cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Belga Laborista Partio
Historio
En Aprilo 1885, 112 kunvenis en ĉambro de la kafejo De Zwaan sur la Granda Placo en Bruselo, en la sama loko kie la Unua Internacio kunvenis, kaj kie Karl Marx verkis la Komunistan Manifeston. Ĉe ĉi tiu kunveno la Belga Laborista Partio (POB aŭ PWP) estis kreita. Kelkaj grupoj estis reprezentitaj ĉe ĉi tiu kunveno, inter kiuj estis la BSP de Edward Anseele. La membroj estis ĉefe metiistoj kaj ne laboristoj de industriaj centroj (kun la escepto de Gento). Dum la verkado de la programo por la nova partio, oni timis ke radikala programo fortimigus laboristojn. Pro tio, oni decidis ke la vorto socialismo ne estus menciata en la nomo de la partio, decido kiu estis defendita de Cesar De Paepe (1841-1890).
La Ĉarto de Quaregnon de 1894 liveris la doktrinan bazon por la belgaj socialistoj de 1894 ĝis 1979. Antaŭ 1919, la distrikta sistemo por belgaj balotadoj ege malhelpis la Laboristan Partion obteni seĝojn en la parlamentoj de Flandrio, kaj la socialista estro, Edward Anseele, estis elektita en Lieĝo. Post 1919, universala voĉdonado por viroj kaj proporcia reprezentado ege pligrandigis la forton de la partio en la parlamento, kaj ĝi partoprenis en kelkaj registaroj.
En la balotado de 1919, la Belga Laborista Partio gajnis 36.6% da la voĉoj kaj pligrandigis sian parlamentan reprezent(ad)on de 26 al 70 seĝojn. Ĉi tio estis sufiĉa por nei la majoritaton al la Katolika Partio, kiun ĝi ĝuis ekde 1884, kiu devigis la Katolikan Partion formi koalicion kun la Laborista Partio, formante kabineton kiu enhavis membrojn de la Laborista Partio. La Belga Laborista Partio uzis ĉi tiun oportunon por postuli kaj pasigi reformojn kiaj la nuligon de leĝo kiu malpermesis strikon, labortagon de 8 horoj, pensiojn por maljunuloj, heredajn impostojn, kaj progreseman enspezimposton.
La partio estas ano de la Laborista kaj Socialista Internacio inter 1923 kaj 1940.
Post la Dua Mondmilito, la plimulto de la oficialistoj de la BWP/POB kunvenis por fondi la Belgan Socialistan Partion.
Milizac
(jen france, bretone Milizag) estas loĝloko kaj ekde komenco de 2017 parto de la komunumo Milizac-Guipronvel de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la loĝloko vivis.
Modrovka
Ne miskomprenu kun Modrová!
Modrovka, hungare Kismodró [kiŝmodrO], germane Kleinmodro estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Klein kaj kis signifas: malgranda.
Situo
Modrovka situas laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ flankovojoj apud aŭtovojo. Nové Mesto nad Váhom troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. En la 8-a jarcento slavoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1348 en formo "Madro", la pli preciza hungara nomo aperis en 1452, kiel "Kysmodro" (malgranda-modro). En 1530 kaj en 1548 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1753 oni komputis tie 23 familiojn. En 1787 loĝis tie 174 vilaĝanoj en 25 domoj, en 1828 258 vilaĝanoj en 37 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kismodró 126 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágújhely, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ĝis 1927 la oficiala slovaka loknomo estis Malá Modrovka (=malgranda M.). Inter 1970-1990 la municipo estis en Lúka. En 2001 vivis en Modrovka 229 homoj, (226 slovakoj).
Kovilovo
Kovilovo, serbe Ковилово hungare Borcsarét [borĉarEt] estas komunumo en Serbio en municipo Palilula.
Situo
Kovilovo situas en sud-okcidenta parto de Banato. La serba ĉefurbo troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La komunumo fondiĝis en la 19-a jarcento. Pli frue la loko ne estis loĝata pro la oftaj inundoj. Fine hungaraj laboristoj konstruis digon laŭ la maldekstra bordo de Danubo kaj ili loĝis provizore en la baldaŭa Kovilovo. Ili nomumis la lokon Borcsarét (herbejo de Borĉa), ĉar la plej proksima vilaĝo estis Borcsa. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (estonta Jugoslavio, fine estonta Serbio), dume inter 1941-1944 la germanoj okupis ĝin. En 1965 municipo Palilula formiĝis. En 2002 vivis tie 961 serboj (93 %), po 7 hungaroj kaj jugoslavianoj, 6 ciganoj kaj aliaj.
Winkel (Zuriko)
Winkel estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3775 loĝantojn je la. Winkel konsistas el la tri municipoj Winkel, Seeb kaj Rüti.
Geografio
Winkel situas en la Zurika Unterlando rekte norde de la Flughaveno Zuriko. Sur la komunuma teritorio iam troviĝis lageto, kiu devis malaperi pro la konstruado de la norda kurvojo de la flughaveno.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordokcidento al Bachenbülach, en nordo al Bülach, en nordoriento al Embrach, en sudoriento al Lufingen, en sudo al Kloten, en sudokcidento al Rümlang, kaj en okcidento al Oberglatt.
Trafiko
De Winkel per poŝtaŭtobusoj, kiuj estas integritaj en la reton de la Zurika Trafik-Unio oni povas atingi facile la Flughavenon Zurikon kaj la distriktĉefurbon Bülach.
Antonín Pražák
Antonín Pražák (naskiĝis la 11-an de julio 1886 en Jablonné nad Orlicí - mortis la 5-an de aprilo 1974 en Kostelec nad Orlicí) estis ĉeĥa tipografo kaj posedanto de presejo en Jablonné nad Orlicí, kiu eldonadis Esperanto-publikaĵojn.
Abidoso
Abidos aŭ Abidoso (en greka: Άβυδος), estis antikva urbo en Misio, en Malgrandazio. Ĝi estis tre probable urbo de trakoj kiu iĝis kolonio de Mileto ĉirkaŭ la jaro 700 a.K. Poste ĝi estis detruita de Dario la 1-a kaj poste estis rekonstruita. La historio de Hero kaj Leandro okazas ĉe Abidoso.
11395 Ifinoo
11395 Ifinoo estas mezgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 15-an de decembro 1998 en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka batalanto Ifinoo mortigita de Glaŭkoso en miksbatalo.
Vallabhbhai Patel
"Sardar" Vallabhbhāī Jhaverbhai PAṬEL (guĝarate: સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલ, nagarie: सरदार वल्लभभाई पटेल, IFA: [sɐrd̪a:r ʋɐllɐbʰbʰa:i pɐʈe:l]; naskiĝinta je la 31-a de oktobro 1875 - 1950, estis barata politikisto kaj ŝtatministro, disĉiplo de Gandhi, kiu grave rolis en la luktado por sendependigi Baraton el brita kolonieco kaj por unuigi la centojn da princlandoj kaj aliaj regnetoj en unu grandan landon. En Barato oni kutime antaŭfiksas al lia nomo la titolon "Sardar", t.e. "Ĉefo".
Biografio
Kiel la unua barata Ministro pri Enlandaj Aferoj kaj Deputita Ĉefministro de Barato, Patel organizis helpon por rifuĝintoj en Barata Panĝabio kaj en Delhio, kaj gvidis la klopodojn repacigi la tutan landon. Li estris la unuigadon de la lando el la 565 duonaŭtonomaj princlandoj kaj brit-epokaj koloniaj provincoj. Uzante kaj persvadon diplomatian kaj armean okupadon, li sukcesis submeti preskaŭ ĉiun princlandon al la centra registaro. Oni kromnomis lin "La Ferulo de Barato". Li helpis establi la tutlandan modernan servaron, kaj li estis unu el la plej fruaj subtenantoj de rajto pri proprietado, kaj por libera entreprenado kaj merkato en Barato.
La 31-an de oktobro 2018 inaŭguriĝis bronza statuo de Patel ĉe la rivero Narmado, en lia naskoŝtato Guĝarato. Ĝi estas 182 metrojn alta, la plej alta en la mondo. Ĝia konstruado postulis kvin jarojn da laboro, je la kosto de 350 milionoj da eŭroj.
Nord Stream
Nord Stream (el la germana nomo "nord", norda, kaj la angla "stream", rivereto aŭ rojo (iamaj anglaj nomoj: "North Transgas", Norda Transgaso kaj "North European Gas Pipeline", Nordeŭropa Gasdukto; Северный поток, Severnij potok) estas sistemo de enmaraj duktoj por natura gaso de Rusio ĝis Germanio. Ĝi inkluzivas du liniojn, kiuj iras de Viborg ĝis Greifswald, formantaj la originan projekton (Nord Stream 1), kaj du pliaj liniojn, nomataj Nord Stream 2, kiuj iras de Ust-Luga (Усть-Луг, 40 kilometrojn norde de Kingisepp) ĝis Greifswald. Nord Stream estas posedata kaj funkciigita de la akcia kompanio Nord Stream AG laŭ germana juro, kies plej granda akciulo estas la rusia ŝtata kompanio Gazpromo, kaj Nord Stream 2 estas posedata kaj estos operaciata de Nord Stream 2 AG, tute posedata filio de Gazpromo.
La unua linio de Nord Stream (1) estis metita antaŭ majo 2011 kaj inaŭgurita la 8-an de novembro 2011. La dua linio de Nord Stream (1) estis metita en 2011–2012 kaj inaŭgurita la 8-an de oktobro 2012. Entute 1 222 kilometrojn longa, Nord Stream estas la plej longa submardukto en la mondo, superante la Langeled-dukton. Metado de la duktoj de Nord Stream 2 estis efektivigita en 2018-2019, kaj antaŭ la trudo de usonaj sankcioj, kiuj prozizore haltigis la projekton, oni atendis, ke ĝi funkcios meze de 2020. Nord Stream kaj Nord Stream 2 ambaŭ havas pojaran kapaciton de 55 miliardoj da kubaj metroj da gaso. Ambaŭ projektojn kontraŭstaris Usono kaj pluraj centraj kaj orient-eŭropaj landoj pro zorgoj, ke ĝi pliigos politikan influon de Rusio en la regiono. Krome la usona rezisto al Nord Stream 2 estas influita de la pliigita produktado de natura gaso el Rusio, kio donas al la usona Kongreso ekonomian stimulon kontraŭstari la rusan provizon de gaso al la Eŭropa Unio, favore al skistogaso el Usono.
La nomo "Nord Stream" aŭ "Norda Rojo" foje estas iom mise uzata por referenci pli ĝenerale al pli larĝa dukto-reto, inkluzive de la nutrado surŝipa transporto el la Rusa Federacio, kaj de pluaj ligoj en Okcidenta Eŭropo.
Maravatío
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 70170 loĝantojn. El tiuj estas 33081 viroj kaj 37089 virinoj. La komunumo havas surfacon de 465.58 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 59793 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 137 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.23 % de la loĝantoj.
Entute 39 641 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 32 989 estis alfabetoj kaj 6 583 analfabetoj. Tio signifas ke 16.61 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Mangaloranoj
Mangaloranoj (Tulu: Kudladakulu(ಕುಡ್ಲದಕುಲು); Konkani: Kodialchi; Kannada: Manglurinavaru(ಮಂಗಳೂರಿನವರು); Beary: Maikaaltanga) estas ĝenerale konsiderataj esti kolekto de etna grupo el distrikto Suda Kanario de sudokcidenta bordo de Barato. Tio povas ankaŭ referi pri rezidenco de Mangaloro.
Maravatío
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16050a.htm
Béla Kapi
Béla KAPI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kapi Béla estis hungara pastro, luterana episkopo, eklezia verkisto.
Biografio
Béla Kapi frekventis ĉiujn lernejojn en sia naskiĝurbo ĝis 1900, poste li plulernis helpe de stipendio unu jaron en Rostock. Li pastriĝis en 1901, poste li lernis unu jaron en Halle an der Saale. Li komencis sian karieron en 1902 en Nemesdömölk. Ekde 1904 li estis episkopa sekretario en Pápa. En la sekva jaro li edziĝis baldaŭe havanta 6 gefiloin. Inter 1905-1916 li estis pastro en Körmend, poste ĝis 1948 episkopo de episkopejo Transdanubio. Inter 1927-1939 li estis membro en la senato. En 1948 li pensiuliĝis.
Albert Szilágyi
SZILÁGYI Albert [pr. sila:ddji] estis hungara reĝisoro (Florești la 30-an de majo 1926. – Budapeŝto, 18-an de majo 2018.)
Kariero
Albert Szilágyi dungiĝis en 1951 al la Nemzeti Színház de Szeged. Poste li reĝisoris en Pécs, Békéscsaba, Miskolc, Veszprém. Ekde 1962 ĝis 1980 li estis reĝisoro de Kisfaludy Színház de Győr.
NGC 4643
NGC 4643 (aliaj indikoj — UGC 7895, MCG 0-33-5, ZWG 15.8, IRAS12407+0215, PRC D-22, PGC 42797) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Michel Houellebecq
Michel Houellebecq ([]) (vera nomo: Michel Thomas, naskiĝis la en Reunio) estas franca verkisto, eseisto, poeto, filozofo kaj aŭtoro de kanzonoj. Nun li loĝas en Irlando kaj Hispanio.
Verko kaj vivo
Dum junaĝo li malkovris la verkojn de H. P. Lovecraft kiuj estis lia ĉefa inspiro por verki. Nur poste li verkis la eseon ''H. P. Lovecraft. Contre le monde, contre la vie, essai sur Lovecraft'' ("H. P. Lovecraft. Kontraŭ la mondo, kontraŭ la vivo, eseo pri Lovecraft"). Pro la strukturo de tiu eseo Houellebecq agnoskas ĝin kiel sian unuan romanon. La unua romano Extension du domaine de la lutte ("Disvastiĝo de la batala domeno") ne gravis tiel forte kiel la dua Les Particules élémentaires ("La elementaj partikloj") kiu estis sukceso disfamiganta lian personon en Francio. Li verkis ankaŭ poemarojn kiel "La Peau" kaj "La Ville", sed ilia eldono estis malmulta kaj bibliofilia. Post eldono de la tria romano – Plateforme ("Platformo") – pri verko de Houellebecq ekokupiĝis gravaj kritikistoj. En la revuo "Lire" aperis tiam la intervjuo kun Houellebecq kie li nomis la islamon la plej malsaĝa religio de la mondo (vidu: Interparolo de "Lire" kun la aŭtoro en la franca ). Pro tiu opinio Houellebecq pasis la grandan kaj faman proceson pro la alvoko al malamo inter rasoj kaj pro islamofobio, kie unu el akuzantoj estis ĉefo de la franca Islamanaro, Dalil Boubakeur. Houellebecq venkis la proceson kaj pariza tribunalo anoncis ke la opinio estis nur la kritiko de religio kaj ne ofendis Islamanojn.
La plej grava verko de Michel Houellebecq – La Possibilité d'une île ("La eblo de insulo") – donis al aŭtoro mondfamon. Li mem agnoskis tiun romanon kiel la plej bonan de ĉiuj siaj. La romano ampleksas la novan formon de romano – la dispecigitaj, mallongaj rakontoj pri propra vivo konstruas la sekreton de multaj samecoj. La libro priparolas la historion de klonanta civilizo kiu ĉiam pli perdas la konscion kaj sentojn. Houellebecq ampleksigas la romanon per sia teorio de sekseco kaj pornografio, laŭ kiu la plej grava celo de homa vivo estas fizika kontakto, la sekso tamen fiksas la hierarkion de socio. Tiu romano ekscitis la kritikistojn kaj verkistojn en la tuta Eŭropo. La aŭtoro kreas nun filmon pri ĝi.
Étienne Tshisekedi
Étienne  (n. la 14-an de decembro 1932) estas kongolanda politikisto.
Li trifoje estis ĉefministro de la Demokrata Respubliko Kongo. Tshisekedi estas de luba deveno.
Kretzhaus
Kretzhaus estas komunumparto de la urbeto Linz am Rhein en la rejnlando-palatinata distrikto Neuwied. Malgranda parto en la sudoriento de la loko („Oberkalenborn“) apartenas al la komunumo Vettelschoß.
Geografio
Kretzhaus situas sur alteco de  360 m super marnivelo sur la Rejn-Vestervalda Vulkana montodorso, malsupre kaaj nordoriente de la monto  Meerberg (alteco 431 m). Ĝi estas tipa stratovilaĝo laŭlonge de la landstrato 254, kiu ligas Rottbitze trans  Kretzhaus al  Linz am Rhein. Tuj vidalvide de la orienta stratflanko troviĝas la komunumo Vettelschoß al kiu apartenas Kalenborn.En la nordo najbaras la domareto Reifstein kiu apartenas al la komunumo Erpel. Kretzhaus estas la plej alte situanta urboparto de Linz am Rhein.
Léon Perrault
Léon Bazille PERRAULT (Poitiers, 16-an de junio 1832 - Royan, 16-an de aŭgusto 1908) estis franca pentristo. Oni konsideras liajn verkojn kiel akademia arto.
Vivo kaj laboro
Perrault estis de simpla deveno kaj komence laboris kiel tajloro. Ekde 19-jaraĝo li trapasis lecionojn je la Nacia Altlernejo de Belartoj. Li ankaŭ dumtempe estis lernanto de François-Édouard Picot kaj poste de William-Adolphe Bouguereau. En 1861, preskaŭ 30-jaraĝa, li ekloĝis en Parizo kaj definitive elektis por lia pasio: la pentrado. En 1863 li por la unua fojo ekspoziciis en la Pentrosalono de Parizo, kie liajn verkojn ankaŭ pliposte, ankoraŭ multfoje estis akceptitaj. En 1889 li gajnis medalon je la pariza Universala Ekspozicio de Parizo de 1889.
Perrault estis lerneja ekzemplo de la akademia arto, kiu dum la mezo de la 19-a jarcento ankoraŭ furoris, precipe en Francio. Li pentris mitologiajn temojn, nudaĵojn kaj iom sentimentalajn ĝenropentraĵojn kun infanoj. Dum lia tempo li estis famkonata artisto, kiu faris verkojn por altrangaj personoj, kiel Napoleono la 3-a. En la 20-a jarcento li ege forgesiĝis, kvankam liaj verkoj hodiaŭ denove liveras altajn prezojn dum aŭkcioj, ofte po multaj dekmiloj da eŭroj.
Perrault en 1887 estis akceptita en la franca Honora legio. Li mortis en 1908, 76 jaraĝa.
Verkaro
.
Fuleborna makronikso
La Fuleborna makronikso (Macronyx fuellebornii) estas specio de birdo de la familio de Motaciledoj, kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj la pipiojn, kaj en ties genro de Makroniksoj, kiuj estas afrikaj birdoj de brunecaj supraj partoj kaj tre brilkoloraj gorĝoj (el flava tra oranĝa al rozkolora).
Tiu estas birdspecio tre simila al la proksima parenco Flavgorĝa makronikso tio estas tre flava sube kaj bruneca supre. Fakte la kapo montras brunan kronon kaj tre flavan superokulan strizonon el la beko; el la okulo al la nuko estas bruna. Ankaŭ la beko estas bruna, fortika kaj larĝa ĉebaze. La gorĝo estas tre flava kaj ĉirkaŭata de nigra strio kiu ekas mallarĝe el la bekobazo kaj fariĝas tre nigra brustozono kun puraj bordoj kaj ne tiom strieca ĉe suba bordo kiel ĉe la Flavgorĝa makronikso; ankaŭ estas flavaj la subaj partoj. La kruroj estas rozkolorecaj.
Ĝi troviĝas en ne plej suda Suda Afriko nome en Angolo, Demokratia Respubliko Kongo, Namibio, Tanzanio kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj savanoj, kaj laŭsezone humidaj aŭ inunditaj herbejoj de malaltaj teroj.
La nomo Fuleborna makronikso de tiu birdospecio omaĝas la germanan fizikiston Friedrich Fülleborn.
Himalia grupo
La himalia grupo estas grupo da naturaj satelitoj de Jupitero kies orbitoj estas similaj. Tiu grupo ricevis sian nomon de Himalio, plej granda satelito de la grupo, kiu entenas 87% el ĝia maso.
Ledao, Himalio, Lizito kaj Elaro estas anoj de tiu grupo. Dia povus aniĝi al tiu grupo, sed ĝia orbito ankoraŭ ne estas precize konata.
IAU rizervas nomojn finiĝantajn per "a" por tiuj lunoj (en angla lingvo).
Ecoj
La objektoj de la himalia grupo havas grizan koloron, similan al tiu de C-tipaj asteroidoj. Tiuj satelitoj eblas rezulti de la diseriĝo de asteroido, kiu estus kaptita de Jupitero.
La meĥanismo te tia kapto estas malbone konata: kaptota objekto devas dispeli sian kinetan energion, kaj la rimedo de tia disperdo estas nekonata. Oni hipotezis, ke Jupitero prae havis tre vastan atmosferon, la froto kun tia atmosfero kaj bremsis la asteroidon, kaj diserigis ĝin.
Orbitaj ecoj
La himalia grupo anigas kvar (eble, kvin) satelitojn, kiuj havas progradajn orbitojn ĉirkaŭ Jupitero, kun grandaj duonaksoj inter 11 160 000 km kaj 12 555 000 km; orbitaj inklinacioj inter 25,8° kaj 30,7° rilate al la jupitera ekvatoro; kaj discentrecoj inter 0,11 kaj 0,25.
Listo
Ĉefaj orbitaj ecoj de la anoj de la himalia grupo. La orbitoj de tiaj satelitoj estas perturbataj de aliaj satelitoj kaj planedoj, ĉi-tiuj valoroj estas por la epoko de.
Janovka
Janovka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Velký Šenov en distrikto Děčín. Ĝi etendiĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Velký Šenov. Estas ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Janovka situas en katastra teritorio Staré Hraběcí kun areo 3,22 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1786. Ĝis la jaro 1946 la vilaĝo portis nomon Johannesberg.
Łukasz Żebrowski
Łukasz estis membro en la organizaj teamoj de pluraj Esperanto-aranĝoj, inkluzive de la 61-a IJK (2005) en Zakopane, la 65-a IJK (2009) en Liberec', kaj pluraj Ago-Semajnoj. Kune kun Rolf Fantom li iniciatis Junularan E-Semajnon.
Li estas sekretario de Pola Esperanto-Junularo (ekde 2013 kaj ekde 2014 ).
Vatan
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Schuhplattler
Schuhplattler - prononco - estas tradicia stilo de popola danco, kiu estas populara en la Alpaj regionoj de Bavario kaj Tirolo (suda Germanio, Aŭstrio kaj en la germanlingvaj regionoj de norda Italio). En tiu danco, la prezentistoj stamfas, aplaŭdas kaj frapas la plandumojn de siaj ŝuoj (Schuhe), femurojn kaj genuojn kun malferme (platt) tenataj manoj. Ekzistas pli ol 150 bazaj variaĵoj, same kiel marŝoj kaj akrobataj movoj, kiuj en prezentoj ofte estas intermetitaj kun la baza danco. Ili povas esti viditaj hodiaŭ en Eŭropo kaj en germanaj enmigrintsocioj ĉirkaŭ la mondo. Schuhplattler daŭre estas plejparte dancata de plenkreskuloj, sed fariĝis ĉiam pli populara ĉe junuloj pro ĝiaj buntaj kostumoj, ĝia resaltado, piedbatado kaj petola koreografio.
Historio kaj stilo
La Schuhplattler aperis eble en Neolitiko, proksimume en 3000 a.K., sed tekste ĝi nur dokumentiĝis en 1030 p.K., kiam monaĥo en la abatejo Tegernsee de Bavario priskribis vilaĝan dancon enhavantan saltojn kaj mangestojn. Dum jarcentoj, la formo evoluis, ĉar farmistoj, ĉasistoj, kaj forstistoj trejnis ĝin en la izolitaj urboj kaj vilaĝoj de la bavaraj Alpoj kaj la Centraj Orientaj Alpoj de Tirolo. Foje ĝi estis farita kiel partnerdanco, kun paroj farantaj Ländler kaj tiam dividantaj tiel, ke knabinoj povus turni en siaj buntaj diandloj kiam knaboj montregis siajn "Platteln". En aliaj tempoj estis nur knaboj sceneje, alvokitaj en cirklo, placo aŭ linio, dancante sovaĝe por la spektantaro. Tiuj du aliroj foje estas distingitaj kiel la Schuhplattlertanz kaj Schuhplattler mem, sed estas la danco de la "knaboj" kiu estas la kerno de ambaŭ formoj kaj ĝi estas plejofte priskribita.
La tujaj antaŭformoj de la Schuhplatter-danco estis la 18-jarcentaj dancoj Menueto, Kvadrilo kaj Francezo, sed male al tiuj ĝentilaj kaj tre stiligitaj dancoj, la fruaj Schuhplattler-dancoj estis senregulaj. La junaj viroj improvizis siajn saltojn, tretis, kaj montris akrobatajn movojn "ĉar ili frapis ilian fantazion." Akrobatado estis grava parto de la danco minimume ĝis la 1820-aj jaroj, kiam knaboj komencis balanciĝi sur la ŝultroj de siaj partneroj kaj stampi siajn piedojn ritme en la plafono.
79826 Finardi
79826 Finardi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Schuhplattler
Historio kaj stilo
Fruaj Schuhplattler-dancistoj ofte elstarigis la urbojn kie ili estis inventitaj, foje ili imitis la diversajn profesiojn de la prezentistoj, kiel ekzemple la Mühlradl (la danco de mueleja rado), la Holzhacker (lignohakisto), kaj la Glockenplattler (sonorilodanco). La muziko estis ĝenerale trikvaron-takta, kiel la Ländler, kaj estis farita sur la citro aŭ la gitaro, kaj ekde 1830-aj jaroj, la akordiono.
En 1838 la imperiestrino de Rusio estis honorita pro Schuhplattler-dancostilo fare de la loĝantoj de la banurbo Wildbad Kreuth, kaj la aristokrataro, fascinita de la strangaj kostumoj kaj kuriozaj movoj de la popola danco, komencis interesiĝi pri ĝi. Multaj uloj konsideras la realan naskiĝon de la moderna Schuhplattler, aliflanke, esti la ekskurso de la bavara reĝo Maksimiliano la 2-a tra la Alpoj en 1858, kiam lokuloj prezentis la dancon por li, kaj li enamiĝis en ĝi.
79826 Finardi
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala blusa kaj pop-roka kantisto Eugenio Finardi. Granda amanto de astronomio, li komponis multenombrajn popularajn kantojn rilatajn al la kosmo.
Schuhplattler
Historio kaj stilo
Ekde la malfrua 19-a jarcento, tradiciaj kostumkluboj (Trachtenvereine) estis establitaj ĉie en Bavario kaj Tirolo, kaj baldaŭ tiuj grupoj atingis germanajn komunumojn en Usono kaj aliloke. Ĉar la misio de tiuj kluboj devis konservi la tradiciajn kutimojn de la bavaraj kaj la aŭstraj Alpoj, la Schuhplattler iĝis centra parto de iliaj programoj. La Trachtenvereine ofte estis striktaj kaj postulemaj koncerne kiel la danco estis farota kaj kiel klubanoj devis vestiĝi, kvankam novaj Schuhplattler-grupoj eksaltis post la 2-a mondmilito, kiuj estas malpli ligitaj al la pli aĝaj formoj.
.bg
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Bg''.
Schuhplattler
Kostumo
Por la Schuhplattler, Lederhosen kaj diandloj estas nepraĵo. Tiuj varias de la simplaj, praktikaj stiloj kiuj estis uzitaj en Bavario kaj Tirolo dum generacioj ĝis plej solene brodornamitaj ekzempleroj kiuj povas kosti mil eŭrojn aŭ pli. Kniebund-Lederhosen (ĝisgenuaj ledopantalonoj) uzstas fare de kelkaj Schuhplatter-grupoj, sed ili povas esti malkomfortaj dum dancado, precipe en varma vetero. Pli kutimas mallongaj ledopantalonoj, kiuj varias de la ĝisgenua versio preferata fare de tradiciistaj grupoj kaj Munkena Oktobrofesto-vizitantoj ĝis la multe pli mallonga variaĵo uzata en Sudtirolo. Dum eŭropaj skoltoj ĉiam eluzis Lederhosen sen rimenoj, kostumo- kaj dancogrupoj uzas aŭ normaj malvastaj H-aspektajn rimenojn aŭ la pli larĝan, tre broditan, luksan variaĵon. Ŝtrumpetoj estas ĝisgenuaj en plengriza, verda aŭ blanka koloroj. Loferl-stilaj ŝtrumpetoj estas maleololongaj kaj havas apartan rimenon kiu volviĝas ĉirkaŭ la kruro.
.bg
.bg estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Bulgario.
Schuhplattler
Kostumo
Diandlo aperis dum la 18-a jarcento kiel la robo de simpla, praktika servisto kun longa jupo, korsaĵo, bluzo kaj antaŭtuko. En la vintra tempo ĝi estis farita el peza kotono, linaĵo aŭ lano kun longaj manikoj, kaj en somero ĝi estis mallong-manikita kaj de pli malpeza materialo. En la dua duono de la 19-a jarcento, ĉar la Schuhplattler kaj Lederhosen iĝis modaj inter la nobelaro, diandloj evoluis en ŝikan veston farita el silko aŭ sateno por la riĉuloj. Ilia populareco pliiĝis kaj falis tra la jaroj, sed kiel Lederhosen, la diandlo lastatempe havis ioman revigliĝon en Germanio kaj Aŭstrio.
.bg
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Schuhplattler
Schuhplattler hodiaŭ
Tradiciistaj Trachtenvereine (folklorvestaj asocioj) ĉirkaŭ la mondo daŭre prezentas la Schuhplattler kiel partnerdanco, kie la virinoj turniĝas trans la scenejon en siaj diandloj, ofertante koloron kaj gracian movadon kontraste al la saltado kaj frapado de la viraj dancistoj. La pli novaj dancogrupoj, aliflanke, ofte konsistas tute el platleristoj. Ili ankaŭ prezentas la norman Schuhplattler-dancon, sed faras tion kun nuntempa energio kaj ekscito kiu partoprenigas la homamasojn.
Inter tiuj nuntempaj grupoj estas kelkaj infanaj klubaj dancgrupoj kiel la Oberbairing Kinder kaj la Junge Wimberger en Supra Aŭstrio, kiuj ofte estas rilataj al plenkreskaj kluboj sed sendepende prezentiĝas en festivaloj kaj konkuradoj. Kiel iliaj plenkreskaj ekvivalentoj, ili dancas ne nur kun precizeco sed ankaŭ kun entuziasmo kiu elvokas apartan simpation kaj aplaŭdadon de la spektantaroj. Kiam oni rigardas tiujn junulojn dancante, oni komprenas ke la Schuhplattler estas ne nur tradicio, kulturo kaj kapablo, sed ankaŭ povas enhavi energion, ridon kaj amuzon.
Suda NSOk Malia Grava Birda Areo
La Suda NSOk Malia Grava Birda Areo estas neregulaforma 8232 km2 areo en sudokcidenta Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi estas limigita de la rivero Murray sude, la rivero Darling okcidente, kaj la Lagoj Willandra norde. Ĝi kuŝas nordokcidente de la urbo Balranald, norde de Robinvale kaj oriente de Mildura.
Birdoj
La loko estis identigita de BirdLife International kiel GBA ĉar ĉar ĝi eltenas taŭgajn habitatojn por populacioj (ĉirkaŭ 500 individuoj) de la vundebla Ocela nestamasulo. Aliaj gravaj birdospecioj registritaj en la GBA estas la Oranĝbrusta petroico, la Sugomelo, la Miĉela kakatuo, la Prudenta hilakolo, la Brundorsa cinklosomo kaj aliaj.
Referencoj
-33.95472°N, 142.90389°W
Makoto Watanabe
Makoto Watanabe (渡辺 誠, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu kaj Kataller Toyama.
Aranereto
Aranereto aŭ araneaĵo estas strukturo konstruita de araneo el proteina aranea silko per ties fadenproduktiloj.
Tipoj
Iuj araneoj teksas retojn kun formo de funelo, aliaj kun formo de folio, kaj aliaj teksas la spiralajn teksaĵojn, kiujn homoj kutime asocias kun tiuj bestoj. Tiuj teksaĵoj povas esti konstruitaj el glusilko kaptila, aŭ per harecsilko kaptila, depende de la tipo de araneo.
La teksaĵoj povas esti vertikalaj (majoritate), horizontalaj (foliteksaĵoj), aŭ sur iu ajn intermeza angulo. Kelkaj teksaĵoj, plej ofte la foliteksaĵoj, inkludas neregulajn silkajn interplektaĵojn. Tiuj estas utilaj por malorienti kaj kapti flugantajn insektojn, kiuj falas kaptitaj per ĝi. La retoj ankaŭ povas protekti la araneon de aeraj predantoj kiaj birdoj aŭ vespoj.
Torre Pellice
Torre Pellice estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Angrogna, Villar Pellice, Luserna San Giovanni kaj Rorà.
Aranereto
Uzoj
La plej kutima uzo de araneaĵo estas kapti predulojn sur la gluecaj fadenoj. Araneaĵo estas pli efika (t.e. pli energiŝpara) metodo ĉasi ol kura persekuto.
Iuj specioj de araneoj ne kaptas predulojn per reto, sed alsaltas el kaŝa loko (ekz. klapopordaj araneoj) aŭ persekutas ilin per kura ĉasado (ekz. luparaneoj). La dejnopedoj kombinas kurado kaj retfarado en sia ĉasmetodo. Dejnopedo teksas reteton kaj metas ĝin sur la antaŭajn krurojn. Poste ĝi kaŝas sin por insidi predulojn. Kiam taŭga besto alvenas, la araneo ĵetas sin antaŭen por impliki, mordi, kaj paralizi la viktimon. Dejnopedo malŝparas malpli da energio en ĉasado ol primitiva kurĉasanto kiel luparaneo, sed samtempe evitas la energian koston de la silko por granda spirala reto.
Torre Pellice
Esperanto
Tie estis propagando de Esperanto en 1912.
Aranereto
Uzoj
Iuj araneoj uzas siajn grandajn retojn kiel vastajn kaj transformeblajn aŭdilojn.
Iuj araneoj ŝpinas silkajn fadenojn por veli en la vento al nova loko.
.bh
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Bh''.
.bh estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Barejno.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Béla Ferenczy
Kariero
Béla Ferenczy akiris diplomon en la Altlernejo de Arto Ion Andreescu de Kluĵo en 1968. Ĝis 1991 li instruis en sia naskiĝurbo, pli poste li estis grafikisto de gazetoj Szemfüles, Erdélyi Napló kaj Bihari Napló, De 1997 ĝis 2004 li denove instruis. Li havis plurajn solajn kaj grupajn ekspoziciojn. Li ilustris ankaŭ porinfanajn librojn interalie de Árpád Nikolits.
Ri Ĉun-hi
Ri Ĉun-hi (리춘히, Sud-Koreio: 이춘희 (Ji Ĉun-hŭi)) estas Nord-Korea ĵurnalistino. Ri faris la oficialajn anoncojn de la mortoj de Kim Il-sung en 1994 kaj de Kim Jong-il en 2011. En novaĵprogramo de CCTV News la 24an de Januaro 2012, Ri anoncis sian retiron el KCTV.
Bufalo-flugilaĵo
Bufalo-flugilaĵo, en la kuirarto de Usono, estas senpana koka flugilaĵo, kiun oni kutime plenmerĝe fritas kaj poste tegas en saŭcon konsistantan el vinagro-bazita kajenpipra pika saŭco kaj fandita butero antaŭ ol servi ĝin. La Bufalo- flugilaĵo estis inventita en 1964 ĉe Anchor Bar en Bufalo, Nov-Jorkio de Teressa Bellissimo. Oni kutime servas ilin varmaj, kune kun etaj "bastonetoj" el celerio kaj/aŭ karoto kun aŭ ranĉa aŭ bluŝim-fromaĝa saŭco por entrempi ilin.
Bufalo-flugilaĵoj populariĝis en Usono kaj eksterlande ekde sia invento kaj diversaj nord-amerikaj restoraciaj ĉenoj prezentas ilin kiel sian ĉefan menuaĵon. Nuntempe, la prefikso "Bufalo-" aŭ adjektivo "Bufalo-stila" estas nun ofte aplikata ankaŭ al manĝaĵoj aliaj ol flugilaĵoj. Kelkaj ĉi tiaj inkluzivas nugetojn el kokaĵo, kokajn fritaĵojn, kokajn pecojn, salikokojn, sandviĉojn kaj picon kune kun multaj aliaj manĝaĵoj, kiuj estas spicitaj per la Bufalo-stila saŭco aŭ Bufalo-gusta spicaĵo. Ekzistas ankaŭ vegetaranaj kaj veganaj variaĵoj, kiuj povas uzi veganan margarinon por la saŭco super diversaj viand-anstataŭaĵoj.
Moëlan-sur-Mer
(jen france, bretone Molan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Effelsbergo (radioteleskopo)
Effelsbergo (en germana Effelsberg) estas la radioteleskopo de tipo de parabola reflektoro kun diametro de la ĉefa spegulo D = 100 m! Ĝi estas situanta sur la teritorio de Ahrejfelo (parto de Ejfelo), apud u. Bad Münstereifel, en Germanio.
Loko
La 100-m radioteleskopo Effelsbergo situas en la 1.3 km nordo-oriente de samnoma vilaĝo, proksime de urbo Bad Münstereifel.
La radioteleskopo troviĝas tuj sur la limo de lan. Nordrejn-Vestfalio, la rojo Effelsbergo, kiu fluas en kelke metroj oriente de teleskopo. La rojo Effelsbergo havas longo 6.5 km, kaj fluas el la arbaro Effelsbergo en la rojo Sahr, kiu enfluas en la rivero Ahr.
Apud la radioteleskopo estas situanta la unua germana stacio de LOFAR.
Historio
...
Esploroj
...
Flosponto
Flosponto (ankaŭ: boatponto) estas ponto kiu flosas sur la akvo sur pluraj pontonoj. Plejofte ĝi estas konstruata nur kiel provizora ponto ĉar ĝi estas grava malhelpo por la ŝipveturado.
Flosponto estas rapida kaj malmultekosta maniero por fari interbordan ligon. La malavantaĝo estas ke oni ne povas trasube ŝipveturi. La ununura maniero por trapasigi la ŝipojn estas forveturi parton de la ponto. La ponto ankaŭ estas sufiĉe moviĝema. En plezurparkoj tio tamen estas avantaĝo, ĉar oni spertas tian moviĝantan ponton kiel amuziĝo.
Permanentaj flospontoj
La flosponto Reĝino Emma en Vilemstado sur la insulo Curaçao (konata kiel pontjesbrug) povas malfermiĝi por la ŝipveturado per forveturado de unu flanko. La alia flanko de la ponto ĉarniras ĉe la moleo. La plej longa flosponto en la mondo (2 285 metrojn longa) estas Flosponto Evergreen Point, oriente de Seatlo, Usono.
Serĉante la Unukornulon
Serĉante la Unukornulon (aŭ hispanlingve En busca del unicornio) estas historia romano de la hispana verkisto Eslava Galán kun fono je la lastaj jaroj de la reĝo Henriko la 4-a kromnomita “la senpovulo”, en la dua duono de la 15-a jarcento, kaj tre akurate dokumentita historie (kelkaj el la ĉefroluloj vere ekzistis, kiel la propra ĉefrolulo Juan de Olid. Tiu romano ricevis la tre gravan en Hispanio premion Planeta, en 1987, kaj la aŭtoro, Juan Eslava Galán famiĝis per ĝi.
Temo
Tiu romano konigas onin la etoson kaj kutimaron de la epoko, la tiaman koncepton pri honoro, kuraĝo kaj devo al la reĝo kaj la ideon pri Afriko kiun havis la tiamaj eŭropanoj kaj kiel tiuj eksploristoj vidis ĝin. Temas pri ekspedicio al Afriko por ĉasi tion kion tiuj tiamaj kastilianoj nomis unukornulon kaj poste oni nomos Rinocero kaj por fortranĉi ties kornon laŭdire utila por kuraci la seksan senpovecon de la reĝo. Tiom serioza historio estas distre traktata en la romano per alloga priskribo de la sentoj de la eksploristoj kaj per uzado de humoro.
Historia fono
Henriko la 4-a (Reĝo de Kastilio inter la jaroj 1454-1474) edziĝis dufoje, unue al Doña Blanka de Navaro, kies geedziĝo ne plenumiĝis kaj estis malvalidata (pro tio la kromnomo de “senpovulo”), kaj kvankam li havis filinon nome Juana (Johanino) “la beltraneja” kun sia dua edzino Doña Juana de Portugalio, laŭdire ŝi ne estis lia vera filino, sed de unu el liaj ĉefaj nobeluloj Don Beltrán de la Cueva (pro tio la kromnomo “beltraneja”) kaj pro tio laŭ la traktato de la Virbovoj de Guisando la propra reĝo deklaris heredontinon pri la reĝorajtoj al sia fratino Isabel (la estonta edzino el la Katolikaj Gereĝoj) anstataŭ sian filinon Juana, kio kialis post lia morto, ke ambaŭ, onklino kaj nevino, komencis enlandan militon por la reĝorajto de Kastilio.
Ágnes Lakatos
Ágnes Lakatos [Agneŝ lakatoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakatos Ágnes estas hungara ĵazkantisto, orkestrestro, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Ŝia frato estas fagotisto György Lakatos.
Marcos Castellanos
Marcos Castellanos estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas San José de Gracia. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 051.
Ágnes Lakatos
Ágnes Lakatos naskiĝis la en Kalocsa.
Serĉante la Unukornulon
Verkohistorio kaj roluloj
La reĝo aŭdas, ke korno de unukornulo povas esti solvo kontraŭ lia malsano nome senpoveco kaj komisias al Juan de Olid organizi ekspedicion al Afriko kapti ĝin. Uun el la akompanantoj estas Manolito de Valladolid, de konfuza sekseco, kiun devos eviti la ĉefrolulo Juan dum la tuta vojaĝo, kio humorigos la historion. Alia interesega rolulo estas la sciencisto de la ekspedicio, monaĥo kaj konanto de herbospecioj: tiu eksplikas al ekspediciestro, ke por ĉasi la beston oni devos kunporti ĝis ĝi virgan junulinon por ke ŝi pacigu la mortontan unukornulon, kio duobligos la humoron de la romano. Tiu afero kaŭzos problemojn en la ekspedicio ĉar ne facilos, ke tiu virgulino Inesilla pluestu tia dum tiom da tempo inter tiom da viroj. Krom la soldatoj kiuj helpos en la rilatoj kun araboj kaj subsaharaj negroj, alia interesa rolulo estas la interpretisto kiu enkondukas en la verkon la lingva problemo normala en la mezepoko kaj komplika ĉefe kiam oni transpasos el arablingva Nordafriko en subsaharan Afrikon.
Marcos Castellanos
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11012 loĝantojn. El tiuj estas 5119 viroj kaj 5893 virinoj. La komunumo havas surfacon de 343.75 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 9915 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 42 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.42 % de la loĝantoj.
Skolemigo
Kvankam la rezulto de skolemigo estas formulo samverigebla kiel la origina formulo, ĝi kutime ne estas logike samvalora, ĉar ĝi enkondukas novan funkci-simbolojn.
Marcos Castellanos
Sociogeografio
Entute 7 268 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 6 605 estis alfabetoj kaj 659 analfabetoj. Tio signifas ke 9.07 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Takeshi Honda
Takeshi Honda (本多 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Serĉante la Unukornulon
Verkohistorio kaj roluloj
Multegaj eventoj okazas dum jaroj: bataloj, novaj landoj kaj nacioj, mortoj de ekspediciistoj, pejzaĝoj kaj multegaj malfacilaĵoj. La ĉefrolulo pripensas la situacion kaj la interkulturaj diferencoj per modernaj opinioj, kezemple, ĉu la negroj estas homoj tute kiel la eŭropanoj, ktp. Fine oni atingas la unukornulon kaj la kornon sed la reveno estos eĉ pli malfacila. La estro jam estas la ununura restanta membro de la ekspedicio. Kontaktas portugalojn, kiuj kontrolas la komercon sude de Afriko kaj estas malliberulo en Portugalio. Kiam li revenas al Kastilio, la reĝo jam estis mortinta kaj novaj, nome la Katolikaj Gereĝoj unuigas la landon kaj pripensas en novaj teritorioj. La afero de la unukornulo jam ne utilas.
Takeshi Honda
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Serĉante la Unukornulon
Graveco
Krom la distra intereso de la romano, la historia fono kaj la temo interkultura tute samtempa interesigas la verkon. Tiamaj eŭropanoj jam estis kontakte kun malproksimaj kulturoj ĉu aziaj ĉu afrikaj kaj prepariĝis por pli ŝoka kontakto kun praamerikaj kulturoj. Diferencaj vidpunktoj pri socio,lingvo, vivtenado, religioj kaj ĉefe kutimaro interesas al la ekspediciistoj kaj al la legantoj de la romano.
Skolemigo
La pruvo de la konvervado de verigeblo ĉe skolemigo dependas de la aksiomo de elekto.
Ekzemplo de skolemigo
skolemiĝas al. Do la ekziste kvantizita varianto y estas anstataŭigita per funkcio f, kiu dependas de la varianto x, ĉar la kvantizo de y okazas en la regiono de la kvantizo \forall x.
Marcos Castellanos
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16051a.htm
Gutenberg Kiadó
Gutenberg Kiadó (Eldonejo Gutenberg) estas eldonejo en hungara lingvo en Miercurea Ciuc fondita en 1998 sub nomo Gutenberg Műhely. La eldonejo havas la nunan nomon de 2010. La eldonejo havas propran presejon.
NGC 4644
NGC 4644 (aliaj indikoj — NGC 4644A, UGC 7887, MCG 9-21-30, ZWG 270.14, KCPG 352A, PGC 42708) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4644, NGC 4644A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Coudenhove-Kalergi
Coudenhove-Kalergi estas nobela familio, ĝis la jaro 1945 ekloĝinta en Bohemio.
František Coudenhove
František Coudenhove (Franz Coudenhove), kies familio akiris en la jaro 1790 titolon de imperiestraj grafoj, edziĝis kun Maria Kalergi. Jindřich grafo el Coudenhove-Kalergi (Heinrich Graf von Coudenhove-Kalergi) estis la unua grafo, kiu uzis ambaŭ nomojn. El flanko de la patro akiris brabanta familio Coudenhove nobelan titolon pro sia ĉeesto en unua krucmilito en la jaro 1099 kaj ili povas tiel revoki sin al nedisrompita familia linio ĝis antaŭulo Gerolf (†3-a de marto 1259).
Nomo Kalergi devenas el samnomata bizanca-kreta nobela familio (kun apuda linio Callergi en Venecio).
Historio de familio
La unua dokumentita antaŭulo de familio estis Theodoricus Coudenhove (1240) en Brabanto. Lia ido Gerolf en duono de la 13-a jarcento partoprenis en unu el krucmilitoj al Palestino. Al soldata profesio dediĉis sin en pli postaj jarcentoj multe da anoj de tiu ĉi familio.
Pli aĝa branĉo
Rangon de imperiaj grafoj akiris la pli aĝa branĉo en la jaro 1790. En la sama tempo tiu ĉi branĉo denove dividiĝis en du pluajn liniojn. La pli aĝa vivis en Aŭstrio kaj en Moravio, la malpli aĝa en Kunštát en Moravio kaj en Bohemio.
Karel Maria Coudenhove
El la pli aĝa branĉo eminentis ekzemple Karel Maria Coudenhove (1855-1913). Li finstudis juron kaj dediĉis sin al politiko. Li plenumis funkciojn ĉe ŝtata prokurorejo en Moravio, en ministerio de agrikulturo en Vieno, li estis regiona komisaro en Karlovy Vary, pli poste registara komisaro en Liberec kaj silezia landa prezidanto. Kiel tre severa victenanto en Bohemio (1896-1911) en la jaro 1905, en periodo de pragaj ribeloj pro ĝenerala balotrajto, li intencis subpremi demonstraciojn persoldate. Lia frato Max Julius Coudenhove (1856-1928) sekvis lin en oficoj de la silezia prezidanto kaj victenanto. Li estis tiel en la jaro 1918 lasta aŭstria victenanto en Bohemio. Antaŭ disfalo de Aŭstrio-Hungario la victenanto Coudenhove planis kronadon de imperiestro Karolo je ĉeĥa reĝo.
Malpli aĝa branĉo
El la malpli aĝa branĉo famiĝis Karel Coudenhove (1814-1868). Kiam li estis 19-a jara, li enpaŝis en aŭstrian armeon kaj kiel kolonelo en la jaro 1849 partoprenis hungaran militiron. Por la heroaj faroj li ricevis signifajn armeajn honorigojn. Pro geedziĝo kun baronino Leopoldina Honrichs zu Wolfswarffen (1826-1894) tiu ĉi branĉo akiris en la jaro 1902 nomon Coudenhove-Honrichs. Ilia filo Karel Josef Coudenhove-Honrichs (1859-1920) falis dum la unua mondmilito en militkapton kaj pereis en rusa malliberejo en Petropavlovsko en Siberio. Lia edzino Paulina (1863-1934) publikis en jarcentŝanĝo etajn poetajn trajtojn.
František Karel Coudenhove
Al ĝenerala mezproksimo de la eŭropaj aristokrataj familioj absolute eliris la ĉeĥa parto de la malpli aĝa branĉo de la familio. František Karel Coudenhove (1825-1893) estis aŭstria i.r. ĉambelano, li proprumis bienojn en Hungario kaj en la jaro 1864 li aĉetis bienon kaj kastelon Poběžovice en okcidentbohemia municipo Poběžovice (germane Ronsperg). Junaĝe li agadis en aŭstria armeo kaj li partoprenis en bataloj en Italio (en la jaroj 1848 kaj 1849). Pli poste li dediĉis sin al diplomata kariero.
En la jaro 1857 li edziĝis kun Marie von Kalergi (1840-1877), virino el unu el la plej malnovepokaj eŭropaj familioj; Kalergiidoj devenis el Kreto kaj iliaj antaŭuloj estis konataj personecoj jam en la tempoj, kiam okcidenteŭropa civilizo estis ankoraŭ en vindotukoj. Laŭ kelkaj fontoj Kalergiidoj derivis sian devenon de bizanca dinastio de Fokasidoj.
Marie von Kalergi ne naskiĝis en suna sudo, sed en Sankt-Peterburgo. Ŝia patro John vivis plejparte en Anglio kaj la nupto kun František Karel Coudenhove okazis en Parizo. La pramalnova deveno de la nomo Kalergi havis por la familio tian gravecon, ke ambaŭ filoj petis komence de tiu ĉi jarcento pri kunigo de ambaŭ nomoj, do ekde la jaro 1903 ili uzis titolon grafo Coudenhove-Kalergi.
František Karel fondis en Poběžovice kastelan bibliotekon, lia edzino pliriĉigis ĝin per heredaĵo post sia avo el flanko de la patrino, grafo el Nesselrode. La germana nobela familio de grafoj Nesselrode estis naturaligita en cara Rusio jam pli longan tempon kaj ties anoj pretendis signifajn funkciojn en caraj registaroj. Post la morto de František Karel posedanto de Poběžovice fariĝis lia filo Jindřich (1859-1906), doktoro de juroj kaj filozofio, kiu dediĉis plimulton de sia vivo al politika kariero. En la aŭstriaj diplomataj servoj li agadis unue en Ateno, pli poste en Rio-de-Ĵanejro, en Istanbulo, Buenos Aires kaj lastfoje en Tokio. Li travojaĝis la tutan Antaŭan Orienton, nordan Afrikon, Rusion, Antaŭan kaj Malantaŭan Baraton, Koreon, Ĉinion kaj nature ankaŭ plimulton de eŭropaj landoj. La mondo de aziaj kulturoj estis por li same proksima kiel la eŭropa patrujo. En siaj vojaĝoj li fervore dediĉis sin al studado de lokaj kulturoj kaj filologio; li parolis flue per 16 lingvoj de Oriento kaj Okcidento.
Jindřich Coudenhove / Heinrich Coudenhove-Kalergi
En la jaro 1892 grafo Jindřich Coudenhove edziĝis en Tokio kun japanino Mitsu Aoyama (1874-1941), kiu estis laŭ pli poste disvastigita legendo en parenca rilato kun japana inperiestra familio. Kelkaj enciklopedioj aljuĝas al ŝi princan devenon. Fakte Mitsu devenis el signifa, sed nenobela tokia familio. Por ŝia tokia familio la tiama geedziĝo estis ŝokiga afero: Mitsu edziniĝis al la "blanka diablo kun ruĝaj haroj kaj kun okuloj de fiŝo".
Kiam Jindřich post la morto de sia patro revenis kun sia edzino kaj familio Bohemion, li finis vojon de la profesia politikisto kaj li dediĉis sin al filozofio.
En la kastelo en Poběžovice ekregis en la 19-a kaj la 20-a jarcentŝanĝo ekzotika spirito de Oriento. Mitsu, budhistino, lasis sin bapti (ŝi akceptis nomon Marie Tekla); sed ŝi neniam egaliĝis kun la eŭropaj rilatoj, ŝi neniam tute akceptis ilin, kaj male ŝi transportis sian orientan manieron de la vivo en la familion de Coudenhove-Kalergi. Jindřich kaj Mitsu havis kvar filojn kaj du filinojn. La grafo instruis ilin mem, kutime en la rusa kaj la hungara lingvoj, por ke la infanoj alkutimiĝu jam de etula aĝo al la diferenco de la lingvoj kaj kapablu moviĝi en la moderna mondo. En la kono de la lingvoj li vidis ankaŭ eblecon de malpligrandigado de rivaleco inter la nacioj, precipe en multnacieca habsburga landaro. En la kastelo en Poběžovice la familio vivis duspecan vivon: foje ili kondutis eŭrope, alifoje ili vestis sin en japanajn vestojn kaj praktikis kutimojn de japana hejmo.