cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Msvati la 3-a
Regado
Msvati la 3-a estas absoluta monarko, kun preskaŭ senlimaj potencoj, kiu estras ŝtaton kun la lasta regadosistemo de sia speco en Afriko. Laŭ tradicio, la reĝo regas en Esvatinio kune kun sia patrino, kiam li respondecas pri la administra gvidado kaj la patrino pri la spirita gvidado. La reĝo nomumas la ĉefministron, membrojn de la registaro, membrojn de la juĝistaro, same kiel kelkajn membrojn de la du ĉambroj de parlamento ("la Senato" kaj la "Asembleo"). La aliaj membroj de la parlamentaj ĉambroj estas elektitaj fare de la svazia popolo en balotoj okazigitaj ĉiujn 5 jarojn. Laŭ la leĝo en la lando, la reĝo ne havas la aŭtoritaton elekti sian posteulon krom reĝa konsilio kiu elektos posteulon post la morto de la reĝo, el inter siaj diversaj edzinoj, kiam centra pezo en la elekto estos donita al la statuso de la reĝinpatrino.
Publika agado
Msvati provis malhelpi la aidosan epidemion en la lando sed sen multe da sukceso. Interalie estis promultitaj leĝoj malpermesantaj seksajn rilatojn kun neplenaĝuloj sub la aĝo de 18 en la lando, sed tiuj leĝoj ne validas por la reĝo mem, kiu foje elektis geedziĝi kun neplenaĝuloj sub la aĝo de 18 jaroj.
Persona vivo
Msvati estis edukita en Britio kaj liaj persona proprieto estas taksitaj je proksimume 200 milionoj da usonaj dolaroj. Li estas konsiderita populara kaj plejparte respektata figuro en Esvatinio, sed liaj malŝparemaj politikoj kaj abundega vivstilo kaŭzis protestojn kaj manifestaciojn en la lando kaj internacia kritiko de li.
Msvati estas edziĝinta al 15 virinoj kaj oficiale havas 36 infanojn.
Ĉi tiu kutimo, same kiel la kostoj kaj elspezoj implikitaj en la evento, tiris akrajn kritikojn kontraŭ Msvati pro la granda malriĉeco reganta en la lando, kiu estas en tre malbona ekonomia situacio. Inter la kontraŭuloj de la tradicia evento troviĝas ankaŭ virinaj organizaĵoj kaj politikaj kontraŭuloj de Msvati, kiu asertis, ke poligamio estas integra parto de la tradicio de la lando kaj pliigas la unuecon de la loĝantaro. En 2012, oni taksas, ke inter 30 kaj 60 mil knabinoj aperis ĉe la evento antaŭ Msvati.
Itabaianinha
Itabaianinha estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 38.910 loĝantojn en 2010.
Okcidentsaharanoj
La Okcidentsaharanoj, Saharanoj aŭ Saharaŭoj (صحراويون ṣaḥrāwīyūn; Berbere: ⵉⵙⴻⵃⵔⴰⵡⵉⵢⴻⵏ Iseḥrawiyen; Maroka araba: صحراوة Ṣeḥrawa; Saharaui) estas la popolo kiu loĝas kaj loĝis en la okcidenta parto de Saharo kio inkludas teritoriojn de Okcidenta Saharo (postulita de la Polisario kaj ĉefe kontrolita de Maroko), aliaj partoj de suda Maroko ne postulitaj de Polisario, plej el Maŭritanio, kaj plej sudokcidento de Alĝerio.
Gvatnesto
Gvatejo estas loko, de kie gvatanto povas observi la ĉirkaŭaĵon - ofte sen mem esti vidata - kaj averti pri minacantaj danĝeroj.
En mezepoka burgo la gvatejo troviĝis sur la plej alta turo.
La gvatejo sur ŝipo nomiĝas gvatnesto. Ĝi estas la platformo alte sur la ĉefa masto, kutime sekurigata pere de korbo. De tie la gvatposteno observas la maron por frue averti pri minacantaj danĝeroj (do pri rokoj, piratoj …) aŭ anonci la alvenon (Bordo vidata!)
Herrliberg
Geografio
Herrliberg situas ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko norde de la distrikta ĉefurbo Meilen ĉe la okcidenta deklivo de la montoĉeno Pfannenstiel. La komunumo konsistas el la partoj Herrliberg Unter Dorf - la nuna vilaĝocentro ĉe la lagobordo -, Herrliberg Ober Dorf - sur teraso je duono de la monto, kiu estis la iama vilaĝocentro kaj iam nomiĝis Dächliswil -, kaj Wetzwil kaj Kittenmühle - kiuj ambaŭ situas sur la dorso de Pfannenstiel en oriento de la komunumo, Kittenmühle iam nomiĝis Breitwil.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Herrliberg limas en nordo al Erlenbach, en nordnordoriento al Küsnacht, en oriento al Maur, en sudo al Meilen, kaj aliflanke de la Lago de Zuriko en sudokcidento al Oberrieden kaj en nordokcidento al Thalwil.
Trafiko
Tra Herrliberg pasas la orborda linio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu de la Ĉefstacidomo Zuriko tra kaj Meilen kondukas al Rapperswil. La stacidomo de fakte ne situas sur la teritorio de la komunumo mem, sed kelkajn metrojn pli sude apud la municipo Feldmeilen, kiu apartenas al Meilen. Tra la trajnoj kaj lokaj aŭtobusoj la komunumo estas bonege konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo ankaŭ atingeblas per ŝipoj de la Zuriklaga Ŝipkompanio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Herrliberg datiĝas el la jaro 1153 kiel Hardiperc.
En la 8-a jarcento ĉe la bordo de la vilaĝa rivereto estis fondita la vilaĝeto Tächliswil, la setlejo de Tachilo. La loko estis poste dividita en la supra kaj malsupra vilaĝo. Je belega alteco de 600 m kaj bonaj agroj estiĝis la setlejo de Wezzo (Wetzwil), kiu estis donacita en la jaro 797 al la Monaĥejo Sankt-Galo, kiel evidentiĝas el tiama dokumento. Je sama nivelo troviĝas ankaŭ la etaj setlejoj Breitwil kaj Intwil. En la malfura mezepoko ekfloris la vinkulturado kaj estis fonditaj pli supre Rütihof kaj ĉe la lagobordo la bieno Schipf kaj la setlejoj Busenhard, Grüt, Habüel, Rain kaj Sellholz.
La bienoj kaj terposedaĵo dum mezepoko apartenis parte al al civilaj kaj parte al ekleziaj regantoj, kiel la Granda Monaĥejo, la Virina Monaĥejo kaj la Monaĥejo Einsiedeln. En la jaro 1412 Herrliberg komplete submetiĝis al la suverenco de la urbo Zuriko kaj estis integrita en la voktodistrikton Küsnacht. Ek de 1815 la komunumo apartenas al la distrikto Meilen.
Konataj personecoj
Herrliberg estas la loĝloko de la eksmebro de la Svisa Federacia Konsilio, Christoph Blocher, kiu estis malelektita la 12-an de decembro 2007 el la federacia registaro.
Hungara-usonana pianisto Andor Földes mortis en Herrliberg.
Karno
Karno estas komunlingva vorto por molaj histoj, kontraste al la ostoj (la malmolaj histoj) unuflanke, sango kaj limfo (la likvaj histoj), aliflanke. Kelkaj uzas la vorton nur por la viando (kaj uzas "viando" nur kiam temas pri manĝaĵo), do ne por la haŭto, la intestoj, la koro ktp.
La diraĵo en karno kaj ostoj signifas "iu mem". Ekzemple: "Li faris tion en karno kaj ostoj" (li mem faris tion, ne per peranto, sed persone).
Filozofie, teologie kaj, ĝenerale religie, karno estas materia parto de homa estulo, opozicie al spirito. De tio venas la diraĵo: "la karno estas malforta".
Karno ankaŭ povas estis mola fibreca substanco ĉe plantoj, lokita sub la ŝelo de fruktoj, konsiderata kontraste kun la kerno(j) (pulpo). Ekzemple: karno de persiko, de melono.
Kivelingsfest
La Kivelingsfest estas historia festo en la germania urbo Lingen. Ĝi okazas pentekoste ĉiun trian jaron, kaj memorigas pri evento el la jaro 1372, kiam en milito inter la armeo de la grafo de Tecklenburg kaj de la ĉefepiskopo de Münster la vira loĝantaro de la urbo estis tiom malmultiĝinta, ke eblis defendi la urbon nur per batalado de la neplenkreskaj, needziĝintaj knaboj el la urba loĝantaro. Mirinde, la knaboj sukcesis en defendado de la urbaj remparoj, kaj responde la urba konsilantaro donis al ili la rajton regule celebri sian venkon. La junuloj ricevis la nomon Kivelinge (pluralo), singularo Kiveling, el la platgermana verbo "kiven", al kiu aldoniĝis sufikso -el- por diminutivo kaj sufikso -ing por substantivigo. En urba incendio de la jaro 1548 per forbrulo de la urba arkivo malaperis ĉiuj skribaj dokumentoj pri la tradicio de la festo antaŭ tiu jaro, sed pli postaj dokumentoj ekzemple el la jaroj 1557 kaj 1565 atestas ke la festo antaŭ tiuj jaroj jam havis longan tradicion.
La feston tradicie aranĝas diversaj historiaj grupoj de urbaj knaboj kaj junaj needziĝintaj viroj, kiuj aparte post la Unua Mondmilito plifortigis ankaŭ eksterfestajn kulturajn kaj sociajn agadojn, kaj ekde tiam ankaŭ pli kaj pli integrigis la membrecon kaj kunlaboron de urbaj knabinoj kaj junaj needziniĝintaj virinoj. La gejunuloj ekzemple en 1960/1961 restaŭris lastan restaĵon de la mezepoka urba remparo, la "pulvoturon", aĉetis kaj renovigis historian domon ĉe la merkatoplaco kaj helpas vivteni la historian urbodomon, sed ankaŭ helpis post naturkatastrofoj kaj engaĝiĝis en koncertoj kaj teatraj surscenigoj cele al vivteno de la platgermana lingvo.
Ekde la jaro 1972 la festo ĉiun trian jaron okazis tri plenajn tagojn (kaj la du internoktojn) inter sabato kaj lundo de la pentekosta semajnfino, kaj ekde 1996 havas la fortan karakterizaĵon dum tiuj tagoj revivigi la etoson de mezepoka celebraĵo: Multaj centoj da infanaj kaj plenkreskulaj urbanoj vestiĝas en mezepokaj vestaĵoj; bazaraj vendostandoj, muzikaj ensembloj, artistoj kaj porinfanaj amuzaĵoj estas aranĝataj laŭ stilo de la 14-a jarcento; kaj la loko de la festo sur kaj apud la historia urbocentra merkatoplaco donas historiecan kadron al la evento, kvankam la plej multaj apudplacaj konstruaĵoj ekestis nur iom post la mezepoko - en la 16-a kaj parte eĉ en pli postaj jarcentoj (ekzemple la urbodomo de 1555 kaj la domo de la urbaj junuloj el 1583).
Mondragon (Vaucluse)
Mondragon (jen france, okcitane Montdragon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Fontaines-Saint-Martin
Fontaines-Saint-Martin estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Martinois.
BA5
Enhavo
Prezento (Jorge Camacho)
Mercy (Yonne)
Mercy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 74 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Mercy etendiĝas sur 2.66 km² (ĝi viciĝas inter la plej malvastaj komunumoj de Francio), kaj havis 74 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 28 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Louis Leprun, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mercy apartenas al la kantono de Brienon-sur-Armançon, kies ĉefurbo estas Brienon-sur-Armançon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Camocuautla
Camocuautla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Camocuautla.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 2207 loĝantojn. El tiuj estas 1101 viroj kaj 1106 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21.69 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 2′ norda latitudo kaj 97° 46′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 720
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21028a.htm
TAF
La vorto havas plurajn signifojn:
Cupșeni
Cupșeni [kupŝenj] (hungare: Kupsafalva) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 042 loĝantojn (rumanoj), en 1992 931. Ĝia unua mencio estas el 1584, kiel Lwpsafalwa. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Costeni, Libotin kaj Ungureni.
Cupșeni havas malpli da loxgantoj ol Libotin kaj Ungureni sed situas meze inter la tri aliaj partoj de la komunumo.
Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj
Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj, nomata mallonge ankaŭ UN-Parlamento, arabe: الجمعية البرلمانية للأمم المتحدة (transkribo Al-Ǧamʿīyah al-Barlamānīyah lil-ʾUmam al-Muttaḥidah), ĉine 联合国议会大会 Liánhéguó Yìhuì Dàhuì, france Assemblée parlamentaire des Nations Unies, hispane: Asamblea Parlamentaria de las Naciones Unidas, angle: United Nations Parliamentary Assembly kaj ruse Парламентская Ассамблея Организации Объединенных Наций Parlamentskaja Assambleja Organizacii Ob'edinennij Nacij), estas proponita institucio por la sistemo de Unuiĝintaj Nacioj, kiu permesos la partoprenon de parlamentanoj de ĝiaj ŝtatoj membroj, kaj laste, la rektan elektadon de Parlamento de la UN.
En aprilo 2007 formiĝis la Kampanjo por la establo de Parlamenta Asembleo ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kiel internacia reto de neregistaraj organizoj kaj parlamentanoj. Ĝia sola celo estas realigi tian asembleon. La koncernan alvokon subskribis ankaŭ la esperantaj organizoj UNU MONDO kaj Esperanta Civito.
La ideo de Parlamenta Asebleo ĉe UN tamen estas jam simile aĝa kiel la UN mem. Jam en 1958 en sia libro Federala Sperto, Edmond Privat pledis por "dua kunveno" (= dua ĉambro) de UN, kiu estu elektata de la popoloj laŭ proporcio de la loĝantoj. Tiu ĉi dua ĉambro reprezentu ne la interesojn de la ŝtatoj, sed tiujn de la homaro, kaj tiamaniere helpu certigi la pacon.
Lumrapido
eta|dekstra|upright=1.6|alt=La diametro de Luno estas ĉirkaŭ unu kvarono de la Tera ka la distanco de la du estas 30-oblo de la Tera diametro. Fasko de lumradioj startas de Tero kaj atingas Lunon en unu sekundo kaj kvarono.|Lumradio pasas de Tero al Luno (de surfaco al surfaco) en 1.255 sekundoj. La bildo montras Teron kaj Lunon kaj ilian distancon en sama skalo. Lumrapido, kies kutima simbolo estas c (kaj ankaŭ c0), estas baza [[fizika konstanto. Ĝi estas la rapido de lumo kaj de ĉiu speco de elektromagneta radiado en vakuo, la rapido de senmasaj partikloj kaj la maksimuma ebla rapido de transportiĝo de energio kaj de informo. Ĝi egalas ekzakte al 299 792 458 metroj en sekundo . Ofte oni citas la proksimuman valoron 300 000 kilometroj en sekundo.
La rapido de lumo pasanta en travidebla substanco, ekzemple vitro aŭ aero, estas malpli ol c. La kvociento de c per la rapido v de lumo en la trairata substanco estas nomata la refrakta indico n de la substanco (n = c / v). Ekzemple, por videbla lumo tipa refrakta indico de vitro estas ĉirkaŭ 1.5, kaj lumo en vitro do pasas je c / 1.5 ≈ 200 000 km/s. La refrakta indico de aero por videbla lumo estas ĉirkaŭ 1.0003, kaj la lumrapido en aero nur malmulte diferencas de c.
Tre longe dum la homa historio oni ne sciis, ĉu lumo atingas sian celon tuj, ĉu nur rapidege. La unua, kiu demonstris ke lumrapido ne estas senlima, estis Ole Rømer en la 17-a jarcento. Li pruvis la finiecon per studoj pri la ŝajna moviĝado de Io, luno de Jupitero. Post mezuradoj dum jarcentoj, ĉiam pli kaj pli precizaj, en 1975 eblis diri, ke la lumrapido egalas al 299 792 458 m/s kun relativa mezureraro je 4 miliardonoj. En 1983 oni redifinis metron per la lumrapido kaj tiel fiksis ankaŭ la ekzaktan valoron de c esprimitan per metroj en sekundo.
Nombra valoro, signoj kaj mezurunuoj
Lumrapido estas dimensihava fizika konstanto, kaj tial ĝia nombra valoro dependas de la uzataj mezurunuoj. La Internacia Sistemo de Unuoj (SI) difinas metron kiel la distancon, kiun lumo en vakuo trapasas en 1 ⁄ 299 792 458 da sekundo. Ĉi tio efektive fiksas la lumrapidon en vakuo: ĝia ekzakta valoro estas 299 792 458 m/s.
Brunkapa sito
Aspekto
Ĝi aspektas kiel aliaj birdoj de ĉi grupo. Ĝi estas pli eta ol eŭropa sito aŭ kanada sito – nur 10 cm. Ĉi tiu specio de sito paradas kun bruna kaskedo kun mallarĝa nigra okulstripeto kaj polurblankaj vango, mentono kaj ventro. Ĝiaj flugiloj estas grizkoloraj. Malgranda blanka punkto estas trovita ĉe la nuko de la kolo. La birdo havas mallongan voston kaj fortaj piedojn.
Lumrapido
Nombra valoro, signoj kaj mezurunuoj
La kutima simbolo por lumrapido en vakuo estas c, ĉu laŭ la vorto konstanto (devene latina, en pluraj lingvoj skribata kun komenca c), ĉu el la latina celeritas ("rapideco"). Origine la simbolo estis V, kiun unue uzis Maxwell en 1865. En 1856 Weber kaj Kohlrausch uzis la simbolon c por konstanto, kiun oni poste povis konstati egala al √2-oblo de lumrapido en vakuo. En 1894, Drude donis al c ĝian modernan signifon. En siaj originalaj germanlingvaj artikoloj pri speciala relativeco (1905) Einstein skribis V, sed en 1907 li ekuzis la simbolon c, kiu tiutempe jam estis la normala.
Iuj sciencistoj skribas c por indiki rapidon de ondoj en iu ajn media substanco kaj c0 por lumrapido en vakuo. La simbolon skribitan kun subindica nulo subtenas oficialaj SI-dokumentoj, kaj ĝi havas saman formon kiel aliaj similaj fizikaj konstantoj: μ0 por la magneta konstanto (permeablo de vakuo), ε0 por la elektra konstanto (permitivo de vakuo) kaj Z0 por la ondorezisto (impedanco) de libera spaco. En ĉi tiu artikolo c signifas ĉiam la lumrapidon en vakuo.
Brunkapa sito
Disvastiĝo
Ĝia troviĝo estas ligita kun koniferaj arbaroj de sudorienta Usono. La birdo estas nemigranta.
Nutrado
Ĝi nutriĝas ĉefe el insektoj kaj kelkaj specioj de semoj. Dum vintro ĝi estas ofta vizitanto de nutrejoj ĉe homaj loĝejoj, kie preferas manĝi semojn de sunfloro (kiuj majstre malfermas per akra najloforma beko) kaj t.n. „sebaj kukoj“  (diversaj semoj en la sebo). Aŭdaca kaj scivolema, ĉi tiu birdo estas vole simpatia de homoj. La birdo estas ofte observita, kiel ili uzas malgrandan peceton de ŝelo, tenata en sia beko, kiel ilo per alfosi insektojn el la fendoj de la trunkŝelo.
Lumrapido
Nombra valoro, signoj kaj mezurunuoj
En tiuj branĉoj de fiziko kie lumrapido estas grava faktoro, ekzemple en relativeco, oni ofte uzas naturajn mezurunuojn, kio signifas egaligi c al 1. Se oni uzas tiajn mezurunuojn, la lumrapido tute malaperas el fizikaj ekvacioj, ĉar multipliko aŭ divido per 1 ne influas la rezulton de kalkulo.
Fundamenta rolo en fiziko
Lumrapido en vakuo dependas nek de eventuala moviĝo de la lumfonto, nek de la inercia referenckadro de la observanto. La konstantecon de lumrapido aksiomigis Albert Einstein en 1905. Liaj motivoj estis la Maksvela teorio pri elektromagnetismo kaj la plena manko de pruvoj pri lumporta etero; multaj eksperimentoj poste konsekvence konfirmis la aksiomon kiel fakton. La teorio de speciala relativeco esploras la sekvojn de tia senvaria lumrapido c kaj de la hipotezo ke fizikaj leĝoj estas samaj en ĉiu inercia referenckadro. Unu sekvo estas tio, ke c devas esti ankaŭ la rapido de ĉiuj senmasaj partikloj kaj ondoj, inkluzive de lumo..
Konrad Duden
La germana germanisto Konrad Alexander Friedrich DUDEN [KONrat DUdn] naskiĝis je la 3-a de januaro 1829 en la bieno Bossigt en Lackhausen apud Wesel (nun urboparto) kaj mortis la 1-an de aŭgusto 1911 en Wiesbaden-Sonnenberg. La lerneja instruisto konatiĝis kiel reformanto de la germana ortografio.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno en Wesel (1846) la filo de fervoja oficisto studis en Bonn klasikan filologion, germanistikon kaj historion. En la jaro 1848, kies revoluciaĵojn li partoprenis sub la influo de Ernst Moritz Arndt kaj siaj samkkorporicianoj, Duden transloĝiĝis al Frankfurt am Main por labori kiel edukisto. Mallongan tempon estinte en Anglio kaj en la franclingva parto de Svislando li doktoriĝis en Marburg pri De Sophoclis Antigona (1854).
Post deĵorado instruista en Soest, kio interrompitis de 1854-59 per tre fruktodona restado en Italio, kaj sukcesega lernejestrado en Schleiz (1869–76) ĉe Rutheneum Duden fariĝis direktoro de la gimnazio en Hersfeld. En 1905 li elektis kiel dumpensian domicilon Wiesbaden-Sonnenberg. En 1861 li edziĝis en Messina al Adeline Mittelholzer.
Graveco
Prijuĝendas la verkoj de Duden sub la aspekto de venko super malsamaj ortografiaj sistemoj kaj la ĝenerala volo fari klarecon kaj krei unuecan ortografion en Germanlingvio. Meze de la 19-a jarcento kverelis anoj de historiaj-etimologiaj sistemoj kaj favorantoj de pli fonetikaj skribmanieroj - kaj ambaŭ havis bonajn argumentojn. En 1876 Duden partoprenis konferencon pri tiu temo, kiu restis sen rezulto; li mem estis en favoro de pli fonetikkongrua skribado. La menciita konferenco okazis por fari unuecon ĉefe en lernejoj, almenaŭ por la komenco.
La saman jaron aperis lia Zukunftsorthographie, post kiam jam en la 1872-a jaro aperis Deutsche Rechtschreibung, klarigo de la reguloj kun vortareto. Tio estis jes ja lerneja libro sed ankaŭ memklerigilo por ĉiuj instruitaj personoj (Selbstbelehrung für Gebildete). Ankoraŭ antaŭ la eldono dela oficiala regularo (la t.n. Puttkamer-Orthographie), tamen kongrue al tio, Duden publikigis en la 1880-a jaro la verkon Vollständige orthographische Wörterbuch der deutschen Sprache. Tio ebenigis la vojon al unueca ortografio en lernejoj, profesia vivo, kancelarioj en Germanlando kaj najbaraj landoj. Post la por Germanio, Aŭstrio kaj Svislando oficialigita reformo de 1901 faritis en la 7-a eldono (1902) la plej nova regularo. Mallonge poste Duden komencis kunigi la verkojn Rechtschreibung der Buchdruckereien deutscher Sprache (1903, 2-a eldono en 1907; ankaŭ nomita Buchdruckerduden) kaj Ortographische Wörterbuch en la verkon Rechtschreibung der deutschen Sprache und der Fremdwörter (1915, prilaborita de G. E. Wülfing).
Graveco kaj kontinuigoj post la morto de Duden
Ankaŭ postmorte tiu Duden iĝis kaj restis konceptaĵo kaj nociaro fidinda, konsultinda en ĉiuj ajn demandoj pri ortografio. Rapide ĝi iĝis la Oficiala ortografia referencvortaro (14-a eldono; 1-a plibonigita reimpreso en 1956, prilaborita de la Duden-redakcio sub la estrado de P. Grebe).
Menciindas ankaŭ la senĉesa skriba konsilado de Duden mem donata al uzantoj de siaj verkoj. Tian laboron kontinuigis la fare de O. Basler fondita konsultejo Sprachberatungsstelle ĉe la Bibliografia Instituto (nova nomo de la Duden-eldonejo post kunfandiĝo kun aliaj). La nomo de Konrad Duden ĉiam estos konata en kunteksto kun la historio de germana ortografio kaj plue kun la profunda kaj sincera strebo je kleriĝo de la burĝaj klasoj post 1870.
Lumrapido
Fundamenta rolo en fiziko
Speciala relativeco logike neprigas multajn kontraŭintuiciajn sekvojn, kiujn konfirmis eksperimentoj. Ekzemploj estas la egalvaloro de maso kaj energio (E = mc2), ŝrumpiĝo pro movo (mallongiĝo de korpo en moviĝo), kaj malrapidiĝo de tempo (horloĝo moviĝanta funkcias pli malrapide). La faktoro γ de longoŝurmpiĝo kaj tempomalrapidiĝo estas nomata la faktoro de Lorentz. Ĝin donas la ekvacio γ = (1 − v2/c2)−1/2, kie v estas la rapido de la objekto. Por rapidoj tre pli malgrandaj ol c, kiel la rapidoj de korpoj en nia ĉiutaga ĉirkaŭaĵo, la faktoro estas tiom proksima al 1, ke la diferenco estas neglektebla. En tiaj cirkostancoj la specialan relativecon tre precize povas anstataŭi Galileja relativeco. Je relativecaj rapidoj, tio estas kiam rapido proksimiĝas al c, la faktoro γ kreskas senlime.
Oni povas resumi specialan relativecon tiel, ke oni traktas spacon kaj tempon kiel unuecan strukturon nomatan spactempo (kie c-obligo rilatigas la tempon al la spacaj distancoj), kaj postulas ke fizikaj teorioj obeu specialan simetrion nomatan la invarianco de Lorentz, kies matematikaj formuloj enhavas la parametron c. La invarianco de Lorentz fariĝis preskaŭ universala supozo por la teorioj de moderna fiziko, inkluzive de kvantuma elektrodinamiko, kvantuma kromodinamiko, la norma modelo en partikla fiziko kaj ĝenerala relativeco. La lumrapido c aperas en plej diversaj lokoj de moderna fiziko, ankaŭ en ekvacioj kiuj ŝajnas tute ne rilati al lumo. Ekzemple, ĝenerala relativeco antaŭdiras, ke c estas ankaŭ la rapido de gravito kaj de gravitaj ondoj.
En ne-inerciaj referenckadroj (t.e. en spaco kurbigita de gravito aŭ en akcele movata kadro), la loka lumrapido estas konstanta kaj egala al c, dum la lumrapido laŭ finie longa irvojo povas malsami al c kaj dependi de tio, kiel distancoj kaj tempo estas difinitaj.
Supra limo por rapidecoj
Laŭ la speciala relativeco, objekto kun la senmova maso m kaj rapido v havas la energion γmc2, kie γ estas la faktoro de Lorentz (vidu supre). Se v estas nulo, γ egalas al unu, kaj validas la fama ekvacio E = mc2, kiu egalvalorigas mason kaj energion. Ĉar la faktoro γ kreskas senlime kiam v proksimiĝas al c, oni bezonus senlime multan energion por akceli masohavan korpon ĝis la lumrapido. La lumrapido estas la supra limrapido de ĉiuj korpoj kun senmova maso pli granda ol nulo.
Pli ĝenerale, estas neeble ke iu ajn informo aŭ energio antaŭenpasu kun rapido pli granda ol c. Laŭ la teorio pri speciala relativeco, se io pasus pli rapide ol c rilate al unu inercia referenckadro, ĝi pasus malantaŭen, retroire, laŭ la tempo de alia kadro, kio atencus kaŭzecon. En tia referenckadro oni povus vidi efikon jam antaŭ ties kaŭzo Tian rompon de la rilato inter kaŭzo kaj ĝia efiko oni neniam trovis kaj, se trovita, tio nepre kondukus al paradoksaj situacioj.
Signifo en relativeco
La lumrapido havas centran signifon en la speciala teorio de relativeco de Albert Einstein, ĉar tiu teorio diras, ke neniu korpo povas atingi la lumrapidon kaj neniu komuniko povas okazi pli rapide ol je lumrapido. Krome la lumrapido ligas la fundamentajn fizikajn konceptojn de maso kaj energio per la fama ekvacio de Einstein:
Tio signifas, ke la energio en certa maso egalas la produton de tiu maso kun la kvadrato de la lumrapido. Ekzemplo (pro simpleco ni supozu c = 3·108 m/s): 1 kilogramo enhavas energion de
Tiun grandegan energion eblas ricevi nur per kompleta neniigo de la maso, ekzemple per la kunigo de egalaj kvantoj de materio kaj antimaterio.
Brunkapa sito
Vivmaniero
Ĝi havas kapablecon, kiel aliaj sitoj - grimpi "kaposuben" sur la trunkoj de arboj kaj ofte frapetas trunkojn kaj branĉojn ĉe serĉado de manĝaĵo.
Nestado
Ili nestumas en arbotruoj.
Voĉo
La birda voĉo estas akra vhii-hjah, sonoranta tre simile, kiel la sono de "kaŭĉuka anaso" - ludilo kaj mirigite laŭta por la birdo de tia grandeco. Ili ankaŭ vekas per pli mola "pli-pli-pli" dum flugado kaj ankaŭ resonas per aliaj grinacaj bruoj.
Tourteron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ferenc Lajcsák
LAJCSÁK Ferenc (lajĉa:k) estis hungara romkatolika episkopo naskita en Selmecbánya 12-an de decembro 1772 kaj mortinta en Váradolaszi la 5-an de majo 1848.
Biografio
Ferenc Lajcsák studis teologion en Pozsony. Post 1795 li estis notario en la loktenantkonsilataro de Esztergom. De 1801 li estis episkopa sekretario en Nadjvarado, pli poste direktoro de porpastra edukejo. En 1825 oni nomumis lin al episkopo de Rozsnyó. Li fariĝis en 1827 episkopo de Nadjvarado. En 1840 li demisiis pro sia malsano. Li estis la unua katolika episkopo, kiu ordonis, ke la miksaj geedziĝoj estu beneblaj nur tiam, se la naskiĝontaj geknaboj estos edukitaj en spirito katolika.
Lujza Székely
Lujza Székely [sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely Lujza estis hungara aktoro. Ŝia origina plena nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Smura Lujza Magdolna [ŝmura], ŝia unua edzo estis Sándor Pethő, la dua László Acsay.
Lujza Székely naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝjaro estis 1902) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Novjorko (Usono).
Biografio
Lujza Székely komencis sian aktoran karieron en Gaja Teatro en 1922. En la teatra jaro 1925 ŝi apartenis al Teatro Renaissance. Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: Intertempe en 1926 ŝi edziniĝis, baldaŭ ŝi naskis 2 gefilojn. En 1941 ŝi plene forlasis la scenejon (en la antaŭlasta jaro ŝi vidviniĝis). Ŝi denove edziniĝis, post la 2-a mondmilito la nova geedza paro forlasis la landon.
Montescourt-Lizerolles
Montescourt-Lizerolles estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montescourtois.
Geranila klorido
Geranila klorido aŭ C10H17Cl estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la kloridoj de la klorida acido kaj geraniolo. Geranila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Geranila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Geranila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Betonbloko
La betonbloko aŭ fabrikita betonbloko estas muldita masonelemento.
Karakterizoj
La betonbloko estas mulditaĵo kun kava paralelepipeda formo. Estas pli ol 150 malsamaj referencoj de betonbloko, laŭ formo kaj laŭ konsisto... Inter la konstrumaterialoj, ĝi prezentas la plej bonan kvocienton kvalito/prezo. Ĝi estas la materialo, kun la plej bona termika inercio pro sia maso, post la tajlita ŝtono. Asociita al rompantoj de termikaj pontoj kaj al la tradicia gipsado, la betonbloko necesigas (internan aŭ eksteran) izolaĵon. Ĝi konsistas el 87% da rokeroj (ŝtonoj, gruzo, sablo) eltirataj el lokaj minoj, el 7% da cemento (kalko kaj argilo) kaj el 6% da akvo. Notinde, nur la cemento necesigas kuiron, la bloko estas malvarme muldita, kaj pro tio la energio necesa por ĝia fabrikado estas la plej malmulta kompare al ĉiuj konstrumaterialoj. Ĝi estas tute recikligebla ĉar ĝis estas 100% minerala.
Ĝia strukturo povas esti kava aŭ plena laŭ sia rezistoklaso. Ju pli peza estos la subportebla ŝarĝo, des pli alta devos esti ĝia rezistoklaso kaj des pli peza ĝi estos.
La rezistoklasoj estas :
Kun regula formo, rezistega, malmulte kosta, la betonbloko estas la ĉefa elemento de la eksteraj muroj de la freŝdataj konstruaĵoj. Ĝi povas esti uzata sola, aparte por la konstruado de hangaroj, de barmuroj. Sed ĝenerale pro estetikaj kaj izolaj kialoj, oni kovras ĝin per kolora ŝmiraĵo (stuko) el alia materialo. Tamen estas koloraj betonblokoj, kiuj povas resti videblaj, aparte en la nordo de Francio.
Ankoraŭ ekzistas blokoj konsistantaj el terakoto el pajlargila mortero, sed ilia uzo estas multe pli malofta, kaj limigita al iuj apartaj regionoj. La lastgeneraciaj de betonblokoj konsistas el pumiko aŭ el ekspansiita skisto, tiuj rokeroj multe plibonigas la izolvaloron kompare al la kutimaj rokeroj.
La blokoj estas metataj unu super la alia laŭ sinsekvaj vicoj, kiujn oni juntas inter si kutime per maldika tavolo de mortero.
La kutimaj dimensioj estas laŭ alteco,  laŭ longeco, ilia dikeco varias. La plej kutimaj dikecoj estas (ĉirkaŭplanko),,  (apartiga portmuro), aŭ   (ekstera portmuro).
La termika kondukteco de betonbloko valoras 0,9 W/m.K. La koeficiento R estas do : La normo RT2005 por la eksteraj muroj necesigas R inter 2,5 kaj .K/W. (post izolado)
Tipoj
Ekzistas pluraj tipoj de betonblokoj:
Blokfabrikoj
La blokfabrikoj enhavas betonfarejon, fiksajn kaj vibrajn premmaŝinojn: fortaj vibroj ebligas redukti la cementkvanton, konservante la samajn kvalitojn. La blokoj estas poste metataj en stufujon dum 24 ĝis 48 horoj, kie ili sekiĝas kaj nature solidiĝas, sen ajna aldono. Fine de tiu sekigprocezo, ili estas pretaj por liverado al la konstruejoj kaj ne necesigas pakadon.
Ellasmaŝinoj
Malpli industrie, ellasmaŝinoj povas esti uzataj por la fabrikado de blokoj el ĉiuj tipoj. Iuj maŝinoj ankaŭ ebligas la fabrikadon de sinblokaj pavimeroj, klaŭstroj, borderaĵoj aŭ stratdefluejoj. Ili estas moveblaj premmaŝinoj, kiuj ellasas surgrunden blokojn laŭ vicoj el 3 ĝis 10, laŭ la dimensioj de la blokoj kaj la maŝinkapacito. Tiu maŝintipo, mana aŭ duonaŭtomata, povas esti uzata en la evolulandoj, pro sia relative malalta kosto, sia limigita spacobezono, kiu ebligas movi ĝin sur la konstruadloko, kaj precipe pro la kvalito de la finita betonbloko, kompare al la simplaj cementblokoj, bazitaj sur mortero kaj ne sur betono.
Manaj muldiloj
Alia neindustria metodo por la fabrikado de la blokoj aŭ pavimeroj konsistas el la uzo de manaj muldiloj; la materialo, betono aŭ mortero, estas demetata surgrunden per turno de la muldilo. Tiu metodo, kompreneble, estas multe pli teda, kaj la rendimento multe malpli alta. Plie la kvalito de la produktoj estas malpli bona, kompare al la ellasmaŝinoj, kiuj kapablas fabriki regulajn kaj pli bone kompaktigitaj blokoj. Tiu metodo povas esti plibonigita per la uzo de vibrotablo.
Komparado de la produktadoj
Fiksa premilo kapablas produkti meze 5 ĝis 10000 blokojn tage, kiam la produkto per ellasmaŝinoj varias inter 1,000 ĝis per la manaj, kaj inter 3,000 ĝis  per la duonaŭtomataj.
Rimarko
Por regi la aŭtan iradon kaj parkadon, grandegaj betonblokoj estas kelkfoje uzataj solaj. Ilia grandeco povas atingi unu kuban metron. Ili baras la iradon aŭ la parkadon.
Ferdinand Pfohl
Ferdinand Pfohl estis unu el la plej renomaj germanaj muzikrecenzistoj kaj muzikaj verkistoj, lia juĝo havis altan pezon (Willscher en MGG 2005) kaj estis en Germanujo komparebla kun la pozicio de Eduard Hanslick en Vieno. Komponaĵoj liaj estis tre ofte prezentata dum lia vivotempo kaj estis treege bonvole recenzataj.
Vivo
Pfohl verkis dum siaj jaroj en Lepsiko (ĝis oktobro 1892) por la Reĝa-Lepsika Gazeto, Leipziger Tageblatt kaj (de novembro 1892 ĝis decembro 1931) por la gazeto Hamburger Nachrichten kaj verkis plurajn normverkojn de la muzikliteraturo, ekzemple pri Richard Wagner kaj Arthur Nikisch, krome li estis de 1913 ĝis 1934 kundirektisto de la Konservatorio Vogt en Hamburgo. Kiel komponisto li verkis en la malfru-romantisma stilo laŭ la senco de Wagner.
Al liaj verŝajne plej interesaj literaturaj verkoj apartenas lia volumeto "Höllenbreughel als Erzieher - Auch von einem Deutschen" [Infera Breughel kiel edukanto – Ankaŭ de germano], anonime aperinta en 1890 je Lepsiko. Laŭ humura, sed ankaŭ politika-kritika maniero li parodias la germanŝovinisman verkon "Rembrandt als Erzieher" [Rembrandt kiel edukanto] de Langbehn per belega mokaĵo kaj senmaskigas Langbehn-on kiel konfuzan kaj kontraŭjudan ŝajnfilozofon. Ankoraŭ en la epoko de naziismo Pfohl sin esprimis dum radioprelego kuraĝe, eldirante sian simpation por la "ne-arja muziko" tiel klare, ke la Radio Hamburgo, kiu apartenis al la nazie regata Grandgermana Radio, derompis sian elsendon.
La Pfohl-Woyrsch-Societo je Hamburgo, fondita en 1993, havas la celon konservi la muzikan kaj literaturan heredaĵon de Ferdinand Pfohl kaj igi ĝin alirebla al pli granda publiko.
Joselito
José Jiménez Fernández, plej konata kiel "Joselito" [ĥoseLIto] (Beas de Segura, Jaén, 11-a de februaro de 1943), estas kantanto kaj aktoro hispana, kiu atingis sukceson kiel mirinfano laŭ kromnomoj kiel "El niño ruiseñor" (la najtingala infano), "El niño de la voz de oro" (la infano de la ora voĉo) kaj "El pequeño ruiseñor" (la najtingaleto).
Laŭ kelkaj fontoj oni citas 1947 kiel jaro de lia nasko pro la aspekto kiu prezentis en sia unua filmo, El pequeño ruiseñor (la najtingaleto, 1956), pli propra de knabo de naŭ jaroj ol de dektri. Fakte lia kresko estis suferinta rimarkindan prokraston kaj la kinstudioj kiuj produktoris siajn filmojn volis aperigi lin kiel pli juna knabo ol li fakte estis.
BioLib
BioLib - Biologia Libraro estas retejo http://www.biolib.cz/en por specialistoj kaj por la publiko pri ĉio, kio koncernas biologion. Oni trovas tie nomenklaturojn pri protozooj, fungoj, plantoj kaj animaloj.
Nomenklaturoj jam ekzistas tie en la lingvoj latina, angla, bulgara, ĉeĥa, ĉina, dana, Esperanto, estona, feroa, finna, franca, germana, greka, havaja, hispana, hungara, Interlingua, islanda, itala, japana, kroata, malteza, nederlanda, norvega, pola, portugala, rumana, rusa, slovaka, slovena, sveda, tagaloga (filipina), turka - kaj aliaj eblas.
Vojaĝo al la centro de la Tero
Voyage au centre de la Terre ("Vojaĝo al la centro de la Tero") estas romano de scienc-fikcio, verkita en 1864 de Jules Verne. Ĝi estis publikigita en origina eldono la 25an de novembro 1864, poste laŭ alia eldono la 13an de majo 1867. La teksto de 1867 estas diferenca de tiu de 1864. Tiu enhavas fakte du pliajn ĉapitrojn (45 anstataŭ 43).
BioLib
Kiu registriĝos, povas esti ne nur uzanto, sed ankaŭ kontribuanto.
Vojaĝo al la centro de la Tero
Malkovrinte antikvan runan manuskripton, saĝulo, lia nevo kaj ilia gvidisto entreprenas longan vojaĝoj al la centro de la Tero enirante en ĝin tra neaktiva vulkano islanda, nome Sneffels (tio estas la Snæfellsjökull). Ili suferas multajn danĝerojn dum la entera veturado, nome soifo, antaŭdiluvaj bestoj, navigado ktp. Finfine danke al vulkana erupcio ili eliras al Italio ĉe Strombolo.
BioLib
Kiamaniere labori en BioLib
La servilo troviĝas en Ĉeĥio, tial oni trovas instrukciojn en la angla kaj la ĉeĥa. Nian klarigon ni bazos sur la angla versio.
Vojaĝo al la centro de la Tero
Kiel ĝenerale ĉe Jules Verne, la romano estas lerta miksaĵo de scienca konaro, de kuraĝaj ekstersciaro kaj de aventuro. La enkonduko de la romano montras la tiaman ĝuon por nova scienco nome la kriptologio. . La sekvo enĉenigas priskribon de Islando de la fino de la 19a jarcento, ampleksan enkondukon al du aliaj florantaj sciencoj, nome la paleontologio kaj la geologio (oni notos la diverĝojn inter la tiamaj interpretoj kaj tiuj de nuntempo).
Esperanto-traduko
Esperanto-traduko de la verko Vojaĝo al la centro de la Tero aperis ĉe Eldonejo Libera en 2021. Tradukis ĝin Shenghao Hu.
NGC 3584
NGC 3584 (alia indiko — ESO 129-EN12) estas emisia nebulozo en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
24028 Veronicaduys
24028 Veronicaduys estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
BioLib
Kiamaniere labori en BioLib
Enirinte http://www.biolib.cz/en unue registriĝu (Registration). Elektu vian voknomon (Username) kaj pasvorton (Password), kiuj havu 5-35 signojn. Poste necesas via antaŭnomo (Name), familia nomo (Surname), ret-adreso (e-mail) kaj elekto de lingvoj por la sistemo (System Language), por la taksonaj nomoj (Language of Vernacular Names) kaj por la vortaro (Dictionary Language). Nomoj de plantoj kaj animaloj estas komprenataj ĉi tie kiel taksonaj nomoj, nomoj ekz. anatomiaj estas vortara unuo.
En la supra dekstra angulo de ĉiu paĝo troviĝas serĉilo (Search), kiu estas agordita por sciencaj taksonoj (Taxa), sed vi povas elekti ankaŭ taksonojn en ĉiuj lingvoj aŭ terminojn. Se vi enskribas siencan nomon, ekz. Aves kaj klakas al OK, aperos paĝo http://www.biolib.cz/en/taxon/id8304/ pri birdoj en la latino kaj eventuale en traduko al tiu lingvo, kiun vi elektis por taksonoj, kompreneble se la traduko jam ekzistas en la datumbazo. En la fino de la TTT-adreso vi trovas id8304 - tio estas identiga kodo de la taksono, kiun vi bezonos, se vi volos rigardi liston de ĉiuj birdoj en la datumbazo (en filtrilon vi enskribos kodon 8304).
Se la traduko ankoraŭ ne ekzistas kaj vi deziras enmeti ĝin (aŭ pluan sinonimon), klaku malsupre al la vortoj Add or replace takson vernacular name (Aldonu aŭ anstataŭigu nacian takson-nomon), elektu la lingvon, kiun vi intencas aldoni (vi povas aldoni tradukojn al ĉiu ajn lingvo, se vi konas ilin), enskribu la tradukon kaj konfirmu (OK). Se vi volas enmeti sinonimon, vi devas ripeti la procedon, la maŝino aŭtomate uzos la unuan enmetitan esprimon kiel la ĉefan, la ceterajn kiel sinonimoj. Simile procedu, se vi volas aldoni sinoniman esprimon sciencan (Add or replace taxon scientific name) aŭ se vi volas aldoni taksonon suborditan al tiu, kiu ĝuste estas malfermita (Add taxon). Ne forgesu tie unue elekti taksonomian rangon (Taxonomic rank).
Atentigo I: Se vi ne estas registrita, vi ne vidas la supre menciitajn frazojn (Add or replace ...).
Atentigo II: Se vi volas vidi, kiom da esprimoj jam estas enmetitaj en certa lingvo, vi devas unue registriĝi, iri al Setting kaj elekti la esploratan lingvon, poste iri al propra konto (Account), tie malfermi Statistics of work on BioLib kaj fine maldekstre klaki al Statistics.
24028 Veronicaduys
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Veronica Duys, mentorino de unu finalist(in)o de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2007, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Cocoa Beach Junior/Senior High School de Cocoa Beach (Florido).
Erquy
(prononco aŭ, jen france, bretone Erge-ar-Mor) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
La centro de Erquy situas funde de golfeto de marbordo de Pentievro inter la kabo de Erquy, natura loko akirita de la departementa konsilio de Côtes-d'Armor, kaj pinto de la Heussaye, konsistanta el restaĵoj de vulkana erupcio.
La haveno de Erquy, kiu ŝirmas ŝipareton de ĉirkaŭ 80 trolŝipoj estas konata kiel la « ĉefurbo » de la Jakoba pekteno, kaptata en la golfo de Saint-Brieuc.
Turisma celo tre ŝatata somere, Erquy ofertas la arkitekturajn ĉarmojn de siaj multaj domoj el rozkolora grejso.
Toponimio
Verŝajne devenanta de la bretona vorto Erge, kiu signifas baraĵon. La mutacio ne estas farita kaj la litero "q" estis konservita. Tio verŝajne venas de la fakto ke la bretona lingvo estis forgesita antaŭ 1500.
Erquy
Kun preskaŭ somere, Erquy restas tre alloga urbo dank'al siaj multaj aktivaĵoj kaj siaj sep plaĝoj kun fajna sablo. En kelkaj jaroj, Erquy fariĝis la plej aktiva urbo en la komunumaro de Côte de Penthièvre, tiom laŭ ekonomia, komerca, kultura kiom laŭ sporta vidpunkto.
Erquy kaj ties vilaĝetoj enhavas multajn heredaĵajn elementojn (kapeloj, dolmenoj, nobeldomoj, lumturoj, kasteloj…). Vilaĝeto Tu-Es-Roc estas rimarkinda pro siaj domoj el rozkolora grejso, eltirita de la minoj de rozkolora grejso de Erquy.
La plejbonaĵo de ĝis riĉa pasinteco estas kastelo de Bien Assis. Monumento klasigita historia en 1945, ĝia vizito inspiriĝas de memoro de admiralo, granda esploristo de la 19-a jarcento, kio ebligas transporti la vizitantojn al la epoko de la grandaj maraj ekspedicioj.
Paleolitika loko, poste okupita de romianoj. Ĉeesto en Mezepoko de la kavaliroj de la sankta-Sepultejo en vilĝetoj Hôpitaux, La Corderie (malnova leprulejo) kaj Saint-Sépulcre. La komunumo estis rekonstruita sur altaĵoj post la submariĝo de la antaŭa.
Antila eŭfonjo
La Antila eŭfonjo (Euphonia musica) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. Tiu genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Estas tri tre similaj eŭfonjoj kun helbluaj krono kaj nuko (kasko) kaj seksa duformismo laŭ kiu maskloj havas reston de supraj partoj malhelbluaj kaj subaj partoj oranĝecaj, dum inoj estas respektive supre pli malhelverdaj kaj sube pli helverdaj. Krom aliaj detalaj diferencoj, la Eleganta eŭfonjo loĝas en Centrameriko, la Antila eŭfonjo en Karibio, kiel ties nomo sugestas kaj la Blukapa eŭfonjo en Sudameriko.
Tiu specio troviĝas en ĉiuj el la ĉefaj insuloj de la Malgrandaj Antiloj, kaj de la Grandaj Antiloj el Hispaniolo orienten. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj, montararbaroj, kafoplantejoj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
La masklo havas flavoranĝajn pugon kaj subajn partojn, oranĝecan frunton, helbluajn kronon kaj nukon kaj bluecnigrajn vizaĝon, gorĝareon, dorson, flugilojn kaj voston. La ino havas similajn oranĝecan frunton kaj pli helbluajn kronon kaj nukon, dum ĝenerale estas olivecverda en vizaĝo kaj supraj partoj, havas flavan gorĝareon kaj estas olivecflava sube. Ĝi estas tipe 10 al 12 cm longa kaj pezas el 13 al 16 g. Temas pri evidenta kazo de seksa duformismo kaj ambaŭkaze de tre buntkolora birdo. La beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Ekzistas tri subspecioj de tiu specio, el kiuj Euphonia musica musica estas la nomiga subspecio kaj la Euphonia musica sclateri estas subspecio endemia de Puerto-Riko.
Ili reproduktiĝas el januaro al julio, konstruas kupolan neston kun flanka enirejo, ofte kaŝita inter arbaj epifitoj; la ino demetas 3 al 4 blankajn ovojn kiuj havas ruĝecbrunajn makuletojn en la larĝa pinto.
Tiu specio pro ties kanto kaj bela plumaro, estis populara kiel kaĝobirdo ekzemple sude de Puerto-Riko ĝis meze de la 20a jarcento. Nuntempe ĉiuj la indiĝenaj birdoj de Puerto-Riko estas laŭleĝe protektitaj kaj estas kontraŭleĝe havi ilin kaptivece kiel maskotoj. Post teruraj uraganoj kia Georges en 1998, enteraj populacioj de tiu eŭfonjo abandonis multajn arbarajn areojn aŭ malsatas ĉar la ĉefa nutrofonto estis detruita de fortaj ventoj kaj arbofaloj.
Győző Mogyoróssy
MOGYORÓSSY Győző [pr. modjoro:ŝi] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Oradea la 12-an de februaro 1919 kaj mortinta en Târgu Mureş la 30-an de septembro 1971.
Lia kariero
Mogyoróssy debutis en sia naskiĝurbo en 1944, poste inter 1947 kaj 1948 li ludis en la vaganttrupo de Károly Jódy, poste dek jarojn en la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. En 1959 li dungiĝis al la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş.
Sionne (Valezo)
Sionne estas svisa torento, en Valezo, dekstra alfluanto de Rodano.
Giraldo de Merlo
Giraldo de Merlo (Flandrio, 1574 - Toledo, 1620) estis skulptisto en la transiro de la hispana renesanco al la baroko. Li realigis skulptaĵojn el marmoro por la Karmelaninoj de Ávila, la ĉefretablojn de la katedraloj de Ciudad Real kaj Sigüenza, kelkajn skulptaĵojn en Toledo kaj la ĉefretablon de la Baziliko de Guadalupe en Cáceres.
Sionne (Valezo)
Ĝia fonto estas ie en regiono de Chamossière (1 860 metroj de altitudo) kaj post fluo de 11 km, alfluas Rodanon apud la urbo Sion.
Estiginte gravajn inundojn en Sion, la lasta en 1992, ĝi nun estas digata.
TAH
La vorto havas plurajn signifojn:
(7069) 1994 YG2
(7069) 1994 YG2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Attila Bardóczy
Attila Bardóczy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Attila Bardóczy akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1983. Lia ĉefinstruisto estis István Horvai. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Rock, kie li estis rolanto de ĉiuj signifaj muzikaloj. Ekde 1996 li estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto), kie li estis ankaŭ talenta operetkantisto. Same en 1966 li ricevis premion en Parizo.
Dezső Jenei
Dezső JENEI rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, tradukisto, vortaristo. Li naskiĝis en Naszód la 7-an de novembro 1919 kaj mortis en Kluĵo la 6-an de oktobro 2004.
Kariero
Dezső Jenei akiris diplomon Universitato József Nádor de Budapeŝto (1942). De 1945 li instruis, poste li estis ĉefinĝeniero de Maŝinfabriko Tehnofrig de Kluĵo (1949–73).
(24029) 1999 RT198
(24029) 1999 RT198 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Caxhuacan
Caxhuacan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Caxhuacan.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 3814 loĝantojn. El tiuj estas 1879 viroj kaj 1935 virinoj. La komunumo havas surfacon de 20.41 kvadratkilometroj.