cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Egipta ansero
La Nila ansero kaj homoj
La Nilaj anseroj estis konsiderataj sakraj de la antikvaj egiptoj, kaj aperas en multaj el ties artaĵoj.
La Nila ansero estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Ties genra nomo devenas el greka ἀλώπηξ + χήν = "vulpansero", alude al helbruna koloro de ties dorso, sed kun greklingva eraro: la lingve ĝusta formo estus *Alopecchen aŭ *Alopecochen.
Seegräben
Pri la komunumo
Seegräben estas komunumo en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1222 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Al la komunumo apartenas ankaŭ la municipoj Aathal kaj Ottenhausen ZH.
Geografio
Seegräben situas ĉe la nordokcidenta bordo de la Lago de Pfäffikon. La rivereto Aa, kiu elfluas sude el la lago, formas la orientan limon de Seegräben kun la urbo Wetzikon. Je la aliaj flankoj la komunumo limas al la distrikto Uster.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Seegräben limas en nordo al Pfäffikon, en sudoriento al Wetzikon, en sudokcidento al Mönchaltorf, kaj en okcidento al Uster.
Trafiko
En Aathal la komunumo disponas pri stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiun servas la regiona trajnlinio de Wetzikon tra Uster kaj Dübendorf al Zuriko. Krome la komunumo estas ankaŭ per buslinoj konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Vidindaĵoj
Ĉe la bordo de la rivero Ustermer Aa troviĝas la Saŭromuzeo Aathal, kiu posedas grandan paleontologian kolekton.
Israela Ŝaka Ĉampionumo
La Israela Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Israelo por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando.
Soloturno
Soloturno (Solothurn [SO:loturn], Soleure [soLÖ:R], Soletta [soLETta]) estas la ĉefurbo de la samnoma Kantono Soloturno. Ĝi havis 15,511 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La urbo situas je bordo de la rivero Aro (rivero) je 430 m super la marnivelo kaj kovras areon de 6.29 km².
Trafiko
Soloturno estas loka trafiknodo. La urbo situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Romanshorn tra Zuriko, Araŭo, Olten, Soloturno, Bielo, Neŭŝatelo, Yverdon-les-Bains al Laŭzano kaj Ĝenevo. Paralele al tiu trajnlinio pasas la svisa aŭtovojo A5.
Episkopa urbo
Soloturno estas la sidejo de la katolika episkopo de Bazelo, kiu tie dum la reformacio trovis ekzilon.
Lingvoj
Oficiala lingvo estas la germana, parolata estas dialekto de la alemana.
Historio
Ek de 1978 en Soloturno okazas je iniciativo de la svisaj verkistoj Peter Bichsel kaj Otto F. Walter la soluturnaj literaturtagoj.
Kulturo
Soloturno estas fama pro sia filmfestivalo kaj literaturtagoj.
Soloturno estas la sidejo de la Fondaĵo ch, kiu zorgas pri tradukado de svisaj verkistoj al aliaj svisaj lingvoj. Plie tiu Fondaĵo zorgas pri ĉiuj eŭropaj interŝanĝprogramoj Erasmus, Komenio kaj Grundtvig.
Famuloj
En Soloturno okazas ankaŭ Internacia Baletkonkurso de Soloturno
Partnerurboj
Partnerurboj de Soloturno estas Heilbronn en Germanio, Krakovo en Pollando kaj Le Landeron en Kantono Neŭŝatelo en Svislando.
Esperanto
Laŭ Svisa Espero en 1909 estis fondita loka Esperanto-Grupo en Soloturno.
En 1956 la Svisa Esperanto-Junularo organizis sian unuan Esperanto-junularan semajnfinon en Soloturno.
Ferenc Lévárdi
Ferenc Lévárdi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lévárdi Ferenc estis hungara politikisto, ministro, inĝeniero.
Ferenc Lévárdi naskiĝis la  1919 en Sárisáp-Annavölgy. Li mortis la 1991 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Lévárdi frekventis gimnazion en Esztergom, poste ekde 1940 li laboris en minejo de Salgótarján. Komence li faris fizikan, poste administran laborojn, krome li frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto, kie li akiris diplomon en 1944. Li restis 2 jarojn en la universitato, kiel asistanto, poste li havis paŝo post paŝo pli altajn postenojn en Dorog. Li aliĝis al la socialdemokratoj en 1947. Li gvidis jam la plenan truston inter 1953 kaj 1957. En 1958 li estis nomumita subministro, inter 1963 kaj 1971 li estis ministro pri malpeza industrio. Li pensiuliĝis en 1971.
Lucia Quinciani
Lucia QUINCIANI (1566 – 1611) estis itala komponistino el la frua Baroka epoko. Ŝi aperis aktiva en la jaro 1611, dato de la publikigo de sia ununura konata komponaĵo.
Ŝajne ŝi loĝis en Verona kaj Venecio, sed malmulte oni scias pri ŝia vivo kaj verkoj.
Lucia Quinciani havis kapablan kaj talentan instruiston en Negri, kiu konis freŝajn muzikajn evoluojn, kaj povis konigi al sia lernantino la sekretojn de la nova melodia stilo.
La libro de Negri Affetti amorosi, estas libro de monodioj kaj duetoj, por violonoj kaj kontinua baso, kiu finiĝas per kantato. Oni asertas ke tiu ĉi libro estis la unua sekulara monodio kiu aperis en Venecio.
La lastatempa termino ‘monodio’ ĝenerale aludas al la itala kanto de la frua 17-a jarcento, precipe en la periodo kiu iras de ĉirkaŭ 1600 ĝis 1640. Ĝi tiam kontrastis al la polifonio, en kiu ĉiu parto estas same grava, kaj al la homofonio en kiu la akompano ne estas ritme sendependa. En la monodio solista voĉo kantas melodion, kutime kun konsiderinda ornamado, super ritme sendependa basa linio.
Affetti amorosi baziĝas sur teksto de la dramisto Giovanni Battista Guarini, Il pastor fido (1590). Tio estas pastorala tragikomedio, kiu fariĝis unu el la plej famaj kaj tradukitaj verkoj de sia tempo. En la tria akto, la sceno kvara estas la monodio de Lucia Quinciani  ‘Udite lagrimosi spiriti d'Averno, udite’.
La peco de Lucia Quinciani, kiu longas 28 taktojn, muzikigas nur la unuajn ses liniojn de la poezio de Guarini. La teksto estas relative mallonga, konciza kaj konvencia, kaj celas purigi la animon de doloro anstataŭ transdoni eksplodon de emocioj. Udite lagrimosi de Lucia Quinciani ŝajnas kombini la lamentan modelon de la polifonia madrigalo kun la ĝeneralaj principoj de la nova stilo. Affetti amorosi estis la pioniro de venecia sekulara monodio, do la peco de Lucia Quinciani inkluzivita en la kolekto restas la unua konata publikigita ekzemplo de sekulara monodio de virina komponisto. Ĝi estas la sola komponaĵo, pri kiu Lucia estas memorita. La daŭra sukceso kaj longviveco de ŝia fama unupeco estas atesto de ŝiaj muzika kaj kompona talentoj.
Castelsardo
Castelsardo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Sedini, Sorso, Tergu kaj Valledoria.
Koya Shimizu
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai, Sagan Tosu kaj Tokyo Verdy.
(14086) 1997 GC38
(14086) 1997 GC38 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tuberfabo
Tuberfabo (Pachyrhizus tuberosus) estas plantspecio el la genro de la  Paĥirizo (Pachyrhizus). Kiuj origine venas en la norda Sudameriko. Ĝi estas kultivata pro la manĝeblaj tuberoj kaj la semoj en Sudameriko, Azio kaj Afriko.
Priskribo
Tuberfabo estas forta, multjara herba grimpplanto kun ĝis 7 m longaj tigoj. Ili estas kultivataj plej ofte kiel unujaraj plantoj, ĉar la tuta planto estas rikoltata pro la tuberoj. La planto formas amelhavaj radiktuberoj kiel subgrundaj rezervorganoj. La folioj konsistas el tri folietoj. La pinta folieto estas romboida, la du aliaj estas unusimetriaj. La folirando estas glata.
La guŝoj estas ĝis 20 cm longaj, apenaŭ 2 cm larĝaj havas trieĝan ĝis 3 mm longan bekon. La renvormaj semojestas relative grandaj kaj ruĝaj.
Žďárec
Žďárec estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro proksimume 12 kilometrojn nordokcidente de Tišnov. Vivas ĉi tie. La municipo membriĝas en tri partojn, Žďárec, Ostrov kaj Víckov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Lipót Schulhof
. Lia nomo estas SCHULHOF Lipót laŭ la hungara skribmaniero. Li estas ankaŭ konata kiel Leopold Schulhof (aŭ Schulhoff), ĉar la germana estis la ĉeflingvo de la regno Aŭstrio-Hungario.
Esperanto-vortaristo
Esperanto-vortaristo estas leksikografo, kiu verkis Esperanto-vortaron. Unuopajn Esperanto-vortaristojn listigas la kategorio "Esperanto-vortaristoj" (vd. ligilon malsupre).
Pro la specifa situacio de Esperanto plej multaj Esperanto-vortaristoj historie estis kaj hodiaŭ ankoraŭ estas nefakuloj pri leksikografio. Konata escepto estas ekzemple la germana profesoro pri indonezia lingvo Erich-Dieter Krause, kiu verkis la plej ampleksajn vortarojn germana-Esperanto (2007) kaj Esperanto-germana (1999).
Lipót Schulhof
Sed lia vido malboniĝis (li estis miopulo), kaj li sindevontigis al la kalkuloj de orbitoj. La li eniris en la buroo pri longitudoj en Francio, kie li atingi plej altan rangon, tiu de ĉefa kalkulisto. Li ricevis la francan ŝtatanecon per la dekreto de.
Esperanto-vortaristo
Ĉar verkado de vortaro ofte daŭras multajn jarojn kaj postulas grandan lingvan sperton, plej multaj Esperanto-vortaristoj elpaŝis per siaj vortaroj en siaj maljunaj jaroj. Sed ankaŭ tiurilate estas esceptoj. La plej konata eble estas la aŭstro Eugen Wüster, kiu verkis la kernon de sia Enciklopedia Vortaro Esperanta-Germana kiel 20- ĝis 22-jara studento. La germano Eckhard Bick, elmigrinta al Danlando, publikigis sian danan vortaron en la aĝo de 32-jaroj.
Laŭ la profesio de Esperanto-vortaristoj la situacio tre varias. Troveblas instruistoj (ekzemple Atanas D. Atanasov, Paul Bennemann, Émile Grosjean-Maupin, Boris Kolker k.a.), teologoj (Jan Filip), homoj kun pri-literaturaj profesioj (Gaston Waringhien), tradukistoj (Fernando de Diego) aŭ ĵurnalistoj (Joseph Rhodes), sed ankaŭ multaj teknikistoj kaj inĝenieroj (Rüdiger Eichholz, Ottó Haszpra k.a.). André Albault kaj L.L. Zamenhof estis okul-kuracistoj, Montagu Christie Butler muzikisto, Eduardo Kozyra bestokuracisto (redaktoro kaj kompilanto de Esperanta-angla-pola, angla-Esperanta kaj pola-Esperanta vortaroj, 2014).
Lipót Schulhof
Honoroj
Li ricevis:
Esperanto-vortaristo
Foje kolektivo kompilas vortaron. Ekzemplo estas Redakta Komisiono de Esperanto-Japana Vortaro de Japana Esperanto-Instituto, gvidita de Konisi Gaku kaj Gotoo Hitosi. Ĝi fondiĝis en 1990 kaj eldonis la vortaron en 2006.
Lipót Schulhof
Honoroj
Oni donis lian nomon al la asteroido 2384 Schulhof
Esperanto-vortaristo
Fontoj
La plej kompleta bibliografio pri Esperanto-vortaroj, aperintaj inter 1887 kaj 2002 estas verkita de Edward Ockey kaj Geoffrey Sutton kaj konsultebla en la retejo de Universala Esperanto-Asocio.
Drávacsehi
Situo
Drávacsehi situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ rojo, proksime de Dravo kaj kroata landlimo. Harkány troviĝas 9, Siklós 14, Beremend 26, Villány 28, Pécs 37 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1346 en formo "Chehy". Post la mezepoko La komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn, tamen ne senhomigĥis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1930 vivis tie 352 hungaroj, 7 germanoj, 2 aliaj. En 1945 pro la bataloj la vilaĝo ruiniĝis. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Meillerie
Meillerie estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝi situas sur la suda bordo de Lago Lemano, ĉirkaŭ 19 km oriente de Thonon-les-Bains kaj 7 km okcidente de Saint-Gingolph kaj la svisa landlimo. Esta kruta bordo: Monto Mont Chalon, ĝia kulmino ĉe 1058 m de alteco, estas proksima de la bordo de 1 km.
Trafluas ĝin tri rojoj nomataj Ruisseau de la Corne, Ruisseau des Étalins kaj Ruisseau de Locum, kiu markas ĝian limon kun Sain-Gingolph.
La komonumo estis disigata de Thollon-les-Mémises en 1860. Ĝi entenas la vilaĝojn Les Plantés kaj Le Locum.
Inter 1800 kaj1939, la ŝton-elfosejoj de Meillerie produktis entute 200 000 m3 da ŝtono, per kiuj estis konstruataj plejparte de la monumentoj de Ĝenevo kaj Lauzano. En1860, la ŝtonoj estis la plej transportata varo sur Lago Lemano.
La najbaraj komunumoj estas okcidente: Lugrin; sude: Thollon-les-Mémises; kaj oriente Saint-Gingolph.
La filmo de Jean Cocteau: L'Éternel Retour (1943, kun Jean Marais kaj Madeleine Sologne) estis filmata en Meillerie.
Sirec (stacidomo)
Sirec (Сирець) estas fervoja stacio en Kievo, ĉefurbo de Ukrainio.
Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko
Zaqafqaziya Demokratik Federativ Respublikası La Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko (TFDR, Закавказская демократическая федеративная республика, ამიერკავკასიის ფედერაციული დემოკრატიული რესპუბლიკა, Անդրկովկասյան Դեմոկրատական Ֆեդերատիվ Հանրապետություն, Zaqafqaziya Demokratik Federativ Respublikası) estis federacia respubliko naskiĝinta en la Transkaŭkazio de la Rusa Imperio en 1918, dum tiu ĉi imperio disiĝis dum la Rusia enlanda milito. La juna respubliko ne povis postvivi pro la malforteco de la centra registaro kiu ne povis kontroli la naciajn politikajn movadojn de la tri membroŝtatoj: Armenio, Kartvelio kaj Azerbajĝano.
Trixon
Trixon estis unu el la germanaj produktantoj de frapinstrumento apud Sonor, Tromsa, Deri/Rimmel. La firmaon fondis je la 18-a de septembro 1947 Karl-Heinz Weimer en Hamburgo. La fabriko troviĝis en Hamburgo-Bramfeld. Ĉefe Trixon produktis frapinstrumentarojn, sed ankaŭ vibrafonojn, ksilofonojn kaj bongojn.
Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko
La Februara Revolucio signifis la malfortiĝon de la rusa regado sur la nacioj de Transkaŭkazio. La Provizora Rusa Registaro starigis specialan komitaton cele al la regado de la regiono, tamen, la povo estis plenumita de la deputitoj de la Nacia Konsilantaro de la Popoloj de Kaŭkazio. Ekde la komenco, la azeraj deputitoj, membroj de la rusa dumao kaj simpatiantoj de Musavato, regis la Nacian Konsilion.
La 20-a de septembro 1917, la Nacia Konsilantaro de la Popoloj de Kaŭkazio proklamis en Tbiliso la kreadon de la Transkaŭkazia Komisariato. Tiu ĉi decido estis apogata de la moderata naciisma maldekstro, social-revoluciuloj de Kartvelio, socialdemokratoj Daŝnakaj armenoj kaj musavataj azeroj. Tiu ĉi registaro estis neefika, ĉar la regantaj partioj en Kartvelio, Armenio kaj Azerbajĝano estis kiuj kontrolis la situacion en siaj respektivaj nacioj.
Post la Oktobra Revolucio, la 15-a de novembro 1917, la maldekstro de Azerbajĝano ribeliĝis kontraŭ la centra registaro kaj proklamis la Bakuan Komunumon.
La subskribo de la Traktato de Brest-Litovsk la 3-a de marto 1918 signifis la turkan okupadon de Kars, Aĥalciĥo kaj Aĝario, zonoj loĝataj de armenoj kaj kartveloj.
Kun la celo solidiĝi kaj krei fronton kontraŭ Turkio, la regantaj partioj de la nacioj de Transkaŭkazio proklamas la Transkaŭkazan Federacian Respublikon, teorie dependanta de Rusio, kaj ĝi intencas negoci la novajn landlimojn kun la osmanidoj. La Osmanida Imperio montriĝas nefleksebla kaj ekiĝas militado inter la turkoj, kartveloj kaj armenoj. La azeroj de Musavato en tiu momento estis batalantaj kontraŭ la Bakua Komunumo.
Ĉar la unuiĝo kun Rusio oferis nenian garantion, la Transkaŭkaza Dieto proklamas la tutan sendependecon la 9-a de aprilo 1918. Samkiel la Komisariato, la tri transkaŭkazaj nacioj daŭre estas regataj de la kartvelaj socialdemokratoj, la daŝnakaj armenoj kaj la musavataj azeroj. La Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko ekzistis malpli ol kvin semajnoj: Kartvelio forlasas ĝin la 26-a de majo 1918, kaj ekigas plurajn diskutojn kun la germanaj kaj osmanidaj aŭtoritatoj en Batumo, por la negocado de la landlimo. Du tagojn poste, ankaŭ Azerbajĝano kaj Armenio sekvas la kartvelan ekzemplon kaj la Respubliko malaperas.
Germanaj militŝipoj alvenas al la Kartvela Demokratia Respubliko fine de majo, pri kio Kartvelio devis rezigni la teritoriojn Batumo, Kars, Ardahan, Aĥalciĥo kaj Aĥalkalako, favore de la Osmanida Imperio. La turka okupado daŭras, ĉar la osmanida armeo eniras Azerbajĝanon en junio 1918, subtenataj de la Musavato, por venki la Bakuan Komunumon. La bolŝevikoj de la Komunumo ne volas peti helpon al la britoj kaj la menŝevikoj elpelas ilin de la regado la 31-a de julio. Estas proklamata la Diktaturo de Centra Kaspio kaj la 17-a de aŭgusto la britaj trupoj eniras en Bakuon, por apogi la menŝevikojn kaj fusili la bolŝevikojn. Sed la 15-a de septembro la britoj devis foriri antaŭ la supereco de la turkoj kaj la Musavato denove kontrolas la tutan regionon de Azerbajĝano. Tamen, la osmanida apogo malaperas per la subskribo de la Armistico de Mudros, ĉar kvankam Turkio gajnis en Azerbajĝano, ĝi perdis la Unuan Mondmiliton. La turkoj retiriĝis de Transkaŭkazio kaj la britoj revenas en decembro 1948.
La malvenkoj de la Osmanida Imperio signifis la naskiĝon de la turka naciismo kaj la komenco de la Milito por la Sendependiĝo de Turkio. Turkio mallonge militis kontraŭ Armenio (Turko-Armena Milito (1920)), kiu multe malfortigis Armenion. Tuj post tio, Armenio devis konfronti la sovetan invadon ekde Azerbajĝano, kiu estis invadita de la bolŝevikoj en 1920. Ankaŭ Kartvelio, la sola antikva respubliko de la Federacio kiu restis sendependa, estis invadita de la sovetoj en februaro 1921.
En 1922, la nacioj de Transkaŭkazio denove estis administrataj en Federacia Respubliko, ĉifoje soveta, sub la nomo Transkaŭkaza soveta federacia socialisma respubliko. En tiu jaro ĝi estis aneksita al Sovetio.
NGC 4930
NGC 4930 (aliaj indikoj — ESO 323-74, MCG -7-27-29, DCL 481, IRAS13012-4108, PGC 45155) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Urba elektrotrajno de Kievo
Urba elektrotrajno de Kievo (Київська міська електричка) estas linio de urba elektrotrajno veturanta tra la ringo de la Kieva fervojkruciĝo. Post ĝia malfermo en septembro 2009, la urba elektrotrajno iĝis la sesa sistemo de publika transporto en Kievo - post la tramo, trolebuso, buso, metroo kaj funikularo. Ekde novembro 2015, ĝi estas administrata fare de Ukrzaliznicja kunfinancita de Kijivpastrans.
Historio
La projekto de urba trajno estis efektivigita por organizi la egalan distribuon de pasaĝertrafiko kaj redukti la ŝarĝon sur aliaj publikaj transportoj en la ĉefurbo, kaj ankaŭ por disponigi rektan komunikadon inter la maldekstra kaj dekstra bordoj de la urbo Kievo.
Unua etapo
La unua linio estis malfermita la kaj kunligis la maldekstran kaj dekstran bordojn de Dnepro ene de Kievo, nome la stacidomon  kaj la haltejon Trojeŝĉina (antaŭe Horodnja). La itinero estis limigita al tiuj du haltejoj, la distancon inter kiuj la trajnoj trairis en 6 minutoj.
Dua etapo
La la trafiko estis malfermita per  longa ringo kun 14 haltejoj:, , , , , , , , , , , ,  kaj.
Tria etapo
La, alia haltejo estis malfermita - , pliigante la totalon de haltejoj al 15. Apartaĵo de ĉi tiu etapo estas la ligo kun la maldektraborda linio de la altrapida tramo, kiu transportas la loĝantojn de la loĝkvartalo Vihurivŝĉina-Trojeŝĉina al la urba elektrotrajno.
Evoluo
Aliaj fontoj inkludas la malfermon de la sekvaj haltejoj:, / ,  kaj Libidska.
Estontece ankaŭ disvolviĝas vojoj al satelitaj urboj, sed ili tute dependas de la stato de konstruado de la "fervoja pretervojo" de Kievo.
Pluevoluigo de la urbotrajnreto dependas de la financaj kapabloj de la urbo.
Citrusa burĝona akaro
Citrusa burĝona akaro, Aceria sheldoni, akaro apartenanta al la familio Eriofiedoj. Ĝi povas iĝi plago en citrusaj kultivejoj, precipe en citronarboj en lokoj kie abundas alta relativa humideco, kiun ili bezonas por reproduktiĝi.
Disvolviĝo
La tempodaûro necesa por kompletigi generacion varias de 15 tagoj somere al 30 tagoj vintre. La sojla temperaturo por disvolviĝo varias de 9 al 12 ° C. La ino demetas ĝis 50 ovojn, demetante ilin en la kreskantaj ŝosoj. Ĉi tiu akaro estas dissemita de la vento aŭ dum la vegetativa propagado de infektita materialo.
Loko en la planto
Ĝi vivas ene de la burĝonoj kaj burĝonoj suĉante iliajn sukojn. Kiam ĝi hakas la ĉelojn por sin nutri, ĝi kaŭzas ĉenon de ŝanĝoj, kiuj influas la formadon de floroj, folioj kaj de la burĝono mem.
Berendta lingvo
Berendta lingvo estas internacia planlingvo proponita en 1977 de Alfred Berendt en Usono. Eble restas nur unu kopio de lia libro en usona Library of Congress. Oni scias pri ĝi nur laŭ raporto de Paul O. Bartlett. Eble la projekto estas influita de Ro.
Citrusa burĝona akaro
Kultiva damaĝo
Ĉe oranĝarboj la damaĝoj produktitaj estas similaj kvankam malpli intensaj.
Berendta lingvo
Berendt eble estas pasigrafio, ne estas gramatiko kaj en la libro estas nur listo de vortoj kaj frazoj, kun 5000 bazaj enskribigoj en Berendt-Angla sekcio.
Citrusa burĝona akaro
Kultiva damaĝo
La plej gravaj damaĝoj montriĝas en la floroj, kiuj emas aborti pro la hipertrofio de malsamaj elementoj kaj ke se ili evoluas finiĝas antaŭtempe. Escepte iuj fruktoj evoluas, konsistante el tio, kio estas nomata monstroj aŭ malbonaj naskitaĵoj, misformitaj fruktoj kun kapricaj figuroj. Intensaj atakoj al citronarboj ĝi povas detrui 95% de la burĝonoj kaj deformi 50% de la citronoj.
Berendta lingvo
Estas ekzemplaj tekstoj, sed sen traduko:
Citrusa burĝona akaro
Biologia lukto
Alia akaro, Tydeus californicus Banks, de Usono, Nov-Zelando kaj Eŭropo, estas raportita kiel predanto de ĉi tiu akaro. . Kvankam biologia lukto estas konsiderata, nuntempe ne tre efika.
Berendta lingvo
Bartellet kredas ke la unua frazo estas io pri veturi al montaroj kaj eniri kafejon.
Citrusa burĝona akaro
Kemia lukto
Ĝi estas la plej ofta solvo kontraŭ la plago. Por traktado kemie oni konsideru ke la sojlaj limoj estas ĝenerale 30-70% de infestitaj burĝonoj, aŭ 20-30% de ŝosoj kun simptomoj. Terapioj kutime aplikiĝas printempe aŭ aŭtune, frue en la kreskiga kaj florada periodo kiam la kreskaj ŝosoj estas ne pli grandaj ol 5cm longe. Oni kutime uzas mineraloleon aŭ abamektinon. Por ekscii, kiajn kemiaĵojn uzeblas por kontraŭbatali ĉi tiun plagon, estas konsilinde iri al la registro de permesataj fitosanitaraj produktoj en la lando, kie troviĝas la plantejo. En la diversaj landoj estas la registro de permesataj fitosanitaraj produktoj. Ĉiukaze, estas tre rekomendinde havi la servojn de teknika konsilisto antaŭ ol preni ian ajn kemiaĵon.
Alfred Deutsch-German
Alfred Deutsch-German (naskiĝinta la 27-an de septembro 1870 en Vieno; mortinta aŭtunon de 1943 en mortigejo Aŭŝvico) estis juda, aŭstra ĵurnalisto, verkisto, scenaristo kaj filmreĝisoro.
Citrusa burĝona akaro
Vidu ankaŭ
Agalla
Berendta lingvo
Bibliografio
Alfred Berendt Berendt: the Instant World Language Tompkins Cove, 1977 201p. 14 cm. LoC Call Number PM8095.B4
Alfred Deutsch-German
Vivo
Alfred Deutsch-German komencis sian karieron kiel verkisto kaj ĵurnalisto, kiel tia li laboris i.a. por la ĵurnalo Kleine Volkszeitung. Por la libroserio „Großstadt-Dokumente“ [grandurbo-dokumentoj] de Hans Ostwald li verkis proks. 1906 volumon 17: „Wiener Mädel“. Mallonge antaŭ la Unua Mondmilito li iris kiel scenaristo al la filmprodukta firmao Wiener Kunstfilm-Industrie. En 1915 li verkis la scenaron por la filmo „Das Kriegspatenkind“, unu el la unuaj propagandofilmoj de Aŭstrujo. Unuafoje li reĝisoris en 1922 per „Die Welt in Gefahr“. Li enscenigis ĉefe manov-aŭstrajn kaj operetecajn filmojn – ofte kun biografia, muzikhistoria fono. Ekde 1929 ĝis 1932 li ne faris filmojn. Post ĉi tiu paŭzo li enscenigis nur samtempe sian unuan kaj ununuran sonfilmon: „Der Musikant von Eisenstadt“. Post tio li laboris ĝis 1938 kiel funkciulo de la aŭstra filmentreprenaro.
Post la anekso de Aŭstrujo al Germanujo li fuĝis al ekzilen al Nizza, por kiel judo eviti persekuton fare de la nazioj. Tie oni arestis lin, enportis lin en la kaptitejon de Drancy kaj forportis lin la 28-an de oktobro 1943 al mortigejo Aŭŝvico, kie li mallonge poste estis gasmurdita.
Filmaro
de la scenaristo, sen ne alie indikite:
Aubie - Saint-Antoine (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
Stacio Sakamoto (Ŝiga)
Stacio Sakamoto (japane: 坂本駅 [Sakamoto-eki], angle: Sakamoto Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Balaibalano
Kopio de verko kiu enhavas vortaron balaibalana-persa-turkan, ekstrakton de la gramatiko de la lingvo kaj tekstekzemplojn, interalie antaŭparolon en balaibalano kun araba traduko, estas konservita en la Franca nacia biblioteko en Parizo.
Balaibalano estas konstruita lingvo de la apriora kaj skemisma tipo, kaj ĝia vortprovizo fontas el la araba, persa kaj turka lingvoj. Tiuj lingvoj apartenas al malsamaj lingvofamilioj (ŝemida, hindeŭropa, altaja) sed al la sama kulturkomunumo, la islama civilizo. Balaibalano skribiĝis per la sama variaĵo de la araba alfabeto, kiu servis ankaŭ por la turka. La gramatiko similas al tiu de la araba, almenaŭ fraznivele, sed la vortfarado estis pli aglutina, kiel en la turka. La lingvo havas sian bazon en sufisma mistiko. La vortoj ne estis elektitaj tiamaniere, ke la lingvo bone taŭgus kiel interetna helplingvo. Pli verŝajnas, ke ĝi estis intencita por funkcii kiel apartiga lingvo simile al la Medefajdrino kaj la eskaja lingvo. En la araba, plej multaj vortradikoj konsistas el tri konsonantoj. En la balaibalanaj vortoj kun arablingva deveno ofte mankas la tria el tiuj. Tial la vortoj iĝas nerekoneblaj por eksteruloj. La lingvo ankaŭ povas esti klasifikata kiel esotera arta lingvo. Tiun klasifikon ankaŭ subtenas tio, ke kelkaj vortoj ŝajnas havi sian originon en metaforoj el la persa-turka poezio, kaj ankaŭ tio, ke la numeraloj (ād ’1’, baz ’2’, jil ’3’) estas elektitaj tiel, ke la unua litero respondas al la loko, kiun ĝi havas en la origina araba alfabeto (’a, b, j, d, ...). Rimarkindas ke la vorto ān ’Dio’ ŝajnas esti pruntita el la delonge formortinta akada lingvo.
bāl 'lingvo' (kun longa a)
a 'de'
i 'la' (definita artikolo)
bal 'revivigi, naski'
an (participo)
Tio estas: "Lingvo de la reviviganto" (Dio?).
Ekzempletoj
y-asnam ra-y-ān! 'Gloru Dion!'
yablam rabāl! 'Inventu lingvon!'
Eksteraj ligiloj
Mâverd: Bâleybelen’den Esperanto’ya (turklingve)
Balaibalano en la Kolekto por Planlingvo kaj Esperantomuzeo (turklingve)
Parabolo de la edziĝa festo
La parabolo de la edziĝa festo estas unu el la paraboloj de Jesuo rakontita en la evangelio laŭ Mateo (22,1-14), en tiu de Luko kaj en la apokrifa La evangelio de Tomaso.
Temas pri parabolo en kiu Jesuo ilustras la karakterojn de la Ĉiela Regno.
Tiu parabolo povus esti nomata ankaŭ:
Rakontoj de la parabolo
Luko: “16 Sed li diris: “Unu viro faris grandan vespermanĝon, kaj invitis multajn; 17 kaj en la horo de la festeno li elsendis sian serviston, por diri al la invititoj: Venu, ĉar ĉio estas jam preta. 18 Kaj ĉiuj tiel same komencis peti pri indulgo. La unua diris al li: Mi aĉetis kampon, kaj mi nepre devas eliri, por ĝin vidi; mi petas, kalkulu al mi indulgon. 19 Alia diris: Mi aĉetis kvin jugojn da bovoj, kaj mi iras, por ilin provi; mi petas, kalkulu al mi indulgon. 20 Kaj alia diris: Mi edziĝis kun edzino, kaj tial mi ne povas veni. 21 Kaj la servisto revenis, kaj rakontis tion al sia mastro. Tiam ekkoleris la mastro, kaj diris al sia servisto: Eliru rapide sur la stratojn kaj irejojn de la urbo, kaj alkonduku ĉi tien la malriĉulojn kaj kriplulojn kaj blindulojn kaj lamulojn. 22 Kaj la servisto diris: Sinjoro, estas farita tio, kion vi ordonis, kaj ankoraŭ estas loko. 23 Kaj la sinjoro diris al la servisto: Eliru sur la vojojn kaj kamplimojn, kaj devigu ilin enveni, por ke mia domo pleniĝu. 24 Ĉar mi diras al vi, ke neniu el tiuj viroj invititaj gustumos mian vespermanĝon”. (14,16-24)
Mateo: “1 Kaj respondante, Jesuo denove parolis al ili parabole, dirante: 2 La regno de la ĉielo similas al unu reĝo, kiu faris edziĝan feston por sia filo, 3 kaj sendis siajn sklavojn, por voki la invititojn al la edziĝa festo; kaj ili ne volis veni. 4 Poste li sendis aliajn sklavojn, dirante: Diru al la invititoj: Jen mi preparis la manĝon; miaj bovoj kaj miaj grasigitaj brutoj estas buĉitaj, kaj ĉio estas preta; venu al la edziĝa festo. 5 Sed ili malatentis, kaj foriris, unu al sia bieno, alia al sia komercado; 6 kaj la ceteraj, kaptinte liajn sklavojn, perfortis kaj mortigis ilin. 7 Kaj la reĝo koleris; kaj sendinte siajn armeojn, li pereigis tiujn mortigintojn kaj bruligis ilian urbon. 8 Tiam li diris al siaj sklavoj: La edziĝa festo estas preta, sed la invititoj ne estis indaj. 9 Iru do al la disirejoj de la vojoj, kaj ĉiujn, kiujn vi trovos, invitu al la edziĝa festo. 10 Kaj tiuj sklavoj, elirinte sur la vojojn, kunvenigis ĉiujn, kiujn ili trovis, malbonajn kaj bonajn; kaj la edziĝa festo pleniĝis de gastoj. 11 Sed la reĝo, enveninte por rigardi la gastojn, tie vidis viron, kiu ne havis sur si edziĝofestan veston; 12 kaj li diris al li: Amiko, kiel vi envenis ĉi tien, ne havante edziĝofestan veston? Kaj li silentadis. 13 Tiam la reĝo diris al siaj servantoj: Ligu lin mane kaj piede, kaj elĵetu lin en la eksteran mallumon”. (22,1-14)
Tomaso:. Jesuo diris: “Homo aranĝis ricevon. Kiam ĉio estis pretigita por la vespermanĝo, li sendis sian serviston inviti la gastojn. La serviston vizitis la unuan dirante: ‘la mastro vin invitas’. Kaj tiu respondis: ‘Komercantoj, miaj ŝuldantaj, venos ĉi-vespere vespermanĝi ĉe mi. Mi devas ilin renkonti por komuniki miajn decidojn. Mi pardonpetas, sed mi ne povas manĝopartopreni’. La servisto prezentiĝis al alia komunikante: ‘La mastro vin invitas’; sed la invitito informis la serviston: ‘mi aĉetis domon kaj mi devas foriri laŭtuttage: al mi ne restas tempo por la vespermanĝo’. La servisto iris inviti alian ripetante: ‘La mastro vin invitas’, sed la invitito respondis: ‘Mia amiko edziĝas kaj mi estas taskita pretigi la festmanĝon. Mi ne povas veni: ke Li eskuzu min se mi ne povas veni’. La servisto kontaktis alian dirante: ‘La mastro vin invitas’, sed la invitito respondis: ‘Mi ĵus akiris propraĵon kaj estas ĝuste iranta rekuperi la lupagon. Mi ne povas veni; mi petas ke Li min pardonu’. La servisto revenis al la mastro kaj diris: ‘Tiuj kiujn vi invitis vespermanĝi pardonpetas sed ne povas veni’; La mastro reage diris al la servisto: ‘Iru laŭstrate kaj enkonduku vespermanĝi kiujn ajn vi trovos”.
“Akirantoj kaj komercistoj ne eniros la Lokojn de mia Patro”. (Diro 64)
Malsamaĵoj inter la parabolaj rakontoj
En Paralelaj pasaĵoj, Mateo (22,1-14) lokigas la parabolon en la impeta disputo inter Jesuo kaj la ĉefoj de la hebrea popolo nemulte antaŭ la pasiono de Jesuo; Luko (14,16-24) male ĝin muntas en dialoga kunteksto inter Jesuo kaj fariseoj kaj haltas ĉe la motivoj de la rifuzo; en Tomaso, fine, en kunteksto sentempaj kaj senokazaj diroj.
En Mateo la parabolo priskribas la karakterojn de la Ĉiela Regno, dum en Luko kaj Tomaso aperas neniu referenco al tiu Ĉiela Regno.
Eksteraj ligiloj
Pubblicazioni.
Itallingva Evangelio laŭ Tomaso
Shingo Tomita
Shingo Tomita (富田 晋伍, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
-369
En la jaro 369 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Censodistrikto 3 (Alberto)
Censodistrikto 3 estas censodistrikto en centra Alberto. Administra centro estas la urbeto Claresholm. Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Elemér Pászti
[pAsti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun pena nomo Pászti Elemér Gábor estis hungara gimnastikisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia familia nomvarianto estis Pászty, lia bofrato estis Attila József.
naskiĝis la en Szolnok, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
en la sensporta vivo li estis ekonomia kontrolisto en universitato. Li edziĝis unue en 1914, post morto de ilia ido en 1917 ili divorcis. Li denove edziĝis en 1925.
Sporta kariero
estis gimnastikisto en ĉefurba sportklubo, dum ŝi estis hungara ĉampiono 12-foje unuoble aŭ teame. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1912 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1928 kun arĝenta medalo teame (1912). Depost la 2-a mondmilito li havis postrenon du jarojn en la sporta vivo.
Politiko de Rusio
Politika sistemo de Rusio difiniĝas per Konstitucio de Rusio akceptita la. Laŭ la Konstitucio, Rusio (Rusia Federacio) estas federacia demokratia respubliko. Rusio estas konsiderata kiel prezidenta-parlamenta respubliko.
Prezidanto de Rusio
La Prezidanto estas ŝtatestro de Rusio kaj gvidas la enan kaj eksteran politikon de Rusio. Li elektiĝas por ses jaroj kaj loĝas en Kremlo. La Prezidanto estas garantiulo de la Konstitucio kaj ĉefgvidanto de la Rusia armeo.
Prezidantoj de Rusio:
Leĝdona povo
Leĝdona ŝtata organo (parlamento) en Rusio estas Federacia Asembleo konsistanta el du ĉambroj: Federacia Konsilio de Rusio kaj Ŝtata Dumao de Rusio.
Plenuma povo
Plenuma povo en Rusio estas reprezentata de la Registaro kiu konsistas el Prezidanto de la Registaro, liaj anstataŭantoj kaj federaciaj ministroj.
Juĝista povo
Juĝista povo en Rusio estas reprezentata de juĝistaroj.
La Konstitucia Tribunalo de la Rusia Federacio (en rusa: Конституционный Суд Российской Федерации) estas unu el la tri federaciaj tribunaloj konsiderata en la Konstitucio de 1993 kiel la rekta heredanto de la suprema tribunalo instituciita en la jaro 1991 fare de la Kongreso de la Deputitoj de la Popolo de Rusio. Ĝi okupiĝas pri la interpretado de la alta ĉarto, kaj estas la plej grava el ties atribuoj solvi laŭ la Konstitucio de la Federacio pri la konstitucieco de la tekstoj aperigitaj de la diversaj organoj de la ŝtato, kvankam ĝi rajtas ankaŭ interveni en konfliktoj de kompetencoj.
Internaciaj ligoj
Rusio membras en la Unuiĝintaj Nacioj ekde 1945.
Politikaj partioj en Rusio
Nuntempe en Rusio ekzistas multaj oficiale registritaj politikaj partioj. Kelkaj el ili ne estas vaste konataj. Samtempe nun estas diversaj aliaj nerigistritaj partioj.
La baslotojn de deputitoj de la Ŝtata Dumao partoprenis jenaj partioj: "Justa Rusio" ( "Справедливая Россия"), "Liberal-Demokratia partio de Rusio" ( ЛДПР), "Patriotoj de Rusio" ( "Патриоты России"), "Komunista partio de Rusia federacio" ( КПРФ), "Jabloko" ( "Яблоко") ('pomo'), "Unueca Rusio" ( "Единая Россия"), "Dekstra afero" ( "Правое дело"). Venkis la partio "Unueca Rusio", kio kaŭzis amasajn protestojn de la opozicio pro malhonestaj balotoj.
"Unueca Rusio" estas reganta partio aganta sub gvido de la Prezidanto de Rusio Vladimir Putin (li mem ne estas membro de la partio).
Politika opozicio en Rusio
En Rusio estas tre multe da parlamentaj kaj neparlamentaj partioj kaj movadoj kiujn oni kutime konsideras kiel opozicio. Eszistas dekstra opozicio (naciista) kaj maldekstra opozicio (anarkiistaj, socialistaj movadoj); estas forta movado de liberaluloj. En 2011-2013 preskaŭ tuta neparlamenta opozicio kelkfoje organizadis komunajn amasajn mitingojn kaj manifestaciojn kontraŭ la nuna ŝtata reĝimo, por eksigado de la prezidento kaj por honestaj balotoj.
Herb Ellis
Mitchell Herbert Ellis (* 4-an de aŭgusto 1921 en Farmersville, Teksaso; † 28-an de marto 2010 en Los-Anĝeleso) estis usona ĵaz-gitaristo.
Vivovojo
Ellis ludis jam infanaĝe harmonikon kaj banĝon kaj aĉetis kiel junulo – inspirite de samaĝa George Barnes – elektran gitaron; frua modelulo estis Charlie Christian. Poste li raportis:
Li studis ekde 1941 ĝis 1943 ĉe North Texas State University, samtempe kun Jimmy Giuffre, Gene Roland kaj Harry Babasin. En 1943 li membriĝis en la Casa Loma Orchestra de Glen Gray kaj aniĝis poste en la bandego de Jimmy Dorsey. En 1947 li fondis kune kun Lou Carter kaj Johnny Frigo la triopon The Soft Winds, kiu ekzistis ĝis 1953; plej fama peco de la formaĵo estis „Detour Ahead“. Poste li apartenis ĝis 1958 al la triopo de Oscar Peterson, kie li anstataŭis Barnejon Kessel. Ellis laboris sekvatempe dum kvar jaroj kun Ella Fitzgerald kaj prezentis kun ŝi kadre de la koncertaro Jazz at the Philharmonic. Jam en 1957/58 ekestis „la klasika Herb-Ellis-albumo Nothin’ But the Blues“ ĉe Verve kun famaj muzikistoj kiel Roy Eldridge, Coleman Hawkins, Stan Getz, Dizzy Gillespie kaj Ray Brown.
Gyula Pikler
Biografio
Gyula Pikler finis juron en la Universitato de Budapeŝto. Inter 1884 – 91 li estis bibliotekisto, dume en 1886 li akiris privatprofesoran kvalifikon (jurfilozofio). De 1891 li lekciis en la universitato (jur- kaj ŝtatfilozofio). Li estis la ĉefa organizanto de la Rondo Galilei.
Herb Ellis
Vivovojo
En la 1960-aj jaroj li ĉefe laboris kiel studiomuzikisto en Los-Anĝeleso kaj prezentis en la televidspektakloj de Steve Allen, Regis Philbin, Joey Bishop kaj Merv Griffin. En la 1970-aj jaroj li estis membro de la Great Guitars (kun Barney Kessel kaj Charlie Byrd) kaj laboris kun Joe Pass. Krome ekestis serio da albumoj sub propra nomo por Concord Jazz. En la 1990-aj jaroj li denove koncertis kun Oscar Peterson. Unu el siajn lastajn koncertojn li prezentis en 1995 i.a. kun Chuck Israels. Li mortis pro la sekvoj de la Alzheimer-malsano.
Martenroth
La vilaĝo situas en la okcidenta Taunus.
Historio
La unua mencio estis en la 13a jarcento kiel Martrod. Ĝia posedanto estis la grafoj de Katzenelnbogen.
Herb Ellis
Omaĝo
En sia nekrologo Oliver Hochkeppel omaĝas la gitariston: „(…) en lia ludo fokusiĝis, kion la gitaro povis prezenti: la altvirtuozaj melodipasaĵoj, kiuj faras ĝin egalrajta melodia instrumento, la transformpovo je la etoso, ekde la melankolio de la buso ĝis la fajro de la malmolbopo, sed ankaŭ la forto esti la ritma fundamento, la svingo de bando.“
Agnieszka Dmochowska
Ŝakista kariero
La principojn de ŝakludo ŝi ekkonis en la aĝo de 3-4 jaroj. Preskaŭ 6-jara komencis regule trejni, ŝia unua instruisto iĝis Piotr Dobrowolski. En 2006 gajnis en Rybnik titolon de la majstro de antaŭlernejanoj en Pollando. En 2007 debutis internacie, reprezentante Pollandon en mondĉampioneco de juniorinoj ĝis 8 jaroj, ludataj en Kemer (en tiu ĉi turniro akiris la 14-an lokon). Dufoje gajnis medalojn pri Pokalo de Pollando de juniorinoj ĝis 10 jaroj (Ustroń 2008 – la bronza, Łeba 2009 – la arĝenta). En 2009 akiris la plej grandan sukceson en sia ĝisnuna kariero, gajninte en Fermo bronzan medalon de ĉampioneco de Eŭropo por juniorinoj ĝis 10 jaroj. Tiu ĉi rezulto certigis al ŝi la titolon de majstra kandidato por la majstro de FIDE. Samjare dum mondĉampioneco ĝis 10 jaroj en Kemer ŝi akiris la 7-an lokon. En 2010 akiris titolon de vicmajstrino de Pollando ĝis 12 jaroj. En 2012 en vilaĝo Solina (distrikto Leski) akiris titolon de vicmajstrino de Pollando ĝis 14 jaroj, la sukceson ripetiĝante en 2013 en Wałbrzych.
Ŝi reprezentas klubon de Urba Kulturdomo "Śródmieście" (Mezurbo) eb Vroclavo.
Turingia Arbarfervojo
La Turingia Arbarfervojo (germane: Thüringer Waldbahn aŭ: Thüringerwaldbahn) estas tramvoja linio kun ravaj impresoj cirkulanta inter la ĉefa stacidomo de Gotha kaj Bad Tabarz.
Tramoj en Gotha
Planoj komenciĝis jam en la 1870-aj jaroj, kiam oni intencis unuigi la stacidomon kun la urbocentro per ĉevala tramo. Pro troaj kostoj tiaj ideoj fine forĵetitis. En 1882 certa entreprenisto pretis je financado, tamen tro longaj intertraktoj denove ne realigis la ideon. En la 24-a de majo 1893 la urbo decidis konstrui tramon kaj en la 2-a de majo 1894 tramvojo en Gotha ekfunkciis.Sume estis projektitaj naŭ linioj, el kiuj ĝis 1903 nur ses realiĝis.
Longdistanca linio en la Turingian Arbaron
Jam en 1897 la registaro decidis konstruigi longdistancan linion; en 1911 faritis kontrakto pri tio. Sed la en la 4-a de julio 1914 komencitaj laboroj interrompitis pro la Unua mondmilito kaj la inflaciego kaj nur en la 28-a de junio 1928 kontinuigitis. Inaŭgura tago estis finfine la 17-a de julio 1929: dek motorvagonoj, sep flankvagonoj kaj pakaĵvagono konsistigis la veturilaron. Maksimuma rapideco estis de 10 km/h., la maksimuma tensio de 600 V.
Dum la 1930-aj jaroj la Arbarfervojo tiom populara kaj frekventata estis ke ĝis 22 veturadoj okazis potage! Oni uzis ĝin ne nur por ekskursoj sed ankaŭ por atingi la deĵorlokojn. La Dua mondmilito lasis maldamaĝita la linion ĝis bombatakoj de la 6-a de februaro 1945, kio ĉesigis la trafikon. Post kiam oni pro militstrategiaj kialoj eksplodigis la aŭtoŝosean ponton super la rivero Leina la tramvoja reto estis dividita en du partojn. Nur en julio 1946 reekis la trafiko sur ambaŭ partoj; la 30-an de oktobro 1947 refoje kontinua veturado ekeblis post rekonstruo de la ponto. En la 15-a de majo 1964 turntrakaĵoj estis instalitaj ĉe la ĉefa stacidomo de Gotha, kaj (en la 20-a de decembro 1966) ankaŭ en Bad Tabarz ĉe la finstacio. En la 1-a de novembro 1971 inaŭguritis la nova linio disde kaj ĝis la stacidomo de Waltershausen (ekde 2007 ĝi nomiĝas linio 6). Planoj etendigi la linion de Bad Tabarz ĝis Winterstein tra Fischbach bedaŭrinde ne realiĝis.
Hodiaŭ la Arbarfervojo estas la linio 4 de la tramaro de Gotha; tenadis ĝin TSWB -Thüringerwaldbahn und Straßenbahn Gotha GmbH fondita en la 15-a de januaro 1991. En la 23-a de marto 2002 disforkejo en Sundhausen (en la direkto de la malsanulejo) ekfunkciis. Kelkaj arbarfervojaj tramoj ankaŭ prenis tiun linieron de la linio 1 (stacidomo-hospitalo), kio plilongigas la veturadon je 5 minutoj.
Priskribo de vojaĝo disde Gotha al Bad Tabarz
Elirpunkto estas la ĉefa stacidomo de Gotha. Oni preterveturis tra Bahnhof-strato laŭ historiaj konstruaĵoj kaj baldaŭ poste videblas la oranĝerio de Kastelo Friedenstein. La tramo faras kurbon ĉirkaŭ la urbocentro okcidenten. Disde la haltejoj Huttenstraße, Bertha-von-Suttner-Platz kaj Myconiusplatz facile atingebas la urbokerno. La etoso de ekza rezidejo per promeno tra la urbo ĉe kvazaŭ ĉiu paŝo senteblas.
La tramo venkas nun la unuan suprendeklivon kaj atingas ĉe la haltejo Wagenhalle la unutrakan parton kiu kondukas eksteren de la urbo Gotha. Post mallonga veturado oni preterpasas la haltejon Schöne Aussicht, kie unuafoje spekteblas la altaĵoj de la Turingia Arbaro. Post komuna tratuneleta veturado sub la fervojlinio de Erfurto al Eisenach, la ĝis nun paralela linio 1 adiaŭas la linion 4 por iri maldekstren al la malsanulejo ĉe la disforkejo de Sundhausen.
Tie ĉi la Arbarfervojo definitive forlasas la urbon kaj ekde nun laŭlonge de herbaroj, kampoj kaj rojoj veturas rekte en la direkto de la Turingia Arbaro. La unua longdistanca celo estas Boxberg kun la samnoma ĉevalkurejo. Al eltramiĝinto en tiu ĉi haltejo ofertatas vojeto ĝis la hipodromo kun panoramo al la Turingia Arbaro, belvido estanta impona en ĉiuj sezonoj de la jaro.
Post pluveturado bone senteblas ekde la haltejo Schnepfenthal la arbara karaktero de la tramlinio. La vagonoj estas atingintaj la altaĵojn de la Turingia Arbaro kaj traveturas nun la valo Badwasser kun la romantikaj lagetoj de Reinhardsbrunn. Ĉe la haltejo rekte ĉe Stacidomo Reinhardsbrunn estas komfortaj ŝanĝeblecoj transportilaj: pluraj buslinioj invitas al transveturado de la Turingia Arbaro (ekz. en la direkto de Schmalkalden, Kleinschmalkalden kaj Brotterode.
Post aliaj 96 vertikalaj metroj la tramo alvenas al Friedrichroda, konata ban- kaj ripozumloko kiu ĉiam atrakcias. De tie oni povas atingi per diversaj padoj la migradopadegon Rennsteig. Ne malproksime troviĝas la haltejo Marienglashöhle: tie ĉi estas fascina kristalgroto en kaverna lageto, vizitinda kaj vizitenda de ĉiuj turistoj.
Post kelkaj minutoj tra la fascina arbaro la fervojo atingas sian finan stacion en Bad Tabarz. La kuracloko estas ĉe la piedo de la 916 m alta monto Großer Inselsberg. Krome en Bad Tabarz estas eventa naĝejo. Post ne tute 60 minutoj la fervojemulo estas veturinta 21, 7 kilometrojn kaj pliriĉigis sin per multaj impresoj el Turingio kromnomita ja la verda koro de Germanio.
Ofertoj
Por turistoj ekzista la t.n. Touristenticket der Thüringerwaldbahn kiu eblas senliman veturadon per la Arbarfervojo dum unu tago kaj reduktitajn enirbiletojn en muzeoj ktp. Por privataj festoj eĉ eblas lupreni tramojn.
T-Butila kloroformiato
t-Butila kloroformiato aŭ C5H9ClO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la kloroformiata acido kaj T-butanolo. Ĝi estas koroda, senkolora aŭ flava likvaĵo kun karakteriza odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. T-butila kloroformiato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. T-butila kloroformiato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo.
Kiel reakciaĵo, t-butila kloroformiato estas uzata kiel insekticido, baktericido kaj en kemiaj sintezoj. La vaporoj de t-butila kloroformiato estas pli densaj ol la aero kaj povas vojaĝi tra la medioj. T-butila kloroformiato malrapide reakcias kun humideco kaj akvo por generi fumojn de klorida acido.
5053 Chladni
5053 Chladni estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Mesĥetaj turkoj
La mesĥetaj turkoj (memnomiĝo tjurk, turke Ahıska Türkleri, kartvele თურქი მესხები) estas heterogena turklingva etna grupo de karapapaĥoj kaj turkigitaj kartveloj, armenoj, ĉeĉenoj kaj kurdoj, ĉiuj adeptoj de islamismo sunita de la skolo hanifita, kaj la minoritatoj adeptoj de islamismo ŝijaisma de la branĉo dekduimamismo, la plej grando branĉo de ŝijaa islamo. Ili loĝis en la sudokcidento de Kartvelio, ĉe la turka landlimo ĝis 1944, kiam la soveta aŭtoritato deportis ilin al Uzbekio.
5053 Chladni
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana fizikisto Ernst Chladni (1756–1827), pioniro de la akustiko ; kaj la unua, kiu hipotezis, ke la meteorŝtonoj havas kosman devenon.
Mesĥetaj turkoj
La 14-an de novembro 1944 komenciĝis deporto de mesĥetaj turkoj el Kartvela SSR al Centra Azio, sume estis deportitaj ĉirkaŭ 115 000 personoj, subigitaj al sovetaj reprezalioj antaŭ kaj poste.