cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de la Esperanto-klubo de Prago
1990-1999
1994-02-21 la jarkunveno elektis novan komitaton: prezidanto - Jiří Patera, vicprezidanto Květa Hubnová, mastrumado Jindřich Ondráček, kasisto Jar. Šindler, instruisto kaj propagandisto Ing. Blažková, prezidantino de kontrolkomisino Anna Kubová, membro Josef Sojka.
1994-07-07/14 okazis simpozio de la Akademio de Esperanto, kiun aranĝis la Kongresa kaj Kleriga Entrepreno KAVA-PECH. La prelegoj aperis en libro "La Stato kaj Estonteco de la Internacia Lingvo Esperanto"- por la simpozianoj kaj partoprenantoj de la SAT kaj handikapula kongreso en Kladno okazis solena koncerto en la Nacia domo en Smíchov (kantis Kudlíková el Nacia Teatro, Smyčka el la operejo en Ustí n. L., J. Vích el Nacia teatro).
1994-07-09/14 en Prago okazis la Antaŭkongreso de la 67-a SAT-kongreso en Strážnice
1995-02-24 "Korean vesperon" prezentis en la klubo tri junaj gekoreoj, kun rakontado kaj popolaj kantoj. Unu el ili, junulo lerninta ĉe s-anino Chrdlová en Seulo, parolis plejparte ĉeĥe, fierante pri la rezulto de sia studado de la ĉeĥa lingvo
1995 EKP trovis novan kunvenejon en la klubo de pensiuloj en Smíchov. En la klubprogramoj partoprenis prof. Mráz, Ing. Pluhař, Ing. Trojan, ges-roj Chrdle, s-ano Mařík, s-anino Maudrová k. a. La klubkunvenejojn ofte vizitis eksterlandaj geesperantistoj. Por pensiuloj en la Klubo de pensiuloj Eva Seemannová kelkfoje prezentis unuaktorajn teatraĵojn el sia ĉeĥlingva repertuaro.
1996 la memorŝtono el Vrŝovice estis transigita antaŭ la Kongresan Centron, pro la riparoj de la parko en Vršovice kaj pro la okazonta UK en la Kongresa Centro
1996-07-13/20 okazis en Prago, en hotelo Vltava, la 62-a internacia Kongreso de nevidantaj esperantistoj, kun partopreno de 95 personoj el 18 landoj
1996-07-20/23 en la kadro de la 81-a UK okazis por reprezentantoj de neesperantaj organizaĵoj Nitobe-simpozio pri la monda lingva problemo.
1997-01-27 Mgr. Bohumil Bouzek prelegis en nia klubo pri sia ĉeesto en unusemajna Seminario de Germana E junularo.
1997-04-05 mortis poeto František Kožík, honora membro de ĈEA
1997-05-05 forpasis Jaroslav Mařík, honora membro de UEA kaj ĈEA
1997-11-28/30 konferenco de ĈEA en Prago, en la domo de kristana junularo en la Franca strato, okaze de la 95 jariĝo de nia klubo. En la kultura programo prezentis sin Pavla Zemanová, Eva Seemannová, S. Šrutová el Kralupy, Josef Vích el Nacia Teatro k. a.
1997-11-30 vizito de ekspozicio „De Komenio ĝis ZamenhoF“ en la Praga kastelo en la prelega salono de Lobkovic-palaco. La ekspozicion preparis Muzeo de Komenio en Přerov, origine por Varsovio.
1998 ekde januaro la kunvenoj de EKP okazis en Rybná str. 24 en ĉambro de handikapuloj
1998-03-06/08 okazis kunveno de ILEI-estraro en Prago. Ĉeestis entute 17 membroj, inter ili ankaŭ niaj klubanoj. Vesperon ili pasigis en amika rondo en bierkelo.
1998-11-13/15 en Prago, en konstruaĵo de Karola Universitato, okazis Kolokvo pri Apliko de Esperanto en Scienco kaj Tekniko, organizita de ĈEA kunlabore kun la Kongresa kaj Kleriga Entrepreno KAVA-PECH kiel kontribuaĵo al Kampanjo 2000 sub aŭspicioj de UEA kaj ISAE. La prelegojn eldonis KAVA-PECH libroforme: Modernaj rimedoj de komunikado.
1998-11-19 en Praga PEN-klubo okazis aŭtora vespero de poezio pro dulingva eldono de poemaro "Ekaŭdi la animon " de Věra Ludiková kun paralelaj tradukoj en Esperanton fare de Miroslav Malovec kaj Jaroslav Mráz. La vesperon inaŭguris kaj Esperanton prezentis Petro Crhrdle, E-lingve kantis kaj la versojn deklamis Josef Vích, en la ĉeĥa deklamis alterne la aŭtorino kaj Jan Hrubeš, flutludis Kristina Maltová.
1999-01-28 sepulto de Eva Seemannová, honora membro de UEA kaj de ĈEA, aktiva membro de nia klubo, kiu forpasis la 21-an de januaro post grava malsano, en aĝo de 79 jaroj.
1999-02-17 jarkunveno de EKP en la Domo de infanoj kaj junularo en Opatov. Ĉeestis ankaŭ s-anino Elena Puĥova el Rusio.
Poemon honore al Eva Seemannová deklamis Čestmír Vidman. Estis reelektita la ĝisnuna komitato.
1999 post someraj ferioj ekde septembro la kunvenoj de la klubo okazis ĉiuvendrede en Malnova Urbo en Rybná str. 25. Tie kunvenis precipe la nelaborantaj membroj inter la 14-a kaj 17-a horo.
Denove post jardeko, kiam ne okazis kursoj de Esperanto, EKP intencis malfermi novan kurson, komenciĝantan la 17-an de septembro. Estis gluitaj afiŝoj tra la urbo, en metroo disdonitaj flugfolioj - kaj aliĝis du kursaninoj. Pro tio la kurso ne okazis.
1999-11-01 forpasis poeto Josef Rumler, honora membro de ĈEA
2000-2009
2000-02-11 en la preĝejo de Sankta Nikolao ĉe la Malnovurba placo okazis la lasta adiaŭo al la forpasinta (28. 1. 2000) Stanjo Chrdlová, la ĉefdelegito de UEA kaj membro de nia klubo.
2000-03-24 la jarkunvenon en Rybná str. n-ro 25 ĉeestis poetino Zdenka Bergrová kun sia edzo; pri la kunveno ŝi aperigis raporton en Zemské noviny
2000-05-11 okazis la poezia vespero de Jiří Karen honore al la 80-jariĝo de la poeto; sed la poeto mortis la 30-an de aprilo, pro tio la vespero fariĝis paniĥido por la forpasinta poeto; liajn poeziaĵojn deklamis Rudolf Pellar kaj Táňa Fischerova
2000-11-10/12 Kolokvo Aplikoj de Esperanto en Scienco kaj Tekniko (KAEST) aranĝita en la Ĉeĥa Teknika Altlernejo fare de ĈEA kunlabore kun la Kongresa kaj Kleriga entrepreno KAVA-PECH sub aŭspicioj de UEA. La prelegoj estis eldonitaj libroforme: Fakaj aplikoj de Esperanto.
2001-08-18 Somera renkontiĝo de pragaj kaj alilokaj geesperantistoj en la domo de s-anino H. Maudrová en Karlštejn. Post unu jaro ĝi estis jam dua tia renkontiĝo, kie oni manĝis, trinkis, babilis kaj kantis.
2001-07-19 La 14-a Internacia E-konferenco en Strážnice atribuis la OSIEK -premion al la poetino kaj verkistino Eli Urbanová pro ŝia aŭtobiografa romano "Hetajro dancas"
2001-10-30 solenaĵo honore al Čestmír Vidman, ĉeĥa kaj Esperanta poeto, membro de nia klubo. La 31-an de oktobro li fariĝis 80-jara kaj pro tio en la kulturdomo Vltavská en la kadro de "Klubo de la aktiva maljuniĝo" geaktoroj Gabriela Vránova kaj Rudolf Pellar prezentis lian vivon kaj verkaron. La tutan programon estris D-ro Jan Pixa.
2001 La membrino de nia klubo kaj hundo-ŝatantino Pavla Zemanová, eldonanto de cirkulero "La bojado", partoprenis la Literaturan konkurson pri originala E-poezio kaj humuraĵoj EXRA-2001, organizita de Esperantista domo de kulturo "D-ro Ivan Kirĉev" en Razgrad, Bulgario, sub la aŭspicio de Kooperativo de Literatura Foiro. Ŝi sukcesis kaj ricevis la trian premion por humuraĵo "Granda hundo".
2001-10-04 kaj 2001-11-01 nia membrino St. Kníchalová prelegis pri sia vojaĝo al Ĉinio kaj montris fotografaĵojn
2001-12-13 okazis Zamenhofa kaj Kristnaska vespero kun kantado, frandado kaj kaftrinkado kun ĉeesto de eksterpragaj kaj eksterlandaj gastoj.
2002-02-07 en la registara salono de la ĉefa fervoja stacio en Prago okazis solenaĵo honore al la 80-jariĝo de nia membrino, la honora membro de ĈEA kaj de UEA, la poetino Eli Urbanová. La solenaĵon aranĝis ĈEA kaj partoprenis ĝin kvindeko da geesperantistoj ne nur el Prago, sed el la tuta lando. En la arta programo partoprenis krom la poetino Elena Puchova kaj M. Smyčka.
2002-11-09 Inaŭguro de ekspozicio "Esperanto - la internacia lingvo" en kulturcentro Zahrada en Prago - Suda urbo.
2002-11-08/10 KAEST 2002 en Dobřichovice kun la temo „Elektronikaj rimedoj“
2002-11-15/17 la 10-a kongreso de ĈEA kunigita kun solenado de 100-jariĝo de Esperanto-Klubo en Praha
2003-07-19/25 la 16-a Internacia OSIEK-konferenco kun la temo „Intimaj temoj en Esperanto-beletro“ en hotelo Opatov, Praha-Opatov
2004-11-12/14 KAEST 2004 en Dobřichovice
2006-11-12/14 KAEST 2006 en Dobřichovice
Sarajeva kantono
La Sarajeva kantono (bosne Kanton Sarajevo, kroate Sarajevska županija) estas unu el la dek kantonoj de la Federacio Bosnio kaj Hercegovino. La administra centro estas. Laŭ la stato de en la municipa teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Proksimume la kantono enhavas la metropolan areon de la urbo kiu troviĝas ene de la landlimoj de la Federacio Bosnio kaj Hercegovino. Kvankam ĝi enhavas 98% de la populacio de Sarajevo, tiu koncentriĝas en tre malgranda areo de la urbo.
Ĝi enhavas la kvar municipojn Centra Sarajevo, Nova Sarajevo, Novi Grad kaj Stari Grad konistantaj la urbon Sarajevo, kaj krome la kvin pliajn municipojn Hadžići, Ilidža, Ilijaš, Trnovo kaj Vogošća.
Herten
Herten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Recklinghausen de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
St John's College
St John's College - do Kolegio Sankta Johano, laŭ Johano la baptisto, angla prononco - estas la nomo de du universitataj kolegioj en Anglio:
Krome ĝi signas ankaŭ plurajn mezlernejojn, inter alie
Hunucmá
Hunucmá estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Hunucmá. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31038.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28100 loĝantojn. El tiuj estis 14093 viroj kaj 14007 virinoj. La komunumo havas surfacon de 599,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 8 metroj super la marnivelo.
Metroo de Dnipro
La Metroo de Dnipro (Дніпровський метрополітен) estas la metrosistemo kiu priservas la urbon, Ukrainio kaj estis la tria metroo kiu malfermiĝis en Ukrainio post Kievo kaj Ĥarkivo, la.
Hunucmá
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 30,8 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Metroo de Dnipro
Nuntempe, la metroo de Dnipro estas la plej mallonga en la mondo, kun nur kilometroj da trakoj kaj ses stacioj. Tamen, ekzistas jam planoj de plilongigo kiuj pliigos nombron da stacioj al naŭ antaŭ 2014. La nura linio de la metroo komenciĝas ĉe Vokzalna stacio, proksime de la centra stacidomo de la urbo, kaj finiĝas ĉe Pokrovska stacio, okcidente de Dnipro. Horaro iras de la 5:30 a.m. ĝis la 11:00 p.m. kaj havas proksimume ĉiutagajn pasaĝerojn.
Hunucmá
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16618 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 13849 scipovis legi kaj skribi kaj 2751 personoj estis analfabetoj. Do 16,55% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Metroo de Dnipro
Historio
En 1979, la Konsilio de Ministroj de Sovetunio certigis ke la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio permesis al Gosplan (registarplana agentejo) kaj ministroj pri komunikado kaj transporto, konstrui metrosistemon en Dnipropetrovsk.
Hunucmá
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 25979 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 7494 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 28,8% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Metroo de Dnipro
Historio
Konstruo komenciĝis la post dekreto de la Sovetunia Konsilio de Ministroj. Tiuj planoj realiĝis kiam la unua linio, Centralno-Zavodska, estis malfermita al publiko la.
Hunucmá
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Metroo de Dnipro
Historio
La metro-sistemo de Dnipro estis konstruita laŭ la tipa sovetia konstruformato. El la ses stacioj, kvin situis sub la grundo kaj unu el ili sur la surfaco. Kvar el la metrostacioj estas unikaj volboj konstruitaj uzante la teĥnologion de la Metroo de Sankt-Peterburgo kaj unu estas kun kolonoj. Pro la gravaj ekonomiaj problemoj de la fruaj 1990-aj jaroj, al la metrostacioj mankas grandaj ornamaj elementoj kaj la arĥitektura pureco de la stacioj konstruitaj en la sovetia tempo.
Vicreĝo
La vicreĝo estis posteno administri kaj guberni landon aŭ provincon, kiel reprezentanto kaj je la konto de reĝo aŭ imperiestro, kutime tre fore loĝanta. Tio estis grava por Hispana Imperio ekzemple.
Bluso
Bluso (Blues, la bluoj, idiome por sento esti afliktita) estas voĉa kaj instrumenta muzikspeco, nome muzika ĝenro en malrapida aŭ moderata tempo kiu kreiĝis far la idoj de afrikaj sklavoj, nome la afrik-usonanoj en la ruraj komunumoj de Suda Usono, nome Deep South aŭ Profunda Sudo, ĉirkaŭ la fino de la 19a jarcento. La bluso radikis en okcident-afrikaj profanaj kantoj kaj laborkantoj (worksong), kun kombino de melodiaj vokoj aŭ kampaj laborkantoj (field holler), preĝokantoj, preĝokrioj kaj ĉantoj kaj aliaj tipoj de popola muziko el eŭropusonanoj, kiaj rimitaj simplaj rakontaj baladoj.
Ĉefaj trajtoj
La dominantaj elementoj, ĉieaj en ĵazo, ritmo-kaj-bluso kaj rokenrolo, estas afrikismoj kiel la kvintona aŭ sestona blusa gamo, off-beat, la skemo de voko kaj respondo, blustonoj, akordoprogresioj (el kiuj la dekdustria bluso), interrompaj vokoj kaj recitativoj. La bluso kutime sekvas dudek-taktan strofan skemon kiu repetiĝas. Blusaj svingoj aŭ baslinioj plifortigas la trancecan ritmon kaj formas ripetecan efikon nome groove (ritmomodelo).
Bluso kiel ĝenro posedas aliajn karakterojn kiaj vortumado, baslinioj, kaj muzikinstrumentoj. La vortumado de la fruaj tradiciaj blusversoj konsistis el unusola linio ripetita kvarfoje. Nur en la unuaj jardekoj de la 20a jarcento la plej ofta strukturo iĝis normiga: nome la tielnomita modelo AAB, konsistanta el linio kantata super la kvar unuaj strioj, ties ripeto ĉe la venontaj kvar, kaj poste pli longa konkluda linio super la lastaj strioj. Komenca bluso ofte prenis la formon de izola rakonteco, ofte rilate al malfacilaĵoj espertitaj ene de afrik-usona socio. La tekstoj temas pri malfeliĉa homa fato, precipe pri adulto, vana amo, soleco, malriĉeco, alkoholismo kaj hejmveo.
Multaj elementoj, kiaj la modelo voko kaj respondo kaj la uzado de la blusnotoj, povas esti historiita el la tradicia afrika muziko. La originoj de la bluso estas ankaŭ tre rilataj al la religia muziko de la afrik-usona komunumo, nome spiritualaĵoj. La unua apero de la bluso estas ofte datita el post la fino de la sklaveco en Usono kaj, poste, el la disvolvigo de la fidrinkejoj juke joint. Ĝi estas asocia kun la ĵus akirita libereco de iamaj sklavoj. Kronikistoj ekinformis pri blusmuziko komence de la 20a jarcento. La unua publikaĵo de blusa muziko estis en 1908. Bluso ekde tiam evoluis el neakompanata voĉa muziko kaj parolaj tradicioj el sklavoj en ampleksa vario de stiloj kaj subĝenroj. Blusaj subĝenroj estas Rura bluso, kiaj tiu Delta aŭ tiu Piedmonta, same kiel la urbaj blusaj stiloj kiaj tiu Ĉikaga kaj tiu Bluso de Okcidenta Marbordo. La Dua Mondmilito markis la transiron el akustika al elektra bluso kaj la progresa malfermo de la blusmuziko al pli ampleksa publiko, ĉefe al la blankulaj sekvantoj. En la 1960-aj kaj la 1970-aj, hibrida formo nomita blusroko evoluis.
Ĉi tiu muzikspeco grave influas nordamerikajn kaj okcidentajn popolajn muzikojn. El la bluso devenas pluraj popularaj afrikusonaj muzikformoj kiel ritmenbluso, tradicia ĵazo, Boogie-woogie kaj frua rok-muziko. La plej gravaj uzataj muzikiloj estas la gitaro (elektra kaj akustika), piano kaj buŝharmoniko.
Etimologio
La termino povas esti derivita el la termino "blue devils" (bluaj diabloj), signife melankolion kaj tristecon; frua uzado de la termino tiusence troviĝas en la unuakta teatraĵo de George Colman nome Blue Devils (1798). La esprimo "the blue devils" povas ankaŭ esti derivita el Britio en la 1600-aj jaroj, kiam ĝi aludis al la "...intensaj vidaj halucinaĵoj kiuj povas akompani fortajn alkoholaĵajn retiriĝojn". Dum la tempo pluiris, la esprimo perdis la referencon "devils" kaj "it came to mean a state of agitation or depression" (ĝi venis al signifo de stato de agitado aŭ depresio). Ĉirkaŭ la 1800-aj jaroj en Usono, la termino "blues" estis asocia kun drinkado de alkoholaĵoj, signifo kion oni povas vidi en "bluaj leĝoj" de kelkaj usonaj ŝtatoj kontraŭ vendado de alkoholaĵoj en dimanĉoj. Kvankam la uzado de la frazo en afrikusona muziko povas esti pli antikva, ĝi povas esti atestita en presaĵoj ekde 1912, kiam la "Dallas Blues" de Hart Wand iĝis la unua kopirajta bluskomponaĵo. En kantovortumado la frazo estas ofte uzata por priskribi deprimon. Kelkaj fontoj asertas ke la termino "blues" estas rilata al la "blusnotoj", nome la ebenigitaj, ofte mikrotonaj notoj uzitaj en bluso, sed la Oxford English Dictionary postulas ke la termino "blues" venis unue, kaj ĝi kondukis al la nomigado de "blusnotoj".
Vortumado
La vortoj de fruaj tradiciaj blusversoj probable ofte konsistis el unusola linio ripetita kvar fojojn. Nur en la unuaj jardekoj de la 20a jarcento la plej ofta nuna strukturo iĝis normiga: la tielnomita modelo AAB, konsistanta el linio kantita laŭlonge de la kvar unuaj strioj, ties ripeto ĉe la venontaj kvar, kaj poste pli longa konkluda linio ĉe la lastaj strioj. Du el la unuaj publikigitaj bluskantoj, nome "Dallas Blues" (1912) kaj "Saint Louis Blues" (1914), estis 12-stria bluso montranta la strukturon AAB. W. C. Handy verkis ke li adoptis tiun konvencion por eviti la monotonecon de linioj ripetitaj trifoje. La linioj estas ofte kantataj sekvante modelon pli proksima al la parola bluso pli ol al melodio.
La dekomenca bluso ofte prenis la formon de izola rakonto. Afrik-usonaj kantistoj voĉigis siajn "personajn penojn en mondo de akra realo: perdita amo, krueleco de policanoj, subpremado fare de blankuloj, [kaj] aĉaj tempoj". Tiu melankolio kondukis al la sugesto de Igboa origino por bluso pro la reputacio kiun havis Igb-usonanoj tra plantejoj en Ameriko pro siaj melankolia muziko kaj sinteno al vivo kiam ili estis sklavigitaj.
La vortumado ofte rilatas al problemigaj espertoj ene de la Afrik-usonaj socio. Por ekzemplo la kanto de Blind Lemon Jefferson nome "Rising High Water Blues" (1927) rakontas pri la Granda Misisipia Inundo de 1927:
Blusaj kantoj kun evidentaj seksenhavaj vortumadoj estis konataj kiel malpura bluso. Tia vortumado iĝis iome pli simpla en postmilita bluso, kiu tendencis al fokusado al rilataj problemoj al seksaj priokupoj. Vortumaj temoj kiuj ofte aperis en antaŭmilita bluso, kia la ekonomia depresio, farmado, diabloj, vetludado, magio, inundoj kaj sekegoj, estis malplej oftaj en postmilita bluso.
La verkisto Ed Morales asertis ke eble la Religio de la Joruboj ludis parton en frua bluso, citante la kanton de Robert Johnson nome "Cross Road Blues" kiel "fajne vualita referenco al Elegŭa, nome Oriŝa zorge de vojkruciĝoj". Tamen, la kristana influo estis multe pli evidenta. La repertorioj de multaj ŝlosilaj blusartistoj, kiaj Charley Patton kaj Skip James, inkludis religiajn kantojn aŭ spiritualojn. Gary Davis kaj Blind Willie Johnson estas ekzemploj de artistoj ofte kategoriigitaj kiel blusmuzikistoj pro sia muziko, kvankam iliaj vortumadoj klare apartenas al la preĝokantoj.
Originoj
Informoj de blusa muziko en Suda Teksaso kaj la Profunda Sudo estis verkita komence de la 20a jarcento. Charles Peabody menciis la aperon de blusmuziko ĉe Clarksdale (Misisipio), kaj Gate Thomas informis pri similaj kantoj en suda Teksaso ĉirkaŭ 1901–1902. Tiuj observoj koincidas pli malpli ĉe la kompilaĵoj fare de Jelly Roll Morton, kiu diris ke li por unua fojo aŭdis blusmuzikon en Novorleano en 1902; Ma Rainey, kiu memoris por unua fojo esti aŭdinta bluson samjare en Misurio; kaj W.C. Handy, kiu por unua fojo aŭdis bluson en Tutwiler (Misisipio), en 1903. La unua etenda esploro en kampo estis plenumita de Howard W. Odum, kiu publikigis antologion de popolkantoj el Kantono Lafayette (Misisipio), kaj el Kantono Newton (Georgio), inter 1905 kaj 1908. La unua nekomercaj registraĵoj de blusmuziko, terminigita pra-bluso fare de Paul Oliver, estis farita de Odum por esploraj celoj en la unua komenco de la 20a jarcento. Ili nun estas perdiĝintaj.
Aliaj registraĵoj kiuj estas ankoraŭ disponeblaj estis faritaj en 1924 fare de Lawrence Gellert. Poste, kelkaj registraĵoj estis faritaj de Robert W. Gordon, kiu iĝis estro de la Arkivo de Usona Popolkantoj de la Kongresa Biblioteko. La sukcedanto de Gordon ĉe la biblioteko estis John Lomax. En la 1930-aj jaroj, Lomax kaj lia filo Alan faris grandan nombron de ne-komercaj blusregistraĵoj kiuj atestas pri la granda vario de pra-blusaj stiloj, kiel la laborkanto de nigruloj kiuj korusas soloistan voĉon kaj ringokantoj. Registroj de blusmuziko kiel ĝi ekzistis antaŭ 1920 povas troviĝi ankaŭ en la registroj de artistoj kiel Lead Belly kaj Henry Thomas. Ĉiuj tiuj fontoj montras la ekziston de multaj diversaj strukturoj distingaj el 12-, 8-, aŭ 16-striaj.
Laŭ Lawrence Levine, "estis rekta rilato inter la enlanda ideologia emfazo pri tio individua, nome la populareco de la instruoj de Booker T. Washington, kaj la plialtiĝo de bluso." Levine asertis, ke "psikologie, socie kaj ekonomie, Afrik-devenaj usonanoj estis senkulturigitaj en maniero kiu estus malebla dum sklaveca epoko, kaj ĝi estas eĉ pli surpriza ke ilia pramuziko respegulis tion same multe kiom faris ilia religia muziko."
Estas malmultaj karakteroj komunaj al ĉiuj blusmuzikoj, ĉar la ĝenro ekformiĝis el la personecoj de individuaj muzikistoj kaj kantistoj. Tamen, estas kelkaj karakteroj kiuj ja ekzistis el antaŭ la kreado de la moderna bluso. Kantoj de alvoko kaj respondo estis frua formo de bluzeca muziko; estis "praktika esprimo ... stilo sen akompanado aŭ harmonio kaj neligita per la formaleco de ajna partikulara muzika strukturo". Formo de tiu pra-bluzo estis aŭdita en sklavaj ringokantoj kaj laborkantoj, etende al "simplaj soloaj kantoj kun emocia enhavo".
Neniu specifa afrika muzika formo povas esti identigita kiel nura rekta praulo de bluso. Tamen la formato de alvoko kaj respondo povas datiĝi reen el la muziko de Afriko. La fakto ke la bluaj notoj estas antaŭaj al ties uzado en bluso kaj havas afrikan devenon estas atestita de la kanto "A Negro Love Song" (Negra amkanto), de la angla komponisto Samuel Coleridge-Taylor, el lia African Suite for Piano, verkita en 1898, kiu enhavas bluan tritonon kaj septakordajn notojn.
La unukordilo (hejma unukorda muzikinstrumento trovataj en partoj de Suda Usono komence de la 20a jarcento) kaj la banĝo estas afrik-devenaj instrumentoj kiuj estus povinta helpi en la transigo de afrikdevenaj muzikteknikoj en la trezoro de la prablusa instrumentaro. La banĝo estis ŝajne rekte importita el la muziko de Okcidenta Afriko. Ĝi estas simila al la muzika instrumento kiun la kantorakontistoj kaj aliaj afrikanoj ĉe la Igboj ludis (nome ĥalam aŭ ekontingo fare de afrikaj popoloj kiaj la Volofoj, la Fulboj kaj la Mandinkoj). Tamen, en la 1920-aj jaroj, kiam kontrea bluso komencis esti registrita, la uzado de banĝo en blusa muziko estis tre marĝena kaj limigita al individuoj kiaj Papa Charlie Jackson kaj poste Gus Cannon.
Blusa muziko ankaŭ adoptis elementojn el la "Etiopiaj kantoj", minstrel-spektakloj kaj nigrulaj preĝokantoj, kiel instrumentaj kaj harmoniaj akompanado. La stilo ankaŭ estis tre rilata al la ragtimo, kiu disvolvigis ĉirkaŭ samtempe, kvankam la bluso pli bone konservis "la originajn melodian modelojn de Afrika muziko".
La muzikaj formoj kaj stiloj kiuj estas nune konsiderataj bluso same kiel la moderna kontreo aperis en la samaj regionoj de Suda Usono dum la 19a jarcento. Registritaj bluso kaj kontreo povas troviĝi tiom for reen kiom ĝis la 1920-aj jaroj, kiam la registrindustrio kreis la merkatajn kategoriojn "race music" (afrikusona muziko) kaj "hillbilly" por vendi muzikon de nigruloj por nigruloj kaj de blankuloj por blankuloj, respektive. Tiam, ne estis klara muzika divido inter "bluso" kaj "kontreo", escepte pri la etneco de la ludisto, kaj eĉ tio estis foje dokumentita malĝuste fare de la registraj kompanioj.
Kvankam la muzikologoj povas nun klopodi difini la bluson mallarĝe kiel certaj kordostrukturoj kaj lirikaj formoj ŝajne originaj en Okcidenta Afriko, la publiko origine aŭdis la muzikon kiel multe pli ĝenerala koncepto: ĝi estis simple la muziko de la rura sudo, ĉefe de la Misisipa Delto. Kaj nigraj kaj blankaj muzikistoj kunhavis la saman repertorion kaj konsideris sin mem kiel "songsters", nome vagantaj muzkisitoj, pli ol blusaj muzikistoj. La nocio bluso kiel separata ĝenro aperis dum la migrado de nigruloj el la kamparo al la urbaj areoj en la 1920-aj jaroj kaj la samtempa disvolvigo de la registra industrio. Blues iĝis koda vorto por registro desegnita por vendi ĝin al nigraj publikoj.
La originoj de bluso estas tre rilataj al la religia muziko de la afrik-usona komunumo, nome la spiritualoj. La originoj de la spiritualoj estas multe pli fruaj ol la bluso, kutime el la mezo de la 18a jarcento, kiam la sklavoj estis kristanigitaj kaj komencis kanti kaj ludi kristanajn himnojn, partikulare tiujn de Isaac Watts, kiuj estis tre popularaj. Antaŭ la bluso akiris sian formalan difinon kiel kordoprogreso, ĝi estis difinita kiel la jarcenta komplemento de spiritualoj. Ĝi estis la malalta muziko ludita de ruraj nigruloj.
Depende de la religia komunumo al kiu muzikisto apartenis, estis pli malpli konsiderata peko ludi tiun malaltan muzikon: bluso estis la muziko de la diablo. Muzikistoj estis tiele apartigitaj en du kategoriojn: gospelaj kantistoj kaj bluskantistoj, gitarpredikistoj kaj vagokantistoj. Tamen, kiam la rurnigra muziko ekregistriĝis en la 1920-aj jaroj, ambaŭ kategorioj de muzikistoj uzis similajn teknikojn: nome modeloj de alvoko kaj respondo, blusnotoj, kaj glitogitaroj. La gospela muziko estis tamen uzante muzikajn formojn kiuj estis kongrueblaj kun kristanaj himnoj kaj tiele estis markita de blusaj formoj pli ol ĝia iama komplemento.
Antaŭmilita bluso
La usona eldonindustrio de partituroj produktis grandan kvanton de ragtima muziko. Ĉirkaŭ 1912, la partitura industrio estis publikiginta tri popularajn blusecajn komponaĵojn, kio akcelis la adopton fare de Tin Pan Alley de bluselementoj: "Baby Seals' Blues", de Baby Franklin Seals (aranĝita de Artie Matthews); "Dallas Blues", de Hart Wand; kaj "The Memphis Blues", de W. C. Handy.
Handy estis formale trejnita muzikisto, komponisto kaj aranĝisto kiu helpis popularigi bluson transkribante kaj orkestrante bluson en preskaŭ simfonia stilo, kun bandoj kaj kantistoj. Li iĝis populara kaj fekunda komponisto, kaj nomis sin kiel la "Patro de Bluso"; tamen, liaj komponaĵoj povas estis priskribitaj kiel fuzio de bluso kun ragtimo kaj ĵazo, arigo faciligita uzante la Kuban ritmon habanera kiu estis parto de ragtimo; La majstroverko de Handy estis la "Saint Louis Blues".
Dum la sonregistra industrio kreskiĝis, la kamparblusaj muzikistoj kiel Bo Carter, Jimmie Rodgers, Blind Lemon Jefferson, Lonnie Johnson, Tampa Red kaj Blind Blake iĝis pli popularaj en la afrikusona komunumo. La naskiĝinto en Kentucky Sylvester Weaver estis en 1923 la unua kiu registris en stilo de glitgitaro, en kiu gitaro estas ludata uzante tranĉilrandon aŭ botelkolo. La glitgitaro iĝis grava parto de la Delta bluso. La unuaj blusregistroj el la 1920-aj jaroj estas kategoriigitaj kiel tradicia, rura kamparbluso kaj iom pli polurita ol la urba bluso.
Kamparblusaj muzikistoj ofte improvizis, ĉu sen akompano aŭ nur kun banĝo aŭ gitaro. Regionaj stiloj de kontrea bluso ege variis en la komenco de la 20a jarcento. La (Misisipia) Delta bluso estis disa stilo kun pasiaj kantistoj akompanitaj pere de glitogitaro. La malmulte registrita Robert Johnson kombinis elementojn de urba kaj rura blusoj. Aldone al Robert Johnson, influaj muzikistoj de tiu stilo estis liaj antaŭuloj Charley Patton kaj Son House. Kantistoj kiaj Blind Willie McTell kaj Blind Boy Fuller ludis en la sudorienta "delikata kaj lirika" tradicio de Piedmonta bluso, kiu uzis prilaboritan ragtimecan fingroplukan gitarteknikon. Ankaŭ Georgio havis fruan glitotradicion, kun Curley Weaver, Tampa Red, "Barbecue Bob" Hicks kaj James "Kokomo" Arnold kiel reprezentantoj de tiu stilo.
Urba bluso
Stiloj de urba bluso estis pli kodigitaj kaj prilaboritaj, ĉar muzikisto jam ne plu estis ene de sia ejo, propra komunumo, kaj devis adaptiĝis al estetiko de pli granda, pli varia publiko. La kantistoj de klasika bluso de urbaj virinoj kaj vodevilo estis tre popularaj en la 1920-aj jaroj, inter kiuj "la tri grandulinoj" — nome Gertrude "Ma" Rainey, Bessie Smith, kaj Lucille Bogan — kaj Victoria Spivey. Mamie Smith, pli vodevilan kantiston ol blusa artisto, estis la unua afrikusonano kiu registris bluskanton en 1920; ŝia dua registro, "Crazy Blues", estis vendita en 75,000 kopioj nur en sia unua monato. Ma Rainey, nome "Mother of Blues" )la patrino de bluso), kaj Bessie Smith, nome ĉiu el ili "[kantis] ĉirkaŭ centrajn tonojn, eble por projekti sian voĉon pli facile al fino de ĉambro". Smith "kantis laŭ malkutima ŝlosilo, kaj ŝia artisteco por premi kaj etendi notojn per sia bela, povega kontralta voĉo por komfortigi sian propran interpretadon estis nesuperita".
Sjeramadrea pasero
La Sjeramadrea pasero (Xenospiza baileyi), konata ankaŭ kiel Ksenospizo, estas endanĝerita, de limigita teritorio, mistera membro de la grupo de Amerikaj paseroj. Ĝi estas endemia de Meksiko kaj estas minacata al formorto pro habitatoperdo.
Bluso
Urba bluso
Urbaj masklaj muzikistoj estis popularaj nigrulaj muzikistoj de la epoko, kiel Tampa Red, Big Bill Broonzy kaj Leroy Carr. Grava firmao de tiu epoko estis la he Chicago-based Bluebird Records kun sidejo en Ĉikago. Antaŭ la Dua Mondmilito, Tampa Red estis foje menciita kiel "la gitarsorĉisto". Carr akompanis sin je la piano kun Scrapper Blackwell je la gitaro, formato kiu pluis ege en la 1950-aj jaroj kun artistoj kiaj Charles Brown kaj eĉ Nat "King" Cole.
Sjeramadrea pasero
Etimologio de latina scienca nomo
Xenospiza, el antikva greka ksenos (ξένος), "fremdulo", + spíza (σπίζα), "fringo". baileyi, dediĉita al Alfred M. Bailey, kiu kolektis la specimenon de 1931 por Outram Bangs.
Bluso
Urba bluso
Bugia estis alia grava stilo de la urba bluso de la 1930-aj kaj komenco de la 1940-aj jaroj. Dum la stilo estas ofte asociita kun soloa piano, bugio estis uzata ankaŭ por akompani kantistojn kaj, kiel soloa parto, en bandoj kaj malgrandaj komboj. Bugio estis karakterizita per regula basfiguro, nome ostinato aŭ riff kaj nivelŝanĝoj en la maldekstra mano, prilaborante ĉe ĉiu kordo kaj vibradon kaj dekoraĵoj en la dekstra mano. Bugio estis pionira de la muzikisto de Ĉikago nome Jimmy Yancey kaj la Bugia trio (Albert Ammons, Pete Johnson kaj Meade Lux Lewis). Ĉikagaj bugiistoj estis Clarence "Pine Top" Smith kaj Earl Hines, kiu "ligigis la akcelajn maldekstramanojn ritmojn de ragtimaj pianistoj kun melodiaj figuroj similaj al tiuj de la trumpeto de Armstrong en la dekstra mano". La milda Luiziana stilo de Professor Longhair kaj, pli ĵuse, Dr. John miksis klasikan ritmon kaj bluson kun blusaj stiloj.
8639 Vonšovský
8639 Vonšovský estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Bluso
Urba bluso
Alia disvolvigo en tiu periodo estis la bluso de big band. Ankaŭ la "teritoriaj bandoj" funkciantaj ekstere de la metropola areo de Kansasurbo, la orkestro de Bennie Moten, Jay McShann, kaj la Count Basie Orchestra koncentriĝis en bluson, kun 12-striaj blus-instrumentaĵoj kiel la kanto de Basie nome "One O'Clock Jump" kaj "Jumpin' at the Woodside" kaj la bruema "blues shouting" (bluskriado) de Jimmy Rushing en kantoj kiel "Going to Chicago" kaj "Sent for You Yesterday". Bone konata ĵazbandega blusmelodio estis la kanto de Glenn Miller nome "In the Mood". En la 1940-aj jaroj, estis disvolvigita la stilo nomita jump blues. La stilo nome jump blues kreskiĝis el la tajdo de bugio kaj estis forte influita de la muziko de ĵazbandegoj. Ĝi uzas saksofonon aŭ aliajn latunajn blovinstrumentojn kaj la gitaron en la ritma sekcio por krei ĵazecan, rapidan sonon kun deklamaj voĉoj. Jump blues melodioj de Louis Jordan kaj de Big Joe Turner, kun sidejo en Kansasurbo (Misurio), influis la disvolvigon de postaj stiloj kiaj rokanrolo kaj ritmenbluso. Dallas-ano T-Bone Walker, kiu estas ofte asociita kun la stilo de la Kalifornia bluso, ludis sukcesan transiron el la komenca urba bluso al la jump blues stilo de Lonnie Johnson kaj Leroy Carr kaj dominis en la blus-ĵaza etoso ĉe Los Angeles dum la 1940-aj jaroj.
Thomas Cecil, 1-a Grafo de Exeter
Thomas CECIL, 1-a Grafo de Exeter, angla politikisto kaj soldato (n. la 5-an de majo 1542 - m. la 8-an de februaro 1623).Li estis la plej aĝa filo de William Cecil, Lordo Burghley, ĉef-ministro de Elizabeta la 1-a kaj duon-frato de Robert Cecil, 1-a Grafo de Salisbury. Dum la plejparto de la regado de Elizabeta li estis parlamentano. Li soldatis dum la anglo-skota milito de 1573 kaj en la batalo kontraŭ la hispana Armado (1588). Post la morto de sia patro en 1598 li iĝis la 2-a Lordo Burghley. En 1601 li kontraŭis la fiaskan ribelon de la Grafo de Essex. De 1599 al la morto de Elizabeto li estis Lord-Prezidento de la Konsilio de la Nordo de Anglio, sed, malkiel Robert Cecil, li ne estis inter la ministroj de Jakobo la 1-a. Tamen Jakobo kreis lin Grafo de Exeter la 4-an de majo 1605, la saman tagon lia duon-frato Robert iĝis Grafo de Salisbury.
Bluso
1950-aj jaroj
La transiro el kontrea bluso al la urba bluso, kiu ekis en la 1920-aj jaroj estis drivita de sinsekvaj tadoj de ekonomiaj krizoj kaj postaj eksplodoj kiuj kondukis al multaj ruraj nigruloj translokiĝi al urbaj areoj, en movado konata kiel la Granda Migrado. La longa rekresko post la Dua Mondmilito instigis alian amasan migradon de afrik-usonanoj, nome la Dua Granda Migrado, kiu estis akompanita de grava pliiĝo de la reala enspezo de la urbaj nigruloj. La novaj migrantoj konstituis novan merkaton por la muzika industrio. La termino race record, dekomence uzita de la muzika industrio por afrik-usona muziko, estis anstataŭita de la termino rhythm and blues. Tiu rapide evoluiĝanta merkato estis spegulita de la listo de Billboard pri pintaj sukcesoj de ritmenbluso. Tiu merkatiga strategio plifortigis tendencojn en urbablusa muziko kiel la uzado de elektraj instrumentoj kaj amplifiloj kaj la ĝeneraligo de blusmuziko, la blues shuffle, kiu iĝis ĉiea en ritmenbluso. Tiu komerca tendenco havis gravajn konsekvencojn por blusa muziko, kiu, kune kun ĵazo kaj gospelo, iĝis komponanto de R&B.
Sjeramadrea pasero
Aspekto
Tiu specio havas nigran kronon, brunecan nukon ege nigropunktecan kaj grizan vizaĝon kun pli malhelgriza vango ĉirkaŭata de nigreca bordo kiu ekas kiel traokula strio kaj revenas al bekobazo kiel dua mustaĉa strio. Pli distinga nigra mustaĉa strio limigas la blankan gorĝon. La subaj partoj estas blankecaj sed en brusto estas linioj de nigraj strietoj kiuj kuniĝas en centra nigra makulo. La dorso estas bruna kaj strieca kaj la vosto malhela.
Thomas Cecil, 1-a Grafo de Exeter
Li kaj aliaj anoj de la familio Cecil subtenis komponistojn, ekz. William Byrd kaj Orlando Gibbons.
Bluso
1950-aj jaroj
Howlin' Wolf, Muddy Waters, Willie Dixon kaj Jimmy Reed ĉiuj naskiĝis en Misisipo kaj translokiĝis al Ĉikago dum la Granda Migrado. Ilia stilo estis karakterizita pere de la uzado de elektra gitaro, ofte glitogitaro, harmoniko, kaj ritma sekcio de basoj kaj drumoj. La saksofonisto J. T. Brown ludis en bandoj estritaj de Elmore James kaj de J. B. Lenoir, sed la saksofono estis uzita kiel akompana instrumento por ritma subteno pli ol kiel ĉefa instrumento.
Sjeramadrea pasero
Historio kaj taksonomio
La Sjeramadrea pasero estis unuafoje priskribita de fakuloj en la Sierra de Bolaños ĉe Bolaños, Ĥalisko, Meksiko, en 1889. La ok specimenoj tiam pafitaj ne estis tiam agnoskataj kiel tio kio ili estas, sed supozataj aberaciaj ekzempleroj de Paserkuloj aŭ Kantopaseroj, aŭ hibridoj. Nur kiam alia birdo estis kaptata ĉe Durango en 1931 ĝi estis agnoskata kiel valida kaj distinga specio.
8639 Vonšovský
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de Břetislav Vonšovský (1937–2019), prezidento de la sudbohemia branĉo de la Ĉeĥa Astronomia Societo. Li estris la Observatorion de Tábor kiel entuziasma popularigisto de astronomio dum 41 jaroj. Li donis lekciojn por lernejoj kaj ĝenerala publiko kaj interesiĝis pri stelaj kaŝadoj.
Bluso
1950-aj jaroj
Little Walter, Sonny Boy Williamson (Rice Miller) kaj Sonny Terry estas bone konataj ludistoj de harmoniko (harp-harmoniko) en la etoso de Ĉikago bluso. Ankaŭ aliaj harp-harmonikirtoj kiaj Big Walter Horton estis ege influaj. Muddy Waters kaj Elmore James estis konataj pro sia plinoviga uzado de glita elektra gitaro. Howlin' Wolf kaj Muddy Waters estis bone konataj pro sia profundaj, "gravelly" (aspraj) voĉoj.
La basisto kaj fekunda kantoverkisto kaj komponisto Willie Dixon ludis gravan rolon en la etoso de la Ĉikago bluso. Li komponis kaj verkis multajn blusajn reprezentajn kantojn de la periodo, kiel "Hoochie Coochie Man", "I Just Want to Make Love to You" (ambaŭ faritaj por Muddy Waters) kaj, "Wang Dang Doodle" kaj "Back Door Man" por Howlin' Wolf. Plej artistoj de Ĉikaga bluso registris por la entreprenoj kun sidejoj en Ĉikago nome Chess Records kaj Checker Records. Pli malgrandaj blusmarkoj de tiu epoko estis Vee-Jay Records kaj J.O.B. Records. Dum la komenco de la 1950-aj jaroj, la dominantaj Ĉikagaj markoj estis defiitaj de la entrepreno de Sam Phillips nome Sun Records kun sidejo en Memfiso, kiu registris verkojn de B. B. King kaj Howlin' Wolf antaŭ li translokiĝis al Ĉikago en 1960. Post Phillips malkovris la figuron de Elvis Presley en 1954, la marko Sun turniĝis rapide al la etendiĝanta blanka publiko kaj ekregistris ĉefe rock 'n' roll.
Sjeramadrea pasero
Historio kaj taksonomio
La suda populacio estis malkovrata nur en 1945, sed estis observata el tiam en kelkaj areoj ĉe Meksikurbo, Morelos, kaj Meksikŝtato. Inter 1951, kiam estis kaptataj 5 ĉe El Salto, kaj 2004, kiam malgranda populacio estis remalkovrata en la sama areo, la norda populacio el Jalisco kaj Durango jam ne troviĝas kaj oni supozas ke ĝi malaperis. Dume la proponita subspecio X. b. sierrae de la suda populacio estis agnoskata kiel bazata sur individua variado kaj pro tio nevalida; ne estas genofluo inter la populacioj kaj tiele ili konstituas du separatajn konservindajn populaciojn.
Bluso
1950-aj jaroj
En la 1950-aj jaroj, bluso havis grandan influon sur la ĉefa tendenco de usona popola muziko. Dum popularaj muzikistoj kiel Bo Diddley kaj Chuck Berry, el kiuj ambaŭ registris por Chess, estis influitaj de la Ĉikaga bluso, iliaj entuziasmaj ludostiloj apartiĝis el la melankoliaj aspektoj de bluso. La Ĉikaga bluso influis ankaŭ super la muziko zideko de Luiziano, ekzemple ĉe Clifton Chenier kiu uzis blusajn nuancojn. Zidekaj muzikistoj uzis soloojn de elektra gitaro kaj kaĵunajn aranĝojn de blusaj kantojn.
En Anglio, elektra bluso enradikiĝis dum ege sukcesa turneo de Muddy Waters. Waters, nesciante pri la tendenco de sia publiko al la skiflo, nome akustika, pli milda branĉo de bluso, ŝaltis sian amplifilon kaj startis ludi sian Ĉikagan tipon de elektra bluso. Kvankam la publiko estis tre skuita per la spektaklo, tiu influis super lokaj muzikistoj kiaj Alexis Korner kaj Cyril Davies imiti tiun laŭtan stilon, inspirante la Britan invadon fare de Rolling Stones kaj de Yardbirds.
Sjeramadrea pasero
Historio kaj taksonomio
Ĝi estas la ununura specio en la genro Xenospiza; la genro estas tre proksime rilata al Ammodramus (kaj ili inkludiĝis en ĝi fare de kelkaj fakuloj), diference ĉefe pro pli longa, malpli pintakra vosto, kaj limigo al altaltitudaj alpaj herbejaj habitatoj.
Bluso
1950-aj jaroj
Fine de la 1950-aj jaroj, aperis nova blusa stilo en la West Side (Okcidenta Flanko) de Ĉikago pionirita de Magic Sam, Buddy Guy kaj Otis Rush ĉe Cobra Records. La "West Side sound" (okcidenta sono) havis fortan ritman suntenon el ritma gitaro, basgitaro kaj drumoj, perfektigita de Guy, Freddie King, Magic Slim kaj Luther Allison estis dominita de amplifita elektra ĉefa gitaro. Esprimipovaj gitaraj soloaĵoj estis ŝlosila trajto de tiu muziko.
Aliaj blusartistoj, kiaj John Lee Hooker havis influojn ne rekte rilataj al la ĉikaga stilo. La bluso de John Lee Hooker estas pli "personeca", bazita sur la tre akra voĉo de Hooker akompanita de sola elektra gitaro. Kvankam ne rekte influita de bugio, lia stilo "groovy" estas foje nomata "gitara bugio". Lia unua sukceso, nome "Boogie Chillen", atingis la numeron 1an en la ritmenblusa listo de 1949.
Sjeramadrea pasero
Distribuado kaj vivejo
Tiu nearktisa specio estas endemia de kelkaj montoteritorioj en kaj ĉe Okcidenta Patrinmontaro, Meksiko. Ĝi estas limigita al biotopoj de herbejoj kaj marĉoj en vulkanaj montoteritorioj, je altitudoj de 2,300-3,050 m; la plej suba parto de la teritorio estas okupata de la nordaj birdoj, kaj la plej alta parto de la suda populacio.
Bluso
1950-aj jaroj
Ĉirkaŭ la fino de la 1950-aj jaroj, la ĝenro de la marĉa bluso disvolviĝis ĉe Baton Rouge, kun muzikistoj kiel Lightnin' Slim, Slim Harpo, Sam Myers kaj Jerry McCain ĉirkaŭ la produktoro J. D. "Jay" Miller kaj la firmao Excello. Tre influita de Jimmy Reed, la marĉa bluso havas malrapidan paŝadon kaj pli simplan uzadon de harmoniko ol muzikistoj de Ĉikaga bluso kiel Little Walter aŭ Muddy Waters. Kantoj el tiu ĝenro estas "Scratch my Back", "She's Tough" kaj "I'm a King Bee". La registraĵoj fare de Alan Lomax de Mississippi Fred McDowell havigis al li pli ampleksan atenton al itineroj de kaj bluso kaj popola muziko, kaj la partikulara stilo de McDowell influis super muzikistoj de Nordmisisipia kontrea bluso.
Sjeramadrea pasero
Distribuado kaj vivejo
Habitata informo pri la norda populacio estas malmulta, sed oni mencias pinojn, kverkojn kaj Arbutus (probable Arizona arbuto, Arbutus arizonica). Pliaj detaloj disponeblas por la pli etende studita suda populacio. La hegemoniaj specioj de herbejaj herboj estas Festuca amplissima, Perua pajloherbo (Stipa ichu), Muhlenbergia affinis kaj Muhlenbergia macroura. Ankaŭ malgrandaj arbaroj de Montezuma pino (Pinus montezumae) kaj (probable) Lumholtza pino (Pinus lumholtzii) en altaj teroj.
Bluso
1960-aj kaj 1970-aj jaroj
En la komenco de la 1960-aj jaroj, la ĝenroj influitaj de la Afrikusona muziko kiaj rokanrolo kaj soulo estis part de la ĉefaj tendencoj de popola muziko. Blankulaj muzikistoj kiaj the Beatles estis alportintaj la Afrikusonan muzikon al novaj publikoj, kaj ene de Usono kaj eksterlande. Tamen, la blusa tajdo kiu estis kreita de artistoj kiaj Muddy Waters al la ĉiutaga tereno estis haltiĝinta. Blusistoj kiaj Big Bill Broonzy kaj Willie Dixon startis rigardi al novaj merkatoj en Eŭropo. Dick Waterman kaj la blusfestivaloj kiujn li organizis en Eŭropo ludis gravan rolon en la disvastigo de la blusmuziko eksterlanden. En Unuiĝinta Reĝlando, bandoj imitis la Usonajn bluslegendojn, kaj la britaj blusaj rok-bazitaj bandoj havis influan rolon laŭlonge de la 1960-aj jaroj.
Sjeramadrea pasero
Statuso kaj konservado
Tiu specio estas tre minacata pro klarigado de ties vivejo por kreado de paŝtejoj. Ties konservostatuso laŭ la IUKN estas EN B1ab(i,ii,iii,v). Tio signifas ke la specio loĝas en malpli da 5000 km ², kaj ke ties teritorio, disponebla biotopo, kaj populacigrando malpliiĝas (BirdLife International 2004). Spite la remalkovro de la nordaj populacioj, ne restas pli da kelkaj individuoj kaj urĝe necesas plia serĉado por lokigi aldonajn subpopulaciojn. Ĉiukaze la specio estos probable subenlistita al Draste Endanĝerita baldaŭ; el 4 konataj subpopulacioj, nur 1 (ĉe La Cima) aspektas iome nombra.
Bluso
1960-aj kaj 1970-aj jaroj
Blusmuzkistoj kiaj John Lee Hooker kaj Muddy Waters plue ludis antaŭ entuziasmaj publikoj, inspirante novajn artistojn kun bazo en la tradicia bluso, kiaj la novjorka Taj Mahal. John Lee Hooker miksis sian blusan stilojn kun rok-elementoj kaj ludis kun pli junaj blankulaj muzikistoj, kreante muzikan stilon kiu povas esti aŭdata en la disko de 1971 nome Endless Boogie. La kantomaniero de B. B. King kaj partikulare lia virtuoza gitartekniko havigis al li la eponiman titolon "reĝo de bluso". King enkondukis prilaboritan stilon de gitarsolooj bazita sur flua kordomikso kaj elstara vibrado kiu poste influis multajn gitaristojn de elektra bluso. Kontraste al Ĉikaga stilo, la bando de King uzis fortan latunan subtenon el saksofono, trumpeto, kaj trombono, anstataŭ uzi nur glitogitaron aŭ harmonikon. Ankaŭ la muzikisto el Tenesio nome Bobby "Blue" Bland, same kiel B. B. King, also kongruigis ĝenrojn de bluso kaj de ritmenbluso. Dum tiu periodo, Freddie King kaj Albert King ofte ludis kun muzikistoj de rok- kaj soulo (Eric Clapton kaj Booker T & the MGs) kaj havis gravan influon sur tiuj stiloj de muziko.
La muziko de la Afrikusona Civilrajta Movado kaj de la Movado por la Parollibereco en Usono akcelis la reaperon de intereso en la usonaj radikoj de muziko kaj de frua afrik-usona muziko. Krome festivaloj kiaj la Newport Folk Festival alportis la tradician bluson al nova publiko, kio helpis revivigi intereson en la antaŭmilita akustika bluso kaj en muzikistoj kiaj Son House, Mississippi John Hurt, Skip James, kaj Gary Davis.
Multaj kompilaĵoj de klasika antaŭmilita bluso estis republikigitaj de Yazoo Records. J. B. Lenoir el la movado de Ĉikaga bluso en la 1950-aj jaroj registris kelkajn LD-ojun uzante akustikan gitaron, foje akompanata de Willie Dixon je la akustikaj baso aŭ drumoj.
Serozo
Vaginalo estas ingoforma serozo, sed ankaŭ estas uzata pri fibra kuniga histo.
Bluso
1960-aj kaj 1970-aj jaroj
Liaj kantoj, origine distribuitaj nur en Eŭropo, komentis politikajn temojn kiaj rasismo aŭ la Vjetnama Milito, kiuj estis malkutimaj en tiu periodo. Lia albumo Alabama Blues enhavis kanton kun la jena seriozega vortumado (mi ne revenos al Alabamo, kie oni murdis miajn gefratojn):
I never will go back to Alabama, that is not the place for me (2x) You know they killed my sister and my brother, and the whole world let them peoples go down there free