cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Geologio
Frua geologio
En la 17-a jarcento grava fakulo estis Nikolao Steno (1638-1686), dano, kiu pioniris pri principo de stratigrafio (scienco pri geologiaj tavoloj) kaj kristalografio. Oni atribuas al li la leĝon de tavolsurmetado, la principon de origina horizontaleco kaj la principon de flanka kontinueco: nome tri difinaj principoj de stratigrafio.
Matura geologio
James Hutton estas ofte rekonata kiel la unua geologo. En 1785 li prezentis referaĵon titolitan Teorio de la Tero al la Reĝa Societo de Edinburgo. En la referaĵo, li eksplikis sian teorion ke la Tero devas esti pli aĝa ol oni antaŭe supozis, por ke estu sufiĉe da tempo por la erozio de la montoj kaj por sedimento fariĝi novaj rokoj ĉe la subo de la maro, kiu poste leviĝis al seka tereno. La adeptoj de la ideo de Hutton nomiĝis plutonistoj ĉar ili kredis ke iuj rokoj formiĝis per vulkanado kiu estas la deponado de lafo el vulkanoj, konstraste kun Abraham Werner (1749-1817) kaj la neptunistoj, kiuj kredis ke ĉiuj rokoj (inkluzive de ekzemple granito kaj bazalto) sedimentis (surfundiĝis) en granda oceano kies nivelo grade malleviĝis dum tempo (fakte la vero estis parto de la du!).
William Smith (1769-1839) desegnis iujn el la unuaj geologiaj mapoj kaj enkondukis la proceson ordigi la rokstratumojn per ekzameni la fosiliojn enhavitajn. Fakte la unua geologia mapo de Usono estis farita en 1809 de William Maclure. En 1807, Maclure komencis la mem-devigan taskon fari geologian esploron de Usono. Preskaŭ ĉiu ŝtato en Usono estis trairita kaj mapita de li, kaj la Montoj Aleganoj estis trapasataj kaj retrapasataj ĉirkaŭ 50 fojojn. La rezulto de lia senhelpaj laboroj estis submetita al la Usona Filozofia Societo per memoraĵo titolita Observations on the Geology of the United States explanatory of a Geological Map, kaj publikigita en la Society's Transactions, kune kun la unua geologia mapo de la lando. Tio antaŭis la geologian mapon de Anglio de William Smith je ses jaroj, kvankam ĝi estis farita uzante diferencan klasigon de rokoj.
La teorion de kontinenta drivado proponis Alfred Wegener en 1912 kaj Arthur Holmes, sed ĝi ne estis vaste akceptita ĝis la 1960-aj jaroj kiam la teorio de platotektoniko evoluis. Kelkaj el la plej gravaj antaŭeniroj en la geologio de 20a jarcento estis ja la disvolvigo de la teorio de platotektoniko en la 1960-aj jaroj kaj la rafinado de la ĉirkaŭkalkuloj pri la aĝo de la Tero. La teorio de platotektoniko stariĝis el du apartaj geologiaj observoj: la etendo de la marfundo kaj la kontinenta drivo. Tiu teorio revoluciigis la Tersciencojn. Nune la Tero estas konata kiel proksimume 4.5 mil milionojn da jaroj aĝa.
Geologio kaj kulturo
Voyage au centre de la Terre ("Vojaĝo al la centro de la Tero") estas romano de scienc-fikcio, verkita en 1864 fare de Jules Verne. Li estis publikigita en origina eldono la 25an de Novembro 1864, poste laŭ alia eldono la 13an de majo 1867. La teksto de 1867 estas diferenca de tiu de 1864. Tiu enhavas fakte du pliajn ĉapitrojn (45 anstataŭ 43). Malkovrinta antikvan runan manuskripton, saĝulo, lia nevo kaj ilia gvidisto entreprenas longan vojaĝon al la centro de la Tero enirante en ĝin tra neaktiva vulkano islanda, nome Sneffels (tio estas la Snæfellsjökull). Ili suferas multajn danĝerojn dum la tuta veturado, nome soifo, antaŭdiluvaj bestoj, navigado ktp. Finfine danke al vulkana erupcio ili eliras al Italio ĉe Strombolo. Kiel ĝenerale ĉe Jules Verne, la romano estas lerta miksaĵo de scienca konaro, de kuraĝaj ekstersciaro kaj de aventuro. La enkonduko de la romano montras la tiaman ĝuon por nova scienco nome la kriptologio. . La sekvo enĉenigas priskribon de Islando de la fino de la 19a jarcento, ampleksan enkondukon al du aliaj florantaj sciencoj, nome la paleontologio kaj la geologio (oni notos la diverĝojn inter la tiamaj interpretoj kaj tiuj de nuntempo).
Pri sama temo en 1974 Rick Wakeman eldonis albumon Journey to the Centre of the Earth. Ĝi rakontas la historion de Profesoro Lidinbrook, lia nevo Axel, kaj ilia gvidisto Hans, kiuj sekvas trapasejon al la Tercentro origine malkovrita de Arne Saknussemm, nome elkemiisto de Islando. Wakeman ludis kun la London Symphony Orchestra, la English Chamber Choir, kaj grupo de elektitaj muzikistoj, kiuj poste estos la kompono de English Rock Ensemble. La aktoro David Hemmings estas kiu rakontas la historion. La trapasejo estas en la vulkano Snæfellsjökull kie ili pasas lafo-galerion al du vojoj. Lidinbrook elektas la orientan tunelon, sed post tri tagoj ili venas al sakostrato. Ili revenas suferante pro akvomanko, post kio Hans aŭdas fluantan akvon malantaŭ rokmuro; kiam ili traboras ĝin, aperas rojo de bolanta akvo. La triopo provizore separiĝas, kaj izolita Axel panikas, ploras kaj kuras laŭ tunelo blinde. La grundo rompiĝas kaj li subite trafas Lidinbrook kaj Hans en arbaro de gigantaj fungoj apud klifoj kaj maro. Tie ili navigas per flosilo, vidas batalon inter du antaŭdiluvaj bestoj, suferas ŝtormon, tertremon kaj finfine vulkano forpelas ilin per erupcio en la monto Etna, Sicilio, Italio.
IJK 1974
La 30-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis dum somero 1974 en la urbo Monastero (germane Münster) en la okcidento de Germanio. La kongreson partoprenis 250 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj.
La urbo Monastero estas karakterizita per sia universitato: granda parto de la loĝantoj estas studentoj, biciklantaj tra la urbocentro inter universitataj aranĝoj, libertempo kaj siaj loĝejoj. Pro la juneco de la loĝantaro ekde 1907 viglis junulara esperanto-grupo en la urbo, kies anoj post la fondo de la tegmentaj organizaĵoj GEJ kaj TEJO kontribuis al ties agado. La IJK-n en 1974 ĉefe organizisla aktivuloj Helmut Klünder kaj la fratoj Guido kaj Ulrich Brandenburg. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato. Nekutima evento estis la okazigo de tradicia okcidentgermana "pafista festo", kun vilaĝeca parado de la kongresanoj kaj blovinstrumenta orkestro, hobia vetpafado kaj bierĝardena danca festo. Kutime la plej multaj junaj esperantistoj en Germanio kritike distancas al tiaj tradiciaj "vilaĝecaj" festoj, sed kadre de la IJK estis amuze superi tiun distancemon.
Saint-Louet-sur-Vire
Saint-Louet-sur-Vire estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Louetais.
(19490) 1998 HC150
(19490) 1998 HC150 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
San Pedro Atoyac
San Pedro Atoyac estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Atoyac. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 302.
Geografio
San Pedro Atoyac apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3464 loĝantojn. El tiuj estis 1632 viroj kaj 1832 virinoj. La komunumo havas surfacon de 94,41 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 230 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2521 indiĝenoj. El tiuj 2070 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2070 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ora hamstro
La ora hamstro (latine Mesocricetus auratus) estas specio el la subfamilio de hamstroj, kaj inter la hamstroj konsideriĝas "mezgranda". Temas pri mamulo el la ordo de ronĝuloj, subordo de musuloj, kiuj origine venis el Sirio kaj tial foje ankaŭ nomatas siria hamstro. Ĝi estas besto ofte hejme bredata.
Ecoj
Oraj hamstroj pli malgrandas ol kampaj hamstroj kaj plenkreske longas 15 ĝis 18 centimetrojn, kun vosteto de nur proksimume 8 milimetroj. Sovaĝe vivantaj bestoj pezas ĝis 120 gramojn, hejme aŭ laboratorie bredataj bestoj ĝis 140 gramojn. Sovaĝe vivantaj oraj hamstroj plejparte havas felon dorse ore brunan kaj ventre blankan; hejme bredataj bestoj ankaŭ ekzistas en pluraj aliaj koloroj, malhelbrunaj, nigraj aŭ makule miksitaj kombinoj el tiuj koloroj. Hejme aŭ laboratorie bredataj bestoj kutime vivas inter du ĝis tri jarojn.
Vivejo
La natura vivejo de oraj hamstroj estas la altebenaĵo ĉirkaŭ la antikva urbo Halepo en norda Sirio. En la jaro 1797 ili unuafoje skribe dokumentiĝis en anglalingva verko pri la historio de Halepo, kaj en 1938 la angla zoologo George Robert Waterhouse oficiale biologie priskribis kaj kategoriigis ilin. Komence de la 20-a jarcento ili konsideriĝis formortintaj, ĝis en 1930 la juda zoologo Israel Aharoni trovis inan oran hamstron kun dek unu idoj, el kiuj tri pretervivis kaj iĝis la prapatroj de ĉiuj nun laboratorie kaj hejme bredataj bestoj de tiu specio. En 1931 oraj hamstroj estis senditaj al Anglio kaj en 1938 al Usono. Intertempe troviĝis pliaj sovaĝe vivantaj bestoj en norda Sirio kaj suda Turkio, kaj iuj el ili kaptite ankaŭ integriĝis en la bredadon.
Vivmaniero
Hamstroj en sovaĝa vivo estas solemuloj, masklo kaj femalo renkontiĝas nur por pariĝo kaj denove disiras. La gravedeco de ora hamstro daŭras 16 ĝis 18 tagojn, kaj kune naskiĝas ĝis 20 idoj, kvankam kutime inter 4 ĝis 10. Post ses semajnoj la idoj sekse maturiĝas. Plenkreska ina ora hamstro ĉiujare povas gravediĝi ĝis ok fojojn.
Karolinska Institutet
La Karolinska Institutet (ofte tradukita el la sveda kiel la Karolinska Instituto, ĉar -et estas difina artikolo, kaj en pli malnovaj tekstoj ofte kiel Reĝa Karola Instituto) estas medicina universitato en municipo Solna ene de la Stokholma urba areo, Svedio, kaj unu el plej grandaj kaj plej prestiĝaj medicinaj universitatoj en Eŭropo. Ĝi estis fondita en 1810 ĉe Kungsholmen ĉe la okcidenta flanko de Stokholmo; kaj la ĉefa kampuso estis relokigita jardekojn poste al Solna, ĝuste for de la Stokholma Municipo. Dua kampuso estis establita pli ĵuse en Flemingsberg, municipo Huddinge, sude de Stokholmo. La Karolinska Institutet havigas servojn al 6,200 studentoj kaj 2,300 doktoriĝontoj. Tie laboras 3,800 dungitoj. La institucio estis fondita en 1810.
Paul Speratus
Paul Speratus (1484-1551) estis germana katolika sacerdoto, episkopo de Pomezanio, evangelia predikisto kaj reformisto. Li helpis Martenon Luteron krei la unuan luteranan Okkantan libron, en 1524. Li estis bonedukita pastro kiu eventuale ricevis sian doktorecon en Vieno. Li tre frue konvertiĝis al la protestanta afero, edziĝis kaj aktivis en Aŭstrio antaŭ ol liaj fortaj evangeliaj vidpunktoj kondukis lin al ekzilo.
Post elliberiĝi el la malliberejo, Speratus kaj lia edzino iris al Wittenberg kaj tie li konatiĝis kun Marteno Lutero. Ĉe rekomendo de Lutero, Speratus iĝis kapelano en la kortego de la Prusa Duko, en Königsberg, kaj kontrolis la organizadon de la eklezio en tiu teritorio. . Li estis samtempulo de Filipo Melanktono kaj Justus Jonas la Maljuna kun kiuj li korespondis.
Biografio
Liaj unuaj studoj estis disvolvitaj en germana universitato. Tamen, lia granda deziro pri kono altiris lin al Parizo kaj Italio, kie li studis filozofion kaj juron. Li ricevis sian doktorecan gradon en tiu du branĉoj de la konado. Pli malfrue li iris al Vieno kie li ricevis sian doktorecan gradon pri teologio.
Ĉirkaŭ 1506, li komencis sian aktivecon kiel pastron en la episkopeco de Aŭgsburgo. Li restis kiel katolika sacerdoto dum pli ol dek jaroj. En 1517, li skribis poemon honore al la fama oponanto de Marteno Lutero, Johannes Eck. Sed tre baldaŭ la skribaĵoj de Marteno Lutero kaj la movada reformo en Wittenberg komencis havi influon sur lin.
Tio okazis pluraj jaroj antaŭ la edziĝo de Marteno Lutero. La distrikto estis metita sub nova ĉefepiskopo, kiu estis tre severa katoliko. Kiam li eksciis ke Speratus estis rompinta la fraŭleco-leĝon, li eloficigis Speratus-on el lia posteno en 1520. Speratus kaj lia edzino tiam foriris al Salcburgo, kie la ĉefepiskopo estis amiko de la reformistoj.
Li denove ricevis la oficon de dekano kaj tuj rekomencis siajn klopodojn pri la reformaj paŝoj. Sed Speratus estis sentima kaj malkaŝema, kaj kiam li riproĉis sian episkopon pro kompateco, li devis rezigni sian postenon.Survoje al nova laborkampo en Hungario, li venis al Vieno kaj agitis pri la monaĥaj promesoj kaj fraŭleco. Li akiris multajn sekvantojn.
Sed li estis ekskomunikita kaj akuzita pri herezo. Lia vivo nun estis en danĝero, tial li forlasis Vienon sekrete kaj ekiris al Wittenberg. Li trairis la vilaĝon Iglaŭ, en Moravio, kaj tie li trovis kaj la oficistojn kaj la homojn tre favorajn al la reforma movado. Li elektiĝis kiel ilia pastoro kaj predikis kun granda fervoro rilate al la graco de Dio en Kristo.
Li gajnis vastan sekvantaron. Sed plendo venis en la orelojn de la reĝo, kaj Speratus baldaŭ estis metita en malliberejo (1522). Je la dua fojo li estis vizaĝ-al-vizaĝa kun la morto ĉar li estis kondamnita al esti ĵetata en la ŝtiparumo. Sed ĉi tiuj provoj ekzercis maturigan influon sur lin. Ĝis tiu epoko li estis sentima kaj aŭdaca, sed nun trankvila rezigno stariĝis sur liaj pensoj kaj agoj.
El sia mallibereja ĉambro li sendis multajn fervorajn leterojn al sia kara kongregacio en Iglaŭ. Ĉi tie li ankaŭ skribis sian plej faman himnon “Es ist das Heil uns kommen her” ("Estas la savo el kie ni venas") uzante ĥoralan melodion el la 15-a jarcento. Malgraŭ ĉio, lia malliberigo ne longe daŭris. La juna imperiestro akceptis aliajn vidpunktojn pri la afero kaj ordonis ke la episkopo estu liberigita kondiĉe ke li foriru el Moravio. Tiam, li tuj iris al Wittenberg (1523).
Speratus estis bonkore ricevita de Marteno Lutero kaj liaj amikoj. Tio okazis en epoko kiam Marteno Lutero klopodis por provizi la homojn kun himnoj en ilia gepatra lingvo. En unu el la unuaj himno-kolektoj, la tiam konata Achtliederbuch, tri el la himnoj de Speratus estis inkluzivitaj, kune kun kvar de Marteno Lutero kaj unu himno de nekonata verkisto. Speratus helpis Martenon Luteron per multaj manieroj.
Marteno Lutero estimis lin tre alte pro lia pieco kaj granda konado. Kiam la duko Alberto el Brandenburgo serĉis la konsilon de Lutero rilate al la enkonduko pri la reformo en sia ŝtato, Marteno Lutero rekomendis Speratus-on por tiu tasko. La duko akceptis la proponon kaj Speratus iĝis la unua palaca kapelano en Königsberg (1524). Ekde 1530 Speratus iĝis episkopo de Marienwerder, en Pomeranio.
Tamás Lukács
Tamás Lukács [tamAŝ lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lukács Tamás estis hungara advokato, politikisto, parlamenta deputito, altlerneja instruisto.
Biografio
Tamás Lukács maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1968, poste li laboris kelkajn jarojn. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1976, poste li estas advokato en ateliero kontinue (escepte la parlamentajn jarojn). Dum fino de la socialismo (1989) li komencis politikadi kaj li estis parlamenta deputito inter 1990–1994 kaj 2006–2014. Li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány inter 1998 kaj 2006. Li edziĝis en 1978, lia edzino naskis 5 gefilojn inter 1979-1993.
Nobela Asembleo ĉe la Karolinska Institutet
La Nobela Asembleo ĉe la Karolinska Institutet estas fako de la Karolinska Institutet kiu atribus la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino.
La Nobela Asembleo konsistas el kvindeko da profesoroj pri medicinaj fakoj ĉe la Karolinska Institutet, kaj estas privata organizo kiu formale ne estas parto de Karolinska Institutet. Ties ĉefa tasko konsistas je kolektado de nomumadoj dum ordigado de nomumitoj estas plenumita de la Nobela Komitato de la Karolinska Institutet, kiu havas kvin membrojn. La Nobela Komitato, kiu estas elektita de la Nobela Asembleo, respondecas nur por rekomendi premiotojn, dum la fina decido restas ĉe la Nobela Asembleo.
André Védrine
André VÉDRINE estis franca esperantisto, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Lyon (Liono), departemento Rodano. Li naskiĝis la 20-an de junio 1914, kaj sekvajare, do en 1915, lia patro estis pafita. Kiam li estis nur 8 jaraĝa, li malkovris esperantan kurson en virina gazeto de sia patrino. Li lernis la esperantan lingvon kiam li estis en la liceo. Konvenkita militanto, li gluis kun siaj amikoj (Victor Demare, Augustin Piallat), afiŝojn por anonci la kurson de Lydia Zamenhof, en Liono en 1935.
Redaktoro de «Ĝis mil», gazeto de la esperantistaj instruistoj. Poste li komencis sian karieron de laboratorio-kuracisto, kaj ĉiam for, lia energio denove servos la esperantistan agon nur kiam li estos emerita.
Dum la milito, la liona esperantista grupo ĉesis aktivi kaj metis sian bibliotekon en la urban bibliotekon, kie la libroj dormis en la konservejo, neniu estis scianta kion fari kun tiuj libroj.
En 1977, oni permesis al André Védrine esplori tiun konservejon. Li legis la librojn, preparis slipojn kaj skribis katalogon de la esperantistaj libroj de tiu biblioteko. Ni opinias ke la samideanoj pli ofte konsultu ilin, por ke la deĵorantoj de la biblioteko ne konsideru ilin kiel senvalorajn librojn. Ili hodiaù ankoraŭ kuŝas en la urba biblioteko de Liono «La Part Dieu».
Fininte tiun laboron, li komencis alian formikan taskon, ĉar sen komputilo estas malfacile trovi la spurojn de la esperanta movado en la rodanalpa regiono kaj departemento Saône et Loire. Pro tio, helpita de sia edzino, li legis ĉiujn gazetojn aŭ ĵurnalojn kiujn li povis trovi en la departementaj arkivoj de Seine et Marne, Parizo kaj Versailles, ekde majo 1895 ĝis 1986. Tio daŭris 8 aŭ 9 jarojn. Ĉiufoje, kiam li trovis la avizon de esperanta agado aŭ la nomon de esperantisto konata de li, li notis. Tiel en 1988, li povis skribi sian libron «Rhône-Alpes: Espéranto et Espérantistes 1895-1986».
Li estis ankaŭ fakdelgito kaj dumviva membro de UEA. Lia malforta koro, ekde sia juneco, tamen permesis al li vivi dum 93 jaroj, ĝis la 28-a de aprilo 2007. Ŝajnas ke Esperanto estas bona kuracisto.
33861 Boucvalt
33861 Boucvalt estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:4 kun la Tero : ĝi trakuras sian orbiton en preskaŭ kvar jaroj.
Boksitogorsk
Boksitogorsk (Бокситогорск) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41403.
La urbo estis fondita en jaro 1929.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1950.
La interurba telefona kodo estas 81266, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 59°28' norde, longitudo 33°51' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Pjardomla (Пярдомля) (baseno de rivero rivero Sjasj (Сясь)),
En jaro 1959 la urbo havis 20.4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 18.1 mil loĝantojn.
Unua neĝo (Francesco Filippini)
Unua neĝo - itale Prime Nevi - estas oleo-pentraĵo sur tolo (115x80.5 cm) realigita en 1889 de la itala pentristo Francesco Filippini.
Prime Nevi estas montara pejzaĝo, kiu kondensas ĉiujn kvalitojn de antaŭvidita realismo en la "landa pentrarto" de Francesco Filippini, kvalitoj, kiuj konsekris la artiston kiel unu el la plej reprezentaj pejzaĝaj pentristoj de naturalismo kaj mastro de la post-impresionisma movado"filippinismo".
Historio
La pentraĵo aperas tre proksima al la formala lingvo, kiu distingas iujn komponaĵojn aperintajn inter 1885 kaj 1890, kiel "Mattino di novembre a Ligurno", ekspoziciita en Brera en 1885 kaj konservita en la kolektoj de la Accademia di Brera mem, kaj " Neĝado ", en la kolekto de la Galleria d'Arte Moderna en Milano, sed antaŭe apartenis al la kolekto de Benedetto kaj Teresa Yunck.
Ĉe la unua ekspozicio de la Konstanta Societo de Milano, okazinta en la printempo de 1886, Filippini prezentas kernon de ses pentraĵoj, la titoloj de iuj, ekzemple, Autunno en Valtravaglia kaj Campagna mesta similas al la pentraĵo Prime Nevi.
Eksponita al la ĉiujara konstanta ekspozicio en 1889, ĝi estis vendita por mil kvincent liroj, sumo adekvata al la famo de Filippini tiutempe.
Stilo
En la dua duono de la 1980-aj jaroj, Filippini plu laboris en la kampo de naturalisma lingvo, eksperimentante kun tute originala signifo, detektita kiel tia ankaŭ de militemaj kaj tradiciismaj akademiaj kritikistoj. Filippini reaŭdigas la koncernajn penikojn, akcentante sian malestimon ĝis atingi malglatan projekcion.
ISO/TC 37/SC 2
ISO/TC 37/SC 2 estas subkomitato de la ISO-komitato TC 37 pri terminologio. La subkomitato nomiĝas Terminografiaj kaj leksikografiaj labormetodoj (Terminographical and lexicographical working methods). Ĝiaj agadkampoj estas ellaborado de labormetodoj kaj por terminografio kaj por leksikografio, verkado de proceduroj, kodosistemoj. La unua laborrenkontiĝo de SC 2 okazis en 1983 en Germanio. Cetere, tiu subkomitato zorgas pri lingvokodoj (ekzemple dulitera kodo "eo" kaj trilitera kodo "epo" por Esperanto).
Organizaĵoj en oficiala rilato
Internaciaj organizaĵoj aŭ regione gravaj organizaĵoj povas rilati kun la subkomitato kaj ties laborgrupoj.
Jenas organizaĵoj en oficiala rilato kun la subkomitato:
129773 Catmerrill
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Catherine Merrill, Gvidanta Sistema Inĝenierino kaj Adjunkta Aministrantino de Programo por la fotilo OCAMS de la Asteroida Misio de Specimena Alvenigo OSIRIS-REx, engaĝita en ĉiuj aspektoj de ties malvolvo kaj livero. Ŝi estas estrino de projekto por la sistemo de ĉefa spegulo de la Giganta Magelana Teleskopo.
Géza Szikla (inĝeniero)
Géza Szikla [sikla], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szikla Géza estis hungara inĝeniero.
Géza Szikla naskiĝis la  en Szolnok. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Géza Szikla akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1904. Inter 1905 kaj 1913 li laboris en Hungaraj Ŝtafervojoj, poste en firmao pri elektroprovizo. Baldaŭ li estis direktoro de elektrejo. En la frua socialismo li havis postenon en kontoro pri elektrejaj planadoj. Li trovis solvon por ne esti aeretoj en la kaldronoj. Kun Artúr Rozinek li havis patenton pri efika brulo de karbopulvoroj. En 1952 li doktoriĝis.
Attila Bozay
Attila Bozay [bozai], hungare Bozay Attila estis hungara komponisto, profesoro, instruisto, citristo kaj bekflutisto.
Attila Bozay naskiĝis la 1939 en Balatonfűzfő - mortis la  1999 en Budapeŝto.
Biografio
Attila Bozay studis muzikolernejo en Tarhos kaj Budapeŝto, poste muzikakademion en Budapeŝto inter 1957-1962. Poste tuj li ekinstruis en Szeged en muziklernejo, poste li laboris en Hungara Radio. Li plulernis staĝon en Parizo en 1967. Ekde 1979 li instruis komponadon en la Muzikakademio Franz Liszt, dume li ankaŭ koncertadis. Li havis diversajn postenojn en diversaj muzikaj societoj. Li ricevis premion Kossuth en 1990, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Steinway & Sons
Ĝi estas unu el la plej konataj markoj kaj aperas tre ofte en koncertoj kaj registraĵoj de famaj pianistoj.
Wavrechain-sous-Faulx
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Giza Báthory
Giza Báthory [bAtori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Báthory Giza estis hungara aktoro. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Baumann Gizella Mária, ŝia edzo (dufoje) estis László Z. Molnár.
Giza Báthory naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1884) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Giza Báthory akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1899, sed poste ŝi ne havis aktoran kontrakton. Ekde 1905 ŝi havis rolojn en la Thália Societo, en la teatra jaro 1907 ŝi apartenis al Népszínház, inter 1908 kaj 1938 al Teatro Magyar, sed ŝi kelkfoje havis rolojn en aliaj teatroj.
Ŝi edziniĝis en 1913, en la sekva jaro ŝi naskis filinon, poste ŝi eksedziniĝis, sed en 1937 ŝi denove edziniĝis al la eksedzo.
Eminio
La Eminio (Eminia lepida) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Eminia, kio nomigas la specion en Esperanto. Tiu birdo troviĝas en Burundo, Demokratia Respubliko Kongo, Kenjo, Ruando, Sudano, Tanzanio kaj Ugando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbustaroj.
Rangiroa
Rangiroa estas atolo kaj parto de la Tuamotuoj en Franca Polinezio. Ĝi situas proksimume 350 km nordoriente de Tahitio. Tie loĝas pli ol 2000 homoj en tri vilaĝoj.
Geografio
Pro la grandeco de la laguno (80 x 32 km) Rangiroa estas la dua plej granda atolo en la mondo (Kwajalein, parto de la Marŝala Insularo estas la plej granda). Tamen la maksimuma profundo de la laguno estas nur 35 metroj. nur 2 el la 418 insuloj estas loĝataj.
Eminio
Ĝi estas birdo kun tre karaktera aspekto. En kapo tre larĝa nigra traokula strio iras el la nigra beko tra la malhelbruna okulo al la nuko kie eĉ plilarĝiĝas; supre estas helgriza frunto kaj pli griza krono dum sube estas helgriza vizaĝo tre kontrasta kun tre malhelbrunaj mentono kaj gorĝareo. Ankaŭ la subaj partoj estas tute helgrizaj kontraste kun olivecaj dorso, flugiloj, vosto kaj subvosto; en ŝultro estas rimarkinda malgranda makulo malhelbruna samkolora kiel la gorĝareo. La kruroj estas rozkolorecaj.
Rangiroa
Geografio
Naturfenomeno estas la Blua laguno pri ĝi oni verkis libron kaj faris filmojn.
Ekonomio
Rangiroa havas eksterordinaran submarmondon. Tio altiras multajn turistojn. Plue oni tie produktas perlojn, ostrojn kaj eĉ ruĝan kaj blankan vinon.
Bolgar
Bolgar (Болгар) estas urbo (statuso ekde 1781) en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92232501.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur bordo de rivero Volgo (Волга).
En jaro 1959 la urbo havis 7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 8.7 mil loĝantojn.
Nieva de Cameros
Nieva de Cameros [NJEba dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Nova Kamero. Ĝi estas en la baseno de la rivero Iregua. La lokano vivtenas sin ĉefe el brutobredado (bovoj, ĉevaloj kaj ŝafoj), sed estas ankaŭ malgrandaj fruktoĝardenoj por propra konsumado (fazeoloj, laktukoj, legomoj). Krome estas interesaj ebloj por natura piedirado, eĉ al aliaj municipoj de la montaro, aŭ eĉ pli for kiel Anguiano, al kiu oni povas alveni laŭ la vojo GR-93. La malfermo de la renovigita gastejo La Casa Nueva helpas la realigadon de tiaj ebloj. Apartenas al la municipo ankaŭ la domaro Montemediano de Cameros.
Geografio
Ĝi estas je 41 km de Logronjo, provinca kaj regiona ĉefurbo, laŭ la ŝoseoj LR-253 kaj N-111, kiu trapasas la municipon inter km 296 kaj 298. Laŭ la nacia ŝoseo N-111 oni komunikas kun Torrecilla en Cameros norde kaj Pradillo sude. Laŭ la LR-253 oni komunikas kun Montemediano, la diglago kaj El Rasillo de Cameros sude. Sude de la urba kerno estas la akvobaraĵo ekkonstruita dum la Dua Hispana Respubliko.
La tereno de la teritorio estas montara inter la basenoj de la riveroj Najerilla kaj Iregua kiu formas valon sur kiu kuŝas la komarka akso komunivoja. La rivero ricevas akvon el kelkaj rojoj kiuj venas el altaj montoj kiuj limigas la valon. La altitudo de la municipo gamas inter pli ol 1600 m (Alto de la Madrebuena, 1667 m) kaj 800 m ĉe la riverbordo, kiu faras orientan limon. La vilaĝo mem estas je 1021 m super marnivelo.
Historio
La loko aperis dokumente menciita por la unua fojo en la 12-a jarcento, je ties donaco fare de Sanĉo la 3-a kaj doña Blanca al la monaĥejo de Calahorra de Castejón de Valdejasa. La loko formis parton de la heredo de Sanĉo de Velasko, unua grafo de Haro kaj senjoro de Arnedo, don Pedro Fernández de Velasco y Solier.
Estas kelkaj dokumentoj tiutipaj en la Municipa Arkivo de Salvatierra de Santiago, (Provinco Cáceres). En la 17-a jarcento la municipo luis la komunumajn pastejojn por la transmigra brutobredado. Tiuj brutobredistoj alportis siajn gregojn el la tua Valo de Kameros (Ortigosa, Brieva de Cameros, Nieva de Cameros) aŭ el Ávila (Hoyocasero) por vintrumadi en Ekstremaduro ĉiujare. Dum la Moderna Epoko, Nieva prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
En 1811, ĝi iĝis parto de la provinco Sorio, ĝis la kreado de la provinco Logronjo la 30an de novembro 1833.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el pli ol 700 loĝantoj ĝis nunaj 89.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, forstado, fungokolektado kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, ses ermitejoj, la diglago, naturaj lokoj kun mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Solomon Asch
Solomon Elliot ASCH (naskiĝinta la en Varsovio, mortinta la  en Haverford, Pensilvanio ) estis pola-usona geŝtalt-psikologo kaj pioniro de socia psikologio.
Vivo
Asch elmigris en 1920 el Polujo en Usonon. En 1932 li finstudis ĉe Universitato Kolumbio kaj doktoriĝis filozofie. Dum pli ol 19 jaroj Asch profesoris pri psikologio ĉe Swarthmore-Kolegio kie li kunlaboris ekz. kun Wolfgang Köhler. Famiĝis li en la 1950-aj jaroj per la t.n. Eksperimento de Asch montranta kiom konformiĝpremo povus influi homon taksi evidente malkorektan aserton korekta.
Per siaj teorioj li ege influis la laborojn de la psikologo Stanley Milgram kies disertacion li prizorgis ĉe Universitato Harvard. Krome Asch kunlaboris kun Herman Witkin ĉe la evoluigo de la Teorio de kognostiloj. Je la komenco de la 1970-aj jaroj la eskperimentoj de Asch helpis evoluigi la Teorion pri la silentigspiralo de Elisabeth Noelle-Neumann.
Lia en 1952 publikigita verko Social Psychology iĝis fundamenta referencilo ĉi-kampe. Noel Sheehy enlistigis Asch en sian kompendiaĵon 50 Key-Thinkers in Psychology. En 1965 li honoriĝis "Fellow of the American Academy of Arts and Sciences".
Padáň
Padáň, hungare Padány estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas 11 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1256 en formo Padan. Tiam peĉenegoj loĝis tie, la kampoj apartenis al fortikaĵo de Pozsony. Kontraŭ la turkoj la loĝantoj konstruis remparon ĉe la marĉa kamparo. Tiutempe ili iĝis kalvinanoj. Incendioj okazis en 1884 kaj 1905. En 1910 loĝis en la vilaĝo 637 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony, al distrikto de Dunaszerdahely. Ekde 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis en la vilaĝo 863 da homoj, (815 hungaroj, 45 slovakoj).
Famuloj
En la iama Padány naskiĝis hungara episkopo Márton Bíró.
Walter Whitman Rostow
Walt Whitman ROSTOW (konata ankaŭ kiel Walt Rostow aŭ W.W. Rostow) (Novjorko, 7a de oktobro 1916 – 13a de februaro 2003) estis usona ekonomikisto kaj politikisto konata pro sia opozicio al komunismo, kredo en la efiko de la kapitalismo kaj de la libera entrepreno. Li estis Konsilisto de Nacia Sekureco de la prezidento Lyndon Johnson (1966-1969).
Dum la Dua Mondmilito, li dediĉis sin al elekto de celoj por la Aerforto de Usono. Poste, li eniris en la Servo por Eksterlandaj Aferoj, nome en la German-Aŭstria Ekonomia Divizio. En 1946 revenis por unu jaro al la Universitato de Oksfordo kiel profesoro de Historio de Usono, kaj en 1947 iĝis funkciulo de la organo de Unuiĝintaj Nacioj kiu partoprenis en la disvolvigo de la Plano Marshall.
En la 1950-aj jaroj li estis universitata profesoro kaj verkis sian faman libron The Stages of Economic Growth: A Non-Communist Manifesto (1960), pri la etapoj de la ekonomia kresko. En 1958 li laboris por la unua fojo en la Blanka Domo kiel verkisto de diskursoj de la Prezidento Dwight D. Eisenhower. En la 1960-aj jaroj li laboris por John F. Kennedy.
1919
1919 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1919 post Kristo okazis, interalie:
Santiago Carrillo
Santiago CARRILLO Solares [SanTJAgo kaRRIljo] (naskiĝis je la 18-a de januaro, 1915, en Ĥiĥono, Asturio; mortis je la 18-a de septembro 2012 en Madrid), estis hispana politikisto, ĝenerala sekretario de la Hispana Komunista Partio (PCE) de 1960 ĝis 1982.
Li estis filo de socialista gvidanto Wenceslao Carrillo kaj jam 13jara li estis ano de la Hispana Socialista Partio (PSOE). En 1934 li impulsis la merĝon de la socialistaj kaj komunistaj junularaj asocioj, kiuj formis la Juventudes Socialistas Unificadas (Unuiĝintaj Socialistaj Junularoj). Li fariĝis ano de la Komunista partio en 1936. Dum la civila milito li okupis postenojn zorgantajn pri sekureco en la respublikana flanko, en Madrido. Ekzistas debato ĉu Carrillo havis ian respondecon pri la amasmurdoj en Paracuellos   kun miloj da viktimoj. Kelkaj historistoj defendas tiun tezon, kiu estis la oficiala dum la sekva diktatoreca reĝimo. Tamen, aliaj esploristoj kaj Carrillo mem neas la akuzojn.
Post la fino de la milito li ekziliĝis, kaj pasigis plejparton de sia tempo en Francio kaj en Sovetunio.
En 1960, li estis nomumita ĝenerala sekretario de la partio, post Pasionaria (Pasionaria), kiu fariĝis prezidanto (pleje honora posteno). Sub lia gvidado la partio fariĝis la ĉefa forto de opozicio al la frankismo. Li moderigis la antaŭe sektecan linion, kaj favoris alian pli ampleksan, kio kondukis eĉ al distanciĝo kun la soveta gvidado post la interveno en Ĉeĥoslovakio en 1968.
Post la morto de Franco, li sekrete revenis al Hispanio en 1976 kaj puŝis por la leĝigo de la partio kaj ĝia partopreno en la politika vivo de la naskiĝanta demokratio. Kun la gvidantoj de la komunistaj partioj Georges Marchais de Francio kaj Enrico Berlinguer de Italio, li lanĉis la doktrinon de la eŭrokomunismo.
Post nova granda fiasko de la partio en la ĝeneralaj elektoj de 1982, en kiuj la socialista Felipe González fariĝis prezidanto de la registaro, Carrillo demisiis kiel gvidanto de la partio. La konfrontiĝoj kun la plej junaj novaj gvidantoj kondukis lin al la forlaso de la partio, kaj post la mallongdaŭra formado de alia partio, al la retiriĝo de la aktiva politiko.
Hagharcin
Hagharcin (armene: Հաղարծին ) estas monaĥejo el la 13a jarcento situanta proksime de la urbo Diliĝano en la provinco Tavuŝo de Armenio. Ĝi estis konstruita inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj (en la 12-a sub Ĥaĉatur de Tarono); multe de ĝi sub la patroneco de la dinastio de la bagratidoj.
Santiago Carrillo
Ĝis sia morto, 97-jara, li plu verkis kaj partoprenis en gazetaraj aktivadoj.
Hagharcin
Etimologio
Laŭ legendo, aglo ŝvebis super la kupolo de la ĉefkonstruaĵo ĉe sia dediĉo kaj tiel ĝi iĝis ofte konata kiel la monaĥejo de la ludanta (aŭ alta) aglo ("Hagh" signifas ludon dum "Arcin" formo de "Arciv" signifas aglo en la armena).
Preĝejo Sankta Dipatrino
Reliefa bildigo festanta la patronecon de la fratoj Zakarjan, sur la supra orienta ekstera muro de la preĝejo Sankta Dipatrino. Preĝejo Sankta Dipatrino en Hagharcin (1281) estas la plej granda konstruaĵo kaj la domina arta trajto. La dekses-vizaĝa kupolo estas ornamita per arkoj, kies bazoj estas ligitaj per triangulaj kornicoj kaj sferoj, kun bendo ĉirkaŭ la fundo de la tamburo. Ĉi tio aldonas la optikan altecon de la kupolo kaj donas la impreson, ke ĝia tamburo estas senpeza.
La skulpta grupo de la orienta fasado de la preĝejo diferencas laŭ komponaĵo de la similaj reliefoj de Sanahin, Haghpat kaj Hariĉ. Ĝi montras du virojn kun monaĥaj vestoj, kiuj montras per siaj manoj preĝejan modelon kaj bildon de kolombo kun duone disetenditaj flugiloj metitaj inter ili. La ombrela tegmento de la kupolo de la modelo montras la originalan aspekton de la kupolo de la preĝejo Sankta Dipatrino. La figuroj montras diversajn robojn, tiu staranta dekstre estas vestita pli riĉe ol tiu staranta maldekstre. La vizaĝoj, kun siaj longaj buŝharoj, abundaj kombitaj barboj kaj grandaj migdalformaj okuloj, ankaŭ estas faritaj laŭ malsamaj manieroj. Ĉi tiuj probable estas la fondintoj de la preĝejo, la Patro Supera kaj ties asistanto.
Gavito de Sankta Dipatrino
La gavito de la preĝejo Sankta Dipatrino estas grave damaĝita. La ruinoj montras klare, kie ĝi staris; tamen la muroj estas preskaŭ tute detruitaj.
Preĝejo Sankta Gregorio
La plej malnova granda strukturo de la komplekso, la preĝejo Sankta Gregorio, estas alirebla per sia gavito.
Gavito de la preĝejo Sankta Gregorio
La 12-a-jarcenta gavito de la preĝejo Sankta Gregorio sekvas la kutiman formon de la ceteraj gavitoj. Ĝi estas kvadrata konstruaĵo, kun tegmento subtenata de kvar internaj abutmentoj, kaj kun hakaj okedraj tendoj super la centraj sekcioj, iom similaj al la armena sonorilturo "glĥatun". La gavito ornamis angulajn sekciojn. Ornamitaj per rozetoj, ĉi tiuj sekcioj enhavas skulptaĵojn de homaj figuroj en monaĥaj vestoj, kun krucoj, bastonoj kaj birdoj. La kadro de la centra fenestro de la gavito de Hagharcin estas krucforma. Metita rekte super la portalo de la ĉefa enirejo, ĝi emfazas la centran parton de la fasado.
Nuntempo
En 2011, la monaĥeja komplekso Hagharcin suferis gravan renovigon fare de Armenia Fund kun donaco de S-ro D-ro Sultan bin Muhammad Al-Qasimi, Reganto de Ŝarĵo. Hodiaŭ la komplekso estas atingebla per pavimita vojo kun granda parkumejo, donacbutiko, bakejo kaj aliaj instalaĵoj surloke. En 2017 la monaĥejo estis enmetita en la longdistancan migradan itineron Transkaŭkaza vojo.
ISO/TC 37/SC 4
ISO/TC 37/SC 4 estas subkomitato de la ISO-komitato TC 37 pri terminologio. La subkomitato nomiĝas Administrado de lingvodatumoj (Language resource management). Ĝia agadkampo estas perkomputila administrado de lingvodatumoj. Oni decidis krei SC 4 en 2001, kaj tiu subkomitato eklaboris en 2002.
Erikso (mitologio)
Erikso (malnovgreke Ἔρυξ, latine Eryx) estas en la greka mitologio filo de dio Pozidono (aŭ Argonaŭto Buto) kaj diino Afrodito.
Nicolas Leblanc
Nicolas LEBLANC (6a de decembro 1742 - 16a de januaro 1806) estis franca kemiisto. Li disvolvigis la metodon de preparado de la natria karbonato, metodo kiu portas lian nomon. En 1786 li famiĝis pro siaj verkoj pri kristaliĝo. Tri jarojn poste li malkovris preparprocedon de natria karbonato (komerca natro) el ordinara salo (natria klorido), nome procedo Leblanc, kio ebligis la disvolvigon de la mineralkemia industrio. En 1791 li malfermis fabrikon kiu uzis tiun novan procedon. Sed li bankrotis (ĉefe je la eksplodo de la Franca Revolucio kaj la gilotinigo de sia patrono la Duko de Orleano en 1793) kaj post aliaj malsukcesaj klopodoj, ki memmortigis sin en 1806 en Saint-Denis.
Herminia Brumana
Herminia Catalina Brumana (naskiĝis en Pigüé, Argentino, mortis  en Bonaero, Argentino) estis argentina instruistino, verkistino, ĵurnalistino, dramaturgo kaj feminista aktivulino kun socialistaj kaj anarĥiistaj ideoj. Ŝi verkis naŭ librojn kaj dek unu teatraĵojn, el kiuj tri estis publikigitaj. Ŝi skribis por  Mundo Argentino, El Hogar kaj La Nación, inter aliaj gazetoj. Ŝi aktive partoprenis kiel anarĥiisto kaj socialisto. Ŝi estas konsiderata kiel disĉiplo de Rafael Barrett.
Erikso (mitologio)
Erikso estis reĝo en urbo Sikania en okcidenta bordregiono de Sicilio. Kiam forvagis Herkulesa bovino el ŝtelita Geriona bovgrego, kiun Herkuleso venigu laŭ ordono de mikena reĝo Eŭristeo el la fino de la mondo en Mikenon, Erikso provis ŝteli ĝin. Sed tiu ĉi impertinentaĵo fariĝis fatala por li, ĉar Heraklo kaptis lin kaj en lukto sufokmortigis.
Laŭ la antikva historiisto Tukidido la urbon Erikson fondis Elimianoj, kiuj post konkero de Trojo fuĝis for de Aĥajoj en Sicilion.
Pervez Muŝaraf
Generalo Pervez Muŝaraf (Urdue: پرويز مشرف ; ofte vidita kiel Pervez Musharraf) (n., m. la 5-an de februaro 2023) estis prezidento de Pakistano, la ĉefa oficiro de la Pakistana Armeo, kaj la estro de la lando post puĉo. Li altiĝis al la ofico, anstataŭigante Nawaz Sharif, la elektita ĉefministro, gajninte la titolon de Ĉefa Estro. Poste li estiĝis Prezidento de Pakistano.
Li sciigis sian demision la 18-an de aŭgusto 2008, por eviti oficialan juĝproceson kontraŭ si.
Templo de Brisbano
<!--
Alojz Lutonský
Alois Lutonský (* 4. 11. 1905, Bystřice pod Hostýnem – † 14. 7. 1997, Liptovský Mikuláš) estis multflanka aganto, kiu estis konata kiel speleologo, turisto, skiisto, organizanto de montara savorganizo, direktoro de la Literaturhistoria muzeo de Janko Kráľ kaj kiel aktiva membro de Esperanto-klubo en Liptovský Mikuláš. Kune kun Miloslav Rybín kaj Jozef Rutkay li proponis nomon de la Hotelo Esperanto en la civito Pribylina. Li kunorganizis laborojn por instaligo de busto kaj memortabulo de Albert Škarvan en Liptovský Hrádok kaj estis membro de la redakta konsilantaro de la kluba informilo Subtatrano en ĝia unua periodo. Kiel direktoro de la Muzeo de Janko Kráľ li eluzis Esperanton por propagado de la slovaka popola heroo Juraj Jánošík.
Vladimiro (virnomo)
Vladimiro estas vira nomo. Ĝi devenas el la malnova slava lingvo. Ĝi konsistas el partoj vlad [regi] kaj mir [granda, fama].
Templo de Brisbano
--> La Templo de Brisbano, Aŭstralio estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 115 konstruita de la preĝejo kaj la kvina templo konstruita en Aŭstralio, lokita en Kangaroo Point, antaŭurbo de 7 mil loĝantoj al bordoj de la Rivero Brisbano. Antaŭe al la konstruo de la templo de Brisbane, la fideluloj de Kvinslando vojaĝis al la templo de Sidnejo por siaj religiaj ceremoniaroj.
Vladimiro (virnomo)
Ĝermanaj lingvoj kaj latinidaj lingvoj
Estas neklare, ĉu Vladimiro estas parenca al la simila ĝermana nomo Valdemaro aŭ ne.
Stephen L. Salyards
Stephen L. SALYARDS estas usona sismologo kaj astronomo.
Li estis diplomita ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso (UCLA) kaj ricevis sian doktorecon pri sismologio en 1989 ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio.
Li estas ĉef-komputisto en la departemento "Scienco pri Tero, Planedoj kaj Kosmo" de UCLA kaj partoprenis al la instrumentaro Mars Volatiles and Climate Surveyor (MVAC) de la kosmosondilo Mars Polar Lander kiu celis serĉi akvon ĉe Marso (sed bedaŭrinde frakasiĝis je sia alteriĝo en 1999).
Li nuntempe sin turnis al la instruado.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris la asteroidon 4930 Rephiltim la.
Saint-Loup (Manche)
Saint-Loup estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lupéens.
Lomnice (distrikto Brno-provinco)
Lomnice estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono en distrikto Brno-provinco. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1281, kiam certa Tas, filo de Vznata z Lomnice, atestas sur dokumento de Artleb Dubna (naskinta el Deblín), kiu vendas al monaĥejo en Tišnov vilaĝon Újezd u Pohořelic. Temas pri la unua mencio de Lomnice kiel pri loĝigita loko, sed ankaŭ pri la unua mencio de nobela familio, kiu loĝis en burgo en Lomnice.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
IJK 1975
La 31-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis inter la 19-a kaj 26-a de julio 1975 en la urbo Fredericia en la centro de Danio. La kongreson partoprenis 265 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj.
Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo "kultura interŝanĝo kaj la signifo kaj ebloj de Esperanto en ĉi-tiu kampo", kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Laborgrupoj interalie diskutigis la temojn "la dan-germana minoritatoproblemo - ĉu modelo por Eŭropo?", "tensio inter kulturinterŝanĝo kaj konservo de la propra kulturo en la ekzemplo de Japanio", "kulturinterŝanĝo en edukaj sistemoj de diversaj landoj", "kulturinterŝanĝo inter industrie evoluintaj kaj evoluiĝantaj landoj" kaj "lingvoj kaj malkoloniigo". La kultura programo unuflanke elstarigis la lokan kulturon de la duoninsulo Jutlando kaj la regiono Suda Danio, kaj aliflanke plurajn kulturojn de relative malmultaj anoj, ekzemple en la "vespero de malmulte konataj kulturoj", kiun la kongresanoj nomis "kontraŭ-kokakolaa vespero", iom kritike pri la ĉie sameca troveblo de la "tutmondaj" produktaĵoj kokakolao, frititaj terpomoj aŭ hamburgeroj de McDonalds. Multe pli ol en postaj generacioj de junaj esperantistoj en la 1970-aj jaroj fortis kontraŭo al komerca tutmondeco de usonaj produktoj unuflanke kaj de la usone angla lingvo aliflanke - esperantistoj de la 1980-aj jaroj kontraŭe ofte argumentis ke "lernante Esperanton ni ne forgesas la antaŭe lernitan anglan lingvon, sed ni sekve havas alternativon, povas elekti inter komerce multuzata nacia kaj vere internacia neŭtrale ponta lingvo".
Pluraj ekskursoj pliprofundigis la ekkonon de la loka kulturo, interalie tuttaga ekskurso al la insulo Fueno (Fyn), kiu troviĝas vidalvide de la marborda urbo Fredericia, aliflanke de la markolo Eta Belto.
Senereuș
Senereuș [senereuŝ] (hungare: Szénaverős [senaveroŝ], germane: Zendersch) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Sighișoara. En 1910 ĝi havis 1 315 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 680 (rumanoj, ciganoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1430. Ĝi estis saksa vilaĝo de 13-a jarcento. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Bălăușeri.
Senereuș situas ĉe la rivereto Agrișteu.