cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksandr Postnikov
Biografio
La nobela familio de Alekse'j Postnikov (lia patro), ekskolonelo, estis granda: Aleksandr havis kvar fratojn kaj fratinojn (Rigardu Fjodor Postnikov). La patro, dezirante vidi siajn filojn heredantoj de militista dinastio, sendis ilin, unu post la alia, en Pskovan Kadetan lernejon. Aleksandr finis tiun en 1897, poste finis la Militan Altlernejon en Pavlovsk, apud Sankt-Peterburgo, en 1899. La signojunkro Postnikov elstaris ne nur pro sukcesa studado de artileria merito, sed ankaŭ pro perfekta posedo de fremdaj lingvoj kaj pro verkado de patriotismaj poemoj. Post finstudo Aleksandr militservis en Transkaŭkazio. En 1900 li trafis la Unuan Orient-Siberian Artilerian brigadon kaj partoprenis la Ĥinujan militiron, faritan de internaciaj trupoj por subpremi la "Bokseran" ribelon.
En 1903 Postnikov sukcese trapasis elekton por studentiĝi en la Akademio de la Ĉefstabo. Pro sukcesa studado A. Postnikov estis honorita per la surbrusta signo de la Akademio. Krom studado, li ekde marto 1904 ĝis septembro 1905 partoprenis la Rusa-Japanan militon. Dum tiu milito la subleŭtenanto Postnikov partoprenis 27 batalojn kaj kelkfoje ricevis honoradon de la registaro. En la aĝo de 25 jaroj li ricevis la rangon de stab-kapitano.
Post reveno en Sankt-Peterburgon A. Postnikov provizore estis rotestro de la Preobraĵenska regimento ĝis oktobro 1909. De tie li foriris al rezervo.
TIH
La vorto havas plurajn signifojn:
Aleksandr Postnikov
Esperanta agado
En 1908 danke al unuiĝo de la Peterburgaj societoj "Espero" kaj "Esperanto" estis fondita la Ruslanda Ligo Esperantista (RLE). Kiel prezidanto de tiu ligo estis elektita Postnikov. Aleksandro ankaŭ revivigis la revuon Ruslanda Esperantisto, farante ĝin oficiala organo de RLE. En 1909 li reprezentis Ruslandon en la 5-a Tutmonda Kongreso de Esperanto (Barcelono, Hispanio).
En 1910 Postnikov aranĝis la unuan Rusian Kongreson de Esperantistoj, kiu kunigis diversajn societojn de Rusio. En la kongreso partoprenis ankaŭ doktoro L. L. Zamenhof. Postnikov opiniis, ke por disvastigo de Esperanto tre gravas ricevi subtenon de la regnestro. Li tiurilate atingis kelkajn gravajn sukcesojn: li ricevis dankleteron de la imperiestrino Aleksandra Fjodorovna Romanova pro la donaco (lernolibroj kaj vortaroj de Esperanto), kiun li faris al la grandprincino Olga Nikolajevna; en majo Postnikov aranĝis la decidon de la Ministerio de Komerco kaj Industrio pri sendado de oficiala reprezentanto de la Ministerio al la 6-a Tutmonda kongreso (Vaŝingtono). En 1910 Aleksandr Postnikov ankaŭ fondis "Universalan Ligon". Dum la Vaŝingtona kongreso li okazigis ĝian unuan kunvenon.
Posta sorto
Subite, 28-an de marto 1911 li estis arestita. Post la aresto de la prezidanto de RLE en Peterburgo okazis traserĉoj en la loĝejoj de multaj esperantistoj. Aleksandr Postnikov estis akuzita pri spionado, ĉar en iu banko oni trovis 200-rublan kvitancon kaj konstatis, ke tiun sumon pagis eksterlanda agento. La 26-an de aŭgusto la Juĝistaro de Peterburga Milit-Distrikta Juĝejo deklaris la verdikton. Postnikov estis senigita de ĉiuj rangoj, ordenoj, surbrusta akademia signo, posedrajtoj kaj kondamnita al 8-jara bagno.
Ruslanda Esperanto-movado tuj distanciĝis de Postnikov, nomante lin "hazarda persono en la movado". Sed RLE estis tamen fermita.
Aleksandr Postnikov estis liberigita aprile 1917 pro Februara revolucio. Li estis amnestiita kiel politika ekzilito. Post reveno al Petrogrado oni al Postnikov reatribuis la kapitanan rangon, poste en la sama jaro li ricevis la rangon de kolonelo de Ĉefstabo. En decembro 1917 Postnikov okupiĝis pri socia agado: li estis elektita de la Ligo de Socialistoj-Universalistoj kiel membro de Petrograda Soveto. En 1919 li havis postenon de stabestro en la Stabo pri defendo de fervojoj kaj poste ĉefo de la stabo de interna gardo.
Junie 1919 Postnikov estis arestita, ĉar li estis "blankgvardiano kaj nefidinda persono". Poste li estis liberigita kaj denove oficis, sed decembre oni denove lin arestis kaj akuzis pri "kontraŭrevolucia agado", kaj li restis en koncentrejo. La Centra Plenumkomitato nuligis la juĝverdikton en oktobro 1920. Postnikov estis liberigita kaj ĝis novembro 1921 instruis militarton en la kursoj por militistaj gvidantoj en Mogiljov. En novembro 1921 A. Postnikov estis denove arestita. Oni lin suspektis pri spionado kaj kondamnis al 2 jaroj da ekzilo, sed subite oni nuligis la verdikton, kaj en majo 1922 li estis liberigita. Ĝis oktobro 1924 A. Postnikov instruis strategion diversloke. En oktobro 1924 li restis sen laboro. En la fino de marto 1925 estis arestitaj multaj membroj de la Ligo de Socialistoj-Universalistoj; inter ili ankaŭ la prezidanto de la Ligo, Aleksandr Postnikov. Oni opiniis la Ligon kontraŭrevolucia organizaĵo. La juĝproceso kontraŭ la membroj de la Ligo okazis la 19-an de junio 1925.
La edzino de Postnikov, estinte sekretario de la Ligo de Socialistoj-Universalistoj, estis kondamnita al 3-jara ekzilo. Similajn verdiktojn ricevis aliaj socialistoj. Nur unu persono estis kondamnita al pafekzekuto. Tiu persono estis Aleksandr Postnikov. La saman nokton la verdikto estis plenumita.
Ĉiuj kondamnitoj de la juĝproceso estis rehabilititaj nur en 1993.
Granda Bahamo
Granda Bahamo kaj en la angla Grand Bahama estas unu el la plej nordaj de la insuloj de Bahamoj en la nordokcidenta parto de Bahamoj, kaj la plej proksima granda insulo al Usono, ĉar distas nur je 90 km de la subŝtato de Florido. Granda Bahamo estas la kvara plej granda insulo de la insuloĉeno de Bahamoj kiu enhavas ĉirkaŭ 700 insuloj kaj 2,400 rifojn. La insulo estas ĉirkaŭ 154 km longa el okcidento al oriento kaj 27 km larĝa el norde suden.
Administre la insulo konsistas el Havenareo Hawksbill Creek Agreement kaj el la distriktoj de Orienta Granda Bahamo kaj Okcidenta Granda Bahamo.
TII
La vorto havas plurajn signifojn:
Granda Bahamo
Freeport estas urbo, distrikto kaj liberkomerca zono sur la insulo Granda Bahamo. Laŭ la stato de 2012, en la urbo vivis 45 945 loĝantoj.
24053 Shinichiro
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Shin-ichiro Okumura de la Spaceguard-Centro de Bisei (gubernio Okajama, Japanio). Li disvolvis la unuan malferme uzeblan infraruĝan astronomian instrumenton en Japanio, kaj ankaŭ disvolvis sistemon de arkivo da astronomiajn datumoj.
Ĉaŭ
Ĉaŭ estas neologisma interjekcio kiu devenas el la itala lingvo (ciao) kaj estas uzata por kaj "saluton" kaj "adiaŭ".
Origine ĝi venis el la venecia lingvo, kaj eniris la vortarojn de multaj aliaj lingvoj de la mondo.
La sekva listo indikas la ortografion kaj uzado de salutoj derivitaj de ciao en diversaj lingvoj kaj landoj.
Lukumo
Lukumo (lokum, λουκούμι, локум, loukoum) estas tre dolĉa frandaĵo, kiu estas multmanĝata en Turkio, Cipro, kaj en la Balkanlandoj, kiel en Grekio kaj Albanio.
La frandaĵo ĉefe konsistas el sukero, fruktoj, ĝelo, kaj iom da nuksetoj (kiel da aveloj, migdaloj aŭ pistakoj), kaj kokoso, kaj povas havi diversajn kolorojn.
Federico Marchetti
Federico Marchetti - prononco laŭ sistemo IFA [], naskiĝis en Bassano del Grappa, do nun -jara - estas itala profesia futbalisto en la pozicio de golisto. Ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo. Li interalie partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo.
August Heinrich Hoffmann von Fallersleben
August Heinrich Hoffmann, konata kiel Hoffmann von Fallersleben (* 2-an de aprilo 1798 en Fallersleben (nun urboparto de Wolfsburg); † 19-an de januaro 1874 en Corvey) estis altlerneja instruisto por germanistiko kaj poeto. En 1841 li verkis la postan germanan nacian himnon. Por distingiĝi de aliaj portantoj de la ofta familia nomo Hoffmann li alprenis aldone la devenonomon von Fallersleben.
Vivo
Fallersleben frekventis en 1816 la universitaton de Göttingen por studi teologion. Instigite de Georg Friedrich Benecke li okpupiĝis pli pri studo de germanlingva literaturo. Al tio li restis fidela ankaŭ en Bonn, kien li iris en 1819. Post esploroj pri la malnova nederlanda literaturo pasigitaj dum ses monatoj en Leiden, li iĝis privata sciencisto en Berlino. En 1823 li iĝis gvardanto ĉe la universitata biblioteko de Vroclavo, kaj samloke en 1830 eksterordinara kaj en 1835 ordinara profesoro pri germana lingvo. Li entreprenis plurajn studvojaĝojn al Aŭstrio (1827 kaj 1834), Danujo (1836), Nederlando kaj Belgujo (1837), Svisio (1839). Lian deĵoron bibliotekan li jam en 1838 libervole estis transdoninta. En la 20.12.1842 li malprofesoriĝis sen pensia rajto perdekrete pro laŭdira politika maldececo videbla en la verko »Unpolitische Lieder« (Hamburg 1840–1841). Sekve li forpelitis el pluraj germanaj federaciaj ŝtatoj (komparu: »Zehn Aktenstücke über die Amtsentsetzung des Professors H.«, Mannheim 1843) kaj vivis dum pluraj jaroj migradan vivon. En 1845 finfine li rajtis setli en Meklenburgo. En 1848 li rehabilitiĝis ankaŭ en Prusio, rericevis pension kaj setlis en 1853 en Vajmaro. Tie li eldonis kune kun Oskar Schade la jarlibron »Weimarisches Jahrbuch für deutsche Sprache, Literatur und Kunst«, de kiu aperis ses volumoj (Hannover 1854–57). En Vajmaro estiĝis ankoraŭ »Theophilus«, la eldonoj de malaltgermana teatraĵo el la mezo de la 15-a jarcento en du versioj (Hannover 1853 kaj 1854), kaj la verko »Geschichte der deutschlateinischen Mischpoesie«. En 1860 li nomumitis fare de la duko de Racibórz bibliotekisto ĉe Kastelo Korvel. En sia naskiĝurbo starigitis en 1883 je lia honoro obelisko. Alia monumento troviĝas sur la insulo Helgoland, tria en Höxter en 1903.
Graveco
Ekster la meritoj eldonistaj pri malnova germana literaturo Fallersleben famiĝis pro serenaj kaj facile kanteblaj kantoj. Sen pretendo je troa intelekta profundeco li kolektis la ideojn de la samtempuloj en etaj, ofte epigramaj poemoj. Li per tio perfekte trafis la kernon de vera popola kanto. Sen muzika talento li eĉ proponis melodiojn por diversaj poeziaĵoj. Ankaŭ La kanto de l' germanoj, la germana nacia himno, tekstitis de li.
Verkaro
Krom sia politika liriko la poeto kreis 550 infankantojn, el kiuj 80-on li muzikigis, multajn kunlabore kun sia amiko Ernst Richter. Krome li verkis popol- kaj patrujokantojn. La plej konataj kantoj estas:
Dănești (Șișești)
Dăneşti [dəneŝtj] (Bajfalu) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 404 loĝantojn (rumanoj); en 1992 646 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Şişeşti.
Rudolfo de Habsburgo-Loreno (kardinalo)
Rudolfo de Habsburgo-Loreno, plennome Rudolf Johannes Joseph Rainier kardinalo von Habsburg-Lothringen (8-an de januaro 1788 Pizo, Italio – 23-a de julio 1831 Baden bei Wien, Malsupra Aŭstrio) estis aŭstra arkiduko kaj en la jaroj 1819 ĝis 1831 ĉefepiskopo de Olomouc.
Li naskiĝis kiel malplej aĝa filo de imperiestro Leopoldo la 2-a kaj lia edzino Maria Ludovika de Hispanio (María Luisa de Borbón). En la jaro 1819 li estis nomita ĉefepiskopo de Olomouc kaj poste kardinalo.
Li ŝatis muzikon, subtenis muzikistojn kaj eĉ mem komponis. Ludwig van Beethoven instruis lin kaj dediĉis al li plurajn komponaĵojn.
Li estas sepultita en familia kripto de Habsburgoj en kapuĉena preĝejo en Vieno. Lia koro estas metita en kripto en Katedralo de sankta Venceslao en Olomouc.
Domingo Arenas
Domingo Arenas estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Domingo Arenas.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 5597 loĝantojn. El tiuj estas 2640 viroj kaj 2957 virinoj. La komunumo havas surfacon de 10.22 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 8′ norda latitudo kaj 98° 27′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2440
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21060a.htm
Izoamila tribromoacetato
Izoamila tribromoacetato aŭ C7H11Br3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun izoamila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Izoamila tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Stefano Sturaro
Stefano Sturaro - naskiĝis en Sanremo, do nun -jara - estas itala profesia futbalisto. Ekde la jaro 2016 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo, post kiam antaŭe li jam aktivis en la naciaj teamoj de sub-18-, sub-19- kaj sub-21-jaruloj. Li interalie partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo.
Monstroj (filmo)
Monstroj (Freaks) estas horor-filmo de 1932 pri aktoroj en cirkaj kromspektakloj, reĝisorita kaj produktorita de Tod Browning.
La filmo baziĝis sur rakonto (angle titolita Spurs) de Tod Robbins. La reĝisoro Tod Browning alprenis la esceptan decidon aktorigi realajn homojn kun misformaĵoj kiel la filmtitolajn "monstrojn", anstataŭ uzi kostumojn kaj ŝminkadon, kio okazisgis longdaŭran polemikon pro supozite maldeca utiligado de kripligitaj homoj. En antaŭa periodo de sia vivo, Browning membris en vojaĝanta cirko, tiel ke granda parto de la filmo venis de liaj personaj spertoj. Li intencis prezenti la klasikan moralon, laŭ kiu ekstera beleco ne nepre egalas al interna beleco.
Eloxochitlán (Puebla)
Eloxochitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Eloxochitlan.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 11347 loĝantojn. El tiuj estas 5713 viroj kaj 5634 virinoj. La komunumo havas surfacon de 109.71 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 30′ norda latitudo kaj 96° 57′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1480
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
TIK
La vorto havas plurajn signifojn:
Birdofrapo
Birdofrapo, foje nomata birdengluto (nur se temas pri motoro), aŭ BASH (laŭ la anglalingvamallongigo de Bird Aircraft Strike Hazard, tio estas hazarda birdofrapo kontraŭ aviadilo)— estas kolizio inter aera animalo (kutime birdo aŭ vesperto ) kaj homfarita veturilo, ĉefe aviadilo. La termino "Birdofrapo" uzatas ankaŭ por birdomortoj rezulte el kolizioj kun homfaritaj strukturoj kiaj elektraj kabloj, turoj kaj ventoturbinoj. Insektofrapo estas redukto de vidkapablo ene de aviadilo aŭ ĉe aviadilisto fare de aera insekto.
Birdofrapo estas grava minaco al flugosekureco, kaj kaŭzis nombron de akcidentoj kaj homaj vundoj aŭ eĉ mortoj. Gravaj akcidentoj al civila aviadilaro estas tre malata kaj oni ĉirkaŭkalkulis ke estas nur ĉirkaŭ 1 akcidento kun homa morto el unu biliono (109) de flugohoroj. Majoritato de birdofrapoj (65%) kaŭzas malmultan damaĝon al la aviadilo; tamen, la kolizio estas kutime mortiga por la birdo, kio kaze de endanĝeritaj specioj estas ekologia katastrofo.
Plej akcidentoj okazas kiam la birdo frapas la ventekranon aŭ eniras en la motoron. Tio kaŭzas ĉiujarajn damaĝojn kiuj estis ĉirkaŭkalkulitaj je 400 milionoj da usonaj dolaroj nur ene de Usono kaj ĝis 1.2 miloj da milionoj ĉe komerca aviadilaro tutmonde.
En kelkaj flughavenoj oni realigis programojn de uzado de falkoj kaj aliaj similaj rabobirdoj por timigi kaj forpeli riskajn birdojn, kio estas tute moderna takniko de falkado.
Specioj
La animaloj plej implikitaj en birdofrapoj estas grandaj birdoj kun grandaj populacioj, ĉefe anseroj kaj mevoj en Usono. En partoj de Usono, populacioj de Kanada ansero kaj migrantaj Neĝanseroj ege pliiĝis dum naturigitaj aroj de Kanada ansero kaj de Griza ansero pliiĝis en partoj de Eŭropo pliigante la riskon de tiuj grandaj birdoj ĉe aviado. En aliaj partoj de la mondo, grandaj rabobirdoj kiaj la vulturoj de la genro Gyps kaj la milvoj de la genro Milvus estas ofte implikitaj. En Usono registritaj birdofrapoj estas dividataj inter anasedoj (32%), mevoj (28%), kaj rabobirdoj (17%) (Informoj el BSC USA). La Identiga Laboratorio de la Smithsonian Institution identigies Meleagrajn katartojn kiel la plej damaĝaj birdoj, sekve de la Kanada ansero kaj de la Blanka amerika pelikano, ĉiuj el ili tre grandaj birdoj. Pri frekvenco, la laboratorio plej komune trovis la speciojn de la Plorturto kaj de la Montalaŭdo implikitaj en la birdofrapoj.
La plej altaj nombroj de birdofrapoj okazas printempe kaj aŭtune dum migrado. Birdofrapoj super 150 m de altitudo estas ĉirkaŭ 7 fojojn pli komunaj nokte ol tage dum la migra sezono.
Ankaŭ teraj animaloj, kiaj cervoj, povas esti problemo por aviado dum elteriĝo kaj alteriĝo, kaj oni informis pri ĉirkaŭ 650 civilaviadaj kolizioj kun cervoj en Usono inter 1990 kaj 2004.
Alia animalo hazarde damaĝa por aviadiloj en Flughaveno London Stansted en Anglio estas kunikloj: ili vagadas inter grundaj veturiloj kaj aviadiloj, kaj forlasas grandajn kvantojn de fekaĵoj, kiuj allogas musojn, kiuj allogas strigojn, kiuj iĝas alia specio ĉe birdofrapoj.
Caresana
Najbaras la komunumoj Langosco (PV), Motta de' Conti, Pezzana, Rosasco (PV), Stroppiana kaj Villanova Monferrato (AL).
Neukamperfehn
Neukamperfehn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Leer de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Hesel, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
NGC 3604
NGC 3604 (aliaj indikoj — NGC 3611, ZWG 39.103, UGC 6305, MCG 1-29-26, IRAS11149+0449, PGC 34478) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3604, NGC 3611.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andros (Bahamoj)
Insulo Andros estas la plej granda insulo de Bahamoj kaj Norda Andros estas la sesa plej granda insulo en Karibio kun 6000 km² de areo kaj 167 km longa kaj 64 km larĝa je la plej larĝa punkto. Ĝi estas komponita fakte el tri grandaj insuloj: nome Norda Andros, Mangrova Kajo, kaj Suda Andros. La insulo hava la trian plej grandan koralbarejon, kiu estas ĉirkaŭ 225 km longa. La Bahamanoj nomas ĝin la "Big Yard".
Arthoniomycetes
Arthoniomycetes estas fungoj el la subfilumo Pezizomycotina.
Priskribo
La specioj formas kun verdaj algoj krustecajn likenojn. Kelkaj specioj povas ankaŭ vivi sur kreskaĵoj. Askofruktoj estas apotecioj. Anamorfoj bildas piknidiojn.
Sistematiko
Nur unu ordo estas : Arthoniales
Nordia raso
La nordia raso estu unu el la subkategorioj de la historia antropologia koncepto de eŭropeca kaŭkaza raso. Ĝi difiniĝis per antropologoj komence de la 20-a jarcento, kaj priskribu la gvidajn ĝeneralajn korpajn trajtojn de la nuntempaj etnaj populacioj de Norda kaj Centra Eŭropo, indikante ke anoj de tiu raso havu blondajn aŭ brunajn harojn, helkolorajn (prefere bluajn) okulojn, diskrete kurban nazon, kaj altan staturon.
La koncepto populariĝis fine de la 19-a jarcento en pluraj aparte eŭropaj kaj nordamerikaj landoj. En la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj aparte la verkoj de la konservativulo kaj scienca rasisto Madison Grant en Usono vekis atenton pri la temo: en 1924 la ŝtata prezidanto Calvin Coolidge subskribis leĝon kiu subtenis la enmigron de anoj de la nordia raso al Usono kaj limigis tiun de aliaj rasanoj. En Eŭropo, aparte la nazioj gvide de Adolf Hitler ideologie propagandis laŭdiran superecon de la nordia raso super aliaj etnoj kaj misfamigis la terminon, tiel ke nuntempe la vorto estas kutime konsiderata pli ideologia ol scienca. Sed ankaŭ sen atenti la rasisman misuzon de la termino fare de la ekstremistoj de Nazia Germanio, rasaj tipologioj kiel tiu pri kaŭkaza raso estas kritikataj kaj plejparte kontraŭataj fare de modernaj antropologoj pro pluraj kialoj, aparte post la ekesto de molekula antropologio.
Mediteranea raso
La mediteranea raso estu unu el la subkategorioj de la historia antropologia koncepto de eŭropeca kaŭkaza raso. Ĝi difiniĝis per antropologoj fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento, kaj priskribu la gvidajn ĝeneralajn korpajn trajtojn de la nuntempaj etnaj populacioj de Suda Eŭropo, Norda Afriko, la Korno de Afriko, Okcidenta Azio, partoj de Suda Azio, partoj de Orienta Eŭropo, kaj iuj partoj de Anglio, Kimrio, Irlando kaj Skotio: Anoj de la mediteranea raso karakteriziĝu per modera ĝis malalta staturo, longa aŭ modera frunto, diskrete kurba nazo, malhela hararo, malhelaj okuloj kaj helbruneca haŭta koloro.
Tiaj rasaj tipologioj estas kritikataj kaj plejparte kontraŭataj fare de modernaj antropologoj pro pluraj kialoj, aparte post la ekesto de molekula antropologio.
Trulo
Trulo estas speco de mana ŝovelileto. Ĝi estas la baza ilo de masonisto kaj de arkeologo. Manipulata per unu mano, ĝi konsistas el maldika triangulforma lameno, el pli malpli fleksebla ŝtalo, kaj el kurba fera tenilo finiĝanta per ligna mantenilo. La fera tenilo estas enigita en la mantenilo, kaj fiksita per ingo.
Laŭ Francisko Azorín trulo estas Ilo, konsistanta el triangula aŭ trapezoforma lado kun tenilo, uzata de masonistoj por almeti aŭ ebenigi morteron. Li indikas etimologion el la latina trulla, el trua (kulero). Kaj li aldonas la terminon truli, por masoni per trulo.
Priskribo
Ĝi estis inventita komence de la 15-a jc de masonisto Clément Arrieux.
Tipoj de trulo
Ekzistas aliaj similaj instrumentoj. Por specialaj uzoj, truloj havas aliajn formojn;
Uzo
La trulo utilas por depreni la morteron el trogo aŭ el sur ebenigtabulo, ĉar la mortero neniam devas kontakti la manhaŭton: ĝi erodas kaj la kalko, kiu konsistigas ĝin korodas. La trulo utilas ankaŭ por ŝirmi la manon de la masonisto.
Ĝi utilas al la prilaboro de morteroj : miksadeto, alĵetado, aplikado, glatigado...
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008
La fina parto de la 13-a Eŭropa Futbal-Ĉampionado (oficiala nomo "UEFA EURO" 2008) okazis inter la 7-a kaj la 29-a de junio 2008 – duafoje (post premiero en 2000) en du landoj samtempe, nome en la alpaj ŝtatoj Aŭstrio kaj Svislando.
Trulo
Uzo
La tranĉa parto de la lameno utilas por skrapi la troan morteron, gipson aŭ betonon.
Tod Browning
Liaj plej konataj filmoj estas filmo pri Dracula, de 1931, kaj, ĉefe, Monstroj (angle Freaks), de 1932. Ĉi lastan oni rigardas majstroverko, kulta filmo.
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008
La konkurso havis du fazojn: unue la teamoj de 16 landoj konkursis en 4 grupoj de po kvar teamoj, kaj en ĉiu grupo restis la du plej bonaj, do entute 8 teamoj. Poste en la "finala fazo" unue ludis po du teamoj el tiuj 8, parigitaj laŭ antaŭe difinita sistemo (la kvaron-finalo), el tio restis 4 gajnantoj, el kiuj po du interludis en la duon-finalo, kaj – post kiam la malgajnintoj el tio elbatalis la trian lokon – la gajnintoj el la duon-finalo komparis siajn fortojn en la finalo, kiu okazis je la 29-a de junio 2008 en Vieno.
Por la 31 matĉoj en sume 8 stadionoj estis venditaj entute pli ol miliono da enirbiletoj. Krome pluraj milionoj da futbalemuloj vojaĝis al la matĉaj urboj, kie ili sur ekranegoj povas spekti la interluktadojn de la sportaj teamoj.
La ok urboj, kiuj gastigis la matĉojn, estis en Aŭstrio kaj en Svislando
Kiel partoprenantoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado aliĝis ĉiuj landaj sekcioj de UEFA en Eŭropo. Unuafoje partoprenis la nacia teamo de Kazaĥio, kiu dum la jaro 2002 ŝanĝis sian membrecon de la Azia Futbala Federacio al la eŭropa federacio UEFA. La teamo de Serbio anstataŭis la antaŭan teamon de Serbio kaj Montenegro. Ĉar la montenegra nacia futbal-teamo nur la 26-an de januaro 2007 akceptiĝis kiel membroasocio de la federacio UEFA, jam tro malfruis por aliĝo. En la kvalifikiga fazo de la ĉampionado, inter la 16-a de aŭgusto 2006 kaj la 24-a de novembro 2007, krom la aŭtomate partoprenantaj naciaj teamoj el Aŭstrio kaj Svislando kvalifikiĝis la sube listigitaj pliaj dek kvar teamoj. Ili grupiĝis en kvar grupojn, en kiuj estis fiksitaj la teamoj de Aŭstrio kaj Svislando (la gastigantaj nacioj), la nuna eŭropa ĉampiono Grekio kaj la teamo de Nederlando, kiu en la kvalifikiga fazo atingis la plej bonan matematikan rezulton el ĉiuj teamoj.
La lotumo rezultigis la sekvan apartenon al la kvar grupoj:
TIL
La vorto havas plurajn signifojn:
Trulo
Uzo
La fina pinto utilas por elkavigi la ankoraŭ freŝan morteron ligantan ŝtonojn aŭ betonblokojn por estonta laboro.
Dealu Mare
Dealu Mare estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
5-a simfonio (Schubert)
Franz Schubert verkis sian simfonion n-ro 5 B♭-maĵoran (Deutsch-Verzeichnis 485) en aŭtuno de 1816, en la aĝo de 19 jaroj. Ĝi ekestis por la amatora orkestro de muzikisto Otto Hatwig. Jam en la sama aŭtuno okazis privata prezentado de la simfonio; unuan fojon publike prezentata ĝi estis tamen nur la 17-an de oktobro 1841, ankaŭ en Vieno.
Ekestohistorio
La 5-a simfonio de Schubert ekestis en tempo, en kiu Schubert serĉis pri propra muzika lingvaĵo. Tial la stilo de ĉi tiu ŝuberta junaĝosimfonio, en kies instrumentado mankas trumpetoj, timbaloj kaj klarnetoj, memorigas al Mozart, surpaŝas tamen ankaŭ proprajn vojojn. Ekzemple en ĝi ne retroviĝas la antaŭe kutima movimentstrukturo, en kiu la temoj pli malpli ekzistis unu post la alia. Anstataŭe motivoj en la simfonio de Schubert iras flue unu en la alian. Tion tamen miskomprenis muzikrecenzisto Eduard Hanslick, rimarkigante, ke la simfonio estas „malforta kopiaĵo de Mozart“.
Pri la muziko
La simfonio konsistas el kvar movimentoj: La ludema unua temo de la unua movimento memorigas iun recenziston al vienaj stratkantoj. Ĝin transprenas violonoj kune kun la lignaj blovinstrumentoj. La duan temon enkondukas orkestra forte, kaj hobojo kaj fluto transprenas ĝin. En la malvolviĝo la unua temo estas anstataŭata de sia enkonduko. La resumo ripetas la temojn en sia origina formo (la unuan tamen en E♭-maĵoro), antau ol la elkonduko klarkonture finas la movimenton.
En la tria parto de la tria movimento alternas violonaj kaj tutecaj pasaĵoj. Post kiam fluto, hobojo kaj violonoj muzikis la duan parton, sekvas trankvila tria parto, la trio. Post dakapo de la unuaj du partoj finiĝas la tria movimento. Rilate kromatismon kaj motivojn ĉi tiu movimento havas sian modelon en la tria movimento de la 40-a simfonio (la fama g-minora) de Mozart.
La dancema kvara movimento, kiun Alfred Einstein nomis purega Haydn, prezentas du temojn. La arĉinstrumentoj ekprenas la temojn de la movimento, kaj la blovinstrumentoj ripetas ilin. Mankas elkonduko.
Esperanto-arkivo
Esperanto-arkivo estas tutaĵo de kolektoj de dokumentoj, kiuj rilatas al la historio de la loka, regiona kaj/aŭ internacia Esperanto-komunumo kaj ĝiaj personoj.
Arkivaĵoj, ĉefe estas diversspecaj aktoj, oficialaj kaj privataj dokumentoj, korespondaĵoj, nepublikigitaj diversspecaj manuskriptoj, sliparoj, kartaroj, bibliografiaj materialoj, kopioj de artikoloj, fotoj (ankaŭ diapozitivoj), mikrofilmoj, varbiloj, afiŝoj, filatelaĵoj, Esperanto-rilataj diversspecaj postlasaĵoj de esperantistoj k.s. Malsame al libroj, granda parto de arkivaĵoj estas unikaĵoj.
Valoraj arkivaĵoj estas multe pli minacataj ol libroj, ĉar ili troviĝas ekster bibliotekoj aŭ estas konsiderataj ne tiom gravaj. Plie, ili ne estas tiel facile registreblaj kiel libroj, nek tiel facile deponeblaj sur bretoj.
La profesiaj ŝtataj arkivoj kutime apartenas al ministerio pri internaj aferoj, dum bibliotekoj al ministerio de kulturo, sekve por ili validas diferencaj leĝoj kaj diferencaj manieroj de konservado, deponado kaj registrado. Okazas, ke kiam profesia biblioteko akceptas Esperanto-kolekton en sian fonduson, ĝi elektas nur librojn, kaj arkivaĵojn rifuzas, ĉar ili ne apartenas al ĝia kompetento aŭ interes-sfero. La arkiva leĝo ofte difinas devon de civitanaj organizaĵoj, ke ili arkivu siajn dokumentojn, sed esperantistoj ne konas la leĝojn kaj mankas ankaŭ spaco por arkivado.
La Esperanto-arkivoj ordinare troviĝas kiel parto de librokolekto, sed amatora bibliotekisto estas embarasata, kiel ilin trakti. La arkiva leĝo ne postulas registron de ĉiu unuopa ero, la dokumentoj havantaj ian komunan econ - ekzemple aŭtoron, fakon, posedinton ktp. - formas "fondaĵon", kiu restas kiel tutaĵo kun eventuala nombro de folioj. El tio sekvas, ke dokumentaro pri esperanto-agado en iu lando povas formi kelkajn fondaĵojn, ekzemple de centra oficejo, de faka agado, de unuopaj kluboj aŭ unuopaj gravaj esperantistoj.
Stretto
Stretto (it.: ‚urĝe‘, ‚preme‘) estas muzika prezentinstrukcio kaj signifa proksimume ‚intensigite, akcelite‘. Kiel stretta oni nomas la efektoplenan, ofte virtuozan finan intensigon de komponaĵo: precipe en romantismaj verkoj oni diras ‚fin-stretta‘.
Lucien Bonaparte
Lucien Bonaparte aŭ Luciano Buonaparte, Prince Français (franca princo), 1a Princo de Canino kaj Musignano (21a de Majo 1775 – 29a de Junio 1840), estis franca ŝtatestro, la tria survivanta filo de Carlo Buonaparte kaj de lia edzino Letizia Ramolino.Lucien estis pli juna frato de Jozefo kaj Napoleono Bonaparte, kaj pli aĝa frato de Elisa, Louis, Pauline, Caroline kaj Jérôme Bonaparte. Lucien tenis aŭtentajn revoluciajn vidojn, kiuj kondukis al ofte arda rilato kun sia frato Napoleono, kiu ekkontrolis la regadon de Francio en 1799, kiam Lucien estis ankoraŭ 24jaraĝa.
Aglomeraĵo de Obninsk
Aglomeraĵo de Obninsk estas urba aglomeraĵo norde de Kaluga provinco. Ĝi konsistas el kelkaj urboj proksimaj unu al la alia kaj enhavas pli ol 200 mil loĝantojn. Centro de la aglomeraĵo estas Obninsk.
Obninsk estas moderna scienca urbo kaj urbo de la unua nuklea centralo en la mondo.
Jermolino kaj Belousovo estas malgrandaj novaj urboj (akceptis urban statuson en la 21-a jarcento).
Ĵukov, Borovsk kaj Malojaroslavec estas centroj de administraj distriktoj; Obninsk estas aparta urbo de Kaluga provinco.
NGC 3612
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Magio
Magio estas tuto de la procedoj kaj ritoj, per kiuj la operacianto kredas povi efiki sur la okultajn fortojn de la mondo kaj obeigi ilin al la homaj deziroj. La vorto magio parencas al mago. La bazo de tio estas la imago, ke la naturajn objektojn movas, regas nevideblaj spiritoj (animismo), kiujn la homo kapablas devigi al sia servo. Ĝi evoluis en la primitivaj kondiĉoj de la prahomo, kiam la homo tute dependis de la naturaj elementoj, bonŝanco. Tre gravas en la magia rito la imitado (ĉasado, kapto de besto) kaj eldiro de nomo. La praa arto (danco, artludo, desegnado) elkreskis el la magio. Foje eĉ en religioj troviĝas magiaj spuroj, kiuj tamen antropologoj efike distingas el religio. Eĉ iuj religioj, kiel la Biblia kaj Kristana, rifuzas kiel sensencajn kaj neefikajn kaj pekajn ĉiujn magiajn praktikadojn. Oni distingas blankan (bonfara) kaj nigran magion (malbonfara) ekde la mezepoko. Mezepokaĵoj”, oni uzas diri ankaŭ la konstato de vasrmo de la magio en la moderna epoko. Sed kiel pruvi la eminenta esploristino Graziella Federici Vescovini, (Medioevo magico. La magia tra religione e scienza nei secoli XIII e XIV, 2008), da magio propre dirita en Mezepoko malmulte troviĝas. La jarcentoj de la magio ne estas tiuj de la Mezepoko, sed la jarcentoj 19-a, 20-a, 21-a.
Antropologia vidpunkto
Antropologio kun psikologoj kaj faka kredantaro opinias ke la unuaj religiecaj sentoj en la prahomaro eble estis signitaj je magio, kiun la postaj generacioj kapablis distingi el religio. Krome ili dividas magion el religio. Dum en religio, la kredanto ne havas kontrolon sur la okultaj fortoj, kaj nur povas peti kaj pruvi proponi akordojn al la dioj, aŭ esperi bonan volon de gediuloj aŭ spiritoj, en magio, la sorĉisto havas povon (aŭ kredas havi povon), ĉar tiu konas formulojn aŭ ritojn, kiujn certe devigas (tiu kredas) la spiritojn, demonojn, diojn aŭ okultajn fortojn, por ke ili faru kion tiu volas. Sekve, antropologie, la katolika pastro, kiu kredas devigi ke la demonon eliru korpon de posedato per formuloj de ekzorcismo, unuvide tiam ŝajnas praktiki magion, ĉar li ne petas al la demono eliri la posedaton, sed vere ordonas tion al ĝi; sed, duavide, li sin montras religia ĉar li petas al Dio ke al la demono estu ordinite forlasi la posedaton, kiel dedukteblas el la Preĝoj en la koncerna Katolika Ritaro.
15760 Albiono
15760 Albiono estas granda transneptuna objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu kaj David C. Jewitt elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii, Usono).
Ĝi estas la unua malkovrita objekto de Kujper-zono, post Plutono kaj Karono. Sed male al Plutono, ĝia orbito estas malforte discentra kaj klinata.
Nomo
Ĝia nomo referas al Albiono, unua loĝanto de insulo laŭ la mitologio de William Blake. Li dividis sin en kvar "Zoa" (Urthona, Urizen, Luvah kaj Tharmas), ĉiu reprezentas po unu gravan aspekton de la homa karaktero.
Komence, ĝiaj malkovrintoj intencis nomi ĝin "Smiley", (alude al romano de John le Carré) sed jam ekzistis la asteroido 1613 Smiley. Ĝi do restis sennoma ĝis la kaj ĝia (ambigua) kodo "QB1", angle prononcata [kjubiŭan], donis sian nomon al la klaso de la kubevanoj: "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno.
Adoniran Barbosa
Adoniran Barbosa, realnome João Rubinato (naskiĝis en Valinhos, mortis  en San-Paŭlo), estis brazila komponisto, kantisto kaj aktoro. Same kiel Toquinho, Pixinguinha kaj Alcione, Barbosa estas konsiderata unu el la plejuloj de brazila paŭlista sambo, kvankam liaj verkoj estas diversstilaj.
Vivo
Li naskiĝis en 1910, liaj gepatroj estis italaj enmigrintoj el Cavarzere, en la provinco de Venecio.
Li debutis kiel kantisto en 1949. En la 1950-aj jaroj li aperis en tri filmoj, post kiuj li dediĉis sin ekskluzive al muziko.
Adoniran Barbosa estas unuanime rekonita en Brazilo kiel la patro de la paŭlista sambo. Inter liaj plej famaj komponaĵoj, Samba do Arnesto, Joga a chave, Trem das Onze kaj Tiro ao Álvaro (verkita en duopo kun Osvaldo Moles), plejparte konfiditaj al la voĉo de Elis Regina.
Li mortis en 1982 pro pulmoemfizemo. ,
TIN
La tri-litera kombinaĵo TIN havas plurajn signifojn:
László Tenk
László Tenk [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Tenk László Miklós estas hungara pentristo.
Biografio
László Tenk abiturientis en Miskolc, poste li studis en Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth kaj János Kmetty. Inter 1966-1968 li estis soldato, inter 1969-1971 li ricevis stipendion. Inter 1970-1975 li pentradis en artistkolonio en Debrecen, sed en la lastaj jaroj li gvidis ankaŭ la pentristan klubon en Nyírbátor. Ekde 1975 li vivas en Budapeŝto, sed li ofte vizitas malgrandajn artistkoloniojn en la lando. Li ricevis premiojn inter 1974-2011. Li edziĝis en 1970, vidviĝis en 2006, lia edzino naskis 3 gefilojn.
Villelaure
(jen france, okcitane Vilalaura) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Gyula Márton
MÁRTON Gyula estis rumanuja hungara lingvisto naskita en Nagymon la 27-an de decembro 1916 kaj mortinta la 4-an de aprilo 1976 en Kluĵo.
Biografio
La mezlernejon Gyula Márton finis en Zalău (1936), la hungaran-rumanan kvalifikon de instruisto li akiris en Universitato Ferdinand la 1-a (1940). Du jarojn isntruis en Dej kaj poste iĝis dialektologo en Erdélyi Tudományos Intézet. Lian disertacion li verkis pri la lingvo de sia naskiĝvilaĝo (1942). Post militkaptiteco (1944-47) instruis en Kluĵo en reformita kolegio kaj ekde aŭtuno de 1948 en Bolyai Tudományegyetem, kie ekde 1950 li iĝis universitata profesoro, dekano (1952-56), vicrektoro (1956-59). Li estis ano de redakcio de NyIrK kaj de Studia Universitatis Babeş-Bolyai. Lin oni elektis en Finn-ugra Asocio de Helsinki.
Gene Sharp
Gene SHARP (la 21-an de januaro 1928, en norda Baltimore, mortis ĵus fariĝinte 90-jara la 28-an de januaro 2018 en Bostono) estis usona politikologo, filozofo, verkisto, universitata instruisto, sociologo kaj homrajta aktivulo, konata pro siaj multaj verkaĵoj pri neperforto kaj memregado. Nomita "la Makiavelo de neperforto" kaj "la Clausewitz de la teorio de neperforta batalado".
Sharp ankaŭ estis profesoro pri politika scienco kaj la fondinto de la Instituto Albert Einstein, neprofitcela organizo kiu studas kaj antaŭenigas la uzon de neperfortaj agoj por antaŭenigi demokration en la landoj de la mondo. En 2012 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
La teorio de Sharp pri neperforta rezisto
La plej konata libro de Sharp, The Politics of Nonviolent Action (1973), disponigas praktikan politikan analizon de neperforta ago kiel metodo de traktado potencpunktojn en konflikto.
La ŝlosila kompreno de Sharp estas, ke potenco ne estas monolita. Tio signifas ke, ĝi ne ekestiĝas de interna karakterizaĵo de tiuj en povo. Sharp opinias, ke la politika potenco, la potenco de iu ajn lando - sendepende de la specifa organiza strukturo - venas de la civitanoj de la lando. Lia baza kredo estas ke ĉiu potencostrukturo estas bazita sur la obeemo de la civitanoj al la ordoj de la regantoj. Tial, se la civitanoj ĉesos obei, la gvidantoj ne havos plu potencon.
Laŭ la opinio de Sharp, ĉiuj efikaj potencostrukturoj havas sistemojn de kiuj ili instigas aŭ eldevigas observon de la subjektoj de tiu potencostrukturo. Ŝtatoj havas kompleksajn sistemojn celantajn igi civitanojn resti obeemaj. Tiuj sistemoj inkludas specifajn instituciojn (polico, tribunalo, kontrolaj korpoj) sed ankaŭ povas inkluzivi kulturajn grandecojn kiuj instigas al obeemo perante mesaĝon ke potenco estas monolita (la kulturo de la dioj de la egipta faraono-dinastio, la ekzaltita digno de la oficejo de la prezidanteco, moralaj aŭ etikaj normoj kaj tabuoj). Per ĉi tiuj sistemoj, la civitanoj alfrontas sistemon de sankcioj (puno, monpunoj, aŭ eĉ mortpuno) kaj rekompencoj (titoloj, riĉaĵo, famo) kiuj indikas sian gradon de obeemo.
Ĉi tiu aserto estas ligita al neperforta rezisto ĉar ĝi devus provizi civitanojn per fenestro de ŝanco kaŭzi ŝanĝon en ilia lando. Sharp rilatas al la kompreno de la franca filozofo, Etienne de la Boetti, kiu argumentis ke se la civitanoj de certa lando rekonas ke ili estas la fonto de la potenco de la lando, ili povos rifuzi obei kaj kunlabori, kaj tiel ilia gvidantoj restos senpovaj.
La filozofo de la 18-a jarcento, David Hume, skribis pri tiu principo en "Eseo 4: Pri la Unuaj Principoj de Registaro". Noam Chomsky nomas tiun vidpunkton "la paradokso de Hume".
La plej nova libro de Sharp, "Opening Nonviolent Struggle: The Practice of the 20th Century and the Potential of the 21st Century", estis publikigita en junio 2005. La libro konstruas sur liaj antaŭaj libroj dokumentante kazesplorojn en kiuj neperforta agado estis prenita kaj la lecionoj lernitaj de tiu efektivigo, kaj enhavas senprecedencajn informojn pri la strategia planado de neperforta lukto, por optimumigi ĝin.
La influo de Sharp sur luktoj tra la mondo
La verkaĵoj de Sharp influis rezistajn organizojn ĉirkaŭ la mondo. Lia laboro influis junularajn movadojn en la kolorrevolucioj en Orienta Eŭropo. La libro de Sharp, From Dictatorship to Democracy (De diktaturo al demokratio), estis utiligita kiel bazo por la kampanjoj de la junulara movado Otpor! (Rezisto!) en Serbio kontraŭ prezidanto Slobodan Miloŝeviĉ (ĉi tiu movado estis trejnita rekte fare de la Instituto Albert Einstein), same kiel la kampanjoj de la Kmara rezista movado en la Revolucio de la rozoj en Kartvelio, la rezista movado Pora (jam tempo) en la Oranĝa Revolucio de Ukrainio, la Kelkel rezista movado en la Tulipa revolucio de Kirgizio, kaj la Zubr movado la Ĝinza revolucio de Belorusio.
Aktivulo de la movado "Pora" rakontis en intervjuo al radiostacio en Nederlando en 2004 : "La "Biblio" de Pora estis la libro de Gene Sharp, kiu estis uzata ankaŭ de la movado Otfor!, nomata: "De diktaturo al demokratio". Aktivuloj de Pora tradukis ĝin mem. Ni skribis al S-ro Sharp kaj la Instituto Albert Einstein en Usono, kaj li esprimis simpation por nia iniciato kaj la instituto provizis nin per financado por presi 12 000 ekzemplerojn de la verko, kies libroj estis disdonita la niaj aktivuloj senpage".
La irana registaro akuzis manifestacianojn kontraŭ kvazaŭa fraŭdo en la elektoj (2009) je sekvado de la taktikoj de Gene Sharp. La Tehran Times raportis: "Laŭ la akuzo, kelkaj el la akuzitoj konfesis ke la postbalota agitado estis antaŭplanita kaj la plano sekvis la planon de la velura revolucio ĝis tia mezuro, ke pli ol 100 el la 198 ŝtupoj de Gene Sharp estis efektivigitaj en la malsukcesigita kiel-velura revolucio."
Sharp kaj lia laboro estis profilitaj en multaj amaskomunikilaro; tamen, kelkaj asertis ke la influo de Sharp estis troigita fare de okcidentanoj serĉantaj Lawrence of Arabia figuron.
La retejo "Albert Einstein Institute" enhavas multajn verkaĵojn de Gene Sharp, en la angla kaj en pli ol 60 aliaj lingvoj.
Verkaro
La plej gravaj verkoj de Sharp, inkluzive de kaj verkitaj kaj redaktitaj libroj, estis publikigitaj ekde la 1950-aj jaroj.
Pasquale Paoli
Pasquale de Paoli (aŭ Pascal Paoli, en franca) estis militisto kaj politikisto el Korsiko naskiĝinta en Morosaglia la 6an de aprilo 1725 kaj mortinta en Londono la 5an de februaro 1807, konsiderita de la korsika naciismo kiel "La Patro de la Patrio" (en korsika, U Babbu di a Patria; en itala, Il Babbo della Patria).
Vivo
La filo de la korsa generalo Giacinto Paoli kiu kontraŭ la genovanoj kaj francoj estis batalantoj por la memstarecto insulo mortito en 1756 en Napolo, membriĝis en 1739 kiel fenric en napola kavalirregimento. Sed en 1755 li revenis en la patrujon ribelontan kontraŭ Genovo. Fare de la anoj de la Granda konsilio li nomumitis generalo kun mallimigitaj agadpovoj.
Batalo de Alkazarkibir
La batalo de Alkazarkibir, nomita ankaŭ batalo de la Tri Reĝoj, estis batalo kiu okazis la 4-an de Aŭgusto 1578, inter portugalaj fortoj kaj tiuj de pretendantoj al la trono de Maroko. En tiu batalo mortis amabaŭ koncernitaj reĝoj: nome la portugala reĝo Sebastiano la 1-a, la sultano de Maroko Abu Marŭan Abd al-Malik la 1-a kaj la eks-sultano saadia Muhammad Al-Mutaŭakil, aliancano de la portugaloj.
Tono (urbo)
Tono (japane: 遠野市 [Tōno-ŝi]) estas urbo en Japanio, en gubernio Iŭate. Ĝi situas en la regiono Tohoku (japane: 東北地方 [Tōhoku-ĉihō]), en la nordoriento de la insulo Honŝuo.
Batalo de Alkazarkibir
Tiu batalo estas la origino de la mito de la sebastianismo, tio estas, la ideo ke la reĝo don Sebastiano, nur malaperinta en tiu batalo, revenos inter nebulo iun tagon por regi en Portugalio. En la batalo ludis gravan rolon la maroka kavalerio, inter kiuj maŭroj el Al Andalus, fortaj malamikoj de kristanoj, dum en la kristana armeo gravis kavalerio estrita de portugalaj nobeloj. La rezulto de ĉirkaŭ 9 000 mortoj inter kristanoj kaj ĉirkaŭ 16 000 prizonuloj, inter kiuj gravuloj de la portugala nobelaro impresis la kristanajn eŭropajn kortegojn.
Tono (urbo)
Situo
La urbo situas en mallarĝa valo de mont-regiono Kitakami, meze inter la marbordo kaj la valo de rivero Kitakami. Ĝi limas al la urboj Hanamaki kaj Kamaiŝi.
En Tono situas la fervoja stacidomo.
Batalo de Alkazarkibir
La malapero de la reĝo Sebastiano, krom la milit-politikaj konsekvencoj ĉar okazis dinastia krizo, estigis art-kulturajn sekvojn, nome legendoj, literaturaj verkoj, ktp.
Pasquale Paoli
Vivo
Feliĉe li kontraŭbatalis la genovanojn. Post kiam la genovanoj cedis Korsikon en la 1768-a jaro al la francoj Pasquale defendis la insulon ankoraŭ duonan jaron. Nur post la malvenko de Ponte Nuovo (8.5.1769) li kapitulaciis antaŭ la franca plejmulto soldatara por serĉi azilon en Britio. Kiam la fuĝintaj korsaj patriotoj, laŭ komisio de Mirabeau kaj la Nacia asembleo, revokitis Pasquale iris Parizon kie li nomumitis fare de reĝo Ludoviko la 16-a generalleŭtenanto kaj komandanto de Bastia. Tie la lokuloj metis lin pinten de la Nacia gvardio kaj kreis lin prezidanto administra. Post la mortigo de la reĝo, Paoli deklaris sian malaparteneco ĉe la insula demokratia frakcio. Akuzite je ŝtatperfido ĉe la Nacia Konvencio li malkaŝe hisis la flagon de rezistado kontraŭrespublika kaj petis helpon fare de la angloj. Kun ili li sukcese forpelis la francojn disde Korsiko. Asembleo en Corte deklaris la reĝon anglan suvereno insula kun samtempa enkonduko de konstitucio parlamenta.
Tubod (Norda Lanao)
Tubod - Bayan ng Tubod - estas urbo (municipo) en Filipinoj, en insulo Mindanao, en regiono Norda Mindanao, kie estas ĉefurbo de la provinco Norda Lanao. La urbo havas 24 distriktojn. La loknomo signifas laŭ indiĝena lingvo: "la akvofonto".
Geografio
Tubod kuŝas en la norda flanko de la insulo laŭ golfo. Ozamiz troviĝas 10, Pagadian 49, regiona ĉefurbo Cagayan de Oro 98, Kotabato (urbo) 105, Dabao 227, Cebuurbo 251, General Santos 263, ĉefurbo Manilo 789, Kezonurbo 795, Baguio 993 kilometrojn (aere).
Historio
Tubod estis fondita en 1946 el pluraj loĝlokoj apartenantaj al la najbaraj komunumoj. La urbo estas administra centro de la provinco ekde 1982.
Religio
En Tubod plejparte vivas katolikoj, sed ĉeestas ankaŭ la Islamo.
Trafiko
Tubod voje estas alirebla ambaŭflanke laŭ la marborda vojo, krome pli simpla vojo kuras al interno de la insulo. Estas signifa ponto tra la golfo. Pri ekzisto de haveno mankas informoj.
Klimato
La klimato de Tubod estas klasifikita kiel tropika klimato. Averaĝe jare pluvas po 955 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La urbo situas ekster la tifona zono. La averaĝa jara temperaturo estas 26,6 °C kaj varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Vespo (genro)
(Vera) Vespo (Vespa) estas genro de socialaj flugantaj vespoj de familio vespedoj, konataj pro sia grandeco. Anoj de kelkaj specioj povas esti 2–3 cm longaj, kaj la giganta vespo (Vespa mandarinia) - eĉ 5 cm. Entute oni agnoskas 23 speciojn. Plimulto de specioj havas simplan flavo-nigran abdomenon kutiman por vespoj, sed kelkaj specioj, aparte en Orienta Azio, povas havi tre belan kaj ekzotikan koloraspekton. Kiel aliaj vespedoj, hornisoj konstruas paperajn nestojn kun multaj tavoloj de alveoloj kaj kaptas aliajn, malpli grandajn insektojn (muŝojn, abelojn, aliaj vespojn...) por manĝigi la larvojn. La nestoj ofte estas ne grizaj, kiel ĉe plimulto da vespoj, sed brunaj aŭ flavbrunaj. Tio okazas pro ke hornisoj kolektas materialon por siaj nestoj de putra ligno kaj arbokrusto.