cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Radio Francio Internacia
Historio
La elsendoj de RFI komenciĝis jam en 1931. Ĝia unua nomo estis Poste Colonial (Kolonia radiostacio); ĝi ricevis la nomon Paris Mondial ekde 1938, Radio Paris en 1939, RTF Radio Paris en 1945 kaj ORTF Radio Paris en 1965, antaŭ ricevi la nomon Radio France internationale en 1975.
Le Poste Colonial: 1931–1938
Lanĉita la 6-an de majo 1931, dum la Universala Ekspozicio de Parizo, ĝi celis atingi la tiaman francan kolonian imperion per tri kurtondaj frekvencoj Azio, Afriko, Amerikoj. La unuaj elsendoj okazis sine mem de la ekspozicio kaj estis dissenditaj per kablo al la stacio de Pontoise, kie troviĝis la du unuaj elsendiloj de po 15 KW. Ĝi disaŭdigis la kurzojn de la borso kaj kulturajn programojn, i.a. teatraĵojn. Fine de decembro, la skipo instaliĝis ĉe la bulvardo Haussmann, en Parizo. Ĝi ekdissendis sekvencojn en la angla kaj hispana. La 31-an de majo 1933 aperis takso por uzrajto de radioriceviloj, kaj takso pri la lampoj de radioriceviloj, kiuj financis la stacion. Samjare, sub nazia reĝimo, Germanio lanĉis siajn unuajn elsendojn per kurtaj ondoj al Eŭropo kaj Nordameriko.
Dum la somero 1931, plurajn monatojn post la lanĉo, nov-kaledoniaj gazetoj el Noumeo alvenis en Francio en dato de la 7-a de majo 1931. Ili raportis pri partoj el la inaŭgura parolado de la ekspozicio. Tiel naskiĝis la revolucio de la informado: tuj informi la tutan planedon.
En la jaroj 1930, radiofonio fariĝis propagandrimedo. Konscia pri tiu aspekto, Georges Mandel, ministro de la poŝto, deziris, ke Poste Colonial dissendu ankaŭ por eksterlando. En decembro 1935, li voĉdonigis projekton de konstruo de elsendo-centro de kurtondaj elsendoj konsistanta el ses elsendiloj de 100 KW. En 1936, la Popola Fronto akiris la regpovon kaj ne prikonsideris la radiostacion kiel prioritaton. La nova ministro de la poŝto eĉ forlasis la konstruadon de la centro de Noyan. El tio rezultis parlamentaj protestadoj. Sekve, elsendilo estis instalita en Les Essarts-le-Roi. Pro la hispana milito rezultis kresko de la elsendoj en la hispana ekde aprilo 1937. Aperis ĵurnaloj en la japana, rusa, greka, rumana, serba-kroata (tiu termino estis tiutempe multe uzata pro relativa simileco de la du lingvoj, serba kaj kroata, kies esenca diferenco estas en la alfabeto respektive cirila kaj latina; same poste), pola kaj en skandinavaj lingvoj. La 25-vata elsendilo de Les Essarts-le-Roi estis inaŭgurita la 23-an de marto 1938. Poste Colonial de tiam ricevis la nomon Paris Ondes Courtes (Parizo Kurtaj Ondoj), kaj, unu semajnon poste, Paris Mondial.
Paris Mondial: 1938–1940
La nova direktoro estis proksimulo de Albert Sarraut, radikala-socialista ministro. Tri eksterlandaj elsendoj havis aparte gravan karakteron en la tiama situacio de la fino de la jaroj 1930 : la germana sekcio varbis germanajn judojn; la itala redakcio estis sub respondeco de Emmanuel Modigliani, kontraŭfaŝista advokato kaj frato de la pentristo ; kaj la hispana sekcio konsistis el hispanaj respublikanoj.
László Földes (muzikisto)
László FÖLDES [lAslO foldeŝ], hungare Földes László estas hungara kantisto, aktoro, verkisto kaj komponisto, vaste konata, kiel „Hobo”. Li estas fondinto de bando Hobo Blues Band. Lia edzino estis 13 jarojn Éva Igó.
7-hiperkuba kahelaro
En geometrio, la 7-hiperkuba kahelaro estas la sola regula kahelaro de la eŭklida 7-spaco.
Mirino
Mirin (味醂 aŭ みりん) aŭ esperantigite mirino estas unu el esencaj kondimentoj de japana kuirarto, kiu je 40%-50% konsistas je sukero. Vere ĝi estas speco de riza vino simila al sakeo, sed kun malpli alta enhavo de alkoholo - 14% anstataŭ 20% en sakeo. Ekzistas tri tipoj de mirino:
László Földes (muzikisto)
László Földes naskiĝis la 1945 en Újpest.
Radio Francio Internacia
Paris Mondial: 1938–1940
La 1-an de septembo 1939, Germanio invadis Pollandon. Komenciĝis la dua Mondmilito. La fremdlingvaj elsendoj transloĝiĝis en la subgrundon de la ministerio de signalservo, avenuo de Ségur, en Parizo. Paris Mondial tiam kondamnis la kruelegaĵojn, kiujn faris germanoj. Komence de 1940, la stacio elsendis en 20 lingvoj, kontraŭ 16 por BBC : germana, angla, araba, bulgara, dana, hispana, greka, itala, japana, nederlanda, norvega, pola, portugala, rumana, rusa, serba-kroata, slovaka, sveda, ĉeĥa kaj turka.
Mirino
Nun mirino estas plej ofte uzata nur kiel kondimento, sed en Edo-epoko oni drinkis mirinon kiel dolĉan sakeon. Toso, tradicia drinkaĵo de Shōgatsu (japana novjara festo), estas ofte farita per enteno de mikso de spicoj en mirino
Radio Francio Internacia
Paris Mondial: 1938–1940
La 10-an de majo 1940, germanoj enpenetris la francan teritorion. La 9-an de junio, la fremda personaro de la radiostacio estis invitita foriri suden por atingi Tours, poste Poitiers kaj Tuluzon. La stacio ĉesis funkcii la 17-an de junio.
László Földes (muzikisto)
Biografio
László Földes abiturientis en Veszprém (urbo) en 1963, poste li eklaboris en Budapeŝto. Baldaŭe li komencis okupiĝi pri ŝlagroj. Li tute ne sekvis politikajn direktojn de la unusola partio, tial li frue havis konfliktojn. Li frekventis universitaton, kiun pro la konfliktoj li forlasis, sed li ricevis rolojn en 3 filmoj. Poste li apartenis al diversaj bandoj, kie li kantadis, dume li komponadis ŝlagrojn. En 1978 li fondis bandon Hobo Blues Band, kiu iĝis tutlande konata. Poste li koncertadis, muzikadis en propra klubo, verkis librojn fine denove li filmadis. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn. Li ricevis premion Kossuth en 2011, pli frue ekde 1991 ankaŭ aliajn 3 premiojn.
Mirino
En Kansaja kuirarto oni iomete bolas mirinon antaŭ uzo por iomete elvaporigi alkoholon, kaj en kuiarto de Kanto-regiono oni uzas ĝin sen iu antaŭprilaboro. La elavoporitan mirinon oni nomas nikiri mirin (煮切り味醂),, laŭlitire bolita mirino
Radio Francio Internacia
La milito de la ondoj: 1940–1944
La 22-an de junio 1940, Francio subskribis la armisticon. Ĝi estis dispartigita en du zonojn : la okupaciita zono ("Zone occupée" : Nordo) kaj libera zono ("Zone Libre" : Sudo). La t.n. "Reĝimo de Vichy", submetita al la nazia okupacianto en la urbo Vichy, uzis la kurtajn ondojn por pluteni ligilon kun la kolonioj. Tiel naskiĝis La Voix de la France (La Voĉo de Francio) kiu elsendis por la araba mondo, Hispanio, Portugalio, Latin-Ameriko, Nordameriko kaj Rumanio. En novembro 1942, armeoj de Germanio kaj Italio invadis la sudan zonon kaj parton el la kolonia franca spaco eskapinta al la kontrolo de la reĝimo de Vichy. La relajsostacioj de Alĝero kaj de Rabato fariĝis neuzeblaj sekve de la elŝipiĝo de la Aliancanoj en Norda Afriko (operaco "Torch"). Nova stacio estis fondita por kompensi tiun perdon : La France Fidèle (La Fidela Francio), kiu dissendis en la franca kaj la araba. En 1944, tria stacio estis kreita sub la nomo "La France Musulmane (Muzulmana Francio). Ĝi elsendis per kurtaj ondoj en la araba kaj berbera. Ligita al la Ministerio de Informado kaj Propagando de Philippe Henriot, ĝi funkciis kvin monatojn. La 17-an de aŭgusto 1944, la germanoj eksplodigis la elsendilojn de Allouis , kio malhelpis dissendon de francaj programoj per kurtondoj.
Mirino
Mirino estas ofte uzata por frikasitaj aŭ rostitaj fiŝaĵaj kuiraĵoj por aldoni al gusto kaj forigi fiŝan fiodoron. En malgrandaj kvantoj oni foje uzas ĝin anstataŭ sukero aŭ sojfaba saŭco. Krome, ĝi estas kutima aldonaĵo al suŝioj kaj komponento de terijakio.
Radio Francio Internacia
La milito de la ondoj: 1940–1944
La Libera Francio de generalo Charles de Gaulle esprimiĝis ĉe BBC, sed baldaŭ disponis je propra kurtonda radiostacio : Radio Brazzaville (Brazavilo). Je ĝia origino estis iama respondeculo de Paris Mondial, kiu kreis, kun sia duon-frato, elsendilon. Pli potenca elsendilo, nemuntite ricevita el Usono, estis inaŭgurita la 18-an de junio 1943 fare de generalo de Gaulle. La 22-an de junio 1944, en Alĝero, li subskribis dekreton por naciigo de ĉiuj radiostacioj.
Senambicia politiko: 1946–1975
La 15-an de marto 1946, la direktoro reduktis la buĝeton. En 1947, kvankam komenciĝis la Malvarma Milito, la "commission de la hache" (laŭvorte : komisiono de la hakilo, kies celo estis redukti la buĝeton) rekomendis la forigon de la sekcioj jugoslava, rumana, bulgara, slovena, sveda, dana kaj norvega, ĉar la ministrejo pri eksterlandaj aferoj konsideris ke radiofonio estas senefika kaj ke efikas nur kultura agado. En 1947 aperis 15-minuta elsendo en Esperanto. En marto 1949, la sekcioj jugoslava, rumana kaj bulgara estis restarigitaj. Paralele, forlasitaj estis tiuj en la nederlanda, Esperanto kaj itala. Same pri la elsendoj al Usono kaj Latina Ameriko en aprilo 1951, kaj en la finna en aprilo 1954. En 1956, la amplekso de la elsendoj en la hungara estis plifortigita dum la insurekcio de Budapeŝto, sed baldaŭ malfortiĝis pro ties kosto.
Töölö
Töölö estas areo de centra parto de Helsinko, Finnlando. Tie loĝas proksimume 30 000 homoj. Töölö inkludas du urbopartojn, Etu-Töölön kaj Taka-Töölön. En Töölö situas ekzemple la parlamentejo de Finnlando, Sibelius-akademio kaj konstruaĵoj de Nacia Opero de Finnlando kaj de Nacia Teatrejo de Finnlando. En Töölö situas ŝtonaj domoj, kies plejo estas konstruita en 1910–1930-aj jaroj. Vilaĝo Töölö ekzistis jam antaŭurbo Helsinko. Ĝi estis forte svedlingva. Reĝino Kristina donis la areon al la urbo Helsinko en 1643. Tamen plu en 19-a jarcento ĝi estis malurbeta.
Radio Francio Internacia
Senambicia politiko: 1946–1975
La elsendoj en la araba, el Francio, unue celantaj Proksiman Orienton kaj poste reorientitaj al Magrebo, havis certan gravecon pro la tiama agitado, kiu skuis la regionon, precipe en Alĝerio. Pluraj stacioj subtenis la alĝerian ribelon : La voix des Arabes (La voĉo de la araboj), egipta radiostacio elsendanta por Magrebo, Proksima Oriento kaj Afriko, La Voix de l'Algérie libre (la voĉo de la libera Alĝerio), elsendanta el Kairo kaj La Voix de l'Algérie Combattante (la voĉo de la batalanta Alĝerio), elsendanta el Tunizo, Rabato, Damasko, Bagdado kaj Tripolo (Libio). Tio instigis Francion al plifortigo de siaj elsendoj en la araba kaj kabila. En 1960, la elsendoj en la araba kaj berbera translokiĝis de sia oficejo ĉe Champs-Élysées (Avenuo de la Elizeaj Kampoj) por instaliĝi en privata hotelo de la strato Colomb. Sekve de la sendependiĝo de Alĝerio, la amplekso de la elsendoj en la araba kaj kabila estis reduktita.
La 12-an de aprilo 1958, kvaronhora elsendo estis lanĉita en la jida en direkto de la judoj de Sovetunio. Sed nur la 3-an de oktobro 1960 komenciĝis elsendoj en la rusa dum furiozis la krizo de Berlino. Sed, ilin realigis rusaj enmigrintoj de 1920, ili estis enhave prudentaj por eviti perturbadon kaj ĉar la rilatoj estis pliboniĝantaj inter Francio kaj Sovetio.
En februaro 1962, la internaciaj aktivaĵoj de Radiodiffusion-télévision française (RTF ), la publika franca elsendanto, estis grupigitaj sine de la Direkcio de la eksteraj rilatoj, forpuŝante la direkcion de la Alta frekvenco (kurtaj ondoj) al nivelo de simpla ĉefredaktoreco dum, antaŭe, ĝi estis sub-direkcio. En junio 1963, ĝi suferis je nova buĝeta reduktiĝo, el kio rezultis forigo de la vjetnama lingvo, de la elsendoj en la franca al Ekstrem-Oriento kaj Eŭropo, de la programoj por Germanio kaj Anglio, kaj ankaŭ de tiuj por Hispanio kaj Latina Ameriko.
Fine de 1963, Édouard Balladur, tiam estro de la postuloj ĉe la Ŝtat-konsilantaro (france: Conseil d'État) kaj konsilisto de la direktoro de Radiodiffusion-télévision française (RTF) ricevis la taskon studi la celojn, ambiciojn kaj rimedojn de ekstera radiodissendo. Li rekomendis la dissendon de daŭra franclingva servo kaj la konstruon de elsendiloj kaj relajsostacioj. Sed, sine de la ŝtato, plue ekzistis la ideo, ke la kurtondaj elsendoj estas senutilaj. La estro de la departemento de la elsendoj al eksterlando strebis detrui tiun ideon per lanĉo de opinisondo sub la nomo la rose des vents (laŭvorte, la rozo de la ventoj t.e. kompasrozo), kun celo testi la disponeblajn teknikojn kaj subteni la proponon de Édouard Balladur. 45 000 leteroj estis ricevitaj. Tamen, plue malkreskis la kreditoj.
En 1965 aperis fremdlingvaj elsendoj por enmigrintaj laboristoj vivantaj en Francio. Ligitaj al la elsendoj por eksterlando, ili estis financataj fare de la ministerio pri laboro. La uzataj lingvoj celis :
Dum la studenta kaj laborista ribelo de majo 1968, la intersindikato de ORTF (Office de radiodiffusion télévision française / Oficejo de Franca Radio kaj Televido), la franca publika radiodissendoservo, montriĝis laca pro la politika kuratoreco kaj la malfacileco raporti pri la eventoj. Striko trafis la programojn al eksterlando ekde la 3-a de junio 1968. Ocora Radio France, organismo de kooperado kun Afriko, estis trafita jam la 12-an de majo. Pluraj dekoj da dungitoj estis poste maldungitaj, alilokigitaj en provinco, senditaj al eksterlando aŭ anticipe emeritigitaj. En 1969, fondiĝis la Direction des Affaires extérieures et de la Coopération (D.A.E.C. – Direkcio pri eksteraj Aferoj kaj Kooperado).
En septembro 1969, la bulgara, la slovena kaj la portugala estis forigitaj dum kreskis la amplekso de la elsendoj en la rusa kaj rumana.
La ministrejo pri eskterlandaj aferoj komprenis poste, ke eblas pli bone uzi la elsendilojn sen kresko de la produktado : la ceteraj francaj publikaj radiostacioj havigos siajn programojn al la franca ekstera radiodisaŭdigo, kio estis des pli facile realigebla ke, sekve de majo 1968, ĵurnalistoj de France Inter estis alipostenigitaj ĉe DAEC. En 1972, ORTF perdis la elsendojn en la araba profite al SOMERA. La instalaĵoj de Radio Brazzaville por relajsi la elsendojn en la franca, angla kaj portugala per kurtaj ondoj estis raciigitaj. Restas nur la elsendejoj de Allouis kaj Issoudun sur la franca teritorio. La unuaj 500-kilovataj elsendiloj estis instalitaj en 1973 en Issoudun.
Naskiĝo de RFI
Radio France internationale (RFI) naskiĝis la 6-an de januaro 1975. Ĝi estas parto el la grupo Radio France depost leĝo de aŭgusto 1974. Ĝi estas financata per takso. Ŝanĝiĝis la orientado de la stacio : anstataŭ elsendi por la tuta planedo, ĝi devas de tiam koncentriĝi al Afriko, kio ebligas ŝparadon. Fakte, RFI disponas je 20 elsendiloj, sed je neniu relajsostacio, kio malfaciligas ĝian ricevon.
La 28-an de marto 1977 estis kreita la Chaîne Est (Orienta Ĉeno) celanta centran kaj orientan Eŭropon, kiu, komence, pludissendis la elsendojn de France Inter. La 7-an de marto de la sama jaro, la portugala estis ree uzata dum unu horo tage cele al Portugalio, kiu tiam estis transiranta al demokratio.
La 10-an de majo 1981, la socialisto François Mitterrand estis elektita prezidento. En 1981, komitato de kunordigo de la redaktistaro de RFI kontestis la agadon de la direkcio de RFI, kiun instalis la antaŭa prezidento Valéry Giscard d'Estaing. Michèle Cotta, nova prezidantino de Radio France, elektis Hervé Bourges por estri la stacion. Nova programo estis lanĉita la 28-an de septembro 1981. Aperis novaj elsendoj, precipe Canal tropical (Tropika Kanalo), Le petit charbonnier illustré (la ilustrita karbisteto). La programoj de France Culture kaj de France Inter reprezentis duonon el la elsendoj dissenditaj fare de RFI. La 1-an de februaro 1981, elsendocentro estis lanĉita en Gabono kun kvar elsendiloj de po 500kW. En januaro 1982, Hervé Bourges ekestris RFI. Lia celo estis malebligi renversiĝon de la disvolviĝo de la stacio. Li aprobigis kvinjaran planon fare de interministra komitato la 1-an de marto 1982. RFI devos de tiam disvolviĝi sen ideo de superrego per malkoloniado de la informado. La relanĉo de RFI akceliĝis pro la puĉo de Jaruzelski en Pollando, la 13-an de decembro 1981, pro kio reaperis la pola sekcio de RFI jam la 17-an de decembro. Leĝo de la 29-a de julio 1982 faris el RFI nacian societon, filion de Radio France. La 5-an de septembro 1982, la rusa redakcio estis rekreita, kaj poste la rumana la 1-an de januaro 1985 kaj la serba-kroata ekde la komenco de 1986. La 1-an de oktobro 1982, RFI malfermiĝis al latina Ameriko en la franca, hispana kaj portugala. Komence de 1985, malfermiĝis gujana centro (3 elsendiloj de 500 kW, en 1984). La parto de la elsendoj de France Inter kaj de France Culture en la programado reduktiĝis. La 29-an de septembro 1985, RFI komencis elsendi per frekvenca modulado en la pariza regiono.
En 1986, la balotoj redonis regpovon al la dekstrularo. La personaro de RFI estis celo de la ĉefministro, Jacques Chirac, kaj de la ministro de la kulturo, François Léotard. Michel Péricard volis lokigi RFI rekte sub la aŭtoritato de la registaro kaj nomumigi ĝian prezidanton kadre de ministra konsilio. RFI estis akuzita je maldekstremismo. Tiu provo fiaskis, kaj la prezidanto de la stacio estis de tiam elektita fare de aŭtoritato de reguligado de la mediatoj el listo de kvar kandidatoj nomitaj de la ŝtato. La prezidanto estas nemovebla dum la daŭro de sia mandato.
Relanĉo de la stacio: 1986–1996
Leĝo voĉdonita la 30-an de septembro 1986 kaj aplikita ekde la 1-a de januaro 1987, faris el la stacio sendependan societon. Henri Tezenas du Montcel fariĝis ties prezidanto. Li deziris, ke RFI ne koncentriĝu al francparolantaro, ke ĝi malfermiĝu al Azio, al la araba mondo kaj al Irano. Tiel, la elsendoj en la araba, forigitaj en 1974, estis restarigitaj en marto 1988. En julio de la sama jaro, RFI subskribis interkonsenton kun NHK, la publika japana radiodissenda servo, kaj poste kun Radio Pekino en novembro. RFI de tiam elsendis en Azio-Pacifiko 14 horojn tage. En septembro 1988, la daŭro de la elsendoj en la rusa kreskis de unu horo al unu horo kaj kvaronhoro tage. Fine, RFI subskribis interkonsenton kun Africa n° 1 por uzi kvinan elsendilon troviĝanta en Moyabi, en Gabono. Plie, la ekstera aspekto de la stacio estis modernigita : nova emblemo blua-blanka-ruĝa, novaj enkondukaj muzikoj, forlaso de la akordiono en la indiksignalo. Dum la eventoj de la placo Placo Tian An Men, en Pekino, RFI lanĉis elsendojn en ĉina lingvo.
En novembre 1989, André Larquie, kiu laboris kun la ĉefministro Michel Rocard kaj la ministro pri kulturo Jack Lang, fariĝis estro de RFI. La 20-an de decembro 1989, li subskribis kun la ŝtato objektivan kontrakton, kiun preparis lia antaŭulo, kaj kiu fiksis la disvolviĝon de la stacio ĝis 1995. Tri aksoj de disvolviĝo estis deciditaj :
Aldoniĝis kvin radioĵurnaloj por Azio-Pacifiko. La programo de RFI estis modifita pro la milito de Kuvajto (1990–1991). Unu semajnon post la invado de Kuvajto fare de la iraka armeo, ĝi dissendis programojn en la araba post la franclingvaj ĵurnaloj. La 21-an de aŭgusto, ĝi malfermis servon de mesaĝoj en kiu la parolistoj legis la korespondaĵojn por francaj malliberigitoj, kiujn sendis ties proksimuloj. La 30-an de septembro, RFI lanĉis elsendon Quartier libre (Elirpermeso), cele al la francaj soldatoj. La luado de elsendilo en Gabono estis renovigita, kaj RFI subskribis interkonsenton pri modernigo de la elsendiloj kun TDF (TéléDiffusion de France). Novaj lingvoj aperis : la vjetnama la 9-an de julio 1990, kaj la persa la 21-an de marto 1991, cele al Irano, Afganio kaj Taĝikio. Tiam la stacio uzis 14 elsendolingvojn.
El la demokratigo de Afriko rezultis fermo de multaj radiostacioj, kiuj rompis la monopolon de RFI en Afriko. Ĝi decidis reagi per lanĉo de elsendo RFI Plus Afrique (RFI plus Afriko), t.e. kvarhora matena programo, kiu celis proksimiĝon kun Afrikanoj. La 8-an de septembro 1991, RFI dissendis unuafoje per frekvenca modulado por Afriko en Dakaro, Senegalio. La 14-an de novembro samjare, ĝi uzis frekvencan moduladon en Parizo dum la pintokunveno de la Franclingvanaro ("Francophonie"). Fine, en februaro 1992, la elsendoj en la lingvoj de RFI anstataŭigis la tutmondan servon en la franca ĝis tiam dissendita per mezlongaj ondoj.
Fine de 1992, Larquie konservis sian estran postenon. Ĉar li opiniis la kontrakton de celoj de 1989 plenumita, li lanĉis novan por la periodo 1994–2000 sub la nomo "Horizon 2000". Inter liaj prioritatoj estis la bona aŭdebleco de RFI ĉie en la mondo, la enkonduko de novaj fremdaj lingvoj kaj la starigo de tutmonda servo en la angla. La 16-an de aprilo 1993 aldoniĝis la laosa kaj la kamboĝa.
En 1995, Jacques Chirac estis elektita prezidento. Fine de novembre, Jean-Paul Cluzel, proksimulo Alain Juppé, kunlaboranto de la nova prezidento, fariĝis prezidanto de RFI. En februaro 1996, li decidis, ke RFI devas fariĝi radio de daŭra informado kun dek minutoj da informado ĉiun duonhoron kaj elsendoj dum dudek minutoj.
Nur informcela radiostacio: 1996-
La nova horarprogramo estis lanĉita la 16-an de septembro 1996. La dissendoj de tiam okazis per pluraj kanaloj :
Aperis nova emblemo, ruĝa kaj blanka dum la radiostacio RMC Moyen-Orient eniris en la grupon de RFI. La nova programo estigis malkreskon de la intereso flanke de parto el la afrika publiko, kiu tamen fine revenis. La reorganizado estis poste aplikita al la elsendoj en lingvoj, sed kun pli da fleksebleco kaj malsimila kalendaro. Tio koncernis unue la latinamerikan redakcion en 1997 kun informoj ĉiun duan horon. Ekde aprilo 2001, la angla por anglalingva Afriko koncentriĝis en frumatena periodo, tre grava por tiu aŭskultantaro. Koncerne la germanan, RFI kunlaboris kun BBC.
Fine de 1999, RFI ekuzis diĝitigon (ciferecigon).
La atencoj de la 11-a de septembro 2001 estigis abruptan modifon de la programoj : RFI transsendis informojn dum 24 horoj sinsekve. En 2004, Antoine Schwarz fariĝis prezidanto de RFI. Schwarz prezentis, en 2004, projekton de entrepreno 2005–2010, kiu strebis reorienti la agadon de RFI per koncentriĝo je kvar lingvoj : angla, araba, hispana kaj ĉina. Tiu projekto estis poste forlasita. Konsiderante, ke la elsendoj en aliaj lingvoj estis malmulte aŭskultataj, la ŝtato konsideris, ke RFI devas havi du prioritatajn celojn: Afrikon kaj Mez-Orienton, kaj ankaŭ, duanivele orientan Eŭropon kaj Ĉinion. Ĝi deziris ankaŭ, ke la stacio disvolviĝu interrete. Poste, en 2006, la prezidanto de RFI strebis transformi la radion en multmediatan entreprenon, kaj tiel pliproksimigi ĝin al la publiko. Plie, li engaĝiĝis por konservado de la lingvoj uzataj de RFI. Tamen, la dungitaro maltrankviliĝis pro la necerteco de la laboro, la forlaso de la kurtaj ondoj en certaj regionoj kaj la malfirmeco de la programoj en lingvoj.
Post sia elekto al la prezidenteco, en 2007, Nicolas Sarkozy decidis reorganizadon de la publika aŭvida servo: la 4-an de aprilo 2008, RFI estis asociita al la holdingo France Monde por krei iaspecan "francan CNN", la holdingon de ekstera aŭdvida servo de Francio France Monde. Dum la administra konsilio de la 23-a kaj 24-a de oktobro 2008, la ĝenerala prezidanto-direktoro de RFI anoncis la forigon de certaj lingvoj pro malgraveco de la aŭskultantaro : germana, albana, pola, serba-krota, turka kaj laosa; la pluan uzadon de la mandarena, de la rusa, de la persa kaj de la vjetnama interrete; la disvolviĝon de la franca, la angla, la portugala (cele al Brazilo), la hispana, la haŭsa kaj la svahila; kaj fine la fermon de ĉiuj filioj de RFI.
El la anglalingva versio de Wikipedia tra WikiTrans
La 17-an de septembro 2002, togolanda prezidento Gnassingbé Eyadéma provis maldaŭrigi la dissendadon de intervjuo kun unu el siaj kontraŭuloj, Agbéyomé Kodjo, per telefonado rekte al la Élysée Palaco (la prezidentejo de Francio). La intervjuo ne estis cenzurita fare de Jean-Paul Cluzel, tiutempe Prezidanto Ĝenerala Direktoro, pro la kunordigita interveno de la sindikatoj de la ĵurnalistoj. Tamen, raporto, kiu levis la demandon koncerne la francajn sekretajn servojn pri la morto, en 1995, de la juĝisto Bernard Borrel, en Ĝibuto, kiu estis elsendita la 17-an de majo 2005, estis poste forigita el la retejo de RFI pro ne diskonigitaj kialoj, probable pro la interveno de Ĝibuta prezidento Ismail Omar Guelleh. [1 ]
La 21-an de oktobro 2003, Jean Hélène raportis por RFI dum la interna milito en Ebur-Bordo, kiam li estis mortigita en Abiĝano fare de policestro Séri Toulou Dago Théodore. (el Wikitrans: Radio France Internationale)
Striko sen limtempo ĉe RFI en 2009
Depost la 12-a de majo 2009, la elsendoj de RFI estis perturbitaj pro striko sen limtempo kontraŭ projekto de maldungo, parte sub devigo. Tio estas la plej longdaŭra striko konata en la publika aŭdvida servo depost majo 1968. Tiu plano antaŭvidis 206 forigojn de postenoj kaj fermon de ses lingvaj redakcioj (germana, albana, pola, serba-kroata, turka kaj laosa) bazitaj en Parizo. .
Statuto
Radio France internationale estas publika radiostacio financata per ŝtata imposto kaj fare de la ministerio pri Eksterlandaj Aferoj. Laŭ deziro de la prezidento Nicolas Sarkozy, la organizado de RFI devis okazi en la kadro de la Societo pri ekstera aŭdvida servo de Francio (Société de l'audiovisuel extérieur de la France), publika holdingo havanta partoprenrajton sur la tereno de ekstera aŭvida servo (RFI, TV5 Monde, France 24). La prezidanto de tiu nova organismo estas nomumita kadre de ministra konsilio. Ĉe la estrado de tiu organismo troviĝas Alain de Pouzilhac, prezidanto, kaj la ĵurnalistino Christine Ockrent, delegita ĝenerala direktorino, cetere kunulino de la franca ministro pri eksterlandaj aferoj Bernard Kouchner.
Misio
Se dum longa tempo RFI estis la voĉo de Francio, ne plu estas tiel nuntempe. En 1987, la radiostacio fariĝis sendependa societo. La franca ŝtato konservas tamen influon, ĉar la prezidanto de RFI estas nomumita fare de la Supera Konsilio de la Aŭdvida Servo (Conseil supérieur de l'audiovisuel – CSA), kies membroj estas elektitaj fare de la prezidento, de la Nacia Asembleo kaj de la Senato. Ĝia misio estas difinita per la leĝo de la 2-a de aŭgusto 2000: kontribui al la disvastigo de la franca kulturo ĉe eksterlandanoj kaj francaj formigrintoj.
Publika interesiĝo
RFI estas la franca radiostacio, kies publika interesiĝo estas plej alta. En 2006, ĝi estis taksita je 44 milionoj da personoj. En 2007, ĝi estis proksimume 46 milionoj. Tamen, laŭ Alain de Pouzilhac, la entuta semajna publika interesiĝo de RFI (inkludanta Monte Carlo Doualiya – MCD) transiris de 44 milionoj al 35,6 milionoj inter 2004 kaj 2008, t.e. malkresko de 20 %. Ekster MCD, t.e. nur RFI, la entuta publika interesiĝo transiris de 33,5 milionoj al 29,8 milionoj, t.e. malkresko de 11 %. Dum la sama tempo, la publika interesiĝo de Afriko en la aŭskultado de RFI (...) transiris de 73 % ĝis 85 %.
Jen la strukturo de la aŭskultantaro de RFI, en milionoj da aŭskultantoj :
Rimedoj
Radio France internationale disponas je du ĉefaj fontoj de financado : la aŭdvida imposto, kiun pagas ĉiu posedanto de televidilo, kaj la subvencio de la franca ministrejo pri Eksterlandaj aferoj. RFI elsendas ankaŭ iom da reklamo.
Inter 1990 kaj 1995, la buĝeto de RFI kreskis je 48,12%, kio signas la rolon de la ŝtato disvolvi la stacion.
Inter 1996 kaj 2000, tiu altiĝo malakceliĝis por atingi 18,43%.
Ekde 2000, la buĝeto de RFI stagnis: de 128,55 milionoj da eŭroj en 2002 ĝis 132,77 en 2007.
Dissendo
RFI uzas plurajn rimedojn por elsendi siajn programojn : Altan frekvencon/kurtajn ondojn, Mezan amplitudon/mezajn ondojn, frekvencan moduladon/FM, sateliton, Interreton kaj transsendon fare de aliaj radiostacioj. La zonoj konsiderataj kiel prioritataj estas Afriko kaj Meza Oriento. Orienta Eŭropo kaj Ĉina popola Respubliko konsistigas ankaŭ prioritatojn, sed malpli gravaj. Pli kaj pli malkreskas la uzo de kurtaj ondoj fare de RFI profite al satelito, FM, Interreto kaj transsendo fare de aliaj radiostacioj. La stacio uzas tri kanalojn:
FM
Ekde la komenco de la jaroj 1990, RFI disvolvis sian dissendon per frekvenca modulado (FM), kiu ebligas bonegan kvaliton de ricevo. La plej bone atingata estas Afriko, precipe okcidenta Afriko kaj Madagaskaro. Tiel, RFI estas ricevebla per FM en Nuakŝoto, Fritaŭno, Dakaro, Bamako aŭ ankaŭ Johanesburgo. RFI estas ankaŭ ricevebla en Eŭropo, ekzemple Parizo, Barcelono, Lisbono, aŭ ankaŭ Prago. Tiu dissendo okazas precipe pere de ĝiaj filioj, kiel RFI Romania en Rumanio. Latina Ameriko estas malpli bone atingata, ĉar la FM-bendo estas saturita, sed relajsostacioj estas troveblaj en Bonaero, La-Pazo (Bolivio), aŭ ankaŭ Portoprinco. La etendiĝo en Azio estas malgranda, kun frekvencoj en Kabulo kaj Kamboĝo. Same por Oceanio kun Suvo (Fiĝioj) kaj Portvilao (Vanuatuo). En 2007, la stacio posedis en propraĵo 170 FM-elsendilojn kaj luis unu solan Surprizige, Francio mem (escepte la pariza regiono) ne estas atingata per la FM-elsendo sekve de kontraŭstaro de la Konsilio pri la aŭdvida Servo (Conseil supérieur de l'audiovisuel – CSA). La motivo indikita por la parizregiona escepto estas, ke la membroj de ĝia Administra Konsilantaro – inter kiuj plejparto laboras en Parizo – povu aŭskulti la radiostacion, kiun ili estras.
Satelito
RFI luas la servojn de 35 telekomunikadaj satelitoj. Tiu rimedo ebligas atingi la tutan planedon.
Resendo fare de aliaj stacioj
La programoj de la tutmonda radio estas elsendataj ankaŭ fare de aliaj radiostacioj. La elsendoj de RFI estas pludissendataj en Ameriko, en Eŭropo, en Meza Oriento kaj Oceanio. Tiel estas en Latinameriko, kie la FM-bendo estas saturita.
Personaro
En 2007, Radio France internationale havis 1036 kunlaborantojn inter kiuj 401 ĵurnalistoj. Laŭ CSA, en 2007, la stacio havis 1118 postenojn egalvaloraj al plena labortempo inter kiuj 861,59 konstantaj, 113,81 okazaj kaj 145,91pagitaj laŭ la farita laboro. De 2006 ĝis 2007, la nombro da konstantaj postenoj kreskis dum la ceteraj malkreskis.
La prezidanto de RFI
Depost 1986, le prezidanto de Radio France Internationale estas nomumita fare de la Supera Konsilio de la aŭdvida servo (CSA), organismo de reguligado de la franca aŭdvida servo.
Ĝis marto 2009, li estis la sola prezidanto de la societoj de publika aŭdvida servo, kiun CSA ne povis libere nomumi. La leĝo de 1986 devigas CSA elekti la prezidanton de RFI inter la personoj, kiujn proponas la registaro. Depost tiam, la nomumo de la prezidantoj de France Télévisions kaj de Radio France estas ankaŭ submetitaj al elekto fare de la prezidento
Lingvoj de dissendo de RFI
RFI estis disaŭdigata en la jenaj lingvoj en 2008 :
En 2005 RFI dissendis 418 horojn da programoj el kiuj 188 en la franca kaj 230 en aliaj lingvoj. En 2007, ĝi elsendis entute dum 393 horojn. La dissendo en la araba kaj en la bulgara efektiviĝas pere de filioj.
Filioj
Aldone al ĝia propra aktivado, RFI mastrumas plurajn filiojn integritajn al la Grupo RFI :
Programado
La nuna programo de RFI konsistas el dekminutaj informĵurnaloj, kiuj komenciĝas ĉiun duonhoron. Inter ili enŝoviĝas magazinoj. La programado orientiĝas entute al internacia enhavo, kaj precipe al franclingva Afriko.
Kelkaj nunaj elsendoj :
Naĥoj
Naĥoj estas grupo de historiaj kaj modernaj etnoj parolante (aŭ historie parolante) lingvon el la naĥ-dagestana grupo kaj dividante iujn kulturajn trajtojn. En modernaj tempoj, ili loĝas preskaŭ tute en la orientaj partoj de Norda Kaŭkazo, sed historie, certaj areoj de la suda Kaŭkazo eble ankaŭ estis loĝigitaj per naĥoj.
La sola vivanta branĉo de la naĥaj lingvoj estas nun la vajnaĥaj lingvoj (parolataj de la vajnaĥaj popoloj, nome ĉeĉenoj, inguŝoj kaj kistoj), pro la estingo de aliaj popoloj. La solaj ne-vajnaĥaj modernaj naĥoj estas la bacboj (kartvele ბაცბი) en nordorienta Kartvelio, sed ili estas plejparte asimilitaj kaj ilia lingvo, la bacba, estas ege endanĝerita.
Kvankam la vajnaĥaj estas nur branĉo de la naĥoj, pro la nuna situacio, kie la nuraj konataj naĥo estas vajnaĥoj, la vortoj naĥoj kaj vajnaĥoj estas ofte konfuzita. Tiel la vorto vajnaĥoj estas ofte, sed erare aplikata al historiaj ne-vajnaĥaj popoloj.
Personalo
Personalo estas tuto de la dungitoj en entrepreno aŭ institucio.
Personalsekcio estas la sekcio en entrepreno, kiu okupiĝas speciale pri la aranĝoj kaj disponoj al la personalaferoj.
Personalpolitiko estas la politiko kiun la direktoraro de entrepreno volas sekvi konscie kaj sisteme en ligo kun ĉiuj problemoj rilate al la dungitaro.
Lingvaj rimarkoj
Kvankam Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto kaj Internacia Komerca-Ekonomika Vortaro mencias la vorton "personalo", en la praktiko ĝi ne estas uzata. La kutima vorto por la dungitoj en entrepreno estas "la dungitaro".
Ebba Busch
Ebba BUSCH (naskiĝis la  en Upsalo) estas sveda politikisto. Ekde 2015 ŝi estas partiestro de la svedia kristandemokrata partio.
Post la parlamentaj balotoj en 2022 ŝi fariĝis ministro pri energio kaj industrio en la konservativa koalicia registaro de ĉefministro Ulf Kristersson.
Gyöngyi Polónyi
Gyöngyi Polónyi [djondji polOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Polónyi Gyöngyi estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Gyöngyi Polónyi naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyöngyi Polónyi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964. Ŝia ĉefinstruisto estis Géza Pártos. Jam dum la studentaj jaroj ŝi havis filman ĉefrolon. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs), sed post jaro ŝi revenis al la ĉefurbo al Teatro Thália (Budapeŝto), kie ŝi restis 3 jardekojn. Ŝia kariero kliniĝis kaj ŝi iĝis memvola flegistino de maljunuloj en hospitalo.
Masahiro Miyashita
Masahiro Miyashita (宮下 真洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Karol Wojtyła (patro)
Karol Wojtyła (naskiĝis la 18-an de julio 1879 en Lipnik, nun kvartalo de Bielsko-Biała, mortis la 18-an de februaro 1941 en Krakovo) – suboficiro de Aŭstria-hungara armeo kaj kapitano de administracio de Pola Soldataro, patro de Karol Józef Wojtyła, posta papo Johano Paŭlo la 2-a.
Vivo
Filo de Maciej Wojtyła (naskita en 1852 en Czaniec (distrikto Bielsko, mortinta la 23-an de septembro 1923 en Wadowice) kaj lia unua edzino Anna Marianna Przeczek (naskita en 1853 en Lipnik, mortinta en 1881 samloke).
La 10-an de februaro 1906 li edziĝis al Emilia Kaczorowska. La nupto okazis en Krakovo, en tiutempa garnizona preĝejo sub alvoko al Sanktaj Petro kaj Paŭlo. Ili havis tri infanojn: Edmund (naskita en 1906, mortinta en 1932), Olga Maria (naskita kaj mortinta la 7-an de julio 1916) kaj Karol Józef (naskita en 1920, mortinta en 2005).
Laŭ profesio li estis tajloro. En 1900 soldatservigita; en soldatservo li pasigis 27 jarojn. Li estis suboficiro de aŭstra armeo, dum la Unua mondmilito translokigita al Hranice en Moravion. Post sendependeco de Pollando li estis oficiro de la 12-a Regimento de Infanterio en Wadowice. Li partoprenis la polan -bolŝevikan militon. Post fino de la militista kariero kiel kapitano (1927) li iĝis oficisto.
En 1938, post morto de la edzino kaj filo Edmund, li translokiĝis de Wadowice kune kun adoleskiĝanta filo Karol al Krakovo, kie li mortis tri jarojn poste. Entombigita en Rakowicki-Tombejo en la armea parto ĉe la str. Prandoty (50°04′40,8″N 19°57′20,9″E).
Ooststellingwerf
Ooststellingwerf estas municipo en la nederlanda provinco Frislando. Je la la municipo havis  loĝantojn sur areo de.
La municipo situas ĉe la limo kun la provinco Drenthe; en la limregiono, sudoriente de Appelscha situas la nacia parko Drents-Friese Wold, kie estas vastaj arbaroj kaj sablodisbloviĝejo, kiu nomiĝas aŭ  (kalvaj dunoj). La plej alta punkto de la municipo estas la pinto de la Bosberg (arbarmonto) ĉe super marnivelo. Je la norda flanko de la municipo, inter Appelscha kaj Veenhuizen situas la naturregiono Fochteloërveen (torfmarĉejo de Fochteloo).
Vilaĝoj
Nombro da loĝantoj je la 1-a de januaro 2006:
Vilaĝetoj
Krom ĉi tiuj vilaĝoj en la komunum troviĝas jenaj vilaĝetoj:
Kantono Horry (Suda Karolino)
La kantono Horry estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 217 608 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Conway.
La kantono etendiĝas sur 3 250 km².
Angyalföld
Angyalföld [andjalföld], germane Engelsfeld estas la 13-a distrikto de Budapeŝto. La loknomo signifas: anĝelo-tero.
Kantono Horry (Suda Karolino)
Demografio
La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 217 608 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 226 992 loĝantoj.
Angyalföld
Situo
Distrikto Angyalföld situas laŭ maldekstra bordo de Danubo iom en centro de Budapeŝto. Apartenas al ĝi la neloĝata Insulo Margareta.
Historio
La plej frue keltoj vivis tie, poste la romianoj havis tie militan gardejon. Poste la hungaroj havis tie vilaĝeton. La evoluo komenciĝis en la 19-a jarcento, sekve la loko estis la plej grava industriejo de Budapeŝto. En 1872 jam ankaŭ lernejo funkciis. En 1912 loĝkvartalo por laboristoj konstruiĝis havanta la fifaman nomon "Tripolisz". La memstara distrikto en 1938 formiĝis. Dum la socialismo novaj betonaj loĝkvartaloj konstruiĝis. En la 21-a jarcento la industrio forvelkis, tie novaj domoj, aĉetejoj funkcias.
Kantono Horry (Suda Karolino)
Urboj
Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :
Kauko Käyhkö
Kauko KÄYHKÖ (5-a de aprilo 1916 – 8-a de aprilo 1983) estis finna kantisto, aktoro kaj muzikisto. Li komencis komponi jam 13-jara. Li apartenis al muzikaj grupoj. Li ludis banĝon, gitaron kaj trumpojn. Lia unua disko aperis en 1965. Li uzis ankaŭ pseŭdonimojn. Li aktoris en pli ol 40 filmoj. Li skribis du memoraĵlibrojn.
11242 Franspost
11242 Franspost estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Tom Gehrels fotis la ĉielon elde la Monto Palomar. La fotaj platoj, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda pentristo Frans Post (1612–1680), unu el la unuaj artistoj edukitaj en Eŭropo, kiu pentris en Amerikoj. Li registris diversajn aspektojn de la vivo kaj de la lokala etoso de la Nederlanda Brazilo (aŭ Nova Holando) en siaj pentraĵoj.
Kostrina
Bazaj informoj
Kostrino, ukraine Кострино, hungare Csontos (ĉontoŝ) slovake Kostřiňa estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Kosztrina.
Situo
Kostrino situas en valo, laŭ Uĵ, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Lviv. Uĵhorodo troviĝas 60 km-ojn.
Historio
Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Csontos 1205 da homoj, (rutenoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 Csontos apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Kostrino/Csontos. Ekde 1945 Kostrino apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Retkorbo
Ĉeĥoslovakio
En la fino de la 1920-aj jaroj tiuj korboj estis faritaj en Svisio kaj Italio kaj estis venditaj tramonde.
Malkapitalisma Germanio
La normaj aĉetkorboj estis faritaj el ferfadenoj.
Kallio
Kallio estas urboparto de Helsinko. Tie loĝis 18 765 homoj en 2020. La areo estas proksimume 1,06 km². La areo estas vere dense loĝata. Kallio estis antaŭe proleta areo. Nuntempe ĝi estas konata kiel urboparto de studentoj kaj artistoj. La loĝejoj estas normale malgrandaj. Proksimume 29,3 % el la loĝantoj estas denaske helsinkanoj.
Ŝimamoto
Ŝimamoto-urbeto (島本町; [ŝimamoto-ĉo:];Hepburn:Shimamoto;Kunrei:Simamoto) estas urbeto en Osaka Prefektujo en Japanio.
1853
1853 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1853 post Kristo okazis, interalie:
Yasuhiro Toyoda
Yasuhiro Toyoda (豊田 泰広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Lentilly (stacidomo)
Lentilly estas franca stacidomo situanta en Lentilly en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Depost septembro 2012, la stacidomo estas priservata de Tramtrajno de Liono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-St-Paul - Montbrison (782000).
Hudson (exo)
Hudson estas stacio de sur linio exo1 - Vaudreuil-Hudson, situanta en. Ĝi estis malfermita en 1887.
NGC 3744
NGC 3744 (aliaj indikoj — ZWG 126.107, NPM1G +23.0265, PGC 35857) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(15801) 1994 AF
(15801) 1994 AF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Laguno de Venecio
Mediteraneo > Adriatiko > Golfo de Venecio > Laguno de Venecio
La Laguno de Venecio (Laguna di Venezia, Łaguna de Venesia) estas malgranda parto de la Adriatiko (pli precize de ties Golfo de Venecio) apartigita de la ĉefparto de la maro per ĉeno el longecaj duoninsulo kaj insuloj. Tiu laguno situas en la nordoriento de Italio kaj estas vaste konata pro la urbo Venecio, kiu troviĝas sur kelkaj insuloj meze de ĝi.
Vieze
Ĝia fonto estas okcidente de la Dents du Midi, proksime de la franca limo, apud la urbo Champéry.
Ĝia longo estas ĉ 12 km, kaj ĝi alfluas Rodanon ĉe la urboj Monthey.
Michele Piccirillo (arkeologo)
Michele PICCIRILLO (n. la 18-an de novembro 1944 en Casanova di Carinola (Caserta) - m. la 26-an de oktobro 2008 en Livorno) estis itala arkeologo kaj bibliisto, krom franciskana fratulo.
Biografio
Apenaŭ plenkresula, Michele (Mikaelo) prove adheris al la franciskana ordeno kaj ekstudis en Romo kaj en Peruĝo, kaj deksesjaraĝante akceptis la proponon translokiĝi al la Sankta Lando (Transjordanio plus Israelio), kie li komencis kaj plenumis la novictempon inter la Minoraj Fratoj de la Custodia di Terra Santa vizitante liceon kaj kvinjaran kurson ĉe fakultato pri teologio en Jerusalemo. Li ligiĝis definitive al la ordeno kaj ordiniĝis sacerdoto en 1969.
Komplektiginte la priteologian formiĝon en Romaj Pontifikaj Ateneoj, frato Mikaelo specialiĝis pri arkeologio ĉe la fakultato pri Literaturo kaj Filozofio de la universitato de Romo.
En 1974 li revenis al Jerusalemo, kie ekaktivis kiel docento pri arkeologio ĉe Studium Biblicum Franciscanum kaj kiel arkeologo, kunlaborante kun sia kunfrato Bellarmino Bagatti. Li entreprenis la unuajn prifosajn kampanjojn kaj samtempe estas elektita direktoro de la Arkeologia Muzeo de la Skurĝado en Jerusalemo
Lia aktiveco kiel arkeologo etendiĝis al diversaj Landoj de Mezoriento, kaj la unua iom elstara malkovro okazis en Jordanio sur la Monto Nebo en 1976, kiam, dum restaŭradaj laboroj en la “Sanktejo de Moseo”, kromaj elfosaĵoj almetis al la lumon la Kapelon de la Baptejo kaj ties altvalorajn mozaikaĵojn reirantajn al 6-a jarcento. .
Garfield
Garfield estas usona bildostrio kreita de Jim Davis. Publikigita ekde 1978, ĝi priskribas la vivon de la titoliga rolulo, nome la kato Garfield; Jon Arbuckle, lia posedanto; kaj la hundo de Jon, nome Odie. Je 2013, ĝi estis kolektive elsendita en ĉirkaŭ gazetoj kaj ĵurnaloj, kaj tenas la rekordon de la Guinness-libro de rekordoj ĉar estis la plej amplekse kolektive elsendita bildostrio en la mondo.
Michele Piccirillo (arkeologo)
Biografio
En 1978 Piccirillo partoprenis prifosaĵojn en Jordanio ĉe Jebel Mishnaqa, kaj en 1984 ĉe Nitl. En 1986 li iniciatis prifosadkampanjon en Umm al-Rasas kiun li indentigis kun la biblia urbo Mephaat, kie en la preĝejo de Sankta Paŭlo elfosis ankoraŭ bone kaj bele konservitajn mozaikojn kaj atestaĵojn pri la ĉeesto de kristanaj kaj islamaj loĝantaroj. Kaj, krome, aliaj paralelaj kampanjoj direktitaj de li, elmerĝigis arkeologian amplekson tiel vastan kaj gravan ke UNESCO ĝin enmetis en la liston, en 2004, de la Mondaj Heredaĵoj.
Garfield
Kvankam tio estas rare menciita en la gazetaro, la okazintaĵoj de Garfield okazas en Muncie, Indianao, nome hejmo de Jim Davis, laŭ la televida speciala programo Happy Birthday, Garfield (Bonan naskiĝtagon, Garfield). Oftaj temoj en la strio estas la pigremo de Garfield, lia obseda manĝemo, lia ŝato por lasagno kaj kafo, kaj malŝato por lundoj kaj dietoj. La strio fokusiĝas ĉefe al interagado inter Garfield, Jon, kaj Odie, sed aperas ankaŭ aliaj ripetitaj minoraj roluloj. Origine kreita kun la intencoj "havigi bonan, komercan rolulon", Garfield enspezis varojn valorantajn en 750 milionoj da usonaj dolaroj ĝis 1 mil milionoj jare. Aldone al la variaj rilataj varoj, la strio okazigis kelkajn animaciajn televidajn specialajn programojn, du animaciajn televidajn seriojn, du teatrajn animaciajn filmojn, kaj tri animaciajn filmojn.
Michele Piccirillo (arkeologo)
Biografio
Kiel epigrafisto, Piccirillo analize esploris skribaĵojn grekajn, latinajn, arabajn kaj siriajn, trovitajn en mozaikoj aŭ moneroj aŭ aliaj manfaritaĵoj.
Multegaj estas liaj sciencaj publikigaĵoj, per eseoj kaj artikoloj sur fakaj revuoj, en kiuj li ilustras la arkeologiajn esplorojn direktitajn laŭlonge de 25 jaroj. Li kreis kaj organizis kaj subtenis kulturajn iniciatojn, kiel la “lernejojn de Mozaikoj” en Madaba kaj Jeriĥo, manifestante kaj inokulante respekton kaj kunlaboradon inter la diversaj kulturoj kaj religioj, en landoj ofte kuntrenitaj en militajn eventojn.
Estas sennombraj la oficoj de li okupitaj, inter kiuj:
Eksteraj ligiloj
|accesso=26-03-2010
Unuobla intervalo
En matematiko, unuobla intervalo estas intervalo [0, 1], kiu estas la aro de ĉiuj reelaj nombroj x tiaj, ke nulo estas malpli ol, aŭ egala al x, kaj x estas malpli ol, aŭ egala al unu. La unuobla intervalo ludas fundamentan rolon en homotopeca teorio, majora branĉo de topologio. Ĝi estas metrika spaco, kompakta, punktigebla, vojo koneksa kaj loke voje koneksa. Kiel topologia spaco, ĝi estas homeomorfa al la etendita reela nombra linio. La unuobla intervalo estas unu-dimensia analitika sternaĵo kun rando {0, 1}, portanta norman orientiĝo de 0 al 1. Kiel subaro de la reelaj nombroj, ĝia lebega mezuro estas 1. Ĝi estas tutece ordigita aro kaj plena krado (ĉiu subaro de la unuobla intervalo havas precizan supran randon kaj precizan malsupran randon).
En la literaturo, la termino "unuobla intervalo" estas ankaŭ iam aplikita al la alia formoj, kiujn intervalo de 0 al 1 povis preni, tio estas (0, 1], [0, 1) , kaj (0, 1). Tamen, ĝi estas plej kutime rezervita por la segmento [0, 1].