cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sima Qian
La patro de Sima Qian nome Sima Tan (司馬談) unue planis la ambician projekton verki kompletan historion de Ĉinio, sed kompletigis nur kelkajn preparajn skizojn ĝis la momento de sia morto. Post heredi la postenon de sia patro kiel kortega historiisto en la imperia kortego, li estis determinita al plenumo de la lasta deziro de sia patro komponi kaj kunmeti tiun eposan historiverkon. Tamen en la jaro 99 a.n.e., li falis viktimo de la afero Li Ling por estis prolanta defende de la generalo, kiu estis kulpigita pro malsukcesa kampanjo kontraŭ la Ŝiungnuoj. Estis tiam kiam je elekto esti ekzekutita aŭ kastrita, li elektis tion laste menciita por finigi sian historian verkon. Kvankam li estas universale memorata pro la Registroj, survivantaj verkoj indikas, ke li estis ankaŭ talentohava poeto kaj prozisto, kaj li ludis gravan rolon en la kreado de la kalendaro Taiĉu, kiu estis oficiale proklamita en la jaro 104 a.n.e.
Quesnoy-le-Montant
Quesnoy-le-Montant estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Sima Qian
Kiel lia posteno en la imperia kortego estis "Granda Historiisto" (tàishǐ 太史, varie tradukita kiel kortega historiisto, skribisto aŭ astronomo/astrologo), postaj generacioj atribuos al li la honoran titolon "Sinjoro Granda Historiisto" (Tàishǐ Gōng 太史公) pro sia monumenta verko, kvankam lia magnum opus (verkego) estis finkompletigita multajn jarojn post lia posteno kiel Granda Historiisto finis en misfortuno kaj post lia akcepto de punagado kontraŭ li, inklude enprizonigon, kastradon kaj submeton al servutecon. Li estis tre konscia pri la gravo de sia verko por la estonteco kaj ĝia rilato kun sia propra persona suferado. En la malantaŭparolo de la Registroj, li iel komparis sian universalan historion de Ĉinio al la siatempaj klasikaĵoj, nome Guoĝyu de Zuokiu Ming, Lisao de Qu Yuan, kaj la Militarto de Sun Bin, indikante, ke ankaŭ ĉiuj tiuj verkistoj suferis grandajn personajn misfortunojn antaŭ tiuj porĉiamaj monumentaj verkoj atingu sukceson.
Quesnoy-le-Montant
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Quercitains.
Sima Qian
Ekvivo kaj edukado
Sima Qian naskiĝis en Ksiaĝang en Zuopingĝi (apud la nuntempa Hanĉeng, Ŝenŝjia Provinco) je ĉirkaŭ la jaro 145 a.n.e., kvankam kelkaj fontoj datigas sian naskon ĉirkaŭ la jaro 135 a.n.e. Ĉirkaŭ la jaro 136 a.n.e., lia patro, Sima Tan, ricevis nomumon al la relative malalt-ranga posteno de "granda historiisto" (tàishǐ 太史, alternative "granda skribisto" aŭ "granda astrologo"). La ĉefa tasko de granda historiisto estis formuli la jaran kalendaron, identigante kiuj tagoj estas rite bonsortigaj aŭ malbonsortigaj, kaj prezenti ĝin al la imperiestro antaŭ la novjara festo. Krom tiuj taskoj, la granda historiisto devis ankaŭ veturi kun la imperiestro por gravaj ceremonioj kaj registri la ĉiutagajn okazaĵojn kaj en la kortego kaj en la lando. Laŭ sia rakonto, je aĝo de dek Sima estis kapabla "legi la malnovajn verkojn" kaj estis konsiderata promesplena fakulo. Sima kreskiĝis en konfuceisma medio, kaj Sima ĉiam rigardis historian verkadon kiel ago de konfuceisma fileca pieco al sia patro.
En la jaro 126 a.n.e., ĉirkaŭ aĝo de dudek, Sima Qian komencis etendan veturon tra Ĉinio kiel ĝi ekzistis en la Han dinastio. Li startigis sian veturadon el la imperia ĉefurbo, Chang'an (apud la moderna Xi'an), poste li iris suden laŭ la rivero Jangzio ĝis la Ĉangŝa Regno (nuntempa Hunana Provinco), kie li vizitis la riveron Miluo kie tradicie oni diris, ke la poeto Qu Yuan de la Militŝtata periodo dronigis sin mem. Li poste iris serĉi la tombolokon de la legendaj regantoj Yu en la Monto Kuaiji kaj de la imperiestro Shun en la montoj Jiuyi (nuntempa kantono Ningĝuan, Hunano). Li poste iris norden al Huaiyin (nuntempa Huai'an, Ĝjangsuo) por vidi la tombon de la generalo de la Han dinastio nome Han Xin, poste pluis norden al Cjujfu, nome hejmurbo de Konfuceo, kie li studis ritaron kaj aliajn tradiciajn studobjektojn.
Kiel funkciulo de la kortego Han
Post siaj veturoj, Sima estis elektita kiel Palac-helpanto en la registaro, kies taskoj estis inspekti diversajn partojn de la lando kun la imperiestro Vu en la jaro 122 a.n.e. Sima edziĝis juna kaj havis unu filinon. En la jaro 110 a.n.e. je la aĝo de 35, Sima Qian estis sendita okcidenten al milit-ekspedicio kontraŭ kelkaj "barbaraj" triboj. Tiun jaron, lia patro malsaniĝis pro la maltrankvilo ne esti invitita al la Imperia Memofero Feng. Suspektante, ke lia bona epoko estas finanta, li konsilis sian filon reen hejme, ke li reprenu la historian laboron kiun li estis komencinta. Sima Tan deziris sekvi la verkadon de la Analoj de Printempo kaj Aŭtuno — nome la unua kroniko en la historio de la Ĉina literaturo. Ŝajne Sima Tan estis kapabla nur komponi skizon de la verko antaŭ li mortis. En la postparolo de la kompletita Shiji, estas eseeto pri la ses filozofiaj skoloj kiu estas klare atribuita al Sima Tan. Krome, estas nur fragmentoj de Shiji kiuj ŝajne estis verkitaj de Sima Tan aŭ bazitaj sur liaj notoj. Kuraĝigita per la inspirado de sia patro, Sima Qian pasigis multon de la postaj jardekoj verkante kaj kompilante la verkon Registroj de la Granda Historiisto, kompletante ĝin antaŭ la jaro 91 a.n.e., probable ĉirkaŭ la jaro 94 a.n.e. Tri jarojn post la morto de sia patro, Sima Qian ricevis la iaman postenon de sia patro kiel taiŝi. En la jaro 105 a.n.e,, Sima estis inter la fakuloj elektitaj por reformi la kalendaron. Kiel veterana imperia funkciulo, Sima estis ankaŭ en la posteno por konsili la imperiestron pri ĝeneralaj aferoj de la ŝtato.
La afero de Li Ling
En la jaro 99 a.n.e., Sima implikiĝis en la afero de Li Ling, en kiu Li Ling kaj Li Guangli, du militistaj oficiroj kiuj estris kampanjon kontraŭ Ŝiungnuoj norde, estis venkitaj kaj kaptitaj. Imperiestro Vu atribuis la malvenkon al Li Ling, kaj ĉiuj registaraj funkciuloj sekve kondamnis lin pro tio. Sima estis la nura defendanto de Li Ling, kiu neniam estis lia amiko, sed kiun li ege respektis. Imperiestro Vudio interpretis la defendon de Li fare de Sima kiel atako al sia bofrato Li Guangli, kiu same estis luktanta kontraŭ la Ŝiungnuoj sen multa sukceso, kaj kondamnis Sima al mortpuno. En tiu tempo, la ekzekuto povis esti komutita ĉu per mono ĉu per kastro. Ĉar Sima ne havis sufiĉan monon por elaĉeti sian "krimon", li elektis la laste menciitan kaj estis tiam metita en prizonon, kie li restis tri jarojn. Li priskribis sian suferon jene: "Kiam vi vidas vian provoson, vi mizere tuŝas la grundon per via fronto. Je la nura vido de lia konturo vi estas kaptita de teroro... Tian maldignecon neniam oni povas forbalai." Sima nomis sian kastron "la plej malbona el ĉiuj punoj".
En la jaro 96 a.n.e., je sia liberigo el prizono, Sima elektis vivi kiel palaca eŭnuko por kompletigi siajn historiojn, anstataŭ memmortigi sin kiel oni esperis de nobela fakulo kiu estis malaltigita per kastro. Kiel Sima Qian mem klarigis en sia Letero al Ren An:
Lastaj jaroj kaj morto
Post sia liberigo el prizono en la jaroj 97/96 a.n.e., Sima Qian plue servis en la Han kortego kiel ĵongŝuling (中書令), kortega arkivista posteno rezervita por eŭnukoj kun konsiderinda statuso kaj kun pli alta pago ol ĉe sia antaŭa posteno de historiisto.
La fakulo de la komenco de la 20-a jarcento Wang Guowei asertis, ke ne estas fidindaj registroj establintaj kiam Sima Qian mortis. Li kaj plej granda parto de modernaj historiistoj kredas, ke Sima Qian pasigis siajn lastajn tagojn kiel malliberigita fakulo (en tradicia ĉina 隱士, en pinjino yǐnshì) post lasi la Han kortegon, kaj eble mortis en la sama tempo kiel la imperiestro Vu en la jaro 87/86 a.n.e.
Registroj de la Granda Historiisto
La Registroj de la Granda Historiisto (太史公書), nune kutime konata kiel Shǐjì (史記, "La registroj de la skribisto"), estas monumenta historio de antikva Ĉinio kaj de la mondo finigita ĉirkaŭ la jaro 94 a.K. fare de la funkciulo de la Dinastio Han nome Sima Qian post esti komencita de lia patro, Sima Tan, Granda Astrologo de la imperia kortego. La verko kovras la mondon kiel ĝi estis tiam konata por la ĉinoj kaj dum periodo de ĉirkaŭ 2500 jaroj el la epoko de la legenda Flava Imperiestro al la regado de la imperiestro Wu Di de Han en la epoko de la propra aŭtoro.
La Registroj estis konsiderataj “fundamenta teksto en Ĉina civilizacio”, ĉar ĝi markis la modelojn por la postaj 24 dinastioj de la historio de Ĉinio.
Influoj kaj influitaj verkoj
Sima estis ege multe influita de la verko atribuita al Konfuceo nome Analoj de Printempo kaj Aŭtuno, kiu supraĵe estas resuma kronologio el la okazaĵoj de la regnoj de la dek du dukoj de Lu el 722 ĝis 484 a.n.e. Multaj ĉinaj fakuloj ankoraŭ rigardas kiel Konfuceo ordigis sian kronologion kiel la ideala ekzemplo kiel historio estu verkita, speciale rilate al tio kion li decidis inkludi kaj ekskludi; kaj al lia vortelekto indikante moralajn juĝojn. Ekde tiu vidpunkto, la Analoj de Printempo kaj Aŭtuno estas morala gvidlibro al la taŭga vivmaniero.
Plinovigoj kaj unikaj trajtoj
Spite siajn tre grandajn ŝuldojn el la konfucea tradicio, Sima estis plinovigisto laŭ kvar manieroj. Dekomence, la laboro de Sima temas pri la historio de la konata mondo. Ĝistiamaj ĉinaj historiistoj estis fokusinta al nur unu dinastio kaj/aŭ regiono. La historio de Sima de 130 ĉapitroj startas per la legenda Flava Imperiestro kaj etendiĝas ĝis sia propra tempo, kaj kovris ne nur Ĉinion, sed ankaŭ najbarajn landojn kiel Koreio kaj Vjetnamio. Tiukadre, Sima estis grava kiel la unua ĉina historiisto kiu traktis la popolojn kiuj vivas norde de la Granda Murego kiel la Ŝiungnuoj kiel homaj estaĵoj kiuj estis senvorte egaluloj al la subuloj de la Meza Regno, anstataŭ la tradicia konsidero kiu montris la Ŝiungnuojn kiel sovaĝuloj kiuj havis la aspekton de homoj, sed la menson de animaloj. En siaj komentoj pri la Ŝiungnuoj, Sima retenis sin el la tiamaj postuloj pri la morala supereco de Han super la "nordaj barbaruloj" kio estis la normigaj retorikaj tropoj de ĉinaj historiistoj en tiu periodo. Tiukadre, Sima en sia ĉapitro pri la Ŝiungnuoj kondamnas tiujn konsilistojn kiuj persekutas la "taŭgecon de la momento", kiuj konsilas la imperiestron fari politikojn kiel la konkeroj de aliaj nacioj kiuj havigu mallongan momenton de glorio, sed damaĝu la ŝtaton per enormaj financaj kaj ofte homaj kostoj por la akiro de la konkerita lando. Sima engaĝiĝis en nerekta kritiko al la konsilistoj de la imperiestro Vu kiuj estis instiganta lin sekvi politikon de agreso al la Ŝiungnuoj kaj konkeri ilian teron, politikon kontraŭ kiu Sima ŝajne opoziciis.
Sima ankaŭ kreis novan stilon uzante pliajn fontojn kiel intervjuoj al atestantoj, vizito al lokoj kie historia okazaĵoj estis okazintaj, kaj ekzamenado de dokumentoj el diversaj regionoj kaj/aŭ tempoj. Antaŭe ĉinaj historiistoj tendencis uzi nur regnajn historiojn kiel siaj fontoj. La Ŝiji estis tiukadre tre noviga verko en la ĉina historiografio ekzamenanta historiajn okazaĵojn ekster la kortegoj, havigante pli larĝan historion ol tio kion la tradiciaj korteg-bazitaj historioj estis farintaj. Laste, Sima elrompis el la tradicia kronologia strukturo de la ĉina historio. Sima anstataŭe estis dividinta la Ŝiji en kvin apartaĵoj: la bazaj analoj kiuj enhavas la unuajn 12 ĉapitrojn, la kronologiaj tabeloj kiuj enhavas la sekvajn 10 ĉapitrojn, traktaĵoj pri precizaj temoj kiuj formas 8 ĉapitrojn, rakontoj de la regantaj familioj kiuj konsistas el 30 ĉapitroj, kaj biografioj de variak elstaruloj kiuj estas la lastaj 70 ĉapitroj. La analoj sekvas la tradician ĉinan modelon de korteg-bazitaj historioj de la vivoj de variaj imperiestroj kaj de iliaj familioj. La kronologiaj tabeloj estas grafikaĵoj kiuj rakontas la politikan historion de Ĉinio. La traktaĵoj estas eseoj pri temoj tiom diversaj kiom astronomio, muziko, religio, hidraŭlika inĝenierado kaj ekonomiko. La lasta sekcio kiu temas pri biografioj kovras individuojn konsideritajn de Sima kiel farintoj de gravaj efikoj sur la fluo de la historio, senrilate ĉu ili estis de nobela aŭ malriĉa naskiĝo kaj ĉu ili naskiĝis en la centraj ŝtatoj, la periferio, aŭ en "barbaraj" landoj. Malkiel ĉe la tradiciaj ĉinaj historiistoj, Sima transiris la vircentritajn kaj nobel-fokusitajn historiojn esplorante la vivojn kaj de virojn kaj de virinojn, nome poetoj, burokratoj, komercistoj, komediistoj/ŝercistoj, murdistoj, kaj filozofoj. La fako de traktaĵoj, la fakoj pri biografioj kaj la fako de analoj rilatas al la Qin dinastio (kiel iama dinastio, estis pli da libero por verki pri Qol pri la reganta Han dinastio) kiuj formas ĝis 40% de la Ŝiji starigis plej parton de intereso el historiistoj kaj estas la nuraj partoj de Ŝiji kiuj estis tradukitaj ekzemple en anglan.
Kiam Sima metis siajn temojn estis ofte lia maniero esprimi nerekte moralajn juĝojn. La imperiestrino Lü kaj la generalo Xiang Yu estis la efektivaj regantoj de Ĉinio dum la regnoj Hui de Han kaj Yi de Chu, respektive, kaj tiukadre Sima lokis ambaŭ vivojn en la bazaj analoj. Tiukadre, Konfuceo estis lokita en la kvara parto anstataŭ en la kvina al kiu pli ĝuste apartenus kiel maniero montri kaj substreki lian elstaran virton. La strukturo de Ŝiji permesis al Sima rakonti la samajn historiojn en diferencaj manieroj, kio permesis al li trudi siajn moralajn juĝojn. Por ekzemplo, en la baza parto pri analoj, la imperiestro Liu Bang estis portretita kiel bona estro, dum en la parto kiu temas pri lia rivalo Xiang Yu, la imperiestro estis portretita malfavore. Tiukadre, la ĉapitro pri Xiang prezentas lin je favora rigardo, dum la ĉapitro Gaozu portretas lin per pli malhelaj koloroj. Je la fino de plej granda parto de ĉapitroj, Sima kutime verkis komentarion per kiu li taksis kiel la individuo laŭ la tradiciaj ĉinaj valoroj kiel fila pieco, humileco, mem-disciplino, forta laboro kaj zorgo pri la malplej bonsortuloj. Sima analizis la registrojn kaj elektis tiujn kiuj povus servi al la celo de Ŝiji. Li klopodis malkovri la modelojn kaj principojn de la disvolviĝo de la homa historio. Sima ankaŭ emfazis, por la unua fojo en la ĉina historio, la rolon de individuoj por la influo super la historia disvolviĝo de Ĉinio kaj lian historian percepton, ke lando ne povas eliri el la destino de kreskiĝo kaj malkreskiĝo.
Malkiel ĉe la Libro de Han, kiu estis verkita sub la superrigardo de la imperia dinastio, Ŝiji estis private verkita historio ĉar li malakceptis verki Ŝiji kiel oficiala historio kiu kovras nur tiujn altrangajn. La verko kovras ankaŭ homojn de la malsupraj klasoj kaj tial ĝi estas konsiderita "vera registro" de la pli malhela flanko de la dinastio. En la epoko de Sima, literaturo kaj historio ne esti rigarditaj kiel apartaj fkoj, kiel ili estas konsiderataj nuntempe, kaj Sima verkis sian magnum opus (grandan verkon) en tre literatura stilo, farante etendan uzadon de ironio, sarkasmo, apudmetado de okazaĵoj, karakterizado, rekta diskurso kaj inventitaj paroladoj, kio kondukis la usonan historiistinon Jennifer Jay priskribi partojn de Ŝiji kiel legaĵo pli kiel historia romano ol kiel verko de historio. Por ekzemplo, Sima rakontas la historion de ĉina eŭnuko nomita Ĵonghang Ĝue kiu iĝis konsilisto de la reĝoj de Ŝiungnuoj. Sima havigas longan dialogon inter Ĵonghang kaj delegito sendita de la imperiestro Wen de Ĉinio dum kiu tiu lasta misfamigas la Ŝiungnuojn kiel "sovaĝuloj" kies kutimoj estas barbaraj, dum Ĵonghang defendas la kutimojn de Ŝiungnuoj ĉu kiel justigitaj kaj/aŭ kiel morale egalaj al la ĉinaj kutimoj, kaj foje eĉ morale superaj ĉar Ĵonghang skizas kontrason inter la sangelverŝaj sukcedaj luktoj en Ĉinio kie familianoj mortigas unu la aliajn por estis imperiestro kontraŭ la pli ordigita sukcedmaniero de la reĝoj de Ŝiungnuoj. La usona historiistino Tamara Chin verkis, ke kvankam Ĵonghang ja ekzistis, la dialogo estas simple "literatura rimedo" por ke Sima asertu aferojn kiujn li alimaniere ne povus aserti. La favora bildo de la perfidulo Ĵonghang kiu venis al la Ŝiungnuoj kiel plej bona el la imperiestraj fidelaj delegitoj en etnografia argumento pri kio estas la morale supera nacio aperas kiel la maniero kiel Sima atakas la tutan ĉinan kortegan sistemon, en kiu la imperiestro preferis la mensogojn diritajn de liaj laŭdemegaj konsilistoj super la vero dirita de liaj honestaj konsilistoj, kiel esence korupta kaj perversia. Tiu aspekto estas plifortigita per la fakto ke Sima montras Ĵonghang parolanta la lingvon de idealigita konfuceisma funkciulo dum la lingvo de la delegito de la imperiestro estas mallaŭdita kiel "nur pepado kaj babilado". Aliloke en Ŝiji Sima portretis la Ŝiungnuojn malpli favore, kaj tial la debato estis preskaŭ certe pli la maniero de Sima kritiki la ĉinan kortegan sistemon kaj malpli aŭtenta laŭdo al la Ŝiungnuoj.
Sima estis ofte kritikita pro "historiigo" de mitoj kaj legendoj, ĉar li atribuis datojn al mitaj kaj legendaj figuroj el la antikva historio de Ĉinio kune kun tio kio ŝajnas supozeble precizaj genealogioj de gravaj familioj laŭlonge de kelkaj jarmiloj (inkludante sian propran familion, por kiu li markas descendon de la Sima familio el legendaj imperiestroj en fora pasinteco). Tamen, arkeologiaj malkovroj en ĵusaj jardekoj konfirmis aspektojn de Ŝiji, kaj sugestis, ke eĉ se la partoj de Ŝiji kiuj temas pri la antikva pasinteco ne estas totale veraj, almenaŭ Sima verkis tion kion li kredis vera. Precize, arkeologiaj trovitaĵoj konfirmis la bazan akuratecon de Ŝiji inkludante la regnojn kaj lokojn de tomboj de antikvaj regantoj.
Literatura gravo
La majstroverko de Sima nome Ŝiji estas respektata kiel modelo de biografia literaturo kun tre alta literatura valoro kaj ankoraŭ restas kiel lernolibro por la studo de klasika ĉina. La verkoj de Sima estis influaj por la ĉina verkado, servante kiel idealaj modeloj por variak tipoj de prozo ene de la novklasika ("renesanca" 复古) movado de la Tang-Song periodo. Ankaŭ la grava uzado de la roluloj kaj de la intrigo influis super la verkado de fikcio, inkludante la klasikajn novelojn de la meza kaj malfrua mezepoka periodo (Tang-Ming) same kiel super la nacia novelaro de la fino de la imperia periodo. Sima havis enorman influon super la historiografio ne nur en Ĉinio, sed ankaŭ en Japanio kaj Koreio. Dum postaj jarcentoj, Ŝiji estis konsiderita kiel la plej granda historia libro verkita en Azio. Sima estas ne tiom konata en Okcidenteo, kaj aparte en la angleparolanta mondo ĉar kompleta traduko de Ŝiji en angla ankoraŭ mankas.
Lia influo devenas ĉefe el la jenaj elementoj de lia verkado: lia lerta priskribo de historiaj roluloj uzante detalojn de ilia parolmaniero, konversacioj, kaj agadoj; lia plinoviga uzado de neformala, humora, kaj varia lingvaĵo; kaj la simpleco kaj konscio pri lia stilo. Eĉ la literatura kritikisto de la 20-a jarcento nome Lu Xun rigardis Ŝiji kiel "la plej perfekta kanto de historistoj, speco de "Li Sao" (fama klasika poemo) senrima".
Ludwig von Döderlein
Johann Christoph Wilhelm Ludwig von DÖDERLEIN (naskiĝinta la en Jena, mortinta la  en Erlangen) estis germana filologo.
Vivo
Post la frekvento de la gimnazio en Schulpforta li studis en München, Heidelberg, Erlangen kaj Berlin kaj iĝis en 1815 profesoro pri klasika filologio ĉe la akademio de Berno. En 1819 li ekestis lernejestro de la gimnazio en Erlangen kaj paralele profesoro en la surloka universitato. En 1827 li iĝis unua profesoro de filologio kaj retoriko kaj direktoro de la filologia seminario.
Verkoj
Oni ŝuldas al li - pri sinonimoj kaj etimologio - admiron pro la jenaĵoj: »Lateinische Synonyme und Etymologien« (Leipzig 1826–38); »Lateinische Wortbildung« (Leipzig 1838); »Handbuch der lateinischen Synonymik« (Leipzig 1839); »Handbuch der lateinischen Etymologie« (Leipzig 1841); »Homerisches Glossarium« (Erlangen 1850–58).
Krome li eldonis »Oedipus Coloneus« de Sofoklo (kun L. Heller, Leipzig 1825), ĉiujn verkojn de Tacito (Halle 1841–47), »Germania« de Tacito kun germana traduko (Erlangen 1850), »Epistulae« de Horacio kun germana traduko (Leipzig 1856–58), »Satiroj« de Horacio (Leipzig 1860), »Ilias« de Homero (Leipzig kaj London 1863–64). »Reden und Aufsätze« aperis kiel kolekto en Erlangen 1843–47, kaj »Öffentliche Reden« en Frankfurt 1860.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 5. Leipzig 1906, p. 77-78, kio legeblas tie ĉi.
Golubinci
Golubinci, serbe Голубинци estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Stara Pazova.
Geografio
Golubinci situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ruma-Stara Pazova.
Historio
Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Golubinci 3878 serboj (76 %), 799 kroatoj, 152 ciganoj, 59 jugoslavianoj, 22 slovakoj, 9 hungaroj kaj aliaj. Pli frue (dum la pacaj tempoj) loĝis 2500 da kroatoj.
Thierry Scherrer
Li estas episkopo de Laval (Mayenne) ekde la.
Studoj
Post kiam li komencis studojn de beletro en Montpellier kaj medicino en Marseille, Thierry Scherrer eniris en la seminarion de Paray-le-Monial en 1981, antaŭ ol daŭrigi siajn studojn en seminario Saint-Luc de Aix-en-Provence de 1984 al 1987, kaj poste en Instituto de teologiaj studoj de Bruselo de 1987 al 1989, kaj fine en Gregoria Papa Universitato en Romo. Li havas doktorecon pri teologio.
Pastro
Li estis pastrigita la por la arĥidiocezo de Aix kaj Arles.
Franciszek Myśliwiec
Franciszek Myśliwiec (naskiĝis la 4-an de oktobro 1868 en Sprzęcice (distrikto Strzelce), mortis la 6-an de novembro 1941 en Dachau) – pola nacia aktivulo en Silezio de Opole, prezidanto de Silezia Kvartalo de la Asocio de Poloj en Germanio, frato de Karol, katolika pastro kaj nacia aganto.
Thierry Scherrer
Pastro
Trapasinte du jarojn en stud-misio en Romo, dum li samtempe estis kapelpastro en preĝejo Saint-Louis-des-Français, li revenis en 1991 al sia diocezo, kiel vikario de la katedralo Saint-Sauveur de Aix-en-Provence kaj pastro por la studentoj, ŝarĝita de la kunordigo de pastrejoj por studentoj de Aix-en-Provence.
De 1996 al 2004, li estis membro de la teamo de instruantoj de Seminario Saint-Luc, Superulo de la komunumo Saint-Jean-Baptiste (Propedeŭtika jaro de dioceza Seminario) kaj episkopa delegito en la dioceza servo de alvokiĝoj. Krome, li estis akompana pastro de dioceza servo de la Episkopa kuracoservo de 1999 al 2004 kaj help-pastro en la servo de paroĥoj de Bouc-Bel-Air kaj Cabriès-Calas de 2002 al 2004.
Franciszek Myśliwiec
Vivo
En la periodo de Vajmara Respubliko reprezentis polojn en distrikta sejmeto en Strzelce kaj delegito al Suprasilezia Metiista Ĉambro.
Thierry Scherrer
Pastro
En 2004, li estis nomumita paroĥestro de paroĥo de Puyricard kaj dekano de Aix-Sainte Victoire, samtempe administrante ekde 2006 la paroĥojn de Peyrolles, Jouques, Meyrargues, Le-Puy-Sainte-Réparade, Saint-Canadet kaj Saint-Paul-lès-Durance kaj de la episkopa unuo Aix-Val de Durance.
Franciszek Myśliwiec
Vivo
Arestita post komenco de la milito kaj enprizonigita en koncentrejo Buchenwald. Mortis en koncentrejo Dachau. Laŭ lia nomo oni nomis straton en Opole–Groszowice, Zdzieszowice kaj Staniszcze Małe, kaj ankaŭ placon en Kamień Śląski apud Gogolin. Estas patrono de Publika Baza Lernejo en Izbicko (distrikto Strzelce).
Thierry Scherrer
Pastro
En 2007, li fariĝis paroĥestro de la paroĥo de katedralo Saint-Sauveur de Aix-en-Provence kaj dekano de Aix-Sainte Victoire.
Moto
Implemini Spiritu Sancto (« Plenumiĝu en Sankta Spirito »)
Federacio Esperanto de Barato
La Federacio Esperanto de Barato (FEB) estas la Landa Asocio de UEA en Barato. Ĝi estis fondita en 1982 en la urbo Vijayawada en Andra-Pradeŝo. Ĝi aliĝis al UEA en 1996. La informilo de FEB estas Fenestro. Antaŭe estis papera versio, sed nun ĝi estas reta. Jam de 2001 ekzistas diskutlisto "Baratanoj". Lastatempe ekaktivas membroj de FEB ankaŭ en Facebook (elp. fejsbuk) kaj WhatsApp (elp. vacap).
FEB Kongresoj
La Unua FEB-Kongreso, Vijayawada, Andra-Pradeŝo, 1982
La Dua FEB-Kongreso, Kolkato, Okcidenta Bengalio, 1984
Parlamento de Montenegro
La parlamento de Montenegro (serbe Скупштина Црне Горе aŭ Skupština Crne Gore) estas la legislativo de Montenegro. La parlamento momente havas 81 membrojn, ĉiu estas elektita por oficdaŭro de 4 jaroj. Laŭ la stato de 2008 la aktuala parolisto de la parlamento estas Ranko Krivokapić, vicaj parolistoj estas Rifat Rastoder kaj Slavoljub Stijepović. Sekve de la referendumo pri ŝtata sendependiĝo de 2006, la parlamento deklaris kaj ratifigis la suverenecon de Montenegro la 3-an de junio 2006.
Federacio Esperanto de Barato
FEB Kongresoj
La Tria FEB-Kongreso, Laknaŭo, Utar-Pradeŝo, 1985
Parlamento de Montenegro
Potenco
La parlamento nomumas la ĉefministron de Montenegro proponitan de la prezidento de Montenetgro, kaj ankaŭ la ministrojn elektitajn fare de la ĉefministro. Same la parlamento decidas pri ĉiuj leĝoj de Montenegro kaj validigas ilin, ratifigas internaciajn traktatojn, nomunas la juĝistojn de la lando, decidas pri la ŝtata buĝeto kaj plenumas pliajn taskojn difinitajn en la ŝtata konstitucio. La parlamento povas deklari nefidon al la registaro, se plimulto de la parlamentanoj tion subtenas.
Federacio Esperanto de Barato
FEB Kongresoj
La Kvara FEB-Kongreso, Kolkato, Okcidenta Bengalio, 1987
Parlamento de Montenegro
Parlamentanoj
La parlamentanoj estas elektitaj por oficdaŭro de kvar jaroj. Unu parlamentano reprezantas 6.000 voĉdonantojn, kio rezultigas ŝanĝiĝantan nombron de parlamentanoj de baloto al baloto. La nuna parlamento elektita dum la jaro 2006 havas 81 membrojn, la antaŭa nur konsistis el 74 membroj.
Serbia Nacia Asembleo de la Princlando (Reĝlando) de Montenegro (27-a de septembro 1906 - 4-a de januaro 1916)
31-a de oktobro 1906 - 9-a de julio 1907 21-a de novembro 1907 - 12-a de februaro 1911 1-a de decembro 1911 - 25-a de oktobro 1913 28-a de januaro 1914 - 4-a de januaro 1916
Federacio Esperanto de Barato
FEB Kongresoj
La Kvina FEB-Kongreso, Bengaluro, Karnatako, 1992
Parlamento de Montenegro
Parlamento de Montenegro en Jugoslavio
Popola parlamento de la Socialista Respubliko de Montenegro
Popola parlamento de la Popola Respubliko de Montenegro
Federacio Esperanto de Barato
FEB Kongresoj
La Sesa FEB-Kongreso, Puneo, Maharaŝtro, 1995
Parlamento de Montenegro
Parlamento de Montenegro en Jugoslavio
parlamento de la Popola Respubliko de Montenegro
parlamento de la Socialista Respubliko de Montenegro
Federacio Esperanto de Barato
FEB Kongresoj
La Oka FEB-Kongreso, Puneo, Maharaŝtro, 2001
La Naŭa FEB-Kongreso, Puneo, Maharaŝtro, 15-16 Decembro 2018
Aliaj FEB-organizitaj aranĝoj
Barata Esperanto-Kunveno, 26-27 Oktobro 2013, Hajderabado, Andra-Pradeŝo
Sud-Azia Seminario (SAS-4), 13-15 Oktobro 2017, Bengaluro, Karnatako
Estraro
Membroj de la nuna estraro estas:
Prezidanto: D-ro Ranganayakulu (Ranga)
Vicprezidanto: D-rino Mina Dan (Mina);
Ĝenerala Sekretario: S-ro Naga Siva Kotha (Siva);
Kasisto: S-ino Kirti Krishna Ratnoo (Kirti).
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo
Informeto pri FEB en la retejo de UEA
Vidu ankaŭ
Fareed Syed Abdul Salam
Distrikto Freiberg
La germana distrikto Freiberg estis parto de la Respubliko Saksio, kiu estas federacia lando de Germanio. La distrikto ekzistis ĝis la 31-a de julio 2008. La 1-an de aŭgusto 2008 ĝi kun la iamaj distriktoj Döbeln kaj Mittweida kunfandiĝis al nova distrikto Centra Saksio (germane Landkreis Mittelsachsen). La distrikto apartenis al la administra distriktaro Chemnitz, kaj ĝis la 1-a de marto 2012 ankaŭ la nova distrikto Centra Saksio apartenis al ĝi - ekde tiu dato en Saksio ne plu ekzistas la antaŭaj tri distriktaroj Chemnitz, Dresden kaj Leipzig.
Mihail Kogălniceanu (Tulcea)
Mihail Kogălniceanu [mihail kogəlniĉanu] estas komunumo en la distrikto Tulcea en Rumanio. Ĝi konsistas el la samnoma vilaĝo kaj krome el Lăstuni kaj Rândunica.
Distrikto Freiberg
Krome ĝi apartenis al la Eŭroregiono Ercmontaro.
Mihail Kogălniceanu (Tulcea)
La vilaĝo estis nomita honore al Mihail Kogălniceanu, ĉefministro de Rumanio de 1863 ĝis 1865.
Distrikto Freiberg
Geografio
Najbaraj distriktoj estis norde Meißen, oriente Weißeritz, sude la ĉeĥa regiono Karlovy Vary, sudokcidente Mittlerer Erzgebirgskreis, okcidente la urbo Chemnitz kaj nordokcidente Mittweida.
Mihail Kogălniceanu (Tulcea)
La komunumo situas ĉe la ŝoseo DN 22 (Tulcea – Constanța) kaj havas fervojan stacion, ĉ. 3 km de la vilaĝa centro. En ĝia teritorio situas civila flughaveno, kiu iam ligis Tulcea al Bukareŝto kaj Constanța. Nun provizore ne ekzistas pasaĝeraj flugoj.
Distrikto Freiberg
Geografio
La distrikto Freiberg etendiĝis de Mezasaksa Montetoregiono (Mittelsächsisches Hügelland) en la nordo ĝis la altaĵoj de la Orienta Ercmontaro (Osterzgebirge) en la sudo. Oriente interalie la Arbaro de Tharandt formis la limon kaj okcidente ĉi rolon ludis interalie la valoj de la riveroj Zschopau kaj Flöha. La alteco de la teritorio varias de 227 m super la marnivelo (plej malalta punkto estas en la valo de Freiberger Mulde ĉe Siebenlehn) ĝis 807 m (Drachenkopf ĉe Nassau). La dua plej alta punkto estas la 806-metra altaĵo Steinkuppe en Holzhau.
Mihail Kogălniceanu (Tulcea)
El la 1 025 laborantoj (2009) 815 laboras en agrokulturo. El la areo de 14 000 ha 7 561 ha estas agrokulture uzeblaj kaj 6 011 ha semadotaŭgaj. 80 % de la teritorio havas trinkakvan reton, 3 % de la vojoj estas asfaltitaj.
Distrikto Freiberg
Geografio
La plej gravaj akvejoj de la teritorio estas la riveroj kaj riveretoj Freiberger Mulde, Zschopau, Flöha, Bobritzsch, Granda kaj Malgranda Striegis, Striegis, Gimmlitz kaj la akvorezervejoj ĉe Rauschenbach kaj Lichtenberg. La riveroj estas riĉaj je kurbiĝoj kaj norde sin entranĉis profunde en la ĉirkaŭan terenon. Tiel do ili en historia tempo estis gravaj obstakloj por la orient-okcidentaj trafikaj vojoj. La distrikta areo en sia suda parto kontribuas al la Naturparko Ercmontaro/Vogtland.
Krome menciindas la ŝutmontoj, artefaritaj lagoj kaj kanaletoj en la ĉirkaŭajo de Halsbrücke, Freiberg kaj Brand-Erbisdorf kiuj atestas jarcentojn da minado. Speciale rimarkinda ĉi-rilate estas la akvotunelo Rothschönberger Stolln, kiu forkondukas la akvon el la minejoj ĝis en la rivereton Triebisch, kiu enfluas Elbon ĉe Meißen. Komence de la 21-a jarcento ekevoluas zono de urba kunfandiĝo de la urboj Nossen en la distrikto Meißen, Roßwein en la distrikto Döbeln, la antaŭ nelonge nove fondita urbo Großschirma kaj kun la urboj Freiberg kaj Brand-Erbisdorf. Tiu ĉi aglomeraĵo ampleksas en 2004 ĉirkaŭ 75.000 loĝantojn.
La terenoj en la nordo de la distrikto apudas la zonon de leŭs-grundo, kiu nomiĝas Lommatzscher Pflege. Ilin kovras agroj, pratoj kaj arbaroj.
Sur la ŝtonriĉaj altebenoj dominas piceaj arbaroj, sur la krutaj deklivoj de la valoj foliarbaro. Ju pli suden oni venas, des pli reduktiĝas la kvoto de la agrokulturaj areoj; jen dominas montaj pratoj kaj plej sude proksime al la montarkresto kreskas kohera picea arbaro. En la nordo la grundon konsistigas leŭso kaj argilo. En suda direkto pli kaj pli dominas konsisteroj estiĝintaj pro erozio.
Ekonomio
En la teritorio de la eksa distrikto Freiberg gravas interalie turismo. La Vojo de la arĝento kondukas tra ĝi.
Jam frue minado kaj fandado instigis la evoluon de komerco, metio kaj industrio. La diversaj branĉoj disvolviĝis en kompleksaj interrilatoj. Interalie ekfloris la produktado de karbo el ligno, la lignoprilaboro, la fabrikado de tekstiloj kaj ledo, la maŝinkonstruo, metalprilabora industrio kaj akvomastrumo.
Trafiko
Deokcidente-orienten kuras la federacia ŝoseo 173 tra Flöha, Oederan kaj Freiberg. Ambaŭ ŝoseoj kruciĝas en la distrikta ĉefurbo Freiberg. De oriento al sudokcidento la distrikton tranĉas la federacia ŝoseo 171 tra la urboj Frauenstein kaj Sayda. Ekzistas densa reto de diverskategoriaj ŝoseoj.
La teritorio de la eksa distrikto Freiberg estas integrita en la regiona trafikasociiĝo Verkehrsverbund Mittelsachsen (VMS) kun komuna prezosistemo por busoj kaj fervojo. La publika loka persontrafiko ampleksas urbajn busretojn en Freiberg kaj Brand-Erbisdorf (komune 6 linioj) kaj Flöha. En la jaroj 1902 ĝis 1920 Freiberg posedis tramon. Diversaj buskompanioj funkciigas tradicie tre densan regionan busreton.
La fervoja reto iam estis tre densa. Hodiaŭ tra la distrikto iras la sekvaj fervojaj linioj: Görlitz - Dresden - Freiberg - Flöha - Chemnitz - Zwickau - Plauen - Nürnberg (nomata Sachsen-Franken-Magistrale), Flöha - Annaberg, Flöha - Neuhausen kaj la linio de Freiberg al Holzhau, kiun funkciigas Freiberger Eisenbahngesellschaft mbH. Tute speciala trafikilo estas la telfero Augustusburg, kiu trafikas inter Erdmannsdorf en la valo de la rivero Flöha kaj Kastelo Augustusburg.
En la urbo Großschirma ekzistas aertrafika alteriĝejo.
Historio
En la 1-a jarcento ĉi regiono supozeble apartenis al la influkampo de la Hermunduroj, en la 4-a kaj 5-a jarcento al tiu de la Turingoj kaj Silingoj. Arkeologiajn atestaĵojn el tiu tempo oni ĝis nun ne trovis. La eksetlado komencis en la norda parto kaj en ĉi-cele taŭgaj, seninundaj riveraj valoj en la 6-a, 7-a kaj 8-a jarcentoj. Eksetlis tiam la okcidentslavaj Dalemincoj, kies enmigro ĉefe celis la fekundajn leŭsgrundojn ĉirkaŭ Lommatzsch kaj Meißen apude de la teritorio de la distrikto Freiberg. Loknomoj, ekzemple Bobritzsch, Loßnitz, Großschirma, Kleinschirma und Flöha probable atestas tiun setladon. Ĝis la germana eksetlo la teritorio apartenis komplete al la praarbaro Miriquidi, Poste oni nomis ĝin kutime "Bohemaj arbaroj". Post poioma reduktiĝado ĝi fine malaperis. Ĝiaj restoj transformiĝis al forstoj. La geografia regiono iam titolita "Bohemaj arbaroj" estis rebaptita je "Ercmontaro".
Decidan rolon por la historia evoluo de la regiono ludis la fondo de la monakejo Altzella ĉe Nossen (tuj apud la norda limo de la distrikto). Historie funkciis la tiel nomata Frankona strato (Frankenstraße). Ĝi ekestis kadre de la orienten direktita ondo de koloniigo de la mezepokaj germanoj kaj kondukis el Frankonio respektive Turingio tra la nuna Saksio trans Elbo (ĉe Dresdeno) kaj Supra Luzacio al Silezio kaj ĝis Krakovo. En la 12-a jarcento oni (komencante ĉe Altzella kaj progresante norden) elradikis la praarbaron kaj fondis vilaĝojn laŭ la skemo de arbarhuba stratvilaĝo. Ekzistis trafikaj ligoj el la regiono Halle kaj Leipzig al Bohemio (Prago). Ilia preciza situo hodiaŭ ne plu konatas. Oni tamen scias, ke tiu trafiko tuŝis la vilaĝon Christiansdorf, kie ĝi kaŭzis la hazardan trovon de arĝenta erco kaj sekve la evoluon de la minista urbo Freiberg.
Sian nunan amplekson la distrikto ekhavis en 1994, kiam oni kunigis la ĝistiamajn distriktojn Freiberg, Brand-Erbisdorf kaj Flöha.
Komunumoj
(1-a de aŭgusto 2004)
Klazjma (stacio)
Klazjma (Клязьма) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Puŝkino.
Carrefour Pleyel (pariza metrostacio)
Stacio
Ĝi ŝuldas sian nomon al samnoma kruciĝejo, kie historie kruciĝas du ĉefaj vojoj: la Nacia Vojo 14 (RN 14) kaj la Vojo de la Ribelo, kaj pli poste, alirvojoj al aŭtovojo A86.
La aŭstra piano-fabrikisto kaj komponisto Ignaz Josef Pleyel (1757-1831) fondis en Parizo muzik-eldonejon kaj en 1807 sian faman piano-fabrikon sur la loko de tiu kruciĝejo.
La varmarko Pleyel ankoraŭ ekzistas, sed la fabriko ne plu estas en Saint-Denis. Por memorigi tiun pasinton, urbo Saint-Denis donis la nomon Place des pianos (Placo de Pianoj) al apuda loko.
La stacio estis aranĝita en 1952 por utili kiel finstacio. Ĝi do enhavas du elir-vojojn en direkto al Parizo kaj plurajn vojojn por staciado aŭ manovrado, el kiuj unu donas aliron al subtera deponejo kaj riparejo por vagonaroj de la linio, nomita "Atelier de Pleyel".
Iuj vagonaroj venantaj de havas kiel finan celon la stacion Carrefour Pleyel, kio devigas vojaĝantojn elveturiĝi kaj atendi sur la sama kajo venontan vagonaron.
Vicenca laberdano
La Viĉenca laberdano estas klasika plado el Viĉenco. Ĝi estas kuko el sekigita gado.
Receptoj estas transdonitaj de generacio al generacio kaj preskaŭ ĉiuj familioj uzas unu aŭ plurajn variantojn, ĝenerale ĵaluze protektatajn.
Laberdano devas esti je bonega kvalito; oni konsideras la plej bonan tiun nomatan "araneo"-n, kiu venas el la insuloj Lofoten en Norvegio. Oni devas bani ĝin dum tri tagoj en fluanta akvo por ke ĝi moliĝu, poste oni devas pisti, purigi, faruni kaj kuiri ĝin malaltfajre en argila poteto, kovratan de lakto kaj oleo egalkvantope. Oni servas ĝin kun abunda flava maizkaĉo.
Ekde dua duono de 20-a jarcento la Frataro de la laberdano (itale, Confraternita del Baccalà), asocio de restoraciistoj kaj bonmanĝemuloj, promociis tiun antikvan pladon respektante la originalan recepton.
Privata biblioteko
Privata biblioteko estas biblioteko sub la zorgo de privata posedanto, kompare al tiu de publika institucio, kaj kutime establita nur por ties uzado fare de malgranda nombro de personoj, aŭ eĉ de unusola persono. Kiel ĉe publikaj bibliotekoj, kelkaj personoj uzas ekslibrisojn - ĉu markoj, algluaĵoj aŭ gravuraĵoj - por montri al posedon de la aĵoj apartenantaj al la biblioteko. Kelkaj personoj vendas siajn privatajn bibliotekojn al stablitaj institucioj kiaj la Kongresa Biblioteko, aŭ, plej ofte, heredigas ilin post sia morto, pere de testamento.
Alexandrița
Alexandrița (hungare: Sándortelke ) estas vilaĝo en Rumanio sude de Odorheiu Secuiesc. En 1910 ĝi havis 127 loĝantojn kaj en 1992 49 (hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye). Administre apartenas ĝi al la komunumo Feliceni.
En la censo de 2002 ĉiuj 54 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Puerta de Palmas
La Puerta de Palmas estas monumenta pordego devena el la murego kiu ĉirkaŭis la urbon Badajoz en Hispanio, situa antaŭ la Ponto de Palmas, kiun oni devis trapasi por veturi al najbara Portugalio; ĝi estis la ununura ponto super la rivero Gvadiano en Badajoz ĝis la 1970-aj jaroj, do tiu ĉi pordego estis la plej tipa vidaĵo de la enirejo aŭ elirejo de la urbo. La fino de ties konstruo datis je 1551. Estas la plej signifa monumento de la urbo.
Ĝi estas konsistigita de memoriga arko kaj du cilindraj turoj de fortka aspekto. En la ekstera fasado la arko estas duoncirkla, ornita de blazono de Karlo la 1-a. En la interna fasado estas kapelo dediĉita al Nia Sinjorino de la Anĝeloj. La turoj uitlis kiel reĝa prizono ĝis fino de la 19a jarcento.
Baptista Pac-Kunularo de Norda Ameriko
La Baptista Pac-Kunularo de Norda Ameriko (Baptist Peace Fellowship of North America, do BPFNA) estas organizaĵo kiu kunligas multajn baptistajn kristanojn en Usono, Kanado, Puerto-Riko, Meksiko kaj Kubo en komuna strebado al paco kaj justeco je niveloj loka, landa kaj monda. Ĝi fondiĝis en 1984. Pli ol 70 lokaj kongregacioj estas aliĝintaj al BPFNA, kaj krome la kunularo havas multajn individuajn membrojn. Ĝi eldonas revuon Baptist Peacemaker kaj okazigas ĉiujaran "Pac-Tendumejon".
Bisaŭo
Bisaŭo estas la ĉefurbo de okcidentafrika ŝtato Gvineo Bisaŭa kaj havas ĉirkaŭ 190.000 loĝantojn. Ĝi estas la plej granda urbo de la lando kaj komerca, industria centro kun haveno, tra kiu oni eksportas la varojn kiel malmolan lignon, arakidon, kokosfibrojn, palmoleon kaj gumon.
Bissau kuŝas ĉe la roka bordo antaŭ Bissagos-Archipel, ĉe delto de rivero Geba.
La urbo estis fondita en 1687 de portugaloj kaj servis komence kiel fortikigita komerc-apogejo. En 1942 ĝi estis ĉefurbo de portugala Guineo, sed en 1973 anstataŭis ĝin Madina do Boe.
Ordinara kviskalo
La ordinara kviskalo, Quiscalus quiscula, estas granda paserina birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Kviskaloj, kiu enhavas ses vivantajn speciojn de tre brilaj nigraj birdoj.
Aspekto
La 32 cm longa plenkreskulo havas longan malhelan bekon, palflavajn okulojn kaj longan voston; ties plumoj ŝajnas nigraj kun purpura, verda aŭ blua irizeco en kapo, kaj ĉefe bronzkolora brilo en korpa plumaro. La plenkreska ino estas iom pli malgranda kaj kutime malpli brila; ties vostoj ĉefe estas pli mallongaj, kaj malkiel maskloj, ne metas voston kiel kilo dumfluge kaj estas brunaj sen purpura aŭ blua briloj. Junuloj estas brunaj kun malhelbrunaj okuloj.
Distribuado kaj habitato
La reprodukta habitato estas malfermaj kaj duonmalfermaj areoj tra Nordameriko orienten de la Roka Montaro. La nesto estas tasformo bone kaŝita en densaj arboj (ĉefe pinoj) aŭ arbustoj, kutime ĉe akvo; foje la ordinara kviskalo nestumas en kavaĵoj aŭ en homfaritaj strukturoj. Ili ofte nestumas en kolonioj, foje eĉ tre grandaj. Ankaŭ birdoskatoloj estas taŭgaj nestolokoj. La ino demetas 4-7 ovojn.
Tiu birdo estas specio de konstantaj loĝantaj birdoj en multe de sia teritorio. Nordaj birdoj migras en aroj al sudorienta Usono.
Ekologio kaj kutimaro
La kanto de tiu birdo estas ege akra, ĉefe kiam tiuj birdoj, en aroj, alvokas. Kantoj varias el tutjaran "Ĉiŭink Ĉiŭink" al pli komplika reproduktasezona alvoko "Ooo ŭiŭ, ŭiŭ, ŭiŭ, ŭiŭ, ŭiŭ" kiu rapidiĝas pli kaj pli kaj finas per laŭta "Kriŭhiŭhiŭ!" La ordinara kviskalo povas ankaŭ imiti la sonojn de aliaj birdoj aŭ eĉ homoj, kvankam ne tiom precize kiom la Mimedoj, kiuj kunhavas teritorion en Sudorienta Usono.
Dum la reprodukta sezono, maskloj metas malantaŭen sian kapon kaj ŝveligas sian plumaron por memmontrado kaj forpeli aliajn masklojn. Tiu sama konduto estas uzata kiel defenda sinteno por timigi predantojn. Maskloj de ordinara kviskalo estas malpli agresemaj unu kontraŭ alia, kaj pli kunlaboremaj kaj sociaj ol la pli granda Marmarĉa kviskalo.
Kviskaloj tendencas ariĝi en grandaj birdaroj, populare konataj kiel plago. Tio permesas al ili detekti birdojn, kiuj invadas ilian teritorion, kaj predantojn, kiuj estas ĉikanataj amase por forpeli entrudulojn.
Rilato kun homoj
La teritorio de tiu birdo etendiĝis okcidenten dum arbaroj estis klarigataj. En kelkaj areoj, ĝi estas nune konsiderata plago fare de farmistoj pro ties grandaj nombroj kaj emo al greno. Spite nune forta populacio, ĵusa studo fare de la National Audubon Society pri informoj el la Christmas Bird Count indikis, ke tiuj populacioj malpliiĝis al 61 % de populacio de 73 milionoj el historia kalkulo de ĉirkaŭ 190 milionoj da birdoj.
Malkiel multaj birdoj, la ordinara kviskalo profitis el la etendon de homa populacio pro ties resursema kaj oportunema naturo. La populacio de ordinara kviskalo ege pliiĝis en la areo de Aŭstino en Teksaso en ĵusaj jaroj kaj estas konsiderata kiel ĝenigo pro ia agresema konduto. Ordinaraj kviskaloj estas konsiderataj grava minaco al rikoltoj kaj ege malfacile forpeleblaj, kaj pro tio oni uzas akcipitrojn aŭ similajn grandajn rabobirdojn.
Skono
Skono estas brita rapidmanĝo de skota origino.
Ĝi estas eta pano farita el tritika, hordea aŭ avena faruno, plejofte kun bakpulvoro kiel fermentilo.
Britaj skonoj ofte estas iomete dolĉigitaj. En Usono, skonoj estas pli sekaj kaj pli grandaj, kaj tipe dolĉaj.
Laŭ la "Oxford English Dictionary" (Oksforda Angla Vortaro), la vorto skono (angle: scone) eble estas derivita de la meznederlanda "schoonbrood" (fajna blanka pano), el schoon (pura) kaj brood (pano). La vorto jam ekzistis en la skota lingvo longe antaŭ ĝi aperis en la angla lingvo.
4441 Toshie
4441 Toshie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Toshie Seki, patrino de la malkovrinto. Ŝi mortis la tago, kiam tiu asteroido estis malkovrita.
Organizaĵo por Ekonomia Kunlaborado
Organizaĵo por Ekonomia Kunlaborado aŭ Ekonomia Kunlabora Organizaĵo aŭ EKO (Economic Cooperation Organisation aŭ mallongigita ECO,, اقتصادی تعاون تنظیم, Ekonomik İşbirliği Teşkilatı, Экономикалық ынтымақтастық ұйымы, Iqtisodiy Hamkorlik Tashkiloti, Экономикалык Кызматташтык Уюмунун, İqtisadi Əməkdaşlıq Təşkilatı, taĝike: Ташкилоти ҳамкории иқтисодӣ, اقتصادي همکاريو د سازمان) estas Eŭrazia politika kaj ekonomia interregistara organizaĵo kiu estis fondita en 1985 en Teherano fare de la estroj de Irano, Pakistano kaj Turkio. Ĝi havigas platformon por studi vojojn por plibonigo de la disvolvigo kaj helpi la komercon kaj la investeblojn. EKO estas ad hoc organizaĵo laŭ la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj (Ĉap. VIII). Ties celo estas establi komunan merkaton por varoj kaj servoj, multe kiel ĉe la Eŭropa Unio. La sekretariaro kaj kultura departemento de EKO havas sidejon en Teherano, ties ekonomia oficejo estas en Turkio kaj ties scienca oficejo estas en Pakistano.
Oficialaj nomoj
La oficiala laborlingvo de la Ekonomia Kunlabora Organizaĵo estas la angla. La oficialaj nomoj de la organizaĵo estas la jenaj:
Membreco
Norda Kipro estas observa membro de EKO.
Dinnyeberki
Situo
Dinnyeberki situas sur deklivoj, fine de sakovojo. Szigetvár troviĝas 24, Pécs 28, Kaposvár 62, Budapeŝto 217 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1305 laŭ tiama hungara ortografio "Dinneberki". Dum regado de la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis.
En Dinnyeberki migra poŝto servas.
Niagara Akvofalaro
Niagaraj Akvofaloj (aŭ pli precize dirite, Niagara Akvofalaro) situas en la Rivero Niagaro en orienta Nordameriko, ĉe la landlimo inter Usono kaj Kanado (Niagara Falls (Kanado)). La nomo rilatas al tri apartaj akvofaloj: la Hufofera, Ĉielarka, kaj Luna Akvofaloj.
La Insulo de la Kaproj (angle: Goat Island) apartigas la Kanadan Akvofalon de la Usonaj Akvofaloj. Luna Insulo (angle: Luna Island) apartigas la du usonajn akvofalojn. La krestoj de la akvofaloj estas 152 metrojn super marnivelo.
Niagara Akvofalo ne estas speciale alta, sed tre larĝa, kaj granda volumeno da akvo pasas ĝin, pro kio kreiĝas spektaklaj ĉielarkoj kaj konstanta tondro.
Du urboj situas flanke de la Niagara Akvofalaro: la urbo Niagara Falls (Ontario) estas granda turisma urbo en Ontario, sed la urbo Niagara Falls (Novjorkio) ankaŭ havas multajn vidindaĵojn. La du urbojn ligas du pontojn, de kiu la Ĉielarka Ponto estas la ĉefa.
La vidinda pejzaĝo altiras milionojn da vizitantoj, precipe dum la somero. Oni diras ke la nomo "Niagara" devenas de irokeza vorto, tradukebla per "Tondro de Akvoj". La esploristo, Louis Hennepin, kiu ankaŭ malkovris la Akvofalon de Sankta Antonio de la rivero Misisipi, tiris la atenton de la mondo al la Niagara Akvofalo dum la 17-a jarcento.
La akvo falas proksimume 52 metrojn, kvankam la Nupto-vuala Falo havas rektan subenvojon de nur 21 metroj super konfuzaj ŝtonamasoj ĉe ĝia fundo. La Nupto-vuala Falo estas 323 metrojn larĝa kaj la Huffera Falo estas ĉirkaŭ 792 metrojn larĝa. Ĉiuj akvofaloj estas lumigitaj de la kanada flanko.
Prads-Haute-Bléone
Prads-Haute-Bléone (franca elparolo: [], okcitane: Prats Auta Blèuna) estas franca komunumo en la departemento Alpes-de-Haute-Provence, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Ĝi havis 186 loĝantojn en la jaro 2012.