cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johano Romanides
El 1956 al 1965 li estis Profesoro de Dogmatika Teologio ĉe la Holy Cross Theological School en Brookline, Masaĉuseco. En 1968 li estis nomumita ĉefa profesoro de Dogmatika Teologio ĉe la Universitato de Tesaloniko, Grekio, posteno kiun li tenis ĝis sia retiriĝo en 1982.
Neckargerach
Neckargerach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
József Gát
József Gát [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gát József estis hungara pianisto, korusestro, altlerneja instruisto.
József Gát naskiĝis la en Székesfehérvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Gát devenis el juda familio. Li abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li akiris 2 diplomojn (pri komponado kaj pedagogio) en Muzikakademio de Budapeŝto en 1937 kaj 1938. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály, Béla Bartók, Jenő Ádám, Leó Weiner, Albert Siklós, Dénes Bartha, Artúr Harmat, Antal Molnár (komponisto), Rezső Kókai (komponisto) kaj Arnold Székely. Post siaj studoj li ne havis postenon pro la kontraŭjudaj leĝoj, tial li private instruis studentojn. Li edziĝis, sed lia edzino estis viktimo de la holokaŭsto. Depost la 2-a mondmilito li energie okupiĝis pri muzikinstruaj metodoj sen muzikiloj, krome li estis korusestro. Inter 1947-1949 li instruis en muziklernejo, poste ĝismorte en la Muzikakademio. En 1947 li denove edziĝis kaj 4 infanoj naskiĝis. Baldaŭ pro maledziĝo li denove edziĝis kaj unu infano naskiĝis. Tiutempe li specialiĝis pri similaj, sed pli oftaj muzikiloj, ekzemple klavicenoj. Li frue mortis pro kormalsano depost milito inter Israelo kaj arabaj landoj. Antaŭmorte li rifuzis la komunistan deklaron, kiu kondamnis Israelon.
Listo de brazilaj subŝtatoj laŭ loĝantaro
Jen listo de la brazilaj subŝtatoj laŭ loĝantaro. La nombroj reflektas la staton de julio 2015. Ilin provizis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko (protugale Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística, IBGE).
Montearagón
Montearagón estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Montearagueños. La censita populacio en 2011 estis de 569 loĝantoj kaj la denseco estas de 47,42 loĝ/km².
Situo
Montearagón estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la okcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 420 m; je 64 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 12 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°57′51″ N 4°38′3″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur monteto, ĉirkaŭe de malgrandaj montetoj» en la Valo de la rivero Taĵo en ties orienta bordo. Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Lucillos norde, Cebolla oriente, La Pueblanueva sude separata de la rivero Taĵo kaj Cazalegas okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ĝi havas klimato kontinenta mildigita de la rivero kiu faras ties terenon tre fruktodonaj kaj taŭgaj por agrikulturo kaj brutobredado.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nun produktado de vino.
Historio
Dum multaj jaroj estis boato por trapasi la riveron kaj tie ankoraŭ restas ruinoj de la ties konstruaĵoj. Dum la Hispana Enlanda Milito estis tie frunto kaj limo interlanda; ankoraŭ restas nun fortikaĵeto konstruita de la flanko de la insurekciuloj de Francisco Franco, hodiaŭ ene de privata bieno.
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento, post la Hispana transiro al demokratio la urbestro estis ĉiam el socialisma partio PSOE.
Prigor
Prigor (hungare: Nérahalmos) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 1 786 loĝantojn [rumanoj), en 1992 1 170 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skribe estas en 1550. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Borlovenii Noi, Borlovenii Vechi, Pătaş kaj Putna.
ISO 3166-2:JP
ISO 3166-2:JP estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Japanion. Kodojn havas la 47 gubernioj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>JP</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Japanio. La dua parto estas du ciferoj.
5794 Irmina
5794 Irmina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, poste en Ukrainio, nun en Krimeo).
Skalvoj
La skalvoj (litove skalviai, latve skalvji, germane Schalauer [prononco "Ŝalaŭa"]) estis la plej norda el la dek du triboj de la balta popolo praprusoj. La nomo signifas "la dise vivantaj".
5794 Irmina
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa kantistino Irma Miĥailovna Golodjaevskaja (cirile : Ирма Михайловна Голодяевская, 1931–1956) studentino ĉe la Konservatorio de Moskvo, kiu mortis je la komenco de sia artista kariero.
Skalvoj
La malintense loĝita teritorio Skalvio situis ambaŭflanke de la lastaj kilometroj de la rivero Nemunas, inter la tereno de la nadravoj en la sudo kaj de la kuronoj en la nordo. Okcidenta limo estis la Kurona Laguno, suda limo la riveretoj Gilija kaj Ossa, kaj orienta limo la riveretoj Šventaja kaj Šešupė.
La skalvoj havis tri signifajn fortikaĵojn: Rusnė (germane Ruß) en la delto de la rivero Nemunas, Jumpne aŭ Iumne en la sudo de la Kurona Duoninsulo kaj Rangite (Ragnit) ĉe la sankta monto Rambynas (aŭ Rombinus), kiu konsistigis la centron de la setloteritorio.
La teritorio de la skalvoj nur fine de la 13-a jarcento (ĝis la jaro 1283) estis konkerita de la armea Ordeno de germanaj kavaliroj, kiu perforte oficiale enkondukis la kristanismon en la regiono kaj akaparis regnon, kiu laŭ la konkera celo estu kaj kristana kaj germanlingva, kvankam ambaŭ celoj ne plene realiĝis dum la postaj 6 jarcentoj, ĝis la fino de la 19-a jarcento. Post la fino de la 13-a jarcento germanlingvaj setlistoj venis en la landon, poste kiel setlistoj ankaŭ kuronoj kaj fine ĵematjtianoj kaj aliaj litovoj. Nuntempe la regiono situas parte en Litovio, kaj parte en la nuna Kaliningrada provinco de Rusio.
Surprize malrapide, nur inter la 15-a kaj la 19-a jarcentoj la skalvaj praprusoj iom-post-iom perdis sian kulturan identecon.
Pandunia
Pandunia estas internacia planlingvo komencita de Risto Kupsala.
La originalaj kreantoj komencis plani projekton unue en 2005. De la komenco, la ideo estas krei internacian planlingvon, kiu samnivele reprezentas la plej parolatajn lingvojn de la mondo. La nomo Pandunia aperis en 2007, sed la lingvo ricevis ĝian aktualan formon nur en 2017. De la fino de 2016, ĝi estas konstante provata per Telegram kun malgranda komunumo, ĉefe Esperantistoj. En marto de la jaro 2017, la lingvo iĝis tute analiza. La rolo de vortoj estis decidata per fraza pozicio. Sed, en aŭgusto de la jaro 2017, ĝi reprenis kelkajn aglutinajn ecojn, kiel Esperantecajn finaĵojn por evidentigi rolon de vorto, kaj kelkajn sufiksojn. Post tio, la lingvo multe perfektiĝis kaj ne draste ŝanĝiĝis. La gramatiko de Pandunia "fiksiĝis" la, kvankam Pandunia 2.0 aperis la.
La ĉefaj celoj de Pandunia estas :
Fonemaro
Pandunia uzas 25 literojn de la latina alfabeto. Ĉiu litero ĉiam faras la saman sonon. Neniu litero estas silenta.
Sintakso
La baza vortordo de Pandunia estas: subjekto - verbo - objekto. Priskribaj vortoj kiel adjektivoj kaj adverboj troviĝas tuj antaŭ la priskribita vorto.
Etimaj ekzemploj
La oficiala retejo de Pandunia enhavas etimologian Esperanto-Pandunian vortaron.
Capracotta
Capracotta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Moliso kaj al la provinco Isernia. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agnone, Castel del Giudice, Pescopennataro, San Pietro Avellana, Sant'Angelo del Pesco kaj Vastogirardi.
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
Antropologio de religio
La antropologio de religio estas tiu parto de la antropologio kiu pritraktas religiajn sistemojn.
Kutime oni taksas kaj konsideras religion amplekso de senmateriaj krederoj, sed la antropologio studas religion el vidpunkto tute praktika. Tio signifas ke ĝi okupiĝas nur marĝene pri kredendaĵoj esprimitaj pli aŭ malpli eksplicite kaj pri la dogmoj (= memorandoj rilate pli ampleksaj krederoj), kaj fokusigas sian atenton sur la konkreta osta-karna homo, nome sur la prakso anstataŭ sur la fido-kredo.
En antropologio oni parolas pri religio kiam kredero estas samopiniata de grupo kaj eksterigas amplekson de praktikoj. La antropologio esploras la religion pli kiel socian bezonon ol kiel individuan; tiu scienca branĉo engaĝiĝas kompreni kiel la religiaj sistemoj aktivas kaj funkcias interne de la socio, kaj al kiuj funkcioj ili korespondas.
La tri elementoj de la religia sistemo
Religia sistemo estas la realo de la evidentiĝantaj sintenoj kiu konsistas en:
Ritaro interesanta antropologion
La religia praktiko plej evidenta kaj kutime farita objekto de esploro estas la ritaro.
la ritaro estas kolektiva performanco kun, eventuale, ŝanĝoj personaj kaj samtempaj pli/malpli evidentaj, kiu ĉiukaze baziĝas sur strukturo de gestoj kaj agoj relative stabila kaj stereotipigita. <cr/> La ritaro devas esti transformanta, nome esti efika ago kiu instigas ŝanĝon de socia “status”. Se oni difinas ritaro ion kio ne havas transformigan efikon sur la realo, oni estas simple parolanta pri “kutimo”: la rita praktiko devas ĉiam esti konstruiga.
La ritaro devas esti:
En la ritaro la religio karakteriziĝas per forta manifestiĝo, kiu per certa kultura skuo kreas momenton de radika kuntrenado.
Mézières
Mézières estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
1741 Giclas
1741 Giclas estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamanoj de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao) en Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Henry Lee Giclas.
MGS
La vorto havas plurajn signifojn:
Familio Koch
La familio Koch estas usona negocista familio, plej menciata pro sia politika aktivado, donacante al ekonomie dekstrismaj, krimjustec-reformaj, klimatŝanĝo-neaj, kaj Respublikanaj Partiaj aferoj, kaj pro sia rego de Koch-Industrioj, la dua plej granda private posedata firmao en Usono (kun enspezoj de $100 miliardoj en 2017). La familia firmao estis komencita de Fred C. Koch, kiu evoluigis novan metodon por la rafinado de peza kruda petrolo en benzinon. Kvar el la filoj de Fred procesis unu kontraŭ la aliaj pri siaj interesoj en la firmao dum la 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj.
Charles G. Koch kaj David H. Koch, hodiaŭ ofte referencataj kiel la fratoj Koch – kaj la solaj du el la kvar filoj de Fred Koch, kiuj ankoraŭ restas kun Koch Industrioj – estas asociataj kun la Koch-familiaj fondaĵoj. Charles kaj David Koch konstruis politikan reton de konservativaj donacantoj kaj la fratoj funelas financan enspezon al televida kaj plur-amaskomunikila reklamado.
Laŭ la enketa ĵurnalisto Jane Mayer kaj la ekologia NRO Greenpeace, la fratoj aktive rolas en la oponado de leĝoj, kiuj celas batali kontraŭ klimata ŝanĝo. La homfarita klimatŝanĝa neanto Willie Soon ricevis 230 000 usonajn dolarojn el la Charles G. Koch Charitable Foundation. Organizoj financataj de la fratoj Koch, kiel Americans for Prosperity, The Heritage Foundation, Cato Institute kaj Manhattan Institute, aktivas pri la neado de la tutmonda varmiĝo.
Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo
La Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ) fondiĝis la 18-an de aprilo 1951 per traktato subskribita en Parizo, kaj praktike ekfunkciis la 23-an de julio 1952. Fondaj membroŝtatoj estis Belgio, Francio, Germanio (FRG), Nederlando, Italio kaj Luksemburgio. La politikaj centroj estis Luksemburgo kaj Strasburgo, poste ankaŭ Bruselo. Komencaj fondaj lingvoj, antaŭ la fuzio kaj postaj vastigoj, estis la nederlanda, la franca, la germana kaj la itala. Ekde la jaro 1965 ĝi estas krom la Eŭropa Komunumo pri Atomenergio (EKAE) kaj la same kadre de la Traktatoj de Romo fondita Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK) parto de la Eŭropaj Komunumoj (EK), ekde la sekva Traktato de Mastriĥto de 1992 nomata Eŭropa Unio. La Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo estis laŭplene kreita por 50 jaroj kaj sekve formale ĉesis ekzisti la 23-an de julio 2002, ekzakte duonjarcenton post la fondiĝo: de tiam Eŭropa Unio konsistas el nur du Komunumoj (EK kaj EKAE).
La EKKŜ estis la unua ekzemplo de internacia, eŭropa sektora kunlaboro, do kunlaboro sur preciza kampo – produkto kaj vendo de karbo kaj de ŝtalo. La traktato starigis Altan Aŭtoritaton, kiu kontrolu kaj administru tiun kunlaboron.
Kial tia kunlaboro?
La kreo de EKKŜ celis:
Aŝiko
Aŝiko turke aşık (arabdevena vorto kiu laŭvorte signifas enamiĝinto en la turka) kaj la ekvivalento en la tjurka azera lingvo (skribata kiel aşıq aŭ ashiq), armene Աշուղ (aŝugh) kartvele აშუღი (aŝughi) estas mistika bardo aŭ trobadoro : ankaŭ popola poeto (turke ozan), kantisto, komponisto kaj ludanto de sazo. Tiu tradicio de aŝikoj estas komuna al pluraj najbaraj popoloj: turkoj, azeroj, armenoj, persoj kaj kartveloj. Tamen, ĝi havas pli fortajn radikojn en la tjurkaj popoloj de la regiono (turkoj kaj azeroj) La repertuaro konsistas el şarkı (kantoj) kaj ankaŭ li kantas kelkfoje türkü (anonimajn tradiciajn kantojn). Tamen, la aŝiko ankaŭ devas improvizi kantojn pri diversaj temoj (amo, familio, virinoj, turka politiko, kredo, ktp.).
La verkaĵoj de la plej famaj aŝikoj apartenas al la nacia kultura heredaĵo de la turkoj kaj en Turkio ekzistas ŝtataj konservatorioj por daŭre vivigi kaj disvolvigi tiun tradicion de la popola tjurka muziko (Türk halk müziği),
Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo
"Eŭropo ne fariĝos plena konstruaĵo per unu paŝo; ĝi fariĝos per konkretaj realigoj, kiu kreos unue faktan solidarecon."
Gábor Hraskó
Gábor Hraskó [hraŝkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hraskó Gábor estis hungara biologo, ĵurnalisto. Gábor Hraskó naskiĝis la en Budapeŝto.
Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo
La plej grandaj provizoj de karbo ene de la teritorio de la ses fondaj membroŝtatoj estis en la okcidento de Germanio: en la Ruhr-regiono, centra parto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, kaj iom malpligrandkvante en Sarlando. La registaro de Francio havis aparte grandan intereson pri la kreo de komunumo pri karbo kaj ŝtalo, ĉar dum ĝi havis politikan influon pri Sarlando, la Ruhr-regiono situis en la parto de Germanio tiuepoke kontrolita de la armeo de Britio - per la kreo de la komunumo Francio same kiel la kvar aliaj landoj ekhavis pli bonan, pacan aliron al la kompletaj karboprovizoj de okcidenta Germanio, kaj tio por ĉiuj tiuepokaj naciaj industrioj estis esenca bazo por prospera disvastiĝo.
Gábor Hraskó
Biografio
Gábor Hraskó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1981, poste li akiris biologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1987. Post siaj studoj li laboris 2 jarojn en muzeo, poste li interesiĝis pri la mediprotekto kaj li partoprenis en fondo de verda partio. Liaj artikoloj aperis ekde 1999, iom poste li verkas en la interreto. Li estas ofta figuro en la televizioj. Li strebas kontraŭ la pseŭdosciencoj. Li havas edzinon.
Ejnua lingvo
La ejnua lingvo (ejnue ئەينۇ) estas tjurka sekreta lingvo parolata en la okcidento de Ĉinujo.
Uzo kiel sekreta lingvo
La solaj parolantoj de la ejnua lingvo estas adoltaj viroj. Oni parolas la ujguran kun eksteruloj kaj kun virinoj, kiuj ne parolas la ejnuan. La ujgura estas parolata hejme, kiam ne necesas kaŝi onian parolon.
Numeraloj
La ejnuaj numeraloj estas pruntitaj de la persa lingvo:
1 yäk, 2 du, 3 si, 4 čar, 5 pänǰ, 6 šäš, 7 häp(t), 8 häš(t), 9 noh, 10 dah, 20 bist, 100 säd, 1000 hazar
Samuel Butler (romanisto)
[Por la poeto de la 17-a jarcento, aŭtoro de Hudibras, v. Samuel Butler (poeto)]
Samuel BUTLER (la 4-an de decembro 1835 - la 18-an de junio 1902) estis Brita verkisto plej bone konata por sia satiro Erevono (en:Erewhon) kaj por sia postmorte eldonita romano La Vojo de Ĉia Karno (The Way Of All Flesh).
Frua vivo
Li naskiĝis en Langar Rectory, proksime al Bingham, Nottinghamshire, Anglujo, al longan serion de klerikoj, destinita, por tiel diri, por kariero en la eklezio laŭ la deziro kaj atendo de sia patro. Li ĉe-estadis la lernejon Shrewsbury School, kie sia prapatro, Episkopo de Lichfield kaj Coventry, estadis rektoro (lernejestro) antaŭ sia emeritiĝo. Post tiam li iris al la "alma mater" (antaŭa diplomiĝejo) de sia patro, St John's College, Kembriĝo, en 1854, ricevante iun Unuan (en:First) en Klasikaĵoj en 1858. La societo de diplomiĝintoj de St. John's estas nomita la Ĉambro Samuel Butler (Samuel Butler Room aŭ SBR) en lia honoro.
Kariero
Post diplomiĝo ĉe Kembriĝo, li loĝis en malriĉa paroĥo en London dum 1858 kaj 1859 kiel pretiĝado por sia ordinado al la Anglikana klerikaro; tie li malkovris, ke baptismo nenian evidentan diferencon faras al la moraloj kaj konduto de siaj samnivelanoj kaj li komencis pridubi sian fidon. Tiu sperto poste servos kiel inspiraĵo por lia verko ''La Justa Rifuĝejo (en:The Fair Haven). Korespondadi kun la patro pri la afeo malsukcesis trankviligi sian menson, incitante anstataŭe koleregon de lia patro. Rezulte, li elmigris septembre, 1859 al Nov-Zelando, Brita kolonio ekde 1840, por intermeti kiom eble plej da distanco inter si kaj sia familio. Li verkis pri sia alveno kaj sia vivo kiel ŝaf-zorgisto ĉe Mezopotamia Stacio (Mesopotamia Station) en Unua Jaro en Setlejo Kanterberi (en:A First Year in Canterbury Settlement) (1863).
Li revenis al Anglujo en 1864, kaj ekloĝis en ĉambroj en Clifford's Inn (proksime al Fleet Street), kie li loĝis por la resto de sia vivo. En 1872 lia satira romano Erevono (Erewhon) anonime aperis, kaŭzante iom da babilado pri tio, kiu estus la aŭtoro; kiam Butler sin malkaŝis, iuj esprimis senreviĝon, ke neniu el la pli famaj konjektitaj personoj ĝin verkis.
Erevono faris el Butlar bone konatan figuron, kaj li verkis nombron de aliaj libroj, inkluzive de iu ne tiel sukcesa sekvaĵo, Erevono Revizitata (Erewhon Revisited). Lia parte membiografia romano La Vojo de Ĉia Karno (The Way of All Flesh) ne aperis ĝis post lia morto, pro tio, ke li konsideris tro disputema ĝian atak-humoron kontraŭ Viktorieraa hipokrito.
Erevono malkaŝis longtempan intereson de Butler pri la teorio pri biologia evoluado faritaj de Darvino, kvankam li pasigis multan tempon kritikante Darvinon, interalie certe ĉar li opiniis, ke Charles Darvino ne sufiĉe agnoskis la kontribuon de sia prapatro Erasmus Darwin al la originoj de la teorio.
Beletra historio kaj Kritiko
Butler prilaboris teorion, ke la Odiseo fontis el la plumo de juna Sicilianino, kaj ke la scenejoj en la poemo spegulas la marbordon de Sicilio kaj ties proksimaj insuloj. Li priskribis la indicojn por tia teorio en sia La Aŭtorino de la Odiseo (The Authoress of the Odyssey) (1897) kaj en la enkonduko kaj piednotoj al sia proza traduko de la Odiseo. Robert Graves ellaboris sur tiu hipotezo en sia romano Filino de Homero (Homer's Daughter). Butler ankaŭ tradukis la Iliadon Inter liaj aliaj verkoj troviĝas La Sonetoj de Ŝekspiro Rekonsiderata (Shakespeare's Sonnets Reconsidered) (1899), prezentanta teorion, ke la sonetoj de la Bardo, se rearanĝitaj, rakontas historion pri samseksa amafero.
La Angla satiristo Aldous Huxley malkaŝe konfesis influon de Erevono sur sia romano Brava Nova Mondo (Brave New World).
Verkoj
Projekto Gutenbergo (en:Project Gutenberg) disponas pri A first year... (Unua Jaro ...), Erewhon (Erevono), Erewhon Revisited (Erevono Revizitata), The Way of All Flesh (La Vojo de Ĉia Karno) kaj kelkaj aliaj liaj verkoj por senpaga elŝuto. The Authoress of the Odyssey verŝajne ne perretas; tamen, Projecto Gutenberg ankaŭ havebligas la tradukojn de Butler de la Odiseo kaj de la Iliado.
En la 1920-oj Jonathan Cape eldonis la kolektitajn verkojn de Butler en dudek volumenoj sub la titolo The Shrewsbury Edition of the Works of Samuel Butler (La Ŝruzburia Eldono de la Verkoj de Samuel Butler), sed presis nur 750 ekzemplerojn, kio faris kompleton (se entute trovebla) koste neelportebla por la ordinara leganto. Pli facile haveblaj estas la eldonoj publikigitaj de A.C.Fifield en 1908-1914. Erewhon and The Way of All Flesh restas aĉeteblaj kiel paperbindaĵoj.
Biografio kaj Kritiko
Amiko de Samuel, Henry Festing Jones verkis la aŭtoritativan biografion, la du-volumenan Samuel Butler, Author of Erewhon (1835-1902): A Memoir (eo:Memoraĵo far Jones, eldonita en 1919 kaj nun havebla nur en libro-antikvejoj. Projekto Gutenberg gastigas malpli longan Skizon (en:Sketch) far Jones. Antaŭ malpli longe, Peter Raby verkis bion: Samuel Butler: A Biography (Hogarth Press, 1991). Unu eldonon de The Way of All Flesh, nun elĉerpita, redaktis Daniel F. Howard kiel Ernest Pontifex, or The Way of All Flesh (Bostono: Houghton Mifflin, 1964). Por kritika studaĵo, plejparte pri The Way of All Flesh, vidu Thomas L. Jeffers, Samuel Butler Revalued (University Park: Penn State Press, 1981).
Gelateno
Gelateno estas proteina substanco, solida sed mola, kiun oni ekstraktas el la ostoj, kartilagoj kaj feloj (haŭtoj).
Ĝia E-numero estas E441.
RDX
La RDX (1,3,5-Trinitro-1,3,5-triazinano aŭ ciklotrimetilentrinitramino) estas eksplodaĵo ankaŭ konata sub la nomoj de ciklonito aŭ hekzogeno.
13-a de septembro
Je la 13-a de septembro okazis, interalie:
RDX
La RDX estas kristala solida blank-kolora kemiaĵo, ordinare uzata en miksaĵo kun aliaj eksplodaĵoj, oleoj aŭ vaksoj. Miksita kun PETN, ĝi estas komponanto de Semtex.
13-a de septembro
Tagoj de semajno
La 13-a de septembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Gelateno
Ĝia ATC-kodo estas B 05 AA 06.
Preparado
Gelateno estas produktata el la feloj kaj ostoj de ĉefe porkoj kaj bovoj kaj kelkfoje de birdoj aŭ fiŝoj. Post hidrolizo ĝi estas longdaŭre infuzita en varmega akvo. Samkiel la infuziĝo de buljono la solveblaj elementoj solviĝas. Poste la rezultato estas densigita kaj sekigita.
Religiaj kaj principaj aspektoj
Anoj de kelkaj religiaj grupigoj (islamanoj, judoj), kiuj nur rajtas manĝi halale aŭ koŝere, ne volas uzi gelatenon, kiu eble devenas de porkoj aŭ bovoj; ankaŭ vegetalanoj kaj vegetaranoj plejofte ne uzas ĝin pro la besta deveno. Ofte ĝi estas anstataŭigita de agaragaro, kiu estas farita el algoj.
Skalvio
Skalvio (prapruse Skalavo, Skalva, litove Skalva, ĵemajtie Skalvē, germane Schalauen [prononco "Ŝalaŭen"]) estis la vivoregiono de la skalvoj, la plej norda el la dek du triboj de la balta popolo praprusoj, kaj pli poste sub la germana nomo Schalauen iĝis nomo de pejzaĝo en Orienta Prusio.
RDX
Ĝia volumena maso estas 1,6 g/cm3 kaj ĝi fandas je 205,5 °C (478 °K).
Skalvio
La malintense loĝita teritorio Skalvio situis ambaŭflanke de la lastaj kilometroj de la rivero Nemunas, inter la tereno de la nadravoj en la sudo kaj de la kuronoj en la nordo kaj okcidento. La orienta najbara regiono de Skalvio estis Sudovio respektive Suvalkio, kiu poste iĝis parto de Litovio. Okcidenta limo estis la Kurona Laguno, suda limo la riveretoj Gilija kaj Ossa, kaj orienta limo la riveretoj Šventaja kaj Šešupė.
RDX
La eksploda rapideco de RDX je volumena maso de 1,76 g/cm3 estas 8 750 metroj/sekundo.
La Vojo de Ĉia Karno (romano de Samuel Butler)
La Vojo de Ĉia Karno (angle The Way of All Flesh) (1903) estas duon-membiografia romano de Samuel Butler kiu atakas la hipokritecon de la Viktorina epoko. Verkita inter la jaroj 1873 kaj 1884, ĝi paŭsas kvar generaciojn de la familio Pontifex. Ĝi prezentas la malfortiĝon de religia sinteno de Kalvinisma vidpunkto, kiun ĝi prezentas senindulga. Butler ne kuraĝis ĝin eldonigi dum sia vivo, sed kiam ĝi estis eldonita, oni ĝin akceptis kiel parto de la ĝenerala naŭzosento kontraŭ viktorinismo.
Skalvio
Surprize malrapide, nur inter la 15-a kaj la 19-a jarcentoj la skalvaj praprusoj iom-post-iom perdis sian kulturan identecon.
Pri la popola nomo hodiaŭ ankoraŭ memorigas la nomo de la urbo Šiauliai en norda Litovio, kiu eĉ en la historia regiono Skalvio situis en la pleja nordo.
Ĉielarka abelmanĝulo
La Ĉielarka abelmanĝulo , Merops ornatus, estas specio de abelmanĝulo, tio estas birdo de la familio de Meropedoj. Ĝi estas endemismo loĝanta en Aŭstralio kaj krome tiu specio estas la ununura membro de la familio de Meropedoj, kiu troviĝas en Aŭstralio, do la ununura meropo aŭstralia.
Aspekto
La Ĉielarka abelmanĝulo estas tre brilkolora birdo kun multaj nuancoj kaj diversaj partoj kun diferencaj koloroj; tiu specio estas 19 ĝis 21 cm longa kaj pezas 21-33 g la masklo kaj 20-31 g la ino. La supra dorso kaj la flugiloj (kovriloj) estas verdaj, kaj la suba dorso kaj subvostaj kovriloj estas brilbluaj. La subflugiloj kaj unuarangaj flugoplumoj estas brunruĝaj kun nigraj pintoj, kaj la vosto estas nigra al malhelviola. La du centraj vostoplumoj de la Ĉielarka abelmanĝulo estas iomete pli longaj ol la aliaj vostoplumoj kaj multe pli longaj ĉe inoj ol ĉe maskloj. La krono, la ventro kaj brusto, kaj la gorĝo estas helflavecaj kaj krome tiu specio havas nigrajn subgorĝon kaj strion tra la ruĝa okulo.
Pli precize la kapo kaj la vizaĝo de tiu birdo estas mirinde belega kaj buntokolora: la longa kaj subenkurbita beko estas nigra, iomete blueca ĉebaze kontraste kun la nigrega traokula strio kiu tie komencas; tiu strio trapasas la okulo de nigra pupilo (kompreneble) kaj ruĝa irizo. Sub la strio estas tre markita helblua mallarĝa strieto kaj super tiu pli nuance perdita verdeca strio kiu sekvas al verdeca frunto kiu ankaŭ nuance iĝas bruneca en supra kaj malantaŭa krono kiu siavice iĝas verdeca al ŝultroj kaj supra dorso. Aliflanke sub la beko kaj helblua strieto la gorĝo estas flava kaj nuanciĝas ruĝbrune al nigra mentona larĝa strio kiu siavice nuanciĝas al verda supra brusto. Tuta gamo de koloroj de kie venas la nomo en kelkaj nacilingvoj kaj en Esperanto.
La junuloj ne estas tiom buntaj.
Distribuado kaj habitato
La Ĉielarka abelmanĝulo estas komuna specio kaj povas esti trovata somere en nearbarigitaj areoj en plej parto de suda Aŭstralio kaj Tasmanio, tamen ili iĝis pli kaj pli pli raraj en ĉirkaŭurbaj parkoj. Ili migras norden dum vintro al norda Aŭstralio, Novgvineo, kaj kelkaj el la sudaj insuloj de Indonezio, ĉefe proksime de la Toresa markolo, en Sulaveso, la Bismarkoj kaj la nordo de la Salomonoj; dum la birdoj de norda Aŭstralio estas loĝantaj. La specio preferas ebenaĵojn kaj terkulturejojn, kie facile videblas sur kabloj aŭ fostoj. Ili bezonas tamen taŭgajn lokojn por nestumi pli ol akvon aŭ taŭgajn vegetalojn por ties insektoj.
Kutimaro
Kiel ĉiu meropo, la Ĉielarka abelmanĝulo estas tre socia birdo. Kiam ili ne estas reproduktantaj, ili ripozas kunaj en grandaj grupoj de ĝis 500 individuoj en densa arbustejo aŭ grandaj arboj. Tiu meropo estas ludema specio, kiu ŝatas sun- kaj sablobani kaj ludi per forĵeto de folieroj aŭ insekteroj por rekapti ilin.
Tiu specio uzas diversajn kantojn. Kutima estas rulaĵo kiel 'prrp prrp' 'prii' aŭ 'drrt' sufiĉe simila al tiu de la Eŭropa abelmanĝulo, sed pli tranĉita kaj malpli melodia. Tiu meropo markas la eventualajn predantojn per elsendado de 'klip klip klip' forte kaj rapide. Ili defendas sian teritorion per serio de nervozecaj 'pir pir'.
Reproduktado
La reprodukta sezono estas antaŭ kaj malantaŭ la pluva sezono en nordo, kaj el novembro al januaro sude. Oni supozas, ke la Ĉielarka abelmanĝulo pariĝas porvive kaj ĉu en izolitaj paroj ĉu en kolonioj. La masklo alportas al la ino insektojn dum ŝi elfosas la tunelon kiu iĝis ilia nesto. Tiu meropo faras sian tunelon en ebenaj aŭ malmulte klinitaj grundoj, malkiel aliaj meropoj ne en vertikalaj muroj, kaj elfosas per balancado de flugiloj kaj piedoj kaj per sia beko, poste forigas la elfosaĵon reen per siaj piedoj dum balancado de sia beko. La nestotunelo estas longa el 50 cm ĝis 2 m kaj tre mallarĝa, kaj la korpoj de la birdoj premas tion forte kontraŭ la muroj de la tunelo, ke kiam la birdoj eniras kaj eliras, ilia movo agadas kiel pistono, pumping in freŝan aeron kaj forigante uzitan aeron. Oni scias, ke tiu meropo foje kunhavis sian nestotunelon kun aliaj meropoj kaj foje eĉ kun aliaj specioj de birdoj. La ino demetas el 3 ĝis 7 brilajn blankajn ovojn, kiuj estos kovataj dum 24 tagoj ĝis eloviĝo. La idoj elnestiĝos post ĉirkaŭ 30 tagoj kaj ĝis tiam estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj kaj eĉ de pli aĝaj meropoj, kiuj ne pariĝis aŭ perdis sian partneron. Tiam la idoj pezas eĉ pli ol plenkreskuloj kaj kiam ekflugas perdas iomete da pezo.
Dieto
La Ĉielarka abelmanĝulo manĝas ĉefe flugantajn insektojn, sed, kiel la nomo "abelmanĝulo" sugestas, ili havas veran preferon por abeloj. La Ĉielarka abelmanĝulo ĉiam gvatas atendante flugantajn insektojn, kaj povas kontroli eventualan manĝaĵon de malproksime. Kiam ili vidis la insekton la abelmanĝulo subensaltas el la gvatejo kaj prenas ĝin per sia longa, svelta, nigra beko kaj flugas reen al la gvatejo. La Ĉielarka abelmanĝulo tiam frapas sian predon kontraŭ la ripozejon por mortigi ĝin. Eĉ kvankam tiuj meropoj estas imunaj al pikiloj de abeloj kaj vespoj, post kapti la abelon ili frotos la pikilon de la insekto kontraŭ la ripozejo por forigi ĝin dum ili fermas siajn okulojn por eviti la venenon el la rompita sako. La Ĉielarka abelmanĝulo povas manĝi kelkajn centojn da abeloj ĉiutage, kaj kompreneble estas malsatataj de abelbredantoj, sed ties damaĝo estas ĝenerale kompensita de sia rolo malpliigante pestinsektojn kiel akridoj, krabroj kaj vespoj.
Media
<br style="clear:both" />
Kenneth Lay
Kenneth Lee "Ken" LAY ( – ) estis la usona firmaestro de la firmao Enron. Ken Lay kaj Enron iĝis sinonimaj kun firmaa korupteco post la bankroto de Enron en 2001. Lay estis la ĉefo kaj prezidanto de la firmao de 1986 ĝis sia rezignacio je.
Ĵurio kulpigis lin pri pluraj krimoj de fraŭdo kaj komploto. Tamen, lia verdikto ankoraŭ ne estas eldirita.
Li mortis dum ferio en Koloradio per masiva korinfarkto, laŭ polico. Li estis 64-jaraĝa.
Mézières FR
-
Mézières estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1018 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,93 km², de kiuj 13,8 % estas kovritaj de arbaro, 79,3% servas por agrikulturo kaj 6,8% por setlado.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 156 de Vaulruz al Romont. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 troviĝas proksimume 12 kilometrojn sude apud Vaulruz. La stacidomo de la trajnlinio de Romont al Bulle, kiu kondukas tra la komunuma teritorio ne plu servas por persona transporto. La konekto al la publika transportreto funkcias pere de buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Romont al Palézieux kaj de Romont al Bulle.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mézières datiĝas el la jaro 1179 kiel Maseriis. Sur la teritorio de Mézières estis trovitaj restaĵoj de romia vilao. Dum mezepoko Mézières estis senjurojo sub la regado de la Grafoj de Savojo. Post la konero fare de Berno kaj la koncedo al Friburgo en la jaro 1536 ĝi estis atribuita al la Voktejo Romont, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo estis atribuita la la Distrikto Glano.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2004 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Berlens estis integrita al la komunumo Mézières. Berlens menciiĝis dokumente la unuan fojon en la jaro 1157 kiel Berlens. Ĝia malnova germanlingva nomo estis Berlingen.
László Gerő (aktoro)
LÁSZLÓ Gerő [pr. lAslO] rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Alba Iulia la 3-an de januaro 1928.
Kariero
Gerő László de 1948 estis ano de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. Inter 1952 kaj 1954 li ankaŭ instruis en la aktoraltlernejo.
Suda Kalimantano
Suda Kalimantano (Kalimantan Selatan, enlande foje mallongigata "Kalsel") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 38 744 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Borneo. Laŭ stato de la jaro 2011 Suda Kalimantano havis 3 626 616 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 96 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 2 urboj, 11 distriktoj, 151 subdistriktoj kaj 1 973 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Banjarmasin. Alia grava urbo estas Banjarbaru.
La teritorio situas en la sudokcidento de la insulo, norde limigata per la malajzia subŝtato Saravako. La surfaco de la provinco estas plejparte ebena, altaj montoj troviĝas nur ĉe la sudorienta limo. La marbordajn regionojn karakterizas grandaj marĉoj. Kapuas, la plej longa rivero de Indonezio, fluas tra la provinco. Inter la ĉefaj industrioj estas la elterigado de nafto kaj kupro, produktado de kaŭĉuko, ligno kaj palmoleo.
Eŭrometropolo Strasburgo
Eŭrometropolo Strasburgo (Strasbourg Eurométropole), antaŭe Urba Komunumaro de Strasburgo (communauté urbaine de Strasbourg, mallongigitaCUS) estas franca komunumaro, situanta en la departemento Bas-Rhin en la regiono Alzaco. Ĝia nuna prezidanto estas Robert Herrmann.
Historio
De la, Strasburgo estas la centro de urbeca komunumaro.
Post la teritoria reformo leĝo de, la Urba Komunumaro de Strasburgo la fariĝis la Eŭrometropolo Strasburgo.
Administrado
La urbeca komunumo Strasburgo arigas 28 komunumojn:
Loĝantaro
La Eŭrometropolo Strasburgo enhavis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de.
Delle (stacidomo)
Delle estas franca stacidomo sur linioj - Delle kaj  - Delle, situanta en  Delle, en departemento Territoire de Belfort, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo kaj RegioExpress.
965 Angelica
965 Angelica estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Johannes Franz Hartmann elde la Observatorio de La Plata en Argentino.
Nomo
Ĝi estis nomita per la antaŭnomon de Angelica Hartmann, edzino de la malkovrito.
Delo Truda
Afero de Laboristoj (en rusa: Дело Труда, Delo Truda) estis anarkiisma kaj platformisma gazeto unuafoje publikigita en 1925 fare de societo nomata Grupo de Rusaj Anarkiistoj Eksterlande.
Rusaj politikaj ekzilitoj formis tiun grupon en Parizo post la Rusa Revolucio de 1917. Inter ties membroj estis Nestor Maĥno, Pjotr Arŝinov, Gregori Maksimof, Ida Mett, kaj Nikolas Lazareviĉ.
Ties malvenko antaŭ la Bolŝevikoj konvinkis la grupon ke anarkiistoj bezonas pli fortan politikan strukturon, inklude politikajn frakciojn, milicon, kaj plenumkomitaton. Ili komencis eldoni Delo Truda en 1925, kaj en la venonta jaro ili publikigis definitivan kaj influan platformisman broŝuron nomata Organiza Platformo de la Ĝenerala Unio de Anarkiistoj (Skizo).
Delo Truda defendis platformisman modelon kio sekvigis kritikan respondon de Errico Malatesta, Sébastien Faure, Alexander Berkman, kaj de kelkaj aliaj anarkiistoj. Tiuj konsideris ĝin aŭtoritatismo, do kontraŭa al anarkiismo. Kvankam la ĉefaj tiutempaj anarkiistaj pensuloj regis kun ambigueco, platformismo reaperis en la 1950-aj jaroj, kaj nun estas nombraj platform-influitaj anarkiismaj organizoj nuntempe, kiaj Common Struggle (Komuna Lukto, Common Struggle - Libertarian Communist Federation iam North Eastern Federation of Anarchist Communists) en Usono, kaj Workers Solidarity Movement en Irlando.
Palaco Elektra (Ostrava)
Palaco Elektra situas en Ostrava, en urboparto Moravia Ostrava kaj Přívoz sur strato Nádražní.
Historio
Palaco Elektra estas eksa Minista domo. La konstruaĵo estis konstruita en la jaroj 1924-1926 laŭ projekto de Alois Kubíček, František Kolář kaj Jan Rubý per elspezo de Rezistmovada asocio de ministoj. La angulstrata kvaretaĝa konstruaĵo sen fronto kaj fasadoj en tri stratojn estas konceptita kiel renovigo de klasicisma tradicio. La fasadon de flanka enirejo ornamas kvar statuoj de ministoj kaj koaksigistoj de Augustin Handzel. En periodo de la unua respubliko ĉi tie funkciis duetaĝa kafejo kaj drinkejo kun ĵazbando. La kafejo estis ŝatata loko, kien post prezentiĝoj iradis Oldřich Nový kaj Jiří Voskovec kun Jan Werich. Tiuj estis ĉi tie tradiciaj gastoj kaj aŭtomate ili havis malfermitan konton. Dum iu tempo funkciadon de la kafejo gvidis Josef Čepek, avo de aktoro Petr Čepek kaj ostrava opereta kantisto Karel Čepek. La kafejo kun mallongaj paŭzoj funkciis ekde la 18-a de novembro 1926 ĝis la 31-a de marto 2006, kiam ĝia onidire malkreska trafiko estis finigita. Elflanke de strato Umělecká situis kino Elektra kaj teretaĝa drinkejo. En drinkejo "Cristal-Pavilon" prezentiĝis multaj ĉeĥaj kaj eksterlandaj varietaj artistoj: ekz. virtuozo sur ksilofono kaj tubafono Jean Walden, praga subreto M. Gollevská, iluzionisto, klarvidisto kaj majstro de magio Kollini, elasta dancistino Tonitta Billware, nigrula dancisto Tommy Tiger kun kunulino; muzika senzacio estis ankaŭ "ĵazo" de Kaufman. La seninterompa projekciado en la kino Elektra funkciis ĝis fino de la 20-a jarcento kaj ĝi havis kapaciton 763 sidlokoj. Nun en tiuj ĉi spacoj troviĝas poŝto. Lasta rekonstruo okazis en duono de la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento. La ekstero estis renovigita en spirito de laŭtempa klasicisma funkcionalismo, la interno de la kafejo poste en stilo de art deco.
Nuntempo
Nuntempe troviĝas en la Palaco Elektra ankaŭ hotelo.
Premio Bambi
La premio Bambi de la amaskomunikila konzerno Hubert Burda Media atribuiĝas ĉiujare por aktoroj kaj aliaj profesiuloj de televidaj kaj kinejaj filmoj kaj de iuj pliaj amaskomunikiloj. La trofea statueto havas la formon de cervido. Laŭ la organizantoj la premio honorigu "personojn kun vizioj kaj aparta kreivo, kiuj aparte emocie tuŝis kaj entuziasmigis la germanan publikon en la koncerna jaro". La ĵurio konsistas el la konzerna gvidanto, Hubert Burda kaj el ĉiuj ĉefredaktoroj de la konzerno.
Historio
La premio Bambi en 1948 instaliĝis per la eldonisto Karl Fritz de la periodaĵo Film- und Moderevue, publikigita en Karlsruhe, kaj do estas la plej malnova amaskomunikila premio de Germanio. La unuaj premiitoj estis la aktoroj Jean Marais kaj Marika Rökk, kaj la reĝisoro Kurt Maetzig. Lia filmo Ehe im Schatten ("geedzeco en ombro", 1947) tiujare elektiĝis kiel plej bona germana filmo.
Laŭ asertoj de la tiutempe kvarjara filino de Marika Rökk estis ŝi, kiu donis la nomon al la premio: Kiam ŝi vidis kiel panjo ricevis la premion, ŝi diris "Ho, tio aspektas kvazaŭ Bambi. Neklaras ĉu la kvarjarulino estis inspirita per la infanlibro Bambi, vivo en la arbaro pri cervido de la verkisto Felix Salten aŭ per la samnoma animacia kineja filmo Bambi el la jaro 1942 de Walt Disney. Ĉiukaze la en sia unua jaro sennome atribuita premio ekde la 1949 oficiale ricevis la nomon „Bambi“.
La trofeo komence estis el blanka ceramikaĵo, ekde 1958 ĝi estas el orumita bronzo. Rekordaj premiitoj estas Heinz Rühmann (12 premioj), Peter Alexander, O. W. Fischer kaj Johannes Heesters (po 10 premioj), Sophia Loren (9) kaj Maria Schell (8).
Ekde la jaro 1962 Franz Burda, amiko kaj komerca partnero de Karl Fritz, kaj lia konzerno disdonas la premion, kaj poste ties filo Hubert Burda transprenis la premian kunordigon.
Premiitoj en 2006
En la 58-a premia celebraĵo la 30-an de novembro 2007 en la urbo Stutgarto atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Premiitoj en 2007
En la 59-a premia celebraĵo la 29-an de novembro 2007 en la urbo Düsseldorf atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
L'Étang - Les Sablons (Tramtrajno en Francilio)
L'Étang - Les Sablons estas haltejo de Eksprestramo 13, situanta en komunumo L'Étang-la-Ville, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
La haltejo estis malfermita al pasaĝeroj la.
Premio Bambi
Premiitoj en 2008
En la 60-a premia celebraĵo la 27-an de novembro 2008 en la urbo Offenburg atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Premiitoj en 2009
En la 61-a premia celebraĵo la 26-an de novembro 2009 en la urbo Potsdam atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Premiitoj en 2011
En la 63-a premia celebraĵo en novembro 2011 en la urbo Wiesbaden atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Premiitoj en 2012
En la 64-a premia celebraĵo la 22-an de novembro 2012 en la urbo Düsseldorf atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Premiitoj en 2013
En la 65-a premia celebraĵo la 14-an de novembro 2013 en la urbo Berlino atribuiĝis premioj en la sekvaj kategorioj:
Palearktiso
Palearktiso, palearktisa ekozono aŭ palearktiko estas unu el la ok ekozonoj aŭ biogeografiaj regnoj de la tersupraĵo. Ĝi esence korespondas al la ekoregionoj de la tersupraĵoj de Eŭropo, de la nordo de Azio (ĝis la nordo de Himalajo), de Afriko norde de Saharo, kaj de eta parto de Meza Oriento.
El fizika vidpunkto, ĝi estas ekozono de vastega areo, sed relative malmulte varia, ĉar klimate esence modera aŭ malvarma. Ĝi neniun regionon klimate tropikan entenas, sed certaj partoj estas aridaj, kiel Grekujo, la sudo de Hispanio aŭ Sicilio.
Kaŭze de sia granda areo, ĝi ofte estas disigita en du partojn, la okcidentan kaj la orientan palearktison. Uralo konsistigas la limon inter ambaŭ.
Ĉefaj ekologiaj partoj
Laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), ekozonoj estas subdividataj kaj biome kaj ekoprovince. Ekoprovincoj (aŭ biolandoj) estas teritorioj biogeografiaj pli malvastaj ol ekozono kaj ili ampleksas unu aŭ plurajn ekoregionojn. Por la palearktiso, oni havas:
Eŭropa-siberia ekoprovinco
Tiu ĉi boreala kaj mezvarma ekoprovinco konstituas la plej grandan surfacon de la ekozono. Ĝi etendiĝas ekde tundro en la plej nordaj ekstremaĵoj de Rusujo kaj Skandinavujo ĝis la vasta tajgo, la borealaj pingloarbaroj kiuj trairas la kontinenton. Sude de la tajgo estas zono de mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj kaj mezvarmaj koniferarbaroj. Tiu vasta ekoprovinco estas karakterizita de multaj komunaj plantaj kaj bestaj specioj, kaj montras multajn afinecojn kun la mezvarmaj kaj borealaj ekoprovincoj el la nearktisa ekozono. Ofte Eŭrazio kaj Nordameriko estis ligitaj per la Beringa terponto kaj havis tre similajn mamulajn kaj birdajn faŭnojn kun multaj eŭraziaj specioj, kiuj moviĝis en Nordamerikon, kaj pli malmultaj nordamerikaj specioj, kiuj moviĝis inversen. Multaj zoologoj konsideras la palearktisan kaj la nearktisan ekozonojn kiel unu ekozonon, nome la holarktisan ekozonon aŭ holarktison. Ambaŭ ankaŭ havas komunajn plantspeciojn, kiujn la botanikistoj nomas la Arkt-Terciara Geoflaŭro.
Dezertega ekoprovinco
Vasta teritorio de dezertoj, inkluzive de Atlantika marborda dezerto, Saharo, kaj Araba dezerto, disigas la palearktisajn kaj la afrotropisajn ekoregionojn. Tiu ĉi modelo enhavigas tiujn dezertajn ekoregionojn en la palearktiso; aliaj biogeografoj identigas la ekozonan limon kiel transiran areon inter la dezertaj ekoregionoj kaj la mediteraneaj ekoregionoj norden. Tiu ĉi modelo situigas la dezertojn en la afrotropisa ekozono, dum aliaj lokigas la limon meze de la dezerto.
Okcident- kaj mez-azia ekoprovinco
Mez-Azio kaj la irana altebenaĵo gastigas sekajn stepajn herbejojn kaj dezertajn basenojn, kun montarbaroj, duonarbaroj, kaj herbejoj en la altaj montaroj kaj altebenaĵoj de la ekoprovinco. En suda Azio la limo de la palearkto precipe estas altituda. La montetoj piede de Himalajo, inter 2000-2500 m, konstituas apudliman teritorion inter la palearktaj kaj la orientalisaj ekoregionoj.
Orientazia ekoprovinco
Ĉinujo, Japanujo kaj Koreujo estas pli humidaj kaj klimate moderaj ol apudaj Siberio kaj Mez-Azio, kaj gastigas riĉajn konifer-, foli-, kaj miksajn arbarojn, kiuj nuntempe plejofte estas limigitaj al montaraj areoj, ĉar la dense loĝataj malaltaĵaroj kaj riverbasenoj estas transformitaj al intensaj agrikultura kaj urbaniza uzadoj. Orientazio ne multe estis influita de la glaciiĝo dum la glaciepokoj, kaj konservis 96 pocentojn de la pliocenaj arbaj genroj, dum Eŭropo konservis nur 27 pocentojn. En la subtropikaj sudaj partoj de Ĉinujo kaj Japanujo, la palearktaj mezvarmaj arbaroj transiras al subtropikaj kaj tropikaj arbaroj de la orientalisa ekozono, kreiante riĉan kaj diversan miksaĝon de plantaj kaj bestaj specioj. La montaroj de sudorienta Ĉinujo ankaŭ estas signitaj kiel biodiverseco-riĉaĵejo. En Sud-orientazio, altaj montaraj sistemoj konstituas elstaraĵojn de palearktisa flaŭro kaj faŭno en norda Hindoĉinujo kaj suda Ĉinujo. Izolitaj malgrandaj antaŭpostenoj troviĝas tiel fore suden kiel centra Birmo (sur Nat Ma Tuang, 3 050 m), plejnorda Vjetnamujo (sur Phan Xi Păng, 3 140 m) kaj la altaj montaroj de Tajvano.
Dolĉakvo-ekoregionoj
La ekozono ankaŭ ampleksas plurajn gravajn dolĉakvo-ekoregionojn, inkluzive de la tre disvolviĝitaj riveroj de Eŭropo, de la riveroj de Rusujo, kiuj enfluas en Arktan Oceanon, en Baltan Maron, en Nigran Maron, en Kaspion, kaj en siberian Bajkalon, la plej maljuna kaj plej profunda lago de la tero. Ĝi entenas la praan japanan Lagon Biŭon, unu el la dolĉakvo-ekoregionoj laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso.
Faŭno kaj flaŭro
Unu birda familio, la proneledoj (Prunellidae) estas endemia en la palearktiso. La holarktiso ampleksas kvar aliajn endemiajn birdajn familiojn : la gaviedojn (Gaviidae), la tetraonedojn (Tetraoninae), la aŭkedojn (Alcidae) kaj la bombiciledojn (Bombycillidae).
Ne troviĝas endemiaj mamulaj ordoj en la palearktiso, sed pluraj familioj estas endemiaj : Calomyscidae (familio el la ordo de la ronĝuloj), Prolagidae (formortinta familio), kaj Ailuridae (malgranda pando). Pluraj mamulaj specioj originis en la palearktiso, kaj disvastiĝas al la nearktisa ekozono dum la glaciepokoj, inkluzivante la brunan urson (Ursus arctos, konata en Nordameriko kiel "Grizzly"), la ruĝan cervon (Cervus elaphus) en Eŭropo kaj la parencan Kanadan cervon (Cervus canadensis) en Orienta Azio, la Amerikan bizonon (Bison bison), kaj la boacon (Rangifer tarandus, konata en Nordameriko kiel "Caribou").
Teodoro de Tarso
Teodoro de Tarso (n. 602, m. la 19-an de septembro 690) estis ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio, kiu iniciatis gravajn reformojn de la anglosaksa eklezio. Li estis kultata kiel sanktulo.
Ĉefepiskopo de Canterbury
En 664 la reĝoj de Northumbria kaj Kent nomumis Wighard ĉefepiskopo de Canterbury; li iris al Romo por ke la papo konfirmu la enposteniĝon, sed mortis antaŭ tio povis okazi. Tio donis al la papo la oportunon elekti sekvanton, kaj li nomumis Teodoron pro rekomendo de Adriano de Canterbury, kiu poste iĝis abato de Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury). Teodoro estis konsekrata ĉe Romo la 26-an de marto 668, kaj vojaĝis al Anglio kune kun Adriano: ili alteriĝis la 27-an de majo 669.
Teodoro ekzamenis ekleziajn aferojn en Anglio. Li nomumis episkopojn por vakaj diocezoj kaj en 673 okazigis sinodon ĉe Hertford. kie oni pridiskutis la celebron de pasko, la rajtojn de episkopoj, la problemon de monaĥoj, kiuj vagadis de monaĥejo al monaĥejo, la regulojn pri parenceco kaj edziĝo, kaj aliajn aferojn. Li proponis dividi la diocezon de Jorko en plurajn diocezojn, kaj tio estigis disputon kun Sankta Wilfrid, episkopo de Jorko, kiu akre defendis siajn rajtojn. La disputo daŭris ĝis 686 aŭ 687. Pliaj sinodoj okazis ĉirkaŭ 679 kaj en 684.