cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Lucía de Tirajana
Demografio
Historie el malpli ol 10 000 loĝantoj en la 1950-aj jaroj oni kreskiĝis ĝis nunaj pli ol 74 000 loĝantoj, tio estas oni sepobligis la populacion.
Teritoria organizado
Santa Lucía de Tirajana dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
Estas agrikulturo en forcejoj ĉefe sur la marborda zono, kie oni kultivas ĉefe tomatojn, kukumojn, bananojn kaj ornamplantojn. En interno abundas malgrandaj familiaj bienoj dediĉitaj ĉefe al la kultivado por propra konsumo.
Parto de la laboristaro laboras en la industria zono de Arinaga.
Bastennes
(jen france, okcitane respektive gaskone Bastenas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Kantono Replonges
La kantono Replonges (france canton de Replonges) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 31 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Replonges.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Replonges la jenaj 31 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Replonges estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Pont-de-Vaux (12 komunumoj), Bâgé-le-Châtel (9 komunumoj) kaj Saint-Trivier-de-Courtes (11 komunumoj). La kantono plene situas ene de la arondismento Bourg-en-Bresse.
Luboměř
Luboměř (Laudner) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Nový Jičín en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394. Luboměř devene apartenis al senjorujo Potštát kaj ĝi estas nomita en dokimento konfirmanta al Potštát la urban rajton de Olomouc kaj aliajn privilegiojn. Dokumento el la jaro 1408 indikas en la vilaĝo preĝejon kaj paroĥon.
Éva Ambrus
Éva Ambrus [ambruŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ambrus Éva estis hungara ceramikisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2013).
Éva Ambrus naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Éva Ambrus maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi frekventis metilernejon kaj ŝi estis pocelanpentristo. Ŝi ekstudis en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1962 kaj akiris diplomon en 1967. Ŝia plej grava instruisto estis Imre Schrammel. Ŝi laboris en uzino pri porcelanoj en Hódmezővásárhely inter 1967–1984, poste en propra ateliero en Budafok. Ŝi ricevis premiojn inter 1972-2004.
Isla Fisher
Isla Lang FISHER (naskiĝis la 3-an de februaro 1976 en Maskato, Omano) estas aktorino kaj aŭtoro. Ŝiaj gepatroj estas el Skotlando, ŝia patro laboris kiel bankisto en Omano. Ili hejmeniris de Omano al Skotlando, poste translokiĝis al Aŭstralio, kiam ŝi aĝis ses jarojn kaj kie ŝi aperis en televidaj reklamoj. Fisher iĝis fama en rolo de Shannon Reed en la aŭstralia televida serio (sap-opero) Home and Away de 1994–97, pro kio ŝi ricevis du nomumojn de „Logie Award”.
Fisher ludis ankaŭ ripet-rolulon en la kvaraj kaj kvinaj sezonoj de televida serio Arrested Development (2013, 2018–19), kaj ludas en la rolo de Mary en Wolf Like Me (2022–2023). Fisher verkis du novelojn por junaj plenkreskuloj kaj la libroserion Marge in Charge.
Kantono Pont-d'Ain
La kantono Pont-d'Ain (france canton de Pont-d'Ain) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 24 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Pont-d'Ain.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Pont-d'Ain la jenaj 24 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Pont-d'Ain estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Izernore (10 komunumoj), Poncin (9 komunumoj) kaj Oyonnax-Nord (1 komunumo). 20 komunumoj de la kantono situas ene de la arondismento Nantua. 4 komunumoj situas en la arondismento Bourg-en-Bresse.
Donegal
Donegal (irlande: Dún na nGall) estas urbo en la Irlanda graflando Donegal. La loko havis 2339 loĝantojn en 2006.
Historio
En malnovaj fontoj oni mencias danan fortreson detruita de Muirchertach MacLochlainn, altranga reĝo de Irlando, en 1159. Tiu vikinga setlejo eble estas la origino de la nomo de la ubeto.
Donegal konatiĝis kiel hejmbazo de la O'Donnell-klano, kiu ludis esencan rolon en la irlanda historio kiel la ĉefaj kontraŭuloj de la angla koloniigo inter la 15-a kaj 17-a jarcento.
Donegal kastelo kaj la alloga centra placo ("Diamond") estas la ĉefaj altiraĵoj.
Les Chalesmes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Beylongue
(jen france, okcitane Vath Longa aŭ Vailonca) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Salas de los Infantes
La municipo Salas de los Infantes inkludas la loĝlokojn Arroyo de Salas, Castrovido, Hoyuelos de la Sierra kaj Terrazas.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 40 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 56 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. La urbo estas la ĉefa centro por servoj de la Sierra de la Demanda kaj havas gravan komercan kaj industrian aktivecon. La loĝloko estas je la sama distanco ŝosee el Barcelono (oriente, 530 km) kaj el Santiago de Compostela (okcidente, 530 km).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En 974 García Fernández fondis la urbon Salas, kiu poste estis nomita de los Infantes memore al la Sep infantoj Lara, famaj pro cantar de gesta kaj en popolaj romancoj. La rakonto okazas en Salas kaj apudaj lokoj kiel Barbadillo del Mercado, Vilviestre del Pinar kaj Canicosa de la Sierra. Ĝi estis citita de Ramón Menéndez Pidal en sia verko La leyenda de los infantes de Lara.
En 1380, don Pedro Fernández de Velasco y Castañeda, senjoro de Briviesca kaj Medina de Pomar, fondis la heredlandon de Salas de los Infantes, por nobelaj familioj kiel Velasco, konestabloj de Kastilio, dukoj de Frías, grafoj de Haro, ktp.
En 1813, dum la Milito de Hispana Sendependigo, Salas de los Infantes estis la sidejo de la kontraŭfranca institucio Junta Superior de la Provincia de Burgos, estrita de la Markizo de Barriolucio.
Ekde 1927 estis Fervojo Santander-Mediteraneo, kun stacidomo en Salas, kio funkciis inter 1930 kaj 1985.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, la ermitejoj, la kuŝejo de spuroj de dinosaŭroj kaj la muzeo de dinosaŭroj.
30232 Stephaniejarmak
30232 Stephaniejarmak estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan sciencistinon Stephanie G. Jarmak, de la Southwest Research Institute en San Antonio (Teksaso), kies laboro inkludas spektroskopiajn observojn de asteroidoj kaj studojn pri regolita adhero kaj planedesima formiĝo per eksperimento en laboratorio kaj en mikrogravito per CubeSat.
Kantono Plateau d'Hauteville
La kantono Plateau d'Hauteville (france canton de Plateau d'Hauteville) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 28 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Plateau d'Hauteville.
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Plateau d'Hauteville estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Seyssel (4 komunumoj), Brénod (12 komunumoj) Virieu-le-Grand (1 komunumo) kaj Champagne-en-Valromey (14 komunumoj). Parto de la kantono situas ene de la arondismento Belley. Alia parto situas en la arondismento Nantua
Azur (Landes)
Azur (jen france, okcitane Asur) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Kantono Saint-Étienne-du-Bois
La kantono Saint-Étienne-du-Bois (france canton de Saint-Étienne-du-Bois) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 26 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Saint-Étienne-du-Bois.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Saint-Étienne-du-Bois la jenaj 26 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Saint-Étienne-du-Bois estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Coligny (9 komunumoj), Treffort-Cuisiat (9 komunumoj) kaj Saint-Trivier-de-Courtes (1 komunumo). La kantono plene situas ene de la arondismento Bourg-en-Bresse.
Santo Domingo de Silos
Kelkaj fakuloj subtenas, ke la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos estas ligita al la historio de Rodrigo Díaz de Vivar, ĉar tiu kaj lia edzino Jimena donacis kelkajn siajn heredaĵojn al la monaĥejo, kies klostro estis ankoraŭ konstruata en 1081, kiam la Cido estis ekzilita.​ Turisme, ĝi formas kun la apudaj loĝlokoj Lerma kaj Covarrubias la nomita «Triangulo de Arlanza», kaj ĝi ankaŭ estas en la nomita Vojo de Cido.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 78,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 262 loĝantojn. Ĝi perdis 750 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 70 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Contreras, La Revilla y Ahedo, Santibañez del Val, Carazo, Mamolar, Ciruelos de Cervera, Espinosa de Cervera kaj Arauzo de Miel.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Domingo de Silos naskiĝis en Cañas en la jaro 1000; li agadis en la loko, en la proksimeco kaj en la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla, ĝis estis elterigita disde la regno Navaro pro ordono de la reĝo García Sánchez la 3-a, "el de Nájera". Tiam li ekziliĝis al regno Kastilio kaj fondis la monaĥejon kiu nun havas sian nomon, nome la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos. Pro fekunda administrado, kaj de la vivo kaj de la monaĥeja havaĵo, la abatejo prenis por la estonteco la nomon Santo Domingo de Silos. La monaĥejo estis plinovigita en 1042. En ĝi oni aldonis elementojn romanikajn, klasikismajn kaj aliajn de fama arkitekto Ventura Rodríguez.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la gotika preĝejo, blazondomoj, la monaĥejo, la kanjono de La Yecla kaj la Muzeo de la Sonoj de la Tero pri tutmondaj muzikiloj.
Villanueva de Carazo
Villanueva de Carazo [biljaNŬEba dekaRAzo] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,383 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 24 loĝantojn. Ĝi perdis 230 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 61 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
La abato Severo kaj lia patrino Paterna donacis al San Sebastián de Silos kaj al ties abato Velasco la monaĥejon de San Bartolomé de Villanueva de Carazo.
Okazis batalo proksime de la loĝloko dum la Unua Karlisma Milito, kun venko de la isabel-anoj.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Spořice
Spořice (Sporitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1281.
Marsa atmosfero
La atmosfero estas sufiĉe densa por esti hejmo de tre fortaj ventoj kaj de grandaj polvoŝtormoj kiuj foje povas kovri la tutan planedon dum monatoj. Tiu vento estas responsa pri la ekzisto de sablodunoj en la marsaj dezertoj. La nuboj povas esti videblaj laŭ tri koloroj: blankaj, flavaj kaj bluaj. La blankaj nuboj estas el akvovaporo kondensita aŭ el karbona dioksido en polusaj latitudoj. La flavaj nuboj estas rezulto de la polvoŝtormoj kaj estas komponitaj el partikloj ĉirkaŭ 1 mikron malgrandaj. La marsa ĉielo estas de milda koloro salmoroza pro la disigo de la lumo fare de la tre fajnaj polveroj devenaj de la ferhava grundo.
Vintre, en la mezaj latitudoj, la akvovaporo kondensiĝas en la atmosfero kaj formas malpezajn nubojn de tre fajnaj kristaloj el glacio. En la ekstremaj latitudoj, la kondensiĝo de la karbona dioksido formas aliajn nubojn kiuj konsistas el kristaloj de karbona neĝo. La malforta marsa atmosfero produktas forcejan efikon kiu pliigas la surfacan temperaturon je ĉirkaŭ 5 gradoj; multe malpli ol tiu observita en Venuso kaj en la Tero.
Sušany
Sušany estas nomo por pluraj setlejoj:
László Galuska
László Galuska [lAslO galuŝka], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Galuska László estas hungara kuracisto, altlerneja instruisto. Lia konata filo estis László Pál Galuska.
naskiĝis en Bükkszentkereszt.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Miskolc, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Szeged en 1972, fakmedicinan diplomon pri internaj malsanoj post 6 jaroj. Jam ekde 1972 li laboris en kliniko en Szeged, sed li estis ankaŭ asistanto. Li akiris plian fakmedicinan diplomon pri izotopa diagnozo en 1980, poste li gvidis la tian branĉon en Kecskemét ĝis 1995. Intertempe li kandidatiĝis en 1991 ĉe la Hungara Scienca Akademio. En 1996 li akiris sciencan gradon Ph.D. en Szeged, poste li ekinstruis kiel docento en Medicina Universitato de Debrecen. Post du jaroj li iĝis katedrestro, la habilitiĝo okazis en 2001, li estis altigita profesoro en 2003. La katedro pligrandiĝis instituto en 2006, kiun li gvidis ĝis la emeritiĝo en 2011.
Lia edzino naskis tri gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1985-2011.
Fratoj Robert
Les Frères Robert, la fratoj Robert, estis du francaj fratoj. Anne-Jean Robert (1758–1820) kaj Nicolas-Louis Robert (1760–1820) estis francaj inĝenieroj kiuj konstruis la unuan hidrogenan balonon en la mondo por profesoro Jacques Charles, kiu flugis el centra Parizo la 27an de Aŭgusto 1783. Poste ili konstruis la unuan ŝoforitan hidrogenan balonon en la mondo, kaj la 1an de Decembro 1783 Nicolas-Louis akompanis Jacques Charles dum 2-hora, 5-minuta flugo. Ties barometro kaj termometro faris ĝin la unua balonflugo kiu havigis meteorologiajn mezurojn de la atmosfero super la surfaco de la Tero.
La fratoj poste eksperimentis per plilongigita elipsa formo por la hidrogena koverto en balono kiun ili klopodis movi kaj ŝofori per remiloj kaj ombreloj. En Septembro 1784 la fratoj flugis 186 km el Parizo al Beuvry, la unua flugo en la mondo de pli ol 100 km.
Kantono Saint-Genis-Pouilly
La kantono Saint-Genis-Pouilly (france canton de Saint-Genis-Pouilly) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 4 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Saint-Genis-Pouilly.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Saint-Genis-Pouilly la jenaj 4 francaj komunumoj :
Historio
La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Saint-Genis-Pouilly estis kreita per aldono de 4 komunumoj de la eksa kantono Ferney-Voltaire. Ĝi plene situas ene de la arondismento Gex.
Ann Mounsey
Ann MOUNSEY (la 17-an de aprilo 1811 - la 24-an de junio 1891) estis angla direktisto, orgenisto, komponistino, koncertorganizanto, kaj muzikinstruisto. Ŝi ludis aktivan rolon en la londona muzika scenejo dum preskaŭ 60 jaroj.
Vivo
Jam ekde la aĝo de ses jaroj Ann Mounsey ricevis pianolecionojn kaj muzikteorion en la fama piana akademio de Johann Bernhard Logier. La komponisto Louis Spohr, kiu vizitis la instituton en 1820, jam rimarkis la talenton de Ann Mounsey por komponado. En siaj memoraĵoj Spohr komentis: "Estas tre rimarkinda la instrua metodo de Herr Logier, ke de la plej unua leciono li instruas al siaj lernantoj harmonion kune kun ludado de la piano”.
Krom en la akademio, Ann Mounsey prenis privatajn lecionojn pri orgeno ĉe la direktisto kaj solisto Samuel Wesley, kaj ĉe Thomas Attwood, orgenisto ĉe la Katedralo de Sankta Paŭlo en Londono. Je sia 17-a jaro ŝi ricevis sian unuan taskon kiel orgenisto en Londona preĝejo kaj ŝi daŭrigis kiel preĝeja muzikisto dum preskaŭ 50 jaroj ĝis sia emeritiĝo en 1883. Dum la sama tempo, ŝi instruis muzikon en privataj lecionoj pri orgeno, piano, kaj muzikteorio. Ŝi estis konata kiel escepta instruistino.
Dum multaj jaroj, ŝi direktoris Sanktajn Koncertojn en la Crosby Hall, kiu rapide iĝis unu el la plej popularaj koncertejoj  en Londono. Tie ŝi prezentis novigan serion de ses koncertoj en sezono. Ĝia starigo estis laŭdinda, ĉar ĝi estis dediĉita al la prezentado de verkoj malofte prezentitaj publike. Tiamaniere, ankaŭ ŝi povis certigi la prezentadon de multaj elstaraj solistoj, komponistoj kaj de si mem kiel solluda orgenisto, komponistino kaj,  plej verŝajne, korusdirektisto. Tiuj ĉi koncertoj estis tre bone akceptitaj de la socio kaj de la kritikistoj.
En decembro 1846, The Times skribis: “''Fraŭlino Mounsey komencis sian ĉiujaran serion de ses sanktaj koncertoj. . . Ĉi tiuj estas inter la plej bona muzika distro en la urbo. Miss Mounsey, talenta komponisto kaj orgenisto, disponigas senpagan asistadon kaj kontrolas la preparadon de la koncertoj. La unua de ĉi tiu sezono havis grandan ĉeeston kaj la programo estis tre interesa.''”
La verkado de Ann Mounsey estis ampleksa kaj riĉa. Ĝi inkludas oratoriajn kantatojn kaj odojn, kantverkojn, pli ol 120 kantojn por solvoĉo kaj piano kaj multajn kolektojn de ŝia liturgia laboro. La plejmulto el la publikaĵoj, verkoj kaj kolektoj, estis presitaj fare de famaj londonaj eldonistoj. Ŝi publikigis multajn komponaĵojn por piano kaj diversaj solinstrumentoj, kiel kvadrilojn, polkojn, mazurkojn, kaj tarantelojn, same kiel variaciojn pri konataj temoj kaj melodioj.
Ŝi estis frue rekonita kaj publike honorita kiel elstara muzikisto: ŝi estis elektita en la Londona Filharmonia Societo (London Philharmonic Society) en 1834; kvin jarojn poste ŝi iĝis membro de la Reĝa Societo de Muzikistoj, kaj en la posta jaro ŝi aperis kiel fondinta membro de la Societo de Virinaj Muzikistoj.
De la malfruaj 1830-aj jaroj Ann Mounsey produktis plurajn voĉajn verkojn en kunlaboro kun sia (pli posta) edzo William Bartholomew (1793-1867), kiu mem skribis tekstojn por ŝi por adapti germanajn verkojn.
Kiam Ann Mounsey Bartholomew jam estis konata kiel komponistino kaj muzikisto, la gazetaro okupiĝis per regulaj recenzoj de ŝia laboro. Ne nur la muzika kvalito konvinkis la kritikistojn, sed ili ofte komentis la strukturon kaj la teknikon de la verko. En la recenzo de la kanto "Yesterday and Tomorrow", verkita por la poemo de Charles Swain, The Musical Times skribis en januaro 1873: "La pensema poezio de Charles Swain ricevis la plej simpatian kadron de s-ino Mounsey Bartholomew, kies nomo estas garantio de muzika elstareco. Se la komponisto ne estus tiel perfekta mastro de la teorio, la melodio estus troŝarĝita per la pezo de la akompano, …  sed la akordoj tiel glate moviĝas kun la voĉparto ke ili riĉigas, sen ĝeni la fluon de la muziko”...
Preĝejo Sankta Bonifaco (Apolda)
Historio
Post longaj jaroj de malapero de katolika vivo en la urbo post Reformacio, rekolektiĝis en 1884 eta katolika komunumo en Apolda; en 1886 malfermitis katolika lernejo en kiu ankaŭ okazis la diservoj. Sed baldaŭ tiaj kondiĉoj ne plu sufiĉis por kreskanta fidelularo kaj pro tio la respondeca diocezo en Fulda aĉetis en 1892 grundon ĉe Stobaer-strato por konstrui kirkon, paroĥestrejon kaj lernejon. En la 1.3.1893 ekis la monkolekte financita konstruo de novgotika, trinava halokirko el brikŝtonoj. Arĥitekto estis la ĉefepiskopuja konstruaddirektoro Max Meckel el Frankfurto ĉe Majno. Realiganta persono estis la masonmastro Eduard Seidel. Konsekro de la sankta ejo efektiviĝis la 30-an de septembro 1894.
Rimplas
Rimplas (jen france, okcitane Rimplàs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Preĝejo Sankta Bonifaco (Apolda)
Meblaro
Estiĝis la okangula turo ĉe la dekstra flanko konstruaĵa akceptante tri sonorilojn mulditan en 1897 fare de la metiistoj de la apolda-a firmao Ulrich. La turo mem estas la dua plej alta konstruaĵo en la urbo; apartaĵo de la turo estas manko de horloĝo. La nuna aspekto ne plu centprocente samas al la origina stato ĉar plurfoje la kirko moderniĝis. Restis sen ŝanĝoj la per ornamaĵoj dekoraciita plafono el ligno de la meza navo, la benkaro, la konfesprenejoj, la baptujo, la orgeno kaj la fenestroj el plumba viro. La flankaj navoj enhavas la konfesejojn, la krucvojon kaj la procesirondirejon. La vitraloj estas unikaj kreite fare de la frankfurta vitropentristo I. Dröser.
Orgeno
La orgeno kun 23 sonantaj registroj sur du klavaroj kaj pedalo (de 1901) konstruitis fare de Martin Joseph Schlimbach el Würzburg. La registra kaj sona traktaroj estas pneŭmatikaj.
Ismo Leikola
Ismo Mikael Leikola (naskiĝinta la 22-an de januaro 1979 en Jyväskylä) estas finna tujkomediisto, muzikisto, verkisto kaj scenaristo. En 2014, li estis elektita kiel la plej amuza persono en la mondo. Leikola estas la plej internacie sukcesa humuristo de Finnlando. Li regule rezultas ĉe profesiaj komediokluboj en Los-Anĝeleso, internaciaj komediofestivaloj, faris virusvidbendojn kaj koncertajn turneojn en Usono, Finnlando kaj Nov-Zelando, inter aliaj. Li aperis en multaj televidprogramoj en Finnlando kaj Usono, ekzemple la televidspektaklo de Conan O'Brien. En 2015, finna komedia serio estis farita pri lia vivo.
Strupčice
Strupčice (Trupschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.
Revest-les-Roches
Revest-les-Roches (jen france, okcitane So Revest dei Ròcas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Valle de Valdelaguna
Valle de Valdelaguna [Balje debaldelaGUna] estas municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Valle de Valdelaguna estas komprenebla kiel Valo de (Valo de) Lageto.
Ĝia ĉefurbo estas la submunicipo Huerta de Abajo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 92,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 194 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 72 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Valle de Valdelaguna estas trafluata de la rivero Tejero ĝis elfluo en la riveron Pedroso. La municipo enhavas la kvartalojn Nuestra Señora de la Vega kaj Bezares kaj la submunicipojn Quintanilla de Urrilla, Huerta de Abajo, Tolbaños de Abajo, Tolbaños de Arriba kaj Vallejimeno.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
La municipo naskiĝis en 1595, per la unuigo de Huerta de Arriba, Huerta de Abajo, Tolbaños de Arriba, Tolbaños de Abajo, Quintanilla de Urrilla kaj Vallejimeno, kun la nomo Real Valle y Villa de Valdelaguna. En 1949, Huerta de Arriba abandonis la valon por iĝi municipo sendependa.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj.
Les Planches-en-Montagne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Argelos (Landes)
Argelos (jen france, okcitane Argelòs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Roquebillière
Roquebillière (jen france, okcitane Ròcabilhiera, itale Roccabigliera) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Račetice
Račetice (Ratschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1209.
Roquefort-les-Pins
Roquefort-les-Pins (jen france, okcitane Ròcafòrt lei Pins) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Rigaud
Rigaud (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Roquestéron
Roquestéron (jen france, okcitane Roquesteron, antaŭe Sa Ròca de Savòia, itale Roccasterone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Domašín
Nomon Domašín havas pluraj setlejoj:
Kantono Trévoux
La kantono Trévoux (france canton de Trévoux) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 12 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Trévoux.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Trévoux la jenaj 12 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Trévoux estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Trévoux (6 komunumoj) kaj Reyrieux (6 komunumoj). La kantono plene situas ene de la arondismento Bourg-en-Bresse.
Kantono Thoiry
La kantono Thoiry (france canton de Thoiry) estas franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La kantono konsistas el 16 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Thoiry.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Thoiry la jenaj 16 francaj komunumoj :
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.
En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La nuna kantono Thoiry estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Collonges (8 komunumoj), Ferney-Voltaire (2 komunumoj) kaj Gex (6 komunumoj). La kantono plene situas ene de la arondismento Gex.
Vizcaínos
Vizcaínos [bizkaInos] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda. La loknomo Vizcaínos estas komprenebla kiel Biskaj-anoj, sed historie ne kiel Biskaj-anoj mem, sed kiel aludo al navar-eŭskoj kiel praloĝantoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,483 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 55 km de Burgoso, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Jaramillo de la Fuente kaj Barbadillo del Pez.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la romanika preĝejo.
Spáleniště
Spáleniště povas esti:
Traduko de la ĉeĥa vorto spáleniště estas bruligejo.
La Roquette
La Roquette - france, prononco - povas rilati al
Lycée Voltaire
La gimnazio aŭ Lycée Voltaire estas pariza publika establaĵo por ĝenerala kaj teknologia edukado situanta en la 11-a arondismento de Parizo.
En la dua duono de la 19-a jarcento, la honesteco de instruistoj estis kontrolita. Tamen, ne povante reguligi ilian libertempon tiel strikte kiel tiun de la studentoj, la aŭtoritatoj, volante malhelpi al ili pasigi tempon en kabaredoj, starigis lud- kaj legoĉambrojn en diversaj mezlernejoj por ilia distro, kiel en Janson-de-Sailly de 1893.
Macornay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
John Dickinson
John DICKINSON (13a de Novembro [laŭ Julia kalendaro la 2an de Novembro] 1732 – 14a de Februaro, 1808), unu el la Patroj-fondintoj de Usono
Kiel membro de la Unua Kontinenta Kongreso, kie li estis subskribinto de la Kontinenta Asocio, Dickinson skizis plej el la Peticio al la Reĝo de 1774, kaj poste, kiel membro de la Dua Kontinenta Kongreso, verkis en 1775 la Olivarbabranĉan Peticion.
Kiam tiuj du klopodoj negocadi kun la reĝo Georgo la 3-a de Granda Britio malsukcesis, Dickinson reverkis la lingvaĵon de Thomas Jefferson kaj verkis la finan skizon de la Deklaracio de la Kaŭzoj kaj Neceso Ekuzi Armilojn de 1775. Kiam la Kongreso poste decidis intenci la sendependecon el Granda Britio, Dickinson servis en la komitato kiu verkis la Modelan Traktaton kaj poste verkis la unuan skizon de la Artikoloj de Konfederacio kaj Senĉesa Unuiĝo de 1776–1777.
Dickinson poste servis kiel prezidento de la Annapolis Konvencio en 1786, kiu alvokis al la Konstitucifara Konvencio de 1787. Dickinson partoprenis en la konvencio kiel delegito el Delavaro.
Li ankaŭ verkis "The Liberty Song" en 1768, estis milicoficiro dum la Usona Revolucio, prezidento de Delavaro, prezidento de Pensilvanio, kaj estis inter la plej riĉaj homoj en la pra-usonaj Britaj kolonioj.
Lifto por rulseĝo
Oni povas ŝtiri ĝin per butono. Ĝi povas havi akumulatoran motoron, kiuj loko estas en la moviĝanta parto. La reta motoro lokiĝas en supra parto de la baro. Oni povas facile lerni uzi ĝin, sed foje li bezonas helpon. La helpanto iras flanke de la rulseĝo, kaj povas helpi stiri al aŭ el de la ilo.
Instalado
Por instali ĝin, oni bezonas lokon por la plato, kaj por ke rulseĝoj povus stiri al kaj de ĝi. Gravas ankaŭ dimensionoj de la ŝtuparo, latitudo, grandeco de turnoj, kaj grandeco de spaco antaŭ la plej malsupra ŝtupo. Oni povas instali ĝin en hejmoj, en oficejoj, aŭ veturiloj. Ĝi similas al ŝtuparlifto, sed tiu portas nur la uzanton sen lia rulseĝo. En iuj landoj estas leĝoj pri alirebleco, kaj instalado pri lifto por rulseĝo. Malaltplankaj veturiloj estas alireblaj ankaŭ sen tiu ilo, kaj iĝis pli oftaj ol veturiloj kun lifto de rulseĝo. Estas ankaŭ leĝoj, kiuj priskribas, ke parkejoj devas doni la bezonitan areon por veturiloj kun lifto por rulseĝo.
Tipoj
Por kamionoj estas ramploj pli malmultekostaj, kaj pli oftaj ĉe minikamionoj. Oni preferas la lifton por pli grandaj kamionoj. Ambaŭmanaj tipoj povas porti maksimume 800 pundojn, sed necesas plian lokon, do oni instalas ĝin malantaŭe. Unumanaj tipoj ne povas levi 800 pundojn, sed estas malpli grandaj kaj malpezaj. Oni instalas la liftojn kun sekuraj iloj.
En 2002, oni raportis pli liftoj, kiuj portas la uzanton en stirejo, do li povas stiri la kamionon. Oni povas levi ankaŭ handikapulan skoteron per ĝi. Ankaŭ aŭtoj povas havi similan ilon. Ĝi estas uzebla ankaŭ por uloj, kiuj ne povas iri piede aŭ havas tre malfortan muskolaron. Ĝi estas konstruita al la pordo, kiu malfermas aŭtomate. Oni devas falti la rulseĝon, fiksi ĝin akurate, kaj la ilo aŭtomate levas ĝin en la aŭto. Fine la pordo aŭtomate fermiĝas. Eksteraj ekzemploj havas kabinon kun pordoj, kiuj defendas kontraŭ vetero kaj eblas veni en aŭ el. Enaj similas pli al liftoj, kaj kostas pli malmulte. Iuj modeloj, ekzemple Savaria V-1504 pli similas al liftoj.
Mobila tipo estas faltebla en rolo, kiu kiun oni ŝovas sub la manteniloj. Ĝi povas porti la rulseĝon faltite, en ĝia kofrujo. Oni devas fiksi la rulseĝon antaŭ levado. La uzanto devas esti sufiĉe krafta kaj mobila por uzi la ilon. Ĝi povas porti nur 20 kg-ojn.
Funikularaj sistemoj povas precipe movi rulseĝon en aŭ el kofrujo. La rulseĝo estas ne devige faltebla. Ĝi devas esti akurate fiksita per hokoj. La ilo levas kaj mallevas ĝin en la kofrujo. La ilo povas levi maksimume 40 - ca. 180 kg-ojn.
Levilaj sistemoj estas aŭtomataj. Ĝi ne povas levi rulseĝon kun ĝia uzanto. Estas tipoj, kiuj postulas falti ĝin. La faltita rulseĝo povas kuŝi aŭ portita starante. Tiu lasas spacon ankaŭ por pakoj. Simila tipo povas esti intergrita en tegmento, kaj povas levi faltitan rulseĝon en surtegmento. Ĝi povas esti maksimume 20 kg-oj. Tiu ilo estas ankaŭ aŭtomata.
Pli simplaj estas rampoj, kiuj estas pleje el aluminio aŭ stalo. Tiuj bezonas aldonan helpon, kiu pakas la rampon en kaj el. Se oni havas multan spacon, la rampo povas esti tial malkruta, ke la uzanto povas stiri mem en. Oni povas fiksi rampon al la veturilo, kaj levi ĝin.
Bednáreček
Bednáreček (Klein Bernharz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1499.
Transporto
Tra la vilaĝo kondukas fervojlinio Havlíčkův Brod – Veselí nad Lužnicí, sur kiu troviĝas haltejo Bednáreček. La unua trajno traveturis tra ĉi tie la 29-an de aŭgusto 1887.
Domašín (distrikto Chomutov)
Domašín (Tomitschan) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1431.
La Roque-en-Provence
La Roque-en-Provence (jen france, okcitane La Ròca de Provença), ĝis la 17-a de novembro 2015 nomita Roquestéron-Grasse (jen same france, okcitane Roquesteron de Grassa), estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Zahrádky (distrikto Jindřichův Hradec)
Zahrádky (Sachradka) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis. Ĝi etendiĝas sur ambaŭ flankoj de la historia bohemia-moravia landa limo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1353.
Partoj de municipo
Municipo Zahrádky konsistas el du partoj sur du samnomataj katastraj teritorioj.
La Roquette-sur-Var
La Roquette-sur-Var (jen france, okcitane Sa Roqueta de Var) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Ekonomio de Usono
Priskribo
Ĝi estas la plej granda ekonomio de la mondo laŭ MEP kaj laŭ riĉo kaj la dua plej granda laŭ aĉetpovo post nur Ĉinio. Ĝi havas la okan plej altan MEP por kapo en la mondo kaj la dekan plej altan MEP por kapo depende de la aĉetpovo en 2019. Usono havas teknologie la plej povan ekonomion en la mondo kaj ties entreprenoj estas je aŭ preskaŭ je la fronto en teknologia progreso, speciale en komputiloj, farmacio, kaj medicino, aerospaco, kaj militekipaĵaro. La usona dolaro estas la valuto plej uzata en internaciaj komercoperacioj kaj estas la plej forta Rezervovaluto en la mondo, apogita sur sia ekonomio, siaj armitaj fortoj, la petrodolaroj kaj la ligitaj eŭrodolaroj kaj granda trezormerkato. Kelkaj landoj uzas la usonan dolaron kiel sia oficiala valuto, kaj en multaj aliaj, ĝi estas de facto valuto. La plej grandaj komercaj partneroj de Usono estas Ĉinio, Kanado, Meksiko, Japanio, Germanio, Suda Koreio, Unuiĝinta Reĝlando, Francio, Meksiko, Barato, kaj Tajvano. Usono estas la plej granda importanto de la mondo kaj la dua plej granda eksportanto. Usono havas interkonsentojn pri libera komerco kun kelkaj landoj, kiel NLI, Aŭstralio, Suda Koreio, Israelo, kaj kelkaj aliaj kiuj estas funkciantaj aŭ negocotaj.
Usono havas kapitalisman miksitan ekonomion, kiu estas favorigata de riĉaj krudmaterialoj, tre evoluigita infrastrukturo, kaj alta produktiveco. . Laŭ la Internacia Monunua Fonduso, la Usona MEP el 14,4 bilionoj da usonaj dolaroj konsistigas 24% el la Malneta Monda Produktado kaj preskaŭ 21% el la egala aĉetpovo. Ĝi havas la plej grandan nacian MEP en la mondo, kvankam ĝi estas proksimume 5% malpli ol la MEP de Eŭropa Unio en 2008. Ĝi estas la 17-a lando laŭ MEP po kapo.
Usono estas la plej granda var-importisto kaj la tria plej granda eksportisto, kvankam eksportoj po kapo estas relative malaltaj. En 2008, la totala usona komerca deficito estis 696 000 milionoj da dolaroj.
Ĵusa historio
En 2007, veturiloj estas la ĉefaj importaĵoj kaj eksportaĵoj. La publika ŝuldo de Usono superis la ĉinan en 2010. Usono estas la dua lando, laŭ raporto, pri tutmonda konkurencivo.
Orfall
Orfall estas forlasita loko proksime de la nuna erfurta kvartalo Alach en Germanujo.
Ekonomio de Usono
Ĵusa historio
En 2009, la privata sektoro konsistis je 55,3% de la ekonomio, la federacia registara aktiveco kalkulis je 24,1% kaj la aktiveco de la subŝtatoj kaj lokaj administracioj (inkluzive de federaciaj translokigoj) estis la ceteraj 20,6%. La ekonomio estas postindustria, en kiu la sektoro serva kontribuas per 67,8% de MEP, la nacio daŭre estas industria potenco. En la komercareo la precipa aktiveco laŭ enspezoj estas la komerco pogranda kaj pomalgranda; laŭ netaj enspezoj estas la industrio, en kiu la ĥemiaj produktoj estas la plej gravaj. Usono estas la tria plej granda produktanto de petrolo en la mondo, same kiel ĝia plej granda importisto. Ĝi estas la numero 1 en la mondo laŭ produktado de elektra kaj atom- energio, same kiel likvigita natura gaso, sulfuro, fosfatoj, kaj salo. Dum agrikulturo reprezentas iom malpli ol 1% el MEP, Usono estas la plej elstara en la mondo produktanto de maizo kaj sojfaboj. La Novjorka Borso estas tutmonde la plej granda laŭ dolarkvanto. Koka-kolao, McDonald's kaj Microsoft estas la tri plej rekonataj usonaj markoj en la mondo.
Orfall
Historio
Temas pri alodbieno de la Episkopujo majenca situante inter la nunaj urberoj Töttelstedt kaj Tiefthal. Tie troviĝis krome kapelo estanta sub patroneco de Sankta Georgo kaj ``monakejo Orphal|samnoma monaĥejo]]. Orfall menciitis en 1130 nomversie Urvallum. Jenas aliaj nomformoj: Orphal, Orvelle, Orphan kaj Orbell.
Ekonomio de Usono
Ĵusa historio
En la tria jarkvarono de 2010, la usona laborforto konsistis el 154,4 milionoj da homoj. Kun 21,2 milionoj da homoj, la registaro estas la ĉefa dunganto. La plej granda privata dungosektoro estas sanservo kaj socia asistado, kun 16,4 milionoj da homoj. Proksimume 12% el laboristoj estas sindikatigitaj, kompare kun 30% en Okcidenta Eŭropo. Laŭ listo de la Monda Banko, Usono estas la unua lando en kiu pli facilas la dungado kaj pagado al laboristoj. En 2009, Usono havis la trian plej altan labor-produktivecon por persono en la mondo, malantaŭ Luksemburgo kaj Norvegio. Ĝi estis kvara laŭ produktiveco por horo, malantaŭ tiuj du landoj kaj Nederlando. Kompare kun Eŭropo, la korporaciaj kaj personaj impostoj estas ĝenerale pli altaj, dum laboraj kaj, precipe, konsumimpostoj estas pli malaltaj.
Longcochon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
La Roquette-sur-Siagne
La Roquette-sur-Siagne (jen france, okcitane La Roqueta de Sianha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .