cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giulianova
Età moderna: Giulia, la fondazione di una città ideale del Rinascimento
Nata a partire dal 1470 non senza significato al confine tra Regno di Napoli e Stato della Chiesa, Giulianova rappresenta nell'area del medio Adriatico lo straordinario prodotto di una razionalità superiore. Un'impresa grandiosa cui il suo fondatore, Giulio Antonio Acquaviva d'Aragona, condottiero di fama ma anche raffinato protagonista della vita di corte tra Napoli, Firenze, Roma e Urbino, consegnò l'ambizioso sogno di farne non solo il centro propulsore e il principale centro del suo vasto ducato, con pieno controllo delle vie terrestri e marittime, ma anche un vero e proprio esperimento progettuale, in linea con le più avanzate riflessioni della cultura umanistica. L'impianto urbano, di grandissimo interesse, viene quindi basato sullo studio di Vitruvio e rimanda ad una sicura consapevolezza delle teorie di Leon Battista Alberti e Francesco di Giorgio Martini, dell'esperimento ambizioso di Pienza e della fantasia utopica di Sforzinda. La storia della città, e delle suggestioni recepite dall'architetto che la ideò, vengono ora per la prima volta messe in luce, sulla scorta di una ricca e inedita documentazione frutto di un meticoloso lavoro di ricerca, da Mario Bevilacqua, docente di Storia dell'Architettura all'Università di Firenze. Alla vista del visitatore colpisce la mole ottagona del Duomo con la sua cupola, perno dell'assetto urbanistico quattrocentesco, che guarda dall'alto le case,i torrioni el'Adriatico. La possente cinta muraria che l'avvolge viene realizzata facendo ricorso ai più moderni sistemi difensivi; anche il suo impianto, così come le principali emergenze architettoniche, a iniziare dalla possente chiesa di S. Maria in platea (ridenominata S. Flaviano nell'inoltrato '500), primo esempio di chiesa ottagonale nell'Abruzzo adriatico e dotata di un'ardita cupola che cronologicamente precede quella di San Pietro, rimandano alle più aggiornate riflessioni umanistiche, con la chiara organizzazione degli spazi, porte e piazze specializzate, edifici sacri collegati ciascuno al proprio ambito urbano. La straordinaria originalità, il raffinato linguaggio matematico-proporzionale come anche i complessi significati politico-militari e civili presenti nel piano di fondazione, fanno di Giulianova una città ideale sull'Adriatico.
Nei secoli successivi Giulianova subì alcuni memorabili saccheggi, nel cinquecento da parte dei Lanzichenecchi, e, in età napoleonica, da parte dei Francesi che distrussero interamente l'Archivio ducale.
Turismo
Tra le possibilità legate al turismo vi sono appunto la spiaggia di fine sabbia dorata insignita da anni della Bandiera Blu, il porto turistico, la ricettività maggiore della provincia (alberghi, ristoranti, chalet), la pista ciclabile che attraversa tutto il lungomare e che si collega a nord con Tortoreto (attraverso un ponte in legno strutturale sul torrente Salinello) e a sud con Cologna spiaggia  sul fiume Tordino. Le manifestazioni non si svolgono solo in estate. L'appuntamento più importante dell'anno cade nei giorni attorno al 22 aprile, giorno dedicato ai festeggiamenti, nella parte antica addobbata con luminarie e stendardi, dedicati alla Patrona, la Madonna dello Splendore, con un tradizionale palio il 21, e il Festival Internazionale delle Bande Musicali, che sotto il Patronato del Presidente della Repubblica, richiama migliaia di spettatori per ammirare i complessi bandistici provenienti da tutto il mondo. Nei periodi di Pasqua e Natale il Centro Storico si anima con le bellissime sacre rappresentazioni del presepe vivente per i vicoli e le piazze, e della Passio Christi, lungo la scalinata che collega la parte alta con il Lido.
Da sempre Giulianova è anche importante meta di pellegrinaggi mariani, data la presenza del Santuario della Madonna dello Splendore, retto dai cappuccini, sorto sul luogo dove la Vergine apparve circondata di luce il 22 aprile 1557. A memoria dell'evento la Madonna fece sgorgare dell'acqua portatrice di guarigioni del corpo e dell'anima e che oggi ancora zampilla dalle fontane del Santuario. Da alcuni anni è presente una Via Crucis monumentale e, nel chiostro, un Museo d'arte Contemporanea-MAS e una biblioteca di abruzzesistica con testi antichi.
Economia
Oggi Giulianova, seconda città della provincia, e terzo comune, data la scarsa superficie del territorio, è contrassegnata da una forte vocazione turistica che si unisce ad una riscoperta di centro artistico e culturale, con i suoi quattro musei e le sue biblioteche. Importanti sono anche le attività inerenti la pesca, con l'importante porto dotato di un'area per imbarcazioni da diporto, l'industria e le attività agricole, in particolare con la produzione del Montepulciano d'Abruzzo Colline Teramane DOCG.
Duomo di San Flaviano
L’imponente Duomo di San Flaviano è dedicato al Santo Patriarca di Costantinopoli, Martire per aver difeso la duplice natura umana e divina di Cristo contro il monofisismo di Eutiche,e le cui spoglie approdarono sulle coste giuliesi nel V secolo; realizzato a partire dal 1472 e originariamente chiamato S. Maria in piazza, è tra i più interessanti e singolari monumenti dell’Abruzzo. Ci troviamo infatti al cospetto di un organismo edilizio ad impianto ottagonale, che risente del Rinascimento toscano ma anche dalle esperienze lombarde ed umbre, perfettamente uniforme ed accurato in ogni parte. La militaresca solidità della costruzione, frutto di una scelta intenzionale nel solco del pragmatismo quattrocentesco, viene accentuata, oltre che dalle poderose mura spesse oltre due metri e da lesene di rinforzo angolari, dal giro di beccatelli e caditoie che corona i lati, come negli apparati a sporgere delle contemporanee fortezze ideate a scopo difensivo. Una tipologia architettonica che, sebbene rintracciabile in alcune località della regione, tuttavia rende il tempio di S. Flaviano, per imponenza, il primo esempio del genere nell'Abruzzo adriatico e, come tale, un vero e proprio esperimento progettuale.
Oltre all’impianto ottagonale, con tutte le implicazioni di simbolismo mistico ad esso ricollegabili, l’altro e più importante elemento di originalità della chiesa è costituito dalla elegante ed audacissima cupola a calotta semisferica, che precede cronologicamente quella di S. Pietro. La cupola, poggiante su un tamburo pure ottagonale alto circa due metri con una finestrella ad ogni lato e concluso da una cornice dentellata, presenta, internamente ed esternamente, due aspetti differenti. L’emisfero interno, tangente ai lati, è raccordato con l’ottagono mediante pennacchi sferici; il mantello esteriore, invece, è una superficie generata da una curva composta da due archi di raggio differente, raccordata in modo da apparire slanciata in forma di cono fino alla piccola lanterna ottagonale. Nell’assenza, all’epoca e per molto tempo ancora, di altre eminenze edilizie, la presenza di questa ardita cupola svettante sull’orizzonte oltre le mura fungeva da punto di riferimento e di richiamo per il territorio circostante: lo confermerebbe l'originario rivestimento costituito, secondo l’opinione di alcuni studiosi, da mattonelle smaltate d'azzurro, con voluto effetto rinfrangente. Il deterioramento del materiale è alla base della sostituzione, avvenuta in tempi risalenti, con laterizi grezzi di terracotta ad embrice semicircolare, la cui forma si ritiene riproduca quella antica. La saldatura agli edifici meridionali dell’edificio venne realizzata tra la fine del ‘500 e il primo ‘600, come lasciano pensare, oltre alla mancanza di continuità nelle linee architettoniche di collegamento, il diverso spessore delle murature e la differente fattura che esiste tra le cortine del tempio, della sacrestia e del contiguo fabbricato. Ma in origine l’ottagono delluoghila chiesa di San Flaviano dovette essere completamente libero da ogni lato, fronteggiando, su quella che oggi è la piazza Buozzi, il palazzo dei duchi Acquaviva, a sottolineare i due poteri sulla città: quello spirituale e l’altro civile. Al di sotto della Colleggiata si apre la cripta con bella e caratteristica volta ad ombrello nascente dalle arcate che, su pilastri, separano la parte centrale da un ambulacro circolare perimetrale, recante resti di affreschi del Cinquecento. È qui che, essendo il Duomo ancora non ultimato, nel 1478 vennero trasportate e quindi a lungo conservate le spoglie del Patriarca di Costantinopoli, San Flaviano, cui la chiesa venne successivamente dedicata. Con il completamento dell’edificio, la cripta venne quindi utilizzata per le funzioni meno solenni e il sottosuolo per la sepoltura dei cittadini più abbienti e dei membri della confraternita del Rosario che ebbe qui sede dalla seconda metà del ‘500.
Gli interventi di restauro del 1926 come quelli avviati a partire dal 1948 sotto la direzione dall’architetto Arnaldo Foschini, entrambi imposti dalle precarie condizioni statiche della struttura ma anche dai problemi legati alla persistente infiltrazione delle acque piovane, eliminando le decorazioni barocche con l'intento di ridonare agli interni quella sobrietà propria dei canoni architettonici quattrocenteschi. Oggi al visitatore la chiesa si mostra pertanto nella sua nuda spazialità, appena movimentata da semplici e poco profonde nicchie ricavate nei sei lati dell’ottagono, mentre di fronte all’ingresso è l'altare, collocato sotto l’alta arcata del presbiterio.
L'ambiente architettonico, per essere goduto pienamente, deve essere assaporato in silenzio, nella penombra del tamburo appena rischiarata dalla luce che filtra dal pozzo del lanternino: abituati alla spettacolarità dei secoli successivi è invece così pacatamente che il Quattrocento si svela. Al momento sono conservati altrove, per ragioni di sicurezza, nell'attesa che venga finalmente istituito un museo nella cripta, alcuni pregevoli lavori di oreficeria tre e quattrocenteschi di scuola abruzzese che costituiscono il Tesoro del Duomo, tra cui la preziosa e raffinata cassetta-reliquiario d’argento, lavorata a sbalzo e con indorature, contenente le reliquie del Santo patrono, il braccio-reliquario di San Biagio, cesellato in argento, firmato da Berardo da Teramo, e la bella Croce-reliquario del XIV secolo realizzata in argento con smalti azzurri. Con i pesanti lavori di ripristino l'arredamento artistico della chiesa è stato sostituito da opere contemporanee di alto livello: all'altare sinistro molto pregevole è infatti il marmo Madonna col Bambino di Venanzo Crocetti; sempre del Crocetti, ma sull'altare maggiore, è il grande Crocifisso bronzeo, realizzato nel 1959; a destra dell’altare maggiore è il battistero in travertino istoriato, con angeli volanti nella conca e, in bronzo, il Battesimo di Gesù, dello scultore di Palestrina Francesco Coccia; da notare l’altare in pietra di Trani sormontato da un magnifico gruppo in bronzo di tre figure (Crocifisso, la Vergine e San Flaviano), realizzato sempre dal Coccia nel 1951. Le raffigurazioni della Via Crucis sono lavori a carboncino di Aligi Sassu.
La collegiata è retta da un arciprete ed è la chiesa principale della Forania (vicariato) di Giulianova.
Santuario Maria SS.ma dello Splendore
La fondazione del Santuario Maria SS. dello Splendore, nel 1907 annoverato tra i più celebri santuari italiani ed ancora oggi meta di numerosi pellegrinaggi, viene tradizionalmente collegata alla miracolosa apparizione della Vergine, cinta da accecante luce e assisa su un ulivo, ai piedi del quale scaturì una sorgente d’acqua tuttora esistente, ad un taglialegna di nome Bertolino, originario del vicino villaggio di Cologna. Sul luogo dell’evento venne inizialmente edificato un capitello votivo, quindi una chiesa affidata ai monaci Celestini, che eressero un monastero di cui si fa menzione in un documento d’archivio nel 1523, smentendo quindi l’anno indicato come quello del miracolo. Infatti, secondo la Cronaca seicentesca di un monaco celestino del santuario, l'apparizione avvenne il 22 aprile 1557, prendendo l'anno dall'iscrizione sull'architrave della chiesa; in verità la scoperta di documenti che citano il complesso religioso risalenti addirittura ai primi decenni del Quattrocento, ci riportano ad un 22 aprile molto più remoto.
Originariamente grancia di S. Onofrio di Campli, il monastero evitò la soppressione innocenziana del 1652 grazie all’autorevole intervento del duca Giosia III Acquaviva d’Aragona, fervido patrocinatore del culto mariano, il quale ottenne la sua erezione in priorato e, nel 1656, il riconoscimento giuridico, con la cessione a favore della comunità monastica di vasti appezzamenti di terreno, masserie e di cospicue rendite in denaro. Prendono avvio in questo periodo interventi, voluti da Giosia III e proseguite con il figlio Giovan Girolamo II, sull’originario organismo architettonico della chiesa. Oltre all’ampliamento dell’unico vano, venne rialzato il tetto, con volte a cielo di carrozza e controvele, e si mise mano alla facciata, terminante con un timpano con cornicione sui lati spioventi, cui venne aggiunto, sul fronte, un portichetto costituito da due archi laterali e tre anteriori. Pure alla munificenza dei due duchi e delle rispettive consorti, Francesca Caracciolo ed Eleonora Spinelli, si devono il tabernacolo dell’altare maggiore, due superbi paliotti, arredi sacri di squisito gusto artistico e una cortina di damasco finemente ricamata in oro zecchino, ancora presente negli anni Trenta dello scorso secolo e in seguito trafugata.
Soppresso con decreto del 13 febbraio 1807, il monastero dei Celestini, dopo reiterate istanze da parte della popolazione, nel 1847 verrà assegnato ai Padri Cappuccini, tuttora presenti, incaricati della custodia del culto mariano. Si deve ai religiosi l’innalzamento, intorno al 1857, della torre campanaria con la cuspide ad otto vele diritte, la costruzione dell’ampia Sacrestia, sostituitasi alla precedente ormai inadatta, e i lavori che, oltre a consentire la realizzazione, a partire dal 1927, dell’attuale convento, hanno modificato, dal 1937 al 1959, la chiesa, ulteriormente ampliata e dotata nel 1946 di un nuovo altare maggiore.
Nell’edificio sacro, a croce latina e decorato con grandi pitture murali eseguite nel 1954 su progetto di P. Giovanni Lerario da Alfonso Tentarelli, si conserva all'altare maggiore entro una cortina di raggi dorati la miracolosa e venerata effigie della Madonna dello Splendore, una statua lignea dipinta e dorata della Madonna con il Bambino benedicente, di autore ignoto e risalente al XIV-XV secolo.
Dagli anni ’50 dello scorso secolo la statua è inserita in una raggiera, simbolo della luce divina, posta sopra un tronco di albero rievocante l’ulivo su cui apparve per la prima volta. Vicino al tronco, dalle cui radici sgorga l’acqua benedetta, vi è la statua del veggente Bertolino in atto di meraviglia.
Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando
Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando okazis dimanĉe, la 7-an de junio, same kiel en 18 aliaj UE-membroŝtatoj. Elektado daŭris inter horoj 8:00 kaj 22:00. Por oficperiodo 2009-2014 poloj elektis 50, el ĉiuj 736 eŭropdeputitojn. Voĉdonis 24,53% de la rajtigitaj civitanoj.
Giulianova
Santuario Maria SS.ma dello Splendore
Notevole, nell'adiacente sacrestia, è la cinquecentesca Pala dello Splendore, raffigurante la Vergine con il Bambino in gloria e i santi Pietro, Paolo, Dorotea e Francesco, opera del Veronese. Pure nella sacrestia è il bel tabernacolo ligneo, con inserti d’ebano, realizzato tra il 1720 e il 1723 e attribuito ai maestri marangoni, cioè gli ebanisti cappuccini, fra Serafino da Nembro, fra Michele della Petrella e fra Stefano da Chieti. Del pittore Giacomo Farelli sono i seicenteschi quadri ad olio su tela presenti nel coro rappresentanti l'Immacolata concezione, l’Annunciazione dell’Angelo a Maria, la Natività di Gesù e l’Assunzione di Maria al cielo, che un tempo ornavano i quattro altari laterali della chiesetta barocca.
Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando
Eŭrobarometro
Laŭ opiniosondo Eŭrobarometro (aŭtuno 2008) poloj ne tro multe interesiĝas pri balotoj :
Giulianova
Santuario Maria SS.ma dello Splendore
Gli interventi di recupero e valorizzazione avviati a partire dal 1986, oltre ad aver interessato la facciata della chiesa, portata al nudo mattone, e condotto alla realizzazione di un nuovo portico adornato di mosaici, hanno permesso il ripristino, nel chiostro, dell'antico bagno. L'acqua della polla sorgiva, creatasi a seguito dell’apparizione miracolosa e situata sotto l'altare maggiore della chiesa, mediante apposita canalizzazione viene raccolta in vasche e in una piccola piscina realizzate sotto un porticato in travertino: l’ambiente è stato impreziosito da mosaici policromi raffiguranti scene del Nuovo e del Vecchio testamento e con artistici bassorilievi in marmo. Questo ambiente immerso nel giardino che guarda il mare è meta di pellegrino che cercano in queste acque la guargione del corpo e dello spirito. Notevole, poi, è la monumentale Via Crucis collocata lungo la ripida e panoramica via Retta o Bertolino: le grandi statue di bronzo, sistemate su ampie piazzole, sono opera dello scultore Ubaldo Ferretti, allievo di Pericle Fazzini.
Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando
Centrum Badania Opinii Społecznej
Opiniosondo de Centrum Badania Opinii Społecznej (eo. Centro de Enketado de Socia Opinio) el marto 2009 :
Pracownia Badań Społecznych
Opiniosondo de Pracownia Badań Społecznych (eo. Laborejo de Sociaj Enketoj) el 3-5-a de aprilo 2009 :
Giulianova
Università
Da alcuni anni l'Università degli studi di Teramo ha istituito presso il monumentale Palazzo Gualandi, a pochi passi dal Centro Storico, i corsi di laurea triennale e specialistico in Scienze del Turismo culturale. Il corso è inoltre da poco sede dell'Osservatorio regionale sul turismo.
Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando
Balotaj distriktoj
Dum eŭropaj balotoj en Pollando funkcias 13 balotaj distriktoj.
Giulianova
Università
Il Palazzo Kursaal al Lido ospita la sede giuliese dell'Istituto Superiore di Studi Musicali "Gaetano Braga".
Gastronomia: il brodetto alla giuliese
Ricetta del brodetto di pesce alla giuliese:
Ingredienti per 4/6 persone: poco più di un bicchiere d'olio extravergine d'oliva, 4 pomodori nn completamente maturi di media grandezza, mezzo peperone verde, mezzacipolla bianca, un mazzetto di prezzemolo, aglio, sale q.b., uno due peperoncini e vino bianco. Inoltre: 800g di seppie e calamari; 1 cicala di mare(panocchia) ed 1 gambero(mazzancolla) a persona; alcune trance di scorfano e rana pescatrice(coda di rospo); una manciata di calamaretti; mezzo chilo di vongole e cozze; 2 triglie a persona; 2 mazzoline spezzate a metà. Pane fresco o bruschette.
Preparazione: in una pentola in coccio o alluminio non eccessivamente alta e munita di coperchio, versare l'olio e far indorare della cipolla con pezzi di seppie e calamari adulti. Quando la cipolla è appassita versare mezzo bicchiere di vino bianco, le mazzancolle e le panocchie; far cuocere per 10 min., stando attenti che l'intingolo non restringa; nel caso contrari è possibile aggiungere un po' d'acqua. Mettere nella pentola i pomodori, l'aglio spezzettato, il peperone verde tagliato a strisce, il peperoncino tagliato a metà, prezzemolo tritato e sale. Portare a bollore; mettere lo scorfano e la rana pescatrice, provvedendo a togliere dal tegame le panocchie che metteremo da parte. A questo punto aggiungere mazzoline, triglie e calamaretti, cozze e vongole già bollite assieme a parte della loro acqua di cottura. Lasciar cuocere per 10 min.
Al termine lasciar riposare il brodetto affinché si amalgami meglio sapore e profumo.
Il brodetto alla giuliese è perfettamente accompagnato dai vini locali: in primis il Trebbiano d'Abruzzo e il cerasuolo.
Vermes JU
Vermes estis ĝis la fino de decembro 2012 komunumo kaj estas ek de la 1-a de januaro 2013 parto de la komunumo Val Terbi en la Distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 334 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Vermes situas en oriento de Kantono Ĵuraso en valkaldrono, kiun limigas norde la montoj Plain Fayen kun alteco de 759 m s.m., Forêt du Droit kun alteco de 768 m s.m. kaj Moton kun alteco de 797 m s.m. Inter Plain Fayen kaj Moton la rivero Gabiare, kiu senakvigas la komunuman teritorio kaj alfluas al Scheulte, kiu siavice alfluas al Birs, fosis tipan ĵurasan ravinon. En sudo la komunuman teritorion limigas la kresto de Mont-Raimeux, kie sur alteco de 1241 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,32 km², de kiuj 60% estas kovritaj de arbaro, 37% servas por agrikulturo kaj 3% por setlado. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝeto Envelier.
Iamaj najbaraj komunumoj
La iama komunumo Vermes limis ĝis la komunuma kunfandiĝo finde de 2012 en nordo al Corban, en nordoriento al Mervelier, en oriento al Schelten (BE), en sudoriento al Seehof (BE), en sudo al Corcelles (BE), en sudokcidento al Crémines (BE), en okcidento al Rebeuvelier, en nordokcidento al Vicques, kaj en nordnordokcidento al Courchapoix.
Trafiko
Vermes situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buso al Vicques, kiu tamen cirkulas nur okfoje tage inter la sesa matene kaj la sesa vespere.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vermes datiĝas el la jaro 769 kiel Verteme. Troveblas en la komunumo ruinoj de monaĥejo, kiu ekzistis tie de la 7-a ĝis la 9-a jarcento. La mencioj de la monaĥejo ĉesas en la jaro 884. Laŭdire ĝi estis detruita de la filoj de la Grafo Luitfrid. Ĝis la jaro 1772 al la paroĥo de Vermes apartenis ankaŭ Rebeuvelier, kiu tiam sendependiĝis. Dum mezepoko Vermes formis parton de la Parohaxro Moutier-Grandval, kiu siavice apartenis al la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Vermes apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 estis fondita el Montsevelier, Vermes kaj Vicques la nova komunumo Val Terbi. Origine volis partopreini ankaŭ komunumoj Corban, Courchapoix, Courroux kaj Mervelier, sed iliaj loĝantaroj dum la baloto de la 7-a de feburaro 2012 malakceptis la kuniĝon, kial la nova komunumo nun konsistas nur el tri de la sep komunumoj de la valo.
Saint-Pierre-du-Palais
Saint-Pierre-du-Palais [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 372 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Pierre-du-Palais situas en la sudo de Charente-Maritime, nordoriente de Bordeaux.
Vermes JU
Vidindaĵoj
En la vilaĝa preĝejo Saint-Pierre-et-Paule [esperanto Sankta Petro kaj Paŭlo] okaze de renovigaj laboroj estis trovitaj freskoj el la 15-a jarcento.
The Cloisters
La Klostroj (The Cloisters) estas muzeo situanta en Fort Tryon Park, de Novjorko. La konstruaĵo, kiu estas branĉo de la Metropola Muzeo de Arto, kiu estis rekonstruita en la 1930-aj jaroj ekde la arkitekuraj elementoj de pluraj eŭropaj mezepokaj abatejoj. Ĝi estas uzata por montri la arton kaj arkitekturon de la mezepoka Eŭropo.
La Klostro, kiu proksimas al la norda ekstremo de la insulo Manhatano sur monteto kun vidaĵoj al rivero Hudsono, kiu havas pecojn de kvin abatejojn el Francio. Konstruaĵoj el San Miguel de Cuixa, Saint-Guilhem-le-Désert, Bonnefont-en-Comminges, Trie-sur-Baïse, kaj Froville estis elmuntitaj briko post briko kaj senditaj al Novjorko.
La ĉirkaŭo de la klostro estis ĝardenigita laŭ mezepokaj manuskriptoj kaj la strukturo inkluzivas plurajn mezepokajn objektojn.
(44168) 1998 JJ4
(44168) 1998 JJ4 estas marsrenkonta asteroido, en orbita resonanco 1:2 kun Marso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tun de Marso kaj ne krucas ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,340981 astronomia unuo (51,010 milionoj da km).
Charles Wheatstone
Sir Charles Wheatstone <span title="Aussprache im Internationalen Phonetischen Alphabet (IPA)">  (* 6. Februaro 1802 en Gloucester; † 19. Oktobro 1875 en Parizo) estis brita fizikisto kaj inventisto.
Vivo kaj laboro
Post la vizito de pluraj lernejoj Wheatstone eklernis la metion de konstruado de muzikaj instrumentoj de sia onklo kaj transprenis la laborejon en Londono post la morto de la onklo en 1823. Charles ne vere interesiĝis pri komercaj kaj metiaj aktivecoj kaj tial li koncentriĝis pli sur la plibonigo de la instrumentoj kaj la evoluo de teknikaj helpiloj. En 1829, li retiriĝis tute de la negoco. En 1834 li iĝis Profesoro pri eksperimenta fiziko en King's College en Londono.
Wheatstone komencis frue kun akustika j eksperimentoj kaj faris studojn pri la sono-transmisio, la starantaj ondoj kaj diversaj muzikiloj. En 1828 li inventis la sinfonion, auntaŭanta instrumento de la koncertino. Pli poste li okupiĝis pri optiko kaj elektrotekniko. En 1833 li rekonis, ke la mezurcirkvito inventita  de Samuel Hunter Christie estis tre taŭga por preciza mezurado de elektraj rezistancoj kaj nuntempe tiu cirkvito estas konata kiel Wheatstone-ponto.
En 1840 li inventis kontinue variigeblan rezistilon (reostato), kaj en 1833, la stereoskopon, per kiu li determinis la spektrajn liniojn de fajreroj de elektraj malŝargoj.
En 1834, li provis mezuri la rapidon de la kurento en elektra konduktilo, sed la rezultoj ne estis precizaj. Tamen lia aparato, uzante turnantajn spegulojn poste estis uzita fare de Foucault kaj Fizeau en la sukcesaj eksperimentoj por la mezurado de la rapido de la lumo. Sekve li evoluigis kune kun la elektra inĝeniero William Fothergill Cooke du telegrafoj n– la nadlo telegrafon kaj la montrilo-telegrafon. La lasta estis ĝenerale uzata kaj pli poste estis anstataŭigata per la Morse telegrafo. La elsendanta kaj ricevanta aparato de la montrilo-telegrafo konsistis el la movado de la montrilo al la unuopaj literoj kaj nombroj  provokita de  kongrua nombro da kurent-batoj.
Kastelo Arenfels
kastelo Arenfels, pli frue ankaŭ nomata kastelo Arienfels, estas kastelo supre de Bad Hönningen en la distrikto Neuwied, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estis konstruita en la 19a jarcento sur mezepoka burgo el la 13a jarcento. La kastelo ricevis sian hodiaŭan aspekton de 1849 ĝis 1855. Tiam la kolonja katedralkonstrumajstro Ernst Friedrich Zwirner alikonstruigis la burgon al novgotika stilo. Pro ĝiaj 365 fenestroj, 52 pordoj kaj 12 turoj la kastelo ricevis la kromnomon „kastelo de la jaro“.
Charles Wheatstone
Vivo kaj laboro
En 1854 Wheatstone inventis la Playfairmetodon, por permana ĉifrado de mesaĝoj.
26711 Rebekahbau
26711 Rebekahbau estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Charles Wheatstone
Vivo kaj laboro
Preskaŭ en la sama tempo kiel Werner von Siemens Wheatstone malkovris kaj publikigis la dinamo-elektran principon. Lia prelego antaŭ la Reĝa Akademio la 14-an de februaro 1867okazis tuj post la  kontribuo de William Siemens, kiu prezentis la laboron de sia frato Werner von Siemens. Wheatstone pritraktis la generatorojn en kiuj l bobenoj de la statoro kaj tiuj de la rotoro estas ŝaltitaj paralele, kontraŭe al Siemens, kiu priskribis la situacion kun la bobenoj en serio. Poste montriĝis, ke la versio de Wheatstone estis aparte utila por elektraj centraloj.
Honorigoj
En 1836 li estis nomumita membro ("Fellow") de la Reĝa Societo kiu honorigis lin dufoje (1840 kaj 1843) kun la Reĝa Medalo kaj en 1868, kun la Copley Medalo. Krome li estis ekde 1868, la portanto de la ordo Pour le mérite por scienco kaj la artoj. En la jaro 1868, li estis ankaŭ elektita kiel membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Pro tiom multe da premioj en malsamaj landoj  al li estis atribuita la nobeleco en 1868.
Honore al Wheatstone estas nomitaj, la Wheatstone glacier sur la Antarkta Duoninsulo kaj la Kapo Wheatstone, sur la orienta marbordo de Lando de Viktoria.
Ylämaa
Ylämaa estas eksa komunumo de Finnlando en Suda Karelio. La 31-an de decembro 2009 havis 1,408 loĝantojn, kaj ĝia terareo estis. Ylämaa estis ligita al Lappeenranta en 2010.
Sulla mia pelle
Sulla mia pelle estas muzikalbumo de Noemi.
Inferenco
Inferenco estas procezo konkludi surbaze nur de tio, kion oni jam scias.
Inferencon oni studas en pluraj malsamaj kampoj.
Irène Joliot-Curie
Irène Joliot-Curie (naskiĝis en Parizo la 12-an de septembro 1897, mortis en la 17-a de marto 1956 en Parizo) estis la filino de Maria Skłodowska-Curie kaj Pierre Curie. Ŝi ricevis la Nobel-premion de kemio en 1935 kun sia edzo kaj ankaŭ fizikisto Frédéric Joliot-Curie. Ŝi laboris pri la kreaĵo de la CNRS kun la fizikisto Jean Perrin.
Ŝi estis akcidente venenita de polonio kaj izotopoj de fosforo, kiam fermita kapsulo de la elemento eksplodis sur ŝia laboratoria benko. Post 10 jaroj, ŝi mortis en Parizo pro leŭkemio.
Feuquerolles (stacidomo)
Feuquerolles estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Feuquières-en-Vimeu, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Abbeville - Eu (323000).
Aliz Fényes
FÉNYES Aliz (fe:njeŝ) estis hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Nagyvárad la 11-an de majo 1918 kaj mortis en Londono la 25-an de marto 2007.
Biografio kaj roloj
La patro de Aliz Fényes estis scenejdekoraciisto. Imre Kádár malkovris ŝian talenton kaj dungis ŝin al Thália Rt.. Ŝi ludis en Braŝovo, Oradea, Temeŝvaro, Târgu Mureş. Ŝi estis la plej juna Julia en hungara teatroarto (Shakespeare: Romeo kaj Julia), ŝi estis Éva en La Tragedio de l' Homo de Madách, Zília en A néma levente de Jenő Heltai, en Saint Joan de George Bernard Shaw kaj ŝi ludis la titolrolon en La sinjorino kun kamelioj de Alexandre Dumas (filo). En 1941 en Gaja Teatro en Budapeŝto ŝi ludis en Antaŭ sunmalleviĝo de Gerhart Hauptmann, la ĉefrolon en Nia urbeto de Thornton Wilder. En 1946 ŝi ludis en Transilvanio kun granda sukceso. Inter 1942–1944 ŝi ludis en sep hungaraj filmoj (A hegyek lánya, A láp virága, Szép csillag, Ragaszkodom a szerelemhez, Ördöglovas, Magyar kívánság hangverseny, Vihar után). Ŝi retiriĝis frue el teatro kaj kun sia familio ŝi loksidiĝis en Londono.
Elswil
Elswil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Madriz (departemento)
Madriz estas departemento en Nikaragvo, situanta ĉe la limo kun Honduro, nordokcidente de la lando. Ĝi kovras areon de kaj havas populacion de 133,300 (censo de 2005). La ĉefurbo estas Somoto.
Eksteraj ligiloj
13.48333°N, -86.58333°W
Supertramp
Supertramp estas brita rokmuzika grupo, kiu eluzas en sia kreado elementojn de progresiva rokmuziko, ŝtonroko kaj milda rokmuziko.
En la jaro 1969 fondis la grupon Rick Davies kaj Roger Hodgson kaj ili surdiskigas novajn albumojn kaj koncertas.
Kastelo Lichtenau (Stuhlfelden)
Kastelo Lichtenau (germane: Schloß Lichtenau) troviĝas en Stuhlfelden en Aŭstrujo. Ĝi situas en la kerno urba (domo nr. 23) superante per kvar etaĝoj klare ĉiujn aliajn konstruaĵojn en la medio.
Historio
Konstruigis la kastelon inter 1503 kaj 1506 la kompaniano mineja Wilhelm Rosenberger von Rosenegg. Malantaŭe estis muntitaj ankoraŭ marmoraj blazonoj de la senjoroj de Törring kaj Labach supre de la enireja portalo kiuj hodiaŭ malalperis ; tiel publika pruvilo priposedada ne plu estas.
La nuna formo de tipe salcburgia bieno ŝuldiĝas al la komisioj faritaj fare de Christoph Khuen von Belasy el la jaro 1624. Ĝis 1663 la posedantoj restis la senjoroj Khuen von Belasy, antaŭ akiro fare de Georg Thomas Perger von Emslieb. Li estis vokto de Mittersill kaj prevosto impost-enkasiganta kaj juĝanta de la Administradujo Stuhlfelden. En 1676 venis ĝi en la manojn de grafo Johann Josef zu Kuenburg - por esti ankoraŭ samjare vendita al la salcburga ĉefepiskopo Max Gandolf von Kuenburg. Lia princa kaj arkiepiskopa moŝto konstruigis surloke loĝejojn kaj aliajn ĉambrojn por la ĉefforstisto de Pinzgau por doni utilan funkcion al la kastelo. Ĝis 1811 la tuto restis kiel administradejo kaj loĝejo en princ-arkiepiskopaj manoj; ekde 1808 ene estis ankaŭ ĉevalbredejo. Inter 1811 kaj 1816 servis la ejaro al la Reĝa bavara ministerio pri financoj. Fine ekloĝis surloke anoj de la Aŭstra ŝtata forstadministracio. Tiam la restoj de la iam altkvalita meblaro perdiĝis.
Aĉetis la kastelon en 1902 grafo Alfred Plappart von Leenheer. Post pluraj ŝanĝoj posedaj ĝin havigis al si 1930 la Kongregacio de la fratoj de kristanaj lernejoj el Vieno instalonte mezlernejon malgimnazion kaj internulejon. Ili estis akirintaj la kasteloj de la heredantoj de Olga von Zerboni di Sposetti, kiu ekposedantis en 1913. Ĉe necesaj restaŭradoj forigitis la kaduka malantaŭa turo. Inter 1950 kaj 1954 ĝi estis sidejo de la spicfabrikanto Wiberger. En 1959 la Evangeliaj eklezio ekposedis uzante la kastelon hejme kaj plurklerigeje. En 1978 fine akiris ĝin la magistrato de Stuhlfelden, restaŭris kaj revivigis ĝin. Nuntempe ene estas centro pri speciala pedagogio kaj okazigejoj. Oftas surloke ankaŭ kulturaj aranĝoj.
Arĥitektura aspekto nuntempa
Kastelo Lichtenau estas konstruaĵo kuba kun granda groptegmento. Ĉe la anguloj aldonitis etaj turoj kaj antaŭe kaj malantaŭe estis krome mezaj turoj. La maltanaŭa pro statikaj problemoj malaperiĝendis. Ĉirkaŭas la kastelon eta ĝardeno. En ĉiuj etaĝoj estas meza longa koridoro kaj ĉe pordokadro en la teretaĝo legeblas la dato 1560. En la dua supera etaĝo konserviĝis ligna pordo kun fergarnaĵo el ĉ. 1625. Ankaŭ du pezaj plafonoj postvivis ĉiujn restaŭradojn. Tri plafonoj, kvar pordegoj kaj unu forno transportitis je la fino de la 19-a jarcento Salcburgon al muzeo - kie ili detruitis dum la Dua mondmilito.
Libera Urbo Dancigo
La urbo Dancigo, kiu ekde la jaro 1945 nomiĝas Gdansko, pro sia strategia signifo pro favora situo ĉe la elfluejo de la rivero Vistulo en la Baltan Maron dufoje dum sia historio estis sendependa urboŝtato: dum la tempo de la napoleonaj militoj komence de la 19-a jarcento (inter la jaroj 1807 kaj 1815), kaj inter la Unua kaj Dua Mondmilitoj (pli precize inter 1920 kaj 1939). Dum tiuj jaroj la urbo estis politike aŭtonoma de la najbaraj ŝtatoj, kaj ĝi ekzistis sub protekto de la Ligo de Nacioj. Ĝia nomo dum tiuj du epokoj estis Libera Urbo Dancigo, Freie Stadt Danzig, Wolne Miasto Gdańsk.
Muzeo de Nubskrapuloj
La Muzeo de la nubskrapuloj (Skyscraper Museum) fondita en 1997, situas en la urbo Novjorko (Usono), ĝi estas nuntempe la ununura tiaspeca muzeo en la mondo. Kiel ĝia nomo mem diras, ĝi temas pri altaj konstruaĵoj. La originala loko de la muzeo estis proksime de la World Trade Center. Post la terorismaj atencoj la 11-an de septembro 2001, la muzeo devis portempe fermiĝi ĉar ĝia ejo estus uzata kiel urĝ-informejo. En marto 2004, la muzeo remalfermiĝis en nova domo en la kvartalo Battery Park City en la sudo de Manhatano.
Saari (eksa komunumo)
Saari ("insulo") estas eksa komunumo de Finnlando en Suda Karelio. Ĝi estis ligita al Parikkala en 2005. En Vintra milito kaj Daŭriga milito 29,9 km² el areo de Saari estis cedita al Sovetunio. En 2004 Saari havis 1 392 loĝantojn kaj ĝia terareo estis 183,08 km², el kio 167,4 km² estis tero kaj	15,7 km² akvo.
Lincolnshire Nord-Orienta
Geografio > Eŭropo > Anglio > Lincolnshire Nord-Orienta
Lincolnshire Nord-Orienta (angle, North East Lincolnshire) estas unuara instanco (angle: unitary authority) en la angla provinco, Lincolnshire. Ĝi situas ĉe la suda flanko de la Rivero Humber.
Loĝantaro - 158.000 (2001). Ĉefurbo - Grimsby.
Antaŭ 1974 ĝi estis parto de la historia provinco Lincolnshire. Pro la fakto ke ambaŭ flankoj de la Rivero Humber estis finfine ligitaj per la nova Ponto Humber oni kreis en 1974 novan provincon Humberside kaj ambaŭ flankoj de la Rivero Humber estas en ĝi.
Tio ne sukcesis kaj ne estis populara, tial en 1996 oni kreis kvar novajn instancojn el Humberside.
Lincolnshire Nord-Orienta estas unu el la novaj instancoj kun propra konsilantaro. Geografie kaj historie ĝi restas en la provinco Lincolnshire.
Urboj
Putna (Caraș-Severin)
Putna estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Reșița. En 1910 ĝi havis 410 loĝantojn (rumanoj);, en 1992 213 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skriba estas el 1577. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Prigor.
Göllingen
Göllingen estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nove kreita komunumo Kyffhäuserland.
(18852) 1999 RP91
(18852) 1999 RP91 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Liu Cixin
Liu Cixin (刘慈欣, Esperante: Lju Ciŝin; naskiĝita 1963) estas ĉina verkisto de sciencfikcio. Li estis naŭfoja ricevanto de la premio Galaksio, la plej prestiĝa ĉina premio de literatura sciencfikcio, kaj ricevinto de la Premio Hugo. Lian verkaron oni konsideras kiel specon de malmola sciencfikcio. En tradukoj de liaj verkoj, oni ofte prezentis lian nomon en la formo Cixin Liu.
Frua vivo
Liu Cixin naskiĝis la 23-an de Junio 1963 en Yangquan de provinco Ŝanŝio. Liaj gepatroj laboris en minejo en Ŝanŝio. Pro la tumulto de Kultura Revolucio, li estis sendita por loĝi en hejmo de siaj prauloj en kantono Luoshan de provinco Henan. Liu estis edukita pri inĝenierio en Universitato de Akva Rimedo kaj Energio de Norda Ĉinio, kaj diplomiĝis en 1998. Li laboris kiel inĝeniero de komputilo en centralo en Yangquan, Ŝanŝio.
Verkoj
La plej konata verko de Liu, La Tri-Korpa Problemo estis eldonita en 2007. Ĝi estis tradukita en la anglan de Ken Liu kaj eldonita de Tor Books en Novembro 2014, kaj ricevis la premion Hugo pri Plej Bona Romano. Li estis la unua azia verkisto, kiu ricevis la premion pri "Plej Bona Romano". Poste la romano estis tradukita en en dekoj da lingvoj kaj estis venditaj milionoj da ekzempleroj. Ĉina sciencfikcio "havas la plej novajn sciencajn sciojn kaj unikajn ĉinajn kulturon kaj historion, kiuj helpas produkti unikan specon de sciencfikcio, kiun neniu alia lando havas.
Filma adaptaĵo de La Tri-Korpa Problemo laŭplane estos publikigita en 2017.
Filma adaptaĵo de La Vaganta Tero estis publikigita en 2019 dum la ĉina novjaro.
Sátiro Dias
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Alagoinhas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
István Rab
István RAB [iŝtvAn], hungare Rab István estis hungara baletisto, koreografo.
István Rab naskiĝis en 1932 en Budapeŝto. Li mortis supozeble en Usono.
Biografio
István Rab lernis baleton de Ferenc Nádasi, poste en Leningrado kaj Moskvo. Li komencis sian baletistan karieron en 1948 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1953 kune kun sia edzino Nóra Kováts forlasis la socialismajn landojn. Tio okazis en Orienta Berlino tiam senmura urbo. Komence ili baletadis en Okcidenta Berlino, poste en Londono, fine en Usono. Tie plej ofte ili roladis en amuzejoj kaj ili fondis lernejon por baletistoj en 1969. Baldaŭe ili eksedziĝis. Rab ricevis premion Kossuth en 1953.
Marlena Shaw
Marlina Burgess, konata kiel Marlena SHAW, estas soula usona kantistino kiu naskiĝis en New Rochelle, Nov-Jorkio, la 22-an de septembro 1942.
Esporte Clube Juventude
Esporte Clube Juventude estas brazila futbala klubo kun sidejo en Caxias do Sul, Rio Grande do Sul.
Elferrat
La Elferrat (dekunuopa konsilio) estas la moka "parlamento" de la karnavalo en germanaj urboj.
Ekesto
Karnavalaj tradicioj en la mondo hejmas tie, kie historie dominis katolikaj kristanoj, kiuj estis alvokataj fasti 40 tagojn antaŭ pasko, sed kiuj antaŭ tiu fastado - iom moke al la eklezio - despli forte festis kaj diboĉis. En Germanio, kie post la reformacio nur en kelkaj regionoj plu dominis la katolikoj, la karnavalo nur restis popola festo en Bavario, la okcidento de Germanio laŭlonge de la rivero Rejno kaj en malmultaj katolikaj kaj "karnavalaj insuloj" en la nordokcidento de la ŝtato. Kiam komence de la 19-a jarcento la armeo de Napoleono konkeris grandan parton de Germanio kaj kompreneble malpermesis publikan proteston de la enloĝantoj kontraŭ la konkero, la katolikoj en la regiono Rejnlando elpensis uzi la karnavalon por moki kontraŭ la konkerantoj: karnavalemuloj vestiĝis en francecaj soldataj kostumoj, prenis el ligno ĉizitan pafilon kaj ridinde kondutis en tiuj vestaĵoj. Post la venko de la germanaj feŭdaj ŝtatoj, la francaj soldatoj malaperis el la lando, sed la civitanoj en maldemokratiaj feŭdaj reĝimoj sentis sin despli liberoj, kaj protesto kontraŭ la aŭtoritatoj estis daŭre malpermesata, kaj do la karnavalo daŭre estis kaŝa protesto kontraŭ la aŭtoritatoj.
Ĉar ja la karnavalanoj konsideris sin demokratoj, ili fondis demokratian parlamenton de la karnavalaj tagoj, kiu konsistis el 11 konsilianoj. La germana nombro ELF (dek unu) konsidereblas mallongigo por la moto de la franca revolucio "Egaleco, Libereco kaj Frateco". Kompreneble seriozaj subtenantoj de la demokratio aŭ de la franca revolucio dum tiu epoko (1815 ĝis 1870, teorie ĝis 1918) enkarceriĝis, sed la karnavalistoj tiom kaŝis sian publikan proteston, ke ili eskapis la persekuton.
La "Elferrat" en la hodiaŭa karnavalo de germanaj urboj
La protestaj politikaj radikoj de la germana karnavalo, gravaj dum la unua duono de la 19-a jarcento, grandparte forgesiĝis je la fino de ĝi, kvankam en la nunaj festoj de grandaj karnavalaj asocioj daŭre oni penas primoki la aktualan politikon kaj la regantojn. Kvankam sur la scenejo de karnavalaj festoj daŭre sidas dek unu karnavalaj parlamentanoj, la mokaj konsilioj fakte plej ofte havas pli ol dek unu membroj. En multaj tradiciaj karnavalaj konsilioj la anoj estas nur viroj, nur en kelkaj "modernaj" asocioj ne, kaj en iuj urboj ekzistas specialaj karnavalaj parlamentoj por inaj ĉefoj: ekzemplo estas la "okopa konsilio" (Achterrat) de ok inaj karnavalistoj en Frajburgo.
La "Elferrat" planas kaj organizas dum la karnavala periodo (inter la 11-a de novembro - dufoje "dek unu" ! - kaj la mardo ses semajnojn antaŭ pasko) karnavalajn festojn, balojn kaj la subĉielajn karnavalajn procesiojn.
Itala dezajno
Italujo, same kiel aliaj eŭropaj landoj, eliris el la Dua Mondmilito trovante la superecon de Usono en la monda merkato; la usona registaro sukcesis reunuigi la internacian merkaton danke al la amasa "helpo" donita al Eŭropo (konkretigita en Italio per la Plano Marshall de 1947) kaj la dolaro fariĝis la valuto de referenco kaj Usono la vivmaniero de referenco por la okcidenta mondo. En 1946 la Triennale di Milano organizis la ekspozicion  RIMA  (itala renkontiĝo por meblaj ekspozicioj), kie junaj arkitektoj implikitaj en la projektado de individuaj meblaj aranĝoj aŭ tipaj loĝejoj estis invititaj partopreni: jes temis pri BBPR, kaj la arkitektoj Ignazio Gardella, Carlo De Carli, Vico Magistretti kaj Gabriele Mucchi, kiuj proponis repertuaron de meblaj aranĝoj, kiuj povus esti amase produktitaj kaj projektitaj por minimumaj domoj kun spacoj ekspluatitaj racie.
En 1947 okazis la internacia konsekro de itala dezajno per la 8a Triennale di Milano, kie la sekcio pri mebloj, direktita de Piero Bottoni, estis zorgita de Franco Albini (kreinto de la fama Cicognino kaftablo) kaj Luciano Canella kune kun Anna Castelli Ferrieri, Ettore Sottsass kaj aliaj. La projektisto Gualtiero Galmanini post realigado de diversaj instalaĵoj kaj projektoj kun Piero Portaluppi, li estis elektita kiel unu el la ikonoj de la nuntempa arkitekturo kaj elektita por realigi la projekton de la Ŝtuparo de honoro de la 8a Milana Triennale.
Ekde 1948 kiam, kiel observite de François Burkhardt (internacia Compasso d'oro premio 2011): Ĝuste de ĉi tiu jaro la marko farita en Italujo komencis koni sian sukceson sur internacia nivelo. Tamen, jam du jarojn antaŭe, en 1946, aperis la Vespa V98 farobasso de la Piaggio, de la helikoptera inĝeniero Corradino D 'Ascanio, kiu markas la komencon de la sukceso de la' 'skotero' ', nova transportilo por mallongaj / mezaj distancaj vojaĝoj. Anstataŭe ĝia eterna rivalo datiĝas de 1947, nome la Lambretta de Innocenti, projektita de Cesare Pallavicino kaj Pierluigi Torre.
Projektado kaj transporto
Restante en la mondo de mallongdistancaj transportiloj, oni nepre devas mencii la Moskito Garelli, malgranda propulso aplikota al la biciklo, kaj al la aŭteto sur tri radoj Isetta de Ermenegildo Preti, produktita de Iso Rivolta en 1953.
Poste, en 1955, Dante Giacosa desegnis la 600 por la FIAT, kaj poste transiris al la Nuova 500, ambaŭ veturiloj kiuj anstataŭas la Fiat 500 "Topolino". Ĉi tiuj estas la jaroj de amasa motorizado, kiu vidis pliiĝon de veturiloj cirkulantaj de 14 aŭtoj por 1000 loĝantoj al unu aŭto por 17 loĝantoj en 1962.
En 1948 la Officine Meccaniche petis Renzo Zavanella restarigi malpezan relveturilon difektitan dum la milito. Ĉi-okaze naskiĝis "Belvedere railcar", sur kies tegmento estas volumetra etendo, kiu fariĝas ia panorama vidpunkto kun 360° vido de la pejzaĝo ĉirkaŭanta. Restante en la kampo de fervoja projektado, la ETR 300, pli konata kiel Settebello (de Giulio Minoletti kaj produktita de Breda Costruzioni Ferroviarie de 1949), fariĝis la ĉefa modelo de la Ŝtataj Fervojoj.
Oni tiam venas al veturiloj por aera vojaĝo. En 1960 Ignazio Gardella desegnis la unuan klason de la nova DC10 Alitalia, elpensita kiel bonvena loĝoĉambro por la meza klaso, kun centra tablo kaj foteloj en ledo kaj boiserie el ligno kun pentraĵoj kaj litografioj alternante kun servaj grafikoj. Koncerne al ŝipa transporto, Salvatore Fiume desegnis, en 1953, la renesancajn perspektivojn de la salono de la transatlantiko Andrea Doria (mallevita la 26-an de julio 1956), ankaŭ karakterizita per la drinkeja vendotablo de Lucio Fontana. Siaflankee, Vincenzo Monaco kaj Amedeo Luccichenti laboris pri la grandaj spacoj de la Leonardo da Vinci (1958-59).