cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baseno de la rivero Orinoko
Hidrografio
La ĉefaj alfluantoj ĉe la dekstra rando estas la Manaviĉe, Okamo, Padamo (kun ties alfluanto la Matakuni ĉe ties maldekstra rando), la KunuKunuma, la Ventuari (rivero tre akvoenhava, kun sia alfluanto la Manapiare, dekstre), la Sipapo (kun siaj alfluantoj la Aŭtana kaj la Kuao, ambaŭ dekstre), la Samariapo, la Parguaza, la Suapure, la Kuĉivero (kun sia alfluanto Kaŭra (kun sia alfluanto Erebato ĉe sia maldekstra rando), rivero tre akvoenhava. La Kaŭra estas la tria venezuela rivero laŭ la akvoenhavo, post la propra Orinoko kaj la Karoní kaj kun unu el la plej konsiderindaj akvofaloj de la Gujano (ne tiel pro sia alteco sed pro la akvoenhavo), la akvofalo Pará, la Plugas kaj, laste, la Karoní kun sia alfluanto la Paragua, baraĵitaj ambaŭ riveroj en la Kanjono de Nekoima aŭ Nekuima, ĉe akvobaraĵo kun hidroelektraj celoj de pli de 200 m de alteco kiu estigas akvorezervujon, nome la lago de Guri, kun pli de 4.000 km² de areo kaj produktado de ĉirkaŭ 10 milionoj de kW/horo, kiu ĝin markas kiel unu el la pli valoraj kaj produktemaj riveroj de la mondo: ĝis nun, la produktado de la hidroelektra centralo de Guri nur estas superita de la hidroelektra centralo de Itaipú, en la rivero Paraná.
En la baseno de la rivero Cuao troviĝas (se oni esceptas la lagetojn plilongigitajn aŭ en huffero kiujn formas iuj meandroj forlasitaj) la sola lageto de la baseno: la lageto de la reĝo Leopoldo, nomita tiel ĉar ĝi estis malkovrita dum ekspedicio patronita de la reĝo Leopoldo la 3-a de Belgio antaŭ iom pli da 50 jaroj. Ĉi tiu lageto havas ĉirkaŭ 400 m de longo por 270 de larĝo, proksimume. Estas la sola ekzistanta lageto en la venezuela Gujano, kion konfirmas la malregula karaktero de la reliefo de koncerna natura regiono, malmulte favora por ili, kaj kiu kontraŭdiras ankaŭ la miton de la 16a jarcento, pri la ekzisto de enorma lago (la lago de Parima) de kie naskiĝis, supozeble, la riveroj Orinoko kaj Amazonoj, kun preskaŭ ĉiuj ties alfluantoj.
Saint Jules Zee
Saint Jules ZEE aŭ kiel S. J. Sü, fakte Xú Shēngyuè, ankaŭ foje sub la nomo Xú Zhèn’è (nask. en 1902, mortinta la 11-an de oktobro 1986 en Ŝanhajo), estis ĉina literaturisto, profesoro pri literaturo en la Orient-Ĉina Normala Universitato (Ŝanhajo), poeto kaj unu el la plej konataj ĉinaj esperanto-tradukistoj kaj esperantistoj, konata en Esperanto kiel Saint Jules Zee.
Baseno de la rivero Orinoko
Hidrografio
Ĉe la maldekstra rando oni povas mencii la riveron Mavaka, la solan kazon en la mondo nome la Kasikiare (kiu ne estas alfluanto sed male, elfluanto, tio estas, deriva de la Orinoko kiu elpostas ties akvojn al la baseno de la Amazono tra la rivero Rivero Nigra), la Atabapo, la kvar riveroj kiuj devenas de la kolombia teritorio, kiuj estas la Guaviare (kun sia alfluanto la Inirida), la Viĉada, la Tomo kaj la Metu. Kaj denove en venezuela teritorio, la riveroj apuraj norde de la Meta: la Cinaruko, Kapanaparo, Araŭka kaj Apure, ĉi tiu lasta kun multnombraj alfluantoj ĉe sia maldekstra rando kunvenintaj en du grandaj riveroj, la Portugalino kaj la Guárico. Kaj iuj riveroj ankaŭ llaneros de plej malgranda graveco kaj akvoenhavo, kiel la Manapire, Igvano, Zuata kaj Pao. Laste, al la riverbranĉo Manamo tuj enfluos, jam en la delto de la Orinoko, la Tigro kun lia alfluanto ĉe sia dekstra rando, la Moriĉal Longa, kaj la Guanipa kun sia alfluanto ĉe sia maldekstra rando, la Amana.
Tramtransporto en Sofio
Tramtransporto en Sofio (Трамваи в София) estas reto de tramoj en Sofio, ĉefurbo de Bulgario. Malfermita en 1901, ĝi nun havas 15 liniojn.
Baseno de la rivero Orinoko
Flaŭro
En la parto gujana de la baseno de la Orinoko superregas la ekvatoraj praarbaroj, karakterizitaj de la ekzisto de pluraj niveloj de arboj de tre diversaj specioj, konsekvenco de levita konkurado por atingi sufiĉan kvanton de sunaj radioj.
Saint Jules Zee
Ekde la tridekaj jaroj li okupiĝis pri la Esperanta literaturo, kunlaborante kun Literatura Mondo kaj El Popola Ĉinio kaj kontribuante al diversaj antologioj (sep liaj poemoj aperas en Esperanta Antologio 1887-1981. Liaj prozaj tradukoj estas Fajrolumo en la Fronto de Liú Bejü (1950) kaj Sovaĝa Herbaro de Lusin (1951); plejparto da rakontoj en Por Nova Afero Nova Maniero (novelaro; kun aliaj, 1952), La Plej Forta Voĉo de la Paco (antologio, 1952) kaj La Feliĉo de Qín Zháoyáng (kun Honfan, 1953) Elstaras lia poezia antologio El Ĉina Poezio (1980).
Tramtransporto en Sofio
Veturanta materialo
En 2011, ekzistis preskaŭ 340 tramoj distribuitaj jene:
Komence de 2013, mendo de 20 vagonaroj "Pesa Swing" kun malalta planko estis transdonita al pola Fabriko Pesa. La kosto de la mendo estis 50 milionoj da eŭroj kaj liveradoj estis planitaj en 2014. En februaro 2015, la kompanio kontraktis opcion por pliaj kvin vagonaroj.
Baseno de la rivero Orinoko
Flaŭro
Ĉi tiu lukto por la suna lumo estas ekzempla ĉe la ĉeesto de matapaloj, arboj kiuj havas origine rampan tigon kiun ili uzas por apogi sin ĉirkaŭ granda arbo kun la celo atingi la sunan lumon. Ili kiam alvenas superi la plafonon vegetalan kaj plenumas la funkcion de la fotosintezo komencas kreski strangole la arbon sur kiu estis apogintaj (krom ke al tiu obstrukcas la sunan lumon). La matapalos pli oftaj apartenas al la genro Ficus, kiel estas la kazo de la Ficus elastica, ankaŭ nomita surloke higuerote (figarbego) aŭ ankaŭ "la arbusto de kaŭĉuko" (malsama de la kaŭĉuka heveo aŭ Hevea brasiliensis, de kie oni akiras la naturan kaŭĉukon). La propra karaktero de ĉi tiuj praarbaroj estas la eksterordinara vario de la vegetaĵaro: multegaj specioj vegetalaj por hektaro, sed malmultaj ekzempleroj de ĉiuj en tiu areo. La alia karakteraĵo estas la enorma jara produktado de biomazo: ĉirkaŭ 500 t/jaro/ha, kontraŭ ĉirkaŭ 300 en la arbaroj de koniferoj de la zono de tajgo en la norda hemisfero, en la plej favoraj kondiĉoj. Kaj estas tiu eksterordinara diverseco kion al ĝi faras la tipo de vegetaĵaro plaj utila, speciale por ties ebloj kaj por la produktado de oksigeno, kvankam ĝi rezultas limigon koncerne al ties komerca ekspluatado.
Faŭno
La faŭno de la baseno de la Orinoko estas tre riĉa en specioj, ĉefe koncerne al birdoj. Los Llanos de la Orinoko konstituas unu el la plej riĉaj zonoj de la mondo en ĉi tiu senso kaj, laŭvorte, kiel diratas en libroj kun bonegaj fotoj kaj en broŝuroj turismaj, Venezuelo estas paradizo de birdoj: ardeoj, korokoroj, flamengoj, orinoka ansero, papagedoj, multnombraj specioj de kolibroj, inkludante iujn endemiajn kiaj la kolibro de la Duida (Campylopterus duidae), araoj kaj tukanoj, rabobirdoj kaj multaj aliaj specioj estas tre abundaj en Los Llanos.
Inter la reptilioj estas la anakondo, la testudo kun du tipaj varioj de la Guujano, la Podocnemis expansa kaj la matamato (Chelidae fimbriatus), ĉi tiu lasta de ege stranga aspekto, kiel ĝi prezentis ŝin en foto Volkmar Vareschi en sia verko de 1959, La kajmanoj, la babas (similaj al la kajmanoj, sed pli malgrandaj), ktp.
Inter la amfibioj oni povas mencii la ranojn (inter ili iuj endemiaj tre etaj specioj kiu vivas en la tepujoj kaj aliaj specioj.
Inter la mamuloj teraj oni povas mencii kiel rimarkindaj la krisimiojn (ateledoj), kiuj abundas en la mata de Los Llanos (areoj de praarbaro en la plej humidaj lokoj de la savano). Menciindas ankaŭ la tapiro, la formikomanĝuloj, la bradipoj, kiuj nutras sin en la arboj konitaj kiel jagrumoj kaj ceiboj, la kapibaro (plej granda ronĝulo de la mondo) kaj multaj aliaj specioj kiuj abundas en la baseno de la Orinoko.
Konektikuto
Konektikuto (Connecticut [koNETikat]) estas usona subŝtato en la nord-orienta regiono Nov-Anglio. Ĝi estis unu el la 13 pra-usonaj kolonioj, kiuj ribelis kontraŭ la brita rego dum la Usona Revolucio.
Konektikuto limas okcidente al Nov-Jorkio, norde al Masaĉuseco, oriente al Rod-Insulo kaj sude al la fjordo Long Island. Sud-okcidenta Konektikuto proksimas al la urbego Nov-Jorko. Konektikuto estas la 29-a plej multhoma usona ŝtato, kun 3,5 milionoj da loĝantoj (2005), kaj ĝi estas la tria plej malgranda ŝtato. La rivero Konektikuto fluas suden tra la mezo de la ŝtato.
Konektikuto konsistas el 169 urboj. Hartford estas la ĉefurbo kaj la dua plej multhoma urbo. La plej multhoma urbo estas Bridgeport. Aliaj grandaj urboj estas New Haven, Stamford, Waterbury kaj Norwalk.
Konektikuto estas konata pro sia riĉeco. El la usonaj ŝtatoj, ĝi havas la plej altan averaĝan enspezon (po $54.117 por ĉiu homo en 2007).
Historio
Antaŭ eŭropa koloniado, la regionon enloĝis ĉirkaŭ 6.000 indianoj. La plej granda tribo estis la moheganoj.
La unua eŭropa esploristo en Konektikuto estis la nederlandano Adriaen Block. Post kiam li esploris la regionon en 1614, nederlandaj pelt-negocistoj velis norden sur la rivero Konektikuto kaj konstruis fuorton en nuntempa Hartford, kiun ili nomis "Domo de Espero".
La unuaj anglaj setlantoj alvenis en la najbareco de Hartford en 1633. Granda grupo da setlantoj alvenis en 1636 kaj fondis ĉe Hartford la Kolonion Konektikuto. Tiuj setlantoj estis puritanoj el Masaĉuseco, gviditaj de Thomas Hooker, kiu apartiĝis de la politika gvidantaro en Masaĉuseco.
En 1635 John Winthrop, ankaŭ de Masaĉuseco, ricevis permeson krei novan kolonion ĉe la buŝo de la rivero Konektikuto. Tiu kolonio, nomita Kolonio Saybrook, estis rekta provoko al nederlandaj pretendoj. Ĝi unuiĝis kun Konlonio Konektikuto en 1644.
Kolonio New Haven fondiĝis en 1638. Ĝi havis sian propran konstitucion "la fundamenta konsento de Kolonio New Haven", kiu subskribiĝis en 1639. Ĝi estis la unua konstitucio en Ameriko, kaj eble en la mondo. Tial la ŝtato nomas sin "La Konstitucia Ŝtato".
Supernombritaj de la angloj, la nederlandanoj forlasis sian fuorton en 1654.
Nek Kolonio Konektikuto nek Kolonio New Haven fariĝis kun la aprobo de la angla registaro. En 1662 John Winthrop akiris en Anglio ĉarton, kiu unuigis la du koloniojn. Winthrop estis politike lerta kaj akiris la ĉarton de la nove reinstalita reĝo Karlo la 2-a, kiu donis liberalan politikan kondiĉaron.
En 1965 la tria kaj nuna konstitucio de Konektikuto efikiĝis.
En 2008 Konektikuto estis la tria usona ŝtato, kiu permesis edziĝojn inter samseksemuloj.
Loĝantaro
En 2005, 86,1 % de Konektikutanoj estis de blanka raso, kaj 10,9 % de nigra raso.
En 2000, 81,69 % de ŝtatanoj kvinjaraj aŭ pli aĝaj parolis angle hejme, kaj 8,42 % parolis hispane. Alia hejmlingvoj estas la itala (1,59 %), la franca (1,31 %) kaj la pola (1,20 %).
La loĝantaro kreskadas de 251.000 homoj laŭ la popolnombrado de 1800, al 908.000 laŭ la popolnombrado de 1900 kaj al 3,4 milionoj en 2000.
Registaro
Ĉiun kvaran jaron elektiĝis ses konstituciaj funkciuloj: Ŝtatestro, Vic-ŝtatestro, Sekretario de la Regno, Ĉefadvokato (ministro pri justico), Trezoristo kaj Kontrolisto.
La ŝtata parlamento konsistas el 36-membra Senato kaj 151-membra Domo de Reprezentantoj. Ĉiu membro elektiĝas ĉiun duan jaron.
La Supera Juĝa Kortumo enhavas Ĉefan Juĝiston kaj ses Adjunktajn Juĝistojn. La juĝistojn elektas la ŝtatestro.
Castelvenere
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bitschwiller-lès-Thann
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bitschwillerois.
Proprajuraj katolikaj eklezioj
Proprajuraj katolikaj eklezioj estas kristanaj eklezioj, kiuj agnoskas la papon kiel superulo, kaj havas proprajn ritojn kaj hierarkiajn strukturojn. Ili nomiĝas latine ecclesiae rituales sui iuris (Codex Iuris Canonici, 112) aŭ ecclesiae sui iuris (Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium, 27).
Fidelularo jure kunigita per hierarkio, kiun la plej alta aŭtoritato de la Eklezio agnoskas kiel proprajura, tio estas la jura difino de proprajura katolika eklezio.
Ĉiu proprajura eklezio havas propran heredaĵon liturgian, teologian, spiritan kaj disciplinan, kiun diferencigas la kulturo kaj la historiaj cirkonstancoj de la popoloj, kaj kiun la proprajura eklezio esprimas per sia maniero vivi la kredon.
Aktuale ekzistas en la Katolika Eklezio 24 proprajuraj eklezioj. La plej granda estas la latina eklezio. La aliaj 23 estas la orientaj katolikaj eklezioj.
Burg Schreckenstein
Burg Schreckenstein, burgo "ŝtono de teruro", estas en Germanlingvio aparte sukcesa serio de porjunularaj libroj de Oliver Hassencamp pri fikcia internulejo en samnoma mezepoka burgo. El la origine germanlingva serio inter la jaroj 1959 kaj 1988 publikiĝis 27 volumoj, tradukitaj al la angla, ĉina, hispana, nederlanda kaj taja. En oktobro 2016 kaj decembro 2017 publike ekprezentiĝis du kinejaj filmoj pri la temoj de la romanoj. Tie la internulejon bildigas la burgo Taufers en Sand in Taufers, Sud-Tirolo - ankaŭ tie estas Germanlingvio kaj principe la fikcia internulejo vere povus situi ankaŭ tie.
Enhavo
La serio priskribas la aventurojn de la lernejanoj de nur-knaba lernejo, kiu pro manko de lerneja spaco en fikcia germanlingva urbeto Neustadt ("novurbo") devas translokiĝi en la mezepokan burĝon Schreckenstein for de ĉia proksima loĝloko kaj tial vole-nevole iĝas internulejo. La knaboj tre impresiĝas pri la nova ĉirkaŭaĵo plene de antikvaj memoraĵo de la mezepoka vivo, kaj en la nova kunviveco - ne nur multe pli proksime al la kunlernantoj sed ankaŭ al la instruistoj - la knaboj idealismo decidas vivi laŭ kio ili supozas esti la malnovaj idealoj de la mezepokaj kavaliroj: vivi juste, malmensoge kaj "kavalire". Koresponde la knaboj mem eknomas sin "kavaliroj".
Daŭra temo estas la konstanta, sed amikema lukto kontraŭ la lernejaninoj de la knabina internulejo Schloss Rosenfels, "kastelo rozoroko" en formo de kutime noktaj vagadoj kun malicrtaj agoj. Sed ofte la knabaj "kavaliroj" ankaŭ konkuras kontraŭ la lernejanoj de la du hejmurbaj knabaj lernejoj Ebert kaj Franz-Josef, aŭ penoj de la knaboj defendi sian reputacion en la publiko kaj en la regiona eduka administrejo. Plurfoje temigita motivo ankaŭ estas la akcepto kaj integriĝo de novaj infanoj en la komunumon, kiu ne funkcias sen konfliktoj.
En la libroj neniam troveblas indikoj kie en Germanlingvio troviĝas la burgo kaj la ĉirkaŭaĵo, sed la toponimoj supozigas ke povus temi pri Supra Ŝvabio en sudokcidenta Germanio - la regiono norde de la Bodenlago kaj de la Alpoj. Tio aparte klaras en la tria volumo, kiam du knaboj ekvojas per bicikloj tra Svislando al Italio por rie partopreni en biciklista konkurso. La enhavo havas plurajn referencojn pri la biografio de la verkisto: Oliver Hassencamp estis lernejano en la internulejo Schloss Salem de Supra Ŝvabio, estis lernejana membro de jaz-muzikgrupo kia ĝi ekzistas en la fikcia internulejo kaj estis entuziasma biciklisto.
La libroj uzas la rakonto metodon de "flosanta tempolinio": kvankam inter la publikiĝo de la libroj parte estas tempointervalo de pluraj jardekoj, unuflanke la "nuntempo" de la ĵus publikita libro identas kun la jaro de publikiĝo kaj aliflanke evidente ekde la enhavo de la antaŭaj libroj apenaŭ pasis tempo. La "nuntempo" de la serio do kvazaŭ "flosas" tra la tempo. Tio ne nur kaŭzas ke la personaĵoj (kontraste ekzemple al la libroserio pri Harry Potter) ne aŭ apenaŭ pliaĝiĝas, kaj ke la unuopaj lernejanoj ĉiam restas en la sama lerneja jaro, sed ankaŭ ebligas enkonduki novajn teknikaĵojn en la libran "universon", kiuj praktike ankoraŭ tute ne uzatis en 1959, kiam publikiĝis la unua volumo.
Molokai
Molokai estas insulo de Havajo. Ĝi estas 61 oble 16 km granda, kun terareo de 673.40 km². Tiel ĝi estas la kvina plej granda el la ĉefaj Havajaj Insuloj kaj la 27a plej granda insulo en Usono. Ĝi kuŝas oriente de Oahu trans la markolo Kaiwi 40 km larĝa kaj norde de Lanai, trans la markolo Kalohi. La lumoj de Honolulu estas videblaj nokte ekde la okcidenta pinto de Molokai, dum najbaraj Lanai kaj Maui estas klare videblaj de ĉie laŭlonge de la suda marbordo de la insulo.
Molokai estis konata kiel longtemoa rezidejo de Patro Damiano de Veuster,belga pastro kaj kanonizita katolika sanktulo kiu prizorgis suferantojn de la malsano de Hansen, konata ankaŭ kiel lepro. Historie estis malgranda leprokolonio ĉe la norda marbordo de Molokai, en Kalaupapa, kie suferantoj de la malsano de Hansen estis devigataj al kvaranteno fare de la Havaja registaro, sed nun ne estas aktivaj kazoj de tiu malsano de Hansen en Molokai. Tiuj kiuj plu loĝas en la setleĵo estas iamaj pacientoj kiuj elektis resti tie post kiam la apartiga politiko estis nuligita en 1969.
La unua eŭropa maristo kiu vizitis la insulon estis la britia kapitano George Dixon en 1786.
Naturo
Martelŝarkoj estas grupo de ŝarkoj de la familio Sfirnedoj, nomataj tiel pro la neordinara, rara kaj distinga strukturo de ties kapoj, kiuj estas plataj kaj etendiĝas flanke al specifa "martela" formo. Kelkaj el tiuj ŝarkaroj povas troviĝi ĉe Insulo Malpelo en Kolombio, Kokosa insulo ĉe Kostariko, kaj ĉe Molokajo en Havajo. Grandaj martelŝarkaroj estas vidataj ankaŭ ĉe suda kaj orienta Afriko.
21.13333°N, -157.03333°W
Helsinki (Taivassalo)
Helsinki estas vilaĝo en Finnlando en provinco Origina Finnlando en Taivassalo. Tie estas vere malmulte tutjaraj loĝantoj sed la vilago havas ankaŭ libertempajn loĝantojn kaj estas konata pri sia nomo sed la nomo estas sama kiel finna nomo de Helsinko, ĉefurbo de Finnlando.
Helsinko estas vilaĝo en Taivassalo. La vilaĝo havas kelkajn loĝantojn same kiel libertempajn loĝantojn dum la somero. Ĉi tie estiĝas la Granda Poŝta Vojo. La origino de la nomo de la vilaĝo ne estas certa.
La 26-an de septembro 1808 sveda helpa trupo de 3 400 viroj, gvidata de subkolonelo Gustaf Olof Lagerbring, alteriĝis en la vilaĝo Helsinko. Post forpuŝado de la unua atako de la rusoj kaj vojaĝado ĉirkaŭ 10 kilometrojn direkte al Turku, la svedoj renkontis fortan truparon de malamikoj gviditaj fare de generalo Pjotr Bagration ĉe Viiainen. La svedoj devis retiriĝi al siaj ŝipoj post furioza batalo.
Mezurkruĉo
La mezurkruĉo estas gradigita ujo por mezuri volumenon de likvoj. Mezurkruĉoj por kujreja uzo estas faritaj el plasto, emajlo aŭ rustorezista ŝtalo. En laboratorioj estas uzataj kutime mezurcilindroj el vitro aŭ plasto.
Por vendi la mezurkruĉojn en landoj kun malsama sistemo de mezurunuoj, kelkaj firmaoj gradigas ilian produkton kun du aŭ pli diversaj mezurunuoj.
István Ferenczi (arkeologo)
FERENCZI István (ferenci) estis rumanuja hungara arkeologo naskita en Kluĵo la 15-an de aprilo 1921 kaj mortinta en Kluĵo la 8-an de majo 2000. Li estis filo de arkeologo Sándor Ferenczi, pli aĝa frato de historiisto Géza Ferenczi.
Bioliografio
Post la fino de la reformita kolegio de Kluĵo István Ferenczi studis la fakojn pri historio-geografio Bolyai Tudományegyetem kaj li estis unue asistanto kaj iom da tempo li laboris en la Historia Instituto de Kluĵo, poste de 1963 li estis sekciestro de Historia Muzeo de Kluĵo. Li publikis unue en revuo Erdélyi Múzeum (1941-43). Liaj studoj aperis en hungara, rumana, germana, itala, angla, franca lingvoj en revuoj: Acta Musei Napocensis, Apulum, Crisia, Dacia, Tibiscus, Sargetia, Fasti Archaeologici, Revista Muzeelor şi Monumentelor.
Malá Čalomija
Malá Čalomija, hungare Kiscsalomja [kiŝĉalomja] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Malá kaj kis signifas: malgranda.
Situo
Malá Čalomija situas laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas je 25 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1247 laŭ tiama hungara ortografio "Kyschalamiya". En la 15-a jarcento la husanoj havis la vilaĝon, poste ĝi senhomiĝis ĝis 1694. En 1828 loĝis tie 642 vilaĝanoj en 107 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kiscsalomja 297 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Kiscsalomja rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Malá Čalomija apartenas al Slovakio, kie en 2001 vivis 248 homoj, (210 slovakoj, 35 hungaroj).
Taivassalo
Taivassalo (Tövsala) estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando sur bordo de maro de Finna insularo. La areo de Taivassalo estas, el kio estis tero,  enlanda akvo kaj  maro. La 30-an de junio 2021 la komunumo havis 1,670 loĝantojn. Fiŝkaptado estas vere notebla vivrimedo en la komunumo. La administra centro estas kirkvilaĝo Taivassalo.
Helsinki estas vilaĝo en Taivassalo.
Saint-Vincent-de-Tyrosse (stacidomo)
Saint-Vincent-de-Tyrosse estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Saint-Vincent-de-Tyrosse, en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Johana de Loreno
Johana de Loreno (angle Joan of Lorraine) estas ludo ene de ludo verkita de Maxwell Anderson en 1946. Ĝi temas pri intertempa kompanio kiu dramigis la historion de Johana de Arko kaj la efiko kiun la rakonto havas sur ili. Kiel en la muzikalo Viro de Manĉo, la plej multaj el la aktoroj en la dramoteatraĵo ludas du aŭ pli da roloj. Ingrid Bergman estis la stelulino de la origina produktado, pozante kiel Johana kaj Mary Grey, la fikcia aktorino kiu portretas ŝin. La teatraĵo komenciĝas kiam Mary Grey kaj la fikcia direktoro de la ludo ene de ludo, Jimmy Masters, estas en konflikto pri kiu rolos kiel Johana. La konflikto estas solvita dum la teatraĵo.
10815 Östergarn
10815 Östergarn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Johana de Loreno
En 1948, adaptado de Johana de Loreno estis filmita en Teknokoloro kiel Johana de Arko. En tiu filmo ankaŭ ĉefrolis Ingrid Bergman, sed ĝi ne uzis la saman formaton ludo-ene de-ludo. Anstataŭe, ĝi igis la rakonton simpla klarigo de la vivo de Johana, preterlasante la fikcian intertempan kompanion entute.
Saint-Vincent-de-Tyrosse (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
10815 Östergarn
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la paroĥo Östergarn, en tre alloga parto de la orienta bordo de Gotlando kun multe da naturaj belaĵoj. Pluraj fiŝkaptistaj vilaĝoj troviĝas tie, kiel Katthammarsvik, Herrvik kaj Sysne.
Aŭstralia pulmofiŝo
Aŭstralia pulmofiŝo (Neoceratodus forsteri) estas specio en la subklaso pulmofiŝoj (dipnoj), sola reprezentanto de la familio Ceratodontidae. Ĝi estas granda ŝlimbruna fiŝo, kiu povas kreski eĉ ĝis 1,7 metroj. Ĝi havas bone evoluintajn parajn naĝilojn, kies pediklo estas skvam-kovrita. La korpaj skvamoj estas grandaj. Por enpreni oksigenon ĝi uzas kaj brankojn kaj neparan pulmon. La pulmon ĝi utiligas, se la oksigenenhavo de la akvo forte malpliiĝas.
Saint-Vincent-de-Tyrosse (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).
Aŭstralia pulmofiŝo
Ĝi frajas – sen fari nestojn – rekte inter plantojn. La junfiŝoj ne havas eksterajn brankojn.
Ĝi vivas en la orient-aŭstralia Queensland, nur en akvoj, kiuj ne sekiĝas eĉ dum somero. En du riveroj ĝi estas praa (la riveroj Burnett kaj Mary), en kelkaj aliaj enkondukita. Oni faris digon en la rivero Burnett (2005) kaj oni planas novan en la Mary, kio povas endanĝerigi la vivlokon de ĉi tiu vivanta fosilio.
Oni trovis fosiliojn de antaŭ pli ol 100 milionoj da jaroj, tute similajn al la aŭstralia pulmofiŝo, kio markas la fiŝon kiel unu el la plej aĝaj specioj de vertebruloj.
Teleobjektivo
Teleobjektivo estas objektivo kun relative granda ĉefa fokusa distanco kaj samtempe kun relative malgranda malantaŭa distanco. Tia objektivo povas fari relative grandan bildon de malgranda malproksima objekto, kompare al bildo de normala objektivo ↓.
En fotografio konvencie oni konsideras ke objektivo estas "teleobjektivo", se ĝia ĉefa fokusa distanco estas multe pli granda ol la diagonalo de la bildo, kiun ĝi produktas en la fotilo, kie tiu objektivo estas uzata ↓.
Alproksimigo ŝajna de objektoj
El vidpunkto de fotisto, la plej karakteriza mezuro de teleobjektivo estas ĝia kapablo ŝajne alproksimigi la fotatan objekton, aŭ ampleksigi bildon kompare kun bildo de objektivo konsiderata "normala".
Kiam la plej popularaj fotiloj estis tiuj nomataj "de 35 mm" por fotado en kemia fotografa filmo, konvencie la "normala" lenso estis tiu havanta fokusdistancon egala al 50 mm. Tio estas konvencio, ĉar reale, en tradicia fotilo "de 35 mm" la bildo sur la filmo havis laterojn de 36 mm x 24 mm, kaj do la diagonalo estas:
tiel ke, laŭ la kriterio de la diagonalo, objektivo kun fokusdistanco de 50 mm estas iomete "tele-" por tiaj fotiloj.
Königsheim
Königsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Teleobjektivo
Alproksimigo ŝajna de objektoj
Tamen, en diĝitaj aŭ ciferecaj fotiloj la bildo-kapta areo havas aliajn latermezurojn.
Oni difinas la povon de la teleobjektivo kiel la kvocienton de la ĉefa fokusdistanco dividita per la malantaŭa distanco, kutime oni skribas tiun ĉi rezulton sekvita per litero ikso (X). La povo estas proksimume egala al la ampleksigo atingita per la teleobjektivo.
Do, oni povas montri la ampleksigon de teleobjektivo per cifero sekvata de litero "X", do, ekzemple "6X-a (ses-iksa) teleobjektivo" signifas, ke la bildo produktata fare de ĝi, de iu objekto, estas sesoble ampleksa horizontale kaj sesoble ampleksa vertikale kompare kun tiu bildo produktata de normala objektivo.
Perspektivo
La perspektivo montrata en bildo produktita de teleobjektivo estas kontraŭa al tiu montrata fare de grandangula objektivo: Dum ĉi-lasta kvazaŭ troigas la ŝajnan distancon inter proksimaj kaj malproksimaj objektoj, kompare kun la reala distanco, teleobjektivo kvazaŭ malpliigas tian diferecon ↓.
Tiun fenomenon kaŭzas la malampleksa vidangulo de teleobjektivo, kiu ne kaptas partojn de la sceno kiuj perceptigus nin pri la realajn distancojn. Ekzemple, en iu el la supre menciitaj fotiloj "de 35 mm", teleobjektivo de 135 mm (2,7X) tenita je 1,5 m disde la planko, ne kaptas la plankon antaŭ ol 9 metroj disde la fotilo, kaj teleobjektivo de 400 mm (8X) ne ĝin kaptas antaŭ ol 30 metroj.
Kampoprofundo
La kampoprofundo de teleobjektivo estas kontraŭa al tiu de grandangula objektivo. Ĉi lasta havas grandan kampoprofundon: La objektoj kaj detaloj en la sceno, ĉu proksimaj, ĉu foraj, havas en la bildo limojn bone difinitajn.
Teleobjektivo havas malgrandan kampoprofundon: En la bildo aperas bone difinitaj la limoj nur de tiuj objektoj kaj detaloj, kiuj situas interne de malgranda distancosegmento disde la fotilo.
Utilo
Krom la evidenta utilo de teleobjektivo por foti malproksiman objekton sen neceso de troa alproksimiĝo, ankaŭ estas rekomendinde utiligi teleobjektivon por kapti portreton de homo, sed teleobjektivon de maksimume 2X, ekzemple: objektivo de 80-milimetra fokusdistanco en 35-milimetra fotilo (1,6X).
Svageco de bildo pro tremo
La svageco de la bildo pro tremo kiam oni kaptas foton estas des pli granda ju pli granda estas la fokusdistanco de la uzata objektivo.
Normale, kiam oni uzas teleobjektivon, la distanco inter la fotilo kaj la fotata sceno estas tre granda, kaj tio kaŭzas ke eta tremo en la fotilo signifas grandan flankeniron en la sceno malproksima, kaj do svageco en la rezultanta bildo ↓.
Historio
Fine de la 19-a jarcento la kutima metodo uzata por enfokusigo estis per balgo ligita al la fotilo, interne en la fotilo ne ekzistis alia enfokusiga sistemo. Ju pli grandaa estis la fokusdistanco de la objektivo, des pli larĝa devis esti la balgo, do, povus okazi ke kiam la fotisto ekhavis objektivon de pli granda fokusdistanco, li/ŝi ektrovis ke la balgo de sia fotilo ne havis sufiĉan movlongon por enfokusigi objektojn ekzistantajn en lia ateliero, ĉar ju pli proksima estas la objekto, del pli devas li longigi la balgon.
Tiam oni rimarkis ke, ekde 1851, kutimo de astronomoj estis utiligi negativan lenson por pligrandigi la bildon produktitan fare de teleskopoj, kaj tio ankaŭ estis uzata por la bildoj el mikroskopoj, kaj ke sama praktikaĵo povus esti aplikata en fotografio.
Oni fabrikis objektivojn kun variigebla fokusdistanco. La fotisto variigis la fokusdistancon variigante la distancon inter la fronta pozitiva lensgrupo kaj la malantaŭa negativa lensgrupo.
Klasoj de teleobjektivoj
Teleobjektivo povas esti sistemo konstruita nur per lensoj, do sistemo tute refrakta, aŭ konstruita per lensoj plus speguloj, do refrakta kaj reflekta.
Harry Wong
Harry K. WONG estas usona instruisto kaj verkisto. Li skribis la librojn "The First Days of School" kaj "New Teacher Induction". Li kreis diversajn K-diskojn pri instruado. Li ankaŭ laboras kiel instruisto-edukisto, pro prelegi ĉe multaj lokoj.
Teleobjektivo
Lensa teleobjektivo
Lensa teleobjektivo konsistas el du subsistemoj. La antaŭa, kiu frontas al la vidata objekto, havas pozitivan optikan forton kaj do konverĝigas la lumradiojn. La malantaŭa, havas negativan optikan forton kaj diverĝigas la lumradiojn. Inter la subsistemoj estas sufiĉe granda distanco. La pozitiva sistemo faras realan bildon de la objekto kaj la negativa pligrandigas la bildon.
Ĉiu el la du lensaj subsistemoj povas havi pli ol du elementojn, por etigi aŭ forigi aberaciojn. En teleobjektivo, ambaŭ nodaj punktoj, antaŭa kaj malantaŭa, situas fronte (antaŭe) de la tuta sistemo.
Teruo Abe
(laŭ sistemo Hepburn, japane 安部輝雄, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1934 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Teleobjektivo
Spegul-lensa teleobjektivo
Por fari plu pli grandan fokusan distancon samtempe kun la samaj eksteraj dimensioj de la objektivo estas teleobjektivoj konsistaj el lensoj kaj speguloj.
Specialaĵo de tia objektivo estas tio, ke punkto, je kiu la objektivo ne estas fokusita, videblas kiel ringo, sed ne kiel plena cirklo kiel kutime. Spegul-lensa teleobjektivo havas konstantan relative malgrandan relativan truon. Pro tio ĝin eblas uzi nur kun granda lumigo kaj fotomaterialoj kun granda sentkapablo.
Japana Pokalo (ĉevalvetkuro)
La Japana Pokalo (Japan Cup; ジャパンカップ) estas ĉevalvetkuro sur ebena tereno, okazata de Japana Ĉevalvetkuro-Asocio(JRA), kiu okazas novembre sur la hipodromo de Fuĉu en Fuĉu, Tokia Metropolo, Japanio.
Ĝi estas vetkuro de la unua grado por ĉevaloj almenaŭ trijaraĝaj.
La distanco estas de 2.400 metroj. Ĝi estas la plej prestiĝa ĉevalvetkuro sur ebena tereno de Japanio kaj unu el la plej prestiĝaj en la mondo. La 1-a-orda premio estas 250 milionoj da enoj. Ĝi estas la plej multa en ĉiuj vetkuroj en Japanio.
Ĝi estis ankaŭ tiu, kiu raportis la plej altan sumon de gajnoj en la jaro 2006, t.e. 3.426.724 €.
Henri Sainte-Claire Deville
Henri-Étienne Sainte-Claire Deville (1818-1881) estis franca kemiisto, mineralogo kaj kuracisto, kiu famiĝis dank'al siaj esploroj pri la aluminio. Li estis frato de la franca geologo Charles Saint-Clair Deville (1814-1876) kaj profesoro pri kemio kaj rektoro de la Fakultato pri Sciencoj de Besançon. Li sukcedis al Antoine-Jérôme Balard en la Normala Supera Lernejo de Parizo, kaj en 1853, li komencis anstataŭi Jean-Baptiste Dumas en la Universitato de Parizo, kaj en 1859, li definitive okupis la katedron de kemio. Li esploris la Terebintoleon kaj la Toluan balzamon, kaj malkovris la Toluenon kaj la nitratan anhidridon aŭ kvinoksidon de nitrogeno.
Kemiaĵoj, kiujn li esploris
<Gallery> Apatite Canada.jpg| Apatito Silver-nitrate-2D.svg| Arĝenta Nitrato 816-_Ivigtut_-_cryolite.jpg| Kriolito Dinitrogen-pentoxide-2D.png| Nitrogen pentoksido </Gallery> <Gallery> Alpha-pinen.svg| Terebinto Myroxylon_balsamum_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-140.jpg| Tolua balzamo Toluene_chemical_structure.png| Tolueno </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Gallery> Louis_Jacques_Th%C3%A9nard.jpg| Louis-Jacques Thénard (1777-1857) Alexandre_Brongniart.jpg| Alexandre Brongniart (1770-1847) Victor_Audouin.jpg| Victor Audouin (1797-1841) Jean_Baptiste_Andr%C3%A9_Dumas.jpg| Jean-Baptiste Dumas (1800-1884) Moritz_Hermann_von_Jacobi_1856.jpg| Moritz von Jacobi (1801-1874) Antoine-Jerome_Balard.jpg| Antoine-Jérôme Balard (1802-1876) Th%C3%A9ophile-Jules_Pelouze.jpg| Théophile-Jules Pelouze (1807-1867) Sainte-Claire-Deville.jpg| Charles Deville (1814-1876) Wurtz_Charles-Adolphe.jpg| Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) Louis_Pasteur,_foto_av_F%C3%A9lix_Nadar.jpg| Louis Pasteur (1822-1895) Ernest_Renan_1876-84.jpg| Ernest Renan (1823-1892) Stibine.png| Louis Joseph Troost (1825-1911) Z%C3%A9nobe_Th%C3%A9ophile_Gramm%C3%A9.jpg| Zénobe Gramme (1826-1901) Amiens_et_la_Somme.jpg| Henri Debray (1827-1888) Marcellin_Berthelot.jpg| Marcellin Berthelot (1827-1907) Eleuthere Mascart buste.jpg| Éleuthère Mascart (1837-1908) Henri_Moissan_HiRes.jpg| Henri Moissan (1852-1907) Pierre_Duhem.jpg| Pierre Duhem (1861-1916) </Gallery>
NGC 1040-2
NGC 1040-2 (aliaj indikoj — PGC 213068, NGC 1053-2, NPM1G +41.0081) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Preĝejo Sankta Roĥo (Szigetvár)
Preĝejo de Sankta Roĥo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Szigetvár, en la urbocentro.
Historio
La turkoj konstruis moskeon en 1589. En 1715 pro fulmo la minareto neniiĝis, sed poste estis konstruita turo ĉe la enirejo. Post la turka dominado oni trakonstruis ĝin romkatolika baroka preĝejo, tamen partoj ankaŭ nun memorigas pri la turka konstruaĵo. En 1780 turo alkonstruiĝis.
Ebenograndigita dudekedra 120-ĉelo
En geometrio, la ebenograndigita dudekedra 120-ĉelo estas stela plurĉelo kun simbolo de Schläfli {3,5/2,5}. Ĝi estas unu el 10 regulaj plurĉeloj de Schläfli-Hess.
Ĝi havas la saman situon de lateroj kun la ebenograndigita steligita 120-ĉelo, kaj spacograndigita steligita 120-ĉelo. Ĝi havas la saman situon de edroj kun la spacograndigita 600-ĉelo.
Preĝejo Sankta Roĥo (Szigetvár)
Konstruaĵo
Kermeso estas la 16-a de aŭgusto.
Pál Sós
SÓS Pál (pro. ŝo:ŝ) estis hungara kuracisto-kolonelo naskita en Nagyvárad la 9-an de septembro 1907 kaj mortinta en Bp. la 14-an de junio 1975.
Károly Markó (pli juna)
En la informkesto la mortodato estas elpensita!
Károly Markó [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo '''Ifj. Markó Károly' (Ifj. signifas hungare pli juna), en Italio Carlo Marco'' estis hungara pentristo. Lia surskribo sur pentraĵoj estis Carlo, lia patro estis Károly Markó (pli aĝa), lia frato estis Ferenc Markó. Károly Markó naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis en 1891 en Moskvo (Rusa Imperio).
Biografio
Károly Markó estis juna, kiam li suferis akcidenton kaj unu el liaj okulon blindiĝis. Li studis en Akademio de Belartoj de Vieno inter 1836-1838, poste en la familio en Pizo (Italio). Li studvojaĝis al Romo kaj Florenco. En la lasta urbo li lernis de Mihály Kovács (pentristo), poste li pentradis en Italio. Inter 1851 kaj 1854 li vivis en Vieno, inter 1854-1885 denove en Italio. Li estis nomumita titulara profesoro de kelkaj italaj universitatoj. Je la fino de sia vivo li translokiĝis al Moskvo.
2007
La jaro 2007 post Kristo estis normala jaro komenciĝanta je lundo (vidu ĉi tie kalendaron).
Liv Tyler
Liv TYLER [liv TAJlr], realnome: Liv RUNDGREN (la 1-an de julio, 1977) estas usona aktorino.
Liv naskiĝis en Nov-Jorko. Kiam Tyler estis 14-jara, amikino, supermodelino Pavlína Pořízková, konvinkis ŝin iĝi modelino. Baldaŭ ŝi ekaperis sur la kovriloj de la famaj revuoj Seventeen, Interview kaj Mirabella.
Liv mondfamiĝis kiam ŝi aperis en la Aerosmith-video Crazy en 1994 (la tiutempa Aerosmith-kantisto Stephen Tyler, kiu nune kantas en la grupeto Calling, estas ŝia patro).
En la sama jaro ŝi recitis en siaj unuaj filmoj, Silent Fall kaj Heavy. Ŝi decidis forlasi modeladon kaj sin koncentri sur sia kina kariero.
Je la aĝo de 17 jaroj alvenis la tria filmo de Tyler, Empire Records, sed la sukceson ŝi atingis kiam reĝisoro Bernardo Bertolucci elektis ŝin por sia filmo Stealin' Beauty.
Muzika instrumento
Muzika instrumento (aŭ muzikinstrumento aŭ pli simple, muzikilo) estas ilo fabrikita por fari muzikon.
Liv Tyler
Tyler laboris kune kun Tom Hanks (That Thing You Do!) kaj Bruce Willis (Armageddon).
Inter ŝiaj filmoj: Inventing The Abbotts kun Joaquin Phoenix, Cookie's Fortune de Robert Altman, Onegin kun Ralph Fiennes, Dr. T And The Women de Robert Altman. Sian lastan rolon, Elfan Princinon Arwen Undómiel, ŝi estas ludanta en la trilogio The Lord Of The Rings (La Mastro de l' Ringoj), eltirata de la libroj de J.R.R. Tolkien.
Muzika instrumento
Kompreneble, iu ajn objekto povanta produkti sonon povas esti uzita kiel muzikilo, sed iĝas vera musik-instrumento, nur se oni sufiĉe ofte uzas ĝin tiel. Ekzemplo sufiĉe fama estas la kuleroj
Oni kutime kategoriigas muzikilojn tiel:
Francaj Antiloj
La Francaj Antiloj estas insuloj en Karibio (Ameriko)   kiuj historie estis konkeritaj kaj nuntempe apartenas al Francio ne kiel kolonioj sed kiel transmaraj departementoj. Ili estas Martiniko, Gvadelupo, Saint-Barthélemy kaj Saint-Martin (la franca parto de la insulo Sent-Martino, kies alia parto apartenas al Nederlando). La plimulto de ĝiaj enloĝantoj estas afrikdevenaj aŭ francoj, estas katolikoj aŭ luteranoj kaj parolas la francan aŭ kreolan lingvojn. Tiuj ĉi insuloj estas "tera paradizo" por pluraj miloj da turistoj kiuj vizitas ilin ĉiujare, sed ankaŭ frontas gravajn sociajn problemojn, interalie ĉar ilia ekonomio ankoraŭ funkcias sub novkoloniisma planteja modelo.
Perry Mason
Perry Mason estas usona televidserio pri juro kaj dramo origine elsendita de la CBS televidkanalaro el 21a de septembro, 1957, al 22a de majo, 1966. La titoliga rolulo, ludita de Raymond Burr, estas fikcia advokato de Los Angeles kiu dekomence aperis en detektiva fikcio de Erle Stanley Gardner. Multaj epizodoj estas bazitaj sur historioj verkitaj de Gardner.
Perry Mason estis la unua ĉiusemajna unuhora serio el Holivudo filmita por televido, kaj restas unu el la plej longdaŭraj kaj plej sukcesaj jur-temaj televidserioj. Dum sia unua sezono, ĝi ricevis nomumon por premio Emmy al la plej Bonkvalita Drama Serio de Centra Horaro, kaj ĝi iĝis unu el la kvin plej popularaj televidprogramoj. Raymond Burr ricevis du premiojn Emmy pso Elstara Ĉefaktoro, kaj Barbara Hale ricevis premion Emmy pro sia ludado de la fidinda sekretariino de Mason nome Della Street. Perry Mason kaj Burr estis honorigitaj kiel Preferata Serio kaj Preferata Aktoro en la unuaj du opinisondoj de la legantoj de TV Guide. En 1960, la serio ricevis la unuan Arĝentan Juĝmartelon por televida dramo el la usona advokatasocio American Bar Association.
Preĝejo Sankta Triunuo (Miszla)
Preĝejo Sankta Triunuo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Miszla.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ vojo en korto. En la korto troviĝas statuoj pri Sankta Floriano (1810) kaj Sankta Vendelo (1913). La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La turopinto estas plurlatera piramido. La absido estas duonronda kaj kontaktiĝas kun sakristio kaj moŝta kapelo.
47293 Masamitsu
47293 Masamitsu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Masamitsu Nakamura, amatora astronomo kaj medicina teknikisto ĉe la Malsanulejo Hamamatsu Rosai. Dum tridek du jaroj da pervida ŝerĉo pri kometoj, li malkovris C/1994 N1 (Nakamura-Nishimura-Machholz).
Evea lingvo
La evea lingvo (Ɛ̀ʋɛ̀ gbè) estas la plej disvastiĝinta lingvo el la gbea lingvaro, parolata de 5 milionoj da parolantoj en Ganao kaj Togolando kaj Benino.
La evea lingvo apartenas al la tonaj lingvoj, analizaj lingvoj kaj la baza vortordo estas Subjekto Verbo Objekto.
La evea estas unu el la plej bone dokumentitaj afrikaj lingvoj, precipe danke al la laboro de la germana lingvisto Diedrich Westermann, kiu publikigis multajn vortarojn kaj gramatikajn traktatojn pri la evea kaj la aliaj Gbea-lingvoj.
Vikipedio en la evea
Estas vikipedia sekcio  en la evea lingvo, la unua redakto estis farita en 2004.. Ĝis la 29-an de marto 2023, la sekcio enhavas 819 artikolojn (totala nombro da paĝoj - 3585); 13.911 membroj estas registritaj en ĝi, du el ili havas administran statuson; 29 partoprenantoj faris ion en la lastaj 30 tagoj; la totala nombro da redaktoj dum la ekzisto de la sekcio estas 54 528.
Sintakso
La kutima vortordo estas Subjekto-Verbo-Objekto. En posedkonstruaĵoj, la nomo de la posedanto antaŭas la nomon de la posedaĵo. Adjektivoj, numeraloj, demonstrativoj kaj relativaj pronomoj sekvas la ĉefan substantivon.
La evea havas riĉan sistemon de seriaj verbokonstruoj (vidu Ansre 1961).
Lumen Gentium
Lumen Gentium estas la du unuaj latinaj vortoj, do la titolo de la Dogma Konstitucio pri la Eklezio de la Dua Vatikana Koncilio). Ĝi estas la plej grava teksto de la Dua Vatikana, decidita je la 19-a de novembro 1964 kun 2134 jesaj kaj 10 neaj voĉoj kaj promulgita je la 21-a de novembro 1964 de papo Paŭlo la 6-a
Estiĝo
Malnetaĵo verkita de la prepara teologia komisiono estis refuzita en decembro 1962. La poste verkita nova versio ordigiĝis en jenaj kvar ĉapitroj: 1. la mistero de la eklezio. 2. la hierarkia konstitucio de la eklezio, precipe la episkoparo. 3. La Dia popolo kun precipa rigardo al la laikoj. 4. La vokiĥo al sanktiĝo en la eklezio. Ĉi tiu koncepto estis baze akceptita je la 1-a de oktobro 1963 kaj fariĝis la fundamento de la pliaj diskutoj. La vico estis jene modifita: La capitro pri la Dia popolo antaueniris la hierarkian kaj laikan ĉapitrojn. Post la ĉapitro pri la sanktiĝo sekvis plia punkto pri la ordenanoj. La nov-ordigo ricevis ankoraŭ ĉapitron 7 pri la eskatologio, kiu ricevis finfine ankoraŭ finparton pri la Dipatrino.
Enhavo
La 1-a ĉapitro temas pri la mistero de la eklezio. Estas montrita la transcenda dimensio de la eklezio kiel verko de la Trinitato, kiel komenco de la Dia Regno kaj Korpo de Kristo, kaj oni priskribas ties sakramentan strukturon. La 2-a ĉapitro parolas pri la historia realigo de la mistero: La eklezio estas la amplekse mesia popolo, kiu partoprenas en la sacerdota, profeta kaj reĝa sendado de Kristo. La ĉapitroj 3 kaj 4 priskribas la organan strukturon de la eklezio, en kiu kaj la paŝtistoj kaj la laikoj, ĉiu lau sia maniero, realigas la trioblan sendadon de Kristo. La 3-a ĉapitro precipe temas pri la sakramenteco de la episkopa ofico, kiu enhavas la plenan kaj plej altan rajtigon kiel episkoparo de la eklezio, sen malaltigo la libere oficantan plenpovo de la papo. La ĉapitro 4 disfaldas la internan statuson de la laiko kaj ties senditeco en la mondon. La ĉapitroj 5 kaj 6 akcentas, ke ĉiu estas vokata al sanktiĝo, kaj ke la ordena statuso estas esenca formo de tiu vokiteco. La du lastaj ĉpitoj 7 kaj 8 rilatas la ekatologian celon de la eklezio, kaj priskribas ties unuiĝo kun la sanktuloj, inter kiuj la Dipatrino havas la plej elstaran pozicion.
Signifo
Lumen Gentium organe evoluas ekleziologion sur biblia-patristika fundamento. En ĝi kaj la mistero de la eklezio kaj la baza unueco de la Dia popolo kaj la eklezia digneco de la laikoj estas plivalorigitaj. Lumen Gentium tiel akceptas la "vekiĝon de la eklezio" (Romano Guardini), kiu evoluis en la unua duono de la 20-a jarcento liturgie, biblie, patristike, laike kaj ekumene. Tiel la jam per la encikliko Mystici corpori de Pio la 12-a komencita subigo de ekleziologio de societas perfecta (societo perfekta) venkis favore al Comunio-ekleziologio. Lumen Gentium ankaŭ korektis la papan pozicion rilate al la pozicio de la episkopoj kaj tiel estigas pli bonan ekvilibron kompare al la doktrinoj de la Unua Vatikana Koncilio. Tiel estiĝis teologia bazo por la de papo Johano la 23-a esperita renoviĝo de la eklezio, kaj estis kreita idealaj kadro kaj fundamento por la reformoj promulgitaj de la koncilio.
Remaufens
Remaufens estas urbo kaj komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 936 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Remaufens situas tute sudokcidente en la Friburga Mezlando, oriente de la distriktĉefurbo Châtel-Saint-Denis. La komunumo konsistas el la vilaĝo Remaufens kaj la setlejoj Cornifel kaj Le Crêt, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,91 km², de kiuj 25,2% estas kovritaj de arbaro, 67,5% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Remaufens limas en nordo al Maracon (VD), en oriento al Châtel-Saint-Denis, en sudo al Corsier-sur-Vevey, kaj en okcidento al Attelens.
Hans-Joachim Koellreutter
Hans-Joachim KOELLREUTTER (naskiĝis la en Freiburg en Germanujo); mortis la  en San-Paŭlo en Brazilo) estis germana kaj brazila komponisto, flutisto, orkestrestro kaj muzikpedagogo.
Vivo
Post sia studo de muziko li elmigris pro la naziismo en Germanujo en la jaro 1937 al Brazilo, kie li komencis instrui muzikon en Salvador de Bahio. E Brazilo li fondis la novan movadon Música Viva, kiu sintenis kontraŭ la naciismo en la popolarto. Li enkondukis en Brazilon ankaŭ la dekdutonismon, kiun estis disvolvinta Arnold Schönberg, kaj ekhavis kontakton kun la muziko de la indiĝenaj popoloj de Brazilo, kiu ankaŭ influis lian verkadon.
Castelvetere in Val Fortore
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Baselice, Colle Sannita, Riccia (CB), San Bartolomeo in Galdo kaj Tufara (CB).
Hans-Joachim Koellreutter
Vivo
En la 1940-aj jaroj Koellreutter estis unu el la plej influaj muzikprofesoroj en Brazilo. Al liaj lernantoj apartenis interalie Antônio Carlos Jobim, kiu en sia junaĝo ricevis de Koellreutter instruon pri pianludo kaj harmoniscienco. Li fondis ankaŭ muziklernejojn en San-Paŭlo kaj Salvador de Bahio. Sub influo de Koellreutter ankaŭ aliaj eŭropaj komponistoj iris al Brazilo.
En la jaro 1964 Koellreutter translokiĝis komence al Rio-de-Ĵanejro, ĝis kiam li en la malfruaj 1960-aj kaj 1970-aj jaroj laboris por la Goethe-Institut en Barato kaj Japanujo, kie li studis la klasikajn muzikojn de la du landoj. En la jaro 1975 li reiris al Brazilo kaj daŭrigis sian laboron kiel instruisto kaj komponisto.
Kapitalo
La kapitalo - laŭ la klasika kapitalideo – apartenas al la tria granda kategorio de la produktaj kondiĉoj (krom la naturaj fontoj kaj la homa laboro). La kapitalaĵojn produktas la ekonomia sistemo por uzi ilin kiel produkta investo por plua produkto de kapitalaĵoj kaj servoj. Se la kapitalo aperas en mona formo, oni nomas ĝin fiksa kapitalo. La profitprocento de la kapitalo estas la jara (aŭ laŭ alia tempodaŭro) neta profito en procento.