cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Éva Vass
Biografio
Éva Vass komencis sian aktoran karieron en Teatro Úttörő (1952-1954, 1956-1957), inter 1954-1956 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Pécs). La plej longe ŝi estis aktoro de Teatro Madách (1957-1975). Ŝiaj postaj signifaj teatraj stacioj estis: En 2000 ŝi fondis premion pri Miklós Gábor, kiu estis ŝia dua edzo. Ŝi ricevis premiojn inter 1958-1999. Ŝia unua edzo estis Frigyes Bán.
László Bendefy
László Bendefy [lAslO bendefi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bendefy László estis hungara inĝeniero, geodeto, geologo, historiisto. Lia origina familia nomo estis Benda ĝis 1934.
László Bendefy naskiĝis la  1904 en Vasvár. Li mortis la 1977 en Budapeŝto.
Biografio
László Bendefy frekventis gimnazion en Szentgotthárd, poste li akiris inĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1928, en la sekva jaro geologian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter. Inter 1924–1929 li ankaŭ laboris en muzeo en Szombathely. Ekde 1928 li laboris en diversaj laborejoj, kie li okupiĝis ekzemple pri irigacioj. En 1958 li kandidatiĝis, en 1972 li doktoriĝis. Li esploris eĉ en arkivo de Vatikano. En 1971 li emeritiĝis, ekde 1966 li ricevis premiojn aŭ memormedalojn.
22538 Lucasmoller
22538 Lucasmoller estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lucas Edward Moller, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Li estis lernanto ĉe la Moscow High School de Moscow (Idaho).
Besteto de Balazote
La Besteto de Balazote, Besto de Balazote aŭ en hispana Bicha de Balazote [bIĉa], estas skulptaĵo de la epoko de iberoj trovita en la municipa teritorio de Balazote, en la provinco Albaceto, Hispanio. Ties unuaj studintoj estis grupo de francaj arkeologoj kiuj identigis ĝin kiel speco de cervino; de tie la nomo "biche" (cervino) kiu estis ties unua nomo, kiu hispaniĝis poste al hispanlingva bicha [bIĉa] (besteto, insektaĉo). Ĝi esti datita al la 6-a jarcento a.K. Ĝi troviĝas ekspozicie en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio (situanta en Madrido) ekde 1910.
Estas malmulta informo pri ties trovo. Sed oni scias, ke okazis en la loko Majuelos, proksime de la urba kerno. Poste oni malkovris iberian tumulon kiu situis la skulptaĵon en la kunteksto de tumula nekropolo. Proksime oni trovis ankaŭ gravajn romiajn mozaikojn de romia vilao.
Estas unu el la simbolaj skulptaĵoj de la ibera Arto.
Priskribo
Realigita el du blokoj de kalkoŝtono ĉirkaŭ la dua duono de la 6-a jarcento a.K., ties dimensioj estas de 93 cm de longo kaj 73 cm de alto, kaj reprezentas unu el la oftaj sintezoj inter besto kaj homo, tiukaze de kompleta korpo, nome taŭro (virbovo) ripoza kaj montranta bonan konon de la karakteroj de la animalo, kun la antaŭaj kruroj faldiaj sub la brusto kaj la malantaŭaj falditaj al la ventro. Ĝi havas kapon de homo kunbarba, turnita al spektanto kaj iome levita, kun malgrandaj kornoj kaj oreloj ankaŭ taŭraj, kun la karakteroj de la greka skulptarto arkaika: nome hieratika, kun barbo kaj hararo kiel rektaj sulkoj kaj geometrigita.
NGC 1678
NGC 1678 (aliaj indikoj — PGC 16179, MCG 0-13-19, ZWG 394.20) estas galaksio en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Partido judicial de Arévalo
La partido judicial de Arévalo (jurisdikcia teritorio) estas unu el kvar jurisdikciaj teritorioj de la provinco Avilo, kaj precize temas pri la jurisdikcia teritorio numero 1a de la provinco. Ĝia ĉefurbo estas Arévalo. La municipoj de tiu jurisdikcia teritorio estas en la komarko La Moraña en la norda parto de la provinco. La jurisdikcia teritorio enhavas areon de 1274 km² kaj servas al 20 385 loĝantoj en 53 municipoj.
Vidu ankaŭ
​
16695 Terryhandley
16695 Terryhandley estas marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
La, ĝi pasos je 0,087185175 AU (13,043 milionoj da km) de Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona amatora astronomo Terry R. Handley (1952–2015), trafita de sindromo de Asperger. Je la fino de la 1980-aj jaroj, li estis agnoskita kiel la ununura amatora astronomo en Nordameriko, kiu mezuris poziciojn de kometoj kaj asteroidoj. Li kondukis ĉielan enketon, kiu rezultigis la malkovron de 7 asteroidoj.
7749 Jackschmitt
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo kaj kosmonaŭto Harrison "Jack" Schmitt, lasta homo, kiu marŝi sur Luno kaj ununura kosmonaŭto sciencisto de la projekto Apollo. Post 1970, Schmitt fariĝis senatano de Nov-Meksiko.
Dinitrogena trioksido
Dinitrogena trioksido aŭ dunitrogena trioksido (ĥemia formulo N2O3) estas neorganika nitrogena kemia komponaĵo de oksigeno, toksa, eksplodema, intense blukobalta gaso (sub malaltaj temperaturoj), kun penetranta odoro, solvebla en akvo kaj etero, uzata en kemiaj sintezoj kiel oksidigagento kaj nitrogenigagento. Sub media temperaturo ĝi formas ekvilibran miksaĵon kun nitrogena dioksido.
La nitrogenatomo de la dinitrogena trioksido estas trivalenta (3+) kaj oksidigas aldehidojn kaj alkoholojn al karboksilataj acidoj. Ĝi estas la sola nitrogena oksido kiu povas ekzisti sub la gasa, likva kaj solidaj formoj (sub malaltegaj temperaturoj, kompreneble). Dinitrogena trioksido estis unue sintezita en 1648 fare de la germana alkemiisto Johann Rudolf Glauber (1604-1670).
Kantono El Paso (Teksaso)
Kantono El Paso (El Paso County, ) estas la plej okcidenta el la 254 kantonoj de la usona subŝtato Teksaso (Texas). Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 679.622 loĝantojn. La areo estas 2.629 km2. La kantona ĉefurbo estas la samnoma urbo El Paso. La rivero Rio Grande estas ĝia sudokcidenta limo, kaj Meksiko situas aliflanke. Norde kaj okcidente situas Nov-Meksikio kaj oriente la teksasa kantono Hudspeth.
Municipoj kaj komunumoj
Jenaj urbaj municipoj (cities) situas en la kantono:
Aliaj komunumoj (towns) estas:
Ankaŭ jena vilaĝo (village) estas municipo en la kantono:
Kaj jenaj nealigaj komunumoj (unincorporated communities) situas en la kantono:
Vajomingo
Vajomingo (angle Wyoming [ŭaj-O-ming]) estas usona ŝtato. Ĝi fariĝis la 44-a ŝtato de Usono je la 10-a de julio 1890. Ties loĝantaro estis de 579,315 personoj (en 2017). Ties ĉefurbo estas Ŝajeno.
Vajomingo estis la unua usona ŝtato, kiu donis voĉdon-rajtojn al virinoj, la 10-an de decembro 1869. En 1925, Nellie Tayloe Ross fariĝis la unua virina ŝtatestro en Usono, post la morto de sia edzo.
La ŝtato estas plej konata pro siaj naturaj elstaraĵoj, inter kiuj estas Nacia Parko Yellowstone, la plej aĝa kaj granda usona nacia parko kaj loko de la gejsero Maljuna Fidelulo. Alia natura vizitindaĵo estas la Turo de Diablo aŭ Devils Tower, nome monolito en nordorienta Vajomingo, kiu altas 386 metrojn super la ĉirkaŭanta plataĵo en la valo de la rivero Belle Fourche.
Mauro dos Santos
Mauro dos Santos (n. ) estas argentina futbalisto.
Poblenou (Metroo de Barcelono)
Poblenou estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Filmformato
Filmformato priskribas la grandecon, formon, kaj prenomeĥanismon de filmo uzata en fotografio aŭ kino.
Enzo Avitabile
Enzo AVITABILE (naskiĝis en Napolo la 1an de marto 1955) estas itala saksofonisto, artisto, komponisto kaj kantaŭtoro. Lia stilo estas fandado de Muzikoj de la mondo kaj de ĵazo, napolaj tradicioj kaj ĝia lingvaĵo.
Enzo Avitabile komencis ludi saksofonon je la aĝo de dek jaroj. Li diplomiĝis en fluto en la Konservatorio de Napolo kaj komencis sian karieron per turneoj kaj ekkomencis per diskoj en 1982 per Avitabile, albumo en kunlaboro kun Richie Havens.
En la pasinteco li kunlaboris kun Pino Daniele, Edoardo Bennato, James Brown, Afrika Bambaataa kaj Tina Turner. Li estas nomumita por la «Premio de la publiko» de BBC en 2005 en la kategorio Muziko de la mondo.
La saman jaron, li publikigis Black tarantella, disko enhavanta duetojn kaj kunlaborojn kun internaciaj muzikistoj, ĉefe David Crosby, Bob Geldof kaj Franco Battiato.
En 2017, li ricevis la premion "David de Donatello" por la plej bona muziko pro IndivisibilI de Edoardo De Angelis.
Esperanto
Enzo ankaŭ kantas en Esperanto (koncerto en Avellino - Romo 2022). En 2022 en la kanto “Corpo a corpo” de Jovanotti, li kune kantas itale kaj la unua strofo estas en lingvo Esperanto.
Diaspora
Diaspora (aŭ Diaspora*; la steleto estas simbolo de leontodo) estas libera programo por persona ret-servilo kies celo estas provizi malcentran alternativon por Facebook. Ĝi estas nuntempe programadata de Dan Grippi, Max Salzberg, Raphael Sofaer, kaj Ilya Zhitomirskiy, kaj ĝi estis eldonota en septembro de 2010.
La projekta celo estas provizi eblecojn havi «etajn ludojn, etajn murojn, etan babilejon» kiujn uzanto-fasado de Facebook ebligas nuntempe, sed gastigitaj ĉe ret-serviloj de uzantoj (nomataj «semoj»), tiel ke uzantoj povas «entute kontroli informojn kiujn ili kunhavigas."
Uzantoj kunhavigos bildojn kaj videojn sekure pere de GPG, kaj la programaro Diaspora ebligos servojn kiuj opcie povos interagi, tiel fotisto kiu alŝutis en bildo-gastiga servo (kiel ekzemple, Flickr) povus aŭtomate ĝisdatigi rettaglibretan servon (kiel ekzemple Twitter). La programaro enkorpigos OpenID, VOIP, disajn ĉifritajn sekurkopiojn, tujmesaĝilan protokolon, kaj UDP.
La projekto estis anoncita la ĉe Kickstarter kaj ricevis sian komencan fondusan celon de 10 000 dolaroj en 12 tagoj. Dum la sekvaj semajnoj, ĝi kolektis pli ol okoble la unuan celon, pliparte pere de malgrandaj donacoj.
La grupo estis inspirita por kreado de Diaspora, de prelego de la 5-a de februaro 2010 de la jura profesoro Eben Moglen, de la Universitato de Kolumbio, al la Interreta societo, pri la temo "Freedom in the Cloud" (libero en la nubo), en kiu Moglen priskribis centrajn sociajn retojn kiel "senpagan spionadon".
Post plenumo de la fonduso, la programistoj de Diaspora celas ĉefe labori pri kreado de «aro da kromaĵaj blokoj» por «faciligi iujn ajn tipojn de komunikado», kaj intencas oferi pagan gastigservon por la Diaspora-semoj. Diaspora estas tradukita en diversajn lingvojn, inkluzive de Esperanto.
Villablanca
Villablanca [bijablAnka] (Blanka Vilaĝo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Villablanqueños. La censita populacio en 2009 estis loĝantoj kaj la denseco estas 28,5 loĝ/km².
Situo
Villablanca estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Okcidenta Marbordo (Onubo) en la sudokcidenta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 100 m; je 61 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 98 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 18' N, 7º 20' Ok.
Geografio
Ĝi situas sur ebenaĵo. Villablanca limas sude kun Isla Cristina kaj Ayamonte, okcidente kaj norde kun Ayamonte kaj oriente kun Lepe. La vilaĝo havas kvadratan regulan domardisponon, ĉar ĝi estis planita laŭ la sama plano kiu utilis por novaj urboj en Ameriko dum la 16a jarcento.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (viandaĵoj). Lastatempe konstruado pro nova loĝantaro allogita de plaĝo kaj laborpostenoj en agrikulturo de Lepe kaj Ayamonte. Famas la pano kaj abelbredado de tiu vilaĝo.
Historio
Jam estis setlejoj en la Prahistorio ĉar estas dolemno de antaŭ 5,000 jaroj kaj tombejoj.
De historiaj epokoj estas mencioj en la arkivoj de la markislando de Ayamonte, al kiu ĝi apartenis ĉirkaŭ 1531, por loĝigi zonojn de tiu. La 16a de septembro de 1531 estis subskribita dokumento, konfirmita en 1537, per kiu oni fondis la vilaĝon de Santa Maria de la Blanca, laŭ ordono de Francisco de Zúñiga, Guzmán y Soto Mayor kaj Teresa de Zúñiga y Guzmán, gemarkisoj de Ayamonte. Kiel kutime la kolonoj estis allogitaj per impostaj avantaĝoj kaj promesoj, sed pluestis vasaloj de la Gemarkisoj.
Meze de la 18a jarcento la portugaloj pro milito kontraŭ Hispanio, cele sian sendependon, realigas konstantajn rabadojn en najbaraj lokoj, kiaj Villablanca, vilaĝo sen muregoj kaj tute senprotekta, kio faciligis sian rabadon, kaj pro tio senloĝiĝis.
János Orbán (lokhistoriisto)
ORBÁN János estis hungara publicisto, lokhistoriisto naskita en Székelyudvarhely la 26-an de decembro 1879 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 20-an de marto 1959.
Kariero
Orbán János fariĝis pastro (1900) kaj li estis kapelano en Torja kaj Piski, parokestro en Tăietura, poste en Cristuru Secuiesc li estis ĉefdekano.
Madagaskara Federacio de Manpilkado
La Madagaskara Federacio de Manpilkado (Fédération Malgache de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Madagaskaro. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Vierville (Manche)
Vierville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Preĝejo Ignaco Lojola (Győr)
Benediktana preĝejo de Ignaco Lojola estas romkatolika preĝejo kaj Monumento historia en Hungario, en urbo Győr, en la historia ĉefplaco.
Vierville (Manche)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Viervillais.
Preĝejo Ignaco Lojola (Győr)
Historio
Jezuitoj konstruis la preĝejon en la 1630-aj jaroj, sed la interna parto pretiĝis nur en 1662. En 1727 ĝi trakonstruiĝis. En la 1740-aj jaroj ankaŭ la interna parto ŝanĝiĝis. La jezuitoj estis forigitaj en 1773, anstataŭ ili alvenis benediktanoj en 1802.
Vierville (Manche)
Ĝi nun formas parton de Carentan les Marais.
Preĝejo Ignaco Lojola (Győr)
Konstruaĵo
La preĝejo havas unu navon, 2 turojn kaj 6 flankokapelojn. La ĉefaltaro prezentas vivon de Ignaco Lojola de 1744. Ĝuste tiam pretiĝis ankaŭ la freskoj pri Ave Maria kaj pri 4 profetoj. La plej gravaj skulptaĵoj estas pri Sankta Petro, Sankta Jozefo kaj Sankta Paŭlo. La ornamriĉa predikejo pretiĝis en 1749, la orgeno en 1757.
Kermeso okazas en la 31-an de julio.
NGC 1679
NGC 1679 (aliaj indikoj — PGC 16120, ESO 422-1, MCG -5-12-4, UGCA 96, AM 0448-320, IRAS04480-3203) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
El Paso
El Paso (la pasejo, ) estas komuna nomo de pluraj lokoj:
Kalvinana preĝejo (Túrkeve)
La Kalvinana preĝejo estas religia Monumento historia en Hungario, en urbo Túrkeve.
Historio
La preĝejo konstruiĝis en nekonata tempo, kiu estis pligrandigita en 1755. En la 19-a jarcento ĝi estis kelkfoje trakonstruita, la plej menciinda okazis en 1847. En 1821 la turo estis plialtigita. La malnova orgeno funkciis inter 1835-1908. En 1982 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola. La unusola turo formas kvadraton kaj kreskiĝas rekte el la unusola navo. La turo havas rondbalkonon por la fajrobrigado. Fasado de la konstruaĵo havas 3 enirejojn. Interne la mebloj pretiĝis en la 19-a jarcento. La interna galerio havas 2 etaĝojn.
Elmore James
Elmore JAMES (27a de Januaro, 1918 – 24a de Majo, 1963) estis usona gitaristo, kantisto, kantoverkisto kaj bandestro de bluso. Li estis konata kiel "King of the Slide Guitar" (reĝo de la glitogitaro) kaj famiĝis pro sia uzado de laŭta amplifikado kaj de sia emociplena voĉo.
James estis tre influita de Robert Johnson, Kokomo Arnold kaj Tampa Red. Li registris kelkajn el la kantoj de Tampa Red. Li ankaŭ heredis el la bando de Tampa Red du muzikistojn kiuj aliĝis al lia propra bando, titole Broomdusters, nome "Little" Johnny Jones (piano) kaj Odie Payne (drumoj). Estas polemiko ĉu estis Johnson aŭ James kiu verkis la reprezentan kanton de James nome "Dust My Broom".
Dum la Dua Mondmilito, James aliĝis al la Usona Mararmeo, kaj partoprenis en la Batalo de Guamo (1944). Poste li revenis al sia areo de centra Misisipio kaj setlis en la urbo Canton kun sia adoptita frato Robert Holston. Laborante ĉe la elektra vendejo de Holston, li ekfaris sian unikan elektran sonon, uzante aĵojn de la vendejo.
Dolní Žandov
Dolní Žandov (Untersandau) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1197, kiam duko Jindřich Břetislav donacis la vilaĝon al Monaĥejo en Teplá. Iam inter la jaroj 1261 kaj 1278 Žandov estis avancita je urbo. Kiel el granda parto la germane parolanta urbo estis en la jaro 1938 alligita al la nazia Tria regno. Post la dua mondmilito okazis ellandigo de la devenaj loĝantoj.
Villebaudon
Villebaudon estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villebaudonnais.
Hodoni
Hodoni [hodonj] (hungare: Hodony, germane: Hodon) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 336 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 1 108 (rumanoj, 3% germanoj, 2% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1480. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Satchinez.
Haspelo
Haspelo estas rotacia tamburo el ligno aŭ metalo, sur kiun oni volvas fadenon, kreante faskojn kaj samtempe mezurante la fadenon. Oni nomas haspelo ankaŭ la similfunkciajn partojn de aliaj maŝinoj tiel ĉe kombajno, fajroestinga maŝino ktp.
Haspelo estas alisence (elektronike) ŝafto aŭ pulio (haspelrado), sur kiu tirŝnuro volviĝas kaj kiu servas por surbobenigi kaj mezuri neforte torditajn fadenojn aŭ izolitajn dratojn.
Jerzy Dobrzycki
pri sciencoj.
Post anekso de Poznano far de Germanio en 1939, li iris en Piotrków Trybunalski, en la tiama Ĝenerala Gubernio, kie li kie li daŭrigis kaŝe superajn studadojn kaj ricevis abituron en aprilo 1945 ĉe la mezlernejo "Nikolao Koperniko" de Lodzo.
La li reiri en Poznanon kaj enskribiĝis en la Fakultato pri Matematiko kaj Naturscienco de la Universitato Adam Mickiewicz ; li ricevis sian Ph.D. la. Dum sia lerntempo, li komencis en 1948 labori kiel bibliotekisto ĉe la observatorio de la universitato kaj kiel helpanto en la departemento de astronomio ekde kaj post ricevo de sia diplomo.
Li aktive partoprenis al la observadoj kaj kunmalkovris la asteroidon 1572 Posnania la kun Andrzej Kwiek.
En 1955 li fakiĝis en astrometrio kaj geodezio. De oktobro 1957 li faris observojn de.
De 1976 ĝis 1997 li instruis pri historio de scienco ĉe la Departemento dr Historio de la Universitato de Varsovio.
Li estis ordenita kiel Kavaliro (1983) kaj kiel Komandoro (2003) de la Ordeno de Polonia Restituta.
Ĉilo
Atentu: La vorto ĉilo nek estas la nomo de ŝtato en Sudameriko (temas pri Ĉilio) nek la nomo de ĝiaj ŝtatanoj (temas pri ĉilianoj). Ĉilo aŭ ĥilo aŭ Laktosuko (france chyle, de la latina vorto chylus kaj de la antikva greka ĥūlos, suko aŭ limfo) estas lakteca likvaĵo konsistanta el limfo kaj emulsia graso, formiĝanta dum digestado de grasaĵoj. Ĝi ekestas en la maldika intesto dum la digestado de grasaj manĝaĵoj, kaj fortransportiĝas per limfaj kapilaroj. Pro globetoj de graso ensorbita, la limfo elfluanta el la intestaro aspektas laktosimila (tial en iuj lingvoj ĝi nomiĝas "blanka limfo"). La relative malalta premo de la limfaj kapilaroj permesas al relative larĝaj grasacidaj molekuloj difuziĝi en ili, dum la pli alta premo en vejnoj nur permesas la difuziĝon de pli etaj manĝoproduktoj, kiel aminoacidoj aŭ sukerojn, rekte en la sangon.
Patologio
Ĉila fistulo estas elfluo de limfa likvaĵo el la limfangio, tipe akumuliĝante en la toraka aŭ abdomena kavoj.
Vidu ankaŭ
'Laktosuko
Montogrimpado
La termino montogrimpado ne klare difinatas kaj en vasta senco ampleksas perpiedan moviĝon en altaj montaroj de la simpla monta migrado tra grimpado de krutaj montaj deklivoj ĝis la montogrimpado de la plej altaj mondaj montoj de pli ol 7000-metra alteco en forte ekipitaj teamoj kaj en medio de pro la alteco reduktita kvanto de oksigeno. Ankaŭ grimpado de glaĉeroj aŭ grimpadoj-migradoj, en kiuj parte uziĝas grimpaj botoj, parte skioj, apartenas al la temo.
Priskribo
Ĝenerale temas pri la transado de grandaj altecodiferencoj en senvoja montara pejzaĝo, sed ankaŭ sur mallarĝaj padoj aŭ ŝtuparetoj. Montogrimpado necesigas specialajn kapablojn kaj ekipaĵon (inter alie grimpoŝnuro) por certigi sekurecon malgraŭ la renkontitaj danĝeroj. En malvasta senco tio diferencigas ĝin de simpla monta migrado kiu ne bezonas sekurigilojn, sed ja ankaŭ singardemon kaj trejnitecon.
Montrogrimpado en granda alteco aŭ en regionoj foraj de homaj loĝlokoj nomatas "ekspedicia montogrimpado". Ĝenerale la nomo montogrimpisto por homo, kiu profesie difinas sin tiel, aŭ "montogrimpanto" por tiu, kiu ne faras tion, aplikiĝas nur al homoj rekte ligitaj al montogrimpado: homoj kiel ĉasistoj aŭ montaj sanitaristoj, kiujn sia profesio gvidas en altajn montarojn, ĝenerale ne uzas tiun nomon. Ĉar la unuaj teamoj de montogrimpistoj aktivis en la Alpoj, foje ankaŭ uzatas la alternativa nomo alpisto por montogrimpisto kaj alpismo (respektive neformale kaj tendence evitinde la neologismo alpinismo, influite de ekzakte sama vorto en la itala) por montogrimpado. Teamo de montogrimpistoj ŝnure kunligita nomatas ŝnurkamaradaro.
Naskiĝo
Kiel naskotagon de la montogrimpado oni konsideras la 26-an de aprilo 1337. Dum tiu tago la itala poeto Francesco Petrarca grimpis la monton Mont Ventoux en suda Francio. En literatura raporto li priskribis siajn impresojn.
Famaj montogrimpistoj
Konataj montogrimpistoj akiris sian famon ĉiam pro apartaj grimpaj rekordoj, kiel ekzemple la unuafoja grimpo de antaŭe "nevenkita" montopinto.
Vidu ankaŭ
Klättring
Fervoja linio Rimini – San Marino
La fervoja linio Rimini – San Marino estis elektra etŝpura fervojo inter la itala urbo Rimini kaj la ĉefurbo de San-Marino. Ĝi estis inaugurita en 1932 post kvarjara konstruado kaj fine de la dua mondmilito, en 1944, detruita per bomboj. Ekde tiu tempo San-Marino ne havas fervojan stacion.
Antaŭhistorio
De 1901 oni en San-Marino laboris pri desegnoj de ebla fervoja ligo kun Italio. En G. U. (Gazzetta Ufficiale del Regno d'Italia, oficiala komunikilo de la itala registaro) de la 10-a de marto 1913 la koncesio pri la fervoja linio Rimini–Mercatino–Marecchia estas donita al la societo Ferrotranvie padane. Nur ligo al Rimini ankoraŭ ne ekzistis. La tasko desegni ĝin estis donita al inĝeniero Quartara, estro de Tranvia Padana. Finan instigon al la konstruado de la fervoja linio donis oficiala vizito de Benito Mussolini en San Marino.
Ĉar urbo San-Marino situas 250 metrojn super la proksima urbo Valdragone, oni unue planis, ke la fervojo finiĝu en Valdragone. Sed fine oni decidis ligi la ĉefurbon al la linio, kvankam por tio necesis ok pliaj tuneloj, kvar inter Valdragone kaj Borgo Maggiore, la aliaj kvar inter Borgo Maggiore kaj San-Marino. (Tiuj ĉi du urboj estas tiom proksimaj, ke nun ligas ilin telfero.)
La 3-an de decembro 1928 komenciĝis la konstruado de la linio. Kvar jarojn poste, la 10-an de majo 1932, la Granda kaj Ĝenerala Konsilio de San-Marino proklamis kune kun la regantaj kapitanoj la inaŭguron de la fervojo, bonvenigita de la regionaj loĝantoj kun granda ĝojo. La oficiala malfermo okazis la 12-an de junio 1932.
Teknikaj detaloj
La linio estis elektra kaj uzis kontinuan kurenton de 3000 V. Ĝia ŝpuro estis 950 mm.
Ĝi enhavas 17 tunelojn, ses pontojn (inter ili tri viaduktojn), unu subvojan kaj unu supervojan pasejojn.
La du finstacioj de la iom pli ol 32 km longa linio havas distancojn horizontalan de ĉ. 16 km kaj vertikalan de 639 m. Tio respondas al meza dekliveco de 40 ‰ (laŭ rekta distanco) aŭ 20 ‰ (laŭ itinera distanco). La pliparto de la dekliveco troviĝas inter San-Marino kaj Serravalle: 509 metroj sur 15 km = 34 ‰. La rektlinia distanco inter tiuj du urboj estas malpli ol 5 km, kio respondas al deklivo de pli ol 10 %, ne ebla por ordinara fervojo. Tial estis necese kurbigi la linion.
La veturtempo de 53 minutoj estis nur malmulte pli ol tiu de la nuna publika buso.
Itinero
La tute elektra fervojo havis longon de 31,50 km (laŭ aliaj : 32,040 km) kaj estis dividita al du sekcioj:
La linio komenciĝis ĉe malgranda placo en Rimini kaj unu kilometron, ĝis haltejo Rimini Marina, proksima al la maro, laŭiris la fervojan linion Bolonjo – Ancona.
Poste la fervojo iris sud-okcidenten trans via Flaminia, kie estis la sola transirejo kun bariloj; la aliaj 90 transirejoj estis aŭ senbarilaj aŭ ŝlositaj per seruro, kies ŝlosilon havis nur la posedanto de la terpeco, al kiu kondukis la transirejo.
Ekde via Flaminia, tra longaj rektaj pecoj kaj vastaj kurbiĝoj direkte al sud-okcidento, la trajnoj iris direkte al monto Titano. Survoje situis la haltejo Rimini-Cerasolo. Stacio Dogana estis la unua stacio sur la teritorio de San-Marino.
Post Dogana la itinero pluiris kun malvastaj kurbiĝoj. Post la ponto sur rivero Ausa kaj tunela sekcio ĝi atingis Serravalle. Poste la fervojo per mallonga tunelo transiris la ŝoseon inter San-Marino kaj Dogana. La trajno haltis ankoraŭ ĉe la haltejoj Domagnano kaj Valdragone, antaŭ post tri kurbiĝoj atingi la stacion de Borgo Maggiore, piede de la kruta rokmuro de monto Titano.
Por atingi la ĉefurbon la fervojo devis supreniri tra longa tunelo. Ĵus elirinte el la tunelo ĝi alvenis en la stacio sur placo ĉe la suda fino de via Federico d'Urbino. La stacio situis proksimume same alte (643 m s. m.) ĉe monto Titano kiom la nuna bus-stacio ĉe Piazzale Marino Calcigni, sed malpli proksime al la historia centro. La placo nun estas parkejo por aŭtoj. La enirejo al la tunelo ankoraŭ estas bone videbla. Ĉe la placo troviĝas restoracio nomata Vecchia Stazione (= malnova stacidomo).
Detruo
Kvankam San-Marino estis neŭtrala en la dua mondmilito, la fervoja linio estis forte frapita de bombado de la aliancanoj je la 26-a de junio 1944. Precipe en la sekcio inter Domagnano kaj Valdragone ekestis multaj difektoj. Post tio oni ĉesigis la trafikon; je la 4-a de julio ĝi estis definitive nuligita.
La fervojaj tuneloj iĝis rifuĝejoj por rifuĝantoj en Italio. Aŭtune eksplodis tifa epidemio, tiel ke kelkaj fervojaj vagonoj estis uzataj por flegi malsanulojn.
Restaĵoj
De la fervoja itinero nun nur la tuneloj komplete restas. Kelkajn la sanmarinaj aŭtoritatoj fermis pro danĝero de subfalo, aliaj estis asfaltitaj kaj transformitaj al piediraj kaj biciklaj vojoj. La reloj estis malmuntitaj en la 1950-aj jaroj. La veturilaro parte konserviĝis kaj longe estis konservata en fermita tunelo (Galleria del Montale) mallonge antaŭ la eksa finhaltejo en San-Marino.
En la 1980-aj jaroj la societo Bonifica plenumis studon pri projekto por reaktivigo de la linio kaj taksis koston de ĉ. 800 miliardoj da liroj (= 413 milionoj da eŭroj).
En 2012 la tunelo Galleria del Montale estis remalfermita kaj transformita al promena vojo, kun firma surfaco apud la trako kaj elektra lumo. Meze de la tunelo estas branĉa tuneleto (nur piedira), kiu permesas vidon al la valo oriente de San-Marino. Antaŭ la supra enirejo de la tunelo staras la motorvagono AB 03, antaŭ la malsupra varvagono. La motorvagono portas fronte la san-marinan blazonon kaj flanke la siglon S.V.E.F.T. (Società Veneto-Emiliana di Ferrovie e Tramvie = societo veneta-emilia de fervojoj kaj tramoj).
La longo de la restanta trako en la tunelo kaj je la du finoj estas proksimume 800 metroj. Estas eble nutri la supertrakan lineon per tensio de 480 voltoj; tiel je la la historia motorvagono AB 03 povis trairi la restantan trakon. Konkretaj planoj pri regula trafiko, kiu ne utilus je tiu malgranda distanco, ne ekzistas.
Kuriozaĵoj
Pro la bombadoj en 1944 la eksa kunŝtatestro Fausta Morganti Rossini estis naskita en tunelo de la fervojo, kie rifuĝis ŝia patrino.
Eksteraj ligiloj
Transport in San Marino
Wingen-sur-Moder (stacidomo)
Wingen-sur-Moder estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wingen-sur-Moder, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Géza Bakó
BAKÓ Géza (pro. bako:) estis rumania hungara ĵurnalisto, arkeologo, historiisto naskiĝinta en Türkös la 25-an de septembro 1924.
Wingen-sur-Moder (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Géza Bakó
Biografio
Géza Bakó laboris ĉe la radio de Bukareŝto (1951-54), poste li estis industria rubrikestro ĉe la Új Idő de Braŝovo (1963-67). Li publikigis en gazetoj Előre, Brassói Lapok, Astra, Volkszeitung, Karpaten Rundschau. Liaj arkeologiaj, historiaj, paleoetnografiaj artikoloj aperis en rumana lingvo de 1957 en Studii şi Cercetări de Istorie veche şi Arheologie, Studii şi Articole de Istorie, hungare en Korunk kaj Arhaeológiai Értesítő de Budapeŝto. Li estis kunlaboranto de 16-a volumo de eldonaĵo  Bibliotheca Historica Romaniae (1975).
Wingen-sur-Moder (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Mommenheim - Sarreguemines (161000).
Tomášov (Mikulášovice)
Tomášov situas en katastra teritorio Mikulášovice kun areo 25,85 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1787.
Kruco de Endler
Johann Anton Endler lasis lokigi la krucon sur rando de ŝoseo, kiu kondukis el Mikulášovice tra Tomášov al ŝtatlimo kun Germanio kaj plu ĝis Hertigswalde kaj Sebnitz. Sur ambaŭ flankoj de la kruco tiriĝis ligna barilo, kiu apartenis al unu el la plej malnovaj konstruaĵoj en la vilaĝo - gastejo Martins Gasthof, pli poste Thomsschänke. La konstruaĵo el la jaro 1724 aŭtune en la jaro 1934 forbrulis kaj sur ĝia loko estis baldaŭ konstruita nova moderna restoracio. La kruco ne estis dum la incendio damaĝigita kaj la lokuloj zorgis pri ĝi ankaŭ en sekvantaj jaroj.
Post fino de la dua mondmilito kaj ellandigo de Tomášov la kruco ĉesis esti konservata kaj ĝi kadukiĝis. Ĝi ja supervivis detruadon de la gastejo, sed en la sekvantaj jaroj ĝi estis damaĝigita. Renovigo de la kruco estis farita en julio ĝis oktobro de 2015.
Ribelo en GDR en 1953
La Popolribelo de 1953 (Juniaufstand (Ribelo de Junio), Volksaufstand (Popolribelo), Arbeiteraufstand (Laboristribelo)) okazis la 17-an de junio 1953 en la Orienta Germanio.
Fono
La aranĝoj de la registaro de GDR por konstrui la socialismon laŭ sovetia modelo kreskigis ekde somero 1953 la malkontenton ene de la enloĝantaro. Produktado de konsumartikoloj ne kreskis pro koncentriĝo por evoluigo de la peza industrio. Post la morto de Josif Stalin la 5-an de marto 1953, la gvidantoj de SED ricevis ordonon fare de Moskvo promesi novan, pli liberalan kurson al civitanoj la 9-an de junio.
La 16-an de junio laboristoj ekstrikis kaj marŝis sur Stalin-aleo (poste iĝis Karl-Marx-Aleo) al la Domo de la ministerioj (Leipziga strato), la sidejo de la registaro de GDR. La sekvantan tagon (17-a de junio) aliĝis por protesti pli ol 10.000 dungitoj de la fabriko Stahl- und Walzwerke Henningsdorf. Post kiam okcident-berlinaj amaskomunukikoj raportis pri tiuj nekutimaj aferoj la demonstracioj ekis ankaŭ en aliaj grandurboj kaj industriaj centroj (ekz. Leipzig, Magdeburg, Halle, Bitterfeld kaj Jena) kaj kovris finfine la tutan ŝtaton.
Postuloj pri politikaj ŝanĝoj
La unue ekskluzive ekonomiaj postuloj (malpli da laboro kaj plimalkarigo de vivkondiĉoj) iĝis baldaŭ politikaj, nome: demisio de la ministroj kaj liberaj balotadoj. Estiĝis strikaj komitatoj kaj en pluraj urboj sturme prenitis partioficejoj. Policanoj senarmiligitis kaj politikaj arestitoj malliberigitis. La soveta urbokomandanto proklamis la danĝerstaton por Eosta Berlino, en la sekvinta tago por tuta GDR.
Kun Enkazerniĝintaj Policistoj (KVP) (poste iĝis Nacia Popolarmeo, La militfortoj de GDR), sovetaj trupoj ankoraŭ en la unua tago perforte ĉesigis la insurekcion en Berlino. Ne malpli ol 21 personoj mortkondamnitis fare de sovetiaj tribunaloj kaj ekzekutitis tuj; aliaj tiaj kondamnoj fare de GDR-tribunaloj kun ekzekuto sekvis dum la sekvintaj semajnoj kaj monatoj. Laŭ studaĵo de 2004 fare de Zentrum für Zeithistorische Forschungen (ZZF), dum la ribelo mortis minimume 55 homoj, nek pli ol 500 (Laŭ FRG), nek nur 25 (Laŭ GDR). Post la ribelo malliberiĝis ĉ. 1.400 personoj. Malgraŭ protestoj daŭriĝis en multaj urboj kaj vilaĝoj post 17-an de junio.
Walter Ulbricht, la unua sekretario de SED, uzis la ribelon por plifortigi la propran pozicion kaj randenmeti eblajn konkurenculojn. En Okcidenta Berlino, La Charlottenburga Ŝoseo antaŭ Brandenburga Pordego alinomiĝis La Strato de 17-an de Junio en 1953 por honori tiun okazon. En FRG, La 17-an de junio iĝis nacia memortago ĝis 1990. Post la Germana reunuiĝo, Tago de la germana unueco ŝanĝiĝis el 17-an de junio al 3-an de oktobro kiel festotago de la Reunuiĝinta Germanio.
Giorgio Chiellini
Giorgio Chiellini (prononco []) estas itala futbalisto en la pozicio de defendisto. Li naskiĝis en Pisa, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2005 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Juventus Torino.
Krome Giorgio Chiellini ekde la jaro 2004 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010, kie la teamo ne aparte sukcesis, sed ankaŭ pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion, kaj en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo.
Fábio Roberto Gomes Netto
Fábio Roberto Gomes Netto (n. ) estas brazila futbalisto.
Tosno
Tosno (Тосно) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41466.
La urbo estis fondita en jaro 1500.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
Partido judicial de Arenas de San Pedro
La partido judicial de Arenas de San Pedro (jurisdikcia teritorio) estas unu el kvar jurisdikciaj teritorioj de la provinco Avilo, kaj precize temas pri la jurisdikcia teritorio numero 2a de la provinco. Ĝia ĉefurbo estas Arenas de San Pedro. La municipoj de tiu jurisdikcia teritorio estas en la Komarko de Arenas de San Pedro en la suda parto de la provinco. La jurisdikcia teritorio enhavas areon de 1159,2 km² kaj servas al 32 338 loĝantoj en 24 municipoj.
Tosno
La interurba telefona kodo estas 81261, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Partido judicial de Arenas de San Pedro
Vidu ankaŭ
​
Tosno
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Tosna (Тосна) (kiu enenfluas en riveron Neva (Нева)).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde fino de la 1840-aj jaroj).
En jaro 1959 la urbo havis 15,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 38,7 mil loĝantojn.
Villahermosa
Villahermosa [bijaermOsa] estas metropolo kaj universitata urbo en Meksiko, kie estas ĉefurbo kaj episkopejo de subŝtato Tabasco. Villahermosa signifas en la hispana "Belega Urbeto". Estas samnomaj municipoj en Hispanio kaj Kolombio (Vidu Villahermosa (apartigilo)).
Geografio
Villahermosa situas sur ebenaĵo laŭ rivero en suda parto de la lando.
Historio
Villahermosa fondiĝis en 1596 kiel Villahermosa de San Juán Bautista. Longe la urbeto estis simpla loĝloko. En la 1970-aj jaroj oni trovis nafton en la proksima Meksika Golfo. La urbo iĝis grava centro de la olea industrio.
Ekonomio
En la ĉirkaŭaĵo oni bredadas bovojn kaj oni rikoltas kakaojn, bananojn kaj sukerkanojn. La plej grava industriaĵo estas la oleo-petrolo. Ankaŭ la turismo estas menciinda, ĉar la maro estas proksime.
Trafiko
Villahermosa havas internacian flughavenon, sed la trajno evitas la urbon. La longdistanca veturado okazas helpe de aŭtobusoj.
Klimato
Villahermosa havas tropikan klimaton. La temperaturo inter majo-aŭgusto atingas foje 40 ° C-ojn. Jare pluvas po 2161 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.
Distrikto Poznań
Distrikto Poznań - pole powiat poznański - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Grandpollando de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Poznań, kiu tamen ne apartenas al la distrikta teriorio, sed nur plene ĉirkaŭatas de ĝi. Fine de en la distrikto vivis.
Dua mondmilito
7.11.1939: Germana polico pafekzekutis en Dopiewiec 70 studentojn de malliberejo en Poznań.
Nemesládony
Nemesládony [nemeŝladonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. Nemes signifas hungare nobelo, Lád estas praa hungara persononomo.
Situo
Nemesládony situas laŭ traira flankovojo for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero, la plej proksime estas ĉefvojo inter Sopron kaj Sárvár. Bük kaj Répcelak troviĝas po 13, Sárvár 20, Celldömölk kaj Kapuvár po 30 km-ojn.
Historio
Laŭ la vilaĝnomo tie loĝis etnobeloj. En Nemesládony migra poŝto servas.
Anna Ĉakvetadze
Anna Dĵambulievna Ĉakvetadze (ruse А́нна Джамбулиевна Чаквета́дзе, kartvele ანა ჯამბულის ჩაკვეტაძე [Ana Ĝambulis Ĉakvetadze], ukraine Ганна Джамбулілівна Чаквета́дзе; naskiĝis la 5-an de marto 1987 en Moskvo) estas eksa rusia profesia tenisistino de kartvela kaj ukraina deveno. Estinte profesia tenisistino ekde 2003, ekde la 16-a vivjaro, la 10-an de septembro 2007 en aĝo de 20 jaroj ŝi atingis la kvinan lokon en la monda rangotabelo, kio estas ŝia plej bona pozicio kiel profesiulo. Ŝi gajnis ok unuopajn titolojn en turniroj de la Virina Tenisa Asocio kaj atingis la duonfinalon de la Usona Malferma tenisturniro US Open US Open same en septembro 2007. Tri monatojn pli poste, la 17-an de decembro 2007, ŝi kaj la gepatroj estis viktimoj de brutala rompoŝtelo en la familia dometo apud Moskvo. En 2008 ŝi finis altlernejan studadon de psikologio en la Socia-Pedagogia Instituto de Moskvo, kaj poste ankoraŭ dedistance sekvis pliaj kursojn de la Moskva Ŝtata Universitato rete. La 11-an de septembro 2013 (do en aĝo de 26 jaroj) ŝi sciigis sian retiriĝon el aktiva profesia tenisado pro persistaj dorsaj sanproblemoj. De tiam ŝi estas komentistino en la televida kanalo Eurosport.
Totjma
Totjma (ruse Тотьма) estas urbo en Vologda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 19246501.
La urbo estis fondita en jaro 1554.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La interurba telefona kodo estas 81739, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Suĥona (Сухона).
En jaro 1959 la urbo havis 7,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 10,5 mil loĝantojn.
30094 Rolfebode
30094 Rolfebode estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aerospaca inĝeniero Rolfe Bode, kiu laboris por multenombraj misioj de la NASA inklude Mars Polar Lander kaj Fenikso ĉe la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono kaj por privataj kosmaj kompanioj inklude Paragon Space Development Corp. kaj World View Enterprises.
Selva de Mar (Metroo de Barcelono)
Selva de Mar estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Lauta
Lauta (jen germane, suprasorabe Łuty) estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Tufparuo
Tufparuo (Lophophanes cristatus, iam Parus cristatus) estas eta kantbirdo, malpli granda ol pasero, de la familio de la paruedoj.
Aspekto
Ĝi estas facile rekonebla paruo ĉefe pro la levebla kresto (kiu donas la nomon de la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo, ĉar cristatus signifas “kresta”), kies pinto estas ofte kurbeca, dum la tuta kresto estas strieca je blanko en bruno. Ankaŭ la dorso estas bruna, dum la blanka vizaĝo, kiel ĉe aliaj paruoj estas ĉirkaŭata de nigra ĉirkaŭstrio, kiu venas el la tre nigra gorĝo, kiel kolumo al antaŭnuko kie supreniras por reveni tra la okulo (pli mallarĝe) al la ankaŭ nigra beko, tamen estas tre distinga ke, krom la ĉirkaŭstrio, estas alia paralela interna strio kiu subiras kun formo de C el la orelzono. Ankaŭ la okuloj kaj gamboj estas nigrecaj. La subaj partoj estas blankecaj, sed kun helbrunaj aŭ okraj nuancoj en flankoj.
Ĝi estas, kiel aliaj paruoj, kantemaj, kaj tiaj birdoj kutime kantas konstantan zii, zii, zii, simila al tiu de la Nigra paruo.
Disvastiĝo
Tiuj palearktisaj birdoj estas disvastigitaj kaj komunaj loĝantaj birdoj kaj reproduktantoj en arbaroj de koniferoj tra la centra kaj norda Eŭropoj kaj en deciduaj arbaroj en Francio kaj Iberio. En Britio ĝi estas tre limigita en praarbaroj de pinoj de Inverness kaj Strathspey en Skotio, kaj rare foriras el tiuj habitatoj. Kelkaj vaguloj de Tufparuoj estis vidataj en Anglio. Ili estas lokaj loĝantoj kaj plejparto da ili ne migras.
Vivmaniero
Kiel ĉe aliaj paruoj, ili manĝas insektojn, inklude raŭpojn, kaj semojn.
Taksonomio
Tiu specio estis iam lokita en la genro Parus, sed la distingeco de Lophophanes estas bone konfirmita, kaj nune agnoskata de la AOU kaj de BOU kiel distinga genro.
Antikvaĵisto
Antikvaĵisto (de la latina vorto antiquarius respektive la esperanta vorto antikvo) estas homo, kiu komercas per tre malnovaj objektoj, aparte per tre malnovaj libroj, manuskriptoj, gazetoj, mapoj kaj artaĵoj, aparte per grafikaĵoj. Li respektive ŝi mem posedas vendejon por tiuj objektoj, antikvaĵejon, aŭ estas dungito en tia vendejo. Inter la taskoj de antikvaĵisto estas la takso de la probabla valoro de interesa objekto, la aĉeto, fikso de vendoprezo, stokado kaj prezento de la varoj kaj la vendado. Ĝenerale antikvaĵistoj pretas laŭ peto de kliento serĉi deziratan raran objekton ĉe aliaj kolegoj, sen ke tio kaŭzus aldonajn kostojn por la kliento.
Antikvaĵisto do estas komercisto; en plej multaj landoj la profesio konsideriĝas specialaĵo de la librovendista profesio.
Dum pasintaj jarcentoj antikvaĵistoj ofte estis kleruloj, kiuj aparte fakis pri historio aŭ pri arkeologio, foje ankaŭ pri aliaj fakoj. Dum la mezepoko antikvaĵistoj kutime samtempe estis kopiistoj de malnovaj manuskriptoj, do produktis parton de siaj varoj mem. Iuj el tiuj mezepokaj antikvaĵistoj kaj kopiistoj de malnovaj manuskriptoj samtempe ankaŭ estis alkemiistoj – aparte konata historia ekzemplo estis Nicolas Flamel.
Riechheimer Berg
Riechheimer Berg estas monto kun alteco de 513.2 metroj situante je distanco de 10 km en la sudeosto de Erfurto, Germanujo.
Geologio
Ĝi kuŝas sur konkokalka montaro de la nordokcidenta Ilm-Saale-tabulo kiu etendiĝas de Steiger-arbaro nordueste ĝis la valo de Ilm sudeoste. Temis pri la plej alta monto en la ĉirkaŭaĵo de 15 kilometroj kaj la plej alta en la Distrikto Weimarer Land. Ĝi estas sur la akvodislimo inter Unstrut kaj Ilm. Sur la orienta parto (ĉe Distrikto Ilm) kun disfluo tra Gera al Unstrut, estas la vilaĝo Elleben-Riechheim; oriente estas Hohenfelden. La montopinto estas arbara dume la uesta antaŭa regiono kun alteco de ĉ. 350 metroj estas agrikultura tereno. Tuj eoste apudas la buntgrejsa malebenaĵo de la arbara regiono de Tannroda. Ĉe la eosta flanko de la monto fontas Krummbach, kiu alportas la akvon al la proksima kaj ripozumcentra Hohenfelden-baraĵlago.
Geografio
Temas pri landlimmonto, ĉar nuntempe estas tie la landlimo inter la Distrikto Ilm kaj la Distrikto Weimarer Land. Antaŭe tuŝis sin reciproke la uesta Duklando Saksio-Meiningen kaj oriente Saksio-Vajmaro-Eisenach. Tion dokumentas ankaŭ landlimŝtono de 1982 kaj du aliaj historiaj samaĵoj. La landlimo inter Meiningen kaj Vajmaro nove difinitis en la 1.1.1914 laŭlonge de la pintopado. Samtempe iĝis la iam separita vilaĝo Hohenfelden unuiĝinta setlejo vajmara. Por memorigi la iaman dividon oni metis kun aprobo de la ŝtata ministerio grandduka sur la ponto en la vilaĝo landlimŝtono.
Norden estas la landlimo inter la iama Reĝolando Prusio kaj la Grandduklando Saksio-Vajmaro laŭlonge de kampovojeto en la direkto de Schellroda kaj Klettbach; en distanco de ĉ. 2.380 metroj birdfluge estas abrupta kurbiĝo uesten kaj post aliaj 1225 metroj angulo norden. De tie, post kromaj 645 metroj atingeblas ĉe trilandintertuŝiĝ-ŝtono Erfurto.
Historio
Ĉe la norda parto monta oni vidas la spuraĉojn de kalkŝtonekspluato malsrespektinta la pejzaĝon dum la GDR-tempo. Ekde 1895 ekzistas sur la monto samnoma gastejo. Ĝia kerno estas tipa mezturingia kamparandomo malkonstruita en Erfurto kaj rekonstruita tie ĉi laŭ mendo de gastejestro Hüther el Riechheim. La originalo servis en 1894 ĉe la meti-/industri-ekspozicio farite de Emil Schönau en Kranichfeld.
Sude de la gastejo estas la Bismarck-monumento Riechheimer Berg. GDR-politikisto planis starigon de kontraŭaviadila defendosistemo supre, kio feliĉe ne plu realigitis.
Dum la 1990-aj jaroj estiĝis ĉe la okcidenta deklivo de la monto granda setlejo de unu- kaj dufamiliaj domoj kio ege ene de mallonga tempo pligrandigis la enloĝantaron de Riechheim.
Flaŭro, faŭno kaj fremdultrafiko
Ĉemonte hejmas la printempa adonido (Adonis vernalis). La monto kuŝas ene de la landprotektejo Mittleres Ilmtal (de Oettern al Kranichfeld). La orienta deklivo kaj la pli suda areo de Königsstuhl apartenas al la landprotektotaĵo FFH-Gebiet Riechheimer Berg-Königsstuhl. Riechheimer-monto, kion kelkaj karese nomas Thüringer Rigi, estas ŝatata ekskursocelo. Ankaŭ la ĉefa migradopado inter Jena kaj Eisenach kondukas supre ĉi tiu monto. Planatas norde kaj ueste de ĝi alttensia konduktlineo por ventenergi-transporto de la nordo de Germanujo al la sudo.
Ferenc Matheovics
MATHEOVICS Ferenc (pro. mateoviĉ) estis hungara juristo naskita en Braŝovo la 9-an de marto 1886 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de januaro 1957.
Biografio
Ferenc Matheovics diplomitiĝis en la Universitato Koloĵvaro inter 1905-10, kie li doktoriĝis en 1910 pri jurscienco. En jaroj 1910-12 li estis advokatkandidato en Bp., Koloĵvaro kaj Braŝovo. En 1912 li faris advokatekzamenon en Marosvásárhely, dum jaroj 1912-14 li estis advokato en Braŝovo kaj li redaktis la katolikan politikan ĵurnalon Brassói Újlap. De 1919 li estis advokato en Szombathely, poste prokuroro, notario, de 1939 li prelegis en la universitato de Peĉo pri internacia socipolitiko ĝis 1948. kiam oni maldungis lin.
Mimi & Eunice
«» (Manjo kaj Eŭniko) estas serio de tribildaj bildstrioj, farata, ĉefe kiel retkomikso en la angla lingvo, de. Ĝi estas libera verko, publikigata laŭ la permesilo de «Atribuite-Samkondiĉe».
Estis presitaj paperaj libroj «» (kun pli, ol 200 bildstrioj)  kaj «» (20-paĝa).
Aperis kelkaj filmetoj kun la personoj, kaj ĉeĥlingva kalendaro por la jaro 2012‐a (je PDF).
Arnex-sur-Nyon
Arnex-sur-Nyon estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 187 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.