cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Naomi Campbell
Detaletoj
En 2001 ŝi aĉetis apartamenton en Trump Towers (Novjorko) kontraŭ 1,6 milionoj da dolaroj. Ŝi ankaŭ havas loĝejon en Parizo, sed ĉefe loĝas en Londono, la urbo de sia infanaĝo, kie ŝi naskiĝis en malriĉa kvartalo de Londono de gepatroj jamajkaj. Ŝia patrino, Valerie, kiu mem estas bela, estis modelo kaj dancistino; ŝia patro forlasis ŝin antaŭ la nasko.
Skilo (princino)
Legendo pri Skilo kaj Minoo
En la urbo onidire staris alta turo kaj ĉe ĝia piedo kuŝis ŝtono, kiu sonoris kiel liro, kiam de sur la supro oni ĵetadis ŝtonetojn sur ĝin. Princino Skilo ofte iradis sur la supron kaj amuzis sin per ĵetado de rulŝtonetoj. Kiam kreta reĝo Minoo ektrenis en militon kontraŭ ŝia patro kaj sieĝis la urbon, la princino ekvidis lin el la turo kaj ekamis lin.
Naomi Campbell
Detaletoj
Naomi fumas, meditas kaj legas librojn pri memhelpo. Ŝi ŝatas trinki teon, kokakolaon kaj mineralan akvon, ŝi malŝatas kafon. Ŝi ŝatas Novjorkon, ŝi malŝatas Londonon. Ŝi ŝatas la arton de Basquiat kaj Matisse, la filmojn de Fellini kaj Scorsese kaj la librojn de Toni Morrison. Ŝi malŝatas tinuson, pri kiu ŝi estas alergia.
Skilo (princino)
Legendo pri Skilo kaj Minoo
Ŝi fortondis oran harbuklon de sia dormanta patro, simbolon de lia potenco, kaj alportis ĝin al Minoo, por ke ŝi akiru lin. Minoo eniris urbon kaj dezertigis ĝin, ĉe kio Niso mortis. Minoo ankoraŭ tiunokte dormis kun Skilo, kiel li promesis, sed pro perfido de ŝia patro li kondamnis ŝin kaj fornavigis returnen al Kreta. Skila naĝis post lia ŝipo, tenis sin ĉe ŝipa pobo, sed ĝisatingis ŝin aglo, en kiun turniĝis post morto ŝia patro Niso. Ŝi ektimis, malkaptis sin kaj dronis. Laŭ unu versio ŝi turniĝis en maran birdon, kiun la aglo senĉese persekutas. Laŭ aliaj versioj Skilo turniĝis en same nomatan fiŝon, aŭ Minoo dronmortigis ŝin.
Naomi Campbell
Detaletoj
Naomi havas kvar hundojn: Milo, Dolce, Luna kaj Venus.
Skilo (princino)
Fono
Historia fono de la legendo estas verŝajne konflikto inter Ateno kaj Kreto mallonge antaŭ ruinigo de Knoso ĉirkaŭ la jaro 1400 a.K.
Temas pri analogio de la legendo pri Pterelao kaj Kamiato el Tafo. Simila motivo aperas ankaŭ en legendo pri Ŝimŝono kaj Delila kaj en keltaj mitoj, ekzemple en irlanda legendo pri Kuroi, Bletĥnat kaj Kuĥulen aŭ en kimria historieto pri Llew Llaw, Blodeuwedd kaj Gronw. Laŭ Graves ĝi koncernas antagonismon pri favoro de Luna diino, kiu okazas inter la Sankta reĝo kaj lia tanisto (sekvantino). Forto de la reĝo estas kaŝita en la haroj, kiuj anstataŭas sunon, kaj Skilo-Kamiato-Blodeuwedd-Bleĥnat-Delila estas en tiu ĉi interpreto Luna diino en printempa kaj somera versio – aŭtune ŝi transfomiĝas en birdon keirison kaj fariĝas Diino de la morto. Puno, kiu en fino de la legendo Skilon trafos, estas verŝajne pli posta moraliga suplemento.
Saint-Pierre-des-Corps (stacidomo)
Saint-Pierre-des-Corps estas franca stacidomo sur linioj Paris-Austerlitz - kaj Vierzon - Saint-Pierre-des-Corps, situanta en  Saint-Pierre-des-Corps, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Skilo (princino)
Fono
Ovidio identigas Skilon kun ŝia samnomulino, kiun Afrodita transformis pune en marmonstron, kaŝantan en sino kaj en ingvenoj sovaĝigintajn hundojn.
Saint-Pierre-des-Corps (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Ouigo, Intercités, Interloire kaj Centro-Valo de Luaro.
Ekzistas navedo kun.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Rambervillers
Rambervillers estas franca urbo, kiu lokiĝas en la departamento Vogezoj kaj en la regiono Loreno. Ĝi estas kantonĉefurbo. Ĝiaj geloĝantoj nomiĝas franclingve Rambuvetais.
Fulgence Bienvenüe
Fulgence BIENVENÜE (naskiĝis en Uzel (Côtes-d'Armor), Francio, mortis  en Parizo) estis franca inĝeniero de ŝoseoj kaj pontoj, konata pro ties rolo en la konstruo de la Metroo de Parizo.
Rambervillers
Historio
Estis iu Ramber kiu volis la urbon en la 9-a jarcento. Li estis grafo de Mortagne aŭ abato de la franca urbo Senones.
Fulgence Bienvenüe
Biografio
Naskiĝinta en 1852, li diplomiĝis kiel civila inĝeniero en 1872. Liaj unuaj verkoj fokusiĝis en la konstruo de pluraj fervoj-linioj en Mayenne. En la irado de unu el siaj verkoj, li rompis sian maldekstran brakon kaj ĝi devis esti amputita. Li translokiĝis al Parizo en 1886, kie li fariĝis ĉef-inĝeniero de la Metroo de Parizo en 1896. Li superrigardis ties konstruon dum pli ol tri jardekoj, jubileante la.
Popinci
Popinci, serbe Попинци estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.
Situo
Popinci situas laŭ flankovojoj, laŭ rojo, kiu fluas al Savo. En Popinci estas 5 stratoj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1308. Ekde 1745 ĝi apartenis al limgarda zono. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Popinci 1232 serboj (91 %), 110 ciganoj (8 %), 6 kroatoj kaj aliaj.
29347 Natta
29347 Natta estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la akademia kemiisto Giulio Natta (1903–1979), kiu ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1963.
Iksodo
Iksodo (Ixodes) estas genro de traĥeuloj el la ordo de akaroj, kiu vivas sur herbo kaj arbetoj, sed suĉas sangon de mamuloj.
Ĝi forte multiĝas, se la vintro estas milda kaj la somero varmeta, pluva.
Campagnac (Aveyron)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cabassols.
Iksodo
En Hungario vivas ekz. 42 specioj, sed la danĝerajn malsanojn (kiel la virusan meningiton kaj la bakterian morbon de Lyme) disvastigas nur la kutima iksodo. Sed tiuj malsanoj estas akireblaj eĉ per trinko de bovo-, kapro- aŭ ŝafolakto.
Oni povas vakcini kontraŭ meningita infekto (la 2-a vakcino sekvas la unuan post 1-3 monatoj kaj la 3-a vakcino sekvas la duan post unu jaro). Tio protektas la homon kontraŭ infekto de meningito dum 3 jaroj. Kontraŭ la malsano de Lyme (boreliozo) ne ekzistas preventa vakcino.
Oni devas eviti herbaron kaj arbarojn iksodoriĉajn, sed enirinte tian lokon oni devas bone sin vesti (longa pantalono, ŝtrumpeto, blanka ĉapelo). La iksodoj kutimas atendi siajn viktimojn troviĝante fine de herbo; tial plej bone oni evitu kuŝi inter herboj.
Malojopasejo
Malojopasejo (itale: Passo del Maloggia; romanĉe: Malögia; germane: Malojapass) estas montpasejo inter la svisa Kantono Grizono kaj la itala Provinco Sondrio. Ĝi estas akvodislimo inter Mediteraneo kaj Nigra Maro.
Malojo en ciferoj
La pasejkulmino situas sur alteco de 1815 m s.m.. La ramplo nordorienta estas praktike ebena, ĝia averaĝa grimpo do 0, dum la averaĝa grimpo de la sukokcidenta ramplo estas 4,6 % kaj ĝia maksimuma deklivo 9 %. De Silvaplana ĝis la pasejkulmino la distanco estas 10,9 km kaj de la pasejkulmino ĝis Chiavenna 32,2 km. La tuta pasejo do havas longecon de 43,1 km.
La vojo de nordoriento al sudokcidento
La pasejvojo komenciĝas en Silvaplano kvin kilometrojn sudokcidento de Sankta Maŭrico en Engadino sur alteco de 1815 m s.m.. La vojo sekvas la riveron Inn je ĝia norda bordo, tiam la Lagon de Silvaplano kaj la Lagon de Sils, kiujn Inn trafluas kaj inter kiuj situas la komunumo Silso en Engadino.
Finfine la vojo atingas la pasejkulminon, sur kiu situas la vilaĝo Malojo, kiu apartenas al la komunumo Stampa. La vojo inter Silvaplana kaj la pasejkulmino estas praktike ebena, ĉar Silvaplana kaj Malojo situas kvazaŭ sur la sama alteco. Norde de la pasejkulmino situas unu el la fontoj de Inn. Sude de la pasejkulmino situas la Forno-Glaĉero, kiu estas la fonto de la rivero Orlegna.
La vojo post la pasejkulmino malsuprengrimpas en multaj kurbiĝoj tra la vilaĝoj Casaccia, Vicosoprano kaj Stampa. En Soglio la vojo pasas la landlimon al Italio por atingi sian finpunkton en la itala urbeto Chiavenna sur alteco de 333 m s.m..
Historio
La unua dokumenta mencio de la Malojopasejo datiĝas el la jaro 1244 kiel Malongum. Estas dokumentite en la 2-a jarcento post Kristo, ke jam en la romia epoko oni utiligis la vojon tra Malojopasejo. Pri ĉarramplo kun 30-%-a deklivo trovita en la jaro 1972 en Malojo la esploristoj disputas, ĉu ĝi datiĝas el romia aŭ antaŭromia tempo. Dum almenaŭ dumil jaroj la Malojopasejoj estis unu el la ĉefaj alppasejoj kaj vojoj de Milano al la Engadino kaj poste tra Juliopasejo al Koiro aŭ tra la Innvalo al Tirolo. En la jaro 1648 estas dokumentita gastejo kun vartransŝarĝejo sur la Malojopasejkulmino. En la jaro 1828 estis malfermita la veturebla vojo de Chiavenna al Silvaplano. Ek de 1846 cirkulis poŝtkaleŝoj tra la pasejo. La malfermo de la Berninafervojo en la jaro 1910 kaŭzis grandan malkreskon de la vartransporto tra Malojopasejo. En la jaro 1919 estis malfermita la poŝtaŭtolinio tra la pasejo.
Fröbel-turo
Fröbel-turo (germane: Fröbelturm) estas ne tute 30 metrojn alta belvidejo kun gastejo en Oberweißbach (Turingio), Germanujo.
Ekskursoj
Ĝi situas en alteco de 745 metroj kaj perfektas kiel elirpunkto por ekskursoj piede, bicikle, skie, sledade. Rekte preterkondukas panoramo-migradopado signita per ruĝa triangulo. Proksimas kaj la centro de Oberweißbach kun Fröbel-muzeo, la najbara vilaĝo Cursdorf kun sia muzeo pri vitraj aparatoj, Leibis-Lichte-akvobaraĵlago. kaj Meura kun grandega ĉevalbredejo.
Historio
Tiu ideo estis la kialo de Trautner por fondi la Fröbel-societon la 21-an de aprilo 1887. En la fonda kunveno, Trautner klarigis, ke estis decidite starigi ŝtonmonumenton en formo de observoturo Unue tamen estis planita fera turo kio forĵetitis laŭ konsilo de s-ro Radi, arĥitekto el Rudolstadt. Okaze de la 106-a datreveno naskiĝtaga de Friedrich Fröbel okazis la meto de la fundamenta ŝtono.
Pri Fröbel-turo ekzistas eĉ kanto kaj poemo. Ĉeture okazas kelkfoje diversaj aranĝoj, ekz. foirejo mezepok-etosa.
Gastejestroj
Baldaŭ aldonitis restoracio. Ĝin gvidis la jenaj personoj:
Suaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Cerda
Cerda estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aliminusa, Collesano, Sciara, Scillato, Sclafani Bagni kaj Termini Imerese.
Schachtebich
Schachtebich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hanstein-Rusteberg, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Marksismo
Marksismo estas politika ideologio, bazita sur la verkaro de Karolo Markso kaj Frederiko Engelso, kaj evoluigita de iliaj disĉiploj (interalie grave de V. I. Lenino), kiu konsistigas la sistemon de filozofiaj, ekonomikaj kaj soci-politikaj ideoj, kiu inkludas:
Dialektika materiismo
La konscio ne nur reflektas la mondon, sed ankaŭ ŝanĝas ĝin, ĉar, estante kreita de homa agado, faras al ĝi retroan determinan influon.
La fonto de la marksisma materiismo estis la materiismo de Ludwig Feuerbach, tamen en marksismo la antaŭmarksa materiismo estis plievoluigita. Oni opinias korekti jenajn mankojn:
La dialektikon Markso kaj Engelso prenis de Hegel (kiu estis evoluiganta ĝin el la vidpunkto de objektiva ideismo), sed ili rekreis ĝin sur materiisma bazo, kaj ĝi perdis multajn karakterizajn trajtojn kaj kategoriojn de hegelismo.
En marksismo dialektiko estas la plej ĝeneralaj leĝoj de iĝado kaj evoluo de la naturo, de la socio, de la homa pensado: Ĉi tiu leĝo malkovras la fonton de evoluo. Evoluon kaŭzas internaj kontraŭecoj (antinomioj), kiujn neeviteble entenas ĉiuj objektoj kaj fenomenoj de la naturo: ĉio havas siajn pozitivajn kaj negativajn, malaperantajn kaj disvolviĝantajn, kontraŭantajn unu al la alia, reciproke ekskludantajn kaj samtempe reciproke penetrantajn flankojn kaj tendencojn, kaj interna batalado inter ili estas la esenco de evoluo. Ĉi tiu leĝo montras la meĥanismon de evoluo. Evoluo de la naturo estas procezo, en kiu rezulte de etaj, nerimarkeblaj kaj iom-post-iomaj kvantaj ŝanĝoj subite okazas salto en novan kvaliton (kvalita salto), rompo de kontinueco. Tiu ĉi leĝo montras direkton de evoluo. Ĉiun novan etapon de evoluo karakterizas negado de la pasita etapo, sed tia negado (dialektika negado, "demeto" [germ. Aufheben, "ĉesigo"]), kiu konservas trajtojn de la pasita etapo, ligon, unuecon kun ĝi. Siavice, la nova etapo poste same estas negata, kaj tiamaniere evoluo kvazaŭ ripetas jam pasitajn ŝtupojn, sed alie, sur pli alta bazo. Evoluo iras ne laŭ rekta linio, nek laŭ cirklo, sed laŭ leviĝanta spiralo.
La materiisma kompreno de historio (historia materiismo)
Marksismo traktas la homon kiel derivaĵon de la socio, kiel produkton kaj subjekton de la socia labora agado. La homo estas aro de ĉiuj sociaj rilatoj.
Antaŭ la apero de marksismo en ideoj pri la socio plene regis ideismo. Eĉ materiistoj antaŭ Markso ne estis materiistoj en kompreno de la socia vivo.
La plej gravaj principoj de historia materiismo estas jenaj:
Markso formulis la leĝon, ke produktadaj rilatoj (rilatoj de homoj pro produktado de materiaĵoj) konformas al nivelo de evoluo kaj al karaktero de produktivaj fortoj (aro da produktorimedoj kaj homoj, okupitaj en produktado).
Produktivaj fortoj determinas produktadajn rilatojn. La konformo de produktadaj rilatoj al nivelo de produktivaj fortoj necesas por normala funkciado kaj evoluo de la produktivaj fortoj. Tamen, evoluante en kadroj de la donitaj produktadaj rilatoj, la produktivaj fortoj sur certa ŝtupo de sia evoluo komencas kontraŭi al ili. "El formoj de disvolviĝo de produktivaj fortoj tiuj rilatoj transformiĝas en iliajn katenojn. Tiam venas epoko de socia revolucio. Kun ŝanĝiĝo de la ekonomia bazo pli aŭ malpli rapide okazas renverso en la tuta grandega superkonstruaĵo".
Tamen historia materiismo tute ne konceptas ekonomion la sola aktiva forto en historio. Historia materiismo postulas konsideri relativan memstarecon de diversaj sociaj fenomenoj. La dependo de la spirita vivo — de la materia, de la superkonstruaĵo — de la bazo tute ne estas unuflanka. Historia materiismo pruvas grandegan rolon de ideoj, de la subjekta faktoro en la evoluo de la socio. Historio estas rezulto de komplika interagado de diversaj sociaj fenomenoj, sociaj fortoj. Sed la maniero de materia produktado ĉiam estas la bazo de interagado de ĉiuj flankoj de la socia vivo, kaj finfine determinas karakteron de la socio kaj ĝeneralan direkton de la historia procezo.
Marksismo distingas jenajn soci-ekonomiajn formaciojn:
Post la prakomunuma formacio rezulte de divido de laboro kaj apero de privata proprieto kreiĝis kontraŭeco de ekonomiaj interesoj de individuoj, socia neegaleco, la socio evoluis spontanee. Ĝi eniris en la antagonisman periodon de sia historio. Homoj estis fiksataj ĉe certaj laboriloj kaj ĉe diversaj specoj de ĉiam pli diferencanta agado preter ilia volo kaj konscio, pro blinda neceso de disvolvo de produktado. La antagonisma divido de laboro kondukas al la forfremdigo for de homo de ĉiuj aliaj specoj de agado, krom relative malvasta sfero de lia laboro. Kreataj de homoj materiaj kaj spiritaj valoroj, kaj ankaŭ la sociaj rilatoj mem foriras el sub ilia rego kaj komencas domini ilin.
Ĉiuj sociaj formacioj, post la prakomunuma (krom la estonta komunisma) baziĝas sur antagonisma divido de laboro, sur ekspluatado kaj antagonismo de klasoj.
Laŭ difino de Lenino, klasoj estas "grandaj grupoj da homoj, diferencantaj laŭ ilia loko en historie difinita sistemo de socia produktado, laŭ ilia rilato (plejparte fiksita kaj formaligita en leĝoj) al produktorimedoj, laŭ ilia rolo en socia organizo de laboro, kaj, sekve, laŭ manieroj de ricevado kaj ampleksoj de tiu parto de socia riĉo, kiun ili disponas. Klasoj estas tiaj grupoj da homoj, el kiuj unu povas al si alproprigi laboron de la alia, pro diferenco de ilia loko en certa sistemo de ekonomio".
Laŭ Markso, ĉia historia batalo en ajna ideologia sfero estas pli aŭ malpli klara esprimo de batalo de sociaj klasoj.
La fonto de klasbatalo estas kontraŭeco de interesoj de klasoj. Depende de karaktero de tiu kontraŭeco oni distingas klasojn antagonismajn (nepacigeblajn) kaj neantagonismajn. Antagonismaj estas, unuavice, rilatoj inter la ĉefaj klasoj de ĉiuj formacioj, baziĝantaj sur ekspluatado de homo fare de homo: la sklavoj — la sklavposedantoj, la kamparanoj — la feŭdoj, la proletaro — la burĝaro. Antagonismaj povas esti ankaŭ rilatoj inter dominantaj klasoj de formacioj, anstataŭantaj unu la alian (ekzemple, inter la feŭdoj kaj la burĝaro), se iliaj radikaj interesoj estas nekunigeblaj. Transiro de unu formacio al alia realiĝas per socia revolucio, kiu ĉiam estas rezulto kaj supera manifestiĝo de klasbatalo.
Politika ekonomio
La esplorobjekto de la marksisma politika ekonomio estas historie disvolviĝantaj kaj anstataŭantaj unu la alian sociaj manieroj de produktado, aŭ sistemoj de produktadaj rilatoj.
La metodo de la marksisma politika ekonomio estas la dialektika metodo kiel reflekto de la objektiva dialektiko (ĝeneralaj leĝoj de iĝado, evoluo kaj pereo) de produktadmaniero.
La fonto de la marksisma politika ekonomio estis la politika ekonomio de Adam Smith kaj David Ricardo, speciale, la ellaborita de ili labora teorio de valoro.
La ĉefa objekto de esploro de Markso kaj Engelso en sfero de politika ekonomio estas la kapitalisma produktadmaniero (kvankam dum ĝia esplorado Markso kaj Engelso metis komencon ankaŭ por politika ekonomio de antaŭkapitalismaj produktadmanieroj).
La ĉefa verko, esploranta la kapitalisman produktadmanieron, estas "La kapitalo" de K. Markso.
Varo kaj valoro, la labora teorio de valoro, konkreta kaj abstrakta laboro
La deirpunkto en esploro de kapitalismaj produktadaj rilatoj ĉe Markso estis analizo de la varo, ĉar la varo historie kaj logike antaŭas la kapitalon, estante ties ĝerma formo.
Varo estas produkto de laboro, produktita por interŝanĝo.
Kiel uzvaloroj varoj diferencas nur kvalite, ĉar ili kontentigas malsamajn bezonojn de homoj, sed ne diferencas kvante, ĉar ili estas heterogenaj kaj rekte ne kunmezureblaj.
Valoro de varo fenomene montras sin kiel interŝanĝvaloro, t. e. kiel eco de varo interŝanĝiĝi al aliaj varoj.
Do, la esenco de valoro estas la realigita kaj materiigita en varo socia laboro de varproduktantoj.
Socie necesa laboro (labortempo) estas laboro, elspezata por produktado de iu varo ĉe socie normalaj (mezumaj) kondiĉoj de produktado, t. e. ĉe:
La leĝo de vara produktado, regulanta interŝanĝadon de varoj konforme al kvanto de socie necesa laboro, elspezita por ilia produktado, nomiĝas leĝo de valoro.
Do, la duecan karakteron de la varo (uzvaloro kaj interŝanĝvaloro) determinas la dueca karaktero de laboro de varproduktantoj.
Uzvaloro de varo estas rezulto de konkreta laboro, t. e. de iu utila laboro, kreanta aĵon, kontentigantan tiun aŭ alian bezonon de homo. Ĝuste specifecoj de iu speco de konkreta laboro determinas specifan uzvaloron de ĝia produkto.
Tamen interŝanĝan valoron (aŭ simple valoron) de varo kreas abstrakta laboro. Abstrakta laboro estas laboro ĝenerale, laboro en ajna formo kiel elspezo de homaj fortoj; abstrakta laboro estas kvanta karakterizaĵo de laboro de produktantoj de malsamaj varoj, abstraktanta kvalitajn diferencojn. Tial ĝi permesas egaligi unu al la alia varojn, kiuj estas produktoj de plej malsamaj specoj de laboro.
Nur per interŝanĝo de varoj surbaze de la leĝo de valoro iĝas ebla socia takso de rezultoj de mastrumado de apartaj produktantoj. Tiamaniere, ekonomiaj rilatoj inter homoj en kondiĉoj de vara produktado, bazitaj sur privata proprieto, neeviteble ricevas formon de rilatoj inter aĵoj. Okazas tiel nomata materiigo de produktadaj rilatoj, vara fetiĉismo, mistika rilato al varo kiel al supernatura forto; ĝin naskas la vara formo, kiu ŝirmas tion, ke varproduktantoj dependas de la merkato.
Mono
Mono estas speciala varo, en kiu esprimiĝas valoro de ĉiuj aliaj varoj kaj kiu interŝanĝiĝas al ili (universala ekvivalento). Historie la rolo de universala ekvivalento fiksiĝis ĉe noblaj metaloj, kiuj iĝis mono.
Valoro de varo, esprimita en mono, estas ĝia prezo .
Funkcioj de mono estas jenaj: Mono kiel universala ekvivalento mezuras valoron de ĉiuj aliaj varoj. Tamen ne mono faras varojn kunmezureblaj, sed socie necesa laboro, elspezita por produktado de varoj, kreas kondiĉojn de ilia egaligo. Entenata en varo socie necesa laboro difiniĝas dum produktado per kunmezurado de varoj unu kun alia antaŭ momento de ilia vendo. Partopreno en agoj de aĉetado kaj vendado. Malsame de la unua funkcio, kie varoj estas idee taksataj en mono antaŭ komenco de ilia cirkulado, dum cirkulado de varoj mono devas ĉeesti reale. Vara cirkulado inkludas: En tiu procezo mono ludas rolon de peranto en interŝanĝo. Funkciado de mono kiel rimedo de cirkulado kreas kondiĉojn, por ke varproduktanto superu individuajn, tempajn kaj spacajn limojn, kiuj karakterizas rektan interŝanĝon de varo al varo. Mono ĉiam restas en interŝanĝado kaj senĉese ĝin priservas. Tio signifas, ke mono akcelas evoluon de vara interŝanĝado. Mono, estante universala ekvivalento, t. e. garantiante al ĝia posedanto ricevon de ajna varo, iĝas universala realiĝo de socia riĉo. Tial al homoj aperas strebo al ilia akumulado kaj konservado. Por kreado de trezoroj mono estas eligata el la cirkulado. Varoj ne ĉiam estas vendataj kontraŭ kontanta mono. Aperas neceso de aĉetado kaj vendado de varo kun prokrasto de pago, t. e. kredite. Mono kiel rimedo de pagado havas specifan formon de moviĝo: V → Ŝ, kaj post anticipe kondiĉita tempo Ŝ → M (kie Ŝ estas ŝuldatesto). En tia interŝanĝo ne ekzistas renkonta moviĝo de mono kaj varo, amortizo de ŝuldo estas fina etapo en la procezo de aĉeto-vendo. Rimedo de kontado inter ŝtatoj.
Ĉar en kapitalismo mono rolas kiel universala formo de riĉo, tio kaŭzas monan fetiĉismon (kulton de mono) — disvolvitan formon de vara fetiĉismo.
Kapitalo kaj plusvaloro
"Sur certa ŝtupo de evoluo de vara produktado mono iĝas kapitalo. Formulo de vara cirkulado estis: V (varo) → M (mono) → V (varo), t. e. vendo de unu varo por aĉeto de la alia. Ĝenerala formulo de kapitalo estas, male, M → V → M', t. e. aĉeto por vendo (kun profito). Markso nomas plusvaloro tiun kreskon de komenca valoro de mono, sendata en cirkuladon. La fakto de tiu "kresko" de mono en kapitalisma cirkulado estas komune konata. Ĝuste tiu "kresko" transformas monon en kapitalon, kiel specialan, historie determinitan, socian rilaton de produktado". Do, kapitalo estas valoro, donanta plusvaloron.
Kapitalo aperas sur tia ŝtupo de vara produktado, kiam laborforto iĝas varo.
Éva Mária Gábor
Éva Mária Gábor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gábor Éva Mária estas hungara skulptisto, instruisto. Éva Mária Gábor naskiĝis la en Mohács.
Blantyre
Blantyre estas metropolo, la plej granda urbo kun universitato, financa kaj komerca centro, regiona ĉefurbo de Malavio.
Geografio
Blantyre situas sur altebenaĵo en monteta areo.
Historio
Blantyre fondigis en 1876 fare de ekleziuloj kaj urbiĝis en 1895. La britoj faris la urbon centro de eburokomercado. Urĝe la urbo havis gravajn komercajn vojojn. En 1956 la najbara urbeto aliĝis al Blantyre.
Klimato
Blantyre havas tropikan klimaton, tamen la alteco influas ĝin. 2 sezonoj estas. La pluvsezono estas de novembro ĝis aprilo, la seka sezono daŭras de majo ĝis oktobro. Jare pluvas po 1122 mm. La temperaturo inter majo-julio estas 21 °C, ekde septembro iom pli.
Ekonomio
Blantyre estas industria centro, sed tie funkcias la landa borso. Ono prilaboras la plej diversajn varojn.
Trafiko
Blantyre havas stacidomon kaj internacian flughavenon. La vojaj kontaktoj estas bonaj.
Éva Mária Gábor
Biografio
Éva Mária Gábor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1980, sed pli frue ŝi studis en belarta rondo. Ŝia ĉefinstruisto estis Tamás Vígh. Tiutempe ŝi edziĝis kaj naskis 2 filojn. Ŝi ricevis stipendiojn inter 1984-1987 kaj en 2002. Ŝi ekinstruis en 1994 en gimnazio de Gyömrő. Ŝi instruis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto inter 2006-2016. Ŝi ricevis premiojn inter 1989-2003.
Joan Swift
Joan SWIFT estas usona aktorino, kiu naskiĝis Joan Whitney Hill en Sakramento, Kalifornio en 1933.
Ŝi komencis sian karieron en televido per serioj ''The Gale Storm Show: Oh! Susanna kaj Death Valley Days'' en 1957. En 1961 ŝi debutis en kino per Flower Drum Song.
Dum 1960-aj jaroj ŝi aktoris en kinfilmoj A Majority of One, The Patsy, Brainstorm, The Family Jewels kaj Penelope krom en televidaĵoj kiel Laramie, Have Gun - Will Travel, The Alfred Hitchcock Hour, The Munsters, I Spy, The F.B.I., Star Trek, The Lucy Show, Bewitched, ktp.
Marksismo
Kapitalo kaj plusvaloro
K. Markso demonstris kvalitan diferencon inter konstanta kaj varia kapitaloj, t. e. inter tiu parto de komence avancita kapitalo, kiu estas destinita por akiro de produktadaj rimedoj, kaj tiu ĝia parto, kiu estas uzata por aĉeto de laborforto. Li montris, ke produktadaj rimedoj mem ne kreas novan valoron. En procezo de produktado ilia valoro nur estas transportata al nove kreata produkto (varo) sen ajna alkresko. Novan valoron kreas specifa varo — laborforto en procezo de ĝia uzado, t. e. rezulte de laboro de dungitaj laboristoj. Tiamaniere, valoro de produktadaj rimedoj (konstanta kapitalo — c) restas en procezo de produktado senŝanĝa, kaj valoro de laborforto (varia kapitalo — v) kreskas je grando de plusvaloro (m). Dum konstanta kapitalo servas nur kiel premiso por kreo de plusvaloro, varia kapitalo kreas plusvaloron. La divido de kapitalo al konstanta kaj varia unuafoje estis farita de Markso. Ĝi montras, ke nur dunga laboro kreas plusvaloron, senkompense alproprigatan de kapitalisto; la fonto de kapitalisma profito kaj de enspezoj de ĉiuj ekspluatantaj klasoj estas nepripagita laboro de dungataj laboristoj.
Mezuma profitkvoto kaj prezoj de produktado
En la 3-a volumo de "La kapitalo" estis solvita la demando pri kreiĝo de mezuma profitkvoto surbaze de la leĝo de valoro.
Oni diskutas, ke kapitaliston ne interesas diferenco inter konstanta kaj varia kapitaloj, ĉar por li ili ambaŭ estas nur investo de mono. Tial kapitaliston interesas precipe profitkvoto — rilato de plusvaloro (profito) al la tuta kapitalo, investita en la entreprenon.
En diversaj fakoj de produktado kapitaloj povas doni diversajn profitkvotojn. Tamen ĉiu kapitalisto strebas ricevi pli grandan profiton rilate al tuta investita kapitalo (sendepende de ties konsisto). Tial ĉe eblo de libera transiro de kapitalo el unu fako en alian okazas transfluo de kapitalo el fako kun malpli granda profitkvoto en fakon kun pli granda profitkvoto. En tiuj fakoj, en kiujn okazas alfluo de kapitalo, kreskas produktado de varoj kaj pro konkurenco okazas malkresko de prezoj; kaj inverse, en la fakoj, el kiuj okazis forfluo de kapitalo, produktado malkreskas, sekve, prezoj kreskas kaj okazas altiĝo de profitkvoto. Tiamaniere, konkurenco inter kapitaloj kaj ilia libera transirado el unu fako en alian kondukas profitkvoton al la mezuma.
Pro tio, kvankam "sumo de valoroj de ĉiuj varoj de donita socio egalas al sumo de prezoj de varoj", tamen "en apartaj entreprenoj kaj apartaj fakoj de produktado varoj, sub influo de konkurenco, estas vendataj ne laŭ iliaj valoroj, sed laŭ prezoj de amasproduktado (aŭ produktadaj prezoj), kiuj egalas al elspezita kapitalo plus mezuma profito".
Tiamaniere, ĉar profito, ricevata de kapitalistoj de aparta fako, iĝas ne egala al plusvaloro, produktata en tiu fako, evidentiĝas, ke kapitalistoj de unuj fakoj alproprigas parton de plusvaloro, produktita en aliaj fakoj. Tio signifas, ke la klaso de kapitalistoj entute ekspluatas la klason de laboristoj entute.
Kapitalismo
Kapitalismo, el la vidpunkto de marksismo, estas soci-ekonomia formacio, bazita sur privata proprieto de produktadaj rimedoj kaj sur ekspluatado de dunga laboro fare de kapitalo.
La ĉefaj distingiloj de kapitalismo estas: dominado de var-monaj rilatoj kaj de privata proprieto de produktadaj rimedoj, ekzisto de evoluinta socia divido de laboro, kresko de kolektivigo de produktado, transformo de laborforto en varon, ekspluatado de dungitaj laboristoj fare de kapitalistoj. La celo de la kapitalisma produktado estas alproprigo de plusvaloro, kreata de laboro de dungitaj laboristoj.
Kiel laŭleĝa stadio en historia evoluo de la socio, kapitalismo ludis siatempe progresan rolon. Ĝi detruis patriarkajn kaj feŭdajn rilatojn inter homoj, kiuj baziĝis sur persona dependo, kaj anstataŭigis ilin per monaj rilatoj. Kapitalismo kreis grandajn urbojn, draste plimultigis urban loĝantaron per la vilaĝa, neniigis feŭdan diserigitecon, kio kaŭzis kreiĝon de burĝaj nacioj kaj centrigitaj ŝtatoj, levis sur pli altan ŝtupon rendimenton de socia laboro.
La ĉefa kontraŭeco de kapitalismo estas la kontraŭeco inter socia karaktero de produktado kaj privatkapitalisma formo de alproprigo de ĝiaj rezultoj. Tiu kontraŭeco naskas anarkion de produktado, senlaborecon, ekonomiajn krizojn, nepacigeblan batalon inter la ĉefaj klasoj de la kapitalisma socio — la proletaro kaj la burĝaro — kaj kondiĉas historian kondamnitecon de la kapitalisma sociordo, kreante objektivajn premisojn de nova sociordo, bazita sur socia proprieto de produktadaj rimedoj.
Metabola rompiĝo estas nocio devenanta de Marx pri la “neriparebla rompiĝo en la interdependa procezo de socia metabolo”, t.e. la ŝlosila koncepto de tendencoj al ekologia krizo en kapitalismo.
Scienca komunismo
Kiel parto de marksismo, scienca komunismo apogiĝas al konkludoj de du aliaj ĝiaj partoj — marksismaj filozofio kaj politika ekonomio. Speciale grandan signifon por scienca komunismo havas la teorio de klasbatalo kaj la teorio de plusvaloro.
Klasbatalo
Marksismo opinias klasbatalon la movanta forto de evoluo de socio, dividita al antagonismaj klasoj.
Laŭ marksisma vidpunkto, kapitalismo simpligis kaj nudigis klasajn kontraŭecojn, kontraŭstariginte unu al la alia du grandajn klasojn — la burĝaron kaj la proletaron. La proletaro estas la unua el la subpremataj klasoj, kies klasbatalo ricevas vere internacian karakteron kaj tutmondan skalon.
Ĉefaj formoj de la proletara klasbatalo estas la ekonomia, la politika kaj la ideologia.
Socialisma revolucio kaj transiro al komunisma socio
Transiro de unu formacio al alia realiĝas per socia revolucio, kiu en tuta diverseco de ĝiaj formoj ĉiam estas rezulto kaj supera manifestiĝo de klasbatalo.
Socia revolucio estas radika renverso en vivo de la socio, kiu signifas faligon de la kadukiĝinta kaj establon de la nova, progresa sociordo. Socia revolucio finas procezon de evoluo, de poioma maturiĝo en profundo de la malnova socio de elementoj aŭ premisoj de la nova sociordo; ĝi solvas kontraŭecon inter novaj produktivaj fortoj kaj malnovaj produktadaj rilatoj, rompas la kadukiĝintajn produktadajn rilatojn kaj fiksantan ilin politikan superstrukturon, malfermas liberan vojon al plua evoluo de la produktadaj fortoj. La malnovajn produktadajn rilatojn subtenas iliaj portantoj — la regantaj klasoj, kiuj gardas la kadukiĝintan ordon per forto de ŝtata potenco. Tial, por malbari la vojon al la socia evoluo, progresemaj klasoj devas renversi la ekzistantan ŝtatan ordon.
Lenino difinis revolucian situacion kiel aron da objektivaj kaj subjektivaj kondiĉoj, kreiĝantaj en socio antaŭ revolucio:
La profunda bazo de revolucia situacio estas konflikto inter produktivaj fortoj kaj produktadaj rilatoj, sed senpere ĝin kaŭzas interrilatoj de klasoj.
Tempo de apero de revolucia situacio, ties formoj kaj rapideco de ties disvolviĝo dependas de la tuta sistemo de soci-politikaj rilatoj: de stato de la ŝtata maŝino, de firmeco de pozicioj de la reganta klaso, de forto de la revolucia klaso, de ties ligoj kun aliaj tavoloj de la popolo, de akumulita de ĝi politika sperto. Se progresemaj klasoj pro iuj kaŭzoj ne estas pretaj al aktivaj kaj organizitaj agoj, tiam en disvolviĝo de revolucia situacio okazas malkresko, amasa revolucia ekscitiĝo estingiĝas, la reganta klaso trovas rimedojn por reteni la potencon en siaj manoj.
Socialisma revolucio komenciĝas en kondiĉoj de malesto de pretaj formoj de la nova maniero de produktado, kaj tial ĝi havas krean karakteron. Preno de la potenco fare de la proletaro estas nur komenco de revolucia transformado. Konstruado de la nova socio okupas tutan historian periodon de radikaj sociaj transformoj, kiun Markso difinis kiel specialan transiran periodon de kapitalismo al komunismo (al ties unua fazo, nun nomata socialismo). La transira periodo estas kvalita salto el kapitalismo al komunismo.
Ilo de konstruado de la nova socio dum la transira periodo en la politika sfero estas diktaturo de la proletaro.
La historie unua formo de proletara diktaturo estis la Pariza komunumo, kiu riĉigis marksismon per valorega sperto, permesinta al Markso fari konkludon pri ŝtata formo de la estonta socialisma socio.
Proletara diktaturo estas ŝtata potenco de la proletaro, establata rezulte de likvido de la kapitalisma sociordo kaj detruo de la burĝa ŝtata maŝino. La proletaro uzas sian potencon por subpremado de rezisto de ekspluatantoj, por firmigo de venko de la revolucio, por prevento de penoj restarigi potencon de la burĝaro, por defensivo kontraŭ agresaj agoj de internacia reakcio. Tamen proletara diktaturo signifas ne nur perforton kaj precipe ne perforton. Ĝia ĉefa funkcio estas krea, konstrua. Diktaturo servas al la proletaro por altiri al si vastajn amasojn de laborantoj kaj entiri ilin en socialisman konstruadon, por revoluciaj transformoj en ĉiuj sferoj de la vivo: en ekonomio, kulturo, ĉiutaga vivo, por komunisma edukado de laborantoj kaj por konstruado de la nova, senklasa socio.
En la ekonomia sfero al la transira periodo respondas kunekzisto de socia kaj privata proprieto de produktadaj rimedoj, kunekzisto de plano kaj de var-monaj rilatoj, ĉe poioma redukto de la unuaj kaj kresko de la duaj.
Socialismo kaj komunismo
Socialismo oni konvencie nomas la unuan, malsupran stadion de la komunisma soci-ekonomia formacio.
La komunisman soci-ekonomian formacion entute (kaj sekve, ankaŭ socialismon, kiel ĝian malsupran stadion) karakterizas socia proprieto de produktadaj rimedoj, malesto de var-monaj rilatoj kaj de klasoj, plana mastrumado. Komunismo estas "unio de liberaj homoj, laborantaj per komunaj produktadaj rimedoj kaj laŭplane elspezantaj siajn individuajn laborfortojn kiel unu socian laborforton".
La ŝtato, kiel aparato de perforto de reganta klaso, plu ekzistante dum la transira periodo, kiel diktaturo de la proletaro, kun malapero de klasoj devas formorti.
Tamen la malsupra stadio de la komunisma formacio — socialismo — ankoraŭ nur eliras el profundo de la kapitalisma socio, kaj tial ĝi konservas distribuadon laŭ laboro.
La antagonisma divido de laboro povas ĉesi nur ĉe du nepraj kondiĉoj:
Kun tio estas ligitaj du radikaj ŝanĝoj: unue, ĉesas apartigo de homoj en laboro, la laboro plenskale iĝas senpere socia; due, la laboro ricevas vere krean karakteron, iĝas teĥnika aplikado de scienco, kiam subjekto agas apud la procezo de produktado mem, ekposedas, regas ĝin. Tio estas du nepraj kondiĉoj de atingo de vera libero, de ĉiuflanka evoluo kaj firmiĝo de la homo kiel racihava estaĵo de la naturo.
Marksisma kompreno de la homo baziĝas sur tio, ke la homo povas esti libera nur en libera socio, kie li ne nur estas rimedo de realigo de sociaj celoj, sed estas antaŭ ĉio la celo mem. Idealon de tia socio marksismo vidas en komunisma socio, ĉar nur en ĝi la homo ricevos rimedojn, donantaj al li eblon plene manifesti sian individuecon.
Markso indikis, ke produktada laboro devas iĝi samtempe ankaŭ realiĝo de la subjekto. Certe, specialigo de laboraj procezoj neeviteble plu daŭros kune kun vastiĝo de influo de la homoj al la naturo. Ekzemple, biologo ĉiam diferencos laŭ objekto kaj speco de la agado disde geologo. Tamen ili ambaŭ, samkiel ĉiuj aliaj anoj de la socio, okupiĝados per libere elektita krea laboro. Ĉiuj homoj kunlaboros, kompletigante unu la alian kaj agante kiel subjektoj, racie regantaj fortojn de la naturo kaj de la socio, t. e. kiel veraj kreantoj.
Redukto de labortago kaj ega pligrandigo de libera tempo ebligos al homoj kune kun profesia krea laboro konstante okupiĝi per ŝatataj specoj de agado: arto, scienco, sporto k. t. p. Tiel estos plene superita la unuflankeco, kaŭzata de la antagonisma divido de laboro, estos realigita ĉiuflanka kaj libera evoluo de ĉiuj homoj.
Praktiko de la socialismaj landoj de la 20-a jarcento
Socialismaj revolucioj en la 20-a jarcento okazadis en landoj de malforte evoluinta kapitalismo, tie, kie kontraŭecoj de kapitalismo estis speciale akraj kaj samtempe kie kapitalismo estis nesufiĉe forta, por mildigi tiujn kontraŭecojn. Tio donis al la socialismaj revolucioj eblon venki, sed la samo iĝis ankaŭ la premiso de misformado kaj deflankiĝo de la marksisma teorio, ĉar, unue, la venkintaj revolucioj devis solvadi parte taskojn de kapitalismo (ekzemple, la taskon de industriigo), due, la klasa bazo de la revolucioj estis sufiĉe svaga, ĉar ili okazadis precipe en la landoj kun dominanta kamparana loĝantaro kaj kun malalta nivelo de konscieco de la proletaro.
Kelkaj esploristoj, , ) opinias, ke la transira periodo en la "socialismaj landoj" ne estis finita kaj socialismo ne estis finkonstruita (malgraŭ oficialaj deklaroj), tamen apartaj elementoj de socialismo (tiaj kiel malesto de privata proprieto, plana ekonomio) ĉeestis, dum malestis aliaj (nome la socia proprieto de produktadaj rimedoj, diference disde la ŝtata).
Tiamaniere, la finfinan malvenkon de la socialismaj revolucioj de la 20-a jarcento oni ne rajtas opinii malvenko de socialismo per si mem (kiu ankoraŭ ne estis finkonstruita), nek des pli malkonfirmo de marksismo kiel teorio.
Aŭstromarksismo
Aŭstromarksismo estis marksisma teoria tendenco, gvidata de Victor Adler, Otto Bauer, Karl Renner kaj Max Adler, membroj de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio-Hungario kaj la Unua Respubliko Aŭstra (de 1918 ĝis 1934). Ĝi estas konata pro sia teorio pri nacio kaj naciismo kaj ĝia provo akordigi tiujn kun socialismo en la imperia kunteksto. Tial, Otto Bauer elpensis la principon pri "nacia propra aŭtonomeco" kiel manieron kolekti la geografie disigitajn membrojn de la sama nacio.
Marksismo en la socio
Marksisma feminismo estas skolo de feminismo, kiu koncentras sin al la enketado kaj klarigado de la manieroj kiel virinoj estas subpremitaj per sistemoj de kapitalismo kaj privata proprieto. Laŭ marksismaj feministoj, la liberiĝo de la virino eblas nur per radikala rekonstruo de la hodiaŭa, kapitalisma ekonomio, en kiu la plimulto el la laboro de virinoj estas nekompensita.
Hlinsko (apartigilo)
Hlinsko estas nomo por urbo kaj vilaĝo en Ĉeĥio.
Sea Island Centre (SkyTrain Vankuvero)
Sea Island Centre estas surtera stacio sur Canada Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en, Brita Kolumbio. Ĝi estis malfermita la.
Prhovo
Prhovo, serbe Прхово estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Pecjinci.
Situo
Prhovo situas laŭ flankovojoj, laŭ rojo.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1403. Baldaŭe ĝi apartenis al Osmana Imperio, poste al limgarda zono de Habsburgoj. En 1738 epidemio pri pesto okazis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Prhovo 782 serboj (96 %), 6 ciganoj, 5 kroatoj kaj aliaj.
Ferenc Szentmarjay
Ferenc Szentmarjay [sentmarjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentmarjai Ferenc estis hungara oficisto, jakobeno, martiro.
Biografio
Ferenc Szentmarjay akiris juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Kassa), poste li departementa oficisto en Sáros (historia departemento). Ekde 1790 li estis persona sekretario de grafo en Buda, kie li amikiĝis kun framasonoj kaj jakobenoj. Post 2 jaroj jam la sekreta polico kaŝrigardis lin. En 1794 Ignác Martinovics nomumis lin gvidanto de sekreta jakobena aranĝaĵo. En la sama jaro la polico kaptis lin kaj li estis kondamnita je morto.
Miafizitismo
Miafizitismo estas kristologia doktrino laŭ kiu en Jesuo Kristo estas nur unu naturo, naskiĝinta el la unio de la dia kaj homa kiu ilin unuigas sendividaj sed ne miksitaj.
Historiaj aludoj
La miafizitoj konfese akceptis ĉiujn decidojn de la ekumenaj koncilioj, kaj do ankaŭ tiujn de la Koncilio de Efezo (431). Per la Koncilio de Kalcedono (451), la ekumena kredo enkondukis la koncepton pri la du naturoj en Kristo. La miafizitoj ne konsenti kun la kalcedona difino, preferante paroli pri "unusola naturo en la enkarniĝinta Verbo" (laŭ la esprimo de Cirilo de Aleksandrio tiel kiel interpretita de Severo de Antioĥio: la naturo de Kristo estas unika, kaj estas frukto de la unio de tiu homa kaj tiu dia. Tia doktrino baziĝas sur la, supozite biblia, ideo laŭ kiu al ĉiu naturo korespondas persono. Estante Kristo unusola Persono ene de la Sankta Triunuo, Li devas nepre esti en unusola naturo; du naturoj, male, konstituos du personojn.
En la sinsekvaj dekoj la miafizitaj Eklezioj malproksimiĝis de la Eklezioj de la Romia Imperio (latina kaj bizanca). De tiam la miafizitaj Eklezioj ne plu estas en “komuneco” kun la aliaj Eklezioj de la kristana mondo.
Kristologio
Miafizitismo distingiĝas el:
Modernaj miafizitaj Eklezioj
Nian epokon miafizitismo havas precipe historian kaj ne komplete referencan al nunaj Eklezioj: la katekismoj kutime respektas la komunan kredon, ankaŭ se teorie tio malfacilas.
Konfesas miafizitismon la Kopta Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio (ne la kopta Katolika Eklezio).
La samo direblas pri la kopta eklezio de Etiopio kaj la Armena Apostola Eklezio
NGC 5514
NGC 5514 (aliaj indikoj — UGC 9102, IRAS14111+0753, MCG 1-36-23, VV 70, ZWG 46.66, KCPG 420A, PGC 50809) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Socialdemokrata Partio (Portugalio)
La Partido Social Democrata [], mallonge PSD, en Esperanto "Socialdemokrata Partio de Portugalio", estas unu el la du ĉefaj partioj de Portugalio, kune kun la Socialista Partio. La partio malgraŭ sia nomo karakteriziĝas per relative konservativa politiko, kiu kompareblas ekzemple al tiu de la germana konservativa partio CDU.
La partio fondiĝis la 6-an de majo 1974 fare de Francisco Sá Carneiro, Francisco Pinto Balsemão, Emídio Guerreiro kaj Joaquim Magalhães Mota, kun la nomo Partido Popular Democrático (PPD). Ĝi ŝanĝis sian nomon en 1977.
La PSD estis la unua partio de Portugalio, kiu post la Revolucio de la Diantoj en la parlamentaj balotoj de la jaro 1987 sub gvido de Aníbal Cavaco Silva (prezidento de la Respubliko 2006-2016) gajnis absolutan plimultan da voĉoj.
En 2010, Pedro Passos Coelho iĝis la partia prezidanto. La partio venkis en la parlamentaj balotoj de junio 2011, kaj ĝi verŝajne akiros la registaron.
Saint-Geniez-d'Olt
Saint-Geniez-d'Olt estas malaperinta franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marmots.
Ĝi nun formas parton de Saint-Geniez-d'Olt-et-d'Aubrac.
Liourdres
Liourdres - jen france, okcitane respektive gaskone Liordres - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Corrèze, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Liourdres antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Monumentoj
La loka preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento kaj estas romanikstila.
György Sándor (pianisto)
György Sándor [djordj ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sándor György estis hungara-usona pianisto, altlerneja instruisto.
György Sándor naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 9-a) en Novjorko.