cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
STEB
Historio
La projekton STEB inter 1998-2010 gvidis Szilvási László, la ĉefa kunlaboranto estis Mészáros István, sed multe helpis ĉiuj tiuperiodaj laborantoj de la oficejo de Eventoj: s-inoj Kollár Lejla, Vári Csilla, kaj kelkaj aliaj helpantoj.
La establon kaj funkciigon de STEB certigis/-as kaj financis la Esperanto-Centro Eventoj kaj la “Fondaĵo Eszperantó„ en Hungarujo.
La interreta biblioteko estas uzebla senpage.
Staĥaniv (stacidomo)
Staĥaniv (Стаханів, Стаханов) estas fervoja stacio en Almazna (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
La moderna nomo de la stacio devenas de la najbara urbo Staĥanov (Стаханов) (1978-2016, nun Kadijivka (Кадіївка).
Birdaro
Birdaro estas grupo de birdoj kiuj sekvas ariĝan konduton dumfluge aŭ dum manĝado. La termino similas al grego inter mamuloj. Profito de ariĝo varias kaj la aroj kaj formoj de ariĝo okazas por specifaj celoj. Ariĝo ankaŭ kostas, ĉefe ĉe socie subulaj birdoj, kiu estas ĉikanataj de hegemoniaj birdoj; birdaraj birdoj povas ankaŭ malprofiti je manĝefiko ŝanĝe al akiri aliajn profitojn. Ĉefa profito estas sekureco laŭ nombroj kaj plialtigita mangefiko. Defendo kontraŭ predantoj gravegas ĉe fermitaj habitatoj kiaj arbaroj kie predado oftas kaj ĉefe averto havigita de multaj okuloj gravas; tio estas kialo por disvolvigo de miksitaj kunmanĝantaroj. Tiuj multaspeciaj aroj estas kutime komponitaj de malgrandaj nombroj de multaj specioj, pliigante la profitojn pro nombro sed malpliigante la manĝodisponeblon.
Sablet
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Burgo Gollenfels
La burgo Gollenfels estas rokburgo sur la roko „Gollenfels“ super la valo de la rivero Guldenbach en alteco de 285 m s.m. rande de la Soonwald en la komunumo Dörrebach proksime al la urbeto Stromberg. La Soonwald estas parto de la mezmontaro Hunsrück en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Hodiaŭa Utiligado
La burgo estas en privata posedo kaj ne plu estas loĝata. Ekde 2002 ne estas permesata aliri ĝin pro danĝero de disfalo.
Katedralo Zvartnoc
La Katedralo Zvartnoc (armene, Զվարթնոց, -Zvarnoc- ĉielaj anĝeloj) estas cirkla katedralo en ruinoj de la 7-a jarcento je 15 kilometroj okcidente de Erevano, ĉe la limo de la urbo Eĉmiadzin, en la armena provinco Armaviro.
Zvartnoc estis konstruita dum epoko kiam la plejparto de Armenio troviĝis sub regado de Bizancio kaj dum la komenco de la invadoj al Armenio de la arabaj muzulmanoj. La konstruado ekiĝis en 642 sub la gvido de la katolikoso Nerses la 3-a (surnomita Ŝinogh aŭ la konstruanto), kiu konstruigis la majestan katedralon dediĉitan al sankta Gregorio la Iluminanto sur la loko kie supozeble okazis la renkontiĝo inter la reĝo Tiridates la 3-a kaj sankta Gregorio. Laŭ la mezepoka armena historiisto Movses Kaghankatvaci, la katedralo konsekriĝis en 653. De 653 al 659, Nerses troviĝis en Tajko kaj la konstruado de la katedralo daŭris sub la gvido de Anastas Akarratsi. Post la araba okupado de Dvin kaj la ĉiam pli akraj militoj inter la bizanca kaj araba armeoj ĉe la orientaj limoj de Bizancio, Nerses translokigis la patriarkan palacon de la katolikoso de Dvin al Zvartnoc. Zvartnoc staris ĝis la fino de la 10-a jarcento; poste, la historiaj fontoj silentas pri la kialoj de ĝia falo.
Historio
Zvartnoc staris dum 320 jaroj antaŭ ĝia kolapso en la 10-a jarcento; kiam la historiisto Stepanos Taronaci skribis pri la preĝejo ĝi jam ruiniĝis, sen doni kialon. Kiel ĝi kolapsis estas ankoraŭ diskutata afero, kvankam plej multaj esploristoj argumentas por unu el du teorioj; tertremo, aŭ la konsekvencoj de arabaj atakoj.
La plej ofta klarigo estas tertremo, kvankam la konstruaĵo estis bone projektita kaj planita por daŭri 1,000 jarojn (antaŭvidita dato por la dua alveno de Kristo). Elfosadoj malkovris spurojn de grandaj fajroj en la loko, eble de pli frua provo detrui la preĝejon, kvankam la konstruo ankaŭ inkludis pafadon de obsidiano kaj kalkmortero por formi la morterartikojn (lanĉante ĝin en brikon) kaj la elfosado (1893) uzis fajron kaj eksplodaĵojn por forigi rubojn. Proksima kopio de la katedralo estis starigita en Anio fare de Trdat la Arkitekto sub la regado de Gagiko la 1-a bagratido dum la fina jardeko de la deka jarcento. La tiutempa armena historiisto Stepanos Taroneci raportis pri Zvartnoc, kiam li priskribis la preĝejon, kiun Gagiko la 1-a inaŭguris kiel "grandan strukturon en Vagharŝapat (Eĉmiadzin), dediĉitan al la sama sanktulo falinta en ruinojn".
Elfosado
Zvartnoc restis subtere ĝis kiam ĝiaj restaĵoj estis malkovritaj komence de la 20-a jarcento. La loko estis elfosita inter 1901 kaj 1907 sub gvido de la vardapeto Ĥaĉik Dadjan, malkovrante la bazon de la katedralo kaj la restaĵojn de la katolikosa palaco kaj kelon. La elfosado ankaŭ diskonigis ke Zvarnoco troviĝis sur la restaĵoj de antikvaj strukturoj de la regado de la reĝo de Urarto Rusa la 2-a.
Kune kun la preĝejoj de Eĉmiadzin, Zvartnoc estis enlistigita kiel Monda heredaĵo de UNESKO en 2000.
Strukturo
Kelkaj fakuloj, kiel Stepan Mnacakanjan kaj precipe A. Kuznecov, tamen malakceptis lian rekonstruon kaj ofertis alternativajn planojn. Kuznecov, ekzemple, asertis ke la plano de Toramanjan estis "nelogika laŭ la starpunkto de konstruado" kaj insistis, ke la tiutempa teknika kompetenteco ne respondas al la aŭdaca projekto elpensita de Toramanjan.
La interno de la mozaika ornamita preĝejo havis la formon de greka kruco aŭ tetrakono, kun koridoro ĉirkaŭanta ĉi tiun areon, dum la ekstero estis 32-flanka plurangulo, kiu aperis cirkla de malproksime.
Kelkaj fontoj asertas, ke la katedralo Zvartnoc estas prezentita sur la monto Ararato en reliefo en Sankta Kapelo en Parizo. Tamen ĉi tio ne tre probable estas, ĉar la fresko estis pentrita pli ol 300 jarojn post la detruo de la preĝejo.
Zvartnoc estis aldonita al la listo de Monda Heredaĵo de Unesko en 2000 kune kun preĝejoj en Eĉmiadzin ne for de ĝi.
Desegnaĵo de la katedralo estis prezentita sur la unua eldono de 100 monbiletoj de armena dramo kaj ĝia modelo videblas en Muzeo pri Historio de Erevano.
Orŝultra eŭfonjo
La Orŝultra eŭfonjo (Euphonia cayennensis) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. Tiu genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Katedralo Zvartnoc
Influo
La preĝejo Sankta Gregorio (pli konata kiel Gagkaŝen) en Anio (nun en Turkio) estis konstruita en 1001-1005 kaj estis intencita esti reelpensaĵo de Zvartnoc. La Preĝejo Sankta Triunuo en la distrikto Erevan Malatjo-Sebastio estas modeligita de arkitekto Baghdasar Arzumanjan laŭ la formo de la katedralo Zvartnoco kaj estis finkonstruita en 2003.
Orŝultra eŭfonjo
Ĝi troviĝas en Brazilo, Gujanoj, (de kie devenas la latina scienca nomo) kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas tre malkutima eŭfonjo, ĉar ĝi estas tute malhelbluega (preskaŭ nigreca) kun ununura kolora marko en flavoranĝaj ŝultroj kio nomigas la specion laŭ komuna nomo. La kruroj estas grizecaj kaj ankaŭ la fortika beko estas nigreca en supra makzelo kaj griza en suba makzelo kaj en baza duono de suba bordo de supra makzelo.
Kartilagaj fiŝoj
La kartilagaj fiŝoj (science Chondrichthyes, de la malnovgrekaj khóndros "kartilago" kaj ikhthȳ́s "fiŝo") estas klaso de makzeluloj (Gnathostomata) konsistanta el la ŝarkoj, la rajoj, kaj la ĥimeroj.
La skeleto de la kartilagaj fiŝoj konsistas el kartilago, foje malmoligita per kalcio. Tiel ili kontrastas kun ostaj fiŝoj, kies skeleto konsistas ĉefe el osto. La prauloj de modernaj kartilagaj fiŝoj havis ostoskeleton, kiu dum la evoluo reduktiĝis. Pli frue oni pensis, ke kartilagaj fiŝoj estas animala grupo sen evoluo de osta skeleto.
La kartilagaj fiŝoj estas konataj ekde la Devonio.
Ecoj:
Skeleto
La skeleto estas kartilaga. Ĥordo anstaŭiĝas per vertebraro dum la kresko, krom ĉe holocefaloj, kiuj konservas ĝin tuta. La vertebraro estas parta ĉe iuj profundoloĝaj ŝarkoj.
Origine, la ostaro de ĉiu naĝilo estis memstara. Pli malfrue evoluintaj tipoj konektis la du brustajn naĝilojn kaj la du pelvajn naĝilojn ĉe la ventra flanko per la skapolkorakoida kaj pubiskia stangoj. Ĉe rajoj, la brustaj naĝiloj estas konektitaj al la kapo kaj tre flekseblaj. Ŝarkoj plejparte havas heterocerkan voston, kio pliefikigas naĝadon.
Haŭto
Kartilagaj fiŝoj ĝenerale havas fortikan haŭton kovritan de haŭtaj dentetoj, pro kiuj ĝi impresas kiel sablopapero se oni tuŝas ĝin. Ĉe la plejparto de specioj, ĉiuj dentetoj havas la saman direkton, do la haŭto ŝajnas tre glata frotate laŭ unu direkto kaj tre malglata laŭ la mala. La dentetoj funkcias por protekti la fiŝon kaj kutime por plibonigi aerodinamikon. Holocephali denova estas escepto, ĉar la haŭtaj dentoj malaperas ĉe plenkreskuloj, krom sur la vira koitilo; ankaŭ la elektraj rajoj havas dikan, malfirman korpon kun mola, malstreĉita haŭto sen dentetoj. Estas supozate, sed ne pruvite, ke buŝaj dentoj evoluis de haŭtaj dentoj, kiuj transiris en la buŝon, kaj la haŭtaj dentoj evoluis de la praaj malmolaj haŭtplatoj de fruaj vertebruloj.
Spira sistemo
Ĉiuj kartilagaj fiŝoj spiras per kvin ĝis sep paroj da brankoj, laŭ specio. Kiel ĝenerala regulo, pelagaj specioj devas ĉiam naĝadi por ke oksigenhava akvo fluadu tra la brankoj, dum fundaj specioj povas aktive pumpi akvon en la spirtruojn kaj tra la brankoj, sed estas multaj esceptoj.
La spirtruoj estas truetoj po unu post ĉiu okulo. Ili gamas de etaj kaj rondaj, kiel ĉe flegoŝarkoj (Ginglymostoma cirratum), ĝis longaj kaj fendoformaj, kiel ĉe Orectolobidae. Multaj grandaj, pelagaj specioj, kiel makoŝarkoj (Lamnidae) kaj draŝilŝarkoj (Alopiidae), jam ne havas ilin.
Cirkula sistemo
Eritrocitoj, kiujn ĉe ostohavaj bestoj produktas la osta medolo, evoluas en la lieno kaj la surgonada organo (speciala histaro ĉirkaŭ la gonadoj, laŭkrede ankaŭ rolanta en la imunsistemo). Iuj kartilagaj fiŝoj havas organon de Leydig, kiu ankaŭ produktas eritrocitojn. La subklaso Holocephali havas nek surgonadan organon nek organon de Leydig.
Nerva sistemo
La nerva sistemo de kartilagaj fiŝoj konsistas el relative malgranda cerbo, 8-10 paroj da cerbaj nervoj, mjelo kun mjelaj nervoj,, kaj diversaj sensorganoj. Ili havas reton de ĝelplenaj poretoj, la ampoloj de Lorenzini, kiuj funkcias kiel elektrosensiloj. Sensi elektrajn kampojn en la akvo utilas por trovi predojn, navigi, kaj konscii pri temperaturo. La flanka linio estas sistemo de modifitaj epiteliaj ĉeloj sur la flanko, kiuj sensas movojn, vibrojn, kaj premon en la ĉirkaŭa akvo. Kartilagaj fiŝoj plejparte havas grandan, bonfunkciajn okulojn. La flaraj organoj en la naztruoj estas tre fortaj. La internaj oreloj konsistas el tri grandaj duoncirklaj kanaloj, kiuj utilas por ekvilibro kaj orientado. La aŭdkapablo havas mallongan atingon, sed estas plej forta je malaltaj frekvencoj. Iuj specioj havas elektrajn organojn, kiujn ili uzas por sindefendo kaj predado. La cerboj estas relative simplaj, kun ne tre diskreskinta antaŭcerbo. Biologoj kredas, ke Chondrichthyes havis gravan rilaton al la evolucia historio de mjelino, ĉar ili havas mjelinon en sia nerva sistemo preskaŭ identan al tiu de tetrapodoj.
Imuneca sistemo
Kiel ĉiuj aliaj makzeluloj, kartilagaj fiŝoj havas adaptiĝan imunecan sistemon.
Sistematiko
Jen unu el la multaj eblaj klasifikoj de la kartilagaj fiŝoj. La divido en ordojn estas tiu de FishBase. Unu aŭ du ekzemplaj membroj estas montrataj post iuj ordoj.
Pli-malpli ĉiuj el la elasmobrankoj, krom la rajomorfoj, povas esti nomataj kiel "ŝarkoj". Oni povas nomi ĉiujn la rajomorfojn "rajoj" kvankam, en la strikta senco, tiu termino aplikiĝas nur al la genro Raja de la rajoformaj.
20218 Dukewriter
20218 Dukewriter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Duke Writer, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Intel Science Talent Search de 2012. Li instruas ĉe la Loudoun County Academy of Science de Sterling (Virginio, Usono).
Skarabedoj
La familio Skarabedoj, derivaĵo de "skarabo" helpe de la scienca sufikso -ed- uzata en zoologia nomenklaturo, aŭ Skarabeedoj, rekte laŭ la latina scienca nomo Scarabaeidae, konsistas el pli ol 30 000 specioj de skaraboj tutmonde. La specioj en tiu granda familio ofte estas nomataj skaraboj aŭ skarabeoj. La klasifiko de tiu familio estas sufiĉe malstabila, kun multaj konkurantaj teorioj, kaj novaj proponoj ekaperantaj tre ofte. Estas verŝajne, ke multaj el la subfamilioj listigitaj ĉi tie jam ne estos agnoskataj post nelonge, kiam ili verŝajne estos reduktitaj laŭ statuso sub la subfamilian rangon, aŭ levitaj al familia statuso (la lasta estas plej verŝajna, ekz., por la familio "Melolontedoj" jam ekaperanta en kelkaj lastatempaj klasifikoj). Dum certaj familioj estis ĵus forigitaj, aliaj estas preskaŭ universale akceptitaj kiel familioj (ekz., Pleokomedoj, Glaresedoj, Glafiredoj, Oĥodedoj, Geotrupedoj, Bolboceratedoj).
Karakteroj
La koloro povas esti nigra, blua, verda, bruna, flava aŭ ruĝa, foje iridecenta, metala, hela aŭ kontraste kun malhelaj markoj. Forta seksa dumorfismo estas ofta.
Antikva Egiptio
En la antikva Egiptio, la sankta skarabo (Scarabaeus sacer) estis honorigata besto. Simbolo de la Suno kaj Reo, ĝi estis unu el la dek du sanktaj bestoj asociitaj kun la dek du horoj de la tago kaj de la nokto.
Occhiatana
Occhiatana [ɔkjatana] (Ochjatana) estas franca komunumo en la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko.
24158 Kokubo
24158 Kokubo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kokubo Eiichiro, astronomo ĉe la Nacia Observatorio de Japanio. Li studis la devenon de la planedsistemoj teorie.
52975 Cilaro
52975 Cilaro estas meze granda malhela uranorenkonta kaj neptunrenkonta asteroido de la klaso de la centaŭroj. Ĝi estis malkovrita la de la amatora astronomino Nichole M. Danzl elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Urano kaj de Neptuno:
En novembro 2009, Mike Brown kaj sia teamo faris elde la Observatorio Keck spektron de 52975 Cilaro (de ŝajna magnitudo 23), estis " la rekordo de la plej malluma spektro de objekto de la Kujper-zono".
Nomo
Ĝia ricevis la nomon de la centaŭro Cilaro de la helena mitologio. Li mortis vundite per lanco dum batalo. Vidinte tion, lia amantino Hilonomo sinmortigis
NGC 3792
NGC 3792 estas duopa stelo en konstelacio Virgo.
405
En la jaro 405 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3792
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Longecourt-en-Plaine
Longecourt-en-Plaine [] estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo situas sude de Diĵono. La rivereto Oucherottte fluas tra la komunumo. La kanalo de Burgonjo kaj la fervojo Diĵono-Saint-Amour trapasas la komunumon.
Historio kaj vidindaĵoj
En 1436 Renato de Anĵuo vendis la kastelon al Jean de Fribourg. En 1476 Jean de Baissey posedis la kastelon sed li mortis dum la Batalo de Morato. Lia filio ekde 1495 konstruis la brikan kastelon. En 1756 la tiama proprietulo, Nicolas Philippe de Berbis, modifigis la kastelon laŭ la itala gusto.
Larĝa ekrano
Larĝekranaj bildoj estas bildoj kiuj estas montrataj ene de serio de aspektaj proporcioj (rilato de la bildolarĝo kun la alto) kio estas uzata en ekranoj de kino, televido kaj komputiloj. En kino, larĝekrana filmo estas ajna filmobildo kun aspekta proporcio larĝo-al-alto pli granda ol la normiga 1.37:1, kio estas la akademia aspekta proporcio havigita por la filmoj de 35mm.
Ĉe televido, la origina ekrana proporcio por elsendoj estis en plena ekrano 4:3 (1.33:1). Ege multe inter la 1990-aj jaroj kaj komenco de la 2000-aj jaroj, en variaj epokoj en diferencaj landoj, televidaj larĝaj ekranoj 16:9 (1.78:1) iĝis pli kaj pli de ofta uzado. Ili estas tipe uzataj kun alt-difinaj televidriceviloj (HDTV), aǔ de Normiga Difino DVD-iloj (SD) DVD kaj aliaj ciferecaj televidaj fontoj.
Ĉe komputiloj, aspektaj proporcioj pli larĝaj ol 4:3 estas ankaŭ referencataj kiel larĝaj ekranoj. Larĝaj ekranoj de komputiloj estis dekomence de aspekta proporcio de 16:10 aspect ratio, sed nuntempe estas kutime de 16:9.
10089 Turgot
10089 Turgot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca politikulo kaj ekonomikisto Anne-Robert-Jacques Turgot (1727–1781). Liaj streboj por reformi la financojn estis blokitaj de la privilegiataj klasoj. En sia plej fama verko Réflections sur la formation et la distribution des richesses (1766), li enkondukis novan ekonomikajn metodojn por la kamparana regiono, kiun li mastrumis. En 1770 - 1771, li sukcese kontraŭstaris la malsategon per sekurigo de la libera komerco de la grajno.
Občina Odranci
Občina Odranci  estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas ununuran setlejon - Odranci-vilaĝo kaj ĝia areo estas 6.9 km². Komence de 2018 tie loĝis 1621 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Odranci.
Loko, priskribo
La municipo kuŝas sur ebeno sur ambaŭ flankoj de la rivereto Črnec. La municipo estas ĉirkaŭ 173 m super marnivelo. La apudaj municipoj estas:
Občina Črenšovci oriente kaj sude, Občina Beltinci la okcidento kaj nordo.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko:
http://www.geopedia.si/#T1257_F408:86_x598043.906_y160913.20299999998_s14_b4
Mânău
Mânău [mınəu] (hungare: Monó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al Ulmeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 023 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 179 (rumanoj, 58% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Monó apartenis al Hungario, (Közép-Szolnok, poste Szilágy).
Jenő Farkas (koreografo)
Jenő Farkas [jenO farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Jenő estis hungara dancinstruisto, koreografo.
Jenő Farkas naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Farkas akiris diplomon en la ĵus fondita "Demokrata Dancedukejo" en 1946. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Nádasi kaj Anna Misley. Post la diplomo li malfermis lernejon pri sociaj dancoj. Li estis devigsoldato inter 1950–1953, dum li akiris plian diplomon pri popoldancoj. Li gvidis plurajn popoldancistajn grupojn apartenantajn al fabrikoj, krome li funkciigis studion pri sociaj dancoj, la plej prestiĝa en la lando (1955 - 1972). Li havis programserion pri danco en Hungara Radio kaj Hungara Televizio. Tiutempe li estis ankaŭ ĵuriano pri sportaj dancoj. Depost 1967 li kreis plej ofte koreografiajn laborojn por amuzejoj.
31556 Shatner
31556 Shatner estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde lia Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada aktoro William Shatner. Plej konata pro la rolo de Kapitano James Tiberius Kirk en Star Trek, li atingis la statuson de kultura idolo. Lia rolulo inspiris multe da homoj por fariĝi verkistoj, sciencesploristoj, pilotoj kaj kosmonaŭtoj. Shatner estas ankaŭ famkonata aŭtoro kaj reĝisoro.
Gakuya Horii
Gakuya Horii (堀井 岳也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Montedio Yamagata kaj Consadole Sapporo.
Nigrakapa kosifo
La Nigrakapa kosifo (Cossypha dichroa) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro Cossypha kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj.
Tiu afrotropisa specio estas sufiĉe simila al la Rupela kosifo kaj al la Heŭglina kosifo, tio estas, same kiel tiuj, tiu ĉi estas specio kun tre oranĝecaj pugo kaj subaj partoj pli etendaj ol ĉe aliaj samgenranoj. Krome la supraj partoj estas grizecaj, dum la flugiloj estas malhelgrizaj, same kiel la vosto, kies ankaŭ la eksteraj vostoplumoj estas oranĝaj ĉebaze. La vizaĝo estas la ĉefa distingilo de tiu ĉi specio, ĉar ĝi ne montras la komunan blankan superokulan strion, sed male la kapo montriĝas tute nigra el la beko, sub la okulo al la orelzono kaj malantaxua kapo; tiu nigra areo estas tre klare limigita de la oranĝa zono kiu enhavas mentonon, gorĝon, kolumon kaj nukon, krom resto de la subaj partoj. Tiu trajto de la nigra kapo nomigas la specion. La beko estas nigra kaj kruroj kaj piedoj grizecaj.
Ĝi troviĝas en Sudafriko kaj Svazilando. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Almazna
Almazna (Алмазна) estas urbo en Luhanska provinco de Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Fervojlinio Česká Třebová – Přerov – Bohumín
Fervojlinio (Praha -) Česká Třebová - Přerov - Bohumín portanta numeran markigon 270 estas grava fervojlinio kuniganta Pragon kun norda Moravio, Silezio, Pollando kaj Slovakio.
La tuta fervojo en sektoro Praha hlavní nádraží — Bohumín mezuras 364 km dum tien kaj rea veturado tra stacio Přerov (350 km tra la t.n. Kunigilo Dluhonice ekster Přerov). La fervojlinio kunigas kvar regionajn urbojn, nome Pragon, Pardubice-n, Olomouc-n kaj Ostravon. La fervojlinio estas en la tuta sia longeco elektrizita kaj durela, sektoro Praha-Běchovice - Poříčany estas trirela. La fervojo estas parto de la tria fervoja koridoro, parte ankaŭ de la unua fervoja koridoro kaj la dua fervoja koridoro.
3367 Alex
3367 Alex estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Alex", en honoro de Alex R. Baltutis, nepo de la malkovrinto.
Listo de registarestroj de Francio
De Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord, la unua franca registarestro kun la titolo prezidanto de la Konsilio de la Ministroj (1815), en la Resurtronigo, ĝis Manuel Valls, nuna ĉefministro (2023), Francio havis 169 registarestrojn laŭ 199 jaroj.
Preparaj rimarkoj
En la Malnova Reĝimo, la registarestro estis konsilanto aŭ ministro de la reĝo, kun ĉefa rolo, kelkfoje kun la titolo ĉefa ŝtatministro.
Noto : la titolo Ĉefministro aŭ "unua ministro" estis donita al la registarestro nur de 1959 (5-a Respubliko), eĉ se, de Sully (1589) ĝis Turgot (1789), en la Malnova Reĝimo, la vorto "unua ministro" estis uzata por la ĉefa ministro de la reĝo.
De 1792 ĝis 1815
En la reĝimoj, kiuj sin sekvis de 1792 ĝis 1815, ne ekzistis ofico de registarestro. tamen estis kelkaj provizoraj registaretsroj:
Libera Francio
La Libera Francio estis organizaĵo de eksterlanda rezistado fondita en Londono de Charles de Gaulle sekve de lia alvoko de la 18-a de junio 1940.
Vera registaro estis starigita la 24-an de septembro 1941 kun la nomo Franca Nacia Komitato.
Franca Komitato por nacia Liberigo
Post la liberigo de la franca Norda Afriko, la Libera Francio fandiĝis kun la civila kaj milita komandantaro de Alĝero la 3-an de junio 1943. Charles de Gaulle kaj Henri Giraud unue kune prezidis tiun Komitaton, poste la 4-an de aŭgusto 1943, de Gaulle estis elektita kiel la sola prezidanto komisiita pri registara agado.
La 3-an de junio 1944, la Komitato proklamis, laŭ peto de la konsultiĝa Asembleo, « Provizora registaro de la Franca Respubliko » (G.P.R.F). La provizora registaro estis agnoskita de la gravaj potencoj (Unuiĝinta Reĝlando, Usono, Sovetunio, Kanado) nur en la 23-a de oktobro 1944.
Reĝimo de Vichy
La Konstitucia leĝo de la 10-a de julio 1940 donis ĉiujn povojn al Marŝalo Pétain, prezidanto de la Konsilio. La sekvantan tagon, li publikigis konstitucian akton, kiu nomumis lin ĉefo de la franca ŝtato.
La franca ŝtato aŭtoritatis sur parto de la metropola teritorio ĝis en la 19-a de aŭgusto 1944. Tamen ĝia legitimeco estis tre rapide konstestata de la Libera Francio de Charles de Gaulle.
Provizora registaro de la Franca Respubliko
En la provizora registaro de la Franca Respubliko (GPRF), la postenoj registarestro kaj ŝtatestro estas nur unu, ĝis la adopto de la konstitucio de 1946 kaj la definitiva starigo, en januaro 1947, de la institucioj de la 4-a Respubliko.
Olšová Vrata
Olšová Vrata (Espenthor) estas vilaĝo en Ĉeĥio, nun kvartalo de urbo Karlovy Vary, troviĝanta en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudokcidente de Karlovy Vary. Estas ĉi tie registritaj 175 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Olšová Vrata estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 12,23 km². En la katastra teritorio Olšová Vrata situas ankaŭ Hůrky.
En la proksimeco troviĝas internacia civila flughaveno Karlovy Vary.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1246.
Pola nacia teamo de futbalo
La pola nacia teamo de futbalo estas la oficiala vira futbalista teamo de la eŭropa lando Pollando. La teamo havis sian plej sukcesan tempon dum la 1970-aj jaroj, kiam fakuloj nombris ĝin inter la pintaj mondaj teamoj. Sian unuan internacian matĉon la teamo havis dum la jaro 1921 kontraŭ la hungara nacia teamo de futbalo.
Laŭ la stato de 2012, la trejnisto de la teamo estas Waldemar Fornalik, la entute plej multajn golojn (48) atingis  Włodzimierz Lubański kaj la plej multajn internaciajn matĉojn (102) kadre de la pola teamo partoprenis la futbalisto Michał Żewłakow.
Historio
La pola futbalista asocio (PZPN) fondiĝis dum la jaro 1919 baldaŭ post la fondo de la pola respubliko Pollando sekve de la pripaca konferenco de Versailles. Dum la jaro 1923 la asocio aliĝis al la monda federacio FIFA kaj ekde tiam havas oficialan nacian teamon. La pola teamo ĝis nun sep-foje partoprenis en turniroj pri la Futbala Mondpokalo, kaj havis sian plej sukcesan fazon dum la 1970-aj jaroj. Plej kulmina venko estis gajno de la ora medalo dum la Somera Olimpiko 1972 en Munkeno. Du jarojn pli poste, dum 1974, la teamo dum la Futbala Mondpokalo 1974 atingis la trian lokon kaj povis ripeti tion dum la monda turniro de la jaro 1982 en Hispanio. Dum la Somera Olimpiko 1976 en Montrealo kaj la Somera Olimpiko 1992 en Barcelono aldoniĝis du pliaj arĝentaj medaloj.
Kontraste dum multaj jaroj malsukcesis la kvalifikiĝo pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado – eĉ dum la sukcesaj 1970-aj jaroj nenio pola teamo sukcesis en la kvalifikigaj matĉoj. Unuafoje dum la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 sukcesis partopreno. En la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 la pola teamo samkiel la ukraina aŭtomate partoprenis, ĉar la du landoj estis la gastigantoj de la sporta evento kaj laŭtradicie la teamoj de la gastiganta lando partoprenas sen kvalifikiĝo.
Cestodo
Cestoda aŭ Cestodoj (Cestoidea) estas la nomo por klaso de parazitaj platvermoj, ofte nomitaj tenioj, de la filumo Platihelmintoj. Ĝiaj membroj vivas en la digesta sistemo de vertebruloj se plenkreskuloj, kaj ofte en la korpoj de diversaj bestoj se junaj. Ĉirkaŭ mil specioj estis priskribitaj, kaj ĉiu vertebrula specio povas esti parazitata de almenaŭ unu specio de tenio. Pluraj specioj parazitas homojn post esti konsuminta nesufiĉe kuiritan viandon kiel ekzemple porkaĵo (T. solium), bovaĵo (T. saginata), kaj fiŝo (specioj de Diphyllobothrium), aŭ manĝaĵon preparitan en kondiĉoj de malbona higieno (specioj de Hymenolepis aŭ Echinococcus).
T. saginata, la bovaĵotenio, povas kreskigi ĝis 20 m; aliaj specioj povas kreski al pli ol 30 m, kiaj la plej granda nome la balentenio Polygonoporus giganticus.
Ugocsa
Ugocsa (ugoĉa) estis departemento plej malgranda en la nord-orienta parto de la Hungara Reĝlando. Germane: Ugotsch.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 2 distriktoj:
Grego
Grego estas granda grupo de bestoj kaj estas formo de kolektiva bruteca konduto.
Ugocsa
Administracio
La departemento troviĝas parte en Karpatoj, parte en valo de Tiso.Pri ĝi estas proverbo: Ugocsa ne kronas. Tio celas tion, ke la departemento estas malgranda kaj negrava. Ekde la 13-a j.c. estis hungara administracio. En 1918 la ĉeĥoslovaka armeo okupis ĝin, la suda parto aldoniĝis al Rumanio, neloĝata parteto redoniĝis al Hungario. En 1938 Hungario rericevis grandan parton, poste en 1940 Hungario rericevis ankaŭ la rumanan parton. En 1945 la Ruĝa Armeo okupis ĉion, Rumanio rericevis sian parton, la ĉeĥoslovaka parto iĝis parto de Sovetunio, fine de Ukraino.
Grego
La termino estas kutime aplikata al mamuloj, ĉefe hufuloj kaj ĉefe se ili estas bredataj de homoj, kiel ĉe bovoj, porkoj ktp. Aliaj terminoj estas uzataj por similaj fenomenoj ĉe aliaj tipoj de animaloj. Ekzemple granda grupo de birdoj estas kutime nomata birdaro kaj tio celas diferencajn akirojn depende de la specio kaj necesoj.
Kongiopodedoj
Kongiopodedoj estas familio de Skorpenoformaj fiŝoj ene de la klaso de Aktinopterigoj, indiĝenaj de la Suda Hemisfero, komune konataj kiel porkofiŝoj, ĉevalfiŝoj aŭ similaj nomigoj.
Grego
Herdo estas grego el cervoj kaj similaj remaĉuloj.
Kongiopodedoj
Kongiopodedoj loĝas en la fondo de neprofundaj moderklimataj kaj ĉe-antarktaj maroj, je profundoj de ĝis 600 m. Ili ne havas skvamojn, kaj havas elstaran muzelon kun malgranda buŝo.
Tavistock-Instituto pri Homaj Rilatoj
La Tavistock-Instituto pri Homaj Rilatoj (TIHR) - origine angle Tavistock Institute of Human Relations - estas neprofitocela organizaĵo en Britio. Ĝi esploras en fakoj de sociaj sciencoj kaj fondiĝis en 1947, origine kiel branĉo de la forte psikoanalize influita psikoterapiejo Tavistock Clinic.
Historio
Dum la Dua Mondmilito multaj el la psikiatraj kuracistoj kaj psikologoj de la psikoterapiejo Tavistock Clinic servis kiel pripsikaj specialistoj en la brita armeo. La faka grupo havis sian centron en la Milita Propaganda Buroo (angle War Propaganda Bureau en la palaco Wellington House, okupiĝis pri konceptoj de laŭeble psike stabilaj kaj bone kunlaborantaj armeaj oficiroj, sed ankaŭ pri konceptoj de milita propagando, spitanta la "propagandan militon" de la reĝimo de Nazia Germanio, kaj disvastigis siajn konceptojn.
Post la milito, la interfaka specialista grupo en 1947 fondis la Tavistock-Instituton pri Homaj Rilatoj (TIHR) kaj pluokupiĝis pri "pacaj" demandoj koncerne la evoluon de organizaĵoj kaj de sociaj ŝanĝiĝoj.
Inter la fondaj membroj de la instituto estis Elliott Jaques, Henry Dicks, Leonard Browne, Ronald Hargreaves, John Rawlings Rees, Mary Luff, Wilfred Bion kaj Tommy Wilson kiel direktoro. La John D. Rockefeller-fondaĵo en Novjorko finance subtenis la institucion. Pluaj konataj membroj poste aliĝis: John D. Sutherland, John Bowlby, Eric Lansdown Trist kaj Fred Emery.
La aktivaj membroj de la Tavistock-Instituto nuntempe esploras kaj konsultas en fakoj de sociaj sciencoj kaj aplikata psikologio serve al la Eŭropa Unio, diversaj fakoj de la registaro de Britio kaj por privataj mendintoj de servoj. La instituto havas propran libroeldonejon kaj estas posedanto kaj eldonanto de anglalingva internacia periodaĵo pri sociaj sciencoj, nomata Human Relations, do "Homaj Rilatoj".
Eksteraj ligiloj
reta informo pri libro de Dr. John Coleman rilate la instituton
406
En la jaro 406 post Kristo okazis, interalie:
Indabo
Indabo (en la originalo, in-da-ba) estas grava kunveno de ĉefoj kiel kutimo komuna por zuluoj kaj kosoj en Sud-Afriko. La termino fontas el la zulua vorto por "afero". La indaboj povas esti kunveno de loka komunumo aŭ kun reprezentantoj de aliaj komunumoj. La vorto estas vaste uzata en tuta Suda Afriko por simpla kunveno aŭ kunsido, en diversaj fakoj, kiel turismo, minado, impostokolektantoj ktp.
Ĝi eksterkontinente disvastiĝis ankaŭ pro sia sistema uzado en la Skolta Movado, kun la signifo "kunveno de skoltestroj". La iniciatinto, Baden-Powell, portis plurajn aspektojn de la zulua kulturo en Skoltismon, pro sia plurjara servado en Afriko.
Poreckoje
Poreckoje (ĉuvaŝe Пăрачкав), — vilaĝo, centro de la distrikto en Ĉuvaŝa Respubliko ekde 1927. Ĝi situas en la valo de Sura je 150 km de Ĉeboksari. La loĝantaro atingas ĉirkaŭ 6,7 mil homoj, la plimulto - 90% estas rusoj. En Poreckoje dominas unuetaĝaj domoj, en la centro de la setlejo estas ankaŭ kelkaj du-tri-etaĝaj konstruaĵoj. En la vilaĝo estas mezlernejo, profesia teknika lernejo, ĉeval-rajda sportlernejo, porinfana artlernejo, historia regiona muzeo, 2 bibliotekoj, kulturcentro. Aperas loka ĵurnalo en la rusa lingvo "Порецкие вести" (Novaĵoj el Poreckoje)
Ŝĉebetovko (Feodoza municipo)
Ŝĉebetovko estas urbotipa loĝloko de la Feodoza municipo (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). La loĝloko situas en la sud-orienta parto de la Krimea duoninsulo kelkajn kilometrojn for de la Nigra maro. Ŝĉebetovko havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde 1968. Kune kun la proksima loĝloko Kurortno (kiu troviĝas tuj ĉe la maro) Ŝĉebetovko formas unuecan kurac- kaj ripoz-komplekson.
Veveyse
Veveyse estas svisa rivero en Kantonoj Friburgo kaj Vaŭdo, longa je ĉirkaŭ 19 km, kiu alfluas en la Lago Lemano apud urbo Vevey.
Ŝĉebetovko (Feodoza municipo)
La loĝloko havas longan historion. La unuaj restaĵoj de la homa aktivado, trovitaj ĉi tie, rilatas al neolito. Mezepoke ĉi tie ekzistis fortreso. La loĝloko estas unue menciita en la analoj de la jaro 1461.
Veveyse
Ĝi estas kunfluaĵo de:
Ŝĉebetovko (Feodoza municipo)
La ĉefa branĉo de la ekonomio estas vin- kaj konjak-produktado. En Ŝĉebetovko troviĝas la fama vinber-prilabora sovĥozo-uzino "Koktebel". Krome, lastatempe la loĝloko evoluas ankaŭ kiel ripoz-loko. La plej interesaj naturaj vidindaĵoj, kiuj troviĝas apud la loĝloko estas la monto Karadago kaj la Lisja Kreko.
Veveyse
Rivero Veveyse tiam enfluas Kantonon Vaŭdon, preterfluas la limon inter Corsier-sur-Vevey kaj Saint-Légier-La Chiésaz, kaj sin ĵetas en Lagon Lemanon en urbo Vevey.
Ĝi donas sian nomon al la Distrikto de Veyvese (en la Kantono Friburgo).
Ŝĉebetovko (Feodoza municipo)
En Ŝĉbetovko estas 1 mezlernejo, antaŭlernejo, hospitalo, kulturdomo. Apud la loĝloko troviĝas la natura rezervejo, kiu inkludas la montar-masivon Karadago.
MF 67
Tiu lasta devas anstataŭi ĝin iom post iom en la linio 9. La definitiva elservigo de MF 67 tamen ne estas antaŭvidita antaŭ 2025 kaj la alveno de nova materialo ankoraŭ ne estas difinita.
407
En la jaro 407 post Kristo okazis, interalie:
Sirenado
Sirenado (mermaiding) estas naĝsporta arto. Kvankam jam videblis akvobaletoj de sirenoj en Usono en la parko "Weeki Wachee Springs State Park" estas nur en 2012 kiam ekestis en Boracay (Fillipinoj) kaj poste en 2013 en Manilo (Filipinoj) novspeca sirena movado: gesirenoj, kutime dekjaruloj, sed ĉiam pli kreskanta plenkreska grupo de virinoj kaj eĉ viroj, kiuj naĝas kune kiel sirenoj laŭ delfena tekniko (kun la gamboj forte supren malsupren ankaŭ uzante la brakojn por teni la korpon en ekvilibro -2) en speciale kreita bankostumo en formo de sirena vosto por flosnaĝi. Ĝi kunigas homojn sendepende de ĝenro kaj aĝo.
Gilles Jacquier
Gilles JACQUIER (n. la 25-an de oktobro 1968 en Évian-les-Bains - m. la 11-an de januaro 2012 en Homs) estis franca ĵurnalisto. Li laboris por la televidkanalo France 3 ekde 1991, kaj sekve fariĝis militĵurnalisto por France 2 en 1999. Li interalie raportis la disvolviĝon de la militoj en Irako, Afganio kaj Kosovo.
Sirenado
En ĉi tiu naĝadsporto oni provas movi kiel sireno en la akvo pere de speciala kostumo La naĝadostilo estas simila al la naĝado de delfenoj. Tutmonde estas nun virinoj kaj viroj kiuj laboras kiel "profesiaj sirenoj kaj marviroj" kiuj laboras kiel artistoj aŭ subakvaj modeloj. Inter la plej famaj profesiaj sirenoj apartenas Mermaid Melissa, Hannah Mermaid [3] kaj la germana Katrin Feltron, konata kiel Kat.
Gilles Jacquier
Li mortis en Homs (Sirio), pro la proksima eksplodo de ŝrapnelo, dum li estis vojaĝanta kun dekunu siriaj oficialuloj kadre de enketo por la franca televiddokumento Envoyé Spécial. Lia morto kaŭzis tujan emocion en Francio, tiel ke la franca ministro pri eksteraj aferoj Alain Juppé petis al Sirio rapidan klarigon pri la cirkonstancoj de lia morto.
Püchersreuth
Püchersreuth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gérard Larcher
Gérard Larcher, naskiĝinta la en Flers (Orne), estas franca politikisto, prezidanto de la Senato de 2008 en 2011 kaj ekde 2014.
Püchersreuth
La okcidentan limon de la komunuma teritorio cetere konsistigas la rivero Waldnaab.
Will Smith
Willard Christopher SMITH, Jr. (konata kiel Will Smith, naskiĝis la 25-an de septembro 1968 en Filadelfio, Usono) estas Usona aktoro kaj repisto. Will Smith famiĝis kiel repisto en la okdekaj jaroj. Li vere famiĝis kiel la ĉef-rolulo de la televida serio The Fresh Prince of Bell Air, kiu komenciĝis en 1990. En la serio Will Smith estas junulo kiu kreskis en malriĉa kvartalo de Filadelfio, sed estas sendita de la patrino vivi kun riĉaj parencoj en Bel Air. Smith ankaŭ havis la ĉefajn rolojn en la filmoj Men in Black, Independence Day, I Am Legend, Hitch kaj Ali.
Laŭ la stato de 2023 li kun sia familio vivas en la protektita urbeto Hidden Hills, iom pli ol 40 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de Los-Anĝeleso kaj de Holivudo, kun multaj same socie konataj najbaroj.
Moerbeke
Moerbeke (nederlande, proksimuma prononco [MU:Rbe:ke]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Gérard Larcher
Membro de la RPR, li estis elektita urbestro de Rambouillet en 1983, tri jarojn poste, senatano de Yvelines. Vicprezidanto de la Senato de 1997 en 2001, li prezidis la komisionon pri ekonomiaj aferoj de 2001 ĝis sia nomumo, en 2004, al la 3-a registaro Raffarin, komisiita pri laborrilatoj; renomumita al la registaro Villepin, li estis, tiam, ministro delegita pri dungado ĉe Jean-Louis Borloo.
Moerbeke
En la regiono, la vilaĝo estas precipe konata pro sia sukerfabriko. Ĝi estas parto de la grupo Iscal Sugar.
Gérard Larcher
Elektita kandidato de la frakcio UMP kontraŭ Jean-Pierre Raffarin, li estis elektita prezidanto de la Senato la. Dum sia mandato, li kondukis sufiĉe grandan reorganizon de la institucio. Kandidato post sukcedi sin en 2011, post la venko de la maldekstro en la senatanaj balotoj, li estis venkita de la socialisto Jean-Pierre Bel.
Moerbeke
Moerbeke estas parto de la regiono Waasland. Alia Moerbeke estas parto de la municipo Geraardsbergen.
Gérard Larcher
La, sekve de parta senata renovigo profita al la dekstro, li refariĝis prezidanto de la Senato.
NGC 3793
NGC 3793 estas stelo en konstelacio Granda Ursino.
Gérard Larcher
Originoj, familio kaj studoj
Li kreskis en katolika familio, kun patro posedanto de teksaĵentrepreno, ĉevalbredisto kaj urbestro de vilaĝo de la departemento Orne, Saint-Michel-des-Andaines,.
NGC 3793
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gérard Larcher
Originoj, familio kaj studoj
Gérard Larcher konvertiĝis poste al protestantismo edziĝante, por la dua fojo al Christine Weiss, dentisto kirurgino, luterana infanaĝa amikino, kun kiu li havis tri infanojn.
Bestokuracisto
Gérard Larcher estis bestokuracisto, faka pri ĉevaloj, dum 14 jaroj. Li laboris, de 1974 en 1979, en la rajdista teamo de Francio, kiun li kondukis okaze de ties venko en la Somera Olimpiko 1976 en Montrealo (Kanado). Li estis poste korespondanto de la internacia federacio pri rajdaj sportoj, ĝis en 1983. Li ĉesigis sian profesian agadon post elektiĝo kiel senatano.
De Rambouillet al la Senato
Gérard Larcher aliĝis al la RPR okaze de ties kreo, en 1976. Proksima al Charles Pasqua, li eniris en la jardeko de 1990 la politikan estraron, poste la politikan komitaton de la gaŭlisma partio.
Elektita urbestro de Rambouillet sekve de la municipaj balotoj de 1983 en kiu li kontraŭis Christine Boutin, li estis konstante reelektita, ricevante ĝis 71 % de la voĉoj ekde la 1-a balotvico de la municipaj balotoj de 2001. Li forlasis tiun postenon de urbestro profite al sia unua vicurbestro Jean-Frédéric Poisson, okaze de sia nomumo al la registaro en 2004, la procento de senlaboreco en Rambouillet estas sub 5 %.
De 1985 en 1992, li estis regiona konsiliano de Francilio.
Li estis elektita senatano de Yvelines la 28-an de septembro 1986. Reelektita la 24-an de septembro 1995, li okupis gravajn oficojn en la Senato: sekretario de 1989 ĝis 1995, vicprezidanto de 1997 ĝis 2001, prezidanto de la komisiono pri ekonomiaj aferoj kaj plano de 2001 ĝis 2004. Li estis ankaŭ raportanto de la faka komisiono komisiita pri ekzameno de la direkta leĝo pri teritoria aranĝo kaj evoluigo en 1994.
Ministro de la prezidento Jacques Chirac
Gérard Larcher estis ministro komisiita pri laborrilatoj en la registaro Raffarin 3-a (2004-2005), poste ministro delegita pri dungado, laboro kaj profesia integriĝo de la junuloj en la registaro Villepin (2005-2007). Li estis tiam agnoskita kiel aŭskulta kaj kompromisa homo, longtempe partoprenanta an la traktadoj kun la sociaj partneroj, al kiuj li estis proksima,. Laŭ Jean-Christophe Le Duigou, reganto de la sindikato CGT, li estis « unu el la malplej malbonaj ministroj pri laboro […] ekde longtempe ».
Li refariĝis urbestro de Rambouillet en junio 2007, post la municipaj balotoj de 2008, en kiuj lia listo ricevis 57,7 % de la voĉoj en la unua balotvico.
Post rifuzo de posteno de ministro pri agrikulturo proponita de Nicolas Sarkozy, li refariĝis senatano la , sekve de la demisio de la senatanino Adeline Gousseau, kiu estis anstataŭinta lin post ties nomumo kiel ministro.
Regule konsultita pri sociaj temoj de la prezidanto Sarkozy, li prezidas la specialan komisionon pri ekonomimodernigo ekde junio 2008.
Unua mandato de prezidanto de la Senato
Okaze de interna baloto organizita de la frakcio UMP la, Gérard Larcher estis elektita kandidato de la frakcio UMP por la prezidanteco de la Senato per 78 voix kontraŭ 56 al Jean-Pierre Raffarin kaj 17 al Philippe Marini. Li estis elektita prezidanto de la Senato la per 173 voĉoj, kontraŭ 134 al Jean-Pierre Bel (SOC), 19 al René Garrec (UMP) kaj 2 al Jean-Pierre Raffarin (UMP). En sia enoficiĝa parolado, la nova prezidanto de la Supra Ĉambro deklaris voli « fari de tiu institucio la domon de la lokaj elektitoj kaj de la teritoriaj kolektivumoj », bedaŭrante ke ĝi estas kritikata « per karikaturoj kaj reduktitaj informoj ».
La, li anoncis redukton de 30 % de siaj enspezoj, same kiel de tiuj de la tri kvestoroj de la Senato. Laŭ L'Express, la asistantaro de Gérard Larcher reduktis siajn elspezojn je 44,45 % en 2009. Dum sia mandato, li kondukis la plej gravan reorganizon de la Senato ekde 1958 reformante aparte la sistemon de enspezoj, pensioj kaj privilegioj de la senatanoj (fino de la dikaj pensioj kaj konstruaĵpruntoj je 0 %, redukto de la aŭtaro, nuligo de la 2-a ofica partamento de la prezidanto de la Senato),. En julio 2011, li gratulis sin por esti la unua prezidanto de la Supra Asembleo, kiu ne petis de la ŝtato altigon de la buĝeto de la Senato.
Per la senatanaj balotoj de 2011, duono de la Senato estis renovigita; la maldekstro akiris absolutan plimulton, per 177 seĝoj kontraŭ 171 al la dekstro kaj dekstra centro. La, kandidato por la prezideco de la Senato, kun 134 voĉoj, li estis venkita de la socialisto Jean-Pierre Bel.
Sur la benkoj de la opozicio
Gérard Larcher tiam eniris la komisionon pri eksterlandaj aferoj, defendo kaj armeoj. La, li estis nomumita al la administra konsilio de la nacia bieno de la kastelo de Chambord; la morgaŭon, okaze de Konsilio de la Minstroj, li estis nomumita prezidanto de tiu konsilio ,.
Dua mandato de prezidanto de la Senato
Okaze de la senatanaj balotoj de 2014, duono de la Senato estis renovigita; la dekstro kaj la dekstra centro regajnis absolutan plimulton.
Gérard Larcher estis elektita, la, per 80 voĉoj, kandidato de la frakcio UMP por la prezideco de la Senato, fronte al du kandidatoj, kiujn li jam alfrontis en 2008: Jean-Pierre Raffarin (56 voĉoj) kaj Philippe Marini (7 vocoj). La, en la unua balotvico, li eliris la unua per 145 voĉoj, antaŭ la socialisto Didier Guillaume, la centristo François Zocchetto, la komunisto Éliane Assassi, la diversmaldekstrulo Jacques Mézard, la ekologiisto Jean-Vincent Placé kaj la centristo Nathalie Goulet. Per la dua balotvico, li estis elektita prezidanto de la Senato per 194 voix kontraŭ 124 al Didier Guillaume, 18 al Éliane Assassi kaj unu al Philippe Marini. Gérard Larcher tiel ricevis kelkajn voĉojn pliajn ol la tuta nombro de la senatanoj el UMP kaj centristoj. Por la unua fojo en la historio de la Senato, iu senatano estas elektita al la prezideco de la Supra ĉambro dufoje sed nesinsekvaj.
En januaro 2015, sekve de deklaro de la prezidanto de la Nacia Asembleo, Claude Bartolone, kiu kontraŭis la ekziston de la Senato, Gérard Larcher anoncis ĉesigon de sia kunlaboro kun li en la komisio pri la sento aparteni al la nacia konfidita de François Hollande post la atencoj de la 7-a, 8-a kaj 9-a de januaro en Francio. La amasinformiloj tiam reparolas pri la malnova debato rilata al la fino de la duĉambrismo, kiam Gérard Larcher ricevas apogon de preskaŭ ĉiuj senatanoj.
12639 Tonkoopman
12639 Tonkoopman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ton Koopman, nederlandan ludanton de klaviceno kaj dirigenton, fakulon pri baroka muziko. Li fondis la Amsterdaman Barokan Orkestron en 1979, kaj la Amsterdaman Barokan Koruson en 1993. Kun tiuj ensembloj, li donis famajn seancojn de la Matthäuspassion de Johann Sebastian Bach.
Collobiano
Collobiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.