cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sigmund Freud
Naskiĝo de psikanalizo
La malsukcesaj rezultoj de la frua klinika laboro de Freud finfine kondukis al forlaso de la hipnoto, konkludinte ke pli sukcesan kaj efektivan simptomliberigo povus esti atingita per kuraĝigo al la pacientoj paroli libere, sen cenzuro aŭ inhibo, pri ajnaj ideoj aŭ memoroj de aferoj kiuj estis okazintaj al ili. Kongrue kun tiu proceduro, kion li nomis "libera asocio", Freud trovis ke la sonĝoj de pacientoj povus esti fruktodone analizita por malkovri la kompleksan strukturadon de nekonscia materialo kaj por pruvi la psikan agadon de la subpremado kiu, laŭ liaj konkludoj, estis sub la simptomformado. Ĉirkaŭ 1896 li estis uzante la terminon "psikoanalizo" por referenco al sia nova klinika metodo kaj la teorioj sur kiuj ĝi estis bazita.
La disvolvigo fare de Freud de tiaj novaj teorioj okazis dum epoko en kiu li suferis korsanajn malregulojn, ĝenajn sonĝojn kaj periodojn de depresio, nome "neŭrastenio" kiun li ligis al la morto de sia patro en 1896 kaj kiu pelis lin al "mem-analizo" de siaj propraj sonĝoj kaj memoroj de infaneco. Liaj esploroj pri siaj sentoj de malamikeco kontraŭ lia patro kaj la rivalema ĵaluzo pri la sento de lia patrino kondukis lin al fundamenta reviziado de sia teorio pri la origino de la neŭrozoj.
Sur la bazo de sia dekomenca klinika laboro, Freud estis postulinta, ke senkonsciaj memoroj de seksa ĝenado en frua infaneco estis necesa antaŭkondiĉo por la psikoneŭrozoj (nome histerio kaj obseda neŭrozo), formulado nune konata kiel "Freud-a teorio pri memorsubpremado". Je la lumo de sia mem-analizo, Freud abandonis la teorion, ke ĉia neŭrozo povas esti rigardita reen al la efikoj de infana seksa trouzado, argumentante nun, ke infanaj seksaj epizodoj ja havas okazigan funkcion, sed ke ne gravas ĉu tiaj epizodoj estas realaj aŭ imagitaj kaj ke en ajna okazo ili iĝas patogenaj nur kiam ili funkcias kiel subpremitaj memoroj.
Tiu transiro el la teorio de infanaj seksaj traŭmatoj kiel ĝenerala klarigo pri kiel ĉiuj neŭrozoj originiĝas el tiu kiu antaŭsupozas aŭtonoman infanan seksecon havigis la bazon por la posta formulado fare de freud de la teorio de la Edipkomplekso. En la jaro 1897 Freud unue skribis pri la "Edipkomplekso" en letero al Wilhelm Fliess.
Freud priskribis la evoluon de sia klinika metodo kaj formis sian teorion pri la psikogenetikaj originoj de histerio, pruvita en nombraj kazhistorioj, en Studoj pri histerio publikigita en 1895 (kun-aŭtorita kun Josef Breuer). En 1899 li publikigis Sonĝointerpretado en kiu, sekvante kritikan reviziadon de jam ekzistinta teorio, Freud havigas detalajn interpretojn de la sonĝoj kaj propraj kaj de liaj pacientoj laŭ terminoj de dezir-plenumo faritaj celoj de la subpremado kaj cenzurado de la "sonĝolaboro". Li poste formis la teorian modelon de mensa strukturo (nome nekonscio, antaŭ-konscio kaj konscio) sur kiu tiu teorio estas bazita. Mallongigita versio, nome Pri sonĝoj, estis publikigita en 1901. En verkoj kiuj havigos al li pli ĝeneralan legantaron, Freud aplikis siajn teoriojn ekter la klinika medio nome en Zur Psychopathologie des Alltagslebens (La psikopatologio de la ĉiutaga vivo, 1901) kaj en Der Witz und seine Beziehung zum Unbewußten (Anekdotoj kaj ties rilaton al la nekonscio, 1905). En Tri eseoj pri seksa teorio, publikigita en 1905, Freud prilaboris sian teorion de infana sekseco, priskribante ties "plurformajn perversajn" formojn kaj la funkciadon de la "drivoj", kion li starigis, en la formado de la seksa identeco. Tiun samaj jaron li publikigis Bruchstücke einer Hysterie-Analyse (Fragmentoj de analizo de kazo de histerio), kiu iĝis unu el liaj plej famaj kaj polemikaj kazstudoj nome de la pacientino Dora, alinome Ida Bauer, fratino de la politikisto Otto Bauer.
En novembro 1899 Freud estis publikiginta sian al 1900 antaŭdatumitan verkon "Sonĝointerpretado". Tradicie la publikigo de tiu libro estas konsiderata kiel la naskiĝo de psikanalizo.
Rilato kun Fliess
Dum tiu lerniga periodo de sia laboro, Freud valorigis kaj fidis je la intelekta kaj emocia subteno de sia amiko Wilhelm Fliess, nome Berlina fakulo pri orelo, nazo kaj gorĝo kun kiu li jam estis kontakte en 1887. Ambaŭ homoj vidis sin mem kiel izolaj el la tiamaj ĉeftendencoj kaj klinikaj kaj teoriaj pro siaj ambicioj disvolvigi radikalajn novajn teoriojn pri sekseco. Fliess disvolvigis tre bizarajn teoriojn pri homaj bioritmoj kaj naz-genera konekto kiu estas nuntempe konsiderata pseŭdoscienca. Li kunhavis la vidpuntojn de Freud pri la gravo de kelkaj aspektoj de sekseco — masturbado, interrompita koito, kaj la uzado de kondomoj — en la etiologio de tio kio estis tiam nomita la "aktualaj neŭrozoj," ĉefe neŭrastenio kaj kelkaj fizike manifestataj anksisimptomoj. Ili entreprenis etendan korespondadon el kio Freud skizis pri la spekulativo de Fliess pri infana sekseco kaj dusekseco por prilabori kaj revizii siajn proprajn ideojn. Lia unua klopodo por sistema teorio de la menso, nome lia Projekto por scienca psikologio estis disvolvigita kiel metapsikologio kun Fliess kiel interparolanto. Tamen, la klopodoj de Freud por konstrui ponton inter neŭrologio kaj psikologio estis finfine abandonita post ili atingis sakostraton, kiel liaj leteroj al Fliess pruvas, kvankam kelkaj ideoj de la Projekto estis reprenitaj en la konkluda ĉapitro de la Sonĝointerpretado.
Fliess operaciis Freud ripete en lia nazo kaj sinusoj por trakti "nazrefleksan neŭrozon", kaj poste Freud resendis sian pacienton Emma Eckstein al li. Laŭ Freud, ŝia historio de simptomoj inkludis akrajn krurdolorojn kun posta limigita movkapablo, same kiel stomakaj kaj menstruaj doloroj. Tiuj doloroj estis, laŭ la teorioj de Fliess, okazigitaj de ofta masturbado kiu, ĉar la histo de la nazo kaj la generaj organoj estas ligitaj, estis kuraceblaj per la forigo de parto de la meza nazkonko. La kirurga operacio de Fliess montriĝis katastrofa, rezulte en abunda, ripeta nazsangado – li lasis duonmetron de gazbendo en la nazkavo de Eckstein - kaj posta forigo kiu lasis ŝin permanente disfigurita. Dekomence, kvankam konscia de la kulpo de Fliess – Freud fuĝis el la rimeda kirurgado hororigita – li povis nur reveni al prudenta intimigo en sia korespondado al Fliess pri la naturo de lia katastrofa rolo kaj en postaj leteroj montris zorgitan silenton pri la afero aŭ pli bone revenis al la evitema temo de la histerio de Eckstein. Freud finfine, je la lumo de la historio de adoleska memtranĉado kaj neregula naza (kaj menstrua) sangado fare de Eckstein, konkludis, ke Fliess estis "tute senkulpa", ĉar la post-operaciaj hemoragioj de Eckstein estis histeriaj "dezir-sangadoj" ligitaj "al malnova deziro esti amata en sia malsano" kaj disvolvigitaj kiel rimedo por "reveki la afekcion de [Freud]". Eckstein tamen pluigis sian analizon kun Freud. Ŝi revenis al plena moveblo kaj sekvis la praktikon de la psikoanalizo mem.
Freud, kiu estis nominta Fliess "la Kepler de la biologio", poste konkludis, ke kombino de homoerota (samskeseca) ligiteco kaj resto de lia "specife juda mistikismo" kuŝis malantaŭ lia lojaleco al sia juda amiko kaj lia sekva tro-estimado de liaj kaj teoria kaj klinika laboroj. Ilia amikeco venis al akra fino kun la kolero de Fliess pro la maldeziro de Freud akcepti lian ĝeneralan teorion de seksa periodeco kaj kun la akuzo pri komploto en la plagiato de lia verko. Post Fliess malsukcesis respondi al la propono de Freud por kunlaborado por la publikigo de lia Tri eseoj pri la Teorio de Sekseco en 1906, ilia rilato finiĝis.
Dekomencaj sekvantoj
En 1902, Freud finfine realigis sian long-daŭran ambicion iĝi universitata profesoro. La titolo "professor extraordinarius" estis grava por Freud pro la rekono kaj la prestiĝo kiun ĝi kunportis, ĉar ne estis salajro aŭ instrutaskoj ligitaj al la posteno (li ricevos la plibonigitan statuson de "professor ordinarius" en 1920). Spite la subtenon el la universitato, lia nomumo estis blokita en postaj jaroj fare de la politikaj aŭtoritatoj kaj estis certigita nur per la interveno de unu el liaj plej influpovaj eks-pacientoj, nome Baronino Marie Ferstel, kiu (supozeble) devis subaĉeti la ministron pri edukado per valora pentraĵo.
Kun sia prestiĝo tiel plibonigita, Freud pluigis kun la regula serio de prelegoj pri sia laboro kiuj, ekde mezo de la 1880-aj jaroj kiel docento de la Viena Universitato, li estis farante por malgranda publiko ĉiun sabaton vespere en la prelegejo de la universitata psikiatra kliniko.
El la aŭtuno de 1902, nombraj vienaj kuracistoj kiuj estis esprimintaj intereson en la laboro de Freud estis invititaj renkontiĝi ĉe lia apartamento ĉiun merkredon posttagmeze por studi aferojn rilate al la psikologio kaj la neŭropatologio. Tiu grupo estis nomita la Merkreda Psikologia Societo (Psychologische Mittwochs-Gesellschaft) kaj ĝi markis la komencon de la tutmonda psikoanaliza movado.
Freud fondis tiun diskutgrupon je sugesto de la kuracisto Wilhelm Stekel. Stekel estis studinta medicinon en la Universitato de Vieno kun Richard von Krafft-Ebing. Lia konverto al la psikoanalizo estis varie atribuita al lia sukcesa traktado fare de Freud por seksa problemo aŭ kiel rezulto de la legado de Sonĝointerpretado, por kiu li poste faris pozitivan rezencon en la viena ĵurnala gazeto Neues Wiener Tagblatt.
Ankaŭ la aliaj tri originaj membroj kiujn Freud invitis veni, Alfred Adler, Max Kahane, kaj Rudolf Reitler, estis kuracistoj kaj la tuta kvinopo estis juda denaske. Kaj Kahane kaj Reitler estis amikoj el infanaĝo de Freud. Kahane studis en la sama mezlernejo kaj li kaj Reitler iris al la universitato kun Freud. Ili estis informitaj pri la disvolvigo de ideoj de Freud pere de sia partopreno en la sabatvesperaj prelegoj. En 1901, Kahane, kiu estis la unua kiu enkondukis Stekel al la verkaro de Freud, estis malferminta psikoterapian konsultinstituton, kies direktoro li estis, en Bauernmarkt, en Vieno. Samjare, lia medicina lernolibro, Skizo de interna medicino por studentoj kaj kuracistaj praktikantoj, estis publikigita. En ĝi, li havigis skizon de la psikoanaliza metodo de Freud. Kahane rompis disde Freud kaj lasis la Merkredan Psikologian Societon en 1907 pro nekonataj tialoj kaj en 1923 li memmortigis. Reitler estis la direktoro de instalaĵo por termokuracado en la viena strato Dorotheergasse kiu estis fondita en 1901. Li mortis subite en 1917. Adler, konsiderita la plej mirinda intelektulo inter la dekomenca cirklo de Freud, estis socialisto kiu en 1898 estis verkinta sangvidilon por la tajlora industrio. Li estis partikulare interesita en la potenciala sociala efiko de psikiatrio.
Ĉirkaŭ 1906, la grupo estis kreskinta ĝis dekses membroj, inklude Otto Rank, kiu estis dungita kiel pagita sekretario de la grupo. Samjare, Freud ekkorespondis kun Carl Gustav Jung kiu estis tiam jam akademie laŭdita esploristo pri vort-asocio kaj pri elektrohaŭta reago, kaj preleganto en la Universitato de Zuriko, kvankam ankoraŭ nur helpanto de Eugen Bleuler en la Burghölzli Mensohospitalo en Zuriko Psychiatrische Universitätsklinik Zürich. En marto 1907, Jung kaj Ludwig Binswanger, ankaŭ svisa psikiatro, veturis al Vieno por viziti Freud kaj partopreni en la diskutgrupo. Tiele, ili establis malgrandan psikoanalizan grupon en Zuriko. En 1908, kiel montro de la kreskanta institucia statuso, la Merkreda grupo estis rekonstituita kiel Viena Psikoanaliza Societo kun Freud kiel Prezidanto, posteno el kiu li rezignis en 1910 favore de Adler en la espero neŭtraligi lian pliigantan kritikan vidpunkton.
La unua virina membro, nome Margarete Hilferding, aliĝis al la Societo en 1910 kaj la venontan jaron ŝi estis aligita de Tatiana Rosenthal kaj Sabina Spielrein kiuj estis kaj rusaj psikiatroj kaj gradiĝintoj de la Zurikuniversitata Medicina Altlernejo. Antaŭ la kompletigo de ŝiaj studoj, Spielrein estis paciento de Jung en Burghölzli kaj la klinikaj kaj personaj detaloj de ilia rilato iĝis celo de etenda korespondado inter Freud kaj Jung. Ambaŭ virinoj faros gravajn kontribuojn al la laboro de la Rusia Psikoanaliza Societo fondita en 1910.
La dekomencaj sekvantoj de Freud formale kunsidis por la unua fojo en la Hotelo Bristol, Salcburgo la 27an de aprilo 1908. Tiu kunsido, kiu estos poste konsiderita la unua Internacia Psikoanalizista Kongreso, kunvenis je sugesto de Ernest Jones, tiam londona neŭrologo kiu estis malkovrinta la verkojn de Freud kaj ekaplikinta psikoanalizajn metodojn en sia klinika laboro. Jones estis renkontinta kun Jung dum konferenco la antaŭan jaron kaj ili renkontiĝis denove en Zuriko por organizi la Kongreson. Estis, laŭ memoroj de Jones, "42 ĉeestantoj, kies duono estis aŭ iĝis praktikantoj de analizo" Aldone al Jones kaj la vienanoj kaj zurikanoj akompanantaj Freud kaj Jung, estis kaj elstaris ankaŭ pro siaj postaj gravoj en la psikoanaliza movado Karl Abraham kaj Max Eitingon el Berlino, Sándor Ferenczi el Budapeŝto kaj la novjorka Abraham Brill.
Gravaj decidoj estis faritaj en la Kongreso cele al progreso de la efiko de la verkaro de Freud. Gazeto Jahrbuch für psychoanalytische und psychopathologishe Forschungen estis lanĉita en 1909 sub redaktorado de Jung. Tio estis sekvata en 1910 de la ĉiumonata Zentralblatt für Psychoanalyse eldonita de Adler kaj Stekel, en 1911 de Imago, gazeto dediĉita al la aplikado de psikoanalizo al la fako de kulturaj kaj literaturaj studoj eldonita de Rank kaj en 1913 de la Internationale Zeitschrift für Psychoanalyse, eldonita ankaŭ de Rank. Planoj por iu internacia asocio de psikoanalizistoj estis metitaj kaj tiuj estis plibonigitaj en la Nuremberga Kongreso de 1910 kie Jung estis elektita, kun la subteno de Freud, kiel ties unua prezidanto.
Freud turniĝis al Brill kaj Jones por pluigi sian intencon etendi la psikoanalizan idearon en la angla-parolanta mondo. Ambaŭ estis invititaj al Vieno post la Salcburga Kongreso kaj labordivido estis interkonsentita kun Brill, kiu ricevis la tradukrajtojn de la verkoj de Freud, kaj kun Jones, kiu ricevis postenon en la Universitato de Toronto en tiu jaro, ricevis ankaŭ la taskon establi platformon por la Freud-aj ideoj en la nordamerika akademia kaj medicina vivoj. La apogo de Jones preparis la vojon por la vizito de Freud al Usono, akompanata de Jung kaj Ferenczi, en septembro 1909 je invito de Stanley Hall, prezidanto de la Universitato Clark, Worcester, Masaĉuseco, kie li faris kvin prelegojn pri psikoanalizo.
La evento, en kiu Freud ricevis Honoran Doktorigon, markis la unuan publikan agnoskon de laboro de Freud kaj allogis disvastigitan intereson en amaskomunikiloj. Inter la publiko de Freud estis la distingita neŭrologo kaj psikiatro James Jackson Putnam, Profesoro pri Malsanoj de Nerva Sistemo en Harvard, kiu invitis Freud al sia kampara retirejo kie ili entreprenis etendajn diskutojn dum periodo kvartaga. La posta apogo de Putnam al la laboro de Freud reprezentis gravan trarompon por la psikoanaliza idearo en Usono. Kiam Putnam kaj Jones organizis la fondon de la Usona Psikoanaliza Asocio en majo 1911 ili estis elektitaj prezidanto kaj sekretario respektive. Brill fondis la Novjorkan Psikoanalizan Societon la saman jaron. Liaj anglalingvaj tradukoj de la verkoj de Freud ekaperis el 1909.
Rezignoj el la IPA
Kelkaj el la sekvantoj de Freud poste retiriĝis el la Internacia Psikoanaliza Asocio (IPA) kaj fondis siajn proprajn skolojn.
El 1909, la vidpunktoj de Adler pri temoj kiel neŭrozo klare ekdiferenciĝis el tiuj de Freud. Dum la sinteno de Adler aspektis pli kaj pli pli malkongrueblaj kun Freud-ismo, serio de kontraŭstaroj inter iliaj respektivaj vidpunktoj okazis en la kunsidoj de la Viena Psikoanaliza Societo en januaro kaj februaro 1911. En februaro 1911, Adler, tiam prezidanto de la societo, rezignis pri sia posteno. En tiu tempo, ankaŭ Stekel rezignis pri sia posteno kiel vicprezidanto de la societo. Adler finfine lasis la Freud-an grupon en junio 1911 por fondi sian propran organizon kun naŭ aliaj membroj kiuj ankaŭ estis rezignintaj el la grupo. Tiu nova organzio estis dekomence nomita Societo por libera psikoanalizo sed ĝi estis tuj renomita Societo por individua psikologio. En la periodo post la Unua Mondmilito, Adler iĝis pli kaj pli asocia kun psikologia pozicio kiun li nomis individua psikologio.
En 1912, Jung publikigis Wandlungen und Symbole der Libido (publikigita en angla en 1916 kiel Psychology of the Unconscious, Psikologio de la nekonscio) kio klarigis, ke liaj vidpunktoj estis sekvantaj direkton tre diferencan el tiuj de Freud. Por distingi sian sistemon el psikoanalizo, Jung nomis ĝin analiza psikologio. Anticipe al la fina rompo de la rilato inter Freud kaj Jung, Ernest Jones iniciatis la formadon de sekreta Komitato de fideluloj taskita pri la konservo de la teoria kohero kaj la institucia heredo de la psikoanaliza movado. Formita en la aŭtuno 1912, la Komitato estis komponita de Freud, Jones, Abraham, Ferenczi, Rank, kaj Hanns Sachs. Max Eitingon aliĝis al la Komitato en 1919. Ĉiu membro promesis ne fari publikan apartiĝon el la fundamentaj principoj de la psikoanaliza teorio antaŭ diskuto de tiu afero kun la aliuloj. Post tiu disvolvigo, Jung agnoskis, ke lia pozicio estis neeltenebla kaj rezignis kiel redaktoro de Jarhbuch (Jarlibro) kaj poste kiel prezidanto de la IPA en aprilo 1914. La Zurika Societo retiriĝis el la IPA la venontan julion.
Poste la saman jaron, Freud publikigis artikolon titolitan "The History of the Psychoanalytic Movement", kies germana originalo estis unuafoje publikigita en Jahrbuch, pri siaj opinioj pri la nasko kaj evoluo de la psikoanaliza movado kaj la retiriĝo de Adler kaj Jung el ĝi.
La fina dizerto el la interna cirklo de Freud okazis post la publikigo en 1924 de la verko de Rank nome Das Trauma der Geburt kiun aliaj membroj de la komitato legis kvazaŭ abandonante la Edipo-komplekson kiel la centra principo de la psikoanaliza teorio. Abraham kaj Jones iĝis pli kaj pli fortaj kritikantoj de Rank kaj kvankam li kaj Freud estis malpretaj finigi sian intiman kaj longdaŭran rilaton la rompo finfine okazis en 1926 kiam Rank rezignis el siaj oficialaj postenoj en la IPA kaj lasis Vienon por Parizo. Lia loko en la komitato estis okupita de Anna Freud. Rank finfine setliĝis en Usono kie liaj revizioj de Freud-a teorio influos novan generacion de terapiistoj malkomfortaj kun la ortodokseco de la IPA.
Frua psikoanaliza movado
Resume en la jaro 1908 Freud estis okaziginta la unuan internacian psikoanalizan kongreson en Salcburgo. Sekvis aliaj en 1910 en Nurenbergo, 1911 en Vajmaro, 1913 en Munkeno, 1918 en Budapeŝto kaj 1920 en Hago kaj Berlino. En 1913 aperis la verko "Totemo kaj tabuo", en kiu Freud skribis pri la kulturhistoria fenomeno de la incestmalpermeso.
Post la fondo de la IPA en 1910, internacia reto de psikoanalizaj societoj, trejninstitutoj kaj klinikoj iĝis bone establitaj kaj regula plano de duajaraj kongresoj komencis post la fino de la Unua Mondmilito por kunordigi sian agadon. Abraham kaj Eitingon fondis la Berlinan Psikoanalizan Societon en 1910 kaj poste la Berlinan Psikoanalizan Instituton kaj la Poliklinik en 1920. La plinovigoj de Poliklinik pri libera traktado, kaj infananalizo kaj la normigo de la Berlina Instituto por psikoanaliza trejnado havis gravan influon pri la ampleksa psikoanaliza movado. En 1927 Ernst Simmel fondis la sanatorion de la Kastelo Tegel en la ĉirkaŭoj de Berlino, nome la unua tia establo kiu havigis psikoanalizan traktadon en institucia kadro. Freud organizis fonduson por help financi siajn agadojn kaj lia arkitekto filo, Ernst, estis komisiita por remebli la konstruaĵon. Ĝi devis fermi en 1931 pro ekonomiaj tialoj.
La Moskva Psikoanaliza Societo de 1910 iĝis la Rusia Psikoanaliza Societo kaj Instituto en 1922. La rusaj sekvantoj de Freud estis la unuaj kiuj profitis el tradukoj de lia verkaro, ĉar la rusa traduko de 1904 de Sonĝointerpretado aperis naŭ jarojn antaŭ la anglalingva eldono de Brill. La Rusa Instituto estis unika en tio ke ricevis ŝtatan subtenon por sia agado, inklude la publikigon de tradukoj de la verkoj de Freud. Tiu subteno estis krute nuligita en 1924, kiam Josif Stalin enpoviĝis, kaj psikoanalizo estis denoncita pro ideologiaj tialoj.
Helpinte fondi la Usonan Psikoanalizan Asocion en 1911, Ernest Jones revenis en Brition el Kanado en 1913 kaj fondis la Londonan Psikoanalizan Societon samjare. En 1919, li dissolvis tiun organizon kaj, kun ties kerna membraro purigita el Jung-aj aliĝintoj, fondis la Britan Psikoanalizan Societon, kaj servis kiel ties prezidanto ĝis 1944. La Instituto de Psikoanalizo estis establita en 1924 kaj la Londona Kliniko de Psikoanalizo estis establita en 1926, ambaŭ sub la direktoreco de Jones.
La Viena Ambulatorio (Kliniko) estis establita en 1922 kaj la Viena Psikoanaliza Instituto estis fondita en 1924 sub direktoreco de Helene Deutsch. Ferenczi fondis la Budapeŝtan Psikoanalizan Instituton en 1913 kaj klinikon en 1929.
Psikoanalizaj societoj kaj institutoj estis establitaj en Svisio (1919), Francio (1926), Italio (1932), Nederlando (1933), Norvegio (1933) kaj en Palestino (Jerusalemo, 1933) fare de Eitingon, kiu estis fuĝinta el Berlino post Adolf Hitler enpoviĝis. La Novjorka Psikoanaliza Instituto estis fondita en 1931.
La Berlina Kongreso de 1922 estis la lasta en kiu Freud partoprenis. Je tiu epoko lia parolkapablo iĝis grave malhelpita pro la proteza aparato kiun li bezonis kiel rezulto de serio de operacioj en sia kancersufera makzelo. Li restis informita pri la disvolvigo pere de regula korespondado kun siaj ĉefaj sekvantoj kaj pere de cirklaj leteroj kaj kunsidoj de la sekreta Komitato en kiu li plue partoprenis.
La Komitato plue funkciis ĝis 1927 kiam instituciaj disvolviĝoj ene de la IPA, kiel la establado de la Internacia Trejnkomisiono, frontis temojn pri la transmito de psikoanalizaj teorio kaj praktiko. Restis tamen gravaj diferencoj pri la afero de neprofesia analizo – t.e. la akcepto de medicine ne-kvalifikitaj kandidatoj por psikoanaliza trejnado. Freud verkis sian argumentaron favore en 1926 en sia Die Frage der Laienanalyse. Li estis klare opoziciata de usonaj societoj kiuj montris obĵetojn pri profesiaj normigoj kaj la risko de procesoj (kvankam infananalizistoj estis esceptataj). Tiuj obĵetoj estis kunhavataj ankaŭ de kelkaj el liaj eŭropaj kolegoj. Finfine oni atingis interkonsenton kiu permesis al la societoj aŭtonomecon por establi kriteriojn por kandidatiĝo.
En 1930 al Freud estis atribuita la Goethe-premio kiel agnosko de liaj kontribuoj al psikologio kaj al la kulturo de germanlingva literaturo.
Pacientoj de Freud
Freud uzis pseŭdonimojn en siaj kazohistorioj. Kelkaj pacientoj konataj laŭ pseŭdonimoj estis Cäcilie M. (Anna von Lieben); Dora (Ida Bauer, 1882–1945); Frau Emmy von N. (Fanny Moser); Fräulein Elisabeth von R. (Ilona Weiss); Fräulein Katharina (Aurelia Kronich); Fräulein Lucy R.; Malgranda Hans (Herbert Graf, 1903–1973); Ratulo (Ernst Lanzer, 1878–1914); Enos Fingy (Joshua Wild, 1878–1920); kaj Lupulo (Sergej Pankejeff, 1887–1979). Aliaj famaj pacientoj estis Princo Pedro Augusto de Brazilo (1866–1934); H.D. (1886–1961); Emma Eckstein (1865–1924); Gustav Mahler (1860–1911), kun kiu Freud havis nur unusola, etenda konsulto; Princino Marie Bonaparte; Edith Banfield Jackson (1895–1977); kaj Albert Hirst (1887–1974).
Jen nekompleta listo de pacientoj, kies terapiprocedon publikigis Freud. La veraj nomoj estis anstataŭitaj de la indikitaj pseŭdonimoj.
Kancero
Februare 1923, Freud eksuferis pro leŭkoplakion, negravan kreskaĵon asocian kun troa fumado, en sia buŝo. Li dekomence tenis tion sekrete, sed aprile 1923 li informis al Ernest Jones, dirante, ke la kreskaĵo estis forigita. Freud konsultis la dermatologon Maximilian Steiner, kiu avertis lin abandoni fumadon sed mensogis pri la graveco de la kreskaĵo, minimumigante ties gravon. Freud poste vidis Felix Deutsch, kiu vidis, ke la kreskaĵo estas kancera; li identigis ĝin al Freud uzante eŭfemismon "malbona leŭkoplakio" anstataŭ la teknikan diagnozon: epiteliomo. Deutsch konsilis al Freud ĉesi fumadon kaj fortranĉi la kreskaĵon. Freud estis traktita de Marcus Hajek, rinologo kies kompetenco li estis iam pridemandinta. Hajek plenumis nenecesan ornaman kirurgion en la servo de sia kliniko por eksteraj pacientoj. Freud sangis dum kaj post la operacio, kaj eble jam preskaŭ mortis. Freud poste vidis Deutsch denove. Deutsch vidis, ke necesas plua kirurgio, sed ne diris al Freud, ke li havas kanceron ĉar li estas priokupita ke Freud povus deziri memmortigi.
Fuĝo el Naziismo
Januare 1933, la Naziisma Partio ekkontrolis Germanion, kaj la verkoj de Freud elstaris inter tiuj kiujn ili bruligis kaj detruis. Freud rimarkigis al Ernest Jones: "Kian progreson ni estas farante! En la Mezepoko ili estus bruliginta min. Nune, ili kontentiĝas bruliganta miajn librojn." Freud plue subkomprenis la kreskantan Naziisman minacon kaj restis determinita resti en Vieno, eĉ post la Anschluss de 13a de marto 1938, per kiu Nazia Germanio aneksigis Aŭstrion, kaj post la eksplodo de perforta antisemitismo kiu sekvis. Jones, la tiam prezidento de la Internacia Psikoanaliza Asocio (IPA), venis en Vienon el Londono tra Prago la 15an de marto determinita konvinki Freud ŝanĝi sian opinion kaj serĉi ekzilon en Brition. Tiu afero kaj la bato pro la aresto kaj pridemandado de Anna Freud fare de la Gestapo finfine konvinkis Freud, ke ĝi estas tempo lasi Aŭstrion. Jones iris al Londono la venontan semajnon kun listo havigita de Freud de la grupo de elmigruntoj kiuj bezonos permesilojn. Reen en Londono, Jones uzis sian personan rilaton kun la Brita Ministro, Sir Samuel Hoare, por atingi la permesilojn. Estis deksep entute kaj laborpermesiloj estos havigitaj senecese. Jones uzis sian influon ankaŭ en sciencaj cirkloj, konvinkante la prezidanton de la Royal Society, Sir William Bragg, skribi al la Ministro de Eksterlandaj Aferoj Lord Halifax, postulante la bonan efikon de la diplomata premo aplikenda en Berlino kaj Vieno en la profito de Freud. Freud havis subtenon ankaŭ el usonaj diplomatoj, elstare de sia eks-paciento kaj de la usona ambasadoro en Francio, William Bullitt. Bullitt avertis la Usonan Prezidenton Roosevelt pri la pliigantaj danĝeroj kiujn frontas la Freud-oj, rezulte en tio ke la ĝenerala konsulo en Vieno, John Cooper Wiley, aranĝis regulan kontrolon de Berggasse 19. Li intervenis per telefono ankaŭ dum la pridemandado fare de la Gestapo al Anna Freud.
La foriro el Vieno fare de la Freud-oj estis farita iom post iom tra aprilo kaj majo 1938. La nepo de Freud nome Ernst Halberstadt kaj la edzino kaj filoj de Martin, la filo de Freud, foriris al Parizo en aprilo. La bofratino de Freud, Minna Bernays, iris al Londono la 5an de majo, Martin Freud la venontan semajnon kaj la filino de Freud, nome Mathildem kaj ŝia edzo, nome Robert Hollitscher, la 24an de majo.
Fine de la monato, oni faris aranĝojn por la foriro de la propra Freud al Londono, enkotigite en jure komplika kaj finance ĉantaĝa procezo de negocado kun la Naziismaj aŭtoritatoj. Laŭ la regularo trudita al la juda loĝantaro fare de la nova Naziisma reĝimo, oni nomumis komisaron por administri la havaĵojn de Freud kaj tiujn de la IPA kies sidejo estis apud la hejmo de Freud. Freud estis asignita al Dro. Anton Sauerwald, kiu estis studinta kemion en la Universitato de Vieno kun Profesoro Josef Herzig, malnova amiko de Freud. Sauerwald legis verkojn de Freud por scii pri li kaj kompreni lian situacion. Kvankam li estis taskita havigi detalojn pri la bankokontojn de Freud al siaj superuloj kaj aranĝi la detruon de la historia biblioteko hejmigita en la oficejoj de la IPA, Sauerwald faris nenion el tio. Anstataŭe li forigis la pruvojn de la eksterlandaj bankokontoj de Freud kaj aranĝis la stokadon de la biblioteko de la IPA en la Aŭstria Nacia Biblioteko kie ĝi restis ĝis la fino de la milito.
Kvankam la interveno de Sauerwald malpezigis la financan ŝarĝon de la "forir"-imposto super la deklarita havaĵo de Freud, aliaj gravaj ŝarĝoj estis aplikitaj rilata al la ŝuldoj de la IPA kaj al la valora kolekto de antikvaĵoj kiun Freud posedis. Malhelpita aliri al siaj propraj bankokontoj, Freud turnis sin al la princino Marie Bonaparte, nome la plej elstara kaj riĉa el liaj francaj sekvantoj, kiu estis veturinta al Vieno por proponi sian subtenon kaj estis ŝi kiu havigis la necesan financon disponeble. Tio ebligis, ke Sauerwald subskribu la necesan forvizojn por Freud, sia edzino Martha kaj filino Anna. Ili lasis Vienon per la fama trajno Orient Express la 4an de junio, akompanataj de iliaj hejmservisto kaj doktoro, kaj alvenis la venontan tagon en Parizon kie ili estis gastojn de Marie Bonaparte antaŭ reveturi nokte al Londono, kien ili alvenis al Viktoria stacio la 6an de junio.
Inter tiuj kiuj venis al Freud por montri siajn respektojn estis Salvador Dalí, Stefan Zweig, Leonard Woolf, Virginia Woolf kaj H. G. Wells. Reprezentantoj de la Royal Society proponis la plenan membrecon al Freud, kiu estis elektita eksterlanda membro jam en 1936. Marie Bonaparte alvenis ĉirkaŭ la fino de junio por studi kion fari ĉe la kvar pli aĝaj fratinoj de Freud kiuj restis ankoraŭ en Vieno. Ŝiaj postaj klopodoj akiri forvizojn por ili malsukcesis kaj ili ĉiuj mortos en Naziaj koncentrejoj.
Karlsburg (Antaŭpomerio)
Karlsburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Züssow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sigmund Freud
Fuĝo el Naziismo
Komence de 1939 Sauerwald alvenis en Londonon iom mistere kaj renkontiĝis kun la frato de Freud nome Alexander. Li poste estos procesita kaj enprizonita en 1945 fare de Aŭstria tribunalo pro sia agado kiel funkciulo de Naziisma Partio. Responde al plendo el lia edzino, Anna Freud verkis por konfirmi, ke Sauerwald "uzis sian oficon kiel nia nomumita komisaro tiel ke li protektis mian patron". Ŝia interveno helpis lian liberigon en 1947.
En la nova hejmo de la Freud-oj, nome Freud Museum en 20 Maresfield Gardens, Hampstead, Norda Londono, oni rekreis la konsultejon de Freud en Vieno per fidinda detalaro. Li plue vidis pacientojn tie ĝis la finaj stadioj de sia malsano. Li laboris ankaŭ por siaj lastaj libroj, Der Mann Moses und die monotheistische Religion, publikigita en germana en 1938 kaj en angla la venontan jaron kaj la nefinkompletigita Skizo de Psikoanalizo kiu estis publikigita postmorte.
Morto
Meze de septembro 1939, la kancero de Freud en sia makzelo estis okaziginta al li akran doloron kaj estis deklarita neoperaciebla. La lasta libro kiun li legis, la romano de Balzac nome La Peau de chagrin, okazigis meditadon pri sia propra pliiĝanta malforto kaj kelkajn tagojn poste li turnis sin al sia doktoro, amiko kaj kolega rifuĝinto, Max Schur, rememorante al li ke ili jam estis iam diskutintaj la finajn stadiojn de lia malsano: "Schur, ĉu vi memoras nian 'kontrakton' ne lasi min en abandono kiam venos mia momento. Nune estas nur torturo kaj tio ne havas sencon." Kiam Schur respondis, ke li ne forgesis, Freud diris, "Mi dankas vin," kaj poste "Parolu pri tio kun Anna, kaj se ŝi pensas, ke tio pravas, tiam finigu ĝin." Anna Freud volis prokrasti la morton de lia patro, sed Schur konvinkis ŝin, ke ne meritas la penon lasi lin viva kaj en la 21a kaj 22 de septembro oni administris dozojn de morfino kio rezultis en la morto de Freud ĉirkaŭ la 3a horo nokte de la 23a de septembro 1939. Pri tiu eŭtanazio, diskongruoj en la diversaj rakontoj kiujn Schur faris pri sia rolo en la finaj horoj de Freud, kio siavice kondukis al malkonsentoj inter la ĉefaj biografiistoj de Freud, kondukis al plua esplorado kaj reviziita rakonto. Tiu proponas, ke Schur forestis el la mortolito de Freud kiam tria kaj fina dozo de morfino estis administerdita de Drino. Josephine Stross, kolago de Anna Freud, kio rezultis en la morto de Freud ĉirkaŭ noktomezo de la 23a de septembro 1939.
Tri tagojn post lia morto la korpo de Freud estis kremaciita en la Kremaciejo Golders Green en Norda Londono, kaj negocistoj Harrods estis liaj funebraj direktoroj, je instrukcioj de lia filo, Ernst. Funebraj diskursoj estis faritaj de Ernest Jones kaj de la aŭstria verkisto Stefan Zweig. La cindroj de Freud estis poste instalitaj en la Ernest George Columbarium de la Kremaciejo (nome en la nomita "Freud Corner"). Ili ripozas sur plinto desegnita de sia filo, Ernst, en sigelita antikvgreka kratero kun pentritaj Dionizaj scenoj kiun Freud estis ricevinta kiel donaco el Marie Bonaparte kaj kiun li estis teninta en sia studejo en Vieno dum multaj jaroj. Poste lia edzino, Martha, mortis en 1951, kaj ankaŭ ŝiaj cindroj estis metitaj en la urno.
Idearo
Freud esploris unue hipnoton kaj ties efiko por helpi al psike malsanajn personojn. Poste li disiĝis de tiu tekniko kaj evoluigis terapiformon, kiu baziĝis je libera asocio kaj sonĝointerpretado por kompreni la animan strukturon de la homo kaj kuraci ĝin (psikanalizo).
Por klarigi kiel funkcias la homa psiko, Freud evoluigis tiam nekutiman teknikon, per kiu li analizis siajn pacientojn kaj ties liberaj asocioj kaj hermeneŭte interpretis ilin. El tiuj observoj kaj interpretoj li evoluigis sian ideon de triparta psika strukturo. Laŭ lia propono la strukturo de la homa psiko konsistas el tri partoj (instancoj), la Ĝi, la Mi kaj la Super-Mi. Li subtenis, ke ĉirkaŭ 90 procentoj de homoj decidoj estas senkonscie motivigitaj kaj nur malgranda parto videbla.
Alfred Adler
En 1902 Sigmund Freund estis nomumita eksterordinara profesoro kaj fondis la psikologan merkredan kunvenon, kiun vizitis inter aliaj Sándor Ferenczi kaj Alfred Adler. Ĉiun merkredon oni diskutis novajn esplorrezultojn kaj trejniĝis pri la nova arto de interpretado.
Carl Gustav Jung
En 1906 Freud ekkorespondis kun sia fakkolego Carl Gustav Jung. Dum renkonto en 1907 ili ambaŭ diskutadis senhalte dum 13 horoj. Freud konsideris Jung kiel kronprincon. En 1909 ambaŭ psikanalistoj veturis kun Ferenczi al Usono, sed disiĝis en 1914.
Wilhelm Reich
Okaze de psikanaliza kunveno ĉe la viena universitato, Wilhelm Reich renkontiĝis kun Freud, kiu donis al li du el siaj libroj kaj kuraĝigis lin. Poste, Reich aktive partoprenis al psikanaliza seminario, kiun li rapide estris kiel subdirektoro. Li kreis kun Sándor Ferenczi la teknikan seminariejon (kie oni diskutis pri analiza teknika parto de psikanalizo) kaj eldonis plurajn librojn, unu el ili Die Funktion des Orgamus (La funkcio de orgasmo) (1927), kie li priskribis ke la fundo de la neŭrozoj devenas de malordo de la reprodukta funkcio, kaj en kiu li klarigis novan koncepton de seksa ekonomio, tio estas socia kaj persona agmanieroj por plugardi fluida siajn emociajn povojn. Reich konsciiĝis, ke ĝenerale la kaŭzo de neŭrozoj devenas de soci-ekonomiaj problemoj (loĝejaj problemoj, ĉefe por la junuloj, ekonomia memstara problemo de la ino, malfacileco atingi bonajn kontraŭkonceptrimedojn, ktp). Li teamiĝis kun kuracistoj, flegistoj por helpi la homojn de la malriĉaj kvartaloj de Vieno. Li kreis psikanalizan seminariejon senpagan por la malplej riĉuloj. Pro sia implikado en la sociaj aferoj, sia psikanaliza komunumo devigis lin translokiĝi al Berlino, Germanio, en 1930. Tie li aliĝis al la komunista partio cele de pli facile atingi junulojn, kiuj estis ribelantaj kontraŭ siaj viv-kondiĉoj, tiamaniere ke li povu konsili ilin pri seksologio, ĉu konference ĉu perlibre. Li ne konsentis kun la sen-politikado de la Psikoanaliza Asocio. Por pli antaŭenigi sian varbadon ĉe la amaso li kreis SEXPOL (Zeitschrift für Politische Psychologie und Sexualökonomie - Revuo pri politika psikologio kaj seksa ekonomio), publikaĵo pri la viv-kondiĉoj modernaj kaj la plena disvolviĝo de la seksa kontentigo ĉe la popola amaso. Sexpol altiris al si nombrajn asociojn, pli ol cent mil aliĝantojn kaj estis malpermesita, kiam kreskis la nazia ondo.
La amikecaj rilatoj kun Freud estis bonaj ĝis tiel, kiel Reich "nur sintenis al psikoanalizo": li estis de la intimaj proksimaj personoj. Sed disakordo aperis ekde kiam Freud proponis la teorion pri Thanatos kaj Eros: laŭ Reich, Thanatos ("la morta instinkto") estas nur dua impulso, akirita dum la vivo de la suferanto, ne la unua, tiel, kiel pensis Freud. Plie, al tio sin aldonis la risko, ene de la aktoj mem de Reich vidalvide la nova estraro de nazia Germanio, rilate al iu, kiu tro alproksimiĝis al la komunista partio: ja la rilatoj inter Freud kaj Reich malkonstruiĝis.
Otto Rank
Otto Rank, kies naskiĝnomo estis Otto Rosenfeld, estis psikoanalizisto, verkisto kaj profesoro aŭstria. Li laboris kun Sigmund Freud dum dudek jaroj kaj eldonis du gravajn revuojn pri psikoanalizo.
Aliaj daŭrigantoj de la teorio estis Anna Freud kaj Jacques Lacan.
Freud kaj Esperanto
E. James Lieberman, en sia artikolo Zamenhof, psikologie: de Freud al Piron, el la vidpunkto de la psikologio skizas paralelojn inter Esperanto kaj la teorioj de Sigmund Freud. Por J.C. Flugel estis kvazaŭ religia entuziasmo pro la "interna ideo", kiu estus kompendio de bonvolaj intencoj al la homaro. "La lingvo Esperanto estis senkondiĉa donaco al la tuta homaro." El tiu lingvo derivas multaj pozitivaj devenoj, "parolante novan lingvon, oni fieras pro lerteco". Tre interesa estas la paralelo kiun oni establas inter la figuroj de Freud kaj Zamenhof, judaj, kleraj, movadistoj, kuracistoj, fumantoj..., kaj ambaŭ parolas pri "la afero" (germane "die Sache"). Kaj same pri la diferencoj, dum Freud klopodas teorion, Zamenhof preferas la kreadon de praktika solvo. Alia paralelo estas establita inter Esperanto kaj hipnozo, ambaŭ duarangaj aferoj en la celoj de la du pioniroj: ambaŭ praktikoj estas malhelpataj pro ĉarlatana etoso, kiel simplaj praktikaj solvoj, pro senklereco kaj pro manko de mona aŭ morala subteno. Sekvanto de Freud, nome Otto Rank emfazis la estimon de diversaj kulturoj, la homaranisman sopiron, la sanigan impulson al amikeca "familia rondo". Simile, sekvanto de Zamenhof, nome Claude Piron emfazis el vidpunkto de psikologo la gravecon de la lingvaj digno kaj rango, fromte al diskrimino.
Recenzoj
Multaj kritikoj estis direktitaj al Sigmund Freud kaj psikanalizo, kiu nun estas konsiderita pseŭdoscienco.
Laŭ la psikologo, sociologo kaj eseisto G. William Domhoff kaj la kogna psikologo David Foulkes, la ideo ke libera asocio permesas aliron al la latenta enhavo de la sonĝo estas nuligita de verkoj de eksperimentpsikologio kiuj konkludis ke tiu metodo estas arbitra. .
Richard Webster, en Why Freud Was Wrong (1995), priskribis psikanalizon kiel eble la plej kompleksan kaj sukcesan pseŭdosciencon en historio.
Verkoj
Laŭ kronologia ordo:
17096 Takemaru
17096 Takemaru estas mezgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leo Takemaru, plej bona en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Li ricevis ankaŭ la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Li estis lernanto ĉe la Ward Melville High School de East Setauket (Nov-Jorkio, Usono)
Hungara Esperanto-Muzeo
Hungara Esperanto-Muzeo funkciis provizore en Nagymaros, fondita en 1932. La bazo estas kolektaĵo de la gvidanto, d-ro Jozefo Talacs: 230 libroj, 70 gazetoj, ĉirkaŭ 1000 gazeteltranĉajoj, 40 murafiŝoj, 500 flugfolioj, 250 leteroj, poŝtkartoj 20 vizitkartoj, 60 fotografaĵoj, plena kolekto de Hungaraj glumarkoj. Celo: kolekto de ĉio pri la mondlingva movado en Hungarujo.
Longvosta nesilo
Ankaŭ la latina scienca nomo N. longicaudata aludas al la longa vosto per la du latinaj radikoj kiuj same signifas “longa” kaj “vosto”.
Ottati
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Blazio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Aquara, Bellosguardo, Castelcivita, Petina, Sant'Angelo a Fasanella kaj Sicignano degli Alburni.
Bestoĝardeno de Indianapolo
La Bestoĝardeno de Indianapolo aŭ en angla The Indianapolis Zoo, estas situanta en Indianapolo, Indianio, Usono. En 1944 oni ekpensis pri eblo starigi bestoĝardenon en Indianapolo kiam ĵurnalisto Lowell B. Nussbaum ekverkis siajn opiniojn pri la temo pere de sia kolumno "Inside Indianapolis." Tio inspiris anojn de Indianapolo kaj oktobr de 1944 aperis la fondaj statutoj "Articles of Incorporation for the Indianapolis zoological society, INC". Tuj la membroj de tiu grupo skizis la estontajn planojn por la zoo. " Ĝi malfermiĝis al publiko en 1964. Ties nuna hejmo en la Ŝtata Parko Blanka Rivero White River State Park malfermiĝis en 1988 kun amplekso de 26 ha. La zoo gastigas pli ol unu milionoj da vizitantoj ĉiujare kaj ludas gravan rolon en tutmonda konservado kaj scienca esploro, inklude plenumado de la unua tutmonda sukcesa artefarita fekundigo de Afrika elefanto. La Bestoĝardeno de Indianapolo estas la ununura institucio agnoskita de la Association of Zoos and Aquariums (AZA) kaj de la American Alliance of Museums kiel bestoĝardeno, publika akvario, kaj botanika ĝardeno. La zoo estas privata ne-profita organizaĵo, kiu ne ricevas takseltenon kaj estas subtenita tute de membra pagado, admitado, donacoj, vendado kaj ĉiujara fondokolekto. La zoo disponigas multajn laŭsezonajn amuzveturojn, bestnutradojn, rotaciajn ekspoziciaĵojn, kaj prezentojn.
József Ferenczy
FERENCZY József [ferenci] estis hungara pentristo. Li naskiĝis Marosvásárhely la 17-an de decembro 1866 kaj mortis en Temeŝvaro la 4-an de decembro 1925.
Kariero
József Ferenczy estis dungita en fotolaborejo de Károly Divald en Eperjes, poste en ĉefurbo li estis disĉiplo de pentristoj Sándor Bihari kaj Bertalan Karlovszky. Pli poste li studis en la Akademio Julian de Parizo, reveninte en Budapeŝton, li pentris ĉe Gyula Benczúr. Li eskspoziciis de 1897 en Arthalo Budapeŝto. De 1901 li loksidiĝis en Temeŝvaro. En la 1910-aj jaroj li establis lernejon por pentristoj.
Tibor Kolozsi
KOLOZSI Tibor (koloĵi) estas rumanuja hungara skulptisto. Li naskiĝis en Gyergyóditró la 16-an de aprilo 1965.
Biografio
En 1990 Tibor Kolozsi finis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Li laboras precipe per bronso. Li ŝatas la arkaikecajn temojn, la motivojn el sumera kulturo, el Biblio, el hungara prahistorio. En 1995 li partoprenis la restarigadon de skulptaĵoj de la romia katolika preĝejo de Alba Iulia.
Barenca maro
Barenca maro troviĝas rande de Atlantiko kaj de Arkta Oceano, norde de Norvegio kaj de la plejnordo de la eŭropa parto de Rusio (kiu estas parto de la orienteŭropa ebenaĵo). Ĝi estas nomita laŭ la nederlanda maristo Willem Barentsz. La Golfa Marfluo ebligas liberan tutjaran aliron al multaj havenoj de Barenca maro, kvankam ili troviĝas tre norde.
La Monda Natur-Fonduso (WWF) konsideras ĝin kiel maran ekoregionon kaj enmetas ĝin, kune kun Karaa maro, en Tutmondaj 200-unuon pro ĝia signifo por la biodiverseco.
Historio
La Batalo de la Barenca maro estis marbatalo de la Dua Mondmilito kiu okazis la 31an de decembro 1942 inter militŝipoj de la Germana Ŝiparmeo (Kriegsmarine) kaj Britaj ŝipoj kiuj estis protektintaj la konvojon JW 51B al Kola en Sovetunio. La perdoj estis iom similaj en ambaŭ flankoj: unu perdita kaj unu damaĝita ŝipoj, plus unu minforigilo brita; dum ĉe homoj 250 mortoj el britoj kaj 330 el germanoj.
NGC 1329
NGC 1329 (aliaj indikoj — PGC 12826, ESO 548-15, MCG -3-9-42) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aldabra nesilo
La Aldabra nesilo aŭ Aldabra broŝobirdo (Nesillas aldabrana) estis formortinta afrotropisa birdo de la familio de Akrocefaledoj. Ĝi estis endemia de la atolo Aldabro en la Sejŝeloj.
Aspekto
Tiu birdo atingis totalan longon de 18-20 cm. La flugiloj estis ĉirkaŭ 6.3 cm kaj la vosto estis 8.6 cm.
Malkovro kaj formorto
La Aldabra nesilo estis malkovrata de brita ornitologoj Con Benson, Malcom Penny kaj Tony Diamond en 1967 kaj priskribata en 1968 de Constantine Walter Benson kaj Malcolm Penny sur baze de masklo, ino kaj nesto kun 3 ovoj. Neniam oni trovis junulojn.
Post la malkovro tiu broŝobirdo perdiĝis ĝis nova priserĉado fare de Robert Prys-Jones de la Brita Muzeo de Natura Historio el 1974 al 1976. Fine de 1975 li trovis 6 pliajn birdojn kiuj estis ĉiuj maskloj. Tiuj birdoj estis ringitaj kaj fotitaj.
Bedaŭrinde en 1983 restis nur unu masklo kaj la Aldabra nesilo iĝis la plej rara kaj limigita birdo en la mondo. Ĝi estis limigita al 10 ha de marborda areo en la Aldabra Insulo de Malabaroj. Post intensivaj priserĉadoj, la formorto de tiu birdo estis konfirmata en 1986. Ĝi estis listata kiel oficiale formortinta fare de la IUCN ekde 1994.
La eblaj kialoj de tiu formorto povus esti la ĉeesto de ratoj, katoj kaj kaproj enmetitaj de la atolo antaŭ multaj jaroj.
3807 Pagels
3807 Pagels estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1981} de la usonaj astronomoj Norman G. Thomas kaj Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona fizikisto Heinz Rudolph Pagels (1939–1988).
Károly Ferenczi
FERENCZI Károly [ferenci] estas hungara pentristo. Li naskiĝis Marosvásárhely la -an de 1952.
Kariero
Károly Ferenczi diplomitiĝis en 1975 en la Arta Altlernejo de Kluĵo, poste li instruis. De aŭtuno de 1991 li vivas en Budapeŝto.
Henry Drysdale Dakin
Henry Drysdale Dakin membro de la RSL (12a de marto 1880 - 10a de februaro 1952) estis angla kemiisto.
En 1914 li revenis al Anglio por servi ĉe la milito. Laŭ peto fare de Alexis Carrel al la Rockefeller Institute, Dakin kuniĝis kun Carrel en 1916 je portempa hospitalo en Compiègne. Tie ili disvolvigis la metodon Carrel–Dakin por vundotraktaĵoj. Tiu konsistis el intermite irigaciado de la vundo per la Dakina solvaĵo. Tiu solvaĵo estas tre diluita antisepsaĵo, konsistanta el natria hipoklorito (0.4% al 0.5%) kaj borata acido (4%). Ĝi estas nestabila kaj kadukiĝas post ses horoj, kaj devas esti farita kiam necesas. Ekde 1982 modifita, pli stabila Solvaĵo Dakin estis komerce disponebla el Century Pharmaceuticals, Inc.
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1941.
Kantono Muscatine (Iovao)
Kantono Muscatine (Muscatine County, ) estas unu el la 99 kantonoj de la usona subŝtato Iovao (Iowa). Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 42.405 loĝantojn. La areo estas 1.163 km2. La kantona ĉefurbo estas Muscatine, apud rivero Misisipio, kiu limigas la kantonon sudoriente.
Municipoj kaj komunumoj
Jenaj urbaj municipoj (cities) situas en la kantono: Jenaj nealigaj komunumoj (unincorporated communities) situas en la kantono:
Karlsdorf (Turingio)
Karlsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(16648) 1993 SH7
(16648) 1993 SH7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 17-an de septembro 1993 de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,