cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elama lingvo
La lingvo estas malbone pristudita fare de sciencistoj, sed ĝi neniel rilatas al la sumera, la ŝemidaj lingvoj kaj la hindeŭropaj lingvoj, kaj nenia moderna lingvo originas el ĝi. Kelkaj fakuloj provis kunligi ĝin kun la dravida lingvaro. Antaŭ 3000 jaroj la elamanoj kreis duonpiktografan skribsistemon, nomita pra-elama. Pli poste kojnoforma skribo estis enkondukita. Dum longaj tempintervaloj nenio aŭdeblis pri la elama historio, ĝia situo kaj statuso. Konatas ke la plej lastaj surskriboj en la elama lingvo datiĝas el proksimume la jaro 320 antaŭ nia erao.
Desvres (stacidomo)
Desvres estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Desvres, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Saint-Omer - Hesdigneul (310000).
Vaflofero
Vaflofero aŭ vaflilo estas kuirilo, kiu konsistas el du ĉel-aspektaj ferplatoj, inter kiuj oni bakas vaflojn.
László Zimay
László Zimay [lAslO zimai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zimay László estis hungara komponisto, korusestro, pianisto, instruisto.
Vaflofero
Kutime ĝi konsistas el du kunĉarniritaj metalaj platoj, mulditaj por krei la karakterizaj kvadrataj kavetoj de vafloj. Oni enŝutas la farunbataĵon, kaj fermas la platojn por baki la vaflon. La kuirhejton produktas kutime interna elektra hejtilo, tamen iajn vafloferojn oni tenas per prenilo super flamoj aŭ alia hejtilo.
László Zimay
László Zimay naskiĝis la en Gyöngyös, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Patro de Zimay estis armea dirigento, kiu jam frue instruis muzikon al la juna László. Li frekventis gimnaziojn en Kecskemét kaj escepte en 1847 en Tata (Hungario). Jam dum la gimnaziaj jaroj li pianadis kaj komponadis. Li maturiĝis en 1854, poste li piankoncertis en pluraj hungaraj urboj. En la sekva jaro li translokiĝis al Pest (urbo), kie unue li studis juron (ŝajnas, ne finstudis), poste muzikon de Mihály Mosonyi. En la 1860-aj jaroj li estis korusestro, iom poste li estis muziklernejestro en Buda, en la 1890-aj jaroj li instruis en la nacia muziklernejo (nuntempa konservatorio). Li ricevis reĝan premion en 1896.
Vaflofero
La vaflofero estis unue patentita en Usono de Cornelius Swarthout, de Troy, Nov-Jorkio, la. Lian vafloferon hejtis karbostovo, kaj konsistis el plato kaj kovrilo. Oni devis transturni la vaflon por kuiri ambaŭ flankojn.
Villar y Velasco
Villar y Velasco [biĜAR ibeLASko] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas formita de la domaroj Villar del Maestre kaj Cuevas de Velasco, kiu estas la municipa ĉefurbo.
Radikala feminismo
Radikala feminismo estas vidpunkto en feminismo, kiu subtenas radikalan reordigon de la socio, kie vira supereco estas forigita en ĉiuj sociaj kaj ekonomiaj kuntekstoj.
Radikalaj feministoj klopodas aboli patriarkecon per defiado de ekzistaj sociaj normoj kaj institucioj, anstataŭ per pure politika procedo. Tio inkludas defion al la nocio de tradiciaj seksaj roloj, kontraŭon al la seksa objektigado de virinoj, kaj plivastigon de la publika konscio pri aferoj, kiaj seksperforto kaj perforto kontraŭ virinoj.
Paulo Rónai
Paulo RÓNAI (naskiĝis la en Budapeŝto; mortis la  en Nova Friburgo ĉe Rio-de-Ĵanejro) estis doktoriĝinta romanistikisto kaj la ĉefa aŭtoro pri interlingvistiko en Brazilo.
Radikala feminismo
Frua radikala feminismo, elmerĝinta el la dua ondo de feminismo en la 1960-aj jaroj, kutime vidis patriarkecon kiel "trahistoria fenomeno", antaŭa ol aŭ pli profunda ol aliaj formoj de subpremado, "ne nur la plej malnova kaj plej universala formo de dominado sed la ĉefa formo" kaj la modelo por ĉiuj aliaj. Postaj politikoj, derivitaj de radikala feminismo, etendis de kultura feminismo ĝis pli sinkretismaj politikoj, kiuj metis aferojn kiel klason kaj ekonomion samnivelen kun patriarkeco kiel fontoj de subpremado.
Paulo Rónai
Studoj kaj antaŭmilita tempo
Rónai estis filo de Miksa kaj Gisela Loewy Rónai. Lia patro estis librovendisto. Rónai studis sep semestrojn en la budapeŝta universitato kaj kvin semestrojn en la pariza Sorbonne, lerninte ankaŭ en feriaj kursoj en la Alliance Française de Parizo kaj en la Universitá per Stranieri en Perugia (Italio). Li ricevis diplomojn de instruisto pri la latina, franca, itala kaj hungara lingvoj. Li doktoriĝis pri latina kaj latinida filologio kaj instruis en hungaraj mezlernejoj. Samtempe li laboris kiel tradukanto de Nouvelle Revue de Hongrie en Budapeŝto kaj kunlaboris al multaj periodaĵoj hungaraj kaj francaj. De 1934 ĝis 1940, Rónai instruis la latinan, francan kaj italan en du mezlernejoj de Budapeŝto, kaj de 1933 ĝis 1938 krome en la tiea "Societá Dante Alighieri".
Rónai aŭtodidakte lernis la portugalan kiel hobio. Li tradukis aron de portugalaj kaj brazilaj poemoj kaj prelegis en Budapeŝto pri brazila literaturo. Li kontaktis la poeton Ruy Ribeiro Couto, tiam ambasadoro de Brazilo en Hungario. Poste, Rónai skribis pri tio la libron "Como Aprendi o Português e Outras Aventuras" (Kiel mi lernis la portugalan kaj aliaj aventuroj).
Radikala feminismo
Radikalaj feministoj lokas la radikan kaŭzon de la subpremado de la virino en patriarkecaj seksaj rilatoj, kontraŭe al juraj sistemoj (kiel en liberala feminismo) aŭ klaskonflikto (kiel en anarki-feminismo, socialisma feminismo, kaj marksisma feminismo).
Paulo Rónai
Dua mondmilito kaj elmigro al Brazilo
Dum la dua mondmilito Rónai estis arestita de nazioj kaj metita en "labortendaro" apud Budapeŝto. La ambasadoro Ribeiro Couto komunikis tion al Itamaraty (Brazila ministerio de eksteraj rilatoj) kaj konvinkis la brazilan registaron oficiale inviti Rónai por elmigri al Brazilo, tiel savante lin.
Rónai alvenis al Brazilo en 1941 kaj edzigis per prokuro al Magna, amikino, kiu restis mallibera en labortendaro. Ŝi estis murdita de nazioj antaŭ aprobo de sia eliro. En 1952, Rónai edziĝis al Nora Tausz, fama atletino, itala judino de Fiume (hodiaŭ Rijeko en Kroatio). Kun ŝi, li havis du filinojn, la ĵurnalistinon Cora Rónai kaj la muzikistinon Laura Rónai. Post la milito, li alvenigis al Brazilo sian patrinon; lia patro estis mortinta dum pafado.
Radikala feminismo
Konkuranta kritiko fare de neblankaj feministoj pri radikala feminismo, konata kiel la "reviziisma feminisma teorio," formis parton de la teoria bazo por la fako intersekca teorio.
Villar y Velasco
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 92 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,49 loĝ/km².
Paulo Rónai
Dua mondmilito kaj elmigro al Brazilo
En Brazilo, li kontaktis intelektulojn, kiel la vortaristojn Aurélio Buarque de Holanda kaj Antônio Houaiss kaj la poeton Carlos Drummond de Andrade. Li skribis lernolibrojn pri la franca kaj la latina por brazilanoj kaj instruis en Colégio Pedro II en Rio-de-Ĵanejro.
Radikala feminismo
Kvankam oni ofte konsideras radikalan feminismon transfobia, tio ne estas universala kvalito de la ideologio. Andrea Dworkin, tre influa radikala feministo, esprimis subtenon pri transgenraj virinoj, dum aliaj iam kontraŭtransgenraj radikalaj feministoj, ekzemple Gloria Steinem, poste ŝanĝis sian vidpunkton kaj pardonpetis pro la damaĝo kaŭzita per iliaj antaŭaj diraĵoj.
Villar y Velasco
Situo
Villar y Velasco estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 978 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 61,77 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°08′25″N 2°24′59″Ok.
Paulo Rónai
Dua mondmilito kaj elmigro al Brazilo
Dum la periodo de la militista diktaturo Rónai estis "ĵurinta tradukisto" de cenzuro pri la franca lingvo. Li fondis la Associação dos Professores de Francês do Rio de Janeiro (Asocion de instruistoj pri la franca de Rio-de-Ĵanejro) kaj la Associação Brasileira dos Tradutores (Brazilan asocion de tradukistoj) kaj estis "Visiting Professor" de la Universitato de Florido en 1967. Li gvidis kursojn kaj prelegis pri brazila literaturo en Parizo, Tuluzo, Rennes, Neuchâtel, Budapeŝto kaj Tokio.
Stacio Taneiĉi
Stacio Taneiĉi (種市駅 [taneiĉi-eki]) estas stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi lokiĝas en Hirono, Gubernio Iŭate, Japanio.
Paulo Rónai
Honorigoj
Rónai ricevis la titolojn de "civitano de Rio-de-Ĵanejro" kaj "honora civitano de Rio-de-Ĵanejro", la premion Silvio Romero de la Academia Brasileira de Letras (Brazila Akademio de Beletrismo) kaj en 1981 la trijaran premion Nath Horst de la Internacia Federacio de Tradukistoj. En la sama jaro li ankaŭ ricevis la premion de la União Brasileira de Escritores (Brazila unuiĝo de verkistoj). Li estis ano de la brazila PEN-Klubo.
Rónai kiel interlingvisto
Krom multajn lernolibrojn pri la franca kaj la latina, Rónai skribis du verkojn pri interlingvistiko:
Ĝi estis tradukita al la germana, pliampleksigita per kvar ĉapitroj:
Kaj la ege kompletan
Ĝi ankoraŭ estas rigardata kiel la plej grava verko pri interlingvistiko en portugala lingvo.
Kritiko
La precipajn kritikojn kontraŭ lia verko "La batalo kontraŭ Babelo" (1964/1969) Rónai mem anticipas en la enkonduko de la pli ampleksigita germana eldono. Ĝi ne pretendas esti scienca verko, sed "leĝera felietonaro" celanta la "amatoran filologon" (p. 9–10). Rónai due plene konsciiĝas, ke li ne "pesas", sed egale kaj samrange traktas kaj efermerajn projektojn de planlingvoj kaj plene evoluintajn planlingvojn kia Esperanto, kiuj sukcesis ekvivi kaj ekhavi socian bazon.
Abunde ilustrita per la plej konataj fotoj de ekzemple L.L. Zamenhof, Johann Martin Schleyer (la aŭtoro de Volapuko) kaj aliaj konataj lingvo-kreintoj, inkluzive de du fotoj de la kaduko kabano en Veisejaj "en kiu Zamenhof ellaboris la mondan helplingvon Esperanto", ĝi estas plaĉa, facila legaĵo, kiu tamen havas preskaŭ neniun originan aŭ eĉ nur originalan ideon, strukturigon, sistemigon aŭ profundigon de la temo. La priskribo de Esperanto estas malpreciza kaj laika en la stilo de propagandaj folioj de antaŭ la unua mondmilito. La kritiko de Esperanto ne transpasas tion, kion oni jam povas legi en la Histoire de la langue universelle de Louis Couturat kaj Léopold Leau de 1907 (represo 2001) kaj senescepte restas ĉe la surfaco (diakritaj literoj, "superflua" akuzativo, "superflua" akordiĝo de substantivo kaj adjektivo ktp.). La uzita literaturo, sur kiu Rónai bazas sian juĝon, jam en 1964 estis ne plu aktuala. Li ekzemple eĉ ne citas la fakajn periodaĵojn "Lingva Kritiko" aŭ "Esperantologio". Mencion de Eugen Wüster oni same ne trovas kiel liston de literaturo. Plenrajte Detlev Blanke eĉ ne mencias la verkon de Rónai en sia ampleksa elektita bibliografio de baza scienca literaturo pri interlingvistiko. Ĝi neniam celis esti, probable neniam estis kaj hodiaŭ certe ne (plu) estas serioza verko pri la temo.
Bedaŭrinde estas, ke malgraŭ siaj evidentaj mankoj kiel scienca verko ĝi tamen iom vaste penetris universitatajn seminariojn almenaŭ en Germanio kaj prezentis malseriozan, oblikvan kaj malaktualan bildon pri interlingvistiko al pluraj generacioj de studentoj.
Ferlo
Ferlo estas rivero, regiono kaj dezerto en la nordo de okcidentafrika ŝtato Senegalo.
Dezerto Futa Ferlo
Dezerto Futa Ferlo estas dezerto-aridejo 70.000 km² vasta, kiu okupas grandan parton de la regiono inter Ferlo- kaj Senegal-rivero, pli ol trionon de Senegalo. Ĝi estas parto de Sahelo, la jara precipitaĵo estas 300 mm.
Villar y Velasco
Situo
La municipa teritorio limas kun tiuj de Abia de la Obispalía, Fuentenava de Jábaga, Huete, Villarejo de la Peñuela, Villas de la Ventosa kaj Los Valdecolmenas.
Ferlo
Dezerto Futa Ferlo
La vegetaĵaro estas magra. Unu el la malmultaj agrikulturaj produktoj estas Arabgumo, produkto el la senegala akacio. Centro de la regiono estas urbeto Linguère kun ĉirkaŭ 13.000 loĝantoj.
Hersdorf
Hersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Villar y Velasco
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villar y Velasco, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villar y Velasco kie oni alvenis al la nunaj 92.
En 1976 oni aprobis la kunigon de la iamaj municipoj Cuevas de Velasco kaj Villar de Velasco, kio okazigis la kreon de la nova municipo Villar y Velasco.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Caminata
Caminata estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Piaĉenco.
La 1-an de de januaro de 2018, kun la kuniĝo kun Nibbiano kaj Pecorara, naskiĝis la nova komunumo de Alta Val Tidone.
Hurezu Mare
Hurezu Mare (hungare: Nántű, germane: Nanten) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Satu Mare. Administre ĝi apartenas al Supuru de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 930 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 603 (rumanoj, 11% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Nántű apartenis al Hungario, (Szatmár).
Kłobuck
Kłobuck (jen pole, Klobutzko) estas urbo en la Silezia provinco de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kłobuck kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Kłobuck.
Samojeda grupo
[[Dosiero:Uralic-Yukaghir.png|thumb|300px|Geografia distribuo de Finn-ugraj, samojedaj kaj la jukagira lingvoj.
.]]
Seon (stacidomo)
Seon estas fervoja stacidomo en Seon, Svislando.
Anizila izobuterato
Anizila izobuterato aŭ C11H14O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izobuterata acido kaj anizila alkoholo. Anizila izobuterato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Anizila izobuterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Anizila izobuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Le Bémont
Le Bémont estas komunumo en la distrikto Franches-Montagnes en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 326 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Le Bémont situas oriente de la distriktĉefloko Saignelégier. La vilaĝa kerno troviĝas sur sudodeklivo norde de la altebenaĵo de la Liberaj Montoj. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝetoj La Bosse, Les Communances, Les Cufattes, Sous-le-Bémont kaj Les Rouges-Terres.
Trafiko
La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de la Ĵurasaj Fervojoj de Saignelégier al Glovelier. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 18 de La Chaux-de-Fonds al Delemonto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Le Bémont datiĝas el la jaro 1330 kiel Le Belmont.
Dum mezepoko Le Bémont apartenis al la Senjorejo Liberaj Montoj, kiu troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 Le Bémont apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento Mont-Terrible, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Le Bémont al la distrikto Franches-Montagnes de la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Le Bémont apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Kataro (ponardo)
Kataro, ankaŭ Bundi-ponardo estas mallonga pikarmilo el Persio kaj Nordindio.
Priskribo
Kataro havas nekutiman horizontalan prenilon, pro kio la tranĉo situas supre de la fingra maleolo de la portanto. Oni uzas la kataron tipe en proksimbatalo, ĉar ĝi estas konvena trapiki la armaĵon. Ĝia pintoparto estas triangula.
Berberis gagnepainii
Berberis gagnepainii estas plantspecio el la genro de Berberisoj (Berberis), kiu hejmiĝas en Ĉinujo. La aŭtoro, kiu priskribis la specion unuafoje, estis Camillo Karl Schneider. Li donis al la planto la nomon honore al la franca botanikisto François Gagnepain (1866–1952).
Disvastigo
La hejmregiono de la gagnepain-a berberiso estas la okcidenta parto de Ĉinujo. Ĝi enkondukiĝis en 1904 en Eŭropo fare de Ernest Henry Wilson, kiu de 1899 ĝis 1905 por la hortikultura entrepreno Veitch and Sons kiu en okcidenta kaj meza Ĉinujo kolektis plantojn.
Priskribo
La Gagnepain-a berberiso estas malgranda, dense kreskanta, ĉiamverda arbedo kun vertikalaj branĉoj. La multnombraj folioj havas rande multajn pikilojn, kiuj longas ĝis 10 cm kaj estas mallarĝaj. La supra surfaco de la folioj estas malbrile verda kaj la malsupra surfaco brile verda. La tripartaj folidornoj longas ĝis 2 cm. La flavaj floro staras po ses aŭ dekdu floraroj. La fruktoj estas nigraj kaj prujkovritaj beroj.
Uzado
Kiel multaj aliaj berberisoj ankaŭ ĉi-tiu specio estas uzata kiel ornamarbedo. Ĝi taŭgas por ĝia kreskoformon kiel netrairebla heĝo.
Formoj
La gagnepain-a berberiso estas tre formriĉa. Multaj kultivataj naturaj varioj apartenas al Berberis gagnepainii var. lanceifolia AHRENDT.
Hibridoj
La specio hibridiĝas ofte kun aliaj specioj :
Domo de Aŭgusto
La Domo de Aŭgusto, aŭ en latino Domus Augusti, distingenda el la Domus Augustana de Domiciano, estas la unua ĉefa loko kiam oni eniras en la Palatina Monteto en Romo, Italio. Historie, tiu domo estis identigita kiel ĉefa rezidejo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro. La Domus Augusti situas ĉe la tiel nomita Kabano de Romulo kaj ĉe aliaj lokoj kiuj havas konektojn kun la fondo de Romo. Tiu rezidejo enhavis komplekson de strukturoj kiuj estis situaj ĉirkaŭ la Templo de Apolono Palatinano.
La Domus Augusti estu nekonfuzenda kun la najbara Domus Augustana, nome parto de la vasta palaca komplekso konstruita de la imperiestro Domiciano en la Palatino en la 92 p.K.
(19038) 4764 P-L
(19038) 4764 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Desvres
Desvres estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Université de Tours
La Universitato de Tours (Université de Tours), antaŭe Universitato de Tours François Rabelais, estas publika universitato en Tours, Francio. Fondita en 1969, la universitato antaŭe estis nomita laŭ la franca verkisto François Rabelais. Ĝi estas la plej granda universitato en la regiono Centro-Valo de Luaro. En julio 2015, ĝi estas membro de la regiona universitata asocio Leonardo da Vinci firmigita Universitato.
Sonhajoj
La sonhajoj estis etno kaj regno en Afriko inter la 15-a kaj 17-a jarcentoj. La sonhaja regno situis en la hodiaŭa Malio kun vasteco de proksimume 50.000 km². Nun la sonhajoj vivas en la modernaj ŝtatoj Malio, Burkino kaj Niĝero.
Homún
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6951 loĝantojn. El tiuj estis 3529 viroj kaj 3422 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 17 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 65 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3965 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3125 scipovis legi kaj skribi kaj 839 personoj estis analfabetoj. Do 21,16% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6112 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3852 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 63% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nesocia
La nesocia termino rilatas al tiu individuo kun forta manko de motiviĝo por partopreni en la socia interago kaj/aŭ la prefero por la solecaj aktivecoj. La nesocia termino estas malsama de kontraŭsocia ĉar ĉi tiu implicas malamon aktivan aŭ antagonismon al aliaj personoj aŭ al la socia ordo ĝenerale. Ĉi tiu deklivo ofte estas konfuzata kun homevitemo.
La individuo ĝenerale, kiel membro de socio, kunhavas kun aliaj homoj difinitajn valorojn, normojn, modelojn kaj simbolojn establitajn, kiuj faciligas la kunvivadon. Tamen, ne ĉiuj individuoj prezentas la saman aliĝon al tiuj normoj kaj valoroj. La adapto al la socia medio implicas malsamajn gradojn de konformeco dependante de la submetiĝo aŭ libereco decida de la individuo kaj de la rigideco aŭ tolero de la socio. Pro tio, la socia adapto ne implicas nepre konformecon, sed povas kunporti la novigon aŭ modifon de la elementoj, kiuj integras difinitan kulturon aŭ socion.
Cáparra
Cáparra [Kaparra] estas antikva urbo de Hispanio situa en la nordo de Ekstremaduro, en la komarko de la Valo de Alagón, ene de la romia provincia nome Lusitania. Ĝi estas trapasata de la nomata Vía de la Plata. Ĝi estas senhoma aktuale kaj datiĝas de epoko antaŭromia.
Ĝi havas etendon de ĉirkaŭ 12 ha, kvankam la iama murego ĉirkaŭas pli grandan teritorion, de ĉirkaŭ 16 ha.
Cáparra estis pli malgranda kaj malpli grava ol aliaj romiaj urboj de Iberio, sed ĝi estis strategie inter la ĉefaj urboj inter la rivero Taĵo kaj la montaro Sierra de Gredos, tio estas Caurium (Coria), Augustóbriga (Talavera la Vieja) kaj Egitania (Idanha-a-Velha) en la nuna Portugalio.
La nomo de la urbo ne estas de latina deveno, sed antaŭromia, probable de vetonoj, kiel la propra deveno de la prasetlejo. Oni konas aliajn nomojn kiel: Capara, Cappara, Capera kaj Kapasa.
Situo
La ruinoj troviĝas ĉe la arbareto Casablanca, inter la municipaj teritorioj de Oliva de Plasencia kaj Guijo de Granadilla, ene de la Valo de Alagón, ĉe la rivero Ambroz, sur monteto kiu hegemonias super la rivero kaj la proskiima valo.
Oni atingas Cáparra ekde la ŝoseo A-66 aŭ la N-630, laŭ la devojiĝo al Guijo de Granadilla, aŭ ekde la krucvojo de Villar de Plasencia.
Historio
La ekzisto de la urbo estas tre bone dokumentata ekde la antikveco. Ptolemeo mencias ĝin kiam ĝi formis parton de la teritorio de la vetonoj, sed aliaj historiistoj lokigas ĝin ene de la teritorio de lusitanoj, el kio supozeblas, ke la urbo estis ĉe la limo inter ambaŭ popoloj.
Post la jaro 74 m.K., kiam la imperiestro Vespasiano proklamis la Edikton de Latineco por la provincoj de la tiama Hispanio, la urbo akiris la kategorion de municipo laŭ latina juro -municipium kun ius latii minor-, kvankam oni ne konas la precizan daton sed dum la Dinastio de Flavioj. De tiamCapara ekdisvolviĝis kiel urbo kaj de tiam devenas plej parto de la restaĵoj, inter ili la fama kvarfrunta arko, ĉefa simbolo.
Dum la Frua Mezepoko, la urbo ekloĝiĝis kaj ĉefe post la islama invado, kaj poste ne estas informo ĉu ĝi denove reloĝiĝis, sed ŝajne ne post la konkero fare de la kristanaj regnoj.
Arko de Cáparra
La konata kiel tetrapylum estas la plej grava konstruaĵo restanta ĝis nun. Temas pri kvarfronta pordego aŭ arko, la ununura en Hispanio kun ties karakteroj. Ĝi situas en la centro de la urbo, bordita de la Forumo kaj la publikaj banejoj kaj aliaj ĉefaj monumentoj. Estas tre probable ke en ĝi kunfluis la du ĉefaj stratoj: la Kardo kaj la Dekumano.
Ĝi estas tre bone dokumentata, danke al la surskribaĵoj konservitaj sur ĝi kaj ĉefe sur tiu de la dekstra piliero de la suda fronto, kie oni mencias "Marcus Fidius Macer", kiu tre verŝajne konstruigis la arkon por plenumo de la testamento de siaj gepatroj. Temas pri gravulo de la urbo. La konstruo eble okazis fine de la 1-a jarcento.
Surgrunde ĝi estas 8,60 por 7,35 m, kaj alta 13,30 m en sia origina stato. La monumento bazas sur kvar pilieroj kiuj subtenas kvar duoncirklajn arkojn ornamitajn per diversaj ornamaĵoj kaj eble iam per skulptaĵoj.
Termobanejoj
La publikaj termobanejoj de Cáparra lokiĝas en la nordokcidenta pinto de la antikva urbo romia, ĉe la decumanus maximus aŭ ŝoseo de La Plata. La unua fazo de konstruado korespondas al epoko de Flavioj, kiam la urbo akiris la kategorion de municipium.
Temas pri kvadrata konstruaĵo kun orientiĝo norde-suden. La propraj banejoj estas situaj en la centro de la konstruaĵo. Sude estas la Palestra, ksj norde kelkaj tabernae, ĉu lignomagazenoj aŭ administraj oficejoj. Ili estas 33 m longaj kaj 36 m larĝaj.
Oliv-oleo
Oliv-oleo estas oleo akirita el olivoj kaj originas en la Mediteranea regiono de prahistorio.
Specoj de olivoleoj
Eŭropa Unio per regularo CE 2658/91, modifita poste per CE 1513/01 kaj CE 1989/03, diktas la komercajn kategoriojn de olivoleoj laŭ la ĉi suba tabelo:
1) OLIVOLEOJ PURAJ
La oleoj akiritaj el la olivarba frukto nur per mekanikaj aŭ aliaj fizikaj procedoj ne modifantaj la oleon, kaj ne ricevintaj traktadojn kromajn ol lavado, dekantado, centrifugado kaj filtrado. Estas ekskluzivitaj tiuj oleoj akiritaj per solvantoj aŭ per kemiaj aŭ biokemiaj helpiloj, aŭ per procedoj de reesterigo, kaj kiu ajn miksaĵo el oleoj alispecaj.
Tiaj oleoj estas klasifitaj kaj nomataj kiel ĉi-sekve:
a) Olivoleo plej pura
Olivoleo pura kies libera acideco, esprimita per oleata acido, estas maksimume 0,8 g el 100 g kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio;
b) Olivoleo pura
Racova
Racova [rakova] (hungare: Rákosterebes rakoŝterebeŝ) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Tăşnad. Administre ĝi apartenas al Supuru de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 672 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 351 (rumanoj).
Oliv-oleo
Specoj de olivoleoj
Olivoleo pura kies libera acideco, esprimita per oleata acido, estas maksimume 2 g el 100 g kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio;
Olivoleo pura kies libera acideco, esprimita per oleata acido, estas pli ol 2 g el 100 g kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio.
2) OLIVOLEO RAFINITA
Olivoleo akirita el la rafinado de la olivoleo pura, kun procento de libera acideco, esprimita per oleata acido, ne supera al 0,3 g el 100 g, kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio.
3) OLIVOLEO – KONSISTANTA EL OLIVOLEOJ RAFINITAJ KAJ OLIVOLEOJ PURAJ
Olivoleo akirita per miksado de olivoleo rafinita kun olivoleo pura (malsama ol lampoleo), kun procento de libera acideco, esprimita per oleata acido, ne supera al 1 g el 100 g, kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio.
4) OLIVREKREMENTA OLEO KRUDA
Oleo akirita el la olivrekremento per solvantoj aŭ per fizikaj procedoj, aŭ oleo responda al oliva lampoleo, escepte de kelkaj specifaj kvalitoj. Estas ekskluzivitaj la oleo akirita per la reesterigo kaj la miksaĵoj kun oleoj alispecaj. Ĝi devas havi la kvalitojn difinitajn por ĉi tiu kategorio.
5) OLIVREKREMENTA OLEO RAFINITA
Oleo akirita el rafinado de la olivrekrementa oleo kruda, kun procento de libera acideco, esprimita per oleata acido, ne supera al 0,3 g el 100 g, kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio.
6) OLIVREKREMENTA OLEO
Oleo akirita per miksado de olivrekrementa oleo rafinita kaj olivoleo pura kun olivoleo pura (malsama ol lampoleo), kun procento de libera acideco, esprimita per oleata acido, ne supera al 1 g el 100 g, kun la kvalitoj difinitaj por ĉi tiu kategorio.
Rafinado
Dum la rafinada procedo, la oleo perdas la purecon ĉar ĝi kontaktas organikaj solvantojn aŭ kemiaĵonj, kaj tiel ankaŭ vitaminoj kaj kontraŭ-oksidantoj perdiĝas. Pro tio, rafinita oliveoleo preskaŭ ne havas biologian valoron kaj tial endas por ujiĝado kaj komercado miksi ĝin kun pura olivoleo, tiel ke ĝi fariĝas miksita oleo.
Nutrado kaj sano
Olivoleo, ĉu "plej pura" aŭ "pura", estas riĉplena je vitaminoj A, D, E kaj K. Ĝi faciligas la korp-kaptadon de mineraloj kiel kalcio, fosforo, magnezio kaj zinko, ĝi efikas en la digesta procezo, malhelpante pirozon kaj faciligante la intestan trafikon. Ĝi helpas kontroli la sangopremon kaj la sangonivelon de glukozo. La alta kvanto de polifenoloj (natura kontraŭ-oksidanto) en oliva oleo evitas degenerajn malsanojn kiel Alzheimer-malsano, kaj agas kontraŭ maljuniĝo. Ĝi ankaŭ malpliigas la riskon de kormalsanoj per kreskigo de bona kolesterolo.
Por la infana nutrado, la sola uzo de olivoleo en manĝoj (salatoj, kuirpotoj kaj fritita) rilatas al malpli da pezakiro dum infanaĝo, kaj ankaŭ al pli favora ĉelariĝo grashista por la plenkreskula tempo.
Jeanne Calment, unu el la homoj plej aĝaj en la mondo mondo (122 jaroj) diris, ke liaj plej ŝatataj nutraĵoj estis olivoleo, Oportovino kaj ĉokolado.
Produktokvantoj
La monda produkto de olivoleo sumas 2,72 milionoj da tunoj.
Jenaj landoj sumas 99,5 % el la tuto : (nombroj:tunoj) plus elcentkvoto
Helbe-vejro
La Helbe-vejro (germane: Helbewehr) estas historia teknika monumento. Ĝi situas je ĉ. 2 km nordokcidente de Westgreußen, Germanio.
Priskribo
La rivero Helbe, flanka rivero de Unstrut, fontas proksime de Helbedündorf-Friedrichsrode, trafluas la superan Helbe-valon, dividiĝas ĉe vejro inter Wasserthaleben kaj Westgreußen kaj fluas tiuoke per tri parte paralelaj akvujoj (Schwarzburger Helbe, Steingraben, Sächsische Helbe) ĝis la rivero Unstrut apud Griefstedt. La akvosistemo nombriĝas inter la plej imponaj mezepkaj konstruaĵoj en la regiono de Norda Turingio. Danke al sia idilieca situo ĝi iĝis elirpunkto por multaj turismaj kaj sportaj agadoj. Inter la muelejoj estas eĉ hodiaŭ kelkaj funkciantaj, ekz. Pfaffenhofmühle kaj Neumühle en Clingen aŭ Steinfahrtsmühle-Ziegenhof Peter en Greußen.
Historio
La unua vejro apud Westgreußen konstruitis laŭ komisio de la Germana Kavalira Ordeno inter 1268 kaj 1282 fare de monakoj. Tiam kreitis artefarita flanka branĉo (=Schwarzburger Helbe). Estiĝis tiam ne tute 20 grenaj kaj oleaj muelejoj, la vejro divida ĉe Westgreußen, kvin pli malgrandaj vejroj, fluo super Steingraben por uUpferhelbe kaj tri fluoj tra Clingen. La utiligo de akvopovo (i.a. ankaŭ por isato kaj kupro prosperigis la regionon dum jarcentoj.
Sächsische Helbe fakte estiĝis pli malfrue inter 1368-1373 laŭ instigo de la turingia landgrafo Balthasar por sekurigi la akvovprovizadon de la urbo Weißensee. Ĉirkaŭ la jaro 1530-a Kupferhelbe ekfluigitis, kiu movis la muelejojn Neumühle kaj Alte Ölmühle en Clingen kiel ankaŭ Stadtmühle en Greußen. Katastrofoj akvegaj damaĝis ofte la tutan sistemon. En 1827 la lignaj superaj konstruaĵoj de la eroj apud Westgreußen tiom detruitaj estis, ke en 1828 faritis nova solida ŝtona aĵo 30 metrojn pli supre. En 1927/28 betonaj muroj estis aldonitaj. Ekde 1982 la tuto estas teknika protektinda monumento. Inter 1998-2001 en ŝtalbetonkonstrumaniero multaj aferoj nove faritis kerne kaj poste ekstere por aspektaj kialoj malnovigitis. En junio 2001 estis solena malfermo de la monumento.
Stacio Tamagaŭa (Iŭate)
Stacio Tamagaŭa estas stacio de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi lokiĝas en Hirono, Japanio.
Provinco Bolu
Bolu estas provinco en la norda parto de centra Turkio. Ĝi situas en la nigramara regiono (turke Karadeniz Bölgesi) de la lando, do sude de la Nigra Maro. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Bolu.
Lineara bildigo
En matematiko, lineara bildigo aŭ lineara transformo estas funkcio inter du vektoraj spacoj, kiu konservas operaciojn de vektora adicio kaj skalara multipliko. Alivorte, ĝi konservas linearajn kombinaĵojn.
En la lingvo de abstrakta algebro, lineara bildigo estas homomorfio de vektoraj spacoj.
Difino kaj unua konkludo
Se V kaj W estas vektoraj spacoj super la sama korpo K, f : V → W estas lineara bildigo, se por ĉiuj du vektoroj x kaj y el V kaj ĉiu skalaro a el K validas la sekvaj du kondiĉoj: Tiuj ĉi kondiĉoj estas ekvivalentaj al tio, ke por ĉiuj vektoroj x1, ..., xm kaj skalaroj a1, ..., am validas:
<!-- Foje, V kaj W povas esti konsiderataj kiel vektoraj spacoj super malsamaj teraj kampoj. Ĝi estas tiam formala al precizigi kiu de ĉi tiuj teraj kampoj estis uzita por la difino de "lineara". Se V kaj W estas (konsiderita, konsideris) kiel (spacoj, kosmoj, spacetoj) super la kampo K kiel pli supre, ni (konversacii, konversacio, prelego) pri K-linearaj mapoj. Ekzemple, la konjugo de kompleksaj nombroj estas R-lineara mapo C → C, sed ĝi estas ne C-lineara.
Matricoj
Se V kaj W estas finidimensia, kaj unu havas elektita (bazas, bazoj) en tiuj (spacoj, kosmoj, spacetoj), tiam ĉiu lineara transformo de V al W povas esti (prezentita, prezentis) kiel matrico; ĉi tiu estas utila ĉar ĝi permesas (betono, konkreta) kalkuloj. Male, matricoj cedi (ekzemploj, ekzemplas) de linearaj transformoj: se A estas (reala, reela) m-per-n matrico, tiam la regulo f(x) = _Ax_ priskribas lineara transformo Rn → Rm (vidi Eŭklida spaco).
Estu esti bazo por V. Tiam ĉiu vektoro v en V estas unike difinita per la koeficientoj en Se f : V → W estas lineara transformo, kiu (implicas, enhavas) (tiu, ke) la funkcio f estas tute difinita per la (valoroj, valoras) de
Nun estu esti bazo por W. Tiam ni povas prezenti la (valoroj, valoras) de ĉiu f(v_j) kiel Tial, la funkcio f estas tute difinita per la (valoroj, valoras) de a_{i,j}.
Se ni meti ĉi tiuj (valoroj, valoras) enen m-per-n matrico M, tiam ni povas oportune uzi ĝi al komputi la valoro de f por (ĉiu, iu) vektoro en V. Por se ni loko la (valoroj, valoras) de en n-per-1 matrico C, ni havi _MC_ = f(v).
Sola lineara transformo (majo, povas) esti (prezentita, prezentis) per multaj matricoj. Ĉi tiu estas ĉar la (valoroj, valoras) de la eroj de la matrico dependi sur la (bazas, bazoj) (tiu, ke) estas elektita.
(Ekzemploj, Ekzemplas) de linearaj transformaj matricoj
Iuj specialaj okazoj de linearaj transformoj de du-dimensia spaco R2 estas iluminanta:
Formante novaj linearaj transformoj de donitaj aĵoj
La komponaĵo de linearaj transformoj estas lineara: se f : V → W kaj g : W → Z estas lineara, tiam do estas g o f : V → Z.
Se f1 : V → W kaj f2 : V → W estas lineara, tiam do estas ilia (sumo, sumi) f1 + f2 (kiu estas difinita per (f1 + f2)(x) = f1(x) + f2(x)).
Se f : V → W estas lineara kaj A estas ero de la tera kampo K, tiam la mapo _af_, difinis per (_af_)(x) = A (f(x)), estas ankaŭ lineara.
Tial la aro L(V,W) de linearaj mapoj de V al W (formoj, formas) vektora spaco super K sin. Plue, en la (kesto, okazo) (tiu, ke) V=W, ĉi tiu vektora spaco estas asocieca algebro sub komponaĵo de (mapoj, mapas), ekde la komponaĵo de du linearaj mapoj estas denove lineara mapo, kaj la komponaĵo de (mapoj, mapas) estas ĉiam asocieca. Ĉi tiu (kesto, okazo) estas diskutita en pli detalo pli sube.
Donita denove la finia dimensia (kesto, okazo), se (bazas, bazoj) havi estas elektita, tiam la komponaĵo de linearaj mapoj korespondas al la matrica multipliko, la aldono de linearaj mapoj korespondas al la matrica adicio, kaj la multipliko de linearaj mapoj kun (skalaroj, skalaras) korespondas al la multipliko de matricoj kun (skalaroj, skalaras).
(Endomorfioj, Endomorfias) kaj (aŭtomorfioj, aŭtomorfias)
Lineara transformo f : V → V estas endomorfio de V; la aro de ĉiuj tia (endomorfioj, endomorfias) Fino(V) kaj ankaŭ aldono, komponaĵo kaj skalara multipliko kiel difinis pli supre (formoj, formas) asocieca algebro kun identa ero super la kampo K (kaj en aparta ringo). La identa ero de ĉi tiu algebro estas la identa mapo _id_ : V → V.
(Dissurĵeta, Bijekcia) endomorfio de V estas (nomita, vokis) aŭtomorfio de V. La komponaĵo de du (aŭtomorfioj, aŭtomorfias) estas denove aŭtomorfio, kaj la aro de ĉiuj (aŭtomorfioj, aŭtomorfias) de V (formoj, formas) grupo, la aŭtomorfia grupo de V kiu estas signifita per _Aut_(V) aŭ Gl(V).
Se V havas finia dimensio n, tiam Fino(V) estas izomorfia al la asocieca algebro de ĉiuj n per n matricoj kun elementoj en K. La aŭtomorfia grupo de V estas izomorfia al la ĝenerala lineara grupo Gl(n, K) de ĉiuj n per n (neŭtrigebla, inversigebla) matricoj kun elementoj en K.
Kerno kaj bildo
Se f : V → W estas lineara, ni difini la kerno kaj la bildo de f per _ker_(f) estas subspaco de V kaj _im_(f) estas subspaco de W. Jena dimensia formulo estas ofte utila:
La nombro krepuska(_im_(f)) estas ankaŭ (nomita, vokis) la rango de f kaj skribita kiel _rk_(f), aŭ iam, ρ(f); la nombro krepuska(_ker_(f)) estas (nomita, vokis) la _nullity_ de f kaj skribita kiel ν(f). Se V kaj W estas finia dimensia, (bazas, bazoj) havi estas elektita kaj f estas (prezentita, prezentis) per la matrico A, tiam la rango kaj _nullity_ de f estas egala al la rango kaj _nullity_ de la matrico A, respektive.
Kontunueco
lineara transformo inter (normohavaj spacoj, normitaj spacoj) estas kontinua kaj barita, ekzemple, kiam la domajno estas finidimensia. Ekzemplo de nebarita, de ĉi tie ne kontinua, lineara transformo estas diferencialado, kun la maksimuma normo (funkcio kun minuskla (valoroj, valoras) povas havi derivaĵo kun granda (valoroj, valoras)). Vidi: nekontinua lineara mapo.
Aplikoj
Specifa apliko de linearaj transformoj estas en la kampo de komputa neŭrologio. Ekzemplo de sistemo estante modelis estas la _innervation_ de _V1_ (unuagrada vida _cortex_) per la retino. Ĉi tiu transformo estas (nomita, vokis) la _logmap_ transformo. Ĉi tiu speco de transformo estas sciata kiel domajna koordinata transformo kaj provizas matematika modelo de kiel neŭronaj ŝtatoj povas esti _conferred_ en la sistemo (_CNS_ kaj _PNS_), kiam ŝanĝi de (ŝtato, stato, stati) estas postulita, kiel de la retino al _V1_ kiel antaŭe menciis.
Alia specifa apliko estas por geometria (transformoj, transformas), kiel tiuj (aperis, plenumita) en komputila grafiko, kie la traduko, rotacio kaj krustanta de 2D aŭ 3D (objektoj, objektas) estas (aperita, plenumita) per la uzi de transforma matrico.
Alia apliko de ĉi tiuj (transformoj, transformas) estas en tradukilo (optimumigoj, optimumigas) de (nestita, nestis) cikla kodo, kaj en _parallelizing_ tradukilaj teknikoj.
-->
Montpon-Ménestérol (stacidomo)
Montpon-Ménestérol estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Montpon-Ménestérol, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
Ĉenpumpilo
Ĉenpumpilo estas tipo de akvo-pumpilo en kiu kelkaj cirklaj diskoj estas metitaj sur senfina ĉeno. Unu parto de la ĉeno eniras en la akvo, kaj la ĉeno funkcias tra tubo, iome pli granda ol la diametro de la diskoj. Ĉar la ĉeno eniras en la tubo, akvo iĝas kaptita inter la diskoj kaj estas levita kaj malŝarĝita pinten. Ĉenpumpiloj estis uzitaj dum jarcentoj en antikva Mezoriento, Eŭropo, Ĉinio, kaj antikva Egipto.
(11983) 1995 UH6
(11983) 1995 UH6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
PG
La literkombino havas plurajn signifojn:
Montpon-Ménestérol
Montpon-Ménestérol estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montponnais.
Pariĝa donaco
Pariĝaj donacoj estas manĝeroj aŭ nemanĝeblaj donaceroj kiuj estas transpasataj al inoj fare de maskloj dum pariĝado aŭ kopulacio. Nemanĝeblaj donaceroj povas esti aĵoj kiaj fragmento de folio aŭ bastoneto, semotufo, aŭ silka balono. Ĉe multaj specioj de animaloj, kiaj birdoj, insektoj kaj araneoj, temas pri manĝero kiu estas transpasata de masklo al ino ĝuste antaŭ la kopulacio. Tio estas kutimo konata kiel pariĝa nutrado. Ĉe kelkaj specioj de insektoj kiaj tetigoniedoj, la nupta donaco estas volvita per la spermo de la masklo. Tiu pakaĵo estas manĝebla spermatoforo. Tiuj kromaj nutraĵoj en la spermo estas asimilataj de la ino kaj supozeble plibonigas la bonfarton de la produktota ido, tiele plibonigante la probablon ke masklo pasas siajn genojn. Nuptaj donacoj povas tiele esti klasitaj en manĝaj kaj reproduktaj donacoj. Nuptaj donacoj povas esti ankaŭ eroj kiuj ne havas rektan valoron kiel manĝo sed utilas kiel indikilo de la maskla bonfarto.
Charles-Augustin Sainte-Beuve
Charles-Augustin Sainte-Beuve estis franca literatura kritikisto kaj verkisto, naskiĝinta la 23an de decembro 1804 en Boulogne-sur-Mer kaj mortinta la 13an de oktobro 1869 en Parizo.
La kritika metodo de Sainte-Beuve fondiĝas sur la fakto ke la verko de verkisto estus antaŭ ĉio la respegulo de sia vivo kaj povus klariĝi per si mem. Ĝi fondiĝas sur la esplorado de la intenco poezia de la aŭtoro (intencismo) kaj sur ties kvalitoj personaj (biografiismo). Tiu metodo estis kritikata poste. Marcel Proust, en sia eseo Contre Sainte-Beuve, estis la unua kiu kontraŭis lin, riproĉante al Sainte-Beuve forgesi, vidi kondamni grandajn aŭtorojn kiaj Baudelaire, Stendhal aŭ Balzac. La formalisma rusa skolo, same kiel la kritikistoj Ernst Robert Curtius kaj Leo Spitzer, sekvos Proust en tiu vojo.
Tiu polemiko inter Sainte-Beuve kaj Proust povas kompreniĝi ankaŭ kiel ŝanĝo de perspektivo de la literatura kritikaro. Fakte, oni devas agnoski al Sainte-Beuve kapablon formala literatura kritiko fondita: li montris ĉe la Salammbô de Flaubert, tiom bone ke Flaubert mem atentis ĝin por la sekvo de sia verko. Nur ĉe li tiu analizo ŝajnas devi resti subigita al la kono de la vivo de la aŭtoro, kaj tie okazas la prusta ŝanĝo: se estas rilato inter la verko kaj la vivo de ties aŭtoro, por Proust estas la unua kiu devas aperi kiel la plej riĉa fonto de instruado pri la profunda senco de la dua. Tiu ŝanĝo estas ĉe la bazo de la poetiko de Proust kaj enkadriĝas en À la recherche du temps perdu.
Adèle Foucher, edzino de la franca verkisto Victor Hugo, havis amaferon kun Sainte-Beuve.
Campegine
Campegine estas komunumo de Italio.
(120348) 2004 TY364
(120348) 2004 TY364 estas tre granda, tre hela transneptuna objekto malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael E. Brown, Chad Trujillo kaj David L. Rabinowitz elde la Observatorio de la Monto Palomar (San-Diego, Kalifornio, Usono).
Por Michael E. Brown, ĝi verŝajne estas nanplanedo kun taksata diametro de 556 km.
En 2012, F. Merlin kaj aliaj anoncis malkovron de glacio de metanolo ĉe ĝia surfaco.
Orbito
Ĝi estas proksima de la en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno kaj ĝia orbita periodo (241,64 jaroj) estas proksima de tiu de Plutono (247,74 jaroj), pro tio ĝi povas esti rigardita kiel plutoneno, tamen ĝia orbito ne krucas la neptunan orbiton.
3044 Saltykov
3044 Saltykov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusaj geastronomoj Natalja Vitaljevna Metlova kaj Nikolaj Efimoviĉ Kuroĉkin elde la krimea stacio de la Astronomia Instituto Ŝternberg de Moskvo, apud Nauĉno; en tiama Sovetunio, nun en Rusio.
Nomo
Ĝia nomo honoras "Nikita Saltikov", avon de Natalja Metlova.
Wagner
Wagner povas esti
1. Germana familia nomo
Stacio Ŝukunohe
Stacio Ŝukunohe estas stacio de JR-Oriento. Ĝi lokiĝas en Hirono, Japanio.
Wagner
Wagner (malnova nomo de metio: ĉarfaristo) estas ofta germana familia nomo, i.a. de la granda germana komponisto Richard Wagner kaj de la figuro el Faŭsto (ne nur en la filozofia ĉefverko de Goethe, sed ankaŭ en simplaj folkloraj marionetaj faŭstaj teatraĵoj).
Pavao
Pavao estis urbo en antikva Barato, 15 kilometrojn oriente de Kuŝinagaro. Ĝi estis la urbo de la malaoj, kiujn la budho Gotamo vizitis en sia lasta vojaĝo el Bogagamo. Li gastiĝis en la mangujaro de Ĉundo Karmaraputro, kiu oferis al li manĝaĵon, kiu estis la lasta kiun la budho manĝis antaŭ eniri al parinirvano. En tiu okazo Anando aŭdis la Sutron de Ĉundo. De Pavao, la budho Gotamo vojaĝis al Kuŝinagaro, transirante la riveron Kakuton.
Wagner
2. Homo kun la familia nomo Wagner
Pavao
Laŭ la Sutro de Saṅgīti, kiam la budho estis en Pavao, la malaoj ĵus finis konstrui novan halon nomitan Ubbhataka, kiun la budho estis invitita sanktigi. Post la ceremonio kaj la elparolado de la budho, li petis al la pliaĝulo Ŝariputro, ke li daŭrigu la elparoladon.
Wagner
3. Aliaj uzoj
Pavao
Pavao estis ankaŭ grava loko por ĝajnismo. La ĝajno Mahaviro forpasis tie. La ŝramaneto Ĉundo Samanudeso estis pasiganta la pluvrifuĝon en Pavao kiam tio okazis, kaj li raportis pri lia forpaso kaj pri la kvereloj kaj disputoj inter liaj disĉiploj al la budho Gotamo, kiu tiam estis en Samagamo. Post la elestingiĝo de la budho Gotamo, la malaoj el Pavao postulis parton de liaj relikvoj. La brahmano Dono akceptis kaj donis al ili parton, sur kiuj ili starigis stupaon en Pavao.
Sechereșa
En la censo de 2002, 76 el la 87 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj, la aliaj rumanoj.
Provinco Bartın
Bartın estas provinco en la norda parto de centra Turkio. Ĝi situas en la nigramara regiono (turke Karadeniz Bölgesi) de la lando, do sude de la Nigra Maro. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Bartın.
Andrzej Zaborski
Andrzej ZABORSKI (naskiĝis la 7-an de oktobro 1942 en Krakovo, mortis la 1-an de oktobro 2014) estis pola filologo kaj orientalisto, ordinara profesoro de Jagelona Universitato.
Vivo
Andrzej Zaborski en 1965 finis studojn pri orientalistiko en Jagelona Universitato, de 1966 estis laboranto de Orientalistika Instituto en Filologia Fakultato. En 1969 doktoriĝis surbaze de laboraĵo "Biconsonantal Verbal Roots in Semitic" verkita gvide de Jerzy Kuryłowicz. Li akiris du habilitiĝojn, la unuan pri arabistiko (1976), surbaze de laboraĵo "The verb in Cushitic", la duan pri afrikistiko en la Universitato de Vieno (1984). De 1977 apartenis al Komitato de Orientalistikaj Sciencoj de Pola Scienca Akademio. En la 80-aj jaroj laboris kiel visiting professor en universitatoj de Vieno, Heidelberg, Turino kaj Udine. En 1989 ricevis titolon de eksterordinara profesoro. Sciencan titolon pri homa scienco ricevis en 1995. De 2001 gvidis Katedron pri Afrikazia Lingvoscienco de Jagelona Universitato. Li estis ĉefredaktoro de la revuo „Folia Orientalia" kaj redaktoro de la serio „Orientaj lingvoj en traduko". En 2013 pensiiĝis.
La 6-an de oktobro 2014 estis entombigita en la tombejo en Kalwaria Zebrzydowska.
Oryza rufipogon
Oryza rufipogon, konata ankaŭ en kelkaj lingvoj kiel brunbarba rizo, natura rizo kaj ruĝa rizo, estas membro de la genro Oryza.
Ĝi estas indiĝena de Orienta, Suda kaj Sudorienta Azio. Ĝi havas proksima evoluan rilaton kun Oryza sativa, la planta kreskita kiel ĉefa manĝofonto de rizo tra la tuta mondo.