cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toledo
Formiĝo
Aktuale la municipo de Toledo havas tre disan figuron, ĉar ekzistas kvartaloj tre separataj de la ĉefa kerno de la urbo danke al ampleksaj malfermaj spacoj, kiel ĉe la kvartaloj de Santa María de Benquerencia aŭ Azucaica, antikva submunicipo situanta ĉe la dekstra bordo de la Taĵo, kiuj estas separataj de la urbo je ĉirkaŭ 6 km. La disvolvigo de la periferiaj kvartaloj kaŭzis samtemepe iompostioman abandonon de la antikva enmurega spaco per translokiĝo de la populacio al la novaj kvartaloj naskitaj ekde la 1960-aj jaroj.
Aktuale la urbo de Toledo estas strukturata en kvar distriktoj kiuj integras la diversajn kvartalojn, laŭ la jena formo:
1. Distrikto de la Casco Histórico (historia kerno) 2. Distrikto de Santa Bárbara 3. Distrikto de Santa María de Benquerencia (Poligono) 4. Distrikto Centro-Nordo
El ĉiuj nur la du unuaj troviĝas ene de la antikva enmurega areo.
Klimato
La klimato de Toledo estas ĉefe mediteranea, sed iom kontinenta, pluvas tre malofte (ĉefe dum printempo kaj aŭtuno, kun granda nepluveco kaj temperaturo osciladanta dum somero. Temperaturo estas malvarmeta dum vintro, kun oftaj frostoj, kaj varma dum somero, ĝiaj maksimumoj superas 40 °C. En 2007, Toledo estis la tria urbo plej sunhava de Hispanio, kun 3.040 horoj de suno, laŭ informoj de la Instituto Nacional de Estadística (nacia instituto de statistiko).
Antikva historio
La unua fiksa setlejo nun konata en la urbo estas serio de kastroj, sur kiuj poste stariĝis la enmurega urbo de keltiberoj, unu el la plej gravaj centroj de karpetanoj. Unu el tiuj unuaj setlejoj troviĝas sur la Cerro del Bú (monteto de la maldekstra bordo de la rivero Taĵo), el kiu oni atingis nombrajn restojn per realigataj elfosaĵoj, observeblaj en la aktuala Muzeo-Hospitalo de Sankta Kruco, en Toledo.
En la jaro 193 a. K. kaj post granda rezisto, la romiano Marko Fulvio Nobilior konkeris la urbon. La romianoj rekonstruis ĝin kaj nomigis ĝin Toletum, en la provinco de Karpetanio. La urbo disvolvigis gravan industrion el fero, kiu permesis al ĝi al stampi monerojn. La areo kie estis la urbo spertis grandan romiigon, kiel montras la nombraj restoj de romiaj vilaoj, ĉefe ĉe la bordoj de la Taĵo.
La romianoj lasis nombrajn spurojn, kia enorma akvedukto, el kiu konserviĝas nur la bazoj ambaŭflanke de la Taĵo, romia ŝoseo, parto el kiu videblas ĉe la deklivoj de la montetoj de la maldekstra bordo de la rivero, kaj cirko (ĉevalkurejo), situanta ĉe publika parko kaj nur parte elterigita. Ekzistas aliaj multaj spuroj kiuj spite la perdosupozon ĉe multaj kazoj, ege probablas ke troviĝas subgrunde de la urbo, kia la teatro (ĉe la loko de la cirko aktuale okupata de lernejo), la amfiteatro (ĉe la kvartalo de Covachuelas), grava akvokonduka infrastrukturo (kia la restoj ĉe la pordo tra kiu oni aliras al la moskeo nune de la Kristo de la Lumo), nombraj ŝoseoj (kiaj tiuj ĵuse trovitaj je ĉ. 7 m sub la ĝardeno de la menciita moskeo), same kiel varmobanejoj, vilaoj ktp. Menciindas ke plej parto de tiuj historiaj konstruaĵoj estis poste demuntitaj, kaj iliaj ŝtonoj estis reuzataj por la konstruado de aliaj konstruaĵoj kaj por la murego, sed ĉiukaze granda arkeologia riĉaĵaro troviĝas ankoraŭ subgrunde.
Mezepoka historio
En la Alta Mezepoko ĝi estis ĉefurbo de la visigota reĝlando de Hispanio. Dum la regado de la kastiliaj reĝoj, Toledo estis la sidejo de la fama Instituto de Tradukistoj (Tradukskolo de Toledo), ponto inter la diversaj kulturoj de la Mezepoko.
Post la unuaj ĝermanaj invadoj, oni rekonstruis la antikvan muregon cele al defendo; tamen en la jaro 411 la urbo estis konkerita de la alanoj, kiuj siavice estis venkitaj de la visigotoj en la jaro 418. Post venki sian rivalon Agila, Atanagildo starigis sian kortegon en la urbo kaj poste, dum la epoko de Leovigildo, ĝi iĝis ĉefurbo de la regno hispangota kaj en arkiepiskopejo, per kio ĝi akiris gravecon kaj civilan kaj religian (kiel montris la Koncilioj de Toledo). Proksime de Toledo, en la vilaĝo de Guadamur, troviĝis la Trezoro de Guarrazar, elstarega aro de ornamaj kronoj de la reĝoj de visigotoj.
En la jaro 711 Toledo estis konkerita de Tarik ibn Zijad kaj metita al islama hegemonio. La konkero de la urbo estis farata facile, pere de kapitulaco, ĉar granda parto de la loĝantaro estis fuĝinta. La araboj nomigis ĝin Tulaytula (en araba طليطلة).
La hegemonio de mozaraboj en la loĝantaro igis ĝin tuje konstanta zorgigo por la ĉefurbo de Kordovo. En 797 (laŭ Claudio Sánchez-Albornoz, en 807 kaj 800 laŭ aliaj fontoj), dum la emirlando de Alhakamo la 1-a, eksplodis insurekcio kontraŭ Kordovo. La emiro sendis la muladion de Huesca, nome Amrús ben Yusuf (nome Amorroz en la kristanaj kronikoj) por submeti la urbon. Amrús nuligis la lokajn muladiojn per konata epizodo, kiam li invitis ĉiujn el ties gravuloj al bankedo en la palaco de la guberniestro kaj ekzekutistoj unu post unu fortranĉis ties kolojn sendonte la kadavraĵojn al fosaĵo (kiu nomigis la epizodon). Tiele la emiro sukcesis submeti portempe la toledan popolon. Tamen tiu reinsurekciis en 811 kaj en 829, post lia morto.
Fine Abd ar-Rahman la 3-a finigis la longdaŭran ribeladon de Toledo en julio de 932, post sieĝo dujara, submetante ĝin al kaliflando kordova. Post la falo de tiu kaliflando en la 11-a jarcento, Toledo iĝis grava regno laŭ la nomo de Tajfo de Toledo, kiu tamen devis pagi impostojn al la reĝoj de Kastilio por pluhavi sian sendependon.
La 25-a de majo de 1085, Alfonso la 6-a eniris en Toledo, laŭ interkonsento kun la reĝo de la Tajfo kiu regis ĝin. Laŭ la kapitulaca interkonsento, la kastili-leona reĝo submetas la regnon, kontraŭ garantio por la islamaj loĝantoj pri sekureco de personoj kaj havaĵoj. La reĝo permesis proprajn foruojn al ĉiu ekzistanta minoritato: mozaraboj (Toledo estis grava mozaraba centro, kun propra katolika liturgio, kiu konserviĝis, islamanoj kaj judoj, poste unuigitaj fare de Alfonso la 7-a en la Foruon de 1118. Post la kapitulaco de la urbo, okazis la plej progresa periodo de Toledo, de granda kultura, socia kaj politika gravo. La Tradukskolo de Toledo, floranta dum la 12-a jarcento kaj 13-a jarcento, krom nombraj verkoj kaj civilaj kaj religiaj, kiuj poste estos gravaj por la futuro.
Post la kapitulaco, oni toleris la praktikojn religiajn de la juda kaj islama komunumoj, sed tiu toleremo ne daŭris multe da tempo. La kristanoj konstruis la novan katedralon sur la granda moskeo, kiu siavice stariĝis sur la antikva visigota katedralo.
En 1162 la urbo estis konkerata de la reĝo Ferdinando la 2-a (Leono), dum la komplika periodo de la antaŭadolteco de Alfonso la 8-a (Kastilio). La leona reĝo nomumis Fernando Rodríguez de Castro "el Castellano" (la kastilia), membro de la familio de Castro, guberniestro de la urbo. La urbo de Toledo restis sub povo de leonanoj ĝis 1166, kiam ĝi estis rekuperata de la kastilianoj.
Dum la kastilia enlanda milito Toledo luktis ĉe la flanko de Pedro la 1-a kaj, post suferi longdaŭran sieĝon, ĝi estis konkerata januare de 1369. Laŭlonge de la tuta Mezepoko la urbo kreskis: en la 14-a jarcento ricevis foiran privilegion kaj en la 15-a jarcento iĝis unu de la ĉefaj produktantoj de teksaĵoj kastiliaj, agado kiu sumiĝis al la jam ekzistantaj de monero-stampado, fabrikado de armiloj, silka industrio ktp. En tiu pliampleksigo partoprenis aktive la juda populacio, ĝis ties forpelo en 1492.
Moderna historio
La Katolikaj Gereĝoj pligrandigis kaj pliurbigis la urbon, kaj en la toleda katedralo oni proklamis Johanan kaj Filipon 'la Belan' (filinon kaj bofilon, respektive, de la Katolikaj Gereĝoj) kiel heredantoj de la kastilia krono (1502). Isabel la Katolika konstruigis en Toledo la monaĥejon de Sankta Johano de la Reĝoj por rememorigi la venkon en la batalo de Toro kaj por esti entombigita tie kun sia edzo, sed post la konkero de Granado la Katolikaj Gereĝoj decidis sian postan entombigon en tiu lasta urbo, kie estas ĝis nun iliaj restaĵoj.
Tiu urbo estis unu el la unuaj kiuj aliĝis al la insurekcio de la Komunumoj en 1520, kun komunumaj estroj kiaj Petro Laso de la Vega kaj Johano de Padilla. Post la komunuma malvenko en la batalo de Villalar, la komunumanoj toledaj, estrataj de María Pacheco, la vidvino de Padilla, estis kiuj pli da rezisto uzis kontraŭ la deziroj de Karlo la 1-a, ĝis sis kapitulaco en 1522. Toledo iĝis unu de la ĉefurboj de la imperio.
Ĝis la reĝado de Filipo la 2-a estis la ĉefa urbo de Hispanio dum la fino de la unuaj reĝoj de la Habsburga dinastio. Tiu reĝo movis la ĉefurbon el Toledo al la proksima (sed ne tiam tre grava) urbo Madrido en 1561, kaj la urbo perdis grandan parton de ĝistiamaj politika kaj socia gravoj. La ruinigo de la teksa industrio pliakrigis la dekadencon de Toledo, kiu kongruis kun tiu ĝenerala de Hispanio.
Nuntempa historio
La urbo estis elektita oficiale ĉefurbo de la aŭtonoma komunumo de Kastilio-Manĉo, post voĉdonado en la regiona parlamento de la 7-a de decembro de 1983. Por la elekto, la regiona registaro mendis proceson de informado kaj konsulto al la loĝantaro, la politikaj organizoj kaj la kulturaj asocioj. En la parlamenta voĉdonado, la propono de Toledo ricevis aprobon de 27 deputitoj (la 22 socialistoj kaj la kvin de la Popola Grupo de Toledo), 3 kontraŭajn (la popolpartianoj de Kvenko) kaj 12 sindetenojn. Plej konataj prezidentoj de la regiona registaro estis José Bono (el 1983 al 2004), José María Barreda (2004 al 2011) kaj María Dolores de Cospedal (el 2011).
Kulturo
La malnova urboparto situas sur montpinto kun 150-grada vido, ĉirkaŭita de tri flankoj per kurbiĝo en la rivero Taĵo, kaj ĝi enhavas multajn historiajn lokojn, inkluzive de la Alkazaro, la katedralo kaj Zocodover, la centra placo.
De la 4-a jarcento ĝis la 16-a, ĉirkaŭ tridek romkatolikaj sinodoj okazis en Toledo. La unuaj, faritaj kontraŭ Prisciliano, kunvenis en 400. Dum la sinodo de 589 la visigota reĝo Rekaredo deklaris lian konvertiĝon al romkatolikismo (antaŭe li praktikis arianismon); la sinodo de 633 dekretis unuformecon de la liturgio en la tuta visigota reĝlando kaj prenis striktajn leĝojn kontraŭ baptitaj judoj kiuj revenis al la antaŭa kredo. Aliaj konsilioj malpermesis cirkumcidon, judajn ritojn kaj observadon de la ŝabato kaj festivalojn. En la 7a jarcento, la judoj estis skurĝitaj, ekzekutitaj, iliaj propietaĵoj estis konfiskitaj, estis submetitaj al impostoj, ili ne havis permeson por komercado kaj, kelkfoje, estis devigitaj kristaniĝi. La ​​konsilio de 681 certigis al la ĉefepiskopo de Toledo la unuarangecon en Hispanujo. En Guadamur, tre proksime al Toledo, estis elfosita en 1858 la Trezoro de Guarrazar, la plej bona ekzemplo de visigota arto en Hispanujo.
Preskaŭ cent fruaj kanonikaj reguloj de Toledo trovis lokon en la Decretum Gratiani, ili praktikis gravan influon sur la disvolviĝo de la eklezia juro. La sinodo de 1565-1566 okupiĝis pri la plenumigado de la dekretoj de la Koncilio de Trento, kaj la lasta koncilio okazinta en Toledo, 1582-1583, estis detale gvidita de Filipo la 2-a.
Toledo estis fama pro religia toleremo kaj havis grandajn komunumojn de islamanoj kaj judoj ĝis ilia forpelo de Hispanujo en 1492 (judoj) kaj 1502 (islamanoj). La hodiaŭa urbo enhavas religiajn monumentojn kiaj la Sinagogo de Sankta Maria la Blanka, la Sinagogo de El Transito, Moskeo de Kristo de la Lumo kaj la preĝejo de Sankta Sebastiano kies datoj venas de antaŭ la forpelo, ankoraŭ konservitaj en bona stato. Inter judaj sefardoj, en iliaj diversaj diasporoj, la familinomo Toledano estas ankoraŭ ofta, indikante familian devenon el ĉi tiu urbo.
En la 13-a jarcento, Toledo estis granda kultura centro sub la gvido de Alfonso la 10-a, nomata "la Saĝa" pro lia amo al lernado. La Tradukskolo de Toledo, kiu ekiĝis sub la arkiepiskopo de Toledo Raimundo, daŭre alportis vastan scion al Eŭropo por fari grandajn akademiajn kaj filozofiajn verkojn de la araba al latino. La Palaco de Galiana, konstruita en stilo mudeĥaro, estas unu el la monumentoj kiuj restas de tiu periodo.
La Katedralo de Toledo estis konstruita inter 1226-1493 kaj modelo estis la Katedralo Bourges, kvankam ĝi ankaŭ kombinas iujn trajtojn de mudeĥaro. Ĝi estas rimarkinda pro la lumo kaj la baroka altaro nomita El Transparente, havas plurajn etaĝojn kun fantaziaj figuroj el stuko, pentraĵojn, bronzaĵojn ktp. Du konsiderindaj pontoj certigis la aliron al Toledo trans la rivero Taĵo, la ponto Alcántara kaj la ponto Sankta Marteno.
La Monaĥejo de Sankta Johano de la Reĝoj estas franciskana monaĥejo, konstruita inter 1477-1504 en rimarkinda kombino de gotika-hispana-flandra mudeĥara stilo kun ornamado.
Toledo estis la hejmo de El Greco por la lasta parto de lia vivo, kaj ĝi estas la temo por kelkaj el liaj plej famaj pentraĵoj, inkluzive de La entombigo de la grafo Orgaz, elmetita en la Preĝejo de Sankta Tomé.
Cigana feminismo
Feminismo cigana aŭ feminismo romaa, estas feminismo, kiu antaŭenigas seksan egalecon, la batalon kontraŭ sociaj malegalecoj kaj la defendon de la integriĝo de virinoj en malsamaj sferoj de la socio, laŭ maniero kongrua kun la izolado de la kulturo kaj de la valoroj de la romaoj.
Laŭlonge de la historio, la romaa popolo estis malestimata kaj persekutata de diversaj socioj pro iliaj apartaĵoj. Eĉ hodiaŭ ĝi estas unu el la plej gravaj minoritatoj en la mondo. Multaj grupoj ankoraŭ konservas distingan kulturon, kun sia propra lingvo, tradicioj aŭ kutimoj, kie la familio kaj solidareco inter ĝiaj membroj gravegas.
Toledo
Kulturo
Kiam Filipo la 2-a movis la reĝan kortegon de Toledo al Madrido en 1561, la malnova urbo eniris en malrapidan dekadencon de kiu neniam rekuperiĝis.
Cigana feminismo
Cigana feminismo karakterizas sin per sia sindevontigo superi antaŭjuĝojn kaj diskriminaciojn por la romaa socio kaj por virinoj, krom la stigmo asociita kun malriĉeco.
Toledo
Demografio
Toledo havas ĉ. 83.000 loĝantojn. Danke al altigo de la prezo de la loĝejoj en Madrido kaj al la plibonigo de la veturkomunikado, kiu situas Toledon je nur 30 minutoj de la trajnstacidomo Atocha de Madrido pere de la Trajno de Granda Rapideco, okazis granda pliigo en la nombro de la populacio toleda, nome iom pli da 20% nur en la lasta jardeko. En la jena tabelo oni montras la evoluon de la nombro de loĝantoj ekde 2001 al 2011, laŭ informo de la INE (Nacia Instituto pri Statistiko).
Cigana feminismo
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la artikolo Femminismo gitano en la itala vikipedio, listo de aŭtoroj.
Corcelles-Sud (stacidomo)
Corcelles-Sud estas fervoja stacidomo en Corcelles-près-Payerne, Svislando.
Cigana feminismo
Vidu ankaŭ
Carmen kaj Lola (filmo)
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de hispanacigana feminismo: gitanasfeministas.org
Toledo
Demografio
Same kiel la prezo de la loĝejo translokigas parton de populacio el Madrido al Toledo, la komparo de tiaj prezoj kun la prezo de la loĝejo en la provinco translokigas parton de toleda loĝantaro al proksimaj kaj ĉirkaŭaj urbetoj kaj vilaĝoj.
Ekonomio
La industrio primetala estis historie la bazo ekonomia de Toledo, kun granda tradicio en la fabrikado de glavoj kaj tranĉiloj kaj grava produktado de raziloj, instrumentaro saniga kaj elektraj produktoj. Elstaris ankaŭ la fabrikoj de sapo, faruno, vitro kaj ceramiko. En la aktualo Toledo iĝis urbo kie la triaranga sektoro (servoj) hegemonias en la ekonomio, kiel pruvas la informo de la Instituto de Estadística de Castilla-La Mancha, en 2008 pri la distribuado de aliĝantoj al la Sociala Sekureco laŭ laborsektoroj: 87,6% de la laboristaro dediĉita al la servoj, 5,3% al la konstruado, 5,5% al la industrio kaj la 1,6% resta al la agrikulturo kaj brutobredado.
Étrelles-et-la-Montbleuse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Toledo
Ekonomio
En la 1960-aj jaroj la Ministerio de la Loĝado komencis la urbanizadon ĉe la maldekstra bordo de la rivero Taĵo de zono, je ĉ. 8 km oriente de la urba kerno, por la konstruado de poligono industria-rezidenca de malkoncentro de Madrido, kiu nuntempe iĝis la kvartalo de Sankta María de Benquerencia; kvankam dekomence estis kelkaj grandaj entreprenoj (kiaj la multŝtata usona ITT-Standard Eléctrica, poste aĉetata de la franca Alcaltel), la sekvaj krizoj suferitaj laŭlonge de tiuj lastaj jaroj malaperigis multajn el tiuj grandaj entreprenoj kiuj iam instaliĝis.
Glavindustrio
La fabrikado de glavoj en la urbo de Toledo datas el la romia epoko, kaj pli precize en tempoj de la Respubliko, kiam ili estis jam famaj ties glavoj kaj tranĉiloj, kiel asertis la poeto Gracio Falisko en sia verko Cynegeticum. Sed estis dum la araba hegemonio kaj dum la Reconquista kiam Toledo kaj ties glavistaroj ludis gravajn rolojn. Inter la 15-a kaj 17-a jarcentoj la industrio rilata kun la fabrikado de glavoj prosperis en Toledo ĝis la punkto ke la glavindustrio toleda estis konsiderata la plej bonkvalita de Eŭropo. La produktado de blankaj (tranĉaj) armiloj estis de persona karaktero kaj estis farata de malgrandaj manlaboristoj disaj, kvankam la asocio de glavistoj kontrolis la finan kvaliton de la produktoj. Fine de la 17a jarcento kaj komence de la 18-a jarcento komencis la dekadenco de la produktado, kio kreigis unu de la Reĝaj Fabrikoj, nome la Fabriko de Armiloj de Toledo, en 1761 laŭ ordono de la reĝo Karlo la 3-a. En la Reĝa Fabriko koncentriĝis ĉiuj asocioj de glavistoj de la urbo kaj ĝi estis situanta ĉe la iama Casa de la Moneda (monerdomo, monfarejo). En 1777, pro neceso ampleksigi la spacon, Karlo la 3-a ordonis konstrui la konstruaĵon al la fama arkitekto Sabatini ĉe la eksteraĵoj de la urbo. Ekde tiam komencis ties etendigo kiu trapasis diversajn epokojn. Ties gravo estis tioma ke konstituis urbon ene de la propra urbo de Toledo.
Dum la 20-a jarcento, la produktado de tranĉarmiloj por armeoj reduktiĝis al nur la kavalerio kaj, post la Enlanda Milito, al liverado de honoraj sabroj al oficiroj kaj suboficiroj de la diversaj armeeroj. Post la fermo de la Fabriko, en 1994, tiu loko estis rehabilitata por gastigi la kampuson teknologian de la Universitato de Kastilio-Manĉo en Toledo. Post tio ankoraŭ la vendado de glavoj jam ŝanĝiĝis al aliaj sektoroj kiaj turismo, dekoracio kaj eĉ omaĝaj aŭ suveniraj glavoj aŭ tranĉiloj por inauguradoj, nuptoj (tortotranĉo) ktp.
Sendungeco
La krizo kiu ekde 2008 estas suferata ĝenerale malbonigis ankaŭ la situacion en Toledo; laŭ la informo el Servo pri Statistiko de Kastilio-Manĉo je 31-a de marto de 2011 la nombro de sendungitoj estis de 5.762 personoj, kio estas 7,48% de la sendungeco registrita en la tuta provinco, pro kio la urbo de Toledo estas la dua municipo laŭ nombro de sendungitoj (ankaŭ laŭ nombro de loĝantoj) post 13.168 (17,09%) de la urbo de Talavera de la Reina. En la periodo 2002-2010 plialtiĝis la nombro de sendungitoj je ĉirkaŭ 140%, pasante el 2.411 al 5.762 jam menciitaj; en tiu sama periodo la provinca informo indikas pliigon de pli da 180%, pasante de 27.196 al 77.069 sendungitoj.El vidpunkto de la profesia metieco de la sendungitoj majoritato el registrata sendungeco en la urbo de Toledo, kun preskaŭ 75% de la totalo, korespondas al la sektoro de servoj, kio konfirmas la specifan gravecon de la sektoro triaranga en la ekonomio de la ĉefurbo. Same kiel ĉe la distribuado laŭ aĝoj, ĉiuj profesiaj grupoj de tiu statistiko montris pliigon.
Regiona politiko
Toledo estas la ĉefurbo de la aŭtonoma komunumo (respektive regiono) Kastilio-Manĉo ekde 1983, kiam voĉdonado de la regiona parlamento montris apogon de 22 socialistaj deputitoj kaj 5 dekstraj deputitoj. Kiel ĉefurbo, ĝi estas sidejo de la regiona parlamento, situanta en la iama Monaĥejo de Sankta Gil, kaj de la regiona prezidenteco, situanta en la Palaco Fuensalida.
Por la regionaj balotadoj, la urbo de Toledo formas saman unuigon kun la resto de la provinco. Al tiu korespondas 11 sidlokoj el 47 totalaj deputitoj. En la balotado de 2007 la socialisma PSOE akiris 6 sidlokojn dum la dekstra PP akiris 5. En la balotado de 2011 la socialisma PSOE akiris 6 sidlokojn dum ankaŭ la dekstra PP akiris 6. En la balotado de 2015 PSOE akiris 4 sidlokojn, PP akiris ankaŭ 4 kaj la maldekstra Podemos 1. La dekstra PP akiris pli sidlokojn en la totala balotado, sed PSOE kaj Podemos interkonsentis elekti la kandidaton de la socialisma partio nome Emiliano García-Page.
Provinca politiko
En Toledo sidejas la municiparo de la provinco nome Diputación Provincial. La provinca diputitaro estas komponita de urbestroj aŭ skabenoj. Estas 6 jurisdikciaj teritorioj (grupoj de municipoj), el kiuj la urbo de Toledo ĉefurbas grupon kun aliaj 23 municipoj.
Municipa politiko
En la lasta balotado por la skabenaro de la urboj, nome en 2015 la socialisma partio PSOE akiris 9 skabenojn, la dekstra PP 9, la maldekstra Ganemos Toledo 4 kaj la partio Ciudadanos 3 skabenojn. PSOE kaj Ganemos Toledo interkonsentis elekti la kandidaton de la socialisma partio nome Milagros Tolón. Ŝi iĝis la unua urbestrino en la historio de Toledo.
Monumentoj kaj interesaĵoj
La historia urbo de Toledo estis deklarata historia-arta ensemblo en 1940, poste la UNESCO donis la titolon de Monda heredaĵo de Unesko en 1987. Estas multaj vidindaĵoj inter kiuj la jenaj:
Kuirarto
La kuirarto de Toledo estas la tipa tradicia kastilimanĉa kuirarto, enradikiĝinta en ĝiaj tradicioj kaj tre ligata al la ĉasado kaj paŝtado. Granda nombro de receptoj estas la rezulto de la kombinaĵoj de la maŭraj kaj kristanaj influoj.
Inter ĝiaj specialaĵoj elstaras la rostita ŝafo aŭ stufaĵo, kiel la konata koĉifrito, kaj la fazeoloj kun perdriko aŭ la stufita perdriko, la karkamuzo, la paneroj, la manĉaj gaĉoj kaj la tortilla a la magra. Du el la manĝaĵoj kiuj famigis la urbon Toledo estas la manĉa fromaĝo kaj la marcipano, el kiu ĝi havas propran version, la marcipano de Toledo.
Amaskomunikiloj
En la urbo estas publikigitaj diversaj ĵurnaloj lokaj kaj provincaj. Krome, naciaj ĵurnaloj kiel ABC ĉiutage publikigas ampleksan lokan sekcion. Inter la lokaj ĵurnaloj elstaras La Tribuno de Toledo, La Tago de Toledo kaj la senpagaj Tutmonda Kastilio-Manĉo kaj Novaĵoj Toledo. Semajne estas eldonataj la revuoj pri ĝeneralaj aferoj Ecos (Eĥoj) kaj Aquí (Tie ĉi).
Ankaŭ ekzistas lokaj televidoj, radioj kaj interreto. En Toledo troviĝas la centra sidejo de la regiona publika televido, Kastilio-Manĉo Televido; krom ĝi ekzistas aliaj lokaj televidoj: Dioceza Televidkanalo-Popular TV, Teletoledo, kaj La Tribuno Televido.
Rilate al radiostacioj, troviĝas Radio Toledo (Onda Cero), COPE, Cadena SER, RNE, RCM kaj Radio Tie ĉi, aliaj radioj estas la najbara Onda Polígono kaj la dioceza Radio Sankta Maria. Ene de la bitaj kaj sociaj amaskomunikiloj: Onda Toledo, Toledo Digital, La Cerca.
Infrastrukturoj
Toledo antaŭ longa tempo estis deviga trairejo por la centro de la Iberia duoninsulo. La historiaj vojoj kiuj kondukas al Toledo ankoraŭ estas uzataj kaj multfoje ili estis la bazo por la nunaj ŝoseoj kiuj atingas la urbon.
Ŝoseoj
Ekde Toledo ekiĝas la N-400, kiu kunigas la urbon kun Kvenko tra Ocaña kaj Tarancón. En la nuntempo oni transformas ĝin en la estonta A-40 Aŭtovojo Kastilio-Manĉo, kiu kunigos Avilon kun Maqueda (kie ĝi ligiĝas kun la Aŭtovojo de Ekstremaduro), Toledo, Ocaña (kie ĝi kuniĝas kun la Aŭtovojo de Andaluzio), Tarancón (kun konektoj kun la Aŭtovojo de Levanto), Kvenko kaj Teruelo.
La antikva nacia ŝoseo 401 Madrido-Toledo-Reĝurbo transformiĝis fine de la 80-a jaroj en la nuna A-42 kiel rezulto de la dupartiĝo de ĉi tiu kaj forigante la itineron de la diversaj vojoj kiujn havis ĝi (Illescas, Yuncos, ktp.).
La dupartiĝo de la ŝoseo etendiĝas ĝis la kilometro 7 sude en Toledo, kun direkto Reĝurbo, de kie ĝi daŭrigas kiel konvencia ŝoseo. En ĉi tiu punkto, en la proksimeco de Burguillos de Toledo, la A-42 ligiĝas kun la Aŭtovojo de la Vitejoj kiu venas ĝis Tomelloso.
Komence de la 21-a jarcento konstruiĝis, kun la celo senkongestigi la alirojn al Madrid, la paga aŭtovojo AP-41, kiu devis esti plilongigita ĝis Andaluzio (Reĝurbo kaj Ĥaeno) kiel alternativo al A-4; ĉi tiu projekto estas frostita kiel konsekvenco de la ekonomia krizo kiun Hispanio suferas.
Alia vojo de la ŝtata vojreto kiu ekiĝas de Toledo estas la N-403, Toledo-Maqueda-Ávila-Adanero. Parto de la itinero de ĉi tiu ŝoseo estas anstataŭata de la jam menciita Aŭtovojo de Kastilio-Manĉo.
Krom ĉi tiuj ŝoseoj, ekde Toledo ekiĝas pluraj regionaj kaj provincaj kiuj proksimigas la ĉefurbon kun la komarkoj Montes de Toledo, La Jara aŭ La Mancha.
Publika transporto
Post multaj jaroj da projektoj kaj ideoj, la 17-an de majo 2010 la Konsilio de Komunumoj de Kastilio-Manĉo ekigas la Supramunicipan Areon de Transportoj (hispane ASTRA) de Toledo. Kun komenca buĝeto de 620.000 eŭroj ĝi ligas la ĉefurbon kun la ĉirkaŭaj municipoj (Nambroca, Burguillos, Mocejón, Bargas, Olias del Rey, Argés kaj Cobisa) pere de ses buslinioj; oni serĉas la senkongestigadon de la urbo per la publika transporto, limigante la veturilojn.
Fervojo
Meze de la 19-a jarcento Toledo estis inter la unuaj hispanaj urboj kiuj havis fervojon, per kiu ĝi estis konektita kun Madrido tra Aranjuez kaj estinte inaŭgurita la linio de Isabel la 2-a la 12-an de junio 1858. La nuna stacidomo, el novmudeĥara stilo, estis inaŭgurita la 24-an de aprilo 1919.
Kun kelkaj problemetoj rilate al la teknologio kaj la kvalito de la servoj ĝi estas la linio kiu funkciis ĝis komenco de la 21-a jarcento: la 2-an de julio 2003 cirkulis la lasta kutima trajno inter ambaŭ ĉefurboj kaj ekiĝas la konstruado de la altrapida trajnoreto, LAV Madrid-Toledo, kiu malfermiĝis al la publiko la 16-an de novembro 2005, danke al kiu la veturtempo inter Madrido kaj Toledo malpliiĝis al 33 minutoj.
Sano
La 6-an de oktobro 1974 inaŭguriĝis la Nacia Hospitalo por Paraplegiuloj kiu konvertiĝis en referenc-centro, kaj nacie kaj internaciskale, pro la flegado kaj zorgado de ĉi tiuj lezoj. Ĝi ankaŭ havas programon por la socia integriĝo de la pacientoj.
La transdono de la sanaj aferoj de la Ŝtato al la Konsilio de Komunumoj de Kastilio-Manĉo donas novan elanon al la san-infrastrukturoj, kiuj evidentiĝas en 2007 per la konstruado de la nova Ĝenerala Hospitalo de Toledo en la kvartalo Santa María de Benquerencia. Ankaŭ en la diversaj kvartaloj oni kreis la Sancentrojn.
Konsiliismo
La nomo "konsilikomunismo" substrekas la oponon al "partikomunismo" : direktu la laboristaj konsilioj, ne ia partio. La laboristaj konsilioj estas asembleoj, kiuj grupigas ĉiujn proletojn. Por la konsiliistoj, nur tiuj asembleoj devas direkti la revolucion. Tial oponiĝas ili al la idearo de Lenin, laŭ kiu nur la partio devas direkti la revolucion kaj la socialisman socion. Por la konsiliistoj, la laboristaj konsilioj kontraŭe estu la nuraj strukturoj organizantaj : tiuj konsilioj estas formo de rekta demokratio.
Krom la referenco pri la laboristaj konsilioj, la konsiliistoj ofte distingeblas pro sia opono al la sindikatoj (konsiderataj kiel reformistaj strukturoj), sed ankaŭ pro la rifuzo partopreni balotojn aŭ subteni la luktojn por "naciliberiĝoj". La konsiliismo foje rifuzas la kontraŭfaŝismon, kiel unuiĝo kun burĝaro. Por kelkaj konsiliistoj, kontraŭfaŝismo, forlasante la klaslukton, nur helpas al faŝismo : efike batali kontraŭ faŝismo nur povas la klaslukto kaj la lukto kontraŭ kapitalismo. La burĝa demokratio estas tiel konsiderata kiel speciala formo de kapitalismo kiu povas fari sin faŝisma por refunkciigi la kapitalisma proceso. Pri Sovetio kaj la diversaj "komunismaj" landoj, ĉiuj ĉi regnoj estas rigardataj de la konsiliistoj kiel ŝtatkapitalismoj, aŭ eĉ "ruĝaj faŝismoj". La bolŝevista revolucio de 1917 estas foje konsiderata kiel "burĝa revolucio" aŭ almenaŭ kiel puĉo.
Gómez Farías
La nomo Gómez Farías havas diversajn signifojn.
1643
1643 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
Gómez Farías
Interalie temas pri
1643
En la jaro 1643 post Kristo okazis, interalie:
6737 Okabayashi
6737 Okabayashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la memlerninta amatora astronomo Shigeki Okabayashi (1913–1944), malkovrinto de la novao V630 Sgr en 1936 kaj de la kometoj C/1940 S1 (Okabayashi-Honda), C/1939 H1 kaj C/1939 V1. Li laboris en la observatorio de Kuraŝiki de 1939 al 1941. Li mortis, reveninte de geologia enketo en Sumatro, kiam sia malsanulejo-ŝipo estis torpedita.
Traktato de Alcáçovas
La Traktato de Alcáçovas (ankaŭ konita kiel Paco de Alcáçovas) estis subskribita en la portugala vilaĝo de la sama nomo (kies tradicia loknomo en la portugala estas Alcáçovas) la 4an de septembro de 1479 inter la reprezentantoj de la Katolikaj Gereĝoj, Izabela de Kastilio kaj Ferdinando de Aragono, unuflanke, kaj de la reĝo Alfonso la 5-a de Portugalio kaj lia filo Johano de la alia. La traktato estis ratifikita de la reĝo de Portugalio la 8an de septembro de 1479 kaj de la Katolikaj Gereĝoj en Toledo la 6an de marto de 1480, tial ke ĝi estas konata ankaŭ kiel Traktato de Alcazovas-Toledo.
Ĉefaj Klaŭzoj
En paralelo al la Traktato de Alcáçovas oni negocis la alvokojn Tercerías de Moura, kiu solvis la demandon dinastia kastilia postulante al Johanino la Beltranida, rivalo de Izabela por la trono de Kastilio, rezignon pri ĉiuj el siaj kastiliaj titoloj. Ili ankaŭ akordigis la geedziĝon de la infantino Izabela, filino de la Katolikaj Gereĝoj, kun la filo de la portugala reĝo nomita don Alfonso. La enorma doto pagita de la gepatroj de la fianĉino reprezentas la monkompenson de milito akirita de Portugalio.
NGC 2486
NGC 2486 (aliaj indikoj — UGC 4123, MCG 4-19-11, ZWG 118.29, KCPG 150A, PGC 22317) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Harenkarspel
Harenkarspel estas municipo en la regiono Okcidenta Frislando en la nederlanda provinco Noord-Holland. La municipo havis 15 832 loĝantojn je la 1-a de julio 2006 kaj havas areon de 54,84 km² (de kiu 9,30 km² estas akvo).
La municipo ekestis je la 1-a de januaro 1990 pro kunfandiĝo de la municipoj Sint Maarten,  Warmenhuizen kaj Harenkarspel.
Eksteraj ligiloj
Koordinatoj:
Busto Garolfo
Busto Garolfo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Villa Cortese, Canegrate, San Giorgio su Legnano, Parabiago, Dairago, Arconate, Casorezzo kaj Inveruno.
Ŝikŝaŝtakam
La vorto Ŝikŝaŝtakam estas kunmetaĵo de du sanskritaj vortoj. Unue la vorto "ŝikŝa" kiu signifas doktrino aŭ instruo kaj due la vorto aŝtakam kiu signifas poemo en ok versoj.
La Ŝikŝaŝtakam estas menciita en Ĉajtanja Ĉaritamrit - libro pri la vivo de Ŝi Kriŝn Ĉajtanj Mahaprabhu skribita de Kriŝn Das Kaviraĵ Gosvami.
La plej citita verso estas la tria. "trinad api suniĉena taroriva sahiŝnuna amanina manadena kirtaniyah sada harih" (en aliaj versioj "taror api sahiŝnuna")
la unua parto de la ŝloko signifas "pli modesta ol herb/pajlo, pli toleranta ol arbo" kaj daŭrigasd kun "ne preni honoron sed doni respekton/honoron". "kirtaniyah sada harih" signifas konstante laŭdi Ŝri Hari.
La Ŝikŝaŝtakam estas tre profunda mistika kaj esotera Gaŭdija Vajŝnava instruo kaj la Gaŭdija Vajŝnava mem diras ke ĝi reprezentas la esenco de religiono.
Ankaŭ "kirtaniyah sada harih" en devanagaria skribo kaj kelkfoje en bengala estas trovita sur multaj Gaŭdija Vajŝnava temploj en Hindio/Bharatio.
48934 Kočanová
48934 Kočanová estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Dušan Kalmančok kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la slovaka verkistino Mária Kočanová (1890–1976), romanistino kaj dramistino. Ŝi ĉerpis temojn el la samtempa vivo, el la eŭropa kaj monda historioj aŭ el bibliaj rakontoj. Ŝiaj manuskriptoj estas konservataj en muzeo de Prešov.
Pastro
Pastro aŭ sacerdoto estas la vorto kiu emfazas, ke la koncerna viro (aŭ, tre malofte, virino) havas gvidantan rolon en religia ofero-kulto. Tio estas konsekrita funkciulo de religia kulto.
Multaj religioj havas sacerdotojn, kaj tial ilia preciza rolo malsamas laŭ la religio. Tamen, la uzo de la vorto "sacerdoto" anstataŭ "pastro", "rabeno", aŭ alia vorto por religia funkciulo, ĉiam signifas, ke lia rolo estas ligita iumaniere kun ofero. Sacerdotoj estas konsiderataj, ankoraŭ malsame laŭ la religio, kiel la solaj, kiuj rajtas oferi. Ili do prenas rolon inter la popolo kaj la Dio aŭ Dioj. Malgraŭ tiu tre preciza difino, tamen, la veraj roloj de sacerdotoj povas esti tre diversaj.
Laŭ Max Weber, la sacerdoto dependas nur de sia "karismo" por esti sacerdoto. Tiuj studoj, kiujn ili okaze faras, estas nur flankaj al sacerdoteco.
Kristanismo
Katolikoj, Anglikanoj, kaj Ortodoksismoj estas la ĉefaj kristanaj grupoj, kiuj havas sacerdotojn. Katolikaj kaj ortodoksaj sacerdotoj ne rajtas edziĝi, kaj edziĝintaj latinaj katolikoj ne rajtas fariĝi sacerdotoj. Anglikaninoj, en iuj landoj, povas esti sacerdotoj. Tio estas pastro kiu celebras sakramentojn, do presbitero aŭ ĉefpastro.
Malsame al la Judismo, Kristanaj ne naskiĝas kiel sacerdotoj. Oni iĝas sacerdoto nur kiam episkopo metas siajn manojn sur onia kapo en la sakramento de la Sankta Ordino.
Kristanaj sacerdotoj havas diversajn rolojn, interalie plenumo de la sakramentoj, la prediko, kaj la regado de la Eklezio. Iuj laboras en universitatoj, malsanulejoj, aŭ aliaj karitataj organizaĵoj.
Protestantismo ne havas sacerdotojn, ĉar laŭ ilia teologio, kristanismo ne havas oferojn. La Eŭkaristio por ili ne estas ofero, sed Manĝo de la Sinjoro, memore je Jesuo. Do ili nomas siajn religiajn funkciulojn por tiu celebrado ne pastroj, sed pastoroj.
En la kristanaj episkophavaj konfesioj ili estas mezgradaj funkciuloj de kulto, povantaj fari sakramentojn (eble krom iujn rezervitajn al la ĉefpastroj, kiel la ordino). Ĉefpastro estas altranga pastro rajtigita plenumi ĉiujn sakramentojn de koncerna kulto (en ortodoksa kristanismo ĉiu episkopo estas ĉefpastro).
Ĉefpastro nomiĝas ankaŭ episkopo, ĉefepiskopo, patriarko. (ĉefpresbitero). Ekzemple: Ottokár Prohászka, Anton Praetorius, kaj Robert Augustus Davis.
Judismo
En Judismo, la sacerdotoj aŭ kohenim (kie "im" = "oj") estas denaskaj sacerdotoj, ĉiuj viroj kiuj venas de la unua sacerdoto, Aaron. Estas ankaŭ levianoj, ĉiuj viroj devenaj de Levi, kiu estis la ĉefo de la tribo de Aaron. Dum la tempo de la templo, nur tiuj kohanim rajtis oferi.
En hodiaŭa Judismo, oni ankoraŭ havas iujn preĝojn aŭ ritojn, kiujn nur sacerdoto povas fari. Sed oni hodiaŭ trovas pli da kohenim ol levianoj--tamen laŭ la naturo tiu ne povas esti, se Levi estas la prapatro de Aaron. Oni do ne plu povas provi la denaskan karakteron de la Judisma sacerdoto. Ĉiumaniere, la ĉefa gvidanta rolo en hodiaŭa Judismo ne estas sacerdoto, sed rabeno.
Hinduismo
En Hinduismo la sacerdota rolo estas ĉiam plenumata de Brahmanoj, sed tiuj du konceptoj tute ne samas: la Brahmanoj povas havi preskaŭ ĉiajn profesiojn fakte, nur kelkaj rolas kiel sacerdotoj, efektivigante la multajn ritojn de la Hinduisma religio, kaj tiuj ne ĉiam estas la plej bonfamaj fakte.
Paganismo
Paganaj temploj en la helena kaj romia kulturoj ankaŭ havis sacerdotojn, kiuj funkciigis la templon kaj oferis al ilaj (por kristanoj: paganaj) Dioj kaj Diinoj.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri pastro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Erama Ĝardeno
Erama Ĝardeno ( - Bāq e Eram) estas historia persa ĝardeno en Ŝirazo, Irano. La ĝardeno, kaj la ena konstruaĵo, estas situanta ĉe la norda bordo de la rivero Ĥoŝk en la provinco Fars.
Nune eramaj ĝardeno kaj konstruaĵo estas ene de la Ŝiraza Botanika Ĝardeno (establita en 1983) de Ŝiraza Universitato. Ili estas malfermaj al la publiko kiel historia pejzaĝa ĝardeno. Ili estas Monda heredaĵo de Unesko, kaj protektita de Irankultura Hereda Organizo.
Gérardmer (stacidomo)
Gérardmer estas fermita franca stacidomo sur linio - Gérardmer, situanta en  Gérardmer, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Laveline-devant-Bruyères - Gérardmer (063000).
(9779) 1994 RA11
(9779) 1994 RA11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Wutai-monto
La monto Wutai kuŝas en nordoriento de Wutai-gubernio, Shanxi-provinco. En somero gi kun meza temperaturo de ĉ. 20 "C estas ideala somerumejo. Danke al la temploj dissemitaj sur Ia monto kaj grava pozicio en la ĉina budhisma rondo, ĝi ĝuas grandan famon en Cinio. Kiel unu el la kvar famaj budhismaj montoj de Ĉinio, ĝi estas sankta por sennom braj piuloj.
Wutai-monto ricevis la nomon pro siaj kvin terase ebenaj montpintoj (Wutai signifas ĉinlingve kvin terasojn). La pejzaĝo de Wutai-monto estas impona, precipe tiu de la kvin terasoj. Sur la Orienta Teraso estas Wanghai-templo, kie oni povas rigardi sunleviĝon. Frumatene, kiam la suno leviĝas ĉe la horizonto, la senlima nubaro ruliĝas kaj de tempo al tempo videblas mistera "aŭreolo". En la suno vaporo en la aero formas buntajn lumringojn, kiuj enprenas en sin la siluetojn de rigardantoj kaj vidigas ilin en la nubaro. Sur la Okcidenta Teraso Falei-templo staras inter nuboj. Sur la Suda Teraso staras Puji(Puĝji)-templo kaj buntas sovagaj floroj. La Norda Teraso. 3 058 metrojn super la marnivelo, estas la plej alta el la kvin terasoj de Wutai-monto. La vetero estas ŝanĝiĝema inter la teraso kaj montpiedo. Ofte okazas: Kiam sur la teraso brilas la suno, ĉe la montpiedo jam ruliĝas nubaro, tondradas kaj pluvegas; kiam la teraso kovriĝas de nigra nubaro, ĉe la montpiedo brilas la suno. Sur la ebena Centra Teraso majestas Yanjiao(Janĝjaŭ)-templo, ĉirkaŭita de verdajoj, ĉarmas fontoj kaj akvofaloj kaj ondas nuboj. Rigardate de malproksime, Wutai-monto as pektas kiel manplato kun la kvin suprenlevitaj fingroj. Laŭ legendo, ili simbolas kvin saĝojn de bodisatvo Manjusri. Budaanoj diris, ke Manjusri iam tie predikis budhismon.
En 58-76 oni starigis templojn sur Wutaimonto kaj en Tang-dinastio (618-907) la nombro de budhismaj temploj jam atingis 360, kaj nun konserviĝas tie 47 temploj konstruitaj en diversaj dinastioj ekde Tang. Ili estas konataj kiel trezorejo de arkitekturo de la antikva Ĉinio. En 1257 eminenta tibeta bonzo Basiba venis al Wutaimonto por pie viziti Manjusri kaj lamaismo enkondukiĝis en la lokon. Ĝi atingis la kulminon de sia disvolviĝo en 1662-1796 kaj kune ekzistis la hana kaj tibeta budhismoj. Ekde Tang-dinastio ĉiujare en la sepa monato laŭ la ĉina luna kalendaro oni okazigis sur Wutai-monto unumonatan budhisman aktivadon, kiu altiris al si sennombrajn pilgrimantojn kaj turistojn kaj famiĝis en norda Ĉinio. Dum la aktivado ĉiuj temploj pendigas flagojn kaj bruligis kandelojn, kaj bonodoras incensfumo. Ĉiuj bonzoj, portante sur si frokon kaj ludante budhisman muzikon, partoprenis en diversaj budhismaj aktivadoj. Multaj lamaoj, maskitaj kiel feoj, dancis dancon por ekzorci demonojn. Tiam la kunveno atingis sian kulminon, ankaŭ la pilgrimantoj kaj turistoj dronis en granda ĝojo.
Oni okazigas la aktivadon "Internacia Turisma Monato" en julio kaj aŭgusto ĉiujare en la pitoreskejo de Wutai-monto. Ankaŭ la Montgrimpa Festivalo ĉiujare intereses multajn montgrimpistojn.
Jan Theuninck
Jan THEUNINCK estas flandra/belga pentristo kaj poeto.
Jan Theuninck naskiĝis je la 7-a de junio 1954 en Zonnebeke,Belgio.
Puyoô (stacidomo)
Puyoô estas franca stacidomo sur linioj Tuluzo - kaj Puyoô -  situanta en komunumo Puyoô, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Kiam mi estis knabeto
Als ich ein kleiner Junge war (laŭvorte: Kiam mi estis knabeto) estas membiografia porinfana libro de Erich Kästner aperinte en 1957.
Enhavo
Erich Kästner rakontas, komencante per la geavoj, la historion de sia familio kaj de siaj junulaj jaroj pasigitaj en Dresdeno. Lia celgrupo estas eksplicite infanoj, kiujn li alparolas en la kuro de la rakonto, ofte per "karaj infanoj/liebe Kinder". Li rakonte plejfoje sekvas kronologion elektante ĉiam diversajn travivaĵojn kaj aspektojn de sia vivo ŝajnantaj taŭgegaj. Ĉar ne ĉio kion infanoj travivas taŭgas por legado (el la antaŭparolo libra). Finiĝas la rakonto ĉe la eksplodo de la Unua mondmilito kiun Kästner havanta tiam 15 jarojn konsideris la fino de la propra junuleco.
Referencoj al aliaj libroj
En tiu ĉi libro klaras ke ankaŭ aliaj libroj de Kästner havas parte gravegajn membiografiajn trajtojn. Ekzemple kaj Anton el Pünktchen und Anton kaj Emil el Emil und die Detektive similan rilaton jepatrinan havas kiel iam Kästner. Ankaŭ lia patrino, ne nur la patrino de la fikcia Emilo, posedis frizejon. La kutimon de la patrino sekvi lin kaŝe dum la vojo lernejen (por esti certa ke la filo atingus la lernejon sendomaĝe) Erich Kästner libre ankaŭ reprenis: en la historio Frau Hebestreit spioniert kiu aperis en 1962 ĉe Das Schwein beim Friseur. Lia tempo de lerneja internulo prilaboratas i.a. en la libro Das fliegende Klassenzimmer. Ankaŭ la nomoj de liaj romanaj figuroj parte prunteprenitis de personoj elinfanecaj. Ekzemple Gustav, unu ĉefa figuro el Emil und die Detektive, estis la nomo de unu lia plej bona amiko el infanaj tagoj. Lia bazlerneja instruisto Herr Bremser rolas kiel la klasĉeflernigisto de Anton en la romano Pünktchen und Anton.
Järvenpää
Järvenpää estas urbo en suda Finnlando en Uusimaa en metropola areo de Helsinko. Kampurbo Järvenpää fariĝis en 1951. Ekde la jaro 1967 ĝi estas urbo. Areo de Järvenpää estas, el kio estas akvo. La 31-an de marto 2021 Järvenpää havis 44,722 loĝantojn.
Jakartovice
Jakartovice estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Opava situanta okcidente de urbo Opava kaj limanta kun distrikto Bruntál. En la teritorio de Jakartovice superas agrikultura kaj arbara karaktero de la pejzaĝo. Vivas ĉi tie.
En la jaro 1974 estis aligitaj al Jakartovice vilaĝoj:
Historio
La vilaĝo estis fondita fare de germanaj kolonigistoj, unuafoje ĝi estas menciata en la jaro 1250. En la paso de ĉeĥo-hungaraj militoj la vilaĝo en la jaro 1472 pereis, en 1540 Jakartovice estis denove enloĝigita. En la ĉirkaŭaĵo de Jakartovice estis minita ekde la 19-a jarcento ĝis 1950 ardezo. La vilaĝo estis antaŭ la dua mondmilito en la plej granda evoluo.
Árpád Ódry
Árpád Ódry [Odri], hungare Ódry Árpád estis hungara aktoro kaj reĝisoro. Lia patro estis Lehel Odry. Árpád Ódry naskiĝis la 1876, Budapeŝto - mortis la  1937, Budapeŝto.
Biografio
Árpád Ódry finis aktoran akademion en 1898 en Budapeŝto, poste li komencis sian aktoran karieron en provincaj teatroj. Li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto) en 1905, kie li ankaŭ reĝisoradis ekde 1912. Ekde 1929 li instruis en la akademio, baldaŭe estris ĝin. Li neniam edziĝis, sed li havis filinon. Li ricevis premion en 1928.
Écuelle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
-276
En la jaro 276 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Vigeville
Vigeville estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 136 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Vigeville etendiĝas sur 7,27 km², kaj havis 136 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 18 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Vigeville situas je alteco de 541 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Vigeville apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Thérèse Lemoine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Starý Smokovec
Starý Smokovec (germane:Altschmecks), (hungare: Ótátrafüred) estas unu de setlejoj de urbo Vysoké Tatry, en Slovakio la plej malnova en Altaj Tatroj. Ĝi estis fondita en jaro 1793. Dum jaroj 1947 ĝis 1960 estis ĉefurbo de distrikto Vysoké Tatry, de jaro 1960 apartenas al distrikto Poprad.
Ĝi kuŝas en 990 m s.m. Ĉi tie estas sidloko de montara savoservo.
Hrebienok estas turisma centro kiu troviĝas supre de Starý Smokovec apud Slavkovský štít en alteco 1 285 m.
Poprad
Poprad, Poprád, Deutschendorf estas urbo en Slovakio kun ĉirkaŭ 55.000 loĝantoj (2003). Ĝi estas la ĉefa urbo de distrikto Poprad. La urbo situas ĉe samnoma rivero.
Poprad estas trafika ligejo, kie kunvenas gravaj ter- kaj fervojoj. Ĝi posedas internacian flughavenon (IATA: TAT), kiu nomiĝas "Tatry-Poprad" kaj per supermara alto de 718 metroj estas la plej alta internacia flughaveno de Eŭropo.
Turisme Poprad estas alirloko por la Altaj Tatroj kaj la Slovaka Paradizo.
Historio
Béla la 4-a (Hungario) setligis tie germanojn. La unua mencio devenis el 1244 en formo Theutonicalis, poste en 1256 Poprad. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
Fine de la 19-a jarcento estis konstruita granda rondirado de fervojo, kiu ligis urbojn Budapeŝto-Miskolc-Košice-Poprad-Liptovský Mikuláš-Martin-Žilina-Trnava-Bratislava-Vác-Budapeŝto. En 1910 en la urbo loĝis 2283 da homoj (818 germanoj, 758 slovakoj, 689 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo estis konsilantrajta urbo en Szepes, poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 1946 la germanoj estis deportitaj.
En 1945 kaj iom poste aliĝis proksimaj komunumoj, interalie el la 16-opo Spišská Sobota, Matejovce, Veľká. En 2001 94% de la urbanoj estis slovakoj. En la urbo oni produktas tramojn nomatajn "Tatra".
Esperanto
En Poprad naskiĝis Tibor Sekelj kaj mortis Milan Zvara.
Teoremo de Bernstein
En matematiko, teoremo de Bernstein statas ke ĉiu reelo-valora funkcio sur la duonrekto [0, ∞) kiu estas tutece monotona estas miksaĵo de eksponentaj funkcioj. En unu grava speciala okazo la miksaĵo estas pesita meznombro, aŭ atendata valoro.
Tuteca monotoneco (aŭ plena monotoneco) de funkcio f signifas ke
por ĉiu nenegativa entjero n kaj por ĉiu t ≥ 0.
kie la integralo estas integralo de Rimano-Stieltjes.
En pli abstrakta lingvo, la teoremo karakterizas laplacajn konvertojn de pozitivaj borelaj mezuroj sur [0, ∞). En ĉi tiu formo ĝi estas sciata kiel la teoremo de Bernstein-Widder, aŭ teoremo de Hausdorff-Bernstein-Widder.
Felix Hausdorff pli frue priskribis plene monotonajn vicojn. Ĉi tiuj estas la vicoj okazanta en la momanta problemo de Hausdorff.