cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Perlglando
Troviĝo
Perlglandoj troviĝas ĉe junaj ŝosoj de vito (Vitis vinifera) kaj ĉe  partenociso (Parthenocissus). Ĉe partenociso ĝi aperas post granda kresko kaj dum humide-varma vetero. Perlglandoj troviĝas ĉe kelkaj urtikoj, ekzemple granda urtiko (Urtica dioica), vosthava urtiko (Urtica membranacea) kaj la majorka urtiko (Urtica bianorii). Ĉe la malgranda urtiko (Urtica urens) mankas perlglandoj. Ĉe la granda urtiko la perlglandoj estas speciale multnombraj dum malalta aerhumideco kaj malaperas ĉe 100 % relativa aerhumideco.
Marmoutier
(jen france, origine germane Maursmünster, alemane ankaŭ literumata Màschmìnschter) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Cogabled Volapükelas
Karikaturoj, anekdotoj, satiraj tekstoj konsistigis la numerojn de tiu plurpaĝa kaj grandformata eldonaĵo.
Groß Kordshagen
Groß Kordshagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj situas ĉe laguno de la Balta Maro. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Niepars de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
József Jekelfalussy
József Jekelfalussy [jOĵef jekelfaluŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jekelfalussy József estis hungara statistikisto, ekonomikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1893).
József Jekelfalussy naskiĝis la  1849 en Hungara reĝlando, en Rimaszombat (nuntempa Rimavská Sobota en Slovakio). Li mortis la 1901 en Lontó (nuntempa Lontov en Slovakio).
Biografio
József Jekelfalussy frekventis lernejojn en diversaj urboj de Supra Hungarujo, poste en 1869 li translokiĝis al Pest (urbo), kie li eklaboris en ministerio. Baldaŭe li samtempe frekventis universitaton pri juro. En 1871 la ministerio fondis Tutlandan Hungaran Reĝan Statistikan Oficejon, kie Jekelfalussy komencis labori. En 1879 li edziĝis. Post morto de Károly Keleti en 1892 li iĝis la gvidanto de la oficejo ĝis sia morto. Li redaktis statistikajn periodaĵojn.
Alĝadaf
Alĝadaf aŭ Al Ĝadaf (en araba: الجداف) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo borde norde kaj oriente al la Dubaja Kanalo, sude de Zabil, kaj okcidente al Um Hurajr Dua.
Ĝi havas 2,990 loĝantojn.
Alĝadaf estas historie ĉefe komunumo dediĉita al boatoj.
Alĝafilija
Alĝafilija aŭ Al Ĝafilija (en araba: الجافلية) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu konsistas ĉefe el privataj loĝejoj, sed tie estas ankaŭ la Dubaija Departemento de Ŝtatanigo kaj Loĝpermeso, la hotelo Rydges Plaza kaj la vendejaro Al Hana. Estas tie ankaŭ la Ministrejo de Internaj Aferoj kaj metrostacio. Tiu estas komunumo kiu bordas sude kun Alkefaf.
Ĝi havas 11,619 loĝantojn.
Alĝafilija estas ĉefe loĝeja.
Grabfeld
Grabfeld estas administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. La komunumo ekestis la 1-an de januaro 2007 per kuniĝo de dek antaŭe sendependaj administraj komunumoj, kiuj ĝis tiam kunlaboris en administra komunumaro, kiu same nomiĝis Grabfeld. Fine de la nova komunumo havis  loĝantojn.
La nomo elektitis laŭ la regiono Grabfeld kiu etendiĝas ankaŭ ĝis Bavario.
Moorslede
Moorslede estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Roeselare.
Ekde 1977 Dadizele apartenas al Moorslede, la ĉefa municipo.
11898 Dedeyn
11898 Dedeyn estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan neŭrologiiston Peter Paul De Deyn, estron de la Laboratorio de Neŭrokemio kaj Konduto ĉe la Fondaĵo Born-Bunge de la Universitato de Antverpeno. Dum 1985 - 1986 li fakiĝis pri neŭropsikiatrio ĉe la Medicina Centro de Ann Arbor. Li partoprenas je studoj pri homa etologio kaj laboratoriaj sciencoj pri bestoj.
29802 Rikhavshah
Nomo
Ĝia nomo honoras Rikhav Shah, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School de Orlando (Florido, Usono).
Akira Natori
Akira NATORI (japane : 名取亮, Natori Akira, naskita en 1956) estas japana astronomo.
Morciano di Leuca
Morciano di Leuca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Akira Natori
Li kunmalkovris 32 asteroidojn , ĉiujn kun Takeŝi Urata.
La asteroido 5520 Natori estis nomita en lia honoro.
Morciano di Leuca
Najbaraj komunumoj estas.
András Pernye
András Pernye [andrAŝ pernje], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pernye András estis hungara muzikhistoriisto, kritiksto, altlerneja instruisto.
András Pernye naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Pernye aĝis 16, kiam li malsaniĝis pro poliomjelito, baldaŭ li uzis rulseĝon. Li studis en muziklernejo, poste ekde 1952 en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Liaj plej gravaj instruistoj estis Dénes Bartha, Bence Szabolcsi, Lajos Bárdos, Zoltán Gárdonyi kaj József Ujfalussy. Jam dum la studentaj jaroj kaj poste li estis kritikisto en ĵurnalo inter 1954-1979. Post siaj studoj li estis lektoro en muzika eldonejo (1960-1963), poste li instruis 2 jarojn en muziklernejo, pli poste en la Muzikarta Altlernejo ĝismorte. Li estis hungara pioniro de ĵazoscienco, inter 1959 kaj 1974 li redaktis ĵazhistorian serion en Hungara Radio. Li ricevis premion en 1975. Li mortigis sin pro la nekuracebla malsano.
Feller Bach
La Feller Bach estas dekstra alfluanto de la rivero Mozelo en Treviro en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi havas sian nomon de la loko Fell. Ĝi havas longecon de 16.7 kaj akvokolektan areon de 49,36 km². En la valo troviĝas multajn ne plu uzataj ardezaj minejoj.
Joel McCrea
Joel Albert McCrea (5a de Novembro, 1905 – 20a de Oktobro, 1990) estis usona aktoro kies kariero ampleksis al granda vario de ĝenroj laŭlonge de preskaŭ kvin jardekoj, inter kiuj menciendas komedioj, dramoj, amaferoj, trileroj, aventuroj kaj vakeraj filmoj, pro kiuj li iĝis plej bone konata.
Li estis protagonisto en totalo de tri filmoj nomumitaj al Oskar-premio al Plej Bonkvalita Filmo: nome Dead End (1937), Foreign Correspondent (1940), kaj The More the Merrier (1943).
Kun la escepto de la brita trilero Rough Shoot (1953) kaj la nigra filmo Hollywood Story (1951), McCrea aperi nur en vakeraj filmoj el 1946 ĝis sia retiriĝo en 1976.
Károly Pálffy (inĝeniero)
Károly PÁLFFY [pa:lfi] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis en Sâncrăieni la 28-an de decembro 1934.
Kariero
Károly Pálffy diplomitiĝis en Politeknika Instituto de Kluĵo (1959). Li laboris en Reghin kaj Kluĵo. Li estas doktoro de teknikaj sciencoj (1978). Li publikigis fakstudaĵojn hungare, rumane kaj germane. Li havas tri inventaĵojn patentitajn.
Iriso (apartigilo)
La vorto Iriso havas signifojn :
Murad la 3-a
Murad la 3-a (en otomana turka: مراد ثالث Murād-i sālis, en turka: III.Murat) (4a de julio 1546 – 16a de januaro 1595) estis la Sultano de la Otomana Imperio el 1574 ĝis sia morto en 1595.
Ilieni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 360 loĝantojn (hungaroj), en 1992 996 (98% hungaroj).
Historio
Je ĝia unua skriba mencio en 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék). Mór Jókai kaj Kálmán Mikszáth verkistoj estis deputitoj de la komunumo en la parlamento de Hungario.
Murad la 3-a
Lia patro kaj antaŭa sultano Selimo la 2-a mortis en 1574 kaj estis sukcedita de Murad, kiu komencis sian regadon per la murdo de siaj kvin pli junaj fratoj. Lia aŭtoritato estis subfosita de la influoj fare de la haremo – pli specife, tiuj de sia patrino kaj poste de sia favorita edzino Safija Sultano, ofte malprofite al la influo de Sokollu Mehmed Paŝa sur la kortego. Dum la regado de Selimo la 2-a la povo estis tenita nur per la genio de la povo Granda Veziro, Mehmed Sokollu, kiu restis en posteno ĝis sia murdo en oktobro 1579. Dum la regado de Murad la nordaj limoj kun la Habsburga Monarkio estis defendita de Bosnia guberniestro Hasan Predojević. La regado de Murad la 3-a estis markita per elĉerpigaj militoj en la okcidenta kaj orienta frontoj de la Imperio. Otomanoj suferis ankaŭ malvenkojn en bataloj kiel la Batalo de Sisak.
Lispado
Lispado estas misprononcado de la siblaj, alveolaj aŭ postalveolaj konsonantoj, ekzemple: z anstataŭ ĵ (tio estas zetismo), s anstataŭ ŝ (tio estas ŝetismo) aŭ inverse misprononco de s (tio estas sigmatismo). Ĝi estas formo de la dislalio. Oni povas misparoli ĉiujn siblantoj, aŭ iuj el ili. Oni pli ofte deformigas, ol forlasas ilin. Kun tiu paroleraro la plenkreskuloj ŝajnas esti infanaj. Se multaj, aŭ ĉiu siblantoj deformiĝas, la parolo povas esti malfacile komprenebla. La lispado ne estas paroleraro, se la uzanta dialekto enhavas tiujn fonemojn. Ĝi povas helpi paroli aliajn lingvojn, en kiuj iuj sibilantoj disigas de la sibilantoj de la patrina lingvo.
Kaŭzoj
Ĝi povas esti multkaŭza:
Kaskomutuoj
La genro Pauxi konsistas el tri specioj de kaskomutuoj, nome surteraj nigraj kokoformaj birdospecioj kun ornamaj kaskoj surkape. Ĉiuj tri troviĝas nur en Sudameriko.
Tiu genro enhavas nur 3 speciojn, nome la jenaj:
Taksonomio
Kiel indikita de analizo de DNA kaj kalibrita per informo el geologio, la prauloj de tiu genro probable diverĝis el tiuj de la genro Mitu, ties plej proksimaj vivantaj parencoj, en la Tortoniano (koemnce de la fina Mioceno), antaŭ ĉirkaŭ 8-7.4 mj. Oni ne konas kiel oni venis al la nuna distribuado en 4 malgrandaj areoj tre distaj unu de alia. Ĉar la kaskomutuoj estas birdoj de deklivaroj kaj altaj teroj, eble la praula populacio de la birdoj de Pauxi iĝis fragmentita pro la starigo de Andoj, kiu en ties areo de distribuado okazis dum la fina Mioceno, antaŭ la diverĝo inter Pauxi kaj Mitu kaj iom poste. (Pereira & Baker 2002, Pereira et al. 2002).
Pereira & Baker (2002) informis pri interesta trovo: en la filogeniko pri DNA, Pauxi estis parafiletika, kaj P. unicornis estis solvita kiel frata specio de Mitu tuberosa. Tio komprenebla ne supozigas aŭtomate ke ili estas proksime rilataj aŭ ke la genroj estas ne validaj. Male, la fakuloj indikas, konsiderinte la distingan kaj pekuliaran morfologion de ambaŭ genroj, ke nekompleta stirpa ordigo aŭ hibridiĝo inter praulaj individuoj de ambaŭ specioj estas plej verŝajna klarigo. Laŭ ties informoj, devis estis ioma etendo de genfluo inter Mitu tuberosa kaj P. unicornis antaŭ ĉirkaŭ 2 mj. Bedaŭrinde la fakuloj ne havigas subspecifian identigon de ties nura specimeno de P. unicornis. Ĉiukaze, ili zorgis ekskludi kaptivan hibridiĝon en ties elekto de ekzempleroj, ĉar ĝi ofte okazas ĉe mutuoj kaj tio estus konfuziginta la analizon. Ĝenerale, oni povas aserti, ke certe estis ioma etendo de hibridiĝo inter almenaŭ unu populacio de la Suda kornomutuo kaj ino de Razilbeka mutuo fine de la Plioceno.
Sistematiko
En 1937 en Bolivio Sro. M. A. Carriker trovis du birdojn, masklo kaj ino, kiuj estis en la familio de Kracedoj. La specimenoj estis sekve priskribitaj kiel novaj specioj de James Bond kaj Rodolphe Meyer de Schauensee en 1939 kaj ricevis la sciencan nomon Pauxi unicornis lokigante ĝin en genro Pauxi kun la specio P. pauxi. En 1969 oni trovis aliajn du birdojn, denove masklo kaj ino, kiuj similis al tiuj troviĝintaj de Sro. Carriker en 1937. Tamen tiun fojon ili estis trovitaj en Peruo ege for de la antaŭaj malkovroj de P. unicornis en Bolivio. Tiuj peruaj specimenoj estis priskribitaj de John Weske kaj John Terborgh en 1971 kiel nova subspecio de P. unicornis kiun ili nomis honore de Maria Koepcke.
Kvankam estis interkonsento je la tempo de la malkovro por ke P. unicornis estas specio kun du subspecioj en la genro Pauxi, ekde tiam oni faris multajn diferencajn sugestojn. Kelkaj sugestoj rilatas la grupigon de specioj kaj subspecioj ene de la genro Pauxi. En 1943 Wetmore kaj Phelps priskribis novan subspecion de la tre proksime rilata P. pauxi nome P. p. gilliardi. Kiam Wetmore kaj Phelps rigardis la tri formojn de Pauxi konatan tiam, ili konkludis, ke P. p. gilliardi estas intermeza formo inter P. pauxi kaj P. unicornis. Kiel rezulto de tio ili grupigis ĉiujn tri formojn en ununura specio kun unicornis kiel subspecio de pauxi. Tiu konsidero estis poste malakceptita de Charles Vaurie kiu asertis, ke P. pauxi kaj P. unicornis ne estas samspecifa. Kiam Weske kaj Terborgh malkovris la subspecion koepckeae ili konkludis, ke pauxi kaj unicornis estu konsiderataj separataj specioj. Aldona studaro konfirmis, ke koepckeae estas distinga. Estis interkonsento por komuna nomo kiel Sira mutuo.
Aliaj taksonomiaj sugestoj studis ĉu la genro Pauxi restu sola aŭ estu grupigita kun aliaj genroj. En 1965 François Vuilleumier sugestis, ke la specioj de Pauxi estu movitaj al sola genro kun ĉiuj la aliaj specioj en la tre proksime rilataj genroj Mitu, Crax kaj Nothocrax. Ĝuste su jarojn poste Charles Vaurie kontraŭis tiun 'grupigon' de specioj kaj asertis, ke Pauxi, Mitu, Crax kaj Nothocrax ĉiu havu siajn proprajn genrojn. Ne kontenta kun iu ajn el tiuj du ebloj Delacour kaj Amadon sugestis, ke Pauxi kaj Mitu estu grupigitaj kun Crax, sed ke Nothocrax estas sufiĉe distinga por havi sian propran genron. Multaj postaj fakuloj sekvis al Vaurie, Delacour kaj Amadon je konsidero de Nothocrax kiel frata klado de Pauxi, Mitu kaj Crax, dum plej sekvis al Vaurie je havo de la tri aliaj kladoj kiel tri distingaj genroj.
Ĵusa mitokondria analizo sugestas, ke P. unicornis estas frata specio de Mitu tuberosum, dum la alia specio de Pauxi, P. paŭi, estas frata de la kombina klado de Mitu kun P. unicornis. Tio signifas, ke la genro Pauxi ne estas monofiletika sed parafiletika. La parafilio de Pauxi povus ŝuldiĝi al nekompleta stirpa klasigo, kie genarbo estas nekongrua kun sia speciarbo, tamen tio estas malpli grava por profundaj filogenetikaj disigoj. Pro tio, Pereira et al konkludas ke nekompleta stirpa klasigo estas malverŝajna por la parafiliaj genroj Pauxi ĉar, laŭ sia propra analizo, Mitu kaj Pauxi diverĝis antaŭ proksimume 6.5 mj.
Rzepiska (Malgrandopolio)
Rzepiska, slovake Repiská, hungare Répásfalu estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Tatrzański.
Situo
La vilaĝo situas en Karpatoj, la mapo ne indikas vojon. La plej proksima vojo estas 2 km-ojn for.
Historio
Ĝis 1918 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesófalu, ĝis kiam ĉeĥoslovakia armeo okupis. Ekde 1920 Rzepiska apartenas al Pollando, dume en 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio, poste denove al Pollando.
Heimborn
Heimborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Dobolii de Jos
Dobolii de Jos [dobolij de ĵos] (hungare Aldoboly [ALdoboj]) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sfântu Gheorghe. En 1910 ĝi havis 1 425 loĝantojn (hungaroj), en 1956 estis 809 (98 % hungaroj). Je ĝia unua skriba mencio en 1461 ĝi estis triseĝa sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye). Administre ĝi apartenas al Ilieni.
Nora Ephron
Nora EPHRON (naskiĝinta la 19-an de majo, 1941 – mortinta la 26-an de junio, 2012) estis usona verkistino, plej konata kiel la kreinto de pluraj furore sukcesaj kinofilmoj, interalie Silkwood, When Harry Met Sally..., Sleepless in Seattle, kaj (ŝia lasta) Julie & Julia. Ŝi verkis sukcese, tamen, ankaŭ en aliaj ĝenroj, inkluzive de nefilmaj teatraĵoj, blogoj, ĵurnalismo k.a.
Mikolajivo
Mikolajivo estas urbo en Ukrainio, administra centro de la Mikolajeva provinco. La urbo situas ĉe la kuniĝo de la riveroj Suda Bugo kaj Ingulo. De marto 2022 estas Urbo-Heroo de Ukrainio.
Nomo de la urbo
La nomo estis elektita samtempe kun la fondo de la urbo (1789). Oni nomis la urbon memore pri la granda venko de rusia armeo ĉe la fortreso Oĉakov (en 1788) — tio okazis en la tago de Sankta Nikolao, patrono de maristoj. La rusa formo Николаев signifas, laŭvorte, "urbo de Nikolao", la ukraina formo estas adaptita al la ukraina formo de la nomo Nikolao — Микола.
La Esperantan formon ŝajnas oportune bazi sur la rusa: unue, ĝuste la rusa formo estas historie pli frua; due, la formo Nikolajevo iom pli bone respegulas la etimologian ligon inter Nikolajevo kaj Nikolao; trie, la formo Nikolajevo estis jam fakte uzita en kelkaj Esperantaj eldonaĵoj (interalie, en "Poŝatlaso de la mondo", 1971; la verko "NePIVaj vortoj" de André Cherpillod mencias ankaŭ la similan formon Nikolaevo, same bazitan sur la rusa formo); fine, la urbo mem situas en la regiono, kie la rusa lingvo iom dominas super la ukraina.
Estas interese, ke en la 1920-aj jaroj la gubernia konsilantaro akceptis la decidon alinomi la urbon al Vernoleninsk (mallongigo de la rusa esprimo "Fidela al Lenin"). Tiu decido ne estis oficialigita fare de la registaro, tamen kelkaj germanaj enciklopedioj (de 1927 kaj 1932) ja menciis la urbon sub la nomo Vernoleninsk.
Historio
En 1399 en la suda parto de la nuntempa urbo — Vitovce, Grandprinco de Litovio Vytautas konstruis fortikaĵon kaj doganejon por kontrolo de la komerco kun Krimeaj tataroj. La urbo estis fondita en la jaro 1789 fare de princo Grigorij Potjomkin. Nikolajevo estis kreita kiel marista kaj ŝip-konstruista urbeto, tial komence ĝi havis tre modestan nomon: "Ŝipkonstruejo ĉe Ingulo". Kiel oficialan daton de naskiĝo de la urbo oni opinias la 27-an de aprilo 1789. Ekde la pleja komenco la vivo de la urbo estis dediĉita al ŝip-konstruado kaj floto; dum preskaŭ cent jaroj ĉi tie troviĝis la stabejo de la Nigramara Floto de Rusio.
En la jaro 1862 oni malfermis la komercan havenon, kio puŝis la urbon iĝi granda komerca centro. Jam fine de la 19-a jarcento la Nikolajeva haveno estis tria plej granda haveno de Rusio (post Sankt-Peterburgo kaj Odeso). Samtempe la urbo iĝas granda industria centro.
Dum la Dua mondmilito Nikolajevo dum tri jaroj estis okupita de germanoj, tamen, danke al la agado de partizanoj dum tiu tempo eĉ ne unu ŝipo estis rekonstruita en la urbaj ŝip-konstruejoj. La urbo estis liberigita disde la germana armeo marte 1944. Fakte la 14-an de marto en la tiama Nikolajev la sovetoj ĉirkaŭis preskaŭ 15 000 germanojn.
Nuntempe Nikolajevo estas granda industria, komerca, politika kaj kultura centro de la suda parto de Ukrainio.
La 22-an de februaro 2014 la loĝantoj de la urbo faligis la monumenton de Lenino eble la lastan simbolon de komunismo en la urbo, tio okazis dum la Eŭromajdano en Kievo.
De la komenco de invado de Rusio en Ukrainion rezulte de pripafado pere de rusa elpafejo S-300, la 4-an de novembro damaĝis konstruaĵoj kaj bruliĝis pli ol 10 aŭtoj. Ĝis tiu ĉi tago 149 personoj pereis, inkluzive de du infanoj. Pli ol 698 personoj estis severe vunditaj, en tio 10 infanoj. De la komenco de la milito la urbo ne estis pripafata nur dum 44 tagoj. Post pli ol 250 milittagoj en la urbo restis ĉ. 230 mil homoj — antaŭ la invado loĝis 486 mil.
29.07.2022: Rusa atako al bushaltejo — 7 personoj mortigitaj, kaj 19 vunditaj, sekvan nokton je la 1-a horo rusia armeo pripafis loĝvartalon mortigante unu personon, 6 estis vunditaj
Administra divido
La urbo estas dividita je 4 urbo-distriktoj:
Loĝantaro
Ekde la pleja komenco la loĝantaro de la urbo estis tre multnacia. Nun la loĝantaron konsistigas ĉefe ukrainoj, rusoj, judoj, moldavoj, armenoj kaj grekoj.
Ekonomio kaj industrio
La urbo estas grava industria centro, la ĉefaj branĉoj de la industrio estas ŝip- kaj maŝin-konstruado, metal-prilaboro. La entreprenoj de la urbo produktas ĉ. 50% de la tuta kvanto de ŝip-rilataj produktoj en Ukrainio, pli ol 90% de la gasturbinoj en Ukrainio (la uzino "Zorja-Maŝprojekt") kaj pli ol 80% de la ukrainia alumino.
La ŝipkonstruado estas prezentita de 3 plej grandaj ŝip-konstruaj uzinoj de Ukrainio, kapablaj produkti ŝipojn de ajna speco:
Krome, al la ŝip-konstrua branĉo de la industrio apartenas ankoraŭ multaj malgrandaj entreprenoj, produktantaj diversajn maristajn ekipaĵojn.
La malpeza industrio estas prezentita de multaj vesto- kaj ŝu-fabrikoj, nutro-fabrikoj, kosmetikaĵ-produktejoj k.a.
Transporto
En Nikolajevo funkcias la busa, trolebusa kaj trama retoj. En la urbo estas fervoja stacidomo, busa stacio, pasaĝera marhaveno kaj flughaveno.
Kulturo
En Nikolajevo aktivas multaj kulturaj entreprenoj (kinejoj, kulturdomoj, teatraj studioj, bibliotekoj k.a.). En la urbo estas granda zoo kaj du grandaj parkoj ("Pobeda" kaj "Leski"), multas sportejoj.
George Meade
George Gordon MEADE (31a de Decembro, 1815 – 6a de Novembro, 1872) estis oficiro de la Usona Armeo kaj civila inĝeniero plej bone konata pro la definitiva venko super la Konfederacia Generalo Robert E. Lee en la Batalo de Gettysburg en la Usona Enlanda Milito. Li antaŭe estis luktinta distinge en la Dua Seminola Milito kaj en la Meksik-usona Milito. Dum la Enlanda Milito, li servis kiel Unia Generalo, plialtigante el komando de brigado al tiu de la Armeo de Potomako. Antaŭe en sia kariero, li estis inĝeniero kaj dediĉis sin al marborda konstruado ds kelkaj lumturoj.
Mikolajivo
Klerigo
Nikolajevo estas signifa kleriga kaj scienca centro. En ĝi troviĝas 82 antaŭlernejoj, 80 mezlernejoj, 7 teĥnikaj lernejoj, kelkaj universitatoj kaj akademioj (la plej gravaj estas: La Nacia Universitato de ŝipkonstuado "Admiralo Makarov", Nikolajeva Ŝtata Universitato "Vasilij Suĥomlinskij", Nikolajeva Ŝtata Soci-scienca universitato "Pjotr Mogila").
George Meade
Militkariero
La milita sperto de Meade en la Enlanda Milito startis kiel brigada komandanto en la Kampanjo de la Virginia Duoninsulo kaj en la Bataloj de la Sep Tagoj. Li estis akre vundita dum estrado de sia brigado en la Batalo de Glendale. Kiel divizia komandanto, li havis rimarkindan sukceson en la Batalo de la Suda Monto kaj riecvis provizoran korpuskomandon en la Batalo de Antietam. La divizio de Meade eble estis la plej sukcesa en la Batalo de Fredericksburg en Decembro. Ĝi estis parto de la forto zorgita por la forpelo de la konfederaciaj trupoj de Stonewall Jackson reen el ilia pozicion de Prospect Hill. La divizio faris pl ol aliaj, sed estis devigita reveni pro manko de plinfortigaĵoj. Meade estis promociita al komandanto de la 5a Korpuso, kion li plenumis dum la Batalo de Chancellorsville.
Mikolajivo
Famaj nikolajevanoj
En la urbo loĝis kaj laboris multaj elstaraj militistoj kaj admiraloj de Rusio, inter ili M. P. Lazarev, F. F. Bellingshausen (malkovrinto de Antarkto), P. S. Naĥimov k.a. En Nikolajevo laboris elstara rusa epidemiologo D. S. Samojloviĉ kaj la aŭtoro de la unua ukrainlingva "Historio de Ukrainio" N. N. Arkas. En la urbo naskiĝis elstara rusa astronomo F. A. Brediĥin kaj Menachem Mendel Schneerson, reprezentanto de ĥasidismo.
George Meade
Militkariero
Dum la Kampanjo de Gettysburg, li estis nomumita por komandi la Armeon de Potomako ĝuste tri tagojn antaŭ la Batalo de Gettysburg. Alveninte sur la batalkampo post la agado de la unua tago, nome en la 1a de Julio, Meade organizis sian armeon sur favora tereno por lukti efikan defendobatalon kontraŭ la Armeo de Norda Virginio de Robert E. Lee, kaj forpelis serion de amasaj atakoj laŭlonge de la venontaj du tagoj. Lee estis devigita retiriĝi al Virginio, kio finigis sian esperon venki en la milito pere de sukcesa invado de la Nordo. Tiu venko estis iom malpliigita pro la malefika persekutato al Lee fare de Meade dum la retirigo, kio permesis al Lee kaj al lia armeo eskapi anstataŭ esti komplete detruita. La Unia Armeo malsukcesis ankaŭ pluigi sian sukceson dum la Kampanjo de Bristoe kaj la Batalo de Mine Run tiun aŭtunon, kiu finis senvenke. Meade suferis pro intensa politika rivaleco ene de la Armeo, ĉefe fare de Daniel Sickles, kiu klopodis disfamigi lian rolon en la venko de Gettysburg.
Mikolajivo
Ĝemel-urboj de Nikolajevo
La jenaj urboj estas la ĝemel-urboj de Nikolajevo:
George Meade
Militkariero
En 1864–65, Meade plue komandis la Armeon de Potomako dum la Kampanjo "Overland", la sieĝo al Petersburg kaj la Kampanjo de Appomattox, sed li estis superita per la rekta superrigardo de la ĉef-generalo, Lt. Gen. Ulysses S. Grant, kiu akompanis lin laŭlonge de tiuj kampanjoj. Grant kondukis plej el la strategio dum tiuj kampanjoj, lasante Meade kun multa malpli da influo ol antaŭe. Post la milito, li komandis kelkajn gravajn departementojn dum la Rekonstrua Epoko.
Komunumaro Plancoët Val d'Arguenon
Ĝi malaperis post sia kuniĝo en la kun "Komunumaro de Plélan-le-Petit" en la nove kreita "Komunumaro Plancoët-Plélan".
Stacio Hōryūji
Stacio Hōryūji (japane: 法隆寺駅 [Hōrjūĝi-eki], angle: Hōryūji Station) estas fervoja stacio en Ikaruga, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Komunumaro Plancoët Val d'Arguenon
Historio
En 1997, Créhen aliĝis al la komunumaro kaj en 2002 ankaŭ du aliaj komunumoj : Landébia kaj Pléven aliĝis.
Konsisto
Ĝi konsistis el la 11 sekvantaj komunumoj :
David Hunter
David HUNTER (21a de Julio, 1802 – 2a de Februaro, 1886) estis generalo de la Unia Armeo dum la Usona Enlanda Milito. Li akiris famon pro sia nerajtigita ordono de 1862 (tuj nuligita) emancipi sklavojn en tri ŝtatoj de la Suda Usono, pro sia estreco de la trupoj de Usono dum la Kampanjoj de la Valo Shenandoah de 1864, kaj kiel la prezidanto de la milit-komisiono kiu procesis la konspirantojn akuzitajn pro la murdo de la Usona Prezidento Abraham Lincoln.
Li estis vundita en la kolo kaj vango komandante divizion sub estreco de Irvin McDowell en la Unua Batalo de Bull Run en Julio 1861. En Aŭgusto, li estis promociita al rango de majora generalo de volontuloj. Li servis kiel divizia komandanto en la Okcidenta Fronto de sub estreco de Maj. Gen. John C. Frémont, kaj estis nomumita komandanto de la Okcidenta Fronto la 2an de Novembro, 1861, post Frémont estis elpostenigita de komando pro sia klopodo emancipi la sklavojn de ribelaj sklavposedantoj. Hunter ne daŭris longe en tiu grava respondeco kaj post du monatoj li estis reenpostenigita al la Departemento de Kansaso, posteno en kiu ne estis multa eblo enproblemigi. Li ne akceptis sian ekzilon volonte kaj verkis serion de akraj protestoleteroj al la prezidento, kiu finfine akceptis liajn plendojn. En Marto 1862, Hunter estis transigita denove al la komando de la Departemento de la Sudo kaj de la 1a Korpuso.
Lev Kuleŝov
Lev Vladimiroviĉ Kuleŝov (Лев Владимирович Кулешов; la ; malnovstile la – la la ) estis rusa kaj soveta kinisto kaj kinteoriisto, unu el la fondintoj de la unua kunlernejo de la mondo, nome Moskva Kinlernejo. Li estis nomumita Popola artisto de Sovetunio (1969).
Li naskiĝis en familio de artistoj sed malriĉiĝintaj. Li komencis labori tre juna kaj en 1916 jam por kinarto, kiel scenaristo, kunreĝisoro ktp. Poste li interesiĝis pri kinteorio. Li kovris informojn dum la Rusia enlanda milito kaj tuj interesiĝis pri la teorio de filma muntado, pri kio li estis unu el la unuaj teoriistoj. Por li muntado estis la esenco de la kinarto. Li kunlaboris en diversaj fakoj por ĉirkaŭ 20 filmoj el 1917 al 1943.
Maligny (Côte-d'Or)
Maligny estas vilaĝo kaj komunumo en Francujo. Ĝi troviĝas en la kantono Arnay-le-Duc de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. En la komunumo havis  loĝantojn.
Fiziko (Aristotelo)
Fiziko, aŭ Libro pri fiziko, estas kvazaŭa enkonduko al grupo de verkoj "Φυσικής ακροάσεως" (fusikes akroaseos); latine: "Physica" aŭ "Physicae Auscultationes," de Aristotelo koncernantaj prinaturajn sciencojn (unu el la tri kampoj de la teoria scienco, kun matematiko kaj fundamenta filozofio). Ĝi enhavas ankaŭ rezonadojn pri la kono pri naturaj realaĵoj kaj la naturo je ĝenerala vidpunkto. Do ĉi artikolo temas pri la enhavo de tiu traktaĵo kiu tamen etendiĝas al preskaŭ tuta lia filozofia penso.
La naturo karakteras, laŭ Aristotelo, per ŝanĝemo: se ekzempli, pezaĵo falas por kuniĝi al sia natura loko. Tiel, la tuta libra verko sekvas tiun direktan fadenon el kiu Aristotelo devenigas diversajn interpretojn pri la naturo.
La influo de tiu ĉi libro, kiu laŭ multaj jarcentoj oni taksis la fundamenton de la okcidenta filozofio, liveras fundamentajn konceptojn, aparte tiun de la rilato inter la formo kaj la materio kiu provizis al Aristotelo argumentojn por refuzi mekanisman filozofion.
La verko komponiĝas je ok libroj:
Neceso pritrakti la kvar kaŭzojn
Laŭ Aristotelo, oni ne rajtas opinii por scii ion ajn sen antaŭmalkovri la kialon de la fenomeno konsiderita. Estu la kazo de generado kaj koruptado kaj ties rilataj fizikaj ŝanĝoj. La respondoj al tiuj kialoj nomiĝas “kaŭzoj”. Apartaĵo de Aristotelo kuŝas en la pensa ensceniĝo de kvar kaŭzoj. Plie, kiam li trafas la ekziston de la hazardo, al tiu li ne atribuas la efikecon de kaŭzo.
Sperteblas kvar diversaj sencoj de kaŭzo, kiuj respondas al la kvar ”kial” de la esploristo antaŭ fenomeno.
Tri korolarioj
En la sama aĵo-objekto povas kombiniĝi pluraj el tiuj kaŭzoj, sed almenaŭ unu devas ĉeesti.
Inter la samspecaj kaŭzoj okazas malsamaj agadmanieroj:
Kaj ĉiu el ili estas dividebla per kaŭzoj en-esto (en-aktualo) aŭ en potenco (en-ebleco) laŭ la ontologio de Aristotelo. Tiuj kaŭzoj estas, laŭ Aristotelo eksplikaj principoj kiuj igas necesa la metafizikon.
Tiuj distingoj permesas fiksi la sekvajn regulojn:
Fortuno kaj hazardo
Aristotelo startas el la popola saĝo kiu diras ke la fortuno kaj hazardo estas vere kaŭzoj (nome havas efikojn), sed la fakto ke la antikvaj saĝuloj pri ili ne parolis dubigas pri ilia ekzisto kiel kaŭzoj.
Li substrekas, ke iuj eventoj kiujn oni atribuas al la fortuno, povas havi kaŝitan kaŭzon kiu ne estas la fortuno.
Sed estas fakto, ke multaj aferoj okazas kaj estas ekzistigitaj per la fortuno kaj hazardo.
Laŭ li, esceptaĵo en la naturo prave montras la ekziston de la fortuno kaj hazardo. Necesas, do, ilin ekzameni por vidi kiamaniere ili povas esti klasifikitaj inter la kaŭzoj.
438 Zeŭkso
438 Zeŭkso estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Fiziko (Aristotelo)
Fortuno kaj hazardo
Laŭ ekzemeno, la efikoj de la fortuno ne estas konstantaj, sed prezentiĝas faktoj, maloftaj kaj okazantaj en cirkonstancoj kiuj ne aperas necesaj. La fortuno, do, ne estas kaŭzo el si mem (ne havas la karakteron de la neceso), pro tio ĉe la antikvuloj ne taksiĝis kaŭzo. La hazardo pli ampleksas ol la fortuno: ĝi povas difiniĝi fortuno en praktika aktivado, en kiu, tamen, videblas, post evento, atingo de la fina celo, ne antaŭe vidita.
438 Zeŭkso
Nomo
En la helena mitologio, Zeŭkso estis unu el la oceanidinoj.
Fiziko (Aristotelo)
Fortuno kaj hazardo
La aristotela elpensaĵo pri hazardo estas, definitive, akordigebla kun la neceso de la kaŭzo en la eventoj de la naturo; sed ne tute egale ĝi staras inter ili: nur la kaŭzo cela apenaŭ ĝin entenas en harmonio kun la ceteraj kaŭzoj.
Kardinala vidpunkto pri ŝanĝo en Aristotelo
Aristotelo en tiu ĉi libro proponas novan koncepton pri ŝanĝo.
Estus senracie kaj kontraŭevidente pensi la ŝanĝon kiel pasaĵon el neestiĝo al estiĝo kaj male: ĉar el la nenio, nenio povas eltiriĝi kaj aliflanke estas nepenseble ke, la ŝanĝo estas pasaĵo el estiĝo al neestiĝo ĉar la esto ne povas fali en nenion. Eblas, do, elpensi la ŝanĝon ankaŭ per la konceptoj de en-potenco kaj en-esto (“realiĝemo” kaj “realigito” aŭ “aktualiĝemo” kaj “aktualo”). Tablo (formo), konstruita je ligno (substrato) estas pasado el esto aktualiĝema (realiĝema) al esto realigita. Por ke tiu movo okazu necesas, ke ĝi estas realigita fare de io aŭ iu - lignofaristo ĉikaze – kion aŭ kiun la filozofo difinas kaŭzo aŭ ankaŭ “Motoro”.
Motta Montecorvino
Motta Montecorvino estas komunumo de Italio.
Fiziko (Aristotelo)
Kardinala vidpunkto pri ŝanĝo en Aristotelo
Sperteblas diversaj manieroj ŝanĝi:
La loka movo estas fundamenta, kuŝas ĉe la bazo de ĉiuaj aliaj movoj kiuj ĝin supozas, kaj ĝi distingiĝas:
La kaŭzoj de movo povas esti:
Teorio de la komunaj lokoj
Se oni deprenas unu el la kvar elementoj el sia medio, el sia loko, tiu tendecas tien reveni: same kiel demontras ŝtono kiu akven alfundiĝante emas reatingi sian sferon, tiun teran, dum aerbobeloj liberiĝantaj el akvo tendencas al la alto, nome al aersfero.
Senfino
La senfino estas io inter aktualiĝemo (en-potencialemo), pliprecize inter realiĝemo kaj realigiteco. Fakte la esenca karakterizo de senfineco estas ĝuste esti nefinita kaj do esti ĉiam nekompletigita. Tial, por ke aspektoj de la senfino trapasu el la ebleco realiĝi al esto realigita (aktualigita) ne necesas kuntreno de neniu reala transformiĝo aŭ akiro de karakteroj antaŭe ne posedataj, same kiel okazas, male, en la transformiĝo el la aktualiĝemo al aktualigiteco. Fakte senfino tia estis antaŭe kaj senfino tia restas poste.
Akceptinte la pitagoran konceptaĵon, funditan pli sur argumentoj etikaj-estetikaj ol fizikaj, ankaŭ Aristotelo ideas, ke senfino estas ekvivalenta al senperfekta stato ĉar neniam plene kompletigita, kio male okazas por la estaĵoj finitaj.
(Kiel oni vidas, tiu koncepto pri senfino distanciĝas el tiu kristana, laŭ kiu senfino estas estaĵo tute realigita, senspaca kaj sentempa, se aplikata al Dio)
Spaco kaj loko
La fizikaj spaco (πού) kaj loko (τόπος) estas kvalifikataj kiel limoj se rilatitaj al aliaj objektoj. Glaso estas la limo, la spaco, de la akvo entenata; kompreneble, la glaso kaj akvo povas ekzisti sendepende de ties limoj, sed kiel substanco kiu el si mem ne havas limon.
Spaco kaj loko estas, do, perceptitaj danke al movo. Nur se oni perceptas objektojn moviĝantaj oni povas koncepti la spacon tra kiu ili moviĝas. Sen la spaco ne ekzistus la movo, se la movo ne estus pensebla la spaco. Pro tio necesas negi la ekziston de la “malpleno”, elpensita kiel estaĵo sendependa de iu ajn korpo.
Tempo
En la libro kvara estas pridiskutata la koncepto tempo (χρόνος), analizo kiu poste gvide okupos la menson de pensuloj kiel Sankta Aŭgusteno, Sankta Tomaso, Kant, Henri Bergson, Martin Heidegger kaj aliaj.
La tempo, diras Aristotelo, «[...] se unuflanke ĝi estis kaj ne plu estas, aliflanke ĝi estos kaj ankoraŭ ne estas” (Fiziko, IV, 10, 217b).
La ekzisto de la tempo estas sperte komprenebla sed ĝi estas logike nedifinebla ĉar ĝi ŝajnas esti konstituita je nenio. Tio devigas la filozofon direkti sian esploron sur la rilato tempo-movo por sensi tramane ion kun konkreta konotacio.
Tio irigas ja jes al teoria solvo pri ”kio estas la tempo” sed samtempe allasas novan problemon: «[...] Ĉu la tempo ekzistus sen la animo?” (IV, 14, 223a), kiu restos problemo por la estontaj filozofoj.
La unua motoro senmova
Referencante al la kinematiko (ĝenerala teorio pri la movo), kiu subtenas ke ĉio kio moviĝas estas movata de io alia, Aristotelo deduktas, ke estas postulata la ĉeesto de io dekomence senmova, nome unua principo senmova kiu el si mem estas motoro movanta tiujn estaĵon en la direkton de la unua motoro mem, cela kaŭzo de la universo.
Tiu Unua Motoro estas Dio, ne suferpova objekto de amo, ne submetita al ŝanĝo kiu putrigas, senmovulo do kaj samtempe forto magnete altiranta la mondon kiu iras al lia direkto, nome al la plej alta perfektiĝo, ĉar en Li estas jam plenumitaj ĉiuj potencialoj: Li estas tute realigito (Akto Pura, Realo jam posedanta ĉiun bonon) pro la malĉeesto de materio (pasiva potencialo) el si mem malpura kaj putriĝanta/putriganta.
Dio, tute senŝanĝa kaj eterna kiel eternaj estas la ĉieloj dependancaj de li, aĵoj konformaj al li, unua kaŭzo. Dio, finfine, kiu ekzercas la plej altan noblan aktivadon de la entoj: la pensado. Dio penso kiu pensas la plej elstaran inter la penseblaĵoj: sin mem.
2223 Sarpedono
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉinaj astronomoj de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Sarpedono filo de Laodamia, reĝo de Likio, kiu batalis ĉe la troja flanko dum la Troja milito.
Listo de gazetoj
Jen listo de gazetoj, dividitaj laŭ lando kaj regiono. Por gazetoj en Esperanto, vidu Esperanto-gazeto.
Britio
En la angla:
En la kimra:
Honkongo
Anglalingvaj:
Ĉinaj:
Turkio
En la turka:
En la kurda:
István Homor
István Homor [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Homor István estis hungara instruisto, membro de Societo Dugonics.
István Homor naskiĝis la  en Pásztó. Li mortis la en Szeged.
Biografio
István Homor frekventis mezlernejon en Eger, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1873. Li lernis ekzemple de Ányos Jedlik, Loránd Eötvös, Károly Than, Ottó Petzval. Post siaj studoj li instruis en gimnazio en Szeged seniterrompe ĝis la emeritiĝo. En 1896 en la lernejo li kreis foton pri mano helpe de ikso-radioj. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Kanonikejo Sankta Marteno (Zyfflich/Kranenburg)
La kanonikejo Sankta Marteno estis eklezia instituto en la ĉefepiskopujo Kolonjo, ĉefdiakonejo Ksanteno, kiu ekzistis de 1002/21 ĝis 1802.
Historio
Komence de la 11-a jarcento Grafo Balderiĥo de Drenthe donacis je konsento de sia edzino Adela de Elten ĉe la preĝejo Sankta Martino de Zyfflich monaĥejon, kiun li konsekris al Sankta Marteno. La preĝejo de Zyfflich validas ankoraŭ nun – post multaj transkonstruaĵoj kaj detruoj – kiel grava ekzemplo de otida arĥitekturo en Rejnlando. La monaĥejo estis sidejo de dekanujo en la ĉefdiakonujo Ksanteno; la prepostoj de Zyfflich estas dokumenteblaj en la alta mezepoko ofte en la ĉirkaŭaĵo de la kolonjaj ĉefepiskopoj. En 1117 estas dokumentita unuafoje grafo de Kleve kiel vokto de la monaĥejo de Zyfflich. En la sekvatempo ofte okazis konfliktoj inter la kanonikoj kaj la grafoj, ĉar tiuj ĉi arbitre proprigis al si posedaĵojn de la kanonikejo. En la 13-a jarcento la grafoj de Kleve fondis sur vokta bieno en Zyfflich kastelon kaj urbon Kranenburg; En 1297 la kanonikoj devis akcepti la memstarecon de la paroĥo Kranenburg. En 1436 duko Adolfo la 2-a Kleve translokigis la kanonikejon de Zyfflich al la paroĥa preĝejo de Kranenburg, kiu en tiuj ĉi jardekoj estis novkonstruata per monrimedoj el la Krucopilgrimado je Kranenburg. Krom la argumento, ke la remparfortikigita urbo Kranenburg povas proponi al la kanonikoj pli da sekureco ol la vilaĝo Zyfflich, tuj situanta ĉe la landlimo al Duklando Geldern, ankaŭ rolis la klopodo de la duko, akiri plian influon sur la kanonikejon. En la 16-a jarcento humanisto Johann von Vlatten estis preposto de la kanonikejo. La kanonikejo ekzistis en Kranenburg ankoraŭ ĝis la sekularigo en 1802.
Árpád Páll (ekonomikisto)
Árpád PÁLl [pa:l] estis rumania hungara ekonomikisto. Li naskiĝis en Turcheș la 12-an de julio 1923.
Kariero
Árpád Páll diplomitiĝis pri ekonomiko en Universitato Bolyai (1947-53). Li laboris en Kluĵo. Li debutis kiel fakverkisto en Szövetkezeti Értesítő (1948), kies li estis redakcia kunlaboranto iom da tempo.
Kamufla reto
Kamufla reto estas tuko el maŝŝtofo uzata por kaŝi militan ekipaĵon (soldatoj, veturiloj, konstruaĵoj, armiloj kaj municioj) sur la batalkampo aŭ en rutino kaj ebligas kamufladon englutante ilin en la fono de la ĉirkaŭa medio kaj malklarigante iliajn konturojn.
La kamufla reto estas la plej efika kaj ofta rimedo de armea kamuflado. Estas multaj diversaj specoj de kamuflaj retoj, inkluzive de reto kun du flankoj, unu pentrita per verdaj kaj brunaj kolormakuloj kaj uzata por kamuflado en areo riĉa je vegetaĵaro kaj la alia pentrita per sablopunktoj kaj uzata por kamuflado en dezerta areo. Kelkaj retoj inkluzivas tridimensiajn elementojn kiel ekzemple strioj flirtantaj en la vento aŭ tuberoj. Kamuflaj retoj ankaŭ povas esti uzataj por armea trompo ĉar imita tanko farita el kartono aŭ plasto kaj kovrita per kamufla reto similas al reala tanko kaj forlasita gardposteno senzorge kovrita per kamufla reto similas aktivan pozicion. La koncepto estas pruntita por priskribi agojn kiuj celas kovri kaj kaŝi realajn intencojn.
Historio kaj evoluo
La kamufla reto estis evoluigita sur la Okcidenta fronto de la Unua Mondmilito fare de la jud-brita pentristo Solomon Joseph Solomon kaj la franca pentristo Lucien-Victor Guirand de Scévola, kiuj funkciis kiel ekspertoj de kamuflado. La bezono de retoj kiuj kaŝus fortojn de vido ekestis pro la evoluo de patrolaviadiloj. Salomono uzis tiucele fiŝreton, en kiu estis teksitaj kun herbfolioj. Dum la Dua Mondmilito, inaj volontuloj estis mobilizitaj por teksi kamuflajn retojn por plenumi la grandegan postulon.
Kamuflaj retoj protektas kontraŭ vida observado en la videbla spektro. Kun la tempo estis disvolvitaj iloj de telesensado (distanca sondado) bazitaj sur emisio de varmo, radioradiado ktp, kiuj igis la reton "travidebla". Samtempe oni disvolvis kamuflajn foliojn faritajn el materialoj, kiuj sorbas varmon kaj elektromagneta radiado por engluti ankaŭ kamuflitajn korpojn el sentado de ĉi tiuj elsensaĵoj.
Molesbach
La Molesbach estas dekstra alfluanto de la rivero  Mozelo en Treviro en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi longas 1,9 km kaj havas akvokolektan areon de 49,36 km². La rojo fluas inter Riol kaj Mehring en la Mozelon.
Ĝenerala Kongreso de 1824
La Ĝenerala Kongreso estis kongreso kunvokita fine de la regotempo de Martín Rodríguez (guberniestro de la provinco Bonaero inter 1820 kaj 1824), kiu kunsidis finfine en decembro de 1824. Ties celo estis organizigi la provincojn, redakti konstitucion kaj klopodi reveni al restarigo de la nacia unueco post ties rompo ĉe la batalo de Cepeda.
Origino de la kongreso
Ĉirkaŭ fino de la regotempo de Martín Rodríguez, pro iniciato de Bernardino Rivadavia, lia registar-sekretario, oni sendis misiojn al la interno cele inviti la provincojn kunsidi laŭ sistemo reprezenta. Kaj internaj kaj eksteraj cirkonstancoj ebligis novan klopodon por nacia organizado:
Post interkonsento de la provincoj, Bonaero estis elektita sidejo de la Kongreso kiu kunsidis decembre de 1824. Estis integrita de reprezentantoj de la provincoj elektitaj proporcie al nombro de loĝantoj, po 1 por ĉiuj 15.000 loĝantoj aŭ ono pli granda ol 7.500. Tiele Bonaero kaj sekve la unueciguloj estis majoritato kontraŭ la federalistoj.
Vicente López y Planes estis nomumita sekretario de la Ĝenerala Kongreso de 1824 kaj tuj poste ministro de la prezidento Bernardino Rivadavia, antaŭ iĝi prezidento li mem, post la ties rezigno.
Decidoj
Tiele, sen eĉ ekdiskuti konstitucion kiu havigu leĝan kadron al la posteno, la 6an de februaro de 1826 oni aprobis la leĝon de prezidenteco, kreantre Ŝtatan Konstantan Plenuman Povon, kun la titolo de «Presidente de las Provincias Unidas del Río de la Plata». Oni nomumis Rivadavia kiel unua prezidento en februaro de 1826, kio ne estis bone akceptita de la provincoj.
Rivadavia prezentis al tiu kongreso projekton de Ĉefurbigo de Bonaero, kiam kaj la urbo kaj granda parto de la kamparo ĉirkaŭe proklamiĝis ĉefurbo de la ŝtato. La bonaeraj federaloj kontraŭis, defende de la institucioj de la provincoj garantiigitaj de la fundamenta leĝaro, ĉefe pro la haveno kaj la dogano, ĉefaj enspezofontoj de la provinco. Tamen la leĝo estis aprobita en 1826.
Fino
La 27an de junio, la tiama prezidento Rivadavia rezignis pro malprestiĝo pro la “misio García”, kiu donis la Banda Oriental al la portugaloj. La Kongreso aprobis la leĝon de la 3a de julio kiu nomumis provizoran prezidenton, kunvokis nacian konvencion kaj restarigis la Provincon Bonaero (tuŝita de la Leĝo de Ĉefurbigo).
Conley
Conley estas ofta anglalingva familinomo.
Fragment of a Novel
"Fragment of a Novel" estas nefinita vampira horora novelo verkita en 1819 de Lord Byron. La novelo, konata ankaŭ kiel "A Fragment" kaj "The Burial: A Fragment", estis unu el la unuaj en angla lingvo kiu montras vampiran temon. La ĉefa rolulo estas Augustus Darvell. John William Polidori bazigis sian novelon The Vampyre (1819), origine atribuita en presejo al Lord Byron, sur fragmento de Byron. La vampiro en la novelo de Polidori, nome Lord Ruthven, estis modelita laŭ Byron mem. La novelo estis la rezulto de la renkonto kiun Byron faris en 1816 kun Percy Bysshe Shelley kie oni proponis kolektivan "fantomverkadon". Tiu konkurenco kondukis ankaŭ al la kreado de Frankenstein laŭ la Prefaco al la novelo de Percy Bysshe Shelley de 1818. La novelo estas grava en la disvolvigo kaj evoluo de la ĝenro de la vampira romano en angla literaturo kiel unu el unuaj verkoj kiuj montras la modernan vampiron kiel funkcianta en socio maskite. La novelo unuafoje aperis kun la titolo "A Fragment" en la kolekto de 1819 nome Mazeppa: A Poem, publikigita de John Murray en Londono.
Seebach (Alzaco)
Seebach (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Schantelbach
La Schantelbachestas 5,3 km langa, dekstra  alfluanto de la rivero Mozelo en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La akvokolekta areo mezuras 5,973 km².
Panhard 24
La Panhard 24 estas aŭtomobilo produktita de Panhard de 1963 ĝis 1967. Ĝi estis la lasta aŭtomobilo produktita de tiu marko.
Komunumoj de Saône-et-Loire
Jen listo de la 572 komunumoj de la franca departemento Saône-et-Loire, laŭalfabete. (CCM) Kunurba komunumo de Le Creusot-Montceau, kreita en 1970.
(CAC) Kunurba komunumo de Chalon-sur-Saône, kreita en 2001.
UTC+10:00
UTC+10 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de dek horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
En Aŭstralio, la horzono validas
Mottola
Mottola estas komunumo de Italio.
UTC+10:00
Krome ĝi validas en larĝa zono de la Pacifika Oceano. Tie ĝi tutjare kovras la teritoriojn
eta|maldekstra|200px|Horzonoj en [[Aŭstralio: Jen
]]
Fera (III) sulfato
Fera (III) sulfato aŭ ferika sulfato estas neorganika komponaĵo, ordinare flava, rombe kristala salo malmulte solvebla en akvo en meditemperaturo sed tre solvebla en ĉeesto de etaj kvantoj da fera (II) sulfato. Ĝi uzatas kiel mordanto en tinkturfabrikado kaj kiel koaguliganto al industriaj restaĵoj. Ĝi same uzatas kiel pigmentoj, kaj en mergaj banoj al purigado de aluminio kaj acero. Medicine ĝi uzatas kiel adstringa kontraŭhemoragia kuracilo.