cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Traktriangulo
Kunigo de tri linioj
Kie fervojaj linioj el tri direktoj kunvenas, la plej simpla solvo estas, ke ĉiuj tri finiĝu en unu stacio. Ĉar stacio havas nur du elirojn, almenaŭ du el la tri linioj devas en-/eliri ĉe la sama flanko. Tio signifas, ke trajno venanta per unu el tiuj du linioj kaj foriranta per la alia devas ŝanĝi la direkton en la stacio, kio kostas tempon.
Embrach
Trafiko
Embrach disponas pri stacidomo  de la fervojkompanio THURBO, kiu situas sur la linio de Vinterturo tra Bülach, Eglisaŭ al Waldshut. Per ĝi kaj per la poŝtaŭtobuslinio al la Flughaveno Zuriko kaj al Rorbas kaj Teufen Embrach estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Traktriangulo
Kunigo de tri linioj
Pli komforta solvo estas kunigi la tri liniojn per traka triangulo. Tiam ĉiuj eblaj trajnoj povas traveturi sen direktoŝanĝo, eĉ sen halto.
Embrach
Historio
La Ĥorsinjorkonvento Sankta-Paetro de Embrach estis unuan fojon dokumjente menciita en la jaro 1044 kaj malfondita en la jaro 1524 okaze de la reformacio. Ĝi observis ĝis tiam la malsuperan jurisdikcion de la habsburga Grafejo Kiburgo. Kun ties transiro al Zuriko la regiono fariĝis zurika posedaĵo en la 15-a jarcento.
En la jaro 1444 Embrach estis dum militiro de la armeo de la Svisa Ĵurkomunumo kontraŭ la fortiĝanta urbo-ŝtato Zuriko elrabita kaj bruligita. Dum tio atako la komunumo kun escepto de du domoj komplete detruiĝis.
Traktriangulo
Kunigo de tri linioj
Se la koncernataj linioj estas unutrakaj, ne estas problemoj. Se ili estas dutrakaj, iuj trajnoj devas kruci kontraŭdirektajn trakojn, trairante la triangulon. Tio devigas trajnojn atendi kaj reduktas la kapaciton de la linioj. Tiu malavantaĝo estas evitebla per dunivela triangulo, kie la interkruciĝo de trakoj okazas sur/sub pontoj. Tiu solvo tamen estas multekosta.
Embrach
Historio
De la 15-a jarcento ĝis la jaro 1798 Embrach estis regita de la urbo Zuriko tra ĝia Grafejo Kiburgo. Ĉe la fondiĝo de la Helveta Respubliko Embrach estis atribuita al la distrikto Bülach, al kiu ĝi ankoraŭ hodiaŭ apartenas.
Traktriangulo
Direktoŝanĝo de veturilo
Lokomotivo aŭ trajno, kiu trairas tutan triangulon, devas dufoje ŝanĝi la veturdirekton kaj fine alvenas sur la loko, de kie ĝi ekiris, sed estis turnita je 180°. Tio gravas ĉe nesimetriaj veturiloj, ekzemple preskaŭ ĉiuj vaporaj lokomotivoj.
Embrach
Esperanto-movado
Dietrich Michael Weidmann, nuntempa kunprezidanto de Svisa Esperanto-Societo kaj longjara komitatano kaj iama ĝenerala sekretario de TEJO kaj multjara komitatano de UEA, estas civitano de Embrach.
Oensingen
Pri la komunumo
Oensingen respektive Önsingen estas komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Gäu en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 4976 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Unterstinkenbrunn
Unterstinkenbrunn estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Oensingen
Geografio
Oensingen situas ĉe la bordo de la rivero Dünnern sude de la ravino Balsthaler Klus, ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro en la Svisa Mezlando.
Traktriangulo
Direktoŝanĝo de veturilo
Ĉar vapora lokomotivo havas preferatan veturdirekton, oni iam konstruis trakatriangulojn kun la aparta celo turni lokomotivojn. La mastrumaj kostoj de tia triangulo estis malpli altaj ol tiuj de turndisko.
Tiu tekniko estas uzata ankaŭ por tramoj, kie mankas spaco por turna maŝo.
Bezono de tereno
La tereno interne de traka triangulo estas malfacile uzebla, ĉar ĝi Pro tiuj malavantaĝoj oni deziras laŭeble malgrandajn triangulojn. Aliflanke malgrandaj trianguloj havas malgrandajn trakajn kurboradiusojn kaj tial permesas nur malaltan rapidon, eble eĉ ne akceptas ĉiajn veturilojn.
Oensingen
Trafiko
Sude de Oensingen pasas la grava svisa aŭtovojo A1, kaj de Oensingen deflankiĝas de ĝi la kantona ĉefvojo n-ro 30 tra Balsthal al Moutier. La stacidomo de Oensingen estas regiona nodo inter la trajnlinio de Olten al Bielo kaj la linioj de Langenthal al Oensingen kaj de Balsthal al Oensingen.
Traktriangulo
Bezono de tereno
Alia solvo, kiu konsumas malpli da tereno, estas traka kvinangulo (trakostelo). Ĝi necesigas kvar direktoŝanĝojn dum traveturo. Tia trakostelo (eble la lasta konservita) ekzistas en la stacio de Mals en la Venosta Valo, finstacio de la fervojo inter Bolzano-Bozen kaj Mals.
Oensingen
Historio
La unua dokumenta mencio de Oensingen datiĝas el la jaro 968 kiel Oingesingin.
En la kavarno Rislisberghöhle estis trovitaj restaĵoj el la malfrua paleolitiko (14-a ĝis 12-a jarmilo a.K.). Diversaj izolitaj trovoj pruvas setladon en la nolitiko kaj la bronzepoko.
En Oberdorf kaj apud la preĝejo estits trovitaj restaĵoj de romia setlejo.
Ne estas konata, kiam estis konstruita la kastelo Neu-Bechburg, la rekonilo de Oensingen. En la jaro 1313 la Grafoj de Froburgo estis la senjoroj de Buchsgau, kies centro estis Oensingen. En la Jaro 1415 la urbo Berno aĉetis la kastelon Neu-Bechburg kun la vilaĝo Oensingen de la heredantoj de la Grafoj de Froburgo kaj koncedis al Soloturno la kunregadon en la Supra Distrikto de la Voktejo Bechburg. En la jaro 1463 la kastelo kiel vokta sidejo kaj la tuta voktejo fariĝis surbaze de kontrakto kun Berno komplete posedaĵo de Soloturno.
Traktriangulo
Bezono de tereno
Kiel montras la skizo, eblas konstrui trakostelon tiel, ke ĝi situas tute je unu flanko de la ĉefa linio. Se oni uzas ambau flankojn de la linio, necesas malpli da spaco.
McDonnell Douglas
La McDonnell Douglas estis usona aviadila fabrikanta kompanio, kiu ekzistis inter 1967 kaj 1997. McDonnell Douglas produktis serion de konataj komercaj kaj militaj aviadiloj, kiel DC-10 kaj MD-11, F-4 kaj F-15.
Historio
La McDonnell Douglas Korporacio kreiĝis de anekso inter McDonnell Aircraft kaj Douglas Aircraft en 1967. McDonell Aviadila Korporacio aĉetis Douglas Aircraft Company, kiu suferis malfacilan finanzan situacion.
Inter 1970-jaroj ĝis 1990-jaroj, McDonnell Douglas fabrikis multajn aviadilojn, kiuj estas famaj en la mondo. McDonnell Douglas estas ne nur fama por ĝiaj pasaĝeraviadiloj kiel DC-8 kaj DC-10, ankaŭ fama por novaj aviadilaj disvolvigoj. La usonaj ĉasaviadiloj kiel F-4 kaj F-15 estis disvolviĝitaj de McDonnell Douglas.
La fino de malvarma milito rezultis malkreskon de defenda buĝeto, kiu ankaŭ nuligis multajn disvolvigajn programojn de militfortoj, kiuj estis rilataj kun aviadilaj projektoj de McDonell Douglas. Tiuj nuligoj plimalbonigis financan situacion de McDonnell Douglas, kiu plimulte dependis en defenda produktado.
En 1992, McDonnell Douglas anoncis planon pri MD-12, nova larĝkorpa pasaĝeraviadilo. Tamen MD-12 ne ricevis publikan intereson. Kune kun malsukceso de MD-11, Tiutempe multaj spertuloj en aviadindustrio, McDonell Douglas ne havis plenuman financon aŭ rimedon por disvolvigi novan aviadilon.
En aŭgusto 1997, Boeing aĉetis kaj aneksis McDonell Douglas. La emblemo de McDonell Douglas estis daŭriĝita kiel nuna emblemo de Boeing.
7174 Semois
7174 Semois estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Trakforko
Trakforko estas instalaĵo en fervoja trako, kiu ebligas al trajno debranĉiĝi de la linio.
7174 Semois
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la belga-franca rivero Semois, kui fluas en Valonio kaj alfluas al Mozo.
Trakforko
Laŭ la manipula forto ekzistas tri tipoj de forkoj:
Ĉe ordinara trakforko la eksteraj reloj (la dekstra de la dekstra branĉo kaj la maldekstra de la maldekstra) estas seninterrompaj kaj fiksaj; la internaj estas moveblaj kaj havas breĉon por permesi al la internaj radoj kruci la neuzatan relon. La du moveblaj reloj estas ligitaj kaj moviĝas kune; aŭ unu aŭ la alia alpremiĝas al ekstera relo por direkti la radojn en la dezirata direkto.
Trakforkoj ebligas nur limigitan rapidon; tiu dependas de du faktoj:
Ekzistas trakforkoj kun kvar moveblaj partoj, kiuj ĉe kruciĝo de trakoj ebligas el ajna direkto la elekton inter du vojoj. Malgraŭ kvar moveblaj partoj ili havas nur du poziciojn: krucan (la du eblaj vojoj interkruciĝas) kaj tanĝan (ili tanĝas unu la alian).
2781 Kleczek
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan astronomon Josip Kleczek.
Paroldo
Paroldo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Ceva, Mombarcaro, Murazzano, Roascio, Sale San Giovanni kaj Torresina. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Maria, ĉi tie kromnomata , kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Internacia Flughaveno El Dorado
La Internacia Flughaveno El Dorado, aŭ en hispana oficiale Aeropuerto Internacional El Dorado - Luis Carlos Galán Sarmiento (kodo IATA: BOG, kodo OACI: SKBO) estas la ĉefa flughaveno de Bogoto kaj de Kolombio. Ĝi troviĝas ene de Bogoto je ĉirkaŭ 12 km okcidente de la Internacia Centro de Bogoto, en la localidad Fontibón, kaj okupas areon proksimume de 6,9 km².
Ĝi estas la tria plej grava flughaveno de Latinameriko post la Internacia Flughaveno de Meksikurbo kaj la Internacia Flughaveno de São Paulo-Guarulhos.
La flughaveno ricevis sian nomon en 1959 memore al la fama legendo de El Dorado, laŭ kiu la eŭropaj esploristoj serĉis per siaj ekspedicioj en la amerika kontinento "oran urbon". La historio de Bogoto kaj de la lando ĝenerale estas tre ligita kun tiu legendo, ĉar proksime de la aktuala ĉefurbo troviĝas la Laguna de Guatavita, nome la loko kie okazis rito priskribita en la fama legendo.
La flughaveno ricevis la premion Skytrax al la plej bona laboristaro en Sudameriko en 2016, same kiel la unua rango en la listo de la plej bonkvalitaj flughavenoj de Latinameriko por la dua fojo sinsekve. En la listo de la plej bonkvalitaj flughavenoj de la mondo, El Dorado atingis la 42an lokon en la listo de 2017.
Novgvinea nestamasulo
La Novgvinea nestamasulo (Megapodius decollatus aŭ Megapodius affinis) estas specio de birdo de la familio de Megapodiedoj. Ĝi troviĝantas nur en Novgvineo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montarbaroj. Ĝi estas minacataj pro habitatoperdo kaj ovokolektado.
Ĝi estis iam konata kiel Megapodius affinis sed Roselaar, 1994, Bulletin of the Zoological Museum of the University of Amsterdam, 14, no.2, pp. 9–36 montris, ke Megapodius affinis (A.B.Meyer, 1874) referencas al M.reinwardt.
Marcelo Rosa da Silva
Marcelo Rosa da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Eckkopfturm
La turo de Eckkopf aŭ Eckkopfturm estas 25 m alta elrigardoturo sur la monto Eckkopf. Ĝi estas konstruaĵo el ŝtalaj tuboj kaj estis konstruita somere de 1975 fare de la komunumaro Deidesheim. Ĝi havas elrigardoaltecon de 541 m. De ĝi eblas rigardi okcidenten, suden kaj norden trans la Palatinata arbaro kaj orienten trans la Malaltebenaĵo de la Supra Rejno.
Wildendürnbach
Wildendürnbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Álvaro Vargas Llosa
Álvaro Vargas Llosa (Lima, 1966) estas ĵurnalisto, politikologo kaj eseisto perua de tendenco liberala kaj kontraŭsocialisma sed kritika de novliberalismo latinamerika de la 1990-aj jaroj. Aktuale li estas Direktoro de la Centro por Turmonda Prospero en la Independent Institute, kolonisto de Washington Post Writers Group kaj aŭtoro de kelkaj libroj.
Li estas filo de la romanisto Mario Vargas Llosa kaj frato de Gonzalo Vargas Llosa kaj Morgana Vargas Llosa. Li estas perua kaj hispana civitano. Li loĝas en Vaŝingtono, kun sia edzino Susana Abad kaj siaj du gefiloj Leandro kaj Aitana.
Aujac (Gard)
Aujac (jen france, prononco, -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Guissény
(jen france, bretone Gwiseni) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 4281
NGC 4281 (aliaj indikoj — UGC 7389, MCG 1-32-12, ZWG 42.34, VCC 408, IRAS12177+0539, PGC 39801) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Takao Yamauchi
Takao Yamauchi (山内 貴雄, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Kuborienta parulio
La Kuborienta parulio (Teretistris fornsi) estas specio de birdo de la familio de Paruliedoj. Ĝi estas endemia de la centra kaj orienta duona parto de la insulo de Kubo dum la alia ununura specio de la sama genro distribuiĝas en la mala parto de tiu insulo.
Ties natura habitato estas sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj, montararbaroj kaj ksera arbustaro.
Tiu specio havas flavajn vizaĝon kaj tutan bruston, kiu nuanciĝas al helgriza aŭ blankeca ventro. Estas tre flava kaj rimarkinda okulringo ĉirkaŭ malhela okulo kaj super tio tre griza kapo; ankaŭ estas grizaj la nuko, kolflankoj kaj resto de supraj partoj. Same la kruroj kaj beko (iom pli longa kaj kurveca ol tiu de la samgenrano) estas grizaj.
Touchořiny
Touchořiny estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lovečkovice en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Lovečkovice. Tra katastro de la municipo ĉe domaro Klínky kondukis hodiaŭ jam nuligita fervojlinio Velké Březno – Verneřice – Úštěk. Komence de la domaro Klínky ĉe eksa fervoja pasejo troviĝis sur tiu ĉi fervojlinio haltejo sub nomo Touchořiny (Tauerschin), hodiaŭ jam etaj restaĵoj post la nuligita fervojo - ponteto, kilometroŝtono, restoj de reloj. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Touchořiny estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,87 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391. En la vilaĝo troviĝis preĝejo de sankta Prokopio el la jaro 1788, detruita en la jaro 1978 komune kun pluaj preĝejoj en ĉirkaŭaĵo de Verneřice, la tn. "Kazo de Verneřice". Oriente de la vilaĝo restis nur tombejo, kiu nun nomiĝas Tombejo Lovečkovice. Empira sonorilo el la jaro 1815 de Andreas Padersen el tiu ĉi preĝejo estas nun en preĝejo de Virgulino Maria Helpantino de kristanoj en Malečov.
Kaŭkazo-Centro
La retejo Кавказ-центр (ruse, laŭvorte Kaŭkazo-Centro, mallongigo KC) estas private funkciigata retejo kiu laŭ propra deklaro celas esti "ĉeĉena interreta agentejo kiu estas sendependa, internacia kaj islama". La deklarita misio de la ejo estas raporti pri okazaĵoj rilate al Ĉeĉenio kaj ankaŭ "provizi internaciajn novaĵagentejojn kun cirkuleroj, fonaj informoj kaj helpo al starigo de sendependa ĵurnala laboro en Kaŭkazio".
Ekde sia komenco la retejo forte subtenis sendependecon de la ĉeĉena respubliko gvide de la memproklamita separista estraro Iĉkerio kaj poste de la Kaŭkaza Emirlando, kaj deklaris subtenon de la islamismaj muĝahedinaj batalantoj tutmonde. La retejo dumtempe publikiĝis en kvin lingvoj: la angla, araba, ukraina, rusa kaj turka, poste la ukraina forfalis, kaj laŭ la stato de februaro 2016 nur la ruslingva branĉo funkcias.
Fondita en marto 1999 en la ĉefurbo Grozno de Ĉeĉenio, la retejo estis organizita kaj ekgvidita fare de Movladi Udugov (Мовлади Удугов), tiama estro de la "nacia informa servo" de la separista estraro Iĉkerio. La retejo estas malpermesita en Rusio. Laŭ Greg Simons de la sveda Nacia Defenda Kolegio, "ne ĉiuj enhavoj de la retejo klasifikeblas kiel ekstremismaj kaj danĝeraj. Tamen, parto de la retejo klare apartenas al ekstremisma kaj terorismaj materialo." Aliflanke, David McDuff, eldonisto de la retejo Prague Watchdog, specialiĝinta je raportoj pri la konflikto en Norda Kaŭkazio, skribis ke la Kaŭkazo-Centro "laŭ iuj observantoj povus esti misinformada centro funkciigata helpe de rusiaj specialaj servoj."
Felsődobsza
Felsődobsza (felŝOdobsa) estas vilaĝo kaj samtempe feriejo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Szikszó. Felső signifas: supra.
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Abaújszántó troviĝas 9, Encs 11, Szikszó 16, Szerencs 17, Miskolc voje 35 km-ojn.
Historio
Dum la neolitiko oni konstruis tie terfortikaĵon. La loko estis loĝata ankaŭ dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1219. En 1833 oni komputis tie 118 domojn kaj 907 homojn. Apud la vilaĝo malgranda hidroelektra centralo funkcias.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto, kuracejo, bestokuracejo, gastejo.
Paruzzaro
Najbaras la komunumoj.
Negu Gorriak
Negu Gorriak [nEgu gor:Iak] ("Ruĝaj Vintroj") estas eŭska plurĝenra grupo, kies unua albumo eliris en 1990. La membroj de la grupo antaŭe ludis en la grupo Kortatu. Iliaj kantoj kutime havas tekstojn en la eŭska lingvo, kiuj montras fierecon pri la eŭska identeco kaj estas ĝenerale politikaj kaj maldekstraj. Ili estas konsiderataj unu el la plej gravaj eŭskaj rokgrupoj.
Nomo
Negu gorriak signifas laŭlitere "la vintroj ruĝaj", laŭsence "malmildaj vintroj", laŭ citaĵo de Bertoldt Brecht.
Dum la naŭdekaj jaroj ili estis kverelitaj de estro de polico Guardia Civil, ĉar, en unu el iliaj kantoj, ili afirmas, ke la kolonelo vendis kokainon. Tamen la policestro estis sekve arestita laŭ tiu sama akuzo, kaj la grupo estis deklarita senkulpa post proceso.
La nomoj de la membroj de la grupo estas: Fermin Muguruza (kantisto), Iñigo Muguruza (frato de Fermin, gitaristo), Kaki Arkarazo (gitaristo), Mikel Anestesia (basisto), Mikel Bap (drumisto).
Mediteranea cipreso
La mediteranea cipreso (Cupressus sempervirens), estas specio de cipreso, indiĝena en la orienta Mediteranea regiono, en nordorienta Libio, sudorienta Grekujo ( Kreto, Rodiso), suda Turkujo, Kipro, norda Egiptujo, okcidenta Sirio, Libano, Israelo, okcidenta Jordanio, kaj ankaŭ kun disa populacio en Irano.
Priskribo
Ĝi estas modere neimuna kontraŭ cipresa kancero, kaŭzita de la fungo Seiridium  cardinale, kaj povas suferi pro multampleksa formorto kie la infektado estas komuna. La scienca specionomo sempervirens derivas de la latina por ĉiamverda.
Uzadoj
Tiu palearktisa specio estis kultivata grandskale kiel ornamarbo dum miloj da jaroj for de sia hejma arealo, ĉefe tra la centra kaj okcidenta Mediteranea regiono, kaj en aliaj areoj kun similaj varmegaj, sekaj someroj kaj malseveraj, pluvecaj vintroj, inkludante Kalifornio, sudokcidenta Sud-Afriko kaj suda Aŭstralio. Ĝi ankaŭ sukcese estas kultivebla en areoj kun pli varmetaj, pli humidaj someroj, kiel Britujo, Nov-Zelando kaj la Pacifika Nordokcidento (marbordaj Oregono, Vaŝingtonio kaj Brita Kolumbio). Ĝi ankaŭ estas plantita en suda Florido kiel ornamarbo. In iuj regionoj, speciale en Usono, ĝi estas sciata neekzakte kiel "itala" aŭ "toskana" cipreso; kvankam la specio estas tre komune kultivata en Italujo, tie ĉi ĝi ne estas indiĝena.
La plimulto de la kultivitaj arboj estas selektitaj kultivaroj kun kolonoforma arbokrono, kun suprenirantaj branĉoj formante mallarĝan ĝis tre mallarĝan arbokronon kies larĝo ofte estas nur dekono de arbo-alteco. La malhele verda 'krisigna' formo de tiuj arboj estas tre tipa rekonilo de la mediteraneaj urbaj kaj vilaĝaj pejzaĝoj. Antaŭe, la specio estis kelkfoje dividita en du variojn, la sovaĝa C. sempervirens var. sempervirens (sin. var. horizontalis ), kaj la kolonoforma C. s. var. pyramidalis ( sin. var. fastigiata, var. stricta), sed tiu ĉi nuntempe estas diferencigita kiel kultivara grupo, sen botanika signifo.
Ĝi ankaŭ estas sciata por sia daŭripova, aroma ligno, uzita plej fame por la portoj de la Baziliko de Sankta Petro de Romo en Vatikanurbo, Romo.
Antaŭe la mediteranea cipreso estis uzata en distilejoj kiel bareloj por enteni bierfaradajn fermentojn por produkti alkoholon antaŭ la invento de rustorezista ŝtalo.
Schmalstede
Schmalstede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bordesholm, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Mediteranea cipreso
Uzadoj
Komune vidate tra Nov-Meksiko, la mediteranea cipreso estas ankaŭ konata kiel "drama arbo" kaŭze de sia emo por kurbiĝi eĉ per la plej eta venteto.
Simboleco
La mediteranea cipreso estis konata de la antikvaj helenoj kaj romianoj kiel la "malĝoja arbo", sankta por la regantoj de la submondo kaj iliaj socioj, la moiroj ( fatodiinoj ) kaj la erinioj. Oni kutime plantis ĝin ĉe tombo, kaj je la tempero de la morto, metis ĝin aŭ antaŭ la domo de la mortinto aŭ en la vestiblo, por averti la plenumontojn de sankta rito ekentrante ejon poluita per kadavro. Neniu romia enterigo estis kompleta sen cipresoj. Funebrantoj portis ĝiajn branĉojn kiel signon de respekto kaj la kadavroj de la granduloj estis metitaj sur cipresaj branĉoj antaŭ la entombigo. Laŭ Ovidio, la arbo estis nomita laŭ Kipariso, favorato de Apolono. La juna knabo akcidente mortigis la de Apolono amatan cervon. Tiel bedaŭrema li estiĝis ke li petis la diojn punigi sin kun ĉiamdaŭra mallumo. Konsentinte ili transformis lin en cipreson. La cipreso estas la ĉefa tombeja arbo en la islamana mondo same kiel en antikvaj kaj modernaj eŭropaj kulturoj.
Lomnička (distrikto Brno-provinco)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1235. La historio de Lomnička estas kunigita kun cisterciana monaĥejo Porta coeli fondita de reĝino Konstancia Hungara, la vidvino post Přemysl Otakar la 1-a.
Kalia tritionato
Kalia tritionato aŭ K2S3O6 estas neorganika tioacido, blanka aŭ flava substanco uzata kiel kemia reakcianto kun fungicidaj, insekticidaj kaj mikrobiocidaj proprecoj. En akva solvaĵo ĝi dissociiĝas en tritionataj anjonoj ([S3O6]-) kaj kalia katjonoj (K+). Tritionata acido estis malkovrita de la franca kemiisto Langlois, en 1842.
Aujargues
(jen france, -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Emil Zátopek
Emil ZÁTOPEK (naskiĝis la 19-an de septembro, 1922 en Kopřivnice, Ĉeĥoslovakio, mortis la 22-an de novembro, 2000 en Prago) estis ĉeĥa atleto.
Ĉeĥa atleto kiu apartenas al plej sukcesaj longdistancaj kurantoj en la historio de la sporto. Li gajnis oran medalon en konkurso trans 10.000 metroj dum la Olimpiaj ludoj 1948 en Londono kaj tri orajn medalojn 1952 ĉe la Olimpiko en Helsinki: en la 5,000- and 10,000-metra. konkursoj kaj en maratono. Dum lia sporta kariero li metis 18 mondajn rekordojn. Li posedis la rekordon trans 10.000 metroj ekde 1949 ĝis 1954. Lia plej bona tempo estis 28 minutoj kaj 54,2 sekundoj; li estis la unua kiu bezonis malpli ol 29 minutoj. Li ankaŭ metis mondajn rekordojn trans 5.000 metroj, 10 mejloj, 20.000 metroj, 25.000 metroj kaj 30.000 metroj.
Zátopek komencis kuradi en la jaro 1940. Li laboris en ŝufabriko, kie oni instigis lin partopreni en 1.500metra konkurso. Sen antaŭe trejni li venis dua al la celo. Ekde tiam li dediĉis sin al la trejnado. En 1946 Zátopek, kiu tiutempe armeservis, unuafoje altiris internacian atenton, kiam biciklinte de Prago al Berlino, li partoprenis 5.000metran konkurson de Aliiĝintaj okupadaj trupoj (Allied Occupation Forces) kaj venkis. Lia plej bona rekordo estis 1951 59 minutoj kaj 51,8 sekundoj trans 20 kilometroj. Dum la Olimpiaj ludoj 1952 en Helsinko li metis olimpikan rekordon en la 5.000metra kaj 10.000metraj konkursoj kaj kuris la ĝis tiam plej rapidan maratonon. La sukceso de Zátopek baziĝas grandaparte je lia neortodoksa trejnprogramo. Li senĉese eksperimentadis pri novaj ekzercoformoj kaj pluevoluigis intervalan trejnadon. Zátopek faris grandan nombron da ripetaĵo kaj malrapide trotis en la intervaloj, dum aliaj kutimis simple paŭzi. Komence oni mokis pri tio sed finfine tio iĝis fundamenta ŝtono en la ekzercosistemo de preskaŭ ĉiuj ambiciaj kurantoj.
Zátopek retiriĝis kiel elita kuranto en 1958.
Lia edzino estis ĉeĥoslovaka atletino Dana Zátopková.
Emil Zátopek estas enterigita en subĉiela muzeo Valaĥia muzeo en naturo.
3408 Shalamov
3408 Shalamov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa verkisto Varlam Tiĥonoviĉ Ŝalamov (cirile Варлам Тихонович Шаламов, 1907–1982).
Schweinshaxe
Schweinshaxe ( germana prononco : [ˈʃvaɪns.Haksə]), en la germana kuirarto, estas rostita ŝinka poplito (aŭ “porkaĵa fingronodo”), precipe populara en Bavario kiel Schweinshaxn <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈʃvaɪns.haksn] aŭ Sauhaxn [ˈsauhaksn].
Schweinshaxe estas unu el la antaŭe tipaj "Armeleuteessen" (manĝaĵoj por malriĉuloj), kies receptoj estas faritaj tiel do manĝaĵo estu preparita de malmultkosta viando (ekzemple, de la populara Sauberbraten). Tiaj malaltekostaj incizoj kutime postulas longan periodon de preparado. La viando estas kutime marinita dum tagoj, en la kazo de grandaj incizoj — ĝis semajno. Post tio, Schweinshaxe estas rostita tipe — dependanta sur grandeco — dum du ĝis tri horoj. La plej popularaj flankaj pladoj estas terpomoj kaj brasikaj varioj.
La aŭstra versio de ĉi tiu plado estas vokita Stelze [ˈʃtɛl.Tsɛ] aŭ en dialekto Stötzn/Stelzn ['ʃtœˑ.Tsṇ]. Ĝi estas kutime marinita aŭ pre-bolita en karvio semo kaj ajla peklakvo, rostita ĝis la haŭto estas krispa kaj servita kun mustardo, kreno kaj peklita kapsiketo. La bavara versio estas klasike servita kun terpomaj knedlikoj kaj ruĝa brasiko aŭ kun acida brasiko kaj terpomoj.
Ĵaza violonĉeloludo
Ĵaza violonĉeloludo signifas la rolon de la violonĉelo kaj ĝiaj plej gravaj instrumentistoj en la ĵazo.
Violonĉelo estis – malsame ol ĝiaj „parencoj“ violono kaj kontrabaso – en ĵazmuziko longtempe ekzota instrumento. Komence oni rigardis en ĵazo la violonĉelon kiel „kontrabaseto“, ĉar la unuaj muzikistoj, kiuj uzis la violonĉelon soloe, estis ĵazbasistoj, kiuj uzis ĝin kiel vicinstrumento. Nur fine de la 1940-aj jaroj Harry Babasin kaj Oscar Pettiford ĝin enkondukis en la ĵazinstrumentaron. Ekde la 1970-aj jaroj ekzistas pli kaj pli nuraj violonĉelistoj, kiuj uzas la instrumenton ankaŭ kiel soloinstrumento en ĵazo kaj en ĵazinfluita improvizomuziko.
Komencoj – Harry Babasin, Oscar Pettiford, Charles Mingus kaj Fred Katz
Ekde la komenco de ĵazo arĉinstrumentoj ludis rolon en la instrumentado de ĵazmuziko. En la tagoj de frua ĵazo tio tamen estis unualinie violono kaj kontrabaso, dum kiam la violonĉelo komence nur tenis randan pozicion. Unuaj ĵazmuzikistoj, kiuj uzis ĉi tiun instrumenton, estis la basistoj Harry Babasin, Oscar Pettiford, Charles Mingus, Fred Katz kaj Ray Brown. Babasin kaj Pettiford agordis same kiel sekvatempe ankaŭ Sam Jones, Ray Brown, Doug Watkins kaj Ron Carter siajn instrumentojn ne kiel kutime por violoncelo en kvintoj, sed kiel je kontrabaso en kvartoj – nur okton pli alta.
Dum kiam li komence ankaŭ kiel violonĉelisto restis ankoraŭ en la rolo de basisto, je pli malfruaj sonregistradoj li alvenigis basiston, por ke li povu uzi la violonĉelon kiel nura melodi- kaj solo-instrumenton. Al la fruaj titoloj, en kiuj li uzis violonĉelon, apartenis la ĵaza normkanto These Foolish Things en la versio de Harry Babasin. En 1953 Babasin priludis albumon kun la amika basisto kaj violonĉelisto Oscar Pettiford.
Oscar Pettiford Oscar Pettiford (1922–1960), kiu dum la 1940-aj jaroj famiĝis ĉefe pro sia kunlaboro kun Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie kaj Duke Ellington, suferis en 1949 dum sia membreco en la bando de Woody Herman brakrompiĝon kaj trovis tro malfacile ludi dum sia resangixo kontrabason; anstataŭe li transiris– ankaŭ cele al resaniĝo– al violonĉelo kaj ludis ĝin post sia resaniĝo de la brakrompiĝo foje kiel vicinstrumento. Antaŭe li estis uzinta la violonĉelon jam foje en la orkestroj de Duke Ellington kaj Woody Herman kaj utiliginta ĝin anstataŭ la violonĉelon. En 1950 li estis aŭdebla per violonĉelo en sonregistraĵoj de la kvaropo de Duke Ellington kun Billy Strayhorn (Perdido).
En bandetoj li sekve de tio komencis, uzi konsekvence la violonĉelon kiel melodi- kaj solo-instrumenton. En 1952 okazis komuna kunsido de la du pioniroj de „ĵaza violonĉelplukado“ Babasin kaj Pettiford. Kun siaj propraj bandetoj Pettiford multan surdiskigis per violonĉelo. Je tio la basistoj Charles Mingus, Harry Babasin kaj Whitey Mitchell (frato de Red Mitchell) aŭ pli malfrue – dum sia tempo en Germanujo – ankaŭ gitaristo Attila Zoller transprenis la baspartion. Ekde 1954 li utiligis por siaj sonregistradoj ankaŭ la tiam novan plurtrakan teknikon kaj sonregistris kaj la kontrabasan kaj la violonĉelan partiojn.
Al liaj pli famaj sonregistraĵoj kiel violonĉelisto apartenas lia versio de la ĵaza normkanto „All the Things You Are“ el la jaro 1959 kun Hans Koller (tenorsaksofono), Attila Zoller (kontrabaso) kaj Jimmy Pratt (frapinstrumentaro).
Charles Mingus Mingus jam ludis dum sia lerneja tempo en la ĵazbando violonĉelon; nur en 1938 li transiris laŭ konsilo de Buddy Collette al kontrabaso. Lia frua komponaĵo Chill of Death (1944) entenis arĉitan violonĉelan soloon. . En 1946, dum dungiteco en la bando de Floyd Ray Mingus foje ludis violonĉelon, tiel ke li pretendis por si, ke li jam antaŭ Pettiford estis ludinta publike ĵazon sur ĉi tiu instrumento. Februaron de 1949 li ludis en la sonregistraĵo de He’s Gone, kiun li surdiskigis kun sia Symphonic Airs, arĉitan violonĉelon, kiu kaj en la enkonduko al la balado ludis sole kaj ankaŭ dum la lasta rekantaĵo denove klare elpaŝis. Ankaŭ sur la albumo Explorations de Teo Macero el 1953 li estas aŭdebla kiel violonĉelisto. Ekde 1952 li verkis kun sesopo sonregistrita de diskeldonejo Debut Records, en kiu krom li kiel basisto partoprenis violonĉelisto (komence George Koutzen, poste Jackson Wiley). En 1959 li ludigis violonĉeliston Maurice Brown je kelkaj pecoj de sia mita albumo Mingus Ah Um; je la duono de la pecoj sur l' albumo Pre-Bird (1960) kunmuzikas Charles McCracken.
Fred Katz Meze de la 1950-aj jaroj Fred Katz altiris atenton al la arĉita violonĉelo en ĵazo. La bando de frapinstrumentisto Chico Hamilton, en kiu li fakte estis dungita kiel pianisto, furoris ekde la mezo de la 1950-aj jaroj per novaj sonoj: La violonĉeloludo de Katz estis en la tempo de 1955 ĝis 1958 kunrespondeca por la bandeto kun klare ĉambromuzika sono. Katz ludis dum la unuaj prezentadoj de la grupo dum la paŭzoj sur la violonĉelo, je kio li iam estis tiel enprofundiĝinta en sia ludo, ke li onidire ne rimarkis, ke la aliaj membroj de la kvinopo revenis sur la treege malgranda scenejo, tiel ke li ne plu atingis sian pianon kaj ludis la tutan partprogramon per violonĉelo. Tiamaniere la bando evoluigis la novan sonon, je kiu ankaŭ la gitaro ricevis rolon klare pregantan la ensemblan sonon. Katz havis klasikmuzikan edukon – li estis studinta je Pablo Casals– kaj uzis je Hamilton la violonĉelon kaj arĉe kaj ankaŭ pluke. Li partoprenis je ses komunaj albumoj kun Hamilton; je propra nomo li prezentis sonregistraĵojn kun Paul Horn (Soul-O Cello) kaj kun Johnny Pisano, antaŭ ol li turnis sin al aliaj muzikĝenroj kaj al la kompara muzikscienco.
Katz validas kiel unua „ne-basisto” de la ĵazhistorio, kiu aperis sur violonĉelo kun pli longaj arĉpasaĵoj. En 1958 lin anstataŭis Nat Gershman en la kvinopo de Chico Hamilton. Per la violonĉelistoj de la kvinopo de Hamilton la violonĉelo ricevis pli da atento en la ĵazmondeto.
La 1960-aj jaroj
En la sekvaj jaroj ankaŭ la basistoj Keter Betts, Sam Jones, Ray Brown, Percy Heath kaj Eldee Young faris sonregistraĵojn kiel violonĉelsoloistoj.
Ray Brown Basisto Ray Brown (1926–2002) furoris en 1960 per sia albumo Jazz Cello; ĝi validas kiel unu el la unuaj albumoj de ĉeftendenca ĵazo dediĉita al violonĉelo. Akompanate de blovinstrumentistaro kaj ritmosekcio Brown traktis la violonĉelon kiel melodia instrumento. Li montris je tio per la normkanto „Ain’t Misbehavin“, kiel oni povas meti la instrumenton en ĵazbandegan medion. Post ensembla enkonduko Brown ludas la melodion pluke kaj ornamas ĝin simple. Brown ludis je ĉi tiu albumo sur aparta violonĉelo por ĵazbasistoj, kiun li konceptis kune kun Kay Musical Instrument Company kaj kiu surmerkatiĝis kiel K 200 kaj kiun anoncoj privarbis ankaŭ kiel „Ray Brown Jazz Cello“. La violonĉelo konstruita de Kay havas pli fortikan kolon, pli larĝan prentabulon kaj plastajn argodoŝraŭbojn. Konvenas, ke oni proponas por ĉi tiu ĵaz-violonĉelo ankaŭ violonĉelo-kordojn en kvaragordo.
Ron Carter Basisto Ron Carter origine estis violonĉelisto kaj klarnetisto, transiris tamen jam en la aĝo de 17 jaroj al kontrabaso. Carter faris en la 1960-aj jaroj ankaŭ sonregistraĵojn kiel violonĉelisto, je kiuj kunmuzikis George Duvivier per kontrabaso. Ron Carter estis sekvinta, antaŭ ol li transiris al kontrabaso, klasikajn lecionojn pri violonĉelo kaj uzis sian kvintagorditan violonĉelon ankaŭ arĉe (coll'arco) por sonregistraĵoj kun Eric Dolphy, Mal Waldron kaj George Benson. Pli malfrue li uzis „piccolo-bason“ konstruitan laŭ siaj deziroj. Al la pecoj sur la albumo Out There (1960) publikita je Prestige, en kiuj Carter ludis violonĉelon, apartenis la Mingus-komponaĵo „Eclipse“. Ĉi tiu versio de Dolphy/Carter registrita en 1960 reprenas, same kiel la originala registraĵo el 1953 fare de Mingus, la violonĉelon kiel aparta sonkoloro. Je „Feather“ kaj la titolpeco de la albumo George Duvivier (kontrabaso) kaj Roy Haynes (frapinstrumentaro) formis la ritmogrupon. La instrumentadon por sia dua albumo ĉe Eric Dolphy li pruntis de la kvinopo de Chico Hamilton, al kiu li antaŭe estis aparteninta. Tie estis aŭdebla violonĉelisto Nathan Gershman. En 1961 Carter kunlaboris kiel violonĉelisto denove por ilia komuna albumo Where? ĉe Prestige samkiel je la albumo The Quest de Waldron kun simila instrumentado.
Fântânele (Săliște)
Fântânele [fıntınele] (hungare: Szebenkákova, germane: Krebsbach) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Sibiu. Administre ĝi apartenas al Săliște.
The Devil Is a Woman (filmo, 1935)
La filmo estis retirita el cirkulado en ĉefaj kinejoj pro premo de la diktatura registaro de Hispanio, kiu estis akceptita de la usona registaro interesita en certigi novan aliancanon en la Malvarma Milito. En frankisma Hispanio la filmo estis malpermesita, pro malbona bildigo de la hispana polico.
Fântânele (Săliște)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 896 loĝantojn (rumanoj); en 1992 321 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1366. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben).
Ĵaza violonĉeloludo
La 1960-aj jaroj
Al la violonĉelistoj de la 1960-aj jaroj ankaŭ apartenas la frumortinta basisto Doug Watkins. Por sia novĵaza albumo Soulnik ĉe Prestige Records, kiun li surdiskigis en 1960 kun Yusef Lateef, li ankaŭ uzis je kelkaj titoloj la violonĉelon; la aldonan kontrabason ludis Herman Wright. Simile kiel je Pettiford je trombonisto David Baker estis sankaŭzoj, kiuj devigis lin en 1962 por mallonga tempo eksperimenti kaj sonregistri per violonĉelo. Ekde tiam li surdiskigis kun Charles Tyler kaj Nathan Davis ankaŭ violonĉelpecojn kun sia propra ensemblo 21st Century Bebop Band.
Ĵaza violonceloludo en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj
Dave Holland Basisto Dave Holland (* 1946) uzis (en projektoj kun gitaristo Derek Bailey same kiel kun basisto Barre Phillips, pokaze en 1971) la violonĉelon. Influojn de Pettiford kaj Ron Carter, sed ankaŭ de klasikmuzikaj komponistoj kiel Bach kaj Kodaly priverkis Dave Holland je sia violonĉela soloalbumo Life Cycle, kiun li surdiskigis en 1982 por ECM. Jam fine de la 1960-aj jaroj li estis uzinta la violonĉelon en la mallongviva ensemblo Circle. En 1982 Life Cycle estis lia unua kun senakompanaj komponaĵoj por violonĉelo.
Peter Warren Basisto Peter Warren (* 1935) aperis en 1981 ankaŭ kiel violonĉelisto; por la germana diskeldonejo JAPO ekestis la albumo Solidarity kun liaj longjaraj kolegoj John Scofield, Jack DeJohnette kaj John Purcell. En la 1990-aj jaroj li transiris al ŝtala violonĉelo.
David Darling La klasike edukita violonĉelisto David Darling laboris aparte inter 1970 kaj 1978 en la ensemblo Paul Winter Consort, en kiu lin postsekvis Eugene Friesen. Darling ankaŭ prezentis plurajn soloalbumojn, kie li enigis en sian violonĉeloludon ankaŭ naturbruetojn. Krom la tradicia violonĉelo li ankaŭ uzas okkordan instrumenton konceptitan de li, kiun li amplifikas kaj kies sonon li dum la koncerto povas prilabori elektronike.
David Eyges La tutmonde malpli fama violonĉelisto David Eyges, kiu laboris kun Gunter Hampel kaj Bob Moses, memoras per sia pluksono je la rolo de la baso kiel ritma instrumento je siaj propraj albumoj; La blovistoj ricevis je tio la soloistan lokon. Eyges, kiu ankaŭ laboris kun Hamiet Bluiett kaj Jaki Byard, reprezentas kune kun Abdul Wadud la ĉeesto de violonĉelo en pli malgrandaj ensembloj de la pionira ĵazo; ekzemple li surdiskigis en 1981 triope kun Byard Lancaster (aldosaksofono) kaj Sunny Murray (frapinstrumentaro) sian komponaĵon „Crossroads“. Kun Jeanne Lee li publikigis la duoblan albumon Here and Now (1993).
Abdul Wadud Violonĉelisto Abdul Wadud (* 1947) iris fine de la 1970-aj jaroj al Novjorko kaj aliĝis al la tiea pionirmuzika mondo, muzikis kun Cecil Taylor, Lester Bowie kaj Arthur Blythe. Li tiam validis kiel unu el la malmultaj ĵazaj violonĉelistoj, kiuj ne uzis sian instrumenton kiel vicinstrumento; Wadud apartenas laŭ opinio de Joachim-Ernst Berendt al la malmultaj ĵazmuzikistoj, kiuj enkondukis la violonĉelon – krom la kontrabaso – kiel egalrajta soloinstrumento. Li estas same lerta pri klasika kiel pri ĵaza muziko; li ekzemple laboris kun la New Jersey Symphony Orchestra aŭ kun Arthur Blythe. En 1980 li sonregistris la komponaĵon“Body” sur la albumo Flat-Out Jump Suite de Julius Hemphill.
Hank Roberts Violonĉelisto Hank Roberts (* 1955) kunfandas en sia verkado diversajn stilojn de ĵazo, klasika rokmuziko kaj popolmuziko. En la 1980-aj jaroj li ofte verkis je projektoj kun Bill Frisell, ekzemple ankaŭ je ties frua ECM-albumo Lookout for Hope, je kiu li estas aŭdebla je la peco“Little Brother Bobby”. En 1989 li fondis kun basisto Mark Dresser kaj violonisto Mark Feldman la triopon Arcado String Trio..
La ĵaza violonĉeloludo en la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj
Post la fruaj novigoj de la 1960-aj jaroj ekestis nova generacio de violonĉelistoj kiel Erik Friedlander, Daniel Pezzotti, Diedre Murray kaj Gideon Freudmann. Diedre Murray ludis en la 1980-aj jaroj kun muzikistoj kiel Leroy Jenkins, Muhal Richard Abrams same kiel kun la sesopo Henry Threadgill Sextet. Gideon Freudman validas ekde sia albumo Fellini's Martini kiel transĝenra violonĉelisto, kiu nomas sian stilon Cellobop kaj enigis en sian muzikon teknikan ostinaton.
En la 1990-aj jaroj violonĉelisto Fred Lonberg-Holm (* 1962) verkis sur la kampoj inter pionira ĵazo kaj eksperimentema muziko. Post sia studo ĉe Anthony Braxton kaj Morton Feldman li ludis en la novjorka pionirmuzika mondeto. Post sia transloĝiĝo al Ĉikago fine de la 1990-aj jaroj li ludis en la dekopo de Peter Brötzmann kaj kun Ken Vandermark. En 2007 li publikigis la albumon Terminal Valentine, kun dek komponaĵoj el diversaj stilaj kampoj inter libera ĵazo kaj Nova Improvizo-Muziko.
De la novjorka pionirmuzika mondeto ankaŭ devenis Erik Friedlander (* 1960), kiu ludas nur la violonĉelon kiel ĉefinstrumento kaj verkis en projektoj kun John Zorn, Laurie Anderson aŭ Fred Hersch. Erik Friedlander uzas la violonĉelon kaj en improvizata ĵazo kaj ankaŭ en la Nova Muziko. Per la nomo de sia triopo li montras sur unu el la fondintoj de la violonĉela tradicio en moderna ĵazo, Oscar Pettiford, kaj ties komenco je la ludo de ĉi tiu instrumento. En 2008 la triopo Broken Arm Trio de Friedlander publikigis nuntempan interpretadon de la violonĉela ensembloludo en ĵazo. Liaj kunmuzikistoj estas basisto Trevor Dunn kaj frapinstrumentisto Mike Sarin.
La franca ĵazviolonĉelisto Vincent Courtois (*1968) apartenas al la reprezentantoj de la violonĉelo de la pli juna generacio en Eŭropo; li laboris kun Christian Escoudé, Martial Solal, Michel Petrucciani, Rabih Abou-Khalil, Pierre Favre, Yves Robert, sonregistris filmomuzikojn kaj direktas proprajn ensemblojn.
Pluaj violonĉelistoj en ĵazo
Irène Aebi, Juni Booth, Jean-Charles Capon, Todd Coolman, Tom Cora, Pierre Cullaz, Paolo Damiani, Lars Danielsson, Johannes Fink, Larry Gales, Denney Goodhew, Richard Grossman, Percy Heath, Abdullah Ibrahim, Marc Johnson, Kash Killion, Okkyung Lee, Udo Moll, Glen Moore, Buell Neidlinger, Daniel Pezzotti, Martin Schütz, Henning Sieverts, Alan Silva, Peter Trunk, Tomas Ulrich, Huw Warren kaj Colin Wood, krome Daniel Brandl, Stephan Braun, Adrian Brendell, Marcie Brown, Rufus Cappadocia,Max Dyer, Robert Een, Eileen Folson, Gideon Freudmann, James Hesford, Anka Hirsch, Wolfram Huschke, Stephen Katz, Ina Kemmerzehl, Erich Kory, Aaron Minsky, Boris Rayskin, Sera Smolen, Jeff Song kaj Nioka Workman,.
Diskoj
Soloalbumoj de violonĉelistoj de ĵazo kaj de nova improvizomuziko
A Goofy Movie
Temas pri patro kaj filo, Goofy kaj lia filo Max, sed Goofy pensis ke li perdis Max. En 2000 la daŭrigo An Extremely Goofy Movie aperis.
Gian Carlo Fighiera
Gian Carlo Fighiera (1929) estas itala esperantisto.
Li esperantistiĝis en 1947 kiel studento en Torino (Italio), aktivis kiel kursgvidanto kaj fondis la Informan Servon de Itala Esperanto-Federacio, kies vicprezidanto li fariĝis. Ekde 1955 li deĵoris kiel itineranta Konstanta Kongresa Sekretario de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj kunorganizis ses Universalajn Kongresojn. En 1961 li fariĝis vic-ĝenerala sekretario de Internacia Asocio de Vojaĝ-agentejoj, en Bruselo (Belgio). Ekde 1978 ĝis la emeritiĝo en 1988 li laboris ĉe Monda Turisma Organizo (agentejo de UN) en Madrido (Hispanio). Post emeritiĝo li revenis al Torino kaj dum 15 jaroj instruis kongres-organizadon en seminarioj en superaj fakaj lernejoj en pluraj urboj, samtemempe publikigante kelkajn fakajn librojn en la franca, Esperanto kaj itala. Dum sia tuta vivo Fighiera aktivis en lokaj kaj naciaj E-asocioj kiel preleganto, kursgvidanto kaj organizanto de programoj kaj renkontiĝoj. Li edziĝis la 20-an de Aprilo 1960 al la polino Ada Sikorska. Ilia familia lingvo dum 36 jaroj estis Esperanto. Kiel prezidanto de la senprofitcela societo Heroldo de Esperanto li kunlaboris kun Ada, ĝis ŝia morto en 1996, en la eldono de la samnoma gazeto. Tiutempe li prizorgis la eldonon de la Zamenhofa traduko de Fabeloj de Andersen kaj de Esperanto-lernolibroj (inter kiuj „Paŝoj al plena posedo“ de W. Auld) en diversaj lingvoj. Li verkis multajn artikolojn kaj eseojn rilate al la Esperanto movado. En 2004 li estis elektita Honora Membro de UEA. Honoran membrecon li ricevis ankaŭ de nombraj aliaj E-organizaĵoj kaj fakaj asocioj. Pri kongresa fako Fighiera verkis kvin librojn kaj plurajn eseojn en la franca, Esperanto kaj itala.
Fofeldea
Fofeldea [fofeldja] (hungare: Hóföld, germane: Hochfeld) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sibiu.
En 1910 ĝi havis 1 011 loĝantojn (rumanoj); en 1992 340 (66% rumanoj, 34% ciganoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Nocrich.
NGC 4282
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Olivero de Paderborn
Olivero de Paderborn, konata ankaŭ kiel Oliver von Paderborn, Thomas Olivier aŭ Oliver, Olivero la Saksa, aŭ Olivero de Kolonjo, estis episkopo de Paderborn de 1223 ĝis 1225. La papo Honorio la 3-a faris lin kardinalo en 1225. Li estis la unua episkopo de Paderborn kiu ekestis kardinalo. Oliver ludis gravan rolon en la krucmilitoj.
En 1207 li studis mallonge en Parizo kaj poste predikis por la Albigensa krucmilito. Li poste predikis por la Kvina krucmilito. En la jaro 1218 venis germana armeo gvidita de Olivero de Kolonjo kaj nederlandaj, flandraj kaj frisaj taĉmentoj subgvide de Vilhelmo la 1-a, la grafo nederlanda. Estis decidite ekataki kontraŭ haveno Damietta en Egiptio, per kio ajubidoj perdis sian plej riĉan dependujon kaj samtempe eblis ekataki kontraŭ la islama Palestino de sude, kaj samtempe fermi aliancon kun ikonija sultano en Anatolio, kiu ekatakus kontraŭ Sirio, pro kio la ajubidoj estus devigitaj batali en du batalfrontoj.
Poste li restis dum kelkaj jaroj en Mezoriento dediĉita al erudicio kaj religia polemiko kontraŭ islamanoj. Reveninte al Germanio, el 1223 li predikis por la Sesa krucmilito estrota de la imperiestro Frederiko la 2-a kaj kvankam li klopodis aliĝi al tio en 1227, li mortis pro malsano, kiu suferigis krucmilitistojn.
17941 Horbatt
17941 Horbatt estas tre malgrada, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde sia privata Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul Allen Horbatt, talenta maŝinista metiisto, kui kontribuis multe al la disvolvo de la instrumentaro en la Observatorio Goodricke-Pigott, elde kie la malgranda planedo estis malkovrita. Lia kono pri la detektilaj kestoj kaj la vakuaj ŝtopadoj tre rapidigis la konstruon de tiuj instrumentoj.
Lauenburg (Elbo)
Lauenburg (Elbo) estas eta urbo ĉe la rivero Elbo en sudorienta Ŝlesvigo-Holstinio, sude de Lubeko. Ĝi donis sian nomon al historia mezepoka duklando kaj al la nuna distrikto Duklando Lauenburg, al kiu la urbo apartenas, kvankam la administra centro de la distrikto situas en la najbara urbo Ratzeburg. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Apud Lauenburg troviĝas strata kaj fervoja ponto trans la Elbo.
La urbo estis fondita en la jaro 1182 fare de Bernardo de Askanio, la antaŭulo de la dukoj de Lauenburg. Lauenburg estis duklando ĝis 1689. La areo de la mezepoka feŭdo estis proksimume identa al la hodiaŭa distrikto. En la Mezepoko Lauenburg estis komercejo sur la Malnova Salstrato kiu transpasis la Elbon ĉi tie. Hodiaŭ ĝi estas la suda finpunkto de la Elbo-Lubeko-kanalo.
Ido kaj Esperanto
En 1931 tie okazis la Ido-konferenco.
Guanahacabibes
Guanahacabibes [gŭanahakabibes] estas duoninsulo kiu situas en la plej okcidenta ointo de la insulo de Kubo, apartenanta al municipo de Sandino en la provinco de Pinar del Río.