cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nížkov
Nížkov (Nischkau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 12 km sudokcidente de Žďár nad Sázavou. Konsisto de la municipo estas ankaŭ lokaj partoj Buková kaj Špinov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1206.
Bismarck-turo (Sitzendorf)
Bismarck-turo (germane: Bismarckturm) estas turo starigita en memoro de kanceliero Otto von Bismarck en Sitzendorf, Germanujo, Distrikto Saalfeld-Rudolstadt. Ĝi situas ĉe Marienhöhe sur monto Sommerberg (493 m). Inter la Bismarck-turoj en hodiaŭa Germanujo ĝi estas unu el du tre malnovaj ĝis hodiaŭ konserviĝintaj tiaj turoj (la alia estas Metallturm en Bielefeld). Ĝis 1932 ĝi estas 10 metrojn alta, poste 22 metroj.
Historio
Konstruiĝo ŝuldiĝas al Thüringerwald-Verein en la 1895 jaro, konkrete al la filio en Sitzendorf-Blechhammer. Komence ĝi ne havis nomon. Bismarck mem permesis en al 22.6.1895 nomi la areon novan kunturan Fürst Bismarck-Höhe. La monsumo estis de 2480 markoj: apogis la projekton ankaŭ eksersitzendorfaj anoj de Thüringenwald-Verein kaj la komunumo mem. Rompitaj ŝtonoj uzitis por fundamento kaj soklo, por la supraj partoj brikŝtonoj. Masonadis mastro Hilmar Abicht el Unterweißbach. Plialtiĝo sekvis ligne en 1936. Dum komunisma GDR-tempo la tuto reduktitis je simpla belvidejo kun la nomo Schöne Aussicht.
Rekonstruo faritis en 1995 post nur du monatoj da laborado kaj inaŭguro kune kun renomiĝo historia sukcesis en la 1996-a jaro. En la 14.10.1995 okaze de al 100-a datreveno konstrua la unuaj vizitantoj denove rajtis surgrimpi. Jam antaŭe anoj de la orientgermana blokpartio CDU estis engaĝiĝintaj pri almenaŭ parta savo inter 1970 kaj 1980 por preventi kadukon kompletan.
Temas pri idiliece situanta kaj tre ŝatata ekskursocelo kun rava vido en la direkto de Sitzendorf, Schwarza-valo kaj Sorbitz-valo. Dum la MDR-paskopromeno en 2002 migradis kaj ripozumis ĉ. 10 miloj da partoprenantoj ĉeture.
Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte
La Jurisdikcia teritorio de Peñaranda de Bracamonte, en hispana Partido judicial de Peñaranda de Bracamonte, estas unu el kvin jurisdikciaj teritorioj (partido judicial) de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio.
Ĝi estas nordoriente de la provinco kaj estas la jurisdikcia teritorio numero 5 de la provinco Salamanko. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Peñaranda de Bracamonte.
Dieta fibro
Dieta fibro estas neamelaj polisakaridoj (escepte de lignino), kiuj devenas de plantoj. Manĝfibroj estas disrompitaj de enzimoj en la digestado de la homo, sed ili iom disfalas en la dika intesto per ties bakterioj (krom la lignino, kiu tute ne disrompiĝas, kaj celulozo, kiu malkomponiĝis tre minimume).
La manĝfibro tendencas esti dividita en du speciojn: solvebla en akvo kaj nesolvebla en akvo. La akvo-nesolvebla dieta fibro troviĝas interalie en tritika brano kaj plenaj grenoj, kaj la akvosolvebla dieta fibro troviĝas interalie en fruktoj, legomoj, avena brano kaj eĉ en pretaj produktoj kiel densigilaj materialoj.
La efiko de dieta fibro
La efiko de akvosolvebla dieta fibro en la digesta procezo estas:
La efiko de nesolvebla fibro en akvo en la digesta procezo:
Konsumado de dieta fibro
Konsumo de nur unu speco de dieta fibro ne estas rekomendita ĉar la korpo bezonas la manĝfibron de ambaŭ tipoj.
Por plenkreskulo estas rekomendinda konsumi dietan fibron de 25 ĝis 30 gramoj tage (aŭ 15-18 gramoj da fibro por 1000 kilogramoj da kalorioj). Al diabetoj estas konsilata konsumi pli grandan kvanton, kaj en kazo de intesta obstrukco preskaŭ ne konsumi. Fontoj riĉaj de dieta fibro estas rekomenditaj por ĉiutaga nutrado estas plentritikaj produktoj, guŝoj, grenoj, nuksoj, fruktoj kaj legomoj.
Malgraŭ la multaj avantaĝoj de dieta fibro, ilia konsumo ne devas esti troigita; Ĉar pliigita konsumo de dieta fibro povas redukti la sorbadon de ole-solveblaj mineraloj kaj vitaminoj en la korpo ĉar la fibro ligas al iuj el ili. Grandaj kvantoj da fibro povas kaŭzi severan gastrointestinan malkomforton kaj eĉ obstrukcon en la intesto.
Raŭpa ŝtupiranto
Raŭpa ŝtupiranto estas mobila ilo por alirado, kiu povas grimpi sur randoj de ŝtuparo per ĝia ĉenbendo (raŭpo), kaj transporti rulseĝon tra ŝtuparo. Ĝi povas transporti pliajn rulseĝojn samtempe. Ĝi povas veturigi 130 kg. Ĝi funkcias per akumulatoroj. La helpanto metas ĝin al stuparo, kaj puŝas butonon, kiu orientigas ĝin supren aŭ malsupren. Ĝi havas du partojn, kaj estas transportebla per aŭto en lokon de uzado.
Per kontrolo de butonoj la helpanto turnigas la dentaran zonon. Tiu difinas direkton de movo. Dum veturado supren la helpanto malantaŭeniras supren. Oni devas multe praktiki, por povi uzi la ilon profesie kaj koni etajn detalojn. Atinginte la celon, la rulseĝo devas esti detirita.
Dolní Suchá (Havířov)
Dolní Suchá (Sucha Dolna, Nieder Suchau) estas devene memstara vilaĝo en Ĉeĥio, nun parto de urbo Havířov en distrikto Karviná (sur teritorio de iama Teŝinia princlando). Ĝi troviĝas nordoriente de Havířov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/475. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 247 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La municipo estis unuafoje menciata en latin dokumento Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (Pola libro de pagoj de vroclava episkopujo), enskribita en la tempo de episkopo Henriko Wierzbno ĉirkaŭ la jaro 1305 en formo de konsistero Sucha utraque, kiu estas kunigita kun granda enloĝiga agado farita fine de la 13-a jarcento sur teritorio de pli posta Supra Silezio.
Rochechinard
, aŭ Ròchachinard, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Jurisdikcia partio de Béjar
La Jurisdikcia teritorio de Béjar, en hispana Partido judicial de Béjar, estas unu el kvin jurisdikciaj teritorioj (partido judicial) de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio.
Ĝi estas sudoriente de la provinco kaj estas la jurisdikcia teritorio numero 4 de la provinco Salamanko. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Béjar.
Árpád Schilling (reĝisoro)
Árpád Schilling [ŝiling], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schilling Árpád estis hungara reĝisoro. Árpád Schilling naskiĝis la  en Cegléd.
Biografio
Árpád Schilling inter 1991-1993 apartenis al teatreto en Gödöllő, poste al alia teatreto. En 1995 li fondis teatron, en la sama jaro li komencis studi en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Li akiris reĝisoran diplomon en 2000. Lia ĉefinstruisto estis Gábor Székely (reĝisoro). Li laboris en la memfondita teatro ĝis 2008, poste li transformis ĝin en aktoran atelieron. En 2018 pro politikaj vidpunktoj li translokiĝis al Francio. Li ricevis premiojn inter 1997-2015. Lia edzino naskis filinon.
Recoubeau-Jansac
La teritorio havas komunan limon kun.
Universitato Fudan
Universitato Fudan (en mandarene :复旦大学) estas publika esploruniversitato, situanta en Ŝanhajo en Ĉinio, kiu estis establita en 1905. Ĉi tiu universitato estas konsiderata kiel unu el la plej prestiĝaj en la lando (kun emfazo de medicinaj kaj Homa scienco) kun striktaj akceptokondiĉoj. Universitato Fudan havis profundan efikon al ĉina socio tra la jaroj kun multaj diplomiĝintoj integriĝantaj en la centrojn de potenco kaj kulturo en la lando. Kelkaj el la konataj diplomiĝintoj de la institucio inkluzivas Guo Guangchang kaj Hong Ying.
Universitato Fudan estas membro de multaj akademiaj organizoj inkluzive de la Asocio de la Universitatoj de la Pacifika Bordo, la C9-ligo, Universitatas 21 kaj la Asocio de Esploraj Universitatoj en Orienta Azio.
Organize, Universitato Fudan konsistas el 17 lernejoj konsistantaj el 69 sekcioj kaj 77 esplorinstitutoj. La medicinaj studoj inkluzivas kunlaboron kun ĉirkaŭ 17 hospitaloj. La loka biblioteko estis establita en 1922 kaj ĝia suma areo estas proksimume 29,000 kvadrataj metroj. Ĝis la fino de 2004, la kolekto de la biblioteko konsistis el pli ol 4.45 milionoj da eroj inkluzive de artikoloj, libroj, periodaĵoj, gazetoj kaj registradoj.
La universitato havas multajn akademiajn kunlaborojn, kiuj inkluzivas studentajn interŝanĝojn kun ĉirkaŭ 200 institucioj en ĉirkaŭ 30 landoj. Inter la institucioj kiuj kunlaboras kun Universitato Fudan estas Universitato Yale, Vaŝingtona Universitato en Sankta Luiso, Universitato Kolumbio, Universitato de Kalifornio: Universitato de Kalifornio ĉe Santa Barbara, Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso, Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, Universitato Bocconi, Universitato de Roĉestro, Universitato de Kalifornio ĉe Irvine, Universitato de Kalifornio ĉe San-Diego, Universitato de Sidnejo, Universitato de Toronto, Universitato de Tokio, Universitato George Washington, Universitato de Adelajdo Beloit College, Nacia Universitato de Singapuro, London School of Economics, Universitato Georgetown, King's College Londono, Instituto pri Politikaj Studoj de Parizo, IE Business School, Universitato Harvard kaj Universitato de Manĉestro.
László Káldor
László Káldor [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Káldor László estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, grafikisto, fotisto. Lia origina familia nomo estis Klein ĝis 1919.
Transitiveco (lingvistiko)
Tradicia gramatiko postulas duuman distingon inter netransitiva verbo, kiu ne povas havi rektan objekton (ekzemple fali, sidi en Esperanto) kaj transitiva verbo kiu povas havi unu rektan objekton (ekzemple ĵeti, vundi, kisi en Esperanto). En la praktiko, multaj lingvoj (inkluzive la anglan kaj Esperanton) ankaŭ havas verbojn kun du (dudirektaj) aŭ tri (tridirektaj) objektoj; la angla havas verbojn kiuj povas esti aŭ transitiva aŭ netransitiva sen ajna ŝanĝo. En la angla iuj verboj povas esti idiotisme transitiva, dum strikte netransitiva (ekzemple, to walk the dog); en Esperanto oni uzas la faktitivon por ili (ekzemple, promenigi la hundon).
En la Sistema Funkcia Gramatiko, oni konsideras la transitivon kontinua, anstataŭ duuma kategorio, kiel en la tradicia gramatiko. La kontinua modelo prenas pli semantikan vidpunkton. Ĝi provas taksi la gradon de la transiro de la ago al ĝia objekto. La verbon vidi tial oni konsideras havi malplian transiron ol la verbo mortigi.
László Káldor
László Káldor naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Transitiveco (lingvistiko)
Historio
La Stoikistoj kaj la Peripatetisma skolo enkondukis la ideon pri transitiveco kaj diversajn aliajn ideojn kiuj iĝis la bazo de lingvistiko. Tamen ili probable referis al la tuta frazo enhavanta la transitivajn aŭ netransitivajn verbojn, ne nur al la verboj. La filologoj de la Aleksandria Skolo plu evoluigis la ideon.
László Káldor
Biografio
László Káldor devenis el juda familio. Li lernis dum la Hungara Sovetrespubliko en proleta arta lernejo, poste en laborista lernejo, pli poste en libera lernejo, fine li akiris diplomon en Reĝa Industriarta Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Béla Uitz, Artúr Podolini-Volkmann kaj Gyula Kaesz. Ekde 1925 li plurfoje studvojaĝis al Parizo. En Budapeŝto li komence estis arkitekto pri internaj spacoj kaj grafikisto ĉefe inter 1935 - 1960. En la 1930-aj jaroj li ankaŭ estis talenta fotisto. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis. Inter 1945-1949 li kreis politikajn afiŝojn, pli poste komercajn, ili estis humuraj kaj karikaturismaj afiŝoj. Li ricevis ŝtatan premion. Li edziĝis en 1935, lia edzino naskis filinon.
Transitiveco (lingvistiko)
Formala analizo
Por distingi inter la subjekto kaj eventualaj objektoj, lingvo bezonas gramatikan rekonilon, kiu montru la transiron de la ago de la verbo. Objekt-esprima morfemo ekzistas efektive en ĉiuj lingvoj de la mondo. Por nominativaj-akuzativaj lingvoj, ekzistas kvar kutimaj formoj:
La metodoj esprimi objektojn varias laŭ la landoj kaj epokoj. Ekzemple, la araba klasike posedis akuzativon, sed nuntempe uzas pozician sintakson. La jam menciitaj sistemoj rilatas al nominativaj-akuzativaj lingvoj de Eŭrazio. Ergativaj-absolutivaj sistemoj havas aliajn rimedojn. Ergativa lingvo havas sintaksan aŭ morfologian ekvivalenton (havas la saman vortordon aŭ gramatikan kazon) por la objekto de transitiva verbo kaj la subjekto de netransitiva verbo, dum ĝi traktas la subjekton de transitiva verbo alimaniere.
Pradelle
, aŭ Pradèla, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
Transitiveco (lingvistiko)
La transitiveco en Esperanto
Kalocsay kaj Waringhien priskribis la transitivecon jene: "Inter la ag-verboj, oni devas fari alian distingon. Nome el la agoj, iuj celas, atingas, koncernas personon aŭ aferon, kiun oni devas nomi, se oni volas precizigi la sencon de la frazo; ekz-e ŝteli, bati ktp. supozigas ĉiam, ke iu ricevas la batojn, suferas la ŝtelon ktp. Tiujn ag-verbojn oni nomas transitivaj, ĉar ili 'transirigas' la agon sur iun aŭ ion (kp. §176, §177). Aliaj estas, male, direktitaj kontraŭ neniu aŭ nenio; ekz-e: ŝpruci, ekstari, tinti, evolui, ktp. ne celas personon aŭ aferon, kiu estus modifita de ili. Tiujn verbojn oni nomas 'netransitivaj'."
Pradelle
La teritorio havas komunan limon kun.
Transitiveco (lingvistiko)
La transitiveco en Esperanto
"La diferenco inter tiuj du subkategorioj estas tre grava en Esperanto, ĉar kontraŭe al multaj aliaj lingvoj, unu verbo ne povas esti samtempe transitiva kaj netransitiva, konservante la saman sencon; transitiva verbo povas netransitiviĝi nur helpe de sufiksoido (iĝ): kaj same nur helpe de afikso (ig, um, pri) povas transitiviĝi netransitiva verbo. Tiel klariĝas la uzado de: bani-baniĝi,fini-finiĝi, komenci-komenciĝi, ŝanĝi-ŝanĝiĝi, kaj aliflanke de bruli-bruligi, halti-haltigi, kuŝi-kuŝigi, promeni-promenigi, pleni-plenumi, pendi-pendumi, plori-priplori ktp."
"[L]a transitivaj verboj povas esti uzataj sen komplemento, se oni volas insisti nur pri la ideo de la ago: virino scias, tuta mondo scias; konfidu, sed vidu. Oni diras tiam, ke la verbo estas uzata 'absolute'."
Distingi transitivajn kaj netransitivajn verbojn
En multaj lingvoj en okcidenta Eŭropo, ekzemple la angla, franca, germana, hispana, itala, portugala, rumana kaj la skandinavaj lingvoj, okazas ofte ke unu verbo havas du signifojn, unu transitivan kaj unu netransitivan. Ekzemple, la franca verbo commencer povas signifi komenci (transitive) aŭ komenciĝi (netransitive).
Kontraŭe, en la slavaj lingvoj, por la transitiva kaj netransitiva signifoj ekzistas du apartaj (parencaj) verboj. Ekzemple, en la rusa начинать signifas komenci, kaj начинаться signifas komenciĝi.
En Esperanto, plejmultaj verboj kondutas same kiel la slavaj verboj. La dusenceco de multaj okcidenteŭropaj verboj devus ne ekzisti en Esperanto. Afiksoj estas uzeblaj por konverti verbon de unu kategorio al la alia. Oni povas netransitivigi transitivan verbon per la sufikso iĝ (bani →baniĝi). Oni povas transitivigi netransitivan verbon per sufikso ig (kuŝi →kuŝigi) aŭ um (pleni →plenumi), aŭ per prefikso pri (plori →priplori) aŭ tra (dormi → tradormi).
La transitiveco en la angla lingvo
La angla lingvo estas sendisciplina, kompare kun aliaj hindeŭropaj lingvoj laŭ siaj reguloj pri transitiveco; kio ŝajne estas transitiva, tion oni uzas kiel netransitivan, kaj inverse. Ofte estas semantika diferenco inter la transitiva kaj la netransitiva formo de verbo, ekzemple: the water boiled (la akvo bolis) kaj I boiled the water (mi boligis la akvon); the grapes grew (la uvoj kreskis) kaj I grew la grapes (mi kreskigis la uvojn). En tiuj ekzemploj, la rolo de la subjekto estas malsama inter la transitiva kaj la netransitiva verboj. En aliaj ekzemploj, mankas diferenco inter la transitiva kaj la t.n. netransitiva formo de verbo, ekzemple: she is reading a book (ŝi legas libron); she is reading (ŝi legas), kie la verbo estas transitiva uzata absolute, t.e la parolanto ellasis objekton.
Kvankam netransitiva verbo ne povas havi rektan objekton, ĝi ofte havas taŭgan adjekton:
En diversaj lingvoj, netransitivaj verboj povas esti uzataj kun interna komplemento, kiu estas etimologie rilata al la verbo, ekzemple:
Transitiveco de substantivoj kaj adjektivoj
Oni ofte konsideras transitivecon atributo de verboj, kaj eble ankaŭ de prepozicioj kaj postpozicioj, sed ne de substantivoj aŭ adjektivoj. En multaj lingvoj, esceptoj estas raraj. Ekzemple, en la angla oni kredas ke near estas la sola ekzemplo.
Tamen, Lowe montris, ke en la fruaj hind-arjanaj lingvoj, ekzistis multaj transitivaj substantivoj kaj adjektivoj. Ekzemple, en la jena frazo, la adjektiva aganto kāmin- (dezira, deziranta) regas akuzativan objekton pītim (trinkon). 'Do la heroo (estas) ĉiam dezira trinkon de ĝi'
Transitiveco ne limiĝas al nur verboj en Esperanto: substantivoj, adjektivoj, kaj adverboj ankaŭ povas formi transitivan strukturon. Ekzemple:
Kvarnivela modelo de transitiveco
Kiselman (1994) studis la fenomenon transitivecon kaj konstruis modelon pri ĝi.
"Klasikajn difinojn oni trovas en Abraham (1988) (tradukite): transitiva verbo: duloka verbo kun akuzativa objekto, kiu ĉe pasivigo fariĝas pasivsubjekto; kaj netransitiva verbo: unuloka verbo (do sen pasivtaŭga akuzativobjekto) aŭ... plurloka verbo sen pasivtaŭga (rekta) akuzativobjekto."
Kiselman difinis kvar klasojn de verboj rilate al la ĉeesto de akuzativobjekto:
"Laŭ klasikaj difinoj oni nomas la verbojn el la unua kaj dua klasoj transitivaj kaj verbojn el la tria kaj kvara klasoj netransitivaj.
"Esperanto certe permesas irota vojo, vivata vivo, dormita dormo. En kelkaj naciaj lingvoj tiaj formoj ne eblas. Pro tio la testo de pasivigo en tiuj naciaj lingvoj servas al forsarko de tiuj verboj el la klaso de la transitivaj verboj, sed ne en Esperanto. Mi tial anstataŭigis ĝin per la postulo ke la verbo akceptu rektan objekton de sufiĉe ĝenerala tipo."
Vidu ankaŭ
Valento (lingvistiko) Transitiva verbo
Eygluy-Escoulin
, aŭ Aiglui e l'Escolin, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Kalvinana preĝejo (Konyár)
La Kalvinana preĝejo estas eklezia Monumento historia en vilaĝo Konyár (Hungario).
Historio
La katolika romanika kirko estis konstruita en Konyár en fino de 12-a jarcento aŭ en komenco de la sekvanta jarcento. El tio restis nun nur la turo. La [navo]] estis konstruita en la 15-a jarcento, sed li barokiĝis inter 1741-1744. Intertempe en la dua duono de la 16-a jarcento la loĝantoj sekvis jam la kalvinismon. Ĉirkaŭ 1600 Stefano Bocskai transdonis la preĝejon al la kalvinanoj. En 1660 la turkoj bruldetruis la kirkon, tamen la muroj restis. Oni kovris ĝin per kanoj kaj tiel ili uzis ĝin. La renovigaj laboroj okazis inter 1741-1744. Pluraj renovigaj aŭ pligrandigaj laboroj okazis en 1780, 1855, 1888, 1893 fine en 2006. La orgeno estis farita en 1908.
Konstruaĵo
La kirko situas en korto. La kvadrata turo havas barokan bulboforman turopinton. La turo havas supre ankaŭ terasojn en ĉiuj flankoj, ili estis rigardejo por la fajrobrigado. La internaj instalaĵoj estas barokaj. La predikejo estis farita en 1893.
Fréscano
Fréscano [FRESkano] estas municipo de Hispanio, en la nordorienta parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Fréscano estas municipa teritorio en la nordorienta parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion sude de tiu de Mallén. Krom la rivero Huecha, estas irigaciaj kanaletoj. Estas kvin arkeologiaj kuŝejoj de la Ferepoko: nome Morredón I, Morredón II, Burrén, Burrena kaj La Cruz; ĉiuj estas katalogitaj kiel Bienes de Interés Cultural (BIC, Kultura heredo).
La loĝloko Fréscano mem estas je 60 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 3,5 km de Mallén kaj je 10 km de Borja, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón, Fréscano kaj Mallén. Ĝi estas sur 302 msm, alirebla norde el Mallén, sude el Agón kaj Magallón, kaj sudokcidente el Borja.
Historio
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Fréscano estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis plejparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo. Fakte el Fréscano estis forpelita 90 familioj kaj ĉirkaŭ 450 personoj, kio rezultis en preskaŭ senhomado de la loko; rekuperiĝo okazis nur post du jarcentoj. La strataro ankoraŭ montras araban stilon per mallarĝaj kaj nerektaj stratetoj.
La plej frua mencio de Fréscano en kristana epoko aperis en 1134. En la 19a de Oktobro 1283 ĝi apartenis al Pedro Cornel. Tiam ŝajne estis fortikaĵo, ĉar Alfonso la 3-a de Aragono en la 3a de Januaro 1287 menciis la kastelon kaj la loĝlokon de Fréscano.
Fréscano demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Fréscano oni malaltiĝis el 467 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 204 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado, ŝtonminado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Zebrofiŝo
La zebrofiŝo (sinonimoj: Danio rerio, Brachydanio rerio, Barilius rerio aŭ Cyprinus rerio) estas 3 ĝis 4 cm longa tropika fiŝo, indiĝena en Sudorienta Azio, ekzemple Barato. Ĝi estas ofte kultivata en tropikaj akvarioj, sed ankaŭ ĉirkaŭnaĝas en multaj loĝĉambraj akvarioj tutmonde. Zebrofiŝo estis regule uzita por scienca esplorado ekde la 1990-aj jaroj. Zebrofiŝo estas taŭga modelo por esplorado, ĉar eroj kiel vido, aŭdo, flaro, muskola kontrolo estas en la sama loko kiel ĉe homoj. Ĝi estas ofte vendata sub la nomo zebra danio. Estas fiŝo kiu scias ripari sian vidkapablon. Ekde la malfruaj 1990-aj jaroj, la zebrofiŝo pli kaj pli ofte estas uzata kiel poreksperimenta besto en genetiko, disvolviĝ-biologio kaj molekula ĉelbiologio. El tiuj eksperimentoj (en 2022) rezultis la brilfiŝo,kiu estas genetike modifita zebrofiŝo. Tiuj modifitaj fiŝoj estis registritaj kiel varmarko kaj estas nomataj GloFish laŭ la angla ' glow fish ', kio signifas brilan fiŝon.
Fréscano
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, restaĵoj de la kastel-palaco, romanik-gotika ermitejo kun freskaj murpentraĵoj, akvolevejo por irigacio pere de pumpiloj, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Romeyer
- jen france, aŭ Romeièr - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Alberite de San Juan
Alberite de San Juan [albeRIte desanHŬAN] estas municipo de Hispanio, en la centra parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomero Alberite deriviĝas el araba البريد AL-BARĪD "la ĉevalŝanĝejo", rilate al servo por mesaĝistoj. La loknomero de San Juan rilatas al mezepoka dependo de la Ordeno de Sankta Johano, kies kruco videblas en la municipaj flago kaj blazono.
Geografio
Alberite de San Juan estas municipa teritorio en la centra parto de la komarko Campo de Borja, kie ĝi okupas teritorion inter tiuj de Bureta okcidente kaj de Magallón oriente.
La loĝloko Alberite de San Juan mem estas je 59 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 7 km de Borja, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Bureta kaj Magallón. Ĝi estas sur 375 msm, alirebla ĉefe el Magallón kaj Borja.
Historio
La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Alberite de San Juan estus konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. La loĝantaro post la kristana konkero en la loko restis parte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo en 1610 rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
La plej frua mencio estas de 31a de julio 1124, kiam Alfonso la 1-a donis al García Íñiguez de San Celedonio la domojn kiujn li havis en Tudela, kaj samtempe konfirmis al li aliajn posedaĵojn, inter kiuj heredaĵon en Alberite. En 1141 Pedro Taresa Cruz kaj lia patrino donis al la Ordeno de la Templo la kastelon de Alberite kun ties teritorio. La 21a de julio 1151 Ramón Berenguer la 4-a, princo de Aragono kaj grafo de Barcelono, donis al Templanoj Alberite kontraŭ Borja kaj Magallón.
Kiam tiu Ordeno estis abolita post 1311, eble ĉirkaŭ 1317, la loĝloko ekapartenis al la Ordeno de Sankta Johano. Ĝis 1910 ĝi nomiĝis nur Alberite, kaj el 1920 ĝi eknomiĝis per la aktuala pli longa nomo kun aldono de de San Juan.
Alberite de San Juan demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Alberite de San Juan oni malaltiĝis ĝis nunaj 78 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (olivarboj, migdalarboj, vitejoj kaj cerealoj) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino, kaj ankaŭ konservoj de asparagoj), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Životice (Havířov)
Životice (Żywocice, Zywotitz, antaŭe Ziwotitz) estas devene memstara vilaĝo, nun parto de urbo Havířov en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas oriente de Havířov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/475. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 373 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Životice estis alligita al Havířov en la jaro 1960.
Životice situas en katastra teritorio Bludovice kun areo 9,35 km².
Historio
En la urban parton enveturas linioj de UAT Havířov n-roj 402, 413 kaj 420. La orientan parton de la municipo tranĉas ŝoseo II/474 kaj la okcidentan parton ŝoseo III/4742, kiu estas en la tuta sia longeco konsisto de la tn. Rondo de Těrlicko, sur kiu ĉiujare en aŭgusto okazas motorciklaj konkursoj je Ora minista lampo de Havířov. Životice estas ankaŭ konata pro tradicia kulturado de pomoj kaj pluaj fruktoj.
Ĉi tie okazis la tn. tragedio de Životice, kiam la 6-an de aŭgusto 1944 germanaj soldatoj murdis 36 vilaĝanojn, plimulte lokajn polojn.
Podlesí (Havířov)
Podlesí (Podles) situas en Ĉeĥio kaj ĝi estas parto de urbo Havířov en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas oriente de Havířov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 422 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Podlesí situas en katastra teritorio Bludovice kun areo 9,35 km².
Loĝdomaro Podlesí post sia konstruo figuris en administra membrigo de Havířov kiel urba parto Havířov XIII, post redkto de obro de rbaj partoj ekde la 1-a de januaro 1970 Podlesí fariĝis konsisto de Havířov 2-Bludovice. Kiel memstara urba parto ĝi denove fariĝis en la jaro 1992, kiam okazis divido de la devena urba parto Havířov 2-Bludovice en du partojn: ties sudorienta parto lasis nomon Havířov-Bludovice kaj la nordokcidenta parto portas nomon Havířov-Podlesí, sed kiu estas el vidpunkto de katastra aranĝo (ankaŭ komune kun la urba parto Havířov-Životice) senĉese konsisto de katastra teritorio Bludovice.
Sándor Silló
Sándor Silló naskiĝis la  en Budapeŝto.
Anna Földes (ĵurnalisto)
Anna Földes [foldeŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Földes Anna estis hungara ĵurnalisto, kritikisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Mihályi Gáborné [mihAji].
naskiĝis en Budapeŝto, ŝi mortis.
Biografio
akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952. Jam dum la studjaroj kaj poste ŝi estis ĵurnalisto en pluraj gazetoj. Ŝi kandidatiĝis en 1958 ĉe la Hungara Scienca Akademio. Inter 1991–2002 ŝi instruis kaj estris altlernejon por ĵurnalistoj. En 1998 ŝi ricevis la titolon titulara altlerneja instruisto. Ŝi edziniĝis en 1951 kaj naskis filon post du jaroj. Ŝi ricevis premiojn inter 1964-2010.
Imre Schuller
Biografio
Imre Schuller studis ekde 1937 en tekstila altlernejo en Francio, sed antaŭ la 2-a mondmilito li hejmenvenis. Li estis oficisto, tamen plej ofte trudlaboristo. En 1947 li komencis labori en filma produktejo. Inter 1950–1982 li estis en alia filma produktejo pri sciencaj kaj edukaj filmoj, poste li pensiuliĝis. Intertempe en 1961 li partoprenis en ekspedicio en Afriko. Li ricevis premiojn inter 1965–2002. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Netín
Netín (Nettin) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1206.
Bulvardo Lannes
La Bulvardo Lannes (Boulevard Lannes) estas bulvardo en la 16-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Jean Lannes, (1769-1809), duko de Montebello, Marŝalo de la Imperio.
Drew Weissman
Drew WEISSMAN (naskita en 1958 aŭ 1959) estas kuracisto kaj sciencisto plej bone konata pro siaj kontribuaĵoj al la biologio de RNA. Lia laboro helpis ebligi evoluadon de efikaj vakcinoj de mRNA, la plej bone konataj estas tiuj por COVID-19 produktitaj de BioNTech/Pfizer kaj Moderna. Weissman estas profesoro de Medicino ĉe la Perelman Lernejo de Medicino ĉe la Universitato de Pensilvanio.
Li kaj lia esplora kolego Katalin Karikó ricevis multenombrajn premiojn. Ambaŭ Weissman kaj Karikó estis premiitaj per la Premio Rosenstiel 2020. Li ricevis honoran gradon de la Fakultato de Medicino de la Universitato Drexel. En 2021, li estis premiita per la Premio Princino de Asturio en la kategorio "Scienca Esploro". Ankaŭ en 2021 li kaj Karikó ricevis la Premion Louisa Malpura Horwitz Premio, la Premion de la Medicinoa Centro de Albany kaj la Premion Lasker-DeBakey.
Bulvardo Victor
La Bulvardo Victor (Boulevard Victor) estas bulvardo en la 15-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Claude-Victor Perrin, alidire Victor (1764-1841), duko de Bellune, Marŝalo de la Imperio.
Sivakasi
Geografio
Sivakasi situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 101 metrojn. Raĝapalajam troviĝas 26, Maduraj 63, Tirunelveli 81, Thoothukudi 83, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 481, Mumbajo 1186, Kolkato 1842, tutlanda ĉefurbo Delhio 2134 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 Sivakasi havis, laŭ   da loĝantoj. La meza legopovo de la urbo estis 79.62%.
Historio
Sivakasi estis establita dum la frua 15-a jarcento. La urbo estis parto de imperio de Maduraj dum la 16-a jarcento. En 1801 Maduraj venis sub la rektan kontrolon de la Brita Orienthinda Kompanio. Grava tumulto okazis en 1899 en Sivakasi, 22 homoj mortis, 800 domoj estis bruligitaj. La municipo estis establita en 1920, estis levita al plia altaj niveloj en 1978, unuaklasa en 1978, 1998 kaj 2013. Pro eksplodo en 1991 en uzino 39 homoj mortis kaj 65 vundiĝis. En 2009 pli ol 40 homoj mortis en fajroakcidento same en uzino, sed ofte okazis ankaŭ malpli grandaj fajroakcidentoj.
Ekonomio
La agrikultura produktado de la urbego estas limigita pro manko de favoraj geografiaj kaj klimataj cirkonstancoj. Estas kultivado de kotonoj, kapsikoj, kaj milioj. La ekonomio evoluis depost la sendependeco ekde 1947. 3 gravaj industriaj branĉoj gravas: knalfajraĵoj, alumetproduktado, kaj presado. Sivakasi estas la noda centro por knalfajraĵoproduktado sur nacia nivelo.
Religio kaj lingvoj
Sivakasi havis 85.42% hinduojn, 9.21% islamanojn, 5.2% kristanojn. La ĉefa lingvo estas la tamila.
Eduko
En Sivakasi kelkaj altlernejoj funkcias.
Trafiko
Sivakasi havas fervojan kontakton al la tutlanda reto. 4 gravaj vojoj kuras al la urbego. En la urbo aŭtobusoj kaj busetoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Sivakasi situas en tropika klimato (Aw) laŭ klimata klasifiko de Köppen kun influo de musonoj. Jare pluvas averaĝe po 812 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en la dua jarparto pli ofte.
Bulvardo Ney
La Bulvardo Ney (Boulevard Ney) estas bulvardo en la 18-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Michel Ney, (1769-1815), duko de Elchingen, princo de la Moskova, Marŝalo de la Imperio.
Mallén
Mallén [maLJEN] estas municipo de Hispanio, en la nordorienta parto de la komarko Campo de Borja kies ĉefurbo estas Borja, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Mallén mem estas je 57 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, tute apud la limo kun Navaro, borde de la rivero Huecha, kiu fakte fluas laŭ la vojo inter Ainzón kaj Novillas. Ĝi estas sur 293 msm, alirebla norde el apuda Cortes (Navaro), sude el Fréscano.
Historio
Estis keltibera setlejo Belsinon je ĉirkaŭ 1 km de la nuna kerno, poste de romianoj kiel Balsio aŭ Balsiones; tie oni trovis ceramikon de diversaj devenoj.
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ Mallén estis konkerita de kristanoj en tiu sama jaro kaj reloĝata de mozaraboj. En 1132 Alfonso la 1-a donis foruon al la loko kaj donis ĝin kune al la Ordenoj de la Templo kaj de Sankta Johano. Sed finfine la hospitalanoj instaliĝis en la kastelo de Mallén, regataj ekde 1144 de Guillem de Belmes, Prioro de Aragono kaj Katalunio. En 1151 Ramón Berenguer la 4-a konfirmis la posedon de Mallén por la sanktajohanistoj, dum Novillas por la templanoj.
En 1209 en Mallén okazis kunsido inter Petro la 2-a de Aragono kaj Sanĉo la 8-a de Navaro por solvi malkonsentojn. En 1452 oni uzis la kastelon kiel prizono por don Carlos, princo de Viana, pro ordono de lia patro Johano la 2-a. Dum la Milito de Hispana Sukcedo, nome en 1706 Mallén estis sieĝita kaj rabita de trupoj partianaj de la aŭstrianoj.
Inter 1808 kaj 1813, dum la Milito de Hispana Sendependiĝo la kastelo estis gastejo kaj stokejo de franca soldataro. En la somero de 1813 la fortikaĵo suferis grandan damaĝon dum luktoj por liberigo fare de la hispanaj trupoj estritaj de Francisco Espoz y Mina, post kio la kastelo estis malmuntita.
Mallén demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio. Sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Mallén oni malaltiĝis ĝis nunaj 3 000 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado, ŝtonminado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejo, palacdomoj, parkoj, arkeologia kuŝejo, naturaj lokoj kaj pejzaĝo.
Volvent
- jen france, aŭ Volvenç - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Royal Shakespeare Company
La Reĝa Ŝekspira Kompanio (angle Royal Shakespeare Company, aŭ RSC, estas renoma teatra ensemblo funkciiganta en Stratford-upon-Avon, la hejmurbo de William Shakespeare en Wickshire, Anglio.
La teatro havas 700 dungitojn, kaj ĝi prezentas proksimume 20 produktadojn jare, en Stratford-upon-Avon, Londono kaj Novkastelo ĉe la Rivero Tyne.
Aldeacipreste
Aldeacipreste estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparoj Embalse de Béjar kaj Ruta de la Plata. Aldeacipreste estas kuntiriĝo de Aldea del Arcipreste, tio estas Domaro de la ĉefpastro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Aldeacipreste kaj Valbuena, okupas totalan areon de 37,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 119 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
Limas sude kun la loĝlokoj Montemayor del Río kaj Lagunilla, okcidente kun Valdelageve, oriente kun Béjar, Cantagallo kaj Puerto de Béjar kaj norde kun Horcajo de Montemayor, Colmenar de Montemayor, Valdehijaderos kaj La Calzada de Béjar.
Royal Shakespeare Company
La 20-an de marto 1961, la teatro ricevis permeson porti la titolon "Reĝa".
Ribera Alta del Ebro
Ribera Alta del Ebro [ribeRALta deLEbro], en Esperanto eble Supra Riverbordo de Ebro, estas komarko de regiono Aragono, en Hispanio, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo. Ĝi lokiĝas ene de la Ebra baseno, kaj oni konsideras ĝin "supra" ene de Aragono, centra regiono de la rivero inter Rioĥo kaj Navaro (nordokcidente) kaj Katalunio (sudoriente). Trans la centra komarko de la grandurbo Zaragozo estas similnoma komarko Ribera Baja del Ebro (Malsupra Riverbordo de Ebro).
Ĝia ĉefurbo estas Alagón.
Municipoj
La komarko ampleksas jenajn 17 municipojn:
Geografio
Ĝi limas norde kun la komarko Cinco Villas, okcidente kun la komarko Centra Komarko, sude kun Valdejalón kaj oriente kun Campo de Borja. Ĝia teritorio estas ĝenerale ebena sur la baseno de la rivero Ebro.
Temas pli la plej malgranda aragona komarko, kiu tamen disponas de unu de la loĝdensecoj plej altaj, ĉar estas multaj tre loĝataj municipoj en la valo de granda rivero.
Ekonomie gravas agrikulturo sur fekunda valo de la rivero, kaj sekva nutrindustrio, nome vinproduktado kaj ankaŭ de olivoleo. Grava rimedo estas la fabriko de aŭtomobiloj de Figueruelas.
Gergő Kosina
[gergO koŝina], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosina Gergő estas hungara naĝila naĝisto, mondĉampiono, mondrekordulo.
Biografio
naskiĝis en Kalifornio en hungara familio, sed post duonjaro de la naskiĝo ili revenis al Hungario. Kosina maturiĝis en gimnazio en Debrecen en 2015, poste li studis arkitekturon en Universitato de Debrecen.
Sporta kariero
Patro de estis naĝila naĝisto, li metis sian filon en akvon jam duonjaro depost la naskiĝo. La juna Gergő aĝis 3, kiam li lernis naĝi. Li uzis unue naĝilojn en sia aĝo 6 kaj tiutemple li komencis starti en konkursoj. Inter la junuloj li havis bonajn rezultojn en konkursoj, poste inter la plenkreskuloj en 2013 en monsĉampionumo li estis la unua en 200 m rapidnaĝo kun naĝiloj. En aliaj konkursoj inter 2011-2017 en tiu branĉo li startis 18-foje kaj estis la unua same 18-foje. Inter ili unu estas mondrekordo. Li finis sian aktivan sportkarieron en 2017.
Hacinas
Hacinas [aZInas] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de la Demanda.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 151 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La ruinoj de la kastelo de Hacinas estas sur la plej alta zono de la loko. Tiu konstruaĵo, probable starigita fine de la 9-a jarcento, ludis gravan rolon pro sia strategia ejo dum la limaj konfliktoj inter la graflando Kastilio kaj la regno Navaro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, kaj certe fosiliaj arboj. La unuaj tiaj restaĵoj aperis en la 1840-aj jaroj, enterigitaj kaj ĉirkaŭitaj de rivera materialo. La unua fosilia arbo estis translokigita al la loĝloko en 1976 kaj restis ekspoziciita al publiko. Poste oni translokigis aliajn kaj en la aktualo, oni ekspoziciias en Hacinas tri fosiliajn arbojn. Krome estas almenaŭ aliaj sep enterigitaj. Ekde fino de Januaro 2009 estas malfermita al publiko la Centro de Vizitantoj de la Fosilia Arbo, kie la vizitanto disponas el ampleksa informo pri fosiliaj arbaroj, ĉu en Hispanio ĉu tutmonde.
Vassieux-en-Vercors
- jen france, aŭ Vaciu de Vercòrs - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Berrocal de Salvatierra
Berrocal de Salvatierra estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar. Berrocal signifas rokarejon.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Berrocal, Las Dehesillas kaj Los Recios, okupas totalan areon de 30,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 85 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estas bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj ĉefe brutobredado (ĉefe de porkoj, kiu estas bazo de la komarka ekonomio, bovoj kaj ŝafoj).
Sainte-Eulalie-en-Royans
La teritorio havas komunan limon kun.
Aldeavieja de Tormes
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 12,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 103 loĝantojn.
La Bastida (Salamanca)
La Bastida estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 18,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 27 loĝantojn. Ĝi ege perdis loĝantaron dum la dua duono de la 20-a jarcento.
La ekonomio de la municipo estas bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (porkoj kaj ŝafoj). Lastatempe la urbestro estas socialisto.
Armenteros
Armenteros estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparoj Aguas de Santa Teresa kaj Alto Tormes.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Íñigo Blasco, Navahombela, Revalbos, Pero Fuertes kaj Revilla de Codes, la du lastaj senhomaj, okupas totalan areon de 38,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 209 loĝantojn.
Limas norde kun Galinduste; oriente kun Horcajo Medianero; sude kun Narrillos del Álamo; kaj okcidente kun Pelayos kaj La Tala.
La ekonomio de la municipo estas bazata sur la agrikulturo (cerealoj kaj legomoj) kaj brutobredado (porkoj kaj ŝafoj).
Reading Lolita in Tehran
Legante Lolita en Teherano (angle: Reading Lolita in Tehran) estas libro verkita de irana aŭtoro profesoro Azar Nafisi.
La libro estis publikigita en 2003, estis en la furorlisto de The New York Times dum 100 semajnoj kaj estis tradukita en 32 lingvojn.
La libro priskribas legogrupon gastigitan de Nafisi ĉe ŝia hejmo en Teherano post forlasi sian postenon kiel universitata lektoro kiam ŝi ne plu povis instrui sub la maleblaj kondiĉoj de la Islama Revolucio. La legogrupo inkludis sep el la plej bonaj studentoj de Nafisi, kiuj kunvenis ĉe ŝia hejmo ĉiun semajnon dum du jaroj, inter 1995 kaj 1997, por diskuti malpermesitajn literaturajn verkojn de okcidentaj verkistoj: Henry James, Vladimir Nabokov, Jane Austen kaj aliaj. Samtempe multaj ankaŭ parolis pri la situacio en Irano en la periodo post la Islama Revolucio, kiel la revolucio frakasis iliajn revojn sub reĝimo de subpremo, timigado kaj perforto en kiu iliaj vivoj fariĝis daŭra koŝmaro. Du linioj ligas la literaturajn verkojn kiujn Nafisi kaj ŝiaj studentoj diskutis kaj la situacion en Irano: la simileco inter la revolucio kaj vivo en Irano al kelkaj el la verkoj kaj la inspiro kiun kelkaj el la verkoj disponigis al Nafisi kaj ŝiaj studentoj por provi konservi ilian sendependecon kaj ribeli, eĉ iomete kaj kaŝe, kontraŭ la persekuto kaj subpremo de la aŭtoritatoj.
Nafisi ankaŭ rakontas pri sia propra vivo kiu iĝis malpli kaj malpli tolerebla post la revolucio, ĝis la tago kiam ŝi forlasis Iranon kaj elmigris al Usono.
Cititaj libroj
En la finpaĝoj estas listo de libroj, kiuj estas diskutitaj tra la libro. Ili estas, en alfabeta sinsekvo laŭ la familia nomo de verkinto:
Béjar
Béjar [BEĥar] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kies administracia centro ĝi estas kaj al la municiparo Embalse de Béjar.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Béjar, Fuentebuena, Palomares, Valdesangil, El Castañar kaj La Glorieta, okupas totalan areon de 45,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 13 221 loĝantojn. Diference de aliaj loĝlokoj de la provinco, ĝi retenis kaj iomete pliigis la loĝantaron dum la dua duono de la 20-a jarcento, sed iom perdis loĝantojn en la komenco de la 21-a jarcento.
Ĝi havas riĉan historion el la Mezepoko, pro kio esta tre grava monumenta vidindaĵaro. Tradicia enspezofonto estis la tekstila industrio, aktuale pli turismo gravas.
Candelario
Candelario estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Béjar kaj al la municiparo Ruta de la Plata.
Ĝia municipa teritorio estas formata de ununura loĝloko, okupas totalan areon de 60,17 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havas 934 loĝantojn. Temas pri tre bela domaro kun tradicia popola arkitekturo kaj rimarkinda natura ĉirkaŭajo, kio allogas turismon.