cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zoltán Kárpáti
Biografio
Zoltán Kárpáti akiris diplomon pri komputila grafikisto en Eger en 2005. En la sekva jaro li vivis en Anglio, kie liaj pentraĵoj estis ekspoziciitaj. Ekde 2010 li vivas en Balatonfüred. Intertempe li edziĝis, ili aliĝis al la loka arta vivo. Ekde 2012 li kreas artaĵojn el forĵetaĵoj. Lia alia interesa tekniko estas artaĵo per disŝuto de sabloj.
Cleidopus gloriamaris
Cleidopus gloriamaris aŭ ananasfiŝo estas noktema fiŝo, kiu vivas ĉe la aŭstraliaj marbordoj. Ĝi estas la nura specio de la genro Cleidopus.
Ecoj
La fiŝo similas al ananaso, kio donis al ĝi la anglan nomon pineapple fish, tio estas ananasfiŝo. Ĉe la buŝo ĝi havas organojn, kiuj enhavas lumigivajn bakteriojn. Ĝi povas laŭvole aperigi lumsignalon. Oni supozas, ke tio utilas al komunikado kaj allogado de predoj.
Bobbio
Bobbio estas komunumo de Italio.
La Abatejo de Sankta Kolombano estas monaĥejo kiu estis establita de Sankta Kolombano en 614 en Bobbio kaj iam submetita al lia monaĥa regulo kaj al la monaĥa ordeno de Sankta Kolombano.
Hokota
Hokota (鉾田市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Hokota-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Daŭma turdo
La Daŭma turdo (Zoothera dauma) estas birdospecio membro de la familio de Turdedoj.
Ili reproduktiĝas en humida tajgo de koniferoj, ĉefe en orienta Azio kaj Siberio. Nordaj rasoj estas tre migrantaj, kaj plej parto de birdoj moviĝas al sudorienta Azio dum vintro. Ĝi estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo. Ili estas tre sekretemaj, preferante densajn habitatojn.
Estas kvar rasoj: Z. d. aurea estas la migranta siberia formo ie nomata Orturdo, Z. d. dauma reproduktiĝas en Himalajo kaj migras al montetoj vintre. Z. d. neilgherriensis estas loĝantaj birdoj en holmoj de sudokcidenta Barato kaj Z. d. imbicata estas endemia en holmoj de Srilanko. Tiu lasta estas pli kaj pli konsiderata distinga specio, dum la Amamia turdo kaj la Horsfilda turdo tendencas esti inkludataj en Zoothera aura, kiel Z. d. major kaj Z. d. horsfieldi, respektive.
Hotelo Sosan
La hotelo estis renovigita en 2015, por celebri 70-an datrevenon de la Korea Laborista Partio.
Daŭma turdo
La nemigrantaj formoj estas foje konsiderataj separata specio. La raso de Sri-Lanko estas partikulare distinga, pli malgranda, longbeka kaj ruĝeca sube, kaj estas foje disigita kiel Srilanka skvamoturdo.
Daŭmaj turdoj nestumas en arboj, kie la ino demetas 3 aŭ 4 verdajn ovojn en tasforma nesto. Ili estas unu el la plej grandaj turdoj je 27 cm, kaj estas ĉiomanĝantaj, ĉar nutras sin el ampleksa gamo de insektoj, tervermoj kaj beroj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, 27–31 cm longaj, kun nigra skvameco ĉe blankeca aŭ flaveca fono. La plej rimarkinda identigilo dumfluge estas la nigra strio en la blankaj subflugiloj, karaktero kunhavata kun la Siberia turdo. La masklo havas kanton kiu estas laŭta, kvazaŭ mekanika fajfado, kun paŭzoj de 5-10 sekundoj inter ĉiu unusekunda longa frazo tuii...tuuu....tuuu....tuuu.
Houthulst
Houthulst (: [HOŬThylst]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Diksmuide.
Kontraŭdolorilo
Kontraŭdolorilo, aŭ neologisme analgezo, estas iu ajn drogo, kiu malpliigas la sensaĵon de doloro. Kontraŭdoloriloj ne estas la sama kiel la anesteziloj aplikitaj antaŭ operacio, kiel la kloroformo. Multaj drogoj malpliigas la doloron, kaj ankaŭ la efiko dependas de la tipo de doloro. La plej kutimaj drogoj uzataj kiel kontraŭdoloriloj estas la nesteroidaj kontraŭinflamaj drogoj (angla mallongigo NSAID) kaj la opioidoj. Ekzemple, la neŭropatia doloro povas esti traktata kun drogoj ne konsideritaj kiel kontraŭdoloriloj, kiel kontraŭkonvulsiiloj.
Großwoltersdorf
Großwoltersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberhavel de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
IJK 2001
La 57-a Internacia Junulara Kongreso okazis de la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 2001 en Strasburgo, Francio. Ĉeestis 406 personoj. Kelkaj el la plej sukcesaj eventoj estis prelego de Claude Piron kaj Lingva Festivalo en parko de la urbo, kie en multaj budoj kaj per Esperanto kongresanoj prelegetis pri siaj lingvoj al aliaj kongresanoj kaj eventuale al preterpasantoj. En la sama loko okazis koncerto.
La kongresanoj dormis ĉu en gastejo-kongresejo ĉu en apuda kampadejo. Dum la kongreso estis alarmo pro venonta nokta ŝtormo, kaj oni konsilis la dormantojn en la kampadejo veni ien ajn en la kongresejo kaj dormi surplanke, ĉar pasintan semajnon okazis ankaŭ ŝtormo tie kaj mortis personoj pro arbofaloj; finfine nenio okazis.
Nigrakapa iktero
La Nigrakapa iktero (Icterus graduacauda) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn. Ĝi troviĝas en arbaroj kaj arbustaroj de sudorienta Teksaso kaj la marbordo de Meksiko. Ĝi estas la ununura specio de iktero kiu havas preskaŭ nur nigran kapon kaj flavan korpon.
Ĝi estas dividita en kvar subspecioj kaj du alopatriaj reproduktaj teritorioj. La plej okcidenta teritorio etendas el Nayarit suden al suda Oaxaca, dum la orienta teritorio etendas el malsupra valo de Rio Grande al norda Querétaro. Plej komunaj en la okcidenta teritorio estas la subspecioj I. g. dickeyae kaj I. g. nayaritensis; I. g. graduacauda kaj I. g. audubonii povas troviĝi en la orienta teritorio. Kiel plej parto de centramerikaj birdoj, ĝi estas nemigranta specio kaj ne montras gravan ekzemplon de seksa dimorfismo. Analizoj de DNA ege sugestis, ke I. graduacauda estas plej proksime rilata al I. chrysater, la Ornigra iktero.
Aspekto
La masklo de tiu specio havas nigrajn kapuĉon, supran makzelon (suba estas helblugriza baze) kaj gorĝareon, same kiel nigran voston. Ankaŭ la flugiloj estas nigraj, sed la flugilplumoj havas blankajn bordojn. La duarangaj kovriloj formas flavajn ŝultrojn kiuj kune kun la flava supra dorso estas ĉefa distingilo el plej parto de aliaj ikteroj. Dorso kaj ventro estas flavaj kun oliveca nuanco, kaj la subaj partoj estas preskaŭ uniforme flavaj. La kruroj estas grizecaj.
Ino de tiu specio havas iom pli olivecajn nukon kaj dorson ol maskloj. La plumaro de ina plenkreskulo estas simila al tiu de junulo; tamen, malkiel ĉe plenkreskuloj, la flugiloj estas senkolore brunaj anstataŭ nigraj. Ĝenerale nematuruloj havas kapuĉon, flugilstriojn, voston kaj ŝultrojn kiel plenkreskuloj. La unujara plumaro retenas pli malhelan kaj verdecan koloron de la junula plumaro, tamen. Plumoŝanĝado okazas ĝenerale komence de aŭtuno, kvankam kelkaj specimenoj plumoŝanĝis tiom frue kiom ĝis junio.
Kutimaro
Tiu nearktisa specio loĝas en densa ĉiamverda arbaro kaj arbustaro, prefere ĉeriveraj areoj. Kvankam ĝi preferas ombron, paroj povas eventuale manĝi en klarejoj. Dumfluge ili kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj kiuj inkludas ikterojn, garolojn, tanagrojn kaj aliajn birdojn de simila grando.
La nesto de la Nigrakapa iktero estas simila en grando kaj konstruo al tiuj de la Maskiktero kaj de la Hortiktero, kun simila profundo. La nestoj estas sakoformaj kaj duonpendantaj; tio estas, ili troviĝas en la eksteraj branĉetoj de arboj plie ol ĉetrunke.
Paro de ikteroj kutime kovas du ovarojn jare, ĉiu konsistanta el 3 al 5 ovoj; la idoj de la lasta ovaro rare survivas la vintron. La nestoj de tiu specio estas ofte parazitataj de la Brunkapa molotro.
Ottó Rudnai
RUDNAI Ottó (rudnai), Reinhardt estis hungara kuracisto, universitata profesoro, kandidato de medicinaj sciencoj (1960) naskita en Lovrin la 14-an de februaro 1917 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de septembro 1986.
Biografio
Ottó Rudnai diplomiĝis en 1943 en la Universitato de Budapeŝto kaj li fariĝis kunlaboranto de epidemia sekcio de Instituto Landa pri Publiksanafero, de 1944 ties adjunkto, de 1950 ĝia scienca kunlaboranto, de 1960 ĝia nomumita sekciestro, inter 1970-75 estro de ĉefsekcio pri epidemiafero kaj mikrobiologio, de 1975 loktenanto de la ĝeneraldirektoro (1985). De 1977 li estis katedrestro universitata profesoro. Li estis ĉefsekretario de Magyar Hygienikusok Társasága, poste ĝia prezidanto.
Ebela
Ebela (এবেলা) estis bengallingva klaĉgazeto eldonita unuavice por junaj bengalaj legantoj de Okcidenta Bengalio. Ĝi estis la dua bengala taggazeto eldonata de la grupo ABP post Anandabazar Patrika. Ĝi estas 24-paĝa klaĉgazeto; ĝi cirkulis nur en Kolkato kaj en Haora. La ĵurnalo ĉesis la 17-an de decembro 2018.
Provinco Tunceli
Tunceli estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la administra regiono Orienta Anatolio. La koordinatoj de la provinca ĉefurbo estas.
Dainik Jugasankha
Dainik Jugasankha, ankaŭ transliterata Dainik Yugashankha, (দৈনিক যুগশঙ্খ) estas taggazeto eldonata samtempe de Kolkato, Guvahati, Silĉar, Siliguri kaj Durgapur, en ŝtato Okcidenta Bengalio de Barato. Kun cirkulado de ĉirkaŭ 150 000 kopioj, ĝi estas inter la dek plej legataj ĵurnaloj en Asamio.
Historio
La gazeton Dainik Jugasankha fondis Barta Bagirat Baidjanat Nat, aŭ Baidjanat Nat, en 1950, kaj ĝi estis eldonita de Silĉar. La ĵurnalo kreskiĝis dum la 21-a jarcento, kaj ekeldonis de Guvahati ekde 2000 kaj poste de Dibrugar en 2006. Meze de 2015, la eldono de Kolkato de Dainik Jugasankha estiĝis. En 2016, Jugasankha ekeldonis eldonon el Siliguri. Ekde 2019, la eldono de Dibrugar fariĝis nur presata eldono kaj la eldono de Durgapur estiĝis.
Literatura premio
La grupo Dainik Jugasankha starigis ĉiujaran literaturan premion por la bengala lingvo, nome Jugasankha Sahitya Puraskar, kiu estas priskribita kiel prestiĝa; ĝi komencis kun premioj por ĵurnalistoj en 2013.
Aliaj agadoj
Dainik Jugasankha subtenas sportajn aktivecojn. La Premio Jugasankha financas la «Tasan Futbalan Turniron» (starigita en 2005) kaj la Premio de la rememoriga Trofeo de Baidyanath Nath financas la Kriketan Turniron (starigitan 2001). Ĉi tiuj estas du interlernejaj sportaj turniroj kiuj estas organizataj de DSA, Silĉar.
Pont-Scorff
(jen france, bretone Pont-Skorf) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Akrilamido
Akrilamido estas organika kemia kombinaĵo konsistante je karbona, hidrogena, oksigena kaj nitrogenatomoj. Ĝi estas blanka senodora kristala solido, solvebla en akvo, etanolo, etero kaj kloroformo. Akrilamido malkomponiĝas en ĉeesto de acidoj, bazoj, oksidigagentoj, feron kaj ferajn salojn.
Netermikaj malkomponadoj produktas amoniakon, kaj termikaj malkomponadoj produktas karbonan unuoksidon, karbonan duoksidon kaj nitrogenajn oksidojn. Ĝia ĉefa preparado estas per hidrolizo de la akrilonitrilo per agado de la enzimo nitrila hidratazo. En industrio, plejmulto el la akrilamidoj uzatas por sintezado de poliakrilamidoj kiuj trovas uzon kiel akvosolveblaj densigiloj, kiuj uzatas en la traktado de eluzitaj akvoj.
Saduo
Saduo (sanskrite साधु, sādhu, laŭvorte „bonulo“) en hinduismo estas kategoria termino por kredantoj, kiuj dediĉis sin al aparte religia, parte strikte asketisma vivo. Aparte ĝi grupigas la monaĥojn de la diversaj hinduismaj ordenoj.
Saduo, kiu plene rezignis pri ĉiuj posedaĵoj, ĉiuj familiaj kaj sociaj ligoj kaj vivas asketisme, nomatas sanjasino, "abstinulo". Sed ankaŭ ekzistas saduoj, kiuj edziĝas kaj fondas familiojn, kiel la Baul, anoj de reforma ordeno en la oriento de Barato: Ili vagas tra la lando, en vilaĝoj kaj urboj kantas siajn tipajn religiajn kantojn kaj vivas el donacoj ricevitaj, estante posedantoj de tre modesta loĝejo.
Turgenevskaja (stacio de Moskva metroo)
Turgenevskaja (Тургеневская, "de Turgenev (familinomo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Kaluĵsko-Riĵskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Saduo
Aliaj saduoj kreas komunumojn en aŝramoj aŭ vivas en loĝejoj ligitaj al temploj. Tie ili dediĉiĝas al spirita vivo, studas kaj instruas la sanktajn tekstojn de hinduismo. Multaj saduoj okupiĝas krom pri spiritaj aktivaĵoj ankaŭ pri filantropaj kaj humanismaj taskoj - aparte konataj pri tio estas la monaĥoj de la Ramakriŝno-misio kaj de la Sŭaminarajano-ordeno, ambaŭ en Barato tre popularaj. Ili organizas helpon por povruloj kaj por viktimoj de naturaj katastrofoj.
Turgenevskaja (stacio de Moskva metroo)
Interkonektoj
Krome, de tie ekzistas transirejoj al:
Argelès-sur-Mer (stacidomo)
Argelès-sur-Mer estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Argelès-sur-Mer, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Narbonne - Port-Bou (frontière) (677000).
Ĵidilovo
Ĵidilovo (makedono Жидилово) estas vilaĝo en Opština Kriva Palanka en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 302 loĝantoj.
Sandalo
Sandalo estas piedvesto, konsistanta nur el plandumo ligita per ŝnuroj aŭ rimenoj al la piedo. (PIV)
Ĵidilovo
Loko, priskribo
La vilaĝo situas ĉe la orienta rando de Opština Kriva Palanka. La alteco estas ĉirkaŭ 740 - 1250 m.
Sandalo
Sandaloj estis popularaj jam en Romia imperio kaj tie ili estis kutima ĉiutaga piedvesto.
Ĵidilovo
Loko, priskribo
La rivero Kriva Reka fluas apud la suda rando de la vilaĝo. La vojo A2/E871 de la urbo Kriva Palanka al Bulgario etendiĝas orienten laŭ la rivero. La areo de la vilaĝo estas proksimume 16.5 km².
Sandalo
Nun sandaloj estadas ofte uzataj en urboj dum varmaj sezonoj.
Ĵidilovo
Loko, priskribo
Ĝi estas limita en la okcidento al la vilaĝo de Trnovo, en la oriento de la vilaĝo de Uzem kaj en la sudo de la vilaĝo de Krklja. La ŝtatlimo kun Bulgario etendiĝas laŭ la norda rando.
Sandalo
Unu el specoj de japanaj sandaloj estas zorio.
Ĵidilovo
Loko, priskribo
La loĝata parto de la vilaĝo situas apud la ĉefŝoseo en la sudo de la teritorio, en la rivero Kriva Reka valo, je alteco de ĉirkaŭ 800 m.
Sandalo
Ŝuisto riparas piedvestoj, kaj laŭ la propra nomo en iuj naciaj lingvoj ri estas nomata sandalisto, sed tiu profesio pli kaj pli malaperas de la moderna mondo
Ĵidilovo
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002, estis entute 302 loĝantoj. 299 el ili estas makedonoj.
Pál Halász (juristo)
Pál Halász [halAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Halász Pál estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia konata filo estis Péter Halász (aktoro).
Ĵidilovo
Loĝantaro
La katastro de la vilaĝo havas areon de 16,5 km². Arbaroj dominas ĉi tie sur areo de 628,6 ha, paŝtejoj 485,8 ha kaj plugtero 437,2 ha.
Pál Halász (juristo)
Pál Halász naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Pécs.
Ĵidilovo
Loĝantaro
La vilaĝo baze havas miksitan agrikulturan funkcion.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Zostero
Zostero (Zostera) estas genro de maraj herboj el zosteracoj, kies sekiĝintaj folioj estis iam uzataj por remburi matracojn, sterki apudmarajn kampojn ktp.; kosmopolita genro de 12 specioj.
Bazilio
La bazilio (Ocimum basilicum), estas specio de ocimo.
482 Petrina
482 Petrina estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Bazilio
En la kuirarto uzatas la freŝaj aŭ sekigitaj folioj de la planto. Bazilio fajnigas ĉefe saŭcojn, supojn, salatojn, kukumojn, tomatojn kaj pastaĵojn. Oni enmetu ĝin nur je la fino de la kuirado.
Parenco, la Sankta Bazilio (Ocimum tenuiflorum), estas sankta planto en Barato.
Priskribo
Bazilio estas unujara planto ĝis 60 cm alta, kun ovalaj kontraŭaj folioj inter 2 kaj 5 centimetrojn longaj. La folia koloro varias inter pala verdo al intensa verdo, eĉ viola aŭ purpura koloro ĉe iuj variaĵoj. La rekta, disbranĉaj tigoj havas kvadratan sekcon samkiel multaj lamiacoj kaj emas iĝi lignecaj kaj foliecaj.
La malgrandaj floroj, blankaj aŭ rozkoloraj, havas petalaron de kvin neregulaj petaloj. Estas kvar stamenoj, flavaj. La floroj grupiĝas en infloreskoj en foliaj akseloj.
La semoj estas malgrandaj, longecaj kaj nigraj.
Liniarbitrulo
En kelkaj pilkoludoj la matĉestro (arbitrulo) estas subtenata per unu aŭ pliaj liniarbitruloj (taĉisto).
Futbalo
En futbalo oni distingas inter "liniarbitrulo" kaj "vicmatĉestro".
La vicmatĉestroj (asistantoj) estas profesiaj matĉestroj, kiuj subtenas la matĉestron dum la gvidado de la matĉo. En ĉiu (internacia) matĉo estas du asistantoj, kiuj responsas pri unu de la du flanklinioj. Ili havas flagon, per kiu ili signalas al la matĉestro, kiam la pilko komplete transpasis la flanklinion kaj kiu teamo rajtas reekludi, kiam okazis ofsajda pozicio, kaj kiam okazis iu faŭlo, kiun la matĉestro ne povis vidi.
La asistanto povas esti konsultata de la matĉestro por diri sian opinion pri neklara situacio. Krome la asistantoj helpas en preparo kaj administradaj laboroj.
Se la asistanto signalas per flago, la matĉestro trafas - ĉu konsente, ĉu ne - la finan decidon laŭ propra opinio. Ĝis 1996 vicmatĉestroj estis nomitaj "liniarbitruloj". La nuna esprimo pli taŭge reflektas la faktan rolon de tiuj oficialuloj. Foje ili erare estas nomataj "asistantoj de la matĉestro". La tri oficialuloj kutime prenas "diagonalan sistemon" por kontroli la tutan ludkampon: La asistantoj nur moviĝas ĉe la flanklinio de la maldekstra defenda, respektive la dekstra avana duono de la ludkampo, dum la matĉestro moviĝas ĉefe laŭ la alia diagonalo.
Liniarbitruloj funkcias nur dum matĉoj de malaltaj klasoj, en kiuj la matĉestro restas sola sen subteno de neŭtralaj profesiaj asistantoj. Ambaŭ kluboj disponigu membron por helpi en la observado de la flanklinio. Tiuj "liniarbitruloj" nur signalu per flago, kiam la pilko forlasis la ludkampon. Ne necesas pasi matĉestran ekzamenon, por transpreni tiun taskon. Liniarbitruloj ne rajtas signali ofsajdon.
En Aŭstrio "help-matĉestro" transprenas la kontrolon de la flanklinio dum matĉoj de malaltaj klasoj. Ili ĉiun trian jaron havas staĝon pri matĉestrado, sed ili ne estas plenrajtaj matĉestroj, sed membroj de unu el la ludantaj kluboj. Ili rajtas gvidi matĉojn de junuloj kaj de rezervo-teamoj kaj povas agi kiel liniarbitruloj dum matĉoj de la propra ĉefteamo. Tiam ili deĵoras en la avana zono de sia teamo kaj devas signali ofsajdon.
Teniso
En tenismatĉo liniarbitruloj poziciiĝas ĉe la rando de la ludkampo kaj vokas "Ekstere", kiam la pilko tuŝas la grundon ekster la ludkampo. En modernaj ludejoj ofte sensoroj en la grundo transprenas tiun taskon.
Glacihokeo
En glacihokeo estas du liniarbitruloj, kiuj ĉefe observas la bluajn liniojn por fajfe aŭ montre signali ofsajdon. Ili gvidas tiujn ekbatojn, kiuj ne okazas ĉe la centra ekluda punkto. Krome ili atentu pri malpermesataj longaj ŝotoj, malkorektaj interŝanĝoj de ludistoj kaj pretu konsulti la matĉestron pri klarigendas scenoj.
En malaltaj klasoj ofte mankas ĉefmatĉestroj. Tiam paro el samrajtaj matĉestroj gvidas la ludon. En altaj klasoj gvidado de du matĉestroj okazas nur, se gvidado far la ĉefmatĉestro montriĝas neebla dum aŭ mallonge antaŭ la matĉo.
Tarauacá (mikroregiono)
La mikroregiono Tarauacá estas unu de la kvin mikroregionoj de la brazila subŝtato de Akro. Ĝi enhavas tri municipojn.
Hersbruck
Hersbruck estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(7785) 1994 QW
(7785) 1994 QW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (sudo de Japanio).
Antoine-François Prévost
Antoine-François Prévost d'Exiles (naskiĝis la 1-an de aprilo 1697 en Hesdin (Pas-de-Calais), mortis la 23-an de novembro 1763 en Courteuil ĉe Chantilly) estis franca pastro kaj verkisto. Nuntempe oni konas lin kutime nur plu pro unu sola inter liaj sennombraj verkoj, pro la relative mallonga romano Manon Lescaut.
La grande famiglia
La grande famiglia (esperante: "La granda familio") estas la dua muzikalbumo de Modena City Ramblers. Ĝi estas la unua muzikalbumo de Stefano "Cisco" Bellotti kiel kantisto, post la eliro de Alberto Morselli, al kiu estas dediĉita la dekkvina trako de la muzikalbumo, La strada, kiel bondeziro por hermano querido.
Saint-Denis (stacidomo)
Saint-Denis estas franca stacidomo sur linio D de RER. Ĝi situas en komunumo, en departemento Seine-Saint-Denis, en regiono Francilio.
Saint-Denis ankaŭ estas stacidomo sur linio H de Transilien.
Temas pri unu el la tri stacidomoj, kun Stade de France - Saint-Denis kaj La Plaine - Stade de France, kiuj priservas la komunumon, kaj la najbaran komunumon L'Île-Saint-Denis.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Kantono Washington (Arkansaso)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(11953) 1994 BW
(11953) 1994 BW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Skota Verda Partio
La Skota Verda Partio (Scottish Green Party, Pàrtaidh Uaine na h-Alba, Scots Green Pairty), neformale Skotaj Verduloj (Scottish Greens), estas nacia ekologia-alternativa politika partio en la historia kaj kultura regiono Skotio, la nordo de Britio. Ĝi estas fondita dum la jaro 1990. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco. Kun la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio kaj la Verda Partio de Nord-Irlando ekzistas amikece kunlaboraj rilatoj.
La partio havas du parlamentanojn en la Skota Parlamento, sed ankaŭ estas du rilataj parlamentanoj, kiuj estas forlasintaj la Skotan Nacian Partion pro la ŝanĝo en ĝia politiko pri NATO. La Skota Verda Partio ankoraŭ kontraŭas NATO.
Politikoj
Kiel aliaj verdaj partioj, la Skota Verda Partio emfazas egalecon, ekologion, radikalan demokration kaj senperforton kiel siaj centraj valoroj.
GLAT-rajtoj
La partio deziras pli agadon de la Skota Registaro kontraŭ perforto kaj diskriminacio kontraŭ GLAT-personoj.
Porcaro
(jen france, bretone Porzh-Karozh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Provinco Batman
Batman estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la administra regiono Sudorienta Anatolio. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Batman, kies koordinatoj estas.
Gyula Weiszfeiler
WEISZFEILER Gyula (vejszfejler) estis hungara mikrobiologo, imunologo, membro de la Hungara Scienca Akademio (1982. Li naskiĝis en Braŝovo la 18-an de julio 1902 kaj mortis en Budapest la 9-an de aprilo 1984.
Hooglede
Hooglede (nederlande:[HO:Ĥle:d']) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Roeselare.
Ekde 1977 la municipo Gits apartenas al Hooglede, la ĉefa municipo.
Pernambukaj marbordaj arbaroj
La pernambukaj marbordaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. Ĝi estas parto de la Atlantikaj arbaroj, tiuj ĉi estantaj samtempe biodiverseco-riĉaĵejo de Naturprotekto Internacie kaj tutmondaj 200-regiono.
Priskribo
La pernambukaj marbordaj arbaroj situas en la nordoriento de Brazilo kaj kovras zonon, kiu larĝas 80 kilometrojn, en la subŝtatoj de Pernambuko kaj Alagoaso. Ili okupas areon de 17 600 kvadrataj kilometroj. En Pernambuko la Goiana-Rivero konstituas la nordan limon de la arbaroj, kaj tiuj ĉi en Alagoaso etendiĝas ĝis la Mundaú-Rivero. La ekoregiono troviĝas je altitudoj inter marnivelo ĝis 600-800 metroj sur la lofa flanko de la deklivoj de la Borborema-Altebenaĵo. Oriente ĝi estas limigita de la Atlantika Oceano, la atlantikaj marbordaj restingaoj kaj la mangrovoj de Rio Piranhas. Oriente, la arbaroj transiras al la pli sekaj pernambukaj landinternaj arbaroj kaj Kaatingo.
La ekoregiono havas tropikan klimaton kun jara precipitaĵo kiu varias inter 1 750 kaj 2 000 mm. Okazas periodo de sekeco ekde oktobro ĝis januaro.
Flaŭro
La superreganta vegetaĵara tipo estas la ĉiamverda atlantika humida arbaro.
Faŭno
La ekoregiono estas endemibirda areo kiu gastigas 13 endanĝerigatajn speciojn de birdoj. Ĝi ankaŭ gastigas la lastajn populaciojn de la Alouatta belzebul (primatoj) en la atlantikaj arbaroj.
Konservado kaj minacoj
Nur 4% de la origina arbaro estas sendifekta.
Banyuls-sur-Mer (stacidomo)
Banyuls-sur-Mer estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Banyuls-sur-Mer, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Narbonne - Port-Bou (frontière) (677000).
Finneland
Finneland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj fondiĝis la 1-an de julio 2009 el la antaŭe sendependaj komunumoj Kahlwinkel, Saubach kaj Steinburg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas membro de la komunumaro An der Finne, libervola administra ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj.
Henrik Wlislocki
WLISLOCKI Henrik estis saksa etnografo en Transilvanio naskita en Braŝovo 9-an de julio 1856 kaj mortinta en Betlenszentmiklós la 19-an de februaro 1907.
Biografio
Henrik Wlislocki studis en 1876 en Universitato de Koloĵvaro, li iĝis filologia doktoro. Li estis ĉedoma instruisto, pli poste instruisto ekde 1884 en Barcarozsnyó. Li studis la vivmanieron kaj lingvon de ciganoj, li vagadis kun ili. Krom tiu li esploris la folklorojn de la hungaraj ŝokacoj, armenoj kaj ankaŭ la folklorojn de rumanoj kaj saksoj de Transilvanio.
65848 Enricomari
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala astronomino Maura Tombelli elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Enrico Mari (1978–2007), kuzo de la malkovristino kaj membro de la Astronomia Grupo de Montelupo. Li ankaŭ muzikis per klasika gitaro kaj regalis siajn amikojn kaj proksimulojn dum festoj per kanzonoj en itala kaj toskana dialektoj. La nomo estis proponita de liaj gepatroj Silvana kaj Luciano Mari.
Bomporto
Bomporto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Modena en la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bastiglia, Camposanto, Medolla, Modena, Nonantola, Ravarino, San Prospero kaj Soliera. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Paranoid Park (filmo)
Paranoid Park estas usona filmo de Gus Van Sant aperinta en 2007.
Temo
Alex, juna sket-tabulanto, akcidente mortigas sekurec-gardiston, falintan sub trajnon, apud Paranoid Park, la plej fifama sket-tabulejo de Portland. Li decidas nenion diri.
Bonero
Bonero aŭ Bonaire estas post Kuracao la plej granda insulo de la antaŭaj Nederlandaj Antiloj. Ĝi situas en la suda parto de la Kariba Maro, antaŭ la marbordo de Venezuelo, kaj apartenas al la ABC-insuloj de la Malgrandaj Antiloj. La ĉefurbo de Bonaire estas Kralendijk [Kralendajk]. La plej malnova kolonio estas Rincon.
Bonaire ekde la 10-a de oktobro 2010 fariĝis komunumo de Nederlando.
Lingvoj : nederlanda kaj papiamento.
Geografia pozicio:
Port-Louis (Morbihan)
Port-Louis (jen france, bretone Porzh-Loeiz) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Friburgo
Friburgo (Fribourg [fri'bu:r], Freiburg [frae'bυrk], Friburgo [fribur'go]) estas urbo de Svislando kaj ĉefurbo de Kantono Friburgo. Ĝi havis je la 31-a de decembro 2007 33 846 loĝantojn.
Geografio
Friburgo situas en la Svisa Mezlando ĉe la bordo de la rivero Sarino. La malnova urbocentro troviĝas sur monteto, kiun ĉirkaŭfluas Sarino, kaj kiu leviĝas proksimume 40 metrojn super la rivera nivelo. La plej multaj kvartaloj de la urbo situas sur montetoj super la rivero, dum en la valo troviĝas nur malgranda parto de la malnova urbo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,30 km², de kiuj 17,0% estas kovritaj de arbaro, 13,4% servas por agrikulturo kaj 63,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Friburgo limas en nordo al Granges-Paccot, en nordoriento al Düdingen, en oriento al Tafers, en sudoriento al Sankt-Urso, en sudsudoriento al Pierrafortscha, en sudo al Marly, en okcidento al Villars ĉe Glano, kaj en nordokcidento al Givisiez.
Universitata urbo
La urbo posedas universitaton kiu estas tre konata pro sia teologia fakultato kaj la fakto, ke ĝia programo estas komplete dulingva france kaj germane.
Trafiko
Friburgo situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ĝenevo tra Laŭzano al Berno, Zuriko kaj Sankt-Galo. Ĝi samtempe estas regiona trajnnode de diversaj regionaj fervojlinioj. Ankaŭ la svisa aŭtovojo A12 pasas tra Friburgo. Per la eksprestrajnoj ambaŭ gravaj interkontinentaj flughavenoj de Svislando en Ĝenevo kaj Zuriko estas en malpli ol du horoj atingeblaj. Friburgo do ideale atingeblas.
Historio
Friburgo estis fondita en la jaro 1157 de la duko Bertoldo la 4-a de Zeringo ĉe strategie favora loko sur rokalteco super la rivero Sarino kaj ricevis vastajn liberecojn. Post la formorto de la Zeringoj la posedo de Friburgo transiris al la Grafoj de Kiburgo.
En la jaro 1478 Friburgo akiris la statuson de libera regna urbo kaj en la jaro 1481 ĝi aliĝis al la Svisa Ĵurkomunumo.
Famuloj
En Friburgo mortis hungara ekonomikisto Károly Balás.
Esperanto en Friburgo
En la jaroj 2010 kaj 2011 okazis Esperanto-kurso en la gimnazio Sainte Croix (Sankta kruco). Instruis Mireille Grosjean. La kurso daŭris 3 tagojn okaze de eksterkadraj aktivecoj.
Pierre-Joseph Macquer
Pierre-Joseph Macquer (1718-1784) estis franca kuracisto kaj kemiisto, profesoro pri kemio en la Ĝardeno de la Plantoj de Parizo, oponanto de Antoine Lavoisier kaj aŭtoro de "Dictionnaire de la chymie" (Prikemia vortaro). Li estis lernanto de la renoma svisa kuracisto Louis Odier (1748-1817), kreinto de la bazo por la Tabelo pri Mortotakso de la Svisa loĝantaro.
Ingelmunster
Ingelmunster ( [INg'lmynst'r]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Roeselare.
André Masson
André-Aimé-René MASSON (naskiĝinta 4-an januaro, 1896 - mortinta 28-an oktobro, 1987) estis franca artisto.
Masson naskiĝis en Balagny-sur-Thérain, proksime al Senlis en Pikardio, sed kreskis en Belgio. Li studis arton en Bruselo kaj Parizo. Li batalis por Francio en la Unua Mondmilito kaj estis serioze vundita.
La pli malfruaj verkaĵoj de Masson montras intereson pri kubismo. Li pli malfrue kuniĝis kun Superrealismo, kaj li estis unu el la plej entuziasmaj uzintoj de aŭtomata desegnado, farinte nombron da aŭtomataj verkaĵoj per plumo kaj inko. Masson ofte trudis sin labori sub severajn kondiĉoj, ekzemple, post longaj periodoj de tempo sen nutraĵo aŭ dormo, aŭ sub la influoj de drogoj. Li kredis je trudi sin en reduktitan staton de konscio helpus lian arton esti libera el racia kontrolo, kaj tiel porksimiĝus al la funkciadoj de lia subkonscia menso.
Ekde ĉirkaŭ 1926 li eksperimentis per ĵeti sablon kaj gluaĵon sur kanvaso por fari oleajn pentraĵojn bazitajn ĉirkaŭ la formoj kiuj formiĝis. Antaŭ la fino de la 1920-aj jaroj, tamen, li ektrovis aŭtomatismon iome restriktanta, kaj li forlasis la superrealisman movadon kaj turnis sin anstataŭ al pli strukturita stilo, ofte produktinte verkaĵojn kun perforta aŭ erotika temo, kaj farinte nombron da pentraĵoj en reago al la Hispana Enlanda Milito (li kuniĝis denove kun la Superrealistoj dum la fino de la 1930-aj jaroj).
Sub la okupado germana de Francio dum la Dua Mondmilito, lia verko estis kondamnita per la Nazioj kiel degenerinta. Kun la helpo de Varian Fry en Marsejlo, Masson eskapis la nazia reĝimo sur ŝipo al la franca insulo Martiniko, el kie li kontinuis per iri al Usono. Je alveno en Novjorko, Usono, doganaj oficistoj inspektinte la pakaĵojn de Masson, trovis kaŝitan aron de liaj erotikaj desegnaĵoj. Denuncinte ilin kiel pornografia, ili disŝiris ilin antaŭ la okuloj de la artisto.
Loĝinte en New Preston, Konetikuto, liaj verkaĵoj fariĝis grava influo je amerikaj abstraktaj ekspresionistoj. Post la milito, li reiris al Francio kaj ekloĝis en Aikso Provenca kie li pentris nombron da pejzaĝoj.
Ingelmunster
Historio
En la 16-a jarcento, dum la prireligiaj militoj, Ingelmunster iĝis la ludejo de la batalantaj partioj. En aŭgusto 1566 la ikonrompantoj pasis kaj prirabis la kirkon de sankta Amando. La kirko estis rekonstruata kun turo en la mezo. Tiu turo estis malkonstruata en 1739 kaj anstataŭigata per nova, la nuna turo.
Rank 1
Rank 1 estas nederlanda grupo de trenco, formita en Nederlando en 1997. Amplekse rigardita kiel unu el la originintoj de la nederlanda trenca sonarto, la grupo produktis nombrajn dancmuzikajn sukcesojn elde la komenco. Kvankam la du membroj de la grupo (Benno de Goeij kaj Piet Bervoets) estis laborante kune antaŭe, Rank 1 (nomo por la unua fojo uzita en 1999) estis ilia unua projekto kun komerca sukceso.
Ingelmunster
Historio
En 1580 Ingelmunster iĝis la batalkampo de batalo inter francaj hugenotoj kun François de la Noue kaj la hispana garnizono de la kastelo. La vilaĝo estis detruata sed F. de la Noue estis kaptita kaj transportata al la hispana vicreĝo Aleksandro Farnezo. En 1878 estis teksata granda verko prezentanta la “Batalon de Ingelmunster, 1580”. Ĝi nun pendas en la konsilantara salonego de la urbdomo.
Per ĉiuj tiuj militoj en Francio kaj Suda Nederlando la franca krono ekhavis monbezonon. Parizo apenaŭ sukcesis pagi siajn germanajn kolonelojn. La senjorio Ingelmunster-Vijve-Dendermonde iĝis vendotaĵo. En 1538 Otto von Plotho, germana kolonelo en franca servo, aĉetis la senjorion. Tiele li plezurigis siajn mastrojn kaj mem pliriĉiĝis.
Otto von Plotho ordonis al sia vokto, François de Cabootere, bone organizi siajn flandrajn departementojn kaj ĉion aranĝi laŭleĝe. Ingelmunster iĝis la ĉefloko kun ĉia potenco, eĉ la mortpuno. En 1789 lasta mortoverdikto estis ekzekutata. La kadavro estis elmontrata al la publiko sur la pendigila kampo malantaŭ kafejo het Leestje. Dek kvin generacioj da kastelestroj posedis la senjorion kaj mastrumis ĝin kun ŝanĝiĝanta sorto. Sed post kvarcent jaroj la riĉo estis forkonsumita kaj la lasta restaĵo, la kastelo, estis vendata en 1986. Du fratoj Vanhonsebrouck iĝis ĝiaj fieraj posedantoj.
Ankaŭ la 17-a jarcento ne iĝis prospera epoko por ĝiaj regionoj. La multaj malordoj kaj bataletoj inter la anglaj, francaj kaj hispanaj soldatoj igis Ingelmunster-on trista vilaĝo. En 1695 la kastelo kaj la vilaĝo denove estis ĝisfunde detruataj. Apenaŭ 1050 loĝantoj atingis la finon de la jarcento. Tiutempe la franca teritorio eĉ limtuŝis la komunuman limon kun Emelgem.
La Traktato de Utrecht en 1713 igis esperi plej bonan sorton. Sudaj Nederlandoj estis subigataj ĉe la aŭstraj Habsburganoj. Kvin vicreĝoj regis de 1716 ĝis 1794. Pruvo ke ankaŭ en Ingelmunster pliboniĝis certe estas la rekonstruo de la kastelo. La malnova fortikaĵo, aŭ kio ankoraŭ postrestis de ĝi, estis malkonstruata kaj sur la fundamentoj estis konstruata nova rezidejo ĉirkaŭ 1736. Sub la regado de imperiestrino Maria-Theresia ankaŭ la vojo de Kortrejko al Bruĝo estis renovigata. En Ingelmunster la ponto super Mandel estis renovigata kaj la vojimposto estis elaĉetata. Diliĝenco prizorgis la kunligon inter Kortrejko kaj Bruĝo; ĝi havis regulan haltejon en Ingelmunster. Pastro Jacobus Dufort sentis le neceson ion fari por la edukado de la popolaj infanoj kaj pagis per propra mono la fondaĵon Dufort, pormalriĉula lernejo kun sep religiulinoj, baldaŭ nomita Marula lernejo. El tio kreskis en 1881 la monaĥinejo, kiu ankoraŭ estas parto de Ingelmunster.
Franca revolucio de 1789 ŝanĝis la historion. Eĉ la ‘prilumitaj’ aŭstroj skuiĝis. La socio estis ĝisfunde skuata. Ankaŭ Ingelmunster ne eskapis al ĝi. La kastelo perdis ĝian potencon kaj eĉ estis grave impostata. La regado de la komunumo estis aliformata kaj ‘municipa konsilantaro kun estro’ estis instalata por la 4705 civitanoj. La rezisto de la kontraŭuloj kondukis al insurekcio Boerenkrijg (‘Kamparana milito’), sed post Brigand-dimanĉo de la 28a de oktobro 1798 ĉiu rezisto estis sufokita. El tiu okazintaĵo Ingelmunster poste heredis sian nomon ‘Brigand-komunumo’.
La kampara vilaĝo ondadis pluen laŭ la ritmo de la sezonoj kaj ne tro okupiĝis pri ĉiuj tiuj novaĵoj. La homoj jam kontentis pro tio, ke ili dimanĉe denove povis iri al la kirko kaj dum la ses labortagoj povis ŝpini en sia malluma ĉambreto, se ili ne laboris ĉe kamparano. Eĉ ne ekestis eŭforio kiam Napoleono malvenkis en Waterloo.
Dek-naŭa jarcento
Reĝo Willem de Nederlando havigis al ili foiron en 1825, tial ili ne plu devis iri alien. Pro tio kontentis precipe oranĝistoj. Tamen patroj ankoraŭ devis portadi sian grenon, sekalon aŭ tritikon al muelilo.
La revolucio de 1830 atingis Ingelmunster kiam je la 11a de novembro de tiu jaro voĉdoniĝos por nova komunuma konsilantaro. Inter la 5855 loĝantoj troviĝis 114 bonhavuloj havantaj voĉdonrajton. La oranĝistoj malvenkis kaj kamparano Jacobus Coussens iĝis la nova urbestro per 66 voĉoj. La katolikoj, sed tiaj estis ĉiuj tiutempe, ekprofiliĝis kiel partio kaj ne plu cedis la regadon eĉ ne ĝis nun.
La malbonaj jaroj 1845-1850 enigis la homojn en profundan malriĉon. La alveno de mekanikigo kaj la konkurenco de la franca teksindustrio alportis mizeron kaj malsategon al niaj hejmteksistoj, ŝpinistoj kaj kudristinoj. Kiam ankaŭ la grena kaj terpoma rikoltoj malsukcesis, ĉio nigriĝis. Homoj mortis pro mizero, pro ĥolero kaj tifo. La loĝantaro malpliiĝis de 6084 ĝis 5373. Nur tridek jarojn poste, en 1875, la nombro da loĝantoj denove atingis la saman nivelon.
La komunumo faris ĉion eblan por eliri el la senelirejo kaj atingis unuan rezulton en 1847. Kun subteno de la kastelestro oni sukcesis pasigi la fervojon de Kortrejko al Bruĝo en Ingelmunster, per kio la vilaĝo malfermiĝis. Tio havis ne antaŭviditajn sekvojn, jen bonajn por laboristoj kaj komercistoj, jen malbonajn dum la okupacio en la unua mondmilito. La kastelo tiam eĉ iĝis stabejo.
Dua projekto tamen ne iris tiel glate. Kiam Blinden Rodenbach proponis kunligi Roeselare-on al Liso per kanalo, oni renkontis kontraŭstaron en Ingelmunster. La kanalo devis per bela kurbo ĉirkaŭiri la kastelparkon kaj prefere oni ne vidis uzinajn kamenojn nek fumtubojn ĉe la bordoj. En 1872 la unua boato navigis tra la 13,5 metrojn larĝa kanalo al Roeselare sen halti en Ingelmunster. Malgraŭ tio elŝipigejo estis instalata apud la ponto. Precipe lino kaj karbo estis alportataj.
Dudeka jarcento
Ingelmunster restis savita for de grandindustrio kaj malpuregigado kaj ĝi rajtis en la 2000a jaro sin konsideri feliĉa pro ĉiu verdaĵo en la centro. Tiel povas ŝanĝiĝi la sorto.
La loĝantaro kreskis ĝis pli ol 10 000 loĝantoj trovintaj okupon en la ĉirkaŭaj komunumoj aŭ investintaj en malgrandaj lokaj entreprenoj. De kampara komunumo Ingelmunster evoluis al rezida vilaĝo kun multaj ebloj en la ekonomie forta triangulo Kortrejko-Roeselare-Waregem.
Kiam en 1976 urbestro-parlamentano Vankeirsbilck sukcesis restigi Ingelmunster-on aŭtonoma dum la kunfandiĝo-aventuroj, la historia heredaĵo kaj la kvieta loĝejaro restis savata for de megalomanio. Por emfazi tion estis malfermita en 1997 la ĉirkaŭiga vojo, kiu ja alportis ioman malstreĉon en la centro. Jen taŭga momento por vizito.
Taenga
Taenga, aŭ Taunga-hara, estas unu de la Tuamutoaj atoloj en Franca Polinezio. Ĝi situas 32 km nordoriente de Makemo kaj 27 km nordokcidente de Nihiru.
Taenga havas preskaŭ triangulan formon. Ĝi mezuras 27 km en longo kun maksimuma larĝo de 11 km.
Verbandsgemeinde Droyßiger-Zeitzer Forst
Verbandsgemeinde Droyßiger-Zeitzer Forst - ĝis la 1-a de januaro 2010 Verwaltungsgemeinschaft Droyßiger-Zeitzer Forst - estas komunumaro en Germanio, do libervola administra ligo de pluraj formale sendependaj komunumoj. Ĝi troviĝas en la suda parto de la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. Ĝi konsistas el 5 komunumoj kaj havas sian administran centron en la urbo Droyßig.
Taenga
Historio
Taenga unue estis malkovrita de John Buyers je la 10-a de marto 1803 kiu nomis ĝin "Holts Island" je la sama tago kiam li malkovris Makemon. Pliposte remalkovrita de la rusa esploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820. Sur kelkaj mapoj ĝi ankoraŭ nomiĝas "Yermolov".
Grothusenkoog
Grothusenkoog estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, en la duoninsulo kaj historia pejzaĝo Eiderstedt borde de la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Eiderstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Taenga
Administracio
Taenga apartenas al la komumumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.
Eksteraj ligiloj
Nomoj de la Paumotuoj
Provinco Ankara
Ankara estas provinco de Turkio. Ĝi apartenas al la regiono Centra Anatolio. Provinca ĉefurbo estas la samnoma nacia ĉefurbo Ankaro.
34995 Dainihonshi
34995 Dainihonshi esta malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Daj Nihonŝi (japane 大日本史), japana historia registro, entenanta 397 volumojn, kovranta la periodon ekde la Imperiestro Ĝimmu (ĉ. -650) ĝis la Imperiestro Go-Komatsu (1377–1433).
3043 San Diego
3043 San Diego estas malrapide rotacianta asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la 20-an de septembro 1982 de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la municipon de San-Diego pro ties streboj celantaj redukti la luman poluon.
Profundometro
Profundometro aŭ profundosentilo estas premsentilo, kiu montras la ekvivalenton al profundo en akvo. Ĝi estas ilo por subnaĝado ofte uzata de plonĝistoj.
Plej modernaj plonĝaj profundometroj havas elektronikajn mekanismojn kaj ciferecan montrilon. Pli malnovaj tipoj uzis mekanikajn mekanismojn kaj analogan montradon.
Tago pri esperantlingvaj retotaglibroj
Oni proponas ke blogistoj ĉie verku blogaĵon por sia retotaglibro kiu estu dulingva, en sia denaska/nacia/gepatra lingvo kaj en la Internacia Lingvo Esperanto. La blogaĵo pridiskutu lingvajn problemojn de la vidpunktoj hejma, urba, enlanda, regiona aŭ internacia.
La celo estas pligrandigi la publikan ekkonon de la defioj de lingvoj je la 21a jarcento, ekzemple: manko de komunikado, miskompreno, perdo de malplimultaj lingvoj kaj kultura identeco, alta kosto de tradukaj servoj, ktp.
Oni ankaŭ povus inviti simpatiantojn uzi aŭ aludi nian lingvon en siaj blogaĵoj (aŭ artikoloj).
Ne forgesu
Oni nepre ne forgesu ke oni devas verki tradukojn/blogaĵojn/artikolojn tiel altkvalitajn kiel eble, por konvinki ke Esperanto estas lingvo vere funkcianta, kun propraj reguloj, gramatiko kaj vortoprovizo.
Barbara Eden
Barbara EDEN (denaske Barbara Jean Morehead; 23a de Aŭgusto, 1931) estas usona aktorino, kantistino kaj produktorino plej bone konata pro sia stelula rolo kiel Jeannie en la televidserio I Dream of Jeannie (1965–1970). Aliaj elstaraj roloj estas tiuj de Roslyn Pierce ĉe Elvis Presley en Flaming Star (1960), Lieutenant (JG) Cathy Connors en Voyage to the Bottom of the Sea (1961) kaj vidvino Stella Johnson en la filmo Harper Valley PTA (1978). Pro la sukceso de la filmo, Eden reprenis sian rolon kiel Stella Johnson en dusezona televida serio, samnoma Harper Valley PTA. Ŝi ekkarieris por televido en 1955. Dekomence ŝi ricevis nur duarangajn rolojn, kaj en 1962 ŝi stelulis en The Wonderful World of the Brothers Grimm, Five Weeks in a Balloon kaj Swingin' Along. En 1963 ŝi stelulis en The Yellow Canary.
Ekde 1965 ŝi ludis la rolon de bela ĝino en la televidserio I Dream of Jeannie kiu daŭris kvin jarojn kaj 139 epizodojn. Ŝi plue aktoris laŭlonge de la cetero de la 20-a jarcento.
Tripso
Tripsoj aŭ Tizanopteroj (ordo Thysanoptera) estas etaj, sveltaj insektoj kun franĝaj flugiloj (tial la nomo de la ordo, el la greka thysanos (franĝo) + pteron (flugilo)). Ili manĝas variajn nutraĵojn ĉu el planto ĉu el besto per piko kaj suĉado de la enhavo. Multaj tripsoj estas konsiderataj plagoj, ĉar ili manĝas plantojn kun komerca valoro. Kelkaj specioj da tripsoj manĝas aliajn insektojn aŭ akarojn kaj tial estas utilaj, dum aliaj manĝas sporojn de fungoj aŭ polenojn. Ĝis nun ĉirkaŭ 5000 specioj estas priskribitaj.
Tripsoj ĝenerale estas malgrandaj (1mm longaj aŭ malpli) kaj ne estas bonaj flugantoj — kvankam ili povas esti portataj de la vento ĝis longaj distancoj. Dum bonaj cirkonstancoj multaj specioj povas eksplode plinombriĝi kaj svarmi ĉien, kaŭzante ĝenon por la homoj.
La vorto tripso estas el la greka kaj signifas Arbara Laŭso. (Ref: Kirk, W. D. J. (1996). Thrips. Naturalists’ Handbooks 25. The Richmond Publishing Co. Ltd.).
Sistematiko
Tripsoj dividiĝas je la du subordoj Terebrantia kaj Tubulifera. Tutmonde ekzistas 5.500 specioj, el ili proksimume 400 troviĝas en Mezeŭropo. Ne plu uzata scienca nomo de la insekto, Physopoda (vezikpieduloj), atentigis pri la vezikecaj dikaĵoj je la lasta membro de la piedoj, kiuj funkcias kiel suĉiloj kaj servas por teni ĝin.
Tripsoj kiel damaĝantoj
En Mezeŭropo la specioj Anaphothrips obscurus, Aptinothrips rufus, Aptinothrips stylifer, Chirothrips manaticus, Franklliniella tenuicornis, Haplothrips aculeatus, Haplothrips tritici, Limothrips cerealium, Limothrips denticornis, Stenothrips graminum, Thrips angusticeps estas la ekonomie plej gravaj damaĝantoj de greno kaj aliaj poacoj.
Kantono Washington (Florido)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Florido. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(7786) 1994 TB15
(7786) 1994 TB15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (sudo de Japanio).