cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wish You Were Here
Kovrilo
Sub la plasta nigra filmo, troviĝas la kovrilo, kiu bildigas du komercistojn manpremante en la studioj de Warner Bros en Los-Anĝeleso (kiuj estis komparataj de la biografiisto Jean-Michel Oullion al "Domegoj por aĵoj, ne por homoj" ), unu el ili flamanta. Fakte temas pri du stuntistoj, Ronnie Rondell kaj Danny Rogers, tiulasta surhavanta kontraŭfajran vestaĵon sub sia vestkompleton. Lia kapo estis protektata de kapuĉo kaŝata sub peruko. Dum la fotado, la vento blovis al malbona direkto, klinigante la flamojn al Ronnie Rondell kaj fajrigante sian liphararon. La du viroj sekve interŝanĝis sian poziciojn, manpremis la maldekstrajn manojn, kaj la foto estis poste inversigata. La flamanta viro povas simboli la falon de Syd Barrett, kiu "sinbrulis" pro sukceso, kaj kies memoro trairas la tutan albumon. La aliaj fotoj ĉiuj diversmaniere bildigas forestecon kaj/aŭ muzika industrio: senkorpa vendisto proponanta albumon en dezerto, viro naĝanta en sablo supre de duno, vualo ŝvebanta, viro juse kaj senonde plonĝinta en lago (fakte, foto farita en la Lago Mono, Kalifornio). La grupo estis ege kontenta pri la fina maketo, ricevanta ĝin per spontaneaj aplaŭdoj.
En albuma formato la kvar bildoj (kovrilo, kontraŭkovrilo, kaj same interne) montras kiel po unu el la kvar esencaj elementoj de la antaŭsokrataj filozofoj de Antikva Grekio nome fajro, sablo, akvo kaj vento iel rompas la harmonion de la bildo ene de blanka papero: en unu, viro ardas kaj la fajro brulas la paperon, akvo de la lago elfluas, same sablo el la deserto kaj finfine la vento kiu movas la foliojn de la arboj movas ankaŭ la bildon de la arbaro.
Komponaĵoj
La albumo artikiĝas ĉirkaŭ longan komponaĵon dividata je du partoj, malfermanta kaj fermanta la albumon: "Shine on you crazy diamond" (Brilu, freneza diamanto) kaj enkadrigantaj tri pli mallongajn kantojn: "Welcome to the machine" (Bonvenon al la maŝino), "Have a cigar" (Havu cigaron), kaj la titola kanto "Wish You Were Here" (Se nur vi estus ĉi tie). "Shine on you crazy diamond (Part One)", kiu iĝos unu el la plej konataj kaj plej ofte koncerte muzikataj komponaĵoj de Pink Foyd, malfermiĝas per longa instrumenta glisanta enkonduko, kontinuas per kantata parto antaŭ finiĝi per saksofona soloo de Dick Parry, denove dungita de la grupo. "Welcome to the machine" (esp. "Bonvenon en la maŝino") estas maltrankviliga kanto en kiu la sintezilo EMS VCS3 estis multe uzata. "Have a cigar" (esp. "Prenu cigaron") estas roka komponaĵo kantata de Roy Harper, longtempa amiko de la grupo kiu estis registrita en najbara studioj. "Wish You Were Here" (esp. "Dezirante ke vi ĉeestu") estas akustika kanto. "Shine on you crazy diamond (Part Two)", samtipa ol la unua, fermas la albumon.
Muziko
La muziko de Wish You Were Here estas pli malsimpla, pli glisanta, kaj pli intima ol tiu de la antaŭa albumo The Dark Side of the Moon, kies kelkaj novigantaj elementoj estis denove uzataj, kiel la ĥoro, la sinteziloj kaj la saksofono. La etosoj kreas sentojn de enmemiĝo ("Shine on you crazy diamond"), maltrankvilo ("Welcome to the machine") aŭ de pacigata aflikto ("Wish You Were Here").
Tekstoj
Ĉiuj tekstoj estis denove verkataj de Roger Waters, kaj ĉefe esploras la temon de foresteco, inspiritan de la memoro de la eksano Syd Barrett, kiu estis ekskludita pro sia psikologia nestabileco pro sia grava LSD-konsumado. La tekstoj ankaŭ prezentas koleran kritikon pri la muzika industrio, Waters portretas ĝin kiel senhomareca, pli interesita pri mono kiun muziko alportas, ol pri la muziko mem. Roger Waters pri "Welcome to the machine": "La ideo estas ke la maŝino estas subtera. Ia poveco subtera, sekve malbona, kiu gvidas nin al niaj diversaj maldolĉaj fataloj. La heroo estis eksponata al tiu poveco. Ajnamaniere, li subiris al maŝinaĵo kaj li vidis, kaj la maŝino (la poveco) agnoskis tiun fakton kaj ĝi diras al li ke ĝi superrigardas lin, profakte li scias. Kaj ŝi lernigas al li ke ĉiuj liaj agoj estas pavlovaj respondoj, ke ĉio nur estas kondiĉataj refleksoj, ke liaj respondoj ne devenas el li. Fakte, li ne plu ekzistas, krom laŭ li sentas sinfunde ke io tute ne bonfartas. Kaj tio, estas la nura realeco. Kaj poste li foriras, li ellasas la maŝinaĵon kaj eniras en la ĉambron (la mondon) kaj la pordo malfermiĝas, kaj li komprenas ke tio estas vera, ke homoj estas zombioj."
Unuaj seancoj
La ĉefparto de la albumo estis fasonita dum serio de koncertoj en Britio kaj Francio, en 1974, dum la unua turneo de Pink Floyd ekde la eldono de The Dark Side of the Moon, en marto 1973. Dum la jaro, la grupo skizis tri novajn komponaĵojn: "Raving kaj drooling", "You gotta be crazy " kaj "Shine on you crazy diamond", kaj disvolvis ilin trankvile, interpretante ilin dum la unua parto de ĝiaj koncertoj, antaŭ ludado de la tuteco de The Dark Side of the Moon. La du unuaj kantoj kutime daŭris pli ol dek minutojn, sed "Shine on you crazy diamond", laŭ ĝi kreskis, atingis dudek minutojn. Jen kiel naskiĝas la centra pivoto de la albumo.
La soninĝeniero de The Dark Side of the Moon, Alan Parsons, rifuzis la proponon de la grupo por daŭre labori kun ili, por lanĉi sian propran grupon, The Alan Parsons Project. Brian Humphries jam estis laborinta kun Pink Floyd por More en 1969, kaj denove en 1974, anstataŭigante nespertan soninĝenieron, sekve estis logika elekto por la nova albumo. La registrigaj seancoj de Wish You Were Here estis dividataj je du tempoj: de januaro ĝis meze de marto, poste dum tri semajnoj en julio 1975, antaŭ nova turneo en Nordameriko.
La grupo, kiu laboris en studio N° 3, unue luktis por produkti novajn titolojn: la fenomena sukceso de The Dark Side of the Moon lasis la kvar anojn lacegaj fizike kaj emocie. Poste, Richard Wright priskribis ĉi tiujn unuajn seancojn kiel "okazantaj dum malfacila tempo", kaj Roger Waters epitetis ilin "torturaj". Drumisto Nick Mason opiniis la registradan teknikon longa kaj teda, dum David Gilmour estus preferinta plibonigi ekzistantajn titolojn. Krome, la geedzeco de Mason finiĝis, kaŭzante ĝeneralan ioman misfarton kaj apation, kiun lia ludado sentas. Mason ekde tiam akceptis, ke la perforta kritiko de Nick Kent en la New Musical Express, vortatakante la apation de la grupo pri koncerto, kiun li ĉeestis en 1974, povus havi la efikon teni kune la grupon.
David Gilmour diris jene: "Mi devas diri, ke tio estis tre malfacila tempo. Ĉiuj niaj infanaĝaj sonĝoj estis spertitaj, ni havis la plej grandajn vendojn en la mondo kaj ĉion, kio tio signifis; la knabinoj, la mono, la gloro, kaj ĉi-tio, estis ... Ĉio plenigis nin iamaniere, kaj ni devis redifini kial ni daŭris, kaj tio estis sufiĉe konfuza kaj malplena tempo dum momento..."
Kaj Roger Waters: "Ni estis tie, ni kvar kompatindaj nekonsideratuloj, afliktanime, atendante, Dio scias kion, kiel en la teatraĵo. Mi estis la nura kiu proponis novajn komponaĵojn, kies almenaŭ unu placis al Dave, kaŭze li alportis al ĝi belan propran sekvon da akordoj:" You gotta be crazy"''. Sed Nick kaj Rick ne ŝatis ilin: tro perfortaj, tro personaj, laŭ ili... Do, al kio utilas, ke ni kunsidu, se du el ni deziras muziki, kaj du aliaj, malplie? La trouzado estas veneno, kiu agas malrapide. Subite, la malbono estis tie, sub nia rigardo. Nia stato estis grava... La sukceso de The Dark Side of the Moon nin ciujn traŭmatizis, tio certas. Miaopinie oni estus devinta havi radikalajn decidojn: aŭ halti tuje, kulmine, se mi aŭdacas diri, aŭ elirante el la krizo tra la supro, aliadire duoble laborante. Tie, kompreneble, obtuza timo aperis, manenmane kun malgrandiozemo: neniel disiĝi dum la momento kiam mono estis eniranta kiel neniam! El tio, nediraĵoj, kompromisoj: ni kontinuos, sed sen entuziasmo, kaj preze de ena vundo, kiun oni devos senĉese kaŝi per pluo da iluzioj. Estis naŭzanta malgajo. Mi estus preferinta grandan konflikton, estas pli mianature, sed tute ne por Dave, kiu, kiel muzikisto kiun li estas el kapo ĝis piedoj, plene dronis en sia gitaro, kiel por rompi tiun silenton. Beraro da notoj, tute simplaj sed vere belegaj, ŝprucis sub siaj fingroj. Mi eksaltis kiel rabia hundo kaj hurlis: "Ĉu vi aŭdas tion? Tute estas ni. Ni povas ŝtopi niajn orelojn kaj kontinui ploraĉi pri nia kompatindaĉa situacio, aŭ el ĝi fari ion mirindan, aŭ almenaŭ provi, fek'!" tiam mi komencis skribi, skribi, ankoraŭ skribi. Tio naskis la tekston de "Shine on you crazy diamond", indigna pripenso pri foresteco. Nia foresteco al ni mem..."''
Vizito de Syd Barrett
Unu el la plej rimarkindaj eventoj okazantaj dum la surbendigo de "Wish You Were Here" okazis je la 5-an de junio 1975. Tiutage, Gilmour geedziĝis kun sia unua edzino Ginger, kaj la dua usona turneo de tiu jaro estis tuje komenconta. La grupo estis finanta kompleti la finan miksaĵon de "Shine on you, crazy diamond" kiam dika, kapo kaj brovo-razita viro eniris en la ĉambron, kun plasta sako enmane. Waters komence ne rekonis lin, kiel Wright, tiu-lasta imagis, ke li estis amiko de Waters kaj demandis al li, kiu li estis, sed li fine rimarkis, ke li estis Syd Barrett. Gilmour kredis unue ke li estis oficisto de EMI, kaj Mason ankaŭ ne rekonis lin; li estis terurata kiam Gilmour anoncis al li la veron. Gilmour deklaris: "Ĉiu estis sindemandi kiu estis tiu stranga, dika, malbone razita birdo, kun malplena rigardo. Mi kredas mi estis la unua kiu rekonis lin..." En lia libro, Mason memoras la konversacion de Barrett kiel "disigata kaj ne tute kohera". "Du aŭ tri homoj ploris. Li sidiĝis kaj babilis dum momento, sed li ne estis vere tie", memoris Storm Thorgerson.
Waters ŝajnis esti profunde maltrankviligata pro la vido de sia iama kolego. Ĉi-lasta diris esti preta proponi siajn servojn al la grupo, sed ne ŝajnis kompreni, aŭskultante la miksaĵon de "Shine on you, crazy diamond", ke la kanto temis pri li. Dum la fino de la surbendiga seanco, li diris: "Nu, tio estas varia muziko". Li miksiĝis kun la gastoj de la edziĝa festo de Gilmour ĉe la kantino de EMI, poste foriris sen adiaŭi iun ajn. Neniu membro de la grupo estis denove vidonta lin ĝis sia morto en 2006.
Roger Waters: "Mi tre malĝojas pri Syd. Kompreneble li estis grava kaj la bando neniam estus komencinta sen li ĉar li verkis la tutan muzikon. Tio ne estus povinta okazi sen li, sed aliflanke tio ne povis daŭri kun li. "Shine on" ne vere estas pri Syd, ĝi estas nur simbolo por ĉiuj ekstremaj forestoj, kiujn iuj homoj estas tentataj cedi, pro tio, ke tio estas la nura maniero, per kiu ili povas elporti kiom malĝoja estas la moderna vivo: plene foriĝi. Mi trovas tion terure malĝoja.
Lastaj seancoj
La surbendigaj seancoj estis interrompataj dufoje de turneoj en Usono, en aprilo kaj en junio. La lastaj seancoj, kiuj okazis post la unua publika interpreto de la albumo en Knebworth, estis ege malfacilaj por Waters. Li bezonis plurajn sonkaptaĵojn por atingi akcepteblan version de la kantado de "Have a Cigar", pro sia malalta voĉgamo, sed ankaŭ laceco kaŭzita de la surbendigo de "Shine on you crazy diamond". Li petis al Gilmour kanti anstataŭe, sed Gilmour rifuzis, kaj la grupo finfine petis al la kantisto Roy Harper ofici ĉi-tiun rolon. Harper estis surbendiganta sian propran albumon en alia Abbey Road-studio, kaj Gilmour jam estis ludinta iom da gitaro por li. Poste, Waters bedaŭris tiun decidon, deklarante ke li estus devinta fari la kantadon li mem. Kiel en The Dark Side of the Moon, la grupo uzis sintezilojn, inkluzive de la VCS3 en "Welcome to the machine", sed moderigata de la akustika gitaro de Gilmour kaj la frapinstrumentoj de Mason. La komenco de "Shine on you crazy diamond" inkluzivas fragmentojn de nefinita projekto de la grupo, The Household Objects: la sono produktita per fingro pasanta sur la rando de glasoj da vino plenigitaj laŭ malsamaj gradoj, pasinta en multtrakilo.
La violinistoj Stéphane Grappelli kaj Yehudi Menuhin estis muzikantaj samtempe en alia studio, kaj Pink Floyd invitis ilin por surbendigi paŝon por la albumo. Grappelli ludis sub la rigardo de Menuhin, sed la grupo fine decidis ne konservi lian verkon. Li ne estas akreditata ĉar la grupo opiniis, ke li povus senti sin insultata, sed lin pagis 300£. La saksofonisto Dick Parry, jam estanta en The Dark Side of the Moon, remuzikis en "Shine on you crazy diamond".
Komerca sukceso
La albumo estis publikigata la 12-an de septembro de 1975 en Unuiĝinta Reĝlando kaj la sekvantan tagon en Usono. La 250 000 britaj ordonoj forpelis ĝin tuj al la supro de la muzikaĵrangolistoj, kaj la postulo estis tia, ke EMI informis al komercistoj, ke ili nur povos kontentigi duonon de siaj postuloj, dum en Usono, Columbia ricevis pli da 900 000 ordonoj (rekordo) por la albumo, kiu leviĝis al la supro de Billboard en sia dua semajno. En 2015 ĝiaj vendoj estis taksataj ĉe 19 milionoj da kopioj tutmonde.
Kritikistara akcepto
Eĉ se la albumo tre bone vendiĝis, la kritikoj estis malmulte entuziasmaj. En Rolling Stone, Ben Edmunds jesis ke "la grupo traktas ĝian temon en tia "malsupre-al-tero" maniero, ke "ĝi eble kantus pri la bofrato de Roger Waters prenanta parkejan bileton". Komparante la grupon al ĉiuj muzikistoj, kiujn li inspiris, li skribis, ke ĉi-lastaj havas almenaŭ "sinceran pasion or ilia "arto"","ion, kion Pink Floyd ne estas havigata" . Robert Christgau estis pli entuziasma: "La muziko ne estas nure simpla kaj deloga, la sintezoloj estantaj ĉefe uzataj por la texturo kaj gitaraj enrompoj kiel komentoj, sed ĝi plie sukcesas atingi ian simfonian dignecon, kiun The Dark Side of the Moon pompe simulis." Sed por Melody Maker, "Ajnamaniere oni rilatu al Wish You Were Here, ĝi ĉiam sonas strase, kun sia pompa sincero, atestante krizan mankon de ĉiufaka imagpovo."
Sonda raketo
Sonda raketo estas raketo desegnita por porti instrumentojn kaj fari mezurojn kaj poresplorajn eksperimentojn dum sia sub-orbita flugado.
La raketoj estas ofte uzataj por ricevi indikojn aŭ porti instrumentojn de 50 ĝis 1500 km super la surfaco de la Tero, alto ĝenerale inter tiu atingebla de balonoj kaj satelitoj; la maksimuna alto atingebla de balonoj estas proksimume 40 km kaj la minumuma alto atingebla de satelitoj estas 120 km. Iuj sondaj raketoj, kiel Black Brant, havas apogeon inter 1000 kaj 1500 km, sufiĉe por atingi malaltan teran orbiton (LEO). Sondaj raketoj ofte uzas superfluajn militajn rektojn.
Desegno
Ĝenerale sonda raketo konsistas el raket-motoro el solida brulaĵo kaj la utila ŝarĝo (instrumentoj, mezuriloj, ekperimentoj, ktp.). La parto de libera flugo de la raketo sekvas eliptikan trajektorion kies granda duonakso estas proksime de la apogeo. La averaĝa flug-tempo estas 40 minutoj, ofte inter 5 kaj 20 minutoj. La raketo elĉerpas la brulaĵon de la unua etaĝo, kiu poste malkuniĝas kaj falas teren, permesante al la utila ŝarĝo sekvi eliptikan trajektorion kaj poste surteriĝi per paraŝuto.
Avantaĝoj
Sondaj raketoj estas advantaĵaj por iuj esploradoj pro sia malalta kosto, malalta atendotempo (foje eĉ malpli ol ses monatoj) kaj la kapablo fari esplorojn kie ne eblas ilin fari per balonoj aŭ satelitoj. Ili ankaŭ estas uzataj por testi ekipaĵojn kiuj poste estos uzataj en orbitaj kosmoveturiloj. Ĝia malgrandeco kapablas ankaŭ lanĉi ilin de ĉiu ajn lokoj, ekzemple el maro per ŝhipo aŭ el izolitaj lokoj.
19-a de oktobro
Je la 19-a de oktobro okazis interalie:
Tagoj de semajno
La 19-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Finnlandaj kegloj
La Mölkky (prononcita [ˈmœlkːy]) estas finna ludo de traf-lerto tre vastigita en Finnlando. Devena de la suda regiono de la Päijät-Häme, ĝi estas ludata sub la libera ĉielo. La objektiva estas marki ĝuste 50 poentojn faligante keglojn numeritajn de 1 al 12. La ludo konas kolosan sukceson en Francio ekde 2005.
Deveno
Mölkky estas marko deponita de Tuoterengas, finna entrepreno de profesia inserto kaj de socia akompano. La ludoj venditaj de tiu socio estas nur fabrikitaj en Finnlando, el ligno de natura betulo ne-traktita deveninta de la lokaj arbaroj, kio respektas la eŭropajn ekologiajn normojn kaj de daŭripova disvolviĝo.
La kegloj
Tio estas pecoj de ronda betulo de 15 cm de alteco en la plej alta parto, bevelitaj al 45° ĉe la fronto kaj de diametro de 5,5 cm. Sur tiu parto bevelita, la numero de la keglo aperas tiel al la ludanto kiu lanĉas la molkky. La dek du kegloj estas lokitaj (la numeroj fronte al la ludanto) en la komenco de la parto en preciza ordo en kvar vicoj, iom kiel ĉe la bilardo. La pecoj estas 22,5 cm de longitudo kaj same 5,5 cm de diametro.
La komenco de la ludo
La ludanto lanĉas la mölkky (la bastono "neŭtrala", tiu kiu ne havas numeron) en la konstruaĵo lokita al 3 aŭ 4 metroj. La rezulto de la ludanto dependas de la nombro de kegloj faligitaj:
La keglofaloj estas poste relevitaj tie, kie ili troviĝas. Tiel la agordo de la areo de ludo evoluas. Ĉiu ludanto realigas ĵeton siavice, kaj li estas farita tiom de vicoj kiom necese.
Se ludanto (aŭ teamo) ne markas poenton tri sinsekvajn fojojn li estas eliminita de la ludo sur la loko de la Turniro de Francio 2011.
La fino de la ludo
Temas pri marki ĝuste 50. Se la rezulto fortempiĝas, la rezulto de la ludanto remalsupreniras al 25 poentoj.
Sekve al la alproksimiĝo de la 50 poentoj, la ludanto devas esti prudenta kaj ne faligi la taŭgajn keglojn por fari al ĝi atingi 50 per ilia valoro (se sola keglo falas) aŭ ilia nombro (se pluraj kegloj falas). Tiel ekzemple lia rezulto estas de 48, la ludanto devas faligi du ajnajn keglojn aŭ la keglon numero 2 kaj nur ĉi tiun. Se la rezulto estas de 49, la sola solvo konsistas en faligi la keglon n-ro 1 kaj neniun alian.
La unua ludanto kiu atingas la rezulton de 50 gajnas la matĉon, kiu povas esti ludita en teamoj (de du al tri ludantoj).
La strategio
Tiu ludo povas memorigi lin bovlingo, inkluzive lin bilardo.
Mondkonkursoj
Ili estas regule organizitaj al Lahti en Finnlando ekde dekkvino da jaroj. Ili disvolviĝas per teamo de 4 ludantoj, sed ekde 2011, de la internaciaj ĉampionkonkursoj en simplaj, duopoj kaj triopoj estas ankaŭ organizitaj. Estas franca kvaropo kiu gajnis la mondkonkurson 2012. Estas triopo de francoj kiu sukcesis la Mondkonkurson de la Nacioj en 2012 same.
NGC 3637
NGC 3637 (aliaj indikoj — MCG -2-29-20, PGC 34731) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Metzerlen-Mariastein
Metzerlen-Mariastein estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 905 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Metzleren-Mariastein apartenas al eksklavo de Kantono Soloturno en la Ĵurasa Montaro inter la franca Alzaco kaj la Valo de Laufen, kiu post ŝanĝo de kantono nun apartenas al Kantono Bazelo Kampara. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Mezterlen kaj Mariastein.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,49 km², de kiuj 45,8% estas kovritaj de arbaro, 47,0% servas por agrikulturo kaj 76,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Metzleren-Mariastein limas en nordo al Leymen (Alzaco, Francio), en oriento al Hofstetten-Flüh, en sudoriento al Blauen (BL), en sudo al Dittingen (BL), en sudsudokcidento al Röschenz (BL), en sudokcidento en Burg im Leimental (BL), en okcidento al Biederthal (Alzaco, Francio), kaj en nordokcidento al Rodersdorf.
Trafiko
Metzleren-Mariastein situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas konekta vojo de Oberwil al Laufen. Per poŝtaŭtolinioj al Oberwil kaj al Laufen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Vidindaĵoj
La ĉefaj vidindaĵo en Metzleren-Mariastein estas la Monaĥejo Mariastein kaj la Kastelo Rotberg, la iama sidejo de la kavliroj de Rotberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Metzerlen datiĝas el la jaro 1194 kiel Mezherlon. Dum mezepoko Mezterlen apartenis al la sep liberaj vilaĝoj ĉe la monto Blauen. En la 15-a jarcento ĝi fariĝis la centro de la Senjorujo Rotberg. En la jaro 1515 Metzerlen fariĝis havaĵo de Soloturno.
Papa Palaco de Avinjono
La Papa Palaco (Palais des Papes) en Avinjono, Francio estas unu el la plej grandaj kaj gravaj gotikaj-mezepokaj konstruaĵoj en Eŭropo. Ĝi estas unu el la plej belaj lokoj kiuj nomiĝas «Palaco de la Papoj». Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1995, kune kun la Palaceto, la katedralo kaj la ponto sur Rodano, kaj la antikva murego. Ekde 2007 ĝi estas eŭropa heredaĵo.
Avinjono estis la loĝejo de la Papo en 1309, kiam la gaskono Bertrand de Goth, kiel papo Klemento la 5-a, ne dezirante alfronti la akran kaoson de Romo post sia elekto (1305), translokigis la Papan Kurion al Avinjono.
Rostuša
(aŭ Rostuše, jen makedone, per cirila alfabeto Ростуша aŭ Ростуше) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština Mavrovo kaj Rostuša kaj apartenas al la statistika regiono Polog. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 872 loĝantoj.
Papa Palaco de Avinjono
La palaco troviĝas sur samnoma placo, proksime al la murego de la urbo, ĉe la rivero Rodano. Tiu papa palaco estas la plej granda el la mezepokaj gotikaj konstruaĵoj. Ĝi havas freskojn pentritaj ekde 1343 de gravaj pentristoj venintaj el tuta Eŭropo, gviditaj de Matteo Giovanetti, el Viterbo.
Levente Csatlós
Levente CSATLÓS [ĉatlOŝ] rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 15-an de decembro 1975.
Kurokawa Mei
Ŝi debutis en televiddramo kiam ŝi havis naŭ jarojn. Ŝi ĉefe laboris dum knabinaĝo kiel juna idolo kaj kiel aktorino. Ŝi havas apartan talenton kaj absolutan sonsensivon, kaj ŝi estas japana belulino. Sed ŝiaj ĝisnunaj laboroj ne estis tre grandaj.
Levente Csatlós
Kariero
Levente Csatlós akiris diplomon en 2006 en Belarta Akademio de Budapeŝto. De 1994 li ekspozicias.
Papa Palaco de Avinjono
La freskoj ankoraŭ konserviĝas, tiuj de la kapelo Sankta-Marcialo estis restaŭritaj en 2005. Temas pri grava aro de pentraĵoj kiuj atestas la altan kvaliton de la unua skolo de Avinjono. La plejparto de la palaco estas malferma por la publiko. Ĝi gastigas konvenciejon (Centre International des Congrès) kiu estis kreita en 1976.
(15769) 1993 FP23
(15769) 1993 FP23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Metroo de Pekino
Metroo de Pekino estas metroa sistemo en Pekino, Ĉinio.
Linioj
Estas 5 linioj en la metroo.
Juan C. Bonilla
Juan C. Bonilla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Cuanalá. La nomo estas prenita de la nomo de la 19-a jarcenta meksika ĝeneralo Juan Crisóstomo Bonilla. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 6′33 norda latitudo kaj 98° 19′44 okcidenta longitudo, kaj ĝi havas surfacon de 53.58 km². La meza alteco super la marnivelo estas 2180 m.
En 2005 la komunumo havis 14814 loĝantojn. El tiuj estas 7012 viroj kaj 7802 virinoj.
Metroo de Pekino
Historio
La 2-a konstruado komencis en 1969.
La conjuración de Venecia
Historio
En La conjuración de Venecia la agado okazas en Venecio komence de la 14a jarcento. Grupo de konspiruloj kontraŭ la tiranio de nobeloj prezentas la politikan fonon. La heroo estas Rugiero, kiel konspirestro. Tiele en la unua akto la temo estas libero, dum en la dua okazinta en la familia tombejo de la Morosini, simbole temas pri morto. Klaraj kontrastoj karakteras ĉe romantismo. Tiele oni detruas la amon inter Rugiero kaj Laura. Post tio la frustrita konspiro rompiĝas kaj denove kontraste estos sange subpremita dum bruema karnavalo. Kontento antaŭas suferon kaj malesperon. La forto kontraŭa al la geamantoj estas reprezentata de Pedro Morosini kaj liaj sekvantoj. La granda sceno pri amo, okazas en tombejo! Tio antaŭdiras la futuran detruon de la esperoj kaj de la feliĉo de la enamiĝintoj. Oni arestas Rugieron. Kiu ne aperos en la 3a aŭ 4a aktoj.
Rugiero estas klara ekzemplo de romantisma heroo. Karakteras ĉefe lia deveno mistera (edukita de piratoj), lia nefeliĉo, lia dediĉo al libero, la intenso de lia amo al Laura kaj la ironio de lia fina destino kiam li estas ekzekutita tuj post malkovri, ke Pedro Morosini (responsa pri lia aresto kaj malfeliĉo) estas reale lia patro. Eble lia insurekciemo kaj neevitebla malsukceso respegulas la propran personan sperton de Martínez de la Rosa ke la revolucioj kutime malsukcesas, ĉefe antaŭ homa kondiĉo subpremakaj maljusta. Estas ironia lia kondamno je morto fare de tribunalo estrita de lia propra patro.
Tamen mankas konscienco pri lia tragedio kaj pri la gravo de la ama temo kompare kun la politika. Krome Rugiero ankaŭ ne diras monologojn, kiel korespondas al romantismaj herooj. Ankaŭ ne estas juĝado pri la neevitebla tempopaŝo, kiel ja estas ĉe Macías aŭ ĉe Los amantes de Teruel. La destino ne estas rekte rilata kun la ama temo. Estas la konspira malsukceso kaj ne la malkovro de Rugiero pri sia patro, kio finas la esperon de la enamiĝintoj.
Oetwil ĉe la lago
Oetwil ĉe la lago (germane: Oetwil am See) estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 8618 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Kvankam la nomo de Oetwil ĉe la lago donas la impreson, ke ĝi situus ĉe la bordo de la Lago de Zuriko, tio fakte ne estas vera. Oetwil estas krom Zumikon la sola komunumo de la distrikto Meilen, kiu ne rekte situas ĉe la lago, sed sur la dorso de la montoĉeno de Pfannenstiel. La noma aldonaĵo ĉe la lago fakte estas por distingi la komunumon de Oetwil ĉe Limato.
Trafiko
Oetwil post la anstataŭo de la Wetzikon-Meilen-Fervojo per aŭtobuslinio ne plu disponas pri propra fervojstacidomo. Tamen la finhaltejo de la Forch-Fervojo en Esslingen ZH troviĝas tre proksime de Oetwil kaj en malmultaj minutoj atingeblas piede aŭ buse. Tiel ankaŭ Oetwil ĉe la lago estas bone konektita kun la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Unua dokumenta mencio de Oetwil ĉe la lago datiĝas el la jaro 860.
Premio Strega
La Premio Strega estas la plej renomita itala literatura honorigo. Ekde 1947 ĝi aljuĝitis por prozaj fikciaĵoj de italaj verkistoj eldonitaj inter la 1-a de majo de la pasinta kaj la 30-a de aprilo de la kuranta jaro.
Historio
La ideo naskiĝis en la Literatura salono de Maria kaj Goffredo Bellonci en Romo. Ĝi fondiĝis en 1944, ne longe antaŭ la fino de la Dua mondmilito kaj iĝis renkontiĝloko de la plej konataj italaj artistoj, ĵurnalstoj kaj verkistoj. La kunvenoj konatiĝis sub la nomo Amici della Domenica (=Amikoj de dimanĉo). En 1947 la rondanoj decidis, kune kun Guido Alberti, likvorfabrikanto kaj posedanto de la firmao "Strega", establi literaturpremion. Dum la unuaj jaroj la ĵurion konsistigis la anoj de la literatursalono. Post la morto de la fondintoj la ĵurio etendiĝis je sume 400 personoj.
Männedorf
Männedorf estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 9694 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Männedorf limas en nordo al Oetwil ĉe la lago, en oriento al Stäfa, aliflanke de la lago en sudo al Thalwil, en sudokcidento al Rüschlikon kaj en okcidento al Kilchberg, kaj en nordokcidento al Uetikon ĉe la lago.
Trafiko
Tra Männedorf pasas la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil, kiu estis konstruita en la jaro 1894, kaj per ĝi kaj buslinio al Uster la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Jam en la novŝtonepoko kaj en la bronzepoko antaŭ preskaŭ 5000 jaroj vivis homoj sur la teritorio de Männedorf sur fostkonstruaĵoj ĉe la lagobordo. La alemanoj ekvivis supozeble en la 7-a aŭ 8-a jarcento en Männedorf. La nomo devenas de alemano kun la nomo Mano. Unua dokumenta mencio okazis sur donacletero al la Monaĥejo Sankt-Galo rilate Ruppertsmatt, setlejo, kiu hodiaŭ ne plu troveblas sur vilaĝplano. En la jaro 1405 Männedorf fariĝis posedaĵo de la urbo Zuriko kaj estis ĝis la jaro 1798, kiam la Helveta Revolucio forbalais la malnovan feŭdan ordon, subvoktejo. En la jaro 1815 Mänedorf aliĝis al la nova distrikto Meilen.
Gravaj personecoj
El Männedorf loĝis aŭ loĝas
38 Leda
38 Leda estas granda sed malhela asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Malkovris ĝin la franca astronomo Jean Chacornac elde Parizo (Francio) la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Leda, patrino Kastoro kaj Polukso. Tiun nomon ankaŭ ricevis la jupitera luno Ledao.
Karolina triotoro
Disvastiĝo
Ĝi estas komuna specio de trogloditedo, loĝanta en la orienta duono de Usono, la plej suda Ontario, en Kanado, kaj la plej nordorienta Meksiko. Distinga populacio de Jukatano en Meksikio, Belizo kaj pleja nordo de Gvatemalo estas traktata ĉu kiel subspecio Thryothorus ludovicianus albinucha, ĉu kiel separata specio, Blankabrova troglodito Thryothorus albinucha. Laŭ studo de 2006, tiuj estus la ununuraj trogloditedoj reste en la genro Thryothorus. T. ludovicianus estas la ŝtata birdo de Suda Karolino; la specifa nomo ludovicianus signifas "el Luiziano".
Aspekto
Tipe 14 cm longa kaj ĉirkaŭ 20 g peza, ĝi estas granda trogloditedo; inter la specioj loĝantaj en Usono ĝi estas la dua plej granda post la Kaktotroglodito. La supraj partoj estas ruĝecbrunaj kaj la subaj partoj estas tre oranĝecsablokoloraj kutime nemarkitaj sed nuance striitaj flanke en la sudokcidento de la teritorio. La kapo havas tre puran blankan superokulan strion, kiu eĉ malsupreniras ĝis la flankoj de la nuko, kaj blankecajn aŭ helgrizajn gorĝon kaj vizaĝon. La raso albinucha estas pli senkolore bruna supre kaj havas kroman blankan strion kape.
Ĝi estas facile konfuzebla kun la Triomano, tre proksima parenco, kiu diferenciĝas ĉar estas pli malgranda sed kun pli longa vosto, grizbruna supre kaj pli blanka sube. La Karolina triotoro kaj la Blankabrova troglodito diferenciĝas el la Domtroglodito ĉar estas pli grandaj, kun klare pli longa beko kaj malantaŭa fingro; ĝia bekosupro havas noĉon antaŭ la pinto.
Kanto
La Karolina triotoro elstaras pro sia laŭta kanto, populare komprenita en la angla de usonaj lokanoj kiel "teakettle-teakettle-teakettle" [tikEtel] (Tekruĉo). Tiu kanto estas maltipa inter trogloditedoj, kiu plej ofte kantas simile al aliaj trogloditedoj. Ĉiu birdo tipe kantas kelkajn diversajn kantojn. Sed nur maskloj kantas la laŭtan kanton. La kantoj varias ankaŭ laŭregione, ĉar birdoj de nordaj areoj kantas pli malrapide ol tiuj de sudaj areoj.
La Karolina triotoro havas ankaŭ serion de alvokoj, inklude rapidan serion de descendaj notoj en simila timbre de la kanto, funkcie kiel alarmalvoko, kaj tre akra kaj laŭta riproĉeca alvoko farata por minaci entrudulojn.
Ekologio
La Karolina triotoro suferas malvarmon. Ĉar ili ne migras kaj restas en sama teritorio, la nordaj populacioj de Karolina triotoro marke malpliiĝas post akraj vintroj. Pro tiu vetersufero, laŭgrade plialtiĝo de temperaturoj dum la lasta jarcento povus respondeci pro la nordena etendo konstatita ekde mezo de la 20a jarcento.
Populacioj de Kanado kaj la norda duono de Usono regule spertas malpliiĝon post malvarmegaj vintroj, sed alta reprodukta produktiveco tuje kaŭzas revenon al altaj nombroj. Tiuj birdoj estas ĝenerale loĝantaj birdoj en sia teritorio kaj defendas ĝin la tutan jaron; kelkaj birdoj povas vagadi norden post la reprodukta sezono.
Ili manĝas insektojn, kiujn ili trovas en folirubejoj aŭ sur arbotrunkoj; ili povas manĝi ankaŭ etajn lacertojn aŭ arboranoj. Vintre ili eventuale manĝas semojn, berojn kaj aliajn etajn fruktojn.
Katalin Pitti
Katalin Pitti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pitti Katalin estas hungara operkantisto, operetkantisto, oratorikantisto (soprano).
Karolina triotoro
Reproduktado
Tiuj birdoj preferas lokojn kun densa malalta kreskaĵaro, ĉu en miksitaj arbaroj aŭ en ĉeurbaj preskaŭarbaroj, en natura aŭ artefarita kavaĵo. La nesto estas diketa, ofte kupola strukturo, kun eta truo ĉepinte. Nestoj de pli hejmigitaj trogloditoj povas esti en granda vario de anguloj kaj fendoj kaj ĉe diversaj konstruaĵoj kiel sub pontoj, en truoj aŭ en strukturoj kiaj porĉo, barilpaliso, florpoto, arbo, domo aŭ grenejo. Preskaŭ ĉiu ajn ujo povus oferi akcepteblan nestolokon. Paroj povas pariĝi dumvive.
Katalin Pitti
Katalin Pitti naskiĝis la  en Szentes.
Biografio
Katalin Pitti frekventis muzikan mezlernejon en Budapeŝto, poste ŝi akiris diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1976. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Miklós Lukács kaj Ádám Medveczky. Jam dum la studentaj jaroj ŝi atingis la duan lokon en kantokonkurso de Lejpcigo. En 1977 ŝi aliĝis al la Budapeŝta Ŝtata Operejo, krome ŝi kantadis ankaŭ eksterlande. Ŝia repertuaro konsistas ankaŭ el operetoj kaj oratorioj. Ŝi estas docento de Universitato de Okcidenta Hungario, krome ŝi instruas ankaŭ en muzika mezlernejo. Ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1985-2013. Ŝi edziniĝis sesfoje, ŝi naskis unufoje.
Karolina triotoro
Reproduktado
Inoj tipe demetas 4 al 6 ovojn (plej ofte dum periodo de kelkaj tagoj) ĝis trifoje jare (sed plej ofte nur dufoje). Ovoj estas ovoformaj, grizecblankaj kaj punktitaj je ruĝecbrunaj punktoj. Nur la ino kovas, dum 12-14 tagoj, kaj la unuaj junuloj elnestiĝas 12-14 tagoj post eloviĝo. Kaj la masklo kaj la ino manĝigas la junulojn. Se veterkondiĉoj taŭgas, oni uzas la saman neston pli da unu fojo.
Mantes-la-Jolie (stacidomo)
Mantes-la-Jolie estas franca stacidomo sur linio Parizo-Saint-Lazare -, situanta inter komunumoj Mantes-la-Jolie, Mantes-la-Ville kaj Buchelay, en departemento Yvelines, regiono Francilio. Ĝi ankaŭ estas stacidomo sur linio Parizo-Saint-Lazare -.
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de TGV inOui, TER Normandio, Linio J kaj Linio N de Transilien.
Ulmeni
Ulmeni estas urbo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. Administre apartenas al ĝi jenaj vilaĝoj:
La iama vilaĝo Tohat estis absorbita de la urbo, iĝante kvartalo ĝia.
Ulmeni ricevis la rangon de urbo en 2011. Malpli ol kvinono de la loĝantoj vivas en la urbo mem (2011: 1.389); la vilaĝo Chelința havas pli da loĝantoj.
Situo
Ulmeni situas ĉe rivero Someș kaj sude limas al distrikto Sălaj. Ĝi havas fervojan stacion ĉe la linio inter Baia Mare kaj Dej; la stacio pro historiaj kialoj nomiĝas Ulmeni Sălaj.
Ulmeni ne estas rekte ligita al la reto de la naciaj vojoj. La urbon trapasas la distrikta vojo DJ108A, kiu ambaŭdirekte post ĉirkaŭ 30 kilometroj atingas la nacian vojon DN1C, norde ĉe Hideaga aŭ sude ĉe Jibou.
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1405 sub la nomo Silimeghiu. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Nikol Paŝinjan
Nikol PAŜINJAN (armene: Նիկոլ Փաշինյան; naskiĝis la 1-an de junio 1975) estas armena politikisto servanta kiel Ĉefministro de Armenio ekde la 8-a de majo 2018 (kiel funkcianta ĉefministro ekde la 16-a de oktobro 2018). Li estas iama ĵurnalisto kaj redaktisto.
Paŝinjan, elstara ĵurnalisto, unue fondis sian propran ĵurnalon en 1998, kiu estis fermita unu jaron poste. Li estis kondamnita dum jaro pro kalumnio kontraŭ tiama Ministro de Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan. Li redaktis Hajkakan Ĵamanak (Armena Tempo) de 1999 ĝis 2012. Simpatianto de la unua prezidanto Levon Ter-Petrosjan, li estis tre kritika kun la dua prezidanto Robert Koĉarjan, Ministro de Defendo Serĵ Sargsjan, kaj iliaj aliancitaj oligarkoj. Paŝinjan gvidis negravan opozician partion en la parlamentaj elektoj de 2007, akirante 1,3% el la voĉdonoj. Li estis sincera subtenanto de Ter-Petrosjan, kiam ĉi-lasta faris politikan revenon antaŭ la prezidant-elekto en 2008. Ter-Petrosjan estis venkita de Serĵ Sargsjan en balotado kun ĝeneraligita voĉdona fraŭdo kaj perforto. Konata pro siaj akraj paroladoj, Paŝinjan havis gravan rolon en la postelektaj protestoj, kiuj estis perforte subpremitaj de registaraj fortoj la 1-an de marto 2008, rezultigante la morton de 10 homoj. Paŝinjan, kulpigita pri "organizado de amasaj malordoj", kaŝiĝis, nur por reaperi meze de 2009. Li estis kontestate kondamnita al sep jaroj en malliberejo; movo vaste vidita kiel politike motivita. Li estis liberigita en majo 2011 kiel parto de ĝenerala amnestio. Li estis elektita al parlamento de la ampleksa opozicia koalicio de Ter-Petrosjan, la Armena Nacia Kongreso, en 2012.
Li poste rompis amikecon kun Ter-Petrosjan pro politikaj kialoj, establante la partion Civila Kontrakto. Kune kun du aliaj opoziciaj partioj, Paŝinjan formis aliancon kun Eliro, kiu akiris preskaŭ 8% de la voĉdonoj en la parlamentaj elektoj de 2017. Li estis la gvidanto de la armena revolucio de 2018, kiu devigis la tiaman ĉefministron Serĵ Sargsjan demisii. La 1-an de majo 2018, li malsukcesis akiri sufiĉajn voĉojn de la parlamento por fariĝi ĉefministro, sed estis elektita en la dua voĉdono la 8-an de majo.
Blatná Polianka
Blatná Polianka, hungare Sárosmező [ŝAroŝmezO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Blatná Polianka situas sur ebenaĵo laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Sobrance troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1417. En 1670 etaĝa bieno-centro meciiĝis tie. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sáros-Polyánka, poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sárosmező 452 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Blatná Polianka 182 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj). Vilaĝservoj estas biblioteko kaj futbalejo.
Samuel Hunter Christie
Samuel Hunter Christie, FRS (naskiĝis, mortis ) estis brita sciencisto, fizikisto kaj matematikisto.
Biografio
Li studis matematikon en Trinity College (Kembriĝo), kie li gajnis Smith-premion kaj estis la dua plej bona studento pri matematiko. Li aparte interesiĝis pri magnetismo, studante la magnetan kampon de la tero kaj projektante plibonigojn al la magneta kompaso. Iuj el liaj magnetaj esploroj estis faritaj en kunlaboro kun Peter Barlow. li fariĝis ano de la Reĝa Societo de Londono en 1826, faris prelegon por Bakerian-medalo en 1833 kaj deĵoris kiel sekretario de 1837 ĝis 1853. En 1833 li publikigis sian "diamanto"-metodon, la antaŭulon de Wheatstone-ponto, en publikaĵo pri la magnetaj kaj elektraj proprecoj de metaloj, kiel metodo por kompari la rezistancojn de dratoj de malsamaj dikecoj. Tamen la metodo ne estis agnoskita ĝis 1843, kiam Charles Wheatstone proponis ĝin, en alia publikaĵo por la Reĝa Societo, por mezuri rezistancon de elektraj cirkvitoj. Kvankam Wheatstone prezentis ĝin kiel la inventon de Christie, estas lia nomo, prefere ol tiu de Christie, kiu nun estas asociita kun la aparato.
Christie instruis matematikon ĉe la "Royal Military Academy" (Reĝa Milita Akademio), Woolwich, de 1838 ĝis sia emeritiĝo en 1854. Li mortis en Twickenham,.
Portreta foto de Christie en 1865 fare de Ernest Edwards estas tenata de la Nacia Portretgalerio (Britio).
Pavlova Huť
Pavlova Huť (germane Paulushütte) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, troviĝinta en distrikto Tachov proksimume 5 km nordokcidente de Lesná.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1740.
La vilaĝo estis fondita kiel vitrofarista gisejo, en la jaro 1930 ĝi havis 14 domojn, la vilaĝo dezertiĝis pro sekvoj de ellandigo de germana loĝantaro post la dua mondmilito.
Ben Metcalfe
Ben METCALFE (naskiĝis la 31-an de oktobro, 1919, mortis la 14-an de oktobro, 2003) estis la unua prezidinto de la fondaĵo Greenpeace, fondita en 1970.
Ben Metcalfe forlasis Greenpeace kiam la organizaĵo ŝanĝis sian direkton laŭ Bob Hunter unu el la kunfondintoj. Li implikiĝis en la batalo kontraŭ uzo de nuklea energio kaj mediprotektado dum novaj generacioj preferis koncentriĝi sur la agoj por ĉesigi la balen- kaj fok-ĉasadon. "Li estis originalulo. Li alportis novan sintezon al la movado." asertis Bob Hunter.
Metcalfe mortis en sia hejmo en Shawnigan, 40km norde de Victoria (Brita Kolumbio) pro koratako.
Fonduso Carnegie por Internacia Paco
La Carnegie Fonduso por Internacia Paca (Carnegie Endowment for International Peace, CEIP) estas pensfabriko kreita en 1910 de komercisto kaj filantropo Andrew Carnegie. Ĝia ĉefsidejo estas en Vaŝingtono kaj ĝi estas strukturita kiel tutmonda pensfabriko pro monda paco. Ĝi estas konata pro redaktado de dumonata revuo pri Ekstera Politiko. Ĝi ankaŭ havas operaciajn centrojn en Moskvo, Bejruto, Pekino, Bruselo kaj Nova Delhi. Ĝi publikigas diversajn librojn, politikajn manlibrojn, tekstojn, gazetojn kaj artikolojn. Liaj interesoj ampleksas geografiajn regionojn kaj rilatojn inter registaroj, entreprenoj, internaciaj organizaĵoj kaj civila socio, fokusante al la ekonomiaj, politikaj kaj teknologiaj fortoj motivantaj tutmondan ŝanĝon.
Historio
La 25 de novembro de 1910 por okazigi lian sepdek-kvinan naskiĝtagon, Andrew Carnegie anoncis la fondigon de la organizo kaj provizi ĝin per donaco de dek milionoj da dolaroj. La deklaro de kreo okazis en Vaŝingtono la 14an de Decembro, 1910.
Carnegie elektis spertan politikiston Elihu Root, novjorkan ŝtatanan senatanon kaj iaman ministron pri eksteraj aferoj kaj militoj, por estri la fonduson, farante lin la unua prezidanto de la Fonduso. Aljuĝita la Nobel-premio pri paco en 1912, li estis en oficejo ĝis 1925.
En 1914, la fonduso kreis la Hagan Akademion de Internacia Juro, nome akademio, kiu estas bazita en la Paco-Palaco en Hago, Nederlando. Ĝi malfermis siajn pordojn kaj komencis sian agadon en 1923.
Pioniroj de la Tutmonda Pensfabriko
En 1993, la fonduso lanĉis la Carnegie-centron en Moskvo, komencante la ideon, ke en la hodiaŭa mondo la misio de la pensfabriko estas kontribui al tutmondaj sekureco, stabileco kaj prospero, ago, kiu postulas internacian ĉeeston kiel la bazo de ĝiaj operacioj.
La fonduso bazigas la forton de sia sukceso ekde siaj komencoj komence de la 20a jarcento sur scii kiel ĉiam ŝanĝiĝi kaj adaptiĝi al cirkonstancoj. La organizo ŝanĝiĝas ĉar tutmondaj faktoroj ne estas statecaj, sed anstataŭe suferas ŝanĝojn. Ĉi tio kaŭzas, ke la fonduso Carnegie por Internacia Paco entreprenas fundamentan redifinon de sia rolo kaj misio.
Carnegie lanĉas sian novan vizion per serio de agoj la 6an de februaro 2007, restrukturante sian markon kaj restrukturante la publikigojn, kiujn ĝi eldonas kaj sian propran oficialan retejon.
Fakuloj
La fondaj stipendioj ofertitaj de la ĉefaj fakuloj pri internaciaj rilatoj, precipe en landoj kiel Rusio kaj Eŭrazio, Ĉinio, Sudorienta Azio kaj Barato celas la studon kaj disvolviĝon de tutmondiĝo, disvastiĝo kaj sekureco.
Stipendioj postuniversitataj
La fonduso Carnegie establis stipendian programon por universitataj diplomitoj. La ok aŭ dek jaraj stipendioj donataj serĉas novajn tre kvalifikitajn diplomiĝintojn. Kunuloj elektitaj el kandidatoj de pli ol tricent universitatoj komencas labori kun veteranaj membroj de la fonduso.
Casalnoceto
Casalnoceto estas komunumo de Italio.
Passabém
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conceição do Mato Dentro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
(52689) 1998 FF2
(52689) 1998 FF2 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, sed restas ekstere de tiu de la Tero. Ĝia marsa MOID estas 0,0103834 AU (1,553 miliono da km) kaj ĝia tera MOID 0,211431 AU (31,630 milionoj da km)
Ĝi pasas multe pli proksime de Marso:
John Miers
John Miers, (naskiĝis la en London; mortis en la  en London), estis brita botanikisto. Lia oficiala botanika aŭtora mallongigo estas "M iers .".
Karel Purkyně
Alia filo Cyrill Purkyně (1862-?) influis ĉeĥan geologion (verkoj pri petroleo, karbo, kaolino k.a.)
24065 Barbfriedman
24065 Barbfriedman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Barbara Friedman, kiu, en 2007, mentoris unu finalist(in)on de The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Great Neck South Middle School de Great Neck (Nov-Jorkio).
Camille Lemonnier
Camille LEMONNIER, naskiĝis en Ixelles, Belgio la kaj mortis en sia naskiĝurbo la, estas aparte produktema belga verkisto. Tiu brabantano, filo de valona advokato kaj de flandrino atingis literaturon pasante per la arta kritiko. Li lernis en la mezlernejo Athénée Royal de Bruselo.
NGC 3638
NGC 3638 (aliaj indikoj — MCG -1-29-7, IRAS11176-0749, PGC 34688) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĥarcizk (stacidomo)
Ĥarcizk (Харцизьк, Харцызск) estas fervoja stacio en Ĥarcizk (Donecka provinco), urbo en Ukrainio.
Gyula Illyés
Gyula ILLYÉS [djula ijEŝ], hungare Illyés Gyula estis elstara hungara poeto, verkisto, tradukisto kaj dramisto.
Gyula Illyés naskiĝis en la 2-an de novembro 1902 en Sárszentlőrinc, kiel Illés Gyula. Li mortis en la 15-an de aprilo 1983 en Budapeŝto. Li en 1925 elektis pseŭdonimon Illyés Gyula kaj en 1933 li oficiale ricevis tiun nomon.
Biografio
Li, kiel malriĉulo, frekventis gimnazion en Dombóvár, Bonyhád kaj en Budapeŝto. Li aliĝis al la revoluciuloj en 1918, same en 1919. En 1921 li debutis, kiel poeto kaj ankaŭ tiam li abiturientis. Li preskaŭ estis arestita, tial li rifuĝis al diversaj eŭropaj urboj, kie li laboris, kiel fizika laboristo. En Parizo li lernis la francan lingvon. En 1926 li hejmenvenis kaj post 2 jaroj aperis lia unua libro. Li konatiĝis kun Attila József, Lőrinc Szabó, János Kodolányi kaj László Németh. En 1934 li vizitis Sovetunion. En 1945 li estis elektita parlamentano. En 1948, 1953 kaj 1970 li ricevis premion Kossuth kaj ankaŭ aliajn premiojn. Dum la revolucio en 1956 li verkis faman poemon, kiu ĝis 1989 estis malpermesita.
Wolhusen
Wolhusen estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la Distrikto Sursee kaj ek de la 1-a de januaro 2013 komunumo de la Elektodistrikto Entlebuch en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 4145 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Wolhusen estas regiona centro, kiu situas ĉe la bordo de la rivero Eta Emme. Fakte al la komunumo Wolhusen apartenas nur la parto norde de la rivero Emme, dum la parto de la vilaĝo ĉe la suda flanko de la rivero, kiu nomiĝas Wolhusen-Markt apartenas al la najbara komunumo Werthenstein de la distrikto distrikto Entlebuch.
La plej alta punkto de la komunumo estas la monto Hochwart kun alteco de 1016 m s.m.
Józef Kowalewski
Józef KOWALEWSKI (ruse: Иосиф Михайлович Ковалевский) (naskiĝis la 9-an de januaro 1801 en vilaĝo Brzostowica Wielka apud Grodno, mortis la 7-an de novembro 1878 en Varsovio) – pola orientalisto, esploristo de la mongola lingvo kaj tibeta budhismo.