cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nutrotabuo
Kantobirdoj
Per historiaj kuirlibroj eblis pruvi ke kantobirdoj estis dum jarcentoj manĝitaj en norda Eŭropo de ĉiuj popoltavoloj. Nur kiam kreskis kaj fortiĝis la civitana bestprotektmovado en la 19-a jarcento, publika opinio pri tiam disvastigita birdkaptado ŝanĝis. La kultursciencisto Friedemann Schmoll montris tion esplorante kiel "kutimaj nutraĵoj" iom post iom iĝis "tabuaj aĵoj". La aŭtoro opinias la nemanĝon de kantobirdoj nutrotabuon, ne eviton.
Famaj germanaj birdaĵoj estis ekzemple parusupo el Turingio, helgolanda turdosupo aŭ la internacie konataj kaj ŝatataj alaŭdoj el Leipzig. Schmoll rimarkis, ke post la 18-a jarcento en norda Eŭropo leviĝis pli kaj pli da protestoj kontraŭ konsumado de kantobirdoj. Tiam la arbarscienco eksciis pri la valoro de tiaj birdoj. Oni ekkonsideris ilin "plumhavaj amikoj", kaj amikojn, oni kutime ne manĝas.
Ĝenerale burĝoj dum tiu tempo, laŭ Schmoll, kontraŭe al nobelaro kaj al kamparanoj, ekhavis simpation al bestoj, kaj do pli emocian rilaton al mortigo kaj konsumado de bestoj. Ekonomie la birdkaptado perdis gravecon dum la 19-a jarcento, ĉar haveblis sufiĉe da alia viando pro nutri la popolon. Birdaĵo, kiu estis delikataĵo fariĝis nutro por malriĉuloj, kiuj ne povis aĉeti aliajn viandojn.
Testudoj
Testudsupo estis kreita en la 18-a jarcento en la Unuiĝinta Reĝlando kaj baldaŭ estis ŝatata ekzota delikataĵo de la alta burĝaro. Manĝo de tia supo iĝis statsimbolo. Tamen jam antaŭe oni manĝis testudaĵon, kiu estis importita grandkvante ekde la 16-a jarcento kaj opiniita tre nutraĵriĉa. Ĉar akvotestudoj estis konsiderataj "fiŝoj" oni rajtis manĝi ilin dum fastoj, kio plialtigis la konsumadon. Ankoraŭ nuntempe tiaj testudoj estas fastomanĝaĵo en Sud-Ameriko. Nur en Meksiko dum la semajno antaŭ pasko, laŭ bestprotektantoj, estas manĝitaj ĉirkaŭ 10.000 testudoj malgraŭ la kaptadmalpermeso.
La importo de testudoj al Eŭropo daŭre kreskis dum la 19-a jarcento, tiel, ke ilia nombro malkreskis, kio plialtigis la ideon pri ekskluziveco. Post la dua mondmilito testudsupo en skatoloj estis ŝatata produkto en Okcidenta Germanio, kiun povis pagi ankaŭ la meza klaso. Post la 1970-aj jaroj plifortiĝis la graveco de ekologiaj movadoj kaj kun ĝi la kritiko pri konsumado de testudaĵo. Ekde la mezo de la 18-a jarcento ekzistis anstataŭilo de testudosupo el bovidkapaĵo, sed ne pro protektaj kialoj, sed pro la alta kosto de la vera testudosupo.
Kastoroj ktp.
Ankaŭ kastoroj estas nun speciprotektitaj, sed malaperis jam pli frue el la kuirlibroj. La specio jam malaperis multloke en la 19-a jarcento. Pro siaj skvamaj ostoj kastoroj, kiel testudoj, estis deklaritaj mezepoke "fiŝoj" kaj oni rajtis manĝi ilin dum fastado. Ĉefe la osto valoris delikataĵon. Ankaŭ sciuroj estis konsumitaj iam en Eŭropo. En Germanio ilia specio nun estas protektata, en Svisio ilia ĉasado estas malpermesita ekde 1989. En la kuirlibro Bazela kuirlernejo de Amelie Schneider-Schlöth legeblis ankoraŭ en la 1950-aj jaroj: „sciuraĵo estas tre fajna kaj mola kaj estis tre ŝatata plado.“ Oni plej bone preparu ĝin rague.
Internaĵoj
Tradicie post buĉado de bovoj, porkoj aŭ kortbirdoj ĉiuj utiligeblaj partoj estis manĝitaj aŭ iel prilaboritaj, ne nur ĉe malriĉuloj. Intertempte tamen internaĵoj estas nur malofte utiligitaj kuireje, la korespondaj receptoj en kuirlibroj malplinombriĝis ekde la 19-a jarcento. La anglo Stephen Mennell konstatis: „La plej grandan naŭziĝon homoj nuntempe sentas ne pro ĝenerala viandkonsumo, sed pro konsumo de specifaj manĝeblaj partoj de bestoj, kiujn oni nomas internaĵoj.“ Internaĵoj estas do ekzemplo pri evito de nutraĵoj, kiu malsamas en diversaj landoj kaj regionoj.
La pligrandiĝinta kontraŭstaro ne tuŝas ĉiajn internaĵojn same; okazas ankaŭ ke io, kion evitas plimulto, estas delikataĵo al malplimulto, ekzemple de:Kalbsbries (bovida timoglando). „Socipsikologoj certe povus starigi Guttman-skalon pri pozicio rilate al internaĵoj, kun pligrandiĝanta malakcepto de hepataĵo tra renaĵo, langaĵo, timoglandaĵo, cerbaĵo, antaŭstomakaĵo ĝis testikaĵo kaj okulaĵo, en kiuj usonanoj havus la plej altan nivelon de malakcepto, britoj mezan kaj francoj […] la malplej altan.“
En Germanio la konsumo de internaĵoj malpligrandiĝis pro timo de BSE. En 1985 germano konsumis meze 2,1 kg jare, en 1995 nur 1,2 kg, kaj en 2003 nur 600 gramojn da internaĵoj.
Internaĵoj ĉiam valoris malpli ol muskola viando kaj estis post buĉado ofte donacitaj al malriĉuloj, tiel iom post iom ili simbolis tipan malriĉulmanĝaĵon. Jam dum la 17-a jarcento anglaj kuirlibroj enhavis malpli da internaĵreceptoj ol francaj. Dum la 20-a jarcento la nombro daŭre malpligrandiĝis. En 1939 en artikolo de la revuo Wine and Food (vino kaj manĝaĵo) estis skribita: „Ekzistas tuta serio da bestopartoj, kiun oni kutime konsideras maloportunaj al korekta manĝo kaj kiujn ŝatantoj konsumas kun certa kulposento […]“ En 1969 dum pridemando en Francio pri abomeno kontraŭ nutraĵoj 4,1% anoncis internaĵojn, sed duoble pli pri celerio kaj betoj.
Laktaĵoj
Science la produktado de laktazo ĉe plenkreskuoj estas klarigita de la evolua teorio. Brutbredado estis enkondukita nur antaŭ ĉirkaŭ 10.000 jaroj, verŝajne ĝi disvastiĝis el la regiono de Uralo. Nur de tiam lakto kaj laktaĵoj estis uzeblaj kiel homaj nutraĵoj, ĉar melkado de sovaĝaj bestoj ne eblas. Brutbredistoj, kiuj danke al genetika mutacio kapablis nutri sin per lakto havis laŭ tiu teorio pli grandajn ŝancojn supervivi. Ĉar aldone al graso kaj proteino, lakto enhavas ankaŭ kalcion, la laktoza toleremo estis eble ŝanco por malhelpi rakiton, ĉefe ĉe infanoj. Tio eble gravis en nordaj regionoj, kie pro manko de sunradioj la korpo ne sufiĉe produktas vitaminon D, kiu ankaŭ helpas la fiksadon de kalcio. Etnaj grupoj, kiuj nuntempe digestas laktozon estas la posteuloj de tiuj brutbredistaj triboj. En multaj regionoj sur la tero tamen brutbredado havis ĝis antaŭ nelonge malgrandan rolon, kaj tial la enzimo laktazo estis senutila.
Akordo (muzikgrupo)
Akordo estas muzikgrupo de nederlandaj kantistoj, kiuj kantas nurvoĉe, sen muzikila akompano.
Nutrotabuo
Laktaĵoj
Kontraŭe al ĉinoj la plejmultaj hindoj kapablas senprobleme digesti lakton. En Hindio bovbredado tradicie havas gravan rolon. Harris klarigas la malsaman evoluon per la fakto, ke en ĉina kamparo kun akvoalporto kaj terasoj, tirbestoj ne utilis kaj la bredado de bovoj do ne necesis. Porkojn oni ne melkas. Kalcio troviĝas ankaŭ en malhelaj folilegomoj, do lakto ne necesas kiel kalcifonto.
Akordo (muzikgrupo)
Ĝia repertuaro konsistas el plurvoĉaj kantoj de diversaj landoj kaj diversaj stiloj: de mezepokaj ĝis modernaj, de folkloraj ĝis roko. Ĉiuj kantoj estas en Esperanto kaj preskaŭ ĉiuj ricevis tradukon aŭ - pli libere - Esperantan version verkitan speciale por la grupo. Malofte ili kantas muzikajn originale verkitajn en Esperanto.
La grupo ekzistas ekde 1988 kaj en 1989 okazis ĝia unua koncerto, dum la Nederlanda Esperanto-Kongreso en Zeist. La Internacian Junularan Kongreson de 1989 en Kerkrade, kie okazis dua granda koncerto, entute gvide organizis pluraj akordanoj. En 1992 Akordo faris la unuan koncerton en eksterlando kaj en 1996 estis lanĉita la unua KD, Muzikpluvo. Poste, en 2003 la muzikgrupo publikigis sian duan muzikalbumon Kristnaska kordo. La grupo finis aktivajn koncertojn en 2008. Tamen ankoraŭ daŭras publikigoj de sondosieroj. Ekzemple en aprilo 2018 el la eldonejo Vinilkosmo en suda Francio lanĉiĝis bita reeldono de la unua albumo de la bando, Muzikpluvo, kun du kromaj trakoj.
Anaro
Aldoniĝis Ineke Bourguignon-Slis inter 1991 kaj 2001, kaj Hansa Krijgsman inter 2004 kaj 2008.
Nutrotabuo
Laktaĵoj
Tamen en la 20-a jarcento ekestis en Ĉinio laktoindustrio. Post fondo de la popola respubliko en la jaro 1949 ekzistis jam 120.000 laktobovinoj, la ĉiujara laktoproduktado atingis 250.000 tunojn. Lakto ne estis konsiderata nutraĵo, sed kuracilo kaj plifortigilo por malsanuloj. Ekde kelkaj jaroj la ĉina registaro promocias laktokonsumadon; ekde 1999 ekzistis la kampanjo "glaso da lakto por plifortigo de nia popolo" kaj la "projekto lerneja lakto". Per tio oni - laŭ oficialaj komunikoj - plibonigu la kalciprovizo de la popolo.
En 2004 ekzistis ĉirkaŭ 10 milionoj da laktobovinoj en Ĉinio, oni produktis ĉirkaŭ 22 milionoj da tunoj da lakto. La ĉiujara averaĝa konsumo estas po 12 litroj, en urboj po 25 litroj, en Pekino por 47 litroj. Ĉirkaŭ 200 milionoj da ĉinoj (el 1,3 miliardoj da loĝantoj) trinkas ŝajne intertempe almenaŭ malgrandkvante lakton. Fromaĝo daŭre estas por la plejmultaj ĉinoj "putriĝinta lakto" kaj ne manĝebla.
Tabulo pri (mal)akcepto de viandoj
La tabulo enhavas rezultojn de reprezentativa opinisondaĵo en ses landoj el la jaro 1992 pri rilato al diversaj bestoj kiel nutraĵoj (indikoj procentaj). Fonto:
Kanibalismo
Intertempe kanibalismo (manĝon de homo fare de homo) estas en preskaŭ ĉiu kulturo forta tabuo, kie ofte estas rigardata kiel skalo de civilizo. Socie akcepteblas konsumo de homa viando nur en esceptaj situacio, ekzemple post ŝiprompiĝo, kiam supervivo ne eblas alimaniere.
Arkeologiaj trovaĵoj montras, ke kanibalismo vaste ekzistis dum la frua historio de la homaro. La plej malnovaj tiaj ostoj estas ĉirkaŭ 350.000 jaraĝaj kaj trovitaj en Ĉinio. Ankaŭ el la epoko de la homo de Neandertalo ekzistas tiaj trovaĵoj, kiuj sendube montras, ke la viando ne estis manĝita krude sed rostita. Homaj oferoj kiel parto de religia kulto el la praepoko estis trovitaj en Bad Frankenhausen en Thüringen.
Antropologoj kaj etnologoj distingas kvar formojn de kanibalismo:
Rita kanibalismo estas ekzemple entombigaj ritoj, dum kiuj oni manĝas la cindrojn de mortintoj, kiel ĉe la indianoj ĉe Amazono. Malantaŭa kialo estas la ideo, ke la spirito de mortintoj ne perdiĝu, sed pluvivu en la korpoj de la parencoj.
Ĉe la Fore-tribo en Papuo-Nov-Gvineo la entombigitaj mortintoj estis post iom da tempo elterigitaj de la virinoj, kiuj manĝis la viandon. Tio ekestis laŭ Harris nur en la 1920-aj jaroj, antaŭe oni nur elterigis post ia tempo la ostojn. Dum la 1950-aj jaroj virinoj de tiu tribo malsaniĝis pro ĝis tiam nekonata malsano nomita kuruo, kiu verŝajne estis kaŭzita de konsumado de infektita homa cerbo. Harris klarigas la enkondukon de kanibalismo ĉe la Fore-tribo pro la fakto, ke virinoj kaj infanoj ricevis multe malpli da viando de grandaj bestoj ol viroj, kaj ĉefe nutris sin per plantoj, ranoj kaj insektoj. Ili suferis proteinmankon kaj kanibalismo estis elturneblo.
Alien: Resurrection
Intrigo
Ĉirkaŭ 1379, en la spacoŝipo USM Auriga, sciencistoj strebas eligi beban ksenomorfon el la korpo de Ripley. Ili sukcesis kloni ŝin kaj ŝia gasto post retrovi sangsamplon de ŝia korpo sur la planedo Fiorina 161 en 2356. Ripley (alinome 8-a provo de klono), kiu nun estas parte alien-a pro ne kontrolita miksado de DNA vekiĝas do 200 jaroj post la memmortiĝo de sia modelo. Ŝlosita for de sia "bebo", la alien, kiu estas la vera kialo de ilia klonado, Ripley disvolvas predantan lertecon kaj perceptan konscion pri la sorto de la aliaj aliens. Du jaroj poste, spacoŝipo nomita la Betty kies grupanoj estas kontrabandistoj, kunportas plurajn forrabitajn malliberulojn en stazstato. La kontrabandistoj poste ekscios ke la kompatinduloj estas nutronta ksenomorfan embrion. Dumtempe, la aliens sukcesas eskapi el sia ĉelo, mortigante unu el ili. La ksenomorfa flava kaj acida sango de la mortulo fandas la ĉelan parieton kaj ebligas eskapvojon. La defio por la kontrabandistoj, baldaŭ reatingitaj de Ripley, estos reveni bonfarte al la Betty. Homforma roboto, Call, modifas la vojiron de la USM Auriga (kiu normale iris al Tero) kaj programas eksplodon de la ŝipo. Ripley 8 retrovas siajn ksenomorfajn gefratojn kaj malkovras ke pro la interŝanĝo de DNA, la alien-a reĝino heredis de homa graveda sistemo kaj naskas krucaĵon inter ksenomorfo kaj homo. Sed tiu nova infano mortigas sian patrinon kaj montras korinklinon por Ripley. Ripley hastas forfuĝi al la Betty sed la kreitaĵo silente sekvas ŝin, kaj kiam ŝi retroviĝas interne de la spacoŝipo malproksimiĝanta de la USM Auriga, Ripley devas alfronti sian "idon" kaj kaĉigas kaj sendas ĝin en la spaco malvarmon. Post eksplodo de la USM Auriga, la Betty surteriĝas apud dezertiga Parizo kun kvar ŝipanoj.
Vilamovica lingvo
Vilamovica lingvo (vilamovice Wymysiöeryś) estas okcidentĝermana lingvo kiu estas parolata en la urbeto Wilamowice (Wymysoj vilamovice) apud Bielsko-Biała, sur la limo inter Silezio kaj Malgrandpolio en la historia regiono Galicio. Hodiaŭ vilamovica lingvo estas parolata de ĉirkaŭ 70 denaskaj parolantoj, ĉiuj maljunuloj; tial vilamovica lingvo estas endanĝera lingvo.
Historio
Origine, vilamovica lingvo ŝajnas derivi de mezaltgermana lingvo je 12-a jarcento, kun granda influo de platgermana lingvo, de nederlanda lingvo, de frisa lingvo, de pola lingvo kaj de anglosaksa lingvo. Oni pensas ke la loĝantoj de Wilamowice estas posteuloj de la germanaj, nederlandaj kaj skotaj koloniuloj kiuj alvenis al Pollando je 13-a jarcento. Ĉiukaze, la loĝantoj de Wilamowice ĉiam negis ian ajn ligon kun Germanio kaj ili ĉiam insiste asertis ke ili havas nederlandan originon.
Vilamovica lingvo estis dialekta lingvo de Wilamowice ĝis la jaroj 1939 – 1945. Post la Dua Mondmilito, la lokaj komunistaj aŭtoritatoj malpermesis la uzado je ĉi tiu lingvo. Kvankam la malpermeso ĉesis post la 1956 jaro, vilamovica lingvo estis laŭgrade anstataŭita de pola lingvo, ĉefe inter la junuloj.
Laŭ la propono de Tymoteusz Król, dekkvarjarulo en tiu tempo, la Biblioteko de Kongreso aldonis vilamovican lingvon al la registro de lingvoj la 18-an de julio 2007. La lingvo estis ankaŭ enregistrita ĉe la Internacia Organizaĵo por Normigado, kiu atribuis al ĝi la ISO kodon wym.
Vilamovica alfabeto
La vilamovica alfabeto, kreita de Józef Gara, konsistas el 34 literoj derivitaj el la latina alfabeto:
La ortografio de vilamovica lingvo inkludas la "AO" digrafo, kiu estas konsiderita aparta litero.
Ekzemploj kaj rilatoj kun aliaj lingvoj
Jen kelkaj ekzemploj de vilamovicaj vortoj kun germana, nederlanda kaj angla traduko. Vilamovice la litero ł sonas kiel esperanta ŭ kaj la litero w sonas kiel v:
Ekzemplaj tekstoj
Patro Nia vilamovice:
Vilamovica lulkanto kun traduko:
Unua artikolo de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj:
Aleksio la 2-a
Aleksio la 2-a (naskiĝis Aleksej Miĥajloviĉ RIDIGER la 23-an de februaro 1929 en Talino, Estonio - 5-a de decembro 2008 en Moskvo ) estis la 15-a patriarko de la Rusa Ortodoksa Eklezio kun la titolo Patriarko de Moskvo kaj de la tuta Rusio (ekde 1990 ĝis lia morto).
La nomo Von Ridiger devenas de malnova nobela familio de germana deveno. Prauloj de Aleksio la Dua konvertiĝis al ortodoksismo en la 18-a jarcento.
En la ofico de patriarko de Moskvo sekvis lin patriarko Cirilo la 1-a per elekto de la 6-a de decembro 2008.
Palaco Mollard
Palaco Mollard (kompleta nomo Palaco Mollard-Clary) estas baroka urbopalaceto en la centro Vieno. Ĝi troviĝas en la Herrengasse 9 en la unua distrikto.
Jam en mezepoko ekzistis la parcelo kun domo sur ĝi. De 1696 ĝis 1698 oni konstruis tie palacon laŭ ordono de regnestra grafo Mollard. La grafo Franz Wenzel Clary-Aldringen aĉetis ĝin en la jaro 1760. Imperiestro Jozefo la 2-a organizis en ĝi la famajn "tablajn rondojn", t.e. kunvenoj de tre influhavaj personoj de la monarkio. En 2004 oni funde renovigis ĝin kaj ekde 2005 troviĝas tie la Esperantomuzeo, la Kolekto por Planlingvoj, la Globusa muzeo kaj la fama Muzika Kolekto de la Aŭstria Nacia Biblioteko kun la manuskripto de la rekviemo de Mozart
Mir (televid-radia kompanio)
Interŝtata Televid-Radia Kompanio „Mir“ (Межгосударственная телерадиокомпания «Мир») estis fondita en 1992 laŭ akordo inter la ŝtatestroj de la ŝtatoj-membroj de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ; organizo, liganta plejparton de la eksaj sovetiaj respublikoj).
Ĝiaj celoj estas:
La kompanio „Mir“ produktas televidajn programerojn, kiujn poste reuzas diversaj televidaj kanaloj kaj kablaj televidaj retoj en la landoj de KSŜ kaj ĝiaj najbaroj.
El Mirador
El Mirador estas la plej granda metropolo majaa el la antaŭklasika erao. La ruinoj troviĝas en El Petén, la plej norda departemento de Gvatemalo. La urbo estis forlasita de la loĝantaro ĉirkaŭ la jaro 50, malkovrita denove nur en 1926.
Troviĝas en El Mirador du tre grandaj piramidoj: la ĉirkaŭ 55 metrojn alta "El Tigre" kaj "La Danta", kiu estas 72 metrojn alta kaj kronita de templo. Oni trovis multajn prezentaĵojn de la birda dio Vucub Caquix.
Hans Staden
Hans STADEN (Homberg, ĉ. 1525 — Wolfhagen, 1576) estis germana pagsoldato, kiu vivis en Brazilo, tre eble la unua germano en tiu lando.Staden estis en Brazilo en komenco de 16-a jarcento, kiel pagsoldato de Portugalio. Li kombatis en Pernambuko kaj en San-Vicento kontraŭ francaj korsaroj kaj indiĝenoj. Li estis komandanto de malgranda trupo en fortikaĵo en nuna Guarujá, antaŭ Santos. Tupinambaoj el Bertioga atakis la fortikaĵon kaj kaptis lin.
Laŭ indiĝena moro, li ne estis tuj mortigita, ĉar kaptitoj devis pasigi periodon por "purigo" antaŭ morto. Krome, ĉar li ne estis portugalo, li diris al indiĝenoj, ke li estas franco, tiam aliancanoj de tupinambaoj. Kiam francoj alvenis al la vilaĝo, ili diris al la indiĝenoj, ke Staden ne estis franco, sed kunulo de portugaloj. Malgraŭ tio, li pluvivis kaj, tuj poste, li estis reprenita de portugala ŝipo. Li vivis preskaŭ unu jaron inter la indiĝenoj.
Li reiris al Eŭropo, kie li verkis libron pri siaj aventuroj en la Nova Mondo, unu el la unuaj priskriboj de Ameriko al vasta publiko. La libro nomiĝas "Warhaftige Historia und Beschreibung eyner Landtschafft der wilden, nacketen, grimmigen Menschfresser Leuthen in der Newenwelt America gelegen", sed hodiaŭ oni nomas ĝin simple "Du vojaĝoj al Brazilo". Oni eldonis ĝin en Marburg, Germanio, fare de Andres Colben en 1557.
Ahmad Kasravi
Ahmad Kasravi Tabrizi (29-a de septembro 1890 – 11-a de marto, 1946) (perse: احمد کسروی‎ ) - rimarkinda irana lingvisto, historiisto, socia kaj religia reformisto, kaj filozofo. Li naskiĝis en Hokmabad (Hohmavar), Tabrizo, Irano.
Hans Staden
Ĝi havis multajn eldonojn kaj estis fonto de antaŭjuĝoj kontraŭ Sudameriko dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Pro tio, en la 20-a jarcento multaj homoj volis kontraŭi la libron kaj akuzis Staden je mensogo aŭ, minimume, misaĵoj. Sed pli profundaj studoj de la verko, male, montras, ke li priskibis realajn aferojn; ilustraĵoj, ekzemple, rigarditaj kiel fantaziaj, montras detale ujojn, kiuj oni konas nur arĥeologie. Komparo de ceramikaĵoj priskribitaj en la libro de Staden kaj arĥeologiaj restaĵoj tre helpis la komprenon de ĝiaj kuntekstoj. Vere, Staden estis ne antropologo, sed pagsoldato, kaj homo de sia tempo. Sekve, li skribis laŭ sia vidpunkto, ne laŭ "neŭtrala" postuloj de nuna scienco, tamen liaj observoj estis tre ĝustaj.
Ahmad Kasravi
Komence, Kasravi enskribiĝis en seminario. Poste, li aliĝis la Persan Konstitucian Revolucion. Li spertis specon de konvertiĝo al Okcidenta lernado kiam li lernis ke la kometo de 1910 estis identigita kiel reapero de la Haleja kometo. Li forlasis sian oficejan trejnadon post tiu evento kaj enskribiĝis en la Usona Monumento-Lernejo. Poste li fariĝis, laŭ vortoj de Roy Mottahedeh, "vera kontraŭkleriko."
Hans Staden
Literature, la libro estas tre bone verkita kaj leginda vojaĝaventuro. Ekzemple, Hans Staden skribis: "(...) Cunhambebe havis antaŭ si grandan keston plenan je homa karno. Li manĝis kruron, levis ĝin antaŭ mian buŝon kaj demandis al mi ĉu mi volas manĝi. Mi respondis 'malracia besto ne manĝas sian kunulon, ĉu homo devas manĝi alian homon?' Li mordis ĝin tiam kaj diris: Jauára iche' (Mi estas jaguaro)".
Ahmad Kasravi
Li estis en Tifliso kie li unua konatiĝis kun larĝa spektro de politikaj ideoj kaj movadoj, kaj li baldaŭ estis utiligita de la Registaro de Irano en diversaj kulturaj postenoj. Produktema verkisto, Kasravi multe kritikis kaj la ŝijaismaj klerikulojn kaj politikistojn de la nacia registraro. Li havis liberalajn opiniojn pri religio, estis forta subtenanto de demokratio, kaj esprimis ilin en paskvilaj broŝuroj kiel Kio estas la Religio de la Hajis kun Staploj? kiu furiozigis multajn legantojn. Liaj opinioj altiris kontrŭ li multajn potencajn malamikojn kiel Ruhollah Ĥomejni. Kasravi estas konata pro siaj solidaj esploroj pri la antikva azerbajĝana lingvo kaj deveno de azerioj. Li montris ke la antikva Azeria lingvo estis ido de la Pahlava lingvo. Pro ĉi tiu eltrovo, li membriĝis en Royal Asiatic Society en Londono kaj en Usona Akademio [1]. En 1927-8 Ahmad Kasravi provis establi la genealogion de la Safavida dinastio eldonante tri influajn artikolojn kaj disputis la validecon de la `oficiala` Safavida genealogia arbo, kiun enhavas la Safvat al-Safa, kaj argumentis decidige ke la prauloj de Shaykh Safi alDin, kiu fondis la Safavidan Ordon (tariqa), estis indiĝenaj loĝantoj de Irano kaj estis de puraj Arjoj. Hodiaŭ, la interkonsentiĝo inter Safavidaj historiistoj estas, ke la familio Safavid estis devena de Persa Kurdistano.[2] Je la 11-a de marto 1946, procezate sub akuzo de "kalumnio kontraŭ Islamo" Kasravi kaj unu el liaj helpantoj estis mortpafataj pordoferme en Teherano de sekvantaro de Navvab Safavi, ŝijaisma ekstremista kleriko, kiu fondis teroristan organizon de islama fundamentismo, nomitan la ..n Fadayan-e Islamo (laŭvorte Fervoruloj de Islamo). La sama grupo ne sukcesis mortigi Kasravi-on pli frue en aprilo 1945 en Tehrano. Ajatoloj Borouĝerdi kaj Sadr publikigis fatvon por mortigi Ahmad Kasravi [3].
Menciindas ke Ahmad Kasravi estis favora pri Esperanto kaj faris reformon surbaze de Esperanto en la persa sub la nomo "Zaban-e Pak" (Pura Lingvo) kaj en tiu libro li klarigas ke la ideo devenas de Esperanto. Kasravi tradukis kelkajn proverbojn el la azera al Esperanto.
Liaj plej famaj libroj estas:
Asia Argento
Asia Argento estas itala aktorino, reĝisorino, scenaristino kaj diskĵokeino. Ŝia vera nomo estas Aria Anna Maria Vittoria Rossa Argento ĉar la aŭtoritatoj rifuzis permesi la nomon Asia en la urbodomo. Tamen, ŝi kutimas uzi ĝin kiel profesinomon. Laŭ la Internacia Fonetika Alfabeto, Asia prononciĝas ['a:sia].
Biografio
Post kelkaj filmoj kiuj iompostiome famigis ŝin en sia propra lando, ŝi debutis sub la direktoj de sia patro en 1993, en la filmo Trauma. Unuafoje ŝi aperis nuda ekrane. Ŝi ricevis la premion David di Donatello por tiu filmo. Ŝi poste rolis en la franca epopeo La Reine Margot, adaptaĵo de la samtitola libro de Alexandre Dumas. La saman jaron, ŝi unuafoje staris malantaŭ la kamerao por la mallongaj filmoj Prospettive kaj A ritroso. En 1996, ŝi reĝisoris kaj scenaris sian unuan filmon, Scarlet Diva. En 2000, ŝi rekomencis la sperton en Usono kun ĉefrolantoj kiel si mem, sed ankaŭ Marilyn Manson, Ornella Muti kaj Winona Ryder en The Heart is Deceitful above all things, kiu rakontas la lukton por droghokita patrino konservi sian infanon kun si.
Matura aktorino, ŝi enkondukis stilon kiu ankoraŭ ŝin distingas. Pro ŝiaj filmaj elektoj kaj ŝia ĝenerala kariero kaj personeco, oni kutimas konsideri ŝin kiel ciganeman kaj punkeman stelulon. Ŝi ne timas aperi nuda kaj ofte rolas malfacilajn rolojn kiel tiujn de diboĉaj kaj elfalitaj junulinoj, droghokitaj aŭ prostituitaj. Ŝi ankaŭ rimarkiĝis por roli en multaj lingvoj, kiel la franca, la angla kaj kompreneble la itala.
Ankaŭ ŝi ŝajne bone sentis sin en historiaj filmoj: post la francaj epopeoj La Reine Margot kaj Les Misérables, ŝi rolis en Marie Antoinette en 2006, nelaŭleĝan umikinon de maljuna nobelulo en la franca kortumo sub la direkto de la usona reĝisorino Sofia Coppola. La saman jaron, ŝi rolis en la filma adaptaĵo de la tre debatita verko de la japana verkisto Murakami Ryū: Coin-Locker Babies kaj fariĝas la plej grava rolulo en la franca filmo de Tony Gatlif pri ciganoj en Transilvanio: Transylvania.
Asia Argento vivas inter Usono kaj diversaj lokoj en Eŭropo. Ŝi tre kutimas transloĝiĝi pro la bezonoj de sia profesio. Ŝi naskis filinon Anna-Lou la kaj Nicola Giovanni la 15-an de septembro 2008 en Romo.
Impatiento
Impatiento (Impatiens el balzaminacoj) estas genro de plantoj - unu- kaj plur-jaraj herboj kaj kelkaj arbustetoj - kun spronohavaj floroj kaj kun fruktoj (kapsuloj), kies valvoj subite envolviĝas je ektuŝo; 850 specioj el la tropika zono kaj la mezvarmaj regionoj de la norda hemisfero, precipe Hindio, pluraj pororname kultivataj.
Cuello
Cuello estas majaa ruino en la provinco Orange Walk en Belizo (Mezameriko). Ĝi estas unu el la plej malnovaj majaaj urboj kun loĝantepoko ĉirkaŭ la jaroj -2000 kaj 1000.
Cuello havas templojn, placojn, malgrandan palacon, loĝejoj kaj du subteraj konservejoj. Trovaĵo de jadperloj el 400 km fora regiono montris ke komerco ekzistis (ĉ. 600 a.K.).
Cuello estis denove malkovrita en la jaro de 1973 de Norman Hammond. La nomo "Cuello" estas ne majaa nomo, sed devenas de la proksima rumfabriko "Cuello Brothers Distillery", sur kies grundo oni trovis la majaajn ruinojn.
Nepalganĝ
Nepalganj (nepale: नेपालगञ्ज, estas unu el la plej grandaj urboj en okcidenta Nepalo (en 2001 ĝi havis 57 535 loĝantojn) kaj la plej grava trafiknodo de la regiono.
La distrikto Banke, kies ĉefurbo estas Nepalganj tamen estis ekde 1816 (laŭ la traktato de Segauli) en posedo de la britoj, en 1858 oni redonis ĝin al Nepalo, ĉar la nepala armeo donis valoran servon al la britoj dum la terenbato de la hinda ribelo de 1857.
En la granda malnova urboparto troviĝas ampleksaj bazaroj kun tre varia oferto da varoj. La arkitekturo de la malnova urboparto estas tre hinda, kio por Nepalo estas rara.
La majoritato de la loĝantaro tradicie estas islamana kaj porolas hinde. Intertempe tie tamen petolas buntan popolmiksaĵon, la plejmulto de la grandaj etnoj de Nepalo estas reprezentataj.
Koordinatoj:
Vidu ankaŭ: Listo de urboj de Nepalo
Esperanta Grupo Porto Carreiro Neto
Esperanta Grupo Porto Carreiro Neto estas esperanta grupo, kies partoprenantoj renkontiĝas ĉiusabate matene en Pernambuka Spiritisma Federacio, Recife en Brazilo. Tiu grupo estis kreita la 10-an de marto 2007, sed antaŭ ol tio, diversaj esperanto-movadaj agoj tra la lastaj jaroj estis realigitaj de tiu grupo.
Neĝopaseroj
La genro Montifringilla spite ties scienca nomo kaj komuna nomo, estas paseroj de la familio de Paseredoj, kaj ne veraj fringoj de la familio de Fringedoj. La genro estas foje disigita en tri. Tamen kiel ambaŭ nomoj sugestas, ties troviĝo estas en montaroj de suda Eŭrazio super alteco 1.800 m.s.m. kaj iras de Pireneoj tra Alpoj orienten tra Himalajo, Tibeto ĝis okcidenta Ĉinio.
Aspekto kaj ekologio
Neĝopaseroj estas fortikaj paseroj 13.5–17 cm longaj, kun tre konusformaj bekoj. Ili havas palbrunajn suprajn partojn, blankajn subajn partojn kaj etendajn blankajn makulojn en flugiloj, kiuj transformiĝas dumfluge. Plenkreskuloj povas havi nigrajn markojn en mentono aŭ ĉirkaŭokule. Ambaŭ seksoj estas kutime tre similaj, kvankam la masklo de Neĝpasero havas distingan grizan kapon. Junuloj estas pli senkolora versio de plenkreskulo.
Ili havas simplan ripetecan kanton, elsendata el roko aŭ dum prilaborata cirkla memmontra flugo. La alvoko estas simpla ĉip aŭ simila.
Plej parto de neĝopaseroj reproduktiĝas super 3,500 m super marnivelo, sed la Neĝopasero povas ĉeesti el 1,800 m supren. Tiuj fortaj birdoj loĝas en nudaj malfermaj montaraj herbejoj. Montofringoj ne estas migrantaj sed povas moviĝi al pli malaltaj altitudoj aŭ ĉe homaj setlejoj vintre, kiam tiuj tre gregemaj birdoj formas grandajn arojn. La paseroj de Montifringilla estas ĉefe surgrunde semomanĝantoj, kvankam ili konsumas ankaŭ malgrandajn artropodojn, precipe dum reproduktado. Ili estas tipe maltimemaj, kaj manĝas ĉe skistacioj, homaj setlejoj kaj rubejoj.
Ili nestumas en rokfendoj, aŭ pli tipe en truoj de roduloj aŭ (kaj eĉ pli ofte) de oĥotonoj (Oĥotonedoj). La tipa ovaro estas de 3-6 ovoj.
Specio kaj sistematiko
La sep aŭ ok specioj ĝenerale agnoskataj estas la jenaj:
La lastaj 4 aŭ 5 specioj estas tre ofte separataj en la genro Pyrgilauda, baze sur diferencaj voĉoj kaj ekologiaj preferoj. Simile, la Blankapuga neĝopasero estas foje lokata en monotipa genro Onychostruthus. Sed pruvoj estas konfuzigaj; kvankam la proponitaj tri stirpoj de neĝopaseroj ŝajnas distingaj (kaj povas esti disigataj), ne ĉertas tute ke ili ne formas monofiletikan grupon (kie disiĝo ŝajnas necesa). Tiele, ĝis kiam konkluda pruvo estus prezentata, Montifringilla sensu lato estas parafiletika kun ties plej proksimaj parencoj – la membroj de la genro de petronioj (aŭ rokpaseroj, Petronia) kaj la Pala rokpasero (Carpospiza brachydactyla) - Onychostruthus kaj Pyrgilauda estas kunigitaj ĉi tien kun Montifringilla por eviti pluhavi tri malgrandajn aŭ monotipan genron.
Taksonomio
La iama sinonimo de Montifringilla havas komplikan historion; Pyrgilauda estas probable la plej konfuza kazo inter ili: ĝi estis starigita de Charles Lucien Jules Laurent Bonaparte kiel komenca sinonimo de Pyrrhulauda, kaj atribuata al la fratoj (Edouard kaj Jules) Verreaux. Sed Pyrrhulauda – starigita de Andrew Smith antaŭ Bonaparte – fakte aludas al iaj eremopteriksoj, nune ankoraŭ lokataj ĉiuj en Eremopterix. J. Verreaŭ ja ŝajne estis la unua kiu formale uzis Pyrgilauda por partikularaj specioj de neĝopaseroj, sed nur en 1871 la Davida neĝopasero estis priskribata de li. Ĝi estis amplekse uzata por la sudaj neĝopaseroj fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcento, kaj estas ankoraŭ uzata de kelkaj aŭtoroj.
Laŭ la Artiklo 11.6.1. kaj 50.7. en la 3a kaj 4a eldonoj de la Kodo de ICZN, la genro Pyrgilauda estis valide starigita de Bonaparte kiel ebla neĝopasera genro – eĉ kvankam li ne intencis tion –, ĉar multaj aŭtoroj post J. Verreaux uzis ĝin por tiuj birdoj, kaj ne por la eremopteriksoj. Bonaparte ĝuste uzis Montifrigilla por la Neĝopasero – la ununura neĝopasero konata tiam –, tamen, kaj tiele Pyrgilauda restis neuzata "konko" de taksono ĝis iu lokis specion en ĝin. Tiu "iu" estis J. Verreaŭ, kaj tiele multaj erare atribuis aŭtorecon de la genro al li, kvankam per Kodo de ICZN, Artiklo 69.3. li teknike ĝuste fiksis ties tipan specion nome la Davida neĝopasero. Alia eraro okazis en 1982, kiam G. N. Kasin supozis, ke Pyrgilauda estis starigita dufoje, kaj kvankam la genro de neĝopaseroj – kiun li supozis starigita de Verreaŭ en 1870 – estis la komenca homonimo de la eremopteriksoj de Bonaparte. Li formis Stepaniania por anstataŭi ĝin. Sed dum la nomo de Bonaparte (kiel de Verreaux kaj postaj aŭtoroj) estus valida komenca sinonimo kaj ne fina homonimo antaŭuzata, Stepaniania iĝis komenca objektiva sinonimo de Pyrgilauda.
Simila okazo – escepte pro konfuzo kun alia genro – estas tiu de Orospiza. Bonaparte notis ke la nomo estis uzata de "kelkaj" neprecizaj aŭtoroj, dum multaj sekvaj fontoj atribuis ĝin al Johann Jakob Kaup. Sed tio estis miskompreno, kaj la ununura teknika valida (kvankam sinonima) nomo de la genro de la neĝopaseroj proponita de Kaup estis Chionospina. Tiele en la kazo de Orospiza Bonaparte estas denove la valida aŭtoro, kvankam Thomas Horsfield kaj Frederic Moore estis la unuaj kiuj starigis tipan specion. Dum M. nivalis estis ankoraŭ la ununura konata neĝopasero en 1858 kiam ili faris tion, Orospiza estis komenca objektiva sinonimo de Montifringilla.
Charles Wesley
Charles Wesley estas memorata nuntempe ĉefe pro siaj himnoj. Li verkis pli ol 6000 himnajn tekstojn. El tiu nombrego, ĉ. 150 ankoraŭ troviĝas en aktualaj himnaroj (plej multenombre en la kantaroj de la britaj metodistoj); kaj eble deko el ili trovis lokon en la kerna kantaro de la monda kristanismo, komune kantate de ĉiuj konfesioj en multaj lingvoj kaj landoj. Tri estas en Adoru.
Pernambuka Spiritisma Federacio
Pernambuka Spiritisma Federacio (portugallingve Federação Espírita Pernambucana) estis fondita en la 8-a de decembro 1904 de Clodoaldo Fernandes Viana, kiu estis ties unua prezidanto.
Ĝian centjariĝon oni festis kun Solena Evento, kie Divaldo Pereira Franco, fama brazila spiritisto, prelegis. Tio okazis la 8-an de decembro 2004. Pernambuka Spiritisma Federacio troviĝas ĉe la Avenuo João de Barros, 1629, kvartalo Espinheiro, en Recife, Pernambuco. En ĝi estas Esperanta Grupo Porto Carreiro Neto, kreita la 10-an de marto 2007. Tiu grupo renkontiĝas ĉiusabate matene.
Biblioteko de Efezo
La Biblioteko de Efezo aŭ Biblioteko de Celso estis biblioteko en Efezo.
Sub la biblioteko troviĝis la tombejo de Celso, kie lia korpo kuŝis en marmora ĉerko.
Ĉuvaŝa Nacia Kongreso
Ĉuvaŝa Nacia Kongreso estis socia organizo de la ĉuvaŝa popolo, fondita la 6an de oktobro 1992. La unua kongreso estis kunvokita por la 8a - 9a de oktobro 1992 en Ĉeboksari per dekreto de la Supera Konsilio de la Ĉuvaŝa Respubliko.
Ĉuvaŝa Nacia Kongreso agas konforme al la leĝaro de Rusia Federacio kaj Ĉuvaŝa Respubliko. En la Kongreso povas membriĝi naci-kulturaj societoj kaj asocioj, funkciantaj en la lokoj kie kompakte loĝas ĉuvaŝoj en la regionoj de Rusia Federacio, neregistaraj organizoj, sciencaj kaj kulturaj institucioj kaj ankaŭ ordinaraj homoj.
La lasta VIIa kongreso okazis inter la 19a - 21a de marto 2009 kun ĉirkaŭ 500 delegitoj el 29 regionoj de Rusio kaj 6 eksteraj landoj.
Copán
Copán estas unu el la ĉefaj urboŝtatoj dum la klasika majaa erao. Hodiaŭ ĝi estas urbeto San José de Copán en la okcidento de Honduro, loko de unu el la plej gravaj kaj vastaj elfosaĵejoj de la majaa kulturo. La loko estas monda kulturheredaĵo.
Dinastio
16 reĝoj troviĝas en Altaro Q. Kaj En Altaro L estas skulptita la situacio, ke 17a reĝo ricevis la reĝan potenco de 16a reĝo.
nomo de reĝo / signifo : reĝa tempdaŭro
Hieroglifa Ŝtuparo (9.16.1.16.0 - p.K.753)
La konstruaĵo No.26 nomiĝas la ' Hieroglifa Ŝtuparo'. Ĝi estas konstruita kun 62 ŝtupoj, kaj la majaaj skriboj estas skulptita sur ĉiuj blokoj de ŝtupoj. Verdire, tiu ĉi estas la plej longa teksto skribita pere de majaaj skriboj en la majaa tereno. Tamen la ordo de vortoj konfuziĝas kaj mankas la signifo de la teksto, kiam ĝi estis rekonstruita.
Altaro Q (9.17.5.3.4 - p.K.776)
16 reĝoj troviĝas en Altaro Q. Ĝi estis farita en la periodo de 16a reĝo, YAX-Pa sa-ja CHAN-no yo?-a-AT-ta. Po 4 reĝoj estas skulptita sur ĉiu 4 flankoj, kaj ĉiuj reĝoj sidiĝas sur la majaa litero, kiu signifas sian nomon. La situacio, ke la 16a reĝo ricevis la reĝan potencon de 1a reĝo, estas skulptita en la fronta flanko de altaro.
Futbala Ludejo III (9.15.6.8.13 - p.K.738)
Futbala Ludejo III en Copán estas la plej granda el tiuj konstruita en erao klasika. Ambaŭ flankoj de la ludejo estas deklivoj, kaj troviĝas la konstruaĵo de pseŭd-arko sur ĝi. La skulptaĵoj de papaga kapo estas enmetita supere de la deklivoj. Ili estas dedukita kiel goloj.
Turismo
Oni povas iri al la Ĝardeno de Copán Ruino per la regula buso el San Pedro Sula, la 2a plejgranda urbo de Honduro. Pere de alia rimedo, oni iras tie tra la El Florido landlimo inter Honduro kaj Gvatemalo. Okaze de iri tie de Quiriguá, tiu ĉi rimedo estas pli utila. Troviĝas la diversaj hoteloj en la urbeto Copán Ruinas.
Ptolemeo la 1-a
Ptolemeo la 1-a aŭ Ptolemeo la 1-a Soter (greke: Πτολεμαίος Α' Σωτήρ, latine: Ptolemaeus; naskiĝis ĉirkaŭ -367 en Makedonio; mortis ĉirkaŭ -283 en Aleksandrio) estis unu el la generaloj de Aleksandro la Granda kaj ties amiko, kiu poste iĝis unu de la Diadoĥoj kaj reĝo (faraono) de Egiptio, komencante ties helenisman epokon.
Malgranda Slavia Lago
Malgranda Slavia Lago (Lesser Slave Lake) estas lago situanta en centra Alberto (Kanado), nordokcidente de Edmontono (Alberto). Ĝi estas la dua plej granda lago tute en randoj de Alberto (kaj la plej granda el facile alireblaj per veturilo).
Ota Dub
Ota Dub (naskiĝis la 8-an de februaro 1909 en Hradec Králové - mortis la 17-an de majo 1987 en Prago) estis ĉeĥa verkisto, laŭprofesie kuracisto.
Post gimnazio en la naskiĝurbo li studis medicinan fakultaton en Prago (1933). Post la dua mondmilito li laboris kiel ĉefkuracisto de la interna fako en la Praga hospitalo Bulovka, poste en la urboj Liberec kaj Ústí nad Labem.
Li verkis fakajn studaĵojn pri medicino, sed ankaŭ multajn beletraĵojn el la kuracista medio, kontribuis al pluraj revuoj. Li uzis ankaŭ pseŭdonimojn Jan Tomš, Michal Dudek, Zdeněk Wagner.
Li amikis kun Eva Seemannová, kiu prezentis lian rakonton Ĉu mi estas bestio? ankaŭ esperantlingve. La rakonton inspiris rememoroj de la edzino de poeto Jiří Karen.
Junto (hidraŭliko)
Junto en senco de hidraŭla meĥanismo estas tiu loko en konstrukto (homfarita strukturo), kie kontaktas ĉu rekte, ĉu pere de speciala elemento aŭ substanco, du konsistigaj peco (partoj) de la konstrukto tiel, ke la per junto kunigitaj pecoj (partoj) efikas same kiel la pecoj (partoj) mem. Diference de nura mekanika kunigo, junto devas plenumi postulon de funkcikapablo de la konstrukto. Specon de junto determinas 1. metio, al kiu pretigo de la konstrukto apartenas, 2. teknologia procedo, resp. maniero de mekanika kunigo.
Filippo Juvarra
Filippo JUVARRA (naskiĝis en la sicilia urbo Mesino la 7-an de marto 1678, mortis en Madrido la 31-an de januaro 1736) estis itala arkitekto de la skolo baroka.
Vivo
Li devenis de familio de juvelistoj kaj gravuristoj, kiuj instruis al li sian metion. Li studis en la seminario de Mesino kaj fariĝis katolika pastro kiam li estis 25-jara. Li transloĝiĝis en 1703 al Romo, kie li studis arkitekturon kun Karlo kaj Francisko Fontana.
Dum la unua parto de sia vivo li planis kaj desegnis por ceremonioj kaj celebradoj, aparte teatraj. Li fariĝis fama pro siaj scenejaj desegnaĵoj kaj mekanismoj en la teatroj Sankta Bartolomeo de Napolo (1706) kaj Capricina de Romo (1713), ankaŭ en la privataj teatroj de la kardinalo Ottoboni (Palazzo della Cancelleria) kaj de la reĝino de Pollando (Palazzo Zuccari).
En 1706 li gajnis la konkurson por la nova sakristio de la Baziliko de Sankta Petro de Romo, kiun organizis la Papo Klemento la 11-a (1649-1721), kaj fariĝis membro de la prestiĝa "Akademio de Sankta Luko". En 1708 li kreis sian unuan verkon neteatran kaj sian unusolan en Romo: la kapelo Antimori de la preĝejo Sankta Ĵeromo de la Karitato.
Espírito Santo do Dourado
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Pouso Alegre. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Filippo Juvarra
Vivo
En 1735 invitis lin al Madrido la burbona reĝo de Hispanio Filipo la 5-a, por kiu li planis la "reĝan palacon" de Madrido, la palacon Granja de San Ildefonso kaj la reĝan palacon de Aranjuez. Ilin konstruis G.B. Sacchetti post la morto de Juvarra de Madrido dum 1736.
Atner Huzangaj
Atner HUZANGAJ (en la ĉuvaŝa Атнер Хусанкай, naskiĝis la ) estas ĉuvaŝa literaturisto, doktoro pri filologio, profesoro, filo de la fama ĉuvaŝa nacia poeto Peter Huzangaj.
Li finis orientan fakultaton de la Leningrada ŝtata universitato kun specialistiĝo pri la araba lingvo. En 1990 li kandidatiĝis por la posteno de la prezidanto de la Ĉuvaŝa Respubliko kun naciismaj sloganoj, sed ricevis nur 10 % de la voĉoj. Li estis unu el iniciatintoj kaj fondintoj de Ĉuvaŝa Nacia Kongreso
En 1989 li estis premiita per la ĉuvaŝa junulara literatura premio Sespel Miŝŝi.
Cetere la nomo "Atner" estas ĉuvaŝa pagana nomo, uzata de la ĉuvaŝoj antaŭ ilia kristanigo.
Katedralo de Manso
La katedralo Sankta Juliano de Manso (franclingve Cathédrale Saint-Julien du Mans) estas religia konstruaĵo lokita en la franca urbo Le Mans.
Historio
De preskaû 7000 jaroj, tiu loko estas sakrala kiel atestas tion la menhiro apud la katedralo. Tiu konstruaĵo estas vera « arkeologia katedralo », sintezo de la romanika stilo kaj de la diversaj gotikaj skoloj: ĝia konstruado etendiĝas de la XIa ĝis la XVa jarcento. Ĝi longas 134 metrojn, ĝia bazo ampleksas 5000 m2 : ĝi estas do unu el la plej imponaj francaj katedralon.
Priskribo
1 La reĝa portalo. Tiu portalo havas la saman tipon kiel tiu de Chartres. Malkiel la tradicia plano de katedraloj, ĝi ne troviĝas je la ekstremo de la navo, sed nur ĉe unu el la flankoj, tiel ke ĝi situas fronte al la ĉefa strato de la mezepoka urbo, la Granda Strato.
Esmeraldas (Brazilo)
Esmeraldas (oficiale Município de Esmeraldas) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Belo Horizonte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rezervujo Möhne
Rezervujo Möhne  estas artefarita lago en Nordrejn-Vestfalio, je 45 km oriente de Dortmund. La akvobaraĵo estis konstruita en 1908-1913 por helpi regi inundojn, reguligi nivelojn de rivero Ruhr pli malantaŭe laŭ la fluo kaj generi akvoenergion.
Katedralo de Manso
Priskribo
2 La romanika fasado (Xla jarcento). Tiu plata fasado karakteriziĝas per la sobreco de la ornamo uzanta la efikojn de la lumoj kaj de la ombroj de la geometriaj frisoj kaj la efekton de dam-tabulo de la frontono. 3 La romanika navo. Ĝi longas 60 metrojn kaj altas 24 metrojn ; ĝi estis konstruita en la XIa jarcento kaj post incendio kiu detruis ĝin, oni rekonstruis per ŝtonoj lauh la Plantagenet-stilo. Tiu stilo venas el Normandio kun modluroj, kapiteloj, alternitaj koloroj de la ŝtonoj. Ĝi karakteriziĝas per kupolo-efekto, ĉiu volbo-ŝlosilo estis lokita pli alte ol la pinto de la kvar chef-solivaj arkoj kiuj enkadrigas ĝin.
4 La vitralo de la Ĉieliro. Tiu vitralo estas unu el la plej antikvaj kiuj ankoraŭ lokiĝas en religia konstruaĵo (de la komenco de la XIIa jarcento). La brilo de ĝiaj koloroj, la sobreco de ĝia ornamo, la ascenda movo de la gestoj kaj de la vestoj donas vivantecon kaj modernecon stilon al tiu konsiderinda verko de la vitrala arto.
6 La Kapelo de la baptofonto. Ĝi entenas tri kuŝostatuojn, el kiuj du estas gravaj verkoj de la Renesanco. La kuŝita statuo de Grafo de la Majno (Maine) Karlo la 4-a de Anĵuo, frato de la reĝo Rene (René), estas verko de la itala skulptisto Francesco Laurana (fine de la XVa jarcento). La kuŝita statuo de Guillaume Du Bellay, vicreĝo de Piemonto, estas verko de Pierre Bontemps (meze de la XVla jarcento).
7 La Kapelo de la Sankta Virgulino. Ĝi entenas gravegan verkon de la okcidenta mezepoka pentrarto : la ĉiel-koncerto de la 47 muzikistaj anĝeloj (fine de la XIVa jarcento). Tiu ensemblo estas unika ankaŭ pro la prezentado de multaj muzikiloj de mezopoko, nun malaperintaj. 8 La ĥorejo. Ĝi altas 34 metrojn, kaj estas ĉirkaŭita per duobla absid-aleo kaj dek tri radiantaj kapeloj. Ĝi entenas, same kiel la ĥorejo de la Dipatrino de Chartres, la plej belan ensemblon de la mezepokaj vitraloj.
9 La sakristio. Ĝi montras la tuton de la dorsapogiloj de la ĥorej-seĝoj (1576) kiuj figuras la vivon de Kristo. Ili apartenas al la sama grupo kiel la seĝoj ĉirkaŭantaj la ĥorejon.
La meblaro
- La legendo de Sankta Juliano kaj 5 tapiŝoj kiuj figuras la vivon de sanktaj Gervais kaj Protais. - La ciela koncerto de la 47 muzikistaj anĝeloj.
- La vitraloj de Sankta Stefano kaj tiu de la Ĉieliro - 13 fenestroj montrantaj alt-staturajn personojn : Sanktuloj, episkopoj, ... - Ensemblo da vitraloj rakontantaj la vivon kaj miraklojn de la Virgulino Maria - « la verko de la Reĝo » kaj la rozvitralo
La dorsapogiloj figuras la vivon de Kristo
Estiva
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Pouso Alegre. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Mondsee (lago)
Mondsee estas lago en Salzkammergut, en la parto apartenanta al Supra Aŭstrio. Ĝi estas najbara al la pli granda lago Attersee.
Masakro de Bolonjo
La Masakro de Bolonjo estis terora atako per bombo, kiu eksplodis la 2-an de aŭgusto 1980 en atendejo de la stacidomo de la itala urbo Bolonjo; 85 homoj estis murditaj, ĉirkaŭ 200 vunditaj.
Tiutempe la atendejo estis plenplena de vojaĝantoj.
La viktimoj
<!--
La vicenda giudiziaria
Subito dopo l'attentato, il governo presieduto da Francesco Cossiga e le forze di polizia attribuirono lo scoppio a cause fortuite e poi attribuirono la strage alle Brigate rosse.
Si trattava di un depistaggio delle indagini, che apparve subito evidente e che causò negli anni successivi numerose polemiche e la nascita di teorie cospiratorie correlate alla cosiddetta strategia della tensione.
Lentamente e con fatica, attraverso una complicata e discussa vicenda politica e giudiziaria, e grazie alla spinta civile dell ' Associazione tra i famigliari delle vittime della strage alla stazione di Bologna del 2 agosto 1980 si giunse ad una sentenza definitiva di Cassazione il 23 novembre 1995: vennero condannati all'ergastolo, quali esecutori dell'attentato, i terroristi neofascisti Valerio Fioravanti e Francesca Mambro (che si sono sempre dichiarati innocenti), mentre l'ex capo della P2 Licio Gelli, l'ex agente del SISMI Francesco Pazienza e gli ufficiali del servizio segreto militare Pietro Musumeci e Giuseppe Belmonte vennero condannati per il depistaggio delle indagini.
Il 9 giugno 2000 la Corte d'Assise di Bologna emise nuove condanne per depistaggio: nove anni di reclusione per Massimo Carminati, estremista di destra, e quattro anni e mezzo per Federigo Mannucci Benincasa, ex direttore del SISMI di Firenze, e Ivano Bongiovanni, delinquente comune.
Eventuali mandanti della strage non sono mai stati scoperti.
Il cippo commemorativo nella stazione di Bologna contiene l'elenco delle "vittime del terrorismo fascista".
Cinema e letteratura
La strage di Bologna fa parte dell'immaginario collettivo italiano e come tale è stata evocata in numerose opere cinematografiche e letterarie. Il cortometraggio di Massimo Martelli Per non dimenticare (1992) mostra la vita di diverse persone (interpretate perlopiù da attori famosi, come Giuseppe Cederna, Massimo Dapporto, Giuliana De Sio, etc.) nell'ora immediatamente precedente la strage. Il documentario Iltrentasette di Roberto Greco (2005) contiene le testimonianze di diverse persone che presero parte ai soccorsi. La strage di Bologna è stata anche ricordata nel romanzo di Giancarlo De Cataldo Romanzo criminale e, pertanto, mostrata nell'omonimo film di Michele Placido (2005). Il tragico evento viene ricordato anche nel film Da zero a dieci di Luciano Ligabue (2002), nel quale Libero, uno dei quattro protagonisti, rivela che un suo amico ha perso la vita, essendo rimasto coinvolto nell'esplosione mentre si trovava alla stazione di Bologna.
Curiosità
Il 2 agosto è considerata la giornata in memoria di tutte le stragi, e la città di Bologna con l ' Associazione tra i familiari delle vittime della strage alla stazione di Bologna del 2 agosto 1980 organizzano ogni anno un concorso internazionale di composizione musicale con concerto in Piazza Maggiore.