cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
31904 Haoruochen
Nomo
Ĝia nomo honoras Hao Ruochen, rekompensita kiel pli bona en lia kategorio kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro lia projekto pri fiziko kaj astronomio, Li ankaŭ gajnis la memorian premion Philip V. Streich de la London International Youth Science Forum. Li estis lernanto ĉe la Ŝandonga Eksperimenta Altlernejo de Ĝinano (Ŝandongo, Ĉinio).
Tas-Jurjaĥa minejo
Geologio
En 2002 la gaskapacito estis taksita je 102,7 miliardoj da kubaj metroj kaj la gaselminigado sumis je 0,1 miliardoj da kubaj metroj.
Nedlitz (Potsdam)
Nedlitz estas vilaĝo kiu estas ekde 1935 parto de la komunumo Potsdam, apud Berlino en Brandeburgio. Ĝi situas ĉe la bordo de la Jungfernsee, kiu estas ripozejo por Berlinanoj kaj loĝantoj de Potsdam. En 2008 la vilaĝo havis 185 loĝantojn.
Chupacabras
Chupacabras (, Esperante kaprosuĉanto) estas monstro de latinamerika folkloro, precipe de Porto-Riko kaj Meksiko. Laŭ la legendo, li atakas kortbestojn, kiel kokojn, anasojn aŭ kaprojn, por suĉi ilian sangon. Laŭ la rilatoj, ĝi similas al senvosta dupeda dinosaŭro. Ĝia kapo estas ovforma kun longa mentono kaj ĝiaj okuloj estas kutime ruĝaj kaj grandaj, ĝi havas malgrandan nazon kaj malgrandan buŝon kun akraj dentoj. Ŝajne, ĝi havas longajn harojn sur la korpo, kiuj povas ŝanĝi la koloron. Aliaj versioj priskribas ĝian dorson kiel skvaman kaj kun dorna kresto.
Ekster Latinameriko, oni pensis ke ĝi estas kosmodevena besto, aŭ scienca eksperimento, ktp. Gi iĝis personeco de scienc-fikciaj rakontoj kaj urba legendo.
Combas
(jen france, okcitane Combaç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Kitaj-urbo
Kitaj-urbo (Кита́й-го́род, [Kitaj-gorod]) estas historia loĝata urboparto en centro de Moskvo najbara al Moskva Kremlo. En 1538 ĝi estis ĉirkaŭigita per defendanta muro; post detruo de la muro en 20-a jarcento restis nur eta parto.
Thanh Nha Ho
Thanh Nha Ho estas urbo de Vjetnamio, kaj ĉefurbo de ĝia provinco Thanh Hoa.
Kitaj-urbo
Teritorio de Kitaj-urbo administre apartenas al distrikto Tverskoj kaj ekiĝas de Ruĝa placo. Ĝi limas norde kun strato Oĥotnij Rjad kaj Teatra placo kaj Teatra traveturejo, oriente kun Lubjanka placo kaj Malnova placo; sude ĝi estas limigata de rivero Moskva.
Thanh Nha Ho
Ĝia citadelo estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO (2011).
Kitaj-urbo
Nun Kitaj-urbo estas administra, kurtura, turisma kvartalo kaj unu el ĉefaj vidindaĵoj de Moskvo. De Kitaj-urbo estis nomitaj kelkaj vojoj kaj metrostacio.
Deveno de nomo
Ĝuste deveno de la nomo estas nekonata. Jaŭ ĉefa versio nomo "Kitaj-urbo" devenas de malnova rusa vorto "kita" signifanta lignobastonaron uzitan for konstriado de fortikaĵoj. Estas simila versio pri deveno el du vortoj: "kij" (bastono) kaj "taj" (alta punkto). Laŭ "vortaro de rusa lingvo de 11 — 17 jarcentoj" "kita" estas io faskigita.
Ekzistas ankaŭ opinioj pri deveno de itala vorto citta/cittadelle (fortikaĵo) aŭ angla city (urbocentro) aŭ tjurka kataj (urbo, fortikaĵo).
Rusia verkisto Vladimir Gilarovskij en sia libro "Moskvo kaj moskvanoj" kaj kelkaj historiistoj opinias pri deveno de la nomo de Kitaj-urbo en Pronsk.
Estas interese ke en rusa lingvo vorto "Kitaj" prononciĝas kaj skribiĝas same kiel nomo de lando Ĉinio, tiam "Kitaj-Gorod" similas al "ĉinia kvartalo"; tamen en mezepoka Moskvo ĉinianoj ne loĝis. Ekzistas ankaŭ kroma versio (laŭ historiistoj ne tre kredinda) ke rusa nomo "kitaj-gorod" ("kitaj" (Ĉinio) + "gorod" (fortikaĵo) montras ke muro de Kitaj-urbo kaj kelkaj aliaj tiamaj rusiaj urboj estis teknike konstruitaj laŭ ecoj de Granda Ĉina Muro).
Ekzistas kroma versio (laŭ historiistoj ne tre kredinda)
Historio
Same kiel Kremlo Kitaj-urbo estas plej malnova parto de Moskvo. Ĝia parto antaŭe situas en Kremlo; post plivastigo de Kremlo dum regado de Ivano la Unua Kalita kaj Dmitrij Donskoj parto de loĝata areo estis forpelita de tie orienten kaj okupis preskaŭ tutan teritorion de nuna Kitaj-urbo. Ruĝa placo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj estis loko de aktiva vendado-aĉetado de diversaj varoj. En 16-a jarcento pro transloĝiĝado de nobelaro el Kremlo Kitaj-urbo fariĝis loko de nobeloj: komercistoj transloĝiĝadis al Transmoskvariverejo, metiistoj loĝis en ofte inundata Postvicejo (Zarjadje). Caro Ivano la Terura forpelis el Kitaj-urbo nobelaron kaj postulis al komercistoj tien transloĝiĝi; tamen poste la loko estis denove okupita de nobeloj kaj politika estraro. Krome Kitaj-urbo estis centro de moskva libropresado (tie estis ĉefa libropresejo. En 1687 tie estis fondita unua en Moskvo altlernejo (Slava-greka-latina akademio).
Kitaj-urbo restis centro de komerco en Moskvo; en 19-a jarcento tie loĝis agantoj de ega komerco kaj situis komercaj organizaĵoj: borso, banko kaj aliaj.
Dum epoko de Sovetunio en Kitaj-urbo estis ĉefaj ejoj de ŝtata registaro.
En 1960-aj jaroj proksime al bordo de Moskva-rivero estis konstruita hotelo "Rossija". Tiam ĝi estis plej ega en mondo kaj ĉefa en Sovetunio. En 1977 tie okazis ega incendio. En 2000-aj jaroj oni malkonstruis la hotelon.
Muro de Kitaj-urbo
En 1394 atendante invadon de Timur oni ekis rapide defendan akvofosaĵon. Dum pli ol jarcento ĝi estis sola defendilo de orienta urboparto. Dum regado de Jelena Glinskaja estis decidite konstrui ŝtonajn fortikaĵojn. Printempe de 1534 estis fosita nova akvofosaĵo defendanta jam plian areon; ĝian konstruadon partoprenis ĉiuj moskvanoj krom plej nobelaj.
Dum plua ekspansio de Rusia ŝtato kaj evoluo de armilaro la muro perdis sian defendadan valorecon. Dum 18 — 19 jarcentoj kelkaj ĝiaj partoj estis trarompitaj kaj aperis novaj elirejoj. Muro de Kitaj-Gorod estis neniigita en 1934 laŭ nova plano pri alikonstruado de Moskvo
Ĝis nun restis nur eta parto apud placo de Revolucio kaj fundamento videbla en subtera transirejo de metrostacio "Kitaj-Gorod". En 1990-aj jaroj kelkaj partoj de la muro estis rekonstruitaj; tamen ili ne estas similaj al estintaj.
Riedhausen
Riedhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kitaj-urbo
Transporto, stratoj kaj placoj
Ĉefaj stratoj en KItaj-urbo estas:
Pleparte la urboparto konsistas el etaj stratetoj kaj traveturejoj; kelkaj el ili estis neniigitaj dum konstruado de hotelo "Rossija" kaj antaŭe.
En Kitaj-urbo situas metrostacio "Ploŝĉadj Revolucii" (linio ), elirejoj de metrostacioj "Lubjanka" (linio ) kaj "Kitaj-Gorod" (linioj, ).
Sprinto
Sprinto - angle sprint - estas nomo por iuj sportaj fakoj, en kiuj pluraj atletoj konkure pasas difinitan mallongan distancon kaj venkas la plej rapida el ili. Klasika formo de sprinto estas kurtadistanca kuro, sed sprintoj ankaŭ ekzistas ekzemple pri remado, motorciklaj respektive aŭtaj konkursoj, skikurado, glacikurado, traka kaj voja bicikla konkursoj. Ankaŭ la decidiga fina parto de pli longdistancaj kuroj, remadoj, motorciklaj aŭ aŭtaj konkursoj, ski- respektive glacikuroj aŭ bicikladoj, en kiu decidiĝas la venkanto, estas foje neformale nomata "sprinto".
4136 Artmane
4136 Artmane estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la latva aktorino Vija Artmane (1929–2008).
Bojaro
Bojaro (verŝajne el la malnovturka bai kaj är) estas nomata tiu malnovrusa nobelo, kiu havis la rangon sub la princoj. La Grandprinco aranĝis bojaran kunvenon, por ricevi konsilojn.
La bojara rango estiĝis en la 11-a jc. el la druĵinoj, la korpogardistoj de la rusaj princoj.
La caro Ivano la terura ordonis murdi kaj deporti multajn bojarojn en la 16-a jarcento. Petro la Granda ĉesigis la bojaran rangon komence de la 18-a jc..
Krom Rusio oni uzis la titolon ankaŭ en Bulgario, Moldavio, Serbio kaj Rumanio (tie oni formis ekde la 13./14. jarcentoj ĝis 1945 la regantan tavolon de la grandbienuloj.
Haut-Kœnigsbourg
Haut-Koenigsbourg estas mezepoka kastelo situanta sur la franca municipo Orschwiller en la departemento Bas-Rhin en Alzaco.
La nuna nomo de la kastelo, Haut-Koenigsbourg, estas la rezulto de la adapto de la germana nomo Hohkönigsburg, kies traduko estas « alta-kastelo de la reĝo ».
La familio Hohenstaufen
En 774, Karolo la Granda donacis Stophanberch aŭ Staufenberg, (nomo de la montpasejo, kie Haut-Kœnigsbourg estas konstruita) kaj la tuŝajn kampojn al la priorejo de Lièpvre, dependajn de tiuj de Saint-Denis.
En 1079, Frederiko de Hohenstaufen (Frederiko la Maljuna) estis nomumita duko de Ŝvabio fare de la Imperiestro de la germana sankta Imperio Henriko la Kvara. Li konstruigis la kastelon Stauf sur la monto Hohenstaufen apoud Göppingen, de tie venas la nomo de la familio.
Por plifortigi la povon de la Hohenstaufen en Alzaco, Frederiko la Unuokula kreis defendlinion kaj por tio, li konstuigis multajn kastelojn kaj iuj el ili sur lokoj, kiuj ne apartenis al li. Oni diris pri li, ke li ĉiam havis kastelon ligitan al la vosto de sia ĉevalo. Li estus konstruigita tute malleĝe la kastelon Haut-Kœnigsbourg sur la kampoj konfiditaj al la monaĥoh de la abatejo de Lièpvre.
En 1147, Eudes de Deuil, monaĥo de Saint-Denis instigis la franca reĝon Ludoviko la Sepa paroli al la reĝo Konrado la 3-a de Hohenstaufen por ripari tiuin maljustecon. Tio estas la unua mencio de la kastelo en skribita dokumento. Tiam, la konstruaĵo jam havis du turojn ebligantajn prigardi la vojon de Alzaco de la nordo al la sudo, la unuan apartenantan al Konrado la 3-a, la alian al lia nevo Frederiko la 2-a (Sankta Romia Imperio) dirata Barberousse, estonta imperiestro de la Sankta Romia Imperio. La nomo Königsburg (kastelo de la reĝo) aperis ekde 1157.
La dukoj de Loreno
En la unua duono de la 13-a jc, profitante la malfortiĝon de la Hohenstaufen, la dukoj de Loreno estus kaptintaj la kastelon. Tiu ĉi estis konfidita al la siroj de Rathsamhausen, poste al la Hohenstein, kiuj tie regnis ĝis en la 15-a jc.
La familio Thierstein
La restaĵoj de Haut-Koenigsbourg tiam estis konfiditaj al la familio Thierstein en 1479, kiu rekonstruis kaj plibonigis la defendrimedojn, adaptante ĝin al artilerio.
Ili konstruigis, sur okcidenta flanko, bastionon konsistantan el du artileriaj turoj kaj ŝilda muro, kun fortikaj muroj. La malalta korto estas ŝirmata per du turoj laŭ hufofero kaj per kurtinoj kun dikaj muroj. La kastelo estis ĉirkaŭigita per unua ŝirma muro por ĝeni la starigon de malamika artilerio.
En 1517, la lasta Thierstein, subfalante sub ŝuldoj, mortis. La familio estanta sen idaro, Maksimiliano la Unua aĉetis la kastelon. Nek la imperiestro nek la sinsekvaj posedantoj frontis la prizorgajn kostojn, konsiderante ke la unua ne pagis la duajn por tiuj laboroj.
La detruo
En 1633, la tridekjara milito, en kiu, inter aliaj, la Svedoj kontraŭis Aŭstrion, Alzaco estis ruinigita. En julio, la Svedoj, estrataj de la kapitano Filipo de Liechtenau sieĝis Haut-Kœnigsbourg, kiu estis nur ruina fortreso. Fortaj je kanonoj kaj haŭbizoj, ili kaptis la kastelon post kvindekdu-taga sieĝado. Iom poste, la fortreso estis detruita per fajrego. La kastelo tiam estis forlasita.
La donaco al la imperiestro kaj la rekonstruo
De 1871 kaj la traktato de Frankfurto, Alzaco refariĝis germana. La, la kastelo, tiam ruina, kaj la supraj grundoj ĉirkaŭ ĝi estis donacitaj de la municipo Sélestat al la germana imperiestro Vilhelmo la Dua de Hohenzollern kiu deziris tie krei muzeon por promocii la germanecon de Alzaco kaj, pli ĝenerale, la germanan mondon. La municipo konservis la centon da hektaroj el arbaro, ekonomie profitaj.
La estrado de la restaŭro de tiu fortreso estis konfidita en 1900 al Bodo Ebhardt, berlina arkitekto kaj arkeologo tiam 35-jara. Li komencis per la malembaraso de la loko kaj la restarigo de la malnovaj konstruaĵoj. La restaŭrado daŭris de 1901 ĝis 1908. La celo de Bodo Ebhardt estis restaŭri ĝin tia kia ĝi estis en ĉirkaŭ 1500. En malesto de arkeologiaj indikoj, de arkivoj kaj de elementoj kompareblaj kun aliaj samtempaj monumentoj, « la parto de interpretado, neevitebla en tiaj cirkonstancoj estis reduktita al minimumo kaj ĝi neniel la rezulto de iu ajn luda devojiĝo » (François Loyer, vidi bibliografion sube).
La nova konstruaĵo de Haut-Kœnigsbourg estis inaŭgurata la, sed la finlaboroj kaj la aĉetoj de kolektoj daŭris ĝis en 1918.
La nuna monumento
Fine de la Unua Mondmilito en 1919, la kastelo, privata bieno de la iama imperiestro, konsiderata kiel posedaĵo de la germana imperio, fariĝis posedaĵo de la franca ŝtato, okaze de la redono de Alzaco-Loreno, per apliko de la artikolo 56 de la traktato de Versajlo.
Tamen, la blazono de Vilhelmo la Dua estas ĉiam videbla sine de la kastelo. Ĝi tiel restas unu el la simboloj en Alzaco de la germana ĉeesto inter 1871 kaj 1918, dividita inter la restaŭro de la arkitekto kaj la romantika vizio de la mezepoko de Vilhelmo la Dua.
La posedeco de la kastelo Haut-Kœnigsbourg estis transdonita de la Ŝtato al la departementa konsilio de Bas-Rhin en januaro 2007. Tiu transdono estis la unua hereda bieno transdonita de la Ŝtato al teritoria komunumo en listo de 176 bienoj transdoneblaj decidita en 2004.
La, la tegmento de la kastelo Haut-Kœnigsbourg suferis gravajn damaĝojn sekve de la ŝtormo Joachim.
Tiu historia monumento estas celo de tre forta turisma vizitado, kun preskaŭ vizitantoj jare.
Beáta Barnabás
Beáta Barnabás naskiĝis la  1948 en Budapeŝto.
Haut-Kœnigsbourg
Disputo pri iuj restaŭroj
<!-- Cette cession historique à Guillaume II et les intentions de ce dernier - se légitimer comme successeur des Hohenstaufen et des Habsbourg et montrer la germanité de l'Alsace - sont sans doute, en partie, à l'origine des polémiques autour de cette restauration engagée sous la direction de Bodo Ebhardt.
Beáta Barnabás
Biografio
Beáta Barnabás frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1967-1972. Ŝi komencis sian karieron en agrara esplora instituto en Martonvásár, kie ŝi doktoriĝis en 1976. Ŝi ankaŭ ekinstruis en la universitato en 1979. Ŝi esploris eksterlande en Florido en 1986, en Nederlando en 1986. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1975-2012.
Saint-Médard (Indre)
Saint-Médard estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Haut-Kœnigsbourg
Disputo pri iuj restaŭroj
Si aujourd'hui la reconstitution de Bodo Ebhardt est admise comme plausible, la rénovation du château était néanmoins sujet à polémique à l'époque. Les détracteurs de la reconstruction, préférant de loin le charme des ruines au château reconstruit, notèrent que certains éléments furent imaginés par l'architecte, car ils étaient complètement détruits. De nombreŭ ensembles étaient alors considérés comme fantaisistes :
Cependant, aujourd'hui, on considère que Bodo Ebhardt, au travers de cette restauration « est en tout cas resté dans les limites de la vraisemblance, ayant toujours eu le souci de s'inspirer des nombreŭ édifices qu'il avait étudiés avant d'élaborer son projet ».
Les caricaturistes de l'époque s'en donnèrent à cœur joie comme Henri Zislin ou Jean-Jacques Waltz qui réalisa plusieurs planches sur ce sujet. Elles sont actuellement visibles au musée de Hansi à Riquewihr.
Il y a cent ans, le restaurateur se permettait de traiter un monument comme une œuvre d’imagination, et il pouvait rêver d’un Moyen-Âge idéal et d’une pureté de style tout à fait théorique. Dès lors s’affrontaient déjà deŭ conceptions. D’une part celle de Viollet-le-Duc, imprimant la marque de l’architecte-artiste à l’édifice, qui devait recevoir un fini parfait et «si nécessaire être corrigé et complété», quitte à être falsifié. D’autre part celle de Luca Beltrami, au château des Sforza à Milan, Bodo Ebhardt, au château impérial de Haut-Koenigsbourg, Conrad Steinbrecht, au château du grand-maître des chevaliers teutoniques à Malborg/Forteresse teutonique de Marienbourg. Cette seconde démarche constituait un pas décisif vers la restauration scientifique. Elle est plus proche des conceptions d’Arcisse de Caumont, qui demandait déjà au milieu du que soit respecté le monument, que soit définie une doctrine scientifique. Si les nouveaŭ restaurateurs vers 1900 cherchent à intégrer toutes les époques, ils ne résistent pas à l’envie de remonter tous les murs même si certains de ceŭ-ci avaient été détruits anciennement lors de transformations intentionnelles.
Cependant, malgré ces critiques, on peut considérer, comme François Loyer que ''« … le souci archéologique est bien réel, la reconstitution crédible et les détails fondés. C’est même, probablement, la plus exacte des restitutions qui aient été jamais tentées. »''
On regrette beaucoup de ne pas pouvoir distinguer plus aisément les parties reconstituées. Cependant, Bodo Ebhardt marque les parties restaurées par un signe distinctif ou travaille la pierre différemment. De plus, il faut louer ce restaurateur et ses contemporains d’avoir œuvré pour une très grande lisibilité et la plus exacte possible des plans généraŭ, de l’articulation des volumes et de la fonction des détails. -->
La vizito
La kastelo estas konstruita sur roka okcidenta-orienta sprono. La muroj sekvas la formojn de la rokoj kaj pro tio ne estas regulaj. De okcidento orienten, troviĝas sinsekve :
La ĉefa pordo
Oni eniras korteton kie la ĉefa pordo kun herso ebligas eniron en la kastelon. Super la pordo, la blazono de la Hohenzollern, memorigas ke la kastelo estis restaŭrita de Vilhelmo la Dua. Same kiel la blazono de Karolo la Kvina. Restaĵoj de la origina blazono estis retrovitaj sur la loko. Kaj Vilhelmo la Dua konsideris sin kiel ĝis heredanto.
La malalta korto
La malalta korto estas ĉirkaŭata de komunaj kaj servaj konstruaĵoj (ĉevalejo). Tuŝanta konstruaĵo estas superata de ventmuelejo. Meze estas kopio de fontano de la 15-a jc konservata en Eguisheim.
La enirejo de la loĝejo kaj la pordo de la leonoj
Ŝtuparo kun grandaj neregulaj ŝtupoj ebligas aliri al la loĝejo. Lasta defendaĵo konsistas el levponto je la nivelo de la pordo de la leonoj.
La interna korto kaj la sesangula ŝtuparo
Supre estas interna korto superata de galerioj el ligno. Ankaŭ estas cisterno kun kvadrata rando kaj tegmento superata de sirena skulptaĵo.
Sesangula spirala ŝtuparo ebligas aliron al la superaj etaĝoj.
Puto profunda je estis fortigita por ne esti apartigebla de la loĝejo per artileria atako.
Per la galerio, ni aliras al kelo, kies longo indikas la larĝecon de la roka sprono sur kiu staras la kastelo.
La ĉefturo
Sur antaŭekzistanta kvadrata bazo alta je 17 m kaj plialtigita samkvante dum la restaŭro kaj ŝirmata per tegmento.
La ĉambro de la imperiestro
La ĉambro de la imperiestro estas la honora ĉambro de la kastelo. Por havi grandan plafonan altecon, la supera etaĝo ekzistanta en la mezepoko ne estis restaŭrita por konsistigi prestiĝan ĉambron de la 20-a jc. Ĝi estas videbla nur sur la interetaĝo de la muzikistoj.
La ĉambro de la armiloj
Ĝi enhavas grandan kolekton de pikstangoj, halebradoj, klaboj kaj arbalestoj.
La lorena ĉambro
Ĝi enhavas lorenan meblaron, same kiel Graoully, drako de la folkloro de Metz.
La supera ĝardeno
La supera ĝardeno ligas la loĝejon en la centro kun la bastionoj situantaj okcidente.
La granda bastiono
La granda bastiono estas la plej fortikigita parto, ĉar ĝi devis kapabli kontraŭi artilerion pafantan de okcidente de la roka sprono. Tie estas konservataj kopioj de la kanonoj de la 16-a, 17-a jc. Ĝi estis sen tegmento en la 16-a jc.
Encyclopedia of Judaism
La Encyclopedia of Judaism (angle por "Enciklopedio de Judismo") estas 3-voluma anglalingva enciklopedio pri la nuntempaj juda popolo kaj judismo, kovranta diversajn areojn de la nuna juda mondo kaj civilizo. Ĉefaj eldonantoj estas Jacob Neusner, Alan J. Avery-Peck kaj William Scott Green. La publikaĵo de sume 1592 paĝoj origine publikiĝis en junio 1999. Ĝi eldoniĝis ankaŭ en formo de lumdiskego.
La usona faka publikaĵo Library Journal recenzis la enciklopedion sekve:
Listo de francaj ministroj pri dungado
Tiu artikolo prezentas liston de francaj ministroj pri dungado.
88875 Posky
88875 Posky estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la Departementon pri Eduko Po Leung Kuk de Honkongo, pro ties streboj dum la pasintaj sep jaroj por subteni la ĉielan esploron far'de la studentoj.
Logic Pro
Logic Pro estas programaro por produkti kaj prilabori sondosierojn. La programaro distingas inter du specoj de akustikaj trakoj, nome MIDI kaj Audio. Ekzistas la versioj Pro kaj Express, ĉi lasta distingiĝas de la versio Pro rilate la prezon kaj la amplekson de funkcioj.
La programaron evoluis ĝis versio n-o 6 la germana entrepreno Emagic, kiun jam en 2002 elaĉetis firmao Apple. Ĉi tiu haltigis tuj poste la pluevoluadon de Logic por Microsoft Windows. Ekde tiam Logic nur por Apple Macintosh riceveblas. La lasta versio disponebla por Windows estas 5.5.1. Dum kiam versio n-o 6 ankoraŭ portis la nomon Emagic, Logic estas oficiala produkto de Apple ekde versio n-o 7. Apple solidigis pli ol 20 diversajn Emagic-produktojn, i.a. ĉiujn instrumentojn kaj efekto-kromprogramojn, Waveburner Pro (CD Authoring Applikation), kaj Pro Tools TDM support package en unusolan produkton nome Logic Pro.
Monda Forumo de la Elektronikaj Komunikiloj
La Monda Forumo de la Elektronikaj Komunikiloj (Sommet Mondial sur la Société de l’Information, mallongigite SMSI) okazanta en Ĝenevo, Svisio, de la 10-a ĝis la 12-a de decembro 2003, organizita de UNO celas malgrandigi la malegalecon de la loĝantoj de la tero rilate aliron al la informoj per la reto. Ĝi devus adopti ""Deklaron de principoj" kaj "Agadplanon" antaŭ ties dua parto okazonta en Tunizo de la 16 ĝis la 18-a de novembro 2005.
En 2003, 91% de la interretuzantoj estas en mondpartoj kie loĝas 20% de la monda enloĝantaro. Tio signifas ke la cetera 80% apenaŭ havas alireblecon al la reto. La perspektivo estas atingi ke en 2015 ĉiu ajn ĉie ajn en la mondo povu aliri la reton.
Preparoj
La ideo aperis en 1998 en Minneapolis, Usono dum kunveno de la Internacia Unio de Telekomuikado (IUT). UNO komisiis IUT-on pretigi la konferencon findeciditan dum regiona afrika kunveno en Bamako en 2002. Tri preparkunvenoj (PrepCom) okazis en Ĝenevo de la 1-a ĝis la 5-a de julio 2002, de la 17-a ĝis la 28-a februaro 2003 kaj de la 15-a ĝis la 26-a de septembro 2003. Krome regionaj kunvenoj ankaŭ okazis en Bamako (28-30 de majo 2002), Bukaresto, Rumanio (7-9 denovembro 2002), Tokio, Japanio (13-15 de januaro 2003), Bavaro, Dominika Respubliko (29-31 de januaro 2003) kaj Kairo, Egiptio (junio 2003). La 5-a kaj 6-a de decembro 2003, okazis en Ĝenevo lasta preparkunveno post PrepCom 3, iĝinta necesa pro la malkapablo dum la antaŭaj kunvenoj atingi ĝeneralan interkonsenton pri : regado de la Interreto, informrimedoj, cibernetika solidareco, Universala Deklaracio pri Homaj Rajtoj, sekureco, intelekta posedo, liberaj softvaroj, kultura kaj lingva diverseco.
Celo
UNO, organizanto de la Forumo opinias ke ni nun estas plene en vera revolucio, eble la plej grava en la historio de la homaro, pro la ŝangoj kiujn portas la novaj informteknologioj de 15 jaroj kun la konverĝo de komputiko kaj telekomunikado kaj kun la apero de tiu nova rimedo kiu estas la Intereto. Por ke tiu dinamiko daŭrigo laŭ sia impulso kaj profitu al la tuta homaro, UNO opinias necesas krei diskutforumojn por harmoniigi, kiam necesas, la vidpunktojn mondskale. La forumo devos do lanĉi veran interkonsentitan agadplanon ne nur inter ŝtatoj-membroj sed ankaŭ kun la privata sektoro kaj la civila socio. La forumo aperas kiel antaŭĉambro de la mondo de morgaŭ kiun postulas la disvolviĝo de la novaj teknologioj.
Esprimlibereco
Kvankam laŭ oficialaj deklaroj de UNO la Forumo enfokusigos la liberecon de la infromrimedoj, ne rajtos eniri la Forumon la internacia asocio de ĵurnalistoj "Reporters sans frontières" (Raportistoj sen landlimoj), kiuj batalas kontraŭ limigoj de la informlibereco kaj atencoj kontraŭ la homrajtoj kaj precipe kiam tio atingas ĵurnalistojn. Tiu decido estas pravigita pro tio ke "Reporters sans frontières" denuncis la prezidentecon de Libio ĉe la UNO-komisiono pri la Homaj Rajtoj.
Robert Menard, ĝenerala sekretario de "Reporters sans frontières", anoncis ke ili sciigos la atencojn kontraŭ la esprimlibereco far iuj partoprenantaj ŝtatoj-membroj per Radio nomita "Radio non grata" (Radio malbonvena) aŭdebla en Ĝenevo.
Dulcinea
Dulcinea del Toboso (konata ankaŭ kiel Aldonza Lorenzo) estas ina rolulo fikcia de la romano La inĝenia kavaliro Don Kiĥoto el Manĉo, verkita de Miguel de Cervantes.
Rolulo
Don Kiĥoto, ĉefrolulo, estas hidalgo kiu decidas eliri serĉe de aventuroj. La tradicio regulas ke ĉiu nobelo havu ŝildiston kaj damon en sia koro al kiu dediĉi siajn venkojn. Tiel li imagas, ke najbara kamparanino Aldonza Lorenzo estas Dulcinea del Toboso, princino al kiu li promesis amon, servon kaj fidelecon. Sanĉo ja estas konscia pri la vera kamparana realo de la rolulo. Ŝi tute ne aperas en la romano, kvankam okaze Sanĉo trompas la hidalgon ke li estas antaŭ ŝi, kiam ŝi estas antaŭ iu ajn kamparanino.
La rolulo ja havas apartajn rolojn en aliaj verkoj pri samaj historioj.
Tiu rolon estis reprezentata inter aliaj de Sophia Loren, Joan Diener, Hollis Resnik kaj Vanessa Williams.
István Gyarmati (fizikisto)
István Gyarmati naskiĝis la  1929 en Szeged. Li mortis la 2002 en Budapeŝto.
Biografio
István Gyarmati frekventis gimnazion en Orosháza, poste universitatojn en Szeged kaj Debrecen. inter 1948-1953. Post lernado li ekinstruis en la universitato, ekde 1955 jam en Budapeŝto. Li doktoriĝis en 1968. Inter 1968-1975 li estis katedrestro en universitato en Gödöllő. Li okupiĝis precipe pri termodinamiko. En 1994 li pensiuliĝis. Li ricevis 3 premiojn inter 1970-1994.
(12764) 1993 VA2
(12764) 1993 VA2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Sozzago
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo sankta Silvano, kiu memoriĝas dum la komunuma festotago la duan dimanĉon de julio.
Najbaras la komunumoj.
(14058) 1996 AP15
(14058) 1996 AP15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Rebecca Romijn
Post lernado en Berkeley High School, ŝi studis muzikon en Universitato de Kalifornio. Ŝi interrompis sian studadon kaj ekmodelis. Ŝi translokiĝis por 2,5 jaroj en Parizon kaj pozis interalie por Sports Illustrated, Christian Dior kaj Victoria's Secret. De 1998 ĝis 2000 moderis ŝi la MTV-programon House of Style.
Ŝi aperis en la kineja filmo unuafoje en Austin Powers – Spion in geheimer Missionarsstellung, kie ŝi ludis sin mem. La trarompon alportis por ŝi en 2000 la unua grava rolo: la form-ŝanĝanto Mystique en la sukcesa komiks-filmigo X-Men. Ŝi ludis la saman rolon en la daŭrigoj, en X-Men 2 (2003) kaj X-Men 3 (2006). Ŝi ludis en 2002 en refilmigo de Rollerball sian unuan ĉefrolon kaj samjare ŝi transprenis ankaŭ la ĉefrolon en la erotiktrilera filmo Femme Fatale. Ŝi ludis en 2004 denove en filmigo de Marvel Comics: The Punisher.
Romijn geedziĝis en 1998 kun aktoro John Stamos kaj alprenis la nomon Rebecca Romijn-Stamos. Kiam ili disiĝis en 2004 kaj divorcis en 2005, ŝi ek-reuzis la naskiĝnomon. En 2007, ŝi geedziĝis kun aktoro Jerry O'Connell. Ŝi iĝis patrino de ĝemeloj la 28-an de decembro 2008.
Ŝi ludis de 2007 ĝis 2008 – kun Eric Mabius kaj Vanessa Lynn Williams – transseksan personon post ties seks-ŝanĝo, en la usona televida serio Ugly Betty.
Aragona
Aragona povas rilati al:
Yoshiaki Hoya
Yoshiaki Hoya (保谷 吉昭, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Schrampe
Schrampe ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Arendsee en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 302 loĝantojn.
NGC 4609
NGC 4609 (aliaj indikoj — OCL 890, ESO 95-SC14) estas malfermita stelamaso en konstelacio Suda Kruco.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Parko Ĉaojango
Parko Ĉaojango, aŭ Chaoyang-parko (北京朝阳公园) estis konstruita en 1984. Ĝi estas la plej granda parko en Pekino. Ĝi havas totalan lokon de 288,7 hektaroj kaj akvan surfacon de 68,2 hektaroj. En Parko Ĉaojango troviĝas Esperanto-Bosko. Esperanto-Bosko estis konstruita por la 89-a Universala Kongreso de Esperanto en 2004.
Score (programaro)
Score (ne konfuzu kun Score Perfect) estas notkomposta programaro, ekde 1967 evoluigita far Leland Smith, profesoro pri muziko ĉe Universitato Stanford, kaj baziĝanta sur PostScript. La aktuala 4-a versio ankoraŭ estas DOS-programaro, kiu sekvigas al kreskaj kongruoproblemoj kun pli nova aparataro kaj programaro kaj fortimigas novajn uzontojn pro malmulte afabla grafika uzulinterfaco. Tamen Score povis konservi stabilan uzantaron de plejparte profesiuloj.
RIA Novosti
La Rusia Agentejo por Internacia Informado RIA Novosti (РИА «Новости») estas inter la plej grandaj novaĵagentejoj en Rusio. Ĝi havas sian sidejon en Mosko kaj ekde la jaro 1993 estas ŝtata. La fokuso de la agentejaj novaĵoj estas aktualaĵoj pri Rusio. Kiel plej gravaj kriterioj de la raportado la agentejo varbe nomas "rapideco, senpartieco kaj sendependeco de la politika konjunkturo".
Lederhosen
Lederhosen (Lederhosn; Lederhosen [ˈleːdəɐ̯.hoːzn̩]) estas ĝisgenua pantalono farita el ledo; ili povas esti aŭ mallongaj aŭ ĝisgenuaj. Pli longaj estas ĝenerale nomitaj Bundhosen aŭ Kniebundhosen.
RIA Novosti
Inter la taskoj de la agentejo krome estas, disvastigi oficialajn komunukilojn de la rusia registaro, ministerioj kaj pliaj centraj instancoj, certagrade ankaŭ de rusiaj sociaj organizaĵoj.
Lederhosen
Tradicia bavara vestaĵo de viroj
Antaŭe, Lederhosen estis uzataj por malfacila fizika laboro; ili estis pli daŭremaj ol ŝtofovesto. Hodiaŭ, ili estas plejparte uzataj kiel vestaĵo por libertempa ripozo. Hodiaŭ, Lederhosen kaj dirndlo estas kutimaj ĉe Oktobrofestoj ĉirkaŭ la mondo.
RIA Novosti
La 9-an de decembro 2013 la prezidanto de Rusio Vladimir Putin ordonis la malfondon de RIA Novosti kaj fondon de nota internacia informa agentejo, nomenda Rossija Segodnja ("Rusio hodiaŭ"). Dmitrij Kiseljov, prezentisto de la televida kanalo Rossija-1, estis nomumita unua prezidanto de la nova informa agentejo. RIA Novosti laŭ tiu plano fermiĝu antaŭ la fino de la jaro 2014. Ekde marto 2014, la dungitoj informiĝis ke ili havu la opcion aŭ transferi la laborkontraktojn al Rossija Segodnja aŭ akcepti maldungon ĉar la ĝisnuna laborpostenoj forfalos.
Lederhosen
Tradicia bavara vestaĵo de viroj
Lederhosen iam estis ĝeneraligita inter viroj de Alpoj kaj ĉirkaŭaj regionoj, inkluzive de Bavario, Aŭstrio, Algovio, Svislando, kaj la sendependa itala provinco Sudtirolo (antaŭe parto de Aŭstrio ĝis la unua mondmilito). Sed ili ne estis kutime uzataj en sudokcidenta Germanio aŭ Svislando. Aparte tipaj ili estas en la kultura regiono Tirolo de okcidenta Aŭstrio kaj nuna norda Italio.
RIA Novosti
La 28-an de septembro 2020 Tvitero sen ajnaj klarigoj forigis la konton de RIA Novosti el serĉrezultoj. Ekde tiam ĝi estas viziteblaj nur por jamaj abonantoj.
Lederhosen
Tradicia bavara vestaĵo de viroj
La Couturière Parisienne, aliflanke, asertas ke Lederhosen estis origine ne ekskluzive bavara vestaĵo sed estis uzataj ĉie en Eŭropo, precipe fare de rajdantoj, ĉasistoj, kaj aliaj homoj subĉiele aktivaj. La fronta, malsupren falda klapo eble estis unika bavara invento. La frontklapa stilo iĝis tiel populara en la 18-a jarcento ke ĝi estis konata en Francio kiel à la-bavaroise (en la bavara stilo).
La populareco de Lederhosen en Bavario falis akre en la 19-a jarcento. Ili komencis esti konsideritaj kiel nekulturita vestaĵo de kamparanoj kiu ne konvenis por modernaj urbanoj. Tamen, en la 1880-aj jaroj okazis revigliĝo, kaj pluraj kluboj estis fonditaj en Munkeno kaj aliaj grandaj grandurboj dediĉitaj al konservado de tradiciaj kamparaj vestaj stiloj. La koncepto de Lederhosen kiel bavara vestaĵo prefere uzata ĉe festaj okazoj ol laboro, originas plejparte de tiu tempo.
Lederhosen restis regione popularaj kaj estas populare asociitaj kun vireco kaj galantino. Kelkaj viroj uzas ilin ĝardenume, migrante, laborante ekstere, aŭ partoprenante folklorfestivalojn aŭ bierĝardenojn. Ili estas simbolo de regiona fiero pri Bavario kaj la aliaj areoj kie ili estas uzataj, sed malofte vidiĝas aliloke. La rolo de Lederhosen en Bavario estas tiel komparebla al tiu de la kilto en Skotlando kaj la vakera ĉapelo en Usono.
Tradicia bavara vestaĵo de knaboj
Germanaj knaboj kutimis uzi Lederhosen ĝis la aĝo de proksimume dek ses jaroj. Tiuj Lederhosen ne estis ornamitaj kun brodaĵo sed havis la tipajn atributojn de ŝelkoj kaj antaŭa klapo. Eĉ hodiaŭ, kelkaj germanaj kaj francaj skoltoj eluzas diversajn formojn de Lederhosen, kvankam en la plej multaj kazoj ili ne estas parto de ilia oficiala uniformo.
Lederhosen ankaŭ estis uzataj fare de aŭstraj knaboj de la 1930-aj jaroj ĝis la 1970-aj jaroj. Hodiaŭ ili estas uzataj dum specialaj okazoj, kiel ekzemple bierĝardenoj aŭ biertendaj festoj. Knabinoj portas dirndlon, kio estas parto de la aŭstra Tracht.
Martin Arnold
Martin ARNOLD (1959 en Vieno, Aŭstrio) estas eksperimenta filmisto konata ĉefe pro sia obseda malkonstruado de trovitaj filmeroj.
La filmoj de Arnold estas intense komponitaj de scenoj de kelkaj sekundoj el malnovaj filmetoj muntitaj en multe pli longaj verkoj. La figuroj de la ekrano iras kaj revenas inter kadroj, ĉar la movado estas ripetita kaj reenigita, kaj oni faras nombrajn fortondaĵojn. Lia klopodo estas krei, aŭ eble malkovri, rakontojn kaŝitajn ene de banalaj filmoj el kiu elprenas erojn. En filmoj kiel Pièce Touchée (1989) kaj Passage à l'acte (1993) por ekzemplo li uzas kelkajn sekundojn de filmoj The Human Jungle kaj To Kill a Mockingbird, tiu lasta por krei strangan historion de agreso kaj tensio ene de tradicia usona familio.
Kelkaj filmoj
2014
2013
2011
2010
2007
2005
2003
2002
1998
1996
1994
1993
1989
Sahara emberizo
La Sahara emberizo, Emberiza sahari, estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en seka kamparo el nordokcidenta Afriko el Maroko suden al Malio kaj orienten al Ĉado. De tiu sahara medio devenas kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo. La Sahara emberizo reproduktiĝas ĉe homaj setlejoj. La ino demetas 2–4 ovojn en nesto entrua en muro aŭ konstruaĵo. Ties natura manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado kaj for de la reprodukta sezono semoj. Ĝi estas 14 cm longa, simila laŭ grando al la Striemberizo kaj pli malgranda ol la Rokemberizo. La reprodukta masklo havas helbrunan korpon kaj grizajn kapon kaj bruston iom malhele striecaj (nigrablankaj) sed sen la markata blanka superokula strio de la Striemberizo, kaj ankaŭ kun svaga nigreca traokula strio. La beko estas flaveca kun pli malhela supra makzelo. La kapo de la ino havas brunan nuancon al griza, kaj pli svagan striecon.
La Sahara emberizo estis ĵus disigita el la tre proksime rilata Striemberizo, el kiu ĝi estis traktata kiel subspecio, Emberiza striolata sahari. La Striemberizo havas pli markatan vizaĝan striecon kaj pli palan ventron ol la Sahara emberizo.
Kovado de 3 ovoj daŭras 12–14 tagojn.
En Maroko, tiu specio estas tradicie konsiderata kiel sakra, kaj iĝis tre hejmigita, ĉar eniras kaj manĝas ene de domoj, vendejoj kaj moskeoj. Ili ofte akompanas aretojn da paseroj en urbaj medioj aŭ trairas sole aŭ plej ofte pare plukante manĝerojn el la planko de kortoj, stratoj, trotuaroj ktp. La masklo ŝtas rimarkindajn elstarajn ripozejojn el kiuj ili kantas por la pariĝa alvoko, dum tempo per forte laŭta trilalvoko. Kaj el kantoripozejoj kaj el manĝoplukejoj ili permesas homojn alproksimiĝi ĝis unu metro.
Haluŝkoj
Haluŝkoj estas nacia slovaka manĝaĵo, farata el terpoma pasto. La pasto estas dispecigata je malgrandaj neregule globformaj pecetoj, kiuj estas poste kuirataj en akvo.
La plej tipa slovaka haluŝka manĝaĵo estas haluŝkoj kun brindzo, al kiuj oni tipe aldonas lardopecojn kaj trinkas acidan lakton. Tamen oni povas manĝi ilin ankaŭ kun brasiko, aŭ kiel dolĉan pladon kun papavo aŭ/kaj marmelado.
La senneologisma (sed malpreciza) esprimo, per kiu oni povas priskribi haluŝkojn, estas nokoj.
Slange la vorto haluŝkoj (slovake: halušky) povas esti uzata en la signifo halucinaĵoj, aŭ pli ĝenerale neklaraj, konfuzaj aŭ ne veraj asertoj aŭ aferoj.
Ruĝavostaj konuroj
Ruĝavostaj konuroj (Pyrrhura) estas genro de papagoj el tribo Arini, apartenaj al netaksona grupo de konuroj. Ili renkonteblas en tropikaj kaj subtropikaj regionoj de Suda kaj Centra Ameriko (Panamo kaj Kostariko). Plejparto de la specioj troveblas nur en humidaj arbaroj kaj apudaj regionoj, sed ankaŭ estas esceptoj: la konuro de Deville (Pyrrhura devillei), preferas, kaj la konuro de Pfrimer (Pyrrhura pfrimeri) vivas nur en aridaj regionoj. Multaj specioj de ruĝavostaj konuroj estas severe minacataj.
Priskribo
Ruĝavostaj konuroj estas mezgrandaj papagoj: depende de la specio tuta longo de la birdo varias inter 22 kaj 30 cm. Ili ĉiuj havas longajn, akrajn vostojn, plejparte verdajn aŭ verdecajn plumarojn kaj relative malvastan grizecan aŭ blankan ringon ĉirkaŭ okuloj. Ventro kaj brusto de multaj specioj estas bunta aŭ aspektas kvazaŭ skvameca, kaj oftas grizecaj, flavecaj aŭ ruĝecaj makuloj ĉirkaŭ la oreloj.
La papagoj veturas en malgrandaj, bruaj birdaroj, plej ofte okupante kanopean aŭ subkanopean nivelojn de la arbaro. Malgraŭ siaj relative laŭtaj, eĉ por papagoj, voĉoj, la birdoj emas esti kvietaj en trankvila stato, kaj aparte kiam ili sentas minacon. Pro tio kaj pro ilia verda koloro ofte malfacilas rimarki ilin en arbokronoj. Ili nestas en arbotruoj aŭ arbofendoj.
Multaj specioj de ruĝavostaj konuroj facile adaptiĝas al vivo kaj reprodukto en kaptiteco. Pro sia ĉarma aspekto, inteligenteco kaj karismo ili iĝis tre popularaj dombirdoj kaj vaste popularas en birdobredado.
Taksonomio
La taksonomio de multaj grupoj de ruĝavostaj konuroj, aparte de de la pentrita konuro (Pyrrhura picta) kaj la blankorela konuro (Pyrrhura leukotis), grave ŝanĝiĝis dum la lastaj 20 jaroj, kaj kelkaj iamaj subspecioj de ili estas nun konsiderataj apartaj specioj.
En malfrua jaro 2008 aperis propono konsideri grupon de subspecioj el komplekso de P. picta el nord-eosta Peruo (nomata "group 6" en iuj fontoj) devas ankaŭ esti aparta specio P. parvifrons. Nun en jaro 2021 tiu ĉi propono ne jam estas akceptata far iuj aŭtoritataj birdosciencaj komunumoj kaj do la proponata specio ne estas en ĉi-suba listo.
Libavá
Nomo Libavá povas rilati al:
RegioTriRhena
RegioTriRhena estas trilanda platformo de politika kunlaboro en la regionoj de la sudo de la Supra Rejno, kiu inkludas urbojn de Colmar, Frajburgo, Mulhouse, Lörrach kaj Bazelo. Ĝi grupigas urbojn, grupiĝojn de komunumoj, sed ankaŭ de la ekonomiaj organizoj, superaj instruaj institucioj kaj asocioj.
Historio
La konsilio RegioTriRhena estis kreita en 1995 je la iniciato de la tri asocioj Regio Basiliensis, Regio du Haut-Rhin kaj RegioGesellschaft Schwarzwald-Oberrhein kaj konstituita en asocio laù germana rajto en 2003.
Organizo
Ĉiu nacia delegacio konsistas el 25 membroj maksimume, do sume 75 membroj por la konsilio. Tiuj lastaj certigas la aktivecojn de la konsilio kaj ĝia financado. La organoj de la konsilio RegioTriRhena estas la ĝenerala asembleo (kiu okazas  2 fojoj  po jaro),.
Tiu eŭropa spaco etendas sin je proksimume 8 700 km² kaj enhavas 2,3 milionojn da loĝantoj. Oni observas pli ol 40 % da landlimaj laboristoj proksime de la ETB (Eurodistrict Trinational de Basel) plimulte da dulingvanoj ĉe la alzaca flanko. La Eŭropaj regionoj jam favoris multnombrajn grandajn projektojn kiel la flughaveno de Bazelo-Mulhouse-Friburgo. Aliaj projektoj temas pri la daŭripova disvolviĝo, por la konservado kaj la plibonigo de la kvalito de vivo, la konservado de la historia kaj kultura heredo, la profesia kaj universitata formado en la celo de eŭropa kunlaboro ĉiam pli dinamika. Estas same organizitaj de la eŭropa regiono per foiroj, salonoj, kongresoj kaj konferencoj.
Dum 15 jaroj la oficejoj de turismo de Bazelo, Colmar, Mulhouse kaj Friburgo kunlaboris aktive kun la EuroAirport Bazelo-Mulhouse-Friburgo. Kadre de la programo de promocio en 2005, naskiĝis la turisma retejo samnoma. Tiu projekto, en kiu Bazelo-Kamparo estis akceptita kiel membro, estas promociita de Eŭropa Unio pere de la programo Interreg 3a. La projekto estas financita per Eŭropa Unio kaj la Svisa Konfederacio.
La celo de tiu projekto estas promocii la turismon en la landlima regiono, tiel al la natura nivelo, kultura, gastronomia, ktp. La turisma propono de la Regio prezentas multe da komunaj karakteristikoj, same kiel de la perfekte komplementaj elementoj, kiel la riĉa kultura heredaĵo kaj la gravaj muzeoj (teknikaj muzeoj de Mulhouse kaj la Muzeo de Arto de Bazelo), de la kutimoj kaj de la tradicioj (merkatoj de Kristnasko kaj karnavaloj), de la historiaj centroj perfekte konservitaj (Colmar), de la pejzaĝoj (kantono de Bazelo-Kamparo), klimato, gastronomio kaj de la vinoj, ktp.
Geografio
La plej grandaj urboj de tiu areo estas:
Esperanto
La esperanto-parolantoj de RegioTriRhena jam festas kune la Zamenhof-tago ĉiujn decembrojn de pli ol 30 jaroj, ili renkontiĝis en iu urbo laŭ la tabelo sube :
fontoj: Sud-Rejna Kuriero
José Róbson do Nascimento
José Róbson do Nascimento (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita.
Kazimierz Kutz
Kazimierz Julian Kutz (esperante: Kazimiro Kuc ; naskiĝis la 16-an de februaro 1929 en Ŝopjenice, Pollando) estas pola filmreĝisoro, scenaristo kaj politikisto.
Manksinsulo
Manksinsulo (Manksio aŭ Manksujo Isle of Man Ellan Vannin) estas insulo en irlanda maro proksimume samdistanca al Anglio, Kimrio, Irlando kaj Skotlando. La loĝantaro estas ĉirkaŭ 64 000. Manksinsulo havas la "plej malnovan daŭran parlamenton en la mondo" - Tynwald - fondita en 979.
Manksinsulo ne apartenas al Britio kvankam Britio zorgas pri ties eksteraj rilatoj, sed formale estas krondependaĵo de la brita monarkio. Ĝi ankaŭ ne apartenas al Eŭropa Unio.
Estingiĝis, sed poste reviviĝis, la manksa lingvo.
La insulo estas fama pro la senvosta manksa kato.
Comps (Gard)
Comps (jen france, okcitane Combs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Sirio (romia provinco)
Ĝi instaliĝis dum la jaro 64 antaŭ Kristo fare de la romia armeestro Gnaeus Pompeius Magnus (Pompeo) kaj ĝis la konkero fare de la araboj dum la 30-aj jaroj de la 7-a jarcento restis parto de la Romia Imperio respektive post la jaro 395 de la Bizanca Imperio. La hodiaŭa ŝtato Sirio, kiu ampleksas iom malpli da teritorio ol la tiama romia provinco, estas nomita laŭ ĝi.
Herodo Arĥelao, kiu regis la regionojn Judio, Samario kaj Idumeo, dum la jaro 6 post Kristo forbariĝis el Sirio. Dum la jaroj 34 kaj 37 la resto de la regoteritorio de Arĥelao ankaŭ iĝis fiksa parto de la Romia Imperio kaj iĝis la provinco Iudaea. Dum la regotempo de la romia imperiestro Hadriano post granda juda milito estis reorganizitaj kaj la provinco Judio ekhavis la nomon Syria Palaestina.
La potenca provincestro de Syria havis sian palacon en la urbo Antioĥio, kiu estis inter la plej grandaj kaj signifaj urboj de la Romia Imperio. Multe da romiaj soldatoj troviĝis en la provinco, por defendi la orientan limon de la imperio kontraŭ la Partoj - dum kelkaj generacioj kvar romiaj legioj konstante troviĝis en la regiono.
La provinco Syria eksportis interalie olivoleon, vinon, cedrolignon, ŝtofojn kolorigitajn per purpuro, vitraĵojn kaj meblojn ornamitajn per eburo. Krome la regiono estis la okcidenta fino de la komerca vojo por silko el Ĉinio kaj spicoj el Hindio.
Dum la jaroj 193 kaj 194 la regiono dividiĝis en la du provincojn Syria Coele kaj Syria Phoenice, kiuj dum la fino de la antikva epoko plue dividiĝis al pli etaj subunuoj. La tuto de tiuj siriaj provincoj tamen ĝis la mezo de la 6-a jarcento ekonomie kaj kulture floris kaj krom Egiptio konsistigis unu el la plej gravaj regionoj de la Romia kaj poste Bizanca Imperioj, kvankam ekde la 3-a jarcento ripete la armeo de la persa Sasanida Imperio invadis ĝin, ĉiam por mallonga tempo.
Aslanbek Bulacev
Aslanbek Soltanoviĉ Bulacev (ruse Асланбек Солтанович Булацев; n. dum 1963 en Nord-Osetio) estas rusa-oseta politikisto; ekde la 22-a de oktobro 2008 li estas ĉefministro de la separatisma respubliko Sud-Osetio. Antaŭe li laboris por la rusia federacia fiksa oficejo en Nord-Osetio, fine kiel ĝia ĉefo.Blacev sukcese finis studon en la financa akademio de Nord-Osetio, kaj poste dum 1986 dungiĝis en la rusia federacia fiksa oficejo en Nord-Osetio, kies ĉefo li estis inter 2006 kaj 2008. Kiel ĉefministro de Sud-Osetio li estas la posteulo de Jurij Morozov, kiu jam demisiis dum aŭgusto 2008.
Pluredra skribmaniero de Conway
En geometrio, pluredra skribmaniero de Conway estas maniero por priskribi pluredrojn per vico de operacioj farataj je la fonta pluredro. La skribmaniero konsistas el la finaj signoj prezentataj la fontan pluredron kaj antaŭ ili estas signoj prezentataj la operaciojn, kiu estas aplikataj en la ordo dedekstre maldekstren.