cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palanto
Palanto, filo de Pandiono
Laŭ versio apogita fare de Servio, Palanto ne estis frato, sed filo de Egeo. Laŭ tiu rakonto lia frato Tezeo forpelis lin el Atiko, do Palanto instaliĝis en Arkadio, kie li iĝis reĝo kaj fondanto de la urbo Palantio kaj de la dinastio al kiu apartenis Evandro kaj lia filo Palaso.
Futa Ĝalon
La loka nomo en la pulara lingvo estas Fuuta-Jaloo (foje skribita kiel Fuuta Jalon; france: Fouta Djallon; angle: Fouta Djallon aŭ foje Futa Jalon). La origino de la nomo estas la fula vorto por la regiono kune kun la nomo de ties originaj loĝantoj, la ĝalonkeoj (fr: Jalonke aŭ Djallonké).
Geografio
Futa Ĝalon ĝenerale estas ondaj montoj kaj montetoj de averaĝa alteco de 900 m, kovritaj per herbejoj. Plej alta punkto estas monto Lura, kun alteco de 1.515 m. La plej granda urbo estas Labeo.
Palanto
Palado Likaonida
Palado estis unu el la likaonidoj, la filoj de la malpia Reĝo Likaono kiuj ekskapis de la palaco kiam Zeŭso aliformigis ilian patron en lupo. En sia ekzilo, li iĝis eponima fondinto de la arkadia urbo Pallantiono, tuj post la diluvo de Deŭkaliono. Li estis la instruisto de la diino Atena kaj okupiĝis pri ŝi tuj post ŝia naskiĝo, kiu laŭ la loka mitaro okazis en la proksima urbeto Alifero. Li havis filinon nomiĝinta Kriza, kiu edziniĝis al Reĝo Dardano kaj portis la Paladion al Trojo. Malofta tradicio konsideras lin, anstataŭ la samnoman titanon, la patro de Nika, personigo de venko. Dionizo de Halikarnaso ankaŭ konfuzas lin kuna la filo de Pandiono, sed ŝajnas ke tiu atribuo celas pravigi ke la troja reĝfamilio devenas, kaj pro tio ŝuldas respekton, de tiu atena.
Futa Ĝalon
Geografio
La altebenaĵo konsistas el dikaj tavoloj de grejso (sabloŝtono), kiuj kovras la bazan granitan rokaĵon. Erozio per pluvo kaj riveroj tranĉis profundajn ĝangalajn kanjonojn kaj valojn en la grejson.
Palanto
Palado Likaonida
La helenismaj mitologoj, tre okupitaj en la redaktado de genealogiaj arboj, unuigis eble pro konfuzo tiun ĉi rolulo kun la filo de Pandiono, al kiu ili atribuis regadon en Arkadio je la fino de lia vivo por kongruigi la du vivrakontojn. Do la likaonida Palado ankaŭ aperas en la mitaj fontoj kiel praŭlo de Evandro, la arkadia reĝo kiu kondukis sian popolon al Italio. Ŝtonaj skulptaĵoj de Palado kaj de supozebla nepo Evandro videblis en Palantio en la epoko de Paŭzanio.
Futa Ĝalon
Geografio
Futa Ĝalon ricevas multan pluvon, tiel ĉi tie troviĝas la fonto-riveroj de la tri plej grandaj riveroj de Okcidentafriko: Niger-rivero, Gambi-rivero kaj Senegal-rivero. Tiel ĝi meritas la kromnomon "akvoturo" de Okcidentafriko (en franclingvaj priskriboj: chateau d'eau) aŭ kiel "Svislando de Afriko".
Palanto
Palado Likaonida
Romiaj verkistoj uzis la nomon de Palado en sia klopodo trovi etimologion por la nomo de la monteto Palatino.
Futa Ĝalon
Populacio
La loĝantaro estas plejparte fuloj. Ili nomas sin mem "fulboj" (Fulɓe, singularo: Pullo; france: "Peul"). La loke parolata dialekto de la fula lingvo estas la pulara (simila al "Pulaar" en Senegambio kaj al la "fulba" pli oriente en Okcidentafriko, sed kun kelkaj apartaj karakterizaĵoj).
Havetoftloit
Havetoftloit (dane Havetoftløjt) estas vilaĝo kaj eksa administra komunumo en Germanio. Ekde la 1-a de marto 2013, kiam la tiamaj komunumoj Havetoftloit, Rüde kaj Satrup kuniĝis al nova komunumo, ĝi estas parto de tiu komuna komunumo Mittelangeln, kaj krome apartenas al pli granda, samnoma komunumaro Mittelangeln. Havetoftloit troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis 943 loĝantojn.
Palanto
Palanto, filo de Evandro
Laŭ la romia mitologio tiu ĉi Palanto estis filo de la arkadia reĝo Evandro, tiu kiu migris al Latio kun sia popolo kaj iĝis aliancano de Eneo. Lia patrino nomiĝis Karmenta. En Eneado, de Vergilio, Evandro permesis lin batali kontraŭ la rutuloj, flanke de Eneo. Tiu lasta konsideris tion honoro, kaj traktis Palanton kiel sian propran filon Askanio. Dumbatale, sur sia ĉevalo Etono, Palanto montris sian militkapablon per mortigo de multnombraj kontraŭuloj,, ĝis la punkto ke onis komparis lin kun la rutula Laŭzo, filo de Mezentio.
Futa Ĝalon
Historio
Vidu ankaŭ: Regno de Futa Ĝalon
Palanto
Palanto, filo de Evandro
Tamen, li estis malvenkita kaj mortigita fare de Turno, kiu prenis la glavzonon de Palanto kiel trofeo. Eneo furioziĝis pro la morto de sia amiko, kaj atakis la rutulan armeon farante vojon ĝis Turno. Tamen, Juno intervenis kaj deturnis la reĝon, savante tiamaniere lian vivon. Venĝeme, Eneo mortigis Laŭzon, sed li tuj pentis pri tio. Okazis poste kombato dum kiu Eneo venkis kaj mortigis Mezention, kaj je la fino de la poemo, post priskribo de la malĝojo de Evandro kiam li ricevis la kadavron de sia filo,, Eneo estis preskaŭ mortigonta Turnon. Tiu lasta petegis kompaton kaj la filo de Anĥizo hezitis, sed li subite vidis la balteon kiu apartenis al Palanto kaj plenkolerite mortigis la rutulan reĝon en venĝo. Tiu ĉi lasta epizodo de la eposa poemo estas klara paralelismo kun la morto de Hektoro fare de Aĥilo, venĝeme pro la morto de lia amiko Patroklo.
Futa Ĝalon
Historio
La loĝantoj de la regiono komence estis animistoj, sed ankaŭ islamanoj kunvivis pace ĝis en 1725 estis lanĉita unua ĝihado ("lukto por la kaŭzo de Alaho" - milita lukto kontraŭ neislamanoj por disvastigi Islamon) kontraŭ la animistoj.
Palanto
Palanto, filo de Evandro
Ekzistas pli antikva versio kiu priskribas la entombigon de Evandro en Monto Palatino fare de sia filo Palanto. La malkongruo de la vergilia rakonto kun supervivo de Palanto al sia patro originis la figuron de dua Palanto, nepo de Evandro, kiu pravigos la nomon de la sakrala monteto en Romo.
Futa Ĝalon
Historio
Post la batalo de Talansan, en kiu la islamanoj venkis, establiĝis la teokratia regno de Futa Ĝalon. La regiono havis naŭ provincojn, ĉiu el ili regata de almamio, el kiuj unu, la alamio de Timbo, ankaŭ estis la estro de la tuta regno.
Okazis pluraj internaj krizoj pro disputoj pri sukcedo, kiuj malfortigis la centran potencon en Timbo. Fine en 1896 la franca armeo venkis la lastan almamion Bubakar Biro en la batalo de Poredaka.
Palanto
Palanto Heraklida
Dum Mezepoko, la imperiestro Henriko la 3-a pretendis esti malkovrinta la tombejon de tiu ĉi persono (aŭ eble de lia samnoma onklo, ĉar ambaŭ figuroj konfuziĝis en tiu tempo). Laŭ la tiamaj onidiroj, oni trovis gigantan mumion kun vundego surbruste en sekreta tombejo kie troviĝis ankaŭ lampeto brulanta dum pli ol du mil tricent jaroj.
Palaso, patro de Eŭrialo
Palaso estis la patro de Eŭrialo, batalanto en la Troja milito. Lia edzino nomiĝis Diomeda, sed oni scias nenion pli pri ili.
Futa Ĝalon
La ora epoko de Futa Ĝalon
La Fulboj de Futa Ĝalon estis la avangardo dum la disvastigo de islamo en Gvineo. Fulbaj islam-studentoj evoluigis indiĝenan literaturon, surbaze de modifita araba skribo (Aĝami-skribo). Famiĝis Fulbaj poetoj-teologoj, ekzemple: Tierno Muhammadu Samba Mombeya, Tierno Saadu Dalen, Tierno Aliou Boubha Ndyan, Tierno Jaawo Pellel k.a. Amadou Hampâté Bâ nomis Futa Ĝalon la "Tibeton de Okcidentafriko'' por klarigi ties centran rolon en la spirita kaj mistika (Sufi) tradicio de islamo.
Yifang Xian
Xian Yi Fang (naskiĝinta la 20-a de aŭgusto 1977) estas ĉina kaj franca tablotenisistino, kiu reprezentas Francion, kiel membro de la franca Nacia Grupo de Tabloteniso ekde 2005. Ŝi konkurencis en la someraj ludoj en la jaro 2008 en Pekino, atingante la duan lokon.
Fajrstrigo
La Fajrstrigo (Otus flammeolus) estas eta strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj.
Futa Ĝalon
Ekonomio
Multaj grundoj rapide perdas fekundecon, acidiĝas kaj iĝas venenaj pro aluminio. Tio serioze limigas la kultiveblajn speciojn. Krome oni rikoltas bananojn kaj aliajn fruktojn, por propra uzo kaj eksporto.
Eksteraj ligiloj
http://foutaweb.com
Fajrstrigo
Kutimoj
Tiu nearktisa specio nestumas en arbotruoj kaj havas 3 aŭ 4 idojn post kovado de 26 tagoj. La habitato por reproduktado en okcidenta Usono asociiĝas kun matura, malferma vivejo de ponderosa pino. Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ musojn kaj aliajn etajn predojn.
Yifang Xian
Ŝi naskiĝis en Ĉinio, en la urbo de Baoding. En ŝia dek-naŭa jaro, ŝi alvenis en Francion en 1997. Ŝi akiris la francan ŝtatanecon en 2005.
Morta peko
La morta peko estas grava kontraŭmorala, laŭ la konvinkoj de la Katolika Eklezio kaj de iuj aliaj protestantaj Eklezioj, kiu kondamnigas, postmorte, la pekulon al la infero. Tiuj pekoj estas konsiderata “mortoportaj” ĉar ili konstituas rompon kun la saviga Graco de Dio: la animo de la pekulo fariĝas “morta”, ne nur febligita.
La frazo estas uzata en la 1-a epistolo de Johano "“Se iu vidas sian fraton pekantan pekon ne al morto, tiu petos, kaj Li donos al li vivon, por la pekantoj ne al morto. Ekzistas peko al morto; ne pri tio mi diras, ke li petegu. 17 Ĉia nejusteco estas peko; kaj ekzistas peko ne al morto.”"
Laŭ la katolika teologio
En la malfrua 20-a jarcento, post la [[Dua Vatikana Koncilio, la instruo en la katolika eklezio pri la morta peko estis objekto de duboj, responde al kio papo Johano Paŭlo la 2-a rekonfirmis la tradician doktrinon per la encikliko Veritatis splendor. En la nuna katekismo estas asertate: “La morta peko estas radika ebleco de la homa libera volo, kien la sama kristana amo. Ĝi havas, kiel konsekvencon, la perdon de la karitato, kaj de la sanktiga graco. Se ne estas elaĉetita per la pento kaj per la pardono de Dio, ĝi provokas la ekskludon el la Regno de Kristo kaj la eternan morton: fakte, nia libero havas la povon fari la definitivajn elektojn, neŝanĝeblajn. Tamen, ankaŭ se oni povas juĝi ke ago estas en si mem grava kulpo, oni devas lasi la juĝon sur la personoj al la justeco kaj mizerikordo de Dio" (n. 1861), kaj ke la “animoj de tiuj kiuj mortas en la morta peko, postmorte sin trovas deigitaj el Dio dum al Li plenkore tendencas, nome en la infero. (n. 1035).”
La mortaj pekoj ne faras definitivan deiĝon el Dio ĉar ili estas pardoneblaj kiel ĉiuj pekoj kiam la pekulo pri ili pentas kaj engaĝiĝas ripari kaj ne plu peki. Restas tamen la puno repagenda.
Jetterswiller
(jen france, origine germane kaj alemane Jettersweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ornigra iktero
La Ornigra iktero (Icterus chrysater) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn.
Fizika priskribo
Ornigraj ikteroj estas flavkorpaj kaj preskaŭ kazo de seksa unimorfismo. Howell kaj Webb (1995) informis ke tiu specio tendencas averaĝe esti 21.5 cm longa el beko al vosto; kio faras de Icterus chrysater relative mezgranda specio. Nudaj haŭtaĵoj kaj ungoj estas bluecnigraj; ĉe plenkreskuloj, la beko estas nigra, kun la bazo de la suba makzelo pli klara bluecgriza.
Plenkreskaj maskloj montras tre forte kontrastajn flavan kaj nigran plumarojn. Flugiloj, vosto, ŝultroj, gorĝo kaj vizaĝo estas nigraj; kontraste, dorso kaj subaj partoj estas tre brilflavaj kun iom da oranĝeca nuanco ĉefe en subaj partoj. Plenkreskaj inoj ege similas al maskloj, sed flavaj partoj ŝajnas iom verdecaj. Spite diferencoj en plumarkoloro inter seksoj, tiu specio estas tre malfacile distingebla laŭ sekso en naturo.
Nematuruloj de Ornigra iktero similas al plenkreskaj inoj ĝenerale, sed ili estas pli verdecaj; krome la flugilplumoj, kiuj estas nigraj ĉe inoj, estas malhelbrunaj. Nematuruloj de Ornigra iktero estas facile distingebla el plenkreskaj inoj pro sia oliveca okulstrio.
Simila specio estas ekzemple la Nigragorĝa iktero.
Geografia distribuado
La Ornigra iktero troviĝas tra Centrameriko kaj norda Sudameriko. Precize la specio estas dividita en tri alopatriaj populacioj. Unu populacio, nome subspecio I. c. giraudii, estas endemia de suda Centrameriko, nome en Nikaragvo, Panamo kaj Kolombio. La plej nordaj populacioj estas la nomiga subspecio I. c. chrysater kaj la I. c. mayanensis; tiuj subspecioj troviĝas en norda Centrameriko kaj en suda Meksikio. Estas indiĝenaj populacioj de tiu specioj en Belizo, Kolombio, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo Panamo kaj Venezuelo.
Habitatoj
La Ornigra iktero povas toleri ampleksan gamon de habitatoj, sed preferas malfermajn arbarojn miksitajn de pino kaj kverko kaj sekajn arbustarojn. Tiu specio estis vidata ankaŭ ĉe bananoplantejoj. Ĝi foje koloniigis deciduajn arbarojn de malaltaj teroj.
Tiu specio troviĝas kutime en regionoj sub 900 m de altitudo, kvankam en Centra kaj Suda Ameriko oni vidas populaciojn ofte pli alte de 1000 m. La limo por supra altitudo por populacioj observitaj en naturo ŝajne estas ĉirkaŭ 3 km.
Reproduktado
La Ornigraj ikteroj estas monogamaj; kiel ĉe multaj specioj de la genro Icterus, ankaŭ la Ornigraj ikteroj reproduktiĝas unufoje jare kun unusola partnero.
La nestoj de tiu specio estas neprofundaj, pendantaj kestetoj kiuj kutime pendas el bordo de arbobranĉo. Membroj de tiu specio ŝajne preferas ligi nestojn al pintoj de palmoj (Jaramillo kaj Burke 1999). Nestoj estas kutime teksataj el fajnaj herboj kiuj havigas flekseblan teksturon (Wetmore et al 1984). Nestoj de tiu specio pendas kutime en la kanopeo de maturaj arboj kiuj estas almenaŭ sep metrojn altaj.
La ovoj de tiu specio estas blankecaj, kun purpuraj striaĉoj kiuj koncentriĝas ĉe la larĝa pinto de la ovo. La ovoj estas komune markataj per multaj brunaj strioj (Jaramillo kaj Burke 1999; Wetmore et al 1984).
Komunikado
Oni scias ke ambaŭ seksoj kantas, kio ŝajne estas komuna ĉe ikteroj kuj reproduktiĝas en tropikaj klimatoj (Price et al 2007). Voĉo estas ĝenerale elsendita el ripozejoj alte en arboj (Ridgely kaj Tudor, 1989).
Jaramillo kaj Burke (1999) priskribas ankaŭ aliajn voĉojn ĉe tiu specio. La plej komune uzataj alvokoj estis priskribataj de Jaramillo kaj Burke (1999) kiel “nazeca ‘ĉert’”, sed aliaj alvokoj inkludas “fajfecan babiladon” kaj “nazecan alarmon”.
Dieto
Ornigraj ikteroj estas insektovoraj. Ties dieto konsistas ĉefe el raŭpoj, vespoj, formikoj, weevils kaj aliaj artropodoj. La dieto de tiu specio estas ofte komplementata per bananoj kaj povas inkludi ankaŭ nektaron el Ochroma pyramidale kaj Heliconia (Leck, 1974).
Manĝokutimo
Tiu specio estis ofte observata dum manĝo en familiaj grupoj aŭ en paroj (Jaramillo kaj Burke 1999). Insektoj estas ĉasataj post serĉado sub arboŝelo aŭ ĉe la folioj de epifitoj. Por suĉi nektaron, tiu specio foje praktikas "nektarorabadon", pinĉinte la bazon de nemalferma floro por atingi la nektaron (Morton 1979)
Nacia Instituto pri Nuklea Fiziko
La Nacia Instituto de Nuklea Fiziko, (Istituto nazionale di fisica nucleare) nomata INFN, estas la itala esplorinstituto kiu antaŭenigas, kunordigas kaj efektivigas sciencan esploradon en la kampo de nuklea, subnuklea kaj astropartikla fiziko, same kiel la teknologia evoluo necesa por agadoj en ĉi tiuj sektoroj. Ĝi funkcias en proksima rilato kun la universitato kaj en la kunteksto de internacia kunlaboro kaj komparo.
INFN estis fondita la 8-an de aŭgusto 1951 de grupoj el la Universitatoj de Romo, Padovo, Torino kaj Milano por daŭrigi kaj disvolvigi la sciencan tradicion ekiĝinta en la 1930-aj jaroj per la teoria kaj eksperimenta esplorado de nuklea fiziko de Enrico Fermi kaj lia grupo, kaj elstare Edoardo Amaldi.
En la dua duono de la kvindekaj jaroj la INFN dezajnis kaj konstruis la unuan italan elektron-akcelilon, la elektro-sinkrotrono konstruita en Frascati, kie naskiĝis la unua nacia laboratorio de la Instituto. Samtempe, la INFN komencis partopreni en esploraj agadoj de CERN, la eŭropa centro de nuklea esplorado en Ĝenevo, por la konstruado kaj uzo de ĉiam pli potencaj akceliloj.
Laguna de Negrillos
Laguna de Negrillos [laGUna deneGRIljos] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. Laguna de Negrillos estas etimologie komprenebla kiel Lageto de Ulmoj. Kiel aludo al iamaj lagetoj estas arĝenta nimfeo super verda fono en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cabañeros, Conforcos, Laguna de Negrillos kaj Villamorico, okupas totalan areon de 71,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 057 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Leono, provinca ĉefurbo; proksimas la riveroj Esla kaj Órbigo. Ĝi limas norde kun Pobladura de Pelayo García kaj Villademor de la Vega; sude kun Ribera de la Polvorosa, Grajal de Ribera, La Antigua kaj Cazanuecos; oriente kun Toral de los Guzmanes, Algadefe kaj Villamandos; okcidente kun Villaestrigo kaj Zotes del Páramo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado, kun mencioj en la 10-a kaj 11-a jarcentoj dekomence al eklezio, poste al diversaj senjoroj. La areo apartenis al la Regno Leono. En 1205 la reĝo Alfonso la 9-a havigas propran foruon al la urbo, kiam jam estis kastelo kaj murego por protekto de la vojoj kaj reloĝado. Tiel ĝi iĝis ĉefurbo de senjorlando de 13 domaroj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj malplie brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, kastelo, preĝejoj, piedirado, festoj, kuirarto) kaj servoj.
László Orbán
László Orbán
Nigragorĝa iktero
La Nigragorĝa iktero, Icterus nigrogularis, estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn.
La Nigragorĝa iktero reproduktiĝas en noda Sudameriko en Kolombio, Venezuelo, Trinidado, Gujanoj kaj partoj de norda Brazilo, (norda subŝtato de Roraima kaj orienta Amapá). La Nigragorĝa iktero estas birdo de malfermaj arbaroj, arbustaroj kaj ĝardenoj. Ties nesto estas 40 cm longa pendanta kesto, pendanta el fino de branĉo. La kutima ovaro estas de 3 palverdecaj aŭ grizacaj ovoj.
Tiu estas 20–21 cm longa, 38 g peza birdo, kun ĉefe flava plumaro. Maskla plenkreskulo havas malgrandan nigrajn okulmaskon kiel brido el la bekobazo al la okulo, kaj mallarĝan gorĝozonon, ne tiom grandan kiom tiu ekzemple de la Ornigra iktero, sed kiu ĉiukaze nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie nigrogularis signifas precize “kun nigra gorĝo”. Dume Icterus aludas al la ĝenerala flava koloro. Estas nigraj ankaŭ la vosto kaj la flugiloj kiuj montras blankan flugilstrion kaj kelkajn blankajn plumobordojn. La beko estas fortikaj kaj griza, dum ankaŭ la kruroj estas grizaj.
La ino estas simila sed iom pli senkolora, kaj la junuloj havas olivecnuancan flavan dorson kaj ne havas nigron en vizaĝo.
Estas kvar subspecioj de Nigragorĝa iktero, el kiuj tri estas limigataj al insuloj. Ili diferenciĝas el la pli disvastigata nomiga raso de la kontinento pro korpo- kaj bekogrando kaj pli malgrandaj plumardetaloj.
Tiu specio manĝas ĉefe grandajn insektojn, sed ili povas manĝi ankaŭ nektaron kaj iom da frukto.
La kanto de la Nigragorĝa iktero estas agrabla melodia flutaĵo, kun iom da zumado. La alvokoj inkludas katecan ronronadon kaj plendecajn bruetojn.
Saint-Oyen
Saint-Oyen estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bourg-Saint-Pierre (CH-VS), Etroubles, Gignod kaj Saint-Rhémy-en-Bosses.
Kristana patrono estas la sankta Eugendus, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Biblio de Alkuino
Al tiu sama perspektivo takseblas la aktivo plenumita de Alkuino. Tiu de Alkuino ne estis, dum la regado de Karolo la Granda, la unika provo organizi filologian korekton de la biblia teksto, sed al li eble apartenas, krom la pretigo de unu el la Vulgatoj tiam kurantaj, la meriton de ekscitanto kaj stimulanto de la spirita intereso tiudirekta. Efektive, kiel sur la lingva plano la gramatika restaŭrado de la latina lingvo favoris al la konservado de la unio inter la diversaj popoloj de la imperio, tiel la revizio de la biblia teksto, akompanata de la liturgia kaj omilia uniformeco, celata de la imperiestro, favoris al la definitiva universa akcepto de unika kulturo, kiu sin rekonis precipe kristana kaj eklezia.
Sabzevar
Sabzevar, persalingve سبزوار‎, estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Rezaa Ĥorasano (centra Ĥorasano), en nordorienta Irano.
Biblio de Alkuino
La manuskripto de Monza reiras al la lastaj jaroj en kiu Alkuino estis abato en Tours, aŭ eble kelkan jaron pli malfrue. Ĝi ĉiukaze estas dokumento tre rara, unu el la ĉirkaŭ tridek ĝis nun malkovitaj.
Mroczkowice (Malsupra Silezio)
Mroczkowice [elparolu: mroĉkovice]; (germane: Egelsdorf ĝis 1945) estas ĉena vilaĝo en Pollando en Malsupra Silezio en Distrikto Lwówek Śląski en Komunumo Mirsk en la izera montetaro.
Sabzevar
Geografio
Sabzevar situas sur altebenaĵo 100 km de Nejŝaburo (kaj fervoja linio)troviĝas 58, Maŝhado (provinca ĉefurbo) 220, Semnano (urbo) 393, Teherano 565 km.
Mroczkowice (Malsupra Silezio)
Historio
Malgraŭ tio, ke Distrikto de Kwisa en 1346 transdependiĝis al “Ĉeĥa Krono” la vilaĝo Mroczkowice restis ĉe piasta Silezio. En 1557 setlis ĉi tie ministoj, kiuj laboris en proksima Gierczyn. Pro lokiĝo ĉe rivero Kwisa en la vilaĝo multefoje okazis inundoj. En la 18-a-19-a jarcento en Mroczkowice funkciis fabriko de papero. En la jaroj 1945-47 la vilaĝo mallonge nomiĝis Genin.
Sabzevar
Historio
La historio de Sabzevar iras reen al la unua jarmilo antaŭ Kristo. Antikva restaĵo estas la fajro-templo, kiu daŭre estas videbla. En la malnovaj tempoj tiu loko estis ŝatata haltejo de la karavanoj. Okazis invado de mongoloj (tataroj), poste en la 14-a jarcento Timuro post la okupo detruis la urbon, eĉ estis murditaj 90 mil da homoj. Post la buĉado de ĉiuj viroj en la urbo, oni tranĉis iliajn kapojn kaj oni faris 3 piramidojn el la kapoj. La sekvaj konkerintoj estis la uzbekoj. Sabzevar estis deklarita urbo en 1930.
Mroczkowice (Malsupra Silezio)
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de Komunumo Mirsk: Brzeziniec • Gajówka • Giebułtów • Gierczyn • Grudza • Kamień • Karłowiec • Kłopotnica • Kotlina • Krobica • Kwieciszowice • Mlądz • Mroczkowice • Orłowice • Proszowa • Przecznica • Rębiszów
Sabzevar
Eduko
En Sabzevar funkcias pluraj universitatoj, kampusoj.
Trafiko
Sabzevar disponigas flughavenon por enlandaj celoj. El la urbego kuras 7 ĉefvojoj, inter ili la plej gravaj al Nejŝaburo kaj urbo Semnano.
Ragnar Anton Kittil Frisch
Ragnar Anton Kittil FRISCH naskiĝis en Oslo en la 3-a de marto 1895, mortis en sama urbo, 31-a de januaro 1973. Li estis noverga ekonomikisto kiu dividis la Nobel-premion pri ekonomiko en 1969 kun Jan Tinbergen pro studado ekonometrio.
Mezamerika pilkludo
La Mezamerika pilkludo estis sporto kun ritaj ligoj ludita dum pli ol 3,000 jaroj fare de la antaŭkolumbaj homoj de Mezameriko. La sporto havis malsamajn versiojn en malsamaj lokoj kaj moderna versio de la ludo, ulama, estas daŭre ludita en kelkaj lokoj de la loka indiĝena loĝantaro.
Antaŭkolumbaj pilktribunaloj estis trovitaj ĝenerale en Mezameriko, plej malproksime en la sudo de Nikaragvo, kaj eventuale plej malproskime norde en la usona ŝtato Arizono. Tiuj pilktribunaloj varias konsiderinde laŭ grandeco, sed ĉiuj havas longajn mallarĝajn stratetojn kun flankmuroj kontraŭ kiuj la pilkoj povis resalti.
La reguloj de la pilkludo ne estas konataj, sed se konsideri regulojn de ĝia posteulo, ulama, ili estis verŝajne similaj al rakedpilko aŭ flugpilko, kie la celo estas daŭrigi la pilkon en ludo. La ŝtonotribunalo estas malfrua aldono al la ludo.
En la plej ĝenerala versio de la ludo, la ludantoj frapis la pilkon per iliaj koksoj, kvankam kelkaj versioj permesis la uzon de antaŭbrakoj, rakedoj, vespertoj, aŭ manŝtonoj. La pilko estis produktita el solida kaŭĉuko kaj pezis ĝis 4 kg aŭ pli, kaj grandeco variis laŭ regiono kaj versio.
Mindszent
Mindszent [mindsent] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Hódmezővásárhely. La loknomo signifas: Ĉiuj Sanktuloj, laŭ la mezepoka preĝejo.
Mezamerika pilkludo
La ludo havis gravajn ritajn aspektojn, kaj gravaj formalaj pilkludoj estis aranĝitaj kiel ritaj okazaĵoj, ofte havante homoferon. La sporto ankaŭ estis pozita supraĵe por distro fare de infanoj kaj eble eĉ virinoj.
La ludo estis privilegio nur de altrangaj viroj. Inter la ĉefaj popoloj kiuj ludis ĝin troviĝis majaoj kaj aztekoj kaj toltekoj. En Popol Vuh, sankta libro de kiĉeaj majaoj, ĝi ludas gravan rolon.
Mindszent
Situo
Mindszent situas sur ebenaĵo, sur maldekstra bordo de Tiso (kie estas haveno kaj pramo), laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Szolnok-Makó, inter urboj Szentes kaj Hódmezővásárhely.
Historio
Estas menciita preĝejo el 1332, la pramo en 1515. Dum la turka erao la komunumo ne senhomiĝis, nur la proksimaj vilaĝoj. Inter 1884-1950 la vilaĝo estis distriktejo. La fervojo ekfunkciis en 1893. Vilaĝdomo konstruiĝis en 1928. La vilaĝo iĝis urbo en 1993.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la postbaroka katolika Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Mindszent).
Famuloj
En Mindszent naskiĝis:
Willingen
Willingen havas diversajn signifojn:
Franz de Paula Mestán
Franz de Paula MESTÁN (naskita la  en Hlinsko, Bohemio; mortinta la  en Krems ĉe la Danubo) estis aŭstra esperantisto kaj katolika pastro. Dum 18 jaroj li estis provincialo de la ordeno de piaristoj por Aŭstrio kaj konsistoria konsilisto en Krems.
Li multe laboris en la Esperanto-movado. Li estis prezidanto de IKUE, vicprezidanto de AED kaj komisaro de ŝtata Ekzamen-komisiono de Esperanto en Vieno. Li verkis Tabelojn por intua instruado de Esperanto, aprobitaj de la ministerio por instruaferoj, krome multe uzatan preĝareton.
Cornești (Călinești)
Cornești [korneŝtj] (hungare: Somosfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sighetu Marmației. En 1910 ĝi havis 459 loĝantojn (rumanoj), en 1992 537. Ĝia unua mencio estas el 1418. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Călinești.
Cornești situas ĉe la rivero Cosău.
Parenteza ordono
En programlingvoj, parenteza ordono estas malsimpla ordono, kiu ebligas trakti vicon da ordonoj kiel unu ordonon. Por fari tion sufiĉas paki la vicon en la ordonajn «krampojn»  (en la Paskala pseŭdokodo), aŭ  (en Algol-60, en Pascal), aŭ  (C).
Fakte iam oni enkrampigas ne plurajn, sed nur unu neniom da ordonoj; tion oni povas fari pro stilaj konsideroj, aŭ anticipante postan pluevoluigon de la programo, por ties pli oportuna modifeblo.
Ekzemploj en la Paskala pseŭdokodo
se kondiĉo tiam { vd seo } starto  { la malfermo de la parentezo } ...   { iom da ordonoj } fino;   { la fermo de la parentezo } alie starto  { la malfermo de la parentezo } ...   { iom da ordonoj } fino;   { la fermo de la parentezo } dum kondiĉo faru { vd iteracio } starto  { la malfermo de la parentezo } ...   { iom da ordonoj } fino;   { la fermo de la parentezo } por i := n1 supre n2 '''faru starto  { la malfermo de la parentezo } ...   { iom da ordonoj } fino;   { la fermo de la parentezo }
Chys Khan
Chys Khan (jakute) estas simbola figuro de la tjurka mitologio plejparte konata en Jakutio. La nomo kiel en la turka lingvo prononcatas "Kış Kaan" [do "Kiŝ Kan"] kaj havas la signifon "reganto (Ĥano) de la vintro". Alternativaj nomoj estas "Taŭro de la Vintro/Frosto" aŭ "Mamuto de la Vintro/Frosto".
La figuro kiel la en Sovetunio kreita kaj forte disvastiĝinta figuro de Avo Frosto kaj la kristanaj konceptoj de Patro Kristnasko respektive Kristnaska Viro estas simbolo por la familia amo al infanoj kaj la dono de donacoj al ili, okaze de la plej malhelaj kaj plej malvarmaj tagoj de vintro, en kiuj aparte gravas la fido ke revenos lumo kaj varmo, kaj ke indas elteni la malfacilajn vintrajn tagojn atende de la sekvaj printempo kaj somero.
La "Reganto de la Vintro" krome havas gravan rolon en la mitoj kaj fabeloj de la jakutoj.
Robert Mayer
Robert Mayer estas nomo de jenaj personoj:
* Robert Mayer (1814–1878), germana kuracisto kaj fizikisto
Balm ĉe Günsberg
Balm ĉe Günsberg (en la germana lingvo: Balm bei Günsberg) estas komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 196 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Balm ĉe Günsberg situas sura la suda deklivo de la ĉefĉeno de la Soloturna Ĵuraso kun bela vido al la Svisa Mezlando. La komunumo Balm ĉe Günsberg konsistas el la vilaĝoj Balm, Balmberg kaj Balmweid, kaj diversaj izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo estas kun alteco de 1395 m s.m. la monto Röti sur la ĵurasa kresto. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,48 km², de kiuj 62,0 % estas kovritaj de arbaro, 32,3 % servas por agrikulturo kaj 3,1 % por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Balm ĉe Günsberg limas en nordokcidento kaj nordo al Welschenrohr, en nordoriento al Herbetswil, en oriento al Günsberg, en sudoriento al Riedholz, kaj en sudokcidento al Rüttenen.
Trafiko
La komunumo Balm ĉe Günsberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas konekta vojo de Rüttenen al Günsberg kaj alia vojo al Hubersdorf. Mallarĝa kaj kurboriĉa vojo kondukas tra la Balmberg-Pasejo al Welschenrohr. Per poŝtaŭtolinio al Soloturno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Joseph Pschorr
Joseph PSCHORR (naskiĝis la 2-an de junio 1770 en Kleinhadern, nuntempe apartenanta al la urbo Munkeno; mortis la 3-an de junio 1841 en Munkeno) estis germana entreprenisto kaj elstara bierfaristo.
Vivo
Joseph Pschorr, filo de la terkulturista paro Johann Pschorr kaj Theresia Haberl, ricevis en la aĝo de 15 jaroj la permeson de sia patro por lerni la bierfaran metion en Munkeno. Tion li faris ĉe bierfarejo Oberkandler. La bierfaro-helpisto Pschorr geedziĝis en 1793 en Munkeno kun Maria Theresia Hacker (1772–1800) kaj aĉetis de sia bopatro Peter-Paul Hacker la bierfarejon Hacker en Munkeno por 34.000 guldenoj. Per konstruo de giganta stokokelo li sukcesis teni la bieron freŝa ankaŭ dum la somero, kio ebligis stoki ĝin unuafoje tutjare. Joseph Pschorr aĉetis en 1820 la bierfarejon „Zum Bauernhansl“ kaj fondis la „Bierfarejon Hacker-Pschorr“, kiun li igis la plej populara bierfarejo de Munkeno post sia propra Bierfarejo Hacker.
Post lia morto liaj filoj Georg Pschorr kaj Matthias Pschorr plue daŭrigis la bierfarejon.
Sári Petráss
Sári Petráss [ŝAri petrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petráss Sári estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono. Ŝia origina propra nomo estis Sarolta [ŝarolta] (Sári estas ties karesnomo).
Sári Petráss naskiĝis la  en Nógrádverőce, ŝi mortis la  en Antverpeno (urbo) (Belgio).
Biografio
Sári Petráss studis en Priaktora Lernejo de la Tutlanda Societo Aktora en Budapeŝto, ŝi debutis en Gaja Teatro en 1905. En la sekva jaro ŝi aliĝis al trupo de Népszínház, en 1907 al Király Színház, poste al trupo de László Beöthy (teatrestro). Ekde 1910 ŝi ofte havis rolojn eksterlande (1910: Vieno, Berlino, 1912: Londono, poste en Usono, 1928: Londono). Intertempe en Hungario ŝi estis aŭdebla en Király Színház (1915), Teatro Városi (1920, 1922, 1927), Operetoteatro (Budapeŝto) (1925). Ŝi edziniĝis en 1917 kaj 1923. Ŝi mortis frue pro aŭtoakcidento.
Smrečany
Smrečany (hungare Szmrecsán [smreĉAn]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Smrečany situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Liptovský Mikuláš troviĝas je 5 km. La vilaĝo kontaktiĝas kun Žiar.
Historio
La apudaĵo estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1299 en formo "Zemerchen". En 1588 oni komputis tie 14 domojn, fine de la 16-a jarcento 16 loĝdomojn, nobeldomon, muelejon, templon kaj paroĥon. En la 18-a jarcento oni minadis feron. En 1715 23 familioj pagis impostojn. En 1784 526 vilaĝanoj loĝis en 66 domoj, en 1828 614 vilaĝanoj loĝis en 65 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szmrecsán 553 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon. En 2001 vivis en Smrečany 616 homoj, (609 slovakoj).
Panteono
Panteono (greke: παν, pan, "ĉio" + θεόν, theon, "de la dioj") estas antikva templo dediĉita al ĉiuj diaĵoj (precipe en Romo), monumento al tiuj, kiuj aparte glorigis siajn patrujon.
Laŭ Francisko Azorín panteono estas Templo por ĉiuj dioj, por ĉiaj gloriuloj. Li indikas etimologion el la greka pan + theos (ĉia dio) kaj de tie la latina pantheon.
Tre konataj estas:
Figurasence, panteono estas la diaro (tuto de ĉiuj dioj) de unu popolo aŭ religio, ekzemple: 'la inkaa panteono'.
Motokroso
Historio
Iu brita oficiro ordonis komence de la 20-a jc. motorciklan trejnadon ene de la kazerno, por ebligi kontrolon de motorciklaj. De tiu estis nur unua paŝo al la sporta uzado.
La unua oficiala motorkrosa konkurso okazis en Namuro (Belgio). Komence oni devis motokrosi sur tereno kaj oni ne difinis la vojlinion, oni devis trairi nur inter pordostangoj.
Color Climax Corporation
Color Climax Corporation (CCC) estas dana entrepreno kun sidejo en Kopenhago, dediĉita al produktado kaj distribuado de pornografia materialo. Ĝis la 1990aj jaroj ĝi estis unu el la ĉefaj produktantoj de pornografio en Eŭropo. Pli poste, CCC konsiderinde reduktis ĝian agadon, sed pro la fakto, ke ĝiaj antaŭaj produktaĵoj altiras ankoraŭ multajn el la sekvantoj de la nomita "klasika pornografio", la entrepreno estas ankoraŭ aktiva pere de la distribuado per interreto.
Color Climax komencis ĝian agadon en 1967, per publikigado de la pornografia revuo Color Climax, kvankam pornografio estis kontraŭleĝa en Danio ĝis 1969.
Cornelius Galle
Cornelius Galle estas nomo de jenaj personoj:
Pobladura de Pelayo García
Pobladura de Pelayo García [poblaDUra depeLAĝo garZIa] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. Pobladura de Pelayo García estas komprenebla etimologie kiel Reloĝejo de Pelayo García, alude al la senjoro de la reloĝado.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 388 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 42 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Iam estis juda kvartalo.
Distrikto Polgár
La Distrikto Polgár (hungare Polgári járás) estis historia distrikto en Hungario en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situis sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Tiso en la okcidenta parto de la departemento.
La distrikta ĉefurbo estas Polgár, kiu havis 6 aliajn komunumojn. La areo estis 625 km2, kie loĝis 31 000 homoj. La loĝantoj okupiĝis precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis inter 1950-1970. En tiu periodo la administrejo de Distrikto Debrecen situis en granda distanco, tial oni kreis pli proksiman administrejon. En 1970 la komunumoj aliĝis al Distrikto Debrecen. Menciindas, ke ja distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013. Ekde 2013 la komunumoj apartenas parte al Distrikto Hajdúnánás, parte al Distrikto Balmazújváros.
Manó Herczel
Barono Manó Herczel [hercel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herczel Manó estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis pusztapéteri de 1901. Lia origina nomo estis Herczl Emanuel.
Biografio
Manó Herczel devenis el juda familio. Li frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Újvidék, universitatojn en Budapeŝto, Vieno, Parizo, Strassburg. Li akiris medicinan diplomon en Vieno en 1884, poste li samloke estis asistanto. Inter 1886 kaj 1890 li laboris kaj instruis en kliniko de Heidelberg, kie fine li estis docento kaj privata profesoro. Hejmenveninta li establis propran privatan kuracejon, kiun li gvidis ĝis 1914, krome en 1892 li estis nomumita hospitala ĉefkuracisto. En 1894 li iĝis privata profesoro de Reĝa Universitato de Budapeŝto, en 1901 titulara eksterordinara profesoro. Ekde 1905 li estis ankaŭ ĉefkuracisto en Malsanulejo Rókus. En 1912 li baroniĝis. Li okupiĝis ĉefe pri malsanoj en ventro, li operaciis eĉ ĉefministron Géza Fejérváry.
Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Banko (deponejo)
Kun analogio al la depono de mono, vorto banko estas uzata ankaŭ por institucioj, kiuj konservadas grandan kvanton de diversaj uzpretaj bezonataĵoj pri unu temo. Ekzemploj estas:
Ree analogie de tio la banko povas esti ankaŭ abstrakta ejo, nome en la vorto datenbanko (aŭ datumbanko).
Greifenberg (Bavario)
Greifenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Tre proksimas la lago Ammersee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Baltschieder-Glaĉeroj
Baltschieder-Glaĉeroj (germane Baltschiedergletscher) estas glaĉeroj norde de Vispo sur la teritorio de la komunumo Baltschieder en la malantaŭa Baltschieder-Valo en Kantono Valezo en la sudaj Bernaj Alpoj, Svislando.
Ekstera Baltschieder-Glaĉero
Ekstera Baltschieder-Glaĉero (germane Äusserer Baltschiedergletscher) havas longecon de 3,0 km, larĝecon de 2 km kaj areon de preskaŭ 5 km². Ĝi estiĝas ĉe la kresto inter Bieĉhorno en okcidento kaj Breitlauihorn (3655 m s. m.) en oriento. Norde la glaĉero estas ligita kun diversaj firnglaĉeroj je la suda valflanko de Lötsch-Valo. La firnglaĉero, kiu en la supra parto estas tre larĝa (pli ol 2 km) fluas sudorienten tra kruta deklivo kaj finiĝas supre de rokvando, tra kiu ofte deididxas glaciblokoj, kiuj kolektiĝas je alteco de proksimume 2400 m.
Interna Baltschieder-Glaĉero
Interna Baltschieder-Glaĉero (germane 'Innerer Baltschiedergletscher) havas longecon de 2,5 km lang, larĝecon de 1 km kaj areon de 2,3 km². Ĝi havas sian originon en du kaldronvaloj je la sudflanko de Breitlauihorn kaj Lötschentaler Breithorn. Ĝi fluas suden kaj finiĝas je alteco de 2600 m s. m.
El la du glaĉeroj fontas Baltschiederbach kiu en Visp alfluas Rodanon.
Altmontara Turismo
Je alteco de 2783 m s.m. je la suda deklivo de Jägihorn situas inter la du glaĉerlangoj la Baltschiederklause, kabano de la Svisa Alpismo-Klubo (SAC). La kabano estas elirejo por la grimpado de Bieĉhorno.
Monda Naturheredaĵo
La 13-an de decembro 2001 la Baltschieder-Glaĉeroj kun Bieĉhorno, la regiono de Aleĉ-Glaĉero kaj Jungfraŭ estis aldonita al la listo de la Monda Naturheredaĵo de UNESKO kiel regiono Jungfraŭ-Aleĉ-Bieĉhorno.
3644 Kojitaku
3644 Kojitaku estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Takuo Kojima (japane Kojima Takuo).
Kvinto
Kvinto (de la latina vorto quintum = la kvina) estas intervalo de iu noto al la kvina de diatona gamo.
Variaĵoj
Ekzemploj de kvintaj intervaloj La kvinto ekzistas en tri variaĵoj:
Kunteksto
La grandeco de la muzikaj intervaloj estas la kvanto da notoj kiu estas inter ambaŭ ekstremoj, kalkulante ankaŭ la ekstremojn. Do, se oni havas:
C-D-E-F-G, estas kvin notoj inter C kaj G, do oni povas diri ke la intervalo inter C kaj G estas kvinto.
Matematike
Matematike la rilato inter la frekvenco de du notoj de kvinto estas 3/2. Ekzemple: Se C noto estas 523 Hz, G estas 523*3/2= 784 Hz.
Viduedoj
La Viduedoj (Viduidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj.
Viduedoj kiel kovoparazitoj de la Estrildedoj
Ĉiuj specioj de la Viduedoj estas kovoparazitoj, kaj kiel kovgastiganton ili senescepte uzas speciojn de la Estrildedoj. La plej multaj specioj de la Viduedoj specialiĝis je certa specio de la Estrildedoj; nur malmultaj specioj de la Viduedoj uzas du aŭ tri tre parencajn Estrildedspeciojn kiel kovgastiganton.
La adaptiĝo estas konsiderinda. La ovoj de la Viduedoj similas al tiuj de la Estrildedoj; ili nur estas iom pli grandaj. Malsame ol la Kukolo la eloviĝinta Viduedo ne elĵetas la ovojn kaj idojn de siaj gastigfamilio, sed plenkreskiĝas kune kun la falsaj gefratoj. La junbirdoj de la Viduedoj havas la samajn gorĝodesegnaĵon, papilojn aŭ ŝvelaĵojn de la bekorando kiel la junaj Estrildedoj. Ankaŭ ilia plumaro kun ties petmoviĝoj kaj petvoĉoj similas al tiuj de la kovgastigantoj. El la kanto kaj voĉoj de plenkreskinta Viduedo-masklo oni povas ekscii, kiu specio de Estrildedoj bredas ilin. Nur la specio Vidua macroura, kiu uzas la Estrilda astrild kaj la Estrilda troglodytes kiel kovgastiganton, kaj la „Glanzwitwe“(germane)*, kies idojn bredas la „Elfenastrild“(germane)* kaj la "Feenastrild“(germane)*, havas specifan kanton, kiu ne similas al la kanto de la kovogastiganto.
Johann Heinrich Kopp
Johann Heinrich KOPP estis germana kuracisto, akademiulo kaj natursciencisto kies ĉefaj aktivecaj areoj estis medicino, kemio kaj mineralogio. Li estis patro de la kemiisto Hermann Franz Moritz Kopp (1817-1892). La alnomo pri la astmo de Kopp estis kreita omaĝe al liaj kontribuoj por la medicino.
Mandolo
La Mandolo estas plukinstrumento, do kordinstrumento, kiu estas inventita en la 19-a jarcento kaj apartenas al la familio de la mandolinoj. Ĝi estas pli granda ol la mandolino kaj ankaŭ una oktavo pli alta (ergo GG - dd - aa - e'e') kaj havas - kiel la malgranda frato po 2 kordparojn; kune 8 kordojn.
Johann Heinrich Kopp
Biografio
Li studis medicinon en la Universitatoj de Rinteln, Marburgo kaj Jena diplomiĝinte en 1801. Kune kun Ernst Karl Friedrich Merz (1776-1813) kaj Karl Cäsar von Leonhard (1779-1862) li disvolvis la verkon pri la "Ĝeneralaj Tablaj Sistemaj aspektoj pri la mineralaj korpoj Kiel kuracisto, li laboris en Rödelheim, tie kie li establiĝis plenumante medicinon en tiu urbo. Ekde 1807 li laboris kiel profesoro pri kemio, fiziko kaj naturhistorio ĉe la Liceo de Hanaŭ.
En 1813, li nomumiĝis oficiala kuracisto kaj en 1815 li ricevis la postenon de konsilisto. En 1815, li iĝis privata kuracisto de la Elektoro de Hesio, en Hofrat. En 1808, li iĝis unu el la fondintaj membroj de la "Societo de Wetteraŭ" kaj aktivis kiel direktoro inter 1826 kaj 1828. En 1808, li elektiĝis kiel koresponda membro de la Akademio pri Sciencoj de Göttingen. Inter 1808 kaj 1820 li estis eldonisto de la Jarlibro por la Ŝtata Medicina Scienco.
Mandolo
Oni povas diri, ke la mandolo estas por la mandolino, kiel la aldviolono por la violono, kiam oni forgesus, ke la aldviolo estas nur una kvinto pli alta. Pro la oktavo, estas tre facila permuti de mandolino al mandolo, oni ne bezonas alilerni.
Johann Heinrich Kopp
Biografio
En 1832, Kopp agnoskis la homeopation kiel kuracmetodo por specifaj malsanoj. Sennombraj estas la vasta kvanto da skribitaĵoj dediĉitaj al la tema medicino. Lia plej sukcesa verko estis tiu en la kampo de la jurmedicino. En 1808, li provizis unu el la unuaj priskriboj pri la mineralo bieberito, raportita kiel "kobalta vitriolo" aŭ "sulfato de kobalto".
Mandolo
La mandolo estas ludata per plektro. Ne ekzistas multa da muziko por solista mandolo, sed ĝi estas tre grava por plukorkestroj.
Vidu ankaŭ
Mandolino
21753 Trudel
21753 Trudel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Saint-Pierre (Aosta)
Saint-Pierre estas komunumo de Italio en la Aosta Valo. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Avise, Aymavilles, Gignod, Saint-Nicolas, Saint-Rhémy-en-Bosses, Sarre kaj Villeneuve.
Brusturi (Creaca)
Brusturi (Creaca) [brusturj] (hungare: Somróújfalu) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 423 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 225 rumanoj. Ĝia unua mencio estas en 1585. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Creaca.
Claude Pierre Rouget
. Li estis frato de Claude Joseph Rouget de Lisle, verkisto de La Marseillaise. Li estis kromnomita "la Batavo" ĉar li estris plurfoje en Batava Respubliko (1795,1798 kaj denove en 1806).
Saint-Pierre (Aosta)
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Johann Friedrich Möller
Johann Friedrich MÖLLER (naskiĝinta en la 13-a de novembro 1789 en Erfurto, mortinta en la 20-a de aprilo 1861 en Magdeburg) estis germana teologo.
Biografio
Estante filo de pastora familio li frekventis en sia naskiĝurbo la Konsilantargimnazion post instruado fare de la patro (+1824; tiu ĉi intertempe iĝis pastoro en Stotternheim). Poste li studis en Göttingen. Tie ĉi aparte la eklezihistoriisto Gottlieb Jakob Planck influis lin kiel ankaŭ la seminarioj de Heyne, Arnold Hermann Ludwig Heeren kaj Johann Friedrich Blumenbach. En la jaro 1814 Möller iĝis katekisto ĉe la Porinstruista seminario en Erfurto kaj paralele en 1815 diakono de la komunumo de la Franciskana kirko. Samloke li iĝis pastoro, en 1831 estro de la Spirita ministerio kaj en 1832 Konsistoria konsilisto.
Lia eklezia pozicio ĉiam estis evangelia-pozitiva. La pozitivajn doktrinojn de la Biblio li intencis montri al la skeptikemaj samtempuloj por pruvi la en la homaro jam ekzistantajn religiajn elementojn: tiel iĝu interna adopto de la diaj vortoj.
Lia plej granda talento estis en la lernigo de la kateĥismo. Krome li havis inklinon ankaŭ al la edifa versaĵfarado kion li heredis de la patrino kiu estis filino de generalsuperintendanto Bernhard el Saalfeld. Jam en la 1816-a jaro aperis kolekto da spiritaj kantoj okaze de prezplimultigo kiun eksuferis la malriĉuloj de lia komunumo. La antologio havis la titolon: "Christenglück und Christenwandel in religiösen Gesängen" (Erfurt 1816); ilin ŝatis i.a. ankaŭ la teologo Klaus Harms (+1972). Dua serio da kantoj eldonitis en 1822 sub la titolo "Der christliche Glaube und das christliche Leben; geistliche Lieder und Gesänge für Kirche, Schule und Haus". Tie ĉi troviĝas tre bela paska kanto O daß ich hätte mit empfunden die Freude kiu poste troviĝis en aliaj kantolibroj (ekz. de la hamburgaj komunumoj ekde 1842).
Möller havis problemojn kun la anoj de la Praluterana Eklezio en 1836-39 kies pastoron Grabau Möller mem estis ordininta. Möller tute ne volis oficiale minaci homojn tute honestajn kaj ĝentilajn. Kvankam li vane pruvis malhelpi la malunuiĝon li preferis demisii ol igi la ilo de la registaro ekaktivi kontraŭ la "heretikuloj". En tiuj ĉi momentoj okazis ankaŭ la parta terenfalo de la Franciskana kirko (lunde, la 8.1.1838). Tiam neniu vunditis, tamen la nervoj de Möller suferegis kio malstartis nur post restado en kuracloko. La movado de Grabau finfine ĉesis sen konkreta solvo per la elmigro de multaj anoj Usonon (Buffalo).