cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kunŝovo
En tipografio, kunŝovo estas la kutimo iom proksimigi apudajn literojn de proporcia tiparo por ke la interliteraĵoj aspektu pli egalaj. Tio bezonatas en la vortoj kiaj estas ekz-e <tt>VARO, SOLVO, TABLO</tt> ktp. La plej ofte kunŝovataj literparoj estas
Kunŝovan tabelon oni kutime tenas en la dosiero de la (komputila) tiparo.
Hucalo Eŭhen
Eŭhen HUCALO ukraine Євген Гуцало (14-a de januaro 1937 – 1995) estis ukraina verkisto kaj poeto.
Kunŝovo
Por iuj (kiuj?) paroj oni havas intereson pligrandigi interliteran distancon; tiam okazas «negativa kunŝovo», kian oni povus nomi disŝovo.
Fair Antigua, We Salute Thee
Fair Antigua, We Salute Thee (Bela Antigvo, Ni Salutas Vin) estas la nacia himno de Antigvo-Barbudo. La tekston verkis Novelle Hamilton Richards kaj la melodion komponis Walter Garnet Picart Chambers. La kanto oficialiĝis okaze de la sendependiĝo de Antigvo-Barbudo en 1981.
Kunŝovo
Laŭ sia intenco kunŝovo similas ligaturojn; fakte, iujn ligaturojn oni povas realigi per kunŝovo. Aliflanke, plidensigo kaj maldensigo, aplikataj al pli grandaj tekstopecoj, estas esence diferenca afero, uzata por aliaj celoj (por tipografia emfazo, aŭ por pli bone loki tekston en antaŭfiksitan tekstokampon).
Hucalo Eŭhen
Hucalo naskiĝis en familio de vilaĝaj instruistoj, en 1959 diplomiĝis en pedagogia instituto de Niĵino. Poste li laboris en redakcioj de diversaj gazetoj, en 1960 aperis lia unua novelaro Homoj inter homoj, kiun postsekvis multaj aliaj, ankaŭ poemaroj kaj romanoj. En 1996, postmorte, libre aperis lia artikolaro Pensmaniero de hordo pri kontraŭukraina politiko de Rusio.
Wittelsheim (stacidomo)
Wittelsheim estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wittelsheim, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Hucalo Eŭhen
Verkoj tradukitaj al Esperanto
Esperanta traduko de lia rakonto La Alko (ukraine - Лось) fare de Dmitrij Cibulevskij aperis en revuo Kontakto (2, 2006).
Wittelsheim (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Orientazia Arta Muzeo (Budapeŝto)
Orientazia Arta Muzeo pri "Hopp Ferenc" (Hopp Ferenc Kelet-Ázsiai Művészeti Múzeum) estas muzeo laŭ avenuo Andrássy en Budapeŝto, kiu kolektas industriartajn objektojn pri Orienta Azio.
Konstruaĵo
La muzeo havas lokon en vilao. La konstruaĵo estis iam loĝdomo de Ferenc Hopp, nuntempe historia monumento.
Ekspozicio
Bazo de la kolektaĵo estas donaco de Ferenc Hopp, kiu konsistis el 4000 objektoj. La muzeo ekfunkciis en 1923. Tiam aldoniĝis similaj objektoj el diversaj hungaraj muzeoj, poste alvenis donacoj precipe post 1945, ekzemple de Vjetnamio, Ĉinio, Nord-Koreio. En 2006 la kolektaĵo konsistis jam el 23 000 objektoj. El ili nepre menciindaj la japanaj bronzaĵoj kaj porcelanoj. La tuta muzeo prezentas ĉinajn, japanajn, baratajn, nepalajn, tibetajn, mongolajn, koreiajn artaĵojn. La vilao jam ne sufiĉis prezenti ilin, tial ekde 1955 estas 2 ekspozicioj. Ĉi tie estas porokazaj ekspozicioj, la iamaj artaĵoj de Ferenc Hopp estas videblaj proksime en alia vilao.
Brahojos de Medina
Brahojos de Medina [braOĥos demeDIna] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,12 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 106 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el la 1991.
Ĝi distas 63 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj kuŝas inter El Campillo kaj Bobadilla del Campo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1265, kun la nomo Braoios, estis menciita kiel paroĥo dependa de la Abatejo de Medina del Campo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento.
Pál Ányos
ÁNYOS Pál István [anjoŝ pal iŝtvan] (Esztergár, la 28-an de decembro 1756 – Veszprém (urbo), la 5-an de septembro 1784) estis paŭlana monaĥo, instruisto, gravulo de la hungara sentimentala poezio.
Biografio
Li naskiĝis en nobela familio, lernis en Győr, Veszprém, Pápa. Li aliĝis en 1772 al la paŭlana monaĥejo en Márianosztra, kie li alprenis al si la nomon Paŭlo. Li ekstudis en 1774 en la Reĝa Universitato de Nagyszombat, kie lin instruis András Dugonics kaj István Katona (historiisto); li konatiĝis ankaŭ kun Ábrahám Barcsay. Li iĝis filologia doktoro en 1776, en 1777 la universitato translokiĝis al Buda, pro tio li daŭrigis tie la teologiajn studojn. Tiam Ányos estis jam renoma poeto kaj konatiĝis eĉ kun György Bessenyei kaj kun rondo de la "gardistaj poetoj". La organiziĝanta Hungara Scienca Akademio elektis lin al ties sekretario.
Oni konsekris lin al pastro en 1780, kvankam la peŝta literatura kaj socia vivo, kaŝita amo fremdigis lin al la pastra vivo. Oni lokigis lin en 1781 en monaĥejon de Felsőelefánt, post la povjaro, li devis ekinstrui la unuan klason de gimnazio en Székesfehérvár, en oktobro de 1782. Laŭ liaj leteroj tiu periodo estis plej tristaj jaroj de lia vivo. Li malsaniĝis kaj en julio de 1784, li liverigis sin al Veszprém, kie mortis la 5-an de septembro – en aĝo de 28 jaroj. Li estas entombigita en la kripto de la romkatolika franciskana Kirko Stefano la 1-a (Veszprém).
8231 Tetsujiyamada
8231 Tetsujiyamada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Pál Ányos
Verkoj
Liaj verkoj, poemoj apenaŭ aperis en sia vivo. Plej konata estas lia mokpoemo „La ĉapel(it)a reĝo” (hungare „Kalapos király”) pri la aŭstra imperiestro Jozefo la 2-a. La imperiestro aperas ne kiel reganto sed kiel „perforta senjoro”. Aperas en tiu poemo la zorgo de monaĥo kontraŭ la religia libereco. La poemo tre populariĝis inter la nobela opozicio.
8231 Tetsujiyamada
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Tetsuji Yamada, unua sekretario de 1977 ĝis 1981 de la Astronomia Societo de Fukuoka. Liaj ĉefaj interesoj estas la observo de planedoj kaj kometoj.
Pál Ányos
Verkoj
Pluaj poemoj
La unua eldono de liaj poemoj okazis en 1798 en Vieno, en aranĝo de János Batsányi.
Sala Monferrato
Sala Monferrato estas komunumo de Italio.
István Dávid
DÁVID István [da:vid] estis rumanihungara, hungara juristo, kantkomponisto, muzikverkisto naskita en Kézdivásárhely la 23-an de decembro 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de junio 1954. Li estis la patro de verkisto Antal Dávid.
Kariero
Dávid István estis advokato en sia naskiĝurbo, li publikigis en loka gazeto Székely Újság kaj Magyar Dal. Liaj kantoj aperis en budapeŝta eldonejo (1913).
Maurice de Vlaminck
Maurice de VLAMINCK (4-a de aprilo 1876 - 11-a de oktobro 1958) estis franca faŭvisma pentristo. Li mem lernis pentri kaj rifuzis pliboniĝi per kopiado de aliies pentraĵoj en muzeoj, por ne misinspiriĝi.
24663 Philae
24663 Philae estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon al la iama insulo Philae, nun preskaŭ subakvigita sub la Naserlago en Egiptio. Tiel estis nomita ankaŭ la alterigilo Philae de la kosmosondilo Rosetta kiu alteriĝis la sur la kometon Ĉurjumov-Gerasimenko.
Frans Timmermans
Franciscus Cornelis Gerardus Maria „Frans“ TIMMERMANS (naskiĝis la en Maastricht) estas nederlanda politikisto de la partio PvdA. Li estis nederlanda ministro. Ekde 2019 plenuma vicprezidanto en la Komisiono von der Leyen pri klimatprotekto. Jam antaŭe li estis komisionano en la Komisiono Juncker.
Friedrich Laibach
Friedrich LAIBACH (2-an de aprilo 1885 - 1967) estis germana botanikisto, kies oficiala aŭtora mallongigo en la botaniko estas „ Laib. “.
Vivo kaj efiko
Laibach estis doktorando de instrulibra aŭtoro Eduard Strasburger en la Universitato Bonn. Li estis de 1933 ĝis 1945 direktoro de la Botanika Instituto en la Universitato Johann Wolfgang Goethe en Frankfurt am Main. Li estas konsiderata kiel fondinto de la eksperimenta Arabidopsis-esplorado; la Arabidopsis thaliana estas kampa herbo, kiun Laibach esploris en sia promocia laboro pri kromosomaj konsistoj de la plantoj.
Orm la Ruĝa
Orm la Ruĝa estas aventura kaj humurplena proza eposo pri la vikinga socio kaj la alveno de kristanismo.
La protagonisto de la rakonto estas Orm, vikingo el Skanio en la 10-a jarcento. Dum aventuraj vojaĝoj li renkontas interalie la regantojn Harald Bludenta en Danio kaj Almanzoro en Al-Andalus.
Reuden (Fläming)
Reuden ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Zerbst (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 339 loĝantojn.
Schöneck (Hesio)
Schöneck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
La 29-an de julio 1959, do nun -jara, en Schöneck naskiĝis la germana esperantisto kaj diplomato Horst Gruner.
Goichi Ueno
Goichi Ueno (上野 剛一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Wolfsberg
Wolfsberg havas diversajn signifojn:
NGC 4482
NGC 4482 (aliaj indikoj — IC 3427, UGC 7640, MCG 2-32-98, ZWG 70.130, VCC 1261, PGC 41272) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Staňkovice (distrikto Litoměřice)
Staňkovice (Stankowitz) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Ústí nad Labem, distrikto Litoměřice troviĝanta proksimume 9 km norde de Litoměřice ĉe la orienta piedo de monteto Dlouhý vrch (663 m s.m.). En la municipo loĝas.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1255.
Iván Szelényi
Iván Szelényi [selEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szelényi Iván estis hungara sociologo, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1995). Lia avo estis Ödön Szelényi. Iván Szelényi naskiĝis la  1938 en Budapeŝto.
Biografio
Iván Szelényi frekventis universitaton Marx Károly en Budapeŝto inter 1956-1960. Post la diplomo li eklaboris en biblioteko. En 1964 helpe de stipendio li plulernis en Kalifornio. Hejmenveninta li laboris en sociologia instituto. En 1974 li estis arestita pro opozicia manuskripto, en la sekva jaro li estis trude forigita el Hungario. Li iĝis profesoro en Kent, poste en 1976 en Adelajdo li fondis katedron en la universitato. En 1981 li translokiĝis al Usono, kie li estis katedrestro en diversaj universitatoj. Li doktoriĝis en 1990 antaŭ MTA. Li okupiĝas precipe pri sociologiaj aspektoj de urboj, vilaĝoj, socialismo, kapitalismo. Li dufoje edziĝis, la unua edzino naskis 3 gefilojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1989-2006.
Paul Janssen
Paul JANSSEN (Turnhout, 12-a de septembro 1926 – Romo, 11-a de novembro 2003) estis belga kuracisto kaj farmakologo. Lia firmao, Janssen Pharmaceutica en Beerse, konatiĝis pro la malkovro kaj surmerkatigo de diversaj medikamentoj.
Erzsi Raffay
Erzsi Raffay [erĵi rafai] aŭ Erzsébet Raffay [erĵEbet], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Raffay Erzsébet Berta Mária estis hungara filmaktoro, operkantisto (soprano), operetkantisto. Erzsi estas karesnomo de Erzsébet, ŝia origina familia nomo estis Raffius.
Erzsi Raffius naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Erzsi Raffay lernis kantadi de Ferenc Székelyhidy kaj Erzsébet Hoór Tempis. Ŝi frekventis ankaŭ akademion, sed ŝi forlasis la lernejon, ĉar ŝi ricevis rolojn en Operetoteatro (Budapeŝto) ekde 1931. Post jaroj ŝi kantis operetojn en similaj aliaj teatroj. En 1935 ŝi edziniĝis. En 1939 ŝi aliĝis al la Budapeŝta Ŝtata Operejo, post du jaroj ŝi ricevis la statuson ordinara membro. Dum la nazia erao ŝi ne havis rolojn, ĉar ŝia edzo estis judo, ankaŭ dum la frua socialismo ŝi ne havis rolojn. En 1951 ŝi eksedziniĝis, sed en 1957 ŝi denove edziniĝis al la sama edzo. Inter 1956-1967 ŝi kantadis en la Operejo kiel gasto. Ŝi faris ankaŭ koncertojn, ŝi kantadis ankaŭ eksterlande.
L'Isle VD
-
L'Isle, svisa komunumo en la Kantono Vaŭdo, ĉe la piedo de montoj Ĵuraso, ĉirkaŭ 21 km nord-okcidente de Laŭzano, kaj ĉ 55 km nord-oriente de Ĝenevo.
Rivero Venoge fontas en tiu komunumo, trafluas la urbon kaj alfluos Lagon Lemanon, apud urbo Saint-Sulpice (Vaŭdo).
La komunumo entenas ankaŭ la vilaĝojn La Coudre, kaj Villars-Bozon.
La nomo de la urbo devenas de la insuloj, kiujn formas la rivero Venoge: en franca; L'Isle = La Insulo. Ĝi estas fondita je la 11-a jarcento, kiam la senjoroj de Cossonay instalis fortikaĵon sur la fontoj de la Venoge.
La najbaraj komunumoj estas norde: Mont-la-Ville; nord-oriente: Cuarnens; sude: Chavannes-le-Veyron, Pampigny kaj Mauraz; sud-okcidente: Montricher, kaj okcidente: L'Abbaye.
Ĉiu unua semajnfino de septembro okazas Foiro pri brokanto kaj antikvaĵoj apud la kastelo de L'Isle.
Petrović (apartigilo)
Petrović, Petrovič aŭ Petrovic estas la familia nomo de jenaj personoj:
Petrović estas la nomo de:
Vidu ankaŭ:
Bitola kongreso
Bitola Kongreso aŭ Kongreso de Monastir (albane Kongresi i Manastirit) estis scienca konferenco de patriotismaj intelektuloj kaj verkistoj okazinta en la makedona urbo Bitolo (kiu siatempe portis la nomon Monastir) de la 14-a ĝis la 22-a de novembro 1908 dum kiu oni interkonsentis pri unueca normigita ortografion por la albana lingvo. (22). Ekde tiam ĝi havas ege fonetikan skribon kun nur du specialaj literoj kiuj ankoraŭ validas hodiaŭ.
Lingva kaj kultura fono
La albana lingvo estis malpermesata kiel lerneja kaj administra lingvo kaj la otomanaj aŭtoritatoj malpermesis portempe la presadon de albanaj libroj.
Antaŭ tiu kongreso, la albana lingvo estis skribita per kombinaĵo de ses malsamaj alfabetoj. Bitolo ne estis elektita hazarde. En tiuj jaroj Bitolo estis la sidejo de la bitola aŭ monastira epoko en Otomana Imperio. Ĝi portis la epiteton urbo la Konsulo ĉar la urbo havis 12 konsulajn reprezentejojn inter 1878-1913. Krome, ĉiuj tio ĉi en la malfrua 19-a jarcento Bitola estis la dua plej granda urbo en Sud-Balkanio, post Tesaloniko.
Lingva komisiono
Ĉe la komenco de la kongreso, parlamentanoj elektis komisionon, kiu konsistis el ok membroj, kiuj organizis debaton inter parlamentanoj kaj kongresprojektoj. Gjergj Fishta estis Prezidanto de tiu komisiono kaj Mit'hat Frashëri estis vicprezidanto. Luigj Gurakuqi estis sekretario. La aliaj kvin membroj estis Bajo Topulli, Ndre Mjeda, Shahin Kolonja, Gjergj Qiriazi kaj Sotir Peçi. Mit'hat Frashëri ankaŭ estis elektita prezidanto de la kongreso. Ĉe tiu kongreso estis por pli da rajtoj por albanaj virinoj ĉar unu virino estis alta funkciulino ĉe tiu kongreso: Parashqevi Qiriazi, kiu estis administranto de la komisiono kiu okupiĝis pri la alfabeto, kaj respondecis pri la organizado de diversaj alfabetaj proponoj.
Tago de la albana alfabeto (albane Dita e Alfabetit).
Albana Alfabeta Tago estas celebrata ĉiujare la 22-an de novembro. Ĉi tiu festotago markas la datrevenon de la Kongreso de Manastir (Bitola kongreeso).
Gadmen
Geografio
Gadmen situas en la Berna Oberlando en la valdo, kiu komenciĝas oriente sur la kulmino de Sustenpasejo. Sur la teritorio de la komunumo situas la tri glaĉeroj Stein-Glaĉero, Trift-Glaĉero kaj Wenden-Glaĉero. Sube de Stein-Glaĉero troviĝas glaĉera lago, kiun postlasis la retiriĝinta glaĉero. La plej konata monto sur la teritorio de komunumo estas kun alteco de 3238 s.m. la monto Titlis. La komunumo konsistas el la frakcioj Nessental kun la setlejoj Schwendi, Firschlachten kaj Milistalden unuflanke, kaj Gadmen kun la setlejoj Furen, Obermad kaj Steingletscher aliflanke. Krome al la komunumo apartenas diversaj alpopaŝtejoj kaj izolitaj bieno.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 116,49 km², de kiuj 16,7% estas kovritaj de arbaro, 8,3% servas por agrikulturo kaj 0,6% por setlado. La tuta resto, preskaŭ tri kvaronoj de la teritorio, estas altmontara dezerto, kiu grandparte estas kovrita de firnoj kaj glaĉeroj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gadmen limas en nordnordoriento al Engelberg (OW), en nordoriento al Wassen (UR), en oriento al Göschenen (UR), en sudo al Obergoms (VS), en sudokcidento al Guttannen, kaj en okcidento al Innertkirchen.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 11 de Innertkirchen trans Sustenpasejo al Wassen. Per poŝtaŭtolinio al Meiringen la komunumo estas konektita kun la publika transportreto. Dum la someraj monatoj de la 16-a de junio ĝis la 7-a de oktobro cirkulas la poŝtaŭto trans Sustenpasejo al Wassen kaj Andermatt en Kantono Urio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gadmen datiĝas el jaro 1382 im Gadmen. Gadmen apartenis dum mezepoko al la imperia Voktejo Hasli, kun kiu ĝi en la jaro 1334 fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno.
Parvin Etesami
Parvin ETESAMI, (, n. la 1906, Tabrizo — m. la  1941, Teherano) estis unu el la plej famaj nuntempaj poetinoj de Irano, kies vera nomo estis Raĥŝande Etesami.
Ŝia patro, Jusof Etesami Aŝtijani konata kiel Etesamolmolk, estis unu el la revoluciaj batalantoj kaj verkistoj dum la Konstitucia Movado de Irano. La unua artikolo aperinta en Irano pri Esperanto, presiĝis en lia periodaĵo nomata Bahar (Printempo). Parvin de infanaĝo konatiĝis kun la persa literaturo kaj la konstitucia movado per iranaj intelektuloj kaj famuloj kiel Ali Akbar Dehĥoda kaj Malekoŝoara Bahar. La persan kaj la araban lingvojn ŝi lernis infanaĝe per privataj instruistoj en la domo, kaj la anglan en la Lernejo de Usonanoj en Tehrano.
En 1934 ŝi edziniĝis al sia kuzo, kaj post 6 kaj duonmonatoj disiĝis de li pro la etoso reganta lian domon: ĉiama gastado kaj drinkado, kion ŝi neniel kutimis al. Dum la estrado de d-ro Isa Sadig super la Altlernejo (en la persa: Daneŝsaraje Ali), ŝi fariĝis la direktoro de ĝia librejo.
Ŝia poemaro enhavas 248 poemojn, kiuj estas pleje sociaj kritikoj. Oni povas dividi ŝiajn poemojn en du partojn: unua parto estas kiel poemoj de Naser Ĥosro admonaj, la dua parto estas kiel poemoj de Sadio rakontaj. La dua parto estas pli fama.
Morten Thrane Brünnich
Morten Thrane Brünnich (naskiĝis la 30-an de septembro 1737, mortis la 19-an de septembro 1827) estis dana zoologo kaj mineralogo.
Brünnich naskiĝis en Kopenhago, filo de portretpentristo. Li studis lingvojn el Azio kaj teologion, sed tuje li interesiĝis en natura historio. Li kontribuis per siaj observoj pri insektoj al la verko de Erik Pontoppidan Danske Atlas (1763–81). Post ekzorgado de la naturhistoria kolekto de Christian Fleischer li interesiĝis en ornitologio, kaj en 1764 li publikigis Ornithologia Borealis, kiu inkludis detalojn de multaj birdoj el Skandinavio, kelkaj priskribitaj la unuan fojon.
La publikigo de Ornithologia Borealis estis helpata de lia rigardo al la kolekto.
Brünnich korespondis kun multaj eksterlandaj naturalistoj kiaj Linnaeus, Peter Simon Pallas kaj Thomas Pennant. Li publikigis sian Entomologia en 1764. Li poste engaĝiĝis en longa veturado tra Eŭropo, pasante tempon studante fiŝojn de la Mediteranea Maro kaj publikiganta sian Ichthyologia Massiliensis pri tiu temo en 1768.
La dikbeka urio estas nomata ankaŭ Urio de Brünnich laŭ lia nomo.
Verkoj
Parta listo
Porcelano de Pinxton
Porcelano de Pinxton (: Pinxton Porcelain) estis porcelana fabriko kreita de John Coke kaj William Billingsley en Pinxton, Derbyshire, Anglio.
Historio
Porcelano de Pinxton estis fondita sur tereno luita de la tria filo de Pastro D'Ewes Coke kiu asociiĝis kun la aferisto kaj porcelan-pentristo William Billingsley. Billingsley kiu estis trejnita en la fabriko de Derby estis nun famkonata pro la kvalito de sia porcelana pentrado sed li ankaŭ interesiĝis pri perfektigo de porcelana recepto kiun li supozeble akiris de Zachariah Boreman. Billingsley fine foriris kaj nelonge establis dekoracian butikon en Mansfield kie li dekoraciis importitajn porcelanajn potojn. John Coke daŭrigis la aferon de 1799 al 1806, eĉ akceptante Henry Banks kiel partneron de 1801 al 1802.
Coke edziĝis kun Susanna Wilmot en aprilo 1806 kaj kvankam la porcelana afero daŭris sub John Cutts kiu estis ĉef-dekoraciisto ĝis 1813, la interesiĝo de Coke turniĝis al sia afero de karbo-minado en Pinxton kaj li translokigis sian familian hejmon al Debdale Hall.
La ilustrita tekruĉo estis farita el Porcelano de Pinxton kaj montras "Brookhill Hall" kiu estis hejmo de John Coke. tiu ĉi tekruĉo estas parto de kolekto de Porcelano de Pinxton en Muzeo kaj artgalerio de Derby, Anglio.
Klčov
Situo
Klčov situas laŭ ĉefvojo Poprad-Prešov. Levoča troviĝas je 6 km.
József Bánóczi
József Bánóczi [jOĵef bAnOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánóczi József estis hungara literaturhistoriisto, verkisto, kritikisto, instruisto, profesoro, filozofo, ĵurnalisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1879), membro de Societo Kisfaludy.
József Bánóczi naskiĝis kiel Weisz József la  1849 en Szentgál. Li mortis la 1926 en Budapeŝto.
Biografio
József Bánóczi devenis el juda familio. Li frekventis universitatojn en Pest (urbo), Vieno, Berlino, Göttingen kaj Lejpcigo. Li ekinstruis en 1875 en mezlernejo, poste en lernejo por rabenoj. Li instruis ankaŭ en universitato en Budapeŝto ekde 1878. Inter 1884-1893 li redaktis revuon por judoj.
Gonçalves Dias
Antônio GONÇALVES DIAS [antoniŭ gonsaŭvjs dias], pli konata nur kiel Gonçalves Dias (naskiĝis en la 10-a de aŭgusto 1823, en Caxias (Brazilo), Maranjo, Brazilo, kaj mortis en la 3-a de novembro 1864 pro ŝippereo, en la maro de Atins, Maranjo) estis elstara brazila poeto el Romantikismo. Lia konatiĝo kun verkistoj en Portugalio okazis dum la jaroj, kiam li estis studento pri juro en la Universitato de Koimbro. Tie, en 1843, li verkis unu el la plej famaj brazilaj poemoj, "Kanto de l' Ekzilo". En 1844, jam diplomita pri juro, li reiris al Brazilo. En 1849, kune kun aliaj brazilaj verkistoj, li fondis la revuon "Guanabara" (Gvanabaro). Kaj sentimentala, kaj naciisma, per siaj poemaj, Gonçalves Dias ludis gravan rolon dum la unuaj dekjaroj de brazila politika sendependeco (okazinta en 1822). Tiam la indiĝena mito fariĝis brazila nacia simbolo.
En Rio de Janeiro (Rio de Ĵanejro), tiam brazila ĉefurbo, li loĝiĝis kaj laboris. Kiel funkciulo, li vojaĝis al Eŭropo, kie restis inter 1854 kaj 1858 por oficialaj esploradoj. En 1856, li estis en Leipzig(Lepsiko aŭ Lejpcigo), Germanio, kie en la sekva jaro li, per la eldonejo Brockhaus, povis publikigi la unuan parton de indiĝena epopeo "La Timbiroj", kaj la "Tupilingva Vortaro" (vidu tupia ligvo). Denove en Brazilo, li partoprenis sciencajn esploradojn tra brazila Amazonio. Post tiu vojaĝo, lin trafis malsaniĝon. Tiel, celante resaniĝon, li vane trairis kelkajn eŭropajn kuracejon. Sed li ne mortis pro malsano. Fakte Gonçalves Dias mortis la 3-an de Novembro 1864, kiam dronis la franca ŝipo Ville de Boulogne, jam en la marbordo de Maranjo. Agoniante sur lito, li estis forlasita de ŝipanaro en kajuto, kiu tiele fariĝis lia eterna tombejo sub brazila maro. En la fino de la 19-a jarcento, la poeto Olavo Bilac (Olavo Bilák) elektis lin patrono de la seĝo n-ro 15 de Brazila Beletristika Akademio.
Loubí (Holany)
Loubí (Lauben) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Holany en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Holany. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Loubí situas en katastra teritorio Loubí pod Vlhoštěm kun areo 2,79 km².
Situo
La vilaĝo troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko – Regiono de Mácha kaj eŭrope signifa loko Roverské skály. Laŭlonge laŭ suda rando de Loubí en Loubský důl fluas rojo Heřmanecký potok.
Memorindaĵoj
En la vilaĝo estas konservitaj multaj lignaj kaj masonitaj konstruaĵoj de popola arkitekturo, kun riĉe ornamitaj trabfakaĵoj. Nordoriente de la vilaĝo konserviĝis etaj restaĵoj de burgo ĉe Loubí fondita en la dua duono de la 13-a jarcento.
NGC 4483
NGC 4483 (aliaj indikoj — UGC 7649, MCG 2-32-103, ZWG 70.136, VCC 1303, PGC 41339) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Willer-sur-Thur (stacidomo)
Willer-sur-Thur estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Willer-sur-Thur, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lutterbach - Kruth (130000).
Kampara komunumo de Koivisto
Kampara komunumo de Koivisto estas eksa komunumo de Finnlando sur bordo de Finna golfo en cedita areo. Ĝi situis ĉirkaŭ kampurbo Koivisto. En 1939 Kampara komunumo de Koivisto havis 8883 loĝantojn. Ĝia terareo estis 280,30 km². Antaŭ la jaro 1903 Kampara komunumo de Koivisto inkludis ankaŭ Tytärsaarin. Postmilite plejo de loĝantaro de Kampara komunumo de Koivisto estis movita al Askola, Kymi, Mäntsälä kaj Pornainen. Nuntempe areo de eksa Kampara komunumo de Koivisto apartenas al komunumo Primorsk, Rusio. La areo inkludas ankaŭ insulojn de Finna golfo.
Martin Balluch
Martin BALLUCH (* 12-a de oktobro 1964) estas aŭstra best-etikisto kaj aktivulo pri bestaj rajtoj kun naturscienca fundo. Li estas gvidanto de la Asocio kontraŭ Best-fabrikoj kaj aktiviĝas en bestprotekto kaj bestrajtoj.Enmomente li estas akuzita ĉe aŭstra kortumo pro "partopreno ĉe krima organizo" (§ 278a StGB, pridisputata "teror-paragrafo").
Scienca kariero
Balluch studis matematikon, fizikon kaj astronomion ĉe la universitato de Vieno. Poste li doktoriĝis en Heidelberg pri fiziko. En la jaroj 1990 ĝis 1997 li laboris kiel asistento en la universitato de Kembriĝo. Stephen Hawking estis kolego de li.
Inter la jaroj 1986 kaj 1997 Balluch publikigis 14 verkojn koncerne fizikon kaj astronomion.
Lia dua doktoriĝo okazis en la jaro 2005 pri filozofio koncerne best-etikon.
Bestprotekto
Martin Balluch startis sian aktivadon en bestrajtoj en Kembriĝo en la jaro 1985. Ekde 1989 li vivas vegana. En la jaro 1997 li revenis al Vieno kaj koordinis la Asocion kontraŭ Bestfabrikojn (Verein gegen Tierfabriken, VgT).
En la jaro 1999 li estis kunfondinto de la Vegana Asocio de Aŭstrio. Ekde 2002 li estas gvidanto de la Asocio kontraŭ Bestfabrikoj.
Je la 21-a de Majo 2008 la Aŭstra ŝtato arestis lin pro esploro por tri monatoj.
Ekde la 2-a de Marto 2010 li estas akuzato, kune kun 12 aliaj bestprotektantoj, en kortuma proceso.
La specialeco de la proceso estas, ke oni ne akuzas konkretajn deliktojn, sed nur la nerektan prosperigon kaj subtenon de nekonataj krimuloj tra laŭleĝa bestprotektado.
La arestado kaŭzis internaciajn protestojn.
Tatsunori Yamagata
Tatsunori Yamagata (山形 辰徳, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, Albirex Niigata Singapore, Avispa Fukuoka, Tochigi SC kaj Kataller Toyama.
El Campillo (Valladolid)
El Campillo [elkamPIljo] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. El Campillo estas komprenebla etimologie kiel La Kampeto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 32,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 219 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 50 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nueva Villa de las Torres, Brahojos de Medina kaj Medina del Campo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Zoltán Zágoni Albu
ZÁGONI ALBU Zoltán estas rumania hungara reformita pastro. Li naskiĝis en Luduș la 19-an de julio 1934 kaj mortis en Bukareŝto la 5-an de majo 2002.
Biografio
Zoltán Zágoni Albu akiris diplomon en 1956 en reformita teologio de Kluĵo; li doktoriĝis pri dogmatiko en 1999 en Bukareŝto. Li estis helppastro en Târgu Mureș (1956–59), pastro en Iernut (1959–74), fine en Bukareŝto (1974–2002). Li partoprenis postgradan instruadon en universitato de Munkeno pri ekumeno. Li estis lekciisto de Internacia Akademio pri Mondreligioj kaj Kulturhistorio de Ekumena Centro (1993–2002).
Tombejo de Zell am See
La Tombejo de Zell am See troviĝas je la nordo de la urbo Zell am See kaj konatatas ankaŭ sub la nomo Bergfriedhof / Monta tombejo pro sia dekliva situo.
Caritas in veritate
Caritas in veritate (Karitato en la vero) estas enciklika letero de la Katolika Eklezio subskribita de papo Benedikto la 16-a la 29-an de junio 2009. En ĝi estas dirite, ekzemple:
Tombejo de Zell am See
Historio
La iama tombejo troviĝis, kiel kutime, ĉirkaŭ la kirko Sankta Hipolito. Ĉirkaŭ ĝi estis muro el ŝtono kiu ankoraŭ ĝis la 1945-a jaro videblis. Pli malnovaj tomboŝtonoj ankoraŭ estas ene de la kirko kiel ankaŭ ĉe la kirkovando. En 1925 trovitis trezoro kun 40 moneroj el arĝento, enfosita ĉ. la jaro 1380. Temis pri heleroj el Schwäbisch Hall kaj denaroj el Gorizia dume salcburgiaj moneroj ne troviĝis en ĝi.
Caritas in veritate
“Sen la vero, sen konfido kaj amo - karitato - al la vero, ne estiĝas konscienco kaj socia responso, kaj la socia agado falas en la manojn de privataj interesoj kaj de logikoj de povo, kun diserigaj efikoj sur la socion, des pli en socio sojle de globaligo, en malfacilaj momentoj kiel la nunaj”.
Tombejo de Zell am See
Historio
En 1907 aĉetis la urbo la bienon Einödgut norde de la urbo (en la direkto al Saalfelden), sed prokrastiĝis la ekfunkcio ĝis 1908 pro kverelo kun la urbestro s-ro Müller, kiu intencis permesi la uzon por ĉiuj konfesioj.
Caritas in veritate
Disdivido
o Ĉapitro I: Pri la mesaĝo de populorum progresio
Tombejo de Zell am See
Komplekso
La tombejo troviĝas ĉe la norda rando de la lago Zeller See. De ĝi oni havas belegan belvidon sur la lagon kaj la montoj de ĉiuj direktoj (ekz. Steinernes Meer, Hundsteingruppe, Hahneckkogel, Schwalbenwand, Hohe Tauern). La tomban areon kiu havas plurajn terasojn ĉirkaŭas muro kun enirejoj norde kaj sude. Ĉe la eosta muro troviĝas la kadavrejo kaj oriente la urara sekcio.
Caritas in veritate
Disdivido
o Ĉapitro II: Pri la homa evoluo en la nuna tempo
Tombejo de Zell am See
Famuloj enterigitaj surloke
Menciindas la tomboj de jenaj famaj personoj:
Caritas in veritate
Disdivido
o Ĉapitro III: Pri frateco, ekonomia progresigo kaj civila socio
Tombejo de Zell am See
Specialaĵoj
En la suda parto tombeja troviĝas tri vicoj da soldataj tomboj prizorgitaj fare de la organizo Schwarzes Kreuz. Okulfrapas ke ĉiuj tiuj soldatoj mortis aŭ je la fino de la Dua mondmilito aŭ dum la monatoj sekvintaj. Ili ĉiuj apartenis de pacientoj el barako sub kvaranteno kiu troviĝas tre proksime de la tombejo. Proksime estas ankaŭ monumento pri la falintoj kaj ne plu hejmenvenintoj el ambaŭ mondmilitoj.
Fonto
Germanlingva artikolo ĉe SalzburgWiki.
Caritas in veritate
Disdivido
o Ĉapitro V: Pri la kunlaborado de la homa tuthomara familio
o Ĉapitro VI: Pri evoluo de la popoloj kaj tekniko
Historio
Tiu unua sociala encikliko de Benedikto la 16-a devintus publikiĝi en la marto 2008, okaze de la kvardekjara datreveno de la publikigo de la encikliko Populorum progresio, publikigita de la servisto de Dio Paŭlo la 6-a en marto 1967, tamen la subita alplonĝo de la ekonomia krizo en la unuaj monatoj de 2008 postulis reverkon de parto de la encikliko, prokrastigante do publikigdaton ĝis la 29-an de junio 2009. Kromajn malfruojn provokis problemoj de tradukado de la teksto al latino : fakte la publika disvastiĝo okazis la sepan de julio samjara.
Por la redaktado de la encikliko, aparte rilate la sekcion koncernantan la ekonomian krizon, la papo profitis de la multkapa kunlaborado de la papa Konsilio “Justeco kaj Paco” kaj de diversaj spertuloj pri ekonomio/financo kaj etiko.
Titolo
La enciklika titolo “Caritas in Veritate” (ĉerpita el la unuaj vortoj de la latina teksto), kvankam ne estante rekta citaĵo el la Biblio, ĝi rememorigas esprimon de Sankta Paŭlo “veritas in caritate” (Ef 4,15) (la vero en la karitato/amo). En la dokumento fakte estas precize eksplikate:
“La vero estas serĉenda, trovita kaj plenumata en la “ekonomio” de la karitato, sed la karitato siavice estas komprenenda, plivalorigita kaj praktikata je la lumo de la vero”.
Pro tia motivo, la papo reinsistis, rilate la summit de la G8 ĵus fermita ĉe L’Aquila (Italio) malmultajn tagojn post la disvastigo de la encikliko, pri sia konvinko ke ”kvankam kompleksa la nuna situacio de la mondo, la Eklezio atendas la estonton kun espero kaj rememorigas al kristanoj ke “la anonco de Kristo estas la unua kaj precipa faktoro de progresiga evoluo”.
Enhavo
La enciklika enkonduko substrekas ke la amo (Caritas=Karitato) estas fonto de energio kiu urĝas personojn al engaĝiĝo en la mondo de la justeco kaj paco. Karitato, tial, estas la majstra vojo de la eklezia doktrino. Sed por ke la karitato ne estus gvidata de emociismo, kaj tial banaligita, necesas ke ĝi estu vera.
Enhavo de unuopaj ĉapitroj
Tiu artikolero atendas vikipediistojn.
Mohaupt
Mohaupt estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Caritas in veritate
Enciklikoj menciitaj
• Populorum progressio (papo Paŭlo la 6-a)
• Pacem in Terris (papo Johano la 23-a)
• Sollicitudo Rei Socialis (papo Johano Paŭlo la 2-a)
• Deus caritas est (papo Benedikto la 16-a)
• Laborem Exercens (papo Johano Paŭlo la 2-a)
• Centesimus annus (papo Johano Paŭlo la 2-a)
• Evangelium vitae (papo Johano Paŭlo la 2-a)
• Rerum novarum (pao leono la 13-a)
• Redemptor hominis (papo Johano Pulo la 2-a)
Krome troviĝas multnombraj citaĵoj ĉerpitaj el la diversaj konstitucioj de la Dua Vatikana Koncilio
Salasco
Salasco (jen itale, Salasch en la piemonta) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Crova, Lignana, Sali Vercellese, San Germano Vercellese kaj Verĉelo.
Baza paro
Oni nomas baza paro aŭ bazoparo en la molekula biologio ĉiun el la la nukleotidaj paroj, kiujn interligas hidrogenaj ligoj en la komplementaj DNA- aŭ RNA-fadenoj. Ĉar la DNA havas duoblan fadenon, la nombro de la bazoparoj egalas al la nukleotida nombro de la unu aŭ la alia fadeno.
En la DNA, adenino (A) pariĝas kun timino (T), kaj guanino (G) kun citozino (C); dum en la RNA ĉe la adenino troveblas uracilo (U), kiu anstataŭas la timinon. Tio ĉi okazas pro du ĉefaj kialoj:
Ribelo de Grandpolujo
[[Dosiero:Map-Prussia-Posen.png|thumb|200px|
]] Ribelo de Grandpolujo (pole: Powstanie wielkopolskie) – ribelo de polaj loĝantoj de Provinco Poznano kontraŭ Vajmara Respubliko okaziĝinta de la 27a de decembro 1918 kiam venis al Poznano fama pola patrioto kaj mondfama pianisto Ignacy Jan Paderewski kaj daŭris du monatoj.
Donald Dewar
Donald Campbell Dewar (21-a de aŭgusto 1937 - 11-a de oktobro 2000) estis skota politikisto kaj la unua ĉefministro de Skotlando post la memregiĝo en 1999.
Ribelo de Grandpolujo
Poloj postulis revenon de la teritorioj de prusa aneksaĵo al Pollando plifirmiganta sian sendependecon. La ribelo de Grandpolujo eksplodis la 27-an de decembro 1918 en Poznań, dum vizito de revenanta al Pollando Ignacy Jan Paderewski, kiu dumvoje al Varsovio alvenis la 26-an de decembro al Poznań, aplaŭde salutata. Venontan tagon la 27-an de decembro Paderewski alparolis al siaj samlandanoj amase kolektiĝintaj antaŭ hotelo Bazar. La saman tagon sian armean paradon organizis germanoj – forŝirante polajn kaj koaliciajn flagojn, atakis polajn instituciojn – okazis tumultoj kiuj fariĝis bataloj apogitaj de taĉmentoj de Polska Organizacja Wojskowa (Pola Militista Organizo), konspire fondita de Józef Piłsudski.
Reupzig
Reupzig ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Südliches Anhalt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 334 loĝantojn.
Ribelo de Grandpolujo
La ribelantoj dum mallonga tempo konkeris la tutan provincon kun escepto de ĝiaj nordaj kaj sud-orientaj randoj. La ribelo finiĝis la 16-an de februaro 1919 per armistico en Treviro.
Remilly-en-Montagne
Remilly-en-Montagne estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ribelo de Grandpolujo
La ribelo estis unu el kvar, krom la ribelo de Grandpolujo de 1806, ribelo de Sejny en 1919 kaj la Dua Silezia Ribelo en 1920, venkaj ribeloj en la historio de Pollando. La unua ribelo de tiama periodo, krom la Tria Silezia Ribelo de 1921, kiu ebligis realigon de ĉiuj elektitaj celoj.
Katedralo de Dia Savinto
Katedralo de Dia Savinto (antaŭe Baziliko de Dia Savinto) estas ĉefa preĝejo de Ostrava-opava diocezo. Ĝi troviĝas en Moravia Ostrava meze de Placo de Msgre. Šrámek kaj ĝi estas la dua plej granda preĝejo en Moravio, tuj post velehrada baziliko.
Konstruita ĝi estis en la jaroj 1883-1888 en novrenesanca stilo laŭ planoj de Gustav Meretta, la konstruadon direktis ostrava arkitekto Clemens Hladisch kaj la internan ornamaĵon proponis Max von Ferstel. Solenan konsekron faris olomouca ĉefepiskopo Theodor Kohn la 16-an de julio 1897. La katedrala preĝejo ĝi estas de establo de la Ostrava-opava diocezo, kiu okazis la 30-an de majo 1996.
Remilly-en-Montagne
Geografio
Remilly-en-Montagne etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Katedralo de Dia Savinto
La konstruaĵo
La konstruaĵo de katedralo estas trinava kun finita duonronda absido. La ĉefa navo estas 14 metrojn larĝa kaj 22 metrojn alta, la flankaj navoj estas 7 metrojn larĝaj kaj 10 metrojn altaj. La suma longeco de konstruaĵo estas 68 metrojn. Super la katedralo elstaras du simetriaj fruntaj turoj altaj 67 metrojn. La interno estas por 4000 homoj, tial la katedralo estas la dua plej granda sakrala konstruaĵo en Moravio (tuj post la baziliko en Velehrad). En alteco de la flankaj navoj troviĝas triparta kornico, kiun portas dek du libere starantaj kolonoj de iona stilo el sabloŝtono. Volbo de la ĉefa navo estas dividita de pilastroj en korinta stilo.
Historio
La 23-an de majo 1871 la urba konsilantaro decidis pri intenco de la konstruado de la nova paroĥa preĝejo, kiu anstataŭigus jam ne taŭgantan preĝejon de sankta Venceslao. Tiu parte ne prenis senĉese plinombriĝantan nombron de kredantoj kaj parte ĝi ne taŭgis al oficejaj postuloj por publikaj konstruaĵoj. Post kontraŭincendia kontrolo la 2-an de januaro 1882 elvokis la distrikta hetmanujo en Místek la reprezentantojn de urbo, por ke ili komencu la konstruadon de la nova preĝejo. La reprezentantaro poste dum sia kunsido la 5-an de oktobro 1882 elparolis konsenton kun la konstruado de la nova paroĥa preĝejo.
Remilly-en-Montagne
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Ribelo de Grandpolujo
Memorigo
Bataloj de la ribelo de Grandpolujo estis post 1990 memorigitaj sur la Tombo de Nekonata Soldato en Varsovio per surskribo sur unu el tabuloj: "POWSTANIE WIELKOPOLSKIE".
Katedralo de Dia Savinto
Historio
La solenan ekfoson de la fundamentoj faris urbestro Anton Lux kaj paroĥestro Josef Spurný la 4-an de oktobro 1883, en la tago de nomtago de imperiestro. Alteco de kredito, kiuj pezigis la municipan kason, gvidis al kritiko de laboro de Lux. Kiam en oktobro de 1885 estis pritraktita nova pruntepreno por la konstruado, la reprezentantoj de urbo stariĝis kontraŭ la urbestro kaj la postulon por la kredito ili rifuzis. Krom tio ili realigis kontrolon de la kontoj de konstruado. Sed tio ne estis akceptita kaj Lux en sia oficejo pludaŭris ĝis ordinara baloto en julio de 1888. Sed eĉ poste li estis aktiva membro de la preĝeja konkurenca komitato.
Volodimir-Volinskij (stacidomo)
Volodimir-Volinskij (Володимир-Волинський) estas fervoja stacio en (Volina provinco), urbo en Ukrainio.
Parametroj de vivanto
La parametroj de vivulo estas indikiloj, kiu manifestas la vivkapablon de la organismo ĉe homoj.
Katedralo de Dia Savinto
Historio
La preĝejaj konkurencaj komitatoj estis en Moravio establitaj laŭ landaj leĝoj el la jaro 1864 kaj 1874. Temis pri inspektistaj kaj plenum-organoj, kiuj ofte estis mendintoj de projektoj kaj meblaroj de novaj preĝejoj, per kio ili signife intervenadis en ilian finan aspekton. Ili estis validigataj precipe tie, kie en paroĥa asocio estis pli da municipoj. La preĝejo de Dia Savinto tiel devis servi tuj al kvar municipoj, kiuj devis partopreni per proporcia sumo en ties konstruado. Sed tiuj ĉi municipoj klopodis pri propra paroĥa administrado kaj la preĝejo, tial la kontribuoj por la konstruado de la moraviasilezia preĝejo estis ofte kaŭzo de disputo. Plua fluo de financoj estis pli paradoksa. Dum la olomouca ĉefepiskopujo, kiu transprenis patronecon super la preĝejo kaj devis tiel laŭ patrona rajto pagi trionon de kostoj de la konstruado, ĝi pagis nur netutaj 33 mil florenojn, altaj sumoj donis donace judaj entreprenistoj, kiel estis sinjoro Rothschild kaj fratoj Gutmanidoj. La konstruado sume kostis 368 mil florenojn, el tio 33 mil florenoj kostis la internaj reguligoj kaj la meblaro.
Anderlues
Anderlues [andrLI] estas Valonia municipo en Belgio. La 31-an de decembro 2012 la loĝantaro de Anderlues estis 11 955, el kiuj 5815 viroj kaj 6140 virinoj. La tuta areo estas, do la loĝdenso estas po 697 loĝantoj en kvadrata kilometro. Ĝia poŝtkodo estas 6150.
Parametroj de vivanto
Ili estas:
Katedralo de Dia Savinto
Orgenoj
En la katedralo estas instalitaj duspecaj orgenoj. La malgrandan konstruis fratoj Riegridoj en la 30-aj jaroj kaj ĝi servas ĝis hodiaŭ. La grandan konstruis Jan Tuček en la jaroj 1938-1939. Komplika pneŭmatika traktilaro estis tre difektema kaj spite al oftaj riparoj la instrumento servis ĉiam nur kelke da jaroj kaj poste ĝi devis esti malfunkciigita. En junio de 1995 venis okazo aĉeti grandan fajfilan orgenon el Germanio konstruita en 1959 de germana firmao Fúhrer. Tiu havis sume 42 sonantajn registrojn (el tio 10 registrojn langajn), tri klavarojn kaj ventkestan mekanikan traktilaron. El la valoro de la orgeno 250 000 markojn la episkopujo devis pagi nur dekonon. Krnova orgenisto Václav Smolka en septembro de 1998 konstruis el ĝi novan orgenon. La origina prezo de la projekto estis taksita al 1 350 000 Kĉ, la fina sumo faris 2 240 000 Kĉ. Pluaj 560 000 Kĉ kostis la ceteraj enspezoj, kiel importo de la orgeno, reguligoj de ĥorejo ktp.
Parametroj de vivanto
La determinado de la parametroj de vivanto estas fundamenta por la unua helpo kaj por kompreni la sanstaton de persono. Ili estas kvantaj valoroj kaj havas limvalorojn, kiuj indikas aliiĝon de iuj vivo-funkcioj. Mezuri la parametrojn de vivulo pli ol unun fojon estas tre grave kaj pli fidinde, ĉar la elementoj povas esti influataj de la situacio.
Vojtěch Merunka
Dr. Ing. Vojtěch MERUNKA, Ph.D. estas profesoro de universitato, eksperto laŭ programiko, aŭtoro de sciencaj artikoloj, aŭtoro kaj propagandisto de lingvo novoslovienski, poste interslava.
Biografio
Vojtěch Merunka naskiĝis je 1967 en urbo Čáslav kaj post la fino de lernado en loka gimnazio, li studis inĝenierikon ĉe Ĉeĥia Teĥnika Universitato en Prago. Li estas doktoro pri datentraktado kaj matematika modelado; li ankaŭ estas profesoro pri regado de informo. Inĝeniera instruisto en Agrokultura Universitato de Prago.
Li estas kreinto de internacia konversacio Objekty, kia estis kreinta je 1995.
Ekde 2015, li estas la prezidanto de la Slava Unio.
Hannes Alfvén
Alfvén diplomiĝis en la Universitato de Uppsala en 1926, kaj tie doktoriĝis en 1935, en la fako de plasmofiziko. Li eklaboris tie kiel esploristo; en 1937 li enoficixgis en la Nobel-Instituto pri Fiziko, en Stokholmo, kaj ekde 1940 ĝis 1967 li profesoris en la stokholma Reĝa Instituto pri Teknologio.
Li malkovris la tiel nomatajn ondojn de Alfvén, kiujn dissendas plasmo situanta en magneta kampo. Lia laboro estis aparte grava en la kompreno de la formado de sunsistemo, ĉar li klarigis kiel la materifluo forpuŝita de la suna vento kapablis transdoni la angulan movokvanton de la Suno al la ĉirkaŭsuna disko.
Ons Erfdeel
Ons Erfdeel (Nia Heredaĵo) estas kultura institucio kiu dediĉas atenton al la disvastigo de la nederlanda lingvo kaj la kulturo de Nederlando kaj la flandra regiono en Belgio kaj eksterlande. Ĝi stimulas ankaŭ la praktikan kunlaboron inter la nederlanda-parolantoj ĉirkaŭ la mondo, eldonante kulturan revuon en la nederlanda (Ons Erfdeel) kaj en la franca sub la nomo Septentrion.
La revuo estis fondita en 1957 fare de tri studentoj: Jozef Deleu, Jozef Declercq kaj Jan Delrue. La revuo fariĝis la vivlaboro de la eksa ĉefredaktoro, nome redaktoro Jozef Deleu, kiu vere dediĉis sian vivon al la disvastigo de la nederlandaj lingvo kaj kulturo. La revuo provizas informojn pri la arta, kultura kaj socia vivoj en la flandra regiono de Belgio kaj en Nederlando
Ons Erfdeel vzw ankaŭ estas la nomo de la asocio senprofitcela kiu estas eldonejo de la revuo kaj de nombro de publikaĵoj en presita kaj cifereca formoj, en la nederlanda kaj en aliaj lingvoj. Ekzemple :
Kastelo Linderhof
Kastelo Linderhof (Schloss Linderhof) estas kastelo en Germanio, en sudokcidenta Bavario proksime de abatejo Ettal. Ĝi estas la plej malgranda el tri palacoj konstruitaj fare de Ludoviko la 2-a kaj la nura kiun li vidis kompletigita dum sia vivo.
Evoluo de la konstruaĵo
Ludoviko jam konis la areon ĉirkaŭ Linderhof de sia juneco kiam li akompanis sian patron, reĝon Maksimiliano la 2-a sur siaj ĉasekskursoj en la bavaraj Alpoj. Kiam Ludoviko la 2-a iĝis reĝo en 1864 li heredis la tielnomitan Königshäuschen ("reĝan dometon") de lia patro, kaj en 1869 komencis pligrandigi la konstruaĵon. En 1874 li decidis malkonstrui Königshäuschen kaj rekonstrui ĝin sur ĝia aktuala loko en la parko. En la sama tempo tri novaj ĉambroj kaj la ŝtuparo estis alkonstruitaj al la restanta U-forma komplekso, kaj la antaŭa ligna ekstero estis vestita kun ŝtonfasadoj. La konstruaĵo estis dizajnita en la stilo de la dua rokoko-periodo. Inter 1863 kaj 1886 totalo de 8,460,937 markoj estis foruzitaj por konstrui la kastelon.