cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mallongfingra certio
Distribuado kaj biotopoj
La Mallongfingra certio reproduktiĝas en moderklimataj arbaroj en Eŭropo el Portugalio al Turkio kaj Grekio, kaj en nordokcidenta Afriko. Ili preferas maturajn arbojn, ĉefe kverkojn kaj ili evitas purajn fostojn de konifero. Kie ili kunhavas la eŭropean teritorion kun la Longfingra certio, tiu lasta specio troviĝas prefere en koniferaj arbaroj kaj je pli altaj altitudoj.
Ili kutime troviĝas en malaltaj teroj, sed ili reproduktiĝas loke ĝis 900 m en Germanio, 1800 m en Francio kaj 1400 m en Svisio. En Turkio kaj Nordafriko ĝi estas montara specio. La reproduktaj areoj havas juliajn isotermojn inter 17 kaj 18 oC kaj 26 oC.
Tiu arbogrimpulo estas ĉefe nemigranta sed postreprodukta disigo povas alporti vagantojn for de la normala teritorio. Vagantoj alvenis ĝis Anglio, Svedio, Litovio kaj la Balearoj. En Korsiko aperis en 1969 tri ekzempleroj de la nordafrika subspecio C. b. mauritanica.
Statuso
Tiu specio havas etendan teritorion de 1 al 10 milionoj de km. Ili havas grandan populacion, ĉirkaŭkalkulitan je inter 4,1 kaj 14 milionoj da individuoj. Oni ne konas la populacitendencon, sed oni supozas, ke la specio ne alproksimiĝis al la sojlo de la kriterioj por malpliiĝo de la IUCN Ruĝa Listo (malpliiĝo je pli da 30 % en 10 jaroj aŭ 3 generacioj). Pro tio la Mallongfingra certio estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga.
Ĝi estas komuna tra multe de sia teritorio, sed ĝi estas rara en la Kaŭkazo kaj en la malgrandaj Kanalinsuloj. Okcidente de ĝia teritorio ĝi disvastiĝas norden tra Danio, kie ili unuafoje reproduktiĝis en 1946.
Reproduktado
La nestoj de Mallongfingra certio estas en arbofendoj aŭ malantaŭ arboŝelo. Ili uzas ankaŭ malnovajn nestojn de pegoj, fendojn en konstruaĵoj aŭ muroj kaj artefaritajn nestoskatolojn aŭ subtegmentajn randojn.
Hispana studo sugestas, ke arbarfragmentado danĝere tuŝas la nombron de ekzempleroj de Mallongfingra certio, kaj same estas la kazo de la Longfingra certio. Specioj kiuj dependas el relative malabundaj resursoj, kaj el arbotrunkoj, okupas nur la plej grandajn arbarojn, kiaj paruoj kaj regoledoj.
Cademia Siciliana
Cadèmia Siciliana, inc. (ankaŭ konata simple kiel Cadèmia Siciliana, prononcita kiel Kademja Siĉiliana, Sicilia Akademio) estas ne-profita organizaĵo fondita en 2016 de grupo de akademianoj, aktivuloj, spertuloj kaj studentoj, kies celo estas la disvastigo de la Sicilia lingvo per edukado, esplorado kaj aktivismo.
Mallongfingra certio
Nutrado
La Mallongfingra certio tipe serĉas senvertebrulojn sur arbotrunkoj, komence ĉe la arbobazo kaj suprenirante laŭ spirala irmaniero helpe de la rigidaj vostoplumoj. Malkiel sitoj, ili ne malsupreniras kapaltere, sed ili flugas al la bazo de alia apuda arbo. Ili uzas sian longan maldikegan bekon por elpreni insektojn kaj araneojn el la fendoj de la arboŝelo. Kvankam kutime ili troviĝas sur arboj, ili eventuale predas ankaŭ sur muroj, sur grundo aŭ inter falitaj pinpingloj, kaj povas aldoni ankaŭ kelkajn konifersemojn al sia dieto en pli malvarmaj monatoj. Ili profitas sian malgrandecon vintre ĉar ili povas viziti la plej malgrandajn fendojn kie insektetoj kaŝiĝas kaj tiele ili povas pluteni sian insektobazan dieton.
Cademia Siciliana
Cadèmia Siciliana publikigis ortografian proponon por la Sicilia lingvo, kaj kondukas multajn studajn kaj teĥnologiajn projektojn.
Mallongfingra certio
Kutimaro
Kiel malgranda arbarbirdo kun kamufla plumaro kaj silenteca alvoko, la Mallongfingra certio estas facile preterkonstatata dum ĝi saltetas kvazaŭ muso supren vertikalan trunkon, progrese laŭ mallongaj saltetoj, uzante siajn rigidajn vostoplumojn kaj ampleksajn piedojn kiel apogilojn. Tamen ĝi ne estas timidaj kaj estas ege indiferentaj al la homesto. Ili havas distingan vagantecan kaj ondecan flugmanieron, alterne flugilfrapojn kvazaŭ de papilioj kun leviĝoj kaj faloj. Ili estas solecaj vintre, sed dum malvarma vetero ĝis dudeko aŭ plie da birdoj povas ripozi kune en taŭga ŝirmita fendo aŭ laŭ stelformo sub subtegmentoj.
Ili vivas ĝis 9 jarojn.
Sítio d'Abadia
Sítio d'Abadia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.825 loĝantojn en 2010.
Doktor Faustus
''Doktor Faustus. La vivo de la germana tonmetisto Adrian Leverkühn, rakontata de amiko'' estas romano de Thomas Mann. Ĝi ekestis inter la 23-a de majo 1943 kaj la 29-a de januaro 1947.
Referencniveloj
En la romano el sia maljunaĝo – Thomas Mann supozis, ke temas pri lia lasta verko − la multtavoleco kaj gradigo de la signifoniveloj estas pelata en ĝis tiam neatingitan altecon. Malfone artistoromano, troviĝas pliaj romanĝenroj resp. facetoj: Profundege religia romano. – Vivokonfeso. – „Epokoromano“ (du mondmilitoj, la malluma epoko de naziismo). – Versio de la Faust-mito. – Munkena sociromano, rolanta komence de la 20-a jarcento. – Romano pri la muziko kaj la poeta provo, redoni muzikon per lingvo. – Arthistoria eseo, disŝutita per rimarkoj kaj sentencoj tra la tuta libro.
Enhavo
Doktor Faustus estas la biografio de fikcia komponisto Adrian Leverkühn, verkita de lia amiko Serenus Zeitblom. Serenus Zeitblom komencas la 23-an de majo 1943 per la biografio. Retrorigarde la vivovojon de Leverkühn kaj ties produktaĵojn li enfluigas ĉiam denove raportojn kaj komentojn pri la okazintaĵoj de la militjaroj 1943 ĝis 1945. Per ĉi tiu truko, interrilatigi rakontotempon kaj rakontatan tempon, Thomas Mann paraleligas la sorton de Adrian Leverkühn kun tiu de Germanio.
Adrian Leverkühn naskiĝis en 1885 sur la bieno Buchel ĉe Weißenfels. Li havas du gefratojn, Georg kaj Ursula, kun kiuj li amike, sed distanciĝe rilatas. Kun sia amiko Serenus kaj sia pli aĝa frato Georg Leverkühn li ankaŭ akiras siajn unuajn muzikajn spertojn, komune kantante kanonojn sub instruado de la stalistino Hanne.
Post gimnazia ekzameno Leverkühn ne studas, kiel atendite, muzikon, sed teologion en Halle. Sed li rompĉesas ĉi tiun studon post la 4-a semestro kaj sin turnas plene al la muziko. Sian muzikstudon li ekigas komence de la vintra semestro (1905) en Lepsiko, kien jam Wendell Kretzschmar estis vokita kiel docento. Paralele Leverkühn partoprenas filozofiajn prelegojn kaj doktoriĝas pri ĉi tiu fako.
Krom ĉi tiu ekstera evoluo de Leverkühn estiĝas dum la restado en Lepsiko treege kaj rapide lia interna evoluo. Precipe la kontakto al putino („Esmeralda“), kiun ekkonas la komponisto ŝajne hazarde, efikas, ke Leverkühn pli kaj pli sentas sin allogata al la diablo. La voko „hetaera esmeralda“ (hetajro esmeralda), kiun Leverkühn ankaŭ motive kiel „h-e-a-e-es“ ĉiam denove enkonstruas en siajn verkojn, efikas la logon de la diablo. Adrian Leverkühn konscie infektas sin per sifiliso, por akiri geniecon kaj povi verki novspecajn muzikverkojn.
Post finfaro de la studo Adrian Leverkühn transloĝiĝas por naŭ monatoj al Munkeno, sed poste li pasigas preskaŭ du jarojn en Italio. Tie ankaŭ okazas la renkontiĝo kun la diablo (ĉu kiel febrofantazio aŭ reale, restas neklare). La diablokonversacio, en kiu la kondiĉoj de la pakto estas interkonsentitaj, apartenas al la kulminoj de la romano. Leverkühn devas postlasi al la diablo sian animon kaj rezigni amon, kondiĉe ke ĝi varmigas. Por tio la diablo pruntos al li geniecon por 24 jaroj. La diablo plenumas sian promeson. Al Leverkühn sukcesas ĝis 1930 pli kaj pli novspecaj komponaĵoj, li famiĝas inter spertuloj. Lian kreadon ĉiam denove interrompas forta migreno, je kiu Leverkühn suferas ekde infanaĝo.
28700 Balachandar
28700 Balachandar estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sanga dimanĉo en Volinio
Sanga dimanĉo en Volinio (pole: Krwawa niedziela na Wołyniu) – la 11-an de julio 1943, kulmina punkto de la Volinia masakro, planita genocido de la pola civila loĝantaro en Volinio fare de Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj de Stepan Bandera (OUN-B) kaj Ukraina Ribela Armeo (URA). Tiun ĉi tagon oni atakis 99 lokojn, ĉefe en la distriktoj volodimira kaj goroĥiva. Dum pluaj tagoj la masakroj estis daŭrigataj.
Doktor Faustus
Enhavo
Sed Leverkühn devas apartigi sin disde Schwerdtfeger, se li volas plenumi sian promeson al la diablo. Li sendas sian amikon en la morton. Je tio li donas rolon al komuna konatino, Marie Godeau. Al ŝi li sendas Rudi Schwerdtfeger kiel varbanton kaj per tiu li proponigas geedzecon. Okazas kiel atendite de Leverkühn. La privarbito elektas la varbanton kaj ne tiun, kiu sendis la varbanton. Kaj plue evoluas la fia plano de Leverkühn. Ĝis tiam Schwerdtfeger tenis pasian amrilaton kun geedziĝinta virino, Ines Institoris. La forlasita amatino, ekzaltita kaj ekscentra virino, sin venĝas kaj pafmortigas Schwerdtfeger-on.
Sanga dimanĉo en Volinio
De februaro 1943 OUN-B kaj ties armita unuo – URA komencis atakadon de loĝantaro en Volinio. Ĝis julio 1943 armitaj fortoj de ukrainaj naciistoj, troviĝantaj en fazo de kreado kaj unuecigo, estis kapablaj entrepreni agadon en limigita skalo, ĉefe en orienta parto de Volinio. Aparte aktivan ekstermadon de poloj montris tie komandantoj Iwan Łytwyńczuk pseŭdonomo "Dubowyj" kaj Petro Olijnyk pseŭdonomo "Enej". En majo-junio de 1943 en komandantaro de URA komencis maturiĝi plano de samtempa atako al polaj setlejoj kaj amasa genocido de poloj en Volinio. Al tio favoris farita de banderanoj unuigo de ukrainaj partizanaj taĉmentoj, ofte per perforto, kaj plifortiĝo de la taĉmetoj de URA.
28700 Balachandar
Eksteraj ligiloj
Asteroido de la asteroida zono
Sanga dimanĉo en Volinio
Junie 1943 komandanto de URA Dmytro Klaczkiwski, pseŭdonomo "Kłym Sawur", eldonis ordonon de genocido de poloj en Volinio. La fakton agnoskis komandanto de la areo "Turiw" Jurij Stelmaŝĉuk, pseŭdonomo "Rudyj" en postmilita esplor-enketado antaŭ soveta NKVD post sia aresto:
Doktor Faustus
Enhavo
Post la Schwerdtfeger-katastrofo Adrian Leverkühn pli kaj pli retiriĝas de la socia vivo. Nun li ekkonas sian nevon Nepomuk, nomatan Eĥo, filon de lia fratino Ursula. Eĥo restas kelktempe sur bieno Pfeiffering. Leverkühn-on disvolvas profundan inklinon al la infano, de kiu eliras elfeca ravo. Ĉi tiun ĉastan amon la diablo ne permesas. Li forprenas de Leverkühn la infanon, igas ke ĝi mortu je terurigaj doloroj pro pusa meningito.
En 1930 la limdato de Leverkühn estas eluzita kaj la infero postulas siajn rajtojn. Tio sin montras akre kaj konsterne en la finalo de la romano. Leverkühn invitis amikojn kaj konatojn, por antaŭludi al ili el la partituro de la ĵus finfarita oratorio Doktor Fausti Weheklag (la veado de d-ro Faŭsto), lia unua komponaĵo komplete verkita laŭ dekdutonisma tekniko. En la sceno, kiu korespondas kun la muzikprezentado de Kretzschmar en Kaisersaschern, kompozicie tamen laŭas la historian Faŭsto-libron el 1587, la lingva sinteno de Leverkühn pli kaj pli montras, ke li estas psikoza. La kunvenintoj komence reagas per prifremdiĝo, poste konfuzite, finfine ili indigniĝas kaj fuĝas. Leverkühn perdas la konsciencon. Nur liaj amikoj restas. Kiam li revekiĝas el longdaŭra komato, lia spirita vivo estas estingiĝinta.
Oni transportas lin en mensmalsanulejon. Post finado de la diagnostiko lia patrino flegas lin la sekvajn dek vivojarojn. Amikojn li ne plu rekonas dum sia agonio.
Literaturo
Reekpreno kaj daŭrigo de la materio kaj de la motivoj de la romano troviĝas en la romano Herzgewächse de Hans Wollschläger.
Sanga dimanĉo en Volinio
Ĝis tiu ĉi periodo, t.e. ĝis fino de junio 1943 taĉmentoj de ukrainaj naciistoj plej kruele murdis en Volinio 9-15 mil polojn, poste en Volinio mem pereis ĉ. 60 mil poloj. Oni prilaboris cent kelkdek manierojn de torturoj de malrapida mortado (ekz. infanoj en luliloj estis skalpataj). Entute, en Volinio kaj Orienta Galicio ĝis 1946 pereis ĝis 130 mil en ĉ. 4000 lokoj.
Doktor Faustus
Muziko
En la 3-a violonkonĉerto de Hans Werner Henze, verkita en 1997, troviĝas klara referenco en la tri movimentaj titoloj:
Filmo
La romano fariĝis en 1981/82 modelo de la samnoma filmo de Franz Seitz (produktado, scenaro, reĝio). Jon Finch rolis kiel Adrian Leverkühn, Hanns Zischler estis la rolanto de Serenus Zeitblom kaj André Heller rolis Satanon. Enpluaj roloj kunlaboris: Margot Hielscher, Hans Korte, Herbert Grönemeyer, Marie-Hélène Breillat kaj Lothar-Günther Buchheim; Christoph Schlingensief estis kameraasistanto.
Radiodramo
En 2007 la radiostacioj Hessischer Rundfunk kaj Bayerischen Rundfunk kunlabore kun Internationale Ensemble Modern Akademie (IEMA) transformis la romanon kiel 10-partan radiodramon kun totala daŭro de 774 minutoj. Prilaborado: Leonhard Koppelmann, Hermann Kretzschmar, Manfred Hess; La muzikon komponis Kretzschmar, la reĝisoradon estris Leonhard Koppelmann.
Apartiga lingvo
Apartiga lingvo estas konstruita lingvo aŭ vario de lingvo kun aparta vortprovizo, kies celo kaj funkcio estas apartigi la uzantojn de la lingvo disde la ceteraj membroj de la ĉirkaŭa socio. Kvankam tiuj lingvoj povas funkcii kiel sekretaj lingvoj, ili ne estas ĉefe intencitaj por tiu funkcio, sed ilia ĉefa celo estas, firmigi ĉe la uzantoj la senton de grupaneco kaj marki ilian apartecon rilate al la cetera socio, kiu ilin ĉirkaŭas. Plej ofte temas pri religiaj aŭ subkulturaj grupoj, foje pri seksa aŭ aĝa grupo. La intencita aŭ fakta funkcio de la apartigaj lingvoj estas do ĝuste la mala de tiu de interlingvoj kiel la internaciaj helplingvoj. Apartiga lingvo estas "eksterlingvo" kaj "malhelplingvo".
Ekzemploj de apartigaj konstruitaj lingvoj estas Medefajdrino, kiu estis uzata de la membroj de la religia grupo Oberi Okaime en sudorienta Niĝerio ek de la 1920aj jaroj. Tiu lingvo nun ne plu vitalas. Alia ekzemplo estas la Eskaja lingvo de kultura malplimulto en la insulregiono Boholo de Filipinio. Tiu lingvo aperis iam antaŭ 1908 kaj daŭre vitalas. Ĝi estas instruata en kelkaj dimanĉaj lernejoj. Ambaŭ lingvoj havas grandaparte aprioran vortaron kaj ĉiu sian propran skribon.
Laŭ sia origino kaj strukturo, kaj pro la propra skribo, Medefajdrino kaj la eskaja lingvo memorigas al la mezepoka Lingua ignota de Hildegard de Bingen, kies vortlisto kaj alfabeto aspektas kvazaŭ embrio de tiaspeca lingvo, kiu tamen ne evoluis al praktikata lingvo. Ankaŭ la pli evoluita Balaibalano el la 16-jarcenta Osmana imperio estis verŝajne intencita kiel apartiga lingvo, sed ne estas konate, en kiu grado tiu lingvo fakte ensociiĝis kaj kiun funkcion ĝi havis.
Apartiga lingvo en iomete alia senco estas Damino, kiu en antaŭaj tempoj estis aparta lingvo de la plenkreskaj viraj membroj de la lardila etno, sur la insulo Mornington en la nordo de Aŭstralio. Ĝi estis aparta ne nur pro sia uzantaro, sed ankaŭ pro siaj radikalaj lingvaj ecoj. Ĝi kutimis esti instruata dum iniciada ceremonio, kies praktikado finiĝis pro la kristana misio, kiu komenciĝis en 1914.
Iuj artaj lingvoj, ekzemple la Klingona lingvo, ensociiĝis en tia senco, ke ĝi ekhavis grupon de parolantoj, kiu ĉefe konsistas el entuziasmaj ŝatantoj de la filma kaj televida serio Star Trek, por kiu la lingvo estis kreita. Ili uzas la lingvon dum kunvenoj. Ĝi klare havas apartigan funkcion similan al tiu de la menciitaj lingvoj, kvankam tiu montriĝas nur pli sporade.
En la romano Native Tongue de Suzette Haden Elgin, grupo de lingvistinoj konstruas lingvon nome Laadano kun la celo apartiĝi kaj kontraŭstari patriarkecon. Ekster la romano, Elgin ankaŭ esperis, ke la lingvo iĝos iuspeca apartiga lingvo por feministoj aŭ almenaŭ instigos la kreon de pli bona feminista lingvo.
Ankaŭ ensociiĝintaj lingvoj kiuj estis konstruitaj por funkcii kiel interlingvoj povas ekhavi la funkcion de apartiga lingvo. En la kazo de Esperanto, tio validas almenaŭ ĉe raŭmistoj.
Rybník (distrikto Revúca)
Rybník (ribnIk), hungare Újvásár (UjvAŝAr) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Rybník situas sub monto 538 m-ojn alta, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Revúca troviĝas 22 km-ojn.
Historio
La fortikaĵo nomata "Derenk" estis unue menciita en la jaro 1413. Apude setlejo formiĝis. En 1910 loĝis en Újvásár 217 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Rybník 149 da homoj, (98 slovakoj, 47 ciganoj, 2 hungaroj, unusola ukraino).
Saint-Rémy-la-Vanne
Saint-Rémy-la-Vanne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Rémois.
Glacimevo
La Glacimevo (Larus hyperboreus) estas tre granda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu specio reproduktiĝas en la arktaj regionoj kaj insuloj de la Norda Hemisfero, nome en Gronlando, Islando, nordaj Rusio kaj Siberio, kaj nordaj Alasko kaj Kanado. Ĝi estas migranta birdo, kiu vintras el Norda Atlantiko kaj Norda Pacifiko suden al la atlantikaj marbordoj de Eŭropo ekzemple en Skandinavion tiom malproksime kiom ĝis la Britaj Insuloj kaj ĝis la plej norda ŝtatoj de Usono kaj al la regiono de la Grandaj Lagoj. Kelkaj birdoj atingas foje sudan Usonon kaj nordan Meksikon en Ameriko aŭ nordokcidentan Hispanion en Eŭropo. Dum reproduktado preferas rokajn marbordojn kaj vintre lagojn, estuarojn, strandojn, havenojn kaj rubejojn. La entuta loĝantaro estas ĉirkaŭ 100,000 paroj.
Aspekto
Tiu estas granda kaj pova mevo 62 ĝis 68 cm longa kun enverguro de 142 ĝis 162 cm kaj pezo de 1200 ĝis 2000 g. Ĝi estas tre hela en ĉiu plumaro, kiu havas nigron nek en flugiloj nek en vosto. Plenkreskuloj estas helgrizaj supre kaj blankaj ĉe kapo, kolo, brusto, ventro kaj vosto. La flugiloj havas blankajn bordojn kaj pintojn, ne tre rimarkindajn pro manko de kontrasto kun tiom helaj supraj partoj. Estas flavaj la okuloj kaj la dika beko kun ruĝa makulo en pinto de suba makzelo -junuloj havas ankaŭ malhelan strion-. La kruroj estas rozkoloraj. Vintre ili havas brunecajn striojn ĉenuke. Nematuruloj estas tre helgrizaj kun rozkolora kaj nigra beko. Tiu specio estas pli granda kaj dikbeka ol la simila Blankflugila mevo, kaj tiom granda kiom la Nigramantela mevo. Ili atingas la plenkreskulan plumaron post kvar jaroj. La inoj estas iomete pli malgrandaj.
Kutimoj
La voĉo estas "rideca” krio kiel tiu de Arĝentmevo.
Tiu specio reproduktiĝas kolonie aŭ sole en marbordoj kaj klifoj, kie konstruas kovritan neston sur grundo aŭ klifo. La ino demetas 2-4 helbrunajn ovojn kun malhelbrunaj makuloj.
La Glacimevo, Larus hyperboreus estas ĉiomanĝanta kiel plej granda parto de la mevoj de la genro Larus kaj manĝas rubuĵojn aŭ predas taŭgajn etajn predojn, kiel fiŝoj, etaj ronĝuloj, ovoj aŭ birdidoj, maraj senvertebruloj, krustuloj, ktp. Tiuj birdoj manĝas ĉu naĝante ĉu piedirante ĉu kaptante etajn birdojn dumfluge. Tre ofte ili sekvas fiŝkaptistajn ŝipojn kaj estas unu el la plej predantaj mevoj, sed ankaŭ rabas la menĝaĵon de aliaj birdoj.
1318
En la jaro 1318 post Kristo okazis, interalie:
Lefkado
Lefkado (Λευκάδα - Lefkada) estas insulo de Grekio. Ĝi kovras areon de 356 km² kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 22,000 loĝantojn. La insulo sub la nomo Νομός Λευκάδος (Nomos Lefkados) krome ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomos"). Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Lefkado. La insulo kaj provinco estas parto de la ioniaj insuloj kaj apartenas al la samnoma administra regiono ("periferio") Ioniaj Insuloj.
La provinco estas la plej malgranda de Grekio. Krom la ĉefa insulo Lefkado ĝi inkluzivas la insularon Tilevoides (Τηλεβόιδες), nome Meganisi kaj oriente de Lefkado la "Princajn Insulojn (Πριγκιπονήσια: Skorpios, Skorpidi, Maduri, Sparti, Tilia, Kitros kaj Ĥeloni), krome la insulojn Kalamos, Kastos kaj iujn pliajn neloĝatajn insuletojn.
Elemír Erby
Elemír Erby (naskiĝis la 1-an de januaro 1929 en Slavkovce distrikto Michalovce - mortis la 2-an de julio 2005 en Košice) – organizanto, aktoro. Li studis juron kaj estis konata kiel popola humor-rakontisto, kiu aktoris sub nomo "Ďuri Štachitka"; profesie estis ekonomia vicdirektoro kaj unu el fondintoj de Pupteatro en Košice (1959-1974); post 1974 estis ekonomia vicdirektoro de Ŝtata filharmonio en Košice; kunorganizanto de Someraj E-lernejoj en Opátka apud Košice; por sia laboro en E-movado ricevis arĝentan insignon (1983) kaj oran insignon de SEA (1987); estis prezidanto de E-klubo Košice ( - 1983), ekde 1983 estis vicprezidanto de SEA; en 1979 ricevis de Ministerio por kulturo de SSR titolon „Meritplena laboranto de kulturo“.
Fort Davis (Teksaso)
Fort Davis estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Jeff Davis, en la okcidenta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Bosilovo
Bosilovo (makedone Босилово) estas vilaĝo situanta en la Sudorienta Regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Bosilovo. En 2002 loĝis ĉi tie 1698 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la sudokcidenta parto de la komunumo. Ĝi situas en la valo inter la riveroj Strumica kaj Turija en alteco de 210 - 220 m. La areo de la vilaĝo estas 8,1 km2. El tio 708,6 ha estas kultivebla tero.
La ĉefa vojo A4 de Strumica al la limo kun Bulgario trairas la vilaĝon. La distanco al Strumica estas ĉirkaŭ 7 km kaj ĉe la limo ĝi estas 22 km.
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 1698 homoj.
El estudiante de Salamanca
El Estudiante de Salamanca  (la studento de Salamanko) estas rakonta poemo de 1,704 versoj de José de Espronceda kies kompleta versio publikiĝis en 1840, kvankam ekde 1837 la aŭtoro diskonigis diversajn ties partojn. Oni konsideras Espronceda la plej grava romantika poeto hispana pro sia bironeska inspiro, ekzemple en siaj du rakontaj poemoj pli longaj. El estudiante de Salamanca (La studento de Salamanko) estas tipa romantika legendo, inspirita sur la tromploguloj donĥuanaj. Tiu ĉi abandonis sian virinon, mortigas ŝian fraton kaj sekvas misteran virinon tromplogotan tra reva nokta urba scenejo; kiam li atingas kaj kisas ŝin, li ekkonas, ke temas pri la morto. La alia longa poemo estas El diablo mundo (La diabla mondo) (1841).
Bosilovo
Loĝantaro, ekonomio
Bosilovo estas plejparte agrikultura.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
El estudiante de Salamanca
Strukturo
Konsistas el kvar partoj. La unua parto estas enkonduko kie oni ĉeestas al duelo de du nekonataj roluloj, kaj poste al la prezento de la protagonisto don Félix de Montemar. Laŭ la aŭtoro, "un segundo don Juan Tenorio" (dua tenorio) pro kio li estos priskribita kiel virinema, malreligia, malpia, ludisto, aroganta, kaj malkredema.
En la dua parto venas amplendoj de Elvira, virino kiu falis en la trompaj kaptiloj de don Félix. Tiu promesis al ŝi edziĝi kun ŝi kaze ke ŝi fordoniĝu, tamen poste li fuĝis abandoninte Elvira. Fine, Elvira mortos pro amo al la protagonisto lasinte leteron.
La tria parto enkondukas kartoludon inter kvin ludistoj. Aperas don Félix de Montemar, kiu vendas objektojn probable el Elvira (nome koliero kaj portreto) por povi kartludi. Dum la ludo, aperas alia rolulo, Don Diego, frato de doña Elvira kiu venas venĝi ŝin.
La kvara parto komencas per duelo de don Félix kontraŭ don Diego, kiu mortiĝas. Don Félix vagadas surstrate ĝis trafas aperon de vualkaŝita virino. Li klopodas allogi la virinon persekute, sed tiu plu piediras per mistera promeno kiu finos antaŭ ankaŭ mistera domo (alia fantoma mondo). Li senvualigas la virinon kaj kisas ŝin dum li rimarkas ke temas pri skeleto, nome la morto, kaj li mem estas mortinta el la momento de la duelo.
Tradicio el literaturo
La poemo de Espronceda reprenas variajn temojn de la literatura tradicio de la romantismo. La personeco “donĥuaneca” de la protagonisto, povas esti inspirita en El burlador de Sevilla de Tirso de Molina, kaj lia aroganteco similas al tiu de don Jorge en Santa Juana.
La sceno de doña Elvira kiel skeleto, povas esti influita el El esclavo del demonio de San Gil de Áurea, kie Don Gil trafas la skeleton de Leonor. Tiu figuro aperas ankaŭ en rakontoj de la Renesanco kaj la Baroko. Ekzemple, en Jardín de flores curiosas de Antonio de Torquemada, aŭ La constante cordobesa de Gonzalo de Céspedes.
La vido de la propra entombigo, estas la centra parto de la poemo. Ties originoj povas esti en El purgatorio de San Patricio de Calderón de la Barca. Eble tio devenas el El golpe en Vago de José Joaquín de Mora.
La spektra kunveno observeblas iom diference en La sinfonía fantástica de Hector Berlioz en la fina tempo, kie kunsidas granda kvanto de supernaturaj kaj diablaj estaĵoj elsendantaj kriojn kaj ridegojn.
Eksteraj ligiloj
Traduko al kataluna:(1); (02); (3); (04)
Françoise Dolto
Françoise DOLTO (Franciska DOLTO), naskiĝis en 1908 kaj mortis en 1988. Ŝi estis franca infankuracisto kaj psikanalizisto, fama pro ŝiaj serĉadoj pri infaneco.
Ferenc Firtos
FIRTOS Ferenc (firtoŝ) hungara literaturhistoriisto, kritikisto: Szászváros, 20-a de novembro 1891 – Csíkszereda, 18-a de julio 1917.
Françoise Dolto
Ŝi laboras kun Jacques Lacan, kaj diras, ke infano havas lingvon antaŭ la lingvo (kun la korpo).
Ferenc Firtos
Biografio
Li komencis la fakon de hungara-latina lingvoj en 1910 en la Universitato de Budapeŝto kiel Eötvös-kolegiisto. Dume en 1912 li iĝis studento de aktorakademio. En la unua mondmilito li vundiĝis kaj ties sekvo li mortis.
Nacia aŭtoritato por la ladina
La Nacia Aŭtoritato por la Ladina (ladino: Autoridad Nasionala del Ladino; הרשות הלאומית לתרבות הלאדינו) estas nacia aŭtoritato en Israelo kies celo estas konservi kaj nutri la heredaĵon de la judeo-hispana lingvo, ofte konata kiel la ladina.
Françoise Dolto
Françoise Dolto estis la patrino de Carlos (franca kantisto,1943-2008) kaj la fratino de Jacques Marette (franca ministro,1922-1984).
Nacia aŭtoritato por la ladina
La aŭtoritato estis establita laŭ la "Leĝo sur la nacia aŭtoritato por kulturo de la ladina" realigita fare de la Kneset en 1996.
Mozilo (projekto)
Historio de la projekto
En februaro de 1998, Netscape liveris la plejparton de la fontodosieraro de sia populara programaro Communicator (inkluzive la TTT-legilon Navigator) per malfermitkoda permesilo. Por teni la kunlaboradon pri Mozilo, Netscape kreis ankaŭ la organizaĵon Mozilla kaj la TTT-ejon http://www.mozilla.org/. Kvankam oni baldaŭ forlasis la originalan fontodosieraron, la organizaĵo fine sukcesis produkti Mozilon, interretan programaron pli kapablan ol Communicator.
Nacia aŭtoritato por la ladina
Eksa prezidanto de Israelo Yitzhak Navon funkciis kiel la unua prezidanto de la aŭtoritato kaj Aharon Cohen funkciis kiel ĝia unua direktoro. En 2015, Prof. Tamar Alexander estis elektita al la pozicio de prezidanto de la aŭtoritato.
Mozilo (projekto)
Historio de la projekto
Kiam Netscape maldungis disvolviĝistojn de Mozilo, la aŭtonoma neprofita fondaĵo Mozilla (Mozilla Foundation) komenciĝis je 15-a de julio en 2003.
Lessach
Lessach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Tamsweg (germane Bezirk Tamsweg aŭ simple Lungau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Mozilo (projekto)
Historio de la projekto
Je 3-a de aŭgusto de 2005 la korporacio Mozilla komenciĝis.
Kongao (karnavala ritmo)
Komence la kongao estis la muziko de la sklavoj por festoj kiel karnavalo, epifanio aŭ kristokorpo. Dum la unuaj jaroj de la respubliko oni uzis ĝin pro sia populareco kun politikaj tekostoj dum paradoj en balotbataloj. En la malfruaj 1930-aj jaroj ĝi populariĝis en Usono: kelkajn jarojn ĝi apartenis al la fiksaj programeroj de holivuda komedio.
Mozilo (projekto)
Faroj
Komence, la projekto estis intencita krei anstataŭigon de la Netscape retumilo (Communicator). Tamen aktuale, ili ĉefe verkas pri la Mozilla Firefox TTT-legilo, Mozilla Thunderbird kliento por retpoŝto kaj novaĵgrupoj, kalendaro Mozilla Sunbird, k.t.p. Ili ankaŭ gastigas aliajn projektojn kiel SeaMonkey kaj Camino.
Eksteraj ligiloj
Mozilla
Nacia aŭtoritato por la ladina
Ĝi estas agnoskata kiel lingva akademio de la Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo.
Agadoj
La aŭtoritato iniciatas kaj organizas konferencojn, seminariojn kaj vesperojn de muziko kaj kulturo en la ladina. La aŭtoritato subtenas ladinajn cirklojn kie ajn ili ekzistas en Israelo kaj kursojn en universitatoj. Ĝi ankaŭ aljuĝas premiojn al elstaraj studentoj studantaj la ladinan kaj ĝian kulturon.
La aŭtoritato subtenas ladinajn radioelsendojn sur la ŝtata kanalo Kan Reka, kiu elsendas en pluraj fremdaj lingvoj, kiuj ne estas la oficialaj lingvoj de Israelo.
Kadre de konservado de kontakto kun la hispanlingvaj komunumoj tra la mondo, la aŭtoritato establis la projekton Shadarim en 2018. Kadre de la projekto, reprezentantoj estis nomumitaj el inter la ladinaj aktivuloj en la mondo, kiuj prezentu la aŭtoritaton en siaj komunumoj, disvastigu informojn pri la aŭtoritato kaj ĝia laboroj por promocii la ladinan kaj hispanan kulturon, kaj sur loka, nacia kaj internacia niveloj
Subministro
Subministro estas ano de registaro en pluraj ŝtatoj, kiu respondecas pri iuj komisioj por supera ministro. Alikaze oni parolas pri "ŝtata sekretario" kun aparta rolo en diversaj landoj.
Belgio
La subministroj estas anoj de registaro, je la supra rango de la ministeria hierarkio, lokitaj sub ministro, aŭ kelkfoje sub la ĉefministro. Por ekzemplo, Vincent Van Quickenborne estis subministro komisiita pri administracia simpligo sub la ĉefministro. La subministroj ne estas submetitaj al la konstitucia regulo havi tiom da francparolantaj kiom da nederlandparolantaj ministroj (la ĉefministro Elio Di Rupo ne estas enkalkulita kaj estas dirata « lingve senseksa »). La belgaj subministroj ofte havas apartajn kompetentecojn por asisti la ministron en ties taskoj. Por ekzemplo, la vicsubministro pri financoj, Bernard Clerfayt estis komisiita pri modernigo de la servo pri financoj, media fiskleĝaro kaj batalo kontraŭ impostfraŭdo en la registaroj de Leterme (1-a), Van Rompuy (1-a) kaj Leterme (2-a).
Kanado
Ĝis en 1993, ekzistis en la kanada registaro ŝtata sekretario pri eksteraj aferoj (Secretary of State for Foreign Affairs), kiu respondecis pri la konduko de la eksteraj aferoj.
Inter 1993-2003, la titolo "ŝtata sekretario" estis donita al pluraj kanadaj parlamentanoj komisiitaj asisti ministron pri iu aparta kampo. Tiuj ŝtataj sekretarioj okupis postenon kompareblan al tiu de la francaj subministroj, sed ne estis anoj de la registaro.
Hispanio
En Hispanio, la posteno de "subministro" estas nomata kiel subsecretario.
Usono
La usona ŝtata sekretario (Secretary of State) estas ano de la asistantaro de la prezidanto de Usono komisiita pri la konduko de la eksteraj aferoj.
En la usonaj ŝtatoj la Secretary of State estas ano de la administracio responsa pri multaj registaraj funkcioj, kiuj dependas de la konstitucio kaj de la leĝoj de ĉiu ŝtato sed inkluzivas la regadon de la balotoj. En tri ŝtatoj (Masaĉuseco, Pensilvanio kaj Virginio), oni parolas pri Secretary of the Commonwealth (esperantlingve komunumo de Nacioj).
Francio
Ĝis la 16-a de majo 2012, en Francio, la subministroj estis anoj de la registaro, je la supra rango de la ministeria hierarkio. Ili povis esti aŭtonomaj, aŭ lokitaj sub ministro, aŭ kelkfoje sub la ĉefministro. Principe, ili estis komisiitaj pri iu aparta aktiveca sektoro. Ili sidis en la konsilio de la ministroj nur se iu tagordero apartenis al siaj atribuoj. Ekde la 16-a de majo 2012, ili estis anstataŭigitaj de delegitaj ministroj.
Monako
La ŝtata sekretario estas la sekretario de la suverena princo de Monako. Nun : Jacques Boisson (ekde julio 2008)
Norvegio
La norvejaj subministroj (statssekretær) havas rolon kompareblan al la francaj subministroj.
Asari (apartigilo)
Asari eszas la nomo de:
Subministro
Nederlando
La nederlandaj subministroj (staatssecretaris) havas rolon kompareblan al la francaj subministroj. Ili sidas en la konsilio de la ministroj nur kiam iu temo apartenas al iliaj atribuoj.
Unuiĝinta Reĝlando
La brita ŝtata sekretario (Secretary of State) estas ano de la registaro, kaj ofte sidas inter la ministraro. Ĝia rôlo estas tiu de franca ministro kaj ĝi estas komisiita pri ministerio.
Ofico de ŝtata sekretario originis en la mezepoko. La klerikoj komisiitaj pri la korespondado inter la monarko kaj ties agentos fariĝis laŭ la jarcentoj la ĉefaj respondeculoj pri la konduko de la regado. Ĝis en la 16-a jc, estis nur unu ĉefa sekretario, kaj nur du ankoraŭ en la 18-a jc.
Svislando
En Svislando la ŝtata sekretario ne estas politikisto, sed alta ŝtatoficisto. Li dependis rekte de la federacia Konsilio. La leĝa bazo estas la leĝo pri organizado de la federacia administracio de la 19-a de septembro 1978, art. 64 poste la leĝo pri organizado de la registaro kaj administracio de la 21-a de marto 1997, art. 46)
Diskuto okazis pri nomumo de ŝtata sekretario en ĉiu departemento sed tiu reformo estis forpelita per popola voĉdono.
Vatikano
La kardinalo, ŝtata sekretario, estas la ĉefa respondeculo de la registaro de la Eklezio post la papo. Kelkfoje, li estas asistata de viculo en la ŝtata sekretariejo, nomata "prosecrétaire d’État".
Rachel Ward
Rachel Claire Ward (naskiĝis ) estas brita filmo- kaj televido-aktorino. Ŝi rolis en filmoj kiel Dead Men Don't Wear Plaid (Mortintoj ne surhavas plejdon), Night School (Noktolernejo) kaj "Against all odds" (Kontraŭ ĉiuj stranguloj). Ŝi ankaŭ aktoris en la televido-serio The Thorn Birds (La dornobirdoj).
Serranópolis
Serranópolis estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.481 enloĝantojn en 2010.
Universitato de Franeker
La Universitato de Franeker (1585-1811) aŭ Academiæ Franekerensis fondiĝis en la 15-a de julio 1585 en la Ŝtato de Frislando, kaj estas la dua pli antikva nederlanda universitato, fondita post la Universitato de Lejdeno. Ekde la komenco, ĝi estis la haltejo al multaj puritanoj, same kiel La universitato unue konsistiĝis en la departementoj pri teologio, juro, medicino, filozofio, matematiko kaj fiziko. En ties unuaj jaroj ĝi estis tre reputacia kaj prestiĝa, kaj altiris studentojn el malproksimaj lokoj, tamen, ekde ja 18-a jarcento ĝi komencis dekliniĝi. Kune kun la Universitato de Harderwijk, ĝi estis dissolvita de Napoleono, en la 22-a de oktobro 1811.
Galerio de la eksaj universitatanoj
<Gallery> Metius_De_genuino_usu.jpg| Adriaan Metius (1571-1635) C.L.vanBeyma.jpg| Coert Lambertus (1753-1820) Cornelis_van_Bijnkershoek.jpg| Cornelius Bynkershoek (1673-1743) Ontleding_inside_titlepg_fc.png| Govert Bidloo (1649-1713) Guillaume_IV_d%27Orange-Nassau.jpg| Grafo de Oranĝo-Nasaŭ (1711-1751) </Gallery> <Gallery> H.A.Nerdenus.JPG| Henricus A. Nerdenus (1546-1614) Hermann-Alexander-Roell-1.jpg| Herman Alexander Röell (1653-1718) Jakob_Perizonius_-_Imagines_philologorum.jpg| Jacob Perizonius (1651-1715) Swinden.jpg| Jean Henri van Swinden (1746-1823) Johan_Valcknaer_bis.jpg| Johan Valckenaer (1759-1821) </Gallery> <Gallery> Bogerman.jpg| Johannes Bogerman (1576-1637) Johannes_van_den_Driesche.png| Johannes Driesche (1550-1616) Lieuwe-van-aitzema.jpg| Lieuwe van Aitzema (1600-1669) Petrus-Camper-(professor).jpg| Petrus Camper (1722-1789) Pieter_Harting.gif| Pieter Harting (1812-1885) </Gallery> <Gallery> Sebald_Justinus_Brugmans.jpg| Sebald J. Brugmans (1763-1819) Dr_Sibrandus_Lubbertus_(1616).jpg| Sibrandus Lubbertus (1555-1625) Sicco van Goslinga.jpg| Sicco van Goslinga (1664-1731) Steven_Blankaart.jpg| Steven Blankaart (1650-1704) Wilhelm Baudartius.jpg| Willem Baudartius (1565-1640) </Gallery>
Kastelo Hluboká nad Vltavou
Kastelo Hluboká (germane Schloss Frauenberg) estas konsiderata kiel unu el la plej konataj kaj plej riĉe dekoritaj kasteloj en Ĉeĥio. Ĝi situas en la samnoma urbeto Hluboká nad Vltavou 10 km norde de la sudbohemia ĉefurbo České Budějovice, sur roka altaĵo super la rivero Vultavo. Pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro ĝi estis proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
Surloke de la nuna kastelo origine staris reĝa fortikaĵo Frauenberg fondita en la unua duono de la 13-a jarcento, kiu poste trapasis renesancan kaj barokan rekonstruojn. Ekde la jaro 1660 ĝis la dua mondmilito la kastelo apartenis al la nobela gento Schwarzenberg, kiu ankaŭ meritas pri ampleksa romantika novgotika rekonstruo laŭ la modelo de la angla reĝa kastelo Windsor. Ĝi estis realigita dum 1839-1871 de la viena arkitekto Franz Beer, ampleksa ekstera kaj interna ornamo estis kompletigita de lia posteulo Ferdinand Deworetzky.
Vidindaĵoj
La kastelo estas fragmentita je 11 turoj, bastionoj kun remparo kaj riĉe ornamita fasado kun multnombraj balkonoj. El la origina frugotika kastelo koserviĝis nur la gardoturo, kiu estas kerno de la nuna plej alta kastela turo.
Internon de la kastelo konsistigas entute 140 ĉambroj, el kiuj parto estas publike alirebla. El eksterordinare riĉa ekipaĵo elstaras precipe valora lignogravura kaj stuka ornamo de muroj kaj plafonoj, kolekto de bruselaj goblenoj el la 17-a jarcento, kolektoj de pentraĵoj, porcelano, vitro, stano kaj armiloj, ampleksa biblioteko kun pli ol 12 mil volumoj, triparta malfrugotika altaro en la novgotika kapelo kaj kastela kuirejo. La kastelo estas ĉirkaŭita de ampleksa angla parko, fondita en la 18-a jarcento, kun multaj raraj arboj, ebliganta promenojn kaj elvidojn al la pejzaĝo. Ekde 1956 en la eksa kastelrajdejo situas Sudbohemia Galerio Aleš kun daŭraj ekspozicioj pri sudbohemiaj plastaĵoj kaj gotika arto, flandra kaj nederlanda pentroarto de la 17-a jarcento kaj kun portempaj ekspozicioj pri la ĉeĥa arto de la 20-a jarcento. La urbeto Hluboká, situanta apud la kastelo, estas populara ripoz- kaj sportcentro kun ampleksa turisma oferto (vidu oficialan urban retpaĝon). Du kilometrojn for, surrande de la fiŝlago Bezdrev, situas Bestoĝardeno kaj Ĉasista kastelo Ohrada kun ekspozicio pri ĉas- kaj forstokulturo.
58896 Schlosser
58896 Schlosser estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj amatoraj geastronomoj Matthias Busch, Alexandra Busch, Peter Geffert, Wolfgang Ernst kaj Jens Rothermel elde la Observatorio Starkenburg proksime de Heppenheim (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Wolfhard Schlosser, profesoro ĉe la Ruhr-Universitato de Bochum de 1969 ĝis lia emeritiĝo en 2005. Li estas konata pro siaj esploroj pri la strukturo de la Lakta Vojo kaj siaj kontribuo al la arkeoastronomio, ĉefe sia interpreto de la bronzepoka Ĉieldisko de Nebra.
Checa (Guadalajara)
Checa [ĈEka] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas checano [ĉeKAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 287 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,6 loĝ/km².
Situo
Checa situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1369 m super marnivelo; je 189 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 179,68 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°35′11″N 1°47′23″Ok.
Geografio
Ĝi situas sur valo, flankigita de du altaj montetoj, nome Picorzo kaj Pedro Maza, kaj pinaro konata kiel dehesa de La Espineda.
Geografie ĝi situas en la kastilia parto de la Iberia Sistemo, pli precize ĉe la zono de kuniĝo inter la montaroj de Albarracín kaj de Kvenko. Ekde 1998 ĝi formas parton de la Natura Parko de Alto Tajo, kaj ĝia natura riĉo, kaj flaŭre kaj faŭne, estas diversa kaj riĉa.
La teritorion trafluas la riveroj Cabrillas, Hoz Seca kaj Taĵo. La averaĝaj altoj estas inter 1600 kaj 1 800 m, elstare: El Mojón Blanco kun 1792 m, altaĵo de Molederas kun 1576 m, monteto Saya Parida kun 1587 m, Sumidero del Cubillo kun 1446 m. Alia menciinda geografia elemento estas la groto Tornero.
La klimato estas de tipo mediteranea malseka, la someroj estas mallongaj kaj ne tro varmaj, kaj la vintroj tre akraj (en vintro de 1952 oni registris 28º sub nulo).
Checa limas oriente kun Orea, sudoriente kun Albarracín, provinco Teruelo, kaj sude kun Tragacete, provinco Kvenko. Okcidente, limas kun Beteta, provinco Kvenko, kaj kun Peralejos de las Truchas, provinco Gvadalaĥaro. Norde, Checa limas kun Chequilla, Traíd kaj Alcoroches.
Historio
La ekzisto de Checa estas supozata tre antikva. En la loko nomata «Castil Griegos» estis sendube grava keltibera kastro, konfirmita de restoj de murego, malgrandaj fragmentoj de ceramiko kaj de forĝita fero inter ruinoj. Tie setlis poste romia kampadejo, fuorto aŭ kastro, kiu estis supozeble identigita kun la urbo Kastulo aŭ vilao Urbiaka. En aliaj lokoj de la municipa teritorio estis trovitaj ankaŭ aliaj klaraj restoj de prahistoria setledo. Araboj eble havis gvatejon tie, ĉar estis pasejo al montaroj plenaj je metaloj, arbaroj kaj aliaj riĉaĵoj. Post la reconquista kaj reloĝado de Sierra Molina, Checa restis en la teritorio Común de Villa y Tierra kaj foruo de Molina, kaj kiel grava setlejo ĝi estis menciita en testamento de Doña Blanca, kiu donacis ĝin al Ucenda Resguejera.
En la 14-a jarcento la reĝo de Aragono Petro la 4-a, dum la ses jaroj dum kiuj li estis senjoro de Molina, donis Checa kiel senjorío de Juan García de Vera. Poste, jam en la 15-a jarcento la vilaĝo atingis la rangon de urbeto (urbo)|Villa kun propra jurisdikcio. EWstis riĉa setlejo, kaj ĉefe en la 17-a jarcento granda parto de ĝia loĝantaro dediĉis sin al la industrio por elfosado de fero, kaj al laboro en arbohakado kaj segilado, kiu per ingenia hidraulika tekniko, estis ĉirkaŭ la urbeto. Nombraj hidalgoj, kelkaj devenaj de la navar-eŭska lando, alvenis tiam al la loko.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo.
La ekonomio de Checa baziĝas fundamente sur:
Ekzistas ankaŭ brigadoj de luktado kontraŭ forstaj incendioj kaj por diversaj laboroj de aranĝo kaj zorgado de la monto.
Laste oni klopodas ankaŭ helpi la ruran turismon (vidindaĵoj estas la preĝejo kaj nobelaj domegoj).
Lebanono
Lebanono estas geografia vorto, kun kelkaj malsamaj signifoj:
Thiénans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Chauffry
Chauffry [ʃɔ.ˈfʁi] estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cauffériens.
Reĝa Societo de Sciencoj en Upsalo
La Reĝa Societo de Sciencoj en Upsalo (en sveda Kungliga Vetenskaps-Societeten i Uppsala), estas la plej antikva el la reĝaj akademioj en Svedio. La societo havas, laŭ reĝa dekreto de 1906, 50 svedajn membrojn kaj 100 eksterlandajn.
Fruaj membroj estis Emanuel Swedenborg kaj Anders Celsius.
La Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj estis fondita en Stokholmo 1739, kaj ties fondintoj (kelkaj el kiuj estis membroj jam en Upsalo) specife volis akademion kiu estas diferenca el la Upsala akademio.
Orașu Nou
Oraşu Nou [oraŝu nou] (hungare: Avasújváros [avaŝu:jva:roŝ]) estas komunumo en Rumanio orient-nordoriente de Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Orașu Nou-Vii, Prilog, Prilog-Vii kaj Remetea Oașului. Ĝis 2010 ankaŭ Racșa kaj Racșa-Vii apartenis al ĝi.
Troja ĉevalo (mitologio)
En la greka mitologio la troja ĉevalo (Malnovgreka: δουράτεος ἵππος, "La Ligna Ĉevalo") estis milita truko elpensita kaj farita de Odiseo dum la troja milito.
Orașu Nou
Loĝantaro
Granda hungara plimulto estas en la komunuma sidejo kaj en Remetea Oașului. Male en Orașu Nou-Vii vivas precipe rumanoj.
Troja ĉevalo (mitologio)
La komputila viruso troja ĉevalo nomiĝis laŭ la mito de la troja ĉevalo.
Orașu Nou
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1270. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Avasújváros apartenis al Hungario (Szatmár).
Troja ĉevalo (mitologio)
La mito
Post dekjara nesukcesa greka sieĝo de Trojo, la grekoj konstruis grandan ĉevalon faritan de ligno. Odiseo kaŝiĝis en la ĉevalo kun kelkaj batalistoj, dum la sindeteno de la resta greka armeo, kiu kaŝiĝis iomete for de la urbo. Kelkaj viroj forremis la grekajn ŝipojn de la strandoj de Trojo. La trojanoj kredis ke la sieĝo finiĝis kaj la grekoj foriris, postlasante la ĉevalon kiel adiaŭan donaĵon.
La pordego estis malfermita, la ĉevalo estis entirita, kaj poste la trojanoj festis sur la stratoj. Malfrue la saman nokton, kiam la trojanoj brutiĝis post drinkado de multega vino, Odiseo kaj liaj batalistoj eliris el la ĉevalo kaj malfermis la urban pordegon por la restanta armeo. Tiam estis facile por la ripozintaj, malebriaj grekaj batalistoj venki la mortebriajn malamikojn.
Interpreto
Pluraj homoj provis klarigi la miton.
Laŭ Palaifato, grekujoj konstruis lignan ĉevalon, malpli larĝa ol pordo por ĝi estu tirite ene, sed pli alta. Tiam grekaj ĉefoj embuskiĝis, ili sendis Sinono (helene Σíνων) por anonci profetaĵon al trojuloj : se ne ili enigi la ĉevalon, grekujoj revenos. Trojujoj malkonstruis ilian pordon por enigi la altan ĉevalon. Tiam ili festis, grekujoj falis danke la novan breĉon faritan en la muro.
Laŭ alia, simple, grekujoj kondukis ilian armeon antaŭ unu pordo de la urbo, la pordoj Skeoj, sur kiu bildigita la kapo de ĉevalo.
La latina verkisto Vergilio en la Eneado, kaj ankaŭ kelkaj aŭtoroj , parolas pri aldonitajn radojn sur la piedoj de la ligna ĉevalo.
Sugestigo
La ĉevalo inspiri Vergilio la citaĵon «Timeo Danaos et dona ferentes» (Timas Grekulojn eĉ donante donacojn).
30-a de decembro
La 30-a de decembro estas la 364-a tago de la jaro (la 365-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 1 tago restas.
Philip Noel-Baker
Philip John Noel-Baker (1-a de novembro 1889 - 8-a de oktobro 1982) estis politikisto, diplomato kaj akademiano brita. Gajnis la Nobel-premion pri paco en 1959 pro sia laboro kiel membro de la brita parlamento por internacia paco kaj kunlaboro. Krom tio, Baker estis ankaŭ talenta atleto, kiu gajnis arĝentan medalon en la 1.500-metra kurado ĉe la Antverpenaj Olimpikoj en 1920.
30-a de decembro
Je la 30-a de decembro okazis, interalie:
Philip Noel-Baker
Baker estas la sola homo, kiu gajnis kaj olimpikan medalon kaj Nobel-premion pri paco.
Lia juneco kaj atleta kariero
Philip Noel-Baker naskiĝis Philip Baker. Lia patro, kvakero de kanada deveno, elmigris al Anglio kaj starigis sukcesan fabrikon, aldone li ankaŭ estis membro de la Londona Gubernia Konsilantaro kaj parlamentano ĉe la Ĉambro de la Komunuloj.
30-a de decembro
Tagoj de semajno
La 30-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Philip Noel-Baker
Lia juneco kaj atleta kariero
Noel-Baker frekventis mezlernejon en Jorko kaj poste en King's College de la Universitato de Kembriĝo.