cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Administra etiko
Strategia mastrumado de valoroj kaj integreco
Konkretaj demandoj kadre de praktik-orientita administraci-etiko estas ekzemple:
Estonta defio por administracioj estas do - apud eksplicita diskutado de la administra etiko - ĉefe la elprobado kaj taksado de praktikorientitaj integrad-strategioj.
Pacienco
Pacienco laŭ PIV estas:
(12009) 1996 UE
(12009) 1996 UE estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Pacienco
La pacienco estas kapablo kiu permesas kelkajn homedojn (Bonoboj kaj Homoj) elteni malfacilaĵojn. Tiele tiu kiu spertas paciencon plifortiĝas iom post iom, dum fortuloj scipovas esti ĉiam pacienculoj.
London School of Economics
LSE estis fondita en 1895 de kvar anoj de la Fabiana Societo, nome Sidney Webb, Beatrice Potter Webb, Graham Wallas kaj George Bernard Shaw. Ĝia kampuso situas en Houghton Street, en la distrikto Holborn, en la centro de la urbo Westminster kaj proksime de la City. La universitata biblioteko, la British Library of Political and Economic Science, estas la plej granda biblioteko de ekonomikaj kaj sociaj sciencoj en la mondo. La universitato estas parto de universitataj retoj: Asocio de Universitatoj de la Brita Komunumo de Nacioj, Eŭropa Universitata Asocio kaj Russell Group, same kiel la Ora triangulo.
Pacienco
Pacienco estas, tra la mondo kaj kredoj, esenca kvalito postulata por ĉiu, kiu aspiras al saĝo kaj estas konsiderata virto: ĝi estas morala valoro. La komuna sento de pacienco respondas al realaĵo, kiu estas distinginda de spirita pacienco, esenca elemento de multaj kredoj.
En la Biblio estas la espero fida en la liberiga interveno de Dio; kristana pacienco signifas, tiele, persevero en espero. Malo estas kolero.
London School of Economics
Inter ĝiaj iamaj studentoj kaj instruistoj, estas 19 nobel-premiitaj kaj 52 ŝtatestroj (la plimulto oficis en landoj de la Brita Komunumo de Nacioj, Eŭropa Unio kaj Azio-Pacifiko).
Mária Sándor (lingvistino)
Mária SÁNDOR [sa:dor] estas rumania hungara lingvistino. Ŝi naskiĝis Târgu Mureș la 26-an de junio 1957. Ŝi estas la filino de lingvistino Mária J. Nagy.
Kariero
Mária Sándor diplomitiĝis en UBB de Kluĵo, kaj ŝi instruis en Tăureni, poste en Odorheiu Secuiesc. Ŝi publikigis la studaĵojn A szövegnyelvészet egy elbe­széléselméleti alkalmazása (in: A szövegvizsgálat új útjai. Red. Szabó Zoltán, Buk. 1982); Direcţii în critică şi poetică franceză contemporană (NyIrK 1984/2); Thomka Beáta: A pillanat formái (samloke. 1988/1).
Lajos Völgyesi
Lajos Völgyesi [lajoŝ voldjeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Völgyesi Lajos estas hungara geofizikisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
Lajos Völgyesi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Völgyesi akiris geofizikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1971 kaj li doktoriĝis samloke post kvar jaroj. Post la bakalaŭro li laboris jaron en la universitata geofizika instituto, poste li estis asistanto en Teknikuniversitato de Budapeŝto (1972-1978), lektoro (1978-1994), docento (1994-2008), profesoro ekde 2008. Li estis ankaŭ vicdekano (1995-1997) kaj vickatedrestro (1995-2000). Li kandidatiĝis en 1994 ĉe la akademio, li doktoriĝis (Ph.D.) en la teknikuniversitato en 1995, habilitiĝis en 2004, doktoriĝis ĉe la akademio post 2 jaroj. Inter 2000-2003 li ricevis stipendion. Li evoluigis pli modernan pendolon (AUTERBAL), per kiu li mezuris pli precize. Li partoprenis en redaktadoj de geodeziaj revuoj. Li ricevis premiojn inter 1982-2017. Li havas edzinon, kiu naskis du filinojn.
Trigueros
Trigueros [trigEros] (Tritikaj, ĉu kampoj, ĉu homoj, ĉu asparagoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Ĝi situas en ebena tereno inter montetoj kaj inter la riveroj Tinto kaj Odiel (Onubo).
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Triguereños. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 65,33 loĝ./km².
Situo
Trigueros estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la centra parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 76 m; je 19,5 km el Onubo, provinca ĉefurbo, kaj je 85,9 km el Sevilo, regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 118.3 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°22′59″N 06°50′01″Ok.
Limas nordokcidente kun Alosno, norde kun Calañas kaj Beas, sude kun Moguer kaj Niebla, kaj okcidente kun la municipoj de San Juan del Puerto kaj Gibraleón.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La situo interrivera kaj ekzisto de eta enŝipejo permesis fruan komercon.
Estas restaĵoj de epoko de la Romia Imperio. El islama epoko (Al Andalus) restis malmulte, eble iom en bazo de nuna preĝejo. Post la kristana konkero (13a jarcento) ĝi formis parton de la Graflando de Niebla. La tertremo de Lisbono en 1755 detruis preskaŭ la tutan vilaĝon kaj ĉefe la ĉefajn konstruaĵojn. Jezuitoj instalis gravan lernejon kaj havis tie la unua presejon de la provinco kaj medicinan lernejon.
Les Chéris
Les Chéris estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Ducey-Les Chéris.
Zinka oksalato
Zinka oksalato aŭ zinka oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj zinka hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en acidoj, amonika klorido kaj nitratoj. Zinka oksalato posedas 1 zinkatomon, 2 karbonatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Zinka oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de zinkaj derivaĵoj.
Eudromia
Eudromia estas genro de birdoj de la familio de Tinamedoj. Tiu genro enhavas du krestenhavajn membrojn el tiu familio el Sudameriko.
Etimologio
Eudromia devenas el du grekaj vortoj, eu signife bone, kaj dromos signife kuro aŭ elkuro pli taŭge por tiu celo. Tiun difinoj kune signifas, bona elkuro, kio aludas al ties kutimo fuĝi predantojn per kurado.
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Tiu genro havas nur 2 speciojn, sed la Eleganta tinamo diversiĝas al konsiderinda nombro de subspecioj:
La specioj kaj subspecioj estas la jenaj:
Smolník
Smolník povas esti:
Utrakvismo
Utrakvismo (el latino sub utraque specie, tio estas, "en ambaŭ specoj") estas tendenco de pensaro en kristanismo kiu asertas, ke la eŭkaristio devas esti havigita ĉiam al ĉiuj kredantoj en "ambaŭ specoj", tio estas, pano kaj vino. En la praktiko de kelkaj kristanaj eklezioj, ĉefe en la katolika eklezio, tradicie nur la pastroj trinkis la vinon konsekritan dum la celebro de la meso.
Post epoko de militoj, ĉefe en la tiama Moravio, ​ la utrakvistoj reamikiĝis kun la katolika eklezio. Tamen, la utrakvismo survivis kiel diversaj aperoj de reformo de la eklezio, ĝis en 1920 oni konstituis la ĉeĥoslovakan husanan eklezio sendepende.
10672 Kostyukova
10672 Kostyukova estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la botanistinon Tatjana Andrejevna Kostjukova, kutivistinon de floroj en Kievo. Ŝia kolekto da floroj gajnis diplomon je la Aŭtona Flora Spektaklo de Moskvo en 2001.
Fajrokurado
Nestinario estas marŝado per nudaj piedoj sur ardaĵoj. Kiel festo ĝi okazas ĉiujare en Bulgario (Strandza) aŭ en Brazilo, dum juniaj festoj, kiam viroj marŝas sur braĝojn por montri kuraĝon. En Nova Erao oni uzas tiun teknikon por akceli la persistopovon, la memkomprenon kaj memfidon, samkiel por konviki homojn ke ili povas preterpasi siajn limigajn pensojn.
Charlotte Despard
Charlotte DESPARD (naskonomo Charlotte French) (15-a junio 1844 - 10-a novembro 1939) estis brita virinbalotrajtisto kiu estis aktiva en Londono kaj Irlando. En Irlando, la naskoloko de ŝia patro, ŝi ankaŭ apogis memstariĝan movadon.
Frua vivo
En 1844, Charlotte French naskiĝis en Ripple, en Kent, Britio, filino de irlanda mararmea fregatkapitano William French. En 1854, ŝia patro mortinta kaj ŝia patrino malliberigita en frenezulejo, ŝi estis sendita al Londono por loĝi kun parencoj.
Charlotte edziniĝis kun Maximilian Carden Despard, angla-irlanda komercisto, la 20-a decembro 1870. Ŝi verkis plurajn romantikajn romanojn, el kiu la unua estis Chaste as Ice, Pure as Snow (Ĉasta kiel glacio, pura kiel neĝo) en 1874.
Politika kariero
Kiam mortis ŝia edzo en 1890, Despard interesiĝis pri malriĉuloj kaj virinrajtoj, kaj komencis ŝian bonfaran kaj politikan karieron. Ŝi lasis ŝian luksan hejmon en Esher, Surrey por loĝi en Wandsworth, Londono, meze inter la malriĉuloj kiujn ŝi volis helpi. Ŝi establis sanigejon, organizis klubojn por junuloj kaj laboristoj, kaj supkuirejon por lokaj senlaboruloj. Semajne, ŝi loĝis super unu el ŝiaj bonfarvendejoj. Ekde tiam, ŝi ankaŭ prozelitiĝis al romkatolikismo.
En 1894, Despard estis elektita Poor Law Guardian (Kuratoro laŭ leĝoj pri malriĉuloj) en Lambeth. Ŝi sukcesis tie, kaj interesiĝis pri kampanjo por reformi la leĝojn pri malriĉuloj. Ŝi aliĝis la Social Democratic Federation (Socia demokratia federacio) kaj poste la Independant Labour Party (Partio de sendependa laboristaro aŭ ILP). Ŝi amikiĝis kun George Lansbury, Keir Hardie kaj Margaret Bondfield.
Despard ankaŭ aliĝis al la National Union of Women's Suffrage Societies (Nacia unio de virinbalotrajto-socioj aŭ NUWSS) kaj poste, en 1906, al la Women's Social and Political Union (Socia kaj politika unio de virinoj aŭ WSPU). Kiel WSPU-membro kaj sufrageto, Despard aktive protestis pri virinbalotrajto. Ŝi estis arestita en 1906 kun Mary Gawthorpe ĉe la brita parlamentejo, la House of Commons. En 1907 ŝi estis dufoje malliberigita pro ŝia WSPU aktivado.
En 1907, pro la aŭtokrateco de Emmeline Pankhurst kaj Christabel Pankhurst, Despard kaj sep dek aliaj forlasis la union WSPU kaj fondis la Women's Freedom League (Virina ligo por libereco aŭ WFL). Kune kun Teresa Billington-Greig, Despard aperigis la ligan ĵurnalon The Vote (La balotrajto). La ligo estis, kiel la WSPU, militema organizaĵo kiu volonte rompis leĝojn - sed, malkiel la WSPU, neniam uzis perfortemajn taktikojn. En 1909, Depard estis renkontinta kun Mahatmo Gandhio kaj estis influita de liaj ideoj pri senperforta civila malobeo. Ŝi urĝis la WFL-membrojn ne pagi impostojn, kaj malhelpi la 1911-an popolnombron.
Kiam komenciĝis la unua mondmilito la pacista Despard ne subtenis ĝin, kaj diris ke la registaro ne sufiĉe faris por finigi la militon. Ŝi apogis la kampanjon de la Women's Peace Council (Virina konsilio de paco). Kiam virinoj gajnis balotrajton en 1918, Depard kandidatis kiel laboristara kandidato en Battersea, sed ŝi malsukcesis (kun 33 % de la voĉdonoj), verŝajne pro ŝia pacismo.
Despard forpasis multe da tempo en Irlando, la hejmlando de ŝia patro. En 1908 ŝi estis kuniginta kun Hanna Sheehy Skeffington kaj Margaret Cousins por fondi la Irish Women's Franchise League (Virinbalotrajista ligo de Irlando). Post la mondmilito, ŝi transloĝiĝis al Dublino.
Ŝi ĉiam apogis memstariĝon de Irlando, kvankam kaj samtempe kiel ŝia frato Generalo John French, kiel brita Lord-Lieutenant de Irlando, batalis kontraŭ la irlandaj ribeluloj. Despard kaj Maud Gonne travojaĝis la landon en 1920, kun aliaj laboristaraj partiistoj, kaj kolektis indikaĵojn pri krimegoj de policistoj kaj soldatoj en Cork kaj Kerry. Despard kaj Gonne ankaŭ establis la Women's Prisoners' Defence League (Virina ligo por defendi malliberigituloj), kaj mem estis malliberigita de la brita registaro. Ŝi poste aliĝis al la kampanjo de Sinn Féin por unuiĝinta Irlando.
En 1930, aĝante 86 jarojn, Despard travojaĝis en Sovetunion kun Hanna Sheehy Skeffington. Imponita, ŝi aliĝis al la Komunista Partio de Granda Britio kaj fariĝis sekretario de la organizaĵo Friends of Soviet Russia (Amikoj de Sovetunio).
Charlotte Despard mortis la 10-a novembro 1939, post falo en ŝia domo en Belfast, kaj estis entombigita en Dublino.
27354 Stiklaitis
27354 Stiklaitis estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Angela Stiklaitis, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Penn Manor High School de Millersville (Pensilvanio, Usono).
Villalba del Alcor
Villalba del Alcor [bijAlba del alkOr] (Blanka Vilaĝo de la Monteto) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villalberos. La censita populacio en 2010 estis 3465 loĝantoj kaj la denseco estas 55,89 loĝ./km².
Situo
Villalba del Alcor estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la sudorienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 161 m; je 50 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 62 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 24' N, 6º 28' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Gastigado. Vinproduktado.
Vidindaĵoj
Konstruaĵoj de la 19-a jarcento, kastelo-preĝejo kies deveno iras al 11-a jarcento kaj monaĥinejo de karmelanoj de la 17-a jarcento. Ermitejo kaj kvin kapeloj.
Flosadoterapio
Flosadoterapio estas relaksada praktiko kiu konsistas el la senpeza flosado/drivado en ujo kiu tenas la mezon inter konkforma kuvo kaj kapsulo (Samadhi-cisterno), plenigita kun 1500 litroj da akvo je korpotemperaturo en kiu dissolviĝis 600 kg da epsonsalo aŭ magnezia salo kiel tiu el la Morta Maro. Dume la persono havas la eblon aŭskulti interne ripozigan muzikon (ofte de tipo noveraa). Oni oftege filtras la akvon.
Kreis la metodon John C. Lilly in 1954 por studi psikologiaj efektoj de senigo de sensoj, sed hodiaŭ oni uzas ĝin en alternativa medicino kiel kvietigilon.
Traktato de Nystad
La Traktato de Nystad (Ништадтский мир), (Freden i Nystad) estas paca traktato inter la Rusa carlando kaj la Reĝlando de Svedio subskribita la 10-an de septembro 1721 en urbo Nystad (nun finna Uusikaupunki). Reĝo de Svedio Frederiko la Unua komisiis al diplomatoj Johan Lillienstedt kaj Otto Strömfeld subskribi la tekston. Same rusa caro Petro la Unua ordonis efektivigi subskribon al Jakobo Brjus kaj Andrej Osterman. La traktato ŝanĝis la rus-svedan landlimon, tiel ke Svedio agnoskis la anekson de Livonio, Estonio, Ingrio, parto de Karelio kaj aliaj teritorioj por ĉiam al Rusujo, kiu siavice promesis pagi monan kompenson.
La traktato konsistis el enkonduko kaj 24 artikoloj. La ĉefaj punktoj de la Traktato estis la jenaj:
La 20-an de septembro 1721 Rusio ratifikis la traktaton, samtempe okazis grandiozaj festoj en Moskvo kaj aliloke. La venko en la Granda Nordia Milito (1700 - 1721) metis Rusion inter la plej gravaj eŭropaj ŝtatoj.
La 2-an de novembro 1721 Petro la Unua konsentis kun peticio de rusiaj senatanoj titoliĝi kiel Imperiestro de la tuta Ruslando kaj Patro de la Patrujo. La Rusia Imperio ekzistis ĝis 1917 dum 196 jaroj.
Samjare omaĝe al multaj meritoj de Jakobo Brjus la imperiestro alpropriigis la titolon Grafo de Rusia Imperio.
Les Cresnays
Les Cresnays estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cresnayens.
Stanjevci
Stanjevci, hungare Kerkaszabadhegy estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Gornji Petrovci.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1955, 1987 kaj en 1994 vilaĝaj festegoj okazis.
Mihály Márk
MÁRK Mihály (ma:rk) estis hungara pastro, ekleziverkisto, redaktoro, rakontisto naskita en Kovászna la 10-an de decembro 1880 kaj mortinta en Parajd, la 7-an de decembro 1965.
Kariero
Márk Mihály finis teologion en Reformita teologio de Koloĵvaro (1905). Li estis pastro en pluraj vilaĝis de 1905 ĝis 1958. Li estis kunlaborinto de gazeto Harangszó de 1922, pli poste ĝia respondecredaktoro (1928-38), kunlaborinto de Református Szemle, Kálvinista Világ, Li aktive partoprenis en la vivo de transilvaniparta Hangya Szövetkezet.
Lestizza
- jen itale, friule Listize - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Blazio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Basiliano, Bertiolo, Codroipo, Mortegliano, Pozzuolo del Friuli kaj Talmassons.
Saint-Joseph
Saint-Joseph (franca), en Esperanto: Sankta Jozefo
Saint Joseph, mallongigo St.-Joseph aŭ St-Joseph estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj: en Belgio: en Francio:
en Haitio:
en Kanado:
aliaj objektoj:
Parkurbo Esperanto
Parkurbo Esperanto (germane Parkstadt Esperanto) estis projekto por konstrui urboparton en Munkeno rilate al Esperanto, antaŭ la Unua Mondmilito. Tio celis esti la centro de la tuta Esperanta movado. En 1912 estis fondita aparta ligo por efektivigi la urbon je 13 km de München. Oni faris grandan loterion, kolektis monon ankaŭ de Esperantistoj. Fine la mono pereis, la plano fiaskis.
Projekto
La projekto de Parkstadt Esperanto estas kutime, ĉar ĝi fiaskis, prezentita sub negativa aspekto. La malmultaj aŭtoroj, kiuj traktis la temon, supozigas, ke la iniciantoj ekde la komenco planis trompon de la miloj, kiuj investis monon.
La baza ideo estis moderna kaj sekvis tendencon, kiu estis rimarkebla ankaŭ en alia sociaj movado. Tio estas indiko, ke la Esperanto-Movado siatempe estis moderna kaj parto de la progresemaj tendencoj en la socio. La kreado de loĝkvartaloj, kiuj estas alternativo al la dense okupitaj, fumaj kaj malsanaj kvartaloj de la grandaj urboj, estis rimarkinda movado. Loĝi en la naturo estis revo, kiu iĝu realace ankaŭ por la malsupraj tavoloj, nome la laboristaro.
La propagandaj dokumentoj de Parkstadt Esperanto esprimas ĉi tiun deziron. La promeso estis samtempe belaj kaj malmultekostaj domoj kaj la financaj teknikoj, ekzemple loterio, ne estas malkutimaj. La kialoj por la fiasko ne estas klaraj. Ĉiukaze la fino okazis longe antaŭ la Unua Mondmilito kaj la malamo kontraŭ germanoj kaj la manko de eksterlanda mono ne sufiĉas por klarigi.
Pri la ideologia fono kaj la evoluo de la ideo bv. vidi sub Gartenstadt en la germana versio de Vikipedio.
El la historio de la Esperanto-Klubo Munkeno
Pliaj informoj
Komitatanoj (Beiräte) : Dr. Wilh[elm] Floßmann (advokato/Rechtsanwalt), Ig[naz]. Geyer (arkitekto/Architekt), Alois Guggenberger (advokato/Rechtsanwalt), Dr. Hans Schuler (reĝa prokuroro/Kgl. Staatsanwalt), Dr. Rud[olf] Seidl (advokato/Rechtsanwalt), Fritz Sievers (arkitekto/Architekt), Robert Zeiler (inĝeniero/Ingenieur)
Honora komitato (Ehrenkomitee) : Generalleutnant von Belli de Pino (Kgl. Kämmerer), Freiherr Karl v. Branca, Freifrau Rosa v. Karg-Bebenburg, Kommerzienrat Lud. Parcus, Graf Joseph Pestalozza, Gräfin Elsa Pestalozza, Ludwig du Jarrys, Freiherr von la Roche (Kgl. Kämmerer), Major z. D. Fanny du Jarrys, Freifrau von la Roche, Adolf Graf Westarp.
La baza ideo por kolekti la kapitalon estis loterio. Pro la fakto, de publika loterio ne povis okazi sen ofiala agnosko, oni trovis truon en loterio sole por la membroj de la "propaganda ligo".
Hammer an der Uecker
Hammer an der Uecker estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Torgelow-Ferdinandshof de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Enutera pesario
Enutera pesario aŭ kupra spiralo estas kontraŭkoncipilo enmetita en la uteron de la virino.
Jules Aizière
Jules AIZIÈRE [ezjer] (mortis inter 1914 kaj 1918) estis franca pionira esperantisto. Profesie Aizière estis instruisto. Li agadis por Esperanto kiel sekretario de la Internacia Asocio de Instruistoj kaj prezidanto de la Unuiĝo de la Federacioj, kiu kunfandiĝis kun la Societo Franca por la Disvastigo de Esperanto (SFDE) en 1910. Li estis la ĝenerala sekretario de SFPE ekde 1912 ĝis 1914. Li estis mortpafita dum la unua mondmilito.
Enutera pesario
La spiralo estas kutime T-forma plastaĵo ĉirkaŭvolvita de kupra aŭ kupra-ora drato. La kupraj jonoj malhelpas, ke la spermo atingu la salpingon. Se tamen estas fekundigita ovolo, tiam la fremdaĵo en la utero malhelpas ennestiĝon de la ovolo.
Courlon-sur-Yonne
Courlon-sur-Yonne estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1182 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2005.
Bátmonostor
Bátmonostor (bAtmonoŝtor) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Baja. Monostor signifas abatejo.
Courlon-sur-Yonne
Geografio
Courlon-sur-Yonne etendiĝas sur 16.73 km², kaj havis 1182 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 71 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Bátmonostor
Situo
Bátmonostor situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Sombor. Troviĝas Baja 10, Báta 15, Mohács 28 km-ojn for.
Courlon-sur-Yonne
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Bátmonostor
Historio
En 1191 oni fondis abatejon kaj apude formiĝis ankaŭ komunumo, kiu antaŭ la turkoj iĝis kampurbo. Poste ĝi malgrandiĝis sed restis viva, sed la abatejo ruiniĝis. Dum la turkoj alvenis serboj. Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko.
Courlon-sur-Yonne
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Jacques Percheminier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Courlon-sur-Yonne apartenas al la kantono de Sergines, kies ĉefurbo estas Sergines. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Bátmonostor
Komunumoj pri monostor en Hungara reĝlando
(Monostor signifas: abatejo.)
Listo de urboj en Irlando
Tiu ĉi estas listo de urboj en la respubliko Irlando.
Dublino estas la plej granda aglomeraĵo en la respuliko Irlando kun 1.270.603 (stato 2011). Pli ol kvarono el 4,58 milionoj da irlandanoj (2011) loĝas en la ĉefurba regiono.
La jena tabelo listigas la urbojn kun pli ol 10 000 loĝantoj, la rezultoj de la popolnombrado de la 28a de aprilo 2002, de la 23a de aprilo 2006 kaj la provizora taksado de la 10a de aprilo 2011 kaj la graflando, al kiu apartenas la urbo. La nombro de la loĝantoj nur notas la loĝantojn en la politikaj limoj de la urboj kaj komunumoj, sen la sendependaj antaŭurboj.
Konstantin Thon
Lia patro Andreas Thon estis juvelisto kaj havis tri filojn.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
La ĝenerala inventaro de la monumentoj kaj artaj riĉaĵoj de Francio, nun nomata ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo, kaj simple kromnomata ĝenerala inventaro aŭ eĉ inventaro, estas servo kreita en 1962 laŭ iniciato de André Malraux kaj de André Chastel.
Konstantin Thon
Ekde 1804 ĝis 1815 Konstantin studis arkitekturon en St. Peterburga Akademio de Belartoj, kie lia profesoro estis Andrej Voroniĥin. Li ĝin sukcese finis kaj gajnis la Oran medalon pro siaj laboraĵoj. Por staĝi en sia fako lin oni direktis en Italion senpage kiel pensiulo de la Akademio. Li multe vojaĝis tra la bela lando, kie observis kaj esploris tieajn grandiozajn konstruaĵojn. Li faris kelkajn unikajn projektojn, kiujn admiris la italaj kolegoj. Konstantin eĉ meritis membriĝon al la Florenca Belarta Akademio ( Accademia dell'Arte del Disegno).
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Historio
La ĝenerala inventaro de la monumentoj kaj artaj riĉaĵoj de Francio estis lanĉita en 1962 en la kadro de la 4-a plano. Ĝi venis post la ĝenerala inventaro de la artaj riĉaĵoj de Francio de la Ministerio pri publika edukado kaj pri belartoj, de kiu pluraj volumoj estis eldonitaj de Plon komence de la 20-a jc.
Konstantin Thon
Reveninte en Rusion li ricevis rangon de akademiano kaj laborlokon kiel profesoro de la Akademio en 1830. En ĝi li instruis kaj estris kiel rektoro ekde 1854 ĝismorte. Li edukis pli ol du cent studentojn, kiuj poste famiĝis kiel elstaraj arkitektoj. Al ili li indikis grandan sensukiĝantan fonton de inspiro kaj fantazio, kiu troviĝas en la antikva rusa arkitekturo.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Historio
Ekde 2004, ĝia efektivigo estis progresive transigita al la regionoj, la Ŝtato daŭriganta la kunordigon kaj la kontrolon.
Konstantin Thon
Konstantin Thon estis edzo de Helena Ivanovna Berg naskita en familio de negocisto. La geedzoj havis filon Konstantin, kiu naskiĝis ĝis la formala geedziĝo en 1842, tial la patro registris lin kiel propra filo nur en 1858. Li volis heredigi al li sian majstrecon, sed baldaŭ tiu blindiĝis, kio grave vundis la koron de la patro.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Historio
Antaŭe plenumita de la direkcio pri Arkitekturo kaj Heredaĵo, la kondukado de la Inventaro estis ligita ekde 2010 al la servo de la heredaĵo de la ĝenrala direkcio pri heredaĵoj.
Konstantin Thon
Lia longa vivo finiĝis pro kadukeco (85j) la 6-an de februaro 1881. Lin oni sepultis en Volkov tombejo de Sankt Peterburgo.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Misio
La origina misio, kiel esprimita en 1964 estis « identigi kaj priskribi ĉiujn konstruaĵojn kun kultura aŭ arta valoro same kiel ĉiujn artajn verkojn kaj objektojn kreitajn aŭ konservatajn en France depost iliaj originoj ».
Konstantin Thon
Kelkaj liaj ĉefverkoj
La Katedralo de Kristo Savinto en Moskvo estas plej granda preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Projekto fare de Konstantin Thon plaĉis al imperiestro Nikolao la 1-a, ĉar en ĝi li ekvidis la veran rusan arkitektan stilon.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Misio
Ĝi estas nun esprimita tiel : « identigi, esplori kaj konigi la elementojn de la landheredaĵoj, kiuj posedas sciencan, historian aŭ kulturan valoron. »
Inventarita bieno ne estas pro tio monumento historia.
Publikigo
Tiu enketo kondukas al publikigo fare de la Nacia presejo de kolekto da monografioj pri la heredaĵo de kantono aŭ de municipo.
Konstantin Thon
Kelkaj liaj ĉefverkoj
Laŭ ordono de imperiestro Nikolao la 1-a, kiu mem desegnis la rektan linion sur mapo, oni komencis en 1843 konstrui la fervojon longan 650 km inter du ĉefurboj de Rusia Imperio: Sankt-Peterburgo kaj Moskvo. En 1851 ĝi ekfunkciis. Samtempe oni konstruis du samaspektajn stacidomojn en ambaŭ urboj, por pasaĝeroj kvazaŭ ne rimarkis ties diferencon dum forveturo kaj alveno. La stacidomoj nomiĝis Moskovskij (t.e.Moskva) en St.Peterburgo kaj Nikolajevskij (derivaĵo de nomo de la caro Nikolao) en Moskvo. La fervojo ankaŭ nomiĝis Nikolajevskaja. Post 1917 ili ricevis nomon de la Oktobra Revolucio kaj nomiĝas Leningrada stacidomo kaj Oktobra fervojo.
Ĝenerala inventaro de la kultura heredaĵo
Publikigo
En tridek kvin jaroj, 35 % de la lando estis farita.
Komputadaj datumbazoj
La servo de la inventaro ankaŭ kreis datumbazojn Mérimée, Palissy, Archidoc, Mémoire kaj Thésaurus de la désignation des œuvres architecturales et mobilières :
Listo de la eldonoj
Tiu listo ne estas kompleta.
István Sarány
István SARÁNY [sara:nj] estas rumania hungara ĵurnalisto, verkisto. Li naskiĝis en Toplița (Harghita) la 17-an de marto 1965.
Kariero
István Sarány de 1988 estas internakunlaboranto de ĵurnalo Hargita, de aprilo 1990 Hargita Népe De 1987 li publikigis en Ifjúmunkás, Bihari Napló, Majomsziget, Jelenlét, Kelet-Nyugat, Szabadság, Heti Magyarország. De 1991 li estis afergvidanta direktoro de eldonejo Layout Kft..
Cirocha
Cirocha [ciroĥa] estas rivero de nordorienta Slovakio. Ĝi trafluas distrikton Snina kaj distrikton Humenné. Ĝi estas maldekstra enfluo de Laborec, kaj ĝia longeco estas 56,6 km.
Cirocha elfontas en Bukovské vrchy montaro, sub la montara pasejo de Ruske en supermara alteco de 740 m, rekte sur slovaka – pola limo. Ĝi fluas suden unue, kie alportas pli malgrandaj enfluoj kaj enfluas en Ruská kotlina (Valkaldrono de Ruske), kie alportas, dekstre Rusky potok kaj turniĝas sudokciedenten. Dekstre ĝi alportas Smolník kaj enfluas en Starina akva rezervujo - Starina valbaraĵo, jam en akva rezervujo enbuŝas rivereto Stružnica de nordo, kaj Hrincov potok de okcidento. Sub la digo rivero fluas suden tra limo inter Bukovské vrchy kaj Ondavská vrchovina, de dekstro alportas Havrilovec kaj eniras en Beskydské predhorie poste fulas sudokcidenten tra Stakčin kie alportas de maldekstra flanko Kolovička kaj de dekstra flanko Chotinka, (Ĉi tie la rivero lasas teritorion de Nacia parko Poloniny.), sekvas Kuršina de maldekstre kaj rivero turniĝas okcidenten. Ĝi alprenas maldekstran Bystrá, trafluas tra teritorio de urbo Snina, kie alprenas de dekstre Pčolinka, poste fluas preter Belá nad Cirochou, kie alprenas Barnov Potok de maldekstre, kie karakterize meandras kaj celas pli-malplim sudokcidenten. Poste la rivero alportas Zajacov Potok, Trsťový potok (dekstraj), trafluas preter vilaĝoj Dlhé nad Cirochou, Modra nad Cirochou, alportas Voniarský potok kaj Dielnica (maldekstraj) kaj Zvoníkov potok (dekstra). Ĝi fluas foren tra teritorio Kamenica nad Cirochou, ĉe Lackovce alprenas Kamenica (maldekstra) kaj kreas grandan arkon inter komunejoj Lackovce kaj Modra nad Cirochou kaj fluas okcidenten. Oriente de urbo Humenné enfluas en riveron Laborec.
Stacio Imamiya
Stacio Imamiya (japane: 今宮駅 [Imamija-eki], angle: Imamiya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Naniwa, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Ringlinio de Osaka, Linio Kansai (ĉefa).
József Litkei
József Litkei [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Litkei József estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto. József Litkei naskiĝis la  en Jászberény, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Litkei akiris pedagogian diplomon, poste pentristan diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1951. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth, László Bencze kaj Bertalan Pór. Jam en 1947 li partoprenis en fondo de popola kolegio, tio estis sub influo de la komunistoj. Li studvojaĝis en Sovetunio kaj Italio. Post la diplomo li ekinstruis en la Industriarta Altlernejo de Budapeŝto, kie li restis ĝis la emeritiĝo. Li konatiĝis en 1958 pro ekslibriso, kiu atingis la unuan lokon en konkurso, en 1972 lia reliefo el ledo denove atingis la unuan lokon. Li ricevis ankaŭ ŝtatan premion. En 1979 li aĉetis domon en Kőbánya, kie li establis atelieron. Li havis edzinon.
(12011) 1996 VT5
(12011) 1996 VT5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kabo (mezurunuo)
En la hebrea Biblio, la kabo (קַב‎) estas mezurunuo de volumeno.
Aleksandrs Aizputitis
Aleksandrs Aizpuritis estis latva pionira esperantisto. Profesie gimnazia direktoro, antaŭ la Unua mondmilito li estis instruisto ĉe la Moskva Instituto de Esperanto. Ekde 1922 li estis Delegito de UEA.
Kabo (mezurunuo)
Uzo en la Biblio
La vorto estas uzita nur unufoje (t.e. estas hapakso) en la tuta hebrea Biblio, nome en la 2-a libro de la Reĝoj"
Aleksandrs Aizputitis
En 1912 li verkis internacian krestomatieton kun laŭartikola vortaro en latva kaj 5 aliaj lingvoj.
High Point (Norda Karolino)
High Point (prononcita HAJ Pojnt ("Alta Pinto"), koordinatoj: ) estas urbego en la regiono Piedmont Triad de Norda Karolino (Usono) kun 97,796 loĝantoj (laŭ Usona Censo Oficejo de julio 2006). Laŭ taksoj en julio 2007 estis ĉ. 104,400 loĝantoj. High Point tiel estas la 8-a plej granda municipo en Norda Karolino.
Bazaj informoj
High Point estas konata pro siaj mebloj, teksaĵoj, kaj aŭtobus-fabrikejo. En Usono ĝi estas konsiderata la "Meblo Ĉefurbo de la Mondo" kaj "La Internacia Urbo de Norda Karolino" pro sia Meblo Merkato, okazinta ĉiun duonon jaron, kiu allogas 100.000 eksponantojn kaj aĉetantojn el la tuta mondo.
Plej granda parto de la urbo troviĝas en la kantono Guilford, sed la teritorio ankaŭ etendiĝas sur la najbaraj kantonoj Randolph, Davidson, kaj Forsyth. High Point estas la sola nordkarolina urbo, kiu plivastiĝas en kvar kantonoj.
József Keöd
József Keöd [jOĵef keod], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keöd_József estis hungara aktoro, ŝipestro, vitisto. Lia malofta prenita familia nomo estis Füredi, lia pli ofta pseŭdonimo estis Dr. Balaton.
József Keöd naskiĝis la  en Balatonfüred, li mortis la  en Balatonfüred.
Biografio
József Keöd maturiĝis en piarista gimnazio en Veszprém (urbo). En 1860 li aliĝis al migra teatra kompanio de György Molnár en sia naskiĝloko. Inter 1863–1867 li estis membro de alia migra kompanio de Károly Szuper. En 1868 en Balatonkisszőllős li estis vilaĝa notario, sed li lernis germane kaj studis el libroj la maristan profesion. En 1872 li akiris ŝipestran licencon, poste li estis ŝipestro sur Danubo, Tiso, Dravo, Sava (rivero) kaj Balatono (1879-1887). Dum la balatona periodo li estis ankaŭ vinisto, liaj vinoj estis premiitaj.
Kabo (mezurunuo)
Uzo en la Biblio
La ĉi-supra versiklo priskribas la deflacion okazinta pro la sieĝo de Samario. La fekaĵo de kolomboj estas ordinare malmultekosta, sed pro la deflacio, eĉ malgranda kvanto, t.e. 0,25 kabo, de kolomba fekaĵo iĝis multekosta.
Gorica (Puconci)
Gorica, hungare Halmosfő, germane Goritz estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občino Puconci.
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ traira flanka vojo, laŭ fervojo Hungario-Murska Sobota. La lasta troviĝas 6 km-ojn for.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1956, 1966 kaj en 1988 vilaĝaj festegoj okazis.
Kimbunda lingvo
La kimbunda lingvo – propralingve „kimbundu“, laŭvorte „norda mbunda“ - estas afrika lingvo parolata en la nordokcidento de Angolo fare de 3 ĝis 4 milionoj da parolantoj el la etno de ambundoj („nordaj mbundoj“). La kimbunda estas bantua lingvo, kaj en Angolo estas oficiala ŝtata lingvo. Ĝia ISO-kodo estas. La lingvo ne konfuziĝu kun la umbunda aŭ „suda mbunda“, kiun la lingvisto Malcolm Guthrie klasifikigis en la zono R de bantuaj lingvoj, dum la kimbunda estas en la zono H de tiu lingvaro.
Ekzistas dek unu dialektoj de la kimbunda: Ngola, Dembo, Jinga, Bondo, Bângala, Songo, Ibaco, Luanda, Quibala, Libolo kaj Quissama.
Dum la periodo de portugala koloniado, leĝo de la jaro 1919 malpermesis la uzon de lokaj lingvoj en angolaj lernejoj kaj permesis nur la portugalan tie. Tiu reguligo forte reduktis la uzon de la kimbunda inter altedukitaj kaj urbaj ŝtatanoj favore al la portugala. Aliflanke granda parto de la malurbe vivantaj eŭropanoj de la regiono lernis la lingvon por pli bone komuniki kun la lokaj afrikaj lingvanoj, kaj pluraj kimbundaj vortoj transpreniĝis al la ĉiutaga portugala lingvo loke parolata, du el ili probable eĉ el la kimbunda tra la portugala transpreniĝis al Esperanto (vidu sube). En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, eĉ muzikaj grupoj de nur eŭropdevenaj kaj de miksite eŭrop- kaj afrikdevenaj artistoj kantis en la kimbunda, ekzemple la grupoj "Monami" kaj "Kamba iyami".
Parto de la afrikdevenaj loĝantoj de la angola provinco Malanje produktis kreolan miksaĵon de la kimbunda kaj portugala lingvoj, kies parolantoj nomatas Ambaquistas.
Skriba lingvo
La skriba formo de la kimbunda lingvo estis evoluigita fare de eŭropdevenaj kristanaj misiistoj, aparte el la monaĥaj ordenoj de kapucenoj kaj jezuitoj. Dum ili unuflanke aprezinde produktis multajn tekstojn kaj gramatikajn librojn, aliflanke ili grandparte trosimpligis la lingvon kaj parte eĉ profunde miskomprenis ĝin. La malfavoraj efikoj de tio ankoraŭ sentiĝas nuntempe dum uzado de la lingvo, kvankam ekde la ŝtata sendependiĝo de Angolo per grandaj fortostreĉoj klopodiĝis plidetaligi kaj unuecigi la ortografion kaj gramatikon de la kimbunda samkiel de la aliaj plej gravaj etnaj lingvoj de la ŝtato.
Gravaj diferencoj inter la moderna ortografio disde la pli frua portugale bazita de la koloniistoj estas la forpreno de la konsonanto „r“ (ĉar ne ekzistas sono [r] en la kimbunda) kaj la reguloj pri vokala ortografio (diftongoj ne permesatas kaj tial ŝanĝatas al la literoj "w" aŭ "y" depende de la ĉirkaŭaj literoj). La lingvo havas 5 vokalojn („a“, „e“, „i“, „o“, „u“), el kiuj la „u“ ankaŭ havas la funkcion de duonvokalo komparebla al la esperantlingva sono „ŭ“. Iuj konsonantoj reprezentiĝas per du literoj, kiel „mb“ en „mbambi“ (gazelo), aŭ „nj“ en „njila“ (birdo).
Iuj ekzemplaj vortoj
Iuj kimbundaj vortoj estis influaj al la portugala lingvo kaj parte de tie pluiris al aliaj mondaj lingvoj. Inter ili estas la vorto quilombo (origine kilombo) por historia tipo de brazila setlejo, kaj quimbanda (origine kimbanda) por speco de brazila afrikdevena religio. Probable ankaŭ la Esperanto-vortoj por la muzikilo banĝo (portugale kaj en pluraj aliaj naciaj eŭropaj lingvoj banjo, probable de la kimbunda vorto mbanza) kaj por la vestaĵeto tangao (portugale kaj en pluraj aliaj naciaj eŭropaj lingvoj tanga) havas kimbundajn radikojn.
Funelterapio
Funelterapio estas kuracado per specialaj herbaj kandeloj je formo de funelo, laŭ tradicio de la Hopi-indianoj farita de kelkaj skoloj de alternativa medicino.
La nuna metodo kuraci per specialaj kandeloj iris al Eŭropo dank'al pola-kanada bioenergoterapeŭto A. Wisniewski. Uzante la herbajn kandelojn - oni dum bruligado kuracado niveligas la premadon en receso, deprenus la malnovan cerumenon (orelvaskon) kaj ankaŭ aktivigus la limfosistemon. Agante sub marmeto, la limfa sistemo forjhetus el organismo ĉiujn postrestojn de fruaj malvarmumoj. La kuracadon povas fari nur persono kun speciala atesto post speciala kurso kun internacia ekzameno, por tio, estas, kompreneble, multkosta.
Kadavroforigisto
Kadavroforigisto aŭ kadavraĵisto, estis dum jarcentoj la profesia esprimo por personoj, kiuj forigis bestokadavrojn kaj estis respondecaj pri bestokadavra utiligado. El la utiligado oni faris produktojn kiel grasoj, gluaĵo, ostofaruno, amonia klorido, sapo, blankigaj rimedoj kaj bestnutraĵo.
Parnasa Gvidlibro
Parnasa Gvidlibro aŭ Kiel fariĝi Poeto estas 176-paĝa libro de Kalman Kalocsay, Gaston Waringhien kaj Roger Bernard. Ĝi aperis en 1932 ĉe Literatura Mondo en Budapeŝto. La dua eldono estas prizorgita de Pola Esperanto-Asocio kunlabore kun Heroldo de Esperanto kaj datiĝas de 1968.
Ĵongo
Ĵongo (portugale: jongo) estas tradicia brazila danco- kaj muzikostilo laŭ 6/8-a takto, ankaŭ konata je la nomo Caxambu. Ĝi originas en Afriko, eble en Angolo.Ĵongon dancas viroj kaj virinoj duope. Ĝi venis al Brazilo dum la epoko de sklavoj. Multaj el ĝiaj temoj estas ludoj kun ĵargono mokanta la sklavigantojn.
Ĵongo apartenas al la antaŭuloj de sambo, kiu tiun ĉi plejparte flankenŝovis. Ankoraŭ ekzistas malmultaj tradiciaj grupoj, kiuj muzikas kaj dancas ĝin, ĉiuj en la federacieroj Rio-de-Ĵanejrio, San-Paŭlo, Espirito-Santo kaj Minas-Ĝerajso.
GyneFix
GyneFix estas enutera pesario por longtempa kontraŭkoncipo. Ĝi konsistas el 4 aŭ 6 malgrandaj kupraj cilindroj vicigitaj sur plastan fadenon.
Bernát Ney
Bernát Ney, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ney Bernát estis hungara operkantisto (basbaritono). Lia filo estis Tibor Ney, lia nepo estis Iván Erőd, liaj parencoj estis Dávid Ney kaj Dávid Ney (pli juna).
GyneFix
GyneFix estas produktata kaj vendata de la belga firmao Contrel.
Bernát Ney
Bernát Ney naskiĝis la  en Pápa, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bernát Ney devenis el juda familio. Li kantis en koruso de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1882-1884, poste dekomence en koruso de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Li estis levita operkantisto en la Operejo en 1887. Post tri jaroj li akiris operkantistan diplomon en Hungara Reĝa Muzika- kaj Teatra Akademio. Inter 1892–1925 li estis en statuso privata kantisto en la Operejo, inter 1896 kaj 1932 li instruis en la Muzika Altlernejo de Budapeŝto. Lia edzino naskis filon en 1906.
Hněvošice
Hněvošice estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el 1288, devene ĉi tie estis kortego kun burgaro. Hněvošice situas en historia linio kuniganta urbon Opava kun Racibórz, ĉi tie estas establita limpasejo por malgranda limregiona kontakto.
Memorindaĵoj
Ligna preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo estas unika konstruaĵo en la jaro 1730, kiu estis konstruita evidente sur loko de pli malnova konstruaĵo. La interna ekipaĵaro devenas plejparte el la 30-aj jaroj de la 18-a jarcento.
Bosko en Hněvošice – ekde la jaro 1969 ĝi estas naturrezervejo kun elementoj de karpata flaŭro.
Eskil
Eskil estas urbo en provinco Aksaray en Turkio.
Sergio Pitol
Sergio PITOL Deméneghi (Puebla, 18-a de marto 1933 - Xalapa, 12-a de aprilo 2018) estis meksika verkisto, tradukisto kaj diplomato.
Biografio
Orfo, li kreskiĝis en domego de vilaĝo de mal pli ol tri mil loĝantoj. Li pasigis sian infanaĝon ĉe plenkreskuloj kiuj esprimis konstante grandan nostalgion por la mondo antaŭa al la Meksika Revolucio, mondo detruita el kiu ili konservis kontraŭdirajn memorojn: nome kaj virtojn de tiu perdita paradizo kaj plendoj pro la mizero kaj katastrofoj suferitaj tiam. Tiuj spertoj influis elstare en la kreado de liaj fruaj rakontoj, nome Tiempo cercado kaj Infierno de todos.
Dum jaroj li estis malsana pro paludismo, kio enfermis lin hejmen, kion li profitis por legadi: nome Verne, Stevenson, Dickens, kaj dekdujarulo jam estis fininta Milito kaj paco. Deksepjarulo, li jam estis familiarigita kun Marcel Proust, Faulkner, Thomas Mann, Virginia Woolf, Kafka, Neruda, Borges, la poetoj de la meksika grupo "Los Contemporáneos" (La samtempuloj), de la hispanaj generacio de la 27a kaj klasikuloj. Ĉiusomere li vizitis kun siaj avino kaj frato banlokon. Lia avino estis grava figuro en liaj vivo kaj verkaro, ĉar ŝi zorgis lian edukon, kaj servis kiel modelo kaj referenco por lia frua literaturo, ĉar ŝi pasigis plej parton de la tempo legante romanojn, ĉefe de Tolstoi, ŝia preferata verkisto.
Deksesjarulo, li alvenis al Meksikurbo por studi en la universitato, kaj survoje al la literaturo, li studis juron en la Universidad Nacional Autónoma de México, kaj poste li profesoris prie tie, en la Universidad Veracruzana de Xalapa kaj en la Universitato de Bristolo. Li estis diplomato ekde 1960, fakte kiel kultura ataŝeo en Parizo, Varsovio, Budapesto, Moskvo kaj Prago. Lia estado en Moskvo plifirmigis lian klinon al la rusa literaturo ĝenerale kaj al Anton Ĉeĥov partikulare. Krome li loĝis en Romo, Pekino kaj Barcelono, kie li loĝis inter 1969 kaj 1972, kaj tie li tradukis por kelkaj eldonejoj, inter ili Seix Barral, Tusquets kaj Anagrama (kiu publikigis siajn verkojn en Hispanio). Li loĝis ek 1993 ĝis sia morto en Xalapa, ĉefurbo de la meksika subŝtato Veracruz. Pitol estis konata ankaŭ pro siaj tradukoj al hispana de romanoj de klasikuloj anglalingvaj, kiel Jane Austen, Joseph Conrad, Lewis Carroll kaj Henry James, inter aliaj.
Li ekpublikigis maturaĝe (No hay tal lugar, 1967). «Mi ekis per rakontoj kaj dum dek kvin jaroj mi plue verkis ilin. Per rakontoj mi metilernis. Mi porlonge ne sentis mim sekura.» Lr verkis dekon da libroj antaŭ El arte de la fuga (1996), kie li faris elstaran analizon de sia itinero kaj kreis rakont-memoran subĝenron tre personan.
La 23an de Januaro 1997, li estis elektita membro de la Academia Mexicana de la Lengua. Li ricevis multajn premiojn, inter kiuj en 2005 la Premio Cervantes.
Li mortis en la 12a de aprilo 2018, estante 85-jaraĝa, pro komplikaĵoj de iompostioma afazio kiun li estis suferinta ekde antaŭ kelkaj jaroj.
Pri lia verkaro
En lia rakonta verkaro, indas elstarigi du etapojn:
Dua etapo
La segunda etapa se conoce como la de los viajes, donde el protagonista es una especie de peregrino laico, un joven ansioso por descubrir los misterios de la naturaleza humana. En esta etapa Sergio Pitol se centra en ahondar en la psicología de los personajes, (la mayoría mexicanos) planteándose algunos dilemas morales. Un ejemplo característico sería el relato Cuerpo presente, con el que precisamente se inició la segunda etapa. En ella, hace un registro de los personajes y lugares que fue conociendo, aunque utilizara el lugar solamente como marco escénico.
Publikigitaj verkoj
Kompleta verkaro de Sergio Pitol:
Masillaraptor
Masillaraptor estas formortinta genro de bazaj falkoformaj birdoj el meza Eoceno, nome longkrura parenco de vivantaj falkoj. Klasigi Falkoformajn estas konfuziga, ĉar Eŭropo lokigis ambaŭ familiojn en du ordojn (por plia informaro rigardu la artikolojn pri Falkoformaj aŭ pri Akcipitroformaj).
Konataj specioj
Nune nur unu specio de Masillaraptor estas konata: nome M. parvunguis
Etimologio
Masillaraptor devenas el la latina vorto Masilla, kiu estas malnova nomo de la urbo Messel, kaj raptor estas novlatina sufikso uzita por indiki predanton (el rapere, kapti) kaj tio signifas rabobirdo.
Ankaŭ specifa epiteto parvunguis estas latina, devene el la vortoj parvus kiu signifas malgrandan kaj malfortan, dum unguis signifas ungon.
La nomo referencas al fakto ke la ungoj de la specimeno estas malgrandaj kompare kun tiuj de aliaj rabobirdoj.
Karakteroj
La genro Masillaraptor estas diferenca el ĉiuj aliaj konataj birdaj taksonoj. Ĝi havas kombinon de karakteroj kiuj distingas ĝin el ĉiuj aliaj.
1. La beko estas preskaŭ tiom longa kiom la propra kranio.
2. La tibiotarso estas la plej longa osto en la kruro.
3. Ĉe la dua fingro la unua falango estas mallonga, dum ĉe la kvara fingro la dua kaj tria falangoj estas mallongaj.
4. LA ungoj de Masillaraptor estas malgrandaj kaj malfortaj kompare kun aliaj falkoformaj birdoj.
Hohenkirchen (Meklenburgo)
Hohenkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Klützer Winkel. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.