cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oksaloacetata acido
Glukoneogenezo
Glukoneogenezo estas metabola procezo konsistanta je serio da dekunu reakcioj enzimo-katalizitaj. Ĝi rezultas en la glukozogenerado ekde ne-karbonhidrataj substratoj. La origino de ĉi-procezo okazas en la mitokondria matrico, kie troviĝas la piruvataj molekuloj. La piruvata mokelulo suferas karboksilazon pere de interveno de la enzimo piruvata karboksilazo, aktivigita per molekuloj de ATP kaj akvo. Ĉi-reakcio rezultas en la formiĝo de la oksaloacetato. La NADH reduktas la oksaloacetaton al malato. Ĉi-transformiĝo estas necesa por transportado de la molekulo ekster la mitokondrio. Troviĝanta en la Citozolo, la malato ree oksidiĝas al oksaloacetato uzante NAD+. Poste, la oksaloacetato restas en la citozolo, kie okazas la resto de la reakcio. Oksaloacetato estas tiam malkarboksiligita kaj fosforiligita de la fosfoenolpiruvata karboksokinazo kaj ĝi fariĝas 2-fosfoeneolpiruvato per uzo de GTP kiel fosfata fonto. Post okazado de ĉi-procezo, kelkaj aliaj kemiaj reakcioj partoprenas (kie la oksaloacetato ne estas aktivata) ĝis kiam glukozo estiĝas.
Cicklo de ureo
La ciklo de ureo estas metabola mekanismo rezultanta en la formado de ureo per uzo de du amoniaj molekuloj kaj unu bikarbonata molekulo. Ĉi-procezo kutime okazas en la hepataj ĉeloj. La reakcioj rilatantaj al la ciklo de ureo estigas NADH. Ĉi-NADH estas estigebla per du manieroj. Unu el ili uzas oksaloacetaton. En la citozolo ĉeestas la fumarataj molekuloj. La fumarato estas transformebla en malaton per aktivado de la enzimo fumarazo. La maleato suferas la agoj de la maleata malhidrogenaza enzimo fariĝante oksaloacetato kaj estigante unu molekulon de NADH. Post tio, la oksaloacetato estos reciklita al aspartato, ĉar la trans-aminazoj preferas ĉi-ketoacidojn anstataŭ la aliajn. Ĉi-reciklado konservas la nitrogenofluon en la ĉelon.
Glioksilata ciklo
La glioksilata ciklo estas varianto de la ciklo de la citrata acido. Ĝi estas anabola procezo okazanta en plantoj kaj bakterioj uzantaj la enzimojn izocitratan liazon kaj maleatan sintazon. Kelkaj perantaj etapoj de la ciklo estas iomete malsimilaj el la ciklo de la citrata acido, tamen, oksaloacetata havas la saman funkcion en ambaŭ procezoj. Ĉi-tiu signifas ke la oksaloacetato en ĉi-ciklo ankaŭ agas kiel primara reakcianto kaj fina produkto, pro la fakto ke oksaloacetato estas komponata produkto de la glioksilata ciklo ĉar ties kompletigo de la ciklo enkorpiĝas du molekulojn da acetil-KoA.
Sintezo de grasacidoj
En la antaŭaj etapoj la acetil-KoA translokiĝas el la mitokondrio al la citoplasmo kie kuŝas la sintazo de la grasacido. La acetil-KoA estas transportata kiel citrato, kiu antaŭe formiĝis en la mitokondria matrico de la acetil-KoA kaj oksaloacetato. Ĉi-reakcio ĝenerale komencas en la ciklo de la citrata acido, tamen, kiam energionecezo ne bezonatas, ĝi estas transportata al la citoplasmo, kie ĝi fine rompigas kiel citoplasma acetil-KoA kaj oksaloacetato.
En alia etapo de la cicklo necesas la NADPH por la sintezo de la grasacidoj. Parto de tiu redukta povo generiĝas kiam la citozola oksaloacetato reiras al la mitokondrio dum la interna mitokondria tavolo restas nepermeabla al oksaloacetato. Unue la oksaloacetato reduktiĝas al malato pere de NADH. Poste, la malato malkarboksiligita al piruvato. Tiam, ĉi piruvato facile eniras en la mitokondrion, kie ĝi ree karboksiliĝas al oksaloacetato per la piruvata karboksilazo. Tiamaniere ke, la transmetado de la acetil-KoA okazanta el la mitokondrio eksteren de la ĉelo ene de la citoplasmo, estigas la molekulon de NADH. La entuta reakcio, kiu estas spontanea, estas jene sintezita:
HCO3− +  ATP  +  acetyl-CoA      ADP  +  Pi  +  malonyl-CoA
Sintezo de aminoacidoj
Ses esencaj aminoacidoj kaj tri neesencaj estas sintezitaj el la oksaloacetata kaj piruvata acidoj. Aspartato kaj alanino formiĝas respektive el la oksaloacetata kaj piruvata acidoj, pere de la trans-aminiigo de la glutamato. Asparagino, metionino, lizino kaj treonino estas sintezitaj per la aspartato, kaj sen ĝi, aspartato ne estiĝus nek la aliaj aminoacidoj produktiĝus.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> ATP-3D-balls.png| Adenozina trifosfato L-asparagine-skeletal.png| Aminoacido Aspartic_Acid_simple.png| Aspartata acido Zitronens%C3%A4ure_-_Citric_acid.svg| Citrata acido Fumaric-acid-3D-balls.png| Fumarata acido Beta-D-glucose-3D-vdW.png| Glukozo Maleins%C3%A4ure.svg| Maleata acido Malic-acid-3D-balls.png| Malikata acido Malons%C3%A4ure.svg| Malonata acido NAD-3D-balls.png| Nikotinamida Adenina Dinukleotido Pyruvic-acid-2D-skeletal.png| Piruvata acido </Gallery> </Center>
1500
En la jaro 1500 post Kristo okazis, interalie:
Fenilpiperazino
Fenilpiperazino aŭ C10H14N2 estas simpla kemia kunmetaĵo havanta fenilgrupon ligitan al piperazina ringo. La sufikso -piprazolo estas foje uzata en la nomoj de la medikamentoj por indiki ke ili apartenas al tiu ĉi klaso. Fenilpiperazino prezentas moderan analgeziajn kaj antikonvulsiajn proprecoj.
Sporta Esperantista Ligo
EdE-S
Sporta Esperantista Ligo. Fondiĝis en 1922. Prezidento estis Yrjö Ojander, Helsinki. En UEA-jarlibro aperis informoj ĝis 1927, poste ŝajne tute ĉesis. - (P. B.)
Ilche
Ilche estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko Somontano de Barbastro, inter Berbegal kaj Monzono. Ĝi limas okcidente kun Berbegal kaj Peralta de Alcofea, norde kun Barbastro, oriente kun Castejón del Puente kaj sude kun Monzono. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Fornillos, Monesma de San Juan, Morilla, Permisán kaj Odina.
La loĝloko Ilche mem (320 msm) estas je 56 km sudoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-1223 kun Monzono sudoriente kaj kun Berbegal okcidente.
Historio
La areo ja estis loĝata de araboj, kiu lasis inter alia reton de irigacio kaj loknomojn. Pri la kristana mezepoka historio estas multaj dokumentoj. En 1283 ĝi apartenis al Blasco de Huerta. En 1399 la reĝo Marteno la 1-a de Aragono konfirmis la statuson de Ilche, kiel posedo de la Ordeno de Sankta Johano de la Hospitalo sub ties protektado. En 1414 ĝi plu apartenis de la Ordeno de la Hospitalo. Kaj same en 1610.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. En 1845 kuniĝis Fomillos, Morilla kaj Permisán, kaj en 1857-1873 kuniĝis Monesma de San Juan.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdalarboj, olivarboj, kaj ĉefe vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo. Estas kelkaj malgrandaj industrioj kaj vinproduktejoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo de Ilche de la 18-a jarcento, la preĝejo de Fornillos de la 17-a jarcento, la preĝejo de Monesma de San Juan de la 12-a jarcento, la preĝejo de Morilla de la 17-a jarcento, la preĝejo de Permisán de la 16-a jarcento, iama Palaco de la Grafoj de Fuentes de la 16-a jarcento en Permisán, fontanputo de tri galerioj elfositaj elroke en Monesma de San Juan, ibera setlejo de Las Coronas en Fornillos, kaj aliaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj la ravinoj kaj rojoj, kiuj ĉirkaŭas la loĝlokojn.
(122460) 2000 QB146
(122460) 2000 QB146 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ; tie estas en la tiel nomata «Troja Tendaro».
Epimeteo
En astronomio, oni donis lian nomon al:
Tutmondaj Voĉoj
Tutmondaj Voĉoj (angle Global Voices) estas internacia, plejparte volontulara komunumo de pli ol 1400 verkistoj, analizistoj, blogantoj, retaj aktivuloj kaj tradukistoj. kiuj raportas kaj tradukas en multaj lingvoj, interalie en Esperanto (Global Voices - Esperanto), pri tio kio aperas en la civitana amaskomunikilaro tutmonde.
Tutmondaj Voĉoj estas unu el la plej influriĉaj projektoj de civitanaj amaskomunikilaroj en la mondo. Ĝi estas ne-profitcela projekto komencita ĉe la Berkman Center for Internet and Society ĉe Harvard Law School kiu ekestis el renkontiĝo de internaciaj blogantoj okazinta en decembro 2004. La organizaĵo estis fondita de Ethan Zuckerman kaj Rebecca MacKinnon. En 2008 ĝi fariĝis sendependa ne-profitcela organizaĵo kun sidejo en Amsterdamo, Nederlando.
En 2006 Tutmondaj Voĉoj ricevis la Grandan Premion Kavaliro-Batten pro sia kontribuo al novigo en ĵurnalismo.
Tutmondaj Voĉoj ankaŭ ricevis rekonon en 2009 de la Universitato de Anvil de Denver en formo de la Libereca premio por la kontribuo al ĵurnalismo kaj demokratio.
Tutmondaj Voĉoj okazigis sian dekan datrevenon en 2015 ĉe la Pintokunveno de Civitanaj Informiloj en Cebuo, la Filipinoj.
Diversaj organizaĵoj, inkluzive de la agentejo Reuters, Ford Fondaĵo, Fundumo HIVOS, ekde la komenco donis subtenon al Tutmondaj Voĉoj en formo de stipendioj, premioj kaj partnerecoj.
Celoj
Kiam Tutmondaj Voĉoj ekestis, ĝiaj celoj estis unualoke ebligi kaj sinpovigi komunumon de "pontaj blogantoj" kiuj "povas fari ponton inter du lingvoj aŭ du kulturoj." Ĝia dua celo estas evoluigi ilojn kaj rimedojn por fari la unuan celon pli efika.
La plej bona maniero por aŭdigi la voĉon de subreprezentitaj komunumoj ofte estas konstati ke la tradiciaj amaskomunikiloj transprenas la informojn. Tutmondaj Voĉoj bonvenigas do ajnan transprenon de ĝiaj artikoloj kaj vidas partnerecon kiel aldona fonto de la tradicia gazetaro, prefere al ludi opozician rolon.
La organizo deklaras ke nun ĝiaj celoj estas la jenaj:
La organizaĵoj havas skipon de regionaj redaktoroj kiuj kolektas kaj elektas konversaciojn de diversaj blogoj kun aparta fokuso sur ne-okcidentaj kaj subreprezentitaj voĉoj.
Projektoj
El pluraj projektoj ekestis memstaraj sukcesaj retejoj de diversaj komunumoj.
Tutmondaj Voĉoj Advox
Tutmondaj Voĉoj Advox (antaŭe Lobiado) estas internacia reto de blogantoj kaj aktivuloj kiuj batalas por libera esprimado en la interreto. Advox estis inter la unuaj por rekoni arestojn kaj mortigojn de blogantoj (komencante en 2007) kaj helpis movi la fokuson de la internaciaj organizaĵoj por amaskomunikilaraj rajtoj ankaŭ al enretaj verkistoj.
Rising Voices (Kreskantaj Voĉoj)
Rising Voices serĉas doni pli da povo al sub-reprezentitaj komunumoj (ekzemple indiĝenaj popoloj) por aŭdigi iliajn voĉojn enrete donante subvenciojn al novaj projektoj, evoluigante serion de partoprenigaj amaskomunikilaraj gvidiloj kaj kultivante reton de pasiaj civitanaj amaskomunikilaraj aktivuloj.
Indiĝenaj lingvoj
Gloval Voices- Esperanto estis ege aktiva en la tradukado de artiloloj pri indiĝenoj en la kadro de la kampanjo Internacia Jaro de indiĝenaj lingvoj.
Tutmondaj Voĉoj Lingua
Volontuloj kiuj deziras traduki enhavon de Tutmondaj Voĉoj de unu lingvo al aliaj lingvoj formis en 2007 la Projekton Lingua. Ekde tiam tradukado fariĝis centra aktiveco por Tutmondaj Voĉoj. Ekde marto 2021 estas 52 lingvotradukejoj, interalie en Esperanto, kaj multaj eldonas originalan enhavon kiu estas tradukata en la anglan prefere ol inverse.
RuNet Eĥo
La ĉefa celo de RuNet estas vastigi kaj profundigi kompreniĝon de la rusa Interreto (RuNet) kaj de ĝiaj rilataj enretaj komunumoj.
Blokado
Blokado estas laboro por fortranĉi provizojn, militmaterialon aŭ komunikadojn de speciala areo pere de forto, aŭ parte aŭ komplete. Blokado ne devus esti konfuzita kun embargo aŭ sankcioj, kiuj estas laŭleĝaj barieroj al komerco. Ĝi ankaŭ estas aparta de sieĝo en tio ke blokado estas kutime direktita al tuta lando aŭ regiono, prefere ol al fortikaĵo aŭ urbo. Dum la plej multaj blokadoj historie okazis sur maro, blokado daŭre estas uzita en tereno por malhelpi iun venante en certan areon.
Blokanta potenco povas serĉi fortranĉi entute maran transportadon el kaj al la blokita lando; kvankam ankaŭ ĉesigi ĉiun tertransporton al kaj el areo povas esti konsiderita blokado. Blokadoj limigas la komercrajtojn de neŭtraluloj, kiuj devas submetiĝi por inspektado kontraŭ kontrabando, kiun la blokanta potenco povas difini ĉu mallarĝe aŭ larĝe, foje inkluzive rilate al manĝaĵoj kaj medicinoj. En la 20a-jarcento, ankaŭ aerpovo estis uzita por plifortigi la efikecon de la blokado haltante aertrafikon ene de la blokita aerspaco.
Ankaŭ fermi patroladon al malamikaj havenoj, por malhelpi metadon de ŝipartrupoj al maro, estas referita kiel blokado. Kiam marbordaj urboj aŭ fortikaĵoj estas sieĝitaj de la alia flanko, la sieĝantoj ofte blokas ankaŭ la marflankon. Plej lastatempe, blokadoj foje inkludis fortranĉi elektronikajn komunikadojn blokante radisignalojn kaj distranĉante submarajn kablojn.
Mendado kaj ofertado
En la ekonomika teorio, la teorio pri mendado kaj ofertado montras, kiel la prezo kaj la kvanto de varoj estas determinataj de la merkato.
En ĉiu merkato, kiam mendado superas ofertadon, la prezoj emas kreski. Male, kiam ofertado superas mendadon, la prezoj emas malkreski. Tiel la merkato ekvilibriĝas: mendado egalas ofertadon. Prezo estas vidata kiel funkcio de la kurboj de ofertado kaj mendado.
Historio
Ĝin unuafoje priskribis Ksenofono (angle ĉe 4.6.), jene:
"... Kresko de nombro de kupraĵ-metiistoj kondukas al prezofalo de la kupraĵoj kaj la metiisto retiriĝas de tiu agado. Same okazas ĉe la forĝistoj. Same, se greno kaj vino estas abunda kaj tiel tiuj estas malkaraj, la profito malaperas kaj multaj ĉesas kultivi la agron kaj ekagadas kiel komercistoj, vendistoj aŭ uzuristoj..."
Kurboj de ofertado kaj mendado
En la grafikaĵo oni konsideru la prezon (vertikale montratan) kiel nedependan variablon, el kiu rezultas certaj mendo kaj oferto, ambaŭ mezurataj per siaj kvantoj, montrataj horizontale. Tre malalta prezo rezultigus grandan mendon, sed nulan oferton, ĉar ne valoras produkti la varon aŭ doni la servon. Inverse, tre alta prezo rezultigus altan oferton, sed malgrandan mendon. Ambaŭ statoj ne estus stabilaj.
Oni vidas en la bildo, ke ekvilibriĝas la merkato, kiam mendado egalas ofertadon, je la prezo P* kaj kvanto K*. Kiam ofertado estas pli granda ol mendado, la aĉetantoj povas trudi malpli grandan prezon. Kiam mendado estas pli granda ol ofertado, la vendantoj povas postuli pli altan prezon.
Se la influo de prezo al mendado funkcias bone, la mendado estas elasta rilate al prezo. Se plialtigo aŭ malplialtigo de prezo ne ŝanĝas aĉetadon, mendado estas malelasta rilate al prezo.
Inverse ankaŭ la ofertado dependas de la prezo (krom ĉe neplimultigeblaj objektoj kiel antikvaĵoj aŭ grundo). Ju pli alta la prezo, des pli altajn kvantojn la vendantoj emas produkti.
Problemo ne estas nur en priskribado de fenomenoj koncerne de terminoj "ofertado" kaj "mendado".
Lingvo-uzo
La formo "Mendado kaj ofertado" estas populara esprimo. En ekonomikaj faktekstoj oni plej ofte parolas pri "Proponado kaj postulado"
Szabolcs Balla
BALLA Szabolcs estas rumanuja hungara aktoro naskita en Miercurea Ciuc la 20-an de majo 1983.
Kariero
Szabolcs Balla debutis en septembro 2005 en Kolozsvári Állami Magyar Színház. Post la fino de la Artliceo en sia naskiĝurbo en 2001, li studis en Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat ekde 2001 ĝis 2005.
Bazoges-en-Pareds
Bazoges-en-Pareds estas unu el la 282 komunumoj de la franca departemento Vendeo, en la okcidenta regiono Luarlandoj.
Geografio
Bazoges-en-Pareds situas sur relative alta arbarkovrita ebenaĵo de la orienta heĝa parto de Vendeo, je meza alteco de 90 m.
Historio
La preĝejo ĉeestis jam en 1090 sed en ĝia nuna aspekto ĝi datiĝas el 19-a jarcento.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉojn (0,88 %) en 2004, 2 voĉojn (0,59 %) en 2009 kaj 1 voĉon (0,34 %) en 2014.
NGC 2134
NGC 2134 (alia indiko — ESO 57-SC47) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Herbert Kroemer
Herbert KROEMER (25-an de aŭgusto de 1928) estas Instruisto de Elektra inĝenierarto kaj komputado en la Universitato de Kalifornio, en Santa Barbara; li ricevis doktorigon pri teoria fiziko en 1952 de la Universitato de Göttingen, Germanio.
Taxco de Alarcón (urbo)
Taxco (en nahuatla: tlaĉtli, co, ‘pilkoludejo’)?, estas urbo de Meksiko situa norde de la ŝtato Guerrero, ĝi estas la municipa ĉefurbo de Taxco de Alarcón. Estas unu de la turismaj centroj plej gravaj de tiu ŝtato, kaj ĝi apartenas al la turisma zono nome Triángulo del Sol (suna triangulo) kaj pro sia arkitektura belo ĝi estas konsiderata de la Sekretario de Turismo kiel Ciudad Luz (lumurbo, same kiel Parizo). Taxco apartenas al la turisma zono Triángulo del Sol de la ŝtato, kun Ixtapa, Akapulko kaj Zihuatanejo.
Estis 52 217 loĝantoj en 2010.
Tiu urbo estas naskoloko de la hispanlingva verkisto de la 17a jarcento, nome Juan Ruiz de Alarcón.
Dezső Szilágyi (politikisto)
SZILÁGYI Dezső (sila:dji) estis hungara politikisto, ministro pri justico, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1897) naskita en Nadjvarado la 1-an de aprilo 1840 kaj mortinta en Bp. la 31-an de julio 1901.
Kariero
Dezső Szilágyi fariĝis post siaj en- kaj eksterlandaj studoj advokato, inter 1874 – 89 profesoro pro politiko kaj kriminaljuro en la Universitato de Budapeŝto, de 1871 deputito. De 9-a de aprilo 1889 ĝis 15-a de januaro 1895 li estis ministro pri justico, inter 1895 – 98 prezidanto de la parlamento. Lia scienca verkaro ne estas tre grava. Li preparis plurajn leĝprojektojn.
44360 Ferlet
44360 Ferlet estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS), la 18-an de septembro 1998 elde la Observatorio de la Altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astrofizikiston Roger Ferlet, kiu, per videbla kaj ultraviola spektroskopio, studas la interstelan abundecon, la atmosferojn de, la sistemon Beto Pentrista kaj ties . Li partoprenis en la malkovro de la unua evento de gravita mikrolensado. Li kontribuis al publikaj popularigoj kaj estis Prezidento de la Société astronomique de France.
Kimra Nacia Eisteddfod
La Kimra Nacia Eisteddfod (kimre, Eisteddfod Genedlaethol Cymru) estas la plej grava kultura evento en Kimrio, festo de kimra poezio kaj kulturo kiu okazas ĉiuaŭguste (dujare en norda Kimrio kaj dujare en suda Kimrio).
Eisteddfod estas Kimra vorto por kulturfesto, devene de la kimra vorto eistedd = sidi, ĉar ĉiuj kune sidiĝas.
kimrolingva poeto Ben Bowen, kiu naskiĝis en 1878, eklaboris en la loka karbomino kiam li estis nur dekdujara. Jam nur dekokjara, li gajnis la bardan tronon ĉe la Nacia Ejstedvodo, kaj li atingis la universitaton, sed neniam finis la studadon, pro tuberkulozo, kiu mortigis lin en lia dudekvara vivojaro.
Sur ĝia ideo baziĝas la Internacia Eisteddfod.
Ferenc Sajdik
Ferenc SAJDIK [ŝajdik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sajdik Ferenc estas hungara grafikisto, karikaturisto.
Biografio
Ferenc Sajdik komence estis presisto, kie li interesiĝis pri karikaturoj. En 1955 li eklaboris en gazeto de Hungara Radio, kie li tuj iĝis talenta karikaturisto. En 1965 li aliĝis al stabo de Ludas Matyi, kiu estis la plej grava satira gazeto. Liaj desegnitaj figuroj iĝis tuj popularaj tutlande. En 1990 la gazeto malaperis, ĉar ĝi ligiĝis al la ĝis tiam unusola partio. Baldaŭe desegnaĵoj de Sajdik aperis en aliaj gazetoj, krome li ilustris librojn kaj desegnis filmojn. Li ricevis premion Kossuth en 2013, ekde 1977 ankaŭ aliajn premiojn.
Rudolf Sprotte
Rudolf SPROTTE [ŝprote] (mortis en 1920) estis germana esperantisto. Li estis aŭtoro de Aoro, sistemo de internacia stenografio (germana, rusa, hispana, 1908) propagandita antaŭ la unua mondmilito. Li tradukis Esperanto-lernolibron de Michael Becker kaj Émile Grosjean-Maupin al la germana (Praktisches Esperanto-Lehrbuch, Paris 1910).
Gata de Gorgos
Gata de Gorgos estas municipo hispana lokanta en Valencia Komunumo, en nordoriento de provinco Alakanto kaj en komarko Marina Alta. Ĝia areo konsistas el 20,33 km2. Tiu estas ĉea de Dénia, Xàbia, Teulada, Benissa, Senija, Llíber kaj Pedreguer. En la jaro 2019 ses mil kvardek naŭ personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la municipo.
Brombachtal
Brombachtal estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Odenwald, kiu havas sian nomon de la mezalta montaro Odenvaldo, en la federacia lando Hesio, okcidente de la urbeto Bad König, inter la federaciaj stratoj B 45 kaj B 38, kaj konsistas el la partoj Kirch-Brombach, Langenbrombach kaj Böllstein. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
En Brombachtal loĝas la esperantisto Andreas Emmerich, kiu de 2001 ĝis 2007 estis la prezidanto de Germana Esperanto-Asocio, poste ties vicprezidanto.
Divido
La komunumo konsistas el la kvin vilaĝoj
Kammern im Liesingtal
Kammern im Liesingtal - germana prononco pli-malpli - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leoben. Fine de en la komunumo vivis.
Kariba pino
La kariba pino (Pinus caribaea) estas pino el la subgenro Pinus (la tiel nomataj malmolaj pinoj), indiĝena en Mezameriko, Kubo, Bahamoj, kaj Turkoj kaj Kajkoj. Ĝi hejmas en la tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj, kiuj inkludas kaj malaltaĵajn savanojn kaj montarbarojn. Arbaraj incendioj ludas gravan rolon kondiĉigante la arealon de tiu specio, kiel estis raportite ke tiu arbo regeneriĝas rapide kaj ofensive, anstataŭigante angiospermajn arbojn. En zonoj ne kondiĉigitaj de periodaj fajroj, la sukcesio daŭras kaj tropika arbaro denove prosperas.
Varioj
Tiu neotropisa specio havas tri apartajn variojn, unu tre aparta kaj traktita kiel apartan specion far kelkaj aŭtoroj :
La kariba pino estas tre parenca al la Eliot-pino.
Savignone
Savignone estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Busalla, Casella, Crocefieschi, Mignanego, Serra Riccò kaj Valbrevenna.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 28-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
30195 Akdemir
30195 Akdemir estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dutch Schultz
Dutch SCHULTZ (denaske Arthur Simon Flegenheimer; 6a de aŭgusto 1902 - 24a de oktobro 1935) estis Novjorka german-juda usona gangstero de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj kiu riĉiĝis pere de agadoj rilataj al organizita krimo, kiaj kontraŭleĝaj drinkokontrabando kaj loterio. Malfortigita de du procesoj por evitado de impostado fare de persekutanto Thomas Dewey, la progreso de Schultz estis minacita ankaŭ de la gangstero nome Lucky Luciano. En klopodo por eviti sian enprizonigon, Schultz petis al la mafia komitato permeson por mortigi Dewey, kion ili malakceptis. Kiam Schultz malobeis ilin kaj faris klopodon mortigi Dewey, la komitaton ordonis lian murdon en 1935.
30195 Akdemir
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nilgun Akdemir, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Lisa Academy de Little Rock (Arkansaso).
Albrecht Dürer
Albrecht DÜRER, esperantigite Durero (naskiĝis en Nurenbergo, mortis  samloke) , literumita ankaŭ kiel Durer aŭ Duerer estis germana pentristo, presisto kaj grafikisto. Krome li restos kiel teoriulo de la Germana Renesanco. Naskiĝinta en Nurenbergo, Durero establis sian reputacion kaj influon tra Eŭropo kiam li estis ankoraŭ dudekjarulo pro la alta bonkvalito de siaj ksilografioj. Li estis en komunikado kun la ĉefaj italaj artistoj de sia epoko, kiel Rafaelo, Giovanni Bellini kaj Leonardo da Vinci, kaj el 1512 li estis patronigita de la imperiestro Maksimiliano la 1-a. Durero estas rememorata de la eklezioj kaj de Luteranoj kaj de Episkopanoj.
La ampleksa verkaro de Durero inkludas gravuraĵojn, nome sia preferata tekniko en siaj lastaj presaĵoj, altarpecojn, portretojn kaj mem-portretojn, akvarelojn kaj librojn. La lignogravuraĵoj, kiel tiuj de la serio de la Apokalipso (1498), esta pli gotikaj ol la cetero de lia verkaro. Inter liaj plej famaj gravuraĵoj estas la Kavaliro, Morto kaj Diablo (1513), Sankta Hieronimo en sia studejo (1514) kaj Melankolio 1a (1514), kiuj estis celo de etenda analizo kaj interpretado. Ankaŭ liaj akvareloj markis lin kiel unu el la unuaj eŭropaj artistoj de pejzaĝoj, sed ĉefe liaj ambiciaj lignogravuraĵoj revoluciigis la eblojn de tiu rimedo.
Li postlasis nur kelkajn pentraĵojn (Memportreto, La Roza Festeno, La kvar apostoloj), sed multajn karbodesegnojn kaj kuprogravuraĵojn, kaj ankaŭ teoriajn verkojn pri matematiko, perspektivo kaj idealaj proporcioj. La enkonduko fare de Durero de klasikaj motivoj en Nordeŭropa arto, tra sia sciaro de Italaj artistoj kaj de Germanaj humanistoj, sekurigis sian reputacion kiel unu el la plej gravaj figuroj de Norda Renesanco.
Durero estis la unua artisto, kiu sistemate subskribis siajn grafikaĵojn per monogramo (AD). Tio baldaŭ iĝis kvalitsigelo, kiun oni kopiis. Laŭ la planoj de Albrecht Durero estis konstruita la fortikaĵo Munot en Ŝafhaŭzo.
Nomo
La nomo Dürer devenas de la hungara Ajtósi. Albrecht Dürer (pli aĝa), devenis el la vilaĝo hu:Ajtós proksime al la urbo Gyula en Hungarujo, estas konata en Hungarujo sub la nomo Ajtósi Dürer Albrecht. En Germanujo li nomis sin komence „Thürer” (= Türmacher; pordofabrikanto), ĉar en la hungara „ajtós” signifas („ajtó” = pordo).
Ekvivo (1471–1490)
Dürer naskiĝis la 21an de majo 1471, kiel tria infano kaj dua filo de siaj gepatroj, kiuj havis almenaŭ dekkvar kaj eble tiom multaj kiom dekok gefilojn. La patro de Albrecht Dürer, kiu nomiĝis ankaŭ Albrecht venis en 1455 de Hungarujo, nome el Ajtós, proksime de Gyula, al Nurembergo kaj laboris tie sukcese kiel oraĵisto. En 1467 li edziĝis al Barbara Holper, filino de nurenberga majstro. En 25 edzecaj jaroj ŝi naskis 18 gefilojn, el kiuj nur tri supervivis. Albrecht naskiĝis la tria infano la. Ekde 1475 la familio Dürer vivis en propra domo ĉe la burgo (Burgstrasse 27). Albrecht priskribis sian patrinon kiel preĝejulino, kiu punis siajn gefilojn diligente kaj ofte. Verŝajne malfortigita de la multaj gravedecoj, ŝi ofte malsanis.
Ankaŭ unu el la fratoj de Albrecht, nome Hans Dürer, estis pentristo kaj trejniĝis kun li. Alia el la fratoj de Albrecht, nome Endres Dürer, ekhavis la negocon de sia patro kiel mastra oraĵisto.
Jam june la patro venigis lin en sian metiejon por eduki lin kiel oraĵiston. El tiuj lernojaroj estas lia Brustbildo, kiun li desegnis en 1484 laŭ spegulo sur pergamenon (nun en Vieno) kaj Madono kun du anĝeloj el 1485. De la fino de 1486 ĝis 1490 li lernis kaj laboris ĉe la nuremberga pentristo Michael Wolgemut jam dekkvinjaraĝa en 1486. Ekzistas indicoj, ke Dürer partoprenis la skizojn por la Schedelsche Weltchronik de Hartmann Schedel. Ĉar Durero lasis membiografiajn verkojn kaj iĝis tre fama jam kiam li estis dudekjarulo, lia vivo estas bone dokumentata fare de kelkaj fontoj. Post kelkaj jaroj de lernejo, Durero eklernis la bazojn de oraĵado kaj desegnado el sia patro. Kvankam lia patro deziris, ke li plue trejniĝu kiel oraĵisto, li montris pli fruan talenton en desegno. La Memportreto de la dektrijarulo, farita per arĝentskribilo sur blanke fonigita papero, estis datita en 1484 (Muzeo Albertina, Vieno) "kiam mi estis infano", kiel lia posta subskribo diras. Wolgemut estis la ĉefa artisto en Nurenbergo tiam, per granda ateliero kiu produktis varion de artaĵoj, partikulare lignogravuraĵoj por libroj. Nurenbergo estis tiam grava kaj prospera urbo, centro por publikigo kaj por multaj luksaj komercoj. Ĝi havis fortajn ligilojn kun Italio, speciale kun Venecio, je relative mallonga distanco tra la Alpoj.
Wanderjahre (Veturjaroj) kaj geedziĝo (1490–1494)
Post finkompletigi sian metilernantecon, Durero sekvis la kutiman germanan kutimon Wanderjahre — Veturjaro, sed fakte ripozjaro — en kiu la metilernanto lenis kapablojn el artistoj de aliaj areoj; Dureri pasigis fore ĉirkaŭ kvar jarojn. Li foriris en 1490, eble por labori kun Martin Schongauer, ĉefa gravuristo de Norda Eŭropo, sed kiu mortis tuj antaŭ la alveno de Durero al Colmar en 1492. De Pasko 1490 ĝis Pentekosto 1494 Durero ekmarŝis al Supra Rejno; la ekzakta vojo de tiu unua el tri grandaj vojaĝoj dum lia vivo estas nekonata. Eble li unue iris al Frankfurto kaj Nederlando aŭ al la meza Rejno, antaŭ viziti Alzacon en 1492. En Colmar, Durero estis bonvenigita de la fratoj de Schongauer, nome oraĵistoj Caspar kaj Paul kaj la pentristo Ludwig. En 1493 Durero iris al Strasburgo, kie li ekkonis la skulptarton de Nikolao Gerhaert. La unua pentrita mem-portreto de Durero (nune en Luvro) estis pentrita tiam, probable por esti sendita al sia fianĉino en Nurenbergo. Poste Dürer estis en Bazelo, kie estiĝis la famaj lignogravuraĵoj por la Narrenschiff de Sebastian Brant (1494).
Komence de 1492 Durero veturis al Bazelo por resti kun alia frato de Martin Schongauer, nome la oraĵisto Georgo.
Tuj post sia reveno al Nurenbergo, nome la 7an de julio 1494 Albrecht, estante 23-jaraĝa, edziĝis al Agnes Frey (mortinta en 1539), filino de amiko de sia patro el malnova konata nuremburga familio, kvankam ŝi alportis nur 200-orflorinan doton. La geedzeco kongruis kun aranĝo farita dum sia foresto. Agnes estis la filino de elstara latunisto (kaj amatora harpisto) en la urbo. Tamen, la edzeco restis sengefila. Tiel forpasis la familio Durero, ĉar oni ne konas gefilojn de la du fratoj de Albrecht. La geedzeco ne estis ĝenerale feliĉa, kiel estis indikita de la leteroj de Albrecht Durero en kiuj li ŝercis al Willibald Pirckheimer en tre akra tono pri sia edzino. li nomis ŝin "olda korvo" kaj faris aliajn vulgarajn rimarkojn. Ankaŭ Pirckheimer ne faris sekreton de sia antipatio al Agnes, priskribis ŝin kiel avara harpio kun akra lango, kiu helpis okazigi la morton de Durero je tre juna aĝo. Oni kredas amplekse, ke Albrecht estis duseksema, sed ne rekta samseksema, ĉar kelkaj el liaj verkoj enhavas temojn de samseksa deziro, same kiel la intima naturo de lia leteraro kun kelkaj tre proksimaj masklaj amikoj.
Unua veturo al Italio (1494–1495)
Sekve kaj ĝis 1500 Durero verkis serion de malgrandaj pejzaĝaj akvareloj kun motivoj el Nurenbergo aŭ el etapoj de sia vojaĝo al Venecio, al kiu li ekvojaĝis jam komence de oktobro 1494, t.e. nur tri monatojn post la geedziĝo. Li revenis al Nurembergo maje 1495. Post tri monatoj de sia geedzeco, Durero foriris al Italio, sona, eble instigita de eksplodo de plago en Nurenbergo. Li faris akvarelajn skizojn dum li veturis tra la Alpoj. Kelkaj supervivis kaj aliaj estas dedukteblaj el akurataj pejzaĝoj de realaj lokoj en sia posta verkaro, por ekzemplo en liaj gravuraĵoj pri Nemezo.
En Italio, li iris al Venecio por studi ĝian pli antaŭenrintan artan mondon. Danke al tutorado fare de Wolgemut, Durero lernis kiel fari presaĵojn per seka punkto kaj desegni lingnogravuraĵojn laŭ la germana stilo, baze sur la verkoj de Martin Schongauer kaj de la Majstro de la Domlibro. Li ankaŭ eble havis aliron al kelkaj italaj verkoj en Germanio, sed la du vizitoj kiujn li faris al Italio havis enorman influon sur li. Li verkis, ke Giovanni Bellini estis la plej malnovaj kaj la plej bonkvalitaj el la artistoj de Venecio. Liaj desegnoj kaj gravuraĵoj montras la influon de aliaj, ĉefe de Antonio Pollaiuolo, kun sia intereso por la proporcioj de la korpo; Lorenzo di Credi; kaj Andrea Mantegna, kies verkojn li kopiis dum trejnado. Durero probable vizitis ankaŭ Padovon kaj Mantovon dum sia veturo.
Reveno al Nurenbergo (1495–1505)
En 1497 Durero sendependiĝis kaj verŝajne ekde 1503 funkciigis propran metiejon kun la kunlaborantoj Hans Schäufelein, Hans de Kulmbach kaj Hans Baldung Grien. Esti geedziĝinta estis tiama postulo por tio. Li ege laboris pri siaj verkoj en la urbocentro de Nurenbergo. Dum tiu unua periodo de sia artista vivo li kreis ĉefe portretojn kaj kelkajn memportretojn: la bildon de sia patro (1497, nun en la nacia galerio en Londono), sian memportreton (1498, nun en la Prado-Muzeo en Madrido), tiun de la lindaŭa komercisto Oswald Krell (markitan „Oswolt Krel. 1499”, nun en la bavara ŝtata pentraĵkolekto en Munkeno), sian memportreton (1500, nun en Munkeno), bildon de Frederiko la 3-a de Saksujo (1494/97, nun en la ŝtata prusa kulturposedaĵo en Berlino) kaj aliajn.
El la jaro 1500 estas ankaŭ la malgranda Kristo ĉe la kruco en la dresdena galerio, bildeto de nekomparebla delikateco, kaj el la sama epoko altarverkaĵo, ankaŭ en Dresdeno: Die sieben Schmerzen Mariä (La sep doloroj de Maria) kaj Maria das Kind anbetend (Maria adoranta la infanon).
Dum la postaj kvin jaroj lia stilo pli kaj pli integris italajn influojn sub nordaj formoj. Liaj plej bonkvalitaj verkoj de siaj unuaj jaroj de ateliero estis liaj lignogravuraj presaĵoj, ĉefe religitemaj, sed ankaŭ nereligiaj scenoj kiel La virbanejo (ĉirkaŭ 1496). Tiuj estis pli grandaj kaj pli fajnaj ol la pli granda majoritato de germanaj lignogravuraĵoj ĝistiame, kaj multe pli kompleksaj kaj ekvilibraj laŭ la kompono. Ĉefe tamen li dediĉis sin al kuprogravurado kaj desegnaĵoj por lignogravurado. La kuprogravuradon li elprovis jam delonge; la unua konservita folio datiĝas de 1497, sed verŝajne jam ekzistis pli fruaj. El tiu periodo estas ankaŭ: la Apokalipso de Johano (1498), serio de 16 lignogravuraĵoj, kaj Adamo kaj Evo (1504), kuprogravuraĵo.
Oni supozas nuntempe, ke estas malverŝajne ke Durero tranĉis li mem siajn lignoblokojn; tiu tasko male estus plenumita de specialista metiisto. Tamen, lia trejnado en la ateliero de Wolgemut, kiu faris multajn ĉizaĵojn, pentris altarerojn, kaj kaj desegnis kaj eltranĉis lingnoblokojn por ĉizado, evidente havigis al li grandan komprenon pri tio kion la tekniko povus produkti, kaj kiel labori per bloktranĉiloj. Durero aŭ faris sian desegnon rekte sur la lignobloko mem, aŭ gluis paperdesegnon al la bloko. Alimaniere, liaj desegnoj estus estintaj detruitaj dum la eltranĉado de la bloko.
Lia fama serio de dekses grandaj desegnoj por la Apokalipso estis datita en 1498, same kiel lia gravuraĵo de Sankta Mikaelo luktanta kontraŭ la Drako. Li faris la unuajn sep scenojn de la Granda Pasio en la sama jaro, kaj iom poste, serion de dekunu pri la Sankta Familio kaj sanktuloj. La Poliptiko de la Sep Doloroj, komisiita de Frederiko la 3-a de Saksio en 1496, estis realigita de Durero kaj de liaj helpantoj ĉirkaŭ 1500. En 1502, mortis la patro de Durero. Ĉirkaŭ 1503–1505 Durero produktis la unuajn 17 de serio kiu ilustris la Vivon de la Virgulino, kion li ne finigis dum kelkaj jaroj. Nek tiuj nek la Granda Pasio estis publikigitaj kiel serio ĝis post kelkaj jaroj, sed presaĵoj estis venditaj unuope je konsiderindaj nombroj.
(19459) 1998 HM11
(19459) 1998 HM11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Albrecht Dürer
Reveno al Nurenbergo (1495–1505)
Dum tiu sama epoko Durero trejniĝis en la malfacila arto uzi burinon por fari gravuraĵojn. Eble li eklernis tiun kapablon dum sia ektrejnado kun sia patro, ĉar ĝi estis ankaŭ esenca fako por oraĵisto. En 1496 li realigis la Perditan filon, kin la itala arthistoriisto de la Renesanco Giorgio Vasari unuopigis por aparta laŭdo kelkajn jardekojn poste, notante sian germanecan bonkvaliton. Li estis tuj produktante kelkajn rimarkindajn kaj originalajn bildojn, aparte "Nemezo" (1502), "La Marmonstro" (1498), kaj "Sankta Eŭstakio" (ĉirkaŭ 1501), kun tre detalemaj pejzaĝa fono kaj animaloj. Liaj pejzaĝoj de tiu periodo, kiel "Lageto en la arbaro" kaj la "Salikmuelejo", estas tre diferencaj el liaj fruaj akvareloj. Estas multe pli granda emfazo al kaptado de la etoso, ol al la priskribo de la topografio. Li faris nombrajn versiojn de Madonoj, nuraj religiaj figuroj, kaj malgrandajn scenojn kun komikaj kamparanaj figuroj. Presaĵoj estas tre facile porteblaj kaj tiuj verkoj faris Dureron fama tra la ĉefaj artaj centroj de Eŭropo post kelkaj malmultaj jaroj.
La venecia artisto Jacopo de' Barbari, kun kiu Durero renkontiĝis en Venecio, vizitis Nurenbergon en 1500, kaj Durero diris, ke li lernis multon pri la novaj disvolvigoj en perspektivo, anatomio kaj proporcio el li. De' Barbari malpretis klarigi ĉion kion li konis, kaj tiel Durero devis fari siajn proprajn studojn, kio iĝos vivodaŭra priokupo. Serio de supervivantaj desegnoj montras la eksperimentojn de Durero pri homa proporcio, kio kondukis al la fama gravuraĵo de Adamo kaj Evo (1504), kiu montras lian subtilecon uzante la burinon por la teksturigo de la karnaj surfacoj. Tiu estas la nura ekzistanta gravuraĵo subskribita per lia kompleta nomo.
Durero kreis grandajn nombrojn de preparaj desegnoj, speciale por siaj pentraĵoj kaj gravuraĵoj, kaj multaj supervivas, plej fame la Betende Hände (Preĝantaj manoj) el ĉirkaŭ 1508, nome studo por apostolo de la altarero de Heller. Li plue faris bildojn per akvarelo kaj guaŝo (kutime kombine), kiel por nombraj aĵpentraĵoj por sekcioj de herbejoj aŭ animaloj, kiel la fama Leporo (1502) kaj la Granda herbotufo (1503).
La ligo de Durero al humanismo montriĝas en la ilustraĵoj por la teksto de Conrad Celtis, „Quatuor libri Amorum” (1502).
Dua veturo al Italio: Venecio (1505–1507)
En 1505 Durero duan fojon vojaĝis al Venecio, kie tiam verkis la plej grandaj pentristoj de la renesanco de la itala skolo, Tiziano, Giorgione, Palma la Maljuna; sed antaŭ ĉiuj impresis lin Giovanni Bellini, kiun li nomis en letero la „pest in gemell” (plej bona pri pentrarto). Serioza studado, diligenteco kaj kompreno jam junaĝe en la hejmo montris al li la gravecon de bona observado kaj ĝusta desegnado; nun li vidis neimagitan forton kaj profundecon de kolorito, kiu daŭre efikis al li.
En Italio, li revenis al la pentrarto, dekomence produktante serion de verkoj realigitaj per tempero sur lino. Tio inkludas portretojn kaj altarerojn, ĉefe, la altarero Paumgartner kaj la Adorado de la Magiuloj. El la komenco de 1506 li estis en Venecio ĝis la printempo de 1507. Jam ĉirkaŭ tiu epoko la gravuraĵoj de Durero estis atingintaj grandan popularecon kaj estis amplekse kopiitaj.
En Venecio li ricevis valoran komision el la migranta germana komunumo de germanaj komercistoj en Venecio, nome la Rozarifesto por la Bartolomeo-preĝejo. Tiu artaĵo inkludas portretojn de membroj de la germana komunumo de Venecio, sed montras fortan italan influon. Tiun pentraĵon poste aĉetis altkoste Rudolfo la 2-a kaj portigis ĝin de kvar viroj al Prago, kie ĝi restis en la tiea monaĥejo Strahow kaj nun estas en la Nacia Galerio. Ĝi prezentas la kronigon de la Madono fare de du anĝeloj. La virgulino donas rozarion al la imperiestro, la Kristinfano alian al la papo. La pentraĵo, kiu estas difektita pro surpentrado montras evidentan venecian influon.
Aliaj pentraĵoj kiujn Durero produktis en Venecio estas La Virgulino kaj la Infano kun la kardelo, Kristo inter la doktoroj (supozeble produktita en nur kvin tagoj), kaj nombraj pli malgrandaj verkoj. Kvankam Durero estis alte taksita en Venecio kaj la konsilio ofertis al li jaran salajron de 200 dukatoj, se li loĝos daŭre en la urbo, li tamen revojaĝis hejmen fine de la aŭtuno de la jaro 1506.
Nurenbergo kaj la majstroverkoj (1507–1520)
En 1515, li kreis sian lignogravuraĵon de rinocero liu estis alveninta en Lisbono el skribita priskibo kaj skizo de alia artisto, sen iam esti vidinta la animalom mem. Estante bildo de Hindia rinocero, tiu gravuraĵo havis tian forton ke ĝi restis unu el liaj plej bone konataj kaj estis uzataj ankoraŭ en kelkaj germanlernejaj lernolibroj tiom malfrue kiom ĝis la fino de la 19a jarcento. En la jaroj ĝis 1520 li produktis ampleksan gamon de verkoj, kiel la lignoblokoj por la unuaj en Okcidento presitaj stelmapoj en 1515 kaj portretoj per tempero sur lino en 1516. Liaj nuraj eksperimentoj per akvaforto estis de tiu periodo, kiam li produktis kvin en 1515–1516 kaj sesan en 1518; tekniko kiun li eble forlasis kiel maltaŭga kun sia estetiko de metodika, klasika formo.
Patronado de Imperiestro Maksimiliano la 1-a
Ekde 1509 Durero estis alvokita de la granda konsilio en Nurenbergo, kaj tial verŝajne partoprenis la planadon de la artaj projektoj de la urbo. En tiu epoko li multe pli laboris pri lignogravurado kaj kuprogravurado, pentraĵoj maloftiĝis. Durero ricevis de sia meceno la imperiestro Maksimiliano la 1-a oficialan dokumenton (Freibrief) kiel protekto kontraŭ kopio de liaj gravuraĵoj. Rimarkindaj verkoj el la jaro 1512 estas la gravuraĵoj Maria sur la herba benko kaj Kristo la toleranto. Plurfoje Durero laboris mendite de la imperiestro Maksimiliano la 1-a. Ekde 1510/11 ekzistis ligoj, eble okazigitaj de Willibald Pirckheimer. Ĉiuj ĉi verkoj iel montris la honoron kaj la gloron de la imperiestro. Krom Durero verkis ankaŭ aliaj artistoj por la imperiestro, kiel Hans Burgkmair, Hans Schäufelein, Beck, Albrecht Altdorfer, Lucas Cranach kaj Jörg Breu la Maljuna.
El 1512, Maksimiliano la 1-a iĝis la ĉefa patrono de Durero. Inter liaj mendoj estis "La triumfa arko"", granda verko presita el 192 apartaj blokoj, kies simbolismo estis parte informita pere de la traduko fare de Pirckheimer de la Hieroglifoj de Horapollo. La programo kaj klarigoj de la desegno estis dezajnita de Johannes Stabius, la arkitektura desegno farita de majstro konstruisto kaj kortega pentristo Jörg Kölderer kaj la lignogravurado mem farita de Hieronymous Andreae, kun Durero kiel desegnistestro. La Arko estis sekvita de "La triumfa procesio"", kies programo estis prilaborita en 1512 fare de Marx Treitz-Saurwein kaj inkludas gravuraĵojn de Albrecht Altdorfer kaj Hans Springinklee, same kiel de Durero.
Sukceso en Nederlando (1520–1521)
De 1518 ĝis 1520 Durero intense laboris pri teorio de arto, kaj pri konceptoj kiel proporcioj. La morto de Maksimiliano okazis kiam Durero estis suferanta perdon de "mia vidkapablo kaj libera uzado de manoj" (eble okazigita de artrito) kaj pli kaj pli tuŝita per la verkoj de Marteno Lutero. En julio 1520 Durero faris sian kvaran kaj lastan gravan veturon, por renovigi la imperian pension kiun Maksimiliano estis doninta al li kaj por sekurigi la patronecon de la nova imperiestro, Karlo la 5-a, kiu estis kronota en Akeno.
La 12-an de junio 1520 li ekveturis kun sia edzino tra la valo de la Rejno, nome preter Bamberg, Frankfurto, Kolonjo al Antverpeno kaj aliaj nederlandaj urboj. Ili revenis nur aŭtune de la sekva jaro. La vojaĝo al Nederlando estis sukceso, ĉie la majstro estis festita; la magistrato de Antverpeno proponis al li jaran salajron de 300 guldenoj, belan domon kiel donacon, ĉiujn vivokostojn kaj pagon de ĉiuj liaj publikaj verkoj por ke li restu definitive en Antverpeno. Princoj, eksterlandaj ambasadoroj, kleruloj, kiel Erasmo de Roterdamo, kaj artistoj honoris lin kaj anigis lin al sia socio. En Antverpeno li produktis nombrajn desegnojn per arĝentpinto, kreto kaj karbodesegno. Krom iri al la kronigo, li faris ekskursojn al Kolonjo (kie li admiris la pentraĵojn de Stefan Lochner), Nijmegen, 's-Hertogenbosch, Bruĝo (kie li vidis la Madonon de Bruĝo de Mikelanĝelo, Gento (kie li admiris la altareron de Jan van Eyck), kaj Zelando.
La novelektita imperiestro, Karlo la 5-a konfirmis la privilegiojn donitajn de Maksimiliano kaj montris al li apartan bonvolon. Lia taglibro de tiu vojaĝo troviĝas en la skriba heredaĵo. Rezulto de la vojaĝo al Nederlando estis ankaŭ granda nombro de bildoj de kleruloj, princoj, artistoj, ktp. Durero kunportis grandan stokon de presaĵoj kun li kaj skribis en sia taglibro al kiu li donacis, ŝanĝis aŭ vendis ilin, kaj por kiom da. Tio havigas raran informon pri la mona valoro atribuita al presaĵoj en tiu epoko. Malkiel ĉe pentraĵoj, ties vendado estis tre rare dokumentita. Kvankam la taglibro havigas valoran dokumentan pruvaron, la nederlanda taglibro de Durero montras ankaŭ, ke la vojaĝo ne estis tiom profitodona. Por ekzemplo, Durero proponis sian lastan portreton de Maksimiliano al lia filino, Margareto de Aŭstrio, sed finfine li ŝanĝis la pentraĵon kontraŭ blanka vestaro post al Margareto ne plaĉis la portreton kaj malakceptis ricevi ĝin. Dun tiu veturo li renkontiĝis ankaŭ kun Bernard van Orley, Jan Provoost, Gerard Horenbout, Jean Mone, Joachim Patinir kaj Tommaso Vincidor, kvankam ŝajne li ne renkontiĝis kun Quentin Matsys.
Je peto de Kristiano la 2-a de Danio, Durero venis al Bruselo pentri la portreton de la reĝo. Tie li vidis "la aĵojn kiujn oni sendis al la reĝo el la ora tero" — nome trezoro de Aztekoj kiun Hernán Cortés estis sendinta hejmen al la Imperiestro Karolo la 5-a post la konkero de Meksiko. Durero skribis, ke tiu trezoro "estis multe pli bela por mi ol mirakloj. Tiuj aĵoj estas tiom valoraj ke ili estis valorigitaj je 100,000 florenoj". Durero ŝajne ankaŭ estis kolektante por si mem sian propran kuriozaĵkabineton, kaj li sendis reen al Nurenbergo variajn animalajn kornojn, pecon da koralo, kelkajn grandajn fiŝajn naĝilojn, kaj lignan armilon el Karibio.
En la jaroj 1520-1521 Durero gvidis la ornamadon de la nurenberga urbodomo. La ornamaĵoj perdiĝis, sed ekzistas postaj desegnaĵoj el la la jaro 1530 pri ĝi. Estante sekurigitna sian pension, Durero finfine revenis hejmen la 2-an de julio 1521, post ekhavi nedeterminitan malsanon — eble malario — kiu tuŝis lin por la cetero de sia vivo, kaj ege malpliigis sian labornivelon.
Finaj jaroj en Nurenbergo (1521–1528)
El la jaro 1526 estas interalie la olebildo de Hieronymus Holzschuher (nomo de komercisto) kiu estas konsiderita la plej bonkvalita el ĉiuj portretoj de Durero. Tamen, kiel konsekvenco de tiu ŝanĝo en la emfazo okazanta dum la lastaj jaroj de sia vivo, Durero produktis kompare malmulte kiel artisto. En pentrarto, estis la menciita portreto de Hieronymus Holtzschuher, Madono kun filo (1526), Salvator Mundi (1526), kaj la du paneloj montrantaj Sanktan Johanon kun Sankta Petro en la fono kaj Sanktan Paŭlon kun Sankta Marko en la fono. Tiu lasta granda verko, nome La kvar Apostoloj, estis donita de Durero al la urbo Nurenbergo — kvankam li rericevis 100 guldenojn.