cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minionoj
Karakterizo
Minionoj estas malaltaj flavaj estaĵoj, en formo simila al pilolskatoleto, kun unu aŭ du okuloj, vestitaj kun bluaj ŝelkpantalonoj kaj kun dikrandaj protektaj okulvitroj. Ili agas petoleme kaj infanece kaj plejofte parolas en nekomprenebla pseŭdolingvaĵo. Ŝajne ili estas ĉiuj virseksaj. Normale ili servas lojale kiel helpantoj de iu maliculo, sed se tiu hazarde pereas, ili senskrupule trovas alian mastron.
Bildoj de ili aperas sur amaso da komercaj varoj, precipe por infanoj, ekzemple de ludiloj kaj vestoj ĝis dentopasto.
Nomo
La angla vorto minion signifas proksimume "helpanto, servanto, lakeo, sbiro" kaj estas ofte uzata por la lojala sekvanto de iu maliculo en aventuraj rakontoj. Do ĝi origine priskribas nur rolon de iu rolulo, sed ĉi tie la signifo fariĝis pli striktasenca.
Yoko Tsuno
Yoko Tsuno estas belga seria desegnita bendo. La aŭtoro estas Roger Leloup. Ĝi temas pri la aventuroj de la Japana heroino kaj ŝiaj du belgaj amikoj. La originala lingvo estas la franca. Yoko Tsuno estas elektronikistino kaj ŝiaj amikoj laboras en kino kaj televido. La rakontoj okazas en multaj landoj, plej ofte en la nuntempo, sed ankaŭ kelkfoje en antaŭaj kaj/aŭ postaj tempoj. Kelkaj albumoj ankaŭ prezentas la geheroojn vojaĝantajn eksterteren, en la galaksio konata kiel M33, kie troviĝas la planedo Vinea, kies loĝantoj antaŭ multaj jarcentmiloj forlasis por la Tero pro mortanteco de siaj steloj. Ilin Yoko kaj ŝiaj amikoj renkontis en ties loĝejo subtera en la unua albumo.
Blazono de Tuvalo
La blazono de Tuvalo oficiale ekvalidis en 1980. Ĝi montras ŝildon kun ora kadro, kiu estas ornamita alterne kun ok konkoj kaj ok bananoarbaj folioj.
Priskribo
La ŝildo mem montras la tradician kunvenejan domon Maneapa, en kiu okazas la diskutoj kaj interkonsentiĝoj pri gravaj decidoj. Ĝi videblas sub blua ĉielo sur verda grundo.
Sub la grundo stiligite montratas en bluo kaj arĝento la ondoj de la Pacifika Oceano.
Sub la ŝildo videblas en la tuvala lingvo la moto de la ŝtato: Tiuj vortoj samtempe ankaŭ estas la titolo de la tuvala nacia himno.
Simboleco
La bananoarbaj folioj sur la ŝildorando staras por la fekundeco de la insuloj.
La ok konkoj simboligas la ok loĝatajn insulojn de la insularo.
Kaj la folioj kaj la konkoj ĉirkaŭas la kunvenejon Maneapa kaj tiel indikas pri la graveco de tiu tradicia loko sur ĉiuj ok insuloj.
Historio
Reĝino Elizabeto la 2-a de Britio donis al la insularo la 3-an de decembro 1976 blazonon, kiu konserviĝis kiel ŝtata blazono, kiam akiriĝis la ŝtata sendependeco.
La modelon de la blazono kreis R. P. Turner.
Vostok (ŝipo)
Vostok estis 28-kanona militŝipo de la Rusa Imperia Mararmeo, nome ĉefa ŝipo de la Unua Rusa Antarkta Ekspedicio en 1819—1821, dum kiu Fabian Gottlieb von Bellingshausen (komandanto de la ŝipo) kaj Miĥail Lazarev (komandanto de la Mirni, nome la dua ŝipo) ĉirkaŭnavigis la Teron, malkovris la kontinenton Antarkto kaj dufoje ĉirkaŭnavigis ĝin, kaj malkovris nombrajn isulojn kaj insularojn en la Suda Oceano kaj en la Pacifiko.
(136993) 1998 ST49
(136993) 1998 ST49 estas tre malgranda terrenkonta kaj marsrenkonta duopa apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 29-an de septembro 1998 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Eco
Ĝi estas unu el la raraj asteroidoj de spektra klaso "Q" (subklaso de la klaso "S") : "ŝtona" asteroido, kun ĉeesto de olivino kaj pirokseno. La spektro de tiaj korpoj estas proksima de tiu de la meteorŝtonoj kun ordinaraj kondritoj.
Ĝia rotacia rapido estas iom granda.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Ĝia tre discentra orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksime de Marso, sed ĝia suprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita en 2012 per radaraj observoj, anoncita en oktobro 2012.
Tiu satelito havas diametron de 0,08 ± 0,04 km, ties aliaj ecoj estas ankoraŭ nekonataj
7618 Gotoyukichi
7618 Gotoyukichi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yukichi Goto (1896–1929), pioniro de la civila aviado naskiĝita en Nobeoka (gubernio Mijazaki). Li planis transpacífikan flugon, sed li mortis en aviadila akcidento dum li estis en trejnado por sia ambicia flugo.
Eulatal
Eulatal estas eksa administra komunumo en Germanio. Ekde la 1-a de januaro 2009 ĝi estas parto de la urbo Frohburg. Kaj Eulatal kaj Frohburg troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Leipziger Land. La 31-an de decembro 2008, la lasta tago de sendependa ekzisto, la komunumo Eulatal havis 3431 loĝantojn.
14734 Susanstoker
14734 Susanstoker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Susan L. Stokerr, mentorinon en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Stoker estis instruistino ĉe la Edgewood Middle School de Moriarty (Nov-Meksiko, Usono).
Public Broadcasting Service
Public Broadcasting Service (esperante Publika Servo de Disvastigo, PBS, estas usona neprofitcela publika televidkanalo. Ĝi estis kreita en 1969, prenante multajn el la taskoj de la antaŭa National Educational Television (NET). Male al la grandaj komercaj televidkanaloj kiaj NBC, CBS, ABC, FOX kaj The CW, la filioj de PBS povas elekti kaj aĉeti la programojn kiujn ili deziras el la distribuitaj de PBS, aŭ rekte de aliaj distribuintoj aŭ televidkanaloj.
Proverbo
Proverbo estas frazo ĝenerale konata, kiu en formo fiksita esprimas sperton, konsilon aŭ admonon per koncizaj kaj facile memoreblaj vortoj. Plej ofte temas pri popolaj maksimoj pri la vivo ĉiutaga, precipe ties psikologio kaj moralo. La proverbo estas kutime vortigita en mallonga kaj preciza frazo (kutime rimita), kiu enhavas signifoplenan enhavon super malgranda kvanto da vortoj.
Laŭ Maŭro La Torre "proverboj estas fiksitaj diraĵoj, kies frazeroj kutime ne estas anstataŭigeblaj per aliaj formoj. Se oni en ili ŝanĝas vorton aŭ vorteron, la rezulta frazo ĝenerale ne estas alia proverbo. Tial proverboj parencas je aliaj kliŝaj diraĵoj, kiaj la sentencoj, la devizoj, la frapfrazoj, la aforismoj, la t.n. idiotismoj."
En la popola kulturo de tradiciaj societoj la proverboj ĝuis gravegan rolon en la interparolo de la samkulturanoj, kiuj interŝanĝis tiuj trafaj kaj malnovaj proverboj preskaŭ je iu ajn oportuno de socia renkontiĝo, kaj komuna kaj intima.
Kun la estiĝo de la moderna periodo, kiam enmigrado akiris impeton, kaj kune kun la malfermo de pli malproksimaj komercvojoj, homoj pli kaj pli renkontis lingvajn interspacojn. Unu el la grandaj malfacilaĵoj daŭre estas kiel traduki proverbon, kiu ĉiam enhavas historian-komunuman ŝarĝon, en novan lingvon kaj ankoraŭ konservi ĝian signifon. Bonega ekzemplo de tio estas la senegala proverbo "Eĉ bona estro faldas antaŭ stulta kliento" kiu en rekta traduko perdas sian signifon "granda ĉefo stulta tigro malforta ĉefo" kaj tial en tradukado de proverboj el fremdaj lingvoj pli gravas la signifo ol traduki ĉiun vorton memstare.
Laŭ ĝenerala opinio, kelkaj el la plej famaj proverboj estas aparte trafaj.
Latinaj proverboj
Estas multaj latinaj proverboj ankoraŭ konataj.
Proverboj de Zamenhof
La Proverbaro de L. L. Zamenhof estas inter la bazoj de la Esperanto-kulturo. Ĝi estis fakte unue plano (neplenumita) de lia patro Marko Zamenhof: tiu de kvinlingva (sed ne entenanta esperanton!) proverbaro. Kelkaj iĝis kutima frazeologio en Esperantaj medioj kaj verkoj. (Ekzemple: "Ne ŝovu vian nazon en fremdan vazon" – "Oni ne povas kontentigi la katon kaj kune la raton" – ktp, ktp.)
Poste aliaj esperantistoj elpensis proverbojn, interalie plej talentaj kaj trafaj estas
Proverboj de Marjorie Boulton
ekzemple:
kaj:
Krome, Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 3an ĉapitron al "Proverboj", priskribas pri kio temas kaj listigas kelkajn el Zamenhof kaj el diversaj kulturoj, kiuj ofte aludas al similaj cirkonstacoj per diversaj versioj de proverboj. En la posta ĉapitro ŝi listigas pliajn proverbojn el diversaj kulturoj. Kaj en la cetero de la verko ŝi listetigas pliajn.
Aliaj proverboj de necertaj aŭtoroj
(konjekteble traduko de tradiciaj proverboj el diversaj landoj)
Proverboj pri akvo
Internacia Esperanto-Esprimoj
Ni trovis 35 Esperanto proverbojn, esprimojn, eldirojn, kiuj ligas al AKVO. Ĉu eble vi konas aliajn, kiujn ni povus aldoni al nia kolekto?
Proverboj tradukitaj en Esperanton
L. Zamenhof mem unuafoje tradukis 2630 proverbojn en Esperanton, nome 'Proverbaro Esperanta'.
En 2008 la Araba Komisiono de la Universala Esperanto-Asocio eldonis La Trezoron, araban proverbaron kompilitan de Husejn Al-Amily.
Adjévi Adje kolektis sub 'Afrikaj proverboj' ĉirkaŭ 500 afrikaj proverboj kaj similaj diraĵoj, eld. APETO,
En la 1990-aj jaroj la reĝa brusela esperantista grupo publikigis tradukon en Esperanton de proverboj kiuj rilatas al pentraĵo de Bruegel (La flandraj proverboj )
Wilhelm Walloth
Wilhelm WALLOTH (naskiĝinta en la 6-a de oktobro 1854 en Darmstadt, mortinta en la 8-a de julio 1932 en Munkeno) estis germana verkisto.
Vivo
Liaj gepatroj mortis tre fruaj, tiel ke Wilhelm kaj l du jarojn pli juna frato Friedrich kreskis kiel orfoj ĉe la seninfana paro Hessian. Kvankam bone protektite, Walloth ofte malsanis. En la aĝo de 17, li perdis sian karan duonpatrinon.
Frue Walloth skribis poemojn, lia idolo estis Ludwig Uhland. Unue Walloth vidis sian estontecon en pentrado, sed tiam li studis en Hajdelbergo filozofion, estetikon kaj literaturhistorion. Dum tiu tempo, liaj unuaj poemoj en 1882 jam aperis en libroformo. En la sekvaj jaroj li tute ekforis de pentrado kaj skribis siajn plej gravajn historiajn romanojn kaj nunromanojn. Per tio li sukcesis pruvi sian grandegan poezian potencon. Liaj romanoj estis trapenetritaj de naturalismo kaj gvidaj naturistoj kiel Michael Georg Conrad, Konrad Alberti kaj Karl Bleibtreu vidis en Walloth noviganton de la historiaj romanoj.
Pro tiu proksimeco al la naturalistoj, la prokurorejo ekaktivis kaj "malkovris" liajn librojn. En 1890 oni ekprocesis kontraŭ li kaj aliaj (ekz. Konrad Alberti) en Lepsiko (la t.n. Leipziger Realistenprozeß) pro laŭdire "obscenaj skribaĵoj".
Post liaj studoj Wallroth estis ree en Darmstadt, kie li estis senŝirmaj kontraŭ novaj malamikecoj. Kaŭzo nun estis lia amikeco kun la gimnazianoj Paul Nodnagel: li, sub la pseŭdonimo de G. Ludwig, en la literatura ĵurnalo Die Gesellschaft laŭdis romanojn de Walloth. La frumatura kaj talenta knabo faris memmortigon, pro kio nedirekte kulpigitis Walloth. Kelkajn jarojn poste transloĝiĝis Walloth al Munkeno, kie li restis ĝis sia morto. Tie li ekverkis dramojn, sed kun malgranda sukceso. La studo de homoerotikaj amaferoj (verkoj Eros, Ein Sonderling) kaj certa pesimismo de la verkinto evidentiĝas ankaŭ pro la fakto ke la ĉeffiguroj ofte sinmortigis. La bankroto de lia iama eldonisto Wilhelm Friedrich ankaŭ ne helpis eblan sukceson de la wallrothaĵoj.
La ĉefverkoj de Wallroth (Tiberius, Octavia) estis reeldonita en 1917 en la serio "romanoj de monda literaturo" en la eldonejo Hesse & Becker. Enspezitiaĵojn la poeto perdis dum la inflacio post la Unua mondmilito kaj li devis dependi de la helpo de bonintencaj homoj. Dum la lastaj vivojaroj li okupiĝis pri la teozofio de Rudolf Steiner.
Guichen - Bourg-des-Comptes (stacidomo)
Guichen - Bourg-des-Comptes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Guichen, apud Bourg-des-Comptes, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Wilhelm Walloth
Vivo
Wilhelm Walloth skribis ĝis sia morto en 1932 neinterrompite. Tamen li preskaŭ estis forgesita kaj multaj el liaj manuskriptoj de tiu periodo estis perditaj.
Blazono de Vanuatuo
La blazono de Vanuatuo ekvalidis okaze de la proklamo de la ŝtata sendependeco en 1980.
PH (apartigilo)
PH havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti:
Subprefekturo Dongliao
Subprefekturo Dongliao (东辽县) estas subprefekturo de la okcidenta provinco Ĝilinio, nordoriente en Ĉinio. Ĝi estas sub la administro de la urbo Liaojuano. La loko havas tiun nomon pro esto de fonto de la Rivero Dongliao.
Guichen - Bourg-des-Comptes (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Blazono de Vanuatuo
Priskribo
Ĝi montras melanezian bataliston aŭ tribestron kun lanco antaŭ vulkano.
Trent
Trent havas diversajn signifojn:
→
Blazono de Vanuatuo
Priskribo
Sub tio troveblas ora teksta banderolo kun la ŝtata moto en la bislama lingvo:
Malantaŭ tio troveblas la ŝtata emblemo, kiu konsistas el du verdaj, krucitaj Namele-folioj antaŭ la arĝenta dento de apro.
La ŝtata emblemo troveblas ankaŭ en la flago de Vanuatuo.
Simboleco
La folioj de la loka filiko-specio Cycas seemannii estas pripaca simbolo kaj en Melanezio ili servas je signado de tabuaj, do iugrade sanktaj, lokoj.
La apro estas simbolo por prospero, porkoj en Vanuatuo konsideratas signo de riĉeco. La ŝtata moto devenas de la unua ĉefministro de Vanuatuo, la anglikana pastro Walter Hadye Lini.
Guichen - Bourg-des-Comptes (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rennes - Redon (468000).
Subprefekturo Dongliao
Administraj dividoj
Urboj:
Kompreno
La kompreno (el la latina cum: kun; kaj prehendere: preno; ago kun-preni, preni kun si) estas psikologia procezo per kiu pensanta estaĵo kapablas pensi pri objekto: (ulo, aĵo, evento, mesaĝo...) kiu prezentiĝas al la sensoj, havi en sia menso plej eble kiel kompletan scion pri tiu objekto kaj taŭge trakti ĝin.
Subprefekturo Dongliao
Administraj dividoj
Urbetoj:
Kompreno
Kompreno estas sekvo de konceptigo: por kompreni ion, necesas esti konceptiginta ĉi tion. Pli altaj niveloj de kompreno estas la abstraktado, la juĝo, la raciigo.
Karankavoj
Karankavoj (angle Karankawa) estas malaperinta indiana tribo de Nord-Ameriko, alikonita en sia triba lingvo kiel la Auia. Ili ludis gravan rolon por la frua historio de Teksaso.
Banjaluko
Banjaluko, (Banja Luka) estas regurbo de la Serba Respubliko de Bosnio-Hercegovino (serbe: Respublika Srpska), situanta ĉe la rivero Vrbas, kun 62,000 loĝantoj (157.515 loĝantoj en la aglomeraĵo). La nombroj estas el la jaro 1984]; en 2004 oni parolis pri 224,647 resp. 323,228.
Karankavoj
"Karankava" iĝis populara vorto por difini grupon da indianaj triboj kun la samaj dialekto kaj kulturo. Inter ili menciendas la Capoques (Coaques, Cocos), Kohanis, Kopanes (Copanes), kaj Karankawa propre. Ili loĝis laŭlonge de la Meksika Golfo en Teksaso, el Galveston Bay ĝis la hodiaŭaj urbareoj de Houston kaj Corpus Christi.
Banjaluko
Banjaluko estas la dua plej granda urbo de Bosnio-Hercegovino, la ĉefurbo kaj plej granda urbo de la Serba Respubliko kaj ĉefloko de la regiono Bosanska Krajina. Ĝi famas pro siaj kulturo kaj historio, kiu reiras al la alta mezepoko. La urbo estas riĉa je arbaj aleoj, ĝardenoj kaj parkoj; ĝi ricevis la nomon "verda urbo".
Geografio
Banjaluko kovras areon de en nord-okcidenta Bosnio, sur ambaŭ flankoj de rivero Vrbas. Ĝi estas ĉirkaŭata de montetoj; la centro havas altecon de 164 metroj super marnivelo.
La fonto de rivero Vrbas troviĝas ĉirkaŭ 90 km sude de la urbo; la flankaj riveroj Suturlija, Crkvena kaj Vrbanja alfluas en la urbo. Proksime de la urbo situas multaj akvofontoj, kiuj provizas ĝian trinkakvon.
La regiono ĉirkaŭ Banjaluko estas arbareca, kvankam proksime situas ankaŭ montoj. La valo de Banjaluko situas inter zono de altaj kaj zono de ne tre altaj montoj. La plej rimarkindaj estas Manjača, Čemernica (1338 m) kaj Tisovac ; ili apartenas al Dinara Montaro.
Klimato
La klimato de Banjaluko estas modere kontinenteca, kun malvarmaj vintroj kaj varmegaj someroj. Plej varma monato estas julio kun meza temperaturo de 21 °C, plej malvarma januaro kun mezumaj temperaturoj de 0,6 °C.
La jaraj precipitaĵoj sumiĝas je 988 mm; estas mezume 143 pluvaj tagoj en jaro. Neĝas preskaŭ ĉiuvintre. Oftas fortaj ventoj de nordo kaj nord-okcidento.
Ĝemelurboj
Banjaluko ĝemeliĝis kun jenaj urboj:
Yudai Tobita
Li futbalis ĉe YSCC Yokohama.
Provinco Petorca
Provinco Petorca (hispana lingvo: Provincial de Petorca) estas provinco de Ĉilio.
Cartagena (metroo de Madrido)
Cartagena (Kartageno, Kartaĥeno) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta inter la kvartaloj Prosperidad (distrikto Chamartín) kaj La Guindalera (distrikto Salamanca) sub la interkruciĝo de Avenuo de América kun Strato Cartagena.
Propila p-hidroksobenzoato
Propila 4-hidroksobenzoato aŭ propila p-hidroksofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-hidroksobenzoata acido kaj propanolo. Propila 4-hidroksobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila 4-hidroksobenzoato prezentas 4-hidroksobenzoatan grupon ligitan al propila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Lomas de Zamora
Lomas de Zamora estas grandurbo kaj universitata urbo en Argentino, en Provinco Bonaero, apartenanta al urbaro de Granda Bonaero.
Geografio
Lomas de Zamora situas sur ebenaĵo proksime de la ĉefurbo Bonaero.
Historio
Lomas de Zamora fondiĝis en 1864, kiel Ciudad de La Paz. La nuna loknomo uziĝas ekde 1910. En la urbo dekomence estis grava la agrikulturo. La industrio okupiĝas precipe pri nutraĵoj.
Klimato
Lomas de Zamora havas humidan subtropikan klimaton. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C, kiu varias inter -5 - 43 °C. Jare pluvas po 1147 mm (julie tre malofte neĝas).
Ebikon (stacidomo)
Ebikon estas fervoja stacidomo en Ebikon, Svislando.
Joseph Smit
Joseph SMIT (naskiĝis en1836, mortis en 1929) estis zoologia ilustristo el Nederlando.
Cloașterf
Cloaşterf [kloaŝterf] (Miklóstelke mikloŝtelke Klosdorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sighişoara kaj administracie apartenas al komunumo Saschiz. En 1910 ĝi havis 343 loĝantojn (germanoj, ciganoj, rumanoj), kaj en 1992 estis 187 loĝantoj (rumanoj, ciganoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1267. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
Joseph Smit
Smit naskiĝis en Lisse. Li ricevis la unuan komision de Hermann Schlegel, en la muzeo de Leiden, por fari litografiojn por libro pri bestoj de la nederlandaj antiloj (aktuale Indonezio). En 1866 li estis al Britio invitata por ilustri libron de Philip Sclater, Exotic Ornithology (ekzota ornitologio). Li ankaŭ faris ilustraĵojn por Zoological Sketches (zoologiaj desegnaĵoj) de Joseph Wolf kaj monografio de Daniel Giraud Elliot por la Phasianidae kaj Paradisaeidae. Komence de la jaroj 1870-aj, li laboris pri la Catalogue of the Birds in the British Museum (katalogo de birdoj de la Brita Muzeo), kaj poste pri Coloured Figures of the Birds of the British Islands (koloraj bildoj de la birdoj de la britaj insuloj).
Lia filo, Pierre Jacques Smit (1863 - 1960), ankaŭ estis zoologa ilustristo.
Traduki
TRADUKI estas eŭropa reto de literaturaj tradukistoj kiuj verkas en 18 lingvoj, en kiu partoprenas reprezentantoj de Albanio, Aŭstrio, Bosnio kaj Hercegovino, Bulgario, Germanio, Kosovo, Kroatio, Makedonio, Montenegro, Rumanio, Svislando, Serbio kaj Slovenio. Ĝi fondiĝis en novembro 2008 kaj havas centrajn oficejojn en Berlino, Vieno kaj Sarajevo. En 2020 estis jam pli ol 600 tradukistoj kiuj aliĝis kaj haveblis pli ol 1000 tradukoj. La projekto interalie gastigas eventojn kiel tiu pri migranta literaturo kaj la ĉi rilata demando ĉu lingvo povas fariĝi nova hejmo/patrujo, kialo kiu eble klarigas kial la iniciatintoj alprenis nomon en Esperanto por tiu reto.
En reta memprezento de la projekto indikiĝas, ke per traduka programo por beletristiko, aktualaj nefikciaj verkoj kaj porinfana literaturo de la 21-a kaj 21-a jarcentoj celiĝas pliintensigo de la kulturaj rilatoj inter la landoj de Sudokcidenta Eŭropo kaj kun la germanlingvaj landoj Germanio, Aŭstrio kaj Svislando de Centra Eŭropo. Apartan atenton la projekto donas al la tradukistoj mem, kies aktivado kiel gravaj kulturaj perantoj instigis la esperantlingvan nomon de la projekto. Renkontiĝoj inter la projekte organizitaj tradukistoj, eldonistoj, bibliotekistoj, literaturkritikistoj kaj literatursciencistoj laŭ la memprezento "subtenu la eŭropan kaj interregionan informinterŝanĝon kaj plifortigu la kunlaboron".
La reton TRADUKI komune iniciatis la Federacia Ministerio pri Eŭropaj kaj Internaciaj Temoj de la Respubliko Aŭstrio, la Ministerio pri Eksteraj Rilatoj (tradicie nomata Auswärtiges Amt, "eksterlanda oficejo") de la Federacia Respubliko de Germanio, la Svislanda Kultura Fondaĵo Pro Helvetia, la organizaĵoj KulturKontakt Austria kaj Goethe-Institut, kaj la kultura fondaĵo S. Fischer. Ekde decembro 2009 ankaŭ la Slovenia Literatura Agentejo JAK kaj ekde oktobro 2011 la Ministerio pri Kulturo de la Respubliko Kroatio estas oficialaj partneroj de Traduki.
Horné Turovce
Horné Turovce, hungare Felsőtúr estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Amira Casar
Amira CASAR (naskiĝinta en Londono) estas aktorino, kiu kreskis en Anglio, Irlando kaj Francio. Ŝi aperis en pli ol 50 filmoj ekde 1989.
Horné Turovce
Situo
la vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Šahy troviĝas 6 km-ojn for.
Casas de Don Pedro
La loĝantoj nomiĝas casareños. La censita populacio en 2008 estis de 1.656 loĝantoj.
Horné Turovce
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo "Tur". Ĥoleroj okazis en 1831, 1866 kaj en 1873. En 1910 loĝis tie 621 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 ili apartenis al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 621 da homoj, (422 hungaroj, 193 slovakoj).
Casas de Don Pedro
Situo
Casas de Don Pedro estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 386 m; je 160 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 142,7 km².
Historio
Kvankam ne estas dokumentoj, pro la blazonoj skulpitaj en kelkaj antikvaj domoj oni supozas ke ĉirkaŭ la 13a jarcento tiu vilaĝo estis jam konkerita al la araboj kaj donita al la Ordeno de Alcántara. Alia restaĵoj ligas la lokon al Trujillo. Tamen plej antikvaj restaĵoj estis jam de la epoko de la Romia Imperio. Kvankam la legendoj ligas la vilaĝon al la reĝo Pedro la 1-a de Kastilio fakte la nomo estis de almenaŭ antaŭ duonjarcento. Tiu reĝo amindumis kun virinoj kiuj loĝis tie. Dum la venontaj jarcentoj la vivo de la vilaĝo multe rilatis kun nobeluloj kaj tie estas multaj nobelaj domoj.
Tomoya Uemura
Tomoya Uemura (植村 友哉, n. ) estas japana futbalisto.
Rybky
Rybky, hungare Halasd [halaŝd] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Tomoya Uemura
Li futbalis ĉe YSCC Yokohama.
Rybky
Situo
Rybky situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Senica troviĝas je 4 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1394. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Ribek, poste pro la hungariga politiko la hungara nomo iĝis hungarigo de la malnova nomo. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Halasd 390 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Rybky 427 homoj, (escepte de unu, ĉiuj slovakoj).
Paranapanema
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Avaré. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Aleksandr Oparin
Aleksandr Ivanovich OPARIN (Александр Иванович Опарин; naskiĝis en Ugliĉ la 2-an de marto de 1894 kaj mortis en Moskvo la 21-an de aprilo de 1980) estis sovetia biologo kaj biokemiisto, rimarkinda pro siaj teorioj pri la deveno de vivo sur la planedo Tero kaj pro sia libro The Origin of Life.
Oparin sugestis ke la vivo aperis sur la komenca Tero de la laŭgrada evoluo de neorganika materio al organika materio ĝis la formado de la unuaj ĉeloj. Jarojn poste, Stanley Miller pruvis eksperimente, ke eblis la spontanea kreado de organikaj komponaĵoj de neorganika materio, ŝanĝante la mediajn kondiĉojn de la komenca Tero.
Oparin studis en Moskvo, kie li poste fariĝis profesoro pri fiziologio kaj biokemio. En 1935, kune kun Bakh, li fondis la Biokemian Institucion de Rusia Akademio de Sciencoj, kiun li direktis de 1946 ĝis sia morto. En 1974 li estis elektita prezidanto de la International Society for the Study of the Origin of Life.
Paranapuã
Paranapuã estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 3.815 loĝantojn en 2010.
Malfermo Larsen
La Malfermo Larsen ankaŭ nomata Atako Nimzowitsch-Larsen (ECO A01), estas hipermoderna malfermo disvolvita komence de la 20a jarcento de la majstroj Larsen kaj Nimzowitch, kiu celas flanketi la kurieron sur b2 kaj ankaŭ minaci la peono e5 per du ŝakpecoj. (la kuriero sur b2 kaj la ĉevalo sur f3). Ĝi povas konduki al gravaj malfermoj, en kiuj ĉi tiu flanketo. Ĝi estas ideo de Bent Larsen kaj Aron Nímzovitch. Ĝi havas la meriton de surprizo, kiu ne estas malgranda. Se vi ne volas transponi al ĉeflinioj, vi devas ludi tre bone ludi por ne fali en pli malbonajn liniojn.
La ideo estas flanketi la kurieron aŭ turon per b2 kaj serĉi la superregadon de la diagonalo a1-h8. La nigro povas elekti plurajn respondojn dum la unua movo, vaste uzata estas... 1.e5, do Blanko bazas sian strategion sur atakado de ĉi tiu peono per la sinsekvo Kb2, f4 kaj Ĉf3. Multfoje oni provas neŭtraligi la nigran ĉevalon sur c6 kun la alia kuriero.
Jácome Martins Baggi de Araujo
Jácome Martins BAGGI de ARAUJO ('ĵakomj maR'tinz baĵi djara'uĵŭ) (naskiĝis en la 24-a de oktobro 1848, mortis en la 27-a de januaro 1912) estis la unua konata Esperantisto en Brazilo, supera juĝisto en Petropolo, Ŝtato Rio-de-Ĵanejro.
Li sciis pri Esperanto jam en 1896 per Revue des Revues de Parizo, skribis fine de 1897 al Louis de Beaufront, en Epernay, kaj ekhavis lernolibrojn kaj, tuj poste, estiĝis Esperantisto sub n-ro 4098, en la 18-a Adresaro de 1897.
Baggi Esperanton uzadis por sia korespondado kun fremdlandaj Esperantistoj kaj pri ĝi skribadis en la gazetaro. Li venigis al Esperanto alian brazilan pioniran esperantiston Antonio Caetano Coutinho, kiu poste esperantigis la „Unuaj lecionoj“ de Théophile Cart.
Baggi estis prezidanto kaj fondinto de la Petropolisa Esperanto-Grupo. Emerito ekde 1906 pro malsano, li restis aktiva varbanto ĝis la fino, same kiel lia filino Irani.
6468 Welzenbach
6468 Welzenbach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Linda C. Welzenbach, konservistino de la kolekto de meteorŝtonoj de la Smithsonian Institution.
Aŭstrala baleno
La Aŭstrala baleno (Eubalaena australis) estas lamenbaleno, unu el tri specioj klasitaj kiel veraj balenoj kiuj apartenas al la genro Eubalaena.
Taksonomio
La Aŭstrala baleno estis dekomence priskribita kiel Balaena australis fare de Desmoulins en 1822. Finfine, estis agnoskita ke la Gronlanda baleno kaj la veraj balenoj estis fakte diferencaj, kaj John Edward Gray proponis la genron Eubalaena por la veraj balenoj en 1864. Poste, morfologiaj faktoroj kiaj diferencoj en la kraniformo de nordaj kaj sudaj veraj balenoj indikis, ke almenaŭ du specioj de veraj balenoj — unu en la Norda Hemisfero, la alia en la Suda Oceano. Tiom ĵuse kiom en 1998, Rice, en sia kompleta kaj krome aŭtoritata klasigo, Marine mammals of the world: systematics and distribution, listigis ĝuste du speciojn: Balaena glacialis (ĉiuj veraj balenoj) kaj Balaena mysticetus (Gronlanda baleno).
En 2000, Rosenbaum et al. malkonsentis, baze sur informo el la genetika studo de montraĵoj de DNA el ĉiu el la balenaj populacioj. Genetika pruvaro nune klare montris, ke la nordaj kaj la sudaj populacioj de veraj balenoj ne interreproduktiĝis dum inter 3 milionoj kaj 12 milionoj da jaroj, konfirmante la sudan veran balenon kiel aparta specio. Ankaŭ la nordaj Pacifikaj kaj Atlantikaj populacioj estas diferencaj, el kiuj la Nordpacifika vera baleno estas pli proksime rilata al la suda vera baleno ol al la Nordatlantika vera baleno. Genetikaj diferencoj inter E. japonica (nordpacifika) kaj E. australis (sudpacifika) estas multe pli malgrandaj ol aliaj lamenbalenoj reprezentaj en diferencaj oceanbasenoj.
Oni supozas, ke la populacioj de veraj balenoj unuafoje disiĝis pro la kuniĝo de Norda kaj Suda Amerikoj. La plialtiĝantaj temperaturoj en la Ekvatoro poste kreis duan disigon, en norda kaj suda grupoj, kio malebligis ekde tiam la interreproduktadon.
Priskribo
Plenkreska ino estas 15 m kaj povas pezi ĝis 47 tunojn, el kio la plej grandaj registroj estis de 17.5–18 m laŭ longo kaj 80 tunoj aŭ eĉ ĝis 90 t en pezo, kio faras ilin iomete pli malgrandaj ol la veraj balenoj de la Norda Hemisfero. La testikloj de la veraj balenoj estas verŝajne la plej grandaj el ajna animalo, el kiuj ĉiu pezas ĉirkaŭ 500 kg. Tio sugestas, ke la spermokonkurenco ludas gravan rolon en la pariĝado.
La veraj balenoj normale ne trapasas la varmajn ekvatorajn akvojn kio permesus konekti kun la aliaj specioj kaj (inter)reproduktiĝu: iliaj dikaj tavoloj de izoliga graso malfacilas ke ilis forigu sian internan korpovarmon en tropikaj akvoj. Tamen, baze sur historiaj registroj kaj nekonfirmitaj vidaĵoj en modernaj periodoj, povas okazi transiroj de E. australis tra ekvatoraj akvoj. Krome, estis registrita surstrandiĝo de "21.3 m longa vera baleno en Gaĝana, nordokcidenta Barato en Novembro, 1944", tamen, kies vera identeco estas neklara.
Araraquara
Araraquara (oficiale Município de, prononco: /ararə'kwarə/ aŭ, laŭ Internacia Fonetika Alfabeto: /aˌɾa.ɾaˈkwa.ɾɐ/), en Esperanto: Ararakvaro, 646 m super marnivelo, klimato tropika (kategorio Aw laŭ la klimata klasifiko de Köppen) estas urbo kaj municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araraquara kaj en la samnoma mikroregiono Araraquara. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun São Carlos, Américo Brasiliense, Matão, Ibaté, Boa Esperança do Sul, Motuca, Santa Lúcia, Rincão kaj Gavião Peixoto.
La loĝloko fondiĝis la. La subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 270 kilometroj. En la urbo situas unu el la terenoj de la universitato de San-Paŭlio.
En Ararakvaro estas strato omaĝanta esperantiston João Masiero.
Esperanto en Araraquara
Oni diras, ke antaŭ longe la tajloro Francisco Banhatto gvidis bazan kurson de Esperanto en la urbo, tamen la movado tiutempe ne prosperis.
En 1987, okaze de la centjarigo de Esperanto, Clélia Maria Adorna Fernandes kaj Nelson Orlando, cele la organizo de studgrupo de la lingvo, invitis samideanon Roberto Gomes de Freitas, el la urbo Jundiaí, kiu la 2-an de aŭgusto 1987 starigis bazan kurson per Cseh-metodo, por proksimume 30 personoj, 10 lecionoj je dimanĉoj vespere, kies rezulto estis malgranda grupo, kiu daure renkontigis sabate vespere.
Die Gesellschaft
Die Gesellschaft estis la unua naturalisma literaturgazeto germana. Ĝi ege gravis por la spirita klimato de la t.n. Munkena Moderno.
Historio
Ĝi fonditis en Munkeno en 1885 fare de Michael Georg Conrad kaj eldonitis de li. Aliaj eldonistoj estis Karl Bleibtreu (1888–1890), Hans Merian (1897), Ludwig Jacobowski (1898–1900) kaj Alfred N. Gotendorf (1900–1901).
Die Gesellschaft havis diversajn subtitolojn en la paso de la tempo:
Graveco
Die Gesellschaft estis je la komenco, krom Magazin für die Literatur des In- und Auslandes kaj Freien Bühne für modernes Leben la gvidanta germana gazeto de la naturalisma movado.
Tasko de la gazeto estis kritiki la kondiĉojn sociajn, socialajn, literaturajn. Ĉefe la laste menciita tre gravis kio bone videblas per la multo da recenzoj, verkistaj portretoj kaj eseoj. Oni batalis favore de literaturo laŭ la koncepto de naturalismo kaj realismo; paralele memkompreneble reklamatetis por la propraj verkoj. Atakitis la literaturaĵoj kaj la literaturkritiko de la Periodo de spekulanto-kompanioj por kio devis ekzempli Paul Heyse kaj liaj rondoj. La gazeto estis ankaŭ podio por prezenti antisemitismajn kaj socialdarvinismajn poziciojn.
Post pluraj ŝanĝoj kaj de eldonejoj kaj de eldonistoj la gazeto ekmaltrafis aktualajn evoluojn kaj ĉesis aperi en la 1902-a jaro. En 1970 la liĥtenŝtejna firmao Kraus Reprint Nendeln reprintis ĉiujn numerojn.
Eksteraj ligiloj
Projekto de la marburga universitato pri Die Gesellschaft
Araraquara
Esperanto en Araraquara
Tuj poste, alia esperantisto, Laércio Olivatto, el São Carlos, gvidis novan bazan kurson al tiu malgranda grupo plifortigante ĝin.
La tempo pasis kaj la 27-an de aprilo 1996 la dekdu personoj kiuj restis de la grupo fondis grupon "Esperanto-Klubo de Araraquara". Ili estas: Adriano Góes, Ana Paula Broggio, Aparecida Ruiz Tagliari, Carlos Alberto dos Santos, Dagoberto Alcir Curti, João Baptista Olivi, Lídia de Jesus Pereira Sandrini, Maria Cristina Bergo, Maria José Martins da Silva, Nelson Orlando, Palmira Bernaschi kaj Palmira Serra Cunha. Ĝia unua prezidanto estis Palmira Serra Cunha.
Antti Hyry
Antti HYRY estis finna verkisto. Li povis skribi romanojn, kies enhavo estis multe pli grava ol la temo. Li sennecesigis vulgarajn temojn. Li loĝis en Kuivaniemi. Li ricevis premion Finlandia pro sia romano Uuni, "Forno". Li estis aktiva konservativa lestadiano. Li havas ses infanojn. Li mortis je kancero. Ankaŭ liaj romanoj Kertomus (1986) kaj Aitta (1999) estis kandidatoj pro premio Finlandia. Libroj de Hyry estas tradukita al la sveda, la estona kaj la germana lingvoj.
Zăvoi (Caraș-Severin)
Zăvoi [zəvoj] (hungare: Závoly) estas komunumo en Rumanio oriente de Oțelu Roșu. En 1910 ĝi havis 499 loĝantojn [rumanoj); en 1992 1 462 (rumanoj, 2 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1430. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi 23 August, Măgura, Măru, Poiana Mărului, Valea Bistrei, Voislova.
La komunumo etendiĝas pli-malpli laŭ la distrikta vojo 683, kiu de Zăvoi iras sud-orienten al Poiana Mărului, preterpasante la lagon Poiana Mărului. Nur Valea Bistrei kaj Voislova troviĝas oriente de Zăvoi, ĉe la nacia vojo 68.
En 2009 oni en Zăvoi trovis restaĵojn de palaco, kredeble konstruita en 101 por la romia imperiestro Trajano.
Listo de ofertataj Esperanto-lerniloj
La publika oferto de Esperanto-lerniloj kaj lingvo-helpiloj komencis signife kreski ekde la 1990-aj jaroj, influita ĉefe per la apero de la interreto. Tiu ĉi listo enhavas pli ol 50 enretajn ofertojn por la lernado de Esperanto: lingvokursoj, vortaroj, tradukiloj, gramatika kontrolo, lingvoludoj, vortkartaroj ktp.
En la unua listo de ofertantoj kun Esperanto komence estas listigitaj ofertoj de profesiaj komercaj ofertantoj kaj de privataj ofertantoj kaj senprofitaj organizaĵoj (ĉiuj kune ordigitaj alfabete). Tute sube estas du listoj de retejoj sen Esperanto - senkostaj kaj pagendaj.
Ligento
Arkitekturo > Betono
Listo de ofertataj Esperanto-lerniloj
Ŝajnas ke nuntempe preskaŭ ĉiu senkosta lingvolerna retejo aŭ saĝtelefona programeto kun almenaŭ 25 lingvoj fakte ofertas ankaŭ Esperanton - troveblis ĝis nun nur kvar esceptoj; temas pri du duonŝtataj retejoj (la radio- kaj televidentrepreno BBC kaj Foreign Service Institute (FSI), la kleriga instituto de la usona ŝtato por diplomatoj kaj aliaj ŝtatoficistoj pri eksterlandaj aferoj) kaj du neŝtataj (Open Culture kaj LANGMaster).
Ligento
Ligento de betono estas substanco kapabla ligi grajnojn de inertaj substancoj (volumenaĵoj); laŭ destino de betono oni distingas la ligentojn: morteraĵojn, mastikojn, gluojn, sintezajn plastojn, ligajn ceramikajn substancojn.
Cemento estas la plej fama ligento - hidraŭlika pulvoro, fabrikita en cementejo per muelado de cementa klinkero kaj de eventualaj ingrediencoj.
Listo de ofertataj Esperanto-lerniloj
Lingvo-ofertantoj SEN Esperanto
Jen por komparo du listoj de iom konataj lingvo-ofertantoj, kiuj ofertas pli ol dek lingvojn kaj ĉe kiuj Esperanto ne estas en la programo.
Ligento
Portlanda cemento estas fabrikita el portlanda silikata klinkero, al kiu estas permesate almiksi nur ingrediencon por reguli la solidiĝon (gipsoŝtonon k.s.).
Listo de ofertataj Esperanto-lerniloj
Lingvo-ofertantoj SEN Esperanto
La senkostaj retejoj sen Esperanto ofertas plejparte malpli ol 25 lingvojn - estas nur kvar esceptoj pri tio (pli ol 25 lingvoj, tamen sen Esperanto).
Jerte
La termino Jerte povas aludi al:
Ligento
Aluminata cemento estas fabrikita per fajna muelado de aluminata klinkero; ĝi elstaras per alta komenca meĥanika firmeco.
Mikscemento estas fabrikita per muelado de klinkero, alia hidraŭlike aktiva substanco (ŝlako, pozolano k.s.) kaj gipsoŝtono kiel regulilo de solidiĝo.
Listo de ofertataj Esperanto-lerniloj
Lingvo-ofertantoj SEN Esperanto
La aliaj sen Esperanto postulas prezojn, kiuj ne povas konkurenci kun la multaj senkostaj eblecoj lerni Esperanton. Indas noti, ke multekostajn lingvokursojn ofte pagas la entrepreno de la lernanto (kaj nuntempe preskaŭ neniam entrepreno sentas bezonon instruigi dungiton pri Esperanto); kiam oni mem devas pagi, oni pli zorge komparas la kostojn.
Pagendaj ofertoj sen Esperanto
Ne kompleta listo (nur ekzemploj de tre konataj paĝoj), ĉar sen vera intereso por Esperanto.
Ligento
Ŝlakportlanda cemento estas silikata mikscemento kun altforna pulvorigita ŝlako kiel almiksaĵo (maks. 40 %)
Altforna cemento estas silikata mikscemento kun altforna pulvorigita ŝlako, kies enhavo estas inter 40 ĝis 80 % el la maso de cemento.
Speciala cemento estas destinita por iu speciala apliko; proprecoj de la cemento estas tiucele modifitaj. Ekzemploj:
Ŝosea cemento estas speciala cemento, kiu elstaras per malrapida solidiĝo kaj hardiĝo, malgrandaj volumenaj ŝanĝoj, alta rezisteco al tiro ĉe flekso kaj al efiko de frosto
Valbaraĵa cemento estas speciala cemento por konstrui masivajn baraĵojn; ĝi elstaras per produktado de malalta hidrata varmo.
Ekspansia cemento - speciala cemento dotita per ingrediencoj, kiuj kaŭzas, ke la cemento ĉe apliko pligrandigas sian volumenon kaj konservas ĝin.
Rapidharda cemento - speciala portlanda cemento kun altaj komencaj meĥanikaj firmecoj post unu kaj tri tagoj, respondaj al koncerna normo
Blanka cemento - speciala cemento, kiu en pulvora stato prezentas blankecon super 70 % BaSO4
Kolora cemento - speciala silikata cemento fabrikita el blanka portlanda cemento aŭ el mikscemento helpe de kolorigaj ingrediencoj
Sakcemento - cemento pakita kaj transportata en sakoj, kutime paperaj, po 50 kg aŭ malpli
Loza cemento - cemento transportata sen pakumo en specialaj transportiloj
Klinkero - duonprodukto estiĝanta per sintrado de cement-krudaĵo; ĝi povas esti silikata aŭ aluminata
Cementa ŝlimo - maldensa suspensio de cemento en akvo
Cementa pasto - kaĉe fluebla ĝis pasteca suspensio de cemento en akvo; ĝi estas konsistaĵo de betonmiksaĵo, speciale de ties etgrajna mortera parto
Cementa ĝelo - metastabila amorfa solida stato de la produkto de cement-hidratiĝo
Cementa ŝtono - kompakta rigida produkto de la hidratiĝo de cementa pasto
Asfalto - natura aŭ artefarita organika substanco bazita je hidrokarbidoj, ĉe certaj temperaturoj glueca, tirmola, tenaca kaj elasta; ĝi estas kapabla ligi la grajnojn de volumenaĵo kaj tiel konsistigi firman kaj elastan materialon
Gipso - pulvora ligento (morteraĵo) akirita per parta senakvigo de gipsoŝtono; diluita per akvo ĝi solidiĝas kaj hardiĝas
Kalko - pulvora aŭ pasteca ligento (morteraĵo), kiu estas estingita kalko - kalcia hidroksido, Ca(OH)2, en la formo de kalka pasto aŭ pulvoro; ĝi estas komponento precipe de morteroj
Plasto - sinteza rezino - makromolekula organika substanco, bazita sur hardeblaj polimeroj; ĝi estas uzata kiel ligento por plastbetonoj
Morteraĵo - ĉiu ero el la grupo de neorganikaj pulvoraj ligentoj, kiuj miksitaj kun akvo estas formeblaj kaj kapablaj ligi grajnecajn volumenaĵojn al kompakta firma tuto; ekzistas aeraj morteraĵoj (aera kalko, gipso, magnezia morteraĵo) kaj hidraŭlikaj morteraĵoj (hidraŭlika kalko, cemento)
351 Yrsa
351 Yrsa estas meze granda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita, la de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Yrsa", heroino de skandinava legendo.
2023
2023 estas normala jaro komenciĝanta je dimanĉo (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2023 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
9316 Rhamnus
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la arba familio de la Ramnacoj ((Rhamnaceae) kiu entenas 58 genrojn ( el kiuj la genro Ramno: Rhamnus) kaj 900 speciojn. Tiuj arboj, arbustoj aŭ reboj kreskas en diversaj parto de la mondo, kelkaj specioj produktas tinkturojn. La fruktoj formas densajn grapolojn. Sekigita arboŝelo de Rhamnus purshina estas uzita kiel laksigilo.
Kampefagedoj
La Kampefagedoj (Campephagidae estas specioriĉa familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. En tiu familio estas ses genroj kaj pli ol 80 specioj.
La plumaro de la Kampefagedoj, escepte de la genro Perikrokotoj (Pericrocotus), je la malantaŭa dorso kaj la vostradiko havas strangan formon. La tuboj de la starigeblaj plumoj korpoflanke estas forte pintigitaj kaj tiel efikas kiel pikiloj. Ĉar la plumoj estas facile malfikseblaj el la haŭto, oni supozas, ke ili servas por defendo kontraŭ rabobestoj.
La Kampefagedoj plej ofte estas sur la supra flanko neatentige grizaj, helbrunaj ĝis nigraj. Laŭ sia plumarkoloro kaj korpokonstruo ili similas al la Laniedoj kaj la Kukoledoj, sed ne estas parencaj kun ili. La Perikrokotoj (Pericrocotus) havas buntan plumaron. Ĉe la maskloj plimultas nigro, ruĝo, oranĝkoloro kaj flavo; la inoj estas pli malbrilkoloraj.
La disvastiĝejo situas en la subtropikaj kaj tropikaj arbaroj en Afriko, Azio kaj Aŭstralio. La mezgrandaj, sociemaj Kampefagedoj estas nemigrantaj birdoj, kiuj nur en limigita areo vagas. Escepton faras la specio Pericrocotus divaricatus, kiu kiel migrantaj avancas ĝis regionoj en Japanio kaj Siberio. La pelvetoformajn nestojn la birdo konstruas en branĉoforkoj sur arboj. La ovaroj ampleksas inter du ĝis kvin makulajn ovojn, kiuj havas diversajn kolorojn laŭ specioj, de blankaj al blucaj ĝis verdecaj.
La birdo prefere manĝas raŭpojn, pinĉprenante ilin de la folioj. Iuj specioj flugante kaptas insektojn.
Meza Frankonio
Ĉefurbo de la distriktaro estas Ansbach [Ansbaĥ] (kvankam Nürnberg havas pli ol dekoble da loĝantoj). Meza Frankonio estas konsiderinde pli dense loĝata ol la cetera Frankonio.
Administra divido
Malsupra Frankonio konsistas el sep distriktoj kaj kvin eksterdistriktaj urboj:
Riveroj, lagoj
Riveroj:
Antonio Machado (metroo de Madrido)
Antonio Machado estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato Valderrodrigo, proksime al la samnoma strato, en kvartalo Valdezarza (distrikto Moncloa-Aravaca). Ĝi ankaŭ priservas la kvartalon Peñagrande (distrikto Fuencarral-El Pardo).
Meza Frankonio
Riveroj, lagoj
Lagoj:
Antonio Machado (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Meza Frankonio
Riveroj, lagoj
La Rejn-Majn-Danuba Kanalo inter Bamberg kaj Kelheim kondukas tra Meza Frankonio kaj tuŝas la urbojn Erlangen, Fürth kaj Nürnberg.
Montaroj
La Frankonia Ĵuraso etendiĝas tra la oriento de Meza Frankonio. Plej alta monto estas Hesselberg, 689 metrojn alta.
Ferenc Horváth (ministro)
HORVÁTH Ferenc [horvAt ferenc] (naskita la  en Zalaegerszeg; mortinta la  en Budapeŝto) estis hungara politikisto kaj ministro pri industrio.
Biografio
Ferenc Horváth akiris diplomon en Universitato Marx Károly en 1965. Pli frue jam en 1964 li aliĝis al la komunistoj. Post lernado li restis en la universitato por instrui kaj planadi. Ekde 1970 li ricevis partiajn taskojn kun postenoj. Inter 1984 kaj 1989 li estis subministro pri industrio. En la jaroj 1989 kaj 1990 li estis ministro pri industrio unu jaron. Depost fino de la socialismo plej ofte li laboris en bankoj.
Haut-Intyamon
Haut-Intyamon estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1412 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. La ĉefloko de la komunumo estas Albeuve.
Geografio
Haut-Intyamon situas en la Friburgaj Antaŭalpoj en la supra parto de la Valo de Intyamon, kiun trafluas la rivero Sarino, proksimume 12 kilometrojn sude de la urbo Bulle. La plej alta punkto de la komunumo estas la montopinto Pra de Cray (kun alteco de 2090 m s.m.). La komunumo konsistas el la vilaĝoj Neirivue (sur alteco de 754 m s.m.), Albeuve (sur alteco de 769 m s.m.), Lessoc (sur alteco de 812 m s.m.) kaj Montbovon (sur alteco de 797 m s.m.), kaj la vilaĝetoj Le Bu (sur alteco de 823 m s.m.), Les Sciernes d'Albeuve (sur alteco de 900 m s.m.), Comba d'Avau (sur alteco de 807 m s.m.) kaj Comba d'Amont (sur alteco de 840 m s.m.), Vers les Moret (sur alteco de 821 m s.m.) kaj Vers les Pichon (sur alteco de 870 m s.m.), kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 60,45 km², de kiuj 37,9% estas kovritaj de arbaro, 49,3% servas por agrikulturo kaj 2,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Haut-Intyamon limas en nordo al Grejerco, en nordnordoriento al Bas-Intyamon, en nordoriento al Grandvillard, en sudoriento al Château d'Oex (VD), en sudsudoriento al Rossinière (VD), en sudo al Veytaux (VD), en sudsudokcidento al Montreux (VD), en sudokcidento al Blonay (VD), en okcidento al Châtel-Saint-Denis, kaj en nordokcidento al Semsales.