cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vigo
19a jarcento
Dum tiu epoko la haveno de Vigo ricevis la grave vunditajn soldatojn el la Milito de Kubo, akceptante kaj prizorgante ilin. Tiu fakto donis al la urbo la titolon "Ĉiam Bonfara". De tiam la viga blazono havas la devizon "Urbo Fidela, Lojala, Kuraĝa kaj Ĉiam Bonfara".
Jarcent-fine la urbo havis 15.000 loĝantojn.
20a jarcento
La 20an jarcenton karakterizis ekonomia eksplodo. En la unuaj jardekoj la viga burĝaro tenis la konduk-rimenojn de la politika kaj ekonomia povoj. La instaliĝo de katalunaj entreprenistoj en la fino de la 19a jc., ĉefe en la kvartalo Areal, antaŭenpuŝis la disvolviĝon de peklo-industrio kaj la kreskon de fiŝkaptado. Aliflanke, kun la fluo de la jarcento, Vigo inkludis la municipojn Bouzas en 1904 kaj Lavadores en 1941, etendiĝante sian municipan areon kaj tiel kreskigante sian loĝantaron.
Dum la unua triono de la 20-a jarcento kaj en la jaroj post la Hispana Enlanda Milito, la viga haveno ligiĝis al la bildo de miloj kaj miloj da galegoj enŝipiĝantaj al Ameriko, tiam lando de laborŝancoj. Tamen, kreiĝis gravaj entreprenoj en Vigo, kiel la ŝipfarejoj Barreras kaj Vulcano, same kiel la avangarda Pescanova (kun fiŝ-frostiga ŝiparo) kaj aliaj multaj maraj entreprenoj. Al tiu ekonomia sektoro oni devas rilatigi la kreadon kaj ampleksigon de la plejparto de la ceteraj industrioj.
Alia simbolo de la pasinta urbo estis la tramo, ekfunkciinta en 1914 kun komenca kosto de 5 centonoj de peseto. Tiam Vigo havis grandegan socian aktivadon. Tial abundis ĵurnaloj kaj semajngazetoj kaj asocioj kun politika kaj sindikata karaktero.
Tamen tiu intensa agado nuliĝis pro la eksplodo de la Hispana Enlanda Milito. Inter la viktimoj de la subpremo kiu sekvis la ribelon estis la tiama magistrato de la urbo, Emilio Martínez Garrido, mortpafita la 27an de aŭgusto 1936 fare de la armeo de Franco. En la mezo de la jarcento oni kreas la grandan straton Gran Vía (Granda Vojo) kaj la urbo spertis vastan demografian kreskadon, kun kreado de loĝ-kvartaloj kiel Coia. Oni konas tiun etapon per la nomo disvolvismo. La kreskinta labor-propono altiris multnombrajn kamparanojn kiuj fiks-loĝis en alte popolitaj kvartaloj kiel Teis. Instaliĝis novaj industrioj kiel Citroën Hispania, la unua entrepreno kiu situis en la Senimposta Zono. Oni intencis instali petrol-rafinejon (kiu fine aljuĝiĝis al Koruno). Samtempe kun tio pliboniĝis la komunikil-reto kun la cetera Iberio kaj kreiĝis urbo-larĝigajn planojn. Danke al la transpopolado el la kamparo en la urbon en la jardekoj de 60 kaj 70, Vigo estis submetita al altagrada demografia kreskado kaj iris de 30.000 loĝantoj en 1910 ĝis la nuntempaj preskaŭ 300.000.
En la demokratia epoko, dum la jardeko 1975-1985, la sekvoj de la krizo de la mara ekonomia sektoro forte trafis la urbon, pligrandigante la sociajn konfliktojn kaj detruante la parton de la tradicia industria strukturo ligitan al la maro. Malgraŭ tio, ekde la lastaj 80aj jaroj estas konstatebla ekonomia restariĝo kiu plifirmigis la regionon de Vigo kiel modernan kaj gravan industrian kaj servan zonon; tiu tendenco plilongiĝas, kvankam laŭ malkreska ritmo, ĝis la nuna tempo.
Estraro kaj politiko
La magistrato de Vigo konsistas el magistratanoj el tri partioj: la konservativa Popola Partio (Partido Popular), la Socialista Partio de Galegio (regiona branĉo de la PSOE) kaj la Galega Naciista Bloko BNG. De post la balotadoj de majo 2007, la urbestro estas la socialisto Abel Caballero, eksa ministro en kelkaj hispanaj registaroj, danke al interkonsento inter socialistoj kaj naciistoj, kiu tiel akiris plimulton fronte al la plej voĉdonata listo de la PP, kiu estis prezentinta kiel kandidaton la antaŭan urbestrinon Corina Porro.
En la voĉdonoj de 2011 denove la Popola Partio akiris relativan plimulton da voĉdonoj, sed denove konsento inter la aliaj du partioj ebligis la reelekton de Abel Caballero.
Laŭ la regiona divido planita de la aŭtonoma galega registaro Xunta de Galicia, la Regiono de Vigo konsistos el la jenaj municipoj: Vigo, Redondela, O Porriño, Nigrán, Baiona, Gondomar, Mos, Fornelos de Montes, Pazos de Borbén, Salceda de Caselas kaj Soutomaior.
La respondecoj, reg-organoj kaj financado de la Regiono de Vigo ankoraŭ estas disvolviĝontaj de la aŭtonoma registaro de Galegio.
Vigo estas la sidejo de la Eŭropa Agentejo de Kontrolo de Fiŝkaptado de la Eŭropa Unio, de la sola oficejo de la Pontevedra Deputitaro ekster la provinca ĉefurbo Pontevedro kaj de la suda parto de la Nacia Parko de la Atlantikaj Insuloj de Galegio.
Demografio
La urbo Vigo estis dum la lastaj jardekoj unu el la eŭropaj urboj kun pli granda loĝant-kreskado. Kompare kun la komenco de la 20a jarcento, ĝia loĝantaro duobliĝis.
La plejmulto el la loĝantaro koncentriĝas en la urbo, kvankam la periferiaj parokoj dissemitaj tra la municipo havas gravan kvanton da loĝantoj kaj altega loĝdenso (la plej alta en Hispanio se oni ekskludas la urbajn areojn. Fakte, laŭ la Nacia Instituto de Statistiko de Hispanio, en 2008 krom la urbo Vigo ekzistis en la municipo dek kvin loĝ-lokoj kun pli ol 1.000 loĝantoj: Babio (1.275), Saa (1.223), A Penís (1.149), A Fonte Escura (1.238), Pereiró (4.150), A Ponte (2.267), Freixeiro (2.573), Mantelas (1.563), Salgueira (1.248), A Bagunda (2.686), A Bouciña (1.657), Barreiro (1.686), A Ceboleira (2.868), Pardavila (4.388) kaj A Garrida (1.242).
Noto: Inter la censo de 1910 kaj la antaŭa la municipa areo kreskis ĉar aldoniĝis Bouzas, kaj en tiu de 1950 oni jam inkludis Lavadores.
Geografio
La municipo limas norde kun la Atlantika oceano, en la rio de Vigo, nordoriente kun la municipo Redondela, oriente kun Mos, sude kun la municipoj Porriño kaj Gondomar kaj sudokcidente kun Nigrán. Trans la rio kaj ĝuste kontraŭ la urbo situas urbetoj Cangas kaj Moaña, je distanco de 5 respektive 3,6 km. En la suda limo situas la plej alta monto de la municipo: monto Galiñeiro, kies 711-metra pinto staras en municipo Gondomar.
La urbo havas varian reliefon en kiu sin sekvas malaltaj areoj kaj altaj zonoj, preskaŭ plataj terenoj kaj aliaj deklivaj. Ties centro estas monto O Castro, 149 metrojn alta kaj kun surfaco de 21 ha. Tio kaŭzas ke multaj stratoj el la centraj kvartaloj estas fortaj deklivoj.
La municipo Vigo havas grandan urban kernon kies ĉefa administra disdivido estas laŭkvartala. Tamen ĝi havas ankaŭ gravan ruran areon, kie la tradicia divido en parokoj, formita de vilaĝoj kaj domaroj, plu funkcias.
La parokoj de municipo Vigo estas: Alcabre, Beade, Bembrive, Cabral, Candeán, Castrelos, Comesaña, Coruxo, Lavadores, Matamá, Navia, Oia, Saiáns, Sárdoma, Teis, Valadares kaj Zamáns.
Bouzas, Coia, Freixeiro, San Paio kaj San Xoán do Monte ne estas administraj parokoj de la municipo, sed ili viciĝas en tiu ĉi paragrafo pro ilia historia tradicio. Dekstre videblas paroka mapo de la municipo.
Klimato
La klimato de Vigo estas oceana kun mediteranea influo, tipa trajto de la Malaltaj Rioj. Ĝin karakterizas mildaj kaj pluvaj vintroj kaj someroj varmaj sed ne ekstremaj, ĉar la temperaturo kutime ne superas 35 °C.
Vigo simbolas la geografian sudon de Galegio. Tiu situo ebligas al ĝi ĝui tiom da jaraj sun-horoj kiom marborda Andaluzio. Konkrete, ili estis 2.465,8 horoj en 2010 kaj 2.170 h en 2009 (donitaĵoj el la urbo).
Frosto estas malofta, temperaturaj varioj estas moderaj, kun multa pluvo kaj ioma sekeco dum somero.
La maro mildigas la klimaton, malpliigante la diferencon inter someraj kaj vintraj temperaturoj. Nordokcidentaj ventoj kuntrenas somere varman supraĵan akvon, tiel ebligante alsupriĝon de la malvarma. Tial ke ĝi havas malaltan temperaturon, tiu akvo ne nubiĝas, kaŭzante someran pluvomankon.
Ekonomio
Cetere tre gravas ŝip-konstruado kaj fiŝkaptado en ĉiuj siaj aspektoj, de kapt-industrio ĝis la komerca flanko, kun vendohaloj de marborda kaj altmara fiŝkaptaĵoj kaj enladiga, frostiga kaj transforma industrioj. Vigo estas la unua komerc-haveno de fiŝo por homa nutrado de la mondo (650.000 tunoj en la jaro 2004) kaj la ŝipfarejoj de sia rio unualokas en la hispana privata ŝipfarado, kaj laŭ fakturado kaj laŭ tunoj. Ankaŭ elstaras subĉielaj minoj, transformado kaj komercado de granito kaj aliaj ornam-ŝtonoj en la najbara municipo Porriño.
Senimposta Zono
Ĝia reg-organo estas la Asocio de la Senimposta Zono, nome prezidata de la urbestro de Vigo kaj formita de la Delegito de la Ŝtato, kiu estas la prezidanto, kvar membroj reprezentantaj la ŝtaton, kvin aliaj reprezentantaj la magistraton, la Haven-laborestro, la Dogan-administranto kaj du membroj reprezentantaj la Provincan Deputitaron, la Haven-aŭtoritaton de Vigo kaj la Oficialan Ĉambron de Komerco, Industrio kaj Navigado de Vigo, kaj ankaŭ de ties Ĝenerala Sekretario, nomumita de la ŝtato, kaj ŝtat-advokato.
Jan Křtitel Vaňhal
Jan Křtitel Vaňhal (en la germana „Johann Baptist Vanhal") (naskiĝis la 12-an de majo 1739 en Nechanice en Bohemio – mortis la 20-an de aŭgusto 1813 en Vieno) estis ĉeĥa komponisto de la 2-a duono de la 18-a jarcento, verkinta en klasikisma stilo.
Vigo
Haveno
La viga haveno estas la plej grava fiŝhaveno de Hispanio. La kajoj de Vigo akceptas 2.000 ŝipojn jare. Dank' al ĝiaj eksterordinaraj naturaj kondiĉoj Vigo estas taŭga loko por la komercaj marvojoj el Ameriko al Eŭropo. Temas pri la unua eŭropa haveno en deŝargh-kvanto de fiŝo kaj pro tio oni okazigis plurfoje la foiron World Fishing Exibition (Mondan Foiron pri Fiŝkaptado).
Jan Křtitel Vaňhal
En Vieno, kie li pasigis plejparton de sia vivo, li origine studis ĉe Karl Ditters von Dittersdorf.Kun sia instruisto kaj kun Wolfgang Amadeus Mozart kaj Joseph Haydn li kunludis en arĉkvarteto. Krom restado en Vieno li pasigis stude du jarojn en Italio kaj kun la grafo Erdödy vizitis Hungarion kaj Kroation.
Vigo
Haveno
Grandaj krozŝipoj kiel Queen Mary 2 aŭ Independence of the Seas kutime haltas en la haveno de transatlantikaj ŝipoj de Vigo. Entute la haveno ricevis en 2009 200.000 turistojn, tiel ke ĝi situas en la kvina iberia posteno laŭ nombro de krozŝipoj, kun 101 ŝipoj, kaj la 4a laŭ pasaĝeroj.
Jan Křtitel Vaňhal
Li apartenas al la unuaj komponistoj, kiuj kapablis vivteni sin per muzikinstruado kaj enspezoj el siaj verkoj. Liaj pianokomponaĵoj apartenas ĝis nun al aprezata pedagogia materialo.
Vigo
Haveno
En la jaro 2004 Vigo estis elektita kiel sidejo de la Eŭropa Agentejo de Kontrolo de Fiŝkaptado.
Jan Křtitel Vaňhal
Inter liaj 1300 komponaĵoj troviĝas pli ol 100 kvartetoj, 76 simfonioj, serenadoj kaj multnombraj kamerkomponaĵoj.
Vigo
Flughaveno
En la jaro 2010 la flughaveno Peinador atingis la nombron de 1 093 578 pasaĝeroj, okupante la 22an lokon inter ĉiuj hispanaj flughavenoj. Kun la jarcent-ŝanĝiĝo la flughaveno kreskis, kio ebligis triobligon de la pasaĝeroj; tamen granda konkuranto montriĝas flughaveno de Porto en Portugalio, kiun multaj viganoj elektas por siaj vojaĝoj.
Granges-Paccot
Granges-Paccot [granĵ-pako'] (historia germanlingva nomo Zur Schüren) estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2608 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Vigo
Universitato
La Altlernejoj de Industria Teknika Inĝenierio kaj tiu de Entrepren-administrado situas en la urbocentro.
Granges-Paccot
Geografio
Granges-Paccot situas en la Friburga Mezlando, norde de la kantonĉefurbo Friburgo, ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Schiffenen, baraĵlago de la rivero Sarino. La komunumo konsistas el la vilaĝo Granges-Paccot kaj la kvartaloj Agy kaj La Faye.
Vigo
Eldona aktivado
De la 19a jarcento Vigo fariĝis la plej granda eldoncentro de Galegio. La ekekzisto de presejoj en Vigo ligiĝas kun la kreskado de la urbo, la defendo de la lokaj interesoj kaj la disvastigo de progresismaj ideoj. En 1853 la presisto Ángel de Lema y Marina publikigis la unuan numeron de la ĵurnalo Faro de Vigo, helpite de du luktemaj homoj, José Carvajal kaj la poeto Fosé María Posada, kiuj alfrontis la tiamajn konfliktojn (la problemon de la leprulejo de insulo San Simón, elmigradon, la lukto por fervojo kaj la kamparana mizero). En 1856 naskiĝis la Presejo Compañel en strato Real, estrita de presisto Juan Compañel, kun la helpo de Alexandre Chao kaj la erudiciulo Manuel Murguía. Temis pri regionisma presejo kun la spirito de la Progresisma Jarduo. La eldonejo publikigis plurajn librojn pri scienco, literaturo, edukado, penso kaj broŝurojn kiel ĵurnal-suplementojn, sed ties plej elstara titolo estis Galegaj kantoj (Cantares gallegos) de Rosalía de Castro, mejloŝtono en la renaskiĝo de la galeglingva beletro, kun presita dato de la 17a de majo 1863.
Iom post iom la eldona aktivado en la urbo kreskadis, sed la definitiva antaŭenpuŝo venis post la Hispana Enlanda Milito, ĉefe por la galegismaj eldonejoj, kvankam aperis ankaŭ kelkaj ne malinteresaj iniciatoj eldonadi en la hispana.
Granges-Paccot
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,00 km², de kiuj 15,3% estas kovritaj de arbaro, 45,5% servas por agrikulturo kaj 31,0% por setlado.
Vigo
Eldona aktivado
En 1948 Xosé María Álvarez Blázquez kaj Luís Viñas Cortegoso kreis la brokantejon Monterrey en la strato Pi i Margall kaj du jarojn poste ili fondis la eldonejon Monterrey. Ili ekpublikigis librojn por librokolektantoj, kiel ekzemple la polemikan Kanzonaro de Monfero, kiu fakte estis ne vera eldono de mezepoka kodekso, sed mezepokecaj poemoj verkitaj de X. M. Álvarez Blázquez. En 1951 fondiĝis en Santiago de Compostela la eldonejo Galaxia, kiu radikiĝis en Vigo. Ties celo estis krei kadron por la antaŭenpelo kaj modernigo de galegismo. Kvankam temis pri plurtema eldonejo kun naciisma karaktero, de ties komenco ĝi fiksis sian eldonfilozofion, centritan en la eldonado de galega literaturo, inkluzive de eseoj, kaj de la revuo Grial. Tiel eldonejo Galaxia fariĝis kerna, grava elemento en la nuntempa galega literaturo.
En 1964 la fratoj Álvarez Blazquez inaŭguris novan eldon-projekton, nome eldonejon Castrelos, kun du fundamentaj publikigaj branĉoj: galegaj klasikaĵoj, en la kolekto "Follas Novas" ("Novaj folioj", titolo de grava verko de Rosalía de Castro), kaj la unua kolekto de galega popola kulturo, "Os Libros do Moucho" ("La libroj de la gufo"), sub kies nomo publikiĝis libroj verkitaj de la eldonistoj mem, ĉefe de Xosé María, pri etnografio, mallongaj literaturaj klasikaĵoj, lingvaj kuriozaĵoj ktp.
Granges-Paccot
Najbaraj komunumoj
La komunumo Granges-Paccot limas en nordoriento kaj oriento al Düdingen, en sudo al Friburgo, en okcidento al [[Givisiez, kaj en nordokcidento al La Sonnaz.
Vigo
Eldona aktivado
En 1960 fondiĝis SEPT, fak-eldonejo pri kristanaj libroj en la galega ligita al la samnoma fondaĵo. Rimarkindas la publikigo de la unua eldono de la Biblio en la galega.
Granges-Paccot
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Morato al Friburgo kaj la svisa aŭtovojo A12. Sur la komunuma teritorio situas la alveturejo Friburgo-Nordo al la aŭtovojo, kie ĝi kruciĝas kun la kantona ĉefvojo. Kvankam du fervojlinioj pasas tra la komunuma teritorio, ĝi ne disponas pri stacidomo. Tamen ĝi per du buslinoj de la urba busreto de Friburgo bone estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Granges-Paccot datiĝas el la jaro 1317 kiel Grangiarum. Dum la 13-a jarcento Granges formis kune kun Givisiez senjorujon, kiu apartenis al la familio de Englisberg, kiu tie posedis burgon. La senjorujo tiam fariĝis havaĵo de la familio de Billens, kiu ĝin vendis en la jaro 1317 al la civita hospitalo de Friburgo. En la 16-a jarcento la familio Paccot mastrumis la bienon Paccot, kiu konsistis el proksimume 10 vilaĝejto kun kamparanejoj kaj muelilo. En la jaro 1793 Granges-Paccot disiĝis de Givisiez kaj fariĝis aparta komunumo.
Vigo
Eldona aktivado
En 1977 restariĝis en Vigo la eldonejo A Nosa Terra (Nia tero), komence eldoninta nur la semajn-gazeton samnoman, sed poste evoluinta al plur-tema eldonejo kun forta karaktero naciisma kaj sendependisma.
La alveno de la tutŝtata politiko de aŭtonomaj komunumoj kontribuis al la potenciigo de eldonado en la galega kaj kun ĝi disfloris novaj eldonejoj kiuj elektis Vigon kiel sidejon. En 1979 Xulián Maure Rivas kaj Germán Sánchez Ruipérez, respondeculo pri la hispanlingva tutŝtata grava eldonejo Anaya, kreis la eldonejon Edicións Xerais de Galicia, komence specialiĝinta pri galega literaturo kaj lernolibroj.
Interesaj lokoj
Vigo estas interesa urbo por turismo, kun bela haveno kaj malnova kvartalo, diversaj muzeoj (pri arkeologio, arto, ktp.), abundaj vendejoj kaj granda hotel-provizo. Ĝin ĉirkaŭas urbetoj kaj naturaj lokoj kun grandaj turisma kaj pejzaĝa altiroj.
Romanikaj vidindaĵoj
Tiom gravas la konservitaj romanikaĵoj en municipo Vigo, ke pluraj hispanaj aŭtoroj forĝis la terminon viga romaniko. Oni konservas tri elstarajn ekzemplojn de sudgalegiaj romanikaj preĝejoj:
Vigo, modernisma urbo
Vigo havas grandan nombron da modernismaj konstruaĵoj, sed ankaŭ gravas en ĝia arkitekturo ekzemploj de aliaj stiloj, kiel eklektikismo, kiel la Domo de Fernando Carreras aŭ raciismo, kiu aparte karakterizas plurajn urbocentrajn zonojn. Tiel, dissemitaj tra la viga stratoreto, videblas monumentaj konstruaĵoj, etaj juveloj de modernismaj aŭtoroj kiel Antonio Palacios Ramilo (Teatro García Barbón kaj antikva Banko de Hispanio, nuntempa Artodomo), Jenaro de la Fuente Domínguez (arquitekto de la Hotelo Universal en la stratoj Carral kaj García Olloqui), Manuel Gómez Román (antikva Edificio Simeón en la Sunpordo, Konstruaĵo Mülder ), Michel Pacewicz (númeroj 13,15,17 de la strato Urzaiz kaj n-roj 15,17,19 de la avenuo García Barbón) kaj José Franco Montes (aŭtoro de la domo de Joaquín Perez Boullosa en la Placo de Compostela n-ro 24 kaj de la domo de fratoj Suárez en la strato Montero Ríos n-ro 2).
Muzeoj kaj kulturcentroj
La Socia Centro Novacaixagalicia estas mult-uza konstruaĵo dediĉita al diversaj tipoj de ekspozicioj. Inter ili elstaras la Kolekto Novacaixagalicia, formita de pli ol 4.000 verkoj, el kiuj videblas 120 el la 19a jarcento ĝis hodiaŭ. Kune kun tiu ĉi ekspono estas la ekspozicio Naturnova, interaga centro de naturmedia edukado, formita de 37 fakoj organizitaj en tri tem-areojn: Universo, Biosfero, Homo kaj Naturmedio. Plie, la centro disponas aŭditorion, akcept-salonon, instituton por disvolviĝo, centron de sociaj iniciatoj, novteknologian areon kaj tri zonojn de dumtempaj ekspozicioj venantaj el pluraj muzeoj aŭ privataj kolektoj.
La Socia Centro Novacaixagalicia okupas la domon Bárcena, eklektik-stilan konstruaĵon dezajnitan de la viga arkitekto Jenaro de la Fuente Domínguez fine de la 19-a jarcento. La domo konsistigas unu el liaj plej bonaj verkoj en Vigo.
Lokita en la ri-marbordo, en kabo Muíño (paroko Alcabre). Ties ekspon-enhavo temas pri la maro kaj ĝia rilato kun Galegio kaj la marlaboristoj, aparte pri la diversaj industrioj derivitaj de fiŝkaptado. La konstruaĵo entenanta la muzeon estis projektita de la arkitektoj Aldo Rossi kaj César Portela, kvankam la unua forpasis antaŭ la ekkonstruo. Valoras la penon la vizito al la modesta sed interesa akvario kun galegaj specioj de marestaĵoj, de holoturioj, romboj kaj aliaj platfiŝoj ĝis polpoj aŭ rajoj. Videblas la restaĵoj de antaŭromia loĝ-fortikaĵo (castro) kaj ampleksa panoramo de la rio. Enestas restoracio kaj ĉarma malnov-stila trinkejo apudmara. La eniro al la muzeo ne estas senpaga.
Verbum estas interaga muzeo pri ĉio rilata al homkomunikado, konceptita kiel kultura, luda kaj disvastiga centro kie oni povas partopreni en la eksponaĵoj. Oni elektis la nomon Verbum, signifanta 'vorton' en la latina ĉar la latina estas la deven-lingvo de ambaŭ lingvoj parolataj en Galegio: la galega kaj la hispana. Oni okazigas interesajn dumtempajn ekspoziciojn kaj aliajn aktivaĵojn.
La konstruaĵo situas unuavice kontraŭmare, apud strando Samil, kio ebligas ĉirkaŭsablejan promenadon, sportadon, distradon en infanludejoj aŭ malstreĉiĝon ĉe restoracioj aŭ trinkejoj marrigardaj. Abundas parklokoj.
La konstruaĵo komence estis karcero, interalie por politikaj disidentoj dum la diktaturo de Franco. Post pluraj jaroj da forlaso oni restaŭris ĝin tiel ke en 2002 ĝi remalfermis siajn pordojn kiel muzeo. Ĝi konsistas el du etaĝoj kaj kromkonstruaĵo kaj gastigas artekspoziciojn el pluraj materialoj kiel fotografio, skulptarto aŭ pentrarto. Cetere ĝi ankaŭ prezentas diversajn lern-aktivaĵojn.
La Artodomo (Casa das Artes), situanta en la strato Policarpo Sanz, estas la ĉef-ekspoziciejo de dumtempaj eksponaĵoj programitaj de la kultur-fako de la magistrato de Vigo. Ĝi ankaŭ estas la sidejo de la Fondaĵo Laxeiro kaj de la kolekto Luís Torras.
La Galega Kulturdomo (Casa Galega da Cultura) estas multfaka centro kie kuniĝas la programado de artaĵoj kaj literaturaĵoj kun la ekzisto de altkvalita biblioteka kaj muzea kolekto por studado de la historia kaj nuntempa realaĵo de Galegio. La centro havas ĉambron por dumtempaj ekspozicioj, prelegejon, legoĉambron por la ĝenerala publiko kaj alian por esploristoj, krom aliajn ĉambrojn por interna uzo de la laboristaro. Inter la plej elstaraj partoj de la Galega Kulturdomo necesas mencii la Bibliotekon Penzol, la Bibliotekon Fernández del Riego kaj la Muzeon Francisco Fernández del Riego.
NGC 4515
NGC 4515 (aliaj indikoj — UGC 7701, MCG 3-32-65, ZWG 99.86, VCC 1475, PGC 41652) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Vigo
Muzeoj kaj kulturcentroj
Okaze de la konstruo de san-centro en la strato Rosalía de Castro oni trovis, komence de la 21a jc., romiajn salfarejojn funkciintajn inter la 1a kaj la 3a jc.. Rimarkeblas ties grandeco kaj la kunligoj kun aliaj samtempaj trovitaĵoj en tiu kvartalo. Temas pri la sola sunvaporiĝa mara salfarejo konservita kaj muzeigita de la tuta iama Romia Imperio. La ekspozicio ebligas sciiĝi pri la historio de salo, la diversaj rimedoj ricevi ĝin kaj la malsamaj uzoj kiujn romianoj donis al tiu ĉi produkto. Inter la eksponitaj objektoj elstaras, pro ties neordinara karaktero, leda sandalo bonstate konserviĝinta danke al la salo, veninta el alia arkeologia loko ankoraŭ prifosata en strato Marqués de Valadares. Oni povas samtempe aŭdi kaj legi pri romiaj kuirreceptoj dum oni observas la rekonstruitan pejzaĝon kiel fonon de la salfarejoj. Alia surprizo por la vizitanto estas rekreita odoro de la fama romia saŭco garum, kiun oni faris tiutempe per salo kaj fiŝeroj. Ĉar la trovejo situas en areo konkerita al la maro, la muzeo situas je 7 m sub la hodiaŭa ternivelo. Ĉirkaŭ la vitra enirbudo videblas fotserio montranta la atentokaptan muzeiĝan historion de la salfarejoj.
NGC 4515
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vigo
Muzeoj kaj kulturcentroj
Tiu ĉi arkeologiejo, dependanta de la Marmuzeo, malfermiĝis al vizitantoj en la jaro 2009.
Ĝi situas en la iama palaco Lavandeira, transdonita al la urbo de la Markizo de Alcedo en 1925. Ĝi estas trione dividita. La teretaĝo havas dekoracion laŭ la aspekto de la palaco kiam ĝi estis enloĝita. En ĝi elstaras bela elmontro de malnovaj francaj porcelanaĵoj el Sèvres kaj antikvaj argilaĵoj el la galega fabriko Sargadelos. La unua etaĝo gastigas gravan kolekton de moderna galega arto (ĉefe pentrarto). Fine, la iama kapelo enhavas interesan areon pri la prahistorio kaj arkeologio de Vigo kaj ĝia regiono. Apartan mencion postulas la belaj ĝardenoj, vera trezoro de la urbo.
Situanta en la koro de Vigo, la Kulturcentro Novacaixagalicia estis inaŭgurita en 1984. Temas pri restaŭr-verko de la historia havaĵo Teatro García Barbón, projektita de la arkitekto el O Porriño Antonio Palacios komence de la 20-a jarcento. Kun pluraj jardekoj da sperto en la okazigo de kulturaj aktivaĵoj (muziko, teatro, dancado, kino, prelegoj, ekspozicioj, ktp.) kaj ĉiaspecaj iniciatoj rilataj al kunvenoj, kongresoj aŭ laborkunsidoj, la Kulturcentro Novacaixagalicia akceptas averaĝe 300.000 homojn jare. En la supra etaĝo situas unu el la bibliotekoj Novacaixagalicia. La konstruaĵon kronas skuptaĵoj granitaj de Manuel Buciños kaj bronzaj, prezentantaj baŭmantajn ĉevalojn kun rajdantoj, de Xoán Xosé Oliveira.
En 1986 la centro gastigis la 46an Hispanan Kongreson de Esperanto.
La Muzeo Liste naskiĝis el la samnoma fondaĵo. Ĝia ĉefa celo estas konigi kaj disvastigi la galegan etnografian heredaĵon. La muzeo havas naŭ ekspozici-ĉambrojn kun pli ol 2.000 objektoj; ĝi staras en strato Pastora 22 (proksime de Placo Ameriko), en konstruaĵo apartenanta al la magistrato kaj cedita al la Fondaĵo Liste dum periodo de 50 jaroj.
Lokita en la malnova kvartalo, ĝi entenas parton el la municipaj artaĵoj, antaŭe enmagazenigitaj en la Muzeo Quiñones de León. Temas pri unu el la plej grandaj muzeoj de galega arto.
Urbaj statuoj kaj skulptaĵoj
Dissemite tra placoj kaj stratoj spekteblas interesaj, kelkfoje okulfrapaj skulptaĵoj kaj statuoj :
Natura ĉirkaŭaĵo
Krom la tipaj allogaĵoj de urbo, Vigo estas samtempe municipo kun granda propono de strandoj kaj naturo, super kiuj elstaras Insuloj Cíes, sed ankaŭ la strandoj Samil, Canido kaj O Vao, la urbaj parkoj kaj la montparkoj situantaj en la altaĵoj ĉirkaŭantaj la urbon. Krome ĝi disponas plurajn gravajn ir-padojn, adaptitajn al la kurantaj normoj, kiuj traretas la montojn kaj aliajn naturejojn de la viga municipo.
Kaj strando Canido kaj tiu de O Vao, kune kun aliaj kiel A Punta, O Tombo do Gato, Argazada kaj Fontaíña, ricevis plurjare la premion de la blua flago de la Eŭropa Unio.
Aliaj vidindaĵoj
Malmultaj scias ke Vigo sekrete gardas aliajn etajn trezorojn, kiujn kutime la vizitanto preterpasas. Jen fasko el ili:
Sporto
Sportaj aktivaĵoj ekpraktikiĝis en la sino de lernejoj kaj libertempaj asocioj fine de la 19-a jarcento. El inter la plej antikvaj sport-asocioj elstaras la Reĝa Naviga Klubo de Vigo, fondita en 1906 kaj la Mar-liceo de Bouzas, fondita en 1907. Naĝistoj, remistoj kaj boatkonkursantoj de la Naviga Klubo reprezentis la urbon en la plej gravaj internaciaj konkuradoj, ene de diversjaraj hispaniaj sport-teamoj, kun kiuj ili partoprenis Olimpikojn kaj atingis kontinentajn kaj tutmondajn titolojn. En 1915 fondiĝis Comesaña Sporting Club (en la samnoma paroko), la plej antikva asocio de la galega atletiko, kie anis rimarkindaj atletoj en la jardekoj 1920 kaj 1940.
La forton de la loka velsporto ne preteratentis la organiza komitato de la Ĉirkaŭmonda Konkurso de Velŝipoj Volvo Ocean Race, kiu elhaveniĝis el Vigo la 12an de novembro 2005. Unuafoje ne-brita urbo okupiĝis pri la starto de tiu ĉi sportevento kun granda graveco en la tutmonda velado.
La plej konata sportklubo de la olivarba urbo estas la Reĝa Klubo Celta (t.e., "kelta") de Vigo, kreita en 1923 per la kunfandiĝo de la Reĝa Vigo Sporting kaj la Reĝa Klubo Fortuna de Vigo, teamoj ĝis tiam rivalintaj por la hegemonio en la galega futbalo, kiuj alterne konkeradis la regionajn ĉampionecojn (la Reĝa Vigo Sporting Club eĉ fariĝis subĉampiono de Hispanio en 1908). La agado de Celta centriĝas pri futbalo, kvankam ĝi plu tenas atletikan fakon kiu konkuras en la plej alta hispana kategorio kaj kie vicis olimpikaj atletoj kiel Carlos Pérez kaj Álvarez Salgado, aŭ pli nuntempe la long-distancaj kuristoj Alexandre Gómez kaj Carlos Adán aŭ la dekatlonisto David Gómez. La ĉefaj futbalaj sukcesoj de Celta estis la tri subĉampionecoj de la Pokalo de Hispanio (1948, 1994 kaj 2001) kaj kontinentaj konkuroj, en kiuj ĝi havis la honoron esti la unua galega klubo kiu partoprenis (kiam ĝi debutis en la unua eldono de la UEFA-Pokalo) kaj kiu venkis en oficiala konkuro (Pokalo Intertoto de 2000). Nuntempe ĝi ludas, de la sezono 2007-08 en la Hispana Dua Grupo.
Celta tenis ĝis la fino de la 80aj fakon de virina korbopilko, venkinta en la hispana konkurado komence de tiu jardeko, kie ĝi arigis premiojn de ligo kaj de la Reĝina Pokalo. Post la ĉen-rompo kun Celta la virina viga basketbalo plu tenis sin en la ŝtata elito (kvankam for el la lukto por la triumfoj) ĝis ĝi, komence de la nova jarcento, denove sub la egido de Celta, rekonkeris la ĉampionecojn kaj ligajn kaj pokalajn.
Alia sporto forte enradikiĝinta en la urbo estas manpilko. La historian teamon Vulcano anstataŭis en la pinto de la viga manpilko Academia Octavio, kun larĝa vojo en la plej alta tutŝtata kategorio. Meze de la 90aj Academia Octavio atingis siajn plej bonajn sukcesojn, kun ĉampioneco de Reĝa Pokalo en 1995 malferminta al ĝi la pordojn por la eŭropaj konkuroj, en kiuj ĝi ĉefrolis en la tri sinsekvaj sezonoj kaj dufoje preskaŭ atingas la grandan finalon.
Plia grand-tradicia sporto en la urbo estas flugpilko. La Flugpilka Klubo Vigo estas la plej antikva partoprenanto en la Hispana Honora Grupo.
Inter la plej gravaj sporteventoj kiujn la olivarba urbo gastigis elstaras la fina fazo de la Mondpokalo de FIFA en 1982 (futbalo), la Antaŭolimpikaj Konkuradoj de korbopilko vira (1972) kaj virina (1992), provoj de la Mondpokalo de Rajd-saltado, de la Mondpokalo de Montobiciklo, la starto de la ĉirkaŭmonda ŝip-konkurado Volvo Ocean Race en 2005 aŭ la haltoj de la sen-egala Cutty Sark Tall Ship Race de grandaj epok-stilaj velŝipoj. La sporta alvokiĝo de la urbo montriĝas per la disflorado de talentoj en plej diversaj disciplinoj kaj per la okazigo de internaci-nivelaj konkuroj kaj sportprovoj. Montogrimpistinoj kiel Chus Lago, unua hispana virino surpintintan Ĉomolungmon (Evereston) sen helpo de suplementa oksigeno, sketistinoj kiel Tamara Valderrama aŭ korpokulturistinoj kiel Nieves Martínez García, solidigas tiun aserton.
Noktumado
Vigo famas pro sia nokto. En la 80aj jaroj eferveskis lokaj muzikgrupoj kaj la urbo transformiĝis en forcejo de avangardaj kulturaj iniciatoj. Tiam ekfamis la viga noktumado. Kvankam hodiaŭ la aferoj sufiĉe ŝanĝiĝis, la nokta vivo restis vigloplena kaj bunta. Preskaŭ ĉiuj trinkejoj kaj dancejoj lokiĝis urbocentre, en difinitaj areoj facile interalireblaj piede. Ĉirkaŭ stratoj Churruca kaj Irmandiños abundas originalaj trinkejoj kaj muziktrinkejoj plurstilaj. Pli ŝika etoso envolvas la ejojn ĉirkaŭ strato Areal. Kaj en la malnova kvartalo troveblas alternativaj trinkejoj kun rokmuziko aŭ politike sendependisma karaktero.
Vigo proponas ankaŭ la plej vastan sortimenton de gejaj amuzejoj en Galegio. Ekzistas modernaj gejaj diskotekoj, larĝ-horaraj trinkejoj, saŭnoj kaj la historia dancejo Roy Bleck, malfermita jam en 1971, ankoraŭ en la reĝimo de Franco.
Kuirarto
La viga kuirarto, same kiel la galega ĝenerale, karakteriziĝas pro la bona kvalito de siaj produktoj kaj aparte simpla preparado de la pladoj. En Vigo oni povas trovi la plej bonajn pladojn de la galega kuirarto: marfruktojn, fiŝojn, viandoj, legomojn, pasteĉojn, fromaĝojn kaj vinojn.
En Vigo troveblas ĉiaspecaj instalaĵoj. En O Berbés (marista kvartalo) ekzistas multnombraj tipaj fiŝkaptistaj restoracioj; proksime de O Berbés, kaj ankaŭ en la malnova kvartalo de la urbo, situas la fama "Ostrostrato" (strato Pescadaría, t.e., 'Fiŝvendejo') kaj la "Polpostrato" (strato Laxe), kie oni povas gustumi tiujn tipaĵojn de la viga kuirarto. Krom la tradiciaj restoracioj, en la urbo ekzistaj restoracioj por ĉiuj gustoj kaj poŝoj, interalie diverstipaj de rapida kaj internacia manĝoj.
La pinta kresko de inmigrado dum la unua jardeko de la nova jarcento helpis al enkonduko de kuirartoj apartenantaj al la diversaj etnaj grupoj kiuj ekloĝadis la urbon. Ekzemple, ekzistas pluraj restoracioj de kuirartoj ĉina, itala, argentina, japana, libana ktp. Eblas ankaŭ elekti inter diversaj vegetaraj restoracioj aŭ mendi vegetaran hamburgeron en kelkaj sandviĉejoj kiel la viga ĉeno Papo's.
Marfruktoj
La maro estas la granda provizanto de la viga kuirarto. Kelkaj el la marfruktoj estas kulturitaj, kiel kor-konkoj, tapiŝ-konkoj, ostroj kaj mituloj (ĉi du lastajn oni bredas en grandaj platformoj, ostro- kaj mitul-flosoj, de kie pendas dikaj enmaraj ŝnuroj kun alvolvitaj kreskontaj idoj) kaj aliajn oni rikoltas rekte el la maro, kiel naĝ-krabojn, arane-krabojn, kancerojn, jakobajn pektenojn, harpo-konkojn, lepadojn, razil-konkojn, salikokojn (leandrojn) aŭ la ĉiam malpli oftajn urso-langustojn.
La abundo de marfruktoj en la viga rio enkadrendas en la trajtoj de ĉiuj Malaltaj Rioj. Ilia geografia situo kaŭzas, kiam ĉeestas nordorientaj ventoj, fenomenon nomatan "alsupriĝo" ("upwelling" en la angla), kiu ebligas eksterordinaran abundon de fitoplanktono kaj tial kreas taŭgajn kondiĉojn por la disvolviĝo de marfruktoj.
Esperanto-movado
Vigo elstaris inter la urboj de Galegio pro sia esperanto-movado. Ĝia esperanto-grupo daŭris pli ol iu ajn alia de Galegio kaj ĝin konsistigis entuziasmaj kaj ideoplenaj homoj. En Vigo okazis du hispanaj kongresoj en 1972 kaj 1986 kaj ĝi havas esperanto-straton en sufiĉe centra parto de la urbo, inaŭguritan okaze de la Tago de Zamenhof en 1987. Elstaris en la historio de ĝia esperanto-movado Julio Bueno Cortés (1903-1988), vera animo de la loka grupo Paco kaj Amo, kiu tenis longdaŭrajn rilatojn kun la samideanaro el Porto de Portugalio.
La vigaj esperantistoj aktive partoprenis en la organizado de la 62a Hispana Kongreso en Santiago de Compostela en 2010. Nuntempe la grupo Paco kaj Amo ne plu ekzistas, kvankam la lokaj esperantistoj plu tenas la kontakton kaj kunvenas relative ofte. En la urbo okazadas plurnivelaj kursoj.
Komercejoj
Vigo disponas kvin vendejarojn kaj kun unu centro El Corte Inglés (inaŭgurita en 1975, la unua starigita en Galegio kaj la unua kiun la firmao malfermis en loko, kiu ne estas provinca ĉefurbo), du centroj Alcampo, du Carrefour, unu Decathlon kaj unu Media Markt, same kiel abundajn vest-butikojn (multaj el ili koncentriĝas en la strato de la Princo, -Príncipe-).
Lokaj festoj
Cetere, en ĉiu paroko ekzistas diversaj festoj najbaraj, kuirartaj, patronaj (sanktulaj) kaj kermesoj
Eksteraj ligiloj
Institucioj Turismo kaj gvidlibroj Foiroj kaj ekspozicioj Firmaoj
Selim la 1-a
Selim la 1-a (Osmanida turka: سليم اوّل, Turka: I.Selim aŭ Yavuz Sultan Selim; naskiĝis la 10-an de oktobro 1465/1466/1470 kaj mortis la 22-an de septembro 1520) estis Sultano de la Otomana Imperio de 1512 ĝis 1520. Lia regado estas notinda pro la grandega ekspansio de la Imperio, precipe lia konkero inter 1516 kaj 1517 de la tuta Mamluka Sultano de Egiptio, kiu inkluzivis Sham, Heĝazon, Tihamah kaj Egiption. En 1517, la ŝarifo koncedis al li la titolon "Gardanto de la du noblaj sanktejoj Mekko kaj Medino" (خادم الحرمين الشريفين, Ĥādim al-ḥaramajn aŝ-Ŝarīfajn). Per la konkero kaj la unuiĝo de la islamaj landoj, Selim farĝis la defendanto de la sanktaj urboj Mekko kaj Medino.
La ekspansio en la Mezorienton reprezentis subitan ŝanĝon en la politiko de ekspansio de la Imperio, kio, antaŭ lia reĝo, estis plejparte en la (Sudorienta Eŭropo) kaj Anatolion. Kiam li mortis en 1520, la Otomana Imperio etendiĝis ĝis 1 miliardo da akreoj (ĉirkaŭ 4 milionoj da ), triobliĝinte en areo dum la regado de Selim.
Le Poët-Célard
Le Poët-Célard estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 127 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Le Poët-Célard etendiĝas sur 8.34 km², kaj havis 127 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Historio
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Louis Hilaire, kiu do fariĝis la loka urbestro - li reelektiĝis en 2014.
Monumentoj
En Le Poët-Célard estas kastelo, kiu datiĝas de malpreciza periodo de Mezepoko. Ĝi estis renovigita unuafoje en la 16-a jarcento kaj duafoje en la 19-a jarcento.
Administrado
Le Poët-Célard apartenas al la kantono de Bourdeaux, kies ĉefurbo estas Bourdeaux. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
Ferenc Szabó (kuracisto)
Ferenc SZABÓ [sabo:] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Satmaro la 31-an de oktobro 1929 kaj mortis la 28-an de januaro 1996.
Biografio
Ferenc Szabó diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1954). Li estis kuracisto en Micula, poste en Satmaro ĝis sia pensiuliĝo (1989). En 1994 li elmigris en Germanujon.
Autódromo do Estoril
Autódromo do Estoril estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Estoril (Portugalio).
Herrauðr
Herrauðr - legenda reganto de Rusio aŭ Hunalando. Filo de Rodiano, reganto de Hunalando. Edzo de Asa, fratino de Edill einhendi. Patro de Silkisif, edzino de Örvar-Oddr. Avo de Asmund kaj Herrauðr.
Autódromo do Estoril
Longeco: 4,360 km
Herrauðr
=Referencoj=
Autódromo do Estoril
Kurbiĝoj: 13
Plej rapida giro: 1:11:494 de Damon Hill (1993)
Ministerio pri buĝeto (Francio)
Ĝi loĝas, kun la aliaj ekonomiaj kaj financaj ministerioj en la kvartalo de Bercy, en la 12-a arondismento de Parizo.
La nomoj de la francaj ministroj pri buĝeto estas en la artikolo : Listo de francaj ministroj pri buĝeto.
Historio
La subministerio pri buĝeto (aŭ ministerio delegita pri buĝeto) ekzistis en plej multaj registarioj de la 5-a Respubliko. Ĝi estis aŭtonoma ministerio en la registaroj 3-a Raymond Barre (Maurice Papon), Pierre Bérégovoy (Michel Charasse poste Martin Malvy) kaj Édouard Balladur (Nicolas Sarkozy).
Ekde la 18a de majo 2007, en la registaroj de François Fillon, la ministerio pri ekonomio, financoj kaj industrio estis partigita en du : ministerio pri ekonomio, industrio kaj dungado (sinsekve Jean-Louis Borloo, Christine Lagarde kaj François Baroin) kaj ministerio pri buĝeto, publikaj kontoj kaj ŝtatoficistaro (Éric Woerth). Tiu lasta poste akiris novajn titolojn kaj funkciojn : « ministerio pri buĝeto, publikaj kontoj, ŝtatoficistaro kaj ŝtata reformo » ekde la 23-a de junio 2007, « ministerio pri buĝeto, publikaj kontoj kaj ŝtata reformo » ekde la 22-a de marto 2010 (François Baroin), « ministerio pri buĝeto, publikaj kontoj, ŝtatoficistaro kaj ŝtata reformo » ekde la 14-a de novembro 2010 estrata de Valérie Pécresse ekde la 29-a de junio 2011.
Ekde la 16-a de majo 2012, la buĝeto estis denove ligita al la ministerio pri ekonomio kaj financoj. Ekde la 18-a de junio 2012, la ministerioj pri ekonomio kaj financoj estas kvar : Ministerio pri ekonomio kaj financoj (Pierre Moscovici), ekstera komerco (Nicole Bricq), produkta reprogreso (Arnaud Montebourg) kaj Ministerio pri manmetiaro, komerco kaj turismo (Sylvia Pinel).
Komisioj kaj atribuoj
De junio 2012, la ministro delegita komisiita pri buĝeto respondecas, per delegado de la ministro pri ekonomio kaj financoj, pri :
per delegado de la ministro pri ekonomio, financoj kaj ekstera komerco, ĝi repondecas pri la ekvilibro de la tuto de la publikaj kontoj kaj pri la plurjara strategio rilata al la ekvilibro de la socialaj kontoj kaj agoj por la financado de la sociala protekto.
Carlos Ramirez-Rosa
Carlos Ramirez-Rosa (karlos RAMIRES-ROSA) (naskiĝis la 18-a de februaro 1990] en Ĉikago, Ilinojso, Usono), estas usona politikisto. Li estas ano de la Ĉikaga Urba Konsilio de 35-a distrikto ekde 18-a de majo 2015. Antaŭ lia elektiĝo al la konsilio, li estis pagita organizanto en organizaĵo por la rajtoj de enmigrantoj, "Illinois Coalition for Immigrant and Refugee Rights", li ankaŭ estis dungito de Kongresano Luis Gutiérrez.
Li estas membro de la Progresma Frakcio de la Ĉikaga Konsilo, kaj estis elektita kiel delegito al la 2016-Demokrata Nacia Kongreso kiel Bernie Sanders-subtenanto. Elektita kiel 26-a jaraĝulo al la Ĉikaga Konsili en februaro de 2015, li estas la plej juna konsilanto de la urbo, kaj unu el la plej junaj reprezentantoj iam ajn elektitaj.
Li identigas sin kiel demokrata socialisto kaj ano de la Demokrataj Socialistoj de Usono.
4220 Flood
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la skota amatora astronomo Thomas Flood (1919–1988),
Schönhagen (Eichsfeld)
Schönhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Uder, ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj, kun administra centro en la samnoma komunumo Uder.
Turo Kristalo
Turo Kristalo (Torre de Cristal) estas la plej alta konstruaĵo de Madrido kaj tuta Hispanio, kune kun la Turo Ŝparkaso Madrido. Ĝi estas 250 metroj alta, kun 52 etaĝoj entute. Ĝia konstruado ekiĝis en 2004. La fasado estas tute kovrita per vitro kaj la supra nivelo, ŝajnigas la konstruaĵon kvazaŭ ĉizita vitro. La nubskrapulo troviĝas en la madrida kvartalo Fuencarral-El Pardo, en la komplekso Kvar Turoj Negoc-Areo. La unua etaĝo de la Turo Kristalo havas 10 metrojn alte kaj en la supra parto troviĝas kovrita vintra ĝardeno. La nubskrapulo ne apartenas al iu sola kompanio sed al la luprenado de oficejo al multaj entreprenoj.
Birobiĝano
Birobiĝano (Биробиджан, ביראָבידזשאן) estas ĉefurbo de la Hebrea Aŭtonomio (Juda Aŭtonoma Provinco) en Rusio; la nomo estas ofte uzata por la tuta provinco. Ĝi situas ĉe la riveroj Bira (Бира) kaj Biĝan, apud la ĉina limo kaj sur la Transsiberia fervojo, ĉe
Historio
La urbo estis fondita en la jaro 1915. Post la civitana milito post la oktoborevolucio de 1917 okazis pogromo (rusa vorto por judaj persekutoj) kun 100 mil mortintoj.
Komence de la 20-a jarcento per decido de Rusa cara registaro komenciĝis loĝigado de la apudfervojaj lokoj de la Amura fervojo. Sur la mapo ekaperas novaj loĝlokoj,interalie la fervoja stacieto Tiĥonjkaja (la nuntempa Birobiĝano). La nomo estis donita laŭ la tiama negranda areo – Monteto Tiĥonjkaja.
En 1928 en la loĝloko Tihonkaja loĝis 623 homoj, estis 237 disĵetitaj dometoj, elementa lernejo, poŝto, kaj vendejeto. La loĝloko estis bazo por akcepti transmigrantojn kaj provizigi alvenintojn per provianto, bruto kaj alia. Dum la jaro ĉi tien alvenis 856 homoj.
En 1928 jaro aperis unuaj brigadoj, kiuj fabrikadis produktaĵon surbaze de lokaj krudaĵoj: tajlora, bota kaj brika brigadoj, produktintaj en 1929 por konstruado la unuajn 100 mil pecojn de brikoj.
Per rezolucio de Prezidantaro VCIK de la 10-a de oktobro 1931 vilaĝo Tihonkaja ricevis statuson de laborista loĝloko kaj nomita Birobiĝano. Nomo Birobiĝan estis donita laŭ la riveroj Bira (“rivero”) kaj Biĝan (“lasta haltejo”).
Persekutoj kaj juda kultura heredaĵo
En la jaro 1936 kadre de tutlandaj politikaj reprezalioj ĉiuj judaj lernejoj kaj instancoj devis fermiĝi kaj multaj judaj gvidantoj estis senditaj al punlaborejoj.
Ekde la jaro 1937 Birobiĝano havas la urban statuson.
Post la Dua mondmilito Stalin planis forŝovi la judan problemon orienten kaj denove allasis judojn kiu kondukis al kelkaj jaroj de aktiva kultura vivo kaj la jida fariĝis eĉ deviga lernobjekto.
En 1949 denove aktiviĝis antisemitismo en la politika vivo, la sinagogo kaj juda biblioteko kun 30 mil libroj malaperis en incendio. Judaj lernejoj kaj judoj kiuj havis religian vivstilon estis persekutataj.
Nuntempe la zorgeme kultivata juda identeco konatigas la nomon de la urbo kiu allogas turistojn kaj garantias monhelpon de la registaro por la konservado de la propra lingvo kaj kulturo.
Vidindaj estas la sinagogo kaj la kulturcentro. Restas nur kelkmiloj da judoj (2012) kaj granda ŝildo je la enirvojo al la urbo kun la nomo de la urbo en la rusa kaj jida literoj.
Teritorio (estonte Respubliko) de la Judoj
La jida estis la oficiala lingvo de la subjekto de internacia juro kiun Bund (sekulara juda socialisma movado) volis starigi. Tiu projekto ekrealiĝis en Birobiĝano kaj poste fiaskis. Inspirita de ĝi ankaŭ la Esperanta Civito kiu celas reprezenti la 'esperantianojn' pere de subjekto de internacia juro.
Kodoj
La interurba telefona kodo estas 42622, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco inter la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).
Kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 99401.
Vidu ankaŭ
Birobiĝana Stelo, la loka jidlingva gazeto
Berken
Pri la komunumo
Berken estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 49 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Berken situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda bordo de la rivero Aro. Kun nur 49 loĝantoj Berken estas la plej magranda komunumo de la administra distrikto Supra Argovio. La komunumo Berken konsistas el la tri setlejoj Oberberken, Unterberken kaj Christehof. De sudo al nordo trafluas la vilaĝon la rivereto Seebach, kiu fontas en Inkwil kaj en Berken alfluas al Aro. En la sudo de Berken apud Weieracher Seebach fluas tra du malgrandaj lagetoj.
31854 Darshanashah
31854 Darshanashah estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Berken
Najbaraj komunumoj
La komunumo Berken limas en nordo aliflanke de la rivero Aro al Walliswil ĉe Niederbipp, en oriento ankaŭ aliflanke de la rivero al Bannwil, en sudoriento al Graben, en sudokcidento al Heimenhausen, en nordokcidento al Walliswil ĉe Wangen.
Trafiko
Tra Berken pasas la kantona vojo 1449 de Herzogenbuchsee al Schwarzhäusern, kiu pasas en Berken la riveron Aro per ponto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de 5 kilometroj norde en Niederbipp. La komunumo ne disponas pri konekto al la publika transportreto. La plej proksima bushaltejo troviĝas en Heimenhausen en distanco de proksimume 2 kilometroj sude.
Historio
La unua dokumenta mencio de Berken datiĝas el la jaro 1272 kiel Berinkon. Sur la teritorio de Berken estis trovitaj unuopaj objektoj el la neolitiko. Ek de la mezepoko Berken apartenis al la Senjorujo Aarwangen kies sorton ĝi dividis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. En la jaro 1798 ĝi estis atribuita al la distrikto Wangen, ĉe kiu ĝi restis ĝis ties integriĝo al la nova administra distrikto Supra Argovio en la jaro 2010. Kiel oni povas legi en la retejo de la komunumo, la vilaĝanoj malgraŭ la malgrandeco fieras pri sia aŭtonomio. La administran laboron Berken dividas kun la komunumo Inkwil.
Vidindaĵoj
La trankvila kaj pitoreska komunumo estas alloga por dimanĉaj promenadoj laŭlonge de Aro kaj en la apudaj arbaroj kaj kampoj. Kaj kiu migradas en Berken ne devas maltrafi halti en la restoracio Leono (germane Löwen, alemane Löien), kies kuirejo estas vaste konata ankaŭ fore de la regiono. La tradicia berna domo en la jaro 1937 komplete forbruliĝis kaj poste estis rekonstruita en ĝia hodiaŭa formo.
Mohammad Mansoornejad
Mohammad Mansoornejad ( محمد منصورنژاد) estas irana pensulo kiu studis koncerne Islamon dum pli ol 30 jaroj. Li atingis PhD gradon en politika scienco en Tehrana universitato kaj dum tiu tempo li studis multajn islamajn teologiajn resursojn. Lia unua scienca artikolo estis elektita por nacia konferenco, nome "Kulturo kaj Evoluo", en 1992, kaj post tio li skribis ĉirkaŭ 100 artikolojn. Li prezentis multajn artikolojn en multaj diversaj internaciaj kaj naciaj konferencoj.
Refreŝigaĵo
Refreŝigaĵo aŭ senalkoholaĵo (en la angla: soft drink, en la germana Erfrischungsgetränk) estas trinkaĵo aŭ miksaĵo el trinkaĵoj sen alkoholo.
Mohammad Mansoornejad
Publikaĵoj
La aliro de liaj libroj estas kutime politika, kultura, aŭ socia. Krome li temigas respondadon de religiaj demandoj, aparte kiuj estas pli malfacilaj.