cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Forra lingvo
Historio
Kvankam po 95% el la santomeanoj parolas la portugalan; la nacia lingvo de la insulo estas la forra (parolata de po 85%). Eĉ kvankam ĝi ne havas la prestiĝon de la portugala lingvo sur la insuloj, estas evidente, ke daŭra kontakto kun la multegaj parolantoj de la portugala ne detruis la forran. La portugala estas la ĉefa lingvo de infanoj ĝis iliaj fruaj 20oj, sed multaj relernas la forran kiam ili iĝi adoltiĝas.
La riĉa kulturo de Santomeo ankaŭ konservas unikan miksaĵon de portugala kaj afrikanaj kulturoj.
Klasifiko kaj parencaj lingvoj
La forra estas kreola lingvo bazita sur portugala, la superstrata lingvo. La substrataj lingvoj estis de la bantua kaj Kwa grupoj. Ĝi plej similas la principean, la angolaran, kaj la annobonan.
Dialektoj
Pro ilia granda simileco, la anobona de Anobon (Ekvatora Gvineo) kaj la principea de la insulo Principeo povas konsideriĝi kiel dialektoj de la forra.
Vortoprovizo
Kvankam la santomea kreolo havis (kaj ankoraŭ havas) limigitan kontakton kun la portugala (konsiderata kiel prestiĝa lingvo), ĝi ja konservas pli grandan nombron da substrat-lingvaj eroj, pli ol la kreoloj de Kabo-Verdo, kiuj konservas malpli da spuroj. Proksimume po 93% el la vortprovizo de la santomea kreolo estas de portugala kaj nur po 7% de afrika fonto.
Ekzemploj
Ne ĉio estas de la portugala,
Belval-Bois-des-Dames
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Skabelo
Skabelo (latine: scabellum) aŭ piedapogilo estas meblo, kies celo estas havigi komforton al sidanta persono, por ekzemplo, sur seĝo aŭ sofo. Temas tipe mallonga, mallarĝa tabureto, kvarkrura kun ŝirmaĵo kovrita el tolo, ledo aŭ lano kiu certigu la komfortecon. Ĝi ebligas ke la persono sidanta ripozigu la piedojn sur ĝi, apogante siajn krurojn en horizontala aŭ dekliveta nivelo, el kio venas la uzado de la termino piedapogilo.
Laŭ Francisko Azorín skabelo estas Tabureto por apogi la piedojn, kiam la sidilo estas iomete alta. Li indikas etimologion el la sanskrita skabh, skambaté (apogi) kaj de tie la latina scammum.
Uzado
Alia formo pli mallonga de tabureto estas uzebla kiel helpilo kiam la piedoj de persono (ĝenerale, infano) ne atingas la plankon dum la sidado. Tiuokaze, la krurojn pli mallongajn de la persono oni ne metas horizontale: la tabureto simple estas metita sub ties piedoj.
Foje malgranda tabureto povas esti uzata kiel skabelo, kaj inverse.
Le Prix à payer (filmo)
Le Prix à payer (Prezo pagenda) estas franca filmo de Alexandra Leclère, aperinta en 2007.
Temo
Jean-Pierre Ménard estas riĉa pariza aferisto. Li estas edziĝinta al Odile, eleganta burĝino, kiu tage butikumas en magazenoj de belaj kvartaloj. Li devus esti feliĉa homo. Tamen, lia edzino decidis, ke ili havu apartajn dormoĉambrojn. Lacigita de sia malplena seksa vivo, Ménard konfidas tion al sia propra ŝoforo, Richard, kiu suferas saman problemon kun sia kunulino Caroline. Tiu ĉi konsilas al li ne plu doni monon al ŝi, kion Jean-Pierre resumas per « Ne sekso, ne mono ». Unue ŝokita, Odile malgraŭvole fine akceptas la kontrakton. La kunloĝado kaj situacio fariĝas pli kaj pli neelteneblaj.
Anekdoto
Duan fojon Nathalie Baye kaj Christian Clavier estas geedzoj en kino. La unuan fojon ili ludis en Je vais craquer (1980) de Gérard Lauzier kaj François Leterrier, adaptita de bildrakonto La course du rat de Gérard Lauzier.
Romita (Guanajuato)
Romita estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo estas Romita de Liceaga.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 50580 enloĝantojn. El tiuj estas 23290 viroj kaj 27290 virinoj. La komunumo havas surfacon de 442,10 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1750 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 705.8 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 52′ norda latitudo kaj 101° 31′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 44869 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 42 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,09 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
30704 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 25696 alfabetoj kaj  4973 analfabetoj. Do 16,20% de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11026a.htm
Guardialfiera
Guardialfiera estas komunumo de Italio.
MOM
La vorto MOM havas plurajn signifojn:
Viĉioj
Viĉioj (hispane: Wichí aŭ Wichi) kaj en Bolivio weenhayek, estas la nomoj por indiĝena etno de la centra kaj suda parto de la praarbara regiono Granda Ĉako de Sudameriko.
Geografiaj lokoj
Ĝis la 16-a jarcento la viĉioj priloĝis la okcidentajn zonojn de la Centra kaj Suda Ĉako, ĉefe la maldekstran marĝenon de la rivero Bermejo inter la 21°S kaj 22° 55' S. Poste, premataj de la invado de la avá-guaraníes aŭ chiriguano kaj pro sia propra demografia kresko ili delokiĝis ĝis la nordo de la Bermejo kaj ĝis la sudoriento de la regiono de la Ĉako.
Ĝia malnova proksimeco kun la limo de la andaj etnoj donis al ili kulturajn apartaĵojn kiel monogamion, posedon de teritorioj de familioj (restriktaj grupoj de parenceco) kaj komencan kampkulturon kun akumulado de plusoj kiu favoris relativan malnomadiĝon.
Ĝis komenco de 2006 la viĉioj loĝas precipe en la oriento de Tarija, en Bolivio kaj en la Ĉako (en la nordokcidento de la argentina provinco Salta. Krome ekzistas loĝlokoj en la okcidento de la argentinaj provincoj Formosa, Chaco kaj en la ekstrema nordokcidento de la provinco Santiago del Estero kaj en la areo de la Ĉako de Paragvajo.
Deveno
Multaj antropologoj atribuas al ili patagonian devenon, kvankam kun nedubeblaj influoj de Amazonio kaj Andoj, kio videblas ankaŭ en iliaj altecoj: iliaj staturoj estas ĝenerale malpli altaj ol tiuj de aliaj etnoj de la Ĉako de la familio pampa.
Lingvo
Ilia lingvo troviĝas en la kunteksto nomata mataka-maka-maskoja (hisp.: mataco-maká-maskoy). Tiu grupo inkluzivas aliajn etnojn: ĉoroto (hisp. chorote), makao (hisp.: macá), vejoco (hisp.: vejoce) kaj matagŭajo (hisp.: mataguayo). Kompare kun tiuj, la parenceco kun la nunaj viĉioj (ĝis 2006) estas tiom densa ke ili konsideratas simple kiel etna aparteco de ili.
Socio
Jam en la 16-a jarcento ili estis preskaŭ komplete malnomadiĝintaj, kaj ili posedis boathaltejojn kaj loĝejojn ĉe la enfluejoj de riveroj. Ili formis komunumojn laŭ parenceco; ĉiu de ili estis administrata de maljuna ĉefo kaj de komunuma konsilantaro de viroj kiu regis ĉiujn vilaĝon (huef aŭ huet). Diversaj komunumoj aŭ parencaj grupoj formis apartaĵojn. Iliaj loĝejoj estis chozas, huep, konstruitaj per branĉoj, en formo de kupolo de 2 ĝis 3 m da diametro en kiu kunvivis la membroj de unu familio.
Nutrado
Ĝia kampkulturo antaŭ la 20-a jarcento superis apenaŭ la stadion de ĝardenkulturo, kaj spite al la jam indikita anda influo ili konservis (kaj eĉ nuntempe praktikas) la produktadon ĉasisto-kolektisto. Ilia ĉefa vivrimedo estis la ĉasado(*), la fiŝkaptado kaj la kolektado.
Tiel, dum la virinoj dediĉas sin al kulturado de etaj zapallos, ĉiuj laŭeble dediĉas sin al la sezona kolektado de kokosnuksoj, de palmera, pindó, yatay kaj caranday, algarroba, porotos, cimarrones, tinuso, tasi kaj mielo. Ankaŭ gravis en sia ekonomio la ĉasado kaj speciale la fiŝkaptado.
La ciklo de akiro de nutraĵaj resursoj signifis ke ili organizu sian kalendaron en cirkla maniero: la jarkomenco (okä nek' chum) estis rite celebrata en la tempo kiu respondas la la monato aŭgusto; tiun jarkomencon postsekvis la sezono nomata nawup ("luno de la floroj"), poste sekvis ekde novembro la yachup ("luno de la algarrobas"), post tio fine de la suda somero venis la sezono lup ("luno de la rikoltoj"), kiun sekvis la fwiyeti(up) ("luno de la frostoj").
*Kiel inter multaj aliaj popoloj kies produktomaniero estis ĝis antaŭ nelonge ĉefe la ĉasado-kolektado, la ekologia situacio de interdependeco kun la animaloj estas tiaj ke la viĉioj daŭre donas al la animaloj la kvalifikon "fratoj".
Iliaj instrumentoj kaj artefaritaĵoj estis ĉefe el ligno (ekz-e la "palos de labranza" kiuj konservis ian similecon kun la llakta de la andaj popoloj), kvankam ili ankaŭ plenumas verkaĵojn el pajlo, ceramiko, polurita ŝtono kaj teksaĵojn, kaj sakojn el fibroj de la planta genro Bromelia.
Religio
Ilia kredo-sistemo estis enkludita de la antropologoj en la animismo kaj ŝamanismo: ili kultas la estaĵojn de la naturo kaj havas la nocion de unu supera estaĵo (Tokuah aŭ Tokuaj) kiu regas la mondon.
Historio
Ekde fino de la jardeko 1870 ili komencis esti reduktitaj de la blankulo, ĉar ili estis devigataj labori en la kolektado de kotono, la rikolto de la sukerkano aŭ kiel hakistoj en la arbaroj. En 1914 alvenis anglaj misiistoj kiuj trudis al ili la anglikanismon: tiaj pastroj retiris sin en 1982 dum la Sud-Atlantika Milito, kio ebligis al la viĉio reakiri iujn el siaj antaŭaj kulturaj trajtoj kaj organizi sin kiel komunumo, tiel ke en 1986 oni oficiale agnoskis la dulingvismon en la lernejoj de la regiono kiun ili priloĝas. Dum la 20-a jarcento iliaj vivkondiĉoj estis kvazaŭ tiuj de la ceteraj indiĝenoj, vivtenante sin per kultivado de etaj parceloj, per kolektado, ĉasado kaj fiŝkaptado en la malpliiĝintaj resursoj aŭ per vendado de artmetiaĵoj kun granda arta kaj teĥnika valoro (la viroj faras lignajn skulptaĵojn (guayacán), la virinoj produktas teksaĵojn de caraguatá kaj etajn keramikaĵojn. Kiel la aliaj argentinaj indiĝenaj etnoj la viĉioj grandparte integriĝis kaj multaj de ili migris al urbaj zonoj kie ili restas en la ekonomie malfortaj kvartaloj. Multaj viĉioj konvertiĝis al protestantismo de la grupoj nomataj evangeliistoj kaj pentekostistoj.
Nuna situacio
Komence de 2006 estiĝis la dua indiĝena komunumo de la Chaco Salteño kun dulingvaj lernejoj por ne perdi siajn tradiciojn. Popolnombradoj en la periodo 2003-2004 indikas ke proksimume 36.500 argentinanoj rekonas sin kiel apartenantajn al la etno viĉioj. 47 % da ili parolas kvazaŭ ekskluzive sian lingvon (de tiuj 47 % estas 80 % virinoj).
Gaetano Facchi
Gaetano FACCHI (fakki) (naskiĝis la en Brescia, mortis tie en 1979) estis itala esperantisto, administranto kaj sekretario de Faŝista Instituto de Kulturo de Brescia.
Facchi estis esperantisto de 1920. En 1922 li fondis grupon en Brescia. Li gvidis multajn kursojn ĉe diversaj asocioj, ankaŭ por instruistoj. En 1925 li instigis la Komercan Ĉambron de sia urbo dissendi Esperantalingvan cirkuleron pri la itala komerco kaj industrio al ĉiuj delegitoj de UEA; la cirkuleron oni tradukis en naciajn lingvojn kaj aperigis en multaj ĵurnaloj kaj dokumentaroj de komercaj ĉambroj. Depost 1926 li estis delegito de itala Esperanto-movado por eksterlando. De 1931 li estis estrarano de IEF; profesoro de Esperanto ktp. Li verkis lingvistajn, literaturajn kaj historiajn artikolojn en Esperantaj gazetoj. Traduko: la komedio "Naskiĝo" de Dario Niccodemi (1874-1934), prezentita en Udine dum la nacia Esperanta kongreso, 1929. Li verkis prelegon Sankta Francisko kaj Budho, 1930, kaj estis ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.
Florpoto
Florpoto estas poto, tio estas, ujo kiu estas dediĉita al plantado de plantoj por diversaj celoj, ĉu ornamaj, ĉu terkulturaj, ĉu komercaj, ktp. Ĝi povas esti prilaborita el diversaj materialoj, plej ofte aktuale el plasto, pli tradicie el ceramiko. Alia eblo estas reuzi iun ajn ujon nedediĉatan dekomence al tiu celo, sed kiun oni povas recikli antaŭ sia forĵeto, ekzemple ĵaregoj, lavujoj, ktp; eĉ ju pli malproksima al ties propra celo des pli originala povas rezulti la reciklita florpoto, ekzemple boto, telero, ktp. La konsisto de normala florpoto estas simpla: cilindro aŭ hakita konuso kun truo ĉe la bazo por permesi eliron de restanta akvo.
Tiu ilo permesas ĉefe translokigon de plantoj, kiuj povas esti lokataj en diversaj medioj laŭ bezono, ĉu suneca ĉu ombra ĉu hejma, ktp. Kiel tekniko, ĝi permesas ankaŭ dediĉi malmulte da spaco po planto ĝis kiam ili pligrandiĝas. Tiam oni povas elplanti ilin kaj replanti ĉu en pli granda poton ĉu en teron. Florpotoj estas tute necesaj en ĝardenado.
Oni povas diferencigi inter diversaj tipoj de florpotoj, ĉefe:
En kelkaj civilizacioj florpotoj povas esti grava parto de hejma pejzaĝo, ekzemple en mediteraneaj kortoj, strataj balkonoj, ktp.
Shinya Kawashima
Shinya Kawashima (川島 眞也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Urawa Reds, Avispa Fukuoka kaj FC Gifu.
MOO
La vorto havas plurajn signifojn:
7087 Lewotsky
7087 Lewotsky estas hungaria asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin (de Kenneth J. Lawrence laŭ iaj fontoj) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Ida (Bernicia)
Laŭ la anglosaksa kroniko li estis filo de Eoppa, nepo de Esa kaj pranepo de Ingwy. Lia edzino nomiĝis Bearnoch. Li estis englo, kaj alteriĝis en Anglion ĉe Flamborough. Li estigis sian bazon ĉe Bamburgh. Dum sia vivo la regno ne etendiĝis malproksimen de la marbordo.
Ida kaj Beornach havis almenaŭ ok filojn:
Géza Halász (aktoro)
Géza HALÁSZ [halAs], hungara/rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Budapeŝto la 4-an de februaro 1919 kaj mortis en Budapeŝto la 19-an de oktobro 1957. Li estis la edzo de aktorino Margit Bara.
Wulfhere
Familio
Li estis filo de Penda, kiu regis Mercia de ĉ. 626 al 655, kiam li estis mortigata de Oswiu de Northumbria. Wulfhere estis frato de Eble alia frato estis Merewalh, kiu regis la subregnon Magonsaete (kies teritorio alproksimiĝis al tiu de la diocezo de Hereford).
Li ankaŭ havis almenaŭ du fratinojn: Cyneburh (kiu edziĝis al Alhfrith, filo de Oswiu, reĝo de Northumbria), kaj Cyneswith.
Altroniĝo
Post la mortigo de Penda en 655, Oswiu dominis Mercia, kiun li dividis en du regnojn: la nordan li mem regis, kaj la sudan li konfidis al Peada. Tiu estis murdata en 656, kaj Oswiu tiam ekregis tutan Mercia. Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, post la murdo de sia frato Peada, Wulfhere estis kaŝata de tri nobeloj de Mercia, Immin, Eafa kaj Eadbert. En 658 tiuj sukcese ribelis kontraŭ Northumbria (eble dum Oswiu militis en Skotlando kontraŭ la piktoj), kaj Wulfhere iĝis reĝo de Mercia.
Religiaj aferoj
Penda restis dumviva pagano, kvankam dum siaj lastaj jaroj li permesis kristanajn misiojn. Wulfhere konvertiĝis al kristanismo, sed ne certas kiun jaron. Peada estis konvertiĝinta kiam li edziĝis al Ealhflaed, filino de Oswiu, kaj venigis kristanan mision en Mercia. Eble Wulfhere samtempe konvertiĝis - aŭ eble la konvertiĝo estis kondiĉo de akordo per kiu Oswiu agnoskis Wulfhere kiel reĝo. Wulfhere mem edziĝis al Eormenhild, kristana filino de Eorcenberht (Kent).
Bede en sia historio raportis ke "la loĝantoj de Mercia, sendependaj sub sia propra reĝo, volonte omaĝis al Kristo sia reala reĝo, por ke ili atingus ties eternan regnon en la Ĉielo."
Suda Anglio
En 661 Wulfhere invadis Wessex kaj disrabis Ashdoewn kaj Isle of Wight. Li konfidis la insulon Wight kaj najbaran teritorion sur la ĉeflando al sia baptofilo Aethelwealh, reĝo de Sussex, kaj komandis pastron nomatan Eoppa proponi bapton al la loĝantoj de la insulo.
Essex
En 664 mortis Swithelm, reĝo de Essex. Lin sekvis liaj filoj Sigehere kaj Sebbi: laŭ Bede, ili regis "sub Wulfhere". La saman jaron poste epidemio de pesto Sigehere kaj sia popolo reiĝis paganoj: Wulfhere sendis Jaruman, episkopo de Lichfield, por rekonverti ilin.
Surrey
Ecgberht la 1-a (Kent) regis Surrey ĝis la frua 670-a jardeko, kiam ĉarto registris ke Wulfhere konfirmis donacon faritan de Frithuwald, "subreĝo" en Surrey, al Erkenwald, episkopo de Londono. Verŝajne Frithuwald estis edzo de fratino de Wulfhere.
Morto
En 674 Wulfhere estris aliancon de la regnoj de suda Anglio kontraŭ Ecgfrith, kiu sekvis sian patron Oswiu kiel reĝo de Northumbria, sed Ecgfrith venkis lin kaj devigis lin cedi Lindsey kaj pagi tributon. Post tio la influo de Wulfhere en suda Anglio malpligrandiĝis. En 675 Aescwine, reĝo de Wessex, batalis kontraŭ li ĉe nekonata loko nomata Biedanheafde. Laŭ la 12-jarcenta historiisto Henriko de Huntingdon, Wulfhere tute venkis kaj multaj batalistoj de Wessex mortis; sed eble Aescwine sufiĉe sukcesis por sendependi de Mercia. La saman jaron Wulfhere mortis - laŭ Henriko de Huntingdon, pro malsano. Lia vidvino Eormenhild verŝajne iĝis abatino de Ely.
Wulfhere estis sekvata de sia frato Aethelred la 1-a.
Zink-fosfido
Produktado
La produktado de zink-fosfido povas okazi rekte el ties elementoj
Propreco
Zink-fosfido estas griza reaktiva kemiaĵo, kiu interalie povas reagi forte kun oksidantoj, acidoj, akvo aŭ alkaloj. Tamen, zink-fosfido nur malkombiniĝas je tre altaj temperaturoj al fosforo kaj zinko aŭ respektive al oksido. La ligo havas tetragonan kristalan strukturon kun la kristalografia grupo P42/nmc (Nr. 137) (a = 8,113 Å, c = 11,47 Å). La estiĝanta modifo de zink-difosfido ZnP 2, kiu formiĝas en malferma sistemo aŭ kun malalta P-premo kaj temperaturo, konsistas el ruĝaj ĝis oranĝkoloraj nadloj. Ĉi tiu havas tetragonan kristalan strukturon kun kristalografia grupo P41212 (Nr. 92).
Uzo
Kiel aliaj fosfidoj (aluminia fosfido aŭ kalcia fosfido),  ankaŭ la zink-fosfido estas uzata kontraŭ arvikolenoj aŭ aliaj ronĝuloj. Tiokaze ĝi funkcias kiel manĝaĵa veneno, ĉar kiam ĝi kontaktiĝas kun gastra acido, produktiĝas venena fosfino.
Venentritiko ofte konsistas el tritikaj grajnoj traktitaj per zink-fosfido.
Sekurecaj notoj
Jam kun humido en la aero, zink-fosfido eligas toksajn kaj ege brulemajn gasojn (monofosfanon kaj difosfanon). Ĉi tiuj en iuj cirkonstancoj povas ekbruli per si mem. Zink-fosfido ankaŭ reagas kun acidoj formante fosfanojn.
Facila Legolibro
Facila Legolibro de K. R. C. Sturmer estas unuafoje eldonita en 1923, en amplekso de 64 paĝoj. Temas pri simple verkitaj resumoj de naŭ originalaj Esperanto-romanoj. Estas aldonita artikolo de W. Bohnson pri la literaturo de Esperanto.
Preĝejo Sankta Spirito (Szolnok)
La preĝejo Sankta Spirito estas eklezia konstruaĵo en Hungario, en Szolnok.
Historio
En la proksimeco kapelo Johano Nepomuko estis konstruita en 1773. En 1860 pro inundo de Tiso la kapelo detruiĝis, ĝi estis rekonstruita en 1881, poste kelkfoje renovigita, fine en 1966 malkonstruita. La skulptaĵoj kaj aliaj uzeblaj objektoj estis metitaj al la kirko Sankta Spirito, kiu estis konstruita inter 1934-1937 ĉe la urba tombejo.
Konstruaĵo
La kirko situas sola. La fasado estas malsimetria, kiun la kvadrata turo dekstre rompas. Antaŭ la navo arkadoj reliefas, kiujn 6 kolonoj tenas. Post la arkadoj la enirejo konsistas el tri pordoj. Al la arkadoj larĝaj ŝtupoj kuras. La absido estas duonronda. Interne po unuj kolonserioj tranĉas la navon, tial estiĝis ĉefnavo kun 2 flanknavoj. Freskoj kovras la internajn murojn, Ferenc Chiovini pentris ilin. Lili Árkayné Sztehló pentris la vitralojn. La preĝejo havas kelonivelon, kie estas tombejo de urnoj.
Kermeso okazas en Pentekosto.
Kálmán Chován
Kálmán Chován laŭ hungarlingve kutima nomordo Chován Kálmán estis hungara komponisto, pianisto, altlerneja instruisto.
Kálmán Chován naskiĝis la  en Szarvas, li mortis la  en Budapeŝto.
HEF
HEF povas rilati al:
Guardiaregia
Guardiaregia estas komunumo de Italio.
Urumaco
Urumaco estas vilaĝo en la subŝtato Falcón en Venezuelo. Ĝi estas ĉefurbo de la municipo samnoma, kaj situantas je 75 km okcidente de Coro. Por 2000 ties populacio estis ĉirkaŭkalkulata en 1.970 personoj.
Ĝi estas de monda gravo pro siaj fosilioj. La arida klimato de la regiono helpas ke la fosilioj ne kaŝiĝas inter vegetaĵaro. Tiuj fosilioj venis al scienco danke al geologoj kiuj estis serĉante nafton (abunda en kelkaj partoj de Venezuelo). La paleontologia riĉo de Urumaco faras ĝin la plej fosil-riĉa zono de norda Sudameriko.
La testudo Stupendemys geographicus, nome la plej granda iam ekzistinta estis trovata tie en la 1970-aj jaroj fare de priserĉistoj el la Universitato Harvard. Pli ĵuse allogis malkovro de la giganta rodulo Phoberomys pattersoni el Mioceno.
Ekde 2000 estis muzeo tie nome Museo Paleontológico de Urumaco.
Sona Jobarteh
Sona JOBARTEH (naskiĝis en 1983 en Londono) estas kantistino, multinstrumentistino kaj komponistino de Gambio kaj Britio. Ŝi naskiĝis en 1983 en unu el la kvin ĉefaj Korao-ludantaj ĵeliaj (fr: griot) familioj de Okcident-Afriko – ŝi estas la unua virina profesia kora-ludisto kiu devenas de ĵelia (griota) familio.
Sona Jobarteh estas membro de unu el la kvin ĉefa korao-ludantaj familioj de Okcident-Afriko kaj la unua virina membro de tia familio kiu altiĝis al steluleco ludante ĉi tiun instrumenton. La Korao estas speco de 21-korda harpo kaj ludi sur ĝi kutime pasis de patro al filo, ne al filino. La instrumento estas grava elemento de la mandinga loĝantaro en Okcident-Afriko kaj ludi per ĝi estas rezervata nur al certaj familioj kiun oni nomas ĵelia aŭ franclingve ankaŭ griot .
Arta vidpunkto
Ŝi naskiĝis en Eŭropo kvankam afrikdevena kaj forte identigas sin kun la afrika heredaĵo. Ŝi pasigis multan tempon kaj en Britio kaj en Gambio. Ŝi miksas malsamajn muzikajn stilojn, kaj de eŭropaj kaj de okcident-afrikaj tradicioj. Tamen, malkiel siaj samtempuloj, ŝi esploras kaj plulaboras sur tradiciaj afrikaj sonradikoj prefere ol provante kunfandi ilin kun nuntempa hiphopo kaj ĵazo. Male, ŝi klopodas reinterpreti tradician muzikon. Krom ludi la koraon, ŝi ankaŭ kantas kaj ludas la gitaron.
Cieza
Cieza estas hispana urbeto kaj municipo apartenanta de Murcia Regiono. Ĝi lokas en la Nordokcidento de tiu kaj en la komarko Vega del Segura. Ĝia sufaco konsistas je 365 km2. La municipo estas ĉea de Abarán, Ricote, Mula, Calasparra kaj la provinco Albaceto. Tridek kvar mil okcent okdek naŭ personoj rezidis en Cieza en la jaro 2018. Tio faras la urbon la oka plej loĝata municipo de la regiono.
La municipa teritorio estas trapasata de la rivero Segura.
Cieza posedas riĉan kaj buntan kulturan heredon, kiel religiaj festoj de Sankta Semajno kaj Sankta Bartolomeo. Estas multaj arkeologiaj trezoroj el diversaj historiaj epokoj: rokpentraĵoj, setlejoj de iberoj, restaĵoj de romianoj, kaj la Medina Siĝâsa —araba urbo—, kiu dominas la aktualan setlejon de Cieza el la deklivaro de la kastelo kaj enhavas konstantan ekspozicion en la muzeo de la urbo.
MOP
La vorto havas plurajn signifojn:
Kanaria ĉifĉafo
La Kanaria ĉifĉafo, Phylloscopus canariensis, estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj kaj antaŭe enmetita en la familio de Silviedoj. Ĝi estas specio endemia de la Kanariaj Insuloj, Hispanio. Foje estas uzata alternativa nomo nome Kanarinsula ĉifĉafo (Sangster et al., 2002).
Taksonomio
Iam tiu palearktisa specio estis konsiderata subspecio de la Komuna ĉifĉafo (Phylloscopus collybita). Nuntempe ĝi estas agnoskata separata specio laŭ la nomo Phylloscopus canariensis (Clement & Helbig, 1998; Sangster et al., 2002) pro la jenaj kialoj (kompare kun la Komuna ĉifĉafo) (Helbig et al., 1996):
2675 Tolkien
2675 Tolkien estas malgranda, malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Martin Watt elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan fantastan verkiston John Ronald Reuel Tolkien.
Operaco Kartago
Operaco Kartago, la 21an de marto 1945, estis brita aeratako en Kopenhago, Danio, dum la Dua mondmilito, kiu okazigis gravajn flankajn damaĝojn. La celo de la atako estis Shellhus, konstruaĵo uzita de la Gestapo en la urbocentro. Ĝi estis uzata por la stokado de informoj kaj la torturo de Danaj civitanoj dum la pridemandado. La Dana Rezistado delonge estis petinta al britojn fari aeratakon kontraŭ la loko. La konstruaĵo estis detruita, 18 prizonuloj estis liberigitaj kaj la kontraŭ-rezistaj naziaj aktivaĵoj estis interrompitaj. Parto de la atako estis erare direktita kontraŭ najbara lernejo; la atako okazigis 125 mortojn de civiluloj (inklude 86 lernej-infanojn kaj 18 plenkreskulojn en la lernejo). Estis okazinta ankaŭ simila aeratako kontraŭ la sidejo de Gestapo en Aarhus, la 31an de oktobro 1944.
AvtoVAZ
AvtoVAZ estas rusia aŭtomobil-kreanta kompanio, la plej granda produktisto de malpezaj aŭtomobiloj en Rusio kaj Orienta Eŭropo.
Sinsekvaj nomoj estis:
Elektraĵ aŭtomobiloj
Ekde la 1970-aj jaroj VAZ eksperimentis pri la elektraj aŭtoj. Oni kreis plurajn versiojn de pasaĝeraj aŭtoj kaj kamionetoj, sed plejparte temis pri nuraj konceptaŭtoj aŭ eksperimentaj modeloj, fabrikitaj po kelkdek ekzempleroj. La ĉefaj obstakloj estas tro grandaj kaj pezaj baterioj, malalta veturdistanco (speciale vintre), komplika priservado kaj alta prezo de la aŭto.
En 1969 en VAZ aperis unu Mini Moke, uzata por testado kaj esplorado. Ĝin ekŝatis la ĉefa inĝeniero Evgenij Baŝinĝagjan, kiu uzis ĝin kiel personan veturilon en la granda teritorio de la kompanio. En 1972 en VAZ estis kreita prototipo VAZ-E1101, kiun oni pro ĝia animaciaĵa aspekto kromnomis Ĉeburaŝko. Tio estis triporda notchback (speco de hatchback). Evgenij Baŝinĝagjan insistis fari surbaze de ĝi analogon de Mini Moke kaj tiel aperis Avtoroller (Автороллер), ricevinta la internan kodon E11011 (Э11011). Oni faris ĝis 1973 kvin vetureblajn maketojn, sed poste la projekto estis fermita, laŭdire pro ordono de superaj aŭtoritatoj, kiuj konsideris malferman aŭteton nura ludilo, sencele forsuĉanta tro da resursoj.
La en VAZ estis establita sekcio pri dezajnado kaj fabrikado de elektraj aŭtoj kaj aŭtomobila elektroniko. En 1975 ĝi disiĝis je du burooj, en 1976 surbaze de ĝi formiĝis sekcio pri elektraj aŭtoj subestre de Jurij Morgovskij. Oni decidis uzi Avtoroller kiel bazon por testado kaj kreado de la nova aŭto nomita Elektroller (Электророллер) kaj aŭtune 1974 laboro komenciĝis. La aferon daŭrigis la sama konstrukciisto Vladimir Baranovskij. La ĉefa problemo estis manko de sperto kaj necesaj maŝinpartoj. Ofte oni devis peti helpon de militaj fabrikoj, kiuj estis pli evoluintaj kaj pli zorgis pri kvalito. Tiel oni kontaktis la fabrikon Dzerĵinec (Дзержинец; Moskvo), kiu produktis elektraĵojn por aviado. Ĝi fabrikis por VAZ kelkajn elektrajn motorojn DT-11 (11 kvt), kiu iĝis baza motoro por ĉiuj elektraj aŭtoj de la kompanio.
En 1977 oficiale startis laboro pri kreado de kvarporda elektra aŭto VAZ-1801 por priservado de parkoj, ekspozicioj, kurortoj, stadionoj ktp. La sekcion gvidis Stanislav Usov, la ĉefa konstrukciisto de la projekto denove estis Vladimir Baranovskij, dezajnon faris Jurij Vereŝĉagin (kreonto de Oka). Oni nomis la aŭton Poni (Пони, do Poneo) kaj tiel nomiĝis poste la tuta aŭtofamilio. Malsame ol Elektroller ĝis havis postan transmision. La aŭto havis kabinon el vitroplasto, postan transmision kaj la elektran motoron PT-125 povan je 25 kvt (34 ĉevalpovoj), tiristore regeblan. La akumuliloj NC-125 (НЦ-125) pezis 360 kg kaj troviĝis en du konteneroj, kiuj situis en la fronta (sub rezerva rado sub la kapoto) kaj posta partoj de la aŭto. Maksimuma rapideco estis 70 km/hore. Anstataŭ la motoro DT-11 oni uzis PT-125 (ПТ-125, kreitan kunlabore kun la fabriko Dzrĵinec. Danke al tio povo de la motoro kreskis de 11 ĝis 12,5 kvt normale kaj 25 kvt maksimume, torda momanto estis 106-108 Nm. Ĉiuj rimarkigis, ke la aŭto estis tre manevra kaj danke al malalte situanta pezocentro ĝi povis turniĝi abrupte eĉ sen levi la radojn . La unua Poni estis farita en 1979, poste aperis la dua. Poste ĝi kelkfoje estis eksponata en Eŭropo, ĉefe en socialismaj landoj. La aŭto interesigis plurajn vizitantojn kaj partoprenantojn kaj vizitantojn. Foje en ekspozicio okazinta en Germanio reprezentantoj de Francio proponis uzi ĝin kiel servan aŭton dum konstruado de la Manika Tunelo. Ili proponis instali francajn akumulilojn kaj kalkulis ke la aŭto povus kosti ĉirkaŭ 10 mil dolarojn. Sed VAZ ne povis tiutempe organizi amasan fabrikadon, do rifuzis la proponon . Tio estis la unua elektra aŭto de VAZ, kiu aperis ne sekve de adaptado de brulmotora modelo kiel VAZ-2801, sed estis originale dezajnita kiel elektra.
En 1980 oni ekpensis pri kreado de pli praktike kaj vaste uzebla aŭto — kamiono. Aperis VAZ-2802, kromnomita Poni (Пони, do Poneo), kiu havis du versiojn. Ĝi estis prezentita en la Tutrusia Ekspozicia Centro, kie ĝi gajnis 14 orajn medalojn (pro la ideo, konstrukcio, dezajno ktp) kaj en 1984 en la ekspozicio Expo-84 en Moskvo.
En 1983 sekvis kamioneto VAZ-2702, ankaŭ nomita Poni. La maksimuma rapideco estis registrita je 64,5 km/hore, transportebla kargo — 400 kg. Veturdistanco ĉe rapideco 40 km/hore estis 110 km, en la urba reĝimo — 70 km. Tamen post konfirmi tion la ŝtata komisiono ne rekomendis fabrikadon de la aŭto ĝis instalado de novaj baterioj. Oni atentigis, ke laŭ la ŝtataj normoj (GOST 21624-81) la baterio devas esti priservata post 4000 km dum NC-125-U2 bezonis priservadon jam post 800 km pro neceso reŝarĝi ĝin per malaltensia kurento, alikaze ĝi draste perdis la kapaciton. Multaj fakuloj konsideris tiun ĉi version la plej sukcesa kaj uzopreta elektra aŭto de VAZ.
En 1991 surbaze de la aŭto Oka aperis VAZ-1111E. Ĝi havis la motoron PT-125 (25 kvt = 34 ĉevalpovoj). La aŭto estis sukcese testita, inkluzive de la kolizia testo (fronta kolizio) kaj en 1994 oni decidis lanĉi la fabrikadon en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ. Por altigi veturdistancon ĝis 110 km sen reŝarĝo ĉe rapideco 40 km/hore, oni altigis tension de 120 ĝis 132 vt kaj instalis la modernigitajn akumulilojn NKP-120. La baterioj estis kalkulitaj por 1500 cikloj da (mal)ŝarĝado. En 1994 estis fabrikitaj 7 aŭtoj, en 1995 — 20, en 1996 — 50, en 1997 oni planis produkti 150. En 1992 ĝi jam partoprenis la konkuron de elektraj aŭtoj Tour de Sol en Svislando. Sekvis venkoj en pliaj rusiaj kaj eksterlandaj konkuroj. Malgraŭ ĉesigo de la fabrikado de Oka en Rusio, la usona kompanio MIROX (Nevado) plu produktas ilin laŭmende kaj vendas ilin sub la nomo 2019 OKA NEV ZEV, kie NEV estas mallongigo de Neighborhood Electric Vehicle (Urboranda Elektra Veturilo) kaj ZEV — tiu de Zero Emission Vehicle (Nulemisia Veturilo). Ĝia rapideco estas limigita ĝis 40 km/hore, la sola elektebla koloro estas ruĝa. En 2019 ĝi kostis ĉirkaŭ 8000 dolarojn.
En 1995 aperis VAZ-1152, ankaŭ konata kiel Elf, forme de senporda duloka hatchback, kreita surbaze de VAZ-1151 (Gnom). Plejparto de la maŝinelementoj venis de Oka. Tio estis promena, plaĝa versio, do la korpuso estas malferma. La elektra versio havis veturdistancon 110 km ĉe rapideco 40 km/hore, maksimuma rapideco estis 90 km/hore. En septembro 1996 ĝi partoprenis la konkuron "12 elektraj horoj" en Torino (Italio), kies veturkondiĉoj estis maksimume proksimaj al tiuj de la urba veturado kaj gajnis la unuan lokon laŭ ŝparemo kaj la duan laŭ sportaj atingoj. En 1996 en la Konkuro de Monte Carloen inter la konceptaj aŭtoj ĝi okupis la 2-an lokon.
En 1999 laŭ la mendo de golfo-klubo el Moskva provinco AvtoVAZ eklaboris pri kreado de golfoĉaro kaj ĝis 2000 estis kreitaj la aŭtofamilio LADA Golf el du tipoj da aŭtoj: Lada Golf 1002 (duloka, kun kargoplatformo) kaj Lada Golf 1004 (kvarloka). Ambaŭ aŭtoj havis frontan transmision, la elektran motoron PT-125 (ПТ-125) pova je 25 kvt (34 ĉevalpovoj) kaj la plumban akumulilon kun kapacito 120 Ampero/horoj, kio ebligis veturadon je distanco ĝis 40 km. Plejparto de elementoj estis prenitaj de Oka Elektro. La maksimuma rapideco de Lada Golf 1004 estis 24 km/hore, Lada Golf 1002 — 40 km/hore. Laŭdire la aŭtoj havis plurajn mankojn, do ne estis aktive uzataj en la aĉetinta ilin golfoklubo kaj pliaj mendoj ne aperis.
En 2002 surbaze de LADA Golf estis kreita la golfoĉaro LADA Ricksha kun similaj tenikaj karakterizoj.
En 2001-2002 la kompanio Bronto (subfirmao de VAZ) kreis kamioneton VAZ-10031 Brontocar. Ĝi havis dimensiojn 1300 х 1800 mm kaj povis akcepti ĝis 600 kg, al kiuj aldoneblis 1000 kg en remorko. La plumbo-acidaj baterioj garantiis veturdistancon ĝis 80 km ĉe maksimuma rapideco 25 km/hore. Entute estis fabrikitaj kvar ekzempleroj.
En 2017 aperis la kvinloka LADA Vesta EV, farita surbaze de teknikaj solvoj, uzitaj en la elektra aŭto Lada Ellada kaj muntita en la kopruso de LADA Vesta. Ĝi ricevis motoron povan je 30 kvt normale kaj 60 kvt maksimume (proksimume 82 ĉevalpovoj) kaj du litia-jonajn akumulatorojn WB-LYP90AHA. Ĝi povas atingi la rapidecon 100 km/hore en 15,5 sekundoj, maksimuma rapideco — 150 km/hore. La produktanto promesis ke sen reŝarĝo la aŭto povas veturi ĝis 150 km kaj en la urbo eĉ 200 km. Dum bremsado okazas reŝarĝado de la akumuliloj, kio ebligas ŝpari ĝis 20% da elektro. Vintre veturebla distanco falas ĝis 110 km. La aŭto kostas ekde 45 mil dolaroj kaj aĉeteblas nur laŭmende. Ĝi ne estas proponata eĉ en la oficiala retejo de AvtoVAZ. Statistikaj datumoj pri ĝiaj vendoj mankas, haveblas nur informoj pri du vendoj en Kazaĥio.
Negenborn
Negenborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Holzminden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bernardo de Nederlando
Bernardo de Nederlando (naskita kiel Bernhard zur Lippe-Biesterfeld la en Jena, Germanio, mortinta la  en Utrecht) estis edzo de reĝino Juliana de Nederlando.
Davidkovo (BKL Moskvo)
Davidkovo (Давыдково) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Bernardo de Nederlando
Liaj plenaj nomoj kaj titoloj estis Bernhard Leopold Friderik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter (germane "Bernhard Leopold Friedrich Eberhard Julius Kurt Karl Gottfried Peter"), princo de Nederlando, princo de Lippe-Biesterfeld, nobelo kaj grafo de Schwalenberg kaj Sternberg. Li opiniis, ke la ĉi-supra oficiala naskiĝdato estas eraro, kaj ke li vere naskiĝis nur unu tagon poste, la 29-an de junio. Pro disputo inter liaj patro kaj onklo li ricevis la titolon de princo nur en 1916.
Kun sia posta edzino, princinon Juliana de Nederlando, Bernardo laŭdire konatiĝis dum ski-feriado en Garmisch-Partenkirchen (Germanio) en 1936. Aliaj fontoj indikas, ke ili renkontiĝis jam antaŭe en Amsterdamo. Je la 7-a de januaro 1937 ili geedziĝis en Hago. En honora koncerto samvespera estis ludata la nazia movada kanto "Horst Wessel", sed oficiale ne laŭ deziro de Bernardo, kvankam oni poste riproĉis tion al li.
Jam la antaŭan tagon (6-a de januaro) Bernardo ricevis laŭ reĝa dekreto la titolon "princo de Nederlando" kaj la epiteton "reĝa moŝto". Je sia germana civitaneco li rezignis.
Bernado havis kvar filinojn kun Juliana: Beatrikso (1938), Irene (1939), Margriet (1943) kaj Marijke (1947, ŝi poste elektis la voknomon "Christina"). Filinon Alicia (1954) li havis kun nekonata amatino kaj filinon Alexia (1967) li havis kun sia amatino Hélène Grinda. Kiam Germanio dum la Dua mondmilito invadis Nederlandon, Bernardo iris al Londono (Britio); en 1940 li iĝis komunika oficiro inter la brita kaj nederlanda armeoj.
Kiam la subaĉeta afero Lockheed en 1976 iĝis konata, estis trovita letero, en kiu Bernardo petas pagon de ŝmirmono. Tio tre malutilis al lia reputacio. Lia edzino Juliana, tiam reĝino, konsideris abdiki, sed ne faris tion. Bernardo devis rezigni je oficialaj funkcioj kaj ricevis malpermeson porti armean uniformon.
En 2002 Bernardo donis intervjuon al la revuo De Groene Amsterdammer, en kiu li konfesis la akcepton de 1.100.000 USD da ŝmirmono de Lockheed; tamen kun la rezervo, ke tiu intervjuo iĝu publikigita nur post lia morto. Li diris interalie: "Mi ĉiam enspezis multe da mono. La milionon de Lockheed mi ne bezonis. Kiel mi povis esti tiom stulta? ... Mi akceptis la fakton, ke tiu faro kune kun la vorto Lockheed estos ĉizita sur mia tomboŝtono."
La la nederlanda Regna Informa Servo (RVD) konatigis, ke princo Bernardo suferas je pulma kancero. La 1-an de decembro li estis enhospitaligita en Utrecht; li mortis la saman vesperon je la 18:50 horo (MET).
Eksteraj ligiloj
retejo de la reĝa familio
Nistru (Tăuții-Măgherăuș)
Nistru (hungare: Miszbánya) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 323 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1 146 (rumanoj, 18 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1555. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la urbo Tăuții-Măgherăuș.
Yuya Matsuoka
Yuya Matsuoka (松岡 祐弥, n. ) estas japana futbalisto.
Nistru (Tăuții-Măgherăuș)
Aliaj uzoj
Nistru estas ankaŭ la rumanlingva nomo de la rivero Dnepro.
Yuya Matsuoka
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Oschatz
Oschatz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Fruaj tempoj al 18-a jarcento
La areo de la aktuala urbo estis aranĝita ekde neolitikaj tempoj. La nomo Oschatz venas de la sorab vorto por abatiso. La unua skriba mencio estis en 1200 kiel nomo "Johannes de Ozzetz", aliflanke kiun la unuiĝo al Oschatz estas necerta. La unua definitiva mencio de la urbo originas de 1238, ĉar Ozzechz estas meciita en dokumento de la Henry III, Margrafo de Meißen. La plej malnova dokumento trovita en la urbarkive estas indulgletero de episkopo Conrad de Meißen, datita 1246. En 1344 la armeo de homoj La Geharnischten atestis por la unuiĝo de urboj Oschatz, Torgau kaj Grimma, kaj bazlerneja instruisto estis dungita en 1365. Fortikaĵo en Oschatz unue estis menciita en 1377, kaj gardoturo estis konstruita en la loko de la nuna muzeo. La urbo ricevis merkatrajtojn en 1394.
La urbodomo estis konstruita en la Urboplaco en 1477. En 1478 al la urbo estis premiita sian propran jurisdikcio fare de la lokaj regantoj. La nuna urbodomo estis konstruita inter 1538 kaj 1546. Dum la reformado Oschatz, kiel multaj urboj en la regiono, fariĝis protestanta. Ekzistas daŭre leteroj de Marteno Lutero, Filipo Melanktono kaj Justus Jonas en la urbarkivoj.
Oschatz estis sceno de sorĉadproceso en 1583. Leonhard Sihra estis juĝita pro sorĉado kaj estis pendigita.
En 1616 la urbo travivis fajron kiu detruis 440 domojn kaj magazenojn.
Jakov Ĥozijev
Jakov ĤOZiJEV (osete Хозиты Яков; naskiĝis la 8-an de februaro 1916 en montara Nord-Osetio, mortis la 9-an de julio 1938 en Orĝonikidze, nun Vladikavkaz), elstara oseta poeto.
La gepatroj de Jakov, kune kun multaj aliaj montaranoj, translokiĝis al apudmontara plataĵo en 1922 kaj ekloĝis en la vilaĝo Kirovo. En 1930 Jakov Ĥozijev finis mezlernejon kaj ekstudis en Orĝonikidze. Ekde infanaĝo li verkis poezion en sia denaska (oseta) lingvo.
Malgraŭ la ioma studo en agrikultura speciala lernejo, en 1932 li serioze dediĉis sin al literaturo, studentiĝinte en literatura fakultato de la Nord-Osetia Pedagogia Instituto (nun universitato). En la 1930-aj jaroj en Nord-Osetio estis eldonataj 14 ĵurnaloj kaj revuoj en la oseta lingvo: en ĉiuj ili ekde 1932 aperadis verkojn de Ĥozijev.
Verkado
Jakov Ĥozijev verkis plurajn poeziaĵojn. Li havis tre klaran lingvaĵon kaj bonan ritmon. Kelkaj liaj poeziaĵoj eniras la nepran studplanon pri la oseta literaturo en mezlernejoj de la respubliko.
Lia ĉeftemo estis renovigo de la patrio, nova vivo kun soveta potenco, revoj pri eĉ pli feliĉa estonteco. Krom tio li verkis por infanoj (pri diligento en mezlernejo kaj aliaj temoj) kaj multe tradukis el diversaj poetoj, ĉefe rusaj (Aleksandr Puŝkin, Miĥail Lermontov, Vladimir Majakovskij kaj aliaj).
Jakov Ĥozijev ankaŭ okupiĝis pri literatura kritikado; li ankaŭ partoprenis kompiladon de literaturaj kolektoj por instrui osetan literaturon en mezlernejoj.
(17686) 1997 BC2
(17686) 1997 BC2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Josif Fadenhecht
D-ro Josif Fadenhecht estis bulgara esperantisto de juda kredo kaj universitata profesoro de juro, membro de la Radikala Partio kaj en 1918 nacia ministro de juĝaferoj. Li prezidis publikan kunvenon dum verda propaganda Esperanto-semajno en Sofio en 1924.
Subsurfaca tramo
Subsurfaca tramo estas koncepto de tramreto, kiu estas kondukita en subtero. Diference de metroo ne temas pri izolita transportsistemo, sed la tramvojoj estas kunigitaj kun la normala surtera tramreto kaj veturas sur ili la kutimaj tramoj. La alia tipo de la subsurfaca tramo povas esti rapidtramo, kiu havas segregitan tramvojon, kiu povas konduki ankaŭ en la subterejo.
12584 Zeljkoandreic
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Željko Andreić, fama kroata amatora astronomo kaj populariganto de astronomio. Li estis aktiva en eduko kaj scienco de preskaŭ 40 jaroj. Li verkis tri popularajn astronomiajn librojn kaj pli ol 100 popularigajn artikolojn. Profesie instruisto en universitato, lia fako estas la plasma fiziko.
Subsurfaca tramo
Ĉefa malavantaĝo de la subsurfaca tramo estas transportado de nereguleco el la surfaca trafiko ankaŭ en la tunelajn sektorojn.
Guglionesi
Guglionesi estas komunumo de Italio.
Palataligo
Palataligo - fenomeno de prononco de koncerna parolsono kun plia centrpalata artikulacio. En Internacia Fonetika Alfabeto estas signifanta [ʲ]. Ĝi elpaŝas en lingvoj slavaj, uralaj, altalaj, litova kaj irlanda.
31374 Hruskova
31374 Hruskova estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aranka Hruskova, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Gymnazium Christiana Dopplera de Prago (Ĉeĥio).
Ĉambra ciklameno
La ĉambra ciklameno  (Cyclamen persicum), aŭ persa ciklameno estas  plantspecio de la  genro Ciklameno (Cyclamen) ene de la familio Primolacoj (Primulaceae). Malgraŭ tio, kion sugestas ĝia nomo, tiu ĉi specio hejmas ne en Persujo sed en la orienta mediteranea regiono. Malĝuste nomata alpa violo.
Cyclamen persicum estas tre ŝatata kaj ekonnomie grava ĉambra planto. Ekde ĉ. 1860 la bredado komenciĝis en okcidenta Eŭopo. Hodiaŭ ekzistas multegaj kultivaroj en diversaj koloroj de blankam rozea ruĝa kaj purpura, diversaj florformoj kaj diversaj graandecoj. Ekzistas ankaŭ kultivaraj kun longaj flortigoj por rikolti la florojn. La kultivaroj nur baziĝas nur de diversaj sovaĝaj formoj. hIbridado kun aliaj Ciklamen-specioj ne okazis.
Priskibo
La persa Ciklameno keskas kiel multjara, herba planto, kiu atingas altecon de ĝis 32 cm. Kiel rezervorgano la planto krekigas  hipokotilbulbo. La bulbo estiĝas nur el la ŝveliĝado de la hipokotilo,la tiga parto inter la radikkolo kaj la unua ĝermfolio. La ronda, dum la jaroj iom platigita bulbo havas grandecon de ĝis 15 cm. Ĝi havas korkan konsiston. Je ĝia malsupra flanko kreskas radikoj, je la supra flanko spirale starantaj longtigaj folioj. La grandeco de la koroformaj folioj varias inter 3 kaj 14 cm. Ili estas karnecaj kaj glataj. La folirando estas iom dikiĝinta kaj dentaj. La subra folisurfaco ofte havas verde-arĝente marmoritan desegnon kaj la malsupra folisurfaco povas esti malbrile verda aŭ ruĝeca.
La folioj entiriĝas en la seka kaj/aŭ malvarmeta sezono. Se la kreskokondiĉoj denove fariĝas favoraj la folioj ekŝcosas denove kaj la planto ekfloras..
Ciklamenoj portas sur unuopaj tigoj po unu floro, kiuj pendiĝas malsupren kaj kies petaloj estas fleksitaj supren. La koloroj de la floroj varias inter blanka, rozea ĝis purpura. Ekzistas ankaŭ dukoloraj tipoj.
La fruktoj estas kapsuloj, kiu turniĝas dum la maturiĝo dierkte al la grundo. Fine ili sinkis en la grundon. La kapsuloj malfermiĝas erst, kiam ili estas en la grundo.
La kromozomo-nombro estas 2n = 48, ĉe kelkaj kultivaroj ankaŭ 2n = 72, 96 kaj 136.
Deveno de la nomo kaj taksonomio
La unua priskribo de Cyclamen persicum estis de la jaro 1768 fare de Phillip Miller. Por la botanika speciepiteto persicum ekzistas du alternativaj klarigprovoj:
Cyclamen persicum var. autumnalis GREY-WILSON floras en aŭtuno (anstataŭ  marto-aprilo)
Areo
La natura areo estas de Nordafriko ĝis okcidenta Azio ĝis suda Eŭropo. La peferataj kreskejoj estas pinaroj, kverkaj arbustaroj kaj liberaj rokaj deklivoj ĝis alteco de 1000 metroj. Dum la vegeta periodo en la vintra duonjaro estas tipa por la origina kreskejo mezan lumecon kaj pezan temperaturon. Dum somero estas tre varma (40 ĝis 45 °C) kaj seka. La alta temperaturo kaj la sekeco kaŭzas la formorto de la supragrundaj plantpartoj. La planto transvivas la sekan tempon en ĝia plata bulbo. La bulbo elŝosas denove komence de pli malvarma sezono.
Historio
La specio verŝajne atingis Parizon jam en 1620. Kun certeco ĝi estis kultivataj de 1731 en francujo. La bredado komencis en la jaro1860. Komenciĝante en Anglujo oni komencis tuj poste ankaŭ en Nederlando kaj Germanujo bredi novajn kultivarojn de Cyclamen persicum''. La diversaj kultivaroj estiĝis nur el bredado kun la diversaj sovaĝaj tipoj de la planto. Enkruciĝo de aliaj genroj ne okazis.
Kultivado
Ciklamoj estas ofertataj hodiaŭ preskaŭ dum la tuta jaro, la ĉefa sezono en meza Eŭropo estas inter septembro kaj marto.
Bone kultivata la planto povas fariĝi ĉ. 20 ĝis 30 jaroj.
Kultivaroj
La grupoj de kultivaroj konsistas ofte el kultivaroj de diversaj koloroj, ekzemple ciklamen-ruĝa ĝis viola, rozea kaj blanka, ankaŭ dukoloraj tipoj oftas. Ekzistas pursemaj kultivaroj kaj F1-Hibridoj. Jen kelkaj ekzemploj: kaj multaj aliaj.
Přísnotice
Přísnotice estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Horst Wessel
Horst WESSEL naskiĝis je la 9-a de oktobro 1907 en Bielefeld kaj mortis je la 23-a de februaro 1930 en Berlino. Li konatiĝis kiel aŭtoro de nazia batalkanto.
Wessel estis filo de evangelia pastro. Li membriĝis en la naziisma partio NSDAP en 1926 kaj en 1929 iĝis Sturmführer (speco de serĝento) de la nazia trupo SA (Sturm-Abteilung = sturm-taĉmento). En 1930 iu Albrecht Höhler, laŭdire eksa prostituisto de Erna Jänicke, amatino de Wessel, pafis tiun. Wessel mortis en malsanulejo.
Joseph Goebbels, propaganda spertulo de NSDAP, uzis la komunistecon de Höhler por konstrui politikan motivon de la murdo kaj igis Wessel martiro de la naziisma movado. Kantoteksto, kiun Wessel estis verkinta, iĝis la himno de NSDAP, nomata Horst-Wessel-Lied (Horst-Wessel-kanto).
En nuna Germanio la kanto estas agnoskita kiel atributo de kontraŭ-konstituciaj organizoj kaj tial estas malpermesita. Tio validas por la teksto kaj precipe la melodio (ekzistinta jam antaŭ Wessel); estas kontraŭleĝe, en Germanio kanti ĝin eĉ kun alia teksto aŭ nur muzike aŭdigi ĝin.