cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saŭrornitolesto
Saŭrornitolesto (Saurornitholestes = "lacert-birda ŝtelisto") estis kojoto-granda karnomanĝanta dromeosaŭreda dinosaŭro kiu vivis dum la malfrua kretaceo en regiono kie nun estas Alberto (Kanado). Oni trovis plurajn partajn skeletojn, dekojn de izolitaj ostoj, kaj multajn dentojn en la badlandoj de Dinosaŭra Provinca Parko en Alberto; la plimulto de ĉi tiuj konserviĝas en la Reĝa Muzeo de Paleontologio Tyrrell en Drumheller (Alberto).
Kiel aliaj teropodoj en la familio de dromeosaŭredoj, saŭrornitolesto havis longan, kurbiĝantan, klingecan ungon ĉe la dua piedfingro. Saŭrornitolesto estas pli longkrura kaj malpeza ol aliaj dromeosaŭredoj kiel velociraptoro kaj dromeosaŭro. Ĝi similas velociraptoron en tio ke ĝi havas grandajn dentojn fronte en la makzeloj; entute saŭrornitolesto plej multe similas velociraptoron el ĉiuj dromeosaŭroj, kvankam oni ankoraŭ ne precize komprenas la interrilatojn de la dromeosaŭreda familio.
Saŭrornitolesto ŝajnas esti la malgranda teropodo plej multe postlasinta siajn restaĵojn en Dinosaŭra Provinca Parko, kaj oni trovas ĝiajn dentojn kaj ostojn ĉi tie multe pli ofte ol tiujn de ĝia pli granda samtempe vivinta parenco, dromeosaŭro. Oni scias malmulton pri tio, kion ĝi manĝis kaj kiel ĝi vivis, sed oni trovis denton de saŭrornitolesto en la flugilosto de la flugsaŭro kecalkoatlo; oni tamen ne scias ĉu ĝi efektive mortigis la flugsaŭron aŭ ĉu ĝi simple manĝis jam mortintan beston.
Oni trovis similajn dentojn en pli novaj tavoloj, sed ne estas sciate ĉu ili venas de S. langstoni aŭ ĉe de alia, parenca specio.
Alatir (urbo)
Alatir (ankaŭ esperantigata Alatirj; Алатырь, ĉuvaŝe Улатăр) estas urbo en Ĉuvaŝio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 97404.
La urbo estis fondita en jaro 1552.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La interurba telefona kodo estas 83531, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografie
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas:.
La urbo estas en meza Volgio, sur maldekstra bordo de rivero Sura (Сура), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Alatirj (Алатырь).
En la urbo estas fervoja stacio sur grava linio Kazan — Penza.
Loĝantaro
En la jaro 1959 la urbo havis 36,9 mil loĝantojn, en la jaro 2002 — 43,2 mil loĝantojn. Plejmulto de la loĝantoj estas etne rusaj (87,3%), ankaŭ loĝas mordvoj (7,2%), ĉuvaŝoj (4,1%) ka.
Elek Bognár
Elek Bognár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bognár Elek estis hungara aktoro, altlerneja instruisto.
Elek Bognár naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Elek Bognár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris ekonomian diplomon en 1926, poste aktoran diplomon post 3 jaroj en Teatra Akademio. Li debutis en 1929 en Nacia Teatro (Szeged), poste li apartenis al Nacia Teatro (Pécs) (1930-1931), Teatro Belvárosi (1932–1933). Baldaŭ li fondis privatan aktorlernejon, post jaroj li instruis retorikon en la Teatra Akademio, post la 2-a mondmilito en la Teknikuniversitato de Budapeŝto, fine ankaŭ en la Teologia Akademio.
Li ricevis premion de revuo en 1933. Li edziĝis en 1938.
Sanktapetrurbo
Sanktapetrurbo, oficiale Saint Peter Port, estas ĉefurbo, banloko kaj havenurbo de Gernezejo.
Situo
Sanktapetrurbo situas sur orienta parto de insulo Gvernsejo inter montoj kaj marbordo.
Historio
Sanktapetrurbo havas la saman historion kiel Gvernsejo. En 1846 reĝino Viktorio vizitis la urbeton.
Libro de Kells
La Libro de Kells (Leabhar Cheanannais en la irlanda, The Book of Kells en la angla) estas elstara ekzemplo pri la mezepoka libropentrado inter la 7-a kaj 10-a jarcentoj en Irlando kaj Norda Grand-Britio.
Pri la origino de la Libro de Kells regas malcerteco. Ĝi estis plej verŝajne verkita en klostro Iona sur la skota okcidenta marbordo kaj estis transportita plej verŝajne pro atako de la vikingoj en Irlandon. Oni ŝtelis verŝajne ĝin en 1006 kaj kaŝis ĝin en klostron de Kells en la irlanda graflando Meath. Ĉe dissolvo de la klostro en 1539, oni trovis ĝin tie sed sen la legenda ora ligaĵo. La libro aperis en la 17-a jarcento en posedo de Biblioteko Trinity College en Dublino.
La libro de Kells entenas la kvar evangeliojn kun plenpaĝaj bildoj pri Jesuo Kristo, Maria kun infano kaj la evangelistoj. La bildoj estas zorgeme desegnitaj kaj ornamitaj. Oni precipe la inicialojn ornamis per helaj, lumaj farbaĵoj. Anstataŭ oro, oni uzis orpimenton, arsen-sulfuran mineralon. Por produkto de la blua koloro, oni uzis la duonjuvelon lazurito, kiun oni povis trovi tiutempe nur en Afganujo.
En 1990 aperis faksimila eldonaĵo de Libro de Kells, en 1480 ekzempleroj.
Phil Ochs
Philip David OCHS (naskiĝis la 19-an de decembro 1940 - mortis la 9-an de aprilo 1976) estis usona protestmuzikisto (aŭ, kiel li preferis, aktuala kantisto) kaj kantaŭtoro, kiu estis konata pro sia akra sprito, serioza humanismo, politika aktivismo, sagacaj kaj aliteraciaj kantotekstoj kaj karakteriza voĉo. Li verkis centojn da kantoj en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kaj publikigis ok albumojn.
Post jaroj da fekunda skribado en la 1960-aj jaroj, la mensa stabileco de Ochs malpliiĝis en la 1970-aj jaroj. Li fine pereis pro iuj problemoj inkludante la dupolusan malordon kaj la alkoholismon, kaj mortigis sin en 1976.
Iuj el la ĉefaj muzikaj influoj de Ochs estis Woody Guthrie, Pete Seeger, Buddy Holly, Elvis Presley, Bob Gibson, Faron Young, kaj Merle Haggard. Liaj plej konataj kantoj estas "I Ain't Marching Anymore", "Changes", "Crucifixion", "Draft Dodger Rag", "Love Me, I'm Liberal", "Outside of a Small Circle of Friends", "Power and the Glory", "There but for Fortune", kaj "The War Is Over".
Stefano Mottola
Stefano MOTTOLA estas itala astronomo, li laboras ĉe la Instituto de Planeda Esploro de la Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt (DLR) en Germanio.
Li estis responsulo pri la fotilo "ROLIS" de la Philae alterigilo Philae en la misio de la kosmosondilo Rosetta.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris aŭ kunmalkovris 5 asteroidojn en 1995 kaj 1996, el kiuj du kun Eberhard Koldewey kaj unu kun Uri Carsenty.
Li ankaŭ kunmalkovris la sateliton de la amora asteroido 3671 Dionizo.
La asteroido 5388 Mottola estis nomita en lia honoro.
Herradón de Pinares
Herradón de Pinares aŭ El Herradón [eleraDON] estas municipo en la centroriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La municipo estas formata per du loĝlokoj: El Herradón, ĉe la rivero Gaznata kaj La Cañada, ĉe la fervoja stacio de la linio Villalba–Ávila.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 48,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 436 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 21 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Tornadizos de Ávila, Ávila, Navalperal de Pinares, Santa Cruz de Pinares kaj San Bartolomé de Pinares.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Okcidenta Barato
Okcidenta Barato (पश्चिम भारत) inkludas tri el la ŝtatoj de Barato : Goao, Guĝarato kaj Maharaŝtro same kiel la Uniaj Teritorioj de Dadro kaj Nagar-Havelio kaj Damano kaj Diuo. La okcidenta regiono de Barato limas al Pakistano okcidente, la vastaj ebenaĵoj oriente, la Dezerto Tar norde, la Vindhya Montaro oriente kaj norde, kaj la Araba Maro okcidente.
Okcidenta Barato estas la plej prospera kaj ekonomie evoluinta regiono en Barato laŭ vivnivelo, stato de infrastrukturo kaj edukado. Ĝi nun enhavas precipe grandan urban populacion.
La plej dominaj lingvoj en la okcidenta regiono de Barato estas la marata en Maharaŝtro kaj Goao, la guĝarata en Guĝarato kaj la konkana en la regionoj Konkan kaj Goao.
Grandurboj en la sudhinda regiono inkludas Mumbajon, Ahmadabadon, Puneon, Ĝajpuro kaj Surat, inter aliaj.
Landsee
Situo
Landsee situas antaŭ montoj 745, 659, 627 m-ojn altaj sur ebenaĵo. Oberpullendorf troviĝas je 18 km-oj.
Historio
Fortikaĵo konstruiĝis supozeble en 1173. La unua skriba mencio pri tio aperis en 1263 en latina formo „Castrum Laanser”. En 1445 aŭstra princo Alberto la 6-a okupis ĝin. Matiaso la 1-a en 1482 donacis ĝin al sia fidelulo. Poste estroj de la fortikaĵo ofte ŝanĝiĝis. En 1620 Gabrielo Bethlen ne povis okupi la fortikaĵon, kiu en 1668 pligrandiĝis. En 1790 pro incendio ĝi ruiniĝis.
La vilaĝo
La vilaĝo estis doganprena loko en 1420, kampurbo en 1482. En 1785 vivis tie 441 homoj en 71 domoj. En 1910 vivis tie 547 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 Lánzsér apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Landsee aliĝis al Markt Sankt Martin.
Steve Hackett
Stephen Richard "Steve" HACKETT, naskiĝinta la en Londono estas angla kantisto-kantoverkisto, kaj  gitaristo. Ano de la grupo de progresiva roko Genesis de 1971 al 1977, li kontribuis al ses Genesis-studialbumoj, tri koncertaj albumoj kaj sep soloaĵojn; de tiam ĝis nune karieris sole.
Lia gitarludado estas bazata sur etera kaj eksperimenta sono (li estas pioniro de tapping), favoranta muzikecon kaj harmonion prefere al teknika montro por krei sonĝan, poezian kaj strangan sonoran universon. Li estas ankaŭ konata por sia praktiko de hispana gitaro.
Li estis enkondukata en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kiel membro de Genesis en 2010.
Frua Vivo
Steve Hackett naskiĝis en Pimlico, kvartalo de la centro de Londono, la 12an de februaro 1950 (unu tago antaŭ sia estonta samgrupano Peter Gabriel) de Peter and June Hackett, farbisto kaj reklamistino. Li havas fraton, John Hackett, naskiĝintan en 1955.
Dum sia infanaĝo, li praktikis fluton kaj buŝharmonikon kaj komencis gitari kiam li estis dekdu jaraĝa sed li neniam ricevis muzikan instruadon.
Liaj plej fruaj muzikaj influoj estis klasika muziko (Johann Sebastian Bach) kaj opero (Mario Lanza), li deklaris en 2006 ke tiuj komponaĵoj ankoraŭ  influas lin. Hackett citis ankaŭ multajn artistojn de angla bluso  kiel Danny Kirwan aŭ Peter Green, aŭ aliajn artistojn kiel Jimi Hendrix, The Beatles, and King Crimson.
Komenco de kariero
Li komencis sian muzikan karieron kun la grupoj Canterbury Glass kaj Sarabande, ties muziko enhavis progresivrokajn erojn. En 1970 kun la grupo Quiet World li surbendigis unuan albumon: The Road, sur kiu oni retrovas sian fraton John flutantan.
Kun Genesis
Li forlasis tiun grupon jus poste kaj skribis en decembro 1970 komuniketon en la ĵurnalo Melody Maker: “Gitaristo-komponisto serĉas akceptemajn muzikistojn ja decidantajn por lukti kontraŭ la stagno de la nunaj muzikaj formoj”. Peter Gabriel, kantisto de la rokgrupo Genesis (kies la antaŭa gitaristo, Anthony Phillips, estis forlasanta antaŭ kelkaj monatoj), legis ĝin kaj estis allogata. Kune kun Tony Banks, la klavaristo de la grupo (la aliaj grupanoj estantaj Mike Rutherford, basgitaristo, kaj Phil Collins, drumisto), li iris aŭskulti Steve ĉe liaj gepatroj. Hackett aŭskultigas al ili siajn unuajn komponaĵojn, sorbigatajn de hispanaj influoj por la akustikaj, de crimsonaj influoj por la elektrikaj. Hackett spektis la koncerton de Genesis la 28an decembro 1970 kaj estis akceptata de la grupo post kelkaj tagoj.
Hackett kontribuis al la kreado de la sono de la grupo, kuraĝiganta la grupon por aĉeti melotronon, kaj per sia malbanala gitarludado: li estis unu el la unuaj por uzi la “tapping”: teĥniko de gitaro en kiu oni tajpas la kordojn sur la kolo per la fingroj de ambaŭ manoj.
Li surbendigis 6 albumojn kun Genesis:
En 1977, post la turneo sekvanta Wind and Wuthering, dum la miksado de la venonta koncerta albumo Seconds Out, Hackett fine decidis forlasi la grupon. Li deklaris: “Post ni pruvis ke ni povis fari tion kvarane, tio iĝis tro facila. Mi demandis al mi: “Kion mi vere volas?” Mi verkis pli kaj pli sed la grupo malpli kaj malpli akceptis. Mi havis abundon da ideoj sed tio ne ŝanĝis la finan kvocienton de kantoj de Hackett  rilate al (vizaĝu tion) kantoj de Tony Banks. Post esti farinta solalbumon, tio estis iom kiel reiri al lernejo. Subite mi komprenis “Tio ne estas la tuto kaj la fino de mia kariero””. Tony Banks deklaris: “Mi ne havis reciprokajn sentojn, tio kio maltrankviligis min, ĉar mi evidente estis blinda al aĵoj kiuj ĝenis lin”.
Dum la sekvantaj jardekoj, Steve Hackett kelkfoje kunlaboris kun siaj ekzsamgrupanoj. Interalie, li partoprenis la kunigon “Six of the Best”, koncerton por helpi finance Peter Gabriel post la malsukceso de sia festivalo “WOMAD” en 1982, kaj resurbendigis kelkajn gitarajn erojn por la diskokesto “Genesis Archive 1967-1975” en 1998.
Sola Kariero
La sola kariero de Steve Hackett fakte komencis kiam li estis ankoraŭ ano de Genesis, en 1975, per la albumo “Voyage of the Acolyte”, en kiu oni povas aŭdi John Hackett, Mike Ruterford kaj Phil Collins kaj kies jaketo estis desegnata de Kim Poor, brazila pentristrino kiu estis iĝonta la edzino de Steve Hackett.
La sekvantaj albumoj diversigis la stilon de Steve Hackett: “Cured” (1981) pli poproka, “Bay of Kings” (1983) kaj “Momentum” (1988) pri hispana gitaro, “Highly Strung” (1983) pli roka, “Till we have faces” (1984) pri sudamerikaj influoj.
Steve Hackett formis en 1986 la grupon GTR kun la ekzgitaristo de Yes kaj Asia Steve Howe kaj aliaj muzikistoj. Ili surbendigis albumon kiu estis granda sukceso en Usono, sed en 1987, post la turneo, Hackett decidis foriri la grupon, malkontenta pri la financa situacio de la grupo.
Dum la naŭdekjaroj kaj ĝis nune Steve Hackett kontinuis sian sola kariero, surbendiganta multajn albumojn je diversaj influoj.
En 1996, li surbendigis omaĝan albumon al Genesis, “Genesis revisited” reinterpretanta kun multaj muzikistoj (interaliaj John Wetton, Alfonso Johnson, Chester Thompson, Bill Bruford, Tony Levin, John Hackett, Ian McDonald, Richard McPhail) kantojn de Genesis de la tempo 1971-1977 plus du novajn kantojn: “Valley of Kings” kaj “Déjà vu”, kanto kunskribita kun Peter Gabriel dum la “Selling England by the Pound” tempo.
En 2007, projekto de turneo kun la malnovaj anoj de Genesis (Banks, Collins, Gabriel, Hackett, Rutherford) estis diskutata poste forlasata pro la hezito de Peter Gabriel, kaj finfine nur Banks, Collins kaj Rutherford, kunirataj de iliaj koncertaj muzikistoj de la okdekjaroj Chester Thompson kaj Daryl Stuermer, foriris turnee. En 2009, li surbendigis kun la partopreno de Anthony Phillips kaj la ekzbasgitaristo de Yes Chris Squire la albumon “Out of the tunnel’s mouth”.
En 2012 Steve Hackett kunverkis kun Chris Squire la albumon “A life within a day” sub la kaŝnomo “Squackett”.
Pli malfrue en 2012 li surbendigis novan omaĝan duoblan albumon al Genesis, kompletanta la unua: “Genesis revisited II”, en kiu oni povas aŭdi multajn progresivrokajn muzikistojn: interlaliaj John Wetton, John Hackett, Mikael Akerfeldt, Roine Stolt, Neal Morse, Steven Wilson, kaj Roger King (longtempa amiko de Hackett) kaj Simon Collins (filo de Phil Collins). Tiu albumo proponas kantojn tiufoje reinterpretatajn pli fidele al la originaloj ol en 1996. Du koncertaj DVD-oj estis surbendigataj dum la sekvanta turneo: “Live at Hammersmith” kaj “Live at Royal Albert Hall”.
La tri lastaj albumoj de Steve Hackett estas Wolflight (2015), The night siren (2017), kaj At the edge of light (2019).
Privata vivo
Steve Hackett estas edzinĝinta trifoje: unue kun Ellen Busse, kun kiu li havas filon, Oliver. Ilia edzeco finiĝis dum la tempo de The Lamb Lies Down On Broadway. Li poste renkontis la brazilan artistinon Kim Poor kun kiu li edziĝis en 1981. Ili maledziĝis en 2007. Steve edzinigis al la angla aŭtorino Jo Lehmann en 2011.
Muzika aparataro
Steve Hackett estas konata por sia uzado de la Gibson Les Paul Goldtop de 1957 kaj de Fernandez Burny (li havas modelon kiu estis havata de Gary Moore). Liaj akustikaj gitaroj estas Yairi kaj la dekdukorda Zemaitis.
2450 Ioannisiani
2450 Ioannisiani estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 1-an de septembro 1978 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovet-armenan inĝenieron Bagrat Konstantinoviĉ Ioannisiani (cirile Баграт Константинович Иоаннисиани, 1911 — 1985), konstruinton de astronomiaj instrumentoj.
The Esperanto Movement
The Esperanto Movement nomiĝas la libra eldono de la anglalingva doktoriga disertaĵo de la brita sociologo Peter Glover Forster. En 1977 li doktoriĝis ĉe la universitato de Hull. La libro aperis en 1982.
Enhavo
Temas pri la pliampleksigo de la magistra tezo el 1968, en kiu Forster enketis inter la membroj de Brita Esperanto-Asocio. Forster aldonis sociologian studon pri la internacia movado. Fakte tiu unua parto estas historia superrigardo, dum la dua estas la enketo en Britio.
Forster provas vidi en la historio de Esperanto ĝeneralajn trajtojn, ekzemple li distingas inter valor-orientitaj kaj praktik-orientitaj esperantistoj. Problemo estas ke liaj ŝablonoj ne ĉiam kongruas al la realeco. Pri la "Nova UEA" de 1934 li transprenis la "ĝenevan" vidpunkton ke okazis transiro de internaciismo al naciismo. Tamen li prave timis nomi la novan tiaman Estraron faŝista (p. 219).
Dum jaroj la verko de Forster estis, kaj parte ankoraŭ estas, lumturo por postaj esploristoj. Ĝi estas eble la unua, kiu tiel serioze aliris la temon kaj donis respondecon pri siaj referencoj.
San Mateo Yoloxochitlán
San Mateo Yoloxochitlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Mateo Yoloxochitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 249.
Anicuns
Anicuns estas brazila municipo de la subŝtato Gojaso. Ĝi havis en 2007 ĉirkaŭ 17.835 loĝantojn.
San Mateo Yoloxochitlán
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2246 indiĝenoj. El tiuj 1887 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1887 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fuenlabrada
Fuenlabrada estas urbo de la Madrida Regiono en Hispanio, tre proksima al la ĉefurbo Madrido, cirkaŭ 12 kilometrojn sude.
San Mateo Yoloxochitlán
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Fuenlabrada
Historio
Ĝia nomo devenas de la fontano de Fregacedos proksima al vilaĝo, kiu estis tajlita en ŝtono de antikvaj maŭraj loĝantoj, laŭ la historiaj dokumentoj de la municipa arkivo.
Unuaj spuretoj pri fondiĝo de Fuenlabrada aperis du jarcentojn poste, kiam reĝo Filipo la 2-a de Hispanio komencis je la fino de la 16-a jarcento projekton por kompili informojn pri la historiaj kaj geografiaj raportoj de ĉiuj hispanaj vilaĝoj. Ĉiuj hispanaj vilaĝoj ricevis reĝan ordonon, kiu instigis respondi ampleksan demandaron pri historio, geografio, ekonomio, demografio, kutimoj, ktp. Tiel oni havas valoran informon pri Fuenlabrada. Tamen la plej antikva dosiero, kiu ekzistas en la ĉefurbo, estas de la jaro 1571, kaj ĝi estas regularo pri taksado de la prezoj de tritiko, farino kaj pano.
Fuenlabrada originas komence de repopoladoj faritaj de kastiliaj reĝoj en la 12-a jarcento, samtempe ili konkeras vilaĝojn kaj urbojn. Fakte, Fuenlabrada estis fondita de loĝantoj el la vilaĝoj Fregacedos kaj Loranca, repopolitaj per dudeko da familioj. Poste, ĉirkaŭ la 14-a jarcento, pro disputoj kontraŭ knajbaraj vilaĝoj la loĝantoj de Loranca kaj Fregacedos moviĝis ĝis nuna Fuenlabrada.
Dum la 14-a jarcento malgrandaj komunumoj, kiel Fuenlabrada, ege suferis kelkajn krizojn: geografia pro nigra pesto, ekonomika pro altigo de la prezoj, monarka pro luktoj inter Petro la 1-a kaj Henriko la 2-a, aŭtoritata pro militemaj malamikecoj inter nobeloj, kaj fine religia, kaŭzita de la transloĝiĝo de la pontifika sidejo al Avinjono.
Aparteco pri historio de Fuenlabrada estas la mencio de la advokato Martín Espinosa, koregidoro en ĉi tiu vilaĝo de la reĝo Filipo la 2-a, pri reĝa privilegio dekretita de la katolikaj reĝoj pro kio neniu armeo aŭ armita homo povis loĝi en Fuenlabrada, aŭ konduki la vilaĝon al milito, aŭ elporti ion kontraŭ la volonto de la homoj de Fuenlabrada. Tiu privilegio daŭris ĝis la 19a jarcento.
Urboplanisma kaj loĝantara evoluado
Loĝantoj kiuj venis el Fregacedos kaj Polvoranca en la 14-a jarcento establis en la komenco de la nuna Strato de la Fontano. El tiu punkto vilaĝo kreskis, kaj en 1606 Fuenlabrada jam havis kelkajn stratojn nomitaj kiel ĉefaj konstruaĵoj (de la preĝejo, de la hospitalo, de la trinkejoj, ktp). Kun iomete pli ol 1.000 loĝantoj, en la 17-a jarcento la malnova parto de la vilaĝo estis konsistigita.
La loĝantaro kreskis dum du sekvantaj jarcentoj, krome dum la franca okupacio.En 1894 estis 2.175 loĝantoj. Laŭlonge de la unua duono de la 20-a jarcento, kontraste kun la kroma Hispanio, Fuenlabrada kreskas ĝis 2.908 loĝantoj en 1960. Dum malpli ol jardeko okazis unu el la plej rimarkindaj pliiĝoj de la madrida urbozono. Transiris de rura municipo kun 7.369 loĝantoj en 1970 al urba municipo kun 65.181 en 1980. En 1990 atingis 141.496 loĝantoj, kaj komence de la 21-a jarcento havas ĉirkaŭ 180.000
En 2006, la Ministro de Loĝejo, María Antonia Trujillo, donis al urbo la Nacian Premion pri Urboplanismo pro ĝia bonega Plano de Urba Organizo.
Loĝantaro kaj ekonomio
Estas 193.715 loĝantoj en Fuenlabrada, laŭ la Nacia Instituto pri Statistiko (2006). Fuenlabrada, kiel aliaj urboj el sudo de Madrida Regiono, suferis egan ekkreskadon de post la 70aj jaroj, kiam ĝi estis vilaĝo el apenaŭ 2.000 loĝantoj. Tiu kreskado estis kaŭzata de grava enmigrado de multaj homoj kiuj venis serĉante laboron el multaj hispanaj regionoj (ĉefe Andaluzio, Ekstremaduro kaj Kastilio-Manĉo).
Fuenlabrada nun havas pli ol 70 elementajn kaj mezajn lernejojn, krom la Universitato Reĝo Johano Karlo. Post 2004 Fuenlabrada havas hospitalo, amase petita de kiam la urbo komencis kreskiĝi.
Geografio kaj Komunikiloj
Fuenlabrada situas alsuda direkto de Madrido, ĉefurbo de samnoma aŭtonoma komunumo kaj de Hispanio. Limas aliajn similajn urbojn: Alcorcón, Leganés kaj Getafe norde; Mostolo okcidente; Moraleja de Enmedio, Humanes kaj Parla sude; kaj Pinto oriente.
Havas ege disvolvitajn komunikilojn, unuflanke por fari servon al multenombra loĝantaro, aliflanke pro ĝia industria zono. Fuenlabrada havas gravan publikan komunikilon kontraŭ Madrido, ĉefe trajno kaj buso. Ankaŭ, de la jaro 2003 Fuenlabrada havas 5 staciojn de la Metroo de Madrido, kiu permesas moviĝi inter la plej gravaj sudaj urboj.
Metroo
La de la Metroo de Madrido, ankaŭ alnomita MetroSur (Sud-Metroo), konektas Alcorcón, Leganés, Getafe, Fuenlabrada kaj Mostolo. La havas konekton kun  en Alcorcón, per kiu oni povas iri al Madrido. La stacioj en Fuenlabrada estas:
Trajno
Fuenlabrada havas bonaj komunik-servoj por atingi Madrido, per trajnlinio. Post 25 minutoj oni povas alveni centran Madridon (Atocha Stacidomo), kaj poste la trajno direktas sin al Móstoles.
Monumenta ensemblo
Fuenlabrada neniam estis origino de grandaj nobeluloj nek senjoroj, sed vilaĝo de agrokulturistoj kaj bruto-bredistoj. Posedantoj de terenoj ne konstruis ĉi tie palacoj nek domoj, sed elektis loĝi en Madrido, Alkorkono, Leganés aŭ Chinchón. Do la speco de civitaj konstruaĵoj estas rura, nur distingiĝas religiaj konstruaĵoj.
Paroka Kirko de Sankta Stefano Pramartira
Nuntempe ne ekzistas dokumentoj kiuj konfirmas en kiu jarcento estis konstruita la preĝejo, pro hazarda incendio kiu forigis la parokan arĥivon. Laŭlonge de ĝia ekzistado kelkaj arkitekturaj stiloj tute modifis la originalan strukturon, nur rekonebla per sia absida ekstremo kaj siaj sveltaj kaj altaj abutmentoj, stilo kiu regis dum la unua duono de la 16-a jarcento. La kirko, situanta en la Placo de Francisco Escolar, estas karakterizata de latin-kruca plano kun tre mallonga transepto kaj poligona absido (duon-ok-angula). La ĉefa navo estas kovrita de barel-volbo, kaj ĝiaj kapeloj situas laŭ la flankaj muroj. Konvenas emfazi la retablon de la ĉefaltaro, farita de José de Churriguera ĉirkaŭ la jaro 1707, realigita post la retablo de Sankta Stefano de Salamanko (1692) kaj la retablo de la Kirko de la Savanto de Leganés (1701-1707). Pri la retablo de Fuenlabrada, la du frankaj toloj estas ege gravaj, ĉiu el la du lokita en niĉo kaj inter du spiral-fustaj kolonoj.
Imperia Transiro Japanio de 2019
La 30an de aprilo okazis la japana imperia transiro de 2019, en kiu imperiestro Akihito de Japanio estis sukcedita de sia filo Princo Naruhito, finante la Eraon Heisei. La abdiko de la japana imperiestro estis senprecedenca evento en la moderna historio de la lando. La 1-an de aprilo 2019, la nomo de la nova imperia epoko, kiu sekvis la Heisei Eraon, estis konata kiel Rejŭa-epoko (Bela harmonio).
Mallare
Mallare estas komunumo de Italio.
Anicuns
Historio
En 1749, Bartolomeu Bueno da Silva Filho kreis haltejon al boiadeiros /boj-a-dej-ros/ (vakeroj) kiuj iris voje al Goiás (urbo). En tiu ĉi loko li trovis indiĝenoj, de la tribo Guanicus, ornamitaj kun oraj kolringoj, do Bartolomeu Filho petis helpon al indiĝenino Damiana por konvertigi ĉiujn al katolika religio, tiel komencis ekspluatada periodo.
Vidu ankaŭ
Municipoj de Goiás
Exploding Plastic Inevitable
La Exploding Plastic Inevitable, kelkfoje simple nomata Plastic Inevitable aŭ EPI, estis serio de plurmediaj eventoj organizitaj de Andy Warhol inter 1966 kaj 1967, kun muzikaj prezentoj de The Velvet Underground kaj Nico, projekcioj de la filmoj de Warhol, kaj danco kaj agadoj, precipe de Mary Woronov kaj Gerard Malanga. Exploding Plastic Inevitable de Andy Warhol ankaŭ estas la titolo de 18-minuta filmo de Ronald Nameth kun registradoj de unu semajno da prezentoj de la spektakloj kiuj estis filmitaj en Ĉikago, Ilinojso, en 1966.
Scienca Fundamenta Esperanta Terminaro
Scienca Fundamenta Esperanta Terminaro de Maurice Rollet de l'Isle, 1931, 127 p., estas kolekto de terminoj plejparte elĉerpitaj el artikoloj aperintaj en Scienca Revuo, en Scienca Gazeto, kaj en diversaj terminaroj, sisteme ordigitaj por prezento al la Akademio de Esperanto por konsistigi fundamentan bazon, sur kiu estos konstrueblaj terminaroj de ĉiuj sciencoj kaj teknikoj. (Louis Bastien)
Jatrofo
Jatrofo estas genro (Jatropha) en la familio de eŭforbiacoj (Euphorbiaceae), kun ĉ. 175 specioj. Grajnoj de kelkaj specioj estas uzeblaj kiel medicinaĵoj aŭ havas manĝeblajn radiktuberojn.
NGC 2021
NGC 2021 (alia indiko — ESO 56-SC150) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pend-tiro
Pend-tiro (aŭ tirpendo) estas proprapeza ekzerco, ĉe kiu oni tiras sian korpon je horizontala stango supren kaj poste subenlasas la korpon. En tiu ekzerco oni fortigas la muskolojn de la bicepso kaj la dorso, sed ankaŭ partoprenas aliaj muskoloj por stabilizado de la korpomoviĝo. La elspirado devas okazis ĉe la plej supra pinto (suprentirita korpo), dum enspirado okazas dum subensinko.
vidu ankaŭ
puŝlevo
Aurél Föld
Aurél FÖLD, laŭ hungarlingve kutima nomordo Föld Aurél estis hungara ĵurnalisto, teatrestro, tradukisto. Lia origina familia nomo estis Feld. Lia patro estis Zsigmond Feld, lia frato estis Mátyás Feld, lia fratino estis Irén Feld, lia edzino estis Szeréna Sziklai.
Robert Cray
Robert William CRAY (1a de Aŭgusto, 1953) estas usona blusa gitaristo kaj kantisto. Li estris sian bandon kaj ricevis kvin premiojn Grammy.
Aurél Föld
Aurél Föld naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Vieno.
Biografio
Aurél Föld devenis el juda familio. Post lernado li iĝis ĵurnalisto, signifa raportisto, krome li estis dramaturgo kaj kelkfoje reĝisoro. Dum la 1-a mondmilito li estis soldato. Pro la dubaj politikaj cirkonstantoj dum la Hungara Sovetrespubliko li translokiĝis al Vieno, kie li okupiĝis pri bredado de ĉevaloj. Li hejmenvenis en 1932 kaj li estis teatrestro en pluraj teatroj (ekzemple en Urba Teatro (1934-1939). Dum la 2-a mondmilito pro la kontraŭjudaj leĝoj li rajtis esti denove nur ĵurnalisto. En 1949 li vidviĝis. Ekde 1957 li vivis denove en Vieno (supozeble li disidis post falo de la Hungara revolucio de 1956).
Robert Cray
Jam kiam li estis dudekjarulo, Cray estis vidinta siajn heroojn Albert Collins, Freddie King kaj Muddy Waters en koncerto kaj decidis formi sian bandon; Ili komencis ludi en universitataj urboj ce la Usona Okcidenta Marbordo.
4-a jarmilo a.K.
En la 4-a jarmilo a.K. okazis gravaj ŝanĝoj en la homara kulturo. Tiu jarmilo interalie estis markita de la komenco de la bronzepoko kaj de la invento de skribado.
Aperis kaj rapide plifortiĝis la urboŝtatoj de Sumero kaj reĝlando en Antikva Egiptio. Agrikulturo disvastiĝis tra la tuta Eŭrazio. La monda loĝantaro duobliĝis en la jarmilo, de 7 milionoj ĝis proksimume 14 milionoj.
Laŭ la tradicia juda kredo, Adamo estis kreita en la jaro -3761 - en tiu jaro do komenciĝis la hebrea kalendaro.
10962 Sonnenborgh
10962 Sonnenborgh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Observatorio Sonnenborgh en Utrecht, fondita en 1853 fare de Christophorus Buys Ballot, fakigita en la studo de la Suno. En 1988, kiam la Instituto estis movita en novan konstruaĵon, Sonnenborgh fariĝis publika observatorio kaj nun loĝigas la "Stichting De Koepel", lernejo pri astronomio.
Justas Zdanavičius
Justas ZDANAVIČIUS estas litova astronomo.
Malkovroj
Li kunmalkovris, laŭ Minor Planet Center, 84 numerotitajn asteroidojn inter 2001 kaj 2010, ĉiujn kun Kazimieras Černis.
Kenĉuro
Kenĉuro (indonezie: kencur) estas la rizomo de la planto Kaempferia galanga. Tiu planto estas parenca al zingibro.
Kenĉuro estas multuzate en la Indonezia kuirarto kaj aliloke en Sudorienta Azio. Ĝi haveblas kiel rizomo, tubereto, sekigita, en pulvora formo kaj kiel oleo. Ĉar kenĉuro havas fortan kaj superregan guston kaj odoron, estas konsilinda por nur etkvante uzi ĝin.
71615 Ramakers
71615 Ramakers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey : astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanddevena amatora astronomo Theo Ramakers,, Helpanta Kunordiganto de la Suna Sekcio de ALPO. Li estis fundamenta por organizi grandan datumbazon de dek-miloj da bildoj kaj observadoj far'de amatoraj astronomoj de la tuta mondo, farante ilin haveblaj ĉe la TTT-ejo de ALPO.
Kotonfabriko
Kotonfabriko estas fabriko kiu profitas el motora ŝpinila aŭ teksa maŝinaro por la produktado de fadeno aŭ tekstiloj el kotono, nome grava produkto dum la Industria revolucio kiam la komencaj kotonfabrikoj estis gravaj en la disvolvigo de la fabrika sistemo.
Kvankam kelkaj estis funkciigitaj per laborbestoj, plej komencaj kotonfabrikoj estis konstruitaj en ruraj lokoj ĉe rapid-fluantaj riveroj kaj rojoj kaj havis akvoradojn por havigi energion al ili. La disvolvigo de utilaj turnaj vapormaŝinoj fare de Boulton and Watt kondukis el 1781 al kresko de pli grandaj, vaporenergiaj fabrikoj kaj permesis al ili koncentriĝi en urbaj fabrikurboj, ĉefe ĉe Manĉestro, kiu kun la najbara Salford havis pli ol 50 fabrikojn ĉirkaŭ 1802.
La mekanizado de la ŝpinprocezon en la komencaj fabrikoj ludis gravan rolon en la kresko de la maŝinkonstrua industrio, permesante la konstruadon de pli grandaj kotonfabrikoj. Oni muntis Limigitajn kompaniojhn por konstrui kotonfabrikojn, kaj la komerca grundo de la kotonborso en Manĉestro kreis grandan komercan urbon. Kotonfabrikoj generis dungojn, prenante laboristojn el la tre ampleksaj ruraj areoj kaj etendis urbajn loĝantarojn. Ili havigis enspezojn por junulinoj kaj virinoj. Infanlaboro estis uzata en la kotonfabrikoj, kaj la fabriksistemo kondukis al la laborista movado. Malriĉaj kondiĉoj iĝis temo de esploranta ĵurnalismo, kaj en Anglio, la leĝoj Factory Acts estis aprobitaj por reguligi la kotonfabrikojn.
La kotonfabriko, origine fenomeno de Lancashire, estis kopiita en Nov-Anglio kaj poste en la sudaj ŝtatoj de Usono. En la 20a jarcento, Nordokcidenta Anglio perdis sian hegemonion antaŭ Usono, poste antaŭ Barato kaj sekve antaŭ Ĉinio.
1788
En la jaro 1788 post Kristo okazis, interalie:
Rostado
Rostado signifas hodiaŭ sekan, sengrasan, senolean ardan varmigon de manĝaĵoj ĉe ĉirkaŭ 150 °C, por ŝanĝi la guston. Dum tio formiĝas forte gustaj aromaĵoj kaj amaraĵoj, kiu ekscitas la apetiton. Oni rostas ekz. nuksojn, kafo- kaj kakaofabojn, kaŝtanojn, grenojn kaj malton.
La rostado povas okazi sur krado, sur trapikilo, en kaserolo (bestaĵoj).
Vaz/Obervaz
Pri la komunumo
Vaz/Obervaz estas komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2588 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Vilaĝo aŭ setlejo kun la nomo Vaz aŭ Obervaz ne ekzistas. La komunumo konsitas el aro da vilaĝoj, vilaĝetoj kaj malgrandaj setlejoj. La plej granda estas la turisma vilaĝo kaj fama skiloko Lenzerheide. Krome al la komunumo apartenas la vilaĝoj Lain, Muldain, Valbella kaj Zorten, kaj la vilaĝetoj kaj setlejoj Nivagl, Fuso, Trantermoira, Sporz, Tgantieni, Sartons, Creusen kaj Obersolis. La frakcioj Lain, Muldain kaj Zorten kutime estas kune nomitaj Obervaz.
La komunumo situas en altmontara valo en kies centro situas la Heide-Lago. Oriente de la komunumo leviĝas la monto Parpaner Rothorn, kies kulmino kun alteco de 2865 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Okcidente de la komunumo situas la monto Piz Scarlottas kun alteco de 2323 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vaz/Obervaz limas en nordo al Parpan, en nordnordoriento al Tschiertschen-Praden, en nordoriento al Arosa, en oriento al Lantsch/Lenz, en sudoriento al Alvaschein, en sudo al Stierva, en sudsudokcidento al Mutten, en sudokcidento al Sils en Domleschg, en okcidento al Scharans, en nordokcidento al Almens, kaj en nordnordokcidento al Churwalden.
Trafiko
Tra Vaz/Obervaz kondukas la kantonca ĉefvojo n-ro 3 de Koiro tra Tiefencastel kaj la Juliopasejo al Sankt-Maŭrico. Per la poŝtaŭtolinio de Koiro al Tiefencastel la komunumo estas konektita al la publika transporteto. Dum la skisezono en la komunumo inter la diversaj vilaĝoj kaj la valhaltejoj de la aertelferoj kaj skiliftoj ciruklas senpaga loka buso. De Lenzerheide aertelfero kondukas al Parpaner Rothorn.
Lingvoj
Dum Vaz/Obervaz komence de la 20-a jarcento estis ankoraŭ grandparte romanĉlingva komunumo, la nobro de romanĉlingvanoj en 1980 ankoraŭ estis 28,74% de la loĝantaro. En la jaro 2000 tiu nombro jam falis sub 10% nome al 9,03%.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vaz/Obervaz datiĝas el la jaro 840 kiel villa Vazzes. Per arkeologiaj fosadoj oni trovis en Nivagl restaĵojn de lignaj konstruaĵoj kaj ankaŭ de ringmuroj el la 11-a ĝis la 13-a jarcento. Supozeble tie situas la prakastelo de la Senjoroj de Vaz. Post la formorto de la Senjoroj de Vaz la Senjorujo transiris en la jaro 1337 herede al la Grafoj de Werdenberg. En la jaro 1456 la civitanoj de Vaz sin liberaĉetis kaj formis kune kun Stierva kaj Mutten tribunalkomunumaron interne de la Diodoma Federacio. Ĝis la komenco de la 20-a jarcento la ekonomio de Vaz/Obervaz baziĝis ĉefe sur alppaŝteja bovbredado. Komence de la 20-a jarcento la turismo komplete transformis la ekonomion de la komunumo. La unua sledofunikularo estis konstruita en 1903. Sekvis aertelfero al Parpaner Rothhorn kaj multnombraj skiliftoj. Hodiaŭ la komunumo Vaz/Obervaz kun la skilokoj Valbella kaj Lenzerheide estas unu el la plej gravaj vintroturismoregionoj de Svislando.
Ekscentra
Iom pli neŭtrale dirite, ekscentra persono estas persono klare devianta de la normoj en la socio en kiu li/ŝi vivas. La angla filozofo John Stuart Mill en sia verkaĵo „On liberty“ ("pri la libero") elstarigas la signifon de ekscentraj personoj por la pluevoluo de ĉiu socio. La alispececon de ekscentraj homoj en la mezepoka islama kaj kristana medicino estis klarigita per laŭdira misfunkcio de la lieno - ekde la komenco de la moderna epoko la konduko konsideratas ne plu malsano, sed simple socia fenomeno, kvankam la ne plena integriĝo en la socio por ekscentra persono povas kaŭzi psikan premon kaj eventuale povas sekvigi psikan malsaniĝon.
Difino
Ne ekzistas ĝenerale akceptata unueca difino de la koncepto de ekscentreco - tion jam montras la vortara difino skizita supre. Problemo aparte estas la grado je foriro de la socia normo, kiu konsistigu ekscentrecon aŭ ankoraŭ norman socian sintenon. Unuflanke necesas konscii, ke pro la homa individueco plena konformeco de individuo kun la socio ĉiukaze ne eblas, kaj aliflanke tre malsamas la atendoj, kiujn unuopaj homaj sociaj ordoj havas pri la grado de konformeco de siaj membroj. Dum ekzemple la socioj de orienta Azio, en kiuj historie tre gravas la filozofio de konfuceismo, kutime postulas partan adaptiĝon de individoj al tradiciaj normoj kaj valoroj, ekzemple en la anglalingvaj regionoj de Norda Ameriko kutime regas relative pli da libero ol en tiuj aziaj landoj (kvankam ankaŭ en la anglalingva Norda Ameriko ja ekzistas socia premo je konformeco, la diferencigo nur estas relativa).
Iuj difinoj de ekscentreco ankaŭ postulas, ke krom la diferenco al socia normo la individuo devas esti libere elektinta tiun diferencecon. Tiu difina nuanco helpu distingi inter ekscentreco kaj psikaj malsanoj kiel psikozoj aŭ neŭrozoj. Kompreneble eblas deekstere influi la socian premon: Ekzemple amaskomunikiloj povas kontribui al ekscentra reputacio de unuopulo, en intenco aŭ profiti pro skandalo aŭ - ekzemple en politika kapmanjo - socie damaĝi la personan prestiĝon.
Sciencaj esploroj
La skota kuracisto David Joseph Weeks (naskiĝinta en 1944) en la 1980-aj jaroj studis ekscentrajn personojn en esplora projekto, kies rezultojn li publikigis kaj en fake scienca kaj en porpublika verkaĵo. Helpe de la britaj kaj usonaj amaskomunikiloj, interalie BBC, New York Times, Wall Street Journal, li serĉis kandidatojn por siaj esploroj, el kiuj pli ol mil estis antaŭelektataj. Ĉiu esplorato estis intervjuata dum 90 minutoj, plenumis standadigitan pripersonecan kaj priintelektan testojn kaj respondis al ampleksaj demandaroj pri psikaj malsanoj. Rezulte de la studo David Weeks vortumis la sekvajn karakterizaĵojn de ekscentra persono:
La unuajn kvin ecojn havu pli-malpli ĉiu ekscentra persono - elstara eco estu la socia ne-konformemo. David Wells estimas, ke proksimume 1 persono el 10 000 estu ekscentra. La standardaj priintelektaj testoj rezultugis en la esploratoj averaĝan intelektan kvocienton de inter 115 kaj 120. La averaĝa sanstato de la esplorataj escentraj personoj estis multe pli bona ol tiu de la tutsocia averaĝo en Britio kaj Usono. Kaj ankaŭ la vivdaŭro de intertempe mortintaj ekscentraj personoj laŭ li estu signife pli alta ol tiu de la samsocia averaĝo. Multaj esploratoj laŭ li aspektis pli junaj ol ili estis. David Wells donis la hipotezan klarigon, ke ili havu malpli da socia streso kaj tial pli sanan imunecan sistemon. Laŭ sia propra subjektiva juĝo multaj el la esplorataj ekscentraj personoj estu pli kontentaj kaj ĝojaj ol la socia averaĝo.
La irlanda kuracisto pri infana kaj junula psikiatrio Michael Fitzgerald en sia publikaĵo Autism and creativity ("aŭtismo kaj kreivo") vidis fortan interrilaton inter ekscentreco kaj la Asperger-sindromo. La socio ne subtaksu la ligon inter aŭtismo, ekscentreco kaj kreivo. Ankaŭ la psikologo Tony Attwood vidis rilaton inter la Asperger-sindromo kaj ekscentreco. Laŭ li tiaj homoj en la brita kulturo estus aparte akceptataj kaj admirataj.
Manifestiĝoj
Ekscentreco povas manifestiĝi en multaj manieroj, en ekstera aspekto de la homo, en vidpunktoj, celoj aŭ en la persona konduto. Inter la plej konataj formoj estas:
Ekscentraj sciencistoj
Ankaŭ en la racie influataj sciencoj ĉiam estis kaj estas ekscentraj personoj. inter ili estas fakuloj, kiuj malatentas pri ĝenerale akceptataj scioj kaj teorioj, en maniero por samfakanoj ŝajne ridinda kaj absurda. Ekzemplo estu la fizikistoj, kiuj ade strebas trovi la miraklon perpetuum mobile, do maŝinon kiu per la propra moviĝo daŭre plumovas sin mem - koncepto kiu laŭ la fizikaj reguloj de termodinamiko ne povas esti reala.
Ankaŭ la evoluo de sciencaj teorioj sen esplora-metodologia fundamento estas jen menciinda: Ekzemple historiistoj kiel Paul Schliemann ripete provis - malgraŭ la ĝenerale fake akceptataj arkeologiaj scioj - pruvi la ekziston de malaperintaj kontinentoj kiel Atlantido de Platono aŭ kiel Erich von Däniken provis pruvi la loĝigon de la tero fare de eksterteranoj en antikvaj pratempoj. Ekzistas historiistoj kiel Heribert Illig, kiuj asertas ke partoj de la mezepoka historio estas nura fukcio, aŭ lingvosciencistoj kiel Augustus Le Plongeon, kiuj laŭ probable hazardaj similecoj vidas parencecon inter meksikaj indiĝenaj amerikaj lingvoj kaj la aramea lingvo de la epoko de Jesuo Kristo.
Tamen aparte en pioniraj sciencoj la distingo inter ekscentreco kaj genieco malfacilas: La ideoj de multaj elstaraj esploristoj, inventistoj kaj malkovrintoj kiel ekzemple Albert Einstein, Charles Darwin aŭ Heinrich Schliemann pli poste estis pravigitaj, sed komence laŭ la supraj kriterioj konsideriĝus ekscentraj kaj science neseriozaj.
Ekscentraj artistoj
La kreivo kaj imaginemo kutime necesa por arta agado, jam en si mem distanciĝo de la sociaj normoj, kaŭzas ke artistoj ofte konsideratas proksimaj al ekscentreco. Aparte la plej elstaraj ekzemploj de sia metio, ekzemple Pablo Picasso, Morrissey, Igor Stravinskij, James Joyce, Michael Jackson, Thelonious Monk aŭ Bobby Fischer, estas socie ofte konsiderataj strangaj, radikalaj kaj bizaraj.
Multaj artistoj tamen ankaŭ ekster la arta krea proceso, en la ĉiutaga vivo transiris la socie agnoskitan normaron kaj kondutaron. Ekzemplo estu la franca komponisto Erik Satie, kiu aktive partoprenis en la ritualoj de la rozkrucanoj, sed aliflanke organizis la tagan horaron en absurda ekzaktemo ("esti inspirata de inter 10.23 h ĝis 11.47 h“) - kaj kiu foje malakceptis mendojn pri komponaĵoj per la argumentoj, ke la al li ofertataj honorarioj tro altis.
Ekscentraj religiuloj
Ĉar religiaj kredoj dekomence grandparte ne orientiĝas laŭ racia rezonado, kaj ĉar pro la plureco de religioj estas malsamaj agnoskataj religiaj normoj, la difino de ekscentreco en religiaj demandoj aparte malfacilas. Dum eblas juĝi sciencajn teoriojn veraj aŭ malveraj, tia juĝo pri revelacioj fakte ne eblas: En liberalismaj socioj malsamaj kredoj toleratas, kaj en malliberalismaj simple la kredo de la regantoj dominas la aliajn. El filozofia vidpunkto nek la premo de regantoj nek la pli aŭ malpli granda nombro de kredantoj estas argumentoj por aŭ kontraŭ praveco de religia konceptaro.
Ekscentraj tamen konsideratas almenaŭ tiuj fondintoj de novaj religiloj, kiuj insistas pri siaj tezoj ankaŭ post ties klara esplora aŭ teorie scienca pruvo de malpravo. Ekzemplo estu predikantoj pri monda pereo, kies prognozitaj datoj de monda pereo jam plurfoje pruviĝis malĝustaj, ekzemple grupo ĉirkaŭ la skotlanda mistikistino Elspeth Buchan en la 18-a jarcento. Pua ekzemplo povus esti la aserto de la mormonoj - ĝis nun eĉ ne iomete pruvita - ke Ameriko laŭdire en biblia epoko estis loĝigita de maristaj izraelanoj. Ankaŭ la konsiere de modernaj geologiaj scioj ne pravigebla tezo de iuj kristanaj grupoj, ke la tero nur aĝas malmultajn jarmilojn, havas ekscentrajn trajtojn.
Ekzemploj
Iuj ekzemploj de konataj personoj laŭdire aparte ekscentraj, en kies vikipediaj artikoloj aparte elstarigitas tiu fakto, estas Sarah Bernhardt, Paŭlo Erdős, Bobby Fischer, Mi Fu, Burkhard Heim, Klaus Kinski, Jelly Roll Morton aŭ Oscar Wilde.
Aŝdod
Aŝdod (hebree אשדוד, arabe إسدود ) estas urbo en Israelo. Dum la jaro 2008 la urbo havis 208.100 loĝantojn.
Ĝeneralaj informoj
Aŝdod situas sude de Tel-Avivo borde de la Mediteranea Maro. La urbo, kiu hodiaŭ estas unu el la plej grandaj de Israelo, nur refondiĝis dum la jaro 1956, unue kiel rifuĝejo. Post la decido evoluigi la urban havenon, Aŝdod ricevis la statuson de "israela evolua urbo". Celo interalie estis, per nova haveno malŝarĝi la tre etan havenon de Jafo.
Ekzistas urbaj partnerecoj kun la urba distrikto Spandau de Berlino kaj la urboj Bordeaux  kaj Bahía Blanca.
Historio
La historia urbo Aŝdod ekestis dum la 12-a jarcento a.K. kaj situis 3 kilometrojn sude de la moderna urbo. La urbo estis fondaĵo de antikva Egiptio kaj estis unu el la kvin urboj de la filistoj, kiuj interligiĝis en la urboligo pentapolis. La asiria reganto Sargon la 2-a konkeris la urbon dum la jaro 712 antaŭ Kristo. La regantoj de Asirio loĝigis multajn deportitiojn en la urbo kaj nomumis asiran urboreganton. Eke la 7-a jarcento a.K. Aŝdod estis sendependa urboŝtato kaj ekde la 6-a jarcento a.K. kreskis la ekonomia signifo de la haveno. La urbo ekzistis ĝis la epoko de la Bizanca Imperio.
Antaŭ la fondiĝo de la moderna juda urbo Aŝdod en la teritorio troviĝis araba vilaĝo kun la nomo Isdud (arabe إسدود). Dum la milito de 1948 la egiptia armeo sukcesis avanci ĝis tiu punkto. La araba vilaĝo detruiĝis dum la milito.
Sébeville
Sébeville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sébevillais.
Arzoo (1950)
Arzoo estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Shaheed Latif. Arzoo estis originale filmita en la hindia lingvo. Rilate sian ĝenron, Arzoo estas rigardebla kiel muzika filmo.
Aldan (urbo)
Aldan (Алдан) estas urbo en Jakutio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 98203501.
La urbo estis fondita en jaro 1923.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1939.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 6 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°36' norde, longitudo 125°23' oriente.
La urbo estas en baseno de rivero Aldan (Алдан).
En jaro 1959 la urbo havis 12.4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 24.7 mil loĝantojn.
Afrika jakanao
La Afrika jakanao (Actophilornis africana) estas specio de birdo, nome jakanao de la familio de jakanaedoj. Sed tiu specio ne estas membro de la genro Jacana, kiu estas la plej elstara genro de la familio, sed estas unu el la du specioj de la genro Actophilornis.