.
Famaj kantoj
Li famigis kaj popularigis nombrajn kantojn inter kiuj menciindas jenaj:
Anteo (persona nomo)
Anteo estas vira ekvivalento de persona nomo grekdevena Antea.
Diverslandaj variantoj
Anteo, Teo , Antajos
Leonessa
Leonessa estas komunumo de Italio.
6635 Zuber
6635 Zuber estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Jurjev-Polskij
Jurjev-Polskij (Юрьев-Польский) estas urbo en Vladimira provinco de Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo estas 17256501.
La urbo estis fondita en jaro 1152.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La interurba telefona kodo estas 09246 (ĝis 2005), 49246 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
La urbo estas ĉe supra parto de rivero Kolokŝa (Колокша), kiu enenfluas en riveron Klazjma (Клязьма), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Gza (Гза).
En la urbo estas fervoja stacio.
En la jaro 1959 la urbo havis 16,8 mil loĝantojn, en la jaro 2002 havis 19,9 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
San Nicolás Tolentino
San Nicolás Tolentino estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas San Nicolás Tolentino. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24030.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5547 loĝantojn. El tiuj estis 2608 viroj kaj 2939 virinoj. La komunumo havas surfacon de 689,36 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1460 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 593,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,8 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6007 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 30 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,5 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 6007 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 5727 apartenis al la katolika religio kaj 128 al la evangelia religio. 152 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Armando Rigobello
Armando Rigobello estas filozofo kiu ekde 1963 ĝis 1974 profesoris pri historio de la filozofio kaj morala filozofio ĉe la universitato de Peruĝo kaj ekde 1974 ĝis 1982, pri Historio de la Filozofio ĉe la universitato de Romo. Li daŭrigis profesori eĉ post emeritiĝo ĉe neŝtata universitato LUMSA de Romo ĝis 2009 post estinti de ĝi la unua rektoro ekde 1989 ĝis 1991.
Li naskiĝis en Badia Polesine, komunumo de Rovigo (Veneto, Altitalio) en 1924 kaj formis sian kulturajn preferojn ĉe la universitato de Padova kie profitis de alte estimata lekciaro de Luigi Stefanini, kiu intense interesiĝis pri la origino de la koncepto de persono ĝin trovante en la kultura medio de la antikva kristanismo.
Lia precipa filozofia marko temas pri personismo kristane orientita; sed li estis studulo kaj teoriulo de diversaj filozofiaj branĉoj kiel metafiziko, etiko, politika filozofio, kaj havis multenombran grupon de disĉiploj kiuj pluhonoras la sciencojn.
Paltalk
Paltalk estas programaro per kiu oni povas babili kaj amikiĝi pere de interreto. Ĝi disponigas al la uzantoj sonon, videon kaj tekston samtempe. Por ĝin uzi, oni minimume bezonas Vindozon 98, 300 MHZ kaj 50 megabajtoj da spaco sur diskaparato. Paltalk estas havaĵo de la usona entrepreno AVM Software.
Armando Rigobello
Filozofia pensado
Armando Rigobello ekskludas ke personismo estas filozofia doktrino jam tuta disvolviĝinta kaj finita, kaj opinias ke, male, ĝi servas por surfacigi al unua rango la koncepton de "persono" same kiel tion jam depostule montris Emmanuel Mounier en la revuo Esprit publikigita en la 1930-aj jaroj.
Laŭ li, la koncepto de persono entenas ion pli profundan kaj malsamsencan ol tiun juran aŭ tiun filozofie tomisman; ĝi, krome, ne konfuzendas kun tiu de ”ekzisto“ de ekzistadisma filozofio, kiu neas la eblon ke individuo povu regi sian vivon. Kaj fine la koncepto pri persono distingiĝas el tiu de aristotela metafizika substanco.
Personismo kunportas etikan kaj politikan aspektojn per kiuj ĝi konsente aŭ malkonsente analizas, ne sur bazoj ideologiaj, sed kiel kritiko pri la dominanta sistemo.
En Italio personismo, reprezentata de Luigi Stefanini, Armando Carlini kaj Luigi Pareyson distingiĝas el tiu samtempa en Francio kaj Germanio en kiuj elstaras aliaj analizoj kun malsamaj preferoj. Tamen ĉiuj koincidas en la absoluta novaĵo, en naturo, de la persono dotita, krom de la inteligento, de libero volo de ne memelektita primorala percepto.
Verkoj
Rigobello reprenis la tematikojn plej karakterizajn koncerne la strukturon de la persono kaj ĝiajn metafizikajn implicojn en la eseo titolita Prossimità e ulteriorità (Proksimeco kaj transeco), Rubbettino editore, 2009). Plue. de ĉiam interesita al Hermeneŭtiko kaj ega estimanto de Paul Ricoeur, publikigas La apriori ermeneutico (La aprioro hermeneŭtika), Rubbettino eldonisto, 200).
Inter liaj pli famaj verkoj rimarkindas:
Reginald Wingate
Sir Francis Reginald WINGATE (Broadfield, Renfrewshire, 25-an de junio, 1861 – 1953) estis brita generalo kaj administranto en Sudano.
Li lernis en Royal Military Academy, Woolwich, kaj ricevis la rangon de leŭtenanto en la Reĝa Artilero en 1880. Li servis en Hindio kaj Adeno, 1881–1883.
Li servis en Egiptio ekde 1886, militiris en Sudano (1889-1891). En 1894 li estis guberniestro de Suakin.
Li parolis arabe.
Leubsdorf (Saksio)
Leubsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kodeksoj de Nag Hammadi
La Kodeksoj de Nag Hammadi estas amplekso de kristanaj gnostikaj kaj paganaj tekstoj, malkovritaj najbare de Nag Hammadi norde de Luksoro (Egiptio), en decembro 1945.
Historio
Temas pri 13 papirusoj trovitaj en terakota ĵaro de loĝanto de la proksima vilaĝo Qasr, najbare de la Pakomia cenobita monaĥejo en la samnoma insulo dirita ankaŭ insulo “elefantina”. La zono en kiu okazis la malkovro situas fronte al la roka parieto de Jabal - al Tarif, ĉirkaŭ 450 km sude de Kairo, en Egiptio. La papirusoj restis kaŝitaj dum longa tempo post ilia malkovro kaj nur post komplikaj peripetioj, post ankaŭ ilia disigo, ili estis aĉetitaj kaj metitaj je dispozicio de la esploristoj.
La tekstoj entenataj en tiu papirusoj estas, grandparte, gnostikaj verkoj, sed inkluzivas ankaŭ tri verkojn apartenanatajn al Hermesa korpuso kaj parta tradukaĵo de la Respubliko” de Platono. Oni hipotezas ke tiuj kodeksoj apartenis alla biblioteko de monaĥejo de tiu zono, kaj ke la monaĥoj ilin kaŝis por ilin defendi kontraŭ la probabla detruo kiam la gnostikismo estis deklarita herezo.
Entenaĵoj
La datado de la manuskriptoj reirigas al la 3-a aŭ 4-a jarcentoj, dum por la tekstaj originalaj grekaj, kvankam ankoraŭ pridiskutata, estas ĝenerale akceptata la 1-a aŭ la 2-a jarcentoj
Inter la editoraj inicitoj por konigi tiujn kodeksojn menciendas ke inter 1972 kaj 1977, kun sinsekvaj aldonoj en 1979 kaj 1984, aperis, zorge de la eldonejo EJ Brill, Leiden, facsimila eldono de la kodeksoj de Nag Ammadi, ilin metante je dispono de la intereso de esploristoj.
Vedela foko
La Vedela foko aŭ Makul-leptoniĥoto, Leptonychotes weddellii, estas relative granda kaj abunda foko (familio: Phocidae) kun ĉirkaŭpolusa distribuado ĉirkaŭ Antarkto. Vedelaj fokoj havas la plej sudan distribuadon el mamuloj, kun habitato kiu etendas tiom for suden kiom ĝis McMurdo Sound (ĉe 77°S).
Priskribo
Ĝi estas la nura specio en la genro Leptonychotes, kaj la nura membro de la antarkta tribo Lobodontini kiu preferas ĉebordajn habitatojn sur fiksaj glacikampoj sur libere flosanta driva glacio. Pro sia abundo, relativa atingeblo, kaj facilo por alproksimiĝo fare de homoj, ĝi estas la plej bone studita el la fokoj el Antarkto. Ĉirkaŭkalkule 800,000 individuoj restas nuntempe. Vedelaj fokidoj lasas siajn patrinojn post kelkaj monatoj de aĝo. En tiuj monatoj, ili estas nutrataj per la varma kaj gras-riĉa lakto de la patrinoj. Ili foriras kiam ili pretas ĉasi kaj kaj estas sufiĉe grasenhavaj por survivi en akra vetero.
La Vedela foko estis malkovrita kaj nomigita en la 1820-aj jaroj dum ekspedicioj estritaj de James Weddell, brita fokoĉasado|fokoĉasista markapitano, ĉe partoj de la Suda Oceano nune konata kiel Maro de Weddell. Tamen, ĝi povas troviĝi en relative uniformaj densecoj ĉirkaŭ la tuta antarkta kontinento.
Habitato
La natura habitato de la Vedela foko estas oceana kaj mara glacio ĉirkaŭ Antarkto.
Zalaistvánd
Zalaistvánd [zalaistvAnd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. Zalaistván signifas: Zala-Stefano.
Lajos Alföldi
Lajos Alföldi [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Alföldi Lajos estis hungara kuracisto, bakteriologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis László Alföldi.
Zalaistvánd
Situo
Zalaistvánd situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Zala (rivero), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Ukk-Zalaszentiván. Trans la fervoja linio Pókaszepetk troviĝas. Zalaszentgrót troviĝas 11, Zalaegerszeg 18, Vasvár 24, Hévíz 26, Pacsa 27, Sümeg 30, Budapeŝto 199 kilometrojn.
Lajos Alföldi
Lajos Alföldi naskiĝis la 1927 en Miskolc kaj mortis la 31-a de oktobro 2021 en Szeged.
Zalaistvánd
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio pri kirko okazis en 1333, pri la vilaĝo mem en 1279. La komunumo estis menciita kiel kampurbo en 1476, aliaj priskriboj ĝi havis doganon kaj sabate okazis foiroj. En la 16-a jarcento la turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝon, kiu rehomiĝis en la 18-a jarcento. En 1890 la fervojo atingis la komunumon. Vilaĝservoj - escepte la municipan administracion kaj migran poŝton mankas en Zalaistvánd.
Ĉeĥoj
Ĉeĥoj estas okcidentslava nacio loĝanta ĉefe en Ĉeĥio; pli malgrandaj komunumoj vivas en Slovakio, Usono, Brazilio, Kanado, Aŭstrio, Germanio, Rusio, Ukrainio kaj Rumanio.
Mitologio
Čech (prononco [Ĉeĥ], laŭ sistemo IFA [ˈtʃɛx], latine Boemus, pole Czech, litove Bohemas) estas laŭlegenda prapatro de la ĉeĥoj. Laŭ la legendo Lech, Čech kaj Rus (mitologia personaĵo) gvidis sian slavan popolon el la regiono inter supra Vistulo kaj meza Dnepro, por serĉi novan, fekundan landon. Same laŭlegende li en 644 vidis tian novan vivregionon de la monto Říp kaj sekve tie fondis la ŝtaton Bohemio, ĉeĥe nomatan Čechy.
5-a arondismento de Parizo
La 5-a arondismento cetere konsistigas la plej malnovan parton de Parizo, kaj datiĝas de la romia periodo. Oni povas hodiaŭ ankoraŭ viziti kelkajn ruinojn de tiu glora estinteco, kun ekzemple la areno de Lutetia, unu romia amfiteatro aŭ la termobanejo de Cluny.
Esperanto
La festo okaze de la 25-a jubileo de Esperanto okazis la 2-an de Junio 1912 en la urbodomo Adreso: 21 place du Panthéon) en ties "[http://www.mairie5.paris.fr/mairie05/jsp/site/Portal.jsp?page_id=149 sâle de fêtes ", kiu ankoraŭ ekzistas. Théophile Cart diris kelkajn vortojn pri al jubileo. Je la fino oni prezentis gramofondiskon kun la himno kaj poemo.
Iwama Kyo
IWAMA Kyo (naskiĝis la 1an de junio 1986) estas japana esperantisto. En 2012 li estas la prezidanto de Japana Esperanto-Junularo. Iwama loĝas kaj laboras en Tokio, Japanio.
Esperantistiĝo
Iwama eklernis Esperanton kiel membro de Esperanto-Rondo de Sinzyuku en marto 2010, kiam li estis studento en iu universitato en Tokio. En sama jaro li partoprenis en IJK 2010 en Kubo.
Kandidato por la Prezidanto de JEJ
En la 92a numero de La Junuloj, organo de Japana Esperanto-Junularo aperis la kandidatilo de Iwama en la japana lingvo. Liaj celoj estas jene :
Johano Jiskra
Johano Jiskra (kelkloke skribiĝis Giskra) estis ĉeĥa militestro.
Johano Jiskra naskiĝis ĉirkaŭ 1400, li estis talenta soldato en Bohemio kaj en Italio, kie li lerte uzis taktikon de husanoj. Fine imperiestro Sigismondo la 1-a invitis lin en Hungarion. Li ricevis imponan fortikaĵon de Zvolen jam dum regado de Ladislao la 1-a. Li okupis grandan parton de Supra Hungarujo, liaj soldatoj konstruis tie malgrandajn fortikaĵojn. Jiskra oficiale havis la rangon ĉefkapitano de Supra Hungarujo en 1445. La loĝantoj devas obei al la ĉeĥaj solduloj. Tio ne plaĉis al la hungaroj, tial János Hunyadi faris militiron kontraŭ Jiskra. En Mezőkövesd okazis paco, tamen la problemo restis. Baldaŭe Matiaso la 1-a iĝis la hungara reĝo, kiu faris lin sia fidelulo. Li mortis en nekonata tempo (eble en 1469).
CF Montréal
La Montreal Impact estas profesia kanada futbalklubo en Montrealo, Kebekio. La teamo ludas en Grandliga Futbalo, la plejbona nivelo de futbalo en Usono kaj Kanado. La koloroj de la klubo estas blua, nigra kaj blanka.
Kamenická Nová Víska
Kamenická Nová Víska estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Česká Kamenice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Česká Kamenice. Estas ĉi tie registritaj 44 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kamenická Nová Víska estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,68 km². En la katastra teritorio Kamenická Nová Víska situas ankaŭ Víska pod Lesy.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.
Forestville (Kebekio)
Forestville estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Nord-Bordio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
István Rakovszky (parlamentestro)
István Rakovszky [iŝtvAn rakovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rakovszky István estis hungara politikisto, parlamentano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis nagyrákói kaj nagyselmeci. István Rakovszky naskiĝis la  en Vieno, li mortis la  en Ĉeĥoslovakio en Liptovská Štiavnica.