cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fallout 4
Ludado
Ludo komencas antaŭ la bomboj falas, kiam inter paca vivo en unu kutima sceno estas elektita la eksteraĵo de la ĉefa heroo. Sed la paca tempo finigas de mesaĝoj pri la Tria mondmilito, post kiu la ĉefa heroo kun edzino venas en la Azlion 111 de la korporacio 'Vault-Tec'.
Post heroo eliris la Azilon, li povas renkonti kompanianon — hundon (angle 'dogmeat').
La ludo havas reĝimon V.A.T.S, kiu lasas malrapidigi tempon kaj elekti, en kiun parton de la malamiko vi povas pafi.
La heroo povas ankaŭ aranĝi sian lokon, kolektante materialojn por konstrui fortikaĵojn, proprajn batalilojn ktp.
Baldassare Galuppi
Baldassare GALUPPI (18a de oktobro 1706 - 3a de januaro 1785) estis venecia komponisto, naskiĝinta en la insulo Burano en la Respubliko Venecia. Li apartenis al generacio de komponistoj, kiel Christoph Willibald Gluck, Domenico Scarlatti, kaj C. P. E. Bach, kies verkoj estas simbolaj de la hegemonia "galanta stilo" kiu disvolviĝis en Eŭropo tra la 18a jarcento. Li atingis internacian sukceson, kaj pasigis tempoperiodojn de sia kariero en Vieno, Londono kaj Sankt-Peterburgo, sed lia ĉefa sidejo restis en Venecio, kie li atingis serion de gravaj nomumoj.
Komence de sia kariero Galuppi faris malgrandan sukceson en opera seria, sed el la 1740-aj jaroj, kun la dramaturgo kaj libretisto Carlo Goldoni, li famiĝis tra tuta Eŭropo pro siaj komediaj operoj en la noba stilo dramma giocoso. Por la venonta generacio de komponistoj, li estis konata kiel "la patro de la komedia opero". Ankaŭ kelkaj el liaj maturaj operserioj, por kiuj inter liaj libretistoj estis la poeto kaj dramaturgo Metastasio, estis tre popularaj.
Tra sia kariero Galuppi tenis funkciulajn postenojn ĉe bonfaraj kaj religiaj institucioj en Venecio, el kiuj la plej prestiĝaj estis kiel maestro di cappella en la kapelo de la Dux de Venecio en la Baziliko Sankta Marko. En tiuj diversaj postenoj li komponis grandan kvanton de religia muziko. Li estis ankaŭ konsiderita kiel "virtuoso" muzikisto kaj komponisto por klavarinstrumentoj.
Dum la dua duono de la 19a jarcento, la muziko de Galuppi estis tro forgesita ekster Italio, kaj la invado de Venecio fare de Napoleono en 1797 rezultis en la fakto ke la manuskriptoj de Galuppi estis disvastigitaj tra tuta Okcidenta Eŭropo, kaj tro ofte ankaŭ detruitaj aŭ perditaj. La nomo de Galuppi venis en la poemon de la angla poeto Robert Browning de 1855 nome "A Toccata of Galuppi's", sed tio ne multe helpis reteni la verkaron de la komponisto en la ĝenerala repertorio. Kelkaj el la verkoj de Galuppi estis foje luditaj 200 jarojn post lia morto, sed nur dum la lastaj jaroj de la 20a jarcento liaj komponoj estis etende revivigitaj en koncertoj kaj en registroj.
Paama
Paama estas malgranda insulo de centra Vanuatuo, kiu troviĝas inter Epi kaj Ambrym. Ĝi havas surfacon je kaj en 2009 havis 1,627 loĝantojn.
33179 Arsènewenger
33179 Arsènewenger estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la brita astronomo Ian P. Griffin elde la observatorio de la Astronaut Memorial Planetarium and Observatory en Cocoa (Florido, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan futbaliston Arsène Wenger, kiu administris la fubalklubon Arsenal en Anglio de 1996. Li estas plejsukcesa klubestro laŭ la nombro da gajnitaj trofeoj. En 2004 li fariĝis la ununura klubestro kiu pasis tutan sezonon sen malvenko.
Grandduklando Badeno
Grandduklando Badeno (Großherzogtum Baden) estis la lando Badeno en la tempo de 1806 ĝis 1918, kiam ĝi havis staton de grandduklando.
Por pliaj detaloj, legu ĉe: Badeno.
Saint-Yzans-de-Médoc
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Dicenç - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Rudolf Czelnai
Rudolf CZELNAI [celnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czelnai Rudolf estas hungara meteologiisto, esplora profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
Rudolf Czelnai naskiĝis la  1932 en Miskolc.
Biografio
Rudolf Czelnai frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1950-1954, poste eklaboris en Tihany en Tutlanda Meteologia Servo. En 1964 helpe de stipendio li estis en Japanio. Inter 1967-1968 li laboris en Afrikokiel fakulo de UNO. En 1974 li iĝis prezidento de Tutlanda Meteologia Servo, baldaŭe li ekhavis diversajn internaciajn poziciojn. Li emeritiĝis en 1994. Li ricevis 3 premiojn inter 1997-2007.
Mister Sandman
Mister Sandman (esperante Sinjoro Sandman, Sinjoro Sablulo; mallongigita ankaŭ kiel MrSandman) estas pseŭdonimo de hispana programisto, kiu en 1996 fondis la internacian grupon de verkistoj de komputilaj virusoj kaj vermoj, kiu nomiĝis 29A (por detaloj vidu la apartan artikolon pri la grupo). Lia pseŭdonimo verŝajne devenas de la nomo de fama anglalingva kanto Mister Sandman, kiun verkis Pat Ballard kaj aperigis ĝin en 1954. Mister Sandman estas aŭtoro de pluraj komputilaj virusoj, kiujn li verkis precipe kadre de la grupo 29A. Inter liaj verkoj troviĝas ankaŭ la viruso Esperanto.
Saint-Thégonnec
Saint-Thégonnec estas malaperinta franca situanta en departemento Finistère, regiono. La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Thégonnécois.
La loĝloko nun formas parton de Saint-Thégonnec Loc-Eguiner.
Eckelsheim
Eckelsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
1182 Ilona
1182 Ilona estas malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Konforme al la tradicio, ĝi ricevis virinan antaŭnomon. "Ilona" estis elektita de Gustav Stracke.
Preĝejo Sankta Ladislao (Győrzámoly)
La preĝejo Sankta Ladislao, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Győrzámoly.
Historio
La unua preĝejo estis konstruita jam pli frue, ol 1271, ĝi kadukiĝis post jarcentoj. La vilaĝanoj prenis la luteranismon en la 1550-aj jaroj kaj ili profitis plu la preĝejon. La katolika grupo rekreiĝis en 1649 kaj la preĝejo estis reprenita kaj en 1714 estis renovigita, fine en 1736 turo estis konstruita. La nun videbla baroka preĝejo estis konstruita en 1779, kiu bruldetruiĝis en 1869, sed en la sekva jaro oni rekonstruis ĝin. En 1903 la orgeno ekfunkciis. En 1919 fulmo trafis la turon. En 1950 la plafono estis pentrita. Post 4 jaroj la inundo kaŭzis damaĝojn.
Konstruaĵo
La fasado havas unusolan turon super la enirejo. Interne la altaroj, predikejo kaj la b apta vazo estis farita en 1780. Kermeso okazas la 27-an de junio.
Almagro (Hispanio)
Almagro estas urbeto en la provinco Ciudad Real, ĉe la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo el Hispanio. Dum la jaro 2009 ĝi havis 8.672 loĝantojn.
La urbo havas pitoreskan historian centron, multajn artajn metiejojn kaj estas loko ofte vizitata de turistoj. Unu el la plej famaj allogaĵoj estas la teatrejo aŭ teatrokorto (corral de comedias aŭ komedikorto laŭ la klasika nomigo), la nura teatrejo en Hispanio kiu restas senŝanĝa ekde la 17a jarcento; la ĉefa eco estas ke temas pri sentegmenta teatrejo. Dua allogaĵo estas la nekutima centra placo, tute diferencaj al tiuj ĉe la regiono Manĉo kaj desegnita laŭ la nordeŭropa maniero de la germanaj bankistoj Fugger. Tria allogaĵo estas gastronomio, ĉefe vino kaj tipa recepto de melongenoj nomata Berenjenas de Almagro.
Geografio
Almagro situas inter paleozoikaj montaretoj, kiujn trafluas pluraj rojoj, inkluzive de la rojoj Pellejero kaj de Cuetos. Ĝi troviĝas ene de vulkana zono nomata Cerro de la Yezosa, kiu troviĝas super kvarca masivo. Temas pri unu el la malmultaj gravaj zonoj de vulkanismo en la iberia duoninsulo.
Originoj
Ne estas konata la preciza dato de la unua homa setlejo ĉe Almagro. Tre eble ekzistis unu dum la Bronzepoko pro la spuroj eltrovitaj ĉirkaŭ la Casas Maestrales. Dum la romia epoko ŝajne ĝi estis loĝata, kiel atestas Galiano y Ortega, kiu kredis vidi akvedukton dum la reformoj de la nuna Paseo de la Estación. Oni trovis ankaŭ monerojn kaj tombo-ŝtonon de tiu epoko, kiu estas montrata en la urbodomo.
Visigota kaj araba epokoj
Krom iuj kolonetoj dekoraciitaj per ĉizitaj romboj, ne restas spuroj de la visigotoj. La nomo de la urbo estas arabdevena, kaj devenas de la karaktera ruĝeca argilo de tiu loko, Almagro-kolora. Dum la araba okupo Almagro estis malgranda vilaĝeto.
Jarcentoj 11a al 15a
Tradicio asertas ke superulo don Gonzalo Yáñez donis jurisdikcion al la urbo dum 1213, ratifita de Fernando la 3-a dum 1222. En 1273 Alfonso la 10a la Saĝulo kunvokis Kortesojn ĉe Almagro kaj dum 1285 estis subskribita interkonsenta atesto, inter la superulo Ruy Pérez Ponce kaj la almagranoj, pri la fornoj, la merkato kaj la pont-impostoj.
Dum la 13-a jarcento, Almagro estis eklipsita de la proksima urbo Oreto aŭ Oretum (Granátula de Calatrava) kaj de Calatrava la Vieja, sed post esti elektita de la superuloj de la Ordeno de Calatrava kiel loĝejo kaj administrejo pro proksimeco al la Reĝa Vojo kaj al la gregovojoj, ĝi fariĝis denove grava urbo de tiu regiono.
En la 14-a jardeko la urbo jam havis muregon, paroĥon (San Bartolomé el Real) kaj publikajn konstruaĵojn kiel viandejo, komunuma grenejo, malliberejo, magistratejo kaj kastelo. Dum la Rekonkero, la armeo renkontis en Almagro dum 1355, kaj la reĝo Pedro I enprizonigis la superulon Juan Núñez de Prado ĉe la Casas Maestrales.
La komercado prosperis pro la koncesio de du foiroj, fare de la reĝo Henriko la 2-a en 1374. Krome, tie renkontis la Ordeno de Calatrava, same ĉe la kapelo de San Benito de los Palacios Maestrales, kiel ĉe la preĝejo Santa María de los Llanos, ambaŭ ne plu ekzistantaj.
Briouze (stacidomo)
Briouze estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Briouze -, situanta en  Briouze, en departemento Orne, regiono Normandie.
Almagro (Hispanio)
Jarcentoj 16a kaj 17a
La financaj problemoj de Carlos I kaŭzis ke la germanaj bankistoj Fugger fariĝu profitantoj de la minejoj de Almadén, kio ligis ilin al Almagro, portante kun si siajn administrantojn Wessel, Xedler, ktp, kies domoj ankoraŭ konserviĝas, kaj kio okazigis rekuperon de la iama vigliĝo de la urbo. Tiuj administrantoj el Almagro administris ĉiujn negocojn, inter ili la produktado de hidrargo el Almadeno.
Briouze (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj Intercités Normandio kaj Normandio.
Almagro (Hispanio)
Jarcentoj 16a kaj 17a
Dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj la urbo prosperis. Ĝi kreskis kaj beliĝis, kaj etendiĝis ekster la muregoj. Estiĝis la ĉeurboj San Pedro, Santiago, San Ildefonso, San Juan, San Sebastián kaj San Lázaro. Fernando Fernández de Córdoba fondis la monaĥejon kaj la universitaton Nuestra Señora del Rosario, dum don Gutierre de Padilla fondis la hospitalon Hospital de la Misericordia kaj la monaĥejon de Asunción de Calatrava. Estis konstruitaj la preĝejo Madre de Dios, la konvento de la Encarnación, la oficejoj de la komercistoj Fugger kaj multaj domoj. Estis reformitaj la preĝejo de San Blas, la Placo, la Urbodomo, ktp. La krizo de la lastaj jaroj de la 16-a jarcento kaj komenco de la 17-a jarcento ne haltis la kreskadon de Almagro kaj tiam okazis la dua grandioza epoko de la urbo, kiam multaj familioj translokiĝis al Almagro. Franciskanoj kontruis la konventon de Santa Catalina. Ekloĝis ĉe Almagro ankaŭ la Aŭgustenanoj kaj la Jezuitoj. Ankaŭ la prauloj de la Grafo de Valdeparaíso konstruis sian palacon.
La alienado (desamortización) entreprenita de Karlo_la_3-a provokis la senmebligon de la plej gravaj religiaj konstruaĵoj, kio tre damaĝis la bontenadon de la arkitekta heredaĵo de la urbo; la universitato malaperis dum la unuaj jaroj de la 19a jarcento.
Franca invado
Dum la franca invado aperis aktiva bonapartisma loĝio. Poste la urbo suferis la karlismajn militojn kaj la alienadojn (desamortización) de Mendizábal kaj Madoz. La urbo falis en dekadencon pro la konkurenco de la ĉefurbo Ciudad Real kaj la apuda urbo Bolaños de Calatrava, tre entreprenema.
19-a jarcento
Spite al ĉio, la loĝantaro de Almagro konstruis taŭrludejon en 1945, konstruita el la materialoj de la turo de la antikva paroĥo de San Bartolomé, malkonstruita tiun jaron, kaj kie la toreisto Cagancho faris sian faman “forkuron” dum 1932 (la rifuzo de la toreisto labori kaŭzis la koleron de la publiko, kiu forbrulis la taŭrludejon, tiel ke la originaj loĝioj estis detruitaj). Oni enkondukis la telegrafon (1858), la fervojon (1860) kaj la elektran lumon (1897) kaj estis konstruita provinca kavaleria kazerno (1863), kazino kaj teatrejo (1864). En 1886 estis malkonstruita la muregoj kaj la pordoj de la urbo.
20-a jarcento
Dum la 1950-aj jaroj estis malkovrita kaj restaŭrita la teatrokorto kaj estis reformitaj la Urbodomo kaj la Ĉefa Placo. En 1972 oni deklaris Almagron arta kaj historia interesa loko. Estis restaŭritaj belaj konstruaĵoj, ne nur preĝejoj aŭ palacoj, sed ankaŭ domoj kaj ermitejoj. Aperis la Muzeo pri Teatro. Almagro fariĝis referenco pri teatro kaj kulturo en la regiono danke al la Internacia Festivalo pri Teatro, kulturaj kaj turismaj aktivaĵoj. Nuntempe, Almagro prezentis ĝian kandidatecon al Monda heredaĵo de Unesko.
Ekonomio
Ekzistas kulturado de cerealoj, vinberoj, olivoj kaj kotono; ankaŭ ekzistas brutobredado. Ekzistas minejoj el bazalto, mangano kaj gipso. Estas tradicia la industrio pri hispana punto encaje de blondas; ankaŭ ekzistas konstruaĵaj entreprenoj kaj ligno-ekspluata industrio.
Almagro estas fama pro siaj melongenoj, tradicie kondimentitaj (Berenjena de Almagro). Estas tre konata la Internacia Festivalo pri Klasika Teatro kiu estas organizita ĉiujare ekde 1978.
Lokaj vidindaĵoj
La Ĉefa Placo de Almagro estas de tipo toskana, origine uzata kiel militista ekzercejo kaj poste kiel komerca foirejo. Ĝi havas neregulan ortangulan formon kaj ties konstruaĵoj estas trietaĝaj. Tie lokiĝas la fama teatrokorto de la 17-a jarcento, la nura kiu restas senŝanĝa en la lando de tiu epoko.
Promenante tra la urbo oni povas vidi diversajn kaj bone konservitajn nobelajn domojn; ekzemple ĉe la Ĉefa Placo estas la Casa del Mayorazgo de los Molina kaj tiu de los Rosales; sur la strato de las Nieves, la Casa de los Wessel (agentoj de la familio Fugger) kaj la Casa de los Xedler, ambaŭ de la 16-a jardeko; kaj fine de tiu strato, la Casa del Prior kaj la Casa del Capellán de las Bernardas.
Ĉe la Plaza de Santo Domingo troviĝas la Palaco de la Markizoj de Torremejía, nuntempe hejmo de la Dominikaninoj, kaj la Palaco de la Grafoj de Valdeparaíso de la 18a jarcento, nuntempe kulturejo de la provinca deputitaro de Ciudad Real kaj sidejo de la 71a Hispana Kongreso de Esperanto, okazinta el 27a de aprilo al 1a de majo 2012. Ĉe la strato San Agustín troviĝas la Palacio de los Medrano el la 16-a jarcento kaj fine de la strato Ramón y Cajal, la blazona domo de la familio Oviedo. Popole konata kiel Palacio de los Fúcares, ĝi estas reale antikva magazeno konstruita dum la XVI-a jarcento de la familio Fugger por stoki hidrargon kaj cerealojn.
Ĝi troviĝas en la Ĉefa Placo nº 18. Deklarita Nacia Monumento la 4-an de marto de 1955, estas la nura teatrejo kiu restas senŝanga ekde la 17-a jarcento. Ĝi havas centran korton de 300 m² ĉirkauita de du supraj etaĝoj de sidlokoj. Nuntempe, la Teatrokorto daŭre estas uzata por ludi teatraĵojn dum la Internacia Festivalo pri Klasika Teatro kaj pri alia teatra aktivado. Ĉi tiu teatrejo havas lokon por tri cent personoj.
Muzeoj
Temas pri grava muzeo kiu enhavas abundan teatran ikonografion: pentraĵoj (precipe geaktoraj portretoj), skulptaĵoj, afiŝoj, dekoraciaj skizoj, fotoj, kostumoj kaj manuskriptoj de la jarcentoj 18a al 20a, kaj tre grava kolekto el partituroj.
La etnografia muzeo Campo de Calatrava situas ĉe restaŭrita domo de la 17a jarcento ene de la urbo-centro de Almagro, proksime al la Ĉefa Placo, en la strato Chile nº 6. Ĝi estas konsiderita la plej grava etnografia muzeo de Kastilio-Manĉo. La muzeo konsistas el du etaĝoj kaj vinkelo. En tiuj du etaĝoj troviĝas kolektoj pri diversaj kamparaj profesioj, kiuj malaperis aŭ evoluis post alveno de novaj teknologioj. La ekspozicioj montras proksimume 40 tipajn prefesiojn el Campo de Calatrava.
Preĝejoj kaj monaĥejoj
La religia arkitekturo ankaŭ ĉeestas en Almagro. La Konvento de la Sanktega Sakramento de la aŭgustenanoj estas unu el la plej gravaj kaj interesaj. Ĝi estas el baroka stilo, kunigante kaj arkitekturon kaj pentradon. Nuntempe nur staras la preĝejo, kiu entenas rimarkindajn freskojn.
Ĝi situas kie antaŭe troviĝis la Hospitalo de Nuestra Señora de La Mayor. Ĝi estas el malfrua gotika stilo kun iomete da renesanca influo. Ĝia fasado, kun grandaj abutmentoj, entenas grandan rozon el kiu projekcias violan lumon sur la altaro. La turo, nefinita kaj konstruita ĉe la dekstra flanko, estis desegnita de Benito de Soto, arkitekto el Almagro, dum la 17-a jarcento.
Nuntempe Parador Nacional de Turismo (ŝtata hotelo), ĝin fondis Jerónimo de Ávila en la 17-a jarcento laŭ la deziro de sia edzino. La franciskanoj loĝis ĉi tie ekde 1612 kaj de la origina konstruaĵo nur staras la preĝejo (nuntempa ermitejo de Sankta Francisko), la klostro kaj iuj dependaĵoj.
La plej rimarkinda vidindaĵo estas Anunciacio de Vicente Carducho en la ĉefaltaro. De la kapeloj, la plej rimarkinda estas tiu de Orduña. La fadeno estas tre simpleca kaj la portalo estis finita per grandioza blazono dum la 18a jarcento.
Ĝia arkitekturo estas pli ambicia kaj spektinda. Unue estis konstruita la preĝejo, de gotika stilo kun renesanca influo; la nervuro de la volboj estas tre bela, sed ankaŭ estas tre bela la klostro, uzata foje por teatraĵoj dum la Festivalo.
Fondita de Filipo_la_3-a en 1602, ĝia origino estas tre antikva. Unue ĝi situis ĉe la placo, sed post ĝia disfalo estis translokita. La konstruadon financis la fideluloj, speciale la familio Mera. La konstruado komencis en 1625 kaj plidaŭrigis dum jardekoj. La jezuitoj okupiĝis pri ĝi ĝis 1777, kiam ili estis elpelitaj, la Kolegio ankoraŭ ne estis finita.
Almagro kaj Esperanto
En Almagro okazis la 71a Hispana Kongreso de Esperanto el la 27a de aprilo al la 1a de majo de 2012.
De Havilland Mosquito
La De Havilland DH-98 Mosquito estis dumotora, dusideja, mezflugila brita bombaviadilo. Ĝi estis la plej ofte uzata nokta ĉasaviadilo de la aliancanoj en la dua mondmilito.
Ĝia trunko estis ligna, kun tavolligna kovraĵo. Oni muntis ĝin en Anglio, Kanado kaj Aŭstralio per gluado, ŝraŭbado.
Oni planis ĝin en 1938, ĝi estis unuafoje uzata en bataloj en 1941. Ĝi agadis super Germanio kaj subpafis 600 aviadilojn de la Luftwaffe, kaj samkvantajn V-1 super Anglio kaj la Manika Markolo.
Ĝi havis pintan rapidon de 640 km/h, atingopovon - kun bomboŝarĝo de 1816 kg - 2419 km. Ĝi estis muntita per kvar 7,69 mm-aj maŝinpafiloj kaj kvar 20 mm-aj maŝinkanonoj, kiuj pafis sur la nazpinto de la aviadilo.
Oni uzis 42 diversajn tipojn de la Moskito kaj produktis el ĝi 7780 ekzemplerojn.
DMOZ
Projekto por Malferma Katalogo (anglalingve: Open Directory Project ODP), ofte nomita DMoz (Directory Mozilla), estis katalogo de retejoj, redaktata libere de volontuloj tra la tuta mondo, simile kiel Vikipedio.
La katalogo estis iniciatita en 1998 kaj iĝis en 2001 la plej granda redaktita de homoj katalogo de TTT-ejoj, superante la nombron de TTT-ejoj prezentitaj de la komercema katalogo Yahoo, kiu estas delonge la plej fama home farata katalogo.
Uzado de la katalogo
Same kiel en Yahoo, oni povas fari serĉon tra la katalogo per du metodoj: per uzo de ŝlosil-vortoj aŭ per esploro de la diversaj kategorioj kaj subkategorioj, laŭ fakaj temoj aŭ laŭ regiona kaj loka intereso en la regiona parto.
Fariĝi redaktanto
Tiuj kiuj emas partopreni al la evoluo kaj ampleksigo de la katalogo povas fariĝi redaktanto, post elekto de sia plej ŝatata fako aŭ temo. En la esperantlingva parto bona loko por komenci estas la kategorioj pri landoj en la regiona parto. La plejmulto el tiaj kategorioj bezonas redaktanton. http://dmoz.org/World/Esperanto/Regiona/
Historio
La katalogo estis fondita kiel Gnuhoo [gnuhu], aludante katalogecon ("Yahoo") kaj volontulojn ("GNU"). Tamen, la permesiloj por la kontribuoj ne estis uzataj GNU-e liberaj, kaj, por eviti konfliktojn, la iniciatintoj ŝanĝis la nomon al preskaŭ samsona Newhoo. Estis ankoraŭ polemiko pri la libereco de la enhavo. Fine, Netscape akiris la servilojn kaj rajtojn, verkis permesilon pli akceptata, kaj nomante ĝin DMoz lanĉis ĝin kiel servo parenca al la libera TTT-legilo Mozilo.
Tibor Papp
PAPP Tibor (1947-2003) estis fidela esperantisto, grava tradukisto en la hungara urbo Debrecen.
Li naskiĝis en la hungara urbo Debrecen la 23-an de junio en 1947 en la familio de maŝinmuntisto kaj dommastrino. Dum 32 jaroj, ĝis la jaro 1997 li laboris kiel gvidanto en plastoprilaboraj entreprenoj, uzinoj. Li esperantiĝis en 1961. HEA komitatano ekde 1977, prezidiano dum kvar jaroj ekde 1990. E-sekretario de departemento Hajdú-Bihar inter 1975 kaj 1999, sekretario de ORE (Ornitologia Rondo Esperantista) kaj redaktis la dek lastajn n-rojn de ĝia periodaĵo "La Mevo". Li aniĝis al la Societo Kalocsay en 2001. Li forpasis la 8-an de aprilo en la jaro 2003 pro pulmoembolio.
Fondinto-redaktoro kaj eldonanto de Debrecena Bulteno (DB) ekde 1980. Liaj tradukoj aperis en la Hungara Antologio(1983) kaj ĉefe en DB. Li tradukis pli ol 20 memstarajn librojn (poemaron, novelojn, fabelojn, religiajn-historiojn). Li instruis E-on ekde 1997. En la jaro 2000 la nombro de liaj gekursanoj superis milon. Kun la forpaso de Tibor Papp mortis ankaŭ la Debrecena Bulteno, en Hungario la sola esperantlingva literatura gazeto fine de la 90-aj jaroj.
Li estis teknika redaktoro de la hungarlingva E-populariga eldonaĵo Hírharsona (eventotrumpeto), ki aperis ekde 1991 ĝis fine de la 1990-aj jaroj.
Distingoj: Honorsigno de HEA, Pro Esperanto
Lia vidvino, Vilma Gebei, estas gvidantino de librotena-financa sekcio de meblofabriko en Debrecen (2003). Iliaj gefiloj: Andrea (1971) kaj Zoltán (1975), ilia nepo Máté (1976). Lia filo Zoltán Papp komencis en majo de 2006 ŝuti al la interreto tutan enhavon de Debrecena Bulteno
Servas International
Servas Servas International (mallonge : "Servas") estas Neregistara Organizo fondita en 1949 sub la nomo "Peace builders" (packonstruantoj) iniciate de Bob Luitweiler, usona obĵetanto pro konscienco, pacisto kaj aktivulo por civitanaj rajtoj.
En 1952, ĝi ricevis la Esperantan nomon "SERVAS" pro tio ke ĝi portis ideon pri servo, kaj por per la ligo al Esperanto substreki la laboron por internacia kompreniĝo. Krome tiutempe pli kaj pli da esperantoparolantaj membroj partoprenis en tiu agado, kaj dum tiu periodo de Makartiismo, la vorto "Peace" (Paco) estis suspekta, konsiderata kiel ligita al komunismo. En orienta Eŭropo, ne multe da personoj parolis la anglan kaj preferis interŝanĝi en Esperanto.
Servas fariĝis Neregistara Organizo (NRO) en la jaroj 1970. Ties slogano estas: "Pordoj malfermitaj por paco kaj amikeco" kaj ĝiaj agadkampoj: paco, vojaĝoj, amikeco, homaj rajtoj.
Bob Luitweiler mortis 89-jara. La asocio, kiun li fondis funkcias en pli ol 120 landoj kiel gastiga servo. Ekzistas pli ol 20 000 "malfermitaj pordoj" tra la mondo. Kun Germanio, Italio, Usono, Francio estas unu el la plej reprezentitaj landoj kun inter 1500 kaj 2000 membroj.
Jenő Sobó
Jenő SOBÓ [ŝobO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sobó Jenő estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia origina familia nomo estis Staudner.
Jenő Sobó naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Hodrusbánya (nuntempa vilaĝparto de Hodruša-Hámre en Slovakio), li mortis la  en Sopron.
2072 Kosmodemyanskaya
2072 Kosmodemyanskaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras Ljubov' Timofejevna Kosmodemjanskaja, patrinon de Zoja Kosmodemjanskaja kaj Aleksander Kosmodemjanskij, ambaŭ geherooj de Sovetunio.
La drako en la remizo
Jen la alegorio esperantigita:
Konceptoj similaj al la Drako en la remizo estas la Tekruĉo de Russell, la Nevidebla Rozkolora Unukornulo kaj la Fluganta Spagetmonstro.
Porschdorf (Saksa Svislando)
La vilaĝo Porschdorf havas 510 enloĝantojn kaj situas meze de Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro, nordokcidente de Bad Schandau. Ĝi etendiĝas kun altodiferenco de 100 metroj tra la malvasta valo de la rivereto Lachsbach (prononcu: [laksbaĥ]) ĝis altebenaĵo. La rivereton Lachsbach formas la akvoj de la rojoj Sebnitz kaj Polenz (prononcu: [zebnic], [polenc]), unuiĝintaj en la nordo de la vilaĝo. En Porschdorf oni vivtenas sin precipe per turismo kaj agrikulturo.
Historio
...
Turismo
En la vilaĝo atendas la ripozemulojn restoracio, 13 privataj gastoĉambroj kaj 14 feriaj loĝejoj.
En la ĉirkaŭaĵo allogas precipe la tre proksima kanjona
,kiu estas speciale romantika en printempo kie tie pompas tapiŝo el floroj.
Aliaj proksimaj turismaj celoj estas:
Trafiko
Porschdorf havas stacion de la fervoja linio Sebnitz–Bad Schandau, krome ĝi atingeblas per buso.
Administra aparteno
La vilaĝo Porschdorf estas la ĉefa parto de la komunumo Porschdorf kiu konsistas krome el : Waltersdorf kiu troviĝas sur altebeno inter Lilienstein kaj Polenztal kaj Prossen, kiu situas ĉe la bordo de Elbo inter Lilienstein kaj Bad Schandau.
21331 Lodovicoferrari
21331 Lodovicoferrari estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Ludovico Ferrari (1522–1565), helpanto kaj protekato de Gerolamo Cardano kaj lektoro pri matematiko en Milano. Li malkovris la solvon de la algebra kvadrata ekvacio.
Koregidoro
Dekomence oni starigis tiun el la sperto de antikvaj romiaj magistratecoj, kiel reĝa vaganta komisaro, simila al tiu nomata en Hispanio Justicia Mayor del Rey. En la kunteksto de la Granada Milito la funkcioj evoluis al aliaj jam permanentaj: nome strukturi la regadon de la Hispana Monarkio, administri la ekonomian kaj administracian disvolvigojn de la municipoj, prezidi la lokajn konsiliojn, validigante ties decidojn, estis baza aŭ meza juĝisto ktp. La figuro jam estis uzita ĉirkaŭ du jarcentojn antaŭ ties ĝeneraligita instituciigo fare de Isabel de Kastilio inter 1480 kaj 1500. La Katolikaj Gereĝoj uzis tiun tipon de funkciuloj ofte kiel reĝa delegito por finigi la lokajn kverelojn kaj plifortigi sian aŭtoritaton en vilaĝoj kaj urboj. Tiukadre koregidoroj estis gravaj figuroj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj en Hispanio. Ili ludis gravan rolon en la politika, socia kaj kultura vivo de la diversaj medioj. Tiukadre ekzemple ili estis oftaj roluloj en la teatraĵoj de la Hispana Ora Jarcento.
Dum la Eŭropa koloniado de Ameriko, hispanoj eksportis al Hispanameriko la institucion, kiu tiam havis pli ampleksan povon pro la malproksimeco disde la metropolaj regopovoj kaj pro la enormaj ekonomiaj disponoj de koloniaj teritorioj. Same la institucio ekzistis en aliaj kolonioaj teritorioj de la Hispana Imperio, kiel ĉe Filipinoj, kie estas insulo ankoraŭ nomita Corregidor, kie okazis batalo dum la Dua Mondmilito.
Esperanto (komputila viruso)
Esperanto (ekzakta nomo Esperanto.4733) estas komputila viruso aperinta en 1997, nomita laŭ la planlingvo Esperanto. La nomon por la viruso elektis ĝia aŭtoro verŝajne pro tio, ke ĝi similas la internaciecon de la lingvo Esperanto per sia konduto. Ĝi nome estas la unua interplatforma viruso celanta ataki ne nur DOS-on kaj Vindozon, sed ankaŭ Macintosh-ajn komputilojn. La simileco inter la viruso kaj la lingvo troviĝas krome ankaŭ en tio, ke ĝi aktiviĝas en la tago, kiam unuafoje la lingvo publikiĝis.
La viruso unue aperis en novembro 1997. Ĝia kodo grandas je 4733 bitokoj kaj ĝi kapablas infekti kaj PC-komputilojn (DOS, Win95, WinNT) kaj Macintosh-komputilojn (Mac kaj PowerMac). Ĝi kapablas infekti kaj .COM- kaj .EXE-dosierojn ĉe PC-oj, kaj MacOS-programojn, etendaĵojn, regpanelojn, sistemajn dosierojn, serĉilojn, DA-tenilojn kaj labortablajn doseriojn ĉe Macintosh-oj. Malgraŭ tio, ke ĝi vere funkcias ĉe ambaŭ platformoj, onidire la viruso neniam sukcesis disvastiĝi de unu al la alia pro eraroj en la fontoteksto, kaj do la sola maniero okazigi tion estas kopii ĝin de unu platformo al alia permane.
Esperanto aktiviĝas ĉiun jaron je la 26-a de julio. Tio estas la tago, kiam en 1887 L. L. Zamenhof publikigis la unuajn ekzemplerojn de la Unua Libro de la lingvo Esperanto kaj kiam do tiu lingvo iĝis publika (tio estas plia pruvo de la intenca rilato de la viruso kaj la samnoma lingvo). Je tiu ĉi tago, se lanĉita en Vindozo, la viruso aperigas ĉe la ekrano la jenajn mesaĝojn skribitajn dulingve - en la angla kaj en esperanto (la kelkajn nuranglajn mesaĝojn esperantigis kaj skribis flanke kurzive en krampoj la verkinto de tiu ĉi artikolo):
[Esperanto, by Mister Sandman/29A]                       ([Esperanto, far Sinjoro Sandman/29A]) Never mind your culture / Ne gravas via kulturo, Esperanto will go beyond it / Esperanto preterpasos ĝin; never mind the differences / ne gravas la diferencoj, Esperanto will overcome them / Esperanto superos ilin. Never mind your processor / Ne gravas via procesoro, Esperanto will work in it / Esperanto funkcios sub ĝi; never mind your platform / Ne gravas via platformo, Esperanto will infect it / Esperanto infektos ĝin. Now not only a human language, but also a virus... (Nun ne nur homa lingvo, sed ankaŭ viruso...) Turning impossible into possible, Esperanto. (Igante neeblan ebla, Esperanto.)
18560 Coxeter
18560 Coxeter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brit-kanada matematikisto Harold Scott MacDonald Coxeter (1907 — 2003), iama profesoro ĉe la Universitato de Toronto. Li estis fruktodona verkisto pri intuicie simplaj geometriaj problemoj, tiaj kiel la klasifiko de la hiperpluredroj kaj la kahelado de la ebeno per.
Levadko (Simferopola distrikto)
Levadko estas vilaĝo en la Ĉistenka komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 807 homoj. Foje en la rusa lingvo la nomo de la vilaĝo estas skribata per la litero и (Ливадки, Livadki)
Geografio
La vilaĝo situas en la suda parto de la Simferopola distrikto sur la nord-okcidentaj deklivoj de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro proksimume 4 kilometrojn sud-okcidente de Simferopolo (tamen ĝi estas intime ligita al ĝi per la enurba busa transporto kaj do foje estas rigardata kiel ĝia antaŭurbo). Apud la vilaĝo pasas la aŭtovojo Simferopolo—Baĥĉisarajo—Sebastopolo.
La plej proksimaj loĝlokoj al Levadko estas la vilaĝoj Ĉistenko (kiu fakte najbaras la vilaĝon ĉe la nord-orienta flanko) kaj Prijatnosvidanio (situanta 2,5 kilometrojn sud-okcidente).
Pro la fakto, ke la vilaĝo okupas relative grandan areon kaj situas sur la deklivo de kuesto, la relativaj altoj super la marnivelo ene de ĝi multe varias: de 290 m. en la nord-okcidenta flanko ĝis 470 m. en la sud-orienta flanko.
Historio
La vilaĝo estas relative nova kaj (diference de multaj aliaj krimeaj vilaĝoj) dekomence estis loĝata de slava loĝantaro. Unuafoje ĝi aperas en la jaro 1892 (sur la militista mapo sub la nomo Livadki ). Tiam la vilaĝo estis tre malgranda kaj, verŝajne, estis konsiderata nur kiel aparta somerdoma setlejo, ĉar ĝi estas menciita en neniuj statistikaj dokumentoj antaŭ la 1920-aj jaroj.
Laŭ la dokumentoj de la tutsovetia censo (1926 j.), la vilaĝo (daŭre menciata sub la nomo Livadki) estis jam sufiĉe granda (en ĝi loĝis 165 homoj). La ĝustaj tempo kaj kialoj de la nom-ŝanĝo al la nuna Levadko ne estas konataj.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 807 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 872 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 280 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 264.
La ĉirkaŭaĵoj de la vilaĝo estas populara ripoz-loko de simferopolanoj. Iom sude de la vilaĝo troviĝas abruptaj deklivoj de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro, de sur kiuj aperas bela vidaĵo. Krome, proksime al la vilaĝo situas populara kaverno, nomata Zmeinaja («La Serpenta kaverno»); ĝi estas ĉ. 300 metrojn longa kaj estis deklarita kiel natura monumento en la jaro 1969.
Saint-Seurin-de-Cadourne
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Závažná Poruba
Závažná Poruba (hungare Németporuba germane Deutschporub) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Dum mallonga tempo la oficiala hungara loknomo estis Vágortovány.
Geografio
Závažná Poruba situas laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ aŭtovojo Žilina-Poprad. Liptovský Mikuláš troviĝas je 2 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la pratempoj. La unua mencio okazis pri la loko en 1263 en formo "Vezverys", pri la vilaĝo en 1377 laŭ tiama hungara ortografio "Nemethporuba". En 1715 29 familioj pagis impostojn. En 1784 483 vilaĝanoj loĝis en 62 domoj, en 1828 741 vilaĝanoj loĝis en 83 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vágortovány 1030 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Závažná Poruba 1250 homoj, (1236 slovakoj).
QRI
La tri-litera kombinaĵo QRI povas rilati al:
Panharmonikon
La Panharmonikon estis muzika instrumento inventita en 1805 de Johann Nepomuk Mälzel, samtempulo kaj amiko de Ludwig van Beethoven. Ĉe venko de la brita armeo sup duko de Wellington super la franca armeo sub Joseph Bonaparte en la batalo de Vitorio de 1813, Beethoven kreis sian komponaĵon "Venko de Wellington" (opus 91) por esti ludata sur ĉi impona mekanika orkestra muzikilo. Ĝi estis unu el la unuaj aŭtomataj muzikaj maŝinoj, simila al la posta orkestriono.
217 Eŭdoro
217 Eŭdoro estas mezgranda kaj malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ĝi estis malkovrita elde la observatorio de Marsejlo far de la franca astronomo Jérôme Eugène Coggia, la.
25851 Browning
25851 Browning estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera ĉefa asteroida zono, nemalproksima de la orbita resonanco 4:7 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Joyce R. Browning (1943–2019), longtempe anino de la konsultiĝa konsilantaro de la Observatorio Lowell. Ŝi donacis sian tempon kaj sian talenton por helpi la Observatorion Lowell dum specialaj eventoj, inklude la suna eklipso de 2017. Joyce dediĉis sin al la volontulado kaj la divido de sia kono.
Izopropila nitrato
Izopropila nitrato aŭ C3H7NO3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la nitrata acido kaj izopropila alkoholo. Izopropila nitrato estas senkolora brulema likvaĵo kun agrabla odoro kaj anestezaj proprecoj, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila nitrato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila nitrato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Integrala eksponenta funkcio
En matematiko, la integrala eksponenta funkcio Ei(x) estas difinita kiel difinta integralo de certa esprimo kun la eksponenta funkcio:
Ĉar integralo de 1/t malkonverĝas je t=0, la pli supre donita integralo estas komprenata kiel la koŝia ĉefa valoro.
La integrala eksponenta funkcio havas la serian prezenton:
kie γ estas la eŭlera γ konstanto.
Ankaŭ proksime rilatanta estas funkcio kiu integralatas super malsama limigo:
Ĉi tiu funkcio povas esti estimita kiel etendado de la integrala eksponenta funkcio al negativaj reelaj nombroj per
Oni povas esprimi ilin ambaŭ per la tuta funkcio
Uzante ĉi tiun funkcion, oni tiam povas difini, uzante la logaritmon
kaj
La integrala eksponenta funkcio povas ankaŭ esti ĝeneraligita al
Joseph Skibell
Joseph SKIBELL (naskiĝis la ) estas usona verkisto loĝanta en Atlanta, ŝtato Georgio.
Interna skiejo
La interna skiejo estas fermita halo kun deklivoj, kiuj estas kovritaj per artefarita neĝo. En interna skiejo, oni povas skii kaj neĝtabuli dum la tuta jaro.
La unua interna skiejo estis malfermita en Aŭstrio, en 1927, sur nuna loko de la Nordokcidenta Stacidomo, en Vieno.
En Germanio ekzistas internaj skiejoj en Neuss, Bottrop (plej longa kun 640 m), Senftenberg, Wittenburg, Bispingen (NeĝDomo Bispingen) kaj en Oberhof. Tiu lasta estis malfermita en 2009 kaj entenas 1,9 km longan vojon por longkura skiado. Ekzistas similaj konstruaĵoj en Nederlando (la plej granda en Eŭropo, kun 35.000 m², en Landgraaf), Britio, Hispanio (Madrida Neĝzono), en Dubajo (Skiejo de Dubajo).
NGC 7700
NGC 7700 (aliaj indikoj — MCG -1-60-6, PGC 71777) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Darren Criss
Darren Everett CRISS (San Francisko, Kalifornio, Usono, 5-a de februaro de 1987) estas televidoaktoro, kantverkisto, kantisto kaj famulo ĉe Interreto. Plej bone konata pro sia ludado kiel Blaine en la dua sezono de Glee. Li ricevis premiojn "Ora Globa" kaj "Emmy" pro sia ludado en "La Murdo de Gianni Versace: Amerika Krima Rakonto."
Saint-Thégonnec Loc-Eguiner
Saint-Thégonnec Loc-Eguiner [sɛ̃ tegonɛk lɔk eginɛʁ] estas nova franca situanta en departemento Finistère, regiono.
Kumo
Kumo (Cumae, Cuma) estas arkeologia loko apud Napolo, en la areo de Bacoli kaj Pozzuoli, en la vulkana regiono de Flegreaj Kampoj.
La nomo devenas el la greka Κύμη (Kýmē), signifanta "ondo", pro la formo de la duoninsulo kie ĝi troviĝas.
Geografio
La tuta urbo rilatis al la akropolo, la alta parto de ĉiu helena urbo, kiu troviĝis en loko geografie tre favora, nome sur monteto apud la maro. En la akropolo estis la templo de Jupitero.
Geologio
La monteto sur kiu troviĝas la akropolo de Kumo (80 m) estas formata norde kaj oriente de lafoj traĥitaj de la "Unua Flegrea Periodo" (antaŭ inter 42000 kaj 35000 jaroj), dum en ĝia kerno abundas  flavaj tofoj de la "Dua Flegrea Periodo" (antaŭ 35.000-10.500 jaroj), restaĵoj de la praa vulkano de Campi Flegrei, kies kratero havis diametron je ĉirkaŭ 15 kilometroj.
Historio
La areo kie naskiĝis tiu helena kolonio estis enloĝata ekde la prahistorio. El la kolonioj de Granda Grekio, Kumo, sur la kampana marbordo fronte de la insulo Ischia, estis inter la plej antikvaj kaj plej malproksimaj de la hejmlando.
Plej verŝajne ĝi estis fondita ĉirkaŭ 740 a.K., kvankam la plej antikvaj dokumentoj datiĝas je 725-720 a.K.
Laŭ legendo, la fondintoj de Kumo estis Eubeanoj de Ĥalkida, kiuj sub la gvidado de Hippokles kaj Megastenes elektis tiun punkton por la albordiĝo pro la flugo de kolombo aŭ, laŭ aliuloj, pro bruo de cimbaloj.
La fondintoj trovis tre fruktodonan grundon ĉe la rando de la kampana ebenaĵo. Kvankam la kolonistoj de Kumo daŭrigis siajn tradiciojn maristajn kaj komercajn, ili fortigis sian povon politikan kaj ekonomikan danke al la terkulturo, plivastigante sian regejon kontraŭ la celoj de la proksimaj popoloj.
Strikte ligata al Kumo estas la mito de la Kumana Sibilo. Jam en la tria libro de la Eneado estis skribita ke, se Eneo volas fine trovi la landon destinita de la dioj al sia popolo, li devos pridemandi la orakolon de Kumo (Eneado, III, 440-452). Nuntempe la antro de la Sibilo estas grava turisma vidindaĵo.
Tre ofte la Kumanoj batalis por la defendo de sia lando kontraŭ la Etruskoj de Capua, la Aurunkoj kaj la popoloj de Kampanio.
Post tiu batalo, du pluaj okazis, ambaŭ venkitaj de la Kumanoj: la unua apud Aricia flanke de Latinoj kaj kontraŭ Etruskoj kaj la dua en 474 a.K. flanke de la Sirakuzanoj kiuj sendis ŝiparon denove kontraŭ Etruskoj kaj sukcesis forpeli ilin el Kampanio (batalo nomata "de Kumo").
La bonŝanco de Kumo tamen ĉesis kiam, ĉirkaŭ en 421 a.C., ĝi malvenkis kontraŭ la Kampanoj, kiuj konkeris ĝin.
Tarquinius Superbus, la lasta reĝo de Romo, pasis la lastajn jarojn de sia vivo ekzile en Kumo post la deklaro de la Romia Respubliko.
Kiam la Romianoj konkeris Kampanion, ili donis al Kumo (334 a.K.) civitas sine suffragio. Kiam, post pli ol cent jaroj, Hanibalo klopodis konkeri ĝin kune kun Puteoli, ĝi kontraŭstaris firme kaj venkis peze apud Hamae la armeon de Capua, amika de la Kartaganoj (215 a.C.). Ekde tiam Kumo uzis la latinan en siaj oficialaj aktoj kaj estis lojala al Romo, kiu igis ĝin municipium. Ankoraŭ en 215 a.K., 300 kampanaj rajdsoldatoj akiris la romian civitanecon, enskribitaj en la municipium de Kumo.
Poste ĝi iĝis unu el la ĉefaj lokoj de Kristanismo en Kampanio. Ĉi tie, tradicie, vizio inspiris Paŝtisto de Hermaso, unu el la plej antikvaj kristanaj skribaĵoj.
Dum la milito inter Gotoj kaj Bizancanoj, Kumo fine falis sub la povo de la Bizanca Imperio kaj en 558 p.K. estis plifortigita de Flavio Nonio Erasto. Post la lombarda invado ĝin regis la dukoj de Napolo.
La Saracenoj sukcesis akiri la akropolon de Kumo, kie ili povis trovi sekuran rifuĝon en la galerioj de la monteto. De tie ili kiel piratoj teruris la tutan golfon de Napolo, tiel ke la Napolanoj en 1207, sub la komando de Goffredo de Montefuscolo, forpelis la Saracenojn. Multe da kumanoj fuĝantaj estis gastigataj en Giugliano. Ekde tiu tempo preskaŭ neniu plu loĝis en Kumo; la pli malalta parto iĝis ega marĉo.
Dum la Dua Mondmilito oni uzi Kumon pro ĝia strategia lokiĝo kiel bunkro por pafilegoj.
Ken Loach
Kenneth "Ken" LOACH, plennome: Kenneth LOACH (naskiĝis la 17-an de junio, 1936) estas brita reĝisoro.
Li naskiĝis en Nuneaton, Warwickshire.
Eckenroth
Eckenroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. En la 24-a de februaro 2007 la komunumo havis 234 loĝantojn.
29A
29A estas deksesuma nombro por 666. Ĝi estis ankaŭ nomo de internacia grupo de verkistoj de komputilaj virusoj kaj vermoj, kiu fondiĝis en 1996 kaj malfondiĝis en 2008. Ili estas akuzitaj esti verkintaj multajn komputilajn virusojn kiel ekzemple Cabir, SQL Slammer aŭ Esperanto kaj ricevis relative altan publikan atenton.
Konataj membroj inkluzivis la pseŭdonimojn:
Agnostikismo
Agnostikismo estas la kredo ke la demando pri la ekzisto de dioj ne estas decidebla. La agnostiko kredas ke oni ne povas pruvi ĉu dio ekzistas aŭ ne ekzistas. Agnostikismo akordas kun Malforta Ateismo, sed ne kun Forta Ateismo. La terminoj agnosticism kaj agnostic estis kreitaj en la angla de Thomas Henry Huxley en 1869. Li devenigis la radikon de la greka a- ("ne") kaj gnosis ("scio").
Cserhát
Ne miskomprenu kun Cserehát!
Cserhát [ĉerha:t] estas montaro en Hungario, parto de la Norda Mezmontaro. Ĝi altiĝas en la norda-meza parto de Hungario, nordoriente de Budapeŝto. Ĝin limigas la Granda Hungara Ebenaĵo, la Börzsöny-montaro, la hungara-slovaka landlimo kaj la rivervalo de Zagyva. Ĝi areas 2400 km². '' Ĝi estas malalta mezmontaro kun valaj basenoj, parte vulkandevenaj rokaĵoj. En ĝia konstruo dominas oligocen-miocenepokaj kaj panoniaj sablaj-argilaj sedimentaĵoj, kiujn kovras supramiocenaj lafo kaj tufo.
La plej alta pinto (652 m) estas la apud-danuba Naszály-monto.
La jara precipitaĵo estas 600 mm, la plej grava rivereto de la montaro estas Galga, kiu dividas la montaron je okcidenta kaj orienta partoj.
En la montaro kreskas kverkoj.
La etnografiaj vilaĝoj de la montaro (Hollókő, Buják) estas ŝatataj celoj de la turismo.
Henri-Edmond Cross
Li estis reprezentanto de Punktismo kaj estis en proksima rilato kun la liberecana movado.
Torres del Carrizal
Torres del Carrizal [TOres delkariZAL] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. Torres del Carrizal estas etimologie tradukebla al Turoj de la Kareksejo.
Estas atestaĵoj de prahistoria kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1157, kiam la pastraro de la Katedralo de Zamoro kontrolis la muelejojn. Aliaj ekleziaj institucioj havis gravajn posedaĵojn. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Budapeŝto
Budapeŝto (Budapest ) estas la ĉefurbo de Hungario. La rivero Danubo distranĉas la urbon, du trionojn havas Pest, Buda havas unu trionon. Ĝi situas sur ambaŭ bordoj de la rivero Danubo (kun insuloj) kaj estas la industria, komerca kaj trafika centro de la lando, ankaŭ katolika kundiocezo, eĉ ortodoksa diocezo. Budapeŝto estiĝis la 17-an de novembro en 1873 el la apartaj urboj Pest (urbo) (situanta sur la orienta bordo de Danubo), libera reĝa urbo Buda kaj Óbuda. Tamen la naskiĝdato estas oficiale kaj laŭjure la 1-a de januaro 1873. Jam en la 1840-aj jaroj estis sopiro por la unuiĝo, tiutempe neoficiale la imagita unueca urbo nomiĝis Pest-Buda.
La mallonga neoficiala loknomo estas "Pest", la mallongigo estas "Bp".
Dumilionkapa grandurbo – trafluanta riverego – pitoreskaj montetoj kun grandiozaj panoramoj: jen la mez-eŭropa metropolo. Dumiljara ĉefurbo: iam en la Romia provinco Panonio – poste de la hungaraj reĝoj (inter ili de imperiestro Sigismondo de Luksemburgo) – poste de la Habsburg-reĝoj kaj imperiestroj. Tie ĉi miksiĝas antikvaj, mezepokaj, turkaj kaj modernaj aspektoj ambaŭflanke de Danubo en la ĉefurbo de Hungario, en kiu loĝas kvinono de la landa loĝantaro.
Laŭ la stato de en Budapeŝto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².