cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Der Rosenkavalier
Fono kaj karakterizaĵoj
Post siaj revoluciaj penetroj en la operoj Salome kaj aparte Elektra Strauss elektis por Rosenkavalier rimarkeble pli moderatan procedon. Plejparte li rezignis la harmoniajn akraĵojn, kiuj en Elektra iras ĝis la limoj de la tonaleco. Ankaŭ rilate la sonkoloroj li re-alproksimiĝis post la kruda eksplodo en Elektra al la pli malrigida sonidealo de Salome. Apartan rolon ludas la viena valso en la dua kaj tria akto. Strauss transprenis por ĝi temon el la valso Dynamiden - Geheime Anziehungskräfte de Josef Strauss. Per tio la muzika ideo konformas kun tiu de Hofmannsthal, kiu ne volis provi relevigi la historian epokon de rokoko. Strauss ne priverkis dancojn tipajn por rokoko kiel menueton, landleron (alpolandan praformon de valso) kaj polonezon, sed la vienan valson, kiu fakte estas atribuenda al la 19-a jarcento. Oni ciam riproĉis al Richard Strauss, ke valsoj ne jam ekzistis en la 18-a jarcento. Evidente la valso ĉi tie devis nur doni regionalismon, do simboli la okazejon Vieno, ĉiukaze ne krei proksimecon al la opereto.
Post la drameco en Salome kaj Elektra Richard Strauss sopiris je serena materio; Strauss omaĝas per malpeza muzika komedio laŭ speco de la itala komika opero al sia plej granda ekzemplulo Mozart. Jam la agado de la konfuziga komedio pri nobelulo, kiu insidas servistinon, memorigas pri Le nozze di Figaro. Kompreneble Strauss restas rilate sian tonlingvon siatempano, aparte per sia abunda, voluptema instrumentado (la orkestro bezonas proksimume 100 muzikistojn).
Instrumentado
3 flutoj (3-a ankaŭ fluteto), 2 hobojoj, 1 angla korno (ankaŭ 3-a hobojo), 2 klarnetoj en B♭ (ankaŭ en A kaj C), 1 klarneto en D (ankaŭ en E♭ kaj B♭), 1 tenorklarneto (ankaŭ basklarneto), 3 fagotoj (3-a ankaŭ kontrafagoto); 4 kornoj, 3 trumpetoj, 3 trombonoj, 1 bastubjo; timbaloj [1 timbalisto], frapinstrumentoj (3 frapinstrumentistoj: tamburego, cimbalo, triangulo, tamburino, kampaneto, granda knarilo, tambureto, armetambureto, tintiloj, kastajetoj), 1 celesto, 2 harpoj; 16 violonoj 1, 16 violonoj 2, 12 vjoloj, 10 violonĉeloj, 8 kontrabasoj.
Sceneja muziko en la 3-a akto: 2 flutoj, 1 hobojo, 1 C-klarneto, 2 B♭-klarnetoj, 2 fagotoj; 2 kornoj, 1 trumpeto; tambureto, 1 harmoniumo, 1 piano; violonoj 1 kaj 2 (almenaŭ po 5), vjoloj, violonĉeloj, kontrabasoj.
Ekesto kaj akceptiĝo
Hofmannsthal verkis en 1927 akompanparolon por "Rosenkavalier", kiu tiutempe jam estis fariĝinta la plej sukcesa peco el la kunlaboro kun Strauss. Laŭ liaj indikoj la scenaro ekestis marton de 1909 je Vajmaro en konversacio kun lia amiko Harry Graf Kessler, al kiu li omaĝis ankaŭ la unuan eldonon. Pro ĉi tiu omaĝo preskaŭ rompiĝis la amikeco inter Kessler kaj Hofmannsthal. Kessler, kiu taksis sian parton je la ekesto (supozeble prave) pli alta ol Hofmannsthal volis konfesi, insistis pri la nomo „kunlaboranto“, dum kiam Hofmannsthal en la unua versio lin nomis nur „helpanto“. Hofmannsthal finfine baraktis al la vortigo: „Mi dediĉas ĉi tiun komedion al la grafo Harry Keßler, al kies kunlaboro ĝi tiom dankas. H. H.“
Hofmannsthal realigis la tekston sole. Kessler ricevis teksto-eltiraĵojn, donis konsilojn, kiujn tamen Hofmannsthal ne nepre realigis aŭ atentis. Richard Strauss ja havis pli grandan influon, aparte pro sia deziro de pli teatroefekta aliformado de la 2-a akto post la rozotransdono ĝis la duelo inter Ochs kaj Oktaviano kaj kelkan plu.
Al Richard Strauss Hofmannsthal bagateligis la parton de Kessler. Post verkado de la libreto Hofmannsthal veturis al Berlino, por prezenti al Strauss la planon por komika opero. „Lia aŭskultado estis vere produktipova. Mi sentis, kiel li disdonis nenaskitan muzikon al la preskaŭ ne naskiĝintaj figuroj.“ La plua kunlaboro okazis letere; Strauss raportis la 16-an de majo 1910 pri tio, ke li nun komenciĝas per la komponado de la tria akto. La tekstversio pretis junion de 1910; post tio Hofmannsthal aliverkis ĝin kelkloke por la operversio. Januaron de 1911 la verko estis prezentebla ĉe la Dresdena Kortega Operejo.
Csenyéte
Csenyéte [ĉenjEte] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Encs.
August von Heyden
Vivo
Heyden jam fariĝis administra ĉefo de la minejo de la Duko de Ujest, kiam li povis permesi al si ekonomie dediĉon al la artoj. Li eniris en 1859 en Berlino la atelieron de Holbein kaj en 1860 la atelieron de Steffeck. En 1861 li iris Parizon por daŭrigi studojn ĉe Gleyre kaj Couture. Lia unua pli granda verko, la sanktulino Barbara alportanta la sakramentojn al ministo en vivodanĝero (por la preĝejo de Dudweiler) ricevis en 1863 oran medalon. En 1866 sekvis la grandverkaĵo: Luther und Georg von Frundsberg vor dem Reichstag zu Worms (Nürnberg, Germanisches Museum). En 1867 li pentris bildon por la kurtenoj de la berlina operejo: Arion auf den Meereswogen. Ĉe la berlina akademia ekspozicio de 1870 troviĝis la jenaj verkoj de Heyden: Die Siesta, Das Märchen kaj Der Festmorgen (la lasta posedatas de la Nacia galerio de Berlino). Ĉiuj ĉi estis kreitaĵoj plenaj de poezia charmo. En 1873 videblis en Berlino Prinzessin Clémence, die ihre Reize den Abgesandten des Königs von Frankreich enthüllt. Ekde tiam li ŝatis verki romantikajn motivojn idealisme kaj ofte de super natura grandeco, ekz.: Über das Schlachtfeld reitenden Walküren (1872), Leukothea, dem Odysseus erscheinend (1874), Ödipus vor der Sphinx (1877), Der Hochzeitsritt des Herrn Olof (1875), Tschionatulander und Sigune (1879), Wittichs Rettung (1880), Heureka (ein Alchimist) kaj Almenrausch und Edelweiß (1891). Kontraue al tiuj bildoj estas la en 1890 finfarita verko Treue Kameraden (savo de ministoj el minejoj falintaj).
Krusenfelde
Krusenfelde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Anklam-Land de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Gramzow kaj Krusenkrien.
August von Heyden
Vivo
Ekster tio Heyden faris monumentajn kaj dekorajn bildojn en la tura halo kaj la burĝa salonego de la berlina urbodomo (scenoj el la popola vivo de Berlino de la komencoj ghis la plej nova tempo, portretoj de meritintaj personoj), en la Moltke-chambro de la generalstabo-domo, en la berlina Nacia galerio (zodiaka serio), en la regna justicejo kaj du bildoj por la Ĵurtribunalo en Poznano (momentoj gravaj al la urba historio). En 1892 li pentris novan kurtenon por la berlina operejo kun la nordaj skaldoj Bragi vizitantaj la homojn.
Csenyéte
Situo
Csenyéte situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Encs troviĝas 20, Miskolc 57 km-ojn.
Der Rosenkavalier
Ekesto kaj akceptiĝo
La malprovizora teksto distingiĝas kelkloke de la unua versio; ĝi estas pli mallonga, kelko estas alilokita kaj aliverkita; partoj estis pliampleksitaj favore la muzikon. Konserviĝis du konceptoj pri la teksto el 1909, parte kun scenaranĝoskizoj; ankaŭ frua versio de la unua akto.
Csenyéte
Historio
La unua mencio devenis el 1243 laŭ la tiama ortografio "Chenata". En la 19-a jarcento ciganoj amase alvenis. En la frua 21-a jarcento preskaŭ senescepte ciganoj vivas en la vilaĝeto. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, migra poŝto.
Inácio Martins
Inácio Martins estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.943 loĝantojn en 2010.
Ravello
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Pantaleono, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Der Rosenkavalier
Ekesto kaj akceptiĝo
La titolo estis pridisputata ĝis mallonge antaŭ la antaŭpresado. Diversaj nomoj estis proponataj, ekzemple Ochs auf Lerchenau kaj la arĝenta rozo aperu en la titolo. Hofmannsthal ankaŭ proponis la titolon „Rosenkavalier“, kiun Strauss kaj Kessler tamen rifuzis. Inaj konatoj en la medio de Hofmannsthal forkonsilis Ochs auf Lerchenau en la titolo kaj ankaŭ pledis por „Rosenkavalier“. Findecidige estis la opinio de la edzino de Richard Strauss; Strauss komentis finfine: „Do Rosenkavalier, venigu lin la diablo“.
Ravello
Najbaras la komunumoj Atrani, Gragnano (NA), Lettere (NA), Maiori, Minori, Scala, Tramonti.
August von Heyden
Vivo
Heyden ankaŭ ilustris kaj desegnis ade en la artaj metioj. Inter 1882–1893 li estis instruisto pri kostumoj ĉe la berlina Arto-akademio.
Der Rosenkavalier
Ekesto kaj akceptiĝo
Hugo von Hofmannsthal estis la unua – kaj ununura – kolektanto de verkoj de Picasso en Aŭstrujo. Li aĉetis el la tantiemoj por sia libreto por "Rosenkavalier" la fruan memportreton "Yo Picasso" [Mi Pikaso] en la galerio de Heinrich Thannhauser je Munkeno.
August von Heyden
Libroj
Li eldonis: »Aus der Teufe«, zwei Märchen (Berlin 1878); »Die Perlen«, fabelo (1881; ambaŭ aferoj kun ilustraĵoj de li mem; »Blätter für Kostümkunde« (1874–91, 4 vol.); »Die Tracht der Kulturvölker Europas« (Leipzig 1889); »Aus eigenem Rechte der Kunst« (Berlin 1894); »Jury und Kunstausstellungen« (1894).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 304-305, kio legeblas tie ĉi.
Kornél Divald
Kornél DIVALD, laŭ hungarlingve kutima nomordo Divald Kornél estis hungara verkisto (sub pseŭdonimo Tarczai György), arthistoriisto, muzeologo, fotisto, kritikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1911). Kornél Divald naskiĝis la  1872 en Hungara reĝlando, en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1931 en Budapeŝto.
Fresnillo de las Dueñas
Fresnillo de las Dueñas estas vilaĝo kaj municipo, kodo-369, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo Fresnillo de las Dueñas estas komprenebla kiel Frakseneto de la Monaĥinoj.
Geografio
Ĝi havas areon de 13,69 km² kun 695 enloĝantoj (2021). Ĝi limas kun Aranda de Duero, Fuentespina, Vadocondes, Fuentelcésped kaj Santa Cruz de la Salceda.
Kornél Divald
Biografio
Kornél Divald frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, universitaton en Budapeŝto, kiun li ne finis pro orela malsano. En 1907 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filojn. Li longe laboris en Hungara Nacia Muzeo, kie li ĉefe okupiĝis pri artaĵoj en Supra Hungarujo. Li ne nur administris, sed ankaŭ fotis la artaĵojn.
Fresnillo de las Dueñas
Historio
En la Milito de Hispana Sendependigo francaj trupoj venis al la loko, rabadis kaj masakris lokanojn.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Jauhenija Janiŝĉic
Jauenija Janiŝĉic (beloruse - Яўгенія Янішчыц, 20-an de novembro 1948 - 25-an de novembro 1988), estis belorusa poetino.
Benjamin Constant (apartigilo)
La nomo Benjamin Constant povas rilati al:
Natura kupro
Natura kupro is an nekombinita formo de kupro kiu ekzistas kiel natura mineralo. Kupro estas unu el la malmultaj metalaj elementoj kiuj ekzistas en natura formo, kvankam ĝi plej ofte ekzistas en oksidigitaj statoj kaj miksitaj kun aliaj elementoj. Natura kupro estis grava erco de kupro en historiaj tempoj kaj uzitaj eĉ de prahistoriaj popoloj.
Natura kupro ekzistas rare kiel izometraj kubaj kaj oktaedraj kristaloj, sed plej tipe kiel neregulaj amasoj kaj fendoplenaĵoj. Ĝi havas ruĝecoranĝecan kaj/aŭ brunecan koloron sur freŝaj surfacoj, sed tipe ĝi suferas pro ekspono al vetero kaj estas kovrita per verda senbriliga tavolo de kupro(II) karbonato (konata ankaŭ kiel patino aŭ verdigro). Ties specifa pezo estas 8.9 kaj ties dureco estas 2.5–3.
Kupado
Kupado estas metodo por allevi la haŭton de paciento ekzemple kiel 'invers-preman' masaĝo-tekniko, kreante vakuon en kupoj (kloŝetoj aŭ 'tasoj' el vitro) troviĝantaj sur haŭto-surfaco. Tiel sango el pli profundaj tavoloj, ekz. internaj organoj venas al la haŭto kaj senŝariĝigas la organojn. Tion ni nomas forfluigo. Kupado konsistas nuntempe el la metado de pluraj vitraj "tasoj" metitaj sur la korpon por poste vakuigi ilin uzante ĉu pumpilon ĉu varmigante la aeron en la kupojn. Se kombinite kun masaĝoleo unue masaĝita sur la haŭto ofte eblas glitigi la kupojn aŭ tasojn sur la haŭto, konservante pli bonan hermetikan suĉefikon.
Historio
En tradicia ĉina medicino kupado (ĉina : 拔罐法, pinjina : báguànfǎ, japana : 吸角法, kiūkakuhō) estas praktikata kun kupoj faritaj el vitro, plasto aŭ bambuo. Post kiam la kupoj estas metitaj sur la korpo tiuj ĉi firme suĉas al la haŭto.Tial oni kredis elpeli malbonajn substancojn el la kopo. Estas tiel formo de sango-eltiro. En la mezepoko kupado estis jam komuna praktiko, ekzemple en publikaj banejoj.
Metodoj
Komuna al ĉiuj metodoj estas ke la varmigita aero en la taso disetendiĝas kaj post lokado en la haŭto malvarmetiĝas, kreante pli malaltan premon ene de la taso kiu permesas al la taso algluiĝi al la haŭto per suĉefiko.
Malseka kupado
Oni ĉu trapikas la haŭton ĉu tranĉetas en la haŭto kiu permesas eligi sangon sub vakuigo ĉar oni suĉas la haŭton en la kupon, kreante preman efikon.
Risko rilate al la malseka metodo
Estas pruvita ke kupado malbone aplikata ja povas havi nocajn efkiojn. En iuj landoj, ekzemple Nederlando, nekvalifikitaj praktikantoj ne rajtas plenumi kupadon. Ekzistas "alta risko de kontaĝo aŭ infektado" : malsanoj kiel hepatito estas transdoneblaj tra la sango de unu paciento al alia.
Seka kupado
Kupoj metitaj sur la haŭton de la paciento kiujn oni vakuigas per la uzo de vakupumpilo.
Fajra kupado
Estas kelkaj metodoj por varmigi la aeron en la kupo:
Riskoj rilate al la fajraj metodoj
La unuaj du metodoj de fajra kupado iom varmigas la glason, do estas risko, ke la glaso bruligos la haŭton. La tria metodo havas riskon, ke la kotonbuleto falos for de la ledo sur la haŭton, kaj oni havas la ledon kaj kotonon en la kupo - tion oni povus konsideri maloportuna. Ju pli longe kupo restas suĉe sur la haŭto, des pli intensan ruĝan markon la haŭto akiras. La paciento eble havos senton kiel sunbrulon.
Literaturo
Kupado, Prelego farita dum 25-a IF en Düsseldorf, Germanio, farita de Waldemar Ebel, Rosa Ebel kaj Harald Schicke, INA -revuo, januaro 2009, ISSN-1612-7927
Csernely
Csernely [ĉernej] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Ózd.
Situo
Csermely situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Ózd troviĝas 12, Miskolc 25 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1236. Inter arbaroj la vilaĝo longe kaŝiĝis, la turkoj ne trovis ĝin. Vilaĝservoj estas kulturdomo, poŝto.
(37314) 2001 QP
(37314) 2001 QP estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito krucas tiun de Marso sed pro ĝia granda klinangulo, ĝi restas malproksima de ĉi tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,283406 astronomia unuo, tie estas 42,397 milionoj da km.
NGC 1418
NGC 1418 (aliaj indikoj — PGC 13606, MCG -1-10-22) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
The Clements Checklist of Birds of the World
The Clements Checklist of Birds of the World estas libro de Jim Clements kiu prezentas liston de birdospecioj de la mondo.
Ĝi estas jam en sia sesa eldono (2007), kaj estas publikata de Cornell University Press. Antaŭaj eldonoj estis publikitaj de la presejo de la propra aŭtoro, nome Ibis Publishing. Kompleta reta ĝisdatiĝo estis eldonita de Cornell en Novembro 2008. En Decembro 2009, alia jara ĝisdatiĝo estis publikita rete.
Alexandrina
La maoria nomo por la lago estas Whakatukumoana.
Bernhard Eichkorn
Bernhard EICHKORN [Ajĥkorn] (naskiĝis la, do nun -jara) estas germana katolika pastro kaj esperantisto.
Vivo kaj profesio
Bernhard Eichkorn naskiĝis en 1934 en vilaĝo Bettmaringen, kiu nun apartenas al Stühlingen, ĉe la germana landlimo al Svislando. Li vizitis la Heinrich-Suso-Gimnazion en Konstanz de 1948 ĝis 1955. Poste li studis de 1955 ĝis 1960 katolikan teologion (kaj iom da historio kaj psikologio) precipe en Freiburg (Breisgau), sed ankaŭ je 1957/58 du semestrojn en Munkeno kaj la finan jaron en la porsacerdota studseminario en St. Peter (Hochschwarzwald).
Je 1960 li estis ordinita kiel sacerdoto de la ĉefepiskopejo Freiburg (Breisgau). Post mallonga deĵoro en Weil am Rhein li estis vikario de 1961 ĝis 1964 en la paroĥo St. Martin en Karlsruhe kaj poste ĝis 1967 en St. Konrad en Villingen. En 1967 li fariĝis pastro en la paroĥo Unterkirnach. Aldone li laboris kiel junulara animzorganto de la dekanujo Villingen kaj kiel regiona animzorganto de CAJ (Christliche Arbeiter-Jugend), ĝis en 1972 li fariĝis Regionaldekan (Regiona Dekano) en la distrikto Schwarzwald-Baar kaj krome kiel honor-ofica Kreisjugendpfleger (distrikta zorganto pri junularaj aferoj).
En 1980 li fariĝis pastro de la paroĥo St. Martin en Meßkirch kaj dekano de la dekanujo Meßkirch. En 1988 li revenis al Villingen (intertempe Villingen-Schwenningen) kaj fariĝis pastro de la paroĥo St. Fidelis. Je la li pensiiĝis.
Esperantista vivo
Jam ĉirkaŭ la jaro 1950 li renkontis Esperanton en Konstanz okaze de prelego de Richard Coudenhove-Kalergi. En 1975 li lernis Esperanton pro malsukceso kun sia abituria Franca dum junulara renkontiĝo en Francio.
Li kunlaboras en Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), precipe pri ekumenaj demandoj, kaj kun Adolf Burkhardt li revivigis la Ekumenan Komisionon fonditan post la 1-a Ekumena Esperanto-Kongreso en 1968 en Limburg ĉe Lahn. En tiu komisiono li ĝis nun laboras.
Krome li kunfondis Baden-Virtembergan Esperanto-Ligon BAVELO, la regionan societon de Germana Esperanto-Asocio (GEA), kie li laboras kiel afergvidanto en la BAVELO-estraro.
Li kunlaboras en la organizado de kristanaj Esperanto-aranĝoj, precipe de
Li grave kunlaboras en la eldonado de kristanaj publikaĵoj en aŭ pri Esperanto, helpante en ilia kompilado kaj organizante la financadon kaj distribuadon. Ekzemploj estas:
Li instigis sian iaman messervanton Armin Gmeiner eldoni librojn kaj broŝurojn en kaj pri Esperanto, kaj forte subtenis lin en tiu agado.
Fine de 2007, li komencis verki kristanan fakvortaron Esperanto-germanan. Je 2008.12.01 tiu vortaro atingis 40 % de la antauvidita unua ŝtupo (traduko de la Lexikon für Theologie und Kirche). Laŭplane ĝi atingos 100 % de la unua ŝtupo en 2010. La nuna stato de la kristana vortaro estas videbla en la ret-paĝaro de Bernhard Eichkorn (vidu en la Eksteraj Ligiloj).
Aŭtorrajtoj
La verkaro de Bernhard Eichkorn, inkluzive lian retpaĝaron kaj tie situantan Kristanan Fakvortaron, estas disponebla laŭ la permesilo Krea Komunaĵo Atribuite 3.0 Germanujo, kion pruvas la rikordo. La origina subskribita dokumento pri livero de la permesilo troviĝas en la arkivejo de la Biblioteko Hector Hodler.
Henri-Benjamin Constant de Rebeque
Henri-Benjamin Constant de Rebeque, naskita la en Lausanne, mortinta la  en Parizo, estis franca-svisa politikisto kaj verkisto.Li estis sepultita en la tombejo Père Lachaise en Parizo.
Sur Vikifonto legeblas verkoj de Benjamin Constant (en la franca lingvo).
Orlamünde (apartigilo)
Orlamünde estas nomo de jenaj lokoj:
Orlamünde estas la nomo de jenaj personoj:
Orlamünde estas krome la nomo de:
Vintra Palaco de ĥano Bogd
La Vintra Palaco de la Bogd Khan situas en suda Ulanbatoro, sur la vojo al Zaisan. Ĝi nun estas muzeo. La palaco estas la sole restita el origine kvar restadejoj de la oka Jebtsundamba Ĥutughtu, kiu estis poste proklamita Bogd Ĥan, aŭ imperiestro de Mongolio.
La komplekso inkludas ses templojn. Sur ekrano estas multaj de la posedoj de Bogd Ĥan, kiel lia trono kaj lito, liaj kolektaĵoj de arto kaj remburitaj bestoj, lia ornamita ceremonia jurto, kaj paro de ceremoniaj botoj donita al la Ĥano de rusa caro Nikolao la 2-a.
Christine Lambrecht
Christine LAMBRECHT (naskiĝis la 19-an de junio 1965 en Mannheim) estas germana politikistino kaj advokato. Ŝi engaĝiĝas en kaj estas membro de la Socialdemokratia Partio de Germanio. Interalie ŝi en la kvara ministraro de Angela Merkel komence ekde marto 2018 ĝis junio 2019 estis ŝtata sekretario de Olaf Scholz, tiam iĝis federacia ministro pri justico kaj sukcedis la sampartianinon Katarina Barley, kiu post sukceso en la eŭropa baloto akceptis membrecon en la Eŭropa Parlamento kaj post nur 15 monatoj ĝisis el la nacia ministraro. Fine ŝi ekde majo 2021 ankoraŭ transprenis la postenon de Federacia ministrino pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Franziska Giffey. Ekde decembro 2021 ŝi estis federacia ministro pri defendo en la nacia ministraro de Olaf Scholz. En januaro 2023 ŝi demisiis. Ŝia posteulo fariĝis Boris Pistorius.
Le Mesnil-Villeman
Le Mesnil-Villeman estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mesnil-Villemanais.
Krusenhagen
Krusenhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Neuburg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Simbolo de Bowers
Simbolo de Bowers estas mallonga skribmaniero por unuformaj pluredroj, unuformaj plurĉeloj, uniformaj 2-kahelaroj kaj uniformaj 3-kahelaroj. La simbolo estas vorto el literoj de la latina alfabeto, unika por ĉiu figuro. Multaj figuraj havas tiel nomojn, kiuj estas konsiderinde pli mallongaj ol la plenaj nomoj. La nomoj estis inventitaj de Jonathan Bowers kaj la aliaj (?).
Ekzemple la dekdulatera kontraŭprismo havas simbolon de Bowers "Twap".
Domajno (matematiko)
Domajno en matematiko havas diversajn signifojn:
21293 Fujimototoyoshi
21293 Fujimototoyoshi estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toyoshi Fujimoto, kiu laboris dum 37 jaroj en japana elementa lernejo. Li gvidis junulojn en astronomiaj observoj kaj grandigis ties intereson por astronomio.
(15166) 2000 GX90
(15166) 2000 GX90 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Antropocentrismo
Antropocentrismo (el la greka άνθρωπος, anthropos, homo", kaj κέντρον, kentron, centro) estas tendenco – kiu povas esti propra de teorio, religio aŭ de simpla opinio – konsideri la homan estaĵon, kaj ĉiun liajn personan propraĵaron kiel centra en la universo. Tiu centreco povas esti interpretita laŭ diversaj akcentoj kaj nuancoj: simpla supereco rilate la ceteron de la besta mondo aŭ ontologia supereco sur la tuta realaĵaro pro tio ke la homo estas konsiderata kiel imanenta esprimo de la spirito kiu staras ĉebaze de la universo.
Historio de antropocentrismo
Apartaĵo kiu unuigas la plej elstarajn okcidentajn filozofiojn aperintajn antaŭ la duono de la 20-a jarcento estas la tendenco sin starigi en la perspektivo meti la homon centren de ĉio, kvazaŭ ne-kapablo konstrui etikan, ontologian kaj epistemologian rezonadon ekstere de la homaj elementoj.
Unua ekzemplo de antropocentra koncepto alestiĝis en la 5-a jarcento a.K. iniciate de Sokrato kaj de sofistoj. La filozofoj antaŭsokrataj interesiĝis precipe pri la ĉirkaŭa naturo, en kiu ili malkovris la nous kiun tamen baldaŭ filozofoj translokigu precipe kiel distingilon de la homo. Kun Sokrato kaj sofistoj, male, la atento translokiĝas precipe sur la Homo. Pitagoro kunparolis pri la homo kiu estas mezuro de ĉiuj aĵoj. Γνῶθι σεαυτόν (Konu vin mem), diradis Sokrato, ĝuste indikante la superecon de la Sciokapablo de la homo sur la naturo. Post tiuj filozofoj, ĉiuj okupiĝis en la studado pri la homo kvazaŭ preterlasante la esploron pri kiel naskiĝis la universo, kio estis la precipa esploro de la antaŭsokratoj.
Tiu vola elekto de la filozofio, jam de Aristotelo trovis plifortigon en la hebrea kaj kristana Biblio kie estas klarlitere instruate ke nur la homo estas kreita ‘’’’laŭ la bildo de Dio””” kaj do nur li “””kapablas je Dio”””, dialogi kun li kaj partopreni en lian vivon. Tiu vidpunkto trovas, spurante Sanktan Aŭgustenon de Hipono subtenon kaj disvolviĝon en la skolastikuloj kaj en juda kaj islama filozofioj. Laŭ ili nur la homo havas la respondecon de la elekto inter la bono kaj la malbono Kiam tiuj filozofoj adresas sian atenton al la naturo, urĝitaj ankaŭ de la novaj geografiaj kaj fizikaj kaj astronomiaj malkovroj, tio okazas en subtrato de antrpocentrismo. Tio okazas ankaŭ en Giordano Bruno kiu identigis la spacan senfinecon kun la ontologia senfineco. Simile okazas pro la Galileo Galilei kies interesiĝo pri fizikaj kaj astromoniaj fenomenoj kunekzistas kun sia antrocentrismo en kiu nur la homa intelekto kapablas je scio pri la bono kaj malbono ktp.
Oni diras ke la lasta trafo kontraŭ antropocentrismo devenus en 1859 de Charles Darwin, kiu en la eseo La origino de specioj (Origin of Species) prezentos la meĥanismon de la natura selektado, de kiu ankaŭ la homo estus hazarda rezulto kun la aliaj estaĵoj kunvivantaj kun ni la saman destinon. Tamen, neniu trafos venis en tiu darvina doktrino ĉar oftege ĝi trovas konsenton en kristanaj, ekzemple, teologoj kaj neniam ĝi ricevis kondamnon, kiel sciencan malkovraĵon, de kristanaj instancoj.
Antrpocentrismo kaj tramondaj kulturoj
Necesas precizigi ke antropocentrismo estas aparta karakterizo de la eŭroaziaj civilizoj; la afrikaj kulturoj, la antaŭkolumbaj kaj aborigenaj, laŭ iuj skoloj de antropologio ne spertis tiun tendencon, kiu alestiĝas, laŭ ili, kun la kreskiĝo de la teknologia kulturo kaj kiun provas fostreki kelkaj nuntempaj filozofioj.
La vizio antropocentra daŭrigas distingi la globalan nuntempan civilizon, ofte batalata tamen de etikaj pensfluoj ne-antropocentraj, kiel kontraŭspeciismo aŭ ekologio profunda kiuj, male, provas enŝovi la homan estulon en la naturon kiel nuran naturaĵon: ili intencas detrui la konvinkon laŭ kiu la homo estus la despota mastro de ĉio.
Efikon bonan, ĉiukaze, tiuj kontraŭantropocentaj pensfluoj produktas: alarmo pri la senraciaj ekspluatoj de la naturo kaj, foje, pri la turmentoj senmotive truditaj al bestoj...
Valoron intrinsekan al unuopa aĵo atribuas kristanismo per ĝia similo kun la idea kuŝanta en Dio priskribita kiel Logos.<ref<Aparte en la filozofio kaj teologio de Duns Skoto.
Ĵus enkampiĝis tieldirita antropocentrismo “febla” aŭ nobla aŭ memkritika, batalata tamen de kontraŭantropocentrismo, proponata kaj disvastigata de John Passmore: la maniero plej justa por defendi la naturon ne konsistas en la atribuado al ĝi de intrinseka valoro, sed en la pliigo de ĝiaj instrumentaj valoroj (nutraj, energiaj, estetikaj, spiritaj aŭ kulturaj), evidentigante la striktan ligilon inter tiuj valoroj kaj la bonstato de la nuna kaj estonta homaro.
Magòria-La Campana (Metroo de Barcelono)
Magòria-La Campana estas stacio sur linio 8 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Muzeo Kastelo Leuchtenburg (Seitenroda)
La Kastelo Muzeo Leuchtenburg (Heimatmuseum Leuchtenburg) troviĝas majestece sur monteto supre de Seitenroda, proksime de la historia urbo Kahla.
Historio de la kastelo kaj de ĝia uzo
En la jaro 1221-a iĝis la unua endokumenta mencio de la kastelo Leuchtenburg. De la originala konstrusubstanco konserviĝis ĝis hodiaŭ la belfrido kaj partoj de la defendoremparoj. Dum la du unuaj jarcentoj alternis la posedorajtoj kaj transiris de la Lobdeburg-oj tra la Schwarzburg-oj al la Dinastio Wettin.
De 1400 ĝis 1700 la Leuchten-burgo estis sidejo administracia de la ĉirkaŭanta regiono. En la 18-a kaj la 19-a jarcentoj ĝi servis kiel prizono, malriĉulejo kaj frenezulejo. En 1876 la loka Historio-societo (Geschichts und Altertumsverein) eklasis gasti siajn kolektojn sur la burgo kaj metis tiel fundamentan ŝtonon por uzo muzea. Regionhistoria muzeo finfine inaŭguritis en la jaro 1906-a.
Kolektoj
La plej gravaj okazoj historiaj dokumentatas en ekspozicio pri la burga historio, kies elstara objekto estas sendube gefianciĝtrezoro (Mahlschatz) de Tautenburg. Ĝi trovitis en aprilo 1986 dum malkonstruo de stalo kaj konsistas el 28 oraj, 14 egaj arĝentaj kaj 107 etaj arĝentaj moneroj (de 1414-1636). La graveco ne estas pure numismatika sed ankaŭ regiontradicia pro ĝia uzo kiel kamparana geedziĝornamaĵo dum multaj generacioj.
Ĉasekspozicio eksplikas i.a. la imponan parte subteran ĉasiradan ensemblon de Rieseneck. En la centro de la elmontro pri porcelanaĵoj staras la multnombraj kaj tradiciriĉaj turingiaj porcelanmanufakturoj kun stilo kiun ne malofte influis la popolarto. Krom la prezentado de la iama vinkultivado en la Saale-valo okulfrapas ekde 2002 reproduktita puto de prizonuloj. En tret-rado la vizitantoj povas mem ŝvitante elterigi per siteloj akvon el profundeco de 80 metroj.
Ekde majo de 2005 oni estas informata ankaŭ pri la uzo de la kastelo kiel malliberejo. Malnovaj manuskriptoj, personaj objektoj de enkarcerigitoj kaj raportoj pri la brutala ĉiutaga vivo de la arestitoj donas enrigardojn interesajn kaj ŝokigantajn en punmetodoj estintaj.
Interesaj nedaŭraj ekspozicioj kompletigas la daŭran programon. Antaŭ aŭ post muzeovizito invitas hejmecaj gastejo (en la kastela korto, kun bierĝardeneto) kaj kafejo (ekstere) invitas al ripozumado, librovendejeto al plukleriĝado kaj la multo da migradopadoj ekantaj ĉe la kastelo en ĉiuj direktoj al sporta agado.
Arapuni
Arapuni estas unu el kelkaj artefaritaj lagoj formitaj kiel parto de akvoelektra projekto sur rivero Waikato en la Norda Insulo de Nov-Zelando.
Bruille-Saint-Amand
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes respektive okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Manami Nakano
Manami Nakano (中野 真奈美 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2010 ĝis 2012 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Recale
Recale estas komunumo de Italio.
NGC 1419
NGC 1419 (aliaj indikoj — PGC 13534, ESO 301-23, MCG -6-9-17, AM 0338-374, FCC 249) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Zahedano
Zahedano, perse زاهدان, estas metropolo kaj universitata urbo en sudorienta parto de Irano, kie estas ĉefurbo de la provinco Sistano kaj Beluĉistano.
Geografio
Zahedano situas en montara ĉirkaŭaĵo en valo. Pakistano troviĝas je 50, Afganio je 60, Teherano je 1605 km-oj.
Historio
Zahedano havas malnovajn ruinojn, tamen menciinda historio komenciĝis en la 20-a jarcento. Pli frue ĝi estis nur vilaĝo. Ĝi estis provinca administra centro en la 1930-aj jaroj. Pro la afgania milito la loĝantaro pligrandiĝis.
Ekonomio
Zahedano supozeble estas la plej malriĉa urbo de Irano. La industrio estas ne tro moderna (produkto de brikoj, rizo-senŝeligo, produkto de nutraĵoj, furaĝoj, teksaĵoj, tapiŝoj, ceramikaĵoj, korboj, ujoj ks.).
Trafiko
Aŭtovojoj ligas Zahedanon al Tehrano, al Maŝhado, al la maro kaj al Pakistano. Longe funkcias fervojo al Pakistano kaj ekde 2009 ankaŭ al irana fervoja reto. La urbo havas internacian flughavenon.
7725 Selʹvinskij
7725 Selʹvinskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno. (Tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo, Ukrainio).
József Keszy
József Keszy [jOĵef kesi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keszy József estis hungara aktoro, teatrestro, dramisto.
Pri József Keszy mankas informoj de la naskiĝo. Li mortis la 1869 en Miskolc.
Biografio
József Keszy estis migranta aktoro, poste en Győr kaj Miskolc li aktoradis en la 1820-aj jaroj. En 1831 li estis teatrestro en Marosvásárhely. En 1840 li revenis al Győr. En 1864 li aktoradis en Óbuda, kie tiutempe mankis la hungarlingva teatro. Li havis edzinon, kiu estis aktorino.
ITV
La vorto havas plurajn signifojn, interalie:
Ruĝfigura ceramiko
Ruĝfigura vazpentrarto estas unu el plej gravaj stiloj de figura Greka vazceramiko.
Priskribo
Ĝi disvolviĝis en Ateno ĉirkaŭ 520 a.K. kaj restis en uzado ĝis la fino de la 3a jarcento a.K. Ĝi anstataŭis la antaŭan hegemonian stilon de Nigrafigura vazpentrarto dum kelkaj jardekoj. Ties moderna nomo estas bazita sur la figuraj priskriboj en ruĝa koloro en nigra fono, en kontrasto kun la antaŭa dekadenca nigrafigura stilo kun nigraj figuroj sur ruĝa fono. La plej gravaj areoj de produktado, krom Atiko, estis en Suda Italio. La stilo estis ankaŭ adoptita en aliaj partoj de Grekio. Etrurio iĝis grava centro de produktado ekster la Greka Mondo.
Atikaj ruĝfiguraj vazoj estis eksportitaj tra Grekio kaj transe. Dumlonge, ili hegemoniis en la merkato por fajna ceramiko. Nur kelkaj centroj de produktado de ceramiko povus konkurenci kun Ateno en terminoj de plinovigo, kvalito kaj produktokapablo. El la ruĝfiguraj vazoj produktitaj en Ateno sole, pli ol 40,000 specimenoj kaj fragmentoj survivas nuntempe. El la dua plej grava produktejo, Suda Italio, pli ol 20,000 vazoj kaj fragmentoj estas konservitaj. Eke el la studoj de John D. Beazley kaj Arthur Dale Trendall, la studo de tiu stilo de arto faris enormajn progresojn. Kelkaj vazoj estis atribuitaj al individuaj artistoj aŭ skoloj. La bildoj havigas pruvojn por la esplorado de grekia kultural historio, ĉiutaga vivo, ikonografio, kaj mitologio.
Isle of Wight
Isle of Wight estas insulo apud la suda marbordo de Anglio. Ĝi ankaŭ estas provinco de Anglio.
La ĉefurbo estas Newport.
Ĝi estis parto de la provinco Hampshire ĝis 1974.
Aliaj urboj estas:
Malgraŭ sia situo en la Manika Markolo la insulo ne estas kalkulata inter la Manikinsulojn.
Specidiverseco
Specidiverseco aŭ diverseco de specioj estas mezuro por la diverseco biologiaj specioj ene de habitato aŭ geografia regiono, do por la diverseco de flaŭro kaj faŭno. Ĝi estas mezuro por karakterizi la biodiverseco de regiono.
Specidiverseco kaj biodiverseco
Specidiverseco estas parto de biodiverseco aŭ biologia diverseco. La biodiverseco entena apud la diverseco de specioj ankaŭ la genetika diverseco kaj  diverseco de la ekosistemoj. La esperimo specidiverseco estas ofte uzata sinonime al biodiverseco.
Ĉirkaŭklkuloj
En la „Tutmonda taksado de la biodiverseco“ komisiita de UNEP (Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj) el la jaro 1995 estas indikita nombro de entute ĉirkaŭ 1,75 milionoj da priskribitaj specioj. Tiu nombro nur estas taksita nombro. Pli preciza nombro ne ekzistas. Hodiaŭ ekzistas pli ol 2 milionoj da priskibitaj specioj. La preciza nombro de la priskribitaj specioj ne estas konata, ĉar
La taksonomio distingas inter „nomaj specioj“ (kvanto de nomoj) kaj „validaj specioj“ (kvanto de realaj specioj). Ekzemple oni konas ĉe la fiŝoj pli ol 50.000 specioj laŭ la nomo; akceptitaj estas tamen „nur“  31.000 veraj specioj (stato: 2009). .
Nuntempe estas priskibitaj ĉirkaŭ 260.000 vaskulaj plantspecioj (ebla ankaŭ  400.000: Govaerts 2001, ) ĉirkaŭ  50.000 vertebrohavaj bestoj kaj ĉirkaŭ 1 milionoj da insekto-specioj (taksado: Nielsen & Mound: 865.000 specioj) ) El la maroj estas konataj inter 240.000 kaj 330.000 specioj (taksado: 242.000 specioj en „Tutmonda biodiverseco taksado“, 230.000 specioj laŭ  Bouchet, 318.000 specioj laŭ Reaka-Kudla ). Ĉirkaŭ 51 procentoj de ĉiuj hodiaŭ vivantaj specioj estas insektoj, 14 vaskulaj plntoj kaj la resto de ĉirkaŭ  35 procentoj  (ĉ. 700.000 specioj) estas la ceteraj bestaj kaj plantaj organismoj inklude de ĉiuj unuĉeluloj kaj ĉiuj vertebraj bestoj.
Nuntempe estas priskribitaj 4.500 prokariontoj (bakterioj kaj arĥebakterioj), t.s. ili havas sciencajn nomojn.
Oni povas dividi la speciojn laŭ la vivejoj: De la nuntempe priskribitaj ĉirkaŭ du milionoj da specioj ĉirkaŭ 78 procentoj vivas sur firma lando, 17 procentoj en la akvo kaj ĉirkaŭ 5 procentoj (ĉ. 100.000 specij) vivas kiel  parazito aŭ simbiontoj en aliaj organismoj.
Taksado de de la kompleta nombro de specioj sur la tero
La nombro de la specioj kiuj vivaa sur mondo estas multe pli grandaj ol la nombro de la ĝis hodiaŭ priskribitaj specioj. Tatsächlich beschrieben sind (im Jahr 2001) 26.646 Arten.
Post la insektoj la dua plej multnombra grupo estas la fungoj, la algoj kaj eble la nematodoj kaj araneedoj. Laŭ la nombro la vertebruloj ne gravas. Oni taksas la tutan nombron de memuloj je 4.000, tiu de la birdoj je  8.500 ĝis 9.500.
Hodiaŭ oni taksas la nombron de la specioj je ĉirkaŭ 5 (ĝis eble 20) milionoj da specioj. Nigel Stork publikigis taksadon de 5 ĝis 15 milionoj.
Tasmanio
La ĉefurbo de Tasmanio estas Hobarto.
Post la alveno de la britaj koloniistoj, multaj lokaj loĝantoj mortis perforte. Poste, la cetero mortis pro malsanoj.
Transportado
Regula fervoja transportado estis ĉesigita en 1977, ekde tiam aŭtovojoj estas la ĉefa maniero por atingi lokojn. Trajnoj plu estas uzataj por kargotransportado kaj por amuzo de turistoj.
Tasmanio estas ligita kun Aŭstralio per pramoj kiuj trapasas la Markolon Bass: nome la pramŝipoj Spirit of Tasmania I kaj Spirit of Tasmania II itineras ĉiunokte inter Tasmanio (al urbo Devonport en la nordo de la insulo) kaj la kontinenta urbo Melburno. Ankaŭ, la Spirit of Tasmania III itineras inter Tasmanio kaj la kontinenta urbo Sidnejo. Meze de Junio 2006 la estraro faris enketon pri la kosto de la estrara mona subteno de la pramo inter Devonport kaj Sidnejo kaj oni decidis, ke ekonomike ne taŭgas. La estraro decidis vendi la pramon, kiu veturadas inter Devonport kaj Sydney. Efektive, ŝipoj fariĝas malpli favoraj ol flugo, ĉar flugo estas pli malmultkosta.
670 Ottegebe
670 Ottegebe estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Ottegebe ", kiu donis al ĝi sian nomon, estas rolulino en la teatraĵo Der arme Heinrich de Gerhart Hauptmann.
Publiko
Publiko estas la arnomo por la spektantoj kaj aŭskultantoj de spektakloj en teatrejo, kinejo, radio, televido, de procesdebatoj, ekspozicioj, prelegoj, paroladoj, koncertoj, cirkartoj, festivaloj ktp. Krom la spektantaro kaj aŭskultantaro oni nomas ankaŭ la legantaron de literaturaĵoj publiko. En spektakloj la publiko ne devas esti pasiva sed povas partopreni en la spektaklo laŭ invito de la spektakuloj aŭ laŭ socia normo, kiel ekzemple la parto de la spektanta publiko en amasaj sportaj eventoj.
Pli ĝenerale, publiko rilatas al ĉiuj homoj krom la oficistaro, registaro, artistaro ktp
La vorto devenas de la latina publicus „apartena al la popolo“; komparu kun res publica (respubliko), kio signifas „publika afero“.
Les Moitiers-d'Allonne
Les Moitiers-d'Allonne estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Moutrons.
Franziska Giffey
Plagiata disputo
En 2019 ekaperis kritiko pri ebla plagiato en la doktora disertaĵo de Giffey. Posta ekzamenado trovis ke signifaj partoj de la disertaĵo estis intence kaŝitaj nemarkitaj citaĵoj. La Libera Universitato Berlino sekve forprenis de ŝi la doktoran titolon.
Dryden Flight Research Center
La Dryden Flight Research Center (DFRC) (prononcu:[DRAJdn flajt RIserĉ SENtr]) situas ene de la Aerforta Bazo Edwards. La centro apartenas al NASA kaj ricevis sian nomon la 26-an de marto 1976 honore al Hugh L. Dryden, unu el la plej kompetentaj usonaj aeronaŭtikaj inĝenieroj.
Antaŭaj nomoj de la centro estis: High-Speed Flight Research Station (1949) kaj High-Speed Flight Station (1954) kaj poste Muroc Flight Test Unit.
Corbeil-Essonnes (stacidomo)
Corbeil-Essonnes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Corbeil-Essonnes, en departemento Essonne, regiono Francilio. Ĝi ankaŭ estas la deirpunkto de linio Corbeil-Essonnes - -.
Marfermita en 1840 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans" (PO), temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio D de RER.
Kantono Hardin (Iovao)
La kantono Hardin (Hardin County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Final Fantasy VII
Final Fantasy VII estas komputila rolludo disvolvita de Square (nune Square Enix) en 31-a de januaro 1997 kaj eldonita por Sony PlayStation. Ĝi estis ankaŭ reeldonita en 1998 por Microsoft Windows kaj en 2009 por PlayStation Network. La ludo estis la unua en la serio kiu uzis 3-dimensian komputilan grafikon. La historio de Final Fantasy VII centras je Cloud Strife, ĉefrolulo de ĉi tiu ludo, kiu aliĝigis al la ribelema organizo AVALANCHE en ĝia celo halti la megaentreprenon Shinra, kiu drenas la vivon de la planedo por uzi ĝin kiel fonton de energio.
Ludado
Kiel antaŭaj ludoj de la serio Final Fantasy, Final Fantasy VII konsistas el ĉefe tri areoj: monda mapo, kampa mapo, kaj la batala ekrano. La monda mapo estas 3D-a modelo kaj enhavas malgrandan version de la fikcia mondo de la ludo, kiun la ludanto uzas por vojaĝi inter la lokoj de la ludoj. Kiel ĉe antaŭaj ludoj de la serio, oni povas marŝi en la monda mapo piede, per ĉokoboj, aerŝipo, aŭ akvoveturilo (tiukaze, submarŝipo kaj aviadilo uzita kiel boato). Krome, ĉi tiu ludo inkluzivas ankaŭ kroman transporton: la buggy. Ĉe kampaj mapoj, fikciuloj estas kontrolitaj en 2-dimensiaj antaŭ-formitaj medioj, kiuj reprezentas lokojn kiel urboj kaj arbaroj. La batala ekrano estas 3-dimensia prezento de areoj kiel la interno de konstruaĵo aŭ malfermata herbeja kampo, en kiu la ludanto regas la fikciulojn en bataloj kontraŭ malamikoj kontrolitaj de la komputilo. Kvankam fikciuloj estas "super deformitaj" ĉe mapoj, la modeloj de la fikciuloj havas pli realisman grandecon en bataloj. Final Fantasy VII estas la unua ludo en la serio, kiu havas modelojn de fikciuloj kun plenaj reproduktitaj plurlateroj ol 2D-aj sprajtoj.
Komence, la ludanto estas limigita je la urbo Midgar, sed laŭmezure la ludo progresas, la tuta mondo igas atingebla. La progreso je la intrigo estas grande disvolvita per programitaj okazaĵoj, kvankam kinaj filmoj estas uzataj ofte.
Batalo
Dum la batalo, la ludo uzas la sistemon Active Time Battle (ATB), kiu estis dezajnita de Hiroyuki Ito, kiu unue aperis en Final Fantasy IV. Malsame ol ĉe antaŭaj ludoj, kiuj permesis 4 al 5 ludeblajn fikciulojn partopreni en la batalo, Final Fantasy VII permesas nur 4 fikciulojn esti en grupo samtempe.
La materiao (angle materia) estas ĉefa koncepto dum konstruado de la kapableca sistemo de Final Fantasy VII. Materiaoj estas magiaj sferoj, kiujn ĉiu fikciulo povas uzi, kaj kiuj estas metitaj en specialajn truojn ĉe armiloj kaj kirasoj, permesante ludantoj personecigi la kapablojn de la fikciuloj por uzi magion, kunvokojn kaj specialajn kapablojn.
La "Desperation Attacks" (esperante malesperaj atakoj) el Final Fantasy VI estis modifitaj kaj estis nomita "Limit Break" (limigrompo) en ĉi tiu ludo. Ĉiu ludebla fikciulo havas stangon, kiu laŭgrade plenigiĝas kiam ili estas atakitaj en batalo. Kiam la stango plenigiĝas, la fikciulo povas uzi lian aŭ ŝian Limit-Break-on, kiu estas speciala atako, kiu kutime aŭ kaŭzas multe pli da damaĝo ol normalaj atakoj aŭ helpas la grupon en batalo. Ĉiu fikciulo havas siajn proprajn Limit-Break-ojn, kiuj estas dividitaj en kvar nivelojn de forto. Kvankam, unu el la fikciuloj, Caith Sith, havas nur du nivelojn.
Medio
La ludmedio estas simila al tiu de Final Fantasy VI, prezante mondo kun pli progresa teknologio ol la unuaj kvin ludoj de la serio. Ĝenerale, la teknologio kaj socio de la ludo similas la industrian kaj postindustrian sciencan fikcion. La mondo de Final Fantasy VII, kiu estas nomata "La Planedo" en la ludo, estas retroaktive nomata "Gaja", kaj konsistas el tri ĉeftermasoj. La orienta kontinento enhavas la urbon Midgar, industria metropolo, kiu estas la ĉefa urbo de la tuta mondo. Midgar gastigas la sidejon de la Elektra Povuma Entrepreno Shinra, kiu estas la de facto monda registaro. Aliaj lokoj sur la sama kontinento, kie Midgar situas estas Junon, la ĉefa militbazo de Shinra; Forto Kondoro, forto kun grandega kondoro kaŝante Mako reaktoro; farmbieno de Ĉokoboj; kaj Kalmo, malgranda urbo inspirita de mezepoka Eŭropo.
Fikciuloj
La naŭ ĉefaj ludeblaj fikciuloj en Final Fantasy VII estas Cloud Strife, malafabla dungosoldato, kiu diras, ke li estas eksmembro de la unuo de Shinra nomata SOLDIER; Barret Wallace, ĉefo de la ribelema grupo kontraŭ Shinra nomata AVALANCHE; Tifa Lockhart, luktoartistino kaj amikino de Cloud ekde infanaĝo; Aerith Gainsborough, vendantino de floroj, kiu estas persekutata de speciala unuo de Shinra, "Turks"; Red XIII, saĝa kreitaĵo, kiu ŝajnas leono kaj estis objekto de eksperimento de scientistoj de Shinra; Cait Sith, robota aŭgurada kato, kiu rajdas viglan Muglan pupon; Cid Highwind, piloto, kies revo esti unua homo en spaco ne realigis; Yuffie Kisaragi, juna ŝtelisto kaj lerta ninĝo; kaj Vicent Valentine, eksmembro de Turks, kiu estis objekto de eksperimentoj 30 jaroj antaŭ la komerco de la ludo. La luda ĉefantagonisto estas Sephiroth, eksmembro de SOLDIER, kiu reaperas plurajn jarojn post esti malaperinta en batalo, en kiu oni pensis, ke li mortis.
Krüssau
Krüssau estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Möckern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj apartenas al la historia regiono Fläming. Fine de la jaro 2015 la komunumoparto havis 227 loĝantojn.
Glenn Research Center
La Glenn Research Center (prononcu:[GLEN RIserĉ SENtr]) situas en Cleveland, Ohio.
Zerindi Képtár
Zerindi Képtár Bildarejo de Zerind estis fondita en 1974 je iniciato de la loka kulturdomestro József Fazekas.