cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flago de la Filipinoj
Rilato al la usona flago
Sur la ﬁlipina ﬂago aperas nek strioj alterne ruĝaj kaj blankaj, nek blankaj steloj sur blua fono, tamen sur ĝi aperas la koloroj blanka, ruĝa kaj blua, videblaj ankaŭ sur la usona flago. Menciidas, ke okaze de la Deklaro pri Sendependiĝo de Filipinoj, proklamita la 12-an de junio de 1898, sur la ﬁna parto de la teksto aperas jeno: “... kaj la koloroj blua, ruĝa kaj blanka festas la ﬂagon de Usono kiel elmontro de nia profunda dankemo al ĉi tiu Granda Nacio pro ties ne-interesita protekto, kiun ĝi havigas kaj daŭre havigos al ni.” Do, kvankam verdire la koloroj de la ﬁlipina ﬂago estis uzitaj antaŭ la interveno de Usono en la liberiga milito de Filipinoj favore ties sendependiĝon, okaze de la solena ceremonio, tio estas la subskribo de akto por proklami la naskiĝon de la insularo Filipinoj kiel ŝtato, oni agnoskis, ke tiuj koloroj ankaŭ montris la dankemon de tiu lando al Usono.
Ligbioj
La ligbioj (aliaj nomoj: Banda, Jogo, Ligwi, Nigbi, Nigwi, Nwela, Tuba, Vwela, Weela aŭ Wela) estas etno en Ganao kaj Ebur-Bordo.
En Ganao vivas 15.000 ĝis 16.000 ligbioj en la nordokcidento de la Brong-Ahafo-Regiono oriente de Sampao (Sampa) kaj nordokcidente de Venĉio (Wenchi). Unu el iliaj du ekzistantaj disvastiĝregionoj en Ganao limas al la regiono de la kulangoj (Bondoukou) kaj de la nafanraoj.
Debeto
Debeto estas la tuto de ĉiuj sumoj ŝulditaj de iu al komercisto.
Ligbioj
En Ebur-Bordo vivas je la limo al Ganao proksimume 6.000 ligbioj.
Debeto
La prunteprenanto devas poste repagi la ŝuldon al la pruntedonanto, eventuale kun interezo.
Vidu ankaŭ prunto kaj kredito.
142084 Jamesdaniel
142084 Jamesdaniel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo James Whitney Young elde la Observatorio de Tabla Monto proksime de Wrightwood (Kalifornio, Usono).
Ĝi estas iom proksima de orbita resonanco 1:2 kun Marso.
James (1951–1978) kaj Daniel (naskiĝis en 1957) Sealy estas filoj de Robert kaj Hazel Sealy de Seaside (Oregono), amikoj de la malkovrinto.
Nedra Wheeler
Nedra Wheeler estas usona ĵazisto, kiu ludas la kontrabason.
Wheeler komence lernis gitaron, pianon, kaj orgenon antaŭ ol ŝi transiris en la suba mezlernejo al la kontrabaso. Ŝi fariĝis Magistro de Belarto ĉe la Kalifornia Instituto de la Artoj kaj komencis labori en la jardeko de 1980 kiel studia muzikisto. Komence de la jardeko de 1990 ŝi kunlaboris kun Milcho Leviev, kun kiu ŝi vojaĝis en 1990 en Bulgarujo, poste kun Pat Benatar (1991), Kenny Burrell, Billy Higgins kaj Cedar Walton. Propranome ŝi publikigis la albumon Gifts (Donoj).
Sekvis registraĵoj kun Karl Denson, la fratoj Harper (Artistry, 1991), Terence Blanchard (Malcolm X) kaj Horace Tapscott (Project Blowed, 1994 ), en la jardeko de 2000 ankaŭ, interalie, kun Michael White en la losanĝelesa muzikista kolektivo Build an Ark (Konstrui Arkeon) kaj en la Ĵazo-Societo Al Williams. Wheeler partoprenis de 1990 ĝis 2007 en 21 registraĵoj, interalie ankaŭ kun Karen Briggs, Tomas Janzon kaj June Kuramoto. En 2006 ŝi ricevis la Premion Ĵazlegendo de Losanĝeleso. Ŝi ankoraŭ loĝas en Kalifornio, kaj instruas ĉe Losanĝelesa Komunuma Altlernejo kaj en la Ĵaza Mentora Programo de Losanĝeleso.
George Topîrceanu
George TOPÎRCEANU [ĝeORĝe topirĈAnu] (21-a de marto 1886, Bukareŝto — 7-a de majo 1937, Iaşi) estis rumana poeto, verkisto, memoraĵisto kaj publicisto, membro-korespondanto de la Rumana akademio ekde la 1936-a jaro.
Biografio
Topîrceanu debutis en la jaro 1904 en la humura revuo Belgia Orientului («Belgio de la oriento»). Samtempe li kunlaboras ankaŭ kun aliaj revuoj: Duminica («Dimanĉo»), Revista noastră («Nia revuo»), Revista ilustrată («La ilustrita revuo»). Enskribiĝinte en la jaro 1906 en la juran fakultaton, Topîrceanu forlasas ĝin, sen fini la studon. Laboretante en diversaj malgrandaj postenoj, li skribas por la revuoj Sămănătorul, Neamul românesc literar («La literatura rumana lingvo»), Ramuri («Branĉoj»), kaj poste interproksimiĝas kun la rondo de la revuo Viaţa românească («La rumana vivo»), en kiu li komencas labori en la jaro 1909 kun la parodio Răspunsul micilor funcţionari («La respondo al la etaj oficistoj»).
Blankuloj en Afriko
Afrikaj blankuloj  (aŭ malpli kutime Eŭropafrikanoj en simila stilo al terminoj kiaj Afrik-usonanoj aŭ Franc-kanadanoj) estas homoj de origino el Eŭropo kiu loĝas en, aŭ devenas el, Afriko kiuj identiĝas kiel blankuloj.
George Topîrceanu
Biografio
Interamikiĝinte kun Garabet Ibrăileanu (kun kiu li ankaŭ interhavas interesan korespondadon), George migras al Iaşi (1911) kaj iĝas membro de la redaktistaro de Viaţa Românească. Kune kun Mihai Sevastos li eldonas la revuon Teatrul (1912—1913).
Blankuloj en Afriko
En 1989, estis laŭtakse proksimume 4.6 milionoj da afrikanoj de eŭropa deveno sur la kontinento. La plej granda parto estas de nederlanda, brita, portugala, germana, franca, kaj laŭ pli malgranda mezuro, itala, hispana, greka, juda, aŭ irlanda devenoj. La plimulto siatempe vivis laŭ la mediteranea marbordo, en Sudafriko, aŭ en Zimbabvo.
Takeshi Okada
Takeshi Okada (japane 岡田 武史, n. 25-an de aŭgusto 1956) estas japana futbalisto. Li de 1980 ĝis 1985 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Blankuloj en Afriko
La plej fruaj permanentaj eŭropaj komunumoj en subsahara Afriko estis formitaj ĉe la Bonespera Kabo; Luando, en Angolo, Santomeo; kaj Santiago, Kaboverdo pro la enkonduko de portugalaj kaj nederlandaj komercistoj aŭ armeaj personaroj. Aliaj grupoj de setlantoj ekaperis kiam Francio kaj Britio koloniigis Afrikon. Antaŭ regiona malkoloniigado, blankaj afrikanoj eble nombris ĝis 6 milionojn da personoj kaj estis reprezentitaj en ĉiu parto de la kontinento, precipe Sudafriko, Sudokcidenta Afriko, Alĝerio, Angolo, Kenjo, kaj Suda Rodezio.
Libervola elirado de kolonianoj akompanis la plej multajn afrikajn naciojn post sendependeco. Kelkaj, kiaj la belgoj en Burundo, estis evidente forpelitaj fare de post-koloniaj registaroj. Portugalaj mozambikanoj, kiu nombris proksimume 200,000 en 1975, foriris amase pro ekonomia politiko direktita kontraŭ ilia riĉaĵo; ili nun estas pli malmultaj ol 50,000. En Zimbabvo, blanka forflugo estis spronita per agresema agrarreforma programo lanĉita fare de prezidanto Robert Mugabe kaj la rezulta ekonomia misfortuno.
La afrika lando kun la plej granda loĝantaro de eŭropa deveno kaj nombre kaj proporcie estas Sudafriko, de ĉirkaŭ 4.6 milionoj da personoj (9.2% de la tuta loĝantaro). Kvankam Afrikaj blankuloj jam ne havas la ekskluzivan regadon de kelkaj landoj, ili daŭre tenas grandan parton de la ekonomio kaj de la tereno en specifaj landoj.
Santa Helena (Paraibo)
Santa Helena estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.917 loĝantojn en 2015.
George Topîrceanu
Biografio
Samtempe Topîrceanu eldonas du siajn unuajn librojn: «Gajaj baladoj» kaj «Originalaj parodioj» (1916). Reveninte al Iaşi, li redaktas kune kun Mihail Sadoveanu la revuon Însemnări literare («Literaturaj rimarkoj»), ĝis la reviviĝo de Viaţa Românească (1920).
Postaj liaj libroj, kiel «Gajaj kaj malgajaj baladoj», «Amara migdalo» kaj aliaj, ekhavas grandan sukceson ĉe la publiko kaj la gazetaro, precipe la poezio, pro kiu li ricevas la Nacian premion en la jaro 1926.
En la jaro 1934 Topîrceanu komencas publikadon de la satira romano «La mirakloj de Sankta Sisoo» en Revista fundaţiilor regale (la romano ne estis finita). En la jaro 1936 oni elektas lin kiel membron-korespondanton de la Rumana akademio.
Topîrceanu havis edzinon Victoria Iuga, kiu estis lerneja instruistino. Ili havis filon nomitan Gheorghe. La geedzeco, dekomence kreita pro amo, baldaŭ iĝis malfeliĉa pro la malĉasta vivo kaj fojfoja alkoholumemo de George. Ne havante forton por sin deteni, Topîrceanu suferis, kaj ankaŭ tiu ĉi parto de lia vivo respeguliĝis en liaj verkoj.
Topîrceanu mortis en la jaro 1937 en Iaşi pro hepata kancero.
Kjell Magne Bondevik
Kjell Magne Bondevik [] estas norvega politikisto. Li naskiĝis la 3-an de septembro 1947 en Molde, laŭ profesio origine estas pastro kaj apartenas al la Kristana Popola Partio (Kristelig Folkeparti). Laŭ ŝanĝiĝantaj koalicioj kaj plimultoj en la nacia parlamento, la Storting, inter la jaroj 1997 kaj 2000 kaj duafoje inter 2001 kaj 2005 li estis ĉefministro de la ŝtato Norvegio.
La 3-an de marto 2000 li devis demisii kaj transdoni sian postenon al la politikisto Jens Stoltenberg de la socialdemokratia Laborista Partio (Arbeiderpartiet), post kiam li en la parlamento perdis fidan voĉdonon en konflikto pri la norvegia energia ekonomio.
Post kiam la Laborista Partio dum la sekvaj parlamentaj balotoj de la jaro 2001 amplekse perdis voĉojn, la norvega reĝo Harald la 19-an de oktobro 2001 denove nomumis lin ĉefministro. Li gvidis malplimultan registaron en koalicio de la konservativuloj, la liberala Venstre-partio kaj lia propra Kristana Popola Partio.
Dum la parlamentaj balotoj de la 12-a de septembro 2005 lia koalicio perdis kontraŭ la opozicia partia ligo el Laborista Partio, la Maldekstraj Socialistoj (Sosialistisk Venstreparti) kaj la ekologie kaj kamparane orientita Centra Partio (Senterpartiet) - la 17-an de oktobro 2005 denove Jens Stoltenberg iĝis ĉefministro de Norvegio.
Christian Declerck
Lia unua provo verki redonis longan konversacion kun knabineto en parko. Ĝi aperis en 1962 en periodaĵo de UEA (Monda kulturo). Li ekverkis en 1964 poemon, pli ol sepcent versojn longan: Ŝirpecoj de letero al la amata. Ĝi aperis nur en 1991 en la poemaro Ŝirpecoj (anstataŭ monumento) en la Serio Stafeto.
Li tradukis en 1967 Dirdri kaj la filoj de Usnaĥ, poezieca verketo de Adriaan Roland Holst, nederlanda aŭtoro. Ĝi estis eldonita de Flandra Esperanto-Ligo en 1988, kiel parto de la Serio Stafeto.
Li prilaboris kvar manuskriptojn de Deck Dorval kaj tiel konatiĝis kun la samurbano Frans van Dooren. Liaj krimromanoj estis ankaŭ eldonitaj de Flandra Esperanto-Ligo.
Li editoris la lastan romanon de Lorjak (Jean-Louis Mahé) Kromosomoj en 1989. En 1999 li tradukis el la nederlanda beletraĵon de August Vermeylen: La migranta judo. De 1996 ĝis 1999 li intermite laboris je sia majstroverko Tarokoj kaj epokoj (Flandra Esperanto-Ligo, 2002), premiita jam dufoje: per la PEN-premio "La Verko de la Jaro 2004" kaj la OSIEK-premio (2005).
En 2008 aperis FEL lia romano Spitaj kiel hidrargo.
Li kontribuis al BA2 kaj BA3.
NGC 735
NGC 735 (aliaj indikoj — PGC 7282, UGC 1411, MCG 6-5-58, ZWG 522.78, 5ZW 146) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elias Ashmole
Elias ASHMOLE (la 23-an de majo 1617 - la 18-an de majo 1692), angla kolektisto el kies posedaĵoj estiĝis la Muzeo Ashmolean, Oksfordo.
Li naskiĝis en Lichfield, Staffordshire, kaj lia patrino Anne estis la filino de riĉa drapisto de Coventry kaj parenco de James Pagit, barono de la fisko. Kiel knabo li estis ĥoristo de la katedralo de Lichfield. En 1633 li migris al Londono kie li estis kunulo de la filoj de James Pagit. Helpe de Pagit, li iĝis sukcesa londono solicitoro. En 1638, li edziĝis kun Eleanor Mainwaring, ano de malriĉa aristokrata familio, sed ŝi mortis dum gravedeco la 6-an de decembro 1641.
Dum la Angla enlanda milito Ashmole subtenis la reĝon, sed, komence de la militado, li loĝis kviete ĉe la domo de sia bopatro Peter Mainwaring en Smallwood, Cheshire, ĝis 1644, kiam li iĝis la reĝa komisaro de Lichfield. Post nelonge li iĝis kanonara oficiro en Oksfordo, loĝante en Brasenose College. Li dediĉis sian liberan tempon al la matematiko, la fiziko, la astrologio, la astronomio kaj aliaj studoj. En 1645 oni nomumis lin komisaro de akcizo ĉe Worcester, kie li ankaŭ estis infanteria kapitano, kvankam ŝajnas ke li mem neniam batalis.
Post la cedo de Worcester al parlamenta armeo en julio 1646 li denove retiris sin al Cheshire. Survoje li iĝis framasono en Lichfield, kaj en lia taglibro estis inter la unuaj mencioj de la angla framasoneco. Li deziris avantaĝan edziĝon, kaj en 1649 li edziĝis kun riĉa vidvino, Mary, Lordino Mainwaring, kiu havis dudek jarojn pli io li. La paro ne harmonie kunvivis, kaj Mary malsukcese petis ĵuristan apartigon kaj alimenton. Per tiu edziĝo Ashmole gajnis la bienojn de ŝia unua edzo, kaj li nun estis sufiĉe riĉa por esplori siajn interesojn kaj por avide kolekti. Dum la 1650-a jardeko li studis la alĥemion, pri kiu li verkis librojn, kaj la botanion. Li amikiĝis kun John Tradescant la pli juna, kolektisto de ekzotikaj plantoj, mineraloj ktp. Kiam Tradescant mortis en 1662 Ashmole heredis la kolekton, de kiu li eldonis katalogon en 1659. Li verkis aliajn katalogojn, inkl. de la romanaj moneroj en la Biblioteko Bodleian (eldonita en 1666). Post la restaŭro de la monarĥio en 1660, li ĝuis la favoron de Karlo la 2-a, kaj ricevis plurajn postenojn, inter kiuj tiu de komisaro - kaj poste Kontrolisto - de Akcizo, posteno kiu donis grandajn enspezon kaj povon. Pro peto de Karlo li katalogis la monerojn kaj medalojn en la reĝa kolekto kaj helpis la registaron reakiri objektojn vendatajn de la parlamentanoj. Li faris historiajn esplorojn, inkl. pri la kavalireca Ordeno de la Ĝartero, kaj estis heroldo de blazonoj de 1660 al 1675.
La 1-an de aprilo 1668 mortis Lordino Mainwaring. La saman jaron, la 3-an de novembro, Ashmole denove edziĝis, kun Elizabeth Dugdale, filino de sia amiko Kavaliro William Dugdale, kiu ankaŭ estis antikvisto kaj heroldo de blazonoj.
En 1677 li donis la kolekton de Tradescant kaj aliajn objektojn al la Universitato de Oksfordo, kondiĉe ke oni konstruus taŭgan muzeon. Bedaŭrinde multaj aĵoj en lia kolekto detruiĝis per fajro en Londono en 1679. La Muzeo Ashmolean malfermiĝis en 1683.
Dum la 1680-a jardeko li komencis suferi pro malsano, sed li retenis la postenon de Kontrolisto de Akcizo eĉ post la forflugo de Jakobo la 2-a kaj la altroniĝo de Vilhelmo la 3-a, kvankam li malpli aktivis. Li mortis en Lambeth, Londono la 18-an de majo 1692, kaj testamentis la restaĵon de sia kolekto al la Muzeo Ashmolean. Dum la 19-a jarcento la plejparto de liaj libroj translokiĝis al la Biblioteko Bodelian.
Połczyn-Zdrój
Połczyn-Zdrój (kaŝube: Pôłczëno; aliaj nomoj dum la historio: Poltsin 1304, Poltzin 1337, Polczin 1443, Polczin 1496, Polzin, Pêłczéno, germane: Bad Polzin) estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Połczyn-Zdrój en distrikto Świdwiński.
Historio de Połczyn-Zdrój en la Mezepoko
Dum la 6a kaj la 7a jc en la loko de hodiaŭa urbo troviĝis la frumezepoka setlejo de slavoj nomata Palupe, kion pruvas la altaĵa burgo 3 kilometroj de la nuna urbo en la forko de la rivero Wogra. W okolicach Połczyna Zdroju było wiele takich osad słowiańskich, które dały początek miastu. Gród obronny, który miał swoje centrum w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Wogry, czyli w okolicy dzisiejszej ul. Dolnej i Zamkowej, usytuowany był przy szlaku solnym, którym przewożono sól i bursztyny z Kołobrzegu do Wielkopolski. Miejscowość otrzymała brandenburskie prawa miejskie koło 1335 roku. Na przełomie XII i XIII wieku Połczyn-Zdrój wchodził w skład kasztelanii białogardzkiej, która stanowiła granicę pomiędzy Pomorzem Zachodnim, a państwem polskim, ĉirkaŭ la jaro 1290 laŭ la iniciativo de la duko de Pomerio Bogusław la 4-a oni komencis tie konstrui la defendan kastelon. W XIV wieku książę pomorski Warcisław IV darował osadę Połczyn rycerskiej rodzinie Wedlów, która zadbała o rozwój ekonomiczny miasta. Z tego też okresu (około 1337 roku) pochodzi pierwszy dokument, w którym wymieniona została nazwa miasta. Tio estis la omaĝa letero de Hasse von Wedel al la margrafo (markgrafo) Ludoviko la 5-a Bavara el la dinastio de Vitelsbaĥoj (vidu la apudan statuon de la margrafo). Dlatego też rok 1337 uznaje się powszechnie za datę założenia miasta, a za czasów panowania rodziny Wedlów Połczyn uzyskał swój pierwszy herb. La vilaĝo iom post iom ricevis la palisaron kaj la teran remparon kaj transformiĝis en urbon.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Połczyn-Zdrój de la 16a jc ĝis la 19a jc
Tamen probable en la jaro 1374 la familio (gento) von Wedel vendis la urbon al kavalira familio Manteuffel, kaj la ĉefan rolon inter la regantoj de la urbo rolis komence de la 16a jc Kurt von Maneuffel. Rozbudował on zamek, założył trzy huty szkła, a w 1515 roku wprowadził w mieście prawo lubeckie, honorujące przywileje mieszczan. Z jego rąk Połczyn-Zdrój otrzymał również nowy herb, który do dzisiaj stanowi symbol Połczyna. Konflikty polsko-krzyżackie nie sprzyjały stabilizacji gospodarczej miasta, które w 1433 roku zostało spalone fare de la kavaliroj de Teŭtona Ordeno, a 33 lata później ograbione przez wojska zaciężne, biorące udział en la Dektrijara milito (1454-1466) pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim. W 1500 roku miasto ponownie zostało doszczętnie spalone, zapanował w nim niedostatek, a jego rozwój został zatrzymany. W następnych wiekach Połczyn był niszczony kolejno przez żołnierzy różnych armii i dopiero pod koniec XVIII wieku, a później na początku wieku XX rozpoczął się rozwój gospodarczy miasta. W 1688 roku miejscowy tkacz odkrył źródło wody mineralnej, które w niedługim czasie stało się podstawą bazy uzdrowiskowej miasta. Do miasta zaczęli przybywać kuracjusze, na potrzeby których w 1705 roku Jakub von Krockow wybudował pierwszy dom zdrojowy. Rosnące zainteresowanie pobytem w Połczynie spowodowało, że w latach 1870-1907 zbudowano obiekty lecznicze, które istnieją do dnia dzisiejszego. Por la disvolviĝo de la kuracloko gravan rolon ludis ekfunkcio de la fervojo en la jaro 1897 kun la ĉirkaŭaj urboj.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Połczyn-Zdrój dum la 20a jc
Antaŭ la Unua Mondmilito la plej grandan nombron da kuracgastoj ĉirkaŭ 4126 estis en la jaro 1913, kaj dum la intermilita periodo en la jaro 1920, kiam en la kuracloko estis 6316 da kuracgastoj. Odpowiednia reklama, a także nadanie miastu w 1926 roku nazwy Bad Polzin, przyczyniło się do wzrostu popularności uzdrowiska. Od kwietnia 1929 roku do marca 1930 roku z jego usług korzystało aż 11339 kuracjuszy. Jedną z najczarniejszych kart historii miasta jest hitlerowski ośrodek Lebensborn. Powstał on 1 maja 1938 roku i działał do końca lutego 1945 roku. Początkowo ośrodek w Bad Polzin zajmował się matkami i ich nowonarodzonymi dziećmi, jednak z czasem rozszerzono jego działalność: dokonywano germanizacji dzieci pochodzących w większości z Polskich rodzin. Kierowano tu dzieci z zakładów przejściowych, o ile przeszły badania rasowe, zdrowotne i psychologiczne. Zmieniano ich dane osobowe, na miejscu wydawano nowy akt urodzenia, nadając im nową tożsamość. Zakazywano mówić w języku polskim i kontaktować się z rodziną. Większość porwanych dzieci nie powróciła po wojnie do rodzin. 5 marca 1945 roku miasto zostało zajęte przez oddziały polskie i radzieckie. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). W ciągu pierwszych 10 lat po wojnie liczba kuracjuszy w uzdrowisku powiększyła się dwukrotnie w porównaniu z okresem międzywojennym. Początkowo po opuszczeniu miasta przez Niemców uzdrowisko służyło rannym żołnierzom polskim i radzieckim. Iom post iom la milittaĉmentoj transdonadis la sanatorieejojn al la civilaj aŭtoritatoj.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Tarifo
Tarifo estas difinita aro de prezoj pri komercaĵoj (ekz. varoj), laboroj, servoj aŭ impostoj.
Ekzemple la tarifo por taksio estas la tabelo de prezoj depende de la distanco de la vojaĝo, la horo (ofte la tarifo estas pli alta dum nokto ol dum tago).
Miklós Széchenyi
Grafo Miklós Széchenyi [miklOŝ sEĉEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Széchenyi Miklós estis hungara pastro, episkopo, kanoniko, prelato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis sárvári kaj felsővidéki. Lia familia nomo estas konata ankaŭ Széchényi.
Miklós Széchenyi naskiĝis la  1868 en Sopron. Li mortis la 1923 en Budapeŝto, sed li estis entombigita en Orosháza.
Biografio
Miklós Széchenyi frekventis mezlernejojn en Szombathely, Sopron kaj Győr, poste li studis teologion en seminario de Győr. Li pastriĝis en 1890, poste li estis pastro 2 jarojn en Kismarton. En 1892 li respondecis pri abatejo en Ják, samtempe li estis arkivisto, poste sekretario en diocezo de Esztergom. En 1894 li doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto. Li estis nomumita rektoro de Pázmáneum en 1898, samtempe kanoniko. Li iĝis prelato, ankaŭ episkopo de Győr en 1901, de Nagyvárad en 1911. Li estis membro de la hungara senato.
Géza Győrbiró
GYŐRBIRÓ Géza (djoerbiro:) estis hungara abelbredisto, konstruisto de abelkesto Győrbíró naskita en Szentkatolna la 21-an de novembro 1858 kaj mortinta en Szentkatolna la 20-an de januaro 1939.
Biografio
Győrbiró Géza estis ĝis 1899 vilaĝnotario, poste abelbredisto. Li mem konstruis kadromezuran 32×24 cm, kun supra elireja, malantaŭ manipuleblan starantan abelkeston. La abelbredistoj proksimaj rapide transprenis tiun. Tiel li allasis al abelfamilioj liberan evoluon.
Ilbesheim (Donnersberg)
Ilbesheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Erhard Urban
Erhard URBAN (naskiĝis probable en 1887, mortis la 24-an de junio 1969 en Vlastějovice) estis ĉeĥa esperantisto, aŭtoro de Gastronomia terminaro esperanta-angla-franca-ĉeĥa (Jarlibro de UEA 1958).
Ellerninte la kelneran profesion en 1905 li kiel 18-jarulo vizitis siajn gepatrojn en Strmilov kaj tie li de s-ano Kupka eksciis pri ekzisto de Esperanto. Sed ne povante aĉeti en librovendejo lernolibron, li unue provis la francan, anglan kaj rusan, sed ĉiujn lernolibrojn li ĵetis en fajron, ĉar la lingvoj estis por li tro komplikaj. Poste li elpetis de s-ro Kupka adreson de Theodor Čejka, poŝtrevene li ricevis de li la sopiratan lernolibron kaj post 13 semajnoj li jam legis esperantlingvajn tekstojn.
Unue li kelneris en Luhačovice, sed poste en Parizo en Grand Hôtel du Globe, kies posedanto s-ro Leclerc kune kun sia edzino parolis Esperanton. Lia plua hotelo estis Koomans en Roterdamo, kies posedanto s-ro Allard estis esperantisto ankaŭ. Same en Londono en Strand Palace Hotelo li ricevis okupon dank‘ al sia scio de Esperanto. En sekvaj jaroj li vivis kaj kelneris en Italio, Hispanio, Francio, Belgio, Nederlando, Anglio, Germanio, Aŭstrio kaj Svislando, kie li persone konatiĝis kun Hector Hodler.
Kaj kiam okazis kongreso en Antverpeno (1911) li igis sin jungi kiel „ĉevalo“ en la kaleŝon de Zamenhof - li estis maldekstraflanke ĉe la pinto de la timono, dekstre iu angla esperantisto.
Li ĉiam klopodis esperantistigi siajn gastojn, kelkaj akceptis, kelkaj rikanis. Plej danĝere estis dum la milito, kiam li devis priservi gestapanoj, kiuj opiniis Esperanton „juda trompo“.
Uragano Ophelia (2005)
Uragano Ophelia estis la dek kvina nomita ŝtormo kaj oka uragano de la uragana sezono en 2005. Ĝi estis tre vagema kaj tre malrapide moviĝanta ĉe la Orienta marbordo de Usono, alternante kelkajn fojojn inter tropika ŝtormo kaj uragano. Ĝi kaŭzis damaĝojn kaj stranderozion laŭlonge de la usona marbordo el Florido al Norda Karolino.
Erhard Urban
Post la milito li laboris kiel ĉefkelnero en Prago en hotelo Ruĝa Aglo.
Siajn travivaĵojn li rakontis en Heroldo de Esperanto, majo 1948.
Correntina
Correntina estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 31.249 loĝantojn en 2010.
Dobruška
Dobruška (Gutenfeld) estas dua plej granda urbo en distrikto Rychnov nad Kněžnou en Regiono Hradec Králové en Ĉeĥio. Ĝi situas en submontarejo de Orlické hory en valo de Dědina en supermara alteco 287 m s. m. en katastra teritorio kun areo 3 466 ha. En ĝi havis.
Historio
La unua skribmencio pri Dobruška devenas el la jaro 1320. En la jaro 1806 trafis Dobruškon la plej granda incendio en ties historio kaj granda parto de la urbo devis esti denove konstruita. Marde la 13-an de julio 1926 vizitis la urbon oficiale prezidento de la respubliko T. G. Masaryk kaj li enskribis sin en la memorlibron de la urbo.
Memorindaĵo
En Dobruška troviĝas ununura alirebla mikveo en Ĉeĥio, en eksa rabena domo, hodiaŭ en konstruaĵo de urba muzeo.
Suldal
Suldal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Rogaland. Fine de en la komunumo vivis.
Ordinara tadorno
Ostoj el fosilioj el Dorkovo (Bulgario) priskribataj kiel Balcanas pliocaenica povus fakte aparteni al tiu specio. Plej verŝajne ili estas de formortinta specio de Tadorna (se ne de distinga genro) pro ties aĝo de komenca Plioceno; la nuna specio estas nesenerare atestata el fosiliaj registroj ĝis ĉirkaŭ 2-3 milionoj de jaroj poste (fina Plioceno/ komenca Pleistoceno).
Aspekto
La Ordinara tadorno similas al malgranda mallongkola ansero laŭ grando kaj formo. Ĝi estas rimarkinda birdo, kun ruĝecroza beko, rozkoloraj piedoj, blanka korpo kun helbrunaj markoj (ĉefe markata bendo tra la tuta brusto, kaj makuloj ĉe subvosto kaj inter speguleto kaj korpo, ĉiuj videblas eĉ ripoze aŭ naĝe) kaj nigra ventro, kaj malhelverdaj kapo kaj kolo. La flugilkovriloj estas blankaj, la unuarangaj nigraj kaj la duarangaj malhelverdaj (speguleto videbla nur dumfluge) kaj helbrunaj. La subflugiloj estas preskaŭ entute blankaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la ino estas pli malgranda, kun iome da blankaj vizaĝaj markoj, dum la masklo estas ĉefe brilkolora en la reprodukta sezono, lia beko iĝas brilruĝa kaj portas elstaran karunklon ĉe la frunto. Tiele oni povas konsideri, ke temas pri specio kun ioma seksa duformismo. Longeco estas 61–67 cm, enverguro 102–113 cm.
La anasidoj estas blankaj, kun nigraj krono, nuk kaj flugilaj kaj dorsomakuloj. Junuloj estas similkoloraj, grizacaj supre kaj ĉefe blankaj sube, sed jam havas la plenkreskulan flugilbildon.
La alvoko estas laŭta "honk".
Disvastiĝo kaj vivejo
La Ordinara tadorno estas komuna ĉe la marbordo de Britio (kie ĝi estas simple konata kiel tadorno), kie ĝi loĝas ĉe salaj marĉoj kaj estuaroj; ĝi troviĝas ankaŭ ĉe la marbordo de Atlantiko el Francio al Germanio, la norda marbordo de la Egea Maro en Krimeo kaj en Kaŭkazo. Vidaĵoj de tiu birdo estas raraj en Nordameriko kaj oni informas pri neoftaj vizitantoj de Usono kaj Kanado.
Birdoj el Skandinavio, nordokcidenta Pollando, orienta Germanio, suda Ukrainio, Kaŭkazo, Centra Azio, Mongolio kaj nordorienta Ĉinio migras post reproduktado vintrumi ĉefe al marbordaj areoj de Iberio, nordokcidenta Afriko, Turkio, norda valo de rivero Nilo, suda Irako, limoj inter Pakistano kaj Barato, kaj sudorienta Ĉinio.
Vivo, konduto
Tiu palearktisa birdo vivas ĉe sablaj marbordoj. Tamen ĝi preferas resti tiom longtempe kiom eble sur grundo, kaj ĝi lerte marŝas. Aroj dum plumoŝanĝado povas esti grandaj (100,000 ĉe Vadamaro), ĉar plej parto de paroj lasas la nur parte kreskintajn junulojn ĉe infanvartejo kun nur unu aŭ du plenkreskuloj.
Șomușca
Șomușca [ŝomuŝka] (hungare: Somoska [ŝomuŝka]) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Bacău. Administre ĝi apartenas al Cleja, kiu situas 3 km oriente.
Ordinara tadorno
Vivo, konduto
Tiu specio estas ĉefe asocia kun lagoj kaj riveroj en malferma kamparo, kaj reproduktiĝas en nestotruoj, arbotruoj, fojnejoj aŭ simile. Vintre ĝi estas komuna en taŭgaj estuaroj kaj ankaŭ ĉe tajdaj kotejoj. Ili manĝas per balancado flanka de beko piedirante aŭ naĝe surakve. Ĝi manĝas moluskojn, vermojn, algojn, kiujn ĝi trovas en malprofunda akvo. La junuloj pli ofte plonĝas, sed tio estas peno por plenkreskuloj.
Șomușca
Vidu ankaŭ
Listo de ĉangohungaraj urboj kaj komunumoj en Moldovo
Ordinara tadorno
Vivo, konduto
Tiu birdo estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). La monda populacio estas ĉirkaŭkalkulata inter 580,000 kaj 710,000 individuoj (el kiuj pli da 300,000 ĉe la okcidenta Palearkto), nome la specio ne estas minacata.
Reproduktado
La tadorno estas tre fidela kaj restas dumvive kun sia unua partnero. Aristotelo mencias ties helajn ovojn kaj Buffon deduktas ke la grekoj bredis tadornojn.
Paroj formiĝas vintre sed reproduktado komencas nur komence de printempo. La posedo de teritorio estas grava kondiĉo por la sukceso de la nestumado. Tiu teritorio estas loko favora por manĝado, ĉefe de la ino dum la periodo antaŭ ovodemetado. La teritorio povas esti eĉ kilometrojn for de la nesto. La unuaj teritorioj estas okupataj el fina februaro, sed la majoritato estos okupataj inter komenco de aprilo kaj komenco de majo. La inoj elektas la teritorion kaj ligiĝas al ĝi (80 % el ili revenas la venontan jaron dum nur 55 % de maskloj). Kopulacioj komencas marte kaj iom post iom iĝas pli oftaj. Por kopulacio la masklo agitas flugilojn por ekvilibriĝi sur la ino, kiu kuŝas sur herbo aŭ sur tereno ne malproksime de la rivero aŭ de lageto ĉe kiu ili konstruis la neston. Ĝenerale la ino demetas post du semajnoj dekduon da ovoj, pezajn po ĉirkaŭ 75 g. La tadorno nestumas en subteraj tuneloj, ĉefe fositaj de kunikloj. La ino kovas la ovojn dum kvar semajnoj. Ŝi restas ĉe la nesto kaj manĝas nur malmulte. Unu tagon post eloviĝo la ino elnestiĝas kaj instigas siajn idojn sekvi ŝin per konstantaj alvokoj egege.... Ankaŭ la masklo kuniĝas la familion. Poste la plenkreskuloj grupigas la junulojn en infanvartejo kun kelkaj plenkreskuloj kaj eliras, ĝenerale el junio al julio por plumoŝanĝado ekzemple al Vadamaro en Germanio.
Junuloj povas plonĝi kaj subnaĝi por eviti predantojn kaj plenkreskuloj povas ekflugi el ili por agadi kiel logbirdoj.
Banano
Banano estas malrekta frukto multe produktata en la tropikaj landoj. Ĝenerale kiam matura estas flavkolora, sed estas varioj kun malsamaj koloroj, eĉ ruĝa. De sia sudorienta origino, la banano multe vojaĝis, ĝis atingi Afrikon, la insulojn de la Pacifiko kaj fine Sudamerikon. En multe da landoj oni konsideras la bananon kiel esencan eron de la nutraĵaro.
La vorto "banano" devenas el la volofa lingvo.
Priskribo
La banano nekontesteble viciĝas inter la plej gravaj tropikaj fruktoj. Dum 1992 la tutmonda produktado estis 66 milionoj da tunoj: nur la produktado de citrusoj ĝin superis. La matura banano enhavas grandajn kvantojn da kalio kaj da sukero. La frukto estas tre energidona (po 375 kJ je 100 gramoj) kaj bone digestebla pro sia eta grasa enteno. Tial ĝi estas plej ofte krude manĝata. En la bananplantejo oni plukas la bananojn kiam ili ankoraŭ verdas. Malpli fragilaj ol la maturaj fruktoj, ili povas pli bone elteni la transportadon. La bananoj tuj vojaĝas al distribucentroj (eksportmerkatejoj) kie la maturado estas kelkfoje plirapidigata per konservado en eteno. Naturkondiĉe tiu karbonhidrogeno estas farata de la planto mem.
La planto
Kvankam la bananujo povas atingi grandan alton (9 m), ĝi ne estas arbo. Ĝi efektive ne produktas lignan trunkon. La ŝajntrunko estas reale formita el la petioloj de la folioj. Tiuj ĉi interplektiĝas kaj fariĝas portanta strukturo, kiel falsa trunko. La petioloj havas ekstremaĵe grandan foliplaton kaj ĉe la centro medianan nervuron. La folioj povas atingi 4 m longe kaj 1 m larĝe. La tigo de la bananujo estas tre mallonga kaj tute subtera. Ĝi aperas sur rizomo, kiu periode produktas novajn tigojn. La rizomo portas gravan amason de longaj kaj maldikaj radikoj, kiuj kreskas sub la tero.
Frua kultivado
Sudorientaj aziaj kultivistoj unue kultivis kaj aldomigis bananojn. Lastatempa arkeologia kaj paleoekologia indiko ĉe Kuk-marĉejo en la Okcidenta Altlanda Provinco de Papuo-Nov-Gvineo sugestas ke banana kultivado tie okazis tiel frue kiel 5000 a.K.E. kaj eble kiel 8000 a.K.E. Estas probable, ke aliaj specioj estis poste kaj sendepende aldomigitaj aliloke en la sudorienta Azio. La sudorienta Azio estas la regiono de unuaranga diverseco de la banano. Areoj de duaranga diverseco troviĝas en Afriko, indikante longan historion de banana kultivado en la regiono.
La banano eble ekzistis en kelkaj lokoj de la Mezoriento dum la fruaj tagoj de Islamo. Estas iom da tekstaj indikoj ke la profeto Mahometo konis bananojn. La disvastigado de Islamo estis sekvita de disvastigegado de la banano. Estas multaj referencoj al ĝi en islamaj tekstoj (kiel poemoj kaj haditoj) komencante en la 9-a jarcento. De la 10-a jarcento la banano aperas en tekstoj de Palestino kaj Egiptio. De tie ĝi disvastiĝis en nordan Afrikon kaj islaman Iberion. Dum la mezepoka periodo, la bananoj de Granado (Hispanio) estis konsiderataj inter la plej bonaj en la araba mondo. En 650, islamaj konkerintoj alportis la bananon al Palestino. Nuntempe, banana konsumado grave pliiĝas en islamaj landoj dum Ramadano, la monato de tagluma fastado.
Portigliola
Portigliola estas komunumo de Italio.
Chałupki
Chałupki (ĉeĥe Chalupki, germane Annaberg) estas vilaĝo situanta en suda Pollando, en komunumo Krzyżanowice (pole gmina Krzyżanowice, germane Gemeinde Kreuzenort).
Banano
Planteja kultivado
En la 15-a kaj 16-a jarcentoj, portugalaj kolonianoj fondis bananajn plantejojn en la Atlantikaj Insuloj, Brazilo kaj okcidenta Afriko. Ankoraŭ dum la Viktoriana Epoko, bananoj ne estis vaste konataj en Eŭropo, kvankam ili estis haveblaj Jules Verne enkondukas bananojn al siaj legantoj per detalaj priskriboj en Ĉirkaŭ la mondon en okdek tagoj (1872).
Chałupki
Chałupki situas en la maldekstra bordo de rivero Odro en loko, kie la rivero enfluas el la ĉeĥa teritorio en la polan teritorion. La vilaĝo estas konata en la tuta Pollando, ĉar ĉi tie estas internaciaj transirejoj, landvoja kaj fervoja.
Banano
Planteja kultivado
En la komenco de la 20-a jarcento bananoj formis la bazon de grandaj komercaj imperioj; pria ekzemplo estas la Unuiĝinta Frukta Firmao, kiu kreis grandegajn plantejojn precipe en Centra- kaj Sudameriko. Ĉi tiuj estis kutime komerce ekspluatadataj kaj la termino "Banana respubliko" estis elpensita por landoj kiaj Honduro kaj Gvatemalo, reprezentante tion, ke ĉi tiuj firmaoj kaj iliaj politikaj subtenantoj kreis kaj instigis "sklavecajn diktaturojn", kies ĉefa motiviteco estis protekti la firmaojn.
Chałupki
La historio de tiu ĉi limregiona vilaĝo kiel kavalira posedaĵo tuŝas ĝis la 14-a jarcento. Ĉi tie ekzistis princa burgo, kiu gardis vojon en Ĉeĥion. El la jaro 1373 devenas mencio pri kastelo. La vilaĝo plej baldaŭ apartenis al bohumína majorato kaj kun Bohumín ĝi estis kunigita per ligna ponto, konstruita en la jaro 1626 de princo Jan Ernest.
Banano
Moderna kultivado
Kvankam la originalaj bananoj enhavis grandajn semojn, la kulturvarioj kun etaj semoj estas preferataj por homa kruda frukto-konsumado. Ĉi tiuj estas reproduktataj nesekse de plantetoj. Al la planto estas permesate produkti 2 ŝosojn samtempe; la pli grandan por tuja fruktoproduktado kaj la pli malgrandan "suĉanto" aŭ "sekvanto" por produkti frukton post 6–8 monatoj. La vivo de banana planto estas 25-jara aŭ pli longa, dum kiu tempo la individuaj priplantataj ejoj povas moviĝi iomete de siaj originalaj pozicioj laŭ tio kiel latera rizoma formado bezonas.
Chałupki
En la jaro 1682 estis konstruita ĝis hodiaŭ staranta kastelo, kies posedantoj estis krom alia marggrafo Georgo Hohencolerno, familio Donnersmarckidoj, pli poste familio Lichnovský-idoj. En la jaro 1844 la kastelo fariĝis posedaĵo de familio Rothschildidoj, riĉaj vienaj bankieroj.
Olešnice (distrikto České Budějovice)
Olešnice estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1186.
Membrigo de municipo
Municipo Olešnice konsistas el tri partoj sur tri katastraj teritorioj:
Chałupki
En la jaro 1924 estis konstruita evangelia preĝejo, kiu hodiaŭ estas preĝejo katolika. La posedaĵo kaj la kastelo de Rothschildidoj estis laŭ ordono de hitlera registaro transdonita al vidvino post germana generalo, barono Rotkirch kaj el ŝia posedaĵo ĝi restis ĝis la jaro 1945. Hodiaŭ en la kastelo estas restoracio kaj hotelo kun blazono de Rothschildidoj super ĉefa enirejo. En la kastela parko kreskas multe da raraj malnovaj arboj kreantaj aleojn de fraksenoj, tilioj kaj kaŝtanarboj.
En la jaro 1929 en Chałupki, en tiama Annaberg, estis konstruita de germanoj monumento „Dreiländereck“ por memoro de falintaj soldatoj en la unua mondmilito.
Emerson Ferreira da Rosa
Emerson Ferreira da Rosa (naskiĝis la ) estas brazila futbalisto.
Flago de Singapuro
La flago de Singapuro estas la nacia flago de ĉi tiu azia urboŝtato. La kvin steloj de la flago reprezentas la idealojn de la lando: progreso, paco, justeco, egaleco kaj demokratio. La duonluno simbolas junan kreskantan nacion. La flago havas du partojn, supre ruĝa kaj malsupre blanka.
Kimeŝeko
Kimeŝeko (kazaĥa: кимешек, karakalpako: кимешек) aŭ eleĉeko (kirgiza: элечек) estas tradicia kapvestaĵo de pliaĝaj edzinitaj virinoj (avinoj) en Kazaĥio, Karakalpakstano kaj Kirgizio.
Banano
Moderna kultivado
Kultivitaj bananoj estas nekapablaj produkti kreskopovajn semojn. Manke de semoj, disvastigado tipe enhavas forigadon kaj transplantadon de parto de la subtera tigo. Kutime tio estas farata per zorgema forigado de suĉanto (vertikala ŝoso kiu evoluas de la bazo de la banana tigo) kun kelkaj radikoj sendifektaj. Tamen, malgrandaj bulbotuberoj, reprezentantaj ne ankoraŭ longiĝintajn suĉantojn, estas pli facile transplanteblaj kaj povas esti ellasitaj ekster la grundo dum ĝis 2 semajnoj; ili bezonas minimuman prizorgon kaj povas esti ekspeditaj grandkvante.
Demecser
Ne miskomprenu kun Devecser!
Banano
Moderna kultivado
Ne estas necese inkluzivigi la bulbotuberon aŭ radikan strukturon por disvastigi bananojn; distranĉitaj suĉantoj sen radika materialo povas esti disvastigitaj en malseka sablo, kvankam tio ĉi daŭras iom pli longe.
Demecser
Geografio
Demecser situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo inter Nyíregyháza-Ungvár. Kemecse troviĝas 14, Nagyhalász 22, Ibrány 26, Nyíregyháza 28, Budapeŝto 254 km.
Banano
Moderna kultivado
Kiel ne-laŭsezona kultivaĵo, bananoj estas haveblaj freŝe tutjare.
Demecser
Historio
La ĉirkaŭo de la komunumo estis loĝata jam en la antikvo. Unua skriba mencio okazis en ĉirkaŭ 1261. Ĝi estis en la 15-a jarcento jam kampurbo kaj tenis tiun titolon ĝis 1886. La reguligo de la Tiso kaj konstruo de la fervoja linio Nyíregyháza–Ungvár puŝis la evoluon de la komunumo. Oni konstruis tiam amelan kaj alkoholan produktejon. Post la 2-a mondmilito kaj ekde la 1990-aj jaroj, la urbo sengraviĝis kaj kreskis nombro de la senlaboruloj. Demecser iĝis urbo en 2001.
Le Gentleman d'Epsom (filmo)
Le gentleman d'Epsom ("La Ĝentlemano de Epsom"), ankaŭ aperinta sub la titolo Les Grands Seigneurs ("La Grandsinjoroj"), estas franca filmo de Gilles Grangier, aperinta en 1962.
Rakonto
Richard Briand-Charmery estas konata en ĉiuj hipodromoj, kie li estas vokata "Komandanto". En Hipodromo de Longchamp kun Charly, stal-knabo, li trompŝtelas tiujn al kiuj li donas konfidencajn informojn. Buĉisto, estro de nokta klubo, lia amiko Arthur... kaj restoraciisto: Gaspard Ripeux. Ĉiujn tagojn de malriĉaj periodoj, li vespermanĝas ĉe sia fratino Thérèse, ignorante sarkasmojn de sia bofrato Hubert. Richard renkontas Maud, virinon kiun li amis antaŭ longe. Li invitas ŝin al restoracio kaj grandsinjore pagas adicion de 280,000 frankoj per senproviza ĉeko. Li trudakiras 100,000 frankojn kiujn li vole vetas je ĉevalaĉo. La ĉevalo gajnas. Li konvinkas Ripeux re-veti ĉion, kion li supozeble gajnis je ĉevalo, kiu povas gajnigi milionojn. La ĉevalo malgajnas. En alia kurado, oni erare donas al li biletojn por alia partoprenanto. Li kolere ĵetas ilin. Ĉi tiu ĉevalo gajnas. Richard retrovas la biletojn kaj enspezas grandan monsumon.
Videoteko
Aperis DVD de la filmo.
Sándor Keresztes (politikisto)
Sándor Keresztes [ŝAndor keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keresztes Sándor estis hungara parlamenta deputito, partiestro, diplomato. Lia plej konata filo estis Sándor K. Keresztes. Sándor Keresztes naskiĝis la en Magyarókereke aŭ Alunișu (ĝuste tiutempe komenciĝis la rumana dominado), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Keresztes maturiĝis en piarista liceo en Cluj en 1938 (lia instruisto estis Lajos Puskás), poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1943 jam en la sama rehungariĝinta urbo. Post la diplomo li havis postenon en la urba municipo. En la sekvanta jaro la familio translokiĝis al Budafok pro la proksimiiĝanta Ruĝa Armeo. Inter 1944-1946 li laboris en la ministerio, dum la nazia erao (1944-1945) li helpis al la rifuĝintoj, tial li estis arestita. En 1947 li estis parlamenta deputito, sed post unu jaro la komunistoj forprenis lian mandaton, li povis fari nur simplajn laborojn. La plej longe ĝis la emeritiĝo li laboris en katolika eldonejo. Depost la Hungara revolucio de 1956 li zorgis pri distribuoj de pakaĵoj alvenintaj el eksterlando, poste li estis arestita. En 1962 li akiris plian juran diplomon en Universitato de Pécs. Antaŭ ĉeso de la socialismo (1990) li estis partiestro, poste parlamentano, sed li redonis la mandaton, ĉar li ricevis diplomatan postenon. Inter 1994-1998 li estis parlamentano, poste li retiriĝis. Li ricevis premiojn inter 1992-2009. Li edziĝis en 1943, lia edzino naskis okfoje.
Don Quixote (Strauss)
Don Quixote, fantaziaj variacioj pri temo de kavalira karaktero op. 35, estas simfonia poemo de Richard Strauss por solo-violonĉelo, solo-vjolo kaj granda orkestro. Ĝi baziĝas sur la romano Don Quijote de la Mancha de la hispana aŭtoro Miguel de Cervantes. Ĝi estas komponita laŭ formo de konĉerta simfonio, kun soloviolonĉelo reprezentanta la figuron de Don Quijote kaj solo-vjoloj, tubjoj kaj basklarnetoj reprezentantaj la personecon de Sancho Pansa.
La verko
Strauss komponis la verkon en 1897 je Munkeno. La unua prezentado okazis la 8-an de marto 1898 en Gürzenich je Kolonjo. Direktis ĝin Franz Wüllner.
Origine la partituro ne enhavas programon, sed la komponisto postatempe verkis pri la unuopaj partoj de la verko mallongajn programajn klarigojn por pli bona kompreno.
La dua variacio priskribas epizodon, en kiu Don Quijote renkontas ŝafogregon kaj imaginas ĝin alproksimiĝantan armeon. Strauss uzas disonancan flirtlangadon, por imiti la blekadon de la ŝafoj. Tio ĉi estas unu el la unuaj okazadoj de ĉi tiu ludoteĥniko.
Instrumentado
La verko estas jene instrumentita: fluteto, 2 flutoj, 2 hobojoj, angla korno, 2 klarnetoj en B♭ (2-a ankaŭ en E♭), basklarneto, 3 fagotoj, kontrafagoto, 6 kornoj en F, 3 trumpetoj en D, 3 trombonoj, tenortubjo (eŭfono) en B♭, bastubjo, timbaloj, triangulo, tamburego, cimbalo, tambureto, tamburino, ventmaŝino, harpo kaj arĉinstrumentoj.
3082 Dzhalil
3082 Dzhalil estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la tataran sovetan poeton Musa Ĝalil (ruse cirile Муса Мустафович Джалиль, tatare Муса Җәлил, arabe موسا ﺟﮫليل‎, 1906–1944), heroon de Sovetunio.
Rik Battaglia
Rik Battaglia (Riccardo Battaglia) naskiĝis la 18-an de februaro 1927 en itala urbo Corbola (Rovigo). Li elkreskis en mizeraj rilatoj. Li neniam ekkonis sian patron, la patrinon li vidadis nur malofte. Pri lia edukado zorgis nur lia avino kaj onklino. Li trabatis sin tra la vivo en diversaj porokazaj okupoj, li laboris kiel rivera ŝipisto kaj kiel la 17-a jara li gvidis ŝarĝŝipon al Korfuo, e Istanbulon kaj ĝis Nigra maro. Kiam li laboris kiel laboristo en drinkejo en Milano, ekvidis lin reĝisoro Mario Soldati kaj li proponis al li ĉefan rolon en filmo Die Frau vom Fluss sur flanko de Sophia Loren. La filmo solenis grandean sukceson kaj ekstartis al Rik brilan aktoran karieron. Li ricevis aktoran klerecon en roma Centro Sperimentale di Cinematografia kaj antaŭ kamerao li venis ĉefe en "sandalaj" filmoj, kiel estis ekz. Hannibal aŭ Julius Cäsar, der Tyran von Rom. En 1957 li akiras rolon en ermana filmo Liane, die weiße Sklavin, kie li rolis surflanke de Marion Michael.
En 1963 Artur Brauner kontraktis lin por sia vesterno Old Shatterhand, sed rompo en lia kariero venas en 1964, kiam li akiras ĉefan rolon de malbonulo en orientala okazintaĵo Ĵut. Sekvas pluaj filmoj de May kiel La trezoro de aztekoj kaj Piramido de dio de suno (ambaŭ en 1965). Li fariĝas baza aktoro de ondo de la filmoj de May kaj en 1965 li kontrakte devligas sin al Horst Wendlandt al grava parto Rollins, murdisto de Winnetou, en filmo Winnetou III. Fine li rolis ankaŭ ĉe la tria el prodecentoj de filmoj de May de la 60-aj jaroj, ĉe fratoj Georg kaj Franz Marischka-oj - en filmo La trezoro de inkaoj (1966). Iom disigitan impreson lasis lia prezentiĝo en malfrua vesterno Old Firehand (1966): unufoje en sia filma prezento en filmoj de May Bataglia staris je flanko de bono - por fanuloj absolute neakceptebla. En fina filmo de winnetoua serio Winnetou kaj Old Shatterhand en Valo de morto (1968) li jan denove kreis rolon de malbonulo Murdock.
En plua periodo de sia vivo li ricevis rolojn en diversaj spageti-vesternoj kaj en filmaj adaptoj de Jack London. Li estis videbla ankaŭ en filmo de Sergio Leone Todesmelodie (1971) kaj li rolis ankaŭ surflanke de Terence Hill en filmo Nobody ist der größte (1975). En la 70-aj kaj la 80-aj jaroj li estis aperanta en duavicaj mafiaj filmoj kaj li suferis en tikliĝemaj seks-filmoj. Al la simpatia kaj la eminenta aktoro, kiu nun vivas kun la edzino en Romo, estis en la jaro 1995 donita prezo Scharlih, kio estas la plej malnova kaj la plej fama aprezo kunigita kun nomo de Karl May.
Satoshi Tsunami
Satoshi Tsunami (en Esperanto Satoŝi Cunamijapane 都並 敏史, n. 14-an de aŭgusto 1961) estas japana futbalisto. Li de 1980 ĝis 1995 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estas unu el la membroj kiuj partoprenis en plej multnombraj matĉoj, nome en 78.
Uragano Philippe (2005)
Uragano Philippe estis la 16-a nomita ŝtormo kaj naŭa uragano de la uragana sezono en 2005. Ĝi formiĝis oriente de la Malgrandaj Antiloj la 17an de Septembro kaj moviĝis norden plifortiĝante. Philippe iĝis uragano la 18an de Septembro kaj restis tio dum du tagoj antaŭ esti kaptita de vento el netropika sistemo ĉirkaŭ la 20an de Septembro kio malfortigis Philippe en tropika ŝtormo.
Time (Norvegio)
Time estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Rogaland. Fine de en la komunumo vivis.
Les Loges-Marchis
Les Loges-Marchis estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Binotiers, aŭ Bonotiers , (?).
Saulxures
(jen france, origine germane kaj alzace Salzern, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
10786 Robertmayer
10786 Robertmayer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Jenő Győrbiró
GYŐRBIRÓ Jenő (djoerbiro:) estis hungara apotekisto naskita en Fogaraŝo la 29-an de januaro 1895 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de julio 1982.
10786 Robertmayer
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kuracisto kaj natursciencisto Julius Robert von Mayer (1814–1878), kiu kreis la formulon de transformo de la mekanika energio en varmo. En 1842 li establis la principon de konservado de energio. Tiu propono ricevis malmulte da atento ĝis kiam lia laboro estis plivastigita fare de Hermann von Helmholtz.