cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pluredra skribmaniero de Conway
La operacioj povas generi ĉiujn arĥimedajn solidojn kaj katalanajn solidojn el la platonaj solidoj. Aplikante pli longajn seriojn de ĉi tiuj operacioj, eblas krei multajn pli malsimplajn pluredrojn.
Ĝenerale ĉiu pluredro, kiu povas esti priskribita per skribmaniero de Conway, havas multajn skribmanieron.
Fontaj pluredroj
La fonta pluredro povas esti:
Ĝenerale ĉiu konveksa pluredro povus servi kiel la fonta ĉar la operacioj povas esti faritaj sur ĝi, kvankam en la skribmaniero ne estas signoj por priskribi ĉi tion.
Operacioj je pluredroj
Iuj oftaj kombinaĵoj de operatoroj havas pli mallongan skribmanieron (ĉi tie X estas iu pluredro):
Ĉiu operacio konservas simetrion escepte de s kaj g, kiuj perdas la reflektan simetrion.
Ekzemploj
La operacioj estas aplikataj simile al funkcioj de dekstre maldekstren. Ekzemple:
Genero de regulaj pluredroj
Ĉiu el la kvin konveksaj regulaj pluredroj havas propran simbolon, sed tamen povas esti skribita alimaniere:
Pluredroj kun okedra simetrio
La kubo povas generi ĉiujn konveksajn unuformajn pluredrojn kaj katalanajn solidojn kun okedra simetrio.
En la tabelo la unuaj sep figuroj estas respektive dualaj al la duaj sep.
Vastigaĵoj
Multaj interesaj pli malsimplaj pluredroj bezonas novajn operaciojn por sia konstruado.
La proponitaj de George W. Hart aldonaj operacioj estas:
Amila trifluoroacetato
Amila trifluoroacetato aŭ C7H11F3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trifluoroacetata acido kun amila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Amila trifluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la trifluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Sougé (Indre)
Sougé estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
NGC 4611
NGC 4611 (aliaj indikoj — IC 805, UGC 7849, MCG 2-32-179, ZWG 70.218, VCC 1878, PGC 42564) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Persoj
Persoj aŭ Persianoj (en persa: پارسیان) estas irana popolo kiu parolas la modernan persan lingvon kaj plej proksime rilatajn iranajn dialektojn kaj lingvojn. La termino Persiano tradukiĝas al "el Persis" kiu estas regiono norde de la Persa Golfo situanta en Pars, Irano. El tiu regiono Kiro la 2-a, nome fondinto de la Akemenida Imperio, unuigis ĉiujn aliajn iranajn imperiojn (kiaj la Medoj), kaj etendis la persajn kulturajn kaj sociajn influojn per aneksado de la Babilonia Imperio, kaj de Lidio. Kvankam ne la unua irana imperio, la Akemenida Imperio estis la unua persia imperio bone agnoskita de grekaj kaj persaj historiistoj pro sia amasaj kulturaj, militaj kaj sociaj influoj kiu atingis lokojn tiom malproksimajn kiel Ateno, Egipto, kaj Libio.
Sparone
Sparone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Ronco Canavese, Locana, Ingria, Ribordone, Pont-Canavese, Alpette, Canischio, Pratiglione, Corio kaj Forno Canavese.
Il mondo della luna
Il mondo della luna ( La mondo sur la luno) estas komika opero (dramma giocoso) en tri aktoj de Joseph Haydn. Laŭ kelkaj fontoj Carlo Goldoni verkis la libreton. Laŭ aliaj fontoj nekonato nur prilaboris libreton, kion Carlo Goldoni verkis por la komponisto Baldassare Galuppi. La verko travivis unuan prezentadon la 3an de aŭgusto 1777 en Kastelo Esterházy en Eisenstadt. Mark Lothar novaranĝis la verkon en 1931 kiel opero konsista el antaŭludo kaj du aktoj. En ĉi tiu versio la verko sursceniĝis unuafoje en Schwerin la 20an de marto 1932. Ĉisekva artikolo traktas tiun ĉi version, kiu plejparte venkis sur germanaj scenejoj. La uverturon Haydn uzis kun iomente ŝanĝita finaĵo kiel 1a movimento de la 63a simfonio.
Orkestro
Po du flutoj, hobojoj, klarnetoj, fagotoj, kornoj, trumetoj, unu timbalo, klaviceno kaj arĉinstrumentoj.
Agado
Juna Leandro komlete enamiĝis en Clarissa, filino de la riĉa komercisto Buonafede. Sed ĉi tiu rifuzas lian varbadon kategorie. Feliĉe la servisto de Leandro Cecco konatiĝis kun doktoro el Bolonjo, kiu promesas helpon.
Buonafede ŝatas observi la noktan ĉielon, precipe la lunon. Li volegus scii, kiel oni povus vivi tie. Tial li bonvenas, ke la doktoro el Bolonjo volas vendi al li teleskopon, per kiu li povas ekkoni eĉ la plej etajn detalojn sur la tertrabanto. La rezulto por Buonafede estas frapa. La doktoro esplordemandas la komerciston kaj klarigas al li, ke li povas flugi sur la lunon. Se li volus kunflugi, li estus bonvena. Buonafede estas entuziasmita kaj konsentas. Kaŝe la doktoro enfluigas al sia viktimo dormigan trinkaĵon. Kiam ĉi tiu ekefikas, Buonafede estas transportata en la ĝardeno de la doktoro.
Maŝino generas fulmoj kaj tondrojn. Buonafede vekiĝas. Oni iluzias al li, ke li troviĝus sur luno. Sed la mondo sur luno estas tute ne bela. Buonafede devas rigardi, ke enamiĝinta paro fuĝas de malicaj potencoj kaj je tio estas separata. La malespera junulino sin dronas en la lunoriveron. Kiam ŝia amanto alvenas kaj sentas, ke li ne povas savi sian amatinon, li freneziĝas.
Eksteraj ligiloj
Priskribo de la ekesto
Josef Fliegner
Josef FLIEGNER (naskiĝis la 27-an de aprilo 1934) estas germana esperantisto.
Li doktoriĝis pri pedagogio kaj estas emerita ĝermanisto vivanta en Leverkusen. Li estas aktivulo de la asocio Verein Deutsche Sprache, kiu celas protekti la germanan lingvon kontraŭ anglismoj.
En la Esperanto-movado li konatiĝis ĉefe pro sia vortaro "Grundwörterbuch Esperanto - Deutsch" publikigita en interreto. En 2008 li publikigis tiun ĉi vortaron ankaŭ kiel presitan libron.
Waidspeicher (Erfurto)
La Izatiddeponeja teatro (Mettengasse/Große Arche 6) estas unu el la iam multnombraj provizejoj por izatido en Erfurto.
Iama funkcio
Izatido, el kiu oni faris ŝatatan bluan koloron, alportis bonstaton al la urbo. Ek de la 13-a jarcento Erfurto iĝis unu el la plej grandaj transŝarĝaj lokoj de izatido. Reĝistro de 1579 atestas ties kultivadon en 49 vilaĝoj de Erfurto, en tuta Turingio estis ĉ. 300 vilaĝoj. En grandaj magazenoj kreskaĵoj estis stokitaj kaj prilaboritaj, al kio oni bezonas ankaŭ grandan kvanton da homa urino. Ne tute du jarcentojn poste (en 1746) restis nur tri vilaĝoj erfurtaj izatidkultivantoj; oni preferis nun tritikokampojn..
Kultura centro
Post la restaŭrado de la eksa deponejo de izatido ĝi iĝis teatro. Ĉi tie estas la sidejo ne nur de la erfurta pupa teatro sed ankaŭ de la kabaredo "Die Arche". Solena malfermo estis en la 6-a de oktobro 1986.
Antaŭ la teatro troviĝas ornama puto kun la figuroj de la bremenaj urbmuzikantoj skulptitaj en 1979 fare de Karl Lemke.
Chardonne VD
-
Chardonne estas komunumo en la distrikto Riviera-Pays-d’Enhaut en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2755 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Chardonne situas ĉe la norda bordo de Lago Lemano, 17 kilometrojn oriente de Laŭzano kaj 3 kilometrojn okcidente de Vevey. La rivero "La Salence" formas ĝian okcidentan limon kun Saint-Saphorin (Lavaux). La plej alta punkto de la komunumo estas kulmino de monto Mont Pèlerin kun alteco de 1080 m s.m., sur kiu situas sendoturo de Swisscom. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Chardonne kaj la vilaĝetoj Baumaroche, Monts de Chardonne kaj Paully. Apud la lagobordo ekzistas tendumejo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,32 km², de kiuj 32,8% estas kovritaj de arbaro, 50,5% servas por agrikulturo kaj 15,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chardonne limas en nordo al Granges, en nordnordoriento al Attalens (FR), en oriento al Jongny, en sudoriento al Corsier-sur-Vevey, en sudo al Corseaux, en sudokcidento al Lago Lemano, en okcidento al Saint-Saphorin (Lavaux), kaj en nordokcidento al Puidoux.
Trafiko
Tra Chardonne pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Friburgo al Vevey kaj la svisa aŭtovojo A9, kies plej proksima alveturejo situas ĉe la vojnodo kun la svisa aŭtovojo A12 tri kilometrojn oriente de la komunumo. Ĉe la lagobordo tra la komunumo pasas krome la kantona ĉefvojo n-ro 140 de Vevey al Laŭzano. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la funikularo de Vevey tra Chardonne al Mont-Pèlerin.
Historio
La unua dokumenta mencio de Chardonne datiĝas el la jaro 1001 kiel Cardona. Ĝis 1079 Chardonne apartenis al la Abatejo Saint-Maurice, poste ĝi estis parto de la Grandparoĥo Corsier. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Chardonne apartenis al la Voktejo Laŭzano, civiljure ĝi tamen estis ek de 1706 administrita de la Voktejo Oron. En 1798 estis kreiita la politika komunumo Chardonne, kiu estis atribuita al la Distrikto Vevey, kiu ĝis 1803 apartenis al la Kantono Lemano kaj poste al la tiam fondita Kantono Vaŭdo.
Famuloj
En Chardonne VD mortis hungara pianisto Emánuel Moór.
Apartaĵoj
Chardonne estas parto de la Vitejo de Lavaux. Ĉiuj jaroj je la fino de majo okazas, kiu altiras multnombrajn svisajn kaj fremdajn vizitantojn.
Sur la teritorio de Chardonne situas le Mont Pèlerin, monto, kie situas tibet-budhisma monaĥejo kaj esplorcentro, same kiel en Rikon ĉe Zell ZH.
Ĝemelaj komunumoj
Chardonne estas ĝemela komunumo kun Barbezieux-Saint-Hilaire, en departemento Charente en Francio, de 1986.
Laŭvalora imposto
Laŭvalora imposto (latine ad valorem,) estas imposto, kies kvanto estas bazita sur la valoro de transakcio aŭ de havaĵo. Ĝi estas tipe postulebla dum transakcio, kiel en la kazo de venda imposto aŭ aldonvalora imposto (AVI). Aldonvalora imposto ankaŭ povas esti ĉiujare postulebla, kiel en la kazo de propraĵa aŭ biena imposto, aŭ kun alia signifa okazaĵo (ekz. hereda imposto, elmigra imposto, aŭ tarifo). En kelkaj landoj, sigela imposto estas ia laŭvalora imposto.
Venda imposto
Venda imposto estas konsuma imposto postulebla ĉe la butiko aŭ alia vendoloko por certaj varoj kaj servoj. Kutime la registaro fiksas la imposton kiel ia procento de la podetala prezo. Ekzistas kutime listo de sendevigoj. La imposto povas esti porcio de la prezo (impost-inkluziva) aŭ povas esti aldonita ĉe la vendoloko impost-ekskluziva). Aldonvalora imposto ideale estas justa, havas altan observoftecon, estas malfacila eviti, estas postulebla ĉiufoje kiam oni vendas objekton dum podetala komerco, kaj estas simpla kalkuli kaj simpla kolekti. Konvencia aŭ podetalvenda imposto klopodas atingi tiujn celojn pagigante la imposton nur sur la fina uzanto, male al malnetenspeza imposto pagigita pri la intervenaj komercoj, kiuj aĉetas materialojn por produktado aŭ ordinaraj agad-elspezoj antaŭ la liverado de la varo aŭ servo al la merkato. Tio malhelpas la tiel-nomitan imposto-kaskadon aŭ -piramidon, en kiu oni pli ol unufoje impostas objekton laŭvoje de produktado ĝis fina podetalvendo. Ekzistas pluraj specoj de vendaj impostoj: vendistaj impostoj, konsumantaj akcizoj, detaltransakciaj impostoj aŭ aldonvaloraj impostoj.
Aldonvalora imposto
Aldonvalora imposto (AVI, angle value-added tax, VAT), aŭ imposto pri varoj kaj servoj (IVS, angle goods and services tax, GST), estas imposto sur interŝanĝoj. Ĝi estas pagigita sur la kroma valoro, kiu rezultas de ĉiu interŝanĝo. Ĝi devias de venda imposto ĉar venda imposto estas pagigita sur la tuta valoro de la interŝanĝo. Tial, AVI estas neŭtrala pri la nombro da trairejoj kiuj ekzistas inter la produktanto kaj la fina konsumanto. AVI estas pera imposto, alivorte, la imposto estas postulebla de iu, krom la persono kiu fakte portas la impostokoston (nome la vendisto prefere ol la konsumanto). Por eviti duoblan imposton sur fina konsumo, eksportaĵoj (kiuj de difino eksterlande konsumiĝas) kutime ne estas kondiĉaj de AVI, kaj AVI pagigita sub tiaj cirkonstancoj estas kutime repagebla.
Kežmarské Žľaby
Kežmarské Žľaby [keĵmarskE ĵjabi], (hungare Késmárkiitató [kRŝmArkiitatO], germane Kesmarker Tränke) estas feriejo, parto de Vysoké Tatry.
Situo
Kežmarské Žľaby etendiĝas en valo de Altaj Tatroj. La supermara alteco estas 902 m.
Historio
Tiu loko dum la hungara dominado preskaŭ ne estis loĝata. La unua arbara domo konstruiĝis en 1885 por turistoj, kie estis ebleco tranoktadi. Post 3 jaroj jam malgranda hotelo ekfunkciis. En 1933 incendio okazis. Ĝis 1947 ĝi apartenis al Kežmarok, poste al Tatranská Lomnica, fine ekde 1999 al Vysoké Tatry. La loĝantoj okupiĝas pri turismo.
(12765) 1993 VA3
(12765) 1993 VA3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Walter Ruttmann
Walter RUTTMANN (28a de decembro 1887 – 15a de julio 1941) estis germana kina reĝisoro kaj kun Hans Richter, Viking Eggeling kaj Oskar Fischinger estis frua germana praktikanto de eksperimenta kinarto. Li laboris ankaŭ per nur sono (Wochenende, 1930).
Liaj bazoj por la eksperimentemo estis en abstraktismo kaj avangardo. Ruttmann fakte elstaris en avangardaj arto kaj muziko. Liaj pioniraj abstraktaĵoj luditaj en 1929 en la Baden-Baden Festivalo altiris internacian atenton kiam li estis nur preskaŭ ok-jaraĝa. Kun Erwin Piscator, li laboris por la filmo Melodio de la Mondo (1929), kvankam li estas plej bone memorita pro Berlin: Die Sinfonie der Großstadt (Berlino: Simfonio de grandurbo, 1927).
Dum la periodo de Nazia Germanio li laboris kiel helpanto de la reĝisoro Leni Riefenstahl por Triumph des Willens (Volvenko, 1935). Li mortis en Berlino pro vundoj kiam li estis laborante kiel milit-fotisto.
El Toboso
El Toboso estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Ties urba aspekto estas karaktera de tiu komarko, kun konstruaĵoj el nelprilaborita ŝtono kaj muroj tre bone kalkitaj. La domoj, kun portikaroj el ligno kaj kolonoj, havas kvadratajn aŭ rektangulajn kortojn kun linteloj kaj la planko kun ŝtonetoj. Estas la naskiĝloko de Dulcinea, la fama rolulo pro kiu Kiĥoto faras sian agadon. Viziteblas ŝia supozata domo, krom aliaj gravaj monumentoj. La vilaĝo estas tre ligataj emocie al la verko de Miguel de Cervantes Don Quijote de la Mancha, kiel multaj aliaj lokoj de Manĉo.
Toponimio
La municipo ricevas la nomon de El Toboso ĉar en ĝi abundis "tobas" (grandaj kardoj).
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Tobosino. La censita populacio en 2011 estis de 2.187 loĝantoj kaj la denseco estas de 15,17 loĝ/km².
Situo
El Toboso estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Toleda Manĉo en la plej sudorienta pinto de la provinco de Toledo, je altitudo de 635 m; je 113 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 126 km el Ciudad Real, alia proksima provinca ĉefurbo, je 128 km el Albacete, simile alia proksima provinca ĉefurbo, je 130 km el Kvenko, simile alia proksima provinca ĉefurbo, kaj je 150 km el Madrido, iomete pli malproksima ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 144.19 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°31′5″ N 2°59′53″ Ok.
Historio
La originoj de tiu municipo datas el la Prahistorio, kiel pruvas la arkeologiaj restaĵoj trovitaj. Estas ankaŭ restoj de la epoko keltibera. Ne estas restoj el setlejoj romia, visigota aŭ islama.
La nomo de la municipo aperas jam menciita en dokumentoj de 1338 kaj en 1353 formas parton de la komunumo Manĉo. En 1390, Vasco Rodríguez permesas al la vilaĝo liberan merkaton kaj nomumas inter ties lokanoj la juĝiston kaj urbestrojn. En 1468, El Toboso aperas en la listoj de la Ordeno de Santiago kaj en 1480 la superulo de la Ordeno, nome Alonso de Cárdenas, konfirmante ties privilegiojn, donas al ĝi la titolon de vilaĝo. La 16a jarcento estas epoko de hegemonio de la vilaĝo kaj de plej reloĝigo. El Toboso populariĝis ĉefe al la verko de Miguel de Cervantes Don Quijote de La Mancha, verkita komence de la 17a jarcento, kiel naskiĝloko de Dulcinea.
En la 19a jarcento, la tobosano Pablo Muñoz de la Morena estis unu de la herooj de la Hispana Milito de Sendependiĝo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Interesaĵoj
Tie estis la casa de doña Ana Martínez Zarco de Morales, la Dulcinea de Cervantes. Ĝi estis rekonstruita dum la 1960-aj jaroj, imitante reprodukton de la tipa manĉa domego de la 16a jarcento. Estas atelieroj, kolombejo kaj furktoĝardeno, krom la tipaj komponaĵoj de loĝejo. Estas meblata per tiamaj meblaĵoj.
Edmilson Alves
Edmilson Alves (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Vissel Kobe kaj Roasso Kumamoto.
Agripina Vaganova
Agripina Jakovlevna Vaganova (Агриппина Яковлевна Ваганова; 26a de junio 1879 — 5a de novembro 1951) estis rusa instruisto de baleto kiu disvolvigis la metodon Vaganova – nome tekniko kiu derivis el la instrumetodoj de la malnova Imperia Baletlernejo (aktuale Vaganova Akademio de Rusa Baleto) sub la Premier Maître de Ballet Marius Petipa el la mezo al la fino de la 19a jarcento, kvankam ĉefe tra la 1880-aj kaj 1890-aj jaroj. Estis Vaganova kiu perfektigis kaj kultivis tiun formon de instruado de la arto de la klasika baleto en funkciebla programado. Ŝiaj "Fundamentoj de klasika danco" (1934) restis normiga lernolibro por la instruado de baleta tekniko. Ŝia tekniko estas unu el la plej popularaj teknikoj nuntempe.
Post la Revolucio de 1917 la estonteco de baleto en Rusio aspektis malpromesa pro sia tradicio kiel kortega distro. Vaganova baraktis por la konservado de la heredo de Marius Petipa kaj de la Imperia Baleto. El 1931 ĝis 1937 ŝi estis arta direktoro de la baleto de la Leningrada Opero kaj de la Baleta Teatro (Kirova Baleto). En 1933, ŝi surscenigis la klasikan version de la Cignolago de Lev Ivanov kaj Marius Petipa kun Galina Ulanova kiel Odette, Olga Jordan kiel Odile kaj Konstantin Sergejev kiel Princo Sigfrido. En 1935 ŝi revivigis La Esmeralda parte per sia propra koregrafio.
4139 Ulʹyanin
4139 Ulʹyanin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kapitanon Sergej Aleksejeviĉ Uljanin (cirile: Сергей Алексеевич Ульянин 1871–1921), inventiston kaj pioniron de la aviado.
Annibale Bergonzoli
Annibale BERGONZOLI (Cannobio, 1-a de novembro 1884 - Cannobio, 31-a de julio 1973) estis itala militisto, kiu atingis gradon de generalo, elstara ĉefe pro sia agado dum la Dua Mondmilito kaj ĉefe en diversaj agoj de tipo imperiisma de la itala faŝismo, kiel sia interveno en la Hispana Enlanda Milito (kie li estris italan unuon, nome la 133a Kirasdivizio Littorio, apoge al la flanko de la insurekciaj puĉistoj, poste estrita Francisco Franco,) aŭ la invado de Etiopio.
Militkariero
Li partoprenis en 1911 en la okupo de Libio kaj en la Unua Mondmilito. En 1935 li partoprenis en la invado de Etiopio, kiu rezultis en la fina aneksado de Etiopio al la Regno Italio; li pozitive distingiĝis speciale en la konkero de la etiopia urbo Negelli.
El 1936 al 1939 li estis destinita de Benito Mussolini al Hispanio, kie li formis parton de la Corpo di Truppe Volontarie, ​ apoge al la flanko de la generalo Francisco Franco kaj dum la Hispana Enlanda Milito kie Bergonzoli estris la 133an Kirasdivizion Littorio. Post la malvenko suferita de la itala truparo en la batalo de Guadalajara, li estis la nura itala generalo en Hispanio kiu ne estis anstataŭita de Benito Mussolini. Li partoprenis en la konkero de dum la kampanjo de la nordo, kie li estis unu el la organizantoj de la nomita Pakto de Santoña, laŭ kiu la italoj akceptis kapitulacon de la milicanoj de la Popola Armeo de la Respubliko membroj de la Eŭska Naciisma Partio. Li partoprenis ankaŭ en la kampanjo kontraŭ Aragono kontraŭ la trupoj de la Popola Armeo de la Respubliko.
En 1940, dum la Dua Mondmilito li estis la ĉefkomandanto de la 23a Armekorpuso itala kiam ili klopodis la invadon de Egipto. La 5an de februaro 1941, je la falo de la libia urbo Bardia en manoj britaj postcla malvenko suferita de la italoj en la batalo de Beda Fomm, li sukcesis eviti sian kapton, fuĝante kiel civilulo,​kaj li alvenis al Tobruk post piedirado tradezerte de ĉirkaŭ 120 km. Tamen post du tagoj, nome la 7an de februaro, li​ estis kaptita de la brita armeo (pli precize de aŭstralianoj de la 6a Divizio), post la konkero de Tobruk, kaj li estis portita al Hindio kaj poste al Usono kiel militprizonulo.
Spigno Monferrato
Spigno Monferrato estas komunumo de Italio.
Beloeil
Beloeil (france: [beLUJ]) estas municipo en Belgio. Komence de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La municipo apartenas al la distrikto Ath.
Ekde 1977 la municipoj Basècles, Ramegnies, Thumaide, Wadelincourt, Aubechies, Ellignies-Sainte-Anne, Quevaucamps, Grandglise kaj Stambruges apartenas al Beloeil, la ĉefa municipo.
Ĉinio en la Somera Olimpiko 2012
[[Dosiero:2012 Summer Olympics medal map.png|eta|300px|Mondmapo montrante la atingojn pri medaloj de ĉiuj landoj dum la Somera Olimpiko 2012. Priskribo:
2806 Graz
2806 Graz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĉinio en la Somera Olimpiko 2012
]] La nacia teamo de Ĉinio en la Somera Olimpiko 2012 grupigas ĉiujn virajn kaj virinajn atletojn de tiu lando kiuj partoprenis en la Somera Olimpiko de la 27-a de julio 2012 ĝis la 12-a de aŭgusto 2012 en Londono, la ĉefurbo de Britio. La ĉina teamo konsistis el 396 atletoj, 171 viroj kaj 225 virinoj, kiuj estis elektitaj fare de la Ĉina Nacia Olimpika Komitato kaj konkuris en 23 sportaj disciplinoj. La evento de 2012 estis la naŭa Somera Olimpiko en kiu reprezentiĝis ĉina nacia teamo, post unua apero en 1952.
NGC 4612
NGC 4612 (aliaj indikoj — UGC 7850, MCG 1-32-134, ZWG 42.205, VCC 1883, PGC 42574) estas galaksio en konstelacio Virgo.
2806 Graz
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la aŭstria urbo Graz.
Ĉinio en la Somera Olimpiko 2012
La ĉina teamo estis sume la dua plej sukcesa teamo de la olimpiko: ĝiaj membroj gajnis sume 38 orajn medalojn,  27 arĝentajn medalojn kaj  23 bronzajn medalojn - do entute 88 olimpikajn medalojn. Tiun rezulton superis nur la usona nacia teamo.
Flagoportantoj de la teamo estis la atletoj Yi Jianlian (en la malferma ceremonio) kaj Xu Lijia (en la ferma ceremonio).
NGC 4612
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
134124 Subirachs
134124 Subirachs estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hispana astronomo José Manteca elde la Observatorio de Begues, en Begues (proksime de Barcelono, Katalunio, Hispanio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hispana skulptisto kaj pentristo Josep Maria Subirachs (1927–2014), rigardita de multenobraj kiel la plej grava kataluna artisto, eble plej konata pro esti daŭriginte la inspiritan laboron de Antoni Gaudí: la Sagrada Familia, la ĉiam nefinitan katedralon de Barcelono.
5017 Tenchi
5017 Tenchi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (Gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la imperiestro Tenji (japane: 天智天皇, Tenji Tennō) aŭ "Imperiestro Tenchi" (626 – 672); 38-a imperiestro laŭ la tradicia ordo de sukcedo. Li fabrikigis la unua akvohorloĝon de Japanio, kiu ekfunkciis la (Gregoria kalendaro). En memoro de tio, la 10-a de junio estas tiel nomata "Tempo Tago" en Japanio.
The Terminator
The Terminator (Esperante La Finanto) estas filmo verkita kaj direktita en 1984 de James Cameron. Ĝi prezentas la aktorojn Arnold Schwarzenegger, Linda Hamilton kaj Michael Biehn.
La filmo okazas dum 1984. Arnold Schwarzenegger estas maŝino, "terminatoro", kiu alvojaĝis el la jaro 2029, kiam inteligentaj komputiloj batalas kontraŭ homaro. Lia misio estas mortigi junan virinon, Sarah Connor, antaŭ ŝi nasku sian filon, John Connor, kiu estos la estro de la homaro. Viro, Kyle Reese, ankaŭ vojaĝas el la futuro por protekti Sarahn.
Concoules
(jen france, okcitane Concolas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Riedlingen
Riedlingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach de la federacia lando Baden-Virtembergo, kaj estas parto de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras teritorion kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
11385 Beauvoir
11385 Beauvoir estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkistino Simone de Beauvoir (1908–1986), de granda kuraĝo kaj integreco. Ŝi faris puntilio en la egaleco de alvokiĝo por viroj kaj virinoj. En sia eseo Le Deuxième sexe (1949) ŝi fervore kontraŭbatalis la miton de la "eterna ineco". Ŝi estis la vivtempa kunulino de Jean-Paul Sartre.
Provincoj de Andaluzio
La teritorio de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio enhavas jene da municipoj de la jenaj 8 hispanaj provincoj.
Tiuj provincoj estis jam kreitaj de la hispana registaro en 1833. Ĉiu havas ĉefurbon kun la sama nomo (la nomo "Onubo" en la ĉi-supra tabelo estas esperantigo de "Huelva").
Vidu ankaŭ la paĝon Andaluzio, kiu estas ĉefa artikolo pri tiu hispana aŭtonoma komunumo.
Nobela nestamasulo
La Nobela nestamasulo aŭ Nobela megapodo (Megavitiornis altirostris), konata ankaŭ kiel Profundbeka megapodo, estas formortinta, nefluga, giganta megapodo kiu estis endemia de Fiĝio. Plej verŝajne ĝi iĝis formortinta pro troa ĉasado tuj post la koloniigo de la Fiĝiaj Insuloj fare de homoj.
Etimologio
La genro estas monotipa, kies genra nomo Megavitiornis derivas el la grekaj vortoj mega (granda), viti (Fiĝio), kaj ornis (birdo). La specifa epiteto altirostris devenas el la latinaj altus (alta, sed ankaŭ nobela), kaj rostrum (beko), reference al la eksterordinara granda vertikala dimensio de ties beko. Worthy ankaŭ sugestis, ke “Nobela megapodo” estus taŭga komuna nomo por tiu birdo.
La familio
Ĉiuj specioj de la familio de nestamasuloj kovas kaj kovis la ovojn ne per rekta sidado sur ili, sed per enterigo en amasnestoj el sablo, mortintaj folioj kaj alitipa rubo, el kio devenas la komuna nomo de la familio. La latina scienca nomo kaj de la genro kaj de la familio devenas el kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive granda kaj piedo, alude al ties grandaj, fortikaj kruroj kaj piedoj necesaj por rasti enormajn kvantojn de tero kaj vegetala materialo, kies putriĝo poste varmigos la ovojn.
Henriko (Saksio-Römhild)
Henriko de Saksio-Römhild, Heinrich von Sachsen-Römhild (naskiĝis la 19-an de novembro 1650 en Gotha, mortis la 13-an de majo 1710 en Römhild) estis la ununura duko de la Duklando Saksio-Römhild.
(14073) 1996 KO1
(14073) 1996 KO1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Henriko (Saksio-Römhild)
Vivo
Li estis la sepa filo (el kiuj nur 4 pluvivis) de Ernesto la 1-a (Saksio-Gotha-Altenburg). Post la morto de sia patro, en 1675, Henriko kaj liaj fratoj kune regis la Duklandon Saksio-Gotha-Altenburg. La 24-an de februaro 1680, post la traktato de dividado de la familiaj teritorioj li ricevis la nove kreitan Duklandon Saksio-Römhild.
En Darmstadt la 1-an de marto 1676, Henriko geedziĝis kun Marie Elisabeth von Hessen-Darmstadt, filino de Ludoviko la 4-a. Ili ne havis infanojn. De la 18-a de novembro 1680 la paro vivis en la Kastelo Glücksburg. Duko Henriko disvolvis rapidan konstruaktivecon. Li igis sian kastelon restrukturiĝi kaj rekonstruiĝi laŭ siaj deziroj. Dum lia regado al la kastelkirko estis konstruita kaj doganejo, kaj kvar domoj por la kortega nobelaro, kaj plie rajdlernejo, hipodromo kaj la oranĝerio.
Teherano
<!----> Teherano ( تهران  [tehrAn] ), estas ĉefurbo kaj de Irano kaj de la Provinco Teherano. Ĝi situas je 1220 m super la marnivelo ĉe piedoj de la Elborz-Montaro, kies plej alta monto-pinto nomiĝas Damavando kaj altas 5610 metrojn.
Henriko (Saksio-Römhild)
Vivo
Inter la pli grandiozaj konstruaĵoj estis kaverndomo nomita Plezurejo de Marie Elizabeth, kiun li amis tre multe, kaj plezurpalaco en Mertzelbach dizajnita fare de la kortega skulptisto Lux, kiu ankaŭ kreis la ĉefaltaron en la monaĥeja preĝejo. Multaj el tiuj konstruaĵoj jam ne ekzistas, sed Henriko priskribis ilin detale en libro kiun li ankaŭ publikigis. Tiu libro estas konsiderita unu el la malmultaj restantaj nuntempaj atestaĵoj pri efemera arkitekturo. Henriko ankaŭ drenigis la lagon Bürgersee konvertante ĝin en plezurĝardenon. Li provizis la urbokernan preĝejon per baroka altaro, brodornamita reĝa loĝio kaj nova orgeno.
Yoshihiro Uchimura
Yoshihiro Uchimura (内村 圭宏, n. ) estas japana futbalisto.
Henriko (Saksio-Römhild)
Vivo
Henriko estis sperta en mekaniko, arkitekturo kaj matematiko. Li malfermis princan bibliotekon en Schloss Glücksburg, kiun li pligrandigis konstante. Post lia morto ĝi estis heredita fare de la Duko de Saksio-Gotha. De 1691 ĝis 1693 li estis reganto por duko Frederiko la 2-a de Saksio-Gotha, kune kun sia frato Bernhard. Henriko eniĝis en imperian militservon kiam li estis juna kaj iĝis imperia Generalfeldzeug-majstro en 1697. En 1698, li ricevis la danan Elefantan Ordenon. En liaj lastaj kvar jaroj li estis la plej membro de la Ernestina dinastio. La luksa vivo en la kortego kaj la reprezentaĵoj de la duko alportis la malgrand-landan urbon de Römhild al ekonomia normaligo kaj kultura prospero. Sed la elspezo superis la financan forton de la duko. Kiam la populara reganto mortis neatendite en 1710, li postlasis multon da ŝuldoj. Lia heredo estis aŭkciita.
Yoshihiro Uchimura
Li futbalis ĉe Oita Trinita, Ehime FC, Hokkaido Consadole Sapporo kaj FC Imabari.
Henriko (Saksio-Römhild)
Vivo
Henriko mortis en Römhild. Post lia morto, liaj teroj estis pridisputataj inter liaj fratoj. Poste, Römhild estis retenita memstare fare la pli juna frato, Johano Ernesto. Duko Henriko estis entombigita en la ĥorejo de la kirko en Römhild. Sed hodiaŭ de la tombo jam ne ekzistas iu resto. Lia geedziĝo estis seninfana. La princlando estis disigita dum la t.n. Coburg-Eisenberg-Römhild-heredkverelo, kiu estis solvita nur en 1735.
Teherano
Kun ĉirkaŭ 8.3 milionoj da loĝantoj kaj surpasanta 15 milionojn en la pli larĝa metropola areo, Teherano estas la plej granda urbo kaj urba areo de Irano, kaj la plej granda urbo en Okcidenta Azio. Kvankam gamo da neoficialaj lingvoj estas parolitaj, ĉirkaŭ 99% de la loĝantaro komprenas kaj parolas la persan. La plimulto de homoj en Teherano identigas sin kiel persaj.
La majoritato de loĝantoj estas persaparolantoj, sed estas ankaŭ loĝantaroj de Luroj, Kurdoj, Azerioj, kaj Nordirananoj (Ŝomalioj).
Ĝis 1796, Teherano estis negrava vilaĝo. En 1796, Agha Mohammed Ĥano elektis Teherano kiel nove ĉefurbo de Irano. Laŭlonge de la Irana historio, la ĉefurbo estis translokigita multajn fojojn, Teherano estas la 32a nacia ĉefurbo de Irano. En antaŭ-islama epoko, parto de la areo de nuntempa Teherano estis okupita de Rey (kiu ĉe Avesto vivas laŭ la formo de Raga, nuna parto de la urbo Teherano, kiu graviĝis post la detruado de Rey fare de la Mongoloj komence de la 13a jarcento.
En la 20a kaj 21a jarcentoj, Teherano estis celo de amasmigrado de personoj el la tuta Irano. La urbo estas hejmo de multaj historiaj moskeoj same kiel de kelkaj kristanaj preĝejoj, sinagogoj kaj zoroastraj fajrtemploj. Tamen, modernaj strukturoj, ĉefe Turo Azadi kaj Turo Milad, venis iĝi simboloj de la urbo. Teherano estas rangita la 29a en la mondo laŭ loĝantaro de sia metropola areo.
Teherano havas multajn industriojn, ekzemple pri elektraj ekipaĵoj, teksaĵoj, sukero, cemento kaj aŭtomobiloj. Modernan metroon havas Teherano ekde 2001 kaj modernan flughavenon. Ĝi havas ses universitatojn kun aktiva studenta movado, akademiojn kaj muzeojn. Teherano estas grava centro de komerco pri tapiŝoj.
Historio
En la 16-a jarcento Teherano estis urbeto, sed Tahmasb-Ŝaho konstruis urbomuron en la jaro 1653 kaj fondis bazaron. Ekde 1786 Teherano estas ĉefurbo de Irano.
La Teherana Konferenco (laŭ kodonomo Eureka ) estis strategia kunsido de Josif Stalin, Franklin D. Roosevelt, kaj Winston Churchill el la 28a de novembro al la 1a de decembro 1943, post la Angl-soveta invado de Irano. Ĝi estis la unua el la konferencoj de la Dua Mondmilito de la "Tri Grandaj" estroj de la Aliancanoj (nome Sovetunio, Usono, kaj Unuiĝinta Reĝlando). La ĉefa rezulto de la Teherana Konferenco estas la engaĝiĝo de la Okcidentaj Aliancanoj malfermi novajn operacojn en duan fronton kontraŭ Nazia Germanio. Aparta protokolo subskribita en la konferenco engaĝis la Tri Grandulojn rekoni la Iranan sendependecon.
Geografio
Teherano troviĝas ĉe la piedoj de Elborz-Montaro, kie renkontiĝas 2 aŭtovojoj kaj aliaj ĉefvojoj.
La metropolon Teheranon oni dividas en 22 municipaj distriktoj, el kiuj ĉiu kun sia propra administracia centro. El la 22 municipaj distriktoj, 20 estas en la Centra Distrikt(ar)o de la Kantono Teherano, dum la distriktoj 1a kaj 20a estas respektive en la kantonoj Ŝemiranat (norde) kaj Raj (sude). Kvankam administracie apartaj, la urboj Raj kaj Ŝemiran estas ofte konsiderataj parto de Granda Teherano. Norda Teherano estas la plej riĉa parto de la urbo, konsistanta el variaj distriktoj kiel Zafaraniyeh, Jordan, Elahiyeh, Pasdaran, Kamranieh, Ajudanieh, Farmanieh, Darrous, Niavaran, Jamaran, Aghdasieh, Mahmoodieh, Velenjak, Gheytarieh, Ozgol kaj Ekhtiarieh. Kvankam la urbocentro estas hejmo de registaraj ministerioj kaj sidejoj, komercaj centroj estas pli norde.
La provinco Teherano -, ankaŭ latinliterigata Tehran - estas unu el tridek provincoj en Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Teherano, respektive Tehran. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2016 havis  loĝantojn.
Klimato
Laŭ la klimata klasifiko de Köppen, Teherano havas duon-sekan klimaton. La somero (kun temperaturoj 21-37 estas °C-oj) kutime varma kaj seka kun tre malgranda pluvo. La vintro estas malvarma kaj modere malsekaj, kun oftaj frostoj kaj fojaj sed jara neĝo. La plej varma monato estas julio, la plej malvarma estas januaro. Jare pluvas kaj neĝas (plejparte vintre) po 242 mm-oj.
Medio
La urbo suferas pro akra aerpoluado, 80% el kio pro aŭtoj. La cetera 20% pro industria poluado. Aliaj ĉirkaŭkalkuloj sugestas, ke nur motorcikloj respondecas pro 30% de aer- kaj 50% de brupoluado en Teherano. Oni konsideras Teheranon unu el la plej fortaj fontoj de elsendaĵoj de forcejgasoj en Mezoriento. Pliiĝantaj koncentroj de karbondioksido super la urbo (plej verŝajne originita el la homdevenaj urbaj tialoj en la urbo) estas facile detekteblaj el satelita observado laŭlonge de la tuta jaro.
En 2010, la registaro anoncis, ke "pro sekureco kaj administraciaj tialoj, la plano translokigi la ĉefurbon el Teherano estis finigita." Estas planoj reloki 163 ŝtatajn firmajn kaj kelkajn universitatojn el Teherano por eviti damaĝoj el eventuala tertremo.
Funkciuloj estas engaĝiĝintaj en luktado por redukti aerpoluadon. Ekzemple oni kuraĝigis taksiojn kaj busojn konvertiĝi el petrolmotoroj al motoroj funkciigitaj per kunpremita tergaso. Krome, la registaro kreis "Trafikan Zonon" kiu kovras la urbocentron dum la pintotrafikaj horoj. Eniri kaj ŝofori ene de tiu zono estas rajtigita nur havante specialan permesilon.
Estis ankaŭ planoj por pliigi la popolan konscion pri la danĝero de poluado. Unu metodo uzata estas la instalado de Poluindikiloj tra la tuta urbo por kontroli la nivelon de partikloj (PM10), nome de nitrogena dioksido (NO2), ozono (O3), sulfura dioksido (SO2), kaj karbona monooksido (CO).
Demografio
La urbo Teherano havis 7 711 230 loĝantojn en 2 286 787 familioj en la epoko de la Nacia Censo de 2006. La sekva censo de 2011 kalkulis 8 154 051 personojn en 2 624 511 familioj. La lasta censo de 2016 montris populacion de 8 693 706 personoj en 2 911 065 familioj.
Kun sia kosmopoliteca etoso, Teherano estas hejmo de diversaj etnaj kaj lingvaj grupoj el la tuta lando. La nuntempa hegemonia lingvo de Teherano estas la Teherana parolvariaĵo de la Persa lingvo, kaj la majoritato de personoj en Teherano identigas sin kiel Persoj. Tamen, antaŭe, la indiĝena lingvo de la Teheran–Raja regiono ne estis la persa, kiu estas lingve sudokcidentirana kaj originiĝis en Provinco Farso, sed nune formortinta nordokcidentirana.
Iranaj Azeroj formas la duan plej grandan etnan grupon de la urbo, enhavante ĉirkaŭ 10-15% de la totala loĝantaro, kaj etnaj Mazandarananoj estas la tria plej granda grupo, enhavanta ĉirkaŭ 5% de la totala loĝantaro. Aliaj etnaj komunumoj de Tehrano estas Kurdoj, Armenoj, Kartveloj, Baĥtiaroj, Taliŝoj, Baluĉoj, Asirianoj, Araboj, Judoj, kaj Ĉerkesoj.
Laŭ censo de 2010 fare de la Sociologia Departemento de la Universitato de Teherano en multaj distriktoj de Teherano tra variaj soci-ekonomiaj klasoj en proporcio al la populacigrando de ĉiu distrikto kaj de la soci-ekonomia klaso, 63% de la homoj estis naskiĝintaj en Teherano, 98% konis la persan, 75% identigis sin kiel etnaj persoj, kaj 13% havis ioman gradon de regado en eŭropa lingvo.
En Teherano okazis drasta ŝanĝo en ĝia etna-socia kompono komence de la 1980-aj jaroj. Post la politikaj, sociaj, kaj ekonomiaj sekvoj de la Revolucio de 1979 kaj de la sekvaj jaroj, nombraj irananoj, ĉefe teherananoj, lasis Iranon. La majoritato de iranaj elmigrintoj foriris al Usono, Germanio, Svedio, kaj Kanado.
Je la eksplodo de la Iran–Iraka Milito (1980–1988), dua ondo de loĝantoj foriris el la urbo, speciale dum la irakaj aeratakoj al la ĉefurbo. Kiam la ĉefaj eksterlandaj potencoj apogis Irakon tiam, ekonomia izoligo havigis ankoraŭ plian tialon al multaj loĝantoj por foriri el la urbo (kaj el la lando). Forlasinte ĉion kion ili havis kaj luktinte por adaptiĝi al nova lando kaj konstrui al si novan vivon, plej granda parto el ili neniam revenis kiam la milito finiĝis. Dum la milito, Teherano ankaŭ ricevis grandan nombron de migrantoj el la okcidentaj kaj sudokcidentaj regionoj de la lando limaj kun Irako.
La nestabila situacio kaj milito en najbaraj Afganio kaj Irako peli tajdon de rifuĝintoj en la landon, kiuj alvenis laŭ milionoj, kaj Teherano estis magneto por multaj laborserĉantoj, kiuj konsekvence helpis la urbon rekuperiĝis el la militvundoj, laborante kontraŭ multe pli malaltaj salajroj ol la lokaj konstruistoj. Multaj el tiuj rifuĝintoj estas reenlandigitaj helpe de la UNHCR, sed estas ankoraŭ grandaj grupoj de afganaj kaj irakaj rifuĝintoj en Teherano kiu malpretas foriri, estante pesimismaj pri la situacio en siaj propraj landoj. Afganaj rifuĝintoj estas ĉefe Dari-parolantaj Taĝikoj kaj Hazaroj, kiuj parolas variaĵon de persa, kaj irakaj rifuĝintoj estas ĉefe parolantoj de Mezopotamia araba kiuj estas ofte de Irana kaj Persa etna heredo.
Religio
La majoritato de Teheranoj estas oficiale ŝijaismaj islamanoj, kio estis ankaŭ la ŝtata religio ekde la Safavida konverto de Irano al Ŝijaismo en la 16-a jarcento. Aliaj religiaj komunumoj en la urbo estas tiuj de sekvantoj de la sunaismaj kaj mistikaj branĉoj de Islamo, kelkaj kristanaj eklezioj, Judismo, Zoroastrismo, kaj Bahaismo.
Estas multaj religiaj centroj dise tra la tuta urbo, el antikvaj ĝis nove konstruitaj centroj, kiel islamaj moskeoj, kristanaj preĝejoj, judaj sinagogoj, kaj zoroastrismaj fajrtemploj. La urbo havas ankaŭ tre malgrandan tria-generacian hindian sikan komunumon kun loka gurdvaro kiun vizitis la Barata Ĉefministro en 2012.
Ekonomio
Teherano estas la ekonomia centro de Irano. Ĉirkaŭ 30% de la laborforto de la Irana publika sektoro kaj 45% de ties grandaj industriaj firmaoj estas en la urbo, kaj preskaŭ duono el tiuj laboristoj estas dungitaj de la registaro. Plej granda parto de la ceteraj laboristoj estas fabriklaboristoj, vendistoj en vendejoj, transportlaboristoj kaj aliaj laboristoj.
Malmultaj eksterlandaj kompanioj funkcias en Teherano, pro la komplikaj internaciaj rilatoj de la registaro. Sed antaŭ la Revolucio de 1979, multaj eksterlandaj kompanioj estis aktivaj en Irano. Nuntempaj modernaj industrioj de Teherano estas la fabrikado de aŭtomobiloj, elektronika kaj elektrika ekipaĵaro, armilaro, teksaĵoj, sukero, cemento, kaj kemiaj produktoj. Ĝi estas ankaŭ grava centro por vendado de tapiŝoj kaj mebloj. Naftorafinaj kompanioj Pars Oil, Sepahan Oil kaj Behran Oil havas sidejojn en Teherano.
La Nacia Irana Naftokompanio (National Iranian Oil Company, mallongigite NIOC) estas registarposedata korporacio sub la administrado de la Ministerio de Nafto de Irano, respondeca por la produktado kaj distribuado de la nafto kaj tergaso de Irano. La ĉefsidejo de la firmao estas en Teherano. La firmao estis establita en 1948 kaj estis redifinita kiel parto de la konsorcia interkonsento de 1954. La firmao vicas kiel la dua plej granda naftokompanio en la mondo, post Aramco, kiu estas posedata fare de Saud-Arabio.
Teherano dependas tro forte el privataj aŭtoj, busoj, motorcikloj, kaj taksioj, kaj estas unu el la plej aŭt-dependaj urboj de la mondo. La Teherana Borso, kiu estas plenrajta membro de la Monda Federacio de Borsoj (WFE, laŭ anglalingvaj inicialoj) kaj fonda membro de la Federacio de Eŭrop-Aziaj Borsoj, estis unu el plej bone funkciantaj borsoj de la mondo en la lastaj jaroj.
Butikumado
Teherano havas ampleksan gamon de butikcentroj, kaj estas hejmo de ĉirkaŭ 60 modernaj vendejaroj. La urbo havas nombrajn komercajn distriktojn, kiel tiuj de Valiasr, Davudie, kaj Zaferanie. La plej grandaj malnovaj bazaroj de Teherano estas la Granda Bazaro kaj la Bazaro de Tajriŝ. La vendejaro Iran estas la plej granda vendejaro en la mondo laŭ areo.
Plej granda parto de internaciaj vendejoj de supra klaso estas en la nordaj kaj okcidentaj partoj de la urbo. Podetalaj negocoj de Teherano estas kreskiĝantaj en tre diversaj nove konstruitaj vendejaroj kaj superbazaroj.
Turismo
Teherano, kiel unu el la ĉefaj turismaj destinoj en Irano, havas abundon de kulturaj altiraĵoj. Ĝi estas hejmo de la reĝaj kompleksoj Palaco Golestano, Sadabado kaj Niavarano, kiuj estis konstruitaj dum la regado de la lastaj du monarkioj de la lando.
Estas kelkaj historiaj, artaj kaj sciencaj muzeoj en Teherano, kiel la jenaj: Menciendas ankaŭ la Teherana Muzeo de Nuntempa Arto, kiu estas hejmo de artaĵoj de famaj artistoj kiel Van Gogh, Pablo Picasso, and Andy Warhol. La Iranaj Imperiaj Kronjuveloj, unu el la plej grandaj juvelkolektoj en la mondo, estas ekspoziciataj en la Teherana Nacia Juvelmuzeo.
Esperanto-Revuo presata en Teherano
Irana Esperantisto estas kultura sezon-revuo sendependa en Esperanto kaj la persa, kiu presiĝas en Teherano kaj aboneblas mond-skale. Eble ĝi estas la nura Esperanto-periodaĵo en la mondo, kiun oni povas aĉeti ankaŭ el gazetar-vendejoj (kioskoj) land-skale.
Kalemie
Kalemie kaj en Esperanto Kalemio, iama Albertville (laŭ Alberto la 1-a de Belgio) estas urbo kaj teritorio de Katanga en Demokratia Respubliko Kongo. Ĝi estas, kun Baraka, unu el la ĉefaj lokoj de la okcidenta marbordo de la lago Tanganiko. Kalemio estas startpunkto de fervoja linio, kiu ligas la norda-sudan linion (Kindu-Lubumbashi) al la urbo Kabalo. Estas ankaŭ flughaveno kaj fabriko tekstila.
Adam Zagajewski
Adam ZAGAJEWSKI (naskiĝis la en Lvovo - 21-an de marto 2021) estis pola poeto, verkisto, eseisto kaj tradukisto.
Li estis kandidato al Nobel-Premio pri Literaturo kaj li jam gajnis la Internacian Literaturan Premion Neustadt.
Muzeo en naturo Zubrnice
Muzeo en naturo Zubrnice (antaŭe Kolektejo de popola arkitekturo Zubrnice) estas konsisto de Nacia muzeo en naturo en Ĉeĥio. Ĝi organizas kolekton de nemoveblaj kaj moveblaj dokumentoj al historio de popola arkitekturo, ĝi administras kolektejajn objektojn de etnografia karaktero kaj en natura pejzaĝo lokigitaj objektoj de popola arkitekturo en Ĉeĥio kaj teknika konstruarto, ĝi dokuumentas popolan kulturon en tereno de Bohemia mezmontaro kaj ligantaj geografiaj regionoj de norokcidenta Bohemio.
Adam Zagajewski
Li studis psikologion kaj filozofion en la Jagelona Universitato en Krakovo. Li estas kunigata kun la poetika movado- La Nova Ondo (ekzemple: Stanisław Barańczak, Miron Białoszewski). Dum multaj jaroj komunistoj malpermesadis presi liajn verkojn pro lia malkonsento kaj malamo al komunismo. Li elmigris kaj de 1981 jaro li loĝis en Parizo. Li komencis kunlabori kun Kultura kaj Zeszyty Literackie. En 1996 jaro li ricevis premion Vilenica kaj en 2002 jaro la Literaturpremion de la Konrad-Adenauer-fondaĵo. Li prelegis en universitatoj en Houston kaj Harvard. Li estis ano de Asocio de Polaj Verkistoj.
Muzeo en naturo Zubrnice
Sidejo de la administracio de la muzeo estas municipo Zubrnice en distrikto Ústí nad Labem apartenanta al Regiono Ústí nad Labem, ĝi prezentas specialigitan ekspozicion de vilaĝa medio kaj pejzaĝan konpozicion en valo de rojo Luční potok stiligita en duonon de la 19-a jarcento.
Poissy Gambetta (Tramtrajno en Francilio)
Poissy Gambetta estas estonta haltejo de Eksprestramo 13, situanta en Poissy, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Adam Zagajewski
En sia poezio Zagajewski kreis preskaŭ nur versojn blankajn kaj liberajn. Ĉe tio li difinas poezion kiel la arton de permuto, kombinado de pensaj esprimoj. Kontraŭe al populara postmodernismo li opinias ke ne la kreado de lingvo sed la propra senco estas plej ĉefa eco de la poezio. Tial mankas en poezio de Zagajewski asindetonoj, neologismoj kaj permutoj de vortoj. Li ankaŭ tre inspiras per sinkretismo esprimante sian amon al muziko. Konforme al sia teorio li ne "tradukas" muzikon al vortoj kaj lingvoj (kiel en postmodernismo) sed li esprimas kaj priskribas ĝin. Li amas muzikon de Ŝopeno, Bach, Ŝostakoviĉ kaj Mahler. En poezio de Zagajewski oni trovas ankaŭ multe de epifanioj kio estas fascino pri formo altigita de Czesław Miłosz en la pola poezio.
Andrzej Wróblewski
Andrzej Krystyn Wróblewski (naskiĝis la 15-an de junio 1927 en Vilno, mortis la 23-an de marto 1957 en Tatroj) – pola pentristo, historiisto pri arto kaj artkritikisto, laboranto de publika universitato pri belartoj en Krakovo.