cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pavľany
Historio
La unua mencio devenis el 1329. La kampoj apartenis al eklezio. En 1910 loĝis tie 252 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišské Podhradie, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. En 2001 loĝis tie 83 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Los Secretos
Los Secretos (La Sekretoj) estas grupo de pop-muziko hispana fondita en Madrido kaj kiu ekkarieris el la 1980-aj jaroj al la aktualo. Oni asociis ilin kun la movado kutime nomata kiel Madrida Movida, kaj aperis en dokumentaloj en hispana televido RTVE komence per la Koncerto omaĝo al Canito; ili preferis ĉiam identiĝi kun la grupoj elirintaj laŭ la influo de la brita New Wave.
Historio
La membraro ege ŝanĝis. Dekomence pro la sekvaj mortoj de du tamburaristoj, nome Canito kaj poste ties anstataŭanto same komponisto kaj kantisto Pedro A. Díaz; ambaŭ ege influis en la grupo). La ĉefa kerno de Los Secretos estis komponita de la fratoj Urquijo (1980-1984): Javier Urquijo (nur komence), Enrique Urquijo (ĝis sia morto en 1999) kaj Álvaro Urquijo. Krome Jesús Redondo, Nacho Lles kaj Steve Jordan formis parton de la grupo en 1986. La aktualan grupon komponas Álvaro Urquijo (voĉo kaj gitaroj), Ramón Arroyo (gitaroj), Jesús Redondo (klavaro) kun Juanjo Ramos (baso) kaj Santi Fernández (tamburoj) - tiu du kutimaj muzikistoj sed ne membroj fakte.
Los Secretos agadis dum pli da tridek jaroj, kaj danke al nombraj kantoj konsiderataj jam klasikaj (inter kiuj Déjame (Lasu min), Sobre un vidrio mojado (Sur malseka vitro), Quiero beber hasta perder el control (Mi volas drinki ĝis kontrolperdo) kaj Pero a tu lado (Sed je via flanko)), ili iĝis unu el la grupoj plej gravaj de la historio de la pop-muziko hispana.
Ili plie profesie sukcesis dum la 1990-aj jaroj, kiam ili eldonis la albumojn Adiós tristeza kaj Cambio de planes kaj poste la kolekto Grandes éxitos. Krizo alvenis en 1999 pro la morto de Enrique Urquijo, dura frapo kiu paradokse kontribuis al renaskiĝo de la bando per la publikigo de la albumo omaĝa A tu lado en 2000, kiu ĝuis kunlaboradon de nombraj konataj artistoj. En 2002 Los Secretos revenis per nova albumo studia laŭ estrado de Álvaro Urquijo kaj poste ili publikigis novan kolekton celebre de la 30jariĝo de la grupo kaj du koncertajn registraĵojn.
Beinisvørð
Beinisvørð estas la dua plej alta monto de Ferooj, altante 470 m super la maro sur okcidenta parto de Suðuroy. La monto estas grava nutraĵa fonto pro la lokanoj, ĉar la loĝantoj de la proksima Sumba vizitas la birdorokojn por kapti birdojn kaj kolekti ovojn. Kelkaj el ili mortis jam sur la krutaj rokoj. En 1975, parto de la monto falis en la maron.
Vizitebleco
Ĝi estas alproksimebla sur malnova montara vojo inter Sumba kaj Lopra. Norde de ĝi disbranĉiĝas la vojo al Víkarbyrgi.
Kulturo
Beinisvørð estas la plej adorata monto de Ferooj kaj ĝi havis/havas egan respekton inter la poetoj. En poemo de Janus Djurhuus (1881-1948) pri Nólsoyar Páll, ĝi aperas kiel simbolo de la nacia sendependeco. Poul F. Joensen (1898-1970) poeto el Sumba uzas ĝin kiel simbolon de la Patrujo, kiel ties gardanta spirito.
Melaleŭko
La melaleŭko (Melaleuca) estas genro de plantoj en la familio de la mirtacoj. Ekzistas pli ol 200 da registritaj specioj, la plej granda parto el kiuj estas endemia al Aŭstralio. Kelkaj specioj troviĝas en Malesio kaj 7 specioj estas endemiaj en Novkaledonio.
Loke la plej komune uzita nomo de la melaleŭko estas simple melaleuca; tamen la plej multaj el la pli grandaj specioj ankaŭ estas konataj kiel "tearboj" (angle : tea tree), kaj la pli malgrandaj tipoj kiel "mielmirtoj" (angle : honey myrtles), dum tiuj specioj en kiuj la ŝelo estas deĵetita en la formo de plataj, flekseblaj platoj estas referitaj kiel "paperŝeloj" (angle : paperbarks). La tearbo estas supozeble nomumita por la bruna kolorigo de multaj akvokursoj kaŭzita per foliaj deĵetaĵoj de arboj de tiu kaj de similaj specioj (fama ekzemplo estas Bruna Lago en Stradbroke-Insulo). La nomo "tearbo" estas ankaŭ uzita por la parenca genro, Leptospermum, ankaŭ apartenante al la mirtacoj.
En Havajo kaj en la florida regiono Evergladoj, Melaleuca quinquenervia estis lanĉata por favori la drenadon de malaltaj marĉaj areoj. Ĝi poste iĝis grava invada specio kun potence tre gravaj sekvoj ĉar la plantoj estas tre brulemaj kaj ofensive disvastiĝas.
Priskribo
Tiu ĉefe aŭstralazia genro ampleksas arbedojn kaj arbojn kiuj kreskas (depende de la specio) al alto de 2–30 m, ofte kun deskvamiĝanta arboŝelo. La folioj estas ĉiamverdaj, alterne aranĝitaj, ovataj ĝis lancetfoliaj. Ili longas 1–25 cm kaj larĝas 0,5–7 cm, estas glatrandaj, kolore malhelverdaj ĝis grizverdaj. La floroj estas produktitaj en densaj aretoj laŭlonge de la tigoj, ĉiu floro kun maldikaj malgrandaj petaloj kaj densa fasko da stamenoj; la florokoloro varias ekde blanka ĝis rozo, ruĝa, palflava aŭ verdeta. La frukto estas malgranda kapsulo enhavanta multajn etajn semojn.
Burnley
Burnley estas merkata urbo en la graflando Lancashire de Anglio. Laŭ la censo de 2001 ĝi havis loĝantojn.
Melaleŭko
Priskribo
En natura medio, melaleŭko-plantoj estas ĝenerale trovitaj en duonarbaro, aŭ arbustaro, precipe laŭlonge de akvofluoj kaj la bordoj de marĉoj.
Burnley
Rilatoj al Esperanto
Multajn jarojn Harold Pilling (naskiĝis en 1888, mortis en 1957) estis la plej konata esperantisto de la grupo. Li lernis Esperanton en 1908, plurajn jarojn estis la prezidanto de la urba Esperanto-grupo, kaj en 1956 elektiĝis fratulo de Brita Esperanto-Asocio.
Melaleŭko
Parazitoj
En Aŭstralio, melaleŭko-specioj foje estas utiligitaj kiel nutraĵplantoj de la larvoj de Hepialidae (lepidopteroj) de la genro Aenetus inkluzive de A. ligniveren. Tiuj unue tunelas horizontale en la trunko kaj poste vertikale malsupren.
Tradiciaj indiĝen-aŭstralianaj uzadoj
La indiĝenaj aŭstralianoj tradicie uzis la foliojn por multaj kuracilaj celoj, inkluzive de maĉado de la junaj folioj por mildigi kapdoloron kaj por aliaj malsanoj.
Moderna uzado
La oleo estas produktita komercskale, kaj surmerkatigita kiel "tearbo-oleo".
La melaleŭkaj oleoj estas troveblaj en organikaj solvaĵoj de kuraciloj kiuj celas elimini verukojn, inkluzive de la homa papilomo-viruso. Neniu scienca indico pruvas tiun aserton. Melaleŭka oficinala oleo estas uzata en dentopasto kaj en buŝo-akvo.
La melaleŭkaj oleoj estas la farmako en Burn-Aid, populara relative negrava sukura traktilo (branĉo de la varomarko Band-Aid ).
La melaleŭkaj oleoj ankaŭ estas uzataj en multaj dorlotbestofiŝokuraciloj (kiel ekzemple Melafix kaj Bettafix) por trakti bakteriajn kaj fungajn infektojn. Bettafix estas pli malforta diluo de tearbo-oleo dum Melafix estas pli forta diluo. Ĝi estas plej kutime uzita por favori naĝilo- kaj histo-rekreskon. La kuraciloj ofte estas destinitaj por batalfiŝoj sed estas ankaŭ uzitaj por resanigi aliajn fiŝojn.
La melaleŭka ŝelo estas aplikita por fari naturan bioruban paperon aŭ papiruson; ĝi estas konsiderata de multaj kiel renovigeblan resurson kaj tial pli medifavora ol moderna paperoproduktado aŭ senarbarigo.
Invadaj specioj
La specio Melaleuca quinquenervia estis enmetita en Florido en la frua 20-a jarcento por favori la sekigadon de marĉoj kaj kiel ĝardenplanto. La melaleŭkaj populacioj preskaŭ kvarobligis en suda Florido dum la pasinta jardeko, kiel videblas sur cifereca mapo de la tiea Instituto por Nutraĵo kaj Agrikultaraj Sciencoj. Foje vaste plantite, melaleŭko formis densajn arbustarojn kaj delokigis indiĝenan vegetaĵaron en areo de 1 580 kvadrataj kilometroj da marĉaj pinaroj, taksodiaroj kaj herbejoj, en la suda parto de la subŝtato. Ĝi estas malpermesita de la DEP (Agentejo por la Medioprotekto) kaj listigita kiel venena fiherbo fare de FDACS ( Florida Agentejo pri Agrikulturo kaj Konsumado ).
Melaleuca quinquenervia iĝis invada specio kiu alportis gravajn mediajn temojn en la Everglades de Florido kaj kiu difektis la regionan ekonomion. Sciencistoj de la  Agrikultura Esplorado Servo (ARS) kaj de la  Aŭstralia Biologia Kontrolo Laboratorio  kontribuis por solvi la problemon per liberigado de insektoj kiuj melaleŭke nutriĝas. Tiuj insektoj estas ĝiaj naturaj predantoj en Aŭstralio kaj do helpo por la kontrolo en Usono.
Lahad Datu
Lahad Datu estas havenurbo en Malajzio, en la insulo Borneo, en subŝtato Sabaho, en la samnoma distrikto Lahad Datu.
Geografio
Lahad Datu situas en orienta Malajzio en Borneo. Tawau troviĝas 100, Kinabalu (urbo) 229. Kuala-Lumpuro 1860 km.
Historio
En tiu loko arkeologoj trovis ceramikaĵojn el la 15-a jarcento. Ĵus oriente de Lahad Datu estas vilaĝo Tunku, kiu estis bazo por piratoj kaj sklavistoj en la 19-a jarcento. En 1985 15-20 armitaj eksterlandaj piratoj alteriĝis sur tiun urbon, mortigante almenaŭ 21 homojn kaj vundante 11 aliajn.
Ekonomio
Lahad Datu havas plurajn palmoleorafinejojn. Ili situas proksime de la haveno. En la ĉirkaŭaĵo oni okupiĝas pri kakaoj kaj prilaboro de konstrulignoj.
Trafiko
Lahad Datu havas trairan ĉefvojon, enlandan flughavenon kaj havenon.
Klimato
Lahad Datu havas havas tropikan klimaton. La jara averaĝa temperaturo estas 26,5 °C. Jare pluvas ĉ. 1700 mm.
Masanori Matsuyama
Masanori MATSUYAMA (japane : 松山 正則, Matsuyama Masanori, naskita en 1950) estas japana amatora astronomo.
Kastelo Berka
Kastelo Berka (Schloss Berka) troviĝas en la centro de la uestturingia komunumo Berka vor dem Hainich, en Germanujo. Temas pri monumentprotektitaĵo kaj sidejo de la komunuma administrado.
Masanori Matsuyama
Li kunmalkovris 19 asteroidojn, ĉiuj kun Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro.
Kastelo Berka
Akvokastelo
Jam en la 12-a jarcento endokumente menciitis kavaliro Lupoldus von Berge kaj en 1196 Burchard kaj Hartmann von Creuzburg nomitis grundarposedanto en Berka vor dem Hainich kaj Bischofroda. Tiuj burgaj viroj de la ludovikidoj tra kvar jarcentoj regis kaj konsideratas konstruintoj de akvokastelo ĉe la okcidenta komunuma radno, de la antaŭula konstruaĵo de la nuna kastelo. En 1351 la familio de Creuzburg ricevis novigitan enfeŭdigleteron pri Berka kaj Bischofroda. Pluraj branĉoj dinastietaj evoluis inter kiuj iĝis plej gravaj la bischofsroda-a linio.
Masanori Matsuyama
La asteroido 4844 Matsuyama estis nomita en lia honoro. La asteroido 5291 Yuuko estis nomita en honoro de lia edzino Yūko Matsuyama.
Kastelo Berka
Akvokastelo
Post malfacilaj tempoj kaj detruoj en la Tridekjara milito kaj post granda fajro en la jaro 1650-a restis de la akvokastelo nur larĝa fosaĵo kun alfluo de Lauterbach-rojo kaj fundamentaj muroj. La tiama havanto Friedrich Albrecht von Creuzburg ŝokitis tiom ke li forpasis en 1654.
Novkonstruo kiel landa kastelo
Heredis la tuton la familio von Döhlen, kiu surloke jam estis akirinta unu bienon. Ili igis laŭpaŝan rekonstron en la stilo de landa kastelo.
La sekvanta posedanto konata estis Zacharias Prueschenck von Lindenhofen, bofilo de la antaŭe menciita kavaliro Friedrich Albrecht von Creuzburg. Prueschenck estis unu el la plej riĉaj administradoficistoj en la Duklando Saksio-Eisenach stariganta sur la placo de la malkonstruita antaŭburgo modernan bienon. En la 18-a jarcento ankaŭ la interno pluforje alikonstruitis.
Alikonstruo klasikisma
Post 1800 aĉetis la ajzenaĥa tekstilfabrikanta familio Eichel la tuton kiu krome gajnis la grafajn rajtojn. La novaj posedantoj estis riĉegaj kaj ordonis alkonstruon historiismon. Danke al aĉeto de novaj bienoj kaj areoj la havaĵoj de la Eichel-oj en Berkaj kreskis je grandeco de ĉ. 740 hektaroj, el kiuj en la 1934- a jarco oni forcedis ĉ. 300 hektarojn por armea spaco de ĉe Künkel: tiu ĉi teritorio estas hodiaŭ kerna zono de la Nacia Parko Hainich. En 1945 la komunistoj eksproprietigis la grundposedantojn kaj la kastelo iĝis provizora loĝejoj por forpelitaj germanoj. En la malfrua 20-a jarcneto malutiligo adekvata kondukis al kromaj perdoj de domaj kaj la remizoj kaj staloj anstataŭigitis fare de la loka kolĥozo per modernaj ekonomiiejoj komunumrande. Dum la GDR-tempo uzis la kastelan areon jam la publika mano ĉar tie ĉi troviĝis la urbodoma adthumbstradujo; sur la grundo eosten najbaranta konstruitits modernaj loĝejoj.
Béla Both
BOTH Béla [pr. bot] estis hungara instruisto naskiĝinta en Marosvásárhely la 7-an de marto 1886 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de decembro 1959.
Kariero
Both havigis diplomon de instruisto en 1905 en Nadjenjedo. En 1919 li estis unu el la organizintoj de la Sindikato de Hungaraj Geinstruistoj. En 1957 li estis ano de centra kondukantaro de la Sindikatoj de Pedagogoj.
(136773) 1996 TR6
(136773) 1996 TR6 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero kaj do ĝia orbita periodo estas proksima de tiu de Marso kaj de 1/6 de tiu de Jupitero.
Ĝia klinata orbito estas tre proksima de tiu de Marso ; ĝi tre proksimiĝas Marson ĉe ambaŭ nodoj de sia orbito.
Listo de urboj de Malajzio
Jen listo de urboj de Malajzio:
Acaiaca
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
František Staněk (esperantisto)
František STANĚK (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1905 - mortis la 24-an de februaro 1990) estis ĉeĥa esperantisto, arĥitekto, honora membro de ĈEA.
Li kontribuis al Ĉeĥoslovaka antologio, postmilite li partoprenis asociajn kongresojn kiel delegito de ÚRO (sindikatoj).
Liptovská Kokava
Liptovská Kokava (hungare Kokava (foje Tátrakóka)) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio, en Tatra nacia parko.
Situo
Liptovská Kokava situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Liptovský Mikuláš kaj Kriváň (monto) troviĝas po 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1469. Poste ĝi senhomiĝis, en la 16-a jarcento ĝi rehomiĝis. Tiutempe ferofandejo funkciis. En 1784 690 vilaĝanoj loĝis en 74 domoj, en 1828 1390 vilaĝanoj loĝis en 99 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kokava 1119 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Hrádok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liptovská Kokava 1090 homoj, (1082 slovakoj).
Les Evouettes (stacidomo)
Les Evouettes estas fervoja stacidomo en Port-Valais, Svislando.
Atomomaso
Atomomaso, antaŭe atompezo, estas la maso de atomo. Por ĝi, kiel por ĉiu maso en la SI-sistemo povas esti uzata la mezurunuo kilogramo. Por kelkaj kalkuladoj estas pli praktike uzi la atomomasan unuon u.
Laŭdifine, unu atommasa unuo (1 u) egalas al 1/12 de la maso de unu atomo de karbono-12:
Elementoj kutime havas diversajn izotopojn. Ĉiu izotopo havas malsaman atomomason. La atomomaso de elemento estas la averaĝo de la atomomasoj de la izotopoj en la sama proporcio, kiel ili troviĝas en la naturo.
Kodumrenkontiĝo
Kodumrenkontiĝo (orig. Hackmeeting) estas renkontiĝo de kodumuloj kaj aktivuloj, kiu okazas jare en Italio, Hispanio kaj, okaze, en Ĉikago (Usono), Saltaurbo (Argentino), Bolivio, Meksiko kaj Santiago de Ĉilio.
La itala kaj hispana kodumrenkontiĝoj havas la saman nomon, sed ili estas sendependaj eventoj.
En la kodumrenkontiĝoj kunlaboras kelkaj lokaj kodumlaborejoj kaj aliaj aroj socie engaĝitaj por fari multajn agadojn rilate al Interreto kaj la novaj teĥnologioj, kun socia kaj politika perspektivo, kiel konferencoj, diskutoj, montroj, laborsesioj kaj aliaj agadoj, ĉiuj kutime malfermaj al publiko. La unua kaŭzo de tiuj estas sciigi movadojn kiel la libera programaro, novajn teĥnologiojn kiel sendrata kaj la problemoj kreitaj de la novaj teĥnologioj kiel la manko de privateco, diskordianismo, krom plivastigi komputikajn teĥnikojn kaj sciojn. La ejo en kiuj ĝi okazas kutimas esti okupitaj sociaj ejoj aŭ publikejoj.
Gaimersheim
Gaimersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Oyens
Saint-Oyens estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 317 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Saint-Oyens situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 15 kilometrojn okcidente de la distriktĉefloko Morges kaj 4 kilometrojn norde de Lago Lemano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Saint-Oyens kaj la setlejoj Pré Rouge kaj Maupas kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,05 km², de kiuj 36,7% estas kovritaj de arbaro, 58,0% servas por agrikulturo kaj 4,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saint-Oyens limas en nordo al Gimel, en oriente kaj sudo al Essertines-sur-Rolle, en sudokcidento al Burtigny, kaj en okcidento al Longirod.
Trafiko
Saint-Oyens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas nur flanka konekta vojo de Gimel al Essertines-sur-Rolle. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 5 kilometrojn sude de la komunumo apud Rolle. Pere de la poŝtaŭtolinio de Gimel al Rolle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saint-Oyens datiĝas el la jaro 1139 kiel Sancto Eugendo. Laŭdire la nomo de la vilaĝo devenas de kapelo, kiun konstruiigis la Abatejo Saint-claude. Ek de la jaro 1172 estas menciita nobela familio de Saint-Oyens, kiuj estis vasaloj de la Senjoroj de Mont-le-Vieux. Ek de la jaro 1389 la vilaĝa komunumo disponis pri komunumaj bienoj. El la jaro 1401 datiĝas mencio pri Frataro al Sankta Spirito. Sub la berna regado ek de 1536 la komunumo apartenis al la Senjorujo Aubonne, kiu ek de 1701 estis berna voktejo kaj post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto, kiu en 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la grandigita Distrikto Morges.
André-Marie Ampère
André Marie AMPÈRE (naskiĝis la 20-an de januaro 1775 en Poleymieux-au-Mont-d'Or, mortis la 10-an de junio 1836 en Marsejlo) estis franca fizikisto, matematikisto, inĝeniero kaj filozofo.
Kiel infano li neniam vizitis lernejon, sed estis instruata de sia patro, kiu estis riĉa komercisto. Li fariĝis instruisto, poste profesoro pri matematiko en la Franca Politeknika Lernejo de Parizo kaj ekde 1826 li laboris kiel profesoro pri fiziko en la Collège de France. Jam ekde la jaro 1802 li estis membro de la Akademio de Sciencoj de Francio.
Ampère (aŭ Ampero, esperante) estas konsiderata unu el la malkovrintoj de la elektromagnetismo. Krome li eltrovis multajn novajn sciojn en la matematiko kaj la kemio, ankaŭ okupiĝis pri biologio kaj filozofio. La mezurunuo de la kurentointenso estas nomata laŭ li: ĝi fakte nomiĝas ampero.
Li, kiel aliaj saĝuloj de sia tempo, ankaŭ okupiĝis pri filozofio kaj eĉ kreis projekton de apriora lingvo, kiun oni konas iomete per sia korespondado.
Odincovo (Moskva provinco)
Odincovo (ruse Одинцово) estas urbo en Moskva provinco en Rusio kaj administra centro de Distrikto Odincovo.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46455.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1957.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
En la urbo ekde 1870 estas stacio "Odincovo" de fervojo kunliganta Moskvon kaj Smolenskon.
Ĝermolisto de novzelandaj esperantistoj
Rita Aagaard
Rita AAGAARD (naskiĝis en 1911 kaj mortis en 1994), delegitino en Aŭklando, mortis la 30-an de septembro. Ŝi instruis kaj aktivis en la loka klubo dum 34 jaroj kaj funkciis kiel ekzamenisto de la brita kaj nov-zelanda Esperanto-asocioj.
Brendon Clark
Brendon CLARK (1904—1956) estis esperantlingva poeto kiu strebis naturan parolstilon en siaj poemoj.
Lewis Edmund Dust
Lewis Edmund DUST (mortis la 17-an de decembro 1966 en Hamilton, Nov-Zelando) estis novzelanda esperantisto, iama prezidanto de NZEA, ĉefdelegito de UEA (1934-1941), membro de UEA depost 1911.
W. F. Harris
W. F. HARRIS (1903-1996) estis novzelanda esperantisto en en Whatakae. Li estis dumviva membro de UEA kaj multjara delegito pri geologio kaj katolikismo.
Nelson Hill
Nelson HILL (naskiĝis en 1912 - mortis la 3-an de januaro 1994 en Velingtono, Nov-Zelando) estis multjara membro kaj delegito de UEA, fondinto de Esperanto-klubo en sia urbo kaj Cseh-metoda instruisto.
Sylvia Hill
Sylvia HILL naskiĝis en 1912, fakdelegitino de UEA, inform-oficisto de Nov-Zelanda Esperanto-Asocio, mortis en Aŭklando la 5-an de oktobro 1994.
Walter Thomas May
Walter Thomas MAY (mortis en 1966) estis estrarano de Nov-Zelanda Esperanto-Asocio, delegito kaj faka delegito de UEA.
Georgo Leo Pivac
Georgo Leo PIVAC (naskiĝis 1906, mortis la 26-an de junio 1970) estis jugoslav-devena novzelanda esperantisto, delegito de UEA. Li mortis dum vizito en sia naskiĝlando.
Philip Sunde
Philip SUNDE (1891 - mortis komence de oktobro 1992 en la aĝo de 101 jaroj) estis dumviva UEA-membro kaj longtempe delegito en Oratia (Nov-Zelando.
Walter K. Thompson
Walter Kirkpatrick Thompson estis novzelanda Esperantisto, kiu mortis en 1979. Li skribis rakontojn kiuj aperis en la organo de Novzelanda Esperanto-Asocio.
Francis Alfred Tocker
Francis Alfred TOCKER (naskiĝis 1895, mortis la 27-an de julio 1971 estis deligito de UEA por Whangarei (Nov-Zelando). Li longe laboris kiel Esperanto-instruisto.
Ivan Mládek
Inĝ. Ivan Mládek (* 7-an de februaro 1942 en Prago) estas ĉeĥa ludisto je banĝo, kantisto, amuzigisto, tekstisto, komponisto, komikisto, pentristo, humoristo kaj inventisto.
Ekde la jaro 1966 li publike prezentiĝas kun diversaj ensembloj el tereno de ĵazo kaj kontreo (muzikaj grupoj Storyville Jazz, K.T.O., White Stars kaj Mustangové), ekde komenco de la 70-aj jaroj poste nur kun sia kapelo Banjo Band, kie li ludas tenoran banĝon kaj kantas. Li estas aŭtoro pli ol 400 kantoj, li verkas humoristaj rakontojn, recesiajn fabelojn kaj scenariojn, li pentras humorajn bildojn kaj anekdotojn. Al televidaj spektantoj li estas konata kiel moderatoro kaj kunaŭtoro de amuzigaj programoj Čundrcountry show kaj Country estráda.
Ĝermolisto de novzelandaj esperantistoj
J. WHITE
S-ino J. White (mortis en 1991 en Wellington, Novzelando) estis dumviva membro de UEA.
S. White
S. White estis pioniro de Esperanto en Nov-Zelando. En 1906 laŭ lia iniciato kreiiĝis la Novzelanda Esperantista Societo
Nacia Parko Białowieża
La Nacia Parko Białowieża (Białowieski Park Narodowy, kun la nomo Białowieża en genitiva formo) estas nacia parko en la provinco Podlaĥio de orienta Pollandoĉe la limo al Belorusio. Ĝi kovras kaj protektas signifan parton de la arbaro de Białowieża, la lasta moderklimata praarbaro de Eŭropo - plia nacia parko en Belorusio protekstas plian parton. La nacia parko de Pollando kovras areon de 152 kvadrataj kilometroj kaj situas 62 kilometrojn sudoriente de la urbo Bjalistoko. La praarbaro estas hejmo al la plej granda monda loĝantaro de eŭropaj bizonoj (pole żubr), la plej pezaj landaj bestoj de la kontinento. La limo inter la du ŝtatoj dividas la arbaron, la Nacia Parko Beloveĵskaja Puŝĉa najbaras ĉe la belorusia flanko de la limo. Ekzistas limtransirejo por migrantoj kaj biciklantoj en la arbaro .(germana)
Ĝermolisto de novzelandaj esperantistoj
Jeannie Wilson
Jeannie WILSON (1895-1996), la plej aĝa dumviva membro de UEA, delegito pri edukado kaj kvakerismo ĝis 1992, mortis en marto, en Wanganui (Nov-Zelando).
Nacia Parko Białowieża
Senarbarbarigo de la pola praarbaro
En Marto 2016, la dekstrula konservativa registaro de Pollando komencis permesi la senarbarigon, pravigante ĉi tiujn mezurojn per la lukto kontraŭ la ŝelskarabo. La Eŭropa Komisiono jure persekutis Pollandon en julio 2017 antaŭ la Eŭropa Kortumo en Luksemburgio. La tribunalo petis la tujan haltigon de la senarbarigo kiun la pola naturmedia ministro Jan Szyszko (ĝis 2018-01-18) ne komprenis sed la nova media ministro Henryk Kowalczyk haltigis la faligon de la arboj. Komence de aŭgusto 2017 la Eŭropa Komisiono komunikis ekigi malobservan proceduroon kontraŭ Pollando se la senarbarigo daŭrigintus.
Filmo
''Białowieża, Polen-Weißrussland. Wildnis unter dem Dach der Urwaldriesen. Dokumenta filmo, Germanio, 2003, 14:56', Libro kaj scenigo: Thomas Willers, Produktado: Südwestrundfunk (SWR), Serio: Schätze der Welt – Erbe der Menschheit'' (Mondtrezoroj - heredaĵo de la homaro), Enhavotabelo (germane) kaj reta video de SWR.
Ĝermolisto de novzelandaj esperantistoj
Arturo Wiltshire
Arturo G. WILTSHIRE (naskiĝis en 1892 - mortis la 31-an de aŭgusto 1974) estis vic-ĉefdelegito de UEA en Nov-Zelando.
Dum sia multjara aktiveco en la Esperanto-movado li estis kasisto de NZEA, honora membro de la loka klubo en Auckland kaj delegito de UEA.
Lila Wiltshire
Lila WILTSHIRE (naskiĝis en 1898; mortis la 9-an de oktobro 1973 en Auckland, Nov-Zelando) estis novzelanda esperantistino, fakdelegito kaj malnova membro de UEA. Sinjorino Wiltshire, edzino de la vicĉefdelegito de UEA en Nov-Zelando, estis tre aktiva membro de la Esperanto-movado en sia lando.
Szabolcs Veres
Szabolcs Veres
Burbach (Alzaco)
Burbach (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nordokcidenta Esperanto-Federacio
La Nordokcidenta Esperanto-Federacio estas unu el la regionaj federacioj de la Esperanto-Asocio de Britio. Ĝi agas en la administra regiono Nordokcidenta Anglio, do la teritorio ĉirkaŭ la urboj Liverpool kaj Manĉestro, kaj havas regulajn jarajn kunvenojn ekzemple en Chester kaj Preston. Reta komunikilo ekde aprilo 2015, post malkontento pri la antaŭa komunikilo facebook, estas gugla diskutgrupo, menciata sube. La estraro de la federacio elektita en majo 2015 estas Brendan Marsh, vicprezidanto Andrew Wheatley, kaj sekretario Peeter Aitai - laŭ la federacia regularo de 2014 ĝi estas reelektata ĉiujare, eĉ se ne estus novaj kandidatoj kaj nur laŭ decido de la membraro la postenoj estus redistribuataj inter la estraranoj.
Metepec (Hidalgo)
Metepec estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Metepec. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13035.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9278 loĝantojn. El tiuj estis 4347 viroj kaj 4931 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2140 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Cinamovosta ajmofilo
La Cinamovosta ajmofilo estas 15.5 al 16.5 cm longa. Estas simila laŭ aspekto al aliaj samgenranoj de Aimophila, sed diferencas pro du nigraj strioj ambauflanke de la beko, kiel "mustaĉo"; la beko estas nigreca (supre) kaj helrozkolora (sube) kaj la vosto estas helbruna al cinomokolora, kio pravigas la elekton de komuna nomo. La kapobildo kompletas per brunaj traokula strio kaj subkrona strio inter kiuj estas blankeca superokula strio: meze de la krono estas pli mallarĝa blanka strio. Kiel ĉe aliaj samgenranoj la dorso estas bruneca kaj la subaj partoj helgrizaj.
La Cinamovosta ajmofilo distribuiĝas en la malalta kaj meza zono de la deklivaro de Pacifika Oceano de la Istmo de Tehuantepeko. Ĝi troviĝas el la rivero Tehuantepeko, en Oaxaca, al okcidento de Chiapas, kun hegemonio en habitato de malalta makiso kaj dornarbaroj.
La Cinamovosta ajmofilo estas konsiderata kiel specio preskaŭ minacata fare de la IUCN. La meksikia registaro pere de NOM-ECOL 059 (2001), katalogas ĝin kiel endanĝerigita specio pro limigita habitato.
Letchworth
Letchworth - oficiala "ĝardena urbo" Letchworth "Garden City" - estas merkata urbo en la graflando Hertfordshire de Anglio. Laŭ la censo de 2011 ĝi havis loĝantojn. La urbo ekestis post konkurso por ellabori la principojn de ĝardena urbo de Ebenezer Howard, kiu volis krei alternativon por la industria urbo kombinante la plej bonan el urba kaj kampara vivo. Kvakeroj celis farmi tie kaj konstrui kvakeran komunumon. Estis malpermeso, plej nekutima por brita urbo, vendi alkoholon en publikaj lokoj. Ĉi tio tamen ne malhelpis la urbon havi "drinkejon" - la Skittles Inn aŭ la "drinkejon sen biero", kiuj malfermiĝis jam en 1907. Ĉi tiu malpermeso estis finfine nuligita post referendumo en 1958. Unu efiko de tio estas, ke la centro de la urbo estas kutime rimarkinde trankvila kaj paca loko vespere.
Ĝardena urbo
En 1898, la socialreformanto kaj esperantisto Ebenezer Howard verkis libron titolitan To-morrow: A Peaceful Path to Real Reform (poste reeldonita kiel Garden Cities of To-morrow aŭ Ĝardenaj Urboj de Morgaŭ), en kiu li rekomendis la konstruadon de nova speco de urbo, resumita en liaj tri magnetoj diagramoj kombinante la avantaĝojn de urboj kaj la kamparo sed sen iliaj malavantaĝoj. Industrio restus disa de loĝkvartaloj - tia zonigo tiam estis tutnova ideo - kie arboj kaj liberaj spacoj regus ĉie. Liaj ideoj estis mokitaj en la gazetaro, sed allogis multajn, precipe membrojn de la movado Arts and Crafts kaj kvakerojn.
Laŭ la libro la termino "ĝardena urbo" devenis de la bildo de urbo en zono de malfermita kamparo (kiu kontribuus signife al manĝaĵproduktado por la loĝantaro), kaj ne, kiel oni ofte citas, al principo, ke ĉiu domo devas havi ĝardenon.
Konkurso estis aranĝita por trovi urbodezajnon kiu povis traduki la ideojn de Howard en realecon, kaj en septembro 1903 la firmaon "First Garden City Ltd" estis formita, Richard Barry Parker kaj Raymond Unwin estis nomumita arkitektoj.
Konforme al la idealoj nur unu arbo estis faligita dum la tuta komenca konstrufazo de la urbo, kaj areo dediĉita al agrikulturo ĉirkaŭanta la urbon estis inkluzivita en la plano - la unua "Green Belt" (Verda zono). Multaj personoj estis altiritaj ekloĝi en ĝardena urbo pro la promeso de pli bona vivo, sed ili ofte estis karikaturitaj de eksteruloj kiel idealismaj kaj alimondaj.
Migraj vojoj
La Icknield Way Path Riders Route (Migrovojo) estas multuzanta itinero por migremuloj dum la paralela Icknield Way Trail estas por ĉevalrajdantoj. Ambaŭ pasas tra la urbo.
Verda vojo
La verda vojo estas cirkla itinero de 13,6 mejloj (21,8 km) ĉirkaŭanta la Ĝardenurbon por promenantoj kaj biciklistoj, konata sub la angla nomo 'Greenway'. Ĝi ricevis £1 milionon de la Heredaĵo-Fondumo (Heritage Foundation), por funkcii kiel daŭra rememorigo al la unua centjara jubileo de Letchworth Garden City en 2003.
Esperanto
La urbo estis dezajnita de la esperantista arkitekto Ebenezer Howard.
Multajn jarojn Sybil V. Sly (naskiĝis en 1920, mortis la 2004) estis delegito de UEA en la urbo; ŝi estis dumviva membro de UEA jam ekde sia infanaĝo kaj fervora kluba aktivulo.
Famuloj
Simon West (1961), filmreĝisoro
Frank Newman Turner, pioniro en la ekologia ĝardenado
George Harris, aktoro kiu havis rolojn en filmoj de Harry Potter
James Lovelock, sciencisto kaj aŭtoro de la Gaia hipotezo.
Temari
Temari, ankaŭ konita kiel gotenmari, estas tradicia japana pilketo.
Historio
Kiam kaŭĉuko alvenis al Japanio, pilkoj estis faritaj el tiu materialo kaj temari-oj iĝis nuraj artaĵoj, kvankam kelkaj patrinoj ankoraŭ faras ilin por gefiloj.
Artaĵo
Tradicie estis malfacile iĝi artisto en Japanio. Por fariĝi temari-artisto oni devas multe kaj specife trejniĝi kaj pruvi siajn kapablojn kaj teknikon antaŭ esti agnoskita kiel temari-isto.
Tradicie gepatroj donacis temari-ojn al infanoj je novjaro. Ene de ĉiuj silkopecoj la patrino metis papereton kun deziro por la infano. Infanoj neniam eksciis, kiun deziron la patrino faris, kudrante la pilkon.
Aliaj pilkoj enhavis bru-ilojn el rizeroj aŭ sonoriletoj por aldona ludvaloro.
Oni diras, ke tradiciaj temari-oj estis tiom dense faritaj, ke ĵetitaj planken ili eĉ resaltis.
9233 Itagijun
9233 Itagijun estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jun Itagi, instruiston pri amatora astronomio faman en la distrikto San-In (gubernioj Tottori kaj Ŝimane). Li estis direktoro pri ĝeneralaj aferoj de la Societo de Astronomio de San-In. Li estas bone konata pro siaj profundaj studoj pri la meteorŝtonoj Mihonoseki kaj Tahara.
Dubovce
Dubovce (hungare Farkashelyvidovány [farkaŝhejvidovAnj]) estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Dubovce situas laŭ traira flankovojo, ĉefvojo preteriras. Skalica troviĝas je 12 km.
Historio
En tiu loko la keltoj jam havis tie fortikaĵon, kiu neniiĝis en la 14-a jarcento. La unua skriba mencio okazis en 1392. Tiam estis tie 2 vilaĝoj: Vidovány kaj Farkashely, kiuj apartenis al proksima fortikaĵo. Vidovány aparte menciiĝis unuafoje en 1553. En la 17-a jarcento kelkfoje diversaj armeoj suferigis la loĝantojn. En 1828 vivis en Farkashely 467 homoj en 67 domoj, en Vidoványnak 178 homoj en 40 domoj. En 1866 pro ĥolero multe da vilaĝanoj mortis, eĉ la tombejo ne sufiĉis.
Piramidoj de Gizo
La Piramidoj de Gizo, parto de Nekropolo de Gizo, estas inter la plej grandaj kaj antikvaj konstruaĵoj el historio, kaj daŭranta memoraĵo de Antikva Egiptio. Ili situas apud la Sfinkso de Gizo, ĉe la ĉe koordinatoj.
Inter ili, la granda Piramido de Keopso konstruita de Ĥufu estas konsiderata kiel unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo, kaj estas la sola el tiuj antikvaj sep mirindaĵoj ankoraŭ nun ekzistanta.
Malgrandaj piramidoj
Sude de Gizo en areo pli ol 30 kilometrojn longa, troviĝas centoj da malgrandaj piramidoj. Ilia alteco varias inter 50 centimetrjo kaj 2 metroj. Evidente ne nur faraonoj kaj eminentuloj havis piramidojn kiel tomboj, sed ankaŭ normalaj homoj.
La piramido de Keopso
La piramido de Keopso, piramido de Ĥufu aŭ granda piramido de Gizo estas la plej malnova kaj la plej granda el la tri centraj piramidoj de Gizo. Ĝi estas la plej alta piramido en la mondo, kaj estas konsiderata kiel unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. Pri la celo de la konstruaĵo ekzistas diversaj teorioj el diversaj sciencaj fakoj. Laŭ egiptologio la granda piramido estis verŝajne tombejo de la egipta faraono Ĥufu (multe pli konata per sia greka nomo, Keopso), kiu regis dum la 4-a dinastio -2620 ĝis -2580. En la greka klasiko la piramido nomiĝis ἡ μεγάλη Πύραμις τοῦ Хέοπος (hê megálê Pýramis tou Chéopos, "la granda piramido de Keopso") aŭ αἱ Πυράμιδες Αἰγυπτίαι (hai Pyrámides Aigyptíai, "la egiptaj piramidoj"), latine Pyramides Aegyptiae aŭ Magna Pyramis Cheopis. Origine la granda piramido altis 146,6 metrojn (nun estas nur 138,75 metroj) kaj la flankoj mezume longas 230,3 metrojn. Ĝi konstruiĝis el proksimume 3 milionoj da ŝtonblokoj de averaĝa pezo de 2,5 tunoj, kaj origine komplete kovriĝis per kalkoŝtonaj platoj. Interne troviĝas la "granda galerio", kiu altas 8,5 metrojn kaj longas 47 metrojn. Fine de la galerio troveblas la reĝa tomba ĉambro, en kiu staras restaĵoj de granita sarkofago. Ĉe la orienta flanko de la piramido origine troviĝis mortula templo kaj de vojo al la piramido, kiuj tamen nur parte konserviĝis. Pli distanca vala templo komplete malaperis sub la konstruaĵoj de la moderna apuda loĝloko Nazlet Al-Seman. Sudoriente de la mortula templo troveblas malgrandaj piramidoj por la reĝinoj Heteferes la 1-a, Meritites la 1-a kaj Hentutsen. En muzeo sude de la granda piramido videblas kulta sunbarko, kiun oni elfosis en 1954 kaj rekonstruis. Nordoriente ekzistas plia flanka, kulta piramideto.
La piramido de Ĥafra
La piramido de Ĥafra aŭ Ĥefren estas nur iomete malpli granda ol la plej granda piramido, konstruita por reĝo Ĥufu, sed el hodiaŭa vido ĝi montriĝas pli alta. Tiun ĉi impreson kaŭzas lokigo sur pli alte situanta loko kaj je certa mezuro pli kruta kliniĝo de la muroj. Danke al tio multe da admirantoj intermiksas ĝin kun la piramido de Ĥufu.
La piramido de Menkaure
La piramido de Menkaure - ofte nomata piramido de Mikerinos - estas la tria el la centraj piramidoj de Gizo. Ĝin konstruigis kiel sia tombejo la egiptia faraono Menkaure (poste greke nomita Μυκερίνου, Mikerinos, tial la dua piramida nomo) proksimume inter la jaroj 2540 kaj 2520 antaŭ nia erao. Menkaure estis la filo de la faraono Ĥafra aŭ Ĥefren, kiu antaŭ same konstruigis sian tomban piramidon en Gizo. Menkaŭre sekvis sian patron kiel reganto de Egiptio, kvankam eventuale nur post interrego de ia reganto Biĥeris, pri kiu restis apenaŭ iuj informoj. La interna kerno de la konstruaĵo estis ŝtupara piramido, kio videblas en du el la piramidaj flankoj.
La tombo de Ĥentkaus la 1-a
La tombo de Ĥentkaus la 1-a sur la altebenaĵo de Gizo estas specifa tomba monumento de la reĝino Ĥentkaus la 1-a de antikva Egiptio. Ĝi havas elementojn de piramido, de mastabo kaj de enroke ĉizita tombo. Pro sia grandeco kaj la ŝtupa strukturo ĝi ofte nomatas la "kvara el la piramidoj de Gizo". Estas la sola tombo de antikva Egiptio konstruita en tia formo. Ĝi situas en la nekropolo de Gizo sudoriente de la tri grandaj piramidoj, en senpera proksimeco de la sfinkso de Gizo.
Antaŭhistorio
La loko de la piramida komplekso jam ekde la Frua Dinastia Periodo de Egiptio estis signifa tombejo. Elfosiĝis pluraj mastaboj de la malnova imperio de Egiptio. Neklaras, je kioma kvanto tomboj de tiuj unuaj tri dinastioj de antikva Egiptio estis detruitaj per la posta konstruo de pli grandaj tomboj kaj piramidoj de la kvara dinastio.
Konstruo de la piramidoj
La piramidoj aperis en la epoko de 2620 ĝis 2500 antaŭ nia erao - en la kvara dinastio de antikva Egiptio. Ili konstruiĝis sur 1000 oble 2000 metrojn larĝa kalkŝtona altebenaĵo, kaj kun la konstruo de la piramidoj ekestis flankaj piramidoj, temploj, tombejoj kaj laboristaj vilaĝoj. Estas rimarkinde ke en la konstruo de la piramidoj neniuj radaj ĉaroj estis uzataj, kvankam la egiptoj tiutempe probable jam konis radojn. Ŝtonaj kvadroj estis levitaj per la mekanika principo de portempe konstruitaj klinitaj ebenaĵoj.
Post la kvara dinastio
Gizo ĝis la sesa dinastio de antikva Egiptio estis signifa tombejo kaj nur en la unua Meza Periodo aŭ Unua Intertempo ne aldoniĝis pliaj tomboj. El la Meza Imperio de Egiptio restis malmultaj spuroj, kaj menciindas ke en tiu epoko entute apenaŭ estas spuroj pri postmortaj kultaj ritoj ĉe la piramidoj. Nur en la Nova Egipta Imperio kaj en la Tria Meza Periodo denove pruveblas novaj signifaj tomboj. Krome pruveblas ke tiam oni flegis kaj restaŭris la piramidojn kaj templojn.
Moderna epoko
Per la franca militiro al Egiptio de la armeo de Napoleono Bonaparto de 1798 ĝis 1799 komenciĝis la moderna scienca esplorado de la piramidoj. Ĝi instigis la eŭropan stilon de empiro.
Sub gvidado de Auguste Mariette en 1860 okazis arkeologiaj esploroj kaj elfosadoj. En 1979 la piramidoj kaj la Sfinkso de Gizo deklariĝis monda kultura heredaĵo de Unesko. En 1984 la registaro de Egiptio produktigis monerojn de 5 egiptaj piastroj kun bildigo de la grandaj piramidoj.
Danĝerigo per grundakvo
Komence de junio 2012 la loka administrejo de Gizo instaligis modernegan pumpan sistemon, por forpumpigi grundakvon sub la sfinkso. Antaŭe jam plurajn jarojn la grundakva nivelo signife plialtiĝis, pro nova kloaka kanalaro en la apuda loĝloko Nazlet Al-Seman kaj nova irigacia sistemo en la regiono, kaj tiu pli alta grundakva nivelo minacis la antikvajn ŝtonkontruaĵojn. Nun tamen ekologoj kaj hidrologoj avertas, ke la granda kvanto de forpumpata akvo ankaŭ povus esti danĝeraj por la konstruaĵoj, se malaltiĝas la tersurfaco kaj pligrandiĝas erozio. La lokaj instancoj tamen decide neas tian danĝeron: la pumpiloj funkcias tiel, ke ili malŝaltiĝas, kiam la grundakva nivelo subiĝas ĝis 4,5 metroj sub la tersurfaco. En tia grundakva alteco la konstruaĵoj devus esti komplete sekuraj, ĉar precize tiu subtera akvonivelo ankaŭ estis en la antikva epoko.
Nigrakola cigno
La Nigrakola cigno (Cygnus melancoryphus) estas la plej granda akvobirdo indiĝena de Sudameriko kaj membro de la genro de cignoj, tute nekonfuzebla inter ili pro sia blanka plumaro kun nigraj kapo kaj kolo. La Nigrakola cigno estis iam lokata en la monotipa genro, Sthenelides.
Ses-partiaj interparoloj
La Ses-partiaj interparoloj (Angle:Six-Party Talks; Ĉine:六方会谈; Japane:六者会合 [rokuŝa kaigo:] aŭ 六カ国協議 [rokkakoku kjo:gi]; Koree:육자 회담; Ruse: Ядерная программа КНДР) estas seriaj kunsidoj de partoprenantaj ses ŝtatoj: Popolrespubliko de Ĉinio, Japanio, Korea Popola Demokratia Respubliko(Nord-Koreio), Respubliko de Koreio(Sud-Koreio), Rusia Federacio kaj Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko.
Aleksandro la 3-a (papo)
Formiĝo kaj eklezia kariero
Li naskiĝis en Sieno el Ranuccio Bandinelli, dekomence notiĝis kiel instruisto pri kanona juro en la Universitato de Bolonjo, kie kompilis la Stromon, nome Summa Magistri Rolandi, unu de la unuaj komentarioj pri la Decretum Gratiani. Li, sume, estis granda kanonisto kaj juristo.
Ses-partiaj interparoloj
La interparoloj komenciĝis kiam Nord-Koreio retiriĝis de la Traktato de Nuklea Ne-Disvastiĝo en 2003.
Aleksandro la 3-a (papo)
Formiĝo kaj eklezia kariero
Translokiĝinte al Pizo kie li fariĝis sacerdoto, en oktobro de 1150 papo Eŭgeno la 3-a lin nomumis diakona kardinalo; sekve li estis farita presbitera (el diakona) kardinalo: eble en tiu periodo li kompils siajn Sententiae, devenigitajn el laIntroductio ad theologiam de Petro Abelardo. En 1153 li ekfunkiis kiel pontifika kanceliero; en tia vesto, li estis sendita en 1157 al Besançon por peti al la imperiestro Frederiko la 4-a la liberigon de la episkopo Esquilo de Lund, kiu, revenante el Romo, estis priŝtelita kaj enprizonigita de la imperiaj kavalerianoj. Li liveris al la imperiestro leteron en kiu la papo Hadriano la 4-a memorigis ĉiujn favorojn faritajn al la imperiestro. En tiu cirkonstanco la delegito Bandinelli, por plifortigi la papan postulon anoncus pli altan rangecon de la papo kompare kun la imperiestro, eldirante tiun frazon: “El kiu, do, la princo ricevas la imperion? El kiu se ne de la Papo?”
Nigrakola cigno
Aspekto
Plenkreskuloj averaĝe estas 102 al 124 cm longaj kaj 3.5-6.7 kg pezaj. La enverguro gamas el 135 al 177 cm. La plumaro estas blanka kun nigraj kolo kaj kapo kaj grizeca beko kun pli hela pintomarko. Ĝi havas tre grandan ruĝan karunklon ĉe la bazo de la beko kaj blankan strion tra la okulo kaj ĉefe malantaŭen. La kruroj estas rozkoloraj. Ambaŭ seksoj estas similaj (ne estas seksa duformismo), sed la ino estas iomete pli malgranda kaj la masklo havas pli grandan karunklon. La inoj estas 3.5 al 4.4 kg pezaj, dum la maskloj estas de 4,5 a 6,7 kg pezaj. Pri flugiloj, inaj estas 400 al 415 mm, dum masklaj 435 al 450 mm. Ĝi estas la plej malgranda specimembro en sia genro.
Urbodomo de Nagykőrös
La Urbodomo de Nagykőrös estas impona historia monumento en Nagykőrös, en angulo de placo.
Ses-partiaj interparoloj
Ракетно-ядерная программа КНДР
Nigrakola cigno
Aspekto
Estas mudo de plumoj ĉiujare, fine de la reprodukta sezono kaj antaŭ la migrado al nordo. Vivas kaptivece ĉirkaŭ 7 jarojn kaj estas registroj de ĝis 20 vivojaroj.
Kutimaro
La Nigrakola cigno, kiel siaj plej proksimaj parencoj, nome la Nigra kaj la Muta cignoj estas relative silentema. Ankaŭ, malkiel plej anasedoj, ambaŭ gepatroj regule portas la cignidojn sur siaj dorsoj kaj kaze de danĝero subflugile. La flugmaniero estas vigla, kaj tiu specio povas fari longajn veturadojn. Nur pene ek- kaj el-flugas. La sono elsendita dumnaĝe aŭ dumfluge estas kiel fajfo.
Reproduktado
For de la reprodukta sezono ili estas sociaj, post ties fino ili grupiĝas en aroj de miloj, kaj nestovivas en malgrandaj kolonioj, dise aŭ izole. La neston konstruas el herbo, en bordoj de lagoj kaj lagunoj. La ino demetas 3 al 7 kremokolorajn ovojn en nesto de vegetaĵara amaso. La ovoj estas averaĝe 101 X 66 mm (game de 93 al 109 mm longaj, kaj 63 al 69,3 mm larĝaj); averaĝe estas 247 g pezaj (game 173 al 274 g). La ino kovas dum 34 al 36 tagoj. La masklo estas proksime, defende la idaron per agresaj atakoj kontraŭ animaloj kiuj alproksimiĝas al ovoj aŭ idoj. Ili reproduktiĝas kaptivece senprobleme. Post eloviĝo, la idoj estas kun plumaro tute blanka, dum la beko kaj la kruroj estas blugrizaj. La naskoplumoj estas anstataŭataj per helbrunetaj plumoj. La kolo malheliĝas nur kiam ili atingas plenkreskan grandon. Post unu jaro ili jam akiras la plumaron blankan kun nigra kolo sed la surbeka karunklo disvolviĝos nur post 3 aŭ 4 jaroj.
Manĝo
Ties dieto konsistas ĉefe el vegetaĵaro (ĉefe algoj kaj akvoplantoj), sed ankaŭ insektoj kaj fiŝovoj. Ili filtras akvon, enmetante la bekon en tiu en lokoj malmulte profundaj kaj malfermante kaj fermante ĝin malmulte, tiele ke la avo cirkulas ene de la beko. Alifoje metas kaj kapon kaj kolon enakve dum la korpo restas surface.
Disvastiĝo
Ili troviĝas en bordoj de fluantakvaj marĉoj, lagunoj kaj lagoj de suda Sudameriko aŭ ĉe marbordoj; ĉiam kie estas algoj kaj planktono. Ests tre akvema birdo kompare kun la aliaj cignoj. Ĝi estas ĉefe surakve, kaj piediras malfacile. Ili okupas mediojn ekde la marnivelo al la 1.200 msm.
Gjâ-zym-byn
gjâ-zym-byn estas arta lingvo kreita de usona esperantisto Jim Henry ekde 1998 por "psikologia esploro". Lia celo estas krei lingvon, strangan sed lerneblan, kiun li povas ellerni kreante ĝin, kaj, pensante per ĝi, pripensi aferojn nove se ne novajn. Li emas krei multajn vortojn el malgranda radikaro kaj fleksa afiksaro. Gramatike la lingvo estas algluema. Semantike, li plurkampe emas reprezenti proprajn penskategoriojn, nek internaciajn nek usonkulturajn, kaj provi influi kategoriigojn per invento de novaj signif-dividoj. Fonetike, li provizis la lingvon per ekzotikaj sonoj (al anglaparolanto), kiujn li apenaŭ povis elparoli; post jaroj de ekzercado li pli-malpli fluas en la skriba lingvo sed ne tute en la parola lingvo.
Nigrakola cigno
Disvastiĝo
La Nigrakola cigno reproduktiĝas el suda Brazilo, en la Suda Zono, Patagonio, Fuegio kaj Malvinoj, dum kelkaj individuo atingas plej forajn lokojn kiaj ĝis la kanalo Beagle en Fuegio kaj la Insularo Juan Fernández en Ĉilio. En la aŭstrala vintro, tiu specio migras norden al Paragvajo kaj suda Brazilo, nome en Suda Rio-Grando, Sankta Katarino kaj Paranao. La humidejoj kreitaj de la Granda Ĉilia Tertremo de 1960 kiaj la Naturrezervejo Carlos Anwandter ĉe la Rivero Cruces iĝis gravaj centroj por la populacioj de Nigrakolaj cignoj.
Gjâ-zym-byn
La ĉefaj influoj estis Vorlin, Esperanto, kaj Voksigid. Aliaj influoj inkluzivis E-Prime, AllNoun kaj Lojban.
Estanislao Zuleta
Estanislao Zuleta estis kolombia filozofo, eseisto kaj universitata profesoro, naskita la 3-an de februaro de 1935 en Medellín (Kolombio). Li mortis en Cali la 17-an de februaro de 1990.