cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boris Vian
Biografio
Ĵaz-fervorulo, li muzikis, laboris ĉe la firmao Philips kaj kronikis en la ĵaz-gazeto Jazz Hot. Henri Salvador diris pri li: "li amis ĵazon, vivis nur por ĵazo kaj parolis en la ĵaza lingvo".
1951 kaj 1952 estis malfacilaj jaroj por Vian. Li ĵus estis forlasanta sian unuan edzinon kaj malfacile vivis per siaj tradukoj en eta ĉambro. Li ne plu povis pagi la impostojn. Sed dank'al lia amika kunlaboro kun la kolegio de sciencoj pri elpensaĵaj solvadoj, li povas liberpense krei inventaĵojn. En 1954 li edziĝis duan fojon, ĉi-foje al Ursula Kübler.
Je la mateno de la 23-a de junio 1959, Vian spektis filmon adaptitan el unu el siaj verkoj. Li tre ofte diris, ke li malŝatus tiun filmon kaj kelkaj minutoj post la eko li - kormalsana de juneco - mortis pro infarkto, eble pro ekscitiĝo aŭ ĉagreno pri la filmo, havinta nur 39 jarojn.
Rekte post lia morto oni ekforgesis Vian. Tamen oni remalkovris lin kaj lia famo pliboniĝis post la junulara revolto de Majo 1968. La junuloj ŝatis lin pro lia eterna juneco, en kiu ili sin rekonas kaj li fariĝis idolo de tuta generacio.
Verkoj
La romanoj verkitaj sub lia propra nomo estas pli fantaziaj, burleskaj kaj poeziaj. La plej konataj estas L'Écume des jours (La ŝaŭmo de l' tagoj) kaj L'Automne à Pékin (Aŭtuno en Pekino).
Lia plej konata kanzono estas Le Déserteur de 1954, kontraŭmilitarista kanto, verkita dum la fino de la Unua Hindoĉina Milito kaj ne longe antaŭ la komenco de la milito de Alĝerio. Pro tiu kanzono, kiu alvokas al dezertado dum koloniaj militoj de Francio, li estis minacata de francaj dekstruloj. Ĝi fariĝis pli fama nur post lia morto.
Kanzonoj
Inter aliaj:
Boris Vian en Esperanto
De lia kanzono Le Déserteur ekzistas tri Esperanto-tradukoj: La Dizertonto de Georges Lagrange rekte tradukita el la franca en 1956 kaj kantita de Ĵak le Puil sur la kasedo Danĝera ul', La Dizertinto de Renato Corsetti (nerekta traduko surbaze de itala traduko) kaj same La Dizertinto de Franko Luin. La ŝaŭmo de l' tagoj, trad. Claude Longue Epée. Paris: Unuiĝo Franca por Esperanto, 2000. 2 kajeroj
En la albumo "PerVerse" de Serĝo Sir' ( SAT-EFK 2015) troviĝas du kanzonoj de Boris Vian, ne nur kanteble tradukitaj, sed prezentitaj sub formo de bildstrioj. Temas pri "Blus' de l' dentisto" (Blouse du dentiste) kaj "Pinĉadas" (Ça pince) kiujn franclingve ĉefe Henri Salvador kantis.
Saulnes
Saulnes [soːn] estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saulnois.
Kálmán Mészöly
Kálmán Mészöly [mEsoj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészöly Kálmán estis hungara futbalisto (defendisto), trejnisto, tornisto. Kálmán Mészöly naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Kálmán Mészöly komence futbalis en junulara teamo de lok a klubo inter 1952–1958, tiutempe li lernis por esti tornisto. Inter 1959–1972 li apartenis al elita klubo Vasas, kie li ludis 279-foje kaj trafis 32 golojn. Intertempe li estis hungara ĉampiono kvarfoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1961-1971 resume 61-foje kun 5 goloj. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo en 1976, inter 1971-1995 li estis trejnisto enlande kaj eksterlande, ankaŭ ĉe la hungara nacia teamo. Li havis 2 filojn, la samnoma filo estis ankaŭ futbalisto kaj trejnisto. Li ricevis kelkajn premiojn.
Ilmtal-Weinstraße
Ilmtal-Weinstraße estas komunumo en Germanio, kiu kreiĝis la 1-an de januaro 2014 kadre de administra reformo. Ĝi troviĝas ĉe Distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la teritorio de la nuna komunumo havis  loĝantojn.
Thomas Southerne
Lia unua teatraĵo, La Persia Princo, aŭ la Lojala Frato (1682), baziĝis sur la intrigo de tiama romano. Ĝi estas interesa ne pro la rakonto ĝi mem, sed pro la politika aspekto de la personoj. Tachmas, la lojala frato, estas okulfrape la komplezema portreto de la angla reĝo Jakobo la 2-a, kaj la malica Ismaël ŝajne simbolas Shaftesbury.
En 1692, Thomas Southerne reviziis kaj kompletis la Kleomena de John Dryden. Du jarojn poste, li obtenis gravan sukceson kun sia sentimenta dramo titolita La Fatala Edziĝo, aŭ la Senkulpa Adultulo (1694), alikonita pli poste kiel Izabela, aŭ la Fatala Edziĝo. Tiu teatraĵo estis inspirita de alia verko far Aphra Behn, La Bona Fratino, kaj nur aldonis kelkajn komediajn elementojn al la intrigo.
Southerne profitis el alia sukceso kun la teatra adapto, kiun li faris el Oroonoko, aŭ la Reĝa Sklavo (1696), denove inspirita far verko de Aphra Behn.
Ilmtal-Weinstraße
Kvartaloj
La komunumo konsistas el la jenaj partoj: Denstedt, Goldbach, Kromsdorf (Großkromsdorf kaj Kleinkromsdorf), Leutenthal, Liebstedt, Mattstedt, Niederreißen, Niederroßla, Nirmsdorf, Oberreißen, Oßmannstedt, Pfiffelbach, Rohrbach, Ulrichshalben, Wersdorf kaj Willerstedt.
Unufolia pino
La unufolia pino (Pinus monophylla) estas plantospecio el la  genro de la  Pinoj (Pinus) el la  familio de la Pinacoj (Pinaceae). Kiel sola pino, ĝi havas mallongajn ŝosojn kun nur po unu pinglo. Arboj en aĝo de pli ol 300 jaroj ne estas raraĵoj. La plej alta aĝo povas esti pli ol 600 jaroj.
Habito
La unufolia pino kreskas relative malrapide, kaj ĝi atingas kreskoalton de 6 ĝis 12 metroj kaj trunkan diametron de 30 ĝis 50 centimetroj. La jara altokresko de la juna arbo estas nur 5 centimetroj. Du metrojn alta kaj 60 jaroj ne estas raraĵo. Unu el la plej altaj individuoj havas altecon de 16 metroj. La meza jara kresko de la diametro estas preskaŭ 1 ĝis 5 milimetroj. La trunko estas ofte dufoje aŭ trifoje disbranĉitaj. La arbokrono estas en la junaĝo piramidforma, ĝi fariĝas poste pli ronda kaj maldensa.
Pingloj
Karakteriza kaj nomdona por la specio estas la nur kun unu folio ekipata mallongŝoso; malofte ekzistas dupinglaj faskoj. La unufolia pino estas, do tre facila rekonebla; ĉe la aliaj pinoj kreskas sur la mallongŝosoj du, tri aŭ kvin pingloj. La pingloj longas inter 2,5 kaj 6 cm kaj larĝas 1,6 ĝis 2,3 mm. Ili estas fortaj kaj akre pintaj kaj rezinhavaj. Ili havas 2 ĝis 7 rezinajn kanaletojn. La pingloj restas kvin jaroj ĉe la arbo.
Floroj, strobiloj kaj semoj
La unufolia pino estas (monoika) kaj fariĝas nur ekde 35 jaroj fekunda. Ĝi atingas sian maksiman strobil-produktadon nur ekde la aĝo de 100 jaroj. En malfrua printempo aperas la unuaj; kiuj estas ruĝecaj kaj la inaj estas verdaj. La polenigado okazas en la malfrua junio. Inter polenigado kaj maturiĝo de la semoj pasas du vegetaj periodoj. Kreskado kaj evoluado de la strobiloj okazas en la unua somero tre malrapide. La neflugilhavaj semoj estas brile ruĝecbrunaj. La maturaj brunaj semoj longas 10 ĝis 22 mm. Ili estas manĝeblaj. La milgrajna maso estas 408 gramoj.
Kromosomnombro
La kromosomnombro estas 2n = 24.
Ritidomo
La ritidomo havas kiel juna arbo helgrizan koloron kun glata kaj skvameca surfaco. Ĝi ricevas en la aĝo fendojn. La koloro de la skvamoj estas malhelbruna ĝis malhelruĝa. La branĉetoj estas komence harkovritaj.
Radika sistemo
La specio havas mallongajn pivotradikojn. La arbo havas multajn fajnradikojn. Longaj flankradikoj povas havi longecon de la triobla arbo. La ĝermanto kreskas ĝis 15 cm dum la unuaj 10 tagoj. Kiel mikorizo-partnero oni nur konas  Cenococcum geophilum.
Ligno
La malbrila flavebruna durameno estas ĉirkaŭita de blanka alburno. La ligno de la unufolia pino estas mola kaj rezinriĉa. Ĝi estas pli malmola ol la ligno de la Pinus ponderosa).
Disvastigejo kaj kreskejo
Cefe la arbo kreskas en altecozono de 1.000 ĝis 2.800 metroj. En la kalifornia Blanka montaro la arbo kreskas ĝis 3.050 metroj. La unufolia pino estas arbo de la fuonarida klimato. Ĝi toleras pli grandan sekecon ol la aliaj pinoj. La precipitaĵo inter 200 ĝis 460 mm estas vintra neĝo. En la somero ekzistas varmegaj kaj sekaj kondiĉoj, la aerhumideco estas malalta.
Malsanoj kaj damaĝuloj
La pinglomakulan malsanon kaŭzas la fungo Bifusella pini. La rustofungo Cronartium occidentale kaŭzas ŝveliĝojn ĉe branĉetoj kaj branĉoj. La fungo Verticicladiella wagenerii estas parazito de la radikoj, kiu ofte aperas en la montaro San Bernardino. La fungoj Fomitopsis pinicola, Phaeolus schweinitzii kaj Phellinus pini atakas la lignon de la unufolia pino.
Uzado
Pro la nerekta kresko la unufolia pino apenaŭ taŭgas kiel utila ligno. Tial la ligno estas uzata precipe kiel brulligno.
La semoj estas manĝeblaj.
Sistematiko
La unufolia pino apartenas ene de la genro Pino (Pinus) al la sekcio Parrya kaj la subsekcio Cembroides. Pro la vasta regiono, kie la arbo kreskas ekzistas granda vario en la genetiko.
La specio estas de longe konsiderata kiel variaĵo de la Pinus cembroides.
Subspecioj
Hodiaŭ oni distingas tri subspeciojn.
Hibridoj
Ekzistas en la limregionoj naturaj hibridoj kun  Pinus edulis, Pinus quadrifolia kaj Pinus juarezensis.
Sinonimoj
Sinonimoj por Pinus monophylla estas:
Vaux-et-Chantegrue (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Vallorbe (frontière) (850000).
Langeais
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chinon kaj estas la centro de samnoma kantono . Unu el ĝiaj monumentoj estas la kastelo Langeais.
Geografio
La areo de la komunumo estas granda je 60,38 km² kaj ĝia alteco varias inter 36 kaj 109 msm.
Ĉirkaŭaj lokoj
La samlimaj komunumoj de Langeais estas :
Ĝemeleco
La du ĝemelurboj estas :
NGC 3204
NGC 3204 (aliaj indikoj — UGC 5580, MCG 5-25-1, ZWG 154.3, PGC 30214) estas galaksio en konstelacio Leono.
Pölöskefő
Pölöskefő estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa. Simila loknomo estas Pölöske.
Situo
Pölöskefő situas en Montetaro Zala, laŭ flankovojoj, kanalo Principális preterfluas. La fervojo 3 km-ojn ĉe Gelse trafikas. Pacsa kaj Zalakaros troviĝas 17, Nagykanizsa 21 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri Pölöskefő devenis el 1354 laŭ tiama hungara ortografio "Pyliskefew". En la 15-a jarcento malgranda fortikaĵo konstruiĝis. La turkoj kelkfoje, aŭstraj sulduloj en 1687 bruldetruis la vilaĝon.
La unua skriba mencio pri najbara vilaĝo Dusnok devenis el 1290. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La rehomiĝo en la 1760-aj jaroj okazis.
Proksimume en 1880 ambaŭ vilaĝoj unuiĝis. La nuna loknomo uziĝas ekde 1908. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Famuloj
En Pölöskefő naskiĝis Ferenc Mező (sporthistoriisto).
Hugo Distler
Hugo DISTLER (n. 24-an de junio 1908 en Nurenbergo; m. 1-an de novembro 1942 en Berlino) estis germana komponisto kaj evangela eklezimuzikisto. Li validas kiel la plej grava reprezentanto de la renovigmovado de la evangela eklezimuziko post 1920.
Infanaĝo kaj junaĝo
Hugo Distler naskiĝis en 1908 je Nurenbergo kiel eksteredza filo de modistino Helene Distler kaj de maŝinkonstrua inĝeniero August Louis Gotthilf Roth. La persona nomo de la infano devenis de Hugo Herz, duonfrato de la patrino de Hugo, kiu elmigris en 1925 en Usonon. En 1912 Helene Distler forlasis sian kvarjaran filon kaj elmigris kun sia posta edzo, la usona ludilvendisto Anthony Meter, en Usonon.
Ekde la momento de la disiĝo la infano vivis ĝis sia dekunua vivojaro sub la ŝirmo de siaj geavoj Kunigunda Herz, vidv. Distler, kaj ŝia dua edzo Johann Michael Herz, brutokomercisto origine el Cadolzburg ĉe Fürth. Ĉi tiu entreprenis en Nurenbergo du viandejojn. Laŭ konsilo de la unua instruistino de Hugo la geavoj akiris por sia nepo pianon kaj zorgis pri tio, ke li en la aĝo de sep jaroj sekvis unuajn pianolecionojn ĉe Elisabeth Weidmann. Poste ili ebligis al li la viziton de la gimnazio Reform-Realgymnasium ĉe strateto Vordere Landauergasse.
En 1919 la patrino de Hugo Distler reaperis en Nurenbergo, post la morto de sia edzo nun akompanate de sia filo Anthony, naskiĝinta en Usono. Ŝi loĝis dum tempo kune kun siaj du filoj; Hugo Distler havis simpation por sia trankvila duonfrato, suferis tamen pro la ĉiutagaj neglektadoj deflanke de sia patrino, kiu ne kaŝis sian preferon por sia pli juna filo. En 1923 ŝi separiĝis finfine de Hugo kaj transloĝis kun Anthony (nun nomata Anton) en alian kvartalon de Nurenbergo. Hugo Distler ekde nun loĝis ĉe siaj geavoj intertempe mizeriĝintaj pro la inflacio. Kiam en 1925 mortis Kundigunda Herz, avo kaj nepo eniris preman mizeron.
Pro manko de mono Hugo Distler nun devis malaliĝi de la nurenberga privata muziklernejo de Carl Dupont, ĉe kiu li ĝis tiam ricevis pianolecionojn. Li kandidatiĝis ĉe la urba konservatorio pri stipendio-lernanto, sed estis forrifuzata du fojojn. Carl Dupont intervenis save kaj instruis sian lernanton ekde nun senkoste.
Studo kaj unua dungiteco kiel orgenisto
Post la abituro printempon de 1927 Hugo Distler kandidatiĝis kiel studento ĉe la Lepsika Landa Konservatorio kaj sukcesis la enirekzamenon kun distingo. En 1930 la avo de Hugo Distler mortis, kiu malgraŭ propra malriĉeco financis la muzikstudon de sia nepo. Distler devis antaŭtempe derompi sian studon kaj serĉi laborpostenon. Pro la mondekonomia krizo la nombro de senlaboruloj en 1930 atingis 15,7 elcentojn; en 1931 ĝi kreskis sur 23,9 elcentojn, kio al Hugo Distler malfaciligis la serĉon de laborposteno. Lia lepsika orgeninstruisto, Thomas-kantoro Günther Ramin, finfine peris al li orgenistopostenon ĉe la Jpreĝejo St. Jakobi en Lübeck, kie Distler ekdeĵoris la 1-an de januaro 1931.
Inspirite de Axel Werner Kühl, pastro ĉe St. Jakobi kaj fervora batalanto por la celoj de la Liturgia Movado, Distler komponis en 1931/1932 sian Jahrkreis (jarciklo) op. 5, kolekto de 52 etaj sakralaj ĥormuzikoj. Aŭtunon 1931 li finfaris sian Deutsche Choralmesse (germanan ĥoralmeson), kiun unuafoje prezentis la kant- kaj muzikensemblo Lübecker Sing- und Spielkreis direktate de Bruno Grusnick la 4-an de oktobro 1931. Hugo Distler verkis en 1932 siajn Choralpassion (ĥoralpasionon) op. 7, Kleine Adventsmusik (eta adventmuziko) op. 4 kaj orgenpartiton Nun komm, der Heiden Heiland op. 8,1. En Lübeck ekestis la plej granda parto de lia Geistliche Chormusik (sakrala ĥormuziko) op. 12 kaj tie li ankaŭ konatiĝis kun sia posta edzino Waltraut Thienhaus.
Dum la nazia epoko
La 30-an de januaro 1933, tago de la „nazia potencopreno en Germanio“, Hugo Distler sin maldungigis de sia posteno ĉe St. Jakobi, sen jam havante novan laborkontrakton enmane. Poste li devis retiri sian maldungiĝon, ĉar li ne observis la tempolimon de la maldungiĝo.
Ene de la evangela eklezio en Lübeck la tiel nomataj „Germanaj Kristanoj“ - evangele baptitaj nazioj - transprenis la potencon. Ĉi tiu nazia organizaĵo, kiu ankaŭ per du speciale influaj kaj timataj reprezentantoj regis en la 6-kapa nazia senato de Lübeck, metis la luterajn eklezianojn pli kaj pli sub politikan premon. La timigitaj luteraj pastroj de Lübeck kunvokis pro tio jam en aprilo 1933 kunvenon de la luteraj eklezianoj malantaŭ fermitaj pordoj. En tumulta, disputata debato la kunveno decidis, ke la "malaltaj" ekleziaj dungitoj, inter ili la preĝejservantoj kaj orgenistoj de St. Marien kaj St. Jakobi, aliĝu al NSDAP, por montri kompromisemon de la luteraj eklezianoj kun la reĝimo kaj tiel ebligi al la eksponitaj pastroj, ne devi fari ĉi tiun paŝon mem. Hugo Distler membriĝis do kadre de tutgermauja amasaliĝo (ankaŭ de estraj sindikatanoj) la 1-an de majo 1933 en la partio. La rekta superulo de Distler, pastro Kühl - de germannacia sinteno kaj eksa „germankristano“ kaj oficiro – sukcesis per tiu ĉi strategio eviti sian aniĝon en la partio - male al sia subulo Hugo Distler, kiu en Lepsiko estis direktinta laboristoĥoron kaj ne laste pro sia deveno estis en amikeca rilato al la socialistoj.
Ke Hugo Distler estis devigata aniĝi en la partio, ankaŭ raportis la stutgarta kuracistino Hilde Kreutz-Soergel, kiu same kiel sia edzo Alfred Kreutz dumvive estis amika kun Hugo Distler kaj ĝisfine havis personajn kaj leterajn rilatojn kun li:
„Jam en Lübeck li estis devig-anigita en la partion, nur pro tima ‚devo’ li venis tien. Pro sia granda sensiveco li turmentiĝis pri tio.“
En oktobro 1933 Hugo Distler estis vokita kiel instruisto ĉe la novfonditan Ŝtatan Konservatorion de Lübeck. Ekde majo 1933 li engaĝiĝis por la starigo de aparta eklezimuzika instituto kadre de ĉi tiu konservatorio kaj eniĝis pro tio en daŭran konflikton kun la kompetenta ŝtatkomisaro kaj iama pastro de la Germanaj Kristanoj, Ulrich Burgstaller.
Por tamen venkigi sian eklezimuzikan celon (li atingis la oficialan permeson kadre de plano en marto 1935) Hugo Distler devis doni al la nazia ŝtato kulturan kompenson. En aprilo 1934 li pro tio interrompis sian verkadon pri sakralaj komponaĵoj, interalie „Totentanz“ (mortodanco), por verki ene de tri semajnoj la mendomuzikon de profana Thingspiel-kantato „Ewiges Deutschland“ (eterna Germanujo) pri patrujemaj tekstoj de la poeto Wolfram Brockmeier, estro de la liriksekcio de la Reichsschrifttumskammer (formale verkista ĉambro, fakte tamen kontrolorganizo kaj cenzurorgano de la nazioj), pri kio li raportis al sia bofrato Erich Thienhaus:
„Mi devas [ĝis] meze de majo verki la muzikon por politika solenaĵo […] Mi sidas kaj ŝvitas pri grandega laboro: 20 numerojn en malpli ol kvar semajnoj, inter ili uverturo por granda orkestro [..], finalo por ĥoro kaj orkestro […], 5 akapelaj ĥoraĵoj, 8 dancoj, 4 melodramoj kaj unu orgenpeco.“
Waltraut Distler raportis al sia frato Erich Thienhaus pri la prezentado la 25-an de majo en la urba teatrejo je Lübeck: „ La teatroprezentaĵo antaŭ nelonge estis recenzita bone, almenaŭ la muziko. Pri la reĝio la publiko disopinias. Brockmeier ne impresas simpatia, cetere li ricevis 100 RM!!! [Regnajn Markojn] por sia alveno. Hugo nenion por ĉiu sia laboro.“
Hugo Distler ne publikigis la komponaĵon kaj ne ekipis ĝin per verknumero, sed utiligis ĝin kiel krudmaterialo por postaj verkadoj.
La celo sopirata de Hugo Distler estis vivi iun tagon tutplene por sia arto kaj vivteni sin nure per siaj verkoj. Sub la cenzurkondiĉoj ordonitaj ekde la incendio de Reichstag, kiuj signifis totalan kontrolon da la ŝtato super ĉiuj skribaj esprimoj, Hugo Distler tamen provis trovi vojon, kiu al li ebligas libere komponi kaj publike prezenti siajn verkojn. Li do ekde nun pruntis en kelkaj el siaj vortkontribuaĵoj frapfrazojn el la parolturnaro de la regantoj, metis tamen sub ilin vortsencon, kiu ne konformis kun la "oficiala" kompreno de ĉi tiuj nocioj.
Marton 1933 okazis en katedralo je Belino la unua prezentado de ĥoralpasiono op. 7; saman jaron Distler komponis sian Weihnachtsgeschichte op. 10 (eo: Kristnaskhistorio; unua prezentado decembron 1933 en Kolonjo) kaj dediĉis ĝin al la „popolo, kiu iras en la mallumo“ (tiel komencas la enkonduka ĥoraĵo de la kristnaskhistorio). Aprilon 1935 la klavicenkonĉerto op. 14 de Distler estis unuafoje prezentata en Hamburgo kaj de kelkaj kritikistoj laŭdegata, de aliaj fistampata kiel „kulturbolŝevikismo“.
Decembron 1936 la nazioj provis malhelpi la prezentadon de Weihnachtsgeschichte en St. Jakobi. La Gestapo dispelis surstratan kunvenon de luteraj kristanoj kaj la kompozicilernanto de Distler, Jan Bender, estis arestata. Sekve Distler fuĝis el Lübeck kaj ektenis la 1-an de aprilo 1937 postenon kiel instruisto por muzikteorio, forminstruo kaj ĥordirektado ĉe la Altlernejo por Muziko kaj Prezentaj Artoj je Stutgarto; krome li transprenis la direktadon de la altlerneja ĥoro kaj de la altlerneja kantorejo.
La espero de Distler pri neĝenata laborado en Stutgarto ne plenumiĝis: la nazia studentaro atakis lian eklezimuzikan laboron. Distler spektis en 1937 la unuan prezentadon de Carmina Burana de Carl Orff en Stutgarto kaj baldaŭ poste prezentis per la novfondita Kantakademio je Esslingen Orfeon de Monteverdis aranĝate far Carl Orff. Sen permeso deflanke de la nazia Kampfbund für deutsche Kultur (batalligo por germana kulturo) ĉi tiu ĥoro kantis direktate far Distler iom poste la Johanno-pasionon de Bach en la urbopreĝejo de Esslingen. Ĉi tio tamen sekvigis la malfondadon de la Kantakademio. (Distler ĉe la adiaŭa vespero kun la kantantoj: „Sufiĉu al vi la feliĉo, esti kunkantinte ĉi tiujn verkojn.“) Distler publikigis ekde tiam nure „profanan“ instrumentan kaj ĥoran muzikon; nur en 1942 aperis la du lastaj grandaj motetoj el sia Geistlichen Chormusik op. 12 (eo: sakrala ĥormuziko).
An Ĉol-su
An Ĉol-su (안철수, 安哲秀, naskiĝis en 1962) estas Sud-Korea kuracisto, profesoro, negocisto kaj politikisto. En 1995 kreis la entreprenon Ahnlab pri kontraŭvirusiloj. En novembro de 2012 li rezignis pri kandidateco al prezidanteco.
József Takács (geografo)
József Takács [jOĵef takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takács József estis hungara geografo, kartografo.
József Takács naskiĝis la  en Sóskút. Li mortis la en Érd.
Biografio
József Takács studis en Reĝa Teknika Universitato palatino József, poste sen diplomo li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány, kie li akiris geografian, geologian kaj astronomian diplomojn. En 1924 li eklaboris en kartografia instituto. Li partoprenis en kreoj de ĉiuspecaj mapoj, tamen lia plej granda merito estis sistemo de la nelatinliteraj geografiaj nomoj. En 1961 li pensiuliĝis, tamen li restis aktiva, li redaktis eldonaĵojn kaj kreis solvojn pri la nelatinliteraj geografiaj nomoj.
Gustav Pfarrius
August Konrad Gustav Pfarrius 31a de decembro 1800 en Heddesheim; 15a de aŭgusto 1884 en Kolonjo) estis germana poeto, instruisto kaj profesoro. Li famiĝis kiel „kantisto de la valo de la rivero Nahe“. Memore al li ekzistas en Guldental, Bad Kreuznach kaj Köln-Lindenthal stratoj kun lia nomo.
István Ferenczy (aktoro)
FERENCZY István [ferenci] estis rumanuja hungara aktoro naskita en Reghin la 31-an de aŭgusto 1937 kaj mortinta en Târgu Mureş la 17-an de decembro 2002.
Gustav Pfarrius
Lernejo kaj studio
Pfarrius naskiĝis kiel la plej aĝa filo de pastoro Georg Konrad Pfarrius kaj ties edzino Elisabeth Lade. Li vizitis la gimnazion en Kreuznach.
Toše Proeski
Todor »Toše« Proeski (makedone Тодор »Тоше« Проески; naskiĝis je la 25-a de januaro 1981 en Prilep, Nord-Makedonio (tiam parto de Jugoslavio); mortis je la 16-a de oktobro 2007 en Nova Gradiŝka, Kroatio, pro aŭtomobila akcidento) estis makedonia multĝenra kantisto-kantverkisto, kantokomponisto kaj aktoro. Li estis populara sur la tuta Balkana duoninsulo kaj norde de ĝi, kaj loke li estis konsiderita pintulo de la Makedonia muziko sceno.
Gustav Pfarrius
Lernejo kaj studio
Post la ĉesigo de sia teologia studio en Halle li studis la latinan, la francan kaj historion ĉe Ernst Moritz Arndt en Bonn. Tie li estis amiko de Hoffmann von Fallersleben, Karl Simrock, Heinrich Heine kaj Anton Broicher.
Profesio kuj familio
Li doktoriĝis en 1823 kaj en la sama jaro li komencis instrui en Saarbrücken. 1834 li fariĝis instruisto kaj profesoro ĉe Friedrich-Wilhelm-gimnazio en Kolonjo. Tie Pfarrius edziĝis en la jaro 1840 al Luise Tenge. Ili havis kvin filojn kaj du filinojn. En la jaro 1858 li fariĝis profesoro, sed pro okulmalsano li devas emeritiĝi je la 1a de septembro 1863. En 1858 Pfarrius konstruigis domon Herresberg apud Remagen.
Hugo Distler
Dum la nazia epoko
Por sia venonta pli granda verko Hugo Distler nun elektis temaron, kiu faris lin ideologie neatakebla. Inter 1936 kaj 1938 li komponis sian Neues Chorliederbuch op. 16 (nova ĥorkantaro), ampleksa kolekto de ĥorkomponaĵoj por miksita ĥoro akapela pri la temaroj Kalendersprüche (kalendardiraĵoj), Minnelieder (amkantoj), Bauernlieder (kamparanokantoj) kaj Fröhliche Lieder (gajaj kantoj). La lirikaj kaj alte esprimivaj ĥorkantaĵoj atestas la "senbridan, viglan inspiriĝon" de Distler (Lemmermann), tamen tiutempe atingis neniun popularecon (Heinz Grunow: Erinnerungen an Hugo Distler). Apud amkantoj, "Lob auf die Musik" (laŭdo pri la muziko) kaj petolema "serenado" laŭ teksto de Abraham a Sancta Clara staras kamparanokantoj kaj la kalendardiraĵoj. Ili estas esprimo de la konfrontado de la homo kun la naturo - „ties vivado kun ĝi, de siaj timoj, zorgoj, esperoj, de ĝia ĝojo kaj ne laste de ĝia dankemo por la vivotenaj donacoj de la naturo“.
Ĉangvon
Ĉangvon (en korea 창원시) estas milionurbo, universitata urbo, kaj grava marhaveno en Sud-Koreio en provinco Sud-Gjeongsang.
Geografio
Ĉangvon situas laŭ la sudorienta marbordo de la lando ĉirkaŭita de serio de montoj. Ankaŭ insuloj estas parto de la milionurbo. Seulo troviĝas 300 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Ekde 209 la loko havis diversajn nomojn. La vera Ĉangvon naskiĝis en 2010, tiam 3 najbaraj urboj estis kunfanditaj.
Ekonomio
Ĉangvon estas konata kiel peza industria grandurbo. En 1974 la urbo estis nomumita "Areo de Industria Disvolviĝo No. 92." Rezulte la grandurbo estis evoluigita kaj signife vastigita.
Klimato
Jare averaĝe pluvas en Ĉangvon 1545 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter aprilo-septembro. La averaĝa jara temperaturo estas 15 °C, ĝi varias laŭ la monatoj inter 11-19 °C. Ĉefe en januaro la temperaturo foje falas sub frostopunkto.
Trafiko
Ĉangvon havas internacian flughavenon (35 km fore de la urbocentro) kaj armean kaj ekonomian havenojn. La kontaktoj trajne kaj voje estas bonaj. En la urbo metroo funkcios en 2021. Helpas la trafikon ankaŭ kvin mil prunteblaj bicikloj.
Ekonomio de Ĉinio
La socialisma merkata ekonomio de Ĉinio estas la dua plej granda ekonomio laŭ la malneta enlanda produkto, kaj la dua plej granda ekonomio en la mondo laŭ la aĉetopovo laŭ informoj de IMF, kvankam la Ĉina Nacia Servo pri Statistiko malakceptas tiun postulon. Ĝis 2015 Ĉinio estis la plej rapide kreskanta ĉefa ekonomio, kun kreskindicoj averaĝaj de 10% super 30 jaroj, ĝis ĝi estis superpasitaj de la najbara Barato. Pro historiaj kaj politikaj faktoj de la disvolviĝanta ekonomio de Ĉinio, la publika sektoro de Ĉinio respondecas pro pli granda proporcio de la enlanda ekonomio ol la burĝonanta privata sektoro.
Ĉinio estas tutmonda kerno de fabrikado, kaj estas la plej grandaa fabrikanta ekonomio en la mondo same kiel la plej granda eksportanto de varoj en la mondo. Ĉinio estas ankaŭ la plej rapida kreskanta konsumanta merkato kaj la dua plej granda importanto de varoj en la mondo. Ĉinio estas neta importanto de servoproduktoj.
Hugo Distler
Dum la nazia epoko
Aŭtunon 1940 Distler estis vokata kiel profesoro por ĥordirektadom, kontrapunkto, kompozicio kaj orgenludo al la berlina Ŝtata Altlernejo por Muziko kaj transloĝiĝis kun sia familio al Strausberg ĉe Berlino. La berlina teatroreĝisoro Jürgen Fehling komisiis al Distler aŭtune 1940 la komponadon de teatromuziko por Ritter Blaubart de Ludwig Tieck. La unua prezentado okazus silvestron de 1940 ĉe la berlina Schiller-teatrejo. Fehling krom tio alstrebis daŭran kunlaboradon kun Distler; ĉi tiu verkus kiel sekva la teatromuzikojn por Hannibal de Grabbe kaj por La Tragedio de Reĝo Lear de Shakespeare. Heinrich George ludus en ambaŭ enscenigoj, kiel jam en Blaubart, la ĉefrolon. Post kiam jam komencis la proboj por Ritter Blaubart, la unua prezentado estis prokrastita lastminute kaj finfine malaranĝata pro konflikto inter Fehling kaj intendanto Heinrich George. Per tio disfalis la longe karesita espero de Distler, „finfine trovi aliron al la teatro kaj finfine al opero“, kiel li diris en letero al siaj familianoj en Lepsiko.
„Fluegos tiel longe sango super Eŭropo, ĝis kiam la nacioj ekkonas sian teruran frenezon, kiu ĉirkaŭpelas ilin cirkle, kaj trafite de sankta muziko kaj mildigite paŝas al iamaj altaroj bunte miksitaj, ekfaras verkojn de paco, kaj estas festata granda pacofesto sur la fumantaj batalkampoj kun ardaj larmoj. Nur la religio povas reveki Eŭropon kaj sekurigi la popoljuron kaj la kristanaro kun nova gloro instali sian malnovan, pacdonan oficon.“
Hugo Distler povis finfari ankoraŭ kvar motetojn el Die Weltalter, interrompis tamen la verkadon pri sia oratorio en septembro.
Aprilon 1942 Distler transprenis la direktadon de la Berlina Ŝtata kaj Katedrala Ĥoro kaj ekloĝis en loĝejo de la dunginto proksime de la katedralo. Tiutempe li eniris la ĝenaĵojn deflanke de SS: Kiel jam en 1933 je Lübeck (kiam li probis kun la ĥorknaboj de St. Jakobi sakralajn ĥorverkojn el sia Jahrkreis [jarciklo]) ankaŭ nun la nazia junularorganizo HJ sisteme ĝenis kaj sabotis lian eklezimuzikan laboron, ordonante la ĥorknabojn ĉiam tiam al HJ-servo, kiam en la katedralo estis anoncitaj ĥorproboj. Hugo Distler vizitis pro tio, kune kun kolego el la altlernejo, la SS-ĉefgvidanton HJ-ano Karl Cerff en Berlino, kiu rezidis en la berlina „Kaiserhof“ sur tuta etaĝo. Teruregite kaj profunde senkuraĝigite Distler raportis al sia amiko Alfred Kreutz en Ahlbeck la 17-an de aŭgusto 1942:
„Intertempe mi travivas kun la Berlina Ŝtata kaj Katedrala Ĥoro malfacilaĵojn [...] HJ daŭre metas ĝenaĵojn pro la forpermeso de la knaboj por la servo en la ĥoro. Por klarigi ĉi tion, mi faris al mi la penon, aparte veturi al Berlino, por kune kun nia tre ruza altlerneja vicdirektoro profesoro Rühlmann viziti la partikamaradon Cerf de la ĉefa kulturoficejo de NSDAP, kiun konis Rühlmann. Rezulto tute negativa; ŝancela impreso; Cerf miaaĝa, laŭ priskribo de Rühlmann eksa bankoficisto. Ni tute ne havis la okazon paroli pro la malamkantado kontraŭ la eklezio. Mi devas diri malgraŭ tio, ke mi estis multe pli ŝanceliĝita pri la impreso de la personeco de ĉi tiu viro ol pri la (sekrete atendata) neativa sukceso. Mi iros kun granda teruro en la novan semestron. Oni havas tiom da organiza laboro, ke oni tute ne povas muziki. Kaj finfine ĉiuj klopodoj fiaskas pro tiaj ne forigeblaj malfacilaĵoj. Eble vi estas ĉirilate enviinda.“
La 14-an de oktobro 1942 Hugo Distler ricevis sian sesan ordonon pri militservo (kvinfoje li povis forturni la ordonojn). La 1-an de novembro 1942 li veturis ekde Strausberg al Berlino, por denove akompani muzike la diservon en la katedralo. Post tio li iris al sia dungitoloĝejo en Bauhof-strato. Tie li sinmortigis.
Lia tombo troviĝas sur la tombejo Südwestkirchhof Stahnsdorf. Lia tombokruco citas kiel devizo verson 16,33 el la Evangelio laŭ Johano: ''Tion mi parolis al vi, por ke en mi vi havu pacon. En la mondo vi havos suferadon; sed kuraĝu; mi venkis la mondon.''
Rilato al naziismo
Sub la influo de sia kompozicio-instruisto Hermann Grabner, la pastro en Lübeck ĉe Jacobikirche Axel Werner Kühl kaj la kantoro Bruno Grusnik, kiuj estis membroj de NSDAP, Distler aliĝis post la „potencopreno“ de la nazioj al NSDAP kaj estis registrita valide ekde la 1-a de majo 1933 sub la partianonumero 2.806.768. Ankaŭ lia biografiistino Barbara Distler-Harth prezentas, ke la partianiĝo okazis laŭ konsilo de liaj superuloj kaj nur pro taktikaj kialoj. Samtempo-atestantino skribis: „Jam en Lübeck li estis devig-membrigita en la partion, nur por tima 'devo' li iris al tio. Je sia granda sensiveco li pro tio ege turmentiĝis.“
István Ferenczy (aktoro)
Kariero
En 1959 li dungiĝis al la Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş. Ekde 1977 li estis profesoro de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş.
Hugo Distler
Rilato al naziismo
Majon de 1933 Distler faris prelegon en la popolaltlernejo de Lübeck La nova muzikvolo de la germana popola novigomovado. Ankaŭ en la sekvaj jaroj li provis adaptiĝi al la sistemo. En 1934 ekz. li diris en radioprelego pri la pozicio kaj tasko de la juna muziko en Germanujo, presita en la revuo Lübeckische Blätter: „La nova ŝatideo devas principe rifuzi ĉian specon de artista formado, kiu ne estus alirebla por la volo kaj sento – tutsimple de la popola tuto“. En la sama jaro Distler muzikigis „kiel sindonecomuziko“ la Thingspiel-kantaton Ewiges Deutschland (Eterna Germanujo) laŭ teksto de Wolfram Brockmeier (estro de la sekcio liriko de la Reichsschrifttumskammer, institucio kun la tasko kontroli kaj cenzuri la verkistojn), kiu estis pozitive kritikata en la naziigita gazetaro, kaj rezistokanto Deutschland und Deutsch-Österreich (Germanujo kaj Germanaŭstrujo) pri teksto de Hermann Harder, Por la nazia feriadprogramo Kraft durch Freude. li tekstis sub la kaŝnomo Franz Bayer Drei Hymnen des deutschen Arbeiters (Tri himnojn de la germana laboristo), kiujn li poste muzikigis. En decembro 1935 Distler skribis en traktaĵo Vom Geiste der evangelischen Kirchenmusik: „Kiu el ni junuloj ne estus kunvivita la grandecon de la patrujaj okazintaĵoj en la pasintaj jaroj!“
En 1936 Distler travivis malsukceson, kiam la nazia gazetaro malbone kritikis lian klavicenkonĉerton. Male en 1938 lia profana ĥorverko Deutsche Kalendersprüche, prezentata en Bonn, denove fariĝis sukceso kaj estis ripetota en Kassel. Distler karakterizis la verkon jene: „... profana ĥorverko, tute laŭ la linio de tio, kion oni nuntempe volas, laŭdokanto pri la kamparana jaro ...“
La sinteno de Distler vidalvide al nazia reĝimo fariĝis pli kaj pli kritika. En la jam menciita letero al sia amiko Alfred Kreutz de la 17-an de aŭgusto 1942 li esprimiĝis pesimisme pri la estonteco: „Cetere ni tamen tute ne scias, kiel la homaro aspektos post la kruela milito – de tio finfine ĉio dependos. Se tiel daŭriĝas kiel ĝis nun, tiam reen en la solecon,“ [. . .] „Ĝis tiam oni ja devas elteni. Sed estas zorgita por tio, ke al oni ĉi tiu eltenado estas farata kiel eble plej malfacila.“
Verkaro
<!-- Distler ist vor allem als Komponist geistlicher und weltlicher Chormusik bekannt geworden. Zu seinen Chorwerken zählen:
Darüber hinaus komponierte Distler Orgelmusik wie Partiten, Choralbearbeitungen und eine Sonate, zwei Cembalokonzerte (1930/1932 und 1935) und Kammermusik. Er verfasste eine Funktionelle Harmonielehre (1940).
Die abwechslungsreiche Rhythmik lehnt sich an Vorbilder aus Renaissance und Barock an, gestattet sich aber deutlich größere Freiheiten, die sich in Taktwechseln und häufigen Schwerpunktverschiebungen zeigen. Aus der Kombination metrisch und rhythmisch gegensätzlicher Einzelstimmen ergibt sich oft ein lebendiges polyphones und polyrhythmisches Geflecht.
Imitatorische Satztypen in Anlehnung an barocke Vorbilder sind häufig, wobei Distler enge Lagen und Stimmkreuzungen bevorzugt und so Klangwirkungen von sensibler Schlichtheit bis zu dramatischer Ausdruckskraft erreicht. Dabei ergeben sich neuartige Zusammenklänge, die stellenweise nur noch aus der horizontalen Stimm führung erklärbar, im Detail aber nicht mehr funktional deutbar sind.
Ein bedeutender Aspekt seiner Kompositionstätigkeit ist die musikalische Ausdeutung des Wortes. So schreibt er in seinem Aufsatz „Vom Geiste der neuen Evangelischen Chormusik“ 1935: „In der neuen deutschen Chormusik […] gewinnt das Wort eine neue und höhere Leibhaftigkeit, da wird der Wortgestaltung und -bändigung mit Besessenheit nachgegangen …“ -->
Postlasaĵo
La Hugo-Distler-Arĥivo troviĝas en la Urba Biblioteko de Lübeck. La postlasaĵo de la komponisto iris en aŭgusto 2010 kiel donaco de la heredintoj al la Bavara Ŝtata Biblioteko.
Nordmara kanalo
La Nordmara kanalo (nederlande Noordzeekanaal) en la provinco Norda Holando de Nederlando ligas la Nordan maron kaj la eks-maran lagon IJsselmeer.
Konkrete ĝi ligas la akvaĵon IJ de Amsterdamo okcidente ĉe la loĝloko IJmuiden de la komunumo Velsen kun la Norda Maro, kaj oriente kun la IJsselmeer. La nuna kanalo anstataŭigas la inter la jaroj 1817 kaj 1822 konstruitan "Grandan Holandan Kanalon" (Groot Hollandsch Kanaal), kiu venante de Amsterdamo, apud Den Helder enfluas la Nordan Maron.
Apud IJmuiden kaj Amsterdamo sume kvar kluzoj fermas la kanalon kontraŭ tro forta akvoenfluo el la Norda Maro kaj el la IJsselmeer.
(15498) 1999 EQ4
(15498) 1999 EQ4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Cerdono
Cerdono (latine: Cerdo; floris en 2-a jarcento; Sirio, ... – Romo, ...) estis gnostika siria kristana teologo.
Biografio
Naskiĝinte en Sirio, li translokiĝis al Romo epoke de papo Higeno (138-142). Tiutempe troviĝis en Romo ankaŭ gnostikulo Valentino kaj, ĉirkaŭ 146, Markiono el Sinopo.
Laŭ Ireneo de Liono, Cerdono jam estis disĉiplo de Simon Magus. La informoj pri li, eble estas ĉiuj eltiritaj el la teksto de Ireneo kiu limiĝis al forfuĝaj aludoj kaj probable konfuzas, rilate kelkajn apartaĵojn kiel, ekzemple, pri la duobla kondamno pro herezo, Cerbonon kun Markiono.
Doktrino de Cerdono
Kio al li atributa estas strikte ligita, se ne konfuza, kun la pozicioj de Markiono al kiu li povis estinti majstro. Cerdono estintus, laŭ la fontoj, unu el la unuaj gnostikuloj kiu aŭdacis subteni ke la dio de de la leĝo kaj de la profetoj, la dio de la judoj, estis la kreinto de la mondo malsama ol la Dio predikita de Jesuo Kristo, la Dio nekonata kaj Dio de amo. Rilate kristologion, lia Jesuo ne povis esti vere karna, li ŝajnigis tia esti (vidu: docetismo), ĉar la korpo kaj ĝenerale la materio estas fonto, kaj eĉ mem, la malbono. Pro tio li reĵetis ankaŭ la resurekton el la morto kun sia korpo.
El tiuj ideoj de Cerdono naskiĝis sekto kiu notiĝis tie kaj tie kaj fine submergiĝis en la eventoj kaj sortoj de gnostikismo.
Acetonitrilo
Laboratorie, ĝi uzatas kiel averaĝopolara solvaĵo, solveblal en akvo kaj vasta gamo da organikaj solvaĵoj, sed ne en saturitaj hidrokarbonidoj. La acetonitrilo dissolvas vastan gamon da jonikaj kaj nepolaraj komponaĵoj kaj utilas en la mova fazo en HPLC aŭ Altefika Likva kromatografio kaj LC-MS. La acetonitrilo estis unue preparita en 1847 de Jean-Baptiste Dumas (1800-1884).
La acetonitrilo estas senkolora likvaĵo kun etersimila odoro. Ĝi estas toksa likvaĵo kaj forte absorbebla de la haŭto. Ĝi estas brulema kaj brulas kun brila flamo. Ĝia fandopunkto estas -45 °C kaj bolas je 82 °C. Ĝi estas solvebla en akvo, karbinolo, etero, kloroformo, "karbona kvarklorido" kaj multaj nesaturitaj hidrokarbonidoj. Acetonitrilo okazas en terkarba gudro kaj estas vaste komerce disponebla. Dum manipulado de acetonitrilo oni devas uzi gantojn kaj ventumadon. Acetonitrilo estas toksa per inhalado kaj haŭta aborbiĝo. La acetonitrilo estas metaboligita ĉefe en la hepato estigante la metabolan cianidon. Poste, la cianido estas metaboligita de la enzimo rodenazo por estigi la tiocianaton.
Preparado
Cianido de metila (acetonitrilo) estas produktebla per malkomponado de la "sulfometilato de kalio" kun cianido de kalio, tamen, tiu metdo ne estas kontentiga, kaj kvante, kaj kvalite de la estigita produkto. La ĉeesto de etaj kvantoj da humideco en la materialo donas originon al sekondaraj produktoj, en kiu elstariĝas la cianido kaj la "karbonato de amonio" aŭ (NH4)2CO3, krom gaso havanta tre ofendan odoron, al kiu oni ŝuldas ne al la nitrilo ĝustadire. Plej efika metodo por preparado de la acetonitrilo konsistas en la reakcio de la acetamido kun anhidra fosfata acido, kiel proponata de Jean-Baptiste Dumas.
Tokseco
Acetonitrilo estas nur modeste toksa en etaj dozoj. Ĝi estas metaboligita kaj produktas cianidan acidon, kiu estas la fonto de la observitaj toksaj efektoj. Ĝenerale la apero de la toksefektoj estas iomete malfrua, pro la tempo necesa por la metabolo de la acetonitrilo en cianidon en la korpo, kiu ordinare prenas inter 2 kaj 12 horojn.
Kazoj da venenado per acetonitrilo en homoj (aŭ pli specife, per cianidovenenado post ekspozicio al la acetonitrilo) estas tre raraj, sed ne malkonataj, per inhalado, ingestado kaj (eble) per haŭxtabsorbiĝo. La simptomoj, kiuj kutime ne aperas dum pluraj horoj post ekspozicio, estas spiromalfacileco, malalta pulsonivelo, naŭzo kaj vomado: konvulsioj kaj komato povas okazi en seriozaj situacioj, sekvata de morto pro spirruinigo. La traktado por la cianidoveneniĝo estas la uzo de oksigeno per inhalado, "natria nitrito" aŭ NaNO2, kaj "natria tiosulfato" aŭ Na2S2O3, inter la plej ordinaraj kuraciloj.
Acetonitrilo uzatas en formuladoj de forigiloj por ungolakoj, malgraŭ ĝia malalta tamen signifoplena tokseco. Acetono kaj "etilacetato" ofte prefereblas pro ties pli alta sekureco por domuzoj. Acetonitrilo estis forpelita de la kosmetikaj produktadoj en la [Eŭropa Ekonomia Areo]] ekde marto 2000.
Reakciemo kaj neakordeco
La kontakto de la acetonitrilo kun fortaj oksidantoj povas rezulti en perfortaj reakcioj. Acetonitrilo hidroliĝas kiam ekspoziciita al fortaj acidoj kaj bazoj. Ĝi estas neakorda pri reduktagentoj kaj alkalometaloj, kaj ĝi povas ataki plastaĵojn, kaŭĉukojn krom aliaj farbotavoloj.
Enmagazenigo kaj manipulado
Acetonitrilo devas manipuliĝi en laboratorioj uzante la "bazajn praktikojn pri prudenteco", kun aldono de la antaŭzorgoj pri manipulado de alte brulemaj substancoj. Specife, acetonitrilo devas uziĝi nur en lokoj liberaj je sparkigaj fontoj, kaj kvantoj pli grandaj ol unu litro devas konserviĝi en metalujoj firme fermitaj for de lokoj rezervitaj al oksidantoj.
Akcidentoj
En kazoj de haŭtokontaktoj, senprokraste lavu per sapo kaj akvo kaj forigu la malpurigitajn vestaĵojn. En kazoj de okulkontakto, tuj lavu per abunda kvanto da akvo dum 15 minutoj (okaze levante la palpebrojn supren kaj malsupren) kaj ricevu medicinan atenton. Kiam acetonitrilo estas ingestita, oni devas ricevi tujan medicinan atenton. Kiam larĝaj kvantoj da ĉi tiu komponaĵo estas inhalita, movu la personon al freŝa aero kaj senprokraste serĉu medicinan helpon.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Acetamid.svg| Acetamido Aceton.svg| Acetono Ammonium acetate 3D.png| Amonia acetato Ammonium carbonate.svg| Amonia karbonato Ammonia 3D.png| Amoniako Essigs%C3%A4ureethylester.svg| Etila acetato Indol-3-ylacetic_acid.svg| Indolo-3-acetata acido''' NaNitrate.png| NaNO3 Sodium_thiosulfate.svg| Na2S2O3 Potassium-cyanide-phase-I-unit-cell-3D-SF.png| KCN Jean_Baptiste_Andr%C3%A9_Dumas.jpg| Jean-Baptiste Dumas (1800-1884) Stylised atom with three Bohr model orbits and stylised nucleus.svg| Faŭstino Malaguti (1802-1878) Hermann_fehling.jpg| Hermann Fehling (1811-1885) Edward_Frankland.jpg| Edward Frankland (1825-1899) </Gallery> </Center>
Collegium Polonicum
La Collegium Polonicum en Słubice estas komuna internacia esplora kaj eduka institucio de la Eŭropa Universitato Viadrina (EUV) en la urbo Frankfurto ĉe Odro kaj de la Universitato Adam Mickiewicz (UAM) en Poznano. La instalo de la institucio decidiĝis en 1992, kaj la unuaj studentoj tie edukiĝis en 1998.
Studfakoj
Bakalaŭraj kaj magistraj studfakoj: Postdiplomaj studfakoj:
Rilatoj al Vikipedio
La 22-an de oktobro 2014 en la "frankfurta placo" antaŭ la kolegia ĉefkonstruaĵo inaŭguriĝas la unua monumento de Vikipedio.
Herbortice
Herbortice (Herbotitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Cotkytle en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Cotkytle. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 48 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tumbalá
Tumbalá estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tumbalá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07100.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28884 loĝantojn. El tiuj estis 14190 viroj kaj 14694 virinoj. La komunumo havas surfacon de 706 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 13652 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7544 scipovis legi kaj skribi kaj 6079 personoj estis analfabetoj. Do 55% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 45% estis analfabetoj.
26866 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 19915 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 74.13% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Iara
La gloso Iara povas signifi la jenajn:
Kapelo Dolora Virgulino (Lábod)
La kapelo Dolora Virgulino estas katolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Lábod (en la iama vilaĝo Hosszúfalu, nun vilaĝparto) en la tombejo. La kapelo estas la plej malnova konstruaĵo de la vilaĝo.
Historio
Tiu ĉi kapelo (tiam preĝejo) troviĝas en eklezia listo de Hungario inter 1332-1337, tial oni supozas, ke ĝi konstruiĝis en la 1300-aj jaroj. Dum dominado de turkoj la reformacio disetendiĝis, ankaŭ tie tiutempe la kalvinanoj uzis la preĝejon. Episkopo Ádám Péter Acsády reakiris ĝin en 1729. Tiutempe la loka bienulo trakonstruis la kirkon, ŝajnas, nur la fundamento restis origina. Post kelkaj jardekoj pli nove preĝejo estis konstruita en la vilaĝo, la malnova iĝis tombeja kapelo. En tiu periodo menciinda posedanto estis barono Simon Sina, kiu (kaj ankaŭ la ceteraj posedantoj) zorgis pri bona stato de la kapelo. En la kapelo estis entombigitaj kelkaj posedanto-familianoj. La nuntempa posedanto kaj zorganto estas la katolika eklezio, tial la nomo preĝejo decas la kapelon.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en la tombejo. La kapelo konsistas el navo kaj kvadrata absido. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. La absido estis iomete pli mallarĝa kaj malalta. En la dekstra flanko de la navo 2 fenestroj estas videblaj. La muroj kaj ekstere kaj interne estas blankaj. La altara bildo estis pentrita proksimume en 1760. La predikejo estas farbita.
Jean Leon Gerome Ferris
Jean Leon Gerome Ferris (18a de aŭgusto 1863 - 18a de marto 1930 ) estis usona pentristo plej bone konata pro sia serio de 78 scenoj el la historio de Usono, entitled La montro de nacio, la plej granda serio de usonaj historiaj pentraĵoj fare de unusola artisto.
Li naskiĝis en Filadelfio, Pensilvanio, nome filo de Stephen James Ferris, portretpentristo kaj entuziasmulo de la franca Jean-Léon Gérôme (laŭ kiu li ricevis nomon) kaj de la hispana Mariano Fortuny. Li kreskiĝis en arta medio, kaj estis trejinita de sia patro havante du famajn pentristojn, Edward Moran kaj Thomas Moran, kiel onkloj.
Ĉirkaŭ 1895, Ferris estis akirinta reputacion kiel historia pentristo, kaj li entreprenis sian revon krei serion de pentraĵoj kiuj montru historian rakonton. En 1898 li vendis unu el tiuj, General Howe's Levee, 1777, sed tion li poste bedaŭris, konstatinte ke tia serio ne estus kompleta se la separitaj pentraĵoj ne povis esti kune. Sekve, li neniam plu vendis alian el tiuj, sed li vendis la reproduktajn rajtojn al variaj publikentreprenoj. Tio poste havos efikon ege popularigi lian verkaron, ĉar tiuj kompanioj faris presaĵojn, postkartojn, kalendarojn kaj reklamaĵojn. Tiaj kopioj de tiuj verkoj estis ankoraŭ vendataj tiom malfrue kiom ĝis 1984.
157491 Rüdigerkollar
157491 Rüdigerkollar estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 8-an de septembro 2005 de la germana amatora astronomo Martin Fiedler elde la Publika Observatorio Adolph Diesterweg en Radebeul (Saksio, Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Rüdiger Kollar (1925 – 2005), kiu fondis la Publikan Observatorion de Radebeul, elde kie la asteroido estis malkovrita. Pli malfrue, li fariĝis direktoro de tiu Observatorio kaj gardis tiun postenon ĝis sia emeritiĝo en 1989.