cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flamboin-Gouaix (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de vartrajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Flamboin-Gouaix - Montereau (831000)
Trautskirchen
Trautskirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Leĝoj de Eŝnunna
Leĝoj de Eŝnunna (ofte ankaŭ Kodekso Eŝnunna, (angla transliterigo Eshnunna) estas kolektaĵo de malnov-babilonaj juĝaj sentencoj, kiuj estas pli malnovaj ol la pli konata Kodekso de Hamurabi.
La leĝoj de Eŝnunna estas konata danke al du argiltabulaj fragmentoj, kiujn oni trovis en 1945-47 en Tell Harmal en Irako. Temas pri la antikva urbo Ŝaduppum, kiu dum estiĝo de la tabulo estis parto de la Reĝlando de Eŝnunna, post kiu la juĝaj sentencoj estis nomumitaj. En la fruaj 1980-aj jaroj oni trovis fragmentajn lernejajn kopiojn el partoj de la kodekso Eŝnunna en Tell Haddad.
La preciza datado de la juĝaj sentencoj estas neklara, sed oni konektas ĝin al unu reĝo aŭ Naram-Sin, Daduŝa aŭ Ibal-pi-El la 2-a. La juĝaj sentencoj de Eŝnunna estas tiel kun granda probableco la plej malnova konata akadlingva juga leĝaro, kiu verŝajne servis kiel ekzemplo por la Kodekso de Hamurabi.
Oni rekonstruis 185 vicojn de la teksto, oni ankoraŭ ne trovis originalon. Ĉar la trovitaj argiltabuloj – kiuj kompletigas unu la alian – entenas multaj diferencojn rilate la ortografion, gramatikon kaj enhavon, oni supozas, ke temas pri lernejaj tekstoj.
Moye
Moye estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Leĝoj de Eŝnunna
La teksto - male al aliaj mezopotamiaj kodeksoj – ne havas prologon. Anstataŭ tio enkondukis la tekston sumerlingva preambulo kun datformulo, kiu memorigis pri la justecaj ediktoj de la malnov-orientaj regantoj. Tion sekvas rekte la tielnomata jura parto kun 60 post-restintaj sentencoj pri tarif-, lu-, pun-, komerc-rajto, familia, ŝulda, garantiaĵa, aĉeta rajto, prijuĝebleco, sklav-rajto kaj aresta rajto. Ankaŭ epilogo mankas.
Male al la Hamurabi-kodekso, la kodekso Eŝnunna havas krom kazuistikaj ankaŭ apodiktikajn difinojn. La kazuistikaj difinoj estas grandparte kondiĉe stilumitaj, kiam oni uzas la enkondukan vorton ŝumma (se). Unuopaj juraj frazoj estas do ankaŭ relative formulitaj kaj estas enkondukitaj per la formulo awīlum ša … (Homo, kiu …). Kompare al la pli malnovaj sumeraj leĝo-kolektaĵoj, la leĝoj de Ešnunna pli ofte minacas per mortpuno, se oni krimas kontraŭ posedaĵo aŭ familio de „mŭkenum” (libera, sed ne riĉa, gvidanta familio) same okaze de adulto aŭ seksa perforto kontraŭ amata edzino.
Domingo García (Segovia)
Domingo García [doMINgo garZIa] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Domingo García estas etimologie aludo al iama reloĝanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 32 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 30 el 1991 al 2020.
Ĝi distas 39 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nava de la Asunción, Migueláñez, Nieva, Ortigosa de Pestaño kaj Santa María la Real de Nieva.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Cecilia kaj la ermitejo de Santa Isidro. Aparta estas arkeologia kuŝejo kun murpentraĵoj.
Stacio Nakayama (Kanagaŭa)
Stacio Nakayama (中山駅 [Nakajama-eki], Nakayama Station) estas fervoja stacio en Midori-ku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Yokohama kaj 1 linion de la metroa reto Jokohama Urba Subtera Fervojo: Linio Verda.
4254 Kamél
4254 Kamél estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio Kvistaberg, kiu situas apud Bro, inter Stokholmo kaj Upsalo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Lars Kamél.
Chérac
Chérac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,090 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Chérac situas en la oriento de Charente-Maritime, ĉe la limo kun Charente, oriente de Saintes kaj  okcidente de Cognac.
Vrigne-Meuse (stacidomo)
Vrigne-Meuse estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vrigne-Meuse, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Mohon - Thionville (204000).
NGC 6230
NGC 6230 (aliaj indikoj — UGC 10575, MCG 1-43-5, ZWG 53.14, PGC 59106) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
MacBook Air
MacBook Air estas treege maldika tekokomputilo. Ekzistas du kompletoj de MacBook Air, 11" kaj 13"; kun pezo de kaj  respektive (depende de la aranĝo). Temas pri tekokomputilo kiu uzas fulmomemoron.
Mediaj prikonsideroj
Laŭ Apple, MacBook Air estas la plej ekologia tekokomputilo iam fabrikita. Ĝia tuta kovrilo estas farita el aluminio, kaj ĝia ekrano enhavas nek arsenikon, nek hidrargon. La integraj cirkvitoj enhavas nek BFR, nek PVC. Krome, la teko havas volumenon 56% malpli grandan ol la normala MacBook. MacBook Air ankaŭ estas la unua tute recikligebla tekokomputilo de Apple. Ankaŭ MacBook Air estas dezajnita kun la sekvaj funkcioj por redukti la median efikon:
Madagaskaraj veprejoj
La madagaskaraj veprejoj ( ankaŭ konataj kiel madagaskaraj dornarbaroj ) estas tersupraĵa ekoregiono el la madagaskara ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La ekoregiono estas parto de samnoma tutmondaj 200-unuo kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo "Madagaskaro kaj la hindoceanaj insuloj".. Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de Madagaskaro.
La vegetaĵara tipo troviĝas sur malriĉaj substratoj kun malalta, nekonstanta vintra precipitaĵo. Laŭtakse 44 000 km2 estas kovritaj per tiu biotopo, ĉio en la sudokcidento de la lando. La ekoregiono enhavas elstaran proporcion de endemiaj plantospecioj.
Flaŭro
Multaj el la madagaskar-veprejaj plantoj montras ekstremajn adaptaĵojn al trosekeco. Dornaj plantoj de la endemia familio Didiereaceae konstituas okulfrapan komponanton, precipe en la oriento. Ili estas lignecaj sed fore rilatigitaj al la kaktoj el la ordo de la kariofilaloj. La restanta komponanto de la densaĵoj estas dominita de membroj de la familioj de burseracoj, eŭforbiacoj, anakardiacoj kaj fabacoj, ĉiu el kiuj havas reprezentantojn aliloke.
Konservado
Ekzistantaj rezervejoj protektas maksimumon de 3% el la restanta vegetaĵaro. La Andohahela Nacia Parko prezentas limigitan protekton per sia "ero 3" sekcio. Aliloke la vepreja vivejo estas sub premo de homa ekspluatado. La precipaj influaj agadoj estas:
Dongo
Dongo povas esti:
Gouaix
Gouaix estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gouaillons.
Sándor Orbán (humuristo)
Sándor Orbán [ŝAndor orbAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orbán Sándor estas hungara humuristo, drumisto.
Sándor Orbán naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Orbán jam dum la gimnaziaj jaroj drumadis, poste libertempe li aliĝis al punkaj orkestroj. Li studis en pedagogia altlernejo (1979-1983) kaj Scienca Universitato Loránd Eötvös (1985-1987). En 1986 li aliĝis al stabo de István Éles, en la sekva jaro li estis humuristo kun iu alia. En 1994 li estis fondinta membro de parodia orkestro. En la sama jaro li edziĝis. Post 2 jaroj li interrompis la muzikadon kaj li estis humuristo sola. En la sekvaj jaroj li estis ankaŭ ĵurnalisto, denove drumisto kaj humuristo.
Lipit-Iŝtar
Lipit-Iŝtar (Lipit-Eŝtar), estis la kvina reganto de la unua dinastio de Isin, kaj regis de ĉ. 1870 a.K. ĝis 1860 a.K.. Kelkaj dokumentoj kaj reĝaj inskripcioj transvivis el tiu periodo, sed li estas plej konata danke al la sumerlingvaj himnoj, verkitaj al lia honorigo, kaj dsame al leĝaj sentencoj, verkitaj en lia nomo (antaŭante la faman kodekso de Hamurabi per ĉ. 100 jaroj) kaj kiuj estis uzitaj por lerneja instruado dum jarcentoj post lia morto. La jarlibroj el dum lia regado mencias, ke li repuŝis atakon de la amoridoj.
Sebastian Lucius
Sebastian LUCIUS (naskiĝinta en la 2-a de novembro 1781 en Erfurto, mortinta en la 18-a de septembro 1857 en Ballhausen estis germana entreprenisto.
Lipit-Iŝtar
Ekzemploj el liaj leĝoj
Sebastian Lucius
Vivo
La 11-a infano de la entreprenisto Johann Anton Lucius frekventis la Konsilantargimnazion kaj trejnitis ekde 1797 fare de sia plej maljuna frato en Höchst am Main. Studi estis malpermesite al li, ĉar la patro destinis lin por la kariero de komercisto. Post du jaroj en ĉe sia frato, li devis reveni Erfurton por apogi kaj subteni sian patron. Poste li transprenis la patran firmaon. Ĝi evoluis al unu el la plej gravaj tekstilaĵaj komercodomoj kaj produktejoj en Erfurto. Ĉe la Anger-strato li aĉetis du domojn, kiujn li unuigis al ununura, la hodiaŭxa Kulturforumo Dacheröden.
Pro la malkreskanta komerco per kotonaĵoj li specialiĝis ekster tio je gantoj, ŝtrumpoj ka tolaĵaj ŝtofoj: produktolokoj por tiu ĉio troviĝis en tiucelen konstruitaj fabrikoj en la regionoj de la Turingia Arbaro kaj de la Eichsfeld.
En 1851 li aĉetis la sinjoran bienon en Ballhausen kien li retiriĝis maljunaĝe. Lia dua plej granda filo Ferdinand Lucius gvidis, komence kun la helpo de la patrino, la firmaon de 1857 ĝis 1862.
Engaĝiĝo politika
La entreprenisto sin engaĝis ankaŭ en politikaj kaj socialaj aferoj. Dum 12 jaroj li estris la Ĉambron industrian-komercan de Erfurto kaj ricevis la titolon de Komerca konsilisto. Li estis delegito ĉe la kunveno de germanaj entreprenistoj kaj komercistoj. Kiam la prezoj por nutraĵoj kreskegis, li vendis tritikon je prezo sub la aĉetprezo al malriĉuloj. Kune kun sia edzino li donacis grundon kaj monon por la maljunulejo Lucius-Hebel-Fondaĵo kaj por la Katolika hospitalo de Erfurto. Krome li kunlaboris ĉe la fondo de la edukejo Volksche Erziehungsanstalt por malzorgitaj infanoj kaj junuloj.
Dum la Marta Revolucio en 1848 li devis toleri ne malmultajn atakojn, tiel ki li eĉ intencetis transloki sian entreprenon al Hamburgo aŭ Anglujo. Kandidati por la Frankfurta Nacia Asembleo li malakceptis. Estante patrioto regiona, li (sukcese) batalis kondukigi nepre tra Erfurto la konstruotan fervojan linion de inter Halle kaj Kassel.
Vidu ankaŭ
Robert Lucius von Ballhausen
Hörde
Hörde estas urboparto en la samnoma urbodistrikto en la sudo de Dortmund en la Ruhr-Regiono (Germanujo). La iam memstara urbo en Graflando Mark kaj distrikta urbo de la Distrikto Hörde estis enigita post 1928 en la urbon Dortmund. De 1911 ĝis 1928 Hörde formis eksterdistriktan urbon.
Nun Hörde estas modelo de strukturŝanĝo. Momente la evoluo okazas de urboparto en la ombro de la ŝtalfarejo Hermannshütte al moderna, libertempuma urboparto kun teĥnologiemaj entreprenoj en Dortmund. Lumturoj de la urba disvolvo estas la Lago Phoenix kaj la ekloĝo de unu el la centroj de mikrosistema teĥniko de nacia graveco. Kritikantoj avertas kontraŭ la nobliĝo de la urbokvartalo pro la plivaloriĝo.
Otto Knöpfer
Otto KNÖPFER (naskiĝinta en la 13-a de marto 1911 en Arnstadt, mortinta en la 22-a de majo 1993 en Erfurto) estis turingia pentristo.
Kreiva agado
Post la lernejo li lernoservis ĉe dekoracia pentristo. Jam kiel junulo li rimarkis la belecojn de sia regiono. De 1931-35 li studis ĉe la Artmetilernejo de Erfurto, en 1938 ĉe la Akademio de plastikaj artoj en Berlin-Charlottenburg. En 1936 li okazigis sian unuan ekspozicion en la Kastelo de Molsdorf. La motivojn li trovis precipe en la pejzaĝoj turingiaj. Fervore li verkadis ĉirkaŭ la Kasteloj Tri Gleichen.
Studvojaĝoj (en Sovetunion, en Rumanion) pliprofundigis liajn scipovojn kaj instigis lin al la kreiveco. Ĉefaj temoj tamen ĉiam restis aĵpentraĵo kaj la naturo. Inter 1946-50 fariĝis krom studdesegnoj ankaŭ grandformataj pentraĵoj.
Ĝis la 1960-aj jaroj la laborista mondo estis inspira por li. En 1947 li transprenis la respondon por la sekcio "vandpentrado" ĉe la Faklernejo pri aplikitaj artoj en Erfurto. Ekde 1955 li gvidis i.a. la pentradorondon de la firmao "VEB Chemieanlagenbau Erfurt-Rudisleben". Unu lia disĉiplo estis Bernd Hartung.
Raspe-domo
Raspe-domo (germane: Raspehaus) estas historia nuntempe malfunkcianta biendomo en Rastenberg, Germanujo (Raspeplan nr 4). Ĝi estas monumentprotektotaĵo.
Arĥitekturo kaj konstruhistorio
Temas pri gablobaziĝanta fortimpresa konstruaĵo en centra situo. La alta kelosoklo kun pinta barelvolbo kaj la ĉefa etaĝo estas el masiva masonaĵo el rompitaj ŝtonoj. La ĉefa aliro fariĝas fare de maldekstre situanta korto per alta libera ŝtuparo kaj ŝton-enkadrigita pordo kondukanta rekte en la loĝetaĝon. Pordoplato de ĉ. 1800 kun fruklasikismaj dekoracioj kaj originalaj garnaĵoj ankoraŭ surlokas. La fenestroj de la teretaĝo ankaŭ havas laborŝtonaĵojn, el kiuj kelkaj posedas profilojn. La supra etaĝo kaj la gabloj estas de framskeleta konstruado kiu laŭetaĝe ade elsaltas. La horizontalaj stangoj profilitis inter la trabfinaĵoj ŝipkilforme. La pleniglignoj havas dentiklajn dekoraciojn.
La konstrumaniero kaj la dekoracioj atestas konstruiĝepokon de ĉ. 1600 kvankam kele oni ne povas ekskluzivi eĉ pli malnovan konstrutempajn spurojn kaj fundamentojn.
Historio
Laŭ skribaj mencioj konstruitis la domo en 1605 fare de Thomas Raspe, eble praido de la landgrafa dinastio de la Ludovikidoj kiuj ekde Henriko Raspe la 1-a dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj regadis ĉi-regione. Thomas Raspe mem estis princa-saksia impostkolektisto. Sekve estas Raspe-domo unu el la plej malnovaj en Distrikto Sömmerda. La praidoj de Thomas Raspe ene loĝis ĝis la 17-a jarcento kaj alikonstruigis ĝin post terura incendio dum la Tridekjara milito. Tion memoras enskribaĵoj supre de la korta pordo kun la datoindiko de 1641. Dum inflacio komence de la 1920-aj jaroj bildoj de Raspe-domo aperis sur provizoraj banknotoj. Post la Dua mondmilito la domo estis sen funkcio kaj kadukiĝis. Jam en la 1970-aj jaroj kolektiĝis historiemuloj por savi la tuton sed vane. De malnovaj fotoj videblas ke malaperis i.a. belega pordega arko kiu per muro unuiĝis al la domo. En la 1990-aj jaroj la tegmento malgraŭ restaŭro ree likis. En 2009 sekvis ekspertizo fare de la Turingia landa oficejo pri monumentprotektado kaj arĥeologio kun la furora konstato ke vandare kaj plafonare troviĝas bildoj kaj farbaĵoj renesancaj estantaj en relative bona stato. , laŭ raporto de Mitteldeutscher Rundfunk.
La lasta heredantino transdonis la domon al la ŝtato post kiam ŝi mem estis investinta multe da mono sed finfine malsukcesis pri siaj planoj. En 2021 kolektiĝis societo ĉirkaŭ Petra Rose, kvartala urbestrino de Rothenberga, Andreas Martini kaj ties kuzo Stefan Wagner, kiu intencos zorgi pri la belaĵo. La nombro de la klubano pligrandiĝis jam je 13 uloj en novembro 2021.
Udo Samel
Udo Samel (naskiĝinta la 25-an de junio 1953 en Eitelsbach, nuna urboparto de Treviro) estas germana aktoro teatra kaj filma. Samel estas rakontisto de la dokumentaĵo Das Goebbels-Experiment.
Vivo
Antaŭ ol Udo Samel en 1974 estis akceptita de la aktorlernejo en Frankfurto ĉe Majno, li studis ĉe la Goethe-Universitato en Frankfurto unu jaron slavistikon kaj filozofion. Post la aktorstudo li artiste hejmiĝis en 1978 ĉe la berlina teatrejo Schaubühne. Tie li kunlaboris kun reĝisoroj kiel Peter Stein, Luc Bondy aŭ Klaus Michael Grüber. Konstanta ensemblano li restis ĉe Schaubühne ĝis 1992. Sian postsekvan tempon kiel liberprofesia aktoro li finis nur en 2001, kiam li denove lin konstante ligis al teatrejo: li revenis Frankfurton al la teatrejo Schauspiel. Ekde 2004 Samel estas ensemblano de la viena Burgoteatrejo, kie pli frue gastaktoris.
Udo Samel aktoris ekster sia teatra verkado ankaŭ en filmoj. Lia unua filmo estis en 1978 Messer im Kopf (reĝisoro: Reinhard Hauff). En 1986 li aktoris en la filmo Mit meinen heißen Tränen, en kiu li rolis komponiston Franz Schubert. Por ĉi tiu rolo li ricevis multajn distingojn, i. a. Grimme-Premion. La priteatra revuo Theater heute elektis lin en 1979 Plej Bona Novgeneracia Aktoro kaj en 1991 Aktoro de la Jaro.
En 1996 Udo Samel enscenigis en Vajmaro la operon Wozzeck de Alban Berg. Tio ĉi estis lia unua operreĝio. Pliaj enscenigoj sekvis en Bremeno, en Munkeno kaj Dresdeno. Ekde 2003 li enscenigas ĉe la operejo je Frankfurto. Multe atentita Samel estis en 2009 per la titolrolo de La Tragedio de Reĝo Lear ĉe la teatrejo je Graz sub reĝio de Peter Konwitschny.
La televidspektantaro konas aktoron Udo Samel per multaj gastludadoj en krimfilmo-serioj kiel Tatort aŭ Ein Fall für Zwei kaj per la rolo de la juda komercisto Max Salomon en la sesparta filmaro de ZDF Durchreise – Die Geschichte einer Firma, por kiu li ricevis du distingojn. En 2000 li rolis en la duparta dokumenta dramo Deutschlandspiel Miĥail-on Gorbaĉov.
Oktanata acido
Oktanata acido aŭ kaprilata acido estas rektoĉena saturita oktokarbonatoma organika acido nature trovata en la lakto de pluraj mamuloj kaj en pli etaj kvantoj en la oleoj de kokoso kaj Elaeis guineensis). Ĝi estas malmulte solvebla en akvo kaj posedas malagrablajn odoron kaj guston.
Travenbrück
Travenbrück estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bad Oldesloe-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies kaj la administra centro estas la urbo Bad Oldesloe, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Oktanata acido
Aliaj homologoj de la kaprilata acido estas kaprata acido kaj kaprilata acido kies nomo devenas el la latina lingvo capra. kaprilata acido komerce uzatas en la produktado de esteroj uzataj en parfumfabrikado kaj manufakturo de tinkturoj. kaprilata acido posedas antimikrobajn kaj antifungajn proprecojn kaj uzatas de dermatologoj en la traktado de la kandidozo. Ĝi same uzatas en la traktado de kelkaj bakteriaj infekcioj.
Bedollo
Bedollo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco de Trento, en la nordo de la ŝtato, kaj estas parto de la zono Altopiano di Pinè. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la eklezia titolo Madono de Caravaggio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Sover, Segonzano, Lona-Lases, Baselga di Pinè, Palù del Fersina kaj Sant'Orsola Terme.
Kosmonaŭto
Sovetunio kaj nun Rusio ruslingve uzas la vorton космонавт ("kosmonavt") de la greka κόσμος ("kosmos", universo), kaj ναύτης ("nautes", navigisto); Usono elektis la terminon astronaut, de la greka ἄστρον ("astron", stelo).
Ronald Harwood
Ronald Harwood (naskiĝinta la 9-an de novembro 1934 en Kaburbo, Respubliko de Sud-Afriko) estas brita scenaristo, filma produktoro kaj teatra aktoro. Li honoriĝis per membreco en la Ordeno de la Brita Imperio.
(18339) 1989 GM2
(18339) 1989 GM2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ronald Harwood
Filo de judaj gepatroj, kiuj en la 1930-aj jaroj sukcesis elmigri el Litovio al Sud-Afriko, li en aĝo de 17 jaroj translokiĝis al Londono, tie lernis aktoradon kaj iĝis membro de la teatra kompanio William Shakespeare en Stratford-upon-Avon. Ekde 1962 li ankaŭ aktivas kiel scenaristo. Plej grandan renomon atingis lia kineja filmo La pianisto de 2002 - pro ĝi li honoriĝis per la Akademia Premio ("Oskaro"). Kiel tiu ĉi produktaĵo, ankaŭ multaj aliaj el liaj filmoj temas pri la Dua Mondmilito kaj la Holokaŭsto.
Waizdorf
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Waizdorf < Saksio < Germanio
Ronald Harwood
Lia teatraĵo Collaboration angle premieris en 2008, germane en 2009: Richard Strauss kaj Stefan Zweig kunlaboras pri la opero Die schweigsame Frau, kiu premieru en 1935 en Dresdeno. Strauss, prezidanto de la nazia muzikista sindikato Reichsmusikkammer, kunlaboras kun la nazioj, sed en tiu ĉi kazo montras kuraĝon kaj atingas, ke la nomo de la judo Zweig estas presata en la programaj afiŝoj kaj publikaĵoj, kvankam la naziaj aŭtoritatoj premas prisilenti la judan kontribuon.
Harwood ekprezidis PEN Internacian, kiam esperanto estis akceptita kiel literatura lingvo (1993). Li lasis la prezidon en 1997. Al li amikiĝis Giorgio Silfer, kiu esperantigis lian komedion "Kvarteto (Bella figlia dell'amore)"; ĝi aperis en la revuo Literatura Foiro, en 2010.
Waizdorf
La vilaĝo Waizdorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro. Kun malpli ol cent loĝantoj ĝi estas unu el la plej malgrandaj en Saksio. La vilaĝeto situas sur malgranda altebeno.
Turismo
Vidindaĵoj en la vilaĝo
En Waizdorf troviĝas ...
Rimarkinde ampleksan panoramon ofertas Waizdorfer Höhe (414 m), trigonometria punkto, kiu troviĝas iom norde de la vilaĝo. Sudokcidente vid-al-vide imponas la egale alta Lilienstein; apude videblas Pfaffenstein, Gohrisch kaj Papststein. Se la aero estas klara, oni povas vidi ĝis Großer Zschirnstein kaj Sneznik.
Sude kaj okcidente la vilaĝon ĉirkaŭas valoj, kiujn borderas formacioj de rokoj, el kiuj speciale fama estas
Waizdorf estas bona eliropunkto por migradoj al kelkaj pliaj konataj turismaj celoj;
Lajos Lőrincze
Lajos Lőrincze [lajoŝ lOrince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lőrincze Lajos estis hungara lingvisto.
Lajos Lőrincze naskiĝis la  1915 en Szentgál. Li mortis la 1993 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Lőrincze abiturientis en kolegio de Pápa, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1941. Komence li laboris en instituto, poste li instruis en la menciita kolegio. En 1949 li ricevis postenon en la akademia lingvista instituto. En 1952 li kandidatiĝis, post jaroj li estis nomumita titulara universitata docento. En 1985 li pensiuliĝis, sed li partoprenis en lingvistaj laboroj. Li ricevis premiojn inter 1970 kaj 1992.
En 1952 li kreis programon en Hungara Radio sub titolo Édes anyanyelvünk (=Nia kara gepatra lingvo) kaj li fokusiĝis en intereso de la lando. Li partoprenis ankaŭ en redaktadoj de lingvistaj revuoj, post jaroj li aperis ankaŭ en televizio.
Judit Magos
Judit Magos [magoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Magos Judit estis hungara tablotenisisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis Havas Ferencné aŭ Magos-Havas Judit (laŭ la hungarlingve kutima nomordo), respektive Judit Engel.
naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  aŭ pli frue.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en 1969 en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en 1980 en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Ŝi edziniĝis dufoje, ŝia unua edzo estis Ferenc Havas, la dua de:Peter Engel (Tischtennisspieler). Ŝi naskis po unu filinojn.
Sporta kariero
inter 1961-1989 estis tablotenisisto komence en centra sporta lernejo, poste en ĉefurbaj sportkluboj, en la fina periodo ankaŭ en Okcidenta Germanio. Ŝi estis hungara ĉampiono 26-foje unuoble, induoble, variduoble aŭ teame inter 1969-1981, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo 234-foje ĝis 1983. Ŝi estis eŭropa ĉampiono inter 1972-1978 sesfoje unuoble, induoble aŭ teame, krome en 1985 teame ŝi estis germana ĉampiono. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1989 en Okcidenta Germanio.
La Muraz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Zamenhof-parko (Berlino)
La Zamenhof-parko en Berlino situas en la urbodistrikto Lichtenberg, kvartalo Rummelsburg, proksime de la antaŭa Esperanto-domo Einbecker Straße 36. La limaj stratoj estas okcidente Rosenfelder Straße, norde Einbecker Straße (ĝis 1951 Prinzenallee) kaj oriente Marie-Curie-Allee (ĝis 1951 Capriviallee), sume la parko kovras areon de 2000 kvadrataj metroj. Sian nomon la parko ricevis la 17-an de majo 2009 honore al L. L. Zamenhof, la iniciatinto de la internacia lingvo Esperanto. . La festa inaŭguro okazis la 23-an de julio 2009, du tagojn antaŭ la komenciĝo de la 94-a Universala Kongreso de Esperanto en Bjalistoko, la naskiĝurbo de Zamenhof, kaj celis atentigi pri la jubileo de lia naskiĝo antaŭ 150 jaroj.
Historio de la parko
Pasinte tra la tereno de la hodiaŭa Zamenhofparko fluis la limfosaĵo de Friedrichsfelde kaj Lichtenberg. Tiu ĉi akvofosaĵo estis natura limo de ambaŭ komunumoj, kiuj hodiaŭ estas kvartaloj de la berlina distrikto Lichtenberg. Ĝi pluekzistas kiel pluvakva kanalo sub la Rosenfelder Straße (el direkto Frankfurter Allee) deflankiĝanta sub la Einbecker Straße kaj plu situanta sub la Marie-Curie-Allee en direkto al la lago Rummelsburger See.
Plano pri la verda areo el 1977 montras, ke la tereno jam en la 1970-aj jaroj estis ĝardene aranĝita. Granda razena surfaco meze situis, lignoplantoj limigis la parkon okcidente, oriente kaj sude. Kelkaj plantaĵoj estis ĉirkaŭitaj de malaltaj muroj, uzitaj ĉe la Einbecker Straße ankaŭ kiel sidlokoj. Floris siatempe inter aliaj plantoj rozoj de speco “Rosenmärchen” (Roza fabelo) kaj de speco parkrozo “Erfurt”.
La Oficejo por Verdaj Areoj en distrikto alikonstruigis la areon de 1994 ĝis 1996. Ekzistantaj arbustoj kaj arboj estis integritaj en rektangula sistemo de vojoj. Centre de la razeno estis instalita rondelo kiel subternivela ĝardeno kun rondforma florbedo en mezo, ĉirkaŭita de ok benkoj, malantaŭ kiuj rozujoj limigas la rondelon
La ludplaco sude en la parko estis pligrandigita, novigita en la jaro 2000 kaj riparita en 2008. En 2014-2015 ĝi estis ekipita per novaj ludinstalaĵoj.
Monaĥejo
Monaĥejo (aŭ monakejo) (latine monasterium) estas distrikto separita de la ekstera mondo, kiu estas destinita por vivo kaj kulto de monaĥoj. Ĉar monaĥoj parte vivas disigite laŭ seksoj, oni parolas pri monaĥejoj kaj monaĥinejoj.
Zamenhof-parko (Berlino)
Historio de la parko
Laŭ peto de Kultura Komisiono de  Distrikta Parlamento de Lichtenberg la parlamento decidis la 20-an de novembro 2008 pri la parknomo. La oficialan inaŭguron oni ŝovis en la jaron de la 150-a naskiĝtago de Zamenhof 2009 antaŭ la komenco de la UK de Esperanto en la naskiĝurbo de Zamenhof.
Monaĥejo
Geografia disvastiĝo
En la nekristanaj religioj klostroj disvastiĝis precipe en budhismo kaj en la tibeta lamaismo, sed eblas renkonti ilin ankaŭ en ĉina taoismo en la islama mistiko kaj en judismo. Ankaŭ la aztekaj pastroj en pra-Meksiko vivis en monaĥejosimilaj distriktoj.
Zamenhof-parko (Berlino)
Historio de la parko
La 14-an de aprilo 2011 nova ŝildo estis instalita, ĉar la unuan oni detruis.
Monaĥejo
Monaĥejoj en Kristanismo
En la sfero de la kristanaj religioj oni povas distingi precipe inter klostroj de la ortodoksa (orienta) kaj roma (okcidenta) eklezioj.
Monaĥejoj en budhismo
La ekvivalento al monaĥejoj en budhismo estas bikŝuejoj, kie loĝas bikŝuoj, budhismaj monaĥoj. Bilŝuejoj ekestis kiel pluvrifuĝo dum la pluva sezono. En la komenca tempo de budhismo la bikŝuoj ĉiam estis migrantaj—same kiel la budho Gotamo vivis en ĉiama migrado ĝis sia elvekiĝo. Unue la domanoj donacis terenon por ebligi al la bikŝuoj starigi tie siajn portempajn restadejojn. Pli poste ili donacis firmajn ejojn. Dum paso de jarcentoj kelkaj bikŝuoj komencis loĝi daŭre tie, precipe dum budhismo disvastiĝis en malpli varmaj klimataj zonoj.
Géza Szilágyi (poeto)
Géza SZILÁGYI [silAdji], hungare Szilágyi Géza estis hungara poeto, verkisto kaj ĵurnalisto.
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
Kiamamiere la parko ricevis sian nomon?
Géza Szilágyi (poeto)
Géza Szilágyi naskiĝis la 29-an de decembro 1875 en Budapeŝto. Li mortis la 7-an de aprilo 1958 en Budapeŝto.
Biografio
Li frekventis lernejojn en Budapeŝto, fine li akiris diplomon pri juro en 1901. Dum la lernado li jam ĵurnaladis. Baldaŭe li estis vicredaktisto kaj eldonis ankaŭ revuon. En 1896 aperis lia debuta poemaro, sed pro la enhavo li estis akuzita. Kelkfoje li verkis por Nyugat. Endre Ady ĉerpis el lia stilo.
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
Gecivitanoj en sia parko
Ĥamza Ĥakimzoda Nijazi
Ĥamza Ĥakimzoda NIJAZI (Hamza Hakimzoda Niyoziy) estis soveta kaj uzbeka verkisto, komponisto, dramisto, poeto, kaj politika aktivulo. Nijazi, kune kun Gafur Gulom, estas vaste vidita kiel unu el la gvidaj figuroj en la frua evoluo de la moderna literatura tradicio de Uzbekio. Li estas ĝenerale konsiderita kiel la unua uzbeka dramisto, la fondinto de moderna uzbekaj muzikaj formoj, tiel kiel la fondinto de uzbeka socia realismo.
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
La Esperanto-domo en Einbecker Straße
Ĥamza Ĥakimzoda Nijazi
Vivo
Ĥamza Ĥakimzoda Nijazi estis naskita la 6-an de marto 1889 en Kokando al familio de resanigantoj. Ibn Yamin Niyoz-oʻgʻli (1840-1922), lia patro, sciis uzbekan kaj persan kaj estis fervora je literaturo. Lia patrino Jahonbibi Rabiboy-qizi (1858-1903) ankaŭ estis resaniganto. Ĥamza Nijazi unue estis edukita en maktab, tiam de 1899 ĝis 1906 en medreseo. Organizis liberan lernejon por la infanoj de la senhavuloj, Nijazi dediĉis sin al la projekto en la kapacito de instruisto. Li mem skribis enkondukojn por infanoj kiel ekzemple "Yengil adabiyot", "Oʻqish kitobi", kaj "Qiroat kitobi". Liaj fruaj skribaĵoj elmontras fortajn soci-demokratajn tendencojn kaj akrajn kondamnojn de socia maljusto.
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
Esperanto-kulturo en la partnera urbo Kaliningrado
Ĥamza Ĥakimzoda Nijazi
Vivo
Nijazi entuziasme apogis la Oktobran revolucion de 1917. Li eniris la Ĉia-Rusa-Komunistan Partio De Alberton (La bolŝevikoj) en 1920 (post 1952 la organizo estis konata kiel la Komunista Partio de Sovetunio) kaj, inter aliaj aĵoj, organizis teatrotrupon por la distro de ruĝarmeaj soldatoj
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
Dr. Zamenhofparko kaj Esperanto-kulturo en Leeuwarden
Ĥamza Ĥakimzoda Nijazi
Vivo
Aldone al uzbeko, Nijazi sciis multaijn aliajn lingvojn, kiel ekzemple la araba, la persa, la rusa kaj la turka. La verkoj de la verkinto ĝenerale donis al deziraj socialaferoj, kiel ekzemple la rajtoj de virinoj, socian malegalecon, kaj la tropezon de superstiĉo.
Entuziasma subtenanto de la revolucio, Nijazi estis ŝtonumita al morto en la urbo Ŝoĥimardon fare de islamaj fundamentistoj por siaj kontraŭreligiaj agadoj.
Zamenhof-parko (Berlino)
Jubilea aranĝo „10 jaroj Zamenhofparko“ en 2019
La Esperanto-grupo en Frankfurter Allee 285
De Lichtenberg al Novjorko – la eldonejo Mondial
Dana-Germana-Pola Esperanto-Kongreso en 2012
Ĉi tie kunvenas la Asocio pri Interlingvistiko (Junulara Gastejo Berlino Ostkreuz)
La lingvo Esperanto - superrigardo
Vespere la distrikta urbestro Michael Grunst kaj la Ambasadoro de la Republiko Pollando en Berlino Andrzej Przyłębski malkovris la novan montrokeston en Zamenhofparko. Sonis Esperanto-kantoj de la pola kantisto Georgo Handzlik kaj de la berlina kantisto Stephan Schneider. La aktorino Wera Blanke voĉlegis tekstojn de la Esperanto-verkistino Lena Karpunina kaj de la verkisto Joseph von Eichendorff Esperant- kaj germanlingve. Inter la gastoj estis la antaŭa urbestrino de Lichtenberg Christina Emmrich kaj la antaŭa prezidanto de la Kulturkomisiono de la Distrikta Parlamento de Lichtenberg Jürgen Hofmann, kiuj en 2009  kontribuis al la nomado de la parko, sed ankaŭ reprezentanto de Esperanto Nederland Noord Andries Hovinga el Leeuwarden, nederlanda urbo kun Zamenhofparko.
Sablé-sur-Sarthe (stacidomo)
Sablé-sur-Sarthe estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sablé-sur-Sarthe, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV kaj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Angers-Maître-École (450000).
Ĝenerala sekretariejo de la registaro (Francio)
La ĝenerala sekretariejo de la registaro ( "secrétariat général du gouvernement" aŭ SGG) estas oficejo ligita al la ĉefministro. Ĝi estas komisiita pri administra kunordigo de la registara laboro sed ne havas politikan povon. Ĝi ne estas membro de la registaro.
Ekzistas aliaj samtipaj oficejoj : la ĝenerala sekretariejo pri eŭropaj aferoj, la ĝenerala sekretariejo pri defendo kaj nacia sekureco kaj la ĝenerala sekretariejo pri maro.
Thorn (Limburgo)
Thorn estas urbeto en la nederlanda provinco Limburgo. Ĝis fino de 2006 ĝi estis memstara municipo. Ekde 2007 ĝi estas unuigita kun Heel kaj Maasbracht al la nove fondita municipo Maasgouw.
Pro la multaj blanke farbitaj domoj oni nomas ĝin ankaŭ "la blanka urbeto". nederlande „het witte stadje“.
Historie en Thorn troviĝis la kolegiato Thorn, abatinejo kiu estis imperie senpera teritorio en la Sankta Romia Imperio.
Ĝenerala sekretariejo de la registaro (Francio)
Historio
André Ségalat fariĝis ĝenerala sekretario de la registaro en 1946 kaj tia restis dum 12 jaroj, montrante tiel ke la oficejo havas pure administran rolon, kaj sendependa de la ŝanĝoj de registaroj. Ĝia estis sama en la Kvara Respubliko|4-a]] kaj la kvina Respubliko.
Organizado
La oficistoj de la ĝenera sekretariejo de la registaro laboras en pluraj konstruaĵoj ĉirkaŭ Palaco Matignon, strato Varenne kaj strato Babilono, en la 7-a arondismento de Parizo.
La SGG enhavas centon da laboristoj.
Rolo
La ĝenerala sekretariejo de la registaro estas konsultata por ĉiu registara decido, ĝi redaktas la protokolon de la interministeriaj kunvenoj kaj de la Konsilio de la ministroj.
Okaze de ŝanĝo de registaro, la ĝenerala sekretariejo de la registaro plu estas ; ĝi organizas la transirojn, kaj provizas la loĝistikajn rimedojn (oficejoj, ktp.) al la asistantaroj de ministroj.
Fine, ĝi regas ĉiujn oficejojn de la ĉefministro.
Ĝenerala sekretario de la registaro
La ĝenerala sekretario de la registaro regas la servon. Naŭ personoj sin sekvis je tiu posteno ekde 1946. Escepte de Louis Joxe, ili ĉiuj estis membroj de la ŝtata konsilio.
Notoj kaj referencoj
Dekretoj pri nomumo, en la Journal officiel de la République française (JORF), de Légifrance :
Horní Blatná
Horní Blatná estas urbo kaj eksa minejurbo en Ĉeĥio en montaro Ercmontaro ĉe Nejdek, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
La minejurbon de regula rektangula bazplano fondis saksia elektoro en la jaro 1532. En la jaro 1547 ĝi estis donita al ĉeĥa reĝlando kaj en la jaro 1548 ĝi estis avancigita je reĝa minejurbo. En la urbo loĝis precipe saksiaj ministoj, kiuj ĉi tie minis stanon kaj arĝenton, en pli malgranda kvanto ankaŭ aliajn ercojn. La minado pereis en la 19-a jarcento kaj la loĝantaro vivtenis sin per hejma produktado de puntoj, per laboroj en arbaroj, evoluis gantofarado, en la jaro 1799 estis fondita loka manufakturo por produktado de kuleroj kaj ladvazaro. En la jaro 1930 ĉi tie vivis pli ol 2 300 loĝantoj, pli ol 95 % kreis germanoj. Ties forŝovo post la dua mondmilito kaŭzis grandan falon de la urbo kaj estis detruita preskaŭ duono de la domoj. Sed la restantaj domoj estis nek difektitaj nek modernigitaj kaj konserviĝis vico da domoj ĝenerale el la 19-a jarcento.
En placo staras valora grandega renesanca preĝejo de sankta Laurenco el la fino de la 16-a jarcento. En la vilaĝo estas muzeo, kiu dediĉas sin al historio de la urbo kaj precipe al la minado de stano kaj stanaferoj.
Ekde la 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
NGC 6231
NGC 6231 (aliaj indikoj — OCL 997, ESO 332-SC6) estas malfermita stelamaso en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
34342 Asmikumar
34342 Asmikumar estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Asmi Kumar, finalistino de la Broadcom MASTERS 2018, konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Northwestern Middle School de Milton (Georgio).
Ostrau (Saksa Svislando)
Turismo
Proksimaj turismaj celoj estas:
Lemtrans
Lemtrans (Лемтранс) estas plej granda ukraina privata ekspedista kompanio kiu provizas plenan gamon da servoj por fervoja transportado.
Besenello
Besenello (germane Pysein aŭ Bisein) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Vigolo Vattaro, Bosentino, Vattaro, Aldeno, Centa San Nicolò, Calliano (TN), Nomi, Folgaria kaj la provinca ĉefurbo Trento.
Stacio Kawawachō
Stacio Kawawachō (japane: 川和町駅 [Kaŭaŭaĉō-eki], angle: Kawawachō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Cuzuki, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Jokohama Urba Subtera Fervojo: Linio Verda.
Fortikaĵo Majenco
Fortikaĵo Majenco estas nomata serio de fortikaj konstruaĵoj en la tempo de 1619 ĝis 1918 en kaj ĉirkaŭ la garnizonurbo Majenco en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La ĉeesto de soldatoj kaj la vastaj fortikaĵintalaĵoj forte influis la vivon de la loĝantoj de Majenco. Ĝis hodiaŭ multaj fortikaĵpartoj kaj kazernoj estas konservataj en la urbo. Multnombraj stratnomoj respegulas la pasinteco kiel urbo de fortikaĵo. La Majenca citadelo estas la plej grava historia konstruaĵo de Majenco.
Referencoj
en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Mongoloida raso
La termino mongoloida raso aŭ mongoleca raso laŭ la forte pridiskutitaj historiaj modeloj de tipologia antropologio indikas pri etnaj grupoj kiuj dividas iujn fenotipajn trajtojn kiel centra okuloranda faldiĝo (anatomie latine epicanthus medialis), ŝoveliloformaj incizivoj kaj aliaj fizikaj trajtoj komunaj inter multaj homoj de Azio, Arkto, Ameriko kaj la plejparto de la Pacifikaj Insuloj. La vorto estas formita de la bazo vorto "mongola" kaj la grekdevena scienca sufikso "-oid-" (el la antikva greka εἶδος, eidos, "formo, simileco"), kiu signifas "simila" (do kompareblas al la esperantlingva sufikso -ec-), do pro tio la termino laŭvorte signifas "simila al mongoloj" aŭ "mongoleca". La termino estis enkondukita de frua etnologio unuavice por priskribi diversajn etnajn grupojn de centra kaj orienta Azio, kaj laŭ la tiutempaj teorioj konsistigis unu el la proponitaj tri grandaj rasoj de la homaro. Kvankam iuj juraj antropologoj kaj aliaj sciencistoj daŭre uzas la terminon en iuj kuntekstoj (ekzemple en prikrimina justico), ekstere de tiuj kuntekstoj la termino nun de multaj homoj konsideras malestima kaj evitiĝas.
Travenhorst
Travenhorst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Trave-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Bad Segeberg, kiu tamen mem ne apartenas al la komunmara teritorio.
Michael Novak
Michael Novak (naskiĝis, mortis ) estas taksata la plej fama esploristo-spertulo en la kampo de rilatoj inter la katolika penso kaj la institucioj de la kapitalista mondo. Naskiĝinte en 1933 en Johnstown, en Pensilvanio (Usono), estas edziĝinta kun Karen Laŭb-Novak el kiu havis tri filojn. La 4-an de majo 1994 estis ordenita per la 24-a “premio Templeton por la progreso en la religio”.
Teologo, politologo, verkisto de diversaj monografioj en la kampo de sociaj sciencoj, Novak estas Senior Scholar ĉe la American Enterprize Institute de Vaŝingtono, kie direktis la departementon de la sociaj sciencoj. En 1981 kaj en 1882 servis kiel Ĉefo de la Delegacio de Usono en la Komisio de Unuiĝintaj Nacioj por la homaj rajtoj en Ĝenevo. En marto 1986 ĉefdeĵoris en la Usona Delegacio ĉe la Konferenco por la Sekureco kaj Konlaborado. Krom la libro The Spirit of Democratic Capitalism (= La spirito de kapitalismo demokrata) Novak verkis eseojn pri kristana personismo kaj pri temoj kiuj kunligas sociajn sciencojn kun religio.
Italio en la Vintra Olimpiko 2006
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Michael Novak
Novak lekciis ĉe diversaj universitatoj, kiel ekzemple Harvard kiel titolulo de “Historio kaj la Filozofio de la religio”, kunlaboras, nun kaj ĉiam, kun diversaj sciencaj revuoj kiel First Things kaj National Review, kaj ne disdegnis bakalaŭriĝi pri teologio ĉe la Pontifika Gregoria Universitato
Italio en la Vintra Olimpiko 2006
Laŭ la nomoj videblas ke portantoj de la nacia flago kaj en la malferma kaj ferma ceremonioj estis anoj de la germanlingva malplimulto en Italio - plejparte loĝantoj de la regiono Suda Tirolo; la arta sketadistino Carolina Kostner devenas el la urbo Bozen kaj la sledisto Armin Zöggeler el Meran.
De Haan
De Haan (nederlande:[De HA:N]) estas municipo en Belgio. Ĝi situas borde de la Norda Maro, kaj pro la lokaj plaĝoj estas populara feriejo. En la centro de la urbo troviĝas unu el la plej malnovaj haltejoj de la marborda tramo. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Ostendo.
Tripitako de Tajŝo
La Tripitako de Tajŝo aŭ Taishō Tripiṭaka (japana: Taishō Shinshū Daizōkyō; lit. “Taishō Reviziita Tripiṭaka”) estas definitiva eldono de la ĉina budhisma kanono kaj ties japanlingvaj komentarioj uzata de fakuloj en la 20-a jarcento. Ĝi estis eldonita de Takakusu Junjiro kaj aliaj.
Maria Angelica Razzi
Maria Angelica RAZZI estis itala monaĥino de la 16-a jarcento kaj skulptisto ĉe Santa Caterina da Siena en Florenco. Ŝi unuavice laboris el argilo fari devotigajn terakotajn figurojn.
Vivo
Razzi estis la dua de sia tuja familio kiu eniris en Dominikanan monaĥinejon, fakte en 1552. Ŝia doto estis financita de ŝia frato Girolamo. Ŝia alia frato, Serafino Razzi fariĝis monaĥo en 1549 kaj skribis pri Santa Caterina da Siena en Florenco kaj ties monaĥinoj.
Arta historiisto, Catherine Turrill suspektas, ke Razzi eble estis aktiva artisto de 1560. Dum estas neniuj supervivantaj registroj en la monaĥinejo kiu deklaras tiel, tamen ŝia frato Serafino Razzi skribis, ke ŝi kreis terakotajn figurojn de la Madonna, sanktuloj kaj anĝeloj. Unu el ŝiaj figuroj estis kreita por la rozaria kapelo en Sankta Domeniko en Perugia kaj alia, nome Madonna kaj Infano, estis farita por la sakristio de Sankto Marko.
Mahajanaj sutroj
La Mahajanaj sutroj estas larĝa ĝenro de Budhismaj sutroj kiuj estas akceptataj kiel kanonaj kaj kiel buddhavacana ("Budha vorto") en Mahajana Budhismo. Ili estas zorge konservataj en la ĉina kaj en la tibeta Budhisma kanono, kaj en nuntempaj sanskritaj manuskriptoj. Kelkaj centoj de Mahajanaj sutroj survivas en Sanskrito, aŭ en ĉinaj kaj tibetaj tradukoj. Ili estas foje nomita ankaŭ "Vaipulĝaj" (etendaj) sutroj ĉe fruaj fontoj. La Budhisma fakulo Asango klasigas la Mahajanajn sutrojn kiel parto de Bodhisattvapiṭaka, nome kolekto de tekstoj celitaj por bodisatvoj.
Modernaj Budhismaj studfakuloj ĝenerale asertas, ke tiuj sutroj ekaperis inter la 1a jarcento a.n.e. kaj la 1a jarcento n.e. Ili plue estis komponitaj, kompilitaj kaj eldonitaj ĝis la dekadenco de Budhismo en Hindio. Kelkaj el ili eble estis komponitaj ekster Hindio, ekzemple en Centra Azio kaj en Orienta Azio.
Mahajanaj Budhistoj tipe konsideras kelkajn Mahajanajn sutrojn kiel instruitaj de Budho Gotamo, fiditaj al memoro kaj deklamita de liaj disĉiploj, partikulare Anando. Tamen, aliaj Mahajanaj sutroj estas prezentataj kiel instruitaj de aliaj gravuloj, kiel bodisatvoj kiel Manĝuŝrio kaj Avalokiteŝvaro. Estas variaj tialoj kiujn la hindiaj Mahajanaj Budhistoj uzis por klarigi la fakton ke ili aperis nur malfrue. Unu el tiaj tialoj estis ke ili estis forkaŝitaj en la lando de nagoj (serpentaj diaĵoj, drakoj) ĝis la propra tempo en kiu la dissemado okazis.
La Mahajanaj sutroj ne estis akceptitaj de ĉiuj Budhistoj de Barato, kaj la variaj Skoloj de Budhismo de Barato malkonsentas pri ilia statuso kiel "parolo de Budho". Ili estas ĝenerale neakceptataj kiel Budha parolo fare de la moderna skolo Teravado.
NGC 6232
NGC 6232 (aliaj indikoj — UGC 10537, MCG 12-16-7, ZWG 339.16, KAZ 87, PGC 58841) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gyula Illés
Gyula Illés [djula ilEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Illés Gyula estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto. Gyula Illés naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Illés studis inter 1941–1945 en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1951. Liaj plej gravaj instruistoj estis Béla Ohmann kaj Pál Pátzay. Li debutis en ekspozicio en 1950. Inter 1953 kaj 1983 li instruis en la Industriarta Altlernejo/Universitato. Plej ofte li kreis reliefojn, ornamaĵojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1967-1986.
Socia antropologio
Socia Antropologio estas la etiketo per kiu en la studtradicio brita estas difinita la branĉo de la antropologio kiu esploras la sintenon de la homaj estuloj en la sociaj grupoj.
La apartaĵoj fronte al la "kultura antropologio", de usona deveno, estas objekto de debato kaj ĝenerale estas individuigitaj en malsama teoria aliro al sama objekto de la du tradicioj. La socia antropologio estas fakte pli orientita al struktura studo de la socio, dum la kultura antropologio konsideras unuaranga la simbolan aspekton.
En la dua duono de 19-a jarcento tiaj distingoj, same kiel tiu de la etnologio de franca deveno, perdis ĉiam pli altiron. La plej granda parto de antropologoj konsideras la sociajn kaj kulturajn aspektojn kiel du samdirektajn vidpunktojn de la sama fenomenoj. Kvankam diversaj universitataj departementoj elektis la etiketon "antropologio soci-kultura" (kun aŭ sen la streketo) por superi la dikotomion, multegaj daŭrigas uzi la difinon apartenantan al la tradicio, al kiu estas ligitaj.