cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastelo de Budmerice
Historio de konstruado
Memorlibro de Budmerice tamen parolas pri io alia: „Dum la jaroj 1888–1889 la grafo Ján Pálffy konstruis kastelon laŭ planoj de Francisko Neŭmann, kavaliro kaj art-konstruisto el Vieno. Pli poste, laŭ planoj de Silardo Varadi el Peŝto, la direktoro de altlernejo de belartoj, estis konstruitaj flankaj konstruaĵoj – loĝejo de ĝardenisto, kaleŝejo kaj staloj (nuntempa mastruma domo) kaj domoj por forstistoj situantaj malantaŭ nuntempa okcidenta barilo de la tuta areo. La kastelo post la dua mondmilito fariĝis propraĵo de slovakaj verkistoj. La kastelo estis rekonstruita ene kaj de ekstere en la jaro 1986. Ĝi troviĝas en agrabla naturmedio kaj ebligas al slovakaj verkistoj kreivan laboron kaj ripozon.
Bollengo
Bollengo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Torrazzo (BI), Burolo, Ivrea, Palazzo Canavese, Magnano (BI), Albiano d'Ivrea kaj Azeglio.
Sherwood Anderson
Sherwood Anderson (La 13-an de septembro 1876 - La 8-a de marto 1941) estis usonana verkisto plej konata per siaj noveloj. Estis pioniro de modernismo kaj multe influis usonan literaturon de la 20-a jarcento.
Vivo
Anderson naskiĝis en Camden, Ohio, kaj estis la tria el sep gefratoj. Familiaj problemoj kiel alkoholismo kaj financa aflikto igis Anderson forlasi lernejon en la aĝo de 14 kaj labori portempajn laborojn.
Li translokiĝis al Ĉikago sekvante sian fraton kaj laboris kiel neprofesiulo. En 1898 li soldatiĝis en la Usonan Armeon kaj estis postenigita en Kubo dum la Usona-Hispana Milito, sed ne partoprenis la batalojn. En 1900 li diplomiĝis kaj komencis siajn studojn ĉe la Universitato de Wittensberg en Springfield, Ohio. Post diplomiĝo li trovis laboron kiel raportisto por ĵurnalo en Ĉikago. En 1904 li geedziĝis kun Cornelia Lane, filino de establita familio. La paro loĝis en Klevlando kaj havis 3 infanojn. Dum ĉi tiu tempo Anderson disvolvis kompanion por mendado per la poŝto. En novembro 1912 Anderson malaperis dum kvar tagoj, fine de kiuj li ripete rakontis ke li suferis nervan kolapson. Li priskribis ĝin kiel "eskapon de mia materia ekzisto". Li poste gajnis la admiron de siaj kolegoj por ĉi tiu evento.
En 1914 li divorcis kaj geedziĝis kun Tennessee Mitchell. Tiun saman jaron lia unua libro, "La Filo de Wendy McPherson", estis publikigita. Jaron poste li komencis verki la kolekton de rakontoj, kiun fariĝos sia plej fama verko, "Winesburg, Ohio", publikigita entute en 1919.
Winesburg, Ohio
Kvankam li verkis kelkajn romanojn, en kiuj li vidis sian pli signifan verkon, liaj noveloj famiĝis. En kolekto pri la tipoj enloĝantaj malgrandan, malproksiman urbon en sudorienta Ohio nomita Winsburg, li plej bone priskribis kamparajn marĝenajn figurojn, foje malklerajn, ofte malsukcesantajn, kaj preskaŭ ĉiam sopirantajn al varma, kutime neekzistanta, homan sintenon. Anderson ne enamiĝas al romantikismo kaj insistas pri la krueleco kaj malespero en la vivo ĉe la usona kamparo de la fino de la 19a jarcento. Liaj herooj, se ili estas herooj, estas mergitaj en revoj kaj en rilatoj plenplenaj de miskomprenoj kun la homoj ĉirkaŭ ili.
Anderson povas esti atribuita al la fluo de modernismo, kiu skuis la fundamentojn de konvencia viktoria skribo. Lia verkado influis multajn, inter ili T. S. Eliot, Ernest Hemingway, Thomas Wolfe, John Steinbeck, William Saroyan, kaj eĉ Amos Oz.
En lia libro Rakonto de amo kaj mallumo, Oz atestas ke la rakontoj de Anderson kondukis al turniĝo de sia literatura vidpunkto kaj eltiris lin el kaptilo "en la centro de ĉiuj el la interesaj rakontoj estas aferoj pri homoj, pri kiuj mi estis certa, ke ili estas multe malpli ol la honoro de literaturo, sub ĝia minimuma sojlo de akcepto", Skribas Oz (p. 545).
La periodo de la romanoj
De 1920 Anderson komencis publikigi romanojn regule. En 1924 li translokiĝis al Nov-Orleano kaj gastigis multajn verkistojn hejme kaj kuraĝigis ilian verkadon, inkluzive William Faulkner, Carl Sandburg, Edmund Wilson kaj pli. Lia libro "Many Marriges" (multaj geedziĝoj) kiu estis publikigita en 1923 estis kronita de F. S. Fitzgerald kiel lia plej bona romano. Fidela al la romano, kiun li skribis, Anderson eksedziĝis kaj edziĝis al tria edzino Elizabeth Farrell, de kiu li eksedziĝis kaj edziĝis fine de la 1920-aj jaroj kun Eleanor Kopenhago, kun kiu li multe vojaĝis. Li dediĉis al ŝi la romanon "Beyond Passion" (Preter Pasio), kiu estis eldonita en 1932. Entute, la frua verko de Anderson estas konsiderita pionira kaj plena de vigleco, sed liaj lastaj libroj reflektis klaran malkreskon de lia talento. Anderson mortis pro peritonito en Panamo, post akcidenta gluto de dentpinglo. li estis 64-jaraĝa ĉe sia morto.
Anderson publikigis entute 13 librojn.
Dikbeka eŭfonjo
La Dikbeka eŭfonjo (Euphonia laniirostris) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. Tiu genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Multaj havas kontrastajn palajn fruntojn kaj blankajn subvostojn. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Plenkreskuloj de Dikbeka eŭfonjo estas ĉirkaŭ 11 cm longaj kaj 14 g pezaj. La masklo havas brilblunigrajn suprajn partojn kaj tre orflavajn frunton, supran kronon kaj subajn partojn. Ino kaj nematurulo estas olivecverdaj supre kaj verdecflavaj sube. Beko kaj kruroj estas blugrizaj. Ĝi estas tre simila al la proksima parenco la Viola eŭfonjo, sed tiu ne havas flavan supran verticon, dum la Dikbeka eŭfonio ja, krom la pli dika beko, kiu nomigas la specion laŭ la komuna nomo, dum la latina scienca nomo similigas la bekon al tiu de Laniedoj.
Ĝi troviĝas en suda Kostariko kaj Panamo kaj nordokcidenta Sudameriko, sed ne en Andoj, tiele nome en nordokcidenta Venezuelo, Kolombio kaj Ekvadoro ambaŭflanke de Andoj, Peruo oriente de Andoj, tio estas en Perua Amazonio, norda Bolivio, kaj en okcidenta Brazilo ĉefe en supra Amazonio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
Tiu specio tropviĝas sola aŭ en paroj kaj foje en malgrandaj grupoj. Ĉefe en mezaj aŭ altaj nivelo de kanopeo de arboj kaj foje en miksitaj kunmanĝantaroj, ĉefe kun aliaj eŭfonjoj. Ĝi troviĝas en klarejoj kun disaj arboj, arbarbordoj kaj duarangaj arbaroj en sekaj kaj humidaj zonoj.
Olympia de Parizo
Olympia (L’Olympia) de Parizo, en la numero 28 de la Boulevard des Capucines, estas teatro kiu akiris famon internacie el la 1960-aj jaroj pro la prezentado de muzikistoj kaj kantistoj de multaj landoj kaj de stiloj tre diferencaj, kaj ankaŭ pro sia akustikaj kondiĉoj kiuj faris ĝin tre taŭga loko por la registrado de koncertaj ludoj.
Historio
La teatro estis fondita en 1888 de la hispana Josep Oller, kiu estis ankaŭ la kreinto de la Moulin Rouge. La Olympia estis inaŭgurita per ludado de La Goulue, unu de la dancistinoj de Kankano plej popularaj siaepoke.
Ĝis komenco de la 1950-aj jaroj la spektakloj estis tre diversaj (prezentadoj de kantistoj, baledo, cirko, opereto, kinprojekcioj, inter aliaj). La komponisto Bruno Coquatrix estis dungita kiel direktoro, posteno en kiu li restos ĝis sia morto en 1979. En 1961, Édith Piaf, je peto de Bruno Coquatrix, faris serion de koncertoj, eble la plej memorindaj kaj emociaj de sia kariero, en la Olympia, lokalo kiu estis minacata je malapero pro financaj problemoj. Tie ŝi prezentis sian un ege faman kanton Non, je ne regrette rien, kiu ege adaptiĝis al ŝia personeco kaj kiun Charles Dumont estis komponinta por ŝi. Tiel ŝi savis la Olympia kaj Bruno Coquatrix restis eterne dankema.
Bruno Coquatrix dungis kantistojn ne tre konatajn kiuj poste famiĝis el sia ludado en la Olympia, kiel Georges Brassens aŭ Jacques Brel, kaj ankaŭ aliajn kiuj jam estis famaj kiel la portugala fadistino nome Amália Rodrigues, Frank Sinatra aŭ la egipta kantistino Umm Kalzum, kiu estis praktike nekonata en la okcidentaj landoj, sed tre populara en la araba mondo (ŝiaj koncertoj en Parizo en 1967 estis la nuraj en okcidenta lando). En la Olympia ankaŭ The Beatles kaj The Rolling Stones, ambaŭ en 1964, faris siajn unuajn gravajn koncertojn ekster Anglio. Bruno Coquatrix estis kritikita tiam ĉar li montris preferon por la brita pop-muziko kaj ne por la franca, laŭ li pli ene de la chanson kaj ne de la pop.
En la 1960-aj jaroj la Olympia iĝis nepra trapasejo por la kariero de kantisto aŭ muzika grupo. Tio pluis ĝis fino de la 1970-aj jaroj, kiam la amasaj koncertoj estis ege oftaj, ĉar la Olympia havas nur 2000 sidlokojn. Tamen plue estis grandaj koncerto kiel tiu de The Rolling Stones en 1995. En 1993, la franca ministro de kulturo Jack Lang inkludis la teatron en la franca Kultura heredo. En 2007 Paul McCartney kaj lia bando faris memorindan koncerton en la mita teatro kaj en 2008 Madonna prezentis sian spektaklon "Hard Candy".
Kelkaj muzikistoj kaj kantistoj kiuj ludis en la Olympia
Multaj el tiuj kantistoj nomis kiel "En la Olympia" sian diskon registrintan la koncerton en la teatro.
Tataroj
Tataroj estas unu el grandaj popoloj de la tjurklingva mondo. Tataroj loĝas en centraj regionoj de la eŭropa parto de Rusio ĉefe en Meza Volgio, Tatario, sed ankaŭ en Uralo, Siberio, Kazaĥio, Meza Azio kaj en Fora Oriento. Diasporaj grupoj de tataroj loĝas ankaŭ en Pollando, Uzbekio, Azerbajĝano, Kartvelio, Litovio, Latvio, Estonio, Finnlando, Turkio, Usono, Ĉinio kaj Germanio. Estas ĉirkaŭ 6 milionoj da tataroj en la mondo (ref?).
Tataroj parolas la tataran lingvon. La plej frua literatura monumento datiĝas de la 13-a jarcento.
Kiam la nomadaj mongola Ora Hordo konkeris Krimeon en la 1200-aj jaroj, iliaj posteuloj konvertis al sufiismo, mistika formo de Islamo. Tio klarigas kial la plimulto de la tataroj estas islamanoj, krom la kreŝenoj (subgrupo de la volgi-uralaj tataroj), kiuj estas ortodoksaj kristanoj.
Pri la etnonomo "tataroj"
La etnonomo "tataroj" aperis inter la hordoj de mongolaj kaj tjurkaj triboj en Centra Azio ekde la 6-a jarcento, supozeble surbaze de la mongola tribo de kie devenis Ĝingis-Ĥano. En la 13-a jarcento dum la invadaj militoj de Ĝingis-Ĥano kaj poste tiuj de ĥano Batu tataroj konsistigas la plimulton de la Ora Hordo. Rezulte de komplikaj etnogenezaj procezoj, la tjurkaj kaj mongolaj triboj de la Ora Hordo unueciĝas, englutas la plifrue venintajn tjurkajn tribojn kaj la indiĝenan finno-ugran loĝantaron.
Fine de la 19-a jarcento - komence de la 20-a jarcento kazanaj tataroj havis mastrumsistemon similan al la aliaj popoloj de la regiono: terkulturo, bestobredado, fiŝkaptado, abelbredado, komerco, metioj.
Apartaj etnoj
Laŭ diversaj studoj oni difinas tri (foje kvar) etno-teritoriajn grupojn de tataroj, kiuj forte diferencas unu de la alia, kaj foje oni konsideras ilin kiel apartajn etnojn:
Diferenco inter tataroj kaj la 'krime-tataroj'
La krimeaj tataroj, malgraŭ la noma simileco kaj iom komuna historio, estas plej ofte rigardataj kiel tute memstara etno.
Malgraŭ tio, ke en la komunuza nomo de la krime-tataroj (en multaj lingvoj) enestas la vorto "tataroj", la krime-tataroj tute ne estas iu subetna grupo de la tataroj. Ankaŭ la krime-tatara lingvo ne estas iu dialekto de la tatara lingvo.
La nomo "krime-tataroj" venas el la rusa lingvo, en kiu antaŭe la vorto "tataro" estis uzata por nomi ajnan tjurk-lingvan homon de la Rusia Imperio.
La krime-tataroj mem uzas la du nomojn: qırımtatarlar (laŭvorve — "krime-tataroj") kaj qırımlar (laŭvorte — "krimeanoj").
Marata kinematografio
Marata kinematografio estas industrio produktanta filmojn en la marata lingvo, unu el la plej malnovaj kinoindustrioj en Barato. La unua marata filmo, "Ayodhyecha Raja", estis produktita jam en 1932, unu jaron post la unua hindia sonfilmo, "Alam Ara".
La marata kinoindustrio baziĝas en Mumbajo, en nord-okcidenta Barato.
699
En la jaro 699 post Kristo okazis, interalie:
REG
La vorto havas plurajn signifojn:
Hermann Mayer Salomon Goldschmidt
Li pasis grandan parton de sia vivo kaj karieris en Francio.
Vivo
Filo de juda komercisto de Frankfurto, li unue laboris en la familia vendejo. Vizitinta artajn galeriojn en Nederlando, li malkovris sian alvokiĝon por la pentrado, pri kiu li unue studis en Munkeno kaj, ekde 1836, en Parizo.
Tie, li spektis prelegon, kiun donis Urbain Le Verrier en la Observatorio de Parizo okaze de la luna eklipso de. Tiu vekas lian intereson por la astronomio.
Li aĉetis teleskopon de 52 mm de diametro (per la mono de la vendo de du portretoj de Galilejo, kiujn li faris dum restado en Florenco) kaj instalis observatorion en sian loĝejon ĉe strato "de l'Ancienne-Commédie", supre de la Kafejo Procope, de kie li malkovris sian unuan asteroidon: 21 Lutetia la.
Hermann Goldschmidt neniam estis dungita de la Observatorio de Parizo, kaj ne havis grandajn monrimedojn. Tamen en 1862 li ricevis pension de 1500 frankoj.
Vilnius (subdistrikto)
La subdistrikta komunumo (rajono savivaldybė) Vilnius situas en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al la distrikto Vilnius (Vilno), kaj preskaŭ komplete ĉirkaŭas la nacian kaj distriktan ĉefurbon Vilno. Dum la jaro 2005, la komunumo havis 88 500 loĝantojn. Al la teritorio apartenas parto de la lago Asveja.
Hermann Mayer Salomon Goldschmidt
Vivo
Trafita de diabeto, li retiriĝis en Fontainebleau, kie li mortis en 1866.
Saint-Genis-Laval
Saint-Genis-Laval estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Hermann Mayer Salomon Goldschmidt
Sciencaj eltrovoj
Li komence ĝisdatigis la ĉielajn mapojn kaj malkovris plurajn. Li malkovris 14 asteroidoj inter 1852 kaj 1861. Ĉe la unua li rimarkis kaj observis la ombrostriojn, kiuj aperas en la minutoj antaŭ suneklipso. Li kredis observi novan sateliton de Saturno, kiun li nomis "Ĥirono". Tiu objekto neniam estis retrovita (la nomo de Ĥirono estis poste donita al unu objeko meza inter kometo kaj asteroido).
Honoroj
En lia honoro, oni donis lian nomon al:
Saint-Genis-Laval
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Genois.
Vilnius (subdistrikto)
Dua mondmilito
1944
Demografio
La subdistrikta komunumo Vilno estas la etne plej miksita de Litovio. Inter la loĝantoj proksimume 61% estas poloj, 22% litovoj, 8% rusoj, 4% baltarusoj kaj pliaj 5% aliaj.
La plej grandaj loĝlokoj de la subdistrikto (inter krampoj la nombro de loĝantoj laŭ stato de la censo de 2011) estas:
Vohančice
Vohančice estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Brno-provinco en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro proksimume 4 kilometrojn sude de Tišnov. Vivas ĉi tie.
REI
La vorto havas plurajn signifojn:
Eterna septembro
Eterna septembro estas uzreta slanga esprimo, kiu priskribas tempon ekde septembro 1993. Esprimo intencas, ke senĉesa (eterna) alveno de novaj uzantoj (t.n. newbies) malaltigas nivelon de diskuto en interreto. La senĉesa alveno komenciĝis ĝuste en septembro 1993.
Fono
Uzreto komence estis uzata kaj administrata en universitatoj en USA, kie estis kutimo, ke novaj studentoj komencis uzi retejon de universitato ekde 1-a de septembro. Kutime novaj studentoj bezonis ĉirkaŭ 1 monaton (ĝuste septembro) por alkutimiĝi al retiketo.
En 1993 jaro firmao AOL donis aliron al Uzreto al ĉiuj siaj klientoj. Por multaj veteranoj de Uzneto, novaj uzantoj (t.n. angle: "AOLers") estis pli malbone preparitaj al lerno de retikedo al studentoj. Ĉi tiu situacio estis kaŭzita parte pro tio, ke AOL ne klarigis al siaj klientoj, ke nove malkovrita forumejo ne estas parto de AOL-servoj, kaj parte pro tio ke grandeco de fenomeno estis pli granda ol antaŭe.
Ekde tiam, rapida kresko de populareco de Interreto portis sentranĉitan torenton de novaj uzantoj. Do de vidpunkto de Uzretaj uzantoj "septembra" alveno de novaj uzantoj ne finiĝis. La esprimo estis uzita unuan fojon de Dave Fischer la 26-an de januaro 1994, kiu en letero al alt.folklore.computers skribis: "It's moot now. September 1993 will go down in net.history as the September that never ended."
Ponto Kvinzboro
La Ponto Kvinzboro (Queensboro Bridge), ankaŭ konata kiel Ponto 59-a Strato aŭ oficiale Ponto Ed Koch estas modilonponto en la urbo Novjorko. Ĝi konektas la kvartalojn Manhatano kaj Kvinzo, trapasante la rivero East kaj Insulo Roosevelt. Novjorkia Ŝoseo 25 finiĝas ĉe la okcidenta (Manhatana) finejo de la ponto.
Lanterna Festo
La Lanterna Festo, Lanternofesto aŭ Jŭanŝoa Festo (ĉine:tradicie=元宵節, simpligite=元宵节,pinjino=Yuánxiāojié) aŭ Shang Juana Festo (tradicie=上元節, simpligite=上元节, pinjine=Shàngyuánjié) estas fama festo en Ĉinio. La festo en Malajzio kaj Singapuro nomiĝas aŭ "Tết Thượng Nguyên" aŭ "Tết Nguyên Tiêu" (Tết Nguyên tiêu en Vjetnamio). Estas festo festita je la dekkvina tago de la unua monato en la luna kalendaro, la lasta tago de la lun-kalendara festo Ĉina Nova Jaro. Ĝi ne devas esti konfuzata kun la Aŭtunmeza Festo, kiu estas foje ankaŭ sciita kiel la "Lanterna Festo" en lokoj kiel Singapuro kaj Malajzio. Dum la Lanterna Festo, infanoj eliras ĉe nokto al temploj portante paperajn lanternojn por solvi enigmojn per la lanternoj (ĉine: tradicie=猜燈謎, simpligite=猜灯谜pinjine=cāidēngmí). Ĝi oficiale finas la feston de la Ĉina Nova Jaro.
En antikvaj tempoj, la lanternoj estis ĝuste simpla, pro tio ke nur la imperiestro kaj nobeluloj havis ornamite grandan lanternon. En modernaj tempoj, lanternoj estis ornamitaj kun multaj kompleksaj desegnoj. Ekzemple, lanternoj estas nun ofte faritaj en formoj de bestoj.
Ponto Kvinzboro
Ĉe la Manhatana flanko, la ponto finiĝas ĉe 59-a strato en Manhatano, el kiu devenas la nomo "Ponto 59-a Strato."
Lanterna Festo
Historio
La unua monato de la luna kalendaro estas vokita juano monato kaj en antikvaj tempoj popolo vokis nokton xiao, sekve la tago estas vokita Juanon Xiao Festo en Ĉinio. La dekkvina tago estas la unua nokto por vidi plenan lunon. Laŭ ĉina tradicio, ĉe la komenco de nova jaro, kiam estas brila plena luno pende en la ĉielo, tie devus esti miloj de buntaj lanternoj elpenditaj por ke la popolo spektu. Ĉe ĉi tiu tempo, popolo provos solvi enigmojn per lanternoj, manĝas jŭanŝoon (元宵) (gluteneca riza pilko) kaj ĝuas familian reunuigon.
Devenaj legendoj
Estas multaj malsamaj kredaĵoj pri la deveno de la Lanterna Festo, tamen, estas probable ke havas ion kun festanta kaj kultivanta rilatoj inter popolo, familioj, naturo kaj la pli alta esto, kiu estis kredita alportanta aŭ reveniganta la lumon ĉiu-jare.
Unu legendo rakontas, ke ĝi estis por adori Taiji, la Dio de Ĉielo en antikvaj tempoj. La kredo estis ke la Dio de Ĉielo regadis la destinon de la homa mondo. Li havis dek ses drakojn ĉe sia dorso, kaj li decidis kiam trudi senpluvecon, ŝtormon, malsategon aŭ peston al homoj. Komenco de Kinŝihuango, la unua imperiestro unuigis la landon, la imperiestroj faris ordonon pri grandioza ceremonio ĉiu-jare. La imperiestro petus de Taiji alporti favoran veteron kaj bonan sanon al li kaj al lia popolo.
Ŭudio de la Han-dinastio direktis specialan atenton al ĉi tiu evento. En 104 a.K. li proklamis ĝin esti unu el la plej gravaj festoj kaj la ceremonio daŭrus dum la nokto.
Alia legendo rilatas la Lanternan Feston kun Taoismo. Tianguan estas la Taoista dio priresponda por bona riĉaĵo. Liaj naskiĝtago estas je la dekkvina tago de la unua luna monato. Oni diras, ke Tianguan ŝatas ĉiujn tipojn da distro, do adeptoj preparas diversajn specojn de aktivecoj dum kiu ili preĝas por bona riĉaĵo.
Frue praktikadas
Tiuj, kiuj ne portas lanternojn, ofte ĝuas rigardante neformalan lanternon paradon. Krom manĝi tangjŭanon (manĝaĵo) (ĉine: tradicie=湯圓, simpligite=汤圆, pinjine=tāngyuán), alia populara aktiveco ĉe ĉi tiu festo estas konjekti lanternajn enigmojn (kiu fariĝis parto de la festo dum la Tang-dinastio), kiu ofte enhavas mesaĝojn de bona riĉaĵo, familia reunuigo, abunda rikolto, prospero kaj amo.
6a jarcento kaj poste
Ĝis la Sui-dinastio en la 6a jarcento, Imperiestro Jangdi invitis senditojn de aliaj landoj al Ĉinio vidi la buntajn lumigitajn lanternojn kaj ĝuis la festajn elfarojn.
De la komenco de la Tang-dinastio en la 7a jarcento, la lanternaj montriĝoj daŭris je tri tagoj. La imperiestro ankaŭ levis la vespersignalon, permesi la popolon por ĝui la festajn lanternojn tage kaj nokte. Ne estas malfacila trovi ĉinajn poemojn, kiuj priskribas ĉi tiun feliĉan scenon.
En la Song-dinastio, la festo estis festita por kvin tagoj kaj la aktivecoj komencis disvastigi al multe da la grandaj urboj en Ĉinio. Bunta jado estis uzita por fari lanternojn, kun figuroj de folkloraj rakontoj pentritaj sur la lanternoj.
Tamen, la plej granda Lanterno Festo okazis en la frua parto de la 15a jarcento. La festado estis daŭrita por dek tagoj. Imperiestro Jongle de Ming-dinastio havis la urbocentron fikse flankenmetite kiel centro por montri la lanternojn. Eĉ hodiaŭ, estas loko en Pekino nomata Dengŝikoŭ. En la ĉina lingvo, deng signifas lanternon kaj ŝi estas merkato. La areo fariĝis merkato kie lanternoj estis venditaj dum la tago. En la vespero, la loka homo iris tie rigardi pri la belaj lumigaj lanternoj sur montriĝo.
Hodiaŭ, la montriĝo de lanternoj estas ankoraŭ grava evento je la 15a tago de la unua luna monato en Ĉinio. Chengdu en Sichuan-provinco, ekzemple, homo tie tenas lanternan foiron ĉiu-jare en Kultura Parko. Dum la Lanterna Festo, la parko estas virtuala oceano de lanternoj. Multaj novaj desegnoj allogas grandajn nombrojn da vizitantoj. La plej okulo-frapa lanterno estas la Draka Poluso. Tio ĉi estas lanterno en la formo de ora drako, spirale 27-metro-alta poluso, eligante piroteknikon de ĝia buŝo. Urboj kiel Hangzhou kaj Ŝanhajo adoptis elektran kaj neonajn lanternojn per tradicia papero aŭ ligna uzo.
Francisko Nádasdy (militestro)
Barono Francisko NÁDASDY, hungare '''NÁDASDY II. Ferenc (naskiĝis 1555 en Sárvár; mortis la ) estis hungara militestro, magnato, en Hungario konata, kiel nigra bejo'''. Lia edzino estis Erzsébet Báthory.
Kariero
Francisko Nádasdy edukiĝis komence en Sárvár, poste en Vieno. Li konatiĝis kun Stefano Bocskai kaj Bálint Balassi. Li apogis la artojn, en Sárvár li fondis presejon, sed li ankaŭ politikadis, li estis fidulo de Stefano Báthory, se ne paroli pri la kontraŭturkaj bataloj ekde 1577. Li estis talenta militestro dum la 15-jara milito, li venkis ekzemple en Esztergom, Tata (Hungario), Visegrád. Lia edzino - fifama en Hungario - naskis 6 gefilojn.
En Sárvár skulptaĵo estas videbla pri li.
Ágoston Bartalis
BARTALIS Ágoston estis rumanuja hungara publicisto, lokhistoriisto naskita en Csíkkarcfalva la 18-an de novembro 1866 kaj mortinta la 31-an de januaro 1935 en Toplița-Ciuc.
Biografio
Ágoston Bartalis finis jurstudadon en Koloĵvaro kaj laboris en publikadministado je la servo de Departemento Csík. Li pensiuliĝis en 1918, sed li daŭrigis sian publikvivan laboron. Li estis la reorgazininto de la Csík megyei Gazdasági Egylet, ekiriganto de la kooperativa movado. Li gajnis la konkurson de geografo Milleker Rezső (Debreceno). Estas grava lia sociografia verko en Csíki Lapok kun titolo Csík-Menaság székelyei (ankaŭ en volumo Segítsünk a székelyeken kaj memstara volumo en Budapeŝto en 1901. Tiun studon republikigis Ákos Egyed en la volumo A megindult falu (1970).
Viswanathan Anand
VISWANATHAN Anand (nomita ankaŭ „Vishy“; naskiĝis la 11-an de decembro 1969 en Ĉenajo, Tamilnado, Barato) estas barata ŝakisto. Li estis de 2000 ĝis 2002 ŝakmondĉampiono de la internacia ŝakfederacio kaj fariĝis mondĉampiono la 29-a de septembro 2007.
La 22-an novembro 2013, Anand perdis sian mondtitolon kontraŭ Magnus Carlsen.
Neuendorf B
Neuendorf B estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2019 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 168 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2012 ĝi apartenas la la komunumo Spantekow.
Trafiko
La urbo Anklam situas proksimume 30 kilometrojn pli norde. La komunumo ligiĝas al la aŭtovoja reto de Germanio pere de la el-/enveturejo "Anklam" de la germana aŭtovojo A20, en distanco de 3 kilometroj de la komunuma centro.
Lajos Szabó (aktoro)
SZABÓ Lajos (sabo:) estis rumanuja hungara aktoro, edzo de aktorino Ágnes Kakassy naskiĝinta en Târgu Mureş la 1-an de februaro 1932 kaj mortinta en Oradea la 22-an de aŭgusto 1988.
Biografio
Li estis scenejlaboristo de la Székely Színház, li ricevis etajn epizodrolojn. Li finis la aktorakademion en Kluĵo kaj Târgu Mureş. Li estis la ano de la Temesvári Állami Magyar Színház (1956, poste 1968), de la Kolozsvári Állami Magyar Színház (1962), de la Nagyváradi Állami Színház (1973). Ekde 1956 li ankaŭ filmis. Lia plej memorinda rolo estis Kajtár István, la fervojisto (Veri az ördög a feleségét).
Pfetterhouse
(jen francigite, origine germane kaj alemane Pfetterhausen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
REM
La vorto havas plurajn signifojn:
Naturhistoria muzeo de Bamberg
La Naturhistoria muzeo de Bamberg (Naturkunde-Museum Bamberg) troviĝas en la dua plej granda urbo de Supra Frankonio, Fleischstraße n-ro 2. Ĝi apartenas al la Ŝtataj kolektoj de naturhistorio en Bavario.
Muzeo en muzeo: Salonego de la birdoj
La t.n. Salonego de la birdo, historia ekspoziciejo, apartenas al la vidindaĵoj de la urbo. Kvazaŭ estante muzeo ene de muzeo, ĝi prezentas origine konserviĝintan kabineton pri naturalaĵoj el la tempo de Klerismo. Princelektisto Francisko Ludoviko de Erthal fondis ĝin en la jaro 1791 kaj konstruigis ĝin en la fruklasikisma stilo. Ĝis nun ravas la aŭlo la vizitantojn pro sia nobla arkitekturo kaj la granda bunteco de remburitaj bestoj malantaŭ altvaloraj vitrinoj.
Trezoroj el rokoj
En la interno de la tero estiĝis trembrilantaj kristaloj. Tre karaj eblas spekti en malheligita ejo kaj samtempe oni informiĝas malenue pri ties estiĝo.
Prahistorio de Frankonio
Ante 150 milionoj da jaroj sur la pavimo nuna estis akvo kun nenombreblaj bestetoj, de tempo al tempo ege strangaj. Iliaj fosilaĵoj rakontas la prahistorion de Frankonio al ni.
El la terokerno al la terosupraĵo
Modeloj, iluminitaĵoj kaj aliaj elmontritaĵoj donas respondojn al ĉiuj demandoj starigitaj koncerne la estiĝon kaj la konstruon de la terstratumoj. La geologia historio de la (regiona) pejzaĝo kaj la granda graveco de teropavimento kiel vivmedio estas aliaj temoj pritraktitaj.
Bunteco de la bestoj
Belaj bestopreparaĵoj antaŭ naturimitantaj fondoj montras kvazaŭ ĉiujn ĉe ni vivantajn mambestojn. Ankaŭ maloftaj specioj (lupo, urso) videblas. Raraĵo estas ekzemplero de la iam ne ofte ekzistanta Quagga-zebro. Superrigardoj genealogiaj de la bestoj prezentiĝas en la historia salonego.
Diaporamo
Projekciado impona klarigis al oni ne nur la fascinan bunetecon de la naturo aŭ ties interajn konektojn. Oni krome informiĝas pri la rolo de la homo ene de la biosfero kaj pri la de tio rezultiĝantaj defioj. La moderna tekniko garantias travivaĵojn neforgeseblajn.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo
Platkapa mugilo
Platkapa mugilo (Mugil cephalus) estas aktinopteriga fiŝo el la familio de la mugiledoj (Mugilidae). La scienca nomo de la specio por la unua fojo estis publikigita en 1758 fare de Karolo Lineo.
Ĝi fariĝas seksmatura ĉe longo de proksimume 30 cm, plenkreskaj fiŝoj averaĝe longas 50 cm. La fiŝo povas atingi longon de 100 cm. La unua dorsnaĝilo havas 5 pikilojn kaj la dua 7 ĝis 9 naĝilradiojn, la anusnaĝilo havas tri pikilojn kaj 8 ĝis 9 naĝilradiojn.
Mugil cephalus havas grandan regionon de disvastiĝo tra la tuta mondo en duontropikaj kaj tropikaj apudmarbordaj akvoj kaj riverbuŝoj, kie la fiŝo troviĝas en relative malprofunda akvo (malpli ol 10 m). Ĝi estas (kiel la plejmultaj mugiledoj) katadroma fiŝospecio.
Ekzistas ampleksa profesia fiŝkaptistaro por tiu specio de la mugiledoj kaj oni ankaŭ multe kultivas la fiŝon. La ovoj de tiu mugilo estas prilaborataj al la mediteranea nutraĵo botargo.
La specio ne estas endanĝerigita (prijuĝa jaro 2008).
Necerteca principo de Heisenberg
Necerteca principo de Heisenberg asertas ke ne eblas samtempe scii kaj la precizan pozicion kaj la movokvanton de partiklo. La principon unue eksciis Wolfgang Pauli per letero de Werner Heisenberg en februaro 1927. En la sekvanta jaro, la artikolo eldoniĝis.
Baza principo
Lumon oni povas konsideri aro da etaj paketoj de energio; kiujn oni nomas fotonoj. Por mezuri la lokon kaj la movokvanton de iu ajn aĵo, oni unue lumigas la aĵon kaj poste taksas la respeguliĝon.
Matematika formulo
Se partiklo estas priskribita kiel ondo, kaj pasas trans mallarĝan fendon, tia partiklo difraktas; ties ondo eliras laŭ variantan angulon. Ju pli mallarĝa la fendo estas, des pli larĝa estas la varianta angulo, kaj des pli necerteca la movokvanto estas. Laŭ la larĝo de la fendo kaj la diperso de la movokvanto Heisenberg konkludis ke:
Sed dum sia lekcio en Ĉikago, li precizigis sian principon : Nun la moderna neegaleco estas:
Necerteca principo pri energio kaj tempo
Kaŭze ke energio E rilatas al tempo t, kiel movokvanto rilatas al spaco laŭ la speciala relativeco, estas klare por multaj fondintoj (Niels Bohr inter ili) ke la sekvanta formulo validas: sed ne estas klare kio \Delta t estas. Fakte la tempo \Delta t estas ĉi tie la daŭro, dum kiu la sistemo ekzistas sen perturbo, kaj ne la daŭro de la eksperimenta aparato: rapide disiĝantaj (aŭ observablaj) statoj havas larĝan energibendon, dum malrapide disiĝantaj (aŭ observeblaj) statoj havas mallarĝan energibendon.
La egaleco de la formulo permesas retrovi la bazan de la kvantuma teorio pri elektromagnetaj ondoj. Fakte, por koni ian ondon, necesas minimume koni lian tutan periodon T, do: Pro la necerteca principo, la minimuma energio estas:
NGC 3469
NGC 3469 (aliaj indikoj — MCG -2-28-24, NPM1G -14.0358, PGC 32912) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Helge Rosvaenge
Helge ROSVAENGE (naskiĝinta la 29-an de aŭgusto 1897 en Kopenhago, mortinta la 19-an de junio 1972 en Munĥeno) estis kantisto (tenorulo). Engaĝigite en Berlino, li kantis ekde 1930 regule ĉe la Viena Ŝtata Operejo kaj dum la Festivalo de Salcburgo (ĝis ĉirkaŭ 1960).
Bolzano Novarese
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Stacio Takaida (Higaŝiosaka)
Stacio Takaida (japane: 高井田駅 [Takajda-eki], angle: Takaida Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Chūō.
Insulo Prepariso
La Insulo Prepariso (birme: ပါလီပါလက်ကျွန်း; angle: Preparis Island), (birme:  Pali Palke), estas birma insulo situanta inter la Bengala Golfo kaj la Andamanaj Insuloj, 77 km nordoriente de Kokosinsuloj (Birmo), kaj 133 km sudokcidente de la plej proksima punkto de la birma marbordo. La insulo Prepariso estas ĉirkaŭ 7 km longa kaj maksimume 1.8 km larĝa. Ĝi estas kovrita de densa arbaro, kun maksimuma alteco de 80m.
Historio
La insulo estis neloĝata ĝis la 19-a jarcento. Ĝi gastigis la 78-an "Highlanders" Regimenton, kiam ilia ŝipo Frances Charlotte sinkis proksime al ĝia marbordo.
(8884) 1994 CM2
(8884) 1994 CM2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John, en Suda Insulo (Nov-Zelando).
Foxtrot (muzika albumo)
Foxtrot estas la kvara albumo de brita art-roka grupo Genesis. Ĝi estis eldonita en 1972, kiam la grupon formis la muzikistoj Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford, Phil Collins, kaj Steve Hackett. Ĝi estis la unua albumo de Genesis, kiu eniris en la grupo de la 20aj plej vendataj diskoj en Britio.
8102 Yoshikazu
8102 Yoshikazu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Fiŝista Bastiono
La Fiŝista Bastiono estas impona novromanika ornamika konstruaĵo en Budapeŝto, sur Monto Vár tute apud Matias-preĝejo. Ĝi kun la ĉirkaŭo apartenas al Monda Heredaĵo ekde 1987, tial ĝi estas unuaranga celo de turistoj ankaŭ tial, ĉar bela panoramo estas videbla al Pest kaj al Danubo. La bastiono estas 140 m-ojn longa. La turoj simbolizas tribestrojn de la hungaroj. Ekde la mezepoko tie etendiĝis muroj kaj bastionoj, sube estis loĝdomoj de fiŝistoj (ili defendis tiun parton), tial tiu parto nomiĝis bastiono de fiŝkaptistoj. En 1899 tiuj malnovaj muroj detruiĝis kaj tie la ornama konstruaĵo pretiĝis en 1905. Ŝtuparo ornama konstruiĝis de la montoflanko al Matias-preĝejo. La pli supra konstruaĵo-parto konsistas el koridoroj, turoj, bastionoj, ŝtuparoj. Apude diversaj skulptaĵoj troviĝas (la plej gravaj estas Stefano la 1-a (Hungario), Sankta Georgo kaj Johano Hunyadi). Parto de la konstruaĵo estas panorama restoracio, la plej elstaraj lokoj estas elvidejoj.
Direkto
La direkto estas la maniero, laŭ kiu oni devas sin turni aŭ turnigi objekton, por rigardi, celi, aliri, trafi aŭ montri difinan lokon.
La direkto estas ankaŭ la vojo, kiun oni sekvu por iri al difina loko, aŭ, metafore, la tuto de instrukcioj pri la rimedo atingi difinan celon, donata de direktanto.
En esperanto, la aĵo montrata per direkto estas markata de la akuzativo de direkto.
Geometrio
La direkto estas mezurata kiel angulo rilate al referenca direkto. En geografio, navigado kaj kartografio, tiu referenco estas nun la nordo; tamen en la mezepoko tiu referenco estis la oriento pro religia kialo. De tiu tiama uzo devenas la vorto "orientiĝo" por "elekto de direkto".
La angulo inter direkto kaj nordo (aŭ alia referenca direkto) estas dirata azimuta angulo.
En tridimensa spaco, direkto devas esti mezurata rilate al:
Pli praktike, la referenca ebeno estas la horizontala ebeno. La angulo inter direkto kaj la referenca ebeno estas la leva angulo (= altitudo en astronomio).
Distrikto Alb-Donau
La distrikto Alb-Donau (Alb-Donau-Kreis) troviĝas en la sud-oriento de la germana federacia lando Baden-Virtembergo, en la distriktaro Tübingen. Krome ĝi estas parto de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras teritorion kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. La plej granda urbo de la distrikto estas Ehingen (Danubo), sed la distrikta administrejo troviĝas en la najbara, eksterdistrikta urbo Ulm. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Pittura metafisica
La itala esprimo Pittura Metafisica (metafizika pentroarto) estas itala movado de pentroarto, kiu floris en la 1910-aj jaroj kaj ĉesis post la unua mondmilito, en mezo de la 1920-aj jaroj. La nomo venas el metafiziko, kiu signifas la instruon de la bazoj kaj la rilatoj de la ekzisto. En 1917 Giorgio de Chirico, lia frato Alberto Savinio kaj la futurista Carlo Carrà fondis la Scuola Metafisica en Ferrara.
Karakterizaĵo
Tiu pentroarta tendenco volis unuigi la antikvajn, klasikajn idealojn, la abstraktajn, eterne validajn verojn de la geometrio kaj matematiko kun la subkonsciaj timosentoj, premaj fantasmagorioj, mistikaj, simbolaj imagaĵoj. Ĝi estas rigardebla kiel pioniro al la surrealismo.
Pentra prezento
Tiu pentroarto estas prezentita en formo de preskaŭ scena, plej ofte senhoma ejo. Tiun ĝenron dominas ŝanĝitaj proporcioj, nerealaj farbadoj kaj la nekorekta redono de lumoj kaj ombroj, same la uzo de pluraj fuĝopunktoj. Pro manko de aera perspektivo, aperas diversaj pantraĵoj kiel en vakuo.
Reprezentantoj
La tri plej gravaj repretzentantoj de Pittura metafisica estis:
Mátramindszent
Mátramindszent [mAtramindsent] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Bátonyterenye. La loknomo signifas: Mátra-Ĉiuj Sanktuloj. Ĝis 1890 la oficiala nomo estis Mindszent, por fari diferencon de la aliaj samnomaj komunumoj, tiu ĉi vilaĝo ricevis la antaŭnomon Mátra.
Situo
Mátramindszent situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Bátonyterenye troviĝas 10, Parád 12, Salgótarján 20 km-ojn.
REN
La vorto havas plurajn signifojn:
Châtelet - Les Halles (stacidomo)
Châtelet - Les Halles ​[ʃɑtlɛ le al] estas stacidomo sur linio A, linio B kaj linio D de RER en la 1-a arondismento de Parizo.
Stacidomo
Ĝi situas sub vendejaro "Forum des Halles".
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Societo por parkere kanti la himnon "Espero" estas neformala societo fondita en 2009 de Hori Jasuo, iama estrarano kaj honora membro de UEA. Ĝi eldonas atestilojn al personoj kiuj en ekzameno montris sian kapablon parkere kanti ĉiujn tri strofojn de La Espero – la poemo de L. L. Zamenhof, kiu kantata laŭ muziko komponita de Félicien Menu de Ménil estas la tradicia himno de Esperanto.
Jiménez (Tamaulipas)
Jiménez estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Santander Jiménez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10018.
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Fondo
Informon pri fondo de la societo diskonigis la novaĵservo Eventoj la 28-an de junio 2009 per plusendo de retmesaĝo kiun Hori Jasuo origine adresis al la dissendolisto "azio". Li skribis:
Reagoj
La diskonigo de la societo vekis diversajn reagojn inter la esperantistaro: tre rapide aperis reagoj aprobaj, indiferentaj kaj ankaŭ negativaj. Ne ĉiuj komence komprenis, ĉu la iniciato estas serioza intenco aŭ nur ŝerco. Pluraj esperantistoj tamen plusendis la alvokon kaj diversaj gazetoj republikigis ĝin. La iniciato spronis atenton ankaŭ pri aliaj himnoj kaj simboloj de Esperanto-identeco, kiam ekz. la revuo Dio Benu alvokis al parkera ellerno de ne nur La Espero, sed ankaŭ de la himno de katolikaj esperantistoj La Sinjorino de La Espero, kaj publikigis ambaŭ tekstoj kun muzikaranĝo.
Jiménez (Tamaulipas)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 100 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Reagoj
Informoj pri progreso de la societo inspiris en aprilo de 2010 la ukrainian muzikiston Paŭlo Moĵajev al verko de "moderna, pli vigla, danco-simila" versio de la kanto, kiun li sub la titolo "Nova Sento (La Espero)" publikigis en sia blogo kaj proponis sendi al ĉiu interesato. Aŭguste 2012 li denove kritike tuŝis tiun temon en sia blogo, publikiginte satiran version de la himno kantata laŭ la melodio de la ĉeĥa kanto Jožin z bažin.
Jiménez (Tamaulipas)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7595 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,224 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Reagoj
Sveda esperantistino Kaisa Hansen proponis en 2012 parkeran lernadon de la himno kiel unu el la iniciatoj por festi la 125-an jubileon de Esperanto tiujare.
Ekzamenoj kaj atingoj
Post fondo de la societo en junio 2010, kvin personoj sukcese ekzameniĝis en julio dum la 95-a UK en Havano, kaj tiel la 17-an de aŭgusto 2010 la suma nombro de membroj-ekzamenitoj estis 18. La sukcesintoj ricevis la rajton ekzameni aliajn kandidatojn kaj post sukcesa ekzameno rekomendi al la societo doni al tiuj novaj sukcesintoj atestilon.
Jiménez (Tamaulipas)
Sociogeografio
5620 de la loĝantoj de Jiménez en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 500 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,9 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 8,95 % (246 el 2783), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 8,84 % (254 el 2837).
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Ekzamenoj kaj atingoj
Dum la 96-a UK en Kopenhago Hori Jasuo sukcese ekzamenis tri novajn membrojn, kiuj kune kun personoj ekzamenitaj je aliaj okazoj helpis altigi la suman nombron al iom pli ol 30 fine de januaro 2012. Hori Jasuo parolis pri la societo ankaŭ en intervjuo donita al El Popola Ĉinio fine de junio 2012 – tiam la membraro jam preskaŭ atingis la nombron 50.
Jiménez (Tamaulipas)
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 6163 personoj apartenis al la katolika religio kaj 574 personoj al la protestantisma religio. 308 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 550 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Societo por parkere kanti la himnon Espero
Ekzamenoj kaj atingoj
Marek Blahuš, ĉeĥa esperantisto mem ekzameniĝinta en Havano (atestilo n-ro 15), organizis ekzamensesion kun kvar sukcesaj kandidatoj dum Junulara E-Semajno 2010/2011 en Burg (Spreewald). Dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra tage de la 125-a jubileo de Esperanto la 26-an de julio 2012 ekzameniĝis sub lia gvido kaj antaŭ publiko de la 250 partoprenintoj grupo de 17 esperantistoj el 9 landoj, plejparte junuloj – ĝis nun la plej granda ekzamensesio. Malpli granda grupo de 8 kunkantinoj el 5 landoj (el kiuj 2 tiel revalidigis sian antaŭan ekzamenon) ekzameniĝis dum SES en Martin la 19-an de julio 2013 inaŭgure de la internacia vespero. Ĉe ĉiuj tri okazoj la ĥoron per parkera flutado akompanis Rogier Huurman, dum SES 2013 aldoniĝis ankaŭ Lena Wilke per piano.
Dum la 100-a UK (2015) en Lillo kelkaj membroj de la societo, gvidataj de Hori Jasuo, organizis dum la vendreda mateno (31-an de julio) programeron titolitan "Kantado de La Espero", en kiu oni komune ekzercis la kantadon, prezentis kelkajn mnemoteknikajn kaj paperajn helpilojn kaj publike unuope ekzamenis kelkajn kandidatojn. .
Jiménez (Tamaulipas)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sándor Pál-Antal
PÁL-ANTAL Sándor estas rumanuja hungara historiisto, arkivisto naskita en Cârţa la 26-an de septembro 1939.
Maria Luisa Spaziani
Maria Luisa SPAZIANI (Torino, 7-a de decembro 1922 -- Romo, 30-a de junio 2014) estis italia poetino.
Sándor Pál-Antal
Biografio
La mezlernejon Pál-Antal finis en Baia Mare kaj Miercurea Ciuc (1956); li akiris diplomon pri historio en Universitato Babeş-Bolyai (1963). Komence li laboris en la Ŝtata Arkivejo de Târgu Mureş (1963-67), ekde 1981 li estis lektoro de la hungara paleografio en Bukareŝto. Ekde 1995 li estas arkiva fakulo en Târgu Mureş.
Maria Luisa Spaziani
Spaziani jam estis dufoje nomumita por la Premio Nobel de Literaturo.
Spaziani kaj Eugenio Montale
En la 1950aj jaroj Spaziani adoltis kun la poeto Eugenio Montale, kaj estis la inspiro por la persono "la Volpe" ("la Vulpo") en lia poezio. La poemo de Montale "Da un lago svizzera" estas anakrosto kies linioj formas "Maria Luisa Spaziani".
Spaziani estas prezidanto de la Centro internazionale Eugenio Montale, kiu donas la Premion Montale.
Tendenosinovito
Tendenosinovito estas inflamo de la tendeningo. Ĝi sin montras per fortaj pikaj aŭ tiraj doloroj. Tendenosinovitoj aperas precipe en la regiono de la manartiko, sed ankaŭ en la regiono de la tarsa artiko. Ĉefe ili eblas ĉie, kie ekzistas tendeningoj.
Neinfektaj kaŭzoj
Tendenosinovitoj aperas en sporto ĉefe pro rapidaj ŝarĝointensigoj aŭ ŝarĝodaŭro. Tio ekz. koncernas ĉe skiaj longdistancaj kurantoj la tendeningojn de la piedekstensiloj kaj de la piedfleksiloj.
Ankaŭ trostreĉado de la manartikoj povas kaŭzi tendenosinovitojn. Ekzemploj por tiaj kaŭzoj estas mispozicioj aŭ malergonomia ekipo ĉe komputilaj laborlokoj – kiuj povas konduki al, foje en la lingvo de la ĉiutaga vivo tiel nomata "musobrako", trouza braka malsano – kaj simile unutone ŝarĝaj agadoj same kiel daŭra trostreno de la manartiko. Ofte koncernitaj profesiaj grupoj estas skribistoj, programistoj, muzikistoj (ekz. pianistoj), frizistoj, masaĝistoj kaj fizioterapiistoj same kiel muntistoj, konstruistoj kaj floristoj.
Tendenosinovitojn ankaŭ povas havi psikosomatajn kaŭzojn.
Infektaj kaŭzoj
Infektoj aperas antaŭ ĉio je pikvundoj, kiu kaŭzas malfermadon de la tendeningo kaj prisetlado per bakterioj. La infestiĝo de la sinovio-epitelio per tendeningoj ankaŭ estas konata por ĝermoj, kiuj povas ekigi postinfektajn artritidojn. La plej oftaj ĝermoj ĉe malfermaj vundoj estas stafilokokoj kaj streptokokoj. La kuracado orientiĝas je tiu de ĉiuj infektoj de molaj korpopartoj. Ĉefe estas trankvilpoziciigo, kirurgia malŝarĝo kaj dozo de antibiotiko.
Derventio (Little Chester)
Derventio estis malgranda urbo en la Romia provinco de Britannia. Hodiaŭ ĝi estas konata kiel Little Chester, en la antaŭurbo de Derby, lokita en la Angla provinco de Derbyshire.
Priskribo
La unua Romia fortreso en la areo estis konstruita sur la alia bordo de Rivero Derwent en Strutts Park. Ĝi estis anstataŭita ĉirkaŭ la jaro 80 de fortreso sur la nuna loko, sed tiu ĉi daŭris nur ĉirkaŭ 40 jaroj, kaj poste estis ekskomisiita. Estis ampleksa Romia aktiveco instigita de la fortreso, kiu estis ligita okcidente per vojo al Icknield Street, kaj oriente per vojo al Sawley sur rivero Trent. Fort-vicus kiu manufakturis potojn kaj forĝis feron estis fondita 600 metrojn oriente sur Sawley Road. La fortreso estis poste re-okupita kaj re-uzita dum pliaj 25 jaroj. La defenda taluso kaj palisa remparo estis nun refaritaj kaj ŝtonaj pordoj konstruitaj. Poste ĝi restis neokupita ĝis la malfrua 3-a jarcento kiam ŝtona muro estis konstruita ĉirkaŭ la urbo. Ĝi ne postvivis la finon de la kvara jarcento.
La moderna Old Chester Road dispartigas la lokon de la fortreso, kaj en la 19-a jarcento ĝi estis tranĉita de linio de Midland Railway.
Historio
La kampanjo por konkeri la silurojn daŭris sub guberniestro Quintus Veranius kaj ties posteulo Gaius Suetonius Paulinus sed tiam la rolo de Strutt Park estiĝis la konservo de paco. Ĉ. jaro 74, la landoj norde de la Rivero Mersey fariĝis malstabilaj, kiam Reĝino Cartimandus devis peti helpon de la Romianoj por batali kontraŭ ribelado. Poste en jaro 78, Gnaeus Iulius Agricola, famiĝinta pere de tre laŭda biografio de li verkita de lia bo-filo, Tacitus, estis farita guberniestro. Li fortikigis fortresojn, plibonigis voj-infrastrukturon kaj faris kelkajn nun bone dokumentitajn kampanjojn- unue en jaro 78, li rekonkeris Nordan Kimrion, poste en jaro 79 li konkeris la Brigantes kaj Parisii prenante la tuton de Norda Anglio supren ĝis la nuna Skota limo. Fortreso de Strutts Park estis vakigita en jaro 80 kiam Derventio estis konstruita.