cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zamoro (Hispanio)
Industrio kaj Konstruado
La provinco de Zamoro, inkludita ĝia ĉefurbo, estas unu el la malplej industriigita en Hispanio. Sekve la industrio de la urbo ne estas signifa.
Komerco
En la urbo Zamoro, la komerca aktivado estas granda, tiel en la pograndista kiel en la detaliga komerco, ankaŭ ĝi havas grandan kvanton de bank-oficejoj, La ĉefa komerca akso estas la pie-dira strato Sankta Klara, Ankaŭ elstaras la strato Balborraz, unu el la plej pitoreska de Zamoro, en kiuj koncentriĝas granda kvanto da vendejoj kaj metiistaj atelieroj, sed pro ĝia granda deklivo, ne estas taŭga por aŭtomobiloj, kaj perdis ĝian gravecon.
Arkitektonika Patrimonio
La periodo inkludita inter la 10a kaj 13a jarcento estas tiu de la plej granda politika kaj ekonomia apogeo de Zamoro, kio sin reflektis en la arkitektonikaj aspekto. Ĝuste la 11a jarcento estas konsiderata kiel la “ora jarcento” de la urbo, kaj la finaj jardekoj de tiu jarcentoj kaj la unuaj de la posta, konsistigis la plej gravan periodon, kvalite kaj kvante de la zamora arto. La rezulto de tiuj historiaj faktoroj estas eksterordinara kompleto de romanika arto, la plej granda de Hispanio, kaj unu el la plej granda de la tuta Eŭropo
Katedralo
La plej signifa konstruaĵo de la urbo estas la Katedralo de Zamoro, kiu datiĝas de la 12a jarcento. Estas simpla konstruaĵo en ĝiaj formoj,. Ĝi havas planon de latina kruco, tri navojn de kvar spanoj kaj tri absidojn kiuj estis anstataŭigitaj per gotika stilo en la 16a jarcento. La kupolbazo estas, kun sia ekstera skvamaj dekoracio, la plej elstara elemento de la kirko kaj vera simbolo de la urbo. Ĝenia verko, nekomparebla kun la mezepoka arkitektuto, estis laŭ kvalifiko de la historiisto José Ängel Rivera de las Heras, kiu aldonis ke ĝi konvertiĝis en modelo por aliaj similaj verkoj kiel en la Malnova Katedralo de Salamanko; la Kapitula Kirko de Toro, aŭ la kapitula ĉambro de la Seo de Plasencio.
Ĝi, en tute, havis kvar majorajn retablojn. La originalon romanikan,oni anstataŭigis per alia kun gotika hispan-flandra stilo, realigita de la pentristo Fernando Gallego kaj lia ateliero inter 1490 kaj 1494. Tiun, sia vice, oni vendis en 1715 al la paroĥejo de la proksima vilaĝo de Arcenillas. Oni malkonas kiom da tabuloj ĝi entenis, kvankam oni scias ke estis almenaŭ 35. Dum la epoko de Mendizabal 19 falis en la manoj de la oficisto kiu vendis ilin, Manuel Ruiz Zorilla, kaj du el liaj posteuloj donacis en 1925 al la episkopeco tiujn du kiujn oni elmontras en la Katedrala Muzeo “Pentecostes” kaj “Noli me tangere”.
La anstataŭiganto de la gotika retablo estis baroka altaro de la skulptisto Joaquin Benito Churriguera, kiu ne multe daŭris, ĉar ĝi suferis damaĝojn pro la tertremo kiu la 1an de novembro de 1755 detruis Lisbonon kaj sekve ĝi estis malmuntita en 1758, kaj oni malbone vendis la postan jaron, perdante tion kio, laŭ datumoj kiujn oni konas, estis vera ĉefverko de ĝia aŭtoro. Ĝin anstataŭigis la nuna, el marmoroj kaj bronzo orumita, dezajnita en neoklasika stilo fare de Ventura Rodriguez.
Jam antaŭe de la tabuloj de la ĉefaltaro, la katedralo estis mendinta al la verkisto Gallego alian retablon por la kapelo de San Ildefonso je la fino de 1470 (ĉi tiu konservita in situ ( surloke) kaj kiu estas konsiderata kiel la verko plej frua de kiom oni konservas de la pentristo. Elstaras ankaŭ la korusejo, kiu estis konstruita inter 1512 kaj 1516 fare de Juan de Bruselas. En unu el la flankoj de la katedralo troviĝas la Katedrala Muzeo en kiu elstaras eksterordinara kolekto de tapiŝoj franc-flandraj de la 15-a – 17-a jarcento, kaj la plej gravaj estas tiuj de la serio dediĉitaj al la Troja milito
Romanikaj preĝejoj
La urbo havas, krom la katedralon, 22 romanikajn preĝejojn, de la 11-a ĝis la 13-a jarcento, inter kiuj elstaras la jenaj:
Preĝejoj situantaj en la Malnova kvartalo
Preĝejoj situantaj en la mezepokaj vilaĝoj aŭ burgoj
Postaj Preĝejoj
Aliaj elstaraj kirkoj, de postaj stiloj estas :
Ermitejoj
La ermitejo de Nia Sinjorino de la Peña de Francia (Roko de Francio). La provinco de Zamora havas 223 sanktejojn kaj ermitejojn, el kiuj 108 apartenas al la diocezo de Zamoro kaj la restantaj al tiu de Astorgo. La urbo Zamora, ĉefurbo de la diocezo al kiu donas sian nomon, havas en sia municipa areo sep ermitejojn, Carmen del Camino, aŭ Carmen Extramuros, Cristo de Valderrey, Cristo de la Salud, Nuestra Señora de la Peña de Francia, Ermita del Puerto, Nuestra Sra. de la Consolacion, kaj Nuestra Sra. de los Remedios, kaj plie restaĵoj de aliaj ermitejoj kiel San Roque, tiu de la Cruz kaj de Valcabadino. Malaperinta estas la ermitejo de San Atilano, kiu estis gastejo kie okazis la "miraklo de la ringo", (Je la komenco de la 21 jarcento la areo troviĝas parte okupita de la Tombejo San Atilano)
Civila Arkitekturo
Spite ke ĉi tiu sekcio estas malpli konata ol la antaŭa, ĝi ankaŭ havas elstarajn ekzemplojn
Rivero Doŭro
La rivero Doŭro en ĝia fluejo laŭ longe la urbo.
Rilate elementojn kreitajn de la homo, ekzistas kelkaj historiaj baraĵoj, taŭgaj por reteni la akvon kaj por sendi ĝin al kelkaj grupoj da akvo-muelejoj situantaj ambaŭfranke. En tute estas 7, sed nuntempe ili en havas uzon. Estontece oni intencas instali, en unu el ili, internacian interpretadan centron (Hispana-Portugala) de la Doŭra Riber-bordo. En alia oni intenca loĝigi Interpretadan Centron de la Tradiciaj Industrioj de la Akvo.
Aliflanke, sur la rivero estas 6 pontoj. Ŝton-Ponto; Fer-Ponto; Fervoj-Ponto; Ponto de la tri Arboj; Ponto sur la Aŭtoŝoseo Ebena Vojo (Ruta de la Plata) ; kaj Ponto de Poetoj.
Urboplanismo
La moderna urboplanismo de Zamoro komenciĝis en 1920, kiam, pro Reĝa dekreto, oni okazigis la saneadon de la Antikva Kvartalo ĉar ĝis tiam la urbo malhavis la minimumajn infrastrukturojn de publika higiena sekureco. Zamoro komencis sian ekonomian disvolviĝon dum tiuj jaroj kun la setliĝo de novaj entreprenoj de la faruna sektoro kaj kun la konstruado de la fervojaj linioj Astorgo-Salamanko kaj Zamoro Medina del Campo. Ĉi tiuj faroj okazigis novan disvolviĝon de la urbo kun konstruaĵoj de secesi-stilo ekde Renova ĝis San Torcuato kaj Santa Clara.
En 1940 oni ellaboris la Projekton de Plilarĝigo de Zamoro, kies celo estis krei urban kompleton kaj kies centro estos akso komenciĝanta en la Katedralo. Ĉi tiu plano intencis gastigi la pligrandiĝon de la popolantaro kiuj povus havi la urbon en la venontaj 50 jaroj. La stratoj dezajnitaj estis konforme al la jam ekzistantaj stratoj, kune kun la dezajno de ĉirkaŭiroj kaj vojoj radiaj. Oni kreis areon kun kvar etaĝaj domoj en la gravaj stratoj kaj pli malaltaj konstruaĵoj en la flankaj stratoj. kie oni starigis skotekojn kaj atelierojn. Publikaj konstruaĵoj eksituis en la placoj kaj en la malfermitaj areoj de la urbo.
En 1940 oni redaktis la Ĝeneralan Planon de Urboplanismo, kiu poste estos modifita kelkajn fojojn. La ĉefa laboro estis la urboplanado de la konstru-terenoj kie oni poste konstruos la Universidad Laboral, Ĉi tiu plano estis valida ĝis 1973 kaj dum ĉi tiu periodo oni konstruis multajn socialajn loĝejojn.
En 1973, oni aprovis alian novan planon, kiu la loĝantaro deziris. Sed la nova disvolviĝo kontraŭis la planitan desegnon, ĉar la novaj konstruaĵoj koncentriĝis en la pli multekostaj areoj de la urbo, kiel la plej moderna areo de Casco kaj tiu de la Plilarĝiĝo de la komenco de la jarcento. La plano antaŭvidis novan ponton super Doŭro kaj ne konsideris prioritata la starigon de industriaj areoj.
En 1986 oni aprobis novan planon por ĝin adapti al la Leĝo de Konstru-Tereno 1975, kaj korekti la neajn konsekvencojn kiuj estis generinta, kiel la forlaso de pli marĝenitaj areoj, inter ili la Malnova Kvartalo, kies popolantaro maljuniĝis.
Instruado
La instruado en Zamoro, kiel en la tuta regiono, dependas de la Konsilantaro de Edukado de la registaro de Kastilio kaj Leono, tiel por la universitataj studoj kiel por la ne universitataj. Oni kalkulas ke en la kurso 2006-2007 la nombro de studentoj en universitatoj estis 12.471 dissemitaj en 41 centroj, kaj la instruistoj atingis la nombron de 1.267.
Instruado de lingvoj
Zamora havas Lernejojn pri lingvoj, oficiala centro dependanta de la Konsilantaro de Kastilio kaj Leono, kreita en la kurso 1987-88 kaj kiu formas parton de reto de centroj disigitaj tra la tuta lando, Oni instruas la anglan. francan, germanan, italan, portugalan, kaj hispanan.
Antikva Labora Universitato
La Labora Universitato de Zamoro estis unu el la 21 kiujn oni konstruis en kelkaj urboj de Hispanio dediĉitaj al la instruado de la filoj de la laboristaro, La Laboristaj Universitatoj aperis en 1946 post la vojaĝo farita al Mieres (Asturio) de la Ministro de Laboro, José A. Girón kaj la subsekretario de la Ministerio, la zamora Carlos Pinilla, por ĉeesti la entombigon de falintoj en mina akcidento okazinta pro la malalta instrua nivelo de la laboristaro. Ĝuste la unua kreita estus Zamoro kaj la sekva tiu de Asturio, La Labora Universitaro de Ĥiĥono
La konstrulaboroj komenciĝis en 1948 kaj finiĝis en 1952, escepte de la teatro, kiu ne estis preta ĝis 1957. Oni aĉetis terenojn de la onta lernejo de agra trejnado (Granja Florencia) por produkti manĝaĵojn kaj plie oni konstruis la knajvaran monaĥejon de Las Claras.
La kurso komenciĝis la 11an de februaro de 1953, kaj la responsuloj estis la Salezanoj, kun kiuj oni subskribis interkonsenton en 1952. La plej parto de la lernantoj, ĉiuj viroj, originis el la vilaĝoj de la provinco Zamoro, kaj eta kvanto, kiuj loĝis en la sama lernejo, venis de aliaj provincoj. Ilia sociaj taboloj estis mezklasa kaj malaltklasa, kaj ties gepatroj havis multajn filojn kaj ne havis studojn.
En 1959 oni promulgis la Leĝon de Laboraj Universitatoj, kio signifis ke tiuj lernejoj fariĝis dependanta de la Ministerio de Laboro, kaj perdis ties aŭtonomecon. En 1972 la laboraj universitatoj integriĝis en la instrua reĝimo de Ĝenerala Leĝo de Instruado kaj en 1980 la Salezanoj lasis siajn instruan aktivadon. En 1996 ĝi konvertiĝis en Mezlerneja Gimnazio, el kiu denove en 2002 apartiĝis kaj kreiĝis la lernejo Rey Fernando, kiu konvertiĝis en centro de laborista trejnado.
Kulturo
La urbo Zamora havas la jenajn muzeojn
Žernov
Nomon Žernov havas pluraj municipoj:
Zamoro (Hispanio)
Sankta Semajno
Ĝia daŭro estas iom pli ol unu semajno, ĝi komeniĝas la vendredon antaŭ la Sankta Semajno kaj finiĝas la Paska Dimanĉo. Ĝi havas kunfratarojn tre antikvajn, kelkaj el ili de antaŭ tri jarcentoj,. La Sankta Vera Kruco estas la plej antikva de la provinco. La plej antikva dokumento kiun oni konservas de ĝi datiĝas de 1508 kvankam oni scias de ĝia ekzisto jam de antaŭaj jarcentoj. Aliaj kunfrataroj kreiĝis en la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
Kelkaj momentoj de la Sankta Semajo de Zamoro estas ĉefe memorindaj, kiel la kanto de “Oh Jerusalem” en la placo Sankta Lucia, ĉiujn Sanktajn Lundojn, aŭ la procesio de la “Silento” antaŭ la Sankta Kristo de la Ofendoj, la Sanktan Merkredon. Ankaŭ gravas dum la Sankta Merkredo, “Las Capas Pardas” (La Brunaj Manteloj) (Kunfrataro de Pentofaro) trairas, kun la tradicia Mantelo de Aliste, la stratojn de la antikva kvartalo, portante kandelojn kaj kun la funda sono de knariloj kaj saks-kornoj.; kaj “La sep vortoj” portante standardojn kun inskriboj de la vortoj de Jesuo en la kruco. El Miserere (Indulgo-psalmo) kantita de la koruso de la Kunfrataro de Jesuo Kuŝanta estas la ĉefa momento de la procesio dum la tagiĝo de la ĵaŭdo al la Sankta Vendredo. La plej atendata momento de la zamoranoj okazas je la 5a matene de la Sankta Vedredo, kiam la Kunfrataro de Jesuo de Nazoreo, konata kiel “5 de pokaloj”, eliras por precesii, post la Merlu. Ankaŭ elstaras la Funebra Marŝo de Thalberg kiu komenciĝas kiam oni komencas la ludadon en la procesio de Jesuo Nazorea ĵus prenante la skultaĵon El cinco de copas (La 5 de pokaloj) (populara nomo) Ĉi tiu procesia marŝo estas vera himno de la urbo kaj de la Sankta Semajno de Zamoro. Ankaŭ famas en la urbo la funebra marŝo Mater Mea, ludata en preskaŭ ĉiuj procesioj kaj rekonataj kiel unu el la karakteriza de la urbo. Poste vespere la Reĝa Kunfrataro de la Sankta Emtombigo trairas ĝiajn stratojn kun ĝiajn pli ol dek skulptaĵajn grupojn inter ili la ĉevalo Longinos (aŭ la lanco-piko), la fama urno, aŭ la Virgulinoj de la najloj.
Aliaj
supren:
Provinco
Zamora estas la ĉefurbo de samnoma provinco en Hispanio.
Karacasu
Karacasu estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Marina Mniŝek
Marina MNISZECH aŭ Marina Mniŝek (Марина Мнишек, Maryna Mniszchówna aŭ Maryna Mniszech) (ĉ. 1588 — 1614), estis pola politika aventuristino en Rusio, dum la tempo de perturboj.
Marina Mniszech famiĝis pro sia edziĝo al la impostoro falsa Demetrio la 1-a, kun kiu ŝi renkontiĝis en 1604 aŭ 1605. Ŝi estis kronita en 1606 al carino, sed ŝia carineco daŭris nur kelkajn tagojn, poste ŝi kaj ŝia edzo venis en prizonon. Post morto de falsa Demetrio la 1-a, ŝi reveturis en Pollandon (1608), sed poste ekkonis al sia mortinta edzo (falsa Demetrio la 2-a). Ankaŭ la dua falsa Demetrio mortis (1610) kaj ŝi ricevis la protekton de atamano Ivan Zaruckij, de kiu ŝi naskis filon (1611). Ili fuĝis en 1613 al Astraĥano, sed post kronado de Mikaelo Romanov, la urbanoj ne volis plu protekti kaj apogi ilin kaj ili estis finfine kaptitaj de kozakoj, kiuj transdonis ilin al la registaro (1614). La filo estis mortigita en 1614, ŝi mem mortis en prizono samjare.
Hanshagen (Antaŭpomerio)
Hanshagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lubmin de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Fatehpur Sikri
Fatehpur Sikri estas urbo en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en distrikto de Agra.
Priskribo
Konstruis ĝin Jalaluddin Muhammad Akbar, tiama reganto de mogola imperio, kiu prepariĝis regi de ĉi tie. Ĉi tieaj arkitekturaj memorigaĵoj estas hodiaŭ unika montro de mogola arkitekturo. Pro sia historia valoro ili estis en la jaro 1986 akceptitaj en liston de la monda heredaĵo de Unesko.
Geografio
De Fatehpur Sikri Bharatpur (Barato) troviĝas 24, la distrikta sidejo Agra 37, Mathurā 43, Dholpur 50, tutlanda ĉefurbo Delhio 177, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 326, Mumbajo 1031, Kolkata 1191 kilometrojn (aere).
Záchlumí (distrikto Tachov)
Záchlumí (Eisenhüttel) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Plzeň, en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas 5 km norde de Stříbro kaj 9 km sude de Konstantinovy Lázně. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1359.
Provincoj de Bulgario
Ekde la jaro 1999, la ŝtato Bulgario dividiĝas en 28 administrajn unuojn. Ili bulgare nomatas "области", oblasti; singulare "област", oblast. Tiu vorto de administra unuo, kutima ankaŭ en la ŝtata divido de Rusio, Belarusio, Ukrainio kaj Kirgizio, neologisme tradukeblas per "oblasto" aŭ ekvivalento (ekzemple en la germanan lingvon tradukatas Oblast), sed en Esperanto pli kutime nomatas aŭ provinco aŭ regiono aŭ distrikto. Ne jam regas unueco, kiel traduki la vorton al ne-slavaj lingvoj - eĉ en vikipedio ekzemple en la angla lingvo la unuoj de Bulgario jen nomatas "province" en artikolaj titoloj, kaj "district" en kategorionomoj de la vikimedia komunejo. Provizore, sekve de la lingvouzo pri Rusio kaj Ukrainio en la esperantlingvaj artikoloj uziĝas la traduko "provinco". La "oblast"oj de la jaro 1999 pli-malpli korespondas al la 28 "okrug"oj (distriktoj) kiuj en Bulgario ekzistis antaŭ la jaro 1987. Inter la jaroj 1987 kaj 1999, laŭ iniciato de la komunista administrado de la tiama ŝtatestro Todor Ĵivkov, la "okrug"oj estis kunigitaj al naŭ pli larĝaj "oblast"oj, sed en 1999 denove disigitaj.
Levente Salat
SALAT Levente ŝalat, estas rumanihungara publicisto, redaktoro naskita en Miercurea Ciuc la 4-an de aprilo 1957. Li estas edzo de etnografino Erzsébet Zakariás.
Provincoj de Bulgario
Ĉiu "oblast"o estas nomata laŭ la urbo de sia centra administrejo. Speciala kazo estas la nacia ĉefurbo: la urbo Sofio konsistigas urban provincon, kaj la ĉirkaŭaĵo norde, oriente kaj sude de la urbo aldone konsistigas Sofian Provincon nomata laŭ la proksima nacia ĉefurbo, kvankam la urbo Sofio - kie situas la administrejo de la Sofia Provinco - ne estas parto de la teritorio de tiu provinco.
Levente Salat
Kariero
Salat studis en universitatoj de Temeŝvaro kaj Kluĵo komputersciencon inter 1977 kaj 1982 között. Ĝis 1990 li laboris kiel inĝeniero en Sfântu Gheorghe. Inter 1990 kaj 1994 li estis redaktoro de revuo Korunk, de 1990 afergvidanta direktoro de la kluĵa filio de Fonduso Soros de Rumanio. Li publikigis plurajn volumojn pri sociesciencoj.
Provincoj de Bulgario
La provincoj plue dividiĝas en sume 260 municipojn ("община", obŝtina).
Historio
La naŭ grandaj "oblast"oj, kiuj ekzistis inter la jaroj 1987 kaj 1999 (vidu supre), listiĝas ĉi-sube - dekstre indikiĝas la 28 "okrug"oj de antaŭ 1987 respektive la 28 "oblast"oj de la nuna divido ekde la jaro 1999:
En 1987, la ĝistiame ekzistantaj 28 okrugoj estis transformitaj en 9 grandaj oblastoj. En 1999, la malnovaj okrugoj estis reenmetitaj, sed la nomo "oblast" restis. La 9 grandaj oblastoj estis listitaj sube, kun la antaŭ1987aj okrugoj post1999aj oblastoj enhavataj.
Natria dutionito
Natria dutionito, dutionito de natrio aŭ Na2S2O4 estas neorganika komponaĵo, blanka kristalo kun malforta sulfurodoro, rezultanta el natria hidroksido kaj dutionita acido. Kvankam ĝi plejparte estas stabila, ĝi malkomponiĝas en varma akvo kaj acidaj solvaĵoj. Kelkfoje ĉi-varmo sufiĉas por bruligi la ĉirkaŭantajn oksidivajn materialojn.
Ĝi estas akvosolvebla, kaj sub longedaŭra ekspozicio al fajro aŭ apudeco al varmaj enhavaĵoj, ĉi-materialo povas subite rompiĝi. Ĝi same uzatas en tinkturoj kaj blankigo de ligna pulpo.
Ludwig Deubner
Ludwig August DEUBNER (naskiĝinta la en Rigo, mortinta la  en Berlino-Schlachtensee) estis germana klasika filologo. Lia patro estis sekretario de orfa tribunalo; en 1902 li nuptis Ottilie Lindley (kvin filoj, unu filino) kaj en 1927 Luise Büsching. La filo Alexander Deubner iĝis profesoro pri fiziko je Berlino.
Vivo
Veninte Germanlandon dum lernejaj jaroj Deubner studis en Marburg, Berlino kaj Gießen. En 1900 li doktoriĝis per laboraĵo pri la antikva entempla dormado (incubatio) kaj la postvivo en la kristana kulto de sanktuloj. En 1903 venis lia habilitiĝo ĉe la Bonna universitato. En 1906 Deubner iĝis eksterorda kaj en 1912 orda profesoro je Universitato de Königsberg. En 1917 li sekvis vokiĝon de Freiburg kaj en 1927 de Berlino.
Graveco
Deubner ĉiam prenis kiel elirpunkton antivajn realaĵojn kaj rifuzis formhistoriajn analizojn kie li timis eblan subjektivigon. Por sia studentaro li estis modela instruisto kaj rava parolanto. De la akademianoj hajdelbergaj kaj berlinaj li ŝatatis kiel instigema, inspira kaj senlaca fakulo. Li ege influis la sciencojn pri la antikva epoko kaj estigis multajn gravajn disĉiplojn.
Fonto
Franke, Peter Robert, "Deubner, Ludwig" ĉe: Neue Deutsche Biographie 3 (1957), p. 621 (tie ĉi interrete)
György Barkó
BARKÓ György (barko:) estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Purcăreni la 18-an de julio 1931.
Kariero
Ekde 1954 György Barkó ludis en Kolozsvári Állami Magyar Színház ĝis 1989, kiam li translokiĝis Hungarujon kun sia edzino Júlia Bereczky (Pécsi Nemzeti Színház).
Spatelo
Spatelo aŭ sinonime laŭ NPIV truleto estas ilo por miksi kaj sterni duonlikvajn substancojn aŭ meti farbojn sur paletron. La nomo venas de la latina spatula diminutivo de „spatha“= glavo. Spatelo estas ofta ilo en laboratorioj de kemio kaj medicino.
Laŭ Francisko Azorín spatelo estas Trulelo, ŝpateto uzata de pentristoj k. multaj aliaj metiistoj, por miksi aŭ sterni substancojn. Li indikas etimologion el la greka spathe, el spao (fosi, treni, eltiri), kaj de tie la latina spathula.
Ĝi ofte konsistas el ebena labora faco kaj fusto.Ĝi konsistas el ebena labora faco kaj fusto. Spateloj estadas de diversaj larĝoj — de ĉirkaŭ 10 mm ĝis ĉirkaŭ 500 mm.
Courbevoie (stacidomo)
Courbevoie [kuʁ.bə.vwa] estas franca stacidomo sur linio L de Transilien situanta en komunumo Courbevoie, en departemento Hauts-de-Seine en regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita la de "Société anonyme du chemin de fer de Paris à Saint-Cloud et Versailles". Ĝi hodiaŭ estas stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF). Ĝi havas altecon de.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Versailles-Rive-Droite (973000).
Sânmihaiu de Sus
Mihai Viteazu [sınmihaju de suss] (hungare: Felsőszentmihály rumane: Sânmihaiu de Sus estas komunumo en Rumanio sud-okcidente de Torda.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1310. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos). Ĝi formas unu komunumon kun Sânmihaiu de Jos sub la nomo de Mihai Viteazu.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Transilvanio
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsómihályi!
Gábor Karádi
Gábor Karádi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Karádi Gábor, angle Gabor M. Karadi estis hungara-usona inĝeniero, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2001).
Gábor Karádi naskiĝis la  1924 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Karádi frekventis militakademion en sia naskiĝurbo. En 1944 li iĝis leŭtenanto kaj fervoja fakulo. Dum la 2-a mondmilito li iĝis militkaptito en Sovetunio, kie li rajtis hejmenveni nur en 1947. Poste li plulernis en universitato en Budapeŝto, ekde 1950 li eklaboris samloke en la universitato sub gvidado de Emil Mosonyi. Inter 1954-1957 li havis postenon en ĵus fondita instituto. En 1964 li doktoriĝis. Ekde 1963 li instruis en universitato de Kartumo, baldaŭe en diversaj universitatoj de Usono. En Usono li estis katedrestro ĝis la emeritiĝo en 1997. Li okupiĝis precipe pri hidroelektraj centraloj kaj hidraŭliko. Li ricevis usonan premion en 1989.
Mihai Viteazu
Mihai Viteazu estas rumana historia figuro:
kaj nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Banafoj
La banafoj (aliaj nomoj: Banda, Dzama, Nafana aŭ Senufo) estas etno en Ganao. Ili mem nomas sin Nafana kaj sian lingvon Nafaanra. La banafoj loĝas en la okcidento de Ganao je la limo al Ebur-Bordo. Malmultaj banafoj loĝas ankaŭ en Ebur-Bordo.
Líjar
Líjar [LIĥar] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 28 km2 kie loĝas 496 geloĝantoj, do loĝdenso estas 17.7 loĝ./km2. Líjar situas je 86 km de la provinca ĉefurbo Almería, en la centro de la provinco kaj komarko Valo de Almanzora; ĝia municipa teritorio limas kun la municipoj Chercos, Cóbdar, Alcudia de Monteagud, Fines, Albanchez, Cantoria kaj Macael.
Anekdoto
En 1883, post la Francia-Prusia Milito de la jaroj 1870 kaj 1871, la hispana reĝo Alfonso la 12-a vizitis Parizon post certigi al prusianoj hispanan estontan apogon kaj vestante prusian uniformon; tial li estis huadita de parizanoj. Sekve la municipestroj de Líjar deklaris militon al Francio (kio neniam okazis). Nur post unu jarcento, en 1983, oni okazigis ceremonion por pacdeklaro inter reprezentantoj de Francio kaj Líjar.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 496 geloĝantoj de la municipo Líjar estas 239 inoj kaj 257 viroj. En la 28-kvadratkilometra teritorio estas 3 setlejoj, kie loĝas 454 geloĝantoj, kaj aliaj 42 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 9, 5 inoj kaj 4 viroj, kaj mortis 8, 4 inoj kaj 4 viroj. Tiel la natura kresko estis 1 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 196 homoj (39.5%).
Sony
Sony estas mondskale fama projektanto kaj produktanto de elektroaparataro. Ĝi havas sian sidejon en Japanio. Sony estis fondita en 1946 per Akio Morita kaj Masaru Ibuka.
La vorto "Sony" ne havis sencon en iuj lingvoj kaj estis elpensita por esti bele prononcebla.
Guruslău
Guruslău [gurusləu] (hungare: Magyargoroszló) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Zalău. Administre ĝi apartenas al Hereclean.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szilágy).
Sahaptena lingvo
La Sahaptena lingvo estas altebenaĵa penuta lingvo parolata laŭlonge de la rivero Kolumbio en la suda Vaŝingtonio, la norda Oregono kaj la sudokcidenta Idaho. La Sahaptena havas kvar dialektojn kaj 100-125 parolantojn. Ĝi apartenas al la Sahaptiaj lingvoj.
Incendio de Notre-Dame de Paris en 2019
Je la 15-a de aprilo 2019 iom antaŭ 18:50 CEST, ekis incendio sur la tegmento de la katedralo Notre-Dame de Paris en Parizo, Francio.
La kaŭzo de la fajro ankoraŭ ne estis determinita. Oni sugestas, ke ĝi povus esti ligita al renovigaj laboroj por la konstruaĵo.
Sed feliĉe la belfrido estas deklarita "savita" kaj la arkitektura strukturo estas konservita.
Trapaso de estingado
Unua alarmo eksonoris je la 18:20, la katedralo estis evakuita dum kelkaj minutoj. Fajrobrigado estis vokita post trovo de la fajro je la 18:51, kies unuoj alvenis post 10 minutoj. Partoprenis preskaŭ 400 fajrobrigadanoj. Dum la estingado du policanoj kaj unu fajroestingisto ete vundiĝis.
Internaciaj reagoj
Multnombraj personoj (Ŝtatestroj kaj urbestroj de gravaj mondurboj, same kiel internaciaj personecoj) reagis tuj kiam ili informiĝis pri la evento. Inter aliaj, la franca prezidanto Emmanuel Macron kaj sia ĉefministro Édouard Philippe, la germana kancelierino Angela Merkel, la prezidanto de Usono Donald Trump, la sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj António Guterres, ĉiuj esprimis sian subtenon al Francio. Du tagojn post la incendio BBC pritaksis, ke oni sukcesis kolekti 800 milionojn da eŭro.
Post la incendio
La incendio estis estingita la 16-an de aprilo ĉ. la 4:00 horo. Komandanto de la pariza fajrobrigado informis ke la plej valoraj historiaj monumentoj estis ĝustatempe forportitaj]]. El la flamanta katedralo oni savis dornokronon, unu el la plej gravaj kristanaj relikvoj, ankaŭ kelke da kalikoj kaj 1-jarcentan tunikon de sankta Ludoviko la 9-a.
La incendio kaŭzis liberigon al atmosfero de 460 tunoj da plumbo. La plumba malpurigo de la ĉirkaŭaĵoj trapasis normon eĉ ĝis 1300 fojojn.
(14984) 1997 TN26
(14984) 1997 TN26 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Karahallı
Karahallı estas urbo en provinco Uşak en Turkio.
(46598) 1993 FT2
(46598) 1993 FT2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Ĝia klinita discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda klinangulo tenas ĝin malproksima de la ruĝa planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,319416 astronomia unuo (47,784 milionoj da km).
Gianmarco Tamberi
Gianmarco Tamberi - naskiĝis la, do nun -jara - estas itala atleto. La specialiĝis pri altosalto. En la somera Olimpiko 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, okazis simbola momento, kiam en elmontro de sportema kaj olimpika spirito, li kaj la katara konkuranto Mutaz Essa Barshim konsentis disdividi la oran medalon anstataŭ decidi la gajninton en altosalto. La du atletoj klarigis, ke ĝi estas "mesaĝo al la pli juna generacio: dividi kun amiko estas pli bela, kaj ĝi estas pli ol sporto".
Ĉe gravaj konkuradoj, li estas konata pro kreskigo de plena barbo dum la kvalifikigaj konkuroj kaj razado de duona vizaĝo por la finalo. Tio alportis al li la kromnomon "duonbarba".
Hohenstadt
Hohenstadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sturm und Drang
Sturm und Drang (germane, "Sturmo kaj impeto"), ankaŭ Geniezeit (germane, "Erao de genioj") estis literatura-filozofia movado en Germanio de 1770 al 1790. Meze de la poetiko de la Sturm und Drang staris la flameco kaj la spontaneco de la – precipe lirika – esprimado.
La movado agis kontraŭ la severajn regulojn (ekzemple la franca klasikismo) de poetikoj. La Sturm und Drang konstruis modelo de skribo, kiu orientis sin al l’intuicia genieco de l’individuo. Tiel fariĝis antaŭkuranto de la romantikismo (Antaŭromantikismo). Precipe la juna generacio batalis kontraŭ la dekadentan aristokration. La verkoj estas tiukaŭze tre politikaj. La poetoj de la Sturm und Drang remalkovris la naturon kaj la naturfenomenojn.
Oni konsideris, ke la filozofo Johann Georg Hamann reprezentas la ideologion de la "Sturm und Drang", kaj la eminentaj poetoj kaj gravaj subtenantoj de la movado estis Johann Wolfgang von Goethe kaj Friedrich Schiller kvankam ili poste distanciĝis de la movado, tiel komencante tion, kio poste nomiĝus Vajmara klasikismo.
La pli grava literatura esprimo estis la revolucia dramo en esprimplena prozo (Schiller). La liriko estis amata en forma de travivaĵo-liriko (Goethe). La romano ne estis multe disvastiĝinta, malgraŭ tio la letera romano Die Leiden des jungen Werther (trad. La suferoj de la juna Werther, 1774) de Goethe fariĝis nekomparebla sukcesego.
La Sturm und Drang esprimiĝis per tio, ke forta kaj libera esprimo ricevis al personaj subjektivaj sentoj, kaj precipe al ekstremaj emocioj, kiel kontraŭreago al la restrikta raciismo de la klerismo kaj similaj estetikaj movadoj.
Inter-esperanto
Inter-Esperanto, kromnomata Baza, estas projekto kreita en 2003 de Greg Hoover por esti komunikilo inter parolantoj de Esperantidaj lingvoj. Ĝi celis esti la DUA neŭtrala lingvo por internacia komuniko. Lia dua celo estas helpi la lernadon de aliaj planlingvoj kiel Esperanto.
Baza derivas sian vortprovizon kaj strukturon de Esperanto, sed malpliigis kvanton da vortoj (nur 450) kaj plisimpligis la gramatikon.
Mădăraș (Harghita)
Mădăraș, hungare Csíkmadaras , estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio norde de Miercurea Ciuc. Administre ĝi ĝis 2004 apartenis al Dănești kaj tiam memstariĝis.
Historio
Ĝia unua skriba menciaĵo estas en 1567. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj ĝi havis fer- kaj merkurminejojn. Dum la hungara revolucio kaj liberecbatalo en 1848-1849 oni fabrikis ankaŭ pulvon. Ĝi estis fama popolpotada centro. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Csík.
Nomportantoj de Madaras en Hungara reĝlando
Tiuj komunumoj ĉiujare aranĝas renkontiĝojn.
Plurmezurilo
Plurmezurilo estas universala mezurilo, kiu kapablas mezuri larĝan gamon da fizikaj kvantoj kiel tensio, kurento (kontinua kurento kaj alterna kurento) kaj rezistanco, tiel ke ĝi povas fariĝi voltmetro, ampermetro aŭ omometro.
Vince Weninger
Vince Weninger [veninger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weninger Vince estis hungara ekonomikisto, instruisto, membro (korespondanta en 1860) de Hungara Scienca Akademio. Vince Weninger naskiĝis la  1834 en Pest (urbo). Li mortis la 1879 en Budapeŝto.
Biografio
Vince Weninger frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, universitaton en Buda. Post lernado li ekinstruis en privata lernejo. En 1858 li instruis plu en ĵus fondita komercista akademio. En la sekva jaro li ricevis postenon en asekura firmao. En 1867 li ricevis postenon en la ministerio. Post 2 jaroj li laboris jam en Vieno same en la ministerio. Inter 1871-1874 li havis gravan postenon en MÁV. Li ricevis unuafoje premion.
Karaisalı
Karaisalı estas urbo en Turkio.
Henri Meschonnic
Henri Meschonnic (elp. Meskoník; n. la 18-an de septembro 1932 en Parizo; m. la 8-an de aprilo 2009 en Villejuif) estis franca poeto, lingvisto, lingvoteoriulo kaj tradukisto. Ĝis 1997 li instruis kiel profesoro pri lingvistiko kaj literaturo en la Universitato de Parizo. Li estis ŝlosila figuro de la franca "nova poezio", plej konata tutmonde pro liaj tradukoj el la Malnova Testamento (Biblio) kaj la 710-paĝa libro "Critique du rythme" (Kritiko de la ritmo) kiu laŭ la senco kiun donas Mischonnic al ĝi ankaŭ estas centra elemento en la verkaro de de la belga-franca verkisto Henri Michaux kiu verkis "Qui je fus" (Kiu mi estis), poemkolekto kiu prezentas inventitajn vortojn de la poeto. Oni povas diri, ke la forto de tiu poezio venas de la parola efiko, kiu kondukas la leganton aŭskulti la recitadon, pli ol provi kompreni la signifon de la rakonto.
Biografio
Naskita en juda familio Meŝonĵnik, kiu migris al Francio el Chisinau (tiam en rumana Besarabio) en 1924. Li instruis lingvistikon kaj literaturon en Lille (1963-1968), poste en la Universitato de Parizo-VIII (1969-1997).
Li evoluigis sian lingvoteorion de la praktiko, de sia poezio kaj tradukoj. Lia traduko de pluraj libroj de la Malnova Testamento kaj liaj esploroj pri Victor Hugo famigis lin. Lia traduka principo estas traduki ne tion, kion diras vortoj, sed kion ili faras.
Prima de las Lengas
Henri Meschonnic estis vera poligloto, ĉar li sciis paroli pli ol 10 lingvojn. Li regule intervenis en la franca Forom des langues du monde (Forumo de lingvoj de la Mondo) en Tuluzo (Francio). Ĝi ankaŭ organizas la Prima de las Lengas (Printempo de la lingvoj), lingva festivalo por akceli ĉiujn lingvojn de la mondo, sendepende de ilia statuso.
Rilate al lingvoj li verkis
Premioj
Meschonnic ricevis plurajn premiojn, inkluzive
Vidu ankaŭ
Lingva festivalo
Transilvania pelĉasa hundo
La transilvania pelĉasa hundo estas tre endanĝerigita hundoraso, loka varieto, travivinta en Transilvanio.
En la 19-a jarcento, la transilvania pelĉasa estis tre disvastiĝinta en Hungario, ĝi havis du variojn: la kurt-kruran kaj la long-kruran.
La unuan detalan priskribon faris Czynk Ede (1901). La rumana ŝtato eldonis leĝon en 1947, kiu deklaris la hundon damaĝa, murdinda besto, tio estis preskaŭ mortpuno por la hundo. Feliĉe, oni trovis en 1968 ĉasiston en Transilvanio, kiu plu bredis sekrete la hundojn. La bredado rekomenciĝis per du hundoj Zooĝardena Morĵi kaj Zooĝardena Reka.
Petrovice (Jablonné v Podještědí)
Petrovice (Petersdorf) estas cismontara vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km norde de urbo Jablonné v Podještědí. Tra Petrovice kondukis malnova komerca pado el Bohemio ĝis Zittau. Proksime de la municipo estis trovita malnova antikva monero kun bildo de imperiestro Gallienus el la jaro 258, kio pruvas foran uzado de tiu ĉi vojo. Sur teritorio de la vilaĝo troviĝas limpasejo Petrovice / Lückendorf. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 86 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Petrovice situas en katastra teritorio Petrovice v Lužických horách kun areo 5,9 km².
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.
En la jaro 1620 tra Petrovice fuĝis el Bohemio vintra reĝo Frederiko Palatinato ĝis silezia Vroclavo. En doganejo haltis la 19-an de aŭgusto 1813 Napoleono kaj trarigardis ĉi tie mapojn.
Dum proceso de integro de municipoj Petrovice fariĝis en la jaro 1980 parto de urbo Jablonné v Podještědí kaj estis komune kun ĝi al la 1-a de januaro 2007 transŝovitaj el distrikto Česká Lípa en trafike pli proksiman distrikton Liberec.
Pasiano di Pordenone
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Veliko Srediŝte
Veliko Srediŝte, serbe Велико Средиште, slave Veliko Središte, rumane Srediştea Mare, germane "Groß-Sredischte," hungare Nagyszered [nadjsered] estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec. Veliko, mare, groß kaj nagy signifas: granda. Paro de tiu ĉi vilaĝo estas Malo Srediŝte.
Historio
La unua mencio okazis en 1427. En 1896 la fervojo atingis la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon Nagyszered apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Veliko Srediŝte 1340 homoj, (1044 serboj (78 %), 99 hungaroj (8 %), 57 ĉeĥoj, 32 rumanoj kaj aliaj).
Teréz Bárdi
BÁRDI Teréz, ba'rdi Braun Dincsi estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Kolozsvár la 24-an de junio 1908 kaj mortinta en Kluĵo la 8-an de julio 1987.
Kariero
En 1927 Teréz Bárdi debutis en Debrecen, poste inter 1930–35 en Kluĵo, resp. Oradea, inter 1935–1937 en Satu Mare, poste ekde aŭtuno de 1937 en Szeged, en 1939–40 en Târgu Mureş. En 1941–42 ŝi estis ano de la Juda Teatro de Koloĵvaro. Ekde 1948 ĝis 1967 ŝi ludis en Oradea.
Panic
Panic (Szilágypanit ) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Zalău. Administre ĝi apartenas al Hereclean.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1333. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szilágy).
Luko, la mojosmanulo
Luko, la mojosmanulo (Cool Hand Luke) estas usona dramifilmo de 1967 reĝisorita fare de Stuart Rosenberg, kun Paul Newman kaj George Kennedy en la gvidroloj.
La scenaro estis verkita fare de Don Pierce kaj estas bazita sur lia samnoma romano de ‏ 1965.
La intrigo temas pri la vivo de malliberuloj en prizono en Usono kaj centras sur malliberulo Luke, rolita fare de Paul Newman, kiu ne akceptas la ordojn de la gardistoj kaj estas punita pro tio. Ĉie en la filmo li dialogas kun Jesuo pri sia sorto kaj komparas sin kun la doloro de krucumo de Jesuo. La lasta sceno ankaŭ okazas en forlasita preĝejo.
Harry Dean Stanton aktoras kiel malliberulo kiu kantas kaj muzikas la gospelon "Ain't No Grave" dum la filmo kaj precipe en la sceno kie la gardistoj fitraktas Luke-n kaj devigas lin fosi lian tombon.
La ŝlosila linio de la filmo estas tiu de la Kapitano-Komandanto "Kio ni havas ĉi-tie estas malsukceso komuniki" kiu ankaŭ estas eldirita de Luke antaŭ lia morto. Tiu citaĵo estis vicigita 11-a en la centjara listo... Cent citaĵoj de la Usona Filminstituto.
En 2005, la filmo estis elektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono fare de la Biblioteko de Kongreso por havi "kulturan, historian kaj estetikan gravecon".
Intriga resumo
Lukas "Luke" Jackson (Paul Newman) estas senlabora veterana soldato de Dua Mondmilito kiu estis kaptita ebria kaj vandaligante parkhorloĝoj kaj juĝita al du jaroj en malliberejo kaj malfacila laboro. En la malliberejo li laboras en grupo kie kelkaj el la laborantaj homoj estas piedkatenitaj ("Ĉenbando"). La prizonestro de la malliberejo estas la kapitano (Strother Martin) kaj apud li la barakestro de la kazerno, Carr (Clifton James) kaj la ĉefprizonestro Godfrey (Morgan Woodward) kiu ĉirkaŭpromenas la tutan tempon kun sunokulvitroj sur siaj okuloj kaj portante ŝarĝita fusilo.
Carr klarigas al la malliberuloj ilian devon laŭ la ordoj kaj kiu ajn malobservas ilin estas enŝlosita en mallarĝan kaj izolitan ĉelon nomita "la kesto".
La statuso de Luke altiĝas post kiam li sukcesas renkonti sian defion manĝi 50 ovojn en unu horo. Lucille (Joy Harmon) estas la amatino de la kapitano, kaj kiam ŝi lavas lian aŭton tiam ŝi flirtetas antaŭ la avidaj okuloj de la malliberuloj. Luke instigas la malliberulojn fini la laboron survoje kiel eble plej rapide.
La patrino de Luke, Arlette, (Jo Van Fleet) estas malsana virino kiu venas por viziti lin kaj rakontas al li ke ŝi amas lin malgraŭ kion li faris.
Post momento li denove eskapas kaj sendas revuan foton de li inter du belulinoj kaj ĉiuj admiras lin. Kiam li denove estas kaptita kaj batita li koncedas ke la foto estis falsa. Malliberulo kromnomita KoKo (Lou Antonio) disŝiras la foton.
Dufingra saluto
La dufingra saluto (pole: Salutowanie dwoma palcami) estas armea saluto kaj skolta saluto. Ĝi estas la deviga formo de salutado en la Naciaj Armitaj Fortoj de Pollando kaj aliaj uniformitaj institucioj de la lando.
Luko, la mojosmanulo
Intriga resumo
Ĉi-foje li suferas severajn fitraktadojn kiel sidado en la "kesto" kaj fosado de profundan truon en la grundo ĝis li rompiĝas kaj petas pardonon kaj rezulte lia valoro malpliiĝas en la okuloj de la malliberuloj.
Dufingra saluto
Ne estas klara kiam la dufingra saluto aperis en la pola armeo. Iuj opinias ke la origino estas la ĵuro de Tadeusz Kościuszko en 1794. Aliaj ke ĝi venas de polaj soldatoj en la rusia armeo ĉ. 1815 (Dispartigoj de Pollando-Litovio). Ankoraŭ alia legendo atribuas la saluton al la rememoro de la Batalo de Olszynka Grochowska en 1831, kiam soldato kiu perdis du fingrojn en la batalo salutis sian superulon per la vundita mano.
Luko, la mojosmanulo
Intriga resumo
Post tempo li estas resendita por labori sed denove eskapas kune kun Drag. Ili fendetiĝas kaj Luke eniras forlasitan preĝejon kaj "babilas" kun Jesuo. Drag estas kaptita kaj preta konduki la serĉantojn al Luke sen perforto. Li petas al Luke kapitulacii.
Luke rifuzas, malfermas la fenestron, vokas al la kapitano "Tiu estas malkapablo komuniki" kaj tiam Godfrey pafas kaj grave vundas lin. Drag atakas Godfrey-n kaj la pafvundita Luke estas metita en la aŭton de la kapitano por esti prenita al la prizonkliniko prefere ol malsanulejo por morti survoje.
La veturilo tretas la okulvitrojn de Godfrey.
Fine - ĉiuj malliberuloj alportas travivaĵojn kaj memorojn pri Luke dum ili laboras ĉe la intersekciĝo konstruita en formo de kruco kaj en la fono bildo de Luke kaj la knabinoj kun la kunigitaj larmoj ankaŭ en formo de kruco.
Občina Mislinja
Občina Mislinja estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Karintio. La municipo konsistas el 11 komunumoj kovrante areon de 112,2 km². Komence de 2018 tie loĝis 4557 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Mislinja.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Občina Ribnica na Pohorju norde, Občina Lovrenc na Pohorju en la Nordoriento, Občina Zreče oriente, Občina Vitanje sudoriente, Občina Dobrna en la sudo, Občina Velenje sudokcidente kaj Urba municipo Slovenj Gradec en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 11 vilaĝoj:
Dovže, Gornji Dolič, Kozjak, Mala Mislinja, Mislinja, Paka, Razborca, Srednji Dolič, Šentilj pod Turjakom, Tolsti Vrh pri Mislinji, Završe.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-koroska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:76_x517693.5_y144799.5_s12_b4
Ŝanĝo
Ŝanĝo estas koncepto kiu markas la transiron kiu okazas kiam oni transiras el stato al alia, ekzemple: la koncepto de statoŝanĝo de la materio en fiziko (solida, likva kaj gasa) aŭ de la personoj en sia civila stato (fraŭlo, edzo, divorcita aŭ vidvo); aŭ la krizoj, aŭ revolucioj en ĉiu ajn kampo de tiuj studataj de la sociaj sciencoj, ĉefe de la historio, kiu povas esti konsiderita kiel scienco de la ŝanĝo.
En komerco
La ŝanĝo en aĉetado, estas kion redonas la vendisto al la aĉetisto, kiam tiu lasta jam pagis pere de valoro pli granda ol la akirita varo.
En sporto
La ŝanĝo, en sporto, estas eblo anstataŭi ludiston pere de alia kaj tiu eblo kutime estas en la regularo, ekzemple en futbalo, kun nur tri ludistoj en ĉiu matĉo kaj teamo, aŭ okaze de nekonkurencaj matĉoj, tiuj ŝanĝoj kiujn la teamoj interkonsentos (4, 5, ĝis 6).
En Sociologio
La kultura kapablo por ŝanĝo respeguliĝas jene:
La socia ŝanĝo povas okazi malrapide, laŭ gradaj modifoj de mensostatoj kaj kredoj, aŭ krute kaj rapide, pere de revolucioj. La socioj konstante akiras antaŭdirajn konojn por eviti la eventualajn katastrofajn ŝanĝojn. La Scienca esploro estas unu de la iloj por antaŭkoni la ŝanĝojn kaj adaptiĝi al la neeviteblaj novaj kondiĉoj.
En juro
La konstituciaj ŝanĝoj kaj leĝaj ŝanĝoj povas esti unu el la metodoj por realigi gradajn ŝanĝojn. La socioj kiuj ne sekvas tiujn procezojn, alfrontos la ŝanĝojn kiujn ĉiuokaze trudas fortojn for de sia kontrolo.
En antikva kaj mezepoka filozofio
La mezepoka penso, kies pinto estas la Skolastikismo, rezervis grandan respekton por la principo de aŭtoritato kaj la eldia komunikado, kaj pro tio vidis malfide ĉiun ajn manifeston kiu implicus ŝanĝon. La krizo de la fino de la Mezepoko rompis tiun stabilecon, pere de la nominalismo kaj la krizo de la skolastikismo kiu malfermas la vojon al la Renesanco.
En la moderna scienco
En la kultura kunteksto de la krizo de la eŭropa konscienco de fino de la 17a jarcento, Newton kaj Leibniz disvolvigis novajn tipojn de Infinitezima kalkulo matematika por havigi modelojn de ŝanĝo. Tio konsistigis gravan paŝon por komprenigi la fluon kaj la permutaĵon. En moderna fiziko, la koncepto de ŝanĝo nomiĝas ago.
En la nuntempa epoko
Post la hegemonio de la industriiĝo kaj la kapitalismo, la gravo atribuita al plinovigo eksplodigas politikajn kaj sociajn movadojn kiuj kaŭzas ŝanĝojn pere de perfortaj revolucioj (Burĝa revolucio, Liberala revolucio, Industria revolucio).
La 20a jarcento komenciĝas per favora vidpunkto de ŝanĝo, kiu esprimiĝas eĉ ĉe Arto (modernismo), kio per la Dua Mondmilito transformiĝas en malfavora rigardo (dadaismo, ekspresionismo). La ideologioj de la intermilita periodo interbatalas perforte inter pendolaj ŝanĝoj (Rusia revolucio de 1917 kaj komunismo kontraŭ faŝismo kaj naziismo).
La mondo inter la Dua Mondmilito kaj la Falo de la berlina murego estis parto de ŝtona stabileco (Malvarma milito kaj blokoj) kaj aliflanke de kirlego de ŝanĝoj (malkoloniigo kaj Tria mondo, Spaca konkurenco ...).
Fine de la 20a jarcento, malvenkita komunismo, la penso de Nova Epoko kaj de negocoj entuziasmigis la transformadon de la entreprenado, la mensostatojn kaj funkciojn, dum oni malkonis aŭ kritikis la sociajn aŭ geopolitikajn ŝanĝojn. Ŝanĝo estas eĉ kultura temo kaj valoro eĉ por la frapfrazoj.
Osório Duque Estrada
Osório DUQUE ESTRADA, brazila poeto, aŭtoro de poemo de Brazila nacia himno. Naskiĝis en Paty do Alferes, Rio-de-Ĵanejrio en la 29-a de aprilo 1870, kaj mortis en Rio-de-Ĵanejro en la 5-a de februaro 1927. Li ne estis granda poeto, lia nura fama verko estas la Brazila nacia himno de 1889. Li estis ano de Academia Brasileira de Letras ekde 1916.
Hendrik Dirk Kruseman van Elten
Hendrik Dirk Kruseman van Elten (Alkmaar, 14-a de novembro1829 - Parizo, 12-a de julio1904) estis nederlanda pentristo, litografo kaj redaktisto.
Li studis en Harlemo, kaj kun Cornelis Lieste. kaj tiam en Germanio, Svislando,Tirolo, Bruselo kaj Amsterdamo. En 1865 li translokiĝis al Nov-Jorko, de 1870 ĝis 1873 li revenis al Eŭropo kaj en 1883 li estis elektita membro de la National Academy Museum and School .
Mondlango
Mondlango (=Monda Lango; en esperanto Mondlingvo), kromnomata Ulango (=Universala Lango), estas planlingvo kreita de He Yafu en 2002 bazita sur Esperanto kaj la angla lingvo.