cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parko Nicolae Romanescu
Historio
La konstruo komenciĝis en 1901 kaj finfaritis du jarojn poste. La horizontala projekciaĵo estas je 96 hektaroj kaj enhavas - krom ornamaj plantadoj de arboj kaj arbustoj - akvaĵojn je pli ol 4 hektaroj, hipodromon je 20 hektaroj, vojojn, aleojn kaj padojn kun sume 35 da kilometroj. Ĝi ankaŭ taksatas kiel la parko la plej "natura" de tuta Orienta Eŭropo. Ekster tio ekzistas en la parko amfiteatro por spektakloj, malgranda zoologia ĝardeno (unu el la plej malnova de Rumanio: ĝi estis inaŭgurita en la 1906-a jaro) kaj kelkaj restoracioj.
En tiu ĉi parko sunt kelkaj tre interesaj objektoj.
Ekzotismo
Ekzotiko, ankaŭ Ekzoto, (greka ina adjektivo εξωτική, ekzotikí, "eksterlandaĵo", "fremdaĵo", "ekzotaĵo", trans latina exoticus, "eksterlandano") estas mekanismo de estetika valora atribuo. En ĉiutaga lingvo 'ekzotika' priskribas ion, kio apartenas al fremda kaj fora lando kaj estas interesa aŭ bela pro sia fremdeco, sed origine la koncepto de ekzotismo temis pri filozofia, historia kaj reprezenta afero. Ekzotismo traktas la percepton kaj priskribon de la "alia".
Objekto konsiderata rutina en sia origina kulturo sed fariĝas ekzotika kiam ĝi devias de sia kultura kadro kaj transsituiĝas al alia kultura spaco. Por esti konsiderata ekzota, la devio de la originala kultura kunteksto devas esti perceptata kiel ne minaca. La objekto estas movita de sia fremda loko al konata kaj kontrolita medio, kiu neŭtraligas la timon kaj minacon de fremdiĝo kaj alieco.
Ekzotulo parte estas nomigo por eksterordinaraj aŭ fremdaj homoj. Troan emfazigon de ekzotaj aspektoj de fremdaj homoj oni nomas ekzotismo.
Ekzotuloj krome estas maloftaj, importitaj dombestoj aŭ kulturplantoj, kiuj origine devenas el aliaj mondopartoj.
Komence
La termino ekzotika estis kreita fine de la 16a jarcento, en tempo, kiam eŭropa koloniismo prosperis, sed ekuziĝis nur en la 19a jarcento. Dum ĉi tiu jarcento, multaj komencis inspiriĝi al ideoj nun nomataj "ekzotaj", kaj ĉi tiuj ideoj estis esprimitaj en diversaj kampoj, kiel pentrarto, literaturo, arkitekturo, vestaĵoj kaj pli, kiam multaj artistoj prezentis fikcian bildigon de malproksimaj kulturoj, inspiritaj de la malmulto, kiu estis al ili konata de ĉi tiujn fremdaj kulturoj.
La diskurso ĉirkaŭ la koncepto de ekzotismo en la 19-a jarcento, kiu estis formita sur la fono de eŭropa imperiismo, havis plurajn karakterizojn :
Malfrua evoluo
Laŭlonge de la 19a jarcento, diversaj naciaj movadoj en Eŭropo klopodis krei nacian rakonton, nerativo, por siaj homoj, kiu emfazus kaj proprigus lokajn kulturajn karakterizjn, kiuj distingus ĝin de najbaraj kulturoj. Kadre de ĉi tiu fenomeno, la popola kulturo, kiu regis en diversaj regionoj en la 19a jarcento, fariĝis parto de la nacia identeco de la naciaj ŝtatoj, kiuj komencis formiĝi. Post kiam iuj kutimoj estis adoptitaj kiel parto de nacia identeco en iuj regionoj de Eŭropo, ĝi ĉesis esti politike ĝusta konsideri ilin ekzotaj. Tiel la koncepto de ekzotismo ŝanĝiĝis, iĝante ĝenerala termino por kulturaj fenomenoj, kiuj devenas de la "cetera mondo", do kutime ne de Eŭropo. Ĉi tiu konceptiĝo de la koncepto restis ĝenerala ekde tiam ĝi nuntempe.
Fine de la 19a jarcento, la bildo de insulo tropika fariĝis kiel la bildo plej asociita kun la termino.
Komence de la 21-a jarcento landoj, kiuj estas atribuitaj de la atribuo "ekzotikaj", kelkfoje perceptas la koncepton kiel malnobligan esprimon, kaj strebas ne esti nomataj tiel. En la Monda Raporto de Unesko por 2009, la organizo difinis la fenomenon de ekzotigo de neokcidentaj moroj kiel danĝera por la gravaĵo de kultura diverseco en la mondo.
Cajicá
Limoj
== Teritoria organizado ==
Ekzotismo
Ekzemploj de esprimoj en okcidenta kulturo
Esprimoj de la procezo igi objekton ekzotika videblas en diversaj areoj de okcidenta kulturo :
Cajicá
Limoj
Veredas (ruraj areoj)
Ekzotismo
Turismo
La turisma industrio ofte uzas la esprimon ekzotika, ĉar la turisto serĉas "ekzotan" sperton, kiu estos nova por li. Multfoje la turismaj allogaĵoj en la malproksimaj lokoj, kiujn la turisto venos por ensorĉi novan ekzotikan kulturon, fakte estas de tute okcidenta karaktero, en kiu la ekzotaj elementoj estas prezentitaj en maniero ne minaca. Ekzemple, en multaj landoj distraj spektakloj de originala folkloro okazas specife por turistoj .
Cajicá
Limoj
Kvartaloj
Ekzotismo
Turismo
Diversaj esploristoj substrekas ke eĉ turistoj, kiuj intence provas eviti allogaĵoj de turisto, provante malkovri la aŭtentikaj lokaj kulturo, ankaŭ persekutas la okcidenta mito pri la ekzotaj lokoj, kiuj supozeble restas pura kaj senŝanĝa. Laŭ ĉi tiu aliro, okcidentaj turistoj venas al fora kulturo kun okcidenta kulturo, nutrita dum multaj jaroj per konceptoj, kiuj difinas la alian de okcidenta perspektivo, do ili efektive ne kapablas sperti aliajn kulturojn en maniero "pura" de okcidentaj bildigoj.
Cajicá
Limoj
Sektoroj
Ekzotismo
Konsumado
La konsumanta kulturo ofte uzas ekzotikaj bildigoj por merkatikaj celoj. Diversaj kompanioj povas, ekzemple, provi krei misteran kaj buntan impreson por produkto, malligante ĝin de ĝia natura medio en ĝia originala kulturo, en kiu ĝi estas perceptata kiel ordinaraĵo. En aliaj kazoj, kompanioj prezentas al konsumantoj sperton alproksimiĝi al foraj kaj ekzotaj kulturoj, supozeble puraj kaj naturaj, aĉetante iujn produktojn. En multaj kazoj kompanioj uzas nomojn, kiuj sonas ekzotaj, por marki siajn produktojn, por ke ili kreu la deziratan impreson sur la kliento.
La efikoj sur socio kaj politiko
Ekzotaj perceptoj de okcidento pri malsamaj kulturoj multe influis la disvolviĝon de ĉi tiuj kulturoj . En aliaj kazoj, la ekzotaj perceptoj de la Okcidento pri foraj kulturoj efektive influis la Okcidenton mem. Ekzemple, literaturo ekzotika kreis bildon aperantan foje en Okcidento, laŭ kiu kulturoj kiuj estas konsiderataj kiel primitivaj estas idealigitaj kiel kulturoj de "libereco, feliĉo kaj organiko", kiu povus krei inter okcidentaj homoj sopirantaj iujn elementojn en la kulturo de malproksima, kvankam ĝi fakte estas mito.
Ekzotika literaturo kiel formanto de nacia identeco
En la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento, la fenomeno de naciismo akiris impeton tra la mondo, en kiu diversaj grupoj sin difinis etne, kutime kun la celo krei naci-ŝtaton, en kiu ili sinesprimus.
La ekzotika literaturo de tiu periodo ofte servis al la naciaj kaj identecaj interesoj de kulturoj, kiuj vivis sub koloniismo, kaj celis krei al si etn-nacian identecon, sub kiu ili povus unuiĝi kontraŭ la potenca okupanto. Ĉi tiu literaturo ofte disvastigis mesaĝojn pri la temo de ekonomia malegaleco, precipe inter la okupantoj kaj la indiĝenoj, postulante redistribuon de potenco. Multfoje kiam membro de kulturo estas sub okupacio kaj verkas libron, la libro estas perceptita kiel reprezentanta la tutan kulturan identecon, kontraŭ la potenca konkeranto, kiu supozeble provas difini la kulturon de la alia de ekstere.
Dum la disdivido de Afriko, eŭropaj konkerintoj kaj usonaj sklavposedantoj foje priskribis afrikanojn sub la ekzotika termino "afrika kulturo", sed ĉi tiun esprimon la afrikanoj mem perceptis kiel nuligantan sian identecon, ĉar Afriko konsistas el riĉa vario de multaj diversaj kulturoj. La eŭropa registro de afrikaj kutimoj konservis iliajn kulturojn, sed pli mal pli distordante, kaj diversaj juraj registroj iom post iom fariĝis monumenta literaturo, redifinante afrikajn kulturojn. Gvidantoj kaj grupoj kiuj leviĝis sub la nova kultura identeco iĝis, en la okuloj de la lokaj loĝantoj, kun aŭtentikaj opozicio al la eksterlanda regado, kiam ili vokis de siaj homoj por re-krei por si la samajn nostalgia kulturo ili konscias de literaturo. Ekzotika literaturo partoprenis en fenomeno en kiu la kulturaj kaj naciaj identecoj de afrikanoj, kiam ili akiris sian sendependecon de la imperioj meze de la 20a jarcento, estis en multaj kazoj malsamaj al la kulturaj kaj naciaj identecoj konkeritaj ĉirkaŭ jarcenton antaŭe.
Walt Whitman
Walter "Walt" WHITMAN (naskiĝis la 31-an de majo 1819; mortis la 26-an de marto 1892) estis usona poeto, eseisto, ĵurnalisto kaj humanisto, konsiderita la unua "urba poeto".
Ekzotismo
Ekzotika literaturo kiel formanto de nacia identeco
Diversaj studoj montras, ke en Latinameriko la literaturo ludis decidan rolon en formado de nacia identeco, kiam la diversaj naciecoj komencis formiĝi. La studoj montras, ekzemple, kiel ekzotisma eŭropa literaturo, kiu traktis Brazilon, influis la naciajn rakontojn de Brazilo .
En aliaj kazoj, kultura identeco ankaŭ povas formiĝi kiel respondo de malakcepto al kulturaj fenomenoj demoniĝigitaj, tiel ke la emerĝanta nova kulturo difinas sin antaŭ ĉio laŭ tio, kio ĝi ne estas. Jen alia maniero per kiu ekztisma literaturo povas influi la formadon de kultura identeco.
Walt Whitman
Biografio
Li estas konsiderata unu el la plej gravaj poetoj de transcendismo el Usono. Kvar jarojn post lia morto, Whitman estis deklarita, fare de ne-usonanoj, "la plej granda usona poeto" kaj ankoraŭ estas unu el la plej influaj kaj kontestataj poetoj en la usona kanono.
Ekzotismo
Postkoloniaj teorioj
Diversaj fakuloj argumentas, ke la studo de postkoloniismo, kiu en la lastaj jardekoj estis intelekta kaj akademia studfako, ne diferencas de materialaj konsumvaroj devenantaj de aliaj kulturoj. Laŭ ĉi tiuj asertoj, diversaj elementoj interesataj produkti kritikojn kontraŭ okcidenta kulturo, uzas la krudajn materialojn de postkoloniaj kulturoj kaj transformas ilin en finitan produkton de libroj kaj prelegoj, surmerkatigitaj de elementoj en Okcidento al okcidenta publiko. Ekzemple, furorlibroj bazitaj sur aŭtobiografiaj kaj semi- biografiaj vivrakontoj, verkitaj en medio de neokcidentaj kulturoj por okcidenta publiko, estas analizitaj per okcidentaj postkoloniaj teorioj, kiuj provas kompreni la koncepton de kultura alieco. Ĉi tiu procezo ilustras la ekzotan praktikon - ĝi eksproprietigas la tekstojn de ilia originala kultura kunteksto, al la okcidenta teoria kunteksto, kaj rekompencas siajn legantojn per la imagita sperto koni aliajn.
Walt Whitman
Biografio
Whitman naskiĝis en Long Island kaj akiris sian edukon sendepende, kaj legis grandskale la verkadojn de Homero, Danto, kaj Shakespeare. Li laboris kiel ĵurnalisto, instruisto, ŝtatoficisto kaj volontula flegisto dum la Usona Enlanda Milito.
Ekzotismo
Fonto
Ĉi tiu artikolo estas traduko de la samtema artikolo en la hebrea vikipedio.
Walt Whitman
Biografio
Pro malbonfarto li transloĝiĝis al Camden, Nov-Ĵerzejo, kie lia sano malboniĝis. Whitman forpasis 72-jaraĝa kaj la enterigceremonio iĝis publika spektaklo.
Kvankam ĝenerale oni konsideras lin samseksemulo aŭ ambaŭseksemulo, ne estas klare konata ĉu Witman havis seksrilatojn kun alia viro, pro kio la biografoj ankoraŭ debatas ĝin.
Verkaro
Liaj verkoj estis tradukitaj en pli ol 25 malsamajn lingvojn.
En la komenco de sia kariero, li verkis la romanon Franklin Evans (1842).
Poezio
Lia ĉefverko estas la poemaro Leaves of Grass (folioj de herbo) estis eldonita en 1855 kaj pagita de li mem. La libro estis tento etendi la brakojn al la komuna civitano per usona epopeo. La verkaĵo estis reviziita kaj pligrandigita dum la resto de sia vivo, ĝis definitiva publikigo en 1892. Folioj de Herbo portas la leganton en intima kaj pligrandigita kontakto kun fundamentaj homaj kvalitoj: amo, malavareco, karitato, kredo, memestimo, sincereco, pureco de korpo kaj menso.
La poezio de Whitman karakterizas sia optimismo, sed eble pli de penetra genio, kiu provas doni laŭvortan tradukon al la homa kaj kosma sperto. La plej granda parto de la poezio de Whitman traktas ekstreme kompleksajn, filozofiajn temojn, kaj kutime ne traktas ajnan temon kun bagatelo. Tiu fakto distingis lin de la plej multaj el la poetoj de lia tempo, kiuj skribis poemojn sur la supozo ke la grado de profundo de la poemo estas nur sekundara al la sonorado de la rimo. Oni povas trovi en la poemo "I sing the body electric" (La Elektra Korpo Kantado) interesan kaj profundan esploron pri la homa korpo, kiam la poeto kontemplas la belecon de la vira korpo kaj de la virina korpo, kaj finas per pripensoj pri sia propra korpo.
Kio ŝajnas esti plej miriga al Whitman estas la rilato inter la fizika mondo (korpo, naturo) kaj la faktoro kiu ebligas vivon ene de ĉi tiu mondo, kiu estas la animo. Whitman estis tre malproksima de tranĉaj difinoj pri la esenco de la animo, sed male al aliaj poetoj li provis esplori ĝian rolon kaj realecon. Dum simbolismaj poetoj uzas "animo" sennombrajn fojojn en siaj poemoj, lasante la koncepton surface, kvazaŭ ĝia rolo kaj realeco estas evidenta kaj prenitaj por koncedite, Whitman praktikas alimaniere: Liaj poemoj ne esprimas eĉ unu vorton por koncedite, kio donas al liaj poemoj metafizikan potencon. Pri liaj politikaj opinioj tiuj kutime esprimas la liberalismon de la 19-a jarcento.
Vidu ankaŭ
Antoine Cassar
Heidenschap
Heidenschap [HAjdensĥap] estas setlejo en la antaŭa paroĥo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen.
Heidenschap apartenis jam delonge al la regiono Duurswold. Ĝi parte situas laŭlonge de la Slochterdiep, parte norde de tiu kanalo, tuj oriente de la Emskanalo.
(79512) 1998 KE3
(79512) 1998 KE3 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Heidenschap
Historio
La nomo Heidenschap eble deriviĝis de la is malnovfrisa hêder, kun la signifo paŝtisto. Heidenschap do signifus paŝtejon.
(79512) 1998 KE3
Ĝia discentra, tre klinita orbito proksimiĝas tiun de Marso ĉe sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,125206 AU, tie estas 18,731 milionoj da km.
Heidenschap
Historio
Heidenschap ekestis kiel sursabla torfejokulturigo en malfrue kulturita angulo da tero inter Harkstede kaj Garmerwolde. La plej malnova mencio estas el 1419, kiam oni vendis terpecon in der heydense by Damster vaert.
Stratvido
Volevčice (distrikto Jihlava)
Volevčice (Wolewtschitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1366.
Cisnădioara
Cisnădioara (ĉisnadioara) (hungare: Kisdisznód kiŝdisno:d, germane: Michelsberg) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sibiu. En 1910 ĝi havis 947 loĝantojn (germanoj); en 1992 434 (germanoj, rumanoj) en 2008 ? rumanoj, 120 germanoj. Ĝia unua mencio skribe estas en 1223. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Cisnădie.
Gian Giorgio Trissino
Johano Georgo Trisino (1478-1550) estis itala humanisto, filozofo, poeto, lingvisto, diplomato kaj gramatikisto. Li estis unu el la plej elstaraj beletristo en la unua duono de la 16-a jarcento. Naskita de riĉa patricia familio, li studis la grekan en Milano ĉe Demetro Ĥalkokondilo (1423-1511) kaj filozofion ĉe Niccolò Leoniceno (1428-1524) en Ferrara kaj vizitadis la beletran cirklon de Makiavelo en Florenco antaŭ ol definitive establiĝi en Romo. Tie li asociiĝis al la humanisto Pietro Bembo, fariĝis intima amiko de Giovanni Rucellai la 2-a (1475-1525) kaj laboris ĉe la papoj Leono la 10-a (1475-1521) kaj Klemento la 7-a (1478-1534).
Vivo
Lia avo Giangiorgio batalis en la unua duono de la 15-a jarcento kontraŭ la kondotiero Niccolò Piccinino (1386-1444), kiu serve de la Vicgrafoj de Milano invadis kelkajn viĉencajn teritoriojn kaj rekonkeris la Valo de Trissino, apartenanta al siaj praavoj. Lia patro Gaspare Trissino (1448-1487) ankaŭ estis militisto kaj kolonelo serve de la Venecia Respubliko kaj edziĝis al Cecilia Bevilacqua, devenanta de nobela familio el Verono, en 1468. Li havis unu fraton (Ĝirolamo, kiu mortis tre frue) kaj tri fratinojn, nome, Antona (m. 1516), Maddalena (1512) edziĝinta al Antonio degli Obizzi, kaj Elizabeta (m. 1515), benediktana monaĥino kies religia nomo estis Febronja.
En la 19-a de novembro 1494 li edziĝis al Giovanna, iu malproksima kuzino, filino de la juĝisto Francesco Trissino, kiu donis al li kvin infanoj, nome, Cecilja (kiu naskiĝis en 1495 kaj vivis 20 tagojn), Gaspare (naskito en 1497 kaj vivis nur 10 tagojn), Francesco (1500-1514), Vincenzo (naskito en 1502 kaj vivis ankaŭ 10 tagojn) kaj Giulio (1504-1576), kiu restis iom da tempo en la kortego de la papo Klemento la 7-a, kaj fariĝis presbitero en la Katedralo de Viĉenco, sed poste, iĝis suspektito je simpatio pri la kalvinisma fido. Lia edzino Giovanna mortis en la 12-a de aprilo 1505.
Inter la fino de la 15-a jarcento kaj la unuaj jardekoj de la 16-a jarcento, Johano Georgo Trisino entreprenis diversajn vojaĝojn inter Venecio, Bolonjo, Mantovo, Florenco kaj Romo, kie li falis en la simpatio de la papoj Leono la 10-a, Klemento la 7-a kaj finfine Paŭlo la 3-a. La pontifiko lin sendis kiel ambasadoro apud la doĝo de Venecio, la kortego de la Gonzaga-oj kaj super ĉio ĉe la imperiestroj Maksimiliano la 1-a kaj poste Karlo la 5-a. Do li ofte vojaĝis inter Germanio kaj Romo, servinte kiel ambasadoro al diversaj soveranoj.
Niederglatt
Niederglatt estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4346 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 4547 personoj ĝis la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
En nordo Niederglatt limas kun la urbo Bülachkaj la komunumo Höri, sudoriente troviĝas la komunumo Oberglatt. En nordokcidento la naturrezervejo de la marcho de Neerach formas la limon de la komunumo.
Trafiko
Niederglatt estas per la trajnlininoj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Dielsdorf ZH kaj al Bülach kaj kun diversaj buslinioj bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
La plej malnova dokumenta mencio de la komunuma nomo datiĝas el la jaro 1141 kiel Niderunglatto. En la jaro 1442 fariĝis posedaĵo de Zuriko kaj estis ĝis la jaro 1798 parto de la supervoktejo Neuamt. La vilaĝparto dekstre de la rivero Glatt apartenis al la Grafejo Kiburgo kaj ankoraŭ hodiaŭ portas la nomon Grafschaft [=grafejo]. En la jaro 1840 la ĝisnuna municipo Niederglatt estis disigita de la komunumo Niederhasli kaj fariĝis memstara politika komunumo.
Stanislav Sucharda
Stanislav SUCHARDA (naskiĝis 12-an de novembro 1866 en Nová Paka - mortis la 5-an de majo 1916 en Prago) estas ĉeĥa skulptisto kaj medalisto.
Motörhead
Motörhead (Esperante Motorkapo) estis brita metalroko muzikgrupo estigata en 1975 de la basgitaristo, kantisto kaj komponisto Lemmy Kilmister (vernome Ian Kilmister). Ĝi estis unu el la plej sukcesaj pezmetalaj grupoj en la mondo, vendinte pli ol 30 milionojn da diskoj ĝis nun.
Ius ad bellum
Ius ad bellum esprimas la nocion pri rajto je milito. Per tiu ĉi esprimo estas esprimita la rajto de ŝtatoj gvidi la justan militon, aŭ jam atakeman aŭ jam defendeman. la milito estas ekstrema maniero, per kiu eblas solvi la disputojn inter la nacioj, sed iam ĝi estas ununura kaj necesa rimedo por atingi la rajton.
Ius ad bellum supozas, ke la milito okazas eksplicite por justa celo, per kiu estas renovigo de ordo inter la nacioj.
Kondiĉoj de la justa rajto por la milito:
El la donitaj kondiĉoj do rezultas, ke plenumas ilin kutime nur la defendemaj militoj. Sed ankaŭ estas necese malkonsenti kun radikala pacifismo, kiu rifuzas eĉ la justan militon.
Kritikoj
Laŭ la supre menciitaj kondiĉoj por kelkaj kritikantoj estas facile pruvi, ke kelkaj militoj konsiderataj justaj laŭ diversaj institucioj povus ne esti tiaj, ĉar tre ofte ne estas ĝenerala interkonsento pri ĉefe unua kaj dua kondiĉoj. Ekzemple por plej parto de ŝtatoj, Unuiĝintaj Nacioj estas sufiĉe laŭleĝa aŭtoritato, sed por kelkaj fakuloj ne tiom, ĉar ĝi ekzistas nur ekde la fino de la Dua Mondmilito kaj el ties fino. Krome la "justa kaj adekvata kaŭzo" povas esti konsiderata tia aŭ maltia, ekzemple antaŭ kaj post la invado de Irako farita de Usono kaj aliaj landoj: dekomence la ekzistado de precizaj amasarmiloj (inter aliaj tiam menciitaj kaŭzoj) kaj la intencoj de la tiam iraka prezidento kialis tiun invadon; post ĝi la evidento de la ekzisto de tiuj armiloj malaperis.
Iván Péter Valkó
Biografio
Imre Valkó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Vieno kaj Munkeno, fine li akiris diplomon en Stuttgart en 1935. Hejmenveninta, li laboris en fabrika laboratorio. Ekde 1947, li estis laboratoriestro ankaŭ en alia laboratorio. Li multe okupiĝis pri vakutuboj. En 1952, li estis nomumita docento en Teknikuniversitato de Budapeŝto, en la sekva lernojaro li estis vicdekano. Krom la instruado, li establis novan esploran instituton. En 1957, li estis katedrestro ĝis la emeritiĝo en 1982, dum li doktoriĝis en 1963. Li ricevis orientgermanan kaj hungarajn premiojn inter 1981–1987.
Celia Sánchez
Celia Sánchez Manduley (Media Luna, 9-a de majo de 1920 – Havano, 11-a de januaro de 1980), estis aktiva revoluciulino kaj partoprenanto en la Kuba Revolucio kaj tre proksima amikino de Fidel Castro. Ŝia patro estis kuracisto. Ekde junaĝo ŝi estis influata de la ideoj de José Martí kaj jam kiel junulino aliĝis al la popola lukto je libereco.
Ŝia decida partopreno estis preparo de la kamparana apogo ĉe Manzanillo al la revoluciuloj, kiuj estis venontaj per la ŝipo Granma kun Fidel Castro kaj Che Guevara. Poste ŝi estis inter la unuaj virinoj kiuj aliĝis al la kastrisma revolucio kaj estris virinan roton. Post la venko ŝi plu havis sian influon, sed ne okupis altajn postenojn.
En 1953 kun sia patro ŝi portis kaj muntis buston ĉe la pinto de la monto Pico Turquino por honorigi la nacian heroon José Martí.
Montenegro (Suda Rio-Grando)
Montenegro estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 59.415 loĝantojn en 2010.
Montenegro signifas en la portugala "nigra monto".
Jan Preisler
Jan PREISLER (legu [Prajsler]; naskiĝis la 17-an de februaro 1872 en Popovice ĉe Beroun – mortis la 27-an de aprilo 1918 en Prago), estas ĉeĥa pentristo kaj grafikisto.
Disĉiplo de František Ženíšek, profesoro de Figurarta akademio en Prago, unu el fondintoj de la ĉeĥa moderna arto. En sia verkaro evoluis ekde naturalismo de la 1890-aj jaroj kaj secesia simbolismo ĝis inspiriĝo per verkoj de Cézanne.
Nole
Nole estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Corio, Rocca Canavese, Grosso, San Carlo Canavese, Villanova Canavese, Cirié, Fiano kaj Robassomero.
Sibaté
Sibaté estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio, en la Provinco Soacha. Ĝi situas proksimume 27 kilometrojn sude de Bogoto, kaj 2516 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005.
Al Sibaté oni alvenas laŭ la Aŭtoŝoseo Suda. La municipo estas rekonata pro sia produktado de fragoj, terpomoj kaj pizoj. En la rura areo troviĝas la Akvorezervejo de Muña. La toponimo «Sibaté», en muysc cubun (lingvo de la mŭiska-oj), signifas «elirejo de la lageto».
NGC 4218
NGC 4218 (aliaj indikoj — UGC 7283, IRAS12132+4824, MCG 8-22-88, ARAK 353, ZWG 243.54, HARO 28, PGC 39237) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kalia seskvikarbonato
Kalia seskvikarbonato estas duobla salo de kalia karbonato kaj kalia bikarbonato, blanka substanco kun bazaj proprecoj kaj alkala odoro. Ĝi kondensiĝas kiel nadlosimilaj kristaloj kaj posedas fortajn hidratigajn proprecojn. Kalia seskvikarbonato uzatas en bansaloj, naĝujoj, ŝampuoj, dentopastoj, sapofabrikado, kaj kiel alkala fonto por akvotraktado, kaj kiel anstataŭilo por fosfatosena kalia fosfato por produktoj uzataj en pezapurigado. Kalia seskvikarbonato estas tre malpli stabila ol natria seskvikarbonato.
Kiam akva solvaĵo de kalia bikarbonato vaporiĝas per bolado, duono de ĝia karbonata acido laŭgrade eliĝas kaj normala kalia karbonato rezultas. Kiam vaporiĝo atingas punkton kie nur unu kvarono de ĝia karbonata acido formalaperas, la solvaĵo enhavas kalian seskvikarbonaton, kiu kristaliĝas per restado. Kelkaj studemuloj asertas ke seskvikarbonato de kalio estas delikva substanco kun difinita proporcio, dum aliaj kredas ke ĝi nur estas miksaĵo-produkto de kaliaj karbonato kaj bikarbonato. Ĉi-substanco estas solvebla en akvo sed nesolvebla en alkoholo. Pro tio ke karbonato de kalio estas delikva substanco kaj la solvaĵo enhavas ĉi-substancon, la ujo ĝin entenanta devas esti firme fermita.
Teŭkro
Laŭ la greka mitologio, Teŭkro (latine Teucer, Teucrus aŭ Teucris, malnovgreke Τεῦκρος, Teῦkros), estis la filo de reĝo Telamono de la Salamina Insulo kaj lia dua edzino Hesione, filino de reĝo Laomedono de Trojo. Li batalis kune kun sia duonfrato, Ajakso, en la Troja Milito kaj estas la legenda fondinto de la urbo Salamis sur Kipro. Per sia patrino, Teucer estis la nevo de la reĝo Priamo de Trojo kaj la kuzo de Hektoro kaj Parizo - kontraŭ kiuj li batalis en la Troja Milito.Teŭkro estas la mita fondinto de la urbo Pontevedro en Galegio. Legendo diras, ke la mita pafarkisto, sekvis marvirinon en ekzilo al la Pontevedra golfo kaj poste fondis la urbon.
Kiam la longa Troja Milito finiĝis kaj li kune kun sia duonfrato Ajakso kaj lia kuzo Aĥilo revenis al sia lando, la herooj ne estis bone akceptitaj, eĉ de siaj propraj familioj. Teŭkro, malakceptita de sia patro, iris serĉi novan patrujon en la Okcidento kaj alvenis en Iberion, vojaĝis laŭ la marbordo de la regiono Hispania, transiris la Ĝibraltaran Markolon kaj fondis grekan kolonion nomatan Hellenes, kiu poste iĝus la urbo Pontevedro.
Aglomeraĵo Viktorio
Aglomeraĵo Viktorio (ankaŭ konata kiel Viktoria Regiono) troviĝas en Brita Kolumbio (Kanado) je la suda pinto de Vankuvera Insulo. Ĝi estas ne politika unuo sed grupo de dektri apartaj municipoj, kiuj kune konsistigas la kernon de la Ĉef-Urba Distrikto. Multaj lokoj, konstruaĵoj, kaj institucioj ofte ligitaj kun Viktorio, ekzemple la Universitato de Viktorio kaj la pramŝipejo de la Brit-kolumbia Pramŝipa Korporacio, fakte troviĝas ekstere de Viktorio. Al ĉi tiu konfuziĝo aldonas tio, ke "Victoria" estas la lokonomo laŭ kiu la poŝto identigas konstruaĵojn en la plejparto de la aglomeraĵaj municipoj ekstere de Viktorio.
Municipoj en Aglomeraĵo Viktorio
Oni klasifikas ilin je:
Ĉi tiu disvidiĝo respeguliĝas en la tri lernejaj distriktoj de Aglomeraĵo Viktorio:
Aglomeraĵo Viktorio estas la plej suda urba regiono de okcidenta Kanado, ĉar ĝi troviĝas sude de la 49a paralelo de latitudo.
Demografio
Plej grandaj etnoj
Multaj etne ĉinaj Viktorianoj devenas de Ĉinoj, kiuj venis dum la deknaŭa jarcento. Tiuj pli ol 65-jaroj konsistigas pli grandan parton de la loĝantaro ol tiuj malpli ol 14-jaraj, kio rezultigas nur etan kreskon de 0,5 % jare.
Komunumoj laŭ registaraj unuoj
-176
En la jaro 176 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Operacia amplifilo
Operacia amplifilo, aŭ operacia amplif(ik)atoro aŭ ankoraŭ laŭ la faka ĵargono op-amp (de la angla Operational Amplifier) oni nomas elektronikan cirkvitan modulon (ĝenerale konstruitan kiel integra cirkvito, sed iam kun diskretaj transistoroj aŭ vakuaj tuboj), kiu havas neinversigan eniron (+), inversigan eniron (-), kaj unu eliron. De ĝi eliras tensio, kiu estas la diferenco inter la + kaj la - eniroj, multiplikitaj per la malfermitbukla gajno:. Ideala op-amp enhavas nefinian gajnon. La fakto, ke la op-amp havas unuformajn parametrojn kaj ofte normajn pakiĝojn, kaj ankaŭ normajn energiprovizajn bezonojn, helpas al rapida realigo de aplikaĵoj.
Ulrich Brandenburg
Ulrich BRANDENBURG (naskiĝis la ) estas denaska germana esperantisto kaj germana diplomato. Lia lasta tasko antaŭ emeritiĝo estis de 2014 ĝis 2016 tiu de la ambasadoro en Portugalio.
Diplomatia servado
Post studado de lingvoj en Münster kaj Parizo li laboris kiel instruisto. En 1980 Brandenburg komencis sian karieron en la diplomatia servo de Germanio. Li deĵoris unue en la ambasado en Bagdado (Irako) inter 1982 kaj 1984. Poste li estis vic-estro de la ĝenerala konsulejo en Leningrado (Sovetunio) inter 1984 kaj 1986 kaj sekretario (gazetaro/politiko) de la ambasado en Moskvo de 1986 ĝis 1988. Post tio ĝis 1995 li deĵoris en la Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj kiel "Anstataŭa Politika Direktoro", krom 1991-1992, kiam li studis en la Harvarda Universitato. De 1995 ĝis 1999 li gvidis sekcion ĉe la administracio de NATO en Bruselo. Reveninte al la Ministerio en 1999 li laboris interalie kiel komisiito pri Rusio, Kaŭkazio kaj Centra Azio kaj kiel vicestro de la Politika Departemento. .
Esperanto-agado
Ulrich Brandenburg estas unu el almenaŭ tri multjaraj Esperanto-parolantoj inter la proksimume 1700 diplomatoj de Germanio (en la tiel nomata supera servo).
Triumfa placo (Moskvo)
Triumfa placo (Триумфа́льная пло́щадь) estas placo en nord-okcidenta parto de Ĝardena ringo (Moskvo, distrikto Tverskoj).
Ulrich Brandenburg
Esperanto-agado
Li estis longjara aktivulo de Germana Esperanto-Junularo (GEJ), kies prezidanto li estis en 1974 kaj 1975. Por GEJ li ankaŭ estis redaktoro de "pozitive", la junularaj paĝoj en la bulteno "Germana Esperanto-Revuo". Li kaj la same esperantista edzino Barbara edukis la du infanojn Jens kaj Heike kiel denaskaj esperantistoj, kaj jam en aĝo de 8 respektive 5 jaroj ambaŭ infanoj en 1989 kaj 1990 estis profesiecaj kunaktoroj de la teatraĵo Kato sur varmega ladotegmento de la aktora grupo Kia Koincido. La 2010 Ulrich Brandenburg estis elektita membro de la Honora Patrona Komitato de UEA. De 2017 ĝis junio 2023 li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio.
Triumfa placo (Moskvo)
Tverja enveturejo
Ĝis fino de 16-a jarcento ĉi tiu loko estis ĉikaŭigita de kampoj, tra la kampoj situis vojo al Tver kaj Velikij Novgorod. Dum regado de Fjodor Ivanoviĉ estis konstruita muro de Tera urbo; ĉi tie estis Tverja elirejo de la muro. Ekstere estis organizita loĝloko de veturigistoj priservintaj la vojon; ene vivis gardistoj de Kremlo, Kitaj-urbo kaj Blanka urbo.
Tra la pordego solene enveturadis en Moskvon eksterlandanoj kaj (post konstruado de Sankt-Peterburgo) caroj revenantaj malnovan rusian ĉefurbon. Pro tio oni ekis dekori ĉi tiun enveturejon per lignaj triumfaj arkoj.
Ulrich Brandenburg
Eksteraj ligiloj
El la tempo de lia ambasadoreco ĉe la organizaĵo NATO, liajn:
Post kiam en januaro 2014 li iĝis la germania ambasadoro en Portugalio, lian portugallingvan vivpriskribon eblas trovi en la retejo de la ambasadejo en Lisbono.
Triumfa placo (Moskvo)
Triumfaj arkoj
Unua arko aperis en 1722 por solena alveturado de Petro la Granda. Ĝi eble servis ankaŭ por Petro la 2-a kaj Anna Ivanovna sed en 1737 forbrulis. En 1742 por inmeriestriĝo de Elizabeto estis starigita nova arko forbrulinta en 1757. Sekva arko aperis en 1762 por solena alveturo de Katerina la 2-a; ĝi forbrulis en 1773. En 1775 estis konstruita triumfa pordego por renkonti P. Rumjanov-Zadunajskij post venko kontraŭ Turkio; tamen li malkonsentis, tial tie traveturis Katerina la 2-a mem (festado okazis jam sur Ĥodinka kampo). En 1797 estis starigita pordego por caro Paŭlo la 1-a post kelkaj jaroj oni malkonstruis ĝin kaj jam ne plu konstruadis.
Nova placo
Dum konstruado de triumfa arko tie estis detruitaj kelkaj kortoj de veturigistoj kaj ekestis eta placo; en 1780-aj jaroj urbestro de Moskvo Jakov Brjus ordonis organizi tie bazaron. Tera remparo estis forfosita en 1805 kaj la placo esestis en sia nuna loko. Tie plu restis bazaro sed apude jam estis konstruataj ŝtonaj domoj (inter ili gastejo). Por festado de imperiestriĝo de Nikolao la 2-a en 1896 sur Triumfa placo estis starigita ligna pavolono poste forportita al Sokolniki.
Triumfa placo estis unu el placoj de Moskvo kie 9-an de decembro estis starigitaj barikadoj dum Decembra ribelo en 1905.
Placo de Majakovskij. Literaturaj renkontiĝoj
Dum 1935 — 1992 la placo estis nomata Placo de Majakovskij (площадь Маяко́вского, Маяко́вка). En 1930-aj jaroj arboj tie estis forhakitaj.
estis malfermita metrostacio "Majakovskaja".
En 1955 ĉe la placo laŭ projekto de arkitekturisto Ĉeĉulin estis konstruita alta konstruaĵo de hotelo "Pekino".
En 1958 sur tiu ĉi placo estis starigita monumento de Vladimir Majakovskij. Apud la monumento dum epoko de Sovetunio oni kolektiĝis por subĉiela komuna legado: poetoj prezentadis siajn versojn. Moskva junularo strebis daŭrigi la tradicion; ili organizis literaturan komunumeton СМОГ kaj ofte kolektiĝis apud monumento de Majakovskij. Tamen ĝin forte kontraŭstaris estraro: multaj estis forpelitaj el institutoj, tri organizantoj estis malliberigitaj por longa tempo.
En 1960 sub la placo estis organizita transporta tunelo de Ĝardena ringo.
Triumfa placo en Rusia Federacio. Politikaj protestoj
Ekde somero de 2009 en Rusio ekiĝis movado por defendado de civitanaj rajtoj nomata Strategio-31 (Стратегия-31). Ĝia celo estis atingado de ebleco libere kolektiĝi surstrate kaj libere organizi politikajn aranĝojn; la liberon garantiis 31-a artikolo de Konstitucio de Rusio sed laŭ opinio de organizantoj ĝin ne realigas. Estis decidite ĉiumonate 31-an (se ĝi ekzistas en la monato) je 18:00 paceme kolektiĝi sur Triumfa placo. La movadon subtenis multaj rajtodefendantaj organizaĵoj kaj multaj urboj en Rusio kaj eksterlande. Plimulto da aranĝoj estis dispelitaj de polico, iliaj partoprenintoj estis malliberigitaj.
En decembro de 2011 sur Triumfa placo okazis ankaŭ unuaj amasaj protestoj kontraŭ malhonesta organizado de balotado al Ŝtata Dumao de Rusio.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj de Triumfa placo:
Joaquim de Almeida
Joaquim de Almeida (Lisbono, 15-a de Marto 1957) estas portugala aktoro.
Li ĉesis studi teatron en Lisbono, por iri al Usono, kie formiĝis en la Lee Strasberg Theatre and Film Institute, en Novjorko. Li ludis teatron en la New York Shakespeare Productions, kaj partoprenis en Bodas de sangre, What Would Jeanne Moreau Do (WPA Theatre) kaj La grafo de Montekristo.
Joaquim de Almeida estas la plej internacia de la portugalaj aktoroj kun preskaŭ sesdek verkoj en kino, en ĝis ses lingvoj, kun gravuloj de la kina etosoj, kiel Michael Caine, Richard Gere kaj Bob Hoskins en The Honorary Consul (1983), Isabelle Huppert en Milan noir (1987), Ángela Molina en Sandino (1990), Harrison Ford en Clear and Present Danger (1994), Antonio Banderas kaj Salma Hayek en Desperado (1995), Marcello Mastroianni en Sostiene Pereira (1996), Owen Wilson kaj Gene Hackman en Behind Enemy Lines (2001), Daryl Hannah en Yo, puta (2004) kaj Charlize Theron, Jennifer Lawrence kaj Kim Basinger en The Burning Plain (2008).
Famas liaj ludoj kiel malaltnivela latinamerikano en filmoj kiel Buongiorno Babilonia (1987), de la fratoj Taviani, kaj The Soldier (1982), de James Glickenhaus. Li ricevis internaciajn premiojn pro filmoj kiel Retrato de Família, Adão e Eva kaj O Xangô de Baker Street. Aliaj konataj filmoj en kiuj li ludis estas Only You (1994), La Cucaracha (1998), One Man's Hero (1999), The Death and Life of Bobby Z (2007), Che: Part Two (2008), The Burning Plain (2008), kaj The Gilded Cage (2013).
En 2004 li partoprenis en dek du epizodoj de la usona kulta televida serio 24, protagonizita de Kiefer Sutherland. Kaj li partoprenis ankaŭ en aliaj serioj kiel Miami Vice (1985), Nikita (1998) kaj La Okcidenta Alo (2004).
MP3
MP3, aŭ pli precize MPEG-1 Layer 3, estas perdiga son-kompaktiga algoritmo, kiu povas grandege redukti la kvanton de datumoj, kiuj estas bezonataj por reprodukti sonon, samtempe prezentante sufiĉe altan sonkvaliton al la aŭskultanto.
MP3-dosiero aŭ MP3-arkivo estas komputila dosiera sonregistraĵo farita per la MP3-algoritmo.
La MP3-a aranĝo estas ofte uzata en la Interreto por muziko kaj retradio. Nuntempe precipe en podkastado. MP3 estas la plej vaste konata aranĝo por sono, sed jam longe ekzistas pli novaj kaj pli altkvalitaj aranĝoj.
Historio
La kodo MPEG-1/2, dua nivelo, estis kreita en projekto de Digital Audio Broadcasting kaj subtenata de instituto Fraunhofer pri integritaj cirkvitoj. Ĝin financis Eŭropa Unio kadre de esplor-programo EUREKA, sub la kodo EU-147.
Ambaŭ algoritmoj pretiĝis en 1992 sub la siglo MPEG-1, kiel unua evolufazo de projekto nomata MPEG, difinitaj kiel internacia normo kun la nomo ISO/IEC 11172-3 kaj publikigitaj en 1993. Lasta fazo de projekto MPEG finiĝis en 1994 per la krado de MPEG-2, difinita kiel internacia normo kun la nomo ISO/IEC 13818-3 kaj publikigita en 1995.
Patentoj
La algoritmo estas patentigita en kelkaj landoj, kaj disvastigado (almenaŭ komerca) de ĝiaj realigoj (aparataj aŭ programaj) estas tie pagenda, tiel ke por aŭskulti aŭ krei MP3-dosierojn oni devas pagi — rekte aŭ nerekte. Oni supozas, ke en Usono al MP3 aplikeblas patentoj, kiuj validos ĝis la jaro 2017a.
Kvankam jam ekzistas pli bonaj perdaj algoritmoj, kiuj kreas dosierojn pli altkvalitajn sed malpli grandajn, kiel ekzemple Vorbis (senpaga kaj libera), MP3 plu restas la plej populara datenaranĝo, ĉar
Lingvoj de Oregono
La mapo pri indiĝenaj lingvoj de Oregono montras jenajn lingvojn (aŭ lingvogrupojn):
Eksteraj ligiloj
Languages of oregon
Edmontono
Edmontono estas la ĉefurbo de la kanada provinco Alberto. Ĝi situas en la centro de la provinco en regiono de montetoj kaj altaj ebenoj oriente de la Roka Montaro. Ĝi estas la due plej granda urbo de Alberto kaj la sese plej granda en Kanado.
Metropola regiono
Edmontono lokiĝas centre de metropolo en kiu estas 35 sendependaj municipoj aŭ apud la urbolimoj de Edmontono aŭ nur kelkaj kilometrojn for de ili. Inter la pli grandaj tiaj komunumoj estas Sherwood Park (parto de la Distrikto Strathcona), St. Albert, Fort Saskatchewan, Leduc, Nisku (granda industria regiono en Distrikto Leduc), kaj la urboj Beaumont, Devon kaj Morinville. Tiu grandskala teritoria diserigo ludis rolon en la evoluo de la Edmontona regiono. Kvankam la Urbo Edmontono jam plurfoje provis aneksi ĉirkaŭajn munipojn, neniun proponon ĝis nun aprobis la provinca registaro.
Politiko
La provinca asembleo de Alberto situas en Edmontono.
-177
En la jaro 177 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Paul Féval
Paul Henri Corentin FÉVAL (n. la 29-an de septembro 1816 - m. la 8-an de marto 1887) estis franca romanisto kaj dramisto. Li populariĝis kiel la aŭtoro de pluraj romanoj kun spadistoj kaj romantikaj intrigoj, ekzemple kun Le Loup Blanc ("La Blanka Lupo", 1843), kaj la tre sukcesa Le Bossu ("La Ĝibulo", 1857). Li cetere verkis famajn, vampirajn fikciojn : Le Chevalier Tènèbre ("La Kavaliro Tenebro", 1865), Le Vampire (1865) kaj La Ville Vampire (1874).
Féval redaktis plurajn, tre sukcesajn romanojn pri sia denaska regiono, Bretonio, kaj pri la monto Sankta Mikaelo, ekzemple en La Fée des Grèves (1850). Sed antaŭ ĉio, Féval estas rigardita kiel unu el la fondintoj de krimliteraturo. Lia majstroverko, Les Habits Noirs ("La Nigraj Vestaĵoj", 1863-1875), estas krimsagao da sep romanoj, kies redaktado daŭris 12 jarojn.
Kiam li subite malprosperiĝis pro financa skandalo, Féval fariĝis fervora kristano, haltis verki krimromanojn kaj ekokupiĝis pri religiaj romanoj.
Křesín
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1226. Laŭ malnova mito pri Oldřich (Oldrĵiĥ) kaj Božena (Boĵena) el la vilaĝo devenis Božena (filino de senjoro Křesín). Kiam Božena lavis tolaĵon en rojo, tiam hazarde preterveturis kavaliro Oldřich. Ĉarmigita de ŝia beleco li forŝtelis ŝin kaj poste li prenis ŝin kiel edzinon.
Kastelo Rosenberg
Kastelo Rosenberg troviĝas en la urbo Zell am See estante ties urbodomo; adreso: Brucker Bundesstraße nr 2.
Frank País
Frank Isaac PAÍS GARCÍA, aŭ "Paris", (naskiĝis la en Santiago de Cuba, mortis la  en Santiago de Cuba) estis studenta dirigento, instruisto kaj revoluciulo de Kubo kiu luktis kontraŭ la diktatoreco de Fulgencio Batista pere de la Movado 26-a de Julio. Lia murdo fare de policanoj surstrate de Santiago de Cuba la 30-an de julio de 1957, kiam li estis nur 22-jaraĝa, eksplodigis protestotajdon en la tuta lando kaj konstituis gravan eventon por akcelo de la Kuba Revolucio. Li estas konsiderata en Kubo kiel martiro de la revolucio.
Kastelo Rosenberg
Historio
Balthasar Egger, civitano de Zell, kaj sia domludoninta Regina Stainerin, vendis en 1577 ĝardeneton (Weinlehen) al la fratoj Karl kaj Hans Rosenberger. Ili konstruigis en 1583 la nunan kastelon. Sed jam en la 1640-a jaro akiris ĝin la familio Khuen von Belasy. Post pluraj aliaj posedantoj (i.a. ekde 1716 Joseph Anton Jud, gastejo el Piesendorf) aĉetis ĝin en 1897 la ŝtato.
Frank País
La 9-an de marto de 1957 li estis arestita kaj juĝita kun la malmultaj postvivantoj de la Granma kaj de la insurekciantoj de la 30-a de novembro, kaj estis liberigita en majo 1957, meze de granda popola agitiĝo. Ekde tiam li estis unu de la ĉefaj organizantoj de la apogo al la gerilo de Sierra Maestra kaj al la etendo de la insurekcio al la tuta insulo.
La 30-an de junio de 1957 estis murdita lia frato Josué País kaj ĝuste post unu monato li mem dum perforto kaj linĉado fare de policanoj surstrate en Santiago de Cuba, kun Raúl Pujol.
Kastelo Rosenberg
Historio
Ĝi gastigis la minoficejon kaj poste la forstadministradejon. En 1970 aĉetis la urbo la kastelon de la forstistoj kaj transformis ĝin en urbodomon. De 1973-2004 troviĝis ankaŭ la Urba muzeo surloke, kiu nun estas en la Vokta turo.
En la 2009-a jaro renovigixits la kastelo sub urbestro Hermann Kaufmann fare de la arkitektoj Elisabeth kaj Andreas Schmid kaj multo nove aranĝitis. En la 21.1.2010 iĝis la oficiala reinaŭguro.
Atrakcio
Atrakcio estas unu el pluraj konstruaĵoj, kiujn oni povas vidi dum karnavaloj, migrantaj foiroj kaj en atrakciaj parkoj, kaj kies celo estis tenti diversajn sentojn de siaj vizitantoj.
Atrakcioj en atrakciaj parkoj
Oftaj atrakcioj, kiujn oni kutime povas trovi en atrakciaj parkoj:
Konstruistoj de atrakcioj
Plejmulto de atrakcioj estas novaĵoj, produktitaj de unu el ĉefaj atrakci-produktantoj, kaj fakte multaj tipoj de aktrakcioj estas fakte la registritaj nomoj de certaj produktoj.
Hodňov
Hodňov situas en katastra teritorio Horní Planá kun areo 37,25 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1440.
2779 Mary
2779 Mary estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Mary" en omaĝo al Maryanna Ruth Thomas, edzino de la malkovrinto.
Ne konfuzu kun 170 Maria, nek kun 12931 Mario.
1868 Tersito
Malkovro
Fotita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar en la kadro de la Palomar–Leiden survey. Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden, post ekzameno de la senditaj en Nederlandon.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tersito, filo de Agrio kaj greka batalanto en la Troja milito.
Simpele
Simpele estis komunumo de Finnlando en Suda Karelio. Ĝi estis fondita en 1923. Pro vintra milito kaj denove pro daŭrita milito Simpele perdis parton de sia areo al Sovetunio. En 1973 la komunumo Simpele estis ligita al Rautjärvi. La 31-an de decembro 1972 Simpele havis 3,893 loĝantojn kaj ĝia terareo estis.
17930 Kennethott
17930 Kennethott estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kenneth Richard Ott, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology de Alexandria (Virginio Usono).
11316 Fuchitatsuo
11316 Fuchitatsuo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tatsuo Fuchi, fakulon pri komputila tekniko kaj amatoran astronomon. Li estis prezidento de la Astronomia Societo de Oita de 1986.
Kamadevo
Kamadevo (कामदेव aŭ काम) aŭ Madano (मदन) estas la Hindua dio de homa amo aŭ deziro, ofte portretita kun sia kunulino Rati. Kelkaj rakontoj ankaŭ referencas Pradjumna, la filo de Kriŝna, kiel reenkarniĝo de Kamadevo. En Hinduismo, kāma estas plezura, seksa amo, personigita de la dio Kamadevo. Por multaj Hinduismaj skoloj, ĝi estas la tria fino de (Kama) la vivo. Kamadevo estas ofte priskribita tenanta arkon de sukerkano kaj sagon de floroj. Li povas rajdi sur granda papago. Li estas kutime akompanata de sia kunulino Rati kaj de sia kompano Vasanta, senjoro de printempo. Ŝtonaj bildoj de Kamadevo kaj Rati povas esti vidataj ĉe la pordo de la Templo Ĉennakeŝava ĉe Belur, en Karnatako, Barato. Maara estas alia nomo por kāma.
Colun
Colun [kolun] (hungare: Kolun, germane: Kellen) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Avrig. En 1910 ĝi havis 511 loĝantojn (rumanoj); en 1992 182. Ĝia unua mencio skribe estas en 1322. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Fogaras vármegye). Administre ĝi apartenas al Porumbacu de Jos.
Tocancipá
Tocancipá [tokanziPA] estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝi situas proksimume en la Provinco Sabana Centro je 22 kilometroj de Bogoto, kaj 2605 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Tiam estis totalo de 31 975 loĝantoj.
Mastroianni
Mastroianni estas familia nomo de jenaj personoj:
Konstitucio de Portugalio
La nuna Konstitucio de la Portugala Respubliko, estas frukto de la Revolucio, kiu komenciĝis la 25an de Aprilo de 1974. Ĝi aperis por doni juran apogon kaj respondon, kiel supra pinto de la nova leĝa konstruo, al celoj indikitaj ekde la unua momento de la Movado de Armitaj Fortoj (Movimento das Forças Armadas – MFA) kaj bonvenigitaj de la portugala popolo, konataj tiam en la portugala kiel la tri « D » – democratizar, descolonizar, desenvolver (demokratiigi, malkoloniigi kaj disvolvi).
Postaj modifoj okazis en 1982, 1989, 1992, 1997, 2001 kaj 2004.
Konstitucio de 1976
Evidentis ekde la komenco la neakordigeblo inter la normoj de la antaŭa konstitucio, de 1933, kaj la konstruado de socio surbaze de la libero kaj demokratio konkeritaj, tiel ke malmultajn tagojn post la 25an de Aprilo de 1974, pli precize la 14an de Majo de 1974, tiu antaŭa konstitucio, kiu estis aprobita de la eksigita faŝisma reĝimo estis formale revokita (Leĝo 3/74, de 14.5), do necesis ellabori novan Konstitucion.
La fundamenta Leĝo, kiu aperis pro la Revolucio de la Diantoj, plu estas referenco pri la asertado de civilaj, politikaj kaj sociaj rajtoj konkeritaj de la portugala popolo dum la revolucia procezo, kaj ĝia teksto estas ne malkunigebla de la paralela procezo de profunda ŝanĝiĝo de la ekonomiaj, sociaj, politikaj kaj kulturaj strukturoj, antaŭenigita de la rekta agado de la popolaj de la popolaj amasoj en la Portugalio.
NGC 4219
NGC 4219 (aliaj indikoj — ESO 267-37, MCG -7-25-5, AM 1213-430, DCL 9, IRAS12138-4302, PGC 39315) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.