cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Říčany
Historio
La unuaj loĝantoj probable estis keltoj. Arkeologiaj fosaĵoj en la urba teritorio trovigis keltajn keramikaĵojn, el postaj epokoj fornojn por fandado de fero el la romia tempo kaj tombojn de unuaj slavoj. La komerca vojo de la loĝloko Hallstadt al Prago, per kiu transportiĝis precipe salo, pasis la lokon Říčany, kaj same pasis ĝin dua komerca vojo al Moravio, Pollando kaj Hungario.
En la 13-a jarcento la ĉeĥa reĝo „fera kaj ora“ Premisl Otakar la Dua donacis la loĝlokon al la nobela familio Všechrom, kies membroj en la reĝlando havis altajn postenojn: el ili aparte skribe menciiĝis Petro en 1260 kaj Andreo. En 1270 Andreo, trezoristo de la reĝlando Bohemio, konstruigis gotikstilan burgon. Pri kiu nun ankoraŭ memorigas ruinoj. Freskoj el tiu tempo ankoraŭ nun videblas en la urba kirko Petro kaj Paŭlo.
Bet din
Bet din, Bejt din, beth din (en hebrea בית דין Bet Din, "juĝejo" [bet ˈdin], inter Aŝkenazoj: beis din) estas rabena tribunalo de Judismo. En antikvaj tempoj, ĝi estis la dombloko de la jura sistemo en la Biblia Izraela Lando. Nuntempe, ĝi disponas pri jura povo en nombro da religiaj aferoj (din Torah, "afero de procesado", plurale dinei Torah) kaj en Israelo kaj en judaj komunumoj en la Diasporo, kie ties juĝoj tenas variajn gradojn de aŭtoritato (depende el la jurisdikcio kaj la afero) sed ĉefe por aferoj specife rilataj al la juda religia vivo.
Vidu ankaŭ
Halaĥo
Rabeno
Eburacum
Eboracum estis fortikaĵo kaj urbo en Romia Britio. La setlejo evoluis al Jorko, situanta en Norda Yorkshire, Anglio. La unua mencio estas de ĉirkaŭ 95–104 jaroj de nia erao. Poste la setlejo rilatis al la ascendo de Konstantino la 1-a de la Romia Imperio, ĉar tie li estis aklamita kiel imperiestro fare de la armeo ĉe Eburacum (Jorko) post la morto de sia patro en 306; poste Konstantino aperos triumfe en serio de enlandaj militoj kontraŭ la imperiestroj Maksencio kaj Licinio ĝis iĝi ununura reganto kaj de okcidento kaj de oriento ĉirkaŭ 324.
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Palkonya)
Preĝejo Elizabeto de Hungario estas romkatolika historia monumento, impona rotondo en Hungario, en vilaĝo Palkonya.
Historio
En tiu loko la loĝantoj konstruis malgrandan kapelon en 1771, poste ĝi estis pligrandigita en 1816, samtempe la turo estis konstruita. Disvastiĝas alia informo, ke origine ĝi estis moskeo de turkoj. La rotondo renoviĝis en 1961, poste inter 1992-1996.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola kaj ĝi estas videbla jam el longa distanco. Ĝi havas unusolan altan kaj kvadratan turon malantaŭ la sanktejo. Kontraŭ la turo estas la ĉefenirejo, en supro de la enirejo malganda timpano (arkitekturo) estas videbla. Ekstere estas pli malgranda enirejo por la turo. Apud la turo malgranda sakristio etendiĝas. Interne origine estis flankoaltaroj, sed en 1961 ili estis malkonstruitaj. La baroka ĉefaltaro origine estis videbla en la Baziliko-katedralo de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo en Pécs. La ĉefaltara bildo prezentas Elizabeton disdonantan almozojn. Apud la ĉefaltaro staras 2 skulptaĵoj pri Madono kaj Jesuo. En supro de la kupolo granda fresko etendiĝas. Alia fresko super la altaro prezentas la Sanktan Triunuon. En meza strio de la kupolo estas pentritaj 5 simboloj pri la evangeliistoj. La preĝejo havas galerion por la orgeno kaj koruso.
La rotondo havas bonan akustikon, ofte estas aŭeblaj korusaj koncertoj. Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Unua Respubliko de Francio
La  Unua Respubliko de Francio  proklamiĝis sekve de la Franca Revolucio de 1789 la 21-an de septembro 1792, la tagon post la kanonado de Valmy. Ĝi fakte finiĝis la 9-an de novembro 1799, kiam Napoleono Bonaparto deklaris sin "dumviva unua konsulo de la Respubliko de Francio". Dum 1804 Napoleono Bonaparto deklaris sin imperiestro kaj starigis la Unuan Imperion de Francio. Dum la vivodaŭro de la Unua Respubliko de Francio diferencigeblas tri formoj de la ŝtata strukturiĝo kaj politika sistemo: Komence ĝis la jaro 1795 regis la Nacia Konvencio. Sekvis la regado de la "revolucia direktoraro", kaj ekde 1799 ekzistis tri regantaj konsuloj, el kiuj tamen nur la "dumviva unua konsulo" Napoleono Bonaparto havis la faktan potencon kaj la aliaj du konsuloj havis nur la honoron rajti doni konsilojn al la unua.
Gvidaj personaĵoj de la respubliko
La konstitucio de la respubliko ne antaŭvidis ŝtatestron. Eblus diskuti, ĉu la prezidanto de la Nacia Konvencio formale konsidereblus kvazaŭa ŝtatestro. La sekva listo tamen konsideras la personojn, kiuj dum la indikitaj periodoj kolektis plej grandan potencon en la respbubliko:
Pliaj respublikoj de Francio
Dum la plua historio de la ŝtato Francio, estis kvar pliaj periodoj, dum kiuj la ŝtato havis respublikan strukturon. Tiuj periodoj tial nomatas Dua, Tria, Kvara kaj Kvina Respubliko de Francio. La kvina respubliko daŭras ĝis la nuntempo.
21426 Davidbauer
21426 Davidbauer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David Lawrence Vigliarolo Bauer, finalisto en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Hunter College High School de Novjorko (Nov-Jorkio Usono).
Niĵegorodskaja (Centra ringo de Moskvo)
Niĵegorodskaja (Нижегородская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Nadija Savĉenko
Nadija SAVĈENKO, (en amaskomunikiloj Nadia Savĉenko; ukraine: Надія Вікторівна Савченко; naskiĝis la 11-an de majo 1981 en Kievo) − ukraina militistino, leŭtenanto, piloto navigisto, parlamentanino al Verĥovna Rada, heroo de Ukrainio.
Ŝia nomo iĝis konata post kiam, en neklarigitaj cirkonstancoj, ŝi ektroviĝis en rusa enketa aresto. Oni ŝin akuzis pri mortigo de rusaj ĵurnalistoj el la grupo de operatoroj de publika radiofonio kaj televido de Rusio la 17-an de junio 2014 apud Luhansko.
Vivo
Nadija Savĉenko jam en la aĝo de 16 jaroj volis esti piloto, sed komence studis ĵurnalismon, ne fininte ĝis volontule iris al armeo, kie soldatservis kiel paraŝutistino. Dum misio en Irako, kiel unusola virino en la ukraina kontingento, ŝi estis pafistino de kirasita transportilo. Post permeso de ministerio finis studojn en Universitato de Aerfortoj en Ĥarkivo. Poste laboris en la 3-a Aviada Regimento en Brodi, flugis kiel navigistino de la bombaviadilo Su-24 kaj surtera helikoptero Mi-24.
Post komenco de bataloj en Donecka Baseno Savĉenko eklibertempis en sia armea unuo kaj aliris al volontula bataliono „Ajdar”, kun kiu ŝi partoprenis batalojn. Junie 2014 estis arestita de por-rusaj ribelantoj dum bataloj en Horlivka. La 8-an de julio oni informis, ke ŝi troviĝas en malliberejo en la rusa urbo Voroneĵ pro akuzo kontribui al morto de du rusaj ĵurnalistoj.
Poste ŝi estis transportita al malliberejo en Moskvo, kie oktobre en Instituto pri Juĝa Psikiatrio estis observata. Defendintoj de Savĉenko metis plendon ĉe Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj pro ŝia aresto.
Aŭguste 2014 ŝi konsentis partopreni parlamentajn balotojn en Ukrainio kaj Julija Timoŝenko anoncis ke post la balotado ŝi estos nomumita delegito al la Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo. Unu tagon post ukrainiaj balotoj juĝejo en Moskvo la 27-an de oktobro plilongigis ŝian areston ĝis la 13-a de februaro 2015. La 19-an de novembro Savĉenko estis oficiale registrita en Kievo kiel parlamentanino al Verĥovna Rada de Ukrainio.
Río Blanco
Río Blanco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Río Blanco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 138. Río Blanco signifas en la hispana Blanka Rivero.
Nadija Savĉenko
Vivo
La 30-an de julio 2015 komenciĝis proceso de Savĉenko. Akuzanto postulis 25 jarojn de gulago. Tuj antaŭ la proceso ŝi estis forveturigita al malliberejo en Novoĉerkassk. La 22-an de marto 2016 estis kondamnita al 22 jaroj de gulago.
Río Blanco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 40018 loĝantojn. El tiuj estis 18811 viroj kaj 21207 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 50 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 9 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 38866 personoj. En la jaro 2000 temis pri 39327, do temis pri kresko / malkresko je 0.24 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 35733 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 560 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30138a.htm
Eŭropa ŝoseo 12
La eŭropa ŝoseo 12 (E 12) estas eŭropa ŝoseo, kiu vojas inter okcidento kaj oriento plejparte tra Finnlando, sed en partoj ankaŭ tra Svedio kaj Norvegio. Ĝi longas 910 kilometrojn, komenciĝas en Mo i Rana en Norvegio kaj finiĝas en Helsinko. En Svedio ĝi ankaŭ nomatas Blå vägen, do "blua vojo", ĉar ĝi sekvas la riveron Ume älv.
Itinero
En Finnlando la ŝoseo sekvas la vojon de la finna ŝtata ŝoseo 3.
Sylvie Bonnet
Sylvie BONNET (naskiĝis la 18-an de aprilo 1948) estas esperanto-aktorino. Ŝi ankaŭ partoprenis en Teatro Esperanto de Parizo kie ŝi prezentis ekzemple la dramon "Juda edzino" de Bertolt Brecht aŭ rolis en la kabareda prezentaĵo La reto de Bukar.
Ilija
Ilija, hungare Illés [ilEŝ], germane Sankt Egidien bei Schemnitz estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
7560 Spudis
7560 Spudis estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Ilija
Situo
Ilija situas laŭ traira flankovojo. Banská Štiavnica troviĝas je 4 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la frua bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266 en latina formo "Sanct Egid". Tiutempe fortikaĵo nomata Szitnya [sitnja] konstruiĝis por defendi la regionajn minejojn. En la 16-a jarcento la fortkaĵestro estis fifama rabisto. Fine en 1547 la Habsburgoj okupis ĝin. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la fortikaĵo detruiĝis. En 1828 loĝis en la setlejo 355 vilaĝanoj en 59 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Illia, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Illés 606 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste jam kiel Krupina al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
7560 Spudis
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo Paul D. Spudis, fakulo pri luna geologio kaj pri la origino kaj evoluo de la luna krusto. Li estas en la scienca direktorato de la Luna kaj Planeda Instituto kaj estro de la scienca teamo por la luna misio Clementine. Li ankaŭ studis la geologion kaj la mekanismon de krateroj sur la.
Ruda (Ghelari)
Ruda (Ghelari) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Brad. En 1910 ĝi havis 781 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 236. Ĝia unua skriba mencio estas en 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Ghelari.
Károly Brocky
BROCKY Károly (Temeŝvaro, 22-an de majo 1807 ‒ Londono, 8-an de julio 1855)  estis hungara pentristo.
Kariero
Brocky komence lernis de Gábor Melegh, poste en Akademio de Belartoj de Vieno, post 1835 li studis en Italujo, ekde 1837 en Parizo. En 1838 li loksidiĝis en Londono. Krome portretoj (reĝino Viktoria; princo Albert ktp..) li pentris mitologitemajn kompoziciojn sub influo de renaskiĝaj majstroj. Sian altarpentraĵon titolotan Kristo kaj la samaria virino li heredigis al la evangelia preĝejo de Eperjes (en 1913 ĝi iĝis viktimo de incendio).
Natalkolonio
Natalkolonio (en angla Colony of Natal) estis Brita kolonio en sudorienta Afriko. Ĝi estis proklamita Brita kolonio la 4an de Majo 1843 post la Brita registaro estis aneksinta la buran Respublikon Natalion, kaj la 31an de Majo 1910 estis kombinita kun tri aliaj kolonioj por formi la Union de Sud-Afriko, kiel unu el ties provincoj. It is now the KwaZulu-Natal province of South Africa.
Konfliktoj kun la Zulua loĝantaro kondukis al la evakuado de Durban, kaj finfine, la Buroj akceptis la britan aneksadon en 1844 sub militista premo. Brita guberniestro estis nomumita por la regiono kaj multaj setlantoj elmigris el Eŭropo kaj el Kabkolonio. Britoj establis sukerkanan industrion en la 1860-aj jaroj. Farmistoj suferis malfacilon por altiring Zuluajn laboristojn por labori en iliaj plantejoj, kaj tiel la Britoj portis milojn da dungitaj laboristoj el Hindio. Kiel rezulto de la importado de hindaj laboristoj, Durban iĝis la hejmo de la plej granda koncentro de Baratanoj ekster Barato.
Saltabarranca
Saltabarranca estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Saltabarranca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 139. Saltabarranca signifas en la hispana Ravinsalto.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5753 loĝantojn. El tiuj estis 2777 viroj kaj 2976 virinoj. La komunumo havas surfacon de 91.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 35 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 32 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6289 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5684, do temis pri kresko / malkresko je -2 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 5117 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 10 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30139a.htm
Burgos (Italio)
Burgos estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Bottidda, Esporlatu kaj Illorai.
3564 Taltibio
3564 Taltibio estas mezgranda, ne tre hela troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la mita greka batalinto Taltibio, heroldo kaj ambasadoro de Agamemno dum la Troja milito.
Steingrímur Jóhann Sigfússon
Steingrímur Jóhann Sigfússon (naskiĝis la ) estas islanda geologiisto kaj politikisto kaj aktuala ministro pri agrikulturo, fiŝkaptado kaj financoj.
Steingrímur estis vicpartiestro de la Popolunuiĝo. Li estis ministro en la lasta registaro al kiu partoprenis la partio.
Kiam la partio malfondiĝis kaj la partianoj grandparte aniĝis en la samtempe fondita Aliancon, Steingrímur estis kunfondinto de la pli maldekstra Maldekstraj verduloj, kies partiestro li estas ekde la fondiĝo en 1999. La partio ricevis ĉ. 9% de la voĉoj en parlamentvoĉdonadoj en 1999 kaj 2003 kaj 14,3% en 2007.
La 1-a de februaro 2009 sia partio kunfondis registaron unuafoje post rezigno de la antaŭa registaro sekvinte la financa krizo en Islando ekde oktobro 2008.
Steingrímur ankaŭ estas fama por siaj piediraj vojaĝoj. Plej memorinde li piediris tra Islando, de la sudokcidenta angulo al la nordorienta angulo, en somero 2005.
Nazaré (Bahia)
Nazaré [nazaree] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 27.274 enloĝantojn en 2010.
Esperanto en Nazaré
Anísio Melhor, direktoro de la lernejo “Clemente Caldas” kaj direktoro de la ĵurnalo “Conservador” fariĝis pioniro de Esperanto-movado en tiu urbo, dank’al serio de artikoloj de lia plumo aperintaj en la menciita gazeto en 1913.
La unuaj semoj ĵetitaj de tiu pioniro atendis dum dek unu jaroj sed la 1-an de januaro 1924 estis fondita “Clube Esperantista de Nazaré”, kies unua estraro estis:
Prezidanto, Lamartine Vieira; Vicprezidanto, Neusa Caldas Figueiredo; 1-a Sekretario, Edla Moreira Oliveira; 2-a Sekretario, Renato Gabriel da Silva; Kasisto, Denizart Moreira; Bibliotekisto, Idalino Queiroz Santana; Propaganda Direktoro, Eduardo Freire.
Kalifornia pipilo
La Kalifornia pipilo, Pipilo crissalis, estas specio de birdoj de la familio de Emberizedoj kaj amerika genro de Pipiloj, kiu enhavas pliajn 7 aŭ 8 speciojn.
Ĝi estas indiĝena de marbordaj regionoj de okcidenta Oregono kaj Kalifornio en Usono al Suda Baja California en Meksiko.
La taksonomio de tiu specio estis pristudata. Je pli alta nivelo, kelkaj fakuloj lokigas la pipilojn en la familion de Fringedoj. Ene de tiu grupo, estis polemiko pri ĉu la distingo inter tiu specio kaj la simila Kanjona pipilo, Pipilo fuscus, estu je specifa aŭ subspecifa nivelo. La du populacioj estas tre izolataj unua disde la dua, kaj la molekula genetiko ŝajne apogas la konsideron de du distingaj specioj ĝis nun. Aliflanke ŝajne estas malmulta distingo inter la populacioj de norda kaj Baja Kalifornio ene de P. crissalis.
Aspekto
La Kalifornia pipilo estas ĝenerale bruna kun helruĝeca subvosto kaj sablokolora aŭ ruĝeckolora strieco en gorĝo. Estas malmulta seksa dimorfismo, ĉar inoj estas iomete pli senkoloraj. Ĝi estas ĉirkaŭ 20–25 cm longa, kaj havas rimarkinde longan voston. Ties aspekto sugestas grandan senmarkan paseron.
Kutimaro
La Kalifornia pipilo manĝas surgrunde aŭ en malalta arbusto kie ĝi preferas varion de semoj kaj kelkajn insektojn. Ĝi estas plej ofte vidata veturanta aŭ manĝanta sole aŭ en paroj ene de miksitaj kunmanĝantaroj.
La alvoko estas metaleca sono ĉink kaj la kanto konsistas el longa ripeteca serio fina per trilado.
Nestoj troviĝas tipe en malaltaj branĉoj aŭ arbustoj el 0'5 al 4 m supergrunde. La nesto estas diketa tasformo farita el bastonetoj, tigoj, herboj kaj haroj. La ino kovas la ovaron de 2 al 4 ovoj sola dum 11 tagoj. Ovodemetado okazas el marto al septembro kaj la ovokonkoj estas iome brilaj kaj palbluece blankecaj kun iome da brunecaj makuletoj koncentre ĉefe en pli larĝa pinto. Elnestiĝo okazas 8 tagoj post eloviĝo.
Jean-Charles Alphand
Jean-Charles Adolphe ALPHAND (naskiĝis en 1817 - mortis en 1891) estis franca inĝeniero. Li partoprenis la vastan renovigon de Parizo fare de la barono Haussmann dum la reĝado de Napoleono la 3-a, inter 1852 kaj 1870, samkiel la inĝeniero Eugène Belgrand kaj la ĝardenisto Jean-Pierre Barillet-Deschamps.
Verkoj
Jean-Charles Alphand interalie kontribuis al la kreado de :
Historia akso de Parizo
La historia akso de Parizo (Axe historique de Paris), aŭ reĝa vojo, estas la nomo de granda kaj longa akso, kiu trapasas la okcidentan parton de Parizo. Ĝi konsistas el larĝa, rekta vojo, kies geografia kaj historia eko estis la palaco Tuileries.
Historio
Kvankam la akso ne estis klare difinita antaŭ 1640 fare de André Le Nôtre (la pejzaĝisto de la kastelo de Versailles), tiun vojon oni jam delonge uzadis, depost la unuaj kapetidaj reĝoj, kiam ili loĝis en la Luvro kaj iris ĉasadi al la arbaro de Saint-Germain-en-Laye.
Trapasitaj monumentoj
Ekde la arko Carrousel, la akso rekte trapasas la placon de la Konkordo kun ĝia obelisko, la avenuon de la Elizeaj Kampoj, la placon Charles de Gaulle, la avenuon Grande Armée kaj la pordon Maillot. En Neuilly-sur-Seine, ĝi plilongiĝas per la avenuo Charles de Gaulle, la ponto de Neuilly kaj trapasas la kvartalon La Défense kun ĝia Granda Arko. La Triumfa Arko de Parizo ankaŭ troviĝas sur la akso, sed ne la piramido de la Luvro.
Deutscher Werkbund
Deutscher Werkbund (Germana Asocio de Metiistoj) estas germana asocio de artistoj, arkitektoj, desegnistoj, kaj industriistoj, establita en 1907. La Werkbund iĝis grava elemento en la disvolvigo de moderna arkitekturo kaj de industria dezajno, partikulare en la posta kreado de la dezajna lernejo Bauhaus. Ĝia dekomenca celo estis establi partnerecon de fabrikantoj kun dezajnistoj por plibonigi la konkurencemon de la germanaj entreprenoj je tutmonda nivelo. La Werkbund estis malpli arta movado ol ŝtat-sponsorita klopodo por integri tradiciajn metiojn kaj industriajn amasproduktadajn teknikojn, por meti Germanion je konkurenceblo kun Anglio kaj Usono. Ties moto Vom Sofakissen zum Städtebau (el sofokusenoj al urbokonstruado) indikas ties altecon de intereso.
Laurac
Laurac estas urbeto en departemento Aude laŭ kiu estas nomita la regioneto Lauragais. Ĝi situas ĉe koordinatoj. Ĝi havas proksime 124 loĝantojn.
Matěj Kopecký
Matěj Kopecký (naskiĝis la 24-an de februaro 1775 en Libčany - mortis la 3-an de julio 1847 en Koloděje nad Lužnicí) estis legenda ĉeĥa pupteatristo. Pro siaj ĉehlingve verkataj teatraĵoj (kaj por infanoj kaj por plenkreskuloj), kiujn li prezentadis kun sia trupo tra bohemia kamparo, li ludis gravan rolon en la periodo de t.n. ĉeĥa nacia renaskiĝo en la 1-a duono de la 19-a jarcento.Laŭstile elirinte el la viva baroka teatra tradicio, bazita sur bezono de forta emocia travivaĵo, li neforviŝeble kontribuis al formado de ĉeĥa popola pupteatra arto kiel specifa kultura fenomeno. La plej tipaj figuroj de liaj fabelaj rakontoj estis doktoro Faŭsto, la ĉeĥa Johano kaj diabloj.
Polucio
Polucio estas nevola elfluo de sperma likvaĵo (nevola ejakulo) dum dormo de junuloj kaj viroj. Polucio ofte estas akompanataj per erotikaj sonĝoj. Polucioj komenciĝas en la adoleskaĝo kaj povas okazi pli malfrue ĝis la komenco de la seksa vivo aŭ post ĝi okaze de seksa abstinenco. Polucio estas fiziologia procezo kaj unu el la elaperigoj de la seksa maturiĝo. La frekvenco de polucioj estas individua por ĉiu homo. En iuj okazoj polucioj povas okazi ĉiunokte kaj eĉ kelkfoje dum nokto.
En mezepoka kristanismo, oni atribuis ĝin al seksumo kun sukuboj, diablinoj, kiuj tentis virojn nokte.
Matěj Kopecký
En la vilaĝo Mirotice en Sudbohemia regiono nuntempe troviĝas malgranda muzeo pri lia vivo kaj agado.
Pieterburen
Pieterburen estas vilaĝo en la nordo de la provinco Groningen, kaj situas en la komunumo De Marne.
En la vilaĝo troviĝas la konata fokovartejo de Lenie 't Hart.
La vilaĝo estas konata startejo por vadopromenantoj.
Lénárd Pál
Lénárd Pál, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Pál Lénárd Imre estis hungara fizikisto matematikisto, politikisto, altlerneja instruisto, membro (koresponda en 1961, ordinara en 1973) de Hungara Scienca Akademio.
Pieterburen
Ĉe la kafejo Het Wapen van Hunsingo komencas (aŭ se oni volas finas) la Pieterpad.
Lénárd Pál
Lénárd Pál naskiĝis la 1925 en Gyoma (nuntempa urboparto de Gyomaendrőd), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lénárd Pál frekventis universitaton Scienca Universitato Péter Pázmány en Budapeŝto. En 1945 li aliĝis al komunistoj. Inter 1950-1953 li plulernis en Moskvo helpe de stipendio. Hejmenveninta li eklaboris en filio de Scienca Akademio nomata Centra Fizika Esplora Instituto. Ekde 1970 li estris ĝin, dume li partoprenis en kreado de esplora atomcentralo. Li longe instruis ankaŭ en la menciita universitato kaj havis diversajn postenojn ankaŭ en la unusola Hungara Socialista Laborista Partio. Li esploris ekzemple la neŭtronojn, solid-statan fizikon kaj magnetojn. Li ricevis premion Kossuth en 1962, inter 1954-2001 ankaŭ aliajn premiojn.
Pieterburen
Fine troviĝas en la vilaĝo botanika hejmĝardeno, nomita: Domiestoen (= la ĝardeno de la pastoro).
Bakoŝ
Bakoŝ (Kisbakos) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Svoboda.
Pieterburen
En la vilaĝo troviĝas gren- kaj senbraniga muelejo, "De Vier Winden" (La Kvar Ventoj), el 1846. La muelejo nuntempe funkcias per volontuloj kaj estas uzata kiel instrumuelejo por la tutlanda "Gilde van Vrijwillige Molenaars" (Gildo de Volontulaj Muelistoj).
Bakoŝ
Situo
Bakoŝ situas sur ebenaĵo fine de sakovojo, laŭ fervojo inter Ĉop-Batjovo.
Historio
La vilaĝo fondiĝis dum erao de Ĉeĥoslovakio en 1927. La komunumo apartenis al Hungario inter 1938-1945 laŭ la unua Arbitracio de Vieno. Ekde 1945 la vilaĝo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis en Bakoŝ 988 loĝantoj, (496 hungaroj).
Eŭropa ŝoseo 15
La eŭropa ŝoseo 15 (E 15) estas eŭropa ŝoseo, kiu vojas de Inverness en Skotlando tra Anglio kaj Francio al Algeciras en Hispanio. La ŝoseo longas 3610 kilometrojn.
Itinero
La ŝoseo inter la urboj Dover en suda Anglio kaj Calais en norda Francio havas truon, kiun plenigas pramŝipaj konektoj tra la Maniko. La Manika Tunelo aŭ Eŭrotunelo ebligas alternativan konekton tra la anglia urbo Folkestone.
Malba Tahan
Ali Iezid Izz-Eduim Ibn Salim Hank Malba TAHAN estis unue pseŭdonimo de Júlio César de Mello e Souza (Queluz, 6-a de majo, 1895 – Recife, 18-an de junio, 1974) kaj poste lia laŭleĝa nomo. Tahan fariĝis ankaŭ familinomo de siaj idoj. Naskiĝis en 1895, mortis en 1974. Li estis brazila verkisto kiu publikiĝis 56 porjunulajn librojn. Lia frato, João Batista de Mello e Souza, estis esperantisto, do kvankam li mem ne parolis Esperanton, li emis al ĝi kaj simpatiis al la afero. En kelkaj de lia verkoj estas rapidaj simpatiaj mencioj al Esperanto kaj esperantistoj. Li eĉ verkis interesan rakonton pri litero Ĥ. Lia plej fama verko estas "O Homem que calculava" (La Homo kiu kalkulis) pri homo kiu povis solvi ian matematikan problemon de sia tempo. Ĝi estas tradukita al pli ol 15 lingvoj. Omaĝe al li, la 6-a de majo estas en Brazilo memortago de matematiko.
Augusto Ferrán
Augusto Ferrán y Forniés (Madrido, 27-a de julio de 1835, - Madrido, 2-a de aprilo de 1880), hispana poeto de la Postromantismo.
Biografio
De riĉaj familioj, kaj de kataluna deveno tra sia patro, Adriano, barcelonano interesita pri pentrarto, kaj de aragona deveno tra sia patrino, Rosa, el Pallaruelo, Provinco Osko. La familia entrepreno konsistis el priormarka ateliero en Madrido. Lia patro elmigris al Havano kaj Augusto faris mezlernejon en la Instituto del Noviciado. Krome li veturis al Germanio (Munkeno, Strasburgo, Heidelberg), kaj Parizo, kio ebligis al li koni la poezion de Heinrich Heine kaj la lieder de Franz Schubert, Felix Mendelssohn-Bartholdy kaj Robert Schumann. En 1859 lia patrino mortis kaj revenis al Madrido; tie li kreis revuon, El Sábado, cele disvastigi la ĝermanan lirikon, kiu malmulte daŭris; tamen tio ebligis al li koni kaj amikiĝi kun la felietonisto Julio Nombela. Kun tiu li fondis alian mallongdaŭran revuon, Las Artes y las Letras. En 1860 li veturis al Parizo kun Nombela, sed tie li malriĉiĝis kaj devis reveni al Madrido, kie Nombela prezentis al li sian amikon Gustavo Adolfo Bécquer, kun kiu li amikiĝis. Fine de 1861 El Museo Universal publikigis liajn Traducciones e imitaciones del poeta alemán Enrique Heine (tradukoj kaj imitoj de H. Heine) kaj kelkajn ties kantojn en sia Almanaque de 1863. Li iĝis redaktoro en El Semanario Popular, kiu iĝis platformo por la disvastigo de Heine en Hispanion.
En 1861 jam estis aperinta lia libro La soledad (soleco), en kies unua parto reproduktis kelkajn popolajn kantojn de la tradicia liriko dum en la dua parto li komponis originalaĵojn, imitante lian stilon kaj inspiron. Oni traktas temojn kiaj la serĉo de soleco por fuĝi el malamika mondo, la malo inter riĉaj kaj malriĉaj, la tempopaso, la ekzistadisma angoro kaj amo. Tiu libro ricevis favoran kritikon fare de Gustavo Adolfo Bécquer, kiu estis aldonita kiel enkonduko en postaj eldonoj. Oni kreis tiele kun Antonio de Trueba kaj ties Libro de los cantares de 1852, kaj Eulogio Florentino Sanz, ankaŭ tradukisto de Heine, kaj lia amiko Gustavo Adolfo Bécquer, poezion popolisman heredanta el Heinrich Heine. Tiu tendenco elfluos en la novpopolismo de la Generacio de la 27.
Pasis parton de 1863 en la Monaĥejo de Veruela, kiun li estis vizitinta en antaŭaj okazoj. Dum iu tempo li loĝis en Alcoi, kie li redaktoris la Diario de Alcoy (1865-1866), sed poste revenis al la ĉefurbo, eble por kunlabori en La Ilustración de Madrid, kiu en 1868, revolucia jaro, kiu redaktoris Bécquer. Post ties morto li laboris en la postmorta eldono de liaj Obras (verkoj, 1871) kun Ramón Rodríguez Correa kaj Narciso Campillo. Samjare aperis lia dua libro, La pereza (pigro), kiu enhavas la antaŭan kun kelkaj forigoj, kaj diversajn artikolojn.
En 1872 aŭ 1873 li elmigris al Ĉilio, kie li dediĉis sin al komerco de libroj kaj, laŭ Nombela, edziĝis. Tuj post sia reveno, en januaro de 1878 la alkoholismo de la poeto devigis lin eniri en frenezulejo de Karabanĉelo (Madrido), kie li mortis la 2an de aprilo de 1880 kiam li estis 45jaraĝaj.
La poezxio de Ferrán alproksimiĝis al la parola stilo. Oni postulas intimisman aŭ simple sentimentalan enhavon apogita sur valoroj de mallongeco kaj sugesto. Tiu tendenco estos sekvata de poetoj tiom gravaj kiom Bécquer, Machado aŭ Juan Ramón Jiménez.
En prozo li publikigis tradukojn el la germana kaj kelkajn legendojn. Liaj tradukoj de Heine aperis en El Museo Universal (1861), en El Eco del País (1865) kaj en La Ilustración Española y Americana (1873). En tiuj li ofte uzas samajn kombinojn de sepsilabajn kaj dekunusilabajn versojn kiujn uzis ankaŭ Bécquer. Li tradukis ankaŭ la faman ankondukon de Heine al la traduko de la Don Quijote. Pri legendoj, "Una inspiración alemana" (germana inspiro) priskribas la historion de la sinsekvaj malsukcesaj amoj de poeto, kiu rifuĝiĝas en la memoro kaj pripensas memmortigon. En "El puñal" (la ponardo) rakontas la fondon mitan de la monaĥejo de Veruela. En "La fuente de Montal" (fonto de M) oni malkovras murdon mirakle danke al fonto.
Bassel Ĥartabil
Bassel Ĥartabil (باسل خرطبيل), ankaŭ konata kiel Bassel Safadi (باسل صفدي), (22 majo 1981, Damasko – 3 oktobro 2015) estis palestina-siria libera programisto. En 15 marto 2012, unujara datreveno de la siria enlanda milito, li estis arestita de la siria registaro kaj transportita al Adria Malliberejo en Damasko. Inter tiam kaj 3 oktobro 2015, li estis sendita al nekonata loko, verŝajne por esti juĝata de milita kortumo. Je 7 oktobro 2015, Human Rights Watch kaj 30 aliaj homrajtaj organizoj publikigis leteron postulante la diskonigon de la loko de Ĥartabil. Je 11 novembro 2015, laŭ onidiroj, Ĥartabil estis sekrete mortkondamnita. Aŭguste 2017, lia edzino konigis ĉe Facebook, ke Ĥartabil estis murdita de la siria reĝimo tuj post lia malapero en 2015.
Ĥartabil naskiĝis en Damasko kaj kreskis en Sirio, kie li fakiĝis pri programado de libera programoj. Li estis la teknologia direktoro (CTO) kaj kunfondinto de la kunlabora esplorada firmao Aiki Lab kaj estis CTO de Al-Aous, eldona kaj esplora instituto pri arĥeologiaj sciencoj kaj artoj en Sirio. Li estis projektestro de Creative Commons Sirio, kaj kontribuis al Mozilla Firefox, Vikipedio, Openclipart kaj Fabricatorz. Oni agnoskas lin pro "malfermo de la interreto en Sirio kaj pligrandigo de interretaliro kaj kono al sirianoj".
La Alta Kanto de la Amo
La Alta Kanto de la Amo  estas 38-paĝa libreto, originale en Esperanto verkita de Teodor Jung. Ĝi aperis en 1927 ĉe Heroldo de Esperanto en Horrem (Kolonjo). Ĝi estas reeldonita en 1928.
Rekantita laŭ malnova legendo. premiita per la Natura floro ĉe la 12-aj Int. Floraj Ludoj; En 1929 ĝi estis Kronita verko de la Akademio.
Kalisto la 2-a
Kalisto la 2-a aŭ Kaliksto la 2-a, latine (latine Callistus Secundus, naskonome Guido dei Conti di Borgogna, Gvido el Grafoj de Burgonjo; naskiĝis en Quingey, ĉirkaŭ la jaro 1060, mortis en Romo, la 13-an de decembro 1124) estis la 162-a papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1119. Li oficis ĝis sia morto, dum 5 jaroj, 10 monatoj kaj 12 tagoj.
Kalisto estis filo de Grafo Vilhelmo la 1-a de Burgonjo kaj frato de Stefano la 1-a el Mâcon kaj krome parenco de diversaj nobeldevenaj kaj regantaj familioj inter kiuj Arduino de Ivreo kaj la reĝino Berta de Obertenghi.
En 1088 Gvido estis enoficigita episkopo de Vienne. Tie li entreprenis reformon precipe atentiĝante pri la afero investituroj kaj rigide defendante la prerogativojn de la Eklezio en la elekto de episkopoj, sed, kiel papo, Kalisto la 2-a sintenis preta internegoci kompromison kun la imperiestro Henriko la 5-a.
Kiam en marto de 1120, kiel papo, eniris Romon, Kalisto provokis la fuĝon de la kontraŭpapo Gregorio la 8-a kiu rifuĝiĝis en Sutri, tie restante ĝis aprilo de 1121 kiam la armeo de Kalisto sieĝis la urbon ĝis kiam la tieaj civitanoj decidis transdoni la kontraŭpon al Kalisto. la prizonulo estis kondukita al Romo kaj enkarcerigita en Septizonium, kaj aliloke por fine morti en Salerno.
La 23-an de septembro Kalisto interkonsentis kun la imperiestro Henriko la 5-a akordon kiu poste estos nomata Konkordato de Worms, per kiu estis establitaj reciprokaj rajtoj, de la Eklezio kaj Imperio, rilate investituroj. Inter la papaj intertraktantoj ĉeestis ankaŭ la estonta papo Honorio la 2-a.
En marto 1123 papo Kalisto la 2-a ekcelebris la unuan sesion de la Unua Laterana Koncilio. En tiu koncilio li deklarigis nelicaj la geedziĝoj de kalotikaj pastroj edziĝintaj post la ordiniĝo dum tiuj edziĝintaj antaŭ la ordiniĝo povis restadi en la aminzorgado. Tiu dekreto estos konfirmita en la Dua Laterana Koncilio celebrita sub papo Inocento la 2-a. Krome estis rekondamnita la Simonio kaj rekonfermita la indulgenco por la partoprenantoj en la Krucmilito.
Dum lia papado estis sanktoproklamitaj sankta Davido el Menevia (1120) kaj sankta Konrado, episkopo de Konstanco (1123).
False oni atribuis al li la aŭtorecon de la Codex Calixtinus. Ĉar Kalisto la 2-a distingis la sanktejon de Kompostela per iuj privilegioj, tie kreiĝis dokumento por ke restu spuro de la privilegiado,kaj tial naskiĝis tiu kodekso.
Aliaj projektoj
Commons Vikiquote
Andreas Mavroyiannis
Andreas D MAVROYIANNIS (Moderna greka: Ανδρέας Δ. Μαυρογιάννης; naskiĝis la 20-an de julio 1956) estas kipra diplomato kaj politikisto, kiu antaŭe servis kiel Ambasadoro al la Unuiĝintaj Nacioj, krom pluraj aliaj diplomatiaj postenoj.
Mavroyiannis servis en la registaroj de Nicos Anastasiades kaj Demetris Christofias. Li estis la intertraktanto de la plimulta grekkipra komunumo en la Kipraj reunuigaj paroladoj inter 2015 kaj 2017 kaj en 2012 servis kiel vic-ministro por eŭropaj aferoj. Li estas ankaŭ la eksa kipra reprezentanto al la Eŭropa Unio.
En la 2023 Cypriot prezidenta balotado, li kuris kiel sendependa kandidato subtenita de la Progresa Partio de la Laboranta Popolo (AKEL) kaj Generacia Ŝanĝo. En la unua raŭndo li gajnis 30% el la voĉdonoj kaj kvalifikis al la dua raŭndo. Li perdis en la dua rondo al Nikos Christodoulides, ricevis 48.08% el la voĉdonoj, dum Christodoulides ricevis 51.92% el la voĉdonoj.
Maksimiliano la 2-a Emanuelo (Bavario)
Maksimiliano la 2-a Emanuelo de Bavario, plena nomo ''Maximilian II. Emanuel Ludwig Maria Joseph Kajetan Anton Nikolaus Franz Ignatz Felix'', mallonge Max Emanuel (naskiĝis la en Munkeno, mortis la  samloke), el la dinastio Wittelsbach estis de 1679 ĝis 1706 kaj ekde 1714 ĝis 1726 duko de Supra kaj Malsupra Bavario kaj Supra Palatinato kaj princo-elektisto de la Sankta Romia Imperio, kaj ankaŭ de 1692 ĝis 1706 guberniestro  de la Hispana Nederlando.
Maks Emanuel naskiĝis kiel unua filo de princo-elektisto Ferdinando Maria kaj lia edzino Henrieta Adelaida de Savojo (filino de Viktoro-Amadeo la 1-a de Savojo) en la rezideja urbo Munkeno. Lia patrino poste ricevis donace – kiel danko por la longe atendita nasko de tronheredonto – la monon por konstruigi Palacon Nymphenburg, kiun ŝia filo multe plivastigis.
Post la morto de lia patro, en 1679 Maks Emanuel ekregis kiel princo-elektisto kaj modernigis la bavaran armeon laŭ franca ekzemplo.
(...)
<!--
Kaisertreue und Erfolge im Türkenkrieg
Sein noch von seinem Vater angehäufter Staatsschatz machte ihn sowohl für Kaiser Leopold I. als auch für den französischen König Ludwig XIV. interessant. Er schlug sich zunächst auf die Seite des habsburgischen Kaisers, weil er sich dadurch größere Vorteile versprach und besiegelte diesen Bund durch Heirat mit dessen Tochter Maria Antonia.
In der Außenpolitik veränderte Max Emanuel den Kurs Bayerns: Sein Vater, Kurfürst Ferdinand Maria, war noch bemüht, Bayern aus den Auseinandersetzungen der Großmächte herauszuhalten. Max Emanuel hingegen griff offensiv in die europäische Politik ein. Als die Türken im Großen Türkenkrieg 1683 Wien belagerten, kam der bayerische Kurfürst dem Kaiser militärisch zu Hilfe. Mit bayerischer Beteiligung gelang es, Wien von den Türken zu befreien. Durch große Tapferkeit erwarb sich Max Emanuel den Ruf eines herausragenden Feldherrn. Nach der Erstürmung Belgrads 1688 wurde der „Blaue König“ - wie er wegen seiner blauen Uniform genannt wurde - als Türkenbezwinger in ganz Europa bekannt und es erfolgte die Ernennung zum Generalissimus und Ritter des Ordens vom Goldenen Vlies durch den Kaiser.
Großmachtträume und Niedergang im Spanischem Erbfolgerkrieg
König Karl II. von Spanien setzte in Ermangelung eines eigenen Sohnes den Sohn Max Emanuels, Kurprinz Joseph Ferdinand, zum Universalerben des spanischen Weltreichs ein. Dessen früher Tod 1699, dessen Ursache nie geklärt werden konnte (in Versailles etwa hieß es, durch Gift aus Wien herbeigeführt), bedeutete eine Katastrophe für die ehrgeizigen Aufstiegspläne Max Emanuels.
Károly Ziegler
Károly Ziegler
Maksimiliano la 2-a Emanuelo (Bavario)
Großmachtträume und Niedergang im Spanischem Erbfolgerkrieg
Als im letzten Testament Karls II. überraschend ein Enkel Ludwigs XIV. zum Alleinerben ernannt wurde, kam es 1701 zum Spanischen Erbfolgekrieg. Diesmal schlug sich der Kurfürst auf die französische Seite. Am 13. August 1704 standen sich in der Schlacht von Höchstädt über 100.000 Soldaten gegenüber, von denen rund 25.000 starben oder verwundet wurden. Frankreich und das verbündete Bayern verloren diese erste und entscheidende Schlacht des Spanischen Erbfolgekriegs. Als direkte Folge musste Max Emanuel ins Exil; 1706 wurde über ihn und seinen Bruder Joseph Clemens, den Kölner Kurfürsten, die Reichsacht verhängt. Bayern wurde von Österreich besetzt. Der Leidensdruck der Bevölkerung entlud sich in einem Aufstand, der 1705 in der „Sendlinger Mordweihnacht“ sowie bei Aidenbach niedergeschlagen wurde.
Zweite Regierungsära in Bayern als Blüte für Kunst und Kultur
Erst 1715 endete das lange, blutige Ringen um das spanische Erbe, das nun doch geteilt wurde. Max Emanuel konnte als Kurfürst nach Bayern zurückkehren. Es folgten etwas ruhigere Jahre. Sein grosser Traum die Erhebung zum König ging allerdings nicht in Erfüllung. Dies schmerzte ihn um so mehr da andere deutschen Fürsten zur gleichen Zeit Königskronen erhielten (Sachsen-Polen 1697, Preussen 1701 und Hannover 1714 als englische Könige)
In seiner verbleibenden Zeit nahm er den während des Krieges eingestellten Bau des „neuen Schlosses Schleißheim“ wieder auf und ließ das Schloss Fürstenried erbauen. Auch als Kunstsammler war Max Emanuel tätig: so kaufte er für 90.000 brabantische Gulden 101 Gemälde, davon alleine zwölf Werke von Peter Paul Rubens, die heute den Grundstock der Alten Pinakothek bilden. Für seine Hofmusik bezog er die Instrumente unter anderem vom französischen Hoflieferanten Naust in Paris.
Als Zeichen der Versöhnung mit den Habsburgern, verheiratete er seinen Sohn Karl Albrecht 1722 mit der Kaisertochter Maria Amalie.
1726 starb der „blaue Kurfürst“ und wurde in der Theatinerkirche zu München beigesetzt.
Ehen und Nachkommen
thumb|200px|[[Maria Antonia von Österreich, erste Gemahlin von Kurfürst Max Emanuel]] thumb|right|200px|Grab von Maximilian II. Emanuel Kurfürst Max Emanuel heiratete am 15. Juli 1685 in Wien die Erzherzogin Maria Antonia von Österreich (1669-1692), Tochter des Kaisers Leopold I. und seiner Gattin, der Infantin Margarita Teresa von Spanien. Aus der Ehe gingen drei Kinder hervor:
Er verlobte sich im März 1693 mit der Prinzessin Leopoldine Eleonore von der Pfalz (1679-1693), sie starb drei Wochen später.
In zweiter Ehe heiratete er am 12. Januar 1695 in Wesel die Prinzessin Therese Kunigunde von Polen (1676-1730), Tochter von König Johann III. Sobieski von Polen und seiner Gattin Marie Kasimire Luise de la Grange. Aus der Ehe gingen zehn Kinder hervor:
Eksteraj ligiloj
-->
Emmy T. Karácsony
Biografio
Emmy T. Karácsony finis la mezlernejon en Koloĵvaro en la knabinlernejo de De Gerando Antónia (1914). En la 1920-aj jaroj ŝi studis pentron en privatlernejo de Ferenc Ács, poste en Baia Mare ŝi studis ĉe János Thorma kaj János Krizsán. Kelkfoje ŝi kontribuis poemojn kaj prozojn. Ŝi edziniĝis dufoje.
San Andrés Tenejapan
San Andrés Tenejapan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Andrés Tenejapan. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 140.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2488 loĝantojn. El tiuj estis 1208 viroj kaj 1280 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 47 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 6 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 1777 personoj. En la jaro 2000 temis pri 2214, do temis pri kresko / malkresko je 4.5 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 1882 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1746 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Becherbach
Becherbach havas diversajn signifojn:
16199 Rozenblyum
16199 Rozenblyum estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Nikita Rozenblyum, finaliston en 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Nikita estis lernanto ĉe la Stuyvesant High School de Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
Feromono
la feromonoj estas kemiaj substancoj ege aktivaj emisiitaj de bestoj aŭ plantoj, por transmeti informojn al anoj de la sama specio kaj modifii iliajn kondutojn aŭ fiziologiojn. Pro ilia informtransdona funkcio ili apartenas al la kategorio de signalkemiaĵoj.
La unua kemie priskribata feromono estas la bombikolo, fare la germana kemiisto Adolf F. Butenandt (1903-1995) en 1959. Oni scias nun produkti sintezajn feromonojn.
Ĉe la mamuloj aŭ reptilioj, ili estas ricevitaj per organo tiel nomata vomero-naza organo. La insektoj uzas la gustajn organojn de iliaj antenoj.
La feromonoj estas kompareblaj al la hormonoj, sed, male al la klasikaj hormonoj (adrenalino, serotonino...), sekreciiata fare de endokrinaj glandoj kaj agantaj ene de la organismo, la feromonoj estas produktaj fare de eksokrinaj glandoj aŭ ekskreciataj (urino, ŝvito, fekaĵoj...).
Ili povas esti vaporivaj kaj ricevataj per flaro, aŭ per kontakto kaj gusto (ĉe la insektoj).
Estas pruvita ke feromonoj ankaŭ efikas ĉe la Homo.
18596 Superbus
18596 Superbus estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Tarkvinio la Orgojla (latine : Lucius Tarquinius Superbus, reĝis -534 – -509, mortis en -495) sepa kaj lasta reĝo de Romio. Li metis sub la domino de Romio multenombrajn urbojn de la regiono Latio.
Fokovartejo
Fokovartejo estas institucio en kiu oni dumtempe prizorgas malsanajn, malfortiĝintajn kaj sursabliĝintajn fokojn.
Ofte oni trovas junajn ordinarajn fokojn (Phoca vitulina) aŭ grizfokojn (Halichoerus grypus) la t.n. "plorantoj". Ĉi tiuj ofte grave malfortiĝintaj bestetoj estas nutrataj en la vartejo kaj pretigataj por reiri al la maro.
La plej konata vartejo estas Zeehondencrèche Pieterburen en Pieterburen en Nederlando. Ĉar fokoj longtempe estis grave endanĝerigitaj, Lenie 't Hart ekde 1971 helpas malsanajn kaj malfortiĝintajn fokojn. En la vartejo oni, krom la prizorgado de la bestoj, donas informojn pri la medio kaj minacoj kiel fiŝretoj kaj plasto.
Baria benzoato
Baria benzoato aŭ baria fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la bariaj saloj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj baria hidroksido. Baria benzoato estas senkolora aŭ blanka, senodora solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Baria benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al baria grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 bariatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Premsonĝo
Premsonĝo (laŭ PIV koŝmaro) estas timiga kaj malagrabla sonĝo. Kutime ĝi estadas dum periodo de dormo kun rapidaj movoj de okuloj. Ankaŭ pro premsonĝo la korpo de la dormanto povas pli forte moviĝi ol dum aliaj dormaj fazoj.
Ĝis la fino de la 18-a jarcento oni opiniis ke premsonĝoj estas pro demonoj, kiuj sidas sur la dormantoj.
La vorto povas uziĝi ankaŭ metafore por priskribi teruran situacion.
Křištín
Křištín estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 7 km sudoriente de Klatovy en ties eksklavo. Tra la vilaĝo traflus rojo Srbický potok. Estas ĉi tie registritaj 26 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Křištín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,58 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Saturnrenkonta asteroido
[[Dosiero:Orbites definition.png|dekstra|eta|300px|
Difinoj de la orbitoj : la flava cirklo figuras la orbiton de Saturno, la ruĝa elipso figuras la orbiton de la asteroido.]]
Saturnrenkonta asteroido estas asteroido, kies orbito trairas aŭ tanĝas tiun de Saturno. Plejparte el ili, se ne ĉiuj, estas Centaŭroj.