cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustav Schreck
Vivo
Kiel Thomas-kantoro Schreck ne plu kontentiĝis per la anstataŭado de la historiaj instrumentoj, li iniciatis la akiradon aŭ la kopikonstruadon de amorhobojoj, baroktrumpetojn kaj aliajn instrumentojn de la orkestro de Bach. Li kuraĝis muziki la kantatojn ne-mallongigitaj, je tio reekprenante la kutimon de sia antaŭanto kaj Bach-esploristo Rust, okupi la solopasaĵojn ankaŭ en soprano kaj aldo per Thomas-ĥoranoj.
Gustav Schreck estis en la jaro 1900 fonda membro de la "Nova Bach-Societo". La Bach-festivaloj de ĉi tiu societo okazas ĝis en la nuntempo kun regula partopreno de la Thomas-ĥoro.
En la jaro 1887 Schreck fariĝis instruisto por kompozicio kaj muzikteorio ĉe la lepsika konservatorio, antaŭ ol li en 1893 sekvis Wilhelm Rust en la postenon de Thomas-kantoro. Ĉi tiun postenon li tenis ĝis sia morto. Ekde 1901 Schreck estis ekretario de la Nova Bach-Societo fondita jaron antaŭe. En 1909 li verkis por la 500-jara jubileo de la universitato la festkantaton. Li ankaŭ aperis kiel aranĝisto de popolkantoj por la tiel nomata Kaiserliederbuch, komence por virĥoro.
La Thomas-ĥoro prezentiĝis sub lia direktado ne nur plu en la lepsika Thomas- kaj Nikolai-preĝejoj, sed pli kaj pli ankaŭ en koncertoj en Gewandhaus. En liaj verkoj dominas kontrapunkta tekniko kaj kantebla voĉkonduko. De influoj de Wagners kaj poste de Regers Schreck plejparte sin detenis.
La 22-an de januaro 1918 Schreck mortis en la aĝo de 69 jaroj en Lepsiko. Li estis entombigita sur la Lepsika Suda Tombejo.
Baĉki Brestovac
Bazaj informoj
Baĉki Brestovac, serbe Бачки Брестовац, germane Ulmenau, hungare Szilberek estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Okcidenta Baĉka en municipo de Odĵaci.
Fera (II) pirofosfato
Fera (II) pirofosfato aŭ feroza dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fera (II) hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Fera (II) pirofosfato posedas 2 feratomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Fera (II) pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de feraj derivaĵoj.
Gotoo Shinpei
Gotōo Shinpei (japane: 後藤 新平; naskiĝis la 24-an de julio 1857 (laŭ la japana kalendaro: la 4-an tagon de la 6-a monato de la 4-a jaro Ansei) en Shiogama, Isawa-gun, provinco Mutsu (nuntempe: Mizusawa-ku, Ooshu, gubernio Iŭate; mortis la 13-an de aprilo 1929 en Kioto), estis japana kuracisto kaj politikisto.
Baĉki Brestovac
Situo
Baĉki Brestovac situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Sombor-Baĉka Palanka.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Poste la germanoj, kiuj vivis en majoritato, estis deportitaj. En 2002 loĝis en Baĉki Brestovac 3469 da homoj, (serboj 3101 (89 %), ciganoj 35 (1 %), kroatoj 29 (1 %) kaj aliaj).
Sonnenstein
Sonnenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio, kaj ekestis en decembro 2011 per la kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Bockelnhagen, Holungen, Jützenbach, Silkerode, Steinrode, Stöckey, Weißenborn-Lüderode kaj Zwinge. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. En la tuja proksimeco troviĝas la restaĵoj de la iam tre grava Abatejo de Gerode.
NGC-katalogo
NGC, Nova ĝenerala katalogo estas astronomia katalogo farita de John Dreyer en 1880-aj jaroj.
Ĝi celis katologi nestelajn objektojn - galaksiojn, nebulozojn, stelamasojn, tamen reale ankaŭ steloj estas en ĝi en iu kvanto, ĉar al la observantoj ŝajnis ke ĉirkaŭ la steloj estas iu nebulozeco. La eldono de 1888 enhavis 7840 numeritajn objektojn.
Ankaŭ en tempo de faro de la katalogo galaksioj, nebulozoj kaj stelamasoj ne estis ankoraŭ distingataj kaj ĉiuj estis konsiderataj kiel aroj de multaj proksimaj steloj, kio ne estas vero por nebulozoj.
En la katalogo estas la plej rimarkeblaj nestelaj objektoj kaj poste estis farita granda laboro pri rekontrolo de objektoj de la katalogo.
Kelkaj objektoj dum pli detala studo montriĝis konsistantaj el pluraj objektoj, tiuj apartaj objektoj estis nomitaj kun latinaj majusklaj literoj aldone al fino de la originala nomo, aŭ kun streketo "-" kaj nombro de parto en la fino.
Eksteraj ligiloj
Ĉi tie artikoloj pri objektoj el NGC estas faritaj plejparte surbaze informo el (1), kaj informo pri ruĝenŝoviĝo de galaksioj estas el (2).
Le Creusot
Le Creusot estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havas proksimume 24 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas Creusotins. Le Creusot estas la tria plej granda urbo de la departemento, post Chalon-sur-Saône kaj la prefektejo Mâcon.
Geografio
Le Creusot estas urbo de Saône-et-Loire, sude de Burgonjo. La ĉirkaŭa regiono estas dediĉata al bredado (kun multaj paŝtaĵoj), sed ankaŭ al vino, kun pluraj famaj burgonjaj labeloj kaj norde kaj sude de Le Creusot. La urbo cetere situas proksime al la montomasivo Morvan, precipe al la monto Beuvray.
Neniu rivero trafluas la urbon, sed ekzistas pluraj lagoj aŭ lagetoj ĉirkaŭ ĝi (Torcy, Breuil, Brandon, Montaubry...).
Magic Slim
Morris Holt (7a de Aŭgusto, 1937 – 21a de Februaro, 2013), konata kiel Magic Slim, estis usona kantisto kaj gitaristo de bluso. Li naskiĝis ĉe Torrance, apud Grenada, Misisipio, kiel la filo de kultivistoj; kaj li sekvis blusajn sukcesintojn kiel Muddy Waters kaj Howlin' Wolf al Ĉikago, kaj disvolvigis sian propran lokon en la scenejo de Ĉikaga bluso.
En 2017, Magic Slim estis postmorte metita en la Blusa Famulejo.
Wilhelm Reich
Wilhelm REICH [ˈvɪlhɛlm raiç] (naskita la 24-an de marto 1897 en Dobrzynica, tiam Aŭstrio-Hungario, mortinta la 3-a de novembro 1957 en Lewisburg, Pensilvanio) estis konata psikanalizisto.
De 1939 Reich loĝis kaj laboris en Usono. Lia analizo de karaktero iĝis brava kontribuo en psikanaliza penso (ĉeesto de Anna Freud ĉe lia seminario influis ŝian teorion pri ego-defendoj). Li estis persekutata pro siaj vidpunktoj, kaj la usona Nutraĵa kaj Droga Instanco (FDA) akuzis lin pro kontraŭleĝaj terapioj. Lastaj verkoj de Reich estis oficiale malpermesitaj, li mem mortis en malliberejo. Li influis plimulton de la nuntempaj korp-orientitaj terapioj.
Bazaj konceptoj
Funkcio de orgasmo kaj orgasma potenco: Reich estis adepto de energetika modelo de psiko. Li opiniis, ke orgasmo estas ĉefa fenomeno por emancipado de ajnaj formoj de tensio. Laŭ Reich, ĉiu neŭrozo estas ĉiam akompanata de rompo de koitaj agoj. Neplena orgasmo estas indiko de angoro, kiu blokas la fluon de sekseco. Do, orgasma potenco estas kapablo fordoni sin al “fluo de biologia energio” – laŭ Reich la ĉefa indiko de psika sano.
Karakterologio: Reich opiniis, ke por fundaj psikaj ŝanĝoj en persono de homo (kion volis psikanalizo), pli strikte por forigi simptomojn de neŭrozuloj, necesas analizi defendajn procezojn, kiuj kuŝas en bazo de strukturo de karaktero. Karaktero de homo formiĝas sur bazo de konflikto, naturaj apetencoj de infano kaj eksteraj frustracioj. Konflikto kreas psikajn defendojn, kiuj fiksiĝas kaj poste montriĝas sur ĉiuj niveloj – sur psika, sur karaktera sinteno de homo, liaj konvinkaĵoj, rilatoj; sur fiziologia, en karaktera «muskola kiraso» kaj orgasma malpotenco. Reich emfazis ses tipojn de karakero – falusa-narcisisma, pasiva-virineca, vireca-agresema, histeriema, kompulsivema kaj masoĥismema.
Orgono: La lastajn jarojn de sia vivo Reich dediĉis al esplorado de orgono, bio-fizika substanco, kiu trapenetras kosmon kaj vivajn organismojn. Ĝi koncentriĝas en kampoj ĉirkaŭ objektoj kaj ene de ili. Ĉiuj psikaj procezoj – defendoj, transporto, karaktero k.t.p. – tiamaniere estas nur psikaj priskriboj de bio-fizikaj orgonaj procezoj. La teorio de la orgono ne estis bone akceptita de psikanalizistoj.
Tăușeni
Tăușeni [tǝŭŝenj] (hungare: Marokháza) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Bonțida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 477 loĝantojn (rumanoj), en 1992 136 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1310. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Lenfilm
Ĝia riĉa kolekto havas multenombran unikan rekviziton: manĝilaro, kuirilaro, preĝejaj kaj palacaj utilaĵoj, armilaro kaj pafilaro, vestaro de ĉiuj epokoj.
La emblemo de "Lenfilm" estas monumento La Bronza Rajdanto starigita omaĝe al imperiestro Petro la Unua, kiun lumigas lumstrioj.
Ĝin oni establis la 30-an de aprilo 1918 kiel Petrograda kinokomiteto ĉe Narkomproso (Popola komisariato pri klerigado), kiun estris Anatolo Lunaĉarskij. La unua agita-propaganda filmo titolita "Uplotnenie" (Kunpremado) aperis la 7-an de novembro 1918, kiam oni celebris la unuan datrevenon de la Oktobra revolucio en Rusio.
Ekde 1934 la kinofabriko nomiĝas "Lenfilm".
En la kinofabriko "Lenfilm" oni produktis pli ol 1500 filmojn, multaj el kiuj meritis premiojn de la prestiĝaj eksterlandaj kinofestivaloj en: Festivalo de Cannes, Berlinale, Internacia filmfestivalo de Lokarno, San Sebastian kaj aliloke.
7771 Tvären
7771 Tvären estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC" (angle por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la golfeto Tvären, ĉ. 20 km oriente de Nyköping en Södermanlands län, sudo de Svedio. Tiu golfeto rezultas de alfrapo de meteoroido en la epoko ordovicio.
Koprivnica (distrikto Bardejov)
Koprivnica (hungare Magyarkapronca [madjarkapronca], germane Deutschlitta im Scharosch [dajĉlita im ŝaroŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Koprivnica situas laŭ flankovojoj. Bardejov troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1283. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kaproncza, poste ĝi ricevis pli longan nomon pro peto de poŝto por fari diferencon inter la similaj loknomoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Magyarkapronca 570 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj, ciganoj kaj poloj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Koprivnica 687 homoj, (680 slovakoj).
Vesa-Matti Loiri
Vesa-Matti LOIRI (naskiĝinta la en Helsinko, mortinta la  samloke) estis finna aktoro, muzikisto kaj humuristo. Li aktoris en kaj filmoj kaj teatro kaj televido.
Loiri kantis ekzemple poemojn de Eino Leino.
Oni konsideris, ĉu Vesa-Matti Loiri ricevos ŝtatan entombigon. La plano ne realis. Baldaŭ antaŭ lia morto, Loiri mem diris ke li ne volis ŝtatan entombigon.
Disa komputado
Disa komputado estas kampo de komputadscienco, kiu temas pri disaj sistemoj. Disa sistemo konsistas el multaj aŭtonomaj komputiloj, kiuj komunikas tra komputilreto. La komputiloj interagas inter si por atingi komunan celon. Komputila programo, kiu funkcias en disa sistemo estas nomata disa programo, kaj disa programado estas la procezo skribi tiajn programojn.
Disa komputado referencas ankaŭ al la uzo de disaj sistemoj por solvi komputajn problemojn. En disa komputado, problemo estas dividita en multajn taskojn, ĉiu el ili estas plenumata de unu komputilo.
Enkonduko
La vorto disa en esprimoj kiaj "disa sistemo", "disa programado", kaj "disa algoritmo" origine referencis al komputilretoj kie la individuaj komputiloj estis fizike disaj en iu geografia regiono. La terminoj estas nun uzataj en multe pli larĝa senco, eĉ reference al aŭtonomaj procezoj kiuj funkcias en la sama fizika komputilo kaj interagas inter si per mesaĝoj.
Kvankam ne estas nur unu difino de disa sistemo, la sekvantaj difinaj propraĵoj estas komune uzataj: En tiu artikolo, la komputaj entoj estas nomataj komputiloj aŭ nodoj.
Disa sistemo povas havi komunan celon, kia la solvadon de granda komputa problemo. Alternative, ĉiu komputilo povas havi sian propran uzanton kun apartaj bezonoj, kaj la celo de la disa sistemo estas la kunordigo de la uzo de komunaj rimedoj aŭ la provizo de komunikaj servoj al la uzantoj.
Aliaj tipaj propraĵoj de disaj sistemoj inkluzivas la sekvantajn:
Paralela aŭ disa komputado?
La terminoj "konkura komputado", "paralela komputado", kaj "disa komputado" multe sin interkovras, kaj neniu distingo ekzistas inter ili. La sama sistemo povas estis konsiderata kiel "paralela" kaj "disa"; la procesoroj en tipe disa sistemo funkcias konkure paralele. Paralela komputado povas esti vidata kiel aparta strikte ligita formo de disa komputado, kaj disa komputado povas esti vidata kiel malstrikte ligita formo de paralela komputado. Tamen, eblas klasifiki konkurajn sistemojn kiel "paralelaj" aŭ "disaj" uzante la sekvantan kriterion: La bildo dekstre, ilustras la diferecon inter disa kaj paralela sistemoj. Bildo (a) estas skema vido de tipe disa sistemo; kiel kutime, la sistemo estas prezentita kial diagramo en kiu ĉiu nodo estas komputilo kaj ĉiu linio inter du nodoj estas komunika ligilo. Bildo (b) montras la saman disan sistemon pli detale: ĉiu komputilo havas sian propran lokan memoron, kaj informo estas interŝanĝebla nur per mesaĝoj de nodo al alia uzante la haveblajn komunikajn ligiloj. Bildo(c) montras paralelan sistemon, en kiu ĉiu procesoro havas rektan aliron al iu komuna memoro.
Monteflavio
Monteflavio estas komunumo de Italio.
Preĝejo Vizito de Maria (Nagykanizsa)
Preĝejo Vizito de Maria estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Nagykanizsa, en loĝkvartalo Kiskanizsa.
Historio
En 1761 laŭ dokumento estis jam tombeja kapelo en tiu ĉi loko. La apuda tombejo funkciis ĝis 1770. En 1872 oni konstruis novan preĝejon, sed la malnova kapelo restis por sanktejo. Ĝi apartenis al la franciskanoj ĝis 1941. La orgeno ekfunkciis en 1928, poste ĝi estis trakonstruita en la jaroj 1945 kaj 1977. En 1961 plena renovigo okazis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ la strato. La fasado estas simetria. Meze malsupre estas la enirejo, supre la turo altiĝas. Interne 3 navoj etendiĝas. La vitrofenestraj bildoj estis faritaj parte en 1914, parte en 1960. La 2 flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio kaj Sankta Francisko.
Kermeso okazas en la 2-an de julio.
Etero
La gloso Etero povas signifi la jenajn:
Distrikto Złotów
Distrikto Złotów - pole powiat złotowski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Złotów. Fine de en la distrikto vivis.
Bierĝardeno
Bierĝardeno (Biergarten) estas speciala tipo de subĉiela gastejo, kiu origine devenas el Bavario.
Karakteriza por bierĝardeno estas loko kun larĝaj lignaj tabloj kaj benkoj, kun grandaj arboj, kiuj donas ombron dum sunoplenaj someraj tagoj, kaj kun planko ne pavimita aŭ asfaltita, sed ekipita per kunpremita tera grundo aŭ per ŝtonetoj. En bierĝardeno kompreneble serviĝas biero, kutime ankaŭ limonadoj kaj akvo, foje ankaŭ vino, kaj aldone malgranda elekto de salozaj manĝaĵoj: Tipaj ekzemple estas duonaj rostitaj kokinoj kaj porkaĵoj, la fromaĝa miksaĵo Obatzter kaj la bulkospeco brecoj. Tradicia leĝo en Bavario atestas, ke en bierĝardeno permesatas kunporti siajn proprajn manĝaĵojn de hejme, tiom longe kiom oni ja aĉetas la trinkaĵojn ĉe la kelneroj.
Lexgaard
Lexgaard (dane: Læksgårde) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
José Manuel Caballero Bonald
José Manuel Caballero Bonald (Jerez de la Frontera, 11a de novembro 1926 - 9-an de majo 2021) estis hispana verkisto, kiu elstaris ĉefe kiel poeto. La zorga uzado de la lingvaĵo kaj la barokismo estas ĉefaj trajtoj de lia verkaro. Li estas ankaŭ agnoskita flamenkologo.
Li studis Filozofion kaj Beletroj en Sevilo inter 1949 kaj 1952 kaj naŭtikon kaj astronomion en Kadizo. En tiuj samaj jaroj li ekrilatis kun la kordovaj poetoj de la revuo "Cántico", kiel Pablo García Baena. Li publikigis sian unuan poemaron, Las adivinaciones, en 1952, post atingi per tiu honoran mencion de la Premio Adonais. Li estis profesoro en Bogoto. En la kolombia ĉefurbo li verkis sian unuan romanon nome Dos días de septiembre, kiu ricevis en 1961 la Premion Biblioteca Breve kaj estis publikigita la postan jaron, Tie li ankaŭ havis sian unuan filon.
Reveninte el Kolombio, li perdis intereson pro la literaturo kaj centriĝis en la lukto kontraŭfrankisma. Tamen, poste li plue publikigis poezion kaj ricevis premiojn kaj omaĝojn.
La 29an de novembro 2012 li ricevis la Premion Cervantes.
Embrazuro (arĥitekturo)
Embrazuro estas la flanka limigo de portalo, fenestro aŭ pafbreĉo tajlita oblikve en la masonaĵon. Male al tio la kadroj de arkoj, de ŝtonaj pordaj aŭ fenestraj fostoj staras rektangule al la fasado.
Embrazuro limigas malregule formitajn minŝtonojn kaj aliajn materialojn en la masonaĵo, akcentas la muromalfermaĵon kaj plibonigas en dikmuraj konstruaĵoj la lumenfluon, dum kiam rektangule sekcitaj malfermaĵoj priombras fenestrojn kaj pordojn kaj aperigas ilin kiel truojn en la fasado.
Per embrazuroj estas produkteblaj precize tajlitaj kaj limigaj pordaj kaj fenestraj malfermaĵoj. La dikmura minŝtona masonaĵo romanikaj kaj gotikaj konstruaĵoj ofte estas plurfoje ŝtupigita kaj profilita, okupita per duonkolonoj aŭ kolonoj. La unuaj embrazuraj figuroj firme ligita kun la portanta strukturo, la tiel nomataj kolonofiguroj, estis kreataj antaŭ 1140 por la frugotika okcidenta fasado de la iama abatopreĝejo de Sankta Denizo (Seine-Saint-Denis). Ili perdiĝis en la 18-a jarcento. Similaj embrazurfiguroj troviĝas en la okcidentaj portaloj (1145/55) de la katedralo de Chartres. Ekde la 13-a jarcento la embrazuroj aparte de preĝejportaloj estis pli kaj pli akcentataj, dum kiam la kolonostatuoj evoluis al memstaraj fondfiguroj starantaj libere antaŭ la embrazuroj.
Georges Palante
Georges Palante (Georgo Palanto) naskiĝinta la 20-an de novembro 1862 kaj mortinta la 5-an de aŭgusto 1925, estis franca filozofo.
Naskiĝinte en la departemento Kaleza markolo, li estas licenciita pri beletro kaj agregaciita pri filozofio. Li instruis en la liceo de San Briego dum siaj 27 lastaj jaroj. Samtempe, li verkis sian filozofian verkon, publikante artikolojn en revuoj (li mastrumis, dum 13 jaroj, la filozofian kronikon en Mercure de France...) kaj eseojn.
Li estis individuisto kaj admiris Nietzsche, kaj li tre frue interesiĝis pri la verko de Freŭdo.
Georges Palante mortigis sin, pro kaŭzoj ne vere konataj, sed li suferis pro akromegalio: grava degenera malsano, kiu ne estis kuracebla en tiu epoko, kaj kiu pli kaj pli dolorigis lian vivon.
Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj
La Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj (European Court of Human Rights, Cour européenne des droits de l'homme) estas internacia kortumo kun sidejo en Strasburgo, kiu estis starigita la 21-an de januaro 1959 sur bazo de la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj kaj Fundamentaj Liberecoj de 1950 (efektiviĝis en 1953) por juĝi pri la aplikado kaj observado de tiu Konvencio. Juĝistojn de la Kortumo elektas la Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo.
La Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj apartenas al Konsilio de Eŭropo, kaj ne al Eŭropa Unio (kaj ne konfuzenda kun ties Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj en Luksemburgo).
La Kortumon prezidas la irlanda juĝisto Síofra O'Leary.
Langa (Ávila)
Langa [LANga] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 467 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 50 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio kaj etimologio
La toponimo Langa estas relative abundante en Hispanio, ekzemple ĉe Langa de Duero (Soria), Langa del Castillo (Zaragoza), La Langa (Cuenca), Languilla (Segovia), ktp. Temas pri antaŭromia toponimo, plej probable el kelta vorto *Lanka, kies signifo estus proksimume ≪riverfluejo≫. ​
En Mezepoko okazis reloĝado post 1085 fare de nordanoj. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Schwechat
Schwechat estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Kolárovice
Kolárovice (hungare Kolaróc) estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Kolárovice situas laŭ ĉefvojo Makov-Bytča. La lasta urbo troviĝas je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1312 en formo "Henrici villa", tiutempe apartenanta al Mateo Csák. En 1784 loĝis tie 2020 vilaĝanoj en 439 domoj, en 1828 2065 vilaĝanoj en 436 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kollárovicz, poste ĝi ricevis (iomete) hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kolaróc 2141 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bytča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kolárovice 1915 homoj, (1898 slovakoj).
San Juan Huactzinco
San Juan Huactzinco estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas San Juan Huactzingo. Krom la ĉefurbo 1 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29053.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6577 loĝantojn. El tiuj estis 3103 viroj kaj 3474 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4,44 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2200 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 886,4 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,9 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4842 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 30 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,62 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Lingva demokratio
Lingva demokratio estas esprimo uzata en la Esperanto-movado ekde la 1990-aj jaroj kun la signifo de "lingva egaleco" aŭ karakterizo de komunika sistemo en kiu ne ekzistas diskriminacio nek tutviva malegaleco kaŭze de la parolata lingvo.
Komunika sistemo, kiu tutvive privilegias iujn homojn, sed postulas de aliaj, ke ili investu jarojn da penoj por atingi malpli altan gradon de kapablo, estas fundamente maldemokratia. Kvankam, kiel ĉiu lingvo, Esperanto ne estas perfekta, ĝi ege superas ĉiun rivalon en la sfero de egaleca tutmonda komunikado.
La signifo de lingva demokratio estis klarigita unue en la Manifesto de Prago de 1996 :
''Ni asertas, ke lingva malegaleco sekvigas komunikan malegalecon je ĉiuj niveloj, inkluzive de la internacia nivelo. Ni estas movado por demokratia komunikado.''
Lingvopolitikoj estas supozataj disvolvi sin surbaze de la koncepto de "lingva demokratio". Kiel ekzemplo de la apliko de ĉi tiuj principo, mencieblas la fakto ke en la nord-eŭropaj landoj, ekestas lerneja klaso en la lingvo de la gelernantoj tuj kiam la nombro de lernantoj kiuj parolas alian lingvon atingas 10%. En Usono, la Konstitucioj de ĉiu el la 50 ŝtatoj indikas siajn oficialajn lingvojn (4 en Kalifornio, 5 en Florido, ktp.). Estas ankaŭ surbaze de ĉi tiu principo, ke Unesko daŭre sugestas ke estus utila se la edukaj sistemoj funkcius en gepatra lingvo dum la unuaj kvar aŭ kvin jaroj, antaŭ ol integri la ŝtatan lingvon.
Historio
En la 1960-aj jaroj, la junulara Esperanto-movado komencis engaĝiĝi kontraŭ lingva imperiismo, esprimo menciita en la Deklaracio de Tireso de 1969. Pri tio skribas ekz. la libro Esperanto en Perspektivo sur p. 544: "Nun, en 1969, TEJO-anoj iris eĉ surstraten, farante protestan demonstracion kontraŭ lingva imperiismo en la magazena kvartalo de Stockholm."
En la postaj jardekoj, la movado pli kaj pli konsciiĝis pri tio, ke estas pli oportune batali por anstataŭ kontraŭ io. Krome post la falo de la fera kurteno finiĝis ankaŭ la oficiala propagando kontraŭ "Usona imperiismo" en Orienta Eŭropo.
Shadwell
Shadwell estas distrikto en Orienta Londono, Anglio, en la Londona Borough Tower Hamlets, kaj situanta ĉe la norda bordo de la rivero Tamizo inter Wapping kaj Ratcliff. Ĝi situantas ĉe 4.8 km oriente de Charing Cross kaj formas parton de la East End de Londono.
Lingva demokratio
Historio
Anstataŭ paroli plu pri batalo kontraŭ "lingva imperiismo", oni do komencis paroli pozitive pri engaĝiĝo por "lingva egaleco" (aŭ "egalrajteco"), "lingvaj rajtoj", "lingva ekologio" aŭ "lingva demokratio".
Kritiko
Sed eĉ laŭ la kutima "okcidenta" interpreto de demokratio la signifo de lingva demokratio ne estas klara, ĉar kutime oni ligas "demokratio" ĉefe kun la principo, ke la politika povo venas de la popolo. Rilate al lingvoj tio povus signifi, ke oni instruu ĉefe la plej popularan lingvon, t.e. la anglan. Necesas noti, ke egaleco estas nur unu el la bazaj principoj de demokratio.
Malgraŭ la engaĝiĝo de UEA, en multaj landoj (ekz. en Germanio) la esprimo lingva demokratio estas malmulte uzata en informa agado pri Esperanto. Tio estas komprenebla, ĉar la nocio "lingva egaleco" estas pli klara.
Literaturo
Al lingva demokratio / Towards Linguistic Democracy / Vers la démocratie linguistique. Aktoj de la Nitobe-Simpozio de Internaciaj Organizaĵoj. Red. M. Fettes kaj S. Bolduc. 3-lingva (eo, en, fr). UEA, Rotterdam 1998.
Eksteraj ligiloj
Laborplano de UEA "Al lingva demokratio"
Yahoo-forumo "Lingva demokratio"
Sava (Cluj)
Sava (hungare: Mezőszava estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Bonţida.
Historeio
Ĝia unua mencio estas en 1318. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Sorkifalud
Sorkifalud [ŝorkifalud] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely.
Charles Albert Tindley
Charles Albert TINDLEY (1851-1933) estis usona metodista pastoro. Lia patro estis sklavo, kaj li pasigis la infanaĝon ĉefe inter sklavoj post la morto de la (nesklava) patrino kiam li havis ĉ. 4 jarojn. Li malanalfabetigis sin aŭtodidakte ĝis la aĝo de 17 jaroj. Oni nomas lin "la princo de predikistoj" kaj "la avo de la gospela himnarto". Lia preĝejo en Filadelfio kreskis sub lia gvidado ĝis la paroĥanoj nombris pli ol 12 000 (ĉ. 1927). En tiu jaro, oni jure ŝanĝis la nomon de la preĝejo al "Tindley Temple". Pluraj el liaj 46 himnoj, kiujn li ĝenerale verkis por ilustri kaj akompani siajn predikojn, restas konataj kaj kantataj. La nuna usona metodista himnaro enhavas kvin.
Sorkifalud
Situo
Sorkifalud situas sur ebenaĵo laŭ la fervojo inter Szombathely kaj Vasvár, krome laŭ la flankovojo inter Szombathely kaj Rába.
Borŝĉiv
Borŝĉiv (Борщів) estas urbo en Ternopila provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2017.
Charles Albert Tindley
La solidara kanto de la usona movado por plenaj civitanaj rajtoj de ĉiuj rasoj, We shall overcome (esperantigita de Wouter Pilger kiel "Venkos ni en gloro"), estas derivita de la refreno de himno de Tindley, I'll overcome someday.
Eksteraj ligiloj
Venkos ni en gloro (en TTT-Himnaro Cigneta)
Sorkifalud
Historio
En 1939 memstaraj vilaĝoj Dömötöri, Sorkikisfalud, Szentléránt, Taródháza unuiĝis. Ĉe Taródháza iam estis fortikaĵeto, nun restis kelke da ŝtonoj.
Vidindaĵoj
La baroka romkatolika mezepoka Preĝejo Sankta Leonardo (Sorkifalud) rekonstruiĝis en 1782, forbruliĝis en 1850, poste rekonstruiĝis. En la vilaĝparto Taródháza troviĝas Kastelo de Nádasdy el la 17-a jarcento.
Montelanico
Montelanico estas komunumo de Italio.
Zsolt Durkó
Zsolt DURKÓ [ĵolt], hungare Durkó Zsolt estis hungara komponisto, instruisto kaj profesoro.
Zsolt Durkó naskiĝis la 10-an de aprilo 1934 en Szeged, li mortis la 2-an de aprilo 1997 en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Durkó lernis muzikon en Szeged, poste en Budapeŝto, fine li frekventis Muzikartan Altlernejon Ferenc Liszt, kie li lernis komponadon de Ferenc Farkas. Poste li plulernis en Romo en Accademia di Santa Ceciliá, kie lia verko ricevis premion. Baldaŭe liaj verkoj ricevis premiojn en Montrealo, Budapeŝto, Novjorko. Inter 1972-1977 li instruis en la Muzikarta Altlernejo, ekde 1982 li havis postenon en Hungara Radio. Liaj verkoj estis aŭdeblaj tutmonde, ekzemple en BBC. Li ricevis premion Kossuth en 1978, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Ĝenerala striko de 2010 en Hispanio
Ĝenerala striko de 2010 en Hispanio estas ĝenerala striko ekigita kontraŭ la labormerkata reformo de José Luis Rodríguez Zapatero kaj kunvokita ĉefe de la sindikatoj UGT kaj CCOO por la 29-an de septembro 2010. Ĉefaj kialoj de la protesto estis la ŝanĝo de la sistemo por maldungigo (nun plej favoraj al entreprenoj kaj malfavoraj al laboristoj), detranĉo de socialaj elspezoj fare de la ŝtato kaj malbonigo de la kondiĉoj por emeritiĝo. Kvankam la kialoj estas sufiĉe gravaj, la sintenoj de la sindikatoj estis ankaŭ sufiĉe mildaj kaj ne celas tiom faligi la reformon, sed plumontri sian bildon de sindikatoj reprezentantaj de la laborista klaso.
Krome la akcepto de la striko estis meza, ĉar iom funkciis en industriaj zono kaj ne tiom en centro de urboj. Krom la agado de la ĉefaj oficialaj sindikatoj CCOO kaj UGT, ankaŭ aliaj ne tiom gravaj, sed eble pli luktemaj kiaj CNT kaj CGT partoprenis en la striko. La plej gravaj okazaĵoj okazis en Barcelono, kie policanoj profitis la subpremadon de la striko por malokupigi konstruaĵon antaŭe "okupita" de alternativa movado. Tiam okazis batado, arestoj, bruligado kaj detruado de montrofenestroj kaj alia urba ekipaĵo ktp. Krome en kelkaj industriaj areoj kelkaj nestrikantoj surveturigis sur strikantoj.
Johano la 2-a (Francio)
Johano la 2-a de Francio (naskiĝis la en Le Mans, mortis la, en Londono), kromnomita Johano la Bona (franclingve Jean II le Bon) estis la reĝo de Francio ekde 1350 ĝis 1364. Johano estis la filo de la reĝo Filipo la 6-a kaj de Johana de Burgonjo, kaj estis la dua franca reĝo, kiu apartenis al la Valois-branĉo de la kapetida dinastio. Kune kun sia dua edzino Johana de Aŭvernjo, il estis oficiale kronita en Reims la 26-an de septembro 1350 fare de la ĉefepiskopo.
Michael Fitzgerald
Michael Fitzgerald (n. ) estas novzelanda futbalisto. Li en 2011 membris en la novzelanda nacia teamo de futbalo.
Johano la 2-a (Francio)
La reĝo Johano la 2-a estis kuraĝa kavaliro. Lia reĝado estis markita de gravaj financaj problemoj, de la Centjara milito, de la intrigoj de Karlo la Malbona (reĝo de Navaro) kaj de krizo en Parizo estrita de Étienne Marcel. La reĝo Eduardo la 3-a de Anglio profitis el tiuj tumultoj por sendi militekspedicion al Langvedoko kaj Gaskonjo en 1355.
Johano la Bona estis venkita kaj kaptita de la angloj la 19-an de septembro 1356 okaze de la batalo de Poitiers. Lin oni trude sendis al Londono. En 1360, la traktato de Brétigny liberigis lin por elaĉetmono de tri milionoj da oraj ekuoj (tio estas 11,64 tunoj da oro). Du el liaj filoj, Johano de Berry kaj Ludoviko de Napolo, devis anstataŭi lin en Londono por garantii la pagadon de la elaĉetmono. Ĉar unu el la du filoj sukcese fuĝis en 1363, Johano la Bona konformis al tiamaj honorleĝoj kaj revenis kiel kaptinto al Londono, kie li mortis en 1364.
Adana masakro
La masakro de Adana (armene: Ատանայի կոտորած (Adanaji kotorac), turke: Adana İğtişaşı ) okazis en la provinco Adana de la Otomana Imperio en aprilo 1909. Masakro de armenaj kristanoj fare de otomanaj islamanoj en la urbo Adana kiam la otomana kontraŭrevolucio de 1909 disetendiĝis al serio de kontraŭarmenaj pogromoj tra la tuta provinco. Raportoj taksis ke la masakroj de la provinco Adana rezultigis la morton de eĉ 20,000-30,000 armenoj. Oni raportis ankaŭ la morton de ĉirkaŭ 1,300 asirianoj kiuj suferis la saman sorton dum la masakroj.
Otomanaj kaj armenaj revoluciaj grupoj kunlaboris por certigi la atestaĵon de sultano Abdul Hamid la 2-a kaj la restarigon de konstitucia regado en 1908. Reage, la 31-an de marto 1909 (13-an de aprilo laŭ la okcidenta kalendaro) armea ribelo direktita kontraŭ la Komisiono de Unio kaj Progreso kaptis Konstantinopolon (Istanbulo post 1928). Dum la ribelo daŭris nur dek tagojn, ĝi ekigis pogromon kaj masakrojn en la provinco Adana kontraŭ la armenaj loĝantoj, kaj ne nur, kiuj daŭris pli ol monaton. La masakroj enradikiĝis en politikaj, ekonomiaj kaj religiaj diferencoj. La armena segmento de la loĝantaro de Adana estis priskribita kiel la "plej riĉa kaj prospera"; la perforto inkluzivis detruon de "traktoroj kaj aliaj specoj de meĥanikaj ekipaĵoj".
Fono
En 1908, la registaro de la Junaj Turkoj ekregis en senperforta revolucio. Post unu jaro, la armena loĝantaro de la Otomana Imperio, enpovigita danke al la eksiĝo de Abdul Hamid la 2-a, komencis organizi sin politike por subteni la novan registaron, kiu promesis meti ilin sur egalan juran bazon kun iliaj islamaj kunloĝantoj.
Longtempe la armenaj kaj aliaj kristanaj minoritatoj eltenis tiel nomatan dhimmi-statuson, kaj suferis la brutalecon kaj subpremon de la hamida gvidado ekde 1876, kaj pro ĉio ĉi la armenoj en Kilikio perceptis la naskiĝantan registaron de la Junaj Turkoj kiel dian benon. Sub ilia regado kristanoj ekrajtis armi sin kaj formi saĝe signifajn grupojn, kio tute ne estis permesite dum la jaroj de regado de la sultano, kiu faris la hamidajn masakrojn ekde la 1890-aj jaroj.
Multaj el la kristanaj armenoj esperis pli da egaleco post la puĉo kontraŭ sultano Abdul Hamid la 2-a, kiu forigis la islaman ŝtatestron de la potenco. Tamen, la pliiĝo de turka naciismo kaj populara percepto de la la armenoj kiel separisma, Eŭrop-kontrolita unuo kontribuis al la malico de iliaj atakantoj.
Kaŭzoj
Laŭ unu fonto, kiam novaĵoj pri ribelo en Konstantinopolo alvenis en Adana, spekulado cirkulis inter la islama loĝantaro pri baldaŭa armena ribelo kontraŭ ili. Ĝis la 14-a de aprilo la armena kvartalo estis atakita de furioza islama plebo, kaj multaj miloj da armenoj estis mortigitaj dum la sekvaj semajnoj.
Aliaj raportoj emfazas, ke "bataleto inter armenoj kaj turkoj la 13-an de aprilo ekigis tumulton, kiu rezultigis la rabadon de la bazaroj kaj atakojn al la armenaj loĝejoj". Du tagojn poste, pli ol 2,000 armenoj estis mortigitaj kiel rezulto.
En sia raporto de aŭgusto 1909 pri la masakro, Charles Doughty-Wylie asertas, ke "la teorio de armita revolucio fare de la armenoj nun estas ĝenerale misfamigita ĉe la pli inteligentaj homoj." Doughty-Wylie klarigis, ke oni ne povus diri, ke ribelo okazus sen iu koncentrado de fortoj, aŭ sen ia peno uzi la diversajn disponeblajn fortikejojn, kaj ĉiuokaze la nombro de la armenoj estus "facila matĉo por la regula otomana armeo". "Ili ne lasus siajn filojn kaj fratojn disvastigitaj tra la provinco por rikolto sen armiloj, sen ia espero de fuĝo". Raporto de la vic-konsula majoro de Anglio Adana Charles Doughty-Wylie konsideras "La Kaŭzojn de la Masakro". El ĉi tiu dokumento la historiisto Vahakn Dadrian nuligas la tekston:"La turkoj, majstroj dum jarcentoj, trovis sian grandan stumblon en egaleco kun la kristanoj ... Inter la plej furiozaj profesoroj pri islamo kreskis rankoro. Ĉu la kontraŭuloj de Dio estus la egaluloj de Islamo? En ĉiu kafejo la paganoj parolis bonegajn eldiritajn vortojn de iu sendia kaj abomeninda ŝanĝo ..."Abdul Hamid famiĝis, ĉi-kuntekste, laŭ Doughty-Wylie, ĉar li "aranĝis la modon de masakroj". El la sama dokumento, la turka politika sciencisto Kamuran Gurun emfazas, ke la rajto porti armilojn kaŭzis popularan armilportadon. Sed, "plia malbono sekvis", laŭ la vortoj de Doughty-Wylie:"La fanfarono de la armila armena komunumo kaj ĝia preta lango incitis la sensciajn otomanajn islamanojn. Minacoj kaj insultoj pasis ambaŭflanke. Iuj armenaj gvidantoj, delegitoj de Konstantinopolo kaj pastroj (armena pastro laŭ sia maniero estas aŭtokrato) instigis siajn parokanarojn aĉeti armilojn. Tio fariĝis malkaŝe, nediskrete, kaj, en iuj kazoj, ĝi povus esti dirita malice. Kion pensi pri predikisto, rusa armeno, kiu en preĝejo en ĉi tiu urbo, kie neniam estis masakro, predikis venĝon por la martiroj de 1895? Konstitucio aŭ neniu, estis egale al li. 'Venĝo,' li diris, 'murdo pro murdo. Aĉetu armilojn. Otomana islamano por ĉiu armeno de 1895. '"Stephan Astourian intertempe reliefigis aliajn kaŭzojn, inkluzive kreskantan rankoron inter islamanoj rezulte de kreskanta armena kristana enmigrado en Adana, enkonduko de armenaj terkultivistoj de novaj teknologiaj maŝinoj, kiuj delokigus multajn turkajn metiistojn kaj kamparanojn, kaj populara famo, ke puto. -konata armena bienulo estis kronota reganto de armena reĝlando en Kilikio.
Sangoverŝado
Preskaŭ 4 437 armenaj loĝejoj estis forbruligitaj, kio signifis ke preskaŭ duono de la urbo estis detruita, kio kondukis siavice al priskriboj de la okazaĵoj kiel "holokaŭsto". La streĉiteco eksplodis en tumultojn la 1-an de aprilo 1909, kiuj baldaŭ kreskis ĝis organizita perforto kontraŭ la armena loĝantaro de Adana kaj en pluraj ĉirkaŭaj urboj. Antaŭ la 18-a de aprilo, pli ol 1,000 homoj estis anoncitaj kiel mortintaj nur en la urbo Adana, kun kromaj nekonataj viktimoj en Tarso kaj Aleksandreto. Miloj da rifuĝintoj plenigis la usonan ambasadon en Aleksandreto, kaj brita batalŝipo estis sendita al ĝiaj bordoj; tri francaj batalŝipoj estis senditaj al Mersin, kie la situacio estis "malespera", kaj multaj okcidentaj konsulejoj estis sieĝitaj de armenaj rifuĝintoj. La otomana militistaro luktis por malaltigi la perforton.
Simila perforto konsumis la regionojn Maraŝ kaj Haĝin, kaj la taksoj de la nombro de mortintoj baldaŭ kreskis ĝis pli ol 5,000. Rose Lambert, usona misiisto ĉe Haĝin, skribis en sia libro kiom multaj serĉis rifuĝon en la misiejo por sekureco. La brita krozŝipo HMS Diana estis esperite ke ĝi disponigus "trankviligan" efikon ĉe la haveno de Aleksandreto, kie perforto daŭre furiozis. Raportoj ekaperis, ke imperiaj "aŭtoritatoj estas indiferentaj aŭ trompas la buĉadon. "
Iu ordo estis restarigita antaŭ la 20-a de aprilo, ĉar la tumulto en Mersin mildiĝis, kaj la brita krozŝipo HMS Swiftsure povis liveri "provizojn kaj medikamentojn destinitajn al Adana." "Minaca" raporto de Haĝin indikis, ke bone armitaj armenoj estis tenataj en la urbo, "sieĝataj de islamaj tribanoj, kiuj nur atendas sufiĉan nombran forton por rapidi la improvizitajn defendojn starigitajn de la armenoj." Ĉirkaŭ 8,000 rifuĝintoj plenigis la misiejojn de Tarso, kie ordo estis restarigita laŭ militjuro, la mortintoj nombras ĉirkaŭ 50. Mesaĝo de la 22-a de aprilo de usona misiisto en Haĝin indikis, ke la urbo fojfoje ekpafas, ke ĉirkaŭaj armenaj nemoveblaĵoj brulis kaj ke sieĝo estas neevitebla. Oni raportis, ke la tuto de la armena loĝantaro de Kırıkhan estis "buĉita"; la armena vilaĝo Dörtyol brulis kaj ĉirkaŭiĝis; plia sangoverŝado ekflamis en Tarso; masakroj estis raportitaj en Antiokio, kaj tumultoj ankaŭ okazis en Birejik. Almenaŭ unu raporto laŭdis la "turkajn registarajn oficialulojn de Mersin", ke ili faris "ĉion eblan por regi la problemon", kvankam "la rezulto de iliaj klopodoj estis tre limigita". Ĉar otomanaj aŭtoritatoj laboris por enhavi perforton direktitan al la kristanoj de la Imperio, la armena loĝantaro "rigardas la Junajn Turkojn por estonta protekto. "
Usona misiisto kies misiejo troviĝis en Tarso sed vizitanta la regionon Adana dum la periodo de la masakroj, Pastoro Herbert Adams Gibbons de Hartford, priskribis la scenon en la tagoj antaŭ la 27-a de aprilo: "Adana estas en kompatinda stato. La urbo estis prirabita kaj detruita ... Ne eblas taksi la nombron de mortigitoj. La kadavroj kuŝas dise sur la stratoj. Vendrede, kiam mi eliris, mi devis elekti mian vojon inter la mortintoj por eviti paŝi sur ilin. Sabaton matene mi kalkulis dekon da ĉaroj plenaj de armenaj korpoj en duonhoro portataj al la rivero kaj forĵetitaj en la akvon. En la turkaj tombejoj oni fosas pogrande tombojn. ...Vendrede posttagmeze 250 tiel nomataj turkaj rezervoj, sen oficiroj, kaptis trajnon en Adana kaj devigis la inĝenieron transporti ilin al Tarso, kie ili partoprenis en la kompleta detruo de la armena kvartalo de tiu urbo, kiu estas la plej bona parto de Tarso. Ilia prirabado estis ĝisfunda kaj rapida."
La otomana registaro sendis la armeon por konservi pacon, sed oni asertis, ke ĝi aŭ toleris la perforton aŭ partoprenis ĝin. Sennoma gazeta raporto de la 3-a de majo 1909 indikis ke otomana soldataro alvenis, sed verŝajne ĝi ne celis restabligi la pacon:"Adana estas terure plena de 4.000 soldatoj, kiuj prirabas, pafas kaj brulas. Neniu respekto estas pagata al eksterlandaj nemoveblaĵoj. Ambaŭ francaj lernejoj estis detruitaj, kaj oni timas, ke la usonaj lernejaj, komercaj kaj misiaj interesoj en Adana estas tute ruinigitaj. La nova guberniestro ankoraŭ ne inspiris fidon. Estas kialoj kredi, ke la aŭtoritatoj ankoraŭ intencas permesi la ekstermadon de ĉiuj kristanoj."
Sekvo
Laŭ la oficialaj otomanaj datumoj, estis entute 3.521 viktimoj en la urbo Adana. El tiuj, 2.093 estis armenoj, 782 islamanoj, 613 asirianoj kaj 33 grekoj. Registaraj ciferoj baziĝas sur registroj de la registra oficejo, kaj listoj kompilitaj de Mmuĥtaroj (islamaj vilaĝestroj) kaj pastroj de kelkaj lokoj. Estas kompreneble, ke registaraj aŭtoritatoj uzis ĉiujn rimedojn por kaŝi la realan nombron de kristanaj viktimoj.
Granda Veziro Hüseyin Hilmi Paŝao indikis ke la masakro estis "politika, ne religia demando ... Antaŭ la armenaj politikaj komisionoj komencis organiziĝi en Malgranda Azio estis paco. Mi lasos al vi, por juĝi la aferon de sangoverŝado." Koncedante ke lia antaŭulo, Abdul Hamid la 2-a, ordigis la "ekstermadon de la armenoj", li esprimis sian fidon ke "neniam ekzistos alia masakro."
En julio 1909, la registaro de la Junaj Turkoj anoncis la procesojn de diversaj registaraj kaj militaj oficialuloj, ĉar ili estis "implikitaj en la armenaj masakroj". En la sekvaj militkortumoj, 124 islamanoj kaj sep armenoj estis ekzekutitaj pro sia partopreno en la perforto. "Responde al la kontraŭrevolucio kaj la armenaj masakroj en Adana, la Komitato Unio kaj Progreso kaj Daŝnako atingis interkonsenton en septembro 1909 per kiu ili promesis 'labori kune por progreso, por la Konstitucio kaj unueco.' Ambaŭ partioj deklaris, ke onidiro pri armenaj klopodoj al sendependeco estas malvera. La uniistoj zorgis havi armenan ministron ĉeestanta en la registaroj formitaj post la 6-a de aŭgusto 1909, kio povus ankaŭ esti interpretita kiel provo pruvi la distancon de la partio de la Junaj Turkoj kaj la okazintaĵoj en Adana."La registaro de Turkio, same kiel kelkaj turkaj verkistoj kaj naciistoj, neas ke la masakro okazis, asertante ke la okazaĵoj de aprilo 1909 fakte estis armena "furiozado de rabado kaj morto"  celanta la islaman loĝantaron kiu "finiĝis kun ĉirkaŭ 17.000 armenaj kaj 1.850 turkaj mortoj." Historiistoj pridubas la faktecon de la turkaj asertoj de "armena furiozado" pro la simpla fakto ke se la armenoj estus la agresintoj, signife pli alta nombro da turkoj estus mortigita. Kontraste al la oficiala pozicio de Turkio, eksterlandaj ĉeestintoj klare deklaris, ke armenoj estas la viktimoj.
La Sublima Pordo asertis, ke la perdo de la islamanoj estis pli granda ol la perdo de la armenaj, 1.900 islamanoj kompare kun 1.500 armenoj. Alia otomana komisiono estis konsistigita de Faik Bej, Mosdijian Efendi kaj Esad Rauf Bey, la Guberniestro de Mersin, laŭ la registroj ili kalkulis la nombron de mortoj, 4.196 ne-islamanoj kaj 1.487 islamanoj inkluzive de ĝendarmoj kaj soldatoj. Tamen ili proponis la totalan ciferon de 15.000 kun la neregistritaj kaj migrantaj laboristoj, inkluzive islamanojn.