cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otto W. Zeidlitz
Esperantaj aferoj
Jam en 1890-1891 kelkaj Upsalaj studentoj komencis lerni Esperanton kaj fondis la duan Esperanto-klubon de la mondo. (Nurnbergo estis la unua.) Al la klubo apartenis i.a. Valdemar Langlet, kiu dum la dua mondmilito komencis la savagadon por hungaraj judoj, kiun daŭrigis Raoul Wallenberg. Al la Esperanto-klubo apartenis ankaŭ Otto Zeidlitz. Dum sia laborado en Muonionalusta kaj Korpilombolo Otto Zeidlitz daŭre agadis por Esperanto En 1895 aperis La literaturisto kaj lia fianĉino laŭ Emilie Flygare-Carlén en traduko en Esperanton fare de Otto W. Zeidlitz kaj en 1898 aperis la propra verko de Zeidlitz ”Du mirrakontoj” ĉe Tümmel en Nürnberg.
Unu el tiuj rakontoj meritas apartan atenton. Ĝi estas verkita en lingvo, kiu havas nur sep jarojn. Tamen la rakonto estas vere viva kaj esprimas la sperton kaj volon, kiuj karakterizon la tutan vivan agadon de Otto Zeitlitz. Ĝi temas pri knabeto, Johan Olof, kiu vivas en malriĉo, kaj kiu volas fariĝi literaturisto. La maljuna instruisto en la vilaĝo unue opinias ke tio estas nerealisma penso, sed poste li kuraĝigas la knabon. Tamen mortas la patrino de la knabo; la knabo devas komenci laboro kaj li estas verkonta nur la tekston sur la tomboŝtono de la panjo: Al patrino, de sia knabo. Atendu min en cielo, mi venos, kiam Dio vokos. Dikredo estas grava afero por Otto Zeidlitz. Grava afero estis ankaŭ helpi infanojn kaj gejunulojn en la kamparo, tiujn, kiu sen helpo ne povus havi ian edukon. Otto Zeidlitz mem devis barakti kontraŭ malfacilaĵoj por ricevi edukon, kaj nun li volis helpi aliajn. Grava afero por li estis ankaŭ la verkado en Esperanto, la lingvo, kiu devus krei pacon kaj komprenon inter la popoloj. En la tiam unusola Esperanta revuo de la mondo ”Lingvo Internacia”, kiu 1895-1900 estis eldonita en Upsalo, kaj kiu dumtempe estis presita en Luleå, la nomo de Zeidlitz foje aperas kiel tradukinto kaj aŭtoro de poezio. Cetere estas eble ke la Esperantoparolanta pastro en Pajala, kiu invitis Esperantoparolantan pastron el Tanzanio, en la furora svedlingva romano ”Populara muziko el Vittula”, de Mikael Niemi, estas priskribo pri Zeidlitz, kaj ne pri la pasto, kies nomo estas menciita en la libro.
Nacia Teatro (Pécs)
Nacia Teatro estas grava kultura konstruaĵo en Pécs, en la urbocentro.
Historio
En la 19-a jarcento vivis en Pécs hungaroj, germanoj, kroatoj kaj bosnoj. Komence nur migrantaj aktoroj ludis en gastejoj precipe por hungaroj kaj germanoj, sed iom komprenis la prezentadon ankaŭ aliaj nacimalplimultoj. La unua stabila teatro funkciis inter 1840-1890, kie aperis la pura literatura lingvo. La nuna teatrejo konstruiĝis en 1895 en proksimeco de la ĉefplaco. La debuta teatraĵo estis opero pri Bánk (banuso). Inter 1986-1991 la konstruaĵo plene renoviĝis kaj ricevis ankaŭ modernan teknikon.
Dum jarcento kremo de la hungaraj aktoroj rolis en tiu teatro. Nuntempe la teatro prezentas operojn, baletojn, dramojn kaj ankaŭ ĉiuspecajn teatraĵojn.
Lidija Pilipenko
Lidija PILIPENKO, (n. 1938), estas baletistino kaj hodiaŭ ĥoregrafiistino en la serba nacia teatro en Belgrado.
Biografio
Lidija Pilipenko, artistino, primabalerino kaj ĥoreografino laboris la plej parton de profesia vivo kun baleta kompanio de nacia teatro en Belgrado.
Poste la specializado en Londono kun Ninette de Valois kaj brila kariero en profesio, ŝi komencis hazarde la ĥoreografion.
Jam Lidija Pilipenko havis elstaran karieron de prima balerina de la nacia teatra baleto, ŝi pruvas esti unua de granda ĥoregrafoj de la lando.
Baletaj verkoj
<!--
Traduko en internacia lingvo:
*She also staged two world premiers: Resurrection to the music of Gustav Mahler’s Second Symphony; The Lady of the Camellias to the music of Giuseppe Verdi. In 1994, for the National Theatre Ballet she staged El Amor Brujo by Manuel de Falla and Scheherazade by Nikolai Rimski-Korsakov. Soon after, in 1998, she produced A Woman to the music of Sergey Rachmaninov. She has made choreographies for TV, films, and musicals with same success: The Story of a Horse, My Boyfriend, Gypsies Fly to the Sky, I love My Wife, The Wind Will Cease, etc... She choreographed the following operas: Carmen, Aida, The Bat, etc. In 1999, she staged two one-act ballets for the End of Twentieth Century…? program of the National Theatre in Belgrade: The Images to the music of A. Schoenberg and The Cage to the music of G. Mahler (revived in 2007). In 2000, she produced The Legend of Ohrid by Stevan Hristić. In 2004, her production of Tchaikovsky the Poet to the music of P. I. Tchaikovsky, was rewarded the best production of the season 2003/2004 in the National Theatre in Belgrade. With the same Company, she staged another world premiere - The Impure Blood ballet, after her own libretto inspired by Borislav Stanković’s piece and her own compilation of national authors’ music (Stevan S. Mokranjac, Petar Konjović, Vasilije Mokranjac and Stevan Hristić. She received the Award for Life Achievement, in 2001; followed by the Dimitrije Parlić Award, in 2004; and the National Award for Contribution to the Culture, in 2007. She held the position of the Head of the National Theatre Ballet Company in periods 1992—1993 and 1997—2000.
- (por traduko)
Ĥoregrafio de Lidija PilipenkoLa kameliodamo - La virino de kamelio LADY OF THE CAMELLIAS de Verdi-Šurev
(La teksto estos traduko de angla teksto de Konstantin Vinaver.
Conductor Angel Šurev has adapted the Saint Saens’ opera Samson kaj Delilah, for choreographer Lidija Pilipenko, by using parts of French masters’ compositions, but leaving the chorus on the stage for chorus’ parts. Choreographer Lidija Pilipenko believed that the story of Dumas’ novel The Lady of the Camellias deserves a ballet version to the music of Verdi’s La traviata, a well known and liked opera. For this occasion, Angel Šurev has done the musical adaptation; he strictly followed Verdi’s musical scores, therefore, except for three very short modulations, this full-length ballet has no variations. There is a part of Verdi’s Requiem in the piece, so the adaptation was limited only to instrumentation. The order and arrangement of certain musical scores have been designed in close cooperation between the choreographer and the conductor. Šurev has connected the parts into a new dramaturgically conditioned unity in an extremely competent manner by keeping all musical elements, except for instrumentation that has transformed singing parts into instrumentals. Some parts repeat, some are transferred from one into another act, so the listeners of Verdi’s La traviata get almost full opera music in a new arrangement, and the viewers of ballet get ingenuous Verdi’s music as a basis for dance. (…) By enlarging the orchestra with wind instruments the sound becomes fuller, richer and more lŭurious. It is only natural that instruments bringing melody to singing parts should be selected after the character of music. Listeners will be surprised with abundance of solo sections for certain instruments. We need to ask if there was a need to adapt the original musical scores. When that means enrichment in ballet expressions and enlargement of musical basis for dance and movement, we find the intervention justifiable and effective. Nothing seems distorted, lost, or forcefully separated and then joined back again. Beautiful melodies have not lost a thing from their original inspiration, freshness and enchanting attraction given to them by their author. There will always be those who praise and those who resent adaptations. Konstantin Vinaver
E12
La kombino E12 havas plurajn signifojn:
Sruby
Municipo Sruby situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en milde ondiĝinta pejzaĝo inter riveroj Tichá Orlice kaj Loučná, ĉe ŝoseo n-ro 315 inter Týnišťko kaj Choceň, 5 km okcidente de urbo Choceň. Ĝi origine estis tipa strata vilaĝo kun orte situantaj kampoj. Nuntempe estas tiu ĉi situo de domoj el la dua duono de la 19-a kaj la unua duono de la 20-a jarcentoj difektita per konstruoj de mastruma korto kaj nova kvartalo de familiaj dometoj. Vivas ĉi tie.
Al la municipo apartenas vilaĝo Hluboká.
Preĝejo
Pseŭdohistoria preĝejo de Ĉieleniro de la Sinjoro devenas el la jaro 1878. Ĝi situas sur loko de origina gotika kirko. La preĝejo estas ununava, oblonga kun turo enmasonita en okcidenta fronto kun malpli larĝa poligone fermita presbiterejo. En la navo estas kasona plafono. Novromanika ekipaĵo devenas el la lasta kvarono de 19-a jarcento.
Popola arĥitekturo
Kamparana domo n-ro 32 el la duono de 19-a jarcento, teretaĝa kun ornama lignotabula gablo.
Monumento al la falintoj
Monumento al la falintoj en la unua mondmilito troviĝas sur la vilaĝplaco. Ĝi estas el la jaro 1922 de L Troman kaj L. Hilgert.
Turismo
La vilaĝo najbaras kun vasta zono de arbaroj inter Choceň kaj Hradec Králové. La regiono estas ideala por pieda turismo kaj cikloturismo en ebenaĵo de rivero Tichá Orlice kaj por ripoza kolektado de arbarfruktoj kaj fungoj. Proksime de Sruby, norde en arbaro, kondukas turisma verde markita vojo inter Choceň kaj Horní Jelení, kaj tra Sruby kondukas cikloturismaj vojoj n-ro 4237, 4229 kaj 4230, kiujn oni povas diversmaniere kombini kun pluaj aliaj vojoj.
Distrikto Siklós
La Distrikto Siklós [ŝiklOŝ] (hungare Siklósi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya. Ĝi situas parte sur ebenaĵo, parte sur Montaro Villány en la plej suda parto de la departemento (same en la plej suda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Siklós, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 2 aliaj urboj kaj grandvilaĝo, la ceteraj 49 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 652,99 km², kie loĝas 36 257 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj. Menciindas la fremdultrafiko kaj vinkulturo, tamen la senlaboreco estas alta.
Historio
Tiu distrikto funkciis konstante inter 1886-1983. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Dielektrika permeableco
Dielektrika permeableco (aŭ relativa permitiveco) estas koeficiento ε en la leĝo de elektra interago kaj la Ekvacioj de Maxwell.
Ĉi tiu koeficiento montras kiel medio plimalgrandigas elektran kampon rilate al donita elektra ŝovodenso.
En elektromagnetismo, la elektra ŝovodenso D indikas, kiel elektra kampo E agas sur la aranĝo de elektraj ŝargoj en materio, aparte sur la translokiĝo de tiuj ŝargoj kaj sur la oriento de elektraj dupolusoj. La rilato kun la relativa permitiveco tre simple estas, pri lineara, uniforma, izotropa medio (perfekta medio) kaj kun samtempa reago al ŝanĝoj de elektraj kampoj. kie
Emil Bogdán
Emil Bogdán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bogdán Emil estis hungara bestokuracisto, parlamenta deputito.
Dielektrika permeableco
Pli ĝenerale, la permitiveco ne estas konstanta, kaj dependas de la frekvenco de la alterna elektra kampo, pro alterna kurento aŭ elektromagneta ondo (lumo) . Ĝi ankoraŭ dependas de la pozicio, de la konsistigo, de la malseco, de la temperaturo, ktp. Pri ne lineara materio eblas ke la permitiveco eĉ dependas de la intenso de elektra kampo.
En mikroskopa nivelo, la dielektra permeablo estas ligita al la ebleco de polarizado de molekuloj  aŭ atomoj en la materio.
Emil Bogdán
Biografio
Emil Bogdán apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1939, poste li partoprenis en sekreta junulara politika grupo. En 1940 li rifuĝis al Hungario, kie li estis memservanta soldato en fino de la 2-a mondmilito. Li akiris bestokuracistan diplomon en Agrikultura Universitato de Gödöllő en 1951, poste li estis bestokuracisto en Mezőfalva, pli poste en Ráckeresztúr (1956-1961), fine en agrikultura instituto de Martonvásár ĝis 1982. Kiel emerito, li partoprenis en la unua kvazaŭ libera renkontiĝo de opozicio (komprenu: nekomunistoj) en 1987, li estis parlamentano inter 1990–1994 kaj 1998–2002. Li ricevis premiojn en 1986 kaj postmorte. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis unu, la dua 2 filojn.
Dielektrika permeableco
La valoroj de dielektrika permeablo de iaj materioj povas esti realaj aŭ kompleksaj.
Permitiveco de medio
La relativa permitiveco de kelkaj substancoj jenas
(je frekvencoj malpli altaj ol 1 kHz): :
Pri lumo, refrakta indico n egalas al (εμ)1/2, kie μ estas magneta permeableco. Plejofte μ egalas al 1, do tiam n = ε1/2''.
Kompleksa permitiveco
Permitiveco estas tensora operatoro, (malsama respondo de materio laŭ la direktoj de kristalo-aksoj), pri ne linearaj  materioj. Ĝi estas tre ofte kompleksa, kaj la imaginara parto estas ligita al la sorbo aŭ la elsendo de elektromagneta kampo fare de ĉi tiuj materioj.
Pri konduktantaj aĵoj, la imaginara parto estas multege pli granda ol la reela parto, ĝi respondas al tre alta elektra konduktivo.
En reala dielektrika medio, ĉiam ekzistas eĉ kun malaltaj frekvencoj malgrandan konduktivecon ligitan al diversaj mikroskopaj aĵoj (difektoj). Ĝi originas dielektrikajn perdojn. Oni rilatigas tiujn perdojn al la dielektra permeableco per la difino de kompleksa permitiveco:
La perdoj estas ofte tre malgrandaj. La imaginara parto estas multepli malgranda ol la reala parto. Oni difinas perdo-angulon \delta_p, kiu estas (proksimume) la angulo inter la elektra vektoro E kaj la ŝovodensa vektoro D en la kompleksa ebeno:
pri malgrandaj anguloj kalkulitaj en radianoj, oni proksimumas la angulon kun ĝia tangento:
Konsideru la kurentan densecon J (kurento je kvadrata metro)kiel sumo de la kondukta kurenta denseco kaj translokiĝa kurenta denseco: Pri kompleksa relativa permitiveco kaj konsiderata frekvenco de angula frekvenco \omega \ : laŭ ekvacioj de Maxwell, kaj la difino de \sigma\, (elektra konduktivo): kie: kaj Pri konstantaj kampoj,, do.
kaj la kurenta intenso:
do oni povas difini ekvivalentan rezistancon ligitan al la ĵula efiko, tio estas al perdo: En dielektriko la elektra konduktivo estas tre malgranda, la kurento ankaŭ tre malgranda, do la rezistanco alta. Ju izolilo pli bona des gia rezistanco pli alta.
Provizora irlanda respublika armeo
La provizora irlanda respublika armeo (mallonge, provizora IRA, angle ofte konata kiel la "provos") estas grupo kiu celas la unuigon de Nord-Irlando kaj Respubliko Irlando.
En 2005 la provizora IRA anoncis la ĉesigon de la armata kampanjo.
Sainte-Colombe (Rhône)
Sainte-Colombe estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Colombins.
Murzuk
Murzuk, Marzuq aŭ Murzuq (arabe مرزق) estas oazo kaj urbo en sudokcidenta Libio kaj unu el la ĉefaj komunumoj de la distrikto Murzuk. Ĝi situas en la norda angulo de la Murzuka dezerto, dezerto de la grandaj sablaj dunoj. La urbo evoluis ĉirkaŭ la oazo, kiel haltejo de la nord-suda trafiko tra la Saharo. Murzuk situas 120 km sude de Sabha, la politika kaj ekonomia centro de Fezano.
Oni konstruis tie fortikaĵon en 1310 - kiu nun estas en ruinoj - kaj la urbo prosperis dum ses jarcentoj. La urbo malgraviĝis kun alveno de la moderna transportado, trafiko, itala okupado (ekde 1914). Ĝi havis en 1960 ĉirkaŭ 7.000 loĝantojn, en 2005 jam ĉirkaŭ 43.000.
NGC 630
NGC 630 (aliaj indikoj — PGC 5924, ESO 297-9, MCG -7-4-20, AM 0133-393) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Johanna Zschepank
Johanna ZSCHEPANK (ĉepank) (naskiĝis la 19-an de decembro 1883 en Dresdeno; mortis la ) estis germana esperantistino, prezidanto de Esperantista Literatura Asocio kaj membro de la Lingva Komitato de 1927.
Zschepank esperantistiĝis en 1908, la jaro de la 4-a Universala Kongreso en Dresdeno. De 1911 ŝi kun kaj apud Marie Hankel laboris por la ĵus fondita Internacia Unuiĝo de Esperantistaj Verkistoj (IUEV), kiu de 1912 alinomiĝis Esperantista Literatura Asocio (EVA). Zschepank gvidis multajn kursojn. Kiam multaj viraj Esperantistoj devis militservi, ŝi estis redaktoro de la nacia organo „Germana Esperantisto“ dum kaj tuj post la unua mondmilito, nome de 1915 ĝis 1920. Ŝiaj artikoloj, poemoj ofte aperis en Esperanto-gazetoj. Komence de 1924 ŝi prenis sur sin la gvidadon de Esperantista Literatura Asocio kaj en 1924 fariĝis ĝia prezidantino.
Grimaldi
Grimaldi estas komunumo de Italio.
André du Ryer
Du Ryer laboris kiel konsulo de Francio en Konstantinopolo kaj Aleksandrio kaj laboris kiel reĝa interpretisto de orientaj lingvoj je sia reveno al Francio en 1630. Li eldonis turkan gramatikon en latino kaj tradukis poste al la franca lingvo librojn kiel la Korano en 1647 aŭ Gulistan aŭ la Imperio de la Rozoj, de Saadi en 1634..
Zürich HB SZU (stacidomo)
Zürich HB SZU estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Preĝejo Sankta Sabina (Újbuda)
Kirko (laŭ aliaj fontoj kapelo) Sankta Sabina estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en ekstera parto de distrikto Újbuda. Ĝia apuda apartenaĵo estas Studa Domo (aŭ monaĥejo) pri benediktanoj. La objekto estas la unusola preĝejo en Hungario, kies patrono estas Sankta Sabina.
Historio
En la malfrua 18-a jarcento multe da germanoj alvenis, kiuj kunportis ŝtonan krucon. Ili metis ĝin ĉe periferia stratangulo, poste ili ĉirkaŭis ĝin per krado. Baldaŭe ili aĉetis la apudan parcelon, kie ili konstruis kapelon. En 1932 societo kreiĝis pri zorgado de la kapeleto. La nomo de la patrono venis pro tio, ĉar en la mezepoko longe funkciis en la proksimeco benediktana monaĥejo pri Sankta Sabina, kies ruinoj ankaŭ nun estas videblaj. En 1934 konstruiĝis la nun videbla kirko. Menciindas, ke ĉi tie konstruiĝis en Hungario tia altaro, kiu estas rondirebla, do dum meso la pastro rigardas al la sidantaj katolikaj homoj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas ĉe kruciĝo de du stratoj laŭ ambaŭ trotuaroj. La fasado estas simetria, meze estas la enirejo, en la 2 flankoj altiĝas po unu turoj. Malantaŭ la fasado etendiĝas la navo iomete pli mallarĝa kaj pli malalta, ola la fasado mem. Ĉe la stratangulo estas videbla kruco. Laŭ la fontoj la pli supre menciita kruco estis metita en kajuton de la dekstra turo. Supro de la turopintoj estas piramidoj.
En la apuda monaĥejo junaj monaĥoj vivas, kiuj preĝadas en la kirko, kio estas ankaŭ liturgia centro de la loĝantoj.
Kermeso okazas en la 29-an de aŭgusto.
Kisdorf
Kisdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas parto de la komunumaro Amt Kisdorf, kiu portas ĝian nomon, sed la administra sidejo de la kunligo el naŭ najbaraj komunumoj estas ne en Kisdorf, sed en la najbara Kattendorf.
Międzylesie
Międzylesie (ĝis 1945 germane Mittelwalde) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando, proksime al pola-ĉeĥa limpasejo Międzylesie-Lichkov. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Międzylesie en distrikto Kłodzki. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Champlan (Tramtrajno en Francilio)
Champlan estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta en komunumo Champlan, en departemento Essonne, regiono Francilio.
1471 Tornio
1471 Tornio estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda urbo Tornio, en Laponia gubernio.
Antal Zsigmond
EdE-Z ZSIGMOND Antal (ĵigmond), hungaro, prof. Nask. 1868, mortis 1924. El gramatiko de Barabas aŭtodidakte lernis E-n 1898 en Fogaras. Propagando, kurso en Sopron, grupfondo 1912.
Mieke Demaertelaere
Mieke DEMAERTELAERE (naskiĝis la 20-an de februaro 1930 en Halle, Belgio, mortis la 17-an de aŭgusto 1979 en Melsbroek, Belgio) estis belga esperantistino.
En 1952 ŝi malsaniĝis pro sklerozo multloka. La simpatio de la esperantistaro plimildigis ŝiajn suferojn.
Muzeo Viktoria kaj Alberto
La Muzeo Viktoria kaj Alberto (simbolo V&A), fondata en la jaro 1852 sub la nomo South Kensington Museum, troviĝas en South Kensington, parto de okcidenta Londono. Ĝi loĝigas la plej grandan kolekton da artmetio kaj fasonaĵoj en la mondo.
En 2003 la muzeo honoriĝis per la prestiĝa Premio plej bona eŭropa muzeo de la Eŭropa Muzea Forumo. En 2010 proksimume 2,6 milionoj da homoj vizitis ĝin. Ekde la 1-a de septembro 2011 la iama ĉefdirektoro de la Ŝtataj Artokolektoj je Dresdeno, Martin Roth, direktis la muzeon ĝis 2017.
Karel Filip
Karel FILIP (naskiĝis la 2-an de decembro 1915 en Přibyslav - mortis la 22-an de januaro 2001) estis katolika sacerdoto, ĉeĥa esperantisto kaj vortaristo.
Kun sia pli aĝa frato Jan li verkis kantaretojn kaj grandajn esperantan-ĉeĥan kaj ĉeĥan-esperantan vortarojn.
Aŭtorrajtoj de la fratoj Filip
La plena verkaro de la fratoj Jan kaj Karel Filip estis liberigita sub la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 Ĉeĥujo, kion pruvas la OTRS rikordo n-ro 2009072310074867. La subskribita deklaro troviĝas en la arkivejo de la Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
13678 Shimada
13678 Shimada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Osamu Shimada, emerita profesoro pri scienco ĉe la Universitato de Jamagata. Li estis poste instruisto pri scienca edukado.
Brémur-et-Vaurois
Brémur-et-Vaurois estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Foucart - Alvimare (stacidomo)
Foucart - Alvimare estas franca stacidomo sur linio Paris-Saint-Lazare -, situanta en Foucart, apud Alvimare, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Mark Hatfield
Mark Odom HATFIELD (naskiĝis la 12-an de julio 1922, mortis la 7-an de aŭgusto 2011) estis usona politikisto (Respublikano) kaj edukisto el la ŝtato Oregono.
Li servis dum 30 jaroj (1967 - 1997) kiel usona senatano de Oregono kaj kiel membro (eĉ foje estro) de la komitato pri disponigado de mono. Denaska oregonano, li deĵoris en la usona mararmeo en Pacifiko dum la 2-a mondmilito. Antaŭ la milito li studis ĉe Universitato Willamette, kaj post la milito li akiris bakalaŭran gradon de Universitato Stanford, poste revenis al Oregono kaj profesoriĝis ĉe Willamette.
Dum sia profesorado, Hatfield servis ankaŭ en la oregona parlamento, en ambaŭ ĉambroj. Kiam li havis 34 jarojn, li elektiĝis kiel Ŝtatsekretario de Oregono, kaj du jarojn poste elektiĝis kiel la 29-a ŝtatestro de Oregono. Li estis la plej juna oficanto en la historio de ambaŭ tiuj postenoj. Post du elektoperiodoj kiel ŝtatestro, li elektiĝis kiel usona senatano..
Fontoj
La artikolo baziĝas sur la anglalingva vikipedio.
(16576) 1992 EY11
(16576) 1992 EY11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,19905969, (kalkulata por la epoko de la ), ĝi orbitas ĉ. 140 700 km cis la arbitracia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Pudong
Pudong (en simpligita ĉino :浦东; en la tradicia ĉino :浦東; en la pinjina : Pǔdōng ; "laŭlitere: oriente de la rivero Po") estas distrikto en la orienta parto de la urbo Ŝanhajo. La distrikto situas laŭ la orienta bordo de la rivero Huangpu, antaŭ la historia centro de la urbo - la Bund, en la distrikto Pukŝi. La areo evoluiĝis tre rapide, turnante de agrikultura areo en la ĉefan komerccentron de la grandurbo ene de kelkaj jardekoj.
Hodiaŭ, la distrikto estas hejmo de la Ŝanhaja Monda Financa Centro, la Konstruaĵo Jin Mao, la Ŝanhaja Borso, la Centra Ŝanhaja Turo kaj la Orienta Perlo-Turo kune kun multaj aliaj komerccentroj.
Rilato (logiko)
En la logiko, n-opa rilato estas ĝeneraligo de la koncepto de duopa rilato. Tio signifas ke por ĉiu n-opo, estas difinite ĉu la elementoj en la n-opo interrilatas laŭ tiu rilato aŭ ne.
NGC 631
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anu (mitologio)
Anu en akada lingvo, aŭ An en sumera lingvo, estis ĉiela diaĵo de la mezopotamia mitologio. Farinto de la krejtaĵaro, dio izoliĝinta, do neinteresata pri siaj kreaĵoj estas la patro de la dioj kaj edzo de la diino Antu. Al li estis sankta la nombro 60, la plej alta cifero de la sesdekuma sistemo mezopoamia. An/Anu en la akada lingvo signifas "tiu kiu apartenas al la ĉieloj".Li naskiĝis kune kun lia kontraŭparto Ki, la Tero, el la praa Maro (Nammu) alestigante dekomence unikan kompleton (nomata “Kosma monto”, la An-Ki). An kaj Ki estis sekve disigitaj de la dio Enlil, de ili generita. La dio An/Anum prezidas la asembleon de la Anunakoj, kaj plue konsistigas la kosman triadon kune kun Enlil kaj Enki. Li ankaŭ apartenas al la rondo de la kvar kreintaj dioj, kiun konstituigas la menciita triado kun la diino Ninhursag (Aruru).
Grisolia
Grisolia estas komunumo de Italio.
Massy-Europe (Tramtrajno en Francilio)
Massy-Europe estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta en komunumo Massy, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Elektra konstanto
Elektra konstanto (aŭ elektra permitivo, aŭ ankoraŭ permitiveco de vakuo) estas fundamenta konstanto de fiziko, kiu rilatas kun elektra ŝargo. Ĝia simbolo estas ε0. Ĝi estas koeficiento en leĝo de elektra interago kaj Ekvacioj_de_Maxwell.
La elektra konstanto dependas de du aliaj fizikaj konstantoj t.e. rapido de lumo kaj magneta konstanto laŭ formulo: do ĝi valoro estas: '' kaj mezurunuo estas F m −1 aŭ A2s4 kg−1m−3 laŭ SI bazaj mezurunuoj;
Anchieta (Espirito-Santo)
Anchieta estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 23.894 loĝantojn en 2010.
Urbo komencis kiel missiono kreita en la 16-a jarcento. La municipo estis kreita en 1759 kun la nomo Benevente. En 1887 gajnis la statuson de urbo kaj ŝanĝis la nomon al Anchieta, omaĝe al José de Anchieta, unua episkopo de Espírito Santo.
Magneta permeablo
Magneta permeablo aŭ relativa permeabl(ec)o estas koeficiento μ (ankaŭ simbolata μr) en leĝo de magneta interago kaj ekvacioj de Maxwell.
Ne konfuzu la relativan permeablon kun la absoluta permeablo, μ.μ0, kiu estas la kvociento inter la magneta fluksdenso B kaj la magneta kampointenso H, kaj kies la unuo estas sama ol la unuo de la magneta konstanto μ0, t.e. N/A2.
Laŭ siaj magnetaj permeabloj, substancoj estas klasifikitaj jene: μr = 1 + \chi, kie \chi, nomita magneta impresemeco, aŭ laŭ la ĵargono de fakuloj susceptebleco ., estas koeficiento malgranda kaj negativa; μr = 1 + \chi, kie \chi estas koeficiento malgranda kaj  pozitiva;
Miłomłyn
Miłomłyn estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Miłomłyn en distrikto Ostródzki.
Juan de Villanueva
Juan de Villanueva n. en Madrido, la 15-a de septembro 1739 - m. en Madrido la 22-a de aŭgusto 1811) hispana arkitekto. Pleja reprezentanto de novklasikismo en Hispanio.
Alvimare
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Alvimarais.
Husum
Husum estas urba komunumo en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando, kaj estas ties administra centro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Apiacá
Apiacá estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 7.513 enloĝantojn en 2010.
Takaji Mori
Takaji Mori (japane 森 孝慈, n. 24-an de novembro 1943, m. 17-an de julio 2011) estis japana futbalisto. Li de 1966 ĝis 1976 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva ludisto kiu partoprenis en 56 matĉoj.
Safalibaoj
La safalibaoj (ankaŭ nomata: Safazo) estas etno den Ganao kun proksimume 4.000 (2003) ĝis 4.4000 anoj. La safalibaa lingvo apartenas al la oti-volta-lingvoj el la grupo de la gur-lingvoj kaj estas parenca al la frafraa, la mosia (Mòoré) kaj valaa lingvoj.
Nacia kaj universitata biblioteko Zagrebo
Historio
La biblioteko fondiĝis en 1607 kiel parto de la jezuita altlernejo Neoacademia Zagrabiensis; ĝia agnosko oficiala estis en 1669 fare imperiestro Leopoldo la 1-a. En 1776 ĝi nomitis Biblioteko de la reĝa akademio de la sciencoj kaj en 1874 ĝi iĝis finfine universitata biblioteko.
Dum la 19-a jarcento transprenitis de ĝi ankaŭ la rolo de nacia biblioteko. En 1913 ĝi translokitis en novan domon ĉe Marulić-placo. Post pli ol ok jarcentoj ĝi alien metitis denove en la 28.5.1994. Ĝi ampleksas nuntempe pluse ses fakultatajn bibliotekojn kaj responsas pri sume 32 aliaj bibliotekoj en la respubliko.
Posedaĵoj
Ĉirkaŭ la duono de la libraro estas en kroata lingvo. La resto estas en la angla (20 %), en la germana (12 %) kaj en la lingvoj franca, itala, rusa ĉefe. Tre gravas la multo da germanlingvaj antikvaĵoj. Jen le detaloj:
Kazuo Imanishi
Kazuo Imanishi (japane 今西 和男, n. 12-an de januaro 1941) estas japana futbalisto. Li en 1966 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Nacia parko Finke Gorge
Parto de la parko estas la Palma valo, oaza valo, en kiu kreskas multaj raraj plantospecioj. La lasta populacio de la brasikpalmo (Livistona mariae) kreskas tie. Oni boris por nafto kaj tergaso en la Palma valo en 1982. Ekde 1983 kondukas dukto al la 138 km situanta Alice Springs. La rivero Finke aĝas ĉ. 350 milionojn da jaroj, tiel ĝi estas unu el la plej aĝaj riverfluoj de la Tero.
En la parko troviĝas la restaĵoj de kulturo de la praloĝantoj Arrernte. En natura amfiteatro oni aranĝas iniciajn festojn inter la rokformoj Maljunulino kaj maljunulo. Ĉe Sullivan Creek postrestis praepokaj petroglifoj.
NGC 632
NGC 632 (aliaj indikoj — PGC 6007, UGC 1157, MCG 1-5-10, MK 1002, ZWG 412.8, IRAS01346+0537) estas lensosimila galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kyll
La Kyll (prononco laŭ sistemo IFA ) estas 142 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo, kiu enfluas la Mozelon en la norda kvartalo Ehrang de la urbo Trier en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La fonto de la rivero estas en la Zitterwald (germane por „tremarbaro“) en la komunumo Hellenthal ĉe la limo inter Germanio kaj Belgio. Ĝia akvokolekta areo estas 844,6 km². Kyll estas kaj laŭ la longeco kaj laŭ la akvoenhavo la plej granda flankrivero de la Mozelo.
Etimologio
La nomo Kyll venas de la kelta vorto por rojo “gilum” kiu fariĝis “kila” en la Mezepoko. La romia historiisto Aŭsonio nomis la riveron „celbis“.
Giorgino
Giorgino estas franca filmo de Laurent Boutonnat aperinta la.
Temo
En oktobro 1918, juna kuracisto Giorgio Volli (Giorgino) provas retrovi grupon da infanoj kiujn li prizorgis antaŭ 1-a mondmilito. Sed lia vojaĝo rapide fariĝas kaŝludo kun morto, infana inkubo, kie amo alprenas la trajtojn de Catherine, aŭtisma junulino, kiun oni povas kisi nur brakumante frenezon...
Sunkolektoro
Sunkolektoro estas instalaĵo por energiogajno. La kolektoro "kolektas" kaj absorbas la radiojn (energio); male al la fotovoltaikaj instalaĵoj ĝi uzas ankaŭ la energion de la longondaj radioj ĝis la infraruĝa radia areo (varmoradiado) ĉe difuza lumo.
Sunkolektoroj atingas relative altan efikecon – tipe inter 60 kaj 75 % – ĉe prilaboro de la radiado. Plej gravaj partoj de la kolektoroj estas la absorbilo, kiu akceptas la varmon kaj direktas ĝin al plej ofte likva varmoportanto. Per helpo de la varmoportanta likvo estas la varmo forportita el la kolektoro kaj fine konservita aŭ uzita rekte.
Por eviti perdon de varmo necesas bona izolado de la absorbilo kontraŭ la medio. Laŭ la izola teknologio oni distingas
La kolektoro estas la centra parto de la termika suninstalaĵo, kiu uzatas por produkti varman akvon kaj malofte por hejtado.
Specialaĵo estas la termosifonkolektoro, kiu estis evoluigita por suninstalaĵoj, kiuj laboras sen pumpilo per la gravito. La termosifonkolektoro entenas ofte jam varmakvan rezervujon kaj prezentas tiel kompletan, simplan suninstalaĵon precipe en varmegaj landoj (ekzemple Grekio, Turkio, Izraelo).
Konstrua skemo
La apuda skemo skizas la konstruon de platkolektoro kun la plej gravaj partoj. La radioj trapasas vitroplaton kaj trafas absorbilon. Ĉe la altrafo de la radioj, la kurtonda radio transformiĝas al longonda radio (varmoradiado). La tiam estiĝantan varmon rezervas la izolaĵoj de la kolektoro ĉiuflanke.
La varmo, kiun la absorbilo ne kapablis akcepti aŭ kiu kiel emisio estas denove elradiita, estas reflektita per vitra plato. Tie la radiado estas kaptita en la kolektoro. Tiun efikon oni priskribas kiel varmokaptilon aŭ forcejan efikon.
(138727) 2000 SU180
(138727) 2000 SU180 estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Sunkolektoro
Konstrua skemo
La varmegigita absorbilo transdonas la varmon al la – kun la absorbilo kunligita – varmoportanta likvaĵo, fluanta en kupro- aŭ aluminiotuboj. La likvaĵo transportas la kolektitan varmoenergion al la konsumanto aŭ varmodeponejo. Ekzistas suninstalaĵoj kun malferma likvoflua cirkulado, ĉe kiuj la absorbilon trafluas la uzota akvo (antaŭ ĉio ĉe termosifoninstalaĵoj). En regionoj, kie minacas pli granda frostodanĝero, oni uzas dividitan likvofluan cirkuladon, ĉe kiuj la varmo estas transigita al la uzota akvo en fermita likvoflua cirkulado per varmoŝanĝilo.
(138727) 2000 SU180
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 27-an de septembro 2000en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Sunkolektoro
Absorba tekniko
La absorbilo devas la rektan kaj difuzan radiadon akcepti kaj transformi al varmo (absorbo). Ĝi devas samtempe kaj laŭeble malmultan varmon emisii, tio estas ĝi devas teknike elekte funkcii.
En varmegaj landoj oni ofte uzas absorbilojn, kiuj estas kovritaj nur per t.n. sunlako. Tiu lako estas tre varmorezista kaj ĝenerale nigra, por atingi la plej altajn absorbajn valorojn. Sed samtempe ankaŭ la emisiaj valoroj estas altaj kaj tial malbonaj; granda parto de la kaptita varmo estas denove rekte forradiita.
(138727) 2000 SU180
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:5 kun Venuso kaj proksima de la resonanco 1:3 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Venuso kaj krucas tiujn de la Tero kaj de Marso. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Marso, sed ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Sunkolektoro
Absorba tekniko
Por minimumigi la energiajn perdojn oni uzas en malpli varmaj landoj alte-elektan kovraĵojn, kiu certigas absorban valoron super 90 % kaj emisiajn valorojn sub 10 %.
Sunvitro
Oni evoluigis specifan vitron por la kolektoroj, kiu entenas malpli da fero ol normala vitro. Optike ĝi estas klara ĉe la eĝo, dum fenestra vitro havas verdetan koloron.
Uzareo
Legu: termika suninstalaĵo, termokemia varmodeponejo, sunforno,
Aquecimento solar
74818 Iten
74818 Iten estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono ne malproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marco Iten, oraĵisto kaj talenta makettrajna ŝatanto, kiu vivas en Gordola (Svislando). Li estas ankaŭ amatora astronomo, kiu observas asteroidajn kaŝadojn kaj alfrapojn de meteoroidoj sur la Lunon.
Komputila vermo
Disvastiĝo
La diferenco kun komputila viruso estas, ke vermo disvastiĝas tra la interreto, dum viruso ne povas fari tion memstare. Komputila viruso bezonas gastiganton kiel dosieron aŭ retpoŝton. Ĉi tio estas favora al komputila vermo. Ĝi provas enigi infektitan kodon en ĉiujn malfermajn pordegojn de komputilo. Ekzemple liko en Vindoza Esploristo jam kaŭzis multajn vermojn disvastiĝi en la reto. [Fonto?] Ligo al la interreto tiam sufiĉas por infektiĝi.
Johann Krüger
Filippus Johann KRÜGER (naskiĝis la en Valtherveen, mortis la 4-an de septembro 1991 en Amsterdamo) estis la kvina Ĉifalo de Volapukujo (inter 1977 kaj 1983) kaj fakdelegito pri lingvoj ekde 1951.
Vivo
Krüger naskiĝis en la torfeja kolonio Valtherveen, kiel filo de laboristo Geert Frederik Krüger kaj Grietje Walters.
En 1937 Krüger lernis Volapukon, kaj en 1951 li diplomigis volapukiston. Li estis redaktoro de Volapükagased pro Nedänapükans ekde 1952.
Tao
Tao（Taŭo）, el la ĉina vorto "dao" (pinjine; pr. [tao]; vidu (1)), t.e. "vojo", la centra koncepto de taoismo, estas laŭ Laŭzio la plejalta, plejprofunda realo de la mondo. La Tao estas super la kapablo de vortoj, ekster tempo kaj spaco. "La Tao eldirebla ne estas la eterna Tao," diris Laŭzio. La Tao naskis la ĉielon kaj la teron kaj ĉiun kreaĵon, sed ne kiel ĉarpentisto faras tablon, sed kiel disvolviĝado de si mem. La Tao ne estas persono aŭ dio, sed mistika forto. Ĝiaj efiko kaj maniero estas videblaj en la agoj de la ĉielo kaj la tero, sed ne en la agoj de homoj.
Homoj senĉese strebas – pri riĉo, honoro, famo, eĉ pri scio kaj sankteco. Sed tia strebado agas kontraŭ la Tao, kontraŭ la Vojo, la vojo videbla en la ĉielo kaj la tero. Tial tia strebado estas, en la fino, vana, estas la vojeto de homo, vojeto de larmoj kaj trompo.
Germana Esperanto-Instituto
La Germana Esperanto-Instituto (GEI) estas institucio de Germana Esperanto-Asocio, kiu okupiĝas pri lingvaj aspektoj de Esperanto.
Taskoj
GEI zorgas precipe pri jenaj aspektoj:
La instituto eldonas (precipe germanlingvan) serion "Esperanto-Dokumente" kaj aliajn publikigaĵojn. Ĝi kunlaboras kun la Akademio de Esperanto kaj kun Asocio de Germanaj Esperanto-Instruistoj.
Direktoro de la instituto estas la lingvisto Martin Haase.
Rönök
Rönök estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd. Rönök germane estas Radling.
Historio
Dum la historio tie estis du komunumoj Alsó- kaj Felsőrönök (supra kaj suba Rönök), kiuj en 1950 unuiĝis sub la nomo Rönök.
Estis preĝejo el la frua epoko de la hungaroj, kiu preskaŭ disrompiĝis en 1898, tial oni konstruis novan. En 1919 la vilaĝo troviĝis ĉe la landlimo, la katolika preĝejo ĝuste ĉe la limo. Post 1945 fer-kurteno konstruiĝis. Ĉe la limo oni faris 5 km-ojn dika zonon, praktike netuŝeblan. La ŝvaba loĝantaro estis forsetligita, oni malpermesis viziti la preĝejon pro la limo. En 1989 oni nuligis la fer-kurtenon kaj oni trovis laŭ la aŭstra limo regionon netuŝitan de homoj dum 40 jaroj. La preĝejo estis iom ruina. En 1992 la preĝejo estis rekonstrita kaj konstante funkcias, eĉ, kiel pilgrimloko.
En Rönök migra poŝto servas.
Lajos Podhorszky
Lajos Podhorszky naskiĝis en 1815 en Hungara reĝlando en Feketelehota (nuntempa Čierna Lehota (distrikto Rožňava) en Slovakio). Li mortis la 1891 en Parizo.
Biografio
Lajos Podhorszky post lernado komence li instruis pianoludon, dume li lernis diversajn lingvojn. Inter 1838-1840 li estis ĉehejma edukisto en barona familio, poste en Pest (urbo) li instruis skermadon. Baldaŭe li edukis filojn de István Széchenyi, dume li lernis eĉ la sanskriton. En 1848 li apogis la revolucion, li instruis la soldatojn pri skermado. Li rifuĝis al la Turka Imperio en la sekva jaro, kie li lernis turke, poste li esploris en biblioteko en Parizo. Baldaŭe li ricevis postenon en urbo Pest.
Kisselbach (Hunsrück)
Kisselbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Polickomisaro
Polickomisaro estas grado rilate al polico en pluraj landoj, interalie :
Francisco Cabezas
Francisco Cabezas: Arkitekto kaj monaĥo, naskiĝis en Enguera (Valencio) en 1709 kaj forpasis en Valencio 1773. Li studis matematikon kaj principojn de la arkitektura arto. En 1729 eniris en la franciskanan monaĥejon de la Krono. Li sin dediĉis al la arkitekturo kaj disvolvigis la barokon kun orientaj influoj. Li estis la aŭtoro de multnombraj preĝejoj. Tamen, lia pinta verkaĵo estas la Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda de Madrid (1761), unu el la plej gravaj de la ĉefurbo de Hispanio.
NGC 633
NGC 633 (aliaj indikoj — PGC 5960, ESO 297-11, MCG -6-4-56, AM 0134-373, IRAS01341-3734) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santrokofioj
La santrokofioj (ankaŭ nomataj: Sentrokofi, Bale, Sele, Selee) estas etno en Ganao kun 11.300 (2003 GILLBT) ĝis 13.000 anoj. Tiu etno vivas en la sudoriento de Ganao.
La santrokofia lingvo estas nomata Selee kaj apartenas al la kva-lingvoj.
Provinco Al Ĝaŭf
La provinco Al Ĝaŭf (‏الجوف, latinliterigo Muḥāfaẓat al-Ǧauf - laŭ sistemo DMG - respektive Muhafazat Al Ĝaŭf, foje ankaŭ latinliterigita Al Jawf) estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la nordokcidento de la lando, kaj norde havas vastan limon al Sauda Arabio.
Laŭ la stato de la censo de 2004 ĝi havis loĝantojn. La provinca areo estas kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso rezulte  loĝantoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Al Hazm.
Bludná
Bludná (Irrgang) estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Pernink en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km nordoriente de Pernink rekte sur ĉefa montodorso de Ercmontaro, sur malnova imperiestra vojo kondukanta el Horní Blatná ĝis Boží Dar. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis neniu loĝanto.
Bludná situas en katastra teritorio Pernink kun areo 15,71 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1520 en konekso kun minado de fererco kaj stano.
ISO 3166-2:CY
ISO 3166-2:CY estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Kipron. La kodojn havas 6 distriktoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>CY</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Kipro. La dua parto estas du ciferoj.
Urbomurego de Nurenbergo
La urbomurego estas unu el la plej gravaj historiaj monumentoj de la urbo Nurenbergo. En la nordo la vasta nurenberga fortikaĵo estas plene enigita en la fortikigaj konstruaĵoj.
Dum sia longa historio Nurenbergo nur unu fojon estis konkerata per militaj rimedoj: en 1945 fare de la usona armeo. Ke tio ĉi antaŭe neniam okazis, ne laste dankendas al la urba fortikigo, kiu dum la mezepoko validis kiel nesuperebla.
La antaŭlasta murego
La unuajn forikigaĵojn oni supozas jam por la 11-a jarcento. En la 13-a jarcento la kvartaloj ambaŭflanke de la rivero Pegnitz, la Sebalda kaj la Lorenca Kolonioj, estis separe fortikigitaj. De tio konserviĝis sur la Sebalda flanko apud la fortikaĵo kaj la norda pordego Tiergärtner Tor aparte la turo Laufer Schlagturm en la oriento. Sur la Lorenca flanko ankoraŭ staras la Blanka Turo okcidente de la historia urbocentro. Konserviĝis ankoraŭ restaĵoj el la malnova urbofosaĵo, kio estas ankaŭ ekkonebla de la stratonomoj, kiuj finiĝas per -graben (= fosaĵo). Nur en 1320 ĝis 1325 oni kunigis la du urbopartojn trans la rivero per muregoj, de kiuj restis tri turoj.
La lasta murego
La lasta remparkonstruaĵo finfariĝis en 1400, longis kvin kilometrojn kaj formis oblikvan paralelogramon. Ĉe ĝiaj kvar angulaj punktoj staras kvar pordegoturoj.
La remparo subdividiĝis en la veran muregon (ankaŭ nomata alta murego), la antaŭan grundonivelan kaĝon larĝan je 15 metroj, la kaĝomuron elstarantajn el la fosaĵo kaj la senakva fosaĵo. Entute ekzistis pruvebleproksimume 130 fosaĵo- kaj muroturoj. La fosaĵo, ekestinta proksimume 1430 pro la minaco de la Husanaj Militoj, profundis 12 metrojn kaj larĝis ĝis 20 metrojn, sed ne entenis akvon. En 1452 la fosaĵo estis preta.
Aliron al la urboj ebligis sep pordegoj : la kvin ĉefaj turoj taŭgaj ankaŭ por ĉaroj kaj du trairejoj nure por piedirantoj. Krome ekzistis pordego kondukanta al la fortikaĵo. Kie la rivero Pegnitz forlasas la urbon, en 1489/94 oni superkonstruis ĝin per la fortikaĵo Fronveste; en la oriento du tegmentitaj defendopontoj formis la kaĝon Tratzenzwinger.
La turoj de la murego ricevis ekde 1540 laŭvice nomojn per kombinaĵo el koloroj kaj literoj : La nigra sekcio komenciĝas en la nordo ĉe la fortikaĵo (Elrigardejo Nigra A) kaj etendiĝas ĝis Riverinsulo Schütt en la oriento (Turo Nigra Z). Tie ĉi komenciĝas la blua sekcio per Blua A kaj etendiĝas ĝis Blua X en la sudo. Sekvas laŭ ĉi tiu sistemo ruĝa kaj verda sekcioj. La malnovaj nomoj ankaŭ nuntempe estas legeblaj ĉe la turoj.
Pliampleksigoj
Jam antaŭ 1500 oni komencis alikonstrui la fortikigaĵojn kaj transformi la kaĝojn en pafilego-poziciojn: je la tiel nomata remparigo oni aŭ reduktis la alton de la kaĝomuro kaj plenŝutis la kaĝon aŭ plifortikigis la kaĝomuron per antaŭmetita murego kun lokoj por la pafilegoj. Aldone oni ali- aŭ malkonstruis malnovajn kaĝoturojn kaj novkonstruis turojn kaj bastionojn. La alikonstruo komenciĝis je la en- kaj elfluejo de la rivero Pegnitz kaj finiĝis ĉe la murego norde de la pordego Frauentor.
En 1527 oni konstruis du novajn kaĝojn pokaze kiel rondbastiono, unu en la nordokcidento kaj en la sudokcidento ; en 1538–45 ekestis la bastonoj de la fortikaĵo. Inter 1556–64 la kvar pordegoturoj estis ĉirkaŭtegataj kaj ricevis siajn nunajn imponajn aspektojn. En 1611–14 oni novigis la kaĝomuron sude de la pordego Laufer Tor kaj konstruis bastionon, kiu en 1871 estos malkonstruata.
Poste oni ne plu adaptis la muregon laŭ la pokaza stato de la defendoteĥniko. Sur la plano de desegnisto Hans Bien bone videblas la stato de la muro en la tempo proksimume 1628/32. Jam dum la Tridekjara Milito Nurenbergo sin protektis malproksime de la urbolimo per redutoj.