cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nous
Laŭ Anaksagoro
La nous dieca kontinue pensas sin mem, kaj tiel “sinpensante” sin gvidas kaj senvole gvidas ankaŭ la mondon. El la anaksagoraj fragmentoj, oni povas diri ke ĝi estas pura ĉar, malsame ol la aliaj estaĵoj ne havas miksaĵojn kun aliaj semoj, ke ĝi eksteras el la materio, ke ĝi ordigas la materion kaj enkondukas la spiriton en la materion kiun li surfacigas. Pri la naturo de tiu realaĵo oni debatis multe kaj debatas. Por iuj ĝi estas materia esenco ankaŭ se “subtila” (esprimo uzita de Anaksagoro mem) kaj nekoruktebla, laŭ aliaj, estante ĝi spirito, estas ankaŭ senmateria.
Malgraŭ ke tiu origina motoro estas de li nomata intelekto, Anaksagoro al ĝi ne agnoskas celemon, ordigan volon, kaj pro tio lin oni (Sokrato, Platono kaj Aristotelo) riproĉis pro manko je plia ekspluato de la bone efika teorio.
Post Anaksagoro
La nous de Anaksagoro metas la bazojn de la naskiĝo de du grandaj temoj de spekulativado de filozofoj: la problemo de la rilatoj inter Dio kaj la mondo kaj la problemo de la rilatoj inter sperto-kono kaj racio.
En la Fedono de Platono (Ateno, Grekio, 428 - 347 a.K.), per la buŝo de Sokrato sin proklamas entuziasma pri la ''nous' de Anaksagoro, sed samtempe atentigas pri sia seniluziiĝo pro tio ke el tiu intuicio ne estis eltiritaj ĉiuj sekvoj ĉar la intuicinto ne atribuis al ĝi la intencon.
Nous inter la kristana konceptaro
Kompetentuloj trovas uzita la vorto nous en Rm 7,23 kaj 12,2; 1Kor 14,14 kaj 14,19; Efe 4,17 kaj 4,23; 2Tes 2,2; Apo 7,9. Kiom la nous aŭ “noos” novtestamenta koincidas, signife, kun tiu de la greka filozofio? Certe, kiam nous akiras, en la Nova Testamento la aspekton de aganto sendependa, tiu ĉi koincidas kun la Difilo nome Jesuo Kristo. Tiam estas uzita la vorto Logoso – greke λόγος - (Johano 1).
Jam Filo de Aleksandrio verkis pri logoso kiu tamen estas de li hipostazigita kiel interna esto, kaj jam stoikuloj prezentis la mondon animita de logoso kiel inteligenta principo, nome kiel io imanenta en la kosmo. Ne necesas, tamen, serĉi antaŭantojn aŭ kunligojn por la johana koncepto pri la Vorto Enkarnita: la fono de la Malnova kaj Nova Testamento liveras ĉiujn necesajn elementojn de la johana penso, kiu devas esti konsiderata intuicio atingita surbaze de bibliaj ideoj.
Saint-Mathieu
Saint-Mathieu estas la nomo de pluraj artikoloj.
Nous
Laŭ Aŭgusteno de Hipono
En Aŭgusteno la platona ideo pri Bono aŭ la formo de la Bono identiĝas kun Dio.
Por la ortodoksa kristanismo nous estas la okulo de la koro kaj animo: do la atento estas adresita precipe al la flanko devota, la mistika, anstataŭ al tiu intelekta. Kaj la koncepto ĝuas je multaj nuancoj. Kiam, tamen, nous-logos estas legata kiel io dieca, ĝi akiras la kvalifikon de Dia Persono koincidigante Jesuon Kriston kun la dua persono de la Triunuo.
Nous kaj Gnostikuloj
Valenteno (135-165 p.K.) kreas sian sistemon tre kompleksan en kiu, fine la nous estas derivaĵo el multaj devivazoj, ŝargita ripari la misojn de antaŭaj derivaĵoj (eonoj). La problemo de Valenteno estas tiu de la malbono en la mondo kreita de Dio-Bono: kio okazis por ke la mondo kreita de Dio travivas en la sufero? Por savi kaj la kreadon kaj la senkulpon de Dio, Valenteno ellaboras kaj miksas doktrinojn diversdevenajn kaj ankaŭ kontraŭdirajn en kiu nous identiĝas ja jes kun Jesuo la Nazareta, sed tiu ĉi perdas la evangeliajn konotaciojn...
Bazilido (ĉevale de la 2-a kaj 3-a jarcentoj) estas turmentata de sama problemo kaj ĝin solvas per multobligo de la diecaj protagonistoj inter kiuj la fina estas Jesuo (eble detigebla kun la nous) kiu sukcese provas ripari la misojn de aliaj antaŭaj eonoj elirantaj el la Ogdoado. Interesa estas en Bazilido la elpensaĵo laŭ kiu Jesuo, la eono-nous, ne povis suferi kaj do lia pasiono estis nur ŝajna. Vidpunkto tiu kiu estos ricevita en la Korano, laŭ kiu la dia profeto ne povis esti venkita de la homoj: Dio lin anstataŭigis per alia krucumota.
Simono Mago. Ankaŭ la opiniaj atribuataj al tiu persono de la Agoj de la Apostoloj konceptas Jesuon kiel nous kiu, tamen, ankaŭ imagitas kiel la unua el la ses radikoj emanantaj el la Negenerita Fajro ktp.
En la evangelio de Maria Magdalena, eble de dua duono de la 2-a jarcento, Jesuo parolas pri nous kiel pri esenco kiu kunlaboras kun li. La gnostika karaktero de tiu evangelio misfiguras la personon kaj rolon de Jesuo: la nous staras inter la animo kaj la spirito.
Johano de Novoforo
Jan ze Středy (mortis en 1380) estis kanceliero de imperiestro Karolo la 4-a, episkopo de Naumburg, de Litomiŝlo kaj de Olomouc kaj elektita episkopo de Breslau (mortis antaŭ enoficigo), kaj latinlingva ĉeĥa verkisto.
Li verkis biografion de la sankta Hieronimo kaj kolektis oficejajn dokumentojn kiel ekzemplon de tiama kultivita stilo.
Oxkutzcab
Oxkutzcab estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Oxkutzcab. La komunumo apartenas al la regiono 9 "Sur". La regiono "Sur" limas al la meksika, federacia subŝtato Campeche (okcidente) kaj al Quintana Roo (oriente). Krome norde ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente" kaj al la regiono 5 "Centro Sur". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31056.
Crown Hill (Seatla kvartalo)
La limoj de la kvartalo estas la stratoj NW 105th St (norde), NW 85th St (sude), 8th Ave NW (oriente), kaj 15th Ave NW (okcidente). Ĝi estis nemunicipiĝinta parto de kantono King ĝis la, kiam Seatlo alprenis ĝin.
La kvartalo konsistas plejparte el loĝejoj, kaj en ĝi troviĝas samnoma tombejo, Crown Hill Cemetery.
Oxkutzcab
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27084 loĝantojn. El tiuj estis 12830 viroj kaj 14254 virinoj. La komunumo havas surfacon de 512,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 33 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 84,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15060 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11334 scipovis legi kaj skribi kaj 3707 personoj estis analfabetoj. Do 24,61% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 25483 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 16127 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 63,3% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sattel-Pasejo
Sattel estas montpasejoj de la Antaŭalpoj inter Pfäffikon en oriento kaj Ŝvico en okcidento. Flanka vojo kondukas de Sattel tra Morgarten al Zugo.
Infrastrukturo
Per la konstruo de la trajnlinio de Svisaj Sudorientaj Fervojoj kaj den la kantona ĉefvojo n-ro 8 en la jaro 1860 la Sattel-Pasejo fariĝis unu el la plej gravaj konektoj inter Svixco kaj orienta Svislando. La pasejon pasas ankaŭ buslinio de la Auto AG Schwyz de Sattel al Biberbrugg.
Vavřinec z Březové
Vavřinec z Březové, Lorenz von Brösau, Laurentius von Brösau (1370 - verŝajne 1437) estis husana kronikisto.
12067 Jeter
12067 Jeter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Crystal Lynn Jeter, finalistino de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri zoologio. Ŝi estas lernantino ĉe la Ridgeview High School en Orange Park (Florido, Usono).
Huterano
La Huteranoj estas anabaptista eklezio, fondita de Jakob Hutter kaj siaj sekvantoj. Modelo por ili estis Jerusalema prakomunumo. Iliaj doktrino kaj la kredopraktiko ofte devigis ilin elmigri, ekde la fondado de la religio en la jaro 1528 ĝis haodiaŭ. Nuntempe, ĝiaj 45.000 membroj, proksimume (novhuteranoj inkludite) loĝas preskaŭ ekskluzive en Usono kaj Kanado. Ili ankoraŭ parolas la huteranan lingvon, antikva dialekteca formo de la germana, kiel gepatra lingvo.
İğneada
İğneada estas urbo en la provinco Kırklareli de Turkio. Ĝi situas borde de la Nigra Maro kaj apartenas al la Marmora regiono de la lando.
Les Vallées (stacidomo)
Les Vallées estas franca stacidomo sur linio L de Transilien inter komunumoj Bois-Colombes, Colombes kaj la Garenne-Colombes.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
József Leidenbach
LEIDENBACH József(pro. lajdenbaĥ) estis hungara inĝeniero pri mekaniko naskita en Detta la 31-an de julio 1905 kaj mortinta en Ingolstadt la 13-an de aprilo 1979.
Biografio
József Leidenbach diplomiĝis en la teknikuniversitato de Budapeŝto en 1929. Inter 1949-53 li estis ĉefinĝeniero de la muelejo Ferencvárosi Malom. Li instruis pli poste muelejteknologion kaj maŝinsciencon en la tekniklernejo Malom- és Sütőipari Technikum kaj samtempe en la metilernejo Malomipari Tanulóiskola.
Duncan Charters
Duncan CHARTERS (naskiĝis la 2-an de majo 1943) estas universitata profesoro kaj esperantisto. Ekde julio 2019 li estas la prezidanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA).
Duncan diplomitiĝis ĉe la Universitato de Cambridge kaj doktoriĝis ĉe la Ŝtata Universitato de Indianao. Ekde 1974 li estas profesoro pri fremdaj lingvoj ĉe la Kolegio Principia en Elsah (Ilinojso).
Li estis preleganto pri fremdaj lingvoj ĉe la Ŝtata Universitato de Humboldt en Arcata (Kalifornio) kaj instruis en regulaj kaj someraj programoj de multaj aliaj kolegioj kaj universitatoj. Li estis program-aprezisto, konsilisto kaj prelegisto por lernejoj kaj organizaĵoj inkluzive de la ŝtataj estraroj pri edukado de la usonaj ŝtatoj Kalifornio kaj Ilinojso. En 1993, li instruis en Svislando kiel direktoro de internacia seminario por prepari lingvo-instruistojn. En Hispanio li laboris por la Universala Kongreso de Esperanto, kunordigante la temon "Eduki por la 21-a jarcento". Li partoprenis internacian konferencon de instruistoj kiel invitita specialisto pri la instruado de kulturo kaj faris internacian someran universitatan prelegon pri la baza karaktero kaj signifo de hispana kulturo kaj literaturo.
Li estis ankaŭ instruisto de Esperanto. Li estis prezidanto de la Internacia Ligo de Esperanto-Instruistoj. Komence de 2016, li aniĝis en Akademio de Esperanto por 9-jara oficperiodo.
Liaj interesoj inkluzivas la hispanan lingvon kaj literaturon, instrui kulturon kaj aŭskultan komprenadon, evoluigi kompetentecon de lingvo-kapabloj, uzi teknologion en instruado.
Li plurloke prezentis faman parolaĵon titolitan "Mia eksterlanda vojaĝo", ankaŭ atribuita al John Wells, en kiu li imitas la akĉentojn kaj trajtojn de Esperantistoj el pluraj landoj kaj primokas tiujn, kiuj kredas sin pli kapablaj.
Blâmont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Meurthe-et-Moselle, en la regiono Grand Est, kaj en la historia regiono Loreno. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lunéville (france arrondissement de Lunéville) kaj al la kantono .
547 Praxedis
547 Praxedis estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Paul Götz elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Panabá
Panabá estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Panabá. La komunumo situas en la nordorienta parto de Yucatán en la regiono 1 "Litoral Oriente", kiu limas al la Meksika Golfo (norde), al la federacia subŝtato Quintana Roo en la oriento, al la regiono 2 "Oriente" en la sudo kaj al la regionoj 3 "Litoral Centro" kaj 4 "Centro"en la okcidento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31057.
547 Praxedis
La nomo "Praxedis" estas tiu de rolulo en la romano Ekkehard de Joseph Victor von Scheffel.
Panabá
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 81,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,69 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4949 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4033 scipovis legi kaj skribi kaj 912 personoj estis analfabetoj. Do 18,43% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7802 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2465 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 31,6% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Zaha Hadid
Zaha Hadid (arabe: زها حديد), (naskiĝis la en Bagdado, Irako; mortis la 31-an de marto 2016) estas renoma iraka-brita arkitekto de dekonstruktivismo. Ŝi estis Artisto por Paco de Unesko.
Kariero
Ŝi studis matematikon en Bejruto (Usona universitato kaj poste arkitekturon en Londono (Architectural Association). En 1977 ŝi fariĝis partnero de siaj iamaj instruistoj Rem Koolhaas kaj Elia Zenghelis, kaj en 1980 fondis propran oficejon en Londono.
Ekde la 1980-aj jaroj ŝi instruis en la plej renomaj institucioj (Harvard University, University of Illinois, Hochschule für Bildende Künste in Hamburg, Ohio State University, Columbia University, Yale University). Aktuale ŝi estas profesorino ĉe la Universitato de aplikataj artoj en Vieno, Aŭstrio.
En 2004 Hadid ricevis - kiel unua virino - la plej renoman arkitekturpremion Pritzker Architecture Prize. En 2006 muzeo Guggenheim en Novjorko honorigis ŝin per ekspozicio pri ŝia vivoverko
Verkoj
Granda parto de la frua verkaro de Zaha Hadid restis nur koncepto; realigitaj verkoj estis interalie:
Come dine with me
Come dine with me (Esperante: Venu manĝi kun mi) estas spektaklo televida. En tiu 5 personoj neprofesiulaj invitas unu la alian por veni manĝi hejme de la alia kiu kuiras. Kaj ĉiu devas doni poenton fine al 4 aliaj personoj. Kaj fine tiu kiu havas la plej bonan poentaron gajnas. Estis elsendita de Londono en Januaro 2005 la unuan fojon.
Internaciaj versioj
Tio spektalo estis tre eksterlande farita pro televido.
Eksistas multaj versioj tutmonde en multaj lingvoj.
Madenburg
La burgruino Madenburg estis unu el la plej granda kaj plej aĝa burgo de Palatinato.
Geografio
La Madenburg estis konstruita kiel montburgo sur monto Rothenberg. La monto situas ĉe la orienta rando de la Palatinata Arbaro. La de arbaroĉirkaŭanta ruino troviĝas ĉirkaŭ 250 m supre de la vilaĝo Eschbach kaj sur alteco de 458 m s.m. en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. <br clear="all" style="clear:left;" />
Génolhac (stacidomo)
Génolhac estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Génolhac, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
Stentora kanbirdo
La Stentora kanbirdo (Acrocephalus stentoreus ) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj. Ili reproduktiĝas el Egiptio orienten tra Afganio, Pakistano kaj plej norda Barato al suda Ĉinio, sudorienta Azio kaj suden al Aŭstralio. Estas ankaŭ endemia raso en Srilanko.
Disvastigo
Plej parto de populacioj estas loĝantaj birdoj, sed la birdoj reproduktantaj en Pakistano, Afganio kaj norda Barato estas migrantaj, kiuj vintrumas en duoninsula Barato kaj Sri-Lanko.
Tiis paserina birdo estas specio troviĝanta en grandaj kareksejoj, ofte kun kelkaj arbustoj. La ino demetas 3-6 ovojn en kestonesto en kanejo.
Aspekto
Stentora kanbirdo estas granda turdecgranda birdo 18-20 cm longa. Plenkreskulo havas nestriecan brunan dorson kaj blankecajn subajn partojn. La frunto estas ebeneca kaj la beko estas forta kaj pinteca. Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe plej parto de kanbirdoj. Ĝi estas tre simila al la Turda kanbirdo, sed tiu specio havas pli kolorajn subajn partojn.
Estas kelkaj rasoj diferencaj laŭ nuancoj en plumaro. La migranta norda raso havas la plej brunajn suprajn partojn, kaj la endemia srilanka subspecio estas la plej malhela formo.
Kutimaro
La kanto estas laŭta kaj aŭdebla de malproksime, sed malpli raŭka ol tiu de la Turda kanbirdo. Ĝi estas malrapida, babileca kerit-kerit-kerit kun tipaj akrocefalecaj fajfoj kaj aldone iom da voĉimitado.
Tab
Tab estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab, kies centro ĝi estas.
Situo
Tab situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kaposvár-Siófok. Tiu lasta urbo kun Balatono troviĝas 31, Simontornya 50, Kaposvár 54, Pécs 101, Budapeŝto 132 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1211. La turkoj tenis la vilaĝon inter 1551-1689. Post dominado de turkoj hungaroj, germanoj, slovakoj kaj judoj alvenis. La sinagogo en 1762 konstruiĝis. En 1810 tertremo okazis. En 1847 la komunumo iĝis kampurbo, en 1871 distriktejo, en 1984 urbo. En 1952 kolĥozo pri Paco formiĝis.
Digesta sistemo
Digesta sistemo estas organa sistemo kiuj ebligas digestadon.
En la proceso de la digesto, la nutraĵo diseriĝas en tre malgrandan pecetojn aŭ molekulojn. La digesto okazas en la nutrokanalo. La proceso komenciĝas en la buŝo, kaj finiĝas en la rektumo.
En la buŝo, la dentoj kaj la lango servas por mordi kaj maĉi la nutraĵon. La salivo de la salivaj glandoj kaj la enzimo ptialazo miksiĝas kun la nutraĵo. Kaj la nutraĵo eniras la gorĝon.
Kiam oni englutas, la mola palato premas kontraŭ la dorso de la faringo, fermante la aperturon al la nazo, kaj la laringo leviĝas la epigloton por devigi la nutraĵon en la ezofagon, kaj ne en la trakeon. En la stomako, la digesta fluido komencas la digeston de la proteinoj de viando, ovoj kaj lakto. La digestaj fluidoj havas hidrokloratan acidon kaj la enzimon pepsinon. Post 2 ĝis 5 horoj, la digesta fluido konvertas la nutraĵon en ĉimon, kaj la ĉimo eniras la duodenon.
La duodeno, la jejuno kaj la ileo formas la maldikan inteston, kiu estas proksimume 6 metrojn longa. La pankreata fluido, la intesta fluido, kaj la galo digestas la ĉimon. La pankreata fluido havas multajn enzimojn. Tripsino, amelazo, kaj lipazo estas enzimoj en la pankreata fluido. Kiam la nutraĵo estas digestita, tre malgrandaj sangaj kaj limfaj angioj en la tegaĵo de la maldika intesto kondukas la nutraĵon al la tuta korpo.
La cekumo kun la apendico, la ascenda, transversa, kaj descenda kojlo (dika intesto), kaj la rektumo formas la dikan inteston. La dika intesto estas 1,5 metron longa. La bakteria agado produktas fekon, kaj la feko forlasas la rektumon kaj la anuson.
Funkciado kaj priskribo
La digesta tubo estas proksimume dekunu metrojn longa, startas en la buŝa kavaĵo kaj finas en la anuso. Estas en la buŝo kie oni komencas propre la digestadon, la dentoj tranĉas la nutraĵojn, la mueldentoj maĉas kaj la sekrecioj de la salivaj glandoj malsekigas ilin kaj komencas ties kemian malkomponadon per kiu ili transformiĝas al digestoboluso. Poste la digestoboluso trairas la faringon, sekvas tra la ezofago kaj alvenas al la stomako, nome muskola sako proksimume kun enhavkapacito por unu litro kaj duono kies mukozo sekrecias la fortopovan stomakan sukon. En la stomako la nutraĵo estas agitita ĝis ĝi konvertiĝas al ĥimo.
Elirinte el stomako estas la maldika intesto kiu estas ses metrojn longa kaj estas tre faldita en si mem. En tis unua parto aŭ duodeno ĝi ricevas sekreciojn de la intestaj glandoj, nome la galo devena el la gala veziko kaj la sukoj de la pankreato. Ĉiuj tiuj sekrecioj enhavas grandan kvanton da enzimoj kiuj degradadas la nutraĵojn kaj transformas ilin en substancoj solveblaj simplaj kiel aminoacidoj. La digesta tubo pluas al la dika intesto, kiu estas pli ol unu metro kaj duono longa. Ties fina parto estas la rektumo, kiu finas en la anuso, tra kiu oni forigas al ekstero la nedigesteblajn restaĵojn el la nutraĵoj.
Esence la utilo de la digesta sistemo konsistas en la transigo de nutrantoj el la ekstero de la organismo al la bezonantaj organoj, ĉefe el la intestoj al la diversaj sistemoj. La alia rimedofonto de la organismo estas la oksigeno kiu venas tra la spirsistemo.
Dika intesto
La ascenda kojlo estas la parto de la nutrokanalo antaŭ la transversa kojlo kaj post la cekumo kaj la maldika intesto. Ĝia longo en plenkreskintaj homoj estas proksimume 10–20 centimetroj; ĝia interna diametro en plenkreskintaj homoj estas proksimume 6,6 centimetroj. La ascenda kojlo estas tipe rekta kaj vertikala, tra kiu la digestataĵo moviĝas supren. Normale, la ascenda kojlo troviĝas en la dekstra flanko de la homa abdomeno, super la cekumo. Simile al la transversa kojlo, la ascenda kojlo ĉefe funkcias per sorbado de akvo kaj saloj el ĉimo.
La transversa kojlo estas la parto de la nutrokanalo antaŭ la descenda kojlo kaj la sigmoido kaj post la ascenda kojlo. Ĝia longo en plenkreskintaj homoj estas proksimume 50 centimetroj; ĝia interna diametro en plenkreskintaj homoj estas proksimume 5,8 centimetroj. Ĝi estas la plej longa kaj la plej movebla parto de la dika intesto. La transversa kojlo estas tipe horizontala, tra kiu la digestataĵo moviĝas maldekstren en la homa abdomeno. Ĝi kuŝas sub la hepato kaj la stomako. La transversa kojlo sorbas akvon kaj salojn el la ĉimo. Ĝi estas la lasta parto de la nutrokanalo, en kiu multe okazas sorbado de nutraĵoj.
La descenda kojlo estas la parto de la nutrokanalo antaŭ la sigmoido kaj la rektumo kaj post la transversa kojlo. Ĝia longo en plenkreskintaj homoj estas proksimume 25 centimetroj; ĝia diametro en plenkreskintaj homoj estas proksimume 6,3 centimetroj. La descenda kojlo estas tipe rekta kaj vertikala, tra kiu la digestataĵo moviĝas malsupren. Normale, la descenda kojlo troviĝas en la maldekstra flanko de la homa abdomeno. La ĉimo solidiĝas kaj fariĝas fekaĵo dum la malsupreniro tra tiu parto de la dika intesto.
La sigmoido estas la parto de la nutrokanalo antaŭ la rektumo kaj la anuso kaj post la descenda kojlo. Ĝia longo en homoj estas proksimume 35–40 centimetroj. La sigmoido estas tipe kurba kaj tordita.
Digestomalsanoj
Ĉar la funkciado de la digesta sistemo estas ege komplika kaj ĉar ĝi povas ricevi materialon de tre diversaj devenoj kaj kiuj povas rezulti en tre diversaj utiloj kaj malutiloj, malsanoj povas esti ankaŭ tre diversaj kaj kun tre diversaj rezultoj el ampleksa gamo el nur malgravaj misordoj (doloretoj, naŭzoj ktp.) al morto. Inter tiuj menciindas herpeto, kandidozo, apendicito, buŝa kancero, kojlito, ezofaga kancero, stomaka kancero, pankreata karcinomo, kojlorektuma kancero, agaciĝa intesta sindromo, hemoroido, hepatito, cirozo, konstipo, diareo ktp.
Digesta sistemo en aliaj animaloj
En ĉiuj vertebruloj la digesta sistemo estas esence plenigebla tubo kiu longas tra la organismo el la buŝo ĝis la anuso. Tamen estas gravaj diferencoj depende de la speco, inter aliaj tialoj kiel adapto al diversa tipo manĝokutimo.
Birdoj
La digesta sistemo de la birdoj disponas el kelkaj specifaj organoj, por ekzemplo la kropo, kiu estas sako el histo konektita kun la ezofago je la alto de la kolo, en kiu la englutitaj nutraĵoj estas stokitaj portempe antaŭ pasi al la cetero de la digesta tubo. La kropo havas gravan rolon ĉe la ido-prizorgo de la kolombedoj, ĉar la epiteliaj ĉeloj degeneras al kazeosimila, grasa materialo al la t.n. kropolakto, per kiu ili nutras la idojn.
Reptilioj
En la reptilioj, la maldika intesto elfluas en la rektumo kaj tiu en la kloako kiu estas uzata kiel komuna elirejo kaj de la digesta sistemo kaj de la urina sistemo kaj kiel enirejo de la reprodukta sistemo. En multaj specioj la estomako povas disetendiĝi enorme, kio permesas al ili engluti ĝis 70 % de sia pezo en unusola manĝo.
Mamuloj
En remaĉuloj, por ekzemplo, la stomako estas dividata en variaj ĉambroj, sinsekve ekde la ezofago ĝis la duodeno; tiuj kvar kavaĵoj estas la jenaj: rumeno, centipelio, omaso kaj abomaso.
Maĉstomako
La maĉstomako, nomataj ankaŭ ventriculus (latine), stomaka muelejo, postkropo, kaj gigerium, estas organo troviĝanta en la digesta sistemo de iuj animaloj, kiaj birdoj, reptilioj, tervermoj kaj kelkaj fiŝoj. Tiu specialiĝinta stomako konstruata el dikaj, muskolaj histomuroj estas uzata por mueli manĝon; ĝi enhavas englutitajn ŝtonetojn aŭ sablerojn por dispecigi manĝaĵon kaj anstataŭi mankantajn (neekzistantajn) dentojn. Ĉe iuj insektoj kaj moluskoj, la maĉstomako enhavas kitinajn erojn aŭ dentaĵojn.
Vidu ankaŭ
1=ezofago, 2= stomako, 3=maldika intesto, 4=apendico, 5=cekumo, 6=dika intesto, 7=rektumo, 8=anuso ]]
Dirk Kollmar
Dirk KOLLMAR (naskiĝinta la 6-an de septembro 1963 en Oettingen in Bayern, mortinta la 3-an de majo 2014 en Gotha) estis germana managero ekonomia, funkciulo de korbopilkado kaj ilustranto de porinfanaj libroj.
Vivo
Kollmar frekventis internulejon kun sporta fokuso en Munkeno kaj trapasis la ekzamenon abiturientan, sekcio korbopilkado. Li aktivis kiel ludisto i.a. en Nördlingen. Post militservo en paraŝuta taĉmento li studis de 1988-91 teknologiojn bierfarejan kaj trinkaĵfaradan en Weihenstephan ĉe la Teknologia Universitato Munkeno.
En 1991 li komisiitis far la patro Günther Kollmar serĉi en la eksa GDR taŭgajn fabrikejojn kaj deponejojn por la bierfarejo Oettinger. Li trovis en Gotha la popolproprietan entreprenon VEB Gothaer Brauerei. LI pligrandigis tiun ĉi firmaon. Oferton labori ĉe la usona konzerno Anheuser-Busch li rifuzis kaj ekestris la Oettinger-bierfarejon kune kun la patro en la 1994-a jaro.
Kun samepensantoj li fondis en 1998 la sportklubon Basketball in Gotha e.V. (BiG) kiun li subtenadis kiel prezidanto kaj kies unua vira teamo sukcesis suprenrangiĝi al la dua federacia ligao ProA. Ekde 2009 Kollmar estis ĉefo de la Turingia Korbopilkada Ligo. En la loĝurbo Luisenthal li krome tenadis gastejon kun bierfarejo-muzeo.
Post la forpaso de la patro en 2013 Kollmar havis pli ol 80% de la kompanianaj kaj voĉdonrajtaj eroj. En 2014 li mortis pro apopleksio.
Génolhac
Génolhac estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Génolhacois.
Pedro Américo
Pedro Américo de FIGUEIREDO e MELO ( en Areia, Paraibo, Brazilo – en Firenze, Italio) estis grava brazila pentristo de la 19-a jarcento. Li estis simbolo, en Brazilo, de konservativemo en pentrado kaj arto. En 20-a jarcento li severe ricevis kritikojn. Monteiro Lobato diris ke li estis la "plej granda brazila pentristo, sed la malplej brazila el pentristoj". Lia bildo "Independência ou Morte" (Sendependo aŭ Morto), estas rigardita samtempe kiel nacia simbolo kaj marko de kontraŭprogresismo en arto.
Raoul Dufy
Raoul Dufy naskiĝis en Le Havre, Francio 1877 kaj mortis en Forcalquier, Francio, 1953. Li estis franca pentristo faŭvista kaj kubista.
Barmer
Barmer (बाड़मेर) estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en sudokcidenta parto de subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. Ĝi apartenas al grupo "C" laŭ vivnivela klasifiko.
Demografio
Barmer havis populacion de en 2011.
Geografio
Barmer situas sur ebenaĵo 173 metrojn super la marnivelo en Dezerto Tar. Ŝtatlimo de Pakistano troviĝas 60, Ĝajsalmer 138, Ĝodpur 173, Disa 185, Pali (Raĝastano) 193, Udaipur 266, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 457, tutlanda ĉefurbo Delhio 659, Mumbajo 768, Kolkato 1757 kilometrojn (aere).
Historio
Onidire Barmer estis fondita en la 13-a jarcento fare de "Bar Rao" sub loknomo Bahadamer. Post jarcentoj ĝi apartenis al sultanlando de Guĝarato, ekde la 18-a jarcento al brita Hindio. Post disfalo de Hindio la urbeto estis tuj grava garnizono.
Ekonomio
Ekonomio de Barmer konsistas el komercado, manfaradoj, servadoj.
Lingvoj
En Barmer la oficialaj lingvoj estas la hindia, en:Marwari language kaj en:Rajasthani languages.
Religioj
En Barmer plejparto de la populacio estas hinduoj (81%), ĝainistoj (12%), krome islamanoj (6,5%), iomete aliaj.
Klimato
En Barmer la vetero ĝenerale estas varma kaj senpluva, ja situas en duondezerto. La jara averaĝa pluvo estas 276 mm, inter junio-septembro pluvas pro la musonoj. En la ceteraj momnatoj apenaŭ pluvas. La temperaturo varias inter 20-35 °C.
Trafiko
Barmer havas trairan fervojan linion inter Ĝodpur-Pakistano. 4 ĉefvojoj kaj unu flankovojo kuras al la urbego. La plej proksima flughaveno funkcias en Ĝajsalmer.
Jan Želivský
Jan ŽELIVSKÝ (mortis la 9-a de marto 1422) estis popola husana predikisto.
En 1415 li venis al Prago kaj en julio 1419 li gvidis ŝtatrenverson kaj diktaturon de malriĉularo. Kiam li estis invitita al la urbodomo, li estis tie arestita kaj ekzekutita.
La okazaĵojn priskribis filmoj de Otakar Vávra pri la husmovado, nome Jan Žižka (1955) kaj Kontraŭ ĉiuj (1957).
1450 Raimonda
1450 Raimonda estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Jean Jacques Raimond, Jr. (1903–1961).
10695 Yasunorifujiwara
10695 Yasunorifujiwara estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yasunori Fujiwara, pioniro de la videa observo de meteoroj en Japanio, konata pro lia studo pri la meteorfluo de la Leonidoj.
Megarono
La megarono (greke μέγαρον) estis la centra halo de la mikenaj palacaj kompleksoj. Ĝi estis ĝenerale kvarangula, kun malferma enirejo ĉe la fasada parto. En ties tegmento estis okulo por certigi la lumon kaj aerumadon.
La arĥitektura historio rigardas la megaronon kiel antaŭulon de la grekaj temploj. Ĝi estis uzata por distrado aŭ kiel konsila halo. Ties muroj estis kolorigitaj kaj la tegmenton portis trabokolonoj. La tegmenton kovris ofte tegoloj. La plej fama megarono troviĝas en palaco de Tirinto.
Soto y Amío
Soto y Amío [SOto iaMIo] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco, inter la komarkoj Omaña (Camposalinas, Carrizal, Irián, Lago de Omaña, Soto y Amío, Villaceid kaj Villayuste) kaj Luna (Bobia, Canales, Garaño, La Magdalena kaj Quintanilla). La ĉefurbo estas Soto y Amío, sed la plej parto de la loĝantaro loĝas en Canales-La Magdalena.
27439 Kamimura
27439 Kamimura estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Soto y Amío
Geografio
Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 770 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 600 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 41 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Riello, Los Barrios de Luna, Carrocera, Valdesamario, Las Omañas kaj Santa María de Ordás
27439 Kamimura
Nomo
Ĝia nomo honoras Jordan Roy Kamimura, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri bestoscienco kaj plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Hilo Intermediate School de Hilo (Havajo).
Soto y Amío
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Abatejo Abingdon
Ĝi estis fondata en 675 de la reĝo de Wessex por 12 monaĥoj, kaj sekvaj reĝoj de Wessex faris donacojn al la abatejo. Dum la regado de Alfredo la Granda, la danoj disrabis ĝin kaj poste Alfredo konfiskis ĝiajn bienojn ĉar la monaĥoj ne pagis sufiĉe da mono al li post kiam li forpelis la invadintojn. Tamen la abatejo reprosperiĝis.
En 1084 Vilhelmo la Konkerinto pasis paskon ĉe la abatejo, kaj poste lasis sian filon Henrikon tie por edukiĝi.
Inter la abatoj estis Aethelwold de Winchester (10-a jarcento). La lasta abato estis Thomas Pentecost (aŭ Thomas Rowland) kiu estis inter la unuaj anglaj ekleziuloj kiu agnoskis la rajton de Henriko la 8-a (Anglio) estri la anglan eklezion. En 1538 li kaj la monaĥoj cedis la abatejon al Henriko. Ĵus antaŭ ĝia fermiĝo, la enspezoj de la abatejo estis iom sub 1,900 funtoj - granda sumo en tiu epoko.
Pluraj restaĵoj de la abatejo ankoraŭ videblas, inkl. la longa galerio. Kie situis la preĝejo nun estas parko.
Francaj suitoj
La Französischen Suiten [Francaj suitoj] estas kolekto de ses plurmovimentaj komponaĵoj, kiujn Johann Sebastian Bach verkis por klavarinstrumento – klaviceno aŭ klavikordo – (BWV 812 ĝis 817). Ĉiu el ĉi tiuj suitoj konsistas el serio de stiligitaj dancoj.
Strukturo
En la du Notlibretoj por Anna Magdalena Bach el 1722 kaj 1725 jam troviĝas fruversioj de la unuaj kvin pecoj.
Suito n-o 2 c-minora BWV 813
Movimentoj
Suito n-o 3 b-minora BWV 814
Movimentoj
Suito n-o 4 E♭-maĵora BWV 815
Movimentoj
Unu el la kopioj aldonas krome preludon el arpeĝitaj akordoj kaj / aŭ menueton.
Suito n-o 5 G-maĵora BWV 816
Movimentoj
Barrison-fratinoj
La BARRISON-fratinoj estis malpudora vodevila ensemblo, kiu ludadis en Usono kaj Eŭropo de ĉirkaŭ 1890 al 1910, reklamata kiel La Plej Malvirtaj Knabinoj en la Mondo.
Francaj suitoj
Suito n-o 6 E-maĵora BWV 817
Movimentoj
Je la sesa suito okulfrapas la per ok movimentoj plej granda amplekso. Pro plurfoja transdonado ĉi tie la sinsevko de la movimentoj estas necerta.
Barrison-fratinoj
En sia plej fama prezentaĵo la fratinoj dancis, levante siajn jupojn iomete super siajn genuojn, kaj demandis la spektantaron, '' "Would you like to see my pussy?" '' (tradukebla kial "Ĉu vi ŝatus vidi mian piĉon?") Kiam ili estis logintaj la spektantaron en entuziazman jesadon, ili levis siajn jupojn, malkaŝante, ke ĉiu junulino surhavis pantalonojn memfaritan, kiu havis vivantan malgrandan katon fiksitan sur la forkiĝo. (En la angla lingvo, la vorto "pussy" signifas "piĉo" kaj ankaŭ "katinjo".)
Simila prezentaĵo estis poste uzata de La Machinson-Fratinoj
Hinmatujalatkit
Hinmatujalatkit (aŭ Ĉefo Jozefo la pli juna, angle "Chief Joseph"; la propra nomo signifas "Tondro Malsuprenfluanta laŭ la Montdeklivo"), (1840 – estis tribestro de la Nezperca popolo en la regiono, kiu nun estas partoj de la usonaj ŝtatoj Oregono kaj Idaho. Oni nomis lin "Plijuna Jozefo" ĉar lia patro baptiĝis je tiu nomo ĉe katolika misiejo. Li estas fama pro sia penado vivteni kaj travivigi sian popolon kiam Usono (1877) forŝtelis la triban terenon. Oponante plenan militon kontraŭ la pli forta Usona armeo, li klopodis retretigi sian popolon ĝis Kanado, gvidante ilin tiudirekten trans pli ol 1500 kilometrojn tra Idaho kaj Montano. La armeo fine ĉirkaŭis kaj sieĝis la Nezpercojn nur 50 km for de la landlimo, kaj Hinmatujalatkit fine devis kapitulaci, eldirante faman paroladon en kiu aŭdiĝis jena konata alineo:
Eksteraj ligiloj
(ĉiuj estas nur en angla lingvo)
Riverdelto
Riverdelto aŭ delto estas malalta plataĵo ĉe la enfluejo de la riveroj, kie riverbranĉoj dise enfluas en la maro aŭ lago. La termino devenas de la majuskla litero de la greka alfabeto Delto, havanta triangulan formon. Unue la nomo estis uzita por la delto de Nilo, kiu havis formon de la menciita litero.
Plej grandaj deltoj (surfaco, kv.km):
Sámuel Mikoviny
Samuel Mikovíni (ankaŭ: Mikovíny); naskiĝis en 1700 en Ábelová (en Slovakio); mortis la en Trenčín) estis slovaka tutfakulo, matematikisto, inĝeniero, pioniro de la scienca kartografio en Hungario kaj en Slovakio.
Biografio
Li studis en Vieno kaj Jena, poste iĝis kortega matematikisto de saksa princo. En 1727 lin hejmenvokis grafo Esterházy al Tata. Li estis inter 1728 kaj 1735 inĝeniero de Pozsony (historia departemento).
Li desegnis mapojn pri la hungaraj departementoj por la grava geografia verko de Matiaso Bel, por Notitia Hungarica (1735-1742).
Li estis organizanto kaj unua instruisto de la Minkapitan-instrua Instituto (ekde 1735), anstataŭlo de Mina Akademio en Selmecbánya.
Attiswil
Attiswil estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1328 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Attiswil situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda deklivo de la Soloturna Ĵuraso meze inter Olten kaj Soloturno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Attiswil kaj la setlejoj Alpfele, Bleuerhof, Gärberhof, Schnarz kaj Wibrunne, kaj pluraj izolitaj bienoj kaj farmdomoj. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,64 km², de kiuj 35,2% estas kovritaj de arbaro, 53,1% servas por agrikulturo kaj 11,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Attiswil limas en nordo kaj nordoriento al Farnern, en oriento al Rumisberg, en sudoriento al Wiedlisbach, en sudo al Wangen ĉe Aro, en sudokcidento al Flumenthal (SO), en okcidentsudokcidento al Hubersdorf (SO), en okcidento al Kammersrohr (SO), kaj en nordokcidento al Günsberg (SO).
Historio
La unua dokumenta mencio de Attiswil datiĝas el la jaro 1364 kiel Attenswile. Oni trovis sur la teritorio de Attiswil restaĵojn el la mezolitiko, la bronzepoko, la La-Tène-epoko kaj la romia epoko. Dum mezepoko Attiswil apartenis al la Senjorujo Bipp, kiu fariĝis en la jaro 1413 komuna havaĵo de la urboj Berno kaj Soloturno. En la jaro 1463 ĝi estis komplete atribuita al Berno kaj estis submetita al la tribunalo de Wiedlisbach en la Voktejo Bipp. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 Attiswil estis atribuita al la distrikto Wangen, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Supra Argovio. En la jaro 1881 la setlejo Schachenhof (hodiaŭ Bärnerschachen) estis koncedita al Wangen ĉe Aro, kaj ek de tiam la komunuma teritorio ne plu atingas la bordon de Aro.
Timós
La malnovgreka vorto θυμός aŭ latinliterigite timós el la antikva helena filozofio kaj medicino tradukeblas per "vivoforto" aŭ ankaŭ "emociaro". Pluraj medicinaj fakterminoj kiel katatimio kaj paratimio havas sian etimologian radikon en tiu antikva koncepto.
Timós estas filozofia koncepto, kiun enkondukis la Platono: Laŭ li ĝi estu unu el la tri bazaj homaj motivigoj. La antikvaj helenaj filozofoj diferencigis inter la morta "timós" kaj la senmortaj psiko kaj de tria baza motovigo nomata νους ("nus"). El la uzo de malsamaj vortoj por partoj de la homa persono kaj personeco en la eposoj de Homero, modernaj filologoj kiel Bruno Snell deduktas ke la homoj de tiu epoko ankoraŭ ne havis la koncepton pri memstara homa libero je agado kaj pri individua respondeco por tio, sed komprenis sin stirataj de sia "timós" aŭ de sia "nur", kaj en ĉia duba kazo de la antikvaj helenaj dioj.
La antikvaj helenaj medicinistoj supozis, ke la "vivoforto" lokiĝus en la limfata organo timuso, kiu do ricevis sian nomon laŭ la termino θυμός.
"Megalotimio" kaj "isotimio"
"Timós" estas la emocia bezono de ĉiu homa individuo je rekono fare de aliaj homoj. "Megalotimio" aŭ "trogranda timós" estu la deziro esti rekonata supera al la aliaj homoj, dum "isotimio" estu la bezono esti rekonata samranga al la aliaj homoj.
Campo Bonito
Campo Bonito estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.407 loĝantojn en 2010.
Tengri
Tengri (malnovtjurke 𐱅𐰭𐰼𐰃 aŭ plene 𐰚𐰇𐰚:𐱅𐰭𐰼𐰃, Gök/Kök Teŋri/Teŋiri, praturke *teŋri / *taŋrɨ; mongola tradicia alfabeto , mongole moderne Тэнгэр, Tenger, malnov-ujgure  tengri, ujgure moderne تەڭرى tengri, meztjurke تآنغرِ; turke moderne Tanrı, Теңир, Тәңір, Tanrı, Тангра, 騰格里, T'ngri) estas la ĉio-ampleksa (panteisma) Dio de la Ĉielo en la tradiciaj turko-mongolaj religiaj kredoj. Ĝi ankaŭ estas unu el la nomoj por la primara ĉefdiaĵo de la fruaj tjurkaj kaj mongolaj popoloj.
Kultadon de Tengri praktikas la tengrismo. La kernestaĵoj en tengrismo estas la "ĉiela patro" (Tengri/Tenger Etseg) kaj la "tera Patrino" (Eje/Gazar Eej). Ĝi implikas ŝamanismon, animismon, totemismon kaj kultadon al prauloj.
St.-Jacobi-preĝejo (Hamburgo)
Preĝejo Sankta Jakobo estas unu el kvin ĉefpreĝejoj de Hamburgo. Malgraŭ multaj ŝanĝoj dumpase de la historio kaj amasaj detruoj dum la dua mondmilito la preĝejo estas unu el la malmultaj konserviĝintaj mezepokaj konstruaĵoj en la urbocentro.
Orgeno
La fama Arp-Schnitger-orgeno el 1693 sur la okcidenta balkono estas kun siaj 60 registroj kaj ĉ. 4.000 fajfiloj la plej granda konserviĝinta baroka orgeno en norda Eŭropo. Ekde 1989 ĝi estis defundamente restaŭrita. Ekde sia solena reinaŭgurado paskon 1993 ĝi estas ĉiudimanĉe aŭdebla en la diservoj.
Por la posteno de unua orgenisto de St.Jacobi komence de la 188-a jarcento ankaŭ kandidatiĝis Johann Sebastian Bach, kiu tamen pro financaj kaŭzoj estis rifuzita far la parokestraro. Post tio Bach iris al Lepsiko.
Traktatoj de Locarno
La traktatoj de Lokarno aŭ „Interkonsentoj de Locarno” estas 7 interkonsentoj, kiujn oni pritraktis en konferenco, en la svisa Locarno inter la 5-a ĝis 16-a de oktobro en 1925. Ĝi estis subskribita la 1-an de decembro kaj ekvalidis la 10-an de septembro en 1926 per aliĝo de Germanio al la Ligo de Nacioj. La traktatoj certigis la okcidentajn limojn de Germanio. Ili supozis la plej seriozan klopodon certigin pacon al Eŭropo post la katastrofo de la Unua Mondmilito. Post la unuaj postmilitaj konfliktoj, ekonomia rekupero kaj parlamenta demokratio hegemonia en preskaŭ la tuta Eŭropo, gravis intenci tiun packlopodon.
La proponon faris la ministro pri Eksterlandaj Aferoj de Germanio, nome Gustav Stresemann februare de 1925 al siaj brita kaj franca kolegoj. La konferencon partoprenis reprezentantoj de Britio, Francio, Germanio, Italio, Belgio, Ĉeĥoslovakio, Pollando. Usono ne reprezentis sin, sed en la fono influis la okazojn. La veraj partoprenantoj estis la menciita Stresemann, krom Austen Chamberlain el Britio kaj Aristide Briand el Francio.
La plej grava akceptita traktato de la konferenco estas la „Rejna Pakto”, en kiu la koncernataj landoj agnsokis la limdifinojn de la Traktato de Versajlo, rilate la germanajn-francajn kaj belgajn-germanajn limojn. Garantion donis pri la netuŝebleco de la limoj Britio kaj Italio. La kontraktantaj partneroj devigis sin por pluteno de la rejna malarma zono.
La limrekono ne entenis la agnoskojn de la orientaj limoj, tiel ĝi estis ioma malvenko por Francio. (legu ankaŭ Berlina Traktato de 1926, kiu estis interkonsento pri netralaso de francaj trupoj, se okazas milito inter Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Sovetunio). Ne estis ĝenerala interkonsento pri la orientaj landlimoj nek pri popolaj minoritatoj (foje majoritatoj), kaj krome Sovetunio restis eksklude el la internacia diplomataro.
La celo de la traktatoj estis normaligi la kontaktojn al Germanio, kiu en 1922 trarompis la izolan muron per Traktato de Rapallo, per kiu Germanio kaj Sovetunio agnoskis unu la alian. Pri tiu afero la traktatoj sukcesis: danke al la agnosko de la landlimoj deciditaj per la Traktato de Versajlo,Germanio estis akceptita en la Ligo de Nacioj kaj akiris plibonigon de la punpagoj. La germanaj politikaj ekstremuloj kontraŭis la traktatojn. La maldekstruloj vidis en ĝi aliancon kontraŭ la Sovetunio. La germanaj nazioj en 1933 okupis la rejnan malarman zonon, tiel neglektis la traktatojn. Germanio oficiale malvalidigis la traktatojn en 1936.
Kaufungen
Kaufungen - prononco  - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kassel de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Kaselo, la norda triono de la federacia lando. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. havas areon de kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Anna Riis
Anna RIIS (naskiĝis la 30-an de majo 1909 - mortis la 7-an de majo 1977 en Kopenhago, Danio) estis dana esperantistino.
Ŝi lernis la lingvon en 1935, gvidis Ĉe-metodajn kursojn i.a en Belgio en 1939/1940, multe aktivis en la loka Movado kaj i.a. helpis organizi la 41-an UK 1956 en Kopenhago.
Kaufungen
Trafiko
En la okcidenta parto de la komunumo situas la nord-suda germana aŭtovojo A7, kiu norde ligas al Hamburgo, Flensburg kaj Danio, kaj sude al Aalen, Füssen kaj Aŭstrio. Krome en Kaselo ankaŭ estas ICE-rapidtrajna stacidomo, kie same nord-sudaj konektoj ligas al Hanovro kaj Hamburgo norde kaj al Frankfurto ĉe Majno sudokcidente aŭ al Nurenbergo sudoriente.
Etila 4-amino-3,5-dumetilbenzoato
Etila 4-amino-3,5-dumetilbenzoato aŭ etila 4-amino-3,5-dumetilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Amino-3,5-dumetilbenzoata acido kaj etanolo. Etila 4-amino-3,5-dumetilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 4-amino-3,5-dumetilbenzoato prezentas 4-Amino-3,5-Dumetilbenzoata acido grupon ligitan al etila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Hax (apartigilo)
Hax estas familia nomo de jenaj personoj:
HAX staras por:
Vidu ankaŭ
Karl Leiningen-Westerburg
Karl Leiningen-Westerburg grafo (pro. lajningen-vesterburg) estis honvedgeneralo dum la liberecbatalo de la hungara revolucio de 1848 naskita en Ilbenstadt (Hessen) la 11-an de aprilo 1819 kaj mortinta en Arado la 6-an de oktobro 1849.
Biografio
Grafo Leiningen-Westerburg estis pli frue oficiro en la armeo de Aŭstrio. En 1848 li estis majoro en al 19-a infanteriregimento. Sub komando de János Damjanich li partoprenis en la luktoj de Sud-Hungarujo. En marto 1849 li fariĝis kolonelo kaj brigadkomandanto, la 1-an de julio generalo. Li estis ekzekutita.
Verko
Lian taglibron kaj leterojn tradukis hungaren kaj eldonis Henrik Marczali (Bp., 1900).
10696 Giuliattiwinter
10696 Giuliattiwinter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la brazilan astronominon Silvia Maria Giuliatti Winter de la Universitato de San-Paŭlio, kiu laboras pri la dinamkoj de la ringoj kaj de la plutona sistemo
Pierre-Auguste Renoir
Pierre-Auguste RENOIR naskiĝis en Limoges, Francio, 1841 kaj mortis en Cagnes-sur-Mer, Francio 1919. Li estis fama franca pentristo, de Impresionismo.