cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okrouhlá (distrikto Česká Lípa)
Memorindaĵoj
Produktado kaj kulturado de vitro fariĝis por Okrouhlá tradicia eksporta artiklo. Sukcesa entreprenisto, posedanto de pentrejo de vitro kaj fariginto de templaj fenestroj eĉ por imperiestra korto Karel Meltzer konstruis en la jaro 1893 en suda parto proksime de fervojlinio el Česká Lípa ĝis Nový Bor nekutiman pseŭdogotikan konstruaĵon, sesflankan objekton el grejsaj kvadroj kun apogpilieroj, rompitaj fenestroj kaj malalta tegmento, kiu servis al lia uzino kiel specimenejo de vitraloj.
Ĉedaro (fromaĝo)
Ĉedaro estas flava ĝis oranĝe flava, iom pikanta el bovina lakto farita dura fromaĝo kiu origine nur estis farita en Cheddar, vilaĝo en la brita Somerset. La fromaĝo tie maturiĝis en nombro da kavoj, en kiuj la temperaturo, humido- kaj lumocirkonstancoj estis tre konstantaj.
Ĉedaro estas farata en Britio, Irlanda respubliko, Kanado, Usono, Aŭstralio, Nov-Zelando kaj Svedio. Plej ofte tiam temas pri amasproduktado kaj la kvalito kaj gusto treege varias. Dum tiu fabrkado kelkfoje oni aldonas fandosalon por plimoligi la ĉedaron kaj plifaciligi la fandiĝon, inter aliaj ĉar la rapidmanĝaindustrio tion deziras.
La pikanta gusto ekestas pro la maturiĝa procedo, kio ĉe metie farita fromaĝo povas daŭri pli ol du jarojn. La tipa oranĝa koloro ekestas pro aldono de la kolorigilo anato (E-160b).
Cosmopsarus
Cosmopsarus estas tre malgranda genro de afrikaj sturnoj de la fmailio de Sturnedoj unu el kiuj havas tre belajn kolorajn dum la alia estas simple grizbruna.
Ĉedaro (fromaĝo)
Ĉar ĉedaro estas fabrikata en tiom da lokoj, tiu fromaĝo estas laŭ direktivoj de la EU ne plu protektata kiel regiona produkto. 'West Country Farmhouse Cheddar' tamen validas kiel protektata originonomo.
Cosmopsarus
Tiuj specioj estas la jenaj:
(12109) 1998 KD51
(12109) 1998 KD51 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Žibritov
Žibritov [ĵibritov], hungare Zsibritó [ĵibritO] estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Žibritov situas inter montoj, laŭ traira flankovojo. Krupina troviĝas je 8 km-oj.
István Pap (Bilkei)
István Pap (Bilkei) [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap István (Bilkei) aŭ Bilkei Pap István estis hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto.
Žibritov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266 en formo "Seurdfolou". En 1576 la turkoj detruis ĝin. Iam malgranda fortikaĵo konstruiĝis, kiu pligrandiĝis en 1586. En 1807 incendio okazis. En 1828 loĝis tie 233 vilaĝanoj en 38 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zsibritó 334 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la Slovaka Nacia Ribelo francaj kaj slovakaj partizanoj bataladis tie. Kolĥozo fondiĝis en 1957, kiu aliĝis al kolĥozo de Krupina en 1966. En 2001 vivis en Žibritov 88 homoj, (ĉiuj slovakoj).
István Pap (Bilkei)
Biografio
István Pap studis en Kalvinana Akademio de Budapeŝto (1882–1886), poste en simila altlernejo en Edinburgo (1886–1888). Hejmenveninta li estis vikario, en 1891 ordinara pastro en Mórágy, en la sekva jaro en Újsóvé. Inter 1905 kaj 1935 li instruis en la menciita akademio (samtempe li estis katedrestro), poste li pensiuliĝis. Inter 1913-1919 li partoprenis en radaktado de memorlibro pri Kalvino.
Tetipac
Tetipac estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tetipac. Tetipac apartenas al la regiono Norte, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la nordoriento de Guerrero. Al ĝi ankaŭ apartenas dek-kvin aliaj komunumoj. Al Tetipac apartenas entute 57 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12060.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12702 loĝantojn. El tiuj estis 6069 viroj kaj 6633 virinoj. La komunumo havas surfacon de 269,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1660 metroj super la marnivelo.
Eglantyne Jebb
Eglantyne JEBB (25a de Aŭgusto 1876 – 17a de Decembro 1928) estis brita sociala reformisto kiu fondis la organizon Save the Children fine de la Unua Mondmilito por mildigi la efikojn de malsatego en Aŭstrio-Hungario kaj Germanio. Ŝi skizis la dokumenton kiu iĝis poste la Deklaracio de Rajtoj de Infanoj.
Tetipac
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1200 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Eglantyne Jebb
Ekkariere ŝi intencis iĝi instruistino kaj tiam ŝi ekkonsciis pri la malfaciloj de la vivo de infaoj kaj junuloj. Post bonfaraj klopodoj antaŭ la Unua Mondmilito en Balkanio, post la milito ŝi engaĝiĝis por eviti la bojkoton fare de la aliancanoj kontraŭ la popoloj de la centreŭropaj landoj, kio rezultis en malsatego de infanoj. Tio rezultis en grava monkolektado en Britio favore al germanaj kaj aŭstriaj infanoj, kaj eventuale en la fondo en Ĝenevo en 1920 de la organizo Save the Children.
Dum kelkaj jaroj antaŭ la Unua Mondmilito Eglantyne havis tion kio nuntempe estas respektita kiel lesba rilato kun Margaret Keynes (fratino de John Maynard Keynes). En ilia etenda korespondado ili kunhavis deziron kunvivi por ioma tempo kiam ili povos kaj eĉ vivi kiel edzara paro. La korespondado montras tre amantan kaj intensan rilaton. Bedaŭrinde, la sociaj moroj tiamaj (kaj la intencoj de la patrino de Margaret por sia filino) okazigis la finigon de la rilato pro la edzinigo de Margaret al Archibald Hill.
Tetipac
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 11460 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 21 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,18 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
7567 de la loĝantoj de Tetipac en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1433 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 18,94 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 21,65 % (847 el 3913 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 16,04 (586 el 3654 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Valmont (Moselle)
Valmont estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Israel Loves Iran
La organizaĵo estis fondita de Ronny Edry, israela instruisto, grafika dezajnisto kaj verkisto de grafikaj noveloj kaj posedanto de Pushpin Mehina. La kampanjo ekestis post kiam Ronny Edry poŝtis foton de li mem kaj de sia juna filino en Facebook kun grafikaĵo diranta "irananoj, ni amas vin, ni neniam bombos vian landon." La foto disvastiĝis fulmrapide, incitante kampanjon kiu vastiĝis inter centmiloj da homoj en multaj diversaj landoj. Israelo Amas Iranon inspiris multajn similajn kampanjojn, inkluzive de "Iranon amas Israelon".
En 2012, Ronny Edry parolis pri la kampanjo ĉe TEDxJaffa kaj la filmeto en TED.com estis spektata pli ol 1,2 milionfoje. En 2013, Ronny Edry kaj la fondinto Majid Nowrouzi de Irano Amas Israelan vojaĝis kun siaj familioj al St. Louis, Usono por renkontiĝi kie Edry parolis ĉe Kolegio Principia kaj ricevis la premion Viziulon de la jaro de la Instituto Euphrates kaj la du estis intervjuitaj por publika radio.
Reta peticio de iranano Roya Mobasheri instigis por kandidatigo la kampanjon Israelo Amas Iranan por la Nobel premio pri paco.
Eksteraj ligiloj
(angla) Dezajnistoj por paco, The Peace Factory
(angla) Kampanjo Irano Amas Israelon en Facebook
Ségolène Neuville
Ségolène Neuville, naskiĝinta la en Boulogne-Billancourt (Hauts-de-Seine), estas franca politikistino. Ŝi estis deputitino de la 3-a distrikto de Pyrénées-Orientales de la ĝis la  kaj nomumita al la 1-a registaro de Manuel Valls kiel subministro komisiita pri handikapuloj kaj lukto kontraŭ ekskludo la.
Frascineto
Frascineto estas komunumo de Italio.
Ségolène Neuville
Biografio
Ségolène Neuville estas kuracisto en la servo pri infektaj kaj tropikaj malsanoj de la hospitalo de Perpignan.
La, ŝi estis nomumita subministro komisiita pri handikapuloj kaj lukto kontraŭ ekskludo en la 1-a registaro de Manuel Valls.
La 25-an de aŭgusto 2014, Manuel Valls deklaris la demision de sia registaro. La sekvantan tagon, Ségolène Neuville estis renomumita al la sama ofico en la 2-a registaro de Manuel Valls. Samtage, la 26-an de aŭgusto 2014, la kompano de Ségolène Neuville, la politikisto Christian Bourquin, mortis pro kancero en Montpellier. La tradicia foto de la nova registaro estis nuligita ĉar Ségolène Neuville ne estis en Parizo pro funebro.
San Bartolomé Loxicha
San Bartolomé Loxicha estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Bartolomé Loxicha. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 117.
Geografio
San Bartolomé Loxicha apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2617 loĝantojn. El tiuj estis 1314 viroj kaj 1303 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191.37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1190 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1844 indiĝenoj. El tiuj 1539 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1539 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 615
NGC 615 (aliaj indikoj — PGC 5897, MCG -1-5-8, IRAS01325-0735) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Montaro Gurvan Sajĥan
La Montaro Gurvan Sajĥan (en mongola: Гурван Сайхан, laŭvorte "tri belaĵoj"), estas montaro en la provinco Ömnögovi de suda Mongolio. Ĝi tiel nomiĝas pro tri submontaroj: nome Baruun Sajĥani Nuruu (nome Okcidenta Belaĵo), Dund Sajĥani Nuruu (nome Meza Belaĵo) kaj Zuun Sajĥani Nuruu (nome Orienta Belaĵo).
La plej alta pinto estas en Dund Sajĥani Nuruu, kaj estas 2,825 metrojn super marnivelo. Kvankam la montaro estas ĉirkaŭata de la dezerto Gobio, la gorĝo Yolyn Am enhavas duon-konstantan glacikampon.
43.635°N, 103.77917°W
Bozna
Bozna (hungare:Szentpéterfalva sentpe:terfalva) estas vilaĝo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 643 loĝantojn (rumanoj); en 1992 330 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1619. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Treznea.
Zsigmond Ádám
ÁDÁM Zsigmond [a:da:m] estis rumanuja hungara lingvisto, verkisto, tradukisto naskita en Alsóbölkény la 15-an de junio 1913 kaj mortinta en Kluĵo la 10-an de oktobro 1994.
Frizisto
Frizisto (virina formo frizistino) estas tiu, kiu profesie razas aŭ tondas barbon aŭ harojn. Poste la frizisto ofte aranĝas belan frizuron de la hararo.
Loire-sur-Rhône
Loire-sur-Rhône estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Loirards.
Zsigmond Ádám
Biografio
Zsigmond Ádám studis en la kolegio Bethlen de Aiud kaj en la reformita kolegio de Târgu Mureș. Li havigis diplomon de instruisto pri la rumana-hungara lingvoj en la Universitato Ferdinand la 1-a en 1939. Li estis ĵurnalisto kaj mezlerneja instruisto en Târgu Mureș kaj Kluĵo. De 1950 ĝis 1973 li estis lektoro de la rumana lingvistika katedro de la Universitato de Koloĵvaro. Li publikis poemojn en la gazetoj Brassói Lapok, Ellenzék, Független Újság kaj Pásztortűz; li tradukis poemojn de Lucian Blaga, Zaharia Stancu, Veronica Porumbacu, Dan Deșliu, Mihai Beniuc, Marin Sorescu, Radu Paraschivescu, Marcel Breslașu, Emil Gurghianu por revuoj Korunk, Igaz Szó, Igazság. Restis manuskripte lia libro: Limba română, curs practic pentru maghiari.
Muelejo de Schillingstedt
La Pivota muelejo Schillingstedt (germane: Bockwindmühle) estas bela ventmuelejo situanta ĉe la federacia ŝoseo B 85 en la nordorienta vilaĝorando de Schillingstedt, Germanio. Laŭ interkonsento eblas ankaŭ vidi ĝian internon.
Fono historia
Inter la plej malnovaj tenkikaj monumentoj de la Distrikto Sömmerda nombriĝas muelejoj, el kiuj hodiaŭ ne multaj ankoraŭ funkcias. Ili servis precipe al la komunumoj diverscele, kelkfoje ankaŭ por fabrikado de oleo, fulaĵoj aŭ papero. Energiliveranto estis akvo kaj vento. Ne forgesindas ankaŭ multaj isatmulejoj kiujn formovis ĉevaloj. Dume en la regiono de Sömmerda oni jam mezepoka mencias akvomulelejojn, la ventmuelejoj ne datumas de antaŭ la mezo de la 17-a jc.
La situo de la ĉ. 12 ventmuelejoj, kiuj ekfloris en la 18-a/19-a jarcentoj, koncentriĝas pro la geografiaj kondiĉoj sur la plej altaj ebenaĵoj oriente de la rivero Unstrut. Nur la ventmuelejo de Weißensee esceptas en tiu kunteksto.
Muelejkonstruo kaj -konservado en Schillingstedt
La plejmulto de la ventmuelejoj en la citita distrikto estas turaj ventmuelejoj el ŝtono; en Schillingstedt troviĝas la ununura el ligno. La loĝantoj apartenis ekde 1816 al la administradujo de Eckartsberga ekprofitante sekve de la liberala prusa metileĝaro. Tial eblis en liberigi sin en 1845 de la devo uzi la muelejon en Sömmerda-Leubingen. La muelisto Karl Horn enĝiĝis konstrui propran muelejon kun du muelprocedoj ekde 1850, kaj jam unu jaron pli poste la tipo de pivota muelejo ekfunkciis. Ĝis la 1950-aj jaroj estis surloke produktado, la lastajn jarojn per motoro.
Poste la objekto kadukiĝis kaj intertempe oni pensis eĉ pri translokiĝo al Weißensee. Ekde 1985 kun sukceso kelkaj anoj de la vilaĝo Schillingstedt unuiĝis por la savo de tiu ĉi monumento teknika kaj vidindaĵo loka. En 1992 la ekstero kaj la interno denove belis. Ekde tiam la muelejo estas ŝatata ekskursocelo, antaŭ ĉio dum la ĉiujare festita Tago de la muelejoj germanaj.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 212-213
Eksteraj ligiloj
Pri la muelejo sur la vilaĝaj retpaĝoj
Logbaoj
La logbaoj estas etno en Ganao, kie ili vivas en la sudo de la lando. La logbaoj estas alia etno ol la dompagoj en Togolando kaj Benino, kies alternativa nomigo ankaŭ estas Logba. Senperaj najbaroj de la logbaoj estas la avatimeoj kaj la njangbooj. La loĝregiono de la logbaoj, njangbooj kaj avatimeoj situas kiel insulo en la loĝregiono de la tvioj en la sudoriento de la lando.
Departementa domo (Nyíregyháza)
La Departementa domo estas historia monumento en Nyíregyháza, laŭ placo en la urbomezo.
Historio
Nyíregyháza en 1876 ricevis la rajton pri administrado de la departemento. En la sekvaj jaroj nur en provizora domo okazis la administrado. En la jaroj 1891 kaj 1892 estis konstruita la departementa domo de Nyíregyháza laŭ projekto de Ignác Alpár. En 1908 en la kunsida ĉambro fajro okazis. En 1927 la domego pligrandiĝis kun nova alo. En la 1980-aj jaroj la konstruaĵo plene renoviĝis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa departementa domo (kun keloj) situas inter aliaj domoj. Escepte la enirejon antaŭ la konstruaĵo malgranda antaŭĝardeno etendiĝas. En la fasado en niĉoj estas videblaj skulptaĵoj (2 metrojn altajn) pri tribestro Szabolcs kaj Stefano la 1-a (Hungario). La skulptisto estis Ede Kallós. Meze funkcias la ĉefenirejo, pli supre en la unua etaĝo balkono kun 4 kolonoj etendiĝas. La plej supre blazono de la departemento estas videbla. Flanke aloj aliĝas al la konstruaĵo, ankaŭ la aloj havas enirejojn. En la ornamkorto skulptaĵoj pri ĉefministroj Menyhért Lónyay kaj Miklós Kállay estas videblaj.
Bibliaj atributoj de Dio
La bibliaj atributoj de Dio koneblas per la revelacio kiuj laŭ kristanismo kaj judismo estas registritaj en la juda-kristana Biblio kaj eltireblas el la nomoj mem uzataj por difini Dion.
La kristana teologio distingas inter atributoj nekomunikeblaj, nome karakterizoj de la dia esenco kiuj apartenas al li ekskluzivmaniere, kaj atributoj komunikeblaj, nome tiuj liaj karakterizoj kiujn Dio apartenigi al la homo – kiun la kristana kaj juda kredokonfesoj konsideras kreita laŭbilde de Dio (Gn 1, 27).
Atributoj nekomunikeblaj
Tiuj atributoj signa la dian esencon kaj ne povas esti komunikitaj al la kreituloj ĉar ili farus ion simila al dio mem, do ili estas:
Sendependo
La Sendependeco de Dio estas tiu karakterizo per kiu Dio ne dependas, por Sia ekzisto, de io ajn ekstere de Si: nome Dio ne devas Sian ekziston al nenio kaj al neniu; okazas, male, ke ĉiu Lia kreaĵo dependas en ĉio de Li.
Kristanoj plifortiĝas en tio legante en Johano 85, 26: “26 Ĉar kiel la Patro havas en Si mem vivon, tiel Li donis al la Filo ankaŭ, ke ĉi tiu havu en si mem vivon”; en la Apokalipso de Johano 4, 11; en Agoj de la Apostoloj 17, 25; Epistolo al la romanoj; kaj kun judoj en Jesaja 40, 18 ss, kaj en Danielo 4,35, kaj en la Psalmoj.
Neŝanĝebleco
La neŝanĝebleco de Dio estas tiu karakterizo per kiu Dio, en Sia dia Esto kaj en Siaj perfektaĵoj, same kiel en Siaj proponoj kaj promesoj, ne estas submetita al ŝanĝo aŭ al iu ajn natura modifo. Tio ne signifas, tamen, ke ne estas movo en Dio. La Biblio parolas pri Liaj irrevenoj, kaŝiĝoj kaj reveliĝoj.
Oni vidu Malaĥi 3, 6: “6 Ĉar Mi, la Eternulo, ne ŝanĝiĝas; kaj vi, ho filoj de Jakob, ne neniiĝos.”; Epistolo de Jakobo 1, 17: “17 Ĉiu bona donaĵo kaj ĉiu perfekta donaco estas de supre, malsuprenvenante de la Patro de lumoj, ĉe kiu ne povas ekzisti ŝanĝo, nek ombro de sinturnado”.
Senfineco
La senfineco de Dio estas tiu karakterizo per kiu Li ne estas submetita al iu ajn limigo. Tamen per la vorto 'senfoneco' oni aludas al diversaj aferoj:
En la rilato kun la tempo, la senfineco de Dio estas difinita ''senfina daŭro]]. Li troviĝas trans la tempo kaj do ne submetita al ties limigoj. En Dio estas nur eterna estanteco kaj neniu estinto kaj nwniu estonteco. (Psalmoj 90, 2), 102, 27)
En rilato kun la spaco, la senfineco de Dio estas difinita senlimeco. La juda.kristana teologio instruas ke Dio ĉeestas ĉiuloke, loĝas en ĉiuj siaj kreaĵoj kaj plenigas ĉiun spacan punkton: Dio do ne estas limigita de la spaco, tial Li ĉieĉeestas, kiel sugestas la psalmo 139, 7-10:
''“7 Kien mi iros for de Via spirito? Kaj kien mi kuros for de Via vizaĝo?"''
"8 Se mi leviĝos al la ĉielo, Vi estas tie; Se mi kuŝiĝos en Ŝeol, jen Vi tie estas."
"9 Ĉu mi okupos la flugilojn de la matenruĝo, Ĉu mi loĝiĝos sur la rando de la maro:" "10 Ankaŭ tie Via mano min kondukos, Kaj Via dekstra mano min tenos"
Oni vidu ankaŭ: Jeremia 23, 23-24; !-a libro de la Reĝoj 8, 27; Jesaja 66, 1-,2; Agoj de la Apostoloj 17, 17-27.
Simpleco
La dia simpleco estas tiu karakterizo per kiu Dio ne estas kunmetita el pluraj partoj, kiel en la homa estulo animo kaj korpo. Pro la sama motivo Dio ne estas submetebla al divido. La tri personoj, kaze de la kristana Dio, de la Triunuo, ne estas partoj Lin konsistigantaj, sed la tuta esto de Dio ĉeestas en ĉiu persono: el tio la kristana teologio deduktas ke Dio kaj Liaj atributoj estas unuo, kaj ke Li estas vivo, lumo, amo, justeco, vero kaj tiel plu.
Atributoj komunikeblaj
La komunikeblaj atributoj de Dio estas tiuj karakterizoj kiuj trovas kelkajn similecojn en la homa kreitulo. Kio, tamen, eblas trovi en la homo estas limigita kaj malpli perfekta, dum en Dio tiuj karakterizoj estas senlimaj kaj perfektaj.
Scio
“Sinjoro, vi scias ĉion”” (Evangelio laŭ Johano 21, 17); “13 Kaj ne ekzistas kreitaĵo kaŝita antaŭ Lia vidado; sed ĉio estas nuda kaj evidenta al la okuloj de Tiu, al kiu nia afero rilatas”''. (Epistolo al la Hebreoj 4, 13); “29 por ke Viaj okuloj estu nefermitaj super ĉi tiu domo nokte kaj tage, super la loko, pri kiu Vi diris: Mia nomo tie estos; por aŭskulti la preĝon, kiun Via servanto faros sur ĉi tiu loko” (8, 29): (Psamoj|psalmo]] 139, 1, 16.
Saĝo
Kiam Dio antaŭfiksas realigi determinitajn objektivojn tiuj estas selektitaj ĉiam kun saĝo, kiel samtiome saĝaj estas la elektoj kiujn Li plenumas pri la iloj taŭgaj al la celo. La lasta celo pro kiu Dio efektivigas ĉiun aĵon estas ĉiam sia gloro.
''”24 Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj. (Psalmo 104, 24)”''. ''”(Danielo 2, 20-21) 20 Kaj Daniel ekparolis, kaj diris: Estu benata la nomo de Dio de eterne ĝis eterne; ĉar al Li apartenas saĝo kaj forto; 21 Li ŝanĝas la tempojn kaj jarojn; Li faligas reĝojn kaj starigas reĝojn; Li donas saĝon al la saĝuloj kaj prudenton al la prudentuloj. ”(Epistolo al la romanoj” 11, 33). 33 Ho, profundo de riĉeco kaj saĝeco kaj scio de Dio! kiel neesploreblaj estas Liaj juĝoj, kaj nesekveblaj Liaj vojoj!
Boneco
La boneco de Dio estas tiu perfekteco kiu Lin puŝas trakti kun afableco kaj malavareco ĉiujn siajn kreaĵojn. Dio estas bona, nome perfekte sankta en si mem. Kiel dia boneco ĉi tie, tamen, oni intencas lian disponeblecon plenumi la bonon.
''”5 Ĉar Vi, mia Sinjoro, estas bona kaj pardonema Kaj tre favora por ĉiuj, kiuj Vin vokas (Psalmo 86, 5). (Evangelio laŭ Mateo, 5, 45; Agoj de la Apostoloj, 14, 17.
Amo, graco, mizerikordo, indulgemo
La amo de Dio povas esti konsiderata sub diversaj vidpunktoj. Lia Graco estas la nemeritita amo de Dio estiĝanta en pardono de la peko: ]]Epistolo al la Efesanoj]] 1, 6-7; Epistolo al Tito 2, 11.
Tiu amo suprelevanta el la mizera kondiĉo kiu estas la pago de la peko estas nomata mizerikordo aŭ tenera kompato: Evangelio laŭ Luko1, 54. Epistolo al la romanoj 15, 9; 16, 18.
Kiam Dio elportas la pekulon kiu ignoras la instruaĵojn kaj instigojn de Dio, tiu amo estas nomata indulgemo aŭ toleremo: Epistolo al la romanoj 2, 4; 9, 2. 1-a epistolo de Petro 3, 20. 2-a Epistolo de Petro 3, 15.
”Ĉar Dio tiel amis la mondon, ke Li donis Sian solenaskitan Filon, por ke ĉiu, kiu fidas al li, ne pereu, sed havu eternan vivon” (Evangelio laŭ Johano|Johano]] 3, 16) kaj el la sama aŭtoro en la 1-a epistolo de Johano (4, 8) ”8 Kiu ne amas, tiu ne konas Dion, ĉar Dio estas amo”.
Sankteco
La sankteco de Dio estas tiu dia perfekteco per kiu Li absolute diferencas el ĉiuj kreituloj kaj estas ekzaltata super ili pro sia senfina sankteco. Vidu. Eliro 15, 11, kaj Jesaja 57, 15. Tiu atributoj konsciigas ankaŭ ke Dio estas imuna de ĉiu morala malpuro aŭ peko kaj do morale perfekta. Antaŭ Dio la homa estuloj konscias pri sia peko kie estas aludate en Ijob 34, 10, kaj en Jesaja 6. 5 kaj en Ĥabakuk 1, 13.
Justeco
La justeco de Dio estas tiu perfekteco per kiu Li konservas sin mem kiel la Dion trifojan sanktan antaŭ ĉiu rompo de Lia sankteco. Okazas pro tiu justeco ke Dio konservas la moralan gvidon en la mondo kaj trudas justan leĝon sur la homan estulon, premiante la obeon kaj punante la malobeon. Vidu: psalmo 99, 4, kaj Jesaja 33, 22, kaj Epistolo al la romanoj 1, 32.
La dia justeco, kiu manifestiĝas en la rekompenco, nomiĝas rekonpenca justeco; kaj tiu perceptebla en la punminacado nomiĝas kompenca justeco. La unua estas esprimo de Lia amo, la dua de Lia kolero. 1 Petro 1, 17 ”17 Kaj se vi vokas la Patron, kiu sen personfavorado juĝas laŭ la faro de ĉiu, vi pasigu en timo la tempon de via ĉi tiea loĝado”.
Vereco
La vereco de Dio – kiel subtenate en la Sanktaj Skriboj – estas tiu perfekteco per kiu Li estas verdira en Sia eno, en Sia riveliĝo kaj en Siaj rilatoj kun Sia popolo. Li estas vera Dio malsame ol la idoloj, Li konas la estaĵojn kiaj ili vere estas, kaj fidelas en la plenumado de ĉiuj siaj promesoj. Nombroj 23, 16: ''”19 Dio ne estas homo, ke Li mensogus, Kaj ne homido, ke Li pentus. Ĉu Li dirus kaj ne farus, Parolus kaj ne plenumus?“''. 1-a epistolo al la korintanoj 1, 9: 2-a epistolo al Timoteo 2, 13.
Suvereneco
Surbaze de Readmono 29, 28 oni kutimas distingi inter kaŝita volo kaj manifestita volo de Dio: ”La kaŝitaĵo apartenas al la Eternulo, nia Dio; kaj la nekaŝitaĵo al ni kaj al niaj gefiloj eterne, por ke ni plenumu ĉiujn vortojn de ĉi tiu instruo“. Ijob 10, 11; 13, 13 Evangelio laŭ Mateo 20, 15. Apokalipso de Johano 4, 11.
Ankaŭ la pekemaj aktivecoj de la homa estulo estas sub la kontrolo de Lia suverena volo (Genezo 50, 20; Agoj de la Apostoloj 2, 23).
Ildikó Seres
Ildikó Seres [ŝereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Seres Ildikó estis hungara aktoro, primadono, reĝisoro, operkantisto, operetkantisto, muzikalkantisto, instruisto. Ildikó Seres naskiĝis la  en Székesfehérvár.
Biografio
Ildikó Seres lernis muzikojn jam en muzika bazlernejo, poste en mezlernejo en sia naskiĝurbo. Ŝi akiris kantistan diplomon en Pedagogia Altlernejo en Győr en 1983, poste ŝi aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. Inter 1988 kaj 1992 ŝi apartenis al Teatro de Kecskemét, poste al Nacia Teatro (Miskolc). Inter 2002-2004 ŝi havis rolojn ankaŭ en Operetoteatro (Budapeŝto). Kun trupoj ŝi faris turneojn ekzemple en Usono, Kanado, Ĉinio, Japanio, Nederlando, Belgio, Germanio, Italio. Inter 1993-2000 ŝi instruis en studio de Nacia Teatro en Miskolc, baldaŭ en gimnazio en la sama urbo. Ŝi akiris plian diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2004.
Ŝi havas rolojn ne nur en prozoj, sed ankaŭ en operoj, operetoj, muzikaloj. Ŝi ricevis plurajn teatrajn premiojn ekde 1996. Ŝi dufoje eksedziniĝis, ŝi naskis filinon en 1996.
Kirrweiler (Palatinato)
Kirrweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj krom la centra loĝloko oriente ankoraŭ konsistas el du pliaj disaj teritorioj pli okcidente en la distrikto. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Maikammer, kiu kovras la plej nordan parton de la distrikto.
Imre Mészáros (aldisto)
Imre Mészáros [mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Imre estis hungara aldviolonisto, muziklerneja instruisto.
Imre Mészáros naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Imre Mészáros post la kutimaj lernejoj studis en la nacia muziklernejo en sia naskiĝurbo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Károly Huber kaj Alajos Gobbi. Post siaj studoj en 1880 li aliĝis al orkestro de Nacia Teatro (Budapeŝto), respektive al la ĵus fondita Reĝa Operejo de Budapeŝto en 1885. Li estis orkestra inspektoro inter 1892 – 1900. Intertempe li ekinstruis en la nacia muziklernejo en 1882. Inter 1900–1901 kaj 1907–1912 li estis direktoro de la Reĝa Operejo. Li estis nomumita "eterna membro de la Operejo" en 1909. Li ricevis hungaran kaj bulgaran premiojn.
Lincoln Chafee
Lincoln Davenport CHAFEE (naskita la ) estas usona politikisto. Li servis kiel urbestro de Warwick (Rod-Insulo) de 1993 ĝis 1999, kiel usona senatano de 1999 ĝis 2007, kaj kiel estro de Rod-Insulo de 2011 ĝis 2015. La i anoncis sian kandidatecon por la demokrata nomumo por Prezidento de Usono en la balotado de 2016. Chafee estis respublikano ĝis post la fino de sia periodo kiel senatano; li fariĝis senpartiulo, kaj tia li elektiĝis kiel ŝtatestro (la unua senpartia ŝtatestro de Rod-Insulo post 1790), sed en 2013 li aliĝis al la demokrata partio. Chafee annoncis la ke li malaktivigos la kampanjon.
Jiří František Chaloupecký
Jiří František CHALOUPECKÝ (28-a de februaro 1890 – 10-a de aprilo 1922) estis ĉeĥa esperantisto, fondis (1911) Laboristan Unuiĝon Esperantistan en Prago, fakon de socialdemokratia Laborista Akademio, kaj klasbatalan gazeton La Kulturon en 1912. En 1913 li pasis al Ido. Chaloupecký aliĝis al la komunista partio tuj post ĝia fondo. Li estis iniciatinto de la unua Spartakiado de la Federacio de Laboristaj Korpedukaj Uniĝoj (FDT) en Prago, Na Maninách, en 1921. Kelkloke tie aperigis surskriboj en Ido. Li mortis juna, lia enterigo en aprilo 1922 estis grava komunista manifestacio.
Dunatetétlen
Bazaj informoj
Dunatetétlen (dunatetEtlen) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kalocsa. Duna signifas Danubo, Tetétlen estis nomo de familio.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Dunaföldvár-Subotica.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Baldaŭe formiĝis senfina vico da farmoj. La vilaĝoĝermo estis bienocentro de grafo Jozefo Teleki en la 19-a jarcento. La vilaĝo fondiĝis en 1947. Poste oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj kamparanoj. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis.
Arnold J. Toynbee
El tiuj, sep civilizoj ankoraŭ vivas: la ortodoksa, rusa, okcidenta, islama, hinda, orientazia kaj la japana.
Laŭ Toynbee, la sorto de civilizo ne estas ĝenerala afero de teknologio, ekonomio aŭ demografio, kiel ni nun kutime pensas, sed specifa afero politika kaj morala de la elito kaj kiel ĝi frontas al krizoj (ekzemple, invadantoj). Kiam la elito estas kreiva kaj agema kaj tenas la fidon de la popolo, la civilizo prosperas, sed kiam la elito estas subpremanta kaj diboĉa, la civilizo sekve falas (aŭ fariĝas vivanta fosilio). Universala imperio estas signo de la fina etapo de civilizo, signo de la ĉeso de vera kultura kreskado en la civilizo.
20117 Tannoakira
20117 Tannoakira estas malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Arnold J. Toynbee
La ĝeneralaj etapoj de civilizo (kun la helena civilizo kiel ekzemplo):
20117 Tannoakira
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akira Tanno, historiisto, kiu studis la popolajn kutimojn kaj sciencistojn de la Epoko de Edo en Japanio.
Arnold J. Toynbee
La etapoj iafoje estas interrompitaj (portempe aŭ por ĉiam) de la konkero de aliaj civilizoj. La konkero de Aleksandro la Granda interrompis la sirian civilizon ĝis la tempo de Mohameto. Hispanio interrompis meksikan civilizon kiam ĝi konkeris Meksikon.
Malsimile al historiistoj hodiaŭaj, Toynbee vidis la grandan bildon de historio, sed ankaŭ bone scias la maron de detaloj. La inspiro por lia historio venis al li en Bulgario kiam li vidis ĉapon sur la kapo de kamparano: ĝi estis precize la ĉapo de vulpa pelo, kiun portis la persa armeo, kiun Herodoto priskribis antaŭ 2400 jaroj.
En lia historio, Toynbee ofte klarigas per mito kaj metaforo kaj lia logiko ne estis sendifekta. Tamen, se Samuel P. Huntington pravas kaj historio nun transiras de lukto de ideologioj (la Malvarma Milito) al lukto de civilizoj, kiel la 11-a de septembro 2001 sugestas, Toynbee denove estas leginda.
Arthur Cecil Pigou
Arthur Cecil PIGOU (/ˈpiːɡuː/; 18a de Novembro 1877 – 7a de Marto 1959) estis angla ekonomikisto. Kiel instruisto kaj konstruisto de la School of Economics en la Universitato de Kembriĝo, li trejniĝis kaj influis multajn kembriĝajn ekonomikistojn kiuj instruis ekonomiko tra la tuta mondo. Lia verkaro kovris variajn fakojn de ekonomiko, partikulare bonfara ekonomiko, sed ankaŭ inkludis la teorion dela negoca ciklo, sendungeco, publika financo, indeksaj nombroj, kaj mezurado de la landa produkto. Lia reputacio estis tuŝita opozicie fare de influaj ekonomikistoj kiuj uzis lian verkaron kiel bazo sur kiu difini sian propran kontraŭajn vidpunktojn. Li malvolonte servis al kelkaj publikaj kommitatoj, kiel la Komitato Cunliffe kaj la Reĝa Komisiono de 1919 por enspezimpostoj.
Lincoln (aŭtomobilo)
Lincoln estas usona luksa aŭtomobila firmao kiu apartenas al Ford Motor Company. Plej Lincoln aŭtomobiloj vendiĝas en Nordameriko. Nuntempe la firmao produktas 5 aŭtomobilojn: MKS, MKZ, MKT, MKX, kaj Navigator.
Nuntempaj kaj verŝajnaj modeloj
Je 2007, Lincoln enplektis novan nomsistemon per kiu plej modeloj enhavis triliteran nomon komence per "MK" anstataŭe nomon. Hodiaŭ, nur Navigator postrestas, dum aliaj modeloj ne ricevis la novan nomsistemon.
San Lorenzo de Calatrava
San Lorenzo de Calatrava estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas sanlorenceños. La censita populacio en 2010 estis de 2.033 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,52 loĝ/km².
Situo
San Lorenzo de Calatrava estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Puertollano en la suda parto de la provinco de Ciudad Real lime kun la provinco de Kordovo. La areo de ties teritorio estas de 105.73 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Trirevolucia Ekspozicio
La Trirevolucia Ekspozicio estas muzeo en Pjongjango, Nord-Koreio. La ekspozicio unuavice montras la tri revolucian movadon fare de Kim Il-sung. Li proponis la ideologian, teknikan, kaj kulturan revoluciojn. La muzeo situas en la Ryonmot-dong areo, kaj ĉi tie ankaŭ oni vidigas multajn aliajn ideologiaĵojn de Ĝuĉe: kiuj rilatas al peza industrio, kulturo, kaj agrikulturo. La ĉefa konstruaĵo havas formon de planedo kun unu ringo. La kupolo ankaŭ estas planetarion, kaj ses eksponaĵoj kiuj detale prezentas progresojn de elektroniko, peza industrio, agrikulturo, klasa edukado, kaj teknologio de Nord-Koreio.
Artemizia lagopo
== Subspecioj == Ne estas agnoskitaj subspecioj laŭ Clements.
La menciotaj subspecioj estas konsiderataj kiel sinonimoj de Centrocercus urophasianus fare de ITIS, sed la COSEPAC konsideras ilin kiel du populacioj distingaj, el kiuj la unua jam estus malaperinta el Kanado.
Aliaj fakuloj agnoskis la jenajn du subspeciojn:
Aspekto
Plenkreskuloj havas longan, pintan voston kaj krurojn kun plumoj ĝis la fingroj. Masklaj plenkreskuloj havas flavan makulon superokulan, estas grizecaj supre kun blanka brusto, malhelbruna gorĝo kaj nigra ventro; du flavecaj aersakoj en la gorĝo aŭ kolo estas ŝvelitaj dum la ceremonia memmontrado antaŭ pariĝado. Inaj plenkreskuloj estas makulece grizbrunaj kun helbruna gorĝo kaj malhela ventro.
Ekologio
Tiu specio estas de loĝantaj birdoj. Kelkaj moviĝas mallongajn distancojn al pli malaltaj lokoj vintre (ebenaĵoj vintre kaj montodeklivoj somere). Tiuj birdoj manĝas surgrunde. Ili manĝas ĉefe artemizion, ankaŭ insektojn kaj aliajn plantojn. La Artemizia lagopo ne havas muskolan stomakon kaj ne povas digesti fortajn semojn kiel aliaj lagopoj. Ili nestas surgrunde ĉe herbotufoj de artemizio aŭ de aliaj herboj kaj loĝas en etendaj makisaroj de artemizio, kiu havigas al ili ŝirmejojn kaj nutradon.
La Artemizia lagopo ege dependas el artemizia habitato, kaj rapide malaperas el areoj kie tiu habitato konvertiĝas en agrikulturaj kampoj aŭ herbejoj por brutaro. Tiele ili troviĝas nur en habitatoj kie estas artemizio, ĉu malfermaj ebenaĵoj, montovaloj, montodeklivoj kaj altebenaĵoj. Ili manĝas kaj foliojn kaj freŝajn burĝonojn de artemizio, ĉefe aŭtune kaj vintre. Ili manĝas ankaŭ aliajn foliojn, florojn, burĝonojn kaj similan materialon en aliaj sezonoj, kaj konsumas ankaŭ kelkajn insektojn dum someraj monatoj.
Pariĝado
Nestumado okazas maje kaj junie. Ino respondecas pri ĉio.
Konservostatuso
Populacioj de centrocerkoj malpliiĝas pro habitatoperdo kaj malpliiĝo de la ebenaĵaj prahabitatoj kiujn tiuj specioj postulas por reproduktiĝi. La Artemizia lagopo troviĝas en grandaj nombroj nur en duono de la subŝtatoj kiujn enhavas la originaj teritorioj. La Biodiversity Conservation Alliance kaj aliaj organizoj petis listigi la lagopon sub laŭ la Endangered Species Act.
Rezideja konstruado kaj disvolvigo por energiproduktado kaŭzis la malpliiĝon de la populacio de la Artemizia lagopo el 16 milionoj de antaŭ 100 jaroj al 200,000 nuntempe. La naftoindustrio, kiu ĉiam petas senbaran etendon al naturaj teroj tra Okcidenta Usono, estis ĉefa kontraŭo al federala protekto de endanĝeritaj specioj kiaj tiu birdo.
Tiu specio malpliiĝas pro habitatoperdo; la birda teritorio malpliiĝis en historia epoko, kaj la birdospecio estis formortinta el Brita Kolumbio, Kansaso, Nebrasko, Oklahomo, Arizono kaj Nov-Meksiko. Kvankam la Artemizia lagopo kiel tuto ne estas konsiderata endanĝerita fare de la IUCN, lokaj populacioj povus esti endanĝeritaj je formorto. Maje de 2000, la Kanada Dokumento por Endanĝeritaj Specioj listis la Centrocercus urophasianus phaios, iam troviĝanta en Brita Kolumbio, kiel formortinta el Kanado. La ekzisto de ostoj de subfosilio ĉe la grotoj Conkling Cave kaj Shelter Cave de suda Nov-Meksiko montras, ke la specio ekzistis sude de sia nunaj teritorioj fine de la lasta glaciepoko, kio kondukis kelkajn fakulojn supozi ke la specio povus esti pli kaj pli pli vundebla pro la tutmonda plivarmigo kiu pliigas la humidecon en duonaridaj regionoj.
En Usono la specio estas kandidata por esti listita laŭ la Endangered Species Act, kvnkam dum la registado de George W. Bush, la tiama diputata sekretario de la servo Fish and Wildlife and Parks nome Julie A. MacDonald asertis, ke la Artemizia lagopo ne bezonas protekton. Decembre 2007, post rezigno de MacDonald kaj interna esplorado, juĝa tribunalo de Iovao ŝanĝis ŝian decidon, citante la "sensenkulpiga konduto de iu el la funkciuloj... kiu estis nek sciencisto nek fakulo pri Artemizia lagopo." Laŭ la ĵuĝdecido, MacDonald havis "bone dokumentatan historion de interveno en la listiga proceduro."
Peton subskribis organizoj kiaj American Lands Alliance, Biodiversity Conservation Alliance, Center for Biological Diversity, Center for Native Ecosystems, Forest Guardians, The Fund for Animals, Gallatin Wildlife Association, Great Old Broads for Wilderness, Hells Canyon Preservation Council, The Larch Company, The Northwest Coalition for Alternatives to Pesticides, Northwest Ecosystem Alliance, Oregon Natural Desert Association, Oregon Natural Resources Council, Predator Defense Institute, Sierra Club, Sinapu, Western Fire Ecology Center, Western Watersheds Project, Wild Utah Project, kaj Wildlands CPR.
En 2010, post dua revizio, la Departemento de Internaj Aferoj atribuis al la Artemizia lagopo statuson konatan kiel "warranted but precluded" (garantiata sed antaŭinkludata) kaj enmetis la specion en atendolisto (por esti pli draste minacata specio) por federala protektado. Kvankam la Artemizia lagopo ne estis aldonita al la listo de endanĝeritaj specioj, la decido de 2010 klare kontraŭdiris la rulon de MacDonald per agnosko de ties endanĝeriĝo.
Ilustracie de la divido inter usonaj sciencistoj kaj politikistoj pri tiu temo, la respublikano de Utaho Jason Chaffetz diris, ke "The only good place for a sage grouse to be listed is on the menu of a French bistro" (La ununura bona loko por listigi la Artemizian lagopon estas la menuo de franca restoracio).
Marte de 2010 la U.S. Fish and Wildlife Service (USFWS) konkludis, ke la Artemizia lagopo meritas protekton kiel "minacata" laŭ la usona federala Endangered Species Act (ESA). Tamen la USFWS konkludis ankaŭ, ke la tuja listigo estus "precluded" (antaŭata) de pli urĝaj listigoprioritatoj por aliaj endanĝeritaj specioj. Tile ili markis tiun specion kiel "Kandidatonivelo 8" por aldono al la listo de minacataj specioj iome future. Ties decido estas kontraŭata de grupoj kuj defendas, ke la specio estu tuje ricevanta protekton laŭ la ESA.
La Agricultural Research Service (ARS) de la usona ministerio de agrikulturo (USDA) priserĉis kelkajn el la tialoj por malpliiĝo de la populacio de la Artemizia lagopo. Priserĉistoj observis, ke la brutaro kiu kunĝuas la herbejon kun la lagopo, post konsumado de ĉirkaŭ 40 % de la herbotufoj inter la artemiziujoj, plukonsumas herbotufojn ĉe la artemiziujoj, tiele detruante la nestohabitaton de la Artemizia lagopo. Por konservi la populacion de Artemizia lagopo, la brutobredistoj devus kontroli la proporcion post kiu la brutaro ekkonsumas la herbotufojn inter la artemiziujoj. Post kiam la brutaro jam konsumis ĉirkaŭ 40 % de la herbotufoj inter la arbustoj, priserĉistoj petas la brutobredistojn movigi la brutaron al nova herbejo.
La Artemizia lagopo malaperas el okcidenta Usono; kvankam ties populacio estis ĉirkaŭkalkulita je milionoj, fine de la 20-a jarcento restis nur ĉirkaŭ 150.000 individuojn, kaj pro tio oni malfermis centron por ties protektado en Dubois, Idaho.
Etimologio
La nomo de la genro estas kombino de la grekaj 'kentron', signife pinto, kaj 'kerkos', vosto. La specia epiteto estas el alia greka vorto signife voston, 'ura', plus 'phasianos', fazano. La nomo 'fazano' estis origine aplikata al birdo kiu estis indiĝena de la valo de la rivero Fazis (nune la rivero Rioni), kiu fluas al la Nigra Maro el Kartvelio. En epoko de Lewis kaj Clark la vorto 'fazano' uzeblis por "genro de Kokoformaj birdoj," laŭ la leksikografiisto Noah Webster (1806), kaj esploristoj ofte uzis ĝin tiusence. 'Kokoformaj' tiam alude al "hejmaj kortobirdoj aŭ eĉ kokinoj"; la nuna familio Galliformes (latine 'gallus', koko, kaj 'forma', formo) nune inkludas fazanojn, lagopojn, meleagrojn, koturnojn kaj ĉiujn hejmajn kokojn. Lewis kaj Clark ŝajne malkovris 5 kokoformajn birdojn krom la lagopojn: nome la Kolumbia akravosta lagopo, la malhela lagopo, la Franklina lagopo, la Oregona lagopo, kaj la montokoturno.
Dukolora sturno
La Dukolora sturno, Lamprotornis bicolor, estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj. Ĝi troviĝas kiel birdo endemia de Sudafriko. Ĝi estas komuna en plej parto de sia teritorio, sed forestas el pli arida nordokcidento kaj el la orientaj malaltaj teroj de Sudafriko. Ĝi troviĝas en malfermaj habitatoj kiaj herbejoj, karuoarbustaro, dornarbustaro kaj agrikultura tero, kaj ofte asociiĝas kun farmanimaloj.
Aspekto
Plenkreskulo de tiu 27–28 cm longa sturno havas ĉefe brilan el nigrecan al tre malhelbrunan plumaron escepte blanka suba ventro kaj subvosto, kio nomigas la specion per la dukolora nomigo kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo. La nigrecbruna plumaro estas pli malhela en kapo kaj povas montri malhelverdecajn brilojn en brusto. Tiu specio havas blankan irison tre rimarkindan en tiom malhela fono kaj flavan suban makzelon kiu pluas ĝis sub la okulo kiel mustaĉa strio. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas nebrilan plumaron, brunan irison kaj malpli flavan suban makzelon. Ne estas subspecioj. Tiu specio havas nombrajn alvokojn, sed la plej familiara estas skier kerrra kerrra. Estas ankaŭ milda trileca kanto.
Reproduktado
La Dukolora sturno kutime nestumas en tuneloj en riverbordoj, sed uzas truojn en konstruaĵoj, pajlopakopj aŭ naturaj arbotruoj. Estas konstato (Brooke 1995) de nesto konstruita en vrakita ŝipo 200 m el la plaĝo. La nesto esta kovrita per ampleksa vario de plantomaterialo kaj eroj de homa rubo kiaj papero aŭ tolaĵoj. La ino demetas 2–6, plej ofte 4, bluverdajn ovojn ĉu senmakulajn ĉu kun kelkaj ruĝaj punktoj.
Nur la ino kovas dum 14–16 tagoj, kaj la elnestiĝo okazas post pliaj 22–28 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn, helpate de helpantoj, kiuj estas tipe antaŭmaturuloj aŭ neparigitaj birdoj. Tiu kooperativa reproduktado estas plifortigita de intermanĝigado, kion helpas la brila malferma buŝo, kutimo kutime perdita de plenkreskuloj de plej parto de birdospecioj.
Ripozado
La Dukolora sturno estas gregema kaj for de la reprodukta sezono povas formi grandajn birdarojn, foje nombre de pli da 1000 birdoj. Ties ripozejoj povas esti kunhavataj de la Malgranda turfalko aŭ de la Bridosturno. Ili manĝas kun la Eŭropa sturno, sed ili rare ripozas kune.
Manĝo
La Dukolora sturno estis foje konsiderata plago ĉar prenas nematuran fruktojn kiaj vinberoj aŭ figoj, kaj estis ankaŭ konsiderata bongusta manĝaĵo. Tamen ĝi estas malmulte persekutata nuntempe.
Statuso
Tiu specio havas grandan teritorion, ĉirkaŭkalkule de 790,000 km². La populacio ne estis ĉirkaŭkalkulata, sed oni supozas ĝin granda ĉar la specio estis priskribata kiel 'komuna' en almenaŭ partoj de sia teritorio. Ĉar ĝi ne alproksimiĝas al la kriterioj por malpliiĝo de la IUCN ĝi estas konsiderata kiel Malplej zorgiga.
Oponice
Oponice (hungare Appony [aponj]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj slavoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1244. Frato de Mateo Csák konstruis burgon en la 13-a jarcento. En 1396 la vilaĝo ricevis rajton pri bazarado semajne po 1, dume la loko estis devenloko de familio "Apponyi". Fine de la 16-a jarcento la turkoj parte bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Appony 716 homoj, (621 slovakoj, 78 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Topoľčany, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Oponice 878 homoj, (873 slovakoj, 3 hungaroj, 2 ĉeĥoj).
Dalibor Chalupa
Kun gravaj poetoj Jiří Wolker, Lev Blatný k.a. li fondis literaturan grupon kaj eldonadis monatgazeton Host (Gasto).
Lincoln
Lincoln havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Gallia Cisalpina
Gallia cisalpina aŭ Gallia citerior (en Esperanto "Gaŭlio ĉiflanke de la Alpoj" aŭ "Gaŭlio ĉiflanka") inter la jaroj 203 kaj 41 antaŭ nia erao estis provinco de la Romia Imperio. Laŭ modernaj geografiaj terminoj la provinco Gallia cisalpina ampleksis proksimume la nuntempan nordan Italion kaj la kroatian duoninsulon Istrio (latine Histria).
Ĉar en la areo ekde la 5-a jarcento antaŭ nia erao setlis keltoj, ĝi laŭ antikva kompreno unue apartenis al Gaŭlio, ne al Italio. La armeo de Romio okupis ĝin kadre de la Dua Punika Milito. En la unuaj jaroj la provinca nomo ankoraŭ ŝanĝiĝis. La historiisto Tito Livio nomis ĝin, foje „Gallia“, „Ligures et Gallia“ kaj „Ariminum“ (Rimini). La nomo „Gallia cisalpina“ kutimiĝis plej laste en la tempo de Lucio Kornelio Sulao, sed dokumentiĝas nur en la jaro 59 antaŭ nia erao, kiam Gaius Iulius Caesar (Julio Cezaro) ricevis tiun provincon kune kun Gallia Narbonensis kaj Illyricum por administrado.
En la jaro 49 antaŭ nia reao la urboj de la provinco ricevis la juron de romia civitaneco (civitas Romana), kaj ekde la jaro 41 antaŭ nia eraro la provinco ne plu konsideriĝis parto de Gaŭlio, sed parto de la provinco Italia kaj perdis la statuson esti propra provinco. Gallia cisalpinaestis estis la hejmregiono de signifaj latinaj verkistoj kiel Katulo, Vergilio, Tito Livio, Cornelius Nepos kaj la du Plinioj.
Regionoj
La provinco dividiĝis je la regionoj