cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lajos Bólya
Biografio
Lajos Bólya inter ambaŭ mondomilitoj apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis universitatojn en Prago kaj Bratislavo inter 1925–1929, li akiris juran diplomon en Universitato Komenský en 1935. Tiutempe li estis aktiva membro de la hungara kultura movado. Post siaj studoj li havis postenon en la distrikta administrado 3 jarojn, poste li rehungariĝis pro la Unua Viena Arbitracio. Post la 2-a mondmilito li helpis tiujn hungarojn, kiuj trude estis translokigitaj al rest-Hungario. Ekde 1953 li instruis en Scienca Universitato de Szeged kiel docento. Li estis katedrestro inter 1957 kaj 1966, dekano kaj rektoro en 1957, en la sekva jaro vicrektoro. Li pensiuliĝis en 1966. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
NGC 171
NGC 171 (aliaj indikoj — NGC 175, PGC 2232, ESO 540-6, MCG -3-2-24, VV 791A, IRAS00348-2012) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Strobilo
Strobilo (aŭ (pin)konuso el la latina conus) estas aro de reproduktigaj organoj ĉe la nudsemplantoj, ĉiam unuseksa. Ĝi ne estas floraro ĉar la nudsemplantoj ne havas florojn. La skvamoj kovrigas unu la aliajn, ekde la bazo ĝis la pinto. Baze ĉiu skvamo, staras reproduktigajn organojn, tio estas la ovoloj ĉe la inseksaj. La inaj strobiloj estas multe pli grandaj, ties skvamoj kaj akso estas ligniĝintaj en matura stato, protektante la estontajn semojn. La viraj estas malgrandaj kaj daŭras malmulte da tempo.
NGC 171
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 171, NGC 175.
Strobilo
Seksaj aranĝoj
Ĉe plejparto el specioj, la uloj havas ambaŭ seksaj strobiloj, sed maniere eviti memfekundiĝo: la virstrobiloj kaj strobilinoj kreskas sur malsamaj branĉoj. La viraj kreskas sur subaj branĉoj, dum la inaj estas sur la supraj branĉoj. Tiu aranĝo permesas krucan fekundiĝon, ĉar la poleno plej certe ne altiĝos supren, al la inaj. La fekundiĝo tiel okazas normale kun alia arbo.
NGC 171
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Strobilo
Seksaj aranĝoj
Ĉe kelkaj specioj, la plantoj havas aŭ virajn aŭ inajn strobilojn.
Huambo
estas grandurbo en Angolo, en la provinco Huambo. Ĝi estas provinca ĉefurbo kaj ankaŭ diocezo. La historia loknomo estis Nova Lisboa ("Nova Lisbono"). Laŭ la censo de 2014 en la urbo vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, fine de tiu jaro jam temis pri  kaj laŭ takso de 2019 temis pri 844 000. Tio rezultigas loĝdenson de loĝantoj/km².
Strobilo
Reproduktado
Post fekundiĝo, la strobilinoj staras surarbe dum almenaŭ tri jaroj, dum la semoj plenkresiĝas. La maljunaj ne estas plu nutriĝi per la planto, kaj la sekiĝo malfermigas la skvamojn, liberante la semojn. La semoj estas havas ofte flugiloj, kaj la dissendo estas perventa.
Huambo
Geografio
situas sur altebenaĵo en la centra sekcio de la lando. Benguela troviĝas 220, Luando 600 km.
Strobilo
Malsamaj specoj
La inaj strobiloj sidas diverse sur la branĉoj de la diversaj pingloarboj. Ĉe la abio staras ili rekte, ĉe la piceo ili pendas, ĉe la nigra pino staras horizontale ĉe la branĉoj.
Huambo
Historio
estis fondita en la 15-a jarcento, kiel parto de loka regno. En 1912 la portugaloj konstruis fervojon kaj tiam ili refondis la urbon. La fervojo iĝis ekonomia motoro. En 1928 Huambo estis renomita Nova Lisboa, sed post la sendependiĝo de 1975 la urbo denove estis nomita. La Angola Interna Milito (1975-2002) haltis la evoluon de Huambo, detruante grandan parton de la infrastrukturo. En 1975 oni deklaris tie apartan respublikon, sed tio ne vivis longe. En 1992 batalo daŭris 55 tagojn. Nur en 2002 komenciĝis la pacaj jaroj.
Strobilo
Malsamaj specoj
Kelkaj strobiloj, kiel tiu de abio, disfalas dum la maturiĝo, tiel oni ne povas trovi tutan strobilon sur la grundo. Ĉe aliaj pingloarboj, la strobiloj defalas kompletaj de la arbo, tiel ĉe la piceo kaj pino. Antaŭ la defalo, tiuj strobiloj malfermiĝas sur la arbo kaj la flugilhavaj semoj falas el inter la skvamoj.
Huambo
Trafiko
havas flughavenon. En la urbo trairas trajno Lobito-Kolwezi.
Strobilo
Malsamaj specoj
La skvamoj de la subfamilio „Pinoidae” larĝiĝas alpinte; la skvamoj de la subfamilio „Abietoideae” mallarĝiĝas alpinte.
Huambo
Klimato
havas subtropikan kaj altebenaĵan klimaton. Jare pluvas po 1488 mm. Inter oktobro-aprilo ofte pluvas, sed inter junio-aŭgusto neniam.
Strobilo
Aliformaj strobiloj
Ĉe junipero, la strobiloj estas karnaj, kaj similas al beroj. Ĉe taksuso, estas nur unu skvamo po strobilo, kun unu ovolo. La skvamo iĝas karna, milda, kolora, kiel bero, kaj protektas la solan semon. Oni nomas ĝin arilo. Ĝi estas manĝata per birdoj, kaj poste la semo falas grunden.
Falsaj strobiloj
La alno havas ŝajnan strobilon, kiuj fakte estas ina amento. Tiun floraron havas ankaŭ velviĉio.
Hain (Langenwetzendorf)
Hain ĝis la 31-a de decmbro 2013 estis administre sendependa komunumo en Germanio. Ekde januaro 2014 la loĝloko estas parto de la komunumo Langenwetzendorf. La teritorio troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio, kaj estas parto de la Turingia Skista Montaro. La 31-an de decembro 2012 la komunumo havis 74 loĝantojn.
Lubuŝio
Lubuŝio, orienta parto de ĝi estas Lubuŝa Provinco (Województwo lubuskie, Land Lebus, Lebuser Land, Ziemia Lubuska, terra Lubus) estas la nomo de glaciepoke ekestinta altebenaĵo kaj de historia kultura pejzaĝo ambaŭflanke de la rivero Odro. Ĝia kultura kaj centro estis longe la nomdonanta urbo Lubuŝo (Lebus).
Fruaj spuroj de loĝado troviĝas jam el la Bronzepoko, ĉ. 1000 a.Kr. De la 10-a ĝis la 13-a jarcento p.Kr. Lubuŝio estis aparta reglando kiun regis la Sileziaj Piastoj – Boleslao la Brava k.a. Post la fondo de Frankfurto ĉe Odro, la urbo perdis signifon, kaj la lando venis sub la regadon de la margrafoj de Brandenburgio.
Post la limŝanĝoj sekve de la Dua Mondmilito, la parto okcidente de la rivero Odro apartenas al Germanio, de 1949 ĝis 1990 estis parto de la ŝtato GDR kaj de tiam apartenas al la germana federacia lando Brandenburgio, dum la parto oriente de la rivero konsistigas la Lubuŝan Provincon de Pollando. Kvankam la provinca nomo de la orienta parto eksplicite prenas referencas al la historia regiono kaj en Esperanto foje simple titoliĝas "Lubuŝio", necesas atenti ke efektive la historia pejzaĝo estas translima kaj la pollanda provinco konsistigas nur la orientan parton de ĝi. Sian nomon la regiono havas de la urbeto Lebus nun en Brandenburgio. Ĉefurboj de la provinco estas Gorzów Wielkopolski kaj Zielona Góra.
Viļaka
Viļaka estas urbo en Latvia historia regiono Latgalio, en la nordoriento de Latvio. Ĝi situas en distrikto Balvi proksime de la limo de Rusio, apud lago Viļakas. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 24 km de Balvi kaj 244 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
Komence de la 13-a jarcento, la teritorio de urbo apartenis al la Latgalia lando Atzele, kasteldistrikto Purnava. En la 13-a jarcento la teritorio estis konkerita de Livonia Ordeno kaj transdonita al Arkidiocezo de Rigo. En 1293 la Livonia Ordeno konstruis Marienhausen fortika monaĥejo, kiu estis rekonstruita en ŝtonan kastelon en la 16-a jarcento.
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola rego. Dum la Granda Nordia Milito rusaj trupoj detruita la kastelo.
En 1772, pro diviĝo de Pollando, la regiono venis sub la kontrolon de Rusia Imperio kaj unue estis inkluzivita en la Pskova provinco, poste en Polacka kaj Belorusia provincoj, kaj ekde 1802 en la Vicebska provinco. En 1918 Viļaka estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
Viļaka situas en Orienta Latvia malaltebenaĵo (Austrumlatvijas zemiene).
Averaĝa temperaturo estas -7,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.
Niebla
Niebla (Nebulo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Ĝi estas la historia ĉefurbo de la samnoma graflando, de la aktuala komarko de La Graflando kaj de la teritorio por produktado de vino nome Condado de Huelva. Disponas de grava historia monumentaro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Iliplenses. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 18,73 loĝ./km².
Situo
Niebla estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la centra parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 45 m; je 29 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 225 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 21' N, 6º 40' Ok.
Leo Perutz
Leo PERUTZ (Leopold-Perutz; la 2-an de novembro 1882, Prago - la 25-an de aŭgusto 1957, Bad Ischl) estis ĉeĥa-aŭstra verkisto de juda deveno.
Niebla
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado, sed ĉefe industrio, male al najbaraj vilaĝoj, kun fabrikoj kaj atelieroj. Produktado de vino. Turismo.
155142 Tenagra
155142 Tenagra estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin per la Observatorio Tenagra II de Nogales (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al fikcia insulo en epzodo de Star Trek, eksperimento pri ĝis kie homoj povas iri en spirito de kunlaborado.
Niebla
Historio
Niebla estis ege grava ene de la regiono de Andaluzio, kun granda pezo en ties historio kaj setliĝoj de diversaj popoloj kaj kulturoj. Tiele ĝi ricevis diversajn nomojn: dum Tartezo  Ilípula, dum la Romia Imperio Ilipla, ĉe visigotoj Elepla, dum la islama epoko de Al Andalus Lebla kaj post la konkero fare de la Regno de Kastilio Niebla.
En la epoko de la Romia Imperio pasis ĉe Niebla la ŝoseo kiu unuigis la marenfluon de la rivero Guadiana kun Italica. Pro sia ekonomia, politika kaj administra gravoj tiamaj ricevis rajton je monpregado kaj la muregoj de la epoko de Tartezo estis plifortigitaj kaj ampleksigitaj. Poste, dum la epoko de la visigotoj, estis urbo de prestiĝo kaj civila kaj milita, kaj iĝis eĉ sidejo de episkopo.
En 713 Niebla estis okupata de islamanoj kaj iĝis provinca kaj eĉ regna ĉefurbo en la epoko poste al la nuligo de la Kaliflando de Kordovo (1031) kaj fine okupata de almoravidoj kaj almohadoj. Antaŭ konkero fare de kastilianoj estis regno de Ibn Mahfot, kun etendo al teritorioj de granda parto de Algarvo portugala. En 1262, post sieĝo naŭmonata, Alfonso la 10-a konkeris la urbon. En tiu sieĝo la araboj uzis unuafoje en Okcidento la pulvon por militaj celoj pere de prakanonoj. Post la konkero la reĝo mortigigis ĉiujn virojn sendepende de aĝo, savante nur arabajn virinojn kaj la reĝon, ununura survivanto de la milito. Poste ĝi iĝis en 1369 ĉefurbo de la Graflando de Niebla de la familio de Guzmanes, kio helpis konstruadon de temploj, palacoj kaj setligo de religiaj ordenoj.
En 1508 okazis la Rabado de Niebla kiam la trupoj de la reĝo Fernando la Katolika atakis la duklandon de Medina-Sidonia. Pedro Girón, tiama urbestro rifuzis fordonon de la kastelo kaj komencis sieĝo fare de pli da 1.500 militistoj. La atako ne fariĝis finfine ĉar Pedro Girón kapitulacis, sed la rabado al Niebla estis terura, kaj oni mortigis grandan parton de la populacion.
Dum la 17a jarcento la urbo ruiniĝis kaj la Lisbona tertremo en 1755 finruinigis la urbon.
Leo Perutz
Hodiaŭ inter alie, li estas fama pro du siaj verkoj: "La Sveda Kavaleriano" kaj "La markizo de Bolibar".
Jardekojn post lia morto, liaj verkoj akiris renovigitan rekonon, kaj ili estis reeldonitaj en multaj eldonoj. Ekde 2010, la urbo Vieno disdonas sian Krimliteraturan Premion en lia nomo, kunlabore kun la Aŭstra Libro-Asocio.
Stilo
La verkitaj romanoj kutime spuras la sorton de individuoj (en La Sveda Kavaliro, ekzemple), kaj ofte enhavas elementon de fantazio. La intrigo estas rakontita per multaj aludoj, ironio, kaj kontraŭdiraj kaj konfuzaj interpretoj de la eventoj petole esprimitaj - kun la versioj konkurencantaj unu kun la alia. La Czecha-aŭstra kritikisto Friedrich Torberg kredis, ke Perutz "estas unu el la mastroj de la fikcia romano." Perutz estis honorita de Jorge Luis Borges, kiu helpis traduki siajn librojn al la hispana. La aŭstra verkisto Robert Musil atribuis siajn verkojn al nova literatura ĝenro, kiun li nomis "fikcia ĵurnalismo".
Entute Perutz verkis dek unu romanojn, kiuj inter aliaj akiris la admiron de Jorge Luis Borges, Italo Calvino, Ian Fleming, eldonisto Karl Edward Wagner kaj Graham Greene. Wagner citis la romanon La Mastro de la Tago de Juĝo de Perutz kiel unu el la dek tri plej bonaj nenaturaj teruraj romanoj.
La famo de Perutz baziĝas plejparte sur la historiaj romanoj, kiujn li verkis. Lian unuan romanon "La tria kuglo" Perutz verkis en 1915 dum li resaniĝis post vundo suferita en la unua mondmilito. La intrigo okazas dum la konkero de Meksiko fare de Hernán Cortés. La romano La markizo de Bolívar, kiu disvolviĝas en Hispanio dum la sendependeca milito de la lando, gajnis la Nokturnan Premion en Francio en 1962, kaj havis eksterordinaran sukceson en hispanlingvaj landoj. Lia libro "La Neĝo de Sankta Petro" traktas frenezan germanan baronon, kiu celas restarigi la brilon de la praaj dinastioj de la diversaj princlandoj en eŭropaj landoj, dinastioj, kiuj regis antaŭ la epoko de la perdo de religia kredo.
En 1953, aperis lia romano, kiu estas konsiderita lian ĉefverkon - "Nokte, sub la ŝtona ponto", rakonto pri neebla amo en la praga geto dum la vivperiodo de la granda rabeno la maharalo, inter la imperiestro Rudolfo la 2-a, la imperiestro de la Sankta Romia Imperio kaj la juda belulino. Esther, la edzino de juda nobelulo nomita Meisel. Li studis la Talmudon kaj Kabalon dum kvin jaroj por profunde ekkoni la geton, rimarkante, ke li verkis ĝin "sub la ŝoka impreso de la ekstermado de ses milionoj da miaj samnacianoj."
Ĉirkaŭ du jarojn post lia morto aperis lian lastan romanon "Judaso Iskariota de Leonardo", komedio de roluloj, kiu fokusiĝas al epizodo en la vivo de Leonardo da Vinci. La romano "Inter naŭ kaj naŭ" estas psikologia suspensfilmo, kiu fascinis verkistoj kolegoj kiel Eric Ambler, Friedrich Wilhelm Murnau kaj Alfred Hitchcock.
Zvěstovice
Zvěstovice (Swiestowitz) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Geografio
La municipo troviĝas proksimume 4 km nordoriente de Golčův Jeníkov. Ĝi situas en kampa pejzaĝo inter riveretoj Doubravka kaj Hostačovka, sur transiro de Suprasazava montetaro en Mezelban tabulon.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1557.
3691 Bede
3691 Bede estas tre malgranda, malrapide rotacianta amora asteroido malkovrita la de la ĉilia astronomo Luis E. González elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la anglan monaĥon kaj verkiston Sanktan Bede (~672 – 735), kromnomitan "patro de la angla historio".
Kvankam foje klasifikata kiel terrenkonta asteroido, ĝi ne tre alproksimiĝas la Teron. Ĝia tera MOID estas 0,351917 astronomia unuo, aŭ 52,646 milionoj da km.
La ĝi pasis al 52 milionoj da km de Tero; okazos nenia pli proksima paso antaŭ la fino de la 22-a jarcento.
Ĝia marsa MOID estas 0,20039 astronomia unuo, aŭ ĉ. 30 milionoj da km.
Hildisrieden
Pri la komunumo
Hildisrieden estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hildisrieden situas oriente de Sempach sur la sudokcidenta deklivo de la montoĉeno Erlosen, kun bela panorama rigardo al la Lago de Sempach kaj al Pilato. La komunumo konsistas krom el la ĉefvilaĝo Hildisrieden mem el la vilaĝoj kaj setlejoj Breite, Mühlacker, Gimmermeh, Ohmelingen kaj Traselingen. Norde de la vilaĝocentro fontas la rivero Seetaler Ron, alfluanto de la Lago de Sempach.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,04 km², de kiuj 11,90% estas kovritaj de arbaro, 78,0% servas por agrikulturo kaj 10,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hildisrieden limas en nordo al Neudorf, en nordoriento al Römerswil, en sudoriento al Rain, en sudokcidento al Neuenkirch, kaj en okcidento al Sempach.
Trafiko
Hildisrieden estas konektita al al publika transportreto per buslinio de Lucerno al Beromünster kaj Rickenbach kaj poŝtaŭtolinio de Hochdorf al Sempach-Station.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 2 kilometrojn sudoriente en Sempach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hildisrieden datiĝas el la jaro 1077 kiel Hiltegesrein, jarcenton poste en la jaro 1173 la loko menciiĝis kiel Hiltensrieden.
Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. Kiam la 28-an de decembro 1385 la lucernanoj konkeris kaj bruligis la fortikaĵon Rothenburg, ili ankaŭ akiris la kontrolon pri Hilidisrieden, kion la Habsburgoj tamen rekonis nur la 16-a de julio 1394 per la tiel nomita 20-jara Paco. La kompletan kontrolon pri Hildisrieden Lucerno akiris post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415. Hildisried ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 apartenis al la lucerna voktejo Rothenburg kaj tiam ĝis 1803 al la helveta distrikto Sempach. Ek de 1803 gix estas komunumo de la lucerna distrikto Sursee.
Ekonomia krizo de 2008
La ekonomia krizo en 2008 komenciĝis en Usono (decembro 2007) kaj kun multe pli granda intenso ekde septembro 2008, laŭ la Nacia Agentejo de Ekonomia Esplorado), plimulto de la industriigita mondo spertis recesion, okulfrapan malakceliĝon de ekonomia agado. Tiu tutmonda recesio okazis en ekonomia medio karakterizita per diversaj malekvilibroj kaj estis ekfunkciigita per la ekapero de la financa krizo de 2007-2010. Kvankam la malfrua recesio de la 2000-aj jaroj estis en tempoj konataj kiel "la Granda Recesio", tiu sama frazo estis uzita por ĉiu recesio de la pluraj antaŭaj jardekoj. En julio 2009, estis sciigite ke elkreskanta nombro de ekonomiistoj kredis ke la recesio eble finiĝis.
La financa krizo estis ligita al malzorgemaj kaj nedaŭrigeblaj pruntpraktikoj kunmetita per registara enmiksiĝo kaj la elkreskanta tendenco de valorpaperigo de la posedaĵo-hipotekoj en Usono. La valorpaperoj, kiuj havis riskojn kiuj estis malfacilaj taksi, estis surmerkatigitaj ĉirkaŭ la mondo.
Tutmonda recesio gvidis la falon en internacia komerco, altiĝanta la senlaboreco kaj malaltiĝanta la varprezojn. En decembro 2008, la Nacia Agentejo de Ekonomia Esplorado deklaris ke Usono estis en recesio ekde decembro 2007. Pluraj ekonomiistoj antaŭdiris ke normaligo eble ne ekaperas ĝis 2011 kaj ke la recesio estos la plej malbona ekde la Granda Deprimo de la 1930-aj jaroj.
La recesio renovigis intereson en kejnesaj ekonomiaj ideoj kiel ekzemple kiel kontraŭbatali recesiajn kondiĉojn. Impostaj kaj mon-politikoj estis signife moderigitaj por bremsi la recesion kaj financajn riskojn. La plej multaj ekonomiistoj kredas ke la stimulo devus esti tuj kiam la ekonomioj reakiras sufiĉe por "mapi padon al daŭrigebla kresko"
Gildeskål
Gildeskål estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis.
Leono de Belfort
Priskribo
Ĝi estis finita en 1880 kaj estas entute farita el ruĝa grejso. La blokoj el kiuj ĝi estis farita estis unuope skulptitaj kaj poste movitaj ĉe la piedoj de la kastelo de Belfort por esti enfoldigitaj. La kolosa verko estas 22 metrojn longa kaj 11 metrojn alta kaj dominas la lokan pejzaĝon.
La leono estas simbolo de la heroa franca rezistado dum la Sieĝo de Belfort, nome atako dum 103 tagoj fare de la armeo de Prusio (el Decembro 1870 al February 1871). La urbo estis protektitaj el 40,000 prusianoj fare de nur 17,000 viroj (el kiuj nur 3,500 estis militistoj) estritaj de la kolonelo Denfert-Rochereau.
Anstataŭ rigardi Prusion oriente kiel ĝi estis intencita, ĝi turniĝas aliflanke pro la germanaj protestoj.
Distrikto Hohenlohe
La distrikto Hohenlohe - Hohenlohekreis - situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Künzelsau. La distrikto estas parto de la distriktaro Stutgarto kaj de la regiona ligo Heilbronn-Frankonio. Laŭ la nombro de loĝantoj la distrikto estas la plej malgranda de la federacia lando.
La distrikto havas areon de 776 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Neckar-Odenwald kaj Main-Tauber norde, Schwäbisch Hall oriente kaj sude, Heilbronn sudokcidente kaj okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 16 komunumoj, el kiuj 8 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de.
Urboj:
Neurbaj komunumoj:
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
Skała (Malgrandpollando)
Skała estas unu el la plej malnovaj urboj de Malgrandpollando. En la frua 13-a jarcento ĝi estis defenda burgo, konata latine kiel Scala aŭ Magna Schala. Ĝia nomo (pole skała signifas rokon) verŝajne venas de roka monteto super la valo de la rivero Prądnik.
Chessy (Seine-et-Marne)
Chessy [ʃɛ.ˈsi] estas franca komunumo situanta en departemento Seine-et-Marne en regiono Francilio. Chessy formas parton de sektoro 4 de nova urbo Marne-la-Vallée, nomita "Val d'Europe", kaj de aglomera komunumo "Val d'Europe Agglomération". Ĝi gastigas sur sia teritorio grandan parton de distra komplekso Disneyland Parizo.
Ferdinand Friedrich von Reuß
Ferdinand Friedrich von Reuß (1778-1852) (Фердинанд Фридрих Рейсс kaj Фёдор Фёдорович Рейсс) estis germana kuracisto, kemiisto, bibliotekisto, apotekisto kaj universitata profesoro. Li estis filo de la dana kuracisto Christian Friedrich Reuß (1745-1813). Li ĉirkaŭbrakis sciencajn multeflankajn aktivecojn pri fiziko, kemio kaj medicino. Li studis la efikojn de la elektra kurento tra la likvaĵoj kaj estas rigardata kiel la malkovrinto de la tiam konata elektra endosmozo aŭ elektra osmoza fluo.
Chessy (Seine-et-Marne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cassassiens.
Ferdinand Friedrich von Reuß
Biografio
Li ricevis sian doktorecon pri medicino en la Universitato de Tübingen, en 1800. Poste li vojaĝis al Göttingen, kie lia onklo, Jeremias David Reuß (1750-1837), estis profesoro kaj direktoro de la biblioteko en la Universitato de Göttingen. En 1801 li iĝis docento pri kemio en tiu universitato. Tiuepoke li famiĝis pro siaj kemiaj studoj pri la limfo de la ĉevaloj kune kun la germana toksologo August Gottfried Emmert (1777-1819). En 1803 li iris al Moskvo, invitata de la "Universitato de Moskvo", kaj en 1804, li estis nomumita ordinara profesoro pri Fiziko kaj Kemio en tiu universitato, kie li laboris ĝis 1832. Ĉiuj liaj klasoj estis plenumitaj en la latina lingvo.
Chessy (Seine-et-Marne)
Transportoj
La komunumo estas priservata de du stacidomoj:
Ferdinand Friedrich von Reuß
Biografio
En 1805, li elektiĝis kiel koresponda membro de la Akademio de Sciencoj de Sankt-Peterburgo. En 1808 li estis nomumita titulara profesoro. En 1809, Reuss publikigis en la Memoraĵoj de la "Imperia Societo de Naturalistoj de Moskvo" eseon pri la nova efiko de la galvana elektro en vegetalaj, bestaj kaj homaj fluidaĵoj, kie li priskribis la tiam konata elektro-osmozo. Kune kun Pjotr Ivanoviĉ Strachov (1757-1813) li malkovris la fenomenon pri la elektroforezo. Reuss esploris la kemian komponadon de la naturaj mineralakvoj en Kaŭkazo kaj en la Provincoj Tver kaj Moskvo.
Chessy (Seine-et-Marne)
Transportoj
Bus-reto "Pep's", mastrumata de sindikato de transportoj de sektoroj 3 kaj 4 de Marne-la-Vallée, kunligas Chessy al ĉirkaŭaj urboj kaj al stacidomoj de la sektoro.
Ferdinand Friedrich von Reuß
Biografio
En 1823, li alportis artefaritajn mineralavojn en la Botanika Ĝardeno de Neskuĉnij. Ekde 1817, Reuss estris la Fakon pri Kemio kaj Farmakologio en la Departemento de la Kirurga-medicina Akademio de Moskvo (ĝis 1839). En 1822, Reuss iĝis bibliotekisto de la universitata biblioteko. Tiuepoke li enkondukis procedo-manieron kaj katalogis la administradon.
Tiamaniere ke lia klasigo-skemo kaj lia katalogo-sistemo trovis vastan aplikadon en la praktiko de la rusaj bibliotekoj. En 1822, li iĝis prezidanto de la Fiziko-medicina Societo, fondita en 1804. Tiutempe li verkis vastan gamon da kaj latinaj kaj rusaj sciencaj artikoloj rilate al medicinaj kaj fizikaj demandoj, publikigitaj en sia "Commentationes" kaj en la Bulteno de la Fiziko-medicina Societo.
Daniel Perdrigé (Tramtransporto en Parizo)
Daniel Perdrigé estas estonta haltejo de tramvojo T4 situanta en komunumo Montfermeil, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Moult - Argences (stacidomo)
Moult - Argences estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Moult, apud Argences, en departemento Calvados, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mantes-la-Jolie - Cherbourg (366000).
Vigarano Mainarda
Vigarano Mainarda estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Ferrara. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 6589 loĝantojn.
Hrubý Rohozec
Hrubý Rohozec estas parto de urbo Turnov en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sur norda rando de Turnov. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hrubý Rohozec situas en katastra teritorio Daliměřice kun areo 2,76 km².
August Omlor
August OMLOR (naskiĝis la 13-an de marto 1888 en Breitenbach; mortis la 29-an de decembro 1956) estis prezidanto de Sarlanda Esperanto-Ligo de 1951 ĝis 1956.
EdE-O
István Kosztándi
István Kosztándi naskiĝis la en Brețcu (Rumanio).
Biografio
István Kosztándi apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis muzikan liceon, poste muzikakademion en Cluj, kie li akiris diplomon en 1986. Post siaj studoj ĝis 1991 li estis ano en la filharmonia orkestro de Oradea, poste li estis koncertmajstro en simfonia orkestro de Szeged. En 1992 li fondis violonan kvarteton en Szeged. Inter 1995 kaj 2001 li muzikadis ankaŭ en portugala orkestro. Sola aŭ kun orkestroj li koncertis tutmonde. En 2003 li ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged. En 2014 li akiris sciencan gradon DLA en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Li ricevis rumanan kaj hungarajn premiojn inter 1988-2018.
Okultismo
Okultismo (de la latina vorto occultus = kaŝita, obskura, sekreta) estas parta tereno de esoterismo. Foje la vorto simple uziĝas – en neŭtrala aŭ malapreza signifo – kiel sinonimo de la vorto magio.
Historio
La vorto "okultismo" ekestis dum la 19-a jarcento. Inter la kleruloj, kiuj eksplicite nomis sin "okultistoj", estis ekzemple la filozofino Helena Blavatskij. Laŭ la lingvouzo la vorto dum la sekvaj jardekoj ekhavis tendence negativan, malaprezan signifon. Ne ekestas unueca scienca difino pri ĝi.
Filozofia kritiko
Plej konata estas la citaĵo de Adorno: "Okultismo estas la metafiziko de la stultuloj" (sama verko, volumo VI).
En la Enciklopedio de Esperanto
La Enciklopedio de Esperanto dum la jaro 1934 pri la temo skribis:
Okultismo. "Esperanta Psikistaro", estis iniciita de A. Stas, Antverpeno kaj ĝi celis esti "unuiĝo por psikisma studado per Esperanto" pri hipnotismo, magnetismo, telepatio, spiritismo ktp. Rektoro Boirac skribis en 80-paĝa libreto, kiun eldonis la unuiĝo per helpo de la Belga Federacio Spiritista en 1910: "'Esperantismo kaj Psikismo respondas al samaj bezonoj de la homa spirito. Psikisto deziras transpaŝi la limojn de la videbla mondo kaj penetri en pli profundan regionon, kie kaŝiĝas la veraj kaŭzoj kaj principoj de ĉiu realeco. Simile Esperantisto deziras transpaŝi la limojn de sia nacieco kaj penetri en la spiriton de la tuta homaro.'"La unuiĝo aranĝis kongresan fakkunsidon dum la antverpena UK en 1911, pri kiu aperis raporta kajereto 31 paĝa enhavante ankaŭ la protokolon de tri spiritistaj kunvenoj, kiujn partoprenis 30 Esperantistoj. La kajero ankaŭ enhavas "psikisman terminaron" kun la plej gravaj fakvortoj. La sekretario de la unuiĝo estis Stas, kiu aranĝis sukcesan fakkunsidon en Krakovo, 1912, sed la tie projektita revuo ŝajne neniam aperis. En 1934 Alexander William Thomson fondis Psiĥan Esperanto-Ligon, por kolekti tiujn, kiujn interesas psiĥaj fenomenoj.
Cornelis Jacob Baart de la Faille
En 1901 li esperantistiĝis kaj la 16-an de novembro 1903 li fondis kun J. van Beusekom, J. van Enschut, G. van Romburgh, D. F. Romein kaj C. H. de Vos en Utrecht la unuan vivipovan Esperanto-grupon en Nederlando.
La 27-an de aŭgusto 1905 ekestis la Holanda Societo Esperantista „La Estonto Estas Nia“ (poste oni anstataŭis „Holanda“ per „Nederlanda“; mallongige oni nomas ĝin „LEEN“). Ĝiaj unuaj estraranoj estis: Baart de la Faille, H. Blok, Romein, Dreves Uitterdijk kaj Valeton.
Baart de la Faille estis elektita kiel UEA-estrarano en 1939 (de la ĝeneva UEA), sed li mortis ankoraŭ en la sama monato (junio).
Esperanto-aktoro
Esperanto-aktoro estas iu kiu prezentis aŭ ludas por teatro aŭ por kino en Esperanto.
Templa Lernejo
La Templa Lernejo (angle Temple School (1834-ĉ.1841) en Bostono, Masaĉuseco, Usono, estis fondita de Amos Bronson Alcott en 1834, kaj prezentis instruan stilon bazitan sur konversacio. Instruistoj laborantaj en la lernejo inkludis Elizabeth Peabody kaj Margaret Fuller. Alcott estis fundamente kaj filozofie kontraŭa al korpa puno kiel rimedo disciplinigi studentojn; anstataŭe, li ofertis sian propran manon por ofendi studenton, dirante, ke ĉiu misfunkciado estas la respondeco de la instruisto. La honto kaj kulpo enkondukita de tiu metodo, li kredis, estis multe pli alta ol la timo instigita de korpa puno; kiam li uzis fizikan "korektadon" li postulis, ke la studentoj unuanime subtenu ĝian aplikadon, eĉ inkludante la studenton esti punita.
Kiel asistantoj en la Templa Lernejo, Alcott havis du junajn virinojn, kiuj poste estis konsiderataj inter la plej talentaj verkistoj de Usono de la 19-a jarcento, Elizabeth Palmer Peabody, 30-jaraĝa kaj 26-jaraĝa Margaret Fuller, kiu estis instruistino dum 1836-37; kiel studentoj li havis infanojn de la Bostonaj intelektaj klasoj, inkluzive de estonta verkisto Josiah Phillips Quincy, nepo de la prezidanto de la Universitato Harvardo, Josiah Quincy III. La metodoj de Alcott ne estis bone ricevitaj; multaj legantoj trovis siajn konversaciojn pri la Evangelioj proksime blasfemaj, kelkaj mallongaj sed sinceraj diskutoj kun la infanoj koncerne naskiĝon kaj cirkumcidon estis konsideritaj obscenaj kaj multaj el liaj ideoj estis denigrigitaj kiel ridindaj. La influa konservativa unitaria Andrews Norton, voĉa kontraŭulo de Transcendentalismo, mokis la libron kiel unu-trian blasfemon, trian obscenecon, kaj la ceteran sensencaĵon. La lernejo estis vaste denuncita en la gazetaro, kun nur kelkaj disaj subtenantoj, kaj Alcott estis malaprobita de la plej multaj publikaj opinioj. La polemiko kaŭzis ke multaj gepatroj forigis siajn infanojn el la lernejo.
Vincennes (stacidomo)
Proksime
Stacidomo de Vincennes situas proksime al du metrostacioj de linio 1 de la Metroo de Parizo, ' kaj '.
Haina (apud Gotha)
Haina estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la tiam novkreita komunumo Nessetal. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 468 loĝantojn.
NGC 172
NGC 172 (aliaj indikoj — PGC 2228, ESO 474-5, MCG -4-2-27, AM 0034-225, IRAS00348-2251) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kurbectensoro de Ricci
Propraĵoj
La kurbectensoro de Ricci de rimana sternaĵo estas simetria tensora kampo:
Je la ĝenerala teorio de relativeco, la vakua solvo de la kampekvacioj de Einstein estas rimana sternaĵo, kies kurbectensoro de Ricci estas nul. Tia rimana sternaĵo nomiĝas Ricci-plata sternaĵo.
Flakstad
Flakstad estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis.
Oojama Tokiŭo
OOJAMA Tokiŭo aŭ Ooyama Tokio (japane: 大山時雄, esperanto E. T. Montego; naskiĝis la en Korijama, Fukuŝima, mortis en 1946), estis japana esperantisto kaj taksioposedanto. Li estis ĉefkomitatano de Korea Esperanto-Instituto. En 1925 li eldonis gazeton La Orienta Lumo. Li estis ĉefa, laborema aganto en Koreio.
Peyrat-la-Nonière
Peyrat-la-Nonière estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 499 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Peyrat-la-Nonière etendiĝas sur 41,4 km², kaj havis 499 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Peyrat-la-Nonière situas je alteco de 556 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Peyrat-la-Nonière apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Riečka (distrikto Rimavská Sobota)
Situo
Riečka situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Sajó, laŭ ĉefvojo Tornaľa-Miskolc, laŭ fervojo Lenartovce-Tornaľa. La lasta troviĝas 10 km. Riečka kontaktiĝas kun Kráľ.
Peyrat-la-Nonière
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Guy de Lamberterie, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Riečka (distrikto Rimavská Sobota)
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1282 en formo "Rechke". En 1566 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Sajórecske 211 da homoj, (escepte unusolan slovakon ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Sajórecske apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornaľa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Sajórecske rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1975-1990 la municipo estis en Kráľ.
Peyrat-la-Nonière
Administrado
Peyrat-la-Nonière apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Monumentoj
Videblas interalie la abatejo de Bonlieu, la kastelo Mazeau, la kastelo Chirouxx kaj la kastelo Voreille.
Malgranda Sinagogo de Satu Mare
La Malgranda Sinagogo aŭ juda preĝdomo en Satu Mare estas historia monumento de la urbo.
Historio
En la iama hungara urbo Szatmárnémeti (nun Satu Mare) la judoj havis resume 28 sinagogojn aŭ preĝdomojn. Gabrielo Bethlen permesis la loĝadon por la judoj ĉi tie en 1623. La unua sinagogo ekfunkciis en 1858. Nun estas videblaj nur 2 sinagogoj en la urbo. La Malgranda Sinagogo konstruiiĝis en 1927 jam en rumana urbo Satu Mare, ĉar la apuda Granda Sinagogo (Satu Mare) ne sufuĉis por la judeco. En 1944 germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judojn al Aŭŝvico. Post la 2-a mondmilito jam dum dominado de Rumanio iom da judoj elmigris al Palestino. Apud la sinagogo estas ankaŭ memorejo pri la pereintaj judoj de 2004.
Konstruaĵo
Inter la sinagogoj memorejo pri la holokaŭsto etendiĝas.
Vignola
Vignola estas komunumo de Italio.
Villaseca de la Sagra
Villaseca de la Sagra [bijasEka de la sAgra] (Vilaĝo seka, sed vidu sube) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Villaseca" devenas de "villa d'Aceca", poste "Villaseca", kaj neniel rilatas al la latina "sicca", kiu signifas seka, kaj kvankam tio taŭgus pro la sekeco de ties termino, tio ne verus historie ĉar ekzistis borde de la rivero Taĵo la loko de Aceca, vilaĝo de origino islama.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Villasequeros. La censita populacio en 2010 estis de 1.807 loĝantoj kaj la denseco estas de 56,47 loĝ/km².
Situo
Villaseca de la Sagra estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 475 m; je 17 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 70 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 32 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°57′29″ N 3°52′55″ Ok.
Geografíio
Limas kun Villaluenga de la Sagra, Cobeja, Alameda de la Sagra, Añover de Tajo, Aranjuez, Mocejón kaj Magán, ĉiuj de la provinco de Toledo escepte Aranjuez kiu apartenas al la provinco de Madrido.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
Villaseca loĝiĝis per loĝantoj de la antikva Aceca kiu for de la malsanigaj kondiĉoj ĉe la rivero Taĵo setlis en terenoj liberaj de la islama hegemonio post la konkero de Toledo en 1085. En la 12a, 3a kaj 14a jarcentoj oni mencias la vilaĝon de Villaseca kiel domaro de la komarko de La Sagra en diversaj mesepokaj dokumentoj.
Dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio la trupoj de la komunumano episkopo Acuña atakis en 1521 la vilaĝon, bruligis grandan parton de la domoj kaj detruis la palacon de la feŭda senjoro Juan de Silva krom la posta atako al la kastelo de la Aglo, eble la historia epizodo plej elstara de tiu vilaĝo. Finita la ribelo, la reĝo Karlo la 1-a ordonis ke la bruligita parto estu rekonstruita per la materialoj de la ruinigita domo de la kapitano toleda Johano de Padilla, kiun li ordonis detrui en Toledo kiel puno pro ties ribelo.
16503 Ayato
16503 Ayato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en gubernio Koĉi (Japanio).
Ayato Seki (naskiĝis en 2005) estas la unua nepo de la malkovrinto. Li interesiĝas observi la konstelaciojn kiel ŝatokupo kaj revas iam fari astronomian malkovron.
12001 Gasbarini
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan amatoran astronomon Ron Gasbarini, kiu interesiĝis pri la misioj Appolo en la 1960-aj jaroj. Li estis prezidento de la Niagara centro de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado kaj gajnis la premion por servo de la societo en 1995.
Fruitlands
Fruitlands estis utopia terkultiva komunumo establita en Harvardo, Masaĉuseco, de Amos Bronson Alcott kaj Charles Lane en la 1840-aj jaroj, surbaze de principoj Transcendismo. Raporto pri ĝiaj malpli ol sukcesaj agadoj troviĝas en Transcendental Wild Oats de la filino de Alcott, Louisa May Alcott.
La komunumo estis mallonga kaj daŭris nur sep monatojn. Ĝi dependis de agrikulturo, kiu montriĝis tro malfacila. La origina loĝdomo, kune kun aliaj historiaj konstruaĵoj de la areo, estas nun parto de Fruitlands Museum.
Flago de Masaĉuseco
La flago de la subŝtato Masaĉuseco en Usono havas tri oficialajn flagojn: ŝtata flago, mara flago kaj flago de la reganto.
Lignoplanto
lignoplanto estas multjara planto, kies tigo kaj branĉo ligniĝas, do fariĝis ligna. Oni distingas tiujn plantojn laŭ la disbranĉiĝo kaj la alteco. Ĝenerale oni distingas ilin jene: La metio, kio produktas tiujn plantojn nomiĝas arbokulturo. Ĝi estas parto de hortikulturo, kiu mem estas parto de agrikulturo. Lignoplantoj dividiĝas en
Flago de Masaĉuseco
La flago de Masaĉuseco montrax je ambaŭ flankoj la ŝtatan blazonon centrita en blanka sfero. La blazono havas bildon de algonkeno, usona indiano kun pafarko kaj sago malsupren, simbolo de la paco. Blanka kvinpinta stelo aperas kune al la bildo de la algonkino, ĝi reprezentas la aliĝon de Masacuseco al la Unio. Ĝi estis la ses ŝtato kiu tion faris. Blua rubando ĝin ĉirkaŭas, portante frazon en latino Ense Petit Placidam, Sub libertate Quietem. Super la blazono troviĝas brako kun glavo. La glavo memorigas ke pere de la Usona Milito de Sendependeco oni atingis liberecon.
La flago de la ŝtato estis adoptita oficiale en 1908, sed ĝi estis uzata ekde la Milito de Sendependeco. Ĉi tiu flago inkluzivas en la reverso la bluan blazonon kiu havas verdan pinarbon de la Mararmeo de la ŝtato. En 1971 la dizajno estis simpligita farante la samon en ambaŭ flankoj.
1417 Walinskia
La deveno de ĝia nono, "Walinskia", estas nekonata.
Matovce
Matovce (hungare Mátévágása [mAtEvAgAŝa], rutene Матовцї [matovcji], germane Matzkirch im Scharosch [mackirh im ŝaroŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Matovce situas en valo, laŭ ĉefvojo Giraltovce-Svidník. La lasta urbo troviĝas je 20, Giraltovce je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1381, la loknomo aperis en 1423 laŭ tiama hungara ortografio "Matheywagasd". En 1427 21 familioj pagis imposton. En 1787 186 vilaĝanoj loĝis en 27 domoj, en 1828 223 vilaĝanoj en 27 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mátévágása 115 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Matovce 139 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Rote Armee Fraktion
Rote-Armee-Fraktion (mallongigo: RAF, tradukite: Frakcio Ruĝa Armeo) estis memdonita nomo en 1968 estiĝinta, terorisma organizaĵo de la ekstremisma politika maldekstro en Germanio.
Priskribo
Havis siajn radikojn RAF en la germana Eksterparlamenta opozicio (APO) kaj la Studenta movado de la 1960-aj jaroj. Apartenis al la agadaĉoj de RAF krom atakoj kontraŭ usonaj institucioj en Germanlando ankaŭ atencoj kontraŭ reprezentantoj de la ŝtato kaj la ekonomio. Multaj tiaj agadoj estis liberigprovoj aŭ venĝoj por arestitaj aŭ mortigitaj anoj de RAF. Ekde la komenco de la 1970-aj jaroj RAF faris laŭplane perfortaĵojn kontraŭ civitanoj kaj pli ol 30 homoj en tiu ĉi konekto perdis la vivon.
Kroniko de la brutalaĵoj
Jam post la mortigo de la studento Benno Ohnesorg dum demonstracio direktita kontraŭ la ŝaho Mohamed Reza Pahlavi en Berlino en junio 1967, kaj post la atenco kontraŭ la studenta gvidanto Rudi Dutschke dum Pasko de 1968 la membroj de RAF rezignis pri distingo inter perforto kontraŭ aferoj (i.a. la bruligo de la laborĉambro de la prezidento de la berlina ĉambra tribunalo Günter von Drenkmann) kaj perforto kontraŭ uloj.
La komenco de tia evoluo perfortegen estis en aprilo de 1968 en Frankfurt am Main: Baader kaj Gudrun Ensslin volis ekbruligi aĉetohalon por protesti kontraŭ la Vjetnama milito. En oktobro de la sama jaro ili kondamnitis al puno de 3 jaroj pro intencita homendanĝeriganta brulofaro. En junio 1970 Baader estis liberigita fare de la ĵurnalistino Meinhof. Kaŝe ili ekigis la RAF-on kaj ekde tiam ili faris bataladon armitan kontraŭ la imperialisma sistemo de FRG, kontraŭ NATO kaj la militan-industrian kompleksaron.
La perforto eskaliĝis: nombriĝis inter la unuaj viktimoj la menciita s-ro Drenkmann, kiu mortpafitis en la 10.11.1974, la milita ataŝeo Andreas von Mirbach kaj la ambasadeja konsilisto Heinz Hillegaart (kiuj mortis en la 24.4.1975 en Stokholmo).
Dum la t.n. Germana aŭtuno 1977 iĝis la plej akra eskalado de perforto. En la 29.3.1977 estis komenciĝinta en la prizono Stammheim (Stuttgart) la malsatstriko de la tie restantaj RAF-anoj (Meinhof sinmortigis sin en majo de 1976) por protesti kontraŭ la arestokondiĉoj. Akompanis tiun strikon ekstere de la prizono terorismaj atakoj de aliaj RAF-anoj: en Karlsruhe murditis en la 7.4.1977 la ĝeneraladvokato federacia Siegfried Buback kun du akompanantoj. La supozebla murdinto Knut Folkerts arestitis en la 22.9.1977 en Nederlando dum kio mortis policano.
Baader, Ensslin kaj Raspe kondamnitis en la 28.4.1977 post preskaŭ du jarojn daŭrintaj juĝdebatoj fare de la Supera landa juĝejo de Stuttgart. La 2-an de junio samjare la Landa tribunalo de Kaiserslautern kondamis Manfred Grashof kaj Klaus Jünschke same je dumviva enkarceriĝo. En la 20.6.1977 tribunalo en Düsseldorf kondamnis kvar aliajn RAF-anojn pro la atenco en la germana ambasadejo en Stokholmo.
La terorismaj fiagadoj malgraŭ ĉio ĉi daŭris: en la 30.6.1977 la prezidanto de la estrarano de Dresdner Bank, Jürgen Ponto, mortigitis en sia domo en Oberursel. La supozeblaj farintoj Christian Klar kaj Brigitte Mohnhaupt kondamnitis en la 1985-a jaro.
La tria generacio
La t.n. tria generacio de RAF daŭrigis la perfortadon post 1977. Inter iliaj plej elstaraj viktimoj nombriĝas: la MTU-manaĝeranto Ernst Zimmermann (1985), la diplomato Gerold von Braunmühl kaj la Siemens-manaĝeristo Karl Heinz Beckurts (1986), la porparolanto de la estrarano de Deutsche Bank Alfred Herrhausen (1989) kaj la Treuhand-ĉefo Detlev Karsten Rohwedder (1991). Ĉiuj el tiuj ĉi atencoj neniam estis finklarigitaj kaj la krimuloj restis grandaparte nekonataj. En la 10.4.1992 RAF anoncis fini atakojn je gvidantaj reprezentantoj de la ekonomio kaj de la ŝtato. De post la morto de Wolfgang Grams kaj la malliberigo de Birgit Hogefeld en julio de 1993 en Bad Kleinen la RAF estis ŝajne tute elĉerpita.
En la 20.4.1998 ankaŭ la lastaj ankoraŭ kaŝe agantaj membroj per fakso adresita al la novaĵagentejo Reuters deklaris la malfondon de RAF. En skribaĵo taksita aŭtentika fare de Generalbundesanwaltschaft tekstas: "Hodiaŭ ni finis tiun ĉi projekton. La urba gerilo sub la formo de RAF estos de post nun estinteco." Kiel kaŭzoj estis menciite kelkaj eraroj: RAF i.a. forgesus konstrui, paralele al la nelaŭleĝa armita organizo, politikan-socialan movadon. Krome oni supertaksus la efikojn de terorismaj agadoj en la publiko.
Okupiĝante pri la fenomeno nova de terorismo en FRG la federacia registaro kaj la parlamento akceptis diversajn novajn leĝojn ("Anti-Terror-Pakete", Kronzeugenregelung). Tiukonekto ankaŭ la Federacia oficejo pri konstitucioprotekto pli ofte publike aperis. Krome la agoj de la RAF-anoj ekigis multajn debatojn en la socio, kiuj daŭris parte ankoraŭ nun (helpate i.a. per dokumentadaj filmoj, artistaj filmoj, faklibroj).
Literaturo
Boxleitner, Mathias Boxleitner: "Rote-Armee-Fraktion", en: Microsoft Encarta 2007 (DVD), Microsoft Corporation, 2006.
Frederiko la 2-a (Prusio)
Frederiko la 2-a, aŭ Frederiko la Granda, Friedrich der Zweite aŭ Friedrich der Große, aŭ ankaŭ Der Alte Fritz, "la maljuna Fritz" (naskiĝis la en Berlino; mortis en Potsdamo la ) estis de 1740 ĝis 1786 prusia reĝo kaj estis ankaŭ Frederiko la 4-a, 14-a princo-elektisto de Brandenburgio, kaj Frederiko la 2-a, unue reĝo en Prusio kaj, post 1772, reĝo de Prusio. Li faris el sia regno unu el la plej potencaj en la Eŭropo de lia tempo. La restado de Voltero ĉe li kaj ilia longa posta korespondado famigis lin kiel modelon de luminstruita princo.