cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vintra milito
La milito
La plej grava malvenko de la Ruĝa Armeo okazis ĉe Suomussalmi. Ĝis fino de decembro la finnoj pligrandigis siajn trupajn fortojn per 5 aldonaj batalionoj. La finnoj preferis ne la grandajn batalojn, sed uzis la alpikan taktikon (Motti-Taktik), kiu realigis ĉiam lertajn ataketojn. Tiu taktiko estis tiel sukcesa kun apliko de brulboteloj (angle "Molotov-cocktail"), ke oni devigis retiriĝi la sovetajn tankojn. Ĝis la 8-a de januaro de 1940 okazis du gravaj bataloj en la areo, kiuj eniris la historion kiel la Batalo ĉe Suomussalmi. Ĉe tiuj, la sovetia armeo estis tute neniigita kaj la postlasita milita materialo riĉigis la finnojn.
La aermilito estis komence regata tute de la sovetianoj. La finnoj havis komence de la milito nek bonajn ĉasaviadilojn, nek efikajn kontraŭaviadilajn pafilojn, tiel la ĉefurbo Helsinki staris antaŭ la bombardado sen defendo. La malmultaj finnaj aerunuoj (150 flugmaŝinoj) faris ĉion por bombardi la rusan apogejojn kia Murmansk kaj eĉ urbojn kia Leningrad.
Kiam januare de 1940 pligraviĝis malkonvena vetero en Nord-Eŭropo, la Ruĝa Aerfloto venis en embarason kaj la finnoj kaŭzis gravajn damaĝojn ĉe la sovetaj bombardiloj. Menciinde estas, ke la finnan aertrupojn helpis multaj aviadiloj, kiuj venis el landoj kiaj Francio, Sud-Afriko, Italio aŭ Britio.
La sovetianoj uzis unuafoje en la historio de Ruĝa Armeo paraŝutistojn en la finna landinterno. Tiuj provoj malsukcesis, la saltantaj soldatoj jam estis pafitaj enaere kaj suferis gravajn perdojn.
Februare la atakantaj fortoj provis denove trabati la Mannerheim-linion, sed la pluraj sovetaj provoj estis malsukcesaj. Kelkajn tagojn poste (13-a de februaro) sekvis la dua ofensivo, kiu estis jam sukcesa kaj la finnaj fortoj devis retiriĝi al Viipuri. Ĝis la 7-a de marto kreskis la perdoj de la defendantoj ĝis 24.000 mortintoj, tiel oni decidis ekkontrakti pri armistico kun Moskvo. La nova rusa komandanto Semjon Konstantinoviĉ Timoŝenko kuntiris grandegan artilerian forton, kiu detruis la defendajn liniojn per 300.000 grenadoj je tago. La milito finiĝis la 12-an de marto, nelaste pro mismoraliĝo de sovetiaj soldatoj, kiuj nek komprenis la celojn de la milito, nek estis bone preparitaj por ĝi, nek havis senteblajn sukcesojn.
Apogo el eksterlando
Ĉar la sovetia atako estis rigardata ĉie sur la mondo kiel maljusta, Finnlando ricevis nenombreblajn liverojn de armiloj, precipe de flugmaŝinoj (nura Anglio liveris 33 biplanojn el tipo de Gloster Gladiator, 12 Hurricane-ĉasaviadilojn, 17 batalaviadilojn kaj 24 bombardilojn).
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
La eŭropunia jurisprudenco estas la juĝdecidaro de la juĝejoj de Eŭropa Unio, nome:
Vintra milito
Apogo el eksterlando
La Germana Imperio estis per la Hitler-Stalin-pakto katenita kontraŭ apogo de Finnlando. La helpo de aliaj landoj, kiuj liveris en germanaj teritorioj (ekz. Italio aŭ Hungario), estis do toleritaj. Krom la flugmaŝinoj, alvenis Finnlanden ankaŭ volontuloj.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Tamen, oni bone notu, ke la ordinaraj, unuainstancaj juĝistoj pri la eŭropunia juro estas la naciaj juĝistoj mem. Okaze de individuaj juĝrimedoj la eŭropuniaj juĝistoj intervenas nur apelacie -- tamen ili intervenas unuainstance okaze de juĝrimedoj far membroŝtato aŭ europunia institucio.
Vintra milito
Sekvoj
En Germanio estiĝis dum la Vintra milito fatala mistaksado pri fortoj de la Ruĝa Armeo, kiun oni rigardis ne plu egalranga malamiko.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
La celo de la eŭropunia juĝistaro estas duobla: interpreti kaj apliki la eŭropunian juron. Tiucele la eŭropuniaj juĝistoj agadas rilate kontrolon kaj konstruon. Krome, la eŭropunia jurisprudenco efikas al la naciaj juĝistoj.
Vintra milito
Sekvoj
Aŭguste de 1940, Germanio kaptis la okazon de Finnlanda alproksimiĝo, kio kondukis al pli striktaj kontaktoj. Tiel Wehrmacht (prononcu [vermaĥt]) ricevis transitrajtojn al Nord-Norvegio kaj donis ŝanĝe armilojn al Finnlando. Printempe de 1941, germanaj trupoj certigis la defendon de la norda parto de Finnlando kaj antaŭpreparis la atakon kontraŭ Sovetunio. La finnoj kunmarŝis la militon kontraŭ Sovetunio por la perditaj teritorioj kaj pliaj partoj de Karelio (tiu nova milito kontraŭ Sovetunio estas en Finnlando nomata Daŭriga milito). La provizore reakiritajn dum la rekomenciĝinta milito teritoriojn kaj eĉ pli (terpeco Petsamo en la nordo) perdis Finnlando fine de la milito.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Kontrola agado
Per iuj konfliktaj kaj nekonfliktaj juĝrimedoj la eŭropunia juĝistaro priatentas, ke la eŭropunia juro estu aplikata homogene en ĉiuj membroŝtatoj.
Vintra milito
Sekvoj
Sekvoj de Vintra milito estis la jenaj tri aferoj:
Béla Jankovich
Béla Jankovich [jankoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jankovich Béla estis hungara politikisto, ministro, ekonomikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Konstrua agado
Tiujn principojn eltrovas la juĝistaro, rezonante surbaze de la celoj de la traktatoj. Tian rezon-metodon oni nomas laŭcela rezonado.
Béla Jankovich
Béla Jankovich naskiĝis la  1865 en Pest (urbo). Li mortis la 1939 en Budapeŝto.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Konstrua agado
La konstrua kontribuo de la juĝistaro konsistas el tio, ke per sia rezonado la juĝistaro donas eblojn plivastigi la agosferon de Eŭropa Unio. Tiukadre ili ekzemple starigis la teorion pri la implicaj povoj, nome:
Lajos Návay
Lajos Návay naskiĝis la  1870 en Földeák. Li mortis la 1919 en Kiskunfélegyháza.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Efiko al la naciaj juĝistoj
La eŭropunia jurisprudenco efikas kaj influas la proprajn jurisprudencojn de la naciaj juĝistoj.
Béla Jankovich
Biografio
Béla Jankovich frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li plulernis en Londono kaj Freiburg. Inter 1891-1893 li ĉirkaŭvojaĝis la Teron. Hejmenveninta li okupiĝis pri sia bieno en Tésa. En 1901 li ekinstruis en universitato de Budapeŝto, en 1910 li estis deputito parlamenta. Inter 1913–1917 li estis ministro, li strebis multe pri evoluo de la edukado. Baldaŭe li forlasis la politikon, sed li restis membro en la supera ĉambro.
Jurisprudenco (Eŭropa Unio)
Efiko al la naciaj juĝistoj
Ekzemple, en Francio la superaj juĝejoj (la Kasacia Kortumo kaj la Ŝtata Konsilio) finfine -- post hezitoj kaj malentuziasmoj -- kongruigis siajn jurisprudencojn kun la eŭropunia:
Béla Jankovich
Memorigiloj
Groto en Gerecse havas la nomon "Jankovich"
DINA
DINA estas la nomo (mallongigo de Dirección de Inteligencia Nacional) de la ĉilia sekreta servo dum la diktatoreco de Augusto Pinochet.
Cheznovice
Cheznovice estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta proksimume 11 km sudokcidente de Hořovice kaj 15 km orient-nordoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1379. La nomo de municipo estas derivita de fremdlanda familia nomo *Chazna, kiu havas devenon en la tjurka kaj ĝi signifas "trezoron", "trezorejon" (komp. tur. hazine, bulg. хазна aŭ rus. казна).
(118303) 1998 UG
(118303) 1998 UG estas tre malgranda, treege hela duopa asteroido de la de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono),
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek kaj P. Pravec per observoj de  elde la Observatorio de Sopot, Serbio, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 1,15 km. Ĝi orbitas kun duona grandakso estimata al ĉirkaŭ 12 km kaj orbita periodo de 35,69 ± 0,04 horoj (1,4871 ± 0,0017 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Iraka Ruĝa Krescento
La societo Iraka Ruĝa Krescento - arabe  جمعية الهلال الأحمر العراقي - estas organizaĵo de humanitara helpo en Irako, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Sâmbăta de Jos
Sâmbăta de Jos [sımbəta de ĵos] (hungare: Alsószombatfalva, germane: Unter-Mühlendorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Făgăraș. Administre ĝi apartenas al Voila.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 986 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1956 745.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1534. En la mezepoko ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Fogaras.
Famuloj
En la iama Alsószombatfalva naskiĝis la hungara biofozikisto Gyula Koczkás.
Fontoj
Sâmbăta de Jos situas ĉe nacia vojo DN1, inter Voila kaj Olteț, proksime de rivero Olt.
Matteo Ricci
Ricci alvenis al la portugala setlejo Makao en 1582 kie li komencis sian misian laboron en Ĉinio. Li iĝis la unua eŭropano kiu eniris en la Malpermesita Urbo de Pekino en 1601 kiam li estis invitita de la imperiestro Ŭan Li, kiu serĉis fakulajn servojn en aferoj kiel kortega astronomio kaj kalendara scienco. Li konvertis kelkajn elstarajn ĉinajn funkciulojn al katolikismo, kiel ekzemple lia kolego Xu Guangqi, kiu helpis traduki la verkon de Eŭklido nome Elementoj en ĉina same kiel la Klasikaĵoj de Konfuceo en Latino por la unua fojo.
Sklavoj de Dio
Sklavoj de Dio estas romano de la hungara verkisto Géza Gárdonyi, tradukita fare de Johano Hamvai. La libro aperis en 1972 kaj estas eldonita de Hungara Esperanto-Asocio en Budapeŝto.
Ádám Jeney
JENEY Ádám [jenei] estis rumania hungara kameraisto de dokumentfilmo. Li naskiĝis en Vulcan (Hunedoara) la 18-an de novembro 1928 kaj mortis dum servlaboro pro karakcidento en septembro 1957.
Biografio
Jeney Ádám de 1940 la familio translokiĝis en Kluĵon. Post al maturekzameno li fariĝis kameraistasistanto en filmstudio de Bukareŝto. Lia unua filmo estis Pădurile (Arbaroj), kreita en 1949. La naturscienca dokumentfilmo pri Nacia Parko Retezat kies li estais la kameraisto partoprenis en pluraj internaciaj festivaloj.
Lasta filmo
Farmecul adâncurilor (Ĉarmo de profundeco) pri glacigroto de Scărişoara, 1957.
Sociologio
Sociologio estas socia scienco, kiu pristudas la strukturojn, funkciojn kaj evoluojn de homa socio. Ĝi koncernas sociajn regulojn kaj procezojn, kiuj kunigas kaj apartigas homojn ne nur kiel individuojn, sed ankaŭ kiel anojn de grupoj, societoj kaj institucioj.
Ĉar Sociologio estas vasta scienco, ĝi ne povas esti facile difinita eĉ de sociologiistoj. Ĝi ne koncentriĝas en specifa sfero de socia vivo, male al aliaj sociaj sciencoj, ekzemple politika scienco kaj ekonomiko. Sociologoj celas priskribi la kunvivadon en komunumoj kaj socioj ĝenerale.
La vorto sociologio estis kreita de Auguste Comte en 19-a jarcento, sed la vera kreanto de scienca sociologio estis Emile Durkheim en frua komenco de 20-a jarcento. Durkheim difinis la objekton de Sociologio, kaj montris ke socio estas pli ol sumo de la individuoj. Marksistoj ĉiam kontraŭbatalis la Durkheiman sociologion kaj proponis marksisman sociologion. Tiu marksisma sociologio kreskis dum 20-a jarcento kaj iĝis tre influa skolo ĝis la krizo de falo de Sovetunio kaj eŭropaj komunismaj reĝimoj. Tria sociologia skolo estis fondita de Max Weber ankaŭ en la komenco de 20-a jarcento.
Influo de marksisma sociologio preskaŭ forigis la "funkcionalisman" Durkheiman skolon. La weberisma skolo iĝis la prefera de defendantoj de kapitalismo. En 1990 jardeko, okazis "krizo de paradigmoj" en Sociologio, kiu daŭras ĝis nun.
Lingva noto
Vorto "sociologio" estis misformita jam de sia origino, kaj Compte estis forte kritikata de siaj samtempanoj, unue, ĉar li miksis latinan (soci-) kaj grekan (logi) radikojn, due ĉar li metis vokalon -o- senbezone en ĝi. Korekta vorto estus "ekologio" (eko=hejmo, socio, greklingve), sed "ekologio" prenis alian sencon. Sekve, plejparto de lingvoj akiris vorton "sociologio" el misformita franca "sociologie", ne rekte formis la vorton el grekaj kaj latinaj elementoj, do, pro la 16-a regulo, oni uzas "sociologio" Esperante por sekvi internacian uzon.
Ekonomia sociologio
Ekonomia sociologio estas studo de sociaj kaŭzo kaj efiko de variaj ekonomiaj aferoj. Tiu fako povas esti larĝe konsiderite dividita en klasika kaj nuntempa periodo.
La klasika periodo koncernis partikulare kun moderneco (respektive modernigo) kaj ties konstituaj aspektoj kiuj estas raciigo, sekularigo, urbanizado, socia tavoligo, kaj tiel plu. Ĉar sociologio aperis dekomence kiel reago kontraŭ la kapitalisma modernigo, ekonomiko ludis gravan rolon en multo el la klasika sociologia priserĉado. La specifa termino "ekonomia sociologio" estis la unuan fojon stampita fare de William Stanley Jevons en 1879, poste uzata en verkoj de Émile Durkheim, Max Weber kaj Georg Simmel inter 1890 kaj 1920.
Sociologio pri religio
Sociologio pri religio estas la studo de kredoj, praktikoj kaj organizaj formoj de religio uzanta ilojn kaj metodojn de la fako sociologio. Tiu objektiva priserĉado povas inkludi la uzadon de kaj kvantaj (enketoj, sondadoj, demografiaj kaj censaj analizoj) kaj kvalitaj studmetodoj kiaj partoprena observado, intervjuoj, kaj analizoj de arkivaj, historiaj kaj dokumentaj materialoj.
Moderna akademia sociologio ekis per la analizo de religio en la verko de Émile Durkheim de 1897 pri indicoj de memmortigo inter loĝantaroj kaj katolikaj kaj protestantaj, nome fonda verko de socia studado kiu utilis por distingi sociologion el aliaj fakoj, kiaj psikologio. La verkoj de Karl Marx kaj Max Weber emfazis la rilato inter religio kaj la ekonomia aŭ socia strukturo de socio. Nuntempaj disputoj centriĝis al temoj kiaj sekularigo, civila religio, kaj kohereco de religio en la kunteksto de tutmondiĝo kaj multkulturismo.
Ganĝo
Ganĝo estas grava urbo en Azerbajĝano, fondita en la 5-a jarcento.
Historio
Ĝis 1804, en 1918-1935 kaj post sendependiĝo de Azerbajĝano la urbo nomiĝas Ganĝo. En 1804-1918, dum periodo de la Rusia Imperio, ĝi nomiĝis Jelizavetpol. Ekde 1935 la urbo nomiĝis Kirovabad omaĝe al Sergej Kirov, la fama revolucia aganto mortinta en 1934. Lian nomon oni kunigis kun la persa vorto abad ("urbo"), do formiĝis Kirovabad.
En 1972 ĝia loĝantaro estis 195 mil personoj. En sovetia tempo la urbo estis la dua (post Baku) plej grava industria kaj kultura centro de la Azerbajĝana Respubliko.
En oktobro 2020 dum la batalado en Montara Karabaĥo la urbo estis kelkfoje bombardita de armenaj misiloj, kiuj trafis loĝdomojn, mortiginte dekojn da civiluloj. La armeo de defendo de Montara Karabaĥo asertis ke ĝi celis militajn objektojn.
(13205) 1997 GB19
(13205) 1997 GB19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ernst Ruska
Ernst August Friedrich RUSKA naskiĝis en Heidelberg, Germanio la 25-an de decembro 1906 kaj mortis en Orienta Berlino, Orienta Germanio, la 27-a de majo 1988. Li estis germana fizikisto kiu ricevis la Nobel-premion en fiziko en 1986 pro la invento kaj disvolvado de la elektrona mikroskopo.
Nus
Nus estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bionaz, Fénis, Oyace, Quart, Saint-Marcel, Torgnon kaj Verrayes.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Wilhelmina Drucker
Wilhelmina Elizabeth LENSING, poste Wilhelmina DRUCKER (naskiĝis la en Amsterdamo, mortis la  en Amsterdamo) estis nederlanda politikisto, unu el la unuaj nederlandaj feministoj, verkisto kaj pacisto. Ŝi verkis krom sub la propra nomo, sub la pseŭdonimoj Gipsy, Gitano kaj E. Prezcier.
Biografio
Drucker estis la plej juna de du eksteredzecaj filinoj de modisto Constantia Christina Lensing (1815-1902) kaj germana bankisto Louis Drucker (1805-1884). La patro ne volis legitimi la infanojn. Drucker plenkreskis en malriĉa medio, ĉar la patro nur iomete finance subtenis la infanojn. La patrino ricevis nur malabundan enspezon kiel kudristo kaj Drucker kaj sia fratino eklaboris dum juna aĝo kiel lan kudristoj.
La patro poste edziĝis kun alia virino, kun kiu li havis ses gefilojn. Ĉi tiuj infanoj ne devis labori kaj la knaboj povis studadi ĉe universitato. Wilhelmina kaj fratino Louise ne ricevis heredoparton post la morto de Louis Drucker.
La aĉa infaneco de Drucker motivigis Drucker iĝi feministo. De 1886, Drucker ĉeestis la kunvenojn de la Socialdemokrata Ligo, la politika asocio La Unio ( De Unie), la Nederlanda Ligo por Ĝenerala Elekt- kaj Voĉdonrajto ( Nederlandsche Bond voor Algemeen Kies- en Stemrecht) kaj la liberpensula asocio La Mateniĝo ( De Dageraad). La verko de Multatuli estis grava fonto de inspiro por Drucker kaj multaj aliaj virinoj en La Mateniĝo. Socialismo ankaŭ grave influis Drucker, sed ŝi ne kredis je klasbatalo. Drucker ne aliĝis la Socialdemokratan Ligon.
Fitod
Fitod ( Fitód [fitOd]) estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Ĝi apartenas al la komunumo Leliceni; ĝis 2004 ĝi apartenis al Sâncrăieni.
Mazepa
Mazepa estas tragedio en 5 aktoj de Juliusz Słowacki. El la pola tradukis ĝin Antoni Grabowski. La 87-paĝa libreto estis eldonata de Hachette en Parizo en la jaro 1912 en la serio "Kolekto de la Revuo". Tiu teatraĵo estas prezentita dum la Universala Kongreso de Esperanto de Krakovo en 1912.
Fitod
Ĝi situas 1,5 km norde de Leliceni kaj estas atingebla tra la distriktaj vojoj DJ123B kaj 123C.
Mazepa
En 2020 la Esperanto-traduko estas reeldonita de Bjalistoka Esperanto-Societo (Bjalistoko), Libro-Mondo (Świdnik) kaj Ars Libri (Lublin).
Fitod
Loĝantaro
En la censo de 2002 el la 420 loĝantoj 412 deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo. 7 deklaris sin rumanlingvaj rumanoj.
Kirchlindach
Kirchlindach (prononcu kirĥlindaĥ) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Berno kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2849 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kirchlindach situas en la Svisa Mezlando norde de la federacia urbo Berno, al kiu en sudo de la komunumo la rivero Aro formas la limon. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Heimenhaus, Herrenschwanden, Jetzikofen, Kirchlindach, Oberlindach kaj Niederlindach.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,95 km², de kiuj 23,7% estas kovritaj de arbaro, 66,7% servas por agrikulturo kaj 8,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kirchlindach limas en nordo al Diemerswil, en nordoriento al Münchenbuchsee, en oriento al Zollikofen, en sudoriento al Bremgarten ĉe Berno, en sudo al Berno, en sudokcidento al Wohlen ĉe Berno, en okcidento al Meikirch, kaj en nordnordokcidento al Schüpfen.
Trafiko
En Kirchlindach kruciĝas la kantona ĉefvojo n-ro 236 de Aarberg al Berno kun la kantona ĉefvojo n-ro 235.4 de Wohlen ĉe Berno al Zollikofen. Per la loka buslinio de Zollikofen al Berno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kirchlindach datiĝas el la jaro 1185 kiel Lindenacho. En Kirchlindach estis trovitaj tombejokampoj el la Hallstatt-epoko kaj la La-Tène-epoko. Dum mezepoko la plej gravaj bienposedantoj en Kirchlinda estis la Senjoroj de Bremgarten. En la 14-a jarcento la havaĵo transiris al berncivitaj familioj. Kirchlindach ne fariĝis aparta senjorujo sed estis submetita kiel tribunaldistriktoj Kirchlindach kaj Herrenschwanden al la urba tribunalo de Berno. La supera jurisdikcio apartenis al la kampartribunalo de Zollikofen, kiu ek de 1406 estis submetita al Berno. Dum la tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 la vilaĝoj de Kirchlindach apartenis al la helveta distrikto Zollikofen. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Kirchlindach estis atribuita al la distrikto Berno. En la jaro 1834 el la vilaĝoj de la paroĥo Kirchlindach estis formita la politika komunumo Kirchlindach. En la jaro 1959 oni por la rezisto de la loĝantaro reziginis pri la realigo de nacia flughaveno en Kirchlindach.
10529 Giessenburg
10529 Giessenburg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda framasona verkisto kaj eldonisto Rudolf Carel Meijer, ankaŭ konata kiel Rudolf Carel d'Ablaing van Giessenburg (1826–1904) por ĉiam memorenda pro la unua kompleta eldono en 1864 de Le Testament de Jean Meslier, Curé d'Étrépigny (La Testamento de Jean Meslier, Paroĥestro d'Étrépigny, 1727).
Modrá Hůrka
Modrá Hůrka estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Al la municipo apartenas ankaŭ domaro Pořežánky.
Partoj de municipo
Municipo Modrá Hůrka konsistas el du partoj, kiuj ambaŭ situas en la katastra teritorio Modrá Hůrka
Thénac (Charente-Maritime)
Thénac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,630 loĝantojn en la jaro 2010.
Jongbjono
Jongbjono, en korea lingvo: 녕변군 (en angla transskribo Yongbyon, Nyongbyon aŭ Nyongbyon-gun) - estas nord-korea urbeto, ĉe kiu troviĝas la plej granda nord-korea atomcentralo, en kiu produktiĝas atomarmil-taŭga materialo. Diversaj traktatoj celas la fermon de tiu centralo.
Thénac (Charente-Maritime)
Geografio
Thénac estas ĉirkaŭurbo de Saintes, en la centro de Charente-Maritime. Ĝi havas aerodromon.
(18900) 2000 LD12
(18900) 2000 LD12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hausweiler
Hausweiler - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kapelo Naskiĝo de Maria (Szekszárd)
Kapelo de Naskiĝo de Maria estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Szekszárd, sur vitejo. Ĝi estas vaste konata ermita kapelo kaj ankaŭ viteja kapelo.
Historio
Laŭ dokumento jam en la 11-a jarcento estis tie pilgrimejo, kin la turkoj detruis en la 16-a jarcento. En 1739 epidemio pri pesto okazis, poste la loĝantoj votis konstruon de la kapelo omaĝe al Naskiĝo de Sankta Maria. Tio okazis en la 1750-aj jaroj kaj ĝi iĝis tuj pilgrimejo.
Estas ankaŭ alia historio. Laŭ tio dum dominado de turkoj nekonatulo ekloĝis kaj li vivis kiel ermito. Disvastiĝis ankaŭ mirakla fonto, kiu faras sana la malsanulojn. Baldaŭe alvenis aliaj, kiuj sekvis vivon de la ermito. Estas fakto, ke longe franciskanoj zorgis pri la kapelo.
Konstruaĵo
La kapelo havanta en mezo de la fasado turon situas sur deklivo de monteto inter tilioj. Interne la plej grava estas kopia skulptaĵo pri Sankta Maria de Mariazell. La kapelo havas 2 altarojn: ĉe la unua estas videblaj skulptaĵoj pri apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, la alia altara bildo prezentas Sanktan Annan kaj Sanktan Marian.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Liktoro
Liktoroj (latine lictores de la verbo ligare, "ligi") origine en la Romia Imperio estis tiuj servistoj, kiuj havis la taskon kiel persona gvardio protekti la roman reĝon, pli poste soldataj oficistaj servistoj, kiuj paŝis antaŭ pli altrangaj ŝtataj oficistoj - konsuloj, pretoroj, imperiestraj legatoj kaj romiaj diktatoroj - aŭ foje ankaŭ ĉiuflanke ĉirkaŭis la funkciulojn, por protekti ilin ĉiudirekte. Tiu protekta funkcio baldaŭ, aparte en militoj, montriĝis tro malforta, kaj sekve aldonaj militistoj, la extraordinarii ("eksterordinaraj gardantoj") ricevis la taskon protekti la gravulojn. El la kunfandigo de tiuj du soldataroj fine ekestis la pretora gvardio.
Kiel signo de la potenco de la protektata gravulo kaj de la Romia Imperio entute, la liktoroj sur la maldesktra ŝultro portis faskon de bastonoj, nomata fasces. Ekster la urbo Romo centre de la bastona fasko duonkaŝite, sed tamen klare rekoneble kunportiĝis akra hakilo. La tradicion tiumaniere demonstri ŝtatan potencon, la romianoj probable transprenis de la etruskoj. Ĉiukaze jam sur etruskaj tomboŝtonoj ekzistas korespondaj bildigoj. La pompan aperon de romiaj potenculoj en akompano de liktoroj kun bastonfasko kaj hakilo la romianoj ŝatis aparte en konkeritaj teritorioj, por impresi la subprematojn.
La nombro de liktoroj proksime de grava funkciulo signis ties rangon: Konsuloj estis akompanataj per dek du, pretoroj per ses (ene de Romo de du) liktoroj. Romia diktatoro rajtis je 24 liktoroj. La postaj romiaj imperiestroj havis rajton (kiel la antaŭaj konsuloj) pere de 12 liktoroj - imperiestro Domitiano altigis tiun nombron al 24. Plebaj urbestranoj ne havis rajton je liktoro, sed la plejalta urba sacerdoto de Jupitero, nomata Flamen Dialis, kaj la vestalaj pastrinoj havis la privilegion ke liktoro paŝis antaŭ ili.
Por la liktora ofico uziĝis liberaj civitanoj, ne sklavoj.
Moderna uzo de la simbolo de liktora bastonfasko
En la 20-a jarcento la liktora simbolo de bastonfasko kun hakilo reuziĝis interalie kiel simbolo de la itala faŝismo, sed sen ajna faŝisma intenco ĝi ankaŭ uzatas en la blazono de Francio, en la blazono de la svisa Kantono Sankt-Galo kaj en la sigelo de la Usona Senato.
Ashton Kutcher
Christopher Ashton Kutcher (Cedar Rapids, Iovao, Usono, ) estas usona aktoro, produktisto kaj eksmodelo. Li aktoris en filmoj kiel Dude, Where's My Car?, The Butterfly Effect, The Guardian kaj What Happens in Vegas. Li ankaŭ estas produktisto kaj kunkreanto de la televidserio Room 401 kaj la realeca televidserio Beauty and the Geek.
Infanaĝo
Kutcher naskiĝis en Cedar Rapids, Iovao. Filo de de Diane Finegan, laboristino de Procter & Gamble kaj Larry Kutcher, kiu laboris en fabriko de General Mills. Li havas ĉeĥan devenon flanke de sia patro kaj irlandan flanke de la patrino. Li kreskis en katolika hejmo kun sia fratino Tasha kaj sia ĝemela frato Michael Kutcher, kiu havis kortransplanton kiam ambaŭ estis infanoj.
Privata vivo
Kutcher investis en la itala restoracio Dolce, kiu ankaŭ apartenas al Danny Masterson kaj Wilmer Valderrama, en japana restoracio Geisha House.
En 2003 li komencis amrilaton kun la ankaŭ aktorino Demi Moore kaj ili geedziĝis la 24an de septembro 2005 en privata ceremonio. Partoprenis proksimume 150 invititoj inter ili amikoj kaj familianoj kiel Bruce Willis (eksedzo de Demi). En novembro 2011 Demi Moore anoncis ke ili divorcos post sesjara rilato.
Ekde 2012 li havas amrilaton kun la aktorino Mila Kunis kun kiu edziĝis en 2015.
Rivero Bermejo
La rivero Bermejo estas unu el la plej gravaj riveroj de la baseno de la Plata-Rivero, kaj unu el la plej elstaraj geografiaj elementoj de la regiono de Granda Ĉako. Ĝi ekfluas en la montaroj de Sankta Viktorio kaj elfluas en la rivero Paragvajo. Ties supra ero troviĝas en Bolivio sed plej parto de la trafluo kaj baseno troviĝas en teritorio de Argentino, kaj utilas kiel limo inter ambaŭ landoj dum 75 km.
Ĝi estas navigebla de boatoj aŭ ŝipoj malgrandaj nur en la lastaj 100 km. Formas la totalon de la limo inter la Provincoj Ĉako kaj Formosa.
Sâmbăta de Sus
Sâmbăta de Sus [sımbəta de sus] (hungare: Keletifelsőszombatfalva, germane: Ober-Mühlendorf) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio sudokcidente de Făgăraș. En 1910 ĝi nombris 1.694 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1.524. Ĝia unua skriba mencio estis je la 20-a de januaro 1437. Ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre ĝi estas sidejo de memstara komunumo; antaŭ la 3-a de aprilo 2003 ĝi apartenis al la komunumo Voila.
Rivero Bermejo
Bermejo signifas en la hispana "ruĝa".
Viggo Ritzau
Viggo RITZAU (1873-1957), policestro, estis pionira dana esperantisto. Jam en la jaro 1905 Ritzau fariĝis esperantisto kaj partoprenis en 1906 en la 2-a UK en Ĝenevo kiel sola dano. Kiel juristo li en la jaroj 1898-1905 deĵoris en la oficejo de la distriktestro en Ebeltoft kaj poste ĝis 1910 en la oficejo de la provincestro en Randers, en ambaŭ lokoj kiel prokuristo. Sed dum tiuj jaroj Ritzau ne oficiale partoprenis en la laboro por Esperanto.
En la jaroj 1919-1943 Ritzau estis policestro en Køge, kaj de tiam li aktive partoprenis en la Esperanto-movado kiel kun­fondinto de la tiea klubo, de kiu li ĉiam estas membro, kaj dum la lastaj jaroj li eĉ gvidas kursojn en la vesperlernejo.
Ĉefkomputilo
Ĉefkomputilo (mainframe) estas potenca komputilo uzata por grandaj informpritraktaj laboroj. Ili estas ĉefe uzataj de registaraj institucioj kaj grandaj kompanioj por taskoj kiel censo, industriaj kaj konsumaj statistikoj, entreprena rimedplanado kaj financa transakciopretigo. Ĉefkomputiloj estas speciale uzataj kiel serviloj en la Tut-Tera Teksaĵo (WWW). Ili estas apartaj de superkomputiloj.
La esprimo origine rilatis al la grandaj ŝrankoj kiuj enhavis la procesoron kaj ĉefmemoron de fruaj komputiloj. Poste la termino estis uzata por distingi tre grandajn komputilojn disde malpli potencaj ("minikomputiloj" aŭ "personaj komputiloj").
Sicilia glaciraspaĵo
La sicilia glaciraspaĵo (itale granita siciliana) estas trinkaĵo kies denseco similas al malpeza ŝorbeto, pli fajna ol la hispanaj glaciraspaĵoj aŭ glacitrinkaĵoj. La sicilia glaciraspaĵo konsistas el sukero, akvo kaj kondimentoj. Ĝi estas originaĵo de Sicilio, tamen troviĝas nuntempe en tuta Italio. Ĝi rilatas al la ŝorbeto kaj itala glaciaĵo, sed en la plejparto de Sicilio ĝi havas pli dikan kaj travideblan formon.
Alfred Margul-Sperber
Alfred Margul-Sperber (naskiĝinta la en Storoĵinec, Ĉernivca provinco, mortinta la  en Bukareŝto) estis germanlingva verkisto en Rumanio.
Vivo
La filo de asimiliĝintaj judoj frekventis gimnaziojn en Ĉernivco kaj Vieno. Post milita abiturienta ekzameno li vokitis al la armoj kaj batalis ĉe la eosta fronto. En 1918 li revenis hejmen ironte jam en 1920 al Parizo, kie li amikiĝis kun Yvan Goll. En Usono li vivis inter 1921-24, en Novjorko kaj iĝis redaktoro ĉe la gazeto "New Yorker Volkszeitung".
Sicilia glaciraspaĵo
Inter la tradiciaj gustoj de la sicilia glaciraspaĵo estas la citrono, mandarino, jasmeno, kafo, migdaloj, mento, ananaso kaj laŭsezone, la fragoj kaj kultivitaj rubusoj. La ĉokoladaj glaciraspaĵoj estas tradiciaj en la urbo Katanio. La nuancoj de la siciliaj ingrediencoj estas tre gravaj por ĝia fina gusto: la citronoj estas malpli acidaj kaj pli floraj, dum la uzataj migdaloj enhavas kelkajn maldolĉajn, kiuj donas al ĝi unikan tuŝon.
Alfred Margul-Sperber
Vivo
Reveninte al Ĉernivco li estis unue ĵurnalisto ĉe "Bukowiner Provinzbote" kaj en 1924 ĉe "Czernowitzer Morgenblatt". Inter 1934 kaj 1940 li estis oficisto en Burdujeni/Suceava, ekde 1940 en Bukaresto privata instruisto por fremdaj lingvoj. Post 1944 li laboris kiel redaktoro ĉe Radio Bukareŝto, poste li estis ĵurnalisto kaj liberprofesia verkisto.
Sicilia glaciraspaĵo
La kafa glaciraspaĵo estas tre ofta en la urbo Mesino, dum la migdala en Katanio. Ĉiuj glaciraspaĵoj estas kutime proponataj en papera aŭ plasta glaso, kelkfoje kun trinkŝalmo.
Alfred Margul-Sperber
Vivo
La poemoj el junulaj jaroj aperis malofte dum la vivtempo de Sperber, kelkfoje en gazeetoj; la du antologioj de inter la du mondmilitoj aperis en treetaj eldonoj en Ĉernivco. La planita kunlaboro kun germanaj eldonejoj nuliĝis post la potencakiro de la nazioj. Inter 1951-64 li publikigis ok poeziajn volumojn.
Vasilij Zajcev
Vasilij Grigorijeviĉ Zajcev (ruse Васи́лий Григо́рьевич За́йцев) (23-a de marto 1915 - 15-a de decembro 1991) estis unu el la plej bonaj sovetaj kaŝpafistoj dum la dua mondmilito.
Loma-montaro
Loma-montaro estas montaro en la nordoriento de la okcidentafrika ŝtato Sieraleono, kaj estas ties plej alta montaro.
Vasilij Zajcev
Vasilij Zajcev naskiĝis en urbeto Jelino en distrikto Ĉeljabinsk en tiama Sovetunio, li elkreksis en montaro Uralo. Ĉi tie li ĉasante lernis pafi altan bestaron. Li aktiviĝis en la dua mondmilito nur en novembro de 1942, kiam plene furiozis batalo apud Stalingrado. Ĉi tie montriĝis, ke Zajcev estas bona pafisto. En periodo ekde la 10-a de novembro ĝis la 17-a de decembro 1942 li onidire pafmortigis 225 soldatojn kaj oficirojn de Wehrmacht, el tio 11 kaŝpafistojn. Sed kelkaj fontoj asertas, ke la meritoj de Zajcev ne estis tiel grandaj, krom alia ili asertas, ke preskaŭ la saman nombron de soldatoj de la germana armeo (ĉiokaze 224 viroj) pafmortigis nekonata soveta soldato konata sole kiel Zikan.
Loma-montaro
En ĝi fontas Niĝer-rivero. La plej alta monto de la montaro estas Bintumano kun 1.945 m. De 1952 la Loma-montaro estas naturprotektejo, nome ĉasado estas malpermesata en la arbaro. La rezervejo etendiĝas sur areo de 33.201 hektaroj.
Vasilij Zajcev
Zajcev deĵoris ĉe la 1047-a pafista regimento de la 284-a pafista divizio de la 62-a armeo de Stalingrada fronto. Deĵore kapabla li estis ĝis januaro de 1943, kiam li suferis lezon de la okuloj. Lian vidkapablon revenigis al li operacio, kiun faris profesoro Filatov. Poste li revenis en la batalojn kaj ĝis fino de la milito li estis avancita je kapitano. Post la milito li gvidis fabrikon en Kievo.
Filmo
Pri Zajcev estis filmita ankaŭ filmo Malamiko antaŭ pordegoj. La okazintaĵo de tiu ĉi filmo estas okazanta fine de la jaro 1942 en detruita Stalingrado, kiun jam el plimulto priregas germanoj. Montriĝos, ke Zajcev estas eminenta pafisto, kaj baldaŭ fariĝas el li timigo de la germanaj soldatoj kaj oficiroj. La germanoj ne sukcesas elimini lin, kaj ili do sendas unun el siaj plej bonaj kaŝpafistoj, majoron König, kun celo mortigi Zajcevon. En tiu ĉi nervojn teruriganta duelo de du kaŝpafistoj fine estas venkanta Vasilij Zajcev, kiam fine de la filmo li enlogas Königon en maŝon en la stalingrada stacidomo kaj pafmortigos lin.
Añover de Tajo
Añover de Tajo estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Añover" povus deveni el araba kiu signifus "la donacoj", sed ankaŭ povus signifi "cirkla" aŭ "tio ronda".
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Añoveranos. La censita populacio en 2010 estis de 5.392 loĝantoj kaj la denseco estas de 134,8 loĝ/km². Dum la 20a jarcento tiu urbeto duobligis sian populacion danke al proksimeco al ĉefurboj (el 2,630 al pli da 5,000 loĝantoj).
Situo
Añover de Tajo estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 540 m; je 31 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 40 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°59′16″ N 3°45′44″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur alta monteto, ĉe la dekstra falnko de la rivero Taĵo (kio aperas en la nomo), en la komarko de La Sagra. Limas kun la municipaj teritorioj de Aranjuez en la provinco de Madrido kaj Alameda de la Sagra, Borox kaj Villaseca de la Sagra en la provinco de Toledo.
Ĝi posedas bonkvalitan valon tra kiu fluas la Real Acequia (reĝa kanalo) de la rivero Jarama kaj la rivero Taĵo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
Ĝi estis fondita en 1222 de Ferdinando la 3-a, kaj tiam ricevis la loĝantaro privilegion sed pagante impostojn al Krono kaj al la Katolika Eklezio. Tiuj impostorajtoj estis trapasataj en 1243 al Rodrigo Jiménez de Rada kaj al la arkidiocezo de Toledo. Tio pluis ĝis septembro de 1466, kiam la posedanto de tiaj rajtoj, Alfonso Carrillo, vendis ilin al Luis Carrillo. La municipo estis ligita al Toledo ĝis akiri la titolon de vilaĝo la 4an de decembro de 1652 pro dokumento proklamita de Filipo la 4-a.
Meze de la 19a jarcento ĝia industrio konsistis el unu fabriko de ceramiko, tri el gipso, unu de salo kaj unu tegolfarejo.
Kulturo
Estas muzika bando, ĥoro, kultura asocio kiu preparas muzikalojn, legoklubo ktp.
Ribeirão do Sul
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Alessandro Mazzolini
Alessandro MAZZOLINI (macolini), naskiĝis la 28-an de februaro 1857 en Pievetorina (Macerata), mortis la 16-an de januaro 1934 en Fano (Italio), estis itala profesoro (instruisto) de desegno, belskribado, lerneja manlaboro kaj Esperanto-terminaristo. Mazzolini estis membro de la Lingva Komitato.
Mazzolini pretigis verkon pri „RADO“ (Rapida Skribo), speco de stenografio, malpli rapida, sed multe pli facile lernebla. Li unue aliĝis al Volapuko, poste transiris al Esperanto. Dum sia multjara laborado por Esperanto, vere modela kaj nelacigebla, li kunlaboris en la redaktado de 8 Esperanto-gazetoj, verkis 3 gramatikojn kaj 4 vortarojn, kaj gvidis pli ol 20 kursojn en Terni, Citta di Castello kaj en Perugia. Interalie li kunlaboris en ,Esperanto' de UEA, en Literatura Mondo kaj en ,Ondo de Daŭgava'. Unu el liaj vortaroj estis la ,Geometria Terminaro' kun multaj figuroj. Petita de Théophile Cart li zorgis kun aliaj Esperantistoj pri la itala parto de la ,Oficiala Klasika Libro de Esperanto'.
Rozedplanto
Rozedoplanto estas herba planto, ĉe kiu ĉiuj aŭ la plej multaj  folioj dense staras ĉe la tiga bazo formante rozedon.
Ne gravas ĉu la folioj havas tigojn aŭ ne, kaj ankaŭ la formoj de la folioj povas esti malsamaj.
La baza rozedo ebligas al la planto, ke ĝi faras sian ŝtofproduktadon en la pli varma aertavolo proksime al la grundo. Tiu kreskoformo troviĝas ofte ĉe plantoj en la altmontaro kaj en la mediteranea klimato. Senrozedaj plantoj male estas pli oftaj en foliarbaroj, kun humidaj someroj kaj malvarmaj vintroj.
Tutrozedaj plantoj
Tutrozedaj plantoj havas ekster la rozedo neniun plian folion, la tigo estas senfolia.
Ekzemploj estas primoloj (Primula) aŭ la genro Taraxacum.
Duonrozedaj plantoj
Duonrozedaj plantoj ankaŭ havas foliojn ĉe la tigo.
Ekzemplo estas arbara hieracio (Hieracium sylvaticum) aŭ la kompasa laktuko (Lactuca serriola).
Senrozedaj plantoj
Tiuj plantoj havas foliojn nur ĉe la etendiĝintaj aksoj. Tiuj estas ekzemple ĉiuj rampantaj plantoj.
Zsigmond Vincze
Zsigmond Vincze [ĵigmond vince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vincze Zsigmond estis hungara dirigento, komponisto. Lia origina familia nomo estis Weisz [vejs].
Zsigmond Vincze naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Zombor (nuntempa Sombor en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Gildohalo (Londono)
La Londona Gildohalo estas komplekso de konstruaĵoj en la urbocentro de la ĉefurbo de Anglio. Ĝi situas en la strato Basinghall kaj dum pluraj jarcentoj havis la funkcion de urbodomo. Nuntempe ĝi ampleksas reprezentajn salonojn de la urba administrejo. Krome en la konstruaĵaro troviĝas arta muzeo, fondita dum la jaro 1999 sub la nomo Guildhall Art Gallery.
Historio
Dum la antikva epoko en la loko, kie nun situas la gildohalo, troviĉis la plej granda amfiteatro de la romia provinco Britannia. La plej aĝaj partoj de la mezepoka gildohalo konstruiĝis dum 1411. La gildohalaj konstruaĵoj dum la granda urba brulo de la jaro 1666 forte difektiĝis, sed la mezepokaj eksteraj muroj restis kaj la interno dum la jaro 1670 rekonstruiĝis. Dum la fortaj bombadoj de la jaro 1940 kadre de la Dua Mondmilito denove tre damaĝis la konstruaĵaron. La rekonstruo okazis dum la jaroj 1953 kaj 1954 laŭ planoj de la arkitekto Giles Gilbert Scott.
La gildohalo en la historio de Esperanto
Ludoviko Lazaro Zamenhof post la 3-a Universala Kongreso de Esperanto en Kembriĝo (Britio) (angle:Cambrigde) dum somero 1907 en la londona gildohalo faris faman paroladon. Eltranĉaĵo de ĝi videblas en la vikipedia paĝo pri "patriotismo".
Rilate patriotismo li rifuzas la ŝovinismon. Li indikas, ke lia naskiĝlando estas Litovio, kiun li forlasis kiel juna knabo, sed neniam povas forgesi.
Grupo de kongresanoj estis akceptita de Vezey Strong, kiu anstataŭis la tiaman urbestron, kaj mem estis Esperantisto.
Eeto
Eeto (kartvele  აიეტი , helene  Αἰήτης , Aeetes) estis reĝo de Kolĥido, filo de la suna dio Helioso kaj de lia edzino Perso. En la helena mitologio li estas grava persono de ampleksa mito pri aŭdaca Jazono kaj pri lia ekspedicio kun viraro de Argonaŭtoj en foran Kolĥidon kun la tasko alveturigi la Oran ŝaffelon.Kolĥido estis lando ĉe fora marbordo de la Nigra maro, sub montaro Kaŭkazo. Ora virŝafo alportis ĉi tien malgrandan Frikson, filon de orĥomena reĝo Atamanto kaj diino de nuboj Nefelo, post kiam malbona duonpatrino Inoa volis Frikson kaj lian pli junan fratinon forpeli. La reĝo Eeto Frikson akceptis en Kolĥido kaj pli poste edzinigis lin al sia filino Ĥalkiopo. La reĝo sternis felon el la ŝafviro sur grandegan kverkon kaj gardigis ĝin per potenca, ĉiam maldorma drako. La Ora ŝaffelo fariĝis lia fieraĵo kaj li konsideris ĝin signo de sia potenco kaj pro tio li volis ĝin por ĉiam posedi.
Post kelkaj jaroj al Kolĥido ekveturis heroo el Iolko, aŭdaca Jazono. Ankaŭ li agis pro potenco. Regadon en Iolko anstataŭ Jazona patro Esono uzurpis lia insida duonfrato Peliaso, kiu transdonon de la potenco al la laŭrajta heredanto Jazono kondiĉis per alporto de la Ora ŝaffelo. Jazono venigis kvindek helenajn heroojn, konstruigis grandan ŝipon Argon kaj post multaj danĝeroj kaj aventuroj alveturis en Kolĥidon. La reĝo Eeto akceptis lin, sed por eldono de la ŝaffelo li fiksis preskaŭ neplenumeblan kondiĉon: per fajraj taŭroj plugi kampon de la dio Areso kaj prisemi ĝin per drakaj dentoj kaj kiam el ili elkreskos batalantoj, mortigi ilin. Jazono helpe de diinoj Hera kaj Atena kaj ĉefe de Eeta filino Medea devigis obei sovaĝajn taŭrojn kaj mortigis la batalantojn. Tamen Eeto ĉiam ne volis la Oran ŝaffelon eldoni. Post kiam Medeo prisorĉis drakon, Jazono kun Medea kaj iliaj amikoj perŝipe fuĝis el Kolĥido.
Eeto kaj lia filo Apsirto postveturis kaj persekutis ilin, sed ne sukcesis. Jazono eĉ Apsirton inside mortigis. La reĝo Eeto batalis ankoraŭ kelkajn semajnojn, sed post kiam lia perfida filino edziniĝis al Jazono kaj tiel foriĝis el la patra potenco, la persekutadon finis.
Jerusalema Centra Bus-stacidomo
Jerusalema Centra Busostacidomo estas la ĉefa buso-deponejo en Jerusalemo, Israelo, kaj unu el la plej okupataj buso-stacioj en la lando. Lokita sur Jaffa Road proksime de la eniro al la urbo, ĝi servas Egged, Fiera kaj Dan per interurbaj bus-itineroj. Urbaj busoj kaj malpezaj rel-trajnoj reprenas pasaĝerojn trans la strato sur Jaffa Road kaj sur Zalman Shazar Bulvardo, kaj tiuj povas ankaŭ aliri tra subtera porpiediranta koridoro.
Sven Ziegler
Sven ZIEGLER (Kopenhago 1935- ) kortuma prezidanto en Kopen­hago estas dana esperantisto.
Dum 23 jaroj Ziegler havis sian laborlokon en "Østre Landsret", la orienta ĉefkortumo de Danio. La lastajn dek jarojn li prezidis ĝin, sed okaze de sia naskiĝ­a datreveno li pensiiĝis. Per tio malaperas el la publika atento unu el la plej gravaj kaj signifaj nomoj de la dana justico.
Sven Ziegler kandidatiĝis kiel juristo en 1960, kaj post mallonga restado en la Ministerio de Instruado, li venis en la Ministerion de Justico, kie li avancadis. En 1973 li fariĝis jura konsilisto de la tiama EK-­Komisiono kaj depost 1977 li konstituiĝis kiel juĝisto en la urba kortumo de Kopenhago. Samtempe kun la juĝista agado li interalie estis enketa gvidanto en la administracia proceso koncerne la pereon de la savŝipo RF 2, prezidis la komisionon koncerne la trans­lokigon de la Thule-anoj en Gronlando kaj partoprenis diversajn ministeriajn komi­sionojn kaj konsilantarojn.
Post pensiigo li rekomencis la lingvajn oku­pojn, interalie li legas litera­turon kaj biografiojn en la lingvoj kiujn li regas; la skandinavaj, la angla, la germana, la franca lingvoj kaj Esperanto. Koncer­ne la lastan, li junaĝe estis tre aktiva interalie en la Studenta Esperanto-Klubo kaj en la estraro de Universala Espe­ranto-Asocio, kaj ankaŭ li estis estrarano en la tiama CDEL.
Sinagogo de Subotica
Historio
La judoj konstruis sinagogon en tiam hungara urbo Szabadka en 1838. La pli nova, nun videbla sinagogo konstruiĝis jam en la 20-a jarcento en 1902. En 1926 granda ŝtormo faris damaĝojn, poste oni riparis la sinagogon. Dum la 2-a mondmilito la judeco grandparte pereis en Auŝvico. Poste la sinagogo apenaŭ estis uzata. En 1980 malgranda teatra trupo profitis ĝin. En 1990 Serbio donis al la konstruaĵo statuson de historia monumento.
Konstruaĵo
La sinagogo havas meze grandan kupolon, kiu simbolizas la judecon. Estas ankaŭ 4 malgrandaj kupoloj, kiuj signifas la 4 ĉieldirektojn. La tuta konstruaĵo estas ornamita riĉe, kiu aludas al spirita riĉeco de la judoj. La teretaĝa parto estas bruna, kiu signifas teron de Judeo. Pli supre estas rozkolora, supre estas helbluo, la kupolo estas malhelblua. Betonaj kolonoj tenas la kupolon. La vitraj fenestrobildoj estis faritaj de Miksa Róth.
Simplasto
La malo de simplasto estas la apoplasto, kiu reprezentas la eksterĉelan ejon. Kun ili estas la ĉela ejo de planthisto.
Fiŝlago
Fiŝlago estas artefarite kreita akva-ekonomia laboraĵo destinita precipe por bredado de fiŝoj kun natura fundo kaj kun teknika ekipaĵaro bezona por reguligado de akva surfaco. La fiŝlago estas kreita per digo (kun parcelo, sur kiu ĝi situas), per alflua parto, forkondukilo, inunditaj parceloj je nivelo de surfaco de akvo ĉe proponita trafluo, eventuale ĉirkaŭa deflua kanaleto. Fiŝlagoj havas laŭ flanko biologia, pejzaĝa kaj estetika eksterordinaran signifon en intense eluzata pejzaĝo. Ili estas signifa nestejo de akva birdaro kaj grava haltejo de migrobirdoj.
Grupoj da fiŝlagoj kreas fiŝlagajn sistemojn.
Fiŝkaptista lago estas tia lago, kiu povas esti natura aŭ artefarita, sed ne okazas bredado en grandaj nombroj. Tie nur fiŝhokado okazas, ofte la fiŝhakista klubo zorgas pri la nesesa bredado de fiŝoj.
Ixtlahuacán de los Membrillos
Ixtlahuacán de los Membrillos estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Ixtlahuacán de los Membrillos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 044. La nomo Ixtlahuacán de los Membrillos estas tute ekzemple de la kultura miksaĵo, ĉar Ixtlahuacán estas indiĝena vorto, dum "de los Membrillos" signifas en la hispana "de la Cidonioj".
Geografio
Ixtlahuacán de los Membrillos apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 23420 loĝantojn. El tiuj estis 11522 viroj kaj 11898 virinoj. La komunumo havas surfacon de 184,25 km². La meza alteco estas 1590 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,8 C. En la komunumo estas 797,9 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Julia monarkio
La julia monarkio en Francio komenciĝis en 1830 per tio ke nova reĝo, Ludoviko Filipo (france Louis Philippe), transprenis la regadon. Lia antaŭulo, Karlo la 10-a, abdikis sekve de la franca revolucio de 1830, nomata "julia revolucio".