cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zentrygon
La specioj de tiu genro havas teritoriojn ĉefe el suda Meksiko tra Centrameriko. Koturnokolomboj estas surgrundemaj birdoj kiuj vivas, nestumas, kaj manĝas en densaj arbaroj. Ili estas rimarkindaj pro siaj purpuraj al brunecaj koloraroj kun with hel-malhelaj vizaĝaj markoj. La genro estis enkondukita en 2013 kun la Kostarika koturnokolombo kiel tipa specio. Ĝi enhavas la jenajn ok speciojn:
Kladogramo montranta lokon de Zentrygon inter siaj plej proksimaj parencoj:
Subtera gasdeponejo
Usono kaj Eŭropo
Unue oni provis deponi gason subtere en 1915 en minejo Welland County (Kanado). La unua gasdeponejo en la eluzita gasminejo Soar (apud Bufalo, Usono) aperis en 1916, en grundakvejoj — en 1946 (Kentukio, Usono), en salkavernoj — en 1954 (Usono). Ekde la mezo de la 20a jarcento la subteraj gasdeponejoj aperas en Okcidenta Eŭropo kaj Sovetunio. Nun proksimume 75% de la subteraj gasdeponejoj troviĝas en la eluzitaj gasminejoj, 15% en grundakvejoj, 8% en salkavernoj, eta kvanto situas en iamaj karbominejoj (Usono, Belgio ktp).
Rusio
En Sovetunio la unuaj subteraj gasdeponejoj estis kreitaj en 1954 en la eluzitaj gasminejoj de Kujbiŝeva kaj Saratova provincoj (la Elŝanska subtera gasdeponejo). En 1959 apud Kalugo oni komencis enpumpi gason en grundakvejon. Estis konstruitaj la Kaluga kaj Ŝĉolkova gasdeponejoj. En la 1960-aj jaroj la subteraj gasdeponejoj aperas en la eluzitaj gasminejoj en Saratova kaj Orenburga provincoj, Baŝkirio. En 1963 en Leningrada provinco estis konstruita la Gatĉina gasdeponejo — la unua en la mondo situanta en horizontala tavolo (ĉar strukturaj hidrokarbonaj kaptujoj mankis dum la granda Leningrado bezonis ĝin).
Kanada ansero
Kanada ansero (science: Branta canadensis) estas birdo de la familio de Anasedoj; ĝi nomiĝas "ansero" kvankam ĝi ne estas "vera" ansero, nome el la grupo de la grizaj anseroj, sed estas en la genro Branta, nome de nigraj anseroj, pro la malhela plumaro, tiukaze de kapo kaj ĉefe de kolo. Tiu specio estas indiĝena de arktaj kaj moderklimataj regionoj de Nordameriko, kaj havas nigrajn kapon kaj kolon, blankajn makulojn en vizaĝo, kaj brunecgrizan korpon.
Subtera gasdeponejo
Rusio
En la 1970-aj jaroj ekspluatado de malkovritaj gasminejoj en Okcidentsiberia naftogasa provinco (Tjumena provinco) estigis urĝan bezonon je la subteraj gasdeponejoj. Do oni konstruis kelkajn grandajn gasdeponejojn. En du horizontoj de la eluzita Nord-Stavropola minejo (Norda Kaŭkazo) estis konstruita la subtera gasdeponejo kun aktiva kapacito 20 miliardojn da kubometroj kaj maksimuma diurna elpumpo je pli ol 170 milionoj da kubometroj. 25 km for de la urbo Kasimov (Rjazana provinco) en grundakvejo aperis la Kasimova gasdeponejo aktiva kapacito 7,5 miliardojn da kubometroj kaj maksimuma diurna elpumpo je 73 milionoj da kubometroj.
Kanada ansero
Taksonomio kaj etimologio
La Kanada ansero estis unu el multaj specioj priskribataj de Carl Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento nome Systema Naturae. Ĝi apartenas al genro Branta, nome genro de "nigraj anseroj", kiu enhavas speciojn kun multe da nigra plumaro, distinge el la "grizaj anseroj" de la genro Anser. La specia epiteto canadensis estas vorto de novlatina signife "el Kanado". Laŭ la Oxford English Dictionary, la unua citaĵo de 'Canada Goose' (Kanada ansero) datas el 1772. La Eta kanada ansero estis iam konsiderata subspecio de la Kanada ansero. La Kanada ansero estas menciata ankaŭ kiel Kanadia ansero.
La Eta kanada ansero estis origine konsiderata sama specio aŭ subspecio de la Kanada ansero, sed en julio de 2004 la Komitato pri Klasigo kaj Nomenklaturo de la American Ornithologists' Union disigis ambaŭ en du specioj, farante la Etan kanadan anseron nova plena specio laŭ la scienca nomo de Branta hutchinsii. La British Ornithologists' Union sekvis tiun indikon en junio de 2005.
La AOU dividis la multajn subspeciojn inter ambaŭ specioj. Al tiu ĉi specio estis atribuitaj la jenaj:
La distingoj inter ambaŭ anseroj kondukis al konfuzo kaj debato inter ornitologoj. Tio komplikiĝis pro koincido inter malgrandaj tipoj de Kanada ansero kaj pli grandaj tipoj de Eta kanada ansero. La malnova "Malgranda kanada ansero" estis supozata parte hibrida populacio, kaj la birdoj nome taverneri konsiderataj miksaĵo de minima, occidentalis kaj parvipes. Aldone, oni determinis, ke la Blankvanga ansero estas devena el la stirpo de la Eta kanada ansero, dum la Havaja ansero estus insula reprezentanto de la Kanada ansero.
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 91–102 cm, nome la plej granda ansero en Eŭropo. La nigra kapo kaj longa, nigra kolo forte diferenciĝas de la blanketa al helgriza brusto, kaj bruneca trunko.
La nigraj kapo kaj kolo kun blanka "mentontenilo" distingas la Kanadan anseron el ĉiuj aliaj anserspecioj, kun la escepto de la Blankvanga ansero, sed tiu lasta havas nigran bruston, kaj ankaŭ grizan, pli ol brunecan, korpoplumaron, kaj krome la vizaĝa blanka marko ĉe tiu specio estas multe pli granda ol ĉe la Kanada ansero kaj inkludas ĉefe ankaŭ la frunton. Estas sep subspecioj de tiu birdo, de variaj grandoj kaj plumardetaloj, sed ĉiuj estas rekoneblaj kiel Kanada ansero. Kelkaj el la plej malgrandaj rasoj povas esti malfacile distingeblaj el la ĵus separata Eta kanada ansero.
Vivloko
Tiu nearktisa specio estas ĉefe trovebla en Nordameriko, kaj loĝas en Kanado kaj norda Usono. La birdo migris nature al Eŭropo, kaj estas trovebla ankaŭ en orienta Azio: la duoninsulo Kamĉatko, orienta Ĉinio, kaj Japanio.
La Kanada ansero vivas ĉe nesalaj akvoj, marĉoj, apud marbordoj.
Krom la kovada tempo, ĝi vivas komune. Dumtage ĝi vizitas herbejon kaj paŝtas tie, malofte nutroserĉas en akvo. Ĝi flugas en kojna formo aŭ en linio.
Distribuado kaj habitato
Tiu specio estas indiĝena de Nordameriko. Ĝi reproduktiĝas en Kanado kaj norda Usono en vario de habitatoj. Ties nesto estas kutime situanta en alta areo ĉe akvejoj kiaj rojoj, lagoj, lagetoj kaj foje en nestotruoj de kastoro. Ties ovojn demetas en neprofunda truo kovrita per plantomaterialo kaj lanugo. La regiono de la Grandaj Lagoj havas tre grandan populacion de Kanada ansero.
Dum ĵusaj jaroj, la populacioj de Kanada ansero en kelkaj areoj kreskiĝis tiom sufiĉe ke kelkaj konsideras ilin plago (pro ties fekaĵoj, la bakterioj en ties fekaĵoj, bruo kaj luktema konduto). Tiu problemo okazas parte pro la forigo de naturaj predantoj kaj abundo de sekuraj, homfaritaj akvejoj (kiaj ĉe golfejoj, publikaj parkoj kaj strandoj, kaj en urbanizaj komunumoj). Parte pro interreproduktado de diversaj migrantaj subspecioj kun la enmetita nemigranta giganta subspecio, la areo de la Kanadaj anseroj estas ofte tutjara trajto de tiaj urbaj medioj.
Male al ties normala migrorutino, grandaj aroj de Kanada ansero setlis konstante en la regionoj de la municipo Esquimalt (Insulo Vankuvero), de la Golfo Chesapeake, ĉe la rivero James de Virginio, ĉe la Triangla areo Raleigh-Durham de Norda Karolino (Raleigh, Durham, Chapel Hill), kaj proksima Hillsborough. Kelkaj Kanadaj anseroj setlis porĉiame tiom sude kiom ĝis Florido, en lokoj kiaj akvorezervejetoj en apartmentaroj ktp. Kelkaj aroj en Kanado povas eĉ elekti ne migri, eĉ dum vintro, se manĝo (kia homa forlasaĵo) estas konstante disponebla tra la tuta sezono.
For de Nordameriko
La Kanada ansero atingis Nordeŭropon nature, kiel pruvis ringaj rekuperoj. Tiuj birdoj estis almenaŭ de la subspecio parvipes, kaj eble de aliaj. Kanadaj anseroj troviĝis ankaŭ nature en Kamĉatko en orienta Siberio, orienta Ĉinio, kaj en Japanio.
La Granda kanada ansero estis enmetita ankaŭ en Eŭropo, kaj setligis populaciojn en Granda Britio, Nederlando, Belgio, Germanio kaj Skandinavio. Duonhejmigitaj naturiĝintaj birdoj estas komunaj en parkoj, kaj iĝis plago en kelkaj areoj. Komence de la 17a jarcento, la esploristo Samuel de Champlain sendis kelkajn parojn de anseroj al Francio kiel donaco por la reĝo Ludoviko la 13-a. Tiuj anseroj estis unuafoje enmetitaj en Britio fine de la 17a jarcento kiel aldono al la kolekto de akvobirdoj de la reĝo Jakobo la 2-a en la Parko de Sankta Jakobo.
La Kanada ansero estis enmetita kiel ĉasbirdo en Novzelando kaj ankaŭ tie ĝi iĝis problemo en kelkaj areoj, elĉerpante paŝtejojn kaj damaĝante rikoltojn. Ili estis protektitaj laŭ la Wildlife Act 1953 kaj la populacio estis administrata de la servo pri fiŝkaptado kaj ĉasado de Novzelando, kiu selektis troan birdonombron. En 2011 la registaro nuligis la protektostatuson permesante iun ajn mortigi tiujn birdojn. Oni timas, ke farmistoj venenas la birdojn, sed tion neas la asocio de Federataj Farmistoj.
Dieto
La Kanada ansero estas ĉefe herbivoroj, kvankam ili foje manĝas malgrandajn insektojn kaj fiŝojn. Ties dieto inkludas verdan vegetaĵaron kaj grenojn. La Kanada ansero manĝas varion de herboj surtere. Ili manĝas tranĉante bordon de herbo per la beko, kaj posten englutante ĝin per skuo de la kapo. La Kanada ansero manĝas ankaŭ grenojn kiaj tritiko, fazeoloj, rizo, kaj maizo kiam tio disponeblas. Ĉe akvo, ili manĝas el silto de la fundo de akvejo. Ili manĝas ankaŭ akvajn plantojn, kiaj algoj. Ĉe urboj, oni scias ke ili ankaŭ plukas manĝon el rubujoj.
Reproduktado
Dum sia dua vivojaro la Kanada ansero trovas partneron. Ili estas monogamaj, kaj plej paroj restas kune la tutan vivon. Se unu el la membroj mortiĝas, la alia povas trovi novan partneron. La ino demetas 3–8 ovojn kaj ambaŭ gepatroj protektas la neston dum oni kovas la ovojn, sed la ino pasas pli da tempo ĉeneste ol la masklo.
Konataj ovopredantoj estas kojotoj, arktaj vulpoj, lavursoj, ruĝaj vulpoj, grandaj mevoj, korakoj, la Larĝbeka korvo kaj ursoj.
La kovoperiodo, kiam la ino kovas dum la masklo restas proksime, daŭras 24–28 tagojn post ovodemetado. Ĉar la jara somera plumoŝanĝado okazas ankaŭ dum la reprodukta sezono, plenkreskuloj perdas siajn flugoplumojn dum 20–40 tagoj, kaj rekuperas flugon ĉirkaŭ samtempe kiam ties idoj ekflugas.
Plenkreskuloj estas ofte vidataj kondukantaj siajn idojn en linio, kutime kun unu el la gepatroj antaŭe, kaj la alia malantaŭe. Dum protektado de siaj idoj, la gepatroj ofte violente forpelas ĉiam proksimajn bestojn, el malgrandaj merloj al izolaj homoj alproksimiĝintaj, post averti ilin per elsendo de fajfa sono kaj poste atakante per “mordoj” kaj flugilfrapoj se la supozata minaco ne retiriĝas aŭ prenis idon. Plej specioj kiuj predas ovojn ankaŭ predas idojn. Kvankam gepatroj atakemas nefamiliajn anserojn, ili povas formi grupojn de nombraj idoj kaj kelkaj plenkreskuloj, nome infanvartejo.
La idoj eniras al ekflugo iam post 6 al 9 semajnoj de aĝo. Ili ne abandonas siajn gepatrojn ĝis post la printempa migrado, kiam ili revenas al sia naskiĝloko. Post kiam ili atingas maturecon, la Kanadaj anseroj rare estas predataj, sed (krom homoj) povas esti kaptataj de kojotoj, ruĝaj vulpoj, lupoj, neĝostrigoj, grandaj kornostrigoj, reĝaj agloj kaj, plej ofte, blankkapaj maragloj.
Rilataro kun homoj
En Nordameriko, nemigrantaj populacioj de Kanada ansero pliiĝis. La specio troviĝas ofte en golfludejoj, aŭtoparkejoj kaj urbaj parkoj, kiuj antaŭe gastigis nur migrantajn anserojn en raraj okazoj. Pro sia adapteblo al homŝanĝitaj areoj, ĝi iĝis la plej komuna specio de akvobirdo en Nordameriko. En multaj areoj, nemigrantaj Kanadaj anseroj estas nune konsiderataj kiel plago fare de homoj. Oni supozas, ke ili estas kaŭzo de pliiĝo en alta indico de fekokoliformoj ĉe strandoj. Etenda ĉassezono, uzado de bruiloj kaj ĉikanado fare de hundoj estis uzataj kiel klopodo rompi supozeblajn arojn.
En 1995 usonarmea aviadilo E-3 Sentry ĉe bazo Elmendorf, Alasko, frapis aron de Kanadaj anseroj dum elteriĝo kaj eksplodis pro kio mortiĝis la tuta aviadilanaro de 24 homoj. La akcidento postulis klopodojn por eviti tiajn okazintaĵojn, kiaj habitatomodifo, devojigaj taktikoj, arkonduko kaj relokigo, kaj plukoselektado de aroj. Frapo kontraŭ aro de migrantaj Kanadaj anseroj rezultis en la fakto ke Flugo 1549 de US Airways suferis totalan perdon de elektro post elteriĝo el Flughaveno LaGuardia, Novjorko, Novjorkio la 15an de januaro 2009. La ŝoforo lertege kondukis la aviadilon al emerĝa surakva “alterigo” sur la rivero Hudson, kaŭzante nur malgrandajn vundojn al 155 homoj de veturintoj kaj aviadanoj.
Migrado
Kanadaj anseroj faras sezonajn migradojn. Plej Kanadaj anseroj havas restajn aŭ ripozajn areojn kie ili kuniĝas kun aliaj. Ties aŭtuna migrado povas esti vidata el septembro al komenco de novembro. La fruaj migrantoj havas tendencon pasi malpli da tempo ĉe ripozejoj kaj faras la migradon pli rapide. La malfruaj birdoj kutime pasas pli da tempo ĉe la ripozejoj. Tiuj anseroj estas konataj pro sia V-forma flugoformado. La komenca sinteno estas laŭvice plenumita ĉar flugi la unua konsumas plej energion. La Kanadaj anseroj lasas la vintrejojn pli rapide ol la somerejojn. Oni mezuris altajn tiroidajn hormonojn, kiaj T3 kaj T4, ĉe anseroj ĝuste post granda migrado. Oni supozas, ke dum la longaj tagoj de flugo en migrado la tiroida glando elsendas pli da T4 kiu helpos la korpon alteni la pli longan veturadon. Pliiĝantaj niveloj de T4 estas asociaj ankaŭ kun pliiĝanta muskolmaso (hipertrofio) de la brusta muskolo, ankaŭ pro la tiom longa tempo dediĉata al flugado. Oni supozas, ke la korpo elsendas pli da T4 por helpi la anseran korpon ĉe ties longa tasko rapidigante la metabolon kaj temperaturon je kiu la korpo funkcias. Ankaŭ aliaj studoj montras ke la niveloj de kortikosterono altiĝas ege rimarkinde ĉe tiuj birdoj post kaj dum migrado. Kortikosterono estas konata kiel stresiga hormono, kaj tiele estas logike ke kiam tiuj birdoj estas stresataj pro flugo de longaj distancoj ĉiutage plej kortikosterono estas liberigita al sia sistemo. Oni supozas, ke pli alta nivelo de kortikosterono helpas la birdojn plej bone elteni tiun taskon.
Zahorb (Velikij Bereznij)
Zahorb, ukraine Загорб hungare Határhegy [hatArhedj] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij.
Situo
Zahorb troviĝas de stacidomo de Ĵornava je 4, de Velikij Bereznij je 27, de Uĵhorodo je 68 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1582 en slava formo Zahorb. En 1903 pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran loknomon Határhegy. En 1910 vivis tie 588 loĝantoj, (549 rutenoj, 30 germanoj kaj 9 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Zahorb/Határhegy. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Joaquín Vilumbrales (metroo de Madrido)
Joaquín Vilumbrales estas stacio sur la linio 10 de la Metroo de Madrido, situanta ĉe la kunfluejo de Avenuo de la Libereco kaj strato Carballino en la kvartalo Los Castillos de Alcorcón.
La stacio malfermiĝis al publiko la 11-an de aprilo 2003 kune kun la Metrosur kaj la plilongigo de linio 10 de.
La stacio havas du elirejojn sur ambaŭ flankoj de la avenuo kaj estas strukturita sur du niveloj kun centra platformo. Ĝia nomo omaĝas la iaman urbestron de Alcorcón, Joaquín Vilumbrales, kiu mortis en 1999 kelkajn monatojn post ekfunkciigo. Origine la stacio nomiĝus Los Castillos, nomo de la kvartalo kie ĝi troviĝas.
Debre Zejit
Debre Zejit - ankaŭ latinliterigata Debre Zeyit kaj Debre Zeit, amhare ደብረ ዘይት - estas urbo de Etiopio. Ekde la fino de la 1990-aj jaroj ĝi loke oficiale nomatas laŭ ĝia oroma nomo, Bishoftu respektive Biŝoftu. Laŭ la stato de la censo de oktobro 1994 ĝi havis 73 372 loĝantojn, kaj laŭ takso de la nacia statistika agentejo en julio 2006 havis 131 159 (ne kalkuliĝas la antaŭurba zono). Laŭ la informoj de la nacia statistika agentejo kaj la vikipedia listo pri grandaj urboj de Afriko temas pri unu el sume 11 etiopiaj urbegoj de pli ol 100 000 loĝantoj. Debre Zejit apartenas al la etiopia regiono Oromio.
La urbo situas sud-oriente de Adis-Abebo flanke de la fervoja linio al Ĝibutio, kaj estas feria urbo ĉirkaŭata de kvin lagoj en eksaj vulkanoj: la lagoj Biŝoftu, Hora, Biŝoftu Guda, Koriftu kaj Ĉalaklaka (kutime seka loko, kiu unu unufoje jare iĝas lago). Krome proksime de la urbo situas la vulkano Zuqualla kaj du akvobaraĵoj.
SAK
La vorto havas plurajn signifojn:
Natria dubromoacetato
Natria dubromoacetato aŭ C2HBr2NaO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun natria hidroksido, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Natria dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Majno-Danubo-Kanalo
La Majno-Danubo-Kanalo, foje ankaŭ nomata Rejno-Majno-Danubo-Kanalo aŭ Eŭropa Kanalo, ekde la jaro 1992 konstante ligas la riverojn Majno kaj Danubo de la urbo Bamberg tra Nürnberg (Nurenbergo) ĝis Kelheim. La kanalo do kompletigas la naturajn akvovojojn Rejno, Majno kaj Danubo al komplete ŝipe pasebla akvovojo inter la Norda kaj la Nigra Maroj.
Narjan-Maro
Narjan-Maro (ruse Нарьян-Мар) estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Neneca aŭtonoma distrikto.
Majno-Danubo-Kanalo
Apartan konstruan defion prezentis la vojo de la kanalo en suda Germanio per la paso de mezalta montaro, la Frankonia Ĵuraso. La konstruistoj sukcesis pasi la montaron per 250 metroj da kanala altecodiferenco kaj per sume 26 kluzoj. Multajn jarojn antaŭ la finkonstruo ekologiistoj en suda Germanio protestis kontraŭ la giganta konstruaĵo, kiu kompreneble ŝanĝas la pejzaĝajn ekosistemojn survoje. Sed aliflanke la ebleco de rektvoja ŝipa vojaĝado inter Nederlando kaj Rumanio, de nordokcidento al sudoriento tra pli-malpli la tuta kontinento Eŭropo, ankaŭ estas fascina perspektivo.
Narjan-Maro
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 11111.
La urbo estis fondita en jaro 1929 kaj loĝejo ĉe lignopekla uzino.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1935.
La interurba telefona kodo estas 81853, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La urbo estas sur multjare frostiĝinta tero ĉe unu el enenfluaĵoj de rivero Peĉora (Печора). En la urbo estas flughaveno kaj mara haveno, kvankam la urbo estas en 110 km de la maro.
En jaro 1959 la urbo havis 13,2 mil loĝantojn.
1786
1786 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1786 post Kristo okazis, interalie:
2697 Albina
2697 Albina estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano, laŭ ĝia orbito, de la Cibela grupo.
Malkovris ĝin, la, la rusa astronomino Bella Aleksejevna Burnaŝeva elde la Krimea astrofizika observatoriode Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Albina", en honoro de Albina Aleksejevna Serova, rusa astronomino kaj amikino de la malkovrintino.
NGC 3497
NGC 3497 (aliaj indikoj — NGC 3525, NGC 3528, IC 2624, MCG -3-28-37, ESO 570-6, PGC 33667) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3497, NGC 3525, NGC 3528.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rezolucio de Unesko pri Okupata Palestino
[[Dosiero:UNESCO_"Occupied_Palestine_Resolution"_Votes.png|eta|440x440px|
Laŭlandaj voĉdonoj de la rezolucio.]] La Rezolucio de Unesko pri Okupata Palestino estas la ofta nomo por Dokumento 200 EKSA/25, aprobita je la 13a de oktobro 2016 kaj formale ratifita la 26an de oktobro 2016, kiel decido de la Estraro de Unesko. Kreis la rezolucion Alĝerio, Egiptio, Libano, Maroko, Omano, Kataro, kaj Sudano, kaj ĝi aprobiĝis 24:6, kun 28 sindetenoj. La fina kalkulo estis 23:7. La kontraŭantaj voĉdonantoj inkluzivis Usonon, Germanion, kaj Brition. La rezolucio, pri Orienta Jerusalemo, kondamnis Israelon pro "agresaĵoj" de la israelaj polico kaj soldatoj kaj "kontraŭleĝaj rimedoj" kontraŭ la libereco de preĝado kaj la aliro de islamanoj al iliaj sanktaj ejoj, samtempe agnoskante Israelon la okupanta potenco.
Polemiko
Palestinaj estroj bonvenigis la decidon. Kvankam la teksto agnoskis la "gravecon de la Malnova Urbo de Jerusalemo kaj ties muroj por la tri unudiismaj religioj", ĝi ankaŭ menciis la sanktan konstruaĵaron en la malnova urbo de Jerusalemo nur per ĝia islama nomo "Al-Haram al-Ŝarif", arabe de "nobla rifuĝejo".
Israelo responde kondamnis la rezolucion de Unesko pro ĝia preterlaso de la vortoj "Templa Monto" aŭ hebree "Har HaBajit", asertante, ke ĝi neas judajn ligojn al la grava sankta ejo. Israela ĉefministro Benjamin Netanjahu diris, ke la rezolucio estas atesto de la kreskanta maltoleremo de Unesko kontraŭ Israelo kaj la juda popolo. Israelo interrompis ĉiujn ligojn kun la organizaĵo. Kondamnis la rezolucion la Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj Ban Ki-moon kaj la Ĝenerala Direktoro de Unesko, Irina Bokova, kiuj diris ke judismo, islamo, kaj kristanismo havas klarajn historiajn konektojn al Jerusalemo kaj ke "nei, kaŝi aŭ forigi iun ajn el la judaj, kristanaj, aŭ islamaj tradicioj damaĝas la honoron de la ejo." "Moskeo Al-Aqsa [aŭ] Al-Haram al-Ŝarif" estas ankaŭ Templa Monto, ĉe kiu Muro de lamentadoj estas la plej sankta loko en judismo." La ĉeĥa parlamento ankaŭ malakceptis ĝin, dirante, ke la rezolucio spegulas "malameman kontraŭisraelan senton", kaj kelkcent italaj judoj manifestaciis en Romo pri la sindeteno de Italio.
La sendito de Meksiko al Unesko, Andrés Roemer, devis rezigni sian postenon post kiam li rifuzis doni la subtenon de la meksika registaro al la rezolucio, kaj foriris la halon. La meksika registaro poste retiris sian subtenon de la rezolucio.
Je la 26a de oktobro, Unesko aprobis reviziitan version de la rezolucio, kiu ankaŭ kritikis Israelon pro sia daŭra "rifuzo permesi al spertuloj de Unesko aliron al la sankaj ejoj de Jerusalemo por taksi ilian konservan statuson". Malgraŭ la iom malfortigita teksto kompare kun antaŭa versio, Israelo daŭris kondamni ĝin. La rezolucio ankoraŭ menciis la ejon kiun judoj kaj kristanoj nomas la Templa Monto, aŭ hebree Har HaBajit, nur per ĝia araba nomo. Usona ambasadoro Crystal Nix Hines deklaris: "Ĉi tiu ero devis esti venkita. Ĉi tiuj politikigitaj kaj unuflankaj rezolucioj damaĝas la kredindecon de Unesko."
Je oktobro 2017, Usono kaj Israelo anoncis, ke ili ne plu partoprenus en la organizaĵo, menciante parte kontraŭisraelan biason.
Acteopan
Acteopan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acteopan.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2914 loĝantojn. El tiuj estas 1335 viroj kaj 1579 virinoj. La komunumo havas surfacon de 39,55 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 46′ norda latitudo kaj 98° 43′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1640
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21005a.htm
Virginie Morel-du Verger
Virginie MOREL DU VERGER (1799-1869) estis talenta franca pianisto, muzikinstruisto, kaj komponistino
Vivo
Ŝi estis naskita en la urbo Metz. Laŭ la Universala Biografio de Muzikistoj, Virginie Morel estis mirinfano kiu malkovris la klavaron kiel memlerninto, kaj ekde la aĝo de 12 ŝi ludis “pianon en rimarkinda maniero”.
Instigita de admirantoj ŝi provis sian bonŝancon en Parizo; ŝi membriĝis en la Pariza Konservatorio en la aĝo de 13. Dum sia unua inspektado de la studentino Étienne Méhul (1763-1817), unu el la kvin inspektistoj de la Konservatorio de Parizo, skribis apud la nomo de Virginie: "La plej talenta por iĝi granda pianisto."
En la Konservatorio Virginie Morel unue studis kun Louis Adam; jaron poste ŝi konfirmis la opinion de Méhul kiam ŝi gajnis la unuan premion por piano. Dum la venontaj du jaroj ŝi iĝis gvidinstruisto en la klaso de Louis Adam. Ŝia trejnado estis kompletigita per privataj lecionoj de Muzio Clementi, Johan Nepomuk Hummel, kaj Antoine Reicha en harmonio.
Dum la epoko de la franca Restarigo, ŝi estis dungita kiel pianisto ĉe la Dukino de Berry, al kiu ŝi donis pianolecionojn. Tiam Virginie Morel publikigis siajn unuajn partiturojn, aparte sian Trois Duettini por piano kaj violono estis dediĉita al la dukino.
La Dukino du Berry aranĝis la geedziĝon de Virginie, kiu estante ekstergeedza infano bezonis helpon por okupiĝi pri sia geedziĝo. Per granda doto de 100.000 frankoj la dukino geedzigis Virginie al altranga armea oficiro kiu poste fariĝis Barono du Verger.
La geedziĝo malproksimigis Virginien por longa tempo de la pariza muzika vivo: la edzo estis la ĉefo en la Stabo de la Afrika Armeo, do ili devis translokiĝi al Alĝerio dum proksimume dek jaroj. Nur post lia emeritiĝo ili revenis al la familia kastelo. Tiel Virginie Morel du Verger povis rekomenci siajn muzikan agadon, daŭrigi sian instruadon kaj komponan laboron: ŝi verkis piansonatojn kaj ĉambrajn muzikojn, valsojn kaj ok melodiajn studojn, kaj tri duetojn por violono kaj piano.
La ‘Ok Melodiaj Studoj’ estis publikigitaj en 1857 (Huit Études ‘mélodiques‘de baronino Verger (Virginie Morel), dediĉitaj al ŝia samtempulino, ankaŭ komponistino kaj pianinstruisto ĉe la Pariza Konservatorio, Louise Farrenc (1804-1875).
Oni opinias, ke dum la ĝenerala titolo ‘Studoj’ kaj la dediĉo al la instruistino ŝajnas difini la kolekton en la kategorio de pedagogiaj verkoj, la kvalifiko "melodia" aldonita de la komponistino devas veki pli seriozan atenton. Kvankam plenaj de diversaj malfacilaĵoj, ĉi tiuj ok mallongaj pecoj estis destinataj por prezentado en salonoj, sendube kiel pruvo de la esprimkapabloj kaj de la prezentisto kaj de la komponisto.
La operkomponisto kaj muzikkritikisto Ernest Reyer (1823-1909) kiu skribis "Muzika Recenzo" ĉe Le Courrier de Paris, laŭdis la partituron de la Ok Melodiaj Studoj, kaj substrekis ĝian gravecon (1857).
Reyer daŭrigis: “''La arta mondo ankoraŭ memoras la sukcesojn de fraŭlino Morel; kaj ĉar la lerta pianisto fariĝis nobla sinjorino, ŝi restis fidela al sia arto kaj al la solaj tradicioj kiujn ŝi akceptis, tiuj de la grandaj majstroj. Ĉiu paĝo de la verko transdonas senton de vireco kaj sperto: la virina gracio kaŝiĝas en la titoloj, kiujn la komponistino donis al ĉiu el la melodioj: 'Lulkanto' ('La berceuse'), ‘Necerteco’ ('L 'incertezza'), 'Barkarolo', La Papilio' ( 'Le papillon'), ktp. Ĉi tiuj freŝaj poeziaj pripensoj estas antaŭitaj de bela enkonduko, en kiu ambaŭ partoj, same interesaj kaj eventoplenaj, malkaŝas la majstran tuŝon de mano, kiu neniam perdas kontrolon.''”
Vale do Mucuri
La mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Mukuria Valo aŭ Valo de la Rivero Mukurio) estas unu de la 12 mezoregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 23 municipojn kuniĝantas en 2 mikroregionoj.
Duonligna periljo
Duonligna periljo (science Perilla frutescens) estas specio de periljo kultivata por spicado aŭ peklado. Estas ĉefe du varioj: latine "P. frutescens" ("olea periljo", aŭ "sovaĝa sesamo") kaj "Perilla frutescens var. crispa" ("shiso" konata en Japanio kaj parte en Usono ). Ĝi aspektas simila al urtiko.
Pola landvojo n-ro 40
Pola landvojo n-ro 40 (DK40) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 102.777 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Opola Provinco kaj Silezia Provinco.
Duonligna periljo
Vortodeveno
Ĉi tiu vario havas malsaman odoron kun la sura. Ĝi estas nomata olea periljo kaj uzebla kiel periljoleo.
Koreio
En la korea la priljo estas nomata deulggae (들깨, "sovaĝa sesamo") aŭ Ggaenip (깻잎, "sesama folio").
Japanio
En la japana tio estas nomata egoma (荏胡麻). La folioj kutime ne estas uzataj, sed la semoj estas uzataj kiel sezamoj (japane 胡麻, goma).
Vortodeveno
Duonligna periljo estas konata en Orientazio per ĉina vorto 紫蘇 (lit. "purpura revivo") prononcata kiel zǐsū en la ĉina, shiso en la japana kaj tía tô en la vjetnama.
Onidire, la ĉina vorto venis el la rakonto ke junulo en Lŭojango en la Orienta Han-dinastio toksiĝis tromanĝinte krabojn. Kiam li estis mortonta, fama kuracisto Hua Tuo kuracis lin per purpura herbo dekoktita. Oni komencis nomi la herbon 紫蘇 ĉar ĝi estas purpura kaj revivigis homon.
SAN
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Olaszliszka)
Kirko Ĉieliro de Maria estas romkatolika signifa historia monumento en Hungario, en vilaĝo Olaszliszka.
Historio
Tiu ĉi preĝejo estis konstruita - ŝajnas - en la 1320-aj jaroj. La loĝantoj sekvis la kalvinanan eklezion ekde la 1530-aj jaroj, sed post jardekoj la katolika grupo refondiĝis. En la 1540-aj jaroj la kalvinanoj uzis la kirkon. En 1597 solduloj de Habsburgoj bruldetruis la kirkon, en la 1600-aj jaroj la kalvinanoj rekonstruis ĝin. Ĝis falo de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la kalvinanoj havis la kirkon nur laŭ la politikaj cirkonstancoj, poste eterne la kirko restis katolika. La nun videbla kvadrata turo estis konstruita en 1632, sed celo de la turo estis gardista aŭ sentinela turo por soldatoj. Post 2 jaroj la kirko plene trakonstruiĝis, ankaŭ barokiĝis. En 1805 la hungara krono rifuĝinta pro Napoleono en la kirko trovis kaŝejon por unu nokto. En la 1830-aj jaroj la ventego detruis la turopinton, poste la pli nova pinto imitas bastionon. La orgeno alvenis en 1928. La murpentraĵoj estis pentritaj en 1937. En la 1960-aj jaroj arkeologoj trovis belegan enŝtopitan gotikan pordon en la navo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en la meza parto de la vilaĝo, muro ĉirkaŭas la kirkon. En mezo de la fasado (malsupre) la enirejo funkcias (ene de la turo). La turo havas rondirantan balkonon, malantaŭ la balkono kameno estis farita. Estas interese, ke la soldatoj uzis ŝnuron por grimpadi supren kaj malsupren. La absido estas oklatera, sed interne la sanktejo estas duonronda. Apud la absido situas la brikoforma sakristio. Interne la predikejo, benkoj, altaro estis kreitaj en la 18-a jarcento.
Douangdeuane Viravongs
Douangdeuane VIRAVONGS, alias Dok Ked (née 1947) estas laosa verkistino.
László Baranyi
László Baranyi [lAslO baranji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baranyi László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Douangdeuane Viravongs
Ŝi estas la vidvino de Outhine Bounyavong kaj ŝi eldoniĝis poemojn, teksaĵojn librojn de teksaĵojn kaj romanoj kaj multajn tradiciajn artikolojn kiel Kam Pha Phi Noi (La malgranda orfo kaj la spirito).
László Baranyi
László Baranyi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Baranyi akiris diplomon en aktora lernejo de Kálmán Rózsahegyi en 1956, poste li havis aktorajn statusojn en multe da teatrejoj, ekzemple migra teatro Déryné, Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) (1961-1963), Nacia Teatro (Pécs) (1963-1965), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1965-1971), Teatro de Kecskemét (1971-1976). Li estis membro de ĉefurbaj teatrejoj de 1976, plej longe en malgranda komika teatro, tamen inter 1980–1986 en Nacia Teatro (Budapeŝto). Li abunde havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn en 2011 kaj 2019.
Hermann Knaur
Imanuel August Hermann KNAUR (3a de Aprilo 1811 en Leipzig; 1a de Aprilo 1872 samloke) estis germana skulptisto.
Unu el liaj unuaj verkoj nome „Der Wanderer mit dem Hunde“ (la vagulo kun hundo) tuj famiĝis. Li specialiĝis en portretoj kaj movantaj figuroj.
Naĥodka
Naĥodka (ruse Находка) estas urbo en Ĉemara Regiono en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1941 kiel loĝejo ĉe haveno.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1950.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).
En jaro 1959 la urbo havis 64 mil loĝantojn.
(17742) 1998 BP25
(17742) 1998 BP25 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Zahorb (Miĵgirja)
Zahorb ukraine Загорб estas tre malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Sinevirska Poljana.
3352 McAuliffe
3352 McAuliffe estas tre malgranda amora asteroido malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Zahorb (Miĵgirja)
Historio
La unua mencio okazis en 1600. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Zahorb. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
3352 McAuliffe
Tiu marsrenkonta asteroido trairas la orbiton de Marso kaj proksimiĝas al tiu de Tero je distanco de ĉ. 0,2 AU : kvankam rigardita kiel terrenkonta asteroido, ĝi ne ŝajnas danĝera.
La, ĝi pasis al 0,2042 AU (30,555 milionoj da km) de Tero kaj la ĝi pasos al 0,2049 AU (30,653 milionoj da km) de nia planedo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro al la usona kosmonaŭtino kaj Instruistino Christa Mcauliffe (1948–1986), mortinta en la eksplodo de la Kosmopramo Challenger la.
La nomoj de la planedetoj 3350 al 3356 (ĉiuj malkovritaj elde Anderson Mesa) honoras la sep kosmonaŭtojn mortigitajn en la katastrofo de Challenger.
SAO
La vorto havas plurajn signifojn:
Luís de Figueiredo e Lemos
Luís de Figueiredo de Lemos (1544-1608) estis la 7-a episkopo en la Diocezo de Funchal, kiu regis inter 1585 kaj 1608. Figueiredo de Lemos elstariĝis kiel provizanto en la Diocezo de Angra defende de la interesoj de Filipo la 1-a de Portugalio antaŭ la fortatakoj de D. António, prioro de Krato (1531-1595). La nuna Muzeo pri Sankta Arto de Funchal lokiĝas en la antaŭa palaco de la episkopoj kaj estis fondita de D. Luís Figueiredo de Lemos en 1594. Ĝi enhavas kolektojn de pentraĵoj, skulptaĵoj, juvelaĵoj kaj vestaĵoj, kronologie, inter la 15-a kaj la 19-a jarcentoj.
Biografio
Luís de Figueiredo de Lemos estis filo de Miguel de Figueiredo de Lemos kaj lia edzino Inês Nunes Velho. Post la unuaj studoj faritaj sur la insulo, li direktiĝis al la regno, daŭrigante sian trejnadon en Lisbono kaj en la Universitato de Koimbro, kie li diplomiĝis pri Kanonikoj kaj Leĝoj. Li revenis al la Acoroj kaj, post prenado de la sanktaj ordonoj, li estis nomumita dekano de la Angra Sidejo dum la episkeco de D. Pedro de Castilho (m. 1615). En ĉi tiu funkcio, li respondecis pri la organizado de la procezo de la beatino Margarida de Chaves (1530-1575).
Amifontaine (stacidomo)
Amifontaine estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Amifontaine, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Reims - Laon (082000).
Naskiĝo de Jesuo
La taksado pri la historia aspekto de la evangeliaj rakontoj pri la Naskiĝo de Jesuo estas objekto de diskutoj. La tekstoj de Mateo kaj Luko akordas sur du centraj eventoj, kiuj apogiĝas sur du profetaĵoj de la Malnova Testamento: la naskiĝo de Jesuo en Betlehemo (Miĥa 5,1), kaj el virgulino (Jesaja 7,14). Ambaŭ evangeliistoj krome rakontas pri la naskiĝo okazinta en la tempo de la reĝo Herodo la Granda; ili konigas ankaŭ la nomon de la patrino Maria, fianĉino de Jozefo, ŝajna patro de Jesuo, kaj atribuas la virgecan koncipon per interveno de la Sankta Spirito.
La du rakontoj malsamas, male, rilate la motivojn pro kiuj Jesuo naskiĝis en Betlehemo, rilate la la anoncojn de la anĝelo kaj rilate motivojn pro kiuj la familio transiris al Nazareto post la naskiĝo de Jesuo. La malsamoj inter la du rakontoj estas tiom gravaj ke studuloj opinias ke ili estas unu el la indicoj pri sendependa redakto de la du Evangelioj (laŭ la tieldirita Teorio de la du fontoj.
La tradicia datado de la naskiĝo al la jaro 1 a.K. probablege estas eraro plenumita en la 4-a jarcento de la monaĥo Dionizo la Eta. Hodiaŭ la plej granda parto de la esploristoj lokigas la naskiĝon de Kristo inter la 7|7-a kaj la 6-a a.K.. .
La fornmala starigo de la liturgia festo de la Kristnasko, kiel datreveno de la naskiĝo, kaj ĝia lokigo en la 25-a de decembro, estas dokumentita en Romo ekde 336
Rakontoj de la sinoptikaj evangelioj
Inter la libroj de la Nova Testamento, la unikaj priskribantaj la naskiĝon de Jesuo estas la Evangelio laŭ Mateo kaj la Evangelio laŭ Luko. La ceteraj du, tiu de Marko'' kaj de Johano, komenciĝas, fakte, priskribante la publikajn agojn de Jesuo jam plenkreska, preterlasante la infanaĝon.
Kaj Mateo kaj Luko akordas nur sur iuj punktoj:
Evangelio laŭ Mateo
La Evangelio laŭ Mateo malfermas la rakonton per la genealogio, sekve mallonge mencias la virgan koncipon de Maria per interveno de la Sankta Spirito. Al tiu sekvas la anonco fare de anĝelo al la fianĉa edzo Jozefo, kiu estis eksupozanta adultan koncipon: la anĝelo lin certigas pri la supernatura origino de la koncipito.
Maria akuŝas la infanon, al kiu estas donita la nomo “Jesuo”.
Anĝelo dume, ĉiam en sonĝo, urĝas por ke Jozefo fuĝu al Egiptio por eskapi el la kolero de Herodo. Tiu ĉi, fakte, ne konante la identecon de la ĵusnaskita reĝo, ordonis mortigi ĉiujn infanojn malpli dujaraĝajn (Masakro de la Senpekuloj). La familio revenas el Egiptio nur post la morto de Herodo, sed pro la ekregado de lia filo Herodo Arĥelao, ĉiam pere de sonĝo, al ĝi estis indikate ekloĝi en Nazareto de Galileo (por ke, diras la evangeliisto, plenumiĝu la profetaĵo laŭ kiu Jesuo estosnomata Nazaretano.
Evangelio laŭ Luko
La Evangelio laŭ Luko (1,26-2,39) komenciĝas per la rakonto pri la Anunciacio, kie la Ĉefanĝelo Gabrielo konsciigas Marian pri la okazanta koncipo iniciate de la Sankta Spirito de filo kies nomo estos Jesuo. Antaŭ la hezito de Maria, la anĝelo al ŝi skiigas ke ŝia parencino Elizabeto, jam maljuna kaj nefekunda tenas en sia sino filon (Johano la Baptisto) kaj jam kuras la sesa monato de ŝia gravediĝo. Maria prononcas sian “jes” sin deklarante servistino de la Sinjoro, sekve ekvojaĝis “urĝe” por iri viziti Elizabeton (Vizito de Maria), kiu loĝis najbare de Jerusalemo, ĉirkaŭ 120 kolometrojn fore (1,26-56) de Nazareto.
Post la rakonto pri la naskiĝo de Johano la Baptisto.(1, 57-80), la luka evangelio raportas la informon pri la "unua popolnombrado", volita de da Aŭgusto Cezaro en la tuta romia imperio, laŭ kiu ĉiu loĝanto devus reveni kun sia familio al la urbo de siaj prapatroj (popolnombrado de Kirenio). Jozefo, ŝajna patro de Jesuo, el la posteularo de reĝo Davido, kiu estis naskiĝinta en Betlehemo, foriras el Nazareto kun la graveda Maria kaj atingas la urbon de sia prapatroj. En Betlehemo Maria akuŝas Jesuon, lin envolvas en bendoj kaj lin kuŝigas en kripo de bestoj. Sinsekve okazas la adorado de la paŝtistoj: solecititaj de anĝelo, iuj paŝtistoj alkuras homaĝi la infanon ĵusnaskitan (|2 ,1-20).
La okan postnaskiĝan tagon okazas la cirkumcido; Sinsekve la infano estas prezentita al la templo (Prezentado al la templo) por la konsekro, kie li estas agnoskata kiel Mesio fare de Simeono la Maljuna kaj profetino Anna, Fininte la ritojn, Jozefo kun sia familio revenas al Nazareto (2,21-39).
Citaĵoj el la Malnova Testamento
Ambaŭ evangeliistoj substrekas kiel la respektivaj rakontoj pri la naskiĝo kuntrenas la kontentigon de iuj profetaĵoj aŭ refereraĵoj de la Malnova Testamento:
Apokrifaj evangelioj
La naksiĝo de Jesuo estas prisktibita ankaŭ de iuj apokrifaj evangelioj, kie ĝi estas riĉigita per miraklaj aparartaĵoj kaj apesktoj. Konsiderinte ilian malfruan alestiĝon kaj ilian inklinon al la magiaj-fabelaj aspektoj, ilia historia valoro estas limigita, sed ili povas esti ricevintaj kelkajn apartaĵojn historie funditajn.
La Evangelio laŭ Jakobo (duone de la 2-a jarcento) akordigas la rakonton de Mateo (magiistoj kaj la masakron de la Senpekuloj kaj la persekuton de Herodo) kaj tiun de Luko (popolnombro de Kirenio). Rilate al la loko, la naskiĝo okazas en Betlehemo en groto (ĉa. 17 - 18), ne en stalo kiel sugestite de Lk 2, 7. Tiu apartaĵo, malĉeesta en la kanonaj evangelioj, fariĝos grava elemento de la kripo. La arkitekturo de la Baziliko de la Naskiĝo konfirmas tiun tradicion. Tiu apartaĵo ne devas esti konsiderata kontrastanta kun la alia vastiĝinta popola tradicio de la naskiĝo en stalo laŭ la rakonto de Luko: la orografio de Palestino estas karakterizita per nombraj malgrandaj grotoj kiuj estis uzitaj kiel deponejo de nutraĵoj aŭ kiel staletoj aŭ loĝejoj, ofte plispacigitaj kaj enkorpigitaj en muraj konstruaĵoj.
Tiu jakoba evangelio aldonas, fine, tre legendajn elementojn. En la unua, Jozefo rakontas unuapersone ke en la momento de la akuŝo la tempo fermiĝis (ĉa. 18). La dua epizodo kuntrenas du akuŝistinojn kiuj, engaĝigitaj de Jozefo, alvenis al la groto tujpost la akuŝo kaj konstate atestas la virgecon de Maria (ĉapitroj 19-20). La tria elemento kiu, malsame ol la aliaj du, havos certan fortunon en la devotaĵoj kaj arta tradicio sinsekva, koncernas la groton kiu estis envolvita de "luma nubo".
Historieco de la rakontoj
La ĉeesto de supernaturaj elementoj kaj de iuj nekomgruaĵoj, kaj pro la malsameco de la rakontoj de la du evangeliistoj, ĉiukaze verkitaj dekojn da jaroj post la eventoj rakontitaj de Mateo kaj Luko, trafis en multegon da diskutoj inter studuloj kaj bibliistoj. La aŭtoroj de la du fontoj. fakte, ne disponis pri arkivoj aŭ oficialaj registrroj: tiu limigo estas komuna al la tuta antikva mondo kaj ne povis evitigi vastajn marĝenojn de necerteco por la modernaj esploristoj.
Kritika interpreto
Multaj modernaj esploristoj, kaj kristanaj kaj nekristanaj, konsideras tiujn rakontojn historie nefunditaj. Laŭ tiu interpreto, la precipaj elementoj de la rakontoj estus ellaboraĵoj malfruaj. tendencaj al la simboligo aŭ al la legendeco, redaktitaj sur la bazoj de mesiaj profetaĵoj entenataj en la Malnova Testamento.kiuj estas eksplicite aŭ silente cititaj aparte ĉe Mateo. Per tiuj antaŭsupoĵoj la naskiĝo-loko en Betlehemo, patrujo de la atendata Mesio, devus esti reĵetata, kaj estis proponitaj aliaj lokoj, precipe Nazareto kie Jesuo rezidis plenkreskaĝe
La malcerteco pri la historieco de la rakontoj supersvebas precipe pro la malkongruaĵoj kaj internaj kaj eksteraj de la rakontoj. Ekzemple, en Luko la naskiĝo de Jesuo lokigita en Betlehemo kaj dum la regno de Herodo (mortinta probable en la jaro 4 a.K.) kaj okaze de la popolnombro de Kvirinio (Jozefo Flavio atestas pri unu popolnombro en la jaro 6 p.K.,) eventoj malfacile okordigeblaj, kaj en Mateo estas rakontate pri la masakro de la senpekuloj, epizodo konfermita de neniu fonto, eĉ evangelia. La du rakontoj krome malsamas ankaŭ rilate la motivojn pro kiuj Jesuo naskiĝis en Betlehemo (surbase de tio skribita de Mateo, Jozefo kaj Maria ŝajnas loĝi en la urbo ekde la komenco, laŭ la aŭtoro de Luko, male, ili tien alvenas nur por respekti la ordonojn de la popolnombro), pro la anoncoj de la anĝelo (en Mateo li aperas al Jozefo, en Luko al Maria), pro la cirkonstancoj de la trnaslokiĝo al Nazreto (laŭ Mateo tien trnslokiĝas post la fuĝo al Egiptio ĉar en Betlehemo regnas la filo de Herodo, laŭ Luko ili tien revenas post la naskiĝo de Jesuo.
Interpreto psikoanaliza, kiu donus eksplikon pri tiuj beligaj aldonaĵoj, reiras al Otto Rank (La mito de la naskiĝo de la heroo, 1909) evidentigas kiel la precipaj elementoj de la naskiĝo de Jesuo estas renkonteblaj ankaŭ en aliaj mitologiaj biografioj, aparte en la duondia origino (vidu, ekzemple, en Gilgameŝ kaj Heraklo) kaj en la persekuto kontraŭ la novnaskiĝinto flanke de la aŭtoritatoj (ekzemple, Sargono, Moseo, Romulo kaj Remo). Por Jesuo, kiel por aliaj mitologiaj protaginistoj, la origino de tiuj rakontaj elementoj ne estus serĉeblaj en historiaj eventoj sed en la identiĝo de la mi psikologia kun la heroo kaj en la psikologia projekcio sur tiuj de elementoj de sia persona historio (la deziro esti speciala aŭ dia, la timo de la persekuto flanke de la patro...)
Tradicia interpreto
Laŭ la tradicia interpreto, la elementoj entenataj en la evangeliaj rakontoj estas historie funditaj. La malsamaj versioj pri la naskiĝo transdonitaj de Luko kaj Mateo'' spegulas, fakte, du katekismajn malsamajn postulojn de la redaktantoj. La unuaj kristanaj komunumoj, al kiuj estis adresitaj la teksto de Mateo, estis, fakte, formitaj de judoj: diversaj pasaĵoj de la Malnova Testamento, kiuj estas eksplicite ligitaj al la naskiĝo en la Evangelio laŭ Mateo, estis inspiritaj de la Sankta Spiritoj arcentojn antaŭe ĝuste celantaj la naskiĝon de Kristo kaj oni ne povas ilin utiligi por dedukti la nehistoriecon de la evangelia rakonto.
La adresitoj de la Evangelio laŭ Luko estis la gojoj (paganoj): pro tio en tuta lia evangelio, kaj aparte en la rakonto pri la naskiĝo, aperas iuj elementoj rilatantaj al la aktualeco de la epoko (ekzemple, la popolnombro dekretita de Aŭgusto Cezaro tre komprenebla flanke de komunumoj al kiuj, male, rezultus obskuraj la citaĵoj el la Malnova Testamento karakterizantaj la Evangelion de Mateo.
Ankaŭ la elementoj plej diskutataj, kiel ''Stelo de Betlehemo kaj la naskiĝo dum la popolanombro de Kvirinio, povus esti historie funditaj, laŭ tiu interpreto. Rilate la stelon (tradicie kaj malpropre difinita stelo kometo) vidita de la Magoj kaj interpretita kiel anonco de la naskiĝo de la reĝo de Judoj, interpreto, kiu reiras al Keplero, ĝin identigas kiel triobla konjunkcio) de Jupitero kaj Saturno el la konstelacio de Fiŝoj, okazinta en la 7 a.K).
Ankaŭ la naskiĝo dum la unua popolnombro de Kvirinio ne kontrastus kun la historieco de la naskiĝo epoke de Herodo, ĉar ne temus pri la dua popolnombro aranĝita de Kvirinio kiel guberniestro de Sirio en 6 p.K., kiam Herodo jam forpasis ekde 10 jaroj (4 a.K. La tradiciaj provoj de harmoniigo estis hipotizintaj antaŭan lguberniestran mandaton dum la regado de Herodo, al kiu sekvis dua popolnombro en la 6 p.K. Alia harmoniigo vidas Kvirinion ne kiel guberniestron veran kaj propran, sed kiel funkciulon ŝarĝitan mastrumi la unuan popolonombron dum la guberniestrado de Gaio Senzio Saturnino, epoke de reĝo Herodo.
La kristana tradicio konservis memoron pri la loko de la naskiĝo en punkto preciza situanta ene de la Baziliko de la Naskiĝo de Betlehemo, konstruita en la 4-a jarcento.
Jaro kaj tago de la naskiĝo de Jesuo
La plej granda parto de bibliistoj lokigas la naskiĝon de Jesuo post la popolnombro de Aŭgusto (4 a.K. -4), kun prefero por la 7-a/6-a a.K.. De la nekorekta datado de Dionizo la Eta, kiu ĝin estis fiksinta por la jaro 753 ekde la fondo de Romo, komenciĝas en Okcidento ekde la 4-a jarcento la datado de la tieldirita Anno Domini = kristana erao.