cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Bona Dinosaŭro
La Bona Dinosaŭro (angle: The Good Dinosaur) estas animacia usona filmo distribuita en 2015.
Intrigo
En alternativa universo, la Tero neniam estis trafita de asteroido kaj dinosaŭroj neniam formortis, juna apatosaŭro nomata Arlo perdas sian patron en tragika akcidento. Unu tagon, Arlo falas en riveron kaj roko batas lin. Li iĝas senkonscia. Li estas malproksima de sia hejmo. Provante trovi vojon reen al la Ungegaj Dentaj Montoj, li amikigas prahomon, kiun li nomas "Spot".
Minoo
Minoo, laŭ la helena mitologio, estis reĝo de Kreto, filo de Zeŭso kaj Eŭropa, edzo de Pazifaa. Li akiris la potencon super Kreto per helpo de Pozidono, en Knoso aŭ Gortun (laŭ aliaj mitoj, li ricevis de Zeŭso sceptron).
Li disvastigis sian potencon al insuloj de la Egea Maro, sendis setliĝontojn, purigis la maron el la piratoj. Lia edzino estis Pazifaa, filino de la dio Helioso. Ili havis infanojn: Androgeo, Ariadna kaj Fedra. Ŝi naskis ankaŭ Minotaŭron.
Minoo sukcese militis kontraŭ Ateno kaj Megaro por venĝi murdon de sia filo Androgeo. En la mitoj kaj literaturo, Minoo postulis tirane fraŭlojn kaj fraŭlinojn kiel imposton, por nutri Minotaŭron. Minoon murdis en Sicilio filinojn de Kokalos, sicilia reĝo. Ili verŝis sur lin varmegan akvon dum banado. Postmorte li iĝis juĝanto en la Inferoj.
Kvankam la atena tradicio figuras lin malamike, aliaj rakontoj atestas pri tio, ke li estis grandpotenca, justa reganto. Laŭ multaj sciencistoj, Minoo estis titolo de sakrala reganto de la bronzepoka aŭ minoa Knoso.
Sazdice
Sazdice, hungare Százd [sAzd], germane Sast estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sazdice situas en valo de rojo sub monto 238 m-ojn alta, laŭ flankovojoj. Šahy troviĝas je 13 km-oj.
Historio
En la 13-a jarcento oni fondis tie monaĥejon, apude vilaĝo formiĝis. La tataroj detruis ilin en 1241. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1261 en latina formo "terra Zazd". La setlejo ricevis rajton pri bazarado en 1388. En 1685 ĝi denove detruiĝis fare de turkoj. Slovakoj refondis la setlejon en la 18-a jarcento. Oni komputis tie en 1715 27, post 5 jaroj 32 domojn. En 1828 loĝis tie 591 vilaĝanoj en 98 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Százd 691 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Százd rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondomilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 vivis en Sazdice 439 homoj, (270 hungaroj, 160 slovakoj).
Saint-Martin-de-Laye
- jen france, okcitana respektive gaskona nomo Sent Martin de Lai ne oficiale konfirmita - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kalcedono (urbo)
Grekio kaj Persio
Post la dekadenco de la Aĥemenida Imperio, la urbo kuŝis inter la influsferoj de Sparto kaj Ateno. La urbo estiĝis parto de la regno Bitinio.
Romio
La lasta reĝo de Bitinio, Nikomedo la 4-a, fordonis sian regnon al Romio en 74 a.K. Tiu ago kaŭzis la Trian Mitridatan Militon inter Romio kaj Ponto; la Ponta reĝo, Mitridato la 6-a de Ponto, parte detruis la urbon dum la Batalo de Kalcedono (74 a.K.). Malgraŭ ke Mitridato gajnis la batalon, li tamen malgajnis la militon; poste, Ponto kaj Bitinio fariĝis Romiaj provincoj.
Dum Romia regado, Kalcedono estis rekonstruita, kaj akiris la statuson de libera urbo.
Post la kristaniĝo de Romio, la grava Koncilio de Kalcedono okazis en Kalcedono en la jaro 451. En tiu urbo okazis la unua disiĝo de naciaj kristanaj komunumoj. Ankaŭ ĉi tie estis aprobata la Kalcedona difino.
Post Romio
Post la disfalo de la Okcienta Romia Imperio, la urbo restis kiel parto de la Orienta Romia Imperio, alinome la Bizanca Imperio, ĝis la 14-a jarcento; Orhano la sultano de la Otomana Imperio konkeris ĝin en la 14-a jarcento. (La Bizanca Imperio mem disfalis post la Sieĝo de Konstantinopolo en 1453.)
Hodiaŭ, en Turkio, la urbo Kadıköy troviĝas en la origina setlejo de Kalcedono, en la plilongigo de Üsküdar.
Departemento Totonikapano
Totonikapano (Totonicapán) estas departemento situanta en la sudokcidenta regiono de Gvatemalo. Ĝi havas limojn norde kun Huehuetenango; sude kun Sololao; oriente kun Kiĉeo; kaj okcidente kun Ketzaltenango. Totonikapano etendiĝas sur areo de, administre dividata en 8 municipoj kun 339,254 loĝantoj. La departementa ĉefurbo Totonikapano troviĝas je 203 kilometroj de la landa ĉefurbo.
Disko
Disko - ĉi tiu vorto havas kelkajn sencojn.
Kati Andresz
Kati Andresz [andres], laŭ hungarlingve kutima nomordo Andresz Kati estas hungara voĉoaktoro, aktoro. Ŝia origina persona nomo estis Katalin, ties karesnomo estas Kati.
Katalin Andresz naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kati Andresz akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1978. Ŝia ĉefinstruisto estis Endre Marton. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro de Kecskemét. Inter 1981 kaj 1984 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Pécs), poste de Teatro Kisfaludy kaj Teatro Szigligeti (Szolnok). Ekde 1988 ŝi ne apartenas al teatra trupo, plej ofte ŝi estas voĉoaktoro. Ŝi ricevis voĉoaktoran premion en 2018.
Akvonafta kontakto
Akvonafta kontakto estas la surfaco, kiu apartigas en la tavolo naftokuŝejon aŭ naftomarĝenon de la gasa (gasokondensata) kuŝejo, kaj premajn tavolakvojn, kiuj kontaktas kun ili.
Limo inter akvo kaj nafto ne estas strikta, ene de la kontakto ekzistas transira zono dika 10 ĝis 15 m, en kiu ambaŭ fluaĵoj penetras unu la alian. Ĝia dikeco dependas de alteco de kapilara altiĝo de akvo, kolektujaj ecoj de akvohavaj kaj naftohavaj sedimentaĵoj, fiziko-kemiaj ecoj de akvo kaj nafto.
Departemento Zakapo
Zakapo (Zacapa) estas departemento de la nordorienta regiono de Gvatemalo. Ĝi havas limojn node kun la departementoj Alta Verapaco kaj Izabal; sude kun Ĉikimulo kaj Halapo; oriente kun Izabal kaj Honduro; kaj okcidente kun la departemento Progreso. Ĝia departementa ĉefurbo estas la samnoma urbo Zakapo. la departemento Zakapo havas areon de, administre dividata en 10 municipoj kun 207,814 loĝantoj.
Antanas Mockus
Aurelijus Rutenis Antanas Mockus Šivickas (Bogoto, 25-an de marto de 1952) estas kolombia matematikisto, filozofo, kaj politikisto, de litovaj prapatroj. Magistro pri Filozofio (Nacia Universitato de Kolombio), Licenciulo pri Matematiko kaj Filozofio (Universitato de Dijón, Francio), Doktoro Honoris Causa (Universitato de Parizo XIII, Francio) kaj de la Nacia Universitato de Kolombio, kaj abituriento de la Franca Liceo Louis Pasteur. Li estis dufoje urbestro de Bogoto kaj aspiris al la posteno de prezidento de la Respubliko.
En septembro de 2009, Mockus aliĝis al la Verda Partio kune kun la ankaŭ eksurbestroj de Bogoto Luis Eduardo Garzón kaj Enrique Peñalosa. La 14-an de marto de 2010 li estis elektata per popola kosultado kiel oficiala kandidato de tiu politika partio por la prezidentaj elektoj de Kolombio de 2010.
Biografio
Filo de inmigrintoj de Litovio. Oni konsideris lin genia infano kiu lernis legi kiam li estis dujara kaj gradiĝis kun honoroj en la Franca Liceo de Bogoto en 1969. Li studis matematikon kaj filozofion ĉe Dijon, Francio en 1972.
Li fariĝis Magistro pri Filozofio en la Nacia Universitato de Kolombio kaj verkis tezon kies nomo esas "Reprezenti kaj disponigi studon pri la nocio de reprezentado orientita al la ekzameno de ĝia rolo en la antaŭa kompreno de la estaĵo kiel disponibleco" en el jaro 1988.
Oni nomumis lin kiel ĝeneralran direktoron de la Nacia Universitato en 1990. Unue kiel Akademia Vicdirectoro kaj poste en tiu posteno, oni konis lin ĉar li antaŭenigis akademian reformon kaj pri politikojn pri komforto en la Uiversitato, kaj pro serio de polemikaj publikaj agadoj kiel iri al la universitato bicikle, preni siaj seksorganojn antaŭ homamaso en Manizales kaj antaŭ ĉio mallevigi siajn pantalonojn en la aŭditorio el la Nacia Universitato antaŭ gruopo de bruemaj studentoj kiuj malebligis al li fari paroladon. Post ĉi tiu neatendita interveno, lia nomo havas nacian gravecon, tiel kiel en la jaro 2003, oni devigas lin rezigni al sia posteno kaj, post malsukcesaj kandidatiĝoj por plenumi la postenon en la vennta periodo, li presentiĝas kiel kandidato al la urbestra posteno de Bogoto. Per kampanjo senprecedenca en la mondo, en kiu ne estis reklamoj, sed ja elektaj promesoj pri nova civitaneco surbaze de diktrino kiun li nomis "urba kulturo", li venkis sian ĉefan kontraŭulon Enrique Peñalosa. Li rezignas sian postenon komence de 1997 por povi sin ĵeti en la prezidentan elekton de 1998.
En la jaro 2001, li reiras al la politika escenejo kiel kandidato al dua elekto kiel urbestro de Bogoto. La urbestreco de Mockus finis en 2003, kaj anstataŭis lin Luis Eduardo Garzón. MOckus decidas havigi al si sabatan jaron, kaj vojaĝis kaj dialogis en la mondo. Li pesis reiri al CNU la venontan jaron, kvankm li konsideris sin ĵeti en pezedentan kampanjon
Post pasigi du semajnojn en Kennedy School of Government en Usono en 2004, "por kunhavi l spertojn pri civitana kompromiso kiun havis la studentoj kaj la fakultato", Mockus reiras al Harvard kiel vizita profesoro pri romidaj lingvoj por instrui la hispanan en la dua semestro de 2004. Dum novembro Mockus vojaĝis al la Universidad de Virginia por paroli la la uzado de sociaj pozitivaj mekanismoj rilate al la posteno de Urbestro de Bogoto.
En 2004, la ĵurnalo Draugas elektas al Mockus kiel la litovanon de la jaro.En oktobro de 2004, li vizitas je la unua fojo la litovan komunumon de Chicago, Illinois, kiu estas la plej granda litova komunumo ekster Litovio, kaj prelegis en la litova lingvo.
Urbestro de Bogoto (1995-1998)
La 1-an de januaro de 1995 likomnncigas sian an periodon kiel urbestro. Li kunformis la registaron metante akademikulojn kaj ne politikistojn en la plej gravaj postenoj de la administrado.
Li plisolidigis la sanigon de la bogotaj financoj kiu komenciĝis en la urbestra periodo de Jaime Castro serĉe de rimedoj antaŭ ol kompromisiĝi en publikaj laboroj. Same kiel sia anaŭulo,li faris multajn nepopularajn decidojn kiel la imposto al la benzino kiu igis lin distngiĝi kiel unu el la impulsantoj de la nova Bogoto. Li sukcsis malpligi la perfortajn mortigojn per malpermeso de uzo de piroteknikaĵoj al neprofesiuloj kaj antaŭ ĉio per la atarigo de sia plej populara normo La karota horo.
Sed estis en la kampanjo pri propravola ŝparado de akvo, kie li pli bone demonstris la efikecon de siaj pedagogiaj metodoj amase aplikataj.
Dum sia vivo kiel urbestro ne ĉesis surprizigi per stangaj aperoj, kiel sia geedziĝo kun socia asistantino en cirko, portantaj vestojn fabrkitaj el fique kaj surrajdantaj elefanton. Oni vidis tiujn ĉi aperoj ankaŭ antaŭ lia urbestreco, ekzemple kiam survestis vestaĵojn de superheroo kaj inklusive eĉ improvisis repajn kantojn.
Prezidenta aspiro de 1998
Li rezignas al sia posteno komence de 1997 (anstataŭita de la Direktoro de la Instituto pri Kulturo kaj Turismo de tiu epoko, la fizikisto Paul Bromberg Zylverstein), por povi si ĵeti en la prezidentajn elektojn de 1998. Li serĉas manierojn por sin subteni, prelegas pro mono kaj laboras kiel ĵurnalisto en notic-programo. Komence li prezentiĝas kiel prezidenta kandidato, sed poste li akceptas esti vicprezidenta kandidato komplemente de Noemí Sanín, reprezentantino de la tradicia politika klaso. Dum la prezidenta kanpanjo denove estis rolulo en skandalaj okazaĵoj kiel tiu ĵeti akvon en la vizaĵon de la kandidato Horacio Serpa dum debato por ekzemplegi unu el siaj pedagogiaj metodoj.
Urbestro de Bogoto (2001-2004)
En la jaro 2000, li reiras al al politika escenejo kiel kandidato al dua elektoperiodo kielurbestro de Bogoto, kaj li devas peti pardonon al al ĉefurba elektintato ĉar li forlasis la postenon dum la antaŭa urbestra periodo; en malmultaj monatoj li transformigzxas en la unua konkuranto de la eksministro María Emma Mejía, kiun li fine venkas per pli ol 100.000 voĉoj.
Dua urbestra periodo (jabuaro de 2001 - decembro de 2003)permesas al li reakiri la bildon de sendepenta kaj efika politikisto antaŭ la publika opinio kaj impulsas lin serĉi la prezidentecon de la respubiko.
Prezidentaj kaj parlamentaj aspiroj de 2006
Mockus prezentas sian movadon "Viziuloj kun Antanas" al la parlamentaj elektoj de marto de 2006, sed li suferas plenan malvenkon kaj li ne sukcesas akiri eĉ unu palamentan postenon, nek en la Senato nek en la Ĉambro de Diputitoj. Malgraŭ tio, li daŭrigas sian prezidentan kampanjon kun la partio Socia Indiĝena Alianco.
En la prezidentaj elektoj de la 28-an de majo de 2006 finas en la kvara pozicio. Kekaj specialistoj diras ke temas lia malvenko obeas parte al la etoso de radikaliĝo en kiu, aŭ oni estis apoganta la prezidenton (kiu aspiris al la reelekto), o oni estis kontraŭ li. Ĉar la ideoj de Antanas reprezentis malsimilan vidpunkton, pli kompleksan kaj imputeblan la la dekstro, centro aŭ maldekstro, oni formetis sian proponon dum la elekto. Antaxuis lin Álvaro Uribe Vélez en la unua vico, Carlos Gaviria Díaz due kaj Horacio Serpa Uribe trie.
Prezidenta kandidato de la Verda Partio en 2010
Kandidatoj de la Verda Partio:
Por elekti sian kandidaton al la prezidenteco, prezentiĝis de la Verda Partio la eksurbestoj de Bogoto Antanas Mockus, Enrique Peñalosa y Luis Eduardo Garzón.
Dum la unuaj tagoj de aprilo ekzistis alproksimiĝo inter Antanas Mockus y Sergio Fajardo kun la celo prksimigi siajn poitikajn proponojn kaj por ke Fajardo fariĝu la vicprezidanto de Mockus. Tiu ĉi lasta deklinis sian prezidentan kandidatecon por iĝi la vicprezidento de la kandidato de la Verda Partio. Tamen, la alianco fin-efektiviĝis la 12-an de aprilo de 2010 laŭ peto de la Fajardo mem. Provizore, estis enskribita Liliana Caballero kiel vicprezidenta formulo de Mockus.
La kandidatoj Mockus kaj Santos havis la pli grandajn kvantojn da voĉoj en la unua elektado, la 30-an de majo. En la dua kaj definitiva, okazinta la 20-an de junio de 2010, la kandidato Juan Manuel Santos atingis 9'004.221 voĉojn kontraŭ 3'588.819 de Antanas Mockus, kaj fariĝis la nova prezidento de Kolombio.
Sedimentbaseno
Sedimentbaseno estas longetendita, cirkloforma aŭ ankaŭ neregule limigita areo de la terkrusto ekestinta per subsidenco kaj poste plenigita per sedimento. La subaj tavoloj estas kunpremitaj per la superaj kaj daŭre de longaj epokoj kunpremiĝas (kompaktiĝo) kaj tiel fariĝas sabloŝtono aŭ skisto.
Toluca (komunumo)
Toluca estas komunumo en la Estado de México. La ĉefurbo de la komunumo estas Toluca de Lerdo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) loĝantojn. El tiuj viroj kaj  virinoj. La komunumo havas surfacon de kvadratkilometroj kaj ĝi situas je  metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 17′ norda latitudo kaj 99° 40′ okcidenta longitudo.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/mexico/mpios/15106a.htm
Bafuroj
La bafuroj estis praloĝantoj de Maŭritanio kaj oni supozas ilin praavoj de la soninkoj, kiuj estas agrikulturistoj, kaj de la imragenoj, kiuj estzas fiŝkaptistoj. Ili unue estis loksidaj agrikulturistoj. Dum la tempo, kiam ili loĝis en la nordo de Maŭritanio, la Saharo ankoraŭ estis fekunda. Pli poste ili elmigris suden en pli fekundajn regionojn.
Ŝahrijar
Ŝahrijar, persalingve شهريار‎ estas urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Teherano, en norda Irano. La loknomo signifas: reganto (aŭ ŝaho) de la urbo.
Geografio
Ŝahrijar situas sur altebenaĵo. Proksimaj milionurboj estas Teherano kaj iom for Karaĝo.
Historio
La unua mencio okazis en 1367. La urba municipo de Ŝahrijar estis kreita en 1952 kun 5 mil da loĝantoj. En 2011 la eksplodo mortigis 17 homojn, inkluzive generalon.
Flugo 752 de Ukraine International Airlines estis regula flugo de la kompanio Ukraine International Airlines, kiu kraŝis la 8-an de januaro 2020 je 02:44 UTC apud la urbo Ŝahrijar.
Trafiko
En Ŝahrijar aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn, same al Teherano, Karaĝo kaj aliaj proksimaj urboj.
Klimato
Ŝahrijar situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Pri Ŝahrijar estis nomita vento, kiu blovas de okcidento al oriento.
(9360) 1992 EV13
(9360) 1992 EV13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nugato de Montélimar
La blanka Nugato de Montélimar (departemento Drôme/Francio) estas dolĉaĵo konsistanta el sukero, lavenda mielo, ovoblanko, vanilo, pistakoj kaj migdaloj. Ĝi estas dokumentita unue la 2-an de januaro 1701, kiam oni faris donacon al la dukoj de Burgonjo kaj Berry po unu funtocenton da nugato. La franca kaj la germana nugatspecoj forte diferencas inter si.
Beleta rakontaĵeto klarigas al ni la pseŭdosciencan etimologion de la vorto "nugato": Estis je la fino de la 17a jarcento fraŭlino maljuna nomata Onjo Manon. Ŝi okupiĝis tutan tagon pri ŝpinado aŭ trikado, havante oran koron kaj talentegon kuiri kaj baki. Por plivivigi sian monotonan vivon ŝi kutimis inviti ĵaŭde siajn genevojn kune kun iliaj malgrandaj amikoj. Tiam ŝi plezure rakontis al ili distrajn kaj miraklajn fabelojn kaj kantadis antaŭ ili malnovajn popolajn kantojn. Poste ŝi surtabligis al la junuloj po unu deserton bongustan preparitan sekrete. La frandemularo reagis ĉiam dirante: "Tante Manon, tu nous gâtes!" (Onjo Manon, vi dorlotas nin!). Sed la vera etimologio de la vorto ŝajnas esti la latina termino "nucatum" signifanta iun nuksan manĝeton.
Ů
Ů (majuskla) aŭ ů (minuskla) estas litero de ĉeĥa alfabeto.
Ĝia prononco estas longa u sendepende de tio, ĉu ĝi havas akcenton aŭ ne. Dum Ú| Ú, ú, kiu estas prononcata same, estas skribata sur la komenco de vortoj, ů troviĝas ĉiam interne aŭ fine de vorto.
Historie ĝi estiĝis tiel, ke multaj vortoj estis en Bohemio prononcataj kun longa u, dum en Moravio kaj Slovakio en la sama vorto kiel uo. Tial oni komencis skribi la literon kiel u kun malgranda cirkleto, do oni havis la saman ortografion, sed ĉiu povis prononci ĝin laŭ sia kutimo. Fine ankaŭ en Moravio venkis prononco de longa u, sed la ortografio restis.
En Slovakio restis la prononco kun uo, sed la ortografio ŝanĝiĝis al ĉapelita o, ekz. kôň (ĉevalo), dum ĉeĥe kůň.
En la silezia lingvo ĝi havas alian valoron inter /o/ a /u/. En aliaj alfabetoj por la silezia lingvo ĝi estis skribita kiel ó.
Zoltán Körösi Dudus
KÖRÖSI DUDUS Zoltán [koeroeŝi duduŝ], estis hungara violonisto, ciganmuzikestro. Li naskiĝis en 1892 en Deĵo kaj mortis en 1963 en Budapeŝto.
Biografio
Körösi Dudus studis en Koloĵvaro violonludon ĉe Ödön Farkas. Körösi komencis sian karieron en Koloĵvaro en Thália Nagykávéház, kie li ofte distris interalie ankaŭ la verkistojn Sándor Hunyady, Áron Tamási kaj György Szántó. Li translokiĝis en Budapeŝton kun sia familio post la dua mondmilito. Tie li muzikis en restoracioj Kis Royal, Kárpátia kaj Márvány Menyasszony. Li alte taksis sian kunlaboradon kiel akompanianto precipe kun Erzsébet Török kaj Imre Palló. Lian kantkolekton aranĝis sia filino, Mária Körösi.
Jean Baptiste Géhin
Jean Baptiste GÉHIN aŭ Joseph Jean Baptiste GÉHIN estis franca apotekisto en Metz, naskiĝis 1816 en Remiremont kaj mortis 1890 en Remiremont. Li partoprenis la Société des Sciences Médicales de la Moselle. Li priskribis Sitodiplosis mosellana.
Eimersleben
Eimersleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 474 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Ingersleben.
József Török (kuracisto)
József Török [jOĵef torok], laŭ hungarlingve kutima nomordo Török József estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro, membro (korespondanta en 1843, ordinara en 1858) de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis Pál Török (episkopo). József Török naskiĝis la  1813 en Hungara reĝlando en Alsóvárad (nuntempa parto de Tekovský Hrádok en Slovakio). Li mortis la 1894 en Debrecen.
Biografio
József Török frekventis kalvinanan altlernejon en Debrecen, poste en 1836 universitaton Pest (urbo). Li iĝis kuracisto, poste li plulernis en Berlino kaj Parizo por esti kirurgo. Hejmenveninta li kuracadis en Pest, krome li faris ankaŭ vortaristan laboron kune kun Pál Bugát. En 1847 li ekinstruis en altlernejo de Debrecen. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis ĉefkuracisto en la armea hospitalo.
16197 Bluepeter
16197 Bluepeter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la brita porinfana programo Blue Peter. Lanĉita en 1959 ĉe BBC, tiu programo, la plej longdaŭra kaj plej rigardita el la porinfanaj programoj, proponas al infanoj pasporton al aventuroj, ŝancoj kaj aspiroj, kiujn ili ne povas trovi aliloke. La programo kovras mirigan gamon da temoj, inklude pri scienco kaj astronomio.
Tomb Raider (fikcia universo)
Tomb Raider (el la angla Tombo-rabatakisto) estas serio de videoludoj, komiksoj kaj filmoj enfokusigante la tutterajn aventurojn de la brita arkeologistino Lara Croft, iela ina versio de Indiana Jones.
Videoludoj
Oni ekaŭdis pri Tomb Raider en 1996 kiam la unua videoludo aperis. Apartenanta je la ĝenro de agaj ludoj, ĝi ankaŭ entenas karakterizaĵojn de platforma ludo. Oni direktas Lara Croft, seks-alloga kaj sporta aventurino je objektiva vido. La ludo, kiu aperis samtempe sur PK, PlayStation kaj Sega Saturn, riĉigis la disvolvigantojn Core Design kaj eldonantojn Eidos Interactive. Tomb Raider estis cetere unu el la unuaj aventuraj videoludoj kies ĉefa protagonisto estas virino. Kaj ĝi disvastigis tutmonde la famon pri videoludoj. Kaj eĉ nun, kiam laŭ kelkaj, la serio malboniĝas, Tomb Raider restas simbolo de videoludo.
Tomb Raider 1
Ĝi estis publikigita en 1996 kaj estas la unua epizodo de la serio. Ĝi estas ludebla per PlayStation, Sega Saturn kaj PK.
En la unua epizodo Lara Croft estas ekkontaktata de Jaqueline Natla, riĉa entreprenistino, por serĉi pecon de Scion, antikva artefakto kun granda povo. Ŝi akceptas kaj iras Peruen, sed trovinte la artefakton, Lara estas ataktata de Larson, sendita de Natla mem. Do, ŝi serĉas la aliajn du pecojn de Scion en Grekio kaj Egiptio, sed poste la talismano estas ŝtelita de la soldatoj de Natla, kiu estas unu el la tri gesinjoroj de Atlantido. Ŝi estis superfrostigita de Qualopec kaj Tihocan pro siaj projektoj de destruado, sed poste ŝi liberiĝis. Poste estos ĉaso por haltigi Natla-n en subtera piramido kaj rokamboleska fuĝo, el kiu Lara revenos nur kun malmultaj pecoj de Scion, destruita de ŝi mem por savi la mondon.
Tomb Raider 2
Tomb Raider 2 estis publikigita en 1997 por PlayStation, PK kaj Mac OS. Ĝi estas la dua epizodo de la sagao.
La ludo disvolviĝas en multaj lokoj: Ĉinio, Italio, sueza kanalo, Tibeto. Inter antikvaj ruinoj, veneciaj kanaloj, subakvaj mergiĝoj kaj monaĥejoj, Lara serĉas mitan ĉinan ponardon, apartenita de antikva imperiestro. Laŭ la legendo, ĝi povas doni senmortecon. Lara havos, kiel malamikon, Bartolo-n, sinkompata mafiano, kiu volas trovi la ponardon antaŭ ol Lara.
Tomb Raider 3
Tomb Raider 3 estis publikigita en 1998 por PlayStation, PK kaj Mac OS. Ĝi estas la lasta titolo de la sagao havanta numeron post la siglo “Tomb Raider”.
Antaŭ milionoj da jaroj, meteorŝtono frakasiĝis en Antarkto, tiutempe impeta. La unuaj loĝantaroj tie trovis fekundajn terojn kaj lokiĝis tie por krei floran civilizon. Per la roko de la meteorŝtono ili konstruis kvar artefaktojn, kiuj estis respektataj pro iliaj nenormalaj povoj. Sed katastrofaĵoj eskapigis la popolojn, kiuj iris en la insulojn de Polinezio.
En 1998, la grupo "RX-Tech" faras serĉojn en Antartido. Ĝiaj anoj estas okupitaj por serĉi la meteorŝtonon. Hazarde ili trovas korpon kaj taglibron de ŝipano, apartenita al ŝipanaro de la ŝipo Beagle, la sama de Charles Darwin.
Lara Croft nun estas en Hindio serĉanta unu el la kvar mitaj artefaktoj, sed komence ŝi ne konas la ekzistadon de la alia tri.
Tomb Raider: The Last Revelation
Tomb Raider: The Last Revelation estis publikigita en 1999 por PlayStation, Sega Dreamcast, PK kaj Mac OS.
La ludo havas du pecojn. La unua montras al ludanto kiel uzi la ludon. Ĝi estas lokita tiam, kiam Lara estis ankoraŭ knabino kun sia majstro Werner Von Croy, en tempia komplekso de Angkor Wat en Kamboĝo.
Fakte, en dua peco, la plej grava, Lara Croft, en estanto, troviĝas en Egiptio. Ŝia celo estas rehavi la 'Armaturo-n de Horus, artefakto kiu povas elvoki la bonvoleman dion kapablante forigi la malbelajn povojn de Seth.
Dum siaj vojaĝoj, Lara estos ĝenata de Werner, kiu volas venĝi sin, forlasite de Lara en Angkor Wat. Poste li estos ankaŭ posedata de Seth.
La fino disvolviĝas en Templo de Horus, kie Lara, provante fuĝi el la falanta piramido, renkontas Werner-on, kiu vane provas helpi Lara-n. Fine Lara restas sub la ruboj de la piramido, eble mortinta.
Tomb Raider: Chronicles
Tomb Raider: Chronicles estis publikigita en 2000 por PlayStation, Sega Dreamcast, PK kaj Mac OS X.
Tiu videoludo estas kunmetita el kvar malsamaj aventuroj. Tio okazas ĉar tiuj aventuroj estas la “Kronikoj”, rakontataj de kelkaj amikoj de Lara, kiuj opinias Lara-n sendube mortinta. Samtempe Werner Von Croy estas en Egiptio serĉanta Lara-n, kies li trovas nur dorsosakon, ne kadavron.
Tomb Raider: The Angel of Darkness
Tomb Raider: The Angel of Darkness estis publikigita en 2003 por PlayStation 2, PK kaj Mac OS X.
En The Angel of Darkness Lara Croft estas maljuste akuzita pri hommortigo de Werner Von Croy. Ŝi estas serĉata de la pariza polico, ĉar ŝi estas la ununura suspektato de la hommortigo, pri kiu ŝi memoras nenion. Ŝiaj serĉadoj elkovrigos al ŝi la ekzistadon de sekreta sekto, kiu volas reelvoki la lastan ekzempleron de antikva raso el malicaj bibliaj duondioj: la Nefilimoj. Poste Lara estos helpata de Kurtis, kiu estas filo de antikva gento, kiu de multaj generacioj batalas kontraŭ la Nefilimoj.
The Angel of Darkness malbonigis la famon de la serio, publikigite kiam ĝi estis ankoraŭ finenda.
Tomb Raider: Legend
Tomb Raider: Legend estis publikigita en aprilo de 2006 por PlayStation 2, PlayStation Portable, PK, Xbox kaj Xbox 360.
Pro la fiasko de la antaŭa epizodo, nun Tomb Raider estas produktata de Crystal Dynamics, ne plu de Core Design.
La unuan fojon la historio rakontas originojn de Lara. Ĉi tie Lara devas serĉi kopion de la mistika artefakto, kiu kaŭzis la malaperon de ŝia patrino: la spado de Excalibur. Aliaj personoj malsimpligos la mision de Lara: Amanda (malnova amikino de Lara opiniata mortinta) kaj aliaj malamikoj.
Tomb Raider: Anniversary
Ĝi estis publikigita en 2007. Ĝi estas rearanĝo de la unua epizodo de la sagao Tomb Raider.
Tomb Raider: Underworld
Tomb Raider: Underworld estis publikigita en 2008.
La historio komenciĝas tuj poste la okazintaĵoj de Tomb Raider: Legend, estante ĝia sekvo. La celo de Lara estos svingi la martelon de Thor, dio de fulmoj. Tiu grandega artefakto povas eldestrui monton kaj eĉ mortigi dion. Reaperas Jacqueline Natla kaj ŝia aliancanino Amanda por retrovi la Martelon. Lara Croft en tiu aventuro estas ĉiam akompatanata de Zip kaj Alister.
Tomb Raider
Ĝi estis publikigita en 2013.
Rise of the Tomb Raider
Ĝi estis publikigita en 2015.
Filmoj
Post la sukceso de la video- kaj komputilluda serio, Holivudo lerte konkeris la rajtojn. Rolas la usona aktorino Angelina Jolie je Lara Croft.
Jón Pálmason
Jón Pálmason  (28-a de novembro 1888 - 1-a de februaro 1973) estis islanda farmisto kaj politikisto. Li estis parlamentano 1933-1959 de la Sendependecpartio kaj mallongtempe ministro.
Batalo de Krizopolo
La Batalo de Krizopolo okazis la 18-an de Septembro 324 ĉe Krizopolo (Üsküdar), ĉe Kalcedono (Kadıköy), inter la trupoj de la du Romiaj Imperiestroj Konstantino kaj Licinio. La batalo setis la fina renkonto inter ambaŭ imperiestroj. Post la malvenko de lia ŝiparo en la Batalo de Helesponto, Licinio retiriĝis kun siaj fortoj el la urbo Bizanco tra la Bosporo al Kalcedono en Bitinio. Konstantino sekvis lin, kaj venkis en la sekva batalo. Tio lasis Konstantinon kiel la ununura imperiestro, kaj tiele finis la periodo de la Tetrarkio.
Franz Bürkl
Franz Bürkl (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1911, mortis la 7-an de septembro 1943 en Varsovio) – serĝento de SS-Scharführer), de la 22-a de septembro 1941 funkciulo de Sipo en malliberejo Pawiak en Varsovio, kie plenumis funkcion de Zugführer kaj unu el anstataŭantoj de la prizonkomandanto.
Vivo
Li estis unu el la plej kruelaj membroj de la funkciuloj de Pawiak. Murdis homojn por persona satisfakcio. Pafis al malliberuloj, pendigis ilin en keloj, ekzercigis torturante, atakis per hundoj.
Dum du jaroj en Pawiak li murdis kelkdekon de personoj. Inter liaj viktimoj estis majoro Dionizy Błeszyński, komandanto de la Areo de Pola Enlanda Armeo por Warszawa-Wola, pendumita de li la 4-an de aprilo 1943.
Li pereis laŭ verdikto de la Pola Subtera Ŝtato, stratangule de Litewska kaj Marszałkowska. La verdikton plenumis Unua plotono de Grizaj Taĉmentoj.
Tonatico
Tonatico estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tonatico.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 10.901 enloĝantojn. El tiuj 5.222 viroj kaj 5.679 virinoj. La komunumo havas surfacon de 91.72 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 1640 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 800.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 18° 48′ norda latitudo kaj 99° 40′ okcidenta longitudo.
21431 Amberhess
21431 Amberhess estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amber Irish Hess, finalistino en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Robert Louis Stevenson School de Pebble Beach (Kalifornio Usono).
Gábor Kalotai
KALOTAI Gábor estis rumanihungara/hungara ĵurnalisto, dramaturgiisto, verkisto naskita en Budapest la 15-an de aprilo 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de majo 1962.
Kariero
Gábor Kalotai en 1922 akiris aktordiplomon en Budapeŝto, poste li studis teatran reĝisoradon en Berlino. De 1927 li estis konstanta kunlaborinto de gazetoj Temesvári Hírlap, Aradi Közlöny, Brassói Lapok, Nagyváradi Napló. Li faris intervjuojn en Temesvári Hírlap kun Rabindranath Tagore, Pietro Mascagni, Philippo Tommaso Marinetti (1926), Albert Einstein (1927), en Nagyváradi Napló kun Béla Bartók (1936), en Aradi Közlöny kun Gyula Illyés kaj Lajos Zilahy (1940). En Temeŝvaro li redaktis la revuon Asszonyok, lányok (1930–31). Post la dua mondmilito li loksidiĝis en Hungario, kie li direktis kinejojn kaj redaktis la gazeton Filmhíradó.
Klatovy I
Klatovy I estas parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 193 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Klatovy I situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1253.
Arlesheim
Arlesheim (svisgermane: []) estas komunumo kaj ĉefa loĝloko de samnoma distrikto de Kantono Bazelo Kampara en Svislando. Ĝi havis 8946 loĝantojn la 31-an de marto 2008.
Geografio
La komunumo Arlesheim situas 8 kilometrojn sude de la urbocentro de Bazelo ĉe la bordo de la rivero Birs. La areo de la komunumo etendiĝas sur 6,94 km², el kiuj 53 % konsistas el arbaroj, 35 % el setlejoj, 11 % el agrikulturaj zonoj kaj 1 % el dezertaj areoj.
Najbaraj komunumoj
Arlesheim limas al Reinach, Münchenstein kaj Muttenz en Kantono Bazelo Kampara kaj Dornach kaj Gempen en Kantono Soloturno.
Trafiko
Arlesheim estas tre bone ligita kun la publika trafikreto. La komunumo posedas komunan stacidomon kun la najbara komunumo Dornach ĉe la ĵurasa fervojlinio de Bazelo al Delemonto, kiu estas servata de la regiona trajnlinio S3. Per la tramlinio n-ro 10 tra Münchenstein, Arlesheim estas konektita al la bazela tramreto. Kaj loka aŭtobuslinio cirkulas inter la stacidomo kaj Reinach.
Historio
En la kavernoj Eremitage, Hollenberg kaj Hohle Felsen kaj en la kastelruino Birseck estis trovitaj skeletoj, laboriloj, muelŝtonoj kaj onramaĵoj el la ŝtonepoko. En la jaro 1239 'Arlisheim' estis integrita al la Episkopejo Bazelo.
Inter 1529 kaj 1581 Arlesheim alprenis la reformita kredon, reprenis poste tamen denova la malnovan katolikan religion. En la jaro 1679 la katedralkapitulo estis transigita de Bazelo respekive Frejburgo en Brisgovio al Alresheim. Tiam estis kontruitaj la katedralo kaj la katedralestraj domoj.
La 10-an de aŭgusto 1792 generalo Biron en la nomo de la franca nacio transdonis al la loĝantoj de la episkopejo la rajton, eksoficigi la landan sinjoron kaj doni al si novan konstitucion. Nacia asembleo proklamis en Porrentruy la Raŭraĥan Respublikon kaj aneksis la bienojn kaj privilegiojn de la episkopo. La katedralkapitulo de Arlesheim estis malfondita kaj la katedralo kaj la monaĥejdomoj aŭkciitaj.
Arlesheim apartenis nun dum la regado de Napoleono la 1-a dum 22 jaroj al Francio. En 1814 la Viena Kongreso redonis la komunumon al la malnova Kantono Bazelo.
La civitanoj de Arlesheim en la jaro 1832 luktis por la Bazela Kantondisiĝo, kaj tial ek de 1833 la komunumo estas parto de la Kantono Bazelo Kampara. Arlesheim fariĝis distriktĉefloko.
Famuloj
En Arlesheim interalie mortis hungara fiziologo Frigyes Verzár kaj la jam menciita kuracistino Ita Wegman.
György Gonda (politikisto)
György Geiszler naskiĝis la en Szombathely (laŭ alia informo en Ostffyasszonyfa), li mortis la  en Szombathely.
Biografio
György Gonda devenis el juda familio. Li maturiĝis en komerca mezlernejo en Szombathely en 1941, poste 2 jaroj li akiris diplometon pri oraĵisto. Li komencis labori en Nagykanizsa, sed en 1944 li estis trudlaboristo. Iom poste li rifuĝis kaj kaŝiĝis. Depost fino de la naziismo li aliĝis al la komunistoj, kie li ricevis plurajn taskojn kaj postenojn. Li frekventis ankaŭ kursojn pri la komunismo. Li studis en Ekonomia Universitato de Budapeŝto ( 1952–1955) kaj en Universitato de Pécs (1962–1965), eĉ li doktoriĝis en 1965. Intertempe inter 1952-1957 li havis altajn postenojn en pluraj ministerioj. Li daŭre restis fidela al komunistoj aŭ socialistoj. Inter 1963 kaj 1980 li estis parlamentano, inter 1978-1984 li estis subministro, sed ankaŭ li havis diversajn partiajn kaj ŝtatajn postenojn. Li pensiuliĝis en 1984, tamen inter 1985–1990 li instruis en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi. Li ricevis premiojn inter 1976-2000.
Eŭtiko
Eŭtiko (Εὐτυχής) estis greka monaĥo, iniciatinto de la monofizitismo, doktrino konsiderata kiel herezo por la Romkatolika Eklezio kaj la Ortodoksa. Eŭtiko naskiĝis en la jaro 378, probable en Konstantinopolo. Ankoraŭ tre juna, li sin dediĉis al la monaĥa vivo en monaĥejo de la ĉefurbo, kie li havis kiel instruisto, deklaritan malamikon de nestorianismo, nomata Maksimo. En tiu ricevita edukado oni devas serĉi la radikojn de lia malamo kontraŭ la doktrino de la du naturoj. Ordinita kiel pastro kaj poste elektita kiel monaĥejestro, komencis aktive partopreni la doktrinajn diskutojn de tiu epoko.
Eŭtiko kaj la sinodo de Konstantinopolo
Ĉirkaŭ la jaro 440, li fariĝas la plej elstara reprezentanto de la bizanca monofizitismo. Lia prestiĝo pligrandiĝis en 441 per la entroniĝo de la eŭnuko Krisapio, kiun li mem baptis. Troigante ĉi tiun amikecon, li komencis ataki ĉiujn kiuj ŝajnis simpatiantoj de la nestorianismo, sen pardoni eminentajn episkopojn kaj orientajn doktorojn, tiajn kiaj Teodoreto de Ciro, Ibas de Edeso kaj eĉ al Domno de Antioĥio. La 8-a de novembro 448, en regiona sinodo en Konstantinopolo, prezidita de la patriarko Flaviano, Eŭsebio de Dorileo, unu el la unuaj elstaruloj kiuj publike denuncis la erarojn de Nestorio, akuzis Eŭtikon je herezo. La sinodo, post hezitigaj rezolucioj influitaj de politikaj okazintaĵoj, finiĝis per kondamnado al Eŭtiko kiel herezulo.
Saint-Lô (stacidomo)
Saint-Lô estas franca stacidomo sur linioj Saint-Lô - Guilberville kaj -, situanta en komunumo Saint-Lô, en departemento Manche, regiono Normandio.
Malfermita en 1860 de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Harpaj tagoj Ostrava
Harpaj tagoj Ostrava estas ununura internacia festivalo en Ĉeĥio mallarĝe celita al harpo. La festivalo estiĝis en la jaro 2000 en Ostrava. Ties fondintino estis harpistino Ada Balová. Impulso por la estiĝo de Harpaj tagoj estis aranĝo de la 7-a monda harpa kongreso en Prago en la jaro 1999, kies arta direktorino estis harpistino Jana Boušková.
La festivalo prezentas geharpistojn en soloaj recitadoj, kun kameraj ensembloj eĉ kun orkestroj. Ĝi estas ankaŭ celita por prezentado de junaj talentuloj kaj ilia enmembrigado en profesia arta agado. La junaj partoprenantoj havas en la festivalo eblecon prezentiĝi flanke de konataj muzikistoj kaj ludi akompanantaj de lertaj muzikaj korpusoj. Apud koncertoj estas enkadre de la festivalo aranĝataj ankaŭ prelegoj pri la harpo kaj la muziko ĝenerale.
Koncilio de Kalcedono
La Koncilio de Kalcedono (Σῠ́νοδος τῆς Χᾰλκηδόνᾰς, Concilium Chalcēdōnēnse) estis unu el la unuaj ekumenaj koncilioj, okazinta en la jaro 451. Ĝi estas la kvara el la unuaj sep ekumenaj koncilioj de la Kristanaro, kaj ĝiaj dogmaj difinoj estis tiame agnoskataj kiel neerariva de la Romkatolika Eklezio kaj de la Ortodoksa.
Kaŭzoj
En la Koncilio de Efezo (431) estis kondamnita la nestoria herezo (difizitoj), kiuj defendis la du naturojn (dia kaj homa) de Kristo kiel tute sendependaj inter si, tio estas, Jesuo estis samfoje Dio kaj viro, sed formante kunmetaĵon de du malsamaj personoj. En la koncilio, Sankta Cirilo de Aleksandrio distingiĝis pro sia atako kontraŭ la tezoj defenditaj de la episkopo Nestorio.
Laŭ iliaj oponintoj, Cirilo, atakinte Nestorion, ankaŭ eraris, ĉar li eĉ neis la ekziston de la du naturoj en Kristo. Li skribis ke en Kristo ne ekzistas pli ol physis, la enkarnita Verbo, uante la formon «La sola physis enkarnita kiel Dio Verbo» (mia physis tou Theou logou sesarkoménee) (Epist. 17; Epist. 46). En 433, du jarojn post la koncilio, la kontraŭdiroj inter Cirilo kaj liaj malamikoj solviĝis per unuiga edikto, en kiu eksplicite estis menciata la du naturoj de Kristo.
Eŭtiko
En 444, du jarojn post la morto de Cirilo, ĉefabato de Konstantinopolo nomata Eŭtiko, komencis prediki ke la homa naturo de Kristo estis kiel sorbita pro la dia naturo, pro tio en la unuiĝo de ambaŭ naturoj nur povas ekzisti unu naturo. Eŭtiko proklamiĝis sekvanto de Cirilo de Aleksandrio; liaj tezoj arigis multajn sekvantojn, inter ili Dioskoro, sukcedinto de Cirilo en la seĝo de Aleksandrio. La herezo de Eŭtiko nomiĝas monofizitismo, tio estas, "unusola naturo".
En regiona sinodo okazinta en Konstantinopolo 448, Eŭsebio de Dorileo denuncis la tezojn de Eŭtiko. La sinodo esprimis senerare la neerarecon de la doktrino de la du naturoj, kaj venigis Eŭtikon al la sinodo. Li neis kaj ĉeesti kaj akcepti la decidon de la sinodo, plifirmigante sin en la doktrino predikita de li pri la sola naturo de Kristo, tial la sinodo ĵetis anatemon kontraŭ li kaj la sekvantojn.
La "Banditaĵo de Efezo"
Eŭtiko ne akceptis la aŭtoritatecon de la sinodo kaj turniĝis al la papo Leono la 1-a. La papo respondis per la Dogma Epistolo, en kiu li plifirmigis la doktrinon de la du naturoj. Ĉi tiu solvo ne estis akceptita de Eŭtiko kaj de liaj sekvantoj; tamen, sub protekto de Dioskoro, la imperiestro de Oriento, Teodozio la 2-a, monofizito, estis kunvokata ĝenerala sinodo en Efezo en aŭgusto 449. Ĉi tiu okazintaĵo estas konata de la katolikaj historiistoj kiel "banditaĵo de Efezo", laŭ esprimo de la papo mem. La nova sinodo deklaris la absolvadon al Eŭtiko, anatemigante la doktrinon de la du naturoj, kaj elpatriarkigado al Flaviano, tiam Patriarko de Konstantinopolo, kiu estis ekzilita kaj iom poste forpasis pro la malbona konduto de la kaptintoj.
La papo faris ĉion eblan por ŝanĝi la situacion: Li skribis al la imperiestro Teodozio la 2-a, al sia fratino Pulkerio, kiu sin deklaris favora al la interkompreniĝo kun Okcidento, kaj eĉ intervenigis la imperiestron de Okcidento, Valentiniano la 3-a. En tiu tempo malfermiĝis granda krizo inter Leono la 1-a kaj Dioskoro, patriarko de Aleksandrio, kiu eĉ ekskomuniis la papon.
La forpaso de Teodozio en 450 ŝanĝis tiun kaosan situacion: Li estis sukcedita de Pulkerio; ŝi, kaj la edzo Marciano restis fidelaj al la tezoj de Flaviano kaj Leono. Fine ŝi decidis kunvoki koncilion, ne en Italio, kiel pretendis la papon, sed en Kalcedono, en nuna Turkio.
Eventoj de la Koncilio
La koncilio okazis de la 8-a de oktobro kaj la 1-a de novembro de la jaro 451 en Kalcedono, urbo de Bitinio, en nuna Turkio.
Ĝin ĉeestis 600 episkopoj, el kiuj nur du estis okcidentanoj, flankenlasante la pontifikajn legatojn. La koncilion prezidis la patriarko de Konstantinopolo, Anatolio, apud la reprezentantoj de la Papo. La imperiestro Marciano decide subtenis la du naturojn de Kristo.
Aktoj de la koncilio
En la koncilio estis malakceptita la monofizitismo, defendata de Eŭtiko, kaj establigis la Kalcedonan Kredkonfeson, kiu priskribas la plenan dian kaj homan naturon de Jesuo Kristo, dua persono de la Triunuo.
En la dua sesio de la koncilio, estis agnoskata la Dogma Epistolo de la Papo kiel kred-dokumento. Dioskoro estis unuanime kondamnata -verŝajne la egiptaj episkopoj estis devigataj tion fari-, kaj ĉiuj liaj dekretoj estis senvalorigataj.
La sekvantoj de Eŭtiko devis akcepti la Epistolon por daŭre resti en la Eklezio. Tamen, dektri episkopoj malakceptis ĝin, argumentante ke ili akceptos nur la "tradician kredon".
En la kanono 28, la Koncilio aprobis la egaligon de la patriarkaj seĝoj de Romo kaj Konstantinopolo, malgraŭ la protestoj de la Papo.
Konsekvencoj
La ĉefa konsekvenco de la Koncilio estis la skismo de la monofizitoj.
En la periodo post la koncilio naskiĝas la orientaj eklezioj, kiuj ankoraŭ hodiaŭ malakceptas la Koncilion: la Kopta Eklezio kiu naskiĝis per la apartiĝo de la Patriarkato de Aleksandrio disde la resto de la Eklezio, la Armena Apostola Eklezio, kiu ne povis frue sendi la reprezentantojn al la koncilio ĉar en tiu momento Armenio devis defendi sin kontraŭ la atako de la zoroastrianaj persoj, la Siria Ortodoksa Eklezio kaj la Malankara Ortodoksa Eklezio, en Barato.
Sándor Endrey
Sándor Endrey [ŝAndor endrei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Endrey Sándor estis hungara pentristo.
Sándor Endrey naskiĝis en 1867 en Nagyvárad (Hungara reĝlando, nuntempa Oradea en Rumanio), li mortis en 1940 en Kovácspatak (Hungara reĝlando, nuntempa Kováčov en Slovakio).
Biografio
Sándor Endrey studis pentradon komence en Budapeŝto, poste en Parizo. Post siaj studoj li pentradis en Budapeŝto, li debutis en ekspozicio en la sama urbo en 1891. Li estis ankaŭ ilustristo de Vasárnapi Ujság. En la jaroj 1936 kaj 1937 li studvojaĝis al Usono, sed li partoprenis ankaŭ en ekspoziciis. Li ricevis premion en 1918.
Novoĥoĥlovskaja (stacio)
Novoĥoĥlovskaja (Новохохловская) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Stanovec
Stanovec estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Drahovo.
48.26139°N, 23.55417°W
Pelagio
Pelagio (latine Pelagius) estis monaĥo de Britanio, asketa kaj reformisto, kiu vivis inter la 4-a kaj 5-a jarcentoj p.K. Li suferis akran persekutadon de la Katolika Eklezio post lia fondo de pelagianismo, nova tendenco de la Kristanismo (konsiderata kiel herezo) kiu neis la dogmon de la Prapeko. Paradokse, antaŭ tio li ĝuis popularecon en la roma kurio kaj eĉ Sankta Aŭgusteno, kiu poste konvertiĝis en unu el la plej akraj kritikistoj, difinis lin kiel «sankta viro».
Napo
Vidu ankaŭ Napo (Ekvadoro)
Napo estas unu- aŭ dujara planto de brasiko (Brassica napus el kruciferacoj), simila al la rapo. Ĝi estas bluroza, kun floroj havantaj grandajn kremflavajn petalojn.
Kulturformoj estas brasiknapo, kolzo, oleonapo.
Tahitia gardenio
Tahitia gardenio (tahitie: Tiare tahiti, latine: Gardenia taitensis) estas planto el la familio de la rubiacoj (Rubiaceae). Ĝi estas eta florhava arbedo kiu nur troviĝas en la arkipelago de Franca Polinezio. La floro de la Tiare estas la nacia emblemo de la insulo Tahitio kaj Franca Polinezio. El la floro oni faras la oleon mono'i, kio estas uzata por har- kaj haŭtprizorgo. El la floroj oni faras la famajn girlandojn kiujn novalvenintoj kaj turistoj ricevas ĉirkaŭ la kolo. Ekestis nombro da tipaj kutimoj pro la signifo de la floro sur la insuloj. La floro tre bonodoras kaj estas protektata sur la insuloj.
Ignác Alpár
Ignác ALPÁR, laŭ hungarlingve kutima nomordo Alpár Ignác estis elstara hungara arkitekto, profesoro.
Ignác Alpár naskiĝis kiel Schöckl Ignác la 1855 en Pest (urbo). Li mortis la 1928 en Zürich.