cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lakehurst (Nov-Ĵerzejo)
Historio
Lakehurst unue famiĝis ĉirkaŭ la komenciĝo de la 20a jarcento, kiam la hotelo Pine Street Inn, malfermita en 1898, faris ĝin populara ripozejo. En 1911, la fabriko (ŝnurprodukta) forbrulis en incendio.
Městečko Trnávka
Monumento
De la jaro 1942 ĝis fino de la milito estis en la vilaĝo taĉmento por ekzercado de germana junularo en manipulado kun infanteriaj armiloj. Oni ne povas ekskludi, ke agado de la junularo kaŭzis, ke la 9-an de majo 1945 ĉi tie estis linĉita germana loĝantaro. En la jaro 2000 estis en Městečko Trnávka malkovrita memortabulo al germanaj viktimoj de postmilita perforto.
NGC 72A
NGC 72A (aliaj indikoj — PGC 1208, MCG 5-1-70, ZWG 499.110, ARAK 6, VV 166) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Lakehurst (Nov-Ĵerzejo)
Historio
Lakehurst estis la situo de la mondfama katastrofo, kiam je la 6-a de majo, 1937 la germana zepelino Hindenburg ekbrulegis provante alteriĝi ĉe la regiona mararmea aviada stacio. Entute 97 homoj estis en la zepelino, el kiuj 36 pereis en la katastrofo.
NGC 72A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Gerhard Maier
Gerhard Maier nomiĝas la jenaj personoj:
Blankabrusta mesito
La Blankabrusta mesito (Mesitornis variegatus) estas surgrunde loĝanta birdospecio endemia de Madagaskaro. Ĝi estas unu el la tri specioj de la familio de mesitoj nome Mesitornitedoj, ĝi havas malgrandan populacion kaj estas limigita al kvin lokoj en la nordo kaj okcidento de la insulo.
La Blankabrusta mesito estas mezgranda surterema birdo kiu estis ofte priskribita kiel raleca (simila al familio kun kiu la mesitoj estas foje lokitaj). Tiu specio havas blankan vizaĝon kun distingaj vizaĝaj markoj (blanka superokulo kaj malhelaj vangostrioj) kaj mallongan kaj malhelan bekon. La supraj partoj de la birdo estas ruĝecbrunaj, la subaj partoj estas blankaj kun flaveca brustostrio kaj tre strieca ventro.
La Blankabrusta mesito estas arbara specio; ĝi manĝas malrapide tra la arbargrundo turninte mortintajn foliojn por trovi senvertebrulojn. Ili moviĝas en malgrandaj familiaj grupoj de 2-4 individuoj. La preferata habitato estas neĝenata falfoliaj arbaroj. La populacio de tiu specio estas malpliiĝanta kaj ŝajne tiele pluos. Ĝi suferas pro ĝenado, kaj ties arbaraj hejmoj estas minacataj pro arbarekspluatado kaj arbaraj incendioj. Ĝi estas ankaŭ celo de ĉaspremo.
Pievepelago
Pievepelago estas komunumo de Italio.
Kurt Aland
Artikolo inspirinta
Kurt Aland (Berlino-Steglitz 28-a de marto 1915 – Münster, 13-a de aprilo 1994) estis germana teologo, dokento pri la Nova Testamento kaj pri Historio de la Eklezio. Laŭlonge de multaj Jaroj direktoris ĉe la Instituo pri la kritika esploro de la Nova Testamento. Li estis la precipa zorganto de la eldono Nestle-Aland de la Novum Testamentum Graece (Nova Testamento greka).
Vivo
Ekde 1933 li studis Teologion ĉe Friedrich Wilhelms Universität de Berlino. Dum tiu periodo li kunlaboras kun la revuo de la Konfesanta Eklezio. Junge Kirche (Juna Eklezio). En ideologia broŝureto, Wer fälscht? (Kiu estas mensoganta?), skribita kontraŭ Mathilde Ludendorff, konfirmas la pozicion de la Konfesanta Eklezio, tute adherante al la idealoj de tiu kristana Eklezio. En 1939 studas sub la gvido de Hans Lietzmann. En 1940 li estis liberigita el deviga tasko de la milita servo, kaj en 1941, post la morto de Lietzmann, li estis taskita pri la redakto de la teologia revuo. Li diplomiĝis 1941, kaj en 1944 estis ordinita reganto de la luterana paroĥo de Berlino-Steglitz.
Post la Dua mondmilito, Aland elektiĝis dokento ĉe la teologia fakultato de la Universitato Humboldt de Berlino. En 1947 estis nomumita etata profesoro ĉe Halle (Saale).
Li estis persekutita pro opono al la marksista registaro de la Orienta Germanio. En 1953 li estis akuzita pri kontrabando de horloĝoj kun Okcidenta Berlino kaj enprizonigita tri monatojn. Li publike sin elmetis kontraŭ la diversaj formoj de subpremo fare de la ŝtato kontraŭ la Eklezioj, postulante de la registaro parolliberecon kaj religian liberecon. En julio 1958, Kurt perdis la laborpostenon ĉe la universitato, tamen li sukcesas forfuĝi al Okcidenta Berlino (septembron 1958). En 1959 li estis ŝarĝita profesori ĉe la Universitato de Münster, en la Okcidenta Germanio. Ĉi tie li fondis la Instituon por la teksta esploro de la Nova Testamento, ("Institut für neutestamentliche Textforschung"), de li direktotan ĝis 1983.
Aland edziĝis dufojojn, la unua kun Ingeborg Aland, kun kiu enmondigis tri gefiliojn; ĉe la fino de la jaroj sepdekaj li edzinigis Barbaran Aland. Li mortis en Münster, en Germanio, la 13-an de aprilo de 1994.
Scienca agado kaj verkaro
En epoko de kreskanta specialiĝo, ankaŭ en la studo de la historio kaj teologio, Kurt Aland povas esti konsiderita kiel unu de la lastaj reprezentantoj de tiuj dokentoj kiuj sukcesis efikmaniere labori en ambaŭ disĉiplinoj..
Indas mencii lian laboron en la kampo de la esploro pii la Nova Testamento, efektivigita kune kun la edzino Barbara ĉe la Instituto de li kreita. Li estas aŭtoro de multege da publikigaĵoj.
Lia precipa verko koncernis la senlacan kaj aventuran serĉon pri antikvaj manuskriptoj elnestigitaj en iuj monaĥejoj de Rusio kaj de Grekio. Li malkovris nombrajn manuskriptojn de la Nova Testamento, pri kies valutado ankoraŭ oni diskutas.
Li ankaŭ membriĝis en la Hermann-Kunst-Stiftung, fondita en 1964 de Hermann Kunst, bona amiko de K. Aland. Multaj famaj personecoj de la politiko, de la ekonomio, kaj de la socio partoprenis en tiu fondaĵo kunlaboranta en la teksta esploro de la Nova Testamento. Rimarkindaj estas ĝiaj verkoj pri la historio de la Eklezio. Laŭ kritikistoj, Kurt Aland mem montris esti grava ekumenisto, kapabla allasi signifan signon en la germana protestantismo.
Rekonoj
Kurt Aland estis honorista per laurea honoris causa:
Li estis honorita per jenaj premioj:
Kurt Aland estis membro de diversaj akademioj:
Aliaj projektoj
Komuna gastas informojn kaj bildojn pri Kut Aland:
Lukas Papadimos
Lukas PAPADIMOS, Λουκάς Παπαδήμος (naskiĝis la  en Ateno) estas greka ekonomikisto kaj iama vicprezidanto de la Eŭropa Centra Banko (ECB). De la 10-a de novembro 2011 ĝis la 20-a de junio 2012 li estis ĉefministro de Grekio - lin sekvis Antonis Samaras.
Edukado kaj kariero
Papademos naskiĝis en Ateno sed liaj gepatroj elvenis de la urbo de Desfino en Focido. Papademos post diplomiĝo de Atena Kolegio, studis ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, akirante diplomon pri fiziko en 1970, magistran diplomon pri elektra inĝenierado en 1972, kaj doktorecon pri ekonomiko, en 1978.
Li instruis ekonomikon ĉe Universitato de Kolumbio ekde 1975 ĝis 1984, kaj poste ĉe la Universitato de Ateno ekde 1988 ĝis 1993.
Referencoj
<!--
Studium und Familie
Nach seinem Abitur am Athens College 1966 ging er zum Studium in die USA. Sein Studium am Massachusetts Institute of Technology (MIT) schloss er mit einem Bachelor in Physik (1970), einem Master in Elektrotechnik (1972) und einem Doktor in Ökonomie (1977) ab.
Seine Ehefrau Jeanne H.M. Ingram, als deren Vorname oft auch Sana genannt wird, ist eine in Indonesien geborene niederländische Malerin. Die beiden sind seit 1977 verheiratet und haben keine Kinder.
Biografie
Von 1973 bis 1975 war Papadimos Forschungsassistent und Dozent am Massachusetts Institute of Technology (MIT), von 1975 bis 1984 war er Professor für Ökonomie an der Columbia University. 1980 wurde er leitender Volkswirt der Federal Reserve Bank in Boston. Ab 1988 hatte er verschiedene Posten bei der Bank von Griechenland inne und war gleichzeitig Professor an der Universität Athen. Papadimos ist Mitglied der Akademie von Athen. Bereits seit 1985 war er für die Bank von Griechenland tätig und wurde 1993 deren Vizegouverneur und übernahm ein Jahr später deren Leitung. In seine Amtszeit als Gouverneur der griechischen Notenbank fiel der Übergang von der Griechischen Drachme zum Euro.
Peskovci
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Lukas Papadimos
Biografie
Er beriet die sozialistische Regierung gelegentlich in Wirtschaftsfragen und genießt auch in Deutschland hohes Ansehen. Im Juni 2010 bot Premier Papandreou ihm das Amt des Finanzministers an, was er jedoch ablehnte. Nach der Rücktrittsankündigung von Papandreou im Rahmen der griechischen Finanzkrise am 6. November 2011  wurde der parteilose Papadimos am 11. November 2011 als Regierungschef Griechenlands vereidigt.
Einzelnachweise
-->
Dita von Szadkowski
Dita von Szadkowski (* 1928 en Munkeno) estas germana muzikĵurnalistino kaj verkistino pri ĵazo. Ŝi estas unu el malmultaj virinoj, kiuj verkas pri ĵazo.
Dita von Szadkowski studis en Munkeno muzikon (piano), literaturhistorion kaj ĵurnalismon. Post sia ŝi laboris en la eldonejo Süddeutschen Verlag kiel ĵurnalisto. En la 1970-aj jaroj ŝi fariĝis muzikrecenzisto ĉe la gazeto Westdeutsche Zeitung en Krefeld. Dum tiu tempo ŝi ekverkis pri ĵazo. Ŝi verkis por la fakrevuoj Jazz Podium samkiel Jazzthetik kaj produktis regulajn radio-dokumentdramojnpor la radiostacioj Westdeutscher Rundfunk, Norddeutscher Rundfunk kaj aliaj.
509 Iolanda
509 Iolanda estas granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La deveno de ĝia nomo estas nekonata.
Sándor Papp (politikisto)
Sándor Papp [ŝAndor pap], laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Sándor estis hungara politikisto, parlamenta deputito, oficisto.
Sándor Papp naskiĝis la en Füzesgyarmat, li mortis la  en Szeged.
Gazetara kaj informa centro de la federacia registaro de Germanio
La gazetara kaj informa centro de la federacia registaro de Germanio, pli mallonge federacia gazetara kaj informa centro de Germanio aŭ ankoraŭ pli koncize gazetara kaj informa centro de FRG, germane Presse- und Informationsamt der Bundesregierung, foje mallongigata Bundespresseamt ("federacia gazetara centro") respektive BPA, kun centraj oficejoj en Berlino kaj Bonno (ĝis 1990 nur en Bonno), estas la informa centralo de la ŝtata registaro de Germanio. Ĝi fondiĝis en 1949 kaj gvidiĝas fare de registara parolisto, kiu havas la rangon de ŝtata sekretario.
Sándor Papp (politikisto)
Biografio
Sándor Papp depost la bazlernejo estis en bieno bovisto, poste traktoristo kaj li faris similajn simplajn laborojn. Intertempe li estis soldato (1931-1933) kaj li batalis dum la 2-a mondmilito inter 1942-1944. En la 1930-aj jaroj li estis socialdemokrato, poste komunisto. Post tuj la milito li ricevis agrikulturan teron, kie li estis kamparano. En 1949 li donacis la teron al la kolĥozo. Tiutempe li frekventis partian kaj administracian kursojn. Ekde 1947 li estis departementestro. Inter 1958 kaj 1963 li estis parlamentano, inter 1963–1967 kolĥozestro, poste li pensiuliĝis. Intertempe en 1961 li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged. Li ricevis 9 premiojn inter 1949-1985. Lia edzino naskis 3 gefilojn.
Gazetara kaj informa centro de la federacia registaro de Germanio
Taskoj
Taskoj interalie estas
La politika informa agado de la federacia registaro en landoj ekster Germanio laŭ dekreto de la 22-a de oktobro 2002 estas unuavica tasko de la ministerio pri eksteraj rilatoj. Komune kun la ministerio pri eksteraj rilatoj la federacia gazetara kaj informa centro havas administran partnerecon kun la Eŭropa Komisiono kaj la Eŭropa Parlamento.
Ekzemplo pri publikaĵo de la gazetara kaj informa centro de la Federacia Registaro de Germanio en Esperanto estas la informilo Jen: La Federacia Respubliko Germanio, kiu eldoniĝis en 1985 okaze de la tiujaraj kongresoj UK 1985 kaj IJK.
Kerdokiono
La Kerdokiono aŭ Grizdorsa kerdokiono estas la nura specio de kanisedo de la neotropisa genro Cerdocyon. La kerdokiono, ankaŭ nomata Arbara hundo pro ĝia simileco al domaj hundoj, vivas en Sudameriko, en Kolombio, Venezuelo, Surinamo, Paragvajo, Bolivio, Urugvajo, Brazilo kaj norda Argentino. Ĝi estas noktvaganta kaj ĉiomanĝanta. En ĝia dieto enestas fruktoj, ovoj, etaj mamuloj, reptilioj kaj kadavraĵoj. La Kerdokiono estas ofte konfuzebla kun ĝia parenco, la Arbara lupovulpo Lycalopex vetulus.
Sumero
Sumero estis antikva lando en la suda parto de Mezopotamio. La nordon de la regiono okupadis Akado. La nomo de la lando devenas de la akada lingvo - "ŝumerum" (Biblio mencias ĝin kiel Ŝinar), mem sumeranoj nomis sian landon "ki-engir". La historio de Sumero daŭras almenaŭ de 3500 a.n.e. ĝis 2000 a.n.e. Ĝia kulturo estis alprenita de postaj regnoj de Mezopotamio: nome Babilonio kaj Asirio.
Originoj
Plej granda parto de historiistoj sugestis, ke Sumero estis por la unua fojo permanente setlita inter ĉiakŭ 5500 kaj 4000 a.n.e. fare de okcidentazia popolo kiu parolis sumeran lingvon (indikante nomojn de urboj, riveroj, bazaj okupoj ktp., kiel pruvaro), ne-semidan kaj ne-hindeŭropan aglutinan senparencan lingvon.
Szentgotthárd
Szentgotthárd (germane: St. Gotthard, slovene: Monošter) estas urbo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd, kies administra centro estas.
Sumero
Originoj
Aliaj fakuloj sugestis, ke sumeranoj estis popolo el Nordafriko kiu migris el Verda Saharo al Mezoriento kaj estis responsaj pri la disvastigo de agrikulturo en Mezorienton. Tamen, fidinda pruvaro sugestas, ke la unuaj terkulturistoj originiĝis el la Fekunda duonluno, pro kio tiu sugesto estas plej ofte neglektata. Kvankam ne specife studante sumeranojn, Lazaridis "et al." (kaj aliaj) en 2016 sugestis almenaŭ partan nordafrikan originon el kelkaj pra-semidaj kulturoj de Mezoriento, precize ĉe Natufianojn, ekzameninte genarojn de kulturanoj de Natufio kaj de Antaŭceramika neolitiko.
Szentgotthárd
Geografio
Szentgotthárd situas laŭ la bordoj de Rába laŭ la landlimo de Aŭstrio. Körmend troviĝas 28, Szombathely 53, Budapeŝto 246 km.
Sumero
Originoj
Alternative, ĵusa (2013) genetika analizo de kvar antikvmezopotamiaj skeletaj DNA-aĵoj sugestas asocion de sumeranoj kun la Induso-civilizacio, eble kiel rezulto de antikvaj Indus–Mezopotamiaj rilatoj. Laŭ kelkaj registroj, sumeranoj estas asociaj kun Huritoj kaj Urartanoj, kaj Kaŭkazo estas konsiderata ilia hejmlando.
Szentgotthárd
Historio
La urbo slovene estas Monoŝter, germane St. Gotthard. Verŝajne abatejo funkciis tie, kiu prenis nomon pri episkopo Gothardo La Sankta. En la 16a kaj 17a jarcentoj la landoparto estas milita zono. Ankaŭ ĉi tie konstruiĝis malgranda fortikaĵo. En 1664 okazis grava batalo, militestro Raimondo Montecuccoli kune kun aŭstroj kaj francoj venkis kontraŭ turkoj. En 1705 la hungaraj taĉmentoj venkis la aŭstrojn. La batalkampo apartenas nun al Aŭstrio.
Fine de la 19-a jarcento la finkonstruita fervojo inter Budapeŝto kaj Graz tuŝis la komunumon. En 1920 la komunumo iĝis limotrapasejo al Aŭstrio voje kaj fervoje. Post 1945 la ĉirkaŭaĵo estis parto de ferkurteno. La komunumo dormis. En 1983 Szentgotthárd iĝis urbo. En 1989 la ferkurteno nuliĝis, la urbo iĝis turisma kaj industria centro.
Sumero
Originoj
Prahistoria popolo kiu vivis en la regiono antaŭ sumeranoj estis nomita "Pra-Eŭfratanoj" aŭ "Obedanoj", kaj oni teoriumis, ke ili evoluis el la Samara kulturo de norda Mezopotamio. Nuntempaj fakuloj supozas, ke la Obedanoj, kvankam neniam menciiitaj de Sumeranoj mem, estis civilizinta forto en Sumero. Ili drenis la marĉojn por utiligi ilin por agrikulturo, disvolvigis komercon, kaj establis industriojn, kiel teksado, ledaĵoj, metalaĵoj, masonado, kaj ceramiko.
Szentgotthárd
Historio
La urbo estas centro de la slovena minoritato, en la urbo funkcias Slovena Konsulejo.
Sumero
Originoj
Kelkaj fakuloj malakceptas la ideon de Pra-Eŭfrata lingvo aŭ de unu subtavola lingvo; ili opinias, ke la sumera lingvo povus esti origine tiu de ĉasistaj kaj fiŝkaptistaj popoloj kiuj loĝis en marĉolando kaj sur marbordoj de Orienta Arabio kaj estis parto de la arabia duflanka kulturo. Fidindaj historiaj registroj ekis multe pli poste; estas neniu en Sumero ajnatipa kiu povus esti datita antaŭ la epoko de la reĝo Enmebaragesi (Frua Unua Dinastio). La arkeologo Juris Zarins kredis, ke sumeranoj loĝis laŭlonge de la marbordo de Orienta Arabio, nuntempa regiono de la Persa Golfo, antaŭ ĝi estis inunditaj en la fino de la Glaciepoko.
Sumera civilizacio ekformiĝis en la Uruka periodo (4-a jarmilo a.n.e.), kontinue en la periodoj Jemdet Nasr kaj Frua Unua Dinastio. Sumeranoj iom post iom perdis kontrolon al semidaj ŝtatoj el la nordokcidento. Sumero estis konkerita de semid-parolantaj reĝoj de Akada Imperio ĉirkaŭ 2270 a.n.e. (mallonga kronologio), sed la sumera plue restis kiel religia lingvo. Indiĝena sumera regado reaperis dum ĉirkaŭ unu jarcento en la Tria Dinastio de Ur proksimume je 2100–2000 a.n.e., sed ankaŭ la akada lingvo restis uzata dum iom da tempo.
La sumeran urbon Eridu, sur la marbordo de la Persa Golfo, oni konsideras kiel unu ej plej antikvaj urboj, kie tri apartaj kulturoj fuziiĝis: tiu de kamparanaj Obedanoj, loĝantaj en kotbrikaj kabanoj kaj praktikantaj irigacion; tiu de nomadaj semidaj brutobredistoj vivantaj en nigraj tendoj kaj sekvanta gregojn de ŝafoj kaj kaproj; kaj tiu de fiŝkaptistoj, loĝantaj en karekskabanoj en la marĉejoj, kiuj eble estis prauloj de sumeranoj.
Sumeraj civitoj
En la komenco de 3-a jarmilo ĉi tie ekzistis 12 civitoj, t.e. memregantaj urboj: Adab, Akŝak, Bad-tibira, Uruk (Erech - en Biblio), Kiŝ, Lagaŝ, Larak, Larsa, Nippur, Sippar, Umma kaj Ur. Ili sin prezentis kunfandiĝintaj kamparaj komunumoj, dividitaj je kvartaloj. En la centro de ĉiu kvartalo staris templo de loka dio. Ĉirkaŭkuŝantaj vilaĝetoj subordiĝis al tia "centro", kies reganto ("ensi") estis kaj militestro kaj ĉefpastro. Kiam unu civito fortigadis, kaj vastigadis sian potencon sur la najbaraj civitoj, ĝia reganto akceptadis la titolon de reĝo - Lugal (laŭvorte "granda"). La unuiĝo de lando okazis post longa tempo.
Borsipo estas nun arkeologia kuŝejo en Gubernio Babil, Irako, kies zigurato estas nuntempe unu el la plej klare identigeblaj survivantaj, identigita en la posta kulturo de Araboj kun la Babela turo. Tamen, moderna fakularo konkludas, ke la konstruistoj sumer-akadaj de la zigurato reale starigis ĝin kiel religia konstruaĵo honore de la loka dio Nabu, nomita la "filo" de la Babilona Marduk, kio estus pli taŭga por malgranda fraturbo de Babilono.
La plej gravaj urboj estis Ur kaj Uruk en la malsupra Mezopotamio, situanta iom pli norden urbo Lagaŝ, kaj pli norden - ŝemidaj urboj Kiŝ kaj Mari. Dekomence prosperiĝis Kiŝ, sed en 27-a jarcento a.n.e. ribelis Uruka regnestro Gilgameŝ, kiu poste fariĝis mita heroo. Li venkis armeon de Kiŝanoj kaj establis sian potencon super la regiono.
Sumeranoj postlasis multajn fontojn, kiuj estis skribitaj ĝis la jaro 2000 a.n.e. Ili rakontas pri la sumeraj dioj kaj herooj. La plej konata inter ili estis Gilgameŝ, al kiu estas dediĉita multaj legendoj (Vidu ekzemple artikolon Eposo pri Gilgameŝ). De la 25-a jarcento a.n.e. plifortiĝis urbo Lagaŝ, kies regnestro Eanatum subordigis la tutan sudan Mezopotamion.
Danke al penado de multaj generacioj, valoj de Tigriso kaj Eŭfrato fariĝis fruktodona lando, kiu donis al ili grandajn rikoltojn. Sumeranoj ŝanĝadis sian rikolton de cerealoj kontraŭ materialoj, kiujn ili ne havis: ligno, metalo aŭ ŝtono por konstruado. Iliaj ĉaroj kun radoj kaj tabletoj por skribi aŭ kalkuli faciligadis komercon kun aliaj popoloj.
Dua prospero de Lagaŝ
Sargonida regno falis kun la subteno de sumera urbo Lagaŝ, kiu reviviĝis kaj fariĝis dominanta en la suda Mezopotamio. En la dua duono de 22-a jarcento a.n.e. en Lagaŝ regis reprezentanto de gutia tribo - ensi Gudea, kiu efektivigadis aktivan konstruadan politikon. Por konstruado de grandega templo li uzadis materialojn el najbaraj teroj. Pri la forteco de Gudea atestas la informo, ke al li subordigis loĝantaro kun pli 200 mil samrajtaj civitanoj. Dum la Lagaŝanoj restis fidelaj al gutia regado, aliaj urboj kontraŭstaris al konkerantoj. Post la granda ribelo, kiun gvidis urboj Ur kaj Uruk, en la fino de 22-a jarcento a.n.e., gutioj estis forpelitaj.
La 3-a dinastio de Ur
En la jaro 2109 a.n.e. Mezopotamio ankoraŭfoje estis unuiĝita, ĉi-foje sub la potenco de la 3-a dinastio de Ur, kiuj regis ĝis la fino de 3-a jarmilo a.n.e. Reprezentantoj de ĉi tiu dinastio sin nomis reĝoj de Sumero kaj Akado, pli poste - "reĝoj de kvar mondopartoj", kio atestas al ilia pretendo pri la mondpotenco. Foje ili sin nomis dioj, kio karakterizas al despotismo.
De la tempoj de la Ur-dinastio restis cent miloj da dokumentoj, kompilitaj de laborantoj en reĝaj kaj templaj oficejoj. Ili koncernis al la listoj de laborantoj, kalkuloj de labortagoj, faritaj taskoj ktp. La regno de Ur-dinastio estis same vasta, kiel la Sargona, kaj ĝisvivis pli ol unu jarcento. En la komenco de 20-a jarcento a.n.e. ĝi disfalis pro la samtempaj invadoj de amoridoj (de okcidento) kaj elamanoj (de oriento).
Setlejado kaj loĝantaro
La sumera setlejo estis esence ebenaĵo de aluvia grundo kiu etendiĝis inter la riveroj Eŭfrato kaj Tigriso. Pro la klimato de la areo, kiu estis taŭga por agrikulturo kaj ne por kolektado de manĝaĵo aŭ ĉasado, estis bezonataj multaj labormanoj, kiuj kontribuis al la evoluo de la urboj en la Sumero. La plej multaj el la urboj estis ĉirkaŭitaj de impona muro, foje dekoj da metroj larĝa. Estas dirite ke la muroj de Babilono, kiuj estis konstruitaj en la sama maniero kiel sumera konstruo, estis tiome larĝaj ke ĉarvetkuroj estis okazigitaj sur ili.
Unu el la ĉefaj, se ne la plej ĉefa, konstruaĵoj en la urbo estis la templo, kiu estis konstruita en la formo de alta piramido kaj estis nomita zigurato. Tiu konstruformo evoluis el la konstruado de temploj kiuj estis fakte sirmejoj faritaj el vimeno kovrita per argilo kaj koto, konstruitaj pinte de monteto. La multfoja detruo kaj rekonstruo de la monteto kreis ŝtupan strukturon, kies formo estis konservita en la samaj ziguratoj: tio estas altaj turoj, kiuj iĝas mallarĝaj supren, tiel ke balkonoj kaj ŝtuparaj trairejoj formiĝas ĉirkaŭ la flanko de la turo alten ĝis plata tegmento, sur kiu estis starigita la fakta templo, kiu kutime enhavis idolan bildon kaj supozeble estis uzata kiel piedbenketo por la dioj aŭ loko proksime al ilia loĝejo en la ĉielo por permesi al ili esti adoritaj. La Babela turo estas verŝajne sumera zigurato, sed la sama biblia "Turo de Babelo" verŝajne ne estas identa kun la turo de la babilona urbo de Hamurabi. La ŝtaturboj de Ŝumer interbatalis senĉese por hegemonio en la regiono, sed malofte unu urbo sukcesis unuigi ĉiun sumero sub ĝi. Inter la ĉefaj urboj estas Ur, Ereĥ (Oroĥ) kaj Lagaŝ.
Oni ĉirkaŭkalkulis, ke Uruk, unu el la plej grandaj urboj de Sumero, havis 50 000–80 000 loĝantojn en sia pinto; konsiderante la aliajn urbojn en Sumero, kaj la grandan agrikulturan loĝantaron, proksimuma ĉirkaŭkalkulo por la loĝantaro de Sumero povis esti 0.8 milionoj ĝis 1.5 milionoj. La tutmonda loĝantaro en tiu epoko estis ĉirkaŭkalkulita en 27 milionoj.
La Sumeranoj parolis senparencan lingvon, sed nombraj lingvistoj postulis, ke eblas detekti lingvan subtavolon de nekonata klasigo de antaŭ Sumero, ĉar nomoj de kelkaj gravaj urboj de Sumero ne estas sumeraj, kio pruvus influojn de pli fruaj loĝantoj. Tamen, la arkeologiaj registroj montras klaran seninterrompan kulturan kontinuecon ekde la setlejoj de la epoko de la plej frua Ubaida periodo (5300–4700 a.n.e. per C-14) en suda Mezopotamio. La Sumera popolo kiu setlis tie farmigis la terojn en tiu regiono kiu estis fekunda pro la sedimentoj alportitaj de la riveroj Tigriso kaj Eŭfrato.
Aliaj sugestis kontinuecon de Sumeranoj, el la indiĝenaj tradicioj de ĉasistoj kaj fiŝkaptistoj, asociaj kun la pugnokojnoj trovitaj sur la marbordoj de Arabio. Juris Zarins kredas, ke la Sumeranoj povis esti la popolo loĝanta sur la regiono de la Persa Golfo antaŭ ĝi estis inundita fine de la lasta glaciepoko.
Agrikulturo
Agrikulturo estis la plej grava elemento de la sumera ekonomio. La sumeroj sukcesis evoluigi agrikulturon kiu estis plejparte bazita sur irigaciaj kanaloj. La sumeroj uzis la saman teknologion de konstruado de irigaciaj kanaloj kiel Antikva Egiptio.
Ĉirkaŭ 5,000 a.K. la sumeroj evoluigis bazajn agrikulturajn teknikojn kiuj inkluzivis intensan kultivadon de ampleksaj areoj, laŭplanan irigacion kaj la uzon de scipova laborforto trejnita por specifaj agrikulturaj laboroj. La plej multaj el la loĝantoj de Sumero estis farmistoj. La sumeroj bredis porkojn, kaprojn, bovinojn, ŝafojn kaj bovojn servis kiel ŝarĝbestoj. Tra la jaroj arkeologiaj elfosadoj malkovris plurajn "referenclibrojn" uzitajn fare de sumeraj farmistoj.
La homoj de la antikva periodo povis kultivi grenon en arida areo danke al la riverakvo. Dum la meza periodo, retoj de irigaciaj kanaloj estis fositaj en la grandaj setlejregionoj, digoj estis konstruitaj kaj artefarita irigacio estis uzita en la kampoj. La sumeroj kultivis hordeon, tritikon, sezamojn, kaj daktilojn. Farmistoj kun grena troo, kun la tempo fariĝis riĉaj homoj kaj bienistoj.
En la kvara jarmilo a.K., Mezopotamio travivis grandegan agrikulturan revolucion akompanitan de grandega pliiĝo de fekundeco en agrikulturo. La sumeroj multaspekte plibonigis la irigaciajn sistemojn. Ili konstruis kompleksan sistemon de kanaloj kiuj portis akvon de la riveroj al la kampoj. La kampoj estis mallarĝaj kaj longaj kaj pliefikis la procezon de plugado, semado kaj irigacio. Ili adoptis la mutacion de hordeo kiu havis ses vicojn da semoj anstataŭe de tiu enhavanta nur du vicoj. Interalie, Ili inventis plugilon kun semdispensilon kaj tiel multe pliefikigis la farmlaboron. La plibonigoj enkondukitaj en agrikulturo multe pliigis produktivecon. Ili atingis rendimenton tridekoble kaj pli per ilia uzo de semoj.
Ekonomio
Ankaŭ en aliaj areoj la sumeroj enkondukis teknologiajn novigojn. Ili inventis la radon kaj interalie uzis ĝin kiel potista rado por pli efika produktado de ceramiko kaj en transportado pere de ĉaroj por transporti ŝarĝojn kaj homojn. La uzo de ĉaroj pluefikis la transportadon de agrikulturaj produktoj al grenejoj. Ili pliigis malsovaĝigon de la azeno kiel rimedo de transportado de kargo en interregiona komerco. Grandaj konvojoj de azenoj portis kargon al tre grandaj distancoj.
Prabuty
Prabuty estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Prabuty en distrikto Kwidzyński.
Sumero
Ekonomio
En la kampo de organizo ili establis grandajn ekonomiajn organizojn ĉirkaŭ la templo kaj palaco. Ene de la organizoj, estis granda specialiĝo en ekonomia agado. Ekzistis organizoj por agadoj en agrikulturo, metioj, transportado kaj servoj. Organizoj havis funkcian hierarkion kaj manaĝerteamojn.
Por certigi la bonordan agadon de la organizoj kaj kontroli ilin, oni inventis skribsistemon kaj skribadon sur argilaj tabuloj. Miloj da argilaj tabuletoj de la fino de la kvara jarmilo a.K. estis trovitaj, inkluzive de raportoj pri la produktado de hordeo kaj aliaj produktoj kaj raportoj pri la pago de salajroj al laboristoj.
Por plibonigi la unuformecon kaj efikecon de la ekonomia sistemo, la sumeroj adoptis unuforman mezurunuon de hordeo nomita sila (kiel volumo de litro). La unuformaj volumenunuoj de hordeo estis utiligitaj kiel pagrimedo en la sumera ekonomia sistemo. Ili kutimis pagi salajrojn, lupagojn de kampoj, por kalkuli pruntojn kaj interezojn kaj registri en la libroj de la templo kaj palaco. Por grandaj havaĵoj kaj en interregiona komerco, unuoj de pezo de la kupra metalo (ĝino) estis uzataj kiel pagrimedo.
Ĉirkaŭ la mezo de la tria jarmilo a.K. la metalo komencis esti utiligita kiel pagrimedo por grandaj aktivaĵoj, por komerco kaj esti registrita en la libroj de la templo kaj palaco. La sumeroj rekonis kaj uzis aliajn ekonomiajn instituciojn por pagrimedoj kiel ekzemple proprietrajto, merkato, kredito, interezo, kaj obeaj devigoj inkluzive de sofistika jura ordo kun leĝoj, tribunaloj kaj administra sistemo kiel policoj, merkatpolico, kontrolo de grandeco kaj pezoj, kontrolo de la purigado de metalo kaj similaj.
Réaumont - Saint-Cassien (stacidomo)
Réaumont - Saint-Cassien estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Réaumont, apud , en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Sumero
Ekonomio
Komerco estis sufiĉe evoluinta kaj ekzistas signoj de importado de multaj luksaj varoj el tre malproksimaj areoj de sumero, kiel la nuntempa teritorioj de orienta Turkio, Egiptio, Irano kaj Afganio, kontraŭ teksaĵoj, feloj kaj sekigitaj manĝaĵoj. Ekzistas indicoj en dokumentoj malkovritaj en temploj de vigla markomerco en la Persa Golfo kun Dilmun (nuntempa Barejno), Magan (nuntempa Omano) kaj Meluĥa (nuntempa Indusa Valo). La komerco estis en kupro, oro kaj altvaloraj ŝtonoj.
Réaumont - Saint-Cassien (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Beskidoj
Noto: Tiu ĉi artikolo estas pri la tuta montaro Beskidoj, situanta en Ĉeĥio, Pollando kaj Slovakio.
Sumero
Kulturo
Sumero estas unu el la plej malnovaj civilizacioj konataj al ni. Oni kredas, ke la sumeroj inventis interalie la artefaritan irigacian sistemon, agrikulturajn ilojn, la potistan radon, kaj la unua skribsistemo.
Beskidoj
Beskidoj (ĉeĥe kaj slovake: Beskydy, Бескиди, Beskids, Beskiden) estas arbarkovrita montaro etendiĝanta de la rivero Bečva okcidente (Ĉeĥio) ĝis la rivero Ĉeremoŝ (Ukrainio) oriente, kaj nordokcidente de Slovakio kaj sude de Pollando. Ilia larĝeco proksimumas je 50-70 km, kaj longeco ĉirkaŭ 600 km.
Limoj
La limoj kaj disdivido en diversaj landoj estas iomete diference difinataj, ekz. en la pola tradicio: de nordo najbaras kun la montetaro de Karpatoj, de sudo kun Pieniny, plej okcidente troviĝas montaro Moraviasileziaj Beskidoj, kaj la orienta limo plejofte estas Uĵoka montpasejo
Sumero
Kulturo
La sumeroj uzis la sistemon de sesdekuma sistemo por nombradi kaj kalkuli objektojn (en nia moderna kazo oni uzas la dekuman nombrosistemon), kaj ĉi tiu metodo konserviĝis ĝis hodiaŭ en la divido de tempo en 60 minutoj.
Beskidoj
Limoj
La ĉeĥa parto etendiĝas ekde la okcidenta parto de Karpatoj, sude kaj oriente de Moravia pordego kaj disiĝas je pli malgrandaj partoj. Moraviasileziaj Beskidoj konsistas el Radhošť-montetarregiono kaj Lysá hora-montetarregiono etendiĝante de la orienta parto de Ĉeĥio al la suda parto de Pollando. Ĉirkaŭ tiu centra parto situas la Tgšini-Beskidoj (norde), Hostýnské vrchy (sud-okcidente), Vsetínské vrchy (sude) kaj la montaro Javorníky eĉ pli sude ĉe la ĉeĥa-slovaka limo. Slovakaj Beskidoj altiĝas oriente ĉe la pola limo.
Sumero
Sargono kaj Enheduanna
Enheduanna estis la unua konata poeto de la homa historio kaj per siaj himnoj ŝi kontribuis al la unuigo de la imperion de sia patro, la reĝo Sargono la Granda, nome la unua homo en la historio kiu kreis imperion, ĉar li konkeris kelkajn sendependajn urbojn de Mezopotamio.
Beskidoj
Geologio
Beskidoj estas la plej junaj montoj en Pollando, estiĝis kiel Karpatoj ĉirkaŭ 20 mln da jaroj antaŭe, kaj konsistas el alterniĝintaj sedimentaj rokaĵoj, ĉefe el konglomeraĵoj, grejsoj, ardezoj, malpli ofte el marnoj kaj kalkoŝtonoj. La plej alta pinto de la Beskidoj estas Babia Góra (1725 m) en Pollando, Pilsko (1557 m) en Slovakio. Ĉe la nordokcidenta piedo de la Beskidoj oni minas ferercon kaj prilaboras ĝin en Ostrava.
Sumero
Sargono kaj Enheduanna
Sargono parolis la akadan lingvon, sed urboj de la suda Sumero parolis la sumeran. Do ili konsideris Sargonon eksterlandanon kaj invadinton, tial ili ofte ribelis kontraŭ lia rego kaj provis reakiri sian sendependecon. Kun la celo unuigi la du popolojn kaj tiel superi la kulturan breĉon, Sargon nomumis ŝian filinon Enheduanna kiel Grandan Pastrinon de la Luno en Ur, tio estas Ĉefpastrino de la plej grava templo de la imperio. Ŝia pozicio estis ege potenca, kun funkcioj tiel religiaj kiel politikaj. Enheduanna estis edukita por esti klera virino: ŝi scipovis legi kaj skribi en ambaŭ lingvoj, kaj la akada kaj la sumera, ŝi eĉ povis fari matematikajn kalkulojn. Ŝi scipovis fari tion, ĉar 300 jarojn antaŭ ol ŝi naskiĝis, la sumeranoj elpensis kojnoskriban formon, kio estis speco de skribaĵo farita en kolumnoj, sur argilaj tabeloj kaj tiuj tabeloj estis uzataj por komercaj registraĵoj kaj komercaj interkonsentoj, ne por kapti ideojn, pensojn, spertojn aŭ la historion de la homoj mem. Tiu matematika uzado estis profita por Enheduanna, sed ŝi revoluciis la verkadon. Por atingi la celon petita de ŝia patro, la Pastrino devis pensi kiel akordigi la diojn de la akadanoj kun la dioj de la sumeranoj, kiel krei ligon inter la diversaj popoloj por atingi ties unuiĝon. La respondo venis el la skribado. Enheduanna verkis por tiu celo 42 religiajn himnojn, per kiuj ŝi kombinis la ideologion de ambaŭ kulturoj.
Kavalireco (apartigilo)
Kavalireco estas la tradicia kondutkodo asociita kun la mezepoka institucio de kavaliraro.
Beskidoj
Geologio
En la montaro fontas riveroj la Rožnovská Bečva, Vsetínská Bečva kaj Vistulo.
Kavalireco (apartigilo)
Kavalireco ankaŭ povas rilati al:
Sumero
Sargono kaj Enheduanna
Enheduanna ankaŭ estas konsiderata la unua kronikisto en la homa historio; ŝi verkis la kronikon pri la puĉo al la reĝimo de sia patro, sian propran ekzilon kaj sian postan revenon. La poemoj, himnoj kaj preĝoj de Enheduanna estis profunde personaj kaj reflektis ŝiajn sentojn pri mondaj aferoj kaj ŝia propra morta vivo. Ŝia verkado estas kompleksa. Ŝiaj himnoj funkcias kiel plurformaj sorĉoj, interplektante politikajn, personajn, ceremoniajn, teologiajn, historiajn kaj jurajn aspektojn.
Beskidoj
Klimato
Beskidoj havas montaran klimaton kun seka somero kaj vintre kun abunda kvanto da neĝo. Tio konvenas por bredado somere kaj vintre por vintra sporto (Frenštát pod Radhoštěm, Vsetín). La neĝo aperas jam novembre kaj restas ĝis aprilo. Februare/marte abunde neĝas.
Flaŭro kaj faŭno
Vegetaĵaro
Birdoj:
en tio akcipitroformaj birdoj: malgranda kriaglo, serpentaglo, komuna buteo
Plie: 3000 specioj de senvertebruloj: koleopteroj kaj himenopteroj, lepidoptera, dipteroj, tardigradoj, moluskoj
Vlkovice (Fulnek)
Vlkovice estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio etendiĝanta sur ambaŭ flankoj de moravia-silezia limo. Ĝi situas proksimume 3 km okcidente de Fulnek en valo de rojo Husí potok, kiu trafluas tra la vilaĝo kaj kreas preskaŭ la tutan limon inter du devene memstaraj municipoj, nome Moravské Vlkovice kaj Slezské Vlkovice, kunigitaj en la jaro 1949, kaj kreas samtempe historian landan limon de Moravio kaj Silezio. Vivas ĉi tie.
Vlkovice situas en katastra teritorio Moravské Vlkovice kaj Slezské Vlkovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374, kie Moravské Vlkovice estas indikata kiel Malé Vlkovice kaj Slezské Vlkovice kiel Velké Vlkovice. Moravské Vlkovice apartenis la tutan tempon de feŭdismo al senjorujo Fulnek, dume Slezské Vlkovice estis konsisto de senjorujo Odry.
En la jaroj 1357-1380 Moravské Vlkovice estis alparoĥigita al Fulnek kaj Slezské Vlkovice al Véska. Ambaŭ vilaĝoj havis komunan lernejon en la silezia flanko ekde la 18-a jarcento.
Dum okupado ambaŭ municipoj estis almembrigitaj al Germanio. Liberigitaj ili estis la 5-an de majo 1945.
La kunigo de Moravské kaj Slezské Vlkovice en municipon Vlkovice estis farita al la 20-a de decembro 1949.
Velká Morava
Velká Morava (Groß Mohrau) estas parto de municipo Dolní Morava en distrikto Ústí nad Orlicí en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sur maldekstra flanko de riverbordo Moravo. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 86 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Velká Morava estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 21,86 km².
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1564.
Kaverno
Proksimume 1,5 km norde de Velká Morava troviĝas kaverno de Paclt.
Borda kormorano
Aspekto
La Borda kormorano estas fortika birdo, ĉirkaŭ 75 cm longa. Ĝi estas ĝenerale nigra laŭ aspekto kun bronzkolora nuanco, kvankam la flugiloj estas malhelbrunaj pli ol vere nigraj. Plenkreskuloj havas malgrandajn krestojn en siaj kapoj, kaj normale havas blankan pugon.
Ekologio
Ĉefa manĝo de tiuj birdoj estas la palinuro Jasus lalandii, kaj ties manĝodistribuado ege koincidas kun la algejoj de Laminarialoj kie loĝas tiuj omaroj, kvankam la birdoj manĝas ankaŭ varion de aliaj krustulojn kaj fiŝpredoj, ĉefe la Pacifika gobio Sufflogobius bibarbatus.
Tiuj birdoj povas reproduktiĝis je ĉiu ajn epoko de la jaro; la ino demetas du al tri kalkecblankajn ovojn en nesto konstruita el algoj kaj guano.
Konservado
Nombroj de tiuj birdoj ege malpliiĝis dum la lastaj jardekoj, parte pro komerca fiŝkaptado de la Pacifika gobio, parte pro pliigo de homa ĝenado, kaj parte ĉar la nombroj de Dominika mevo ege pliiĝantis pro homa nutrado, kaj la mevoj estas aktivaj predantoj de la kormoranaj ovoj kaj idoj. La tutmonda populacio estas probable nuntempe nur ĉirkaŭ 4 000 birdoj. Plej gravaj populaciejoj estas en la insulo Mercury kaj Iĉaboe en Namibio.
14937 Thirsk
14937 Thirsk  estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
3,5-Dumetilbenzoata anhidrido
3,5-Dumetilbenzoata anhidrido aŭ m-metilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj anhidridoj, rezultantaj el senhidratigado de la 3,5-Metilbenzoata acido aŭ hidrolizo de la 3,5-metilbenzoila klorido. 3,5-Dumetilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3,5-Dumetilbenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 3,5-dumetilbenzoataj grupoj ligitaj al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
14937 Thirsk
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan kosmonaŭton Robert Thirsk, selektitan en 1983, kaj kiu flugis en la misio STS-78 de la kosmopramo.
Mar-okulo
Mar-okulo (slovake: Morské oko) povas esti en Slovakio:
Borderlands (serio)
Borderlands estas unua komputila persona ludo shooter kooperativo, pri scienco fikcio kaj RPG disvolvita de Gearbox en septembro 2012
Les Alliés
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono . La komunumo rekte limas al Svislando. Laŭ rekta distanco la loĝloko proksimas je nur kilometro de la limo, perpiede estas 2 kilometroj, sed pro la monteca pejzaĝo la plej proksima vojo tien peraŭte longas 10 kilometrojn.
Poniatowa
Poniatowa estas urbo en Lublinio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Poniatowa en distrikto Opolski (Lubelski).
Haarbach
Haarbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Poniatowa
Historio
En Poniatowa en 1941 sur tereno la produktejo pri radiotekniko kaj teletekniko germanoj establis tendaron por internigitaj sovetaj militkaptitoj, tra kiu ĝis aŭtuno 1942 pasis ĉirkaŭ 22 000 soldatoj. En tiu ĉi periodo pro malsatego en ĝi pereis ĉirkaŭ 18 000 da ili. La tendaro estis likvidita en 1942, kaj anstataŭ ĝi kreiĝis trudlaborejo – tekstilindustrio de Walther C. Tőbbens – por judoj alveturigataj komence de Opole Lubelskie. Aprile kaj maje 1943 al la tendaro alvenis transportoj de likvidata varsovia geto. Duone de 1943 nombro de setligitaj judoj atingis de 14 000 ĝis 18 000 personojn. La 4-an de novembro 1943 dum unutaga masakro okazis likvido de la tendaro. Nokte inter la 3-a de novembro kaj la 4-a de novembro 1943, en likvida kampanjo de judoj en Lublinio sub kodnomo Erntefest (rikoltfesto), oni pafmortigis aŭ vivbruligis ĉirkaŭ 15 mil judojn. Sume pereis de 17,5 ĝis 19,5 mil judoj.
En 1944 Poniatowa estis liberigita de la soldatoj de Pola Enlanda Armeo.
Postmilite, sur la tereno de likvidita koncentrejo kaj de la amasa murdo oni starigis monumenton.
La 18-an de julio 1962 Poniatowa ricevis urborajton laŭ dispono de Konsilio de Ministroj. Samtempe oni malfermis kontraŭtuberkulozan Sanatorion.
Internacia kunlaboro
Urboj kaj partneraj komunumoj:
NGC 73
NGC 73 (aliaj indikoj — PGC 1211, MCG -3-1-26, NPM1G -15.0014) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ilona Boér Lenk
BOÉR LENK Ilona estas rumanuja hungara pentristino naskita en Csíkszereda la 15-an de decembro 1940.
Biografio
Ilona Boér Lenk studis en la artliceo kaj en la porinstruista altlernejo de Târgu Mureş, pli poste ŝi finis la akademion Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo en 1963. Ŝi instruis desegnon en Marosszentkirály (1963-1964), Gyulakuta (1964-1969) kaj poste en sia naskiĝurbo ĝis sia pensiuliĝo en 1996.
Deonimo
Deonimo estas lingvistika termino por vorto, kiu devenas de propra nomo (persona nomo, loka nomo aŭ markonomo)
Ekzemploj:
Vidu ankaŭ: Eponimo
Mikuleč
Municipo Mikuleč situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 7 km nordokcidente de urbo Svitavy. Vivas ĉi tie.
Historio
Ekesto de la vilaĝo estis ligita kun epoko de tiel nomata granda koloniigo, kiun en la regiono Litomyšl faris premonstrata monaĥejo. Tiam en la ĉeĥan teritorion venadis germanaj koloniistoj. La unua skriba mencio pri Mikuleč, origine Nikols, Niklolcz, germane Nikl, verŝajne laŭ la nomo de koloniisto Mikuláš - Nikolaus, en historia dokumento estas el la jaro 1347, kiam ĝi estis asignita al la episkopo de Litomyšl.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Georgo, origine gotika el la duono de 14-a jarcento, situas en la tombejo sur monteto sur norda rando de la vilaĝo. Ĝi estis en la dua duono de la 18-a jarcento rekonstruita malfrubaroke. La preĝejo estas ununava, oblonga kun poligone fermita presbiterejo kaj sakristio sur norda flanko. Super la okcidenta fronto estas pinjono kun prisma tureto. La fenestroj estas oblongaj duoncirkle fermitaj. La presbiterejo kaj sakristio estas volbitaj barele kun segmentoj, la navo estas platplafona. En la jaro 1900 estis la preĝejo ekipita, fare de artistoj K.Rašek, K. Záhorský kaj Joža per muraj pentraĵoj de Sankta Georgo, Sankta Adalberto kaj de Sankta Venceslao laŭ kartonoj de fama ĉeĥa pentristo Mikoláš Aleš, kiu la murajn pentraĵojn ankaŭ mem signis. La preĝeja ekipaĵo estas novtempa.
Tombeja mistero
En la jaro 1932 malkovris laboristoj dum rekonstruo de kadavrejo en Mikuleč strange entombigitajn mortintojn, kiuj kvazaŭ havus kunligitajn manojn kaj rondan truon meze de la frunto. Per esploro de la kazo estis komisiita arĥeologo prof. Červinka el Prago, kiu ankoraŭ petis helpon de viena profesoro Häller. Sed iliaj opinioj ne estis identaj. Prof. Häller opiniis, ke temas pri viktimoj de la Tridekjara Milito, prof. Červinka parolis pri viktimoj de inkvizicio kun "sorĉistinoj kaj sangosuĉantoj". Al teorio de prof. Červinka kliniĝis ankaŭ plua arĥeologo Petr Černý. Profesoro Häller en marto de la jaro 1936 en sia loĝejo en Vieno subite mortis. En lia vizaĝo spegulis teruro kaj timego. El lia laborejo mistere malaperis esplorataj kranioj el la tombejo en Mikuleč. Ĉe similaj cirkonstancoj mortis unu monaton pli malfrue ankaŭ profesoro Červinka. Simila sorto trafis eĉ ankaŭ arĥeologon Petr Černý, kiu mortis en junio 1947.
Valerianelo
Valerianelo (Valerianella) estas genro el hodiaŭa plantfamilio Kaprifoliacoj de ĝenerale unujaraj herboj, uzataj por salatoj; ĉirkaŭ 50 specioj, nord-hemisferaj, i.a. Valerianella eriocarpa kaj Valerianella locusta kultivataj kiel salatplantoj.
La specio Valerianella locusta nomiĝas Rapunzel en la germana, kaj tiu vorto diskoniĝis en kelkaj aliaj lingvoj kiel la nomo de la heroino de fabelo ("Valerianelo") de Fratoj Grimm. Sed la germana vorto Rapunzel povas signifi ankaŭ rapunkolon; ne estas klare, kiun specion la fabelo aludas.
Xavier Bichat
Maria Francisko Ksaviero Biŝao (1771-1802) estis franca kuracisto, anatomo, patologo, fiziologo, histologo, plej bone celebrita kiel la patro de la moderna histologio kaj priskriba anatomio. Spite ke li laboris sen la uzo de mikroskopo, li unue enkondukis la nocion pri histoj kies distingaj materioj, kaj defendis ke la malsanoj atakadis la histojn anstataŭ la tutan organismon aŭ la tutan korpon, kaŭzante revolucion rilate al anatomia patologio.
Biografio
Li estis filo de Jean-Baptiste Biŝao, kuracisto kiu estis trejnita en Universitato de Montpellier kaj estis la unua instruisto de Biŝao. Lia patrino, Jeanne-Rose Biŝao, estis kuzino de sia patro. Unue li ekstudis en la Kolegio de Nantua kaj pli malfrue li plue studis la Liono. Li faris rapidajn progresojn pri matematiko kaj fizikaj sciencoj, tamen, li ekinklinis al la esploroj pri anatomio kaj kirurgio sub la gvidado de Marc-Antoine Petit (1766-1811), ĉefkirurgo en la Hotel-Dieu de Liono.
La revoluciaj tumultoj devigis lin forkuri el Liono kaj rifuĝi en Parizo, en 1793. Tie li fariĝis lernanto de Petro-Jozefo Dezolt (1738-1795), kiu, impresiĝita de lia genieco, adoptis lin kaj kreis lin kvazaŭ sia propra filo. Du jarojn li aktive kontribuis pri la laboroj de Dezolt, kaj samtempe li sin dediĉis al esploradoj pri anatomio kaj fiziologio. Dezolt mortis en 1795.
Estante 29-jara, li estis nomumita ĉefkuracisto en la Hôtel-Dieu. En 1796, li kaj pluraj aliaj kolegoj formale fondis la "Société d'Emulation de Paris", kiu provizis ian intelektan platformon por debatantaj demandoj pri medicino. Li morte tre antaŭtempe estante 30-jara, post fali el ŝtuparo en Hôtel-Dieu kaj eksenti febron. Li estas sepultita en la Tombejo Patro Laŝezo.
Ĉefaj kontribuaĵoj
La subita morto de sia adopta patro, en 1795, estis serioza bato al Biŝao. Lia unua tasko estis elpagi la devojn kiujn li ŝuldis al sia bonfarinto, unue per kontribuado por la vivteno de lia vidvino kaj filo, kaj sekve, kompletigante la kvaran volumon de la Ĵurnalo pri Kirurgio, eldonita de Dezolt, kie li aldonis biografian eseon pri ties aŭtoro.
Lia plua celo estis reunuigi kaj kompili en unu volumo la prikirurgiajn teoriojn kiujn Dezolt estis publikigita en siaj multenombraj periodaj laboroj. Tiamaniere ke li komponis "Œuvres chirurgicales de Desault ou tableau de sa doctrine et de sa pratique dens le traitement des maladies externes (1798–1799)", kies verko, kvankam li konfesas ke li prezentas alies ideojn, li disvolvis kun la klarvideco de fakulo kiu majstras la temon. En 1797, li komencis kurson pri anatomiaj ekspozicioj, kaj lia sukceso kuraĝigis lin etendi la planojn de siaj lecionoj, kaj orgojle anoncis kurson pri operaciaj kirurgioj.