cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
-25
En la jaro 25 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Zvíkov (burgo)
Unu el la plej konataj kaj plej bone konservitaj mezepokaj burgoj en Ĉeĥio, nomata ofte ankaŭ "Reĝo de ĉeĥaj burgoj", listigita ekde 1950 inter Naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio. Pri la burgo ekzistas ankaŭ esperantlingve dublita profesia filmeto (vidu en Eksteraj ligiloj).
Historio
Veno de gotiko laŭtempe koneksas kun evoluo de reĝa potenco kaj kun konstruado de burgoj kaj urboj. Ankaŭ Zvíkov estis konstruita kiel apogpunkto de la reĝa potenco. Konstruadon de Zvíkov komencis Venceslao la 1-a (antaŭ la jaro 1253), finis ĝin Přemysl Otakar la 2-a, kies estis Zvíkov ŝatata sidejo. La ega burgo kun strategia situo sur rokinsulo ne lasis dormi precipe Rožmberkidojn, kiuj estis oftaj kontraŭuloj de la reĝo. Sed mallonge post la jaro 1437 ili sukcesis eluzi la burgon, ekde la jaro 1473 ĝi estis lombardigita kaj poste vendita al Švamberkidoj. Dum Petr el Švamberk, la aktiva partopreninto de nobelara ribelo en la jaroj 1618 – 1620, la burgo travivis mallongan heroan etapon de sia historio. Ĝuste tiel kiel burgo Orlík ĝi rezistis al imperiestra potenco kaj ĝi kapitulaciis kiel la lasta en la jaro 1622. Sekve ĝi estis vendita al Eggenberk-anoj, en la jaroj 1719 – 1948 ĝi apartenis al familio Schwarzenberg. Agadoj entreprenitaj de familio Schwarzenberg malhelpis la plej grandajn damaĝojn, sed oni praktikis riparojn en kelkaj lokoj nesenteme.
Vidindaĵoj
En la reĝa palaco viziteblas i.a.: kavalira salonego, kapelo de Sankta Venceslao kun surmuraj pentraĵcoj el la 80-aj jaroj de la 15-a jarcento, sakristio, manĝopreparejo, riĉe surmure ornamitaj blazona kaj geedziĝa salonoj, krona salono onidire servinta ankaŭ por konservado de ĉeĥaj reĝkronigaj juveloj, servejo kun modelo de la burgo kaj deprenitaj surmuraj pentraĵoj, terasoj sur loke de iamaj reĝaj ĉambroj kun panoramo de la kunfluo de la riveroj Vultavo kaj Otava, armilejo kun ekspozicio de lokaj arkeologiaj trovaĵoj kaj kelaro. En la apuda galerio okazadas sezonaj artekspozicioj.
Țicău
Țicău [cikǝŭ] (hungare: Szamoscikó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al la urbo Ulmeni.
Țicău situas sur la okcidenta bordo de Someș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 477 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 685 (rumanoj, ciganoj, 19 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1543. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Janette Anne Dimech
Janette Anne DIMECH, (Londono, 10an de Oktobro 1951) arte konata kiel Jeanette, estas hispan-brita kantistino kiu ege famiĝis je la fino de la 1960-aj jaroj. Ŝi kantis ĉefe hispane, kaj publikigis 7 muzikalbumojn entute.
Ŝi kantis plurlingve, preskaŭ ĉiam hispane, de tempo al tempo angle, sed ankaŭ registris muzikstrangaĵojn en kaŝitaj muzikalbumoj, laŭkvante; france (Pourquoi tu vis), germane (Mein lieber Freund), portugale (Boa noite, amor), kaj japane (あまのじゃく).
Biografio
Dimech naskiĝis je la 10an de Oktobro de 1951 en Londono, de Belga-Konga patro, kaj Hispana patrino, el Kanariaj Insuloj.
Dum la jardeko 1960-1970 ŝi iĝis adeptino al popola muziko, influita muzike de Bob Dylan kaj Donovan.
Pic-Nic
Meze de la 1970-aj jaroj, ŝi konis muzikeman junularon kaj kreis kune kun ili, inter kiuj Toti Soler, muzikbandon Pic-Nic, kiu estis dungita de la diskoprodukta entrepreno Hispavox post aŭdado per loka radiostacio. Ili iĝis relative famaj post la publikigo de Cállate niña (Silentu, knabino), versio de fama hispana popolstila kanto.
Tamen, ekde ĝia kreado ĉeestis en la muzikbando malkonsento, ĉu registri ankaŭ anglalingvajn versiojn el iliaj kantoj aŭ ne, do la bando disiĝis finfine.
Palabras, promesas
Post ĉi ĉio, ŝi plu estis aktiva por Hispavox, sed kiel sola kantistino. Je ĉi tempo ŝi famiĝintis. Jeanette ekis sian muzikkarieron en Barcelono kiel sola kantistino per sia bone konata 'Soy Rebelde' (Mi ribelemas).
Por qué te vas
Ŝia plej bona sukceso, 'Por qué te vas' (Kial vi foriras) iĝis famega post la reĝisoro Carlos Saura uzis ĝin por sia filmo Cría Cuervos (Bredu korvojn), pli precize, unua en multaj Eŭropaj landoj, atingante la 4-an pozicion en Svislando, 13-an en Aŭstrio, aŭ 1-an en Germanio.
Corazón de Poeta
En 1981 ŝi registris sian plej sukcesan muzikalbumon, Corazón de poeta (Poeta koro), kiu enhavis famajn kantojn kiel Frente a frente (Vizaĝ-alvizaĝe), Ojos en el sol (Okuloj sub la suno) aŭ El Muchacho de los ojos tristes (La knabo kun la malĝojaj okuloj).
Cyrano de Bergerac (1950)
Cyrano de Bergerac estas usona aventura filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Michael Gordon. Cyrano de Bergerac estis originale filmita en la angla lingvo kaj estis inspirita de la samnoma teatrajxo de Edmond Rostand.
En la filmo interalie aperas la aktoroj José Ferrer, Mala Powers kaj William Prince.
La filmo entute daŭras 112 minutojn.
12661 Schelling
12661 Schelling estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana filozofo Friedrich Schelling (1775–1854). Li studis ĉe la Tübinger Stift kaj estis profesoro pri filozofio en Jena. Kiel naturfilozofo, li komunikis intime kun la Romantikistoj kaj estis unu el la ĉefaj proponantoj de la germana idealismo.
Todo sobre mi madre
La intrigo rilatas kun tiu de la antaŭa filmo de Almodóvar La flor de mi secreto (1995), kiu montras studentojn de medicino okupitaj por konvinki funebrajn familianojn permesi uzadon de organoj por transplantado, fokuse al la patrino de junulo mortinta en trafikakcidento. Todo sobre mi madre temas pri komplikaj aferoj kiel Aidoso, samseksemo, religio kaj ekzistadismo.
La filmo estis komerca kaj kritika sukceso je internacia nivelo, ricevante la Akademian premion por la plej bona fremdlingva filmo. Krome, ĝi estis premiita ankaŭ en la Ora Globo kaj en la Premioj BAFTA al la Plej Bona Filmo en Neangla Lingvo kaj Plej Bona Reĝisorado (Almodóvar). La filmo ricevis ankaŭ ses Goja-premiojn, inklude al Plej Bona Filmo, Plej Bona Reĝisoro (Almodóvar), Plej Bona Aktorino (Roth). Cecilia Roth ricevis premion en la kategorio de Plej Bona Aktorino en la Eŭropaj Kinpremioj.
Intrigo
La filmo temas pri Manuela, argentina flegistino kiu superrigardas la transplantadon de organoj el donantoj en la Hospitalo Ramón y Cajal de Madrido. Ŝi estas fraŭla patrino de Esteban, junulo kiu deziras iĝi verkisto. En la 17a naskiĝtatgo de Esteban, estas surveturita de aŭto pro kio mortas, kiam li sekvis aktorinon Huma Rojo por ricevi aŭtografon post ludado en teatraĵo Un tranvía llamado deseo, en kiu Rojo ludas la rolon de Blanche DuBois. Manuela interkonsentas kun kolegoj, ke la koro de ŝia filo estus transplantita. Sekvinte la koron de sia filo ĝis la ricevinto, Manuela rezignas pri sia laborposteno kaj veturas al Barcelono serĉe de la patro de sia filo, nome Lola, transgenra virino.
Malgranda dudek-dudek-dekduedro
En geometrio, la malgranda dudek-dudek-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U31.
Ĝi komunigas sian situon de verticoj kun la granda steligita senpintigita dekduedro. Ĝi aldone komunigas siajn laterojn kun la malgranda du-tritranĉa dekdu-dudek-dekduedro kaj la malgranda dekdu-dudekedro.
Andy Gibb
Andy Gibb (plennome Andrew Roy Gibb) (naskiĝinta la 5-an de marto 1958, mortinta la 10-an de marto 1988) estis same kiel liaj pli aĝaj fratoj Barry, Robin kaj Maurice talentema muzikisto.
Li komencis sian sukcesan karieron per eldono de albumo "Flowing Rivers" (1977), al kiu ligis lia unua kaj tre sukcesaj usonaj koncertoj. Inter liaj plej sukcesaj kantoj apartenas "I Just Want To Be Your Everything" kaj "Love Is Thicker Than Water" (ambaŭ komponis Barry Gibb).
Marchegg
Marchegg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Murŝidabado
Murŝidabado aŭ Murshidabad estas urbo en la Murŝidabada Distrikto de Okcident-Bengalo, nome subŝtato de Barato. La urbo Murŝidabad situas ĉe la suda bordo de la rivero Bagirati, alfluanto de la Gango. Ĝi havis 44,019 loĝantojn en 2011. Proksimume el ili preskaŭ tri kvaronoj estas islamanoj kaj preskaŭ unu apartenas al hinduismo.
24292 Susanragan
24292 Susanragan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susan Ragan, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Montgomery Blair High School en Silver Spring (Marilando).
7176 Kuniji
7176 Kuniji estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Kuniji Saito, kiu aniĝis al la Observatorio de Tokio en 1936 kaj faris studojn pri la korono. Post sia emeritiĝo, li kolektis historiajn dokumentojn el Japanio, Ĉinio kaj aliaj landoj por ekzameni ilin laŭ la vidpunkto de la moderna astronomio, per komputilo. Li nomis tiun esploran fakon "paleoastronomio" kaj esperis, ke multenombraj aliaj esploristoj laboru pri tia fako.
Giovanni della Casa
Giovanni della Casa (Florenco, 28-a de junio 1503 - Romo, 14-a de novembro 1556) estis itala poeto kaj pastro.
Biografio
Li studis en Bolonjo, Florenco kaj Romo, patronita de Aleksandro Farnese, kiu konsilis lin ĉirkaŭ 1532 pastriĝi en Romo kiel kariero al plej alta vivostilo. Kiam Aleksandro Farnese papiĝis kun la nomo de Paŭlo la 3-a, tiu nomumis lin en 1544 arkiepiskopo de Benevento kaj nuncio en Venecio. Giovanni Della Casa enkondukis la tribunalon de la Inkvizicio en Veneto, zorgis pri la unuaj procezoj kontraŭ reformistoj, kaj en 1548 redaktis la liston de malpermesitaj libroj.
Post la morto de la papo, li retiriĝis al la abatejo de Nervesa, kie li imitis literaturon de Petrarko kaj Bocaccio. Eble lia maldeca poemo, Capitoli del forno, lia malproksimigo de la Medici, kaj la fakto ke la franca kortego deziris lian nomumon, malhelpis lian kardenaligon. Oni konsideras lin la unua persono kiu uzis la esprimon "ragion di Stato", nome "racio de ŝtato", fakte en ia Preĝo al Karolo la 5-a en 1549.
Koncilio de Trento
Koncilio de Trento aŭ Trenta Koncilio estis la triantaŭlasta ekumena koncilio de la katolika eklezio, malfermita de la papo Paŭlo la 3-a en 1545 kaj fermita, post multaj interrompoj, en 1563. Per tiu Koncilio estis difinita la reformo de la eklezio (katolika reformacio) kaj precizigitaj la kredreguloj kontraŭ la doktrino de kalvinismo kaj luteranismo (Protestanta Reformacio).
Ĝi estis tiom grava koncilio por la historio de la katolika eklezio, ke ankoraŭ hodiaŭ en la itala lingvo la adjektivo “trenta” (tridentino) estas uzata por difini iujn karakterizajn aspektojn de la katolika eklezio hereditajn de tiu koncilio kaj konservitaj laŭ la tri sinsekvaj jarcentoj, ĝis la unua vatikana koncilio kaj la dua.
La Koncilio de Trento okazis en 1545-1563, kun interrompoj; ĝi estis akceptita de katolikoj. La koncilio antaŭa estis la Kvina Laterana Koncilio kaj la sekva la Unua Vatikana Koncilio. Ĝi estis kunvokita de Paŭlo la 3-a kaj disvolviĝinta dum la papadoj de Paŭlo la 3-a, Julio la 3-a kaj Pio la 4-a. Estis ĝis 255 partoprenantoj en la lastaj sesioj. La temoj pritraktitaj estis jenaj: Protestantismo, Kontraŭreformacio (Katolika Reformo), Sakramentoj, Biblia kanono, Pravigo (Justiĝo) kaj dokumentoj kaj deklaroj: sesdek dogmaj dekretoj rilate diversajn aspektojn de la katolika religio.
NGC 3963
NGC 3963 (aliaj indikoj — UGC 6884, MCG 10-17-100, ZWG 292.44, IRAS11523+5846, PGC 37386) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Koncilio de Trento
Neceso de Koncilio
La unua, kiu apelaciis al koncilio kiu solvu la doktrinajn kverelojn kun la Roma Kurio, estis Marteno Lutero jam en 1517: lia postulo trovis tuj subtenon ĉe multaj elstaruloj de Germanio, aparte ĉe Karolo la 5-a, kiu en ĝi vidis utilan okazon ne nur por la reformo de la eklezio, sed ankaŭ por kresko de la imperia povo. Male, la Koncilion oponis Klemento la 7-a, kiu, krom partianiĝi kun la politiko de Francio kontraŭa al Karolo la 5-a, unuflanke timante la riskojn de reapero de konciliismo tie kaj tie ĉiam pululanta, aliflanke pro minaco de depapigo pro la fakto, ke li estis filo bastarda.
NGC 3963
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Koncilio de Trento
Neceso de Koncilio
La ideo pri koncilio kreskis dum la papado de la posteulo de Klemento la 7-a, tiu estas Paŭlo la 3-a (1543–1549). Li tuj dekomence pliigis la nombron de la kardinala kolegio per enmeto, en ĝin, de personuloj kiuj, kvankam diversgrade, deziris reformon (nome, Reginald Pole, Giovanni Gerolamo Morone aŭ la pli moderaj Gasparo Contarini kaj Giovanni Pietro Carafa); en 1536 li kunvokis en Mantova kaj poste en Vicenza asembleon de ĉiuj episkopoj kaj abatoj kaj multaj princoj de la imperia zono, sed sen iu ajn efiko (pro la konflikto inter Francisko la 1-a kaj Karolo la 5-a). Estis, krome, malsameco de opinioj rilate la motivojn kaj celojn de eventuala koncilio: se Karolo la 5-a celis al ĉesigo de la protestanta skismo, por la papo la motivo estis la neceso de klarigo rilate dogmojn kaj doktrinojn, dum por la reformaciuloj estus la okazo ŝovi siajn proponojn kaj eĉ eventuale ataki la aŭtoritaton de la papo mem.
La fiasko de la dialogaj renkontiĝoj (1541) markis pluan paŝon por plua rompo kun la protestantoj, kaj do la kunvoko de la koncilio estis taksata neprokrastebla: rilate la sidejon, en 1542 oni establis ke ĝi estu Trento ĉar, ekzemple, kvankam itala urbo, ĝi situis ene de la imperia teritorio kaj do ne estis rekte influata de la papo, kaj regata de princo-episkopo; okazis kun la paco de Crepy, ke Paŭlo la 3-a povis fine elmeti la kunvokigan buleon, Laetare Jerusalem (novembre de 1544) kaj la Koncilio povis malfermiĝi ls 13-an de novembro 1545, tria dimanĉo de Advento, en la katedralo de Sankta Vigilio, antaŭ la gastiganta princo-episkopo Kristoforo Madruzzo.
Unua periodo de la Koncilio
En la unua periodo la Koncilio kunsidis dum ok solenaj sesioj en Trento (ekde 1545 al 1547) kaj du en Bolonjo (ekde 1547 al 1549), kien oni decidis translokigi la koncilian sidejon pro timo de pesto kaj por ĝin liberigi el la imperiaj entrudiĝoj: la koncilio, dekomemce, kalkulis malmultajn prelatojn, preskaŭ ĉiujn italajn, kaj estis ĉiam regata de la papaj delegitoj. Ĉeestis ankaŭ iuj prelatoj “ligitaj” al tiutempa evangeliismo, ekzemple kardinalo Reginalo Pole.
Dum la unuaj sesioj estis aprobitaj la regularo kaj la ordo de la temoj pritraktendaj: estis decidite, plue, per adhero al kompromiso inter la postuloj imperiaj kaj tiuj papaj, akompaniigi la pridogmajn dekretojn kun tiuj koncernantaj la pordisciplinan regularon. Estis, fine, unuanime reasertita La Kredo Nicea – konstantinopola.
En la kvara sesio estis fiksitaj la kanonoj rilatantaj la sanktan biblion kaj estis rekonfirmita kiel oficiala la biblia versio nomata Vulgato kaj oni rifuzis la doktrinon de la libera ekzameno pri la Sanktaj Skribaĵoj, reasertante ke la oficiala interpreto pri la bibliaj libroj estas ekskluziva tasko-devo de la Eklezio koncerne la revelaciajn objektojn.
En la kvina sesio estis rekonfirmita la doktrino pri la Pravigo kaj pri la origina peko, reasertante ke la bapto liberigas el tia peko, sed ke en la baptito restas voluptemo, kiu agadas kiel puŝilo (kaŭzo, tentilo) al la peko. Estis fine kondamnita la kalvinista teorio pri la antaŭdestino de la elektitoj kaj evidentigita la rolo de la homa libero en dia savado.
Oni konsideris la fuŝan aktivadon de kelkaj ekleziuloj kaj tiele oni produktis kelkajn reformajn dekretojn, inter kiuj la malpermeson prediki por la fratuloj kvestantoj, la rezido-devon kiel kondiĉon por ricevi la rentojn de la ekleziaj beneficoj kaj la ordonon, rilate episkopojn, rezidi en siaj diocezoj. Okazadis, fakte, ke kutime la ekleziajn beneficojn kaj episkopajn oficojn oni asignis al nobeloj, kiuj preferis delegi la "paŝtistan" taskon al aliaj salajrataj ekleziuloj.
En la sepa sesio oni rekonfirmis la ĝeneralan doktrinon de la sakramentoj, institucie ligitaj al Jesuo Kristo kaj efikaj sendepende de lia plenumo (ex opere operato). Estis detale ekzamenitaj, poste, la bapta kaj konfirmacia sakramentoj. Elstaris, interalie, la diskuto pri la figuro de la episkopo Luigi Barbone, pavia teologo, kiu jam proponis al Karolo la 5-a novajn dogmojn.
Tiupunkte la laboroj blokiĝis kaŭze de la kontrastoj inter Paŭlo la 3-a kaj Karolo la 5-a.
Dua periodo de la Koncilio
La morto de Paŭlo la 3-a kaj la papiĝo, post tri konklavaj monatoj, de Julio la 3-a, ebligis la remalfermon (septembre de 1551) de la koncilio, kiu vidis majoritaton de la imperi-zonaj episkopoj, la foreston de la francaj episkopoj kaj la ĉeeston de 13 protestantaj senditoj. Fiaskis, tamen, la interkonsento kun tiuj lastaj pro iliaj antaŭkondiĉaj postuloj nuligi la ĵuron de fideleco al la papo kaj rediskuti la dekretojn jam aprobitajn: ne eblis, tial, solvi la problemon de la nova reformacia religio, kiu intertempe ekĝuis toleran statuson tra la imperia teritorio per la Aŭgsburga Transira Leĝo.
Oni reprenis la diskuton pri la sakramentoj: en 13-a sesio estis reasertataj la reala ĉeesto de Jesuo Kristo en la eŭkaristio, ĝia institucio en la Lasta Vespermanĝo kaj la doktrino de la transsubstancigo; oni do reasertis la gravecon de la sakramento kaj estis reaprobitaj la kultoj kaj la eŭkaristia adorado kaj la solenaĵo de Corpus Domini (Kristokorpa Festo). En la sekvaj sesioj oni rekonfirmis la gravecon de la sakramento de la penitenco (Konfeso) kaj de la Unkto sur la malsanuloj, rifuzitaj de Lutero sed konsiderataj en la katolika eklezio.
En aprilo 1552 la Koncilio denove suspendiĝis kaŭze de militoj kuntrenantaj imperiajn milististojn kaj protestantajn princojn.
Tria perodo de la Koncilio
Post la morto de Julio la 3-a en 1555 sekvis la papoj Marcelo la 2-a (sur la papa sojlo nur dum 23 tagoj) kaj Paŭlo la 4-a, kiu, ne tro esperanta en la repreno de konciliaj kunsidoj, provis efektivigi reformon per novaj metodoj, nome potencigante la agadon de la Sankta Ofico kaj kreante en 1557 la institucion de la Indekso de la malpermesitaj libroj (Index librorum prohibitorum), listo de libroj kies legado estis malpermesita al la fideluloj pro iliaj herezaj enhavoj aŭ laŭmorale malkonsilitaj.
En 1559 al Sanktapetra sojlo oni levis Pion la 4-an, kiu, helpe de sia nevo kardinalo Karolo Borromeo, estonta ĉefepiskopo de Milano, restartigis la Konciliajn laborojn. Oni alfrontis la problemon de Mesa Ofero, konsiderita memorigo kaj “reprezento” de la unika ofero de Kristo krucumita, sacerdoto kaj perfekta viktimo, kondamnante tial la luterajn kaj kalvinajn ideojn, laŭ kiuj la meso estas nur memorigo de la lasta vespermanĝo kaj de la ofero de Kristo.
En la 23-a sesio oni rekonfirmis la sakramentecon de la ordino, establita de Kristo, kaj la kristan originon de la eklezia hierarkio, konstituita unualoke de la roma papo, posteulo de Sankta Petro, kaj de la episkopoj, posteuloj de la apostoloj. Oni aprobis la dekretojn pri la reformo de la seminarioj, kreotaj en ĉiu diocezo, kaj pri la akceptiĝo de la kandidatoj al la sacerdoteco.
En la 24-a sesio pritraktiĝis la sakramento de la geedzeco, konsiderita nemalligebla laŭ la Krista instruo, kaj fiksis normojn por eventuala ĝia nuligo; estis konfirmita kaj igita deva la laŭeklezia celibato (senedzineco); estis decidite krome, ke ĉiu parokestro tenu registron de baptitoj kaj geedziĝintoj.
En la 25-a kaj lasta sesio estis reasertita la katolika doktrino rilate la purgatorion kaj la kulton al la sanktuloj, relikvoj kaj sanktaj ikonoj; estis aprobita la praktiko de la indulgencoj. Estis fine konfiditaj al la papo kaj al roma kurio kelkaj problemoj nedeciditaj pro tempomanko: nome la revizio de la breviero kaj de la meslibro, de la katekismo kaj de la indekso de la malpermesitaj libroj.
Per la buleo Benedictus Deus, publikigita la 30-an junio 1564, Pio la 4-a aprobis ĉiujn konciliajn dekretojn kaj ŝarĝis komisionon por la viglado sur la ĝusta interpreto kaj aktualigo de la samaj.
Verko kaj rezulto de la Koncilio
La trenta koncilio ne sukcesis en la proponita tasko kvietigi la skisman konflikton kaj reunuigi la eklezion, sed liveris doktrinan respondon, en la katolika medio, al la kvereloj starigitaj de Lutero kaj aliaj reformaciuloj. Estis pretigita sistema kaj kompleta doktrino pri la sakramentoj kaj precizigita la graveco de la homa kooperado per la libera volo en la desegno de la savo.
La niatempa historiisto Hubert Jedin tiel sintezas la konciliajn rezultojn (E. Iserloh - J. Glazik - H. Jedin, op. cit., p. 596):
“Ĝi rigore ĉirkaŭlimigis la enhavojn de la katolika kredo fronte al tiu protestanta, ankaŭ se ne en ĉiuj flankoj de la disputoj [...]. Ĝi kontraŭmetis al la protestanta reformacio la katolikan reformacion, kiu kvankam ne estante reformacio in capite kaj membris (reformo en la kapo kaj en la membroj) en la senco de la malfrua Mezepoko [...], certe eliminis la plej gravajn maloportunaĵojn koncerne la diocezojn, la parokojn kaj la religiulajn ordenojn, plifortigis fakte la povon de la episkopoj kaj elstarigis la devojn de la paŝtista zorgado”.
Katolika Reformo
La nova aktivismo spronita el la kontrasto kun la protestantismo estas indikata, en la historiografia medio, per la termino Kontraŭreformacio aŭ, pli ofte, Katolika Reformo. Estis precipe la postkonciliaj papoj la aktualigantoj kaj plenumigantoj de la procezo de reorganizo de la katolika eklezio. La unua el ili tiel agadanta estis papo Pio la 5-a, papo ekde 1566: li promulgis la Roman Katekismon, nome la latinigitan Trentan katekismon (elpensitan kiel helpilo por la parokestroj kaj predikantoj); al li ŝuldiĝas ankaŭ la revizio de la breviero kaj precipe de la meslibro, kiuj fakte unuformigis la liturgion en la okcidenta eklezio kun la tuteklezia alpreno de la roma rito en la trenta formo, kiu restis (kun malmultaj variaĵoj ĝis la Dua Vatikana Koncilio; estis aboliciitaj multaj lokaj kaj esceptaj ritoj, kun kelkaj esceptoj tamen, la ambrozia rito por la Milana diocezo aŭ la mozaraba rito en la urbo de Toledo. Pio la 5-a establis la kongregacion de la Indekso, taskita teni ĝisdata la indekso de la mapermesitaj libroj kaj delegita koncedi apartajn dispensojn.
Efikega enkondukanto de la katolika reformo estis Karolo Borromeo, prestiĝa figuro de la tria koncilia periodo, ĉefepiskopo de Milano ekde 1565 kaj precipa pretiganto de la itallingva Trenta Katekismo. Tiu grandulo dediĉis sian episkopan agadon al la paŝtista zorgado, distanciĝante el la figuro de mezepoka episkopo kiel homo de povo; li fondis la unuan seminarion, en Milano, kaj engaĝiĝis en la paŝtistaj vizitoj en sia vastega diocezo, kaj en la redakto de efikaj normoj por la renovigo de la moroj inter la ekleziuloj.
Papo Gregorio 13-a, elektita en 1572, donis gravan impulson al la realcentrigo en la manoj de la papoj, pliigante la nombron de la nunciaj oficoj (preskaŭ “ambasadoroj” dependaj rekte de la papo, kaj ne de la loka eklezio) kaj favorante la starigon en Romo de seminarioj kaj kolegioj por eksterlandanoj. Lia posteulo, Siksto la 5-a, dekretis ke la episkopoj de la lokaj eklezioj devis laŭregule efektivigi vizitojn ad limina, nome devigaj vizitoj al Romo kun skribita raporto pri la situacio de iliaj diocezoj; li reorganizis la roman kurion per la institucio de 15 kongregacioj je la servo de la papo.
Ekde la fino, tamen, de la 16-a jarcento tiu reformiga procezo spertis malfruiĝon kaj alprenis konservativan direkton: multaj dekretoj restis malobeataj kaj en la eklezio travivo ekentrudiĝis la superrrego de la aspektoj juraj-instituciaj kompare kun tiuj sociaj kaj valorigantaj la funkciojn de la laikaro.
Arto de katolika reformo
Kvankam la koncilio produktis nur ĝeneralajn dekretojn pri liceco de la kulto de la imagoj, la arto de la malfrua 16a kaj 17a jarcentoj estis influita de la religiaj ŝanĝiĝoj. Dume kaj tujposte de la koncilio notiĝis kelkaj maldensiĝoj de la manierisma lukso kaj iuj senbridecoj tipaj de internacia manierismo estis forlasitaj, almenaŭ en religiaj verkoj. La baroka stilo, ĝenerale konsiderita arta esprima de la posttrenta eklezio, reale estas ankaŭ esprimo de la nova ordo kaj de la sekureco reakirita de la katolika eklezio post la deŝiroj kaj ondiĝoj de la komenco de 16a jarcento.
Influo de la katolika reformo en la muziko
La koncilio havis rimarkeblan influon ankaŭ sur la muziko, precize en la gregoria kanto. Oni klopodis, fakte, ĝin revenigi al la origina pureco, per la elimino de ĉiuj artifikoj aldonitaj laŭ la kuro de la jarcentoj. Estis forigitaj la tropoj kaj preskaŭ ĉiuj sekvencoj: estis, krome, fortranĉitaj ĉiuj spuroj de profana muziko, kiel la cantus firmus (Kanto firma) ne devenigita el la gregoria. Ankaŭ ĉi-tie, tamen, notindas la escepto (kiel jam por la liturgio) por la ambrozia kanto, en la Milana diocezo.
Oni konfidis fine al Giovanni Pierluigi Palestrina kaj Annibale Zoilo la taskon redakti novan eldonon de la liturgia muziko kiu respektu la decidojn de la koncilio. Tamen, la muziko akompananta la religiajn ceremoniojn neniam estis limigita al la gregoria kaj ambrozia kanto. Multaj inter la plej famaj komponistoj kiel Monteverdi, Händel, Bach, Vivaldi, Charpentier, Cherubini, Haydn, Mozart, Verdi, Rossini ktp verkis mesojn, vesprojn, psalmojn, himnojn kaj aliaĵon en la stila de sia epoko, kaj ĉiuj tiuj verkoj estis senriproĉe ludataj ĉu kiel liturgia muziko ĉu kiel simplaj koncertoj.
Juĝoj pri Koncilio
Sur la koncilia dekretaro ne descendis nur laŭdoj, plonĝis, el la samtempuloj, ankaŭ kritikaj juĝoj ne nur el la protestantaj vicoj: en la katolika medio, ekzemple, aparte senrezerva estis la taksado de Paŭlo Sarpi, teologo kaj erudiciulo apartenanta al ordeno de la Servistoj de Mario, krom influa konsilisto de la Venecia Respubliko okaze de la kompleksa afero de la interdikto (1604-1607), en sia Istoria del Concilio di Trento (Historio de la Trenta Koncilio), Sarpi skribis ke la trenta koncilio atingis, kiel rezultojn, la malon ol tion celitan de la kunvokintoj, fiaskinte en la provo de repacigo de la protestanta skismo kaj favorinte la plian alcentrigon de la katolika eklezio ĉirkaŭ la papeco kaj la roma kurio, kiuj vidis enorme plifortigita sian povon malprofite de la episkopoj. Tiu koncilio, dezirita kaj realigita de piaj homoj por reunuigi la eklezion kiu ekdividiĝis, fakte vidis stabiligita la skismon kaj obstinaj la partiojn tial ke la malakordoj ĉiam pli nerepacigeblis; kaj pritraktante la temojn pri la reformo de la ekleziaj sektoroj, ĝi kaŭzis la plej grandan misformon kiu iam ajn okazis ekde kiam ekzistas la kristana nomo. Kaj se la episkopoj esperis reakiri la episkopan aŭtoritaton, nun ili ĝin granparte perdis avantaĝe de la roma episkopo: por tio ili estas reduktitaj "al plia servista kondiĉo".
Pri la koncilio oni longe debatis en la sekvaj jarcentoj, kiel atestas la abunda kontraŭversisma (disputisma) teologia literaturo pri la temo. En la 19a jarcento, plue, la disputo transiĝis al la aspekto pliprecize historiografia, kiam klare kontraŭstariĝis du tezoj, inter ili ne akordiĝeblaj, sed ambaŭ destinitaj al daŭra sukceso kun vasta sekvantaro, aparte pro la prestiĝo de la fakuloj kiuj ilin formulis nome: Leopold von Ranke (1795-1886) kaj Ludwig von Pastor (1854-1928). La unua subtenis ke agadis diversaj movadoj por la reformo ekde la 15-a jarcento, kaj ke tiu koncilio rolis la funkcion de restaŭranto kontraŭ la provoj de reformo, unu el tiuj tamen realiĝis en la protestanta reformacio; la dua subtenis ke protestantismo esti revolucio kaj ke la trenta koncilio reprezentis veran reformon. La malsama taksado esprimita pri la movadoj kaj la terminologia kverelo kunligitaj al ili (protestanta reformo kaj katolika kontraŭreformo aŭ protestanta revolucio kaj katolika reformo) havis eĥojn ĝis niaj tagoj, kvankam ne mankis, super ĉio en anglosaksa medio, interpretaj provoj celantaj al la superpaso de tiu ĝenerala maniero prezenti la kverelon.
Grandparto de la itala agnostikularo aŭ kontraŭklerikaro de la 18a kaj 19a jarcentoj (Benedetto Croce, Giovanni Gentile, Francesco De Sanctis kaj aliaj) estis multe obĵetantaj kontraŭ la efikoj de la religia, socia kaj politika epoko malfermita postkoncilie, taksata kiel epoko de dekadenco en la artoj kaj en la moroj, nome rezulto de etoso de mensa “malfermiteco” antaŭ la renesanca epoko. El tio la tendenco subtaksis literaturon, pentrarton kaj arkitekturon ktp de tiu baroka epoko, kiu tamen plenplenigas la italajn spacojn. Reale, plue, kun la katolika reformo, oni vidis ankaŭ floradon de novaj devotaĵoj, religiulaj ordenoj (Kamilanoj, Oratorianoj, Jezuitoj kaj aliaj), kunfrataroj kaj asocioj (ankaŭ laikaj) kaj nova elano evangelizanta.
Bibliografio
• Conciliorum Oecumenicorum Decreta, ed. G. Alberigo, Bologna 1973
• G. Martina, La chiesa nell’età della riforma, Morcelliana, Brescia 1988
• M. Venard, Il Concilio Lateranense V e il Tridentino, en Storia dei Concili Ecumenici, zorge de G. Alberigo, Queriniana, Brescia 1990
• G. Winkler, Il Concilio di Trento, en Storia della Chiesa cattolica, ed. Paoline, 1989
• E. Iserloh - J. Glazik - H. Jedin, Riforma e Controriforma, vol. VI della "Storia della Chiesa", Jaca Book, 1975.
• P. Minotti, V. Moro, ''Rendere ragione. Corso di religione cattolica per il Triennio'', ed. Marietti Scuola, 1992
• Alian bibliografion oni vidu en alilingvaj paralelaj vikiartikoloj.
Programmuziko
Programmuziko (programo de gr. prógramma, publika, skriba diskonigo) signifas instrumentomuziko, kiu sekvas programon el ekstermuzika sfero kiel filmarto, poezio, pentrarto, skulptarto, naturo, tekniko, historio, filozofio, politiko, sporto kaj similaj, kiu kutime estas antaŭmetita kiel titolo al la komponaĵo. Ĝi malas per tio la absolutan muzikon. La nocio programmuziko rilatas esence instrumenta muziko por orkestro resp. por soloinstrumentoj.
Ne al programmuziko apartenas muziko, kiu portas titolon ne laŭsence de programo, sed nur kiel nomo aŭ por klarigo de muzikaj apartaĵoj. Ekzemplo por tio estas la simfonio no. 5 de Arthur Honegger, kies itala titolo Di tre ree neniel rilatas kun tri regoj aŭ programo. „Re“ ĉikaze signifas nur la mallaŭtajn timbalofrapojn sur la tono „re“ (= D), per kiuj ĉiu el la tri movimentoj finiĝas. Pluaj ekzemploj estas kelkaj simfonioj de Josef Haydn, ekz. la simfonio no. 82, kiu dankas sian titolon L’Ours [la urso] nure al la komenco de la finmovimento, kiu memorigas pri plumpa danco de urso, aŭ la simfonio no. 83, kiu dankas sian titolon La Poule [la kokino] al la kluka dua temo de la unua movimento, kiun ludas la unuaj violonoj kun ripetema akompano de la hobojo. Ambaŭ titoloj ne estas de Haydn; tiujn ili ricevis pro siaj muzikaj apartaĵoj de la publiko. Temas do pri nuraj nomoj, kiuj neniel rilatas kun iaspeca programo.
Fluantan trairon de absoluta al programa muziko formas la t.n. tonpentrado, kiu per muzikaj rimedoj priskribas ekstermuzikajn bruetojn, ekz. en la renesancmuziko kaj kiu povas trovi uzadon kaj en absoluta kaj ankaŭ en programmuziko. Krom la programmuziko en malvasta senco ankaŭ ekzistas muziko kun  poeziaj programoj, kiuj distingiĝas per malfiksa ligo inter programo kaj muziko, ekz. en la 3-a simfonio (Eroica) kaj 6-a simfonio (Pastorale) de Ludwig van Beethoven.
Gare Montparnasse
Gare Montparnasse ​[ɡaʁ mɔ̃paʁnas], oficiale Paris-Montparnasse (gare de Paris-Montparnasse []) estas unu el la sep grandaj stacidomoj de Parizo de SNCF, situanta inter la 14-a kaj 15-a arondismentoj, en la suda parto de Parizo. Ĝi estas la kvara stacidomo de Parizo laŭ la trafiko: proksimume 50 milionoj da vojaĝantoj ĉiujare.
Programmuziko
Profitiga kampo por interpretado estas sektretaj programoj, kiuj estus la kaŭzo por kelkaj simfonioj de Gustav Mahler. Dum kiam Mahler donis por siaj unuaj tri simfonioj klarajn programojn, pro ataketo de memdubo kaj skeptiko dum sia verkado je sia 4-a simfonio oktobre 1900 li donis publikan deklaron kontraŭ la programmuziko kaj rifuzis programecajn klarigojn por siaj antaŭaj kaj estontaj simfonioj. Tio ĉi tamen ne malhelpis lin bazigi ankaŭ siajn sekvajn simfoniojn sur sekretajn programojn, kies malĉifrado estas dankema kampo por muziksciencistoj.
Gare Montparnasse
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Programmuziko
Muzikhistorie disputata estas, ĉu la nocio evoluis el la nocio symphonie à programme, ekestinta ĉ. 1800 en Francio, trans musique à programme aŭ ĉu ĝi sendepende de tio formiĝis en 1850 kiel Programmmusik en Germanio kaj poste trafis sur akceptemon en i.a. la italan (musica a programma) kaj la anglan (program[me] music).
Gare Montparnasse
La stacidomo, kiu enhavas 28 fintrakajn vojojn, estas la kapostacio de longdistancaj trajnoj (interalie TGV), kiuj aliras la okcidentajn regionojn ĉe la Atlantika Oceano kaj la Manika Markolo, kaj ankaŭ de antaŭurbaj trajnoj irantaj al Versailles, Dreux, Rambouillet kaj Mantes-la-Jolie tra Meudon.
Programmuziko
Baroko
Jam en la baroka muziko ekestis multaj komponaĵoj, kiuj transmetis eksteraj impresojn en muzikon:
Gare Montparnasse
La stacidomo Montparnasse estas la sola granda pariza stacidomo, kiu estis rekonstruita dum la 20-a jarcento. La nova stacio estis konstruita kadre de grandaj laborkonstruoj, kiuj inkluzivis la turon Montparnasse.
Trajnaj linioj
La rapidaj trajnoj forirantaj de Paris-Montparnasse iras al:
Kenji Miyazaki
Kenji Miyazaki (宮崎 健治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga.
Gare Montparnasse
Trajnaj linioj
Ankaŭ regionaj trajnoj (TER) iras de tiu stacidomo al la regiono Centro-Valo de Luaro (reto TER Centro-Valo de Luaro).
-26
En la jaro 26 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Gare Montparnasse
Trajnaj linioj
Paris-Montparnasse estas ankaŭ la deirpunkto de okcident-francilia parto de la reto Transilien: Transilien N.
Programmuziko
Klasiko
La klasikaj komponistoj malpli daŭrigis ĉi tiun muzikestetikan pozicion, ĉar jen regis la principo de homofonia, „klara stilo“. La absoluta muziko vaste dominis la kampon, sonatoj kaj simfonioj aperis sen programoj. Tamen ekzistas multaj gravaj ekzemploj por programmuziko ankaŭ en la klasika epoko.
Endre Horváth
Endre HORVÁTH [horva:t] estis rumania hungara kuracisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Menyő la 13-an de novembro 1912 kaj mortis en Marosvásárhely la 30-an de majo 2002.
Programmuziko
Romantiko
En la romantiko la programmuziko disvolviĝis diversmaniere, ekz. en la verkformo de la simfonia poemo: Franz Liszt skribis de tiuj eĉ dek tri kun titoloj kiel Die Ideale (la idealoj), Les Préludes (la preludoj), Hamleto kaj Die Hunnenschlacht (la hunobatalo). La formon de la koncerta uverturo preferis Felix Mendelssohn Bartholdy: Li kontribuis al tiu ĝenro ekz. per la uverturoj "Ein Sommernachtstraum" op. 21 (1826/1831), "Das Märchen von der schönen Melusine" op. 32 (1833), "Die Hebriden" op. 26 (1832). Liszt krome diris pri la programmuziko: ''La programo, iu ajn antaŭparolo aldonita al la nur-instrumenta muziko en komprenebla lingvo, havas la taskon, alude aŭ efektivige, levi la vagajn impresojn de la animo en la senco de pensoj kaj bildoj pri certaj impresoj. La aŭkultanto estas savata de la arbitreco de poezia interpretado.''
La „patro“ de la moderna programmuziko tamen estas Hector Berlioz ekz. kun Harold en Italie (Haroldo en Italio), la Symphonie Fantastique (fantastika simfonio) aŭ Le carnaval romain (la roma karnavalo), kiu i.a. grave influis la programecajn verkojn de Franz Liszt kiel Die Hunnenschlacht. Kun Liszt la programmuziko atingis unuan fojon post la baroko denove la pianomuzikon. Dum kiam verko kiel Aufforderung zum Tanz (invito al danco) de Carl Maria von Weber siatempe estis individua afero, kaj je Robert Schumann en verkoj kiel la Carnaval op.9 dominis poezia programo kun delikatsensaj literaturaj kaj aktualaj aludoj, la Kinderszenen (infanscenoj) op.15 de Schumann kaj kelkaj el la Lieder ohne Worte (kantoj sen vortoj) de Felix Mendelssohn Bartholdy, ekz la Venetianische Gondellieder (Veneciaj gondolkantoj) op.19 no.6 kaj op.30 no.6, estas ja rigardeblaj kiel ligilo inter la ĝenroj de karakterpecoj kaj de la programmuziko en la kutima senco.
Ekde la dua duono de la 19-a jarcento la rogrammuziko en pli malvasta senco atingis sian kulminon en la romantikaj naciaj skoloj. Jen iliaj plej gravaj reprezentantaj komponistoj
Paralele kun la nacia vekiĝo de ĉi tiuj landoj laŭtiĝis la voko por propra nacia muzikkulturo, kiu sekvigis multajn verkojn kun popolmuzikaj influoj kaj kiu servis klerburĝajn idealojn kaj en la devenlandoj mem kaj ankaŭ el mezeŭropo simile kiel tion komencis Franz Liszt dum la unua duono de la 19-a jarcento.
Famaj ekzemploj estas
Modernismo
Komence de la 20-a jarcento la nocio programmuziko perdis sian gravecon, ĉar fariĝis memkompreneble dispozicii verkojn absolute aŭ programece. Tamen ĝi estas ankaŭ la kulmina epoko de programmuziko. Ekzemploj estas la simfoniaj poemoj de Richard Strauss, Siegfried Wagner kaj Emil Nikolaus von Rezniĉek.
Dum kiam la nomitaj komponistoj prefere apartenas al la postromantiko, ankaŭ la modernismo kreis kelkajn famajn ekzemplojn de programmuziko. Nomindas ĉirilate tiel diferencaj verkoj kiel Fergisejo de Mosolov, Le sacre du printemps de Igor Stravinski, simfoniaj komponaĵoj Pacific 231 kaj Rugby de Arthur Honegger samkiel de Olivier Messiaen Vingt regards sur l’enfant Jésus (dudek rigardoj sur la infanon Jesuo).
Greggio
Greggio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Albano Vercellese, Arborio, Recetto (NO), San Nazzaro Sesia (NO) kaj Villarboit.
Baba
baba povas signifi:
N. T. Rama Rao
Nandamuri Taraka Rama Rao (naskiĝis la 28-an de majo 1923, mortis la 18-an de januaro 1996) estis barata aktoro, filmfaristo kaj politikisto. Li estis ankaŭ ĉefministro de Andra-Pradeŝo.
Premioj
En 1968, li estis gajninto de la Nacia Filmpremio por la plej bona longa filmo en la telugua pro la filmo Varakatnam, kiun li reĝisoris.
Ulaanbaatara Stacio
Ulan Bator Stacio situas en Ulaanbaataro, Mongolio. La stacio estas la centro de regiona kaj internacia trafikoj en Mongolio. La tra-mongola fervojo trafas la stacion. Estas la plej granda fervoja stacio en Mongolio.
Integrala transformo
Unu el plej fortaj iloj por solvado de derivaĵaj ekvacioj kiel la ordinara aŭ la parta diferenciala ekvacio estas integrala transformo. Furiera transformo, Laplaca transformo, transformo de Hankel kaj ceteraj ekvacioj aplikas por solvo de taskoj pri varmo-konduktiveco, elektromagnetismo, teorio de elasteco kaj aliaj branĉoj de matematika fiziko. Uzante tiujn integralajn transformojn, eble unuigas diferencialajn, integralajn aŭ diferencial-integralajn ekvaciojn al algebraj ekvacioj, kaj nur se ĝi estas parta diferenciala ekvacio  de malalta ordo.
Ĝenerala formulo de la integrala transformo: kie
kaj ili estas elementoj de spaco de Lebesgue ~L, ĉe funkcio ~K nomiĝas kerno de integrala transformo.
Plimulto da integralaj transformoj estas returnebla, tio estas se esti bildigo, tiam eble riparas la originalo:
Ĉiu integrala transformo estas lineara bildigo.
Tabelo
Se
do:
Salomono
Apartigas ankoraŭ la fakulojn, ĉu Salomono estas vere historia persono kaj ĉu tio, kion priskribas la bibliaj tekstoj vere okazis. Ankaŭ kelkaj teologoj konsideras tion kritike, ĝuste kiel historiistoj aŭ arkeologoj.
14006 Sakamotofumio
14006 Sakamotofumio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fumio Sakamoto, kiu laboris kiel volontulo en planetario kaj dum kunveno de observado en la municipa scienca muzeo en Kitakjuŝu. Li daŭre partoprenis al la disvastigo de astronomiaj aktivecoj por infanoj kaj lokaj civitanoj. Li estas ano de la Astronomia Societo de Fukuoka.
Dubno (stacidomo)
Dubno (Дубно) estas fervoja stacio en (Rivna provinco), urbo en Ukrainio.
Veterstacio
Veterstacio estas uzataj por ŝtataj vetermezuradoj kaj veterprognozoj – ekzemple tiuj de la Germana Veterservo (DWD) – kaj aliaj veterservoj. Oni distingas analogajn kaj ciferecajn veterstaciojn.
La germana veterservo havas 131 aŭtomatajn (senhomajn). Male al tio, la 51 veterobservejoj havas deĵorantojn, kiuj kolektas grandskale veterdatojn kaj faras veterobservojn.
La plej malnova veterstacio estas la stacio ce la stelobservejo Kremsmünster (benediktana kolegiato en supra Aŭstrio). Ĝi estas ekipita en 1762 kaj havas tutmonde la plej longe kontinuajn mezurdatojn.
Analogaj veterstacioj
Analogaj veterstacioj estas ofte la tiel nomataj veterkabanoj (ankaŭ termometra kabano). Estas malgrandaj „kestoj“ el ligno aŭ veterpersista plastiko, kiuj protektas la mezurinstrumentojn kontraŭ pluvo kaj malpuraĵo.
Ciferecaj veterstacioj
La ciferecaj veterstacioj havas kontraŭajn avantaĝojn kaj malavantaĝojn (vidu mslsupre). Ili konsistas el du aŭ pluraj partoj:
La plej multaj sentiloj estas :
Simpla veterprognozo
Modernaj stacioj konsideras ankaŭ la evoluon de la temperaturo, kun iuj eĉ ĉiuj aliaj datenoj kolektitaj ekstere. Tielmaniere la antaŭvidoj estas pli fidindaj kaj faras la ĝustan antaŭdiron de la vetero loke por 70 ĝis 90 elcentoj de la kazoj.
Kalvinana preĝejo (Tiszakarád)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en vilaĝo Tiszakarád (Hungario).
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, sed la ĉefenirejo situas ekster la korto. La fasado estas simetria, meze la ĉefenirejo estas videbla. La plej supre pseŭdotureto, inter la tureto kaj enirejo mallarĝa fenestro estas. La tureto havas nur blindajn fenestrojn, la sonorado okazas en simpla ligna sonorilostablo troviĝanta en la preĝejkorto. Kontraŭ la ĉefenirejo estas ankaŭ alia enirejo kun 5 same mallarĝaj fenestroj. La ĉefnavo havas krucnavon. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj, la mebloj estas brunaj kun blankaj ornamaĵoj. La galerio estis farita el ligno.
Eŭropo de Demokratio kaj Diferencoj
Eŭropo de Demokratio kaj Diferencoj (angle Europe of Democracies and Diversities, EDD) estis eŭroposkeptikisma frakcio en la Eŭropa Parlamento, kiu ekzistis en la jaroj 1999-2004. Kunprezidantoj de grupo EDD (fine de oficperiodo kun 18 membroj) estis nederlandano Johannes Blokland, dano Jens-Peter Bonde kaj franco Jean Saint-Josse (ĉi-tiu lasta ĝis 2002). Post eŭropaj balotoj en 2004 ĝistempaj membroj kun membroj el novaj membraj ŝtatoj de EU faris novan frakcion Sendependeco kaj Demokratio.
La Espero
"La Espero" estas poemo verkita de Ludoviko Zamenhofo, la kreinto de Esperanto, kaj unue publikigita (sen titolo) en Plena Lernolibro de la Tutmonda Lingvo Esperanto por Rusoj, 1890.
Teksto
1.
-28
En la jaro 28 antaŭ Kristo okazis, interalie:
La Espero
Teksto
2.
3.
Priskribo
La teksto estas ĝenerale gaja, kaj temas pri la movado por internacia lingvo kaj specife por Esperanto. La poemo rigardas internacian lingvon kiel solvon de la konfliktoj inter nacioj, kaj plurfoje emfazas pacismon (“Ne al glavo sangon soifanta”, “pacaj batalantoj”, “laboro paca”). La internacia lingvo, laŭ la poemo, rezultigos utopion (“la bela sonĝo de l’ homaro / por eterna ben’”).
Uzo
La kanto estas ofte uzata kiel la himno de la Esperanto-movado, kaj oni kutime kantas je melodio de Félicien Menu de Ménil. Laŭ Marjorie Boulton, “La espero restas oficiala himno por esperantaj kongresoj kaj similaj kunvenoj”.
Kelkaj Esperantistoj obĵetas la uzadon de la termino "himno" por "La Espero", argumentante, ke tiu termino havas religiajn kaj naciismajn nuancojn. Tiu "himno" uzas trifoje la vorton "sankta(n)", kiun la juda religio konata de Zamenhof rezervas sole por Dio kaj por la aferoj kiuj rilatas al Dio (aŭ almenaŭ, ĝi estas la esperanta vorto elektita de Zamenhof por esprimi tiun koncepton, en sia traduko de la Malnova Testamento). Do la himno atribuas al la esperanta fenomeno la kapablon kiun havas nur Dio laŭ la tradicia judreligia vidpunkto. Kaj simila argumento ekzistas pri la uzo de "eterna ben'" en la fina frazo.
Muziko
Vidu ankaŭ artikolon Melodioj por La Espero.
Pluraj melodioj estis verkitaj por la himno.
Ankaŭ la himno de Ido uzas la saman melodion de Ménil, sed kun malsama teksto.
Pablo León
Pablo LEÓN (naskiĝis la 28-an de januaro 1960) estas argentina esperantisto, kiu memlernis Esperanton en 1978 kiel dekokjarulo. Tuj poste li ekaktivis en la loka movado.
Li aliĝis al Bonaera Esperanto-Asocio, en kies estraro li okupis la jenajn postenojn:
En 1982 li partoprenis la reaktivigon de Argentina Esperantista Junulara Organizo (Argent-EJO) kaj estis elektita prezidanto por la periodo 1982-1983.
Dum 1990 li kunredaktis kune kun Floreal Villar la oficialan organon de Argentina Esperanto-Ligo.
En la jaro 2004 li transprenis la administradon kaj ĉefredaktadon de la retportalo Ĝangalo. Li zorgis pri la aktualigo de la reta ĵurnalo (ĉiutaga gazeto) en la internacia lingvo Esperanto, kaj ankaŭ pri aliaj redakciaj aferoj, kiel la kunordigado de la teamo da korespondantoj kaj kunlaborantoj de Ĝangalo tra la mondo, kaj pri la asistado al la naciaj redakcioj de la subportaloj.
En 2016 li partoprenis teamon kiu preparadis la hispana-Esperantan kurson ĉe la lingvolerna retejo Duolingo, kie post preskaŭ unu jaro Esperanton eklernis pli ol 169 mil personoj.
Inter 2017 kaj 2019 li partoprenis la teamon de tradukistoj el 23 landoj, kiuj sub la gvido de s-roj Trezoro Huang Yinbao kaj Andrej Peĉjonkin, esperantigis la revuon Unesko-Kuriero, oficialan organon de UNESKO. Ekde 2022 li denove aliĝis al la teamo de tradukistoj, ĉi-foje sub la gvido de Revon Xie.
Li loĝas nuntempe en Merlo, provinco Buenos Aires, Argentino.
Johana de Flandrio
Johana de Flandrio, ankaŭ nomita Johana de Moñforzh aŭ Johana la Flamo (Jeanne la Flamme en la franca; Janed ar Flamm en la bretona) estas bretonia heroino kiu ludis gravan rolon en la sukceda milito de Bretonio (1341-1364) ankaŭ kromnomita Milito de la du Johanaj.
Johana naskiĝis ĉirkaŭ 1295, filino de Ludoviko la 1-a de Flandrio (grafo de Nevers, † 1322) kaj de Johana de Rethel (grafino de Rethel, † 1322).
Ŝi edziniĝis kun Johano de Moñforzh (1294-1345) kaj naskis