cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alcañizo
Historio
La reĝo Alfonso la 11-a donis la lokon al sia edzino María de Portugalio (1313-1357), kiu siavice donis ĝin en 1332 al Johano García Palomeque, funkciulo de Talavera. En dokumento datita la 25an de majo samjare, kaj konservita en la arkivo de preĝejo de Talavera de la Reina, oni atestas tiun fakton. Tiu dokumento de la reĝino estos konfirmata de ŝia edzo, la reĝo, en Burgos la 27a de aŭgusto de 1332. Tiam eble la reĝino ankaŭ sendis kelkajn loĝantojn por gravigi la lokon, ĉar la Senjorlando de Oropesa, kun kiu limas, estis donita de ŝia edzo al lia konata kromedzino Leonor de Guzmán, privilegio kiu eble ekzistis ĝis la morto de la reĝo en 1350. Post 30 jaroj la vilaĝo aliĝos al la Senjorlando de Oropesa kiu kun aliaj naŭ lokoj formos la komarkon nome Campana de Oropesa, grava senjorlando kiu pluos kun aliaj lokoj ĝis komenco de la 19a jarcento.
La Roche-sur-Yon
Demografio
1999 49 262
2004 50 800
Alcañizo
Historio
En la 19a jarcento ĝi apartenis al la jurisdikcia teritorio de El Puente del Arzobispo.
La Roche-sur-Yon
Demografio
fonto: http://www.insee.fr/fr/ffc/docs_ffc/psdc.htm (2004) Taksado de INSEE la 1an de julio 2004.
Ekonomio
Tiu nova urbo, situanta centre de kampara departemento estas nur malmulte industria. Tamen kelkaj grandaj uzinoj ekzistas sur la terenoj de elektro kaj elektroniko, sed ankaŭ pneŭmatikoj.
Alcañizo
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis preskaŭ milon da loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu trioniĝis.
La Roche-sur-Yon
Ekonomio
Plejparto el la laboro apartenas al la neproduktada sektoro, tre disvolvita, per kiu La Roche-sur-Yon, estas urbo de servoj (sano, konsiloj, banko, komerco…)
Dispartigo de la laborantaro (en 1999, laŭ INSEE):
La Roche-sur-Yon estas le sidejo de la Komerca kaj Industria Ĉambro de Vendeo (Chambre de commerce et d'industrie de la Vendée ). Ĝi mastrumas la havenojn de Sables d’Olonne, Saint-Gilles-Croix-de-Vie, fiŝkapta kaj plezura de la insulo Yeu, de Herbaudière, de Brochets, de Epoids, de Champs kaj la Frukto kaj legomo-negocejo de Sables-d’Olonne.
Administrado
La urbestro de la Roche-sur-Yon estas Luc Bouard. Lia antaŭulo estis Pierre Regnault.
Krom esti ĉefurbo de la departemento, La Roche-sur-Yon estas ankaŭ ĉefurbo de du kantonoj:
Supera instruado
La Roche-sur-Yon estas la sidejo de pluraj establejoj de privata supera instruado:
kaj ankaŭ de alilokigita anteno de la Universitato de Nantes haviganta precipe licenciojn, kaj Teknikan Universitatan Instituton IUT.
Vojaj kaj aŭtovojaj transportoj
La vendea vojreto estas stelforme organizita ĉirkaŭ La Roche-sur-Yon. Sekve, la urbo situas kruce de pluraj departementaj vojoj ("Route Départementale : RD) inter kiuj la ĉefaj estas :
La aŭtovojo A87 (Angers ←> La Roche-sur-Yon) ĉepasas la urbon.
Fervojaj transportoj
Fervojo alvenis en La Roche-sur-Yon la per malfermo de linio inter Nantes et la Roche-sur-Yon de la Compagnie d'Orléans.
La Roche-sur-Yon estas fervoje ligita kun la urboj Les Sables d'Olonne, Nantes, La Rochelle kaj Bressuire.
Elektrizado de la linio Nantes ĝis Les Sables-d'Olonne tra La Roche-sur-Yon, kaj renovigo de la tiea stacidomo, ebligos alvenon de grandrapida trajno "TGV " ekde la fino de decembro 2008.
Aeraj transportoj
La Roche-sur-Yon havas malgrandan civilan flughavenon aéroport des Ajoncs aŭ René Couzinet, kiu situas ĉirkaŭ 6 km Nordoriente de la urbo. Publikaj transportoj
Kreita en 1976 kun tri linioj, la busreto de la Societo de Jonaj Transportoj (Société des Transports Yonnais - STY) estas nun naŭ-linia. En 2000, ĝi transportis 3 672 000 vojaĝantojn por 1 440 000 trairitaj kimometroj.
Ĝemeliĝoj
La Roche-sur-Yon estas ĝemelita kun kvin urboj, sed ĝi ankaŭ subskribis paktojn de amikeco kun tri aliaj urboj. Ĝi plie partoprenas en projektoj de loka disvolviĝo de tri aliaj urboj. La Roche-sur-Yon apartenas al la reto REVE en kiu partoprenas 10 eŭropaj urboj por faciligi la profesian moviĝon de junuloj kaj alkutimiĝi al ĉiutaga praktikado de la eŭropa civitaneco.
Esperanto
La urbo estas sidejo de Esperanto-Vendée ekde 1996.
Jenő Knézy
Jenő KNÉZY [knEzi] hungara ĵurnalisto pri sporto. Li naskiĝis en Oradea la 19-an de aŭgusto 1944 kaj mortis en Budapeŝto la 17-an de junio 2003.
Kariero
Jenő Knézy estis inter 1961-62 ano de junulara manpilkoteamo, ĝis 1964 li laboris en Centra Nutraĵindustria Esplorinstituto. Inter 1964-69 li akiris diplomon de inĝniero pri mekaniko en Gödöllő kaj estis uzininĝeniero ĝis 1970 en Budapeŝto. De 1971 li estis ĵurnalisto kaj raportisto de Hungara Televido. Li estis ĉefredaktoro de Telesport (unua parto de 1997, de fino de 1998 ĝis somero de 1999), intertempe kaj de 1999 ĝia ĉefkunlaboranto). De 1974 ĝis 2002 li ĉeestis ĉiujn futbalĉampionecojn, trifoje li peris finalojn (1990, 1998, 2002). De 1976 li regule peris ankaŭ pri Eŭropo-ĉampionecoj kaj pri someraj olimpikaj ludoj en 1972 de Munkeno ĝis la vintraj olimpikaj ludoj de 2002. Li mortis pro stamakkancero.
Gábor Kuncze
Gábor Kuncze [kunce], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kuncze Gábor estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto, arkitekto pri profundaj konstruaĵoj. Gábor Kuncze naskiĝis la  1950 en Pápa.
Biografio
Gábor Kuncze frekventis piaristan gimnazion en Kecskemét, poste konstruan altlernejon en Budapeŝto, fine li lernis en Universitato pri Marx Károly inter 1980 kaj 1985. Pli frue li eklaboris en 1974 en diversaj firmaoj. Li edziĝis en 1979. Li estis elektita parlamenta deputito en 1990 kiel sendependa (senpartia) politikisto, post 2 jaroj li aliĝis al la liberaluloj. Ĝis 2010 li daŭre restis parlamentano, dume li apartenis al la plej gravaj politikistoj en tiu ĉi erao. Li estis ministro pri enlandaj aferoj inter 1994 kaj 1998, en 1997 li estis ankaŭ partiestro. En la 2010-aj jaroj li estas aŭdebla-vidata en radioj kaj televizioj.
Międzyrzecz
Międzyrzecz - ĝis 1945 germanlingve Meseritz  - urbo en la vojevodio (provinco) Lubuŝio de Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Międzyrzecz en distrikto Międzyrzecki. Pli frue, ekde la 6-a jarcento slava domareto, poste libera reĝa urbo apartenanta al la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Post la ribelo de Grandpolujo kaj Traktato de Versajlo restis lime de Germanio.
Partneraj urboj
Krome la urbo havas amikajn rilatojn ankaŭ kun
Béla Horváth (poeto)
Béla Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Béla estis hungara poeto, tradukisto, ĵurnalisto, redaktoro.
1395 Aribeda
1395 Aribeda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Béla Horváth (poeto)
Béla Horváth naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
1395 Aribeda
Nomo
Ĝia nomo "Aribeda" estas akronimo de Astronomisches Rechen-Institut, Berlin Dahlem.
Béla Horváth (poeto)
Biografio
Béla Horváth frekventis gimnazion en Veszprém (urbo), universitatojn en Parizo kaj sia naskiĝurbo. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter. Ekde 1927 li kontribuis ĉefe en Napkelet, eĉ aperis lia debuta poemaro. En la 1930-aj jaroj li estis ĵurnalisto aŭ redaktoro kaj li partoprenis en fondoj de gazetoj. En 1938 li estis arestita duonjaron pro politkaĵo. En 1943 li soldatiĝis apartenanta al puntaĉmento, en 1945 li iĝis militkaptito de Usono, poste li denove ĵurnaladis 3 jarojn. Inter 1948 kaj 1952 li instruis en Italio, poste ĝis 1957 li estis redaktoro en Radio Libera Eŭropo. En 1962 li revenis al Hungario, kie li redaktis gazeton.
(66008) 1998 QH2
(66008) 1998 QH2 estas tre malgranda treege hela terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido rimarkinda pro sia tre klinita orbito.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia orbito estas preskaŭ orta rilat'al la ekliptika ebeno. Ĝia suprenira nodo situas interne proksime de la tera orbito, dum ĝia malsuprenira nodo troviĝas malproksime trans la orbito de Marso.
Vanitas
Vanitas estas simbola artaĵo kiu montras la transecon de vivo, la vanecon de plezuro (vanteco), kaj la certecon de la morto, ofte kontrastante simbolojn de riĉo kaj simbolojn de efemereco kaj morto. Plej bone konataj estas la vanitas-aĵpentraĵoj, ofta ĝenro en Nederlanda arto de la 16a kaj 17a jarcentoj; Ili estis kreitaj ankaŭ en aliaj tempoj kaj ankaŭ laŭ aliaj rimedoj kaj ĝenroj.
Vanitas signifas 'vanecon' aŭ 'senmeritecon', tio estas, la senintereson de surteraj havaĵoj kaj celoj, alude al Kohelet 1:2; 12:8 Vanitas vanitatum et omnia vanitas, tradukebla kiel "Vanteco de vantecoj, ĉio estas vanteco" en diversaj versioj de la Biblio.
András Némethi
András Némethi [andrAŝ nEmeti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Némethi András estas rumaniana hungara matematikisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
András Némethi naskiĝis la en Sângeorgiu de Pădure (Rumanio).
Biografio
András Némethi apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en liceo en Sighișoara en 1978, poste li akiris bakalaŭron en Universitato de Bukareŝto en 1983, en la sekva jaro pli altan diplomon (MS.). Inter 1984-1990 li estis esplora matematikisto en la matematika akademia instituto de Bukareŝto. Li doktoriĝis el matematiko ĉe la rumana akademio kaj en la sekva jaro en universitato de Columbus (Ohio) (PhD). Li instruis en Columbus ĝis 2004, fine li atingis la instruan rangon profesoro. Intertempe en 2001 li akiris sciencan gradon (ScD) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2004 li esploras en instituto en Budapeŝto. Post 4 jaroj li ekinstruis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, la habilitiĝo okazis en 2008. Li ankaŭ estis gastinstruisto inter 1990-2013 en eŭropaj, amerikaj, japaniaj universitatoj. Li ricevis 3 hungarajn premiojn inter 2007-2017. Lia esplortemoj estas teorio de singularoj de kompleksaj algebraj aŭ analizaj variaĵoj kaj algebra topologio.
Rosengarten (montaro)
La Rosengarten (Catinaccio, ladine: Ciadenac, Ciadenáze) estas montarmasivo en la Dolomitoj en norda Italio. Ĝi situas inter la valo de Tiers kaj la valo Eggen en Sudtirolo kaj la valo Fassa en Trentino.
Aparta karakterizaĵo de la Rosengarten estas la rozkolora ombro, kiun ĝi prenas dum la sunsubiro, pro la ĉeesto de dolomita mineralo. La nomo Rosengarten estas uzata jam de la 15-a jarcento kaj en la germana signifas "rozĝardeno". Kelkaj diras, ke ĝi rilatas al la legendo de reĝo Laŭrino kaj lia rozĝardeno, tradicia rakonto klariganta la eksteran aspekton de la montara sistemo. Kontraŭe, lingvosciencistoj asertas, ke la nomo devenas de la malnova vortradiko "ruza" kiu signifas gruzo. Saman signifon enhavas ankaŭ la malnova ladina nomo Ciadinac.
La dua plej alta pinto estas la pinto Rosengarten, kiu staras meze de la montaro kaj estas alta. Ĝi estis unue grimpita en 1874 de Tucker kaj Carson kun la montgvidisto François Devouassoud.
(14891) 1991 VY4
(14891) 1991 VY4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Montrol-Sénard
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Vidindaĵoj
En Montrol-Sénard videblas lernejo, kiu restas konservata en sia historia aspekto de la 1930-aj jaroj. Estas ankaŭ aliaj tiaj konstruaĵoj en la vilaĝo.
Montmélian
Partnera urbo
Höchst im Odenwald (Germanio)
Moskeo de Malkoĉ
Moskeo de Malkoĉ apartenas al la plej signifaj muslimaj konstruaĵoj en la tuta Hungario en Siklós.
Konstruaĵo
La moskeo situas sola, ĉar la najbaraj domoj estis malkonstruitaj. Ĝi formas kvadraton kun 12 metrajn longojn kaj ĝi estas kovrita origine per kupolo. La muroj estas 1,2 metrojn larĝaj. El la minareto restis nur la kvinlatera fundamento. Antaŭ la enirejo estis jam malaperinta vestiblo, tamen la fundamentoj videblas. Menciindas, ke tre similaj moskeoj estas videblaj en la iama Jugoslavio. Interne estas videbla fundamento de la predikejo. La galerio origine estis konstruita el ligno, tial ĝi ne restis, sed la pordo al la galerio ankaŭ nun estas videbla. Same estas videblaj kelke da niĉoj.
Solipsismo
Solipsismo, el la latin a «ego solus ipse» (tradukeble proksimume kiel «nur mi ekzistas»), temas pri la metafizika kredo je tio ke, konscienco pri propra menso estas unika aĵo pri kiu oni povas esti tutcerta, kaj realeco kiu ŝajne ĉirkaŭas ĝin estas nekonebla, aŭ ke, aliteme, ĝi povas esti nur unu el la pluraj partoj el la mensaj statoj el la propra «mi». Ĉimaniere, ĉia objekto, homo, ktp., kiun oni spertas, estus nure elfluaĵoj el onia menso, kaj do, la unika aĵo pri kiu oni povus paroli kun ajna sekureco estas mem-ekzistado. Krome, ĉio kion la individuo antaŭsupozas esti ĉirkaŭ si, povas vere ekzisti, sed ĉiuj homoj krom ri mem, povas nek havi konsciencon nek animon kaj esti kontrolitaj de iu Dio aŭ diaĵo.
Kunteksto
Ĝenerale, oni komprenas per solipsismo la filozofian teorion kiu depostulas ke ekstera realeco kompreneblas nur per mi, ĉar ĉi tiu mi, estas la unika palpebla kaj sentebla realeco, samkiel forneas la eblecon koni la objektivan realecon, okaze ke ĝi estus reala, el neŝanĝiĝebla formo.
Tamen, oni ne vere povas diri ke ekzistas nur unu formo de interpreto kaj difino rilate al solipsismo, sed inter ĉi tiuj ekzistas konsentaĵoj.
Ĉi tiu rezonmaniero, kiu povus esti jene ekde la komenco el la memrefleksiĝa homa pensado, povus esti eksplicite kreita unuafoje kiel variantaĵo ekstrema el la relativismo el la sofistoj.
La Monologo el Segismundo ene de la tragedio La vida es sueño (La vivo estas revo) de Calderón de la Barca respegulas same la solipsisman pensmanieron kiam, la ĉefrolulo, Segismundo, enkarcerigita ekde sia naskiĝo ene de turo, demandas al si ĉu estas vera aŭ reala la mondo kiun li rigardas trans la fenestro, kaj ĉu tiu vivo reale estas, ne pli ol revo.
Ĉiukaze, la unua uzo dokumentita el la vortaĵo aperas ĉe la titolo de Giulio Clemente Scotti de 1645, kurta panegiro kontraŭ la Jezuitoj, nome "Monarchia solipsorum".
Giovanni Gentile postulis formon el solipsismo, sigelita per lia propra sigelo el fervora ideismo: li klamis havi propran mondorigardon el realeco kiu nur ekzistis laŭmezure kiel oni rilatigas la internan mondon el ĉiu homo.
Temaro
La universo el iu solipisto duonigeblas je du partoj: tiu kontrolita per lia konscienca menso, kaj la parto kontrolita per lia senkonscienca menso. Li trovos ke, je tiu senkonscienca parto el sia universo, li sinkondutas per la sama komplikeco.
Ĉimaniere, konsideri la eksteran universon kiel la senkonscian menson el ni ne temas nure pri semantika distingiĝo. Oni ne distingas ĉu oni depostulas sian propran korpon kaj la ekstera universo estas la tuta realeco, aŭ depostulas sian konsciencan menson kaj sia konscienca menso enhavas tiu mi kiel ĉion.
Unika signifa konkludo kiun oni povas starigi ĉiafere estas tiu el Arthur Schopenhauer: libera volo estas la neatingebla ekstera realeco.
En filozofio
Ĉia spertaĵo el la subjekto estas tute privata kaj nekomunikebla. Tio, kion mi sentas ne povas esti kunhavigita al ajna aliulo. Ekzistas nenia maniero scii ĉu la sentaĵoj el aliaj homoj estas kiel tiuj el mi. La unika afero pri kiu mi povas tutcerte klami, ke ĝi ja ekzistas estas mia propra mi. Ĉio redukteblas al miaj spertaĵoj, kaj funde ĉio estas mi. Kion oni komprenas per ekstera mondo estas nur respeguliĝoj ene de mi, kaj neeblas eliri el la sfero el mi.
Sant Fost de Campsentelles
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Paroĥo Washington
La paroĥo Washington (Washington parish, Paroisse de Washington) estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Grandbuŝa ŝarko
Grandbuŝa ŝarko aŭ grandegbuŝa, gigantbuŝa ŝarko (Megachasma pelagios) estas unu el la tri konataj ŝarkospecioj, kiuj nutras sin per etaj organismoj. Oni malkovris la grandbuŝan ŝarkon en 1976 kaj oni sistematike lokigis ĝin en biologia familio, genro, en kiuj ĝi formas la solan specion.
Oni vidis el tiu ŝarko nur 41 ekzemplerojn ĝis aprilo de 2009, tiel oni scias pri tiu specio malmulte. Oni donas propran numeron al ĉiu kaptita, vidita ŝarko.
La plej longa ekzemplero longis 5,63 m, estis ina ŝarko kaj ĝin pelis la marondoj mortinta al bordoj de Ichihara en golfo de Tokio, en 2004. Samjare oni kaptis la plej mallongan ekzempleron ĉe Sumatro, ĝi estis vira kaj longis 1,77 m.
La grandbuŝa ŝarko aperis en la Atlantiko, Pacifiko, en orienta Hinda Oceano kaj en aliaj lokoj, kio pruvas, ke tiu ŝarko vivas vaste en la mondaj varmaj marakvoj.
Karakterizaĵoj
Ĝi havas grandan, rondan kapon kun grandega buŝo, al kiu ĝi dankas sian nomon. La dorsa koloro estas nigrete bruna, la ventro estas pala. La grandbuŝa ŝarko havas du dorsajn naĝilojn, unu nesimetrian vostan naĝilon, du grandajn brustajn naĝilojn kaj same du parojn el ventraj naĝiloj, el kiuj la dua paro estas grave pli malgranda.
Nutrado, konduto
La analizado de stomaka enteno montris, ke la grandbuŝa ŝarko nutras sin aktive per kriloj.
Conceição da Feira
Conceição da Feira estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 20.391 loĝantojn en 2010.
Bhagat Singh
Bhagat Singh alinome Shaheed Bhagat Singh (Plena Nomo: Bhagat Singh Sandhu; - ) hinda socialisto konsiderita kiel unu el la plej influaj revoluciuloj de la Hindia sendependiga movado estis. Li estis voĉdonita kiel la "Plej Granda Hindo" kaj daŭre konsiderita unu el la plej inspiraj ĉiamverdaj junulikonoj de Hindio. Li ofte estas referita kiel " Shaheed Bhagat Singh", la vorto "Shaheed" kun la signifo "martiro" en kelkaj Sudaziaj kaj sudokcident-aziaj lingvoj. Naskita en sikan familion kiu pli frue estis implikita en revoluciaj agadoj kontraŭ la Brita Hindio, kiam adoleskanto Singh studis eŭropajn ribelajn movadojn kaj estis altirita al anarkiismaj kaj marksistaj ideologioj, kiel tiu de Giuseppe Mazzini. Li iĝis engaĝita en multaj revoluciemaj organizoj, kaj rapide pliiĝis tra la rangoj de la Hindustania Respublika Asocio (HRA) por iĝi unu el ĝiaj ĉefaj gvidantoj, poste ŝanĝante ĝian nomon al la Hindustania Socialista Respublika Asocio (HSRA) en 1928.
Serĉante venĝon por la morto de Lala Lajpat Rai ĉe la manoj de la polico, Singh estis implikita en la murdo de brita policisto John Saunders. Li eskapis klopodojn de la polico por kapti lin. Baldaŭ post, kune kun Batukeshwar Dutt, li kaj komplico ĵetis du bombojn kaj broŝuretojn ene de la Centra Leĝdona Asembleo. La du viroj estis arestitaj, kiam ili planis esti. Tenita sur tiu pagendaĵo, li akiris ĝeneraligitan nacian subtenon kiam li spertis 116-tagan rapidan en malliberejo, postulante egalrajtigoj por britaj kaj hindaj politikaj kaptitoj. Dum tiu tempo, sufiĉa indico estis alportita kontraŭ li por konvinkiĝo en la Saunders-kazo, post testo fare de Special Tribunal kaj alogo ĉe la reĝkonsilio en Anglio. Li estis kondamnita kaj poste pendigita por lia partopreno en la murdo, maturigis 23-an sian heredaĵon instigis junecon en Hindio por komenci batali por hinda sendependeco kaj li daŭre estas junulidolo en moderna Hindio, same kiel la inspiro por pluraj filmoj. Li estas festita kun granda bronza statuo en la Parlamento de Barato same kiel vico da aliaj monumentoj.
Marœuil (stacidomo)
Marœuil estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Marœuil, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - St-Pol-sur-Ternoise (307000).
Berhida
Berhida estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Várpalota.
Situo
Berhida situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Lepsény-Veszprém.
Historio
Pri frue urbeto de la romianoj Cimbrianae estis tie. La unua hungara mencio devenis el 1082. En la komunumo estis trovita sigelilo de reĝo Géza la 2-a. La urbeto iĝis kampurbo en 1395. En 1532 parlamentado okazis. Baze de industriaĵoj en la proksima Várpalota industriaĵoj ekfunkciis en Berhida kaj en la najbara Peremarton. Ambaŭ komunumoj unuiĝis kaj urbiĝis sub nomo de Berhida. En 1985 tertremo okazis.
Famuloj
En Berhida naskiĝis:
120361 Guido
120361 Guido estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe per la Defora Observatorio de la Astronomia Societo de Nov-Meksiko de Mayhill (Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la italia amatora astronomo Ernesto Guido, kies ĉefa intereso estas la astrometrio kaj la fizikaj ecoj de la kometoj. Uzinte la deforajn instalaĵojn de la Observatorio de la Astronomia Societo de Nov-Meksiko, li malkovris plurajn asteroidojn de la ĉefa zono.
3045 Alois
3045 Alois estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo Joe Wagner elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono) en Usono.
Fontanelice
Fontanelice estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 1795 loĝantojn.
Azután
Azután estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Azutanero. La censita populacio en 2011 estis de 298 loĝantoj kaj la denseco estas de 13,55 loĝ/km².
Situo
Azután estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 229 m; je 113 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 22 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°47′3″ N 5°7′35″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur ebenaĵo de valo en la maldekstra bordo de la rivero Taĵo. Apartenas al la komarko de la Campana de Oropesa, kvankam geografe estas en tiu de La Jara. Limas kun la municipaj teritorioj de Villar del Pedroso en la provinco de Cáceres kaj Alcolea de Tajo, Puente del Arzobispo, El Bercial, Aldeanueva de Barbarroya kaj Navalmoralejo en la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Malgranda hidroelektra centralo.
Historio
En la municipa teritorio ekzistas setlejoj el la Paleolitiko, kion atestas la "dolmeno de Azután". Ekzistas pruvoj ankaŭ de setlejoj de la visigotoj kaj islamanoj. La 23-a de januaro de 1260 Alfonso la 10-a donis ĝin al Leocadia Fernández, abatejo de la Monaĥejo de Sankta Klemento de Toledo. La 7-a de majo de 1274, Leocadia redaktis dokumenton por loĝigi la lokon.
En 1761 estis paroĥo de la loko Johano Álvarez de Castro, poste nomumata episkopo de Coria kaj murdita de francoj dum la Milito de Sendependigo.
Meze de la 19a jarcento oni dediĉis al la produktado de tritiko, hordeo, kikeroj kaj faboj. La municipa buĝeto estis de 3.000 "reales".
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 677 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado kaj la populacio duoniĝis.
Alonso Hernández Portocarrero
Alonso Hernández Portocarrero, Alonso Hernández Puertocarrero aŭ Alonso Fernández Portocarrero (Medellín, fine de la 15a jarcento - 1524?) estis unu el la hispanaj kapitanoj elektitaj de Hernán Cortés dum la konkero de Meksiko.
Francisco López de Gómara en sia Historia general de las Indias aludas lin kiel Fernández Portocarrero, Bernal Díaz del Castillo en Historia verdadera de la conquista de la Nueva España aludas lin kiel Hernández Puerto Carrero kaj kiel kuzo de la grafo de Medellín. Ŝajne li ne estis riĉa persono, ĉar Bernal Díaz del Castillo rakontis, ke Hernán Cortés devis aĉeti por li ĉevalinon ĉe la haveno de Trinidado antaŭ eliri el la insulo Kubo.
Li batalis kontraŭ la majaoj ĉontaloj de Tabasko en la batalo de Centla. Post la venko de la hispanoj en la 15-a de marto de 1519, la majaoj donacis 20 sklavinojn kiel pacgarantio al Hernán Cortés. Unu el la sklavinoj estas Malintzin kaj Cortés poste donacis ŝin al Portocarrero. La 26-a de julio de 1519 ekveturis ŝipe kun Francisco de Montejo portante trezoron kaj informojn por la imperiestro Karlo la 1-a de Hispanio. Pro la rivaleco inter Diego Velázquez de Cuéllar kaj Hernán Cortés, la episkopo de Burgos nome Juan Rodríguez Fonseca kiu favoris malferme por Velázquez, enprizonigis Alonso Fernández Portocarrero, laŭ la kroniko de López de Cogolludo, Portocarrero mortiĝis enprizone.
Otto Wille Kuusinen
Otto Ville (Wilhelm) KUUSINEN (Отто Вильгельмович Куусинен; naskiĝis en Laukaa (Finnlando), en 1881, mortis la 17-an de majo 1964 en Moskvo) estis finna kaj sovetia politikisto, literatura historiisto kaj poeto, kiu fuĝis el Finnlando post la civila milito en 1918 al Rusio, kie li laboris ĝis sia morto.
Heupelzen
Heupelzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Otto Wille Kuusinen
Post fino de lernejo en Jyväskylä, Kuusinen studis en la Universitato de Helsinko literaturon, estetikon kaj arto-historion. En la universitato li fondis Studentan social-demokratan societon en 1905. Kuusinen ekdominis la Finnlandan socialdemokratan partion en 1906. Li estis membro de Finnlanda parlamento de 1908 ĝis 1910 kaj prezidanto de Socialdemokrata partio (1911–1913). Li gvidis la revolucion en januaro 1918 kaj estis ĉefministro de kelkmonata Finnlanda socialista laborista respubliko. Li fuĝis al Rusio en aprilo 1918 kaj partoprenis en fondo de Finnlanda Komunista Partio.
En bolŝevika Rusio, kiu poste fariĝis Soveta Unio li laboris komence en Kominterno. En Finnlando, kie socialdemokratan parion gvidis modereduloj, Kuusinen estis klasifikita kiel kunlaboranto de malamiko. Li estis unu el malmultaj finnoj en gvidaj pozicioj, kiuj travivis en libereco la teroron de la Stalina epoko en la 1930-aj jaroj.
Kiam milito inter Finnlando kaj Rusio (konata kiel Vintra milito) komenciĝis la 30-an de novembro 1939, Kuusinen estis enpostenigita kiel ĉefministro de pupa registaro de Terijoki (tiel nomata Finnlanda Demokratia Respubliko). Stalin starigis por Finnlando propran registaron, kiu akceptis iniciaton pri interŝanĝo de Finnlanda teritorio apud Leningrado al Sovetiaj teritorioj en Karelio, kiun la fakta Finnlanda registaro rifuzis. Ĉar Ruĝa Armeo ne multe sukcesis en Vintra milito (supozeble la dekomenca plano estis aligo de la tuta Finnlando al la Soveta Unio kiel socialisma respubliko), Stalin baldaŭ nuligis Kuusinen-registaron. Kuusinen fariĝis prezidanto de Supera Konsilio de novfondita Karela-Finna Soveta Respubliko.
Kuusinen neniam revenis al Finnlando kaj en 1950-aj lia peto ricevi vizon al Finnlando estis malakceptita (formale retirita post diskuto inter Finnlanda ambasadoro en Soveta Unio kaj Soveta Ministerio de Eksteraj Aferoj). Lia filino Hertta Kuusinen estis unu el gvidantoj de Finnlanda Komunista Partio post la milito.
Kuusinen estis membro de Politburoo de Komunista Partio de Sovetunio kaj li estis grava ideologia funkciulo. Li daŭrigis sian laboron ankaŭ sub Nikita Ĥruŝĉov (1953–1964). Li estis sekretario de Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio 1946–1953 kaj 1957–1964. En 1952 kaj 1957 li estis elektita ankaŭ la prezidio de Supera Konsilio de Soveta Unio (Soveta parlamento).
Kuusinen estis unu el redaktantoj de Bazoj de Marksismo-Leninismo (1958), kiu estas unu el bazaj ideologiaj verkoj de Komunisma Partio de Soveta Unio kaj kio reformulis la partian linion post Stalin. Li redaktis novan partian programon (1961) kaj proponis, ekzemple, forigi koncepton pri la Diktatoreco de la proletaro. Tio estis hororaĵo por konservemuloj kaj ne realiĝis tiam. Tiel li estis unu el prapatroj de perestrojko.
En 1958 Kuusinen estis elektita al Soveta Akademio de Sciencoj.
Kuusinen mortis en Moskvo la 17-an de majo 1964. Li estas entombigita en muro de Kremlo (granda honoro de sovetia tempo). Universitato de Petrozavodsk estis nomita laŭ li.
Kendrick Lamar
Kendrick Lamar DUCKWORTH (naskiĝis la en Berkeley) estas usona repisto kaj kantaŭtoro. Li estas rigardita kiel unu el la plej lertaj kaj sukcesaj repistoj de sia generacio.
Verkaro
Sian debutalbumon, Good Kid, M.A.A.D City, Lamar eldonis en 2012 pere de Top Dawg Entertainment, Aftermath kaj Interscope Records. Ĝi debutis je numero 2 sur la usona Billboard 200 kaj poste ĝin platenigis la Recording Industry Association of America. La disko portis tri kantojn kiuj aperis sur la muzikaĵrangolisto Top 40: "Swimming Pools (Drank)", "Bitch, Don't Kill My Vibe" kaj "Poetic Justice".
Lia tria albumo, To Pimp a Butterfly (2015), estis aklamita de muzikkritikistoj. Lamar en ĝi enfandis elementojn de funko, soulo, ĵazo kaj parola poezio. La albumo gajnis la Grammy-Premion por Plej Bona Repalbumo ĉe la 58-a ceremonio. En 2016, Lamar eldonis Untitled Unmastered; kolekto de neeldonitaj kantoj verkitaj por To Pimp a Butterfly. Li eldonis sian kvaran albumon Damn en 2017.
Spaco
Oni distingas diversajn signifojn de la nocio Spaco:
Spaco en Filozofio
Unu el la du necesaj universalaj kondiĉoj de esto (la alia estas tempo), ordiganta la kunekziston per tridimensia reciproka ekstereco de la eroj, kaj konceptata kiel senfine granda kaj senfine dividebla.
Uraninito
Uraninito, antaŭe peĉblendo, estas radioaktiva, riĉa en uranio mineralo kaj erco kun kemia kompono kiu estas ĉefe UO2, sed pro oksidigo la mineralo tipe enhavas variajn proporciojn de U3O8. Aldone, pro efiko de radioaktiveco, la erco enhavas oksidojn el plumbo kaj eretojn el heliumo. Ĝi povas enhavi ankaŭ torion kaj rarajn terelementojn.
Spaco
Spaco en Fiziko
Difinita mezurebla parto de tiu ĉi tridimensia senfinaĵo: distanco, longo inter du lokoj aŭ punktoj. Laŭ la konsiderata fenomeno, tempo estas ankaŭ alia parametro.
Spaco en Matematiko
Spaco estas matematika strukturo, kiu donas al ĝi ian similecon kun la fizika spaco. Spaco estas en iuj okazoj grave malsama de aro.
Propraĵoj de spacoj
Kastelo de Bonyhád
La Kastelo de Bonyhád (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Perczel) estas historia monumento, nuntempa biblioteko en Hungario, en urbo Bonyhád.
Historio
La familio Perczel havis en Bonyhád aŭ en la ĉirkaŭaĵo plurajn kastelojn. Preciza dato pri la konstrujaro mankas informoj. En 1948 la ŝtato forprenis la kastelon (la samo okazis kun la ceteraj hungaraj kasteloj). Dum la socialismo en la kastelo orfejo funkciis, poste oni profitis ĝin por kulturaj celoj: ekde 1968 funkciis tie la distrikta eduka centro, muzika lernejo kaj distrikta bibloteko. Ekde 1980 la plena konstruaĵo apartenis al la biblioteko. Inter 1983-1986 la plena kastelo estis renovigita. En 2001 la biblioteko prenis la nomon Imre Solymár urba biblioteko.
Konstruaĵo
La teretaĝa konstruaĵo situas sola en parko. La kastelo formas U-majusklon. La fasado estas simetria, la meza parto reliefas kun la ĉefenirejo, pli supre timpano (arkitekturo) estas videbla.
Parko
La parko estas pejzaĝa parko. Antaŭ la ĉefenirejo fontano funkcias.
Mortemart
La teritorio havas komunan limon kun.
Selma Blair
Selma Blair Beitner (n. 23-an de junio 1972 en Southfield, Michigan) estas usona aktorino.
Biografio
Blair devenas el juda familio, ŝia hebrea nomo estas Batsheva. Ŝi ekstudis en 1990 ĉe Kalamazoo College, kie ŝi kolektis aktorajn spertojn en la Little Theater of the Green Goose. Ŝi do ŝanĝis post la unua semetro al University of Michigan kaj akiris en 1994 diplomon de bakalaŭro de Fine Arts en fotografio same baĥeloro de Arts en [la angla lingvo.
Poste ŝi translokiĝis al Nov-Jorko, por eki karieron kiel fotografistino. Ĉar tio ne sukcesis, eklernis en la aktorada lernejo Stella Adler Acting School. Tie malkovris ŝin agento kaj ŝi baldaŭ aperis en reklamfilmeto. La oficiala debuto de Blair do okazis jam en 1993, kiam ŝi ludis en epizodo de televida serio The Adventures of Pete and Pete. Ŝia unua rolo en filmo estis Pretzel Cart Lesbian en The Broccoli Theory (1996).
Ŝi atingis unuafoje konatecon per la filmoj Strong Island Boys, Brown’s Requiem kaj Girl.
La junula dramo Cruel Intentions, en kiu ŝi ludis naivan Cecile Caldwell, helpis neatendite karieron de Blair.
Privata vivo
Ŝi estis en geedzeco de 2004 ĝis 2006 kun Ahmet Zappa. El ŝia partnereco kun mododizajnisto Jason Bleick naskiĝis ŝia filo en 2011.
13307 Taralarsen
13307 Taralarsen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Ĝia nomo honoras Tara Larsen, kiu mentoris unu finaliston de la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi estas instuistino ĉe la Joaquin Moraga Intermediate School, Moraga (Kalifornio).
Kastelo Herten
Kastelo Herten estas akvokastelo ĉe la okcidenta rando de la urbocentro de Herten en la distrikto Recklinghausen. Ĝi lokas enmeze de malnova pejzaĝa parko kaj estis dokumente menciata unuafoje en 1376. Ekde 1962 la ĉefa domo de la kastela ensemblo staras sub monumentprotekto.
La nuntempe ekzistajn konstruaĵojn konstruis en la 16a kaj 17a jarcentoj la Henriko de Suer kaj lia filo Johano por la familioj von Stecke kaj von Nesselrode. Post kiam la ĉefa domo post la Unua Mondmilito estis fordonita kiel loĝodomo, ĝi kadukiĝis rimarkeble kaj minacis kunfalegi pro minadodamaĝoj. Nur energia sanigo fare de la Regiona ligo Vestfalio-Lipo de 1974 ĝis 1989 konservis la malfrugotikan ensemblon de la plenplena kadukiĝo.
Loĝantoj kaj posedantoj
La familio de Tiuj de Herten, vasaloj de Abatejo Werden, estis unuan fojon dokumente menciata en 1286 per Gerlach von Hertene. Ĝia tiama loĝloko estas supozata en la nuna urbocentro de Herten ĉe la paroĥa preĝejo Sankta Antonio. En la 14a jarcento la kavalira gento starigis fortikan domon sur la loko de la nuna kastelo, kiu en 1376 estis unuan fojon menciata kiel feŭdo de Imperia Abatejo Werden. Per geedzeco Domo Herten iris meze de la 14a jarcento al la regantoj de Galen. Ties hereda filino Elseke ĝin portis en 1488 per sia edziniĝo en la jaro 1476 al sia edzo Ditriĥo de Stecke. Ana de Stecke geedziĝis en 1529 kun Bertramo la 1a de Nesselrode, hereda ĉambelano de la duklandoj Jülich kaj Berg. Li estis – kiel multaj membro de la dinastio Nesselrode – de 1539 ĝis 1556 elektepiksopo-kolonja guberniestro en la Feŭdo Recklinghausen kaj daŭrigis ekde 1530 el- kaj alikonstruon de la domo komencitan jam en la jaro 1520.
Preskaŭ 300 jarojn la ensemblo restis en la posedo de la familio de Nesselrode. En 1702 Imperiestro Leopoldo la 1a statoaltigis baronon Francisko de Nesselrode-Reichenstein al imperia grafo. Kiam mortis la lasta vira reprezentanto de la gento de Nesselrode de Herten, Johano Francisko Jozefo de Nesselrode, en 1826, la kastelo iris trans la filino de Johano, Ĉarlota, al la familio Droste je Vischering, kiu jam en a sama jaro rangaltiĝis al imperia grafeco. La membroj de ĝia linio de Herten nomiĝis sekvatempe Droste je Vischering de Nesselrode-Reichenstein.
La familio enloĝis la domensemblon en Herten ĝis mallonge post la Unua Mondmilito. Post kiam ĝi tamen ekde 1920 sidis en Kastelo Merten en Eitorf kaj per tio estis rezigninta Kastelon Herten kiel loĝejon, ĝi pli kaj pli kadukiĝis. Grandparton de la pompa ekipaĵo la posedantoj kunportis je sia foriro. Dum la uzurpado de la Ruhr-Regiono de 1923 ĝis 1925 ĝi ankoraŭ servis kiel loĝejo por francaj trupoj, kiuj postlasis la kastelon en stato de ruiniĝo.
Provizore lasta posedanto de la ensemblo fariĝis la Regiona Ligo Vestfalujo-Lipo, kiu akiris la tiutempe kadukiĝintajn konstruaĵojn kune kun la kastelparko en 1974. Ĉi-laste estas ekde novembro de 2008 posedaĵo de la urbo Herten.
Fonto
Tiu-ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo de:Schloss Herten en la germanlingva Wikipädie
Pajla ĉapelo
Pajla ĉapelo aŭ pajloĉapelo estas ĉapelo farita el plektaĵo de pajlo.
Avantaĝo de pajloĉapelo estas ke ĝi tre malpezas, kaj ankaŭ aerumadas pro la poreco. Pro la larĝa rando la pajloĉapelo zorgas por ombro. Ĝi tamen nur estas taŭga por surhavi dum bela vetero.
Speciala specoj de pajloĉapelo estas la panamaĉapelo kaj la sombrero.
Kiel materialo uzeblas sekalpajlo, sed ankaŭ tritikpajlo kaj ekzotikaj pajlospecoj estas uzataj,
Alessandro del Piero
Alessandro del Piero (naskiĝis la 9-an de novembro de 1974 en Conegliano) estas itala futbalisto. Li estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008.
Blanka Armeo
Blanka Armeo (ankaŭ Blanka Gvardio, Белая армия) estas nomo de armilizitaj trupoj de la rusa Blanka movado, kiu agadis dum la rusa enlanda milito kontraŭ la bolŝevikoj. La Blanka movado siaflanke unuigis en si la diversajn blankajn armeojn, kiuj neniam formis unu unuecan armeon, krom aliajn sektorojn kiuj ne estis propre aremaj, nome ekleziaj instancoj de ortodoksismo, kamparanaj movadoj, monarkiistoj, eksterlandaj apogantoj, banditoj ktp. La armeanoj estis nomataj blank-gvardiistoj, kaj havis diversajn celojn, metodojn kontraŭ la soveta potenco. Ilia kontraŭulo estis la t.n. ruĝ-gvardiistoj (Ruĝa Armeo).
Estiĝo
La unuaj kontraŭbolŝevikaj trupoj aperis baldaŭ post la oktobra revolucio de 1917 en urbo Novoĉerkask. La trupon organizis Miĥail Aleksejev en januaro de 1918 kiel voluntulan armeon. Unua komandanto estis infanteria generalo Kornilov, dum Aleksejev iĝis supera gvidanto de la trupoj. Tiutempe la trupo nombris nur ĉ. 2.000 soldatojn. Dum somero de 1918 estiĝis similaj trupoj en oriento de Rusio, unu jaron poste en nordo kaj nordokcidento. La plej grandaj grupoj estis
Armeo
La soldatoj de la armeaj trupoj konsistis komence el voluntuloj kaj soldatdeviguloj. Ekde mezo de 1919, oni soldatigis ankaŭ la kaptitajn ruĝgvardiistojn, kies proporcio atingis aŭtune de 1919 eĉ 60 %. Tio kaŭzis negativan influon je la batalmoralo.
Kvankam la kontraŭbolŝevikajn trupojn apogis la aliancanoj per armiloj, la fortoj de la trupoj estis disigitaj, mankis kunordinado, organizado. La armeaj trupoj ofte partoprenis en pogromoj kontraŭ judoj.
Celoj
La gvidantoj de la Blanka Armeo estis por redono de la konfiskitaj agroj, teritoria integreco de Rusio, protekto de la rusa ŝtato, novaj elektoj, demokratiigo de la lando, lernodevo, komercada libereco, rekono de aŭtonomiaj klopodoj de multaj popoloj (moto "Por Granda, Unuiĝinta kaj Nedividebla Rusio"). La gvidantaj ideologoj estis Pjotr Struve aŭ Vasilij Ŝulgin, kiuj provis unuigi la interesojn de la komandantoj de la movado, sensukcese.
Malvenko
La Blanka movado pintis de mezo de 1918 ĝis somero-aŭtuno de 1919. Pro la neorganizita strukturo, neallogaj, malklaraj celoj la movado ne povis venki la bolŝevikojn, eĉ per ekstera milita helpo. La Blanka Armeo estis neniigita ĉefe en 1920-21.
En kulturo
La kontraŭstaro inter la ruĝa kaj blanka armeoj estis literaturigita en la romano Doktoro Ĵivago de Boris Pasternak aperinta en la rusa lingvo en la jaro 1957. Siavice la historio polulariĝis per la adapto al samnoma filmo de 1965 reĝisorita de David Lean kaj libere bazita sur la romano de Boris Pasternak. Inter aliaj, aperas en la filmo steluloj Omar Sharif (D-ro Ĵivago) kaj Julie Christie (Larissa). Ankaŭ en la filmo estas Alec Guinness kiel la juna Ĵivago, kaj Geraldine Chaplin.
Cape Coral
estas grandurbo, municipo en Usono, en subŝtato Florido, en Kantono Lee.
Geografio
situas sur la marborda ebenaĵo de Meksika golfo en la sudorienta parto de Usono, en la okcidenta parto de Florido. La areo estas granda duoninsulo. La municipo havas 640 kilometrojn longaj de navigeblaj akvovojoj, Cape Coral havas pli da mejloj da kanaloj ol iu alia grandurbo en la mondo. Iom da kanaloj havas aliron al la Meksika golfo.
Historio
Cape Coral estis fondita en 1957. Ĝi unike estis evoluita laŭ planoj de inĝenieroj. Kanaloj estis fositaj, stratoj estis pavimitaj. En 1964 1000 metrojn longa ponto ekfunkciis.
Trafiko
La urbego havas flughavenon (13 km) kaj internacian flughavenon (23 km). Estas bonaj kontaktoj rele kaj voje. Miamo-Tampa ĉefŝoseo preteriras la urbegon. Publikaj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Cape Coral havas subtropikan klimaton. La temperaturo varias inter 12-33 °C. La varmo kulminas inter junio-aŭgusto, la malvarmo kulminas en januaro. Jare pluvas po 1370 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-aŭgusto. En la urbego la ĉiujara uraganosezono daŭras de junio ĝis novembro.
30031 Angelakong
30031 Angelakong estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Angela Xiangyue Kong, finalistinon en 2014 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lynbrook High School de San Jose (Kalifornio).
Ernő Horváth (muzeologo)
Ernő Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Ernő estis hungara muzeologo, muzeestro.
Biografio
Ernő Horváth akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Eötvös Loránd en 1951. Post siaj studoj li laboris en muzeo en Budapeŝto unu jaron, poste li havis postenon en ministerio pri eduko. Li estis nomumita muzeologo en Szombathely en 1953, samloke muzeestro en 1957, direktoro de muzeoj en Vas (Hungario) en 1985. Li ricevis premion en 1974. Li okupiĝis ĉefe pri prabotaniko, plioceno, plejstoceno, sed li faris pli riĉa arboretojn de Vas (Hungario).
Krautrock
Krautrock (nomita ankaŭ kosmische Musik, cosmic music aŭ kosma muziko ) estas ampleksa ĝenro de eksperimenta rok-muziko kiu disvolviĝis en Okcidenta Germanio fine de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj jaroj inter bandoj kiuj miksis elementojn de psikedela rok-muziko, elektronika muziko, kaj de variaj avangardaj influoj. Tiuj artistoj ege distancis sin el la influoj de bluso kaj el la kantostrukturo de la tradicia angl-usona rok-muziko, anstataŭ uzi hipnotajn ritmojn, teknikojn de elektroakustika muziko kaj fruajn sintezilojn. Menciindaj grupoj asociataj kun la etikedo de "krautrock" estas Neu!, Can, Faust, Kraftwerk, Cluster, Ash Ra Tempel, Popol Vuh, Amon Düül II, Tangerine Dream, kaj Harmonia.
La termino "krautrock" estis stampita de britaj primuzikaj ĵurnalistoj komence de la 1970-aj jaroj kiel humora ombreletikedo por la diversaj germanaj stiloj de moderna muziko, kvankam multaj el la tiel etikeditaj artistoj tute malaprobis la preskaŭ insultan terminon. La movado parte naskiĝis el la studentaj movadoj de 1968, kiam la germana junularo serĉis unikan kontraŭkulturan identecon kaj sopiris pri populara muziko distinga el la usona pop-muziko kaj el la tradicia germana muziko. Tiu periodo kontribuis al la disvolvigo de la etosmuziko kaj de tekno-muziko, kaj influis postajn ĝenrojn kiel postpunko, novepoka muziko, kaj post-roko.
Ŝ
Ŝ, minuskle ŝ, estas la 23-a litero de la Esperanta alfabeto. Ĝi havas sonon senvoĉan frotan postalveolan (estas senvoĉa frikativa palatalveolaro), kiun IFA-alfabete oni skribas [ʃ]. La nomo de la litero estas "ŝo".
Laŭ la normo ISO 9 (= GOST 7.79 sistemo A) la litero ŝ estas uzata ankaŭ por transdoni latinlitere la cirilan literon Щ. En Esperanto la literon Щ oni plej ofte transdonas per ŝĉ (el la rusa aŭ ukraina) aŭ ŝt (el la bulgara).
Ŝ estas invento de Zamenhof, modifo de S. Ĝi similas la literon š uzatan en kelkaj lingvoj konataj de Zamenhof, sed havas formon propran al Esperanto, kaj tiel "neŭtralan". Laŭ la Fundamento de Esperanto oni povas skribi la duliteraĵon sh anstataŭ la litero ŝ, kiam oni ne povas, pro teknika kialo, uzi la ĝustan literon. La nomo de la signo aldonita al s por transformi ĝin al ŝ estas, en ordinara Esperanto, ĉapelo, sed ĝi povas esti nomata ankaŭ cirkumflekso.
La ĉi-suba listo montras literojn, literduopojn kaj litertriopojn, kiuj reprezentas similan sonon en aliaj lingvoj. La sonoj ne nepre estas tute samaj, sed multaj parolantoj sentas ilin samaj kiel la esperantan [ŝ]. En lingvoj, kies skribo estas neregula el la vidpunkto de parolsonoj, ekz. la angla kaj franca, la listo montras tipan skribmanieron, sed la montritaj literoj aŭ literkombinoj ne nepre ĉiam reprezentas la sonon [ŝ], kaj tiun povas reprezenti ankaŭ aliaj literoj.
Surogataj skribosistemoj
Sirkumfleks
(120363) 2005 NU17
(120363) 2005 NU17 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Adonis (verkisto)
Ali Ahmad Said Esber (أحمد سعيد, artista nomo: Adonis; naskiĝis la en Qassabin apud Latakio) estas grava siria verkisto.
Vivo
La filo de agrikulturisto kaj imamo ricevis eksterlerneje tradician islaman edukon. Feliĉe li povis ekfrekventi lernejon francan en Tartus en 1944. Inter 1947-49 li estis gimnaziano en Latakio.
En gazetoj aperis ekde 1947 poemojn sub la pseŭdonimo "Adonis". En 1950 li ekstudentis pri filozofio. Adonis engaĝiĝis por la Populara Partio de Sirio (PPS). La unua memstara publikiĝo estis en 1950: Dalila. En 1954 li finstudis antaŭ soldati inter 1954-56: tiam li estis ne tute unu jaron en malliberejo pro politikaj agadoj. En 1956 li edziĝis al Halida Salih, kiu ĉiam science akompanis lian verkistan agadon. En 1956 Adonis iris al Bejruto deĵoronte kiel instruisto kaj ĵurnalisto. Samjare li aliĝis al la rondoj de la de Yusuf al-Hal fondita literaturgazeto "Si‘r" (=poemfarado; unua numero: printempo de 1957).
En 1960/61 Adonis estis, danke al stipendio de la franca registaro, en Parizo. En 1961 sukcesis lia verkista establiĝo difinita per la antologio poezia ’Agani Mihyar ad-dimasqi (=kantoj de la damaskano Mihyâr). En 1962 Adonis iĝis libana ŝtatano. Post intertempa malapero de la menciita literaturfakgazeto (ĝis 1967) Adonis fondis en 1968 la periodaĵon "Mawaqif" (=vidpunktoj). En 1971 li restadis plurajn semajnojn en Usono. En 1973 li doktoriĝis ĉe la bejruta Universitato de Sankta Jozefo. Tuj poste li iĝis docento kaj ĉe la ŝtata universitato kaj ĉe la privata jozefa.