cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
53817 Gertrudebacon
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Gertrude Bacon (1874 – 1949), brita aeronaŭtika pionirino. Ŝi observis la leonidojn de 1899 elde varmaerbalono kun sia patro John Bacon. Ŝi estis origina anino de la British Astronomical Association, ĉeestinte al la inaŭgura kunveno en 1890, kaj anino de la British Association for the Advancement of Science.
2913 Horta
2913 Horta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga arkitekto Victor Horta (1861–1947).
Erifilo
Erifilo (helene Εριφύλη, latine Eriphyle) estis en la helena mitologio filino de la argolanda reĝo Talao kaj lia edzino Pero.
Ŝi estis fratino de la argolanda reĝo Adrasto kaj fariĝis edzino de la divenisto Amfiarao. Al li ŝi naskis du filojn Alkmaionon kaj Amfiloĥon. Kiam Edipa filo Poliniko venis en Arguson kaj petis pri helpo, por ke li povu reveni en sian naskurbon Tebon, de kie forpelis lin lia frato Eteoklo, argusa reĝo Adrasto lian peton plenumis kaj ekkolektis militestrojn kaj militistaron. Ĉiuj estis pretaj militi kontraŭ Tebo, nur Amfiarao, edzo de Erifilo rifuzis. Kiel divenisto li sciis, ke la milito ne okazigos venkon, kaj ke en ĝi ĉiuj estroj, krom unu, pereos.
Erifilo jam kelkfoje pacigis kverelojn inter sia edzo Amfiarao kaj sia frato Adrasto. Ili ambaŭ estis sangvinaj kaj ili eble povus pro kvereloj mortigi sin reciproke. Foje ŝi devigis de ili ĵuron, ke ili en kvereloj obeos ŝian verdikton.
Tio eksciis ceteraj armeestroj kaj laŭ konsulto de Tideo venis Polineiko al Erifilo kaj per flataj vortoj proponis al ŝi donace belegan kaj sorĉan kolieron, kiu donis la diino Afrodito al la prapatrino Harmonio, edzino de la reĝo Kadmo. Por tiu ĉi donaco Erifilo rekompence misuzis la menciitan ĵuron kaj persvadis sian edzon Amfiaraon, ke li iru en la militon Sep kontraŭ Tebo. Bedaŭrinde en batalo li falis. Antaŭ sia foriro la reĝo kaj divenisto Amfiarao, kiu sciis sian sorton, petis siajn filojn, ke ili mortigu la patrinon, kiu pro riĉeco sendis sian edzon morti.
7436 Kuroiwa
7436 Kuroiwa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Erifilo
Erifilo similan profitavidan aventuron ripetis ankoraŭfoje post dek jaroj, okaze de militiro de Epigonoj, posteuloj de la Sep kontraŭ Tebo. Ankaŭ inter ili estis duboj, ĉu la militiron okazigi. Tersandro, filo de Polineiko, same kiel lia patro antaŭ la unua milito, vizitis Erifilon kaj proponis al ŝi plian raraĵon, sorĉan mantelon de la prapatrino Harmonia. Erifilo ree ne kapablis rezisti kaj decidis, ke la milito okazos kaj elmetis siajn filojn Alkmaionon kaj Amfiloĥon al risko, ke ili en la milito mortos.
Sed pli la historio ne ripetiĝis, Epigonoj Tebon konkeris kaj detruis kaj escepte de la Adrasta filo Aigialeo ĉiuj revenis hejmen. Tiam Alkmaiono aŭ eble ambaŭ fratoj sian patrinon fakte mortigis. Mortanta Erifilo ankoraŭ sukcesis malbenigi ilin. Alkmaionon uzurpis Erinioj kaj alpelis lin eĉ ĝis frenezeco.
7436 Kuroiwa
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana astronomo Goro Kuroiwa (1912–1990), observinto de. Studento en astronomio en la Universitato de Tokio, okaze de la plena suna eklipso de la, li sendepende kunmalkovris la novaon CP de Lacerto, kune kun Kazuaki Gomi. Dum li servis en la japana armeo en 1942, li sendepende malkovris la novaon CP de Pobo. Li reprezentis Japanion en la programo de geodetia enketo uzanta fotoelektrajn observojn de kaŝado far de Luno, realigitaj de la 1950-aj ĝis la 1960-aj jaroj 1950 al la jaroj 1960 fare de la kartografia servo de la Usona terarmeo por la Fora Oriento.
Minka Czóbel
Minka Czóbel [cObel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czóbel Minka estis hungara poeto, tradukisto. Minka Czóbel naskiĝis la  en Anarcs, ŝi mortis la  en Anarcs.
Nagisa Sakurauchi
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Minka Czóbel
Biografio
Minka Czóbel devenis el aristokrata familio. Ŝi akiris diplomon en Sorbono, tiutempe ŝi rondvojaĝis en Eŭropo. Ŝia bofrato László Mednyánszky instigis ŝin verkadi, la debuta poemaro aperis en 1890. Ŝi verkis dekadencajn poemojn, ŝi povis aliĝi nek al Nyugat, nek al Societo Kisfaludy, ŝi restis poezia tute sola. Jam en la 20-a jarcento la familio malriĉiĝis, tial ŝi eterne vivis simpla en sia naskiĝvilaĝo. Ŝi eldonis 8 poemlibrojn.
Ŝia poemo Száz szál gyertyát! iĝis la plej konata popola kanto eĉ nuntempe.
Govorka
Govorka (говорка) aŭ Tajmira piĝino estas rusbazita piĝino, uzita en 18-a — 19-a jarcentoj en Centra Siberio. Esplorantoj trovis ĝin jam en ruiniĝanta stato, kion kaŭzis disvastiĝo de ruslingva klerigo kaj ruslingvaj amaskomunikiloj. Tamen govorka, en sia aliiĝinta formo, estas foje plu uzata por interetna parolo de indiĝenaj pliaĝuloj, eĉ se tiuj posedas la norman rusan lingvon.
La vortprovizo de govorka estas preskaŭ senescepte prenita el la rusa lingvo. Piĝino havas verbajn formojn, dum ĝenerale aliaj piĝinoj evitas verbajn formojn aŭ havas neŝanĝeblajn verbojn — tiu fakto igis Je. V. Pereĥvalskaja pensi, ke govorka eble ne estas piĝino.
Łazienki Królewskie
La Łazienki Królewskie estas komplekso park-palaca en Varsovio kun multaj klasikismaj antikvaĵoj, fondita en la 18-a jarcento laŭ iniciato de reĝo Stanislao Aŭgusto Poniatowski. La tutan entreprenon efektivigis Dominik Merlini, Jan Chrystian Kamsetzer kaj Jan Chrystian Szuch.
La Parko estas loko por aranĝi diversajn okazaĵojn (kulturajn, sciencajn, sportajn, distrajn kaj aliajn). La Muzeon oni malfermis en 1960. Direktorajn devojn plenumis:
Unuarangeco de Petro
La Katolika Eklezio, la Ortodoksa Eklezio kaj granda parto de la Reformitaj Eklezioj konsentas ke apostolo Petro havis apartan rolon inter la Apostoloj;. La problemo estas tre debatata, fakte restas la fakto ke la aparta rolo havis ankaŭ Johano kiel estas atestate de evangelieroj (R. Alan Culpepper, Anatomy of the Fourth Gospel, p. 134), Andreo (la unua alvokito) kaj Jakobo kiu prezidis la unuan koncilion en Jerusalemo (en ĉeesto de la dekdu kaj de Paŭlo). Ĝuste pro tio la forto de la unuarangeco de Petro (primatum Petri) estas objekto, inter la kristanaj eklezioj, de doktrinaj disputoj.
Łazienki Królewskie
Objektoj
La ĉefa enirejo estas apud Belweder-palaco. Apud la ĉefa enirejo, ĉe la lageto, staras la kreita de Wacław Szymanowski monumento de Frédéric Chopin. Ekde la jaro 1959, somere (de majo ĝis septembro) okazas tiel nomataj ŝopenaj dimanĉoj recitaloj kiujn organizas Towarzystwo im. Fryderyka Chopina (societo je la nomo de Ŝopeno) kaj Stołeczna Estrada (ĉefurba estrado).
Unuarangeco de Petro
Malgraŭ ke multas la versegoj de la Nova Testamento en kiuj oni parolas pri Petro, la debato ofte reduktiĝas al diskuto pri la signifo kaj la traduko de la teksto de Mateo 16,18. Certe multas pasaĵoj en kiuj estas aludate al Petro, sed multas ankaŭ la interpretaj rafinaĵoj: fakte inter ekzegezistoj kaj teologoj la batalo, kvankam pli serene ol pasinte, daŭras…
Łazienki Królewskie
Objektoj
Se oni iras rekte de ĉefa enirejo, oni povas iri al konstruaĵo Stara Pomarańczarnia (ene de kiu troviĝas oranĝejo kaj teatro). Proksime situas Biały Domek (Blanka Dometo) en kiu en la 19-a jarcento loĝis reĝo Ludoviko la 18-a
Unuarangeco de Petro
La nomumo de apostolo Simono al Petro
En la Nova Testamento Jesuo nomas Simonon per la epiteto “Petro” kaj en aliaj skriberoj kromnomo indikas apartan karakterizon aŭ apartan “status” (Abram en Abraham, Jakobo en Israelo, kaj Saul en Paŭlo de Tarso. En la greka teksto de Mt 16,18 al "Simono" estas donita "πητρος" (pitros) kaj la "petro =ŝtono" pri kiu estas aludate en la dua duono de la versego estas ĝuste "πητρα" (pitra). La ĝenro estas malsama sed temas pri pura gramatika artifiko devenanta el la aramea lingvo, eble parolata de Jesuo, kaj transdonita al la greka en la provo konservi la vortan ludon. La propra nomo de homo devus esti maskla (-ος), dum πητρα, la vorto uzita por "ŝtono", estas malmaskla (-α). En la aramea lingvo ŝtono estas "כיפא" (transliterata en la latina lingvo per "Kefa", "Kepha", "Cephas", kaj en la greka per Κηφας: vidu en la Evangelio laŭ Johano 1,42). En la aramea, oni uzintus la saman vorton por esprimi ambaŭ konceptojn, kiel aperas en la Peŝitta. El tio emerĝas ke Jesuo deklaris la unuarangecon de Petro inter la aliaj apostoloj.
Łazienki Królewskie
Objektoj
En Łazienki estas ankaŭ Pałac Na Wyspie (Palaco Sur La Insulo) kaj Teatr na Wyspie (Teatro Sur La Insulo).
Ĉe la norda enirejo estas konstruaĵo de militistara lernejo (lernejo de oficir-aspirantoj). Apude norda enirejo estas eta golfejo, ĉevaldresejo kaj restoracio.
Unuarangeco de Petro
La Transdono de la ŝlosiloj
En Mateo 16,19 Jesuo diras al Petro: Al vi mi donos la ŝlosilojn de la regno de la ĉielo. Apartmaniere por la hebrea popolo la ŝlosiloj estis simbolo de aŭtoritato. Fakte, en la Apokalipso de Johano 1,18, Jesuo diras ke mem posedas la ŝlosilojn de la morto kaj de la infero, kio signifas povon sur la morto kaj sur la infero; ankaŭ en Jesaja 22,21-22 aperas ŝlosiloj kiel simbolo de aŭtoritato. Laŭ iuj antropologoj tiu simbolo ĉeestas ĉe diversaj kulturoj.
"Paŝtu miajn ŝafidojn"
Alia fonto de unuarangeco de Petro troviĝas en la Evangelio laŭ Johano 21,15-17, kie Kristo diras al Petro trifojojn "paŝku miajn ŝafidojn, paŝku miajn ŝafojn". La biblia fono de tiuj frazoj kuŝas en sennombraj similaĵoj de la Malnova Testamento en kiuj Dio bildiĝas paŝtisto de sia ŝafaro, nome de la izraela popolo- En la Nova Testamento estas Jesuo mem kiu sin difinas “bona paŝtisto” (Jo 10,11,14); la ŝafaro ĉikaze estas reprezentata de la kredanfoj en Jesuo. Pro tiu motivo la katolikoj kredas ke al Petro estis konfidta la gvidon de la tuta krista ŝafaro, nome de la tuta eklezio.
Unua apostolo
Petro estas citita unua en ĉiuj listoj de la apostoloj (|Mt 10,2-4. Mk 3,16-19. Lk 6,13-16). Petro estas indikata ĉiam unua ankaŭ kiam estas indikataj grupoj de iuj apostoloj: ĉio sennombrajn fojojn krom unufojojn en Jo 1,44. Ofte Petro respondas kaj parolas loke di ĉiuj apostoloj. En Mateo 10,2 Pettro estas la "unua apostolo" kaj, estante li nek la pli maljuna nek la unua elektita de Jesuo, probablas ke tiu "unua" aludas al aŭtoritato.
1-a jarcento
En la epistolo kiun Paŭlo, en 58, adresas al la romanoj, li persone mencias 29 eminentojn de tiu kristana komunumo, tamen ne nur ne salutas sed ĉ ne mencias Petron: forlaso grava se Petro efektive estus episkopo de Romo. Surbaze de de tiu silento, la ptotestanta rekonstruo subtenas ke Petro neniam forlasis sian originan landon kaj neniam iris al Romo.
Tamen la morto de Petro okazis en Romo dum la sinsekva persekuto de Nerono en 64: li povus esti vizitinta la roman eklezion kaj ĝin gvidinta ĝis la morto post (ekde la jaro 58, jaro de la epistolo de Paŭlo). La elfosa kampanjo de la 1939-40 allumigis malgrandan nekropolon sub la nuna baziliko de Sankta Petro, inkluzive de la Tombo de Sankta Petro de la 2-a jarcento. Tio igas versimila la katolikan tradicion laŭ kiu Petro mortis en Romo.
3-a jarcento
En la duono de la 3-a jarcento Cipriano, episkopo de Kartago, referencas al la sidejo de Romo, nome al la diocezo de Romo, kiel al la katedro de Sankta Petro, dirante ke papo Kornelio posteulis al la posteno kiu estis de papo Fabiano kiu estas la posteno de Petro (Ep 55:8). Aliloke Cipriano asertas la samon rilate papon Stefanon la 1-an; ankaŭ Firmiliamo proponas la spuron al la sama konsidero, Oni, nome, povas aserti ke ĉirkaŭ la 250 la espikopado de Petro en Romo estis konfesata ne nur en Romo sed ankaŭ en la eklezio de Afriko kaj de la minora Azio. En la unua kvarono de la sama jarcento (220 ĉirkaŭ) fakte Tertuliano (De Pud. 21) mencias deklaron de papo Kalisto la 1-a en kiu estas asertate ke la povo pardoni la pekojn estis descendigita en lin el Petro apartmaniere. Eĉ Tertuliano]] ne malaprobas tiun aserton, kaj li konis la roman eklezion ĉar li rezidis en la urbo. Samperio de, Hipolito (eble aŭtoro de la unua parto de la Catalogus Liberianus atribuata al Klemento de Romo) enirigas Petron en la liston de la episkopoj de Romo. En Adversus Marcionem, verkita en la sama periodo, estas dirate ke Petro estis transdoninta al papo Lino katedron en kiu li mem sidiĝis (P.L., II 1077).
Unuarangeco de Petro en la kristanaj eklezioj
Petro estas la unua episkopo de Antioĥio sekve de Romo. La motivoj el kiuj la Katolika Eklezio deduktas la unuarangecon de Petro oni sume jam vivis ĉisupre. La unua asertanto pri la morto de Petro en Romo estis Klemento de Romo, episkopo de Romo ekde 88 ĝis 97, sen tamen indiki la lokon, kiu devis certe esti konata de la legantoj; Ignaco de Antioĥio ligas apartmaniere Petron kaj Paŭlon al la Eklezio de Romo, implikante ke Petro estis en Romo. Se eble Petro ne kreis la unua ìn kristanan komunumon en Romo, en tiun urbo li alvenis en la lastaj vivjaroj.
Protestanta interpreto
La protestantaj eklezioj naskiĝis kontraste kun la unuarangeco de la papo kaj kontraŭ la supozita korupto de la eklezio de Romo, do ili ne agnoskas la unuarangecon de la episkopo de Romo. Aliaj opinias ke Petro neniam alvenis al Romo kaj do ne povis funkciis kiel episkopo de tiu urbo. . Tiu konkludo tamen kontrastas kun la       unua letero de Klemento de Romo kaj kun la atestaĵo de Ireneo de Liono ("la plejgranda kaj konata antikva eklezio, konata de ĉiuj, fondita kaj organizita en Romo de la plej gloraj apostoloj, Petro kaj Paŭlo"), de Klemento de Aleksandrio ("post kiam Petro estis anoncinta la Vorton de Dio en Romo..."), kaj de Tertuliano ("Se vi loĝas en Italio, vi havas Romon... kie Petro rivalis kun la pasiono de la Sinjoro"). Krome, en Romo nune troviĝas la tombo de Sankta Petro en la Vatikanaj Grotoj, kaj neniu eklezio, escepte de tiu Roma, iam ajn fieris pri la ĉeesto de la relikvoj de Petro.
Ortodoksa interpreto
La ortodoksa kristana eklezio, agnoskas la petran unuarangecon sed nur parte. Laŭ ortodoksuloj Jesuo Kristo efektive investis Petron per supera aŭtoritato, sed ĉiuj apostoloj havas ĉiukaze gvidŝarĝon en la eklezio. En tiu organisno Petro estus iu Unua inter egaluloj, kiu kolegie regas, aŭ simple prezidas kaj reprezentas en si mem, la tutan kolegion de la Apostoloj (kiel efektivive li sintenas kiam estis invitita informi pri sia agado (Agoj 10,34) kaj sekve, ĉiam laŭ la Agoj de la Apostoloj, en la Apostola koncilio. Tamen en tiu koncilio estis ĝenerala konsento kun la Petro kiu jam ricevis centestron Kornelion. Laŭ ortodiksuloj, sur tiu modelo, de kolegio de Apostoloj, prezidita de reprezentanto pli aŭtora ol la aliaj, estis konstruita de la Eklezio de la unuj naŭ jarcentoj, kun ĝiaj patriarkoj en ekumenaj koncilioj, sed sekve la papoj de Romo provis surpreni rolon plimarkite monokratikan kaj tial tiu eklezio estis ekekluzivita de la ortodoksa Eklezio, transdonante la unuarangecon (intencitan tamen ĉiam laus la principo de Primun inter pares) al la Patriarko de Konstantinopolo.
Dum, do, laŭ la katolikoj la ĉefo de la eklezio estas la Pontifiko, episkopo de Romo, laŭ la ortodoksuloj la ĉefo de la eklezio estas la Sinodo de la Ĉefoj de unuopa de la 14 Aŭtokefalaj eklezioj, prezidita de la Patriarko de Konstantinopolo. Sed ĝuste la patriarko de Konstantinopolo havas nenian apostolan originon (estas la komenca respondo de katolikaj teologoj).
Referencoj
<Alan Culpepper/Anatomy of the Fourth Gospel, p.134>
Balázs Fenyvessy
Balázs Fenyvessy [balAĵ fenjveŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fenyvessy Balázs estis hungara aktoro, presisto, kulturisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis Fenyvessi, Fenyvesi.
Balázs Fenyvessy naskiĝis la  en Debrecen, pri la morto mankas informoj.
Biografio
Balázs Fenyvessy estis presisto, ankaŭ kulturisto kaj amatora aktoro en la sindikato ĝis 1951. Li estis fondinta membro de "vilaĝteatro" inter 1951-1978, la teatra kompanio ĉiutage faris teatrajn spektaklojn en vilaĝoj. Kiel jam emerito li faris rolojn en pluraj ĉefurbaj teatrejoj ĝis 1985. Li ricevis premiojn en 1961 kaj 1965.
Wanda Rutkiewicz
Wanda RUTKIEWICZ-BŁASZKIEWICZ (naskiĝis la 4-an de februaro 1943 en Plungė, Litovio, pereis la 13-an de majo 1992 sur deklivoj de Kangchenjunga en Himalajo) estis pola montgrimpistino kaj himalajistino, laŭ profesio elektronikistino. Unu el la plej konataj polinoj de la monda himalajismo. Kiel la tria virino en la mondo kaj la unua eŭropanino surgrimpis Ĉomolungmon, la plej altan montopinton de la Tero, kaj kiel la unua virino - la pinton K2.
Telmo Pievani
'Telmo Pievani', aŭ Dietelmo Pievani (6-a de oktobro 1970) estas itala filozofo kaj sciteoriulo, kiu post la doktoriĝo pri Filozofio de scienco akirita ĉe la Universitato de Milano, specialiĝis en Usono per doktorigaj esploroj en evolua biologio kaj filozofio de biologio, sub la superrigardo de Niles Eldredge kaj de Ian Tattersall ĉe la American Museum of Natural History de Novjorko.
Poste, reveninte Italion, li profesoris ĉe diversaj italaj universitatoj ĉiam koncernantajn la prihomajn sciencojn kaj deĵoris en diversaj esplorcentroj; kaj nun elstaras kiel scienca kunlaboranto en ĵurnaloj kaj revuoj kiel La Stampa, Il Corriere della Sera, Le Scienze kaj Micromega.
Ekde 2012 T. Pievani estas asociita profesoro ĉe la departemento de Biologio de la studuniversitato de Padovo, kie kreis la unuan italan katedron de Biologiaj Sciencoj.
Aparta scienca vidpunkto
Ĝi aperas klara en lia adhero al la Unio de Raciismaj Ateistoj kaj Agnostistoj (kie estas konfesataj ateismo kaj nebezono de Dio por justigi la alestiĝon de la mondo) kaj en lia signifa verko: Tiu verko argumentas pri la fakto ke “la besta homo sin montras tutalie ol la escepto animata de la dia fajrero”. Nome la scienco kaj la mondo ne bezonas dian helpon aŭ supozon por esti tiaj.
(Sur tiu principo kunverĝas ankaŭ la dikredantaj scienculoj. Ka ĝuste pro tio ili juĝas la titolon mem de tiu libro iom surpriza ĉar la eskperimenta scienco, fakte, ne okupiĝas pri la ekzisto, aŭ ne, de celo en la leĝoj de naturaj, kaj ne ekzistas kaj ne povas ekxisti scienca pruvo kiu povu montri aŭ malmontri la ekziston de celo. Nek eblas, fine, pruvi per eksperimento ke la homo estas aŭ ne “animita de la dia fajrero”). ''(IL TIMONE, n.131, marzo 2014, p 131). ''
Aliaj projektoj
Komuna entenas bildojn kaj informojn pri sciteoriulo Telmo Pievani
Freneza milito
La Freneza milito estas la nomo donita al milito, kiu oponigis inter 1485 kaj 1488 feŭdan kaj aristokratan princan partion similan al la Ligo de la publika Bono, al Anna de Beaujeu, regentino de Francio post la morto de la reĝo de Francio Ludoviko la Dekunua kaj atendante la plenaĝon de la juna reĝo Karolo la 8-a. Ĝi estis je la origino de la unuiĝo de Bretonio al Francio, kiu okazis duonjarcente poste.
Flanke de la princoj, estis la dukoj Renato la 2-a de Loreno, Francisko la 2-a de Bretonio, Ludoviko la 2-a de Orléans — kuzo de la reĝo kaj estonta reĝo Ludoviko la 12-a de Francio — la princo de Orange, la grafo de Albret, la grafo de Angulemo. Odet d’Aydie, bastardo de Armagnac, grafo de Comminges kaj guberniestro de Gujeno, kaj Commines, subtenis la ribelon de siaj konsilistoj. Fine, tiu ribelo kontraŭ la regentino estis subtenata de la eksterlandaj malamikoj de la reĝo de Francio : Anglio, Kastilio-Aragono kaj Aŭstrio-Burgonjo.
Nomo kaj daŭro
La nomo Freneza milito por nomi tiun «entreprenadon sen morgaŭo» de gravaj feŭduloj kontraŭ la reĝa povo ŝuldiĝas al Paul Émile, en lia Histoire des faicts, gestes et conquestes des roys de France, eldonita en 1581.
Ĝi enskribiĝis en longa vico de konfliktoj inter la reĝo kaj la gravaj princoj de la reĝlando en la dua duono de la 15-a jc : Ligo de la publika Bono, Prageca milito. En 1484-1485, la duko de Orléans, subtenata de la duko de Bretonio kaj de kelkaj princoj, provis faligi la regentinon, Anna de Beaujeu. Sen batali, ĉi tiu sukcesis rompi tiun ribelon: la, la paco de Bourges ĉesigis la militaĵojn. Tiam finiĝis, laŭ iuj historiistoj, la unua fazo de la Freneza milito, kiuj aldonas duan fazon, de Junio 1486 ĝis Novembro 1488, kelkfoje nomita milito de Bretonio. Aliaj historiistoj, precipe bretonaj, apartigis tiun duan fazon de la unua, por kunmeti ĝin kun la milito de Bretonio, ankaŭ nomita de la naciismaj medioj: milito de la fino de la sendependeco de Bretonio.
Komplotoj kaj unua ribelo
Ekde la komenco de la reĝado de Karlo la 8-a, Ludoviko la 12-a de Orléans provis akapari la regentecon de Francio, sed fiaskis en la ĝenerala Asembleo de 1484 en Tours ( -). Ekde Aprilo, Ludoviko de Orléans iris al Bretonio por alianciĝi al la duko. Li sendis ankaŭ peton por nuligi sian edziĝon al la papo, por rajti edziĝi al Anna de Bretonio. Informitaj, la Beaujeu-anaro venigis lin al la kronado de la reĝo en Reims, la 30-an de Majo. Li tie ludis la unuan rolon, sed subskribis la traktaton kun la duko de Bretonio, kiu antaŭvidis geedziĝon kun Anna de Bretonio. Reveninta en la kortego, la duko de Orléans provis forkapti la reĝon, sed Anne de Beaujeu, avertita, kontraŭis tion perforte enirante la ĉambron de la reĝo : ŝi arestis kelkajn senjorojn de la reĝa gvardio, kaj lokis la dukon de Orléans en gardata rezidejo en Gien.
La 30-an de Aŭgusto, Ludoviko de Orléans lanĉis manifeston kontraŭ la regenteco. La reĝa armeo marŝis al Orléans, kaj Ludoviko la Dua elfuĝis al Beaugency, de kie li estis elpelita de la juna La Trémoille en Septembro. La 9-an de Aŭgusto, ankaŭ Francisko la 2-a de Bretonio reaniĝis al militpaŭzo. Tiu ĉi estis subskribita por unu jaro en la traktato nomata la paco de Bourges, la.
Redaŭrigo de la militaĵoj
Ekde la fino de la militpaŭzo, la ribelintoj reribelis. Jam en Junio 1486, Maksimiliano de Aŭstrio estis invadinta la nordon de Francio, kaj poste estis retretinta ; en Novembro, Dunois konkeris la kastelon de Parthenay. La, Ludoviko de Orléans elfuĝis el la kastelo de Blois, kaj postkurata de la reĝaj arkpafistoj, rifuĝis denove en Bretonio. La reĝa armeo deiris de Tours komence de Februaro kaj komencis ofensivon sud-okcidente. Ĝi estis la 7-an de Marto en Bordozo, kaj Lescun, guberniestro de Gujeno, estis eksigita kaj anstataŭita de Petro de Beaujeu. La reĝa armeo deiris de Bordozo la 15-an de Marto, por rekonkeri Parthenay la 30-an de Marto, Dunois sukcesante kuniĝi kun Ludoviko de Orléans en Nantes. La reĝa armeo, poste supreniris direkte al Bretonio. En la traktato de Châteaubriant, la bretona nobelaro kontraktis kun la reĝo: la duko ne estos minacata de la reĝa armeo, kiu forlasos Bretonion ekde la kapto de la du ribelaj francaj princoj. Norde, marŝalo de Esquerdes (aŭ 'De Querdes') brile detenis, poste repelis Maksimilianon de Aŭstrio, elektita reĝo de la romianoj, iom antaŭe. Sude, siro de Candale venkis Alanon de Albret en la batalo de Nontron: tiu ĉi volis kuniĝi kun la ribelintoj de la Nordo, sed estis devigata doni ostaĝojn. En Bretonio, la ribeluloj kontraŭ la duko kaj aliancanoj de la reĝa partio estrata de vicgrafo de Rohan tenis la nordon de la duklando kaj kaptis Ploërmel.
Fine de Majo 1487, la francaj trupoj, preskaŭ eniris Bretonion. La armeo de la duko de Bretonio estis koncentrita ĉirkaŭ Malestroit. Ĝi enhavis 600 lancojn kaj proksimume piedirajn, el kiuj multaj kamparanoj. Tamen la antaŭeniro de la francaj trupoj estis fulma: Ancenis, Châteaubriant, La Guerche kaj Redon sin submetis. Plöermel provis rezisti, sed falis post 3-taga kanonado kaj estis konkerita la 1-an de Junio. Konsekvence de tiuj malbonaj novaĵoj, kaj de politikaj diverĝoj inter la bretonaj nobeloj, la duka armeo disrompiĝis. Restis nur, nekapablaj apogi Plöermel. Francisko la 2-a fuĝis al Vannes, kaj elfuĝis por iri al Nantes, antaŭ ol Vannes estis kaptita.
En Nantes, la defendo organiziĝis, sed en la 19-a de Junio, la francaj trupoj eksieĝis la urbon. Tiu sieĝo eterniĝis pro la efika bretona defendo, kaj la fideleco de la loĝantoj, helpataj de eksterlandaj solduloj, ricevantaj la decidan apogon de kernevanoj kaj de leonanoj, kiu albordiĝis kaj rompis la encirkligon. La francaj trupoj malsukcesaj malsieĝis en la 6-a de Aŭgusto. Tamen, la reĝo de Francio sukcesis donigi al si la urbon Vitré la 1-an de Septembro, dum la franca armeo kaptis Saint-Aubin-du-Cormier la 10-an kaj poste Dol-de-Bretagne. Komence de la jaro 1488, plej multaj bretonaj fortikaj urboj estis rekonkeritaj de la duka armeo. Nur Clisson, La Guerche, Dol, Saint-Aubin-du-Cormier kaj Vitré restis kaptitaj de la francoj.
La, la dukoj de Orléans kaj de Bretonio estis deklarataj ribeluloj de la Parlamento de Parizo: ili kaj ties komplicoj ne plu estis konsiderataj kiel ribelaj vasaloj, sed kiel homoj kulpaj je majestatenco. Printempe, la duko de Orléans rekaptis por sia aliancano Vannes, Auray kaj Ploërmel. La vicgrafo de Rohan devis kapitulaci.
La 24-an de Aprilo, konfiska dekreto estis publikigita kontraŭ ĉiuj bienoj de Ludoviko de Orléans. Alano de Albret ricevis monhelpon de la kortego de Hispanio, kaj reiris al Bretonio kun. Ankaŭ Maksimiliano de Aŭstrio sendis. Dum La Trémoille arigis siajn fortojn ĉe la limoj de la duklando, Lord Scales albordiĝis kun 700 anglaj arkpafistoj, ĉiuj volontulj. Sed kiam la reĝo de la romianoj zorgis pri ribelo en Flandrio, subtenata de marŝalo de Esquerdes, la subtenantoj de la duko de Bretonio kverelis pri edziĝo al Anna de Bretonio: Ludoviko de Orléans, Alano de Albret kaj Maksimiliano de Aŭstrio estis ĉiuj kandidatoj.
La milito redaŭris fine de Marto 1488. Arigitaj en Pouancé, La Trémoille kaj la reĝa armeo, forta je, facile kaptis Marcillé-Robert la 28-an de Marto. La 7-an de Aprilo, Francisko la 2-a ordonis la kuniĝon de la bretonaj trupoj en Rennes. La 15-an de Aprilo, la reĝa armeo eksieĝis Châteaubriant, kiu falis post 8 tagoj. La Trémoille direktiĝis poste al Ancenis, kiun li eksieĝis en la nokto de la 12-a al la 13-a. La urbo falis en la 19-a de Majo fronte al la franca artilerio. Dum traktadoj komenciĝis kun la duko de Bretonio por decidi pri militpaŭzo, La Trémoille antaŭiris al Louroux-Bottereau, kiu facile venkiĝis.
La 1-an de Junio, militpaŭzo estis subskribita por intertrakta tempo. Tiu paŭzo profitis al la francoj, kies trupoj restis mobilizitaj ĉe la limo, kiam la bretonaj nobeloj kaj kamparanoj reiris hejmen. La Trémoille anticipis la finon de la militpaŭzoj, kaj ekde la 17-a de Junio, li irigis sian armeon al sia sekvanta celo, Fougères. La rompo de la intertrakto, la 9-an de Julio rapidigis la malvenkon, tiam la bretona armeo devis reformiĝi, la reĝa armeo eksieĝis Fougères proksimume en la 12-a. La urbo estis konsiderata kiel unu el la plej bone defendataj, gardataj de 2 ĝis 3000 homoj. En ĉirkaŭ la mezo de Julio, la bretona armeo estis fine preta, sed estis tro malfrue por helpi Fougères, kiu devis kapitulaci la 19-an de Julio, post unusemajna sieĝo, sub la frapoj de la potenca franca artilerio.
La franca armeo direktiĝis poste al Dinan, dum la bretona armeo de marŝalo de Rieux, kiu estis ekirinta kun la espero helpi Fougères, hezitis fari ordan batalon. Tamen fine tio okazis la, en Saint-Aubin-du-Cormier. Tiu batalo kaj ties sekvoj anoncis la finon de la bretonaj trupoj kaj de tiuj de iliaj aliancanoj: kvin ĝis ses mil bretonoj mortis, kontraŭ 1500 francoj,. Sekve de tiu malvenko, Dinan kapitulacis komence de Aŭgusto, sed Rennes decidis rezisti. La Trémoille, volis eviti sieĝon tiel longan kaj necertan kiel tiu de Nantes, li preferis ĉirkaŭiri Rennes, kaj iri al Saint-Malo, kiu preferis kapitulaci en la 14-a de Aŭgusto.
La 20-an de Aŭgusto, paco estis subskribita en Anjou. La Traktato de Verger devigis Bretonion akcepti plurajn punktojn, aparte la promeson de la duko ne edzinigi siajn filinojn sen la konsento de la reĝo de Francio.
La duko de Bretonio Francisko la 2-a mortis en la kaj Anna de Bretonio fariĝis dukino en Januaro 1489. Amnestio estis tiam konsentita al Lescun, Dunois, kaj al preskaŭ ĉiuj venkitoj. Ludoviko de Orléans estis enkarcerigita kaj poste pardonita de Karolo la 8-a okaze de sia plenaĝiĝo, tri jarojn poste.
György Bezerédj
György Bezerédj [djordj bezerEdj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bezerédj György estis hungara juristo, departementestro, parlamentano, reĝa kortega konsilisto. Lia nobela antaŭnomo estis bezerédi, lia filino estis Amália Bezerédj. György Bezerédj naskiĝis en 1779 en Vámoscsalád, li mortis la  en Kissennye.
Biografio
György Bezerédj frekventis gimnazion en Szombathely, poste li akiris juran diplomon en Pozsony en 1798. Li lernis ankaŭ francan, latinan, italan lingvojn, krome li ŝatis muzikadi. Li havis diversajn postenojn (notario de Vas (historia departemento), departementestro de Vas, ĉefnotario de Veszprém (historia departemento), kortega konsilisto). Li estis nomumita subpalatino en 1827, post 2 jaroj juĝejestro de Kőszeg. Li estis ankaŭ parlamenta deputito. En Zsennye li kreis arboreton.
NGC 6189
NGC 6189 (aliaj indikoj — NGC 6191, IRAS16307+5944, UGC 10442, ZWG 299.3, MCG 10-23-81, ZWG 298.43, PGC 58440) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 6189, NGC 6191.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laborstacio
Laborstacio (workstation) estas komplekso de aparataraj kaj programaraj iloj, destinitaj por solvado de certa aro da taskoj.
Laborstacio kiel laborloko de profesiulo estas komputilo aŭ komputila terminalo (enigiloj kaj eligiloj, diskretaj kaj ofte distancitaj disde la administra komputilo) kaj kompleto da necesa programaro, laŭbezone provizataj per helpa ilaro: presilo, ekstera datumdeponilo (magneta bendo, disketo, optika disko), strekkodskanilo kaj cetero.
En Sovetunio ekzistis simila termino: aŭtomatigita laborloko (автоматизированное рабочее место, ); ĝia senco estis malpli vasta.
Per la termino «laborstacio» oni indikas ankaŭ senmovan komputilon en loka reto rilate al servilo. (En lokaj retoj komputiloj estas klasifikataj je laborstacioj kaj serviloj. Ĉe laborstacioj la uzantoj solvas aplikajn taskojn . Servilo priservas la reton kaj provizas siajn risurcojn al ĉiuj retnodoj, en tiu nombro al la laborstacioj.)
Vidu ankaŭ
Komputeko (prikomputila terminokolekto)
Lusena valo
Lusena valo (Luzenské údolí) estas valo en Ĉeĥio, kiu kun evidenta nordo-suda orientiĝo kaj longeco proksimume 3 km troviĝas en meza Šumava proksimume 8 km sude de Modrava.
Konciza priskribo
Lusena valo komencas proksimume de solejo Březník (en supermara alteco 1140 m), kiu estas ia "enirpordego" en la valon kaj tiu ĉi borderas ĝian nordan randon. La malprofunda valo plu daŭrigas tra suda direkto ĝis ĉeĥa-germana limo, kie ĝi kondukas tra selo inter montoj Luzný/Lusen kaj Špičník ĉe limpasejo Modrý sloup (en supermara alteco 1197 m). Lusena valo estas en sia suda flanko "fermita" de montopiedo de la konusforma monto Luzný.
Ĉirkaŭaj montoj
Lusena valo estas ĉirkaŭigita de kelkaj montoj kun alteco 1000 metroj de montodorso en Šumava: okcidente tio estas monto Blatný vrch (1376 m) (ĝi ombrigas rigardon el Lusena valo al Roklano); sude tio estas: Hraniční hora (1233 m), Špičník (1351 m) kaj Luzný/Lusen (1373 m); oriente poste Velká Mokrůvka (1370 m) kaj Malá Mokrůvka (1330 m).
Torfejoj, flaŭro kaj faŭno
La tuta regiono de Lusena valo estas escepta natura fenomeno. Aperas ĉi tie unikaj torfejoj kaj subakvumitaj piceaj arbaroj kun vico de tre raraj kaj kritike endanĝerigitaj specioj (ekz. angla dozeraco, ŝeŭĥzeria palustro (Scheuchzeria palustris), urogalo, funebra strigo, trifingra buntpego, paserstrigo, Swertia perennis, ...)
Pluvo kaj neĝo
La valo estas ankaŭ loko kun la plej grandaj pojaraj precipitaĵoj en Šumava kaj samtempe ankaŭ loko kun la plej alta kaj plej longe daŭranta neĝkovraĵo. La abundeco de precipitaĵoj en Luzna valkaldrono estas donita de la ĉirkaŭa tereno – de la ĉeesto de limregiona montardorso, kiu dum transiro de nuboj pli ofte "retenos" la akvon. La unikeco de la klimataj parametroj en tiu ĉi loko estas monitorata fare de ĉi tie lokigita stacio de Ĉeĥa meteorologia instituto.
Frosta valkaldrono
Lusena valo apartenas inter ŝumavaj frostaj valkaldronoj. Mezproksima temperaturo ĉi tie moviĝas nur ĉirkaŭ kvar gradoj de Celsio kaj ofte ĉi tie frostas eĉ en julio.
Piceoj
Malaltaj temperaturoj en Lusena valo influis formojn de ĉi tie kreskantaj piceaj kreskaĵoj. La piceoj estas pro oftaj frostoj formataj en preskaŭ perfektajn dense trakreskintaj konusojn (rememorigantaj kulturitajn nanajn ĝardenajn glaŭcajn piceojn, la tn. "konikojn").
La mekanismo de la formigado de piceoj en Lusena valo estas sekva: printempe ekkreskos junaj jarkreskaĵoj, sed poste venos kelke da karakterize malvarmaj tagoj, dum kiuj tiuj ĉi novaj alkreskaĵoj frostiĝos. La ĉi tieaj piceoj reagas al tiu ĉi fakto per senĉesa klopodema densigado kaj obstina reteniĝado de "parka" konusforma aspekto.
Nestejoj de urogalo
La tuta Lusena valo troviĝas en severe protektata 1-a zono de Nacia parko Šumava, ĉar ĉi tie aperas ornitologie unika "kerna"loko kun populacio de kritike endanĝerigita urogalo, kiu ĉi tie nestas. Lusena valo estas unu el lastaj lokoj en meza Eŭropo, kie la urogalo reproduktiĝas kaj samtempe trovas sufiĉon de nutraĵo.
Vojo tra Lusena valo
Proksimume meze de Lusena valo (valkaldrono) zigzage trafluas rojo Luzenský potok, ĉirkaŭ kiu volbiĝas nemarkita pado por piedirantoj kondukanta ĝis limpasejo Modrý sloup. Individua movo sur vojeto tra Lusena valo ne estis en la jaro 2009 permesita.
Historio de pado tra Modrý sloup
Tra Lusena valo en mezepoko kondukis Ora pado, kiu kunigis Bohemion kun Passau. En la dua duono de 14-a jarcento lasis Karolo la 4-a konstrui komercan vojon kuniganta Kašperské Hory kun la germana Passau. Tiu ĉi "torfeja pado" servis precipe al transporto de salo en Bohemion. Sed komence de la 18-a jarcento la komercado sur tiu ĉi pado ĉesis. La pado kondukis tra limpasejo al Bučina, ĝi daŭrigis tra Kvilda, Horská Kvilda kaj Kozí Hřbety ĝis Kašperské Hory. Tra Lusena valo kondukis verŝajne unu el kontrabandistaj vojoj evitanta al la sala doganejo sur Kozí Hřbety kaj en Kašperské Hory. Per trairo tra malfacila tereno tiel transportistoj evitis al neceseco pagi doganon kaj aliajn pagojn el siaj vojoj. En la paso de la 19-a jarcento la pado ekde Modrý sloup (bavaria limo) estis tra la valo de rojo Luzenský potok reguligita por veturilaro. (Ĝia daŭrigo en Bavario nomiĝis "Böhmerweg".) La limpasejo ĉi tie en la pasinteco neniam ekzistis. Ĝis la jaro 1938 ĉi tie validis reĝimo de la t.n. malgranda limpaseja kontakto. Post fino de la dua mondmilito Lusena valo troviĝis en netrairebla kaj severe gardata limzono. Post ĉeĥoslovaka revolucio estis en la jaro 1991 la t.n. fera kurteno definitive likvidita kaj Březník estis enkadre de Nacia parko Šumava alirebligita al vasta publiko. Sed la vojo nek la pado kondukanta tra Lusena valo (en la 1-a zono de Nacia parko Šumava) estis neniam (pro kialo de la protekto de nestejoj de urogalo) renovigita.
Observatorio de Ĵuraso
La Observatorio de Ĵuraso estas astronomia observatorio konstruita en la komunumo Vicques, (kantono Ĵuraso, Svislando). Ĝia MPC kodo estas 185.
Malkovroj
Minor Planet Center kreditas la Observatorion de Ĵuraso de la malkovro de 7 asteroidoj inter 2001 kaj 2005.
La Observatorio de Ĵuraso, en kunlaboro kun la Observatorio de Oukaïmeden (Maroko) partoprenis al la Morocco Oukaïmeden Sky Survey (Ĉiela Enketo Maroko Oukaïmeden) aŭ MOSS.
Vorko
Estas publika vorko ajna verko de konstruado, ĉu infrastrukturo aŭ konstruaĵo, iniciatita de reganta administracio (kontraste al la privata vorko aŭ verko) kiu celas profiton al la komunumo.
Tipoj
Estas du tipoj de kontraktado por publika vorko: rekta kontraktado kaj publika konkurenco (prez-konkurso). En tiu lasta, diversaj entreprenoj aŭ privatuloj rajtas prezenti sin al konkurso pere de projekta kaj ekonomia proponoj. La projekto plej kongrua al la necesoj de la publika instanco estos la venkinto kaj konstruanto.
Repiniko
Repiniko (portugale: Repinique,) estas malgranda tamburo de brazila muziko. Ĝia resonkorpo altas 30 ĝis 40 centimetrojn kaj havas diametron inter 25 kaj 37,5 cemtimetrojn. Unue ĝi estis ligna cilindro kun surstreĉita kaprofelo. Pro praktikaj kaŭzoj oni anstataŭis dumpase de la evoluo la naturajn felojn per tiaj el nilono. Nun la resonujo konsistas el metalo kaj la feloj el nilon, pro kio la sono dumpase de la tempo fariĝis pli kaj pli alta kaj metaleca.
Vorko
Tipoj
Inter ĉefaj publikaj vorkoj estas:
Repiniko
En samboperkutado oni ofte uzas la repinikon ĝuste pro ĉi tiu sonopor „vokoj“ (port.: chamadas). Ĝi estas ludata en sambo, sed ankaŭ de kelkaj grupoj de samboregeo kiel ekzemple Ilê Aiyê, aŭ per lignobastono kaj nudamane aŭ per du maldikaj plastaj aŭ lignaj vipoj, ekzemple fare de la bando Olodum. Tipa frapa skemo ritma (port. toque) de la instrumento en sambo estas la frapo permana antaŭ la vera pulsbato. En la muzika strukturo de samba tamburaro (port.: bateria) ĝi kompletigas la tamburinojn, malgrandajn unufelajn kadrotamburojn. En samboregeo la kleo 3-2 aŭ la inversa bosanovo-frapo de la tambureto estas tipaj ludoskemoj de la grupoj kiuj ludas ilin per du bastonoj.
Parenca versio de repiniko estas la bakurinjo. Ĝi estas de malpli granda diametro, iomete pli mallonga kaj estas ludata nure per du longaj maldikaj vergoj. Je la grupo Timbalada ĝi anstataŭis la antaŭe uzitajn tamburinojn.
Takaaki Kinoshita
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Mito HollyHock, Fukushima United FC, Fujieda MYFC kaj Iwate Grulla Morioka.
Gábor Sztranyiczki
Gábor SZTRANYICZKI [stranjicki] estis rumanuja hungara filozofo, doktoro pri filozofiaj sciencoj. Li naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1930 en Gherla - mortis la 7-an de novembro 2018 en Kluĵo. Li estis la frato de Mihály Sztranyiczki kaj edzino de Katalin Sztranyiczki.
Kariero
Gábor Sztranyiczki apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li perdis sian vidkapablon pro milita akcidento en oktobro 1944. Li akiris meritdiplomon pri filozofio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1954). Li estis universitata instruisto, scienca esploristo.
Luterana preĝejo (Gyomaendrőd)
Historio
En 1830 luteranaj germanoj estis allogitaj, ili ricevis parcelojn ankaŭ por propraj kirko kaj lernejo. Ekde tiam en Gyoma la luteranismo kunfondiĝis al la germaneco. La kirko estis preta en 1862. En 1887 la preĝejo estis bruldetruita, en la sekva jaro rekonstruita. En 1890 la orgeno estis kreita, en 1914 pli nova tegmento estis farita, ĉar la malnova detruiĝis pro ventego. En 1945 pro la kontraŭgermana etoso multaj forlasis la eklezion, eĉ pastro ne ekzistis. La restintaj ricevis diservojn loke, sed fare de la proksimaj komunumoj. Ekde la 2000-aj jaroj oni faris la necesajn riparajn laborojn en la kirko.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola ĉe stratangulo, la fasado troviĝas ĝuste laŭ la trotuaro. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Laŭ la kutimo de la luteranaj preĝejoj ankaŭ tie estas galerio (tie funkcias la orgeno) kaj la muroj estas blankaj.
Fortikaĵo Landau
La fortikaĵo Landau estis fortikaĵo de la tipo de poligona fortikaĵo en Landau in der Pfalz en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estis konstruata inter 1688 kaj 1691. En 1871 oni malkonstruis la fortikaĵon. Nur kelkaj domoj kaj muroj restis.
Usona Muzeo de Natura Historio
La kolektoj enhavas ĉirkaŭ 32 milionojn da specimenoj, el kiuj nur eta parto povas esti montrata konstante. La Muzeo havas sciencan stabanaron de pli da 200 dungitoj, kaj apogantoj por ĉirkaŭ 100 specialajn kampoekspedicioj ĉiujare.
Lincoln Ellsworth (1880–1951) estis polusa esploristo el Usono kaj ĉefa protektanto de la Usona Muzeo de Natura Historio.
Princa Ligo
Princa Ligo (germane: Fürstenbund, france: Ligue des princes) nomiĝis la mallonga unio de germanaj regnaj princoj kiun fondis Frederiko la 2-a (Prusio) en 1785.
Celo
Ĉi tiu ligo kontraŭu la planojn de imperiestro Jozefo la 2-a je ŝanĝo de la regna konstitucio. La ligo, laŭ la vortoj frederikaj, protektu la rajtojn, liberecon kaj havaĵojn de la unuopaj princoj.
En la 23.7.1785 kolektiĝis tiusence la suverenoj de Prusio, Saksio kaj Hanovro; poste krome aniĝis Brunsvigo-Wolfenbüttel, Meklenburgo, Saksio-Vajmaro, Saksio-Gotao, Zweibrücken, Ansbach, Margraflando Badeno, Anhalt-Dessau kaj Majenco. La graveco liga perdiĝis post la faligo de la jozefaj planoj kaj la morto de Frederiko. La pli malfrua provo de duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) krei el la origina plano union sub prusia gvidado, fiaskis ĉefe pro la kompleta malintereso de Frederiko Vilhelmo la 2-a (Prusio).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 7. Leipzig 1907, p. 222 (tie ĉi interrete)
Masĝid al-Haram
Al-Masĝid al-Haram (arabe لمسجد الحرام, La Tabua moskeo) estas la plej ĉefa moskeo de la islama mondo, en kies interna korto situas Kaaba. Ĝi lokiĝas en Mekao, Sauda Arabio.
Riki Kitawaki
Riki Kitawaki (北脇 里規, n. ) estas japana futbalisto.
Masĝid al-Haram
Oni opinias, ke unua moskeo apud Kaaba estis konstruita en la jaro 638. La kuranta moskeo estas konita de 1570. Dum sia ekzisto ĝi estis plurfoje rekonstruita, kaj malmulto restis de origina moskeo. Komence al-Haram havis 6 minaretojn, sed kiam oni konstruis ankaŭ 6 minaretojn al Blua moskeo en Istanbulo, imamo de Mekao nomis ĉi tion malpiego: neniu moskeo en tuta mondo ne povas egali la Tabuan. Kaj tiam la sultano Ahmed la 1-a ordonis konstrui por al-Haram la sepan minareton.
Riki Kitawaki
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Masĝid al-Haram
Lasta rekonstruado de la moskeo okazis en fino de 1980-j, kiam oni alkonstruis al ĝi de sudokcidenta flanko grandegan korpon kun du minaretoj. Ĝuste en tiu korpo situas nun la ĉefa eniro en la moskeon — la pordego de reĝo Fahd. Nuntempe la Tabua moskeo estas giganta konstruaĵo je areo de 309 000 m². La moskeo havas 9 minaretojn, alto de kiuj atingas ĝis 95 m. Krom 4 pordegoj, ekzistas 44 eniroj en la moskeon plu. Sep eskalatoroj agas en la konstruaĵo. Klimatiziloj refreŝigas aeron en lokaloj. Oni antaŭzorgis specialajn lokalojn por preĝado kaj lavado, kiuj partiĝas je viraj kaj inaj. Al-Masĝid al-Haram povas enspaci samtempe ĝis 700 000 homoj, tamen ĉe tio la kredantoj lokiĝas eĉ sur tegmento de la moskeo.
Laŭ la Korano (surao 22, verso 26), la Tabua moskeo estis konstruita de Ibrahim laŭ direktivo de Alaho. Oni mencias la moskeon ankaŭ en kelkaj aliaj versoj.
La Puto Zamzam (en araba: بِئْرُ زَمْزَمَ) estas puto konsiderata sankta en Islamo, situa en la moskeo Masĝid al-Haram, je ĉirkaŭ 20 metroj oriente de Kaabo, ​ nome la plej sankta loko de Islamo. Ĝi estas 35 metrojn profunda kaj estas ŝirmita per kupolo.
Amila heksanato
Amila heksanato aŭ C11H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj amila alkoholo, senkolora likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
NGC 6190
NGC 6190 (aliaj indikoj — UGC 10443, MCG 10-23-82, ZWG 298.44, ZWG 299.4, IRAS16312+5832, PGC 58458) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vaya Con Dios
Vaya Con Dios aŭ Vaya con Dios estis belga muzikgrupo, kun tipa stilo de milda ĵazo. ​ Ĝi estis fondita en 1986 de Dani Klein, Dirk Schoufs, kaj Willy Lambregt (tiu lasta estis anstataŭita poste per Jean-Michel Gielen)
Ili havis internacian sukceson per kantoj kiel "Just a friend of mine" (sukceso en Francio), "What's a woman" (unua pintocifero en Nederlando en 1990), "Nah neh nah" (1990, remiksita de Milk & Sugar en 2011) kaj "Heading for a fall".
Ekde 1991, la grupo estis formita nur de la kantistino Dani Klein. Eĉ la muzika kaj kompona stiloj de la bando ŝanĝiĝis, pro kio "Vaya con Dios" sukcesis en granda parto de Eŭropo, speciale en Francio, Germanio kaj Skandinavio, ĝis 1996, kiam la kantistino abandonis la muzikkarieron.
Totale, "Vaya con Dios" vendis pli ol 7 milionojn da albumojn kaj pli ol 3 milionojn da unuopaĵoj. ​
Groto de Pertosa
La groto de Pertosa disvolviĝis horizontale (pli ol 2 km). Ekzistas pluraj vicoj de grandaj koridoroj kaj ĉambroj en la kaverno, la plej granda parto de ili kun riĉa gutŝtonformo.
Klimata ŝanĝo
Grotoj kiel tiu de Pertosa provizus la homaron de pura trinkakvo post kiam la klimata ŝanĝo kaŭzus problemojn rilate al la provizado de akvo.
Wim van Heugten
Wilhelmus Antonius Maria (Wim) van HEUGTEN (naskiĝis la en Deurne en Liessel, Deurne, mortis la  en Bakel, Deurne) estis nederlanda ĵurnalisto, verkisto, poeto, esperantisto kaj faŝisto. En la 30-aj jaroj, Van Heugten prelegis diverslande en Eŭropo kaj utiligis siajn Esperanto-kontaktojn en sia ĵurnalisma laboro. Dum la Dua mondmilito Van Heugten verkis multajn artikolojn favorante la naziojn.
Joaquim Maria Machado de Assis
Joaquim Maria MACHADO de ASSIS [ĵoakim maria maŝadŭ djasiz] (naskiĝis en la 21-a de junio 1839, en Rio-de-Ĵanejro, kaj mortis en la 29-a de septembro 1908, en tiu sama urbo) estas brazila romanisto, rakontisto, teatra verkisto, kronikisto, poeto kaj ĵurnalisto. Li estas la fondinto de la Seĝo 23 de la Brazila Beletristika Akademio, por kiu elektis kiel patronon la verkiston José de Alencar (1829-1877), amiko mortinta ĉirkaŭ dudek jaroj antaŭ la fondo de la akademio. Machado de Assis okupis dum pli ol dek jaroj la prezidon de tiu institucio, kiun oni pasis ankaŭ nomi Domo de Machado de Assis.
Unuaj jaroj
Machado de Assis naskiĝis la 21-an de junio 1839, en Morro do Livramento (Monto Livramento), Rio-de-Ĵanejro, la tiama ĉefurbo de Brazilo. Liaj gepatroj estis Francisco José de Assis, mulato kiu laboris kiel pentristo, kaj Maria Leopodilna da Câmara Machado, portugala lavistino el Acoroj. Ili vivis kun Maria José de Mendonça Pereira, kiu kundividis sian domon kun la paro. La terenoj de Livramento konsistis el la bieno de la familio de Maria José kaj, ekde, 1818 oni dividis la areon en parcelojn, kiu formus la strato Nova de Livramento. Maria José fariĝis la baptopatrino de la estonta verkisto, kaj Joaquim Alberto de Sousa da Silveira, ŝia bopatro, fariĝis la baptopatro; kaj pro tio la gepatroj donis al la bebo la nomojn de la du baptogepatroj. La juna Machado de Assis havis fratinon, kiu mortis en 1845, kiam ŝi estis 4-jaraĝa. Machado de Assis komencis siajn studojn en regiona lernejo, sed ne montris multan interesiĝon. Pro lia kutimo helpi la plenumon de mesoj, li ekkonis la pastron Silveira Sarmento, kiu, laŭ iuj biografiistoj, fariĝis lia amiko kaj mentoro pri la latina. En la felietono Casa Velha, publikigita de januaro 1885 ĝis februaro 1886, en la karioka revuo A Estação, Machado de Assis priskribas, kia estis la ĉefa domo kaj la kapelo de la bieno Livramento: "La domo, kies loko kaj situo ne bezonatas precizigi, estis konata, inter la loĝantoj de la kvartalo, kiel "Casa Velha" (Malnova Domo), kia ŝi vere estis. La domo datumis de la fino de la antaŭa jarcento. Temis pri solida kaj vasta konstruaĵo, kun aŭstera stilo, nuda je ornamoj. Mi, ekde la infanaĝo, konis ĝian eksteron, la grandan verandon en la fronto, la du enormajn pordegojn - unu por familianoj kaj vizitantoj, kaj la alia por servistoj kaj por la ŝarĝoj kun ties iro-reiro, la ĉaroj kaj la brutojn kiu eliris paŝti. Krom tiuj du enirejoj, ekzistis, en la kontraŭa flanko, kie troviĝis la kapelo, vojo kiun najbaroj kutimis sekvi dimanĉe por iri dimanĉe al meso aŭ sabate al preĝado".