cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Vivaldi
Lia muziko
Muzikistaj pastroj estis kaj estas multaj en la mondo, sed la muziko de tiu ruĝa pastro estas ĉarma kaj unika. Nun oni povas pensi, ke ĝi estas laŭnorme kaj onia orelaro certe ne suferas aŭdi ĝin. Sed tiutempe, en la 17-a jarcento, li disvolvigis muzikon. Li uzis la muzikon de Arcangelo Corelli kiel modelo dekomence, kaj evoluigis sian eltrovaĵon, la grandan konĉertaron (concerto grosso), kie estis aro da kelkaj instrumentistoj – ĉefe violonistoj, kiu kantis kontraŭ la amaso de la cetera orĥestro. Antonio Vivaldi disvolvigis tiun ideon, kaj igis tiun ĉenon de muzikoj solistaj vera unika instrumento. Plue, li verkis konĉertojn por soloistoj, plej ofte ludotajn de li mem, ĉar li estis tre bona violonisto, laŭ tiutagaj informoj, kaj li aŭtoris la unuan konĉerton por fluto traversa (travesera), kiun oni skribis surpapere en la tuta historio de muziko. Li ankaŭ estis la unua sudeŭropa komponisto, kiu verkis por klarneto kaj hobojo, kaj antaŭanoncis la uzadon de orgeno kiel arta muzikilo ne nur preĝeja, nome ideo, kiun poste prenos Johann Sebastian Bach, precize de Vivaldi, kiun la majstro germana multe admiris, kaj kiu plendis, ke li ne povis renkonti lin. Vivaldi ankaŭ progresigis muzikon je la senco, ke li estis la unua, kiu faris simfonian poemon, tio estas, reprezenti rakonton per muziko: oni povas aŭdi birdetojn en lia verko Printempo, koncerto de sia 8-a verkaro.
La muziko de Vivaldi, eĉ se ĉarma kaj freŝa, estis kondiĉita de la modo tiutempa: oni aŭskultis muzikon unu solan fojon, kaj poste novan muzikon oni devis komponi. Ne estis kopirajtoj tiam, sed vere oni ne bezonis ilin, ĉar muziko utilis nur unufoje. Tial, multaj komponistoj –ankaŭ Händel kaj J.S. Bach poste — reuzis temojn en siaj novaj komponaĵoj, kiujn ili jam uzis en antaŭaj verkoj. Tion oni ne rimarkus, kompreneble, ĉar ne estante registrilon por muziko tiam, kaj uzante la temojn per diversa formo kaj variaĵoj, fakte la afero per si mem ne estas rimarkebla kaj ne obĵetinda.
Vivaldi estis fama dum la plej granda parto de sia vivo, sed je la fino, li mortis dum li vizitis Vienon, kaj li estis enterigita kiel malriĉulo, en tombejo komuna, same kiel Mozart. Kurioze, unu el la infanoj, kiuj kantis dum la funebro, nomiĝis laŭlegende Joseph Haydn, kiu poste estos grava muzikisto, kiu kreos la modernan orĥestron kaj la koncepton de klasika muziko.
Dum ducent jaroj la muziko de Antonio Vivaldi dormis en arĥivejoj de preĝejoj kaj universitatoj, ĉefe en Germanio kaj en Italio. La muziko de Vivaldi, kiu aperis en Germanio estis kolektita origine de J. S. Bach, kiu fakte transskribis kvin verkojn de la Opus 3 (La Estro Armonico, tio estas, muzika inspiro), kaj estis remalkovrita je la komenco de la 20-a jarcento. Poste, en 1926 monaĥejo de Piemonto, Italio, deziris disvendi muzikajn paperaĵojn, kiujn ili havis de longe. Fakulo Alberto Gentili rapide komprenis, ke temis pri 14 volumoj de la plej bona muziko iam farita en Italio, kiu inkluzivis pli ol cent konĉertojn, dek du operojn, 29 kantatojn, kaj unu oratorion, ĉio komponite de Antonio Vivaldi.
Baldaŭ aperis orĥestroj, kiuj studis kaj ludis nur verkojn de Vivaldi, kiel I Musici de Roma (la muzikistoj). Marc Pincherle katalogis la tutan verkaron de Vivaldi, kaj pro tio liaj verkoj estas klasigitaj kun nombro. Ĝi enhavas pli ol 500 konĉertojn, 40 kantatojn, 22 operojn kaj pli ol 60 religiajn verkojn. Eble la plej konataj estas la Kvar konĉertoj grosoj diritaj La kvar sezonoj, ĉar unu estas nomita Printempo, alia Somero, alia Aŭtuno kaj la lasta Vintro. Sed ankaŭ estas ĉarma koncerto por mandolino, heredita de gitaro tiel, ke oni konas ĝin hodiaŭ, kiel la konĉerto por gitaro de Vivaldi. La ĉefaj konĉertoj de Vivaldi estas arigita en verkaroj 1-a ĝis 12-a, el kiuj elstaras la 1-a, kie estas liaj famaj Variaĵoj pri la Folia (fama temo itala, kiun oni atribuas al hispana origino, kaj kiujn aliaj komponistoj, kiel eĉ Fernando Sor kaj de Fossa ankaŭ variis poste); verko 3-a, alidirite Estro Armonico aŭ muzika inspiro, kiu famigis Vivaldi-on, ĉefe en Germanio; verkaro 4-a, alidirite La Stravaganza, ĉar multe ĝi petis el violono solista; verkaro 8-a, alidirite La kvar sezonoj, kiun li saĝe dediĉis al Grafo Wenzel von Morzin de Bohemio, gajnante lian protekton. La verkaro 10-a, alidirite Il gardellino, kiu estis la unua konĉerto por fluto, kaj kiu estas la sola muziko vivaldi-a ne por violono. Kvankam aperis verkaro 13-a, finfine oni pruvis, ke ne estas verko de Vivaldi, sed de franco, kiu volis fari monon per la nomo de Vivaldi. Dume, oni trovis alian verkaron, kaj publikigis ĝin kiel Verkaron 14-an, kaj tiu foje ĝi ŝajnas esti vera verko de Vivaldi: temas pri ses sonatoj por violonĉelo.
Sukulenta planto
Sukulenta planto (el la latina suculentus = sukplena) estas tia planto, kies iu histoparto dikiĝis por rezervi akvon. Kelkaj sukulentaj plantoj - ekz. kaktacoj - rezervas la akvon nur en la tigo, ili ne havas foliojn (tiuj modifiĝis al dornoj) aŭ la folioj estas etaj kaj rapide defalas. Aliaj plantoj - ekz. agavoj - rezervas la akvon ĉefe en la folioj.
Iliaj stomoj estas nur etaj fendoj sur la folioj aŭ tigo, estas fermitaj dumtage kaj malfermitaj nokte por minimumigi la vaporadan perdon dum la varmega, sekega dumtago (legu KAM-tipa fotosintezo).
Vidu ankaŭ
<references group="B1"/> <references group="B2"/>
Itamaraju
Itamaraju estas municipo en la Brazila subŝtato Bahio, kiu havis 63.069 loĝantojn en 2010.
Egirino
Egirino, aŭ aegirino, estas membro de la klino-piroksena grupo de inosilikataj mineraloj. Egirino estas la natria finmembro de la serio egirin-aŭgito. Egirino havas la kemian formulon NaFeSi2O6 en kiu fero aperas kiel Fe3+. En la aegirin-aŭgita serio la natrio estas foje anstataŭita per kalcio kun fero(II) kaj magnesio anstataŭante feron(III) por ekvilibrigi la ŝarĝon. Ankaŭ aluminio anstataŭas la feron(III). Akmito estas fibreca, verda variaĵo.
Egirino ekzistas kiel malhelverdaj monoklinaj prismaj kristaloj. Ĝi havas vitrecan brilon kaj perfektan kliavadon. Ties Mohs dureco varias el 5 ĝis 6, kaj ties specifa gravito estas inter 3.2 kaj 3.4.
Tiu mineralo ofte ekzistas en alkalaj magmorokaĵoj, sed ankaŭ ĉe aliaj kuŝejoj. La akmita variaĵo estis por la unua fojo priskribita en 1821, ĉe Kongsberg, Norvegio, kaj la egirina variaĵo en 1835 el specimeno de Rundemyr, Øvre Eiker, Buskerud, Norvegio. Aegirino estis nomita laŭ Ægir, nome Nord-ĝermana dio de maro. Sinonimo de la mineralo estas akmito (el la greka ἀκμή "pinto, bordo") reference al la tipaj pintaj kristaloj.
Ĝi estas foje uzata kiel gemo.
13415 Stevenbland
13415 Stevenbland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, en la montaro Santa Catalina, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Bland, ano de la teamo de Montaj Operacioj de la Observatorio Steward ĉe la Universitato de Arizono. Li grave kontribuis por gardi la staciojn de la montoj Lemmon kaj Santa Catalina disponeblaj por uzo fare de la Arizona universitata sistemo.
NGC 910
NGC 910 (aliaj indikoj — PGC 9201, UGC 1875, MCG 7-6-14, ZWG 539.17) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Węgliniec
Węgliniec (ĝis 1945 germane Kohlfurt) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Zgorzelec (Görlitz).
16596 Stephenstrauss
16596 Stephenstrauss estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stephen Strauss, diplomito de la Universitato de Koloradio, li iri en Kanado en 1968, kie li estis scienca verkisto en The Globe and Mail de Toronto. Li ricevis la unuan medalon Connaught por medicina raporto en 1995.
La asteroido estis erare nomita 16596 Stevenstrauss antaŭ korekto.
Teleckoje
Lago Teleckoje (Телецкое озеро, altajlingve — "La Ora Lago") situas en sudo de Okcidenta Siberio, en Turoĉaka kaj Ulagana distriktoj de Respubliko Altaj.
Ĝenerale
La lago Teleckoje situas en nord-oriento de la Altajaj montoj, ĉe junto kun Okcidenta Sajano, en giganta tektonika intermonta kavego, en 436-metra alto super la marnivelo. Ĉiuflanke ĝin ĉirkaŭas akvodislimaj montoĉenoj 2000-2500 metrojn altaj. Oriente kuŝas montoĉenoj Korbu kaj Abakana, okcidente — Altyntu, Sumulta kaj Iolgo, sude de la lago situas Ĉulyŝmana altebenaĵo. La lago estas la kvina en Ruslando (25-a en la mondo) inter plej profundaj.
La longeco estas 77,7 km, la meza larĝeco — 2–3 km, la maksimuma larĝeco — ĝis 5 km. La norda parto etendiĝas latitude; la suda, farante preskaŭ 90-gradan turnon, - meridiane.
La areo estas relative ne granda — 223 km², tamen danke al ega profundo (la meza profundeco de la lago estas 175 m, la maksimuma 325 m — kontraŭ akvofalo Korbu) en ĝi troviĝas enorma kvanto (40 km³) de perfekta malsala akvo, saturita per oksigeno, travidebla ĝis 12—15 metra profundo. En la lagon enfluas ĉ. 70 riveroj kaj 150 provizoraj akvofluoj, kaj 70 % de tuta akvo donas rivero Ĉulyŝman, enfluanta sude. Fordonante siajn akvojn al rivero Bija (98 % de akvoelfluo), la lago rimarkinde pertoprenas nutradon de riverego Obj.
La bordoj de lago Teleckoje preskaŭ ĉie estas krutaj kaj abruptaj, kanjonozaj, kaj pitoreske golfet-plenaj. Ekzistas du grandaj golfoj, la Kamgina kaj la Kygina, kiuj estas naturaj frajadejoj por fiŝoj loĝantaj en la lago; norde kaj sude la lago finiĝas per larĝaj etendaĵoj.
La klimato en la valo de lago Teleckoje estas kontinenta; kaj en la kontraŭstaraj ekstremaĵoj la klimataj karakterizoj malsamas. Ekzemple, en la suda parto de lago Teleckoje estas pli varme je 4—5 gradoj, tamen en la norda parto pluvas/neĝas duoble pli. Ĉi tie oni povas sperti raran, sed sufiĉe danĝeran fenomenon — dumtage varmigitaj rokoj, nokte malvarmiĝante «pafas» per ŝtonoj.
Vintre la latituda parto de lago Teleckoje (de Artybaŝ ĝis kabo Aĵi, pli mallarĝa kaj malprofunda) kovriĝas per glacio, sed la meridiana, la profunda, frostiĝas malofte, proks. unu fojon en tri jaroj. La glacio sur Teleckoje estas tre diafana, apud la bordoj je 5—6 metra profundo oni libere povas vidi la fundon.
En lago Teleckoje loĝas 14 specoj de fiŝoj, inter kiuj: salmotruto, teleckoeja timalo, lenok-truto, teleckoeja koregono, perko k.a.
Kordonoj sur bordoj de lago Teleckoje: Bele, Ĉiri, Bajgazan, Kamga, Kokŝi, Ĉeluŝ, Koldor, Iĵon.
Turismo
La lago Teleckoje estas unu el plej vizitataj turisme lokoj en Respubliko Altaj. La ripozantojn akceptas 18 turismaj bazoj kaj tendarejoj. Oni organizas piedirajn, akvajn, biciklajn, aerajn kaj aŭtajn ekskursojn. Krome, multaj turistoj venadas al la lago por fiŝkaptado.
La dekstra bordo de la lago apartenas al la teritorio de Altaja Ŝtata Natura Rezervejo (AŜNR), sed el la loĝlokoj ĉe la norda ekstremaĵo de la lago (Artybaŝ, Iogaĉ) dum navigada sezono cirkuladas kutroj kaj motorboatoj ĝis kelkaj vidindaĵoj:
Kelkloke ĉe la lago eblas viziti pitoreskajn grotojn.
Sciencaj esploroj
En la nord-okcidenta parto de la lago, je proks. 6 km de la komenco de rivero Bija, post vilaĝo Artybaŝ, troviĝas kampbazo de Instituto de sistematiko kaj ekologio de animaloj,(Teleckoeja filio de IdSkEdA SF RAS), Siberia fako de Rusia Akademio de Sciencoj; sur ĝia bazo oni esploradas insektomanĝulojn kaj ronĝulojn de la Montara Altajo, helmintofaŭnon de vertebruloj en biocenozoj de nigra tajgo, iĥtiocenozon kaj zooplanktonon de lago Teleckoje.
Štrukovec
Štrukovec, hungare Muraréthát estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Mursko Središće. La historia hungara loknomo estis Strukovec.
Situo
Štrukovec situas sur deklivoj laŭ ĉefvojo Čakovec-Lendava. Mursko Središće troviĝas je 6, Čakovec je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1458 en formo "Strwpkowcz". En 1910 vivis en Muraréthát 346 homoj (plejparte kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove apartenis al Jugoslavio. Ekde 1991 Štrukovec estas parto de Kroatio.
Takeshi Watanabe
Takeshi Watanabe (japane 渡辺 毅, n. 10-an de septembro 1972) estas japana futbalisto. Li en 1997 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Analcito
Analcimo aŭ analcito (el la greka analkimos - "malforta") estas blanka, griza aŭ senkolora tektosilikata mineralo. Analcito konsistas el hidratigita natri-aluminia silikato en kuba kristalformo. Ties kemia formulo estas NaAlSi2O6·H2O. Minoraj kvantoj de kalio kaj de kalcio povas anstataŭi natrion. Ankaŭ ekzistas arĝento-portanta sinteza variaĵo (nome Ag-analcito).
Analcito estas kutime klasita kiel zeolita mineralo, sed strukture kaj kemie ĝi estas pli simila al la feldspatoidoj. Analcito aperas kiel unuaranga mineralo en analcita bazalto kaj aliaj alkalaj magmorokaĵoj. Ĝi ekzistas ankaŭ kiel kavaĵo kaj fendaĵoj asociaj kun prehnito, kalcito, kaj zeolitoj.
Ĝi estis trovita en la Ciklopaj insuloj de Sicilio, en Provinco Trento de norda Italio, en Viktorio en Aŭstralio; la Kergelenoj en la Hinda Oceano; en la kuprodistrikto ĉe la Supra Lago de Miĉigano, Bergen Hill, Nov-Ĵerzejo, Golden, Koloradio, kaj ĉe la lago Searles, Kalifornio en Usono; kaj en Cape Blomidon, Nov-Skotio kaj Monto Saint-Hilaire, Kebekio, en Kanado; kaj en Islando, kaj lastatempe en Namibio.
Filippo Lippi
Filippino Lippi, post la morto de la patro, vizitadis en Florenco la metiejon de la fama pentristo Botticelli. Li laboris precipe en Florenco kaj en Romo kaj liaj pentraĵoj, kiel tiuj de lia patro, estas nuntempe en la plej gravaj muzeoj de la tuta mondo.
Bombakoideoj
La Bombakoideoj (Bombacoideae) estas subfamilio en la familio de la Malvacoj (Malvaceae). Al la subfamilio ankaŭ apartenas 16 ĝis 21 (iam ĉ. 30) genroj kun ĉ. 120 specioj. Ekzemple la baobabo (Adansonia digitata), kiu apartenas al la plej karakterizitaj arboj de la afrika naturo, apartenas al tiu familio.
Filippo Lippi
La alia Lippi
Lippi estas la familia nomo de du famaj pentristoj de la Florenca renesanco : Filippo Lippi kaj Filippino Lippi (Prato 1457-Florenco 1504), kiu estis lia filo (en la itala lingvo Filippino signifas "eta Filippo").
Bombakoideoj
Vegetaj karakterizaĵoj
Estas arboj, kiuj atingas alton de ĉ. 70 metroj. La alterne starantaj folioj estas simplaj aŭ fingroforme palmataj.
Generaj karakterizaĵoj
La duseksaj floroj estas radiosimetriaj kaj kvin nombraj kun duobla perianto. La sepaloj estas pli aŭ malpli kunkreskintaj. La floroj havas kvar stamenojn.
Sistematiko
Unuopaj iamaj genroj kaj specioj, kiuj iam apartenis al la tribo Durioneae, ekzemple durio (Durio zibethinus), apartenas hodiaŭ al la subfamilio Helicteroideae kaj la specioj apartenas al la tribo Matisieae kaj al la Malvoideae.
La subfamilio Bombacoideae enhavas 21 genrojn :
Uzado
Kelkaj specioj ankaŭ havas ekonomian intereson. La ligno liveras la balsaman lignon (Ochroma pyramidale).
Aliaj arboj liveras fibrojn por kapoko, ekzemple la Kapok-barboj (Ceiba pentandra) kaj la azia kapokarbo (Bombax ceiba) kaj aliaj specioj.
Herny (stacidomo)
Herny estas franca stacidomo sur linio - Stiring-Wendel, situanta en  Herny, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rémilly - Stiring-Wendel (172000).
Baia e Latina
Baia e Latina estas komunumo de Italio.
616 Elly
616 Elly estas malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Maria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo "Elly" honoras la tradukistinon Elly Böhm (naskita Elly Meyer-Ellès) edzino de la germana matematikisto Karl Böhm (ne konfuzu kun la dirigento Karl Böhm).
6512 de Bergh
6512 de Bergh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca planedologino Catherine de Bergh de la Observatorio de Parizo, fakulino pri la komponiĝo de la planedoj. Ŝi estas korespondanta anino de la Buroo pri longitudoj de 2002.
Mortagne-du-Nord
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes respektive okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas mortagnais(es).
Žďár (Veselá)
Žďár estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Veselá en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudokcidente de Veselá. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Žďár situas en katastra teritorio Veselá u Semil kun areo 4,59 km².
Kantono Grant (Okcidenta Virginio)
La kantono Grant - angle Grant County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Petersburg. La kantono estis fondita la.
Ĝi estis nomita laŭ generalo Ulysses Simpson Grant. Post la Usona Enlanda Milito, en kiu Grant estis armea gvidanto de la nordo, iuj proponis renomi ĝin honore al generalo Robert E. Lee, gvidanto de la sudo, sed la propono fiaskis. (Dum la milito la nuna Okcidenta Virginio apartiĝis de Virginio kaj revenis al la Unio.)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Talao
Talao (latine Celtis tala, Celtis spinosa aŭ Celtis Ehrenbergia) estas malgranda arbo trovebla en Argentino, Paragvajo kaj Urugvajo.
Ĝi estas arbo tipa de la pampoj de la provinco de Buenos Aires. Sed arbaretoj malkreskas sub la premo de la agrokulturo.
Galo (unuo)
La galo (mallongigo: Gal ) estas la mezurunuo de akcelo en la CGS-sistemo.
Difino
Unu galo estas la akcelo, kiu pligrandigas la rapidon po unu cm/s en sekundo. Ekvacie,
Historio
La galo nomiĝas laŭ la itala fizikisto Galilejo; pro tio, ke la unuo nomiĝis laŭ propra nomo, la mallongigo Gal estas majuskla. Ĝi estas ofte uzata por geofiziko kaj geodezio.
La galo, kiel parto de la arkaika CGS-sistemo, estas nun arkaika, kaj nun oni uzu la mezurunuon metro en kvadrata sekundo (m/s2) de la Internacia Sistemo de Unuoj.
Landschaftspark Duisburg-Nord
Landschaftspark Duisburg-Nord estas pejzaĝa parko proksimume 230 hektarojn granda ĉirkaŭ malfunkciigita ferproduktejo en la nordo de Duisburg, kiu ekestis kadre de la dekjara programo konstrua programo Internationale Bauausstellung Emscher Park. La pejzaĝa parko estas unu el la stacioj de la itinero de la industrikulturo en la Ruhr-regiono.
Historio
La iama uzino estis fondata en 1901 de firmao, kiu poste fariĝis filio Thyssen. La entute kvin altfornoj produktis dum 84 jaroj 37 milionojn tunojn da speciala krudfero – kutime kiel antaŭprodukto por la prilaborado en la ŝtaluzinoj de Thyssen.
35977 Lexington
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Lexington ĉ 15 km nordokcidente de Bostono (Masaĉuseco). Kiel situejo, la de la unua batalo inter la britiaj dirigentoj kaj la kolonianoj, la loko fariĝis « Naskiĝloko de la Usona Libereco ».
Landschaftspark Duisburg-Nord
Historio
La altfornoj 3 kaj 4 estis malkonstruitaj jam en 1968 resp. 1970. La altfornoj 1 kaj 2 estis mafunkciigataj en 1982, tiel ke restis en funkcio nur la altforno konstruita en 1973. En 1985 oni malfunkciigis ankaŭ tiun ĉi post nur dek du produktadojaroj pro la trokvanto de ŝtalo sur la eŭropa merkato. Thyssen translokis la ŝtalproduktadon en la pli modernajn produktejojn ĉe la Rejno (Bruckhausen kaj Schwelgern).
Sekvatempe la tereno inter la urbopartoj de Duisburg-Hamborn kaj Meiderich kun ĉiuj konstruaĵoj kaj restantaj tri altfornoj fariĝis projekto de la Internationale Bauausstellung (internacia konstruekspozicio) „Emscher Park“ kaj oni proklamis internacian arĥitekturkonkurson. Ekde 1988 ankaŭ asocio subtenas la planojn de transformado. De 1990 ĝis 1999 la projektantoj transformis la halojn, konstruaĵojn kaj la eksteran terenon laŭ la arĥitekturaj planoj kaj transutiligis ilin tiel, ke fakulaj rondoj rigardas la parkon al la plej gravaj projektoj de la pejzaĝarĥitekturo de la komencanta jarmilo. En 1994 la parko fariĝis publike alirebla kaj estas stacio de la itinero de a industrikulturo.
Kompareblaj muzeaj altfornaroj, tamen klare pli malgrandaj, troviĝas en Hattingen per la iama Henrichshütte, kiu laste estis entrepreno de Thyssen, kaj en Dortmund per la restantaj du altfornoj de la firmao Hoesch.
Formado
Baza ideo de la koncepto de arĥitekto Latz estis elstarigi la spiriton de la loko kaj krei kontraston inter ĝi kaj nova utigilo: Li celis konservi ekzistajn konstruaĵojn, uzi ilin por la parko kaj alkutimigi ilin al la homoj. Li ne volis transformi la industriajn strukturojn, kiujn li interpretis kiel sistemoj sendependaj unu de la alia, sed ligi laŭvide, laŭfunkcie aŭ laŭidee per ĝardenoj, terasoj, ŝtuparoj, pezaĝmarkoj aŭ signoj. Al tiuj ĉi interligoj apartenas la fervojparko kun la altpromenejoj sur la supra nivelo, la akvoparko sur la malsupra nivelo, la disaj vegetaĵokampoj inter la bendstrukturoj de akvo- kaj fervojparko same kiel la promenejoj, kiuj interligas la urbodistriktojn. Kiel eble oni produktis kaj reutiligis ilin surloke.
Industrinaturo
Apud la ensemblo kun la restaĵoj de la uzino evoluis ege diversaj plantaro kaj bestaro. La artefaritaj, teĥnikdevenaj substratoj de la ne terkulturitaj areoj estas malriĉaj je nutraĵoj kaj havas nur etan kapablon konservi akvon. Tiaj starlokoj estas idealaj vivmedioj por varmoŝataj specoj bestaj kaj plantaj. Depende de la area evoluo en la parko troviĝas malsamaj vegetaĵaj stadioj ekde mizera vegetaĵo sur krudgrundoj, pionira vegetaĵaro kaj altstaŭdaj komunumoj trans arbustostadioj ĝis la pionirarbaro (industriarbaro). Tia plantaro kaj bestaro, kiu disvolviĝis sur iamaj industriaj areoj, en la Ruhr-Regiono nomiĝas industrinaturo. En la pejzaĝparko ĝi bonege evoluis dank' al precize direktata prizorgado. La Biologia Stacio Okcidenta Ruhr-Regiono kunlabore kun la parkadministrantaro solidigas la kvaliton per kontrolado.
Evoluo de la parko
Ekde kiam la pezaĝparko estas publike prezentita en 1994, vizitantoj, promentantoj, biciklantoj, sportkluboj, okazigantoj kaj intereskomunumoj uzas la parkon siacele, dum kiam la civito Duisburg direktas la pluan evoluon de la projekto.
Isterberg
Isterberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Schüttorf, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Węgorzyno
Węgorzyno estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Węgorzyno en distrikto Łobeski.
Cirkovljan
Cirkovljan, hungare Drávaegyház estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Prelog.
Situo
Cirkovljan situas laŭ maldekstra bordo de Dravo, laŭ ĉefvojo Prelog-Koprivnica.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Drávaegyház apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove de Jugoslavio, ekde 1991 de Kroatio.
Kupra (I) fosfato
Kuproza fosfato aŭ kupra ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kupra (I) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kupra fosfato posedas 3 kupratomojn, 1 fosforatomon kaj 4 oksigenatomojn. Kupra fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kupraj derivaĵoj.
Universitato de Panonio
Universitato de Panonio estas universitato en Veszprém (urbo), kie lernas preskaŭ dek mil studentoj. La mallongigo hungare estas PE. Ĝi havas 5 fakultatojn, kiuj funkcias krom Veszprém en aliaj 3 urboj: Keszthely, Pápa kaj Nagykanizsa, fine la universitato havas altajn edukadojn en Pápa, Székesfehérvár, Ajka, Szombathely, Zalaegerszeg, Budapeŝto.
Historio
Historio de la universitato komenciĝis neoficiale jam en la 13-a jarcento. Tie funkciis altlernejo, kie oni instruis teologion, juron kaj artojn. Tie lernis ekzemple la diplomatoj. En 1276 ĝi estis detruita kaj ĝis la socialismo okazis paŭzo. En 1949 oni fondis veran universitaton, tiam fakultato venis el Budapeŝto kaj lernis 107 studentoj helpe de 16 pedagogoj. La vera memstariĝo okazis en 1951. Ĝi daŭre pligrandiĝis. La hodiaŭa nomformo estas uzata ekde 2006, pli frue ĝi estis Universitato de Veszprém.
Inter 1991-1994 provizore en la universitato funkciis ankaŭ Teologia Altlernejo (Veszprém).
Georgikon
Aparte menciindas fakultato nomata Georgikon en Keszthely, kiu estis la unua agrara altlernejo de Eŭropo. Ĝi estis fondita en 1797 fare de György Festetics (agronomo). Elstaraj pedagogoj estis Sámuel Tessedik (pastoro, 1742–1820), Ferenc Pethe, János Nagyváthy. Georgikon funkciis longe kiel akademio, foje altlernejo, eĉ universitato. Ĝi estas apartenaĵo de Universitato de Panonio ekde 2000.
1489 Attila
1489 Attila estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Nomo
Ĝia nomo honoras Attila, reĝo de la Hunoj en la 5-a jarcento.
Herny
Herny estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
NGC 911
NGC 911 (aliaj indikoj — PGC 9221, UGC 1878, MCG 7-6-16, ZWG 539.21) estas elipsa galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Supernovao SN 2006em eksplodis en NGC 911.
Baiano
Baiano estas komunumo de Italio.
Itanhém
Itanhém estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 20.216 loĝantojn en 2010.
Jurto
Konstruado
Tradiciaj jurtoj konsistas el pligrandiĝebla ligna cirkla kadro portante feltan kovrilon. La felto estas farita el la lano de ŝafoj. La ligno por fari la eksteran strukturon ne troviĝas sur la senfruktaj stepoj. Jurto estas dezajnita por esti facile malkonstruebla kaj kies partoj estu kompakte porteblaj sur kameloj aŭ gruntbovoj por esti rekonstruataj en alia restadejo. Kompleta konstruo daŭras ĉirkaŭ 2 horojn.
Vidu ankaŭ
Jarango
(16597) 1992 YU1
(16597) 1992 YU1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Partio Socialista (Belgio)
La partio Partio Socialista - france Parti Socialiste - estas social-demokrata politika partio en Valonio (la franclingva parto de Belgio) kaj en Bruselo. Ĝi fondiĝis en la jaro 1978, kiam la tutŝtata Belga Socialisma Partio estis disigita en franclingva PS kaj en nederlandlingva SP (nun transformita al SP.A).
47044 Mcpainter
47044 Mcpainter estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo John V. McClusky elde Fair Oaks Ranch (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de John D. McClusky (1914–1994),, pasia pentristo (Painter) kiu figuris la urbon Fredericksburg (Teksaso) kaj ties loĝantojn en siaj pentraĵoj. Li fondis la Artan Gildon de Fredericksburg kaj, dum tridek jaroj, donis ĉiuj tri semajnoj senpagajn artajn lecionojn al ĉiuj, kiuj deziris lerni pentradon.
La Geamantoj de Teruelo
La historio aŭ legendo de la Geamantoj de Teruelo rakontas la am-historion inter du gejunuloj el Teruelo, Hispanio, nome Isabel de Segura kaj Juan Martínez de Marcilla (ankaŭ identigita kiel Diego de Marcilla), konata el la rekreaĵoj de la baroka teatro kiel Diego. Ekde 1996 oni celebras en Teruelo, kiel rememoraĵo de la tradicio kaj allogaĵo por turismo, la feston de La Nuptoj de Isabel de Segura.
La legendo
Iam, en Teruelo, dum la 13-a jarcento, estis riĉa komercisto kiu havis tre belan filinon. La junulino, nome Isabel de Segura, kaj junulo malriĉa sed honesta nome Diego de Marcilla, kiuj iam renkontiĝis en la merkato kaj enamiĝis absolute. La junuloj amis sin multe unu la alian, ĝis la punkto ke ili parolis pri sia amo, kaj la junulo montris deziron edzinigi ŝin. Ŝi respondis ke ankaŭ ŝi same deziris, sed ke ŝi neniam faru ion sen gepatra aprobo. Bedaŭrinde, spite la fakton ke Diego Marcilla estis alloga junulo, ŝi posedis nek riĉon nek havaĵojn. Li diris al sia amatino ke, ĉar lia patro malakceptis lin nur ĉar mankis al li mono, se ŝi volis atendi dum ekzemple kvin jaroj, li pretis foriri serĉi laboron por akiri monon kaj iĝi akceptebla kiel edzo. Ŝi promesis atendi.
Ŝi rakontis tion al la edzo kiu demandis al ŝi kial ŝi ne estis kisinte lin. Li vere nervoziĝis nesciante kion fari el la kadavro. Li timis esti akuzita pro murdo. Ili pene alportis la mortinton al la hejmo de lia patro. Ŝi bedaŭris sian agon kaj la enorman amon de Diego. Finfine ŝi decidis kisi lin antaŭ lia enterigo; ŝi iris al la Preĝejo Sankta Petro. Ŝi kisis lin tiom emocie ke ankaŭ ŝi mortiĝis. La najbaroj iĝis kortuŝitaj kaj la edzo konfesis la aferon, laŭ la edzino estis rakontinta ĝin. Finfine oni decidis entombigi ilin kune en sama tombo. Kune porĉiame.
Verkistoj
Multaj aŭtoroj reverkis tiun historion, inter kiuj la jenaj:
Kyuss
Muzikgrupa Historio
La muzikgrupo fondis dum 1989 kaj nomiĝis Katzenjammer. Sed ne longe poste la muzigkrupo ŝanĝis sian nomon al Sons of Kyuss kaj ankoraŭ poste al Kyuss. La unuan albumo estis eldonata kiel Sons of Kyuss. Tiu ĉi nomo estas el la surtabla rolludo Ĉefturoj kaj Drakoj, kie Kyuss estas sorĉistiĉo en la fikcia mondo grisakcipitro (angle Greyhawk).
Kyuss unue ludis sur "generatora festoj", okazintaj en la dezerto antaŭ Palm Desert, kiuj tuj konatiĝis. La festoj nomigixis tiel, kial la kurento venis el generatoroj. La festoj okazis en la dezerto, ĉar la laŭtaj koncertoj provokus plendojn en la urbo (ankaŭ pro la multaj maljunuloj loĝintaj en Palm Desert).
La fondistoj estis: Josh HOMME (Gitaro), John GARCIA (Kantado), Chris COCKRELL (Baso) kaj Brant BJORK (drumo). Tuj post la eldono de la unua albumo Nick Olivieri anstataŭigis la basludiston. En 1994 kaj 1995 la muzikgrupo estis renovigata kun Scott REEDER je la baso kaj Alfredo HERNANDEZ je la drumo. La konatiĝo de la grupo okazis 1992 kun la dua albumo Blues for the Red Sun, produktata per Chris GOSS. Tiu ĉi ankaŭ subtenis la sekvantaj projektoj de Kyuss.
Post la malfondo en la jaro 1996 John GARCIA kontribuis al multaj stoŭnaj projektoj kaj interalie publikigis kvar-musikaĵan albumeton de sia projekto Slo Burn. Poste Garcia kantis por muzikgrupo Unida. Nuntempe li kantas por la muzikgrupo Hermano, kiu publikigis sian duan albumon en la jaro 2004. Partaĵo el la muzikgrupo Kyuss formigis na Queens of the Stone Age, kiu komerce sukcesis. Ankaŭ Brant BJORK kontribuis al muzikaj projektoj post sia forlaso de Kyuss. Li drumludis por Fu Manchu de 1997 ĝis 2001 kaj komencis solan projekton en 1999 estiganta kvin albumojn.
Ekstremaduro
Ekstremaduro (Extremadura, ekstremadure Estremaúra , portugale Estremadura ) estas aŭtonoma komunumo aŭ regiono en Hispanio. Ĝi havas areon de 41.601 km² kaj proksimume 1.000.000 loĝantojn. Ekstremaduro estas sudokcidente de Madrido kaj oriente de Lisbono kaj estas ĉirkaŭ 39° Norde kaj 6° Okcidente. Ĝi konsistas el la provincoj Badajoz [badaĥos'] kaj Cáceres [kAseres]. La ĉefurbo de la regiono estas Mérida [mErida], en la provinco Badajoz.
Askvoll
Askvoll estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Ekstremaduro
Aliaj ekstremaduraj urboj aŭ vilaĝoj estas: Almendralejo, Don Benito, Medellín, Montijo, Villanueva de la Serena kaj Zafra en provinco Badajoz. Coria, Guadalupe, Hervás, Navalmoral de la Mata, Plasencia kaj Trujillo en provinco Cáceres.
Etimologio de la nomo
Pri la originoj de la nomo de Ekstremaduro ekzistas diversaj hipotezoj:
La nomo de Ekstremaduro derivas de la latina "Extrema Dorii" ("Ekstremoj de la Doŭro", aŭ prefere "En la alia ekstremo de la Doŭro", pro sia pozicio sude de ĉi tiu rivero), kun kio oni enoficigis la teritoriojn staritaj sude de la baseno de la rivero Doŭro;
La nomon Ekstremaduron oni uzis dum la Rekonkero por enoficigi al la teritorioj staritaj en la "ekstremoj", la limo, de la kristanaj regnoj de la nordo kun Al-Andalus.
Oni ne devas konfuzi Ekstremaduron kun la antikva portugala provinco de Estremaduro, kvankam la noma origino estus la samo.
Geografio
Ekstremaduro kuŝas inter la 37° 57′ No kaj la 40° 85′ No latitude kaj inter la 4° 39′ Or kaj la 7° 33' Or longitude.
La surfaco de Ekstremaduro estas de 41.633 km², estante do la kvina Aŭtonoma Komunumo de Hispanio laŭ surfaco.
Montaroj
Norde leviĝas la montaroj de la Disiga Montaro, kun la Sierra de Gredos, Sierra de Béjar kaj Sierra de Gata. Ĉe la mezo ni trovas la Sierra de las Villuercas kaj la Sierra de San Pedro, kiu apartenas la Montoj de Toledo.
Sude leviĝas Sierra Morena, kio apartigas Ekstremaduron kaj Andaluzion.
Riveroj
La riveroj kioj trairas Ekstremaduron estas la Taĵo, la Gvadiano, la Gvadalkiviro kaj la Doŭro.
Klimato
Ekstremaduro havas mediteranean klimaton, escepte en la nordo, kie la klimato estas kontinenta, kaj en la okcidento, kie la Atlantika influo faras ke la klimato estus pli milda.
Ĝenerale, Ekstremaduro havas somerojn tre varmaj kaj sekaj, kun malmultaj pluvoj, kaj longajn vintrojn mildigitaj pro la oceana influo de la portugala atlantika marbordo.
Loĝantaro
Ekstremaduro havas 1.086.373 loĝantojn, do, prezentas la 2,74% de la hispania loĝantaro (44.708.964 loĝ.). Ĝia loĝantara denseco estas tre malalta (25,81 loĝ/km²) komparante ĝin kun la hispania (84,42 loĝ/km²).
La plej loĝata provinco estas Badajoz kun 673.474 loĝantoj, kun loĝantara denseco de 30,94 loĝ/km². Ankaŭ estas la plej granda provinco de Hispanio (21.766 km²). La plej gravaj urboj laŭ sia loĝantaro estas Badajoz (143.748 loĝ), Cáceres (90.218 loĝ), Mérida (53.915 loĝ) kaj Plasencia (39.874 loĝ).
Historio
Mérida havas gravajn romiajn ruinojn; ĝi estis la urbo Emerita Augusta en la romia provinco Luzitanio. Poste ĝi estis daŭre ĉefurbo dum visigota kaj araba epokoj. Ankaŭ Badajoz estis ĉefurbo en araba epoko.
La rekonkero kristana kontraŭ islamaj okupantoj okazis dum la 13a jarcento. Juda aŭ islama loĝantaro restis izolita en kelkaj vilaĝoj.
Dum la 16a jarcento ekstremaduraj malriĉaj hidalgoj kiel Hernán Cortés, Pedro de Valdivia kaj Francisco Pizarro iĝis konkeristoj en Ameriko. Komence de la 19a jarcento la milito kontraŭ la francaj okupantoj trakuris la regionon: unu grava batalo okazis en Medellín.
Dum la Intercivitana Milito provinco Cáceres estis ekde la komenco en frankisma flanko, sed male okazis en suda provinco Badajoz, kiu estis konkerita de tiu flanko okazanta terurajn amasmortigojn kaj en ĉefurbo Badajoz kaj en la tuta provinco.
Moderne, dum la dua duono de la 20a jarcento, multaj ekstremaduranoj migris por labori al industriaj Katalunio, la Madrida Regiono, Eŭskio, kaj eĉ Francio, Germanio kaj Svisio.
Amaskomunikiloj
Ĉefaj tagĵurnaloj estas Hoy (distribuita ĉefe en la provinco Badajoz) kaj El Periódico Extremadura (distribuita ĉefe en la provinco Cáceres).
Lingvoj
La sola lingvo kiu estas oficiale agnoskita estas la hispana (kies lokaj dialektoj kolektive nomiĝas Castúo), sed aliaj lingvoj ankaŭ estas parolataj:
(15095) 1999 WO3
(15095) 1999 WO3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Guadalaviar
Guadalaviar povas referenci al jenaj:
Belfonds
Belfonds estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bellifontains.
Čehovec
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Csehlaka apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario kaj poste denove apartenis al Jugoslavio, ekde 1991 al Kroatio.
NGC 912
NGC 912 (aliaj indikoj — PGC 9222, MCG 7-6-15, ZWG 539.20, NPM1G +41.0069) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sommerau (stacidomo)
Sommerau estas fervoja stacidomo en Gelterkinden, Svislando.
Stefan MacGill
Stefan Clive MACGILL (naskiĝis la en Nov-Zelando) estas novzelanda esperantisto, vivis dek jarojn en Nederlando en la CO de UEA kaj de 1986 vivas en Hungario.
Studado
De 1969 ĝis 1975 Stefan MacGill studis – ĉefe geografion – en la Viktoria-Universitato de Wellington, en la Universitato de Canterbury kaj (koresponde) en la Massey-Universitato, ĉiuj en Nov-Zelando. En 1974 li ricevis instruistan diplomon por elementaj lernejoj.
Imagu-Filmoj
Imagu-Filmoj (portugale imagufilmes) estas brazila entrepreno, kiu jam produktis etajn filmojn en Esperanto.
13416 Berryman
Nomo
Ĝia nomo honoras Jay Berryman, anon de la teamo de Montaj Operacioj de la Observatorio Steward ĉe la Universitato de Arizono. Li grave kontribuis por gardi la staciojn de la montoj Lemmon kaj Santa Catalina disponeblaj por uzo fare de la Arizona universitata sistemo.
Imagu-Filmoj
Interalie ĝi lanĉis la konatan rakontkurson de Claude Piron, Gerda malaperis! sur DVD.
Stefan MacGill
Profesia laboro
En 1976 Stefan MacGill ekestis volontulo en la Centra Oficejo de UEA. De 1977 ĝis 1986 li laboris kiel oficisto tie, de 1980 ĝis 1984 kiel ties Direktoro. De 1976 ĝis 1986 li estis redaktoro respektive kunordiganto de la Jarlibro de UEA. Krome de 1978 ĝis 1986 li estis teknika redaktoro de Kontakto, revuo eldonata de TEJO.
En 1986 li transloĝiĝis al Hungario. De 1986 ĝis 1996 li redaktis la gazeton Juna Amiko kaj denove faras tion inter 2000 kaj 2013, kiam li pludonis la stafeton al Stano Marček el Slovakio. Ekde 1989 li profesie verkas help-tekstojn por komputilaj programoj; en 2012 li emeritiĝis, sed laboris plie tra pluraj jaroj.
Movadaj funkcioj
Li kunfondis la Esperantan Junularan Asocion de Nov-Zelando en 1964 kaj aktivis en ĝi ĝis 1972. Ekde 1977 Stefan MacGill estis vicprezidanto kaj sekve en 1979 kaj 1980 prezidanto de TEJO. Lia ĉefa projekto dum 1980 estis la realigo de la unua seminario de TEJO, kiu ricevis financan kaj organizan subtenon de la Eŭropa Junulara Fonduso (EJF). Tio okazis en la centro de EJF en Strasburgo, Francio, kun gvidantoj Claude Piron, Claude Gacond kaj li mem. La interpretisto por la seminario estis Farjon de la Gatinerie el Belgio. Okazis depost tiam regule multaj dekoj da subtenataj seminarioj, kiuj kune envenigis al TEJO multajn centojn da miloj da eŭroj. De 1989 ĝis 1992 li estis vicprezidanto de ILEI, de 1992 ĝis 1994 li estis kaj denove ekde 2009 ĝis 2013 li estas prezidanto de ILEI. En 1989, li laboris refondi la komunajn ekzamenojn de UEA-ILEI kaj estis ĝia sekretario de 1989-1995. En 1992 li estis la redaktoro de la rubriko Junularo en la magazino Monato Li estis prezidanto de ILEI de 2009 ĝis 2013. La 20-an de julio 2013 Stefan MacGill dum la komitatkunsido de la 98-a UK en Rejkjaviko estis elektita kiel vicprezidanto de UEA. En la 101-a UK en Nitro li estis reelektita por la dua trijara oficperiodo.
Li ekde marto 2014 prizorgis la AMO-programon de UEA, kiu okazigis ĝis la fino de 2022, 96 seminariojn, tra la mondo. Do, la programo baldaŭ prizorgos sian centan seminarion.
Tiuj ege subtenas la landan agadon de UEA kaj spronas la kreon de novaj organizaj fortoj
Ekde januaro 2017 ĝis marto 2017 Stefan MacGill kiel vicprezidanto de UEA estis provizora redaktoro de ĝia oficiala organo, Esperanto (januaro-marto)
Okaze de la Virtuala Kongreso de Esperanto (VK) de UEA en julio 2021 Stefan MacGill ricevis la Premion Deguĉi.
Ekde 2019 komisiito por UEA pri la Landa agado de UEA kaj redaktoro de la EKO-komunikoj, da kiuj aperis depost 2013 pli ol 350 komunikoj.
Familio
Li lernis Esperanton denaske de sia patro David MacGill, kiu instigis al sia patrino eklerni la lingvon; do temas pri kvar-generacia esperantisteco en la familio. Liaj du filinoj Karina (naskita en 1990) kaj Hajnal (1992) estas denaskaj esperantistoj. Filino Sonja (2000) bone komprenas la lingvon kaj iome parolas ĝin.
Shinji Ono
Shinji Ono (japane 小野 伸二, n. 27-an de septembro 1979) estas japana futbalisto. Li de 1998 ĝis 2008 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 56 matĉoj.
21161 Yamashitaharuo
21161 Yamashitaharuo estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Haruo Yamashita, (japane 山下明生) aŭtoro de pli ol 500 verkoj, inklude romanoj kaj porinfanaj rakontoj. Li gajnis multenombrajn pemiojn, inklude la Medalon kun Purpura Rubando de la Imperiestro de Japanio.
Rivelado
Rivelado de fotomaterialoj (filmoj kaj fotopaperoj) estas fotografia procezo, kies esenca etapo estas kemia reakcio rezulte de kiu transformiĝas eksponitaj partoj de impresiĝema substanco. Tiel latenta bildo ŝanĝiĝas al videbla negativo. Rivelado kutime okazas en solvita rivelilo; sekve plejparto de fotomaterialoj bezonas fiksadon.
Eŭropusonanoj
En 2009, german-usonanoj (16.5%), irland-usonanoj (11.9%), angl-usonanoj (9.0%) kaj ital-usonanoj (6.4%) estis la kvar plej grandaj mem-raportitaj devengrupoj en Usono formanta 43.8% de la totala loĝantaro.
Totale, kiel la plej granda grupo, eŭropaj usonanoj havas la plej malsupran malriĉecoprocenton kaj la dua plej altan instruan akirnivelon, averaĝan domanaran enspezon, kaj averaĝan personan enspezon de iu rasa demografia grupo en Usono, ĉi-lastaj tri indicoj lokigas ilin malantaŭ aziusonanoj.
Barano d'Ischia
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas Johano la Baptisto.
Najbaras la komunumoj Casamicciola Terme, Ischia kaj Serrara Fontana.
Géza Birkás
Géza Birkás [birkAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Birkás Géza estis hungara literaturhistoriisto, lingvisto, profesoro, instruisto, filologo.
Kantono Greenbrier
La kantono Greenbrier - angle Greenbrier County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Lewisburg. La kantono estas nomita laŭ loka rivero.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Meksika talpa lacertulo
Meksika talpa lacertulo (Bipes biporus), konata ankaŭ kiel kvin-fingra verma lacerto estas specio de vermaj lacertoj, kiu estas hejma al la Kalifornia Duoninsulo. Ĝi estas unu el kvar specioj de vermaj lacertoj, kiuj havas krurojn. Ĝi ne estas konfuzebla kun aksolotlo, salamandro (Ambystoma mexicanum), kiu vivas same sur la Duoninsulo.
Priskribo
Ili estas rozkoloraj, vermo-similaj lacertoj, la muzela-kloaka longo estas 18-24 cm kaj ilia larĝo estas 6-7 mm. Ili vivas 1-2 jarojn. Ilia haŭto estas dense segmentita por doni ondumitan aspekton, kaj kiel tertremoj, ilia subtera movado okazas per peristalto de la segmentoj. La glataj kapoj permesas ilin efike tuneli en sablaj grundoj. La antaŭpartoj estas fortaj kaj padelecaj, dum la malantaŭaj kruroj malaperis, lasante malantaŭe nur rudimentajn ostojn videblajn nur en Ikso-radioj. La vosto de tiuj vermo-similaj lacertoj estas aŭtotomaj (mem-faligo, mem-detranĉado) sen regenerado.
Reproduktado
La specio estas ovonaskulo kaj la femaloj demetas 1-4 ovojn en julio. La specio reproduktiĝas subgrunde. La idoj eloviĝas post du monatoj.
Geografia vivejo
La Meksika talpa lacertulo (B. biporus) vivas en Baja California, Baja California Sur, Guerrero kaj Chiapas, en Meksiko.
Nutrado
Ĝi estas karnomanĝulo kaj manĝas formikojn, termitojn, grundo-loĝajn insektojn, larvojn, tervermojn kaj malgrandajn bestojn inkluzive de lacertoj. Ĝi kutime kaptas-tiras sian predon sub teron por komenci ties formanĝon.
Sufleo
En la franca kuirarto, sufleo (soufflé ) estas plado de bakita ovaĵo, kiu povas esti dolĉa aŭ sala.
Priskribo
La sufleo konsistas el du ĉefkomponantoj: La bazo provizas la ĉefan guston (dolĉan aŭ salan), kaj la ŝaŭmplena ovoblanko provizas la aerplenan, molan senton.
Al tiu du ĉefkomponantoj, oni ofte aldonas kromajn ingrediencojn, ekzemple:
Tiuj ingrediencoj estas bakitaj, ĝis kiam la aerŝaŭmo en la sufleo pligrandigas la sufleon. La sufleo devas esti manĝata tuj post kuirado; ĝi malvarmiĝas kaj malgrandiĝas post 10 minutoj.
Historio
La sufleo originis en Francio dum la frua 18-a jarcento. La franca kuiristo Vincent de la Chapelle (?–1745) mencias la sufleon, kaj poste la franca kuiristo Marie-Antoine Carême plibonigis la recepton.
La termino devenas de la franca vorto soufflé, laŭlitere “blovitaĵo” (de souffler “blovi”).
Karloman la 1-a
Karloman la 1-a (naskiĝis en 751; mortis la 4-an de decembro 771 en la reĝa sidejo Samoussy; entombigita en Reims) estis filo de Pipino la pli juna kaj frato de Karolo la Granda. Li regis kiel reĝo de la Frankoj de 768 ĝis 771.
Karloman estis sanktoleita reĝo en 754 de la papo Stefano la 2-a en la baziliko de Saint-Denis. Post la morto de Pipino la 9-an de oktobro 768 li regis la sudorientan parton de la Franka imperio (de Burgonjo kaj Akvitanio ĝis Alemanujo).