cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akuzativo
La akuzativo aŭ objektkazo estas gramatika kazo, kies baza rolo estas montri la gramatikan objektecon en transitivaj frazoj. Ne konfuzu kun absolutivo de ergativaj lingvoj. Ĝi estas ankaŭ uzata por indiki direktojn.
Epoko de Malkovroj
dekstre|eta|348x348px|Mapo kun la ĉefaj veturoj de la Epoko de Malkovroj, 1482–1524. Vidu detalojn en etendebla tabelo: [[Dosiero:FraMauroDetailedMapInverted.jpg|eta|352x352ra|"Pre Morro Mapo" de 1459, unu el la plej precizaj mapoj de la periodo prezentanta Eŭropon, Afrikon kaj Azion. eta|351x351ra|La Cantino Planisper, unu el la plej malnovaj restaĵoj de portugalaj mapoj, kiu montras la rezultojn de la vojaĝoj de Vasco da Gama al Hindio, Kristoforo Kolumbo al Mezameriko kaj Pedro Cabral al Brazilo. En la historio de la okcidenta civilizo, la Epoko de Malkovroj (konata ankaŭ kiel Epoko de Esplorado) startis komence de la 15a jarcento kaj daŭris ĝis la 17a jarcento. Dum tiu periodo eŭropanoj esploris Afrikon, Amerikon, Azion kaj Oceanion.
Historio
La falo de Konstantinopolo en 1453 tranĉis la eŭropajn komercajn ligojn surtere kun Azio kondukante multajn ekserĉi vojojn orienten mare kaj tio helpis la epokon de esplorado. Historiistoj ofte aludas al la 'Epoko de Malkovro' kiel pioniraj fare de portugaloj kaj hispanoj longdistance marveturoj serĉe de alternativaj komercvojoj al "Hindioj", movitaj de komerco de oro, arĝento kaj spicoj.
La Epoko de Malkovroj povas esti rigardata kiel ponto inter la Mezepoko kaj la Moderna epoko, kun ties samtempa movado Renesanco, okazigante la komencan modernan epokon kaj la starigon de eŭropaj naciŝtatoj. Eŭropa transmara etendo kondukis al starigo de koloniaj imperioj, kaj la kontakto inter la Malnova kaj la Nova Mondoj produktis la fenomenon nomitan kiel Kolumba Interŝanĝo: ampleksa transdono de plantoj, animaloj, manĝotipoj, homaj loĝantaroj (inklude sklavoj), komunikeblaj malsanoj kaj kulturo inter la Orienta kaj la Okcidenta duongloboj, en unu el plej gravaj eventoj de tutmondiĝo koncerne al ekologio, agrikulturo, kaj kulturo en historio. Eŭropa esplorado permesis la tutmondan mapadon de la Tero, rezulte en nova mondorigardo kaj interkono inter distaj civilizacioj, kio atingis plej malproksimajn limojn multe pli poste.
Akuzativo
La vorto akuzativo venas de la latina adjektivo accusativus, kiu estis misa traduko de la helena termino por "objekta".
Akuzativo en transitivaj frazoj
Ekzemploj:
Kiel videbla en la supraj ekzemploj, la pozicio de la objekto ne gravas. En vortaroj, ekz. en NPIV, la transitivaj verboj estas indikitaj.
N-finaĵo en aliaj lokoj
En Esperanto, la N-finaĵo povas ne nur montri la rektan objekton de frazo, sed estas ankaŭ aliaj uzoj.
Direkto
Uzo kiel Alativo: Akuzativo en Esperanto kaj en Latino estas ankaŭ direktindikanta kazo (Alativo). Ekzemploj:
Kun substantivo:
Kun adverbo:
Mezuro
Aldonado de la n-finaĵo al tempaj esprimoj eblas por montri longecon, oftecon aŭ daŭron de tempo. La n-finaĵo povas esti uzata ĉe aliaj mezuraj esprimoj.
Anstataŭ prepozicio
Se la senco de la frazo estas sufiĉe klara, oni povas anstataŭigi prepozicion per la n-finaĵo.
Duobla akuzativo
Ekzistas lingvoj, kiuj permesas duoblan akuzativon kun unu verbo. Ekzemple latine eblas diri docere discipulum linguam (instrui lernanton lingvon). En Esperanto tio ne eblas; la ekzemplon necesas traduki per "instrui al lernanto lingvon", "instrui lernanton pri lingvo" aŭ simile. Neologismo, kiu en Esperanto kapablas solvi tiun ĉi (krom aliajn) problemon ŝajnas esti la eksperimenta prepozicio na (instrui na lernanto lingvon), kiu estas aldona maniero per kiu oni povas esprimi akuzativon en situacioj, kie la finaĵo -n ne taŭgas.
Akuzativo kun infinitivo
"Akuzativo kun infinitivo" estas fenomeno, kiu uzas infinitivon anstataŭ akuzativa participo. Ekzemplo Tiu fenomeno, gramatika malfacilaĵo por lernantoj, kies lingvo ne konas ĝin, ekzistas ankaŭ en Esperanto kaj estas sufiĉe kutima.
Ne-uzo de la akuzativo
En multaj aliaj lingvoj oni uzas la akuzativon, dativon, genitivon aŭ lokativon post prepozicioj. En Esperanto oni uzas post prepozicioj la nominativon, ne la akuzativon, krom por indiki direkton post »en«, »sur« ktp.
Do oni nepre devas simple diri: per tio, por tio, pri tio, al tio, kun tio, sen tio, post tio, ...
Sed se troviĝas verbo en la prepozicia frazo, oni uzu akuzativon se necesas, kompreneble: Vi bezonas monon por tion fari = por fari tion
Akuzativo en eseoj kaj ĝenerale en kulturo
Gonçalo Neves en sia eseo Niaj verboj sen veproj [1999] pere de dialogo inter amikoj kiuj parolas pri seriozaj temoj, nome akuzativo, kaj diversaj manieroj de transitiveco de verboj, sed kvazaŭ temus pri banala babilado trinkeje, prikomentas dekomence sufiĉe oftajn verbojn (skribi, konstrui. lerni), sed poste unu post alia ĉefe verbojn kiujn la parolantaro ne ĉiam utiligas ĝuste, kiaj enui, ĵongli, kuri, fumi, lumi, pafi. miri, remi, movi, plori kaj pasi, inter kiuj ne ĉiuj funkciigas transitivecon same. La resumo de la esea sinteno estas ke akuzativo estas signo de energia transigo.
Eksteraj ligiloj
İsmin hâlleri
Emil Orlik
Emil Orlik, ĝusta ĉeha skribmaniero Emil Orlík, (naskiĝinta la 21-an de julio 1870 en Prago; mortinta la 28-an de septembro 1932 en Berlino) estis bohema pentristo, grafikisto, fotografiisto kaj arto-metiisto. Li anis ĉe Berlina secesio.
Regalado
Regalado (komparu la francan régaler) povas esti
Emil Orlik
Vivo
Orlik estis filo de la juda tajlormajstro Moritz Orlik (1832–1897) el Prago kaj de ties edzino Anna, denaska Stein. Post la abituro en 1889 je Prago li studis ekde 1889 ĝis 1893 ĉe la privata pentrolernejo de Heinrich Knirr en Munkeno kaj ĉe la Akademio de Bildaj Artoj je Munkeno. En 1894 li revenis al Prago, kie li en 1897 finfine establiĝis per propra verkejo. Decida por lia plua artisma evoluo fariĝis vojaĝo al Japanujo de 1900 ĝis 1901. En 1904 li translokiĝis al Vieno. Ekde 1899 ĝis 1905 li estis membro de la Viena Secesio kaj publikigis en la Secesia revuo "Ver Sacrum". Voko al la Ŝtata Instruinstituto de la Berlina Artmetia Muzeo kiel profesoro kaj estro de la grafiko-klaso – li estis posteanto de Otto Eckmann – igis lin transloĝiĝi al Berlino. Inter liaj lernantoj troviĝas tre bone konataj nomoj Namen kiel George Grosz, Hannah Höch, Oskar Nerlinger, Josef Fenneker, sed ankaŭ malpli konataj kiel ekzemple Carl Schröder kaj la trankvila Gustav Berthold Schröter. Ekde 1906 Orlik destis membro de la Berlina Secesio kaj partoprenis ties ekspoziciojn.
Berlino restis ĝis la morto de Orlik lia loĝurbo, de tie li preskaŭ ĉiun jaron li entreprenis vojaĝojn al Sudeŭropo, Francujo kaj Svisujo. En la jaro 1912 li komencis sian duan, pli vastan vojaĝon al Azio, kiu kondukis lin tra Ĉinujo, Koreujo kaj Japanujo. Li mortis la 28-an de septembro 1932 en Berlino.
Verkaro
Orlik verkis precipe kiel desegnisto kaj grafikisto (akvafortoj kaj lignogravuraĵoj). Liaj motivoj ampleksas portretojn de elstaraj samtempuloj, i.a. de Henrik Ibsen, Bernhard Pankok, Gustav Mahler, Hermann Bahr, Max Klinger, Rainer Maria Rilke, kiun li konis ekde 1896 el Prago, kaj Jakob Wassermann. "La temaro de liaj verkoj radikas en la etburĝa kaj kampara medio de liaj respektivaj restadejoj ... Per tio ankaŭ la temocikloj en la verko de Orlik ... estas skizitaj: la popolarto, la kampara vivo, la monduma, la grandurbo kaj ĝiaj loĝantoj, la ekzota, la foraj landoj de Oriento kaj de Orientazio." Orlik konceptis laŭ mendo de la kolonja ĉokoladofabrikanto Ludwig Stollwerck kolektobildojn por Stollwerck-Kolektalbumoj, i.a. la serio „Rinderbilder“ [Bovobildoj] por la Stollwerck-Kolektalbumo N-ro 5 el 1902. De 1917 ĝis 1918 Orlik estis okupita dum la Konferenco de Brest-Litovsk kiel gazetara desegnisto. En la berlina periodo de Orlik ekestis i.a. portretoj de Ernst Barlach, Lovis Corinth, Otto Dix, Käthe Kollwitz, Max Slevogt, Franz Werfel, Rudolf Steiner, Thomas Mann, Albert Einstein, Franz Marc kaj Alfred Döblin. Kunlabore kun Max Reinhardt li verkis por ties enscenigoj konceptojn por scenaranĝoj kaj kostumoj.
San Fernando (metroo de Madrido)
San Fernando estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la Placo de la Real Fábrica de Paños de San Fernando, en la historia centro de San Fernando de Henares.
Emil Orlik
Verkaro
Kiel aldonaĵoj la artorevuo Pan publikigis en 1897 malgrandajn akvafortojn de Orlik, inter ili etformata akvaforto de la afiŝo Die Weber [La teksistoj] pri la samnoma sociodramo de Gerhart Hauptmann. En letero de la 13-a septembro 1897 al la poeto li referencis la reproduktaĵon de la afiŝo en ĉi tiu revuo, kiu validas kiel „fundamenta ŝtono de la germana socia afiŝo“ Ekde 1897 ĝis 1901 la munkena kultura revuo Die Jugend ree kaj ree uzis grafikaĵojn kaj bildojn de Orlik.
Saulkrasti
Saulkrasti estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio kaj marbordo de Golfo de Rigo. Ĝi estas ĉefurbo de distrikto Saulkrasti. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 38 km de Limbaži kaj 50 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Emil Orlik
Japanismo
Post sia uunua vojaĝo al Japanujo en 1900/01 Orlik kreis verkojn inspiritajn de japana kolora lignogravurado. Oni nombras lin do al la artistoj de la japanismo. Orlik ankaŭ vojaĝis al Ĉinujo, Rusujo kaj Egiptujo.
Saulkrasti
Historio
La unuaj skribaj informoj pri la loĝantaro de Saulkrasti devenas de la 13-a jarcento, kiam la kroniko menciis malgrandajn marbordajn fiŝkaptistajn vilaĝojn en la tiama lando Metsepole. La grundoj de la marbordaj vilaĝoj estis malriĉaj, do la vilaĝoj estis malriĉaj. La vojoj estis malbonaj. Tiu ĉi situacio daŭris ĝis la 19-a jarcento.
Emil Orlik
Japanismo
Orlik kolektis artverkojn el orienta Azio kaj estis en 1909 pruntedonanto por la ekspozicio „Japan und Ostasien in der Kunst“ [Japanujo kaj orienta Azio en la arto].
Saulkrasti
Historio
En 1907, poŝtoficejo aperis en Saulkrasti, kaj la loka servoindustrio komencis formiĝi. La milito haltigis la evoluon de la feriejo. Daŭris ĝis 1925 ke Neibāde ricevis vilaĝstatuson. En la 1930-aj jaroj, ĝi estis kunfandita kun najbaraj vilaĝoj kaj renomita Saulkrasti. La evoluo de Saulkrasti estis faciligita per la Riga-Limbaži fervoja linio konstruita en 1934. En 1935, elektro unue aperis en la vilaĝo.
Geografio
Geografie, ĝi situas en la Rīgava ebenaĵo de la Marborda malaltebenaĵo. La averaĝa aera temperaturo estas −5 °C en januaro kaj - +17 °C en julio. Da precipitaĵo falas 650-700 mm jare. La averaĝa daŭro de la senfrosta periodo estas ĉirkaŭ 155 tagoj. Tra la urbo fluas rivero Aģe kun la Skulte haveno, kaj pli malgrandaj riveroj fluantaj en la maron - Pēterupe, Inčupe, Ķīšupe.
Helme
Helme (Helmet) estas malgranda urbeto (estone alevik, la adjektivo malgranda gravas ĉar alev jam estas urbeto) en suda Estonio. Ĝi apartenas al la regiono Valgamaa kaj estas la centro de samnoma municipo Helme. Laŭ la censo de 2011 en la urbeto vivis 167 loĝantoj.
La loĝloko unuafoje menciiĝis en 1329 dum litova atako al la regiono. La livonia ordeno de germanlingvaj kavaliroj tie en la unua duono de la 14-a jarcento konstruigis kastelon (Ordensburg Helmet), kiun tamen en 1658 detruis la armeo de la reĝlando Svedio, tiel ke de ĝi nur restas historiaj ruinoj.
Rilatoj al Esperanto
En Helme en auĝusto 1975 okazis la 16-aj Baltiaj Esperanto-Tagoj.
Alessandro Blasetti
Alessandro BLASETTI (la 3-an de julio 1900 en Romo - la 1-an de februaro, 1987, samloke) estis itala reĝisoro kiu influis la movadon de itala neorealismo per sia filmo "Promenante en la nuboj" ( Quattro passi fra le nuvole ) de 1934. Li partoprenis en la filmo "Blissima" de Luchino Visconti rolinte kiel si mem.
Blasetti estas konsiderita kiel aŭtoritata produktoro (tial la kromnomo "manaĝero en botoj"), kaj eksperto en la arto de kino. Interalie, li funkciis kiel prezidanto de la ĵurio ĉe la Festivalo de Cannes en 1967.
Kariero
Blasetti komencis sian karieron kiel filmkritikisto por gazetoj kaj revuoj. En 1927, kune kun grupo de amikoj, li fondis la studio "Augustus", kaj jaron poste li kreis sian unuan filmon, "Dimanĉo", kiu estis forte influita de sovetia realismo kaj estas konsiderata unu el la plej gravaj verkoj de Blasetti, sed neniu spuro de tiu filmo postrestis. Poste li iĝis la direktoro de la studio kaj estas konsiderita la plej produktiva kaj eminenta kreinto de la studio. En 1934, Blasetti kreis sian filmon 1860, kiu prezentas la batalon de Caltfimi okazinta en Sicilio, filmo kiu estas konsiderata unu el la fundamentoj de itala novrealismo.
En 1935, li kreis la filmon "La Malnova Gvardio" kiu prezentis la festojn de la sukceso de la faŝisma revolucio per la Nigraj Ĉemizoj. En 1942, li kreis sian filmon "Marŝante en la Nuboj", kiu estas konsiderata kiel lia plej bona verkaĵo kaj inter tiuj influantaj la novrealisma fluo de itala kinarto.
Kvankam li estas konsiderita pacifisto, Blasetti sindetenis de kritiko de la diktatoraj aŭtoritatoj en la 20-a jarcento kaj en granda mezuro li estas identigita kun la faŝisma reĝimo de Benito Mussolini. Nur en lia filmo "The Iron Crown (La Fera Krono)" de 1940, li enkondukis politikajn aludojn kaj kritikon de la Ministro de Propagando de Nazia Germanio, [Josef Goebbels]].
Post la milito, li produktis purajn artajn filmojn krom unu kiun li kreis kiel tributo al la partizanoj, "A Day in My Life" de 1946. Post tio li faris plurajn filmojn de malsama arta naturo, "Estas honto, ke ŝi estas malbona" de 1954 kiu estas konsiderita milda Komedia filmo.
En 1958 li kreis sian filmon "Eŭropo nokte", dokumenta filmo kiu recenzas la noktan vivon en la urboj de Okcidenta Eŭropo. La filmo, kiu havas erotikajn trajtojn kun karakterizaĵoj de suspensfilmoj, estas konsiderita sukceso en kinarto kaj estis la malfermaĵa pafo por kreado de filmoj kun nova stilo de kinematografia estetiko kaj la uzo de erotismo kaj sekseco.
Group inou
Membroj
imai
Li ankaŭ solece kreas verkojn sub la sama nomo.
cp
Li estas la MC. Zorge de la gitaro kaj la kantado.
Zurab Ĵvania
Zurab ĴVANIA (kartvele ზურაბ ჟვანია; naskiĝis: 9-a de decembro 1963 en Tbilisi; mortis: 3-a de februaro 2005 en Tbilisi) estis kartvelia politikisto, biologo. Li estis ekde novembro 2003 ĝis februaro 2004 komisiita ŝtatministro kaj ekde 17-a de februaro 2004 ĉefministro de Kartvelio.
33586 Keeley
Nomo
Ĝia nomo honoras Charlotte Underwood Keeley, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Ossining High School de Ossining (Novjorkio, Usono).
Zurab Ĵvania
Biografio
Ĵvania akiris en 1985 la titolon magistro en Ŝtata Universitato Tbilisi en la fako pri Biologio. De 1985 ĝis 1992 laboris li kiel gvidanta laborasistento ĉe la fakultato pri la homa kaj besta Fiziologio de la Ŝtata Universitato kaj poresplora dungito.
De 1988 ĝis 1993, Ĵvania estis prezidanto de Centra Komitato de Kartveliaj Verduloj, porparolanto de la Verda Partio kaj prezidanto de Eŭropa Verda Unio. Inter 1993 kaj 2001 li estis ano de Kartvela Civita Unio, kiun apogis la ŝtaprezidanto Ŝevardnadze. Post lia foriĝo de Ŝevardnadze, fondis Ĵvania en 2002 la Partion Unuiĝinta Demokratoj, kies prezidanto iĝis li. Dum la parlamentaj balotoj en 2003 tio formis elektan koalicion kun la parlamenta prezidantino Nino Burĝanadze kiel Burĝanadze-Demokratoj.
Ekde junio ĝis novembro de 1992 Ĵvania estis prezidanto de Ekologia Kommisiono de la kartvelia ŝtata konsilo, de1992 ĝis 1995 ano de la kartvelia parlamento, prezidanto de la Verda Frakcio kaj vic-prezidanto de la Ekster-afera Komisiono. De 1995 ĝis 1999 li estis denove parlamentano. La parlamento elektis lin porparolanto. Novembre de 2001 repaŝis el sia posteno (parlamenta prezidanto) pro la politikaj kvereloj, diferencoj kun prezidento Eduard Ŝevardnadze.
Li gvidis novembre de 2003 kun Miĥail Saakaŝvili kaj Nino Burĝanadze la Rozan Revolucion en Kartvelio. Li transprenis taskon de la reganta ŝtatministro post la reĝimŝanĝo (23-a de novembro), realigis la unuajn reformojn kaj organizis prezident-elektan kampanjon de Saakaŝvili. Li estis gvidanta ano de la partio Nacia movado - Demokratoj, kiu kunigis la agantojn de la silka revolucio.
En 2002 Ĵvania ricevis la premion de kartvelia Open Society (Malfermita socio) pro la apogo de la liberalaj ideoj por malfermita socio.
Li mortis la 3-an de februaro en loĝejo de lia amiko Raul Jusupov je akcidenta gasveneno pro neperfekta gaskonvektoro.
Zurab Ĵvania havis 3 infanojn, parolis angle, germane, ruse.
Nazna
Nazna (hungare: Náznánfalva) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al komunumo Sâncraiu de Mureş. En 1910 ĝi havis 575 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 2 029 (rumanoj, 10% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1420. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). En 1930 oni aligis al ĝi Miceşti. Administre ĝi apartenas al Sâncraiu de Mureş.
Transkulturismo
La transkulturismo-koncepto kiel nova koncepto de kulturo estiĝis kiel respondo al manko de kontento pri konceptoj kiel multkulturismo kaj interkulturismo.
La filozofo Wolfgang Welsch, parolante pri transkultura socio, diras ke nuntempaj kulturoj estas plejparte karakterizitaj de miksiĝo, penetrado kaj hibridiĝo kaj ke kulturoj jam ne havas la antaŭe prezentitan formon de homogeneco kaj aparteco.
Transkulturismo estas pli ol transiro de unu kulturo al alia; ĝi ne konsistas simple el akirado de alia kulturo (enkulturiĝo) aŭ de malvenko aŭ elradikigado de antaŭaj kulturoj (senkulturigo). Prefere, ĝi kunfandas tiujn konceptojn kaj plie ĝi portas la ideon de la sekva kreado de novaj kulturaj fenomenoj (novkulturigo). Fernando Ortiz ankaŭ nomis la gigantan efikon de la hispana koloniismo sur la indiĝenaj popoloj de Kubo "malsukcesa transkulturismo". Transkulturismo povas esti la sekvo de kolonia konkerado kaj submetiĝo, precipe en postkolonia epoko kiam indiĝenaj homoj luktis por sia propra senco de identeco.
Simple esprimite, transkulturismo eflektas la naturan tendencon de homoj (ĝenerale) solvi konfliktojn dum tempo, prefere ol pliseverigado de ili. (En la moderna kunteksto, kaj konfliktoj kaj konfliktosolvoj estas plifortigitaj per komunikado kaj transportado de teknologio – la antikva tendenco de kulturoj drivantaj aŭ restantaj dise anstataŭiĝis per pli fortaj tendencoj kunigantaj sociojn). Kie transkulturismo tuŝas etnecon kaj etnajn temojn, la esprimo "etnokonverĝo" foje estas uzata.
En ĝenerala signifo, transkulturismo kovras temojn kiel militon, etnan konflikton, rasismon, multkulturismon, transrasan geedziĝon kaj ajnan alian el kelkaj kuntekstoj, kiuj traktas pli ol unu kulturon. En la alia ĝenerala signifo, transkulturismo estas unu aspekto de tutmondaj fenomenoj kaj homaj okazaĵoj.
En kultura antropologio kaj kultura geografio, transkultura disvastigo, kiel konceptigis ĝin Leo Frobenius en sia verko de 1897/98 nome Der westafrikanische Kulturkreis, estas la disvastiĝo de kulturaj aferoj – kiel ideoj, stiloj, religioj, teknologioj, lingvoj ktp. – inter individuoj, ĉu ene de unu kulturo aŭ el unu kulturo al alia. Ĝi estas distingenda disde la difuzo de novaj aferoj ene de specifa kulturo. Vidu ankaŭ Gu Wendu.
Esperanto kaj transkulturismo
La nacio-ŝtato estis tro ofte konstruo surbaze de kiu homoj kiuj parolas malsaman lingvon aŭ apartenas al malsama kulturo estis aŭ estas ankoraŭ diskriminaciataj, ekskludataj kaj subordigataj. Tio klarigas kial iuj artistoj sen landlimoj, ekzemple romaaj artistoj, spertas la streĉan kadron de la nacio-ŝtato kiu ne plu kongruas kun nunaj demografiaj strukturoj kaj preferas anstataŭigi ĝin en siaj artaĵoj pere de alia, pli malferma modelo, karakterizata de transkultura pensado.
Transkultura socio
La transkultura socio estas socia koncepto temiganta kulturon, en kiu ĉiuj povas partopreni, egale el kiu kulturo ili origine devenas. La koncepto estis publikigita en 1997 fare de la filozofo Wolfgang Welsch. sed lia aliro estis akre kritikita. La antropologoj Clyde Kluckhohn kaj Frank L. Strodtbeck jam antaŭe okupiĝis pri la temo. La filozofo Wolfgang Welsch, parolante pri transkultura socio, diras ke nuntempaj kulturoj estas plejparte karakterizitaj de miksiĝo, penetrado kaj hibridiĝo kaj ke kulturoj jam ne havas la antaŭe prezentitan formon de homogeneco kaj aparteco.
Transkultura edukado
Transkultura edukado celas transdoni kulturojn ne kiel karakterizajn diferencojn, sed kiel eblecoj por partoprenado. Multaj lingvinstruistoj havas la tradician ideon ke nur unu kulturo estas ligita al unu specifa lingvo kaj unu aparta nacio. Tiu ideo respegulas sin en multaj el la disponeblaj instrumaterialoj. Ĉi tiu emfazo estas streĉa kampo, precipe por lingvoinstruistoj kiuj instruas ekster la landoj, kie la cellingvo estas parolata kiel oficiala lingvo, ĉar ĉi tiu kuntekstigo ne kongruas kun la kunteksto, en kiu ili instruas.
Transkultura pedagogio celas esplori la kompleksan diversecon de kulturoj sen krei kontraŭojn aŭ hierarkiojn.
Transkultura lingvopedagogio
Ankaŭ en la instruado de lingvoj transkulturismo estas ŝlosila elemento en la 21-jarcento kaj celas disvolvigi ĉe gelernatnoj "tutmondan kulturan konscion" (Kumaravadivelu 2008). kaj eduki ilin al "kritikaj civitanoj por interkultura mondo" (komparu Guilherme 2002). La kerno de tia kritika aliro estas kultura transformado, kiel proponas Kumaravadivelu, estas, ke gelernantoj ankaŭ pripensu siajn proprajn spertojn, lingvojn, ideojn kaj sintenojn, kiuj estas parto de la interkulturaj situacioj, kiujn ili renkontas, ĉu en tekstoj, ĉu en realaj kontaktoj. La defio en postnacia konstelacio kuŝas en la disvolviĝo de konceptoj, kiuj apartigas sin de la naciaj funkciigoj de lingvoj kaj de lingvaj sciencoj.
Transkultura komunikado
Iuj universitatoj kiel la aŭstriaj universitatoj Vieno kaj Graz ofertas studojn en transkultura komunikado.
Literaturo
(angla) E. James Lieberman, "Esperanto and Trans-national Identity: The Case of Dr. Zamenhof," International Journal of the Sociology of Language, vol. 20, 1979, p. 104
(itala) Cesare Gagliare, Esisti sperimentali di un test obiettivo di competenza interlinguistica e transculturale (ekzistas eksperimentoj de objektiva testo de interlingvistika kaj transkultura kompetenteco), en : Giuliana Mazzotti, Verso unu educazione interlinguistica e transculturale, 1983, Milano, eld. Marzorati.
(itala) Giovanni Minardi, Proverbi e modi di dire : un approccio transculturale e interlinguistico attraverso il folklore (proverboj kaj dirmanieroj : transkultura kaj interlingvistika aliro pere de la folkloro), en : Giuliana Mazzotti, Verso unu educazione interlinguistica e transculturale, 1983, Milano, eld. Marzorati.
(germana) Wolfgang Welsch: Was ist eigentlich Transkulturalität? (Kio estas fakte transkultureco) In: Lucyna Darowska, Claudia Machold (Hrsg.): ''Hochschule als transkultureller Raum? Beiträge zu Kultur, Bildung und Differenz.'' transcript, Bielefeld 2009. (PDF; 213KB)
(germana) Arata Takeda: Transkulturalität im Schulunterricht (transkultureco en la lerneja instruado, (PDF-dosiero, 1,39 MB)
(germana) Ingrid Gogolin (2006): Erziehungswissenschaft und Transkulturalität (Eduka scienco kaj transkultureco) En: Göhlich, Michael; Leonhard, Hans-Walter; Liebau, Eckart; Zirfas, Jörg (eld.): ''Transkulturalität und Pädagogik. Interdisziplinäre Annäherungen an ein kulturwissenschaftliches Konzept und seine pädagogische Relevanz''. Weinheim/München: Juventa, paĝoj 31–43.
(angla) Wolfgang Welsch: Transculturality - the Puzzling Form of Cultures Today. In Spaces of Culture: City, Nation, World, hrsg. von Mike Featherstone und Scott Lash, London: Sage 1999, 194-213.
(germana) Arata Takeda, Plädoyer für eine transkulturelle Erziehung, en intervjuo kun la fondumo Giordano Bruno.
(hispana) Duno-Gottberg, Luis (2003). Solventando las differencias: La ideología del mestizaje en Cuba, Iberoamericana – Frankfurt am Main, Vervuert, Madrid.
Cai Yuanpei
CAI Yuanpei (蔡元培, W.-G. Ts'ai Yüan-p'ei; publikiginta en Esperanto kiel Y. P. Tsai; zì 鶴卿 / 鹤 卿, Hèqīng, Ho-ch'ing; lakta nomo 阿培, Āpéi, Ā-p'ei; moknomo 孑民, Jiémín, Chieh-min, t.s. "soleca civitano"; naskiĝis la en Ŝaosing, provinco Ĝeĝjango, mortis la  en Honkongo) estis estis ĉina edukisto, rektoro de la Pekina Universitato, politikisto kaj pioniro en la studo de moderna ĉina etnologio kaj esperantisto. Li estis konata pro sia kritika pritakso de la ĉina kulturo kaj tial estas konsiderata kiel unu el la iniciatintoj de la Movado de la 4-a de majo. Li ankaŭ la unua prezidanto de la Ĉina Akademio pri Sciencoj (Akademio Sinica).
The Fault in Our Stars
The Fault in Our Stars (esperante: "La Kulpo en Niaj Steloj") estas anglalingva romano verkita de la usona aŭtoro John Green, eldonita en januaro 2012. Ĝi temas pri 16-jara fraŭlino, nomita Hazel, kiu havas tiroidan kanceron.
Ĝia titolo estis inspirita de citaĵo el la Ŝekspira tragedio Julio Cezaro:"The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves, that we are underlings" (esperante: "La kulpo, kara Bruto, troviĝas ne en niaj steloj, sed en ni mem, ke ni subuloj estas").
Oni faris filmon el The Fault in Our Stars, kiu aperis en Usono je la 6-a de junio, 2014.
Transkulturismo
Literaturo
(angla) J.G. Herder (2004), The Origin of Language, and the Possibility of Transcultural Narrative”, Language and Intercultural Communication 4: 1-2 : 1-10.
Eksteraj ligiloj
(germana) Retejo de Wolfgang Welsch
Rocky Mount (Norda Karolino)
Rocky Mount estas urbo en la usona subŝtato Norda Karolino. La urbo situas je la limo de du konteoj. Partoj de la urbo apartenas al Nash County, partoj al Edgecombe County.
Transkulturismo
Eksteraj ligiloj
(germana) Transkulturelle Gesellschaft (transkultura socio)
Rocky Mount (Norda Karolino)
La komunumo oficiale fondiĝis je la 19-a de februaro 1867. Tamen la areo jam estis loĝata komence de la 19-a jarcento; la unua poŝtoficejo malfermiĝis en 1816.
Cai Yuanpei
Biografio
En 1898 li laboris en la administrado de edukaj institucioj kaj fariĝis:
Transkulturismo
Eksteraj ligiloj
(germana) Transkulturalität (transkulturismo) : bonega enkonduko kaj komparo kun interkulturo.
Sveda elmigrado al Usono
Dum la sveda elmigrado al Usono de la 19-a kaj 20-a jarcentoj, proksimume 1,3 milionoj da svedoj eliris el Svedio kaj transloĝiĝis al Usono. La ankoraŭ sovaĝaj landoj de la usona okcidenta limo ŝajnis ja kiel magneto al ĉiuj kamparaj malriĉuloj el Eŭropo, sed svedan elmigradon precipe favoris pluraj aliaj elementoj. La religia persekutado praktikata de la lutera ŝtateklezio de Svedio estis ekzemple konsiderinda kaŭzo, samkiel la socia konservativismo kaj la tiel nomita "snobismo" de la sveda monarkio. Kreskanta loĝantaro kaj malsukcesaj rikoltoj pli kaj pli malbonigis vivkondiĉojn en la sveda kamparo. Tute kontraste, la unuaj svedaj elmigruloj bildigis al siaj samlandanoj mezokcidentan Amerikon kiel surteran paradizon : ili laŭdis la religian kaj politikan liberecon en Usono, kaj altestimis la eblecon de pliriĉiĝo por ĉiu laborema elmigrulo.
Rocky Mount (Norda Karolino)
Naskiĝis en Rocky Mount
Mary Elizabeth Winstead, aktorino
Transkulturismo
Eksteraj ligiloj
(franca) La afrika kimono kiel transnacia kultura fenomeno: Serge Mouangue at TEDxConcorde 2012
Oomoto
Oomoto (, laŭlitere "granda principo") estas unu el la mezgrandaj novaj religioj de Japanio. El la japanoj ĉirkaŭ 80 procentoj konsideras sin anoj de Budhismo kaj ĉirkaŭ 70 procentoj anoj de Ŝintoismo. Eble 15 procentoj estas anoj de la "novaj religioj". Malpli ol du procentoj estas kristanoj. La sumo estas pli granda ol 100 procentoj, ĉar multaj japanoj estas anoj de pluraj religioj.
Transkulturismo
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la germanlingva artikolo 'transkulturelle Gesellschaft' je la 12-a de Majo 2018.
Sveda elmigrado al Usono
Post nedaŭra falo en la 1890-aj jaroj, elmigrado denove kreskis tiel multe, ke tio kaŭzis nacian zorgon en Svedio. Larĝa parlamenta komisiono pri elmigrado estis kreita en Svedio en 1907. Ĝi proponis sociajn kaj ekonomiajn reformojn, cele al la malpliigo de elmigrado, per la "alporto de la plej bonaj aspektoj de Ameriko al Svedio". La ĉefaj proponoj de la komisiono rapide efektiviĝis: universala virseksa voĉdonrajto, pli bonaj loĝejoj, ĝenerala ekonomia disvolviĝo kaj pli larĝa, popola edukado. La efiko de tiuj reformoj restas malfacile taksebla, ĉar la Unua mondmilito, kiu draste malpliigis transatlantikajn migradojn, komencis nur unu jaron post la eldoniĝo de la lasta volumo fare de la komisiono. Ekde la mezaj 1920-aj jaroj, jam ne plu estis masiva sveda elmigrado al Usono.
Transkulturismo
Eksteraj ligiloj
Kani, Juan Goytisolo, transkulturismo transĝibraltara. Aliritae la 7-an de Majo 2018.
Soylent (trinkaĵo)
Proceso
La 13-an de aŭgusto 2015, neprofitcela media kaj sana observejo As You Sow anoncis intencon procesi la farantojn de Soylent, trovinte ke la produktaĵo enhavas malhelpajn kvantojn da plumbo kaj kadmio.
Sveda elmigrado al Usono
Frua periodo: la sveda-amerika revo
Vidu ankaŭ: Nova Svedio
Glano (rivero)
Glano estas rivero en Kantono Friburgo. Laŭ ĝi nomiĝas la distrikto Glano.
Euscheid
Euscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Aŭgusto Cezaro
Gajo Julio Cezaro Aŭgusto aŭ simple Aŭgusto (naskiĝis la 23-an de septembro 63 a.K., mortis la 19-an de aŭgusto 14 p.K; latinlingve Gaius Iulius Caesar Augustus), estis la unua imperiestro de la Romia imperio, kvankam li nomis sin nur la "Unua Civitano" (princeps), kaj la "Patro de la Patrujo" (pater patriae). Antaŭ 44 a.K. oni nomus lin Oktavio (Gaius Octavius Thurinus), inter 44 - 27 a.K., Oktaviano (Gaius Iulius Caesar Octavianus), kaj je 27 a.K., li akiris la nomon Aŭgusto (Augustus). Li partoprenis en la dua triumviraro kaj estis la pra-nevo kaj heredonto de Julio Cezaro. Kiel triumviro kaj poste kiel imperiestro, Aŭgusto regis la Roman imperion dum 57 jaroj, de -43 ĝis 14. Li konsideris sin nedenaska membro de la historia romia familiaro gens iulia, pro tio ke li estis adoptita fare de Julio Cezaro, kaj krome konsideris sin ankaŭ nedenaska ano de la same patricia familiaro gens claudia, pro tio ke lia tria edzino Livia Drusilla estis el tiu familio: per tio do li laŭ sia memkompreno duoble estis romia nobelo, nome el la Juli-Klaŭdia dinastio.
Ĉetioj
Cettia aŭ Ĉetioj estas genro de malgrandaj insektovoraj kantobirdoj kiu formas la kernon de la ĵus agnoskata familio de Ĉetiedoj. Ili estis iam lokataj ene de la Silviedoj, kiu tiam estis rubejtaksono por la silviecaj Sylvioidea. La teritorioj de tiu genro etendiĝas el Eŭropo al okcidenta Pacifiko. La plej ĵusa priskribita specio estas la Buganvila ĉetio (Cettia haddeni) el Insulo Bougainville de Papuo-Nov-Gvineo.
Horná Ždaňa
Horná Ždaňa [hornA ĵdanja], hungare Felsőzsadány [felŝOĵadAnj] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Felső-Zsdány. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Dolná Ždaňa.
Ĉetioj
Tiuj estas tre surteremaj birdoj, kiuj loĝas en densaj habitatoj kiaj densaj arbaroj kaj kanejoj. Ili piediras for el ĝenado pli ol flugas. La similoj laŭ plumaro kaj kaŝkutimoj igas ke tiuj birdoj estas malfacile identigeblaj.
Ĉetioj estas kutime tre aŭ grizece brunaj supre kaj sablokoloraj aŭ helgrizaj sube. Ili havas malmultan bildon krom la ĉiama superokula strio. Ĝenerale ili aspektas laŭkolore tre similaj al la pli senmarkaj specioj inter Acrocephalus. Megaluredoj estas kutime pli sveltaj kaj havas tre longan kaj pintecan voston, sed ili estas ankaŭ tre similaj.
Specioj
Tiu genro ŝajne estas nemonofiletika. Ŝajne ĝi disiĝis hazarde. La Ĉetio (C. cetti), la tipa specio, ŝajne estas pli proksima al la genro Tesia el Sudorienta Azio kaj najbaraj regionoj. Aliaj, tiaj kiaj la fama uguisu (鶯, Japana ĉetio, C. diphone) kaj la Brunflanka ĉetio (C. fortipes) apartenas al grupo kiu povus inkludi la strangan specion de la Larĝabeka ĉetio (Tickellia hodgsoni). Tiu lasta specio diferencas ege pro siaj akraj koloroj sed laŭ kutimaro estas tipa "arbusta-trilbirdo".
(136923) 1998 JH2
(136923) 1998 JH2 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
László Kunkovács
László Kunkovács [lAslO kunkovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kunkovács László estas hungara fotisto, etnografo, redaktoro.
Exeter
La urbo Exeter [ˈɛksɪtər] estas urbo kaj la provinca ĉefurbo de Devon.
Chuping
Chuping estas urbeto en Perliso, Malajzio.
Historio
La nomo de Chuping povas esti prenita de kalkoŝtona monteto en la areo nomita Bukit Chuping. Ekzistas multaj kalkoŝtonaj montetoj en la areo, kaj pluraj kavernoj enhavantaj vespertojn. La guano kutime estis kolektita por uzo kiel sterko, por kultivaĵoj kiel ekzemple rizo, ĉar ĝi enhavas nitratojn, feron kaj fosfaton.
Geografio-Loko
Ĝi situas en la nordoriento de Kangar, la subŝtata ĉefurbo. La urbo havas 22,000 hektarojn da plantejoj, kiuj konsistas el kaŭĉukaj bienoj kaj la plej granda sukerkano plantejo el Malajzio.
Klimato
La plej alta temperaturo en la lando estis registrita en Chuping la 9-an de aprilo 1998 je 40.1 °C (104.2 °F).
Exeter
Ĝi situas ĉe 50° 43′ 25″ N 3° 31′ 39″ U.
En 2001 oni kalkulis 111.066 loĝantojn.
Cai Yuanpei
Biografio
En 1904, li kaj aliaj revoluciaj aktivuloj de sia hejma provinco Zhejiang partoprenis en la fondo de la revolucia organizaĵo Guangfuhui, la "Societo por la restarigo de Ĉinio". La sekvan jaron, li partoprenis la fondon de Tongmenghui, koalicio de tri revoluciaj grupoj, kiuj celis faligi la Dinastion Qing.
Oomoto
"Oomoto" estas ankaŭ nomo de esperant-lingva oficiala organo de Oomoto.
Cai Yuanpei
Biografio
Depost 1907 li studis filozofion, psikologion kaj historion de arto ĉe la Universitato de Lepsiko (Germanio). Post la Xinhai-revolucio, li estis nomumita ministro pri edukado de la Respubliko Ĉinio en januaro 1912, sed retiriĝis de la registaro dum la prezidanteco de Yuan Shikai kaj forlasis Ĉinion.
Sveda elmigrado al Usono
Frua periodo: la sveda-amerika revo
La Sveda Okcidenthinda Kompanio kreis kolonion ĉe la rivero Delavaro en 1638, kaj nomis ĝin "Nova Svedio" (Nya Sverige). Sed Nova Svedio montriĝis la plej malgranda kaj la plej nedaŭra el ĉiuj eŭropaj koloniaj imperioj: ĝi maksimume entenis nur 600 svedajn aŭ finnajn kolonianojn (Finnlando tiam apartenis al Svedio). La teritorio estis cedita al Nova Nederlando en 1655. La idoj de la originalaj kolonianoj malgraŭe pluparolis la svedan lingvon ĝis la fino de la 18-a jarcento.
Oomoto
La elparolo en japana estas kun longa o je la komenco, ne kun duobla o.
Cai Yuanpei
Biografio
Post la morto de Yuan Shikai en 1916, Cai revenis al Ĉinio kaj la sekvan jaron estis nomumita rektoro de la Pekina Universitato, kiun li restis ĝis 1922. Kiel rektoro, li laboris por igi la universitaton moderna esploruniversitato, dungante kelkajn eminentajn ĉinojn. intelektuloj kiel Chen Duxiu kaj Li Dazhao. Kiam la Movado de la 4-a de majo eksplodis printempe de 1919, Cai fariĝis unu el la ĉefaj figuroj pro siaj progresemaj vidpunktoj.
Sveda elmigrado al Usono
Frua periodo: la sveda-amerika revo
La historiisto H. Arnold Barton opinias, ke la malsukcesa epizodo de Nova Svedio estis tamen tre signifa pro tio, ke ĝi vekis fortan, longdaŭran intereson pri Ameriko en Svedio. La amerika kontinento estis ekde tiam rigardita de svedoj kiel la simbolo de klerismo kaj libereco, kaj tiel fariĝis idealo por la svedaj liberalistoj. Ilia admiro pri Ameriko kombinis kun ilia kredo, ke iam estis en Svedio "ora aĝo", dum kiu ĉiu norda homo ĝuis liberecon: la antikvaj, eternaj "svedaj valoroj", supozeble koruptitaj de eksterlandaj influoj, kapablus iliaopinie renoviĝi en la Nova Mondo. Tio longe restis kerna temo de la svedaj kaj svedaj-amerikaj diskutoj pri Ameriko, kvankam la difino mem de tiuj "eternaj" valoroj konstante ŝanĝiĝis. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj, multaj svedoj deziris plian religian liberecon, kaj konsekvence ili ofte prezentis Amerikon kiel la plej embleman rifuĝejon de ĉiuj kredoj. Ekde la 19-a jarcento, politikon oni pli emfazis ol religio: la plej liberspiritaj civitanoj de la rigora, konservativa sveda reĝlando admiris la respublikan registaron kaj la homajn rajtojn de Usono. Komence de la 20-a jarcento, la sveda-amerika revo eĉ rilatis al la usona Sociala Ŝtato, kiu ŝajne zorgis pri la bonstato de ĉiuj civitanoj. Baze de tiuj variaj vidmanieroj ĉiam restis la esenca koncepto pri Ameriko: tiu de la lando de senlima individuismo.
Oomoto
Frua historio (1892–1925)
La "novaj religioj" estas pli ol kvarcent religioj, kiuj ekestis post la jaro 1800. Multaj estas "sinkretismaj", kio signifas ke ili povas miksi elementojn de Ŝintoismo, Budhismo, Konfuceismo, Taoismo, la Bahaa Kredo kaj Kristanismo kaj ankaŭ okcidentaj ideologioj kiel, ekzemple, komunismo. Multaj novaj religioj estas fonditaj de virino, kies anoj havas grandan influon al la movado. La novaj religioj plej ofte havas geografian centron, kiu estas templo, templaro aŭ tuta urbo. La plej grandaj novaj religioj estas Tenrikjo kaj Soka Gakkai.
21625 Seira
21625 Seira estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Glano (rivero)
Fonto
La fonto de Glano situas ĉe la koordinatoj apud Mossel sur la teritorio de la komunumo Le Flon en la molasa montarregiono de la suda Friburga Mezlando sur proksimume 850 m s.m..
Cai Yuanpei
Biografio
En 1927 li estis unu el la fondintoj de la Nacia Akademio de Muziko, kiu poste estigis la Ŝanhaja Konservatorio de Muziko. Kiam Ĉiang Kai-ŝek establis la novan centran registaron en Nankingo, li aliĝis al la nova registaro kaj okupis kelkajn postenojn. Ekzemple, en aprilo 1928, li fariĝis la unua estro de la Ĉina Akademio pri Sciencoj (Akademio Sinica). Cai estis seniluziigita kun la aŭtokrateca regulo de Chiang kaj perceptita malkapablo kontraŭstari japanan imperiismon, kaj en la fruaj 1930-aj jaroj li forlasis la Kuomintangan registaron kaj aperis kiel unu el la plej gravaj kritikistoj de Chiang. En 1937 li forlasis Ŝanhajon kaj ekloĝis en Honkongo, kie li restis ĝis sia morto.
Zofia Stryjeńska
Biografio
En 1916, ŝi sekrete edziĝis al la arkitekto Karol Stryjeński kaj ili havis tri filojn: Magda kaj la ĝemeloj Jacek kaj Jan, kaj post sia eksedziĝo ŝi geedziĝis en 1929 kun la aktoro Artur Socha. En 1936, ŝi estis premiita kun la Ora Laŭro (Pola Akademio de Literaturo).
Oomoto
Frua historio (1892–1925)
Oomoto fondiĝis en 1892 de malriĉa kamparanino Deguĉi Nao (なお). La "spiritaj gvidantoj" de la movado ĉiam estas virinoj. Ekde 2001 la kvina spirita gvidantino Deguĉi Kurenai estras la movadon. Inter 1900 kaj 1948 tamen ankaŭ unu viro havis gravan postenon. Tiu estis la edzo de la dua gvidantino, Deguĉi Onisaburo, kiu eksciis pri Esperanto kaj enkondukis la lingvon en Oomoto. En 1924 Oomoto komencis eldoni librojn kaj revuojn en Esperanto kaj, de 1925 ĝis 1933, ĝi ankaŭ havis misiejon en Parizo. De tiu loko misiistoj vojaĝis en Eŭropo por propagandi la kredon, ke Deguĉi Onisaburo estas Majtrejo aŭ Kristo, kiu unuigos la mondon. Komence la japana registaro sendis soldatojn por detrui la templon de Oomonto en Ayabe kaj ankaŭ la tombon de la fondintino.
1925–1932
Oomoto aktive misiis en la okcidento kun la Pariza oficejo kiel bazo, fondita de Koogecu Niŝimura. La celo estis eldoni presaĵojn kaj organizi prelegojn, kaj tiel disvastigi la kredon ke Deguĉi Onisaburo estas savanto kun Dia misio. Oni invitis unuopulojn aliĝi al U.H.A. aŭ al Oomoto, kaj oni klopodis organizi lokajn paroĥojn, ”filiojn”, kaj konstrui sanktejon, ”La Domon de Homamo”. Ĝis 1932 375 personoj en 31 landoj donacis monon al la sanktejo, sed montriĝis ke nur malmultaj eŭropanoj - eble dekkelk - vere opiniis ke ili estas Oomotoanoj. La kaŭzo de tio estis ke mankis komuneco en paroĥoj, dogma scio kaj scio pri kiel observi la ritojn de Oomoto inter la Eŭropanoj kiuj aliĝis al Oomoto. La Eŭropaj Oomotanoj ankaŭ loĝis dise, sen eblecoj havi personan kontakton unu kun la aliaj. La doktrino de Oomoto ne donis alternativon al kristaneco, ĉar ĝi ne donis respondon al la demandoj, kiujn la Eŭropanoj renkontas en kristanismo, ekzemple pri la rilatoj inter Dio kaj homo kaj pri etikaj demandoj. Ĝi ankaŭ ne donis alternativojn al kristanaj ritoj aŭ al kristana paroĥa komuneco. La doktrino de Oomoto anstataŭ tio temis pri la metafizika strukturo de la mondo, politiko kaj ŝanĝiĝo en la mondo, kiu devos komenciĝi en Japanio.
Persekuto: 1933–1950
Dum la periodo 1935 - 1942 Oomoto travivis severajn persekutojn en Japanio, kaj tute ne rajtis agadi. Tamen József Major en 1933 por Enciklopedio de Esperanto miskonsideris la persekuton "afero de pasinteco".
Aŭgusto Cezaro
Post la murdo de Julio, Oktavio kune kun Marko Antonio venkis Markon Bruton kaj la respublikanojn en la Batalo de Filipio je -42. Oktavio estis malsana dum la batalo, do Antonio estis la vera venkinto. Post Filipio, Oktavio kaj Antonio kaj Marko Lepido dividis Romion inter si kaj formis la duan triumviraron. Sed poste Oktavio venkis Lepidon kaj, en la Batalo de Aktio je la 2-a de septembro -31, li venkis Antonion mem. Antonio klare estis la plej bona generalo, sed lia pasia amo por Kleopatra nubigis lian juĝon.
21625 Seira
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Seira Shimoyama, kiu gajnis la unua rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Mezlernejo por Knabinoj Urawa Daiichi de Uraŭa (gubernio Sajtama, Japanio).
21626 Matthewhall
21626 Matthewhall estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matthew J. Hall, kiu gajnis la unua rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la  Bishop Feehan High School de Attleboro (Masaĉuseco Usono).
Oomoto
Postmilito: 1950–nun
Ekde 1950 Oomoto denove eldonas sian revuon en Esperanto. Post la interrompo dum la jaroj 1935-1950 - t.e. la jaroj inter la persekutoj dum la dua Oomoto-afero kaj la dua mondmilito - Oomoto daŭre uzis Esperanton en siaj internaciaj kontaktoj. Oni eldonis la revuojn Oomoto kaj/aŭ Oomoto Internacia, multajn librojn kaj ankaŭ regule organizis fakkunsidojn en Universalaj Kongresoj de Esperanto kaj en aliaj aranĝoj, kie Esperanto estas uzata. Post 1954 la priskribo en la revuoj pri Onisaburo kiel savanto preskaŭ tute malaperis kaj ĝenerale humana mesaĝo pri paco, internacia kunlaboro, arto kaj kulturo prenis la ĉefan lokon. Ŝajnas ke Oomoto, ekde 1997, kiam oni komencis eldoni la sanktajn skribaĵojn de Oomoto libroforme en Esperanto kaj en la portugala, denove komencas agi pli aktive por misii. La publikigo ankaŭ estas konsiderata kiel parto de la bona elfluo, kiu devas veni de Oomoto, laŭ la ideo pri Oomoto kiel ’modelo’ por la mondo.
(136923) 1998 JH2
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 9:5 kun Marso.
Horná Ždaňa
Situo
Horná Ždaňa situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 11 km-ojn.
Aŭgusto Cezaro
Post la venko de Antonio, neniu povis stari kontraŭ Oktavio. Do je -27, la Senato donis al li la nomon Aŭgusto (latine, Augustus, "altigita") kaj donis al li la potencon de imperiestro.
Glano (rivero)
Fluvojo
Glano trafluas la distriktojn Glano kaj Sarino kaj post 37 km sube de Villars ĉe Glano sur alteco de 560 m s.m. alfluas al Sarino. Ĝia akvokolekta areo mezuras proksimume 193 km². La iam fiŝoriĉa rivero funkciigis muelilojn kaj segilojn en Prez, Romont, Villaz-Saint-Pierre, Macconnens kaj Chavannes-sous-Orsonnens. Norde de Romont en la 19-a jarcento ekzists vaste konataj banejoj. Proksime de la fonto la malnova riverujo estis konseervita, la meza parto inter Siviriez kaj Granges-la-Battiaz estis plejparte kanaligita.
Sveda elmigrado al Usono
Frua periodo: la sveda-amerika revo
La svedaj debatoj pri Ameriko ĉefe restis teoriaj antaŭ la 19-a jarcento, ĉar ankoraŭ tre malmultaj svedoj havis oportunon por vojaĝi tien. Elmigrado estis kontraŭleĝa, kaj densa loĝantaro estis rigardita kiel la precipa riĉeco de nacioj. Sed la sveda loĝantaro duoblis inter 1750 kaj 1850 : ĉar la loĝantaro kreskis pli rapide ol ekonomia disvolviĝo, aperis timoj pri ekscesa loĝantaro, surbaze de la tiam influa teorio de Thomas Malthus. En la 1830-aj jaroj, la leĝoj kontraŭ elmigrado estis do forigitaj.
Horná Ždaňa
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1391 en formo "Sdan". En 1828 loĝis tie 324 homoj en 48 domoj kaj 2 akvomuelejoj kaj segila maŝino funkciis. En 1910 vivis en Felsőzsadány 526 homoj, (502 slovakoj, 16 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 pro atako de partizanoj la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon kaj la virojn deportis. En 1958 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Horná Ždaňa 527 homoj (516 slovakoj, 4 ĉeĥoj, 2 hungaroj kaj aliaj).
Zofia Stryjeńska
Biografio
Poste, ŝi vivus en ekstrema malriĉeco devante vendi siajn verkojn. Kaj post la dua mondmilito, ŝi translokiĝis al Svislando.
László Kunkovács
Biografio
László Kunkovács akiris instruistan diplomon Altlernejo Juhász Gyula en Szeged en 1963, poste li instruis en Csárdaszállás, sed en vespere li frekventis dujaran lernejon pri ĵurnalistoj. Inter 1964 kaj 1973 li estis profesia fotisto, poste li instruis fotadon 3 jarojn en Belarta Altlernejo. Inter 1976 kaj 1980 li estis redaktoro en periodaĵo, poste denove profesia fotisto, ekde 1990 libera privato. Ekde la 1980-aj jaroj li konstante ekspozicias. Li ricevis 5 premiojn inter 1989-2014, premion Kossuth en 2015.
Sveda elmigrado al Usono
Amasa eŭropa elmigrado
Ekis en la 19-a jarcento grandskala elmigrado el Eŭropo al Usono, precipe el la britaj insuloj kaj Germanio komence de la jarcento. Post 1850 tute male amasiĝis elmigruloj el Nord-, Sud- kaj Mez-Eŭropo. Por studadi la kaŭzojn de tia amasa eŭropa elmigrado al Ameriko, oni uzadis komplikajn statistikajn metodojn. La plej akceptata teorio restas la analizo fare de H. Jerome en 1926 pri la "puŝ- kaj tir- faktoroj" (anglalingve push and pull), respektive generitaj de Eŭropo kaj Usono. Jerome evidentigis, ke la ekonomia disvolviĝo de Usono pli influis la fluktuadon de elmigrado ol tiu de Eŭropo, kaj do determinis, ke la tir-faktoro pli gravis ol la puŝ-faktoro. La tezo de Jerome estis abunde kritikata kaj kontestata, sed restas la bazo de la plejmultaj verkoj pri tiu temo.
Maŭrica kreolo
La maŭrica (kreola maŭrica : kreol morisien, pronunci: /kʁeol moʁisjɛ̃, -iʃɛ̃/) estas kreola lingvo en Maŭricio, bazita sur la franca lingvo. Krom la franca bazo de la lingvo, estas ankaŭ nombro de vortoj de la angla kaj de la multaj afrikaj kaj sud-aziaj lingvoj kiuj estis parolataj sur la insulo.
Cai Yuanpei
Edukado
Lia kontribuo al la moderna edukado de Ĉinio kaj al la ĉina revolucio montriĝas ĉefe en jenaj tri flankoj:
Novhinda Atako
La Novhinda Atako (ECO E00) (ankaŭ konata kiel Atako Seirawan) estas ŝaka malfermo en kiu la ĉevalo fiksita en f6 similas al la Atako Torre sed dum la Turo sufiĉe ofte moviĝas, en la Novhinda ĝi malofte moviĝas. La movordo estis uzata de ludantoj kiel David Janowski kontraŭ Edward Lasker en Novjorko en 1922.