cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eugenia de Montijo
María Eugenia Ignacia Agustina Palafox de Guzmán Portocarrero y Kirkpatrick, grafino de Teba, pli konata kiel Eugenia de Montijo (naskiĝis la ; mortis la ) estis imperiestredzino de Francio kiel edzino de Napoleono la 3-a.
Eugenia estis edukita en Parizo en monaĥejo Sacré Coeur kie ricevis katolikan instruadon. Kiam la princo Ludoviko Napoleono iĝis prezidento de la Dua Franca Respubliko, li aperis kun sia patrino en dancado oferita en la Palaco Elizeo. Tie ŝi konatiĝis kun la estonta imperiestro, kun kiu ŝi edziniĝis la 30an de januaro de 1853. Napoleono ĵus estis malakceptita de princino Adelaida, nevino de reĝino Viktorio.
La 16an de marto de 1856, Eugenia naskis sian ununuran filon, Eugène Bonaparte kiu ricevis nomumadon de Imperia Princo. Danke al sia belo kaj eleganto, Eugenia kunhelpis elstare la ĉarmon de la imperia reĝimo. Ŝia intereso por la vivo de la reĝino Marie-Antoinette disvastigis modon novklasikan, stilo tre populara dum la regado de Ludoviko la 16a.
Ŝi estis tre edukita kaj inteligenta. Ŝia edzo ofte konsultis kun ŝi gravajn aferojn. La influo de Eugenia malhelpis liberalan tendencon en la politiko de ŝia edzo. Ŝi estis grava defendanto de la papa povo en Italio.
Post malvenko de la Dua Imperio, la tuta familio ekziliĝis en Brition. Post la morto de la imperiestro en 1873, Eugenia retiriĝis al vilao en Biarritz kie ŝi loĝis malproksime de la franca politiko. La eksimperiestrino forpasis 94-jaraĝa en julio de 1920, dum vizito al sia naskiĝlando Hispanio. Ŝi estas entombigita en imperia kripto, kun siaj edzo kaj filo, kiu forpasis en Afriko en 1879.
Ŝi estis baptopatrino de la nevino de la reĝino Viktoria, nome princino Viktoria Eugenia de Battenberg, kiu post jaroj estos edzino de la reĝo Alfonso la 13a.
Guntramsdorf
Guntramsdorf estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
9300 Johannes
9300 Johannes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Johannes Andersen, de la de la Instituto Niels Bohr pri Astronomio. Li laboras ĉefe pri la kemia kaj dinamika evoluo de la disko de la Lakta Vojo. Kiel IAU Ĝenerala Sekretario de IAU (1997 - 2000), li donis saĝajn konsilojn pri la rolo de IAU rilate al la apudteraj objektoj
Clary
Clary estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 094 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Clary situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Clary etendiĝas sur 9,93 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Taisne, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Clary estas la ĉefurbo de la kantono de Clary. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
András Gaál
GAÁL András [ga:l andra:ŝ] estis rumanuja hungara instruisto, artvivorganizinto, pentristo. András Gaál naskiĝis la 9-an de marto 1936 en la komunumo Ditrău, li mortis la 6-an de aŭgusto 2021. Li estas la patro de kameraisto Barna Gaál. Li vivis post sia pensiuliĝo en Pannonhalma (Hungario).
Gourdon (stacidomo)
Gourdon estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en , en departemento Lot, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Back to the Future Part III
Back to the Future Part III (Reen al la Estonteco) estas usona sciencfikcia filmo de 1990 kaj la fina epizodo de la trilogio Reen al la Estonteco. La filmo estis reĝisorita de Robert Zemeckis, kaj ĉefroligas Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Mary Steenburgen, Thomas F. Wilson kaj Lea Thompson. La filmo daŭre sekvas Reen al la Estonta Parto II (1989); En 1955 dum siaj vojaĝaj aventuroj, Marty McFly (Vulpo) malkovras, ke lia amiko D-ro Emmett "Doc" Brown (Lloyd), kaptita en 1885, estis mortigita de Buford "Mad Dog" Tannen (Wilson), la bonega Biff. Marty vojaĝas al 1885 por savi Doc kaj reveni denove al 1985, sed aferoj komplikiĝas kiam Doc enamiĝas al Clara Clayton (Steenburgen).
Reen al la Estonteco Parto III estis filmita en Kalifornio kaj Arizono, kaj estis produktita per buĝeto de 40 milionoj da dolaroj super Parto II. Parto III estis publikigita en Usono la 25an de majo 1990, ses monatojn post la antaŭa transdono, kaj enspezis 244 milionojn da dolaroj tutmonde dum ĝia komenca montrado, igante ĝin la sesa plej alta enspeza filmo de 1990.
Scenaro
La 12-an de novembro 1955, momentojn post atestado de lia ŝajna morto, Marty McFly ekscias, ke doktoro Emmett Brown estis transportita al 1885. Marty kaj la Doc de 1955 uzas la informojn en la letero de Doc de 1885 por trovi kaj ripari la DeLorean, do Marty povas reveni al 1985; la letero de Doc instrukcias Marty ne preni lin. Marty ekvidas kaj fotas tomboŝtonon kun la nomo de Doc, datita ses tagojn post la letero, kaj lernas ke Doc estis mortigita fare de la praavo de Biff Tannen, Buford.
Marty vojaĝas al la 2 de septembro, 1885 por savi Doc. Li alvenas meze de kavaleria persekutado de indianoj. Kiam la karburaĵo de la DeLorean estas elĉerpita, Marty kaŝas la aŭton en kaverno kaj estis postkurita de urso kaj batita senkonscie. Trovita de liaj irland-naskaj genepoj Seamus kaj Maggie McFly, li pasigas la nokton en ilia bieno, tiam piediras al Hill Valley kaj forveturas de Buford kaj lia bando. Buford provas linĉi Marty, sed Doc savas lin. Doc konsentas forlasi 1885 post vidado de la foto, sed sen benzino, la DeLorean ne povas atingi 142 km/h.
Doc elpensas planon uzi vaporlokomotivon por puŝi la DeLorean ĝis la postulata rapideco. Dum li kaj Marty esploras fervojan vojon, ili ekvidas ĉevalan ĉaron. Doc savas la pasaĝeron, Clara Clayton, ŝanĝante ŝian morton de la origina templinio, kaj ili rapide enamiĝas. Ĉe urba festivalo, Buford provas pafi Doc, sed Marty malhelpas lin. Buford insultas Marty kaj defias lin al konflikto en du tagoj; en lia kolero, Marty akceptas. Doc avertas Marty por ne provokiĝi per alvokado kaj lasas gliti, ke Marty alvenos en aŭtoakcidenton en la estonteco. La nomo de Doc en la foto estas forviŝita, sed la dato kaj tomboŝtono mem restas.
Post malsukcesa provo konvinki al Clara ke li estas de la estonteco, Doc estas repuŝita malestime. Li iras al la berlino por bingo kaj trinkas viskion. Matene, Buford alvenas kaj elvokas Marty, kiu observas la foton kaj vidas Clint Eastwood (lia samnomulo de 1885) aperi sur la tomboŝtono, do rifuzas dueli. Doc vekas post trinkado de la speciala "Wake-Up Juice" de la drinkejisto kaj provas fuĝi kun Marty, sed la bando de Buford kaptas Doc, devigante Marty dueli. Post trompado de Buford en pensadon ke li mortigis Marty, Marty frapas Buford en ĉaron da sterko, kaj Buford estas arestita por pli frua rabo.
Ĉar Clara foriras per la trajno por San-Francisko, ŝi aŭdas vendiston diskutantan kiom afliktita Doc estis ĉe la salonego. Clara aplikas la kriz-bremson kaj revenas piede al Hill Valley. Ŝi malkovras la modelon de Doc pri la tempomaŝino en sia butiko kaj rajdas post li. Ŝtelante la lokomotivon per armila forto, Doc kaj Marty komencas puŝi la DeLorean laŭ la spronlinio. Clara suriras la lokomotivon dum Doc grimpas al la DeLorean. Doc instigas Clara por ligi lin, sed ŝi falas, pendigita de sia robo. Marty pasigas sian ŝvebŝipon al Doc tiel ke li povas savi Clara. Ili marbordas for de la lokomotivo kiam ĝi falas de nefinita fervoja ponto; Marty vojaĝas al 1985 sur la finitan ponton.
Marty alvenas la 27-an de oktobro 1985, evitante la senpovan DeLorean antaŭ ol ĝi estas detruita de alvenanta trajno. Li malkovras ke la templinio revenis al normalo, kaj trovas Jennifer dormi sur sia frontverando. Li uzas la lecionojn kiujn li lernis en 1885 por eviti esti stimulita en stratan vetkuron kun Douglas J. Needles, evitante aŭtomobilan akcidenton. Memorante, ke ĉi tiu akcidento sendus la vivon de Marty malsupren, Jennifer malfermas faksan mesaĝon, kiun ŝi konservis de 2015 kaj rigardas, kiel ĝia teksto pri la pafado de Marty malaperas.
Dum Marty kaj Jennifer ekzamenas la DeLorean-vrakaĵon, fluganta vaporlokomotivo ekipita per fluanta kondensilo aperas, administrita fare de Doc, Clara, kaj iliaj du infanoj Jules kaj Verne. Doc donas al Marty foton de ili du per la horloĝmekanismo en 1885. Jennifer demandas pri la fakso, kaj Doc diras al ili, ke ĝi signifas, ke la estonteco ankoraŭ ne estis skribita. Doc kaj lia familio adiaŭas kaj foriras al la pasinta lokomotivo.
Essener Jazztage
Essener Jazztage estis serio de tri ĵazfestivaloj, kiuj okazis en 1959, 1960 kaj 1961 en la Grugahalle en Essen. Je la festivaloj koncertis multaj famaj ĵazmuzikistoj, kies prezentaĵojn oni sonregistris kaj kiuj estas altrangaj inter la multaj ĵazaj sonregistraĵoj.
Historio
Jam du tagojn post la malfermado de la nova Grugahalle, la 28-an de oktobro 1958, tie okazis koncerto de Bill Haley kaj lia bando. La koncerton komencis la ĵazbandego de Kurt Edelhagen el Herne. La taŭgeco de la eventejo por grandaj festivaloj pretigis la vojon por la Essener Jazztage.
La unua festivalo okazis la 18-an de aprilo 1959, je kiu interalie koncertis Ella Fitzgerald, Oscar Peterson kaj Bud Powell. Je la dua festivalo en 1960 gastis triopo de Bud Powell, Oscar Pettiford kaj Kenny Clarke la unuan kaj lastan fojon, foje ankaŭ kun Coleman Hawkins Krome koncertis la kvaropo el Dave Brubeck, Paul Desmond, Gene Wright kaj Joe Morello. Ili prezentis interalie siajn furoraĵojn "Rondo A La Turk", "I'm In A Dancing Mood" kaj dekminutan version de "St. Louis Blues". La prezentadojn spektis proksimume 12.000 homoj. Plua elstara ero de la Essener Jazztage en 1960 estis la prezentadoj de la Orkestro Quincy Jones. En 1960 entute
Aliaj elstaraj ĵazmuzikistoj, kiuj koncertis dum la Essener Jazztage estis Ray Brown, Buck Clayton, Lucky Thompson, Martial Solal, Humphrey Lyttleton, Roy Eldridge, Champion Jack Duprée, Gerry Mulligan, Muggsy Spanier, Nat King Cole, Ray Charles, Count Basie, Louis Armstrong kaj Mahalia Jackson.
La 17-a de aprilo 1961 ankaŭ estis la lasta fojo, ke okazis la Essener Jazztage: la festivalo formigris al Berlino, ĵazkoncertoj en la Grugahalle maloftiĝis, la ĵazgranduloj preterpasis plejparte la Ruhr-urbegon.
József Hyrtl
József Hyrtl [jOĵef hirtl], germane Joseph Hyrtl, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hyrtl József estis hungarlandana kuracisto, anatomo, pedagogo, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1873), membro de Aŭstra Scienca Akademio (1847). József Hyrtl naskiĝis la  1811 en Kismarton (nuntempa Eisenstadt en Aŭstrio). Li mortis la 1894 apud Vieno en Perchtoldsdorf.
Balenopteroj
Balenopteroj estas la specioj de la genro Balaenoptera, nomita ankaŭ baleno de Bryde aŭ Balenaro aŭ Balenkomplekso de Bryde, kiu supozite enhavas du speciojn de rorkvaloj kaj eble tri. La "komplekso" aludas al la nombro kaj ties klasigo restas neklara pro manko de definitiva informaro kaj esplorado. La Ordinara baleno de Bryde (Balaenoptera brydei, Olsen, 1913) estas pli granda formo kiu vivas tutmonde en varmaj kaj tropikaj akvoj, kaj la Sitango aŭ Baleno de Eden (B. edeni, Anderson, 1879) estas pli malgranda formo kiu povas esti limigita en la areo de Hind-Pacifiko. Ankaŭ pli malgranda, ĉemarborda formo de B. brydei troviĝas ĉe suda Afriko, kaj eble alia formo en la Hind-Pacifiko diferencas laŭ krania morfologio, provizore referencata kiel la Hind-Pacifika baleno de Bryde. La ĵus priskribita Omura baleno (B. omurai, Wada et al. 2003), estis iam konsiderata "nana" formo de baleno de Bryde, sed ĝi estas nune agnoskita kiel distinga specio.
B. brydei havas sian specian kaj komunan nomon el Johan Bryde, norvega konsulo en Sudafriko, kiu helpis establi la unuan modernan stacion de balenkaptado en la lando, dum B. edeni havas sian specian kaj komunan nomon el Sir Ashley Eden, iama Alta Komisionato de Birmo. Sitango aludas al la tipa loko de la specio. En Tajlando, lokanoj distingis la Sitangajn balenojn diference el B.edeni, kaj ne estas klara ĉu la Sitangaj balenoj estas tiuj poste klasitaj kiel Omuraj balenoj.
József Hyrtl
Biografio
József Hyrtl apartenis al la germana minoritato. Li frekventis universitaton en Vieno, poste li samloke eklaboris. Ekde 1837 li instruis en Vieno kaj Prago. En 1865 li estis elektita rektoro. Lia famo disvastiĝis ĉie en Eŭropo.
Rumanová
Rumanová, hungare Románfalva estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. La nomo signifas: vilaĝo de rumano.
Situo
Rumanová situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Nitra (urbo) troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1156, la unuaj loĝantoj estis rumanoj. En 1910 loĝis tie 934 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. En 2001 loĝis en Rumanová 775 da homoj, (760 slovakoj).
Famuloj
En la iama Románfalva naskiĝis:
Johano la 23-a
''Noto: Tiu ĉi artikolo traktas pri papo el la 20-a jarcento. Pri kontraŭpapo el la 15-a jarcento traktas alia artikolo: Johano la 23-a (kontraŭpapo).''
Sankta Johano la 23-a, sekulara nomo Angelo Giuseppe RONCALLI (naskiĝis la, mortis la ) estis papo de la rom-katolika eklezio ekde 1958 ĝis sia morto.
Johano la 23-a naskiĝis la 25-an de novembro 1881 en Sotto il Monte (provinco Bergamo) en Italio, en 14-infana familio. Lia patro estis malriĉa duonfarmulo.
Foje oni komparis Johanon la 23-an kun Pio la 10-a, ĉar ambaŭ estis de humila deveno, dum iliaj antaŭuloj (Leono la 13-a kaj Pio la 12-a) naskiĝis en malnovaj kaj aristokrataj familioj; cetere ambaŭ estis, antaŭ sia papeco, patriarkoj de Venecio, sed iliaj respektivaj antaŭuloj ne.
Ŝerce oni povas aldoni ke ambaŭ estis dikaj kaj havis unu r:n en sia familia nomo (Sarto kaj Roncalli), kaj ke ambaŭ venis post papoj magregaj, sen "r" en la nomo.
Bioto
Bioto aŭ vivularo estas la aro de ĉiuj organismoj aŭ vivuloj el geografia regiono aŭ tempa periodo, ekde lokaj geografiaj kaj momentaj skaloj ĝis tutmondaj kaj tre longdaŭraj skaloj. Ekzemple oni diras, eŭropa bioto por aludi la liston de specioj kiuj vivas en tiu ĉi teritorio. La bioto povas esti apartigita en flaŭron kaj faŭnon, laŭ la limitoj, difinitaj, de la botaniko kaj la zoologio.
Johano la 23-a
Tie haltis la simileco, ĉar kardinalo (ekde 1953) Roncalli multe vojaĝis, konis perfekte la mondon ekster Italio kaj fariĝis tre subtila kaj monduma diplomato. Fine de 1944 lin sendis Pio la 12-a kiel nuncion en la ĵus liberigita Francio por anstataŭi Valerio Valeri, iaman nuncion apud la registaro de Philippe Pétain, pri kiu la nova estraro ne volis ke li restu; en tiu malfacila situacio li elturniĝis tiel lerte, ke li rapide fariĝis en Parizo akceptita kaj influa.
Bioto
Eblas etendi la nocion por indiki liston de specioj de parto de ekosistemo, kiel la grundo, la radikosfero aŭ kiel la grundo en akva ekosistemo.
Johano la 23-a
Lia aĝo eble helpis lian elekton, ĉar ofte la kardinaloj, ne sukcesinte akordiĝi koncerne la novan papon, preferas voĉdoni por kolego, pri kiu oni opinias, ke li ne vivos tro longtempe. En ĉiuj kazoj la ĵurnalistoj lin rigardis interŝtupa papo kaj opiniis, ke nenio grava okazos dum lia regado.
Shohei Aihara
Shohei Aihara (粟飯原 尚平, n. ) estas japana futbalisto.
Bioto
La bioto de la tero vivas en la biosfero.
Shohei Aihara
Li futbalis ĉe FC Gifu.
Slavonice
Slavonice estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta parto de Sudbohemia regiono en ties moravia parto. Ĝi situas 11 km sudokcidente de Dačice, sur bohemia-moravia-malsupraaŭstria dislimiĝo. Vivas ĉi tie.
Slavonice estas pitoreska urbeto kun unike konservita urbocentro en renesanca stilo, proklamita kiel urba memorindaĵrezervejo.
Johano la 23-a
Tial li surprizis ilin sciigante sian intencon kunigi koncilion por tio, kion li nomis la aggiornamento de la eklezio, tio estas ĝia adaptado al sia mondo, aktualigo.
La reformemo de Johano 23-a igis lin kontroversa en la eklezio; kelkaj amegis lin, kelkaj abomenis lin. Kelkaj sin demandas, ĉu pro sia aĝo li eble faris ion ne sufiĉe pripensitan.
Sendube li restis intelekte vigla kaj konservis ĝisfine sian klarvidon kaj sian kapablon, sed kelkaj kritikistoj opinias ke eraro lia estas, ke li ne sufiĉe konsciis, ke verŝajne li ne povos konduki la koncilion ĝis ĝia konkludo; ke oni rajtas supozi, ke se li vivus sufiĉe longe por atingi la finon, li ĉiam mastrus la situacion kaj atingus bonan rezulton, sed ke bedaŭrinde por la eklezio, li mortis en la mezo de la travadejo, lasante posteulon, kiu ne sciis kien li iru kaj kion li faru.
Lian humuron kaj humilecon montras anekdoto, kiu rakontas pri lia unua akcepto kiel papo, kiam ĉiuj kardinaloj venis por kisi lian ringon. Kiam estis la vico de la ĉef-episkopo de la itala armeo, Johano la 23-a staris atente, mansalutis kaj diris: "Sinjoro generalo, serĝento Roncalli je via ordono!"
Psalmo 91
La 91-a psalmo (laŭ greka nombrado la 90-a estas) konsolopsalmo en poema formo, kiu elvokas fidon je Dio.
Johano la 23-a
Post la morto de Johano 23-a, baldaŭ oni ekmodifis lian reformemon, kaj kun la elekto de Benedikto la 16-a en 2005 ŝajnas, laŭ la opinio de ne malmultaj, ke la katolika eklezio revenis al sia antaŭa pozicio; sed ankoraŭ mankas la tempodistanco kaj historia perspektivo por povi tion vere prijuĝi.
Psalmo 91
La poemo verŝajne estis verkata en militotendaro, kiun minacis bataloj kaj epidemioj (Ps 91, 3–8). Post psalmo 34 ĉi tiu estas la dua psalmo, kiu priskribas anĝelojn kiel protektantoj de la Di-timantoj. Versojn 11 kaj 12 Satano citas je la tento de Kristo Mt 4,6.
Johano la 23-a
En la jaro 2000, Johano la 23-a estis oficiale beatigita de Johano Paŭlo la 2-a.
Psalmo 91
Verkinto
Kvankam ne ekzistas certeco pri la aŭtoro de la psalmo, oni atribuas ĝin plejparte al Moseo. ĉar pluraj esprimoj kaj parolturnoj de la psalmo memorigas la 5-a libro de Moseo 32. Malpli argumentas por aŭtoreco de Davido, supozata laŭ la tradicio de Septuaginto.
Johano la 23-a
La, papo Francisko anoncis Johanon la 23-an sanktulo. Lia festotago en la romkatolika eklezio estas la 11-a de oktobro, la tago de la malfermo de la Dua Vatikana Koncilio en 1962.
Bioto
Bioto ne egalas biocenozon. La priskribo de bioto estas denombrado; tiu de biocenozo devas konsideri aliajn aspektojn pri la diverseco kaj la organizado, flanke al specia riĉeco. Por la sama kialo, biosfero ne kongruas teran bioton.
La nocio bioto jam estis uzata de Ernst Haeckel en la 19-a jarcento.
3616 Glazunov
3616 Glazunov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-soveta pentristo Ilja Sergejeviĉ Glazunov (cirile : Илья́ Сергеевич Глазуно́в, 1930–2017), popola artisto de Sovetunio.
Sânmărghita (Mica)
Sânmărghita (Mica) [sınmərgita] (hungare: Szentmargita (sentmargita), germane: Margarethen) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Dej. En 1910 ĝi nombris 1 441 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 180 (rumanoj, 40% hungaroj). Administre ĝi apartenas al Mica (Dej).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en ĉirkaŭ 1330. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al departemento Szolnok-Doboka.
Georges Urbain
Georges Urbain (1872-1938) estis franca kemiisto, mineralogo, membro de la Akademio de Sciencoj de Parizo kaj malkovrinto de la kemiaj elementoj Lutecio kaj Celtio. Urbain apartigis la iterbion en du komponaĵoj aplikante serion da frakciaj kristaliĝoj de iterbia nitrato el solvaĵo de nitrata acido kaj sukcesis du oksidojn de Rara tero. Unu el la elementoj estis nomita iterbio dum la alia nomiĝis lutecio. Georges Urbain sukcesis apartigi la lutecion el la iterbio en 1907.
Monteiro Lobato (San-Paŭlio)
Monteiro Lobato (oficiale Município de Monteiro Lobato) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Campos do Jordão. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gaaden
Gaaden estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Fajsalabado
Fajsalabado estas industria urbego, universitata urbo (ekde 1909) en Pakistano. Ĝi estas sidejo de la samnonaj kantono kaj distrikto. La angla historia nomo estis ĝis 1977 Lyallpur.
Situo
Fajsalabado situas sur ebenaĵo ĉe nodo de fervojaj linioj. Karaĉio troviĝas je 1135, Islamabado je 350, Lahore je 128 km-oj.
Historio
Pro brita sugesto fondiĝis la komunumo en 1880. La artefaritaj kanaloj akvumis la kampojn, tial la urbo kreskis rapide, kiam homoj estis invititaj kun promesoj de tero. La alia motoro de la evoluo estis la fervojo ekde 1895, kiu forliveris la produktitajn kotonon, tritikojn, legomojn, kaj fruktojn. Post la 2-a mondmilito en la urbo multaj postulis la sendependecon.
Klimato
Fajsalabado havas senpluvan klimaton. Somere estas 27-39 °C, foje eĉ 50 °C, vintre 6-21 °C, foje eĉ -1 °C. Somero daŭras de aprilo ĝis oktobro. La pluvokvanto estas jare po 400 mm, precipe en julio kaj aŭgusto.
Trafiko
La plej grava ligilo estas aŭtovojo M3. La flughaveno estas je 10 km de la centro. Enurbe aŭtobusoj trafikas.
(16301) 6576 P-L
(16301) 6576 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Euplectes franciscanus
La birdospecio Euplectes franciscanus aŭ Norda Ruĝa Episkopobirdo estas malgranda paseroforma birdo apartenanta al la genro Euplectes de episkopo- kaj vidvino-birdoj en la biologia familio de ploceedoj. Ĝi nature vivas en Afriko sude de la dezerto Saharo kaj norde de la ekvatoro. Tamen ĝi estis enkondukita ankaŭ al la insuloj Porto-Riko, Martiniko kaj Gvadelupo de Centra Ameriko. Ĝi estis antaŭe rigardita kiel subspecio de la Suda Ruĝa Episkopobirdo (Euplectes orix) de la suda duono de Afriko. La du nun estas kutime klasifikitaj kiel apartaj specioj.
La birda specio oftas en ebenaĵoj, aparte en alta herbejo kaj ofte proksime de akvo. En altan herbon ĝi enkonstruas sferan teksitan neston. 2 ĝis 4 ovoj estas metataj po nesto.
La Norda Ruĝa Episkopo estas kompakta birdo, alta 13 ĝis 15 centimetrojn. La reproduktanta masklo estas skarlata, do brile helruĝa, krom sia nigra kapo kaj brusto, kaj brunaj flugiloj kaj vosto. La konusa beko estas dika kaj nigra. En la reprodukta sezono, li por allogi inon aŭdigas kantantajn altajn pepkriojn en flugoj super alta herbo, pufigante siajn plumojn aŭ bremsante ŝveban ekranoflugon.
La ne-reproduktanta masklo estas palflava strieca supre kaj blankeca malsupre. Ĝi havas ledkoloran superokulon. Inoj estas similaj, sed pli malgrandaj. Junaj birdoj havas pli larĝajn palajn franĝojn sur iliaj flugplumoj.
La Norda Ruĝa Episkopo estas socia specio kiu manĝas semojn, grenojn kaj kelkajn insektojn, daŭre farante mallaŭtan ĉirpan alvokon.
SOS
SOS estas la internacia alarmsignalo por telegrafia komunikado. En morsa kodo ĝi sonas jene: (· · · – – – · · · ). Sen paŭzoj inter la literoj. Por atentigi pri krizo-situacio oni elsendas ne nur unufoje SOS, sed dum iom da tempo ripetas SOSOSOSOS…, do ne duobligas la "S".
La unua SOS, kiu estas kaptita de instalaĵo muntita de Alexander Popov surŝipe de la rusia krozoŝipo "Afrika" en 1897, datiĝas de 1900. Oni akceptis la signalon en la Internacia Funk-konferenco en Berlino, la 3-an de oktobro 1906. La SOS (tri mallongaj, tri longaj, tri mallongaj: · · · − − − · · ·. elparolante: titititatatatititi) estis internacie akceptita kaj enkondukita la 1-an de julio 1908.
En 1909 la SOS unuafoje estis uzata de usonanoj (ŝipo Slavonia proksime de Acoroj). Post la pereo de Titanic, kies SOS-vokon la plej proksima ŝipo ne aŭdis, oni enkondukis unuecan frekvencon por SOS-vokoj kaj ordonis, ke almenaŭ ĉiun duonan horon oni aŭskultu tiun frekvencon; iom grandaj ŝipoj instalis radioricevilon dediĉitan nur al tiu frekvenco.
Origine estis elektita SOE (· · · – – – · ), sed oni ŝanĝis la lastan E (unu punkto) al S, ĉar unu punkto facile povas malaperi. Cetere la (· · · – – – · · · ) (di-di-di-da-da-da-di-di-di) estas pli facile rekonebla de nebone trejnitaj telegrafiistoj.
La signifo "Save our ship." (Savu nian ŝipon.) kaj "Save our souls" (Savu niajn animojn.) estas pliposte elpensitaj. (La Esperanta versio estas: "Savu nin oni sinkas" aŭ "Savu Onin Savu", kaj SOSOSOSOS estus "Savu onin, savu onin, savu onin, savu onin, savu".)
La speciala signifo de SOS estas, ke laŭ internaciaj kontraktoj ĉiu ŝipo, kiu ricevas SOS-vokon kaj povas helpi, devas tion fari sen pridemandi la aferon. Aliflanke tiu, kiu elsendas SOS-vokon, devas kompensi ĉiujn kostojn kaj perdojn, kiujn kaŭzas la sav-klopodoj. Pro tio ŝipestroj hezitas SOS-voki kaj en malpli gravaj okazoj elsendas la vokon TTT (kiu morse konsistas nur el strekoj). Ankaŭ al tiu voko necesas reagi, sed helpi nur post interkonsento de la vokinto.
En la radiotelefonio SOS ne estas uzata, ĉi tie oni uzas kiel alarmsignalon "Mayday" [mejdej] (el la franca Venez m'aider (Venu helpi min)) kaj por malpli gravaj akcidentoj aliajn (kiel PAN, derivita de la vorto Paneo).
La nuna sistemo por alarmsituacioj surmare estas konata kiel GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System) (Globa Mara Alarma kaj Sekureca Sistemo).
Morro Agudo
Morro Agudo estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 29.127 loĝantojn en 2010.
SOS
Eble iom konfuze, multe aŭdiĝas nuntempe la iom simila morsa kodo por SMS (· · · – – · · · ) por indiki alvenon de tekstaj mesaĝoj en iuj mobiltelefonaparatoj.
Eksteraj ligiloj
Morsecode
Ĝemela ŝipo
Ĝemela ŝipo aŭ fratina ŝipo estas termino el la ŝipveturado kaj estas la nomo por du ŝipoj kiuj estas identaj aŭ havas grandajn konformaĵojn.
Por la nocio ĝemela ŝipo ekzistas du eksplikoj. En la konversacia lingvo, ĝemela ŝipo signifas ke estas grandaj similecoj inter unu aŭ pluraj ŝipoj, kiel ili devenas el unu parencaro. En la fakula lingvo, tiu termino nur povas esti uzata se ŝipo reale estas el tiu klaso kaj grandparte konformas kun la originaj konstruplanoj ĉe kio la esencaj karaterizaĵoj estas konformaj. Se ekzistas grandaj devioj ene de konstruserio, oni parolu pri duonĝemela ŝipo.
La plej granda kostero en la ŝipkonstruado estas la konstrua kaj planiga fazo. Per uzado de la samaj konstruplanoj ĉe pluraj ŝipoj oni povas redukti la kostojn (sinergio-efekto). Krom tio la konstruado fariĝas pli simpla pro normigo. Fine ankaŭ la anstataŭigaj partoj por riparoj estas pli malmultekostaj se oni konstruas ili en etaj serioj.
La plej famaj ĝemelaj ŝipoj estas la RMS Titanic, la RMS Olympic kaj la HMHS Britannic.
Pan (filmo de 2015)
Pan estas usona fantasta filmo aperinta en 2015, reĝisorita de Joe Wright. Ĝi rakontas imaginan antaŭhistorion de la konata legendo de Peter Pan, knabo proksimume 12-jara ne aĝiĝanta, kiu laŭ la legendo en fikcia insulo petole batalas kontraŭ sia malamiko, la sinistra pirata kapitano Hook.
Historio
En tiu insulo la orfoj devas labori en minejo sub premo de la ĉefpirato Nigra Barbo, kiu kolektas miraklajn kristalojn - sekrete por vivteni sin juna. Peter tuj en sia unua labora tago trovas grandan kristalon, protestas kiam gardisto forprenas de li la kristalon kaj estas kondamnita al falo en abismon pro "malrespekto de la aŭtoritatoj". Miloj da minlaboristoj vidas, kiel la knabo falas en la abismon, sed mirakle malaltiĝas sian falan rapidecon tuj antaŭ la grundo kaj videble scipovas flugi. Kapitano Nigra Barbo scias, ke laŭ aŭguro iam "el alia mondo" venus knabo fluganta, kiu iĝus lia kontraŭulo kaj fine neniigus lin, kaj sekve severe enkarceriĝas la knabon. Tiu tamen komune kun juna aventurema ministo Hook, ankaŭ eksa orfa infano forkaptita al la minejo samkiel ĉiuj aliaj ministoj, kaj bonkora kvankam tre tima pirato Smee tamen sukcesas fuĝi en la ĉirkaŭan insulan ĝangalon, kie ili renkontas la lokan insulan tribon, kiu samkiel la ĉefpirato rekonas en la knabon la aŭguran savanton de la insulo. La piratoj gvide de Nigra Barbo trovas kaj atakas la indiĝenan vilaĝon, mortigas la tribestron, sed la knabo Peter kun sia vira amiko Hook kaj la tribestridino Tiger Lilly sukcesas fuĝi, kaj post aventuroj ĉe krokodilegoj kaj misteraj marvirinoj alvenas en la sekretan grandan kavernon en la feinoj, kie abundas la miraklaj kristaloj kiujn la ĉefpirato  Nigra Barbo tiom avidas.
Okazas fulma fina batalo sur du flugantaj ŝipoj inter la triopo Peter, Hook kaj Tiger Lilly, fine helpataj per amaso de miniaturaj feinoj, unuflanke kaj granda plimulto de piratoj gvide de Nigra Barbo aliflanke, kaj la aŭguro pravas: la knabo Peter, kiu nun duafoje en sia vivo sukcesas flugi, ne nur sukcesas savi siajn amikojn, sed venki kaj neniigi la banditan ĉefpiraton Nigra Barbo. Videble Hook kaj Tiger Lilly enamiĝis, kaj la knabo Peter fine malkovras ke li estas la ido de insula princo kaj de patrino, kiu pezkore lasis lin en la orfejo por ke la aŭguro plenumiĝu, kaj poste revenis en la fikcian insulon Neniamlando por ĝis sia morto batali kontraŭ la fipirato Nigra Barbo.
Aktoroj
Inter la aktoroj aparte elstaris la aŭstralia knabo Levi Miller, kiu en la filmado en somero 2014 estis 11-jara kaj brile plenumis la rolon de timema sed tamen burĝone kuraĝa juna heroo, antaŭ la adolesko, kiu nur en la filmo transformiĝas al la rolo de la petola kaj neniomtima konatulo Peter Pan.
Oscar Pettiford
Oscar Collins PETTIFORD (naskiĝis la 30-an de septembro 1922 en Okmulgee, Oklahomo; mortis la 8-an de septembro 1960 en Kopenhago) estis ĵaz-muzikisto, aranĝisto kaj komponisto, kiu ludis kontrabason kaj violonĉelon kaj estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj muzikistoj de la moderna ĵazo. Oscar Pettiford, kiun liaj kolegoj nomis O.P., elstaras kune kun Charlie Parker kaj Dizzy Gillespie kiel pioniro de bibopo. Same kiel Jimmy Blanton (kies laŭleĝa posteulo li estis rigardata en la 1950-aj jaroj en Novjorko) kaj kiel Charles Mingus li kontribuis al tio, ke la kontrabaso firmiĝis kiel solinstrumento en ĵazo. Krome li enkondukis en 1950 la violonĉelon kiel solinstrumenton en la ĵazon kaj transigis sur ĝin la plukludon de la kontrabaso.
Fruaj jaroj
Oscar Pettiford, kies familio havis kaj afrikajn kaj ankaŭ indianajn radikojn naskiĝis kiel filo de bestkuracisto Harry „Doc“ Pettiford kaj muzikinstruistino en indiana rezervejo. Lia patrino estis ĉoktaa, lia patro duone ĉeroka, duone nigrulo.
La familio tamen transloĝigis al Minneapolis, kiam Pettiford aĝis tri jarojn. Lia patro tiam rezignis sian laboron kiel bestkuracisto kaj fondis orkestron, al kiu dumpase de la tempo apartenis lia edzino kaj ĉiuj liaj dek unu gefiloj. Pettiford kantis en ĉi tiu bando, ludis ekde 1933 pianon, ekde 1936 bason kaj koncertvojaĝis kun ĉi tiu famili-orkestro ĝis 1941 en la ŝtatoj de la usona Mez-Okcidento, ĝis kiam la ensemblo malfondiĝis pro la geedziĝo de la filinoj. Revuo Down Beat menciis en 1938 Swing City kaj la familian bandon de Pettiford, kiu estis allogaĵo de la mezlernejano. Liaj fratoj Ira kaj Alonzo ludis poste ĉe Jay McShann. Gravan rolon tenis en ĉi tiu grupo Leontine, pli aĝa fratino de Oscar, kiu ludis pianon kaj lignajn blovinstrumentojn kaj verkis la plej multajn aranĝaĵojn. Pri pli frua renkontiĝo kun Duke Ellington la basisto rememorigis pli poste:
Marton de 1937, du muzikistoj de la orkestro de Cab Calloway, Milt Hinton kaj Ben Webster, atentis pri juna Pettiford, kiam ili post spektaklo aŭskultis la dekkvar-jaran basiston dum improvizad-kunsido. Ili tuj invitis Pettiford-on, iri kun ili en la teatrejon, por ke la aliaj muzikistoj povu aŭskulti lin.
Oscar ludis dum sia libertempo en la bugioklubo de la universitato de Minnesota. Septembron de 1939 li kunmuzikis ĉe improvizad-kunsido en Harlem Breakfast Club en Minneapolis kaj ludis kun Jerry Jerome, Charlie Christian kaj pianisto Frankie Hines. („I Got Rhythm“). En 1942 li prezentis kun triopo je koncerto, kiun estis organizinta Dimitri Mitropoulos, direktisto de la simfoniorkestro je Minnesota. La tri muzikistoj verkis por tio pecon nome „Beat Me, Dimitri“. En ĉi tiu jaro li ankaŭ konatiĝis kun Coleman Hawkins, al kies gastludo en Duluth li estis vojaĝinta kun sia kontrabaso. Dum la sonkontrolo li renkontis la saksofoniston, kiu petis lin ludi antaŭ li. Impresite, Hawkins invitis la junan basiston, kunmuziki ĉi tiun vesperon. Ekde tiam Pettiford kaj li estis amikoj. Post kelka tempo da laboro en lokaj ensembloj en Minneapolis – ekzemple en la kvarteto de Bob Benham kaj en la bando de sia frato Ira – komence de 1943 Charlie Barnet dum vizito en Minnesota malkovris lin, kaj li ekhavis sian unuan profesian dungitecon en ties orkestro kiel dua basisto apud Chubby Jackson. Kun tiu li komponis la pecon „Concerto for Two Basses“.
Bibopaj jaroj
En februaro de 1943 li havis en la ĉikaga Savoy la okazon de improvizad-kunsido kun Charlie Parker kaj Dizzy Gillespie („Sweet Georgia Brown“). Ankoraŭ la saman jaron Pettiford iris kun la orkestro de Barnet al Novjorko, kie li en majo forlasis la bandon kaj anstataŭis Nickon Fenton kiel dombasisto en Minton’s Playhouse, la ĵazejo, kiu en la naskotempo de bibopo estis kristaliĝopunkto de la nova muziko, tiam sentata revolucia. Post tio li ludis en la kvinopo de Roy Eldridge en Klubejo Onyx.
Decembron li kunlaboris je tri sonregistrad-kunsidoj de Coleman Hawkins por diskeldonejo Signature, ludante en ritmosekcio kun Eddie Heywood resp. Ellis Larkins ĉe piano kaj Shelly Manne ĉe frapinstrumentaro. Soloiste Pettiford elpaŝis precipe dum la kunsido la 23-an de decembro en „Crazy Rhythm“ kaj la balado de Gershwin „The Man I Love“.
Post la unuaj kunsidoj en Minton’s Playhouse, Pettiford direktis kune kun Dizzy Gillespie en 1944 la unuan bibop-kvinopon de la ĵazklubejoj de la 52-a Strato – kun Gillespie, Don Byas resp. Budd Johnson, George Wallington kaj Max Roach kaj li ankaŭ partoprenis la sonregistradojn de Coleman Hawkins kun la junaj bibopmuzikistoj („Rainbow Mist“).
En la titolo „Blue Skies“, kiun li registroludis kun Ben Webster aprilo de 1944, la basisto kreis „perfekte balancitan“ eldiron. Julion ekestis du titoloj duope kun Clyde Hart, „Don't Blame Me“ kaj „Dedicated to J.B.“, je kiuj la basisto estus aŭdebla kun pli longaj solludoj – ĝis nun ĉi tiuj du registraĵoj validas kiel perdiĝintaj. Printempon kaj someron de 1944 okazis kunlaborado kun Billy Eckstine, je kies registradoj li havis eblecon por „sensacia solludo“ en la peco „I Got a Date with Rhythm“.
Januaron de 1945 li akompanis kun orkestro sub sia direktado bluskantiston kaj danciston Rubberlegs Williams je ties „Empty Bed Blues“; poste li ludis ĝis printempo de 1945 ĉe Boyd Raeburn.
En Kalifornio, post filmregistradoj kun Coleman Hawkins kaj Howard McGhee (The Crimson Canary), registradoj kun la orkestro de Johnny Bothwell prezentadoj kun ĉiustelularo ĉirkaŭ Vic Dickenson, Les Paul kaj Willie Smith, Pettiford fondis fine de 1945 kun pianisto Spaulding Givens kaj gitaristo Chuck Norris propran triopon, kiu prezentiĝis en Kalifornio kaj Nevado.
Post registradoj kun Wynonie Harris („Everybody's Boogie“) kaj Johnny Otis & The Jubilee All-Stars li ludis ekde novembro de 1945 en la Duke Ellington Orchestra, en kiu li restis ĝis marto de 1948. Tiel li tenis en la 1940-aj jaroj la du bazajn poziciojn, kiujn basisto tiam povis atingi: la fondadon de la unua bibopgrupo sur la 52-a Strato de Novjorko kaj la sukcedon de la mortinta Jimmy Blanton ĉe Ellington. Krome Pettiford apartenis en 1943, 1944 kaj 1945 al la ĉiustelularoj de la revuoj Esquire kaj Metronome
La postmilita tempo
„Kun Oscar Pettiford Ellington faris unu el siaj plej famaj bas-diskoj“, tiam tekstis Der Spiegel. „Estis iaspeca duobla konĉerto: por klarneto kaj baso. La peco nomiĝis „Air conditioned jungle“, (…) do 'praarbaro kun aŭtomata alkonduko de freŝa aero'“.
Dum sia membreco en la orkestro de Ellington Orchester li ankaŭ kunlaboris en sonregistradoj de Johnny Hodges, Earl Hines kaj la ritmenblusa bando de Ivory Joe Hunter. En 1948 Oscar Pettiford komence apartenis al la triopo de Erroll Garner kaj poste al tiu de George Shearing, kiu prezentis en Three Deuces. Je la jarŝanĝo de 1948 al 1949 li ludis en la klubejo The Clique (kiu baldaŭ nomiĝos Birdland) kun mallongviva ĉiustelularo sub sia direktado, en kiu muzikis Fats Navarro, Kai Winding, Lucky Thompson, Milt Jackson, Bud Powell kaj Kenny Clarke. Down Beat tekstis pri ilia prezentado fine de januaro de 1949: „La homamaso entuziasme festis la ekstreman bibopon de la Pettiforda ĉiustelularo.“
La enkondukon de la violonĉelo en la ĵazmuzikon fare de Pettiford „fakuloj ĉi-flanke kaj trans la Atlantiko taksis kiel eventon en la historio de ĵazo“, skribis la germana revuo Der Spiegel en 1951:
En 1952 dum registrado de kvarteto kun basisto Harry Babasin por Discovery en Holivudo ekestis la peco „Monti Cello“ kun duopo kontrabaso-violonĉelo kun Babasin.
Dum la sekvaj jaroj Pettiford estis liberprofesia muzikisto en Novjorko, laboris kun propraj grupoj (i.a. kun dungiteco en en Cafe Bohemia je 1955) kaj ankaŭ kun pli granda orkestro (The O.P. Orchestra in Hi-Fi, Vol 1 & 2 ce ABC-Paramount). Liaj bandego-registraĵoj kun aranĝoj de Gigi Gryce, Lucky Thompson kaj Oscar Pettiford mem prezentis tiam nekutiman sonon; sonis en ili harpo (Betty Glamann) kaj kornoj (Julius Watkins kaj David Amram).
La diskeldonejo Debut de Charles Mingus produktis en 1953 kelkajn titolojn, en kiuj Mingus ludas kontrabason kaj Pettiford violonĉelon (The New Oscar Pettiford Sextet). Dum la kvindekaj jaroj li estis la plejmulte okupita basisto de la ĵazmondeto; Pettiford kunlaboris je sonregistradoj kun la muzikistoj Miles Davis (Miles Davis Volume 1, 1952 kaj 1955), Teddy Charles, Kenny Dorham, Art Blakey, Joe Puma, Clark Terry, Urbie Green, Lee Konitz, Gil Mellé, Bernard Peiffer, Sonny Stitt, Lionel Hampton, Ray Charles, Phineas Newborn, Joe Newman, Sonny Rollins (Freedom Suite) kaj la kantistinoj Mildred Bailey, Helen Humes, Chris Connor, Helen Merrill kaj multaj plu. Pri liaj triopo-registraĵoj kun Thelonious Monk kaj Rollins recenzisto Joachim-Ernst Berendt skribis:
En 1956 ekestis la peco „Bass Reflex“ de Pettiford por ensemblo direktate de Leonard Feather kaj Dick Hyman (Hi Fi Suite, MGM); estis tiam nekutima bluskomponaĵo en 5/4-takto, tri jarojn antaŭ „Take Five“ de Dave Brubeck kaj Paul Desmond. En 1957 li prezentis kun kvaropo el Ray Copeland, Sahib Shihab, Dick Katz kaj Paul Motian resp. Osie Johnson en la harlema Small's Paradise. Kun ĵazbandego li gastis en Birdland. Aprilon de 1958 la revuo Billboard la malfermadon de nova klubejo New Jazzspot kun Pettiford kaj lia kvinopo, al kiu apartenis Johnny Coles, Sahib Shihab kaj Hod O’Brien; aldoniĝis harpenistino Betty Glamann je „Willow Weep for Me“. Someron de la sama jaro li prezentis kun Rex Stewart and Ellington Alumni All-Stars sur la Newport Jazz Festival. Post lasta koncerto en julio sur Long Island la basisto finfine forlasis Djukon Ellington.
La jaroj en Eŭropo
Pettiford iris en septembro de 1958 kun vojaĝkoncerta ensemblo nome Jazz From Carnegie Hall, organizita de Norman Granz. Unua prezentaĵo de la vojaĝo estis koncerto en la londona Victoria Theatre; en ĉi tiu grupo muzikis Zoot Sims, Lee Konitz, J. J. Johnson, Kai Winding, Phineas Newborn, Red Garland, Kenny Clarke kaj Pettiford; la basisto foje ankaŭ prezentis en triopo, ekz. kun Konitz aŭ Newborn en Berlino, en kvaropo kun Sims ankaŭ en la ĵazklubejo Jazzkeller Frankfurt.
Dum la koncerto de la ensemblo en Stutgarto li konatiĝis kun ĵurnalisto kaj produktisto Joachim-Ernst Berendt, kiu invitis lin al Baden-Baden. Li restis post la fino de la vojaĝo en la urbo, kiam li – i.a. dum improvizad-kunsidoj en Svedujo – travivis, kiom oni ŝatis lian muzikon. Li kunlaboris tie post la fino de la koncertvojaĝo komence en Parizo kun Donald Byrd kaj Bobby Jaspar, poste kun Gerd Dudek en la kvinopo de Karl Blume kaj finfine kun tenorsaksofonisto Hans Koller, frapinstrumentisto Jimmy Pratt kaj gitaristo Attila Zoller, poste en Aŭstrio, kie li suferis aŭtoakcidenton.
La kvaropo Hans Koller-Oscar Pettiford Quartett estis tiutempe unu el la plej gravaj bandoj de la germana ĵazmondeto. En Baden-Baden ekestis kunlabore kun Joachim-Ernst Berendt radio-produktaĵoj por la radiostacio Südwestfunk (The Radio Tapes) kun Kenny Clarke. La ritmosekcio el Kenny Clarke kaj Pettiford ludis dumpase de malmultaj monatoj je multaj kombinaĵoj kun gastmuzikistoj, ekz. kun Roger Guérin aŭ Dusko Goykovich kaj prezentis i.a je la NDR-ĵazkurso en Hamburgo. Ĝis la printempo de 1959 li restis en Baden-Baden, kie li luis loĝejon. Dum veturado al Vieno dum la kristnaska tempo de 1958 Oscar Pettiford suferis aŭto-akcidenton kun Hans Koller. Post lia resaniĝo januaron de 1959 ekestis sonregistraĵoj en Vieno kun la grupo de Hans Koller (Vienna Blues).
En samtempa raporto en Jazz Podium de februaro de 1959 tekstis sub la titolo „Hans Koller spielt wieder“:
Dum beneficevento en la novjorka Birdland kolektiĝis 1200 dolaroj por Pettiford. Multaj muzikistoj sin estis disponintaj, por - rezigne salajron - kunfinanci la resangiĝokostojn de la akcidenttrafita basisto. Ludis i.a. Sal Salvador kun sia bandego, Dizzy Gillespie, Duke Ellington kaj trombonistino Melba Liston kun ĉiu-inaro, Mary Lou Williams, Gerry Mulligan kaj aliaj muzikistoj. Marton de 1959 J.E. Berendt produktis serieron de sia televidserio Jazz – gehört und gesehen (Ĵazo – aŭdata kaj vidata) ĉe Südwestfunk per prezentado de la Pettiford-triopo kun Jimmy Pratt kaj Attila Zoller. Kiel honorgasto de la bandego de Kurt Edelhagen li prezentis en la kolonja Gürzenich, li ludis „Stardust“ kaj la komponaĵon „My Little Cello“ dediĉitan al sia filo Cello kun orkestra akompanaĵo. Je la Essener Jazztage li prezentis je ŝanĝiĝantaj instrumentistaroj kun Martial Solal, Bud Powell kaj Rolf Kühn.
Dum siaj lastaj jaroj (1958-60) Pettiford donis al la germana kaj skandinava ĵazmondeto decidajn impulsojn. Hans Koller esprimiĝis pri sia kolego: „Per Oscar mi komprenis, kion opinias la nigrulaj muzikistoj, kiam ili diras: „Oni rakontas historion sur sia instrumento, kiam oni ludas.“
Per sia komponaĵo „My Little Cello“ li kunverkis en 1959 la muzikon por la filmo de Rolf von Sydow Und noch frech dazu. Ekde la somero de 1959 li vivis ĝis sia morto, escepte de mallongaj vojaĝoj al Francio kaj Germanio, en Kopenhago, kie li kune kun Stan Getz, Don Byas, la dana pianisto Jan Johannsson, vibrafonisto Louis Hjulmand kaj trumpetisto Allan Botschinsky kaj aliaj koncertis en la ĵazklubejo Café Montmartre. Tie ankaŭ ekestis lia lasta disko My Little Cello (1960).
En februaro de 1960 lia dana edzino Jackie naskis la ĝemelojn Cellina kaj Cellesta. Post prezentado je la ĵazfestivalo en San Remo kun Barney Wilen li gastis en la Auditorium Maximum (festhalo) de la Freie Universität Berlin je la aranĝo „Jazz im deutschen Äther“ de SFB en triopo kun Clarke kaj Don Byas; sur la violonĉelo duope kun Clarke li ludis sian novan komponaĵon „Cello for Cello Twins“. Kun Helen Merrill li denove prezentis ĉe la Essener Jazztage en la Grugahalle; tie ankaŭ ekestis lasta renkontiĝo kun Coleman Hawkins. „Preskaŭ neniu kritikisto dubis pri tio, ke la ritmogrupo Pettiford-Clarke estis la vera kulmino de la festivalo, kiun ajn ĝi akompanis“
Julion de 1960 Pettiford lastan fojon vizitis Germanion, interalie por memorigi Berendt-on pri projekto, pri kiu ariĝu la multaj usonaj ĵazmuzikistoj, kiuj laboris kaj hejmiĝis en Eŭropo. Pettiford „sentis ĉi tiujn usonanojn en Eŭropo kiel elito“, kiu laŭ li „havas la taskon, de kiu li tiel ofte diris: transdoni la mesaĝon.“ La planon Berendt povis realigi tamen nur tri jarojn poste per koncerto de SWR en Koblenz.
Post sia reveno al Kopenhago li kunverkis en la sondisketo de Gitte Hænning „It Might As Well Be Spring“ kiel aranĝisto; ekestis ankaŭ registraĵoj kun Stan Getz, Sam Dockery kaj Art Blakey („Broadway“). La 4-an de septembro Pettiford prezentis sian lastan koncerton kadre de la Kopenhaga Artekspozicio. La sekvan tagon li devis esti portata en malsanulejon; li estis paralizita, falis en komaton kaj mortis la 8-an de septembron 1960.
Ĉar Oscar Pettiford deziris, ke liaj gefiloj ne reiru al Usono, sed alkresku en Eŭropo, en Parizo estis granda benefickoncerto favore al la infanoj; en Kopenhago Erik Wiedemann organizis monkolekton. Post ioma hezitado en Germanio okazis simila agado – laŭforme de koncerto-lotumado de la Deutsche Jazz Föderation. „La mono, kiu kolektiĝis tiamaniere, estis kolektita en „Oscar-Pettiford-Fondaĵo“, kiu staris en Danujo sub ŝtata kontrolo kaj garantiis la edukadon de la tri infanoj Cello, Cellesta kaj Cellina por tri jaroj.“
Verkaro kaj efiko
Oscar Pettiford estis impresita de Jimmy Blanton kaj Adolphus Alsbrook. Sub la impreso de la eksperimentemaj improvizad-kunsidoj en Minton's Playhouse li „ŝanĝiĝis de svingo-basisto al unu el la plej profilitaj modernaj basistoj.“ Per la soloista uzado de la baso en moderna ĵazo li ege influis per siaj eksterkutimaj povoj kaj pasia muzika engaĝiĝo pli junajn basistojn, ekz. Paŭlon Chambers, Ĉarlson Mingus, Stivon Swallow aŭ Bjuelon Neidlinger: Ĉi tiu nomis lin „reĝo“ de lia instrumento. „Laŭ mia opinio li estis la plej granda basisto iam ajn vivinta. La ulo estis monstro – li havis la plej admirindan entonigon kaj temposenton“ Oscar Pettiford establis per sia ludo la bason kiel soloinstrumento en la ĵazon. Cook/Morton rigardas lin ĉenero inter Blanton kaj preskaŭ samaĝa Mingus. „se li estus vivinta pli longe, oni rigardus lin hodiaŭ kiel la plej influhavan ludanton.“