cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorodec
Gorodec estis fondita en la dua duono de la 12a jarcento, kaj Aleksandro Nevskij mortis tie dum reiro al Novgorod de la Ora Hordo en 1263. Lia filo, Andreo de Gorodec (ĉ. 1255–1304), uzis la urbeton kiel lia ĉefrezidejo, kaj konata mezepoka ikono-pentristo, Proĥoro, naskiĝis tie. Gorodec havas statuson de urbo ekde jaro 1921. En jaro 1959, la urbo havis 27 mil loĝantojn, kaj 32,4 mil loĝantojn en 2002.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo. En jaro 2005, la interurba telefona kodo estis 83161, la enurbaj telefonnumeroj estis kvinciferaj, kaj kodo de OKATO de la urbo estis 22418.
Solidareco Batalanta
Solidarność Walcząca (Solidareco Batalanta) – pola kontraŭkomunista konspira organizaĵo fondita en Vroclavo junie 1982 de Kornel Morawiecki.
Historio
Ĝi estis unu el la plej grandaj sendependecaj organizaĵoj, devenantaj de la unua en Orienta Bloko socia organizaĵo - Sendependa Aŭtonomia Sindikato Solidareco, estiĝintaj rezulte de ĝia malfondo fare de komunistaj regopovoj de Pola Popola Respubliko kaj enkonduko de la milita stato en Pollando. Inter kreintoj de Solidareco Batalanta troviĝis ĉefe aktivuloj de "Solidareco", kiuj malsame opiniis pri metodoj de la agado kaj la celo, al kiu devus strebi kontraŭkomunista opozicio. Ili akceptis batal-principon de absoluta forigo de la komunistoj de regopovo. La subtera agado disvolviĝis enkampe de eldonado, propagando, analiza kaj spiona aktivado.
Solidareco Batalanta presis kaj eldonis multajn broŝurojn kaj librojn kune kun 134 periodaĵoj eldonataj ankaŭ de aliaj subteraj organizaĵoj en Vroclavo, Poznano, Varsovio, Jelenia Góra, Szczecin, Lodzo, Rzeszów. Ĝi disvolvis spionan kaj kontraŭspionan agadon rilate al Sekureca Servo de Ministerio pri Internaj Aferoj helpante al kontraŭkomunistaj organizaĵoj ekter Pollando – ankaŭ en Sovetunio, aparte publikante eldonaĵojn en la rusa, ukraina kaj ĉeĥa lingvoj.
Al la plej fortaj centroj de Solidareco Batalanta apartenis – krom Vroclavo – Poznań, Gdańsk, Rzeszów kaj Supra Silezio. Koncepton de la agado utiligis estiĝinta meze de la 80-aj jaroj Federacio de Batalanta Junularo, precipe aktiva en Gdańsk kaj Vroclavo.
Manĉa fromaĝo
Geografia areo
La areo protektata de la origina kontrolmarko «Queso Manchego» estas de 4.419.763 hektaroj, en serio de municipoj kiuj enhavas parton de la provincoj de Albacete (21,66% de la komarko), Ciudad Real (33,16%), Cuenca (22,13%) kaj Toledo (23,05%), kiuj konstituas la komarkon Manĉo.
Solidareco Batalanta
Historio
De la estiĝmomento ĝis 1989 Solidareco Batalanta kiel unusola konspira organizaĵo en Pollando ĉiusemajne disaŭdigis de la propra radio en Vroclavo, kaj de tempo al tempo en Varsovio, Poznań, Rzeszów kaj Zakopane.
En la jaroj 1989-1992 aktivuloj de la Orienta Fakultato de Solidareco Batalanta signife helpis per ilaro, materialoj kaj instruado al aktivuloj de sendependeco en Litovio, Latvio, Estonio, Ukraino, kaj ankaŭ en Moldavio, Kartvelio, Kazaĥio, Armenio kaj Azerbajĝano.
6837 Bressi
6837 Bressi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Arizono, Usono), en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona inĝeniero Terrence H. Bressi, de la Lunar and Planetary Laboratory. Li konstruis kaj plibonigis la teleskopojn kaj instalaĵojn uzatajn de Spacewatch por la serĉo de asteroidoj kaj kometoj.
István Kovács (radioraportisto)
István KOVÁCS [kova:ĉ] estis rumania hungara radioraportisto, scenaristo, studaĵverkisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 1-an de januaro 1919 kaj mortis en Târgu Mureș la 31-an de oktobro 2001.
Kariero
István Kovács diplomitiĝis pri juro kaj ŝtatscienco en Kluĵo (1942). Li estis sekciestro de la hungara elsendo de radio Târgu Mureș (1958-79).
(17309) 6528 P-L
(17309) 6528 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Boussac-Bourg
Boussac-Bourg estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 788 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Boussac-Bourg etendiĝas sur 38,69 km², kaj havis 788 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Boussac-Bourg apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Maurice Santinon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Boussac-Bourg apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Bacba lingvo
La Bacba Lingvo (ankaŭ nomate Bac, Baci, Bacbi, Bacb, Bacaŭ, Cova-Tuŝ) estas la lingvo de la Bacba popolo, Kaŭkaza malplimulto. Ĝi havis inter 2 500 kaj 3 000 parolantojn en 1975.
Estas nur unu dialekto. Ĝi ekzistas nur kiel parolata lingvo, ĉar la bacba popolo uzas la Kartvelan kiel sian skriban lingvon.
Klasifiko
La bacba apartenas al la naĥa familio de kaŭkazaj lingvoj (vidu la artikolon naĥoj). La lingvo estas ne reciproke interkomprenebla kun la ĉeĉena nek kun la inguŝa, la aliaj du membroj de la naĥa grupo.
Historio kaj geografia distribuo
Ĝis la mezo de la 19-a jarcento, la bacboj loĝis en Tuŝetio, la monta regiono de Nordorienta Kartvelio. La Cova Montfendo en Tuŝetio estis priloĝata de kvar bacbaj komunumoj: la Sagirta, Otelta, Mozarta kaj Indurta. Poste ili setlis sur la Kaĥetian Ebenon, en la vilaĝo Zemo-Alvani, kie ili ankoraŭ restas. Administre ili estas parto de la Aĥmeta distrikto de Kartvelio.
Plej multaj parolantoj de la bacba loĝas en la vilaĝo de Zemo-Alvani, sur la Kaĥetia Ebeno, en la Aĥmeta distrikto de Kartvelio. Estas iuj familioj de bacboj en Tbilisi kaj aliaj pli grandaj urboj en Kartvelio.
Morfologio
La bacba havas ok substantivajn vortklasojn, (genrojn), la plej alta nombro inter la kaŭkazaj lingvoj. La bacba ankaŭ havas eksplicitajn fleksiojn por agenteco de verbo; ĝi faras distingon inter ' "Mi falis suben" (ne proprakulpe) kaj ' "Mi falis suben" (proprakulpe).
Vokaloj
Vidu http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/caucasus/kaukvok.htm#Bats
Konsonantoj
Vidu http://titus.fkidg1.uni-frankfurt.de/didact/caucasus/nekklaut.htm#batsbi
Linio 15 de la metroo de Parizo
Estonta Linio 15 de la metroo de Parizo de Grand Paris Express
Ostrov (distrikto Benešov)
Municipo Ostrov troviĝas en Ĉeĥio, regiono Mezbohemia, distrikto Benešov. En ĉi tie vivis.
Galeno el Pergamo
Galeno el Pergamo (Κλαύδιος Γαληνός aŭ simple Γαληνός, Galenos, Clarissimus Galenus, Aelius Galenus aŭ Claudius Galenus; naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 129 en Pergamo; mortinta ĉirkaŭ 200 ĝis 216 en Romo) estis antikva greka kuracisto, kirurgo, filozofo kaj anatomo en la Roma Imperio. Konsiderita la plej plenuminta el ĉiuj medicinaj esploristoj el la Antikveco, Galeno influis la disvolvon de variaj sciencaj fakoj, kiaj la anatomio, fiziologio, patologio, farmakologio, kaj neŭrologio, same kiel ĉe filozofio kaj logiko.
Li estis filo de Elio Nikon, riĉa arkitekto kun sciencaj interesoj; Galeno ricevis kompletan edukon, kiu preparis lin por sukcesa kariero de kuracisto kaj filozofo. Naskiĝinta en Pergamo (nuntempa Bergama, Turkio), Galeno multe vojaĝis, konatiĝante kun ampleksa nombro da medicinaj teorioj kaj malkovroj antaŭ ekloĝi en Romo, kie li prizorgis elstarajn membrojn de la romia socio kaj finfine ricevis la postenon de persona kuracisto de kelkaj imperiestroj.
Galeno edukiĝis sub greka influo kaj je la etoso de unu de la plej gravaj temploj dediĉitaj al Asklepio. Li studis medicinon kun du sekvantoj de Hipokrato: Strakonio kaj Satiro, kaj poste vizitis la lernejojn de medicino de Smirno, Korinto kaj Aleksandrio. Fine li veturis al Romo kie lia famo kiel kuracisto de gladiatoroj ebligis, ke li estis elektita persona kuracisto ekzemple de la imperiestro Marko Aŭrelio. Liaj vidpunktoj dominis la sciencon de la medicino en Eŭropo laŭlonge de pli ol mil jaroj. Foje oni atribuis al li la nomon de Klaŭdo en la Mezepoko, sed tio ŝajne estis historia eraro kiu estis solvita en la Moderna Epoko.
La kompreno de Galeno pri anatomio kaj medicino estis influita ĉefe de la tiam dominanta teorio de humorismo (konata ankaŭ kiel teorio de la kvar humoroj: nome nigra galo, flava galo, sango kaj flegmo aŭ muko), kiel jam estis asertita de pli antikvaj grekaj kuracistoj kiaj Hipokrato. La komprenoj de Galeno dominis kaj influis sur la medicina scienco de Okcidento dum pli ol 1 300 jaroj. Lia anatomia informaro estis bazita ĉefe sur la dissekco de simioj. Tamen, kvankam dissekcante ilin li malkovris, ke iliaj vizaĝaj esprimoj estas tro multe kiel tiuj de homoj, li turnis sin al aliaj animaloj, speciale al porkoj. La tialo por uzi animalojn por studi la homan korpon rilatis al la fakto ke la dissekco kaj vivisekcio de homoj estis tre strikte malpermesitaj tiame. Galeno plej verŝajne kuraĝigis siajn studentojn rigardi al mortintaj gladiatoroj aŭ aliaj forĵetitaj kadavroj por esti plej bone informitaj pri la homa korpo. La plej fama eksperimento de Galeno, kiun li plenumis publike, estis tiu de la grunta porko. La eksperimento konsistis en tio, ke, tranĉmalferminte gruntantan porkon, Galeno eltranĉis nervon, aŭ voĉajn kordojn, montrante, ke ili kontrolis la gruntofaradon. Lia anatomia sciaro restis sendisputa ĝis 1543, kiam presitaj priskriboj kaj ilustraĵoj de homaj dissekcoj estis publikigitaj en la mejloŝtona verko De humani corporis fabrica de Andreo Vesalio en kiu la fiziologia teorio de Galeno estis kongruigita kun tiuj novaj observoj. Ekzemple la teorio de Galeno pri la fiziologio de la cirkula sistemo restis sendefia ĝis ĉirkaŭ 1242, kiam Ibn al-Nafis publikigis sian libron Ŝarh taŝrih al-kanun li’ Ibn Sina (Komentario pri anatomio de la Avicena Kanono), en kiu li informis pri sia malkovro de la pulma cirkulado.
Galeno vidis sin mem kiel kaj kuracisto kaj filozofo, kiel li verkis en sia traktaĵo titolita Plej bona kuracisto estas ankaŭ filozofo. Galeno estis tre interesata en la debato inter la raciisma kaj la empiriisma medicinaj skoloj, kaj lia uzado de rekta observado, dissekco kaj vivisekcio reprezentas kompleksan mezan kampon inter la ekstremoj de tiuj du apartaj vivorigardoj. Multaj el liaj verkoj estis konservitaj kaj/aŭ tradukitaj el la greklingva originalo, kvankam multaj estis detruitaj kaj oni supozas, ke kelkaj al li atribuitaj estis ne ĝuste atribuitaj. Kvankam estas ioma debato pri la dato de lia morto, li estis almenaŭ sepdekjarulo kiam li mortis.
Frua vivo 129–161
La nomo de Galeno Γαληνός, Galēnos venas el la adjekto "γαληνός", "trankvila".
Galeno rakontis mem sian fruan vivon en Pri la afekcioj de la emesno. Galeno naskiĝis en la antikva greka Pergamono en Malgrandazio (la nuntempa Turkio) en septembro de la jaro 129. . La urbo interalie famis pro templo por la kuraca dio Asklepio. Lia patro, la arkitekto kaj konstruisto Elio Nikon, riĉa patricio, komence instruis lin en sia interesoj pri aristotela filozofio, matematiko, logiko, astronomio, agrikulturo, literaturo kaj biologio. Galeno priskribis sian patron kiel "tre amikebla, justema, bona kaj bonfara homo". En tiu tempo Pergamono (nuntempa Bergama, Turkio) estis grava kultura kaj intelektula centro, fama pro sia biblioteko, dua nur post tiu de Aleksandrio, kaj altiris filozofojn kaj stoikismajn kaj novplatonismajn, kiuj jam influis al Galeno estanta 14-jaraĝa. Liaj studoj aliris ankaŭ al ĉiuj el la ĉefaj filozofiaj sistemoj tiamaj, kiel aristotelismo kaj epikurismo. Lia patro estis planinta tradician karieron por Galeno en filozofio aŭ politiko kaj zorgis enkonduki lin al literaturaj kaj filozofiaj influoj. Tamen, Galeno asertis, ke ĉirkaŭ la jaro 145 lia patro havis sonĝon en kiu la dio Asklepio (Aesculapius) aperis kaj ordonis Nikonon sendi sian filon studi medicinon. Denove li ricevis ĉiujn rimedojn kaj post sia pli frua liberalan edukadon, estante 16-jaraĝa li ekfaris studojn en la prestiĝa loka sanktejo aŭ Asklepiejon dediĉitan laŭnome al Asklepio, dio de medicino, kiel θεραπευτής (therapeutes, aŭ helpanto) dum kvar jaroj. Tie li venis sub la influo de homoj kiel Ajsĥrion de Pergamo, Strakonio kaj Satiro. Asklepiejo funkciis kiel ripozejo aŭ sanatorio al kiu malsanuloj venis ricevi la helpon de la pastraro. Pacientoj flegiĝis kaj kuraciĝis en la templo Asklepiejon kaj la dio Asklepio laŭ la tiama kredo helpis al la kuracistoj. Romanoj oftis en la templo en Pergamo serĉe de medicina kuracado de malsanoj kaj malordoj. Ĝi estis ankaŭ favorata destino de gravuloj kiel Klaŭdjo Ĥaraks la historiisto, Eljo Aristido la oratoro, Polemono de Laodiceo la sofisto, kaj Kuspjo Rufino la Konsulo. La patro de Galeno mortis en 148, lasante Galenon sendependa kaj riĉa estante 19-jaraĝa. Li tiam sekvis la konsilon de la instruaro de Hipokrato kaj veturis kaj studis amplekse al destinoj kiaj Smirno (nuntempa Izmiro), Korinto, Kreto, Kilikio (nuntempa Çukurova), Kipro, kaj finfine la granda medicina lernejo de Aleksandrio. Jam ekde la 17-a vivjaro li precipe okupiĝis pri medicino, studis en la proksimeco de Izmiro kaj multe vojaĝis, ekzemple en aĝo de 19 jaroj al Aleksandrio, tiuepoke la monda centro pri medicino kaj la sola loko de la antikva epoko, kie sciencistoj anatomie ekzamenis homajn mortintojn. Li amplekse legis en la manuskriptoj kaj desegnaĵoj ĉe la fama Biblioteko de Aleksandrio.
En 157-158 estante 28-jaraĝa li revenis al Pergamono, estis kuracisto de la lokaj gladiatoroj kaj samtempe havis praktikejon, kiu pro lia bona renomo estis plena je pacientoj. Dum la Olimpikaj Ludoj li klinike ekzamenis la atletojn kaj studis la vundojn de la sportistoj senpere post ilia ekesto. Kiel kuracisto de la gladiatoroj de la Alta Pastraro de Azio li estis unu el la plej influaj kaj riĉaj homoj en Azio. Galeno asertis. ke la Alta Pastraro elektis lin super aliaj kuracistoj post li eltripigis simion kaj defiis la aliajn kuracistojn ripari la damaĝon. Kiam ili malakceptis, Galeno mem plenumis la kirurgion kaj tiel li atingis la favoron de la Alta Pastraro de Azio. Dum siaj kvar jaroj tie, li lernis la gravon de dieto, bonfizika stato, higieno kaj preventaj zorgoj, same kiel de anatomio de vivuloj, kaj de traktado de frakturoj kaj akraj traŭmatoj, referencante vundojn kiel la "fenestroj al la korpo". Nur kvin mortoj okazis inter la gladiatoroj dum lia tempo en la posteno, kompare kun ses dek en la tempo de lia postenantaŭulo, rezulto kiu ĝenerale estis atribuita al la atento kiun li dediĉis al iliaj vundoj. Samtempe li sekvis studiojn pri teoria medicino kaj filozofio.
Matura vivo 162–217
Ekde la jaro 161-162 Galeno laboris en Romo kaj post la kuraco de la altestimata filozofo Eudemos iĝis kuracisto de la romia nobelaro. Lia senpacienco metis lin en konflikton kun aliaj doktoroj kaj li sentis sin minacata de ili. Liaj atingoj tie kontraŭis la malplej lertajn kaj plej konservemajn kuracistojn de la urbo. Kiam la malamikeco de Galeno al la romaj medicinpraktikistoj akriĝis, li timis, ke li povas esti ekzilita aŭ eĉ venenigita, li lasis la urbon. Kvin jarojn post sia alveno, probable ankaŭ pro pesta epidemio en la romia ĉefurbo li denove revenis al Pergamono kaj reprenis la antaŭan postenon de gladiatora kuracisto.
Rome engaĝiĝis en eksterlandaj militoj en 161; Marko Aŭrelio kaj lia kolego Lucio Vero estis en la nordo luktante kontraŭ la Markomanoj. Dum la aŭtuno de 169 kiam la romiaj trupoj estis revenante al Aquileia, granda plago eksplodis, kaj la imperiestro petis al Galeno reveni al Romo. En 169 li laŭ peto de la romia imperiestro Marko Aŭrelio vojaĝis al Aquileia, kaj studis malsanon epidemie afektanta la tiean soldataron. Laŭ lia preciza priskribo de la simptomoj eblas dedukti, ke temis pri epidemio de variolo. Poste oni ordonis al li akompani Markon kaj Veron al Germanio kiel kortega kuracisto. La venontan printempon Marko estis konvinkita liberigi Galenon post ricevi informon ke Asklepio estis kontraŭ la projekto. Ekde la sekva jaro, 169, li en Romo estis la persona kuracisto de la filo kaj heredanto de la imperiestro, nome Komodo, pli poste supozeble ankaŭ de la imperiestro Septimo Severo. Li estis tie en la kortego kie Galeno verkis etende pri medicinaj temoj. Ironie, Lucio Vero mortis en 169, kaj Marko Aŭrelio mem mortis en 180, ambaŭ viktimoj de la plago.
Galeno estis la kuracisto de Komodo dum multo de la vivo de la imperiestro kaj traktis liajn malgravajn malsanojn. Laŭ Diono Kasio 72.14.3–4, ĉirkaŭ la jaro 189, dum la regado de Komodo, okazis plago kiu en sia pinto mortigis 2 000 personojn tage en Romo. Tiu estis plej verŝajne la sama plago kiu frapis Romon dum la regado de Marko Aŭrelio. Galeno iĝis ankaŭ la kuracisto de Septimo Severo dum lia regado en Romo. Galeno plenumis la dezirojn de Severo kaj de Karakalo liverante drogojn por iliaj amikoj kaj menciis tri okazojn en kiuj ili estis uzitaj en 198.
Galeno interesiĝis ankaŭ pri religio. Pri judoj kaj kristanoj, ekzemple, li trovis ke ili similas al "filozofoj" sed ke al ili mankas elementoj de la sciaro ĉar ankoraŭ ili ne ellaboris la enhavon de la sia religio.
La Antonina Plago
La Antonina Plago estis tiel nomita laŭ la familinomo de Marko Aŭrelio nome Antonino. Oni konas ĝin ankaŭ kiel la Plago de Galeno kaj ĝi ludis gravan rolon en la historio de medicino pro sia asocio kun Galeno. Li havis proksimegan konon pri la malsano, kaj estis en Romo dum la unua eksplodo en la jaro 166, kaj estis tie ankaŭ en la vintro de 168–69 dum alia epidemia eksplodo inter trupoj postenigitaj en Aquileia. Li jam havis sperton pri la epidemio, kaj referencis ĝin kiel tre longdaŭra, kaj priskribis ties simptomojn kaj traktadon. Bedaŭrinde liaj referencoj al la plago estas disaj kaj mallongaj. Galeno ne estis klopodanta prezenti priskribon de la malsano kiu povis esti rekonita por estontaj generacioj; li estis pli interesata en la traktado kaj en la fizikaj efikoj de la malsano. Por ekzemplo, en siaj skriboj pri junulo suferanta la plagon, li koncentriĝis al la traktado de internaj kaj eksteraj ulceroj. Laŭ Niebuhr, "tiu plago devis agadi per nekredebla furio; ĝi okazigis nenombreblajn viktimojn. La antikva mondo neniam rekuperiĝs el la frapego fare de la plago kiu vizitis ĝin dum la regado de M. Aurelius."
Peñón Blanco
Peñón Blanco estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Peñón Blanco. Al Peñón Blanco apartenas entute 55 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10021.
Santa Rita de Ibitipoca
(prononco: santahita deibitipoka, oficiale Município de) estas urba municipo en Brazilo. Ĝi apartenas al la mikroregiono Juiz de Fora (esperante: Ĵuisdefora) kaj al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1744, fine de en la municipo vivis.
Peñón Blanco
Peñón Blanco signifas en la hispana "Blanka roko".
Galeno el Pergamo
La Antonina Plago
La mortindico de la plago estis 7–10 procento; la eksplodo de 165–168 eble okazigis proksimume 3.5 ĝis 5 milionojn da mortoj. Otto Seeck kredis, ke ĉirkaŭ duono de la loĝantaro de la imperio mortis. J. F. Gilliam kredis, ke la Antonina plago probable okazigis pli da mortoj ol ajna alia epidemio dum la imperio antaŭ la mezo de la 3a jarcento. Kvankam la priskribo de Galeno estas nekompleta, ĝi sufiĉas por ebligi firman identigon de la malsano kiel variolo.
Peñón Blanco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9891 loĝantojn. El tiuj estis 4882 viroj kaj 5009 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1827 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1680 metroj super la marnivelo.
Galeno el Pergamo
La Antonina Plago
Galeno notas, ke la ekzantemo kovris la tutan korpon de la viktimo kiu estis kutime nigra. La ekzantemo iĝis pli akra kaj krusteca kie ili ne estas ulcerado. Li asertis, ke tiuj kiuj poste survivos disvolvis nigran ekzantemon. Laŭ Galeno, ĝi estis nigra pro la restanta sango putriĝinta en febra veziko kiu estis pustula. Liaj verkoj asertas, ke starigitaj pustuloj estis en la Antonina plago, kutime en la formo de vezika erupcio. Galeno asertas, ke la haŭta erupcio estis simila al tiu kiu priskribis Tucidido. Galeno priskribis simptomojn de la digesta aparato el pacienta diareo kaj fekaĵoj. Se la fekaĵo estis tre nigra, la paciento mortis. Li diras, ke la kvanto de nigraj fekaĵoj variis. Tio dependis el la severeco de intestaj vundoj. Li observis, ke en okazoj en kiuj la fekaĵoj ne estis nigraj, la nigraj ekzantemoj aperis. Galeno priskribis la simptomojn de febro, vomado, haladza spirado, kataro, tuso, kaj ulcerado de la laringo kaj trakeo.
Peñón Blanco
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 450,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,0 °C.
Galeno el Pergamo
Eŭdemo
Kiam la peripatetisma filozofo Eŭdemo malsaniĝis pro kvartana febro, Galeno devis trakti lin "ĉar li estis mia instruisto kaj hazarde mi loĝis apude." Galen verkis: "Mi revenu al la kazo de Eŭdemo. Li estis akre atakita de la tri atakoj de kvartana febro, kaj la doktoroj estis rezignintaj pri li, ĉar ĝi estas nun meza vintro." Kelkaj romiaj kuracistoj kritikis Galenon pro sia uzado de la prognozo en sia traktado de Eŭdemo. Tiu praktiko konfliktis kun la tiam reganta zorgonormo, kiu fidis en divenado kaj mistikismo. Galeno kontraŭatakis siajn atakantojn defendante siajn proprajn metodojn. Garcia-Ballester citas Galenon dirante: "Por diagnozo, oni devas observi kaj racii. Tiu estis la bazo de liaj kritikoj kontraŭ la doktoroj kiuj procedis laŭ alogos kaj askeptos." Tamen, Eŭdemo avertis Galenon, ke eniri en konflikto kun tiuj kuracistoj povus konduki al lia murdo. "Eŭdemo diris tion, kaj pli de la sama efiko; li aldonis, ke se ili ne estus kapablintaj damaĝi min per senskrupula konduto ili turnos sin al klopodoj de venenigo. Inter aliaj aferoj li diris al mi, ke antaŭ ĉirkaŭ dek jaroj, junulo estis veninta al la urbo kaj estis doninta, kiel mi, praktikajn montrojn de la rimedoj de nia arto; tiu junulo estis ĝismorte venenigita, kune kun du servistoj kiuj estis akompanantaj lin."
Peñón Blanco
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10071 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
7108 de la loĝantoj de Peñón Blanco en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 466 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,56 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 6,83 % (235 el 3440), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 6,3 % (231 el 3668).
Galeno el Pergamo
Eŭdemo
Garcia-Ballester diris la jenon pri la uzado de Galeno de la prognozo: "En moderna medicino, ni kutime distingas inter la diagnoza pritakso (la scienca sciaro pri tio kion paciento havas) kaj la prognoza pritakso (la supozo pri tio kio okazos al li). Por Galeno, kompreni klinikan kazon teknike, ‘diagnozi’, estis, inter aliaj aferoj, koni kun pli granda aŭ malgranda certeco la rezulton por la paciento, ‘prognozi’. Prognozo, tiam, estas unu el la esencaj problemoj kaj plej gravaj celoj de la diagnozo ĉe Galeno. Galeno estis interesata por distingi prognozon el divenado aŭ profeteco, ambaŭ por plibonigi diagnozon teknike kaj por plibonigi la reputacion de la kuracisto."
Morto
La verko de la 11-a jarcento nome Suido asertas, ke Galeno mortis je la aĝo de 70, kio metis lian morton en ĉirkaŭ la jaro 199. Tamen, estas referenco en la traktaĵo de Galeno "El Teriaj al Pisono" (kiu tamen povus esti falsa atribuo) al okazaĵoj de la jaro 204. Estas ankaŭ asertoj en arabaj fontoj ke li mortis en Sicilio je aĝo de 87, post 17 jaroj de studo de medicino kaj de 70 de ties praktiko, kio signifus, ke li mortis ĉirkaŭ 217. Laŭ tiuj fontoj, la tombo de Galeno en Palermo estis ankoraŭ konservata en la deka jarcento. Nutton kredas, ke "El Teriaj al Pisono" estas aŭtenta, ke la arabaj fontoj estas ĝustaj, kaj ke Suido estis erare interpretinta la 70 jarojn de la kariero de Galeno en la araba tradicio referante tion al lia tuta vivodaŭro. Boudon-Millot pli malpli konkurencas kaj favoras daton de 216.
Verkaro
La ĉefa verko de Galeno latine nomiĝas "methodi medendi" – ĝi konsistas el 16 libroj. La gvida penso de la verko estas montri ke ĉiuj okazaĵoj en la naturo kaj en la homo plenumas difinitan celon.
Laŭ li ekzistas "kvar elementoj": fajro, tero, aero kaj akvo; "kvar sukoj": sango, ŝlimo, flava galo kaj nigra galo, "kvar kvalitoj": varmeco, malvarmeco, humideco kaj sekeco, kaj "kvar gustokvalitoj": dolĉa (sango), sala (ŝlimo), amara (flava galo) kaj acida respektive akra (nigra galo).
Antruvo
Antruvo aŭ afrika melongeno (Solanum macrocarpon) estas planto el la familio de la Solanacoj (Solanaceae). La specio estas firma parenca al la melongeno (Solanum melongena).
Peñón Blanco
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Galeno el Pergamo
Verkaro
La homo laŭ lia kompreno estas unuo de korpo kaj animo, kiu duflanke povus esti influata – unuflanke de la metafiziko, kaj aliflanke de la materio. Lia medicino celu la laŭeblan ekvilibron de la "sukoj" kaj "kvalitoj" (ideala ekvilibro ne atingeblu).
Liajn kuracilojn li grupigis en "elementajn" (havas nur unu el la kvar kvalitoj), "kombinitajn" (havu du kvalitojn – ĉefan kaj flankan efikon) kaj "specifajn" (por "specialaj kazoj": kuracilojn vomigajn, ŝvitigajn, diareigajn, urinigajn).
Antruvo
Antruvo estas brila bero kiu estas tiel rondoforma kiel mezgranda tomato. Ofte ĉe la nematura frukto sidas ankoraŭ paniklo kaj sepaloj. La frukto estas ronda kaj en nematura stato verdece blanka, ĝi havas dikan ŝelon kaj verdajn semojn. En matura stato ĝi estas oranĝe flava aŭ brune flava kaj havas multajn rigidharojn. La frukto estas manĝata nemature. Tranĉitaj fruktoj iĝas brunaj rapide. La frukto havas amaran guston.
Antruvo originas el Orientafriko kaj hodiaŭ ĝi estas kultivata ankaŭ en la tropikoj de Sudameriko.
Uzado
La nematuraj fruktoj estas kuirataj. La frukto estas uzata ankaŭ en la surinama kuko.
Galeno el Pergamo
Verkaro
Pro sia sintezo de la du antikvaj medicinaj konceptaroj Galeno ĝis la Renesanco iĝis fundamenta aŭtoritato pri la scienco medicino. Liaj preskaŭ 400 verkoj ĝis la 17-a jarcento kaj parte pli poste estis la fundamento de la medicino en Eŭropo. Post lia morto, la verkoj fare de Oribasius (326-403) kolektiĝis en 70 libroj.
Multaj el la konceptoj de Galeno pri la homa anatomio tamen estis falsaj, ĉar li anatomie ekzamenis mortintajn pigojn, simiojn kaj hundojn, kaj transferis la ekkonojn al la homa anatomio. Dum jarcentoj oni opiniis la esplorojn de Galeno kompletaj, tial ke oni ne kontrolis ilin. La medicinisto Vesalius dum la 16-a jarcento estis la unua, kiu ekkonis ke Galeno probable neniam anatomie ekzamenis homon. La laboroj de Vesalius el la 1540-aj jaroj revivigis la anatomian esploradon.
Tamen iuj el liaj bazaj konceptoj ankoraŭ validas dum la medicino de la 21-a jarcento. Ekzemple ankoraŭ validaj estas la - de Celsus unuafoje priskribitaj kaj de Galeno kompletigitaj – ĉefaj signoj de inflamo:
Galeno inter multaj aliaj trovoj estis la unua, kiu sisteme priskribis la psikosomatikan malsanon Hipoĥondrio.
Sankta Budoc
La Sankta Budoc alinome Budocus, Budeaux aŭ Bothmael estis kristana sanktulo bretona. Laŭdire li kreis por-monaĥan lernejon sur insulo Lavrec, en la insularo de Bréhat, en la dua duono de la 5-a jarcento. Oni festas lin la 9-an de decembro.
Tradiciaj historiaj informoj
Filo de Alain la 1-a, grafo de Tréguier, kaj de Azenor, li estas la kvara infano en gefila sesopo. Li, tre frue, iĝis mastrumita de episkopo de Dol, kie li tree lernis sciencojn kaj fidon.
li iĝis katolika pastro kaj poste abato de la episkopejo de Dol dum 26 jaroj. Pri li informas tre malmultaj tekstoj, sed konatas ke li vojaĝis al Jerusalemo, kie li ricevis relikvojn deponitajn en preĝejo de Orléans.
Li forpasis iun 8-an de decembro en la abatejo sia de la diocezo Léhon. Liajn restaĵon, deponitajn en Dol malaperis en postaj jarcentoj.
La Vita (Vivo latina) de sankta Gvenoleo, informas ke li iĝis instruanto de Fragan.
Referencoj
Tiu artikolo estas parta traduko el la franca Vikipedia artikolo.
(19581) 1999 NC3
(19581) 1999 NC3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gorodovikovsk
Gorodovikovsk (Городовиковск) estas urbo en Kalmukio en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Baŝanta (Башантa). En 2002 la urbo havis 10,9 mil loĝantojn; en 1959 estis nur 4,6 mil.
Preĝejo Sankta Georgo (Sopron)
Kirko Sankta Georgo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sopron, en la urbomezo.
Gorodovikovsk
En 1872 oni fondis la vilaĝon Baŝanta (ruse Башанта). En 1971 oni donis al ĝi la nunan nomon kaj la statuson de urbo.
Víska (Kravaře)
Víska estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kravaře, nun norda parto de Kravaře. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/15. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Preĝejo Sankta Georgo (Sopron)
Historio
Supozeble en tiu loko la romianoj havis tie kapelon. Ŝajnas, ankaŭ la hungaroj konstruis poste katolikan kapelon. La unua kirko konstruiĝis inter 1380-1430, sed kelkaj supozas, ke tio okazis iomete pli frue. Inter 1555-1673 protestantoj profitis la preĝejon, ili konstruis interne galerion. Baldaŭe la jezuitoj akiris la kirkon. En 1676 incendio okazis, poste ĝi barokiĝis, en 1685 oni oni konstruis flankajn kapeletojn. Interne la stukoj estis faritaj en 1705. En 1761 nova ĉefaltaro estis kreita. La turo estis malkonstruita en 1881, sed en la sekva jaro la pli nova turo jam pretiĝis. En la kirko funkcias la plej malnova orgeno de la lando ekde 1633, sed en 1734 ĝi renoviĝis, en 1957 ĝi trakonstruiĝis. En 1944 bombo parte detruis la kirkon.
Konstruaĵo
La kirko situas inter domoj laŭ la trotuaro. La nuna fasado estas videbla ekde la 17-a jarcento, tamen restis 2 gotikaj reliefoj. Meze de la navo malsupre duobla pordo funkcias. Interne ĉe la sanktejo mezepokaj freskoj restis. La altaraj bildoj estis pentritaj en 1764. La mebloj devenas ĉefe el la 18-a jarcento. Kermeso okazas en la 24-an de aprilo.
Louisa Garrett Smith
Louisa Maria SMITH (naskonomo Louisa Maria Garrett) (1835-1867) estis fratino de Millicent Garrett Fawcett kaj Elizabeth Garrett Anderson. Ŝi estis sekretario de la Kensington Society (Socio Kensington) antaŭ ŝia frua morto en 1867.
Gorodovikovsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 85205501. La interurba telefona kodo estas 84731, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Víska (Kravaře)
Víska situas en katastra teritorio Kravaře v Čechách kun areo 10,44 km².
Louisa Garrett Smith
Vivo
Louisa Garrett naskiĝis en 1835, la unua el naŭ infanoj de Newson Garrett (1812-1893) kaj lia edzino Louisa Garrett (naskonomo Louisa Dunnell, 1813-1903). La patro posedis stokejon en Aldeburgh, Suffolk. Louisa estis fratino de Millicent Garrett Fawcett kaj Elizabeth Garrett Anderson.
Gorodovikovsk
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 46°05' norde, longitudo 41°56' oriente.
Víska (Kravaře)
Memorindaĵoj
La plej konata konstruaĵo de tiu ĉi parto de Kravaře sur la dekstra bordo de rojo Bobří potok estas Voktejo en Víska, kiu estas filio de Regionografia muzeo kaj galerio en Česká Lípa.
Louisa Garrett Smith
Vivo
Kun Elizabeth ŝi ĉeestis dum du jaroj (ĉ. 1849-51) la Miss Brownings' Academy en Blackheath, Londono. Ŝi poste loĝis hejme kun la familio ĝis 1857, kiam ŝi edziniĝis kun James Smith, la frato de ŝiaj lernejaj amikoj. La paro loĝis en Londono kaj Louisa naskis kvar infanojn.
En Londono, Smith estis ofte vizitita de ŝiaj fratinoj. Elizabeth loĝis kun ŝi dum sia medicina studado. Ŝi membris grupon de feministoj kiu nomiĝis la Langham Place Group (Grupo de Langham Place), ĉar ili kuniĝis en Langham Place, Londono. Aliaj membroj estis Elizabeth Garrett, Emily Davies, Barbara Leigh Smith Bodichon, Sophia Jex-Blake, Emily Faithfull kaj Anne Proctor. Tiu grupo kampanjis por John Stuart Mill en la parlamenta balotado de 1865.
En 1865, Smith kunfondis la Kensington Society (Socio Kensington) kaj partoprenis kiel sekretario en la London Suffrage Committee (Londona balotrajta komitato), helpanta de Harriet Cook. Tiu komitato organizis parlamentan petskribon pri virinbalotrajto.
Ŝi mortis de apendicito en Februaro 1867.
Iljuŝin Il-86
La Iljuŝin Il-86 (NATO raportnomo: Camber) estas soveta pasaĝeraviadilo. La Il-86 estas unua soveta larĝkorpa pasaĝeraviadilo.
Historio
Dum la 1960-jaroj, la granda sukceso de jetmotoraj pasaĝer-aviadiloj en Usono kaj Eŭropo impresis sovetan aviadindustrion. La soveta aviada ĉefeco deziris konkursi kun tiuj aviadiloj, tial decidis fabriki novan Aerobus (La karesnomo por larĝkorpa pasaĝeraviadilo en tiu tempo) por sovetiaj aerlinioj kiel Aeroflot. Unue OKB Antonov proponis pasaĝeraviadilan version de transportaviadilo An-22 kun 724 seĝoj. Tamen pro la "malnova fasonado" kaj politika konekto inter konstruaj burooj kaj partia ĉefeco, Tiu versio estis ne realigita.
Dum la prilaboro de larĝkorpaj pasaĝeraviadiloj, multaj landoj sciiĝis ke por larĝkorpaj pasaĝeraviadiloj kiel Boeing 747 bezonas pli grandaj terminaloj en flughaveno. En okcidentaj landoj solvis tiun problemon kun aldono de aŭtomata pakaĵa mastruma sistemo kaj ekspansio de flughaveno. En Sovetunio anstataŭe konstrui novan sistemon en flughaveno, oni decidis ke pasaĝeroj devis eniri kun siaj pakaĵoj, tiam permane ŝarĝi siajn pakaĵojn. Tiu metodo nomis kiel "Pakaĵo en manoj". Il-86 ne havas centran superkapan stivadan kupeon kaj pasaĝera serva ento ( Passenger Service Unit, PSU).
Kiel Tu-144, Il-86 ankaŭ suferis teknikan problemon pro la malbona rendimento de motoroj. Laŭ estro de potencplanta buroo de Antonov, V. G. Aniŝenko, Originale la ministerio pri aviada industrio de Sovetunio (MAP) deziris aĉeti jetmotoron RB.211-22 el Rolls-Royce, tamen pro la malabundeco de sufiĉa financo tiu plano estis nuligita. Por solvi motoran problemon, ekde 1980-jaroj MAP multfoje kontaktis kun eksterlandaj ĉefaj motorfabrikantoj kiel Rolls-Royce, CFM International, International Aero Engines (IAE) por aĉeti novan jetmotoron, tamen pro la malbona ekonomio de Sovetunio tiuj planoj estis ne realigita.
Ekde Aprilo 2002, la Eŭropunio kaj Usono strikte ŝangis regularon de aviadila bruo, kune kun revizio de ICAO normo. Tiu sanĝo rezultis malpermeson de Il-86 en internacia flugo pro la bruo de motoroj. Nuntempe Il-86 estas uzita nur en Rusia aerarmeo.
Chmieleń
Chmieleń – [elparolu: ĥmielen]; vilaĝo en Pollando en Malsupra Silezio en Distrikto Lwówek Śląski en Komunumo Lubomierz en izera montetaro.
Ĝis la jaro 1945 la vilaĝo nomiĝis Langwasser. En la vilaĝo troviĝas preĝejo patronata de „Sankta Nikolao”, konstruita en la 15-a jarcento kaj alikonstruita laŭ gotika stilo en 1705 kaj 1864. Ene de la preĝejo troviĝas renesancaj tomboŝtonoj el la jaro 1695, baroka kaj klasikisma ekipaĵo: altaro, baptujo, predikejo, vitraloj, skulptaĵoj kaj pentraĵoj. Ĉe preĝejo troviĝas tombejo ĉirkaŭata de muro el la 18-a jarcento kun enireja pordego kaj kun sepulta domo el la 19-a jarcento. En la vilaĝo troviĝas ankaŭ domoj el la 18-a kaj la 19-a jarcentoj, multe da ĉevojaj kapeletoj kaj statuoj de sanktuloj.
Castana
Castana estas komunumo de Italio.
Gurzelen BE
Gurzelen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Gurzelen situas en la montara kamparo de la Svisaj Antaŭalpoj, proksimume 8 kilometrojn nordokcidente de la urbo Thun, en la valkaldrono de la rojo Müsche, alfluanto de Gürbe. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Gurzelen (sur alteco de 591 m s.m. norde de la geografia centro de la komunumo ambaŭflanke de la rojo Müsche) kaj Obergurzelen (sur alteco de 635 m s.m. 0,8 km sudoriente de Gurzelen), la setlejoj Stuffäri (sur alteco de 578 m s.m. okcidente de Gurzelen apud la Bernovojo) kaj Geist (sur alteco de 707 m s.m. tute en la sudo de la komunumo), kaj diversaj izolitaj bienoj kaj biengrupoj. Sude de Geist troviĝas la malgranda Lago de Geist, kiu tamen jam komplete situas sur la teritorio de la najbara komunumo Längenbühl.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,54 km², de kiuj 13,0% estas kovritaj de arbaro, 79,5% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gurzelen limas en nordo al Seftigen, en okcidento al Uetendorf, en sudo al Längenbühl, en okcidento al Wattenwil, kaj en nordokcidento al Burgistein.
Trafiko
Gurzelen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka konekta vojo de Seftigen al Wattenwil kaj laŭ la okcidente limo la Bernovojo, kiu estas konekta vojo inter la kantonaj ĉefvojo n-ro 221 kaj 230. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 5 kilometrojn sudoriente norde de Thun. Per poŝtaŭtolinio al Uetendorf la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gurzelen datiĝas el la jaro 1230 kiel Gurcellun. En la komunumo estis trovitaj obejktoj el la neolitiko en la marĉo de Bachtel kaj de Gurzelen, tombejoj el la Hallstatt-epoko proksime de la fromaĝejo kaj la pastra domo kaj restaĵoj de romia setlejo apud Geist kaj ŝpuroj de malnova vojo en Obergurzeln. Dum mezepoko Gurzelen konsistis el du senjorujoj laŭ kiuj formigixs la vilaĝoj Niedergurzelen kaj Obergurzelen kun propraj preĝejoj kaj burgoj. Niedergurzelen apartenis al la baronoj de Wiler, kiuj ĝin vendis en la jaro 1259 al la Baronoj de Strtättligen, la senjoroj de Obergurzelen, kaj al la kavaliro Jordano de Thun-Burgistein. Post 1300 nova posedanto estis la berna urbestro Lorenz Münzer, kiu kunigis la du teritoriojn al unu senjorujo kaj tribunalo. Post diversaj posedantojŝanĝoj pro heredo kaj vendo en la 18-a jarcento du trionoj de la teritorio de Gurzelen apartenis al la Senjoroj de Wattenwyl kaj la resto al la urbo Berno sub la alta jurisdikcio de la Kampartribunalo Seftigen. Per decido de la berna konsilio en la jaro 1783 Gurzelen estis atribuita al la supera tribunalo de Thun, en la jaro 1803 post la fino de la Helveta Revolucio Gurzelen denove estis atribuita al la distrikto Seftigen. Post ties malfondo en la jaro 2010 la komunumo fariĝis parto de la administra distrikto Thun.
Famaj civitanoj
Famaj civitanoj de Gurzelen estas
49272 Bryce Canyon
49272 Bryce Canyon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde ties Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Kanjono Bryce, (Bryce Canyon) en suda Utaho kaj nomita laŭ la pioniro Ebenezer Bryce. Tiu kanjono fariĝis nacia parko en 1928. Loko de plej mallumaj noktaj ĉieloj en kontinenta Usono, la parkoj gastigis vojaĝojn por noktaj ĉieloj de la 1970-aj jaroj.
Sorin Titel
Sorin TITEL, naskiĝinta la en Margina kaj mortinta la  en Bukareŝto, estis rumana verkisto.
Titel de 1946 al 1953 lernis ĉe liceoj en Lugoj kaj, post lokŝanĝo de sia familio, en Caransebeș. Poste li ekstudis en Bukareŝto, unue ĉe la fakultato pri kinematografio poste pri filologio. En 1956 li estis eksigita kiel studento, ĉar li solidariĝis kun la movado de hungaraj studentoj. en 1957 li ekstudis en Kluĵo, sed nur unu monaton. Samjare li publikigis sian unuan skizon kun la titolo Drumul (= la vojo) en la revuo Tânărul scriitor (= la juna verkisto).
Post laborado kiel instruisto pri la rumana lingvo li reekstudis filologion en 1961 kaj diplomiĝis en 1964. Ĝis 1971 li vivis en Timișoara, kie li redaktis la revuon Scrisul bănățean, kaj komencis publikigi novelojn. En 1971 li transloĝiĝis al Bukareŝto. En 1977 li verkis film-scenaron kun la titolo "Iarba verde de acasă" (la verda herbaro de la hejmo), kiu estis filmigita de Stere Gulea.
En 1985 li mortis pro grava malsano. En 1991 lia patro Iosif Titel publikigis biografion pri li sub la titolo Clipa i-a fost prea repede (= la momento estis tro rapida); la titolo aludas la romanon clipa cea repede (la momento rapida), kiun Titel publikigis en 1979.
Rönisch
La pianofabrikon Rönisch fondis en la jaro 1845 Carl Rönisch en Dresdeno. Li evoluigis en 1866 la gisferan kadron, unu el la plej gravaj kondiĉoj por moderna pianokonstruo. Kun unuaj premioj sur internaciaj ekspozicioj la fabriko fariĝis kortegoliveranto ne nur por la saksa reĝo.
En la jaro 1918 la firmao Ludwig Hupfeld AG, rezidanta en Lepsiko, transprenis la firmaon Rönisch. Post kiam en 1945 la fabrika tereno de Rönisch fariĝis viktimo de la bombatakoj sur Dresdeno, ekde 1948 Hupfeld, post tiam VEB Deutsche Piano-Union Leipzig, konstruis instrumentojn kun ĉi tiu etikedo. Post la kolapso de la GDR la firmaon transprenis la pianofabriko Carl A. Pfeiffer GmbH & Co. KG rezidanta proksime de Stutgarto. Nuntempe la pianofabriko Lepsiko vendas la kvalite altvalorajn pianegojn kaj pianetojn konstruitajn en Lepsiko kaj sub la markoj Hupfeld kaj ankaŭ Rönisch.
Cheyenne
Cheyenne (ŝaj-EN), esperante Ŝajeno, estas la ĉefurbo de la usona ŝtato Vajomingo, en kies ekstrema sud-oriento ĝi situas. Ĝi ekestis en la jaro 1867, kiam la fervoja kompanio Union Pacific Railroad atingis tiun regionon, konstruante al-okcidentan fervojan linion por faciligi la konkeron de la lando. Tiutempe la urbo apartenis al la teritorio de Dakoto. La urbonomo devenas de samnoma indiana tribo.
NGC 2658
NGC 2658 (aliaj indikoj — OCL 723, ESO 432-SC4) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kompaso.
Chaponost
Chaponost [ŝaponost] estas vilaĝo kaj komunumo en la departemento Rhône en Francio. Ĝi estas arondismento de la urbo Lyon.
Cheyenne
Cheyenne situas je 104,81° de okcidenta longitudo kaj 41,13° de norda latitudo. Ĝi havas iom pli ol 50.000 loĝantojn. Tio estas pli ol dekono de la loĝantaro de Vajomingo kaj du trionoj de la loĝantaro de la ĉirkaŭanta konteo ("graflando") Laramie, la plej loĝata distrikto de la ŝtato.
NGC 2658
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Chaponost
Ĝi estas fama pro sia romiaj akveduktoj.
Cheyenne
Eksterj ligiloj
Oficiala retpaĝejo: www.cheyennecity.org.
Chaponost
Bazaj informoj
Chaponost apartenas al la komunumaro de la valo de Garon kun Brignais, Millery, Montagny kaj Vourles.
Ĝi estas parto de la kantono de St Genis-Laval
Historio
Akvedukto romia de Gier: 92 arkoj de Chaponost (1-a jarcento). Ĝi provizis akvon al la urbo Lugdunum, nun Lyon. Longeco entute inkluzive subtera ĉirkaŭ 200 km. Ĝi estas la plej longa kaj eble la plej bela aro de akveduktoj de Europo (laŭ franca teksto).
Parto de ĝi estas la "Pont-siphon de Soucieu"
<!--
Au Plat de l'Air se trouve la partie la plus remarquable : près de 500 mètres d'arches majestueuses (72 existent encore) qui se terminent par le réservoir de chasse du siphon du vallon de l'Yzeron.
L’Aqueduc traverse tout le village en souterrain. Des vestiges aériens subsistent (pont siphon du Garon, siphon de fuite de la Gagère, vestiges de la Colombe).
La vieille porte médiévale Vestige du château, cachée derrière le monument aŭ morts et la place, dans l'attente du visiteur, elle témoigne du rôle de Chaponost au Moyen Age (jusqu'à la Révolution).
L'église
D'inspiration romano-byzantine, elle a été construite en 1891 par l'un des architectes de Fourvière, Sainte Marie Perrin, collaborateur de P. Bossan.
Dans les nefs latérales, à l'intérieur, on peut voir des sculptures de Millefaut et dans l'abside et le transept, des vitraŭ de Descôtes.
Son clocher, haut de 40 mètres en pierre de Villebois, est visible de toute la commune et bien au-delà.
On peut y admirer un étonnant bénitier paléo-chrétien, une peinture du Christ aŭ outrages, un christ en croix, un autel dédié à la Vierge…
Les murs peints
La gare, transformée en 1996 en Médecine du Travail, a fait l’objet d’une très belle mise en valeur par la réalisation d’un mur en trompe l’œil (Vincent Ducarroy et Mireille Perrin). L’ensemble constitue une entrée originale de Chaponost.
La peinture murale du gymnase a été réalisée en 1997 par Vincent Ducarroy et Mireille Perrin. Elle présente une palette des sports que l’on peut pratiquer à l’intérieur du bâtiment.
La fresque intimiste de la Place Georges Clémenceau peinte par Vincent Ducarroy en l’an 2000 rappelle une fontaine qui se trouvait là vers 1900 et recrée une scène villageoise de l’époque particulièrement réaliste.
Le Parc du Boulard
En plein centre de Chaponost, il accueille les promeneurs autour d’un étang de pêche et propose une aire de pique-nique et un parcours de santé.
La Vallée du Garon Espace Naturel Sensible, un projet d’aménagement est actuellement à l’étude qui permettra à la fois de protéger et mettre en valeur sa flore remarquable, sa faune et son patrimoine. -->
Rodeo (Durango)
Rodeo estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Rodeo. Al Rodeo apartenas entute 60 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10024.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11231 loĝantojn. El tiuj estis 5482 viroj kaj 5749 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1854,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1340 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 400,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 20,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12013 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,02 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8160 de la loĝantoj de Rodeo en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 567 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,95 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 7,44 % (307 el 4127), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 6,45 % (260 el 4033).
Boldur
Boldur (hungare Boldor) estas komunumo en Rumanio oriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 006 loĝantojn (rumanoj), en 1992 estis nur 678 (rumanoj). Ĝia unua mencio estis en 1290. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Jabăr, Ohaba-Forgaci kaj Sinersig.