cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paserstrigo
Reproduktado
La Paserstrigo estas seria monogama, en la senco, ke ĝi havas ununuran partneron ĉiun reproduktan sezonon; tamen, la du strigoj povus pariĝi por pli da unu reprodukta sezono. La masklo de la Paserstrigo estas tre teritoria kaj povas uzi la saman nestoteritorion ĝis 7 jaorj. La ino demetas kvar ĝis sep ovojn ĉirkaŭ la unua duono de aprilo. La kovado daŭras kvar semajnojn kaj oni diras, ke komencas kiam la tria ovo estas demetita. Eloviĝo okazas ĉirkaŭ la sama tempo kaj la ino zorgas la idojn dum 9 aŭ 10 tagoj. Dum tiu tempo, la masklo plumanĝigas la inon. Post tri semajnoj, la idoj ekeliras el la nesto kaj la ino eniras nur por alporti manĝaĵojn aŭ purigi. Post 30 aŭ 34 tagoj, la idoj forlasas la neston. Post tio, la idaro restas proksime dum kelkaj tagoj pro la manĝo kaj gvido kaj poste eliras serĉi siajn novajn teritoriojn.
Preĝejo Sankta Kruco (Wölfis)
Komunumo
Apartenis iam al la kirko la filioj de Tambuchshof (eoste de la vilaĝo kun kampaj kaj arbaraj posedaĵoj) kaj Heerda malsurpe de Hühnerberg-monto: ambaŭ lokoj pereis estinte parton de la Armea Spaco Ohrdruf. En niaj tagoj la Kruco-kirko mem estas filia de la paroĥujo de Crawinkel ene de la Eklezia subdistrikto Waltershausen-Ohrdruf.
Meblaro
La domo havas grandecon de 29,1 × 12 metroj havante tri galeriojn kaj ambonalataron rokoko-stilan en la apsido. La orgenon faris Georg Franz Ratzmann en la jaro 1819 kiu posteulis instrumenton de Johann Stephan Schmaltz. La plafonbildo kreitis en 2008 fare de Gert Weber. Temas pri la krucvojo de Jesuo Kristo.
Paserstrigo
Ĉasado kaj manĝado
La dieto de la Paserstrigo inkludas ĉefe etajn vertebrulojn mamulojn kiel kamporatoj, lemingoj kaj musoj. Ili povas preni ankaŭ etajn birdojn kiel turdoj, krucbekuloj, fringoj kaj filoskopoj. Aliaj predoj povas inkludi etajn lacertojn, vespertojn, fiŝojn kaj insektojn. Dum vintraj monatoj, tiuj strigetoj povas konservi manĝaĵojn en arbotruojn. Ĉar ili ne havas kapablon flugi silente, ili estas parte tagaj. Tio signifas, ke ili estas plej aktivaj dumtage, unika trajto, ĉar oni supozas, ke strigoj estas noktaj animaloj. Tio esta avantaĝa por ili, ĉar ankaŭ plej parto de ĝiaj predoj estas tagaj. Tiuj strigetoj estas plej aktivaj antaŭ sunlevixgo kaj iomete post sunsubiro.
Anne Provoost
Anne Provoost (° 1964 en Poperinge, Belgio) verkas romanojn, eseojn kaj rakontojn. Ŝi debutis en 1990 kun la junulara romano Mijn tante is een grindewal, kiu gajnis la premion Boekenleeuw (Libra Leono). Sia romano Vallen (la kaptilo) estis premiita plurfoje, inkluzivante la premion Woutertje Pieterse, Gouden Uil (Ora Strigo) kaj la Boekenleeuw (Libra Leono), kaj estis filmita de Hans Herbots (Falling, 2001). Por sia romano In de zon kijken (Rigardi la sunon), Provoost ricevis la trijaran kulturpremion de la Flandra Komunumo de Belgio. En la lastaj jaroj, Provoost koncentriĝis pri verkado de eseoj. En 2008 ŝi publikigis ''Beminde ongelovigen. Atheïstisch sermoen''
Paserstrigo
Lokigo
Tiu ĉi estas loĝanta specio, en la senco, ke plenkreskuloj estas loĝantaj la tutan jaron en sia teritorio. Escepto povas okazi dum malvarmegaj vintroj, kiam plenkreskuloj povas iomete moviĝi suden. La junuloj de tiu ĉi specio kutime translokiĝas aŭtune aŭ vintre. En naturo la Paserstrigo povas vivi ses aŭ sep jarojn kaj foje eĉ plie en kaptiveco.
Anne Provoost
Ne timante tabuajn temojn, ŝi aliras en sia verkaro la malmulte kutimajn temojn kiel incesto aŭ rasismo. La roluloj en sia verkaro ofte troviĝas inter juneco kaj plenkreskeco kaj pritraktas ekzemple kiujn elektojn tiuj roluloj devas fari, ĝis kie etendiĝas ilia libereco, kiam kaj kial ili malhelpas la aliajn, ktp.
Ŝi profitas de sukcesoj en Flandrio kaj en Nederlando kaj akiris ankaŭ grandan internacian famon, ĉar siaj libroj estas tradukitaj en dudeko da lingvoj.
Chieuti
Chieuti estas komunumo de Italio.
Elizabeth Stirling
Elizabeth STIRLING, ankaŭ konata Elizabeth BRIDGE (la 26-an de februaro 1819 en Londono – la 25-an de marto 1895) estis angla orgenisto kaj komponisto.
Vivo
Ŝi studis orgenon, pianon kaj harmonion ĉe la Reĝa Akademio de Muziko en Londono ĉe Edward Holmes kaj W.B. Wilson, kaj harmonion ĉe James Alexander Hamilton kaj Sir George Macfarren. En 1837 ŝi donis recitalon en la preĝejo de St. Katherine, Regent's Park, recitalo kiu estis recenzita en la revuo Muzika Mondo.
Elizabeth Stirling ludis en multaj orgenaj recitaloj dum sia vivo. Ŝi estis vaste konata pro sia escepta pedal-luda tekniko, kaj estis la unua persono konata kiu publike prezentis la muzikon de Bach por orgeno en Anglio.
En 1839 ŝi alprenis la postenon de orgenisto ĉe All Saints' Church, kie ŝi restis ĝis 1858. En tiu ĉi jaro, ŝi konkursis por la posteno de orgenisto ĉe St Andrew Undershaft.
En la tiutempa angla gazetaro iris polemiko pri “virinoj orgenistoj” rilate al prudenta rolo de virinoj en la socio kaj al la muziko en la vivo de virinoj.
Judith Barger esploras la tri rolojn komunajn al virinaj orgenistoj en la 19-jarcenta Anglio: kiel soliston, eklezian muzikiston kaj komponiston. Virinoj serĉante laboron kiel ekleziaj muzikistoj renkontis preĝejojn kiuj rifuzis konsideri ilin por dungado, deklarante ke "sinjorinoj ne estas elekteblaj" por vakaj orgenistaj postenoj.
Klerikulo skribanta en Musical World citis plurajn tre talentajn orgenistinojn, inkluzive de Ann Mounsey Bartholomew, Elizabeth Mounsey, Elizabeth Stirling, kaj Miss Cooper, kiel indicon ke virinoj ankaŭ povis ludi orgenon kaj gvidi korusojn, kiel siaj viraj kolegoj.
Se por ni tiu ĉi diskuto povus ŝajni kurioza kaj ridinda, tia diskriminacio baris la vivon de multaj virinoj, el kiuj kelkaj serĉus ne nur muzikan ĝuon, sed eble la vivtenon de siaj familioj.
Ŝi publikigis du grandajn “voluntary”, muzikpeco por orgeno ludita kiel parto de religia servo; ses “Fugojn por Orgeno” pri anglaj psalmmelodioj; ok "Romantikajn Pecojn” por orgeno kaj aliajn orgenpecojn; pli ol kvindek kantojn kaj duetojn; kaj aranĝojn de verkoj de Bach, Mozart kaj Händel. Ŝia plej populara kanto estis ‘Ĉiuj inter la hordeo’ (All Among the Barley). Ankaŭ ŝi aranĝis voĉajn kaj orkestrajn verkojn por orgeno; tio estis kaj laŭdita kaj kritikita en la muzika gazetaro.
Elizabeth Stirling kaj ŝiaj deknaŭa-jarcentaj kolegoj sekurigis lokon ĉe la orgeno, kaj enkondukis tagon kiam tiuj talentaj individuoj estus rekonitaj ne kiel "sinjorinoj orgenistoj", sed kiel orgenistoj kiuj hazarde estis virinoj.
Verkaro
Elektitaj verkaĵoj inkluzivas
Tajpilo
Tajpilo aŭ skribmaŝino estas meĥanika aparato provizita per klavoj, per kiu oni povas meti literojn sur papero. Antaŭ la invento de la tajpilo oni skribis leterojn kaj ankaŭ oficialajn dokumentojn per mano, ofte fare de skribistoj. Ekde la apero de la komputilo, kaj speciale de la tekstprilaborilo, la tajpilo preskaŭ ne plu estas uzata.
Historio
La tajpilo estis inventita en 1867 de Christopher Sholes, Carlos Glidden kaj Samual W. Soule. La patento estis vendita kaj alvenis ĉe E. Remington and Sons (kiu de origine faris kudromaŝinojn). La unua komerca tajpilo estis farita de Remington je la 1-a de marto 1873 en Ilion, Nov-Jorkio.
Ekde meze de la 20-a jarcento oni uzis ankaŭ la elektrajn tajpilojn. Ili havis elektromotoron, sekve oni nur tuŝis la butonojn. Iom simila maŝino estis la telekso. Fine de la 20-a jarcento la komputiloj transprenis taskojn de la maŝina skribado.
Israelaj setlejoj
Internacie, kiam oni parolas pri israelaj setlejoj, kutime temas pri judaj komunumoj, kiuj troviĝas en la teritorioj konkeritaj de Israelo en 1967 dum la sestaga milito.
Ĉi tiuj setlejoj nuntempe troviĝas en Cisjordanio. En la pasinteco ili ekzistis ankaŭ en Sinajo kaj en la Gazaa Sektoro, sed la judaj setlantoj estis perforte evakuitaj el tiuj regionoj fare de la israela armeo, respektive en 1982 kaj 2005. Kelkfoje oni nomas "setlejoj" ankaŭ la judan kvartalon de la malnova urbo en Orienta Jerusalemo kaj la loĝlokojn en la Golanaj Altaĵoj, tamen tiuj estas teritorioj, kiuj ne plu estas sub israela milita regado: ili estis aneksitaj kaj nuntempe estas parto de Israelo.
Tuj post la ses-taga milito, la israela registaro faris leĝon malpermesantan al judoj loĝi tie. Tamen, post kelkaj jaroj tiu leĝo estis forgesita, kaj movadoj kiel Guŝ Emunim komencis krei judajn setlejojn en la okupitaj teritorioj. Temis kutime pri religiaj judoj, kiuj kredis, ke la judoj havis biblian rajton loĝi en la regiono. La israela registaro ankaŭ argumentis, ke havi setlejojn de judoj en la okupitaj teritorioj estus utile de strategia kaj sekureca vidpunkto. En 1982, Israelo retiriĝis de la duon-insulo Sinajo, kaj la judaj setlantoj, kiuj loĝis tie, devis translokiĝi aliloken. En la plej granda setlejo, nomita Yamit, kelkaj religiaj judoj refuzis foriri kaj la armeo perforte devigis ilin. Dum la okdekaj kaj naŭdekaj jaroj la setlejoj multe pligrandiĝis, kaj nuntempe oni kalkulas, ke ĉirkaŭ israelanoj loĝas en la teritorioj okupitaj en 1967. Tamen, el ili loĝas en Orienta Jerusalemo, kiu oficiale estas nun parto de Israelo. Kvankvam daŭre estas multaj judoj, kiuj loĝas en la setlejoj pro "religiaj" kialoj, ankaŭ estas ordinaraj israelanoj, kiuj loĝas tie ĉar la prezoj de la domoj estas pli malaltaj.
La ekzisto de ĉi tiuj setlejoj estas unu el la plej polemikaj aspektoj de la Israel–Palestina konflikto. La Palestinanoj taksas la konstruadon de la setlejoj kiel kontraŭleĝa ago kaj ŝtelado de sia teritorio. Internacie, la rajto de la Israelanoj konstrui setlejojn ne estas kutime agnoskata. Laŭ la plej multo da pac-interkunsentoj inter Israelo kaj la Palestinanoj, la teritorio, sur kiu la setlejoj estis konstruitaj, devus fariĝi parto de Palestina ŝtato, kaj estas tre dubinde, ke la judaj setlantoj povus resti en Palestina ŝtato. En 2005, la Israela registaro decidis retiriĝi de la Gazaa Sektoro, kaj la ĉirkaŭ 8 000 judaj setlantoj, kiuj loĝis tie, estis devigitaj foriri. La setlejoj de la Gazaa Sektoro estis aparte kritikitaj, ĉar ili okupis multe da spaco en teritorio, kiu estas ege dense loĝata kaj malriĉa.
Bacău
Bacău [bakəŭ'] (hungare: Bákó; germane: Bakau) estas urbo en la orienta Rumanio, ĉe la rivero Bistrița, 284 km nord-oriente de București. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto (județ) kaj grava centro de la rumana aviadilindustrio.
La urbon trairas du eŭropaj vojoj (E85 kaj E574), kiuj ligas ĝin suden al Bukareŝto, norden al Suceava kaj Ukrainio kaj sud-okcidenten al Braŝovo. La flughaveno de la Bacău estas internacia kaj nomiĝas laŭ la muzikisto George Enescu.
Paweł Kukiz
De 2009 estas ĉefredaktoro de portalo nieobecni.com.pl, dediĉita al dokumentado de polaj tombejoj ekster la pola orienta landlimo, kaj ankaŭ de antikvecaj tombejoj en Okcidentaj Teritorioj (i.a. de postjudaj kaj postgermanaj) kaj de ĉiuj nekropoloj, sur kiuj estas poloj.
Li estis kandidato por Prezidento de Pollando en Prezidentaj balotoj en Pollando 2015 kaj okupis la 3-an lokon inter la 11 kandidatoj, akirante 3 099 079 da balot-voĉoj, t.e. 20,8% da validaj voĉoj. Li anoncis ke apogos neniun kandidaton en la dua etapo de balotoj. En la Parlamentaj Balotoj 2015 li kreis la Balotkomitaton Kukiz'15 (vidu la apudan logotipon de la komitato). Li estis kandidato al Pola Sejmo en la balot-regiono Varsovio - kaj li sukcese eniris polan parlamenton, lia partio Kukiz'15 akiris 8.8% apogon t.e. la trian lokon dum la balotoj por la parlamento, post la Rajto kaj Justeco (37,6%) kaj Civitana Platformo (24,1%).
Privata vivo
Edzino Margareta, filinoj Julia, Pola, Hanna.
Vidpunktoj pri politikaj kaj sociaj temoj
En 2009 subskribis apelacion pri forigo de vicmarŝalo de Sejmo Stefan Niesiołowski pro liaj vortoj, ke la "katina krimo ne estas genocido". Junie 2010 subskribis alvokon de fondaĵo Mama i Tata (Panjo kaj Paĉjo) "La tuta Pollando protektas infanojn", proteste kontraŭ planata julie en Varsovio eŭropa parado de seksaj malplimultoj Eŭropa gejfiero. Subskribintoj de la letero avertis ke la parado estas la unua paŝo por adopto de infanoj fare de gejoj. Li estas kontraŭulo de abortigo. Pro peto de Powiernictwo Polskie surbendigis kanton "Heil Steinbach". En 2010 kaj 2011 li iĝis komitata membro por apogi Marŝon de Sendependeco, organizatan ĉiujare la 11-an de novembro.
Paweł Kukiz kaj Esperanto
Dum la Parlamentaj Balotoj 2015 en Katowice unu el la kandidatoj de la balot-komitato Kukiz'15 estis esperantisto Tadeusz Domżalski. Jen la mesaĝo de Domżalski al esperantisto el Olsztyn '''Marian Zdankowski: "Saluton, Mariano, se mi eniros Polan Parlamenton (Polan Sejmon) nun mi deklaras apogon por Esperanto. Multajn agrablajn momentojn mi pasis kun tiu lingvo. Mi nun ofertas kunlaboron en la promociado de Esperanto en la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE). Amike, Tadeo". Same en balot-regiono Gdansko unu el la kandidatinoj de la balot-komitato Kukiz'15 estis esperantistino el Malborko red. Dorota Wiśniewska el Gazeta Malborska (ŝi skribis multajn favorajn por Esperanto artikolojn en tiu gazeto, ankaŭ en la jaro 2011 ŝi intervjuis Etsuo Miyoshi en la esperantista PARKO de la MONDO kiam li ricevis la altan ŝtatan ordenon de la manoj de Guberniestro de Pomerio).
La 16a de majo 2016 parlamentano de parlamenta klubo de Kukiz'15 Andrzej Maciejewski invitis al sia parlamenta oficejo en Olŝtino / Olsztyn la eks-prezidanton de Esperanto-Societo de Varmio-Mazurio Marian Zdankowski, la aktualan prezidanton de ESV-M Adam Frenszkowski kaj prezidanton de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) Eduardo Kozyra por priparoli la aliĝon kaj partoprenon en la Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE). La renkontiĝo okazis tre fruktodona, li aliĝos al la PGAE kaj promesis esti tre aktva en la parlamenta grupo kaj kunlabori kun alia parlamentanino el Olŝtino Anna Wasilewska.
De septembro 2016 parlamentano de parlamenta klubo de Kukiz'15 Andrzej Maciejewski estas ano de la Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton.
Kovalenta ligo
Kovalenta ligo estas kemia ligo kie atomoj kunhavas elektronparojn inter si. Ĉi tiuj elektronparoj estas konataj kiel komunaj paroj aŭ ligaj paroj kaj la stabila ekvilibro de allogaj kaj forpuŝaj fortoj inter atomoj kiam ili kunhavas elektronojn estas konata kiel kovalenta ligado. [Pli bona fonto bezonata] Por multaj molekuloj, la kunhavado de elektronoj ebligas al ĉiu atomo atingi la ekvivalenton de plena ekstera ŝelo, respondanta al stabila elektronika konfiguracio.
Kovalenta ligado inkluzivas multajn specojn de interrilatoj, inkluzive de σ-ligado, π-ligado, metalo-al-metalo ligado, agostikaj interagoj, kurbaj  ligoj kaj tri-centraj du-elektronaj ligoj. La termino kovalenta ligo datiĝas de 1939. La prefikso ko- signifas kun- do "kovalenta ligo" signifas ke la atomoj kune havas valenton, kiel priparolata en la valentoliga teorio.
En la molekulo H2, la hidrogenaj atomoj kunhavas la du elektronojn per kovalenta ligado.<span style="display:inline-block;margin-bottom:-0.3em;vertical-align:-0.4em;line-height:1.2em;font-size:85%;text-align:left"> Kovalento estas plej granda inter atomoj de similaj elektronegativecoj. Do, kovalenta ligado ne nepre postulas ke la du atomoj estu de la sama elemento, nur ke ili estu de komparebla elektronegativeco. Kovalenta ligado kiu necesigas kunhavi elektronojn tra pli ol du atomoj nomiĝas dislokiĝintaj.
Historio
La termino kovalento rilate al ligado unue uziĝis en 1919 de Irving Langmuir. Li skribis ke "ni indikos per la termino kovalento la nombron da paroj de elektronoj kiujn specifa atomo kunhavas kun siaj najbaroj."
La ideo de kovalenta ligado aperis plurajn jarojn antaŭ 1919 ĉe Gilbert N. Lewis, kiu en 1916 priskribis la kunhavadon de elektronparoj inter atomoj. Li enkondukis la Lewis-notacion aŭ elektronpunktan notacion aŭ Lewis-punktan strukturon, en kiu valentaj elektronoj (tiuj en la ekstera ŝelo) estas reprezentitaj kiel punktoj ĉirkaŭ la atomaj simboloj. Paroj de elektronoj troviĝintaj inter atomoj reprezentas kovalentajn ligojn. Multoblaj paroj reprezentas multoblajn ligojn, ekzemple duoblaj ligoj kaj trioblaj ligoj. Alternativa notacio, ne uzita ĉi tie, havas ligoformantajn elektronparojn reprezentitajn kiel solidaj linioj.
Lewis proponis ke atomo formas sufiĉajn kovalentajn ligoj formi plenan eksteran elektronan ŝelon. En la skemo de metano montrita ĉi tie, la karbona atomo havas valenton kvar kaj tial ĉirkaŭ ĝi troviĝas ok elektronoj (la okopa regulo), kvar de la karbono mem kaj kvar de la hidrogenoj ligitaj al ĝi. Ĉiu hidrogeno havas valenton unu kaj estas ĉirkaŭita de du elektronoj (duopa regulo) – ĝia propra unu elektrono plus unu de la karbono. La nombroj de elektronoj rilatas al plenaj ŝeloj en la kvantuma teorio de la atomo; la ekstera ŝelo de karbona atomo estas la ŝelo n=2, kiu povas teni ok elektronojn, dum la ekstera (kaj nura) ŝelo de hidrogena atomo estas la ŝelo n=1, kiu povas teni nur du.
Dum la ideo de komunaj elektronparoj provizas bonan kvalitan bildon de kovalenta ligado, kvantuma mekaniko estas bezonata kompreni la naturon de ĉi tiuj ligoj kaj antaŭvidi la strukturojn kaj trajtojn de simplaj molekuloj. Walter Heitler kaj Fritz London verkis la unuan sukcesan kvantummekanikan klarigon de kemia ligo (molekula hidrogeno) en 1927. Ilia laboro estis bazita sur la valentliga modelo, kiu supozas ke kemia ligo estas formita kiam estas bona interkovro inter la atomaj orbitaloj de la partoprenantaj atomoj.
Tipoj de kovalentaj ligoj
Atomaj orbitaloj (escepte de s-orbitaloj) havas specifajn direktajn ecojn, do malsamajn tipojn de kovalentaj ligoj. Sigma-ligoj (σ-ligoj) estas la plej fortaj kovalentaj ligoj kaj estas pro frontalfronta koincido de orbitaloj ĉe du malsamaj atomoj. Unuobla ligo estas kutime sigma-ligo. Pi-ligoj estas malpli fortaj kaj estas pro flanka koincido inter p (aŭ d) orbitaloj. Duobla ligo inter du donitaj atomoj konsistas el unu sigma kaj unu pi-ligo kaj triobla ligo estas unu sigma kaj du pi-ligoj.
Kovalentaj ligoj estas ankaŭ influitaj de la elektronegativeco de la ligitaj atomoj kiu regas la kemian polarecon de la ligo. Du atomoj kun egala elektronegativeco faros nepolarajn kovalentajn ligojn kiel H–H. Neegala interrilato kreas polaran kovalentan ligon kiel H−Cl.
Kovalentaj strukturoj
Ekzistas pluraj tipoj de strukturoj por kovalentaj substancoj, inkluzive de individuaj molekuloj, molekulaj strukturoj, makromolekulaj strukturoj kaj gigantaj kovalentaj strukturoj. Unuopaj molekuloj havas fortajn ligojn kiuj kuntenas la atomojn, sed nekonsiderindaj estas la allogaj fortoj  inter molekuloj. Tiaj kovalentaj substancoj estas kutime gasoj, ekzemple, HCl, SO2, CO2, kaj CH4. En molekulaj strukturoj estas malfortaj fortoj de allogo. Tiaj kovalentaj substancoj estas malalttemperature bolantaj likvaĵoj (kiel etanolo) kaj malalttemperature fandantaj solidoj (kiel jodo kaj solida CO2). Makromolekulaj strukturoj havas grandajn nombrojn da atomoj ligitaj de kovalentaj ligoj en ĉenoj, inkluzive sintezajn polimerojn kiel polieteno kaj nilono kaj biopolimeroj kiel proteinoj kaj amelo. Retaj kovalentaj strukturoj (aŭ gigantaj kovalentaj strukturoj) enhavas grandajn nombrojn da atomoj ligitaj en folioj (kiel grafito) aŭ 3-dimensiajn strukturojn (kiel diamanto kaj kvarco). Ĉi tiuj substancoj havas altajn fandopunkton kaj bolpunkton, estas ofte frakasiĝemaj kaj emas havi altan elektran rezistivon. Elementoj kiuj havas altan elektronegativecon kaj la kapablecon formi tri aŭ kvar elektronparajn ligojn, ofte formas tian grandan makromolekulan strukturon.
Unu- kaj tri-elektronaj ligoj
Ligoj kun unu aŭ tri elektronoj troviĝas en radikalaj entoj, kiuj havas neparan nombron da elektronoj. La plej simpla ekzemplo de 1-elektrona ligo troviĝas en la dihidrogena katjono, H2+. Unu-elektrona ligo ofte havas ĉirkaŭ duonon de la liga energio de 2-elektrona ligo, kaj tial nomiĝas duona ligo. Tamen, ekzistas esceptoj: en la okazo de dilitio, la ligo estas pli forta por la 1-elektrona Li2+ ol por la 2-elektrona Li2. Ĉi tiu escepto estas klarigebla rilate al hibridigo kaj efektoj de internaj ŝeloj.
La plej simpla ekzemplo de tri-elektrona ligo troviĝas en la heliuma dimera katjono, He2+. Oni konsideras ĝin duona ligo ĉar ĝi konsistas el nur unu komuna elektrono (anstataŭ du); rilate al molekulaj orbitaloj, la tria elektrono estas en  anti-liga orbitalo kiu nuligas duonon de la ligo formita de la aliaj du elektronoj. Alia ekzemplo de molekulo enhavanta 3-elektronan ligon, aldone al du 2-elektronaj ligoj, estas nitrata oksido, NO. La oksigena molekulo, O2 ankaŭ estas rigardebla kiel havanta du 3-elektronajn ligojn kaj unu 2-elektronan ligon, kiu eksplikas ĝian paramagnetismon kaj ĝian formalan ligan ordon 2. Klora dioksido kaj ĝia pli pezaj analogoj broma dioksido kaj joda dioksido ankaŭ enhavas tri-elektronajn ligojn.
Molekuloj kun neparaj elektronaj ligoj estas kutime tre reakciemaj. Tia ligo estas stabila nur inter atomoj kun similaj elektronegativecoj.
Resonanco
Estas situacioj kie unuopa Lewis-strukturo estas nesufiĉa klarigi la elektronan konfiguracion en molekulo, tial  necesas supermeti la strukturojn. La samaj du atomoj en tia molekulo povas esti ligitaj malsame en diferencaj strukturoj (unuobla ligo en unu, duobla ligo en alia aŭ eĉ neniu), rezultante en neentjera liga ordo. La nitrata jono estas unu tia ekzemplo kun tri ekvivalentaj strukturoj. La ligo inter la nitrogeno kaj ĉiu oksigeno estas duobla ligo en unu strukturo kaj unuobla ligo en la alia du, do la meznombra liga ordo por ĉiu N-O interrilatado estas (2 + 1 + 1)/3 = 4/3.
Aromateco
En organika kemio, kiam molekulo kun ebena ringo obeas la regulon de Hückel, kie la nombro da π-elektronoj kongruas kun la formulo 4n + 2 (kie n estas entjero), ĝi atingas kroman stabilecon kaj simetrion. En benzeno, la prototipa aromata kombinaĵo, troviĝas 6 π-ligaj elektronoj (n = 1, 4n + 2 = 6). Ĉi tiuj okupas tri dislokiĝintajn π-molekulajn orbitalojn (molekula orbitala teorio) aŭ formas konjugitajn π-ligojn en du resonancaj strukturoj kiuj lineare kombiniĝas (valentliga teorio), kreanta regulan sesangulon kiu elmontras pli grandan stabiligon ol la hipoteza 1,3,5-cikloheksatrieno.
En la okazo de heterociklaj aromataĵoj kaj substituitaj benzenoj, la elektronegativaj diferencoj inter malsamaj partoj de la ringo povas superregi la kemian konduton de aromataj ringaj ligoj, kiuj alie estas ekvivalentaj.
Hipervalento
Certaj molekuloj kiel ksenona difluorido kaj sulfura heksafluorido havas pli altajn koordinaciajn nombrojn ol eblus pro strikte kovalenta ligado laŭ la okopa regulo. Tio estas klarigebla de la modelo de tri-centra kvar-elektrona ligo ("3c–4e") en molekula orbitala teorio kaj jona-kovalenta resonanco en valentliga teorio.
Elektrono-manko
En tri-centra du-elektrona ligo ("3c–2e") tri atomoj kunhavas du elektronojn en ligo. Ĉi tiu tipo de ligado okazas en elektronmankaj kombinaĵoj, ekzemple diborano. Ĉiu tia ligo (2 en molekulo diborano) enhavas paron de elektronoj kiu konektas la borajn atomojn unu al la alia en banana formo, kun protono (kerno de hidrogena atomo) en la mezo de la ligo, kunhavanta elektronojn kun ambaŭ boraj atomoj. En certaj grapolaj kombinaĵoj, tiel nomataj kvar-centraj du-elektronaj ligoj ankaŭ estas postulatitaj.
Priskribo per kvantuma mekaniko
Post la evoluado de kvantuma mekaniko, du bazaj teorioj estas proponitaj por provizi kvantuman priskribon de kemia ligado: valentliga teorio kaj molekula orbitala teorio.
Valentliga teorio
En 1927, valentliga teorio estis formulita kaj ĝi argumentas ke kovalenta ligo formiĝas kiam du valentaj elektronoj, en siaj respektivaj atomaj orbitaloj, funkcias kunteni du kernojn, malaltigante sistemajn energiojn. Baze de ĉi tiu teorio, la kemiisto Linus Pauling eldonis en 1931 tion, kiun iuj konsideras unu el la plej gravaj referaĵoj en la historio de kemio: Pri la Naturo de la Kemia Ligo. En ĉi tiu referaĵo, ellaborante surbaze de la laboro de Lewis kaj la valentliga teorio de Heitler kaj Londono kaj siaj propraj pli fruaj laboroj, Pauling prezentis ses regulojn por la komunelektrona ligo, el kiuj la unuaj tri estis jam ĝenerale konataj: Surbaze de tiu artikolo, la lernolibro de Pauling (1939) : Pri la Naturo de la Kemia Ligo fariĝis ĉefverko de moderna kemio. Ĝi helpis eksperimentajn kemiistojn kompreni la gravecon de kvantuma teorio sur kemio. Tamen, la posta eldono en 1959 malsukcesis adekvate trakti la problemojn kiuj ŝajne estis pli bone kompreneblaj per molekula orbitala teorio. La influo de valenta teorio malpliiĝis dum la 1960aj kaj 1970aj jaroj dum molekula orbitala teorio fariĝis pli utila kiam ĝi estis efektivigita en grandaj ciferecaj komputilaj programoj. Ek de la 1980aj jaroj, la pli malfacilaj problemoj, efektivigi valentligan teorion en komputilaj programoj, estis solvitaj plejparte kaj oni notis revigliĝon de valentliga teorio.
Molekula orbitala teorio
Molekulajn orbitalojn unue enkondukis Friedrich Hund kaj Robert S. Mulliken  en 1927 kaj 1928. La liniara kombinaĵo de atomaj orbitaloj aŭ "LCAO" proksimumigon por molekulaj orbitaloj enkondukis en 1929 Sir John Lennard-Jones. Liniaraj kombinaĵoj de atomaj orbitaloj (LCAO) estas uzeblaj por taksi la molekulajn orbitalojn kiuj formiĝas je ligado inter konsistigaj atomoj de la molekulo. Simile al atoma orbitalo,  Schrödinger-ekvacio, kiu priskribas la konduton de elektrono, ankaŭ  estas konstruebla por  molekula orbitalo. Liniaraj kombinaĵoj de atomaj orbitaloj aŭ la sumoj kaj diferencoj de la atomaj ondofunkcioj, provizas proksimumajn solvojn al la Hartree–Fock-ekvacioj kiuj rilatas al la sendependa-partikla proksimumigo de la molekula Schrödinger-ekvacio.
Komparo
La du teorioj diferencas en la ordo en kiu oni konstruas la elektronan konfiguracion de la molekulo. Por valentoliga teorio, oni unue plenigas la atomajn hibridajn orbitalojn por produkti plenan valentan konfiguracion de ligadaj paroj kaj solaj paroj. Se pluraj tiaj konfiguracioj ekzistas, oni utiligas pesitan superkovradon de tiuj konfiguracioj. En kontrasto, por la molekula orbitala teorio oni unue faras pesitan superkovradon de atomaj orbitaloj, poste plenigas la rezultintajn molekulajn orbitalojn laŭ la Aufbau-principo.
Ĉiu teorio havas siajn avantaĝojn kaj uzojn. Ĉar valentoliga teorio konstruas la molekulan ondofunkcion el lokiĝintaj ligoj, ĝi pli taŭgas por la kalkulo de ligaj energioj kaj la kompreno de reakciaj mekanismoj. Specife, la valentoliga teorio ĝuste antaŭvidas la disociiĝon de homonukleaj diatomaj molekuloj al apartaj atomoj, dum simpla molekula orbitala teorio antaŭvidas disociiĝon al miksaĵo de atomoj kaj jonoj. Molekula orbitala teorio, kun deslokiĝintaj orbitaloj kiuj obeas ĝian simetrion, estas pli taŭga por la kalkulo de joniga energio kaj la kompreno de spektraj sorbaj bendoj. Molekulaj orbitaloj estas ortaj, kiu signife pliigas fareblecon kaj rapidon de komputilaj kalkuloj kompare al neortaj valentoligaj orbitaloj.
Kvankam la ondofunkcioj produktitaj de ambaŭ teorioj ne interakordas kaj ne egalas la eksperimente mezuritan stabiligan energion, ili estas korekteblaj per konfiguracia interago. Oni povas fari tion kombinante la valentoligan kovalentan funkcion kun la funkcioj priskribantaj ĉiujn eblajn jonajn konfiguraciojn aŭ kombinante la molekulan orbitan fundastatan funkcion kun la funkcioj priskribantaj ĉiujn eblajn ekscititajn statojn kiuj uzas vakajn orbitalojn. Tiam estas evidente ke la simpla molekula orbita alproksimiĝo donas troan pezon al la jona strukturo dum la simpla valentoliga alproksimiĝo donas maltroan. Ankaŭ eblas priskribi tion dirante ke la molekula orbitala metodo neglektas elektronan korelacion dum la valentoliga alproksimiĝo trotaksas ĝin.
Heideland (Turingio)
Heideland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kristana Asocio de Junaj Virinoj
YWCA (Young Women's Christian Association) (en Esperanto: Kristana Asocio de Junaj V irinoj) estas socia organizo orientita al la disvolviĝo de ŝancoj por la virinoj en rilato al postenoj de povo kaj ĉefeco. YWCA ne diskriminacias pro rasaj aŭ seksaj motivoj. La unua de ĉi tiuj organizoj estis kreita en Britio en la jaro 1865. Nuntempe la organizo matrico estas situigita en Ĝenevo, Svislando, kaj havas delegaciojn por ĉiuj landoj, kun malgrandaj variadoj en siaj programoj.
Kongreso de la Respubliko Peruo
La Kongreso de la Respubliko Peruo aŭ en hispana Congreso de la República del Perú aŭ Congreso Nacional del Perú, estas la ento kiu plenumas la leĝofaran povon en la Respubliko Peruo, kie ĝi okupas ĉefan lokon ene de la parua ŝtato. Estas, ekde 1995, kongreso unuĉambra ĉar estas formita de unusola parlamenta ĉambro de 120 kongresanoj kaj 130 el 28a de julio de 2011, elekttitaj el multaj distriktoj por unu periodo de kvin jaroj, koincide kun la periodo prezidenteca. La balota sistemo aplikita estas de proporcia prioritata voĉdonado. La aktuala kongreso instaliĝis la 26-a de julio de 2016. Ties ĉefa sidejo estas la Leĝofara Palaco de Peruo, situanta en la Historia urboparto de Limo, proksime de la Domo de Pizarro.
La aktuala Prezidento de la Kongreso estas Pedro Olaechea Alvarez-Calderón, reprezentanto de Limo.
Nacia Universitato pri Publikaj Servoj
Historio
Tiu ĉi universitaton la ŝtato fondis en 2011 el Naciodefenda Universitato Miklós Zrínyi, Policista Altlernejo, fakultato de Universitato Corvinus de Budapeŝto.
Ĝermo de la universitato estas Reĝa Patrujdefenda Akademio pri Ludovika fondita en 1808. En la akademio daŭre lernis oficiroj. Dum la socialismo ĝi prenis la nomon de Miklós Zrínyi. Post jaroj ĝi atingis la rangon altlernejo, fine eĉ universitato.
La Policista Altlernejo estis fondita en 1970.
En 1977 oni fondis Administran Altlernejon, kiu iĝis fakultato de Universitato Károly Marx.
Gndevank
Monaĥejo Gndevank (armene: Գնդեվանք, signifas ronda monaĥejo) estas armena monaĥejo de la 10-a - 13-a jarcentoj situanta en Vajoco-Dzoro (Armenio), survoje al Ĝermuk.
Anselm Franz von Ingelheim
Anselm Franz von INGELHEIM (naskiĝis la 6-an de septembro 1634 en Köln, mortis la 30-an de marto 1695 en Aschaffenburg) estis princo-elektisto kaj ĉefepiskopo de Majenco.
Vivo
Post edukado ĉe jezuitoj la ege sensiva kaj facile influebla Anselm studis de 1657-59 en Nancy, Metz, Plombières kaj Parizo, por esti akceptita en la katedrala kapitulo de Majenco post la reveno.
La sekvintajn jarojn li senditis oficiale al la imperiestra kortego kiel ankaŭ en la regionon de Supra Rejno kaj Svislandon. Li amikiĝis kun Franz Egon von Fürstenberg, la posta episkopo de Strasburgo kaj konatiĝis tiel kun la franca politiko. Al Franz Egon estas ŝajne ŝuldita ke Anselm estis elektita en la 7-a de novembro 1679 princo-episkopo de Majenco. Antaŭe li estis ekde 1647 Urba ĉambristo kaj ekde 1675 guberniestro en Erfurto.
La de liaj antaŭuloj konstruitan remparon de Mainz li devis cedi al la francoj, ĉar la aro da 800 soldatoj ne sukcesis defendi ĝin. Tiam Anselm retiriĝis al Erfurto kaj Aschaffenburg. La kunvenon de la princoj-elektistoj li vokis al Aŭgsburgo por la jaro 1690, kie faritis la elekto kaj la kronado de imperiestro Jozefo la 1-a. Krome li akceptis en 1692 la 9-an dignecon elektistan por Brunsvigo-Luneburgo.
Kiel dekretiganto
Kelkaj ordonoj de li antaŭenpuŝu plibonigon de moroj ka kutimoj kaj piecon inter la subuloj. Kiel kontrolanto servis la bonkonata kapuceno Martin von Cochem.
Theodore Schultz
Theodore William SCHULTZ (Arlington (Suda Dakoto), Usono, 30-a de aprilo 1902 — Evanston, Illinois, 26-a de februaro 1998) estis usona ekonomikisto kiu ricevis la Nobel-premion pri ekonomiko en 1979, kun William Arthur Lewis.
Li estis unu el la popularigistoj de la koncepto de Homa kapitalo.
Kaprimulgo
La eŭropa, eŭropazia kaprimulgo aŭ simple kaprimulgo (Caprimulgus europaeus) estas la ununura (aŭ pli bone dirite, la plej videbla) specio de la kaprimulga familio en la Eŭropa kontinento kaj mezvarma Azio.
Disvastiĝo
Temas pri malfrua migranto, kiu aperas en Eŭropo (escepte Alpoj kaj norda Skandinavio) kaj en Centra Azio kaj suda (ekde Turkio al centra Ĉinio) en aprilo aŭ majo, dum la vintro okazas en Afriko, tiom sude foje kiom ĝis la suda Kabo. La birdoj migras fine de aŭgusto kaj komence de septembro ĉiuj malaperas suden.
En suda Eŭropo kaj mezvarmaj zonoj afrikaj kaj aziaj tiu specio lasas lokon al aliaj specioj de la sama familio, ekzemple la ruĝkola kaprimulgo (Caprimulgus ruficollis) kiu estas pli bruna kaj ruĝa ol griza.
Medio
Kaprimulgoj vivas en malfermaj kaj malsekaj ebenaĵoj kaj ondaj terenoj kie abundas veprejoj kaj filikejoj. Ankaŭ en malfermaj arbaroj kaj kopsarbaroj. Tie ili facile malvideblas inter la herbaro kaj seka foliaro. La inoj demetas la ovojn surgrunde.
Aspekto
Malgraŭ ilia perfekta kamuflado la birdoj estas facile rekoneblaj per la voĉo, la flugo kaj kiam ili eliras el kamuflebla medio ekzemple en ŝoseojn aŭ sablejojn.
Tiu palearktisa birdo estas longa je 26 cmj kaj la flugiloj malfermas je 55 cmj. La kaprimulga plumaro estas likensimile griza, striita de koloroj leda, avela kaj nigra, kio tiom perfekte kamufleblas ilin. La subaj partoj estas striitaj. La virkaprimulgo montras videblajn blankajn makulojn ĉe la pintoj de flugiloj kaj vostoj. La nematuruloj havas ledajn makulojn. Surplanke videblas du blankaj strioj ĉe la flugiloj. La malsupra parto estas iom pli hela.
La flugiloj kaj vostoj estas longaj, la kapo granda kaj larĝa, la beko nigra kaj ŝajne malgranda, sed kiam malfermiĝas aperas grandega buŝo. La kruroj estas ruĝbrunaj.
La bela kamufla plumaro similigas la kaprimulgon al koltordulo, la larĝa malfermado kaj longaj flugiloj al apuso, la milda kaj mola plumaro kaj noktaj moroj al strigoj.
Voĉo
La voĉo konsistas el tri manieroj: dumfluge ia milda guuuék kvazaŭ dirite tra homa naso, alarme ia pli akra kuikuikuík kaj ĉefe la pli aŭdebla, mekanika kaj rapida zumado onda kiu laŭtas kaj mallaŭtas dum eĉ kvin minutoj kaj finas per klakoj. Tio okazas dum la birdo surgrunde (ankaŭ surbranĉe aŭ sur heĝo) turnigas la kapon ĉu dekstren ĉu maldekstren. Ĝia suba mandiblo vibras, ĝia gorĝo streĉiĝas kaj eĉ ties plumetaro stariĝas. Laŭtigo kaj mallaŭtigo de la zumado ŝajnas kvazaŭ bruo modifita de aerblovo.
Kutimaro
La kaprimulgo flugas je la sunsubiro kiam facile videblas ties longa formo umbra flugante kvazaŭ enorma tineo kaj vere ĝi ofte sekvas tineojn per simila flugo, tio estas rapida flugilfrapo kaj mildaj turniĝoj kaj flugoj per senmovaj kaj streĉitaj flugiloj. Tiel ili manĝas insektojn, papiliojn, tineojn, ktp.
Uzel (stacidomo)
Uzel estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Hervé, apud Uzel, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Alnahda
Alnahda aŭ Al Nahda (en araba: النهدة) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kiu limas sude kun Alkusajs, kaj okcidente kun Almamzar. Ĝi limas norde kun la ŝoseo E 11 (Al Ittihad) kaj sude kun loka ŝoseo (204a ŝoseo). Al Nahda formas parton de la orienta limo de Dubajo kun la emirlando Ŝarĵo kaj kelkaj ties sekcioj eniras sub jurisdikcio de Ŝarĵo.
Uzel (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Alnahda
Alnahda enhavas du sub-komunumojn, nome la jenaj:
Uzel (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Saint-Brieuc - Pontivy (475000).
Kaprimulgo
Kutimaro
Krom la tri menciitaj kantoj la kaprimulgo faras alian tipan bruon (ĉefe dum kuplado) kiu konsistas el mekanike frapi ambaŭ flugilojn kontraŭ ĝia dorso.
La kaprimulgo ne konstruas neston. La inoj demetas du longetajn ovojn malhel-blankajn kaj makulitajn de bruno kaj ruĝbruno. Tiuj ovoj inter herberoj kaj ŝtonoj malfacile videblas for de nesto; ties koloro kaj kamuflado estas la plej certa defendilo kune kun la kovo-birdo (kutime la ino, sed foje la viro), kiu antaŭ iu povas vidi la ovojn (aŭ poste la idetojn) forflugas laŭ ĝia tipa maniero eĉ pli freneze alloga kaj misportas la atenton de la aliulo.
Foje ili ripetas la ovodemetadon.
Kaprimulgoj kaj luno
Ĵusa studo montris la rilaton inter kaprimulgoj kaj la cikloj de la Luno pri la manĝado kaj migrado. El informoj pri 39 individuoj kontrolitaj per geolokigiloj en Svedio fare de esploristoj de la Universitato de Lund oni konstatis, ke kaprimulgoj manĝis 2,5 fojojn pli dum la noktoj de plena luno ol dum noktoj sen lunlumo; evidente bona lumo faciligas la predadon. Plej interese oni registris, ke la ekflugo al aŭtuna elmigrado okazis en grandaj grupoj tuj post la plena luno, foje de 100 % el la lokaj populacioj; evidente dum plena lumo la birdoj plenigis la grasrezervojn necesajn por la longaj migroflugoj.
Popolaj tradicioj
Tradicie oni rigardis kaprimulgon kvazaŭ ĝi estus reptilio pro ĝia ronda kapo, mallonga beko kaj makulbruna aspekto. Pro ties fluga kaj voĉa moroj oni vidis ĝin kiel ia fantomo. De tio venas kelkaj el tiom multaj popolaj nacilingvaj nomoj kiel flugbufo, noktofalko, filiko-strigo, kadavrobirdo, paŝtisto-mokisto aŭ kaprosuĉisto, laŭ popola tradicio kiu asertas, ke flugo de kaprimulgoj inter kapraro aŭ alia brutaro pruvas, ke ĝi povas suĉi ilian lakton.
Ankaŭ ne entute malfermas la kaprimulgo sian bekon por kapti sian manĝaĵojn. Tio aspektigus ĝin eĉ pli monstra. Vere nur ĝi uzas tian larĝan buŝon por prenado de grandaj tineoj aŭ saltuloj kiuj estas englutataj avide.
FBReader
FBReader (prononcu fo-bo-rider, aŭ Foboridero) estas libera bitlibroprezentilo. Ĝi kapablas legi bitlibrojn en la jenaj formoj: EPUB, FictionBook, HTML, plucker, PalmDoc, zTxt, TCR, CHM, RTF, OEB, sen-DRM-a mobipocket kaj .txt. Ĝi unue haveblis en januaro de 2005.
Alnahda
Ĝi havas 67,215 loĝantojn.
Centezimo
La centezimo (itale centesimo, plurale centesimi kaj hispane centésimo, plurale centésimos) estas monunuo kiu egalas al 1/100 de diversaj bazaj monunuoj en itala- kaj hispanalingva medio.
František Spitzer
František SPITZER (1898-1945) estis ĉeĥa dramverkisto de radio-programoj.
Li naskiĝis junie 1898 en suda Slovakio kaj mortis la 9-an de februaro 1945 en la koncentrejo Mauthausen en Aŭstrio. Li influis ĉeĥan proletan teatron per siaj prezentoj.
Sebestyén Pécsi
Sebestyén Pécsi [ŝebeŝtjEn pEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pécsi Sebestyén estis hungara orgenisto, altlerneja instruisto.
Sebestyén Pécsi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sebestyén Pécsi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1936. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály kaj Aladár Zalánfy. Post siaj studoj li instruis en muziklernejo, kie iom poste li estis lernejestro. Ekde 1940 li instruis 4 jardekojn en la Altlernejo, krome inter 1940-1965 li estis orgenisto de Baziliko Stefano la 1-a (Budapeŝto). Li koncertis enlande kaj en multe da landoj, lia muziko estis aŭdebla ankaŭ en Hungara Radio. Li registris resume 14 muzikdiskojn. En 1980 li pensiuliĝis. Li edziĝis en 1948, lia edzino naskis dufoje. Li ricevis 4 premiojn inter 1957-1980.
Nova maldekstro
La nova maldekstro aŭ novmaldekstrismo estis vasta politika movado, ĉefe en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, konsistante el aktivuloj en la okcidenta civilizo, kiuj batalis por multaj emancipadaj kaj sociaj celoj, ekzemple homaj kaj politikaj rajtoj, feminismo, gejaj rajtoj, abortaj rajtoj, ŝanĝo de seksaj roloj kaj drog-regularaj reformoj. Kelkaj konsideris la novan maldekstron kiel reago kontraŭ la antaŭaj marksistaj kaj sindikataj movadoj por socia justeco, kiuj koncentriĝis je dialektika materialismo kaj klasbatalo, kvamkam aliaj konsideris la movadon kiel daŭrigo kaj revitaligo de tradiciaj maldekstrismaj celoj.
Historio
La germana-juda kritikteoriisto Herbert Marcuse estas nomata la “patro de la nova maldekstro”. Li malakceptis la teorion pri klasbatalado kaj la marksisman emfazon je laboristaj problemoj. Laŭ Leszek Kołakowski, Marcuse argumentis, ke “ĉiuj demandoj pri materiala ekzisto estis solvitaj, moralaj ordonoj kaj malpermesoj ne plu estas gravaj.” Li konsideris la realigon de la erotika naturo de homo la vera liberigo de la homaro, kiu inspiris la utopiojn de Jerry Rubin kaj aliaj. Alia eminenta pensulo de la nova maldekstro, Ernst Bloch, kredis, ke socialismo faros la rimedojn por igi ĉiujn homojn senmortaj kaj poste krei Dion.
Termino
En 1960, la sociologo Charles Wright Mills popularigis la terminon New Left en malferma letero. Liaj verkoj ankaŭ donis grandan inspiron al la movado.
Sântionlunca
Sântionlunca [sıntionlunka], hungare Szentivánlaborfalva (sentivAnlaborfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sfântu Gheorghe. Ĝi apartenas administre al Ozun.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1332. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Háromszék.
Nasavrky (distrikto Ústí nad Orlicí)
Municipo Nasavrky situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 4 km nordoriente de urbo Choceň. Vivas ĉi tie.
Sonorilejo
Sur vilaĝplaco troviĝas malfru-klasikisma sonorilejo el la unua duono de 19-a jarcento, duetaĝa, niĉa kun tenda tegmento.
Evangeliana tombejo
Sur malnova evangeliana tombejo estas sepultoj el la jaroj 1783 - 1869.
Universitato de Stellenbosch
La Universitato de Stellenbosch (Stellenbosch University kaj en Universiteit Stellenbosch) estas publika esplor-universitato situa en Stellenbosch, nome urbo de Sudafriko. Stellenbosch estas la plej aĝa universitato de Sudafriko kaj la plej aĝa ankoraŭ funkcianta universitato en Sub-Sahara Afriko kun la Universitato de Kaburbo kiu ricevis plenan universitatan statuson la saman tagon en 1918. La Universitato de Stellenbosch desegnis kaj fabrikis la unuan mikrosateliton de Afriko, nome SUNSAT, lanĉita en 1999.
La Universitato de Stellenbosch estis la unua afrika universitato kiu subskribis la Berlinan Deklaracion pri Malferma Aliro al Scienca kaj Beletra Sciaro.
La studentoj de la Universitato de Stellenbosch estas kromnomataj "Maties". Tiu termino eble derivas el la afrikansa vorto "tamatie" (signife tomato, kaj reference al la malhela koloro de la lud-uniformo de ties rugbia teamo Rugby Union). Alternativa teorio estas ke la termino devenas el la afrikansa konversaciismo maat (signife "kolego" aŭ "kunulo") origine uzata diminutive ("maatjie") fare de la studentoj de la antaŭaĵo de la Universitato de Kaburbo, nome la Sudafrika Kolegio.
Potštejn
Potštejn estas urbeto kaj somerrestadejo, en orienta Ĉeĥio. Troviĝas proksimume 4,5 km sudoriente de Vamberk. En ĉi tie vivis.
La komunumo situas sur ambaŭ bordoj de Divoká Orlice sur bazoj de altaĵo Kapraď (529 m s.m.) kaj Burga monteto.
Historio
Nomon la komunumo ricevis laŭ la burgo Potštejn, nomata laŭ sia fondinto Púta el familiaro Drslavic: Púta ŝtono - Puttenstein - misformite Potštejn. La burgo estis fondita fine de la 13-a jarcento. La plej malnova mencio pri la subkastela vilaĝo devenas el 50-aj jaroj de la 14-a jarcento.
Unu el la plej konataj posedantoj de la burgo estis Mikuláš (Nikolao) de Potštejn, en ĝenerala konscio konata kavaliro rabisto. Li apartenis al la plej persistaj kontraŭuloj de familiaro Luksemburgo en Bohemio. Pro tiu kaŭzo maravia markgrafo, pli posta imperiestro Karolo la 4-a, en la jaro 1339 la burgon sieĝis kaj post naŭsemajna ĉirkaŭsieĝado konkeris. Nikolao ĉe tio trovis en ruinoj sian morton. La burgo estis intence detruita, sed inter la jaroj 1355-1358 Karolo la 4-a ree konstruigis ĝin.
En la dua duono de la 15-a jarcento posedis la burgon kaj feŭdobienon Potštejn ĉeĥa reĝo Georgo de Poděbrady kaj liaj filoj.
En la jaro 1497 akiris tutan vastan feŭdobienon Vilhelmo la 2-a de Pernštejn. Komence de la 16-a jarcento estis la burgo rekonstruita kaj transformita en reprezentan nobelan sidejon. Ĝi estis ĉirkaŭigita per triobla zono de muregoj. La burgon Potštejn jak la sinjorejon en la jaro 1558 aĉetis Václav Hrzán de Harasov kaj sur Jenštejn. La sinjorejon krom la burgo, urbeto Potštejn kaj urbo Kostelec nad Orlicí kreis pluaj 18 vilaĝoj aŭ iliaj partoj.
En la 17-a jarcento ĉesis la burgo servi kiel nobelara sidejo kaj post la tridekjara milito kadukiĝis. En la jaro 1746 akiris la feŭdobienon, de tridekjara milito jam sen la urbo Kostelec nad Orlicí kaj sen kelkaj pliaj vilaĝoj, silezia enmigrinto Jan Ludvík Harbuval Chamaré. Dum lia regado ĝisvivis la urbeto Potštejn novan disfloron. Oni establis ĉi tie teksejon, blankigejon de tolo kaj manifakturon por prilabori silkon. En la jaro 1762 estis sur la burga placo konstruita kapelo. En tiu ĉi periodo estis en la burgo sensukcese serĉata supozata trezoro. Ĝia okazado estas konata prefere el la historia rakonto de la verkisto Alois Jirásek.
En la dua duono de la 19-a jarcento okazis plua disvolvo de la komunumo. La lasta kvarono de la jarcento estis jam en signo de intensa publika kaj societa vivo kaj ankaŭ de ŝanĝo de la komunumo en popularan somerrestadejon. En la jaro 1881 estis ĉi tie fondita la Plibeliga Societo, kiu el propraj rimedoj apud la vojo laŭ la rivero de la ponto ĝis kluzo priplantis vicon da tilioj. Tiun inter aliaj prikantis verkistino Eliška Krásnohorská. Ankaŭ nuntempe tiu ĉi promenejo krome la burgo kaj kastelo apartenas al ĉefaj dominantoj de Potštejn.
Somerrestadejo
En favorata somerresadejo Potštejn pasigis somerajn monatojn vico da personoj de la socia vivo. Estis inter ili sciencistoj, verkistoj, muzikistoj kaj politikistoj. El longa vico de la personoj ni nomu prefere profesoron Tomáš Garrigue Masaryk, verkistojn Josef Václav Sládek kaj Jaroslav Vrchlický kaj muzikan verkiston Karel Bendl. En Potštejn trovis vojon ankaŭ profesoroj de viena kaj varsovia universitatoj. Vico da personoj eĉ konstruigis en Potštejn siajn vilaojn, kiuj ĝis nun esprimforte influas aspekton de kelkaj partoj de la komunumo. Tamen oni povas ĉi tie vidi ankaŭ originajn ĉarpentitajn dometojn de la popola karaktero. Memoraĵo de sociaj cirkonstancoj kaj socia vivo de la komunumo estas nr. 64 - laborista dometo ĉe estinta manufakturo el la 18-a jarcento kaj nr. 108 - ĉarpentita teretaĝa domo. Kernon de la komunumo t.n. Urbeton nr. 33, 35, 37, 45, 49 kreas vilaĝplaco. Empira preĝejo de Sankta Laŭrenco, el la jaro 1821, havas ĉefan altaran bildon de Antonín Machek, bildon de Krucumito de A. Liebscher. Tombeja preĝejeto de Sankta Marko estas el la jaroj 1712 - 13.
Burgo
Vasta ruinejo de la burgo Potštejn situas sur forstigita konusforma monteto sudoriente de la komunumo kaj estas dominanto de la meza parto de regiono Orlice.
Gotika burgo estis origine konstruita en konekseco kun kolonizo en bazeno de meza riverfluo de Divoká Orlice fare de Půta de Potštejn el familiaro de okcidentbohemia Drslavic, evidente fine de la 13- jarcento. Kiel dirite, Mikuláš de Potštejn en postaj jaroj apartenis al la plej grandaj rifuzantoj de Lucemburgoj en Bohemio kaj fariĝis kavaliro rabisto. En la jaro 1356 Karolo la 4-a de posteuloj de Mikuláš Potštejnon aĉetis kaj komencis renovigon de la burgo, por ke ĝi povu esti centro de la reĝa sinjorejo de Potštejn.
Vilém de Pernštejn dum la unua kvarono de la 16-a jarcento la burgon multkoste rekonstruis en rezidan kaj administran centron de pernštejna dominio en ĉi tiu regiono kaj esence vastigis la defendan sistemon.
Konstruaktivoj de familiaro Harbuval Chamaré kondukis al kreo de objektoj, kiuj nun apartenas al la plej konservitaj konstruaĵoj de la burgo Pernštejn.