cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mallarĝtrakaj tramvojoj en Ostrava-regiono
Sileziaj landaj tramvojoj (1912 - 1949)
Dum komence de la 20-a jarcento la ostrava aglomeraĵo ŝtorme evoluis, ĉe la transporto inter la municipoj kaj la urboj tio ne estis tiel rapida. Fervojo pro ondumado de tereno al multaj municipoj prefere evitis, la ceteraj amasaj transportaj rimedoj (krom la tramoj) estis en la komencoj de sia evoluo. La unua hirundoj fariĝis tramvojo inter Hrušov kaj Pola Ostrava (vidu jen) kaj precipe Loka tramvojo Ostrava - Karviná (vidu jen). Tial la lando silezia decidiĝis venki tiun ĉi mankon per reto de propraj tramvojoj. Al tiu ĉi celo ĝi fondis komapnion Sileziaj landaj tramvojoj (SLT; la ĉeĥa nomo SZD (SLT) ĝis la jaro 1949 kelkfoje ŝanĝiĝis), kiu devis trafiki sur tiuj ĉi vojoj personan kaj ŝarĝ-transporton.
Konstruado de la unua tramvojo estis komencita en la jaro 1912 kaj ankoraŭ la saman jaron (pli precize la 2-an de septembro) estis komencita trafiko sur ĝi. Temis pri tramvojon el Pola Ostrava (hodiaŭ Silezia Ostrava) ĝis Michálkovice. Pluaj sektoroj sekvis en senpera pendumo:
Kun la trafikigo de la lasta tramvojo SLT transprenis en sian posedaĵon ankaŭ tramvojon Hrušov - Pola Ostrava, per kio ĝi kunigis sian reton de la tramvojoj kun la memstara tramvojo ĝis Michálkovice. Fine de la unua mondmilito estis realigita transmeto ĉe la karvina stacidomo kaj nove konstruita mallonga tramvojo el Pola Ostrava ĝis stacio Moravia Ostrava, Mostní strato.
Dum la milito la trafiko iom post iom kreskis kaj haltigis ĝin eĉ ne bataloj inter Ĉeĥoslovakio kaj Pollando je Teŝina regiono. Malkresko okazis dum tempo de ekonomia krizo en la 30-aj jaroj, kiam sole grandaj financaj rimedoj de Lando moraviasilezia malebligis fiaskon de SLT. Post la Munkena interkonsento kaj rezigno de Teŝina regiono al Pollando, la reto de SLT estis dividita en du partojn - la ĉeĥan (tramvojoj Moravia Ostrava - Michálkovice kaj Silezia Ostrava - Hrušov, trapasejo) kaj la polan (la ceteraj sektoroj). Post konkero de Pollando fare de Germanio la entrepreno (ĉeĥe  ; esperante Sileziaj landaj tramvojoj) alinomitaj je  (esperante Teŝina distrikta tramvojo).
Plu vidu ĉi tien.
Transportaj entreprenoj de urbo Ostrava (1949 - 1973)
Ĉiuj trafikantoj de amasa transporto en Ostrava-regiono estis en la jaro 1949 (krom unu escepto) unuigitaj en nove fonditaj Transportaj entreprenoj de urbo Ostrava (TEUO). Ilia parto do fariĝis Kompanio de moraviaj lokaj tramvojoj (trafikantaj normaltrakan tramtransporton en Ostrava, Loka tramvojo Ostrava - Karviná (ĝi certigis transporton en la samnomata tramvojo) kaj Landaj tramvojoj (antaŭe Sileziaj landaj tramvojoj, kiuj trafikis transporton en sia ampleksa reto inter Ostrava, Bohumín kaj Karviná). En la jaro 1953 sekvis ilin ankaŭ lasta memstara entreprteno - normaltraka Vítkovica uzina tramvojo en Ostrava.
La unuaj ŝanĝoj en la reto de mallarĝtrakaj tramvojoj okazis en la jaro 1950. Estis nuligita fina sektoro de bohumínaj tramvojoj ĉe stacidomo, la veturiloj tiel veturis sur paralela sektoro konstruita de SLT en la jaro 1914. Fine de la jaro 1950 estis finita trafiko sur fina sektoro en Karviná (tiam Fryštát) en placo, anstataŭ tio estis konstruita mallonga linio kondukanta al malsanulejo. En la sama tempo okazis plibonigo de transporta situacio en Ostrava, kiam estis trafikigita sektoro inter stacio Moravia Ostrava, strato Mostní kaj fina stacio de la eksa LTOK ĉe la ostrava Urba teatro. Dank' al tio povis esti nuligita netaŭga kuniglinio ĉirkaŭ minejo Triunuo. En la jaro 1953 estis plilongogita tramvojo de karvina malsanulejo ĝis loĝdomaro Stalingrad, kie estis konstruita ununura tramreturniĝejo en historio de la mallarĝtrakaj tramvojoj en Ostrava-regiono. Sed en duono de la sekvanta jaro estis nuligita sektoro Silezia Ostrava - Michálkovice, kiu devis cedi al pli moderna transporta rimedo - trolebuso.
Komenco de la pereo de la mallarĝtrakaj tramvojoj en Ostrava-regiono okazis en interŝanĝo de la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 20-a jarcento. En la jaro 1959 estis nuligita ostrava sektoro de la eksa LTOK Teatro - Hranečník pro konstruado de dua relo de la normaltraka tramvojo (la unua relo estis konstruita je kvar jaroj pli antaŭe kaj kondukis laŭ la mallarĝtraka tramvojo). Sekvantan jaron estis nuligita ankaŭ sektoro Teatro - Zámostí en Silezia Ostrava konstruita en la jaro 1950. La mallarĝtrakaj tramvojoj tiel forlasis la maldekstran bordon de Ostravice. Ĝis la jaro 1967 la nuligado de la vojoj daŭrigis rapide. Estis haltigita trafiko de la karvina stacidomo ĝis Karviná (Fryštát), en kelkaj etapoj estis mallongigita tramvojo el Silezia Ostrava de Hrušov (ekde la jaro 1967 ĝi finis apud trolebusa returniĝejo en Hrušov), estis nuligitaj sektoroj de la karvina stacidomo ĝis Orlová kaj Dolní Lutyně. En la jaro 1967 estis haltigita trafiko sur tramvojo de la eksa LTOK (el Hranečník al Kolonio de Jindřich, tie la tramvojo estis mallongigita jam je tri jaroj pli antaŭe).
El la tuta reto de la tramvojoj restis sole torso: restis sektoro Hrušov - Nový Bohumín - Dolní Lutyně kaj tramvojo de la bohumína tramvojo (ekde la jaro 1968 mallongigita en Starý Bohumín al la malsanulejo). Kiel la unua pereis sektoro el Bohumín ĝis Dolní Lutyně, sur kiu la transporto estis haltigita en la jaro 1971 pro kaŭzo de akcidentema stato de dumtempa ponto trans fervojo. En la jaro 1973 venis lastaj tagoj de la unika reto de la ostravaj mallarĝtrakaj tramvojoj. Unue estis komence de aŭgusto nuligita la tramvojo de la bohumína tramvojo, la 1-an de oktobro sekvis ĝin ankaŭ lasta sektoro inter Hrušov kaj Nový Bohumín.
T-Butila glikolato
t-Butila glikolato aŭ C6H12O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun t-butila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. t-Butila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Mallarĝtrakaj tramvojoj en Ostrava-regiono
Tramvojo Hrušov - Pola Ostrava
La tramentrepreno establis por si deponejon en fina stacio Vodní stanice Hrušov. Ligna konstruaĵo estis durela.
Sileziaj landaj tramvojoj
SLT uzis sume kvar tramdeponejojn. La plej malnova (kaj la plej malgranda) estis en Michálkovice. Plua estis lokigita en Fryštát (hodiaŭ Karviná) kaj la plej granda troviĝis en Bohumín. Ekde la jaro 1914 estis ankaŭ uzata tramdeponejo Hrušov - loka stacidomo (devene Vodní stanice Hrušov) de tramvojo Hrušov - Pola Ostrava. La tramdeponejo de la bohumínaj tramoj estis post ilia transpreno fare de SLT nuligita.
Transportaj entreprenoj de urbo Ostrava
Kiam estis kreitaj Transportaj entreprenoj de urbo Ostrava, estis ĝis la pereo de la mallarĝtrakaj tramvojoj uzataj veturiloj de la devenaj transportistoj. Nove estis liveritaj ok motoraj veturiloj (fabrikisto de la mekanika parto: vagonfabriko en Česká Lípa; fabrikisto de la elektra ekipaĵaro: ČKD Praha) kaj kvar postveturiloj (vagonfabriko en Česká Lípa).
Estis ankaŭ uzataj deponejoj de la devenaj transportistoj. Kiel rezervo anstataŭ netaŭga deponejo en Zárubek estis konstruita nova deponejo kun laborejoj en Hranečník. De komence de la trafiko en la jaro 1953 estis en ĝi lokigitaj eĉ normaltrakaj tramoj por tramvojo Hranečník - Kunčice, kiu ne havis relan kunigon kun la reto de la ostravaj tramoj. Sed iom post iom tiuj ĉi veturiloj forpuŝis la mallarĝtrakajn veturilojn. La laboreja areo estis nuligita jam en la jaro 1957, la lastaj veturiloj de la mallarĝtrakaj tramvojoj ĉi tie estis lokigitaj je 10 jaroj pli poste.
Historiaj tramoj el Ostrava-regiono
Ĝis hodiaŭaj tagoj konservis pli granda kvanto de tramaj veturiloj, kiuj estis uzataj sur la mallarĝtrakaj tramvojoj en Ostrava-regiono. la veturiloj, kiuj troviĝas en TMB, estas renovigitaj.
NGC 5064
NGC 5064 (aliaj indikoj — ESO 220-2, AM 1316-473, IRAS13160-4738, PGC 46409) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rudolf Kaftan
Rudolf KAFTAN estis aŭstra-germana instruisto, poste fondinto (1917) kaj direktoro de horloĝ-muzeo en Vieno. Li naskiĝis la 13-an de aprilo 1870 en Haslach, mortis la. Por Esperanto li eklaboris en 1908, estis kasisto, poste prezidento de Esperanto Grupo "Danubio". Li gvidis multajn Esperanto-kursojn, ankaŭ la unuan kurson por policanoj, kaj fondis privatan Esperanto-lernejon, kiu funkciis ĝis 1917. Persiste li laboris por la unuigo de la Esperantistoj en Vieno kaj estis prezidanto de la "Viena Unio" en la 1930-aj jaroj.
Tiszavalk
Tiszavalk (tisavalk) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Mezőkövesd.
Situo
Tiszavalk situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ norda bordo de Tiso-lago, laŭ traira flankovojo. Tiszafüred troviĝas 11, Mezőcsát kaj Mezőkövesd po 23, Miskolc 60, Budapeŝto 148 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento en formo "Vajk". Vilaĝservo estas migra poŝto. La vilaĝanoj profitas pro fremdultrafiko de Tiso (lago).
Rothemühl
Rothemühl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Torgelow-Ferdinandshof de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Turo Telstra
Turo Telstra (ankaŭ konata kiel Nigramonta Turo; Black Mountain Tower) estas telekomunikada turo sur la montopinto de Nigra Monto en la ĉefurbo de Aŭstralio, Kanbero. Ĝi estas 195,2 metrojn alta kaj estis malfermita je la 15-a de majo 1980. La turo provizas Kanberon per tre gravaj komunikadrimedoj kaj eĉ estas la gvidmarko de Kanbero. La turo ankaŭ havas turniĝantan restoracion, unu vidaĵplaceton ene kaj du ekstere. De la vidaĵplacetoj estas belega vido al la urbego kaj la cirkaŭa kamparo.
Gyula Vasady
VASADY Gyula (vaŝadi) estis hungara muzeologo, armenologo. Li naskiĝis en Gyulafehérvár en 1845 kaj mortis en Sepsiszentgyörgy la 6-a de junio 1881.
Biografio
Gyula Vasady studis en militlernejo de Sibio, sed ne li finis siajn studojn, li iĝis librovendisto-lernanto en Koloĵvaro. Pli poste li malfermis antikvaĵvendejon en Győr, kie li agadis samtempe por organizi la urban fajrobrigadon. Kiam ekestiĝis la Székely Nemzeti Múzeum en Sepsiszentgyörgy en 1875 el fondaĵo de Emilia Zathureczky, li iĝis la unua konservisto de la muzeo. Kune kun la armena pastro, Werthames Jahudĵian li redaktis la unan hungaran-armenan gramatikon.
Supera altkomponita nombro
En matematiko, supera altkomponita nombro estas certa speco de natura nombro. Natura nombro n estas supera altkomponita se kaj nur se ekzistas ε > 0 tia ke por ĉiuj naturaj nombroj k ≥ 1,
La unuaj kelkaj superaj altkomponitaj nombroj estas 2, 6, 12, 60, 120, 360, 2520, 5040, 55440, 720720, 1441440, 4324320, 21621600, 367567200 ... .
Tingüindín
Tingüindín estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tingüindín. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 091.
Supera altkomponita nombro
Propraĵoj
Ĉiu supera altkomponita nombro estas altkomponita nombro; Ekzistas primoj π1, π2, ... tia ke la n-a supera altkomponita nombro sn povas esti skribita kiel
Tingüindín
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12414 loĝantojn. El tiuj estas 5814 viroj kaj 6600 virinoj. La komunumo havas surfacon de 271.59 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11318 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 422 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 3.73 % de la loĝantoj.
Entute 8 421 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 7 369 estis alfabetoj kaj 1 046 analfabetoj. Tio signifas ke 12.42 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16091a.htm
Zoltán Csankó
Zoltán Csankó [ĉankO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csankó Zoltán estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Zoltán Csankó naskiĝis la  en Szolnok.
Biografio
Zoltán Csankó akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1987. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de malgranda teatro en Budapeŝto. Inter 2004 kaj 2009 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Nacia Teatro (Győr). Li ricevis premiojn inter 2001-2016. Li havas edzinon.
Tengőd
Tengőd estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138. La turkoj okupis la vilaĝon en 1543, kiun oni refondis en 1715. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, migra poŝto.
Manuel Becerra (metroo de Madrido)
Manuel Becerra estas stacio sur linioj 2 kaj 6 de la Metroo de Madrido, situanta sub samnoma Placo Manuel Becerra en kvartalo Guindalera en distrikto Salamanca.
La stacio estis malfermita la sur linio 2, kaj la  sur linio 6.
Shogo Shiozawa
Li futbalis ĉe FC Ueda Gentian, Mito HollyHock, Sagawa Printing, Matsumoto Yamaga FC kaj AC Nagano Parceiro.
Danny Barker
Daniel Moses Barker (* 13-an de januaro 1909 en Nov-Orleano; † 13-an de marto 1994 samloke) estis banĝisto, kantisto, komponisto, gitaristo, ukulelisto kaj bandestro de tradicia ĵazo.La nevo de frapinstrumentisto Paul Barbarin komence sekvis klanetinstruon ĉe Barney Bigard. Post kiam li jam helpe anstataŭis kiel banĝisto en la bando de Kid Rena, li prenis lecionojn pri ĉi tiu instrumento de Lorenzo Stall el la bando de Buddy Bolden. En 1930 li transloĝiĝis al Novjorko, kie li ŝanĝiĝis al gitaro kaj en 1938 ludis en la bandego de Benny Carter, Lucky Millinder kaj ekde 1939 ĝis 1949 en tiu de Cab Calloway. Ekde 1947 li ludis dum la semajnfinaj ŝipiroj Jazz on the River sur la rivero Hudsono kaj kun pluaj „veteranoj“ dum la tiutempa revigigo de novorleana ĵazo. Li surdiskigis i.a. kun Jelly Roll Morton, Baby Dodds, James P. Johnson, Sidney Bechet, Mezz Mezzrow kaj Red Allen, kaj en 1945 dum kunsido Charles Thompson eĉ kun Charlie Parker kaj Dexter Gordon. En 1960 li muzikis sur Newport Jazz Festival kun Eubie Blake. En 1965 li reloĝiĝis al Nov-Orleano, kie li akompanis sian edzinon, bluskantistino Blue Lu Barker, gvidis paradojn (kiel grandmarŝalo de la Congo Brass Band), decide kunlaboris ĉe Grasa Mardo (ekz. 1994 kiel King of Krewe de Vieux) aŭ ludis kun la bando Fairview Baptist Church Christian Band estrata de li, en kiu ankaŭ ludis juna Wynton Marsalis kaj lia frato Branford Marsalis kaj kiu laŭ la iama bandano Joe Torregano „savis la ĵazon por unu generacio en Nov-Orleano“. Krome li prelegis pri tradicia ĵazo, komentis en radio kaj televido kaj estis helpkuratoro de la New Orleans Jazz Museum. Li verkis ankaŭ memoraĵojn kaj du librojn pri frua ĵazo kaj novorleana ĵazo.
Izoapiolo
Izoapiolo  aŭ  C12H14O4  estas organika kunmetaĵo apartenanta al la familio de la fenilpropenoj. Ĝi estas esenca oleo, izomero de la dilapiolo, trovata en kelkaj plantoj tiaj kiaj petroselo, apio kaj aliaj plantoj de la familio de la apiacoj, tiaj kiaj anetoj, anizo, karoto, kaj aliaj. En altaj dozoj izoapiolo estas irita kaj povas kaŭzi damaĝojn al la renoj kaj hepato. Krom la cis-izoapiolo, karvono, linalolo, miristata acido kaj petroselinata acido estas la ĉefaj konstituaĵoj en la esencoleo el koriandro-semo. Izoapiolo estiĝas per aldono de 25 gramoj da apiolo sur 50 gramoj da kalia hidroksido en ĉeesto de etanolo. La kristaloj formitaj estas solveblaj en organikaj solvantoj kaj nesolveblaj en akvo.
Eurre
Eurre estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 1115 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Eurre etendiĝas sur 18.06 km², kaj havis 1115 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 62 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Ĝi situas en la valo de la rivero Drôme, sur monteto proksime al Crest.
Historio
La vilaĝo longtempe nomiĝis Urre. Ĝia historio intime rilatas al tiu de la loka kastelo, kiu estis ekkonstruita en la 10-a jarcento sed estis ofte pligrandigita ĝis la renesanca periodo, tiel ke ĝi hodiaŭ prezentas diversajn arkitekturajn stilojn.
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean Serret, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Z 50000
La Z 50000, nome Francilien, estas moderna franca trajno produktita de la kanada kompanio Bombardier por SNCF. Ĝi estis produktita ekde 2009. Depost la funkcias 298 el la 360 trajnoj menditaj. Ĝi ekveturis sur linio H de Transilien.
Karakteriza trajto de la trajno estas ŝov-ŝtupoj uzataj kiel ramploj por handikapitaj homoj.
Kajaba Makoto
KAJABA Makoto (萱場 真 (Makoto Kayaba) en Sendai – ) estis japana esperantisto, fizika asistanto de Imperia Univ. Tohoku. Esperantisto de 1918. Entuziasma homaranisto, kristano. Kiel preparo al XII-a JE-Kongreso en Sendai, vendis E-kukojn k. a. al la urbanoj, mobilizante pli ol 200 lernej-knabinojn. Kunfondinto de Kristana E-ista Asocio, Sendai Fratara Klubo (homaranisma societo por interamikiĝi kun alinaciaj loĝantoj en S,), Senai ES, ktp. - (Kuw.)
12857 Johandemessie
12857 Johandemessie estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Johan DeMessie, finalisto de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri mediscienco kaj terscienco. Li lernis ĉe la Mason Middle School, Mason (Ohio).
Tiquicheo de Nicolás Romero
Tiquicheo de Nicolás Romero estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Tiquicheo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 092.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13665 loĝantojn. El tiuj estas 6613 viroj kaj 7052 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2,909.85 kvadratkilometroj.
Počátky
Počátky estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Vysočina, distrikto Pelhřimov. En ĝi havis.
Tiquicheo de Nicolás Romero
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14147 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 39 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.28 % de la loĝantoj.
Počátky
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el fino de la 13-a jarcento.
La historia urbocentro estas proklamita kiel urba monumentzono.
Tiquicheo de Nicolás Romero
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Počátky
Famuloj
La urbo estas konata kiel naskiĝloko de la elstara ĉeĥa poeto Otokar Březina.
En la urbo naskiĝis ankaŭ la astronomo Miloš Tichý, malkovrinto de multaj asteroidoj.
Kvintiliano
Vivo
Ekde 68 (sub imperiestro Domiciano) li estis edukisto kortega. Lia malfrua verko Institutio oratoria en 12 volumoj lernigas sisteme ĉiujn facetojn de retoriko kaj estas samtempe ĝenerale edukada verko. Cicerono estus por Kvintiliano modela kiel oratoro kaj stilistikisto. Krome li estus la personiĝo de klera idealo kaj brilus per natura kaj sobra lingvo: tiun ĉi stilon Kvintiliano kontraŭmetis al la tiam moda stilo de baroka azianismo.
Tiquicheo de Nicolás Romero
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16092a.htm
Kvintiliano
Graveco
La verko certe sukcesis ankaŭ pro la multo da personaj travivaĵoj de sia verkisto. Ĝia efiko super humanistoj ne estas trotaksebla. Ĝi ankaŭ estas la fundamento de la ankoraŭ gis la 20-a jarcento floranta ciceronismo. La 10-a libro de tiu ĉi verko donas superrigardon pri la helena kaj la romia literaturoj kun karakterizado ekvilibrata kaj sprita kritikemo. Perditis i.a. la verko De causis corruptae eloquentiae, kun pridiskutado de komenciĝanta malfloro de retoriko. Du sub la nomo de Kvintiliano tradiciitaj Declamationes (speco de parolado) estas verŝajne nur el la skolo de Kvintiliano, ne de li mem.
Literaturo
Johannes Irmscher (eld.): Lexikon der Antike, 10-a eldono, Leipzig, Bibliographisches Institut, 1990, p. 485.
Listo de francaj ministroj pri financoj
Tiu artikolo listigas la ministrojn pri financoj de la francaj resistaroj.
4-a Respubliko
Ekde tiam, krom escepto, la titolo fariĝis Ministro pri financoj kaj ekonomiaj aferoj:
Dua Kabineto Kádár
Dua Kabineto Kádár estis la tria registaro post la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon inter 1961 kaj 1965 preskaŭ 4 jarojn. Ankaŭ en tiu periodo János Kádár estis ankaŭ partiestro, do li mem havis la plenan potencon.
Historio
Kádár tiel decidis en 1961, ke nun sufiĉas la pli milda politiko, tial li forprenis la ĉefministrecon de Ferenc Münnich kaj Kádár mem iĝis denove la ĉefministro. En la sama jaro finiĝis la plena kolĥoziĝo. Tiutempe jam oni konstruis betonajn loĝdomojn en ĉiuj urboj, fakte nivelo de la loĝado pliboniĝis. En 1963 3000 politikaj arestitoj liberiĝis (ne ĉiuj). Onidire tio estis pakto kun UNO: unuparte la arestitoj liberiĝis, aliparte UNO jam ne plu okupiĝis pri problemo de Hungario. Ankaŭ en 1963 tutlandaj balotoj okazis, sed tio nature ne influis la kabineton (ĉiuj kandidatoj estis kandidatoj de la komunistoj). En 1965 Kádár transdonis la ĉefminitrestrecon al Gyula Kállai.
18099 Flamini
18099 Flamini estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Enrico Flamini de la Itala Kosma Agentejo (ASI), kun-enketisto por la Instrumento de Atmosfera Strukturo de Huygens kaj mastrumanto de ASI por la tuta misio Cassini-Huygens
34308 Roberthall
34308 Roberthall estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Robert L. Hall, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Newman School de Bostono (Masaĉuseco).
Vestfasono
Vestfasono, ankaŭ nomata moda vestofasono, vestaĵa fasonado kaj mododezajno respektive moda dezajno, estas la arto aplikita kaj dediĉita al dezajno de vestoj kaj kromaĵoj kreitaj ene de la kulturaj kaj sociaj influoj de specifa tempoperiodo.
Karakteroj
La moda vestofasono diferenciĝas disde la simpla vestodesegno pro la fakto, ke la ĉefa produkto kutime iĝas eksmoda post unu aŭ du sezonoj. Sezono estas difinita kiel aŭtuno/vintro aŭ printempo/somero. Oni konsideras ĝenerale ke la moda desegno naskiĝis en la 19-a jarcento kun Charles Frederick Worth, kiu estis la unua kiu kudris al vestaĵoj etikedon kun sia nomo. Dum ĉiu vestaĵo de ĉiu ajn historiperiodo estas pristudataj de fakuloj kiel simpla desegno de vesto, nur la vestaĵoj kreitaj post 1858 povas esti konsiderata kiel moda desegno.
La modaj vestodesegnistoj desegnas vestojn kaj kromaĵojn. Kelkaj desegnsitoj de altranga vestofasono estas sendependaj labore kaj desegnas por individuaj klientoj. Aliaj laboras por specialigitaj vendejoj. Tiuj desegnistoj kreas originalajn vestaĵojn, same kiel tiuj kiuj sekvas tendencojn de jam setlitaj modoj. Tamen, la plej parto de la desegnistoj laboras por fabrikistoj de vestaĵoj, kreante desegnojn por viroj, virinoj kaj infanoj en amasa merkato. La markoj de desegnisto kiu havas 'nomon', kiel Calvin Klein aŭ Ralph Lauren estas ĝenerale desegnitaj de teamo de individuaj desegnistoj sub la regado de direktoro de desegno.
Priskribo
Vestaĵa fasonado (aŭ mododezajno) estas la arto koncernita de la apliko de dezajno kaj estetiko al vestaĵo kaj akcesoraĵoj. Mododezajno estas influita de kulturaj kaj sociaj sintenoj, kaj variis dum tempo kaj loko. Modokreantoj laboras laŭ kelkaj manieroj en dezajnado de vestaĵo kaj akcesoraĵoj. Kelkaj laboras sole aŭ kiel parto de teamo. Ili provas kontentigi konsumantodeziron al estetike dezajnita vestaĵo; kaj, pro la tempo postulata alporti veston sur la merkaton, devas ĝustatempe anticipi variajn konsumantogustojn. Kelkaj dezajnistoj fakte havas reputacion kiu ebligas al ili atribui modotendencojn.
Modokreantoj provas dezajni vestaĵojn kiuj estas funkciaj same kiel estetike plezurigaj. Ili devas pripensi kiu portas supozeble veston kaj la situaciojn en kiuj ĝi estos eluzita. Ili devas larĝan gamon kaj kombinaĵojn de materialoj prilabori kun larĝa gamo de koloroj, padronoj kaj stiloj por elekti inter ili. Kvankam plej vaste eluzita por ĉiutaga eluziĝofalo ene de mallarĝa gamo de konvenciaj stiloj, nekutima vesto estas kutime serĉita por specialaj okazoj, kiel ekzemple vespereluziĝo aŭ partio-roboj.
Kelkaj vestaĵoj estas faritaj specife por individuo, kiel en la kazo da alta modo, aŭ de-la-rako. Hodiaŭ, plej multe da vestaĵoj estas dezajnitaj por la amasmerkato, aparte neformala kaj ĉiutaga eluziĝo.
Komencoj de alta fasono
La unua moda desegnistoj kiu ne estis simpla tajloro estis Charles Frederick Worth (1826–1895). Antaŭ la setliĝo de ties maison couture (mododomo) en Parizo, la desegno kaj kreado de vesto estis farita de multnombraj sennomaj tajloroj kaj la alta modo estis bazita en la stiloj uzitaj en la reĝaj kortumoj. La sukceso de Worth estis tia ke li povis ordoni al siaj klientoj kion tiuj devis uzi, anstataŭ sekvi ties indikojn kiel la tajloroj kutimis fari. La termino couturier (kudristo) estis, fakte, farita por aludi lin. Dum tiu periodo multaj laŭmodaj vestfasonejoj komencis dungi artistojn por skizi aŭ pentri desegnojn de vestaĵoj. La bildoj mem povis esti prezentitaj al klientoj pli malmultekoste ol produktante pruvan vestaĵon en la ateliero. Se al kliento plaĉis la pruvaĵo, tiu estis mendata kaj pagata. Pro tio, la tradicio de desegnoj de vestaĵoj komencis kiel metodo de la vestfasonejoj por malelspezi.
Komencoj de la 20-a jarcento
Laŭlonge de la unuaj jaroj de la 20-a jarcento, preskaŭ ĉiu alta moda vestofasonaĵo originiĝis en Parizo kaj ankaŭ sed malpli en Londono. La gazetaro pri modo de aliaj landoj sendis korespondantojn al la primodaj eventoj de Parizo. La vendejoj laŭ departementoj sendis aĉetontojn al la vestoparadoj de Parizo, kie ili aĉetis vestaĵojn por kopii (kaj ŝtelis malferme la tendecojn de stiloj kaj eĉ la fasonadon de aliaj). Kaj en la atelieroj kiuj fabrikis vestojn laŭ mezuroj kaj en la vestovendejoj por pretaj vestaĵoj aperis la lastaj modoj de Parizo, adaptitaj al la ekonomiaj kaj ĉiutagaj karakteroj de la klientoj de la vendejoj.
En tiu momento la divido inter alta vestofasonado kaj preta vestaĵaro ne estis certe kaj klare difinita. La du sendependaj produktomanieroj ankoraŭ ne konkurencis, kaj, fakte, kunekzistis en vestejoj kie la modistoj prilaboris vestaĵojn laŭ ambaŭ manieroj.
En la unuaj jaroj de la jarcento la gazetaro komencis inkludi ankaŭ fotojn de la vestoj kaj iĝis eĉ pli influaj ol en la pasinteco. En tutmondaj urboj tiuj gazetoj multege efikis super la publika ŝataro kaj estis tre menditaj. Talentaj desegnistoj kiel Paul Iribe, Georges Lepape, Erté kaj George Barbier desegnis prilaboritajn modaĵojn por tiuj publikaĵoj, kiu kovris la plej ĵusajn disvolvigojn en modo kaj belo. Eble la primoda gazeto pli fama tiame estis La Gazette du bon ton, kiu estis fondita en 1912 de Lucien Vogel kaj regule publikita ĝis 1925, escepte la jarojn de la Unua Mondmilito.
Meze de la jarcento
Kontraŭ la minaco de produktoj de modo antaŭfabrikitaj, la alta vestarto de Parizo defendis sin, sed malsukcese, ĉar ĝi ne povis eviti, ke modo eniru rekte kaj libere surstrate. Post nelonge, ampleksaj tavoloj de virinoj ĝis nun ireblaj nur al malsupraj surogatoj de la alta vestarto ĝuis grandan varion kaj elektoliberon. Pli amase laborante, la produktado estis pli efika ol en la ĝistiamaj kudratelieroj, kio signifis, ke la desegnistoj kiu intencis desegni du kolektojn ĉiujare, devis diveni antaŭ pli ol unu jaro kion la klientoj povis voli.
Aŭgio
Aŭgio estis helena reĝo, kies aparte malpuraj ĉevalstaloj estis purigitaj de Heraklo.
Vestfasono
Lastaj jardekoj de la jarcento
Dum la lastaj jardekoj de la jarcento la modoj komencis trapasi la internaciajn limojn rapidege. La popularaj okcidentaj stiloj estis adoptitaj ĉirkaŭ la tuta mondo, kaj multaj desegnistoj kiuj ne estis okcidentaj havis ampleksan efikon sur la modo. Sintetikaj materialoj kiel likro, spandekso kaj vizkozo estis amplekse uzitaj kaj modo, post du jardekoj rigardante la estontecon, reserĉis en la radikoj por trovi elementojn renovigantajn.
Aŭgio
Reĝo de Eliso en Elido
Filo de Helioso aŭ Pozidono, li estis reĝo de Eliso, en Elido. Li havis grandajn brutojn. Sed tiom malkuraĝa li estis, ke li neniam purigis la stalojn. Amasoj da sterko plenigis liajn kortojn, kaj tiel forte fetoris, ke la loĝantoj de la regiono plendis pro tio.
Vestfasono
Tipoj de vestofasono
Estas tri ĉefaj tipoj de mododesegno, kvankam tiuj povas esti subdividitaj en aliaj kategoriojn pli specifajn:
Aŭgio
Aŭgio kaj la sesa laboro de Heraklo
Eŭristeo, reĝo de Tirinto, ordonis al Heraklo purigi la stalojn en nur unu tago. Heraklo ne diris al Aŭgio, ke la laboro estis ordonita senpage. Li petis de Aŭgio dekonon de lia brutaro, kiel salajron. La reĝo konsentis.
Vestfasono
Alta vestarto
La tipo de modo kiu hegemoniis ĝis la 1950aj jaroj estis la modo "farita je mezuro" aŭ en la franca haute couture (alta kudrarto). La esprimo "farita je mezuro" povas esti uzata por ĉiu ajn vestaĵo kreita por preciza kliento. Alta kudrarto, tamen, estas protektita esprimo uzebla nur por entreprenoj kiuj plenumas specifajn kondiĉojn klare difinitajn de la Chambre Syndicale de la Couture (Profesiĉambro Privestarta). Tamen, multaj markoj de vestaĵoj "preta por uzo" kaj eĉ de amasmerkato reklamas sin kiel kreantoj de alta kudrarto, kio laŭ la difinitaj kondiĉoj, estus falsa. Vestaĵo de alta kudrarto estas farita laŭ mendo de individua kliento, kaj plej ofte el multekostaj materialoj altkvalitaj, fasonita atentege je detaloj kaj finado, ĝenerale uzante permanajn kaj tempopostulajn teknikojn.
Aŭgio
Aŭgio kaj la sesa laboro de Heraklo
Li komencis malfermi larĝajn breĉojn tra la murojn. Poste, li devojigis la riveron Alfeo kaj la riveron Peneo de iliaj fluejoj, kaj vojigis ilin tra la stalojn. Tiuj rapidaj fluoj forportis la sterkon. Estis do plenumita la sesa laboro de Heraklo.
Sed, intertempe, Aŭgio eksciis, ke tiu laboro estis ordonita de Eŭristeo. Li do rifuzis doni la promesitan brutaron. Fileos, kiu estis unu el la filoj de Aŭgio, decidiĝis pri Heraklo. Tuj Aŭgio ekzilis tiun filon, kiu foriris kun Heraklo, promesante reveni iun tagon kun armeo.
Vestfasono
Modo "preta por uzo"
La modo "preta por uzo"(aŭ laŭ la franca lingvo Prêt-à-porter) estas meza punkto inter alta kudrarto kaj amasmerkato. Ĝi ne taŭgas por individuaj klientoj, sed zorgas ege la elekton kaj la fasonon de la tolaĵo. La veston oni prilaboras en etaj kvantoj por certigi la ekzkluzivecon, pro tio estas multekosta. La kolektoj de vestaĵoj "pretaj por uzo" estas plej ofte prezentitaj de modentreprenoj ĉiun sezonon dum specifa periodo konata kiel Fashion Week (semajno de modo, en la angla) kiu okazas dufoje ĉiujare.
Amasmerkato
Aktuale la modindustrio profitas ĉefe las vendaĵojn de amasmerkato. Tiu ĉi kovras la necesojn de ampleksa gamo de klientoj, produktamte vestaĵojn pretajn por uzo en grandaj kvantoj kaj regulaj grandoj. Malmultekostaj materialoj uzitaj kreative produktas modon atingeblan facile. La mododesegnistoj por amasmerkato ĝenerale adaptaa la modojn difinitajn de la famuloj en la areo de la modo. Ili atendas ĝenerale unu sezonon por certigi ĉu preciza stilo sukcesos antaŭ produkti siajn proprajn versiojn de tiu. Por enspezi tempon kaj monon, ili uzas pli malmultekostajn materialojn kaj produktoteknikojn pli simplajn kiuj povas esti facile plenumitaj de maŝino. La fina produkto povas esti vendata laŭ prezo multe pli malalta ol la produkto de ĉiu ajn el la aliaj du produktometodoj.
Aurel Vlaicu (Geoagiu)
Aurel Vlaicu [aŭrel vlajku] (hungare: Bencenc, germane: Benzenz) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Orăștie. Administre ĝi apartenas al Geoagiu.
Aŭgio
Heraklo kontraŭ Aŭgio
Ĉar Aŭgio ne volis pagi la salajron de Heraklo post la sesa laboro, li revenis kun Fileo kaj armeo. En Eliso, li mortigis Aŭgion kaj ties filojn. Li surtronigis Fileon anstataŭ ties patro.
Tamás Lossonczy
Tamás Lossonczy [tamAŝ loŝonci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lossonczy Tamás estis hungara pentristo, grafikisto kaj instruisto.
Aurel Vlaicu (Geoagiu)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 824 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 914.
Aŭgio
Unuaj Olimpiaj ludoj en Elido
Post la dispartigo de la militakiro, li organizis feston en kiu la gastoj konkursis per piedkurso,luktado,ĵetlancado,disklancado, ĉarkurso. Laŭ la tradicio, tio fariĝis la unuaj olimpiaj ludoj. Depost tiu tempo, estis ordonita, ke en Elidon, neniu povus eniri armita.
Aurel Vlaicu (Geoagiu)
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1263. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). La iama rumana nomo de la vilaĝo estis Binținți [bincinc]. Oni ŝanĝis ĝian nomon honore al Aurel Vlaicu, pioniro de aviado, kiu tie naskiĝis.
Gamo de Kodály
Kodály estas tonsilaba gamo ĝenerale uzata por eŭropa kaj alia muzikoj. Ĝiaj ĉefaj tonsilaboj estas ĉerpitaj de Gido de Areco el Sankta Johana preĝo:
<[Do]=1, [Re]=9/8, [Ma]=6/5, [Mi]=5/4, [Fa]=4/3, [So]=3/2, [La]=5/3, [Ti]=15/8 >. Tonciklo estas oktavo <[do]=2>, bemoloj kaj diesoj malaltigas aŭ altigas frekvencon per la diferenco inter [Ma] kaj [Mi] <[Da]=24/25, [Di]=25/24 >.
Altenburg
Altenburg estas ankaŭ germana nomo de la komunumo Baia de Criş en Rumanio.
Altenburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historie Altenburg estis ĉefurbo de la ernesta duklando Saksio-Altenburg.
Historio
La unua dokumenta mencio estis de 976 kaj ricevis la urbajn rajtojn en 1256. Altenburg estis rezidejo ekde 1603. En 1810 aktivis surloke la eldonisto Friedrich Arnold Brockhaus. En la jaro 1920-a ĝi turingiiĝis. Historie gravas en la urbo Konvento magdalena de la protestantisma eklezio. Historie grava gimnazio estas la Gimnazio frederika.
Industrio kaj kulturo
La urbo estas grava industria loko; inter la plej gravaj branĉoj nombriĝas la produktado tradiciriĉa de ludkartoj, de elektraj aparatoj kaj de cigaroj. De multaj jarcentoj famas la Teatro de Altenburg.
Vidindaĵoj
Dominas la silueton la kastelego sur vasta kaj kruta roko. Tiu plej konata vidindaĵo konstruitis inter 1723-30. Sur la liberaera scenejo en la korto kastela okazas regule dum someroj teatraĵenscenejigoj kaj ĝi enhavas i.a. muzeon pri ludkartoj.
Krome vidindas la Urbodomo de Altenburg (1562-64, renesancstila), la trinava urbokirko Sankta Bartolomeo (fino de la 15-a jc) kaj kelkaj burĝaj domoj datumantaj de la 16-a ĝis la 18-a jc., krom la Muzeo Lindenau. Interesaj klarigoj pri bierfarado ricevatas en la Muzeo pri bierfarado. Por emuloj de natursciencaĵoj rekomendatas vizito de la Muzeo Mauritianum.
Konvento magdalena (germane: Magdalenenstift) estas monumentprotektitaĵo en la centro de Altenburg kaj sidejo de Fondaĵo Ev.-Luth. Magdalenenstift. Arĥitekture ege interesas la Tombeja preĝejo Resurekto de Jesuo. Nuptemuloj iru al Pohlhof. En la Urba arbaro supre de la municipo troviĝas Bismarck-turo.
Lulilo skata
La urbo Altenburg estigis la skato-kartludon. La reguloj de la Ĝenerala germana skatregularo difinitis kaj fiksitis en la 1886-a jaro. Ene de la kastelo troviĝas kartludmuzeo belega. Skatoputo staras antaŭ la Seckendorff-palaco.
Orain (Côte-d'Or)
Orain estas franca komunumo kiu situas en Francio, regiono Burgonjo, departemento Côte-d'Or.
Ekonomio
Sur la komunumo situas sunĉela elektrejo (9,5 MW).
Famulo
Jean Thurel naskiĝis tie en 1698.
Historio
La unua skriba mencio de Orain datiĝis el 1159 kiel Orrein.
Itapuranga
Itapuranga estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 26.125 loĝantojn en 2010 kaj 25 597 en 2021.
Karlskirche
Karlskirche (plena nomo: Rektoratskirche St. Karl Borromäus) estas la preĝejo, situanta ĉe Karlsplatz en Interna urbo de Vieno (Aŭstrio). Ĝi estis konstruita en 1716-1737 laŭ ordono de la imperiestro Karolo la 6-a kaj dediĉita al sanktulo Karlo Boromeo.
Historio
Imperiestro Karolo la 6-a promesis konstruigi ĝin en 1713, kiam la lasta epidemio de la bubona pesto trafis Bohemion, mortiginte 100 mil homojn. La preĝejo estis nomita honore al la sanktulo Karlo Boromeo, kardinalo kaj ĉefepiskopo fama pro sia prizorgado de la pestoviktimoj dum la epidemio 1575-1578. Li famas ankaŭ kiel arda aganto de Kontraŭreformacio, severe persekutanta la protestantojn kaj bruliganta plurajn herezulojn kaj sorĉistojn.
La konstruado komenciĝis post tri jaroj kaj finiĝis en 1737. Tiel 200 metrojn for de la Ringostrato aperis la paroĥa preĝejo de la imperiestra patrono, kies fasado videblis rekte el la Hofburgo. La restaŭrita en la 1980-aj, ĝi nun servas kiel la paroĥa preĝejo de la Viena Teknologia Universitato kaj estas prizorgata de la Kavalira ordeno de krucanoj kun ruĝa stelo — la sola kavalira ordeno, fondita en Bohemio.
Priskribo
La templo unuafoje povus konfuzigi, speciale pro sia kolonoj kiuj aspektas kvazaŭ minaretoj. Tamen kulpas pri tio ne islamaj motivoj aŭ spuroj de la turka invado, sed nura eklektikismo. Dum la fasado stile korespondas al la antikva greka portiko, la turopavilonoj estas influataj de la roma baroko kaj la turoj mem sekvas ekzemplon de la Trajana Kolono en Romo.
La forĝisto de Kochel
La forĝisto de Kochel, Der Schmied von Kochel, estas figuro de bavara folkloro. Laŭ tiu mito, li estis soldato en la Granda Turka Milito (Batalo de Vieno). Armite kun nenio krom klabo, li supozeble enrompis en la pordegojn de Beogrado. Li rifuzis kompensojn por lia heroaĵo de la princelektistoj.
Alia legendo atribuita al li gvidas la farmistribelon kontraŭ la imperiaj soldatoj de la habsburga imperiestro Jozefo la 1-a dum la Milito de Hispana Sukcedo. Tio kulminis per la Sendlinger Mordweihnacht (kristnaska masakro de Sendling, 1705). En literaturo, la forĝisto estas priskribita kiel viro de pli ol 70 jaroj de aĝo, ankoraŭ granda en staturo kaj povo. Por la ribelo, li supozeble estis armita per pikita klabo de lia propra kreado kiu pezis pli ol 50 kg. La nokton de la masakro, la forĝisto batalis en la vicoj da la ribelantoj ĉe la Sendling-paroka preĝejo. Tie li mortis heroe, la lasta viro falanta.
Historio
Historia esploro pri la forĝisto de Kochel am See montris ke li estis verŝajne nur legendo kaj simbolo prefere ol reala persono, eventuale inventita por fari la malvenkon de la ribelo pli eltenebla. La forĝisto estas konata kiel Balthasar kun familia nomo de aŭ Mayer aŭ Riesenberger. Balthasar Mayer (naskita la 6-an de januaro, 1644 en Waalkirchen) fakte ekzistis, sed neniaj signoj de tiu persono kiel forĝisto en Kochel am See povus esti trovitaj. Balthasar Riesenberger (naskita en Bach bei Holzolling) partoprenis en la batalo en Sendling, sed neniaj signoj de lia forĝistado en Kochel am See povus esti trovitaj ankaŭ. La fakto ke Kochel am See apartenis al la tribunaldistrikto de Murnau dum la ribelo, kiu ne partoprenis en la Oberländer-ribelo, ankaŭ parolas kontraŭ la Kochel am See-teorio. En memoro pri la Sendling-a kristnasko-masakro kaj la Schmied von Kochel am See, ekzistas regulaj spektakloj kaj okazaĵoj en Bavario.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Előszállás)
Historio
La unua kirko konstruiĝis en 1750. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la 1770-aj jaroj. La ĉefaltaro estis farita en 1788. Renovigoj okazis en 1839, 1933 fine en la 2000-aj jaroj. La orgeno estas aŭdebla de 1911.
Konstruaĵo
La preĝejo estas sola konstruaĵo, sed tre proksime situas monaĥejo de la cistercianoj. La preĝejo komenciĝas per turo, kiun sekvas la navo, fine estas duonronda kaj malpli larĝa sanktejo, apude kun sakristio. Interne super la enirejo estas galerio por la orgeno. La ĉefaltara bildo prezentas naskiĝon de Sankta Maria, la 2 flankaltaroj prezentas Sanktan Jozefon kaj Sanktan Bernardon. Kontraŭ la predikejo situas skulptaĵogrupo pri bapto de Kristo. La muroj origine estis blankaj, sed en 1913 oni pentris bildojn.
Masullas
Masullas estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Naoya Ohashi
Naoya Ohashi (大橋 直矢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
NGC 5065
NGC 5065 (aliaj indikoj — UGC 8356, MCG 5-31-170, ZWG 160.181, IRAS13151+3121, PGC 46293) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nikolaj Kabanov
Nikolaj KABANOV (Николай Александрович Кабанов; n. 29 januaro (12 februaro) 1864, Karaĉev, Orjola gubernio Rusio - 20 novembro 1942, Kazanj Soveta Unio), ruso. Rusia kaj sovetia medicinisto-terapiisto, sciencisto kaj pedagogo, fama rusia kaj sovetia esperantisto.
=Biografio=
Nikolaj Kabanov naskiĝis en familio de vilaĝa instruisto 29-an de januaro (12 februaro) 1864. Finis kun distingo fiziko-matematikan 1886) kaj medicinan (1893) fakultatojn de Moskva Imperiestra Universitato. Li estis disĉiplo de profesoro A.A. Ostroumov. Laboris sur posteno de privat-docento en la Hospitalo de Moskva Universitato (Госпитальная терапевтическая клиника Московского университета). En 1911, kun pluraj profesoroj kaj instruistoj, maldungiĝis protestante kontraŭ agado de ministro de edukado Kasso. Poste iĝis lektoro de la Superaj Pedagogiaj kursoj “Tiĥomirov” (1911-1918), profesoro de terapia hospitalo kaj dekano de fakultato ĉe universitato de Jekaterinoslav (nun Dnepropetrovsk), rektoro de la Supera Jekaterinoslava Pedogogia Instituto (1918-1922). En 1922 revenis al Moskvo kie ĝis 1930 gvidis fakultatan terapian hospitalon de la 2-a Moskva ŝtata universitato. Samtempe organizis kaj estris metiejon por produkti porstudajn lernilojn. Mortis 20-an de novembro 1942 en Kazanj kien estis evakuita dum la Dua mondmilito.
=Scienca laboro=
Fundamento de sciencevidpunkto de Nikolaj Kabanov estis la opinio, ke homa korpo estas tuteca sistemo. Li asertis ke malsano de ajna korpa organo estas loka riveliĝo de malsano de la tuta korpo. Li ellaboris multfoje reeldonitan metodikon de klinika esploro de malsanulo. La metodiko inkluzivas parkeran pridemandadon de malsanulo, esploron pri sano de liaj prauloj kaj parencoj, kaj kondiĉoj de lia loĝado kaj laboro. Nikolaj Kabanov estas aŭtoro de 150 sciencaj verkoj kaj libroj pri medicino.
=Socia agado=
En 1894 Nikolaj Kabanov organizis kaj gvidis eldonadon de scienco-popularaj libroj por vastaj tavoloj de legantoj. La libroj rakontis pri rajtoj de civitanoj, popolregado, funkciado de ŝtato, nacieca problemo ktp.
= Esperanto-aktivulo =
Nikolaj Kabanov estis unu el la plej fervoraj rusaj Esperantistoj antaŭ Unua mondmilito. Estis prezidanto de TEKA kaj ano de LK. Verkis kaj kompilis lernolibrojn, tradukis verkojn de famaj rusiaj aŭtoroj, kompilis legolibron, koncizan Rusa-Esperantan vortaron, historion de la Esperanto-movado en Saratov (1913). Kunlaboris je Tra La Mondo, La Revuo, Oficiala Gazeto Esperanta, Danubo, Internacia Scienca Revuo, redaktoro de la Bulteno de Tutruslanda Esperantista Kuracista Societo, 1911-l4. Li korespondis kun Romain Rolland kaj aliaj kulturaj kaj artaj famuloj.
Nikolaj Kabanov pledis por la alpreno de Esperanto kiel internacia helplingvo en la "Ĵurnalo de la rusa medicina societo fondita memore al Pirogov" (n° 7, 1907). Tiurilata propono estis enmetita en la tagordo de la ĉiudujara kongreso de 1909 de la societo, konforme al deziresprimo de la medicina Societo de la Universitato de Kazanj.
= Familio de Nikolaj Kabanov =
Nikolaj Kabanov edziĝis al Marija Dmitrievna Poloĵenceva (ruse Мария Дмитриевна Положенцева). Lanĉis dinastion de sciencistoj kaj kuracistoj. Li estis patro de konataj rusiaj scienculoj A.N.Kabanov, B.N.Kabanov kaj Je.N.Kabanova-Meller, avo de V.A.Kabanov, praavo de A.V.Kabanov. Lia filino Olga Kabanova en aĝo 16 jaroj libervole dungiĝis al armeo (alivestinte sin kiel viro) kaj partoprenis la Unuan Mondmiliton, estis vundita, ordenita per la Kruco de Georgij, partoprenis la Civitan militon en Rusio, partoprenis la Blankan (kontraŭbolŝevikan) movadon en la Sudo de Rusio kaj fin-fine elmigris al Usono.
= Bibliografio de Nikolaj Kabanov =
Bohuslavice nad Vláří
Bohuslavice nad Vláří estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín en valo de rivero Vlára, proksimume 12,5 km oriente de Luhačovice kaj 25 km sudoriente de Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365. En la jaro 2001 Bohuslavice forŝiriĝis de urbo Slavičín.
Maisey-le-Duc
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordcentra parto de Burgonjo-Franĉkonteo.
Prahistorio
Oni trovis du tumulojn el fera epoko.
Antikva epoko
Oni trovis romian ĉambron por provizoj.
Mezepoko
La unua mencio de la vilaĝo datiĝas el 625 kiel Massiacum. Oni trovis merovidajn sarkofagoj.
Moderna epoko
Altforno ĉeestis de la 16a ĝis la 19a jarcento. Tie oni fabrikis la municiojn por la defendo de Châtillon kontraŭ la armeo de Henriko la 4-a.
Nuntempa epoko
La preĝejo Sankta Marteno aŭ Ĉielenpreno de Maria. En 2002 Maisey-le-Duc estas la plej granda franca komunumo, kie Jacques Chirac ricevis nenian voĉon en la unua balotvico de la prezidenta baloto.
En 2004 okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (2,86 %).
Universitato Stanford
Universitato Stanford (Leland Stanford Junior University), konata plejparte sub la mallongigita nomo Stanford University aŭ simple kiel Stanford, estas privata universitato situanta proksimume 60 km sude de San Francisco, kaj proksimume 32 km norde de San Jose, en Stanford, Kalifornio. Fondita 1-an de oktobro 1891, la universitato estas proksime de la urbo Palo Alto, en Silicon Valley. Universitato Stanford estas unu el la plej bonaj universitatoj en la mondo kaj estas inter la plej riĉaj kaj konataj akademiaj institucioj en Usono kaj la mondo. Ĝi estas membro de la Asocio de Usonaj Universitatoj, de la Asocio de Esploraj Universitatoj kaj de la Global University Leaders Forum (Monda Forumo de Gvidantoj de Universitatoj).