cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Łeba
Historio de Lebo kiel kuracloko
7. Mazoyer Marcel, Roudart Laurence (2006): A History of World Agriculture. From the Neolithic Age to the Current Crisis, Earthscan, Londono.
8. Piskorski Jan Maria (1999): Pommern im Wandel der Zeiten (Pomerio en la tempo de Vandaloj), Zamek Książąt Pomorskich (La Kastelo de Pomeriaj Princoj), Szczecin.
9. Rumiński Marek Jacek (1997): Polskie wybrzeże Bałtyku (Pola balta bordo), Agencja TD (Agencio TD), Bjalistoko.
10. Samsonowicz Henryk (1990): Historia Polski do roku 1795 (Historio de Pollando ĝis la jaro 1795), Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne (Lerneja kaj Pedagogia Eldonejo), Varsovio.
11. Świetlicka Alicja, Wisławska Elżbieta (1998): Słownik historyczny miast i wsi województwa słupskiego (Historia vortaro de urboj kaj vilaĝoj en Słupsk-Vojevodio, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich (Asocio de Polaj Bibliotekistoj), Okręg Słupski (Słupsk-regiono), Słupsk.
Esperanto
En la urbo loĝas Kazimierz Kleina, granda amiko de Esperanto, pola-kaŝuba entreprenisto kaj politikisto, municipano, parlamentano de Pola Sejmo de la 5-a oficperiodo 2005 - 2007, senatano de la 4-a, 7-a kaj 8-a oficperiodoj (de la unumandata balotregiono ĉirkaŭ Lębork kaj Łeba). Li estas ano de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE).
Meze de junio 2015 venis de Darlovo / Darłowo la Senata Esperanto-ekspozicio, la vernisaĝo okazis la 29an de junio kun partopreno de senatano Kazimierz Kleina kaj urbestro Andrzej Strzechmiński kaj ĝi daŭros ĝis la 20-a de julio, estas granda intereso de la partoprenantoj de la vernisaĝo organizi aŭtune rapidan E-kurson por la lernantoj kaj plenkreskuloj (vidu la artikolon kaj foton el la vernisaĝo:, kaj ). La Senata Ekspozicio dum sia turneo tra Pollando unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando), polaj parlamentanoj: senatanoj Edmund Wittbrodt, Kazimierz Kleina, Andrzej Grzyb kaj sejmanino Teresa Hoppe kun financa helpo de Mecenato de Esperanto el Japanio Etsuo Miyoshi. Post la Senato la E-ekspozicio estis en Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź, Będzin, Lębork, Lodzo, Loviĉo, Sztum, Kwidzyn, Elbląg, Slupsko, Kępice kaj Darłowo. Al Lebo la ekspozicion invitis la lokaj esperantistoj de EDE-Pollando Halina Borysiewicz kaj doktoriĝ-kandidato Mariusz Borysiewicz kun la vic-prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) Eduardo Kozyra (legu: Kozira), ĉio kunlabore kun la Urbestro de Łeba kaj senatano Kazimierz Kleina (legu: Kazimiro Klejna). Komence de aŭgusto 2015 la ekspozicion invitis la urbestro de urbo Miastko.
Moŝe Kacav
Moŝe KACAV (hebree: משה קצב [moˈʃe kaˈʦav], perse: موسی قصاب [muːˈsɔː ɢæˈsːɔːb], en aliaj lingvoj skribita ankaŭ Katsav aŭ Katzav; naskiĝis la 5-an de decembro 1945 en Jazdo, Irano) estis de 2000 ĝis 2007 la prezidanto de Israelo.
Arthur Batut
Arthur BATUT estis franca fotisto, pioniro de aera fotado. Li naskiĝis en Castres (Tarn) la 9-an de februaro 1846, kaj mortis la 19-a de Januaro 1918 en Labruguière (Tarn).
Li unue inventis tipan portreton, per kombinado de pluraj portretfotoj de homoj el sama grupo (urbo, lando) en unu sola portreto kaj tiel montri la ĝeneralajn vizaĝtrajtoj de tiu homgrupo.
Poste li ekhavis la ideon uzi kajton por foti el aero. Li ekipis kajton, konstruitan de li mem, per fotilo aŭtomate funkciigita per brulado de tindra meĉo. Li tiel sukcesis fari sian unuan aerfoton en la printempo de 1888. La 1-an de aprilo 1907 li ankaŭ sukcesis fari la unuan aeran stereofoton.
NGC 365
NGC 365 (aliaj indikoj — PGC 3822, ESO 352-1, MCG -6-3-17, IRAS01019-3523) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jorma Hynninen
Jorma Kalervo Hynninen, naskiĝinta 3-a de aprilo 1941 en Leppävirta, estas finna operkantisto. El sia tonetendo li estas baritono. Li ludis 70 operrolojn. Li estis arta ĉefulo de Nacia Opero de Finnlando en 1980-aj jaroj. Li estis arta ĉefulo ankaŭ en Operofesto de Savonlinna kaj Kantfesto de Joensuu. En 1997–2003 li estis profesoro. Li ankaŭ aranĝis majstrokursojn. Hynninen performis en atentindaj operdomoj en Londono, Ĉikago, Moskvo, Pekino, Milano kaj Nov-Jorkio. Li performis ankaŭ kiel koncertokantisto, speciale kiel lied-kantisto. Li ĉesis sian operkarieron en la jaro 2013.
(22099) 2000 EX106
(22099) 2000 EX106 estas tre malgranda, hela apolona asteroido ; marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Girl with a Pearl Earring (filmo)
Girl with a Pearl Earring (Junulino kun perla orelringo) estas brita/luksemburga filmo de Peter Webber, aperinta en 2003.
Temo
Delft, en la 17-a jarcento, ora epoko de nederlanda pentrarto. Por helpi siajn gepatrojn vivantajn en mizero, la juna kaj rave bela Griet dungiĝas kiel servistino en la domo de pentristo Johannes Vermeer. Ŝi prizorgas purigadon kaj la ses infanojn de la pentristo. Familio Vermeer havas financajn malfacilaĵojn, tamen ne volas ke tio sciiĝu. Iom post iom, la dommastrino montras teruran ĵaluzon kontraŭ Griet. Kaj Cornelia, unu el siaj filinoj, kiu malamas Griet, provas forpeli la junan servistinon. Sekve Griet devas fariĝi diskreta kaj tre obeema. Aferoj komplikiĝas kiam la pentristo rimarkas ŝian sentemecon kaj mildecon. Li iom post iom enkondukas ŝin en sian universon. Ju pli firmiĝas ilia intimeco, des pli disvastiĝas skandalo en la urbo.
Taipana
Taipana - jen itale, friule Taipane - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime al la italia-slovenia limo. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Jozefo de Nazareto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Attimis, Kobarid (Slovenio), Faedis, Lusevera kaj Nimis.
Márta Murvai
Márta MURVAI rumania hungara violonistino. Ŝi naskiĝis en Bukareŝto en 1980. Ŝi estas la filino de Olga Murvai kaj László Murvai. Ŝi vivas nuntempe en Berlino.
Kariero
Márta Murvai akiris diplomon en Muzikarta Universitato de Bukareŝto, poste ŝi studis en Conservatory of Music at Lynn University (Usono), majstriĝis en Rostock (Germanujo).
12418 Tongling
12418 Tongling estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina urbo Tongling (ĉibe 铜陵; pinjine : Tónglíng) en provinco Anhujo. Fama produktanto de kupro ekde la okcidenta Dinastio Han, la urbo kuŝas ĉe la suda bordo de la rivero Jangzio.
Earl Hooker
Earl Zebedee HOOKER (15a de Januaro, 1930 – 21a de Aprilo, 1970) estis gitaristo de Ĉikaga bluso konata pro sia ludado per glitogitaro. Konsiderita "muzikisto de muzikistoj", li ludis kun blus-artistoj kiaj Sonny Boy Williamson II, Junior Wells, kaj John Lee Hooker kaj fondis siajn proprajn bandojn. Frua ludanto de elektra gitaro, Hooker estis influita de la modernaj urbaj stiloj de T-Bone Walker kaj Robert Nighthawk. Li registris kelkajn simplajn diskojn kaj albumojn kiel la bandestro kaj kun aliaj bone konataj artistoj. Lia "Blue Guitar" (blua gitaro), nome glitogitaro instrumenta, estis populara en la areo de Ĉikago kaj estis poste superita per voĉaĵoj de Muddy Waters kiel "You Shook Me".
Fine de la 1960-aj jaroj, Hooker ekludis en lernejaj kaj koncertaj cirkvitoj kaj havis kelkajn porregistrajn kontraktojn. Ĝuste kiam lia kariero estis supreniranta, li mortis en 1970, 40-jaraĝa, post vivodaŭra luktado kontraŭ tuberkulozo. Lia gitarludado estis agknoskita de multaj el liaj sekvantoj, kiel B.B. King, kiu komentis, "al mi li estas la plej bona el la modernaj gitaristoj. Periodo. Per glita li estis la plej bona. Estis neniu kiel li, li estis ĝuste unu tia".
Oranĝabeka najtingalturdo
La Oranĝabeka najtingalturdo (Catharus aurantiirostris) estas specio de birdo de la familio de Turdedoj. Ĝi troviĝas en Centrameriko kaj plej norda Sudameriko nome en Kolombio, Kostariko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Trinidado kaj Tobago, kaj Venezuelo.
Okulvitra strigo
La okulvitra strigo (latine Pulsatrix perspicillata) estas mezgranda specio el la birda genro Pulsatrix, kaj apartenas al la pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel strigedoj, kiuj enhavas inter aliaj la speciojn kiuj estas nomataj strigoj. La alia grupo estas la titonedoj, el kiuj plej multaj specioj apartenas al la genro de turstrigoj.
Oranĝabeka najtingalturdo
Ties natura vivejo estas ampleksa gamo de diversaj arbaroj nome subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj, kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Okulvitra strigo
Aspekto
La okulvitra strigo plenkreske atingas longon de 43 ĝis 52 centimetroj kaj pezon de 600 ĝis 1.000 gramoj. Sian nomon la striga specio havas pro la blankaj plumoringoj ĉirkaŭ la okuloj, kiuj iom memorigas pri okulvitroj. La supra korpa plumaro malhelbrunas. Malhelbruna pluma "rubando" ankaŭ pasas la bruston. La cetero de la suba korpa plumaro krome kaŝtankolore helbrunas.
Oranĝabeka najtingalturdo
Kiel plej parto de turdoj estas bruneca birdo, kun elstara karaktero nome la flavoranĝa beko kio nomigas tiun neotropisan specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie aurantiirostris signifas pli malpli “kun oreca buŝo aŭ beko”.
Okulvitra strigo
Aspekto
Masklaj kaj inaj okulvitraj strigoj ne diferencigeblas laŭ la plumaro.
Teritorio de disvastiĝo
Okulvitraj strigoj abundas en la tropika zono de Ameriko. Ĝi oftas de suda Meksiko ĝis la centro de Suda Ameriko kaj estas tie loĝanta birdo, do ne migras inter vintra kaj somera vivoregionoj.
La strigoj preferas vivi en la densa pluvarbaro. Tamen ili ankaŭ aperas rande de la arbaro aŭ en kafoplantejoj. Malsame ol la plej multaj strigospecioj, la okulvitraj strigoj ne ekĉasas dum flugado, sed ĉiam serĉas sian ĉasaĵon sidante.
Nutraĵo
Okulvitraj strigoj vivas de arbaraj bestetoj kaj insektoj. Malkutime kompare al aliaj strigospecioj, ili ankaŭ rande de lagoj kaj riveroj ĉasas krustacojn.
Katzow
Katzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lubmin de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Olivdorsa najtingalturdo
Olivdorsa najtingalturdo aŭ Olivdorsa turdeto (Catharus ustulatus, Hylocichla swainsonii aŭ Hylocichla ustulata), estas specio de birdo de la familio de Turdedoj. Ĝi estis foje konsiderata membro de la genro Catharus kaj foje de la genro Hylocichla. Tiu malfacile klasebla specio estas 16-18 cm longa, kaj havas la blanka-malhela-blankan subflugilan bildon karakteran de la turdoj de la genro Catharus. Ĝi estis nomita ankaŭ Turdo de Swainson laŭ la nomo de William Swainson, angla ornitologo.
La reprodukta habitato de la Olivdorsa najtingalturdo estas arbaroj de konifero kun densa subkreskaro en Kanado, Alasko kaj norda Usono, ankaŭ falifoliaj arbaroj de la marbordo de Pacifiko de Nordameriko.
Tiuj birdoj migras al suda Meksiko kaj tiom suden kiom ĝis Argentino. La marborda subspecio migras suben laŭ la marbordo de Pacifiko de Nordameriko kaj vintras el Meksiko al Kostariko, dum la kontinentaj birdoj migras orienten en Nordameriko (grava devojiĝo) kaj flugas suden tra Florido por vintri el Panamo al Bolivio. La Olivdorsa najtingalturdo estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Aspekto
Plenkreskuloj estas brunaj en supraj partoj. La subaj partoj estas blankaj kun brunaj flankoj; la brusto estas pli helbruna kun malhelaj punktoj. Ili havas rozkolorajn krurojn kaj helbrunan okulringon. Orientaj birdoj estas pli olivbrunaj en supraj partoj; dum okcidentaj birdoj estas pli ruĝecbrunaj. La kanto de tiu birdo estas rapida serio de flutecaj tonoj spirale supren.
Dieto
Ii manĝas sur arbara grundo, ankaŭ en arboj. La Olivdorsa najtingalturdo manĝas ĉefe insektojn, fruktojn kaj berojn. Ili faras tasforman neston sur horizontala arbobranĉo.
Subspecioj
La genetikaj diferencoj inter la subspecioj, kaj la devojiĝa migranta vojo de la kontinentaj birdoj, ege sugestas, ke tiu specioj faris rapidan etendon laŭ la fino de la lasta glaciepoko, kun populacioj origine somerantaj en sudorienta Nordameriko etendante siajn teritoriojn norden kaj okcidenten dum la glaciepoko retiriĝis. Detaloj de la analizoj de molekula genetiko subtenas la hipotezon de rapida etendo de ambaŭ kaj marborda kaj kontinenta populacioj. La nunaj migrovojoj de la kontinentaj birdoj, ĉefe de la okcidentaj populacioj, ne estas plejbonaj laŭ ekologiaj signifoj kaj eble reprezentas hereditajn, historiajn vojojn kiuj ankoraŭ ne adaptiĝis al la moderna lokigo de la nunaj populacioj.
Ĉiukaze analizoj de DNA montras ke la Olivdorsa najtingalturdo estas la plej antikva nordamerika specio de tiu genro; ĝi ne estas proksime rilata al la aliaj specioj de la genro Catharus (kio eksplikas la malfacilan taksonomion) kaj la eksteraj similecoj kun la aliaj nordamerikaj specioj ŝuldiĝas al konverĝa evoluo.
Émile Bellsola
Émile BELLSOLA (naskiĝis en 1878, mortis la en Pavillon-sous-bois, Francio) estis rusiljona tipografo kaj esperantisto.
Ekde 1912 Bellsola estis tipografo ĉe la ĵurnalo L'Indépendant de Perpinjano. Li instruis Esperanton al viroj ĉe tiea lernejo «Paul Bert», ĉiun lundon ĝis la jaro 1914. En aŭgusto 1914, por la deka Universala Kongreso, cetere ne okazinta pro la milito, Émile Bellsola kaj la esperantista grupo de Perpinjano kotizis cent frankojn por realigi novajn kaj interesajn projektojn. Je la militdeklaro, li aĝis 36 jarojn, estis mobilizita kaj sendita sur la fronton de Dardaneloj.
En 1920 la Unua Mondmilito estis dispeciginta la esperantistan movadon, sed ĝi restariĝis kaj Bellsola, elektita prezidanto de la grupode Perpinjano, reprenis siajn kursojn. En 1922 li foriris al Pavillon-sous-bois, kie li definitive ekloĝis.
Émile Bellsola ludis fundamentan rolon en la vivo de la esperantista grupo de Perpinjano, kvankam lian nomon oni malofte citis.
Fonto
El la verko de Jean Amouroux Histoire du mouvement espérantiste en Roussillon, Revuo "Conflent" n° 137, 1985, kun afabla permeso de l'aŭtoro.
Mirjam
Mirjam estas virina nomo. Ĝi aperas en la Biblio, kie la fratino de Moseo kaj Aaron nomiĝas Mirjam. La nomo eble devenas de la egipta, sed estis populara en la hebrea.
La nomo Mario devenas de Mirjam.
La formo Mirjam aperas en PIV2002 kaj la Londona Biblio.
Autechaux-Roide
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Artikolo (gramatiko)
Artikolo en gramatiko estas partikulo indikanta difinitecon, uzata en substantiva subfrazo. En Esperanto ekzistas nur la difina artikolo la. En iuj lingvoj estas ankaŭ ne-difina artikolo (ekzemple en la angla, la germana ktp.) kaj eĉ partitiva artikolo, kiel en la franca (de la, du signifanta pli-malpli "iom da").
Artikolo en diversaj lingvoj
Multaj lingvoj, kiel la japana, la ĉina kaj la plimulto el la slavaj lingvoj ne havas ajnan artikolon. La uzo de la artikoloj varias multe inter diversaj lingvoj, sed ĝenerale ĝi indikas difinitecon aŭ nedifinitecon. En la greka difina artikolo estas uzata eĉ antaŭ propraj nomoj, dum en la plimulto de aliaj eŭropaj lingvoj kun artikoloj la nomoj estas komprenataj kiel difinitaj en si mem, sen bezono de artikolo.
Esperanto kaj la latinidaj lingvoj kutime uzas la difinan artikolon pli vaste ol ekz. la angla, kie ĝi ne estas uzata por indiki ĝeneralan kategorion:
Jen la angla uzas la nudan substantivon man por indiki la ĝeneralan aron aŭ kategorion de homoj, sed postulas nedifinan artikolon a ĉe la predikata subfrazo, dum Esperanto uzas la por indiki tutan kategorion kaj ne uzas nedifinan artikolon.
Esperanto, la franca, la greka kaj pluraj aliaj lingvoj foje uzas artikolon por fari substantivon el adjektivo; ekzemple la esperanta uzo de "la angla [lingvo]", "la greka [lingvo]" ktp. por lingvoj.
Bazaj reguloj
Regulo 1 de la Fundamenta Gramatiko diras en kompara esperanta traduko:
Nur en la franca kaj rusa tekstoj de regulo 1 krome troviĝas jena noto (kompara traduko):
Sed post nelonga tempo la parolantaro de Esperanto iel interkonsentis pri la uzo de la artikolo.
La artikolon oni devas uzi:
Do la artikolo propre anstataŭas la vortojn: tiu, tiu certa, ĉiu, sola, unu-nura; kaj ĝi estas kaj devas esti uzata nur, se anstataŭ ĝi prove estas meteblaj tiuj ĉi vortoj sen la aliigo de la senco.
Elizio
Regulo 16 de la Fundamenta Gramatiko diras en kompara esperanta traduko pri elizio de la artikolo (redukto de la al l' ):
Oftaj problemoj
Por parolantoj de pluraj lingvoj la artikolo en Esperanto prezentas malfacilaĵojn, ĉar ĝi estas kvazaŭ falsa amiko aŭ tute ne ekzistas en la propra nacia lingvo. Franc-parolantoj ekzemple tendencas tro ofte uzi la artikolon, laŭ la kutimoj en tiu lingvo (ekzemple franca la France en Esperanto estas simple "Francio", sen artikolo; en Esperanto ĝuste ′ĉiuj homoj′ ne ′ĉiuj la homoj′ [= paŭso el la franca: tous les hommes] ). Rus-parolantoj male tendencas tro malofte uzi ĝin (ekzemple "vilaĝo XY situas en provinco YZ" anstataŭ "la vilaĝo XY situas en la provinco YZ"). Malgraŭ la instruoj de la Fundamenta Gramatiko tio hodiaŭ almenaŭ estas rigardata malbona stilo aŭ eĉ malĝusta lingvaĵo.
Nedifina artikolo
Artikolo nedifina ne ekzistas en Esperanto. Tamen oni renkontas la vorton unu uzatan tiasence. Tio estas, se ne eraro, almenaŭ nekorekteco de stilo; en ĝia uzo oni estas gvidata de nacilingvaj kutimoj. En okazo de efektiva neceso oni povas uzi iu (se temas pri io apartigita el certa grupo), aŭ ia (se temas pri io tute nedifinita). Ekzemple: "Mi vidis iun serviston" (iun el certa nombro de servistoj). "Mi vidis ian serviston" (ian ajn, neniel difinitan).
Centraj Altaĵoj de Vjetnamio
La regiono Centraj Altaĵoj (Tây Nguyên) de Vjetnamio laŭ ofte uzata grupigo estas unu el ok regionoj de Vjetnamio. Ĝi enhavas la kvin malmarajn provincojn de sudcentra Vjetnamio. Preskaŭ ĉiu parto de tiu regiono estas montara. Plejparte etnaj malplimultoj loĝas tie, sed ankaŭ signifa kvanto de vjetnamoj.
Artikolo (gramatiko)
Nedifina artikolo
Kelkaj en la 1930-aj jaroj pretendis la uzon de unu, kiel nedifina artikolo. Sed tiu novigo ne vaste kutimiĝis.
Pratteln Salina Raurica (stacidomo)
Pratteln Salina Raurica estas fervoja stacidomo en Pratteln, Svislando.
Centraj Altaĵoj de Vjetnamio
Provincoj
Dak Lak
Dak Nong
Gia Lai
Kon Tum
Lam Dong
Oreopsaro
La Oreopsaro aŭ Bolivia oreopsaro (Oreopsar bolivianus) estas specio de birdo de la fmailio de Ikteredoj. Ĝi estas monotipa en la genro Oreopsar. Ĝi estas endemio de Bolivio. Ĝi estas ĉefe nigra birdo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj arbustaroj de altaj teroj kaj paŝtejoj. Ĝi havas ampleksan distribuadon, kun totala etendo ĉirkaŭkalkulita je 78.000 km². La populacio ne estis ĉirkaŭkalkulita, sed oni supozas ke ĝi havas pli da 10.000 maturaj individuoj kaj ke ebla malpliiĝo ne ankoraŭ gravas, kvankam la specio estis priskribita kiel “rara”, almenaŭ ie en ties distribuado (Stotz et al. 1996). Pro tio la specio estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga (LC laŭ angla mallongigo) (BirdLife International 2008).
Kelkaj fakuloj klasigas tiun specion en la genro Agelaioides, kun la Agelajoido, Molothrus badius.
En Bolivio ĝi okupas la habitatojn de dezerta monta arbustar kaj paŝtejoj kaj agrikulturo, en la sekaj valoj interandaj. Krome, ĝi estas endemia zoogeografie de la Centraj Andoj (CAN ĉe Hennessey et al. 2003) kaj ĉeestas en unu de la areoj de Endemio de Birdoj (EBA-056 laŭ angla mallongigo) nomita kiel altaj Andoj de Bolivio kaj Argentino, kies konserva prioritato estas zorgiga (Hennessey et al 2003). Ĝi troviĝas en la departementoj de Cochabamba, Chuquisaca kaj Potosí en altitudoj ekde la 2.400 al 3.400 msm (Hennessey et al 2003).
Sekundoj (filmo)
Sekundoj (angle: Seconds) estas usona sciencfikcia kaj suspensfilma filmo en nigrablankaĵo de 1966 reĝisorita fare de John Frankenheimer, kun Rock Hudson kaj John Randolph en la gvidroloj.
La termino "Sekundo" en la filmo ne rilatas al sekundo sed al persono kiu "malaperis" kaj nun vivas denove en malsama identeco.
Tio estis la nura provo de Hudson aperi en tia fikcia suspensfilmo post aperado plejparte en romantikaj komedioj. Tra la jaroj, la filmo iĝis kulta filmo.
Kameraisto James Wong Howe estis nomumita por Oskaro por plej bona nigrablanka fotarto.
John Frankenheimer estis nomumita por la Ora Palmo.
En 2015, la filmo estis selektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono fare de la Biblioteko de Kongreso por esti de kultura, historia kaj estetika graveco.
Intriga resumo
Arthur Hamilton (John Randolph) estas riĉa mezaĝa bankisto. Li sentiĝas malplena en sia vivo, lia rilato kun lia edzino Emily (Frances Reed) estas malvarma kaj fremdiĝita sur la rando de krizo kaj ilia nura filino jam ne plu loĝas kun ili.
Iun tagon li ricevas alvokon de maljuna amiko nomita Charlie, kiun Artur opiniis forpasinta, pri la ebleco de nova vivo kaj iu ŝovas noton en lian manon kun adreso por alveni tien.
Arthur alvenas en grandan viandfabrikon, estas metita en netravideblan kofrujon de viandkamiono kaj alvenas en la konstruaĵon de sekreta organizo konata kiel la "Firmao", kie li estas intervjuita fare de la posedanto de la firmao "Robbie" (Jeff Corey) kiu klarigas al li ke por ŝanĝi lian mizeran vivon kaj je kosto de 30,000 USD li suferos radikalan kirurgion por ŝanĝi sian identecon kaj preni la vizaĝon de mortinto nomita Tony Wilson. La firmao prizorgos la "morton" de Hamilton en akcidenta fajro en hotelo kaj ankaŭ movos lin en Kalifornio por alklimatiĝo.
Hamilton hezitas sed estas finfine konvinkita kaj subskribas. Li estas prenita al operaciejo kaj spertas ampleksan kirurgion por ŝanĝi sian aspekton al bela juna viro nomita Tony Wilson (Rock Hudson). Li flugas al Los-Anĝeleso kie li restas por alklimatiĝi en vilao apud la strando ĉe Malibu kiel retiriĝema pentristo. La firmao provizas lin per servisto nomita Johano (Wesley Eddy).
Sur la strando li renkontas junan virinon nomitan Nora Marcus (Saloma Jens) kaj amikeco formiĝas inter ili. Ŝi rakontas al li ke ŝi forlasis ŝian edzon kaj du infanojn por esti libera. Ŝi ne rivelas al li ke ŝi estas fakte dungita fare de la "firmao". Por igi lin sentiĝi juna, ŝi kondukas lin al vinfestivalo kie ili trinkas, ebriiĝas kaj nude tretas vinberojn.
Johano organizas partion por li ĉe la vilao kaj Tony komencas ebriiĝi kaj malkovri aferojn pri li mem, la aliaj gastoj rigardas lin kun kolerego kaj tiam iĝas klare al li ke ili ankaŭ fakte "sekunditaj".
Tony revenas al lia familia domo akompanita fare de Johano sed lia edzino ne rekonas lin. Li postulas de Robbie reveni al sia antaŭa stato sed ne scias ke tio ne estas ebla.
Li estas katenita, neklariĝinte transportita al operaciejo kiam pastro deklamas rekviemon por lia animo kaj li estas denove enigita en operaciejon kie li estos preparita porĉiame dormi kaj liaj organoj estos uzitaj por alia kliento de la "Firmao".
Żarów
Żarów (pola prononco, ĝis 1945 germane Saarau, prononco ) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Świdnica (Schweidnitz).
Erich Wilke
Erich WILKE estas la nomo de la jenaj personoj:
2054
2054 estos normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2054 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Boa Esperança (Paranao)
Boa Esperança estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.568 loĝantojn en 2010.
Malpigiacoj
La malpigiacoj (Malpighiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 80 genrojn kaj pli ol 1300 speciojn,. Ĝia tipa genro estas malpigio.
Tiuj plantoj hejmiĝas ĉefe en la tropikoj de Sudameriko. La familio verŝajne ekiĝis en la kretaceo antaŭ ĉirkaŭ 68 milionoj da jaroj en Sudameriko.
Priskribo
Plej ofte la specioj el tiu familio estas lignaj plantoj: arbustoj, arboj kaj lianoj, sed ankaŭ multjaraj herbaj plantoj. La simpla folioj estas plej ofte kontraŭsidantaj. Stipuloj ekzistas.
Ekzistas kvar sepaloj kaj kvin petaloj, kiu estas kun tigetoj (t. n. „najlitaj petaloj“). La floroj entenas du ĝis 15, plej ofte kvin ĝis dek stamenoj. Du ĝis kvin, plej ofte tri karpeloj estas kunkreskinta al hipoginaj ovarioj. Ofte la fruktoj havas ankoraŭ sepalojn kaj stamenojn.
Taksonomio
La plantfamilio de la Malpigiacoj ekestis en 1789 de Antoine Laurent de Jussieu en Genera Plantarum, p. 252 sub la nomo „Malpighiae“. La tipogenro estas Malpighia L.
La sistematiko de la familio estis diskutata de diversaj aŭtoroj diversmaniere en subfamilioj ka triboj. Ekde 2010 ĝi estas dividita en du subfamilioj kun 64 ĝis 68 genroj kaj 1250 ĝis 1300 specioj:
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Jean de la Ville de Mirmont
Jean de La Ville de Mirmont (Yvon, Alexandre, Jean, denaske), Bordozo, 2an de decembro 1886 - 28a aŭ 29a de novembro 1914, en Verneuil sur la Chemin des Dames, estis franca poeto kaj verkisto. Li estis filo de la profesoro Henri de La Ville de Mirmont.
El protestanta familio de Bordozo, 22-jaraĝa, Jean instaliĝis en Parizo kie li retrovis sian amikon de la infanaĝo François Mauriac (kiu poste memoris lin ofte, ĉefe en La Rencontre avec Barrès, 1945). Jean elposteniĝis kiel funkciulo okupita por la helpo al maljunuloj. En 1914, emeritita pro santialoj, baraktis por esti soldatigita. Finfine, li estis mobilizita kiel serĝento kaj mortis frapita per obuso en novembro samjare.
Verkaro
Lia mallongega verkaro konsistas el unu novelo, La dimanĉoj de Johano Dezerto (Les dimanches de Jean Dezert), publikigita en 1914, el Ok rakontoj (Huit contes), publikigitaj en 1929. Ankaŭ postmorte publikigitaj, la poemoj La ĥimera horizonto (L’horizon chimérique) ŝuldas al Charles Baudelaire (Karlo Bodeler’) inspiron kaj muzikecon.
Romantika poeto Jean de la Ville de Mirmont prikantas la maron, la ŝipojn, la enuon de la senviva Bordoza haveno kaj siajn revojn pri alforaj vojaĝoj nerealigotaj.
Kastelo Käseburg
La iama akvokastelo Käseburg estis mezepoka eta fortika komplekso ĉe la vilaĝorando de Brüheim en Distrikto Gotha en Germanujo kun alteco de 257 metroj.
Situo
La konstruaĵaj restoj de la akvokastelo Käseburg troviĝas kontraŭe al la vilaĝa kirko, en la suda de la historia situo de Brüheim, komunumo en la distanco de ĉ. 12 km for nordokcidente de Gotao. La iama komplekso estas meze de la valherbejaro de la rivero Nesse en marĉa regiono, kiu mezepoke enkorpigitis per kluzoj kaj vejroj.
Historio
Ĉe Nesse-valo servis, krom i.a. la Wangenheim-oj kaj la senjoroj de Erffa, ankaŭ kavaliroj de Brüheim kiel servistoj de la landgrafoj turingiaj. La unua konata reprezentanto de tiu ĉi familio estis la en 1276 aparinta Berthold von Brüheim. Post la t.n. Interwettina milito je la komenco de la 14-a jarcento Käseburg venis kiel feŭdaĵo en la manojn de la senjoroj de Salza. Ilin sekis la Wangenheim-oj. Dum la 19-a jarcento la framskeleta supraĵo de la turo novigitis.
Konstrua tuto
Ĉi tie temas tipe pri ligna praburgo havante - ankoraŭ ekzistantan - akvofoson ĉirkaŭe kaj rekte en la oriento apudantan bienon kun renovigitaj loĝejoj (Edelhöfe). De la ekonomiejoj nur malmulto konserviĝis.
La turo kun diametro de 6x7 metroj el la 13-a jarcento faritis el ŝotro ricevonte en la 19-a jarcento trabfakan supron. Ekzistas ankoraŭ eroj ĝis la alteco de ĉ. 10 metroj. Ĉe la norda flanko oni vidas ankoraŭ en la unua etaĝo embrazuron. La monumentprotektitaĵo estas en privata posedo.
Katzhütte
Katzhütte estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schwarzatal. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
La hodiaŭaj limoj komunumaj estiĝis per la enkorpigo de la najbara komunumo Oelze en julio 1950. Tiam loĝis surloke ĉ. 3800 homoj. Post la kuniro la nombro de la enloĝantaro ege malkreskis; je la fino de 2004 loĝis tie ĉi ankoraŭ 2197 uloj, en 2012 nur 1486 homoj.
En la 23.12.1595 lepsika entrepreno metalfandaĵsegregacia ricevis fare de la schwarzburgaj grafoj Günther kaj Hans Günther la permeson starigi en ĝis tiam malsetlita loko en la valo Rosenthal apud la enfluo de Katze en Schwarza fandaĵsegregacian centron. Inter la kompanianoj estis Wolf von Lindenaŭ la pli maljuna, Arnt Preun, Theobald Preun kaj Markus Merten. La konstruo de la unuaj ejoj komenciĝis en aprilo 1566. La fabriko Hütte an der Katze aŭ Katzenhütte im Rosenthal estis ankaŭ nomdonanto de la tuta vilaĝo. Eĉ pli malnovaj skribaĵoj en ekleziaj libroj de la komunumo Meuselbach atestis la nomon Gräntzhaus por la sama areo. La fabriko pritraktis tenoriton (nigran kupron) venantan el la regiono de Mansfeld. De tio oni per divido faris pretan kupron kaj arĝenton. Post la kadukiĝo de tiu ĉi uzino la nova fer-martelego sekurigis la vivperlaboron de tre multaj el la lokuloj.
La ampleksaj arboroj donis ankoraŭ en la 14a jarcento kaŝejojn al ursoj, cervoj kaj aliaj bestoj kaj pro tio troviĝis ĉe Wurzelberg-monto duka ĉasdomo. En 1786 estis ankoraŭ proksime reĝaj agloj kaj brunaj ursoj kaj en 1810 mortpafitis la lasta linko kaj en 1820 la lasta lupo. Okaze de kortega ĉasamuziĝo en 1581 pafitis dum unu semajno 266 cervoj. La arbaro liveris al la arbaragrikulturistoj la fojno, al la metiistoj lignokarbon. La flosistoj transportadis la lignon envalen. Dehakistoj, karbistoj kaj flosistoj sekve estas multaj laŭprofesie. tie ankaŭ faritis la unuaj provoj pri produktado de porcelenaĵoj ĉirkaŭ la jaro 1759a. Tio estas en kunteksto kun la feruzinestro Johann Wolfgang Hammann. Baldaŭ poste Hammann translokigis la produktadon al Neuhaus-Wallendorf. Tie la Wallendorf-porcelanaĵoj famiĝis ne nur medie sed pluse en pli foraj regionoj. La Sinjorara domo konstruitis en 1760 de Hamann. Nur en la 19a jarcento alvenis novaj fabrikoj, kaj aparte gravis ekde 1864 la porcelanaĵfabriko Hertwig kiu funkcias ĝis hodiaŭ.
Dum la Dua mondmilito 52 punlaboristoj el Pollando kaj Sovetio aktivis en la labortendaroj eosteŭropulaj.
Trafiko
Katzhütte havas stacidomon ĉe Schwarzatalbahn fakte temas pri la fina punkto de ĝi.
Pereintaj lokoj
Multas surloke iam gravaj ejoj/lokoj kiuj pereis aŭ estas pereanta. Jen kelkaj el ili:
Gianluigi Trovesi
Gianluigi Trovesi (naskiĝis en 1944 je Nembro, provinco de Bergamo) estas itala ĵazmuzikisto (saksofono kaj klarneto). Gianluigi Trovesi apartenas al la famaj italaj ĵazmuzikistoj de la nuntempo. Trovesi reprezentas per sia muziko popolmuzikecan eŭropan ĵazon, kiu rilatas kun la heredaĵo de klasika muziko same kiel kun la variaj eŭropaj popolmuzikoj.
Vivo kaj verkado
Trovesi jam infan- kaj junaĝa kantis en preĝeja ĥoro same kiel en ĥoro, kiu zorgis pri la tradicio de italaj popolkantoje (Canti di Montagna: montaraj kantoj). Li frue eklernis klarnetludon kaj prezentis kun triopo dum danceventoj.
Post sia lerneja tempo li studis ĉe la konservatorio je Bergamo kompozicion, kontrapunkton kaj klarneton (ekzameno en 1966). Sekve de la studo Trovesi kunverkis prezentadojn de klasika muziko kaj laboris en danc- kaj ĵazensembloj. Dumtempe li instruis muzikon. Ekde 1977 li estis membro de la kvinopo de Giogio Gaslini, fondis paralele propran ĵaztriopon, kiu kunligis popolmuzikon kaj ĵazon. En 1978 li gajnis en la fakoj saksofona kaj klarneta la unuan premion de la nacia itala muzikkonkurso kaj fariĝis membro de radiostacia bandego en Milano.
Dum la sekva tempo ekestis unuaj surdiskigoj, kaj li faris koncertvojagojn, ekz. en Germanujo kun Manfred Schoof, Peter Kowald kaj Günter Sommer. Trovesi estis influata dum la 1970-aj jaroj de la aktualaj tendencoj de libera ĵazo. Invito al „klarneto-supro“ de Joachim Ernst Berendt famigis lin vaste trans la landlimoj de Italujo. En ĉi tiu epoko okazis la rekonsiderado de Trovesi pri lia klasikmuzika edukado kaj pri la abunda trezoro de la italaj arta kaj popola muzikoj, kiujn li enigis en sian verkadon kiel ĵazmuzikisto same kiel muzikajn tendencojn el la 20-a jarcento. Trovesi daŭrigis muziki en la milana radia bandego, sekvis krom tio tamen ankaŭ multajn invitojn al koncertoj kaj festivalaj prezentadoj en Eŭropo, instruis pretertempe ĉe la muzikaltlernejo je Stokholmo kaj kunmuzikis en la Eŭropa Radio-Bandego. Komence de la 1980-aj jaroj li plurfoje gajnis ĵazkonkursojn kaj distingojn pro siaj surdiskigaĵoj. Li prezentis kun muzikistoj el la eŭropa ĵazmondeto kiel Albert Mangelsdorff, Michel Portal, Enrico Rava, Louis Sclavis kaj Keith Tippett. En 1991 li fariĝis membro de la „Italian Instabile Orchestra“.
En 1993 estis malfondita la milana radio-bandego, kaj Gianluigi Trovesi plene koncentriĝis pri siaj propraj kompona kaj muzikista praktikoj. Finfine li fondis propran okopon, kiu gajnis per sia unua sonregistraĵo „ From G to G“ en 1992 la italan ĵazpremion kiel plej bona lumdisko de la jaro. En 1993 la bando estis distingita kiel plej bona itala ĵazensemblo. En la renoma usona ĵazrevuo Down Beat la disko ricevis kvin stelojn kaj plej malfrue danke al ĉi tiu vasta resonanco Trovesi akiris tutmondan famon.
La okopo „Gianluigi Oktett“ estas fama pro sia eminenta virtuozeco, improvizarto kaj la lerta kunfando de ĵazo, popola kaj arta muziko el pasinteco samkiel el la nuntempo.
Asai Erin
Asai Erin (浅井恵倫, naskiĝis la 25-an de marto 1895 apud Kanazawa-si - mortis en 1969) estis japana esperantisto, profesoro de lingvo-scienco, malaja lingvo en Kolegio por fremdaj lingvoj de Osaka; bonzo. En Esperanto li skribis sian nomon kiel 'Erin Asai'.
En 1918, finonte studentan vivon, al Imperiestra Universitato de Tokyo li prezentis tezon, skribitan en Esperanto "Polineziaj popoloj kaj iliaj lingvoj". Unu profesoro opiniis, ke Esperanto ne estas lingvo, malgraŭ tio tezo akceptita.
Georgo la 3-a (Britio)
Georgo la 3-a Vilhelmo Frederiko, ''Georg III. Wilhelm Friedrich, George William Frederick'' (naskiĝinta la  en Londono, mortinta la  en Kastelo Windsor) estis ekde 1760 ĝis 1801 reĝo de Britio kaj de Irlando, poste ĝis sia morto reĝo de la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Irlando.
En la Sankta Romia Imperio li estis ĝis ties fino en 1806 princo-elektisto de Hanovro, poste ekde la Viena Kongreso en 1815 ĝis sia morto reĝo de la restarigita lando Hanovro.
Georgo estis la tria brita monarko el la dinastio Hanovro, sed la unua kiu fakte naskiĝis en Britio kaj parolis la anglan denaske. Dum lia regado Britio perdis la koloniojn en Norda Ameriko kiuj fariĝis Usono. Krome la du reĝlandoj Britio kaj Irlando, kiuj ĝis tiam estis apartaj reĝlandoj en persona unio, estis unuigitaj al la unueca Unuiĝinta Reĝlando.
Georgo la 3-a havis kromnomon Farmer George ("kamparano Georgo") pro sia relative ŝparema kaj kamparema vivostilo; kaj poste ankaŭ "la freneza reĝo Georgo" pro sia mensmalsano.
Filmo
Pri la vivo kaj sorto de reĝo Georgo la 3-a temas la brita filmo The Madness of King George ("La Frenezeco de Reĝo Georgo") el 1994.
Citronelila buterato
Citronelila buterato aŭ butanato de citronelilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la buterata acido kaj citronelolo. Citronelila buterato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila buterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila buterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Citronelila buterato nature troviĝas en herboj kaj spicoj.
Stacio Kudamatsu
Stacio Kudamatsu (japane: 下松駅 [Kudamacu-eki], angle: Kudamatsu Station) estas fervoja stacio en Kudamacu, Gubernio Jamaguĉi, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Gorki (apartigilo)
Gorki havas diversajn signifojn:
Saint-Laurent-sur-Gorre
- jen france, prononco [], okcitane Sent Laurenç de Gòra - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Litava (distrikto Krupina)
Litava, hungare Litva estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Litava situas laŭ rojo same tiel nomata Litava, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1135. En la 15-a jarcento ĝi havis rajton pri doganopreno. En 1715 oni komputis tie 24 domojn. En 1828 loĝis tie 650 vilaĝanoj en 108 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Litva 860 homoj, (plejparteslovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Litava 818 homoj, (769 slovakoj).
Ölüdeniz
Ölüdeniz estas urbo en provinco Muğla en Turkio. Ĝi apartenas al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Mont'e Prama
En 1974 plugis kamparano sur  Mont'e Prama  sur Sinis-duoninsulo en Provinco Oristano de Sardio kaj trovis kapon de statuo. La instancoj en Cabras informis arkeologojn Giovanni Lilliu kaj Enrico Atzeni, kiuj komencis arkeologiajn fosadojn.
Sub maldika humo, oni trovis ĉ. 30 nedifektitajn nuragaj kaŭrajn tombojn, kiujn ĉiuj kovris sabloŝtona plato dika ĉ. 15 cm kaj grandan unu kvadratan metron. En kurbiĝanta linio, tiu plata vojo formis longon de ĉ. 40 m, kiu flanke estis parte rande metita per ortostatoj. Sub la platoj kuŝis la restaĵoj de la mortintoj, sen akompana tombejaĵo, en kavo profunda de 70-80 cm, plej ofte kun rigardo al oriento, la kapon kovris okaze eta ŝtonplato.
En defalaĵejo, oni trovis 2000 erojn de 30 arkaikaj statuoj el sabloŝtono, kiuj estis iam altaj de 2,0 ĝis 2,6 m. Krom la intence detruitaj statuoj, oni malkovris detruitajn ŝtonkultaĵojn, bronzojn kaj nuragajn modelojn same larĝan platon de ceramikaĵoj, kiuj etendiĝas de la nuraga epoko ĝis la romia epoko.
Inter la statuoj plimultas la prezentoj de arkpafistoj kaj militistoj, kiuj tre similas al la bronzaj figuroj de la nuraga kulturo (Abini, Serri, Teti) el la 8-6-a jarcento a.K.. Unu havas la habiton de la Luzitana militista statuo. Multaj havas frizuron simila al tiuj de keltoj kaj orientajn vestaĵojn (larĝa zono kaj mallonga kilto). La kaskoj de figuroj havas kornojn, ilia ŝildo estas ellaborita. Ili havas profunde situantajn okulojn el ekzakte koncentrajn rondojn, grandajn nazojn, sed ilia buŝo estas nur streketo. Kio igas ilin unuka por tiu periodo kaj la insulo, estas ilia enorma grando.
Ekde ilia elfosado, ili estis stokitaj preskaŭ neatentite en humida kaj malhela kelo de la Muzelo de Cagliari. Oni elkeligis (el-kel-igis) ilin nur en 2003 je publika premo por restaŭrado.
La aĝo de la statuoj, tomboj ne estas precize difinebla, tio varias de 800-700 a.K. ĝis 1200 a.K. La pli malnovan aĝon oni bazigas per komparo de la bronzoj de la Abini-grupo. Kelkaj esploristoj datas la bronzojn nuntempe antaŭ la geometrian epokon. La plej malnova sarda bronza artaĵo estiĝis verŝajne en ĉ. 1200 a.K..
Nacia Biblioteko de Pollando
La Nacia Biblioteko de Pollando (Biblioteka Narodowa) estas la centra biblioteko de Pollando, nacia kulturinstitucio fondita en 1928. Ekde la komenco ĝi troviĝas en Varsovio. Ekde 2007 ĝia direktoro estas d-ro Tomasz Makowski.
La biblioteko kolektas librojn, gazetojn, elektronikajn kaj aŭdvidajn publikaĵojn kiuj aperis en Pollando, same kiel la eksterlandajn polaĵojn. Ĝi estas la plej grava esplora biblioteko, la ĉefa arkivo de pollingva verkado kaj la ŝtata centro de bibliografia informado pri libroj. Ĝi ludas gravan rolon ankaŭ kiel esplora institucio kaj estas grava metodologia centro por aliaj bibliotekoj en Pollando. Ĝi eldonas sciencajn periodaĵojn: Polish Libraries (Polaj Bibliotekoj, en la angla), Rocznik Biblioteki Narodowej (Jarlibro de la Nacia Biblioteko) kaj Notes Konserwatorski (Konservista Notlibro).
La Nacia Biblioteko havas la plej grandan kolekton en Pollando. Inter pli ol 8,5 milionoj da bibliotekaj unuoj (libroj, periodaĵoj, manuskriptoj, elektronikaj dokumentoj, mapoj ktp) troviĝas 160 000 volumoj de libroj eldonitaj antaŭ la jaro 1801. Ĝi ricevas du ekzemplerojn de ĉiu libro publikigita en Pollando kiel laŭleĝan deponon (unu ekzempleron, se la eldonkvanto estas sub 100). Krom ĝi, ankaŭ la Jagelona Biblioteko en Krakovo havas la statuson de nacia biblioteko.
Granda parto de la kolekto estas rete disponigita en la sistemo POLONA, kiu estas unu el la plej modernaj ciferecaj bibliotekoj en la mondo. Ĝi enhavas ankaŭ materialojn el aliaj institucioj kaj la reta kolekto kreskas averaĝe per 2000 novaj dokumentoj ĉiutage. En la jaroj 2017–2019 la Nacia kaj Jagelona Bibliotekoj kontribuis al ĝi per ankoraŭ unu miliono da nove skanitaj materialoj, kadre de la komuna projekto "Patrimonium".
La Bête humaine (filmo)
La Bête humaine (La homa bruto) estas franca filmo reĝisorita de Jean Renoir, aperinta en 1938, adapto de la samnoma romano de Émile Zola.
Temo
En ĉi tiu klasika adapto de la romano de Émile Zola, torturita lokomotivestro enamiĝas al perturbata edziĝinta virino, kiu helpis ŝian edzon murdi iun.
Jacques Lantier estas viktimo de murdaj impulsoj al la virinoj, por kiuj li sentas deziron. Tiujn impulsojn li subpremas en kompanio de sia vaporlokomotivo, "la Lison", kiun li prizorgas kun pasio kaj kun kiu li ŝajnas enamiĝinta kaj per kiu li traveturas la linion Parizo-Havro.
Lantier renkontas Séverine kies edzo, Roubaud, la vicstaciestro de Havro, ĵus murdis Grandmorin, la baptopatron de la juna virino, kiu seksatencis ŝin en la pasinteco. Séverine fariĝas amantino de Lantier kaj baldaŭ sugestas, ke li forigu ŝian maloportunan edzon. Sed sub premo de impulso, ŝin mortigas Lantier.
Reen sur sia vaporlokomotivo, Lantier konfesas sian krimon al sia kunulo Pecqueux kaj, trafita de malespero, sinmortigas ĵetante sin de la moviĝanta trajno. Pecqueux haltigas la trajnon kaj nur povas konstati la morton de Lantier, kies korpo kuŝas malsupre de la trakoj.
(12430) 1995 XB2
(12430) 1995 XB2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Yanagisawa Hakuo
YANAGISAWA Hakuo (japane 柳澤伯夫 [janagisaŭa hakuo]; naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1935 en Fukuroi en Ŝizuoka-prefektujo) estas japana politikisto. Li estas membro de Ĉambro de Deputitoj de Japanio, LDP. Li estas Ministro pri Sano, Laboro kaj Bonfaro de Japanio ekde 2006.
Preĝejo Sankta Petro (Őriszentpéter)
Preĝejo Apostolo Sankta Petro estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Őriszentpéter, kie estas la plej malnova funkcianta konstruaĵo.
Diservoj okazas dimanĉe je la 8:30 h.
Historio
Dum regado de Béla la 4-a konstruiĝis la kirko en la 1230-aj jaroj. Post jarcento ĝi estis pligrandigita ricevanta gotikajn partojn. En la 1550-aj jaroj ĝi ricevis bastionojn, remparojn. Depost 1600 oni denove konstruis defendajn partojn. Tiutempe supozeble estis tie ĉ. 30 hajdukoj. Tamen en 1664 la turkoj okupis kaj detruis ĝin. La kalvinanoj akiris la ruinigitan kirkon, la katolikoj rericevis ĝin en 1732. Renovigo-rekonstruo okazis antaŭ ol 1698. En 1925 kaj iom poste oni parte renovigis la konstruaĵon. En 1975 arkeologoj esploris la preĝejon, post 4 jaroj la preĝejo renoviĝis.
Herkulano
Herkulano (Herculaneum) estas antikva urbo (iam kun ĉirkaŭ 5000 loĝantoj) en Campania, Italio, 8 km sudoriente de Napolo. La urbon neniigis la erupcio de Vezuvio (79 p.K.) kun Pompejo kaj Stabiae. Super la iama urbo estis parte konstruita la urbeto Resina, nomita ekde 1969 Ercolano.
Preĝejo Sankta Petro (Őriszentpéter)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, ĉe la fasado altiĝas la kvadrata turo. Supro de la turo estas piramido. La romanika enirejo troviĝas flanke de la navo. La sanktejo estas malpli larĝa, ol la navo kaj ĝi estas duonronda. Apud la sanltejo sakristio funkcias. Interne estas galerio, kies enirejo troviĝas ekstere laŭ ŝtuparo. Estas interese, ke dum la mezepoko ankaŭ sur la eksteraj muroj estis freskoj. En la sanktejo la ĉefa bildo prezentas Sanktan Petron (pentrita en 1801).