cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Solymosi
József Solymosi naskiĝis en la 1970-aj aŭ 1980-aj jaroj en Hungario.
Biografio
József Solymosi akiris diplomon (MSc) en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1999, post 2 jaroj li akiris Ph.D. en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko. Inter 2001 kaj 2003 li estis asistanto en Universitato de Kalifornio ĉe San-Diego, inter 2002-2007 en Universitato de Brita Kolumbio. En la sama loko li atingis la instruan rangon docento en 2007. Inter 2006-2008 li ricevis stipendion por esplori. En 2012 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis ĉefredaktoro de la Elektronika Revuo pri Kombinatoriko de 2013 ĝis 2015. En la 2010-aj jaroj li prelegis en pluraj universitatoj en Usono, foje en Budapeŝto. Li ricevis premion en 2008.
Stanisław Saks
Stanisław Saks (naskiĝis la 30-an de decembro 1897 en Kalisz en patriota juda familio, murdita la 23-an de novembro 1942 de gestapo en Varsovio) – pola matematikisto apartenanta al Lvova Matematika Skolo gvidata de Stefan Banach kaj Hugo Steinhaus. Li estis docento de Varsovia Universitato, aŭtoro de laboraĵoj pri teorio de funkcioj kaj funkcia analitiko.
Insulo Kuper
Insulo Kuper estas unu el la sudaj Golf-insuloj inter Vankuvera Insulo kaj la ĉeftera marbordo de Brita Kolumbio (Kanado). La insulo apartenas al la Penelakuta Nacio kaj ĉ. 300 membroj de la Penelakuta Tribo loĝas sur Insulo Kuper. Mediteranea klimato de mildaj vintroj kaj varmaj, sekvaj someroj subtenas unikan ekosistemon kaj bona vivmedio. Insulo Kuper estas en la pluvombro de Vankuvera Insulo, kun jara pluvkvanto de ĉ. 860 mm. Sur la insulo estas katolika preĝejo sed neniu komerca entrepreno. Ĉar la tuta tereno de la insulo estas indiĝena rezervejo, ne eblas ĉi tie aĉeti terenojn.
Britaj maristoj esplorantaj ĉi tiun regionon en 1851 alvenis al grupeto de kvin (de eŭropanoj) ankoraŭ ne nomitaj insuloj en la Georgia Markolo kaj donis al la du plej grandaj la nomojn Kuper kaj Thetis, laŭ ilia estro, Kapitano Augustus Leopold Kuper R.N. (1809-1885), kaj lia fregato, HMS Thetis, 36-kanona fregato de la Reĝa Mararmeo sur la Pacifika Stacio inter 1851 kaj1853.
Oni povas atingi la insulon per regula pramŝipa servo por aŭtoj kaj piedirantoj kies bazo troviĝas en Chemainus sur Vankuvera Insulo.
Preĝejo de la Madono de Giummare
La preĝejo de la Madono de Giummare, ankaŭ nomita kiel Madono de la Alteco, estas araba-normana preĝejo en Mazara del Vallo.
Ĝi konstruiĝis en la 11-a jarcento pere de la edzino de Roĝero la 1-a de Altavilla, Giuditta d'Evreux, tie, kie estis antikva gvatoturo. Ĝi nomiĝas "de Giummare" por la speco de nana palmo, ankaŭ nomita giummara, kiu kreskas spontanee en tiu areo.
Ene de la preĝejo, oni trovas, en du flankaj niĉoj, ceterojn de bizancaj freskoj, kiuj reprezentas Sankta Bazilo kaj Sankta Johano Krizostomo. Sur la ĉefaltaro estas la marmora statuo de la Madono kun Jesuĉjo, verko pere de Giacomo Castagnola, de la jaro 1575.
Asatro
Ásatrú (el Islanda "Æsir" + "fido", ) estas novpagana religia movado inspirita de Ĝermana politeismo, pli precize la Norda paganismo kiel ĝi estas priskribita en la Eddaoj kaj praktikita antaŭ la kristanigo de Skandinavio.
Estas du ĉefaj branĉoj de Ásatrú, origine preskaŭ samtempe en Islando (islande Íslenska Ásatrúarfélagið, 1972) kaj en Usono (Asatru Free Assembly, 1974). Dum la skandinavia branĉo emfazas panteisman spiritecon enradikita en mezepoka kaj nuntempa Skandinavia folkloro, la usona branĉo postulas "indiĝenan religion de la popoloj de Norda Eŭropo" revenante al la paleolitiko. En Germanio, la termino Asatru estas uzata en la plej ampleksa senso de Ĝermana novpaganismo.
Organizaĵoj
Germanic neopaganism
Rabštejn (koncentrejo)
Rabštejn estis dum la dua mondmilito koncentrejo lokigita en valo de rivero Kamenice okcidente de hodiaŭa Česká Kamenice. La koncentrejo estiĝis en aŭgusto de 1944 kiel Auβenkomando Rabstein filio de koncentrejo Flossenbürg, mezproksime estis en ĝi malliberigata preskaŭ 650 viroj de 12 naciecoj. La nombro devis plialtiĝi ĝis preskaŭ 1400 personoj ĝis fino de la milito. Ĝis majo de 1945 ĉi tie mortis minimume 56 malliberigitoj pro elfortigo dum peza laboro en nehomaj kondiĉoj, pro malsanoj kaj sekve de perforto de gardistaroj kaj tendaja ĉefuloj. La gardadon de la koncentrejo faris germanaj kaj rumanaj membroj de SS. La koncentrejo havis 2 loĝigblokojn, malsanulĉambron kaj kadavrejon. Ekster la gardata spaco estis lokigita gardistarejo komune kun loĝigejo de membroj de SS, kaj 3 gardoturoj.
Historio
La koncentremjo estiĝis en najbareco de labortendaro Neu-Bremen kaj ambaŭ tendarejoj sekurigis laborfortojn por proksima subtera fabriko de germana kompanio Weser-Flugzeugbau GmbH, kiu fabrikis konsisterojn de aviadiloj kaj helikopteroj. La malliberigitoj de la koncentrejo estis donitaj precipe por profundigado de galerioj en grejso, en malpli granda mezuro ili partopremnis ankaŭ dum la produkatado mem. Ĝis aprilo de 1945 la malliberigitoj forhakis spacojn kun volumeno proksimume 17 500 m3 el sume planitaj 80 000 m3.
Post fino de la dua milito la spacoj de la koncenrejo servis por koncentrigi kaptitajn anojn de NSDAP, membrojn de gestapo, SS kaj SA, arestitaj gvidantoj de regnaj oficoj, gardotaĉmentoj ktp. La 21-an de oktobro 1945 la internigejo ests transdonita refe de armea administracio, reprezentita de staba kapitano Štěpán, al Distrikta administra komisiono en Děčín, kiu la 11-an de aprilo 1946 nuligis la internigejon. En plua periodo la tendaro servis por internigo de germanoj antaŭ ilia ellandigo. La 25-an de septembro 1946 la kolektejo estis nuligita. Ĝis nuntempo konserviĝis el la tendaro nur fundamentoj de kelkaj konstruaĵoj, en kies proksimeco estas lokigita monumento al viktimoj de faŝismo. La historio de la koncentreji estas dokumentita en ekspozicioj de muzeo lokigita en proksima subtereja komplekso de aviadila fabriko, kiun trafikas civitana asociiĝo Rabštejn.
Notoj
<references group="pozn." />
Sant'Apollinare
Sant'Apollinare estas komunumo de Italio.
Fleksebla pino
Priskribo
La fleksebla pino estas 20 ĝis 35 metro alta arbo kun maldensa krono kaj malprofunda radikaro. La trunko atingas diametron de 100 ĝis 120 cm kaj havas 2,5 ĝis 5 cm dikan ritidomon. Libere kreskante la trunko restas malalta. Ofte la specio kreskas plurtrunke kaj nerekte, ĉe arbarlimo la specio kreskas arbuste. La branĉoj staras vertikale kaj arke supren. Junaj branĉoj estas flave verdaj, kalvaj kaj kovrataj de mallongaj brunaj haroj. Poste ili iĝas helgrize kaj ili restas flekseblaj.
La fleksebla pino estas monoika. La masklaj strobiloj iĝas ĉ. 1 cm longaj kaj estas ruĝecaj. La inaj floraroj estas oblongaj- ovformaj, kaj staras vertikale en grupoj de tri ĝis kvar. La preskaŭ sidantaj floraroj estas brile helbrunaj kaj kovrataj de rezino. Strobilo longas 7 ĝis 15 cm kaj larĝas 4 ĝis 6 cm. La durŝelaj semoj longas 8 ĝis 12 mm kaj larĝas 7 ĝis 8 mm. Ili havas 2 mm larĝan flugorlon. La semoj maturiĝas en la dua jaro. La arbo floras en junio kaj julio. La semoj maturiĝas en aŭgusto kaj septembro.
La kromosomonombro estas 2n=24.
Disvastigo kaj postuloj al la kreskejoj
La fleksebla pino troviĝas kiel insuloj en la okcidento de Nordameriko, en la Rok-montaro, la kalifornia Blanka montaro kaj la Sierra Nevada. Ĝi kreskas de la sudorienta Brita Kolumbio kaj sudokcidenta Alberto ĝis Kalifornio, Utaho kaj Koloradio kaj orienten ĝis Norda Dakoto, Suda Dakoto kaj sudokcidenta Nebrasko. Izolitaj kreskejoj ekzistas en norda Arizono kaj en la nordo de Nov-Meksiko.
La planto bone kreskas sur sekaj, nutraĵmalriĉaj, malprofundaj ĝis mezprofundaj kreskejoj. Ĝi ofte kreskas en deklivoj en alteco de 1000 ĝis 3700 metroj.
Ekologio
La fleksebla pino ofte kreskas kune kun Menzies-pseŭdocugo, abioj kaj piceoj. Ĝi estas atakata de la fungo Cronartium ribicola kiel la aliaj kvinpinglaj pinoj.
Sistematiko
La kultivaro 'Firmament’ havas pli mallongajn pinglojn kaj pli pli grizbluajn pinglojn ol la cetero de la specio.
Uzado
La ligno estas ekonomie senvalora, sed la planto havas ian ornamvoloron. Ĝi atingis en 1861 Mezeŭropon, kie ĝi estas vintrorezista. La semoj similas al cembro kaj same havas manĝeblajn kaj bongustajn semojn.
NGC 1795
NGC 1795 (alia indiko — ESO 56-SC44) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sankta Miĥaelo (Hildesheim)
Sankta Miĥaelo en Hildesheim, ankaŭ nomata Miĥaelpreĝejo, estas otida, antaŭromanika preĝejo. Ĝis la reformacio ĝi estis la abato-preĝejo de la samnoma benediktana abatejo. Ekde 1985 ĝi apartenas kune kun la katedralo de Hildesheim al la monda heredaĵo de Unesko.
Historio
Episkopo Bernvardo de Hildesheim konstruigis post 993 sur monteto norde de la katedrala fortikaĵo en Hildesheim kapelon. Tiun ĉi kapelon li konsekris la 10-an de septembro 996 al la Vera Kruco. Per nedatita testamento li donacis por la vivteno de la tie ekloĝantaj ekleziuloj kun ilia preposto plurajn bienojn, inter ili sian privatan preĝejon en Burgstemmen. Dumpase de sia episkopeco pligrandigis sian fondaĵon al granda benediktana monaĥejo kaj la 1-an de novembro 1019 testamentis al ĝi siajn tutajn propraĵojn.
La esploro parte supozas, ke la bronzopordoj, pruveblaj ekde 1035 ĉe la katedralo de Hildesheim, origine estis destinitaj por Sankta Miĥaelo, ĉar ties enskribo tekstas, ke la donacinto Bernvardo muntigis ilin en la jaro 1015 ĉe la „anĝela templo“ (templum angelicum). Kiel muntejo oni ankaŭ konsideras la okcidentan enirejon al la kripto, ĉar la nuna okcidenta portalo evidente ne estas origina.
Por la bernvarda Kristo-Kolono, translokita en la frua 19-a jarcento en la katedralon, estas klare pruvebla, ke ĝi antaŭe estis staranta en la oriento de la preĝejo Sankta Miĥaelo malantaŭ la altaro.
Arĥitekturo
Sankta Miĥaelo estas unu el la plej eminentaj konserviĝintaj preĝejoj laŭ antaŭromanika arĥitektura stilo. La kompleta konstruaĵo kaj unuopaj formoj ricevis novan liberecon kaj sendependecon de antikvaj, frukristanaj, bizancaj kaj karolidaj influoj. La tuteca vidaĵo montras striktan kuban ordon, kiu disradias la impreson de arĥaika potenco. La plano montras plenan ekvilibron de la orientaj kaj okcidentaj aloj. Al la grupo de absido kaj transversa domo en la oriento analogas simila grupo en la okcidento.
Estas du-ĥoreja baziliko kun du transversaj domoj kaj kvadrata turo sur ĉiu navokruciĝo. Ĉeflanke de la transversaj domoj staras po du pli malgrandaj ŝtuparturoj, kiuj estas en la malsupra parto oklateraj, en la supra parto (ekde la komenciĝo de la tegmenta deklivo) rondaj. Unuavide la tuta konstruaĵo ŝajnas laŭriri geometrian koncepton evoluintan el egalgrandaj kvadratoj, je kiu la navkrucokvadrato fariĝis baza unuo por la tuta konstruaĵo: La interkruciĝan spacon de meznavo kaj transversa domo, la navokruciĝon, oni sentas mezurunuo por la konstruaj proporcioj. En la kvar aloj de la transversaj domoj ĉi tiu kvadrato aperas po unu fojon, en la meza navo tri fojon, finfine en la okcidenta ĥorejo inter transversa domo kaj absido unuan fojon. Fakte la konstruaĵon dimensiigas subtila rastrumo de regulaj plurlateroj same kiej platonaj solidoj, kio sin kaŝas antaŭ libera vido, sed evidentiĝas por mezuranta kaj kalkulanta raciulo; la matematiko necesa por tio en la otida imperio ne jam estis disponebla, pro kio oni pensu pri bizanca matematikisto ĉe la kortego de la bizancdevena imperiestrino Teofano.
Kalvinana preĝejo (Ajak)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Ajak, kie ĝi estas la plej malnova konstruaĵo.
Historio
La romanika katolika preĝejo Sankta Nikolao konstruiĝis supozeble en la 13-a jarcento. La unua mencio okazis en 1332. En la 15-a jarcento oni konstruis navon, sed la sanktejo restis origina. Ĉirkaŭ en la 17-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon, tial la kirko iĝis kalvinana. En 1686 la turkoj grandparte detruis la kirkon. En 1773 la katolikoj provis reakiri ĝin, sed en 1777 reĝino Maria Tereza de Aŭstrio ne permesis ĝin. La kirko estis plene renovigita en 1794. En 1848 oni konstruis firstotureton, pli frue sonorilostablo funkciis. En 2001 finiĝis la renovigaj laboroj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la trotuaro. La fasado estas simetria, meze funkcias la enirejo tra plene reliefanta vestiblo. Pli supre estas meze malgranda rondforma fenestro. Ĉe la anguloj estas videblaj ŝtupaj pilieroj. La absido estas rektangula kaj iomete pli mallarĝa, ol la navo. Interne la galerio estis farita el ligno. La benkoj estis faritaj en 1995. La plafono estas ebena pentrita ligno.
Metnitz
Metnitz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Heinrich Hlasiwetz
Heinrich Hermann Christian Hlasiwetz (1825-1875) estis aŭstra ĉeĥo-devena apotekisto kaj kemiisto, kaj profesoro pri kemio en la Universitato de Innsbruck. Li estis lernanto de Johann Wolfgang Döbereiner (1780-1849), Heinrich Wilhelm Ferdinand Wackenroder (1798-1854) kaj Matthias Schleiden (1804-1881) la du lastaj en la Universitato de Jena. Li plenumis sennombrajn verkojn en la kampo de la organika kemio kaj fitokemio kaj estis asistanto de la aŭstra kemiisto Friedrich Rochleder (1819-1874), kaj Josef Redtenbacher (1810-1870) en la Universitato de Prago.
Biografio
Li estis filo de loka apotekisto Philipp Hlasiwetz kaj ricevis la plej altan inspiron pri la natursciencoj el sia patrino. Post fini la bazan lernejon, li faris la sekundaran kurson en 1835 apud Prago. Post fini la devigajn kursojn li eniris en muziklernejon ĉar li havis konsiderindan talenton pri muziko. En 1839, li komencis lerni apotekon kun sia patro, sed en 1842 oni permesis al li translokiĝi al la Universitato de Jena, tenante en la menso la ideon administri la apotekon de sia patro pli malfrue.
Dum tiuj tri jaroj li sukcesis akiri vastan gamon da praktikaj konoj pri kemio, botaniko kaj mineralogio, helpata de la legitimaj instruoj de sia patro kaj liaj riĉaj librokolektoj. Matthias Schleiden, kies brilaj klasoj konkeris multe da disĉiploj por lia scienco, inspiris Hlasiwetz-on pri botaniko, sed poste li komencis akiri preferon pri kemio. En la Universitato de Prago, en 1848, li ricevis sian diplomon kiel "magister pharmaciae" ("majstro pri farmacio"), kaj en 1849 kiel "doktoro pri kemio" gvidata de la profesoro Redtenbacher.
Kiel muzikisto, li komponis multajn operojn, kanzonojn kaj sonatojn, unu el kiuj estis plenumita kun voluma ĉeestanta publiko kaj kiu faris grandan sukceson. Li havis konsiderindan virtuozecon kiel pianisto sed li devis forlasi sian pasion pri muziko kiam li vundis siajn manojn printempe de 1870, kaj ekde tiam li komencis suferi pri podagro dum longa periodo. Kiel juna doktoro, li akiris multajn amikojn tiaj kiaj la fiziologo Johann Nepomuk Czermak (1828-1873), la lingvisto August Schleicher (1821-1868), la historiisto Anton Heinrich Springer (1825-1891), la filologo Georg Curtius (1820-1885) kaj Rochleder al kiu li estis asistanto.
Intima ligo de amikeco rezultis inter tiuj du homoj kiu estis tiom entuziasmitaj pri la sciencoj. En 1851, li estis dungita kiel asocia profesoro pri kemio en la Universitato de Innsbruck. Tie ĉi li trovis la plej malfacilajn taskojn, ĉar li devis plenumi ĉiujn kemiajn demandojn kun la etaj rimedoj donitaj por la kreado la instituto. Kun energio duobligita kaj kontraŭ ĉiuj obstakloj, la instituto kompletiĝis post du jaroj. Kaj nun li rikoltis la fruktojn de siaj klopodoj: liaj kolegoj nomumis lin "ordinarius" en 1854 kaj lia laboratorio baldaŭ pleniĝis per entuziasmaj disĉiploj, tiamaniere ke oni povas konsideri lin la fondinto de la kemia lernejo el kiu kapablaj homoj tiaj kiaj Leopold Pfaundler von Hadermur (1839-1920) kaj Ludwig Barth zu Barthenau (1839-1890) elmergiĝis.
Krom instrui, li uzis sian tempon ĉefe por siaj sciencaj esploroj, kies gvidado estis donita de Rochleder. Sed la lernanto baldaŭ superis la instruiston kaj estas en la manoj de Hlasiwetz ke la malfacilecoj laŭŝajne neatingeblaj en la kampo de la rezinoj iĝis facila tasko en la manoj de la kemiistoj. Oportunokaze, li faris grandajn vojaĝojn kaj iom post iom li trairis la tutan Eŭropon. En 1858 li estis invitata profesori en la Universitato de Greifswald. Malgraŭ lia refuzo (pro amo al Innsbruck) li ricevis titolon kiel "doctor medicinae honoris causa" en la sekvanta jaro.
Serioze vundita, la du amikoj estis forprenitaj sed Hlasiwetz suferis kontuzojn, kaj rompon de la tibio, kio ligis lin al la lito dum ok semajnoj. Ankoraŭ ne tute resanigita, li forlasas la lokon de sia longtempa aktiveco en la 19-a de oktobro, por okupi sian novan postenon. Tie li starigis laboratorion, kiam en 1869 oni transdonis al li la katedron pri ĝenerala kemio, kiu estis vakanta post la foriro de Anton Schrötter von Kristelli (1802-1875) en la Universitato de Vieno. Li restis en sia posteno ĝis sia morto, malgraŭ multaj invitoj al aliaj postenoj, inklude de iĝi sukcedanto de Liebig en la Universitato de Munkeno.
Zeŭso
Zeŭso (ankaŭ Zeŭs ) – helene (greke ), latine Zeus – estis la ĉefa dio de la greka mitologio.
Mitologio
Li estis filo de la titana dio Krono (aŭ Kronos). Li mortigis sian kruelan patron en la grava milito, Titanomakio. Poste, li batalis kontraŭ siaj fratoj Pozidono kaj Hadeso por esti la suverena reganto de Olimpo. Zeŭso estas la estro de la ĉielo kaj la pluvo. Lia armilo estas la fulmofrapo. Li estis la malfidela edzo de la diino Hera.
Laŭ Francisko Azorín Zeŭso estas ''Ĉefdio de la greka Olimpo, filo de Kronoso k. Rea, frato de Posejdo, Hadeso, Hestia, Demetra k. Hera. Ikonografie estis reprezentata per nobla homa figuro kun sceptro k. apuda aglo. Li indikas etimologion el la kelta Teut, de tie la greka Theos, Djeos, kaj de tie la latina Deus''.
Terapio
Terapio (el la greka θεραπεία "servo") estas metoda kuracado de malsanoj kaj lezoj. La celo de la terapiisto estas neniigo aŭ malpligrandigo de la simptomoj kaj reĝustigo de la korpaj kaj psikaj funkcioj.
Por elekto de la taŭga terapio, necesas havi ĝustan diagnozon.
Terapio baziĝas sur rekta aŭ malrekta influo de la terapiisto al la paciento. La influebloj estas multegaj: per kirurgio, kuraciloj, radioj, manoj, ...
Grava flanko de la plejmultaj terapioj estas bona komunikado inter terapiisto kaj paciento. Ĝi certiĝas, ke la kuracado konformas al la paciento kaj pligrandigas la eblon de la paciento mem partopreni al pli rapida saniĝo. La psikiatria terapio uzas metodojn de sistema komunikado.
Silvio Spann
Silvio Spann (n. ) estas Trinidado kaj Tobago futbalisto. Li de 2002 ĝis 2009 membris en la Trinidado kaj Tobago nacia teamo de futbalo.
Japana societo por reformi historian lernolibron
Japana societo por reformi historian lernolibron (新しい歴史教科書をつくる会] lit. Societo por Krei Novan Historian Lernolibron) estas grupo fondita en 1997 por propagandi pli konserveman vidpunkton de Japana historio.
La grupo verkis 2 librojn: 新しい歴史教科書 (Nova Lernolibro pri Historio) kaj 新しい公民教科書 (Nova Lernolibro pri Sociaj Studoj) kaj Eldonanto Fusosha eldonis la librojn en aprilo 2000. Sed Ministrejo de Edukado ne konfirmis ilin ĉar 137 korektendaĵojn havas ĉi antaŭa lernolibro kaj 99 korektendaĵojn havas ĉi lasta. Ilin kritikis Ĉinio kaj Sud-Koreio protestante kontraŭ reduktita pritrakto de agadoj de Japanio dum Dua mondmilito. En la lernolibroj mankas ekzemple mencio de la Masakro de Nankingo kaj de la t.n. virino de Komforto.
La grupo korektis ilin, kaj en aprilo 2001 Ministrejo de Edukado, Kulturo, Sportoj, Scienco kaj Teknologio konfirmis la lernolibrojn.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1896
אולימפיאדת אתונה (1896)
Nigramakula Kontraŭkorporacio
La Nigramakula Kontraŭkorporacio (angle Blackspot Anticorporation) estas projekto de AdBusters. La projekto estas eksperimento de "kontraŭ-kapitalismo". La ĉefa celo de la projekto estas gajni merkatporcio en merkatoj dominitaj per korporacioj.
Haustlöng
Haustlöng estas skalda poemo konservita en la Proza Edda, kie estas citataj du grupoj de strofoj. Oni atribuas ĝin al la norvega skaldo Thjódólfur úr Hvini. La poemo priskribas scenojn de la norena mitologio pentritaj en ŝildo donita al la poeto. En la strofoj venintaj al niaj tagoj estas priskribataj du scenoj:
Nigramakula Kontraŭkorporacio
Nigramakulaj Sportŝuoj
Iliaj unuaj produktaĵoj estas ŝuoj, kiuj uzas veganismajn normojn kaj estas farataj de organika kanabo. Nigramakulaj Sportŝuoj estas manufakturataj per portugalaj sindikatanoj kaj figuras nombron da "kontraŭ-logotipoj" sur la flanko, piedfingrumo, kaj ŝukadro kiuj estas permane desegnataj, nekopirajtitaj nigraj, blankaj, kaj ruĝaj makuloj. Aĉetantoj ricevas unu porcion de la korporacio kaj la rajto voĉdoni pri estontecaj entreprenoj konsiderotaj per la kontraŭkorporacio. La dua sportŝuo, la Unswoosher, estas ankaŭ farata de knabao sed ankaŭ enhavas plandumon faritan de recikligitaj [aŭtopneŭmatikoj. La nomo "Unswoosher" rekte kontraŭas la korporacion Nike; la fama logotipo de Nike nomiĝas "sŭuŝo" en la angla, do la nomo "Unswoosher" signifas je "Sensŭuŝiganto."
Haustlöng
Haustlöng estas kelfoje komparata kun Húsdrápa kaj Ragnarsdrápa kiuj ankaŭ priskribas bildojn pri mitologiaj scenoj.
Bestbalisto
Bestbalisteco estas formo de la disvastigmeĥanismoj de planto. Ĝi estas disvastigmeĥanismo de multaj plantoj. La nura uzo de tiu meĥanismo tamen estas tre malofta. La meĥanismo havas sian nomon de la antikva katapulto, la balisto.
La rigidaj kaj kaj dikaj tigoj de la plantoj, kiuj ofte ankaŭ havas rigidharoj kaj dornoj, fiksiĝas ĉe preterirantaj bestoj. Refleksante la semoj aŭ fruktoj ĵetiĝas katapultsimile (ekzemple ĉe diversaj kapsulhavaj plantoj, Lamiacoj aŭ dipsako). La bestbalismo apartenas aŭ al la zooĥorio, aŭ al la aŭtoĥorio.
La zooĥoriaj plantoj disvastigas la semojn ne per balisto-meĥanismo, kiu estas tipa ĉe la balisto-plantoj. Krom bestbalistoj ankaŭ ekzistas pluvbalistoj.
Vidu ankaŭ
Semaĥorio
ISO 3166-2:GD
ISO 3166-2:GD estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Grenadon. La kodojn havas la ses paroĥoj kaj unu dependaĵo. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>GD</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Grenado. La dua parto estas du ciferoj.
Mariánská Hora
Mariánská Hora estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Albrechtice v Jizerských horách. Ĝi troviĝas proksimume 1 km norde de Albrechtice v Jizerských horách. Estas ĉi tie registritaj 33 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mariánská Hora situas en katastra teritorio Albrechtice v Jizerských horách kun areo 24,54 km².
Ĵokero
En komputiko, ĵokero estas elemento de ŝablono, identigebla kun ajna datumano de koncerna tipo — ekzemple la steleto kaj la demandosigno en dosiernomaj serĉoŝablonoj de MS-DOS.
Zalatárnok
Zalatárnok estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Zalatárnok situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Keszthely-Lendava. Nova troviĝas 8, Zalaegerszeg 20, Lenti 23, Pacsa 24 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1408. En 1572 la komunumo iĝis kampurbo, sed post 4 jaroj la turkoj disrabis ĝin, tial la urbeto preskaŭ senhomiĝis. En la 20-a jarcento la vilaĝo restis agrikultura, aliaj urboj estas for, la vilaĝo malevoluis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
1555 Dejan
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la filo de la serbia astronomo Petar Đurković.
Sormás
’Sormás [ŝormAŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta' Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa.
Nino Staffieri
Li estis emerita episkopo de la diocezo La Spezia-Sarzana-Brugnato ekde la.
Biografio
Naskiĝinta la en Zorlesco, frakcio de la itala komunumo de Casalpusterlengo, sude de la provinco de Lodi, Nino Staffieri estis konsekrita pastro la.
Antonio López Villanueva
Antonio LÓPEZ VILLANUEVA (naskiĝinta en 1857 en Molina del Segura, Murcia Regiono, mortinta en 1934) estis hispana esperantisto, instruisto, muzika komponisto kaj gitaristo. Li estis aŭtoro de kelkaj el la plej gravaj lernolibroj kaj vortaroj de la unuaj periodoj de la Esperanto-movado en Hispanio.
Babșa
Babșa (hungare: Babsa [babŝa]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 1338 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 300. Ĝia unua mencio skribe estas el 1488. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Belinț.
Sormás
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1347 en formo ’’” Saramás”’’. En 1548 la turkoj detruis la vilaĝon, kiu poste apartenis al la Osmana Imperio 90 jarojn. En 1798 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, poŝto.
Antonio López Villanueva
Li estis esperantisto de 1902, danke al la amikeco kun Ricardo Codorniu, ankaŭ loĝanta en Murcio. Li verkis diversajn gramatikojn kaj vortarojn (la unuan en 1902), precipe kunlabore kun Vicente Inglada Ors. Li kunlaboris al „Tra La Mondo“, „La Revuo“ kaj „Juna Esperantisto“. Li estis membro de la Lingva Komitato.
Nino Staffieri
Biografio
En la 1980-aj jaroj, li estis ĝenerala vikario de la diocezo de Lodi kun episkopoj Magnani kaj Capuzzi.
Antonio López Villanueva
Kiel muzikisto, li komponis diversajn muzikpecojn, ĉefe por gitaro. Siaepoke li akiris grandan prestiĝon kun la sesopo Thader, de kiu li estis direktoro, kaj kreis grandan kolekton de verkoj por ensemblo de ses muzikiloj.
Nino Staffieri
Episkopo
La li estis konsekrita episkopo de Carpi, fare de kardinalo Ugo Poletti.
Antonio López Villanueva
Li krome estis enciklopedieca humanisto, kaj studis pentrarton, astronomion, medicinon kaj pedagogion.
Nino Staffieri
Episkopo
Li estis transigita la al La Spezia-Sarzana-Brugnato, kie li restis dum ok jaroj kaj retiriĝis, atinginte aĝ-limon, la.
Hodiaŭ, fariĝinte emerita episkopo, li estas vicprezidanto de la Episkopa konferenco de Ligurio.
Roermond
Roermond (esperantigite: Rurmondo) estas urbo kaj municipo en la provinco Limburgo de Nederlando. Ĝi situas ĉe la kunfluejo de la riveroj Maas kaj Rur, proksime al la limo inter Nederlando kaj Germanio.
Fine de 2006 la urbo Roermond havis 45 402 loĝantojn. Komence de 2007 aldoniĝis la norda najbara municipo Swalmen kun 8 826 loĝantoj, kial ke la unuiĝinta municipo nun havas pli ol 45 000 loĝantojn. La komunuma areo per tiu unuiĝo grandiĝis de 46,65 al 59,61 km².
Dum la mezepoko la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Ajoto
Ajoto (Cucurbita argyrosperma) estas plantspecio el la familio de la Kukurbacoj (Cucurbitaceae).
Priskribo
Cucurbita argyrosperma estas rampanta, ĝis grimpanta monoika plantspecio. Ĝi estas iom dense lanuga aŭ harkovrata. La radikoj estas fadenformaj. La tigoj estas iom eĝaj. La folioj estas ovalaj ĝis korformaj kaj havas 1 ĝis 30 cm longan pedunklon. La foliplato havas grandecon de 10–30 × 15–40 cm kaj havas blankajn makulojn. Ĝi estas tri- ĝis kvin-oble pinata kun trieĝaj ĝis elipsaj lobaj. La folirando havas dentojn aŭ estas segilforma.
La floroj staras unuope en foliakseloj. La masklaj floroj havas dek cm longajn pedunklojn. La kaliko estas sonorilforma kaj 5–20 × 8–25 mm granda. La pintoj de la sepaloj estas liniformaj ĝis lancetaj kaj 10–35 mm longaj. La korolo estas tuboforma ĝis sonorilforma, flava ĝis oranĝkolora, 6–12 cm longa kaj havas kvin pintojn, kiuj konsistas el unu triono de la kompleta longeco. Ekzistas tri stamenoj.
La inaj floroj staras ĉe mallongaj fortaj pedunkloj, kiuj longas 2 ĝis 3,5 cm. La karpelo estas rond-, oval-elipta, kolbas- aŭ pir-forma. La kaliko estas malgranda. La korolo estas iomete pli granda ol tiu de la maskla floro. La pistilo havas tri stigmojn. longeco La frukto etas mallonga ĝis longa, pirforma, rekta aŭ kurba kirasbero longa de 11 ĝis 50 cm. La fruktŝelo estas malmola kaj la surfaco glata aŭ malforte sulka. La koloro estas aŭ blanka kun retformaj strioj, flava aŭ komplete blanka. La karno estas blanka, flava aŭ oranĝkolora. La semoj estas elipsaj, iomete ŝvelblovitaj, 15–30 × 8–16 mm grandaj. La tegumento estas blanka kaj glata. La semoj enhavas ĉ. 39 % da oleo, kaj ĉ. 44 % da proteino.
La kultivataj formoj malsimilas al la aliaj kukurboj per jenaj karakterizaĵoj: La frukttigo estas malmola, eĝa kaj ronda en matura stato, korkeca kaj nur malmulte larĝigita. La folioj estas lobaj kaj mole haraj. La semoj estas plej ofte blankaj, kelkfoje grandaj kaj kun glata surfaco. La rando estas rimarkeble glata ĝis zigzaga kaj kelfoje malhela.
La fruktoj de la varioj argyrosperma kaj stenosperma estas rondaj ĝis pirformaj kaj kremkoloraj kun verdaj strioj. Fruktoj de la vario callicarpa estas malsamaj en formo kaj koloro. La vario palmeri kaj la subspecio subsp. sororia havas malgrandajn fruktojn kun ofte amara karno.
Disvastigo
La subspecio subsp. sororia hejmiĝas en Meksiko kaj Mezameriko. La subspecio argyrosperma estas kultivata nuntempe en Meksikio, Latinameriko, Karibio, en la sudokcidento de Usono kaj en kelkaj regionoj de Azio.
Sistematiko
Ĝis 1930 tiu specio estis rigardata kiel vario de Cucurbita moschata, kiu morfologie similas al ajoto, sed ne eblas interkruciĝo. Unue ĝi estas rigardata de Pangalo kiel Cucurbita mixta kaj poste rigardata kiel Cucurbita argyrosperma, same la specioj Cucurbita palmeri BAILEY kaj Cucurbita sororia BAILEY. La specio estas dividita jene:
Utiligado
Cucurbita argyrosperma estas ekonomie multe malpli signifa ol la ĝardenkukurbo, moska kukurbo kaj gigantkukurbo.
La floroj, ŝospintoj, junaj kaj maturaj fruktoj estas manĝataj kiel legomo. El la maturaj fruktoj oni faras dolĉaĵojn. La semoj estas rostitaj kaj manĝataj.
Historio
La specio verŝajne estas domigita en la suda parto de Meksikio, kie oni trovis arkeologiajn trovitaĵojn el la tempo de 5200 a.K. El la natura subspecio subsp. sororia la homoj bredis la kultivatan subspecio subsp. argyrosperma.
Vidu ankaŭ
• Listo de legomoj
Fegersheim - Lipsheim (stacidomo)
Fegersheim - Lipsheim estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lipsheim, apud Fegersheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
9745 Shinkenwada
9745 Shinkenwada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Fegersheim - Lipsheim (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Louis (115000).
9745 Shinkenwada
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana radio-anoncisto Shinken Wada (1912–1952). Li laboris ĉe NHK de 1934 ĝis 1945 kun talenton por anonci novaĵojn kaj partoreni al amuzaj programoj. Li informis pri la Somera Olimpiko 1952 de Helsinko sed mortis en Parizo sur la vojo de reveno.
Iringa
Iringa estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de la samnoma regiono. Ĝi konsistigas en la regiono la distrikton Iringa Urba, kiu laŭ la censo de 2002 havis 106.371 loĝantojn. Parto de tiu distrikto tamen estas klasita kiel "kampara"; la "urba" urba parto havis 99.723 loĝantojn.
Iringa situas nord-oriente en la regiono, en ties alta parto, ĝia alto super maro estas pli ol 1.500 metroj. Ĝiaj koordinatoj estas. Pro la alteco la temperaturoj inter junio kaj aŭgusto povas preskaŭ atingi glaciecon.
La urbo, kies nomo deriviĝas de la hehea vorto lilinga (= fortikaĵo), estis konstruita en la 1890-aj jaroj de la germana armeo kiel defenda loko kontraŭ la ribelo de la heheoj sub ilia ĉefo Mukvavo, kies bazo situis proksime. El tiu epoko restas bazara halo kaj tribunala konstruaĵo.
Iringa estas trafika nodo, ligita al Daresalamo per la tanzania-zambia ŝoseo (distanco: 502 km). Alia ŝoseo iras norden al Dodomao (ĉ. 200 km). Malgranda flughaveno (IATA-kodo "IRI") situas norde de la urbo.
Attila Orbán (pentristo)
Attila Orbán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Orbán Attila estas hungara pentristo.
Attila Orbán naskiĝis la  en Kiskunfélegyháza.
La Vendelée
La Vendelée estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vendeléens.
11101 Českáfilharmonie
11101 Českáfilharmonie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov; en Ondřejov, sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Ĉeĥa filharmonio (ĉeĥe Česká filharmonie), konata pro ĝia spontana muzikeco kaj aparta interpreta stilo. Ĝia unua koncerto estis direktita de Antonín Dvořák en 1896 kaj ĝia aktuala alta nivelo estis estrita de ĉef-dirigentoj Václav Talich, Karel Ančerl kaj Václav Neumann.
Zoltán Szabó (politikisto)
Zoltán Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Zoltán estas hungara politikisto, parlamentano, matematikisto, altlerneja instruisto.
Zoltán Szabó naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Szabó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1874, poste li estis soldato jaron. Li akiris matematikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980. Post la diplomo li samloke estis asistanto kaj en 1983 li doktoriĝis. En 1989 li atingis la instruan rangon lektoro. Jam en 1977 li estis membro de la Hungara Socialista Laborista Partio, depost fino de la socialismo li apartenis al la Hungara Socialista Partio. En 1994 li estis elektita parlamenta deputito, sed en la sekva jaro li estis vicministro pri edukado. Iom poste li aliĝis al nova partio de Ferenc Gyurcsány. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn en 1979, 1982 kaj 1983.
Ainu Times
Ainu Times (Japane: アイヌタイムズ [ajnu tajmuzu]) estas ĵurnalo en Aina lingvo. Aina-lingva PEN Club ekeldonis ĝin en marto de 1997, eldonas 4 fojojn jare.
María Isabel (telenovelo)
María Isabel estas meksika telenovelo, kiu estis projekciata en kompanio Televisa en la jaro 1997, kun 60 partoj.
Sant'Elia Fiumerapido
Sant'Elia Fiumerapido estas komunumo de Italio.
Makartiismo
Intencoj kaj bazoj
El la vidpunkto de multaj konservativaj usonanoj, tiutempe la subpremo de radikalismo kaj de radikalaj organizaĵoj en Usono estis batalo kontraŭ danĝera subfosa elemento, nome de kvina kolono kontrolata de fremda potenco. Tiu danĝero por la lando pravigis, laŭ ili, ankaŭ ekstremajn, eĉ kontraŭleĝajn metodojn. Ĉe tio oni ofte krude rompis la homajn kaj bazajn rajtojn de la personoj kiuj estis suspektataj pri spionado.
Disponoj
Precipa elemento de makartismo estis la interna ekzamenado por federaciaj dungitoj, gvidata de la FBI sub J. Edgar Hoover. Tiu ampleksa programo ekzamenis ĉiujn publikajn dungitojn pri ligoj kun komunistoj. Ĉe tio ne eblis kontesti nek detale enrigardi anonime alportitajn pruvojn pri la kontrolataj personoj. Ekde 1951 necesis nur "konsiderinda dubo" por maldungi iun. Antaŭe necesis "konsiderindaj kialoj" por klasi iun malfidela.
Ekde 1959 la famo kaj konateco de McCarthy rapide kreskis. La Red Scare estis daŭrigata, post kiam la senato en 1954 esprimis sian malfidon, kaj sekvis liajn katastrofajn ekzamenadojn en la usona armeo, kiuj komenciĝis la 27-an de aprilo samjare. La nomo McCarthy estis ĉefe asociita kun lia konduto en la amaskomunikiloj. Liaj senĝena kaj nekalkulebla naturo igis lin ideala reklamilo de la antikomunismo, kvankam li eble eĉ ne estis ties plej grava praktikanto.
Charlie Chaplin estis unu el la personoj akuzitaj pro "malusonecaj agadoj", kaj la FBI partoprenis en klopodoj deklari lian vizon por hejmvojaĝo nevalida, kiam li vojaĝis 1952 al Eŭropo. Efektive lia filmkariero estis ĉesigita, kvankam en neniu akuzo li estis deklarita kulpa. Walt Disney en tiu tempo dense kunlaboris kun la FBI. En la aktoj de la FBI li aperis kiel "Special Agent contact", kaj samtempe li estis mem suspektata. Lia atestodeklaro antaŭ la Komitato pri Kontraŭusona Aktiveco, la 24-an de oktobro 1947, estis ĉefe uzata por denunci homojn de lia entrepreno, kiuj laŭ lia opinio estis aŭ povus fariĝi minaco por liaj aferaj agadoj. Krome, grupo de holivudaj reĝisoroj, kiu konatiĝis kiel la holivuda dekopo (angle: The Hollywood Ten), estis malliberigita, ĉar la anoj rifuzis kunlabori kun la enketistoj. Ankaŭ multaj maldekstraj aŭtoroj kaj marksismaj teoriistoj, kiel William Edward Burghardt Du Bois aŭ Cyril Lionel Robert James suferis pro tiu sorĉistin-ĉasado kaj estis elpelitaj el Usono.
El la etoso de amaskomunikiloj, multaj medioj kaj ĵurnalistoj kunlaboris kun la sorĉistoserĉado, kiel ekzmeple la fama kolumnistino Hedda Hopper.
Spektaklaj procesoj
Aparte grandan sensacion vekis en la publiko dum la makartismo la spektaklaj procesoj kontraŭ oficistoj, politikistoj, artistoj, sciencistoj kaj aliaj homoj, kulpigataj esti komunistaj agentoj. La plej famaj procesoj estis tiuj kontraŭ Alger Hiss kaj Ethel kaj Julius Rosenberg. La proceso kontraŭ Alger Hiss komenciĝis jam antaŭ ol aperis McCarthy. Hiss neniam estis kondamnita pro spionado, sed fine pro falsa ĵurado. La Ethel kaj Julius Rosenberg estis kondamnitaj al morto kaj ekzekutitaj, ĉar ili estis, laŭ la akuzo, transdonintaj ŝtatsekretojn al Sovetio. Tiaj procesoj baziĝis tipe sur informoj de sekretagentoj aŭ komplicoj. Al tiu kategorio apartenis ekzemple Whittaker Chambers, kies eldiro kondukis al la falo de Hiss, aŭ la kunkomplotintoj Klaus Fuchs, Harry Gold kaj David Greenglass, kies konfesoj kontribuis al la kondamno en la kazo de la geedzoj Rosenberg. Indikante nomojn de aliaj homoj kiuj laŭdire partoprenis en komplotoj, homoj kiel Chambers ricevis privilegiojn. Informantoj ricevis koncedojn - male al homoj kiuj kontestis ĉian kulpon.
Komenco de la fino
La batalo de McCarthy kontraŭ la komunismo disfalis en 1954, kiam liaj pridemandadoj estis unuafoje dissendataj televide. Tio ebligis al la publiko kaj al la gazetaro rekte enrigardi liajn disputatajn praktikojn. Tiutempe la gazetaro ankaŭ komencis aperigi raportojn pri personoj kies vivo estis ruinigita pro la akuzoj de McCarthy, kiuj en pluraj kazoj ne estis pruvitaj.
Post tio, la Senato esprimis sian malfidon al McCarthy kaj li fine perdis ankaŭ la prezidon de kroma komisiono. La ĵurnalistoj ĉesis raporti pri liaj plendoj pri kreskantaj komunistaj komplotoj. De unu tago al alia li malaperis el la scenejo. McCarthy, forta drinkulo, fariĝis alkoholulo kaj en 1957 mortis pro hepatito.
Makartismo kiel ĝenerala koncepto
Dum la periodo de McCarthy, makartismo (angle: "McCarthyism") fariĝis en Usono kuranta nocio. Ĝi signas la fenomenon "engutadi" al la socio politikajn opiniojn per amashisterio, maltrankviligo kaj nigraj listoj. Oni ofte ligas kun McCarthy nesufiĉe funditajn kulpigojn aŭ malhonestajn enket-metodojn. Ili servas por silentigi personojn aŭ misfamigi ilin.
La dramo de Arthur Miller Sorĉistin-ĉasado (angle "The Crucible"), verkita dum la makartismo, uzis la protokoloj de la historiaj sorĉistinaj juĝprocesoj, kiuj okazis en Salem Masaĉuseco en 1692 kiel metaforon por la 1950-aj jaroj por esprimi ke tiaj persekutoj povas okazi ĉiutempe kaj ĉiuloke. La romano "Fahrenheit 451" de Ray Bradbury (1953) ankaŭ alparolas la temon.
Akademio de Zamość
Akademio de Zamość (Academia Zamoscensis, Akademia Zamojska) estis supera lernejo oficiale malfermita en 1594 de kanceliero Jan Zamoyski en Zamość. La saman jaron papo Klemento la 8-a ratifikis fondon de la Akademio per konvena buleo, aldonante blazonon de sia familio Aldobrandini al la blazono de la Akademio. Ties statuton konfirmis nome de la papo episkopo de Chełm Stanisław Gomoliński, kaj ĉefa organizanto iĝis Szymon Szymonowic.
Makartiismo
Makartismo kiel ĝenerala koncepto
Se akcepti la nociojn "liberaluloj" kaj "konservativuloj" por Usono, akuzoj pri makartismo estas farataj de liberaluloj kiel ankaŭ de konservativuloj kontraŭ siaj politikaj kontraŭuloj, kiuj laŭdire persekutas homojn pro politikaj kialoj. Tiel, laŭ konservativuloj, kulpas la makartismo farata de la liberalaj universitataj institucioj ke ekzistas ĉe usonaj universitatoj nur malmultaj konservativaj fakultatoj. Aliflanke multaj konservativuloj ne ŝatas tiun nocion. Ĝi ŝajnas pravigi kaj daŭrigi la mokon kiun liberaluloj tradicie esprimas por antikomunistaj kaj kontraŭspionaj agadoj.
Akademio de Zamość
Historio
Oficiala malfermo okazis la 15-an de marto 1595. La Akademio estis la unua privata lernejo kaj la kvara - post krakova (1364), Akademio de Lubrański en Poznań (1519) kaj Vilna Akademio (1578) – altlernejo en la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Ĝi estis tute financata de la granda kanceliero estante simbolo de potenco kaj de grandaj ambicioj de la fondinto. Lekcioj estis en la latina kaj greka lingvoj.
Makartiismo
Originoj kaj sekvoj el nuntempa vidpunkto
Dum longa tempo, makartismo estis vidata ekskluzive kiel milito motivita de paranojo kaj de ideologioj kontraŭ alipensuloj en la propra lando. Tia ĝi ankaŭ certe estis, sed pli novaj historiaj ekkonoj certigas ke la komunisma movado en Usono estis, almenaŭ antaŭ 1945, grandparte financata kaj kontrolata de Sovetio.
Efikoj al la landa kaj internacia Esperanto movado
En Usono komence de la 1950-aj jaroj la "neŭtrala" asocio EANA per sia ĝenerala sekretario George Alan Connor fariĝis ilo de la makartiismo, senkompate ĉasante "komunistojn". Rezulte la membroj pli-malpli forlasis ĝin kaj fondis la nunan ELNA, kiun en 1955 UEA akceptis kiel duan landan asocion de Usono (en 1956 UEA rompis la rilaton kun EANA).
Pri la eksigo de EANA kaj Connor de UEA: oni memoru ke usonaj esperantistoj organizis sin por fondi novan, ne-kontraŭkomunisman asocion – ELNA, nun Esperanto-USA – kiu fondiĝis jam en 1955. Oni faris tion tute debaze, desube, sen ekstera helpo de UEA aŭ aliaj instancoj. Tio estis unu jaro antaŭ ol UEA eksigis EANA kaj Connor. Tio estis la apogeo de makartiismo, kiam multaj homoj estis enprizonigitaj, perdis laboron, ktp ne nur pro ties politika sinteno, sed simple pro morala kontraŭstaro al la reprezalia etoso (Ekzemple, la konata dramaturgo Arthur Miller estis enprizonigita en 1957 pro rifuzo ’nomi nomojn’). Tio menciindas ĉar la fondintoj de ELNA en 1955 ja kuraĝis kaj iom riskis per sia agado. Aldone, dubindas ĉu UEA eksigus EANA kaj Connor sen tiu antaŭa agado de usonaj esperantistoj.
Teksejoj
(Laŭ la germana artikolo de Wikipedia "McCarthy-Ära" - vl)
Imola Diószegi
DIÓSZEGI Imola [dio'segi] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Sfântu Gheorghe la 29-an de decembro 1969.
Kariero
Ekde 1999 ŝi estis anino de la Figura Stúdió Színház de Gheorgheni, ekde 1995 de la Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház.
Aplikataj sciencoj
Aplikataj sciencoj estas tiuj, kiuj estas inkluditaj en la aro de sciencoj karakterigitaj per sia praktika aplikado al la ĉiutaga vivo kaj distingas sin de fundamenta esplorado. Ekzemple, informadiko.
Aliaj ekzemploj:
János Szilárd Szabó
János Szilárd SZABÓ [sabO] rumania hungara pentristo naskita en Miercurea Ciuc la 27-an de aprilo 1973.
Hymiskviða
Hymiskviða (la poemo de Hymer; la nomo estas angligata kiel Hymiskvitha, Hymiskvidha aŭ Hymiskvida) estas poemo kolektita en la Poezia Edda. Ĝia enhavo iom konfuzas. La poemo enhavas fragmentojn de kelkaj mitoj. Ekzistas malmulte da strukturo en ĝi, kaj scenoj sekvas unu la alian en tre maldelikata logika sinsekvo. Kelkaj el la aludoj ne estas konataj en aliaj fontoj kaj ĝi enhavas nekutime multajn sciadojn pri edda poemo.
ISO 3166-2:GG
ISO 3166-2:GG estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Gernezejon. La subaro ISO 3166-2:GG estas malplena. Gernezejo estas krondependaĵo de la brita monarkio. Ĝia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas GG, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
NGC 1796
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maurepas (Yvelines)
Maurepas [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 18,768 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Maurepas troviĝas proksimume okcidente de Versailles,  sudokcidente de la centro de Parizo kaj  nordoriente de Rambouillet. La najbaraj komunumoj estas Élancourt oriente, La Verrière sude, Coignières sudokcidente kaj Jouars-Pontchartrain nordokcidente.
Fermoy
Fermoy (e irlanda Mainistir Fhear Maí, monaĥejo de la Homoj de la Ebenaĵo) estas urbo ĉe la rivero Munster Blackwater en la Graflando Cork, Irlando. Ties loĝantaro estas de ĉirkaŭ 5,800, inklude ĉirkaŭĵojn (censo de 2006).
La urba nomo devenas el la irlanda kaj aludas al abatejo de Cistercianoj fondita en la 13a jarcento. Nune tri aliaj ordenoj restas en la urbo.
12242 Koono
12242 Koono estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi orbitas, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Troja Tendaro".
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja princo Koono (greke Κόων), plej aĝa el la dek-naŭ filoj de Antenoro kaj notinda batalinto de la troja milito. Afliktata de la morto de sia frato Ifidamaso, mortigita de Agamemno, li atakis kaj vundis tiun-ĉi, sed li estis mortigita kaj senkapigita de Agamemno.
Provincoj de Burundo
Burundo estas dividita en dek-ok provincoj, ĉiu nomita laŭ sia specifa ĉefurbo, krom la ĉefurbo Buĵumburo, kiu nun estas dividita inter la urbo mem kaj la ĉirkaŭaĵoj:
La plej nova provinco, Rumonge, estis kreita la 26-an de marto 2015 el kvin komunumoj antaŭe apartenantaj al la provincoj de Bujumbura Rural kaj Bururi.
Burundi
Afritz am See
Afritz am See estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Villach. Fine de en la komunumo vivis.
Gg
La literkombino havas plurajn signifojn:
Pavel Černý
Pavel Černý (n. ) estas ĉeĥa futbalisto. Li de 1989 ĝis 1991 membris en la ĉeĥoslovakia nacia teamo de futbalo.
Castilforte
Castilforte [kastilFORte] (Forta Kastilo, ĉar ekzistis kastelo el kiu restas nur ruinoj kaj kavaĵoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas castilfortano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 59 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,74 loĝ/km².
Situo
Castilforte situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordorienta pinto de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 995 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 33,97 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°33′31″N 2°25′51″Ok.
Historio
En Castilforte naskiĝis (1713) la sciencisto kaj prestiĝa horloĝisto Diego Rostriaga, kies verkoj estis menditaj eĉ de la reĝa familio, kiam la municipo apartenis al la provinco Kvenko.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de pli ol 300 loĝantoj fine de la 19a jarcento al 59, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Castilforte, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Castilforte kie oni falis al la nunaj 59.
Burgo Heid
La burgo Heid estas malaltaĵburgo en alteco de 330 m super marnivelo proksime de la iama trajnhaltejo de la komunumo Lampaden en la distrikto Trier-Saarburg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.