cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bischheim (Alzaco)
Bischheim situas 4 kilometrojn norde de Strasburgo (kalkulite ekde la katedralo de Strasburgo). Ĝis la jaro 2014 la komunumo estis ĉefloko de aparta kantono Bischheim, ekde 2015 ĝi apartenas al la kantono Schiltigheim, kies administra centro estas proksimume 2 kilometrojn sude, do duonvoje al al urbocentro de Strasburgo.
Volary
Volary estas urbo de Ĉeĥio etendiĝanta proksimume 16 km sudokcidente de la distrikturbo Prachatice, en la teritorio de Protektita pejzaĝa regiono Šumava (Chráněná krajinná oblast Šumava). La urba kontruaro situas en la kaldrono de la rivero Teplá Vltava (Varma Vultavo) norde de la rivero, ĉirkaŭ la rivereto Volarský potok. La urbo estas grava komunika nodo de Šumava kaj centro de porturista agado, unue pro siaj memorindaĵoj de malnova ligna arĥitekturo, plue pro vico da gravaj naturbelaĵoj ĉirkaŭe. Vivas ĉi tie.
Historio
La riĉa historio de la urbo komenciĝas jam en la 14-a jarcento, kiam ĝi estiĝis kiel loko por tranoktado kaj ripozo de ŝarĝbestoj kaj ties gvidantoj. Tiuj ŝarĝistoj trafikis salon kaj alian varon el bavara urbo Passau trans Volary ĝis Prachatice trans Ora pado - grava mezepoka negocvojo. La nomo Volary unuafoje aperas en la j. 1359, kiam inter Prachatice-urbanoj nomitas Ondřej el Volary.
Ĝis la husanaj militoj Volary apartenis al la kapitulo Vyšehrad. Poste la posedanto iĝis mallonge ĉeĥa nobelo Jan Smil z Křemže, kiun perfide mortigis Oldřich z Rožmberka kaj alproprigis lian posedaĵon, krom Volary ankaŭ Prachatice, burgon Hus kaj multon alian. Post Rožmberkoj posedis la urbon la imperiestro Rudolfo la 2-a kaj post la j. 1719 nobelgento Schwarzenberg. La ĉefa fonto de enspezoj estis negocagado ĉirkaŭ la Ora pado. Volary estis la plej granda ripozloko por la ŝarĝbestoj kaj ties gvidantoj. Dum la plej granda disvolvo funkciis tie ĉi 13 gastejoj, 4 forĝistoj vivis tie vico da gvidistaj familioj. Fine de la 16-a kaj komence de la 17-a jarcentoj uzadis la urbanoj dokumenton de Petr Vok z Rožmberka, laŭ kiu ili rajtis forpreni veturilojn kun tuta ŝarĝo kaj ĉevalojn al tiuj komercistoj, kiuj serĉis alian vojon por eviti imposton. Dum la jaroj 1680 - 1620 okazis proksime de la urbo kelkaj bataloj. La urbon atakis ambaŭ flankoj de la milito. Kruela batalo okazis ĉe Soumarský most, ponto trans la rivero Vltava (Vultavo). La suferoj finiĝis nur post subskribo de packontrakto. Sendependecon je nobelaro alportis la revolucia jaro 1848. Ekde la j. 1871 per decido de imperiestro Francisko Josefo la 1-a ĝi iĝis urbo. La loĝantaro antaŭ la dua mondmilito plejparte estis germana. Post ilia forigo dum la jaroj 1945 kaj 1946 venis ĉeĥoj, slovakoj kaj ankaŭ eĉ rumunoj.
Urba blazono
La urba blazono enhavas kvar maturajn abio|abiojn sur arĝento|arĝentkolora ŝildo, tiuj mezaj estas pli altaj, en naturaj koloroj sur verda ŝtonoza tereno kiel pruvo pri malnova rajto libere en arbaroj paŝti brutaron kaj haki arbojn.
Konservitaj lignaj alpstilaj domoj
La brutbredantoj el Stirio kaj Tirolo, ekloĝiĝintaj ĉi tie dum la 16-a jarcento, enkodukis la bredmetodojn laŭ la alpa modelo. Longe ili konservis siajn kutimojn, grave diferencajn de la ĉirkaŭa loĝantaro, antaŭ ĉio per vestaro kaj tipo de domoj. Tiuj ĉi mastrumantoj en Volary kaj proksima ĉirkaŭaĵo konstruadis ĉarpentitajn domojn, karakterizaj per koncentro de tuta mastrumunuo - priloĝataj ĉambroj, bovkuŝejoj, garbejoj - en unusolan tuton sub komuna duklina tegmento. Tiuj konstruaĵoj estis tipaj dum jarcentoj por Volary. Volary estas la unusola loko en Ĉeĥio, kie oni povas vidi similajn arĥitekturajn juvelojn. Pli ol dek el ili konserviĝis nome ĝis nun. En unu el tiuj domoj estas hodiaŭ urba muzeo.
Lignaj skulptaĵoj
Al pluaj interesaĵoj apartenas pli ol tridek lignaj skulptaĵoj, dislokitaj en la urbo, resto post internacia skulptista simpozio, okazinta en la j. 1997.
Preĝejo
La placon dominas frubaroka preĝejo de sankta Katrina. La unua mencio mencioj devenas el la fino de la 15-a jarcento,. Devenan gotikan konstruon almemoras enira portaleto sub la turo kaj parto de aldone masonfermita sanktuario frunte. La preĝejo mem devenas el la jaro 1688. Dum la jaroj 1754 kaj 1863 la preĝejo forbrulis kaj ĉiam estis renovigita kaj pligrandigita.
Fojnotenejoj
Sur la herbejoj ĉirkaŭ la urbo konserviĝis kelkaj devenaj lignaj fojnotenejoj. La fojno, rikoltita somere el akvozaj herbejoj, devis resti tie ĝis vintro, kiam la frostita tero ebligis transporton.
Monumento
Aparta tombejo estas ĉe la ŝoseo al Prachatice. Monumento memorigas la plej tragian eventon en la historio.Dum t.n. marŝo de morto el koncentrejo Ravensbrück pereis ĉi tie la 4-an de majo 1945, vere je fino de la milito, 96 rusaj, polaj hungaraj, germanaj kaj ĉeĥaj arestantinoj.
Lignofesto
Hodiaŭa urbeto fidelas al sia lignolabora kaj terkulturista pasinto. Sian tradicion havas jam Lignofesto en la urbo (Volarské slavnosti dřeva), dutaga kultura entrepreno, organizata ĉiujare la antaŭlastan semajnofinon en aŭgusto sur la placo. Krom kulturaj kaj sportaj okazaĵoj videblas precipe malnovaj metioj, kunligitaj kun ligno. Ĉiujare multiĝas vizitantoj, partoprenantaj en lignoŝuoj. En la jaro 2003 tiaj estis 242 vizitantoj kaj unu hundo.
Post malfermiĝo de la ŝtatlimo Volary iĝis grava turista kaj komunika centro. La urbo ofertas sennombrajn ekskursoj ĉiuflanken laŭ farbsignitaj porturistaj padoj kaj ciklovojoj. La vizitantoj ĝuos eble ankaŭ agrable malstreĉiĝi aŭ sporte uzi naĝohalon kun saŭno seka aŭ vapora. Vintre eblas uzi skiarealon por descenda skiado, surneĝa tabulglitado aŭ skikurado sur preparitaj padoj.
Tuta aspekto de la ŝumava naturo faras el Volary centron de agrabla refreŝiĝo kaj turismo. Kompreneble ankaŭ la urba muzeo estas por vizitantoj tre interesa. La teritorio ĉirkaŭ Volary oferas multajn allogaĵojn por Šumava-amantoj.
Proksimaj interesaĵoj
(rektaj proksimumaj distancoj)
Vegetaĵa oleo
Vegetaĵa oleo, foje nomita legoma oleo, estas organika kombinaĵo akirita el semoj aŭ aliaj partoj de la plantoj, en kies histoj ĝi akumuliĝas kiel fonto de energio.
Kelkaj ne taŭgas por homa konsumo, kiaj tiuj el ricino aŭ kotono.
Kiel ĉiu graso ĝi estas konstituita el glicerino kaj tri grasacidoj.
Legomaj oleoj estas partoj de vegetaĵaj oleoj, ĉar ili koncernas nur oleojn produktitajn de manĝeblaj ĝardenaj herbojn.
Tipoj de vegetaĵaj oleoj
La produktado de vegetaĵaj oleoj originas el la jenaj ĉefaj oleplantoj (en 2012) : palmo 35%, sojherbo 27%, kolzo 25%, sunfloro 10%, palmaj fruktokernoj 3%. La palmolearbo (Elaeis guineensis) havas altan rendimenton, ĉar ĝi provizas trionon de la monda produktado de vegetaĵaj oleoj disvastiĝante sur 7% de la kultivata areo de oleo-semoj.
Domony
Domony [domonj] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Aszód. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Mambau
Mambau estas urbeto en Negeri-Sembilano, Malajzio.
Domony
Geografio
La vilaĝo situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Aszód-Vác apud Aszód, aŭtoŝoseo M3 Budapeŝto-Miskolc preteriras. La ĉefurbo estas 30 km.
Mambau
Geografio-Loko
Ĝi estas konsiderita parto de la subŝtata ĉefurbo Seremban. Mambau-areo inkludas Mambau-malnovan urbon, Kg Baru Mambau, Rumah Murah Rakyat Mambau, Kg Batu 3, Kg Kayu Aran, Kg Mambau, Taman Kelab Tuanku kaj Anak Air Garam.
Mambau estas transirpunkto ĉar fervojoj venas al Seremban-Port Dickson kaj ankaŭ unu el la plej fruaj fervojoj konstruitaj en Malajzion.
Domony
Historio
Oni trovis terfortikaĵon de la hungaroj. Dum la turka erao la komunumo senhomiĝis, poste hungaroj kaj slovakoj refondis ĝin. En 1777 luterana preĝejo, en 1820 nobeldomo de Domonyi konstruiĝis. La lasta estas nun maljunulejo. En nobeldomo de Both-Baghy vilaĝdomo, en nobeldomo de Ónody malgrandaj loĝejoj troviĝas.
Vidindaĵoj
Apud la vilaĝo fiŝkaptista lago kaj belega ĉasista kastelo funkcias.
Ormeniș (Viișoara)
Ormeniș [ormeniŝ] (hungare: Szászörményes [sasormenjeŝ], germane: Irmesch [irmeŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Sighișoara kaj administracie apartenas al komunumo Viișoara.
Almamellék
Almamellék, kroate Mamelik, germane Homelk estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Szigetvár. En la loknomo alma signifas hungare: pomo.
Ormeniș (Viișoara)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 816 loĝantojn (germanoj, hungaroj) kaj en 1992 398 (rumanoj, ciganoj).
Ákos Kertész
Ákos KERTÉSZ [Akoŝ kertEs], hungare Kertész Ákos estis hungara verkisto.
Ormeniș (Viișoara)
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 395 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Almamellék
Situo
Almamellék situas en valo laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Szigetvár troviĝas 17, Szentlőrinc 31, Pécs 50, Budapeŝto 212 km.
Ákos Kertész
Ákos Kertész naskiĝis la 18-an de julio 1932 en Budapeŝto kaj mortis la 7-an de decembro 2022.
Viișoara
Viișoara estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Ákos Kertész
Biografio
Ákos Kertész frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li laboris en fabriko 12 jarojn. Baldaŭe li finlernis universitaton kaj li havis postenon en produktejo de filmoj. Tie li verkadis (ankaŭ scenarlibrojn por filmoj). Li ricevis premion Kossuth en 2008 kaj pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. En 2011 lia eseo aperinta en hungarlingva ĵurnalo en Usono kaŭzis skandalon.
Almamellék
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1492, sed la rojo "Alma" menciiĝis jam en 1009. Post la mezepoko pro la turkoj la komunumo ne senhomiĝis. Inter 1900-1976 fervojo funkciis apud Almamellék.
En Almamellék migra poŝto servas.
Persquen
(jen france, bretone Persken) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Yanga
Yanga estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Yanga. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 196.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15547 loĝantojn. El tiuj estis 7149 viroj kaj 8398 virinoj. La komunumo havas surfacon de 102.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 50 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 48 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 520 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 16959 personoj. En la jaro 2000 temis pri 16389, do temis pri kresko / malkresko je -0.68 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14564 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 85 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.58 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Varsovia genuflekso
Varsovia genuflekso (germane: Warschauer Kniefall, Der Kniefall von Warschau) estas nomo de evento, kiam la germana kanceliero Willy Brandt genuiĝis antaŭ la Monumento al Herooj en Varsovio, la 7-an de decembro 1970.
Disvolviĝo
Post la dua mondmilito la rilatoj inter Okcidenta Germanio kaj Pollando estis malbonaj. Germanio invadis Pollandon en 1939. Dum la okupacio inter jaroj 1939 ĝis 1945 Wehrmacht kaj SS faris multajn militkrimojn, kiel masakroj kaj etnaj purigadoj, holokaŭsto. En 1944, post la Ribelo de Varsovio, la germana armeo detruis Varsovion kaj mortigis multajn polojn.
En 1969, Willy Brandt, politikisto de SPD, elektiĝis kiel Kanceliero de Germanio. Li estis kontraŭnaziisto, kiu baraktis kontraŭ Nazia Germanio. Por plibonigi la rilatojn kun Orienta Germanio kaj Orienta Eŭropo, li decidis agnoski la Odro-Niso-limon, ŝtata limo inter Orienta Germanio kaj Pollando post 1945. Ĝis 1970, Okcidenta Germanio refuzis agnoski Odro-Niso-limon, ĉar multaj germanoj, kiuj forpeliĝis el Orienta Eŭropo post la dua mondmilito, protestis kontraŭ perdo de ilia hejmlando.
La 7-an de decembro 1970, dum vizito en Varsovio, Brandt vizitis la Monumenton al Herooj de Varsovio. Post demeto de florkrono, li surgenuiĝis kaj silentis por mallonga tempo, antaŭ multaj ĵurnalistoj kaj polaj politikistoj.
Reago
La agon de Brandt kritikis kelkaj germanaj politikistoj. En 1972, Brandt per 2 voĉoj gajnis parlamentan voĉdonadon kiu celis anstataŭi lin. En 1972 SPD venkis en la federaciaj balotoj, kaj havis sian plej bonan rezulton en la historio. Lia ago plibonigis la reputacion de Germanio post la dua mondmilito.
Poste, li rememoris tiun eventon tiel: "Unter der Last der jüngsten Geschichte tat ich, was Menschen tun, wenn die Worte versagen. So gedachte ich Millionen Ermordeter." (Sub la pezo de historio, mi faris kion homoj faris kiam mankas vortoj. Tiel mi memorfestis milionojn da mortigitaj homoj.)
En 2000, en Varsovio kreiĝis Monumento de Willy Brandt.
Tarso
Ĉe tetrapodoj, la tarso estas aro de sep artikulaciaj ostoj en ĉiu piedo situantaj inter la malsupra pinto de la tibio kaj de la fibulo de la malsupra kruro kaj la metatarso. Ĉe la piedo la tarso artikulacias kun la ostoj de la metatarso, kiu siavice artikulacias kun la ostoj de la unuopaj fingroj. La ligoj inter la tibio kaj fibulo supre kaj la tarso sube estas nomataj kiel maleolaj ligaĵoj.
Ĉe homoj la plej granda osto en la tarso estas la kalkaneo, kiu estas pezotenila osto de la kalkano de la piedo.
Ĉilun
Ĉilun (基隆市) estas universitata urbego kaj grava marhavena urbo (la dua plej granda en la lando) en norda Tajvano. La urbego apartenas al urbaro kun Tajpeo kaj Novtajpeo. Moknomo de Ĉilun estas Pluvoplena Haveno.
Geografio
Ĉilun situas en norda parto de la insulo laŭ la marbordo.
Historio
La loko estis okupita en 1626 de la hispanoj, kiuj konstruis fortikaĵon sur la insulo ĉe la haveno. De 1642 ĝis 1661 kaj 1663-1668 Ĉilun estis sub nederlanda kontrolo. Dum la unua opia milito inter Britio kaj Ĉinio en 1841 la britoj sensukcese atakis tiun teritorion. Antaŭ 1840 tiu ĉi loko fariĝis malgranda haveno kun ĉirkaŭ 700 hejmoj. En 1863 Ĉina Imperio malfermis la havenon libera kaj la urbo ĝuis rapidan evoluon pro la abundaj krudvaroj. Tiutempe la loknomo estis Kilong (基隆廳), kio signifas "riĉa kaj prospera tero". Dum la ĉina-franca milito (1884-85) la francoj provis invadon de Tajvano, sed la francoj estis venkitaj. Sub japana rego (1895-1945) nomo de la havenurbo estis Kirun. Dum la 2-a mondmilito precipe en 1941 la haveno estis plene bombardita, poste Tajvano iĝis parto de la Respubliko Ĉinio. Ĉilun estis establita kiel provinca grandurbo. La haveno iĝis la 7-a plej granda kontenerhaveno en la mondo.
Ekonomio kaj eduko
Kiel internacia haveno, ĝia rolo multe ŝanĝiĝis. Sub la japanoj ĝi estis esence eksporta haveno, sendanta krudajn materialojn por prilaborado al Japanio, ĝi nun estas ĉefe importa centro por Tajpeo. Ankaŭ fiŝkaptistoj profitas la havenon. En la urbego oni produktas sterkaĵojn, cementojn kaj ŝipojn. En la urbego pluraj universitatoj funkcias.
Klimato
La klimato de Ĉilun estas humida subtropika laŭ klimata klasifiko de Köppen (Cfa). En la jaro la precipitaĵo estas po 3755 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. Dum somero la sudokcidentaj ventoj dominas. Nebuloj ofte okazas dum vintro kaj printempo, kiam la relativa humidecnivelo estas tre alta. La averaĝa jara temperaturo estas 22,6 °C.
Trafiko
Ĉilun havas fervojan stacidomon, internacian havenon kaj aŭtovojon ekde (1968).
Natria arsenato
Reakcioj
En akvosolvaĵo natria arsenato absorbas karbonan duoksidon:
Kun malvarma arsenata acido ĝi estigas kristalan acidan salon:
Natria arsenato estas malforta oksidiganto:
Kaĝaroj (tribo)
La Kaĝaroj estas tjurka tribo kiu loĝis diversloke, kun aliaj triboj en la areo kie nun situas Armenio, Azerbajĝano kaj nordokcidenta Irano. Kun la alveno de la safavida epoko, ili estis dividitaj en plurajn frakciojn. Tiuj inkludis la Ziyādoghlu (Ziādlu), asociita kun la areo de Ganĝa kaj Erevano, tiel kiel la Qoyunlu (Qāvānlu), kaj Davālu (Devehlu). La lastaj du estas asociitaj kun la nordaj areoj de nuntempa Irano. La kaĝaroj estis unu el la originaj turkmenaj kizilbaŝaj triboj kiuj donis potencon al la safavidoj ekde ĝiaj plej fruaj tagoj. Multnombraj membroj de la kaĝara tribo tenis elstarajn rangojn en la safavida ŝtato. En 1794 kaĝara militestro Agha Mohammed, membro de la Qoyunlu-gento de la kaĝaroj, fondis la Kaĝaran dinastion, kiu anstataŭis la Zanda dinastion en Irano. En la 1980-aj jaroj la kaĝara loĝantaro superis 15,000 homoj, la plej multaj el kiuj loĝis en Irano. Laŭ Olson et al., la Qajars estas nuntempe konsiderita kiel branĉo de la Azerbajĝanoj.
Ewighausen
Ewighausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
21635 Micahtoll
21635 Micahtoll estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Micah Lathaniel Toll, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Cedar Crest High School de Lebanono (Pensilvanio, Usono).
Sântioana
Sântioana estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Pajam
Pajam estas eta urbo en Negeri-Sembilano,Malajzio.
360 Carlova
360 Carlova estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
La kialo de la nomo "Carlova", kiun ĝi ricevis, estas nekonata.
Ryo Nakamura (1996)
Ryo Nakamura (中村 亮, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kamatamare Sanuki.
Tim Morley
Tim MORLEY (naskiĝis la 2-an de oktobro 1973) estas brita esperantisto loĝanta en Kembriĝo en Anglio, iama komputila programisto kaj nuntempa instruisto de la angla, la franca, kaj Esperanto. Tim famiĝis kiel kreinto de esperantlingvaj versioj de pluraj komputilaj projektoj - interalie de OpenOffice.org kaj PledgeBank.
Tim Morley esperantistiĝis en 2001. Ekde la fino de 2002 li engaĝiĝas en la esperantlingva traduko de OpenOffice.org kaj en decembro de 2005 li lanĉis la esperantlingvan tradukon de PledgeBank. Li estas ankaŭ vikipediisto.
Flago de la Dua Hispana Respubliko
La flago de la Dua Hispana Respubliko, aŭ hispane la tricolor (la trikolora), estas oficiala flago de Hispanujo inter 1931 kaj 1939. Temas pri horizontala trikolora flago komponita de la koloroj ruĝa, flava kaj purpura, el kiuj tiu supra estas la ruĝa, tiu centra estas la flava kaj tiu malsupra estas la purpura, kaj ĉiuj tri samlarĝaj. Ĝi povis inkludi en la centro de la flava strio la blazonon de la Dua Hispana Respubliko.
Tim Morley
En 2012 Tim Morley prezentis TEDx prelego en Kembriĝo, Britio, pri la propedaŭtika valoro de Esperanto.
Tim Morley ankaŭ kaj tradukis kaj eldonis Esperantan version de la ludo Kartoj kontraŭ Esperantujo.
Flago de la Dua Hispana Respubliko
La frankistoj unue interalie uzis ĝin, dum la komenco de la Hispana Enlanda Milito. Estas ankaŭ la flago de la Dua Hispana Respubliko en ekzilo ĝis 1977. Ĝi estas uzata ankaŭ de la respublikisma movado en Hispanujo. Dum jardekoj eĉ post la Hispana Transiro al la demokratio estis malpermesite montri aŭ svingi la respublikanan flagon publike.
Margit Kaczér (operkantisto)
Margit Kaczér [kacEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kaczér Margit estis hungara operkantisto (soprano), instruisto. Margit Kaczér naskiĝis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
La aventuroj de Alisa
”La aventuroj de Alisa” estas ciklo de sciencfikciaj verkoj de Kir Buliĉov por infanoj, adoleskoj kaj adoltuloj. La ciklo verkiĝis dum iomaj jardekoj, komencite de novelo “La knabino, al kiu nenio okazos” en 1965 jaro kaj finite de “Alisa kaj Alisia” en 2003. Ne estas ĝusta ordo de verkoj en la ciklo, kvankam ia esploristoj penis ordigi ilin laŭ konjektata aĝo de Alisa. La ciklo ofte kruciĝis kun serio pri Kora Orvat kaj foje kun ciklo Velikij Guslar (en la novelo “Alisa en Guslar”).
Agado de la ciklo okazas en sciencfikcia estonteco en fino de 21a jarcento. La ĉefa rolulino estas Alisa Seleznjova, “knabino el Tero”, filino de profesoro de biologio kaj direktoro de zoologia ĝardeno “KosmoZoo”, nome Igor Seleznjov. Ĉiu verko priskribas ian apartan ŝian aventuron en kosmo, en Tero, en estinteco aŭ eĉ en fabela mondo.
La mondo de Alisa
La aventuroj de Alisa okazas en futurista mondo, parte aganta laŭ leĝoj de kosma opero: superlumaj kosmaj ŝipoj, robotoj, aliplaneduloj kaj vojaĝoj tra tempo estas ordinara afero. La Tero de estonteco priskribiĝas kiel teknike evoluiĝinta, kun tuta aŭtomatigo de produktado. Robotoj faras domajn aferojn kaj danĝeran laborojn anstataŭ homoj.
La kosmo de “La aventuroj de Alisa” estas dense loĝata de raciaj civilizoj en diversaj niveloj de evoluo. Ne estas ĝusta listo de ili, restiginte al verkinto kaj leganto tuta libero de fantazio. Pleje figuras brastakoj, fiksanoj, plekotoj (uŝanoj) kaj ĉumarozanoj. Marso estas ankaŭ loĝata, kiel de teranaj kolonianoj, tiel de propra loĝantaro. Oni realigas projekton grandiozan de transkonduko de Venuso al alia orbito, pli malproksima de la Suno, por loĝigado posta.
En pli malfrua verkoj en la kosmo aktive adas agi kosmaj piratoj kaj sklavistoj, menciiĝas plenaj planedoj, estataj sub potenco de kruelaj tiranoj. Kontraŭ tio estas la InterGPolo (Intergalaksia Polico), gvidata de komisaro Milodar.
Unu de gravaj faktoroj en verkoj estas inventita de teranoj Maŝino de Tempo, permesanta transiri al estinteco kaj eĉ sensignife efiki ĝin. Tiel laborantoj de Instituto de Tempo povis kopii tekstojn de libraro Aleksandria kaj dua volumon de “Malvivaj animoj ” de Nikolaj Gogol. Krom tio, per vojaĝo tra tempo troviĝis la Epoko de Legendoj inter glaciaj periodoj. En tia epoko reale ekzistis roluloj de fabeloj infanaj, kiel drakoj, sorĉistoj kaj grandeguloj. Parto de aventuroj de Alisa okazas ĝuste dum vojaĝoj al Epoko de Legendoj, donante al la ciklo nuancon de fantasto.
Roluloj de la ciklo de verkoj pri Alisa
Sola ĉiama rolulo de la ciklo estas mem Alisa. Krom ŝi, ne eĉ unu heroo aŭ maliculo figuras en ĉiuj verkoj sen escepto. Tamen Alisa havas kamaradojn, kiaj aperas regule en la verkoj kaj transiras en sekvajn. Tio, unue, ŝia plej bona amiko Paŝka Geraskin kaj aliaj samklasanoj. Preskaŭ ankaŭ ofte figuras patro de Alisa, profesoro Igor Seleznjov. Grandan rolon en serio de noveloj ludas aliplanedulo Gromozeka, arĥeologo el planedo Chumaroza.
János Bolyai
BOLYAI János (bojai; naskiĝis la 15-an de decembro 1802 en Kolozsvár, mortis la 27-an de januaro 1860 en Marosvásárhely) estis hungara matematikisto, ellaboristo de neeŭklida geometrio, militinĝeniero, filo de Farkas Bolyai.
La aventuroj de Alisa
Roluloj de la ciklo de verkoj pri Alisa
Negativaj roluloj ripetiĝas malofte, escepte de duopo de kosmaj piratoj – Kris kaj Veselĉak U. Venkite, ili mirakle ree aperas en libero kaj adas iliaj malhelaj aferoj.
Biŝkeko
Biŝkeko (Biŝkek) estas la ĉefurbo kaj samtempe la politika, ekonomia kaj kultura centro de Kirgizio. La urbo havas pli ol unu milionon da loĝantoj.
La aventuroj de Alisa
Roluloj de la ciklo de verkoj pri Alisa
Meze de roluloj de tria plano estas multo de robotoj, aliplaneduloj, raciaj kaj ne tre raciaj animaloj kaj loĝantoj de Epoko de Legendoj.
János Bolyai
Biografio
Li estis mirinfano. Lia patro, profesoro de matematiko en la kolegio de Marosvásárhely, estas same eminenta matematikisto, sed la filo nemezureble superas lin. Ankoraŭ infano, sed la ĝermoj de la matematika genio manifestiĝas en li. Apenaŭ kvar-jara, li jam amikiĝas al la elipso kaj cirklo, eĉ la koncepto sinuso estas konata de li. Li ne estas ankoraŭ kvinjara, sed jam konas la nomojn de multaj astroj. Foje, kiam li travojaĝas pli malproksiman vilaĝon, kaj ekvidas la planedon Jupitero, je granda miro de siaj akompanantoj li rimarkas, ke la planedo devas esti ja tre malproksime, se ĝi estas videbla kaj de tie, kaj de la urbo.
Biŝkeko
Historio
En 1926 la urbo iĝis la ĉefurbo de la novfondita soveta Kirgizio kaj samtempe estis alinomita al Frunzǎ (Фрунзе) – laŭ Miĥail Vasiljeviĉ Frunză, kiu naskiĝis en Piŝpek kaj sukcese batalis en la Rusa Enlanda Milito en Centra Azio por la bolŝevismo.
János Bolyai
Biografio
La knabeto ellernas legi kvazaŭ per si mem. Sepjara, li lernas violoni kaj estas dekjara, kiam li estas jam membro de arĉkvarteto. Eĉ komponi li provadas.
La aventuroj de Alisa
Moskva Instituto de Tempo
Moskva Instituto de Tempo – en la ciklo de verkoj de Kir Buliĉov pri Alisa Seleznjova – unu de bazaj lokoj, kie okazas aŭ komencis aventuroj de roluloj. Laŭ verkoj ĝi estas ĉe strateto Sivcev Vraĵek.
Biŝkeko
Nomo
Kirgize la vorto biŝkek aŭ piŝpek signifas ujon por kumiso. Ekzistas multaj legendoj, kiuj provas pruvi rilaton inter la urbo kaj tia ujo. Sciencaj kalrigoj opinias, ke la nomo estiĝis per popoletimologia klarigo (interpretado) de malnova vorto pri Loko sube ĉe la monto.
János Bolyai
Biografio
Naŭjara li estas, kiam li komencas la sisteman lernadon. La matematikon instruas al li la patro mem. Baldaŭ li konatiĝas kun la uzataj matematiko- kaj fiziko-libroj de sia epoko, kaj la matematiko fariĝas baldaŭ teritorio tiel konata por li, ke apenaŭ la patro metas la tezon, li jam solvas ĝin kaj petas sekvontan tezon.
La aventuroj de Alisa
Moskva Instituto de Tempo
En Moskva Instituto de Tempo oni laboras je kreaĵo de diversaj tipoj de maŝinoj de tempo kaj proksimaj al ili aparatoj, ankaŭ esploras historio. Meze de eltrovaĵoj de la Instituto estas Epoko de Legendoj, malgranda tempa periodo inter tria kaj kvara periodoj de Glaciepoko, kiam reale ekzistis uloj, kiaj oni opiniis fikciaj: drakoj, grandeguloj, gnomoj, k.t.p. Uloj, alportitaj el Epoko de Legendoj, estis lokitaj en Rezervejo de Fabeloj, kie ili povas loĝi, ne antaŭtimante venon de Glaciepoko, ankaŭ amuzante knabojn.
János Bolyai
Biografio
Fininte la mezlernejan studadon li studentiĝas al la militinĝeniera akademio en Vieno, kaj finas ĝin en la vico de la plej eminentaj, en 1823. Liaj servaj lokoj estis: Temesvár, Arad, Nagyvárad, Szeged, Lemberg, Olmütz. En 1833 pro malsanaj kaŭzoj estis pensiigita. Post reveno en Transilvanion li loksidiĝis en komunumo Domald, de kie en 1846 translokiĝis en Marosvásárhely. La rilatoj kun sia patro malboniĝis pro diskutoj precipe pri materialaj aferoj.
Biŝkeko
Biŝkek hodiaŭ
La aerpoluado en Biŝkek estas tre malalta, kvankam en la proksimo situas preskaŭ la tuta industrio de Kirgizio.
La aventuroj de Alisa
Moskva Instituto de Tempo
Unue Moskva Instituto de Tempo menciiĝis en verko “Sia homo en estinteco” (ruse:Свой человек в прошлом) de verkaro “La knabino, al kiu nenio okazos” (ruse: Девочка, с которой ничего не случится), sed senpere aperis en novelo “Lila globo” (ruse:Лиловый шар). Oni eligas subciklon “La aventuroj de Alisa en labirintoj de historio” (ruse:Приключения Алисы в лабиринтах истории), en verkoj de kiel Alisa aŭ ŝia amikoj aperas en alia tempo danke al la Instituto.
János Bolyai
Geometrio Bolyaia
Kaj la Eŭklida kaj la Bolyaia geometrio estas logikaj teorioj, tial nur la sperto povis decidi, ke en la realo kiu el ili estas pli laŭcela kaj pli adaptebla al la metodoj de la sciencaj esploroj por pli funde ekkoni la mondon nin ĉirkaŭantan. Dum en lia epoko oni ankoraŭ ne povis prijuĝi tion, en la moderna fiziko, surbaze de la ĝenerala relativeca teorio de Einstein, oni jam sukcesis demonstri, ke en la proksimeco de grandaj ĉielkorpoj — tiel ankaŭ proksime al la Suno — la lumradioj dekliniĝas, kies unu konsekvenco estas, ke en la proksimeco de tiel grandaj korpoj, vere, unu el la ne-Eŭklidaj geometrioj estas valida.
La aventuroj de Alisa
Moskva Instituto de Tempo
Ankaŭ Moskva Instituto de Tempo menciiĝis en kelke da epizodoj de serio pri aventuroj de agento de Intergalaksia polico Kora Orvat.
Laboruloj de Moskva Instituto de Tempo:
János Bolyai
Geometrio Bolyaia
La malkovrita nova teorio havas nekredeble grandan gravecon. Ĝi signifas, ke naskiĝis nova mondpercepto, ke oni devas imagi la mondon tute alimaniere. Ke estas eble, ke la fizika spaco estas tute alia, ol kiun la homaro dum jarmiloj ekkonis. Kvankam tio ŝajnis nekredeblaĵo por ĉiu, Bolyai sukcesis tamen pruvi tion, kaj estas lia la merito, ke la moderna geometrio, kunire kun la ceteraj sciencobranĉoj, povis elkreski plenvalora akcelanto de la progreso de nia jarcento.
Neniom malgravigas lian meriton la fakto, ke preskaŭ samtempe kun li ankaŭ alia scienculo, la rusa Lobaĉevskij malkovris la saman teorion pri hiperbola geometrio, pro kio ofte oni mencias tiun: Bolyai-Lobaĉevskij geometrio.
La aventuroj de Alisa
Kontraŭdiroj
Diskreta karaktero de verkoj, priskribantaj apartaj, ne kunligitaj unu la alian kaj ne havantaj ĝusta sekvenco aventuroj, alkondukis internajn kontraŭdirojn.
János Bolyai
Geometrio Bolyaia
La malkovro de Bolyai havis ankaŭ sian socian efikon. La instruo de Bolyai estis instruo revolucia, kvankam ja nur en unusola sciencobranĉo. Tamen ĝi inspiris la ideon, ke se estas ebla revolucio sur tia teritorio, kie oni sentis sin absolute sekura, kiom pli estas eblaj revolucioj tie, kie la cirkonstancoj — ni menciu nur tiujn sociajn — estis jam delonge plenaj de kontraŭdiroj kaj streĉiteco. Estas do komprenebla la kontraŭstaro de la gvidantaj rondoj, eĉ la soienculaj, de lia epoko.
Warnow (apartigilo)
Warnow - prononco - havas diversajn signifojn:
Krome Warnow estas rivero de 155 kilometra vojo en la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio de Germanio.
János Bolyai
Geometrio Bolyaia
La geniulo ne povis do ĝoji pri sia grandioza verko. Mem Gaŭss, la mondfama germana matematikisto, al kiu la patro — lia malnova amiko — sendis ekzempleron de la verko de sia filo, kaj kiu en sia respondletero plene agnoskis kaj alte taksis tiun, ne havis la kuraĝon prezenti la genian malkovron al la scienca mondo, ĉar timis ties antaŭjuĝon kaj malvasthorizontecon.
Appendix
Lia ĉefverko Appendix verkita en latina lingvo aperis en 1832 kiel suplemento de Tentamen, verko de sia patro. En la lastaj jaroj de sia vivo li vivis forlasite, malsane kaj sin okupis sole pri filozofiaj problemoj.
Fonto
En Esperanto
La aventuroj de Alisa
Noveloj kaj romanoj
{| cellspacing="0" cellpadding="0" class="" style="background-color:transparent; width:100%;"
Sekvenco
Ne estas oficiala sekvenco de verkoj. Esploristo de biografio de Alisa Andrej Busigin, analizinte ĉiuj verkoj pri ŝi, povis difini proksimuman kronologion kaj ligi eventojn, okazintaj en ili, al datoj de estonteco:
Antarkta Altebenaĵo
La Antarkta Altebenaĵo, aŭ Polusa Altebenaĵo, estas granda areo de Orienta Antarkto kiu etendas laŭ diametro de ĉirkaŭ, kaj inkludas la regionon de la geografia Suda Poluso kaj la Polusa stacio Amundsen-Scott. Tiu granda altebenaĵo estas je averaĝa alto de ĉirkaŭ.
Maizoleo
Maizoleo (maiza oleo) estas oleo elproduktita el la ĝermo de maizo. Ties ĉefa uzo estas en kuirarto, kie ties alta fumpunkto faras rafinitan maizoleon valora porfita oleo. Ĝi estas ankaŭ ŝlosila ingredienco en kelkaj margarinoj. Maizoleo estas ĝenerale malpli etenda ol aliaj tipoj de legomoleoj. Unu buŝelo el maizo enhavas 1.55 pundojn el maizoleo (2.8% laŭ pezo). Maizaj agrikulturaj sciencistoj disvolvigis altajn oleajn variantojn; tamen, tiuj variaĵoj tendencas montri malaltajn kampoproduktadojn, kaj tiele ne estas universale akceptitaj de kultivistoj.
Tivadar Ortvay
Tivadar Ortvay [ortvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ortvay Tivadar estis hungara historiisto, abato, arkeologo, geografo, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1905). Lia nomo estis ĝis 1875 Orthmayr Tivadar.
Tivadar Ortvay naskiĝis la 1843 en Transilvanio en Németcsiklova (nuntempa Ciclova Montană en Rumanio). Li mortis la 1916 en Budapeŝto.
Biografio
Tivadar Ortvay frekventis gimnazion, poste pripastran lernejon en Temeŝvaro. Li pastriĝis en 1866, poste li servis en diversaj preĝejoj. Inter 1870–1872 li instruis en gimnazio, poste li ricevis postenon en Hungara Nacia Muzeo. Samtempe li plulernis en universitato en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1874. Li instruis historion en universitato en Pozsony, foje ankaŭ en Budapeŝto. Li iĝis titulara abato en 1900. Li ricevis premion en 1916.
Tomoya Takeshita
Tomoya Takeshita (武下 智哉, n. ) estas japana futbalisto.
Antal Bodor
BODOR Antal estis hungara ekonomiverkisto, vilaĝesploristo naskiĝinta en Koloĵvaro la 8-an de januaro 1878 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de januaro 1955.
Tomoya Takeshita
Li futbalis ĉe Kamatamare Sanuki.
Antal Bodor
Kariero
Bodor studis juron en Universitato Koloĵvaro, poste en la teknikuniversitato de Budapeŝto oni habilitis lin privatprofesoro pri komunumevoluigo en 1927. Ekde 1920 li estis la ĉefsekretario, post direktoro de la Tutlanda Vilaĝfederacio, ekde 1935 direktoro de la Instituto pri Vilaĝesploro. Li fondis en 1908 kaj redaktis ĝis 1914 la gazetojn Alföldi Gazda en Segedo kaj 1911-14 la Magyar Föld. Inter 1924-27 li estis respondecredaktoro de la gazeto Falu kaj ĝis 1928 li redaktis la libroserion Falu Könyvtára.
Campinas
En ĝi oni fondis la unuan Esperanto-grupon de Brazilo en 1906, Suda Stelaro. Tie estas la grava universitato Ŝtata Universitato de Campinas (UNICAMP). Ĝi estis kromnomata "Urbo de Hirundoj", pro la amaso de tiuj birdoj, kiuj ĉiujare revenis kiam la urbo estis malpli granda. Ĝi estis fondita la 14-an de julio 1774.
Esperanto en Campinas
En Campinas, la 17-an de marto 1906, João Keating kaj Tobias Rabelo Leite fondis klubon “Suda Stelaro”, la unua esperantista grupo en Brazillando.
Asia (provinco)
Asia estis provinco de la Romia Imperio en okcidenta Anatolio, kiu tiam nomiĝis Malgrandazio. Eĉ en la tempo de la imperio, la nomo "Asia" iafoje signifis la imperion oriente de Grekio. Sed en nia tempo la nomo estis multege etendita kaj fariĝis la nuna Azio, la kontinento oriente de Grekio.
Campinas
Esperanto en Campinas
Fine de la 1940-aj jaroj refondiĝis Suda Stelaro, kies unuan kunsidon atestis unu el niaj plej eminentaj brazilaj pioniroj, Ismael Gomes Braga. Inter ĝiaj aktivaj membroj estis ĵurnalisto Paulo Botelho Camargo.
Asia (provinco)
La ĉefaj urboj de la provinco estis:
Pergamo havis grandan bibliotekon kaj inventis pergamenon. En Efeso estis la Templo de Artemisa, la centro de ŝia kulto kaj unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. En la 1-a jarcento, Sankta Paŭlo evangeliis la provincon kaj Sankta Johano loĝis tie en Efeso.
Campinas
Esperanto en Campinas
En la 1960-aj jaroj Oscar Hoff estis la fondinto de Campinas Esperanto-Grupo. Li instruadis Esperanton en “Centro de Ciências, Letras e Artes”. Li redaktis bultenon kaj prelegadis.
Asia (provinco)
Antaŭ 133 a.K., Asia estis la post-aleksandra greka regno de Pergamono, amiko de Romio en la militoj kontraŭ Makedonio. Je -133 la reĝo, Attalos la 3-a, mortis sen heredonto kaj heredigis la regnon al Romio. Asia fariĝis la sepa provinco de Romio, la unua en Anatolio. La provinco estis la ĉefa fonto de imposta mono por Romio ĝis almenaŭ 30 a.K..
Campinas
Esperanto en Campinas
Cele revigligi la movadon, en 1984 okazis Brazila Kongreso de Esperanto, en Campinas, kunordigita de Prof-ro Walter Francini, el EASP, kaj la tiama instruisto en Campinas, João Aguilera. Oficiale oni starigis, en la placo Napoleão Laureano, kvartalo Botafogo, monumenton kun medalo de Zamenhof.
Asia (provinco)
Antaŭ Aleksandro la Granda, la marbordo de Asia estis granda parto de la greka lando Ionio.
Campinas
Esperanto en Campinas
En la jaro 1986 estis fondita Kultura Centro de Esperanto – KCE, fare de João Aguilera, David Bianchini, João Otávio V. Rodrigues, Fabrício Possebon kaj aliaj samideanoj.
En la posta jaro KCE ricevis la titolon de Publika Utileco, urba leĝo 5790/87, donita de urba registaro. En 1993, post ekspozicio pri aŭtomata tradukado en la Ŝtata Universitato de Campinas, KCE gajnis retadreson, kiu estis kultura@turing.unicamp.br, kaj tiel iĝis la unua Esperanto-grupo en Brazilo kiu disponis pri tiu komunikebleco.
Danke al “Estação Aleph”, unu el la interretaj provizantoj de Campinas, KCE gajnis en marto 1996 la spacon (kaj nelimigitan kaj senpagan!) por sia TTT-paĝo. Tiel kreiĝis, fare de James Rezende Piton, la unua institucia paĝo pri Esperanto en la portugala, verŝajne en la mondo ([https://web.archive.org/web/20050528022836/http://www.aleph.com.br/kce/ http://www.aleph.com.br/kce arkivigite en majo 2005). La paĝo evoluis al la informa retejo www.esperanto.cc, kiu ekzistis ĝis 2011.
KCE kunordigis, kune kun EASP, la 16-an Ŝtatan Renkontiĝon de Esperanto, okazinta en 1992, en publika lernejo de la urbo, nomata “Culto à Ciência”. Tien alvenis proksimume 250 esperantistoj.
Pere de la reto KCE aperigis, en julio 1996, kurson por brazilanoj: CER – Curso de Esperanto pela Rede (Kurso de Esperanto per la Reto), kunordigita de prof-o José J. Lunazzi – ĝi estisadaptita kun aldonoj el franca versio. Vere, per interreto ĝi fariĝis kurso internacia kun lernantoj el diversaj landoj.
Inter aliaj agadoj ankoraŭ reliefas la preparo por starigo de kablo-televidkanalo por la komunumo. En Oktobro 1996 KCE komencis, kune kun aliaj neprofitaj organizoj de Campinas, la preparon por starigo de TV Fenikso. KCE estas fondinta membro de la asocio kiu administras ĝin.
Diversaj aliaj projektoj restas, kiel ekzemple: Projekto Kelter, kulturaj kajeroj, ktp.
Cele al labori por Esperanto ĉe la Ŝtata Universitato de Campinas, Ivanhoé Baracho kunlaboris por la movado ĉefe en la 1980-aj jaroj kaj nuntempe José J. Lunazzi per oficiala lernobjekto.
Aliaj grupoj ekzistis por instruado de la lingvo, ekzemple, João Aguilera fondis klubon de Esperanto siahejme kaj Juscelino Gama gvidis kursojn en “Tribunal do Trabalho” (tribunalo pri laboro). Juscelino kaj Nazareno instruadis ankaŭ en “Casa D’Italia” (la domo de Italio).
Gravas la laboro por Esperanto ene de spiritisma movado en Campinas. “Grupo Espírita-Esperantista João Ernesto” okazigis, de la 21-a ĝis la 27-a de junio 1987, la kunvenon “1ª Semana Espírita-Esperantista”. Reliefas la apogo al Esperanto fare de USEIC – União das Sociedades Espíritas Intermunicipal de Campinas, kies laboro, pere de sia ĵurnalo “Alavanca” kaj departemento pri Esperanto, ĉiam diskonigadis informojn pri Esperanto, instruadis kursojn kaj kunordigadis eventojn, precipe rilate al Esperanto, Spiritismo kaj Evangelio. Tie deĵoris ekde 1986 Maria Manuela Andrade Silva Santos, João Otávio V. Rodrigues, Ada de Almeida Leite, Sérgio Luiz de Campos, David Bianchini kaj Anita Zimmerman.
Paroi
Paroi estas trankviliga loko en Seremban, Negeri-Sembilano, Malajzio.
Geografio-Loko
Ekzistas multaj loĝejaj kvartaloj kaj kampung'oj (kamparaj vilaĝoj) ĉi tie. Ekzistas multaj sportejoj konstruitaj en Paroi aparte la subŝtata stadiono kiu estas Tuanku Abdul Rahman Stadium. Kontraŭe de la stadiono, ekzistas komunuma akva centro.
O Paiz
O Paiz [u paIS] (La lando) estis grava brazila ĵurnalo kun pli granda cirkulado en Brazilo en 19-a jarcento, kiam ĝia ĉefredaktoro estis Quintino Bocaiúva. Ĝi publikigis Esperanto-kurson en 1906 gvidita de Everardo Backheuser, tiu estis la unua perkoresponda Esperanto-kurso de Brazilo. En ĝia sidejo okazis kunveno de ĉirkaŭ 100 esperantistoj en 1906 kaj la fondo de Brazila Klubo Esperantista. La ĵurnalo nuntempe ne aperas.
Jack Fellure
Jack FELLURE (plenanome Lowell Jackson FELLURE, naskita la ) estas konstanta kandidato por la respublikana nomumo por la usona prezidenteco.
Everardo Backheuser
Everardo BACKHEUSER /eve'raRdŭ bakhojsaR/ (naskiĝis en la 23-a de majo 1879 kaj mortis en la 15-a de oktobro 1951) estis brazila inĝeniero, literatura verkisto kaj teoriisto pri geografio. Li estis profesoro ĉe la Politeknika Lernejo en Rio-de-Ĵanejro.
Jack Fellure
Li kandidatis en ĉiu nomuma balotado ekde 1988. Krome, en 2012, post la malsukceso ĉe la Respublikana Partio, li transiris provizore al la Prohibicia Partio, kiu nomumis lin tute senefike. Jam la Fellure oficiale anoncis sian kandidatiĝon por la voĉdonado en 2016, tamen denove kiel respublikano.
Everardo Backheuser
Agadoj en Esperantujo
Danke al ĵurnalisto Alcindo Guanabara, li faris per la gazeto O Paiz serion da Esperanto-lecionoj en 1906. Li fondis kun 100 kunuloj la Brazilan Klubon Esperantistan, la unua de Rio-de-Ĵanejro.
Jack Fellure
Fellure ĝenerale rigardas la Biblion de Reĝo Jakobo (1611) kiel la deklaron de siaj pozicioj pri ĉio imagebla, kaj kiel verkaĵon de Dio mem.
Everardo Backheuser
Agadoj en Esperantujo
Backheuser estis reprezentanto de la brazila registaro ĉe la 20-a UK, kaj prezidanto de la 8-a Brazila Kongreso de Esperanto. Kiel deputito ĉe la parlamento de Subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, li prezentis leĝoprojekton favoran al Esperanto. Li verkis propagandan komedion, faris multajn paroladojn kaj plurajn kursojn, kaj estis akademiano.
Columbus Marion Joiner
Columbus Marion (Dad) JOINER (naskita la proksime de Center Star en Alabamo, mortinta la ) estis usona naftisto (naftulo). Li malkovris – kun Doc Lloyd, memedukita, memproklamita geologo – la plej grandan naftokampon de tiu tempo, la Orientan teksasan naftokampon: Je la li malŝtopis la sukcesan naftoputon Daisy Bradford 3.
Everardo Backheuser
Agadoj en Esperantujo
Li estis gravulo en Brazila pedagogia medio per movado “Nova Escola„ (Nova Lernejo), ĉefe katolika, kaj influis en oficiala pedagogia politiko. Lia geopolitika penso influis la brazilan diplomation antaŭ la militista periodo. Laŭ li, la plej bona maniero por ke lando estu forta, estus ke ĝi havu internan unuecon per bonaj vojoj kaj komunikiloj. Poste, faŝistoj misuzis lian ideon pri “unueco„ dum 1930-40 jardekoj.
Estas mezlernejo en Sankta Katarino kaj strato en Rio-de-Ĵanejro kun lia nomo.
Columbus Marion Joiner
Urbeto Joinerville en konteo Rusk en Teksaso estis nomita honore al li.
Sándor Eckhardt
ECKHARDT Sándor (eka:rt) hungara literaturhistoriisto, vortaristo. Li estis naskitaen Arad la 23-a de decembro 1890 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de majo 1969.
Biografio
Eckhardt studis en en la Universitato de Budapeŝto, pli poste unu jaron en la École Normale Supérieure en Parizo. Reveninte li instruis en la Eötvös Kollégium. Inter 1923 ĝis 1958 li estis profesoro de la franca lingvo kaj literaturo en la universitato de Budapeŝto. Li estis deoutito de la Keresztény Demokrata Néppárt en 1945–47 kaj 1947–1949. Antaŭ la dua mondmilito li redaktis la revuon en Parizo Études Hongroises et Fenno-Ougriennes. Ekde 1936 ĝis 1948 li estis redaktoro de Egyetemes Philologiai Közlöny, en 1942–43 kunulredaktoro de la Magyarságtudomány, en 1939–44 redaktoro de Magyar Szemle.
Mihály Kornis
Mihály KORNIS [mihAj korniŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kornis Mihály estas hungara verkisto, dramisto, reĝisoro kaj profesoro. Mihály Kornis naskiĝis, kiel Kertész Mihály la 10-an de majo 1949 en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Kornis devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste ankaŭ altlernejon pri reĝisoro. Li komencis sian laboron en teatro de Kaposvár en 1972. Baldaŭe li finis la reĝisoradon pro politikaj kaŭzoj kaj li aliĝis al rondo de opozicio (kontraŭantoj de komunismo). Li laboris en Hungara Radio, kie la politiko denove interrompis la karieron. Poste li laboris en teatroj kaj en produktejo de filmoj. Post fino de la socialismo li edukas en universitato kaj havas postenojn en teatroj. Li ricevis diversajn premiojn ankaŭ dum la socialismo.
(18769) 1999 JS24
(18769) 1999 JS24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Șiclod
Șiclod (hungare: Siklód ) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cristuru Secuiesc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Atid.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1664 loĝantojn; en 1992 492 (hungaroj).
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Siklód apartenis al Hungario (Udvarhely). Ĝia reformita preĝejo estis konstruita en 1992 laŭ la projektoj de Károly Kós faritaj en 1948.
Kuriozaĵo
Șiclod havas unu el la malmultaj palindromaj Siruta-kodoj, 83838. Ĝi eĉ enhavas nur du malsamajn ciferojn.
Eduka filmo
Eduka filmo estas filmo, kies unuarangaj celoj estas eduki. Edukaj filmoj estis uzataj en lernejoj kiel alternativo al aliaj instrumetodoj. Krome ili estas parto de la komerca kina industrio, ne tiom grava kiom la distra kino, sed sufiĉe populara, ĉefe kiam la filmoj estas produktitaj rekte por televido kaj ne nur por kinejoj. Ofte dokumentaj filmoj povas esti uzataj por edukaj celoj kaj tiele ili iĝas ankaŭ edukaj filmoj. La uzado de edukaj filmoj en la instrusistemo pliiĝis pro la apero de la videoindustrio kiu permesis havi tiujn aparatojn en ĉiu klasejo.
Saratoga (Kalifornio)
Saratoga estas urbo de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio, en la okcidenta parto de Nordameriko kaj apartenas al la kantono Santa Clara. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo estas parto de la fama Silicia Valo.
Distrikto Traŝigang
Traŝigang, (dzonke བཀྲིས་སྒང་རྫོང་ཁག) estas unu el la dudek distriktoj de Butano. Ĝi kovras areon de 4.260 km² kaj en 1985 loĝis 177.718 personoj. La ĉefurbo estas Traŝigang.
Loĝlokoj
Traŝigang dividiĝas en 16 loĝlokoj:
Rosenlaui-Glaĉero
Rosenlaui-Glaĉero (germane Rosenlauigletscher) estas glaĉero en la Bernaj Alpoj sur la teritorio de la komunumo Schattenhalb en Svislando. La glaĉero havas longecon de 4,5 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj surfacon de proksimume 6 km².
Priskribo
La glaĉero estiĝas en la tiel nomita Wetterkessel (signifo en Esperanto: veterkaldrono) ĉe la nordorienta flanko de la Wetterhorn-Grupo en alteco de inter 2800 kaj 3500 m s.m. Sude la glaĉero estas ligita tra glaĉerkovritaj krestoj unuflanke kun la Gauli-Glaĉero kaj aliflanke kun la Supra Grindelwald-Glaĉero. La Rosenlaui-Glaĉero fluas per proksimume 600 m longa Glacifalo el la Wetterkessel nordorienten. Okcidente ĝin flankigas la rokkresto de Wellhorn (3192 m s.m.) kaj de Eta Wellhorn (2701 m s. m.), oriente Dossen (3138 m s. m.). La glaĉerlango nuntempe finiĝas je alteco de proksimume 2000 m s. m. Ĉi-tie fontas la Weissenbach, kiu per akvofaloj deklivege alvaliĝas kaj post la Rosenlaui-Glaĉerravino alfluas al Reichenbach. Tiu fluas per la fama Reichenbach-Akvofalo apud Meiringen al la rivero Aro.
Historio
En ĝia kulminerao dum la Eta Glaciepoko dum la mezo de la 19-a jarcento la Gletscherhubel, tio estas roko sub la hodiaŭ glaĉerfrunto, dividis la glaĉerlangon en du finojn. Hodiaŭ Gletscherhubel estas alirebla. La dekstra langofino pasis la okcidentajn vandojn de la malantauaj Engelhornoj kaj finiĝis je proksimume 1700 m. s. m. La signife pli longa maldekstra langofino trapasis la krutan rokdeklivon sub la hodiaŭ glaĉerfrunto kaj finiĝis ĉe la Rosenlaui-Glaĉerravino je proksimume 1460 m. s. m. La glaĉerstato de 1828 estas ekzakte montrita sur la pentraĵo de Samuel Birmann kun la titolo Der Rosenlaui-Gletscher [La Rosenlaui-Glaĉero].
Rosenlaui-Glaĉerravino
Supre de la iama fino de la Rosenlaui-Glaĉerlango dum la Eta Glaciepoko komenciĝas la fama kaj belega Rosenlaui-Glaxerravino. La Weissenbach, kiu fontas el la glaĉerlango de la Roslaui-Glaĉero enfosis sin profunden en la karstrokan barilon, kiu dum la Eta Glaciepoko formis la finon de la glaĉero. Estisĝis profunda preksaŭ kavernsimila abismo kun multaj akvofaloj. Jam en la 19-a jarcento oni komencis konstrui turisman vojon tra la ravino. La hodiaŭa ravinvojo havas longecon de 573 m kaj supreniras 155 m. Ĝi estis malfermita la 6-an de junio 1903. Nuntempe ĉiu-jare proksimume 20'000 turistoj vizitas la ravinon. Alveturo eblas per poŝtaŭto ek de Meiringen aŭ tra la Granda Scheidegg de Grindelwald. Proksime de la enirejo al la ravino troviĝas ankaŭ bela romantika hotelo ankauraŭ tute en la stilo de la viktorina epoko.
Ruby Lin
Ruby Lin (ĉine:林心如) (naskiĝis la 27-an de januaro 1976 en Taipei, Tajvano) estas Tajvana aktorino kaj kantistino.