cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(5913) 1990 BU
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Arai kaj Hiroshi Mori elde Jorii (Gubernio Saitama, Japanio).
Macugnaga
Macugnaga estas komunumo de Italio.
Luga (rivero)
Pola (Луга, Laugaz) estas rivero en nord-okcidento de la Eŭropa parto de Rusio, en la provincoj Novgoroda kaj Leningrada. La rivero apartenas al la baseno de la Balta Maro.
La riverkomenco de Luga situas en marĉoj apud la setlejo Tjosovskij (ruse Тёсовский) de la Novgoroda distrikto de la Novgoroda provinco. Poste ĝi fluas trans la Novgoroda kaj Leningrada povincoj, kaj apud la havena setlejo Ustj-Luga (ruse Усть-Луга) enfluas en la Finnan golfon (en ties parton, nomatan Luga golfeto, ruse Лужская губа). Dum trafluo trans morenaj altaĵoj la rivero havas Sabskaj kaj Kingiseppaj rapidfluojn, inter kiuj kaj post ili ĝis la enfluejo la rivero estas navigebla. Dum tre alta akvo parto de akvoj de la Luga enfluas en la riveron Narva. Ĉe la Luga troviĝas la urboj Luga kaj Kingisepp. La rivero estas populara por akvaj turistoj.
Apud Kingisepp ĉe Luga situas la malgranda hidroelektra centralo, nomata Kingiseppa,konstruita en 1915, nun ne funkcianta, sed ne detruita.
NGC 4045
NGC 4045 (aliaj indikoj — NGC 4046, ZWG 13.46, UGC 7021, MCG 0-31-22, IRAS12001+0215, PGC 38031) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj estas parto de la programo Memoro pri la Mondo, internacia iniciato komencita en 1992 por kontraŭstari kolektivan memorperdon petante konservadon de valoraj arkivoj kaj bibliotekoj. La Listo registras ĉiujn dokumentojn identigitajn de la Internacia Konsila Komitato de UNESKO laŭ la kriterioj de la programo " Memoro de la Mondo" ĉe ĝiaj kunvenoj en Taŝkento (septembro 1997), Vieno (junio 1999), Ĉonĝuo (junio 2001), Gdańsk (aŭgusto 2003), Lijiang (junio 2005), Pretorio (junio 2007), Bridgetown (julio 2009), Manĉestro (majo 2011), Kŭangĵuo/Gwangju) (junio 2013), Abu Dhabi (oktobro 2015) kaj Parizo (oktobro 2017) kaj aprobita de la Ĝenerala Direktoro de Unesko kiel plenumanta la selektitajn kriteriojn de universala intereso.
En decembro 2018, la internacia registro "Memoro pri la Mondo" inkluzivis 432 erojn de dokumenta heredaĵo.
Historio
Dum la dua kunveno de la Internacia Konsila Komitato en 1995, en Parizo, oni rekomendis krei Liston de Mondaj Heredaĵoj por Dokumentoj. Oni diskutis la principojn por tia listo kaj la bazajn kriteriojn por la taksado de dokumentoj. Dum la tria kunveno, en Taŝkento, en 1997, la unuaj dokumentoj (entute 38) estis enlistigitaj. Dum la lasta kunveno, en 2017, 78 dokumentoj estis aldonitaj al la Listo.
Avignon
Avignon (aŭ esperante Avinjono, provence Avignoun aŭ Avinhon) estas urba komunumo en suda Francujo, plej granda urbo kaj prefektejo de la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Ĝi situas maldekstre de la Rodano. En Mezepoko, inter 1309 kaj 1423, ĝi estis rezidejo de ses papoj, kaj pro tio oni ankaŭ nomas ĝin "Urbo de la papoj". La historia parto, kun famaj Papa Palaco kaj Ponto de Avinjono, estas monda heredaĵo de Unesko. Staras mezepoka defenda murego bone konservita. La urbo ankaŭ internacie famas pro ĝia grandega teatra festivalo. Fine de en la komunumo vivis.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Aŭstrio
Filozofia Heredaĵo de Ludwig Wittgenstein, Aŭstria Naica Biblioteko (kune kun Kanado kaj Unuiĝinta Reĝlando)
Avignon
Geografio
Avignon situas je la trafo de la riveroj Rodano kaj Durance. Ili estas landlimoj kun la departemento Gard maldekstre kaj Bouches-du-Rhône sude.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Barato
2017 - Gilgit-manuskriptoj, budaismaj skribaĵoj skribitaj sur betulŝelo el la epoko de la Gupta Imperio aŭ "Later Gupta" (5-a ĝis 6-a jarcentoj) estas konsiderataj kiel la plej malnovaj manuskriptoj en Barato
Belgio
Komerca arkivo de la Officina Plantiniana (2001), Muzeo Plantin-Moretus, Antverpeno
Avignon
Geografio
La urbo troviĝas proksime de Orange (norde), Nîmes (sudokcidente), Arles (sude) kaj Salon-de-Provence (sudoriente). Avignon estas en la regiono de la mediteranea klimato, seka kaj varma. Forta kaj malvarma denordokcidenta vento, la mistralo, ofte blovas.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Belgio
Verkaro de Paul Otlet kaj Henri La Fontaine por disvolvi novan specon de biblioteka katalogo, la Répertoire Bibliographique Universel, Mundaneum (2013)
Avignon
Esperanto-movado
La Esperanto-Grupo de Avinjono estis fondita la 12-an de julio 1951, ĝia nomo estas Cercle culturel d'esperanto (retpaĝaro: ). Ĝi kutimas organizi la ĉiujaran zamenhofan feston kun teatraĵoj, kunigante esperantistojn el la regiono.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Brazilo
2011 - Arkivoj de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio (kune kun Ganao, Gujano, Nederlando, Nederlandaj Antiloj, Surinamo, Britio kaj Usono)
2013 - Arkitektura arkivo de Oscar Niemeyer (preskaŭ 9 000 dokumentoj, skizoj, desegnaĵoj)
Avignon
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Brazilo
2017 - Dokumentoj de la komponisto Antonio Gomes (kune kun Italio)
2017 - Kolekto de dokumentoj de la edukisto Paulo Freire
Avignon
Esperanto-movado
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 57 voĉdonojn (0,27% de voĉoj) en 2004, kaj 40 voĉdonojn (0,19% de voĉoj) en 2009.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Ĉinio
2011 - Bencao Gangmu (ĉine 本草綱目 / 本草纲目, Pinyin Běncǎo Gāngmù, 'La Libro de Sanigaj Herboj '), historia libro pri ĉinaj herboj kaj kuraciloj el la 16-a jarcento
Avignon
Ĝemelurboj
Avinjono ĝemeliĝis kun
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Ĉinio
2011 - Huangdi Nei Jing (新刊 黄帝内经) la "Libro de la Flava Imperiestro pri Interna Medicino", unu el la plej malnovaj normaj verkoj de ĉina medicino
Danio
1997 - Arkivoj de Søren Kierkegaard, Fako pri Manuskriptoj de la Reĝa Biblioteko, Kopenhago
1997 - Kolekto Linnaeus, publikaĵoj de kaj pri Carl von Linné kaj liaj studentoj, Dana Nacia Biblioteko por Scienco kaj Medicino, Kopenhago
1997 - Manuskriptoj kaj leteroj de Hans Christian Andersen, Sekcio pri Manuskriptoj de la Reĝa Biblioteko, Kopenhago
Estonio
2009 - dokumentoj pri la Balta Vojo, la homa ĉeno la 23-an de aŭgusto 1989, kiu kunigas la tri ŝtatojn en ilia libereco-deziro (kune kun Latvio kaj Litovio)
Germanio
2001 - Simfonio n-ro 9, op. 125 de Ludwig van Beethove n, Berlina Ŝtata Biblioteko kaj la naskiĝdomo kaj muzeo pri li en Bonn
2001 - Filmo Metropolis, Fondumo Friedrich Wilhelm Murnau, Wiesbaden
2009 - La kanto de la Nibelungoj
2011 - Traktato de Moskvo en 1990 kaj 14 aliaj dokumentoj pri la konstruado kaj falo de la Berlina muro
2013 - Nebra Ĉiela Disko
ISO 3166-2:FR
La ISO-kodoj de la regionoj de Francio, la francaj departementoj, la transmaraj departementoj kaj transmaraj kolektivoj konsistas el la ISO-kodo de Francio, "FR", streketo kaj sekve
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Germanio
2013 - Verkoj de Karl Marx (Manifesto de la Komunista Partio kaj Das Kapital. Volumo 1 ) (kune kun Nederlando)
Francio
2003 - Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj (1789–1791)
Celurosaŭroj
Celurosaŭroj (Coelurosauria) estas grupo de teropodaj dinosaŭroj inter kies diversaj membroj estas la tiranosaŭroideoj, la ornitomimosaŭroj, kaj la maniraptoroj.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Grekio
2015 - Papiruso de Derveni, la plej malnova "libro" en Eŭropo
Celurosaŭroj
Priskribo
Inter la tipaj trajtoj de celurosaŭroj estas sakro (serio de vertebroj ligitaj ĉe la kokso) pli longa ol ĉe aliaj dinosaŭroj, vosto rigidigita ĉefine, kurbiĝinta ulno, kaj tibio kutime pli longa ol la femuro. Fosiliaj atestaĵoj montras ke ĉiuj celurosaŭroj versajne portis plumojn. Prum kaj Brush asertis en artikolo de 2002 paper ke plumoj "originated in a lineage of coelurosaurian theropod dinosaurs including both Sinosauropteryx and birds [ venas de evolulinio de celurosaŭraj teropodaj dinosaŭroj inter kiuj estas sinosaŭropterigo kaj birdoj ]", kaj ke plumojn verŝajne ne havis la pli primitivaj teropodaj grupoj kiel "allosauroids, ceratosaurids, and coelophysids [ alosaŭroideoj, ceratosaŭredoj, kaj celofisedoj ]." Sekve, plumohavado estas trajto de progresintaj teropodoj (t.e., celurosaŭroj) kaj verŝajne originis ĉe la plej primitivaj membroj de ĉi tiu grupo.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Hungario
2013 - Malkovroj de Ignaz Semmelweis el la jaroj 1847–1861
Celurosaŭroj
Priskribo
Aldone, oni trovis fosiliajn ŝpurojn de plumoj de almenaŭ unu specio en ĉiu celurosaŭra evolulinio. Oni scias ke plumojn havis membroj de la kompsognatedoj, tiranosaŭroideoj, oviraptorosaŭroj, terizinosaŭroj, alvazezosaŭredoj, dromeosaŭredoj, kaj troodontedoj. Ĉiuj konataj specimenoj en la familio de skansoriopterigedoj venas de plumhavaj fosilioj. Ĝis nun, la sola celurosaŭra grupo pri kiu oni ankoraŭ ne trovis rektajn atestaĵojn de plumoj estas la ornitomimosaŭroj.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Hungario
2015 - Tri dokumentoj pri la laboro de Loránd Eötvös
Celurosaŭroj
Priskribo
La plimulto de la celurosaŭroj estis dupiedaj predantoj kaj en la grupo estis iuj el la plej grandaj (tiranosaŭro) kaj plej malgrandaj (mikroraptoro, parvikursoro) karnovoraj dinosaŭroj ĝis nun malkovritaj. La modernaj birdoj klasiĝas de la plimulto de paleontologoj (sed ne de ĉiuj ornitologoj ) kiel nun ekzistanta grupo de celurosaŭroj (en la subgrupo de maniraptoroj).
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Indonezio
2015 - Arkivoj de la Afrika-Azia Konferenco de Bandung (1955)
2017 - Arkivoj de la restarigo de Borobuduro
Celurosaŭroj
Tradiciaj 'celurosaŭroj'
Kiel estis la karnosaŭroj por grandaj teropodoj, la grupo de celurosaŭroj tradicie uziĝis kiel miscelanea kategorio por ĉiuj malgrandaj teropodoj, sed analizado en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj montris ke iuj 'celurosaŭroj' fakte estis primitivaj teropodoj, plej notinde la celofisedojn. Aliflanke, iuj dinosaŭraj grupoj jam delonge konsideritaj estis karnosaŭroj, la tiranosaŭredoj, montriĝis estis grandaj celurosaŭroj. La grandaj, herbovoraj/ĉionmanĝaj segnosaŭruloj, iam kreditaj estis parencaj aŭ al saŭropodomorfoj aŭ al ornitiskioj, simile montriĝis esti celurosaŭroj.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Indonezio
2017 - Arkivo pri la cunama katastrofo en la Hinda Oceano en 2004 (kune kun Srilanko)
Irano
2007 - Bayasanghori Ŝahnameo (Libro de Reĝoj), 1430, la sola restinta kopio de la irana nacia epopeo, Tehrano
Celurosaŭroj
Taksonomio
Taksonomio laŭ Benton 2004. Notu ke Benton metis la oviraptoredojn kiel ordo Oviraptorosauria ene de klaso Aves.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Irlando
2011 - Libro de Kells en Kolegio Triunuo, en Dublino
Celurosaŭroj
Filogenezo
La sekva kladogramo venas, en mallongigita formo, de Weishampel, Dodson, kaj Osmólska, 2004. Ili difinas celurosaŭrojn kiel tiujn dinosaŭrojn havanta pli postan parencon komuna kun la pasero ol kun la alosaŭro.
Fernando Andina
Fernando ANDINA (Madrido, 22-a de majo 1976) estas hispana aktoro.
Li studis dramon en Usono kaj Hispanio kaj lia unua ĉefa rolo estis en la Televidoserio Al salir de clase
Celurosaŭroj
"Coelurosaurus"
"Coelurosaurus" estas neformala genronomo laŭdire proponita de Friedrich von Huene 1929 (foje malĝuste citita kiel 1914), kiun oni foje vidas en listoj de dinosaŭroj. Verŝajne temas pri tipografia eraro; von Huene intencis alskribi restaĵojn pri kiuj ne eblis decidi al Coelurosauria incertae sedis, sed ie survoje al publikiĝo oni reviziis por ŝajnigi ke von Huene kreas novan genronomon "Coelurosaurus" (kiel tion priskribis George Olshevsky en mesaĝo de 1999 al la Dinosaur Mailing List). Al la nomo mankas priskribo kaj oni ne uzis ĝin serioze, kvankam ĝi uziĝis en fikciaj verkoj.
Listo de UNESKO pri monda heredaĵo de dokumentoj
Israelo
2013 - Kolekto de atestiloj en Jad Vaŝem, Jerusalemo
2015 - Kodekso de Alepo, Muzeo de Israelo, Jerusalemo
2015 - Kolekto de la verkaro de Isaac Newton pri teologiaj kaj alkemiaj temoj, Nacia Biblioteko de Israelo, Jerusalemo
Japanio
2017 - Historio de pacokonstruado kaj kultura interŝanĝo inter Koreio kaj Japanio de la 17-a ĝis la 19-a jarcentoj.
Kartvelio
2011 - bizancaj manuskriptoj el Kartvelio
2013 - Manuskripta kolekto por la verko La kavaliro en panterfelo de Ŝota Rustaveli (kune kun Britio)
Kazaĥio
2005 - Aŭdvidaj dokumentoj de la internacia kontraŭnuklea movado "Nevado-Semipalatinsk"
2011 - Arkivo de la Arala Maro, kiu dokumentas la ekologian katastrofon en la lago inter 1965 kaj 1990
Kostariko
2017 - Dekreto pri la aboligo de la armeo en Kostariko
Libano
Fenica alfabeto (2005)
Nederlando
Taglibro de Anne Frank (2009), Hejmo de Anne Frank, Amsterdamo
Manifesto de la Komunista Partio kaj unua volumo de la persona kopio de Karl Marx de La Kapitalo (2013)
The Language Archive (arkivo pri lingva diverseco), sonregistraĵoj kaj tekstoj en kaj pri (endanĝerigitaj) lingvoj (2015), Max Planck-Instituto por Psikolingvistiko, Nijmegen.
Nepalo
2013 - Susrutamhita (Sahottartantra), la plej malnova dokumento pri ajurvedo sur palmfolioj
Pakistano
Dokumentoj de Mohammed Ali Jinnah (1999) 1999 - Dokumentoj de Mohammad Ali Jinnah - fondinto de Pakistano, Naciaj Arkivoj, Islamabado
Pollando
1999 - La libro de Nikolao Koperniko "De revolutionibus orbium coelestium "
1999 - Arkivoj de la Varsovia geto (Arkivoj de Emanuel Ringelblum )
1999 - Majstroverkoj de Frédéric Chopin, Societo Fryderyk Chopin, Varsovio
2003 - Deklaracio de la Konfederacio de Varsocio pri libereco de kredo de la 28-a de januaro 1537
2003 - 21 postuloj de Gdansko, aŭgusto 1980, naskiĝo de la sindikato Solidarność kiel amasa civitana movado
2017 - Dokumento pri la fondo de la Lublina Unio (kune kun Litovio, Ukrainio, Belorusio kaj Latvio)
Rusio
2011 - Persona biblioteko kaj manuskriptoj de Lev Tolstoj, kaj kolekto de fotoj kaj filmoj
2017 - Sankt-Peterburga Murakka, albumo de hinda kaj persa miniaturpentraĵoj el la 16-a ĝis 18-a jarcentoj kaj ŝablono de persa kaligrafio
Serbio
Arkivo de Nikola Tesla (2003)
Svislando
2011 - Kolektoj pri Jean-Jacques Rousseau, Ĝenevo kaj Neŭŝatelo
2017 - Deklaroj de indiĝenaj popoloj ĉe Unuiĝintaj Nacioj inter 1982 kaj 2015
Taĝikio
2003 - "Kulliyat" de Ubayd Zakoni kaj la sonetoj "Gazaloj" de Hafizo (perse: حافظ) : manuskriptoj el la 14-a jarcento
Turkio
2003 - Verkoj de Aviceno (Ibn Sina), Biblioteko de la Moskeo Sulejmano en Istanbulo (2003)
2013 - "Vojaĝlibro" de Evliya Çelebi ĉe la Biblioteko Muzeo, Palaco de Topkapi kaj la Biblioteko kun manuskriptoj de Sulajmanija.
2017 - Kompendio de tjurkaj lingvoj.
Ukrainio
2017 - Kolekto de dokumentoj pri la nuklea katastrofo en Ĉernobilo en la ŝtata arkivo de Ukrainio
Unuiĝinta Reĝlando
Magna Carta (2009), Brita Biblioteko, Londono
Usono
2007 - " La Sorĉisto de Oz (1939) ", unu el la plej elstaraj verkoj en la historio de la filmo
2017 - Dokumentoj pri la vivo de William Shakespeare (dividita kun Unuiĝinta Reĝlando)
2017 - Villa Ocampo, privata biblioteko kaj arkivaj materialoj de la verkistino Victoria Ocampo (kune kun Argentino)
Venezuelo
Verkoj de Simón Bolívar (1997), Naciaj Arkivoj, Karakaso
Ekster ŝtatoj
2009 - Arkivoj de la Ligo de Nacioj, 1919–1946, Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj en Ĝenevo
2009 - UNRWA - Foto- kaj filmo-arkivoj de la palestinaj rifuĝintoj
Ekstera ligilo
Memory of the World (Memoro de la Mondo)
Hiroaki Tsujikami
Hiroaki Tsujikami (辻上 裕章, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
Baar ZG
Pri la komunumo
Baar (en esperanto ankaŭ Baro) estas urbo kaj komunumo en Kantono Zugo, Svislando. Ĝi havis 21908 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Baar situas oriente de la urbo Zugo kaj estas ĉirkaŭfluata de la rivero Lorze, kiu fontas el la Lago de Ägeri kaj fluas al la Lago de Sihl. La plej norda parto de la urbo estas Sihlbrugg ĉe la bordo de la rivero Sihl. Krom la municipo Baar mem la komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Allenwinden, Blickensdorf, Deinikon, Inwil bei Baar, Neuägeri, Sihlbrugg Dorf kaj Walterswil.
Vidindaĵoj
En la Lorze-Ravino troviĝas la stalaktito-grotoj Höllgrotten (en Esperanto: inferogrotoj), kiuj estas natura trinkavko-rezervujo de la urbo Zuriko. Vizitindas ankaŭ la Kastelruino Wildenberg sude de la Lorze-Ravino-Ponto. En Baar finiĝas la aŭtoŝoseo de Lucerno al direkto Zuriko kaj transiras al la ĉefa vojo tra la Sihl-Valo. De la trafikcirklo en tiu-ĉi transirejo eliras ankaŭ la pasejvojo tra Hirzelpasejo, kiu konektas ĝin kun la aŭtoŝoseo A2 de Zuriko al Koiro.
Trafiko
Baar situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zugo al Zuriko kaj estas kaj konektita al la loka reto de Zugerland Verkehrsbetriebe kaj al la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Unuaj setlejspuroj en Baar trovitaj de arkeologoj aĝas preskaŭ 5000 jarojn. La unua dokumenta mencio de Baar datiĝas el la jaro 1045 kiel Barra. En mezepoko diversaj monaĥejoj posedis terenojn en Baar. La plej grava bienposedanto en la komunumo tamen estis la Abatejo Kappel. Gravan influon en Baar havis en tiu epoko la Grafoj de Kiburgo kaj poste la Habsburgoj. Kune kun la urbo Zugo Baar aliĝis en la jaro 1352 al la Svisa Ĵurkomunumo.
Ekonomio
En la epoko de la industriiĝo en Baar estiĝis multaj fabrikoj, kiuj profitis de la energio produktita el la akvoforto de la rivero Lorze, kiu je la mallonga distanco de 16 km pasas altecdiferencon de 300 m. La rivero liveris la energion por ŝpinfabrikoj kaj elektrocentraloj. Nuntempe antaŭ ĉio la bonaj impostokondiĉoj allogas ĉefe internaciajn kaj tutmondajn entreprenojn al Baar. Tiel ekzemple la konzerno Glencore International AG havas sian sidejon en la urbo.
Hüttwilen
Hüttwilen estas komunumo en la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Steckborn) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1,416 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1,452 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Rhamphicarpa fistulosa
Rhamphicarpa fistulosa estas specio el la familio Orobankacoj (Orobanchaceae). Ĝi estas grava parazito de rizo.
Priskribo
Ĝi estas unujara herbo kun folioj nadlaformaj kaj malhelverdaj. Floroj estas blankaj kaj havas longan tubon.
Hüttwilen
Geografio
Hüttwilen situas sur la montoĉeno Seerücken inter la valoj de Turo kaj Rejno/Suba Bodenlago. En okcidento de la komunumo troviĝas naturprotekta regiono konsistanta el la tri lagetoj Hüttwilersee, Hasensee kaj Nussbaumersee. Malgraŭ la naturprotekto estas permesata la banado en Hüttwilersee.
La komunumo konsistas el la municipoj Hüttwilen, Kalchrain, Nussbaumen kaj Uerschhausen.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hüttwilen limas en nordo al Wagenhausen, Eschenz kaj Mammern, en oriento al Herdern, en sudo al Warth-Weiningen kaj Uesslingen-Buch, kaj en okcidento al Neunforn kaj Oberstammheim (Kantono Zuriko).
Rhamphicarpa fistulosa
Ekologio
Ĝi estas ne deviga riza duonparazito de multaj plantoj ĉefe poacoj kaj ciperacoj.
Hüttwilen
Trafiko
Hüttwilen atingeblas per la poŝtaŭtolinio de Diessenhofen al Frauenfeld. La veturado al Diessenhofen daŭras 20 kaj al Frauenfeld 15 minutojn. La plej proksima alveturejo al la nacia aŭtoŝoseo A7 de Vinterturo al Konstanco situas en distanco de proksimume 5 km de la vilaĝo.
Vidindaĵoj
Apud Nussbaumen troviĝas la Kastelo Steinegg, konstruaĵo, kiu estis starigita 1866 en novrenesanca stilo. Integrita al la konstruaĵo estas partoj de iama fortikaĵo el la 13-a jarcento, kiu estis konstruita de la Sinjoroj de Steinegg. Ĝi forbruliĝis en la jaro 1517. Post rekonstruo ĝis estis de 1583 ĝis 1798 la sidejo de la zurika supervokto. Hodiaŭ la kastelo troviĝas en privata posedaĵo. En Uerschhausen situas la Kastelo Helfenberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hüttwilen datiĝas el la jaro 1255 kiel Hutewiler. Jam kvarcent jarojn pli frue nomen en la jaro 857 estis unuan fojon menciitas Nussbaumen kiel Nuzpouma.
Post la fino de la Helveta Respubliko Hüttwilen unue estis atribuita al la municipkomunumo Eschenz. Malgraŭ grandaj protestoj de la civitanoj de Hüttwil daŭris ĝis la jaro 1851 ke Hüttwilen fariĝis kiun Nussbaumen kaj Uerschhausen propra komunumo.
La hodiaŭa politika komunumo Hüttwilen estis kadre de la turgovia komunumreformo kreita la 1-an de januaro 1997 per transformo de la samnoma antaŭa municipkomunumo, kiu konsistis el la lokkomunumoj Hüttwilen kun Kalchrain, Nussbaumen kaj Uerschhausen.
Blanca Suárez
Blanca Martínez SUÁREZ (Madrido, 21a de oktobro 1988) estas hispana aktorino kiu famiĝis per la roloj de Julia Medina en la televida serio El internado (2007-2010) kaj de Ainhoa Montero en El Barco (2011-2013). Ŝi estis nomumita al Goja-premioj pro sia ludado en la filmo La piel que habito (2011) de Pedro Almodóvar kiel plej bona nova aktorino; Ŝi laboris por famaj reĝisoroj kiel Imanol Uribe, José Luis Cuerda, Pedro Almodóvar kaj Álex de la Iglesia; kun la du lastaj, ŝi protagonistis en kelkaj filmoj.
Biografio
Ŝi ekkarieris en 2007, ĉe la fimo Eskalofrío, reĝisorita de Isidro Ortiz, sed en la televida serio El internado de Antena 3 ŝi populariĝis, ​ kaj eĉ plie protagonistis laŭ la sezonoj pluis. ​ En 2008 ŝi partoprenis en la filmo Cobardes, de José Corbacho, per malgranda rolo. En 2009 ŝi aperis en la komedio Fuga de cerebros reĝisorita de Fernando González Molina ​ kaj en El cónsul de Sodoma, biografia filmo pri la verkisto Jaime Gil de Biedma. ​
En 2014 ŝi faris duarangan rolon en My bakery in Brooklyn de Gustavo Ron. ​ En 2015 ŝi ludis en historia serio de La 1 Carlos, Rey Emperador la rolon de Izabela de Portugalio. ​ Poste, ŝi aliĝis al serieto de Telecinco Lo que escondían sus ojos, en kiu ŝi ludis la rolon de la aristokratino Sonsoles de Icazam, kiu estis sekreta amatino de faŝisto Ramón Serrano Súñer, bofrato de Francisco Franco. En oktobro samjare, ŝi aperis en la filmo Mi gran noche, reĝisorita de Álex de la Iglesia, kun Raphael, Mario Casas, Pepón Nieto kaj Terele Pávez, inter aliaj.
Ŝi aperis en la unua serio originala de Netflix en Hispanio Las chicas del cable, kio premieris en la 28a de aprilo 2017. Sanjare ŝu aperis en la filmo El bar, de Álex de la Iglesia, en kiu ŝi kunprotagonistas por kiu la aktorino devis maldikiĝi 9 kilogramojn. En oktobro samjare ŝi ekfilmis Tiempo después, reĝisorita de José Luis Cuerda, en kiu ŝu ludas la rolon de Méndez. En 2018 ŝi aperis en A pesar de todo kaj en 2019 en El verano que vivimos en kiu ŝi ludis la ĉefrolon, Lucía Vega.
Ocean's Eleven
Intrigo
Danny kaj Rusty varbas ok eksajn kolegojn kaj krimajn specialistojn: Linus Caldwell (Matt Damon), juna kaj talenta poŝŝtelisto; Frank Catton (Bernie Mac), kazina laboristo kaj trompisto; Virgil (Casey Affleck) kaj Turk Malloy (Scott Caan), paro da talentaj mekanikistoj; Livingston Dell (Eddie Jemison), sperta pri elektroniko kaj komputiloj; Basher Tarr (Don Cheadle), eksperto pri eksplodaĵoj; Saul Bloom (Carl Reiner) maljuna trompisto; kaj "La Mirinda" Yen (Shaobo Qin) akrobato. Pluraj grupanoj faras esploradon ĉe la Bellagio por lerni kiel eble plej multe pri la sekureco, la rutinoj, la kondutoj de la kazina personaro kaj la konstruaĵo mem. Aliaj membroj kreas precizan kopion de la trezorejo, kiun la spektantaro kredas konstruita nur por praktiki manovradon per siaj timindaj sekurecaj sistemoj. Dum tiu ĉi plana fazo, la teamo malkovras ke la eksedzino de Danny, Tess, estas la fianĉino de Benedict. Rusty instigas Danny rezigni pri la plano, kredante Danny malkapabla je sana juĝo dum Tess estas engaĝita, sed Danny rifuzas.
8931 Hirokimatsuo
8931 Hirokimatsuo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ocean's Eleven
Intrigo
Ĉar Benedict alvenas por ekzameni la detruitan monon, liaj viroj sekvas la kamioneton kaj trovas la saketoj nur plenaj de flugfolioj pri prostituitinoj. Benedikto ekkomprenas ke la sekuraca video de la rabo kiun li spektis estis muntado, ĉar la planko ne havis la emblemon de Bellagio, kiu estis ĵus instalita. En retromemoro vidiĝas kiel Danny kaj lia teamo uzis la kopion de la fotilo por krei la falsan vidon, kiun Benedict vidis kaj aktoris kiel membroj de SWAT, prenante la monon el la kazino sen veki suspektojn respondante al la voko de Benedict. Li iras al la ĉambro kie li forlasis Danny kaj trovas lin tie batita, kun neniu maniero ligi lin al la rabo. Dum Tess spektas la sekurecajn registradojn, Danny konfesos al Benedict ke li forlasus Tess se li povus reakiri la monon. Danny diras, ke post 72 horoj li povas ekscii, kiu prenis la monon, sed Benedict ordonas al siaj viroj transdoni Danny al la polico pro malobservado de sia provisora liberigo. Post restado de tri aŭ ses monatoj en malliberejo, Rusty kaj Tess iras por atendi lin ĉe la elirejo kaj ili tri foriras per aŭto.
8931 Hirokimatsuo
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hiroki Matsuo, iama direktoro de la Instituto de Kosmo kaj Kosmonaŭtika Scienco. Li sin dediĉis al la disvolvo de la kosmesploro ekde la lanĉo de la unua japana artefarita satelito. Li kontribuis al la promocio de interplanedaj misioj kaj establis la inĝenierartan bazon por la misio de esplorado al la Haleja kometo.
Aguada de Cima
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas loĝloko en Portugalio. Formale post administra reformo de 2013 temas pri unu el 11 komunumoj (freguesias) de la urbo Águeda. situas sudoriente de la urbocentro.
Tergloba navigada satelita sistemo
GNSS-satelitoj radie komunikas sian ekzaktan pozicion kaj tempon en la tera orbito. Por ricevi sian pozicion sur la tero, teknika aparato devas ricevi la signalojn de almenaŭ kvar sendependaj satelitoj samtempe.
Por ke la ricevaj aparatoj estu laŭeble malgrandaj (ekzemple en misiloj), la satelitoj ĉirkaŭflugas la teron en laŭeble eta distanco. Pro fizikaj kialoj tiu eta distanco de la tero rezultigas rapidecojn de la satelitoj, kiuj signife superas la rotacion de la terglobo. Tial necesas almenaŭ 24, pli bone 32 satelitoj, kiuj laŭ diversaj vojoj ĉirkaŭflugas la teron, por ke la sistemo glate funkciu en ĉiu loko de la tero.
Fiksaj signaloricevaj stacioj sur la tero plibonigas la ekzaktecon de la sistemo, sendante korektajn signalojn al la ricevaj aparatoj. Tiaj satelite bazitaj aldonaj sistemoj (SBAS) estas la eŭropa sistemo EGNOS, la usona WAAS, la japana MSAS kaj la hindia GAGAN. La ĉina sistemo COMPASS ankoraŭ ne finkonstruiĝis.
(39774) 1997 GO27
(39774) 1997 GO27 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝia orbito interne tanĝas la orbiton de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,0587341 astronomia unuo, tie estas 8,786 milionj da km.
Anarkiismo en Germanio
Germana individuisma filozofo Max Stirner iĝis grava frua influo por la disvastigo de anarkiismo en Germanio. Poste Johann Most iĝis grava anarkiisto propagandante kaj en Germanio kaj en Usono, kie estis grava kolonio de germanaj kaj jud-germanaj laboristoj. Fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a jarcento tie aperis individuismaj anarkiistoj influitaj de Stirner kiaj John Henry Mackay, Adolf Brand kaj Anselm Ruest (Ernst Samuel) kaj Mynona (Salomo Friedlaender).
La anarkiistoj Gustav Landauer, Silvio Gesell kaj Erich Mühsam havis gravajn estrajn postenojn ene de la revoluciaj konsiliismaj strukturoj dum la ribeloj de la finoj de la 1910-aj jaroj konata kiel Bavara Soveta Respubliko. Dum la hegemoniiĝo de la Nazia reĝimo Erich Mühsam estis mursita en koncentrejo kaj pro siaj anarkiismaj sintenoj kaj pro sia juda deveno. La aktivulo por anarkisindikatismo kaj verkisto Rudolf Rocker iĝis influa gravulo por la establado de la internacia federacio de anarkisindikatismaj organizaĵoj nomita Internacia Laborista Asocio same kiel de ties germana sekcio Freie Arbeiter-Union Deutschlands.
Nuntempaj germanaj anarkiismaj organizaĵoj estas la anarkisindikatisma Freie Arbeiterinnen- und Arbeiter-Union kaj la Federacio de Germanparolantaj Anarkiistoj (Föderation Deutschsprachiger AnarchistInnen).
31664 Randiiwessen
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron Randii Wessen, kiu servis ĉe la Jet Propulsion Laboratory dum pli ol 20 jaroj. Dum sia servo ĉe JPL, li laboris por Voyager, Cassini, Galileo kaj la misioj de marsaj. Li ankaŭ estas fama lektoro de la American Institute of Aeronautics and Astronautics.
Loreno
Ĉefaj urboj de la regiono estas Metz, Nancio Nancy, Thionville kaj Toul. ISO-kodo de la regiono estas <tt>FR-M</tt>.
(En iuj tekstoj ankaŭ aperas nomvariaĵoj kiel Lotrino, Lotringo, Lotaringo, Lotaringio k.s. anstataŭ Loreno.)
Historie, oni nomas Lotaringo mezepoka reĝolando. El Alta Lotaringo evoluis la Loreno.
Granda Kampanjo
Granda Kampanjo (germane: Grossaktion in Warschau) – likida operaco de Varsovia geto ligita kun amasa ekstermo de ĝiaj loĝantoj. Ŝlosila parto de la operaco Reinhardt, farita de SS-Komandanto kaj de Polico Odilo Globocnik.
Trapaso
La 22-an de julio 1942 "Komisaro de deportadoj" SS-Sturmbannführer Hermann Höfle renkontiĝis kun membroj de varsovia Juda Konsilio (Judenrat) informante ties prezidanton Adam Czerniaków, pri "setligo orienten". Czerniaków – kies voĉo estis estimata inter la juda socio – sinmortigis en la momento, kiam malkovris perfidajn planojn de la germanaj nazioj. Li tuj estis anstataŭigita de Marek Lichtenbaum. La cetera parto de la loĝantaro de la geto ne estis informita pri vera stato de la afero. Ĝis fino de 1942 montriĝis, ke deportadoj celas ne setladon, sed eksterminadon.
Dum la Granda Kampanjo 265 mil judoj estis deportitaj al Treblinka. Surloke oni murdis ĉirkaŭ 10 mil, rezulte en la geto postrestis ĉirkaŭ 70 mil personoj. Estas malfacile kompari la agadon de somero 1942 kun la fina likvido de la geto printempe de la venonta jaro, kiam mortis kvinoble malpli da personoj, ol dum Grossaktion. Eventoj de 1942 estas ofte kovrataj per la fama heroa Ribelo en varsovia geto. Grossaktion de 1942 estis tamen decida en ekstermo de la juda loĝantaro de Varsovio.
Dum ok semajnoj senĉese iris trajnoj de Varsovio al Treblinka. Al ĉiun brutan vagonon oni enpelis pli ol 100 homojn, transportante tage ĉirkaŭ 5-6 miloj de judoj, kune kun kuracatoj de malsanulejo kaj infanoj el la Domo de Orfoj. Unu el pli konataj viktimoj de tiutempaj eventoj estis Janusz Korczak – konata pedagogo kaj verkisto – kiu, havante ŝancon eviti deportadon, mem decidis sekvi la sorton de siaj zorgatoj kaj proksimaj amikoj.
Post alveno al Treblinka la viktomoj estis senvestigataj kaj direktataj en 200-personaj grupoj al kameroj, kie estis gasumitaj. Civiluloj ne povis alproksimiĝi al la koncentrejo.
''Tragikan finon de la geto oni ne povis ŝanĝi, sed la vojo al tio povus estis alia, se aperus pli forta gvidanto. Sendube, se la ribelo en Varsovia geto okazus aŭguste kaj septembre 1942, kiam ankoraŭ estis 300 000 judoj, germanoj devus pagi multe pli altan prezon.'' – David J. Landau
15855 Mariasalvatore
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maria Salvatore, entuziasmulino pri la malgrandaj korpoj de la sunsistemo. Ŝi ludis gravan rolon por popularigi astronomion al la publiko kaj organizis astronomiajn kaj sciencajn eventojn, precipe prelegojn kaj seminariojn pri la studo de asteroidoj.
Pál Steiner
Pál STEINER [ŝtajner] estis hungara, rumania hungara kuracisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Pápa la 5-an de februaro 1879 kaj mortis en Kluĵo la 12-an de septembro 1959.
Biografio
Pál Steiner diplomitiĝis en la Universitato de Budapeŝto (1902). De 1907 li laboris en la kirurgia kliniko de la Universitato de Koloĵvaro. Post la fermo de la hungara universitato (1919) li restis en Kluĵo, ĝis 1929 li operaciis en sanatorio Vöröskereszt Egylet Mária-Erzsébet, poste li malfermis privatan sanatorion (1929–41). Li partoprenis en la fondado de Juda Publikmalsanulejo de Kluĵo kaj estis ties unua kirurgia ĉefkuracisto (1929–30).
Betsaida
Betsaida aŭ Betseda (Βηθσαΐδα, Bēthsaïda, verŝajne el la בית צידא, beṯ ṣayda, aŭ eble el la בית ציד, beṯ ṣayid, ambaŭ "domo de fiŝkaptado") estis urbeto de Golanido, en la norde de la Maro de Galileo, ĉe loko konata en la araba kiel et-Tell (اَلتَلّ; at-tall). Ĝi estas citita en la Biblio, en la Evangelio laŭ Johano (1,44) kaj la pasaĵo 12,21 informas ke tie naskiĝis la apostoloj Petro, Andreo kaj Filipo. Dum la dua Ferepoko, ekde ĉirkaŭ 1000 a.K., ĝi estis la ebla ĉefurbo de la aramea reĝlando de Geŝur, havante palacon eble de la Bit Ĥilani tipo, kaj eble nomiĝis Zed/Ced aŭ Zer/Cer. La urbeto estis nomita Julias de la tetrarko Filipo, kiu konstruis kelkajn konstruaĵojn kaj mortis tie.
Kontribuis al la forlaso kaj forgeso de la urbeto ĝia detruo dum la Unua Juda-Romia Milito. Ĝi estis denove detruita de tertremo kaj inundo. Dum la mezepoko, la loĝantaro de la najbaraj vilaĝoj utiligis la ŝtonojn de la ruinaĵoj por konstrui siajn proprajn domojn en sia lando, plie detruante la ruinaĵojn.
Geografio
Betsaida situas sur bazalta masivo, proksime al la Maro de Tiberias, 1,5 km for de ĝi.
Ĉar la loko situas sur la jordana rifta valo, diversajn fojojn okazis tertremoj kaj terŝoviĝoj. Tio povis ŝanĝi la fluon de Jordano kaj do la akvan nivelon, kiu tial variis dum malsamaj epokoj, influante la distancon de la lago kaj tial la konvenecon de la loko por fiŝkaptistoj.
Arkeologia malkovro
En la rabena literaturo la loko estis sufiĉe konta kiel urbeto situanta marĝene de la historiaj limoj de la Palestino. Laŭ datenoj de la 2-a jarcento Rabbi Shimon ben Gamliel kaj la imperiestro Hadriano parolas pri la abunda fiŝaro kaj pri la birdoj ĉeestantaj en la urbo. Spite de la nombraj literaturaj fontoj en la helenismaj kaj romia epokoj, la sinsekvaj kristanaj pilgrimoj, ekde la 4-a jarcento, ne sukcesis identigi ĝian pozicion.
En 1987 la israela arkeologo doktoro Rami Arav entreprenis dek tagojn de elfosaj provoj sur Et-Tell (laŭlitere "la monteto"), fora du kilometrojn el la nordorienta marbordo de Maro de Galileo por individuigi ĉu la 21 akreoj individuigitaj per la teknika esplora sistemo estus la kovraĵo de Betsaida. La pozitiva rezulto originigis internacian akademian arkeologian teamon kiu en 1996, krom meti al lumo la helenisman romian Betsaidan, enkondukis al surpriza malkovro. Estis trovitaj restaĵoj de urba pordego de la Ferepoko (tempo laŭ la hebrea Biblio). Hodiaŭ oni opinias ke en tiu epoko Betsaida eble estis ĉefurbo de la regno de Geŝur. Tiu regno estas citita en la Biblio pro la vizito de reĝo Davido kaj lia sekva geedziĝo kun Ma'aĥah, la filino de la reĝo de Geŝur.
Bronzepoko
Arĥeologia atesto indikas ke iuj homoj jam setlis tie la fruan bronzepokon.
Ferepoko
Betsaida estis fondita en la 10-a jarcento a.K. en la nove unuiĝinta aramea reĝlando de Geŝur sub hurita dinastio, eble kiel la reĝa ĉefurbo. Ĝia nomo eble estis Zed/Ced aŭ Zer/Cer, laŭ interpreto de Josuo 19: 35. La reĝo Talmai estis aliancano de Davido, eble kiel la plej forta partnero en ilia alianco ĉar Davido, edziginte Ma'aĥa, estis bofilo de Talmai. La juda reĝo Asa ankaŭ petis al la reĝo de Geŝur por helpi, kiu subtenis lin kontraŭ Baaŝa de Israelo. En la 10-a jarcento a.K. Betsaida estis pli granda kaj pli ornamata per konstruaĵoj ol Jerusalemo. La urbo konsistis tiam el du partoj, la sura urbo kaj la suba urbo, havis dikajn murojn kun alta turo, bastionoj kaj kontraŭfortoj, glacison, palacon de tipo Bit Ĥilani laŭ Arav, barilpordon inter la sura urbo kaj la suba urbo, eble templon kaj ie urban barilpordon.
En la frua 9-a jarcento a.K. reĝo Hazael de Damasko atakis kaj aneksis la urbon. Nova barilporda konstruaĵo estis konstruata, verŝajne sur la antaŭa barilpordo. Ĝi havis blankan internan barilpordon kun du turoj, eksteran barilpordon kun certe unu turo kaj verŝajne du turoj, 30 m longan placon, tribunalbenkon de juĝistoj kaj "altajn lokojn", k.e. altaroj. La teamo de Rami Arav ankaŭ trovis steleon de luna dio, rilata al Sin. La kapo de tiu dio estas bova, kun kornoj en la formo de la lunarko.
Terŝoviĝo dum la fino de la Ferepoko ŝanĝis la kurson de la Jordano kaj la akvonivelo altiĝis, kreante lagunojn. La loko tiel iĝis pli konvena por fiŝkaptado.
Helenisma periodo
Fenicaj negocistoj pliriĉiĝis dum la helenisma epoko pro la kreado de novaj merkatoj en Grekio kaj Anatolio per la grekoj. La ĉirkaŭanta regiono de Fenicio do kreskis kaj aŭ fenicoj aŭ aliuloj refondis Betsaida. Trovoj inkluzivis fenicajn monerojn, montrante al negoco kun fenicaj (haven)urboj. Kiam la ptolemea regado finiĝis kaj la seleŭkia regado komenciĝis, la loĝantaro eĉ pli pliriĉiĝis, indikate per la trovo de multaj seleŭkiaj moneroj. La tiamaj domoj havis dikajn murojn, dikece de 70 cm.
La makabea Aleksandro Janeo konkeris Betsaida en 84 aŭ 83 a.K. Rapide la vilaĝo iel fariĝis juda, negoco kun Fenicio ĉesis kaj estis anŝtaŭigata per negoco kun judaj setlejoj: fenicaj moneroj malaperis, hasmoneaj moneroj aperis. La vilaĝo tamen estis daŭre riĉa. Oni trovis kelkajn bronzajn monerojn de Aleksandro Janeo en Betsaida.
Herodo Filipo la 2-a elektis loĝi tie. Li refondis Betsaida kiel urbeto (poleis) en 30 kaj nomis ĝin Julias, plurajn monatojn post la morto de Julia-Livia. La tetrarko konstruis templon tie, eble al Julia. Li mortis tie en 34 kaj estis entombigita. Herodaj moneroj estis trovitaj en Betsaida, inkluzive de unu de Pontio Pilato kaj diversaj de Filipo. Malgraŭ la pagana templo, ŝajnas ke la plejmulto de loĝantoj estis judoj pro trovitaj kalkstonaj vazoj. Tamen, oni ankaŭ trovis porkajn osteojn, indikante ĉeesto de multaj paganoj. La templo estis uzata ĉirkaŭe ĝis la fino de la Julia-Klaŭdia dinastio.
La domoj de Betsaida havis pli dikajn murojn ol tiuj en Kafarnao kaj estis alie pli bone konstruitaj. Betsaida ŝajnis pli riĉa vilaĝo ol Kafarnao.
Betsaida kaj Jesuo
Betsaida estis la naskiĝloko de Simon Petro, Andreo kaj Filipo, apostoloj de Jesuo, laŭ la Evangelio laŭ Johano 1,44 kaj 12,21. De ili Simon kaj Andreo estis fiŝkaptistoj.
Laŭ la Evangelio de Marko (8,22-26), Jesuo plenumis la miraklon de la sanigo de blindulo. Maurice Casey skribis ke la sanigo estis kompleksa ago, kaj se la blindeco estis akirita, la sanigo estus natura. Similaj agoj estis uzitaj de aliaj resanigistoj.
Unua Juda-Romia Milito
Julias estis detruata dum la Unua Juda-Romia Milito. Josef ben-Matitjahu (Tito Flavio Jozefo) batalis tie kontraŭ la romaj solduloj de Herodo Agripa la 2-a kun siaj judaj ribeluloj.
Post la milito
La Kohelet Rabba priskribis viziton de imperiestro Hadriano al Betsaida ĉirkaŭ 129 aŭ 130 a.K. (Tio estis mallonge antaŭ la milito de Bar-Koĥba pli sude.) Li manĝis fazanojn tie. Ŝajne la urbo estis rekonstruita, almenaŭ parte.
Duone dum la 2-a jarcento terŝoviĝo kaŭzis la lagunojn forsekiĝi, probleme por la fiŝkaptado. La lastaj arĥeologiaj trovaĵoj de la vilaĝo venis de la 4-a jarcento. Poste oni forgesis la lokon de Betsaida.
Mezepoko
Je la dua de novembro 1217, dum la kvina krucmilito, okazis batalo inter la armeo de kruckavaliroj de reĝo Andreo la 2-a kaj la islamaj soldatoj de sultano Al-Adil la 1-a apud Betsaida, ĉe la Jordano. La trupoj de Andreo la 2-a venkis la armeanojn de Al-Adil la 1-a, kiuj retiriĝis al siaj urbetoj kaj fortresoj aliloke. Tiam Andreo malsukcese atakis tiujn fortifikaĵojn direkte, poste reironte al Hungario.
Aliaj projektoj
KOMUNEJO: hispanlingve:
Zamkovského chata
Zamkovského chata estas montara kabano, kiu troviĝas en Malá Studená dolina en Altaj Tatroj.
Historio
La kabanon konstruis montloĝanto kaj montgvidisto Štefan Zamkovský, en la jaroj 1942 – 1943. Antaŭe li laboris en Téryho kaj Zbojnícka chata. En la jaroj 1929 - 1938 li estis plej bona slovaka montgrimpisto. Dum Dua mondmilito la kabano estis rifuĝejo por partizanoj, judoj kaj politikaj malliberuloj. La kabano estas proksime de populara loko Hrebienok - vojkruco de turistismaj itineroj al Téryho chata kaj Skalnaté pleso. Pro tio ĝi rapide populariĝis inter turistoj. Dum unuaj postmondmilitaj jaroj ĉi tie laboris fama montara portisto Ján Hudaček de Lendak. Pro naciigado de la kabano en la jaro 1948, li devis forlasi laboron. En la jaro 1951 ili ŝanĝis nomon de la kabano al Chata kpt. Nálepku. Sed Ján Nálepka - instruisto kaj militisto, partoprenanto de kontraŭfaŝisma opozicio - neniel rilatas al Altaj Tatroj. Štefan Zamkovský laboris en kabano ĝis 1952, kiam iris al najbara kabano Bilíkova chata. En la jaro 1991, laŭ iniciato de Július Andrášiho kaj Ivan Bohuša, termina komisio de urba komuna elekto (slovake komisia Mestského národného výboru) en Starý Smokovec, revenis la originan nomon al la kabano - Zamkovského chata. Lkabano tiam havis kiel posedantoj Tatranská správa účelových zariadení SO ČSZTV. Tiu ĉi organizo en la jaro 1989 donis al la kabano malgrandan hidroelektran centralon, kiu provizas al la kabano energion. Post Ĉeĥoslovaka revolucio en 1989 la kabanon posedis nova organizo Slovenské Karpaty. En la jaro 1993 oni transdonis posedon de Zamkovského chata al heredantoj de Štefana Zamkovského. Dum sekvaj jaroj ĝi estis rekonstruita. Novaj posedantoj de la kabano, post foriro de Ladislav Kulanga al Skalnatá chata, luis kabanon chata Mgr. Jane Kalinčíkovej, kiu en 2003 jaro iĝis ĝia posedanto. Al la kabano manĝaĵon kaj fuelo portas montaraj portistoj.
Kiel atingi
De la kabano poste laŭ signo iras vojo al la valo Malá Studená dolina.
Velká Ves (Bor)
Velká Ves situas en katastra teritorio Velká Ves u Damnova kun areo 2,42 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1239.
Radrando
Radrando aŭ radringo estas la parto de la rado sur kiu kuŝas la pneŭmatiko.
Biciklo
En normala radrando de bicikla rado estas 36 truoj (por normigita 28" rado) tra kiuj estas fiksitaj la spokoj. Sur la interno de la radrando kuŝas la radbendo por protekti la internan pneŭmatikon kiu estas grandparte protektita ekstere per la ekstera pneŭmatiko. La radrando enhavas ambaŭflanke la draton de la ekstera pneŭmatiko tiel ke ĝi ne forglitas de la radrando.
Hodiaŭ la numero de spokoj podas esti diversaj (oni trobas 32 truoj en kutima montana biciklo, sed 28 ankaŭ estas ofta eĉ 24 troveblas.
En la radrando kelkaj geometrika datoj estas grava:
Aŭto
Aŭtaj radrandoj kutime ne havas spokojn ĉar oni konsideras ilin danĝerajn. Ĉe malnovaj aŭtoj ekzistas ankoraŭ esceptoj. La radrandoj de aŭtoj estas ofte faritaj el malpezaj metaloj.
Rueda (Valadolido)
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Rueda, Foncastín kaj Torrecilla del Valle (Tureto de la Valo), okupas totalan areon de 90,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 204 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 3 400 el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 40 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj 11 de Medina del Campo.
Ĝi limas kun municipoj Nava del Rey, Tordesillas, La Seca, Nava del Rey, Villaverde de Medina kaj Medina del Campo. Ĝia municipa teritorio estas ebena kaj trapasata de la rivero Zapardiel.
Naturo
En parto de la teritorio estas birdoprotekta areo ZEPA La Nava-Rueda. En ĝi eblss distingi tri naturajn areojn kun ties respektivaj birdospecoj, nome la jenaj:
Historio
Estas restaĵoj de romia loĝado kaj mencio de urbo Roda en la 8-a jarcento. En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento kaj en 940 menciiĝis Rota. Estis aliaj mencioj en 981 kaj en 996 kiel Castro Rota kaj unu jarcenton poste, en 1195, aperis kun la sama nomo kiam ĝi estis reloĝata per ordono de la reĝo Alfonso la 9-a. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Jean-Baptiste Martenot
Jean-Baptiste MARTENOT ( en Saint-Seine-l'Abbaye, Côte-d'Or, Bourgogne - en Rennes) estis arkitekto de la urbo Rennes. La Haloj Martenot kaj la prefektejo Martenot estis nomataj honore al li. Li estis malnova lernanto de la belarta lernejo en Rennes.
Rueda (Valadolido)
Historio
Ĝi venis al jurisdikcio de Medina del Campo en 1349, sed kun privilegio kiel apartenanta al la reĝo. En la 21a de Majo 1636 oni havigas al Rueda la privilegion kaj kategorion de Villa, krom aliajn sep privilegiojn kiuj helpos la disvovligon de Rueda. La ekonomio estis helpata ankaŭ de la produktado de vino, kies abundo kondukis al interveno de la Konsilio de Kastilio en 1763 pro la troa senarbarigo cele al plantigo de vitejoj. Fine de la 19-a jarcento la plago de filoksero (Dactylosphaera vitifoliae) en la tuta regiono kaj ankaŭ en Valadolido, sed Rueda kapablis rekuperiĝi.
Jean-Baptiste Martenot
De modesta origino, li ricevis departementan pension por studi en la nacia belarta lernejo en Parizo, kie li eniris en 1850 en la ateliero Blouet. Li ricevis la premion Muller Sœhnée.
26-jara, Jean-Baptiste Martenot estis nomumita inspektisto de la Palaco de Luvro en Parizo.