cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kasiodoro
Kelkaj verkoj de Kasiodoro
Exposition psalmorum. Komento gramatika, literatura, asketa kaj teologia pri la psalmoj. Komencita en 538, en Raveno.
Orthographia, (redaktita je la aĝo de 93 jaroj). Eltiraĵoj el prilingvaj verkoj de Cormuto, Veljo Longus, Curtius Valerianus, Papirianus, Adamantius Martyrius, Eutyches, Caesellius ...
Laudes. Panegiroj honore al gotaj reĝoj kaj princoj ekde 506.
Chronica. Listo de konsuloj, destinitaj al Eŭtario, bofilo de Teodoriko, destinita posteulo kiu tamen mortis en 519.
Historia Gothorum. Dekdu libroj de verko perdita resumita de Giordane en De origine actibusque Getarum.
Variae. Kolekto de 468 leteroj oficialaj skribitaj dum liaj altaj oficoj de regado sub la diversaj gotaj reĝoj.
Ordo generis Cassiodororum
Liber de anima. Traktado verkita en 538 en kiu kritikistoj trovas markojn de la supozita konvertiĝo de Kasiodoro.
Codex de grammatica.
Historia ecclesiastica aŭ Historia tripartita
Antiquitatum Iudaicarum libri XXII. Tradukaĵo de verkoj de Jozefo Flavio.
Adumbrationes in Epistulas canonicas. Tradukaĵo de Hypotyposes de Klemento el Aleksandrio.
Commenta Librorum Regum.
Psalterium archetypum.
Codex grandior. Eltiraĵoj de Bibliaj libroj destinitaj al la publika legado.
De institutione divinarum litterarum. Kvar libroj traktantaj pri liberalaj artoj (aritmetiko, astronomio, geometrio, muziko).
Fama estis ankaŭ la kasiodora transkribo de la Vulgato laŭ supozigitaj Sanktahieronimaj tekstoj, sur kiu paŭsiĝis la Codex Amiatinus
Kasiodoro politikisto kaj diplomato
Li naskiĝis en familio kutimiĝinta okupi elstarajn oficojn en la publika administracio: fakte, lia avo oficiris en la armeo de la imperiestro Valentiniano la 3-a kaj kontribuis por forpuŝi la Vandalojn kiam tiuj ĉi el Nordafriko klopodis invadi Kalabrion kaj Sicilion (ĉirkaŭ 450). Krome, lia patro servis kiel corrector Lucaniae et Bruttiorum ŝarĝite de la gota reĝo Teodoriko, invitita descendi al Italio por venkobati Odoakron malobeante la imperiajn direktivojn; en 503 al li estis aljuĝita la praefectura praetoriana.
Kasiodoro, krome, nombras inter la parencaro de Simako kaj estis senatano kaj konsulo kaj eĉ mem ĉiam uzis en siaj subkriboj la titolon de senatano (Casiodorus senator).
Jen la publikaj politikaj kaj diplomatiaj kaj administraj funkcioj plenumitaj de Kasiodoro:
Quaestor sacri palatii (506-511). Praktike kanceliero de la reĝolando.
Consul ordinarius (514) : Ordinara konsulo
Magister officiorum (523-527). Taskita vigli kaj superregi ĉiuafere. Tio okazas ĝuste kiam la filozofo Boecio perdis la konfidon de la reĝo Teodoriko kaj estis akuzita pri perfido kaj magio kaj mortkondamnita de la Roma Senato kaj ekzekutita en Pavio (523-524). Oni ne scias kiel Kasiodoro reagis antaŭ la bedaŭrinda evento ĉu konsente ĉu oportunisme aŭ ĉu dubante. En 527 oni lin trovas en Brucio kaj Lukanio kiel guberniestro de tiuj regionoj.
Præfectus praetorio (533-538). Tio okazas en konfuzaj momentoj: morto de Teodoriko, de Atalariko, mortigo de Amalasunta, alveno de la orienta imperia armeo kies generalo Belisario okupas Romon kaj Ravenon kaj praktike metas finon al regado de Gotoj en Italio kun la deŝarĝiĝo de Vitigo (540). Kasiodoro, politike aginte kiam la romia okcidenta imperio ŝajnis esti kaj neesti, estas devigita iri al Konstantinopolo, el kie revenos praktike deŝarĝita de ĉio, krom de la titolo de Patricius (Patricio), kaj retiriĝas en Vivariumon por aktivigi (aŭ pliaktivigi) sian eksterordinaran porkulturan agadon.
Notindas ke en ĉiuj supraj politikaj kaj administraj ŝarĝoj Kasiodoro havis, laŭ siaj deklaroj, la celon igi akcepteblaj kaj fruktodonaj la rilatojn kaj kunvivadon en la sama teritorio de la du kulturoj tiu latina kaj tiu ĝermandevena en la kadro de la romia imperio.
Internacia Flughaveno de Honoluluo
La Internacia Flughaveno de Honoluluo, angle "Honolulu International Airport", ekde aprilo 2017 formale titoligata "Daniel K. Inouye International Airport" honore al samnoma havajdevena usona senatano el japana familio) en la samnoma urbo Honolulu estas la precipa flughaveno de la usona subŝtato Havajo. La areo situas sur la havaja insulo Oahu. La flughaveno estas grava aviadila nodopunkto en la Pacifika Oceano inter Azio kaj Nordameriko: Ĝi estas identigita kiel unu el la plej komercaj flughavenoj en Usono, kun trafiko nun pli ol 21 milionoj da pasaĝeroj jare - kun tendenco pliiĝanta. Ĝia IATA-kodo estas HNL, la ICAO-kodo PHLN.
Hugino kaj Munino
En Nordia mitologio, Hugino (malnovnordlande "penso" ) kaj Munino (malnovnordlande "memoro" aŭ "menso" ) estas paro de korakoj kiuj flugas tra la tuta mondo, Midgard, kaj alportas al la dio Odino informadon. Huginn kaj Muninn, aŭ Hugino kaj Munino, aperas en la Poezia Edda, kompilita en la 13-a jarcento el pli fruaj tradiciaj fontoj; en la Proza Edda kaj en Heimskringla, verkitaj en la 13-a jarcento de Snorri Sturluson; en la Tria Gramatika Traktaĵo, kompilita en la 13-a jarcento de Óláfr Þórðarson; kaj en la poezio de skaldoj.
Futbala Mondpokalo 1990
La 14-a Vira Futbala Mondpokalo estis ludata en Italio, inter la 8-a de junio kaj la 8-a de julio 1990. Estis la dua fojo ke Italio gastigis la Futbalan Mondpokalon (la unua estis en 1934).
24 teamoj partoprenis en la turniro. Okcidenta Germanio gajnis la pokalon, gajnante 1-0 kontraŭ Argentino en la finalo. Unu el la plej grandaj surprizoj de la turniro estis Kameruno, kiu gajnis 1-0 kontraŭ Argentino en la malferma ludo, kaj poste sukcesis alveni ĝis la kvaron-finaloj, kie ili perdis 3-2 kontraŭ Anglio (sed ili tamen estis gajnantaj ĝis kiam mankis nur ok minutoj al la fino). Estis la unua fojo en la historio ke Afrika teamo alvenis ĝis la kvaron-finalo en la mondpokalo, kaj ĝis nun tiu rezulto neniam estis pli-bonigita.
Ĝenerale, la Mondpokalo de 1990 estas konsiderata unu el la plej tedaj kaj malalt-kvalitaj de la historio. Estis malmultaj amuzaj kaj ekcitaj ludoj, kaj la averaĝa numero da goloj en la matĉoj estis la plej malalta de la historio. Multaj teamoj koncentriĝis ĉefe pri defendado, kaj en la lasta fazo de la turniro multaj matĉoj estis deciditaj pere de serio de penaloj. Ambaŭ semifinaloj finiĝis kun serio de penaloj. Maradona, la fama Argentina stelulo, estis unu el la plej atendataj futbalistoj de la turniro, sed lia ludado ne estis tiel impona kiel multaj esperis. Unu el la plej imponaj teamoj de la turniro certe estis Italio, kiu gajnis ĉiujn matĉojn ĝis la semifinalo sen enlasi eĉ unu golon. Tamen, en la semifinalo kontraŭ Argentino estis remiso, kaj Argentino gajnis ĉe la penaloj. En la fino, Italio alvenis trie kaj Anglio kvare.
La finalo estis priskribata de multaj komentistoj kiel la plej teda kaj malbon-humora finalo de iu ajn Mondpokalo. Du Argentinaj ludistoj estis forpelitaj, kaj Germanio gajnis nur pro iom dubinda penalo donita al ili naŭ minutojn antaŭ la fino.
Erdélyi Magyar Írói Rend
Erdélyi Magyar Írói Rend (Transilvania Hungara Verkista Rondo), mallongigite EMÍR, estis verkista grupiĝo
Schleife (Saksio)
Schleife (jen germane, suprasorabe Slepo) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio kaj estas la centro de samnoma komunumaro el pluraj najbaraj komunumoj proksime kunlaborantaj. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Erdélyi Magyar Írói Rend
Historio
Ĝi fondiĝis je inicio de Mária Berde en Oradea post renkontiĝo en Köröskisjenő la 14-an de majo 1933 kunagorde kun Lajos Olosz kaj Géza Tabéry. Al ĝi aliĝis nur István Szombati-Szabó, Sándor Károly, Oszkár Bárd kaj Károly Molter.
Schleife (Saksio)
Laŭ la vilaĝo estas nomata soraba dialekto, nome la dialekto de Schleife (suprasorabe Slepjanska narěč).
Erdélyi Magyar Írói Rend
Libroj eldonitaj
Ĝi eldonis inter 1934 kaj 1936 6 verkojn (Károly Sándor: Láng; Tabéry Géza: Októberi emberek; Mária Berde: Szentségvivők; Szombati-Szabó István: Hazajáró lélek; Berde Mária: Tüzes kemence; Tabéry Géza: Fekete ablak).
Cikloheksila 2-cianobenzoato
Cikloheksila 2-cianobenzoato aŭ cikloheksila o-cianofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Cianobenzoata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila 2-cianobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila 2-cianobenzoato prezentas cikloheksilmetanatan grupon kaj nitrilan grupon ligitajn al benzena ringo respektive en la 1-a kaj 2-a karbonatomoj. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Mergenoj
La maraj anasoj, nome Mergenoj, formas subfamilion de la familo de birdoj, nome Anasedoj, kie estas anasoj, anseroj kaj cignoj; ĝi enhavas molanasojn, maranasojn, merĝojn kaj aliajn similajn marajn anasojn.
Kiel la nomo sugestas, plej sed ne ĉiuj, estas esence maraj for de la reprodukta sezono. Multaj specioj disvolvigis specializatajn salglandojn por permesi ilin toleri salan akvon, sed tiuj ne estas ankoraŭ disvolvigitaj ĉe junaj birdoj. Kelkaj el la merĝoj preferas riverajn habitatojn.
Ĉiuj escepte 2 el la 20 specioj de tiu grupo okupas habitatojn en malproksimaj nordaj latitudoj.
La fiŝmanĝantaj membroj de tiu grupo, kiaj la merĝoj kaj la Blanka merĝo, havas segilecajn bordojn en siaj bekoj por helpi lin kapti sian predon. Tiuj estas tiele ofte konataj kiel "segobekuloj".
Aliaj maraj anasoj kaptas moluskojn aŭ krustulojn el la mara grundo.
Estas 20 vivantaj specioj en dek nunaj genroj.
Subfamilio Mergenoj
Narzole
Narzole estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Barolo, Bene Vagienna, Cherasco, La Morra, Lequio Tanaro, Novello kaj Salmour. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago - la 20-a de novembro.
Izsák Czabán
CZABÁN Izsák, Zabanius (caba:n) aŭ Isaac Zabanius (cabanius) estis saksa filozofo, profesoro pri teologio en Hungario naskita en Brezno en 1632 kaj mortinta en Sibio en 1707.
Kariero
Czabán studis inter 1659 kaj 1660 en Wittenberg. En 1661 li estis lernejestro en Prešov. Ekde 1667 ĝis 1670 li profesoris pri evangelia teologio en la altlernejo de Prešov, inter 1676-1687 en Sibio prelegis li teologion kaj filozofion sekvante la konceptojn de Pierre Gassendi. Ekde 1687 li estis pastro.
Nacia Memortago pri "Anatemitaj Soldatoj"
Nacia Memortago pri "Anatemitaj Soldatoj" - pola ŝtata festo celebrata ĉiujare la 1-an de marto de 2011, dediĉita al la memoro de "Anatemitaj Soldatoj" - al la soldatoj de kontraŭkomunisma kaj sendependiga subtera movado. La festo - starigita leĝe la 3-an de februaro 2011 - estas labortaga.
Historio de la iniciato
En 2001 Pola Parlamento voĉdone agnoskis "meritojn de organizoj kaj sendependigaj grupoj, kiuj post la fino de la Dua Mondmilito ekdecidis malegalan batalon por suvereneco kaj sendependeco de Pollando" tiamaniere omaĝante al mortfalintaj kaj murditaj, kaj al ĉiuj malliberigitaj kaj persekutataj membroj de la organizo Libero kaj Sendependo. Tio estis la unua altranga honorigo de la soldatoj de armita kontraŭkomunisma subtera movado.
Dato
Motivigo de la leĝprojekto ne klarigas kial oni elektis la 1-an de marto. La ideon pri la festo celebrota en ĉi tiu dato anoncis Janusz Kurtyka, tiutempa prezidanto de la Instituto pri Nacia Memoro. La saman tagon en 1951 oni ekzekutis sep membrojn de la 4-a Komandejo de la Asocio Libero kaj Sendependo, la lasta kunordiganto de la "Batalo por Libero kaj Sendependo de Pollando kun nova sovetia okupacio". Ili estas: Łukasz Ciepliński, Mieczysław Kawalec, Józef Batory, Adam Lazarowicz, Franciszek Błażej, Karol Chmiel kaj Józef Rzepka. Iniciatintoj de la festo deziris enkonduki ĝin antaŭ la 1-a de marto 2011 por omaĝi la 60-an datrevenon de la murdo de komandantoj de "Libero kaj Sendependo".
Eichsfeld-kanto
Eichsfeld-kanto (germane: Eichsfeldlied) estas la loka himno de la germana regiono Eichsfeld.
Verkis la tekston la konata regiona poeto Hermann Iseke. Ĝi publikiĝis la unuan fojon ĉe "Eichsfelder Marienkalender 1901" sub la titolo Eichsfelder Sang krom alia kanto. Ĝi estu kantata laŭ la melodio de la konata studenta kanto O alte Burschenherrlichkeit. Tamen komponis la nun uzatan melodion la instruisto Karl Wisniewski de Heilbad Heiligenstadt en la jaro 1902.
Oni kantas tiun ĉi himnon ĉe multaj privataj, malprivataj kaj ekleziaj okazoj kiu sekve havas grandan identigan funkcion por multaj lokuloj. Tio ankoraŭ pligraviĝis dum la plurjardeka divido de Eichsfeld (grandparte en la komunisma GDR/Turingio, la resto en Okcidenta Germanio/Malsupra Saksio). Ĝenerale gravis ankaŭ la katolikeco de la regionuloj (jam dum Kulturbatalo, poste dum la ateisma komunisma reĝimo).
Fono
Iseke eldonis paralele sub la titolo Eichsfelder Sang du kantojn kantotaj laŭ diversaj melodioj: la unua parto laŭ la studenta kanto O alte Burschenherrlichkeit, la dua laŭ la kavaleria kanto Wohlauf, Kameraden, aufs Pferd laŭ teksto el la verko Wallensteins Lager de Friedrich Schiller, kun muzikigo verŝajne de Christian Jakob Zahn. La kristana Mario-kalendaro por la 1901-a jaro eldoniĝis jam en 1900, sekve ankaŭ la teksto de Iseke devas samjari: tio ankaŭ dedukteblas el letero de Iseke mem.
La teksto himna
La himno en originala ortografio jenas:
Interesas ke la dua strofo havas grandan similecon kun la kvara strofo de la dua parto. Tio starigis la demandon pri la de la verkisto intencita prezentado-maniero. Malverŝajnas ke ambaŭ kantoj kantatu unu post la alia, pro la fakte enhav-egala strofo.
Aldona sesa strofo
Verŝajne de Iseke mem enŝovitis patriotisma, nova sesa strofo, jen:
Dmitro Ĉumak
Dmitro Oleksandroviĉ Ĉumak (ukraine Дмитро Олександрович Чумак, naskiĝis, do nun -jara) estas ukraina spada skermisto. Li gajnis la bronzan medalon en la vira teamo de spadaj skermistoj en la Monda Ĉampionado 2006, kaj ankaŭ partoprenis en la Somera Olimpiko 2008.
Eichsfeld-kanto
Aldona sesa strofo
Post la abdiko de imperiestro Vilhelmo la 2-a tiu ĉi strofo ekmalmodis. Ernst Mehler, kiu eldonis en 1923 la ŝatatan kantolibron Eichsfelder Liederbuch faris etajn ŝanĝojn por povi konservi la ideon patrujeman:
Post la Dua mondmilito tiu ĉi strofo ne plu kantatas nek represatas.
Strofo aparta por Malsupra Eichsfeld
Je la komenco de la 1950-aj jaroj la oficisto Matthias Gleitze el Malsupra Saksio verkis novan strofon por Malsupra Eichsfeld. Ĝi kaj hodiaŭ ofte kantatas.
Nova tekstopropono
Kiam en 1955 planitis eldono de la kantolibro Eichsfelder Liederbuches por Uesta Germanio, Ernst Mehler proponis modernigitan tekston je kvin storofo. Ĝi neniam ludis grandan rolon.
Fenila formiato
Fenila formiato aŭ C7H6O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la formiata acido kaj fenolo, senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer en ĉeesto de sulfata acido kiel katalizilo. Fenila formiato estas nesolvebla en akvo, alkoholo, etero, kloroformo kaj sed solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj.
Fenila formiato ankaŭ uzatas kiel solvanto por farboj. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe alta por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Kun alkalaj metaloj kaj alkalaj metaloj ĝi generas bruleman hidrogenon. Ĝi dissolvas kaŭĉukojn kaj plastaĵojn.
Endel Puusepp
Endel PUUSEPP (Эндель Карлович Пусэп; naskiĝis la ; mortis la ) estis estondevena sovetunia ĉasaviadilpiloto dum la dua mondmilito. Li partoprenis pli ol 30 noktajn bombmisiojn kontraŭ Nazia Germanio.
Biografio
Endel Puuseep estis la infano de estonaj kamparanoj, kiuj inter 1906 kaj 1908 sekve de la Agrara reformo de Stolipin translokiĝis al la imperia Jeniseja Gubernio en Siberio - pli-malpli la nuna Krasnojarska regiono. Ekde frua infanaĝo, Puusepp sonĝis fariĝi piloto. Liaj gepatroj tamen antaŭvidis alian karieron por li: laŭ ilia deziro li iĝu aŭ instruisto aŭ agronomo. Fininte 7 klasojn de lernejo, Puusepp translokiĝis al Leningrado por studi en la Estona-Finna Instruista Kolegio. Post kompletigado de unu jaro da studoj en la instruista kolegio, Puusepp translokiĝis al pilotolernejo, unue en Volsk kaj poste en Orenburg. Li restis ĉe ĉi-lasta kiel fluginstruisto, diplomiĝinte. Li poste estis translokigita al lastatempe formita eskadro specialiĝanta pri instrumenta kaj nokta flugado. Endel Puuseep ricevis la Oran stelon de Heroo de Sovetunio pro veturigo iren kaj reen de soveta delegitaro de Moskvo al Vaŝingtono por negoci novan fronton.
William Golding
William Gerald GOLDING (naskiĝis la 19-an de septembro, 1911, mortis la 19-an de junio, 1993) estis angla verkisto.
William Golding naskiĝis en St. Columb Minor (Cornwall). Post studado en Oxford li dum pli ol 20 jaroj laboris kiel instruisto ĉe Bishop Wordsworth's School, poste li plene dediĉis sin al la verkado. En la jaro 1980 li gajnis la Premion Booker, 1983 sekvis la Premio Nobel de Literaturo kaj kvin jarojn poste li akiris la nobeltitolon Sir. Li mortis en Falmouth (Cornwall).
La verkaron de William Golding karakterizas profunda pesimismo kaj malfido al la homa naturo. En sia (ankaŭ filmigita en du versioj, en 1963 kaj 1990) romano Lord of the Flies de 1954, li priskribis aron da knaboj, kiu post avidadilakcidento retrovas sin sur neloĝata tropika insulo kaj kies deziro, fondi memstaran socion sen plenkreskuloj, droniĝas en teroro kaj (mem)detruo.
En 1955 li verkis laŭ li sian plej ŝatatan romanon, The Inheritors (La Heredantoj), priskribon pri kiel Homo sapiens venkis Neandertalon, la pli mildan kaj pli bonan version de la homo, laŭ Golding, en la batalo de ekzisto. Aliaj libroj, kiujn li verkis en posta periodo, ricevis malpli da atento. Lia verkaro estas diversa laŭ siaj temoj kaj stilo. Li ofte estas citite dirita ke homo kreas malbonon, same kiel abelo kreas mielon.
145445 Le Floch
145445 Le Floch estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 5:1 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 2-an de septembro 2005 elde la Observatorio de Saint-Véran sur la Pic de Château Renard en Saint-Véran (Hautes-Alpes, Francio).
Alicja Sakaguchi
Alicja SAKAGUCHI (naskiĝis en 1954 en Szczecin) estas pola esperantisto kaj interlingvisto.
145445 Le Floch
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan Jean-Christophe Le Floch, fakulon pri observo de la naturaj satelitoj de Jupitero kaj de Saturno. Li pasas parton el sia tempo ĉe la observatorioj de Bordeaux, de Parizo en Meudon, de Haute-Provence kaj de Pic du Midi.
Alicja Sakaguchi
Ŝi ekkonis sian nunan edzon, la japanon Takashi Sakaguchi, per Esperanto. La familio uzas Esperanton kiel familian lingvon; la filoj, Dai kaj Leo Sakaguchi, estas denaskaj esperantistoj. La familio Sakaguchi loĝas en Mömbris en Germanio.
Borsod
Borsod (borŝod), germane Borschod estis historia departemento en meza parto de la Hungara Reĝlando.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Alia censo
Administracio
Estis 6 distriktoj, distriktonomoj kaj distriktejoj samas:
Surabajo
Surabajo (iama Soerabaja) estas la dua plej granda urbo de Indonezio (pli da 3.500.000 da loĝantoj), havenurbo kaj la ĉefurbo de la provinco de Orienta Javo. Ĝi situas en la norda marbordo de orienta Javo ĉe la enfluo de la rivero Mas kaj ĉe la markolo Maduro. La urbo enhavas unu el la plej aktivaj havenoj en la lando. Ties ĉefaj eksportaĵoj inkludas sukeron, tabakon kaj kafon. Ĝi enhavas grandan ŝipfarejon kaj multnombrajn specialajn ŝipolernejojn.
Etimologio
Surabajo laŭdire devenas el la vortoj sura aŭ suro (ŝarko) kaj baya aŭ boyo (krokodilo), la du bestoj kiuj, laŭ loka mito, luktis unu kontraŭ la alia por gajni la titolon de "plej forta kaj pova besto" en la areo laŭ profecio de Jajabajo. Tiu profecio rakontas pri terura lukto inter giganta blanka ŝarko kaj giganta blanka krokodilo ĉirkaŭ la Monumento de la Herooj, la Tugu Pahlawan. Tiu legendo estas ŝanĝita de aliaj kiel granda milito inter indiĝenoj de Surabajo kaj la invadintoj en 1945, kaj de aliaj kiel batalo inter du herooj kiuj interbatalis por esti la reĝo de la urbo. La du herooj estus Sura kaj Bajo.
Historio
Laŭlonge de la 15-a jarcento kaj 16-a jarcento, Surabajo estis sultanlando kaj grava politika kaj militista regno oriente de Javo. En 1625 Surabajo estis prenita de la sultano Agung, post terura milito kontraŭ la sultanlando de Mataram, dum kiu Mataram konkeris la aliancanojn de Surabajo: nome Sukadana kaj Madura, por posta sieĝo de Surabajo. Post tiu konkero, Mataram kontrolis Javon entute escepte la teritorion de la sultanlando de Banten kaj la nederlanda setlejo de Batavio (la nuna urbo Ĝakarto).
La Nederlanda Orient-hinda Kompanio prenis la urbon el febla Mataram en novembro de 1743. Surabajo iĝis grava komercejo sub la nederlanda kolonia registaro kaj tiam gastigis la plej grandan ŝipocentron de ties kolonio.
En 1917 okazis gravega revolucio de soldatoj kaj maristoj ĉe Surabajo, estrata de "Indies Social Democratic Association" (Komunista Partio de Indonezio). Tiu revolucio estis perfortege forpremita.
Esperanto
De 1913 ĝis 1929 tie propagandis la nederlandano Simon Joris Ysselstein.
São José da Lapa
São José da Lapa (prononco saŭnĵoze: dalapa, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Belo Horizonte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Vespasiano, Confins kaj Pedro Leopoldo.
Ĉampiono
Ĉampiono estas homo aŭ teamo, venkinto en sporta aŭ alispeca konkurso (vidu, ekzemple, "Kio? Kie? Kiam?"), kutime ricevanta konforman trofeon (pokalon) kaj/aŭ medalon ktp. Depende de skalo de okazinta konkurso aŭ turniro estas proklamataj ĉampionoj de la Mondo, de certa kontinento, de certa lando, regiono ktp.
São José da Lapa
La loĝloko estis levita al la rango de municipo la.
Ĉampiono
La originala signifo de la vorto: dum la Feŭdismo, kavaliroj estis atenditaj esti ĉampionoj kaj virtuloj de ambaŭ lerteco en batalo kaj de kaŭzoj, ĉi-lasta plej ofte estas aŭ patriota, romantika aŭ religia en naturo (tiel iĝante modeloj de virto). Ĉi tio atingas sian plej laŭvortan signifon en provo per batalo, en kiu ĉiu batalanto defendas la kaŭzon de unu flanko de la provo.
"Reĝa Ĉampiono" estas nomumita por ceremoniaj celoj ĉe la kronado de angla monarko, por venki ajnan defianton al la rajto de la monarko esti kronita.
Ĉampiona militado rilatas al speco de batalo, plej ofte trovita en la epopeo kaj mito de antikva epoko, en kiu la rezulto de la konflikto estas determinita per duelo, individua duelo inter la plej bonaj soldatoj ("ĉampionoj") de ĉiu kontraŭa armeo. Tiu formo anstataŭigas la homamasan batalon kaj resulte ŝparas multe da vivoj.
Alia, evitinda signifo de tiu vorto (aperinta pro nacia influo) estas "porbatalanto de afero, partio ktp."
Aratea de Leiden
La Aratea de Leiden estas manuskripto, kiu enhavas la astronoman tekston Phainomena pri konstelacioj de Aratos (310 a.K. – 245 a.K.), laŭ la latina traduko de Claudius Caesar Germanicus. Ĝi estas konservita en Leiden, Nederlando. La manuskripto datiĝas de 825 kaj estis kreita en Akeno aŭ Metz. Ebla mendinto estis la imperiestro Ludoviko la Pia.
la 35 plenpaĝaj miniaturoj estas esceptaj. Ili estas altkvalitaj kaj reprezentas stilfidelan kopion de nekonservita antikva modelo. Kvar bildoj mankas. La kodekso enhavas entute 99 pergamenajn foliojn, kies formato estas 225 × 200 mm.
Historio
La manuskripto troviĝis ĉ. la jaro 1000 en norda Francujo, eble en la abatejo Saint-Bertin, kie estiĝis du kopioj. En 1573 Jacob Susius aĉetis la manuskripton de pentristo en Gent, poste ĝin posedis Hugo Grotius, kaj sekve la reĝino Kristina de Svedujo kaj Isaak Vossius. Kun ties heredaĵo la kodekso iĝis en 1690 posedaĵo de la universitata biblioteko de Leiden, kie ĝi troviĝas ankoraŭ nun sub la signo ''Voss. lat. Q 79''.
.
Auxant
Auxant estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Sankta Petro datiĝas de 1830. En 1830 ankaŭ oni konstruis tri krucoj unu en tombejo du en vojoj.
Karolina Turo
Karolina Turo (Karolinenturm) estas belvideja turo sur Kaitsch-monto apud Kiliansroda, Germanujo. Ĝi altas 26 metrojn kiu starigitis en 1909 el kalka grejso je honoro de la tro frue mortinta granddukino Karolino (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Post surgrimpo de 106 ŝtupoj ĝis la belvedera platformo oferiĝas al oni bona malproksimdistanca vido ĝis Vajmaro, Kiliansroda, Mechelroda, Mellingen, la Turingia Baseno kaj - dum bonegan veterkondiĉoj - eĉ ĝis Kyffhäuser kaj Harco. Sude facile ekkoneblas la ĉeno de Turingia Arbaro.
Historio
Kaitsch estis pro sia elstara situo nature ĉefloko dum la unua geodezio-kampanjo de la Turingiaj Ŝtatoj en la jaro 1851-a. En 1888 metitis trigonometria punkto de la Gvardia kavaleribrigado Potsdamo por la prusa geodezimezurado. Supre instalitis ligna observadejo. Poste alikonstruis ĝin anoj de Thüringerwald-Verein kaj faris de ĝi belvidejon. Ĝi tamen devis malkonstruiĝi en 1904 pro troa kadukemo.
En 1905 kolektiĝis anoj de turkonstrusocieto por starigi konstruaĵon en honoro de la mallonge antaŭe mortinta juna granddukino Karolino de Saksio-Vajmaro-Eisenach. La sumo de 18.000 kovritis danke al monkolektoj tutlandaj de societoj kaj unuopuloj. La ŝtonoj por la turo devenas el la ŝtonrompejo ĉe Mechelroda. La meto de la fundamenta ŝtono estis en la 28.6.1908 dume la festa inaŭguro faritis en la 7.11.1909. Dum GDR-tempo la tuto ne prizorgitis longe. Ekde 1987 la anaro Kötschberggemeinde e.V. engaĝiĝis pri laŭpaŝa rekonstruo. Renovigitis fenestroj kaj tegmento; la altebenaĵo kun gazonoj, sidbenkoj, ludejo kaj informpadeto por sciemuloj.
Eksteraj ligiloj
Kaitsch
Pollando en la Vintra Olimpiko 2006
Kunordigis la teamon la Pola Olimpika Komitato.
Rexburg (Idaho)
Rexburg estas urbo en la orienta parto de la usona ŝtato Idaho. Ĝi situas en, kaj estas la ĉefurbo de, Kantono Madison.
Rio Largo
Rio Largo [rhiŭ larhgŭ] (el la portugala "Larĝa Rivero"), estas urbo kaj municipo en subŝtato Alagoaso, Brazilo, kies urbestro Ezequias R. Alves estis UEA-fakdelegito.
Rexburg (Idaho)
Rexburg situas supre de ŝilda vulkano. En la ĉirkaŭaĵo de Rexburg troviĝas pluraj aliaj vulkanoj de diversaj specoj. Pro la vulkane riĉigita grundo la regiono produktas famkonatajn grandajn, amele riĉajn terpomojn.
Henri Nestlé
Henri NESTLÉ (naskiĝinta en la 10-a de aŭgusto 1814 en Frankfurt am Main kiel Heinrich Nestle, mortinta en la 7-a de julio 1890 en Montreux), estis svisa sukeraĵisto kun germanaj radikoj kaj la fondinto de la firmao Nestlé A.K.. Ĝi estas la plej granda manĝaĵ- kaj trinkaĵfirmao de la mondo, same kiel unu el la ĉefkreantoj de kafkremo.
Rexburg (Idaho)
En 1976 Rexburg suferis plurtagan subakviĝon pro inundo kaŭzita de la disfalo de la digo Teton. Muzeo pri la inundo kaj aliaj aspektoj de la historio de Rexburg troviĝas en la mormona tabernaklo.
Rio Largo
La municipo havas 213 km², kaj situas ĉe koordinatoj.
Rexburg (Idaho)
La urbo estas centro de mormonismo, havante templon kaj tabernaklon, kaj estante la sidejo de la universitato BYU-Idaho.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Indukta rezisto
En aerodinamiko Indukta rezisto estas fizika rezisto kiu okazas kiam moviĝanta aĵo redirektas la aerfluon veninta al ĝi. Tiu fizika rezisto okazas en aviadiloj ĉar la flugiloj aŭ fuzelaĝo redirektas la aerfluon por okazigi reziston kaj ankaŭ ĉe aŭtoj kun aerdinamikaj flugilaĵoj kiuj redirektas aeron por okazigi subenan forton. Se aliaj parametroj restas same, la Indukta rezisto pliiĝas se pliiĝas ankaŭ la incidangulo.
Henri Nestlé
Naskiĝo
Li estis la dekunua el dek kvar infanoj de Johann Ulrich Matthias Nestle kaj Anna-Maria Catharina Ehemann. La patro de Nestle laŭ tradicio heredis la komercon de sia patro Johann Ulrich Nestle kaj iĝis vitristo en Töngesgasse. La pli posta ĉefurbestro de Frankfurto ĉe Majno, Gustav Edmund Nestle, estis lia frato.
Černošín
Černošín (Tschernoschin) estas urbo en Ĉeĥio, en distrikto Tachov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1290, kiam ĝi apartenis al senjorujo de proksima burgo Volfštejn.
Henri Nestlé
Familio
La Nestle-a genealogia arbo komenciĝis kun tri fratoj (tiel estas sur la familia blazono tri junaj birdoj en la nesto estantaj nutrigitaj fare de la patrino) el Mindersbach kun la nomoj Hans, Heinrich kaj Samuel Nestlin. La patro de tiuj tri filoj estis naskita ĉirkaŭ 1495. Hans, la plej aĝa, estis naskita en 1520 kaj havis filon kun la sama nomo, kiu poste iĝis urbestro de Nagold. Lia filo Ulrich estis barbiro kaj lia kvina filo estis la unua vitristo en la familio. Por pli ol kvin generacioj tiu profesio estis transdonita de patro al filo. Plie la Nestle-anoj kelkfoje urbestroj por la urbetoj de Dornstetten, Distrikto Freudenstadt, Nagold kaj Sulz sur Neckar.
Černošín
Historio
La municipon avancis al urbo imperiestro Francisko Jozefo la 1-a en la jaro 1873. Komence de la dua duono de la 20-a jarcento tiu ĉi statuso estis al ĝi forprenita, renovigita ĝi estis la 10-an de novembro 2006 kun efikeco ekde la 1-a de decembro 2006.
Henri Nestlé
Nomŝanĝo de Heinrich Nestle al Henri Nestlé
Antaŭ la 20-a datreveno naskiĝtaga en 1836, Heinrich kompletigis kvarjaran metilernadon kun J. E. Stein, posedanto de apoteko. Ĉe la fino de 1839, li estis oficiale rajtigita por prezenti kemiajn eksperimentojn, konsistigi receptojn, kaj vendi medikamentojn. Dum tiu tempo, li ŝanĝis sian nomon al Henri Nestlé por adaptiĝi pli bone al la novaj cirkonstancoj en franclingva Vevey, Svislando.
Frua kariero
En 1843, Henri Nestlé engaĝiĝis en tiutempe tre progresa industribranĉo, nome la produktado de kolzosemoj. Li ankaŭ produktis nuksoleon (uzitan por mazutlampoj), likvorojn, rumon, absinton kaj vinagron. Li ankaŭ komencis produktadon kaj vendadon de eferveskaj mineralakvo kaj limonado, kvankam dum la krizjaroj de 1845 ĝis 1847 Nestlé rerezignis pri mineralakvaĵoj. En 1857 li komencis koncentriĝi pri gaslumigo kaj sterkoj.
Geedziĝo
Henri Nestlé kaj Anna Clémentine Thérèse Ehemant estis geedzitaj la 23-an de majo 1860.
Fondo
Estas ne konata kiam Nestlé komencis labori pri la bebmanĝaĵa projekto, kvankam antaŭ 1867 Nestlé povis produkti realigeblan laktopulvorprodukton. Lia intereso povas esti spronita per pluraj faktoroj. Kvankam Nestlé kaj lia edzino estis seninfanaj, ili estis konsciaj pri la alta mortofteco inter beboj, kaj Nestlé estintus konscia pri la esplorado de Justus von Liebig sur la kampo de bebmanĝaĵo. Krome, freŝa lakto ne estis ĉiam havebla en grandaj urboj, kaj virinoj en pli ŝika klaso komencis rigardi mamnutradon kiel "malmodan" opcion.
Nestlé kombinis bovinan lakton kun greno kaj sukero por produkti anstataŭaĵon por patrinlakto. Krome, li kaj sia amiko Jean Balthasar Schnetzler, sciencisto en homa nutrado, forigis la acidon kaj la amelon en tritika faruno ĉar ili estis malfacilaj por beba digestado. Komence ĝi nomitis "Kindermehl", (infanofaruno) kaj ia produkto havis avantaĝon super la Supo por infanetoj de Liebig. Ĝi estis multe pli facile preparebla per nura boligo antaŭ manĝigo, kaj ĝi baldaŭ pruvanta esti realigebla opcio por beboj kiuj estis nekapablaj mamnutriĝi. Homoj rapide rekonis la valoron de la nova produkto kaj baldaŭ, Farine Lactée Henri Nestlé estis vendita en granda parto de Eŭropo. De la 1870-aj jaroj, Nestlé's Infant Food kun malto, bovina lakto, sukero, kaj tritikan farunon, furoris sur la usona merkato kaj estis vendita je 0.50 dolaroj/botelo.
Emeritiĝo
Henri Nestlé vendis sian firmaon en 1875 al siaj komercpartneroj kaj tiam vivis kun sia familio alterne en Montreŭ VD kaj Glion, kie ili helpis al homoj per malgrandaj monpruntoj kaj publike kontribuis direkte al plibonigado de la loka infrastrukturo. En Glion li moviĝis en domon poste konatan kiel Vilao Nestlé.
Kyosuke Yoshikawa
Kyosuke Yoshikawa (吉川 京輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo.
Rehborn
Rehborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Nebbiuno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Edward Edward
Edward Edward estas popola balado. La balado, kiel aliaj popularaj baladoj, havas multajn versiojn kaj la nomo de la originala aŭtoro de la balado estas nekonata.
Intrigo
La balado estas rakontita per dialogo inter patrino kaj ŝia filo, nomata Eduardo. La patrino demandas sian filon, kial lia glavo gutigas sangon kaj kial li estas tiel malĝoja. La filo responde diras al ŝi, ke li mortigis la akcipitron, kiun li kreskigis.
La patrino rimarkas, ke la respondo de ŝia filo estas mensogo, kaj respondas: "Neniam la sango de la falko estis tiel ruĝa." La filo tiam plu asertas, ke li mortigis sian rajdĉevalon: "Ĉar mi batis mian ruĝbrunan ĉevalon, la elegantan kaj malpezan, ha!" . La patrino ekkomprenas ke ŝia filo ankoraŭ ne diras la veron, kaj asertas, ke la sango sur la glavo de Eduardo ne estas de la sango de la ĉevalo sed konkludas, ke la ĉevalo mortis ĉar li estis maljuna. Tiam, Eduardo rakontas la veran respondon al la demando de sia patrino: "Mi mortigis mian patron, kiun mi amis hodiaŭ, ve al mi por ĉiam, ha!" .
Post ĉi tiuj demandoj, la patrino komencas demandi pri la estonteco de sia filo. Ŝi unue demandas, kiel li pekliberigos la teruran pekon, kiun li faris: "kaj per kio vi pekliberigos vian gravan pekon." Eduardo diras, ke li malsupreniros al la maro: "En la boato aliflanke de la maro Arad." La patrino demandas lin, kio okazos al liaj domo kaj turoj, kaj pri la estonteco de lia proksimuloj, liaj familianoj: "Kaj al viaj filoj kaj al via edzino, sub la graco de dio, kion vi ordonos, ke vi veturu al la koro de la maro, ha?". Eduardo diras, ke ili devos lukti por si mem, kaj ke li neniam plu vidos ilin: "La mondo estas bonega - ili ne eliris por etendi la manon, ĉar mi neniam vidos ilian vizaĝon por ĉiam, ha!" . Kaj fakte ĉi tie la gradeco en la balado estas pruvita, ke fakte li rezignas pri si mem kaj poste pri siaj posedaĵoj kaj pliposte ankaŭ familio kaj fine ankaŭ malbenas sian patrinon, ju pli li rezignas des pli forte la rezigno mem.
Fine de la balado, la patrino demandas pri sia estonteco: "Kaj al via patrino, via gepatro, ĉi tiu estas via kara patrino, kio estas en via buŝo, bonvolu diri, mia filo, ha?". Subite, la filo trudas al sia patrino malbenon de infero: "Malbeno de infero al vi en mia buŝo, ĉar vi flustris la intrigon en miaj oreloj, ha!"
De ĉi tiu linio oni povas kompreni, ke estas ligo inter la patrino kaj la agoj de la filo. Ŝajne ŝi influis lin murdi sian patron pro iu konflikto, kiun ŝi havis kun la patro. La konversacio inter ili povas esti konsiderata raporto, kiun la filo donas al sia patrino post la ago, kaj dum la proceso li komprenas la seriozecon de siaj agoj.
La tuta balado estas laŭgrada: komence Edward asertas esti murdinta sian akcipitron, kaj inter akcipitro kaj la homo ekzistas malvarma amrilato, kaj poste asertas, ke li murdis sian ĉevalon, kaj inter la homo kaj ĉevalo ekzistas relative proksima amrilato, kaj finfine asertas, ke li murdis lian patron, kaj inter filo kaj patro kutime ekzistas tre proksima rilato.
Murdo-baladoj
La balado estas tipa ekzemplo de sub-ĝenro de popolaj baladoj konata kiel "murdaj baladoj". Tiaj baladoj rakontas la historion de murdo aŭ mortigo de proksimulo, ofte de familiano, romantika amanto, aŭ alia proksima konatulo de la murdinto. La murdinto kutime provas kaŝi sian krimon aŭ eskapi de puno, sed la vero malkaŝiĝas, foje pro pento kaj konfeso de la murdinto, kaj foje laŭ tordaj kaj eĉ sarkasmaj manieroj. Murdo-baladoj estas foje konstruitaj kiel monologo de la murdinto konfesanta sian krimon, aŭ kiel dialogo inter la murdinto kaj alia rolulo esploranta lin.
La balado estas ekzemplo de murdbalado konstruita kiel krimromano, en kiu suspektinda aludo al la komenco de la balado, la sango gutanta de la glavo, kondukas al laŭpaŝa malkovro de la krimo, al surpriza ŝanĝo de intrigo en la lasta linio de la balado: la implikiĝo de la pridemantanta patrino. Alia fama ekzemplo de murda balado estas Lord Randall, kiu estas konstruita kiel dialogo pri enketo inter la murdito kaj lia patrino.
Versioj kaj prezentoj
La balado estas konata en diversaj lingvoj, versioj, melodioj kaj prezentadoj.
Angla versio publikigita de la irlanda episkopo Thomas Percy en 1726, verkita de la germana komponisto Karl Loewe en 1817, de la aŭstra komponisto Franz Schubert en 1827, kaj de la germana komponisto Johannes Brahms en 1854, kaj denove en la 1970-aj jaroj. La rusa komponisto Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij publikigis en 1880 voĉan dueton kun piano, kun sia propra melodio kaj tradukita en la rusan de la poeto Lev Tolstoj. La angla poeto Algernon Charles Swinburne inkluzivis version de ĝi nomatan "La Sangviŝata Filo" en poemaro de 1866 "Poemoj kaj Baladoj".
Aurélie Perrillat-Collomb
.
Ŝi partoprenis dum Vintra Olimpiko 2002 en Salt Lake City (Usono) kaj dum Vintra Olimpiko 2006, en Torino (Italio).
Juan Ramón Jiménez
Juan Ramón JIMÉNEZ (naskiĝis la 24-an de decembro 1881 en Moguer, Onubo (Hispanio) kaj mortis la 29-an de majo 1958 en Santurce, Portoriko) estis famega kaj tre bonkvalita hispana poeto.
Vivo
Juan Ramón Jiménez Mantecón naskiĝis en Moguer Huelva, la 24-an de decembro de 1881 en familio de terposedantoj kaj eksportistoj de vino, kiel filo de kastilia patro Víctor Jiménez kaj andaluza patrino Purificación Mantecón. Li studis en la Universitato de Sevilo komencante juran studadon devigite de sia patro, sed li ne finis tiun studadon. La poemoj de Rubén Darío, la plej elstara membro de la modernisma movado en la hispana poezio, kortuŝis lin ĉefe en lia juneco. Estos grava ankaŭ la legado de francaj simbolistoj, kiuj akcelis lian melankoliemon.
En 1900 publikigis siajn du unuajn librojn: Ninfeas kaj Almas de violeta (Violaj animoj), kiujn li poste abomenis serĉante ties ekzemplerojn – eĉ ŝtelante ilin – por detruo. La morto de lia patro samjare ege priokupis lin kaj pro tio en 1901 li estis enigita pro deprimo en mensosanatorion Castell d'Andorte, en Le Bouscat, Bordozo. En aŭtuno li revenis en Madridon, al sanatorio Rosario, kie li organizis kunvenojn kun Valle-Inclán, Benavente, la fratoj Machado. En 1905 li revenis al sia naskiĝloko kaj post ses jaroj li revenis al Madrido. Li veturis al Francio kaj poste al Usono, kie en 1916 li geedziĝis kun Zenobia Camprubí en la katolika preĝejo St. Stephen en Novjorko (Usono).
En 1931, la edzino de la poeto suferis la unuajn simptomojn de kancero, kiu estis mortigonta ŝin. En 1936, pro la eksplodo de la hispana intercivitana milito li forlasis Hispanion por neniam reveni. Usono, Kubo kaj Portoriko estis liaj loĝlokoj. En 1946, la poeto enhospitaliĝis denove nun dum ok monatoj pro plia deprima krizo. La 25-an de oktobro de 1956, la Sveda Akademio donis al li la Premion Nobel de Literaturo kaj nur tri tagojn poste mortis lia edzino. Li neniam superis tiun perdon kaj mortis du jarojn poste, la 29-an de majo de 1958, en la sama hospitalo kiel lia edzino, en Santurce, Portoriko. Iliaj korpoj estis transportitaj al Hispanio, kie ili ricevis entombigon en la Tombejo de Jesuo, de Moguer.
Etapoj de lia verko
La kritikistoj kutime dividas lian poezian evoluon en tri etapojn: sentiva, intelekta kaj vera aŭ lasta.
Unua etapo
Etapo sentiva (1898-1915). Tiu ĉi estas markita de influo de Bécquer, la Simbolismo kaj la Modernismo. En ĝi superregas la priskriboj de la pejzaĝo kiel respegulo de la poeta animo, la neprecizaj sentoj, la melankolio, la muziko kaj la koloro, la memoroj kaj amaj revoj. Temas pri emocia poezio, en kiu videblas la sentemo de la poeto per perfekta forma strukturo. Apartenas al tiu epoko Rimas (Rimoj, 1902), Arias tristes (Tristaj arioj, 1903), Jardines lejanos (Malproksimaj ĝardenoj, 1904), Elegías (Elegioj, 1907), La Soledad Sonora (Sona soleco, 1911), Pastorales (Pastoraloj, 1911), Laberinto (Labirinto, 1913), Platero y yo (Platero kaj mi, 1914) kaj Estío (Somero, 1916), inter aliaj.
Platero y yo (Platero estas azena nomo, kiu signifas arĝentisto), datita de la aŭtoro en 1914, iĝis la plej populara verko de la poeto, verkita laŭ belega prozo, kiu milde alportas la leganton tra zorgita bildaro de poeziaj imagoj, kiuj ekas ekde la prezento de tiu azenido:
"Platero es pequeño, peludo, suave; tan blando por fuera, que se diría todo de algodón, que no lleva huesos. Sólo los espejos de azabache de sus ojos son duros cual dos escarabajos de cristal negro." “Platero estas eta, vila, milda; ekstere tiel mola, ke ĝi ŝajnas tute kotona, senosta. Nur la spegulaj gagatoj de ĝiaj okuloj duras kiel du skaraboj el nigra kristalo.”
Ĝis ties morto kaj kompreneble la ascendo de la azenido ĉielen... de Moguer: "Platero, vi vidas nin, ĉu ne?" oni demandas laŭ la vortoj de Juan Ramón Jiménez.
Dua etapo
Estío (Somero, 1916) markas la ŝanĝon al la dua etapo de Juan Ramón. La poeto malproksimiĝas el Modernismo serĉe de plia parolpurigo. Malaperas la nostalgiaj etosoj, evokitaj kaj revitaj, favore al pli konkreta realo.
Lia unua vojaĝo al Ameriko profunde stampas tiu duan etapon (1916-1936). Okazas baza fakto: malkaŝo de la maro kiel signifoplena temo. Maro simbolas vivon, solecon, ĝuon, la senfinan estantan tempon. Ekas tiele kroma spirita evoluo al serĉo de transcendo. Laŭ lia savodeziro antaŭ la morto, li baraktas por atingi eternecon kaj tion li povas atingi nur per beleco kaj poezia purigo. Li, do, forigas
a) ĉiun muzikecon,
b) poeziajn temojn,
c) eksterajn ornamojn kaj pompaĵojn por eniri en profundo, en beleco, en pureco, en esenco.
De tiu epoko oni elstarigu Diario de un poeta recién casado (Taglibro de ĵusedzigita poeto, 1916), Primera antolojía poética, (Unua poezia antologio; oni vidu, ke la aŭtoro ŝanĝas hispanan literumadon de Antología sen prononcŝanĝo, 1917), Eternidades (Eternecoj, 1918), Piedra y cielo (Ŝtono kaj ĉielo, 1919), Poesía (Poezio, 1917–23) kaj Belleza (Beleco, 1917–23).
Per Diario de un poeta recién casado (1916), titolita poste (en 1948) Diario de poeta y mar (Taglibro de poeto kaj maro), ekas tiu nova epoko en la verko de Juan Ramón. Temas pri senhistoria poezio, sen la “vestaĵoj” de la modernismo, stiligita kaj purigita poezio, kie la poeto miras ĉion kion kontemplas. Tiu poemaro eliras kiel frukto de lia vojaĝo al Ameriko. En la Diario, Juan Ramón eksperimentas per la temoj kaj la formoj, kaj malfermas novan poezian skolon, nome tiun de pura poezio, kiu estos utiligata de kelkaj membroj de la Generación del 27.
En Piedra y cielo (1919) la kerna temo estas jam poezia kreado: la poezio kiel agado, la poemo kiel arta objekto kaj la poeto kiel Dio kreanto de nova universo. Malfermiĝas tiele nova temo, kiun Juan Ramón neniam forlasos: la serĉado de la poezia suprigo kaj la kreativa intensigo de pura poezio, skema. La Estación total (La tuta sezono, 1923–36) kolektas la lastajn poemojn verkitajn en Hispanio. La 22-an de aŭgusto de 1936, Juan Ramón eliris al ekzilejo.
Tria etapo
Apartenas al la vera aŭ lasta etapo (1937–1958) ĉio, kion li verkis dum la amerika ekzilo. Juan Ramón plu restas enfermita en si mem serĉe de la belo kaj perfekto. Lia emo por la transcendo alportas lin identigi sin kun Dio. Post relativa silento, li publikigis Animal de fondo (Fona animalo, 1949), Tercera antolojía poética (Tria poezia antologio, 1957), En el otro costado (Aliflanke, 1936–42) kaj Dios deseado y deseante (Dezirata kaj deziranta Dio, 1948–49).
En Animal de fondo (1949) la poeto serĉas Dion, “senripoze kaj senenue”. Sed tiu dio ne estas dieco ekstera al la poeto, male ĝi troviĝas en li kaj en lia verko («via esenco estas ene de mi, kiel mia formo»; «en la mondo, kiun mi por vi kreis» ). Tiu menciata dio estas kialo kaj fino de la belo. Dios deseado y deseante (1948–49) estas montopinto kaj sekvo de Animal de fondo. La poeto eĉ alvenas identigi sin kun tiu dio, kiun li tiom serĉis. Temas pri dio, kiu ekzistas ene kaj malene de li, dio, kiu estas dezirata kaj deziranta.
Bibliografio
(en la hispana)
Tradukoj al Esperanto
Platero kaj mi (Platero y yo). Tradukis Liven Dek. Eldonis Andaluza Esperanto-Unuiĝo en 2009, kiel 9a volumo de la kolekto Hispana literaturo.
NGC 4205
NGC 4205 (aliaj indikoj — UGC 7258, MCG 11-15-38, ZWG 315.27, IRAS12125+6403, PGC 39143) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Parlamenta baloto en Litovio 2008
La 12-an de oktobro 2008 en Litovio okazis balotoj por la nacia parlamento Seimas. 1603 kandidatoj el 22 politikaj partioj en 16 koalicioj konkuris pri la 141 parlamentaj seĝoj. 70 el tiuj seĝoj proporcie laŭ la balotaj rezultoj doniĝas al tiuj politikaj partioj, kiuj ricevas pli ol 5 procentoj de la entute donitaj voĉoj (7 procentoj por koalicioj). La restaj 71 seĝoj rekte doniĝas al unuopaj kandidatoj. Nur en 3 balotaj distrikoj kandidatoj en la unua balota parto atingis la necesajn 50 procentojn de distriktaj voĉoj. En la aliaj balotaj distriktoj decida dua baloto inter la du plej sukcesaj kandidatoj okazas la 26-an de oktobro 2008.
Samtempe okazis referendumo, kiu celis decidi pri ebla plilongigo de la funkciopermeso por la nuklea centralo Ignalina. Laŭvorte la decidenda teksto estis: "Pritariu, kad Ignalinos atominės elektrinės darbas būtų pratęstas iki techniškai saugių terminų, bet ne ilgiau, negu kol bus pastatyta nauja atominė elektrinė" ("Mi voĉdonas por tio, ke la la laboro de la atoma elektrejo Ignalina estu daŭrigata ĝis la fino de la teknike sekura tempo, sed ne pli longe, ol kiam estus starigita nova atoma elektrejo."). Laŭ la traktato pri aliĝo de Litovio al la Eŭropa Unio la nuklea centralo devas fini sian funkcion ĝis la jaro 2009. La referendumon nur partoprenis 48,8 procentoj de la balotorajtaj civitanoj, kaj sekve ĝi estas nevalida. Restis do la postulo ke la nuklea centralo devis esti malŝaltata ĝis la fino de la jaro 2009, kaj tiel okazis.