cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sławno
Historio
1. Biskup Marian, Labuda Gerard (1985): La historio la Teŭtona Ordeno en Prusio. Mastrumado. Socio. Ŝtato. Ideologio, Wydawnictwo Morskie / La Mara Eldonejo, Gdansko.
2. Bończa-Bystrzycki Lech (1997): La katolika preĝejo (vikariejo) de Sankta Antonio de Padovo en Sławno (1924 – 1945), Kultur-domo en Sławno, Sławno.
3. Cnotliwy Eugeniusz (1982): Białogard. Burgo de frua Pollando, la Regiona Muzeo en Koŝalino, Koszalin.
4. Labuda Gerard (1987): Studoj pri la komencaj jaroj de pola ŝtato, la 1-a vol., UAM (Universitato de Adam Mickiewicz), Poznano.
6. Labuda Gerard (1947): Granda Pomerio en historio de Pollando, Wydawnictwo Zachodnie / Okcidenta Eldonejo, Poznano.
Loket
Urbo Loket
Proksimume en la mezo de la sudokcidenta parto de la urbo estas svelta prismoforma turo kun nova tegmento tiel nomata "Robič-turo" (Robičská věž), kiu estis parto de la fortikaĵo el la antaŭhusana epoko. Preter la domaro apud la turo de iama Robič-pordeto kondukis malnova vojo el la urbo al la samnoma antaŭurbo kaj al la rivero. La pordeto apud la turo estis malkonstruita en la 1-a duono de la 19-a jarcento.
Sławno
Historio
7. Łowmiański Henryk (1964): La komencaj jaroj de Pollando. El la historio de slavoj dum la unua jarmilo p.K., PWN (La Ŝtata Scienca Eldonejo), Varsovio.
8. Pazyra Stanisław (1965): La urboj dum Pola Jarmilo, Ossolineum, Vroclavo.
9. Spors Józef (1973): politika historio de la Teroj de Sławno, Słupsk kaj Białogard en la 12-a ĝis 14-a jc, Wydawnictwo Poznańskie / Poznana Eldonejo, Poznano.
Loket
Urbo Loket
Origine eblis eniri kaj la urbon kaj la burgon sole tra la nord-orienta pordego ĝis la jaro 1835, kaj la urbo tute ne estis traveturebla. Sur la loko, kie estas prismoforma (origine gotika) turo, iam staris la ĉefa eniro, tiel nomata "Pulva Turo" (Prašná brána). Ĝi estis malkonstruita komence de la 19-a jarcento.
Paŝon post paŝo ankaŭ la urbomuroj estis malkonstruitaj - restis konservita nur duonronda, origine malfrugotika defendturo de la fortikaĵeto el komenco de la 16-a jarcento - tio estis "duonronda domo N-ro 129!"
La komunika vojo en la nordokcidenta rando de la placo devenas nur el la 30-aj jaroj de la 19-a jarcento - tiam ankaŭ la ĉenponto trans rivero Ohře estis konstruita en la jaroj 1834 - 1835. Tiam estis ebligita ligo de tiama regiona urbo kun la ŝoseo Karlovy Vary - Cheb. La ĉenponto dum preskaŭ tuta jarcento konsiderinde elstaris en la pejzaĝo.
Vido el sudokcidento, el kontraŭa bordo de Ohře al la burg-deklivo kun "markografa domo" estas ligita kun vido al la turo de la preĝejo de Sankta Venceslao. La turo origine gotika ricevis cepforman (=bulban) kupolon. Tiuloke norde de la placo - ĉe la 1-a muro kaj proksime de la enirejo en la burgon - la preĝejo staris jam antaŭ la jaro 1240. Post la incendio en la urbo (en la jaro 1473) oni konstruis tie novan preĝejon - malfrugotikan en la jaro 1476 - 1479. El la sama tempo restis konservitaj nur masonaĵo de la pastrejo kaj teretaĝo de la turo. La incendioj de la urbo en la jaroj 1701 kaj 1725 postulis plurajn rekonstruojn. Laŭ projekto de la arkitekto Wolfgang Braunbock la preĝejo estis en la unua triono de la 18-a jarcento (1725 - 1729) rekonstruita en la baroka stilo - ĝi fariĝis ununava konstruaĵo kun ligna spegula volbo kaj ĝia aspekto ĝis nun restis konservita. En la interiero estas altvalora ekipaĵo.
Hořice
Hořice estas urbo en distrikto Jičín en regiono Hradec Králové en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Naskiĝintoj
En urbo naskiĝis Josef Durdík, ĉeĥa kritikisto kaj filozofo.
The Greaser's Gauntlet
The Greaser's Gauntlet (La ganto de la sudulo) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
La filmo komenciĝas kiam Jose, juna meksika viro, forlasas sian hejmon en la montoj de Sierra Madre por fari sian karieron en Usono. Antaŭ ol li foriras, lia patrino donacas al li paron da protektgantoj broditaj kun kruco, kiuj estas celitaj esti memorigilo de ŝia amo same kiel kion ŝi instruis al li: "esti modera, honesta, kaj senpasia; porti la ŝarĝon de la kruco de vivo kun forto kaj pacienco." La filmo tiam moviĝas sur tavernon sur la landlimon, loĝitan fare de vakeroj, ministoj kaj fervojaj konstrudungitoj.
Torano Castello
Torano Castello estas komunumo de Italio.
Klimata ŝanĝo
Klimata ŝanĝo, Klimata ŝanĝiĝo aŭ klimatŝanĝiĝo estas longedaŭra rimarkebla ŝanĝo de "averaĝa vetero" kiun la tuta Tero aŭ iu regiono spertas, nuntempe aŭ iam ajn dum la historio de la Tero.
Efektoj de la klimata ŝanĝiĝo
Foje oni kalkulas inter la konsekvencoj de la klimata ŝanĝiĝo ĉiujn naturajn katastrofojn, eĉ ne rilatajn al ĝi. La proparolanto de la Monda Organizaĵo pri Meteologio Clare Nullis atentigis, ke al grandaj arbaraj incendioj en Aŭstralio en 2019 kontribuis ankaŭ klimata fenomeno, nome la hindaoceana aerprema anomalio, kiu fortiĝis tiujare. Alia faktoro estas medioprotektaj leĝoj, kiuj malpermesas forhaki arbojn eĉ por fari kontraŭfajrajn senarbajn striojn.
Moderna uzo de termino "klimata ŝanĝiĝo"
Freŝdate, precipe kuntekste de politiko pri naturmedio, la termino "klimata ŝanĝiĝo" ofte referencas ŝanĝiĝojn de la moderna klimato. La termino tutmonda varmiĝo estas pli taŭga tiuokaze.
10789 Mikeread
10789Mikeread estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras Mike Read, studenton, kiu laboris por Spacewatch kiel observanto kaj inĝeniero. Li estis respondeca pri la plano, la konstruo kaj la konekto de kelkaj el la elektronikaj fotiloj de Spacewatch. Li faris kelkajn tre malfacilajn retrovajn observojn. Li ankaŭ servis kiel teksestro por Spacewatch.
Holga
Holga (ĉina 猴哥) estas plasta fotilo kiu uzas mezformatan filmon.
Basel SBB GB (stacidomo)
Basel SBB GB estas ranĝostacio en Bazelo, Svislando. Estas planite fermi la stacion.
Katedrala trezoro de Essen
La katedrala trezoro de Essen estas unu el la plej gravaj kolektoj de ekleziaj artverkoj en Germanujo. Multnombro da trezoreroj estas publike alirebla en la katedrala trezorejo apud la katedralo de Essen. La katedrala estraro tamen ne komprenas la trezorejo- se eble laŭ konservisma vidpunkto – ankaŭ nuntempe estas uzataj en la diservo.
Historio
La katedrala trezoro devenis el la trezoro de la iama abatinujo Essen, kiu transiris post la sekularigo de la abatinujo en 1803 en la propraĵon de la paroĥo Sankta Johano la Baptisto.
Ć
Ć minuskle ć estas la kvina litero en la pola, soraba, bosna, kroata alfabetoj kaj havas la saman pozicion en la latina versio de la serba, montenegra, makedona alfabetoj.
Klitten
La vilaĝo Klitten (jen germane, Klětno respektive Kljetnow, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, Wokrjes Zhorjelc). Klětno apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Fine de novembro 2020 en la vilaĝo vivis 459 personoj.
Ć
Ĝi sonas inter [tj] kaj [ĉ] ([t͡ɕ]) (cirila alfabeto), sed Esperanto redonas ĝin ofte per ĉ-sono (ekz. Ivo Andriĉ).
Katedrala trezoro de Essen
Historio
Dum la Ruhr-Ribelo en 1920 oni fordeponis la tutan abatinejan trezoron kaŝe al Hildesheim, de kie oni reportis ĝin en 1925.
Dum la Dua Mondmilito la katedrala trezoro estis forportata komence al Warstein, poste en la Kastelon Albrechtsburg en Meißen kaj ekde tie al Siegen, kie ĝi estis kaŝita por protekto kontraŭ elaeraj bombatakoj en mingalerio – same kiel ankaŭ la katedralaj trezoroj de Akeno kaj Treviro. Post militfino usonaj trupoj trovis ĝin. Oni portis ĝin en la landan muzeon de Marburgo, poste en kolektejon por fordeponitaj artverkoj al Kastelo Dyck ĉe Rheydt. Ekde aprilo ĝis oktobro de 1949 oni ekspoziciis la katedralan trezoron de Essen en Bruselo kaj Amsterdamo kaj poste reportis ĝin al Essen.
En 1953 la katedrala trezoro estis montrata je ekspozicio en Vilao Hügel. Ekde 1957 la trezoro estas propraĵo de la tiam novfondita episkopujo de Essen. La katedrala trezorejo fariĝis laŭ deziro de episkopo en 1958 publike alirebla.
Pro konstrua pligrandigo oni devis fermi la trezorejon ekde la 15-a de septembro 2008 ĝis la 15-a de majo 2009. La Ruhr-Muzeo montris la trezoron de la 20-a de oktobro 2008 ĝis la 8-a de februaro 2009 kiel inaŭgura ekspozicio en la iama karbolavejo de Minejo Zollverein. La nova ekspozicio, pligrandigita per sepdek elcento da ekspozicia areo kaj muzeopedagogie plibonigita, malfermiĝis la 15-an de majo 2009.
Kolekto
Ĉar dumpase de la historio nur malmultaj pecoj de la abatinuja trezoro perdiĝis, ekzemple la ora kesto de la Sankta Marso, kaj krom tio konserviĝis la liber ordinarius de Essen, en kiu estis fiksita la liturgia uzo de la objektoj, la kolekto estas en sia tuteco ekzemplodona. Krom tio la katedrala trezoro de Essen enhavas plurajn arthistorie gravajn verkojn precipe el la otida epoko; aparte estas:
Krom la otidaj artverkoj al la katedrala trezoro ankaŭ apartenas valoraj objektoj el pli malfruaj epokoj, ekzemple la busto de la Sankta Marso kaj 16 burgonjaj fiboloj el la 14-a jarcento; temas je tio pri la tutmonde plej granda unuopaĵokolekto de tiaj fiboloj. Krom tio pluraj manskribaĵoj apartenas al la katedrala trezoro, inter ili la lingvoscience kiel arte grava karolida evangeliaro, ankaŭ nomata Altfrid-Evangeliaro, la Liber Ordinarius kaj la Nekrologo de Essen.
En la katedrala trezorejo ankaŭ troviĝas vitroŝranko kun pruntaĵoj de la episkopa muzeo, nome la episkopaj bastonoj, mitroj, brustornamaĵoj kaj la episkopaj ringoj de la mortintaj episkopoj de la episkopujo de Essen.
Ottó Fettick
Ottó Fettick [otO fetik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fettick Ottó estis hungara bestokuracisto, infankuracisto, altlerneja instruisto, artokolektisto.
Ottó Fettick naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estis la 3-a) en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Fettick akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1896, poste li estis bestokuracisto. En la studjaro 1905 li estis asistanto en la altlerneja kliniko, poste li estis laboratoriestro pri laktoj en la Ekonomia Akademio (Magyaróvár). Inter 1909 kaj 1934 li instruis en la altlernejo kiel privata instruisto (1909-1917), eksterordinara instruisto (1917-1924), profesoro (1924-1934). Li emeritiĝis en 1934, tamen pli frue en 1929 li akiris plian medicinan diplomon. Dum la emeritaj jaroj li estis infankuracisto, sed li okupiĝis ĝismorte precipe pri laktohigieno. Li estis ankaŭ signifa artokolektisto, la Hungara Muzeo pri Metia Arto heredis lian kolekton.
(6548) 1988 BO4
(6548) 1988 BO4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Yoshikatsu Kawaguchi
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Joŝikacu Kaŭaguĉi, japane 川口能活, n. la 15-an de aŭgusto 1975) estas japana futbalisto en la pozicio de golisto. Inter la jaroj 1997 kaj 2008 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Hajdúnánás
Hajdúnánás [hajdUnAnAŝ] estas urbo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Hajdúnánás, kies centro estas.
Situo
Hajdúnánás situas sur ebenaĵo, laŭ Orienta ĉefkanalo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M3 estas ne tro for, laŭ fervojo Tiszalök-Debrecen. Hajdúdorog troviĝas 6, Tiszavasvári 14, Tiszalök 21, Polgár kaj Hajdúböszörmény po 24, Debrecen 43, Budapeŝto 200 km.
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko, kuprepoko, bronzepoko. Apud la urbo kuras Remparo de Ĉorso. Mencias unuafoje skriba dokumento la komunumon en 1508. Stefano Bocskay proklamis ĝin hajduka urbo en 1605. La komunumo estis kampurbo ĝis 1886 kaj samtempe aŭtonomio de la hajdukaj urboj ĉesis.
13407 Ikukomakino
13407 Ikukomakino estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana amatora astronomo Kazurō Watanabe elde Sapporo sur la insulo Hokajdo (Japanio).
Ĝi estis nomita en memoro de Ikuko Makino (1952 – 2021), japana amantino de la faŭno, kiu memorigis la impresan starplenan nokton en Tasmanio, kiun ŝi vizitis por obsevi la indiĝenajn marsupiulojn, ĉefe vombatojn
Illocska
Illocska [iloĉka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.
Situo
Illocska situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la krata landlimo, fervojo Pécs-Osijek preteriras. Beremend troviĝas 9, Villány 12, Siklós 22, Harkány 28, Mohács 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1496 laŭ tiama ortografio "Wylakcza". Dum mezepoko la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Baldaŭe diversaj sudslavoj refondis ĝin. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon, fine de tio multe da serboj translogiĝis pli suden. Post la 2-a mondmilito iom da germanoj deportiĝis al Germanio. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Moluka skolopo
La Moluka skolopo, Scolopax rochussenii, konata ankaŭ kiel Obia skolopo estas mezgranda vadbirdo -ĝis 40 cm longa- de la genro Scolopax, familio de Skolopedoj, kiun nomigas la genro, kaj ordo de Ĥaradrioformaj, karakterizita de longa, malhela kaj mallarĝa beko kaj kamufla malhelbruna plumaro nigre striita supre kaj flavoranĝa sube, ĉiomarkita de larĝaj flavecaj punktoj. Tiu specio estas la plej granda de la skolopoj, 25 % pli grandaj ol la Eŭrazia skolopo.
Přestavlky (distrikto Chrudim)
Municipo Přestavlky situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en iom ondoforma pejzaĝo inter rivero Chrudimka kaj rivereto Ležák, 10 km oriente de urbo Chrudim kaj 3 km sude de Hrochův Týnec. Vivas ĉi tie.
Moluka skolopo
Temas pri endemismo en Indonezio; la Moluka skolopo, Scolopax rochussenii, estas limigita al du etaj insuloj de Norda Malako. Ĝi estas konata nur el ok ekzempleroj, la plej malfrua kolektita en 1980. Nenion oni konas pri ties kutimoj.
Přestavlky (distrikto Chrudim)
Historio
Přestavlky estas unue menciata en historia dokumento en la jaro 1318. En la jaro 1413 ĉi tie estis fortikaĵeto, kiu jam en la jaro 1539 estis neloĝata. Renovigis ĝin en renesanca stilo Hynek Talacko el Ještětice.
Kastelo
La kastelo Přestavlky en norda rando de la vilaĝo estas unue nomata kiel baroka sinjora domo en la jaro 1699. Rekonstruigis ĝin Jan Keller en la jaro 1872 je simpla oblonga duetaĝa pseŭdorenesanca konstruaĵo kun du flankaj aloj. Ĝi estas kovrita per malalta valba tegmento kun malgranda tureto. Ĉirkaŭ la kastelo estas parko. Nuntempe en la domo estas infana hejmo kun lernejo, publike nealirebla.
Moluka skolopo
Pro perdo de sia medio kaj limigo de ĝi tiu specio estas konsiderata kiel endanĝerita ĉe Ruĝa Listo IUCN de minacataj species.
Masakiyo Maezono
Masakiyo Maezono (japane 前園 真聖, n. 9-an de oktobro 1973) estas japana futbalisto. Li de 1994 ĝis 1997 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Agudo (Ciudad Real)
Agudo estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas agudeños. La censita populacio en 2011 estis de 1.890 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,14 loĝ/km².
Situo
Agudo estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Almadeno en la sudokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 600 m, inter montetoj kaj ĉe suda montaro; je 106 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 229.96 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 58' 59" N, 04º 52 ' 00" Ok.
Geografio
Estas montaroj norde kaj sude; meze estas la valo de la rivero Agudo kiu fluas tra ĝi, krom la rojoj Mingorrubio, Santamaría, Valdeazadones, Taberneros, Campanas, Freno, Raso, kaj Pozo del Pingano; majoritato malaperas en somero. Estas multaj fontoj ĉirkaŭe. La averaĝaj temperaturoj estas inter maksimumaj 38°C kaj inter minimumaj 4°C. Pluvas ĉefe el novembro al januaro kaj en majo. La somero aliflanke kutime estas ege senpluva: en 1996 ekzemple falis nur 12 litroj el junio al aŭgusto.
Flaŭro
Agudo posedas mediteranean flaŭron, kie elstaras kverkoj kaj cistoj. La kverkarbaro, protektita el la 1970-aj jaroj, permesas ampleksan profiton por agrikulturo kaj brutobredado el ebenaĵoj kie deklivaro ne estas akra. Ĉe la montaroj de la nordo oni observas ampleksajn zonojn kie la anzinoj miksiĝas kun genisto, kiu kreskas facile sur areoj de ardezo.
En zonoj altaj kaj krutaj la hegemonia formo estas el cistoj, kaj ankaŭ el erikoj kaj korkokverkoj. Krome depende de la areoj estas aliaj kiaj la jenaj: kratago, oficina rosmareno, junipero, kirmesa kverko, lentisko, arbuto kaj lavendo. Ĉe la akvofluoj troviĝas mento, junkoj, rubusujoj, ktp. Inter odorplantoj facilas trovi origanon, ruton, timianon kaj majoranon.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
En 1189 la kristana reĝo Alfonso la 8-a donas la teritorion al la Ordeno de Kalatrava, sed en 1195 post la batalo de Alarkos la islamanoj rekuperas la areon ĝis 1212. Dum la 13-a jarcento pluas la konfliktoj inter Sevilo, Toledo kaj la Ordeno de Kalatrava pro la areposedo.
Dum postaj jarcentoj (15-a, 16-a...) komerco viglis en la areo ĉar tie kunfluis vojon norde-suden (Toledo-Kordovo) kun tiu okcidente-orienten (Ekstremaduro-Valencio). Pro kruta montara tereno abundis de ĉiam ŝtelistoj al komercistoj kaj pro tio oni organizis aliancojn de komercistoj kaj tiaman policon (Hermandad).
Fine de la 15-a jarcento okazis persekutado kontraŭ judoj aŭ novkristanoj, kurioze kelkaj dediĉitaj al industrio tekstila.
La faktoj, ke proksimas kaj la riĉigaj minoj de Almadeno kaj la kaŝpovaj areoj montaraj, helpis ekzistadon de kontraŭleĝa agado kaj estis sufiĉa tialo por agado dummilita. Tiele komence de la 19-a jarcento (1811) dum la Hispana Milito de Sendependigo la ermitejo de Nuestra Señora de la Estrella utilis kiel ĵurejo de la insurekciantoj kontraŭ la franca povo; la Generalo Castaños kontraŭstaris la napoleonajn trupojn, sed ankoraŭ malsukcese.
En Agudo mortiĝis ekzilita el Ciudad Real la francigita pastro kaj historiisto Sebastián de Almenara, en 1811.
En 1836 la Generalo Rodil (Ministro de Milito) eliris el Saceruela al Agudo por kontruaxstari la trupojn de la Karlistoj dum la Unua Karlisma Milito kiu eĉ ekkonkeris Almadenon.
Dum la Hispana Enlanda Milito tiu teritorio restis en la flanko de la Dua Hispana Respubliko, for de militaj operacoj; sed post la milito pro la kruta terenaro estis taŭga areo por la agado de la rotoj de gerilanoj kontraŭfrankismaj kaj sekve de la rotoj de kontraŭgerilanoj (Guardia Civil).
Klivebleco
La klivebeno estas plata surfaco, kiu la lumon bone reflektas. La klivebleco povas esti diversa kaj bone formanta ĉe la diversaj mineraloj, kaj povas estis tre distingaj la estiĝantaj klivebenoj. Tio servas ne nur por la klasifiko de la mineraloj, sed ebligas la ekzamenadon de la kristala kadro.
José Donoso
José DONOSO (Santiago de Chile – ) estis ĉilia verkisto, instruisto kaj ĵurnalisto. Lia literaturo ĉiam rilatis la vivon de la malaltaj klasoj sialande.
Vivo
José Donoso naskiĝis la 5an de oktobro 1924 ene de riĉa familio. Lia patro estis la kuracisto José Donoso kaj la patrino Alicia Yáñez [JAnjes] estis eŭropdevena. Dum lia infanaĝo li loĝis en la tro loĝata familia domo, kie plie ol la patroj servistino Teresa Vergara kaj poste angla guvernistino zorgis pri li. Tiu familia etoso poste aperos en lia verkaro. Li studis en angla lernejo The Grange School, sed li ne multe sukcesis tie: li ne amis tiun ejon kaj eskapis ofte, pro tio kaj aliaj kialoj li estis forigita de tiu kaj de aliaj lernejoj. Tamen tiutempe li jam estis fervora leganto kaj ekverkis.
Je siaj 20-jaroj li translokiĝis al la Pampo kie li laboris kiel ŝafopaŝtisto en Magajanoj; poste li translokiĝis al Bonaero kie li laboris havene.
Li revenis al Ĉilio en 1947 kaj finis sian mezlernejon kaj ekis Anglan Filologion en santiaga universitato kaj poste, danke al stipendio, en Princeton -Usono-, kie li finos sian studadon en 1951 kaj ekverkis siajn unuajn anglalingvajn rakontojn "The Blue Woman" kaj "The Poisoned Pastry". En Usono li konis Henry James, kiu iel influis lin. En 1952 li ekestis instruisto denove en Ĉilio kaj en 1954 li verkis sian unuan hispanlingvan rakonton "China" (Ĉinio). En 1955 li aperigis Veraneo y otros cuentos (Somerferio kaj aliaj rakontoj) kaj en 1957 sian unuan romanon Coronación (Kronigo) kie priskribas majstre la altajn santiagajn klasojn. Pro tio li aperigas kutime kiel elstara membro de la ĉilia generacio de la 50aj jaroj. Ankaŭ en 1958 li konis en Bonaero María Pilar Serrano kun kiu geedziĝis tri jarojn poste kaj kiu naskos filinon Pilar jam en Madrido en 1967.
NGC 846
NGC 846 (aliaj indikoj — NGC 847, PGC 8430, IRAS02090+4420, UGC 1688, ZWG 538.32, MCG 7-5-24, VV 791) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
José Donoso
Vivo
Li estis universitata instruisto kaj tradukisto el la angla al la hispana kaj lia verkaro estas tradukita al multaj lingvoj. En 1967 li translokiĝis al Hispanio kaj je la puĉo farita de Pinochet li konsideris sin ekziliita ĝis sia reveno en 1982 al Ĉilio, kie li estris literaturan atelieron. Li laboris kiel ĵurnalisto en la ĉilia revuo Ercilla kaj kunlaboris en la meksika Siempre. Li estis ano de la Ĉilia Akademio de la Lingvo.
NGC 846
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 846, NGC 847.
José Donoso
Vivo
Li estis tre premiita, ekzemple per Nacia Premio de Literaturo de 1990. Li ricevis ankaŭ premiojn Premio de la Crítica en Hispanio, Premio Mondello en Italio kaj Premio Roger Caillois en Francio. En 1995 ricevis la Gran Cruz del Mérito Civil de la hispana registaro.
NGC 846
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Porto Santo
Porto Santo estas portugala insulo kaj parto de la arkipelago de Madejro. La insulo konsistas el unu municipo Porto Santo.
José Donoso
Vivo
Li mortis en Santiago je la 7a de decembro de 1996.
Porto Santo
Porto Santo situas 50 km nordoriente de la insulo Madejro.
José Donoso
Kelkaj verkoj
Li verkis El lugar sin límites (La senlima loko, 1966) en Meksiko ĉe Carlos Fuentes, tre bone prilaborita kaj ĉefa ĉilia kontribuo al la tiel nomata “boom” de la latinamerika literaturo. Jam en Hispanio li publikigis El obsceno pájaro de la noche (La maldeca nokta birdo, 1970), eble sia plej bonkvalita romano. En 1972 li publikigis Historia personal del boom kaj en 1973 Tres novelitas burguesas. En 1978 li aperigis novan bonkvalitan romanon Casa de campo (Kampardomo). Tamen en 1979 li publikigis erotikan romanon La misteriosa desaparición de la marquesita de Loria (La mistera malapero de la markizetino de Loria) kiu pruvis, ke li ne bone regis ĉiun romantipon. Per El jardín de al lado (La apuda ĝardeno, 1981), jam denove en Ĉilio, esprimis sian deziron reveni tien, kaj La desesperanza (La malespero, 1986) li montris sin elstara ĉilia romanisto de la dua duono de la 20a jarcento.
Porto Santo
La insulo estas nur ekde 1420 loĝata, post kiam kapitanoj de princo Henriko la Navigisto, João Gonçalves Zarco kaj Tristão Vaz Teixeira, remalkovris ĝin kiam ili en 1418 pro ŝtormo surbordiĝis. Pro dankemo ke ili postvivis ili nomis la insulon Porto Santo (Sankta Haveno).
Koordinatoj:
László Szemere
László Szemere [lAslO semere], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szemere László estis hungara fungosciencisto, juristo, ornitologo.
Fieseler
Fieseler estis firmao produktanta aviadilojn, i.a. la Fieseler Storch.
José Donoso
Temoj
En Coronación aperas jam temoj kiuj ripetiĝos en lia verkaro: identeco, malidenteco, masko, ordo, malordo, freneco, realo kaj nerealo, ktp. Tiu ludo inter realo kaj nerealo disvolviĝos prefere en fermitaj etosoj, minacataj de ruino, kie eblas unuflanke aperigi personajn insistojn kaj aliflanke socian kritikon. En tiu etoso ankaŭ eblas disvolvigi personajn rilatojn libere kaj streĉe.
László Szemere
Biografio
László Szemere akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, baldaŭ en 1911 plian juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József. Li lernis biologion nur el libroj. Li komencis labori en 1909 en la departementa administrado de Csík, poste li estis nobela juĝisto, ekde 1920 en la ornitologia instituto. Inter 1924 kaj 1938 li havis postenon en la agrikultura ministerio, poste ĝis la emeritiĝo en 1946 en instituto. Li multe okupiĝis pri rabobirdoj kaj fungoj, ofte li aranĝis kursojn pri fungoj. En 1960 li translokiĝis al Hárskút, kie li kreis liston pri trovitaj 446 fungoj. Oni nomis lin ermito de Bakony.
The Girl and the Outlaw
The Girl and the Outlaw (La junulino kaj la eksterleĝulo) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Knabino nomita Nellie enamiĝas al Preston, konata eksterleĝulo kiu gvidas grupon de indianaj renegatoj. Preston traktas ŝin malbone kaj lasas ŝin kiel mortinta sed ŝi estas savita fare de montaranino kun kiu ŝi amikiĝis. Ili eskapas kune, kunuzante ĉevalon, sed Nellie estas letale pafvundita. Ĉar Preston provas preterpasi ilin, la montaranino ponardas lin en la brusto kaj li estas mortigita.
Kultura ŝoko
Kultura ŝoko estas la stato de homa menso ĉe renkonto kun ecoj de fremda kulturo (normoj de parola kaj ĉetabla etiketo, tradicia maniero sin vesti kaj konduti, aliaj ecoj), ekzemple, dum vizito al alia lando aŭ regiono. La terminon unue ekuzis Kalvero Oberg en 1954. Foje kultura ŝoko ekigas fortan senton de abomeno kontraŭ la nekutima kulturo.
Kultura ŝoko baziĝas sur etnocentrismo — la maniero percepti la mondon vidpunkte de sia kulturo. Preskaŭ ĉiuj kulturoj en la mondo havas ecojn de etnocentrismo, tial iliaj reprezentantoj riskas ricevi kulturan ŝokon subite venante al alikultura medio.
Kultura ŝoko povas kaŭzi multajn psikologiajn problemojn por individuo. Kiel ekzemplo de la sekvo de la kultura ŝoko por socio, oni foje mencias revolucion en Irano (1979), kiun parte kaŭzis tro drasta eŭropiĝo de la lando dum regado de ŝaĥo Mohamed Reza Pahlavi.
Fazoj de kultura ŝoko
Forta kultura ŝoko (ekzemple, dum translokiĝo al alia lando) ofte konsistas el kelkaj distingeblaj fazoj. Ne ĉiu persono trapasas ĉiujn fazojn :
Ekzistas homoj, kiuj ne kapablas eliri el la stato de kultura ŝoko. Ili ofte ne sukcesas alkutimiĝi al la novaj cirkonstancoj kaj preferas reveni al sia propra kulturo aŭ iĝi marĝenuloj en la nova.
Eksteraj ligiloj
Formularo ĉe Interkulturo.net por priskribi eventojn de kultura ŝoko
Washington Irving
Washington IRVING (naskiĝis la 3-an de aprilo 1783 en Novjorko, mortis la 28-an de novembro 1859 en Tarrytown, Novjorkio) estis usona verkisto.
La filo de komercisto studis juron kaj fariĝis advokato. Plurfoje li vojaĝis al Eŭropo, laboris kiel ambasadoro en Britio kaj Hispanio.
La verkaro de Irving konsistas el humuraj/satirecaj verkoj pri la vivo en Eŭropo kaj Usono, krome el eseoj kaj biografioj. Influite i.a. de Oliver Goldsmith, Irving fariĝis la unua usona verkisto, kiu gajnis internacian renomon.
Ministro al Hispanio
En 1842, post subteno de Daniel Webster prezidento John Tyler nomumis Irving kiel ministro al Hispanio. Irving estis surprizita kaj honorita, skribante ke "estos severa testo resti for de mia kara Sunnyside, sed mi revenos al ĝi pli bone ebligita por subteni ĝin komforte."
Kvankam Irving esperis, ke tia ministra posteno permesus al li amason da tempo por verki, Hispanio estis en stato de eterna politika renversiĝo dum la plej granda parto el sia permanenta ofico.
Distrikto Schwäbisch Hall
La distrikto Schwäbisch Hall situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Schwäbisch Hall. La distrikto estas parto de la distriktaro Stutgarto kaj de la regiona ligo Hajlbrono-Frankonio.
La distrikto havas areon de 1 484 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Main-Tauber norde, Ansbach de la najbara federacia lando Bavario oriente, Ostalb sude, Rems-Murr plus Heilbronn sudokcidente kaj Hohenlohe okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 30 komunumoj, el kiuj 9 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de septembro 2006.
Urboj:
Neurbaj komunumoj:
Friedrich Johann Gottlieb Lieder
Friedrich Johann Gottlieb Lieder, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lieder Frigyes estis germana-hungara pentristo, litografo. Liaj nomvariantoj estis Friedrich Lieder, Franz Lieder, Jean Gottlob Liedernek Friedrich Lieder  naskiĝis la  en Potsdamo, li mortis la  en Pest (urbo).
Biografio
Friedrich Lieder aĝis 17, kiam li partoprenis en 1797 kun du bildoj en la Berlina akademia ekspozicio. En 1802 li denove ekspoziciis. Post 2 jaroj li iris al Parizo por studi en la Nacia Altlernejo de Belartoj. Li estis disĉiplo de Jacques-Louis David. Ekde 1806 li kreis portretojn en Vieno, ankaŭ pri hungaraj aristokratoj. En 1814 li havis grandan sukceson kiel portretisto en Viena kongreso. Inter 1816 kaj 1819 li vivis en Berlino, kie Frederiko Vilhelmo la 3-a (Prusio) nomumis lin kortega pentristo. Ekde 1820 li vivis en urbo Pest, sed escepte en la jaro 1822 en Verona kaj foje-foje li pentradis en aliaj hungaraj urboj. En 1824 li membriĝis en la viena arta akademio.
Halte
Halte estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
12139 Tomcowling
12139 Tomcowling estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astrofizikisto Thomas G. Cowling (1906–1990), la unua kiu kalkulis modelon de stelo kun konvekta kerno kaj radiada ŝelo. Li ankaŭ disvolvis grandparton de la teorion pri la en la steloj.
Rovensko
Nomon Rovensko havas pli da sidejoj:
Gjøvik
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Oppland. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
C'h
C'h (minuskle c'h) estas trigramo de la latina alfabeto, kiu konsistas el litero C, apostrofo kaj litero H.
Lingvistiko
La trigramo «c'h» estas uzata en la bretona lingvo, kie ĝi estas unu litero. Ĝia elparolo estas aŭ, depende de la parolantoj. La bretona digramo CH havas tute alian elparolon. Forgeso de la apostrofo en francigitaj bretonaj nomoj estas ofta eraro. La trigrama litero c'h en la bretona ordiĝas inter la litero B kaj la litero D (tiu lingvo ne havas la literon C sola).
Komputila prezento
Ne estas Unikoda signo por c'h. Ĝi estas ĉiam prezentata per la tri signoj C, ', kaj H.
Mátyás Dévai Bíró
DÉVAI BÍRÓ Mátyás hungara reformita religidisputanto (Déva, ĉirkaŭ 1500 – ĉirkaŭ 1545).
Biografio
Oni nomis lin "la hungara Luther" de tiu tempo. Inter 1523–1525 li studis en Krakovo. En 1529–30 li vojaĝis al Wittenberg. En 1531 unue en Buda, poste en Kassa li agadis kiel "hungara predikisto "; tiam li jam estis malkaŝe la adapto de reformismo. En novembro 1531 la episkopo de Eger kaptigis lin kaj li estis por unu kaj duono jaro en malliberejo en Vieno. Liaj adeptoj el Kassa fuĝigis lin, kaj li rifuĝis sub aŭtoritato de János Szapolyai, sed en komenco de 1534 oni kaptis lin kaj metis en kaptiteco en Buda. En 1535 oni ellasis lin kaj li trovis rifuĝejon en Sárvár ĉe Tamás Nádasdy. En aŭtuno de 1536 por kuracigi siajn okul- kaj stomakmalsanojn iris Germanujon. Reveninte denove li vivis ĉe Nádasdynál (1538). En 1539–40 li estis kortega pastro de Péter Perényi, en 1540 instruisto en Szikszó. Sed ankaŭ de tie li devis fuĝi en 1541. Ĝis la somero de 1543 en Wittenberg. Li revenis al Miskolc, sed la monakoj forsendis kaj verŝajne li mortis eksterlande.
Horní Rokytnice
Horní Rokytnice estas parto de urbo Rokytnice nad Jizerou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudoriente de Rokytnice nad Jizerou. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/294. Estas ĉi tie registritaj 644 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Rokytnice situas en katastra teritorio Horní Rokytnice nad Jizerou kun areo 8,79 km².
Rapiro
Rapiro estas tipo de glavo. Rapiro kaj spado antaŭ ĉio estis portata kaj uzata de la riĉa burĝaro, kiu pli kaj pli graviĝis. Ĉi tiu burĝaro konsideris ke la eleganteco estis pli valora ol la efikeco kaj pro tio la rapiro fariĝis pli kaj pli rafinita. Tio finfine kondukis al la disvolviĝo de la spado, pli svelta, pli malpeza versio de la rapiro.
Irchenrieth
Irchenrieth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario, sude de la eksterdistrikta urbo Weiden en Supra Palatinato. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Barjols
(jen france, okcitane Barjòus) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
The Red Girl
The Red Girl (La ruĝulino) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Refrakta indico
La refrakta indico (ankaŭ refrakto-indico, aŭ pli simple refraktivo ) estas nocio de la optiko. Ĝi priskribas la refraktadon de unufrekvenca
elektromagneta ondo, ĉe trairo en diafana (travidebla) materialo kaj ĝi estas la rilato inter la fazorapido de la lumo c_0 en vakuo, kaj ties fazorapido c en la respektiva medio: Pri elektromagnetaj ondoj: kie
Plej ofte \mu egalas al 1, do: Materialo kun refrakta nombro de 1,5 = 3/2 havas lumrapidon precize 2/3-onan de la vakua lumrapido aŭ ĉirkaŭ 200.000 km/s.
La nocio "refrakta indico" venas el la nocio refrakto, kaj ties apero en la refrakta leĝo de Snell-Descartes. La fizika grando ne havas mezurunuon, ĝi estas nur kompara nombro.
Opakeco
Opakeco (lat. opacus) (maldiafaneco) estas mezuro por la luma diafaneco de materialoj kaj estas strikte parencaj kun optika denso. la malo de la opakeco estas la travidebleco (diafaneco).
Refrakta indico
Refraktivo de medio
Oni povas kompari eĉ du indicojn de materialoj. La absoluta refrakta indico je libera spaco egalas al 1. Kutime uzeblas la aero, ĉar la refraktivo de aero estas preskaŭ 1 (ĉe marnivelo averaĝe 1,00029, en alto de 8 km nur 1,00011), tiel la refrakta indico de materialoj je aero preskaŭ samas kun tiu je la absoluta refrakta indico.
La eta refraktado de la aero devojigas la lumradiojn, venantajn el la steloj en la horizonto proksimume je 0,6° supren, kaj venantajn en 45° devojigas ankoraŭ je 0,017° (sed kiam la stelo estas al zenito neniu korekto necesas). La fenomeno nomiĝas astronomia refraktado kaj influas same la surteran mezuradon.
La valoro de la refraktivo dependas de la frekvenco (\omega), de la premo (P) kaj de la temperaturo (T).
Do pli ĝenerale oni povas skribi: La ŝanĝo de aerorefraktivo laŭ la alteco kaŭzas miraĝojn.
La ĉi-apuda tabelo de la aero rilatas al temperaturo de 10 °C, premo de 100,3 kPa kaj ondolongo 0,589 \mum.
Markizinsula kanbirdo
La Markizinsula kanbirdo aŭ Komako em indiĝena lingvo (Acrocephalus mendanae) estas paserina birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Refrakta indico
Refraktivo de medio
Pri lumo, la refrakta indico ne estas la sama laŭ diversaj koloroj (do laŭ diversaj frekvencoj). Tiu klarigas disigon de lumo per prismo, aŭ ĉielarkon per akvogutoj post pluvo.
Pri akvo, ŝajnas esti kontraŭdiron inter la refrakta indico skribita en la ĉi-apuda tabelo kaj la tabelo en la artilkolo pri dielektra permeableco: \sqrt{81} ne egalas al n\, = 1,33; fakte ne estas kontraŭdiro, ĉar \varepsilon= 81 estas valoro kun tre malaltaj frekvencoj, dum n\,= 1,33 korespondas al lumofrekvencoj, do tre altaj frekvencoj.
Kompleksa refraktivo
La dielektra permeableco (kiu ofte dependas de la ondolongo) estas simple la kvadrato de la (kompleksa) refraktivo en nemagneta medio (kies tia relativa permeableco egalas al unu). La refrakta indico estas uzita en optiko per la leĝo de Snell-Descartes; dum la dielektra permeableco estas uzita en elektromagnetismo per ekvacioj de Maxwell, kaj pri elektroniko.
Markizinsula kanbirdo
Ĝi troviĝas kiel endemio nur en Franca Polinezio nome en la Markizinsuloj.
Refrakta indico
Kompleksa refraktivo
Sciante ke kaj \tilde{n} estas kompleksaj, kaj ke, , n\,, and k\, dependas de frekvenco:
Markizinsula kanbirdo
Tiu specio estas oliveca supre kaj helflaveca sube kun pli malhela plumaro en flugilplumoj kaj vosto, kie ankaŭ la eksteraj plumoj estas flavecaj. En la vizaĝo, kiel kutime inter kanbirdoj, estas malhela traokula strio kaj hela superokula strio. La beko estas sufiĉe longa kaj rozkoloreca; la supra makzelo estas pli malhela ol la suba.
Refrakta indico
Kompleksa refraktivo
oni povas dedukti la reelan parton kaj la imaginaran parton de la refraktivo ekde la kompleksaj partoj de la dielektra permeableco, per la sekvantaj kalkuloj
;
Benzila tioacetato
Benzila tioacetato aŭ S-Benzila tioacetato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tioacetata acido kaj benzila alkoholo. Benzila tioacetato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila tioacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila tioacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
604 Tekmeso
604 Tekmeso estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la usona amatora astronomo Joel Hastings Metcalf elde Taunton (Masaĉuseco) la.
NGC 848
NGC 848 (aliaj indikoj — PGC 8299, MCG -2-6-36, MK 1026, ARP 318, KUG 0207-105, IRAS02078-1033) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Julius Eduard Hitzig
Julius Eduard HITZIG (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  samloke) estis germana verkisto de krimistikaĵoj.
604 Tekmeso
En la helena mitologio, Tekmeso estis la filino de la reĝo Teleŭtaso de Frigio. Dum la troja milito, Ajakso forkaptis ŝin, kaj edzinigas ŝin.
Julius Eduard Hitzig
Vivo
Hitzig iĝis en 1799 aŭskultatoro ĉe la registaro de Varsovio kaj en 1804 asesoro. Kiam la regado de la Prusoj finiĝis en Varsovio (1806) li iĝis privatulo en Potsdam kaj Berlino verkadante. Li tradukis la verkon »Chimie appliquée aux arts« (1808) de Jean-Antoine Chaptal kaj fondis en 1808 en la prusia ĉefurbo magazenon eldonistan. Poste li malfermis specialan librovendejon kaj - en 1810 - legadoĉambron en kunlaboro kun universitatanoj.
En 1815 li iĝis krima konsilisto ĉe la Ĉambra tribunalo, en 1827 direktoro de ties esplorejo sed retiriĝis en 1835.
Sian famon literaturan li komencis per la verkado de la rememoroj de Zacharias Werner (1823) kaj de E. T. A. Hoffmann (1823). En 1825 li fondis la fakgazeton »Zeitschrift für die Kriminalrechtspflege in den preußischen Staaten« kaj en 1828 la gazeton »Annalen der deutschen und ausländischen Kriminalrechtspflege«, kies kontinuigon sekurigis ekde 1837 von Demme kaj post 1845 von Schletter. Krome li eldonis »Gelehrtes Berlin« (1826; nova serio en 1834 fare de Büchner). Ekde 1842 Hitzig ĉefredaktistis ĉe la en Lepsiko eldonata gazeto »Preßzeitung«. Kune kun Willibald Alexis li eldonis plurvolumaĵon pri historiaj krimaj kazoj nomita »Neuer Pitaval«. Laŭ komisio de la amiko Adalbert von Chamisso li verkis ties biografion sub la titolo »Leben und Briefe von A. v. Chamisso« (1839–40). La individuecon de Hitzig karakterizis laŭdire la templa kavaliro Robert d'Heredon en la verko »Söhne des Tals« de Werner.
Torzym
Torzym estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Torzym en distrikto Sulęciński.
(6588) 1985 RC4
(6588) 1985 RC4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 10-an de septembro 1985 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Xi Shun
Xi Shun BAO (n. Ĉinio, 1951) vivas en Interna Mongolio kaj ekde la 15-a de januaro 2005 ĝis la 8-a de aŭgusto estis la plej alta homo de la mondo, laŭ Guinness-libro de rekordoj. Lin ŝanĝis en la libro Sultan Kösen kun 2,51 m en 2009, pli fure provizore-neoficiale Leonid Stadnik en 2008, kiu lasta ne permesis duan, 24-horan mezuradon.
Li altas 2,36 m, pezas 165 kilogramojn kaj aperis ĉe li neniu kreskaj anomalioj (kontraŭae al plej alta homo de ĉiuj tempoj, Robert Wadlow).
En decembro de 2006, Bao Xishun helpis je peto de veterinaroj de akvario en Fushun, por forigi (per sia longa brako) plastajn erojn el stomako de delfenoj. Li sukcese forigis plimulton de la plastaj eroj.
Transliterumaj sistemoj
Ekzistas centoj da transliterumaj sistemoj, uzataj por transliterumi tekstojn en unu alfabeto al alia, interalie:
Juliano (imperiestro)
Juliano la Apostato, latine Flavius Claudius Iulianus cognomine Apostata, estis romia imperiestro de 361 ĝis 363.
Juliano naskiĝis 331 kaj estis filo de Julius Constantius kaj frato de imperiestro Konstantino. Li estis edukita de Eŭzebio, episkopo de Nikomedio kaj poste patriarko de Konstantinoplo. Konstancio la 2-a igis lin cesaro, t. e., kromprinco en 355.
Li venkis alemanojn kaj frankojn en Gaŭlio 361 kaj estis proklamita imperiestro de siaj soldatoj, ĉar lia patro mortis antaŭ du jaroj kaj lia frato regis.
Li intencis restarigi la tradician romian religion per edikto de Milano, pro tio la kristanoj nomis lin "Apostato". Li estis tre saĝa homo, kiu multe legis grekajn aŭtorojn kaj opiniis kristanan religion tre malsupera al malnova filozofio. Li volis imiti Aleksandron kaj atakis la persojn, en tiu batalo li mortis.
Studené
Municipo Studené situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Orlické hory, ĉe neĉefa ŝoseo inter Nekoř kaj Těchonín, 12 km oriente de urbo Žamberk. Vivas ĉi tie.
Historio
Vilaĝo, origine nomata "Studenec", estis fondita en la jaro 1670. Fondis ĝin, kaj ankaŭ vilaĝojn Vlčkovice kaj Vitanov, posedanto de grandbieno Kyšperk Jetřich Vitanovský el Vlčkovice. El listo de loĝantoj videblas, ke la vilaĝo dekomence estis ĉeĥa. La loĝantoj vivtenis sin per laboro en arbaro, per produktado de lignaj aĵoj, teksado kaj per kultivado de malgrandaj kampoj, kiuj ne povis certigi manĝojn eĉ por etkampuloj mem.
Kapelo
Kapelo de Sankta Anna en tombejo estas el la jaro 1822. Ĝi estas ununava, oblonga kun trilatera presbiterejo kaj prisma turo okcidente.
Ekipaĵo estas el la unua kvarono de 19-a jarcento. Aparte atentinda estas kalvaria vojo, malgranda analogaĵo de grandaj kalvariaj vojoj el ĉirkaŭaĵo. En sakristio estas valora malgranda bildo de Krista parencaro el la jaro 1730. Orgeno estas ankaŭ el la komenco de 19-a jarcento. Super la altaro estas granda bildo de Sankta Anna (oleopentraĵo 3,5×1,5 m).
Statuoj
Sur tombeja barilmuro estas kvar statuoj:
Apud la vojo al Celné troviĝas ŝtona kruco el la jaro 1790.
Kapeletoj
Sub kabano n-ro 7 estas kapeleto de Sankta Antonio, kiu rememoras nebruligan fulmobaton en la dometon en la jaro 1914.
En arbaro, apud la vojo al Vlčkovice, estas bildeto de Dolorplena Sankta Maria, kiu rememoras morton de lignohakisto, kiu ĉi tie kun peco da pano formanĝis araneon. Liaj kamaradoj kolektis monon por celebrado de lignohakista pilgrima meso ĉe la bildeto, ĉiujare en Dolorplena vendredo. La polgrimon ĉeestas multaj homoj kaj stratvendistoj ankoraŭ nuntempe.
Naturo
Sur sudorienta deklivo de monto Studený troviĝas interesaj rokaj formaĵoj "Studenecké skály".
Turismo
El la vilaĝo gvidas blua turisma pado al Suchý vrch. En Těchonín oni povas deflankiĝi kaj viziti fuortaron Bouda kal pluaj objektoj de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj. Sekvante flavan signaron oni povas veni al la valbaraĵo Pastviny. Trans la vilaĝo gvidas biciklisma traceo n-ro 4069 - "Orlické hory" kaj postulema biciklisma traceo n-ro 4074 inter Říčky-Neratov kaj Suchý vrch.
Vilmos Keszeg
Vilmos KESZEG (vilmoŝ keseg) estas rumanuja hungara etnografo naskiĝinta la 24-an de aprilo 1957 en Colonia (Tritenii de Jos). Li estas la patro de literaturhistoriistino Anna Keszeg kaj de industriartistino, grafikistino Ágnes Keszeg.
Biografio
Vilmos Keszeg studis inter 1977–1981 en la Universitato Babeş–Bolyai de Kluĵo kaj li havigis diplomon pri hungara-franca lingvoj. Inter 1972–1990 li instruis en la Liceo Mihai Viteazul de Turda. Lia esplorkampo estas: etnografio: mondkoncepto (samtempa mitologio), naratologio, popola skribiteco. Li estas universitata profesoro, katedrestro, doktorprograma direktanto.
Feketicj
Feketicj ([feketitj], Фекетић, slave Feketić, Bácsfeketehegy, Feketitsch aŭ Schwarzenberg) estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Mali Idjoŝ. La vilaĝo estas episkopejo de hungaraj kalvinanoj.
Situo
Feketicj situas sur ebenaĵo, laŭ rojo. Baĉka Topola troviĝas 15, aŭtoŝoseo 2, fervojo 4 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1466 en formo Fekethegyhaz. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 16-a jarcento, poste en 1785 hungaroj el Kunhegyes refondis ĝin. Poste ankaŭ germanoj alvenis. En januaro de 1849 la serboj bruldetruis la vilaĝon sed la loĝantoj rifuĝis, sed poste en julio la hungara armeo venkis la aŭstrojn. En 1883 la fervojo atingis la vilaĝon. En 1910 vivis en Bácsfeketehegy 5844 homoj, (3799 hungaroj, 2020 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Topolya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Feketicj 4526 homoj, (hungaroj 2672 (62 %), serboj 726 (17 %), montenegranoj 682 (16 %), jugoslavianoj 46 (1 %) kaj aliaj).
Takafumi Ogura
Takafumi Ogura (japane 小倉 隆史, n. 6-an de julio 1973) estas japana futbalisto. Li en 1994 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Feketicj
Famuloj
En la iama Bácsfeketehegy naskiĝis hungara profesoro Károly Jeges.
Ébersviller (stacidomo)
Ébersviller estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ébersviller, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Thionville - Anzeling (177000).
Blankaj meksikanoj
Eŭropmeksikanoj, aŭ Blankaj meksikanoj estas meksikaj civitanoj de hegemonia eŭropa deveno. Kvankam Meksiko ne havas rasan censon, kelkaj internaciaj organizoj konsideras, ke ili konstituas proksimume unu sesono el la loĝantaro de la lando. Alia grupo en Meksiko, nome "mestizo", inkludas ankaŭ homojn kun varia kvanto de eŭropa praularo, kaj kelkaj havas eŭropan miksaĵon superan al 90%. Pro tio, la linio inter blankuloj kaj mestizoj svagas, kaj la meksika ŝtato decidis abandoni rasan klasigon.