cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manresa
Manrezo aŭ Manresa (prononco en la kataluna: [mənˈrɛzə]) estas la ĉefurbo de la komarko Bages, en la Provinco Barcelono, Katalunio. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 60 km de la urbo Barcelono, en la koro de Katalunio, kie markas limon inter la industria suda regiono kaj la pli kampara norda regiono.
Manresa havas fabrikojn de teksaĵoj, ŝpinitaĵoj, kemiaĵoj kaj maŝinaro. En la lastaj jardekoj ĝi substituis la industrion al la komerco. Estas urbo kun interesa aro da mezepokaj kontruaĵoj, kun sia ponto super la rivero Cardener kaj sia gotika preĝejo (nomita La Seu, katalune). Krome oni povas ankaŭ trovi barokajn preĝejojn kaj interesajn modernismajn konstruaĵojn.
Ĝi situas precize en la angulo kie 5 km distance kunfluiĝas de la riveroj Llobregat kaj Cardener. Ĝi estas grava nodo de komunikvojoj, aparte kun la Ŝoseo de la Llobregat, inter la montoj kaj la maro, kaj la Transversa Ŝoseo, inter la internaj valoj de Urgell kaj Segarra kaj la orientaj regionoj de la lando. Manresa ĉiam ludis tra la historio tre grava rolo en la organizado de centra Katalunio.
Esperanto-movado
En Manresa, je la komenco de 20-a jarcento, Josep Albagés Ventura fondis Esperanto-grupon kaj tie estis KEF-Kongreso en la jaro 1936. KEA-Kongreso estis en la jaro 1999.
Terranuova Bracciolini
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio de Padovo, kies memortago, la 13-a de junio, sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
(11618) 1996 EX1
(11618) 1996 EX1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Terricciola
Terricciola estas komunumo de Italio.
Epigonoj
Epigonoj (helene Ἐπίγονοι, latine Epigoni) estis en la helena mitologio posteuloj de militestroj el la milito Sep kontraŭ Tebo.
La unua kruela milito kontraŭ fortikiĝinta Tebo nemulte daŭris, sed al la atakanta armeo alportis pereon. Ĉiuj armeestroj falis, escepte de argusa reĝo Adrasto. La urbo defendis sin venke.
Filoj de la atakantoj ĵuris, ke mortojn de siaj patroj venĝos. Kaj tio okazis post dek jaroj, kiam ilia militistaro denove atakis ĝis tiam ne humiligitan Tebon.
La militestroj de la unua milito estis sep, Epigonojn oni sciigas naŭ.
La militistaro ektrenis en batalon sub favoraj signoj de dioj. La militestroj ankaŭ demandis divenistojn el Delfo kaj eksciis, ke la militiro estos venka, se komandos ĝin Alkmeono, filo de Amfiarao. Li longe disputis kun sia frato Amfiloko, ĉu iri en la militon aŭ ne. Tiel okazis, ke decidon ili lasis sur sia patrino Erifilo. Kaj ĉi tie la historio ripetiĝis. Tersandro, same kiel antaŭ jaroj lia patro Polineiko, subaĉetis la reĝinon per sorĉistina mantelo de la familiara prapatrino Harmonio. Erifilo la donacon senhonte ekprenis kaj sendis siajn filojn en la militon.
La bataloj komenciĝis sub muregoj de Tebo kaj tie falis kiel la unua kaj ununura el la konkerantoj - Egialeo, filo de Adrasto. Tebanoj aŭskultis aŭguron de sia samlandano Tiresio, kiu diris: Via urbo estos dezertigita. Ĝiaj muregoj estos firmaj ĝis kiam vivos eĉ ununura el la antaŭaj konkerintoj, do Adrasto. Sed Adrasto mortos pro funebro, kiam li ekscios pri morto de sia ununura filo. Pro tio Tiresio rekomendis al tebanoj forlasi sian urbon kaj fuĝi. Kaj li, la divenisto, havis skribita en sia sorto ke li mortos, kiam Tebo falos en manojn de argusanoj.
Plimulto da tebanoj obeis kaj kun siaj familioj kaj la plej necesa havaĵo dum mallumo forlasis Tebon. Ili pilgrimis longe kaj malproksimen kaj tie fondis la urbon Hestion. Tiresio dum mateniĝo iris al fonto kaj ektrinkis. Tio estis la lasta momento de lia vivo.
Kiam Adrasto eksciis pri morto de sia filo, mortis pro funebro. Argusanoj eniris en duonvakan urbon, detruigis ĝin kaj forrabis kaptaĵon. Poste ili oferis al dioj kaj helpis surtronigi Tersandron, ĉar la reganta reĝo Laodamanto falis en la milito. Tiel Tersandro fariĝis la lasta reĝo de Tebo, konata el mitoj.
Tersandro startigis cirkonstancojn, kiuj kondukis al plenigo de la sorto de akirema Erifilo. Li fieris, ke li havas la ĉefan meriton pri la venko, ĉar li, same kiel iam lia patro subaĉetis Erifilon, per raraj donacoj kaj tiu sendis siajn filojn en la militon. Tion ekaŭdis Alkmeono, konfirmigis tion de orakolejo kaj la patrinon, laŭ iama peto de sia patro Amfiarao, mortigis. Mortanta Erifilo ambaŭ siajn filojn malbenis. Alkmeonon de tiam persekutis Erinioj kaj alpelis lin al frenezeco.
Al-Muntafiq
Al-Muntafiq (Arabe: المنتفق‎) estas granda araba triba konfederacio de suda kaj centra Irako. Membroj de la Al-Muntafiq triba konfederacio formas la plej grandan kaj influan irakan ŝijaisman komunumon. La tribo havas tri ĉefajn branĉojn, Bani Malik, al-Ajwad kaj Bani Sa'id.
Kohei Hattanda
Kohei Hattanda (八反田 康平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Vegalta Sendai, Oita Trinita, Nagoya Grampus kaj Kagoshima United FC.
Milano
Ĝi estas la dua komunumo plej loĝata, post Romo kaj ĝi estas la centro de la plej vasta urba areo de Italio kaj ankaŭ unu el la plej loĝataj urboj de Eŭropo.
Fondita de Insubroj dum la komenco de la 6-a jarcento a.K., ĝi estis konkerita de romianoj dum 223 a.K. kaj ĝi estis nomata latinlingve Mediolanum; iom post iom sia graveco kreskis ĝis kiam ĝi iĝis unu el la imperiaj sidejo de la Okcident-Romia Imperio. Dum la historio ĝi iĝis ĉefurbo, kaj ankaŭ ĉefa politika kaj kultura centro, de la Duklando de Milano dum la Renesanco kaj ĉefurbo de la Itala reĝlando dum la napoleona periodo. Kulture, Milano estas ekde la 19-a jarcento la plej granda itala centro por la eldonindustrio, kaj por la libroj kaj la tekstoj kaj por la informado, kaj ĝi estas ĉe la supro de la ĉeno de la muziko, danke al Scala kaj danke al la longa opera tradicio.
Ĝi iĝis la "ekonomia ĉefurbo de Italio" dum la industria revolucio, kiu okazis en Eŭropo dum la dua duono de la 19-a jarcento, kreante kune kun Torino kaj Ĝenovo la "industrian triangulon". Ekde nun kaj pleje ekde postmilito, ĝi urbaniziĝis pro la kresko de industrioj, kiu okazis en apudaj urboj, kaj pro tio ĝi iĝis ĉefa celo dum la ena migrado.
Dum la lasta jarcento ĝi stabiligis sian ekonomian kaj produktan, iĝanta la plej grandan italan financan merkaton, kaj ĝi estas unu el la modaj ĉefurboj (kune kun Parizo, Londono kaj Novjorko) kaj de la dezajno. Apud Milano, en Rho, estas la Foiro de Milano, la plej granda foirloko de Eŭropo.
Teritorio
La urbo situas sur unika tipologio de roko, de rivera-glacia origino kun karbonata cemento, komune al tuta Pada Ebenaĵo. La ĉefa eco estas, ke ĝi facile karsteblas. Tia roko troveblas en plejfreŝaj riveraj sedimentoj (kvaternaro) aŭ ĝi videblas laŭ la ĉefaj riveroj, konstituante konglomeraĵojn, kiuj en Lombardio estas konataj kiel "ŝtipoj" (ceppi).
Milano okupas areon da 183,77 km² okcidente de Lombardio, 25 km oriente de la rivero Tiĉino, 25 km okcidente de Adda, 35 km norde de Pado kaj 50 km sude de la lago de Como, laŭ la tiel nomata "linio de la reelfluejoj" (linea delle risorgive), kie estas renkontopunkto, subtere, inter geologiaj stratoj kun malsama permeableco, tiel ke ĝi permesas al profundaj akvoj surface aperi.
En ĉi tiu zono, la tero deklivas nord-okcidente sud-orienten mezurante, surmara nivelo, inter 147 kaj 102 m, kun mezvaloro de 122 msmn. La "eta monteto" de la kastelo de Sforza rompas ĉi tiun homogenon, mezurante 124 smn kaj elstariĝante preskaŭ 3 m sur la ĉirkaŭa teritorio. Eksklude de stratigrafiaj datumoj (kunsiderante nur, ke la geologia tereno troviĝas 2–5 m. sub la strata mantelo), laŭ la datumalprenoj faritaj de Poggi en 1911 la zono, kiu korespondas al la Romia urbo troviĝis inter 118,71 (vojo Torino) kaj 121,26 (vojo Monte di Pietà) msmn; la urbo en 1155 (ĉirkaŭbaraĵo de la Navigli) troviĝis inter 118,61 (vojo Della Signora) kaj 121,80 (vojo Solferino) msmn; la urbo de Bastioni (1549) troviĝis inter 124 (Bastioni de Porta Volta) kaj 114 (Bastioni de Porta Romana) msmn; la ekstera ĉirkaŭstrato troviĝas inter 127,68 (strato de la Simonetta) kaj 109,40 (placo Lodi) msmn.
Laŭ ĉi tiu datumalpreno, la akvostratumoj mezuris (en 1911) de maksimumo de 124 msmn en Vojo Simonetta al minimumo de 107 en Korso Lodi, kun mediano de 115 msmn, al kiu korespondas pligranda profondo ol ĉirkaŭaj zonoj. Tia datumo povas ŝajni banala sed necesas kunsideri ĝin sub la nocioj de la romia konstruinĝenieriko kaj enkadrigi ĝin en la centuriigado de la teritorio. La romia urbanizado interesiĝis plialta nord-nordorienta zono, kie la akvo estis plibone ekspluatita. Multnombraj irigaciaj kanaloj kaj navigeblaj estis konstruitaj en respublika epoko por senmarĉigo kaj sanigo de la teritorio, por la funkciigo kaj la defendo de la loĝantaro kaj la transporto de la personoj kaj de la aferoj,por mezaj kaj longaj distancoj. Ĉi tiu grava kaj antaŭtempa interveno, kune kun la jamekzistanta marĉa reĝimo, ne permesas la valuton de la origina pasado de la konataj akvofluaĵoj, kiel Lambro oriente, Olono, Seveso kaj Nirone norde, Vettabia kaj la Suda Lambro sude. Aktuale la plejgranda parto de ĉi tiuj akvofluaĵoj, mediaj kaj ne, troviĝas sub la strata mantelo, entute pot 370 km. Surface fluas Lambro, laŭ la orienta periferio, Granda Naviglio kaj Pavia Naviglio, la unua enirante kaj la alia elirante de la doko de porta Ticinese, Martesana, de Cascina Gobba al la Cassina de' pomm, la Vettabbia, de Morivione, kaj la suda Lambro, de placo de la Militoj, sen nombri la multnombraj rojoj. La sistemo ne estas aktuale navigebla sed ĝi neŝanĝite konservas sian irigacian potencialon.
Krom ĉi tiuj gravaj akvofluaĵoj, en Milano historie konverĝas regione, nacie kaj internacie gravajn komunikajn vojojn. Unue necesas konsideri la romian strataron, la via Aemilia unue, kreita en -187 por ligi la Adriatikon kun la subapeninaj establiĝoj, kaj plilongigita dum Aŭgusta epoko ĝis Mediolanum kaj Augusta Praetoria. Tia profitodona loko en ege fruktopova ebenaĵo ege influis la historio de la urbo kaj ĝia rolo kun la Itala nacio kaj kun aliaj transalpaj ŝtatoj. La surfaco kiu okupas aktuale Milanon estas pligranda ol kelkaj Eŭropaj urboj kiel Parizo, Amsterdamo, Bruselo kaj Dublino. La loĝa kontinuo etendis sin preter la administraj limoj, tiel kreante kun najbaraj komunumoj sola kunurbiĝo. Grava pligrandigo de la teritorio okazis inter 1928 kaj 1932 kun la aldono de la najbara komunumo Corpi Santi ("Sanktaj Korpoj") kaj de aliaj malpli grandaj komunumoj, kiuj nun estas kvartaloj de la urbo.
Milano aktuale estas dividita en naŭ zonoj, nomataj "distriktaj municipoj" (municipi circoscrizionali), kun kutime administra kaj konsultiĝa povoj.
Klimato
Laŭ la Klimata klasifiko de Köppen, Milano estas urbo klasita kiel de humida subtropika klimato. En kontrasto kun plej parto de Italio, kiu havas mediteranean klimaton, Milano estas pli de kontinenta klimato kaj tiele vintroj en Milano estas humidaj kaj malvarmaj dum someroj estas varmaj kaj kun kutima sultro. La mezaveraĝaj temperaturoj estas inter -3/+6 °C dum januaro kaj de +15/+28 °C en julio. Kiel ĉe ĉiu urbo, la temperaturoj estas pli varmaj en la centro ol en la ĉirkaŭaĵoj, ĉefe dumnokte kaj ĉefe vintre.
Estas komuna la neĝo vintre, kvankam iom post iom dum la lastaj du jardekoj malpliiĝas ties kvanto kaj ofto. La historia averaĝo en la areo de Milano estas inter 35 kaj 45 cm, sed januare de 1985 neĝis inter 80 kaj 100 cm. La humideco estas sufiĉe alta dum la jaro kaj la jara pluvo estas de 1000 mm proksimume mezaveraĝe. Nebulo oftas en la Pada Ebenaĵo ĉar malmultas la ventoj, sed forigo de rizkampoj sude, urba varmigado kaj redukto de poluado malpliigis tiun fenomenon lastatempe.
Milano kelta kaj romia
Milano (Mediolanum) estas fondita de la kelta popolo de la Insubroj, tribo eble aŭtoktona, kiu estis parto de la kulturo de Golasecca dum prahistoria epoko. La fondo okazas laŭ la tradicio transrakontita en la rakonto de Tito Livio kaj reprenita dum mezepoka epoko de Bonvesin de la Riva en “De Magnalibus urbi Mediolani”, ĉirkaŭ la 600 a.K. de la gaŭlo Belloveso, nevo de la reĝo de la Gaŭloj Biturigi, kiu setlis en la mezo de la Pada Ebenaĵo]] ("medolanum" povus signifi "en la mezo de la ebenaĵo"), venkinta la antaŭajn etruskajn popolojn.
Post esti la plej grava el la urboj de la Gaŭloj Insubroj, en 222 a.K. ĝi estis konkerita de la Romianoj, sekve de akra sieĝo, fare de la romiaj konsuloj Kneo Kornelio Scipiono Kalvo kaj Marko Klaŭdio Marcelo; la konkero estis kontraŭstarita de la invado de Hanibalo kun kiu la loka popolo alianciĝis. Nur dum la fruaj jaroj de la 2-a jarcento a.K. la Insubroj kaj la Boi sin submetis al la romia regado.
La legendo rakontas, ke je la alveno de la Romianoj, la Insubroj elprenis la orajn insignojn, kiuj estis en la templo de Belisama (por Cezaro, la templo de Minerva), por ilin eldanĝerigi, en monto.
La armea, politika kaj ekonomia graveco permesis la tiaman Milanon ricevi la municipan titolon kaj poste de imperia kolonio, ĝis ĝi iĝis ĉefurbo de la provinco de Emilio kaj Ligurio kaj sidejo de imperia oficiro.
Milano kristana kaj ĉefurbo de la Imperio
Kresko de la armea graveco postvenis la politikan agnoskon, kaj en la 286 Milano iĝis imperia sidejo post la subdivido de la Imperio en Okcident-Romia Imperio kaj Orient-Romia Imperio fare de Diokleciano kaj Milano iĝis rezidejo de Maksimiano, ĉefo de la Romia Imperio de Okcidento. En Milano, en la 313 Konstantino interkonsentas kun Licinio por akcepti, per la Edikto de Milano, la praktikadon de la kristana kulto, do komencinte la konstruadon de kelkaj bazilikoj. Dum la periodo de la Episkopo Ambrozio kaj de la imperiestro Teodosio la 1-a, Milano iĝis la plej influa centro de la Eklezio de Okcidento (ĉi tie Sankta Aŭgusteno estas konvertita al la kristanismo en la 386 kaj ricevis la bapton la sekvan jaron). Milano restis ĉefurbo de la Imperio ĝis 402 kiam Ravenna iĝis la nova ĉefurbo.
Longobarda Milano
Milano spektis poste la konatajn eventojn de la malkomponiĝo de la Romia Imperio. Al la disfalo de la socio malfru-antikva kaj al la sekva demografia krizo, kontrastis unua establiĝo de ĝermana popolo: tiu de la Orientaj Gotoj (Ostrogotoj) de Teodoriko (kvina jarcento P.K.). La necerta politika situacio kaŭzis tamen al la urbo plurajn vundojn: de la Burgunda invado (de la 489 al la 494) al la fortaj disrabadoj de la Gota Milito. En la sesa jarcento, kun la alveno de la Longobardoj en la Pada Ebenaĵo unua impulso al la releviĝo estiĝi. De la eniro en la urbon de la Reĝo Albonio en la 569 la repopolado de la urbaj kaj rura centroj alprenis altajn ritmojn, doninte al la teritorio tre ĝermanan aspekton. De la novaj dominantoj, la Alta Italio prenis la nomon Langbard (de kie derivis la termino Lombardio) kaj Milano, kun Pavia, iĝis la ĉefa centro de la nova Reĝolando. La graveco de la urbo poste estas konfirmita de la sekva regado de la Frankoj: Milano estis la sidejo de imperia grafo kaj de influa Episkopo.
La komunuma Milano
Post la periodo de la Ostrogotoj kaj de la Longobardoj, en la naŭa jarcento la urbo reakiris kreskantan gravecon kaj sendependecon de la Sankta Romia Imperio. Detruita en la aprilo de la 1162 de Ruĝbarbulo, Milano renaskiĝis post la venko de la Lombarda Liga en la batalo de Legnano en la 29 majo 1176.
La duklando de Milano estis historia teritorio de la Sankta Romia Imperio, ĉirkaŭ la urbo Milano, situanta en la nordo de hodiaŭa Italio. Ĝi estis kreita en 1395, kiam ĝi havis dudek ses urbojn kaj la vastan kamparan areon de la meza Pada Ebenaĵo oriente de la montetoj de Montferrat.
En la tarda mezepoko Milano vidis la lukton de la familio Della Torre kaj Visconti por la posedo de la urbo kun la superregado de ĉi lasta. En ĉi periodo sinsekvis la jenaj ĉefepiskopoj, kelkaj de signifa graveco por la urbo: Carlo I di Forlì (1457-1461); Stefano dei conti Nardini di Forlì (1461-1484); Giovanni IV Arcimboldi (1484-1488) kaj Guido Antonio Arcimboldi (1488-1497); Ottaviano Arcimboldi (1497); Ippolito I d'Este (1497-1519); Ippolito II d'Este (1519-1550).
De la fremda regado ĝis la Itala Reĝolando
Post periodo de ekspansio en la norda Italio dum la dekkvina jarcento, en la komenco de la deksesa jarcento Milano estas konkerita de Francio, poste de Hispanio kaj en la dekoka jarcento de Aŭstrio. De la 1796 ĝis la 1799 ĝi estis ĉefurbo de la Cisalpa Republiko, de la 1802 ĝis la 1805 ĉefurbo de la Itala Respubliko kaj de la 1805 ĝis la 1814 ĉefurbo de la Itala Reĝolando (Napoleona).
La lasta jarcento
La 1-an de januaro 1930, estis inaŭgurita la Centralo de la Lakto, dum la 23 majo la Planedejo, kaj la 28 oktobro la Akvoflughaveno, kies konstruado komenciĝis en la 1928.
La deziro de restabiliĝo post granda timego (konsiderinte la proksimecon de la 11 septembro) kontribuis al renaskiĝo de la “Pirellone” (kiel ĝi estas ameme nomata far ĉiuj lombardoianoj), dank’al rekorda restaŭrado, kiu permesis en nur jaro ĝin revenigi ĝin al la iama brilo.
Simboloj
Ŝajne naskiĝis komence de la 11-a jarcento de la kunfandiĝo de la flago de la nobelularo, ruĝa, kun tiu de la popolo, blanka.
En 1167, post la ĵuro de Pontida, la ĉefaj urboj de la norda Italio formis la union nomitan Lega Lombarda, cele lukti kontraŭ Imperiestro kaj konkeri la sendependecon. La Lega adoptis kiel simbolon la blazonon de Milano. En 1176, en la batalo de Legnano, la blazono flirtiĝis sur ĉaro. De tiam la milana blazono iĝis simbolo de aŭtoritato kaj memstaro, kaj multaj urboj de la Norda Italio adoptis ĝin.
Aliaj simboloj de Milano estas:
Religia arĥitekturo
La Katedralo de Milano, simbolo de Milano, estas la ĉefa monumento de la urbo, situanta en la centro de la urbo en la samnoma placo. Ĝi estas la kvara preĝejo en Eŭropo laŭ areo. Ĝi estas la plej grava preĝejo de la ĉefdiocezo de Milano. Danke al 11.700 m² de areo kaj 440.000 m³ de volumeno, ĝi estas la plej granda preĝejo en Italio. Aliaj menciindaj urbaj kristanaj preĝejoj estas la Baziliko de Sankta Laŭrenco de Milano kaj la Baziliko de Sankta Bàbila.
Demografia evoluo
La urbo enhavas totalon de 1.308.735 loĝantojn kaj la urba areo ĉirkaŭ 4.280.820 loĝantojn, en metropolita areo de ĉirkaŭ el 4 milionoj al 7.400.000, depende de la konsidero de kio estas tia urba areo, kaj tiel estante ĉu la dua areo en Italio, post Romo, aŭ eĉ la unua. Je 2006, la Italia nacia instituto de statistiko ISTAT ĉirkaŭis je 292,204 la eksterlande naskitajn emmigrintoj en la Urba Areo, tio estas ĉirkaŭ 9% de la totala populacio.
Ĝi estas konsiderata de kelkaj kiel la ekonomia ĉefurbo de Italio. Ne hazarde, Milano estas unu de la ĉefaj komercaj kaj financaj centroj kaj unu de la plej riĉaj urboj de la Eŭropa Unio, kaj sidejo de la Borso de Italio. Krome, la Foiro de Milano estas konsiderata la plej grava deItalio kaj unu de la ĉefaj de la mondo.
Etnoj kaj eksterlandanoj
Je la 31-a de decembro de 2007 la eksterlandanoj loĝantaj en Milano havantaj laŭleĝan regulan permeson estis 184.701, kio estas 5,8 % de la totalo de la loĝantoj en Italio kaj 14,3 % de la milana populacio.
La ŝtatoj kun plej alta nombro de loĝantoj en Milano estas:
Krome kompreneble estas multaj neleĝaj eksterlandaj loĝantoj tute ne kalkuleblaj evidente.
Urboplanado
La Komunumo de Milano havas surfacon relative malgrandan kaj preskaŭ komplete urbostrukturan, kun loĝdenso iom malpli granda ol tiu deNapolo. La vera kaj propra urbo, la urba kontinuaĵo de konstruaĵoj, placoj, rezidejoj, fabrikoj kaj aldonaj servoj de multe transpasas la komunumajn limojn, pleje al nordo kaj al oriento por multaj kilometroj. Urba areo de la komunumo apudas je du trionoj de ĝia konturo la Komunumon de Milano, do kreante unusolan urbon komponitan el dekoj de municipoj, kun loĝantaro de ĉirkaŭ 3,9 milionoj de loĝantoj. Ĝi estas la vera kaj propra urbo, kiu havas tamen surfacon pli malgrandan ol Romo, sed kun preskaŭ la sama nombro de loĝantoj. En la lastaj jaroj oni komencis identigi la Urban Areon kiu gravitas ĉirkaŭ la Granda Milano, de 4,5 milionoj de loĝantoj (datenoj UN).
Per la noktaj satelitaj filmadoj, kaj la studoj pri la pendola trafiko oni obtenas Areon Metropolan de Milano, kiu estas larĝa ĉirkaŭ 70 kilometrojn de okcidento ĝis oriento kaj alta pli ol 65 kilometrojn de nordo ĝis sudo, deirante do de Novara en Piemonto kaj alvenante al pli postaBergamo; en la alia direkto deirante de Lugano en Svisio (do ankaŭ transnacia) malsuprenirante ĝis Sudo ĝis Pavio kaj Lodi. Ĉi areo metropola enprenas ankaŭ la urbojn de Varese, Como, Lecco, Bergamo kaj superas larĝe la 6,5 milionojn de loĝantoj, en surfaco relative malgranda kaj de granda loĝdenso, ankaŭ sen konsideri ke, kiel en multaj eŭropaj urboj, en ĝia interno estas centoj de Km² da regionaj parkoj. Aliaj studoj plivastigas eĉ ĉi egan areon metropolan, utiligante kiel termo de difino tiujn utiligatajn en Usono (lando kie naskiĝis la areoj metropolaj kaj ĝiaj administra kaj gvida organismoj) kaj en Francio por la industriaj areoj. Do oni obtenus megalopolon de pli ol 8,5 milionoj da loĝantoj, kiu entenus ankaŭ la urbojn de Brescia, Piacenza, Crema, Verbania kaj Vercelli.
El tio rezultas ke la metropola areo de Milano koincidas kun la provinca teritorio kaj havas la saman loĝantnombron, malgraŭ ke la teritorio de laProvinco de Milano estus, efektive, la urbo de Milano kaj ke ĝia metropola areo estus dekduo da fojoj pli vasta ol la oficiala urbo kaj havus preskaŭ kvaroble da loĝantoj.
Ekonomio
Milano estas la ekonomia kaj financa ĉefurbo de la Lando, danke ankaŭ al la ĉeesto de la Borso (en Piazza Affari). La plia parto de la itala kaj eksterlanda entreprenoj havas sian financan sidejon en Milano. Milano de la fino de la deknaŭa jarcento ĝis la 1970 ĉirkaŭ estis plejparte industria urbo, sed poste superis terciara sektoro, kiu evoluis en multaj direktoj, de la tradiciaj al la novigaj: financo, komercoj naciaj kaj internaciaj, gvidoj de entreprenoj, eldonado, industria dezajno, reklamoj, plaĉa tempopasigo, informadiko, universitataj aktivecoj. De la 1980 ĝi famiĝis kun la nomo de "Urbo de la Modo": ankoraŭ hodiaŭ, kun Nov-Jorko kaj Parizo, ĝi estas la monda ĉefurbo de la modo. Krome en la urbo ankaŭ funkcias multaj libroeldonejoj, ekzemple la firmao Atlantyca.
Flughavenoj
Estas tri proksimaj flughavenoj kiuj utilas por transporti malproksimajn alveturantojn al Milano, la jenaj:
Administrado
Milano nune estas administrata de Giuliano Pisapia (MEL) ekde 30-a de majo 2011.
Ĝemelurboj
Milano estas ĝemelata kun 15 urboj tutmonde :
Esperanto en Milano
En 1906 angla pastro Clarence Bicknell kune kun prof-ino Rosa Junck (el Aŭstrio-Hungario) starigis la unuan Esperanto-grupon en Milano.
En 1913 la sidejo de la Itala Esperanto-Federacio (FEI, Federazione Esperantista Italiana) translokiĝis de Ĝenovo al Milano. En 1913 okazis en Milano la 4-a nacia kongreso de Esperanto.
Milano estas ankaŭ sidejo de la Itala Esperantista Junularo (IEJ), en vojo Villoresi. En Milano estas ankaŭ klubo de Esperanto, en vojo De Predis.
La plej famaj el la milanaj esperantistoj estas aŭ estis Angelo Filippetti, Attilio Clavenna kaj Leandro Taccani.
Osetoj
Totala kvanto — ĉirkaŭ 600 mil. En Rusio — 475 mil (2002), inter ili en Nord-Osetio 409 mil.
Osetoj havas propran aŭtonomion en Rusia Federacio — vd. Nord-Osetio (ĉefurbo — Vladikavkaz).
En 1784 Osetio libervole eniris la Rusan Imperion. Pli frue grupo de estimataj inter la popolo deputitoj venis al Peterburgo por peti de carino Jekaterina la Granda defendon de la multaj malamikoj de la montara landeto, kiu okupis tiam ne pli ol duonon de la moderna teritorio. Aliĝo al Rusio malgraŭ multaj malfacilaj sekvoj havis ĝenerale pozitivan efikon. Osetoj, ne plu sub premo de kabardaj feŭduloj povis fondi vilaĝojn en la tereno konata nun kiel Oseta Dekliva Plataĵo. Kun daŭro de la tempo la tuta montara loĝantaro fakte translokiĝis al la plataĵo, kie klimataj kondiĉoj kaj fekundeco de la grundo estis multe pli favoraj. Nur dum la 19-a jc la oseta etno kreskis dekoble, de ĉirkaŭ 30 mil komence de la jarcento ĝis ĉirkaŭ 300 mil sojle de la 20-a.
Religio
Laŭ rezultoj de opinisondo, kiun publikigis T. T. Kambolov, 24% de osetoj sentas sin ortodoksuloj, 8,5% — islamanoj, 59,7% praktikas tradician osetan religion (kun spuroj de iama kristaneco). Ankoraŭ 4,8% praktikas la lokan religion samtempe kun unu el la mondaj.
Eksteraj ligiloj
Kelkaj novaĵserviloj pri Osetio kaj osetoj:
Pri la oseta kulturo kaj historio:
Samuel Purchas
Samuel Purchas (1577? – 1626), angla kleriko, publikigis kelkajn volumojn de informoj de vojaĝistoj al eksterlandaj landoj. Lia komenca libro esploras historiajn vojaĝojn tra Azio. Alia tra Ameriko.
Liaj verkoj Purchas his Pilgrimes iĝis unu el la fontoj de inspiro por la poemo Kublaj-Ĥano de Samuel Taylor Coleridge.
Badmintono ĉe la someraj Olimpikoj 2004
Dum la someraj Olimpikoj 2004 en Ateno okazis kvin badmintono-konkursoj. Oni ludis de la 14-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2004.
Venkis kaj ricevis orajn medalojn:
Kálmán Lissák
Kálmán Lissák [liŝAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lissák Kálmán estis hungara kuracisto, fiziologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1956).
Kálmán Lissák naskiĝis la  1908 en Szentes. Li mortis la 1982 en Győr.
Biografio
Kálmán Lissák frekventis universitaton en Budapeŝto, post la diplomo en 1930 li eklaboris en universitataj institutoj de Budapeŝto kaj Debrecen. Baldaŭe li pasis 4 jarojn helpe de stipendioj en Graz, Berlino kaj Harvard. Li profesoriĝis en 1937. En 1943 li iĝis katedrestro en universitato de Pécs. Post la 2-a mondmilito li partoprenis en restarigo de la medicina edukado. Li estis elektita rektoro en 1947. En 1957 la kabineto forprenis la titolon rektoro pro "kontraŭrevolucia konduto" sed lasis lin plue instrui kaj esplori. Li ricevis premion Kossuth en 1954.
François de Kinder
Kanadaj esperantistoj
Monaĥo
Monaĥo (latine: monachus, greke: μοναχός monaĥos - soliĝinta) estas homo praktikanta religian asketismon, kiu ekzercas la menson kaj la korpon utile al la spirito; li faras tion aŭ sola aŭ kun aliaj homoj de simila celo, sen homoj, kiuj ne partoprenas tiun ĉi celon.
En Eŭropo kaj ĉe la Mediteraneo ekzistas longa tradicio de kristanaj monaĥ-ordenoj. En la romkatolika eklezio ekzistis/as interalie: Benediktanoj, Cistercianoj, Kamaldolianoj, Trapistoj kaj Kartuzianoj.
Monaĥoj plimalpli ekzistas en ĉiuj religioj; kronologie:
Teatro (kvar komedioj)
Teatro (kvar komedioj) estas, kiel la subtitolo indikas, aro de kvar komedietoj verkitaj de Machado de Assis, la plejgranda brazila verkisto tradukitaj de Maria Aveleza de Souza; Antonio Caetano Coutinho; Henerik Kocher kaj Débora do Amaral, publikigita de Brazila Esperanto-Ligo en 1958. La komedioj estas: La Protokolo, Ne Konsultu Kuraciston, Preskaŭ Ministro kaj Leciono pri Botaniko.
Chobyně
Chobyně estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Šubířov en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Šubířov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chobyně situas en katastra teritorio Šubířov kun areo 2,52 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1710. En la jaro 1891 incendio neniigis pli ol duonon de domoj en la vilaĝo.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Samea nacia tago
Samea nacia tago, la 6-a de Februaro, estas festotago de la sameoj en kvar landoj: Norvegujo, Svedujo, Finnlando kaj Rusujo. La tago estas oficiale rekonata en la tri unuaj, notita en kalendaroj. La sameoj kaj sameaj komunumoj kaj institucioj tiam flirtigas la samean flagon, kaj ĝenerala hisado de flagoj estas rekomendata en la tri landoj por honori la samean kulturon.
Decidon pri la tago faris la 15-a Konferenco de Sameoj en Helsinki en 1992. La nomo tiam donita en la nordsamea lingvo estas sámi álbmotbeaivi, kiun oni povas traduki ankaŭ "tago de la samea popolo". La unuan fojon oni festis la tagon en 1993, kiam la Internacia Jaro de la Indiĝenaj Popoloj de UN estis inaŭgurita en Kárášjohka (norvege Karasjok).
La 2-an de Februaro 1917 okazis la unua Kongreso de Sameoj en Trondheim, Norvegujo. Tiam partoprenis nur sameoj el Svedujo kaj Norvegujo. La kongreso pritraktis la vivkondiĉojn de la sameoj kaj esprimis opiniojn pri iliaj problemoj. Inter la plej gravaj demandoj estis la rajto de migrado (ankaŭ translima), utiligo de terenoj, bredado de boacoj, instruado kaj lernejoj. La kongreso estis historia, kvankam ĝi ankoraŭ ne povis starigi regulan transliman kunlaboron de la sameoj. Ekestis bazo por estonta agado, kaj la granda publiko rimarkis la komunan elpaŝon de la nordeŭropaj indiĝenoj. Ekestis politika konscio de la sameoj.
József Lonovics
József LONOVICS [jOĵef lonoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lonovics József estis hungara pastro, ĉefepiskopo, historiisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1863). Lia parenco estis la samnoma József Lonovics (departementestro). József Lonovics naskiĝis la  1793 en Miskolc. Li mortis la 1867 en Pest (urbo).
Biografio
József Lonovics lernis teologion en Eger. Li pastriĝis en 1817, poste li ricevis postenon en Eger. En 1829 li ankaŭ instruis teologion. Li partoprenis en la parlamenta laboro inter 1830–1833. En 1834 li ricevis la eklezian rangon episkopo, poste li strebis por novaj lernejoj. En 1848 li estis nomita ĉefepiskopo kaj li instigis por defendi Hungarion de la Habsburgoj. En 1849 li estis arestita, poste oni deportis lin. En 1860 li liberiĝis jam malsana. Simbole li rericevis la titolon ĉefepiskopo.
Syke
Syke - prononco, ne kiel mise supozas multaj germanlingvanoj - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, sude de la urbo Bremeno. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Yosuke Kawai
Yosuke Kawai (河井 陽介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
2912 Lapalma
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo La Palma, el Kanarioj (Hispanio), kie troviĝas pluraj observatorioj.
Subdomajno
En la hierarkio de la domajna nomsistemo (DNS), subdomajno estas domajno, kiu estas parto de alia (ĉefa) domajno.
Ekzemple biblioteko.ekzemplo.com kaj kalendaro.ekzemplo.com estas subdomajnoj de la domajno ekzemplo.com, kiu laŭvice estas subdomajno de la domajno de plej alta nivelo .com.
Bobrovník (Lipová-lázně)
Bobrovník (Biberteich) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Jeseník kaj ĝi estas parto de municipo Lipová-lázně. Ĝi troviĝas sur norda deklivo de monteto Javořík inter Lipová-lázně kaj Jeseník. Vivas ĉi tie.
Historio
Bobrovník estas unuafoje menciata en la jaro 1723 kaj ĝi estiĝis verŝajne mallonge antaŭ tio kiel eta segeja domaro sur senjorujo de Frývaldov de vroclava episkopo. Nomita ĝi estas laŭ pereinta "Bobří rybník" - "Kastora fiŝlago". Ĝi troviĝas sur katastro de Dolní Lipová - nun Lipová-lázně - kaj ĝi estas administre almembrigita al ĝi jam ekde la jaro 1850.
Domaro Bobrovník estas nun precipe refreŝigeja regiono. Troviĝas ĉi tie aŭtokampadejo kaj vico da privataj kabanoj.
Loĝantaro
En Bobrovník estas registritaj 32 adresoj : nur 8 kiel daŭraj objektoj, dume 24 kiel dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 4 domoj, el tio 3 daŭre loĝigataj.
Vjetnama koriandro
Persicaria odorata, konata kiel raŭramo aŭ vjetnama koriandro, estas herbo kies folioj estas uzataj en sud-orientazia  kuirarto. La aliaj nomoj por la planto estas vjetnama mento, kamboĝa mento kaj aliaj.
La vjetnama koriandro ne estas parenca al mento, nek ĝi apartenas al la sama familio kiel la mento (Laminacoj), sed la aspekto kaj odoro similas al koriandro. Persicaria apartenas al la familio Poligonacoj.
Nutra uzo
Antaŭ ĉio la folioj estas tipaj por la vjetnama kuirarto, kie ĝi estas manĝata kiel freŝa salato (inkludante kokaĵa salato) kaj krudaĵoj, kaj en kelkaj supoj kaj viandaĵoj kaj fiŝaĵoj.
En la kamboĝa kuirarto la folioj estas konataj kiel chi krasang tomhom (ជីរក្រសាំងទំហំ) kaj estas uzata en supoj, viandaĵoj kaj salatoj kaj en la kamboĝaj someraj rulaĵoj naem (ណែម).
En Singapuro kaj Malajzio, la folioj estas esenca ingredienco de laksa, nome spicita nudela supo. La nomo en malaja lingvo por tiu supo estas daun laksa, kio signifas "laksa folio". En Malajzio la folioj estas uzataj ankaŭ por la menuoj nasi kerabu kaj asam pedas. En Laoso kaj kelkaj partoj de Tajlando la folioj estas manĝataj kun kruda bovaĵo, nomata larb (ລາບ).
Karakterizaĵoj
La vjetnama koriandro estas multjara planto kiu kreskas plej bone en tropikaj kaj subtropikaj zonoj. La klimato estu varma kaj humida.
Enhavo
Ĝia oleo enhavas kelkajn aldehidojn.
Popo
La vorto popo havas plurajn signifojn:
4248 Ranald
4248 Ranald estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John en Tekapo (Suda Insulo).
József Galamb
József Galamb [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galamb József, en Usono konata Joseph A. Galamb estis hungara-usona inĝeniero, inventisto. József Galamb naskiĝis la  en Makó. Li mortis la en Usono en Detrojto.
Biografio
József Galamb frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste faklernejon en Szeged, fine altlernejon en Budapeŝto, kie li akiris inĝenieran diplomon en 1901. Post siaj studoj li laboris en Diósgyőr nur monatojn, poste li soldatiĝis. Lia ĉefo estis Miklós Horthy. Post la frua civiliĝo li laboris en Hódmezővásárhely, Arad, Békéscsaba, poste helpe de stipendio li laboris en Germanio. En 1903 li vojaĝis al Usono, kie komence li estis laboristo. En 1905 li konatiĝis kun Henry Ford, fine li laboris plu en ties fabriko. Li partoprenis en kreaĵoj de aŭtoj kaj traktoroj, dume li kreis signifajn inventojn pri aŭtoj. Li ricevis usonan ŝtatanecon. En 1911, poste plurfoje li revojaĝis al sia naskiĝurbo (lastfoje en 1932). Li edziĝis en 1917, baldaŭe li havis 2 filinojn. En 1944 pro sanstataj problemoj li pensiuliĝis.
Izoamila heksanato
Izoamila heksanato aŭ C11H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj izoamila alkoholo, senkolora likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
NGC 6184
NGC 6184 (aliaj indikoj — MCG 7-34-109, ZWG 224.70, KUG 1629+406B, PGC 58432) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Torrita di Siena
Torrita di Siena estas komunumo de Italio.
(130415) 2000 OH57
(130415) 2000 OH57 estas tre malgranda, hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS (Lowell Observatory Near-Earth-Object Search) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas ne malproksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Ĝia discentra klinita orbito tanĝas tiun de Marso ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,09756 astronomia unuo, tie estas 14,595 milionoj da km.
Ajrarato
Ajrarato (Այրարատ) estis provinco de antikva Armenio (ĉ. 300–800). La ĉefa urbo estis Oŝakan. Oni kredas ke la nomo Ajrarat' estas la armena ekvivalento de la toponimio Urartu (Արարատ [Ararat]).
Ryohei Shirasaki
Ryohei Shirasaki (白崎 凌兵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Kataller Toyama kaj Kashima Antlers.
Tostedt
Tostedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Tostedt, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj:
Kastela Muzeo (Arnstadt)
La Nova Palaco (germane: Neuer Palais) en Arnstadt gastigas belan kastelan muzeon (germane: Schlossmuseum Arnstadt). Tie ravas ne nur riĉaj daŭraj ekspozicioj sed ankaŭ interesaj elmontroj nedaŭraj respektive migradaj. De 1736 staris rekte antaŭ la ĉefa portalo Neptuna groto.
La mondo de pupoj
Ene de la Kastela Muzeo estas kolekto de miniaturaj pupoj kiu nomiĝas "Mon plaisir". Miloj da turistoj ĉiujare vizitas tiun kolekton - kiel celite jam okaze de ĝia estiĝo: transdoni impreson detalan de eta germana urbo dum la 1-a duono de la 18-a jarcento. Post multaj translokiĝoj ĝi trovis sian finan lokon en la iama palaco, nun muzeo de Arnstadt.
La mondo de Bach
En la kastelo troviĝas ekde la 19-a de decembro 2009 la daŭra ekspozicio "Bach en Arnstadt". Per moderna prezentadteĥniko oni feliĉe kombinas musikhistorion kun historio de la socio. La vivo de Bach prezentiĝas en rilato al tiutempaj eventoj en la urbo. Admirindas ankaŭ la originala ludotablo kie ludis la majstro Johann Sebastian Bach en la nun nomita Bach-kirko. Sciendas ke la tuta Bach-familio originas de vilaĝoj kaj urboj estantaj ne longe for de Arnstadt.
La mondo de pentraĵoj kaj de murtapiŝoj
Por prizorgo de la pentraĵa kolekto venis en 1728 la pentristo Johann Alexander Thiele el Dresdeno, sed jam 10 jarojn poste li reiris en Saksion. Kvar turingiaj prospektoj en heroa prezentado (kiel la panoramo de la regiono de la Kasteloj Tri Gleichen) memorigas ĝis hodiaŭ lian ĉeeston. Fokusoj de la bildaro ĝenerale estas metitaj sur portretoj de inter la 16-a kaj la 19-a jarcento.
Pentradon kaj grafikaĵojn kiel ankaŭ metiaĵojn artajn de la 20-a jc reprezentas la kritika grafikisto A. Paul Weber, la pejzaĝpentristo Otto Knöpfer - ambaŭ filoj la urbo - kaj la vitraĵartisto Albin Schaedel (depost 1954 ĝismorte en Arnstadt). Menciindas ankaŭ 41 skulptaĵoj kaj terakotaĵoj de Johann Friedrich Böhler.
El sume 11 flamaj murtapiŝoj pro konservadaj kialoj nur malmultaj prezentatas en speciala vitrino. Du montras homojn en formo de simioj: Simioj dum la falkoĉasado kaj Simioj manĝantaj en la arbaro. La ambaŭ kiel ankaŭ partoj de la t.n. Paulus-serio (kaj 5 murtapiŝoj kun bibliaj scenoj) menciitis jam en la jaro 1559-a.
La mondo de fajrobrigadoj
En 1964, 100 jarojn post la fondo de la Libervola Fajrobrigado de Arnstadt (la originala nomo estis: Freiwillige Turner-Feuerwehr), okazis granda rondprocesio. Ne nur modernaj estingiloj havigitis por la procesio sed precipe ankaŭ historiaj el la ĉirkaŭaĵoj de Arnstadt. Tiam naskis la ideo ne plu lasi kadukiĝi kaj forputri la malnovajn maŝinojn sed montri ilin publike. Tiel venis la iloj al deponejoj de Arnstadt.
Tamen nur en 1994 eblis prezenti tiun aparte interesan kolekton al ĉiuj, en la restaŭrita ĉevalejo de la Nova Palaco. Pro la granda kvanto ĝi nombriĝas al la plej gravaj siaspece en tuta Germanio. Krom la estingilojn oni vidas ankaŭ estingsitelojn, hosajn vagonojn kaj ne laste interesajn informtabulojn pri la historio de la regionaj fajrobrigadoj sen paroli pri prezentita kroniko pri ĉiuj fajregoj.
La mondo de porcelano
Por prezenti sian kolekton da ceramikaĵoj, princo Günther la 1-a de Schwarzburg-Sondershausen komisiis la skulptiston Heinrich Christoph Meil el Arnstadt aranĝi porcelanaĵ- kaj spegulkabineton en la suda flanka alo de la Nova palaco. Ĝi finkonstruitis en 1735.
MS 61
La MS 61 (Materialo Suburba) estas materialo mendita de RATP en 1963, kun la celo priservi la nunan RER de Francilio A, kiu estis tiam en fazo de moderniziĝo.
Kastela Muzeo (Arnstadt)
La mondo de porcelano
Se oni konsideras la en la porcelana kabineta starigitan trezoron, frapas la ŝanĝo de la ĉambro en la kuro de la 18-a jarcento. En 1753 la ĉambroj ne nur prezentis porcelanaĵojn sed multajn objektojn el ivoro, sukceno, agato, marmoro, ligno, vitro, krome mikroskopon kaj kuriozaĵojn kiel strutan ovon aŭ kornon de unukornulo. Do ĝi estas kvazaŭ baroka kuriozaĵkabineto. Je la fino de la 18-a jc oni tuj ekreduktis la ekipaĵon de la ĉambroj al porcelanaĵoj, fajencoj kaj terakotaĵoj. Malgraŭ tio (aŭ speciale pro tio?) ravas onin la amaso da eostasiaj porcelanaĵoj kiuj ja ĉeestis jam en 1753. Estis atestitaj, krom valizo kun 21 eroj da viena porcelano, ĉ. 40 serviceroj, 70 figuretoj el porcelano de Meißen kaj ordinara Böttger-fajenco ankaŭ ĉ. 1000 porcelanaĵoj el Ĉinio kaj Japonio. Pli ol 200 tetasoj, 160 kafotasoj kaj 130 ĉokoladopokaletoj kun subtasoj montras imprese la dum la baroka tempo enkondukitan modon da te-, kafo- kaj kakaotrinkado ĉe la kortegoj. Ankaŭ la ok vazkolektoj konsistantaj el po kvin grandaj kaj mezaj vazoj jam tiam ornamegis la kabineton. Por loki la tuton en ununuran ĉambron oni skrupule uzis kvazaŭ ĉiun centimetron survande kaj parte eĉ surplanke.
MS 61
Konstruita de pluraj konstruistoj, interalie Brissonneau et Lotz, ANF kaj compagnie industrielle de matériel de transport (CIMT), la unuaj vagonaroj MS 61 estis liveritaj al RATP en februaro 1967 sur "Linio de Sceaux" (poste fariĝinta suda parto de RER de Francilio B), la unua vagonaro plenuminte sia unuan komercan veturadon la. La, sekve al la enservigo de stacidomo  kiu fariĝis la nova finstacio de la malnova "linio de Vincennes" (poste fariĝinta orienta parto de RER de Francilio A), la MS 61 anstataŭis la suburban trajnon trakciitan de vaporlokomotivo 141 TB.
Kastela Muzeo (Arnstadt)
La mondo de porcelano
Ĉar la porcelanaĵoj ekde ilia unua starigo identiĝis kun la kabineto, la ensemblo ĝis hodiaŭ restis tia, kia ĝi estis estinta antaŭe: malgraŭ diversaj translokigoj en aliaj ĉambroj apude.
Interesaj detaloj:
La mondo de ŝtonoj
En najbara ĉambrego troviĝas kolekto da ŝtonaĵoj. Ĝi malfermiĝis la aŭtunon de 1992 kiel daŭra ekspozicio pri Konstruplastikaĵoj de la 16-a jarcento / Barokaj tomboŝtonoj de la 18-a jarcento.
Reprezentas la 16-an jarcenton portalo kaj pluraj konstruplastikaj fragmentoj de la iama Kastelo Neideck. Simon Schrotter el ateliero de Torgau estis ĉefŝtonskulptisto dum la kastelkonstruo. En 1772, post terenfalo de la muraro, grandaj partoj de la kastelo malkonstruitis. En la ekspozicio videblas arkitektureroj uzitaj por fari artefaritan ruinon en la parko de la Princidejo en Arnstadt.
La tomboŝtonoj kvazaŭ senescepte devenas el la Tombejo malnova de Arnstadt. Rekonstru- kaj renoviglaboroj necesigis en 1980 translokigon de la slaboj kaj tomboŝtonoj.
Historio
La iama princa palaco, modesta barokstila urbokastelo centre situanta ĉe la kasteloplaco, konstruiĝis dum 1729-1735 laŭ la komisio de princo Günther la 1-a de Schwarzburg-Sondershausen (1720-40). Ĉefarĥiteko estis Johann Heinrich Hoffmann, oficiala arĥitekto de Anhalt-Bernburg. Kiel duobla palaco en formo de triala komplekso ĝi servis kaj por loĝado dum restadoj en la flanka rezidejo Arnstadt kaj por reprezentado. Poste ĝi estis loĝejo por la vidvino Elisabeth Albertine (1693-1774).
Ekstero kaj funkcio
La triala komplekso, kies malfermita parto estas okcidenten limigita per ĉevalejo, estas kompletigita per plezurĝardeno, konstruita dum 1734-1741 por Elisabeth Albertine, la edzino de princo Günther la 1-a de Schwarzburg-Sondershausen. Ŝi fakte vivis tie ĉi dum 34 jaroj kiel vidvino post la morto de la edzo en 1740. Pli malfrue cetere ankoraŭ alia virino, la princino Karoline de Schwarzburg-Sondershausen rifuĝis tien ĉi en 1816 kun siaj infanoj por eviti la ĉeeston de la malfidela edzo. Ŝi restis eĉ 38 jarojn en la palaco! Al ŝi la urbanoj starigis monumenton sur la kastela placo.
En 1737 oni starigis ankoraŭ oranĝejon, kiu estis malkonstruita en 1989. La ĉefa ejo kun du etaĝoj da loĝejoj montras malfruan orientigon je racia, klasicisma planado. La stukornamaĵoj interne, fabrikataj de la ateliero de Tobias Müller en Rudolstadt, kongruas al la tiama modo de malfrua rokoko.
Princaj apartamentoj
La apartamentaj ĉambroj (parte rekonstruitaj) en la suda parto estas barokstilaj kaj servas por la prezentado de la artobjektoj el la princa kolekto de la 18-a jc. Menciindas krom la eta kolekto de Böttger-ceramikaĵoj kaj Böttger-porcelanaĵoj ankaŭ malfruaj Meißner-varoj (kelkaj pentritaj de J.G. Höroldt).
En la t.n. Ruĝa angulo furoras la Dorotheenthal-fajencoj kun blanka glazuro kaj (tre ofte) blua koloro. Videblas kaj kortegaj produktoj (ekz. granda sitelo por oranĝoj; pentrita ovala tabloplato de J.Ch. Alex; figuroj kaj vazoj el la vazaro de Elisabeth Albertine) kaj altarvazoj aŭ kruĉoj por burĝa uzo. Impresas multe da pokaloj el la mezo de la 18-a jc (i.a. faritaj de la turingiaj vitrotranĉistoj Alexander Seifferd, Samuel Schwartz, A.F. Sang kaj IH. Krom ŝrankoj, angla horloĝo kaj itala barometro troviĝas tie ĉi ankaŭ portretoj de germanaj kaj eŭropaj regantoj.
Post longa restaŭrado videblas nun ankaŭ denove belega festosalono.
Placo antaŭ la kastelo
Kontraŭe al la kastelo estas lerneja konstruaĵo (ĝis antaŭ kelkaj jaroj gimnazio), farita en 1915 de la arkitekto Max Schwarz kiel reprezenta konstruaĵo kaj adaptita stile al ĝia distingita kastelara ĉirkaŭaĵo, nome de la:
Post la fino de monarkio
Post la eksproprietigo de la princoj de Schwarzburg-Sondershausen en 1918 la Nova Palaco kun la tie troviĝantaj artobjektoj transdoniĝis al pormuzea fondaĵo en 1919. Kvankam jam pli antaŭe muzeajn taskojn la kastelo estis plenumiĝinta, regula muzea funkciado ne antaŭ la 1931-a jaro komencis. La dum la Dua Mondmilito aliloken transportitaj objektoj ekde 1947 al publiko de nove montriĝis. Post 1990 ekis grandstilaj restaŭradlaboroj. Nuntempe restas la restaŭrado de la norda alo, kiu famiĝas pro la t.n. Schmelz-ĉambro.
Linio Chiyoda (Tokyo Metro)
Linio Ĉijoda (japane: 千代田線 [Ĉijoda-sen], angle: Chiyoda line) estas metroa linio en Tokio, Japanio. Ĝi estas unu el 9 linioj de metroa sistemo Tokjo Metro en la metroo de Tokio. La simbola koloro de linio estas verda koloro. La emblemo de linio estas latina litero "C" en verda ringo.
La linio estas dividita en ĉefa kaj branĉa linioj jene. La trajnoj de la ĉefa linio iras de stacio (C-01) al stacio  (C-19), ili ne iras al la  (C-20), ĉar ili pluiras laŭ linio Ĝoban ĝis stacio. Por trafi la stacion (C-20) oni bezonas transiri al la branĉa linio ĉe la stacio  (C-19).
Historio
Origine, en la jaro 1962, la linio Ĉijoda estis planata kiel linio inter kvartalo Setagaja (Tokio) kaj urbo Macudo (gubernio Ĉiba), ĝia origina nomo estis "Tokia Linio 8" (東京8号線 [Tōkjō haĉi-gō-sen]). Poste, en 1964, la linio estis iomete replanata por havi komunan trajnon kun la linio Ĝoban norde, kaj la nomo estis ŝanĝata al "Tokia Linio 9" (東京9号線 [Tōkjō kjū-gō-sen]). La originaj celoj de linio estis iri tra tiam konstruata loko en kvartalo Ĉijoda kaj malŝargi la linioj Ginza kaj Hibija; pro tio ĝi havas simila vojo tra la centro de Tokio.
Ĉefa linio
Tage la trajnoj veturas kun la intervalo: 6 min.
La unua trajno: