cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
René de Obaldia
Eksegezo
Tio kio plej impresas ĉe li estas supriza verkkapablo. La teatraĵoj de Obaldia ĉiam disvolviĝas en kadro de la nuntempo kaj pritraktas nuntempajn temojn. La komikeco de liaj verkoj estas ekster dubo. Lia teatro invitas la spektanton en alian mondon ol tiu de la ordinara vivo. Ekzemple en Génousie la aŭtoro anstataŭigas la ordinaran francan lingvon per la genuzia lingvo kiu ankaŭ estas lingvo de fantazio, sonĝo kaj amo. Li ludas kun la lingvo por diserigi ties guston per vortludoj kaj imitado de plej diversaj parolmanieroj. Li sinsekvigas interpersonajn rilatojn kaj nekredeblajn situaciojn sen ia limo, ĉiam kun tenera fono. En liaj verkoj oni « parolas obaldian indiĝenan lingvon (ĝi estas kruda scienca kaj malpruda lingvo, kiu esprimiĝas per aleksandroj, kalemburoj kaj parodioj). Oni tie opinias ke absurdo estas pli serioza ol racio. Oni tie praktikas mildan anarĥiismon. Oni tie renkontiĝas laŭ la sezono kun Queneau, Jarry, Ionesco kaj Giraudoux. »
« La aparta eco de René de Obaldia estas humuro per ridindaĵoj » (T. Morimoto).
Departemento Risaraldo
Departemento Risaraldo estas laŭ areo relative malgranda departemento de Kolombio, iom okcidente de la centro de la lando. La departemento ekestis je la 1-a de januaro 1905.
<LI>Ĉefurbo: Pereira (443.554) <LI>Areo: 4.140 km² <LI>Loĝantaro: 897.509 <LI>Urboj:  Dos Quebradas (179.301),Santa Rosa (69.960)
(nombroj de loĝantoj laŭ la stato de 2005)
NGC 5406
NGC 5406 (aliaj indikoj — UGC 8925, MCG 7-29-31, ZWG 219.38, IRAS13582+3909, PGC 49847) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Siem Reap
Siem Reap estas urbo en Kamboĝo, la ĉefurbo de la samnoma provinco, apud la mondfama ruinurbo Angkor Vat, en la nordokcidenta parto de la lando, 10-15km norde de la lago Tonle Sap (plej granda lago de Kamboĝo). Ĝi havas la loĝantaron de 174 000 (2008). La urba ekonomio baziĝis pli frue je kultivado de rizo kaj je fiŝkaptado, sed hodiaŭ la plej grava ekonomia branĉo estas la turismo. Angkor Vat situas je 6 km. Proksime de Siem Reap funkcias internacia flughaveno.
Steinhof SO
Steinhof estas iama komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2012 estis integrita al la komunumo Aeschi. Ĝi havis 141 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Steinenhof estas soloturna eksklavo en la berna Supra Argovio en Svisa Mezlando sur la flotebenaĵo de la rivero Emme. La plej granda parto de la komunuma teritorio estas kovrita de la monteto de Steinhof, kies kulmino kun alteco de 595 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Sur la komunuma teritorio situas pluraj eratikaj ŝtonegoj. Krom la vilaĝo apartenas al la komunumo kelkaj izolitaj bienoj. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,63 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 65% servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Ĉiuj najbaraj komunumoj de Steinhof apartenas al Kantono Berno. La iama komunumo limas en nordo al Oberönz, en nordoriento al Bettenhausen, en oriento al Hermiswil, kaj en sudo kaj okcidento al Seeberg.
Trafiko
La iama komunumo situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Tamen ĝi facile atingeblas de la kantona ĉefvojo n-ro 1, kiu pasas norde de la vilaĝo. Al la publika transportreto Steinenhof estas konektita per la buslinio de la soloturna busentrepreno BSU al Kriegstetten. En Kriegstetten en distanco de proksimume 8 kilometroj de la komunumo troviĝas ankaŭ la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.
Historio
La unua dokumenta mencio de Steinhof datiĝas el la jaro 1201. Ĝi okazis malrekte per mencio de iu Heinricus de Steine. Steinhof apartenis dum mezepoko al la kiburga senjorujo Aeschi, kiu en la jaro 1361 de Rudolfo la 3-a estis koncedita al la urbo Soloturno. Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 Steinhof estis integrita al la komunumo Aeschi, kaj tial ĉesis ekzisti kiel propra komunumo.
Vidu ankaŭ
Aliaj lokoj kun la nomo Steinhof.
Emil Josán
JOSÁN Emil [pr. joŝa:n] estis rumanuja hungara reĝisoro, teatrestro naskiĝinta en ? en 1909 kaj mortinta en Temeŝvaro la 8-an de decembro 2001.
Kariero
Josán estis en la dudekaj jaroj disĉiplo de Erwin Piscator kaj reveninte en Rumanujon li laboris en la Teatro Zaharia Bârsan de Bukareŝto, poste en la rumana Nacia Teatro de Kluĵo. En 1953 li estis unu el fondintoj de la sekcioj hungara kaj germana de la teatro Temeŝvaro. Ĝis 1970 li reĝisoris plurajn teatraĵojn en la hungara sekcio. Ekde 1998 li estas eterna ano de la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro.
Bálint Kuzsinszky
Bálint Kuzsinszky [kiĵinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kuzsinszky Bálint estis hungara arkeologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1926).
Bálint Kuzsinszky naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio). Li mortis la 1938 en Budapeŝto.
Biografio
Bálint Kuzsinszky ricevis 2 diplomojn en universitaton en Budapeŝto. Li eklaboris en 1887 Hungara Nacia Muzeo, sed li ankaŭ plulernis. Li fondis 2 muzeojn en Budapeŝto, sed li ankaŭ instruis en la universitato, kie li estis katedrestro en 1914. En 1930 li pensiuliĝis. Li okupiĝis precipe pri Romia Imperio. Li faris arkeologiajn laborojn ankaŭ eksterlande: Aŭstrio, Italio, Bavario. Lia elstara laboro estis en Óbuda, kie li trovis riĉajn arkeologiaĵojn: tio estis iam Aquincum.
Gudo
Gudo estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Eduardo la pli aĝa
Eduardo la pli aĝa (n. ĉ. 870, m. la 17-an de julio 924) estis reĝo de Anglio de 899 ĝis sia morto.
Sinagogo de Marienburg
La sinagogo de Marienburg estas sinagogo, kiu estis en la urbo Marienburg de orienta Prusio, parto de la Germana Regno, ĉe strato nomata Schulgasse (ekde 1945 pole novnomata strato 17 Marca), kaj situis inter poŝtejo kaj la iama muziklernejo. La sinagogo detruiĝis en 1938, kaj en 1945 la urbo Marienburg kun la resto de la regiono doniĝis al administrado de Pollando - de tiam la urbo nomiĝas Malbork.
Historio
La sinagogo estis konstruita dum la jaroj 1897-1898 laŭ projekto de Carl Lübke sur la terenoj de iamaj fortikaĵoj, ekster la defendaj muroj. Ĝi estis masonite el la brikoj de la lokaj brik-fabrikoj. La kosto de la konstruado estis 40 000 da germanaj markoj.
Eduardo la pli aĝa
Li estis filo de Alfredo la Granda kaj Ealhswith, kaj, laŭ la anglosaksa historiisto Asser, edukiĝis ĉe la kortego de sia patro. Post kiam Alfredo mortis en oktobro 899, Aethelwold, kuzo de Eduardo, pretendis la tronon kaj kaptis Wimborne, Dorset kaj Christchurch, Hampshire. Eduardo marŝis al Badbury sed Aethelwold rifuzis batali, restante en Wimborne. Kiam Eduardo minacis Wimborne, Aethelwold nokte fuĝis kaj iris al la danoj en Northumbrio, kie oni proklamis lin reĝo. Dume, la 8-an de junio 900, Eduardo kroniĝis en Kingston-upon-Thames.
Sinagogo de Marienburg
Historio
La inaŭgura ceremonio okazis meztage la 30-an de aŭgusto 1898. Inter la partoprenantoj de la ceremonio estis i.a.: distriktestro von Glasenapp, arkitekto Carl Lübke, rabeno d-ro Louis Blumenthal el Danzig, rabeno d-ro Siegfried Silberstein el Elbing kaj prezidanto de la urba juda komunumo d-ro Pinkus. La malfermon de la pordo de la sinagogo per la ŝlosilo enmanigita de fraŭlino Meta Hammerstein faris mem distriktestro von Glasenapp. La konstruaĵo de la sinagogo estis konstruita sekure kontraŭ incendio.
Eduardo la pli aĝa
La sekvantan jaron Aethelwold alvenis kun mararmeo al Essex kaj instigis ribeli la danojn de East Anglia. En 902 Eduardo venkis ilin ĉe Holme: dum la batalo mortis Aethelwold kaj la dana reganto de East Anglia.
Sinagogo de Marienburg
Historio
Dum la kristala nokto la 9-10a de novembro 1938, la hitleraj batalgrupoj bruligis la sinagogon kun fermitaj interne: la rabeno kaj judoj inter kiuj estis tri lokaj esperantistoj (la anoj de la E-grupo, kies sidejo estis en la apoteko "Sub la ora aglo" / "Apotheke zum goldenen Adler" - ĉe la strato Malaltaj Arkadoj n-ro 37 / Niedere Lauben 37, en la Malnov-urba kvartalo, apude de la Malnova Urbodomo). Post la fino de Dua Mondmilito ĝi ne estis rekonstruita. Nun tra la terenon de la sinagogo pasas la ĉefa strato (aleo) Aleja Rodła.
Eduardo la pli aĝa
Sekvis plua militado inter Eduardo kaj la danoj de norda Anglio. En 907 li kaptis Chester, kaj en 909 li atakis Northumbrion. En 910 la danoj invadis Mercia sed Eduardo venkis ilin ĉe Tettenhall: dum la batalo mortis la du danaj reĝoj kaj (laŭ la anglosaksa kroniko) miloj da danoj. Post tio la danoj neniam disrabis Anglion sude de la rivero Humber. Eduardo konstruigis fortikaĵojn por protekti siajn landojn kontraŭ la danoj. Iom post iom li kaptis pli da Anglio. En 911 li aneksis Londonon kaj Oksfordon. Antaŭ 918 ciuj danoj sude de rivero Humber agnoskis lin kiel reĝo. Antaŭ lia morto, eĉ la kimroj kaj la skotoj omaĝis al li.
En Wessex li kreis novajn diocezojn. Tamen ŝajne li ne estis tre pia kaj la papo petis lin pli atenti siajn ekleziajn devojn.
Sinagogo de Marienburg
Arkitekturo
La masonita konstruaĵo de la sinagogo estas en la maŭra arto sur la ortangula plano, kun gablo pli larĝa ol la ĉefkonstruaĵo. La gablon kovras la tri turoj. La meza turo estis pli alta ol la flankaj kaj kun finialo kiel oklatera glorieto kaj kovrita per arka kupolo. La flankaj turoj kin la finialoj kiel glorietoj kun tiangulaj arkadoj kovritaj per kupolo kun geometriaj ornamoj.
Eduardo la pli aĝa
La 17-an de julio 924 li mortis kondukante armeon por subpremi ribelon de la kimroj kaj mercianoj. Li entombiĝis en abatejo kiun li fondis en 901 en Winchester.
Sinagogo de Marienburg
Arkitekturo
Al la interno de sinagogo gvidis tri portaloj fermitaj per arko apogita de du kolonoj. Tra meza portalo, supre de kiu estis fenestrorozo (roz-fenestro) oni eniris al la vestiblo, kaj de tie al vestgardejo kaj al ĉefa preĝsalono. La flankaj portaloj gvidis tra la ŝtuparo al la galerio por virinoj. Al la okcidenta vando de la sinagogo algluita estis absido, kaj plafono de ĝi estis ornamita pr steloj sur la blua fono, kiuj simbolas la ĉielon.
Margareta Tereza de Aŭstrio
Margareta Tereza de Aŭstrio, infantino de Hispanio, (naskiĝis la 12-an de julio 1651 - mortis la 12-an de marto 1673) estis la filino de la hispana reĝo Filipo la 4-a kaj de lia dua edzino, Mariana de Aŭstrio. Ŝi estis do ankaŭ la duonfratino de Maria Tereza de Aŭstrio, reĝino de Francio kaj edzino de Ludoviko la 14-a. Margareta Tereza edziniĝis kun sia onklo, la imperiestro Leopoldo la 1-a.
Kvankam ŝi mortis sufiĉe juna, la infantino restis tre fama pro siaj multnombraj portretoj, fare de la hispana majstro Velázquez. Tiuj pentraĵoj, precipe la rimarkinda Portreto de la infantino Margareta Tereza de 1659, estas tipaj de la baroka movado.
Sinagogo de Marienburg
Arkitekturo
Ĝis hodiaŭ restis nur du fotoj montrantaj la internon de la sinagogo. La ortangulan ĉefan preĝsalonon ĉirkaŭis de tri flankoj la lignaj jubeoj por virinoj apogitaj per vico da kolonoj kun la maŭrstilaj kapiteloj. En la orienta vando, en absido estis Aron ha-kodeŝ, t.e. "Sankta Arko" (la ŝranko por Torao) en la formo de arko punte ornmita. Antaŭ la Sankta Arko staris tn. bimao, ĉirkaŭita per ligna balustrado.
Famuloj de la juda komunumo en Marienburg
Dum la kristala nokto la 9-10a de novembro 1938, la hitleraj batalgrupoj bruligis la sinagogon kun fermitaj interne la rabeno kaj judoj de la komunumo, inter kiuj estis tri lokaj esperantistoj.
Eduardo la pli aĝa
Li havis ĉirkaŭ dek kvar geidojn per tri edziĝoj:
Roland Girtler
Rolando GIRTLER (naskiĝinta la 31-an de majo 1941 en Vieno) estas aŭstra sociologio kaj kulturantropologo. La universitata profesoro tute dediĉis sin al la t.n. kvalita aŭskultema soci-esplorado laŭ la modelo de Alfred Schütz.
Louignac
Louignac estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 230 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Louignac etendiĝas sur 21,91 km², kaj havis 230 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Louignac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Pellegry, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Louignac apartenas al la kantono de Ayen, kies ĉefurbo estas Ayen. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Margit Kaczér
KACZÉR Margit [pr. kace:r] estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagyvárad la 15-an de novembro 1879 kaj mortinta en Kluĵo en januaro 1932.
Kariero
Kaczér debutis en 1904 kiel praktikantino kaj ekde 1906 ŝi estis dum 20 jaroj anino de la teatro hungara de Kluĵo. Ŝi ludis en malgrandaj muzikaj roloj.
Stanisław Wigura
Stanisław Wigura (naskiĝis la 9-an de aprilo 1901 en Varsovio, mortis la 11-an de septembro 1932 en aviadila katastrofo apud Těrlicko, proksime al Cieszyn) – pola konstruisto de aviadiloj, inĝeniero kaj aviadilisto, kunfondinto de konstrukta teamo RWD, lekciisto de Varsovia Politekniko. Kune kun piloto Franciszek Żwirko gajnis internacian aviadan konkuradon Challenge 1932.
Kune kun Franciszek Żwirko estis entombigita en la Aleo de Merititoj sur Tombejo Powązki en Varsovio. Li estis distingita per Kavalira Kruco de la Ordeno de Polonia Restituta kaj per Ora Merit-Kruco. En la loko de katastrofo li havas simbolan tombon kaj lokon de memoro (Żwirkowisko).
Koniferila alkoholo
Koniferila alkoholo aŭ C10H12O3 estas organika kombinaĵo, senkolora kristala lumsensiva solidaĵo kaj fitokemiaĵo kun antioksidigaj, antibakteriaj, fungicidaj kaj antiinflamaj proprecoj. Ĝi apartenas al la familio de la "monolignoloj" kaj estas derivaĵoj de la fenilpropeno. Kiam polimerizitaj kun aliaj aromataj komponaĵoj, koniferila alkoholo formas ligninojn kaj lignanojn.
Koniferila alkoholo estas peraĵo en la biosintezo de la eŭgenolo, "stibenoj" kaj kumarinoj. Ĝenerale la fenilpropanoidoj estas produktitaj en la citosolo de la plantoj. Koniferila alkoholo estis unue priskribita en 1861 de la germana forstosciencisto Theodor Hartig (1805-1880). La germana apotekisto Wilhelm Kubel (1832-1903) estis la unua kiu identigis la "koniferinon" (glukozidon de la koniferila alkoholo) en 1866. La pura substanco estis sintezita unuafoje en 1874 de la germanaj kemiistoj Ferdinand Tiemann (1848-1899) kaj Wilhelm Haarmann (1847-1931).
Tištín
Tištín estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1319. La vilaĝo estis avancita je urbeto en la jaro 1360, sed fine de la 14-a jarcento ĝi perdis tun ĉi statuson kaj dezertiĝis, nur en la 16-a jarcento Tištín estis denove avancita je urbo. Sed en la 19-a jarcento Tištín denove sinkis je vilaĝo kaj ĝi rezignis pri blazono. Ekde la 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Sössen
Sössen estas eksa komunumo kaj nuna parto de la urbo Lützen en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels.Ekde plia administra reformo en januaro 2011 ĝi iĝis parto de la urbo Lützen. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Lützen-Wiesengrund, kiu same tiam ĉesis ekzisti. La 31-an de decembro 2008 la komunumo havis 226 loĝantojn.
Boľ
Boľ (hungare Boly (boj)) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La hungaroj uzis ankaŭ la pli longan formon Zemplénboly.
Situo
Boľ situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama branĉo de Latorica. Kráľovský Chlmec troviĝas 6 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1221 en formo Bol. En la 18-a jarcento alvenis slovakoj kaj rutenoj por kreskigi la loĝantojn. En 1910 loĝis en Boly 728 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Boly apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Boly rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Boľ 730 da homoj, (629 hungaroj, 87 slovakoj).
Oeschenbach
Pri la komunumo
Oeschenbach estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarwangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 241 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Oeschenbach situas en la Svisa Mezlando en sudokcidento de la bazeno de la rivero Langete, al kiu la rojo Oeschenbach, laŭ kiu la vilaĝo nomiĝas, senakvigas la komunuman teritorio tra la rivereto Ursenbach. La okcidenta limo de la komunumo estas la akvodislimo inter Emme kaj Langete, kaj do la limo inter la regionoj de Emme-Valo kaj Supra Argovio. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Oeschenbach (en sudo de la komunumo), Zullige (en okcidento sur alteco de 713 m s.m.), Rüschhus (oriente de la valo de Oeschenbach sur alteco de 719 m s.m.), Bleue kaj Scheideggerhus (ambaŭ en nordo de la komunumo ĉe la bordo de la rojo Oeschenbach sur alteco de 649 m s.m., Bleue okcidente kaj Scheideggerhus oriente de la rojo), kaj Stampach (en nordokcidento de la komunumo, konsistante el la biengrupoj Vordere Stampach, Hintere Stampach, Schattsite kaj Schürzelg, de alteco de 674 ĝis 758 m s.m.).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oeschenbach limas en nordo al Ursenbach, en oriento kaj suoriento al Walterswil, en sudokcidento al Wynigen, kaj en nordokcidento al Ochlenberg.
Trafiko
Tra Oeschenbach pasas la kantona ĉefvojo n-ro 229 de Madiswil al Affoltern en Emme-Valo. La vojo n-ro 1426 krome kondukas de Oeschebach al Wynigen. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio al Kleindietwil, kiu tamen cirkulas nur de lundo ĝis vendredo kaj nur kvarfoje tage.
Kantono New Castle
La kantono New Castle aŭ plene en Esperanto kantono Nov-Kastelo - angle New Castle County - estas kantono de Usono en la subŝtato Delavaro. La administra centro estas la urbo Wilmington. La kantono estis fondita la.
Oeschenbach
Historio
La unua dokumenta mencio de Oeschenbach datiĝas el la jaro 841 kiel Eschibach. Dum mezepoko la Monaĥejo Sankt-Galo plurfoje estis menciita kiel bienposedanto en Oeschenbach. en la jaro 1287 la Monaĥejo Sankt-Urban fariĝis bienposedanto en Oeschenbach. Kiam la urbo Berno en la jaro 1408 akiris de la Grafoj de Kiburgo la malaltan jurisdikcion pri la vilaĝetoj de Oeschenbach, ĝi nove ordigis la administran apartenon, parto estis atribuita al la Voktejo Trachselwald, la alia duono al la Voktejo Wangen. Nur post la fino de la Helveta Respubliko la bienoj kaj vilaĝoj de Oeschenbach esti reunigitaj kaj submetitaj al la distrikto Aarwangen. Kadre de la administra reformo de la jaro 1831 la politika komunumo Oeschebach estis fondita.
Kantono New Castle
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Oeschenbach
Blazono
La oficiala komunuma blazono estis kreita en la jaro 1944. Ĝi montras rojotrabon, kiu simbolas la komunuman rojon kaj arbon, nome fraksenon, kiu kune simbolas la nomon de la komunumo fraksenorojo en la germana lingvo Eschenbach respektive en la alemana Oeschenbach. La ŝildo de la blazono estas ruĝa.
Alessandria della Rocca
Alessandria della Rocca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bivona, Cianciana, San Biagio Platani, Sant'Angelo Muxaro kaj Santo Stefano Quisquina.
Pilisvörösvár
Pilisvörösvár ([piliŝvoroŝvAr], Werischwar) estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Pilisvörösvár, kies centro ĝi estas. La loknomo signifas: senharara-ruĝa-fortikaĵo. La senharara temas pri Pilis (montaro), kie sur la montopintoj ne estis kreskaĵoj.
Geografio
Pilisvörösvár situas en montaro Pilis, laŭ la fervojo kaj ĉefvojo Budapeŝto-Dorog.
Historio
Pli frue romianoj fondis komunumon. Post la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, en 1689 ŝvaboj refondis ĝin. Oni trovis karbonon kaj tre puran dolomiton, la vilaĝo iĝis grava minejo. En 1997 ĝi estis urbo.
Aremonoj
Aremonoj aŭ Arremon estas genro de birdoj de la familio de Pasereledoj. Ĉiuj estas specioj de Centrameriko kaj Sudameriko kaj montras nigrablankajn kapobildojn kaj plej parto grizajn suprajn partojn kun olivecverdaj markoj. La subaj partoj estas pli helaj.
Specioj
Krome ĵusaj pruvoj indikas ke tiu genro povus inkludi la specion tradicie lokatan en Buarremon kaj Lysurus.
14182 Alley
14182 Alley estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Alley, mentorino de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2002. Ŝi estis instruistino ĉe la East Middle School de Butte (Montano, Usono).
Etosmuziko
Etosmuziko (angle: Ambient music, aŭ pli simple Ambient), estas speco de muziko, kutime elektronika, kies limoj malfacilas difini. La Etosmuziko elvokas iun etoson kun ia kvalito "atmosfera", "vida" aŭ "diskreta". Brian Eno, pioniro de la ĝenro, klarigas, ke "Etosmuziko devas kapabli akcepti ĉiujn nivelojn de intereso sen devigi la aŭskultanton aŭskulti; ĝi devas esti diskreta kaj interesanta". La termino etosmuziko tamen restas profunde enradikiĝinta en la kunteksto de la muziko de la 1970-aj jaroj, kiu ne nepre kongruas kun la nocio de etoso (angle: ambient), ĉar ne nepre elektronika kaj ne nepre simple instrumenta: Tangerine Dream, Klaus Schulze, Ash Ra Tempel, Heldon, Brian Eno, Harold Budd, Pink Floyd, sed ankaŭ minimumisma muziko (Steve Reich kaj Philip Glass notindaj, kaj eĉ Erik Satie). La Etosmuziko revenis dum la fino de la 1980-aj jaroj danke al la evoluo de la Haŭzaj kaj Tekna ĝenroj. Finfine, Etosmuziko iĝis modfenomeno en la 1990-aj jaroj. Komence de la 1990-aj jaroj muzikistoj kiel Aphex Twin estas klasifikitaj etoshaŭza, etostekna, IDM aŭ "ambient" fare de la speciala gazetaro. Idaj ĝenroj inkludas malhelan Etosmuzikon (aŭ Etosmuzikan industrian), etoshaŭzon, etosduobligon, psiketoson kaj etostrancon.
Jolán Kállay
KÁLLAY Jolán [pr. ka:lai] estis hungara kantistino-aktorino naskiĝinta en Koloĵvaro la 8-an de februaro 1879 kaj mortinta en Debreceno la 27-an de decembro 1921.
Kariero
Kállay debutis en printempo de 1999 en provinco, sed ŝi ludis ankaŭ en la ĉefurbaj teatroj (Teatro Magyar, Royal Orfeum). Ŝi aperis en Győr, Arado, Nadjvarado, Kassa, Satmaro. Ŝia kariero finiĝis en Debreceno.
NGC 5407
NGC 5407 (aliaj indikoj — UGC 8930, MCG 7-29-33, ZWG 219.40, NPM1G +39.0338, PGC 49890) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Miloš Bajalica
Miloš Bajalica (n. ) estas serba futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus kaj Kyoto Sanga FC en Japanio, FK Kneževac Belgrado, OFK Belgrado, FK Njegoš Lovćenac, Ruĝa Stelo de Belgrado kaj OFK Radnicki en Serbio kaj Henan Jianye kaj Beijing Renhe en Ĉinio.
Dosbarrios
Dosbarrios (Du kvartaloj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Dosbarrios" (Du kvartaloj) estas rilata al fakto ke origine temis pri du vilaĝoj separitaj de la valo Carábanos. Post la finrekonstruado en 1230 fare de Rodrigo Riquer kaj liaj fratoj Pedro Riquer kaj Don Riquer, tiuj sendis mesaĝon al la reĝo Henriko la 1-a de Kastilio per kiu ili informis ke "poblamos Duos Barrios" (ni loĝis du kvartalojn). En la malmultaj oficialaj postaj mencioj de tiu setlejo ĉiam estis aludita kiel "Dosbarrios", "dos varrios", "Dos Barrios"...
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Pajarero (birdisto). La censita populacio en 2011 estis de 2.381 loĝantoj kaj la denseco estas de 	21,26 loĝ/km².
Situo
Dosbarrios estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Mesa de Ocaña en la nordorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 711 m; je 53 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 112 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°52′59″ N 3°28′52″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur altebenaĵo en la komarko Mesa de Ocaña kaj limas kun la municipaj teritorioj de Cabañas de Yepes, Ocaña, Villatobas, La Guardia kaj Huerta de Valdecarábanos, ĉiuj de la provinco Toledo.
Historio
Estas probable ke ĝi estis unu el la dekdu domaroj de la Olkadoj nome tribo de keltiberoj kiuj loĝis en la areo.
En 1154 ĝi ekestis posedo de Antolino Portaguerra pro dono fare de Alfonso la 7-a. En 1177 Alfonso la 8-a donis al la Ordeno de Santiago (kies kruco aperas en la blazono de la vilaĝo), inter aliaj lokoj, la kastelon de Dos Barrios. En 1192 komencis ties reloĝado laŭ foruo proklamita de Rodrigo Yenéguez [jenEgez], superulo de Santiago, favore de Rodrigo Riquer kaj liaj fratoj.
La 6a de marto de 1201, Alfonso la 9-a donis la vilaĝon kaj ties kastelon al Pedro Martínez de Ocariz kaj liaj posteuloj. En dokumento de 1213 aperis Dos Barrios kaj oni mencias la akiron de Cabañas de Yepes.
En 1575 aperis en la demandaro kiun en 1575 Filipo la 2-a (Hispanio) sendis al la municipoj por kolekti informaron el la municipoj.
En 1809, dum la batalo de Ocaña, en la Milito de Sendependigo, la oficiro José Zayas, post ricevi konstante kontraŭdirajn ordonojn, eltenis kelkan tempon en sia posteno. Post la konkero de Ocaña fare de la soldatoj de Girard kaj de Desolles, Zayas devis retiriĝi, kion li faris orde, retiriĝante nur iom post iom ĝis alveni al Dosbarrios, kie la francoj finfibne kaptis la hispanajn trupojn kaj bruligis la vilaĝon.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Dosbarrios unue al 2,815 kaj poste al 2,777 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Dosbarrios oni falis sub 2,000, poste iomete rekuperiĝis al la nunaj 2,381.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestroj estis alterne dekstruloj kaj socialistoj.
121133 Kenflurchick
121133 Kenflurchick estas tre malgranda, ne tre hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 13-an de septembro 2004 de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ken Flurchick (1951–2018), kiu havis sukcesan karieron ĉe la A & T de Norda Karolino en la kampo de la superkomputiloj. Li vaste publikigis en la fakoj de la komputila fiziko, astronomio, kemio kaj inĝenierarto ; li ankaù donis larĝan diversecon da kursoj en tiuj fakoj.
Saint-Coulitz
(jen france, bretone Sant Kouled) estas komunumo de Francio, nomata laŭ samnoma bretona kristana sanktulo. . Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Torvaj)
La preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Torvaj (Hungario).
Konstruaĵo
La preĝejo situas en rando de la vilaĝo en la tombejo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. En la fasado 4 kvadrataj ornampilieroj parte reliefas. Super la enirejo granda ŝtona blazono estas videbla. Meze plej supre tre malgranda turo iomete reliefas, ĝi estas nur simbola turo. Interne la barokaj altaro kaj predikejo estis farita en 1764.
Gérard Darmon
Gérard  [] (naskiĝis en Parizo) estas franca aktoro kaj kantisto.
Sangvino
Sangvino aŭ ruĝa kreto estas kreto de ruĝec-bruna koloro, tiele nomita ĉar ĝi similas al la koloro de seka sango. Ĝi iĝis populara dum jarcentoj por desegnoj (ĉar blanka kreto funkcias nur sur kolora papero), kaj la termino priskribas ankaŭ desegnon fare per sangvino. Tiu vorto disvastiĝis tra la franca kaj siavice el la itala sanguigna kaj origine el la latina sanguis (sango).
Llanos del Caudillo
Llanos del Caudillo [jAnos del kaudIjo] (Ebenaĵoj de la kacika militestro) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. La nomo "Caudillo" (kacika militestro) en ties toponimo aludas al Francisco Franco.
Situo
Llanos del Caudillo estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Manĉa Centro en la nordorienta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 645 m; je 79 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 20.45 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Grenoble (stacidomo)
Grenoble estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Grenoblo, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Intercités kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
József Baksai
József Baksai [jOĵef bakŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baksai József estas hungara pentristo, grafikisto, instruisto.
József Baksai naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Baksai frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1990. Lia ĉefinstruisto estis Lajos Sváby. Tiutempe li studvojaĝis al Parizo (1985), Luksemburgo (1990) kaj Romo (1995). Li havis stipendiojn inter 1990-1994. Ekde 1995 li instruas en arta mezlernejo en Budapeŝto. Sur la tolaĵoj li metas la farbojn vaste, eĉ tio reliefas. Li ricevis premiojn inter 1989-2004.
Otterburg
La burgo Otterburg estas la resto de montburgo en 324 m alteco surla monto „Schlossberg“ super la abateja preĝejo Otterberg en la urbo Otterberg en la distrikto Kaiserslautern, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La frumezepoka burgo, kiu similas al karolida/otonida defeninstalaĵo, estis supozeble konkerita en 1116. Ĝi estis menciita unuafoje en 1144 kiel "castro Oterburc". 1145 okazis alikonstruado en cisterciana monaĥejo.
Alia
Alia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caccamo, Castronovo di Sicilia, Montemaggiore Belsito, Roccapalumba, Sclafani Bagni kaj Valledolmo.
Arkturo
Arkturo aŭ Arktur (Arcturus), konata laŭ la nomaro de Bayer kiel Alfo Bovista (latine: Alpha Bootis, α Boo), estas ruĝa giganta stelo, fine de sia vivo, la plej brila de la konstelacio de la Bovisto.
La diametro de Arkturo estas 20-foje pli granda ol tiu de la Suno. Ĝia videbla magnitudo estas -0,04 kaj ĝia distanco al la suno egalas 37 lumjarojn.
Mologa (rivero)
Mologa (Молога) estas rivero en la Eŭropa parto de Rusio, en la Tverja, Novgoroda kaj Vologda provincoj. La rivera longo nun estas 456 km, sed antaŭ la apero de la Ribinska Rezervujo la longo estis 607 km. Mologa apartenas al la baseno de Volgo.
Arkturo
Arkturo estas unu el la plej helaj steloj de la norda duonsfero. Sed kvankam ĝi eligas 180-foje pli da energio ol la suno, ĝi ŝajnas nur 110-foje pli hela, ĉar granda parto de ĝia lumo konsistas el infraruĝa radiado, kiun la homa okulo ne vidas.
Mologa (rivero)
Geografio
La rivero elfluas el marĉo okcidente de la vilaĝo Kluĉevaja en la distrikto de Maksatiĥa en la Tverja provinco. Sur la rivero situas la urboj Beĵeck, Ustjuĵna kaj Pestovo. Ĝis kiam oni konstruis digon sur la Volgo, kreinte la Ribinskan rezervujon, kaj la malsupra parto de la rivero Mologa fariĝis ĝian golfon, la urbo Vesjegonsk ankaŭ situis sur la Mologa. Krom tio, tiam ĉe la enfluejo la rivero Mologa en Volgo situis la samnoma urbo Mologa, kiu nun estas tute droninta en la rezervujo.
Arkturo
Etimologio
La nomo devenas de la malnova greka vorto "Arktouros", kies signifo estas "vartisto de la urso" pro la proksimeco al la Granda kaj Malgranda Ursinoj.
En la ĉielo
Plilongigante la "voston" de la Granda Ursino oni facile trovas tiun brilan, oranĝkoloran stelon. Tio estas por nefakuloj, oni supozas, ke la Granda Ursino aŭ la Granda Ĉaro estas kvazaŭ ĉaro formata de kvadrato (kvar steloj), kiu estas haŭlata de tri muloj, kiu faras ian kurbon (arkon), do, se oni sekvas la direkton de tiuj tri "muloj" oni atingas Arkturon.
Mologa (rivero)
Geografio
Mologa estas la ebena rivero, navigebla ekde Pestovo ĝis la enfluejo. La rivero apartenas al la Tiĥvina akva sistemo, konstruita en la 19-a jarcento, per kiu laŭ riveroj kaj kanaloj oni povas navigi el Volgo al Neva kaj al la Balta maro.
La rivero kovriĝas per glacio ekde la fino de novembro ĝis aprilo aŭ la komenco de majo.
10371 Gigli
10371 Gigli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en provinco de Pistojo (Italio).
Pulio
Pulio estas mekanika organo en formo de rado, kiu uziĝas por transmisio de movoj. Ĝi uziĝas kun rimeno, ŝnuro, kablo, ĉeno k.s., la formo de la puli-rando estante adaptita laŭ tiu uzo.
Laŭ Francisko Azorín pulio estas Rado, perimetre kanelita, rulebla sur sia akso. Li indikas etimologion el la greka polos (akso) kaj de tie la latina trochlea. Kaj li aldonas la terminon puliaro por sistema akordigita aro da pulioj.
Ĉefaj uzoj
La tri ĉefaj uzoj de pulioj estas por:
NGC 5408
NGC 5408 (aliaj indikoj — MCG -7-29-6, ESO 325-47, TOL 116, IRAS14002-4108, PGC 50073) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sho Hanai
Sho Hanai (花井 聖, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus, Tokushima Vortis, V-Varen Nagasaki kaj Giravanz Kitakyushu.
14214 Hirsch
14214 Hirsch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Theresa Hirsch, mentorinon de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruistino ĉe la St. John the Baptist School de New Brighton (Minesoto, Usono).
Objat
La teritorio havas komunan limon kun.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Objat antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Monumentoj
La loka preĝejo datiĝas de la 15-a jarcento. La sonorilturo estis tamen rekonstruita en la 19-a jarcento.
Grenemberizo
La Grenemberizo, Miliaria calandra, estas paserina birdo de la familio de Emberizedoj, grupo nune separata fare de plej parto de modernaj fakuloj el la fringoj de la familio de Fringedoj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Miliaria, kvankam kelkaj fakuloj lokigas ĝin en pli granda genro Emberiza.
Aspekto
Tiu estas nekutima emberizo ĉar ambaŭ seksoj ŝajnas similaj laŭ plumaro, kvankam maskloj estas ĉirkaŭ 20 % pli grandaj ol inoj. Tiu granda fortika emberizo estas 16–19 cm longa, averaĝe 18 cm, estas la plej granda el la emberizoj kaj havas masklan kaj inan plumarojn similajn, kaj ne havas la rimarkindajn plumarojn de maskloj, ĉefe de kapobildo, komuna en la genro Emberiza. Ambaŭ seksoj aspektas kvazaŭ alaŭdoj, kun tre strieca grizbruna koloro supre, kaj blankecaj subaj partoj, sed diference de alaŭdoj kaj el pipioj estas pli granda kaj havas pli grandan kaj rondoforman kapon. Pli precize en kapobildo estas malhelaj krono kaj vango, ĉirkaŭata de pli helaj superokula kaj ĉefe mustaĉa-subvanga strioj. En subaj partoj estas rimarkinda malhela strieco en brusto kaj flankoj. La dorso estas malhelbruna, la pugo iom pli hela kaj la vosto denove malhelbruna. Estas blanko nek en flugiloj nek en vosto. La kruroj esas flavoranĝecaj. La beko estas fortika kaj multe pli dika ĉebaze ol la kutimaj emberizoj, ĝi estas flaveca kun tre malhelbruna supra bordo kaj kurbecaj makzelaj bordoj.
La kanto de la masklo estas ripeteca metaleca sono “tik”, simila al sonoj de grupaj ŝlosiloj, kio estas elsendita el malalta arbusto, fosto aŭ telefonaj kabloj; ankaŭ pli aspra kaj longa “sziip” kaj aŭtune “tikatik”. Foje flugas havante pendantajn krurojn.
Distribuado kaj habitato
Ili reproduktiĝas en suda kaj centra Eŭropo, tio estas escepte Islando, Skandinavio kaj norda Rusio, krom la plej altaj alpaj regionoj, norda Afriko kaj Azio al Kazaĥio. Ĝi estas specio ĉefe de loĝantaj birdoj, sed kelkaj birdoj el plej malvarmaj regionoj de centra Eŭropo kaj Azio migras suden vintre.
La Grenemberizo estas birdo de malferma kamparo kun arboj, kiaj farmoj kaj herbejoj, ne kultivitaj teroj, junkejoj ktp. Ĝi ege malpliiĝis en nordokcidenta Eŭropo pro intensivaj agrikulturaj praktikoj kiuj malhavigas ilin el manĝodisponeblo de herbosemoj kaj insektoj, tiuj ĉefe por idomanĝigado. Ĝi ĵus malaperis el Irlando, kie ĝi estis iam komuna.
Manĝo kaj manĝigado
Ties natura manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado kaj for de la reprodukta sezono el semoj.
Reproduktado
Maskloj defendas teritorion dum la reprodukta sezono kaj estas kutime poliginia, kun ĝis tri inoj por ĉiu reproduktanta masklo. La seksa proporcio en populacioj estas ĝenerale 1:1, kio signifas ke kelkaj maskloj restas senparaj dum la sezono. Maskloj ludas nur malgravan rolon en patra zorgo; ili ne kunlaboras en nestokonstruado aŭ kovado, kaj ili nur manĝigas la idojn kiam tiuj estas jam duonkreskaj.
La nesto estas farata el herboj, kovrataj el haro aŭ pli fajna herbo, kaj estas kutime konstruata surgrunda. Averaĝa ovaro estas de 4, sed komune varias el 3 al 5, foje eĉ 6.
Roztoky (Povrly)
Roztoky (Rongstock) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Povrly en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Povrly. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/62. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 42 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Roztoky situas en katastra teritorio Roztoky nad Labem kun areo 1,8 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1186.
Sankt Goar
Sankt Goar estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sankt Goar apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"] kaj situas borde de la rivero Rejno. Aliflanke de Rejno situas Sankt Goarshausen.
La burgo Rheinfels estas la ruino de spronburgo sur montodorso inter la maldekstra bordo de la Rejno kaj la rivereto Gründelbach supre de la urbo Sankt Goar.
Caneggio
Caneggio estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
DjVu
DjVu (de la franca déjà vu [], „jam vidita“), esperantigite Deĵavuo estas malfermita normo por rastrumaj bildoj, destinita por lokŝpara kaj facile manipulebla konservado de skanitaj dokumentoj (precipe por fari el presitaj libroj bitlibrojn); en tiu sia funkcio ĝi estas alternativo al la portebla dokumentformo (PDF).
Funkcio
La esenca ideo de la dosierformo estas la divido de la origina grafika materialo en plurajn tavolojn, kaj ties malsama kompaktigo:
La teksta subtavolo
Oni krome povas aldoni en la deĵavuan bitlibron tekstan subtavolon per komputila signorekono, provizante rekonitajn vortojn je iliaj koordinatoj en la rastruma bildo. Tiam eblas labori kun la deĵavua bitlibro preskaŭ kiel kun teksta dosiero: kopii el ĝi tekstopecojn aŭ serĉi signoĉenojn.
Scheurell
Scheurell estas familia nomo de jenaj personoj:
DjVu
La teksta subtavolo
Simile oni povas aldoni tavolon komentan, hipertekstajn ligilojn, enhavtabelon (vd la subfenestron Outline en la apuda bildo).
Paŭlaj epistoloj
Pasinte estis alproksimigita al Paŭlo ankaŭ la Epistolo al la hebreoj, en kiu tamen ne estas indikata la nomo de la aŭtoro. Alvenis al ni, krome, iuj tekstoj apokrifoj.
DjVu
Komparo de DjVu kaj PDF
Komence la projektoj DjVu kaj PDF havis celojn rekte kontraŭajn:
Nun oni malpli ofte surpaperigas la dokumentojn, kaj oni povas krei PDF-dokumenton por deekrana legado (ekz-e multaj gazetoj nun estas dissendataj rete, en PDF, kaj estas legataj de sur la ekrano). Aliflanke, ankaŭ en presotan dokumenton oni iam bezonas enŝovi rastruman bildon, do ankaŭ PDF dekomence scipovis trakti skanaĵojn — kvankam ĝia preferata, ĉefa maniero prezenti paĝojn estas vektorgrafika. Sekve de tio ankaŭ PDF estas uzebla kaj vaste uzata por fari bitlibrojn el plumbaj kompostaĵoj.
Paŭlaj epistoloj
Epistoloj atribuitaj al Paŭlo
Ili estas dektri, kiuj, laŭlonge de la tempa kuro, estis atribuitaj al Paŭlo jen de la tradicio kaj jen surbaze de internaj literaturaj evidentecoj :
DjVu
Komparo de DjVu kaj PDF
Do, en DjVu la grafikaj informoj estas ĉiam rastrumaj; en PDF ili povas esti aŭ vektoraj (por la dokumentoj nove tajpitaj per tekstoredaktilo), aŭ rastrumaj (por la skanaĵoj).
Róza Kalocsa
KALOCSA Róza [pr. kaloĉa] estis hungara aktorino naskiĝinta en Arado la 10-an de februaro 1870 kaj mortinta la 16-a de februaro 1901.
DjVu
Komparo de DjVu kaj PDF
En sia aplikkampo DjVu estas pli efika ol PDF: la PDF-aj bitlibroj skanitaj ofte estas 2-oble ĝis 7-oble pli grandaj ol la samkvalitaj deĵavuaj (ĉe iuj libroj la diferenco povas esti kelkdekobla). La deĵavuaj bitlibroprezentiloj estas pli rapidaj kaj multe malpli postulemaj pri la komputilaj risurcoj.
Paŭlaj epistoloj
Kanonaj Paŭlaj tekstoj
La du epistoloj al Timoteo kaj tiu al Tito ofte estas arigitaj sub la nomo de Paŝtistaj epistoloj. Kaj iuj dubas ke ili estas de Paŭlo. La epistolo al la hebreoj konstituas apartan kazon ĉar hodiaŭ oni preferas ĝin atribui al alia aŭtoro: fakte la stilo utiligita en tiu epistolo estas tre malsama el tiu de la Paŭlaj epistoloj; tamen, la aŭtoro restas eĉ nun tute nekonta ankaŭ se iuj ekzegezistoj emas ĝin atribui al Apolo, judo de Aleksandrio, pri kiu oni priparolas en la Agoj de la Apostoloj (18, 24) kaj en la 1-a epistolo al la korintanoj (1, 12; 3,6; 4, 6; 16, 12). Pro tiuj motivoj tiu epistolo hodiaŭ estas presita ĉe la fino de la paŭla epistolaro kvankam ĝi ĉeestas en multaj manuskriptoj.
DjVu
Komparo de DjVu kaj PDF
Tamen PDF estas preferinda por la nove farataj tekstoj, prezenteblaj per la vektora grafiko — ĉar tia prezento restas bonkvalita ĉe ajna zomado.
Róza Kalocsa
Kariero
Kalocsa debutis en aŭtuno de 1892 en la trupo de Károly Somogyi. En la unuaj jaroj ŝi ludis en vaganttrupoj, poste en 1900 en Arado, en 1902 en Kassa.
Paŭlaj epistoloj
Tekstoj apokrifaj atribuitaj al Paŭlo
La Tria epistolo al la Korintanoj estis konsiderata, kelkepoke, kanona ĉe la Armena Apostola Eklezio, nun ĝi estas ĉie taksata nekanona.
Debato pri la aŭtoro
La moderna biblia kritiko en la atribuado de la epistoloj kelkkaze debatas: se ero de epistoloj estas ĉìe rekonataj kiel certe atribueblaj al Paŭlo, aliaj estas, male, juĝataj ne de Paŭlo, nome pseŭdoepigrafiaj, al li erare atribuitaj aŭ al li atribuitaj por kreskigi ilian pretiĝon. La atribuo al Paŭlo estas kutine rekonata por:
La atribuado estas objekto de diskuro rilate tiun al la koloseanoj kaj la duan al la tesalonikanoj: Kaj estas ĝenerale refutata la atribuado al Paŭlo de tiuj al
Ordo en la listigo en la Nova Testamento
La espistoloj de Paŭlo estas tradicie presitaj en la Biblio laŭ ordo ne kronologia sed reflektanta, eĉ se kun iuj esceptoj, la malsaman longon de la teksto: la unuaj estas la pli longaj dum la tiu al Filemono okupas la lastan lokon ĉar la plej mallonga. Tiu al la Hebreoj, kiu ne mencias la aŭtoron, estas aparta kazo kaj estas poziciita inter la la paŭlaj epistoloj kaj la sinsekvaj katolikaj epistoloj.
La stilo de la epistoloj
La epistoloj de la klasika literaturo klasifikeblis laŭ du tipoj: konfidencaj epistoloj, kie la skribanto amike adresiĝis al la interparolanto donante informojn pri si kaj pri sia vivo; aŭ epistoloj "eseoj" kiuj, pere de ĉiukaze simpla kaj konfidenca lingvaĵo, pritraktis teologiajn kaj filozofiajn aŭ sciencajn temojn (vidu: Seneko al Gajo Lucilio).
La epistoloj de Paŭlo malsamas el la du tipoj supre priskribitaj: ili ne estas eseoj-traktatoj ĉar startas el la priskribo pri precizaj kaj konkretaj situacioj kaj, pritraktante ofte doktrinon, neniam perdas la "kontakton" vivan kaj profundan kun la realo propra de la adresito Aliflanke ili ne povas esti difinitaj epistoloj "privataj", ĉar Paŭlo ne sin prezentas "simpla amiko", sed kiel porparolanto de Dio sendita por la evangelizado kaj transdonado de la savo de Dio.
Li tre intense amas "siajn" kristanojn, sed ankaŭ ne forgesas ke mem estas ilia patro en la kredo, ke havas la taskon "nutri kaj gvidi" siajn gefilojn travivantajn sur la stratoj de de Dio. Paŭlo vidas en la homoj adresitaj la popolon de Dio invititan al la sanktiĝo. Signifa la maniero per kiu Paŭlo kutime uverturi siajn epistolojn. Al la Korintanoj skribas tiel: “1 Paŭlo, vokita por esti apostolo de Jesuo Kristo per la volo de Dio, kaj Sostenes, nia frato, 2 al tiu eklezio de Dio, kiu estas en Korinto, al tiuj, kiuj estas sanktigitaj en Kristo Jesuo, vokitaj por esti sanktuloj, kune kun ĉiuj, kiuj en ĉiu loko vokas la nomon de nia Sinjoro Jesuo Kristo, ilia Sinjoro kaj nia: 3 Graco estu al vi kaj paco de Dio, nia Patro, kaj de la Sinjoro Jesuo Kristo.” (1Kor 1, 1-3).
Jesuo en la epistoloj de Paŭlo
Aparte, en la epistolo al la Galatoj, Paŭlo deklaras ke mem iris al Jerusalemo tri jarojn post la “renkonto” kun Jesuo sur vojo al Damasko. Li estis ankaŭ vojaĝinta al Arabio kaj estis reveninta al Damasko antaŭ ol viziti Petron, kiun Paŭlo difinas “apostolo de Jesuo”, kaj Jakobon "la fraton de la Sinjoro", kiun multaj opinias esti Jakobo la Justulo. Krome Paŭlo diras ke post 14 jaroj revenis al Jerusalemo kie partoprenis kunvenon de kristanoj. La plejgranda parto de ekzegezistoj opinias ke temas pri la Apostola koncilio, en kiu Paŭlo startigis diskuton en kiu li sin deklaras kontraŭa al la neceso de cirkumcido por la paganoj kristaniĝantaj. Paŭlo subtenas estis venkinta la disputon, kaj Petro kaj Jakobo kaj Sankta Johano la Evangeliisto, sin trovis en akordo por ke li prediku al al gentanoj. Sekve Petro vizitis Paŭlon en Antioĥio. La epistolo al la Galatoj estas unu el tiuj en kiuj ne ekzistis disputoj, do entenas nur tekstojn pri la historiecon de Jesuo….
Bibliografio
• Bornkamm, Günther (2002). Pablo de Tarso. Barcelona: Ediciones Sígueme. ISBN 84-301-0775-4. • Brown, Raymond E. (2002). Introducción al Nuevo Testamento. II. Cartas y otros escritos. Madrid: Editorial Trotta. ISBN 84-8164-539-7. • Escuela bíblica de Jerusalén (1976). Biblia de Jerusalén (Edición Española). Bilbao (España): Desclée de Brouwer. ISBN 84-330-0022-5.
Dogano
Dogano estas imposto por varoj, enirantaj aŭ elirantaj certan ŝtaton.
Ĝi servas por protekti la hejman industrion, laborlokojn, ekonomian intereson de iuj. Ofte grandaj (Eŭropa Unio) aŭ malgrandaj landoj formas doganunion.
La oficejo kie oni kontrolas la pasadon de varoj kaj la taŭgecon de la pagitaj aŭ pagotaj impostoj estas doganejo kaj la kontrolisto tie doganisto.