cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izoritmo
Izoritmo (greke ἴσος „egala“ kaj ῥυθμός„tempomezuro“, pli malpli „egala ritma strukturo“), ankaŭ izoritmiko, estas formprincipo de la moteto dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj. La terminoj ne devenas de tiu tempo, sed modernaj nomoj inventitaj de la muziksciencisto Friedrich Ludwig. En pli vasta senco oni uzas la terminon por plurvoĉaj, homofonaj komponaĵoj, en kiuj ĉiuj voĉoj samtempe muzikas samritme, sendepende de ke la la unuopaj voĉoj pasas paralele aŭ kontraŭmove.
Je la izoritma moteto ritma strukturo ripetiĝas de fazo al fazo, je kiu la tonaltoj kutime ŝanĝiĝas. La sinripeta ritma modelo nomiĝas taleo (de Franca lingvo taille „talio“, „fazo“); normale ĝi korespondas kun la strofa formo de la teksto. Ĉi tiun modelon oni ne ĉiam daŭrigis en ĉiuj voĉoj; ĝi aperas precipe en la firmkantaj voĉoj, do en la tenoro kaj kontratenoro. La koresponda melodia alineo estas la koloro (lat. color). Precipe en la izoritma moteto de la 14-a kaj 15-a jarcentoj, kulmino kaj florepoko de la ars nova, oni uzis taleojn kaj kolorojn ne kongrue, male oni translokis la melodiajn kaj ritmajn fazojn unu kontraŭ la alian, tiel ke ili interferis. Je plurpartaj motetoj en la finalaj partoj ofte aperas diminuadoj kaj mezurŝanĝoj en la supra voĉo.
La komenco de la izoritmo vidiĝas en la verkaro de Philippe de Vitry. La majstro de la izoritma moteto estis Guillaume de Machaut. Krome izoritmaj strukturoj troviĝas ankaŭ en multaj meskomponaĵoj tiutempaj. Antaŭulo de la izoritmiko, kiu ripetas la taleojn nur en la tenorvoĉo, estas la izoperiodiko de la moteto en la Ars antiqua. La aliaj voĉoj tenas la samajn ritmajn periodojn kiel la tenoro.
En la 20-a jarcento Anton Webern, Igor Stravinski, Olivier Messiaen, John Cage kaj Witold Lutosławski aplikis denove la izoritmikon por kelkaj komponaĵoj. Ankaŭ la barata muziko konas izoritmajn modelojn.
Literaturo
Vidu ankaŭ: Franca Ars Nova
Universitato Pablo de Olavide
Universitato Pablo de Olavide estas ŝtata universitato ĉe la urba aglomeraĵo de Sevilo, Andaluzio, Hispanio. La kampuso etendiĝas sur 140 ha, grandparte en la municipo Dos Hermanas, kaj etaj partoj en Alcalá de Guadaíra kaj Sevilo.
Historio
Ĝi estis fondita en 1997. Ĝia nomo omaĝas hispanan-peruanan politikiston Pablo de Olavide (1725-1803), kiu elstaris en Sevilo kiel urbplanisto de la urbo kaj reforminto de la Universitato de Sevilo.
Datumoj
Ĝi estas unu el la plej novaj hispanaj universitatoj. La nombro de studentoj dum la akademia jaro 2008-2009 estis 8.088 Plimulto el tiuj studentoj studas soci-jurajn fakojn (6.045). Malplimulto studas sciencajn (1.133), homajn (733) kaj teknikajn (174) fakojn.
Vidu ankaŭ
Aliaj universitatoj kun sidejo en Sevilo estas:
Listo de asteroidoj (30001–31000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 30001 al 31000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, kelkaj el la asteroidoj ricevis nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
István Molnár (muzeologo)
MOLNÁR István d-ro, estis rumania hungara pedagogo, etnografo, muzeologo. Li estis naskita en Bordos la 17-a de decembro 1910 kaj mortinta en Cristuru Secuiesc la 10-an de januaro 1997.
Biografio
La mezlernejon István Molnár finis en Cristuru Secuiesc (1929) kaj apud geografio kaj historio li akiris fakkvalifikon ankaŭ pri etnografio en Universitato Ferdinand en Kluĵo (1935). Li revenis en sian mezlernejon. Kun siaj lernantoj kaj instruistkolegoj li fondis lernejan, poste urban muzeon (1946). Li doktoriĝis pri etnografio ĉe la profesoro Béla Gunda en la Universitato Bolyai (1948). Post la ĉesigo en 1955 de la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc, kie li estis instruisto, ekde 1956 ĝis sia pensiuliĝo (1977) li dediĉis sian agadon nur al muzeo. Li publikigis multajn studojn etnografiajn. Estas gravaj ankaŭ liaj lokhistoriaj esploradoj. En revuo Művelődés li prezentis la malnovan historion de Cristuru Secuiesc (1978-79). En ĵurnalo Hargita Népe prezentis la vilaĝojn Ceheţel, Tărceşti, Mihăileni, Benţid, Cobăteşti, Turdeni, Nicoleni, Chedea Mică, Chedea Mare, Rugăneşti (1991-92).
Cozla
Cozla estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Chrochvice
Chrochvice (Krochwitz) estas VII-a parto de statuta urbo Děčín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sur maldekstra bordo de rivero Elbo sude de Děčín sub monteto Chmelík. Estas ĉi tie registritaj 300 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín VII-Chrochvice situas en katastra teritorio Chrochvice kun areo 1,46 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
José María Queipo de Llano
José María Queipo de Llano y Ruiz de Sarabia (26-a de novembro de 1786 – 16-a de septembro de 1843), sepa grafo de Toreno, estis hispana politikisto kaj historiisto naskiĝinta en Oviedo, Asturio. Li estis Hispana Ĉefministro.
Li studis Sciencojn akj Beletrojn en Kvenko, Salamanko kaj Madrido. En 1803 li revenis al Asturio kie li formis parton de la revolucian junton dum la Milito de Sendependiĝo, kaj poste estis membro de la Kortumo de Kadizo kiu aprobis la tekston de la Hispana konstitucio de 1812. Li estis unu el ties grandaj defendantoj kaj la ĉefa defendanto de konstitucia teksto ne tre diferenca de tiu franca de 1791. Li estis vera revoluciulo kiu volis limigi la povon de la Reĝo pere de la povdivido.
En 1814 Toreno ekziliĝis en Londonon post la denova enpovigo de Fernando la 7-a. Tie li eksciis ke Fernando la 7-a estis kondamnita lin je morto kaj konfiskita liajn havaĵojn pro ribelo. El Londono li translokiĝis al Parizo, kie li iĝis liberalmoderulo kiu celas kongruigi la monarkion ene de marko konstitucia. Li loĝis ankaŭ en Lisbono kaj Berlino. Post la puĉo de lia bofrato, Rafael del Riego, la 1an de januaro de 1820 en Las Cabezas de San Juan, oni redonis al li liajn havaĵojn kaj faris lin Deputito kaj Prezidanto de la Parlamento.
En sia ekzilo li verkis sian unuan verkon, publikita en Francio en 1832 pri la Milito de Hispana Sendependiĝo. Post la ĝenerala amnestio post la morto de la reĝo, kaj post sia reveno al Hispanio li estis nomumita Ministro de Trezoro en la registaro de Francisco Martínez de la Rosa en 1834, sed li ne sukcesis reformojn kiuj estus permesintaj la modifon de la financa sistemo kaj la superon de la ekonomia krizo derivita de la karlisma milito. Post Mendizábal, li okupis la Ĉefministrecon la 7-a de junio de 1835 dum apenaŭ tri monatoj en la tumulta situacio de la regenteco de Maria Kristina Burbono pro liberalaj insurekcioj tra la tuta Hispanio. Li revenis al Parizo en 1840 kie li mortiĝis en 1843.
NGC 360
NGC 360 (aliaj indikoj — PGC 3743, ESO 79-14, FGCE 119) estas galaksio en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Batalo de Ŝaĥabo
La Batalo de Marĵ-al-Suffar, (ankaŭ konata kiel la batalo de Ŝaĥabo aŭ Ŝakhab), okazis de la 20-a de aprilo ĝis la 22-a de aprilo 1303 inter la mamelukoj kaj mongoloj proksime de Kiswe, Sirio, tuj en la sudo de Damasko. La batalo estis katastrofa malvenko por la mongoloj. Ĝi metis finon al la invadoj de Ghazan al Sirio.
Kalvinana preĝejo (Veszprém-Kádárta)
La Kalvinana preĝejo estas eklezia monumento historia en Hungario, ĝis 1973 en vilaĝo Kádárta, poste en Veszprém (urbo).
Historio
En Kádárta dum la mezepoko vivis servutuloj de la katedrala kapitulo de Veszprém. La servutuloj havis preĝejon dediĉitan al Sankta Mikaelo, kiu estis konstruita en nekonata tempo. En la frua 16-a jarcento la loĝantoj kalviniĝis. En 1549 la turkoj senhomigis la vilaĝon, sed en 1613 homoj (plejparte kalvinanoj) alvenis. Post longa jura procedo la katedrala kapitulo rericevis la vilaĝajn bienojn, spite tion nur kelkaj servutuloj estis katolikoj, la plejparto estis kalvinanoj. En la 1790-aj jaroj la kalvinanoj rekonstruis la preĝejon, nature laŭ la eblecoj oni profitis la restinajn murojn kaj ŝtonojn. Nuntempe la kalvinana grupo estas komuna kun de Gyulafirátót, kiu estas same aligita vilaĝo al Veszprém.
Lehota nad Rimavicou
Bazaj informoj
Lehota nad Rimavicou, hungare Rimaszabadi, germane Lehotta estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Rima-Lehota, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Lehota nad Rimavicou situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 17 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1274 en formo "Rymocha". En laq 19-a jarcento fero farejo funkciis en la komunumo. En 1863 incendio okazis. En 1910 loĝis en Rimaszabadi 303 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Kis-Hont, Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Lehota nad Rimavicou 342 da homoj, (338 slovakoj, 2 hungaroj).
Çamoluk
Çamoluk estas urbo en provinco Giresun en Turkio. Ĝi apartenas al la Nigramara regiono de la lando, do situas iom sude de la suda bordo de la Nigra Maro.
3716 Petzval
3716 Petzval estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la hungara matematikisto Jozefo Petzval (1807–1891), naskiĝinta en Szepesbéla (nuntempa Spišská Belá en Slovakio).
Dana lingvo
La dana lingvo (dansk [densk]) estas ĝermana lingvo.
Oni skribas ĝin per latina alfabeto kun kelkaj kromsignoj: Æ, æ; Ø, ø; Å, å). La dana lege tre similas al la norvega kaj la sveda, sed pro ĝia stranga son-evoluo la dana kutime kaŭzas problemojn por aliaj skandinavoj - kaj inverse - se parolata rapide.
Specimeno
La Patro Nia:
Son-sistemo
Unu el la plej trafaj trajtoj de la dana estas ties stød [ˈsd̥øð] ("ekpuŝeto") je vokaloj en certaj pozicioj: La ununura prononc-malsamo inter mand "viro" kaj man "oni" estas, ke la unua eldiratas kun forta kunpremo de la laringo, aŭ raŭkigo de la gorĝa aer-fluo, simila al, sed pli forta ol, tiu trovata en nord-anglaj dialektoj (ekzemple en butter [ba?a]). La dana estas tre vokal-riĉa lingvo, kaj montras la naŭ vokal-signoj de ĝia alfabeto (a, e, i, o, u, y, æ, ø, å) nur malbone la realon: Pluraj vokalsonoj ne havas propran literon, ekzemple a povas reprezenti kaj e-ecan sonon similan al angla a en man, kaj esperantan a en "galapaga". Aldone, ĉiu vokalo povas esti longa aŭ mallonga, kun-puŝeta aŭ sen-puŝeta, kaj formi parton de diftongo aŭ eĉ triftongo* (ekzemple færge [faoŭe]). Kiam la signoj g aŭ r troviĝas postvokale, ili iĝas parto de diftongo, aŭ tute malaperas: og [oŭ] "kaj", flag [flej] "flago", bar [bao] "nuda", Norge [noŭ] "Norvegio". Preskaŭ ĉiuj vortolastaj, senakcentaj vokaloj de la praskandinava lingvo havis evoluon en la dana jene: [vokalo] > e > ŝuvao (> [nenio]). Notu la prononcon [tre malferma] o por -er(-). Tiu fina e restas ortografie, sed en multaj dialektoj jam malaperis, samkiel en la angla: angle take [tejk], dane tage [ta], ambaŭ "preni".
Konsonante, la ĉefaj diverĝoj de la aliaj skandinavaj lingvoj jenas:
Norvege: løpe "kuri", måte "maniero", bake "baki"
Dane: løbe [lob(e), loŭ(e)], måde [moz(e)], bage [bej(e)]
Gramatiko
La gramatiko similas al tiuj de la aliaj skandinavaj lingvoj, kaj ankaŭ iom al tiu de Esperanto: Kazoj malaperis, krom en la pronomaro; personaj formoj de la verboj malaperis; subjunktivo arkaikas. La vortordo estas S-V-O, iom fiksa pro la kazoforesto. Genitivecon donas al substantivoj -s: Manden "La viro"; Mandens hus "La domo de la viro". La substantivoj apartenas al komuna (pli fruaj vira kaj ina kunfandiĝis) aŭ neŭtra genroj kaj ekzistas du artikoloj:
Ankaŭ pronomoj kaj adjektivoj flekseblas: gul "flava" - en gul hest - gule heste; et gult træ - gule træer; min, mit, mine "mia(j(n))"
La verboj falas en du grupojn, fortaj aŭ malfortaj. La malfortaj formas pasintecon per sufikso, dum la fortaj per vokalŝanĝo je la radiko aŭ per nura redono de la radiko:
løbe "kuri" - løber "kuras" - løb "kuris" - er løbet "kurintas" (forta)
skyde "pafi" - skyder "pafas" - skød "pafis" - har skudt "pafintas" (forta)
ae "man-karesi" - aer "man-karesas" - aede "man-karesis" - har aet "man-karesintas" (malforta)
Simile al la aliaj skandinavaj lingvoj kaj al Esperanto, sed malsimile al la germana kaj la angla, la dana havas refleksivajn aŭ iĝajn verbojn. Ili formatas per -(e)s: møde "renkonti" - ''mødes "renkontiĝi".
Vort-provizo
Pro la interponta funkcio de Danio, la dana enhavas pli da fremdvortoj ol ĝiaj skandinavaj kuzoj. Tamen la kernon konsistigas praĝermanaj vortoj parencaj al germanaj, nederlandaj ktp:
mand "viro", kvinde "virino", hund "hundo", hjem "hejmo", gård "bieno", rød "ruĝa"
Kelkaj estas pli nure skandinavaj:
barn "infano", skov "arbaro"
Ĵustempe, la amasa influo de la angla lingvo forte minacis la koheron kaj danecon de la dana vortprovizo.
Dialektoj
Malgraŭ la eteco de la Dana reĝlando, antaŭ cent jaroj estis centoj da dialektoj en Danio; tiugrade, ke la nordaj loĝantoj de insuleto Samsø malbone komprenis la saminsulajn sudulojn! Hodiaŭ la Kopenhagiĝo de la lando preskaŭ forigis la verajn dialektojn, kaj en la norma dana lingvo restas nur regionaj diferencoj je vortomelodio ktp, tiel, ke oni facile aŭdas, ĉu persono devenas de Jutlando aŭ Fyn, ekzemple. En kelkaj kamparaj areoj sudaj kaj okcidentaj en Jutlando restas iuj puraj dialektoj kiuj ankoraŭ tre malsamas al la ĉefurba lingvo. Interalie ili havas tute alian artikolan sistemon kaj prononcmanieron, kia plisimiligas ilin al la angla:
Kelkaj famaj aŭtoroj jutlandaj de la 19-a kaj frua 20-a jarcentoj parte verkis dialekte.
La feroa termino Gøtudanskt (aŭ: surstrata dana) estas nomo de dialektsimila versio de la dana lingvo sur la Ferooj. Ĝi interesas pro sia klarega prononco kaj komprenebleco, kontraŭe al la endania versio oficiala.
La dana kaj Esperanto
Multaj vortoj en Esperanto simil(et)as al danaj (flagostango - flagstang; hundo - hund; hejme - hjemme, ks.), sed tion kaŭzis la germana, unu el la ĉef-fontoj de Zamenhof. La ĉefaj similoj kuŝas en la gramatiko. Cetere, alia internacia lingvo preskaŭ morta pluvivas en la dana vortprovizo, nome Volapuko: La frazo Det er det rene volapyk. (laŭvorte "tio estas pura volapuko") signifas "tio estas sensencaĵo/volapukaĵo".
Famaj aŭtoroj de la dana
Hans Christian Andersen, Karen Blixen, Johannes V. Jensen, Piet Hein, Adam Oehlenschläger, N. F. S. Grundtvig
Araruna (Paranao)
Araruna estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.424 enloĝantojn en 2010.
Hollnseth
Hollnseth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cuxhaven de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas kaj al la metropola regiono Hamburgo kaj al la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kio respegulas la fakton ke la regiono ekonomie orientiĝas kaj al Bremeno sudokcidente kaj al Hamburgo sudoriente.
Umbroj
La popolanoj fondis iujn urboŝtatojn kiel Ameria (Amelia), Ariminum (Rimini), Asisium (Assisi), Iguvium (Gubbio), Interamna (Terni), Perusia (Perugia) kaj Spoletium (Spoleto). La umbroj estis sub frota kultura influo de la etruskoj, kaj post la milita malvenko en batalo apud la loko Mevania dum la jaro 308 a.K. finiĝis subuloj de la regno Romio. Rapide post la integrigon en la romian regnon ili estis kulture romanigitaj kaj alprenis la latinan lingvon.
La plej konata umbro estis la latinlingve skribanta komedia verkisto Plaŭto.
Leĝo de Deviga Obeo
La Leĝo de Deviga Obeo aŭ en hispana Ley de Obediencia Debida numero 23.521 estis leĝo aprobita en Argentino la 4-a de junio de 1987, dum la registaro de Raúl Alfonsín, kiu fiksis supozon iuris et de iure rilate al krimoj faritaj de la membroj de la Armitaj Fortoj dum la Malpura Milito en Argentino kaj la diktaturo nomita Proceso de Reorganización Nacional ne estis punendaj, ĉar ili agis laŭ la nomita Deviga Obeo nome "obediencia debida" (militista koncepto laŭ kiu la subuloj faras nur obeon de la ordenoj el superuloj kaj ne respondecas je tio).
Tiu regulo ŝajne aperis post la insurekcioj de la ekstremdekstraj militistoj nome "carapintadas", laŭ iniciato de la registaro de Alfonsín, por klopodi elteni la malkontenton de la oficiroj de la Argentina Armeo, senkulpigante militistojn sub la rango de kolonelo (kondiĉe ke ili ne alproprigis sin de infanoj aŭ domoj de malaperigitoj), el respondeco ĉe la deliktoj fifaritaj laŭ ordonoj militistaj. Tiele oni finigis la procesojn kontraŭ akuzitoj pro ŝtata terorismo kiuj ne estis ankoraŭ kondamnitaj ĝis tiam. Tamen ĝi estis anoncita antaŭ la insurekcioj de la carapintadas; en marto de 1987 de la propra Alfonsín en publika diskurso en Las Perdices, Kordobo kaj jam dum la kampanjo de 1983 en kiu Alfonsín insistis per la neceso agnoski ke la Armitaj Fortoj funkcias laŭ la regulo de “obediencia debida” kaj ke ekzistis “tri niveloj de respondeco”; aliflanke la juĝoj pro ŝtata terorismo pluis laŭlonge de la tuta regado de Alfonsín.
Kelkaj el tiuj kiuj profitis el tiu leĝo estis la eks-kapitano Alfredo Ignacio Astiz, la kapitano Adolfo Donda kaj la generalo (R) Antonio Domingo Bussi, kontraŭ kiuj estis pruvoj de farado de krimoj kontraŭ la homeco.
La leĝoj de Fina Punkto (1986) kaj de Deviga Obeo (1987), kunto a los forpardonoj fare de Carlos Menem (1989-1990), estas konataj inter ties kritikantoj kiel la leĝoj de senpuneco.
La leĝo 25.779, aprobita en 2003, finfine deklaris la senvalidecon de la Leĝo de Deviga Obeo, kiu jam estis antaŭe malaprobita.
Skryje
Nomon Skryje portas
EO Communicator
EO Communicator estas la nomo de unu el la pioniroj de poŝkomputiloj, produktita far firmao AT&T. Tiu specimeno de fruaj poŝkomputiloj estis bazita sur procesoro Hobbit far AT&T, speciale projektita por la aparatoj. EO Communicator estis fabrikita en du formoj – 440 kaj 480. La unua havis procesoron kun frekvenco 20 MHz, kaj la dua – 30 MHz. La vivo de EO Communicator estis nelonga kaj finiĝis post apero de Newton MessagePad.
EO Communicator aperis ĉirkaŭ 1992; ĝi enhavis modemon kaj estis ligebla al poŝtelefono.
Nordorienta Italio
Nordorienta Italio (Italia nord-orientale) estas unu el la kvin oficialaj statistikaj regionoj de Italio uzata de Nacia Instituto pri Statistiko (ISTAT), unua nivelo NUTS regiono kaj Balotdistrikto por la Eŭropa Parlamento. Nordorienta Italio enhavas kvar de la 20 regionoj de Italio:
Kulture kaj historie, Emilio-Romanjo apartenas al Nordokcidenta Italio, sed pro statistikaj kialoj al Nordorienta Italio.
Referencoj
45.5°N, 12°W
Arcey (Doubs)
Arcey estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sándor Karancsi
KARANCSI Sándor (karanĉi) estis rumania hungara pentristo, grafikisto naskita en Salonta la 2-an de aprilo 1932 kaj mortinta en Gheorgheni la 2-an de novembro 2003.
Biografio
Sándor Karancsi finis siajn artajn studojn en 1961 en Kolozsvár en la Arta Altlernejo Ion Andreescu. Ekde 1955 li laboris en Oradea kaj inter 1961 kaj 1991 estis desegninstruisto en Liceo Salamon Ernő en Gheorgheni. En 1976 li ricevis 2-an premion en Lisbono. Li faris ĉefe ekslibrisojn kaj ilustris plurajn fabel- kaj poemlibrojn. Li kreis ankaŭ bronzmedalojn.
Łęczyca
Łęczyca estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Łęczyca en distrikto Łęczycki.
Avenlakto
La Avenlakto estas speco de plantolakto derivita de nerompitaj avenaj grenoj per trempado de la planta materialo por eltiri ĝiajn nutraĵojn. Avenlakto nature havas kremecan teksturon kaj karakterize aveno-similan guston, kvankam ĝi estas vendita komerce en diversaj gusto-varioj kiel dolĉigita, sensukera, vanila kaj ĉokolada. Male al aliaj plantlaktoj, kies originoj fontas jam en la 13-a jarcento, avenlakto estas moderna kreado, disvolvita de la sveda sciencisto Rickard Oste en la fruaj 1990-aj jaroj.
Aveno enhavas altajn kvantojn da funkcia proteino, dieta fibro (β-glukano), kaj de nesaturitaj grasoj, kiuj faras signifan fonton de nutraĵoj, kvankam necerteco ĉirkaŭas ĝian praktikan uzon kiel anstataŭanto de lakto. Sendepende de tio, avena lakto ofte estas konsumita por anstataŭigi lakton en veganaj dietoj, aŭ en kazoj de medicinaj kondiĉoj kiel laktoza maltoleremo aŭ alergio al bovina lakto.
Çamyuva
Çamyuva estas urbo en provinco Antalya en Turkio.
Turo Madrido
La Turo Madrido estas nubskrapulo de Madrido (Hispanio). Ĝi havas 142 metrojn alte kaj estis konstruita inter 1954 kaj 1960.
Esĥilo (filo de Agamestoro)
Esĥilo (helene Αἰσχύλος, latine Aeschylus) estis filo kaj sekvanto de atena arĥonto Agamestoro. Esĥilo estis la lasta arĥonto, kiu oficis ĝis sia morto.
Malnovepoka aŭtoro Eŭzebo de Cezareo sciigas, ke dum Esĥila 23-jara regado okazis la unuaj olimpikaj ludoj, en kiuj en kuro je longo de unu stadiono (192 m) venkis Koroibos de Elis.
Ĝis tiu ĉi evento ekde regado de la unua atena reĝo Cekropso pasis 780 jaroj. Dato de la unuaj olimpikaj ludoj (776 a.K.) poste fariĝis komenco de grekia kalendaro.
Sekvanto de Esĥilo fariĝis Alkmaiono, kiu regis nur du jaroj kaj poste atenanoj reduktis longecon de arĥonta regado je dek jaroj.
Botanika ĝardeno
Botanika ĝardeno estas plantejo de - ofte fremdlandaj - plantoj. La plantoj (arboj, arbustoj aŭ herboj) ofte estas aranĝitaj laŭ sia geografia deveno. Botanikaj ĝardenoj kutime estas administrataj kaj prizorgataj de universitato, ĉar tiaj kolektoj de plantospecioj prezentas tre taŭgan bazon por scienca laboro. Se la botanika ĝardeno estas aranĝita kvazaŭ arbaro, oni parolas pri Arboreto. Arboreto povas ankaŭ esti ero de botanika ĝardeno. Aliaj tipaj eroj estas alpecejo kaj tropikejo.
Ekzistas ĉirkaŭ 750 botanikaj ĝardenoj en la strikta senco tutmonde; se oni konsideras ankaŭ tiujn, kiuj ne tute plenumas la kriteriojn (ne apartenas al universitato ktp.) estas entute proksimume 1700 de tiaj ĝardenoj. La plejmulto ankoraŭ troviĝas en la regionoj kun modera klimato en Eŭropo kaj norda Ameriko.
Kuracplantaj ĝardenoj
Iasenca antaŭulo de la botanika ĝardeno estas la kuracplantaj ĝardenoj, kiuj havas longan historion en Eŭropo. Jam pri la greko Teofrasto (ĉ. 371 – 287 a.K.) oni diras, ke li posedis kuracplantan ĝardenon en Ateno, kiun li uzis por klerigado kaj esploroj. Pro siaj fruaj priplantaj verkoj „Historio de la plantoj“ kaj „Pri la kaŭzo de plantoj“ Teofrasto poste ricevis la kromnomon „Patro de Botaniko“.
La tradicio de kuracplantaj ĝardenoj poste trairis al la mezepokaj kaj renesancoj monaĥejoj, kiuj dum tiuj epokoj ankaŭ transprenis la taskon flegi maljunulojn kaj malsanulojn. Ilia celo estis la kultivado de kuracplantoj por uzo en kuracado, sed ankaŭ por esploroj kaj eksperimentoj. Jam frue oni komencis tie kolekti kaj kreskigi ankaŭ tiujn herbojn, kiuj en la naturo nur malfacile troveblis aŭ kiuj kreskis en foraj lokoj.
Renesancaj universitataj ĝardenoj en suda Eŭropo
La botanikaj ĝardenoj en nia nuntempa senco tamen havas la rektan originon en la renesancaj botanikaj ĝardenoj, kiujn instalis universitatoj por la pristudado de plantoj. La unua de tiaj ĝardenoj ekestis en Pizo ĉe la universitato de pizo en 1544, sekvata de simila ĝardeno en Padovo ĉe la universitato de padovo en 1545 (Orto Botanico di Padova), kiuj estas nuntempe la plej malnova ĝardeno ekzistanta ankoraŭ en sia origina loko. Sekve en 1567 ĉe la Universitato de Bolonjo. Jam ekde 1492 ekzistis arboreto en Trsteno, proksime de Dubrovnik, Kroatio.
Evoluo kaj disvastiĝo
La ideo furoris, precipe ĉar en tiu tempo la botaniko kiel scienca fako evoluis. Estis epoko de la komenco de koloniigo kaj de tutmonda maresploro; la esplorantaj ŝipoj kunportis ekzotajn, nekonatajn plantojn el Azio kaj Afriko al Eŭropo. La sciencistoj komencis grupigi kaj analizi la plantojn.
Pro tio dum la lastaj jardekoj de la 16a jarcento oni fondis similajn ĝardenojn en la universitataj urboj de Eŭropo: unue en Hispanio (Botanika Ĝardeno de Valencio 1568), poste ankaŭ pli norde, en Germanio (Lepsiko 1580, Jena 1586, Hajdelbergo 1590), Francio (Montpeliero 1593, Parizo 1597) kaj Svisio (Zuriko 1560, Bazelo 1586). Anglio sekvis iom poste (Oksfordo 1621, Chelsea 1673).
La unuaj botanikaj ĝardenoj ekster Eŭropo estis fonditaj de la koloniigaj nacioj, precipe Britio kaj Nederlando, por subteni la komercon. 1735 ekestis ĝardeno sur Maŭricio, kies ĉefa celo estis kultivi grapfruktojn por liveri ilin al la ŝipoj uzantaj la havenon kiel provizejo. Ĝi nur poste ampleksigis sian oferton. La sidneja ĝardeno malfermis en 1815 kaj estis la unua botanika ĝardeno en Aŭstralio. En Usono jam en 1730 oni konstruis botanikan ĝardenon proksime de Filadelfio.
Strukturo kaj ordigo
La loko de plantoj en botanikaj ĝardenoj estas kutime de klimataj kaj grundzonoj kaj ne de evolua proksimeco aŭ alfabeta ordo de plantnomoj. Ĉi tio estas ĉar estas pli facile kreskigi flank-al-flanke plantoj kiuj postulas similan grundon kaj klimaton prefere ol tiuj kiuj kunhavas aliajn komunajn trajtojn. En iuj ĝardenoj la plantoj estas ordigitaj, laŭ ĉi tiu principo de la geografia loko de la natura vivejo de la planto. Tiaj ĝardenoj enhavos, ekzemple, terpecon kiu similas Aŭstralion, kun sub-terpecojn kiuj imitas la malsamajn regionojn de ĉi tiu kontinento. Aliaj ĝardenoj kontentiĝos je "dezerta terpeco", "arbara terpeco", ktp.
Tamen, ekzistas botanikaj ĝardenoj kiuj estas escepto al ĉi tio regulo. Kiel la Ĉikaga Botanika Ĝardeno kiuj estas dividitaj en dudek sep subĝardenojn laŭ ĉefe arkitekturaj trajtoj. Tiu ĉi ĝardeno havas subĝardenojn kiel la "Ĝardeno de la Rozoj", la "Vespera Ĝardeno", kaj la "Sensa Ĝardeno".
Plej multaj botanikaj ĝardenoj havas forcejon por la simulacio de klimataj zonoj, kiuj pro la loko de la ĝardeno ne povas esti realigitaj ekstere. Ekzemple forcejo por tropikaj aŭ dezertaj klimataj plantoj. La plej multaj botanikaj ĝardenoj ankaŭ havas rivereton kun lago por akvaj plantoj. Preter tio, ekzistas ankaŭ infanvartejo en la ĝardeno por junaj plantoj, kiu estas fermita al la ĝenerala publiko.
Konservado, elsavo
Kelkaj plantoj jam estas formortintaj en la naturo, sed kelkaj ekzempleroj de ili ankoraŭ ekzistas en la sekura ĉirkaŭaĵo de botanikaj ĝardenoj. Oni provas tie kultivi kaj pliigi ilin. Kondiĉo por ke tio funkciu estas, ke la planta materialo estas zorge kolektita, ke ekzistas sufiĉe da genetika variaĵo inter la plantoj, por ke ili povu memstare transvivi kaj ne formortu pro genetikaj malsanoj (problemo de genetika botelkolo). Kiam la kulturo stabile pliiĝas, oni provas resovaĝigi la plantojn en la regionojn, kie ili antaŭe ekzistis. Tio tamen ofte malsukcesas. Alia maniero de protekado estas la longdaŭra stokado de ĝermeblaj semoj por atendi cirkonstancojn, kiam la semoj havas la ŝancon supervivi denode en sia natura ĉirkaŭaĵo. Fama por tiu tekniko estas la millenium seed bank de la londona botanika ĝardeno Kew Gardens.
Interŝanĝo de taŭga semaro
Ĉar kelkaj plantoj estas malfacile troveblaj en la naturo, la botanikaj ĝardenoj jam dum jardekoj establis sistemon de internacia interŝanĝo de semoj kaj plantoj. Tiel ili ricevas plej malmultekoste ankaŭ tre rarajn kaj ekzotajn plantojn el aliaj ĝardenoj en la tuta mondo.
Esploro
Plej necesa postulo estas ke la botanikaj ĝardenoj enhavu ne nur speciojn proprajn de la regiono, sed ĉefe de aliaj regionoj kaj eĉ de aliaj mondoregionoj, tio estas ekzotaj specioj. Tiele oni povas trarigardi kiaj estas tiuj specioj alimaniere ne facile videblaj kaj krome oni povas pristudi kiamaniere ili disvolviĝas en nepropraj klimato kaj medio. Ankaŭ al taksonomiaj esploroj botanikaj ĝardenoj aldonas ion.
Publika plezuro kaj edukado
Por ĝenerala disvastigo kaj edukado plej parto de botanikaj ĝardenoj montras tabuletojn proksime de arboj aŭ plantoj kun desegnoj, fotoj kaj informo pri nomo (nacilingva kaj scienca) de la specio, deveno, taksonomia klasado ktp. Sed ili ankaŭ servas simple kiel plej belaj ripozejoj, kie homoj povas malstreĉiĝi de la bruo de la urboj.
Literaturo
Aitken, Richard & Looker, Michael (2002) The Oxford Companion to Australian Gardens. Melbourne: Oxford University Press ISBN 0-19-553644-4
Young, Michael (1987) Collins Guide to the Botanical Gardens of Britain. Collins: London ISBN 0-00-218213-0
Cozla (Letca)
Cozla (Letca) [kozla] (hungare: Kecskés) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Zalău. Administre ĝi apartenas al Letca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 687 loĝantojn (rumanoj); en 1992 375 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka ).
Neudorf LU
Pri la komunumo
Neudorf estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1143 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Handpan
Handpan estas esprimo por grupo de muzikinstrumentoj, rezulte de la kreskanta tutmonda intereso pri la muzikinstrumento Hang, inventita kaj konstruita de la kompanio PANArt Hangbau AG.
Neudorf LU
Geografio
La komunumo Neudorf situas sude de Beromünster en valo nomita Wynental. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Neudorf mem ankaŭ la vilaĝeto Gormund sur alteco de 740 m s.m.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,81 km², de kiuj 33,5% estas kovritaj de arbaro, 60,6% servas por agrikulturo kaj 5,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Neudorf limas en nordo al Beromünster, en oriento al Römerswil (distrikto Hochdorf), en sudo al Hildisrieden, en sudokcidento al Sempach, kaj en okcidento al Eich.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la aŭtobuslinio de Lucerno tra Beromünster al Rickenbach.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lucerno al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas sudokcidente en Sempach en distanco de 7 kilometroj.
Sur la teritorio de la komunumo situas la Aerodromo Beromünster (ICAO-Kodo: LSZO) kun herba kurvojo, de kie la fluggrupo FLUBAG ofertas rondflugojn kaj fluglecionojn.
Historio
La unua dokumenta mencio de Neudorf datiĝas el la jaro 893 kiel Niwidorf. Dum mezepoko Neudorf apartenis al la Grafoj de Lencburgo, kaj poste al ties heredantoj la Grafoj de Kiburgo kaj fine la Habsburgoj; ili ĉiam koncedis la administradon al la Abatejo Beromünster. Tiel la komunumo estis parto de la Mikaela distrikto de la abatejo, kiu venis en la jaro 1420 sub la regado de la urbo Lucerno. En la jaro 1440 la komunumo falis sub la imperia ekskomununiko kaj dum la kamparana milito de 1653 ĝi apartenis al la ribelantoj kontraŭ la urbo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 la komunumo estis parto de la helveta distrikto Münster, per la restaŭracio ĝi estis ĝis 1814 atribuita al la distrikto Hochdorf, kaj ek de tiam ĝis apartenas al la distrikto Sursee.
Saint-Martin-de-Jussac
- jen france, prononco [], okcitane Sent Martin de Jussac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Princepiskopa Malpaco je Monastero
La Princepiskopa Malpaco je Monastero estis inter 1450 kaj 1457 kverelo pri la okupado de la episkopa seĝo je Monastero kaj per tio ankaŭ pri la reganteco en la princepiskopujo Monastero. Je tio komence konkuris kiel kandidatoj Valramo de Moers kaj Eriĥo la 2a de Hoya. Ilin subtenis iliaj respektivaj familioj kun Grafo Johano de Hoya kaj Ĉefepiskopo Ditriĥo la 2a de Moers ĉe la pinto. Alvenis iliaj respektivaj eksteraj aliancanoj. En la interno de la princepiskopujo la statoj, nome la katedrala kapitulo, kaj la urbo Monastero ludis pretertempe memstarajn rolojn. Finfine neniu el la du flankoj povis venki.
Antaŭhistorio
La princepiskopa lando Monastero estis unu el la plej gravaj kaj grandaj ekleziaj teritorioj en nordokcidenta Germanujo. La episkopajn seĝojn de la regiono plejparte okupis membroj el kelkaj grafaj dinastioj aŭ el familioj de aliaj nobeloj. La respektivaj familioj provis, kiel ekzemple la grafoj de Mark, rezervi al si la episkopajn sidejojn por siaj postnaskiĝintaj filoj. Ĝuste ankaŭ malpli potencaj familioj uzis la eblecon, kreskigi per eklezia teritorio sian potencon almenaŭ pretertempe. Al ĉi tiu grupo apartenis nobeloj je Lippe, kiuj plurfoje okupis la episkopan sidejon en Paderborn. La grafoj de Hoya sukcesis en Osnabrück. En Episkoplando Minden tio validas por la gentoj Diepholz kaj Ŝaŭmburgo. Meze de la 15a jarcento tamen la grafoj Moers ĉirilate estis ĉefaj. Precipe, post kiam Ditriĥo de Moers estis fariĝinta ĉefepiskopo je Kolonjo, al la familio sukcesis okupi grandparton de la episkopaj sidejoj en nordokcidenta Germanujo. Ĝia ĉefa konkuranto en Episkopujo Monastero estis la familio Hoya.
Interne kelkaj princepiskopoj, laste precipe Oto la 4a de Hoya, plietendis la teritorion kaj forigis pli malgrandajn reglandojn en la interno. Aliaflanke la episkopoj jam en la 13a kaj 14a jarcentoj estis perdinta plejparte la kontrolon super sia ĉefurbo Monastero. Tiu ĉi agis preskaŭ simile sendepende kiel libera regna urbo. Ankaŭ entute la statoj el katedrala kapitulo, kavaliroj kaj urboj estis akirintaj pli da influo kaj treege malvastigis la agokampon de la episkopoj.
Post la morto de Episkopo Oto la 4a Ditriĥo de Moers sukcesis, akiri por sia frato Henriko la 2a de Moers kontraŭ la volo de la urbo Monastero la episkopan sidejon je Monastero. Post kiam la ĉefepiskopo pro internaj kvereloj en lia princepiskopujo estis forpreninta de Eriĥo de Hoya la episkopujon Osnabrück, li instalis tie Henrikon kiel administranto. Tiu ĉi orientis sian politikon treege laŭ la interesoj de la frato kaj subtenis lin ekzemple dum la Malpaco de Soest. Familio de Hoya, kiu ankaŭ okupis la episkopujojn Verden kaj Minden, rigardis la grafojn de Moers kiel entrudintoj en sian originan interesosferon. Familio de Moers superregis krom la princepiskopaj landoj Kolonjo, Monastero kaj Osnabrück ankaŭ episkopujon Paderborn kaj partojn de la princepiskopa lando Utreĥto. La milita politiko de Henriko por subteno de lia frato rezultigis por la princepiskopujo neniun profiton, male tio signifis fortan kreskon de la ŝuldoj kaj sinkon de la bonstato.
Komenciĝo de la konflikto
En la interno la statoj estis je la morto de Henriko en malkaŝa ribelo. La klopodoj de la dinastio Moers trafis ekde tiam sur rezervojn. Sur la alia flanke Ditriĥo faris ĉion eblan, por plue okupi la sidejon de Monastero per familiano. Kiel postanto li estis intencinta sian fraton Valramo de Moers. Per tio li eniris en konflikton kun la dinastio de Hoya. Johano de Hoya ne estis forgesinta, ke Ditriĥo de Moers estis aginta kontraŭ familianoj siaj. Aparte siajn proprajn ses jarojn de mallibereco lige kun la bataloj pri Osnabrück li ne estis forgesinta. Li volis fari sian fraton Eriĥon postanto.
Krom la du ĉefkonkurantoj pri la episkopa ofico ekzistis pluaj kandidatoj. La urbo Osnabrück proponegis Konradon la 3a de Diepholz. Tiu ĉi estis preposto en Osnabrück kaj nevo de Rudolfo de Diepholz, Episkopo de Utreĥto. Tiu ĉi subtenis la kandidatiĝon, alvenis tamen tro malfrue por varbi por sia nevo.
Ditriĥo de Moers uzis altajn subaĉetosumojn por akiri plimulton da voĉoj en la kapitulo por sia frato. Tiu ĉi ĝis antaŭ nelonge estis estinta ano de la Koncilio de Bazelo, antaŭ ol li ŝanĝiĝis surflanken de la roma kurio. Ditriĥo sukcesis dum renkontiĝo en Hausdülmen la 15an de julio 1450 tiri la plimulton de la katedrala kapitulo sur sian flankon. Sed Johano de Hoya siaflanke varbis por sia frato Eriĥo. Li akiris precipe la burĝojn de la urbo Monastero kaj la nobelaron por si. En la urbo li precipe subtenis la gildoj kaj la ordinaruloj, dum kiam la patriciaj nobeloj de la urbestraro ne volis konflikton.
La malekleziaj statoj elektis Johanon de Hoya al administranto de la princepiskopa lando. Li regu tiom longe, ĝis kiam la papo estas prezentinta al la burĝoj kaj kavaliroj akcepteblan episkopon. En skribo al la papo ili nomis kiel kaŭzoj por ĉi tiu nekutima agado, ke Valramo onidire en pli frua tempo estis respondeca por du murdoj kaj aliaj krimoj. Kontraŭe de tio ili elstarigis la onidire neriproĉeblan vivon kaj la sciencan edukitecon de Eriĥo de Hoya. Malplimulto de dek tri kapitulanoj kaj ĉiuj pastroj de la urbo aliĝis al ĉi tiu pozicio. En Osnabrück Johano de Hoya sukcesis fari sian fraton Albreĥto de Hoya administranto. Tio denove fortikigis la pozicion de la familio en la konfliktoj pri la princepiskopa lando je Monastero.
Johano de Hoya tiris kiel administranto la plej multajn monasterajn landokastelojn sub sian kontrolon. Por teni la proprajn kostojn kiel eble plej malaltaj, li konfiskis bienojn de la episkopo kaj enspezojn de la kapitulanoj. Krom tio li enkondukis imposton sur komercaĵoj. Antaŭ ĉi tiu fono la anoj de Valramo en la katedrala kapitulo estis pretaj por intertraktoj. Okazis senprocesa aranĝo, kiu vaste komplezis la familion Hoya. Poste oni interkonsentis, ke dum la venonta statodiputitaro ĉiuj statoj alvoku la papon, ke li transdonu la episkopan oficon al Eriĥo de Hoya. Por ilia komplezo oni certigis al la kapitulanoj iliajn malnovajn rajtojn kaj enspezojn. La landa diputitaro aprobis ĉi tiun interkonsenton.
Johano de Hoya konkeris en januaro de 1451 la malamikan Kastelon Dülmen. Nescie la intertempe unuanima sinteno de la statoj por Hoya la papo Nikolao la 5a estis nomuminta Valramon de Moers al episkopo. La urbo Monastero reagis je tio postulante ekspertizon de la Universitato de Erfurto. Tiu ĉi alvenis al la rimarkinda rezulto, ke la statoj ne devas akcepti la decidon de la papo, ĉar la papo havas eĉ ne unu ideon pri la mankaj kompetentecoj de Valramo de Moers.
Ankaŭ Duklando Kleve subtenis la partion de Hoya. Duko Johano de Kleve esperatendis de tio malfortikigon de la ĉefepiskopo de Kolonjo. La 11an de junio 1451 realiĝis per la kontrakto de Kastelo Dülmen alianco inter Kleve kaj Johano de Hoya. Kiel kompenso pro la subteno dum la batalo kontraŭ Valramo de Moers Kleve ricevis la oficejojn Dülmen kaj Stromberg. Ne nur milite Kleve estis valora aliancano. Grava estas ankaŭ la propeto fare de Filipo de Burgonjo, onklo de la duko, en Romo. Laŭ la kontrakto Kleve sendis al Valramo de Moers la militodeklaron.
Saman tagon en Monastero aperis la informo, ke Imperiestro Frederiko la 3a estas doninta al Valramo reĝajn privilegiojn. Post kiam Valramo estis ricevinta ankaŭ la papan aprobon, li elpostenigis kelkajn el siaj kontraŭuloj en altaj ekleziaj oficoj kaj igis proklami kontraŭ la anoj de la kontraŭa partio la interdikton fare de papa komisiito. La tiel malaprobitaj denove sin turnis al la Universitato de Erfurto. Tiu ĉi deklaris ciujn agojn de Valramo kaj de la kolonja ĉefepiskopo en la afero malvalidaj. Filipo de Burgonjo intervenis favore al la partio de Hoya en skribo al Romo. Antaŭ pluaj paŝo oni volis ĝisatendi, kiun pozicion Nikolao de Kuzo ekhavos en ĉi tiu afero.
Eksplodo de la bataloj
Nikolao de Kuzo intertempe ricevus de la papo la instrukcion, anstataŭi la du ĝistiamajn episkopkandidatojn per Konrado de Diepholz. Nikolao de Kuzo sin tamen esprimis precipe kontraŭ la partio de Hoya. Per la falo de Vreden por Valramo de Moers ankaŭ la lasta urbo en Monasterlando estis perdiĝinta. Li deklaris al Nikolao de Kues la 21an de januaro 1452 sian pretecon rezigni Monasterlandon, kondiĉe ke sukcesu, forpeli la partion de Hoya el ĝi kaj fari Konradon de Diepholz episkopo.
Ĉi lastan subtenis precipe lia onklo, Episkopo Rudolfo de Utreĥto. De nun la partio de Hoya trafis sur pli fortan militan reziston ekzemple je la sieĝo de Ahaus. Komence de la jaro 1452 armeo de dungosoldatoj venkis la partion de Hoya, kaj la monasteraj trupoj ekprenis multajn kaptitojn. La 2an de februaro la subtenantoj de Diepholz malkaŝe deklaris al siaj kontraŭuloj la malpacon. Walram garantidonis la lastajn al li restantajn lokojn Ahaus kaj Ottenstein al Rudolfo de Utreĥto. En la princepiskopa lando mem kreskis la simpatio por Konrado de Diepholz, kies kandidatiĝo ŝajnis esti alternativo al la ĝistiamaj kandidatoj. La statoj serĉis pro tio la 6an de oktobro 1452 en Coesfeld kompromison, por sin liberigi kaj de Valramo de Moers kaj ankaŭ de Eriĥo de Hoya. Ĉiuj episkopaj oficadoj post la morto de Episkopo Henriko estis deklarataj malvalidaj. Sed ĉi tiuj pacoklopodoj fiaskis. Unu kaŭzo estis supozeble, ke Johano de Kleve plue subtenis Eriĥon de Hoya.
Johano de Hoya, kiu antaŭe estis forlasinta la urbon, reiris al Monastero. Apogate de la malsupraj socitavoloj de la urbo Monastero Johano de Hoya transdonis la regantecon pri la princepiskopa lando en 1453 laŭjure al sia frato Eriĥo, por ke tiu ĉi povas pruvi sin kiel reganto. Kvankam la estroj de la urboj rezistis, ili finfine devis akcepti tion pro la premo de la strato. Eriĥo de Hoya post tio estis omaĝata en ĉiuj urboj.
Plietendiĝo de la konflikto
Per tio la konflikto atingis novan fazon. Rudolfo de Utreĥto deklaris al la urbo Monastero kaj ties aliancanoj je la 7a de julio 1453 la malpacon. Li sukcesis konkeri la urbon Vreden, kiun mallonge poste rekonkeris Johano de Hoya. Rudolfo de Utreĥto eluzis kverelojn en la kontraŭula tendaro kaj konkeris aron da urboj.
Johano von Hoya eldevigis antaŭ la fono de la venkiro de la malamika partio en 1454 la novelekton de urbestraro bonvolema al sia partio en Monastero. Je tio la plimulto devenis el gildoj kaj ordinaruloj, nur ankoraŭ malmultaj nobeloj estis reprezentataj. En Monastero komenciĝis rezisto kontraŭ la malmilda regado fare de Hoya. Ankaŭ la hansokunveno postulis en oktobro de 1454 la restarigon de la malnova urbestrara konstitucio.
La partio de Valramo de Moers kaj de la episkopo de Utreĥto sukcesis ricevi de la papo la promeson, ke ĉiuj plendoj direktitaj al la papo pri ekleziaj punoj aljuĝitaj de Valramo estas deklarotaj malvalidaj. Al tiuj, kiuj transiras sur la flankon de Valram, li certigis la malkondamnon de la eligo el la eklezio. Kiel unua urbo Coesfeld akcepis la proponon. Tiu ĉi fariĝis sidejo de Valramo.
Ĉar Johano de Kleve pretertempe pro sia geedziĝo forfalis kiel subtenanto, Johano de Hoya sin turnis kun la peto pri helpo al Duko Frederiko la 2a de Brunsvigo-Lüneburg. Per ties helpo Johano de Hoya atakis rabe kaj detrue la regionon de Coesfeld kaj Graflandon Bentheim, kiuj subtenis la kontraŭan flankon. Al Valramo, sed ankaŭ al Ditriĥo, mankis komence la rimedoj por defendi sin kontraŭ tio. En julio alvenis trupo de la ĉefepiskopo ĉe Dülmen. Pro taktika eraro de Grafo Johano de Hoya la trupo de Duko Frederiko estis sola, kiam la armeo de la aliancanoj kun Ditriĥo de Moers, Valramo de Moers, Rudolfo de Utreĥto, Bernhardo de Bentheim, Bernhardo je Lipo kaj Konrado de Diepholz atakis kaj preparis al la kontraŭuloj en la Batalo je Varlar neniigan malvenkon. La duko estis kaptata. Energia plua antaŭenpenetro estus eble kondukanta al la sukceso, sed la aliancanoj estis malhelpataj per internaj kvereloj.
Etmilito kaj traktadoj
Johano de Hoya rimarkis, ke la humoro en Monastero turnis kontraŭ lin. Li proponis al Kleve la translason de ĉiuj urboj kaj kasteloj. Johano de Kleve tamen intertempe forĝis aliajn planojn. Li volis havigi la episkopujon al Simono je Lipo, dum kiam Eriĥo de Hoya ricevu la episkopujon Osnabrück. Li estis ankaŭ kontribuinta al tio, ke episkopo Rudolfo estis forpelata el Utreĥto. Mallongan tempon poste tiu ĉi mortis, post kiam li jam estis transcedinta siajn rajtojn pri Ahaus kaj Ottenstein al Konrado de Diepholz. Per lia morto la partio ĉirkaŭ la dinastio Moers kaj Konrado de Diepholz perdis sian plej fortan subtenanton. Ĉi-lasta fariĝis episkopo de Osnabrück, sed ne rezignis sian celon, fariĝi ankaŭ episkopo en Monastero.
En la episkopujo Monastero plue kontraŭstaris unu al la alia Valramo de Moers kaj la partio ĉirkaŭ Johano de Hoya. Tamen Ditriĥo de Moers aktivis en la afero per malmulta energio. Pro tio la konfliktoj pludaŭris laŭ formo de etmilito. Paralele okazis traktadoj, kiuj restis senrezultaj. Granda sukceso do estis je la komenco de la jaro 1456 la konkero de Coesfeld fare de Johano de Hoya. Oktobron de 1456 en Arnhem mortis Valramo de Moers. Johano de Hoya konfidis nun la subtenon fare de la duko de Burgonjo. Tiu ĉi pledis por Eriĥo de Hoya antaŭ la papo Kaliksto la 3a, kiu esperis gajni Burgonjon por la milito kontraŭ la Otomana Imperio. La klara subteno de Filipo de Burgonjo por la afero de Hoya kaŭzis, ke la urboj pli klare ol en la antaŭaj jaroj sin starigis sur la flankon de Johano de Hoya. Du kapitulanoj postulis Eriĥon de Hoya kiel episkopo, la plimulto de la kapitulanoj tamen decidis por Konrado de Diepholz. Ambaŭ partioj petis decidon de Romo.
Johano de Hoya provis fortikigi sian pozicion en Monastero per tio, ke li komence de 1457 akiris la civitanecon kaj aliĝis al la forĝistogildo. Mallongan tempon poste li estis elektata en la urbestraron. La papo tamen decidiĝis por Johano de Palatinato-Simmern, kiu estis plene neimplikita en la kvereloj. Johano de Hoya vane petis denove la subtenon de Kleve kaj Burgonjo. Ankaŭ fiaskis la esperoj de Konrado de Diepholz, pluteni sian pozicion.
Fino de la kverelo kaj konsekvencoj
La 23an de oktobro 1457 oni subskribis la Kontrakton de Kranenburg, kiu finis la konflikton. Tiu ĉi destinis, ke Eriĥo de Hoya dumvive ricevas enspezojn laŭ kvanto de tiuj el la prepostejo de Kolonjo. La urbo Monastero sin devigis, akcepti la novan episkopon, enlasi lin en la urbon kaj omaĝi lin. Sur la alia flanko la nova episkopo promesis akcepti la ĝistiamajn privilegiojn de la urbo. La nova episkopo agnoskis krome la garantidonitecon de la oficejoj Dülmen kaj Stromberg al la duko de Kleve. Tiu ĉi ricevis krom tio rekompenson da 11.000 rejnlandaj guldenoj. Komence de novembro la nova episkopo enmarŝis en Monasteron, donis mallongan tempon poste la oficoĵuron deklamis la elektokontrakton.