cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Świdnik
En 2010 apud la fabriko komenciĝis la konstruado de la flughaveno Lublin, sur kies herba aviadilejo vivas endemiaj zizeloj. Ekde decembro 2012 eblas flugi, nun en 13 direktoj al 11 landoj.
Esperanta brajlo
Bazaj literoj
La baza alfabeto estas jena:
Pliaj literoj
La esperanta brajlo enhavas kelkajn neesperantajn latinajn literojn, nome q, w, x, y, ä, ö, ü: Aliaj latinaj literoj oni povas ricevi per supersignoj. Ili ne estas unusignifaj: El la literoj ö kaj ü tiu ĉi signo faras la literojn ő kaj ű.
Tiu ĉi supersignoj koncernas esperantajn tekstojn kun alilingvaj nomoj. Se oni enŝovas tutan pecon en neadaptita neesperanta brajlo, oni indikas ĝin per la kodo komence kaj fine.
Interpunkcioj
Mallongigon oni indikas per apostrofo, kiu malsamas kun ordinara punkto.
Paraj interpunkcioj
Ambaŭ specoj de citiloj oni uzas, ekzemple, por montri unu citaĵon ene alia citaĵo.
Citiloj en Esperanto povas esti tre diversaj, oni ilin presas laŭ kutimoj de la lando, en kiu teksto estas presita. Tio ne koncernas la esperantan brajlon.
Marksignoj
La sekvaj signoj povas marki parton de teksto por ke oni legu ĝin alimaniere:
Por skribi nombrojn oni uzas signojn, kiuj ordinare estas literoj. Temas pri la dek unuaj senĉapelaj literoj en la alfabeto, kiuj prezentas sekvajn parojn:
Se vorto komenciĝas per la signo, do tiu vorto estas nombro, kaj sekvaj signoj estas ne literoj, sed ciferoj. Ekzemple, la nombron 153 oni skribas kiel. Por disigi la entjeran parton kaj la onan en reeloj oni uzas komon. Ekzemple, la nombron 3,14159 oni skribas kiel. En longaj nombroj oni povas disigi la ciferojn po tri per apostrofo, do 100.000,00 (en la angla maniero estas 100,000.00) oni skribas kiel.
Por fari literon majusklo oni metas antaŭ ĝi la signon. Majusklojn oni uzas nur en propraj nomoj, sed ne komence de frazoj. En pli simpligita formo de la brajlo (grade 2) oni uzas la signon anstataŭ.
Sankta Filipo (Barbado)
Sankta Filipo (angle: Saint Philip [sejnt filip]) estas la plej granda paroĥo de Barbado. Ĝi estas en la plej sud-orienta paroĥo de la insulo, kaj havas areon de 60 km². Sankta Filipo kreiĝis je 1645.
Esperanta brajlo
Marksignoj
Por emfazi vorton oni antaŭ ĝi metas la signon. Tiel oni povas emfazi 1–3 vortojn, metante la signo antaŭ ĉiu. Sed por longaj pecoj da teksto oni uzas alian metodon: antaŭ la emfazata peco oni metas la signojn kaj post ĝi – la signon. La alternativo estas antaŭ kaj post la emfazata peco meti po du sekvaj signoj.
Sankta Filipo (Barbado)
Apud la orienta marbordo de Sankta Filipo estas la nura alia insulo de Barbado (krom la ĉeftero), Insulo Kulpepper.
Hautecour (Jura)
Hautecour (prononco "otKU:R'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la komunumaro Terre d'Émeraude (ĝis 2015 al la komunumaro Pays des lacs), al la [arondismento]] Lons-le-Saunier kaj al la kantono  (ĝis 2015 al la Clairvaux-les-Lacs)).
Pál Molnár C.
Pál Molnár C. naskiĝis la 28-an de aprilo 1894 en Battonya. Li mortis la 11-an de julio 1981 en Budapeŝto.
Hautecour (Jura)
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
La vilaĝo situas apud Clairvaux-les-Lacs laŭ la du lagoj de Clairvaux ("lagoj de Clairvaux"), ĉe la arbaro Joux ("Forêt de la Joux").
Arkitekturaj vidindaĵoj
Hautecour estas unu el la tre maloftaj komunumoj de la franca departemento Jura, kiu havas nek preĝejon nek kapelon.
22079 Kabinoff
22079 Kabinoff estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hautecour (Jura)
Esperantio
De 2012 en Hautecour stariĝas dua grupo de Jura-Esperanto, kiu kunvenas ĉiusemajne merkrede vespere ĉe Moniqiue Pâquelier.
Eksteraj ligiloj
[[Kategorio:Komunumoj de Jura]
22079 Kabinoff
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Richard Kabinoff, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li estas instruisto ĉe la Logger's Run Middle School de Boca Raton (Florido).
Pál Molnár C.
Biografio
Pál Molnár C. komence frekventis lernejon en Arad (urbo) tiutempe en Hungario (nuntempa Arad en Rumanio). En 1918 li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Lia ĉefa majstro estis Pál Szinyei Merse. Inter 1921-1922 li vivis en Parizo, post hejmenveno li vojaĝis al Romo en 1926. Inter la mondomilitoj li ricevis premiojn. Ekde la 1930-aj jaroj li vivis en Budapeŝto kaj en Zsennye.
Eŭropa Partio de Armenio
La Eŭropa Partio de Armenio (armene Հայաստանի եվրոպական կուսակցություն -Hajastani jevropakan' kusakcutjun') estas por-eŭropa politika partio en Armenio. Ĝi estis fondita la 6-an de novembro 2018 de produktoro Tigran Ĥzmaljan.
Historio
La fonda kongreso de la Eŭropa Partio de Armenio okazis la 6an de novembro 2018, en Erevano. Tigran Ĥzmaljan estis elektita de partianoj kiel prezidanto.
La partio tiam publikigis sian ĉarton kaj manifeston kaj kompletigis sian registradon ĉe la Ministerio de Justico la 13an de novembro 2018. Nuntempe la partio funkcias kiel eksterparlamenta forto. Tigran Ĥzmaljan konfirmis, ke la partio daŭre agos kiel forta opozicio kaj daŭrigos siajn agadojn por respondecigi registaron kaj certigi, ke la estonteco de Armenio kuŝas ĉe Eŭropa Unio. Post la elektoj de 2018, la partio tre skeptikis, ke ĉefministro Nikol Pasŝinjan deklaris, ke "la nova registaro de Armenio ne povis forigi la rusn okupadon de la lando."
Ideologio
La partio havas fortajn por-eŭropajn vidpunktojn kaj subtenas la eŭropan integriĝon de Armenio. La partio kontraŭas la nunan membrecon de Armenio en la Eŭrazia Unuiĝo kaj opinias, ke Armenio devas komenci la unuajn paŝojn de aliĝaj intertraktadoj al Eŭropa Unio senprokraste. La partio ankaŭ subtenas la enmigradon de Armenio en Profundan kaj Ampleksan Liberkomercan Regionon kun EU. Dum gazetara konferenco, partia prezidanto Tigran Ĥzmaljan deklaris, ke "Ni estas konvinkitaj, ke Armenio estas eŭropa ŝtato, ke ni estas ne nur eŭropaj, sed ankaŭ ŝlosila kulturo por Eŭropo." Ĥzmalyan ankaŭ deklaris, ke Eŭrazia Unio estas korupta, malamika kaj kolonia sistemo kaj ke la Eŭropa Partio de Armenio kontraŭstaros al la nuna membraro de Armenio subtenante la disvolviĝon de Armenio kiel eŭropa ŝtato ene de la eŭropa familio de ŝtatoj. La partio krome subtenas la eventualan membrecon de Rusio en EU kaj subtenas disvolvi pli proksimajn rilatojn inter Armenio kaj Kartvelio, Ukrainio, la baltaj ŝtatoj kaj Irano. La manifesto de la partioj prioritatas establi fortan kaj stabilan demokration en Armenio, forigante ĉiajn diskriminaciojn, same kiel protektante homajn rajtojn, socian justecon kaj liberajn elektojn. Krome la partio estas favora al la fina aliĝo de Armenio en NATO kaj retiriĝo de la Organizo de la Traktato pri Kolektiva Sekureco.
Svisa Popolpartio
Svisa Popolpartio (germane Schweizerische Volkspartei (SVP), france Union démocratique du centre (UDC), itale Unione Democratica del Centro (UDC) kaj romanĉe Partida populara Svizra (PPS)) estas dekstremo burĝkonservema politika partio de Svislando. Je federacia nivelo ĝi estas la plej elektoforta partio de Svislando kaj disponas pri la plej granda frakcio en la Federacia Asembleo. Ek de 1929 ĝis fino de 2007 la partio estis reprezentita en la Federacia Registaro. Per la malelekto de Christoph Blocher kaj la eksiĝo de Samuel Schmid, la partio ĝis fino de 2008 ne plu estis reprezentita en la registaro. Per la elekto de Ueli Maurer la 10-an de decembro 2008 Svisa Popolpartio ek de la 1-a de januaro 2009 denove apartenas al la registaro.
Eŭropa Partio de Armenio
Ideologio
Partiestro Ĥzmalyan asertis, ke li ne kontraŭos krei politikan aliancon kun aliaj partioj, kiuj havas similajn vidpunktojn, kiel ekzemple la kontraŭrusa Sasna Crer- TutArmena Partio. Ĥzmaljan deklaris ke, "Ni estas en situacio, kie radikalaj opozicioj kaj demokratiaj fortoj devas unuiĝi kaj postuli strategion kunigi Armenion kun okcidentaj potencoj."
Svisa Popolpartio
La Svisa Popolpartio sukcesis kolekti en siaj vicoj praktike la tutan dekstran elektistaron. Ĝi konsekvence luktas kontraŭ la aliĝo al la Eŭropa Unio kaj estas ofte kritikata pri siaj rasismaj kaj fremdulmalamikaj tendencoj.
Eŭropa Partio de Armenio
Ideologio
La partio ankaŭ skeptikas pri la partio Prospera Armenio kaj ties gvidanto Gagik Carukjan, enklasigante ilin ambaŭ kiel servantaj la interesojn de Rusio ĉefe.
(16539) 1991 PY12
(16539) 1991 PY12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Gyula Wlassics
Barono Gyula Wlassics [djula vlaŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wlassics Gyula estis hungara juristo, politikisto, profesoro, ministro, membro (korespondanta en 1886, ordinara en 1892, direktora en 1901) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis zalánkeméni. Gyula Wlassics naskiĝis la  1852 en Zalaegerszeg. Li mortis la 1937 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Wlassics frekventis gimnaziojn en Nagykanizsa kaj Pest (urbo), universitatojn en Budapeŝto kaj Vieno. Post la jura diplomo en 1875 li eklaboris en juĝejo, baldaŭe en la ministerio, fine li estis prokuroro. Inter 1890-1895 li instruis en Universitato de Budapeŝto, sed tiutempe (kaj poste) li estis ankaŭ parlamenta deputito. Inter 1895-1903 li estis ministro pri religio kaj edukado. En 1895 li deklaris permesojn por inaj studentoj viziti universitatojn. Li strebis por la libera religio (ankaŭ akcepto de la judismo), krome li instalis 600 bazlernejojn kaj 3 fakultatojn. En 1916 li ricevis la rangon barono. Ekde 1918 li iĝis membro en la supera ĉambro, eĉ li estis ties prezidanto. Li ricevis premiojn en 1897, 1926, 1930.
Battenans-Varin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gábor Petri
Gábor PETRI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Petri Gábor estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
Gábor Petri naskiĝis la  1914 en Budapeŝto. Li mortis la 1985 en Szeged.
Biografio
Gábor Petri frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitatojn en Graz kaj Pécs. Li ricevis medicinan diplomon en 1937, poste li laboris en Budapeŝto en hospitalo. Dum la 2-a mondmilito li kirurgiĝis, baldaŭe li ekinstruis en universitato de Szeged. Li estis nomita privata profesoro kaj katedrestro en 1951. Li estis rektoro en 1958 kaj 1975, parlamenta deputito inter 1963–1985. Li ricevis premiojn kaj medalojn inter 1962-1984.
Les Frêtes (stacidomo)
Les Frêtes estas fervoja stacidomo en Le Locle, Svislando.
Drotinci
Drotinci (Дротинці, Tiszaszirma [tisasirma]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Simonseno (Votuporanga-SP)
Simonseno (portugale Simonsen) estas distrikto de la brazila municipo Votuporango, en la subŝtato San-Paŭlo.
Drotinci
Situo
Drotinci situas laŭ dekstra bordo de Tiso.
Simonseno (Votuporanga-SP)
La vilaĝo, kiu estigis la distrikton, disvolviĝis ĉirkaŭ la stacidomo inaŭgurita de la firmao Fervojo Araraquara la 10-an de marto 1947 ĉe la loko de la tiama Posto F, kiu estis malfermita en 1946. La distrikto estis kreita per Leĝo n-ro 233 je la 24-a de decembro 1948, per dismembrigo de teritoria areo da 80.281 km² el la ĉefa distrikto Votuporango.
Drotinci
Historio
Familio "Szirmay" [sirmai] fondis la vilaĝon fine de la 13-a jarcento. Tiu familio longe havis diversajn postenojn en la regiono. En 1717 la tataroj bruldetruis la vilaĝon, poste rutenoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Tiszaszirma 580 homoj, (430 rutenoj, 90 hungaroj, 59 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Tiszaszirma apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 Drotinci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Bulgara abio
Priskribo
Tiu granda palearktisa ĉiamverda konifero altas ĝis 40–50 m (escepte ĝis 60 m) kaj havas trunkodiametron ĝis 1,5 m. La folioj estas pinglo-similaj, platigitaj, 1,8-3,5 cm longaj kaj 2 mm larĝaj, 0,5 mm dikaj, brile mallume verdaj supre, kaj kun du blu-blankaj strioj de stomoj malsupre. La pinto de la folio estas varia, kutime akra, sed foje iomete entranĉita ĉe la pinto, precipe sur malrapid-kreskantaj ŝosoj sur pli maljunaj arboj. La strobiloj longas 10–21 cm kaj larĝas 4 cm, kun proksimume 150-200 da skvamoj, ĉiu skalo kun elstaranta brakteo kaj du-flugiligitaj semoj; ili disfalas kiam maturaj por liberigi la semojn. Ĝi estas proksime parenca al (kaj multrilate mez-forma inter) blanka abio norde en centra Eŭropo, greka abio sude en suda Grekujo, kaj Nordman-abio oriente en norda Turkujo. Iuj botanikistoj traktas ĝin kiel naturan hibridon inter blanka kaj greka abio, dum aliaj traktas ĝin kiel varion de blanka abio (Abies alba var. acutifolia). Alia sinonimo estas Abies pardei.
Helesfa
Helesfa [heleŝfa] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szentlőrinc.
Situo
Helesfa situas sur malebenaĵo, meze de sakovojo, laŭ fervojo Pécs-Budapest. Szentlőrinc troviĝas 7, Szigetvár 18, Pécs 25, Komló 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el la 13-a jarcento laŭ tiama ortografio "Heleusfolua". Post la mezepoko la loĝantaro daŭre vivis dum la turkoj. En la 19-a jarcento germanoj alvenis. Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, klubo de maljunuloj, migra poŝto.
Simonseno (Votuporanga-SP)
Laŭ la censo de 2010, fare de IBGE, la distrikto estis loĝata de 1.156 homoj.
Balsa Nova
Balsa Nova estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 11.294 loĝantojn en 2010.
Toyen
Ekde 1919 ĝis 1920, ŝi frekventis la Lernejon de Belartoj en Prago. Dum la fruaj 1920-aj jaroj, ŝi vojaĝis al Parizo, kaj tie konatiĝis kun André Breton. Je reiro al sia denaska Prago, ŝi helpis fondi la Ĉeĥan Superrealistan Grupon.
Devigita iri subgrunden dum la Nazia okupado dum la Dua Mondmilito, ŝi fuĝis al Parizo antaŭ la Komunista ekregno de Ĉeĥoslovakio (1948). Ŝi laboris kun Breton kaj Benjamin Péret.
Katzenbach (Donnersberg)
Katzenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
(12043) 1997 FN
(12043) 1997 FN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Świdwin
Świdwin (jn pole,, diversaj nomoj dum la historio: *Skwi(e)lbin(o), Schiuelben 1280, Cchiuelbin 1291, terram Schiuelbeyn 1292, terram Scyuelbein 1292, Schivelbem 1507, Sibelbon 1575 (1579), Schifilbein, Schifelbein, Schivelbein, Szifelbejn; germane: Schivelbein ) estas urbo en la provinco Okcidenta Pomerio de nuna Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Świdwin. Ĝis la jaro 1945 la urbeto havis germanlingvan loĝantaron kaj apartenis al la Germana Regno. Fine de en la urbo vivis.
Fobo (mitologio)
En la helena mitologio, Fobo (el la antikva greka lingvo Φόϐος / Fóbos) estas la personigo de la panika timo.
Filo de Areso, (dio de la milito) kaj Afrodito, li akompanis sian patron al la milito, kune kun sia frato Dejmo kaj la diino Enjo.
Li estas foje priskribita kiel havanta kapon de leono
Asaph Hall nomis Fobo la lunon de Marso kiun li malkovris la 12-a de aŭgusto 1877.
Sanfranciska Renesanco
La termino Sanfranciska Renesanco estas uzata kiel tutampleksa difinilo por gamo da poezia agado centrita ĉirkaŭ Sanfrancisko en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, kiu elstarigis la urbon kiel nabon de la usona poezia avangardo. Tamen aliaj (ekzemple Alan Watts, Ralph J. Gleason) kredis, ke tiu renesanco estis pli vasta fenomeno, kiu devas esti rigardata enhavanta ankaŭ pli ampleksajn vidajn kaj rendimentajn artojn, filozofion, transkulturajn interesojn (precipe tiuj, kiuj engaĝiĝis al aziaj kulturoj) kaj novajn sociajn sent-inklinojn.
Originoj
Oni ĝenerale konsideras la poeton, aŭtoron, kritikiston kaj tradukiston Kenneth Rethrox "fondinta patro" de la renesanco. Rexroth estis elstara duageneracia modernisma poeto, kiu korespondis kun Ezra Pound kaj William Carlos Williams kaj eldoniĝis en la influa Objectivist Anthology. Li estis inter la unuaj usonaj poetoj, kiuj esploris japanajn poeziajn tradiciojn kiel hajkon kaj ankaŭ forte influiĝis de ĵazo.
Se Rexroth estis la "fondinta patro", tiam Madeline Gleason estis la "fondinta patrino". Dum la 1940-aj jaroj, kaj ŝi kaj Rexroth amikiĝis kun grupo de pli junaj poetoj el Berkeley, konsistante de Robert Duncan, Jack Spicer kaj Robin Blaser. Gleason kaj Duncan estis precipe intimaj, kritikante la verkon unu la alian.
En Aprilo 1947, Gleason organizis la First Festival of Modern American Poetry (Unuan Festivalon de Moderna Usona Poezio) ĉe la Lucien Labaudt Galerio, Gough Strato. Dum du-vespera daŭro, ŝi konigis 12 poetojn, inkluzive de Rexroth, Robert Duncan kaj Spicer, al spektantaro de junaj poetoj kaj amantoj de poezio. Tio estis la unua publika agnosko de la tiama amplekso de eksperimenta poezia praktiko en la urbo.
Dum la 1950-aj jaroj, Duncan kaj Robert Creeley ambaŭ pasis daŭrojn da tempo instruante en Black Mountain College kaj agis kiel ligiloj inter la Sanfranciskaj poetoj kaj la Black Mountain poetoj. Multaj el la Sanfranciskaj verkistoj ekeldoniĝis en Origin de Cid Corman kaj Black Mountain Review, la hejmgazetoj de la Black Mountain grupo. La intereso pri cante jondo de Spicer ankaŭ kondukis al ligiloj kun la deep image poetoj. En 1957, Spicer kondukis sian seminarion Poezio kiel Magio ĉe San Francisco State College dum Duncan partoprenis.
La "Nova Usona Poezio"
Eble la plej grava kultura dokumento el tio ĉi estis (kaj estas) la antologio de Donald Allen, The New American Poetry 1945-1960. En tiu ĉi kunligaĵo, Allen grupis iujn poetojn kiel "Sanfranciska Renesanco" kaj kiel observis Marjorie Perloff:
La antologio de Allen estis grava por difini kaj la poetikon kaj la pli vastan kulturan dinamikon de iu historia movado, nun nomata la Sanfranciska Renesanco. Kvankam generacio tiel nomiĝis (parte pro la Allen antologio), hodiaŭ disputo daŭras pri la taŭgeco aŭ ĝusteco de la termino "Sanfranciska Renesanco" por priskribi tutan generacion.
James N. Gray
James N. “Jim” Gray (naskiĝis la 12-an de januaro 1944; malaperis la 28-an de januaro 2007) estas usona komputikisto, kiu gajnis la Premion Turing en 1998. Li studis ĉe Universitato de Kalifornio, Berkeley, kie li akiris diplomon pri inĝeniera matematiko en 1966 kaj doktorecon pri komputika scienco en 1969. Li estas la unua doktoriĝinto en la komputika departemento de Berkeley.
Gray laboris kiel industria esploristo ĉe multaj industriaj firmaoj, inkluzive de IBM, Tandem Computers kaj DEC.
Post mallonga velado, sen kunuloj, ĉe la Farallon-insuloj apud San-Francisko, oni raportis lian boaton malaperinta la 28-an de januaro, 2007.
Otradov
Vilaĝo Otradov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en submontara teritorio de Bohemiamoravia montetaro, en valo de rivereto Krounka, 12 km nordoriente de la urbo Hlinsko kaj 8 km sudoriente de la urbo Skuteč, ĉe la ŝoseo n-ro 354 inter Předhradí kaj Krouna. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo ekestis en la jaro 1350, jam en la jaro 1349 estis sur monteto ĉe norda rando de la vilaĝo konstruita ligna preĝejo de Sankta Bartolomeo. Ĝi estis post forbruligo en la 15-a jarcento nove konstruita, en duono de la 16-a jarcento estis alkonstruita turo. Ĉirkaŭ la preĝejo ekestis tombejo. Ĝis la jaro 1995 Otradov apartenis al la vilaĝo Krouna. Nun ĝi estas memstara komunumo.
Nuntempo
Troviĝas ĉi tie lignaĵproduktejo kun segejo, kiu fabrikas lignajn bozonaĵojn por hejma mastrumado.
Plejparto de la loĝantoj estas okupata en Hlinsko kaj Skuteč, kien ili veturadas per busoj kaj fervojo. En lernejon al Krouná la infanoj veturas buse.
Komunumo Otradov ĉiujare organizas konkursojn en fajrobrigada sporto.
Ernest Archdeacon
Ernest ARCHDEACON (arŝdik'n) (naskiĝis la en Parizo - mortis en 1950 en Versajlo) estis franca esperantisto, teknika perfektiganto, propagandanto de aŭtomobilismo kaj aerveturado kaj membro de la Lingva Komitato (1932).
Otradov
Preĝejo
La preĝejo estas ununava kun kvinlatere fermita presbiterejo kun apogpilieroj, kun oblonga sakristio sur norda flanko kaj prisma turo sur suda flanko de la navo. Fenestroj en presbiterejo kaj sakristio estas pintarkaj. La presbiterejo estas kruce volbita, en norda muro estas sankta ŝranko kaj malfrugotika portaleto en sakristion. Triumfa arko estas milde pintarka, neprofilita. La navo havas platan plafonon, en subturejo estas traba plafono. Sur orienta muro konserviĝis partoj de surmuraj pentraĵoj el la jaro 1629. En la navon gvidas malfrugotika milde pintarka portalo kun malprofunde profilita embrazuro.
Ernest Archdeacon
Archdeacon unue fariĝis advokato. Dum sia tuta vivo li interesiĝis pri ĉiuspecaj sciencaj problemoj, eltrovis plej diversajn perfektigojn en fotografarto, kartografio ktp. Li staras inter la unuaj apostoloj kaj praktikantoj de la interkomunikigaj sportoj: sfera balono (1885), aŭtomobila veturado, aviado. Danke al lia kuraĝigo kaj malavareco, Léon Serpollet, kiu estis eltrovinta la multotubetan vaporkaldronegon, povis konstrui la unuan praktikan vaporveturilon, kaj en januaro 1890 ambaŭ vojiris de Parizo al Liono (500 Kilometroj) en dekunu tagoj! Tio estis la unua vojaĝo en aŭtomobilo, naskiĝo de nova tempo. En 1896 Archdeacon membriĝis en la ĵus fondita Automobile Club de France, kiu estis energie antaŭenpuŝonta la uzadon de aŭtomobilo, kaj krome en 1898 kunfondis la nacian aviadan klubon Aéro-Club de France.
Otradov
Preĝejo
La portala ĉefaltaro ekestis post la jaro 1700, riparita estis en la jaro 1897. Tabernaklo estas el la jaro 1750, bildo de Sankta Bartolomeo el la jaro 1757. La predikejo kun statuoj de ekleziaj Patroj estas el la fino de 18-a jarcento, la konfesejo el la fino de 18-a jarcento, popoldevena.
Ernest Archdeacon
Archdeacon serĉis alian progreson diskutatan, li konstruis diversajn aparatojn por aerveturado, kaj jam en 1904 aldonacis duone premion da 50 000 frankoj por la unua eksperimentisto trafluginta unu kilometron ronde; tiun premion gajnis Henri Farman la : naskiĝo de nova tempo.
Otradov
Preĝejo
Sur suda flanko de la tombeja muro estas baroka pordeto kun voluta frontono el la jaroj 1780 - 1790
Ernest Archdeacon
Archdeacon serĉis alian progreson diskutatan por helpi al ĝia triumfo, kaj esperantiĝis en 1908. Li verkis sennombrajn artikolojn en multaj Esperantaj kaj francaj ĵurnaloj kaj revuoj. Li fariĝis prezidanto de la Pariza Grupo, poste de SFPE (de 1925). Archdeacon malavare fondis kun Georges Warnier la Domon de Esperanto, kiu celis helpi al la propagando per ĉiuspecaj rimedoj, precipe per monoferoj. Li kreis multajn premiojn por kuraĝigi la lernantojn ktp. kaj klopodis por unuigi ĉiujn aktivajn Esperantistojn. Li estis ĉiama propagandisto per paroladoj, artikoloj, personaj klopodoj, kaj altiris aŭ helpis altiri al Esperanto multajn valorajn aliĝantojn el altaj medioj.
Otradov
Fera kruco
Fera kruco sur ŝtona soklo el la jaro 1861 situas en ĝardeno de estinta vilaĝestrejo.
Muelejo
Muelejo, nomata de Blažek, estas teretaĝa ĉarpentita konstruaĵo el la jaro 1800. Proksime de ĝi estas ligna garbejo.
Ernest Archdeacon
En 1910 Ernest Archdeacon verkis la propagandan libron Pourquoi je suis devenu espérantiste (Kial mi fariĝis esperantisto).
(laŭ Louis Bastien en la Enciklopedio de Esperanto de 1934).
Johnny "Guitar" Watson
John Watson Jr. (3a de Februaro, 1935 – 17a de Majo, 1996), konata profesie kaj arte kiel Johnny "Guitar" Watson, estis usona kantisto, kantoverkisto kaj gitaristo de bluso, soulo, kaj funko. Rimarkinda spektaklisto kaj elektrogitaristo en la stilo de T-Bone Walker, Watson registris laŭlonge de la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj kun iome da sukceso. Lia kreema reinventado en la 1970-aj jaroj kun diskoaj kaj funkoaj melodioj ebligis ke Watson havis sukceson per "Ain't That a Bitch", "I Need It" kaj "Superman Lover". Lia sukcesa registrokariero daŭris kvardek jarojn, kaj lia plej alta rangapero estis la kanto de 1977 nome "A Real Mother For Ya".
Münchenbuchsee
Münchenbuchsee estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi estis parto de la distrikto Fraubrunnen. Ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la nove fondita administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 9063 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Münchenbuchsee situas proksimume dek kilometrojn nordokcidente de la federacia urbo Berno kaj apartenas al ties aglomeraĵo. Norde de la komunumo troviĝas marĉa kamparo kun lagetoj. La mormona templo, kiun oni pro sia lima situo kutime atribuas al Zollikofen, efektive torviĝas sur la teritorio de la komunumo Münchenbuchsee.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Rapperswil, Deisswil ĉe Münchenbuchsee kaj Wiggiswil, en oriento al Moosseedorf, en sudo al Bolligen, Ittigen, Zollikofen kaj Kirchlindach, kaj en okcidento al Diemerswil kaj Schüpfen.
Trafiko
Münchenbuchsee disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Berno al Bielo kaj pri komununa stacidomo kun Zollikofen ĉe la trajnlinio de Berno al Olten. Dank al la fervojo la komunumo estas trafike bone atingebla de la federacia urbo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Münchenbuchsee datiĝas el la jaro 1180 kiel Buhse. La nomo Münchenbuchsee estas uzata nur ek de la 19-a jarcento por distingi la komunumon de Herzogenbuchsee.
Lajos Dálnoki Veress
DÁLNOKI VERESS Lajos (da:lnoki vereŝ) estis hungara generalkolonelo. Li naskiĝis Sepsiszentgyörgy la 4-an de oktobro 1889 kaj mortis en London la 29-an de marto 1976.
Isol
Marisol MISENTA (la 6-an de marto 1972) konata sub la plumnomo Isol, estas ilustristo de infanlibroj kaj bildstrioj, grafikisto, verkisto, kantisto kaj komponisto.
Lajos Dálnoki Veress
Biografio
Dálnoki Veress finis la Akademion Ludovika de Vieno (1914). En 1927 li finis ĉefstaban lernejon, pli poste li iĝis instrugvidanto en la akademio ĝis 1933. Inter 28-a de aŭgusto kaj 15-a de oktobro 1944 li estis genaralkolonelo, komandanto de la 2-a hungara armeo. Ekde 16-a de oktobro 1944 li estis kaptito de germanoj kaj sagokruculoj (hungaraj faŝistoj) en Sopronkőhida. En 1946 oni pensiumis lin. La 16-a de aprilo 1947 oni kondamnis lin al morto, sed poste ŝanĝis tiun al longviva malliberejo. En 1956 li liberiĝis kaj li loksidiĝis en London.
Isol
Ŝia laboro estas distingita pro esti multidisciplina kaj unu kiu rigardas la mondon tra la vidpunkto de infano. La unua verko, kiun ŝi publikigis estis vida de perros en 1997. Ŝi partoprenas multajn ekspoziciojn tra la mondo kaj tra la jaroj gajnis multajn premiojn, inkluzive de la Premio Astrid Lindgren, kiu estas konsiderata la plej grava premio en la mondo por infana kaj infana kaj junulara literaturo, kiun ŝi gajnis en 2013.
Elemér Kármán
Elemér Kármán, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Kármán Elemér Jakab Naftali estis hungara juĝisto, psikologo, kriminologo. Lia nobela antaŭnomo estis szőllőskislaki [sOlOŝkiŝlaki], lia patro estis Mór Kármán, lia frato estis Theodore von Kármán.
Isol
Vivo
Marisol "Isol" Misenta naskiĝis en Bonaero, Argentino en 1972. Ŝi komencis siajn artstudojn ĉe la Escuela de Bellas Artes "Rogelio Yrurtia" kaj de tie ŝi daŭrigis siajn studojn ĉe la Akademio de Arto en Bonaero. En sia junaĝo, ŝi laboris kiel reklamartisto kaj komiksa ilustristo en la argentina gazeto Clarín.
Elemér Kármán
Elemér Kármán naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Isol
Vivo
En 1997 ŝi partoprenis konkurson pri ilustritaj libroj en Meksiko kun sia unua verko: vida de perros, rakonto pri knabeto kiu trovas similecon inter li mem kaj sia hundo. Multaj el la postaj trajtoj de ŝiaj verkoj jam estis reflektitaj en tiu ĉi verko. Isol ne gajnis la konkurson, ĉar ŝiaj verkoj ŝajnis tro nekutimaj al la juĝistoj, sed ŝi ricevis laŭdon. Krome, la ĉefjuĝisto, grava eldonejo en Meksiko, enamiĝis al ŝia verko kaj decidis eldoni ĝin. Isol estis petita rafini siajn ilustraĵojn iomete, sed ŝi elektis nenion ŝanĝi. La verko estis eldonita kaj ekis longtempan kunlaboron inter Isol kaj la eldonejo. Pro tio, la plej multaj el la verkoj de Isol estis publikigitaj en Meksiko.
Elemér Kármán
Biografio
Elemér Kármán devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Hungarlando, poste li studis psikologion en Graz. Lia plej grava instruisto estis en:Hans Gross. En 1913 li partoprenis en establo de juĝejo por gejunuloj en Budapeŝto, post 2 jaroj li fondis instituton kune kun psikologia laboratorio, biblioteko, muzeo kaj gastejo por geinfanoj. Li estis ankaŭ juĝisto, precipe li juĝis pri gejunuloj. Li malkovris kaŭzojn de la junaj krimuloj kaj li sugestis edukajn manierojn.
Isol
Vivo
Isol kunlaboras jam de multaj jaroj kun la argentina poeto Jorge Luján, kaj ili kune eldonis grandan nombron da verkoj, la unua el kiuj estis la verko Tic Tac (2002). En tiuj ĉi verkoj, Isol estas la ilustristo, sed dank'al la potenco de ŝiaj ilustraĵoj, ŝi ludas la rolon de kunaŭtoro.
Isol ilustris pli ol 25 verkojn, 11 el kiuj ŝi ankaŭ verkis. La biblioteko estis rapida sukceso kaj estis tradukita en 20 lingvojn, inkluzive de: la franca, la germana kaj la portugala. Ŝi estas konsiderata la plej grava latina aŭtoro de ilustritaj libroj.
Profesia agado
Kiel artisto, la verkoj de Isol ampleksas diversajn kampojn kaj ŝi libere vojaĝas inter pentraĵo, dezajno kaj verkado, kio estas reflektita en ŝiaj verkoj. Isol serĉas originalajn kaj novigajn ŝablonojn por sia biblioteko per kiuj ŝi povas esprimi la konceptojn kaj pensojn kiujn ŝi deziras transdoni. Ŝia sperto en malsamaj specoj de amaskomunikilaro kreas tuton, kio estas speco de ĝenerala sperto de stilo, formo kaj enhavo kiu plifortigas la dissendon de la mesaĝo kaj la percepton de la esenco de la rakonto.
La areoj kie ŝiaj verkoj tuŝas vidas la mondon el la vidpunkto de la infanoj, kaj ŝi konstante fidelas al tio en ĉiuj ŝiaj verkoj. Ŝi kutime verkas plurtavolan porinfanan literaturon kiu respektas la inteligentecon de la legantoj, sed tamen fidas ilian intuicion kaj ilian naturan kapablon atingi la fundon de ŝia pensado koncerne la mesaĝon kiun ŝi deziras transdoni. Unu ekzemplo de la multaj tavoloj en ŝia verko, estas la fakto ke la plej multaj el ŝiaj rakontoj povas esti interpretitaj laŭ multaj kaj foje kontraŭdiraj manieroj. Ekzemple, en la verko El Globo (2002) oni rakontas pri laŭta patrino, kiu iĝas balono, kiun ŝia infano ligas al sian manon. Dum la rakonto povas esti perceptita kiel polemika, sed ankaŭ kiel rakonto pri libereco kaj liberigo (laŭ Isol).
Alia ekzemplo de la komplekseco de ŝia laboro estas ŝia elekto fini ŝiajn rakontojn kun malferma fino, kiel ekzemple en verko Tener un patito es útil (2007), rakonto kiu estas legebla de ambaŭ flankoj) - kun du eblecoj por la evoluo de la intrigo kaj du eblecoj por la fino.
Ristiina
Ristiina, Kristina, estas eksa komunumo de Finnlando en suda parto de provinco Suda Savonio. Ĝi estis ligita al Mikkeli en 2013. En 31-a de decembro 2012 la komunumo havis 4856 loĝantojn. Ĝia areo estis 742.02 km², el kio estis tero 566.15 km² kaj akvo 175.87 km². En eksa komunumo Ristiina estas tavolligna fabriko.
Isol
Profesia agado
Kadre de ŝia lojaleco al siaj junaj legantoj, Isol traktas malkaŝi la absurdaĵojn de la plenkreska mondo, kaj prezentas ŝiajn legantojn al la kaoso kiun ili devos trakti kiam ili kreskos. Tiucele, Isol alportas diversajn pripensojn, pensojn kaj sentojn, kies konateco kun ili, ŝi kredas, preparos la infanojn por plenkreska vivo kaj por pasigi la "labirinton" kiu estas infanaĝo. Ekzemplo de ĉi tiuj estas la verko petit, el monstruo (2007), en kiu oni rakontas pri infano, kiu ne komprenas kial lia konduto estas konsiderata laŭdinda en iuj kazoj, sed kaŭzas rankoron en aliaj kazoj. La verko estas pri la provo de la infano kompreni la inversecojn de la mondo de plenkreskuloj.
Ristiina
La komunumon fondis en 1649 grafo Per Brahe la juna, kiu nomis ĝin laŭ sia edzino Kristina Katarina Stenbock. Li konstruigis tie la kastelon Brahelinna, Braheslott, kiu hodiaŭ estas ruino.
Isol
Motivoj
Isol iom post iom aldonis tekstan referencon al ŝiaj pentraĵoj, tiel kreante dialogon inter la teksto kaj la bildo, kio permesis al ŝi peri diversajn mesaĝojn (laŭ la vortoj de Isol). La rakontoj de Isol foje traktas filozofiajn temojn kaj ili ĉiam havas sofistikecon kaj rafinitan spritecon. Ŝia verkado varias inter humuro kaj ekstremoj ekzemple ŝia verko La bella Griselda (2010), rakonto pri bela princino, kies svatantoj "perdas la kapon" antaŭ ŝi - laŭvorte. La ideo malantaŭ la rakonto estas humura, sed uzi la multoblajn signifojn de "perdi kapojn" estas iom ekstrema. En ŝiaj rakontoj estas neatenditaj ĉeftemoj, kiuj inkluzivas surprizajn turnojn en la intrigo.
Ĉeftemoj
La ilustraĵoj de Isol povas esti karakterizitaj kiel ekspresionismaj, ĉar ŝi kutime peras mesaĝojn kaj humorojn per la konturoj de la roluloj aŭ ĉeftemoj kiujn ŝi uzas en siaj rakontoj kaj ne traktas la priskribon de videbla realeco.
Ŝiaj ilustraĵoj estas kutime karakterizitaj per klaraj kaj potencaj linioj, kiel havado de malĝentila deklaro, kaj foje estas limigitaj per rompita linio, kaj per duobla skizo , kiu estas kutime utiligita kiel metaforo por emfazi duecon aŭ dikotomion. La manko de poluro en la verkoj de Isol celas instigi la legantojn kompreni ke ili estas sufiĉe bonaj tiel kiel ili estas, kaj la gajeco de la ŝanĝiĝantaj formoj en ŝiaj ilustraĵoj memorigas ke ekzistas ne nur unu "ĝusta" maniero rigardi la realon. Isol donas al la roluloj - kaj precipe al la infanoj, surprizajn proporciojn, kiel ekzemple pli grandaj ol kutime kapoj kiuj ekspozicias la emociajn reagojn tiel kiel ili estas.
Premioj kaj rekono
Isol estis invitita por prezenti ŝiajn verkojn en pluraj internaciaj ekspozicioj, inkluzive ĉe la Artbienalo en Bratislavo (2003) kaj la brita konsulejo en Bonaero (2004).
Georgo
Georgo estas grekdevena vira nomo.
Holstenniendorf
Holstenniendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Georgo
Monarĥoj
Reĝoj de Britio:
Universitato de Parizo
La Universitato de Parizo (en franca: Université de Paris), metonimie konata kiel Sorbono (en franca: [sɔʁbɔn]), estis universitato en Parizo, Francio, aktiva en 1150–1793, kaj 1806–1970.
Keĝerio
Keĝerio estas manĝaĵo de la angla-hinda kuirarto kaj populara precipe en Britio. Ĝin inventis la britaj koloniistoj en Hindio.
Georgo
Monarĥoj
Aliaj:
Universitato de Parizo
Aperinta ĉirkaŭ 1150 kiel korporacio asocia kun la katedrala lernejo de Nia Sinjorino de Parizo, ĝi estis konsiderata la dua plej malnova universitato de Eŭropo. Oficiale ĉartigita en 1200 de la reĝo Filipo la 2-a de Francio kaj agnoskita en 1215 fare de la papo Inocento la 3-a, ĝi estis poste kromnomita laŭ sia teologia Kolegio de Sorbonne, siavice fondita de Robert de Sorbon kaj ĉartigita de la franca reĝo Ludoviko la 9-a ĉirkaŭ 1257.
Keĝerio
Keĝerio konsistas el fiŝo, kuirita rizo, firme boligitaj ovoj kaj butero.
Universitato de Parizo
Internacie tre bone reputaciita pro sia akademia atingaro en homaj sciencoj jam ekde la Mezepoko – notinde en teologio kaj filozofio – ĝi enkondukis kelkajn akademiajn normigojn kaj tradiciojn kiuj pluis ekde tiam kaj disvastigis internacie, kiel la doktorigaj gradoj kaj la "studentnacioj". Grandaj nombroj de papoj, reĝfamilianoj, sciencistoj kaj intelektuloj estis edukitaj en la Universitato de Parizo. Kelkaj el la tiamaj altlernejoj estas ankoraŭ videblaj proksime al la Panteono kaj al la Luksemburga Ĝardeno: nome Collège des Bernardins (18, rue de Poissy 75005), Hotel de Cluny (6, Place Paul Painleve 75005), College Sainte Barbe (4, rue Valette 75005), College d'Harcourt (44 Boulevard Saint-Michel 75006), kaj Cordeliers (21, Rue Ecole de Medecine 75006).
Keĝerio
Keĝerion oni komence precipe manĝis kiel matenmanĝo, por ke la frumatene kaptita fiŝo estu laŭeble freŝa. En la viktoria epoko ĝi ankaŭ fariĝis ĝenerale konata en Britio. Hodiaŭ ĝi estas pli malofta kaj oni manĝas ĝin precipe kiel tagmanĝo.
Universitato de Parizo
En 1793, dum la Franca Revolucio, la universitaro estis fermita kaj fare de la Revolucia Konvencio, la lernejaj instalaĵoj kaj konstruaĵoj estis venditaj. Nova Universitato de Francio anstataŭis ĝin en 1806 per kvar sendependaj fakultatoj: nome Fakultato de Beletroj (france: Faculté des Lettres), Fakulttato de Juro (poste inkludanta Ekonomikon), la Fakultato de Scienco, la Fakultato de Medicino kaj la Fakultato de Teologio (fermita en 1885).
En 1970, post la okazaĵoj de Majo de 1968, la universitato estis dividita en 13 aŭtonomaj universitatoj.
Les Brenets (stacidomo)
Les Brenets estas fervoja stacidomo en Les Brenets, Svislando.
3717 Thorenia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Victor Eugene Thoren (1935–1991), usona historiisto pri astronomio.
Modrý Kameň (burgo)
Burgo Modrý Kameň situas en la urbo Modrý Kameň kaj ĝi donis al urbo nomon. Ĝi estis fondita ĉirkaŭ jaro1137. Unua konata posedanto de burgo estis Zvolenaperfekto Ditrich de dinastio de kavaliro Donč. Li famiĝis per sia ekonomia konstrua aktiveco. Dum la regado de reĝo Béla la 4-a, burgo Modrý Kameň komencis ŝanĝiĝis al grava kontraŭ-tatara fortifikaĝo pro sia strategia situo en sistemo de defendaj burgoj de Hungario. Kastelo ofte vizitadas batalanto kaj renesanca poeoto Bálint Balassi (1554-1594). Post la atako de turkoj ekde 17-an julion 1575 ĝis 19-an julion 1575, ili konkeras burgon. Ili restadis tie ĝis decembro 1593, kiam malvenkas de forta atako de Mikuláš Pálfy kaj Krištof Tiefenbach. Antaŭ retreto ili ekbruligis kaj suprenĵetis la burgon en aero. Dum restado en burgo turkoj prirabis ĉirkaŭaĵon - detruis urbeton Horné Strháre. En valo en domgrupo Dolina ili konstruis akva muelejon kaj en ĉirkaŭaĵo ekplantis kaŝtanarboj. Ili trakonstruis la burgon kaj tranomigas ĝin je Ikipalanka - "dufoja fortifikaĵo".
Post foriro de Turkoj donis Žigmund Balaša ripari la burgon en origina stato. En nova turka milito pormallonga tempo posedis burgon Emeriko Thököly. Anoj de lia garnizono kaŭzas brulegon de burgo, kiu denove ruinigis la burgon. En jaro 1730 donis Gabriel Balaša en suba parto de burgo konstrui kastelon en baroka stilo. Supera gotika burgo restis ruinita. Tiu ĉi parton post rearanĝo de ŝtuparoj kaj irvojetoj familio de posedantoj uzas por restado kaj promenado. En 1750 estis finkonstruita kastela kapelo, kiu estas sanktigita al Sankta Anna kaj kiu donis konstrui Pavol Balaša. Ĝi apartenas al gravajpersonoj de sia familio. En regionoj Novohrad kaj Hont donis konstrui de propra elspezo 16 preĝejon.
En jaro 1752 posedas burgon zvolena perfekto Ján Balaša.
Lasta posedantino de burgo kaj kastelo estis grafino Almašiová (hu:Almassi), kiu en jaro 1923 vendis tutan areon al ĉeĥoslovakia ŝtato. Nuntempe en kastelo estas Muzeo pri ludiloj kaj marionet-kulturoj kaj ekspozicio de denta teĥniko, unuaj de sia specio en Slovakio, etnografa muzeo de regiono kaj ekspozicio pri vivo de renesancia poeto Bálint Balassi.
Bandeirantes (Paranao)
Bandeirantes estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 32.382 loĝantojn en 2010.
Kuru
Kuru estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estas ligita al Ylöjärvi 2009. Ĝia areo estis 821,08 km², el kio 717,59 km² estas tero kaj 103,49 km² akvo. En 31-a de decembro 2008 Kuru havis 2759 loĝantojn.
Spilimbergo
Spilimbergo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Friulo-Venecio Julia kaj al la provinco Pordenone. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arba, Dignano (UD), Flaibano (UD), Pinzano al Tagliamento, San Daniele del Friuli (UD), San Giorgio della Richinvelda, Sequals kaj Vivaro.
Kolombia Esperanto-Ligo
La Kolombia Esperanto-Ligo (KEL) estas la nacia organizo de Esperanto en Kolombio.
Pionira epoko, 1909.
Jam en 1909 aperis esperantistaj grupoj en urboj Altamira, Bucaramanga kaj Cúcuta. En Cúcuta estis presita bulteno “Kolombia Stelo”. Laŭ kelkaj konfontoj, aperas ankaŭ la nomo de Abel de J. Rico (patro de psikiatro Edmundo Rico) kiel esperanto-aktivulo antaŭ la jaro 1910. Eble la plej elstara samideano de tiu epoko estis advokato Joaquín Ospina, naskita en 1875. Krom 10 verkojn pri deversaj temoj (juro, historio, bibliografio, ktp.) li publikigis “Tratado de Esperanto” (Gramatikon de Esperanto), kaj fondis en 1911 ĵurnalon “La Lumo” en Salamina (departamento Caldas). En Salgar, departemento Antjokio, en 1892, naskiĝis José María Solís Moncada, verkisto de 32 libroj pri historio kaj poemaroj. Li publikigis, kune kun Joaquín Ospina multajn informojn pri Esperanto en ĵurnaloj.
En 1911 la grupoj unuiĝis en Ligon, kiun akceptis sub sia patronato la tiama kolombia prezidento D-ro Carlos E. Restrepo. (Laŭ Enciklopedio de Esperanto de Kökeni, Bleir kaj Sirjaev, Budapeŝto 1934 kaj libron “Esperanto en Perspektivo” fare de Ivo Lapenna k.a., paĝo 495). Ĉirkaŭ la jaro 1910 kaj postaj, kolonelo Manuel Tovar, kuracisto Martínez Mendez, dentisto kaj dramverkisto Antonio Alvarez Lleras, s-ro Carlos E. Pinzón kaj iu inĝeniero kun familinomo Velandia, fondis la unuan kolombian esperanto-grupon. Kelkaj el la partoprenantoj de la grupo estis junuloj ĉirkaŭ 20-jaraĝaj de lernejo “Colegio de la Salle”, (laŭ raportito en ĵurnalo El Espectador, 26an de aprilo, 1950).
En decembro de 1920, laŭ iniciato de Edmond Privat, dek-unu delegitoj (el Belgio, Brazilo, Ĉeĥoslovakio, Ĉilio, Ĉinio, Haitio, Hindio, Italio, Kolombio, Persio kaj Sudafriko) prezentis al la Unua Asembleo de Ligo de Nacioj, projekton de rezolucio atentigante pri la lingvaj malfacilaĵoj “kiuj malhelpas rektajn rilatojn inter la popoloj”, kaj esprimante la esperon ke “la ĉiulandaj geknaboj sciu ,de nun ,apenaŭ du lingvojn: sian gepatran kaj facilan rimedon por internacia komunikado”. La projekto entenis peton al la Ĝenerala Sekretario de la Ligo prepari raporton pri la rezultoj de la Esperanto-instruado en la publikaj lernejoj de la ŝtatoj-membroj. La kolombia subskribinto de la projekto de rezolucio estis Carlos E. Restrepo, prezidinto de Kolombio inter 1910 kaj 1914. (vidu libron: “La Danĝera Lingvo” de Ulrich Lins, paĝo 62, kaj libron “Esperanto en Perspektivo” de Ivo Lapenna k.a., paĝoj 749-755).
Eble la Unua Mondmilito seniluziigis la samideanojn, aŭ decidigis ilin ne aperi publike ĝis 1924. Post tiu paŭzo, reaperis sciigoj en la ĵurnaloj.
Dua epoko, 1924-1949 (lenolibroj kaj tradukoj)
Post unua Mondmilito.
En 1924, José Alfonso Guitiérrez, de urbo Cúcuta, gajnis konkurson organizita en Sovetunio, pro lia traduko de la romano “María” de elstara kolombia verkisto Jorge Isaacs. Por la sama verko ekzistis alia traduklaboro, fare de Fulgencio González, komsiita de tiama Internacia E-Societo de Rusio (laŭ ĵurnalo El Tiempo, 18-an de junio, 1967). Oni ne scias ĉu la du tradukintoj kunlaboris.
Ankaŭ en 1924, alia kolombiano, Lascario Cárdenas (aŭ Cipriano Cárdenas), publikigis en Vieno (Aŭstrio) hispanigan reformon de Esperanto: “Hom-Idyomo”, en libro bele presita kaj bondita (laŭ Mario Pei: Unu Lingvo por la Mondo”, 1958).
Ludhiana
Ludhiana, en loka lingvo ਲੁਧਿਆਣਾ,لدھیان, estas universitata urbo kaj industria centro en Barato, en subŝtato Panĝabo (Barato) (kie estas la plej granda).
Historio
Dum la mezepoko Ludhiana apartenis al diversaj dinastioj, kiu same tiel daŭriĝis ĝis la 19-a jarcento. Tiam komenciĝis la brita regado.
Kolombia Esperanto-Ligo
Dua epoko, 1924-1949 (lenolibroj kaj tradukoj)
En la jaro 1930, Guillermo Johnson publikigis, en regulaj flugfolioj de sia librejo “La Pluma de Oro”, en Medellín, lecionojn de la Internacia Lingvo, kaj meksika komercisto loĝanta en Bogoto, Alberto Gómez Cruz publikigas la duan eldonon de propra Esperanto-kurso.
En 1931 Alberto Gómez Cruz estis delegito de UEA en Bogoto, dum la industriisto Friedrich Rappeestis vicdelegito. Ekzistis alia delegito en Sogamoso: kuracisto Abel de J. Rico.
En 1932 Sinjoro Anton Tomic, jugoslavo (kies patro Stanislav Tomic ankaŭ estis esperantisto kaj aŭtoro de pluraj verkoj, kaj inĝeniero kiu laboris en la konstruado de fervojo en Antjokio), loĝis en Medellín kaj estis delegito de UEA. Dum sia daŭra agado por Esperanto, s-ro Tomic ankaŭ okupiĝis pri la diskonigado de kolombia kulturo en eksterlando, precipe en sia patrujo, kaj tiucele sendadis kolombiajn dokumentojn al Boegrado, Sarajevo kaj Zagreb.
Ludhiana
Trafiko
Ludhiana havas tre bonajn vojajn kaj fervojajn kontaktojn kun la ĉirkaŭaĵo. La flughaveno funkcias en distanco je 8 km-oj. En la urbo oni planas konstruadon de metroo.
Kolombia Esperanto-Ligo
Dua epoko, 1924-1949 (lenolibroj kaj tradukoj)
En aŭgusto de 1933 oni fondis en Bogoto “Kolombian Esperanto-Federacion”, kun sinjoro José Hernando García Lozada kiel prezidanto kaj Ernesto Dueñas kiel sekretario. Letero pri la fondo aperis la 31-an de aŭgusto en tiutempa ĵurnalo nomata “Heraldo de Antioquia”, kaj poste, la 15an de decembro de la sama jaro, s-ro José María Solís Moncada favore komentariis pri la fondo.
En 1937 mortas politikisto kaj eksprezidento Carlos E. Restrepo. Inter la apogantoj de Esperanto, li estis kiu okupis la plej altan pozicion en la politikaj medioj de Kolombio.
En la jaroj 1939 – 1940, la ununura delegito de UEA (tiam nomata “Internacia Esperanto-Ligo”) estis kuracisto Abel de J. Rico, loĝanta en Sogamoso.
En la jaro 1944, dum kongreso pri paco, en rilato kun la fondo de Unuiĝintaj Nacioj, okazinta en la domego Dumbarton Oaks (Vaŝingtono, Usono), inĝeniero Jesus Antonio Vélez Rojas, el urbo Cali, proponis la adopton de Esperanto kiel Universala Lingvo por Unuiĝintaj Nacioj (UN). La aferon komentariis argentina ĵurnalisto Alejandro Sŭ en “Carta de Nueva York” en ĵurnalo El Tiempo, la 17-an de oktobro de la sama jaro.
En 1946 sinjoro Antonio Tomic atingis kolombian ŝtatanecon. H. C. Raasveldt, nederlanda geologo loĝanta en Bogoto estis delegito de la pacifisma “Universala Ligo” dum 1948 kaj 1949. En tiu-ĉi lasta jaro, sumiĝis al li Alberto Plazas H. kiel delegito en urbo Kalio, dum delegito de UEA en urbo Barranquilla estis industriisto J. Tenenbaum.
Kamenná
Kamenná povas aludi al:
Kolombia Esperanto-Ligo
Tria epoko, 1950-1975 (artikoloj en ĵurnaloj)
Post Hiroŝima atombombo kaj Sputnika satelito.