cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 613
NGC 613 (aliaj indikoj — PGC 5849, ESO 413-11, MCG -5-4-44, VV 824, AM 0132-294, IRAS01319-2940) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
András Székely
András Székely [andrAŝ sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely András estis hungara geografo, profesoro, instruisto.
András Székely naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Siófok.
Biografio
András Székely akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1948. Post siaj studoj li instuis en mezlernejo en Pásztó. Depost 1952 li havis postenon en la universitata geografia instituto. En 1961 li kandidatiĝis, en 1993 li doktoriĝis. Inter 1972 kaj 1990 li estis katedrestro en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Lia ĉefa temo estis la vulkanaj surfacoj.
Francavilla Marittima
Francavilla Marittima estas komunumo de Italio.
Zăuan
Zăuan [zəŭan] (Szilágyzovány sila:djzova:nj) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Şimleu Silvaniei. Administre ĝi apartenas al Ip (Sălaj).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 135 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1 282 (rumanoj, 84% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1249. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Kraszna, poste Szilágy).
Artoforumo de Gotha
La Artoforumo de Gotha (germane: Kunstforum Gotha) troviĝas en historia domo en la centro de Gotha, Querstraße nr 13-15.
Latina ĥio
La Ĥio (alinome Latina ĥio) estas aldona litero en latina alfabeto. La formo venas el la minuskla greka ĥio (χ). Ĝi estis uzita en la alfabeto de Lepsius.
Artoforumo de Gotha
Priskribo
En majo 2014 malfermitis post du jaroj da konstruo la Artoforumo, kiu apartenas al la komplekso Westthüringen-Center. Ĉeestis la en Gotha naskiĝinta artistino Milein Cosman (nask. 1921) dum la inaŭgurado. Ĝi havas internacian programaron kaj celas esti alloga por ĉiuj amikoj de nuntempa arto el tuta Eŭropo.
La ĉ. 1630 konstruita angula konstruaĵo estas unu el la malmultaj originale konservitaj malnovaj loĝdomoj de la urbo. La banko VR-Bank Westthüringen eG ekde la alikonstrulaboroj sponsoradas. La societo KulTourStadt Gotha GmbH tiel akiris novan kulturejon; menciindas la fakto ke la tuto faritis per privatuloj sen publika helpo. En historia etoso la kreiveco de gravaj artistoj digne gastigatos. Sur tri etaĝoj kun pli ol 400 kvadratmetroj abundas ekspozicia spaco. Teretaĝe eblas ripozumi kaj butikumi en kafejeto kaj librovendejeto.
Mamprusioj
La mamprusioj (ankaŭ nomataj: Manpelle) estas etno en la okcidentafrikaj ŝtatoj Ganao kaj Togolando. En Ganao vivas Proksimume 229.000 mamprusioj, en Togolando proksimume 11.000. En Ganao la mamprusioj plejparte loĝas en la nordokcidento de la Norda regiono.
Martin O'Malley
Martin Joseph O'MALLEY (naskita la ) estas usona advokato kaj politikisto. De 2007 ĝis 2015, li servis kiel estro de la usona subŝtato Marilando. Antaŭe, de 1999 ĝis 2007, li estis la urbestro, kaj de 1991 ĝis 1999 magistratano de Baltimoro. La li anoncis sian kandidatiĝon por la demokrata nomumo por la usona prezidenteco en la balotado de 2016, sed post malvenko en Iovao, li malaktivigis sian kampanjon je la.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la artikolo pri la koncerna persono en la angla Vikipedio.
Alberto la Urso
Vivo
En 1123 li sekvis la patron regantece kaj ofice kaj estis nomumita fare de Duko Lotaro de Saksio margrafo de Orienta Markio (kiun li konkeris) kaj de Luzacio. Post la ekreĝeco (1125) estis tiuj ĉi regionoj ankaŭ donacitaj al Alberto. Sed pro kverelo kun la margrafo Udo li devis jam en 1131 cedi la tuton post proklamo de reĝa juĝo. Tamen Alberto restis lojala al la imperiestro Henriko la 5-a akompanonte lin en 1132 al Italujo. Kompence li ricevis en 1134 Nordan Markion kiuj enhavas la teritoriojn de sur la maldekstra riverbordo de Elbo kiujn oni estis preninta el la manoj de la Slavoj paŝo post paŝon. Diligente li dediĉis sin al la germanigo de la landoj kaj al kristanigo de la gentoj. En 1136 li konkeris la teritorion Prignitz (Antaŭmarkio). De la slava princo Przybysław Henryk, kiu regis en Brandenburgio, li ricevis la regionon Zauche. Li ankaŭ estis nomumita heredo de ties aliaj princejeroj Havelland.
Lotaro alianciĝis en 1138 al la nove elektita ŝtaŭfa imperiestro Konrado la 3-a kaj ricevis, post la proskribo de Henriko la Fiera, Saksion. Sed tio ne daŭris longe; Alberto eĉ devis forlasi sian hereditajn teritoriojn fuĝante al Konrado. Post la Packontrakto de Frankfurto ĉe Majno (1142) li rezignis pri la Duklando Saksio gajninte Nordan Markion kiel rekte al la imperiestro submetitan regionon kaj krome la postenon de ĉefĉambristo. Sekve Alberto antaŭenpuŝis sukcese la setlojn en la eksaj slavaj teritorioj helpe de Nederlandanoj. En 1147 li faris veran "krucmiliteton" kontraŭ la slavoj. Kiam mortis Przybysław Henryk li eknomiĝis Margrafo de Brandenburgio. Post kverelo (1150–52) kun Henriko la Leono li akiris Plötzkau, en 1157 li venkis ribelojn grupiĝintaj ĉirkaŭ Jaczos, parenco de Przybysław Henryk. Tiam Alberto reinstalis la episkoplandojn Havelberg kaj Brandenburg kaj enkondukis ĉe si la ordenon de la premonstratoj por certigi la kristanigojn. Li konstruis novajn urbojn kaj helpis al enmigrademuloj veni enlanden. Antaŭ la imperiestro li restis relative memstara. Li novorganizis la landon dividante ĝin en voktejojn kaj liaj oficistoj administris laŭ germanaj leĝoj kaj kutimoj. Tiamaniere iam slavaj teritorioj rapide germaniĝis.
En 1162 li mem vidis la detruon de Milano, en 1164 li batalis kun Henriko la Leono kontraŭ la Obotritoj kaj apartenis inter 1166-69 al la princa alianco konspiranta kontraŭ Henriko. Li havis du filinojn kaj sep filojn, el kiuj Oto sekvis lin kiel reganto de Brandenburgio. Bernhard ricevis Anhalt kaj poste Saksion, Dietrich la bienojn de la avino Eilika kaj Hermann la bienojn ĉe Orlamünde. Lia nepo Alberto la 2-a, regis la Nordan Markion inter 1205-20.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 1. Leipzig 1905, p. 273, kio legeblas tie ĉi interrete.
Kirrweiler (apud Lauterecken)
Kirrweiler - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Unua Kabineto Orbán
Unua Kabineto Orbán estis la kvara tripartia registaro depost fino de la socialismo. Tiu kabineto gvidis la landon Hungario inter 1998 kaj 2002.
Historio
La pli frua ministro pri financo Lajos Bokros enkondukis "pakaĵon", kiu signife malpliigis la vivnivelon. Tion la voĉdonantoj ne pardonpetis, tial post la tutlanda baloto en 1998 nova kabineto kreiĝis. En ĝi havis gravan rolon la kamparanoj aŭ etbienuloj. En tiu periodo Hungario aliĝis al NATO, sed ne sukcesis aliĝi al Eŭropa Unio. La alia grava okazintaĵo estis la miljara ŝtatiĝo de Hungario ĝuste en 2000. La ceteraj okazintaĵoj temis pri politikaj disputoj, skandaloj pri etbienuloj.
Scherlenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Pont Marie (pariza metrostacio)
Pont Marie [pɔ̃ maʁi] estas stacio de la linio 7 de la Metroo de Parizo, en la 4-a arondismento de Parizo.
La stacio
La stacio estis malfermita en 1926. Ĝi situas apud Ponto Marie (Placo du Bataillon-Français-de-l’ONU-en-Corée).
Saint-Avold (stacidomo)
Saint-Avold estas franca stacidomo sur linio - Stiring-Wendel, situanta en , apud Saint-Avold, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rémilly - Stiring-Wendel (172000).
Zăuan-Băi
Zăuan-Băi [zəŭan-bəj] (hungare: Zoványfürdő) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Ip (Sălaj).
Zofia Zamenhof
Zofia Zamenhof (naskiĝis la 13-an de decembro 1889, mortis verŝajne en aŭgusto de 1942 en la germana ekstermejo Treblinka) estis juda infankuracistino de internaj malsanoj en Varsovio. Ŝi estis filino de L. L. Zamenhof, la iniciatinto de Esperanto, al kiu ŝi multe helpadis pri la aranĝado de lia multnombra biblioteko.
Distrikto Hildesheim
La distrikto Hildesheim (germane Landkreis Hildesheim) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio, sude de la urbo Hanovro. Administra centro estas la samnoma urbo Hildesheim.
La distrikto havas areon de 1 205 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
San Bartolomé Ayautla
San Bartolomé Ayautla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Bartolomé Ayautla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 116.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3197 indiĝenoj. El tiuj 2674 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2674 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Donji Tavankut
Situo
Gornji Tavankut situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, fervojo Subotica-Sombor preteriras. Subotica troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario.
Demografio
En 2002 loĝis en Donji Tavankut 2631 da homoj
Hupperath
Hupperath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
66934 Kálalová
66934 Kálalová estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Orbito
Ĝi estas nemalproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa kuracistino Vlasta Kálalová-Di Lotti (1896–1971), interesita pri tropikaj malsanoj kaj entomologio, kiu venis el la sudbohemia urbo Bernartice. En 1925 ŝi fondis malsanulejon en Bagdado (Mustausaf Cechoslovak) ĉefe turnita al la sana servo por virinoj.
Lukavice
Nomon Lukavice portas pli da sidejoj: kaj ĝi aperas en nomo de sidejo: … aŭ ankaŭ rojon:
Hunzel
Hunzel - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Opatov (distrikto Svitavy)
Municipo Opatov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 8 km norde de urbo Svitavy. Vivas ĉi tie. Pejzaĝo de Opatov kaj ĝia pli vasta ĉirkaŭaĵo kun fiŝlagoj kaj arbaroj, proponas al vizitantoj siajn belaĵojn en trankvila medio en ĉiuj jarsezonoj.
Historio
La unua mencio pri Opatov devenas el la duono de 13-a jarcento, kiam abato de la premonstrata konvento Hermann fondis en tiu ĉi teritorio malgrandan vilaĝon. La unua atesta mencio estas datita 1347 sub latina nomo Abbatis Villa okaze de divido de havaĵo inter episkopejo de Olomouc kaj nova aŭgustenana monaĥejo en Litomyšl. Teritorion de nuna Opatov tiam oni posedigis al la klostro de Litomyšl.
Post la Munkena interkonsento ĝis la jaro 1945 estis la vilaĝo, germane nomata Abtsdorf, transigita al t.n. Sudetoj kaj al Germanio.
Molotro
Molotroj aŭ bovobirdoj estas birdoj kiuj apartenas al la genro Molothrus de la familio de Ikteredoj. Ili estas nestoparazitoj de Ameriko kiuj estas tue nerilataj al la kukoloj de la Malnova Mondo, unu el kiuj, nome la Komuna kukolo, estas la plej bone konata nestoparazita birdo.
Opatov (distrikto Svitavy)
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Antonio la Ermito, origine eble romanika, estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1240. La turo estis konstruita onidire sur romanikaj fundamentoj, la gotika kirko devenas el la komenco de 14-a jarcento, estis rekonstruita renesance en la jaroj 1575-1579, alkonstruita en la jaro 1689 kaj rekonstruita baroke en la jaro 1808. Oblonga kapelo de Sankta Maria Dolorplena estis konstruita en la jaro 1702.
Molotro
Tiu grupo konsistas el kvin specioj de molotroj kiuj formas la naturan genron Molothrus. Tion konfirmis la filogenetikaj analizoj de sekvencoj de DNA (Lanyon 1992, Johnson kaj Lanyon 1999, Lanyon kaj Omland 1999, ĉe Lowther, 2004).
Opatov (distrikto Svitavy)
Preĝejo
La preĝejo estas oblonga dunava kun pli larĝa ĉefa kaj mallarĝa norda navoj, kun kvinlatere fermita presbiterejo, kapelo sur norda flanko kaj kvadrata sakristio en la akso. Giganta prisma turo troviĝas antaŭ la okcidenta fronto, havas malfermitan ŝtuparon sur la suda flanko. La presbiterejo ekstere kun apogpilieroj kun fenestroj duoncirkle fermitaj, en suda vando de la navo estas masonfermita pintarka portalo. En la ĉefa navo estas fenestroj ovalaj.
La presbiterejo estas volbita per kruca volbo, masiva triumfa pintarko, la ĉefa navo havas platan plafonon, la norda navo estas volbita kruce kun krestoj, la sakristio kruce kaj la subturejo barele. La ligna ĥorejo estas subtenata per du kolonetoj.
Ekipaĵo pseŭdogotika el la jaro 1963 estis transportita ĉi tien el nuligita hospica kapelo el Moravská Třebová. Origina estas ĉi tie la predikejo el tempo post la jaro 1700, en la navo statuo de Sankta Jozefo el la duono de 18-a jarcento, en la presbiterejo origina altara bildo de Sankta Antonio la Ermito kaj statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. En la fronto de apuda navo estas altaro de Dolorplena Sankta Maria kun belega pintbaroka pacák-forma lignoskulptaĵo de Pieto el tempo post la jaro 1730 kaj sur la flankoj modernaj statuoj de Sankta Johano la Evangeliisto kaj de Maria Magdalena.
Molotro
La nenestoparazita Agelajoido estis iam lokita en tiu genro; ĝi estas nune Agelaioides badius.
Ĉi tiu birdo manĝas insektojn, inklude grandajn nombrojn kiuj povas esti instigitaj de supre de brutaro. Por ke la birdoj povu resti kun la grego, ili adaptiĝis je ovodemeti iliajn ovojn en la nestoj de aliaj birdoj. La molotro rigardos kiam ĝia gastiganto metas ovojn kaj kiam la nesto estas lasita neatentita, la ino eniros kaj metos ĝiajn proprajn ovojn. La virina molotro povas daŭre observi la neston post meti ŝiajn ovojn. Se la molotrovo estas forigita, la ina molotro povas detrui la ovojn de la gastiganto.
Opatov (distrikto Svitavy)
Kapelo
Sur monteto en la norda parto de la vilaĝo situas pintbaroka kapelo de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1722. Ĝi estas oblonga kun senŝtupa duoncirkle fermita presbiterejo. La vandoj estas ekstere membrigitaj per lizenaj kadroj, la fenestroj estas duoncirkle fermitaj kun ŝambranoj, en okcidenta fronto troviĝas voluta pinjono kronita per triangula timpanono.
La vandoj estas interne membrigitaj per duopoj de pilastroj portantaj partojn de kornico. La kapelo estas volbita barele kun segmentoj kaj en fermo per konĥo kun segmentoj.
La ĉefaltaro estas baroka el la tempo ĉirkaŭ la jaro 1730 eble el la metiejo en Litomyšl. En riĉa akanta kadro kun du anĝeloj sur la flankoj estas bildo de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1732.
2336 Ŝinĝango
2336 Ŝinĝango estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo, Ĉinio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Ujgura Aŭtonoma Regiono Ŝinĝango (pinjine Xīnjiāng), en okcidenta Ĉinio.
Josef Chvosta
Josef CHVOSTA (naskiĝis la 25-an de septembro 1923 - mortis la 11-an de februaro 1997) estis ĉeĥa esperantisto.
Li laboris en Somera Esperanto-Tendaro en Lančov, tradukis el la ĉeĥa literaturo, en Juna Amiko gvidis rubrikon "Klubo de legantoj".
33811 Scottobin
33811 Scottobin estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Scott Russell Tobin, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2017; matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de meza lernejo; pro lia projekto pri scienco de la vivmedio kaj terscienco. Li estis lernanto ĉe la Creekside Middle School de Port Orange (Florido).
Saint-Avold
Saint-Avold estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Naboriens.
Vitória (Espirito-Santo)
Vitória /vi'torja/, foje esperantigita Vitorio, nomo kiu signifas "Venko", estas la ĉefurbo de ŝtato Espirito-Santo. Ĝi situas en insulo, kaj posedas havenojn kiu servas ĉefe al senmara ŝtato Minas-Ĝerajso, Gojaso, Suda Mato-Groso kaj Mato-Groso.
Verkoj de L. L. Zamenhof
La verkoj de L. L. Zamenhof dividiĝas en tri kategorioj:
Prilingvaj verkoj
En la prilingvaj verkoj rimarkindaj estas unue la prudento kaj toleremo de L. L. Zamenhof. La natura emo de elpensinto al arta lingvo estas plej detale elmontri ĉiujn flankojn de sia elpensaĵo. Tiel faris Johann Martin Schleyer, provizante sian Volapükon per kompleta gramatiko kaj dika vortaro. Male Zamenhof liveris unue nur la minimumon, 16-regulan gramatikon kaj 917-radikan vortareton: „lasante ĉion alian al libera iom-post-ioma ellaboriĝado.“ Ĉiam li evitis aldoni al la primitiva fundamento novajn devigojn; li timis ĉiujn troajn precizigojn, kiuj fariĝus katenoj. Preskaŭ sur ĉiu paĝo de Lingvaj Respondoj oni trovas la saman ideon:
Tradukoj
La tradukoj prezentas en la verkaro de Zamenhof la plej ampleksan parton. Lia unua traduko (La batalo de l' vivo de Charles Dickens), ĉar ĝi ne estis siatempe eldonita libroforme, ne havis grandan influon. Sed la dua: Hamleto de William Shakespeare, kiun li publikigis en la Biblioteko de la lingvo internacia Esperanto, renkontis senkomparan sukceson kaj pli efikis por la propagando de la lingvo ol ĉiuj plej lertaj teoriaj admonoj. Li pruvis la movon marŝante: certe la publikigo de Hamleto ludis gravan rolon en la batalo pri reformoj kaj multe helpis al la venko de la konservativuloj.
Bedaŭrinde diversaj cirkonstancoj malhelpis lin daŭrigi tiun fekundan laboron, kaj nur ekde 1906 la fondo de La Revuo fare de Carlo Bourlet donis al li la eblon rekomenci sisteman tradukon de gravaj literaturaj verkoj. Oni miras antaŭ la nombro da tiaj tradukoj aperintaj en la jaroj 1907-08: verŝajne kelkaj el ili estis jam pretaj de antaŭe kaj atendis nur eldoneblecon. Sed tamen lia rapideco estas eksterordinara: se oni memoras, ke li povis labori nur en la vespero, post longa laciga labortago, oni dubos, kiel li tradukis verse la kvin aktojn de Ifigenio en Taŭrido en la daŭro de 4 monatoj (marto-junio 1908).
Cetere tiu rapideco ne estis sen malutilo: liaj tradukoj suferas precipe pro du difektoj: unue ili estas ne tre ĝustaj, en kelkaj lokoj eĉ ne mankas kontraŭsencoj (oni vidos sube, kiel profunde la anglaj teologoj devis modifi la Zamenhofan Biblion); due ili ne ĉiam estis ŝirmitaj kontraŭ la invado de nacilingvaj idiotismoj (tio estas precipe konstatebla en la traduko de Georgo Dandin). Sed oni devas konfesi, ke tiujn difektojn klarigas ankaŭ aliaj kaŭzoj: unue la metodo de Zamenhof, kiu neniam celis ekzaktan „kabinetan“ tradukon, sed ĉiam preferis la pli vivan, pli rektan dirmanieron (tio klarigas, ke foje li tradukis ne el la originalo, sed el traduko germana: Hamlet, Fabeloj de Andersen ktp.); due la stato de la lingvo, ankoraŭ juna kaj malriĉa, kiu ne ebligis redoni ĉiujn nacilingvaĵojn per trafa kaj internacia esprimo.
Tamen kia ajn estas la absoluta valoro de tiuj tradukoj, estas klare, ke ilia valoro rilate al la lingva evoluo estas grandega. Efektive ili pruvis al la kontraŭdirantoj, ke „Esperanto povas servi kiel lingvo por libera esprimado de ĉiuj geniaj verkoj de la homa literaturo“; ili kontribuis al la riĉiĝado de la vortaro pro la neceso redoni kelkfoje subtilajn idenuancojn de beletraj ĉefverkoj; ili helpis al la ellaboriĝado de la lingvo, devigante al penado por en tiu aŭ alia maniero nepre traduki tiajn esprimojn, kiujn ĉiu lingvo nepre devas posedi“; ili progresigis Esperanton al „kreskanta elasteco“ kaj fleksebleco, memorigante, „ke nia lingvo devas servi ne sole por dokumentoj kaj kontraktoj, sed ankaŭ por la vivo“ (rimarkinde estas tiurilate la prefero de Zamenhof por traduko de teatraĵoj, kies vivaj dialogoj disvolvadis kaj ekzercadis la kvalitojn de la lingvo); fine ili stabiligis kaj fiksis la lingvon, prezentante multegan kvanton de kunmetaĵoj, vortkonstruoj, metaforoj kaj proverboj, komunan trezoron da pretigitaj difinitaj parolturnoj, kiujn leksikologoj zorge kolektis en la Enciklopedia Vortaro kaj en la Plena Vortaro, kaj kiujn aŭtoroj uzadas por la pli granda unuigo kaj kohero de la lingvo.
Oni vidas, do, ke oni ne troigus la rolon de la Zamenhofaj tradukoj dirante, ke sen ili Esperanto ne ekzistus: ĝi estus pala teoria fantomo, kiel Ido aŭ Occidental. Per siaj gramatikaj kaj vortaraj verkoj Zamenhof estis konstruinta la skeleton de la lingvo, sed nur danke al sia persista traduko, li vestis tiun ostaron per sukplena, sangriĉa, brilkolora karno. La animon cetere ni serĉu ĉe la originalaj verkoj.
Originalaĵoj
La originalaĵoj konsistas ĉefe el antaŭparoloj al liaj diversaj verkoj, el traktaĵoj kaj el paroladoj. Du pecoj havas apartan gravecon: la traktaĵo pri Esenco kaj Estonteco de la ideo de Lingvo Internacia kaj la kolekto de la Kongresaj Paroladoj.
Oni trovas en la unua profundecon de penso, potencon de logiko, klaron de saĝo, kiuj donas al tiu libreto eksterkutiman valoron por klerigado. Ĝi estas verko klasika, en la plej forta kaj laŭda senco de la vorto.
La paroladoj estis, kvankam oficialaĵoj, plej intime pripensitaj kaj plej skrupule redaktataj; Zamenhof penis enfermi en ilin ĉiujn siajn konvinkojn kaj esperojn, sian hom-amon kaj di-respekton. Celante „efiki sur la sentojn“ pli ol sur la spiritojn, en tiu granda „kor-ekscita religia“ festo, kiel li imagis la Universalajn Kongresojn, li provis esti la predikanto „sub la verda standardo“. De la unua parolado en Bulonjo (1-a UK) ĝis la lasta en Krakovo (8-a UK), ĉie oni sentas la entuziasmon de la kredanto, la idealismon de la majstro, la sindonemon de la homo. Li aspektas al ni kiel alia pli humana Moseo, gvidanta, admonanta kaj konsolanta sian popolon trans ĉiuj malhelpoj de la vojo. Se mankas al li la kapabloj de granda oratoro, li tuŝas nin eĉ pli profunde per la simpleco de la stilo kaj la sincereco de la tono.
Kiu volos posedi ĝustan bildon de Zamenhof, li prenu tiujn du malgrandajn librojn, la Esencon kaj la Paroladojn, lian tutan inteligenton kaj lian tutan koron. Ambaŭ estas el la nombro de tiuj nemultaj verkoj, kiuj honorigas la homaron.
Ĉiuj ĝis nun montritaj verkoj estas subskribitaj de la pseŭdonimo „D-ro Esperanto“
Gaston Waringhien
(16566) 1992 CZ2
(16566) 1992 CZ2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Somera Olimpiko 1996
Partoprenantaj nacioj
Klarigo: Teamoj kun klinitaj literoj havas kolektan subpaĝon por la partopreno en kelkaj jaroj kaj teamoj kun rektaj literoj eĉ havas apartan subpaĝon nur pri tiu-ĉi jaro.
12108 Jamesaustin
12108 Jamesaustin estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras James Austin, kiu mentoris finaliston de la Regeneron Science Talent Search 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Garnet Valley High School, Glen Mills (Pensilvanio).
Esperanto Vive
Esperanto Vive estas Esperanto-asocio laŭ franca leĝo 1901 en Chambéry (Ŝamberio en Esperanto), kreita je 1997. Ĝi estas ano de la Rodanalpa Esperanto-Federacio.
Celoj
Ĝiaj celoj estas pligravigi la famecon, la uzadon kaj la instruadon de Esperanto.
Regulaj renkontoj
La asocio havas ĉambron en la Asocioj-Domo de Ŝamberio, kie okazas ĉiusemajnan renkonton la merkredon inter la 17-a kaj la 20-a vespere.
Aliaj organizitaj eventoj
En Ĉamberio okazis la 56-a Esperanto-Kongreso de SAT-Amikaro, de la 14-a ĝis la 18-a de aprilo 2001. En 2014 okazis la ĉiujara kongreso de la nacia asocio Espéranto-France.
Ĝemeliĝo
Chambéry ĝemeliĝas kun Torino, Italio. De 2014 la du lokaj Esperanto-Asocioj interŝanĝas kaj renkontiĝis.
Angolaj mjombaroj
La angolaj mjombaroj estas ekoregiono el la sudafrik-savana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj. Ĝi okupas plejparton de centra Angolo kaj etendiĝas ankaŭ en parton de Demokratia Respubliko Kongo.
Priskribo
La angolaj mjombaroj estas parto de la mjombara ekosistemo kiu kovras multe da orienta kaj suda Afriko. Tiu ĉi areo de savanoj kaj duonarbaroj kovras la altebenaĵojn kaj rondigitajn montetojn de centra Angolo, kaj la Okavang-Zambezan Basenon kiu dreniĝas en la Zambezon oriente. Tiu ĉi areo troviĝas oriente de la montetoĉeno kiu paralelas al atlantika marbordo, kaj norde de Kalaharo, atinginte la pluvarbarojn de Kongo. Ĝi havas tropikan klimaton, pli humidan ol en la ĉirkaŭanta savano. La plejparto de la pluvo falas dum la pli varmaj someraj monatoj (novembro-marto).
Flaŭro
La flaŭro apartenas al humidaj decidu-arbaj savanoj kaj duonarbaroj. Inter tiuj areoj troviĝas malferma herbejo. Tri genroj superregas la mjombarojn : mjombo, julbernardio kaj isoberlinio. Sub la arboj estas riĉa variado de aliaj plantoj ĉar la herbejaj areoj de la ekoregiono troviĝas je sabla grundo. Unu speciala rekonilo de la mjombara duonarbaro estas sia vundebleco por fajro, ĉar la vegetaĵaro estas seka plejparton de la jaro.
Faŭno
La faŭno de la ekoregiono ampleksas iom da birdospecioj kaj da mamuloj kiel ekzemple Hippotragus niger variani. Endemiaj mamuloj inkluzivas Dendromus vernayi. La bovedoj Tragelaphus scriptus, Cephalophus monticola kaj C. silvicultor vivas en la dense arbarkovrataj areoj. En la pli humidaj areoj troviĝas, krom ĝirafo, ankaŭ Tragelaphus spekei kaj Kobus ellipsiprymnus. La herbejoj estas preferataj de blua damalisko. Aliaj grandaj mamuloj estas hipopotamo (Hippopotamus amphibius), zebro (Equus burchellii), kaj siaj predokaptantoj kiaj leono (Panthera leo), leopardo (P. pardus), gepardo (Acinonyx jubatus), likaono hyena (Lycaon pictus), Canis adustus kaj hieno  (Crocuta crocuta). Samtempe ekzistas pli malgrandaj karnomanĝuloj kiaj sovaĝa kato (Felis sylvestris), servalo (F. serval), karakalo (F. caracal) kaj, konvene,  angola genoto (Genetta angolensis). Antaŭ la angola interna milito en la sepdekaj jaroj la areo gastigis grandajn populaciojn de elefantoj kaj de nigraj rinoceroj sed tiuj preskaŭ komplete estas forprenitaj, precipe de ŝtelĉasistoj.
La sola sciata endemia birdospecio estas nigravosta cistikolo (Cisticola melanura), kvankam ĉeestas sufiĉe riĉa elekto de birdovivo. Depende de pluvoj jenaj birdoj povas esti trovataj en la malsekejoj : granda marĉokanbirdo (Acrocephalus rufescens), flava ĥloropeto (Chloropeta natalensis), Cisticola pipiens, Ploceus temporalis, Ephippiorhynchus senegalensis,  Leptoptilos crumeniferus, Ardea goliath, kaj Bugeranus carunculatus.
Amfibioj estas malpli komunaj. Ili inkluzivas du endemiajn speciojn, Hildebrandtia ornatissima kaj Leptopelis anchietae, kun aldonon de unu kiu estas trovata preskaŭ ekskluzive en la ekoregiono, Hyperolius vilhenai.
Finfine, en la mjombaraj duonarbaroj la multaj termitoj kaj raŭpoj ludas graven rolon pri la forigado de folioj.
Urbaj areoj kaj establoj
Urboj en la regiono inkluzivas Kuito, Menonge kaj Luena. En ĉiuj tiuj areoj okazis interna milito dum la jaroj 1975-2002.
Minacoj
Estas pluraj Angolaj Naciaj Parkoj, sed tiuj ĉi estis forlasendaj je pluraj periodoj pro la interbatalado. Unu el tiuj, precipe Nacia Parko de Cangandala, estas grava rifuĝejo por la endemia antilopo Hippotragus niger variani.
Francica
Francica estas komunumo de Italio.
Gusztáv Rigler
Gusztáv Rigler [gustAv], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rigler Gusztáv estis hungara kuracisto, higienisto, altlerneja instruisto, membro de Societo Dugonics (1923-1930).
Gusztáv Rigler naskiĝis la en Dunamocs (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Moča en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Rigler maturiĝis en Esztergom, poste li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1891. Post siaj studoj li laboris kiel asistanto en instituto pri publika sano. En 1897 li estis altrangigita privata instruisto. Ekde tiam li ofte studvojaĝis al okcidenta Eŭropo. Inter 1899 kaj 1920 li instruis jam kiel publika ordinara profesoro, ankaŭ katedrestro en Universitato Francisko Jozefo. Li estis dekano en la lernojaroj 1906 kaj 1914, rektoro en 1917. En Kolozsvár li establis stacion por publika sano kaj en 1910 stacion pri ĥolero, li ankaŭ gvidis ilin. Li sekvis la rifuĝintan universitaton al Szeged, kie li estis katedrestro kaj institutestro. De 1926 ĝismorte li instruis en Universitato de Budapeŝto. Li okupiĝis pri ĉiuj branĉoj de higieno.
Buster Edwards
Ronald "Buster" EDWARDS (*, † , Londono) estis iama boksisto kaj noktklubestro. Li apartenis al la bando de Bruce Reynolds, kiu organizis la grandan trajnprirabon de 1963.
Longe li sukcesis eviti kaptiĝon kaj fuĝis al Meksiko, kie li vivis kelkan tempon kune kun Bruce Reynolds. Sed post tri jaroj li ne plu eltenis la daŭran kamufladon kaj fuĝadon kaj sopiris hejmen. Li kapitulacis kaj transdonis sin mem al Scotland Yard. Edwards ricevis verdikton de 15 jaroj da mallibero. Post la reliberigo en 1980 li havis florbutikon ĉe Stacio Waterloo.
En 1988 aperis tragikomika filmo Buster pri lia vivo, la rabado kaj la fuĝado, kun Phil Collins kiel ĉefaktoro.
En 1994 li mem mortigis sin en sia garaĝo, supozeble pro financaj zorgoj.
Mirosławiec
Mirosławiec (kaŝube: Frédlądk aŭ Frëdlącëk; la aliaj nomoj dum historio: Prÿdland 1575 (1579), Frydlancik, Fridlanczik, Fridlanzick, Frydlandek, Fredlądczyk, Frydląd, Fredland, Fridland, Nova Fredeland, Nuve Fredeland, Vredeland, Vredelande, Vredelant, Niegen Friedland, Polnisch Friedland, Frydland Marchijski, Friedlandt, Neu Friedland, Nig-Friedlandt, Fridelant, Frydląd Marchijski, Märkisch Friedland; Frédląncék, germane: Märkisch Friedland) estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Mirosławiec en distrikto Wałecki.
Imre Várady (literaturhistoriisto)
Imre Várady [vAradi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Várady Imre estis hungara literaturhistoriisto, profesoro, lingvisto, prezidanto de Societo Dugonics.
Mirosławiec
Historio de Mirosławiec en la Mezepoko
Sur la loko de hodiaŭa urbo estis la setlejo de slavoj. Niestety o założeniu miasta Mirosławiec i jego późniejszych losach niewiele wiadomo. Średniowieczne osadnictwo na okolicznych ziemiach pojawiło się w XII wieku. Ośrodek powstał w rozłożystej, podmokłej kotlinie, na skrzyżowaniu dwóch ważnych szlaków handlowych, czyli drogi marchijskiej, łączącej Brandenburgię z zakonem krzyżackim, oraz szlaku solnego z Kołobrzegu do Wielkopolski. W 1303 bądź 1314 roku margrabia brandenburski Waldemar lokował tu miasto wzmiankowane jako Nova Vredeland, w którym osiedlili się głównie niemieckojęzyczni koloniści z Meklemburgii. W 1314 roku była to własność szlachecka, której posiadaczami byli Henryk i Jan Wedlowie. Miasto rozwijało się jako ośrodek handlowy na szlaku Berlin - Królewiec. W 1368 roku weszło w skład Królestwa Polskiego, aby w 1409 roku przejść we władanie Krzyżaków. Rezulte de la Dektrijara milito kaj post la Paca Kontrakto en Toruno en la jaro 1466 denove eniris en la polajn limojn, kaj restis en Pollando ĝis la unua dispartigo de Pollando ĝis la jaro 1772. W tym czasie Kalisz Pomorski, Tuczno, Złocieniec i Barwice, razem z Mirosławcem, należały do lenna Jana i Henryka von Wedlów. W XV wieku teren graniczny Pomorza został spustoszony przez Krzyżaków. Zniszczenia dotknęły również ziemie otaczające dzisiejszy Mirosławiec. Mirosławiec pierwotnie nazywał się Nowym Frydlandem (Neue Fredeland). Kontraŭe al la aliaj urboj proksime de Wałcz, en Mirosławiec de la tempo de la lokigo de la urbo ĉiam la plimulto estis germanoj.
Imre Várady (literaturhistoriisto)
Imre Várady naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nagybecskerek. Li mortis la en Romo.
Mirosławiec
Historio de Mirosławiec en la Mezepoko
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Imre Várady (literaturhistoriisto)
Biografio
Imre Várady frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1914, li doktoriĝis post 3 jaroj. Li iomete batalis en la 1-a mondmilito, li instruis en lernejo en Szombathely inter 1919–1927, poste li havis postenon en hungara kolegio en Romo ĝis la hejmenveno en 1936. En 1934 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato, tamen li estis katedrestro en Scienca Universitato Ferenc József inter 1936 kaj 1940. Li estis dekano en la studjaro 1939, poste li sekvis la retranslokitan univeristaton al Kolozsvár, kie same li estis katedrestro. En 1944 li forlasis la landon kaj vivis plu en Italio. Li instruis en Bologna de 1944 ĝis la emeritiĝo en 1967, poste li vivis en Romo, sed en 1968 li blindiĝis. Jam en 1944 li ricevis membrecon en scienca akademio de Bologna. Li havis edzinon, kiu naskis 3 filinojn.
Mirosławiec
Historio de Mirosławiec de la 16a jc ĝis la 19a jc
La situo ĉe la vojo de Szczecin, Kołobrzeg kaj Grandpolio decidis ke tie kreskis la komerco. Dynamika tego procesu była większa dzięki temu, że w XVI wieku w mieście zaczęli osiedlać się Żydzi. Na przełomie XVIII i XIX wieku Żydzi stanowili już ponad 50% ludności miasta kaj estis tie la la plej granda juda komunumo en Okcidenta Pomerio. Mirosławiec stał się prawdziwym centrum gospodarczym ziemi wałeckiej. Każdego roku odbywało się w mieście siedem jarmarków. W 1508 roku miejscowa gałąź rodu Wedlów (von Wedell) przeszła na protestantyzm i przyjęła nazwisko Frydlandzki. W 1593 roku właścicielem miasta stała się jednak katolicka rodzina von Blankenburg, w której rękach pozostało ono aż do 1836 roku. W latach trzydziestych XVIII wieku Blankenburgowie na miejscu zamku wznieśli barokowy pałac. Pomimo pożarów, które nie ominęły Mirosławca, miasto rozwijało się dynamicznie, szczególnie w XIX wieku. Pozycję tego ośrodka zwiększyła budowa dróg lądowych i kolejowych. Wówczas Mirosławiec uzyskał połączenie z Drawskiem Pomorskim i Kaliszem Pomorskim. Niestety, pomimo wzrostu gospodarczego malała liczba ludności. La plej riĉaj komercistoj translokiĝis al pli grandaj urboj, ofte al la ĉefurbo - Berlino.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Mirosławiec dum la 20a jc
La denova vigligo de la urbo okazis pro la ekonomia disvolvo de Germanio fine de la 19a jc. W 1900 roku miasto otrzymało połączenie kolejowe z Kaliszem Pomorskim na zachodzie oraz Złocieńcem na północy. W 1902 roku wzniesiono budynek sądu grodzkiego, w 1914 roku nową szkołę, a w 1918 roku nastąpiła elektryfikacja miasta. W 1912 roku w powiecie wałeckim Polacy stanowili zaledwie 0,6% mieszkańców. W latach dwudziestych XX wieku nastąpił przyrost ludności, związany z imigracją Niemców z terenów przekazanych przez traktat wersalski Polsce. Powstała wówczas nowa dzielnica między centrum miasta a dworcem kolejowym. Dojście nazistów do władzy w Niemczech w 1933 roku przyniosło ostateczną zagładę żydowskich tradycji miasta. W czasie II wojny światowej miasto było miejscem zaciętych walk, co spowodowało poważne zniszczenia zabytkowej zabudowy śródmieścia. Miasto zostało zdobyte przez wojska polskie 10 lutego 1945 roku. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Wkrótce władzę przejęła polska administracja cywilna. Oni decidis pri la nomo de la urbo Mirosławiec. La 23an de januaro 2008 apud la urbo okazis la Aviada katastrofo en Mirosławiec (vidu la apudan foton de la porokaza monumento).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Kolomba staleto
Kolomba staleto aŭ kolomba domo, fortikaĵo aŭ kolombejo estas tiu aparta konstruaĵo, kiu estas specife konstruita kun etaj niĉoj por la kolomboj. Ĝi estas ofte videbla en norda Portugalio, en Normandio, Bretonio. En orienta Eŭropo oni uzis tiucele subtegumentejon de domoj aŭ apartan starantan lignan kolombejon sur kolono.
Mara Taseva
Mara Taseva naskiĝis la 13-an de septembro 1900 en familio de fervojisto, kiu loĝis en la kantondomo apud v. Nevski, oriente de Popovo, Bulgario. Ankoraŭ en sia infana aĝo ŝi ekspertis la mizeron kaj la batojn de la sorto. Peza estis la vivo en la multnombra familio Mara estis la plej aĝa inter sep infanoj kaj ŝi devis tre frue komenci labori por helpi la gepatrojn. Tial ŝi finis nur bazan lernejon kaj poste komencis labori ĉe la kudristino avino Stefana Genĉeva. Dum la vintro ŝi laboris en tabaktenejo. Apenaŭ 19-jara ŝi restis duonorfino - mortis ŝia patro kaj ŝiaj zorgoj pri la familio plimultiĝis. Mara estis edukita en progresemoj ideoj. Ŝia patro estis aktiva sindikata aganto --- kasisto de la sekcio de fervojistoj. Li ricevadis haj dissendadis socialisman literaturon. Pro partopreno en la striko de fervojistoj oni turmenfis lin kruele. En la jaroj post la Unua mondmilito eĉ Bulgario kaj en la tuta tnondo okazis eventoj, kiuj minacis la kapitalisman socion kaj samtempe montris al la popoloj la vojon al batalo por neniigo de tiu socio kaj por starigo de popola potenco. Tiuj eventoj efikis sur la junan Mara por naskiĝo de revoluciaj ideoj eĉ ŝia konscio. Ŝi partoprenis la preparon de la Septembra Ribelo. En 1926 ŝi loĝis en Varna kaj laboris en la teksfabriko „Car Boris". Ŝi aktive partoprenis la batalon por plialtigo de la laboristaj salajroj kaj vivkondiĉoj. Tie ŝi eniris en la vicojn de la novefondita Bulgara Laborista Partio.
En 1935 en la fabriko estis malkovrita nelegala partia grupo. Oni trovis en la loĝejo de Mara Taseva propagandajn afiŝojn kaj ŝi estis arestita. Dum la juĝesploro ŝi kondutis digne kaj kuraĝe kaj neniun denuncis. Foje eĉ la ĉelon de la arestitoj eniris agento kaj komencis bati Valjan Viĉuva. Mara tuj eksaltis kiel pikita, forpuŝis lin flanken kaj defendis sian pli junan amikinon per sia korpo, akceptante sur sin la batojn.
La verdikto de Mara estis malliberigo dum tri jaroj kaj aparte monpuno. En la malliberejo Mara estis elektita eĉ la estraro de la virina fako. Ŝi aktive partoprenis marksismajn rondojn kaj la aperigon de ĵurnalo „Rabotniĉeska Tribuna" (,,Laborista Tribuno").
Rada Todorova, kiu tiutempe ankaŭ estis en la malliberejo, rakontas kiel dum unu nokto Mara maltrikis sian puloveron kaj trikis alian puloveron por la kondamnita al morto Jordan Ljutibrodski - por ke li estu pura kaj bela ĉe la plenumo de la verdikto. Post tri jaroj Mara estis liberigita, sed en Varna ŝi ne povis plu trovi laboron - ĉiuj pordoj estis fermitaj por ŝi, tial ŝi revenis en Popovo ĉe sia familio, sed tie oni denove arestis ŝin pro la monpuno, kiun ŝi ne povis pagi, kaj sendis ŝin en la malliberejon de Ŝumen por ankoraŭ 6 monatoj. En 1938 ŝi denove estis libera, helpis sian patrinon, laboris po kelkaj monatoj diversloke - kiel flegistino en la privata malsanulejo de la kuracisto Belĉo Donĉev, en la fabriko por ceramikaĵoj k. a.
Tiutempe ŝi konatiĝis kun Marin Alabaŝev el v. Ŝvetlen, kiu havigis al ŝi lernolibron de Esperanto. Mara estis ravita de la lingvo, de ĝia facileco kaj taŭgeco, de la ideo pri paco kaj amikeco inter la popoloj. Ŝi komencis lerni Esperanton aŭtodidakte.
Tiutempe la partian organizaĵon en Popovo trafis peza frapo - la sekretario Petko Marinov estis mortigita kaj la organizaĵo stagnis. Tiam Mara iniciatis nelegalan kunvenon de komunistoj en aprilo 1939. La regiona estraro de BKP estis restarigita kaj Mara estis elektita kiel ĝia sekretario. En julio 1940 ŝi estis denove arestita kaj tutan semajnon kruele batita. La policanoj ricevis neniajn informojn de ŝi kaj denove liberigis ŝin pro manko de pruvoj. En majo 1942 la policanoj denove arestas dekojn da progresemaj junuloj. Mara ne sukcesis kaŝi sin kaj estis arestita kune kun aliaj 58 komunistoj. Ŝi estis la sola virino inter ili. En aŭgusto ŝi ekstaris antaŭ la militista tribunalo. La eldiron de la verdikto - morto per pendumo, ŝi renkontis kun fiere levita kapo. La 14-an de aŭgusto oni ekkondukis ŝin al la pendumilo. Mara sentime alpaŝis kaj mem metis la maŝon sur sian kolon kun la vortoj: „Mi mortas, sed miaj kamaradoj daűrigos la batalon, ili venĝos por mi kaj nia afero venkos..." Tiel en Bulgario en 1942 estis plenumita la unua mortkondamno kontraŭ virino, kontraŭ la esperantistino Mara Taseva. Postmorte nia popola ŝtato distingis ŝin per ordeno „Por popola libero". Ekde 1964 la domo, en kiu loĝis Mara, estas restaŭrita kaj transformita en muzeon.
el Bulgara Esperantisto, 1984/9
bulgaraj esperantistoj
6515 Giannigalli
6515 Giannigalli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Usono).
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Forró)
La preĝejo Ĉieliro de Maria estas katolika historia monumento en vilaĝo Forró (Hungario).
6515 Giannigalli
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan amatoran astronomon Gianni Galli.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Forró)
Historio
La unua mencio pri tiu ĉi gotika preĝejo okazis en 1332 laŭ eklezia fonto. La zorganto estis urbo Kassa. La loĝantoj iĝis luteranoj en 1565, baldaŭ kalvinanoj. La katolika paroĥo refondiĝis en 1730. La kirko estis trakonstruita laŭ baroko en 1729, sed restis la apogpilieroj kaj la absido. En 1763 la turo estis konstruita. La orgeno estis kreita ĉirkaŭ 1900.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en la meza parto de la vilaĝo en korto. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La absido estas oklatera kaj ties supro nekutime firstotureto estas videbla. Ĉe la navofino sakristio situas. Interne la instalaĵoj estis kreitaj en la 18-a jarcento, la predikejo, 4 lignaj statuoj, ambaŭ flankaj altaroj kaj balustrado de la galerio ĝuste en 1772.
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
Ĉina krestoŝterno
La ĉina krestoŝterno (Thalasseus bernsteini, aŭ Sterna bernsteini vidu Bridge et al., 2005), estas ŝterno, tio estas birdo de la familio de Ŝternedoj kaj genro de Thalasseus aŭ krestoŝternoj. Tiuj specioj havas “malkombitajn” krestojn inter krono kaj nuko malantaŭen direktitajn. Tiu ĉi estas endemismo de marbordo de Ĉinio.
Aspekto
Tiu ĉi estas malgranda ŝterno, 35–36 cm longa. Ambaŭ seksoj estas similaj; somera plenkreskulo havas nigran kronon kun longa kresto, nigrajn krurojn kaj longan flavoranĝan bekon. Dorso kaj supraflugiloj estas mezgrizaj; vizaĝo, kolo kaj subaj partoj estas blankaj. La vosto estas forkoforma kaj blanka kiel subflugiloj.
Tiu ĉi specio estas tre parence rilata al la sandviĉa ŝterno T. sandvicensis kaj al la bengala krestoŝterno T. bengalensis. Ĝi estas pli simila al la unua, diferenca nur pro la bekokoloro, kiu estas inverse de tiu de la Sandviĉa ŝterno, tio estas flavoranĝa kun nigra pintotriono. El la Bengala krestoŝterno, kun kiu koincidas en la vintra distribuado, oni povas diri, ke la diferenco estas ĉe la blanka pugo kaj pli helgriza supro, krom ĉe la nigra bekopinto, kiu vidata de proksime montras ankaŭ blankan punkton. Ankaŭ la pli granda Granda krestoŝterno estas simila, kaj diferenca ĉe la pli fortika, tutflava beko kaj pli malhelgrizaj dorso kaj pugo, krom laŭ grando.
Situacio de la specio
Ĝi estas endanĝera specio; jam antaŭe oni supozis, ke ĝi estas estingita, kun nur kvar paroj remalkaŝitaj en 2000, nestante en kolonio de granda krestoŝterno en insuleto de insularo Macuo, ĉe la marbordo de provinco Fujian, Ĉinio, kaj vintrante suden ĉe Filipinoj. Jam kelkajn jarojn antaŭe oni faris foton de ŝternoj inter kiuj estas unu ekzemplero de Ĉina krestoŝterno, kiu tiam ne estis agnoskita. Iam la specio ĝuis pli ampleksan distribuadon en la orienta marbordo de Ĉinio norde ĝis la provinco Shandong. Oni supozas, ke malpliiĝo kialas pro troĉasado kaj ovokolektado por manĝo. Protektado de tiu kolonio povas kiali pro teritoria kaj milita disputado inter Tajvano kaj Ĉinio. Nun la insuleto estas deklarita rifuĝejo por sovaĝa bestaro. Eble aliaj kolonioj aperos en marbordoj de Tajvano kaj Ĉinio; ĉar migrantaj birdoj estis vidataj en enfluejo de rivero Pachang. Entuta loĝantaro estas supozata nur inter 50 kaj 100 birdoj.
Alunișu
Alunișu [aluniŝu] (hungare: Mogyorókeréke [modjoro:kereke]- Magyarókereke [madjaro:kereke]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Sâncraiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 596 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 — 210 (rumanoj, 45 % da hungaroj).
NGC 614
NGC 614 (aliaj indikoj — NGC 618, NGC 627, PGC 5933, UGC 1140, MCG 5-4-75, ZWG 502.118, KCPG 38B) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Alunișu
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 172 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
NGC 614
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 614, NGC 618, NGC 627.
Alunișu
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1437 kiel hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Magyarókereke apartenis al Hungario (Kolozs). La pentrita ligna baldakeno de la reformita preĝejo estis farita en 1746 de Lorenco Umling (patro) kaj de liaj filoj.
NGC 614
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Loire-sur-Rhône (stacidomo)
Loire-sur-Rhône (Loire laŭ datumbazo de SNCF) estas franca varstacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Loire-sur-Rhône, en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Okrouhlá (distrikto Česká Lípa)
Okrouhlá (Schaiba) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa proksimume 1 km nordokcidente de Nový Bor. Vivas ĉi tie.