cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pontifikaj Universitatoj
Tial la Pontifikaj Universitatoj estas juraj personoj publikaj kanone starigitaj kaj estas normataj de la libro III de Codex Iuris Canonici pritraktanta pri “De Ecclesia munere docendi” (kanono 815).
Ĉiu pontifika universitato funkcias en sia strukturo per akademiaj aŭtoritatoj, Kolegio de la docentoj kiu karakteriziĝas per internacieco de siaj komponantoj per kiu ekzaltiĝas la tutmonda inspiro de la pontifika instruado, la Akademia Senato, Oficialaro. Patrono de la ateneo estas la Granda Kanceliero; ne povas manki do Rektoro, Dekanoj de la fakultatoj, Institutestroj, el kiuj kune konstituiĝas la “Akademiaj Aŭtoritatoj”. La akademia docentaro establiĝas per Fakultatestroj, Dekanoj, Profesoroj stabilaj, Profesoroj emeritaj, stabiligitaj, ŝarĝitaj, invititaj, kaj plue per Asistantoj ordinaraj aŭ volontaj aŭ liberaj. La oficialaro, male, estas prezidita de la Ĝenerala Sekretario.
La juĝadoj de ekzamenpartoj kaj finaj provoj estas esprimitaj en “tridekdekonoj” aŭ “naŭdekdekonoj” kiuj siavice esprimas la jenajn kvalifikojn: PROBATUS (aprobita), BENE PROBATUS (bone aprobita), KUM LAUDE PROBATUS (kun laŭdo aprobita), PROBATUS MAGNA CUM LAUDO (kun granda laŭdo aprobita), SUMMA CUM LAUDO (kun plej granda laŭdo).
Akademiaj gradoj
Kiel aliaj Teologia teologiaj fakultatoj, la Pontifikaj Universitatoj dividas la studojn per tri cikloj: la unua, tempodaŭre malsama, kiu ĉe la fino oni akiras “Bakalaŭron”, la dua asignas “Licencion“ kaj fine la tria magistrigas per “Doktorigo”. La ciklodaŭro varias laŭ ne egalaj statusoj de la diversaj pontifikaj universitatoj.
En Italio la akademiaj gradoj pri teologio kaj pri aliaj ekleziaj sciencobjektoj, interkonsentitaj inter la Partoj, akiritaj ĉe la fakultatoj aprobitaj de la Sankta Seĝo, agnoskeblas ĉe la ŝtato laŭ la sencoj de la artikolo 10/II de la leĝo 25 de marto 1985 n. 21 (G.U). Tamen ankoraŭ ne estas leĝfaritaj la dispozicioj celantaj apriore starigi la egaligojn kun la akademiaj titoloj liveritaj de la italaj universitatoj. Ne eblas, tial, laŭleĝe koherigi la titolojn de la du universitataj sistemoj: fakte, en Italio, la ofta ŝanĝiĝo de la statustabeloj igas kompleksa la egaligprocedon kiu postulas ĉiukaze la intervenon de la kompetenta ŝtata ministerio. .
Studentoj
Ĉe la Pontifikaj Universitatoj estas akceptitaj studentoj el la tuta mondo, klerikoj kaj laikuloj kaj, foje, pro specialaj kaj motivitaj permesoj, ankaŭ nekristanoj. Kiel, ĉe diversaj universitatoj, studentoj divideblaj inter “ordinaraj” (kun deviga ĉeesto al la kursoj), eksterordinaraj (kiuj aŭ ne celas la akademiajn gradojn, kaj “gastaj” laŭkurse). Estas ĉiam postulita la kono de iu fremda internacia lingvo kaj, en iuj fakultatoj, ankaŭ la kono de la greka kaj latina.
Katolikaj Universitatoj
Temas pri universitataj institucioj kiuj havas agnoskon de “jura personeco laŭ publika juro” laŭnorme de juraj sistemoj de la koncernaj ŝtatoj kie ili havas juran sidejon, sed kiuj bezonas apartan agnoskon de la kompetenta eklezia aŭtoritato. Ili, do, jure malsamas de tiuj Pontifikaj instancoj kiuj dependas nur de la Sankta Seĝo. La kanona juro preskribas, ke la kompetenta eklezia episkopa konferenco aŭ la koncerna episkopo ekzercu siajn devon kaj rajton aktivadi por ke statutoj kaj docentaro liveru instruaĵojn laŭ la katolikaj principoj kaj estu efikaj ankaŭ per morala konduto.
Krome la kanono 808 preskribas, ke “neniu universitato, kvankam efektive katolika, sin distingu per la titolo “Katolika Universitato”, se ne post la konsento de la kompetenta eklezia aŭtoritato”.
Kutime en la Katolikaj Universitatoj ofertas liberan aliron por ĉiuj petantaj studentoj. Inter la fakultatoj ĉiam elstaras ankaŭ la Priteologia Fakultato. Estara ekzemplo de tiaj universitatoj estas la "Università Cattolica del Sacro Cuore" de Milano.
Tiaj universitatoj tra la landoj de la mondo estas ĉirkaŭ iuj centoj.
Se utilas, laŭ la ĝenerala tabelo, distingi la Pontifikajn Universitatojn el tiuj simple Katolikaj, plej utilas distingi tiujn lastajn el tiuj kreitaj de la ekleziaj aŭtoritatoj tra la jarcentoj: inter tiuj ĉi alkalkuleblas preskaŭ ĉiujn la enokcidentaj Universitatoj.
Pontifikaj Universitataj kaj Institutoj de Superaj Studoj
Pontifikaj Universitatoj
Institutoj de Superaj Studoj (laŭ la kanono 814)
Nacia Liberala Partio (Germanio)
La Nacia Libera partio (germane Nationalliberale Partei (NLP) estis politika partio en la Germana Imperio. ĝi estis establita en 1867 kaj ekzistis ĝis 1918.
La Nacia Libera Partio estiĝis post disiĝo de la Germana Progresa Partio en 1866. Je alvoko de 15 membroj de la Pogresa Partio kaj 9 membroj de la maldekstra Germana Centra Partio (Centrum) en septembro de 1866, estiĝis la unua frakcio de la Nacia Libera Partio la 17-an de novembro 1866 en la Prusa parlamento. La frakcio havis 19 membrojn, inter ili Heinrich von Hennig, Karl Twesten, Eduard Lasker, Friedrich Hammacher kaj aliaj.
Programo
Kerno de la partia programo estis la nacia unuigo per militistaj metodoj je ideoj de Otto von Bismarck, parlamenta kaj konstitucia jurŝtato kaj transformigo de la Germana Imperio al moderna industria ŝtato.
19-a jarcento
Post fondiĝo de la Germana Imperio, la Nacia Libera Partio atingis 30,2 % en la elektoj de 1871 kaj iĝis plej forta frakcio de Reichstag.
La partio atingis en la elektoj de 1912 nur 13,6 %, dum la unua mondmilito forte apogis la militajn klopodojn. Post la novembra revolucio (1918), la partio disfalis, la maldekstruloj aliĝis al la Germana Demokrata Partio (DDP), la dekstruloj al la Germannacia Popolpartio (DNVP).
Plimulto de la partio fondis - kun gvido de Gustav Stresemann - la Germanan Popolan Partion (Deutsche Volkspartei) (DVP), kiu ofte estis membro de la registaro, dum la Vejmara Respubliko.
Reprezentantoj
Gvidaj reprezentantoj de la partio estis Rudolf von Bennigsen, Johannes von Miquel, Ludwig Bamberger, Eduard Lasker, Friedrich Hammacher, Gustav Haarmann, Arthur Johnson Hobrecht, August Metz kaj Friedrich Oetker en Hesio kaj en prusa provinco Hesio-Nasaŭo, Karl Twesten kaj Hans Victor von Unruh en la 19-a jarcento, Ernst Bassermann, Robert Friedberg kaj Gustav Stresemann ĝis disiĝo de la partio.
Guillermo Valencia
Malgraŭ lia intensa politika aktivado, lia famo kuŝas, antaŭ ĉio, en lia literatura laboro. Liaj poezioj valoris al li aperi en elstara loko inter la reprezentantoj de la modernismo kolombia. Kvankam en liaj verkoj aperas formoj uzataj de la dekadentismo, lia stilo povas kvalifikiĝi pli bone kiel parnasa, ĉar la verkisto, per sia akuta imagopovo, fantasia kreivo kaj plena regado de la lingvo, presentiĝas kiel bardo de la formo, sen ke tio implicu ke lia laboro estu manka de enhavo. Aliflanke, malgraŭ ke li lasis sin influi de la francaj simbolistoj, lia humanisma formiĝo kaj lia ŝato al la klasikuloj restigis lin savita de la fermeco kaj la mallumo de la koncepto kaj permesis al li sin difini kiel versfaranto inteligenta ,eĉ populara, ene de la plej pura literatura tradicio hispanlingva.
Li gajnis famon en la hispanamerika literatura mondo per siaj unuaj poeziaj kompiloj «seriozaj»: Poesías (Poezioj) (1898), Ritos (Ritoj) (1914) kaj Poemas (Poemoj) (1917). Inter liaj plej konataj verkoj povas citiĝi En el circo (En la cirko), Los camellos (La kameloj) kaj San Antonio y el centauro (Sankta Antonio kaj la centaŭro), potencaj verkoj, de la vira poezio, plena de plastikeco. Lia simbola poezio, heredita de lia latina spirito restas reflektata en Las cigüeñas blancas (La blankaj cikonioj) kaj lia socia penso en Anarkos. Li preparis ankaŭ bonegan tradukon de ĉinaj poemoj: Catay (1929). Lia plej populara verko estas, eble, la kadenca kaj eŭritma Canto a Popayán (Kanto al Popajano). Kiam mortis tiu notinda bardo, unu el la plej elstaraj de la kolombia Parnaso, lia lando konservis tritagan funebron kaj levis monumenton por eternigi lian memoron.
Interkonsento pri Biologia Diverseco
La Interkonsento pri Biologia Diverseco (Convention on Biological Diversity mallongigite CBD, konata neformale kiel la Biodiverseco-Interkonsento) estas internacia laŭleĝe deviga traktato kiu estis kontraktita dum kongreso en Rio-de-Ĵanejro la 5-an de junio 1992. Tiu interkonsento havas tri ĉefajn celojn: En aliaj vortoj, ĝia celo estas disvolvi naciajn strategiojn por la konservado kaj daŭrigebla uzo de biologia diverseco. Ĝi ofte estas vidita kiel la ŝlosilo-dokumento koncerne daŭripovon. La kongreso estis malfermita por subskribo ĉe la Tero Pintkunveno en Rio-de-Ĵanejro la 5-an de junio 1992 kaj ratifita la 29-an de decembro 1993. 2010 estis la Internacia Jaro de la Biodiverseco. La Sekretariejo de la Biodiverseco Interkonsento estis la fokuso por la Internacia Jaro de la Biodiverseco.
Dum la Deka Konferenco de Partioj (angla mallongigo : COP10) de la Biodiverseco Interkonsento en oktobro 2010 en Nagojo (Japanio), la Nagoja Protokolo estis aprobita. La 22-an de decembro 2010, la Unuiĝintaj Nacioj deklaris la periodon ekde 2011 ĝis 2020 kiel la UN-Jardekon pri Biodiverseco. Ĝi, do, sekvis rekomendojn de la subskribintoj dum COP10 en Nagojo en oktobro 2010.
Pri la Interkonsento
La Interkonsento agnoskis por la unua fojo en internacia juro ke la konservado de biodiverseco estas "komuna koncerno de la homaro" kaj estas integrita parto de la evoluado. La Interkonsento kovras ĉiujn ekosistemojn, speciojn, kaj genetikajn resursojn. Ĝi ligas tradiciajn konservadoklopodojn al la ekonomia celo de daŭrigebla uzado de biologiaj resursoj. Ĝi fiksas principojn por la justa kaj aprobinda disdonado de la avantaĝoj ekestiĝantaj de la uzo de genetikaj resursoj, precipe tiuj destinitaj por komerca uzo. Ĝi ankaŭ kovras la rapide disetendiĝantan kampon de biotekniko tra sia Kartagena Protokolo pri Biosekureco alparolante teknologian evoluigon kaj translokigon, profito-disdonadon kaj biosekurecajn temojn. Grave, la Interkonsento laŭleĝe ligas; landoj ("partioj") kiuj subskribas ĝin havas devon efektivigi ĝiajn kondiĉojn.
La Interkonsento memorigas decidantojn ke krudmaterialoj ne estas senfinaj kaj starigas filozofion de daŭrigebla uzo. Dum pasintaj konservado klopodoj estis direktitaj al protektado de specialaj specioj kaj vivejoj, la Interkonsento agnoskas ke ekosistemoj, specioj kaj genoj devas esti uzitaj por la avantaĝo de homoj. Tamen, tio devus esti ne tiele farita kaj ne tiel rapide ke ĝi je longa tempospaco kondukas al malkresko de biodiverseco.
La Interkonsento ankaŭ ofertas decidantokonsiladon bazitan sur la principo de antaŭzorgo kiu kie ekzistas minaco de signifa redukto aŭ perdo de biodiverseco, manko de plena scienca certeco ne devis esti utiligita kiel kialo de prokrastado de iniciatoj eviti aŭ minimumigi tian minacon.
La Interkonsento agnoskas ke grandaj investoj estas postulataj por konservi la biodiversecon. Ĝi argumentas, aliflanke, ke konservado enspeze alportos al ni signifajn mediajn, ekonomiajn kaj sociajn avantaĝojn.
La Interkonsento volus forigi iajn formojn de geo-inĝenierado.
Temoj de la Interkonsento
Iom el la multaj temoj traktitaj de la Interkonsento inkludas:
Kartagena protokolo
La Kartagena Protokolo pri Biosekureco de la Interkonsento, ankaŭ konata kiel la Biosekureco Protokolo, estis adoptita en januaro 2000. La Biosekureco Protokolo celas protekton de la biodiverseco de la potencaj riskoj prezentitaj per vivantaj modifitaj organismoj rezultiĝantaj el moderna biotekniko.
La Biosekureco Protokolo komprenigas ke produktoj de novaj teknologioj devas esti bazitaj sur la antaŭzorga principo kaj permesi al evoluigantaj nacioj balanciĝon de popola sano kaj ekonomiaj avantaĝoj. Ĝi ekzemple toleras ke lando malpermesas importadon de genetike modifita organismo se ĝi sentas ke ekzistas ne sufiĉe da scienca provo ke la produkto estas sekura. Ĝi ankaŭ postulas ke eksportistoj etikedu sendaĵojn kiuj entenas genetike ŝanĝitajn krudvarojn kiel ekzemple maizo aŭ kotono.
La postulita nombro da 50 ratifikintaj landoj estis atingita en majo 2003. Laŭ la kondiĉoj de sia artikolo 37, la Protokolo validiĝis la 11-an de septembro 2003.
Tutmonda strategio por planto-konservado
En aprilo 2002, la partioj de la UN CBD adoptis la rekomendojn de la Gran Canaria Deklaracio alvokante por Tutmonda Planta Konservado Strategio, kaj adoptis dekses-punktan planon celante bremsi la rapidecon de planto-malaperoj tra la mondo antaŭ 2010.
Partioj
193 - Afganio, Albanio, Alĝerio, Angolo, Antigvo-Barbudo, Argentino, Armenio, Aŭstralio, Aŭstrio, Azerbajĝano, Bahamoj, Barato, Barejno, Bangladeŝo, Barbado, Belgio, Belizo, Belorusio, Benino, Birmo, Bolivio, Bosnio kaj Hercegovino, Bocvano, Brazilio, Britio, Brunejo, Bulgario, Burkino, Burundo, Butano, Centr-Afrika Respubliko, Ĉado, Ĉilio, Ĉinio, Demokratia Respubliko Kongo, Ebur-Bordo, Ĉeĥio, Danio, Dominiko, Domingo, Ekvadoro, Egiptio, Ekvatora Gvineo, Eritreo, Estonio, Etiopio, Eŭropa Unio, Federacio de Mikronezio, Fiĝio, Filipinoj, Francio, Gabono, Gambio, Germanio, Ganao, Grekio, Grenado, Ĝibutio, Gvatemalo, Gvineo, Gvineo Bisaŭa, Gujano, Haitio, Hispanio, Honduro, Hungario, Islando, Indonezio, Irano, Irako, Irlando, Israelo, Italio, Jamajko, Japanio, Jemeno, Jordanio, Kabo-Verdo,Kamboĝo, Kameruno, Kanado, Kartvelio, Kataro, Kazaĥio, Kenjo, Kipro, Kirgizio, Kiribato, Kolombio, Komoroj, Kostariko, Kroatio, Kubo, Kukinsuloj, Kuvajto, Laoso, Latvio, Libano, Lesoto, Liberio, Libio, Liĥtenŝtejno, Litovio, Luksemburgo, Makedonio, Madagaskaro, Malavio, Malajzio, Maldivoj, Malio, Malto, Marŝala Insularo, Maŭritanio, Maŭricio, Meksiko, Moldavo, Monako, Mongolio, Montenegro, Maroko, Mozambiko, Namibio, Nauro, Nepalo, Nederlando, Nikaragvo, Niĝero, Niĝerio, Niuo, Nord-Koreio, Norvegio, Novzelando, Omano, Orienta Timoro, Pakistano, Palaŭo, Panamo, Papuo-Novgvineo, Paragvajo, Peruo, Polio, Portugalio, Respubliko Kongo, Ruando, Rumanio, Rusio, Samoo, Sankta-Kito kaj Neviso, Sankta Lucio, Sankta Vincento kaj la Grenadinoj, San-Marino, Sao-Tomeo kaj Principeo, Sauda Arabio, Sejŝeloj, Senegalo, Serbio, Sieraleono, Singapuro, Salomonoj, Salvadoro, Sirio, Slovakio, Slovenio, Somalio, Srilanko, Sud-Afriko, Sud-Koreio, Sudano, Suomio, Surinamo, Svazilando, Svedio, Svisio, Taĝikio, Tanzanio, Tajio, Togolando, Tongo, Trinidado kaj Tobago, Tunizio, Turkio, Turkmenio, Tuvalo, Ugando, Ukrainio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Urugvajo, Uzbekio, Vanuatuo, Venezuelo, Vjetnamio, Zambio, Zimbabvo.
Ne-partioj
Andoro, Apostola Seĝo kaj Usono. Usono subskribis, sed ne ratifis la traktaton.
Internaciaj societoj starigitaj de la Interkonsento
La Konferenco de la Partioj (angla mallongigo : COP) estas la estraro de la Interkonsento. Ĝi konsistas el ĉiuj registaroj (kaj regionaj ekonomiaj integriĝo-organizaĵoj) kiuj ratifis la traktaton. Tiu plej alta aŭtoritato pridiskutas la atingitan progreson sub la Interkonsento, identigas novajn prioritatojn, kaj preparas laborplanojn por la membroj. La COP ankaŭ povas fari amendojn al la Interkonsento, krei fakulajn konsilajn societojn, revizii progresoraportojn de membronacioj, kaj kunlabori kun aliaj internaciaj organizaĵoj kaj interkonsentoj.
La Konferenco de la Partioj uzas kompetentecon kaj subtenon de pluraj aliaj societoj kiuj estas starigitaj fare de la Interkonsento. Aldone al komisionoj aŭ mekanismoj starigitaj sur ad hoc bazo, du ĉefaj organoj estas:
Sekretariejo : La CBD-Sekretariejo estas establita en Montrealo kaj ĝi funkcias sub la Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj. Ĝiaj ĉefaj taskoj estas aranĝi renkontiĝojn, redakti skizodokumentojn, helpi membroregistarojn en la efektivigo de la laboroprogramo, kunlabori kun aliaj internaciaj organizaĵoj, kolekti kaj disvastigi informojn.
Subtena societo por Scienca, Teknika kaj Teknologia Konsilo (angla mallongigo : SBSTTA) : La SBSTTA estas komisiono kiu konsistas el fakuloj de membro-registaroj kompetentaj en signifaj kampoj. Ĝi ludas ŝlosilan rolon en farado de rekomendoj al la COP pri sciencaj kaj teknikaj temoj.
La 13-a renkontiĝo de la Subtena societo por Scienca, Teknika kaj Teknologia Konsilo ( SBSTTA-13 ) okazis ekde la 18-a ĝis la 22-a de februaro 2008 ĉe la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (FAO) en Romo, Italio. SBSTTA-13-delegitoj renkontiĝas en la Komisiono de la Tutaĵo en la mateno por pretigi kaj adopti rekomendojn koncerne la enprofundiĝo de la labor-programoj pri agrikultura kaj arbara biodiversecoj kaj pri la vidpunkto de SBSTTA por la konsidero de novaj kaj elmergiĝantaj temoj.
Oni kunvenis en la posttagmezo por adopti rekomendojn pri biodiverseco de landinternaj akvoamasoj, mara biodiverseco, invadaj specioj kaj biodiverseco kaj klimata ŝanĝo. La nuna direktanto de la SBSTTA estas Dr-o Asghar Mohammadi Fazel.
Naciaj Biodiverseco-Strategioj kaj Agado-Planoj
La plej multaj el la partioj establis Naciajn Biodiverseco-Strategiojn kaj Agado-Planojn ( NBSAP ) por efektivigi la Interkonsenton. Ekzemple, Britio, Novzelando kaj Tanzanio aranĝis kompleksajn respondojn por konservi individuajn speciojn kaj specifajn vivejojn. Usono, subskribinto kiu ankoraŭ ne ratifis la traktaton, produktis unu el la plej ĝisfundaj efektivigo-programoj tra speciorestarigaj programoj kaj aliaj mekanismoj jam ekzistantaj en la usona specio-konservado.
Singapuro ankaŭ estas redaktinta detalan Nacian Biodiverseco-Strategion kaj Agado-Planon. La Nacia Biodiverseco Centro de Singapuro reprezentas Singapuron en la Interkonsento pri Biologia Diverseco.
Naciaj raportoj
Laŭ artikolo 26 el la traktato, la partioj ellaboras naciajn raportojn pri la stato de efektivigo de la Interkonsento.
Administra sekretario al la Interkonsento
La hodiaŭa administra sekretario estas Dr-o Ahmed Djoghlaf, kiu akceptis tiun funkcion la 3-an de januaro 2006.
Michael Praetorius
Michael PRAETORIUS (verŝajne naskiĝis la 15-an de februaro, 1571, mortis la 15-an de februaro, 1621) estis germana komponisto kaj verkisto pri muziko. Li estis unu de la plej fekundaj kaj diverstalentaj komponistoj de sia tempo, kaj estis speciale signifoplena en la evoluado de muzikaj formoj bazitaj sur Protestanta himnoj.
Li naskiĝis en Creuzburg kaj studis en Torgau, Frankfurt an der Oder kaj Zerbst. Li estis orgenisto ĉe la Marienkirche en Frankfurt, poste laboranta ĉe la korto en Wolfenbüttel kiel orgenisto kaj (ekde 1604) orĥestestro. De 1613 ĝis 1616 li laboris ĉe la Saksa korto en Dresdeno, kie li elmetiĝis al la plej malfrua Italia muziko, inkluzivanta la poliĥorajn verkojn de la Venecia Skolo. Lia postveninta evoluado de la formo de la ĥorala koncerto, speciale la poliĥora vario, rezultis rekte el lia familiareco kun la muziko de tiaj Venecianoj kiel Giovanni GABRIELI.
Li estis eksterordinare fekunda komponisto. Liaj verkoj montras la influon de samtempuloj Samuel Scheidt kaj Heinrich Schütz kaj ankaŭ la Italianoj. Liaj verkoj inkluzivas la naŭ volumoj Musae sioniae (1605-10), kolekton de pli ol mil ĥoralaj kaj kantaj aranĝadoj, multajn aliajn verkojn por la Lutera kirko, kaj kolekton de instrumentaj dancoj. Terpsichore estas lia sola travivanta sekula verko. Lia trivoluma traktaĵo Syntagma musicum (1614-20) estas detala teksto pri samtempulaj muzikaj proceduroj kaj muzikaj instrumentoj, kaj estas grava dokumento en muzikologio, orgenologio kaj la kampo de aŭtentika ludado.
9375 Omodaka
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toshihiro Omodaka, profesoro pri radioastronomio ĉe la Universitato de Kagoŝima kaj senlaca defendanto de la instruo pri astronomio.
(16208) 2000 CL52
(16208) 2000 CL52 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(6297) 1988 VZ1
(6297) 1988 VZ1 estas asteroido de la asteroida zono, kies orbita ebeno estas klinita nur de ĉ. unu kvarono de grado rilate al la ekliptiko.
Beinheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio, kies orienta rando troveblas borde de la Rejno kaj do lime al Germanio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
2092 Sumiana
2092 Sumiana estas asteroido de la asteroida zono, ano, laŭ giaj orbitaj elementoj, de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo derivas de tiu de la urbo Sumio, ĉefurbo de la Sumia provinco en Ukrainio.
Blublanka muŝkaptulo
La Blublanka muŝkaptulo, Cyanoptila cyanomelana estas migranta birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas monotipa, tio estas la ununura specio de la genro. Ili reproduktiĝas en Japanio, Koreio kaj en partoj de Ĉinio kaj Rusio. Ili vintrumas en Sudorienta Azio, ĉefe en Vjetnamio, Kamboĝo, Tajlando, Sumatro kaj Borneo.
La Blublanka muŝkaptulo estas iom simila al aligenra Bluflanka muŝkaptulo, Ficedula superciliaris, je tio ke kombinas bluajn suprajn partojn kun blankaj subaj partoj, sed anstataŭ klare markitaj bluaj flankoj, tiu ĉi specio montras tre brilbluajn gorĝon kaj supran bruston, kiu estas limigita de tre klare markata rekta bordo kun la suba brusto kiu estas tre blanka same kiel la ventro. En vizaĝo kaj flugiloj estas nigrecaj aŭ pli malhelbluaj nuancoj. La bluaj koloroj nomigas la specion en la latina scienca nomo kie la radiko "kianos" el la antikva greka aperas kaj en la genro kaj en la specio, dum en Esperanto pli klaras la kombino inter la du ĉefaj koloroj. La beko estas mallonga kaj akrapinta kiel ĉe plejparto de Muŝkaptuledoj.
21451 Fisher
21451 Fisher estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita biologiisto kaj statistikisto Ronald Aylmer Fisher (1904–1962), diplomigita de la Universitato de Kembriĝo. Komence interesita pri biologiaj eksperimentoj, li faris gravajn kontribuojn pri la statistika signifo, analizo de la varianco, takso de la parametroj kaj planado de eksperimentoj.
Belokamennaja (Centra ringo de Moskvo)
Belokamennaja (Белокаменная) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
10410 Yangguanghua
10410 Yangguanghua estas malgranda kaj hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kemia inĝeniero kaj instruisto Yang Guanghua (ĉine 杨光华, 1923 – 2006), Li estis unu el la fondintoj de la inĝenierarto pri kaj procezoj de traktado de la nafto kaj inaŭguris la altan instruadon en la kampo de la nafto. Li estis prezidento de la Ĉina Universitato pri Nafto (中国石油大学).
Ciumani
Ciumani (en la hungara lingvo Gyergyócsomafalva [djerdjoĉomafalva]) estas komunumo en la Baseno Djerdjo proksime de la rivero Mureș nordokcidente de Gheorgheni.
La komunumo Ciumani konsistas nur el la sideja vilaĝo.
Loĝantaro
Gyergyócsomafalva havis en 1910 3 917 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 4 817 (hungaroj).
Historio
Gyergyócsomafalva datiĝas unue en 1567. Gyergyócsomafalva disiĝis de Joseni en 1750. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Gyergyócsomafalva apartenis al Hungario (Csík). En somero de la jaro 1907 Béla Bartók kolektis 27 popolmelodiojn en la komunumo.
Poienari
Poienari (poenarj) (hungare: Halmágymező) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sebiş administracie apartenanta al komunumo Hălmagiu. En 1910 ĝi havis 469 loĝantojn (rumanoj), en 1992 270. Ĝia unua skriba mencio estas en 1760. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Villaralto
Villaralto estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 23 km2 kie loĝas 1356 geloĝantoj, do loĝdenso estas 59,0 loĝ./km2. Villaralto situas je 80 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1356 geloĝantoj de la municipo Villaralto estas 684 inoj kaj 672 viroj. En la 23-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 1356 geloĝantoj, kaj neniu loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 10, 4 inoj kaj 6 viroj, kaj mortis 18, 6 inoj kaj 12 viroj. Tiel la natura kresko estis -8 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 627 homoj (46.2%).
Supraśl (rivero)
La alfluantoj de Supraśl estas, inter aliaj, Sokołda, Płoska, Dzierniakówka, Pilnica, Biała, Czarna, Grzybówka kaj Słoja.
Krty
Krty (Gerten) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono sur nura okcidenta rando de tiuj ĉi tutaĵoj, proksimume tri kilometrojn okcidente de Jesenice kaj 21 kilometrojn en la sama direkto de Rakovník. Vivas ĉi tie. Tra la municipo kondukas fervojlinio 161 Rakovník – Bečov nad Teplou kun haltejo Krty.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Lugaignac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Luganhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Magdolna Tompa
Magdolna TOMPA rumania hungara bibliografino, tradukistino. Ŝi naskiĝis en Ĉikŝomjo la 3-an de aŭgusto 1939. Ŝi estas nevino de redaktoro, deklamisto Dénes György.
Kariero
Madolna Tompa vivis plejpatre en Kluĵo. Ŝi akiris diplomon pri historio en UBB de Kluĵo kaj ŝi estis dungito de Akademio Biblioteko de Kluĵo de 1966. Inter 1968 kaj 1998 ŝi prilaboris la malnovan bibliotekon de Blaj (kvazaŭ 35 000 volumoj), kiu enhavas librojn en rumana, hungara, latina, germana, helena, kaj en orientaj lingvoj.
Cristian
Cristian havas diversajn signifojn:
Papiruso Edwin Smith
La Papiro aŭ Papiruso Edwin Smith estas antikvegipta medicina teksto, nomita laŭ la komercisto kiu aĉetis ĝin en 1862, kaj la plej antikva konata kirurgia traktaĵo pri traŭmato. Tiu dokumento, kiu povis esti manlibro de militista kirurgio, priskribas 48 okazojn de vundoj, frakturoj, dislokigoj kaj tumoroj. Ĝi datas el la 16a–17a dinastioj de la Dua Meza Periodo de Antikva Egipto, ĉirkaŭ 1600 a.K. La papiruso Edwin Smith estas unika inter la kvar ĉefaj medicinaj ekzistantaj papirusoj kiuj ankoraŭ survivas nuntempe. Dum aliaj papiroj, kiaj la Papiruso Ebers kaj la Londona Medicina Papiruso, estas medicinaj tekstoj bazitaj sur magio, la Papiruso Edwin Smith prezentas racian kaj sciencan alproksimiĝon al medicino en antikva Egipto, en kiu medicino kaj magio ne konfliktas. Magio estus hegemonia kiam la okazoj de malsanoj estas mistera, kiel ĉe internaj malsanoj.
Gondija
Gondija, marate गोंदिया estas urbego, ankaŭ municipo en meza parto de federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. La loknomo signifas la lokan popoleton.
Geografio
Gondija troviĝas en alto 300 metrojn super la marnivelo. Seoni troviĝas 109, Nagpur 121, Rajpuro 152, Ĉandrapur 191, Ramagundam 310, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 818, Kolkato 851, tutlanda ĉefurbo Delhio 852 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Gondija havis populacion de. La legopovo estas 93%.
Historio
Dum brita rego en Hindio la granda malsatkatastrofo de 1876-1878 disponigis ŝancon por la konstruado de fervoja interligo en tiu regiono. Gondija stacidomo estis kreita laŭ tiu interligo en 1888. La fervojo alportis komercon, kiu faris prosperon. La magistrato estis establita en 1920.
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la marata lingvo.
Religioj
En Gondija vivas majoritate hinduoj 76%, krome minoritate budhanoj 14%, islamanoj 7,5%, sikoj, ĝainistoj kaj kristanoj malpli ol po 1%.
Klimato
En Gondija jare pluvas po 1271 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro pli ofte pluvas (pro la musono). La meza ĉiujara temperaturo varias inter 20-34 °C.
Trafiko
Al Gondija kuras po 4 vojoj kaj fervojaj linioj. La flughaveno situas 12 kilometrojn de la urbocentro kaj estis konstruita en 1942. Proksime ne ekzistas alia flughaveno.
Camuy
Camuy - prononco - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo, okcidente de Hatillo kaj Arecibo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kvankam rekte ĉe la maro, la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Naha
Naha (那覇 ) estas ĉefurbo de la japana gubernio Okinavo. La moderna urbo estis fondita la 20-an de majo 1921, sed jam antaŭe temis pri la plej grava kaj la plej loĝata urbo en la Rjukju-insularo. Ekde la komenco de la 15-a jarcento ĝis la jaro 1879 ĝi estis ĉefurbo de la Rjukju-reĝlando.
Naha situas sur bordo de la Sudĉina Maro, en la suda parto de la Okinava (ĉef)insulo, kiu estas parto de la Okinavaj insuloj kaj la plej granda insulo en la Rjukju-insularo.
Naha estas la politika, ekonomia kaj eduka centro de la gubernio Okinavo. En la pasinteco ĝi estis ankaŭ la religia centro de la Rjukju-dinastio.
Fine de la dua mondmilito ĝi estis preskaŭ tute detruita dum la tielnomata batalo de Okinavo.
Lieskovany
Lieskovany, hungare Leszkovány [leskovAnj], germane Steckensdorf/Haseldorf estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Lieskovany situas laŭ maldekstra bordo de Hornád, laŭ traira flankovojo. Spišská Nová Ves troviĝas je 3 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1277 en formo "Lescoch". En 1787 loĝis tie 116 vilaĝanoj en 18 domoj, en 1828 129 vilaĝanoj en 18 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Leszkovány 188 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Igló, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ĝis 1990 la municipo funkciis en Spišská Nová Ves. En 2001 vivis en Lieskovany 239 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Catherine Trautmann
Catherine Trautmann (naskiĝis la 15-an de januaro 1951 en Strasburgo; denaska nomo: Argence) estas franca politikistino, membro de la socialista partio.
Ŝi estis urbestrino de Strasburgo inter 1989 kaj 2001. Inter 1997 kaj 2000 ŝi estis franca ministrino pri kulturo. Inter 1989 kaj 1997 ŝi estis parlamentanino de la Eŭropa Unio; ekde 2004 ŝi denove membras en la Eŭropa Parlamento, kie ŝi nun estas vicprezidantino de la komisiono pri industrio, esplorado kaj energio.
Esperanto
Kiel ministrino pri kulturo s-ino Trautmann agnoskigis Esperanton kiel lingvon kadre de la leĝo pri aŭdvidaj komunikiloj kaj televido. En intervjuo pri Esperanto ŝi diris, ke "gravas, ke tiu lingvo estu alirebla". Ŝi konstatis, ke Esperanto-parolantoj estas tre atentemaj pri la eŭropa kaj internacia klimato.
Friedrichswerth
Friedrichswerth estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la tiam novkreita komunumo Nessetal. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 474 loĝantojn.
Feromagneta substanco
Feromagnetoj estas substancoj, en kiuj je temperaturoj malpli altaj ol difinita krita valoro (t.n. Curie-temperaturo) ekzistas ordigitaj magnetaj momantoj de atomoj kaj jonoj (en nemetalaj kristaloj) aŭ de komunaj elektronoj (en metaloj).
Ekzemploj de feromagnetoj
El ĉiuj kemiaj elementoj feromagnetaj estas nur fero, kobalto kaj nikelo (3d-metaloj) kaj kelkaj raraj teroj: gadolinio, terbio, disprozio, holmio kaj erbio.
Tabelo 1. Feromagnetaj elementoj
Alojoj, kiuj konsistas aŭ enhavas tiujn elementojn ankaŭ ofte estas feromagnetaj. Ankaŭ ekzistas feromagnetaj alojoj de elementoj, kiuj per si mem estas neferomagnetaj. Ekzemplo de tiuj estas alojoj de kromo kaj mangano kun aliaj metaloj (t.n. alojoj de Heusler): Krome, feromagnetajn ecojn havas kelkaj aliaj ekzotikaj alojoj kiel ZrZn2 kaj ZrxM1-xZn2 (kie М estas Ti, Y, Nb aŭ Hf), Au4V, Sc3In kaj kelkaj alojoj de aktinoidoj (ekz. UH3).
Blanka sileno
Blanka sileno, latine Silene latifolia, Silene pratensis aǔ Silene alba, estas herbo el familio Kariofilacoj. Ĝi povas atingi altecon de 1 m; la floroj, kiuj estas unuseksaj - temas pri dioika planto -, havas blankajn petalojn. Tiu sufiĉe ofta planto kreskas apud vojoj, heĝoj kaj kampoj en granda parto de Eŭropo kaj Azio, inkluzive de mediteraneaj regionoj.
(10411) 1997 XO11
(10411) 1997 XO11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Esperanto per rekta metodo
Esperanto per rekta metodo estas Esperanta lernolibro eldonita en 2007 fare de la aŭtoro Stano Marček. Ĝi estis verkita en Esperanto kaj estas tradukita en 38 lingvojn (stato: majo 2016). La lernolibro instruas Esperanton laŭ la rekta metodo.
Ĝi enhavas 22 lecionojn. Ĝi ekzistas eĉ en la latina lingvo: jam en la 1934-a jaro aperis ''Cursus Completus Esperanti. Latinlingva Esperanto-kurso'', verkita fare de Jakobo Bianchini (S. Vito al Tagliamento).
El intervjuo por la revuo Esperantista Vegetarano 1/2022, farita de Russ Williams:
Probable multaj Esperantistoj rekonas vin ĉefe pro via Esperanto-instruado kaj la populara lernolibro "Esperanto per rekta metodo". Kiam kaj kiel vi fariĝis tiel aktiva pri Esperanto-instruado? Via lernolibro ekzistas en dekoj da tradukoj; ĉu vi aktive serĉas tradukistojn en specifajn lingvojn, aŭ ĉu tradukemuloj sin proponas?
(6303) 1989 EL2
(6303) 1989 EL2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Yosa Buson
YOSA Buson (与謝蕪村) (1716 1784) estas la dua grandmajstro de hajko apud Bashō. Post la morto de Bashō, lia skolo descendis en vulgarecon. Sed Buson laboris por revivigi la povon de hajko kaj renko, per revenigi la valorojn de Bashō.
Buson rigardiĝas kiel unu el la plej grandaj majstroj de hajgao (kombinaĵo de pentraĵo kaj hajko), kaj liaj hajkoj ofte havas pentristan sentumon. Fakte, oni konsideris lin pli kiel pentristo ol kiel hajkisto, ĝis la laboro de Masaoka Shiki por revivigi la hajkon dum la Mejĵia epoko plialtigis lian reputacion kiel hajkisto.
Jen kelkaj hajkoj de Buson, tradukitaj de Miyamoto Masao, elprenite de la Hajka antologio:
Kun ruĝ' petala
mumeaj floroj falas —
fekaĵ' ĉevala.
Lun' oriente,
kaj la sun' okcidente.
— kolzkamp' etende.
Printempo foras
hezite kaj hezite —
sakuroj floras.
Mrlínek
Mrlínek estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Batzendorf
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
La Teatra Korbo
La Teatra Korbo, subtitolita senpretenda babilado, estas 112-paĝa novelaro verkita de Julio Baghy kaj publikigita en la jaro 1934 en Lejdeno fare de la Geamikoj de l' Aŭtoro.
Li Naixi tradukis kaj publikigis ĝin ĉinlingve.
Enhavo
Tiu ĉi libro enhavas rememoraĵojn jam ekde la juneco kaj konfesojn pri la homo kaj verkisto; ĝi kontribuas multajn interesajn detalojn ankaŭ al la esperantista kariero de Baghy.
Koncilio de Pizo
La koncilio de Pizo estis romkatolika koncilio kunvenigita en Pizo (Italio) en 1409. Ĝi celis solvi la grandan okcidentan skismon, kiu jam daŭris de pluraj jaroj.
Pli kaj pli evidentiĝis, ke nur koncilio kapablus haltigi la skismon, konforme al la tria solvo proponita de la universitato de Parizo. Al la koncilio de Pizo partoprenis 24 kardinaloj (14 romaj kardinaloj kaj 10 avinjonaj), 300 eminentaj ekleziuloj kaj ambasadaroj el la tuta kristanujo.
Tiutempe, la kontraŭpapo Benedikto la 13-a ankoraŭ estis papo de Avinjono, dum Gregorio la 12-a estis la roma papo depost 1406. La du pontifikoj konsentis nur pri unu temo : la kontraŭleĝeco de la koncilio.
La koncilianoj kunveniĝis inter marto kaj aŭgusto : ili interkonsentis pri radikalaj decidoj, akuzis la papojn pri herezo kaj sorĉarto, kaj asignis ilin antaŭ la koncilio. La du papoj rifuzis iri al Pizo : unu fuĝis al Aragono kaj la alia al la regiono de Napolo, dum plejmultaj kardinaloj ĉesis subteni ilin. La koncilio do decidis eksigi ilin kaj elektis novan papon, Aleksandron la 5-an (antaŭe ĉefepiskopo de Milano).
Tamen ne antaŭ la sekva koncilio de Konstanco finfine solviĝis la problemo de la okcidenta skismo.
2093 Genichesk
2093 Genichesk estas asteroido de la asteroida zono, ano, laŭ giaj orbitaj elementoj, de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Heniĉesk (cirile : Геническ) en Ĥersona provinco, naska loko de la malkovrintino.
Pescari (Arad)
Pescari [peskarj] (hungare: Holdmézes) estas vilaĝo en Rumanio orientnordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Gurahonț. En 1910 ĝi havis 608 loĝantojn (rumanoj), en 1992 357. Ĝia unua skriba mencio estas el 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
(18612) 1998 CK3
(18612) 1998 CK3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Thialf
Stadiono Thialf en Heerenveen estas la plej grava (kovrita) sketejo de Nederlando, kaj havis i.a. ĝis 2018 la plej rapida malaltlanda kurejo de la mondo. La komplekso antaŭ ĉio estas konata pro la longkura sketado, glacihokeoklubo la Heerenveen Flyers kaj mallongkura sketadoklubo Shorttrack Club Thialf (SCT). La nomo Thialf estas derivita de Thialfi, la rapidpieda servisto de Thor, la germana dio de la tondro.
Perdo
Perdo estas
Kiel malo de la koncepto de perdo konsideriĝas trovo (hazarda ekhavo de io) respektive akiro (cela, konscia ekhavo de io). En ludo aŭ konkuro, perdo - ekvivalente al "malvenko" - estas la malo de venko.
Perdigi koresponde signifas fari, ke iu perdu ("Vi perdigas al mi la tempon, la paciencon"), kaj perdiĝi koresponde signifas fariĝi perdita ("La letero perdiĝis en la poŝto"B).
Juro
En jura vidpunkto atentindas, ke la perdo de objekto ne aŭtomate signifas perdon de la posedo pri ĝi. Kontraste al la konscia forĵeto de objekto, kiu signifas rezignon pri la posedo, perdita objekto principe ankoraŭ apartenas al la posedanto, kiu povas pledi rericevon, kiam iu trovas la aĵon kaj la posedanto povas iel pruvi sian posedon pri ĝi.
Ekonomiko
En ekonomiko, perdo estas la malo de gajno kaj profito, do egalas al la vortoj "malgajno" kaj "malprofito". En kazo de perdo la investo en projekton pli grandas ol la rikolto el ĝi.
Psikologio
El la vidpunkto de psikologio, perdo kutime ligiĝas al bedaŭro aŭ eĉ funebro - do aparte forta sento de bedaŭro en la kazo de morto de amata homo (aŭ eventuale ankaŭ de amata besto). Pro la daŭra ŝanĝiĝo de la vivaj cirkonstancoj, pro sia korpa aŭ psika evoluo, pro ŝanĝoj sociaj, politikaj aŭ ekonomiaj, la homo seninterrompe spertas perdon de
Komence tamen ankaŭ aperas novaj travivaĵoj, kiuj povas porti novan materiajn kaj nemateriajn valoraĵojn. Aparte en forte bedaŭrataj situacioj de grandaj perdoj tial gravas unuflanke permesi la funebron kaj aliflanke subteni la esperon pri la multaj novaj aspektoj de la plua vivo.
Armea lingvouzo
En la lingvaĵo de armeoj, "homaj perdoj" estas eŭfemismo por la mortigo de nesoldatoj kaj por la malhavo de luktopretaj soldatoj post batalo aŭ milito - pro mortigo, vundo aŭ malliberigo de soldatoj fare de la malamika armeo, sed ankaŭ per dizerto. Aldone perdita batalo povas signifi "materiajn perdojn", do detruon de armeaj kaj nearmaj objektoj, kaj "teritoriajn perdojn", do la malhavon de antaŭe posedita tereno.
Biologio
Pri vivo de endanĝeritaj specioj estas grava la koncepto de perdo de habitato aŭ habitatperdo, kiu malbonigas la situacion de tiaj specioj pro malpliiĝo de la koncerna habitato, ekzemple senarbarigo en preciza geografia areo: insulo, valo ktp.
Občina Tabor
Loko, priskribo
La norda parto de la lando situas en la malaltaj teroj de la Bolska Rivero. Estas alteco de ĉirkaŭ 300 m. Tamen, sude ĝi leviĝas al la montoj kie la alteco atingas pli ol 1200 m. (Monto Črni estas 1205 msm).
La apudaj municipoj estas: Občina Braslovče en la nordo, Občina Prebold oriente, Občina Trbovlje kaj Občina Zagorje ob Savi sude kaj Občina Vransko okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 7 vilaĝoj:
Črni Vrh, Kapla, Tabor, Loke, Miklavž pri Taboru, Ojstriška vas, Pondor.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:184_x501004.5_y120030_s13_b4
Miklós Borsos
BORSOS Miklós (mikloe:ŝ borŝoŝ) estis hungara skulptisto, medalisto. Li naskiĝis en Sibio la 13-an de aŭgusto 1906 kaj mortis la 27-an de januaro 1990 en Budapeŝto.
Kariero
Lia patro estis naskita en Gyergyócsomafalva kaj li estis horloĝisto en Sibio. Miklós Borsos kontraŭ la volo de patro en 1922 iris urbon Győr, (Hungario) por pristudis arton. Komence li prilernis pentroarton, kaj en 1928 li faris studvojaĝon en Florenco (Italio). En 1933 li decidis iĝi skulptisto. Inter 1946 kaj 1960 li estis profesoro en la Industriarta Altlernejo en Budapeŝto. En 1957 li ricevis premion Kossuth.
Hugenotoj
Hugenoto, Huguenots, estas la nomo de la francaj protestantoj ekde la dua duono de la 16-a jarcento. La kalvinismo disvastiĝis ĉefe en la sudfranciaj urboj, kie jam havis radikojn de la kontraŭfeŭdaj, herezaj movadoj (kataroj, valdenanoj). Post kiam la hugenotoj persekutiĝis en la laŭ feŭdismaj regantoj katolikaj regionoj de suda Francio kaj norda Italio, multaj el ili fuĝis nordorienten al iuj germanlingvaj feŭdismaj ŝtatoj, kies regantoj decidiĝis favore al protestantismo, havis plejparte luteranajn civitanojn, sed emis ankaŭ doni azilon al aliaj protestantismaj fuĝintoj. Ekzemple la regnoj Prusio en la nordoriento de nuna Germanio, Virtembergo kaj Hesio-Darmstadt en la centra sudokcidento de la nuna lando akceptis multajn hugenotojn - multaj setlis en la prusiaj urboj Berlino kaj Potsdamo, en la prusiaj urboj Mannheim kaj Pforzheim, kaj en la hesiaj urboj borde kaj sude de la rivero Majno, precipe en Offenbach kaj Hanau (la e-lingvaj artikoloj pri la hesiaj komunumoj Neu-Isenburg kaj Ober-Ramstadt donas pliajn detalojn pri la historio de la lokaj valdanoj kaj hugenotoj).
Grandega pritema muzeo troviĝas en Bad Karlshafen, la t.n. Hugenota muzeo germana.
Etimologio
La vorto devenas origine de la germana Eidgenosse, sinomimo por civitano de la Svisa Konfederacio (kiu fondiĝis per ĵuro = Eid de ĉiu kunveninta (samland)ano, kamarado = Genosse), kie Kalvino povis libere propagandi sian ismon.
daŭrigota / daŭriginda
Ruĝa nazuo
La ruĝa nazuo aŭ alinome sudamerika ruĝnaza koatio (Nasua nasua) estas specio en la ordo karnomanĝuloj (Carnivora), en familio procionedoj (Procyonidae), en genro nazuoj.
Vivejo
Ĝi vivas en Sudameriko, sude de Kolombio kaj Venezuelo ĝis Urugvajo kaj norda Argentino.
Aspekto
Ĝi longas 41-67 centimetrojn ĝis la vostobazo, la vosto mem longas 32-70 centimetrojn. Ĝi pezas 3,5 ĝis 6 kilogramojn. Ĝia hararo varias de la ruĝ-bruna ĝis la griza, la ventro estas hela, la kruroj nigraj, la vosto nige ringumita. Ĝia kapo estas longeta, la oreloj mallongaj. Ĝia karaktero estas la longa, movema nazo. Ĉirkaŭ la nazo oni povas vidi blankan koloron, sed tio ne estas tiom larĝa ol ĉe la blanknaza koatio.
Konduto
Ĝi estas proksima parenco de la prociono (Procyon lotor), ĝia vivo do diferencas de tiu. La ruĝnaza koatio vivas ĉefe en arbaroj, ĝi lerte moviĝas sur la arboj kaj surgrunde. Ĝi ŝatas la arbarajn randojn kaj akceptas ankaŭ la duagradajn arbarojn. Ĝi vivas ĝis alteco de 2500 metroj. Ĝi vizitas eĉ la homajn komunumojn kaj eĉ serĉas nutraĵojn en la rubaĵ-deponejoj.
Ĝi estas aktiva dumtage, tiam ĝi daŭre serĉas, flartas pri nutraĵo. Ĝi ofte moviĝas sur la grundo, sed tranoktumas sur la arboj. La inoj preferas manĝi plantojn, dum la pli grandaj virbestoj ĉasas eĉ ronĝulojn. La ruĝnaza koatio ŝatas la berojn, fruktojn, fungojn, skorpiojn kaj venenajn centpiedulojn, sed ne rifuzas eĉ la kadavraĵojn.
La inoj (inbestoj) kaj ties idoj vivas en 10-20-membraj grupoj kun rigora hierarĥio. La virbestoj vivas solece, krom la pariĝa tempo. La diametro de iliaj vivareoj estas ĉ. 1 km kaj ofte kovrantaj unu la alian. Inter la inoj povas formiĝi tre fortaj rilatoj, amikecoj; ili serĉ-purigas unu la alian kiel la simioj.
Ĝi estas taga besto, sed ofte aktiva ankaŭ nokte.
Generado
La pariĝa tempo daŭras de februaro ĝis marto, tiam la plej proksima dominanta virbesto aliĝas la grupo, por trovi akceptanton por la generado. Post la pariĝo, la inoj forpelas la virbeston kaj eĉ pli poste ne permesas, ke ĝi alproksimiĝu, por ke ne danĝerigi la idojn.
La inbesto naskas post 75-taga gravedeco en aparta surarba nesto, fore de la grupo. La naskiĝantaj idoj pezas 150 gramojn, blindas. Ili deiĝas post 4 monatoj. Kiam la idoj iĝas sufiĉe lertaj en moviĝo, ili aliĝas al la grupo. La junbestoj seksmaturiĝas en aĝo de 2-3 jaroj. Ili vivas 7-8 jarojn en la naturo, en kaptiveco eĉ 17 jarojn.
La ruĝnaza koatio oni povas facile hejmigi, la indiĝenoj jam longtempe uzas ĝin kiel hejman karesbeston.
Elben (Westerwald)
Elben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.