cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de fotografio
La historio de la moderna fotografio komenciĝis en la 1820-aj jaroj per la laboro de la pioniroj de fotografio Nicéphore Niépce, Louis Daguerre kaj poste William Henry Fox Talbot.
Camélas
Camélas (Cameles) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Historio de fotografio
Ili devis solvi tutdiversajn teknikajn problemojn:
La negativ-pozitiva proceduro, inventita de Talbot, ebligis reproduktadon de fotoj en grandaj nombroj.
Popularigo de fotado
Plia perfektigo (albumina plako, kolodia malseka plako, gelateno, celuloido, rulfilmo) permesis, ke la plakoj fariĝu pli malgrandaj kaj flekseblaj. Kaj aperis nova profesio: la fotografisto - pli kaj pli populariĝis havi foton kiel rememoraĵon pri speciala okazaĵo, familia festo.
En julio 1888 Kodak surmerkatigis la unuan fotilon kun rulfilmo kaj sloganis: "You press the button, we do the rest" (Vi premu la butonon, ni faras la reston) kaj en 1901 fotilo Brownie de Kodak konkeris amasan klientaron.
Kolora fotado
Dum la tuta 19-a jarcento oni eksperimentis pri kolorfotado, kaj la unua kiu sukcesis fari kolorfoton estis skota fizikisto James Clerk Maxwell en 1861. Li fakte faris tri fotojn de la sama motivo tra tri diverskoloraj filtriloj (ruĝa, verda kaj blua), kiujn li poste projekciis tra la samaj filtriloj. Sergej Miĥajloviĉ Prokudin-Gorskij progresigis tiun metodon.
Ankaŭ kolorfotoj laŭ Lippmann-tekniko surbaze de difrakto estas videblaj nur per projekciado. Ĝi estis evoluigita de Nobel-premiita (en 1908) fizikisto Gabriel Lippmann en 1891.
Pri daŭraj surpaperaj kolorfotoj laboris francoj Louis Ducos du Hauron kaj Charles Cros ekde 1862. Hauron patentigis eĉ uzeblan proceson, bazitan same sur trifarbaĵo (trikromio). Sed nur en 1873 kaj 1884 Hermann W. Vogel sukcesis sensitivigi arĝent-halogenidan filmon per verda kaj oranĝkolora lumo (ortokromata fotado). Sensitivo per ruĝaj ondoj estis atingita nur en 1902 Adolf Miethe kaj A. Traube per la t.n. pankromata sensado.
La fratoj Auguste kaj Louis Lumière prezentis en 1904 la aŭtokrom-plakojn, bazitajn je kolorigitajn terpomaj ameloj (oranĝruĝa, verda, violeta) kaj bromarĝentaĝelatina emulsio.
La unuaj tritavolaj filmoj surmerkatiĝis en 1936 de Agfa kaj Kodak. La filmo konsistas el tri tavoloj, kie la arĝento-halogenidaj kristaloj estas ligitaj al molekuloj sensitivaj por - respektive - blua, verda, ruĝa lumo.
Cifereca fotografio
Cifereca fotografio surbaze de elektronika bildotransformilo (CCD-fotosensilo, CCD = angle: "charge-coupled device") estis inventita en 1969 de Willard Boyle kaj George E. Smith en AT&T Bell Labs.
Honkajoki
Honkajoki (ĝis la jaro 1952 Hongonjoki) estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Satakunta. Honkajoki estis ligita al Kankaanpää en komenco de la jaro 2021. La areo de la komunumo estis, el kio estis akvo. La 31-an de decembro 2020 Honkajoki havis 1,598 loĝantojn. En Honkajoki estas multe Natura 2000 -areoj.
Centramerikaj pinaroj-kverkaroj
La Centramerikaj pinaroj-kverkaroj estas tutmondaj 200-regiono situanta en suda Meksiko kaj Centrameriko, signita de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kiel unu el la prioritataj ejoj por la naturkonservado.
Tiuj arbaroj ampleksas montarajn subtropikajn arbarojn kie pinaj kaj kverkaj arboj superregas. Ili etendiĝas tra pluraj gravaj montaroj, inkluzive de Neĝmontaro kaj Suda Patrinmontaro. La regiono konsistas el jenaj ekoregionoj :
Korporacio de Transporto de Montrealo
Korporacio de Transporto de Montrealo (france: Société de transport de Montréal (STM); antaŭe Société de transport de la Communauté urbaine de Montréal (STCUM) ĝis 1-a de januaro 2002), publika korporacio kiu administras la publikajn transportilojn (aŭtobuso kaj metroo de la urbo de Montrealo, Kebekio, Kanado). Ĝi havas la dekkvaran plej grandan dungitaron de Kebekio.
Mihály Szemes
Mihály Szemes [mihAj semeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szemes Mihály estis hungara reĝisoro, scenaristo, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Marianne Szemes.
Biografio
Mihály Szemes frekventis pedagogian altlernejon, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato de Szeged. En 1942 li eklaboris en filma produktejo, baldaŭ li estis soldato, eĉ militkaptito. Post la 2-a mondmilito li laboris plu en la filma produktejo. En 1946 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 filinojn. Li instruis en la Teatra Akademio inter 1949 kaj 1951. Li iĝis internacie konata en 1955. Li ricevis premion en 1963.
Parsteinsee
Parsteinsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Barnim de la federacia lando Brandenburgio kaj estas membro de la komunumaro Amt Britz-Chorin-Oderberg. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Impresionisma muziko
Impresionisma muziko aŭ ankaŭ impresisma muziko estas muzika stilo je la fino de la 19-a jarcento, kies ĉefa reprezentanto estis la franca komponisto Claude Debussy.
La nocio impresionismo
La ĉefa impulso por la muzika impresionismo eliris de la pentrarto (vd. impresionismo). Kontraŭe al la kutima laborado ene de fermita ateliero kelkaj francaj pentristoj, je la pinto Claude Monet, komencis verki sub libera ĉielo. Ilia ekzakta observado de la lumo- kaj ombroproporcioj igis ilin ludi per tiuj ĉi efektoj, anstataŭ klarajn konturojn la impresionistoj metis sur la tolon subjektive perceptitan koloron, decida iĝis finfine la impreso (fr. l'impression) de momento. Kurt Pahlen priskribas la etoson en „Die große Geschichte der Musik“ (la granda historio de la Muziko):
Apud la pentristo staras muzikisto. Ĉi tiu perceptas la mallaŭtan murmuradon de la riverego, unuforma, senfina. Tiam, kiam lia amiko pentristo ĉeborde persistas kaj ek-spertas la riveron naturaliste, ankaŭ li perceptas novan, etajn tonsinsekvojn, ĉiu alia ol la antaŭa, en si mem malgrava kaj tamen sontapiŝo senpaŭza.''
Tian sintenon oni riproĉis en 1887 al la komponaĵoj de Debussy kiel „vaga impresionismo“. La komponisto kontraŭis:
Fakte komponistoj de la impresionismo ofte provis transformi eleksterajn impresojn en internan sentesprimon. Debussy mem tamen sindefendis kontraŭ la nocio. Por li muziko estis „son- kaj kolorarto“.
Dek ĉefaj disĉiploj
La dek ĉefaj disĉiploj estis la ĉefaj disĉiploj de budho Gaŭtamo. Depende de la tekstoj, la disĉiploj inkluditaj en la grupon varias. La Sutro Vimalakirti inkludas:
Impresionisma muziko
Komponistoj
Plua grava komponisto de la impresionismo estas Maurice Ravel, kiu tamen ankaŭ komponis multajn verkojn, kiuj ne estis registritaj kiel impresionisma. La verkoj de multaj komponistoj apartenas al la impresionismo aŭ estis influitaj de ĝi: En la franclingvaj regionoj inter aliaj Paul Dukas, Florent Schmitt, Jean Francaix, Joseph Ryelandt, Abel Decaŭ, Olivier Messiaen, Manuel Blancafort, Guillaume Lekeu, Guy Ropartz, Albéric Magnard, Ernest Chausson, Charles-Marie Widor, Vincent d'Indy, Charles Tournemire, Gabriel Fauré, Louis Vierne, Gabriel Pierné, Paul Ladmirault, Albert Roussel, Paul le Flem, Reynaldo Hahn, André Caplet, Jehan Alain, Jacques Ibert, Georges Migot, Dynam Victor Fumet, Charles Koechlin, Emmanuel Chabrier, Maurice Duruflé, Henri Duparc aŭ Maurice Emmanuel.
En hispanio inter aliaj Manuel de Falla, Isaac Albéniz, Joaquín Turina, Joaquín Rodrigo kaj Federico Mompou.
En Italio Ottorino Respighi kaj Giacomo Puccini. En orienta Eŭropo Georges Enesco, Karol Szymanowski kaj Alexander Scriabin.
En Anglio impresionismaj influoj montriĝas ekz. je Frederick Delius, John Ireland kaj Cyril Scott, parte ankaŭ je Arnold Bax. al la malmultaj germanaj komponistoj influitaj de la impresionismo apartenas Walter Niemann, kaj en kelkaj verkoj siaj ankaŭ Sigfrid Karg-Elert.
Sinergio de la artoj
La poetoj amikigitaj kun Debussy, Charles Baudelaire, Paul Verlaine kaj Stéphane Mallarmé rilatigis lin kun la simbolismo de la poezio. Pri libreto de Maurice Maeterlinck Debussy komponis sian operon „Pelléas et Mélisande“. Ankaŭ liaj kantoj koncentriĝas sur la tekstenhavo kaj la el tiu rezultan etoson. La muziko „Prélude à l'après-midi d'un faune“ poste ŝanĝiĝis en baleton.
Distingiloj
La impresionismo markas la finon de la romantika muziko. Kvankam samtempe verkis komponistoj de la malfruromantiko, la impresionismo jam evoluigis propran tonlingvon, kiu distingigis ĝin de ĉi tiuj verkoj. Kiel elirpunkto de ĉi tiu evoluo oni rigardas ofte la faman Tristan-akordon de Richard Wagner, kiu unuan fojon foriĝis de la funkcionala harmoniko.
La impresionisma muziko evitis fermajn melodioj laŭ fiksita skemo aŭ frazo. Anstataŭe ĝia melodiaro distingiĝas per flua, ondoforma aŭ ankaŭ pendola moviĝo. En „Pelléas“ de Debussy troviĝas ankaŭ pasaĝoj kantataj recitative sur nur unu tono; jen la sonkoloroj de la orkestro estas ege pli grava ol la melodio de la kantvoĉo.
Harmonie okazis anstataŭ ŝoviĝoj anstataŭ kadencoj kaj iliaj plilarĝiĝoj, libere ŝvebantaj kaj harmonie neligitaj akordoj, bordunkvintoj. Sonaj nuancoj, kiuj povas apenaŭ senteble ŝanĝi etosojn, evoluis al ekstrema graveco.
La ritmaron stampis vualiga, rafina estetiko. La impreso de ĉiame ŝanĝiĝa sontapiŝo sen bruskaj ŝanĝoj malofte ĉesis.
La plej elstara rekonilo do estis la sonkoloro kaj la instrumentigo. Tipaj estas tavoligoj de muzikaj ebenaĵoj: profunda, sed ne trudema baso, viglaj mezvoĉoj kaj klara motivo en la supraj voĉoj, kiu tamen ne subiĝis al la leĝoj de la kutima klasikromantika prilaborado (diminuado, disigoj ktp.), sed pli bone estis traktata asociece. Apartaĵo estas la „Bolero“ de Maurice Ravel.
Tiuj ĉi elementoj ebligis formi etosajn kaj spacajn ŝanĝojn ene de verko subile, sen ke la verko mem bezonus plurajn finajn etformojn kiel kantoj aŭ duetoj klare separitaj de la resto de opero. Ene de akto ĉiuj transiro pasas flue kaj sen paŭzoj kaŭzitaj pro la formo. La ambigua harmoniko eĉ nuntempe estas surpriza kaj ne estas fikseble laŭ harmoniaj leĝokonformecoj.
Tipaj formoj de la impresionisma muziko estas la trakomponita opero (krom „Pelléas et Mélisande“ de Debussy ankaŭ „Ariane et Barbe-Bleue“ de Paul Dukas kaj „L'enfant et les sortilèges“ de Maurice Ravel) kaj simfoniaj poemoj. Ankaŭ oftas pianoverkoj kaj kantoj, kiuj estis ordigitaj en diversaj koloktoj laŭ poetoj. Plua karakterizaĵo estas la regreso al antaŭklasikaj formoj kiel tokato, sarabando, menueto kaj paspiedo. Per tio la impresionismaj komponistoj ekligiĝas al la klavicenmajstroj Jean-Philippe Rameau kaj François Couperin.
La impresionistoj, ĉu pentristoj, verkistoj, poetoj aŭ muzikistoj, precipe pro la Internacia ekspozicio en Parizo ekŝatis fremdajn ekstereŭropajn kaj ekzotikajn artojn, kaj tiun emon respegulas ankaŭ multaj el iliaj verkoj. Bela ekzemplo por la ekzotismo en la impresionisma muziko estas la pianopeco Pagodes el Estampes de Claude Debussy (vd. la supran partituron): La titolo (Pagodes = pagodoj) promesas ekzotan etoson, kaj Debussy plenumas tion per kompoziciaj rimedoj, kiuj estas tipaj por tonpentra impresionismo. Jen ekzemple la bordunkvinto en la baso. La akordoj sen klara funkcionaleco estas sonkoloroj, la melodio en la supravoĉo estas kvintonisma kaj malhavas klaran strukturon kiel melodio el la Viena klasiko. Kelkloke la melodion akompanas kvart- aŭ kvintparaleloj. Foje ankaŭ la melodia ritmo fariĝas ne klare konturita pro rapidaj movoj kaj la ofta ŝanĝo inter duoloj kaj trioloj. La granda tonamplekso sur la piano (ekde B ĝis g#'') postulas de la pianisto la uzadon de la dekstra pedalo, kio efikas, ke la tonoj perdas siajn konturojn kaj fariĝas nebulaj. Per tiuj ĉi rimedoj Claude Debussy aludas la indonezian gamelanorkestran muzikon kaj elvokas je la aŭskultanto la imagon de pagodo en orient-Azio.
NGC 3540
NGC 3540 (aliaj indikoj — NGC 3548, UGC 6196, MCG 6-25-11, ZWG 185.11, NPM1G +36.0243, PGC 33806) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3540, NGC 3548.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4060 Deipilo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la ĉilia astronomo Guido Pizarro elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Deipilo, greka batalinto de la troja milito.
542
En la jaro 542 post Kristo okazis, interalie:
Tyrvää
Tyrvää estas eksa komunumo de Finnlando en suda parto de provinco Satakunta. Kampurbo Vammala estas atingita el Tyrvää 1910, sed 1973 Tyrvää kaj Karkku estas ligita al Vammala 1973. Terareo de Tyrvää estis. La 31-an de decembro 1972 havis Tyrvää 7,123 loĝantojn.
22448 Ricksaunders
22448 Ricksaunders estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras John Richard Saunders, konstruanton de astronomiaj instrumentoj, kiu komencis en 2012 periodon kiel Prezidento de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado en Londono Centro.
Helena Marusarzówna
Helena Marusarzówna (naskiĝis la 17-an de januaro 1918 en Zakopane, murdita la 12-an de septembro 1941) estis majstrino de ski-sportoj, kurierino transtatra, soldatino de Pola Subtera Ŝtato.
Vivo
Filino de Jan Marusarz kaj Helena el familio Tatara, fratino de Stanisław Marusarz, diplomitino de komerca lernejo en Zakopane. Jam infanaĝe montris grandajn kapablojn pri skiado. En la jaroj 1936-1939 estis la plej bona pola skikonkursantino. Sepfoja ĉampionino de Pollando w konkuroj: descendskiado, slalomo kaj kombino.
Neman
Neman (ruse Неман, historie germane Ragnit) estas urbo en Kaliningrada provinco en Rusio.
Helena Marusarzówna
Vivo
De septembro 1939 partoprenis la polan rezistomovadon, fukciante de oktobro kiel sekreta kurierino de la unuo "Zagroda" de Konspira Interligitec-Fako ĉe Ĉefa Komandejo de SZP-ZWZ (Servo al Venko de Pollando-Asocio de Armita Batalado) al la bazo "Romek" en Budapeŝto, transportante poŝtaĵon kaj kondukante homojn tra la montara itinero. Ŝi estis kaptita marte 1940 de slovaka ĝendarmaro kaj transdonita al Gestapo. Oni ŝin tenis en malliberejoj en Muszyna, Nowy Sącz, en zakopana sidejo de Gestapo „Palace”, Tarnów kaj Krakovo. Plurfoje torturata, ne perfidis sekretajn informojn, tamen gestapo trovis en ŝia pakaĵo leteron en la hungara lingvo kaj post pluraj monatoj asociigis ĝin kun Stefania Hanauskówna.
Neman
La urbo situas en distanco de 12 kilometroj de fervoja stacio en urbo Sovetsk (Советск, historie germane Tilsit).
Helena Marusarzówna
Vivo
La 12-an de septembro 1941 pafmortigita en Pogórska Wola (distrikto Tarnów), laŭ alia versio ekzekutita la 23-an de julio 1941 en arbaro Kruk en Skrzyszowo, apud Tarnów kune kun Janina Bednarska kaj Stefania Hanauskówna kaj aliaj 3 virinoj.
Neman
En 1959 la urbo havis proksimume 9 500 loĝantojn.
Helena Marusarzówna
Memorigo
Postmorte distingita per Milita Ordeno Virtuti Militari, kaj en 1967 de la Ŝtata Konsilio de la Pola Popola Respubliko per Batal-Kruco.
En la jaroj 1946–1994 en Zakopane estis Memorialo al Bronisław Czech kaj Helena Marusarzówna; ŝiaj stratnomoj estas en Krakovo, Bydgoszcz, Zakopane, Tarnów, Nowy Sącz, Rzeszów, Żary, Gdańsk, Słupsk, Jastrzębie-Zdrój, Lodzo, Radom, Lębork, Otwock, Rybnik, Krapkowice, Jaworzno kaj Świdnica kaj la nomo ĉe pluraj lernejoj kiel en Szczyrk, Pogórska Wola, Otwock kaj Varsovio.
Sady nad Torysou
Sady nad Torysou, hungare Izdobabeszter (izdobabester) estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Sady nad Torysou situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 7 km-ojn.
Historio
Izdoba estis unue menciita en la jaro 1335, la najbara Beszter en 1332. En 1910 loĝis en Izdoba 368 homoj, (plejparte slovakoj), en Beszter 446 homoj (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 ili rehungariĝis laŭ la unua Arbitracio de Vieno. En 2001 loĝis en Sady nad Torysou 1644 homoj, (1576 slovakoj, po 21 ciganoj kaj hungaroj kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Byster naskiĝis hungara kalvinana pastro Imre Peres.
Újbuda
Újbuda estas la 11-a distrikto de Budapeŝto. La loknomo signifas: nova-Buda.
Situo
Distrikto Újbuda situas en la okcidenta parto de la ĉefurbo plejparte sur ebenaĵo. Aparte menciindaj lokoj estas Albertfalva, Gazdagrét, Kamaraerdő, Lágymányos, Kelenföld, Monto Gellért, Monto Sas.
Historio
La plej frue keltoj vivis tie, poste romianoj, fine hungaroj alvenis. Dum regado de turkoj (kaj ankaŭ poste) sporadaj komunumoj vivtenis sin. La supre menciita Albertfalva en 1819 fondiĝis. La evoluo komenciĝis nur en la 20-a jarcento. Ponto, universitato, diversaj uzinoj, interurba tramo konstruiĝis. Ĝis 1930 la lokoj apartenis al Vár (distrikto), poste fondiĝis la nova distrikto, la 11-a. En 1950 aldoniĝis Albertfalva kaj ceteraj lokoj. Dum la socialismo precipe 10-etaĝaj domoj konstruiĝis, sekve nun en tiu distrikto loĝas la plej multe en Budapeŝto. En 2005 la oficiala nomo iĝis Újbuda, pli frue oni uzis precipe Kelenföld kaj Lágymányos.
31475 Robbacchus
31475 Robbacchus estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert M. Bacchus, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri sciencoj de medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Lincoln Park Academy de Fort Pierce (Florido, Usono).
Listo de riveroj en Paranao (Brazilo)
Listo de riveroj en Paranao, Brazilo
Nelidovo
Nelidovo (ruse Нелидово) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28435.
La urbo estis fondita en jaro 1900 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo apud loĝejo Iotkino (Иоткино) (konata ekde 1701).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1949.
La interurba telefona kodo estas 08266, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Christian Hagans
Christian HAGANS (naskiĝinta en la 27-an de septembro 1829 en Erfurto, mortinta samloke la 26-an de aŭgusto 1908) estis germana lokomotivfabrikanto.
Nelidovo
La urbo estas ĉe rivero Meĵa (Межа) (kiu enenfluas en riveron Zapadnaja Dvina (rivero) (Западная Двина)).
Christian Hagans
Biografio
La filo de forĝisto trejnitis kiel seruristo kaj frekventis la lernejon Gewerbeinstitut en Berlino antaŭ ol plukleriĝe vojaĝi. Li laboris en Szeczin ĉe la posta Vulcan-ŝipfarejo kaj en Hagen kie li unuafoje estis en kontakto kun fervoja tekniko. Post la morto de la patro li transprenis en 1854 lian atelieron, al kiu apratenis ankaŭ vendejo por feraĵoj. Tri jarojn poste Hagans fondis sur propra grundo fergisejon, kie li paŝon post paŝo faris agrikulturajn maŝinojn kaj ekipaĵojn por muelejoj, sukerfabrikoj kaj salfarejoj.
Nelidovo
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 26,5 mil loĝantojn.
Christian Hagans
Graveco
La nomo de Hagans ĉiam estos en konekto kun speciala lokomotivspeco taŭga por kurbozaj linioj. Ili inter 1890 kaj 1910 grandnombre ankaŭ eksportitis. La malfacilaj kondiĉoj de la turingiaj pejzaĝoj (i.a. kun ĝiaj montoj) inspiris lin plani la t.n. Hagans-lokomotivon. Lin centprocente subtenis Locher, la tiama komisiito pri lokomotivoj de la prusia fervoja direkcio en Erfurto. Sur tiu reto veturis ne tute 100 specoj T 13 respektive T 15 kun kvar respektive kvin aksoj. Ankaŭ kavaksa versio liveritis, aparte por etŝpuraj maŝinoj.
Lalovo
Bazaj informoj
Lalovo, ukraine kaj ruse Лаловo, hungare Beregleányfalva, slovake Lalová estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
Lalovo situas sur rande de ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Ĥust-Mukaĉeve. La lasta troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1465. Longe estis 2 apudaj vilaĝoj Németleányfalva kaj Oroszleányfalva, kiuj fine unuiĝis. Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1566 la tataroj detruis la vilaĝon. En la 17-a jarcento germanoj alvenis. En 1910 loĝis en Beregleányfalva 776 da homoj, rutenoj en majoritato, germanoj en minoritato. Ĝis 1920 Beregleányfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris sendependan respublikon. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Lalovo. Ekde 1945 Lalovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo la katolika preĝejo estis malkonstruita. Nuntempe loĝas en Lalovo ukrainoj, rutenoj kaj germanoj.
Klipervojo
En velado, la Klipervojo estis la tradicia itinero velita per rapidaj ŝipoj (kliperoj) inter Eŭropo kaj la Malproksima Oriento, Aŭstralio kaj Nov-Zelando. La itinero iris de okcidento al oriento tra la Suda Oceano, por fari uzadon de la fortaj okcidentaj ventoj de la Muĝanta Kvardeko. Multaj ŝipoj kaj maristoj estis perditaj en la malfacilegaj kondiĉoj laŭ la itinero, precipe ĉe Horna Kabo, kiun la kliperoj devis preterpasi je sia reveno al Eŭropo.
La Klipervojo maluziĝis komerce pro la enkonduko de vaporŝipoj, kaj la malfermo de la Sueza kaj Panama kanaloj. Tamen, ĝi restas la plej rapida mareltena itinero ĉirkaŭ la mondo, kaj kiel tia estis la itinero por pluraj elstaraj velkonkursoj, kiel ekzemple la Around Alone kaj la Vendée Globe.
Nelidovo
En jaro 2002 la urbo havis 26,2 mil loĝantojn.
Stacio Yoshita
Stacio Yoshita (japane: 吉田駅 [Joŝita-eki], angle: Yoshita Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Keihanna.
SMR
La vorto havas plurajn signifojn:
23-a de aŭgusto
Je la 23-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 23-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Kia koincido
Kia koincido - oficiale kun du majuskloj Kia Koincido - estas Esperanto-teatra grupo, kiu formiĝis en 1985 en Germanio okaze de la 41-a Internacia Junulara Kongreso en Eringerfeld. Ĝia unua teatraĵo estis La Kalva Kantistino (france: La Cantatrice Chauve) de Eugène Ionesco. La frazo "Kia koincido", kiu ege ofte ripetiĝis en la dramo, finfine ankaŭ fariĝis la nomo de la grupo. Fine la ensemblo arigis junajn esperantistajn aktorojn el Germanio, Nederlando kaj Britio.
Post grandaj sukcesoj dum la IJK 1985 en Eringerfeld kaj la 70-a Universala Kongreso en Augsburg, la ensemblo decidis daŭrigi sian Esperantan teatrumadon. Krom La Kalva Kantistino de Eugène Ionesco la geaktoroj prezentis interalie Pikniko sur la Batalkampo de Fernando Arrabal, Kato sur varmega ladotegmento de Tennessee Williams, La aŭdienco de Václav Havel, Pupohejmo de Henrik Ibsen kaj la skeĉon Same procedi kiel ĉiujare (angle: Dinner for one) de Freddie Frinton.
Artistkolonio (Kecskemét)
La Artistkolonio en Kecskemét situas en randa parto de urbo Kecskemét.
10055 Silcher
10055 Silcher estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto de popolkantoj Friedrich Silcher (1789–1860), muzika direktoro de la Universitato de Tubingeno de 1817. Li estis fama edukisto pri muziko, promociinto de la muziko por laikoj kaj fondinto de pluraj ĥoroj. Silcher eldonitaj multnombrajn kolektojn de popolkantoj kaj komponis, transskribis kaj aranĝis muzikon por viraj kaj geaj ĥoroj. Inter liaj plej konataj komponaĵoj, ankoraŭ tre populara nuntempe, estas Aennchen von Tharau, Ich weiss nicht, was soll es bedeuten kaj Alle Jahre wieder ("Aennchen de Tharaŭ", "Mi ne scias kion tio signifas" (sur la poemo Loreley de Heine) kaj "Ĉiu jaro denove").
Dany Boon
Dany Boon, naskiĝinta kiel Daniel Hamidou la en Armentières (Francio), estas franca komikisto, aktoro, reĝisoro kaj film-produktisto.
La patro de Hamidou devenis de Alĝerio, lia patrino estis franca. Li elektis sian pseŭdonimon laŭ televida serio nomita Daniel Boone de 1964, kies nomo siavice devenas de la nord-amerika blankula pioniro Daniel Boone.
Boon aktoris interalie en Bimboland kaj Joyeux Noël. Li reĝisoris pri La Maison du bonheur kaj Bienvenue chez les Ch'tis, en kiu li ankaŭ aktoris.
Karkku
Karkku estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. La terareo de la komunumo estis. La 31-an de decembro 1972 la komunumo havis 2,538 loĝantojn. Karkku kaj Tyrvää estas ligita al Vammala 1973.
Calmeilles
Calmeilles (Calmella) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Calmeillens.
Champcevrais
Champcevrais estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 314 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Champcevrais etendiĝas sur 32.73 km², kaj havis 314 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre Denis, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Champcevrais apartenas al la kantono de Bléneau, kies ĉefurbo estas Bléneau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Manado
Manado (ĉine 万鸦老) estas marhavena urbego kaj katolika diocezo en insulo Sulaveso, en provinco Norda Sulaveso en Indonezio, kie ĝi estas administra centro de la provinco. Laŭ stato de la jaro 2020 la urbo havis 451 916 loĝantojn. Manado konsistas el 11 distriktoj. La loknomo devenis el la loka lingvo signifanta "sur la malproksiman marbordon" aŭ "en la distanco".
Geografio
Manado situas en norda parto de la insulo laŭ golfo ĉirkaŭita per montoj. Bitung troviĝas 33, Balikpapan 943, Makassar 950, Denpasar 1551, Surabajo 1656, Semarang 1856, Jogjakarto 1908, Bandungo 2126, ĉefurbo Ĝakarto 2173, Palembang 2287, Bandar Lampung 2306, Batam 2313, Pekanbaru 2603, Medano 2916, Banda Aceh 3308 kilometrojn (aere).
Historio
Antaŭ ol eŭropanoj alvenis al Norda Sulaveso, la areo apartenis al sultanlando, kie estis postulo la islama religio. Ekde la 16-a jarcento dominado de portugaloj komenciĝis, ekde la 1550-aj jaroj hispanoj regis. Tiam ili transprenis la portugalan fortikaĵon, dum la haveno estis komerca centro pri kafoj de ĉinoj. Jam la nederlandanoj konstruis novan fortikaĵon en 1658, pli poste la unuan kirkon ĉi tie. La angla biologo Alfred Wallace vizitis Manadon en 1859 kaj laŭdis la urbon por ĝia beleco. La japana dominado okazis inter 1942-1945. En 1961 katolika dicezo estis establita.
Trafiko
Manado havas trairan ĉefvojon laŭ la marbordo, krome kuras vojo al Bitung kaj al interno de la insulo. La marhaveno estas tre grava kaj la internacia flughaveno apartenas al la ĉefaj indoneziaj flughavenoj. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Manado havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2662 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 21-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
543
En la jaro 543 post Kristo okazis, interalie:
Pietro da Cortona
Pietro da Cortona, kies aŭtenta nomo estis Pietro Berettini (aŭ Berrettini) (Cortona, 1a de novembro 1596 – Romo, 16 de majo 1669) estis itala pentristo kaj arkitekto.
Pietro de Cortona apartenas al la komenca periodo de la Baroko. Li estas konata ĉefe pro sia laboro en la kampo de la freskoj dekoraciaj kaj de la pentrarto. Dum la papado de Urbano la 8-a (el kiu li faris portreton), estis unu de la ĉefaj artistoj tiam establitaj en Romo, kun Bernini kaj Borromini. Li estas la ĉefa reprezentanto de la dekoracia arto de la centra Baroko, superante artistojn antaŭajn kiel Giovanni da San Giovanni kaj konkurencantojn kiel Giovanni Lanfranco.
Neufahrn apud Freising
Neufahrn (prononco ) apud Freising, germane Neufahrn bei Freising, estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freising kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trafiko
Neufahrn per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojoj kaj, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon. La flughaveno Munkeno distancas 4 kilometrojn.
En la plej orienta parto de la komunuma teritorio fluas la rivero Isar.
20103 de Vico
20103 de Vico estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Rodolfo Calanca elde Cavezzo (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala jezuita pastro kaj astronomo Francesco de Vico (1805–1848), konata pro la malkovro de sep kometoj, el kiuj 54P kaj 122P/de Vico. Li estis direktoro de la observatorio de la Roma Kolegio de Romo de 1838 ĝis 1848. De Vico naskiĝis en la urbo Maĉerato kaj la Observatorio de la Montoj D´Aria de Serrapetrona estas dediĉita al li.
28 Bellona
28 Bellona estas granda asteroido de la asteroida zono, malkovris ĝin la germana astronomo Karl Theodor Robert Luther elde la Observatorio de Duseldorfo (Germanio) la.
Buronzo
Buronzo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Verĉelo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Balocco, Carisio, Castelletto Cervo (BI), Gifflenga (BI), Masserano (BI), Mottalciata (BI), Rovasenda, San Giacomo Vercellese kaj Villanova Biellese (BI).
28 Bellona
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Belona, romia diino de la milito; ĉar la Krimea milito komenciĝis antaŭ nelonge.
Bellona estis unu el la lastaj asteroidoj, kiuj havis simbolon ; tiu ĉi figuras spadon kaj vipon :
Gaŭĉa Esperanto-Asocio
Gaŭĉa Esperanto-Asocio - portugale Associação Gaúcha de Esperanto - estas la regiona Esperanto-asocio en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi havas sian sidejon en la subŝtata ĉefurbo Porto Alegre, kaj estas branĉo de Brazila Esperanto-Ligo. Krom regulaj lingvokursoj, interalie historia gastejo de Porto Alegre okazas babilaj kaj kulturaj renkontiĝoj nomataj "Verda Kafo".
NGC 3541
NGC 3541 (aliaj indikoj — MCG -2-29-3, PGC 33759) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Spělkov
Spělkov (Spielkau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1392.
Arroyo de la Encomienda
Arroyo de la Encomienda [aROĝo delaenkoMJENda] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campiña del Pisuerga en la centro de la provinco. Arroyo de la Encomienda estas etimologie komprenebla kiel Rojo de la Komandoreco. Ĝi estas dividita en ok kvartaloj, el kiuj la ĉefa estas La Flecha, kie estas la urbodomo. La aliaj kvartaloj estas La Vega, Vega de la Encomienda, Arroyo, Monasterio del Prado, Doña Juana, Las Lomas de Arroyo kaj Sotoverde.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 11,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 20 716 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male pro proksimeco al la provinca ĉefurbo ĝi ekfunkciis kiel dormurbo el la 1970-aj jaroj kaj ĝi akiris ekde tiam 20 000 loĝantojn. Ĝi distas 8 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Ciguñuela, Zaratán, Valadolido kaj Simanko. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La plej frua referenco de Arroyo datas el 1206. Dum la Mezepoko ĝi formis parton de la komunumo Merindad del Infantazgo de Valladolid (en mezepoka kastilia "Meryndat del Infantadgo de Ualladolid") administracia unuo de la Krono de Kastilio, kiel aperas en la libro Becerro de las Behetrías de Castilla, fare de la Korteso de Valadolido de 1351. En la 18-a jarcento Arroyo apartenis al la Komandoreco (Encomienda) de Wamba; en tiu tempo estis 13 lokanoj (familioj).
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la romanika preĝejo de la 12-a jarcento kun elstaraj pordego kaj absido.
Bori Péterfy
Bori Péterfy [pEterfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péterfy Bori estas hungara aktoro, ŝlagrokantisto (mezosoprano), tekstopoeto. Ŝia avino estis Adrienne Jancsó, ŝia avo estis Zoltán Jékely, ŝia patro estis László Péterfy.
Bori Péterfy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bori Péterfy ne sukcesis studi en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), tial ŝi akiris aktoran licencon en 1998. Ŝi komencis sian aktoran karieron en pluraj malgrandaj teatroj. Ŝi estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 2008-2013. Intertempe ŝi estis aktiva ŝlagrokantisto. Ŝi ricevis signifan ŝtatan premion en 2008. Ŝi edziniĝis kaj naskis en 2011.
Kampara komunumo de Rovaniemi
Kampara komunumo de Rovaniemi estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Laponio. La komunumo estis ligita al Rovaniemi 2006. La terareo de la komunumo estis 7 506,45 km². En 31-a de decembro 2005 Kampara komunumo de Rovaniemi havis 22 171 loĝantojn.
Ardusat
Ardusat (hungare: Erdőszáda [erdoesada]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1410 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1762. Ĝia unua mencio estas el 1231. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye).
Ardusat situas borde de la rivero Someș; nord-okcidente ĝi limas al la distrikto Satu Mare. Administre apartenas al Ardusat la vilaĝoj Arieșu de Câmp kaj Colțirea.
Fuĉu
Fuĉu (府中市 [fuĉu-ŝi]) estas urbo en Tokio en Japanio.
En 2010, la urbo havas estimitan loĝantaron de 255 394 kaj denseco de 8 700 personoj por km². La tuta areo estis 29,34 km². La moderna urbo estis fondita la 1-an de aprilo 1954.
La registaro de antikva provinco Musaŝi estis fondita en Fuĉu de la Reformo de Tajka, kaj la urbo prosperis kiel la loka centro de politiko, ekonomio kaj kulturo. Ĝi prosperis ankaŭ kiel poŝta urbo en la granda vojo Koŝu Kajdo en la periodo de Edo. Tie situas publika oficejo de la distrikto Kita-Tama de la komenco de la periodo de Mejĝi.
544
En la jaro 544 post Kristo okazis, interalie:
Nereĥta
Nereĥta (ruse Нерехта) estas urbo en Kostroma provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 34420.
La urbo estis fondita en jaro 1214.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La interurba telefona kodo estas 09431, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Nereĥta (Нерехта).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 22,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 26 mil loĝantojn.
Gaziosmanpaşa
Gaziosmanpaşa (en la malnova tempo, Taşlıtarla) estas granda distrikto de la provinco İstanbul, Turkio, situanta en la eŭropa parto de la distrikto. Ĝi enhavas loĝantaron de 460.675 loĝantoj (2008).
Historio
Ĝis la jaroj 1950, Gaziosmanpaşa estis zono apenaŭ loĝata. Tamen, en tiu jardeko multaj enmigrintoj de la Balkana duoninsulo loĝiĝis en la distrikto. Granda parto de la konstruoj estis neleĝaj. La setlejoj kreskis rapide dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj kaŭze de la enmigrado de la oriento de Anatolio. La loĝantaro daŭre kreskas.
Antenoro
Antenoro (helene Αντήνορας, latine Antenor) estis en la helena mitologio konata kiel konsilisto de la reĝo de Trojo.
En tiu ĉi afero tre forte angaĝiĝis Antenoro kaj impete postulis de trojanoj, ke ili la petojn de grekoj plenumu, kaj tiel forigu minacon de granda detrua milito. Estis ankaŭ li, kiu ĉe si loĝigis la grekajn parlamentariojn.
Sed ĉiuj liaj penoj estis vanaj, lia saĝa insistado restis neaŭdita. Tiel komenciĝis la troja milito, kiu daŭris dek jarojn, kaj ĉe ĝia fino estis totala detruo de la fiera urbo Trojo. Tiam, estante tro maljuna pro batali, li, kun aliaj maljunujoj, rigardis la batalojn ekde la Pordoj Skeoj.
Arĥeloĥo (malnovgreke Ἀρχέλοχος –Archelochos, latine Archelochus) estis filo de Antenoro kaj lia edzino Teano.
La latina historiisto Tito Livio rakontis ke Antenoro, elektita estro de Venetoj, kies reĝo Pulemeneso (Πυλαιμένης) estis mortinta dum la defendado de Trojo, kondukis tiuj anoj el nordo regiono en Malgrandazio al Norda Italio kaj fondis la urbon  Padovon.
Laŭ aliaj verkistoj, Antenoro perfidis Trojon.
En la kanto XXXII de Infero en la Dia Komedio de Dante, Antenora (itale) estas unu de la infera ejoj, kie estas punataj la perfidintoj de illia patrolando. La loko nomiĝis laŭ Antenoro, ĉar laŭ la mitologio, li perfide havigis al grekoj la lignan sanktan statuon Paladiomo (Παλλάδιον) de trojo, tio kio kondukis al la malvenko de trojanoj.
Umberto Nobile
Umberto NOBILE [Umberto Nobile] (naskiĝis la 21-an de januaro, 1885, mortis la 30-an de julio, 1978) estis itala aviadisto.
Li naskiĝis en Lauro en la provinco de Avellino. En la jaro 1908 li diplomiĝis inĝeniero en la universitato de Napolo. En 1911 li militservis en la inĝeniera korpuso de la itala reĝa armeo, kaj partoprenis en speciala kurso pri aeronaŭtika konstruado, kiu estis la ĝermo de la itala aerarmeo.
En la jaro 1926 li kune kun Roald Amundsen kaj Lincoln Ellsworth per la aerŝipo Norge transflugis la Nordan Poluson. La konkurson pri la unua transflugo de la norda poluso ili malgajnis: la usona Richard Byrd atingis tiun ĉi celon apenaŭ tri tagojn antaŭe.
En 1928 li per aerŝipo (zepelino) nomata Italia denove flugis al norda poluso, kun la celo malfermi novan raŭton el Eŭropo al Ameriko. Post flugo el Milano al Kings Bay (nun Ny-Ålesund), en insulo Spicbergo, teritorio de la norvega artika insularo Svalbard, kaj post esplora flugo orienten de Spicbergo, la aerŝipo Italia ekflugis la 23-an de majo 1928 al la poluso. Ĝi atingis ĝin je la horo 00.24 de la 24-a de majo 1928. La aerŝipo ne povis alteriĝi kiel planite pro malfavoraj veteraj kondiĉoj, sed dum du horoj ĝi superflugis la poluson kaj la skipo elĵetis krucon benitan de papo Pio la 11-a kune kun itala flago.
Du tagojn poste, dum la denova klopodo flugi trans la poluso, la aerŝipo superfluganta Spicbergon spertis akcidenton. Pro forta ŝtormo, la aerŝipo frakasiĝis pro kunpuŝiĝo kun glacia monto kaj Nobile estis elĵetita el ĝi kune kun naŭ el la skipanoj (Zappi, Mariano, Viglieri, Biagi, Behounek, Malmgren, Cecioni, Trojani, Pomella: ĉi lasta tuj mortis pro la akcidento) kaj la hundino de Nobile, nomata Titina. La ceteraj kunvojaĝantoj (Pontremoli, Arduino, Ciocca, Lago, Alessandrini kaj Caratti) restis en la aerŝipo kiu, pro perdo de transportata pezo, subite resuprenflugis, kaj perdiĝis por ĉiam. Tamen unu el la skipanoj restantaj en la forfluganta restaĵo de la aerŝipo, nome Arduino, sukcesis ĵeti al la alteriĝintaj kamaradoj sufiĉe da materialo (manĝaĵoj, tendo, radio, k.t.p.) por ke ili havu rimedojn por transvivi.
Aparte la tendo - kiu fariĝis riparilo kontraŭ la frosto por ĉiuj transvivintoj, kiuj vivos amasigitaj dum semajnoj en la malgranda spaco je dispono - fariĝis la simbolo de la tuta eventaro: por ke ĝi estu bone videbla el superflugantaj aviadiloj, la postvivintoj de la akcidento pentris ĝin ruĝ-kolore. Pro tio, kiam oni aludas la tutan eventaron oni kutime difinas ĝin la historio de la "ruĝa tendo".
Granda internacia helpagado fine savis Nobile kaj liajn skipanojn. Grandan meriton pri tio havis la radio-telegrafiisto Giuseppe Biagi kiu senĉese lanĉis helpo-peton per Morsa kodo, ĝis kiam rusa knabo sukcesis kapti la signalon kaj informi la aŭtoritatulojn.
Finfine sveda aviadilo sukcesis alteriĝi en la loko kie Nobile kaj la aliaj vivis dum pli ol unu monato. Nobile planis ke per la unua revenflugo estu forportitaj la plej malsanaj el la transvivintoj, laŭ vicordo de li pretigita kaj anoncita per la elsendo per morsa kodo. Tamen li devis cedi fronte al insisto de la svedaj savantoj, kiuj volis forporti lin kiel la unuan, ĉar li estis necesa por aranĝi sav-operacon. Tuj post atingo de Spicbergo, li ricevis la anoncon ke la italaj komandantoj devigas lin rezigni je sia militista grado (li estis generalo de la aerarmeo) ĉar li kondutis malkuraĝe (armea estro ne devas forlasi siajn subulojn).
Ĉagrenita de la ricevita malhonorigo, en 1931 Nobile migris al Sovetunio, kie li laboris por la industria konstruado de aerŝipoj.
Post portempa reloĝado en Italio, li migris al Usono kie li iĝis profesoro pri aeronaŭtika konstruado en la Katolika Universitato de Chicago.
Post la restarigo de demokratio en Italio speciala esplorkomisiono rehonorigis Nobile: li rericevis sian militistan gradon. En 1943 Umberto Nobile revenis al Italio kaj de tiu jaro ĝis 1948 li estis membro de la parlamenta asembleo kiu verkis la konstitucion de la ĵus starigita respublika institucia formo de Italio.
Sed la iamaj akuzoj pri malkuraĝo ĝismorte turmentis lin, kiel konfirmas ne nur la libro de li verkita pri la eventoj, sed ankaŭ lia korelverŝo, laŭta kaj preskaŭ kolera, dum televida intervjuo de 1960.
En 1969 la tuta historio de Umberto Nobile kaj de liaj kunvojaĝantoj estis rakontita en filmo "La ruĝa tendo", en kiu Sean Connery rolas kiel Amundsen kaj Peter Finch kiel Umberto Nobile.
Umberto Nobile mortis en Romo en 1978. Lia tombo estas en la dua plej granda tombejo de Romo, nomata Flaminio.
Jacob Niessner
Jacob Niessner (naskiĝis en 1908, ekzekutita la 14-an de julio 1948) – nazia militkrimulo, membro de skiparo de la koncentrejoj Majdanek kaj Koncentrejo Dachau, SS-Sturmmann.
Rumana volksdeutsche. Laŭ profesio agrikulturisto fininta nur 5 lernojarojn de bazlernejo. Dum la dua mondmilito servis kiel gardisto en koncentrejoj en Lublin (kun ties subkoncentrejo KL Warschau) kaj Dachau. La 25-an de februaro 1947 estis transdonita al Pollando de usonaj regopovoj. Pro murdado de malliberuloj dum transportoj de KL Warschau al KL Dachau estis kondamnita la 26-an de januaro 1948 de Distrikta Juĝejo en Lublin al mortpuno per pendumo. La verdikto estis plenumita.
Pontianak
Pontianak estas urbo de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Borneo, kaj estas la administra centro de la samnoma provinco Okcidenta Kalimantano. Laŭ stato de la jaro 2010 la urbo havis 550 304 loĝantojn. La urbo situas ĉe la ekvatoro, kaj urba monumento memorigas pri tio.
Casefabre
Casefabre (Casafabre) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Frank Witzel
Frank WITZEL, (naskiĝinta en 1955 en Wiesbaden) estas germana verkisto, ilustristo kaj muzikisto. Li vivas en Offenbach kaj prezentatas fare de la berlina agenturo Elisabeth Ruge. En 2015 li ricevis la renoman premion Deutscher Buchpreis. En 2012 li estis gajninta jam la Robert-Gernhardt-premion por la romana projekto Die Erfindung der Roten Armee Fraktion durch einen manisch-depressiven Teenager im Sommer 1969.
Vivo kaj verkado
Post la lernejo Witzel havis muzikan trejnadon ĉe la Konservatorio de Wiesbaden. Jam kiel infano li lernis ludi pianon, violonĉelon kaj klasikan gitaron. Ekde 1975 li publikigis poemojn, unue en alternativaj literaturgazetoj (Das Nachtcafé, TJA, Machwerk). La unua poemvolumo Stille Tage in Cliché eldonitis en 1978 ĉe la Eldonejo Nautilus.
Turégano
Turégano estas municipio de Hispanio apartenanta al la provinco Segovio, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono. En 2014 estis 1056 loĝantoj.
Frank Witzel
Vivo kaj verkado
En la romano Bluemoon Baby (2001) rakontatas la historio de la heslanda gimnazia instruisto Hugo Rhäs. Kombinatas modernaj konspiraj teorioj kun elementoj de spionaj romanoj. Malkonstruemaj teorioj de Jacques Derrida uzatas kaj Heinrich Böll aŭ William S. Burroughs aperas enromane. Ankaŭ en la sekva romano Revolution und Heimarbeit (2003) komplotteorioj pri la laŭŝajne ne okaziĝinta surluniĝo de 1969 kun groteskaĵoj, prikapitalisma kritkado miksatas. Jen la personoj aperantaj: kamboĝa aktorino, menonitino, etkrimulo, relikvovendisto, reklamfaranto kaj ĵurnalisto. La laste menciita persono volas fari historion el ĉio perdante ĉiun objektivecon. Per tiaj temaj kaj figuraj konstruadoj Witzel estas en la tradicio de Thomas Pynchon.
Turégano
Geografio
En la municipa treritorio troviĝas la submunicipoj jenaj:
Frank Witzel
Vivo kaj verkado
La ĵurio de la premio Deutscher Literaturpreis jene motivigas la altribuon: La romano pri Rote Armee Fraktion estus miksaĵo el frenezo kaj ŝerdo, aŭdaco formala kaj nuntempa panorama kritiko kaj unikas tiel en la germanlingva literaturo. Witzel irus sur malsekura tereno de spekulada realismo. Estus premiita lingva artaĵo estante granda ŝtonrempejo kaj hibrida kompendio de popaĵoj, politiko kaj paranoio. Ĉi tiu romano montras la vidpunktojn de 13-jaraĝulo pri la tempo postmilita kiu vivas en la wiesbaden-a urbokvartalo Biebrich. La konkurintoj de Witzel estis Jenny Erpenbeck kun Gehen, ging, gegangen, Rolf Lappert kun Über den Winter, Inger-Maria Mahlke kun Wie Ihr wollt, Ulrich Peltzer kun Das bessere Leben kaj Monique Schwitter kun Eins im Andern.
Turégano
Historio
Proksime troviĝis antaŭromia kastro de la popolo de arevakoj, kio indikas la antikvecon de setlejoj en tiu la teritorio de tiu municipo. En la 12-a jarcento ĝi iĝis posedo de la Episkopo de Segovio. Ties merkato kaj centro de komunikvojoj en la Mezepoko indikas la gravon de la tiama vilaĝo.
La 24-an de julio de 1965 enorma incendio akcidenta elirinta el forĝejo kaj plifortigita per forta vento detruis centon da loĝejoj kaj aliaj konstruaĵoj, senhejmigante ĉirkaŭ 60 familiojn.
Vidindaĵoj
Ĉefa vidindaĵo estas la kastelo-preĝejo de Turégano, krom la placo, kaj alia preĝejo.
Antea
Antea - (helene `Αντεια, latine Antea) estis en la helena mitologio filino de la lidia reĝo Jobato kaj edzino de la fondinto de Tirinso, Preto. Antea, iam ankaŭ Anteia, estas en la helena mitologio ofte nomata ankaŭ  Stenebeo (helene Σθενέβοια). Ŝia edzo Preto estis filo de argolanda reĝo Abaso. Lia frato Akrisio post morto de ilia patro forpelis Preton el Argo. Li foriris en proksiman Tirinson kaj helpe de Ciklopoj, unuokulaj Gigantoj, li konstruis fortan masivan burgon. Tie li poste regis kiel la unua tirinsa reĝo.
Preto edziĝis al filino de la lidia reĝo Antea. Ŝi estis senhonta kaj senĥaraktera virino. Ŝi enamiĝis al juna Belerofono, kiam li trovis rifuĝejon en Tirinso. Ŝi provis adultigi lin, sed li rifuzis kaj pro venĝo ŝi kulpigis lin ĉe sia edzo pro perforto. Preto ne volis la gaston puni kaj sendis lin al la reĝo Jobato. Li ankaŭ ne punis Belerofonon, sed donis al li malfacilan, preskaŭ neplenumeblan taskon: mortigi monstron Ĥimeron. Sed Belerofono la taskon, helpe de sia flugilhava ĉevalo Pegazo, plenumis kaj revenis en Tirinson. Kiam Antea ne ĉesis kun intrigoj, Belerofono proponis al ŝi komunan fuĝon kaj dumvoje ĵetis ŝin en la maron, kie ŝi dronis.