cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nidderau
Nidderau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝemelkomunumo
Jen la unuopaj blazonoj de la komunumopartoj:
Prudencia Ayala
Prudencia AYALA (naskiĝis en Sonzacate, mortis  en San-Salvadoro) estis salvadora verkistino kaj aktivulino, kiu luktis por agnosko de virinaj rajtoj kaj seksa egaleco en sia lando.
Familio
Naskiĝinta en familio de indiĝena deveno, ŝiaj gepatroj estis Aurelia Ayala kaj Vicente Chief. Kiam ŝi estis 10-jaraĝa, ili transloĝiĝis al Santa Ana, kie ŝi povis komenci sian primaran studadon en la kolegio de instruistino María Luisa de Cristofine, kion ŝi neniam povis fini pro manko de monrimedoj de sia familio, kaj ŝi poste instruis sin kiel memlernanton.
Ŝi lernis la metion de kudristino kiun ŝi ekzercis paralele al siaj estontaj agadoj. Ŝi asertis esti kapabla antaŭdiri la estontecon per revelacioj de "misteraj voĉoj", kio al ŝi permesis gajni konatecon malgraŭ la neprobabla vero de siaj antaŭdiroj. Ŝia pretendita povo antaŭdiri la estontecon ankaŭ provokis kritikojn kaj mokadon fare de dominantaj sociaj grupoj.
Ŝia supozitaj antaŭdiroj estis eldonitaj en gazetoj de Santa Ana, kie oni komencis kromnomi ŝin la "Sibilo de Santa Ana". En 1914, ŝi antaŭdiris la falon de Vilhelmo la 2-a de Germanio kaj la eniron de Usono en la militon. Ŝia nomo fariĝis poste konata pro ŝiaj feminismaj pozicioj kaj la esoterismo de ŝia karaktero.
Montmagny (Val-d'Oise)
Montmagny estas komunumo de departemento Val-d'Oise, en regiono Francilio, en Francio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas "Magnymontois(es)".
NGC 3205
NGC 3205 (aliaj indikoj — UGC 5585, MCG 7-21-42, ZWG 211.46, PGC 30254) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Akuŝisto
La akuŝisto estas (ofte ŝtate ekzamenita kaj agnoskata) naskohelpisto. Ekde 1987, ankaŭ viroj povas sin praktiki en la profesio en Germanio, tiel oni povas paroli tre malofte pri vira akuŝisto. En kelkaj malgrandaj kaj esceptaj sudorientaj aziaj kulturoj, kelke aŭ eĉ plejparte da tradiciaj akuŝistoj estas viroj.
La akuŝistoj - depende de la loka juro, antaŭskriboj - povas mem konduki naskon, aŭ helpi al la kuracisto dum nasko, helpas la gravedulojn.
Historio
La rekonita naskohelpisto, la akuŝisto estas unu el la plej malnovaj profesioj, menciita jam en la Biblio. Ĝi estis tiam rekonata socia persono.
La akuŝaj konoj de la antikvo perdiĝis en la mezepoko, la restantajn konojn ĉirkaŭis superstiĉoj. Tiutempe la infanformorteco havis grandan procenton kaj ofte eĉ la patrinoj venis en vivdanĝeron pro la nehigienaj cirkonstancoj.
La ŝtata reguligo de la akuŝista agado komenciĝis nur en la 18-a jarcento (aparta leĝo en Britio nur en 1902).
Mortinta tabulo
Mortinta tabulo (ĉeĥe: Umrlčí prkno, germane: Totenbrett; sed pli ofte en pluralo kiel mortintaj tabuloj; ĉeĥe: umrlčí prkna, germane: Totenbretter aŭ Leichenbretter, Reebretter aŭ Rechbretter; angle (per priskribo): Boards for the Dead) estis aparta ligna funebra monumento karakteriza pro sia apero en foraj lokoj kun alta supermara alteco precipe en la germana regiono de la okcidenta Šumava, la apuda rando de Bohemia arbaro kaj en la najbara Bavaria arbaro. Devene la mortinta tabulo estis destinita por dumtempa meto de mortinto dum kruda vintro ĝis tempo, kiam eblos laŭorde entombigi ĝin. Post la sepulto ĝi estis ornamita per popolaj simboloj de morto kaj hisita sur iu karakteriza loko en la naturo. Pli poste tiu ĉi kutimo transiris el la simbola formo, kiam "la mortinta tabulo" simbolis malproksiman tombon kaj ĝi fariĝis tiel pieta loko de la rememoro de mortinto.
Akuŝisto
Historio
Fine de la 19-a jarcento, komence de la 20-a, kun amasa apero de bone ekipitaj hospitaloj, disvastiĝis la hospitala nasko en la evoluintaj (okcidentaj industriaj) landoj, anstataŭ la hejma nasko. La reinteresiĝo pri la hejma nasko (kaj naskodoma nasko) aperis en la 1960-aj jaroj, sed restis marĝena.
Mortinta tabulo
Tenado de mortintoj
La vintroj sur la bohemia kaj la bavaria flankoj de Šumava estadis longaj, frostaj kaj tute riĉaj je neĝa kovrilo, la domoj estis surfalitaj per alta neĝo kaj vojoj neĝblovigitaj. La grundo en tombejoj estis trafrostinta "je osto" kaj en grandan profundon, kio fakte malebligis elfosajn laborojn kaj per tio ankaŭ kutiman sepultadon de la mortintoj en la tombojn. Tiuj ĉi kaŭzoj gvidis la daŭrajn loĝantojn de Šumava al tio, ke ili dum malmolaj vintraj monatoj manipulis kun siaj mortintaj anoj de familioj de iom aparta maniero. Se oni logike atendis ĉe la familiano "foriron en alian mondon", estis antaŭe preparita ligna ĉerko, en kiun la mortinto estis dumtempe metita. La ĉerko kun la korpo poste estis metita en nehejtitaj spacoj de bieno (en malvarma ĉambro, en subtegmentejo aŭ en kelo, ĉe pli riĉaj en hejma kapelo ).Okaze de subita kaj neatendita morto la mortinto estis envualita en tolon kaj provizore metita sur prilaborita (rabotita kaj glate tranĉita) picea (aŭ kverka, abia aŭ tilia) tabulo, kiun oni lokigis en la samajn (malvarmajn) spacojn kiel la ĉerko. En tiuj ĉi lokoj ripozis la korpo sur la mortinta tabulo kaj ĝi atendis kelke da tagoj, semajnoj aŭ ĝis printempaj monatoj ĝis kiam la frostoj mildiĝis, la neĝo degelis kaj kiam povis ekiri la funebra marŝantaro kaj la mortinton eblis ceremonie sepulti en konsekritan tombejan grundon. Tiu ĉi farado iris ja iom kontraŭ kristanaj kutimoj, sed la mortinto restis post sia morto plu kun la vivantoj kaj kiel la vetero kaj la neĝo permesis, venadis la najbaroj, por ke ili preĝu por la mortinto senpere ĉe ĝia korpo.
Akuŝisto
Historio
La agado de la akuŝistoj estas ĝenerala en la neevoluintaj landoj.
Mortinta tabulo
Ornamado de mortintaj tabuloj
La mortintajn tabulojn ornamis lignaĵistoj, pentristoj aŭ ĉizistoj (ie okupiĝis per ilia ornamado ankaŭ "specialigitaj" laborejoj). La tabuloj estis kutime bunte pentritaj, kio okazis dum lumigita kandelfesta lumo, kaj ĝi estis ornamita per popolaj simboloj de morto (ekz. tri ĉizitaj krucetoj). La riĉaj bienuloj kaj domistoj lasis la tabulojn aŭ kolorigi aŭ ili lasis ĉizi en la tabulojn signojn de krucoj, eventuale bildojn de rompitaj kandeloj. Tiuj pli riĉaj postulis bildigon de anĝeloj, dian okulon, la vizaĝon de Kristo ks. Al malpli riĉaj sufiĉis kutime pentri sur la tabulon nur kranion kun krucigitaj ungegoj. Iam la popolaj artistoj estis postulitaj, por ke ili pentru sur la tabulon ekzemple bildon de Virgulino Maria, la patronon de mortinto aŭ por ke ili aldonu sur la tabulon ian ornama ĉizitan reliefon. Post tio, kiam la mortinto estis laŭorde entombigita, la mortinta tabulo estis havigita ankoraŭ per la nomo de mortinto, la datoj de la naskiĝo kaj morto, plu ankaŭ per ia ligilo aŭ religia diraĵo en versoj (aŭ per mallonga preĝo) kaj peto pri patronia por la animo de la mortinto. En la meza parto de la rabotitaj mortintaj tabuloj oni lokigis lignan tabuleton kun skribita aŭ ĉizita nomo de la mortinto kaj kun ĝiaj vivdatoj, ĝisvivita aĝo komune kun informo, per kio ĝi vivtenis sin (kia estis ĝia profesio). La teksto daŭrigis aŭ per funebraj aŭ ŝercaj versoj, kiuj devis rememorigi aŭ alie karakterizi la mortinton. La skribaĵo sur ĉiu mortinta tabulo komencis kutime per vortoj, ke "auf diesem Brett hat gelegen der ehrengeachtete" aŭ "...die tugendsame N.N." ktp. (te. ke "sur tiu ĉi tabulo kuŝis respektinda aŭ "honesta N.N." ktp.). Sekve la mortinta tabulo estis en sia supra fino pintigita, havigita plimulte per mallarĝa ligna "tegmenteto", per la suba fino ĝi poste estis enbatita en la teron, do ĝi celis per la pinto simbole al la ĉielo.
Akuŝisto
Hungario
En Hungario la akuŝistoj devis trapasi ekzamenon laŭ dekreto (1748) de Maria Teresia. la ekzameno devis okazi antaŭ la loke komisiita magistrata kuracisto, kiu pri tio plenigis atestilon.
Mortinta tabulo
Lokigado de mortintaj tabuloj
Post la ornamado la mortintaj tabuloj estis levigataj sur karakterizaj lokoj (ĉe vojoj al preĝejoj, laŭlonge laŭ kampaj vojoj, al bariloj kaj ŝoseoj, sub grandaj malnovaj arboj, al krucetoj, al disvojiĝoj, al kapeletoj, al diaj torturoj aŭ krucetoj en kampoj). Tio estis plimulte en proksimeco de bieno aŭ apud vojo kondukanta ĉirkaŭ la parceloj de familio. Dum la lokigado ankaŭ oni preferis lokojn, kien la mortinto ĝoje iradis aŭ oni donis la tabulojn malantaŭ fenestroj de domoj de la postrestintoj. Ĉe pli riĉaj kamaparanoj oni lokigis la tabulojn en familian kripton aŭ al ĝia senpera proksimeco. Ĉe foraj daomoj la mortintaj tabuloj anstataŭigis tombon, kiu troviĝis en alie malproksima tombejo. Al tiuj ĉi tabuloj la preterirantoj iradis preĝi, rememori, meti florojn ks. Sur la loko, kiel oni instalis la tabulon, ĝi estis plejparte lasita ĝis sia disfalo. Kiel iris la tempo, estiĝadis en Šumava laŭlonge laŭ vojoj vicoj de tiel levitaj mortintaj tabuloj (iaj "mortintaj palisaroj"), el kies skribaĵoj oni poste povis tralegi kuron de la vivo kaj la sortojn de unuopaj anoj de familio dum la tuta duonjarcento. La mortintaj tabuloj servis ankaŭ al preterirantaj pilgrimantoj al orientado, ĉar estis sur ili indikataj ankaŭ nomoj de la plej proksimaj kortoj, lokoj aŭ vilaĝoj. En nelasta vico poste ilia videbla simboleco de la morto devigis la vizitantojn de Šumava por pripensi super pasemo de la vivo.
Akuŝisto
Hungario
La organizita edukado de la akuŝistoj komenciĝis en la kuracistaj fakultatoj de la universitatoj. La unua akuŝisteduka kurso okazis - unujara edukado - en la Jezuita Universitato de Nagyszombat en 1766. Ekde la 1870-aj jaroj aperis memstaraj akuŝistedukaj institutoj ĝis 1945. La eduka tempo daŭris 5–10 monatojn. Post 1945, la edukado okazis en fakaj mezlernejoj (2 jaroj inter 1945 kaj 1972; 4+1 jaroj inter 1972 kaj 1994) kaj ekde 1994 en trijara altlernejo.
Veľká Ves
Veľká Ves (hungare Losoncnagyfalu [loŝoncnadjfalu]) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Veľká Ves kaj nagyfalu signifas: granda vilaĝo.
Mortinta tabulo
Lokigado de mortintaj tabuloj
La lokigado de la mortinja tabuloj en la tereno estis foje tipa kaj aparta kutimo de kamparanoj el Reĝa arbaro sur la bohemia kaj bavaria flankoj de Šumava. La mortintajn tabulojn eblis vidi en valoj de rivero Úhlava kaj en apudaj teritorioj (en iamaj voktejoj Svatá Kateřina, Hamry, Hojsova Stráž kaj Zhůří), plu poste ili aperis de montara ebenaĵo apud Furth tra la tuta Bavaria arbaro ĝis suben al Danubo (eĉ en valkaldrono de Železná Ruda). Tiujn ĉi mortintajn tabulojn eblis vidi ĝis la jaro 1938 en la germanaj partoj de Šumava. En ĉirkaŭaĵo de Železná Ruda, direkte de Nýrsko ĉirkaŭ Ostrý, Hamry, municipo Lamu, municipo Javor kaj plu en Bavarion.
Márta Finna
FINNA Márta estis rumanuja hungara aktorino naskita en Nagyenyed la 13-an de aprilo 1919.
Mortinta tabulo
Estiĝo kaj pereo de la kutimo
En Bavario datiĝas sepultado de la mortintoj en ĉerkoj al tempo ĉirkaŭ la 17-a / 18-a jarcento. En antaŭa periodo la mortinto estis metita sur tabulo en loĝoĉambro kaj poste ankaŭ kun la tabulo transportita en tombon. La tabuloj estis aŭ enterigita komune kun la mortinto (envualita en tolon), eventuale ili estis bruligitaj aŭ konservitaj por denova uzo okaze de plua morto. En Bavaria arbaro kaj en regiono Supra Palatinato tiu ĉi kutimo gvidis al kreado de tabuloj speciale destinitaj nur por mortinoj. Pase de la tempo ŝanĝiĝis ankaŭ skribaĵo rememoriganta la mortinton. De komence sur la ligno tranĉitaj, brulornamitaj aŭ pentritaj tri krucetoj estis pli poste plenigataj per pli detalaj tekstoj kaj poemoj laŭdantaj la mortinton. Pli aŭ malpli komplikaj pentraĵoj kaj koloraj bildetoj fariĝis kutimaj nur ekde la duono de la 19-a jarcento. La mortintaj tabuloj estis verŝajne devene instalitaj en horizontala situo. (Tiu ĉi formo de lokigo estas ĝis hodiaŭ ankoraŭ videbla en Supra Palatinato.) Nur pli poste la mortintaj tabuloj levigataj vertikale. (Tiu ĉi ŝanĝo okazis iom post iom nome unue en regionoj suda, de kie tiu ĉi "novaĵo" pase de la tempo disvastiĝis direkte al nordo.) Senĉese pli sofisma artista prilaborado de la mortintaj tabuloj en la 19-a jarcento signifis forkliniĝon de ĝenerale disvastigita kredo, ke la animo de la mortinto ne povas esti foraĉetita, ĝis kiam ĝia mortinta tabulo ne disfaliĝos. Tiu ĉi kredo gvidis en la praktiko al tio, ke pli malnovaj mortintaj tabuloj estis produktataj el mola ligno (picea, tilia) kaj ili estis instalataj en la terenon sen kia ajn ŝirmo kontraŭ vetero.
Veľká Ves
Situo
Veľká Ves situas laŭ flankovojoj, fervojo preteriras. Lučenec troviĝas je 6 km.
Márta Finna
Kariero
Márta Finna estis anino de la Teatro Thália, poste ĝis sia pensiuliĝo de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo.
Mortinta tabulo
Estiĝo kaj pereo de la kutimo
En Šumava estis kutimo de konstruado de la mortintaj tabuloj dokumentita ekde la 19-a jarcento, sed ĝi estas verŝajne ankoraŭ pli malnova. Ĝi konserviĝis ĝis fino de la dua mondmilito. Kun forŝovo de la germana loĝantaro el la ĉeĥa parto de Šumava kaj kun alveno de komunisma totaliteco tiu ĉi karakteriza kutimo de la mortintaj tabuloj iom post iom tute malaperis. Sed jam post la unua mondmilito oni jam fizike ne metis la mortintojn sur la mortinaj tabulojn. La tabuloj servis pli prefere kiel simbolaj memorindaĵoj al la mortintoj. Komence de la 1950-aj jaroj estis tiuj kaj aliaj religiaj simboloj (diaj torturoj, sanktaj bildetoj pentritaj sur vitro, lado kaj pendigitaj sur arboj, lignaj krucoj ks.) el la šumava pejzaĝo rapide kaj amase malmuntitaj. En forte katolika Bavario tiu ĉi aparta kutimo de rememoro al la mortintoj tenis sin eĉ en la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj. Sed la tabuloj instalitaj en la tempo post la dua mondmilito estis aliaj, temis nur pri iaj simbolaj sepultaj tabuloj", kiuj devis rememorigi al preterirantoj, ke por multaj parencoj restis la mortinto plu ĉeestanta en tiu ĉi mondo.
Krom "veraj" mortintaj tabuloj (kun longeco ĝis 200 cm kaj larĝeco 40 cm - precipe sudoriente de Supra Bavario (Chiemgau, Rupertiwinkel)) evoluis ankaŭ kutimo krei pli mallongajn, pli mallarĝajn "rememorigajn tabulojn" (la longeco de tiuj ĉi tabuloj plimulte ne superis 150 cm kaj ĝi estis pli mallarĝaj – nur proksimume 30 cm), kiuj estis lokigataj laŭlonge laŭ vojoj. La diraĵoj nek rememorigaj tekstoj enskribitaj suur tiuuj ĉi tabuloj rememorigis neniuj certaj personoj, sed ĝenerale instigis al rememoroj al la mortintoj.
Veľká Ves
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1337 en latina formo "Villa Magna" (=granda vilaĝo), la hungara formo "Nagfalw" aperis en 1424. En 1715 oni komputis tie 4, en 1720 8, en 1828 16 impostintojn. En 1731 kaj en 1873 pro epidemio pri ĥolero mortis vilaĝanoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Losoncnagyfalu 456 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Lučenec, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1937 kulturdomo konstruiĝis. Veľká Ves ricevis kurenton en 1944. En 2001 vivis tie 436 homoj, (430 slovakoj).
6828 Elbsteel
6828 Elbsteel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elliot Lewis Barnaby Steel, dua infano de la malkovrinto.
Jurij Vinniĉuk
VINNIĈUK Jurij ukraine Юрій Винничук (n. 18-a de marto 1952) estas ukraina lingvisto, ĵurnalisto, redaktoro, populara nuntempa verkisto. Li ricevis fakon de ukraina filologo en Ĉekarpata universitato nome de Vasil Stefanik (Ivano-Frankivsko). Redaktis diversajn periodaĵojn en Lvivo. Aperigis pli ol 10 librojn de poezio, fantasto, rakontoj. Multaj verkoj estis tradukitaj angle, germane, france, hispane, hungare, kroate, pole, ruse. Li mem tradukas de la pola kaj la ĉeĥa.
En 2005 lia romano "Printempaj ludoj en aŭtunaj ĝardenoj" (Весняні ігри в осінніх садах) gajnis la unuan premion inter aŭskultantoj de ukraina servo de BBC, en 2012 la saman premion gajnis romano "Tango de morto" (Танґо смерті).
2012 - estis ricevinta titolon "Ora verkisto de Ukrainio" (la titolo estas aljuĝata al verkisto, kies romanoj aperis en eldonkvanto pli ol 100 000 ekzempleroj).
Du liajn rakontojn esperantigis Viktor Pajuk: "La brodita mondo" (aperis en sveda Esperanto-organo "La Espero", 5, 2005); "La insulo Zizo" (La Kancerkliniko, 119, 2006). En la Interreto oni povas trovi esperantan tradukon de la skandala poemo "Mortigu pederaston". Unu kanto de Majdano - lulkaknto "Dormas kovroj" - aperis en Beletra Almanako (n-ro 19, februaro 2014), tradukis - Kris Long.
Ĝorĝtaŭno
Ĝorĝtaŭno (angle Georgetown) estas la nomo de tuta fasko da urboj de la mondo.
Krome en Aŭstralio, Kanado kaj Usono ekzistas po pluraj urboj kun tiu nomo.
En Kanado:
En Usono:
Krome ekzistas tiunoma lago en la usona ŝato Teksaso.
Darmŝtatio
Darmŝtatio (antaŭe ununilio) estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Ds kaj la atomnumeron 110. Ĝi estas ege radioaktiva sinteza elemento, kiu disfalas rapidege. Ĝi estas sinteza elemento, de kiu nur malmulte da atomoj estis faritaj. Ĉar ĝia esteco en grupo 10, oni pensas, ke ĝi estas solida metalo.
In Case of Emergency
ICE
La kunlaborantoj en ambulanco ofte rimarkis, ke kiam okazas akcidento, ili ne trovas la nomon de la informenda persono en la telefonaparato de la vundito. Bob Brotchie, ambulancisto el Cambridge en Britio lanĉis en 2005 la ideon, ke ĉiu persono uzu la kodon ICE: In Case of Emergency = en kazo de urĝo. Tio ege utilas kaj eĉ facilas en la landoj kie oni uzas la anglan ĉu kiel gepatra lingvo ĉu kiel tre uzata lingvo. Ne tiom ĉe aliaj landoj kie oni ne komprenas tiun mallongigon aŭ eĉ kien ne alvenis tiu kampanjo.
Iu posedanto de poŝtelefono devas meti en sian kontaktoliston sub la literoj ICE la nomon de la persono, kiun la ambulancistoj, policistoj, fajrobrigadistoj devos informi pri iu akcidento. Povas esti telefonnumeroj de pluraj personoj: ICE1, ICE2, ICE3...
Adresmontrilo
En informadiko, adresmontrilo aŭ referenco estas objekto kiu enhavas la memoradreson. Ĝi estas la fundamenta ilo de tiel nomata “nerekta” adresado.
Utilo
La koncepto de adresmontrilo reflektas la malsaman uzon kiu povas esti farita de natura entjero, nome indikanta memoradreso. Tiu ĉi uzo estas tre malsama ol aritmetika uzo, do la kreado de specifaj procesor-registroj (la adresregistroj) kaj specifa datumtipo en la programlingvoj.
Adresmontriloj estas uzataj, interalie, por stoki la adresojn de memorareoj asignitaj dinamike de la aplikaĵo. Se bloko de grandeco T estas asignita kaj adreso A estas ricevita en rendimento, tio signifas ke la bloko okupas la memoron de adreso A ĝis adreso A+T-1.
En pli altnivelaj lingvoj, la uzo de montriloj estas forigita, favore al referencoj kaj dinamikaj tabeloj administritaj de la kompililo. Referencoj plenumas kelkajn el la funkcioj de montriloj subpremante memoraliron. Ĉi tio evitas multajn problemojn, aliflanke certaj uzoj kaj optimumigoj ne plu eblas, dum aliaj fariĝas eblaj.
Kompleksigo
La uzo de montriloj estas tre potenca en iuj lingvoj. Ĉi tiu potenco (kaj precipe la fakto, ke ni rekte tuŝas la memoron sen ajna kontrolo) malfaciligas la disvolviĝon de aplikaĵo.
Ĉiuj ĉi tiuj malavantaĝoj devigas la programiston preni pliajn taskojn, tiel malfaciligante la aplikaĵon kaj eble aldonante cimojn.
Montrila aritmetiko
Montrila aritmetiko estas la kapablo fari aritmetikajn operaciojn (pliigo, malpliigo, aldono kaj subtraho) sur montriloj. Ĉi tio signifas plenumi memormovon.
Tolva
Tolva (Tolba en ribagorza kataluna) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko Ribagorza, sur la meza valo de la rivero Cajigar kiu trapasas la teritorion de nordo suden, inter la orienta deklivaro de la Sierra del Castillo de Laguarres (konata populare kiel Serra de l'Armellera) kaj la rojo de Ciscar. La rivero de Viacamp kaj la rojo de Sankta Kristoforo alfluas maldekstre kaj Riu Sec kaj Arguinoga dekstre. La reliefo havas formon, laŭ ĝia nomo indikas, de "tolva" (funelo). La loĝloko mem estas en la centro de tiu funelvaleto.
Ĝi limas norde kun Lascuarre kaj Castigaleu, okcidente kaj sude kun Benabarre kaj oriente kun Viacamp y Litera ene de la komarko. Oni parolas variaĵojn de la kataluna. Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj: Almunia de San Lorenzo, Luzás, Tolva (municipa ĉefurbo) kaj Sagarras Bajas.
La klimato estas malvarma, nome montara. Tolva estas alirejo al la montaro Montsec de l'Estall, nome la aragona parto de la ravinaro Monrebey kaj de la Akvorezervejo de Canelles.
La loĝloko Tolva mem kiel sidejo de la municipo (696 msm) estas je 100 km oriente de Huesca. Tolva estas komunikata laŭ la ŝoseo N-230 oriente kun Viacamp y Litera, Puente de Montañana kaj la provinco Ilerdo, sed sen rekta ŝosea konekto, ĉar la ŝoseo N-230 sekvas norden la limon kun Katalunio, kaj kun Benabarre okcidente.
Historio
En epoko de romianoj estis vojkrucejo. La kastelo de Falces estis konstruita en la 11-a jarcento, kaj la preĝejo de Tolva dependis de tiu de Falces. Ĝi atestas pri la defenda gravo de la areo. Ankaŭ en Chiriveta estas kastelo.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. Fakte en la loko hegemoniis anarkiistoj, kaj okazis reprezalioj kontraŭ dekstruloj: poste je la alveno de la frankisma armeo, granda parto de la loĝantaro fuĝis al Francio; kelkaj revenis, multaj ne.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Tolva kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 132 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro. La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Norvega rezistmovado
La Norvega rezistmovado kontraŭ la okupacio de Norvegio fare de Nazia Germanio startis post la Operaco Weserübung en 1940 kaj finis en 1945 pro la fino de la Dua Mondmilito. Ĝi montris diversajn formojn, nome la jenaj:
Nissan
Nissan (: 日産自動車株式会社; Nissan Jidōsha Kabushikigaisha) estas aŭtomobila kompanio de Japanio. Ĝi antaŭe estis nomita Datsun.
The Sun
The Sun estas fama brita gazeto kreita en 1964. Ĝi estas konata, ĉar ĝi estas la arketipa "tabloid", alivorte gazeto, kiu allogas legantojn kiuj havas relative malaltan kulturan nivelon, okupiĝante ofte pri sensaciaj krim-rakontoj, pri skandalaj flankoj de la privata vivo de famaj personecoj aŭ similaĵoj.
The Sun apartenas al la fama australia miliardulo Rupert Murdoch de 1969. La ĵurnalo ofte estas kritikata pro sia popolismo, kaj ĝiaj pozicioj pri politikaj aŭ sociaj demandoj estas konsiderataj rasismaj, ultra-naciismaj kaj simplismaj. Unu el la plej grandaj skandaloj okazis en 1982, kiam britaj milit-ŝipoj trafis argentinan ŝipon mortigante centojn da homoj, dum la Falklanda milito. La ĉefa titolo de la Sun estis "Gotcha" (mallongigo de "got you" aŭ "ni trafis vin") la postan tagon.
Tradicie, ĉiam aperas foto de virino kun nudaj mamoj sur la tria paĝo de The Sun. Ĉi-tiu kutimo komenciĝis en la sepdekaj jaroj.
Tubero
Tubero (tuber) estas ĉiuspeca bulforma elstaraĵo aŭ ŝvelaĵo sur la surfaco aŭ en la interno de ia korpo.
Tubero en botaniko
Botanike ĝi estas dika, firma, ŝvelinta tigoparto, plej ofte subtera, kiel ĉe terpomo aŭ ĉe la radika kolo, kiel ĉe orkideoj, ruĝa rafano aŭ ĉe la supertera tigo (brasikrapo). La tubero estas por multaj plantoj grava rezervaĵa organo. Oni distingas la deponan pivotradikon (ekz. pri karoto), kie la unua radiko estas ŝveliĝinta kaj flankaj radikoj kun tuberoj.
Oni nomas tuberaĵoj tiujn ŝvelaĵojn sur radikoj, folioj aŭ aliaj plantoj organoj, krom tigoj.
Listo de flughavenoj de Eritreo
Jen listo de flughavenoj de Eritreo, laŭ geografia situo.
Pacifika kolimbo
La Pacifika kolimbo aŭ Pacifika gavio (Gavia pacifica), estas mezgranda membro de la familio de kolimboj aŭ Gaviedoj. Ĝi estis kaj estas foje konsiderata samspecia kun la Arkta kolimbo, al kiu ĝi multe similas.
Distribuado
Ili reproduktiĝas en neprofundaj lagoj en tundraj regionoj de Alasko kaj norda Kanado tiom for oriente kiom ĝis Bafina Insulo, kaj en Rusio orinte de la rivero Leno.
Malkiel ĉe aliaj kolimboj, tiu birdospecio povas migri are. Ili vintrumas ĉe maroj, ĉefe ĉe la marbordoj de Pacifiko, aŭ en grandaj lagoj tra multe pli ampleksaj teritorioj, inklude Ĉinion, Japanion, Koreion, Usonon kaj Meksikon. Ĝi estis kiel vagantoj en Gronlando, Britio, Hispanio, kaj Finnlando.
Aspekto
Reproduktuloj estas kiel pli malgranda kaj eleganta versio de la Granda kolimbo. Ili estas 58–74 cm longaj, kun enverguro de 110–128 cm kaj pezon de 1-2.5 kg. Ili havas grizan kapon, nigran gorĝon kun blankanigra flanka strieco, blankajn subajn partojn kaj kvadratecan blankanigran dorson. Nereprodukta plumaro estas pli senkolora kun blankaj mentono kaj antaŭa kolo. Ties beko estas griza aŭ blankeca kaj kun formo de ponardo. La okuloj estas ruĝaj. En ĉiuj plumaroj, manko de blanka flankomakulo distingas tiun specion el la alimaniere tre simila Nigragorĝa kolimbo/Arkta kolimbo. Ne estas seksa duformismo, sed maskloj estas kutime pli grandaj ol inoj. La idoj montras grizan lanugon.
Kutimaro
Kiel ĉe ĉiuj kolimboj, ankaŭ la Pacifika kolimbo mallerte piediras surtere pro siaj tiom malantaŭaj kruroj kaj ĝi ne povas ekflugi ekdetere. Ĝi bezonas de 30 al 50 m de longo de akvo por povi ekflugi. Ĝi flugas havante sian kolon etende kaj la krurojn pendantajn.
Tiu specio, kiel ĉiuj kolimboj, estas specialista fiŝomanĝanto, kiu kaptas sian predon subakve. Tamen ĝi povas ankaŭ konsumi akvajn senvertebrulojn dum la reprodukta sezono. Ili povas persekuti dumlonge siajn predojn plonĝe danke al disvolvigitaj aersakoj.
La alvoko estas jodleca altatona krifajfo, same kiel akraj gruntoj kaj bojoj.
Reproduktado
Tiu birdospecio pasas ĉefan parton de la jaro en maro, en la Pacifika Oceano, kie ĝi vintras je varia distanco el marbordoj, de malferma maro ĝis golfoj kaj estuaroj. Ĝi revenas surtere nur por reproduktado. Por tio, ĝi setlas por tri monatoj en arkta tundro, kie ĝi konstruas sian neston. Tiu specio estas monogama ekde kiam la paro produktas idaron.
La nesto estas konstruita de ambaŭ gepatroj. Temas nur pri simpla truo engrunde, kio povas esti kovrita de herbo kaj akvaj vegetaĵaroj. Ĉiukaze ĉiam tuj ĉe akvo, ĉar la kolimboj ege mallertas surtere kaj povas ekflugi nur ekde malferma akvejo. La ino demetas unu aŭ du ovojn variajn de bruna al olivverda, kiu montras pli malhelajn makuletojn, brunecajn. La kovado daŭras de 23 al 25 tagoj. La idoj estas lanugaj kaj aktivaj ekde la eloviĝo (nidifugaj); ili kapablas malproksimiĝi el la nesto post nur unu aŭ du tagoj.
Kiam la ovodemetado enhavas du ovojn, le dua estas demetata ĝenerale kelkajn semajnojn post la unua kaj eloviĝos pli malfrue. La plej aĝa estos dominanta super sia juna frato kaj estos nutrata la unua. Se mankas nutrado, la plej aĝas ricevos privilegion, eĉ se la juna frato mortiĝos. La du gepatroj idozorgos. Ili promenas ofte havante siajn idojn surdorse por protekti ilin el malvarmo kaj el eventuala predado. La idoj sendependiĝas post 5 al 7 semajnoj.
Habitato kaj teritorioj
La Pacifika kolimbo reproduktiĝas en tundraj lagoj, kaj vintrumas en malferma oceano aŭ aliaj grandaj akvejoj. Ili reproduktiĝas ĉefe en norda Kanado kaj orienta Siberio, kaj vintrumas laŭlonge de la marbordoj de Pacifiko en Nordameriko.
Migrado
Male al aliaj kolimboj, la Pacifika kolimbo migras ofte engrupe. Tiu birdospecio migras norden el aprilo por la populacioj plej sudaj, kaj el majo por la aliaj, por atingi la nestareojn. Kelkaj kolimboj el Siberio faras grandan veturon, trapasante Eŭrazion ĝis la Balta Maro, kaj poste revenans laŭlonge de bordoj ĝis la elfluo de la riveroj Jenisejo kaj Lena, kio estas veturo de 15,000 km. La migroreveno komencas meze de aŭgusto por la populacioj plej nordaj, kiu kaze de ankoraŭ junaj ne bonaj flugantoj povas fari parton de du la veturado naĝe. La ĉefa eliro al la sudo, al vintrareoj, okazas oktobre kaj novembre.
Montréjeau
Montréjeau estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Pacifika kolimbo
Statuso kaj konservado
Ĉefaj minacoj por tiu specio estas poluado pro naftoverŝado (kiu minacas la vintrumantajn populaciojn), poluado pro pezaj metaloj (kiuj akumuliĝas en la organismoj de tiuj predantoj pro biomagnifikado) kaj homa premado.
Montréjeau
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montréjeaulais.
Pacifika kolimbo
Statuso kaj konservado
Tiu specio estas protektita de la Migratory Bird Treaty Act, kiel nombraj aliaj migrospecioj. La IUKN, siaflanke klasis tiun specion en la kategorio LC (Malplej Zorgiga), pro tio ke ties grava populacio estas ĉirkaŭkalkulita inter 930,000 kaj 1,600,000 individuoj.
En la japana kulturo
La Pacifika kolimbo kaj la Arkta kolimbo havis kutimon ĉe Japanio fine de la vintro fiŝkapti kolektive malgrandajn fiŝojn, per arigo de tiuj en malgrandan areon por kapti ilin plej facile. Tio altiris pli grandajn predantajn fiŝojn, kiujn la japanaj fiŝkaptistoj povis tiam kapti grandnombre. Danke el tia helpo, la fiŝkaptistoj enspezis en februaro-marto sufiĉe da mono por vivi unu jaron; kaj pro tio la kolimboj estis konsidrrataj mesaĝistoj de la ĉieloj. Nuntempe, malpliiĝo de kolimboj en tiuj regionoj kaj adopto de novaj fiŝkaptadaj teknikoj malaperigis tiujn praktikojn.
Filatelio
Kelkaj ŝtatoj eldonis postmarkojn kun bildoj de tiu birdospecio kiaj la jenaj: Kanado en 2000, Dominiko en 1986, kaj Mongolio en 1978 kaj 1993 (vidu ekzemplon tie ĉi).
Plia legado
La jenaj artikoloj temas pri separo de la Pacifika kolimbo disde la Nigragorĝa kolimbo/Arkta kolimbo :
(30717) 1937 UD
(30717) 1937 UD estas marsrenkonta asteroido.
Orbito
La, ĝi pasos al 0,0968833 astronomia unuo (14,494 milionoj da km) de Marso.
2558 Viv
2558 Viv estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1981 de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Vivian Russell Thomas, patro de la malkovrinto.
Lustenau
Lustenau (alemane: Luschnou) estas urbo en la Distrikto Dornbirn, Vorarlbergo, Aŭstrio. Ĝi situas proksime al la rivero Rejno, apude de la limo kun Svislando. Lustenau estas la 4-a plej granda urbo de Voralbergo.
Nurenbergaj procesoj
La Nurenbergaj procesoj enskribiĝis en la historion kiel internacia juĝa tribunalo destinita puni plurajn gvidajn reprezentantojn de la diktatora reĝimo de Tria Regno pro militaj krimoj kontraŭ la homeco dum la Dua Mondmilito. La procesoj baziĝis sur londona interkonsento pri persekutado de militaj krimuloj de la 8-a de aŭgusto 1945 inter Usono, Sovetunio, Britio kaj Francio, kiu fondis la institucion Nurenberga Tribunalo de internacia juro.
Juĝitaj estis 22 ĉefaj reprezentantoj de la Tria Regno. La juĝa proceso komenciĝis la 20-an de novembro 1945 kaj ĝi estis finita per eldirado de verdiktoj la 1-an de oktobro 1946.
SS, Gestapo, SD kaj ĉefa stabo de NSDAP estis samtempe juĝitaj kun ili kiel krimulaj organizaĵoj.
Similaj procesoj okazis ankaŭ en Japanio - ili konatiĝis kiel Tokiaj procesoj.
Riproĉoj kontraŭ la nurenberga proceso
Kvankam la nuremberga proceso estas ĝenerale akceptata kiel necesa parto de egaligo kun la naziismo, troviĝas obĵetoj kontraŭ la maniero de ĝia farigo kaj montroj al tio, ke minimume el jura vidpunkto ĝi ne estis ĝusta. Sekvas listo de ĉefaj obĵetoj:
Resumo
Malgraŭ la supre menciitaj riproĉoj oni konsideras la proceson justa. Ĝi nur iomete venĝis terurajn krimojn, pro kiuj mortis senkulpaj homoj de multaj nacioj.
Interesaĵoj
Krimoj kontraŭ la homeco flanke de komunista Sovetunio ne estis prijuĝitaj, kaj Pollando - la plej viktimigita - estis ekskludita kiel flanko (krom du polaj-judaj geatestantoj)
Hazmburk
Hazmburk (germane Hasenburg, Burgo de Zajíc, Zajíca burgo, iam ankaŭ Házmburk, aŭ en pli malnovaj fontoj Hanžburek) estas de malproksime videbla bazalta monteto kaj ruino de gotika burgo apud vilaĝo Klapý, 3,5 km nordokcidente de urbo Libochovice. La monteton mem oni iam ankaŭ markas kiel Klapý.
La monteto estas dominaĵo de malsupra Poohří kaj ĝi konkurencas eĉ al monto Říp.
La burgo estis sidejo de familio de Zajícidoj ekde la jaro 1335 ĝis la jaro 1558, kiam ĝi sensignifiĝis, samkiel tiutempe la ceteraj burgoj. Post la forlaso ĝi dezertiĝis.
La burgoruino en tempo de romantikismo fariĝis objekto de intereso de ĉeĥaj romantikistoj, kiel ekzemple de Karel Hynek Mácha aŭ de Svatopluk Čech.
Prahistorio kaj mitoj
Arkeologiaj elfosaĵoj signas, ke la monteto estis priloĝata jam en la 5-a miljaro antaŭ Kristo, kiam uzis ĝin popolo kun pikita ceramiko, tamen ni havas neniajn pruvojn pri tio, ke estus priloĝata eĉ la montetpinto. El la arkeologiaj trovitaĵoj estas pruvita ekzistado de burgejo el pli malfrua ferepoko.
Václav Hájek z Libočan indikas, ke la burgo estis konstruita en la jaro 754 fare de fratoj Kalboj kaj Veslav el Košťálov. Sed tiu ĉi indiko estas nefidinda.
Laŭ mito en Kroniko de Dalimil la montetpinto estis fortikigita jam en tempo de luĉanida milito, kiam proprumis ĝin luĉanidoj - konkrete batalisto Léva, kontraŭ kiuj batalis princo Hostivít. La fortikaĵaro tiuokaze situis proksime de limoj inter la teritorioj priregataj de Přemyslidoj kaj Luĉanidoj. Estis konstruonta ĝin Vlastislav, por ke li povu kontroli, kio okazas en la regiono direkta al Prago. Ĉeĥoj estis atakontaj la burgon kaj luĉanidoj defendontaj sin ekstere de ties palisaroj. Kiam ili estis malvenkantaj, volante reveni sin en la burgejon, iliaj virinoj komencis alkrii ilin kaj signi, ke ili kuras kaŝi sin sub iliajn jupojn. Tio estis kolerigonta la luĉanidojn kaj helpi ilin al venko. La burgejo estis poste alinomita Klepý laŭ virina aroganteco, klaĉoj kaj kalumnio.
La unua skribmencio pri vilaĝo Klapý estas el la jaro 1197, kiam ĝian parton donacis nobelo Hroznata al monaĥejo en Teplá. En 1237 poste reĝo Venceslao la 1-a donacis al tiu ĉi monaĥejo pluan parton de Klapý. La monaĥejo foraĉetis reston de la vilaĝo en la sama jaro de nobelo Smil Ronovec. Ĉar la prezo por tiu ĉi parto estis 200 hrivnoj de arĝento, ni havas bonan kaŭzon konjekti, ke la municipo estis tiutempe sufiĉe signifa.
Burgo Klepy
La burgo, kies restaĵoj hodiaŭ troviĝas sur la monteto, estis evidente konstruita en la unua duono de la 14-a jarcento fare de lichtenburkoj. Sed eblas eĉ ne elimini nek eblecon, subtenita de kelkaj similecoj kun reĝaj burgoj de la dua duono de 13-a jarcento, ekzemple kun burgo Osek, ke fakte temas jam pri reĝa fondo de Venceslao la 2-a el fino de la 13-a jarcento.
August Sedláček komence de la 20-a jarcento surbaze de la devena nomo de la burgo kaj pli malnovaj mitoj pri ĝia deveno konjektis, ke en tempo de la konstruado de burgo devis ankoraŭ en la memoro de homoj pli malnova fortikaĵaro. Malfacile ja Dalimil elpensis tian ĉi miton pri la nomo de la tute nova burgo kun tute alia historio. Krom tio eble ankaŭ Kosmas, kiu ankaŭ verkis pri la burgo, vere vidis propraokule la ruinojn (evidente precipe grandegan remparfortikigon) de la burgo.
En la tempo, kiam la proksima vilaĝo Klapý estas jam menciata en skribaj fontoj, pri la burgo sur la monteto super ĝi oni ne skribas. Estas do supozeble, ke en tiu tempo la devena konstruaĵo jam dezertiĝis.
Ĉirkaŭ la jaro 1300 fariĝis posedanto de la senjorujo Václav z Lichtenburka. Post lia morto lia filo Hynek interŝanĝis ĝin en la jaro 1314 kontraŭ aliaj konstruaĵoj kun reĝo Johano de Luksemburgio.
Stuartoj
La domo de Stuarto aŭ Stewart estis reĝa dinastio, kiu unue regis la skotan reĝlandon, antaŭ ol cetere fariĝi la reĝa dinastio de Anglio kaj finfine Britio.
Hazmburk
Zajícidoj el Hazmburk
En la jaro 1335 reĝo Johano de Luksemburgio vendis la burgon, vilaĝon Klapý, burgejon kaj urbeton Libochovice kun kvar pluaj vilaĝoj al Zbyněk Zajíc z Valdeka a na Žebráce. Registro pri tiu ĉi vendo estas ankaŭ la unua skriba dokumento, kiu parolas senpere pri la burgo. Zbyněk alinomis la burgon al Hasenburg laŭ sia familia blazono, en kiu li havis leporon (germane Hase signifas "leporo"). Zbyněk komencis uzi nomon "z Hazmberka" (el Hazmberk) en la jaro 1337 (laŭ aliaj fontoj 1341). Hazmburk fariĝis nova sidejo de familio de Zajícidoj.
Stuartoj
Historio
La Domo de Stuarto regis Skotlandon dum 336 jaroj, inter 1371 kaj 1707. La plej proksima heredanto de Elizabeto la 1-a de Anglio estis la reĝo Jakobo la 6-a de Skotlando, pro ŝia avo Henriko la 7-a, kiu fondis la tudoran dinastion. Je la morto de Elizabeto, James Stuart akiris la tronon de Anglio kaj Irlando. Ekde 1603, la Stuartoj rigardis sin kiel "Reĝoj/Reĝinoj de Britio", kvankam ne ekzistis parlamenta unuiĝo de la variaj reĝlandoj antaŭ la reĝado de Anna, la lasta monarko de la stuarta dinastio. Post la Stuartoj la tronon transprenis la domo de Hanovro, laŭ akordo de 1701.
Hazmburk
Zajícidoj el Hazmburk
Post la morto de Zbyněk en la jaro 1368 proprumis la burgon lia filo Vilém, kiu ĉi tie kun lia nevo Mikuláš (filo de frato Jan de Vilém) havis sidejon kiel rabema kavaliro. En la jaro 1379 Mikuláš foriris ĝis Budyně nad Ohří kaj tiel li fariĝis fondinto de budyna branĉo de la familio. En la jaro 1393 filoj de Vilém (Zbyněk, Oldřich, Vilém (malpli aĝa), Mikuláš, Jaroslav kaj Jan) dividis la burgon je sesonoj. En 1400 foraĉetis ĉiujn kvocientojn, krom tiu de Vilém, Oldřich. Sed Oldřich la 4-an de septembro 1415 mortis kaj Vilém malpli aĝa tiel akiris la tutan burgon.
Stuartoj
Historio
Membroj de variaj duenaskitaj aŭ nelegitimaj branĉoj de la dinastio ankoraŭ ekzistas hodiaŭ.
Hazmburk
Zajícidoj el Hazmburk
Iam fine de la 14-a jarcento aŭ pase de la 15-a jarcento estis al la burgo aligita urbeto Podhradí kun preĝejo.
Dum husanaj militoj la burgo estis sur flanko de katolikoj. Soldataroj el Hazmburk de Vilemo kaj lia kuzo Mikuláš estis la plej granda apogo de la katolikoj kaj de reĝo Sigismondo la 1-a. La loĝantoj de burgo en la jaro 1424 observis konkeron de Libochovice fare de husanoj, kiuj estis gvidataj de Jan Žižka. La husanoj ankaŭ sensukcese sieĝis eĉ la burgon. Duanfojon la husanoj provis konkeri ĝin en la jaro 1429. Ĉirkaŭ la jaro 1431 Vilém mortis kaj la burgon ekprenis lia filo Zbyněk. Tiu la saman jaron sukcese defendis sin al la tria sieĝado de la burgo. Pro ĝia nekonkeremo tiam la reĝaj samideanoj konsideris pri tio, ke ili ĉi tie kaŝos preĝejajn trezorojn el templo de sankta Vito. Ĉar Zbyněk Zajíc ne havis idon, li translasis en la jaro 1459 la burgo al sia onklo Mikuláš.
Verŝajne ĉirkaŭ duono de la 15-a jarcento estis sur burgo Hazmburk faritaj lastaj konstruaj reguligoj.
Dum ribelo kontraŭ reĝo Jiří z Poděbrad Hazmburkanoj staris sur flanko de Matiaso Korvino. Lia hungara soldataro en la jaro 1469 kampadis en Hazmburk kaj dezertigis ĝin. Burgoj Hazmburk kaj Budyně estis sekve ĉirkaŭgitaj de Jindřich, filo de reĝo Jiří z Poděbrad, kaj Mikulás Střela, por ke ili arestu Jan Zajíc (filo de Mikuláš), kiun kontraŭreĝo Matiaso Korvino nomis "sia" plej supera kanceliero de Reĝlando ĉeĥa, sed tiu fuĝis ĝis Žitava.
Ekde tiu tempo Zajícidoj havis sidejon ĉefe en nova renesanca kastelo en Budyně nad Ohří. La signifo de burgo per tio iom sinkis kaj la burgo komencis iom post iom fali. Kvankam ĝi estis ankoraŭ en la 16-a jarcento konservata, la urbeto sub la burgo pereis jam antaŭ duono de la jarcento. Post Mikuláš proprumanto de la burgo estis liaj filoj Jan kaj Oldřich. Sed Oldřich en la jaro 1473 mortis. Komence de la 16-a jarcento transprenis administradon super la senjorujo Jan la 4-a el Hazmburk, nepo de Jan, filo de Mikuláš la 2-a el Hazmburk. Sed tiu jam daŭre loĝis en Budyně. Post la morto de Jan en la jaro 1553 la lasta proprumanto de la burgo el la familio de Zajícidoj fariĝis Kryštof Zajíc z Hazmburka. Tiu en la jaro 1558 vendis ĝin al Lobkovicidoj.
La dezerta burgo
Ekde tiu jaro la burgo apartenis daŭre al libochovica kastelo. En la jaro 1586 la burgo estis unuafoje markita kiel "dezerta". En la jaro 1594 la burgo estis konfiskita kaj ĝis la jaro 1602 ĝi apartenis al la reĝo, kiam eĉ kun la senjorujo de Libochovice akiris ĝin ĝis ĝismorta uzado nevo de eksa pola reĝo Stepano Bathory, duko transilvania.
En la jaro 1613 la forlasita burgo transiris komune kun la tuta senjorujo en proprumadon de Šternberkidoj. En la tridekjara milito, kiam estis ekstermita Libochovice, la burgo ne intervenis. En la jaro 1676 ĝia posedanto fariĝas Dietriĥŝteinidoj. Ekde la jaro 1858 ĝis ŝtatigo en 1945 proprumis ĝin parencoj Herberŝteinidoj. Fine de la 19-a jarcento parto de la monteto trifoje forŝoviĝis kaj la liberigita terglitaĵo detruigis domojn en municipo Klapý (la 3-an de aŭgusto 1882 sen damaĝoj sur domoj, la 12-an de marto 1898 (kaj kelke da semajnoj post tio) - detruitaj 32 domoj inkluzive de lernejo kaj la 11-an de aprilo 1900 - detruitaj 52 domoj). Komence de la 20-a jarcento restis el la burgo nur ruino, kial ni konas ĝin hodiaŭ. Lasta pli malgranda terglito okazis la 21-an de junio 1939, feliĉe sen pli grandaj damaĝoj.
Priskribo de la burgo
Zajícidoj iom post iom alikonstruis kaj plilarĝigis la burgon, por ke ĝi estu komforta kaj honora sidejo de la familio. En tempo de sia plej granda gloro dum la husanaj militoj ĝi havis plilongigitan formon de okcidento al oriento kaj ĝi prenis areon proksimume 170 m × 30 m. Dominaĵo de la burgo estis du ĝis hodiaŭ konservitaj turoj, ĉirkaŭ kiuj koncentriĝis konstruado fakte de duparta burgo.
Alveno al la burgo
Alveno al la burgo situanta sur la plilongigita monteto kondukis el nordokcidento. La unua pordego estis solvita kiel kulisa pordego kaj ĝi estis rompita en remparo sinkanta tra norda direkto de "Supra burgo" tra deklivo sur la altaĵo. La vojo de tie ascendis sudoriente al "Malsupra burgo" tra koridoro remparita el ekstera flanko.
Malsupra burgo
Ĝis Malsupran burgon vizitanto eniris tra plua kulisa pordego. Enirinte en kortegon li devis turniĝi preskaŭ je 180°, ĉar la vojo al la supra burgo ĉi tie turniĝis al okcidento.
Al Malsupra burgo dominas ovala Nigra turo. Ties diametro estas 9 m, dum kio ties muroj havas dumetran dikecon. Ĝi estas alta 25 m kaj ĝi estas konstruita el malhela bazalto. Proksimume en 2/3 de la alteco la muraĵo estas malfortigita per ced-irejo, kiu servis kiel ĉirkaŭirejo plilarĝigita ankoraŭ helpe de kantilevroj. La turo estis alirebla nur en nivelo de la unua etaĝo tra simpla portalo, verŝajne sur ligna galerio el la nekonservita palaco. La turon ĝis hodiaŭ elaste ĉirkaŭas restaĵoj de remparo, sed pri plua aspekto de konstruaĵoj eblas sen farita arkeologia esploro nur spekuli.
Misiono Vuelvan Caras
Vuelvan Caras ("Misiono …") estas unu el la bolivaraj misionoj, elpensitaj de la nuna prezidento de Venezuelo,  Hugo Chávez. Ĝi celas transformi la ekonomion al pli sociala.
Hazmburk
Supra burgo
La kernon de Supra burgo ĉirkaŭkuris parkano kaj de la t.n. Okcidenta antaŭburgejo apartigis ĝin fosaĵo, trans kiu kondukis ligna ponto kun lasta parto leviga.
Misiono Vuelvan Caras
Barrio Adentro
Hazmburk
Supra burgo
La kerno de Supra burgo ekokupis supraĵon de la monteto. Dukasal ĝi prisma Blanka turo kun kreneloj. Ĝi estas alta 26 m kaj konstruita el hela sabloŝtono. Verŝajne ĝi estis enloĝata. Ĉirkaŭ la turo ĝis hodiaŭ situas signifaj partoj de remparoj sur kvarangula bazplano kun karakterize ovaligitaj anguloj, kiujn limigas senpera kerno de la supra burgo. La remparo estis ankaŭ havigita per kreneloj kaj ĉirkaŭirejo.
Sablinsulo
Sablinsulo estas insulo kiu estas ege aŭ komplete formata de sablo. La plej granda sablinsulo de la mondo estas la Insulo Fraser. Aliaj ekzemploj de grandaj sablinsuloj estas Moreton kaj Norda Stradbroke kiuj kuŝas sude de la Insulo Fraser ĉe la orienta marbordo de Aŭstralio.
Hazmburk
Supra burgo
Al tiu ĉi remparo elinterne alliĝis tri palacaj konstruaĵoj. La plej malnova el ili estis la plej grandega konstruaĵo situanta sude. Ĉe la suda muro de tiu ĉi konstruaĵo konserviĝis rimarkinda, el kvadratoj masonita akvujo, kiu havas kvar-eĝan funelan kolektilon kaj botelan suban parton. La kerno de burgo estis en la 15-a jarcento konstruigita tiom, ke ununura libera spaco restis ĉirkaŭ tiu ĉi akvujo. Sed tre senpera la akvujo estis de komence. Ĉiuj konstruaĵoj de la kerno inkluzive de Blanka turo estis pro defendaj kaŭzoj alireblaj nur el etaĝo. Ili estis kunigitaj per galerio kaj per pontetoj.
Demando de kronologio
Ĝis hodiaŭ ne estas fidinde finsolvita la demando de kronologia sekvanteco de la unuopaj partoj de la burgo. Ne estas klare, ĉu Supra burgo prezentas memstaran konstrufazon, aŭ de komence la tuta burgo estis konstruata laŭ unuigita plano. Tiujn ĉi demandojn en estonteco devus respondi arkeologia esploro.
Urbeto Podhradí
En la tempo de la plej granda floro de la burgo estis sur la suda flanko de la monteto konstruita urbeto Podhradí (Subburgejo). Ĝi estis ankaŭ ĉirkaŭigita per remparoj. Sur nordokcidenta fino konserviĝis restaĵoj de proporcie grandega kvar-eĝa turo. Situis ĉi tie ankaŭ preĝejo de sankta Nikolao, kiu servis ankaŭ kiel burga kapelo. En la suda parto la remparoj estis firmigitaj ankoraŭ per malgranda bastiono.
La urbeto servis kiel sidejo de metiistoj kaj komercistoj, kiuj provizis la multnombran burgan garnizonon. Podhradí falis kun tio, kiel sinkis la signifo de burgo. En la jaro 1550 oni markas ĝin kiel dezerta.
Alirebleco
Al burgo Hazmburk eblas veni tuj el tri flankoj:
El Slatina la vojo estas eble la plej facila. Super municipo Klapý troviĝas pagata parkumejo. La burgoruino estas ekde la 31-a de decembro 1996 post parta rekonstruo libere alirebla por publiko. Eblas ascendi eĉ sur Blankan turon. El la burgo estas tre bona vido al la tuta regiono de Libochovice respektive al la tuta malsupra Polabí samkiel al belega panoramo de Ĉeĥa mezmontaro (vidu bildon).
Geomorfologia envicigo de la burga altaĵo
Geomorfologie la altaĵo apartenas al subprovinco de Bohemia tabulo, al regiono de Mezbohemia tabulo, al tutaĵo de Dolnooharská tabulo, al subtutaĵo de Hazmburka tabulo, al distrikto de Tabulo de Klapý kaj al subdistrikto de Tabulo de Slatina, kies ĝi estas memstara geomorfologia parto.
Hejma nasko
La hejma nasko estas formo de nehospitala nasko. Ĝi okazas - male al nako en hospitalo aŭ naskodomo - en privata loĝejo. La naskon helpas akuŝisto, sed ne partoprenas kuracisto. Okaze de problemoj, komplikaĵoj, oni venigas kuraciston tien aŭ la nasko estas translokita en hospitalon.
Historio
Hejma nasko okazas ĝis nun en la neevoluintaj landoj, dum en la industriaj landoj anstataŭis tion hospitala nasko komence de la 20-a jarcento. Ekde la 1960-aj jaroj aperis denove deziro en la evoluintaj landoj je la hejma nasko. En Nederlando eĉ la ŝtato apogas la hejman naskon.
Avantaĝoj, malavantaĝoj kaj ebla danĝero
Oni povas efektivigi hejman naskon, se kuracistoj ne antaŭprognozas komplikaĵojn ĉe la bebo (malkonvena situo, tropeza bebo ks.) aŭ ĉe la patrino (danĝerigita gravedeco pro iu ajn kaŭzo).