cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Savigny (Haute-Savoie)
Savigny estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Unterbodnitz
Unterbodnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 6369
NGC 6369 (aliaj indikoj — PK 2+5.1, ESO 520-PN3, AM 1726-234) estas planeduma nebulozo en konstelacio Serpentisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stoenești (komunumo, Vâlcea)
Stoenești [stoeneŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bârlogu, Budurăști, Deleni, Dobriceni, Gruieri, Gruiu, Mogoșești, Neghinești, Piscu Mare, Popești, Stoenești (la sidejo), Suseni kaj Zmeurătu.
Stoenești situas inter la urboj Băile Olănești kaj Băile Govora. Ĝi situas ĉe la nacia vojo DN67 inter Râmnicu Vâlcea kaj Horezu.
Ĝis 1968 en la komunumo ekzistis ankaŭ la vilaĝoj Liliacu, Mărinesti, Țigania kaj Neghinești; ili tiam estis aligitaj al aliaj vilaĝoj.
Urawa Red Diamonds
Urawa Red Diamonds estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo nuntempe apartenas al la 1-a divido de la Japana Ligo, kaj ankaŭ la unue virina teamo sukceses kunlaboras en la 1-a Japana Ligo de virina futbalo, nomata ligo Nadeŝiko (なでしこリーグ, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Nadeshiko Rīgu). Ĝi havas sian sidejon en la samnoma urboparto Urawa de Sajtama.
Ștefănești (komunumo, Vâlcea)
Ștefănești [ŝtefǝneŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Condoiești, Dobrușa, Șerbănești kaj Ștefănești (la sidejo).
Ștefănești situas kvin kilometrojn sud-okcidente de Drăgășani, al kiu ĝi limas. La suda parto de ĝia orienta limo estas al la distrikto Olt; ĉi tiun limon konsistigas la fervojlinio Podu Olt – Piatra Olt, kies haltejo Zlătărei situas proksime al Condoiești. La nacia vojo DN64 inter Drăgășani kaj Caracal pasas iom transe de la fervojo.
La eksa monaĥejo Morunglav en Ștefănești estas historia monumento, kun la numero LMI 2010 VL-II-a-B-09931.
Slavkov pod Hostýnem
Slavkov pod Hostýnem estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Felicindo Abbruzzese
Li estis delegito pri farmacio, vinscienco kaj instruado de Esperanto. Li prezidis la lokan Esperanto-asocion (Asociación Cordobesa de Esperanto, aŭ "Kordoba Asocio de Esperanto"), kiun li subtenis ankaŭ finance kaj per disponigo de sidejo.
Léon Champy
Léon Champy (naskiĝis en 1863 en Bruselo; mortis la en Antverpeno) estis unu el la pioniroj de Esperanto en Belgujo kaj membro de la iama "Antverpena Grupo Esperantista". Kune kun Frans Schoofs, A. Van der Biest-Andelhof, J. Van Laere kaj Oscar Van Schoor li en 1908 starigis la revuon Belga Esperantisto. Li skribis por la unua numero enkondukan artikolon "Nia Programo", en kiu li - estis la tempo de la Ido-skismo - alvokis "ĉiujn admirantojn de la Esperanto de D-ro Zamenhof kaj de neniu alia" al kunlaboro kaj apogo.
Post la skismo li iĝis la ĝenerala sekretario de Belga Ligo Esperantista ĝis 1914 kaj post la milito fakte funkciis kiel vicprezidanto de tiu ligo ĝis 1927. Li poste iom retiriĝis el la aktiva movado sed ankoraŭ partoprenis la belgan kongreson en Antverpeno (1937).
En 1911 li havis la ŝancon akcepti en sia familia domo d-ron Zamenhof, okaze de la sepa Universala Kongreso en Antverpeno.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1922 Antverpenaj Esperantistoj.jpg|Antverpenaj Esperantistoj en 1922; maldekstre Léon Champy Dosiero:1913 Genta Menuo.jpg|Genta menuo el 1913 desegnita fare de Elza Champy Dosiero:Slipo pri Léon Champy.jpg|Slipo el la arĥivo de Flandra Esperanto-Ligo Dosiero:1911 Belga Esperantisto 3(4)a.jpg|Kovrilo de Belga Esperantisto </Gallery>
Cinq-Mars-la-Pile
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chinon kaj al la kantono .
Geografio
La areo de la komunumo estas granda je 20,11 km² kaj ĝia alteco varias inter 37 kaj 101 msm.
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Cinq-Mars-la-Pile :
(16126) 1999 XQ86
(16126) 1999 XQ86 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kampara turismo
Kampara turismo aŭ agroturismo (Italio, Svisio) estas sektoro de la turisma industrio kiu ĉefe okupiĝas pri la uzo de naturaj, kulturaj, historiaj kaj aliaj rimedoj de la kamparo kaj ĝiaj trajtoj por krei ampleksan turisman produkton. Tiu speco turismo rilatas al malgrandskala turismo ekster la urba medio, okazanta en rura, kampara medio, kutime en malgrandaj lokoj (pli malgrandaj ol 1.000 aŭ 2.000 loĝantoj) aŭ eĉ ekster la urbaj kernoj en malgrandaj setlejoj. Kampara turismo. Turistoj estas altiritaj de la pureco kaj trankvileco pro la naturo, la ŝanco ekkoni la tradiciajn domstilojn kaj la regionan kulturon.
Ĉi tiu speco de turismo kiu implikas interagon inter kamparanoj kaj turistoj estas organizita en multaj landoj de la mondo per la programo WWOOF.
Châtres
La franclingva loknomo Châtres - prononco  - povas interalie rilati al
Kampara turismo
Terminologio
Ofte oni konfuzas la terminojn agroturismo kaj kampara turismo, kvankam ili havas malsamajn signifojn.
Kampara turismo
Temas pri speco de turismo en kiu turistoj iras al vilaĝoj aŭ bienoj por sperti kamparan vivon. Tiu turismo inkludas la partoprenon de turistoj en vilaĝaj agadoj kiel ekzemple prizorgado de bestoj kaj kultivaĵoj, kuirado kaj purigado, metioj kaj distro. Kampara turismo estas turismo kiu okazas en kamparaj lokoj.
Agroturismo
Elstara subspeco de kampara turismo estas agroturismo (agrara turismo) dum kiu la turisto ne nur vivas en kampara bieneto, sed ankaŭ okupiĝas pri ekonomiaj agadoj tie. Ofte kampara turismo ankaŭ povas esti speco de ekoturismo.
Agroturismo celas montri kaj klarigi al turistoj la produktadprocezon en agrikulturaj bienoj. Turistoj loĝas en kamparaj domoj, vilaĝaj domoj ktp., ĉu luante la tutan domon kun serio da servoj, ĉu luante ĉambron aŭ spacon en ĝi. La posedantoj proponas agadojn rilatajn al la agrikultura kaj kampara mondoj: manĝoj kun hejmaj produktoj, luado de ĉevaloj, riskosportoj, ekologia lernejo aŭ metiistaj kuiradkursoj.
Diferencoj internacie
Identigi aŭ diferencigi la terminojn kampara turismo kaj agroturismo multe varias inter landoj.
Trajtoj
Kutime temas pri familiaj entreprenoj kiuj adaptis aŭ renovigis antikvajn kamparajn domojn adaptitajn al la bezonoj de turistoj, proponantaj samtempe bonkvalitajn servojn al ili.
La koncepto de kampara turismo rilatas al:
Kampara domanaro kiel adaptita (tradicia) domanaro kiu estis konstruita en tia maniero por respekti la medion kaj konstrui tradicion.
Vidu ankaŭ
Ekoturismo
Aventura turismo
Marŝado
Daŭripova turismo
Subĉiela muzeo
Verdaj vojoj (bicikli, piediradi)
Esperantista Migrado Aŭtuna.
2922 Dikanʹka
2922 Dikanʹka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al kolekto de poezioj de Nikolaj Gogol : Vesperoj sur novalo proksime de Dikanʹka.
Châtres-sur-Cher
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Unterammergau
Unterammergau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Garmisch-Partenkirchen de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Unterammergau, kiu krome konsistas el la najbara komunumo Ettal.
Kantono Garland
La kantono Garland - angle Garland County - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. Ĝia administra centro estas la banloka urbo  ("Varmegaj Fontoj"). La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj kantonoj .
Curt J. Milkuschutz
Curt Julio MILKUSCHUTZ (naskiĝis en 1914; mortis la ) estis argentina esperantisto kaj dumviva membro de UEA, ties iama delegito en Bonaero kaj fakdelegito pri grafologio kaj terkulturo.
Kandi (Benino)
Kandi estas komunumo en la departamento Alibori en norda Benino. Origine ĝi estis jam merkaturbo. Nune estas centro por agrikulturo. La komunumo (municipo) kovras areon de 3 421 km² kaj en 2002 havis populacion de 95 206 loĝantoj. La propra urbo havis populacion je 27 227 en 2002.
Le Sappey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Shuho Miyashita
Shuho Miyashita (宮下 周歩, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Mitsuo Yamada
Mitsuo Yamada (山田 満夫, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC kaj Azul Claro Numazu.
Nederlandaj Internoj
Nederlandaj Internoj (: Interiors holandesos) estas serio de tri pentraĵoj pentritaj de Joan Miró en 1928, ĉiu inspirita el pentraĵoj de nederlandaj internoj de la Ora jarcento de Nederlando.
Nederlanda Interno I estas reinterpretado de Ludanto de Liuto fare de Hendrik Martenszoon Sorgh.
Nederlanda Interno II estas reinterpretado de Infanoj instruas dancadon al kato fare de Jan Steen.
Posedinsulo
Posedinsulo aŭ en franca Île de la Possession estas parto de la ĉeantarkta Krozeta Arkipelago. Kun areo de 150 km² ĝi estas la plej granda insulo de la grupo kaj la ununura iome loĝata. Administre ĝi estas parto de la Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj. Ĝi estas grava nestoloko por marbirdoj.
Nederlandaj Internoj
Nederlanda Interno III estas reinterpretado de Juna virino ĉe sia tualeto fare de Jan Steen.
Posedinsulo
Aspekto
La Posedinsulo kuŝas en la orienta grupo de la arkipelago, ĉirkaŭ 20 km okcidente de la Orienta Insulo. Ĝi havas kruta pejzaĝo de montoj tranĉitaj de profundaj glaĉervaloj. La marbordaj areoj kaj valoj estas kovrataj de herbeca ĉeantarkta vegetaĵaro. La insulo estas neloĝata escepte pro la stabanaro de la stacio Alfred Faure ĉe la orienta ppinto de la insulo, kun minimumo de ĉirkaŭ 20 personoj.
Nederlandaj Internoj
En la printempo de 1928, dum vojaĝo al Belgio kaj Nederlando, Miró estis impresita de la Nederlandaj Majstroj de la 17-a jarcento. Post aĉetado de koloraj poŝtkartoj de kelkaj pentraĵoj li komencis siajn reinterpretojn. La koloroj havas la nuancojn de la originalaj pentraĵoj, sed la intenseco de la koloro estas propra al Miró. Tiel, muro kun verd-griza gradiento de Martensz Sorgh fariĝas pom-verda por Miró.
Posedinsulo
Grava Birda Areo
La insulo estis identigita kiel Grava Birda Areo (GBA) fare de BirdLife International kiel reprodukta loko por marbirdoj, el kiuj estas almenaŭ 26 reproduktantaj specioj.
Unterbreizbach
Unterbreizbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Religiuloj
La religiuloj estas kristanaj fideluloj membriĝantaj en religiaj institutoj, nome en tiuj ekleziaj societoj kies anaro frate vivas komunume kaj praktikas, krom la normalaj kristanaj preceptoj, la evangeliajn konsilojn per publikaj votoj de malriĉeco, obeo kaj ĉasteco.
Posedinsulo
Grava Birda Areo
-46.4°N, 51.76667°W
Religiuloj
En katolikaj medioj, la votoj povas esti elmetitajn solenforme aŭ simplforme. La solenvotantoj estas diritaj ordenoj, tiuj simplvotantoj religiaj kongregacioj.
Kune kun la komenĉiĝo de protestantismo la religiula vivo malaperis en la reformaciaj landoj, sed inter la 19-a kaj 20-a jarcentoj en evangelika kaj anglikana eklezioj naskiĝis diversaj komunumoj por sperti novajn formojn de komunuma vivo.
Originoj
En la kristana antikva epoko kaj en al alta mezepoko la substantivo religiulo estis utiligita por indiki tiujn kiuj dediĉis plejgrandan parton de sia tempo al la liturgia servo kaj al kultaj agoj. Tomaso de Akvino, en la Summa Theologiae, difinis religiosi (religiosus) tiujn kiuj si konsekras tute al la dia servo, sin donante al Dio kiel en brulofero, Nome la membroj de la stato de perfektiĝo: tia stato, krom el monaĥoj kaj regulaj kanonikoj estis konstituata ankaŭ de almozantaj ordenoj kiuj, sur la fundamento de la radikaleco de la decido sekvi Jesuon Kriston, laŭ la propono de la Evangelio, sin dediĉas al la rekta servo de la fratoj. Praktike la kodo de kanona juro konservas la saman terminologion..
Tiu terminologio aperas ankaŭ en la Dua Vatikana Koncilio kie religiulo indikas la personon tute dediĉitan al la servo de Dio kaj de la fratoj; tiel ankaŭ en apostola konstitucio Lumen Gentium de papo Johano Paŭlo la 2-a, rilatanta al "religiuloj". ; sed la sama koncilio, timante ekscesan stardartigon (standartigo?), revenis al deklaro ke la membroj de la sekularaj institutoj ne estas konsiderindaj religiuloj. . Tia deklaro, laŭ komentistoj, celas savi specifan termininologion por tiuj kiuj sin dediĉas tute al integra praktiko de la evangaliaj konsiloj. . La Kodo de kanona juro, fakte, utiligas neniun terminon por difini jen la institutojn de konsekrita vivo jen la societojn de konsekrita vivo.
Religiuloj en la protestantaj medioj
Se dekomence Marteno Lutero negis religian valoron al la religiulaj votoj,, poste en la jarcentoj 17-a kaj 18-a, okaze de la disvastiĝo de Pietismo, stimuliĝis la rekomenciĝo de la komunuma vivo en la reformacia medio (kunfrataro de Herrnut, Herrnhuter Brüdergemeinde, Moraviaj fratoj).
Sur la spuro de la Movado de Oksfordo, ekde la duono de la 19-a jarcento en la anglikana medio naskiĝis komunumoj de benediktana, franciskana kaj dominikana tradicio.
Ekde 1923 okazis en Gut Bernuechen kongresoj kiuj lanĉis la premisojn por la naskiĝo de kunfrataro kiel Michaelsbruderschaft kaj Movado de Berneuchen. Tiaj komunumoj, post la Dua Mondmilito, disvastiĝis en ĉiuj protestantaj eklezioj: iliaj komunaj karakterizoj estas karitataj iniciatoj, revalorigo de la antikva monakismo kaj la celebro komunuma kaj solena liturgio. Tamen tiuj komunumoj havas neniun centran kaj oficialan rekonon, se ne tiun de la jura nacia sistemo. . Ekde 1987 en Germanio la komunumoj en kiuj oni praktikas la fraŭlecon estis ĉirkaŭ 750 (plimulte virinaj).
Kategorioj de religiuloj en la Katolika Eklezio
Laŭlonge de jarcentoj, la konsekrita vivo ricevis diversajn formojn, por plibone respondi al la postuloj de la diversaj epokaj momentoj, donante originon al diversaj kategorioj de gereligiuloj. Membroj de la Klerikaj kongregacioj (NB. Tiuj estas dirataj ankaŭ klerikaj religiuloj aŭ “patroj”): Membroj de la laikaj kongregacioj (gvidataj kaj formitaj nombre precipe de laikaj religiuloj, aŭ fratuloj). La religiulinoj distingiĝas nur en:
Listo de la rikoltkvanto de oleplantoj
Por la termino biodizelo vidu tie.
VDV
Interesaĵoj
Ŝerce oni nomigas ĝin ruse "Vojska djadi Vasi" ("Trupoj de Vasja"), ĉar ĝia patro estas ia trupestro havinta la nomon Vasilij ("Vasja"="Vasĉjo"), li kreatis VDV-on ĝis la unua mondmilito jam (1930).
Forestiera
Forestiera estas genro de proksimume 20 specioj de florplantoj en la olivo-familio Oleacoj. Membroj de la genro ankaŭ kromnomiĝas marĉligustroj. La plej granda parto estas arbedoj.
Unterdießen
Unterdießen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(18373) 1991 RQ16
(18373) 1991 RQ16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
NGC 6370
NGC 6370 (aliaj indikoj — UGC 10836, MCG 10-25-20, ZWG 300.21, PGC 60192) estas galaksio en konstelacio Drako.
Chotěšov (distrikto Plzeň-sudo)
Chotěšov (Chotieschau) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en regiono Plzeň. Ĝi situas sur rivero Radbuza en ebenaĵa pejzaĝo dudek kilometrojn sudokcidente de urbo Plzeň. Vivas ĉi tie. Al Chotěšov apartenas ankoraŭ vilaĝoj Mantov, Losina, Týnec kaj Hoříkovice.
NGC 6370
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Naledi
Naledi Loka Municipo estas loka municipo en Municiparo Dr Ruth Segomotsi Mompati okcidente de la Nordokcidenta Provinco, Sudafriko. La sidloko de loka municipo estas Vryburg.
Ĉefaj lokoj
La censo (2001) dividis la municipon en la sekvantajn ĉefajn lokojn:
Carl Hilsenberg
La erfurtano Carl (aŭ Karl) Theodor HILSENBERG estis germana naturalisto, botanikisto kaj ornitologo, kiu kolektis plantojn en Madagaskaro kaj Maŭricio. Li priskribis ankaŭ la specion de la Fulga albatroso en 1822. Li ofte vojaĝis kun Wenceslas Bojer.
Stroești (komunumo, Vâlcea)
Stroești [stroeŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Cireșu, Dianu, Obrocești, Pojogi-Cerna kaj Stroești (la sidejo).
Tra Stroești fluas la rivero Cerna.
Iom norde de Stroești pasas la nacia vojo DN67. La plej proksimaj urboj estas Berbești, 10 km sude, kaj Horezu, 10 km nord-oriente. En Berbești estas la plej proksima fervoja stacio, sed pli facile atingebla estas tiu de Copăceni.
Strâmbu
Strâmbu [strımbu] (hungare Horgospataka) estas vilaĝo en Rumanio norde de Dej. Administre ĝi apartenas al Chiuieşti. La pli frua hungara loknomo estis Sztrimbuly [strimbuj].
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 976 loĝantojn (rumanoj), en 1992 665.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1588. Ĝis Traktato de Trianon kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).
Stoilești (komunumo, Vâlcea)
Stoilești [stojleŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bârsoiu, Balomireasa, Bulagei, Delureni, Geamăna, Ghiobești, Giuroiu, Izvoru Rece, Malu, Nețești, Obogeni, Stănești, Stoilești (la sidejo), Urși, Vlădulești.
Mareo
Mareo (ladine) - germane nomata Enneberg, itale ekde la unua duono de la 20-a jarcento Marebbe - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. La ĉefa lingvo de la lokaj loĝantoj tamen nek estas la germana nek la itala, sed la ladina lingvo.
Stoilești (komunumo, Vâlcea)
Stoilești situas 12 kilometrojn sud-oriente de Băbeni (voje 20 km). Ĝi limas sud-oriente al la distrikto Olt. Tra la komunumo fluas la rivereto Stăneasca. La plej proksima fervoja haltejo estas Slăvitești.
Mareo
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Badia, Prags, Bruneck, Cortina d'Ampezzo (BL), La Val, Lüsen, St. Lorenzen, San Martin de Tor kaj Olang. La komunumo geografie kaj kulture estas parto de la Gardena Valo.
Richard of Pudlicott
Richard of Pudlicott (mortis 1305), konata ankaŭ kiel Richard de Podelicote (aŭ Pudlicote, aŭ Dick Puddlecote), estis angla lana komercisto, kiu pro sia bonŝanco, fariĝis fifama ŝtelisto de trezoro de angla reĝo Eduardo la 1-a, ĉe Abatejo Westminster en 1303. Rikardo, kune kun altrangaj komplicoj, ŝtelis grandan parton de la reĝa trezoro el gemoj, antikvaj oroj kaj moneroj, kalkulita je pli ol 100.000 pundoj aŭ ĉirkaŭ egala al jara imposta enspezo por la Reĝlando Anglujo. Kiam nepageblaj objektoj komencis inundi lombardejojn, domojn de prostituado kaj eĉ fiŝkaptajn retojn en la Tamizo, la reĝo kaj liaj ministroj, kiuj estis tiam for ĉe milito en Skotlando, estis avertitaj.
Multaj dekduoj da homoj estis kaptitaj kaj enprizonigitaj en larĝa kaj sendiskrimina reto kaj poste alportitaj al unu el la plej grandaj procesoj de la Alta Mezepoko en Anglujo. Finfine plejparto de la prirabaĵo estis reakirita kaj dekduo aŭ pli estis pendigitaj, inkluzive de Rikardo, sed la plej multaj evitis la ekzekutiston. Rikardo donis falsan konfeson, ke li estis la sola implikita, savante la pastraron - siajn internajn komplicojn - esti kondamnita.
Post lia pendumado, lia korpo estis dehaŭtigita kaj laŭ legendo tiu haŭto estis najlita al la pordo de Abatejo Westminster kiel averto al aliaj krim-emuloj. Studo de 2005 pri la pordo, datanta reen al la regado de reĝo Eduardo la 1-a (igante ĝin la plej malnova pordo en Anglujo) montris la legendon falsa. La fragmentoj de kaŝitaĵo trovitaj sub la sola postvivanta fera rimeno rezultis esti de besta haŭto, kiu iam kovris la pordon.
Edziniĝo de la Virgulino (Perugino)
La Edziniĝo de la Virgulino estas surtabula oleo-pentraĵo (234x186 cm) de Perugino, datigebla al 1501-1504 kaj konservita en la Muzeo de Belartoj de Caen, en Francio.
Historio
La verko estis origine pentrata por la Kapelo de la “Sankta Ringo” en la Katedralo de Peruĝo, kie konserviĝis la legenda nupta ringo de la Virgulino. La kapelo, finita en 1489, estis dekoraciita post kiam la relikvo, ŝtelita en preĝejo de Chiusi, estis reakirita.
Priskribo kaj stilo
La komponado de la pentraĵo revokas la transdonon de la ŝlosiloj kiun Perugino estis freskinta dudek jarojn antaŭe ĉirkaŭ en la Siksta Kapelo: reaperas, fakte, en la fono la granda oktangula plantacentra establaĵo (simbolo de la Templo de Jerusalemo), ĉe la fino de pavimo de perspektivaj fakoj, kiu amplifas la scenon de la unua nivelo laŭ idealo de geometria racio kiu estis fariĝinta unu el la emblemoj de la itala Renesanco, aparte post kiam ĝi estis reprenita ankaŭ Rafaelo en la famega Edziniĝo de la Virgulino nun en la Pinakoteko de Brero (1504). La establaĵo stariĝas sur la pinto de ŝtuparego, kaj havas kvar renesancajn porĉojn kun duoncirklaj arkoj kaj kupoletoj koresponde de la kvar precipaj flankoj, kie malfermiĝas kvar portaloj kun timpanoj triangule identaj. La motivo de la arkaĵo, blinda, aperas ankaŭ en la minoraj flankoj. Trans la markfona kornico, la dua pentra estaĵo prezentas dekoracian framon per pilastraj frisoj, ŝajnaj fenestropreto kaj kornico, en kiuj fermiĝas retangulaj fenestroj kun arkaj timpanoj. La kronada formo, kun balustra sapeo, kiu estas kupolo kun bakitagilaj tegoloj, tranĉita per la supera bordo de la pentraĵo kiu ĝin ŝajnigas eĉ pli gravan ol la vero. Temas pri establaĵo kiu memorigas la klasikan idealon de la Renesanco, same kiel ĝin imagis la tiuepokaj intelektuloj baziĝante sur la eseoj de Leon Battista Alberti: reale la formoj de la roma arktekturo neniam produktis establaĵon kun tiaj elementoj. Kiel en la plej granda parto de la peruginaj verkoj, la komponado estas starigita laŭ kriterioj de simetrio, movigitaj per la ritma variado de la elementoj. La drapiraĵoj refalas pezaj kaj lumaj kiel kolormakuloj, kun efiko "banita" kiun Perugino lernis dum restado en Florenco en la butiko de Verrocchio. La surfona pejzaĝo montras dolĉajan montetojn, punktitajn per gragilaj arboretoj, kiuj laŭgrade malentensiĝas en fora horizonto, allasante impreson de spaco senfine vasta kaj profunda.
Samoëns
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Chémery
- prononco  - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Slavkov (distrikto Uherské Hradiště)
Slavkov estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Uherské Hradiště. Ĝi troviĝas proksime 18 km sudoriente de Uherské Hradiště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1261.
11652 Johnbrownlee
11652 Johnbrownlee estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Francesco Manca kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
OMON
OMON (Отряд милиции особого назначения, Milica Taĉmento por Specialaj Celoj) estas la ĝenerala nomo de la reto da specialaj milicoj ene de Rusio, Belorusio kaj antaŭe de Sovetunio. Pro reteco de OMON ekzistas hodiaŭ OMON-trupunuo en ĉiu provinco de la lando. Ĝi estas la speciala branĉo de rusia polico, kaj subiĝas al la Ministerio pri internaj aferoj.
La 2011 laŭ la ordono de la ministro pri internaj aferoj Raŝid Nurgalijev OMON-taĉmentoj konservis sian nomon, sed ĝi ricevis novan klarigon:  Отряд мобильный особого назначения,  Mobila Taĉmento por Specialaj Celoj.
NGC 6371
NGC 6371 (aliaj indikoj — MCG 4-41-12, ZWG 140.27, PGC 60322) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tatsuya Wada
Tatsuya Wada (和田 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC kaj Tochigi SC.
Pordego de Jaffa
Pordego de Jaffa (שער יפו, Sha'ar Yafo; باب الخليل, Bab-Khalil, "Pordego de la Amiko"; ankaŭ Bab mihrab Daud, "Pordego de la Preĝo Niĉo de Davido"; ankaŭ nomata Davida Pordego) estas ŝtona arkaĵo en la muroj de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Ĝi situas laŭ unu el la ĉefaj ŝoseoj, kiuj ligas la okcidentan parton de la urbo al la Okcidenta Muro kaj la Templa Monto super li.
La placo de la Pordego de Jaffa anstataŭis altan romian kolonon ene de la Damaska Pordego, kiu estis utiligita kiel la deirpunkto por mezuradoj al aliaj urboj en Israelo. Ĝi poste iĝis la deirpunkto uzita por mezuri la distancojn al aliaj landoj. La Turo de Davido estas strukturo de la citadelo, kaj estas uzita hodiaŭ kiel la Muzeo pri Historio de Jerusalemo.
La vojo tra Jafa Pordego al la Okcidenta Muro nomiĝis unuafoje la Ĉefurba strato.
Turo de Davido / la Citadelo
La Turo de Davido estas antikva citadelo situanta proksime de la enirejo al la Jafa Pordego al la Malnova Urbo de Jerusalemo.
Kilometro Nulo de Israelo
Post la rekonkero de Jerusalemo en la jaro 132 la imperiestro Hadriano la urbon rekonstruigis kiel romia urbo nomita Aelia Capitolina kaj alta kolono en la placo ene de la Damaska Pordego estis la deirpunkto por mezuradoj al aliaj urboj, kiel indikite en la mozaiko de la Madaba Mapo. Tiu kolono ŝajne estis faligita aŭ estis malkonstruita dum la bizanca periodo.
Bezalel Pavilono
Bezalel Pavilono proksime de la Jafa Pordego estis stanarĝentita ligna strukturo kun dentecaj tegmento kaj turo, konstruita en 1912 ĉe butiko kaj ekspoziciejo en Bezalel Akademio de Arto kaj Dezajno. Ĝi estis desegnita specife por turistoj kaj pasantoj survoje al kaj el la Malnova Urbo
La Horloĝa Turo
En 1907 horloĝo estis konstruita sur la tegmento de la Jafa Pordego kaj en 1908 horloĝoturo estis konstruita sur la pordego por servi la evoluantajn komercdistriktojn en la supra parto de la Valo Hinom. Ĝi estis intencita kiel unu el proksimume cent tiaj horloĝoturoj konstruitaj ĉie en la Otomana Imperio en 1900 en festado de la 25-a jaro de regado de sultano Abdul Hamid la 2-a. La turo kostis 20.000 frankojn; tia estis la malriĉeco de la urbo, ke la mono ne estis levita - kaj sekve la horloĝoturo ne estis kompletigita - ĝis 1908. Poste ĝi nur daŭris por jardeko kaj estis detruita fare de la britoj en 1922 - pro estetikaj kialoj.
Turk-otomana Sebil
La Otomana Sebil estas en la enirejo. Ĉe la enirejo al la Jafa Pordego, proksime de la Bezalel Pavilono, estis Sebil konstruita fare de la sultano.
Martell
Martell - por kiu aldona itallingva literumo Martello estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Latsch, Laas, Peio (TN), Rabbi (TN), Schlanders, Stilfs, Ulten kaj Valfurva (SO).
Lingva distribuo
Laŭ la censo de 2011 senescepte ĉiuj loĝantoj (100%) parolas la germanan kiel denaska lingvo.
Saint-Hilaire-au-Temple (stacidomo)
Saint-Hilaire-au-Temple estas franca stacidomo sur linioj - Reims-Cérès kaj Saint-Hilaire-au-Temple -, situanta en  Saint-Hilaire-au-Temple, en departemento Marne, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Marling
Marling (germane, itala formo Marlengo) estas vilaĝo kaj komunumo en Sudtirolo, norda Italio. Ĝi situas je la okcidenta flanko de la valo de rivero Adiĝo proksime al la urbo Merano.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Algund, Lana, Meran, Partschins kaj Tscherms.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (86,5%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 13,5% parolas denaske la italan.
Miran Kibe
Miran Kibe (木部 未嵐, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
25765 Heatherlynne
25765 Heatherlynne estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Heather Lynne Nielsen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Villages High School de The Villages (Florido, Usono).
Unteregg
Unteregg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Dirlewang. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
25766 Nosarzewski
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Benjamin Lee Nosarzewski, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Paul Laurence Dunbar High School de Leksingtono (Kentukio, Usono).
Yuki Miyazawa
Yuki Miyazawa (宮澤 勇樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Kantono Clark (Arkansaso)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj kantonoj .
Chauvigny-du-Perche
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Untereisesheim
Untereisesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tampere
Tampere, esperante ankaŭ Tampereo, svede Tammerfors, estas la tria plej granda urbo en Finnlando kaj la plej granda enlanda urbo en Nordio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Pirkanmaa. Centra parto de Tampere situas sur suda bordo de Näsijärvi.
La regiono de Tampere inkluzivas ankaŭ komunumojn Kangasala, Lempäälä, Nokia (urbo), Pirkkala, Vesilahti kaj Ylöjärvi. Aitolahti estas eksa komunumo kiu estis ligita al Tampereo en 1966 kaj Teisko estis ligita al Tampereo en 1972. La regiono havas entute 320 000 loĝantojn.
La urbo Tampere havas tre popularan bildon en la menso de finnlandanoj kaj kiel urbo por loĝi kaj kiel urbo por turismumi. Ĝi atingis unuan aŭ duan lokon en opinisondadoj pri la populareco de grandaj urboj finnlandaj. Tie okazis la 80-a Universala Kongreso de Esperanto en 1995.
En Tampere situas kvar universitatoj: Universitato de Tampere, Teknologia Universitato de Tampere, Universitato de Aplikita Scienco de Tampere kaj Universitato de Aplikita Scienco de Pirkanmaa. En Tampere situas ankaŭ Universitata malsanulejo de Tampere.
Malhelbruna albatroso
Taksonomio
La Malhelbruna albatroso estas tipo de albatroso kiu apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
Aspekto
La Malhelbruna albatroso estas mezgranda albatrosoj kiu estas ĉirkaŭ 85 cm longa, kun enverguro de 2 m. Pezo de plenkreskulo gamas el 2.1 al 3.4 kg. Ĝi estas fulgobruna kun pli malhela nuanco ĉe la flankoj de la kapo. Ĝi havas po unu duonlunforman makulon super kaj malantaŭ siaj okuloj. Ties beko estas nigra kun oranĝeca aŭ flava sulko. La vosto de tiu albatroso estas larĝa kaj diamantoforma. Junuloj estas similaj al plenkreskuloj, kvankam ili povas havi pli palajn plumojn sur la nuko kaj supra dorso, eble kreante konfuzon kun la Heldorsa albatroso.
Sallenôves
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Malhelbruna albatroso
Manĝo
Ties dieto konsistas el kalmaroj, krustuloj, cefalopodoj, fiŝoj, kaj kadavraĵoj.
Lajos Nagy (verkisto)
Lajos NAGY [lajoŝ nadj], hungare Nagy Lajos, Esperante Ludoviko Nagy estis hungara verkisto, majstro de noveloj.
Lajos Nagy naskiĝis la 5-an de februaro 1883 en Apostag. Li mortis la 28-an de oktobro 1954 en Budapeŝto.
NGC 6372
NGC 6372 (aliaj indikoj — UGC 10861, MCG 4-41-13, ZWG 140.28, IRAS17255+2630, PGC 60330) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Hilaire-au-Temple
Saint-Hilaire-au-Temple estas franca situanta en departemento Marne, regiono Grand Est.
Malhelbruna albatroso
Konservado
La IUCN rangas la specion de la Malhelbruna albatroso kiel Endanĝerita kun loĝa teritorio de 40,800,000 km² kaj reprodukta teritorio de 1,900 km². Ĉirkaŭkalkulo de 1998 situas la populacion je 42,000 plenkreskuloj.
Populacioj malpliiĝis je 75% dum la lastaj 90 jaroj; kvankam la indico de malpliiĝo ĵus malrapidiĝis. La 21a jarcento konstatis stabilajn populaciojn ĉe Insulo Gough.
Tiu specio ne tro multe suferis pro multhokadaj fiŝkaptejoj, sed anstataŭe pro tio ke hejmaj katoj manĝis ovojn kaj idojn en Amsterdaminsulo kaj la Kergelenoj. Birdoĥolero, pasteŭrelozoj kaj erizipeloj estas ĉefaj minacoj. Kontraŭleĝa kolektado preskaŭ finiĝis.
Oni entreprenis studojn kaj kalkulojn por helpi la tendencon al malpliiĝo. Ĝi estas protektita specio en la insularo Tristan da Cunha, Insulo Gough estas Mondhereda Loko, kaj Princeduarda Insulo, Insulo Gough, kaj Insulo Inaccessible en la insularo Tristan da Cunha estas protektitaj naturrezervejoj. Ankaŭ, en 2007, la Krozetoj, la Amsterdaminsulo, kaj la Kergelenoj estis deklaritaj naturrezervejoj.
Massimeno
Massimeno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Giustino, Spiazzo, Strembo, Caderzone, Daone, Bocenago, Pelugo kaj Bleggio Inferiore.
Féodor Jelenc
Féodor JELENC (1911 - 9-a de aŭgusto 2001) estis franca esperantisto kaj dumviva membro de UEA, iama delegito en Alĝerio kaj en Châtellerault (Francio). Esperantisto de la 1930-aj jaroj, li multjare aktivis en kastelo Greziljono, verkis multajn botanikajn artikolojn kaj lastatempe kunlaboris tiufake en la reviziado de PIV.
Azuĉi-Momojama-epoko
La Azuĉi-Momojama-epoko (安土桃山時代) estas la fina fazo de la Sengoku-epoko (戦国時代) en la Historio de Japanio el 1568 ĝis 1600.
La Azuĉi-Momojama-epoko ekis kiam Oda Nobunaga eniris en Kioto en 1568 por instali Aŝikaga Joŝiaki kiel la 15a kaj finfina shōgun de la Aŝikaga Ŝogunlando, kiu falis post la eksplodo de la Ōnin-milito en 1467 kaj ekigis la kaosan Sengoku-epokon. Nobunaga elpostenigis Joŝiaki kaj dissolvis la Aŝikagan Ŝogunlandon en 1573, lanĉante konkermiliton al politike unuigita Japanio el sia bazo en Azuĉi. Nobunaga estis devigita al memmortigo en la okazaĵo Honnō-ji en 1582, kaj lia sukcedanto Toyotomi Hideyoshi finigis lain unuigan kampanjon, kio fermis la Sengoku-periodon kaj ebligis reformojn por plifirmigi sian regadon. Hideyoshi lanĉis la japanajn invadojn de Koreio en 1592, sed la malsukceso de tiuj invadoj damaĝis lian prestiĝon, kaj lia juna filo kaj sukcedanto Toyotomi Hideyori estis defiita de Tokugawa Ieyasu post lia morto en 1598. La Azuĉi-Momojama-epoko finis pro la venko de Tokugawa en la Batalo de Sekigahara en 1600 – neoficiale establante la Tokugavan ŝogunlandon kaj komencante la starigon de la Edo-epoko.
Dum la Azuĉi-Momojama-epoko la japana socio kaj kulturo transiris el la Mezepoko al la komenco de la moderna epoko. La Azuĉi-Momojama-epoko estis nomita laŭ la kastelo en Azuĉi de Nobunaga kaj la kastelo Momojama de Hideyoshi, kaj estas konata kiel Shokuhō periodo (織豊時代) en kelkaj japanaj tekstoj, mallongigite el la nomoj de la du estroj de la periodo: nome Ŝoku (織) por Oda (織田) plus Hō (豊) por Toyotomi (豊臣).
Ben Sion Ohana
Ben Sion OHANA (naskiĝis en 1915 - mortis en 2001 en Parizo) estis dumviva membro de UEA. Esperantisto de juna aĝo, en Maroko li servis kiel ĉefperanto de Tutmonda Junular-Organizo kaj de 1944 kiel delegito en Marrakech, kie li ankaŭ instruis Esperanton. Dum la 1960-aj jaroj li estis delegito de Kasablanko. Post translokiĝo al Francio, li aktivis en la Pariza regiono, i.a. kiel delegito pri instruado kaj zorgante pri korespondaj kursoj de la landa asocio.
Glatafolia pino
La glatafolia pino (Pinus leiophylla)  (en Meksiko, tlacocote kaj ocote chino), estas arbo kun arealo precipe en Meksiko, kun malvasta etendo en Usono en sudorienta Arizono kaj sudokcidenta Nov-Meksiko. La meksikana arealo etendas laŭlonge de Okcidenta Patrinmontaro kaj Suda Patrinmontaro ekde la subŝtato Ĉiuaŭo al Oaĥako, ekde nordaj latitudo de 29° al 17°, inter altitudoj de 1 600 kaj 3 000 metroj. Ĝi bezonas jarpluvon de 600 al 1000 mm, plejofte somere. Ĝi estas rezistema al vintraj frostoj.
Priskribo
La glatafolia pino kreskas ĝis alton de 20-30 metroj kaj ĝis trunkodiametron de 35–80 cm. La pingloj estas 3 al 5-ope faske aranĝataj kaj estas 5 al 10 cm longaj (malofte 15 cm). Ili kolore estas brile verdaj al flave verdaj. La strobiloj estas ovoformaj kaj 4–7 cm longaj; ili estiĝas sur 1–2 cm longa tigeto. Ili bezonas nekutime longdaŭran tempon, 30-32 monatojn, por maturiĝi : tiu estas pli ol jaro pli longdaŭra ol la plejmultaj aliaj pinospecioj. La arboŝelo estas griza-bruna, kaj fendoplena.
Subspecioj
Estas du subspecioj (pritraktataj de iuj botanikistoj kiel diferencajn speciojn, de aliaj kiel nurajn variojn):
Vivejo kaj ekologio
Tiu nearktisa specio ofte vegetas en miksaj arbareroj kun pluraj aliaj piniospecioj kaj/aŭ juniperoj, en Arizono plejofte kun Engelman-pino (Pinus Engelmannii) kaj Juniperus deppeana, sed ankaŭ troviĝas en unuspeciaj arbareroj. Ĝia vivejo estas sentema al arbara incendio, kaj la specio posedas iujn adaptaĵojn nekutimajn ĉe pinoj por lukti kontraŭ tio; se la arbokrono estas neniigata de fajro, la trunko, protektata de ties dika ŝelo, emisios novajn ŝosojn kiuj rekreskigos novan kronon. La solaj aliaj pinoj kiuj faras tion estas rigida pino (P. rigida) kaj kanaria pino (P. canariensis). Ĉar neniu el tiuj specioj estas speciale reciproke parenca, la adaptiĝo verŝajne sendepende estiĝis ĉe ĉiu specio, ekzemplo de konverĝa evoluo.
Kultivado kaj uzado
La ligno de glatafolia pino estas dura, densa kaj fortika. Ĝi estas uzata por konstruado, brulligno, kaj ŝpaloj. En Sud-Afriko kaj Kvinslando, vastaj areoj estas plantitaj helpe de tiu arbospecio. Ĝi estas komerce plantita en Kenjo, Malavio, Zimbabvo, Zambio je altaj altitudoj.
Lago Okiĉobi
La Lago Okiĉobi, en angla Lake Okeechobee (oʊ|k|ɨ|ˈ|tʃ|oʊ|b|iː), surloke nomata The Lake (la lago) aŭ The Big O (la granda O), estas la plej granda nesalakva lago en la ŝtato Florido. Ĝi estas la sepa plej granda nesalakva lago en Usono, kaj la dua plej granda nesalakva lago en la plej sudaj 48 ŝtatoj. Okiĉobi kovras 1,900 km², proksimume duono el la grando de la ŝtato Rod-Insulo, kaj estas escepte neprofunda inter lagoj de ties grando, nome kun averaĝa profundo de nur 3 metroj. La lago estas dividata inter la kantonoj Glades, Okiĉobi, Martin, Palm Beach, kaj Hendry. Mapoj de Florido montras, ke ĉiuj kvin kantonoj kuniĝas ĉe punkto ĉe la centro de la lago.
Johann Heinrich Zedler
Johann Heinrich ZEDLER (1706-1751) estis libristo, eldonisto, leksikografo, enciklopediisto, kies ĉefa atingo estas la prilaborado de la enciklopedio "Grosses vollständiges Universal-Lexicon Aller Wissenschafften und Künste", unu el la plej ampleksaj enciklopedioj germanlingve de la 18-a jarcento, publikigita inter 1732 kaj 1754, ĝi estis la unua enciklopedio kiu inkluzivis nomojn de vivantaj personoj.
Biografio
Post esti trejnita kiel librokomercisto, Zedler fondis sian propran preslaborejon, en 1726. Ĝi estis unue instalita en Freiberg, Alta Saksio, kaj en 1727 li translokgixis la Eldonejon kaj la Librokomercan Centrejon al Lepsiko. Lia unua plej grava publikaĵo estis la dekunu-voluma eldono pri la skribaĵoj de Marteno Lutero, publikigitaj inter 1729 kaj 1734, kie la volumo kun indekso estis publikigita en 1740. Kiel fondinto-publikigisto de la "Universala Leksikono", komencita en 1732 kaj daŭranta sian tutan vivon ĝis ties kompletigo al 64 volumoj, Zedler eltenis longstaran juran disputon kun la establitaj eldonejoj en Lepsiko, kies minacoj etendiĝis al aliaj produktoj.
Iom antaŭ la printempo 1737, Zedler suferis financan kolapson kaj siaj negocoj estis aĉetitaj de la entreprenisto Johann Heinrich Wolf (1712-1786). Wolf provizis la financadon necesan por la daŭrigo de la "Universala Leksikono" kaj de aliaj verkoj far Zedler, inklude de 22-a voluma verko pri "La Ĝenerala Kroniko de la Ŝtatoj, Militoj, Religioj kaj Erudiciaĵoj". Zedler ankaŭ publikigis aliajn leksikonojn kiel "Allgemeine Schatz-Kammer Der Kaufmannschafft " (1741-1743, 4 volumoj krom unu aldona volumo); duvoluman verkon pri la bila merkato "Corpus Juris Cambialis" (far Johann Gottlieb Siegels, 1742), kaj la 13-voluman verkon "Historia, Politika kaj Geografia Atlaso de la tuta mondo" (1744- 1749), publikigita sub la nomo de la eldonisto el Lepsiko, Johann Samuel Heinsius (1686-1750). Zedler mortis havante 45 jarojn, en 1751, nur unu jaron post la konkludo de lia universala leksikono.
Unuaj jaroj
Johano Henriko Zedler estis filo de ŝufaristo kaj supozeble li ne havis duagradan edukadon - eĉ ne se li iele vizitadis lernejon. Li komencis kiel lernisto en la preslaborejo de Brachvogel, en Vroclavo, poste li translokiĝis al la kompanio de la hamburga librokomercisto kaj eldonisto Theodor Christoph Felginer (1686-1726). En 1726, li translokiĝis al la saksia urbo Freiberg, kaj en septembro de tiu jaro li edziĝis al Christiana Dorothea Richter (1695–1755), 11 jarojn pli malnova ol li, fratino de la eldonisto David Richter (1664–1741) kaj filino de renoma komercisto de la urbo. Li uzis la doton de sia edzino por malfermi preslaborejon en Freiberg. Zedler restis en Freiberg nur mallonge ĉar la minurbo ne provizis sufiĉan merkaton por libroj.
Sendependa libromercisto kaj eldonisto en Lepsiko
En 1727, Zedler kaj lia edzino translokiĝis al la universitato kaj urbo de la komerca foiro Lepsiko. En tiu jaro, lia nomo aperis en listo inter la dekses librokomercistoj kaj eldonistoj el Lepsiko. En septembro, Zedler anoncis siajn unuajn publikaĵojn post moviĝi al Lepsiko. La anonco aperis iom antaŭ la Foiro de Sankta Mikaelo en oktobro, kies celo estis la multaj vizitantoj de la urbo por tiu okazaĵo.
En la komenco de 1728, Zedler publikigis novaĵon pri "Nova eldono pligrandigita kaj reviziita el ĉiuj germanaj ĵurnaloj kaj Verkoj de la benata Lutero". Kontraŭe de la antaŭa laboro far la teologo Johann Gottlob Pfeiffer (1667-1740), la libro de Zedler ne obeis ian kronologian ordon, sed organizis la materialon laŭteme. Ĉi- tiu estis la unua el sep-voluma laboraĵo por uzo en la gimnazioj. La verko estis financita laŭ la sistemo de anticipa abono, kies praktiko estis komuna tiuepoke. La interesitaj aĉetontoj kutime pagis anticipe du volumojn komencante en la Paska Foiro de 1728, pro tio ili ricevis rabaton, kies transdono okazus en la Foiro de Sankta Mikaelo dum la unuaj tagoj de oktobro. Zedler postulis prezon tiel altira, igante seninteresa la reeldonadon de aliaj librokomercistoj.
Ĉar Zedler ne povis tiamaniere atendi la levadon de sufiĉa monsumo por la libropublikigo, li prenis prunte 2 665 talerojn el sia bofrato David Richter. Estu sekura ke tiu estis epoko de konsiderinda necerteco. Kvankam Zedler kompromitis sin ekpublikigi en oktobro 1728, kiel antaŭzorgo la jaro 1729 presiĝis sur la unua paĝo. Tamen, la limtempo venis kaj dekkvar tagojn antaŭ la foiro li anoncis ke la libro estis presita kaj novaj abonantoj ne plu estus akceptitaj. Ene de unu jaro Zedler estis kreinta sukcesoplena eldona servo surbaze de la serio da verkoj de Lutero.
Ĉiu volumo el ĉi-serio, same kiel tiuj laboroj pli malfrue publikigitaj, estis dediĉata de Zedler al famaj aŭtoritatoj laŭ la tiama kutimo. La persono omaĝita en la dediĉa prefaco kaj reprezentita per gravurita portreto ofte reciprokis per financa donaco aŭ honora titolo. La unua titolo estis proponita al Kristiano, Duko de Saksio-Weißenfels (1682-1736), al kiu li dediĉis la unuan kaj la trian volumojn de la skribaĵoj de Lutero. La duko estis grava apoganto de la protestanta preĝejo kaj ankaŭ granda ĉaso-entuziasmulo. Zedler persone prezentis la unuan libron al la duko dum lia naskiĝdato.
Anonco de la Universala Leksikono
En la 26-a de marto 1730 anoncis la sepan kaj okan volumojn de la verkaro de Lutero en la ĵurnalo "Nova Gazeto de la Klera Saksio", kaj ankaŭ anoncis sian novan projekton: La Granda kaj kompleta Universala Leksikono pri Sciencoj kaj Artoj, kies unua volumo estus disponebla laŭ tiu sistemo de anticipa abonado.