cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
UK 2014
Futbalmatĉo
Universala Esperanto-Asocio unuan fojon partoprenis oficialan futbalmatĉon de la NF-Konsilia (Ne-Fifa-Konsilio) kontraŭ la teamo de la argentinarmena komunumo. Komento de kongresano: "La rezulto en tiu ludo estis tute duaranga, kio gravis estis la solidareco, amikeco kaj plezuro. La esperantistoj sukcese perdis 3:8, sukcese, ĉar ili gajnis la korojn de la lokanoj." Per tiu unua oficiala ludo UEA nun akiris la rajton aktive partopreni en NF-Konsilio kaj estas la ideo, ke tia ludo fariĝos nova kongresa tradicio. La ludo okazis en la sportejo "Polideportivo Colegiales" en Bonaero la 31-an de julio 2014.
Kongresa rezolucio
En la kongresa rezolucio, 706 partoprenantoj de la UK el 57 landoj diskutinte la kongresan temon konstatis, ke Esperanto estas aktuala fenomeno ligita al la okazanta tutmondiĝo, ke ĝi bone kongruas kun daŭripovo kaj ke daŭripovaj iniciatoj malofte atentas la lingvan flankon, pro kio Esperantistoj aparte atentu ĝin. La rezolucio plie alvokas Esperantistojn inde viciĝi inter la ceterajn pordaŭripovajn movadojn kaj nomas la valorojn necesajn por starigo de daŭripova monda socio kernaj valoroj de la Esperanto-movado, antaŭvidante ke Esperanto havos apartan sencon ĝuste en mondo, kiu konservos diversecon, pacon kaj justecon.
Rezultoj de la belartaj konkursoj
Dum la solena fermo estis anoncitaj la rezultoj de la belartaj konkursoj de UEA. Estis atribuitaj premioj en la kategorioj "poezio", "prozo", "eseo", teatraĵo" kaj "infanlibro de la jaro". La unua premio en la kategorio "poezio" estis atribuita al "Soneto de la lumturo" de Jesus Moinhos Pardavila el Galegio/Hispanio. La premio "infanlibro de la jaro 2013" estis atribuita al la eldonejo Grafokom, Kroatio por "Padma, la eta dancistino".
REZOLUCIO
de la 99-a Universala Kongreso de Esperanto en Bonaero
Ni, 706 partoprenantoj en la 99-a Universala Kongreso de Esperanto, venintaj el 57 landoj de ĉiuj mondopartoj al Bonaero, Argentino,
Blankenburg
Blankenburg havas diversajn signifojn:
UK 2014
REZOLUCIO
Diskutinte en pluraj sesioj pri la temo ''Ĉu la nepoj nin benos? Streboj al daŭripova estonteco'';
Konstatinte,
ke Esperanto reprezentas plene aktualan strebadon, kun evidentaj ligoj al aliaj esencaj agadoj kadre de la nuntempaj tutmondigaj tendencoj,
ke la celado al sanaj, dauripovaj socioj, bazitaj sur paco, justeco, demokratio kaj ekonomio servanta al la homoj kun respekto al la vivosubtenaj sistemoj de la naturo, kongruas al la interkultura solidareco kiu ĉiam motivis la Esperanto-movadon,
kaj ke en la diversaj aliroj al daŭripovo ofte mankas sufiĉa atento al la ligo inter la lingvaj demandoj kaj aliaj esencaj agadoj, kio donas al ni la taskon daŭre kaj pli efike labori tiukampe;
Alvokas
ĉiujn subtenantojn de Esperanto fari ĉion eblan por plenumi nian apartan rolon kiel movado por justa, konscia multlingvismo, kaj viciĝi inter la diversaj sociaj movadoj por interkultura kaj kontraŭdiskriminacia edukado, homaj rajtoj, naturprotektado, popola klerigado, rimedosparaj vivstiloj kaj aliaj;
Deklaras,
ke la valoroj necesaj al la konstruado de daŭripova monda socio estas kernaj valoroj de nia movado, ĉar mondo, en kiu Esperanto daŭre havos sencon, estos mondo, kiu ekonomie kaj ekologie, politike kaj kulture, konservas diversecon, pacon kaj justecon.
Petrila
Petrila (hungare: Petrilla) estas urbo en Rumanujo laŭ la rivero de Orienta Jiu, nordokcidente de Petroșani.
Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Cimpa, Jieț, Răscoala kaj Tirici.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 9 271 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 29 302 (rumanoj, 9 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1733. Ĝiaj brunŝtonkarbominejoj malfermiĝis en la dua parto de la 19-a jarcento. Ĝis 1919 Petrilla apartenis al Hungario (Hunyad).
Franca konstitucio de 1958
La franca konstitucio de 1958 estas la konstitucio, kiu fondis la Kvinan Francan Respublikon. Ĝi nuntempe regas la institucian funkciadon de Francio per la difino de la ĉefaj instancoj de la reĝimo, ekzemple la Prezidento de la Respubliko, la ĉefministro aŭ la Nacia Asembleo. Tiu konstitucio (jam la dekkvina en la historio de Francio) estis aprobita per nacia referendumo la 28-an de septembro 1958, kaj sekve validiĝis la 4-an de oktobro.
Historio
La konstitucio estis redaktita por eliri el la grava krizo de la Alĝeria Milito de Sendependeco. Ĝi starigas do fortan ekzekutivon: la du ĉefaj redaktantoj, Michel Debré kaj generalo Charles de Gaulle, estis precipe influitaj de la brita modelo (kun forta ĉefministro) kaj de la usona modelo (kun forta prezidento).
Jam antaŭ longe deziris Charles de Gaulle tian politikan sistemon: ekde la 6-a de junio 1946 kaj sia fama parolado de Bayeux, la franca generalo kritikadis la tro parlamentisman Kvaran Respublikon.
Jura signifo
La konstitucio posedas antaŭparolon, kiu referencas al tri aliaj fundamentaj tekstoj: la Deklaracio de Homaj kaj Civitanaj Rajtoj de la 26-a de aŭgusto 1789, la antaŭparolo de la antaŭa franca konstitucio de 1946 (kiu fondis la Kvaran Respublikon kaj enhavas plurajn gravajn socialajn rajtojn) kaj fine la Ĉarto pri Medio (Charte de l'environnement) de 2004. Tiuj tekstoj, kune kun la konstitucio kaj la konstituciaj jurprincipoj trovataj de la Konstitucia Konsilio, formas la "konstitucian blokon" (franclingve bloc de constitutionnalité).
Ĉefaj modifoj
Ekde 1958 la konstitucio estis modifita deknaŭfoje, aŭ de la tuta parlamentanoj kunigitaj kiel "Kongreso" (la deputitoj de la Nacia Asembleo kaj la senatanoj de la Senato), aŭ rekte de la popolo per referendumo.
Pinĥas Laĥovicki
Pinĥas LAĤOVICKI (naskiĝis la en Pinsk, Belarusio) estis pola esperantisto kaj judo, inĝeniero-arĥitekto. Li estis UEA-delegito en Jerusalemo. Li iniciatis la unuan Esperanto-kongreson en Palestino (la ) en Jerusalemo kaj la unuan Esperanto-ekspozicion en la Levante-foiro en Tel Aviv en aprilo kaj majo 1934.
Natura rezervejo lago de Posta Fibreno
La regiona natura rezervejo lago de Posta Fibreno (riserva naturale regionale Lago di Posta Fibreno) estas unu el la regionaj naturaj rezervoj establitaj de la regiono Latio de Italio kaj estas administrata kunlabore kun la administrado de la urba komumumo Posta Fibreno kadre de la provinco Frosinone. Ĝi estas fama pro la fakto kaŝi en la kana vegetaĵaro aŭtentikan flosantan insulon, jam menciita de la historiisto Plinio la Maljuna en sia verkaĵo Natura historio La teritorio konsideratas inter la plej taŭgaj lokoj por birdumo en Eŭropo.
Eroné
Eroné estas persona arta lingvo kreita de Carrie. La fonetiko kaj ortografio estas tre simplaj, influitaj de la angla kaj la franca. La gramatiko ankaŭ estas tre influita de la angla, kun tri kazoj: nominativo, dativo kaj genitivo. La sintakso estas SOV.
Specimeno (Babela turo, Gen. 11:1-9):
1. Sec bruc mimuzé, lea egli anfé voc eroné o dlushi hivé aspus.
2. Tev eronel letul tebiu, nel gindé kosh Shinar sothwuel o kosh ne gretuel.
3. Nel elladné hivul, "Laho, alel anvé anekel o alel fel pesikekel brariu." Nel anvé lonsul, nel buve lonsuliv, o nel andeke fer bulithe lonset.
4. Cam nel hivul, "Laho, alel amrofe thiekel. Alel athode thinekel; ne lea gemé lozikel, decev lea shashrel hamejeladalec cannekel; decev alel gavla lea egli anfé rumshekeliv."
5. Eko lea Agleno noka lea gemé sampus belet lea amrofe o lea athode dem lea eronel nel wethinel dem.
6. Lea Agleno hivus, "Nel voc onvoe thel, o nel voc eroné hivais; to nel pempkelev brum athode thinen, nel pempkel vibo jebé tlasher.
7. "Laho, alel sampikel o eronefec thithrikel; nel elladné gannekeliv."
8. Lea shaahrel lea eronel rumshail gavla lea egli anfé nel imbul lea athode thinen.
9. Lumb lea athode hamejues Babel--kosh gant regice lea shashrel eronatel eronefilec thithrus o fe rumshul gavla lea egli anfé.
Eksteraj ligiloj
http://members.tripod.com/~Tanist/eroneintro.html
Lesenice
Lesenice, hungare Leszenye [lesenje], germane Lesenitz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lesenice situas laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 21 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1244 en formo "Lezene". En 1598 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1715 oni komputis tie 11 domojn. En 1828 loĝis tie 367 vilaĝanoj en 61 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Leszenye 477 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Leszenye rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Lesenice apartenas al Slovakio, kie en 2001 vivis 571 homoj, (328 slovakoj, 235 hungaroj).
Finnlanda Stacio
Finnlanda Stacio aŭ Sankt-Peterburgo–Finljandskij (Станция Санкт-Петербург-Финляндский) (IATA: FVS), estas fervoja stacio en Sankt-Peterburgo, Rusio, kiu funkciigas transporton al okcidentaj destinoj kiel Helsinki kaj Viborg.
Lenin
La stacio estas fama ĉefe kiel la loko kien Vladimir Lenin revenis al Rusio el ekzilo en Svisio la 16an de Aprilo 1917 (novstile), estre de la Oktobra Revolucio. Tiu okazaĵo estis rememorata per soveteca statuo de Lenin dominanta la placon antaŭ la stacidomo. Post la tumulto de la Juliaj tagoj, kiam laboristoj kaj soldatoj en la tiama ĉefurbo luktis kontraŭ registaraj trupoj, Lenin devis fuĝi al Finnlando por sekureco, evitante areston. Lenin sekrete revenis el Finnlando maskita kiel fervojisto kaj protektita de Eino Rahja kaj Alexander Shotman la 9an de Aŭgusto 1917. Ambaŭ fojojn Lenin trapasis la rusi–finnan limon per la lokomotivo #293 ŝoforitan de la finna inĝeniero Hugo Jalava (Гуго Эрикович Ялава). Tiu vaporlokomotivo estis donacita de Finnlando al Sovetunio en 1957, kaj estas nun instalita kiel permanenta ekspozicio sur unu el la platformoj de la stacio.
Dua Mondmilito
Dum la Sieĝo de Leningrado en 1941–43, la Finnlanda Stacio estis la nura fervoja finstacio de Leningrado kiu restis uzebla. Tiu fervojo konektis Leningradon kun stacio apud la okcidenta bordo de la Lago Ladoga, kien venis la bezonataĵoj el la ne-okupaciitaj partoj de Sovetunio tra la lago, ĉu boate ĉu sur la laga glacio, tra la tiel nomita Vojo de Vivo.
Aktuale
(Площадь Ленина) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Kirovsko-Viborgskaja linio, ĝi situas inter la stacioj kaj  en Sankt-Peterburgo. La stacio estas konekta al Finlanda fervoja stacidomo de Sankt-Peterburgo kaj formas unuigitan transportan nodon kun ĝi.
László Bielek
László BIELEK [lAslO bjelek], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Bielek László István estis hungara pastro, monaĥo, instruisto.
László Bielek naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Kiszucaújhely (nuntempa Kysucké Nové Mesto en Slovakio), li mortis la  en Kőszeg.
Biografio
László Bielek aliĝis al la piaristoj en 1764, li pastriĝis en 1773. Li instruis en diversaj gimnazioj de Hungara reĝlando, tiutempe li doktoriĝis. Post jaroj li estis pastro kaj lernejestro en Debrecen, Kalocsa kaj Nagykároly, poste viclernejestro en diversaj urboj. Li verkis ĉefe epigramojn kaj eventuale ekleziajn paroladojn.
Marcel Laignier
Marcel LAIGNIER [lenje] ( en Reims – ? ) estis franca esperantisto kaj advokato. Unu el la unuaj francaj Esperantistoj, varbita en 1892 de Beaufront. Propagandis unue inter siaj kunlernantoj, partoprenis en la fondo de la ES Reims-Soissons, 1894, helpis por la fondo en Reims de EG de SPPE, 1901, gvidis kursojn, kunlaboris por la fondo de la Int. Societo de E-istaj Juristoj, reorganizis la grupon de Annecy, 1920, kaj de Nancy, 1926. L. K. de 1930.
Faŭko
Faŭko estas la buŝkavo de sovaĝaj rabaj bestoj.
Lovčice (Plánice)
Lovčice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Plánice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordoriente de Plánice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/187. Estas ĉi tie registritaj 32 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hejsej tanuki gassen Pompoko
La tanuko (niktereŭto) estas japana besto similante al lavurso aŭ melo, kaj "pompoko" estas infana vorto por la sama besto, ĉar la japanoj pensas ke la niktereŭtoj tamburas sur siaj ventroj — do la sono de la "tamburo": pom-poko. La niktereŭto en Japanio estas reala besto kaj samtempe ankaŭ mita besto, kun la magia forto de transformiĝo, kiun supozite ankaŭ katoj kaj vulpoj havas.
(154154) 2002 GB11
(154154) 2002 GB11 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Faŭko
Same ĝi signifas aperturon de vazo, glaso, botelo, ktp.
Figure faŭko estas larĝa malluma aŭ timiga aperturo, abismo aŭ senfundaĵo.
Lovčice (Plánice)
Lovčice situas en katastra teritorio Lovčice u Klatov kun areo 5,25 km².
(154154) 2002 GB11
Ĝi estas rigardita ankaŭ kiel hungaria asteroido. Ĝia orbito tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo : ĝia marsa MOID estas 0,28998 astronomia unuo, tie estas 43,380 milionoj da km.
Hejsej tanuki gassen Pompoko
Fascina efekto en tiu filmo estas, ke la niktereŭtoj aperas laŭ situacio en tri diversaj formoj: Krome de tiuj tri formoj ili povas ankaŭ transformiĝi en ŝajne verajn homojn.
La reĝisoro de tiu filmo estis Takahata Isao.
Lovčice (Plánice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1558.
Hejsej tanuki gassen Pompoko
Intrigo
La rakonto okazas en la sesdekaj jaroj en la supra valo de la rivero Tama, kie nova urbo "Tama New Town" estas konstruata. En la tiea arbaro vivas niktereŭtoj kaj ili malkvietiĝas pro la multaj novaj konstruaĵoj. Ili interkonsiliĝas kaj decidas de unuigi siajn fortojn por ĝeni kaj malhelpi la konstruajn laborojn de la homoj. Kun la helpo de tri saĝuloj el la insulo Ŝikokuo ili provas ankaŭ timigi la homojn kun granda fantoma parado, sed nenio povas haltigi la konstruaĵojn. Finfine Gonta, la konduktanto de la arbaroj niktereŭtoj, provas direkte batali kontraŭ la homoj, sed malvenkas kaj multaj niktereŭtoj mortas. La resto de la niktereŭtoj komencas novan vivon — unu parto transformiĝinte en homoj por vivi inter la homoj, alia parto provas vivi kiel niktereŭtoj en la ŝanĝita mondo.
Filmo
La filmo Heisei tanuki gassen Pompoko aperis en 1994 en la japanaj kinejoj, kaj poste en 1994 aperis ankaŭ sur laserdisko (LD). En 2002 la filmo aperis ankaŭ sur DVD.
Finna virina nacia teamo de futbalo
La finna virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Finnlandon (aŭ Suomion), en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo interalie en la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado en 2005 - en unua partopreno de eŭropa ĉampionado - atingis la duonfinalon. En 2009 la eŭropa ĉampionado okazis en Finnlando, do la finna teamo kiel teamo de la gastiganta lando aŭtomate kvalifikiĝis: tie ĝi atingis la kvaronfinaldon kaj malvenkis per rezulto de 2-3 kontraŭ la angla virina nacia teamo de futbalo. Por la Virina Futbala Mondpokalo la teamo ankoraŭ ne kvalifikiĝis.
Blankenheim
Blankenheim havas diversajn signifojn:
Ŝa Tin
Ŝa Tin, aŭ pli longe Ŝa Tin Nova Urbo ĉine 沙田新市鎮 estas metropolo en Ĉinio.
Geografio
Ŝa Tin etendiĝas en duoninsulo ĉe enfluejo de rivero al la Sudĉina Maro en proksimeco de Honkongo.
Ekonomio
Ŝa Tin partoprenas en ekonomio de Honkongo.
Klimato
Ŝa Tin troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvperiodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvokvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
Tucunduva
Tucunduva estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 5 898 loĝantoj.
Blankensee
Blankensee havas diversajn signifojn:
Petrograda Soveto
La Petrograda Soveto de Laboristaj kaj Soldataj Deputitoj (Петроградский совет рабочих и солдатских депутатов) estis urba konsilantaro de Petrogrado (Sankt-Peterburgo), tiama ĉefurbo de Rusio. Mallongigite, ĝi estis kutime nomata Petrograda Soveto (Петроградский совет, Petrogradskiy soviet).
Tiu soveto estis establita en Marto 1917 post la Februara Revolucio kiel reprezentanta ento de la laboristoj kaj soldatoj de la urbo, kvankam la urbo jam estis havinta sian bone establitan urban konsilantaron, nome la Sankt-Peterburga Urbodumao (Centra Dumao). Dum la revoluciaj tagoj, la konsilantaro klopodis etendi sian jurisdikcion tutlanden kiel rivala povocentro de la Provizora Registaro, kreante tion kio en soveta historiografio estas konata kiel la Dvojevlastije (Duobla povo). Ties komitatoj ludis gravan rolon dum la Rusia Revolucio kaj kelkaj el ties komponantoj estris la armitan ribelon de la Oktobra Revolucio.
Ľudovítová
Ľudovítová, hungare Lajos [lajoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Lajšová.
5243 Clasien
5243 Clasien estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Clasien Shane, edzino de la profersoro pri astronomio W. W. Shane de Nijmegen kaj de la observatorio de Leiden. De 1982 al 1987, Ingrid van Houten-Groeneveld loĝis ĉe la geedzoj Shane dum la ekzamenoj de fotografiaj platoj por la unua, dua kaj tria Enketoj pri Trojanoj kaj ŝi estis tre dankema pro ilia gastamo.
Ľudovítová
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1358, poste en 1389 en formo "Lagfalua". La perfekta hungara nomo "Layosfalva" aperis en 1404. En 1789 loĝis tie 92 vilaĝanoj en 18 domoj, en 1828 116 vilaĝanoj en 17 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lajos 149 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 tiu loko ne rehungariĝis spite la unuan Arbitracion de Vieno. En 2001 vivis en Ľudovítová 262 homoj, (260 slovakoj).
21433 Stekramer
21433 Stekramer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stephen Curt Kramer, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Byram Hills High School de Armonk (Nov-Jorkio Usono).
Sudince
Sudince, hungare Ösöd [oŝod], germane Sedimitz estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sudince situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Šahy troviĝas je 22 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1245 en formo "Zyud". En 1828 loĝis tie 228 vilaĝanoj en 38 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ösöd 219 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sudince 73 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Blomberg
Blomberg havas diversajn signifojn:
Mary (Turkmenio)
Mary estas urbo de Turkmenio, ĉefurbo de la Provinco Mary. En la antikveco ĝi ricevis plurajn nomojn (Merv, Meru kaj Margiana). Laŭ kalkuloj de 2010 ĝi havis 126,145 loĝantojn.
Laŭ la hinda tradicio, Mary (Merv), estas la origina hejmo de la arjoj. En la eta periodo inter 1145 kaj 1153 ĝi superis Konstantinopolo kiel la plej granda urob de la mondo, kun ĉirkaŭ 200,000 loĝantoj. La nuna urbo estis fondita en 1884 kiel militista kaj administra rusa urbo.
Sarkofago de Junio Baso
La Sarkofago de Junio Baso priskribas serion de bibliaj historioj, kiel tiu de Abraham dum la Ofero de Isaako. Tiuj skulptitaj scenoj estas ekster marmora prakristana sarkofago uzita por entombigo de Junio Baso. Li mortis en 359. Tiu sarkofago estis priskribita kiel "probable la nura plej fama peco de prakristana reliefa skulptarto." Tiu sarkofago estis origine metita en aŭ sub la antikva baziliko Sankta Petro, estis remalkovrita en 1597, kaj estas nune sub la moderna baziliko en la Museo Storico del Tesoro della Basilica di San Pietro (Muzeo de la Baziliko Sankta Petro) en Vatikano. La bazo estas proksimume 4 × 8 × 4 futoj. La scenoj de la Malnova Testamento priskribitaj estis elektitaj kiel antaŭaĵoj de la memofero de Kristo kiu okazos en la Nova Testamento, laŭ frua formo de tiparo. Ĝuste dekstre de la mezo estas Danielo en la leonejo kaj maldekstre estas Abraham ĝuste antaŭ la buĉofero de Isaak.
René Lemaire (1876)
René Lemaire [loMER] (naskiĝis la 2-a de marto 1876 en Epernay apud Reims, mortis en 1954) estis franca komercisto kaj Esperanto-pioniro, de 1908 adepto de Ido.
Esperantisto
Sur leksikografia kampo Lemaire elpaŝis per filatelia terminareto Franca-Esperanta (Vocabulaire français - Espéranto contenant les mots spéciaux à la philatélie et des modèles de lettres, 1903).
26259 Marzigliano
26259 Marzigliano estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
René Lemaire (1876)
Idisto
De multaj jaroj, eĉ pli frue ol Beaufront, li opiniis necesaj reformojn en Esperanto. Tial en 1908 li tuj fariĝis Idisto, kaj de tiam laboris por Ido tiom, kiom ebligis lia farto.
26259 Marzigliano
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gerard Marzigliano, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Division Avenue High School de Levittown (Nov-Jorkio).
263 Dresda
263 Dresda estas malgranda sed hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio. Ĝia komponiĝo similas tiun de 243 Ida, alia Koronisa familiano.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la elde la observatorio de Vieno.
Nomo
Ĝia nomo referas al la germana urbo Dresdeno ; latine : Dresda.
Lauri Isak Laiho
Lauri Isak LAIHO (lajho), finno, dir. de reklamfirmo. Nask. 19-a de julio 1895, mortis 4-a de januaro 1932. Loĝis kelkajn jarojn en Aŭstralio, kie laboris i. a. kiel red. de anglalingva gazeto. Verkis finne libron pri Nova Gvineo. Ĉiam gaja funkcianto en la Helsinka Societo „La Polusstelo“; faris mondonacon por la movado en F. Verkis kun aŭstraliano Delsudo: Aŭstralio: lando kaj popolo, kiu poste aperis ankaŭ finne en lia traduko.
3568 ASCII
3568 ASCII estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico. (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la komputera kodo Askio (ASCII : American Standard Code for Information Interchange (= Usona norma kodo por informo-interŝanĝo). Estas la nomo ankaŭ de japana magazino pri komputeroj
Anna Atkins
Anna Atkins (naskiĝis la 16-an de marto 1799 en Tonbridge, Kent; mortis la 9-an de junio 1871 en Halstead Place proksime de Sevenoaks, Kent; naskiĝinta je la nomo Anna Children) estis angla botanikistino kaj ilustristino. Ŝi publikigis la unuan libron, kiu ilustriĝis ekskluzive per fotografia tekniko, kaj konsideratas unu el la unuaj fotistinoj. La fotografia tekniko, kiun ŝi evoluigis, rezultigis helbluajn bildojn sur malhelblua fono kaj produktiĝis interalie per kalia ferocianido - tiel ekestis ĝia nomo "cianotipio".
La 16-an de marto 2015 ŝi cetere memoriĝis en la titolpaĝo de la reta serĉilo Guglo.
Baŭksito
La baŭksito estas alumini-erco, kiu konsistas precipe el la Al-mineraloj hidrargilito Al(OH)3, bemito kaj diasporo AlOOH, krome la Fe-oksidoj hematito kaj getito, la argilmineralo kaolinito kaj malgrandaj porcioj da anataso TiO2. Tiuj donas la kolorojn ĉu ruĝan ĉu flava ĉu bruna. Baŭksito enhavas krom sufiĉe da aluminio ankaŭ aliajn mineralojn en malgrandaj kvantoj, ekzemple vanadio, kromo, galiumo, nikelo, torio, berilio.
Ĝia nomo originas de ĝia unua troviĝejo Les Baux-de-Provence en suda Francio, kie oni malkovris ĝin en 1821.
La ĉefa utileco de la Baŭksito estas elhavi el ĝi Aluminion. Tamen enhavaĵoj da almiksitaj elementoj kiel kalcio, magnezio aŭ sulfuro malhelpas la profiton industrian. Ankaŭ korundo estas produktita el baŭksito ĉar tiu ĉi oksido de aluminio troviĝas en kelkaj tipoj de baŭksito. La industrio de aluminio utilas por produktado de aviadiloj, tegmentoj kaj aliaj elementoj de konstruado, kuirujoj kaj aliaj kuiriloj, ktp. Por la produktado de aluminio el baŭksito oni bezonas grandan kvanton da elektro.
Baŭksito troviĝas en sufiĉaj kvantoj por elpreni ĝin mineje kaj industrie en Jamajko, Surinamo, Brazilo, Venezuelo kaj Gvineo.
Peachtree City
Peachtree City (Persikarba urbo) estas urbo en la usona ŝtato Georgio, kaj administracie apartenas al kantono Fayette (Georgio). Ĝi estas relative nova loĝloko. La unua policejo kaj elementa lernejo malfermiĝis en 1965.
Demografio
Dum la popolnombrado en 2000 la nombro da loĝantoj estis fiksita je 31.580 En 2006 la nombro da loĝantoj estis taksita de la Usona censo-buroo (United States Census Bureau) je 34.947
Geografio
Laŭ la Usona censo-buroo la urbo havas areon 61,9 km², de kiu 60,3 km² tero kaj 1,6 km² plenaera akvo.
Golfĉara komunumo
Peachtree City havas reton da padoj speciale taŭga por golfĉaroj. Tiu reto estis establita kiel alternativa transportsistemo kaj havas ligojn kun preskaŭ ĉiuj gravaj aranĝoj en la urbo. Pro tio pli ol 9000 mastrumaj unuoj posedas golfĉaron. La plejmulto de la aranĝoj havas specialajn parkadejojn por tiuj veturiloj kaj la loka polico uzas ilin por kontrolgardi. La padoj ankaŭ estas uzataj de biciklantoj, kurantoj kaj promenantoj kiel sekura alternativo por la vojrando.
Saillans (Ĝirondio)
Saillans - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Salhans - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Franz Krenn
Franz Krenn (n. 26-an de februaro 1816 en Droß; m. 18-an de junio 1897 en St. Andrä-Wördern) estis aŭstra komponisto.
Biografio
Naskiĝinta en Droß (distrikto Krems) kiel filo de lerneja instruisto, li ricevis sian unuan muzikinstruon de sia patro, poste de sia onklo, lerninto de Joseph Preindl, kaj de la pastro de sia hejmloko. Post finado de pedagogia kurso en Krems li komence estis helpinstruisto en Weikersdorf, sed en 1834 li iris al Vieno, kie li ĉe Ignaz von Seyfried studis kompozicion kaj kelkajn jarojn laboris kiel pianinstruisto de kortego-kantaj knaboj.
Ekde 1844 li tenis plurajn orgenistopostenojn, en 1862 li fariĝis kapelmajstro ĉe la Miĥaelo-preĝejo en Vieno kaj en 1869 li ricevis krom Anton Bruckner profesorpostenon por harmoniscienco, kontrapunkto kaj kompozicio ĉe Konservatorio de la Societo de la Muzikŝatantoj en Vieno, kie li laboris ĝis 1891. La komponisto Franz Krenn instruis kiel profesoro ĉe la konservatorio multajn gravajn muzikistojn, inter ili Gustav Mahler, Leoš Janáček, Alexander von Zemlinsky, Hans Rott, Mathilde Kralik, Adolf Wallnöfer kaj Hugo Wolf.
Lia treege ampleksa verkaro enhavas 29 mesojn, du oratoriojn "Bonifazius" kaj "Die vier letzten Dinge" samkiel rekviemojn, kantatojn, pli malgrandajn ekleziajn komponaĵojn, simfonion, arĉ- kaj piankvartetojn, orgenajn kaj pianajn komponaĵojn, krome instrulibron por orgenludado, lernejan kantinstruan libron samkiel muzik- kaj harmoniinstruan libron.
Franz Krenn mortis en la aĝo de 81 jaroj en St. Andrä-Wördern.
Strathclyde
Strathclyde estis kelta regno en la sud-okcidenta parto de Skotlando.
Dum la malfrua 9-a jarcento kaj la 10-a jarcento la reĝoj de Anglio ofte dominis Strathclyde. En 945 Edmundo la 1-a (Anglio) konkeris la regnon sed cedis ĝin al Malkolmo la 1-a (Skotlando) kontraŭ traktato per kiu la du reĝoj promesis subteni unu la alian kontraŭ invadontoj.
Inter 1018 kaj 1054 (eble en 1034) la skotoj konkeris la regnon. En 1054 Eduardo la Konfesanto sendis Siward de Northumbria kontraŭ la skotoj, kaj eble instalis reĝon de Strathclyde kiu subtenis la anglojn. Tamen ne post la 1070-a jardeko la skotoj denove regis Strathclyde.
De 1973 al 1996 estis administra regiono de Skotlando nomata Stratchclyde, kies plej granda urbo estis Glasgovo. La regiono ankoraŭ havas sian propran polican instancon.
Senato de Francio
La Senato de Francio (Sénat) krom la Nacia Asembleo estas la dua ĉambro de la parlamento de Francio. La senatanoj elektiĝas nerekte pere de proksimume 150.000 regionaj deputitoj kaj politikistoj. La nombro de elektistoj de certa regiono dependas de la nombro de loĝantoj, sed ne proporcie rilatas al ĝi: senurbaj regionoj dum la elektoproceso havas proporcie pli da voĉoj ol urbaj.
La senatanoj estas elektataj por ofica periodo de ses jaroj. Laŭ la politika sistemo de la Kvina Respubliko de Francio ili partoprenas en la kreado de naciaj leĝoj, sed en konfliktaj kazoj povas esti superataj per decidoj de la Nacia Asembleo. La rajtoj kontroli la ŝtatan registaron estas relative malfortaj: la senato havas la rajton pridemandi la registaron aŭ unuopajn ministrojn kaj rajtas publikigi raportojn, sed ne posedas formalajn eblecojn pli draste influi la registaran politikon.
La senato en sia nuna formo estas rezulto de la konstitucio de la Kvina Respubliko de Francio, kiu esence fortigis la pozicion de la prezidanto de Francio kaj de la registaro koste de la parlamento. La registaro havas multajn eblecojn influi internajn procesojn de la senato. Ĉar la senato estas la pli malforta el la du ĉambroj de la nacia parlamento, ĝi ripete estas la celo de kritiko fare de konataj politikistoj, kiuj pridubas ĝian ekzistorajton.
Konstitucia ŝanĝo de la 2001 permesas al la senato iom pli da aŭtonomio, mallongigis la ofican periodon de naŭ ĝis ses jaroj kaj malaltigis la minimuman aĝon de senatanoj de 35 al 30 jaroj. Pro la relativa domino de elektistoj el malurbaj regionoj en la senato ekde sia ekfunkcio dum la jaro 1959 ĝis nun ĉiam estis kristandemokrata-konservativa plimulto.
Sidejo
La senato kunvenas en la kastelo Palais du Luxembourg en la 6-a arondismento de Parizo. Por la sekureco de la senatanoj respondecas la respublika gvardio (Garde Républicaine). Antaŭ la palaco situas la publika Ĝardeno de Luksemburgio (Jardin du Luxembourg), kiu estas inter la plej ŝatataj ekskursoceloj de Parizo. Kaj la palaco kaj la parko, plus la muzeo Musée du Luxembourg estas posedaĵo de la senato.
La palaco, kiu konstruiĝis inter la jaroj 1615 kaj 1620, estas en la tradicio de la francaj renesancaj kasteloj, sed ankaŭ similas al la renesanca Palazzo Pitti en Florenco. La konstruaĵo ĉirkaŭas malgrandan internan korton, interne la palaco estas multekoste dekorita, en la palaca biblioteko interalie per pentraxjoj de Eugène Delacroix.
La palaco konstruiĝis por Maria de Mediĉo kiu tamen nur dum malmultaj jaroj loĝis en ĝi, antaŭ ol ŝi fuĝis de kardinalo Richelieu al Nederlando. Aliaj loĝantoj de la konstruaĵo estis Ludoviko la 18-a, kiam li ankoraŭ ne estis reĝo de Francio, la "direktoraro" de la Franca Revolucio, kaj Napoleono Bonaparto, kiu ĉi-tie inter la jaroj 1799 kaj 1804 havis sian rezidejon kiel "dumviva unua konsulo de la Respubliko de Francio". Dum la Franca Revolucio la konstruaĵo ankaŭ estis malliberejo, en kiu interalie gardiĝis Georges Danton. Ekde la tempo de la Unua Imperio de Francio ĝi estis la sidejo de la supra ĉambro de la parlamento de Francio. Dum la Dua Mondmilito la nazia funkciulo Hermann Göring okupis ĝin kiel pariza rezidejo.
Konsisto
Ekde la jaro 2004 la senato el 331 senatanoj (sénateurs):
Ekde la jaro 2010 ĝi tiel aspektos:
Friedrich Eckstein
Friedrich Eckstein (n. 17-an de februaro 1861 en Perchtoldsdorf ĉe Vieno; m. 10-an de novembro 1939 en Vieno) estis aŭstra multfakulo, verkisto, mecenato kaj teozofiisto. Li estis amiko kaj dumtempa kunlaboranto de Sigmund Freud kaj estas la amiko nomata de Freud en Das Unbehagen in der Kultur, kiu instruis lin pri jogo.
Listo de monarĥinoj
Tiu ĉi listo de monarĥinoj intencas listigi ĉiujn historie pruveblajn virinojn kiuj laŭ monarĥia ŝtata ordo estis suverenaj regantoj super iu popolo aŭ ŝtato, aŭ, en plu juna historio, kiel nobeloj estis/estas ŝtatestroj en konstituciaj monarĥioj. La listo ne inkluzivas la virinojn kiuj estis "nur" edzinoj de suverenaj regantoj.
13198 Banpeiyu
13198 Banpeiyu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la "Banpeiyu" (Citrus Banpeiyu, japane 晩白柚), granda, ronda, flava citruso, specialaĵo de la gubernio Kumamoto. La plej granda konata specimeno estis kolektita en 2005 kaj pezis 4,858 kilogramoj.
Listo de monarĥinoj
Por elektitaj aŭ nomumitaj ŝtatgvidantinoj vidu: Listo de ŝtatgvidantinoj.
Monarĥinoj antaŭ la Komuna Erao
aKE = antaŭ Komuna Erao = a.Kr. = antaŭ Kristo
Monarĥinoj en la Komuna Erao
KE = en la Komuna Erao = p.Kr. = post Kristo
Marco Van Hees
Marco VAN HEES (naskiĝis la en Jette) estas belga francparolanta aŭtoro kaj maldekstrema politikisto.
Li skribis plurajn kritikajn librojn pri maljustecoj ene de la belga impostsistemo.
Ano de la Partio de Laboro, Marco Van Hees estis elektita deputito en 2014 kaj denove en 2019.
Boa Vista
Boa Vista (Bona Vidaĵo) estas nomo de multaj lokoj en Brazilo, inter aliaj:
La Instruo de Karl Marks
La Instruo de Karl Marks. Tezoj de Instituto de Marks-Engels-Lenin. 1934, 54 p. „La tezoj, koncize skizante la Marksismon laŭ vidpunktoj politika, ekonomia kaj filozofia celas montri, ke la komunistoj estas la solaj fideluloj al la malnova ortodoksa instruo de Marks, kaj ke la ceteraj socialistoj estas „renegatoj“. La temo malebligas tre fluan stilon.“ (J. Farrand, „The British E-ist“, aŭg. 1934.)
Kofun-epoko
La epoko Kofun estas periodo de japania historio, la unua subperiodo de Jamato-epoko. La epoko estis nomita de japanaj kurganoj - kofunoj. En ĉi tio epoko aperis la unua japana ŝtato - Jamato.
3-Metilheptano
3-Metilheptano aŭ C8H18 estas saturita branĉoĉena hidrokarbonido kun 8 karbonatomoj kaj 18 hidrogenatomoj. Ĝi estas senkolora, brulema kaj senodora likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. Kiel ĉiuj hidrokarbonidoj, 3-metilheptano estas nesolvebla en akvo sed solvebla en pluraj organikaj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, benzeno, benzino, etanolo kaj eteroj. 3-Metilheptano estas unu el la 18 izomeroj de la oktano.
6202 Georgemiley
6202 Georgemiley estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la irlanda-nederlanda astronomo George Kildare Miley Li laboris per la Kosmoteleskopo Hubble en 1984-1988 ; li studis la en la videbla spektro, radioondoj, infraruĝo kaj Ikso-radioj. En 1989, li malkovris la galaksion 4C 41.17 en la Koĉero, galaksio kiu havas plej grandan konatan ruĝenŝoviĝon.
Imad ad-Din al-Isfahani
Muhammad ibn Hamed Isfahani (1125 – 20a de Junio 1201), plej populare konata kiel Imad ad-din al-Isfahani ) (عماد الدين الأصفهاني), estis historiisto, saĝulo, kaj retorikisto de Persia deveno. Li lasis valoran antologion de Araba poezio por akompani siajn multajn historiajn verkojn kaj laboris kiel beletruloj dum la periodoj de Zengidoj kaj Ajubidoj.
Post la morto de Nur ad-Din en 1174, Imad ad-Din estis senigita el ĉiuj burokrataj taskoj, kaj forigita el la palaco. Li iris loĝi en Mosul kaj poste eniris en la servo de Saladino, nome Sultano de Egiptio en tiu tempo. Kiam Saladino ekregis en Damasko, la veziro de Saladino, nome al-Qadi al-Fadil, nomumis lin trezoristo, kaj li iĝis ankaŭ delegito de al-Fadil. Kvankam Saladino estis necerta pri lia talento ĉar li estis nur skribisto, Imad ad-Din tuj iĝis unu el la favoritoj de la sultano.
Tre fikcia versio de Imad ad-Din estis portretita en la eposa filmo de 2005 de Ridley Scott nome Kingdom of Heaven fare de la aktoro Alexander Siddig.
Monaĥejo Sevanavank
Sevanavank (armene Սևանավանք, «monaĥejo de Sevan»; antikve Sevank, «monaĥejo nigra») aŭ monaĥejo de la Sanktaj Apostoloj de Sevan estas monaĥejo kiu troviĝas en duoninsulo de la lago Sevan en la marzo Gegharkunik en Armenio. La monaĥejo estis fondata en la jaro 874 de la princino Mariam Bagratuni laŭ instigo de la estonta Katolikoso Maŝtoc de Jeghvart, sur la setlejo de antaŭa monaĥejo de la 4-a jarcento detruita de la araboj.
Merido (subŝtato)
Estado Mérida (ankaŭ nomita kiel Estado Bolivariano de Mérida aŭ nur Mérida, Merido en Esperanto) estas subŝtato de Venezuelo en la regiono de Andoj, okcidente de la lando. En tiu regiono troviĝas la 10 pli altaj montoj de la lando, inklude de la Monto Bolivaro, atinganta 4.986 metrojn super marnivelo. La ĉefurbo de la subŝtato estas la urbo Merido, grava studenta kaj turisma ejo, situanta en la centro de la ŝtato je alteco de 1.630 metroj.
La ekonomio baziĝas en la agrokulturo, bestbredado, turismo kaj minoj.
Geografio
Ĉefaj riveroj:
Lagoj: La Rosa, Lagrima de la India, Los Anteojos, Mucubají, Negra, Pico del Toro, Verde, inter aliaj.
Mlynářovice (Plánice)
Mlynářovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,61 km².
Merido (subŝtato)
Turismo
La subŝtato Mérida estas konsiderata unu el la plej altiraj de la Respubliko, kun tipa monta klimato kaj belaj pejzaĝoj.
Mlynářovice (Plánice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1362.
Merido (subŝtato)
Turismo
Turismaj naturaj lokoj de Mérida estas:
Herman Melville
Herman MELVILLE (naskiĝis la 1-an de aŭgusto, 1819, mortis la 28-an de septembro, 1891) estis usona verkisto.
Liaj fruaj romanoj gajnis grandan atenton, sed lia populareco dum la jaroj pli kaj pli malkreskis, ke li fine preskaŭ forgesiĝis. La valoro de lia romano Moby Dick, kiu nuntempe estas rigardata unu el la plej famaj verkoj de la mondliteraturo, nur malkovriĝis post la morto de la aŭtoro.
Vivo
Naskiĝinte en Novjorko, li en la aĝo de 15 aŭ 16 jaroj eklaboris sur ŝipo vojaĝanta trans la Atlantikon inter Usono kaj Britio. En sia romano Redburn : His First Voyage li priskribis la spertojn de tiu ĉi vojaĝo.
En la jaro 1837 li fariĝis instruisto en Novjorko, sed en 1840 li forlasis tiun ĉi karieron. Komence de 1841 li dungiĝis kiel maristo sur la ŝipo Acushnet, kiu ĉasis balenojn en la Pacifiko. De tiu ĉi vojaĝo apenaŭ postrestis dokumentoj; oni tamen supozas, ke la romano Moby Dick parte baziĝas sur travivaĵoj tiutempaj. La vojaĝo evidente ne estis sukcesa kaj la laborkondiĉoj ne estis kontentigaj: Herman Melville senpermese forlasis la ŝipon sur la Markizoj. La idealigita, romantigita rakonto Typee raportas pri la vivo de la aŭtoro inter la polineziaj insulanoj.
Al sia amiko Nathaniel Hawthorne li dediĉis sian romanon Moby Dick.
Dum la lastaj vivojaroj li ne plu povis vivtenis sin de la verkado, tiel li eklaboris kiel doganoficisto. Lia romano Billy Budd aperis nur postmorte (1924); ĝi gajnis grandan sukceson kaj en 1951 ĝi fariĝis bazo de la samnoma opero de Benjamin Britten.
Listo de verkoj
eldonitaj dum la vivo de la verkinto: postmorte eldonita:
Nordaj Kamarinoj
situo de la regiono kadre de Filipinoj (helverde, maldekstre de la majuskla "K")
La Nordaj Kamarinoj (Hilagang Kamarines, Camarines Norte) estas unu el 79 administraj provincoj de la Filipinoj. La provinco situas en la Bikola Regiono, en la sudorienta parto de la norda ĉefinsulo Luzono. Okcidente ĝi limas al la provinco Kezono, oriente al la provinco Sudaj Kamarinoj. La provinco estis fondita la kaj havas la ĉefurbon Daet. Alia grava urbo estas Labo.
Ĝi kovras areon de kvadrataj kilometroj (inter la 79 provincoj rango 56) kaj laŭ la nacia censo de 2010 havis  loĝantojn (rango 54), kio rezultigas loĝdenson de 234 homoj po km² (rango 40).
Juliaj tagoj
La Juliaj tagoj (Июльские дни) estis periodo de maltrankvilo en Petrogrado, Rusio, inter 16a–20a de Julio [malnovstile 3a–7a de Julio] 1917. Ili estis karakterizitaj per spontaneaj armitaj manifestacioj fare de soldatoj, maristoj, kaj industriaj laboristoj kontraŭ la Portempa Registaro de Rusio. Tiuj manifestacioj estis pli koleraj kaj pli violentaj ol tiuj okazintaj dum la Februara Revolucio monatojn antaŭe.
La Provizora Registaro kulpigis la Bolŝevikojn pro la violento de la Juliaj tagoj kaj en posta subpremego kontraŭ la Bolŝevika Partio, la partio estis disigita, kaj multaj el ties estroj estis arestitaj. Vladimir Lenin fuĝis al Finnlando, dum Lev Trockij estis inter la arestitaj.
La rezulto de la Juliaj tagoj venis al portempa malpliigo en la kresko de la Bolŝevika povo kaj influo en la periodo antaŭ la Oktobra Revolucio.
Kvartalo Ikuno
Kvartalo Ikuno aŭ Ikuno-ku (生野区 [ikɯ̹no̞kɯ̹], Hepburn/Kunrei: Ikuno) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
Siegfried Lipiner
Siegfried Lipiner (n. 24-an de oktobro 1856 en Jaroslaw en Pollando; m. 30-an de decembro 1911 en Vieno; kun kompleta nomo Siegfried Salomo Lipiner), estis rakonstisto, dramisto, tradukisto kaj ĵurnalisto.
Ekde 1881 li estis bibliotekisto de la aŭstra Imperia Konsilantaro. Li konvertiĝis en 1891 de la juda al evangela religio. Li apartenis al la amika rondo de komponisto kaj dirigento Gustav Mahler. Ili du disiĝis, kiam Lipiner malkonsilis al li la geedziĝon kun Alma Mahler-Werfel.
Cirilaj ciferoj
Cirilaj ciferoj estas nombrosistemo (sistemo de priskribo de nombroj) uzanta literojn de la cirila alfabeto. Ĝi estis uzata de sudaj kaj orientaj slavoj. La sistemo estis uzata en Rusio ĝis komenco de la 18-a jarcento kiam Petro la Granda anstataŭigis ĝin per la arabaj ciferoj.
La nombroj estas skribataj kaj prononcataj plejparte de pli grandaj ciferoj al pli malgrandaj. La escepto estas nombroj 11 ... 19, kaj ankaŭ nombroj kiuj finiĝas je ĉi tiuj, do 111 ... 119, 211 ... 219, ... . En ĉi tiuj nombroj la litero signifanta unuojn estas metata antaŭ la litero signifanta dekon, kaj ĝi estas respektive prononcata. Ekzemple, 17 estas prononcata kiel sem-na-dcat ("sep-super-dek"), simile al angla seven-teen.
Por distingi nombron de teksto, speciala supersigno titlo estis desegnata super la nombro, ĝi estas simila al longa tildo "~", tiel ke la sola titlo estas super ĉiuj literoj de la nombro.
Ekzemploj:
Glagolicaj ciferoj estas similaj, la nombraj valoroj estas asignitaj laŭ la alfabeta ordo de la glagolico.
En komenco de la 18-a jarcento estadis uzata ankaŭ kombina skribado de nombroj, kun uzo de cirilaj ciferoj kune kun ciferoj 0...9. Ekzemple, sur moneroj estis skribita jaro kiel 17К1 kio estas 1721.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Gyula
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Gyula:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Boden
Boden havas plurajn signifojn.
Familia nomo:
Nomo de lokoj:
Aliaj signifoj:
Árpád Kiss
Árpád Kiss povas esti:
Márton Özséb Fermendzsin
Kariero
Fermendzsin finis la universitaton de Vieno kiel franciskano. Poste li estis teologia instruisto en Baja, de 1882 domestro same tie, pli poste ĝenerala konsilanto de Francisk-ordeno en Romo. La generalo de ordeno nomumis lin jarlibroredaktoro. Li esploris, studis dum 15 jaroj en bibliotekoj de Italio, Hungario, Galicio, Bosnio, Albanio, Dalmatio kaj Palestino. Liaj fonteldonaĵoj estas valoraj ne nur eklezie, sed ankaŭ pro iliaj popolkona kaj kulturhistoria vidpunktoj.
Karl Emil Franzos
Karl Emil FRANZOS (naskiĝinta la en Ĉortkiv, Ternopila provinco - tiam Aŭstrio-Hungario -, mortinta la  en Berlino) estis aŭstra verkisto.
Vivo
La filo de juda distrika ĉefkuracisto pasigis la infanajn jarojn en Ĉortkiv kiu aperas en la romanoj sub la nomo Barnow. Post la frua morto de la patro li ekfrekventis la germanlingvan gimnazion en Ĉernivco kaj studis inter 1867 kaj 1872 jursciencon en Vieno kaj Graz. Li neniam finis la studojn. Inter 1872 kaj 1876 li vojaĝis tra tuta Meza Eŭropo, Ruslando, Turkio, Malgranda Azio kaj Egipto kaj ekloĝis en 1877 en Vieno. Tie li redaktis inter 1882 kaj 1885 la gazeton "Neue Illustrierte Zeitung". Poste li translokiĝis al Berlino kie li eldonis la de li mem en 1886 fonditan gazeton "Deutsche Dichtung"; ĝi aperis du fojojn por monato.
Verkista rolo
Franzos enkondukis sin je la skribistan surscenejon per la noveloj »Halbasien. Kulturbilder aus Galizien, der Bukowina, Südrußland und Rumänien« (Leipzig 1876) kiuj brile komponas la buntajn impresojn de la junuleco je granda kultura bildo. Ili estis tradukitaj en multajn eŭropajn lingvojn. Aperis kontinuigonte: »Vom Don zur Donau. Neue Kulturbilder aus Halbasien« (Leipzig 1878) kaj »Aus der großen Ebene« (Stuttgart 1888). Krome li verkis: »Die Juden von Barnow«, noveloj (Stuttgart 1877); »Junge Liebe«, du historiojn (Vroclavo 1878); »Stille Geschichten« (Dresdeno 1880); la rakonton: »Moschko von Parma« (Vroclavo 1880) kaj la romanon »Ein Kampf ums Recht« (Vroclavo 1881); »Mein Franz«, versnovelo (Leipzig 1883); »Der Präsident« (Berlino 1884); »Die Reise nach dem Schicksal« (Stuttgart 1885); »Tragische Novellen« (Stuttgart 1886); »Der Schatten« (Stuttgart 1888); »Judith Trachtenberg«, romano (Vroclavo 1890); »Der Gott des alten Doktors« (Berlino 1892); »Der Wahrheitsucher«, romano (Jena 1894); »Ungeschickte Leute« (Jena 1894); »Der kleine Martin« (Berlino 1896); »Leib Weihnachtskuchen und sein Kind« (Berlino 1896); »Allerlei Geister« (Berlino 1897); »Mann und Weib« (Berlino 1899) kaj »Deutsche Fahrten«, Wanderbilder (1-a serio: Aus Anhalt und Thüringen, Berlino 1903) - verkojn kiuj plejparte brilis per perfekta stilo kaj intrigo fascina.
Franzos ankaŭ eldonis verkojn de Georg Büchner (»Georg Büchners sämtliche Werke und handschriftlichen Nachlaß«, Frankfurto 1879), »Deutsches Dichterbuch aus Österreich« (Leipzig 1883) kaj »Die Suggestion und die Dichtung«, ekspertizoj, Berlino 1892). Menciindas krome la eldono de »Geschichte des Erstlingswerks« (Leipzig 1894) kun raportoj de pluraj tiutempaj verkistoj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 7. Leipzig 1907, p. 4, kio relegeblas tie ĉi interrete.