cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Amerbach
Dank'al la karaktero de sia laboro, Amerbach tiam faris kontaktojn kun diversaj beletristoj: Johannes Trithemius von Sponheim (1462-1516), Jakob Wimpfeling (1450-1528), Sebastian Brant (1457-1521) kaj Johannes Reuchlin (1455-1522), kiuj multe kontribuis kun li. Brant sendis poemojn por liaj eldonoj, kaj Reuchlin multe helpis ĉe la publikigado de la verkaro de Sankta Aŭgusteno kaj Sankta Hieronimo. Amerbach mortis dum la kompilado de sia plej granda publikigaĵo, t.e., verkokolekto pri la kvar doktoroj de la eklezio, Sankta Ambrozio, Sankta Hieronimo, Sankta Gregorio la Granda kaj Sankta Aŭgusteno. Li sepultiĝis en la sama kartuzia monaĥejo, kiu multe kontribuis por ke liaj eldonoj presiĝis.
160 metra bendo
160 metra bendo aŭ simple 160 metroj rilatas al la grupo de radiofrekvencoj inter 1800 kaj 2000 kHz, kio estas la plej malsupra radiofrekvencoj asignitaj por uzo de radioamatoroj en la plej multo de la landoj. Pli maljunaj radioamatoroj ofte nomas ĝin la Pinta bendo (Top band) foje ankaŭ nomata la Gentleman's Band kontraste al la 40 kaj 20 metraj bendoj. Ĝenerale ĝi estas nokta bendo kun plej bona propagiĝo dum noktaj horoj.
Historio
La 160 metra bendo estas la plej malnova bendo uzita de radioamatoroj kaj estis tre populara en la plej fruaj tagoj da amatora radio, kiam preskaŭ ĉiuj komunikoj estis faritaj je relative mallongaj distancoj. La bendo estis asignita de la Internacia Radiotelegrafa Konferenco en Vaŝingtono, la 4-an de oktobro 1927. Tiam la asigno estis 1715-2000 kHz sed ĝi estis reduktita al 1800–2000 kHz dum la Internacia Radio-Konferenco de Atlantic city.
Uzado
Dum la tago ĝi nur ebligas lokajn kontaktojn krome kun multe da bruo. Dum la nokto malfermiĝas la propagiĝo kaj eblas fari kontaktojn kun naciaj, regionaj kaj internaciaj amatoraj radioestacioj.
Antenoj
Efika 160 metra operado povas esti malfacila ĉar malfacilas starigi plenondajn antenojn por multaj radioamatoroj kun limigita spaco. Klopodoj malgrandigi antenojn tre ofte rezultas en efikperdoj, tamen multaj radioamatoroj sukcese komunikas je tre longaj distancoj per relative malgrandaj antenoj, ĝi estas eksperimenta kampo por eltrovemo en antendezajno kaj teknikoj por funkciigado de malgrandaj kaj pli efikaj antenoj. Dupolusa anteno por tiu bendo povus esti 80 metrojn longa tial oni kutime muntas L-antenojn, vertikalajn antenojn por pli efike uzi spacon.
Propagado
Dum la tago la absorbo de la D-tavolo preskaŭ faras la bendon neuzebla kvankam eblas fari kelkajn lokajn kontaktojn. Sed kiam noktiĝas la tavoloj D kaj E malaperas kaj danke al la F-tavolo la bendo rehavas grandan aktivecon, tiam eblas fari naciajn kaj internaciajn kontaktojn. La bruo povas esti problemo ĉefe en somero kaj iom pli milda en vintro, la elektraj ŝtormoj estas percepteblaj en tiu bendo.
ILERA frekvencoj
Estas neniu klarigo aŭ sugesto de ILERA por kontaktoj inter esperantistaj radioamatoroj en tiu bendo kvankam eblas uzi ĝin dum la ILERA konkurso.
Bendlarĝo
Bendlarĝo laŭ la IARU regionoj
IARU Regiono 1
Europo, Afriko kaj Norda Azio. de 1,810 ĝis 2,000 KHz
IARU Regiono 2
Ameriko de 1,800 ĝis 2,000 KHz
IARU Regiono 3
Azio kaj Pacifiko. de 1,800 ĝis 2,000 KHz
15632 Magee-Sauer
15632 Magee-Sauer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Fagopira grio
Fagopira grio estas grio produktata el fagopiraj grenoj. Ĝi estas populara en la orientslavaj kaj pola kuirartoj kaj tie estas servata sola, ofte kun salo kaj butero, aŭ kiel almanĝaĵo.
Fagopira grio estas riĉa je proteinoj, karbonhidratoj kaj mineraloj. Ĝi enhavas la vitaminojn B1 kaj B3 kaj mineralajn kunmetaĵojn de kalcio, fero, fosforo, kalio kaj magnezio. Ĝi estas senglutena.
Torno
Torno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Tekla.
Najbaras la komunumoj Blevio, Carate Urio, Como, Faggeto Lario, Moltrasio kaj Tavernerio.
Rimarkinda arbo
Rimarkinda arbo estas arbo konata pro diversaj apartecoj. Ĝi do apartenas al natura heredaĵo pro sia malabundeco, siaj dimensioj, sia pozicio, sia aĝo aŭ ankoraŭ sia simbola forteco. La tiama heredaĵo estas natura, kultura, pejzaĝa.
Historio
La malpliiĝo de surfacoj okupataj de la praarbaroj, la senarbarigo por la etendigo de paŝtejoj aŭ de kultivejoj, la troekspluatado estiganta unukulturojn de specioj pli produktivaj aŭ pli konformaj al la bezonoj de la tiama ekonomio, la detrua poluo kondukis la homon ekkonscii pri la aparta heredvaloro de iuj arboj.
En multaj landoj, je la iniciativo de uloj, de asocioj aŭ de kolektivoj, nombradoj kaj inventaroj estas faritaj. Iuj arboj estas registritaj kiel monumentoj kaj tiam profitas de zorgoj kaj protektaĵoj.
Difinaj elementoj
Difini la rimarkindan partikularon de arbo ne estas facile. La kriterioj varias laŭ la epokoj kaj la lokoj, ili estas multnombraj kaj subjektivaj. Krom la nekontesteblaj kvalitoj ĉe iuj esceptaj unuopuloj, kiel la vivdaŭro aŭ la dimensioj, multaj parametroj gravas. Arbo aspektanta ajna inter siaj similuloj meze de arbaro, estos rimarkata se ĝi estas izolita kaj uzita kiel vida gvidsigno meze de pejzaĝo. Plantita meze de vilaĝa placo, ĝi ricevos simbolan kaj kulturan valoron najbare de generacioj de homoj. Sola el sia arbara specio en iu regiono, ĝi estos rimarkata pro sia rareco.
La plej granda
Estas grandegaj arboj ĉe la okcidenta bordo de Aŭstralio kaj en Tasmanio.
La plej maljuna
Identigi la plej maljunan arbon estas pli malfacile. La kandidatoj estas plurfoje miljaraj kaj ilia aĝo povas nur esti ĉirkaŭtaksata. Krome necesas distingi la arbojn devenintajn de ĝermado kaj tiujn devenintajn de radika plantido. La aĝo de iuj arboj estas aŭtentigebla per dendrokronologio, aŭ ĉar ili estis faligitaj, aŭ per provpeco. En aprilo 2008 la serĉistoj de la universitato de Umea, Svedio, anoncis la eltrovon de piceo «Picea abies» kvar metrojn alta, kies sistemo de radikoj estus 9550-jara, kio igas ĝin la plej malnova vivanta estaĵo konata. La datado estis farita per la metodo de radiokarbona datado. Tiu eltrovo estis farita ĉe la monto Fulu, Dalekarlio, en la centro de Svedio. La plej malnova vivanta arbo konata ĉe nia planedo, ekster radika sistemo, estas pino de Bristlecone «Pinus longaeva» nomata Mathusalem kiu estus preskaŭ 4700-jaraĝa kaj situas en Kalifornio, pli ol 3000 metrojn super marnivelo. Ĝia preciza situo tamen restas sekreta por ĉiun vandal-agon eviti. Alia eĉ pli maljuna, nomata Prometheus, estis erare faligita, kiam ĝi estis 4700-jara. Usona pino «Pinus aristata» ankaŭ estus ĉirkaŭ 4700-jara kaj japana cedro 5200-jara. Multaj aliaj povas esti konsiderataj kiel rekorduloj pro sia specio aŭ vario en regiono, lando, kontinento. En Srilanko oni trovas sakralan figujo-banjanon kiu atingus 2200 jarojn. La aĝo de iuj sekvojoj proksimiĝas al 2700 jaroj. Cipreso en la urbo El Tule en Meksiko estas kelkajn miljarojn jaraĝaj.
La plej dika
«El árbol de Tule» en la meksika ŝtato Oaxaca estus la plej dika arbo konata en la mondo. Temas pri Cipreso (Taxatium mucronatum). Ĝi estas 41,6 metrojn alta kun cirkonferenco de 42 metroj kaj diametro de 14,5 metroj. Ĝi pezas 636,107 tunojn. Laŭ loka zapoteka legendo, antaŭ 1400 jaroj, ĝi estus plantita de Pechocha, dio de la vento ĉe Aztekoj. Ĝi staras sur sakrala loko, okupita poste de katolika preĝejo. Ĝi estas elnomita «Arbo de la Vivo» pro ĉiuj bildoj de bestoj supoze videblaj ĉe ĝia nodplena trunko.
Estetiko
La estetikaj kvalitoj de arbo unue dependas de ĝia valorigado, de la pejzaĝa indico laŭ la okupita loko en la ĉirkaŭo kaj de ĝia vida efekto.
Spirita dimensio
Ĉiam la arbo estis nepre necesa por la homo. Ĝi donas al li ŝirmon, nutraĵon, protekton, materialojn kaj brulaĵojn. Ĉio kaj ankaŭ plie la forta efekto kaŭzita de ĝia impona alteco, ĝia sentempeco tamen kun vivforto, tio sendube klarigas ĝian apartan gravecon en la homa menso ĉe iaj ajn civilizacioj. La animismaj kulturoj konsideras iujn arbojn kiel havantaj animon, ŝirmantaj spiritojn (eventuale la spiritojn de prauloj), kiel interagadantaj kun la ĉiutagaĵo.
Leĝoj
En Francio, la 5.a de aprilo 2019 la Nacia Asembleo adoptis la Deklaracio de Arbaj Rajtoj.(5 artikoloj)
Infanara pacmonumento
La infanara pacmonumento (原爆の子の像) aŭ monumento por atombombitaj infanoj estas pacmonumento por memorigi la knabinon Sadako Sasaki kaj la centmiloj da infanaj viktimoj de la faligo de atombombo en Hiroŝimo la 6-an de aŭgusto 1945. La monumento staras en la hiroŝima pacparko en la urbo Hiroŝimo (Japanujo). Dezajnita de la japanaj artistoj Kazuo Kikuĉi kaj Kijoŝi Ikebe, la monumento estis konstruita pere de monkampanjo de japanaj lernejanoj inkluzive de la samklasanoj de Sadako.
Priskribo
La ĉefa statuo nomiĝas "Atombombitaj infanoj" kaj estis inaŭgurita la 5-an de majo 1958 en la japana infantago. Statuo de Sadako staras pinte de la monumento kaj tenas enmane gruon. Miloj da origamio-gruoj el la tuta mondo estas oferataj ĉiutage, ĉar malnova japana legendo diras, ke tiu, kiu faldos mil gruojn ricevos plenumon de deziro. Ili simbolas, ke la infanoj, kiuj faldis ilin, kaj kiuj vizitas la monumenton, deziras mondon sen nuklearmiloj.
Malantaŭ la ĉefa strukturo pendas bronza gruo, kiu utilas kiel ventsonorilo, donacita de la nobelpremiita Hideki Yukawa.
Baze de la monumento troviĝas nigra marmora plato kun jena japana surskribo:
Fratina statuo
La monumento inspiris fratinan statuon pagitan de junuloj en Santa Fe, Nov-Meksiko, Usono, kie estis konstruita la bombo "Little Boy", faligita sur Hiroŝimon. La fratina statuo estis inaŭgurita en 1995, je la 50-a datreveno de la bombado.
Lodejnoje Pole
Lodejnoje Pole (Лодейное Поле) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41432.
La urbo estis fondita en jaro 1702 kiel lonĝejo de ŝipkonstruistoj.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1785.
La interurba telefona kodo estas 81264, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Svirj (Свирь) (baseno de lago Ladoĵskoje (Ладожское)).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1915).
En jaro 1959 la urbo havis 17,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 22,8 mil loĝantojn.
12541 Makarska
12541 Makarska estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Makarska, urbo lokita en la hufumforma golfeto inter la montaro Biokovo kaj Adriatiko en Dalmatio, Kroatio. Centro de la Makarska Riviero, la urbo estas la notinda pro siaj palmhava promenejo. En la tiea franciskana monaĥejo estas fama kolekto da konkoj.
Masahiro Ejiri
Masahiro Ejiri (江尻 雅裕, n. ) estas japana futbalisto.
Moraas
Moraas estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Hagenow-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Poul Anderson
Poul William ANDERSON (naskiĝis en Bristol, ŝtato Pensilvanio, la 25-an de novembro 1926 kaj mortis la 31-an de julio 2001 en Orinda (Kalifornio)), estis usona verkisto de sciencfikcio kaj fantasto.
Biografio
Poul Anderson naskiĝis en Pensilvanio, de gepatoj dan-devenaj. Li passas sian junaĝon en Usona Mez-Okcidento, tio, kiu klarigas nombrajn referencojn, dum sia kariero, pri kampanara kaj terkultiva mondo. Por pagi sian lernadon pri fizikon en la Universitato de Minesoto, li publikigas sian unuan tekston Tomorrow's children (la infanoj de morgaŭ) en marto 1947 en revuo Astounding. Dum sekvantaj jaroj, li instaliĝas en San Francisco, kie li plu verkas novelojn, jen sola, jen kunlaborante kun Howard Waldrop, Gordon R. Dickson aŭ Karen Kruse, kiu iĝos lia edzino. En 1952 aperas lia unua romano, Vault of the ages, porinfana romano. Lia unua sciencfikcia romano, Brain wave aperos en 1954
Li gajnis 7 premiojn Hugo, la premion Nebulozo kaj la Damon Knight Grand Master Award, de la SFWA, kies li estas prezidento de 1972 ĝis 1973.
Bibliografio
Revuo "Hoka" (kun Gordon R. Dickson) Reeldonita fare de eldonejo Baen Books
La Psiĥoteĥna Ligo
Tomorrow's Children
La Polesoteĥna Ligo, la epoko de Nicholas van Rijn
La Tera Empiro, la epoko de Dominic Flandry
Tempa Patrolo
Historio de Rustum
Maurai
Radiotelevido de Serbio
Radiotelevido de Serbio - serbe Радио-телевизија Србије (РТС) aŭ Radio-televizija Srbije (RTS) - estas la ŝata korporacio por dissendigo de radiofonio kaj televido en Serbio, respondeca pri la teritorio krom la aŭtonoma provinco Vojvodino. La korporacio funkciigas plurajn radiofoniajn kaj televidajn kanalojn, per tersurfacaj ondoj kaj per satelitoj. La korporacia sidejo estas en Beogrado.
Historio
Antaŭe, ĝi estis konata kiel Radiotelevido Beogrado, en Esperanto parte plisimpligita al la nomo Beograda Televido, ankoraŭ pli frue, ekde la elsendo en 1929, kiel Radio Beogrado (Радио Београд). En la 1960-aj jaroj interalie la esperantlingva ĵurnalisto Tibor Sekelj produktis plurajn programojn por la televida stacio, ekzemple pri la Karavano de Amikeco (vojaĝado tra Afriko).
En 1992 Radiotelevido Beogrado kune kun Radiotelevido Novi Sad kaj Radiotelevido Priština (RTP) iĝis parto de la korporacio Radiotelevido de Serbio. En la militaj 1990-aj jaroj, la korporacio kaj aparte la novaĵprgramo "Dnevnik" estis multflanke kritikata esti ŝtata propragandilo. Post kiam la ŝtata prezidanto Slobodan Miloŝeviĉ estis arestita kaj pro internacia premo en 2001 transdonita al la Internacia Krima Kortumo en Hago, la raportado refariĝis pli ĵurnalisme sendependa. En majo 2006, la Radiotelevido de Serbio estis oficiale dividita en du publikajn sistemojn: Radiotelevido de Serbio (Publika Servo de Serbio) kun sidejo en Beogrado kaj Radiotelevido de Vojvodino (Publika Servo de Vojvodino) kun sidejo en Novi Sad.
1084
En la jaro 1084 post Kristo okazis, interalie:
Porte-de-Seine
Porte-de-Seine estas nova franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio. Ĝia nomo estas mallongigo de la nomoj de la du komunumoj Porte-Joie kaj Tournedos-sur-Seine, kiuj kunfandiĝis la 1-an de januaro 2018.
Fällanden
Pri la komunumo
Fällanden estas komunumo en la distrikto Uster, Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 8117 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Fällanden situas norde de la lago Greifensee je la piedo de Adlisberg kaj la elfluo de la rivero Glatt el la lago.
Al la komunumo Fällanden apartenas krom Fällanden mem la municipoj Pfaffhausen kaj Benglen.
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Fällanden estas en okcidento la urbo Zuriko, en sudo Maur, en oriento Schwerzenbach kaj en nordo Maur.
Trafiko
De Fällanden oni povas per aŭtobusoj de la Zurika Trafik-Unio atingi Zurikon-Wittikon, Schwerzenbach, Dübendorf kaj Zuriko-Stettbach.
3296 Bosque Alegre
3296 Bosque Alegre estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 1975 de la astronomoj de la Observatorio Félix Aguilar, en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la "Astrofizika Stacio de Bosque Alegre" (Estación Astrofísica de Bosque Alegre ) de la Observatorio de Kordobo.
Fällanden
Historio
La unua dokumenta mencio de Fällanden datiĝas el la jaro 820 post Kristo kiel Fenichlanda. Dum mezepoko granda parto de la bienoj en Fällanden apartenis al la Granda Monaĥejo kaj la Virina Monaĥejo en Zuriko. La voktorajtoj ĝis 1402 apartenis al la Grafoj de Rapperswil, tiam ili falis al la voktejo Greifensee. Okaze de la Helveta Revolucio en 1798 Fällanden fariĝis parto de la distrikto Uster.
Jardim de Piranhas
Jardim de Piranhas estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1948, la municipo havas 14.347 loĝantojn.
Glatt
Glatt en la germana lingvo signifas glata. La vorto estas ofte uzata kiel geografia nomo ekzemple de rivero kaj ankaŭ kiel nomparto.
6986 Asamayama
6986 Asamayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kosoj
La kosoj estas etno parolanta bantuan lingvon kaj loĝanta en sudorienta Sudafriko kaj en la lastaj du jarcentoj en la sudaj kaj centra-sudaj partoj de la lando.
6986 Asamayama
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Asama (japane : 浅間山, Asama-yama), stratovulkano alta de 2565 m super marnivelo ĉe la limo inter la gubernioj Gunma kaj Nagano. Ĝi havas krateron de 350 m de diametro nomita "Okama", ankoraŭ fumantan. Ĝi estas konata kiel unu el la plej aktivaj vulkanoj en Japanio.
Kosoj
Parolantoj de la kosa lingvo estas dividitaj je pluraj subgrupoj kun parencaj sed distingitaj kulturheredoj. La ĉefaj subgrupoj estas la Bhaca, Bomvana, Mfengu, Mpondo, Mpondomise, Xesibe, kaj Thembu. La nomo kosoj (Xhosa) devenas de la nomo de legenda gvidanto nimita u Xhosa. Sed estas ankaŭ teorio, ke la vorto kosoj (u Xhosa) devenas de vorto el iu lingvo el la kojsana familio signifanta "kolera", laŭ tio la kosa popolo (amaXhosa) estas la "kolera popolo". La kosoj nomas sin amaXhosa kaj sian lingvon isiXhosa.
Ekspedicio al Konstantinopolo je 860
La Ekspedicio al Konstantinopolo je 860 - estas rabatako de rusoj al Konstantinopolo je 860. Tia rabatako estas konata laŭ bizancaj, eŭropaj kaj rusaj fontoj. Deklaro de ekspedicio en Komenca kroniko estis prenita el bizanca kroniko.
Kosoj
Nuntempe proksimume 8 milionoj da kosoj estas distribuitaj tra la lando, kaj la kosa lingvo estas la dua plej ofta indiĝena lingvo post la zulua, kun kiu ĝi estas proksime parenca. La sistemo de apartismo antaŭ 1994 kun la bantuujoj rifuzis al la kosoj la sudafrikan civitanecon kaj provis enŝlosi ilin en la laŭnome sinregantajn bantuujojn de Transkejo kaj Ciskejo, nun ambaŭ parto de la provinco Orienta Kablando, kie la plej multaj kosoj restas. Multaj kosoj vivas en Kaburbo (Cape Town, iKapa en kosa lingvo), Orientlondono (East London, iMonti) kaj Port-Elizabeto (Port-Elizabeth, iBhayi).
Ekspedicio al Konstantinopolo je 860
Ĝis rabatako
Je 860 Bizanco havis militon kun araboj en Malgrand-Azio. Je majo estis subskribita packontrakton, sed imperiestro Mikaelo la 3-a komencis ekspedicion kontraŭ araboj. En Konstantinopolo restis urbestro Oriĥa. Averton, ke rusoj atakis Konstantinopolon, imperiestro ricevis en Kapadokio.
Rabatako
Laŭ Komenca kroniko, rabatako okazis je 866. Sed laŭ aperita je 1894 Brusela kroniko, rabatako komencis je 18-a de junio 860.
Kosoj
Laŭ nombroj el 2003 la plejmulto de parolantoj de la kosa, proksimume 5,3 milionoj, vivas en Orienta Kablando, sekvate de Okcidenta Kablando (proksimume 1 miliono), Gauteng (671.045), la provinco Liberŝtato (246.192), Kvazulu-Natalo (219.826), Nordokcidenta Provinco (North West) (214.461), Mpumalangoa (Mpumalanga) (46.553), la Norda Kablando (51.228), kaj Limpopo (Limpopo)(14.225).
Ekspedicio al Konstantinopolo je 860
Rabatako
Je sunsubiro de 18-a de junio 860 200 rusaj ŝipoj albordigis en Konstantinopolo. Tio estas tre subite por civitanoj. Ili ne atendis, ke danĝero venos tra la Nigra maro. Bizancaj ŝiparo kaj armeo batalis en aliaj partoj de imperio kaj ne povis helpi urbanojn. Bizancanoj ne komprenis, kiu atakis ilin. Patriarĥo Fotio nomigis rusojn kiel «nordanoj».
Retreto
Subite, preskaŭ je 4-a de aǔgusto rusoj retretis, sed ne havis por tio iajn kialojn. (Bizancaj kaj poste rusaj kronikoj diras, ke rusoj estis timigitaj pro ŝtormo. Sed laŭ rememoroj de samtempuloj, rusoj vere ne havis kialon por retreto). Verŝajne rusoj ne volis, batali kontraŭ armeo de imperiestro, kiu alproksimiĝis al urbo.
Unua baptado de Rusio
Je 860/867 Höskuldr, Dyr kaj iliaj bojaroj en Kievo estis baptitaj de ortodoksa episkopo (verŝajne de Cirilo kaj Metodo), sendita de patriarĥo. Tiam estis kreita unua rusa eparĥio, forgesita je 882.
Lomonosov
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 40283501.
La urbo estis fondita en jaro 1710. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780. La urbo antaŭe estis nomita Oranienbaum aŭ Oranijenbaum (Ораниенбаум) ĝis 1948.
La interurba telefona kodo estas 812, la enurbaj telefonnumeroj estas sepciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). La urbo estas sur bordo de maro. En la urbo estas fervoja stacio.
Losino-Petrovskij
Losino-Petrovskij (ruse Лосино-Петровский) estas urbo en Rusio.
Lomonosov
En jaro 1959 la urbo havis 27,5 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 37,8 mil loĝantojn.
Lomonosov estas la naskiĝloko de komponisto Igor Stravinskij.
Losino-Petrovskij
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Vorja (Воря) en riveron Klazjma (Клязьма).
Aodh
Aodh, aŭ Aed (esperante: Ejdo) estas en Irlanda mitologio la princo de la Daoine Sidhe (esperante: Dine-Ŝidoj aŭ Homoj de Feinremparoj) kaj dio de la submondo. Li estas la plej maljuna filo de Liro, la Alta Reĝo de la Popoloj de Danua (ejra: Tuatha dé Dannan), kaj Ejva (ejra: Aobh), filino de Bodbo Darg (ejra: Bodhbh Dearg).
4868 Knushevia
4868 Knushevia estas tre malgranda, eksterordinare hela duopa asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de la Kijiva Nacia Universitato Taras Ŝevĉenko, ĉefa universitato de Ukrainio en Kievo (ukraine : Київський національний університет імені Тараса Шевченка).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de B. D. Warner kaj R. D. Stephens, per observoj de  elde la Centro por Sun-Sistemaj Studoj de Landers (Kalifornio), anoncita en junio 2015.
Tiu satelito havas estimatan diametron de almenaŭ 0,2 km, orbitan estimata je 2,1 km kaj  de 0,49675 ± 0,00012 tago (11,922 ± 0,003 horoj). Ĝia rotacia periodo estas same 11,922 ± 0,003 horoj : ĝi estas en ligita rotacio.
Vilmos Fraknói
Vilmos Fraknói [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fraknói Vilmos estis hungara historiisto, bibliotekisto, (honora) episkopo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1870), membro de Societo Kisfaludy. Vilmos Fraknói (ĝis 1874 Frankl Vilmos) naskiĝis la  1843 en Hungara reĝlando, en Ürmény (nuntempa Mojmírovce en Slovakio). Li mortis la 1924 en Budapeŝto.
(131697) 2001 XH255
(131697) 2001 XH255 estas granda transneptuna objekto en orbita resonanco 4:5 kun Neptuno.
Vilmos Fraknói
Biografio
Vilmos Fraknói frekventis mezlernejojn en Nagyszombat kaj Esztergom, universitaton en Pest (urbo). En 1864 li ekinstruis en gimnazio. En la sekva jaro li pastriĝis. En 1875 li ekhavis postenon en biblioteko de Hungara Nacia Muzeo (nuna Tutlanda Biblioteko Széchényi). Li fondis en Romo hungaran historian instituton en 1892.
(131697) 2001 XH255
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Scott S. Sheppard kaj de la britaj astronomoj Jan Kleyna kaj David C. Jewitt elde la Observatorio de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Ĝia neptuna MOID estas 2,13Ĝ, aŭ 319,643 milionoj da kilometroj. Ĝi pasos ĉe sia perihelio la.
Por Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksata diametro de 142 km.
1085
En la jaro 1085 post Kristo okazis, interalie:
Újezd nade Mží
Újezd nade Mží (Aujezd ob der Mies) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň kvar kilometrojn nordokcidente de Město Touškov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1115.
Jaú (mikroregiono)
La mikroregiono de Jaú estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 12 municipojn.
Karl Heinz Schaeffer
Karl Heinz SCHAEFFER (naskiĝis la 22-an de septembro 1942 en Tübingen) estas germana esperantisto, prezidanto de la Esperanto-Grupo Alena (ekde 1982), afergvidanto de Germana Esperanto-Biblioteko en Aalen (ekde 1989), membro de la LKK por la FAME-premio de la FAME-fondaĵo kaj instruisto de Esperanto kadre de popola vesperklerigejo en Aalen (ekde 1983). Li estas emerita apotekisto.
Membreco
Ekde 1982 li estas Delegito de UEA por Aalen kaj FD por radioamatorismo kaj apotekaj aferoj. Ĉe la AIS li estas dumviva membro en la Internacia Sciencista Kolegio. En la jaro 1987 li pasis en la Cseh-Seminario sukcese la Seminarion A kaj en la jaro 1990 plenumis ĉe Germana Esperanto-Instituto la ekzamenon pri lingva kapableco kun la rezulto tre bone.
En Septembro 2007 oni alvokis lin kiel kunlaboranton en la komisionon de Germana Esperanto-Instituto (GEI).
Nuntempaj laboroj
Ekde 1989 li estas afergvidanto de la Germana Esperanto-Biblioteko en Aalen.
Komence de 2009 li, kune kun Albrecht Kronenberger kaj Marius Gibbels, prilaboras la gigantan projekton de-eo (Projekt Deutsch-Esperanto vidu sub [www.de-eo.de/eo]), por ke estiĝu en la venontaj 50 aŭ 100 jaroj kompleta germana-esperanta reta vortaro.
Iom da siaj ŝatataj laboroj estas traduko de himnoj. Granda provoko por li i.a. estis la traduko de 5-a strofo de „Sub ŝirm' mirinda...“ de Dietrich Bonhoeffer en la ADORU. Tradukinte la strofon li spertis, kial la aliaj tradukantoj ellasis tiun 5-an strofon siatempe tie. Trafi sencon, rimon kaj ritmon sub la ekzistanta melodio kutime ne estas facila tasko!
Tre diligente li kunlaboras en Tatoeba.org, entajpi germanajn, ŝvabajn, Esperantajn, anglajn, danajn, svedajn, francajn kaj rusajn ekzemplofrazojn.
En okazo de bezono li helpas traduki Esperantlingvajn tekstojn germanen kaj kunlaboras kontrolante ajnajn eldonaĵojn por diversaj eldonejoj.
Vojaĝoj
Ĝis hodiaŭ li partoprenis en jenaj Universalaj Esperanto-Kongresoj: 1985 Aŭgsburgo, 1986 Pekino, 1987 Varsovio, 1989 Brajtono, 1991 Bergeno, 1992 Vieno, 1998 Montpeliero, 1999 Berleno, 2003 Gotenburgo, 2005 Vilno, 2007 Jokohamo, 2008 Roterdamo, 2010 Havano, 2011 Kopenhago, 2013 Rejkjaviko, 2015 Lillo, 2016 Nitro, 2019 Lahti.
Ĝis hodiaŭ li ankaŭ partoprenis en jenaj KELI-kongresoj (parte ekumenaj, vd. Ekumena Esperanto-Kongreso): 1995 Kaunas, 1996 Szombathely, 1999 Gliwice, 2002 Berekfürdö, 2004 Bystrice, 2006 Strážné, 2007 Pelplin, 2008 Prybilina, 2009 Vroclavo, 2010 Beregdaróc, 2011 Podëbrady, 2012 Zöblitz-Huettstattmühle, 2013 Svitavy, 2014 Trento, 2015 Strasburgo, 2016 Bratislavo, 2017 Zöblitz-Huettstattmühle, Podêbrady.
Krome li partoprenis en la ekumenaj Bibliaj Tagoj: 2010 Münster, 2011 Werl, 2012 Trento, 2013 Strasburgo, 2014 Tuchoměřice, 2015 Vroclavo, 2016 Baia Mare, 2017 Wittenberg, 2018 Mainz kaj en KAEST 2014 (Konferenco pri Aplikoj de Esperanto en Scienco kaj Tekniko) pro ĉefa temaro „Arkivoj kaj bibliotekoj — kiel protekti kaj konservi nian heredaĵon“ en Modra, Slovakujo.
.
Honorigo
En 2014 honorigis la FAME-fondaĵo lin kun Utho Maier pro 25-jara profesia prizorgo de la Germana Esperanto-Biblioteko, troviĝanta en Aalen.
Profesio
Karl Heinz Schaeffer studis la fakon farmacio en Universitato de Erlangen, post ŝtata ekzameno li ricevis aprobon kiel apotekisto. Poste li estris proprajn apotekojn unue en Nurenbergo kaj poste en Aalen. Intertempe li estas pensiulo kaj estas en sia tria aĝo afergvidanto de la Germana Esperanto-Biblioteko Aalen.
Liturgio de Sankta Jakobo
La liturgio de Sankta Jakobo (aŭ dia liturgio de Jakobo de Jerusalemo, aŭ liturgio de Jerusalemo) estas la plej antikva kaj kompleta orienta varianto de la dia liturgio ankoraŭ en uzo en la kristana komunumo.
Konsisto
Laŭ kio implicita en la mistagogiaj katekizadoj de sankta Cirilo de Aleksandrio, tiu rito baziĝas sur la ritaj tradicioj de la praa Eklezio de Jerusalemo.
Tiu liturgio estas tradicie asociita al la nomo de Jakobo la Justulo dirita ankauc "frato de la Sinjoro", prezentita kiel la unua episkopo de la Jerusalema kristana eklezio. Ĝia formiĝodato estas debatata:iuj esploristoj proponas ‘frutempan epokon’, nome ĉirkaŭ la jaro 60-a, proksime al la kompilado de la Epistolo al la romanoj de Sankta Paŭlo; la plej granda parto de esploristoj, tamen, proponas la 4-an jarcenton kiel findaton de ĝia formiĝo; kaj tio deduktas el ĝia Eŭkaristia preĝo (aŭ anaforo) disvolviĝinta startante el antikva egipta versio de la anafora (eŭkaristio preĝo) de la familio de Sankta Bazilo la Granda, integrita per la Katekismoj de Cirilo de Jerusalemo. Ĝi eniris en la referencon de Eŭzebo de Cezareo kaj de Origeno.
La plej antikva manuskripto gastanta ĝian tekston estas kodekso de la 9-a jarcento, la Vaticanus graecus 2282, kiu estis utiligita en Damasko, en la diocezo de Antioĥio.
Uzo
Estinte la historia bazo por la antioĥia rito: Foje tiu eŭkaristiia preĝo estas utiligata ankaŭ de la Katolika Grek-Melkita eklezio. La ordodoksa eklezio ĝin uzas ĉiutage en jerusalemo. Temas pri longa liturgio, kiu postulas horojn por esti kompletta.
BWP
La vorto havas plurajn signifojn:
Norda fulmaro
La Norda fulmaro, Fulmarus glacialis, Fulmar, aŭ Arkta fulmaro estas tre abunda marbirdo troviĝanta ĉefe en ĉearktaj regionoj de norda Atlantiko kaj norda Pacifiko. Fulmaroj ekzistas en unu aŭ du kolormorfoj: unu hela kiu estas preskaŭ tute blanka, kaj unu malhela kiu estas uniforme griza. Kvankam simila laŭ aspekto al mevoj, fulmaroj estas fakte membroj de la familio de Procelariedoj, kiu inkludas petrelojn kaj pufinojn. Ĝi kaj la Suda fulmaro (Fulmarus glacialodes) kune estas la nuraj vivantaj specioj de la genro Fulmarus.
Taksonomio
La Norda fulmaro estas la ununura konata specio de la genro Thalassoica, kaj siavice estas membro de la familio de procelariedoj kaj de la ordo de Procelarioformaj. Ankaŭ, tiu petrelo kun la Neĝopetrelo, la Kaba petrelo, ambaŭ gigantaj petreloj, kaj ambaŭ specioj de la grupo Fulmarus, estas konsiderataj separata grupo el la aliaj membroj de la Procelariedoj.
Kiel membroj de la Procelarioformaj, ili kunhavas kelkajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko, kvankam la naztruoj ĉe la albatrosoj estas flanke de la beko. La bekoj de la Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ ĉe tio ke ili disiĝas en 7 al 9 kornecaj platoj. Ili produktas stomakoleon faritan el vaksecaj esteroj kaj trigliceridoj kiuj stokiĝas en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj (kio povas rezulti en ties morto) same kiel energiriĉa manĝofonto por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Fine ili havas ankaŭ salglandojn kiuj situiĝas ĉe la naza trapasejo kaj helpas al sensaligo de ties korpoj, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ili elpelas la salan solvaĵon tra sia nazo.
La Norda fulmaro estis unuafoje priskribita kiel Fulmarus glacialis de Carl Linnaeus, en 1761, baze sur specimeno el la interno de la Arkta Cirklo, nome en Spitsbergen.
Subspecioj
La Norda fulmaro konsistas el tri subspecioj nome:
Etimologio
Fulmarus glacialis devenas el malnovnordlandaj vortoj full signife "freneza" kaj mar signife "mevo". "Freneza mevo" referencas al ties stomakoleo kaj ankaŭ al ties surfaca simileco al mevoj. Fine, glacialis estas latina vorto por "glacia" pro ties ekstrema norda teritorio.
Aspekto
Tiu ĉi birdo ofte estas konfuzigita kun mevoj, sed ties naza tubo pruvas, ke temas pri membro de petrela familio. Aldone ili havas pli fortikajn kolojn kaj pri mallongajn kaj dikajn bekojn. Kiel ĉe aliaj petreloj, ties piedirada kapablo estas limigita, sed ili estas fortaj flugantoj, kun agado per rigidaj flugiloj tre malsimila al tiu de mevoj.
Ili estas longvivaj, kun nemalofta vivodaŭro de 31 jaroj.
Vivo
Rigidigante ĝiajn flugilojn, la fulmaro permesas la venton, ke tiu ĉi forportu ĝin super rokoj kaj ondoj ĉu ŝvebante ĉu plonĝfalante per surpriziga viglo.
Reproduktado
Tiu ĉi griznigra birdo nestigas en klifoj, kie demetas unu ovon sur rokaj elstaraĵoj. Malsimile al mal- aŭ mezgrandaj petreloj tiuj ĉi nek estas noktaj reproduktantoj nek uzas ternestojn. Kaj reproduktantoj kaj idoj povas ekspeli haladzan stomakoleon ĝis 2 m por defendi sin. Tiu oleo difektigas plumaron de atakantoj, kiuj foje eĉ mortiĝas pro tio.
Ili ekreproduktiĝas inter la ses kaj la dekdu jaroj de aĝo. Ili estas monogamaj, kaj formas longdaŭrajn parligojn. Ili revenas al la sama nestoloko jaron post jaro. La reprodukta sezono ekas en majo; tamen, la ino havas glandojn kiuj stokas spermon por permesi pason de semajnoj post la kopulacio antaŭ la ovodemeto. Ties nesto estas skrapaĵo en herbeca deklivo aŭ inter herbotufo surgrunde, kovrita el pli milda materialo. La birdoj nestumas en grandaj kolonioj    Pli ĵuse, ili eknestumis sur tegmentoj kaj konstruaĵoj. Ambaŭ seksoj estas respondecaj pri la nestokonstruado. La ino demetas ununuran blankan ovon 61 mm grandan, kio estos kovata dum periodo de 50 al 54 tagoj, fare de ambaŭ seksoj. La frumatura ido estos kovata dum 2 semajnoj kaj elnestiĝo okazos post 70 al 75 tagoj. Por ĉio ambaŭ seksoj estas respondecaj. Dum tiu periodo, la gepatroj estas noktuloj, kaj ne aktivas eĉ dum lunlumaj noktoj.
Manĝo
La Norda fulmaro manĝas salikokojn, fiŝojn, kalmarojn, planktonojn, meduzojn, kaj kadavraĵojn, same kiel forĵetaĵojn. Por manĝi fiŝojn, ili povas plonĝi ĝis kelkaj futoj profunde por kapti sian predon. Plenkreskuloj manĝigas la idaron per elbuŝigita manĝaĵo meze digestita. Ili ofte sekvas fiŝkaptadajn ŝipojn por manĝi la forĵetaĵojn. La specio lastatempe oftas ĉar modernaj fiŝkaptadaj ŝipoj produktas grandan kvanton el forĵetaĵoj.
Socia kutimaro
La pariĝada ritaro de tiu fulmaro konsistas je tio ke la ino ripozas sur kornico kaj la masklo surteriĝas havante sian bekon malfermita kaj sian kapon reen. Li ekskuas sian kapon de flanko al flanko kaj supre al subon dum alvoko.
Ili faras gruntajn kaj ridecajn sonojn dummanĝe kaj gorĝecajn alvokojn dum la reprodukta sezono.
Konservado
La Norda fulmaro havas ĉirkaŭkalkulitan populacion de inter 15,000,000 kaj 30,000,000 maturaj individuoj, kiuj okupas teritorion de 28,400,000 km² kaj ties populacio de Nordameriko pliiĝas, kaj pro tio la specio estas listita de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo kiel Malplej Zorgiga. La teritorio de tiu specio pliiĝis grande dum la lasta jarcento pro la disponeblo de fiŝaj forĵetaĵoj el la komerca ŝiparo, sed povas malpliiĝi pro malmulta manĝo el tiu fonto kaj pro klimata ŝanĝo. La populacio klare pliiĝis ĉefe en la Brita Insularo.
En Britio, Nordaj fulmaroj historie reproduktiĝis sur la insulo Sankta Kildo (kie ties kolektado por oleo, plumoj kaj viando estis gravaj por la insula ekonomio) kaj disvastiĝis al norda Skotio en la 19a jarcento, kaj al la resto de Unuiĝinta Reĝlando ĉirkaŭ 1930. Ekzemple, la setliĝo de kolonioj ĉe la Naturrezervejo Fowlsheugh en Skotio estis unu el la unuaj areoj disvolvigataj por novaj stabilaj reproduktejaj areoj por fulmaroj.
La etendo pluis pli suden; la fulmaro povas nune ofte esti vidata en la Kanalinsuloj kaj en Francio laŭ la marbordoj kaj nordaj kaj okcidentaj, kaj estas reproduktaj paroj aŭ malgrandaj kolonioj en Nordo, Pikardio, Normandio kaj laŭlonge de la marbordo de Atlantiko en Bretonio.
Ekspluatado
Fulmaroj estis dum jarcentoj ekspluatitaj por manĝo. La gravuristo Thomas Bewick skribis en 1804 ke "Pennant, parolante pri tiuj [birdoj] kiu reproduktiĝas, aŭ loĝas, en Sankta Kildo, diras—'Neniu birdo estas tiom utila al la insulanoj kiom tiu: la fulmaro havigas al ili oleon por ties lampoj, lanugon por ties litoj, bongustaĵon por ties tabloj, balzamon por ties vundoj, kaj kuracilon por ties febretoj.'" Foto de George Washington Wilson farita ĉirkaŭ 1886 montras "vidaĵoj de kaj viroj kaj virinoj de Sankta Kildo surstrande dividante la kaptaĵon de fulmaro". James Fisher, aŭtoro de The Fulmar (1952) kalkulis, ke ĉiu every persono de Sankta Kildo konsumis ĉirkaŭ 100 fulmarojn ĉiujare; la viando estis ties baza manĝo, kaj ili kaptis ĉirkaŭ 12,000 birdojn jare. Tamen, kiam la homa populacio lasis Sanktan Kildon en 1930, la populacio ne subite kreskiĝis.
Lagoj en Azerbajĝano
Tiu artikolo temas pri la lagoj en Azerbajĝano.
La listo enhavas nur naturajn lagojn. Artefaritaj lagoj kiel akvorezervejoj estas ekskluditaj el ĉi tiu listo. La Kaspia Maro, kiu estas la plej granda lago sur la Tero laŭ ambaŭ areo kaj volumeno kaj kiu limas Azerbajĝanon oriente, ankaŭ estas ekskludita el ĉi tiu listo.
Estas ĉirkaŭ 450 lagoj en Azerbajĝano. Ĉiuj estas malgrandaj laŭ areo kaj volumeno. Estas nur 5 lagoj kun areo de pli ol 10 km². La plej multaj el ĉi tiuj lagoj estas de dolĉa akvo, sed kelkaj el ili estas salakvaj lagoj. En sia origino, ĉi tiuj lagoj estas tektonaj lagoj, terglobaj lagoj, aluviaj lagoj, deltaj lagoj, meandraj lagoj, lagunoj kaj tiel plu. La lagoj povas esti dividitaj en du ĉefajn grupojn: montaj lagoj kaj malaltaj lagoj. En la montaraj areoj, la lagoj estas tektonaj lagoj, terglobaj lagoj kaj glaciaj lagoj.
En la duonarida duoninsulo Absheron, kelkaj lagoj estas salakvaj lagoj. Dum la sekaj someraj monatoj, la sunvarmo forvaporigas la plej multajn el ĉi tiuj lagoj, lasante salan tavolon.
Kumulbirdo
La Kumul, Kumulo, Kumulbirdo aŭ Raĝana paradizbirdo (Paradisaea raggiana) estas granda birdo de la paradizbirda familio de Paradizeedoj.
La Kumul estas la nacia birdo de Papuo-Novgvineo; jam en 1971 tiu specio, kiel Gerrus paradisaea, iĝis la nacia simbolo akj estis inkludata en la nacia flago.
Okzalo
Okzalo (Rumex acetosa) estas plurjara dioika herbo, kies folioj estas freŝe acidetaj pro relativa granda enhavo de okzalatoj.
Manĝado
La okzalo estas manĝebla krude en salato aŭ preparite kiel spinaco. Okzalosupo estas parto de tradiciaj kuirartoj en orienta Eŭropo, ĉefe en slavaj landoj (Pollando, Rusio, Ukrainio) kaj en juda kuirarto.
Trinkado
Faru teon de freŝaj aŭ sekigitaj folioj.
Atentu!
La acido de la okzalo povas kaŭzi renŝtonojn kaj/aŭ diareon, do manĝu ne tro ofte kaj evitu se vi jam havis renŝtonojn.
Istiqlal
La Partio Istiqlal (en araba, حزب الإستقلال Hizb al-Istiqlal, Partio de la Sedependeco) estas maroka politika partio.
Blankanuka ibiso
La Blankanuka ibiso, Blankaŝultra ibiso aŭ Davisona ibiso (Pseudibis davisoni) estas specio de vadbirdo de la familio de ibisoj nome Treskiornitedoj. Ĝi loĝas nur ĉe kelkaj lokoj en norda Kamboĝo, suda Vjetnamio, plej suda Laoso kaj Orienta Kalimantano en Indonezio.
Istiqlal
Temas pri historia partio de la moderna Maroko, fondita en 1937 fare de Allal al-Fasi kaj de ideologio naciista. Ĝi restis fidela al sultano Mohamedo la 5-a kiam li estis elportita al Francio en 1953.
Blankanuka ibiso
La Blankanuka ibiso loĝas en lagoj, lagetoj aŭ flakoj, marĉoj kaj malrapidaj riveroj en malfermaj arbaroj de malaltaj teroj. Ili loĝas ankaŭ en disarbaroj, sekaj aŭ malsekaj herbejoj kaj larĝaj riveroj kun sablecaj aŭ gruzecaj bordoj.
Istiqlal
Post la sendependo de Maroko (1955), la partio malplifortiĝis kiam la maldekstra branĉo de Mehdi Ben Barka, separiĝis el Istiqlal por formi novan partion nome Nacia Unio de Popolaj Fortoj (1959). Dum la reĝado de Hasano la 2-a, alternis periodoj de kunlaboro kun la monarkio kun la kontraŭstaroj, kvankam ĉiam apogis la monarkion por aferoj rilate al "Granda Maroko", kiel alpreno de la Okcidenta Saharo aŭ Ceŭto, Melilo kaj resto de hispanaj teritorij de la nordo de Afriko.
Blankanuka ibiso
Plenkreskulo estas tipe 75–85 cm longa, kun malhela plumaro, kun distinga hela kolumo kiu deproksime ŝajnas blueca kaj facile kontraste rimarkindas dum ripozo aŭ manĝa piedirado. La kalva kapo estas nigra, la kruroj estas ruĝaj, kaj ĝi havas blankecan makulon en interna flugilo, kiu videblas nur dumfluge aŭ havante malfermajn flugilojn. Ambaŭ blankecaj karakteroj estas tialoj por ambaŭ alternativoj de komuna nomo.
Pro malgranda populacio kaj pliiĝanta habitatoperdo pro lignoproduktado el arbaroj de malaltaj teroj kaj sekigado de humidejoj por agrikulturo, la Blankanuka ibiso estas taksata kiel Draste Endanĝerita ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. La nuna monda populacio estis ĉirkaŭkalkulata je malpli da 250, eble tiom malmulte kiom nur ĝis 49, kvankam enketo de 2009 pri la specio kalkulis 310 individuojn. En 2010 rekordo de 429 estis atingita en Kamboĝo, el kiuj pli da 170 birdoj en la Naturrezervejo Lomphat. Tiu loko estas nune la dua plej grava en la mondo por tiu specio. Kun konata populacio de ĉirkaŭ 200 ekzempleroj okcidento de Siem Pang IBA estus la unua.
Meliata
Bazaj informoj
Meliata, hungare Melléte estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Meliata situas sub monto 322 m-ojn alta, fine de sakovojo. Rožňava troviĝas 22 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1243. En 1910 loĝis en Melléte 389 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Melléte apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Meliata 238 da homoj, (177 hungaroj, 46 slovakoj, 6 ciganoj kaj aliaj).
Teppei Nishiyama
Teppei Nishiyama (西山 哲平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Criciúma, Bellmare Hiratsuka, Montedio Yamagata kaj Oita Trinita.
Sulfurbrusta tukano
La Sulfurbrusta tukano (Ramphastos sulfuratus), konata ankaŭ kiel Kilbeka tukano aŭ Ĉielarka tukano, estas kolorplena birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko. Temas pri birdo kun granda beko. Ĝi estas la nacia birdo de Belizo.
Priskribo
Inkludante la bekon, la Sulfurbrusta tukano estas el 42 al 55 cm longa. Ties granda kaj kolorplena beko mezaveraĝas ĉirkaŭ 12-15 cm, ĉirkaŭ unu triono de la tuta longo. Kvankam la beko ŝajnas granda kaj peza, fakte ĝi estas spongeca, malplena osto kovrita el keratino, tre malpeza kaj tre proteina.
La plumaro de la Sulfurbrusta tukano estas ĉefe nigra kun flavaj kolo kaj brusto de la koloro de sulfuro (kaj de tie la specifa nomo) tre kontrastaj kun ĝenerala nigra plumaro kaj iom ruĝeca suba bordo antaŭ la nigra ventro. Plumoŝanĝado okazas unufoje ĉiujare. La kruroj estas blugrizaj kaj la vostobazo ruĝa (supre estas blanka pugo). La okulo estas nigra kaj ĉirkaŭokule estas verdeca nuanco super la flava koloro. La beko estas ĉefe helverda kun malhelruĝa pinto, suba blua nuanco kaj oranĝaj larĝaj strioj ambaŭflanke. Inter makzeloj estas segilecaj strioj.
Distribuado kaj ekologio
La Sulfurbrusta tukano povas troviĝi el Suda Meksiko al Venezuelo kaj Kolombio. Ĝi ripozas en la branĉaro de tropikaj, subtropikaj kaj malaltaj pluvarbaroj, ĝis altitudoj de 1,900 m. Ĝi ripozas en arbotruoj, ofte kun kelkaj aliaj tukanoj. Tio povas esti tre spacomanka, tiele la birdoj enmetas siajn vostojn kaj bekojn sub siaj korpoj por konservi spacon dumdorme. Aldone al manko de spaco, la subaĵo de la truoj estas ofte kovrita el kernoj de manĝitaj fruktoj.
Kiel multaj tukanoj, la Sulfurbrusta tukano estas tre socia birdo, rare vidita sola. Ili veturas en etaj aroj de proksimume 6 al 12 individuoj tra malaltaj pluvarbaroj; ĝi estas mallerta fluganto, kaj moviĝas ĉefe saltetante inter arboj. Ili havas familian strukturan ene de la grupo. Birdoj povas ofte lukti unu kun alia per siaj bekoj, kaj enĵeti frukton unu en la buŝon de alia. Kiel jam menciita, la Sulfurbrusta tukano vivas kune en tiuj grupoj, ofte kunhavante mankospacajn ejojn en arbotruoj. Ili povas uzi homtuŝitajn habitatojn iamaniere, kaj tiu ĉi disvastigita birdo estas konsiderata Specio Malpli Zorgiga de IUCN.
Manĝo
La dieto de Sulfurbrusta tukano konsistas ĉefe en ampleksa gamo de frukto, sed povas inkludi birdajn ovojn, insektojn, lacertojn kaj arboranojn. La beko, surprize lerta, permesas tiun tukanon uzi grandan varion de fruktoj kiun alimaniere ili ne povus atingi. Uzas sian bekon por preni la frukton, kaj poste skuas sian kapon reen por engluti la tutan frukton.
Reproduktado
La ino de Sulfurbrusta tukano kutime demetas 2 al 4 (rare ununuran) blankajn ovojn. La masklo kaj la ino kunzorgas la ovojn, ambaŭ kovante laŭvice. Eloviĝo okazas proksimume post 15-20 tagoj. Ankaŭ post eloviĝo, masklo kaj ino laŭvice manĝigas la idojn. Kiam la idoj eloviĝas, ili ne havas plumojn, kaj havas siajn okulojn fermitajn dum proksimume 3 semajnoj. La idoj havas jam formitajn kusenkalkanojn, kiuj helpas por piediri sur la kernokovrita fundo de la nesto. La idoj restas en sia nesto dum proksimume 8 al 9 semajnoj dum iliaj bekoj entute disvolviĝas kaj ili pretas ekflugi.
Birdobredado
La Sulfurbrusta tukano estas foje havata en kaptiveco, sed ĝi havas altan fruktodieton kaj estas sensiva al hemokromatozo (ferstoka malsano).
Villiers-en-Désœuvre
Villiers-en-Désœuvre estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
1086
En la jaro 1086 post Kristo okazis, interalie:
Villiers-en-Désœuvre
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villierois.
Fromaĝo koryciński
La fromaĝo koryciński estas labenzima fromaĝo produktata el nepasterizita bovina lakto en la komunumo Korycin en Podlaĥia Provinco. Tradicie, por kazeigi oni uzis sekigitan kaj raspitan bovidan stomakon por produkti la fromaĝon. Loka legendo diras, ke la loĝantoj de Korycin lernis la fromaĝ-produktadon de svisoj, kiuj militis je la pola flanko dum la sveda diluvo (1655–1660). Poste iuj vunditaj soldatoj kuraciĝis en la bieno Kumiała apud Korycin, kaj eble parto de ili decidis setliĝi en Pollando transdonante la fromaĝproduktistajn sekretojn al la loka loĝantaro.
Moderne la fromaĝo koryciński estas ofte nomata swojski (la propra, la nia), kaj oni produktas diversajn variantojn de ĝi: kun spicoj kaj herboj, ajlo, olivoj kaj aliaj. La fromaĝo havas la formon de platigita globo kun la diametro ĉ. 30-centimetra kaj la pezo ĉ. 3-kilograma; por produkti tion oni bezonas ĉirkaŭ 25 litrojn da lakto. La gusto de la fromaĝo koryciński dependas de la uzo de aldonaĵoj, tempo de kuŝado, kaj eĉ de sezono, en kiu ĝi estis produktita.
En 2005 la fromaĝo eniris la liston de tradiciaj produktoj de la ministerio de terkulturo kaj kampar-disvolvado. La Asocio de Produktantoj de la Fromaĝo Koryciński havas ĉirkaŭ 30 membrojn.
Eigennamen in Esperanto
Eigennamen in Esperanto (Propraj nomoj en Esperanto), eldonita ĉirkaŭ 1936 de la Federacio de Laboristaj Esperantistoj en Amsterdamo, estas nederlandlingva lernolibreto de Gijsbertus Johannes Degenkamp pri la propraj nomoj.
Enhavo
Estas pritraktitaj la nomoj de personoj, loknomoj, landnomoj, provinconomoj, aliaj geografiaj nomoj, nomoj de stratoj, placoj, pontoj, konstruaĵoj, ŝipoj. Plue estas menciitaj la nomoj de popoloj, de plantoj kaj bestoj, de astroj, de organizaĵoj kaj institutoj.
Leonor Cortés Moctezuma
Leonor Cortés Moctezuma aŭ Korteso Moktezumo (inter junio kaj novembro 1528 - 1594? 1613?) estis mestizino de alta klaso, indiĝena azteko nobela patrinflanke kaj hispana patroflanke.