cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Crouzet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Loĝoturo
Loĝoturo estas turo, kiu estas ekipita por daŭra uzo kiel loĝejo.
Konstrumaniero kaj difino
La termino loĝoturo estas uzata en mezepoka arĥitekturo dislimige al tiu de defendoturo, je kio turoj ankaŭ povas interligi ambaŭ funkciojn. La transpaso inter loĝoturo kaj fortika domo estas flua. La distingilo je tio estas nur la rilato inter alteco kaj larĝeco de la konstrukorpo, je tio la alteco de turo superas ĝian larĝecon resp. ĝian diametron. Loĝoturo havis pro sia masiva konstrumaniero kaj sia alteco fortikigan valoron kaj estis pro tio ofte ero de kastelo. Ĉar ĝi samtempe ankaŭ devis kontentigi senjorecajn loĝajn kaj sinprezentajn bezonojn, ĝi ofte havis relative elspezajn internajn elkonstruaĵojn, estis hejtebla kaj ankaŭ povis enteni salonegon. Alie ol defendoturoj neloĝataj aŭ nur provizore ekipitaj por loĝo ĝi estis aranĝita kiel loĝejo. Kastelo kun loĝoturo kaj subordigataj flankodomoj nomiĝas turkastelo. Speciala formo estas turo kun neloĝata ŝtona subkonstruaĵo, kiu portis loĝeblan surkonstruaĵon ofte lignan.
La ĉefa turo de kastelo distingiĝas de loĝoturo unualinie per tio, ke ĝi ne estas destinita por loĝuzo. La turtubo de ĉefturo plejparte havas neniujn aŭ nur malmultajn malgrandajn fenestrojn; la malsupraj fenestroj estas, se ekzistaj, tiel malgrandaj, ke atakanto ne senprobleme povas tragrimpi. Ofte la gardistejo estis la ununura hejtebla ĉambro. La granda formovarieco de mezeŭropaj kasteloj tamen ankaŭ kondukis al multaj trairaj gradoj inter la du konstrutipoj, tiel ke klara klasifiko ne ĉiam eblas. Kastelesploristo Otto Piper diris de loĝebla burgfrido kiel interŝtupo inter ĉefturo kaj loĝoturo, se turo karakterizata per sia konstrumaniero kiel ĉefturo estis ekipita per supraj etaĝoj disponigitaj al loĝuzo. Pro tiu-ĉi malsama koncepteco povas okazi, ke unu faka publikaĵo difinas unu kaj la saman turon kiel loĝoturon, kaj alia kiel loĝeblan burgfridon.
Por sinprezentemaj defendo kaj loĝoturoj, aparte en Francujo, la kastelesploro uzas la terminon donĵono. En Irlando kaj Grandbritujo ekzistas liberstaraj defendpovaj loĝoturoj. Aliaj loĝoturoj de kasteloj estis uzataj kiel manĝodomoj.
Funkcio kaj uzo
En la mezepoko regione ekestis turoj kiel senjorecaj loĝejoj kaj kiel protektejoj kontraŭ malamikaj atakoj. Kiel aparte starantaj domoj ili ankaŭ povis servi kiel fortikigitaj nobelaj sidejoj ene de urboj. En kelkaj italaj urboj burĝoj konstruis tiajn loĝoturojn kiel tiel nomataj gentoturoj. Famaj ekzemploj por tio estas la turoj de San Gimignano. La plimulto de la loĝoturoj estis aparte staraj domoj de la malalta nobelaro. Parte la domoj je konservado de la originaj konstrumezuroj intertempe estas tiom renovigitaj, ke ili denove estas reuzeblaj. Ekzemple la Turo Jerusalemo en Treviro nun loĝigas la burĝoregistrejon, la Trierera Domo Tri Reĝoj je Treviro estas denove normala loĝodomo.
En la sudorienteŭropa regiono loĝoturecaj domoj ankoraŭ en la 19a jarcento proponis protekton kontraŭ vagantaj krimbandoj. Ekzemple en la montaro de norda Albanujo, kie la loĝoturoj ankaŭ servis kiel rifuĝejoj por viroj, kiuj estis minacataj de sanga venĝo inter malamikaj familioj.
En la araba mondo, aparte en Jemeno, defendpovaj loĝoturoj ankaŭ nuntempe estas en uzo.
Ĝis en la nuna tempo oni plue konstruas loĝoturojn kiel kernajn domojn de apartaj bienoj en la kamparaj regionoj de Iranos, Afganujo, Turkmenujo, Tibeto kaj norda Ĉinujo.
En la 20a jarcento oni nomis turakvujojn, kiu ankaŭ proponis loĝuzon, loĝoturakvujoj. Nun foje loĝataj turdomoj nomiĝas loĝoturoj.
Alia formo estas la turkastelo.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas parta tradukaĵo de la samtema artikolo de:Wohnturm en la germanlingva Wikipädie
Karlo la 1-a (Portugalio)
Karlo la 1-a de Portugalio, konata ankaŭ kiel la Martirigita aŭ la Martiro (portugale: o Martirizado) - (Lisbono, la 28-an de septembro 1863 - samloke, la 1-an de februaro 1908). La kompleta nomo estis Karlo Fernando Luizo Maria Viktoro Miguel Rafael Gabriel Gonzaga Ksaviero Francisko de Asizo Jozefo Simão de Braganzo Savojo Borbón kaj Saksio-Koburgo kaj Gotao. Li estis la antaŭlasta reĝo de Portugalio.
Komunumoj de Reunio
Jen listo de la 24 komunumoj de la franca transmara departemento Reunio, laŭalfabete.
Karlo la 1-a (Portugalio)
Li estis la filo de la reĝo Ludoviko la 1-a kaj de la princino Maria Pia de Savojo, filino de Viktoro Emanuelo la 2-a, reĝo de Italio.
Karlo iĝis reĝo la 10-an de oktobro de 1889. Li estis inteligenta, sed ema je ekstravagancoj: ia politiko, elspezegoj kaj ekstergeedzaj amaferoj de Karlo stampis la destinon de la portugala monarkio. La koloniaj traktatoj kun Britio (unu subskribita aŭguste de 1890 kiu markis la afrikajn landlimojn laŭlonge de la riveroj Zambezo kaj Kongo kaj aliaj subskribitaj la 14an de oktobro de 1899 kiu konfirmis la koloniajn traktatojn de la 17a jarcento) stabiligis la situacion en Afriko. Sed hejme Portugalio estis deklarita en bankroto dufoje - la 14an de junio de 1892, kaj denove la 10an de majo de 1902 - kio kaŭzis industriajn disturbojn, kontraŭstaron kontraŭ socialistoj kaj respublikanoj kaj la kritikojn de la gazetaro kontraŭ la monarkio. Karlo respondis per nomumo de João Franco kiel ĉefministro kaj sekve akceptante la forigon de la Parlamento.
La 1an de februaro 1908, la reĝa familio estis reveninta el la palaco de Vila Viçosa al Lisbono. Veturis per aŭto al Almada kaj sekve ili uzis ŝipon por trapasi la riveron Taĵo kaj elŝipiĝis en Cais do Sodré, en la centro de Lisbono. Survoje al la reĝa palaco, la veturilo kiu alportis la reĝon Karlo kaj lian familion trapasis la placon Terreiro do Paço. Dume pafis el la homamaso almenaŭ du homoj: Alfredo Costa kaj Manuel Buiça. La reĝo mortis tuj, lia heredonto Ludoviko Filipo estis morte vundita, kaj la princo Manuel estis vundita en brako. La murdintoj estis siavice mortigitaj de la korpogardistoj kaj poste identigitaj kiel membroj de la Respublika Partio. Post ĉirkaŭ 20 minutoj, la princo Ludoviko Filipo de Braganzo mortis kaj post kelkaj tagoj Manuel estis proklamita reĝo de Portugalio, kiu estis la lasta de la dinastio de la Braganzoj kaj la lasta reĝo de Portugalio.
Karlo edziĝis al la princino Amélie de Orléans en 1886. Li estis filino de Philippe, Grafo de Parizo kaj de Marie Isabelle d'Orléans. Iliaj gefiloj estis la jenaj:
Disputo postmonarkia
Post la morto de la lasta reĝo, Manuel la 2-a, Maria Pia de Saksio-Koburgo kaj Gotao proklamis sin nelegitima filino de la reĝo Karlo la 1-a (kaj estis ŝia patrino la brazila Maria Amelia Laredó kaj Murça), kaj postulis la titolojn de Princino de Portugalio kaj de Dukino de Braganzo, kvankam neniu membro de la Dinastio de Braganzo Saksio-Koburgo kaj Gotao agnoskis tiajn rajtojn.
Balaban (vilaĝo)
Balaban estas vilaĝo en la provinco Kocaeli de Turkio. Kiel la tuta provinco, ĝi apartenas al la Marmora regiono.
Xavier de Maistre
Xavier de Maistre (10 Okt. 1763 – 12 Jun. 1852) estis franca militisto kaj verkisto.
Vivo
De Maistre naskiĝis en 1763 en Savojo, tiam parto de la Reĝlando Sardio. Lia frato estas la filozofo Joseph de Maistre.
De Maistre servis kiel oficiro de la Sardia armeo. Same kiel lia frato, de Maistre ne amis la francan revolucion, kaj kiam Francio aneksis Savojon en 1792, li foriris kaj servis en la armeo de Rusia Imperio. Li mortis en 1852 en Sankt-Peterburgo.
Verko
De Maistre verkis franclingve. Lia plej fama verko estas la Vojaĝo Interne de Mia Ĉambro (Voyage autour de ma chambre), eldonita en 1794., Tiu estas parodio de vojaĝorakontoj, verkita kiel aŭtobiografio de fikcia junulo malliberigita en lia ĉambro dum ses semajnoj. Ĝi estas tradukita en Esperanton de Samuel Meyer.
Jen liaj aliaj verkoj:
Hispana konstitucio de 1812
La Hispana konstitucio de 1812 estis promulgita la 19-an de marto 1812 de la Kadiza Kortumo, la nacia leĝdona tribunalo (Cortes Generales) de Hispanio. Tiu konstitucio estis la unua de Hispanio, donita, ĉar la eldonita en 1808 sub Joseph Bonaparte neniam estis metita en praktiko. La Konstitucio de 1812 establis la gvidilojn de universala voĉdonrajto, nacia suvereneco, konstitucia monarkio, gazetara libereco, kaj apogis agraran reformon kaj liberan entreprenadon.
La konstitucio, unu el la plej liberalaj de sia tempo, estis aboliciita de Fernando la 7-a je sia reveno al Hispanio la 24-an de marto 1814, sed estis restarigita dum la Liberala Jartrio de 1820-1823, kaj denove nelonge en 1836 kaj 1837 kiam la progresemuloj preparis la konstitucion de 1837. De 1812 al 1814, la konstitucio neniam estis vere plene uzita. Konsiderinda parto de Hispanio estis regita de la francoj, dum la resto estis en la manoj de provizoraj registaroj enfokusigitaj pri la rezisto al Bonaparte prefere ol la tuja establado de konstitucia reĝimo, kaj la transoceanaj havaĵoj travivis la kaoson de povo-vakuo.
13680 Katyafrantseva
13680 Katyafrantseva estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ĝi estas en 1:5 kun la Tero kaj 3:8 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan astronominon Kateryna (“ Katya ”) Frantseva, kiu progresigis nian komprenon pri kiel asteroidoj, kometoj kaj polvo afekcias la planedajn surfacojn en la Sunsistemo kaj transe.
Bréhal
Bréhal estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bréhalais.
Peter Liebig
Peter LIEBIG estas germana instruisto, esperantisto kaj reprezentanto de la lingvoprojekto Interlingvao en Germanio. Li laboras kiel instruisto de la rusa lingvo kaj de muziko en Lepsiko. . De 1980 ĝis 1982 li estis membro de la centra estraro de Esperanto-Asocio de GDR. Inter esperantisto li precipe konatiĝis kiel kunaŭtoro de la lingvoinstrua libro Taschenlehrbuch Esperanto, kiun li verkis kun Till Dahlenburg kaj kiu publikiĝis en 1978. En 1990 la libro aperis en 5-a eldono, kaj en la dua duono de la 20-a jarcento estis inter la plej grandkvante venditaj Esperanto-instruiloj por germanlingvanoj.
Marconi-anteno
Tiu anteno estas nomita laŭ ĝia inventinto, la itala inĝeniero Guglielmo Marconi. La anteno estas ankaŭ nomita angle Groundplane-Anteno (GPA), mallongigite Groundplane (GP) aŭ unupolusa anteno, kvarononda anteno. Ĝi estas kutime vertikala anteno. Kontraŭe al dupolusa anteno, kutime nomita dipolo, ĝi estas nesimetria. La suba duono de la anteno, ankaŭ nomita maso, angle ground, estas la tero, aŭ reto de dratoj fosita en la teron aŭ kelkaj tiel nomataj radialoj, kiel montritaj en bildo 2. La nombro de la radialoj povas esti inter tri kaj pli ol cent dratoj. La longeco de tiuj dratoj estas kvarono de la ondolongo λ, do λ/4. Mastoj por mezaj ondolongoj povas esti unupolusaj antenoj. En tiuj kazoj la radialoj estas ĝis pli ol cent, enfositaj ĉ. 60cm sub la tero.
Ekzemploj por unupolusaj antenoj estas la antenoj sur aŭtomobiloj. En tiu kazo la karoserio de la aŭto estas la maso.
Atingo
La gajno de la anteno estas je ideala maso 3 dBd, do gajno en rilato al ideala dipolo. Je neideala maso la gajno estas malplia.
Impedanco
La impedanco estas 36 Ω. Ĝi estas nur ĉ. la duono de la impedanco de simetrie nutrita duononda dipolo (kiu havas ĉ. 73 Ω) kaj okono de faldita dipolo (240 Ω).
Unupolusaj antenoj povas esti mallongigitaj, same kiel dipoloj, per enmeto de bobeno proksime de ĝia piedo. Per tio la radiado malpliboniĝas, la impedanco restas sama. Ofte tio estas uzata en CB-radio ĉe la mobil-anteno DV27.
Ankaŭ la antenoj ĉe la sendilo Grimeton estas de tiu tipo.
Cepo
La cepo (latine: Allium cepa) botanike apartenas al la Amarilidacoj.
En la kuirarto uzatas la bulbo kaj folioj de la planto. Cepo fajnigas ĉefe saŭcojn, supojn, salatojn, marinaĵojn kaj viandaĵojn. La larmigan efikon dum la tranĉado de la cepoj oni povas iomete mildigi, se oni laboras apud malfermita fenestro.
Cepa pulvoro estas spico uzata por gustigi en kuirado. Ĝi estas farita de grincitegaj sekiĝaj cepoj, kaj estas vendita kiel ioj tipoj:
Beauvoisin (stacidomo)
Beauvoisin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Gard, regiono.
Cepo
Cepa pulvoro povas esti toksa por hundoj.
Beauvoisin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Cepo
Flavonoidoj de la cepo
La flavonoidoj estas naturaj biologiaj substancoj, kiuj posedas anti-inflamajn, anti-alergiajn kaj anti-hemoragiajn proprecojn, sed ilia plej grava tasko estas kiel anti-oksidantoj. Cepo kaj ajlo estas riĉaj substancoj pri fenolataj kombinaĵoj, kaj la cepoj enviciĝas inter la plej gravaj dietofontoj pri flavonoidoj. La ĉefaj flavonoidoj trovataj en la cepo estas :
Fenolataj kombinaĵoj de la cepo
Fenolataj acidoj estas naturaj antioksidantoj kaj kaŭze de tiuj proprecoj ili estas tre esplorataj. Ili estas tre gravaj pro ilia neŭtraligo de la liberradikaloj generitaj en la organismo, kiuj asociiĝas al diversaj malsanoj tiel kiel kancero kaj kardiovaskulaj malsanoj. La ĉefaj fenolataj kombinaĵoj de la cepo estas : <Gallery> Acide_hydroxybenzo%C3%AFque.svg| Fenata acido 4-Hydroxybenzoic_acid.svg| p-hidrokso benzoata acido Caffeic_acid.svg| Kafeata acido Coumaric_acid_acsv.svg| p-Kumarata acido L-Selenocysteine.svg| Selenocisteino Kwas_wanilinowy.svg| Vanilata acido </Gallery> </Center>
Gabrovo
La urbo Gabrovo - bulgare Габрово - estas inter la plej malgrandaj el la 28 provincaj ĉefurboj de la ŝtato kaj situas en la centro de Bulgario. Ĝi estas la administra centro de la samnoma provinco (oblasto) kaj havas loĝantaron de ĉirkaŭ 67 012 homoj - pli-malpli 49% el la provinco loĝantaro. Temas pri industria areo kie oni prilaboras ŝuojn, meblojn, teksaĵojn, ledon ktp.
Cepo
Fenolataj kombinaĵoj de la cepo
Krom tio, ajlo kaj cepo kapablas elpreni kaj kumuli la elementon Selenon el la grundo, kaj ĝin utiligas por la biosintezo de la selenocisteino, iu aminoacido necesa por la sintezo de la seleno-proteinoj, inklude de la anti-oksidaj enzimoj glutationa peroksidazo, tioredoksina reduktazo kaj jodotironina dejodinazo.
Gabrovo
Ĝi situas nordoriente de la urbo Plovdiv.
La urbo estas enlande konata kiel sidejo de humuro kaj anekdotoj. Maje okazas humora festivalo. Estas Muzeo de Humoro kaj Satiro, kies simbolo estas nigra kato kaj ĉe kies pordo staras skulptaĵoj de Don Kiĥoto kaj lia ŝildisto Sanĉo. Estas ankaŭ Nacia Muzeo pri Edukado.
Veturiloj registritaj en la urbo samkiel la ĉirkaŭaj municipoj de la provinco rekoneblas per la regiona aŭtokodo EB.
En Esperanto aperis en 1982 Anekdotoj pri gabrovanoj kaj en 1990 Anekdotoj el Gabrovo.
NGC 259
NGC 259 (aliaj indikoj — PGC 2820, MCG -1-3-15, IRAS00455-0302) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dignano
Dignano - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Friulo-Venecio Julia kaj al la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Coseano, Flaibano, Rive d'Arcano, San Daniele del Friuli, San Giorgio della Richinvelda (PN) kaj Spilimbergo (PN).
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
Duonslava defendo
La Duonslava Defendo (ECO D44-D49) estas unu el la ĉefaj variaĵoj de la dama gambito. Kio karakterizas la duonslavan defendon 4... c6 estas la movo c6. Se ĝi estas farita ĉe movo 2 la variaĵo nomiĝas Slava defendo kaj se ĝi fariĝas poste ĝi nomiĝas Duonslava. Multaj el la sekvaj linioj faras c6 dum la kvara movo.
Ministerio pri enlandaj aferoj (Francio)
La ministerio pri enlandaj aŭ internaj aferoj estas la ministeria servo de la franca registaro tradicie responsa pri enlanda sekureco, teritoria administrado kaj publikaj liberecoj.
De du jarcentoj, la ministerio pri enlandaj aferoj estas en la centro de la franca administracio : li certigas sur la tuta teritorio la tenon kaj koherecon de la enlandaj institucioj. Ĝia organizado, ĝiaj homaj kaj ilaraj rimedoj konsistigas la preferatan ilon de la ŝtato por garantii al la civitanoj la uzeblecon de la rajtoj, devoj kaj liberecoj reasertitaj en la konstitucio de la Respubliko.
Loĝanta en la palaco Beauvau, en la 8-a arondismento de Parizo, je kelkaj paŝoj de la prezidanta palaco Elizeo, ĝi estas kromnomata, pro metonimio, « la Place Beauvau » (IFA: plas bovo).
Ekde la, la ministro pri enlandaj aferoj estas Manuel Valls, en la dua registaro de Jean-Marc Ayrault.
Historio
<!-- À la fin de l’Ancien Régime, le département de la Maison du Roi était parfois déjà appelé « département de l’intérieur », mais le ministère de l'Intérieur est officiellement créé au moment de la Révolution française, le 7, quand François-Emmanuel Guignard de Saint-Priest, secrétaire d’État à la Maison du Roi, reçoit le nouveau titre de « ministre de l’Intérieur ». Depuis, il y a toujours eu un ministère de l’Intérieur, sauf pendant les quelques années où les ministères ont été supprimés.
Dès le début, le ministère était chargé, comme son nom l'indique, de l'administration de l'intérieur du pays, attributions qui relevaient auparavant déjà en partie du secrétaire d'État à la maison du Roi. Le ministère s'est donc intéressé aŭ relations avec les départements et les communes, aŭ élections, mais aussi à des questions économiques, comme l'agriculture et le commerce.
Le ministère de l’Intérieur a aussi été chargé de la police, sauf de 1796 à 1818, où il a existé, avec quelques périodes d’interruption, un ministère de la Police.
Au début du, le ministère avait un domaine de compétence très large, qui s'est trouvé par la suite réduit avec la création d'autres ministères. Dès l’Empire sont créés, outre le ministère de la Police, un ministère des Cultes (1804) et un ministère des Manufactures et du Commerce (1811). Ces ministères disparaissent au début de la Restauration, mais en 1824 est créé le ministère des Affaires ecclésiastiques et de l’Instruction publique. Le ministère perd alors définitivement l’essentiel de ses attributions touchant à l’instruction publique ; quant aŭ Cultes, ce portefeuille est souvent, tout au long du, confié en complément à un autre ministre qui se trouve être souvent celui de l’Intérieur. Le ministère du Commerce s’installe durablement dans le paysage institutionnel en 1831, ravissant de larges pans du champ d’activité du ministère de l’Intérieur, en particulier toutes les questions économiques, d’assistance ou culturelles. Avec l’ordonnance du 11, le champ du ministère de l’Intérieur se réduit aŭ affaires de l’imprimerie et de la librairie (censure notamment), aŭ élections et aŭ sapeurs-pompiers, tandis qu’il perd l'organisation municipale et départementale, le personnel des préfectures et les Gardes nationales transférés au ministère du Commerce. La même ordonnance attribue les grands établissements d'enseignement supérieur au ministère de l'Instruction publique, ainsi que l'Institut, les sociétés savantes et les bibliothèques publiques. Un an et demi plus tard, par l'ordonnance du 6, le ministère de l'Intérieur retrouve l'administration générale et territoriale, le personnel des préfectures, les gardes nationales, mais aussi les travaŭ publics, les ponts et chaussées, ainsi que les beaŭ-arts, le théâtre et les Archives du Royaume, lesquelles retournent à l'Instruction publique dès 1838. En revanche la tutelle sur les Archives départementales, municipales et hospitalières reste au ministère de l'Intérieur jusqu'en 1884.
Le ministère de l'Intérieur perd d'autres attributions au début du. En 1906, la création du ministère du Travail et de la Prévoyance sociale retire à l'Intérieur le contrôle du mouvement mutualiste. En 1911, c'est la Direction de l'administration pénitentiaire qui, avec les prisons, quitte l'Intérieur pour le ministère de la Justice. En revanche, la suppression définitive du ministère des Cultes en 1912 entraîne l’attribution de son domaine au ministère de l’Intérieur,. En 1920, apparaît le ministère de l'Hygiène, de l'Assistance publique et de la Prévoyance sociale, futur ministère de la Santé, ce qui retire à l'Intérieur toutes les questions de santé publique et d'assistance sociale. À compter de cette date, les attributions du ministère sont assez stables, sauf que l'Outre-Mer, qui relevait traditionnellement d'un « ministère des Colonies », est plus souvent confié au département de l’Intérieur, ou lui est délégué à partir des années 1970. -->
Ĝenerale
De du jarcentoj, la ministerio pri enlandaj aferoj estas en la centro de la franca administracio : ĝi certigas sur la tuta teritorio la tenon kaj koherecon de la enlandaj institucioj.
Jen la kvin ĉefaj komisioj de la ministerio pri enlandaj aferoj :
Nunaj
De majo 2012, la ministro pri enlandaj aferoj estas komisiita prepari kaj efektivigi la politikon de la registaro pri enlanda sekureco, publikaj liberecoj, vetursekureco, teritoria administracio de la ŝtato, enmigrado kaj azilo. Kun la ministro pri ŝtatreformo, malcentralizo kaj ŝtatoficistaro, kaj li preparas kaj efektivigas la registaran politikon pri teritoriaj kolektivumoj. Sen surpaŝi la atribuojn de la ministro komisiita pri eksteraj aferoj, ĝi estas komisiita pri la organizado de la balotoj. Plie, ĝi estas komisiita kunordigi la agadon pri preventado de deliktoj kaj batalo kontraŭ narkotaĵŝakrado.
Organizado
Kiel la aliaj francaj ministerioj, la ministerio pri enlandaj aferoj estas partigita en centra administracio situanta en Parizo kaj teritoria administracio ĉeestanta sur la tuta nacia teritorio. La organizado de la centra administracio estas difinita per la dekreto n° 85-1057 de la 2-a de oktobro 1985, multe modifita poste.
Ministro
De sia fondiĝo, la ministerio pri enlandaj aferoj vidis multajn ministrojn, pli malpli gravajn. La palaco Beauvau estis la loĝejo de Jacques Chirac, kiu restis dum mallonga tempo, en 1974, iom antaŭ la morto de prezidanto Pompidou ; Charles Pasqua, kiu dufoje estis tiu ministro ; Nicolas Sarkozy, kaj Michèle Alliot-Marie, kiu estis la unua virino nomumita al tiu ofico.
En la dua registaro de Jean-Marc Ayrault, Manuel Valls estas ministro pri enlandaj aferoj.
Centra administracio
De majo 2012, la ministro aŭtoritatas super :
Teritoria administracio
Por plenumi siajn komisiojn, la ministerio pri enlandaj aferoj estas helpata per reto da prefektejoj (regionaj kaj departementaj) kaj per subprefektejoj sur la tuta franca teritorio. Estas ankaŭ la policejoj, la ĝendarmaj brigadoj, la servoj pri civila sekureco...
Ateneu Enciclopèdic Popular
Ateneu Enciclopèdic Popular (AEP) - Centre de Documentació Històrica i Social (CDHS) [Popola encicklopedia ateneo - centro de historia kaj socia dokumentado] estas kultura asocio de Barcelono (Katalunio, Hispanio).
Ĝin fondis en 1902 grupo de intelektuloj kaj laboristoj, kiuj apartenis al neniu konkreta politika ideologio. Ĝia ĉefa celo estis klerigi la laboristojn de la urbo, kiuj tiutempe estis la plimulto de la loĝantaro, sed ne ĝuis multajn eblojn por akiri edukadon. Ĉefe dum la respublika periodo ĝi ludis gravan rolon en la kultura kaj socia vivo de la urbo. En ĝi partoprenis figuroj kiel Federico Garcia Lorca aŭ Ángel Pestaña. En 1939 la diktatura reĝimo fermis ĝin kaj ĝi nur povis denove malfermiĝi en 1980.
Ministerio pri enlandaj aferoj (Francio)
Dungitaro
La dungitaro de la ministerio pri enlandaj aferoj konsistas en 2013 el pli ol personoj, ŝtatoficistoj kaj militistoj. Ili estas lokitaj tiel :
Ateneu Enciclopèdic Popular
Krom esti kultura asocio, nuntempe ĝi ankaŭ inkludas grandan arĥivon pri la historio de la laborista movado kaj partikulare de la Hispana laborista movado.
AEP eldonas la jaran revuon Enciclopèdic pri historiaj kaj sociaj temoj, ofte el liberecana perspektivo.
AEP kaj Esperanto
Antaŭ la hispana milito tiu ateneo havis fortan sekcion pri Esperanto - interalie Kataluna Esperanto-Federacio havis tie sian sidejon. Tie instruis konataj esperantistoj kiel Joan Amades. Kaj tie lernis homoj kiel Eduardo Vivancos.
Antoine Charlard
Antoine François Boutron Charlard (1796-1879) estis franca farmaciisto, kemiisto, kaj aŭtoro de sennombraj studoj pri la kvalito de la akvaj fontoj kaj riveroj uzataj por la homa konsumado en Francio. Li estis kunlaboranto de Pierre Jean Robiquet en la identigo de la Amigdalino en la maldolĉaj midgaloj. Tamen, li devis serĉi la helpon de Friedrich Wöhler kaj Justus von Liebig por klarigi la formiĝon de benzaldehido en kelkaj disociaj reakcioj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Mme_de_Scudery.jpg| Madeleine de Scudéry (1607-1701) dosiero:Pierre-Jean_Robiquet_vers_1830.jpg| Pierre Jean Robiquet (1780-1840) dosiero:Mathieu_Joseph_Bonaventure_Orfila.jpg| Mathieu Orfila (1787-1853) dosiero:Philibert Patissier (1791-1863) 2.jpg| Philibert Patissier (1791-1863) dosiero:Casimir_Delavigne_Statue_Le_Havre.JPG| Casimir Delavigne (1793-1843) dosiero:Paris_-_Eiffelturm_und_Marsfeld2.jpg| Étienne Ossian Henry (1798-1873) dosiero:Antoine_AB_Bussy.jpg| Antoine Bussy (1794-1882) dosiero:Friedrich_W%C3%B6hler_Stich.jpg| Friedrich Wöhler (1800-1882) dosiero:Antoine-Jerome_Balard.jpg| Antoine-Jérôme Balard (1802-1876) dosiero:Justus_von_Liebig_NIH.jpg| Justus von Liebig (1803-1873) dosiero:Félix-Henri Boudet (1806-1878).jpeg| Félix-Henri Boudet (1806-1878) dosiero:Theodore_Nicolas_Gobley_vers_1860_v2.JPG| Nicolas-Théodore Gobley (1811-1876) dosiero:Émile Jungfleisch (1839-1916).jpg| Émile Jungfleisch (1839-1916) dosiero:Amygdalin_skeletal.png| Amigdalino dosiero:Benzoes%C3%A4ure.svg| Benzoata acido dosiero:Benzaldehyde.svg| Benzoata aldehido dosiero:Phospholipids_aqueous_solution_structures.svg| Fosfolipidoj dosiero:D-Milchs%C3%A4ure.svg| Laktata acido </Gallery>
Vera celerio
La celerio (Apium graveolens) botanike apartenas al la apiacoj (apiaceae).
Estas kvar varioj: sovaĝa celerio (var. silvestre), folicelerio aŭ ripocelerio (var. dulce), supcelerio aŭ tranĉocelerio (var. secalinum) kaj tubercelerio (var. rapaceum)
En la kuirarto uzatas la (muelitaj) semoj, folioj kaj la bulbo de la planto. Celerio fajnigas ĉefe supojn kaj salatojn. Ĉar la kruda bulbo estas malbone digestebla, oni manĝas ĝin ĉefe kuirita.
Halsheim
Halsheim estas parto de la komunumo Arnstein en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart de la federacia lando Bavario. En la jaro 770 la loĝloko unuafoje dokumente menciiĝis. Ĝis 1974 temis pri memstara komunumo.
Komunumoj de Loir-et-Cher
Jen listo de la 276 komunumoj de la franca departemento Loir-et-Cher, laŭalfabete. (CAB) Kunurba komunumo de Blois, kreita en 2003.
Klera despotismo
Klera despotismo (ankaŭ konata kiel klera absolutismo aŭ klerisma monokratio) estas formo de absoluta monarkio aŭ despotismo en kiu regantoj estis influita de la Klerismo. Kleraj monarkoj ampleksigis la principojn de la klerismo, aparte emfazis ĝin sur racio, kaj uzis ĝis por siaj teritorioj. Ili tendencis permesi religian toleremon, liberan sinesprimon, gazetaron, kaj la rajton je posedado de propraĵoj. La plej parto el ili kreskigis la artojn, sciencojn, kaj edukadon. Tre ofte la monarkoj kiuj sekvis la tendencon de la Klera despotismo ĉirkaŭiĝis de similtendencaj ministroj kaj nobeloj, kiuj okupiĝis pri la reformoj. Kiam ekis kontraŭstaroj kontraŭ tiaj reformoj, tre ofte estis la ministro kiu elposteniĝis dum la reĝo pluokupis la povon.
Komunumoj de Loir-et-Cher
L
41700 || Le Controis-en-Sologne
Klera despotismo
Tiaj reĝimoj enpoviĝis en kelkaj eŭropaj kortegoj dum la 18a jarcento kaj ĉefe en ties dua duono, dum je la alveno de la Franca Revolucio, la korteganoj kaj la reĝaj familioj iome elturniĝis el reformismaj tendencoj. Triumfis tiaj reĝimoj foje en kortegoj de Hispanio, Portugalio, Francio, Italio, Prusio, Rusio ktp.
En pluraj nacioj, potencaj regantoj bonvenigis gvidantojn de la klerismo en registaroj kaj havis ilin kiel helpaj dezajnistoj de leĝoj kaj programoj por reformi la sistemon, tipe por konstrui pli fortajn ŝtatojn. La plej elstaraj el tiuj regantoj estis Frederiko la 2-a de Prusio, Katerina la 2-a, carino de Rusio de 1762 ĝis 1796, Leopoldo la 2-a kiuj regis la Grandduklandon Toskanion de 1765 ĝis 1790 kaj Jozefo la 2-a, Imperiestro de Aŭstrio de 1780 ĝis 1790. Jozefo estis troigite entuziasma, sciigante pri tiom multaj reformoj kiuj havis tiom malmulte da subteno, ke ekiĝis ribeloj kaj lia registaro iĝis komedio de eraroj kaj preskaŭ ĉiuj liaj programoj estis inversigitaj. Ankaŭ postaj ĉefministroj kiaj Pombal en Portugalio kaj Struensee en Danio regis laŭ klerismaj idealoj.
En Portugalio
La Markizo de Pombal regis Portugalion dum klerismo kaj batalis por enkonduki en la lando novajn ideojn. Por modernigi la landon, li faris multajn administrajn, ekonomiajn kaj sociajn reformojn. Li tre malvigiglis la Inkvizicion kaj protektis judojn. Li ankaŭ forigis Jezuitojn de Portugalio kaj ĝiaj kolonioj. Post la Tertremo de Lisbono li reformis la urbon laŭ modernan arkitektura plano.
Original Dixieland Jass Band
La Original Dixieland Jass Band (Meze de 1917 la skribmaniero ŝanĝiĝis en Original Dixieland Jazz Band) – mallonge O.D.J.B. – estis ensemblo, kiu unuafoje en la historio publikigis sondiskon kun ĵazo (1917). Ĝi estis ankaŭ la unua ĵazbando, kiu jam en 1919 tutmonde populariĝis. Kelkaj el la pecoj unuafoje surdiskigitaj de Original Dixieland Jass Band – ekz. Tiger Rag, Fidgety Feet, Clarinet Marmalade, At The Jazz Band Ball kaj ne-laste St. Louis Blues – ankoraŭ nuntempe estas multludataj diksilandaj normkantoj.
Historio
Komence la kvin blankulaj muzikistoj ludis i.a. en la bando de frapintrumentisto Papa Jack Laine en Nov-Orleano. Marton 1916 la muzikistoj Frank Christian (korneto), Eddie Edwards (trombono), Alcide Nunez (klarneto), Henry Ragas (piano) kaj Johnny Stein (frapinstrumentaro) estis invitata al Ĉikago por engaĝo. La varbisto volis havi bandon, kiu reprezentis la sonon de Nov-Orleano, simile al la bando „Rubes of Ragtime“ estrata de trombonisto Tom Brown, kiu jam gastis en 1915 je Novjorko. Por la mallongtempe defala kornetisto Frank Christian oni trovis bonan anstataŭulon per Nick LaRocca. La 3-an de marto 1916 la muzikistoj havis sian unuan prezentadon kiel Stein's Dixie Jass Band. La granda sukceso kaŭzis streĉojn, i. a. pro postuloj je pli altaj salajro. Kun nova frapinstrumentisto Tony Sbarbaro kaj direktate de LaRocca ili koncertis ekde junio 1916 sub la nomo „The Original Dixieland Jass Band“ en „Casino Gardens“. Pro personaj konfliktoj inter Nunez kaj LaRocca ekde fine de oktobro 1916 Larry Shields estis dungita kiel klarnetisto, interŝanĝo de la klarnetistoj kun la bando de Tom Brown. Komerce ODJB estis tiel nomata „co-op band“, tio signifas, ke la gastmuzikistaro, kiu elektis LaRocca kiel estro, partoprenis je la tuta profito.
La muziko de la Original Dixieland Jass Band estis tute nova por la publiko. Per la kontrapunkta ludado de la tri melodi-instrumentoj kaj la sinkopigita duopulso ĝi ege distingiĝis de ragtimo, la tiam plej moderna muzikspeco. Post kelkaj semajnoj ilia gastludado fariĝis sensacio en Ĉikago, kiel raportis Chicago Herald la 30-an de aprilo 1916.
Kantstelulo Al Jolson prezentis la bandon en januaro 1917 en la novjorka nobla restoracio „Reisenweber“. Sekvis unuaj surdiskigoj, komence ĉe „Columbia“, kiuj tamen ne estis publikigataj. La 26-an de februaro 1917 diskeldonejo „Victor“ sonregistris la pecojn „Livery Stable Blues“ kaj „Dixie Jass Band One Step“. La diskeldonejo finfine sukcesis gajni milionojn per la surdiskigoj kun ODJB. La talentserĉisto de Columbia sendita al Nov-Orleano tie en 1917 ne sukcesis trovi kompareblan ĵazbandon. „En Nov-Orleano oni tiutempe ludis ĉion ajn, tamen neniun ĵazon“ (Horst H. Lange).
Dumpase de la tempo ekestis kelkaj ŝanĝoj en la personaro. Je tio nomendas precipe Larry Shields, unu el la "prauloj" de ĵazklarneto kaj unu el la plej ŝatataj klarnetistoj de Johnny Dodds, same kiel la pianistoj J. Russel Robinson, kiu anstataŭis Ragas, mortinta dum koncertvojaĝo en Anglujo, kaj la angla ĵazpioniro Billy Jones. En 1918 Emile Christian anstataŭis Eddie Edwards, rekrutigita al militservo.
En 1919 la Original Dixieland Jazz Band iris al Londono kaj faris pluajn sonregistraĵojn. En 1920 ili revenis al Usono. „Post ilia reveno la bando ekzistis ankoraŭ ĝis 1925, tamen sen reakiri sian iaman gravecon pro nova konkurenco“. LaRocca malfondis la bandon pro sankaŭzoj (li suferis nervokolapson). aliaj bandoj kiel ekz. „Original Memphis Five“ aŭ „King Olivers Creole Jazz Band“ konkeris la ankoraŭ novan ĵazmondon.
Akceptado
Komence oni privarbis ODJB-on kiel „kreintoj de la ĵazo“ (Creators of Jazz). Trumpetisto Nick LaRocca estis firmege konvinkita pri tio, ekz. responde de la demando de Bunny Berigan dum intervjou (1936). Dum kaplinio-riĉa proceso en Ĉikago en la 1920-aj jaroj, kio traktis la aŭtororajtojn por ilia furoraĵo Livery Stable Blues, LaRocca eĉ plenbuŝe asertis esti la Kolumbo de la ĵazo. Ankoraŭ en la 1950-aj jaroj li procesis kontraŭ trombonisto Tom Brown, kiu ankaŭ asertis same kiel Jelly Roll Morton esti „inventinto de la ĵazo“. (Komence de la kvindekaj jaroj, kiel maljunuloj, Brown kaj LaRocca lasis sin tenti dum komuna radiointervjo eĉe al perfortaj konfrontadoj.) Multa el la kvereloj, kiuj kiel unua ludis ĵazon en Nov-Orleano, rezultis simple el miskomprenoj. Certe proks. 1917 en Nov-Orleano neniu ludis kiel ODJB, pro kio la sensukcesa serĉado de Peers (vd. supre) certe estas postplenumebla. La ludmaniero de ODJB estis (almenaŭ sur diskoj) pro tio tiel unika, ĉar ili laŭ instrukcio de la estro de la restoracio de Reisenweber en Novjorko ludis sian muzikon pli rapide, "pli febre" kaj pli pasie, kun sovaĝa stakato, ol tio estas kutima en tipa novorleano-ĵazo enradikiĝinta en ragtimo. ODJB per tio baptopatris ne nur por originaj ĵazevoluoj (ĉikago-ĵazo), sed antaŭ ĉio por la populara dancmuziko de la dudekaj jaroj (ĉarlestono). Ne hazarde la rapida "Tiger Rag" fariĝis ilia plej fama peco. La tipa ĵazo (resp. ĵazeca distra muziko) de la tempo antaŭ kaj mallonge post 1920 (James Reese Europe, Wilbur Sweatman, Kid Ory kaj plej diversaj ragtimobandoj), kiel dokumentite sur sonregistraĵoj kaj priskribite de samtempuloj (ekz. Bunk Johnson), estis ja ankaŭ je rapidaj pecoj relative legato, kun malstreĉa ritmo, parte eĉ kun iomete postpulsaj tonoj, kaj kun pli da improvizado (tiam nomata "plibeligo"), kio en la muziko de ODJB preskaŭ tute mankas. (La stilo de la iom pli malfrue surdiskigaj New Orleans Rhythm Kings reprezentas la ĵazon el Nov-Orleano multe pli originala.) Sed ili estis ĉiukaze la unuaj, kiuj aŭdigis perdiske ĵazon sub ĉi tiu nomo kaj en Usono kaj ankaŭ en Eŭropo, dum kiam ekz. la Creole Jazz Band de King Oliver nur ekde 1922 en Ĉikago surdiskiis ĵazon.
Hermann von Helmholtz
Hermann Ludwig Ferdinand von HELMHOLTZ [HELMholc] (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1821 en Potsdam; mortis la 8-an de septembro 1894 en Charlottenburg, nuntempe urboparto de Berlino) estis germana fiziologo kaj fizikisto. Unu lia instruisto estis Johannes Peter Müller.
Juneco kaj studoj
Helmholtz estis unua filo de lernejestro Ferdinand Helmholtz, studanto de klasikaj filologio kaj filozofio kaj intima amiko de Immanuel Hermann Fichte, filo de Johann Gottlieb Fichte. Tiu rilato sendube influis Helmholtz-on, kiu provis transformi la teoriojn de Fichte kaj Kantio al empiriaj kampoj, ekzemple psikologio.
Jam kiel junulo Helmholtz interesiĝis pri fiziko. Lia patro tamen deziris, ke li studu medicinon, ĉar ekzistis subteno por studentoj de medicino. Li do en 1838 ekstudis ĉe la Reĝa Medicina-Kirurga Instituto en Berlino, nun parto de Humboldt-Universitato. Tiu studo devigis al posta ok-jara arme-servado, kiun Helmholtz komencis en 1843; sed rekomendo de Alexander von Humboldt antaŭtempe liberigis lin.
Profesoro en Königsberg, Bonn kaj Heidelberg
Instruante anatomion ĉe la berlina Akademio de Artoj (anatomio estis grava fako por desegnantoj de homaj korpoj) li en 1849 estis vokita kiel profesoro de fiziologio kaj patologio al Königsberg (nun Kaliningrad).
En 1855 li ricevis katedron pri anatomio kaj fiziologio en Bonn, en 1858 katedron pri fiziologio en Heidelberg.
"Konservo de energio" kaj "oftalmoskopo"
En 1847 li verkis sian unuan gravan scienca laboraĵon, kiu temis pri la konservo de energio kaj baziĝis sur liaj medicinaj studoj kaj filozofiaj scioj. Li malkovris la principon de energiokonservo studante la metabolon de muskoloj. Li provis pruvi, ke dum muskola movo ne perdiĝas energio, kvankam tio signifis, ke ne ekzistas "vitalaj fortoj", kiuj movas muskolon. Tio estis refuto de la hipoteza tradicio de la naturfilozofio, kiu tiutempe estis domina paradigmo de la fiziologio.
En 1851 Helmholtz inventis la okulspegulon (oftalmoskopo), uzeblan por rigardi la fonon de okulo, kiu de tiu tempo estas uzata por esplori homajn okulojn.
Manlibro de fiziologia optiko
Tiutempe liaj interesoj koncentriĝis pli kaj pli pri la fiziologio de la sensoj. Li faris sian centran publikaĵon per "Manlibro de fiziologia optiko" (Handbuch der Physiologischen Optik), kiu dum la dua duono de la 19-a jarcento estis la fundamenta referenc-libro sur tiu kampo. Ĝi metis la bazon al empiriaj teorioj pri spaca kaj kolora vido.
Dum pluraj jardekoj Helmholtz laboris pri novaj eldonoj de la manlibro. La intereson pri lia laboro altigis disputo kun Ewald Hering, kiu defendis pri la menciitaj teorioj kontraŭajn opiniojn; tiu disputo dum la dua duono de la 19-a jarcento dividis la sciencan disciplinon. En 1863 Helmholtz publikigis libron kun la titolo Pri la sencaco de tono kiel fiziologia bazo por la teorio de la muziko, en kiu li denove demonstris sian intereson pri la fiziko de percepto. Tiu libro influis la muzik-sciencon de la 20-a jarcento.
La sensa fiziologio de Helmholtz estis la bazo de la laboro de Wilhelm Wundt, disĉiplo lia, konsiderata kiel unu el la fondintoj de la eksperimenta psikologio. Pli eksplicite ol Helmholtz li priskribis siajn esplorojn kiel specon de empiria filozofio kaj kiel studon de la menso kiel apartaĵo. Helmholtz mem en sia lasta refuto de la tradicio de la hipotezanta naturfilozofio de la komenco de la 19-a jarcento emfazis la gravecon de materiismo, koncentriĝante pri la unueco de korpo kaj menso.
Berlino
En 1871 Helmholtz translokiĝis de Bonn al Berlino por transpreni la postenon de profesoro pri fiziko, interesiĝante pri elektromagnetismo. Kvankam li mem ne grave kontribuis al tiu temo, lia disĉiplo Heinrich Rudolf Hertz famiĝis kiel unua demonstranto de elektromagneta radiado. Helmholtz ankoraŭ verkis pri multaj temoj, de la aĝo de Tero ĝis la origino de la planeda sistemo.
Pro lia intereso pri la sciencaj bazoj de sensado kaj perceptado eblas konsideri lin kiel pioniron de Cibernetiko.
Stacio Kami-Yagi
Stacio Kami-Yagi (japane: 上八木駅 [Kami-Jagi-eki], angle: Kami-Yagi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Asaminami, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kabe.
Brozany nad Ohří
Brozany nad Ohří estas kampurbo en Ĉeĥio, en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La urbeto troviĝas ĉe maldekstra bordo de rivero Ohře proksimume 9 km sude de Litoměřice. En la urbeto loĝas. Al la urbeto apartenas ankaŭ malgranda vilaĝo Hostěnice.
Jahangir Nagar
Jahangir Nagar (জাহাঙ্গীর নগর) estas la iama nomo de Dako, ĉefurbo de Bangladeŝo. Ĝi estis nomita laŭ la imperiestro Mogola nome Jahangir.
Nomo
En 1610, Dako estis anoncita de Subedar Islam Ĥan kiel ĉefurbo de Mogola Bangla. Li renomigis la nomon de Dako kiel Jahangir Nagar. Estis fortikaĵo ĉe la rivero Buriganga nome Kella-e-Jahangir (Fortikaĵo de Jahangir).
Universitato
Por montri respekton al tiu nomo, tute loĝeja publika universitato estis establita en Dako en 1970 kiel Jahangirnagar Islama Universitato, kiel Universitato Jahangirnagar.
Bříza (apartigilo)
Bříza estas nomo de jenaj vilaĝoj en Ĉeĥio:
Asocio de Esperantistaj Libro-Amikoj
La Asocio de Esperantistaj Libro-Amikoj (AELA) estis eldonkooperativo, fondita en 1933 de Literatura Mondo, konkrete de Vilmos Bleier, ties teknika kunordiganto kaj posedanto. Ĝi faciligis kaj sekurigis la aperon de multaj verkoj originalaj kaj tradukaj.
Ĝia celo estis doni belajn, bonajn kaj malkarajn librojn al la membroj de la Asocio. En la unua jaro ĝi havis 960 membrojn, kiuj ricevis 6 librojn, en 1934 ili ricevis 10 librojn.
En marto 1935 V. Bleier lanĉis la ideon fondi grupon de AELA kun nomo "Akcelantaj Esperantistaj Libro-Amikoj" (AKCELA) kun celo plivastigi la agokampon ĝis eldono de gravaj kaj valoraj verkoj, kies librojn la anoj de AKCELA ricevos "presitaj sur luksa papero, binditaj en imitita ledo, numeritaj kaj dediĉitaj mane". Sed baldaŭ li turnis sin al pli promesplena Esperantista Centra Librejo (ECL) en Parizo.
John Reed (apartigilo)
John Reed estas nomo de diversaj homoj:
aliaj:
Hohenbocka
Hohenbocka estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio, kaj estas parto de la histoeria regiono Malsupra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Balcova
Balçova estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Záboří (distrikto České Budějovice)
Záboří (Saborsch) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 16 km okcident-nordokcidente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1263.
Partoj de municipo
Municipo Záboří konsistas el tri partoj sur du katastraj teritorioj.
Interesaĵoj
Laŭ la municipo estis nomita planedo (175017) Zabori.
Helena tragedio
La helena tragedio aŭ populare greka tragedio estas la komenco de la literatura ĝenro de tragedio en Eŭropo.
Historio
Ties origino eŭropa estis la kulto de Dionizo. La komencoj de tragedio estis la ditiramboj, korusoj bakĥaj kiu disvolvis en diversaj regionoj de Peloponeso. Tie dancis kun pantomimo ĥorantoj en kostumoj de kaprosimiliaj satirusoj akompanantaj la dion Dionizo: ili mem nomiĝis τράγοι/tragoi (=kaproj). La spektaklo portis la nomon τραγωδία/tragodia. Tiu nomo konserviĝis kiam la satirusaj ludoj evoluis en Ateno je vera dramo, la tagojn de la festo de la Διονύσια/Dionysia.
Bazon de la tragedio en pli mallarĝa senco faris Thespis en la jaro 543 a.K., videalvide metante aktoron al alia aktoro kiu eniris la scenejon inter la kantoj por rakonti la fazojn de la intrigo. Kontraŭe al la lirikaj ritmoj kaj la dora dialekto de la kantoj li rakontis tute normale en atika dialekto kaj modeste per jamboj. Verŝajne li ankaŭ alparolis la ĥorestron kaj ricevis respondojn de li. La uzo de maskoj permesis al la aktoroj ludi ankaŭ diversajn rolojn. Tiu ĉi maniero de prezentado, kiu konsistis ekskluzive en rakontado kaj "refleksaj" respondoj kaj en la multe pli altrangaj kantoj kaj dancoj de la ĥoro videblas ankoraŭ ĝis la tempo de Esĥilo: Li enkondukis duan aktoron (=δευτεραγονίστης/devteragonistes krom la unuan πρωταγονίστης/protagonistes). Evoluis nun vera dialogo kaj veraj dramaĵoj. Trian aktoron (τριταγωνίστης/tritagonistes) enkondukis ĉirkaŭ la jaro 469 Sofoklo. Malofte aperis plua, kvara aktoro.
Ankaŭ la sceneja aparato kreitis parte de Esĥilo respektive plibonigitis de li. Krome li formis ordigitan lingvon kaj stilon altan kaj ordonis ke estu intrigaro antaŭ ĉio la heroaj legendoj.
Laŭ moderna senco de "tragiko" la antikva tragedio atika ne nepre estis tragika. Se ja, tio ŝuldiĝis nur al la elektita mitologia fono - sub prilaborado de la dramistoj memkompreneble. Antaŭkondiĉo estis ja, ke la tuto estu serioza, kaj la pritrakto kaj la intrigo.
Reguloj
Jam antaŭ Esĥilo ekzistis tradicioj koncerne la longecon kaj la diversajn punktojn de la tragedioj kiel ankaŭ la maniero ke en ĉiu tago de la t.n. Grandaj dionizaj festoj po kvar teatraĵoj (=tetralogio) surscenigatu. De ununura poeto. Ties lasta, kvara parto nomiĝis satirusa dramo. Estante la kerno de la ĝenro konservitis - malgraŭ ĝia korseto reĝisorada - la ĥoro: la tragedio komenciĝis konsisti el du partoj, la drama (kun la jambaj trimetradoj kiel ĉefaj versosistemo) kaj la melodia-orkestra en dora dialekto. Sekve la ĥoraj partoj paŝon post paŝo iĝis ordigiloj de la tragedioj.
La scenejo estis subĉiela, la fono estis neniam internaĵo. Krome la daŭra ĉeesto de la ĥoranoj faris de ili publiko perfekta, duonepartoprenantoj, duonespektantoj. La ĥoranoj troviĝis sur la teatrejero kiu nomiĝis "orkestro". Fakte multaj aferoj, kiuj en moderna teatro sursceneje montratas, nur rakontitis, ofte sub la formo de mesaĝistaj paroladoj.
Soceni (Dolj)
Soceni [soĉenj] estas vilaĝo en distrikto Dolj (Rumanio). Ĝi apartenas al la komunumo Tălpaș kaj situas ĉe rivereto Plosca, ĉ. 3 km norde de Tălpaș, laŭ la distrikta vojo 605A.
Kinfoto
Kinfoto aŭ filmfoto, ankaŭ nomita reklama foto aŭ produktofoto, estas foto farita sur aŭ ĉe studio de filmo aŭ televidprogramo dum filmoproduktado. Tiuj fotoj estas faritaj ankaŭ en formalaj fotostudioj kaj taŭgaj ejoj kiaj hejmoj de kino-steluloj, filmaj premieroj, kaj komercaj ejoj. Tiuj fotoj estas faritaj de kinfotaj fotistoj for reklamadaj celoj. Tiaj kinftoj konsistas el pozaj portretoj, uzitaj por publikamontrado aŭ libera uzado fare de sekvantoj, kiuj estas foje aŭtografitaj. Ili povas konsisti el pozaj aŭ naivaj bildoj faritaj en studio dum produktado, kaj povas inkludi stelulojn, filmofaristojn aŭ reĝisorojn laborantajn.
La ĉefa celo de tiaj reklamaĵoj estas helpi studian reklamadon kaj apogi ties novajn (aŭ nenovajn) filmojn kaj stelulojn. Studioj tiele sendas tiuj fotojn kun gazetaj dosieroj kaj senpagaj eniriloj al tiom multaj filmo-rilataj publikaĵoj kiom eblu por akiri senpagan reklamadon. Tiaj fotoj estas poste uzataj de ĵurnaloj kaj gazetoj, ekzemple, por verki artikolojn pri steluloj aŭ pri la propraj filmoj. Tiele, la studio akiras senpagan reklamadon por siaj filmoj, dum la publikaĵo akiras senpagajn artikolojn por siaj legantoj.
NGC 260
NGC 260 (aliaj indikoj — PGC 2844, UGC 497, MCG 4-3-6, ZWG 480.9, IRAS00458+2725) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.