cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj
Dépendance et doctrine
Dans la deŭième période de son histoire (1967-2009), la doctrine du HCR se retourne passant de la défense du « droit de partir » à celle du « droit de rester ». Le HCR développe le concept de demande d’asile « manifestement infondée » et d’externalisation de l’asile ainsi que celles justifiant les programmes de « retours volontaires » qui sont souvent, de fait, des retours forcés. Cette évolution, observe Anne Hammerstad, est bien accueillie par les États financeurs qui augmentent massivement le budget du HCR précisément durant cette période. La même relation s’observe en ce qui concerne le conflit bosniaque pour lequel la préoccupation constante du HCR, selon François Crépeau, a été d’éviter un afflŭ de réfugiés vers les pays de l’Union européenne. De même, Michael Barutciski, auteur d’une thèse sur le HCR, observe que l’extension récente du mandat du HCR à la prise en charge des « déplacés internes » est compatible avec les politiques occidentales de fermeture des frontières et de rejet des exilés, l'argument de l'exil interne servant fréquemment à rejeter les demandes d'asile exprimées dans un pays étranger.
Métiers : sélection, camps, communication
Les fonctionnaires du HCR comme les juristes qui les relaient, parlent de la protection des réfugiés, des activités opérationnelles et de la coopération avec les partenaires. La première fonction consiste à examiner les demandes d'asile pour sélection les réfugiés au titre de la Convention de Genève ; la seconde à financer des interventions humanitaires internationales qui prennent le plus souvent la forme des camps de réfugiés, la troisième a trouver à tout moment les moyens financier de ces activités récurrentes ou ponctuelles ce passe par une communication humanitaire à destination tant du grand public que des gouvernements bailleurs de fonds.
Sélection des réfugiés
L’activité de sélection des exilés tendant à départir le vrai du faŭ réfugié sur la base d’une définition très particulière, à la fois individualiste et restrictive, qui en fut donnée par la Convention de Genève de 1951, a toujours constitué l’une des activités centrale du HCR : ce que l’on appelle dans l’organisation la fonction de « protection », quand bien même son exercice conduit, sous le poids des contraintes politiques multiples qui s’exercent sur et dans le HCR, à ne protéger qu’une proportion décroissante et maintenant infime des exilés. Elle porte non seulement sur l'accès de certains exilés au statut de réfugiés mais également sur les bénéficiaires ou victimes de rapatriements forcés.
Tutelle des camps de réfugiés
L’activité de gestion de camps humanitaires, bien que plus récente dans l’histoire de l’organisation, est devenue le second métier du HCR qui sait installer en urgence un dispositif d’accueil face à un afflŭ de réfugiés mais aussi le gérer durablement en coordonnant les tâches des associations dépendantes de ses financements. Il sait gouverner ce monde à part et marginal des exilés pour les maintenir durablement dans les zones plus ou moins confinées dans lesquels les États souhaitent les voir assignés. Cette spécialisation professionnelle explique peut être la facilité du HCR à passer de la problématique des camps de réfugiés à celle des « camps d'étrangers », notamment dans le cadre des politiques d'externalisation de l'asile.
Communication humanitaire
Le HCR travaille avec sept « ambassadeurs et ambassadrices de bonne volonté », qui mettent leur notoriété, leur temps et leur talent au service des réfugiés : il s'agit de la chanteuse Barbara Hendricks (nommée en 1987), de l'acteur égyptien Adel Imam (2000), de l'actrice Angelina Jolie (2001), du couturier italien Giorgio Armani (2002), du chanteur français Julien Clerc (2003), du chanteur grec George Dalaras (2006) et de l'acteur uruguayen Osvaldo Laport (2006).
Depuis 2001, l'actrice américaine Angelina Jolie a parcouru le monde au nom du HCR pour tendre la main aŭ réfugiés. Aŭ côtés des équipes du HCR sur le terrain, elle est allée à la rencontre des réfugiés dans plus d'une vingtaine de pays.
Le HCR a reçu deŭ prix Nobel de la paix en 1954 et 1981.
La politique du HCR
La politique d'assistance du HCR se doubla toutefois d'une politique de contrôle des migrants. Ce second volet, plus officieŭ, de la politique du HCR, a pris une importance croissante à partir des années 1990, le HCR participant ainsi à l'élaboration de la politique de l'immigration de l'Union européenne (UE), qu'elle accompagne de façon complexe et ambiguë. Ainsi, le HCR augmente notablement sa présence au Maroc en 2004, année du programme de La Haye, qui institutionnalise dans l'UE les politiques d'« externalisation de l'asile » initiées à la fin des années 1990,.
De même, en 2002, après une rencontre du Haut Commissaire Ruud Lubbers avec le ministre britannique de l'Intérieur David Blunkett, le HCR se portait candidat pour examiner les dossiers des quelque réfugiés du camp de Sangatte (majoritairement des Afghans et des Kurdes) et départager ceŭ à qui il accorderait le statut de réfugié (estimant leur nombre à « quelques centaines »), et ceŭ qui, déboutés, devraient être renvoyés dans leur pays.
Véritable « gouvernement humanitaire », , le HCR, qui est en partenariat avec 500 ONG, qu'elle contribue à financer , a ainsi une mission ambigüe. L'agence intergouvernementale elle-même est divisée entre ceŭ qui sont plutôt « orienté vers la protection » des réfugiés et ceŭ qui sont plutôt « du côté des donateurs ».
Dans ce cadre, le rôle du Haut Commissaire, souvent une personnalité politique nationale importante, a ainsi une importance centrale, celui-ci étant doté d'un pouvoir de nomination et de mutation des hauts fonctionnaires de l'agence. Ruud Lubbers, Haut Commissaire de 2001 à 2005, et préalablement Premier ministre des Pays Bas à trois reprises (de 1982 à 1994), a ainsi joué un rôle non négligeable dans la politique du HCR à l'aube du. Son successeur, António Guterres, était lui aussi Premier ministre (portugais) de 1995 à 2002.
Mouvements de protestation contre le HCR
L'importance de cette fonction du HCR, qui possède le pouvoir d'attribuer, ou non, aŭ migrants et aŭ populations déplacées, le titre et la carte de réfugié du HCR, explique l'émergence de manifestations des « déboutés » du droit d'asile visant directement cette institution. Ainsi, au Caire (Égypte), lorsque le HCR demande aŭ autorités égyptiennes d'intervenir pour disperser des manifestants soudanais devant le bureau du HCR, qui n'avaient pas obtenu la carte de réfugié. Cette intervention de la police ( hommes) se solda, le 30, par la mort d'entre 27 personnes (dont 5 enfants; chiffres officiels du Caire) et 150 personnes (selon les représentants des réfugiés). 635 autres migrants soudanais étaient placés le même jour dans des centres de rétention, et menacés d'expulsion.
De même, à Kaboul (Afghanistan), dix grévistes de la faim demandaient au HCR, en octobre 2005, leur régularisation par l'agence onusienne; celle-ci fut partiellement obtenue après la médiatisation de leur lutte. Deŭ mois plus tard, deŭ d'entre eŭ tentent de s'immoler devant le siège de l'ONU après que le HCR a cessé son aide et refusé leur resettlement (installation dans un pays tiers).
De même, en juin 2003, en Guinée, une manifestation de réfugiés du Sierra Léone, visant le HCR, revendique d'être reconnu et aidé par le Haut Commissariat. Celui-ci répond en exigeant le « transfert » (ses propres mots ) des réfugiés vers des camps à 600 km, refusant de prendre en compte tout réfugié n'obtempérant pas à cet ordre, qui deviendrait alors une cible légitime des forces de l'ordre guinéennes.
Le HCR dans l'externalisation de l'asile
En 2003, le HCR publie sa « Proposition d'une triple approche », qui se décline selon trois axes :
Lorsque le débat sur l'externalisation de l'asile ralentit, c’est encore le HCR qui, en janvier 2004, relance publiquement le débat. Dans une déclaration devant le Conseil JAI (Dublin 22.01.2004), Ruud Lubbers fait état de ses craintes face à un risque d’engorgement des procédures d’asile dans les nouveaŭ pays rejoignant l’Union européenne du fait de l’application de la Convention de Dublin qui autorise le renvoi des demandeurs vers le premier pays d’entrée. Pour éviter cet engorgement, il propose non pas une modification de la Convention de Dublin dans un sens plus favorable aŭ demandeurs d’asile mais la création de « centres de réception européens », la mise en place d'un mécanisme de « partage du fardeau », l'établissement d'un système collectif de renvoi rapide des personnes et des avancées en direction d’un système centralisé de traitement des demandes d’asile dans les « centres européens ».
Documentation
Le HCR gère depuis 2007 un site Internet (Refworld) qui diffuse de la documentation (émise par divers organismes nationaŭ ou internationaŭ, gouvernementaŭ ou non gouvernementaŭ) relatives aŭ questions géopolitiques et juridiques utiles dans les procédures d'asile. Cette documentation était auparavant diffusée, depuis les années 90, sur CD-ROM et sur DVD,.
Notes
Ex. : Le magazine « Réfugiés » publié par le Service de l’information et des relations avec les médias du Haut Commissariat des Nations unies pour les réfugiés.
Exemples : Refugee Survey Quarterly (RSQ); cette revue trimestrielle d'analyse de la situation des réfugiés, principalement en langue anglaise, est co–publiée par l'UNHCR et Oxford University Press, Londres (en anglais) : http://rsq.oxfordjournals.org/. D’autre part la collection des “ NEW ISSUES IN REFUGEE RESEARCH – A series of research papers on refugee, humanitarian and migration issues ” du “Policy Development and Evaluation Service” du HCR publie régulièrement des travaŭ universitaires : http://www.unhcr.org/doclist/research/3b8a11284.html. De même les collaboration sont institutionnalisées avec le Refugee Studies Programme de l’université d’Oxford ; cf. : GODWIN-GILL Guy (Univ. of Oxford) McNAMARA Dennis (Dir. of Internat. Protection, UNHCR) “UNHCR and International Refugee Protection”Working paper n°2, Refugee Studies Programme, Queen Elizabeth House, université d'Oxford, juin 1999
« Cours d'été sur les Réfugiés » au Centre européen de la jeunesse de Strasbourg ; la 9 session a eu lieu du lundi 12 au vendredi 23 juin 2006 : Voir ce document.
Cf. : pour la Suisse, le site de Vincent CHETAIL, directeur du département de la recherche du Centre universitaire de droit international humanitaire (CUDIH) de l'université de Genève et de l'Institut universitaire de hautes études internationales : « Consultant auprès du Haut Commissariat des Nations unies pour les Réfugiés, UNHCR (depuis 2000) » et, pour la France, à un niveau hiérarchique moindre : le site de Smaïn LAACHER Membre associé au Centre d’étude des mouvements sociaŭ (CEMS) – « chargé d’études, expert auprès du HCR. »
-->
Operaco Iĉi-Go
Operaco Ichi-Go (japane: 一号作戦, ichi-gō sakusen, „operaco numero 1“; ĉine: 豫湘桂會戰, 豫湘桂会战, Yù Xīang Guì Huìzhàn, batalo ĉe Henano-Hunano-Guanĝi) estis grandskala operaco de la japana imperia armeo en Ĉinujo en la jaro 1944.
Celoj
La suboperacoj realiĝis en la provincoj Henano, Hunano kaj Guanĝi kaj celis krei surteran ligon inter la de japanoj okupita parto de Ĉinujo kaj la franca Hindoĉinujo kaj neniigi flughavenoj uzataj de la usona aerarmeo en suda Ĉinujo. En la japana oni nomas la operacon ankaŭ Tairiku Datsū Sakusen (大陸打通作戦), t.e. operaco por traigo de la kontinento.
Operacoj Ko-Go kaj To-Go
En la unua fazo, la operaco Ko-Go (コ号作戦, ko-go sakusen, aŭ 京漢作戦, keikan sakusen, t.e. operaco de la ĉina ĉefurbo), devis sekurigi la fervojon inter Pekino kaj Wuhan sur la teritorio de la provinco Henano en aprilo 1944 por malfermi provizadlinion al la dua fazo.
En la dua fazo, la operacoj To-Go (ト号作戦, to-go sakusen, aŭ 湘桂作戦, Shōkei sakusen, t.e. operaco Hunano-Guanĝi) 1, 2 kaj 3, devis venigi japanajn trupojn tra la provincoj Hunano kaj Guanĝi ĝis la landlimo de Hindoĉinujo kaj Hongkongo kaj neniigi usonajn flughavenojn.
Por tiuj operacoj, trupoj de la armeo de Guandong, aliaj trupoj el norda Ĉinujo kaj el Japanujo estis uzataj, entute 17 divizioj kun ĉ. 400.000 viroj. Tiel la operaco estis la plej granda de la japana armeo en la dua japana-ĉina milito.
Utilo de la operaco
Kvankam la taktikaj celoj de la operacoj estis pli-malpli atingitaj en decembro 1944, la operaco evidentiĝis kiel preskaŭ senvalora. Tiel Usono uzis la bazojn gajnitajn sur la Marianoj por aeratakoj kontraŭ Japanujo. Per aeratakoj kontraŭ la de japanoj okupitaj fervojlinioj en Ĉinujo Usono sukcesis grave ĝeni ilin.
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Narda)
La preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Narda.
Historio
En la 13-a jarcento romanika kirko estis konstruita en tiu ĉi loko. Ĝi estas legebla en preĝejlisto farita en 1332 kun titolo Sankta Johano. En la 16-a jarcento en la vilaĝo aperis ankaŭ la protestantoj, sed precipe la kroatoj restis fidelaj katolikoj. En fino de la 17-a jarcento la preĝejo estis pligrandigita, en 1674 denove konsekrita jam al Sankta Kruco. En 1762 ĝ denove estis pligrandigita, la turo estis rekonstruita kaj ankaŭ alia sakristio estis konstruitra. La orgeno estis farita en 1926, trakonstruita en 1939. En la fruaj 1990-aj jaroj arkeologoj esploris la kirkon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La eniro povas okazi tra la turo, la iama malnova enirejo estas enmurita, tamen videbla en flanko de la navo.
Kermesoj okazas en la 13-an de julio (por Sankta Antonio el Padovo) kaj la 14-an de septembro (por Apoteozo).
Alkilooksida grupo
En kemio, la alkilooksida grupo estas alkilo (karbono-hidrogena ĉeno sen pluroblaj ligiloj) ligita al oksigeno kiel R-O-. Ĝi denove estas grupo (radikalo), ĉar la dua ligo de la oksigena atomo estas libera. La plej simpla alkilooksida grupo estas metilooksida grupo CH3-O-. La sekva estas etilooksida grupo CH3-CH2-O-.
Alkilooksida grupo estas en ĉiuj sufiĉe simplaj alkoholoj RO-H kaj esteroj RCO-OR'.
Heksagona ŝako
Heksagona ŝako, inventita en 1936 de Władysław Gliński, polo loĝinta en Britujo, estas plej populara varianto de ŝako ludata sur sesangula ŝaktabulo. Prima projekto de kompleta varianto de la ludo naskiĝis finfine en 1949. Perfektiginta, ĝi estis patentigita en 1953 kaj en sekvintaj jaroj estis objekto de eksperimentoj, provaj turniroj kaj multaj skrupulaj analizoj, por ke krei la plej bona kaj detale ellaborita versio. Definitiva versio de la ludo ekvidis lumon en 1972.
Reguloj de la ludo
Heksagona ŝako de Gliński, nomita ankaŭ pola ŝako, ludatas sur sesangula ŝaktabulo dividita je 91 seslateraj ĉeloj en tri koloroj (kutime bronzkoloraj tonoj): 30 helaj, 30 malhelaj kaj 31 mezhelaj. La ludon partoprenas du kontraŭuloj, el kiu unu ludas per blankaj, kaj alia per nigraj pecoj. La principoj de movoj kaj la celo de la ludo estas la samaj, kiel en la tradicia ŝako. Oni uzas ankaŭ la samajn pecojn (kun aldonaj unu peono kaj unu kuriero por ĉiu flanko). Tiel do sur la tabulo ni havas entute 36 pecojn. Ilian disstarigon oni montras sur la diagramo.
La persono ludanta la blankajn sidas ĉe hela angulo de la ŝaktabulo, la persono ludanta la nigrajn ĉe la kontraŭa flanko - ĉe la malhela. La blankan reĝon oni starigas ĉe la dekstra mano de la ludanto (la damon maldekstre). La ludanta per la nigraj havas sian reĝon ĉe la maldekstra mano.
Ekstere de la heksagona tabulo estas desegnitaj numeroj kaj literoj.
La ĉelo en la ŝakluda tabulo estas indikata en ĝi helpe de sekca punkto de kolono (markata per literoj a ĝis l, sed sen j) kaj vico (markata per numeroj 1 ĝis 11). Vicoj 1 ĝis 6 havas po 11 ĉelojn, vico 7 (kun blankaj peonoj en la elira pozicio) havas 9 ĉelojn, vico 8 - 7 ĉelojn, vico 9 - 5 ĉelojn, vico 10 - 3 ĉelojn kaj vico 11 - nur 1 ĉelon.
La regulojn difinitajn la movojn de pecoj oni montras sur diagramoj ĉisube.
Damo operacias en 12 direktoj, same kiel turo kaj kuriero samtempe.
Ĉevalo moviĝas per saltoj en la formo de la litero "L" - ĝi marŝas je unu ĉelo kvazaŭ ĝi estus kuriero, kaj je unu - kvazaŭ ĝi estus turo. Ĝi povas dum tio transsalti la siajn kaj pecojn de la rivalo. Ĉevalo dum ĉiu sia salto ŝanĝos la koloron de ĉelo, sur kiu ĝi staras.
Peono povas transmoviĝi je unu ĉelo antaŭen, se tiu ĉi ĉelo estas vaka (se la peono estas ankoraŭ en la baza pozicio, ĝi povas transmoviĝi je du ĉeloj antaŭen, se ambaŭ ĉeloj estas vakaj). Plie ĝi povas preni pecon de la rivalo, kiu estas sur perpendikulare najbara ĉelo antaŭ la peono (eksponita kiel ruĝaj cirkloj sur la diagramo). Se la peono endanĝerigas ĉelon, kiun la peono de rivalo transsaltis per tio, ke el la baza pozicio antaŭenpaŝis je du ĉeloj, poste povas tiu ĉi peono preni ĝin, kvazaŭ la rivalo antaŭenpaŝus sole je unu ĉelo. Tiun ĉi movon, nomata preterpasa preno (aŭ en passant), eblas efektivigi sole senpere post tio, kiam la rivalo tiel ĉi movis per sia peono. La peono, kiu moviĝis al la lasta ĉelo de la ŝakluda tabulo, estas en la sama movo forigita el la tabulo kaj anstataŭita sur tiu ĉi kampo per damo, turo, kuriero aŭ ĉevalo laŭ momenta elekto de la ludanto. Tiu ĉi speco de movo nomiĝas ŝanĝo. La efektiveco de la ŝanĝita peco estas tuja, tio signifas, ke ĝi povas ŝaki aŭ partopreni en matado.
La ceteraj reguloj estas analogaj kiel en tradicia ŝakludo, kun la diferenco de la pato (la ludanto ne estas en ŝako, sed li havas je dispozicio nenian permesitan movon), estas traktata kiel malvenko. La ludanto, kiu troviĝas en tia situacio, ricevas 1/4 da poento, lia kontraŭulo - 3/4 da poento.
Tamás Gál
Tamás Gál [tamAŝ gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gál Tamás estas slovakia hungara aktoro, teatrestro, reĝisoro.
Tangata manu
La Tangata manu (birdohomo), estis la venkinto de tradicia konkurenco en Rapa Nui (Paskinsulo). La rita ceremonio estis ĉiujara konkurenco per kiu oni kolektis la unuan ovon de Fulga ŝterno (manu tara) en la sezono el la insuleto de Motu Nui, oni naĝis reen al Rapa Nui kaj oni grimpis la marklifon de Rano Kau al la klifpinta vilaĝo de Orongo. Tiu agado estis ege danĝera kaj aspirantoj foje estis atakataj kaj mortigitaj de ŝarkoj, dropnis aŭ falis el la klifo. La venkinto ricevis honorojn ka ceremoniojn kuj daŭris pli da uno jaro.
Tamás Gál
Tamás Gál naskiĝis la en Dunajská Streda.
Biografio
Tamás Gál apartenis al la hungara minoritato de Ĉeĥoslovakio, respektive Slovakio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1996, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro (Bratislava) en 2003. Li komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro en Komárno. Baldaŭ li ludis en alia hungarlingva teatro en Košice, pli poste li estis liberprofesiulo. Li fondis malgrandan teatran kompanion. Ekde 2009 li havis rolojn ankaŭ en Hungario, ekzemple Teatro Petőfi (Sopron). En 2020 li estis teatrestro de la menciita teatrejo en Komárno. Li ricevis premiojn inter 2000-2019. Li havis edzinon, kiu estis same aktoro.
Tangata manu
La Birdohoma ceremonio estis nuligita de kristanaj misiistoj en la 1860-aj jaroj. La deveno kaj antikveco de la ritaro estas necertaj, kaj oni ne konas ankaŭ ĉu tiu ritaro anstataŭis la religio baze sur la Moai aŭ kunekzistis kun ĝi. Katherine Routledge povis kolekti la nomojn de 86 Tangata manu.
Fondaĵo Elisabeth Klünder
Memore al sia edzino Elisabeth Klünder, mortinta en aĝo de nur 48 jaroj pro kancero, Helmut Klünder fondis konforme al la germana leĝaro la komunutilan kaj ŝtate kontrolitan fondaĵon "Elisabeth Klünder Stiftung". Tiu ĉi fondaĵo regule subtenas modeste kaj diskrete finance partoprenantojn interalie de Internacia Seminario, Printempa Semajno Internacia, Internacia Festivalo, Novjara Renkontiĝo kaj SOMERE.
La fondaĵon administras la fondaĵo "Stiftung Mondo".
Detalojn pri la fondaĵo (statuto) vi trovos sur la retpaĝoj. Tie vi ankaŭ povas rigardi artverkaĵojn de Ella Klünder, kiuj inter Esperantistoj apenaŭ estas konataj.
Metroo de Rennes
La Metroo de Rennes (: Métro de Rennes), inaŭgurita la, estas aŭtomata metroo de tipo VAL fabrikita de Siemens Mobility France (antaŭe Matra Transport poste Siemens Transportation Systems). Ĝi konsistas el nur unu linio, nomata linio a, sed estas projekto de dua linio por 2018. Tiu dua linio uzos la teknologion Neoval.
Linio a - de J.F. Kennedy ĝis La Poterie
La linio a de la metroo de Rennes iras de nordokcidento al sudoriento. Longa je ĉirkaŭ 9,4 km kun la vojoj al la garaĝo-riparejo en Chantepie, ĝi havas 15 staciojn kaj iras de J.F. Kennedy ĝis La Poterie irante tra la fervoja stacidomo SNCF kaj la placo de la respubliko (fr: République). La metroo transportis en 2007 iom pli ol 25 milionojn da pasaĝeroj.
Historio
La unua liniprojekto devis estis precipe supertera, sed ĉar estis tiel malfacile interigi ĝin en la tre densa urbo, estis decidita la subterigo de la plej longa parto de la linio, kio prokrastigis la projekton je pluraj jaroj, kaj kreskigis la fakturon de la esploroj kaj konstruado per pli ol 150000 eŭroj. La pasaĝeroj kritikis la progresivan sed gravan kreskon de la biletprezo (la bileto kostis 1,20€ por unu en 2008 sur la tuta reto de la busoj kaj metroo, kia ajn estas la nombro da transportilŝanĝoj dum unu horo).
Laboroj
La laboroj komenciĝis en la 8-a de Januaro kaj daŭris dum 5 jaroj.
La tunelilo, pezanta 573 tunojn kun la tranĉodisko, alvenis per 4 eksterordinaraj konvojoj aŭtune de 1997. La tranĉodisko havis diametron je 7,73 m, fosis 500 m3 da tero tage kaj necesigis konstantan atenton de 17 personoj. Fine baptita Perceval la 19-an de Decembro 1997, la tunelilo komencis sian vojaĝon longan je 3,8m ekde la 12-a de Januaro 1998, ekde la stacio Clémenceau. Ĝi atingis la stacion Jacques Cartier en la 7-a de Aprilo 1998.
La 24-an de Julio 1998, Perceval estigis grundofalon profundan je unu metro ĉe la vojo 5 de la fervoja stacidomo de. La 29-an de Aŭgusto, t.e 11 tagojn post ĝis deiro de la stacio Gares, dua grundofalo okazis sur la bulvardo Magenta. La tunelilo tiam estis eniranta la urbocentron, kies subgrundo estis diversa, pro la ĉeesto de kavaĵoj kaj la proksimeco de la malnova fluejo de la rivero Vilaine. Pluraj incidentoj okazis, straton Jules Simon en la 21-a de Januaro 1999, poste la 15-an de Marto, la plej notindaj ĉar ili malrapidigis la progreson de la tunelilo dum pluraj semajnoj necesaj por plifirmigi la subgrundon. Perceval atingis République la 26-an de Julio. Dekreto pri danĝero de pluraj konstruaĵoj sur la strato Pont aŭ Foulons, kondukis la 28-an de Septembro al la evakuo de butikistoj kaj kvardeko da loĝantoj, ĝis la 9-a de Oktobro. Fine, la 12-an de Novembro, Perceval atingis la stacion Sainte-Anne, poste Anatole France la 10-an de Februaro 2000.
La komisio de Perceval finiĝis la, ĉe la puto Tumoine.
Evangeliaro
Evangeliaro estas liturgia libro de la kristanaj eklezioj en kiu estas kolektitaj la kvar Kanonaj Evangelioj.
Metroo de Rennes
La linio a
La linio a estas entute longa je 9,4 km, el kiuj 840 m kiel ligvojo inter la garaĝo-riparejo kaj la lasta stacio La Poterie. 8,56 km estas malfermitaj al la publiko : el tiu longo, ĉ. 1 km estas supertera, 3,7 km neprofunde subgrunda kaj 3,765 km profunde subgrunda (fosita per la tunelilo Perceval). La meza interstacia distanco estas 611 m. La plej longa interstacio situas inter Gares kaj Jacques Cartier (870 m); la plej mallonga estas inter Gares kaj Charles de Gaulle, (356 m). En la subgrundaj partoj, la 2 vojoj estas en la sama tunelo. La vojo inter la lasta stacio La Poterie kaj la garaĝo-riparejo longas je pliaj 840 m sed ne esta smalfermita al la publiko. Tamen tiuj lastaj metroj verŝajne estos uzataj por la estonta etendo de la linio.
Evangeliaro
Ekzistas ankaŭ kolektaĵoj de evangeliaj eroj legitaj dum la Meso en la diversaj periodoj de la jaro: temas pri evangelistaroj, tre disvastiĝintaj dum mezepoko kiuj ofte estas konfuzitaj kun evangeliaroj. Reale la malsameco tuj aperas se oni ekzamenas la tekstojn kiuj en la evangelistaroj kutime komenciĝas per la formulo tiutempe ("In illo tempore" kiam temas pri latinlingvo).
Metroo de Rennes
Stacioj kaj alirebleco
En ĉiu stacio, estas pordoj sur la kajoj, kiuj malfermiĝas nur kiam la vagonaro estas senmovigita. La fermado estas aŭtomata kaj anoncita per luma kaj sona signalo.
Evangeliaro
La unuaj evangeliaroj estis kompilitaj ĉirkaŭ la 7-a jarcento. Multaj el ili, beligitaj per bildoj kaj per miniaturoj kaj riĉaj bindaĵoj, konstituas aŭtentajn bibliografiajn trezorojn.
Metroo de Rennes
Stacioj kaj alirebleco
La metroo estas alirebla de la personoj kun reduktita movebleco : ĉiuj stacioj estas kun liftoj kun brajla skribo kaj la aliro al la vagonaro estas samnivela al la kajo, kun distanco inter la kajo kaj la vagonoj malpli larĝa ol 3 cm.
Evangeliaro
Iuj evangeliaroj aparte gravaj
Sed evangeliaroj arte aranĝitaj troviĝas ĉe ĉiuj kristanaj konfesioj
Metroo de Rennes
De 2002 ĝis 2008, la plej malgranda urbo en la mondo kun metroo
Rennes, kies loĝantaro estas proksimume 210,000 loĝantoj (kaj 600,000 por la urbeca surfaco), fariĝis en 2002 la plej malgranda urbo en la mondo kun metroo. Tio ne plu estas vera depost la ekfunkciado de la metroo de Lausanne en 2008, kiu pelis Rennes al la 2-a pozicio.
Vojo kaj stacioj
La pozicio de la stacioj koincidas kun la vojo de la buslinio 8 (Villejean ↔ Hautes Ourmes), la plej uzata de la reto antaŭ la ekfunkciado de la metroo.
Funkciigo
Per transdono de publika servo, la funkciigo de la reto STAR estis konfidita por la periodo 2006-2012 al la kompanio Keolis Rennes (antaŭe STUR (fr: Société des transports urbains rennais), kompanio de la rennaj urbaj transportoj), filio de la grupo Keolis. La funkciigo kaj bontenado de la linio estas partoj de komisio al la funkciiganto. La personalo nur por la metroo konsistas el proksimume cento da personoj.
La funkciado de la vagonaroj estas tute aŭtomata. Supervido estas farata dum 24 horoj el 24 kaj dum 7 tagoj el 7 de centrigita regoficejo, situanta en la garaĝo-riparejo de Chantepie. Kvar personoj konstante atentas la sistemon kaj de teleagas se necesas. Neniu konstanta personalo estas en stacioj, nek en la vagonaroj. Por kompletigi la sistemon, ĉirkaŭ 120 kameraoj estis instalitaj en la stacioj kaj apude.
Vehikloj
La vagonarstoko konsistas el 24 vagonaroj laŭ tipo VAL 208. Ĉiu vagonaro konsistas el du neapartigeblaj vagonoj kun ne ebleco por paŝi inter ili. Ĉiu vagonaro pezas 28 tunojn, kun tuta longeco je 26 m kaj larĝeco je 2,08 m.
Je la malfermo de la linio en 2002 la vagonarstoko konsistis el 16 vagonaroj. La okupateco de la linio a tre rapide superis la antaŭvidojn, sekve Rennes Métropole mendis ekde fine de 2003 8 vagonarojn VAL 208 NG (Nova Generacio), kiuj estis liveritaj somere de 2006. Tiuj aldonaj vagonaroj malsamas vide de la unuaj dank'al la tenstangoj en la centro de la vagonoj : vertikalaj inter la planko kaj la plafono en la novaj vagonoj, aŭ lirformaj, finiĝantaj je mezalteco en la malnovaj,.
Zoltán Berzsenyi
Zoltán Berzsenyi [berĵenji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berzsenyi Zoltán estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Metroo de Rennes
Arkitekturo
La stacio La Poterie kaj la viaduktoj de la linio a estis kreitaj de Norman Foster.
Signalado
La signalado esta dulingva franca-galoa en la stacio Charles de Gaulle kaj franca-bretona en la stacio Gares.
Zoltán Berzsenyi
Biografio
Zoltán Berzsenyi aliĝis al trupo de Teatro Madách en 1980, ekde la sekva jaro li studis en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li akiris aktoran diplomon en 1986. Li estis membro de Teatro Radnóti ekde 1986. Li havas ankaŭ filmajn rolojn, krome lia hungara voĉo ofte estas aŭdebla en eksterlandaj filmoj.
Metroo de Rennes
Horaro kaj frekvencoj
La metroo estas malfermita ĉiutage de la jaro de 5h15 ĝis 0h30 (escepte dimanĉe kaj feritage : malfermo je 7h20), escepte de la unua de Majo, tago de la laboro, kiam ĝi estas tute fermita.
En ĉiu stacio, meze pasas vagonaro en iuj 2 aŭ 4 minutoj, kun frekvencoj, kiuj povas atingi 99 sekundojn en pintaj horoj, kontraŭ 150 sekundoj je la lanĉo de la metroo en 2002. La tuta iro de J.F. Kennedy al La Poterie daŭras 16 minutojn.
Okupateco
Origine de la projekto, la antaŭvidita meza okupateco estis 77,300 pasaĝeroj tage. Ekde 2003, ĝi atingis 91,500 ĉiutagajn pasaĝerojn. En 2009, ĝi estis je 115,000 pasaĝeroj tage, kun pintoj je 130,000.
Interŝanĝoj kun la aliaj transportsistemoj
Plej multaj stacioj de la metroo ebligas ŝanĝi al diversaj buslinioj de la reto STAR. La ĉefaj interŝanĝejoj situas ĉe Villejean-Université, Sainte Anne, République, Gares, Henri Fréville kaj La Poterie.
Interŝanĝoj kun la trajnoj de la SNCF eblas ĉe la stacioj Gares (TGV, Corail, TER) kaj Anatole France (stacidomo Rennes-).
Pluraj eblecoj por interŝanĝo eblas ĉe iuj stacioj kun la departementaj buslinioj de la reto Illenoo, aparte ĉe la stacio Gares, situanta proskime de la busa stacidomo de Rennes.
Aŭtoparkoj
Kvar aŭtoparkoj kun gardistoj ekzistas apud la stacioj J.F. Kennedy, Villjean-Université, Henri Fréville et La Poterie. Kvina aŭtoparkejo ekzistas apud la stacio Triangle sed sen gardisto. <!-- Au total, ces aires de stationnement offrent environ 1,650 places proches des stations, toutes situées à proximité de la rocade de Rennes. L'utilisation d'un parc-relais est gratuite pour les possesseurs d’un titre de transport valide, la vérification se faisant à la sortie du parc-relais. Il n'est pas autorisé d'y laisser son véhicule la nuit, au-delà des heures de fonctionnement du métro, sous peine d'amende.
Bus relais
En cas de panne prolongée de la ligne a, des navettes de substitution peuvent assurer un service le long de la ligne de métro. Les arrêts desservis sont Churchill/Kennedy, Villejean Université, Pontchaillou, Les Lices, République, Colombier, Beaumont-Gare, Jacques Cartier (ou Gare Sud), Clemenceau, Henri Fréville, Italie, Triangle, Le Blosne, La Poterie.
Le dernier recours aŭ bus relais remonte au 30 juin 2009 où de fortes précipitations ont paralysé le réseau de métro.
Projets d'extension
Plusieurs projets d'extension sont aujourd'hui à l'étude ou envisagés : une ligne nouvelle, de Saint-Jacques à Cesson et des idées de prolongement de la ligne a.
Création de la ligne b - de Saint-Jacques à Cesson
La création d'une deŭième ligne dite ligne b d'environ 12,7 km de longueur est étudiée. Elle serait d’orientation générale nord-est - sud-ouest, reprenant un trajet à mi-chemin entre les lignes de bus 1 et 9. Elle relierait les quartiers de La Courrouze, Cleunay, Mabilais, le centre ville, la gare, Maurepas, Beaulieu, Longs Champs avec terminus aŭ Champs Blancs. La ligne b serait en correspondance avec la ligne a aŭ stations Gares et Sainte Anne.
L'étude de faisabilité s'est achevée fin 2007 et a permis de figer l'intégralité du tracé, sauf à Beaulieu et aŭ Longs Champs où divers scénarios ont été étudiés. La ligne comprendra 15 stations ; la distance moyenne entre stations sera donc plus longue que sur la ligne a. Le tracé définitif a été arrêté le 24.
Le coût de cette seconde ligne est estimé à un peu plus d'un milliard d'euros (valeur 2005). À noter que, pour répartir le montant de l'investissement, la mise en service pourrait être effectuée en plusieurs phases.
En novembre 2010, la variante CityVal du Neoval est retenue pour la ligne b. Ce devrait être la première ligne Neoval au monde. Cela permettra de débuter les travaŭ en 2013 pour une mise en service prévue 5 ans plus tard, soit en 2018.
Une deŭième campagne de sondages géologiques sur l'ensemble du tracé de la future ligne a débuté le 15 avril 2010 et doit se poursuivre jusqu'en juillet de cette même année.
Le nom de sept stations ont été modifiés suite à la décision du conseil d'agglomération de Rennes Métropole le 17 février 2011.
L'enquête publique a lieu du 12 décembre 2011 au 20 janvier 2012.
Prolongement de la ligne a
Deŭ prolongements de la ligne a vers des communes environnantes sont également à l'étude :
Prolongements de la ligne b
Deŭ prolongements de la ligne b sont envisagés après sa mise en service:
Accès et contrôles
L'accès à la ligne a ne nécessite pas de franchir de portillons. Cependant, des contrôles sont effectués fréquemment dans le métro, sur les quais ou à la sortie des stations, mais également avant les bornes de validation.
Vie dans le métro
On ne trouve pas de boutiques dans les stations de métro ou sur les quais. Des magazines d'information publique tels que Les Rennais, l'actualité de Rennes Métropole et l'Agenda de Rennes Métropole disposent de présentoirs dans certaines stations de métro. Des quotidiens privés comme Metro, Direct Matin, 20 minutes sont distribués aŭ bouches des principales stations et disposent depuis 2012 de présentoirs identiques aŭ magazines publics.
Diverses animations organisées par le STAR prennent régulièrement place dans les stations à l'occasion de rendez-vous particuliers (Fête de la Musique, Meeting aérien...). On rencontre aussi diverses expositions.
-->
Roberto Grau
Roberto GRAU (Buenos Aires, la - Buenos Aires, la ) estis argentina ŝakludisto, sesfoja nacia ĉampiono, en 1926, 1927, 1928, 1934, 1935 kaj en 1938. Li verkis Tratado General de Ajedrez.
Taraŝ
Taraŝ, serbe Тараш, slave Taraš, hungare Tiszatarrós [tisatarOŝ] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Zrenjanin.
Situo
Taraŝ situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Tiso (kun trapasejo, kontraŭe Ĉurug troviĝas).
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Taraŝ 1140 homoj, (1100 serboj (97 %), 15 ciganoj, 8 hungaroj kaj aliaj).
NGC 4194
NGC 4194 (aliaj indikoj — UGC 7241, ZWG 269.43, MCG 9-20-119, 1ZW 33, MK 201, VV 261, IRAS12116+5448, ARP 160, PGC 39068) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Burin
Burin (Буринь) estas urbo en Sumia provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2019.
Schlegel (Turingio)
Schlegel estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de tiam nove kreita komunumo Rosenthal am Rennsteig. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn. Ĝis la fino de 2018 ĝi apartenis al komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Saale-Rennsteig.
Žatčany
Žatčany estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi situas en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Dioscorea oppositifolia
Taksonomio
La planto kelktempe nomata D. opposita nun estas konsiderata kiel Discorea oppositifolia. Ankaŭ Dioscorea polystachya ofte nomiĝas ankaŭ neĝuste Dioscorea opposita. La specio havas jenajn du variojn:
Žatčany
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131. En la jaro 1949 Žatčany estis kunigitaj kun la najbara Třebomyslice en la nuntempan municipon.
Regenstauf
Regenstauf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regensburg kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Luis Pérez Gutiérrez
Luis Pérez Gutiérrez estas kolombia inĝeniero kaj politikisto naskita en la jaro 1952 en la urbeto Cañasgordas (Antjokio); liaj gepatroj, kiuj naskis naŭ gefilojn, estis Alberto Pérez, kiu laboradis kiel notario kaj juĝisto, kaj Carmen Emilia Gutiérrez, instruistino kaj kudristino.
Infanaĝe li studis en lernejo de la municipo Cañasgordas, kaj la Mezlernejon li ĉeestis en Medellín. Ekde infano li estis sportema kaj legema, ŝatanto de la libroj.
Dum siaj jaroj de universitata studento li estis bona ludanto de Ŝako, kiun li lernis de sia patro, kaj kio estis sia ĉefa intereso, krom la normala studado. Li estis eĉ instruisto pri ŝako en la universitato. Por partopreni en tiurilataj konkursoj, li faris plurajn vojaĝojn en Kolombio kaj eksterlanden (Aŭstrio, Porto-Riko, Nederlando, Venezuelo). Li fariĝis inĝeniero pri industrio kaj magistro pri matematiko en la Nacia Universitato de Kolombio. Ĵus post fino de la universitata studado en Kolombio, li vojaĝis al Usono, unue al urbo Toledo (Ohio) kaj poste al Ann Arbor (Miĉigano) en kies sannoma universitato li atingis titolojn usonajn de MA kaj PhD pri statistiko kaj operaciesploro, tie li estis esplorasistanto.
Kiam Luis Pérez revenis el Usono al Kolombio, li laboris kiel instruisto en la Nacia Universitato kaj en privataj negocoj. Poste li ankaŭ estis esploristo en la Internacia Atomenergia Organizo en Italio, kaj profesoro en la Universitato de Antjokio.
Publika kaj politika vivo
Politikan influon kaj instruojn li ricevis el politikisto Luis Carlos Galán.
Luis Pérez Gutiérrez laboris en pluraj postenoj de ŝtata administrado, li estis:
Li estis kandidato por nova urbestreco dum la periodo 2008.01.01—2011.12.31, kies popola voĉdonado okazis la 28-an de oktobro de 2007, sed ne estis elektita.
Verkoj
Krom la oficialaj verkoj produktitaj dum lia unua uesbestrado, li publikigis jenajn verkojn:
Adolf Weinträger
Adolf Weinträger [vejntreger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weinträger Adolf estis hungara pentristo, bazlerneja kaj altlerneja instruisto.
Adolf Weinträger naskiĝis la en Diosek (Ĉeĥoslovakio, nuntempa Sládkovičovo en Slovakio), li mortis la  en Baja.
Biografio
Adolf Weinträger apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, sed en 1938 li hungariĝis pro Unua Viena Arbitracio. Li batalis kaj vundiĝis dum la 2-a mondmilito. En 1947 li akiris pedagogian diplometon en kalvinana pedagogia instituto en Debrecen, poste li vivis en Vaskút. En la komenca Baja li frekventis pentristan liberlernejon de Gyula Rudnay, samtampe li laboris en administraciejo en Vaskút. Ekde 1952 li instruis en la loka lernejo. En 1956 li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo Gyula Juhász, en 1968 plian diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Inter 1969 kaj 1973 li instruis en bazlernejo de Baja, en 1971 li translokiĝis al Baja. Inter 1973-1987 li instruis en Altlernejo Eötvös József, poste li pensiuliĝis. Li ricevis kelkajn premiojn. Li edziĝis en 1952, baldaŭ li havis 2 gefilojn.
(15876) 1996 VO38
(15876) 1996 VO38 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Gvajakolo
Gvajakolo aŭ metil-pirokatekino estas nature okazanta organika kombinaĵo, kiu estis malkovrita de Ascanio Sobrero (1812-1888) kaj unue izolita de Otto Unverdorben (1806-1873), en 1826. Kvankam ĝi estas biosintezita de variaĵo da organismoj, ĉi tiu flaveca aromata oleo ordinare derivas el la Guajacum officinalis aŭ el la ligna kreozoto.
La specimenoj mallumiĝas kiam submetitaj al la aero aŭ lumo. La gvajakolo ĉeestas en la ligna fumo, rezultanta el la lignino-pirolizo. La gvajakolo kontribuas por la gusto de multaj substancoj, ekzemple, rostita kafo. Ĝi estas solvebla en akvo en proporcio 1:85. Ĝi eblas administriĝi per piloloj aŭ kapsuloj, aŭ dissolvita en oleo, brando aŭ viskio. Ordinare la gvajakolo konsistas plejmulte je kreozoto - inter 60% ĝis 90%.
Preparado
La gvajakolo estas rekte estigebla pere de frakcia distilado de la fago-gudro. Industrie, la gvajakolo estas produktata pere de metiligo de la katekolo, ekzemple, uzante potasan lesivon kaj dumetilan sulfaton, laŭ la kemia ekvacio:
Uzoj
La graveco de la kreozoto kiel kuracilo por stomakaj perturboj - kataro kaj aliaj formoj en kiu la naŭzo kaj vomemo estas la plej reliefaj simptomoj - antaŭ longe estas agnoskita. Kiam la gvajakolo estis enkondukita en la medicina praktiko, ĝi larĝe substituis la kreozoton. Ĝi estas malpli malagrabla guste kaj odore, kaj estas multe malpli toksa. Ofte ĝi estas administrita kun bismuto. Unu aŭ du kulerpleno da akvo trifoje tage. Tia kombinaĵo estas alte utila kiel korektilo de infanaj ileokolitoj, diareoj, ktp.
Gvajakolo ankaŭ estas lastatempe uzata en traktado de ftizo. La atestoj estas iom konfliktaj, tamen, en la tutaĵo, evidentas ke en kazoj ne tro avancitaj ĝi estas bonfara. Ĝi laŭŝajne ne posedas ajnan toksan influon sur la bacilo. Tamen ĝi malpliigas kaj tuson kaj ekspektorigilon, mildigas febron kaj ŝvitojn, kaj favorigas nutradon. Oni devas komenci per unu guto, kaj la dozo altiĝas tiel rapide kiel ebla al tri aŭ ses gutoj trifoje tage. Bona uzo estas administri ĝin kun moru-hepata oleo. Gvajakolo same aplikiĝas loke sur la brusto en kelkaj kazoj, kie la doloro indikas lokigon de inflama reago. Ĝi estas speciale uzata en kazoj de reŭmatismo kaj guto, laŭlonge de la nervo en iskiatalgio kaj aliaj neŭralgioj.
Gvajakolo ankaŭ uzatas kiel antisepsaĵo, en solvaĵoj aŭ ŝmiraĵoj, en la traktado pri haŭtoafekcioj, en vundoj aŭ lezoj kie tiaj aplikoj estas necesaj, kaj en la samaj kondiĉoj en kiuj la kreozoto kaj la karbolata acido estas uzitaj.
La gvajakolo estas antaŭanto de pluraj gustigiloj, tiel kiel eŭgenolo kaj vanilino. Ĝiaj derivaĵoj uzatas medicine kiel ekspektorigilo, antisepsaĵo kaj loka anestezilo. Ĝi ankaŭ uzatas kiel indikilo en kemiaj reakcioj produktantaj oksigenon. Kiam la oksigeno ligiĝas al ĝi, la komplekso iĝas flaveca-bruna kaj absorbas lumon kun maksimuma longo je 470 nm.
Cebiv
Cebiv estas municpo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Tachov en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Gvajakolo
Kreozotalo
Pere de la ago de karbona duoksido sur la kreozoto, kreozotalo estas produktita, aŭ ĝustadire la karbonato de kreozoto, samkiel la benzoata acido kombinante kun la gvajakolo, ĝi fariĝas gvajakola benzoato. La kreozotalo estas likvaĵo oleeca, viskoza kaj nesolvebla en akvo.
Cebiv
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Zerindu Mic
Zerindu Mic [zerindu mik] (hungare: Bélzerénd) estas vilaĝo en Rumanio norde de Ineu administracie apartenanta al la komunumo Mişca. En 1910 ĝi havis 533 loĝantojn (hungaroj), en 1992 267 (97% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1326. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Pulo
Pulo estas la nomo de diversaj malgrandaj insektoj sen flugiloj de la superordo sifonaptero. Puloj atakas (mordas) multajn varmsangajn vertebrulojn (hundojn, katojn, homojn, kokojn, kuniklojn, sciurojn, ratojn, kaj musojn).
Puloj estas senflugilaj (malgraŭ ke iliaj malproksimaj prauloj havis flugilojn) insektoj (de 1,5 ĝis 3,3 mm longaj), kiuj estas lertaj, kutime kun malhela koloro (ekzemple, la ruĝeta-bruna de la kata pulo), kun tubo-eca buŝo adaptita paŝtiĝi sur la sangon de siaj gastigantoj. Iliaj kruroj estas longaj, la malantaŭa paro bone adaptita salti: pulo povas salti vertikale ĝis 18 cm kaj horizontale ĝis 33 cm, farante la pulon unu el la plej bonaj saltantoj pri ĉiuj konataj bestoj (relative al korpogrando).
Miklós Forgách
Miklós Forgách naskiĝis en 1731 (?) en Hungara reĝlando en Gímes (nuntempa Jelenec en Slovakio. Li mortis la  1795.
Biografio
Miklós Forgách iĝis departementestro de Nyitra en 1777, Li kontraŭis liston pri la soldatiĝo, tial Jozefo la 2-a deklaris lin stultulo, samtempe li forprenis postenojn kaj titolojn de Forgách. Spite tion li restis grava mecenato de la hubgaraj arto kaj scienco. Ferenc Kazinczy taksis lin patrioto kaj verkis poemon al Forgách. János Batsányi verkis al li instigan gazetan leteron en 1792.
5757 Tichá
5757 Tichá estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Carlos Ulrrico Cesco kaj de la usona astronomo Arnold Richard Klemola elde la Observatorio Félix Aguilar, en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa astronomino Jana Tichá de la Observatorio Kleť.
Vassilios Skouris
Vassilios Skouris (Βασίλειος Σκουρής) (Tesaloniko, 6-a de marto 1948) estas greka juristo. Li estis profesoro en diversaj universitatoj en Germanio kaj Grekio kaj ministro en la greka registaro. En 1999 li iĝis membro de la Kortumo de Eŭropa Unio, kiun li prezidis de 2003 ĝis 2015.
(8186) 1992 WP3
(8186) 1992 WP3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Lažánky
Lažánky estas nomo de kelke da municipoj en Ĉeĥio:
kaj ankaŭ partoj de municipoj:
aŭ ankaŭ burgeto:
Okurō Oikawa
Okurō OIKAWA, 及川奥郎 (naskiĝis en 1896, mortis en 1970) estis japana astronomo. Li malkovris 8 asteroidojn en la Nacia Observatorio de Japanio.
La asteroido 2667 Oikawa estis tiel nomata en lia honoro.
(17923) 1999 GY16
(17923) 1999 GY16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(12698) 1989 US4
(12698) 1989 US4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Distrikto Gazimağusa
La distrikto Gazimağusa - turke Gazimağusa İlçesi, greke Επαρχία Γκαζιμαγούσα - estas administra unuo de la Turka Respubliko Norda Kipro, oficiale rekonita nur fare de Turkio. Ĝi estas dividita en tri subdistriktoj, nomataj Mağusa, Akdoğan kaj Geçitkale. Ĝia administra centro estas la urbo Famagusta, turke nomata Gazimağusa aŭ Mağusa. En 2006 en la distrikto vivis 63 603 loĝantoj. Distriktestro, turke laŭ tradicia titolo de la Otomana Imperio nomata kaymakam, estas Beran Bertuğ.
La distrikto İskele estis disigita el la origina distrikto Gazimağusa en 1998.