cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperiestro-Vilhelmo-Memor-Preĝejo
La novromanika konstruaĵo
La arkitekto, kiu naskiĝis en Kolonjo, orientigis sian projekton laŭ la romanikaj preĝejoj de la okcidenta provinco Rejnlando. La nesimetria poziciigo de la preĝejo en la strata reto memorigis pri la katedralo de Bonno, la absido pri la Maria Preĝejo de Gelnhausen en Hesio. La modelado tiom gravis al la arkitekto, ke por la fasado uziĝis kalka sabloŝtono el la rejnlanda mezalta montaro Eifel, kiu ofte uziĝis por mezepokaj preĝejoj en Rejnlando, sed en la orienta provinco Brandenburgio estis komplete fremda.
La konstruaĵo kun siaj kvin turoj estis monumente impresa. La parte nuntempe ankoraŭ ekzistanta ĉefa turo kun sia alteco de 113 metroj estis la plej alta turo de la urbo. Laŭ la ekzemplo de la finkonstruita preĝejo, la novromanika stilo ĝis la Unua Mondmilito en la tuta Germana Regno iĝis la plej populara arkitektura stilo.
Pluraj pliaj konstruaĵoj en la rekta ĉirkaŭaĵo intence estis same starigitaj en novromanika stilo, tiel ke la arkitektura kompleto ricevis la nomon "romanika forumo". . Unu ekzemplo inter pluraj estis la, same de Franz Schwechten konstruita "Romanika Kafejo", kiu dum la Dua Mondmilito komplete detruiĝis kaj lasis lokon por la postmilita moderna konstruaĵo "Eŭropo-Centro".
En la urbo Wernigerode en la montaro Harco staras kopio de la preĝejo en skalo 1:10, kiu konsente de la arkitekto post la finkonstruo de la originalo estis starigita.
La interno
La interno estis lukse dekorita. En la nuntempe ankoraŭ videblas antaŭhalo de la malnova preĝejo troviĝis arthistorie valoraj mozaikoj de Hermann Schaper. Por tiu antaŭhalo la skulptisto Adolf Brütt ĝis la jaro 1906 kreis ciklon da reliefoj, kiu unuflanke montris la vivon de la imperiestro Vilhelmo la 1-a, sed aliflanke ankaŭ la prusiajn batalojn kontraŭ la okupo fare de la napoleona armeo komence de la 19-a jarcento kaj la Prusian-Francian Militon de 1870-71.
La postmilita konstruaĵo
Dum marto 1957 la arkitekto Egon Eiermann gajnis arkitekturan konkurson pri la moderna konstruo de nova preĝejo. Lia modelo antaŭvidis kompletan malkonstruon de la ruino favore al tre moderna nova konstruaĵo. La planoj kaŭzis surprize ardan debaton. Multaj germanoj insistis, ke la malbela ruino nepre restu, kiel simbolo de la misgvida germania naciismo, kiu kaŭzis koŝmaran mondmiliton kaj la suferon de multaj milionoj da homoj, kaj fine rezultigis amasan morton, detruon kaj malbelan ruinigon ĉie en Eŭropo. La disputo finiĝis per kompromiso, kiun malvolonte kaj akceptis la arkitekto kaj la kritikaj civitanoj. La 68 metrojn alta ruino de la ĉefa turo restis, konstruteknike sekurigita, kiel kontraŭmilita monumento, ĉirkaŭite de kvarparta ensemblo de modernismaj konstruaĵoj laŭ la modeloj de Egon Eiermann.
Okangula preĝeja navo kaj rektangula antaŭhalo ekestis okcidente de la tura ruino, kaj sesangula sonorila turo kun same rektangula kapelo oriente de ĝi. La 17-an de decembro 1961 la preta modernisma preĝejo estis inaŭgurita.
Karakterizaĵo de la novaj konstruaĵoj estas la lumoplenaj muroj, kiuj konsistas el pli ol 20.000 unikaj vitraj venestroj, grandparte en malhelaj bluaj kaj ruĝaj koloroj, kiuj tre kontrastigas helajn partojn, tre akcentitajn per la taga lumo enradianta la konstruaĵojn de ekstere. La franca vitro-artisto Gabriel Loire, kiu konceptis vitrajn murojn kaj vitrajn fenestregojn por proksimume 400 preĝejoj nur en Francio kaj multaj pliaj en aliaj mondaj landoj, preparis ilin en sia metiejo en Chartres. Aparte forta, kolora vitraĵo estis disbatita al malregulaj, etaj partoj, kiuj estis ordigitaj ĝis kvadrataj formoj kaj fiksigitaj en betonaj kadroj. Ĉe la rompejoj de la vitreroj la lumo aldone estas prisme, iom similo al nombrego da juveloj. En Berlino la pretaj kadroj estis konstruitaj en la murojn.
La memorhalo
La eksa enireja halo de la malnova konstruaĵo dum la jaro 1987, okaze de la 750-jariĝo de Berlino, estis transformita al loko de memoro pri la detruoj dum la Dua Mondmilito. Inter la centraj ekspoziciaĵoj estas la "najla kruco de Coventry". La najloj, el kiu ĝi formiĝis, estas el forbruliĝintaj tegmentaj traboj de la katedralo de Coventry en Anglio, kiu dum la Dua Mondmilito estis detruita per bombaj atakoj de la armeo de Nazia Germanio kaj same intence lasiĝis kiel ruino.
Matiaso (Sankta Romia Imperio)
Matiaso, imperiestro de la Sankta Romia Imperio (1612 - 1619)
31-a SAT-Kongreso 1958
La 31-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) en somero 1958 okazis en la urbo Helsinko de Finnlando. Ĝi havis 254 partoprenintojn.
FIPS-kodo (Usono)
FIPS-kodo, rilate al urbo en Usono, estas kvin-cifera kodo difinita de la sistemo FIPS, nome Normo 55. Ekde 2006 FIPS ne plu subtenas tiun kodaron. Sekve nun nur la kodo GNIS estas oficiala por identigi geografiajn nomojn en Usono.
10947 Kaiserstuhl
10947 Kaiserstuhl estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.(Enketo Palomar–Leiden)
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels, kiu, por tiu enketo, eksponis 130 fotografiajn platojn per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio) en septembro kaj oktobro 1960. Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vulkana montaro Kaiserstuhl (alto 570 m) inter la Nigra Arbaro kaj la rivero Rejno. Tie estas unu el la plej mildaj klimatoj en Germanio, de la tempo de la romianoj, la deklivoj de la montoj estas kovritaj de vitoj, kiuj produktas la faman vinon Kaiserstühler.
Émerson Carvalho da Silva
Émerson Carvalho da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2000 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Arturo Sandoval
Arturo Sandoval (* 6-an de novembro 1949 en Artemisa, Kubo) estas usona muzikisto de ĵazo kaj kunfandoĵazo de kuba deveno (trumpetisto, flugilkornisto, pianisto, muzikklavaristo kaj perkutinstrumentisto).
Vivo kaj verkado
La trumpetisto ne kaŝis, ke li estis amikiĝinta kun Fidel Castro kaj pro tio ricevis privilegiojn; li loĝis en luksa domo en la diplomatokvartalo de Havano. Malgraŭ tio antaŭ ĉiu koncertvojaĝo eksterlanden li devis penige akiri forvojaĝpermesilojn. Julion de 1990, dum iom longa koncertvojaĝo tra Eŭropo, li rifuĝis en la usonan ambasadejon je Romo; lia amiko Dizzy Gillespie helpis la familion de Sandoval je la fuĝo el Kubo. Ne laste pro lia helpo Arturo Sandoval akiris en 1990 por si kaj sia familio azilon en Usono kaj ekloĝis en Miamo. Ekde 1999 li estas usona civitano.
Kantono Columbia (Vaŝingtonio)
Kantono Columbia [Kalambiə kAŭnti] (angle: Columbia County) estas administra unuo en la suda parto de Vaŝingtonio. La nomo de la kantono venis de la rivero Kolumbio. Ĝia administra sidejo situas en la plej granda urbo de la kantono, Dayton. La surfaca areo de la kantono estas 2 262 km², el kio nur 12 km² estas akvo. La loĝantaro, laŭ la usona censo de 2000, konsistis el 4 064 homoj.
Arturo Sandoval
Vivo kaj verkado
Jam antaŭ sia alveno Sandoval estis vekinta atenton pri si en Usono pro kelkaj latinidĵazaj albumoj; en 1991 tio rezultigis surdiskigo-kontrakton ĉe unu el la plej gravaj diskeldonejoj, GRP Records, sur kiu aperis lia konvene titolita albumo Flight to Freedom, kio prezentis lian ampleksan stilaron. Je tio lin subtenis i.a. Chick Corea, Danilo Pérez, Anthony Jackson kaj Dave Weckl.
Kantono Columbia (Vaŝingtonio)
Historio
La parlamento de Vaŝingtona Teritorio kreis Kantonon Columbia la el parto de Kantono Walla Walla.
Arturo Sandoval
Vivo kaj verkado
En la 1990-aj jaroj li laboris ku sia kuba bando, kun kiu ekestis aro da albumoj. En 1991 Sandoval faris, i. a. kun Ernie Watts, Kenny Kirkland kaj Charnett Moffett, omaĝalbumon por Clifford Brown. Komence de 1996 ekestis i. a. kun Clark Terry, Michael Brecker, Mike Stern kaj Joey Calderazzo la nostalgia albumo Swingin’ kun memoraĵoj pri bibopo kaj malmolbopo. Tiutempe li ankaŭ laboris kiel profesoro ĉe la Internacia Universitato je Florido. En la 2000-aj jaroj li transŝovis kiel pianisto kaj muzikklavaristo siajn aktivecojn je la produktado de glatĵazaj albumoj por diskeldonejoj kie Warner Brothers kaj Columbia Records (My Passion for the Piano). En 2009 li prezentis kun la WDR Big Band Köln kiel trumpetisto kun la programo Mambo Nights.
Dumpase de sia kariero Arturo Sandoval laboris i. a. kun Billy Cobham, Celia Cruz, Peter Erskine, Stan Getz, Dave Grusin, Herbie Hancock, Woody Herman, Michel Legrand, T. S. Monk, James Moody Chico O’Farrill, Bill Watrous same kiel kun komponisto John Williams kaj Boston Pops Orchestra. En 1988 li estis membro de la Koncerta Ĵazbando George Gruntz.
Kantono Columbia (Vaŝingtonio)
Vidu ankaŭ
Kantonoj de Vaŝingtonio
Arturo Sandoval
Vivo kaj verkado
Laŭ recenzo de Ian Carr Sandoval estas bonega virtuozo kun eksterkutia#ma tonamplekso, brile rapida tekniko kaj ŝajne superhoma fizika stato; foje tamen lia ludo estas pli multe atleta- teknika spektaklo ol profunde muzika. Ankaŭ la verkistoj Richard Cook kaj Brian Morton pritraktas lian oftan emon al efektprezentado; kiel kun distanco plej bona verko de Sandoval ili nomas la albumon pri Clifford Brown I Remember Clifford el 1991. George Gruntz priskribis la sonon de Sandoval „kiel fulmo kaj tondro samtempe, fortika, hela kaj klara.“ Li lernis tion en Kubo, jen la trumpetisto al Gruntz, „kie li la unuajn dudek jarojn de sia kariero ĉiam devis ludi kontraŭ deko da perkutinstrumentistoj, sen mikrofono. ‚Se tiam oni volas esti aŭdata, oni devas ludi laŭte!‘ “
Distingoj
Arturo Sandoval ricevis intertempe (2009) kvar Gramiojn, ses Billboard-premiojn kaj unu Premion Emmy.
Filmbiografio
En la jaro 2000 Andy Garcia faris filmon pri la vivo de Arturo Sandoval: For Love or Country priskribas la politikan konflikton, kiun frontis Sandoval.
Flava nano
Flava nano estas stelo el la tielnomata ĉefa vico, tio signifas, ke ĝi havas similan mason kaj grandecon kiel la suno. La ĉefa vico ampleksas preskaŭ 90 procentojn el ĉiuj steloj kaj formas en la Hertzsprung-Russell-diagramo linion diagonale de la supra mezo dekstren suben al la ruĝaj malgrandaj steloj.
La Suno mem apartenas al la grupo de flavaj nanoj, kiu tamen - male ol Blanka nano aŭ Ruĝa giganto - ne estas fiksa nocio. La nomo nur indikas la relativan malgrandecon de tiuj meznombre grandaj steloj kompare kun ekzemple la Ruĝaj gigantoj, kaj koncernas la flavecan koloron. Tiu lasta estas tipa por steloj, kiuj havas surfacan temperaturon de proksimume 5500 gradoj laŭ Celzio kaj konformas al la spektroklaso G.
La plej multaj el la flavaj nanoj apartenas al la stela loĝantaro I.
Ekzemplo de flavaj nanoj estas la Suno, Alfa Centaŭro, Kepler-452, 51 Pegasi, 55 Cancri, 61 Virginis aŭ Asteriono.
Libro de Jeremia
La Libro de Jeremia aŭ simple Jeremia (hebree יִרְמְיָהוּ, Jirməjāhū) estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio.
Ĝi estas verkita de Jeremia (laŭ literumo de L. L. Zamenhof kun finaĵo "-a", sed ankaŭ skribebla Jeremio), unu el la profetoj en la historio de judismo.
Por la judoj ĝi apartenas al la "profetaj libroj" (nomata Nevi'im, (hebree נְבִיאִים, la profetoj"), la dua parto de la Tanaĥo. Ene de tio, ĝi estas en la subgrupo "postaj profetoj" aŭ Nevi'im Aharonim [נביאים אחרונים], kune kun la libro de Jesaja kaj libro de Jeĥezkel.
En la kristanaj biblioj la verkaĵo estas envicigita post la Libro de Jesaja, kaj estas la dua el kvin verkoj de la grupo "grandaj profetoj" (Jesaja, Jeremia, Plorkanto, Jeĥezkel kaj Daniel).
La traduko de la hebrea lingvo al Esperanto, kiel la tuta Tanaĥo, estas verkaĵo de L. L. Zamenhof kaj apartenas al la klasika literaturo de la internacia lingvo.
NGC 1926
NGC 1926 (alia indiko — ESO 56-SC105) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gondel (amsterdama metrostacio)
Gondel estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
Distrikto Balassagyarmat (historia)
La Historia Distrikto Balassagyarmat [balaŝadjarmat] (hungare Balassagyarmati járás) estis distrikto en Hungara reĝlando, en Nógrád (historia departemento). Ĝi situas inter montaroj en valo de rivero Ipoly en la meza parto de la departemento (same en la meza parto de Hungariio). La distrikta (ankaŭ departementa) ĉefurbo estis Balassagyarmat, kiu estas urbo, krome estis 3 grandvilaĝoj, la ceteraj 36 komunumoj estas vilaĝoj.
En la distrikto loĝis 37.070 homoj en 6067 domoj. El la loĝantoj estis 26.873 hungaroj, 191 germanoj, 9825 slovakoj, 3 rumanoj, 7 serboj, fine 171 aliaj. Hungare parolis 30.278, povis skribi kaj legi 22.117. Estis  24.978 romkatolikoj, 29 grekokatolikoj, 286 kalvinanoj, 9143 luteranoj, 26 ortodoksoj, 2603 judoj, fine 5 aliaj.okupiĝis pri agrikulturoj, arbaraj laboroj bredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis inter 1886-1920.
Komunumoj aligitaj al Ĉeĥoslovakio
Bakó
The 13th Floor Elevators
The 13th Floor Elevators (La liftoj de la 13a etaĝo) estis usona rokmuzika grupo de Aŭstino, Teksaso, formita fare de gitaristo kaj kantisto Roky Erickson, elektra kruĉisto Tommy Hall, kaj gitaristo Stacy Sutherland. La grupo estis kune de 1965 ĝis 1969, kaj dum tiu periodo eldonis kvar albumojn kaj sep unuopaĵojn por la muzikeldonejo International Artists.
(12253) 1988 VG4
(12253) 1988 VG4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk (Danio).
Flago de Bonaero
La Flago de Bonaero, aŭ en hispana Bandera de la Ciudad de Buenos Aires datas de 1580, sed ĝi estis establita oficiale la 24an de oktobro 1995 fare de la tiama municipa intendanto Jorge Domínguez.
La ĉefa aglo reprezentas la hispana koloniigo, la Kruco de Kalatrava la kristanigo, la krono la monarkion kaj la kvar agletoj kvar urbojn fonditaj en tiu epoko: Santa Fe, La Trinidad (Buenos Aires), Corrientes kaj Concepción del Bermejo.
Pré-Saint-Gervais (pariza metrostacio)
Pré-Saint-Gervais [pʁe sɛ̃ ʒɛʁvɛ] estas stacio sur linio 7bis de la Metroo de Parizo situanta en la 19-a arondismento de Parizo
Stacio
La stacio estis malfermita en 1911.
Tiu malnova vilaĝeto eltiras sian nomon el kapelo konstruita meze de herbejoj, dediĉita al martiro Sankta Gervasio. Li estis persekutita de Diokleciano en Milano ĉirkaŭ la 300-aj jaroj. La religiuloj de la leprejo de Saint-Lazare alkondukis per akvedukto en sian domon de Saint-Laurent, akvojn de Le Pré-Saint-Gervais ĉirkaŭ la 1220-aj jaroj.
1917
1917 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
Pré-Saint-Gervais (pariza metrostacio)
Stacio
La komerca finstacio Pré-Saint-Gervais ludas la rolon de teĥnika finstacio, kun necesaj tempoj de regulado kaj paŭzoj por la stiristoj. Ĝi estas uzata por pli longdaŭra halto de vagonaroj sen ke vojaĝantoj estu devigataj eliri.
1917
En la jaro 1917 post Kristo okazis, interalie:
Stebnice
Stebnice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lipová, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Lipová. Estas ĉi tie registritaj 52 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Stebnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,38 km². Stebnice situas ankaŭ en katastra teritorio Žírnice kun areo 1,45 km².
Historio
Antaŭ la dua mondmilito ĉi tie vivis 150 loĝantoj. La katastra teritorio en siaj devenaj limoj apartenis al municipo Jesenice. La konsiston de Lipová tiu ĉi katastro fariĝis al la 15-a de septembro 1951.
La Roquebrussanne
(jen france, okcitane La Ròcabrussana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Plédran
(jen france, bretone Pledran) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Iraklio (urbo)
Iraklio (Ηράκλειο) estas grandurbo en Grekio, en Kreto (insulo), en Iraklio (provinco), kie ĝi estas ĉefurbo kaj la plej granda urbo de la insulo.
Geografio
Iraklio etendiĝas laŭ la maro en norda parto de la insulo.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la fruaj historiaj tempoj. La urbo fondiĝis en 824. En 961 Bizanco okupis ĝin. En 1204 Venecia respubliko aĉetis ĝin kaj komenciĝis glora epoko de la urbo. La turkoj sieĝis la urbon 22 jarojn, fine nur en 1669 venkis la turkoj. Dum la turka erao la urbo malevoluis. La grekoj sukcese ribelis en 1897 kaj ekde 1913 la urbo apartenas al Grekio. En 1941 germanoj okupis la tutan insulon, dume estis bombatakoj al la urbo. Dum la historio tertremoj okazis en 1664, 1856 kaj en 1926.
Preposto
La preposto estas laŭ PIV: La vorto venis el la latina praepositus.
La preciza difino varias laŭ eraoj kaj laŭ eklezioj, tamen ĝi signifas ĉiam mezgrandan pastran dignon en la eklezia hierarkio.
En la katolika eklezio la preposto rekte respondecas al la episkopo. Tiu digno povas esti ĉefpreposto kaj vicpreposto, kiu lasta anstataŭas la ĉefpreposton. La preposto servas en la administra centro de la diocezo. Ĝis 1934 la papo mem donacis tiun rangon, poste la episkopo.
En diversaj ordenoj plej ofte la preposto estras la monaĥejon aŭ abatejon.
Vesto de éa preposto estas:
NGC 1928
NGC 1928 (alia indiko — ESO 56-SC106) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Beissat
Beissat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 31 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Beissat etendiĝas sur 14,49 km², kaj havis 31 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 2 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Beissat situas je alteco de 886 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Beissat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Rougier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Beissat apartenas al la kantono de La Courtine, kies ĉefurbo estas La Courtine. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Kantono Whatcom (Vaŝingtonio)
Kantono Whatcom [hŭAtkam] (angle: Whatcom County) estas administra unuo en la nordokcidenta parto de la usona ŝtato Vaŝingtonio. La administra sidejo estas en la plej granda urbo, Bellingham. La surfaca areo de la kantono estas 6 484 km², el kio 995 km² estas akvo. Laŭ la usona censo, en 2000 la kantono havis 166 814 loĝantojn.
Historio
La parlamento de Vaŝingtona Teritorio kreis Kantonon Whatcom la.
Vidu ankaŭ
Kantonoj de Vaŝingtonio
Karakalpakio
Karakalpakio aŭ Karakalpakstano (karakalpake Qaraqalpaqstan Respublikasi, Qaraqalpaqstan [nova latinalfabeta literumo]; Қарақалпақстан Республикасы, Қарақалпақстан [malnova cirilalfabeta literumo]; uzbeke Qoraqalpog‘iston Respublikasi, Qoraqalpog‘iston), oficiale Respubliko Karakalpakstano aŭ Respubliko Karakalpakio, estas aŭtonoma respubliko en la okcidento de Uzbekio, proksime de la lago Aralo. Ĝi kovras areon de 164 900 km² kaj komence de la jaro 2008 en ĝi vivis 1 727 813 loĝantoj. La ĉefurbo estas Nukus.
Geografio
Oriente de la areo situas la dezerto Kizilkumo, okcidente la ebenaĵo ''Ustjurt, kaj meze la delto de la rivero Amudarjo.
Ľuboreč
Ľuboreč, hungare Nagylibercse [nadjliberĉe], germane Libertsch estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ľuboreč situas laŭ ĉefvojo Nové Zámky-Lučenec. La lasta urbo troviĝas je 14 km-oj.
Karakalpakio
Loĝantaro
La loĝantaro je po triono konsistas el karakalpakoj, el uzbekoj kaj kazaĥoj.
Ľuboreč
Historio
Fortikaĵo konstruiĝis en 1271. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagylibercse 639 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ľuboreč 286 homoj, (282 slovakoj).
Karakalpakio
Politiko
Unu el la vicgvidantoj de la Parlamento de Uzbekio (Oliy Majlis) estas reprezentanto de la aŭtonoma respubliko - ĉiam tiu, kiu momente estas la gvidanto de la Parlamento de Karakalpakio (Joqargʻi Kenʻes).
Administra divido
Karakalpakstano estas dividita en 14 distriktojn (karakalpake rayon laŭ la paralela rusa vorto, uzbeke tuman) kaj en 7 eksterdistriktajn urbojn (karakalpake qalas, uzbeke shahar). La eksterdistriktaj urboj estas Beruniy (uzbeka nomo; karakalpake Biruniy), Nukus (No'kis), Taxiatosh (Taxıyatas), Toʻrtkoʻl (To'rtku'l), Xoʻjayli (Xojeli aŭ Hoĝejli), Chimboy (Chimbay) kaj Qoʻngʻirot (Qon'rat). La distrikto Kegeyli en sia nuna formo ekestis en 2004 per kunigo de la antaŭaj du distriktoj Kegeyli kaj Boʻzatov (Buzatov; ĉefloko estis Qozonketkan/Qazanketken).
Žďár (distrikto Písek)
Žďár estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Písek. Ĝi situas 10 km sudoriente de Písek kaj 4 km nordoriente de Protivín. Vivas ĉi tie.
Karakalpakio
Historio
Ĝis la jaro 1924 la nordo de la regiono kun la regiono de la dezerto Kizilkumo apartenis al la Kirgiza ASSR ene de la Rusia Soveta Socialisma Respubliko - la nuna Kazaĥio. La sudo de Karakalpakstan ĝis la jaro 1924 estis parto de la Ĥorezma Popola Soveta Respubliko (ĝis 1920 Ĥanlando de Ĥiva). Ekde la 27-a de oktobro 1924 la nordo kaj sudo konsistigis komunan administran regionon - unue kiel aŭtonoma oblasto, ekde la 20-a de marto 1932 kiel Karakalpaka Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko, post la 5-a de decembro 1936 kiel parto de Uzbeka SSR, kaj post 1991 de la postsocialisma Respubliko Uzbekio.
Žďár (distrikto Písek)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1460.
Partoj de municipo
Municipo Žďár konsistas el tri partoj sur du katastraj teritorioj.
Karakalpakio
Ekonomio
La ĉefaj ekonomiaj branĉoj estas la prenado de nafto kaj gaso, de saloj kaj fosfatoj el la tero, la akvige subtenata kultivo de kotono kaj rizo, la bredado de ŝafoj kaj silkraŭpoj kaj la tekstila industrio - surbaze de la produktata lano kaj silko.
Por havi sufiĉan akvon por la kultivo de kotono, ordonita de Jozef Stalin, granda kvanto el la akvo de la riveroj Amudarjo kaj Sirdarjo estis forkondukita en sennombrajn kanaletojn, tiel ke multe maltro da rivera akvo atingas la lagon Aralo, kiu sekve pli kaj pli malaperas.
Imuna sistemo
La imuna sistemo de plurĉela vivulo zorgas pri la defendo de ĉi tiu vivulo kontraŭ atakoj de virusoj, bakterioj, parazitoj, kanceriĝintaj ĉeloj, kaj iuj venenoj. La imunsistemoj multe varias inter la vivuloj. Ĉe la mamuloj (kaj do ĉe la homo) ĝi organiziĝas en du partoj, ne tute sendependaj.
Unuarangaj kaj duarangaj organoj
La imuna sistemo konsistas el serio de organoj, histoj kaj ĉeloj amplekse disaj tra la tuta korpo. Funkcie, la organoj estas klasigeblaj en unuarangaj kaj duarangaj. La unuarangaj estas la osta medolo kaj la timuso, kiuj havigas la mikromedion por la matureco de la linfocitoj de la akirita imuneco. La duarangaj organoj estas la limfaj ganglioj, la lieno, la limfoida histo asocia al mukozoj (kaj parte ankaŭ la propra osta medolo) kie la imunaj ĉeloj migras kun la mikroorganismo aŭ antigeno en sian internon, havigante la taŭgan medion por ke la limfocitoj interagadu kun tiu, en la procezo nomita estado de antigeno.
Imunaj defendolinioj
La imuna sistemo protektas la organismojn de la infektoj kun variaj defendolinioj de kreskanta specifeco. La unua defendolinio estas formata de la fizikaj, kemiaj kaj biologiaj barieroj kiuj estas la haŭto kaj ĉiuj mukozaj surfacoj de la organismo (digesta sistemo, spirsistemo, generurina sistemo, same kiel la okula konjunktivo), kiuj evitas, ke patogenoj kiel bakterioj kaj virusoj eniru en la organismo. Se patogeno penetras tiujn barierojn, la denaska imunsistemo havigas tujan reagon, sed ne specifan. La denaskaj elementoj de reago ekzistas en ĉiuj plantoj kaj animaloj. Tamen, se la patogenaj agentoj evitas la denaskan reagon, la vertebruloj posedas trian nivelon de defendo, kiu estas la akirita imunreagon. Tiel la imunsistemo adaptas sian reagon dum la infekto por plibonigi la rekonon de la patogena agento. La informo pri tiu pliboniga reago estas konservata eĉ post la patogena agento estas eliminita, sub la formo de imuna memoro, kaj ebligas, ke la adapta imunsistemo okazigas atakojn pli rapidajn kaj pli fortajn se en la estonteco la imunsistemo detektas tiun tipon de patogeno.
Denaskaj defendoj
La unua denaska defendo estas la surfacaj baroj kiuj estas konsistigitaj de haŭto kaj mukozoj. Ambaŭ tre bone povas reteni eksterajn invadantojn. La haŭto (kondiĉe ke, ĝi ne rompiĝas) estas kvazaŭ muro kontraŭ la plejmulto de la mikroorganismoj. La mukozaj membranoj protektas la malfermojn en la korpo ekzemple la spiraj, urinaj aŭ digestaj vojoj, kaj la eksteraj seksorganoj. La mukozaj membranoj en la haŭto ankaŭ eligas acidajn sekreciojn kiuj haltas kreskon de bakterioj. Tiuj en la buŝo enhavas lisozimon kiu estas baktericida enzimo. Fine, la mukozo estas ia gluo kiu kaptas mikroorganismojn.
La dua denaska defendo estas la internaj defendoj kiuj estas konsistigitaj de fagocitoj.
La "hormona" imuna sistemo
Ĝi agas kontraŭ la bakterioj kaj virusoj en la korpaj likvaĵoj, kiel ekzemple la sango. Ĝiaj ĉefaj agantoj estas la imunoglobulinoj, produktitaj de la B-limfoĉeloj, kiuj devenas el la ostomedulo.
La "ĉela" imuna sistemo
Ĝi zorgas pri la ĉeloj infektitaj de virusoj aŭ bakterioj kaj pri la kanceraj ĉeloj. Ĉefaj agantoj estas la T-limfoĉeloj, kiuj maturiĝas en la timuso post naskiĝo en la ostomedulo. Ekzistas du grandaj tipoj de T-limfoĉeloj:
Al la T-limfoĉeloj aldoniĝas la t. n. "NM-ĉeloj" (por Natura Murdisto aŭ Natura Mortiganto, do Natural Killer – NK en la angla). Ĉi tiuj ĉeloj rolas interalie komence de la gravedeco, kiam la feto devas protekti sin por supervivi en la patrina utero.
Historio de la imunologio
La imunologio estas scienco kiu ekzamenas la strukturon kaj funkciadon de la imunsistemo. Ĝi originiĝis en la medicino kaj en la unuaj studoj pri la kaŭzoj de la imuneco al la malsanoj. La plej antikva referenco al imuneco okazis dum la plago de Ateno en la jaro 430 a.n.e., kiam Tucidido notis,ke kelkaj personoj kiuj jam estis rekuperiĝintaj de antaŭa ekskesplodo de la malsano povis zorgi la malsanulojn sen suferi la malsanon por la dua fojo. Tiu observo pri akirita imuneco estis poste uzata de Louis Pasteur en la disvolvigo de la vakcino kaj en sia mikroba teorio de la malsano. La teorio de Pasteur opoziciis al la tiutempaj teorioj pri la malsanoj, kiaj la "miasma teorio". Oni konfirmis, ke la mikroorganismoj estas la kaŭzo de la infektaj malsanoj nur en 1891, kiam Robert Koch disvastigis siajn postulatojn, pro kio li ricevis la Nobel-premion en 1905. En 1901, pro la malkovro de la viruso de la flava febro fare de Walter Reed, oni konfirmis, ke la virusoj estaas homaj patogenoj.
Okazis granda progreso en la imunologio ĉirkaŭ la fino de la 19-a jarcento, pere de la rapida disvolvigo de la studoj pri humora imuneco kaj pri ĉela imuneco. De partikulara gravo rezultis la laboro de Paul Ehrlich, kiu proponis la Seitenkettentheorie (teorio de la flanka ĉeno) por klarigi la specifecon de la reakcio antigeno-antikorpo; liaj kontribuoj al la kompreno de la humora (hormona) imunologio estis agnoskitaj per la Nobel-premio en 1908, ricevita kune kun Ilja Meĉnikov, nome la fondinto de la ĉela imunologio.
Peter Gorer malkovrris en 1936 la antigenon H-2 de la muso, kaj tiel la unuan grandan komplekson de histoakordigebleco (MHC laŭ internacia anglalingva mallongigo de major histocompatibility complex). Dume kaj tial, Peter Medawar kaj Thomas Gibson povis klarigi gravajn funkciojn de la imunĉeloj. En 1948, Astrid Fagraeus malkovris, ke la antikorpoj estis produktitaj de la B-ĉeloj de la plasmo. Unu jaron poste, Frank Macfarlane Burnet kaj Frank Fenner publikigis sian hipotezon pri la imuntolero, kio estos konfirmita kelkajn jarojn poste fare de Jacques Miller per la malkovro de la eliminado de T-ĉeloj memreakciaj en la timuso. En 1957, Frank Macfarlane Burnet priskribis la teorion de la klonselekto kiel centra principo de la adapta imuneco.
Fine de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj jaroj, John David kaj Barry Bloom malkovris la Faktoron Inhibician de Migrado de la Makrofagoj (MIF) kaj nova klaso de substancoj sekreciataj de la limfocitoj. Dudley Dumonde stampis la terminon "limfocino" por tiuj substancoj. Stanley Cohen, kiu en 1986 ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino pro sia malkovro de la kreskofaktoroj NGF kaj EGF, ekstudis komence de la 1970-aj jaroj la funkciojn de la faktoroj nomitaj "limfocinoj" kun Takeshi Yoshida. Ili malkovris, ke tiuj substancoj apartenas al grupo de substancoj mensaĝistaj kiuj estas produktitaj de multaj diversaj tipoj de ĉeloj de la imunsistemo. En 1974 Stanley Cohen proponis la terminon "citokino", kiu plifirmiĝis per la malkovro de pliaj substancoj tiutipaj. Ekde tiam oni malkovris pli ol cent novaj citokinoj, kies strukturo kaj funkcioj estis esploritaj detale.
Muharrako
Muharrako (المحرق) estas la dua plej granda urbo en Barejno kun ĉirkaŭ 75,000 loĝantoj. "Muharrako" estas araba vorto, kiu signifas "lokon de cindro".
Muharrako estis la ĉefurbo de Barejno antaŭ Manamo, ĝis 1923. Ĝi situas nordoriente de la nuna ĉefurbo Manamo sur la samnomita insulo. Diga aŭtovojo ligas Muharrakon al la ĉefa insulo. La urbo estas grava religia centro de la lando. Ĝi havas la nuran flughavenon en Barejno, Bahrain International Airport.
Kantono Kent (Rod-Insulo)
Kantono Kent estas unu el la kvin kantonoj de la usona subŝtato Rod-Insulo. Ĝia plej granda urbo estas Warwick.
Urboj
Kent estas dividita al kvin urboj: Al Coventry apartenas la vilaĝo Greene, al West Greenwich la vilaĝoj Nooseneck kaj River Point.
Anna Fedorova
Anna Fedorova (Анна Федорова) (Kievo, 27-an de februaro 1990) estas ukraina pianistino. Kiel filino de muzikistoj ŝi komencis, je kvinjara aĝo, ludi pianon. Unu jaro pliposte ŝi jam ludis antaŭ publiko. Ŝi studis je la Lysenko Musical College for Gifted Children kie ŝi en 2008 akiris diplomon. Hodiaŭ ŝi studas en Imola (Italio) ĉe Leonid Margarius. Fedorova gajnis 14 internaciajn pianokonkursojn, inter kiuj;
Torredelcampo
Torredelcampo (Turo de la Kamparo) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Priskribo
La areo de la municipo estas 182,08 km2 kie loĝas 14 247 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 79,28 loĝ./km2.
Torredelcampo situas sur la centro de la komarko Metropola Areo de Ĥaeno en la okcidento de la provinco. Estas sur 640 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj montaro je 11 km nordoriente de la provinca ĉefurbo Ĥaeno borde de la aŭtovojo A-316.
Temas pri municipo fundamente agrikultura kies ekonomio estas bazata sur la olivarbo. Ĉirkaŭ 90% de la areo estas kultivata.
Ekonomio
La geografia loko, borde de la aŭtovojo A-316 kiu estas konekto kun Ĥaeno, Kordovo, Madrido kaj Granado, havigas al la urbo ŝlosilan rolon en ties ekonomia kaj socia disvolvigo. En la unuaranga sektoro - agrikulturo - elstara la gravo de la olivarbaro, kun 16 000 hektaroj dediĉitaj al tiu kultivo kaj pli ol 1 300 000 olivarboj. Torredelcampo produktas inter 8 kaj 10 milionoj da kg de olivoleo jare, kio havigas enspezojn de ĉirkaŭ 20 milionoj da eŭroj jare. Prie estas ses kooperativoj kaj unu limigita societo.
Por la disvolvigo de la industrio gravas la 212 296 m² de la industria zono "Los Llanos", kiu krom la agado por olivoleo estas hejmo de entreprenoj pri informadika teknologio, tekstilo, mekaniko, ligno, tol-markezoj, konstrumaterialoj, tegaĵoj, feraĵoj, metalĉarpentado, mebloj... Aparta gravo estas en konstruado (16,58 % de la laboristaro), ĉar la proksimeco al la provinca ĉefurbo, helpis la alvenon de lokiĝantaj ĉefurbanoj kaj la konstruadon de dua loĝejo; kio faris la municipon tiu kun la plej alta indico en la provinco laŭ demografia progreso. La industrioj fabrikantaj estas la plej multnombra grupo, kun totalo de 92 entreprenoj kiuj dungas 497 laboristojn, 18,73 % de la totalo de la dungitaro. En tiu grupo elstaras la industrioj de mebloj kaj tekstilaj.
La sektoro triaranga aŭ de servoj posedas superan lokon al la ceteraj agadoj de la municipo. Tiu sektoro plej dungas, nome 47,9% de la loka laboristaro. Ene de tiu sektoro estas vendejoj, trinkejoj, restoracioj, gastejoj, transporto kaj komunikado, financaj entreprenoj, sekuroj, distraj kaj kulturaj servoj, edukado, sansistemo ktp.
Proksime al la urbo estas la Natura Monumento Arbaro La Bañizuela.
3854 George
3854 George estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "George", en honoro de George Estel Shoemaker (1904–1960), bopatro de la malkovrintino
Ferenc Tarján
Ferenc Tarján naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Tarján akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li instruis matematikon kaj fizikon en diversaj gimnazioj kaj aliaj lernejoj. Libertempe li okupiĝis pri teknikaj inventaĵoj. En Budapeŝto li mem havis la unuan radioaparaton. En 1924 li aranĝis la unuan transsendon el la Muzikakademio. Li patentis sonprenilon por diskludiloj. En 1929 li prezentis en Berlino koloran filmon nomatan „Colorophon”. En la sekva jaro li prezentis stereofilmon ("Plasticophon"), kiun povis vidi per okulvitro kun ruĝa kaj verda lensoj. En la 1930-aj jaroj li kreis parolan maŝinhomon, kiu donis informojn en vendejego en Budapeŝto. En 1948 li pensiuliĝis, sed en 1953 li inventis stereotelevizion per spegulo. En 1957 li estis nomumita postmorta kandidato.
48607 Yamagatatemodai
48607 Yamagatatemodai estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Yamagata Tenmondai (japane やまがた天文台) : Astronomia Observatorio de Jamagata, establita por eduka celo far'de la Universitato de Jamagata en 2003 ; uzante refraktoron de 15 cm kaj tridimensian astronomian teatrejon.
Blankartice
Blankartice estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Heřmanov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudoriente de Heřmanov. Estas ĉi tie registritaj 45 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Blankartice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,53 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1454.
Federacia Sekureca Servo de la Rusia Federacio
La Federacia Sekureca Servo de la Rusia Federacio (Федеральная служба безопасности Российской Федерации; mallongigo FSB, ФСБ), latinliterigo Federal'naja sluĵba bezopasnosti Rossijskoj Federacii, prononco laŭ sistemo IFA ) estas la ĉefa sekureca agentejo de Rusio kaj la ĉefa posteula agentejo al la sovetunia Komitato de Ŝtata Sekureco (KGB). Ĝia ĉefa respondeco estas ene de la lando kaj inkluzivas kontraŭspionadon, internan sekurecon kaj landliman kontrolon, kontraŭ-terorisman agadon, kaj observon de publikaj lokoj samkiel persekuton de severaj krimoj kaj perfortoj de la naciaj leĝoj. Ĝia ĉefsidejo estas ĉe la placo Lubjanka, kaj parto de la ĉefsidejo situas en la fama konstruaĵo laŭ la placo nomata "Lubjanka", kiu en la epoko de Sovetunio estis la ĉefsidejo de la tiutempa Komitato de Ŝtata Sekureco (KGB). La Direktoro de la FSB ekde 2008 estas la armea generalo Aleksandr Bortnikov (Александр Бортников).
Tiu ĉi speciala servo kreiĝis la 3-an de aprilo 1995 kune kun transformo de Federacia Kontraŭspiona Servo (1993-1995). Ĝi nombras 200 - 350 mil funkciulojn kaj sekretajn kunlaborantojn. Plimulto de la gvidantaro estas antaŭaj oficiroj de KGB, kiel ties estinta direktoro Vladimir Putin, aŭ nun ĉiam pli ofte junaj personoj familie ligitaj kun ili, kaj diplomitoj de la Akademio de FSB, kiel ekzemple filo de Miĥail Fradkov.
FSB devus limigi sian agadon al kontraŭspionado, sed de jaroj oni pligrandigas ĝiajn kompetentecojn ekster la limoj de Rusio. Oni ne povas ekskludi, ke FSB aktivas ankaŭ sur teritorio de la estinta Orienta Bloko.
Kontroversioj
En 2001 en Nov-Jorko Jurij Felĉinskij publikigis kunlabore kun estinta altranga oficiro de FSB Aleksandr Litvinenko la libron Eksplodigi Rusion, en kiu konstatis, ke la eksplodo de la unua rusa-ĉeĉena milito, kaj precipe la dua rusa-ĉeĉena milito estis provokitaj de FSB, kiu estis preparinta kaj okaziginta en 1999 bombajn atencojn kontraŭ loĝejoj en Rusio en Bujnaksko (Dagestano), kaj en Moskvo kaj Volgodonsk, per tio provokante eksplodon de la nova ĉeĉena milito, por pligrandigi popularecon de Vladimir Putin en alproksimiĝantaj prezidentaj balotoj. La libro estas malpermesita sur tereno de la Rusia Federacio.
Septembre 2014 FSB ne permesis al pluraj aktivuloj kaj defendantoj de homrajtoj okupiĝantaj pri indiĝenaj popoloj en Rusio forveturi al Nov-Jorko al konferenco de UN, en kiu intencis prezenti problemojn de siaj socioj.
Lohnstorf
Lohnstorf estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 228 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Lohnstorf situas en la Svisa Mezlando en la valo de la rivero Gürbe proksimume 11 kilometrojn nordokcidente de la urbo Thun kaj 20 kilometrojn sude de la federacia urbo Berno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Lohnstorf, la setlejoj Breite kaj Chrösuacher kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,80 km², de kiuj 1,67% estas kovritaj de arbaro, 92,2% servas por agrikulturo kaj 6,67% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lohnstorf limas en nordo al Mühlethurnen, en oriento al Kirchdorf, en sudo al Burgistein, kaj en okcidento al Riggisberg.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 221 tra la Gürbe-Valo de Belp al Wattenwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 6 kilometrojn oriente en Kiesen. Kvankam la trajnlinio tra la Gürbe-Valo de Belp al Thun pasas tra la komunuma teritorio, Lohnstorf mem ne disponas pri stacidomo aŭ alia propra konekto al la publika transportreto. La stacidomo Thurnen en Mühlethurnen tamen situas nur 1 kilometro norde de la vilaĝo Lohnstorf.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lohnstorf datiĝas el la jaro 1148 kiel Lonestrof. Sur la teritorio de Lohnstorf estis trovitaj romiaj moneroj kaj restaĵoj de romia setlejo. Dum mezepoko la bienoj en Lohnstorf apartenis al familioj de la berna civito. Supozeble Lohnstorf formis parton de la donaco der Kirchenthurnen al la Monaĥejo Interlaken en la jaro 1343. Post la reformacio en la jaro 1528 Berno atribuis la vilaĝon Lohnstorf al la tribunalo de Thurnen en la Kampartribunalo Seftigen. Post la fino de la Helveta Respubliko Lohnstorf estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Casarza Ligure
Casarza Ligure estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Castiglione Chiavarese, Maissana (SP), Moneglia, Ne kaj Sestri Levante.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 27-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Roquebrune-sur-Argens
(jen france, okcitane Ròcabruna d'Argenç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), iom okcidente de Fréjus kaj Saint-Raphaël, kaj la komunuma teritorio inkluzivas iom de la bordo de la Mediteraneo. Fine de en la komunumo vivis.
La komunumo Roquebrune-sur-Argens povas retrorigardi al miljara historio. En la 11-a jarcento ĝi estis konstruita sub la latina nomo Rocca bruna (roko bruna), kiu rilatas al la roko, sur kiu ĝi estis konstruita.
Thomas Paine
Thomas PAINE (naskiĝis la 29-an de januaro 1737, mortis la 8-an de junio 1809) estis eseisto, revoluciulo, inventisto, kaj unu el la "fondintaj patroj" de Usono. Li estis brito, kaj laboris kaj loĝis en Britio ĝis 37-jaraĝa, kiam li enmigrita al la britaj amerikaj kolonioj, tiame participanta la Usonan Revolucion. Liaj precipaj kontribuoj estis la forta, vaste legita pamfleto Common Sense (Komuna Sento; 1776) kiu subtenis kolonian sendependecon de la Reĝlando de Granda Britio, kaj The American Crisis (La Amerika Krizo; 1776-1783) pamfleto subteninta revolucion.
Lia plej grava atingo kiel juna viro estis perdi sian postenon kiel impostkolektanto dufoje en 4 jaroj. Lia unua konata verko estis artikoleto favore al pli bonaj salajroj kaj laborkondiĉoj.
Paine rekomendis liberalan mondrigardon – tio estis tre radikala tiutempe. Li kontraŭstaris la monarkion kaj opiniis, ke la registaro estis necesa malbono.
Li kontraŭstaris sklavecon kaj estis frua subtenanto de socia sekureco, publika edukado kaj aliaj avangardaj ideoj. Li estis forta kritikanto de organizita religio.
Paine laboris kiel impostkolektanto en Alford kaj Grantham, ambaŭ en la angla provinco Lincolnshire. Je la 18-a de februaro 1768 li translokiĝis al Lewes en la provinco East Sussex, kie li denove laboris kiel impostkolektanto kaj envolviĝis en lokaj politikaj aferoj kiel ano de la urbokonsilantaro kaj fondinto de debatsocieto.
Paine peticiis la parlamenton pri pli bonaj salajroj por impostkolektantoj, sed malsukcesis. Post nesukcesa geedziĝo, la bankrotiĝo de sia butiko kaj la perdo de sia posteno kiel impostkolektanto li forlasis Lewes por komenci denove.
En Londono li renkontis Benjamin Franklin kaj poste migris al Usono en septembro 1774, kie li eldonis kontraŭsklavecan broŝureton kaj fariĝis kunredaktoro de Pennsylvania Magazine.
Li baldaŭ fariĝis elokventa proparolanto por la usona movado por sendependiĝo. Lia broŝuro Common Sense (Ordinara Senco) eldonita la 10-an de januaro 1776 baldaŭ estas tre bonkonata. Oni diras, ke oni distribuis ĝis 500 000 ekzemplerojn en lando kun nur kelkaj milionoj da loĝantoj. Common Sense konvinkis multe da usonanoj, inkluzive de George Washington, batali por sendependiĝo kaj la verko helpis efektivigi la Declaration of Independence (Deklaracio de Sendependiĝo). Paine ankaŭ estis la homo kiu proponis la nomon United States of America por la nova ŝtato.
Dum la revolucia milito Paine eldonis serion da broŝuretoj, kiuj tre inspiris usonanojn dum la longa batalo.
En 1791 Paine eldonis Rights of Man (Homrajtoj), libreton, kiu subtenis la francan revolucion. La libro forte kritikis kaj eŭropajn monarkiojn kaj sociajn instituciojn kaj estis tiel polemikega, ke la brita registaro volis procesi kontraŭ Paine. Bonŝance li jam estis foririnta al Parizo.
Kvankam Paine estis entuziasma subtenanto de la franca revolucio, kiel ano de la Nacia Konvencio li kontraŭstaris la ekzekutadon de Ludoviko la 16-a. Tio certigis, ke Paine baldaŭ konfliktiĝis kun la gvidantoj de la revolucio kaj li estis malliberigita kaj mortkondamnita de Robespiero. Tute hazarde Paine eskapis morton.
Paine verkis sian lastan gravan broŝureton, Agrarian Justice (Kampara Justeco), dum la vintro 1795-6.
Li mortis je 59 Gross Street, Greenwich Village en Novjorko.
Muzeo pri Thomas Paine troviĝas en New Rochelle (Nov-Jorkio).
Ĉina kosmoesplorado
La 24-an de aprilo 1970, per la transporta raketo Changzheng-1 Ĉinio lanĉis sian unuan artefaritan sateliton Dongfanghong-1. La 26-an de marto 1998, per Changzheng-C2 ĝi lanĉis du "iridiajn satelitojn" al la malalta tergloba orbito. Dum pluaj 28 jaroj, 50 fojojn estis flugigitaj la raketoj Changzheng produktitaj de Ĉinio mem. Nun Ĉinio havas 9 specojn de tiaj raketoj, kies transporta povo al la sinkrona orbito atingas 5 tunojn kaj al la malalta tergloba orbito 9,2 tunojn. Ĉinio posedas la teknikojn de hidrogen-oksigena motoro, duafoja startigo de motoro en vakuo, lanĉo al celpunkto, observo kaj regado, kunligado de raketoj, transporto de pluraj satelitoj per unu raketo ktp.
Ĉinio mem faras ĉion en la kosma aktivado. Je la komenco Ĉinio estis helpata, kaj poste oni ne plu donis novan teknikon al ĝi. En la pasintaj 40 jaroj la ĉina kosma aktivado spertis malsukcesojn kaj malfacilojn, tamen progresis.
TRI SATELIT-LANĈAJ CENTROJ En 1958 la unua satelit-lanĉejo de Ĉinio konstruiĝis en Jiuquan (Ĝiŭĉjŭan) en nordokcidenta dezerto. Poste fondiĝis satelitlanĉaj centroj en Taiyuan kaj Xichang. Nun tiuj tri centroj povas lanĉi diversajn kosmonavigilojn. En Jiuquan oni lanĉas ĉefe satelitojn eksperimentajn kaj aplikajn per la raketoj Changzheng al la orbitoj meza, malalta kaj oblikva. La centro en Taiyuan lanĉas satelitojn al ia nalalta kaj ekstrema orbitoj, ekz. la unuan ĉinan meteo-sateliton Fengyun-1 en la suna sinkrona orbito. Tiu en Xichang lanĉas ĉefe satelitojn por aliaj landoj, kaj la internacia spaca rondo nomas gin "Orienta Houston". Nun Ĉinio havas observan kaj regan reton por lanĉi, flugigi kaj revenigi satelitojn en orbitoj proksimaj al la tero kaj en sinkronaj orbitoj suna kaj tergloba.
EN LA INTERNACIA MERKATO
La 7-an de aprilo 1990 la raketo Changzheng-3 lanĉis sateliton Azio-i de Hughes-kompanio de Usono - sukcesis la unua komerca satelita lanĉo de Ĉinio. Tiu lanĉo rompis la rekordon de precizeco de orbito-eniro de 32 similaj satelitoj produktitaj de la kompanio. Kiam Ĉinio debutis en la internacia kosma merkato, ĝia plej potenca raketo Changzheng-3 kapablis transporti nur mezgrandan sateliton. La ĉinaj fakuloj elpensis projekton: ChangzhengC2 estu meĉo kaj 4 helpaj raketoj estu ligitaj al ĝi, tiel ĝia transporta povo povas atingi 9,2 tunojn. Post detala argumentado oni subskribis grandan kontrakton: lanĉi sateliton Optus per la kunligitaj raketoj.