cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ŝjiano
Ŝjiano (西安 [xi-an] ) estas milionurbo en Ĉinio, kie estas provinca ĉefurbo de Ŝenŝjio.
Historio
Ŝjiano (malnova skribo: Siano) estis la ĉefurbo de Ĉinio dum la tempo de la dinastioj de Zhou, Qin, Han, Sui kaj Tang. Ĝi estis unu de la finaj punktoj de la silka vojo.
En la jaro 1046 a.K. dum la dinastio Okcidenta Zhou, kiu estis la unua tutlanda reĝimo en ĉina historio, Ŝjiano estis nomita Fenghao (ĉine 丰镐|豐鎬), kiu estis kunigita nomo de du ĉefurboj Fengjing (丰京|豐京) kaj Haojing (镐京|鎬京) fonditaj de Reĝo Wen kaj Reĝo Wu respektive. En la komenca jaro de la dinastio Okcidenta Han (la jaro 206 a.K.), Imperiestro Liu Bang elektis Ŝjianon kiel ĉefurbon, kaj nomis ĝin Chang'an (长安|長安), kiu signifis "longan pacon". Ekde tiam ĝis la fina jaro de la dinastio Tang (la jaro 907), Ŝjiano sub la nomo Chang'an estis ĉefurbo de dektri dinastioj por pli ol 1100 jaroj. En la printempo de la jaro 1369, kiu estis la dua jaro post la fondiĝo de la dinastio Ming, generalo Xu Da de imperiestro Zhu Yuanzhang kaptis la urbon, kaj ŝanĝis ĝian nomon al Xi'an (西安, esperante Ŝjiano), kiu signifis "pacon en okcidento", kaj edke tiam, oni uzis la nomon ĝis nun.
Turismo
Ŝjiano havas la faman armeon el 7 000 terakotaj militistoj en natura grandeco, el la 3-a jarcento antaŭ Kristo.Ŝj
Ankaŭ tie troviĝas aliaj ne famaj turismaj aferoj kiel urba murego, 14 km longa, kun superrigardo sur la urbo; eblas biciklado laŭ la muro kaj la budhisma granda ansero-pagodo (« Da Yan Ta »). Ekzistas sonorilo-turo kaj tamburo-turo.
Klimato
La klimato de Ŝjiano estas kontinenta, iomete musono influas. La someroj estas varmegaj, la vintroj estas malvarmaj kaj sekaj. Plej ofte de aŭgusto ĝis novembro pluvas (vintre malofte neĝas) resume 550 mm. Printempe polvo- kaj sableroŝtormoj okazadas. La averaĝa temperaturo estas 14 °C, somere 27 °C, vintre proksimume frostopunkto.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas:
Rešov (distrikto Bardejov)
Rešov (hungare Réső [rEŝO], rutene Ряшов [rjaŝov], germane Reschau [reŝaŭ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Rešov situas fine de sakovojo el Lukavica. Bardejov troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1454. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Réső 334 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Rešov 343 homoj, (317 slovakoj, 22 rutenoj).
12311 Ingemyr
12311 Ingemyr estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Mikael Ingemyr, studenton ĉe la alta lernejo de kosmaj studoj en Kiruna, unu el la premiitoj de "La Universo — malkovrota de vi per la Norda Optika Teleskopo".
-722
La jaro 722 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 32 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 722 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 722 antaŭ nia erao.
Akvofalo de Vajanský
Akvofalo Vajanský (: Vajanského vodopád ) estas akvofalo en Valo Temné smrečiny (: Temnosmrečianská dolina ), kiu estas flanka valo de Kôprová dolina (: Aneta valo) en montaro Altaj Tatroj en distrikto Poprad en Slovakio. Ĉi valo troviĝas proksime de slovak pola limo sub la ĉefa tatra montoĉeno sub la montoj Hrubý štít kaj Čubrina. Sur la teritorio de valo troviĝas nacia natura rezervejo. Tuta teritorio apartenas al urbo Vysoké Tatry kaj troviĝas sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry, kiu estas la plej malnova nacia parko en Slovakio. La akvofalon kreas Torento de Temné smrečiny (sk:Temnosmrečianský potok), kiu apartenas al riverbaseno de Váh kaj estas en la alteco 1620 m.s.m. La torento elfluas de Suba lago de Temné smrečiny. Ĝi ne falas rekte sed en la klina fendo en rokaĵo kiu troviĝas en la roka sojlo, kiu estis kreita post la retiriĝo de glaciaro en la montaro post la fino de lasta glaciepoko. Rokaĵo en kiu estis kreita akvofalo estas granodiorito.
La akvofalo estas nomigita laŭ slovaka verkisto Svetozár Hurban-Vajanský.
Aliro
Nuntempe akvofalo estas rekte ne alirebla por vizitantoj, sed videbla de markita turistapiedvojo.
Vidu ankaŭ
Listo de slovakaj akvofaloj
Fonto de informoj kaj bildo de akvofalo
Paĝaro de Stata protekto de naturo de Slovakio pri slovakaj akvofaloj (slovake):
Departementa domo (Pest)
La Departementa domo estas granda klasikisma historia monumento en Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros tre proksime al Urbodomo de Budapeŝto.
Historio
En 1697 la departemento aĉetis domon konstruitan en la malfruaj 1680-aj jaroj. Ekde tiam la departementa administrado okazas tie seninterrompe. En la 18-a jarcento la domo estis kelkfoje pligrandigita, sed tio ne sufiĉis. Inter 1804 kaj 1841 pli nova domo estis konstruita en 3 etapoj. La unua etapo daŭris ĝis 1811, ene troviĝas la kunsida ĉambrego, (iam) la malliberejo kaj kapelo. Inter 1829-1832 ĉefe loĝejoj estis konstruitaj, ili iĝis kontoroj en la 1920-aj jaroj. Pro detruoj de Inundo de la Danubo (1838) signifaj partoj estis rekonstruitaj (tio estis la tria etapo). Tiutempe en Hungario estis la unua tia departementa domo, kie en la konstruaĵo havis lokon ĉiuj taskoj (kunsido, prokuroroj, departementestra loĝejo, arĥivo, juĝejo, malliberejo, loĝejoj por la administrantoj). La ekstera aspekto ekde 1841 restis senŝanĝa, nur en la interna parto okazis modernaj trakonstruoj.
Ĝis 1848 en la korto okazis pendumadoj, la malliberejo funkciis ĝis 1921.
Konstruaĵo
Ĉeffasado de la duetaĝa konstruaĵo estas la plej impona parto, kie estas videbla 6 kolonoj, kiuj tenas timpanon, ene kun blazono. Inter la diversaj aloj 3 kortoj etendiĝas, inter ili estas vastaj trairejoj. Unu el la kortoj estas ornamkorto, kie juglandarbo pli ol 100 aĝa kreskas. Nuntempe oni aranĝas tie subĉielajn koncertojn. Tre proksime troviĝas la ornamĉambro, kie estas videblaj pentraĵoj pri István Széchenyi, Mihály Táncsics, Francisko Rákóczi la 2-a, Lajos Kossuth, György Dózsa, András Fáy.
Société Générale
Société Générale estas unu de la ĉefaj eŭropaj entreprenoj de financaj servoj, agado kiu etendas ankaŭ al aliaj partoj de la mondo. Ĝiaj centraj oficejoj estas en Francio, nome en la zono de negocoj de La Défense, je la okcidento de Parizo. Ĝiaj du ĉefaj dividoj estas komerca banko (speciale en Francio kaj Orienta Eŭropo) kaj investobanko (financaj derivaĵoj). Estas unu de la bankoj plej antikvaj de Francio. La dekomenca nomo de Société Générale estis Société Générale pour favoriser le développement du commerce et de l'industrie en France (Ĝenerala Societo por helpo al la disvolvigo de komerco kaj industrio en Francio). La banko estas ofte kromnomita SocGen en la internacia financa etoso.
Société Générale estas la tria banko de la eŭrozono laŭ enspezokvanto kaj la sepa plej granda entreprenoj laŭ kapitaligo. Ĝi dungas ĉirkaŭ 103 000 personojn, el kiuj 75 000 estas en Eŭropo kaj ĝi estas en 80 landoj. La banko funkcias en la merkatoj de financoj, investado kaj direktorado de havaĵoj. Krome, en Francio, ĝi funkcias ankaŭ en la pominora banko pere de pli ol 2700 oficejoj (inklude la dividon Crédit du Nord).
-256
En la jaro 256 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kopetdaga pirarbo
Kopetdaga pirarbo aŭ kopetdaga pirujo (Pyrus boissieriana), estas specio de pirarbo hejma en la montaro de Kopetdago en Turkmenujo kaj Irano Tiu palearktisa decidua arbo vegetas en regiono de duonarbaroj kiuj gastigas ankaŭ grandan nombron da aliaj fruktarboj, arbedoj kaj lianoj altvaloraj por homa uzado.
Prims
La rivero Prims estas orografie dekstra flankrivero de la Saro en Rejnlando-Palatinato kaj en Sarlando.
Nomo
La pastro kaj hejmregiona esploristo Philipp Schmitt el Dillingen menciis jenajn nomojn kiuj estas uzataj ĉirkaŭ s 1850: Brims, Brems, Prims. Prinz estas la elparolo de la rivereto supre de Hüttersdorf. Latina dokumento de Karolo la granda el la jaro 802 menciis la nomon Premantia. La nomo Premantia aŭ Bhrimantia (de "ondadi"/"zumi") venis el la kelta epoko. En la jaro 1484 la rivero nomiĝis Brims, 1520 Primpß, 1606 Brembs, 1633 Brimbs. Ekde 1600 la Prims nomiĝis france Brême. En oficiala priskribo el la jaro 1849 la rivero taŭgas kiel flosigebla rivero kaj ĝia longeco estis indikita kiel 13,5 horoj. Pontoj ekzistis tiam en Krettnich, Bettingen kaj Dillingen.
Riveriro
La rivero Prims fontas en Malborn en Hunsruko, komunumo en Rejnlando-Palatinato, kiel malgranda kaj granda Prims. Inter la altoj de Ruppelstein (alteco 755 m) kaj „Steinkopf“ (alteco 683 m) situas la fonto sur alteco de 645 m (malgranda Prims) respektive 636 m (granda Prims). Post la komunumo Damflos la rivero Prims enfluas la Sarlandon kaj estas barata apud Nonnweiler en Sarlando Primstalsperre.
Plue la Prims fluas sub la ponto Primstalbrücke al la vilaĝoj Kastel kaj Primstal, trafluas la urbon Wadern, kie alfluas la rivereton Wadrill, respektive tra ties urbopartoj Krettnich kaj Lockweiler, poste ĝi preterfluas Dagstuhl kaj Bardenbach kaj poste tra Büschfeld, Schmelz, Nalbach, Saarwellingen kaj Dillingen. Apud Dillingen la Prims fluas post 91 km sur la areo de la Dillinger Hütte ĉe alteco de 177 m super marnivelo en la Saron. DLa plej alta punkto en la akvokolekta areo estas la monto Sandkopf. Ĝi havas altecon de 757 m kaj situas sur la teritorio de Neuhütten inter la lokoj Züsch kaj Börfink.
La tuta akvokolekta areo havas grandecon de 734 km².
Medioprotektado
Vivanta Prims estas projekto por plibonigo de la akvokvalito de la rivero. La projekto estas modelo por la realigado de la Eŭropa akvokadra direktivo. Ĝi estas komuna projekto de la ministerio pri medio de la Sarlando, la katedro por Fizika geografio de la Universitato de Sarlando kaj BUND Saar.
Flaŭro
Ĉe la riverbordoj disvastigis la ĝis 2,5 m alta Impatiens glandulifera, kiu origine venis el Hindujo.
Faŭno
Ĉe kelkaj lokoj de la rivero, ekzemple en Wadern, Nalbach, Diefflen, vivas en la apudriveraj terenoj de la Prims kastoroj, alcionoj kaj eŭropaj cinkloj.
Jenaj fiŝspecioj relative oftas en la rivero: foksinoj, grandaj gobioj, roja truto, Kobitoideoj, gobioj, barbusoj, Leŭciskoj, skvalioj
Benoît Costil
estas franca futbalisto en la pozicio de golisto. Li naskiĝis en Caen, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2016 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "23".
San Pedro Huilotepec
San Pedro Huilotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Huilotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 308.
Geografio
San Pedro Huilotepec apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2671 loĝantojn. El tiuj estis 1306 viroj kaj 1365 virinoj. La komunumo havas surfacon de 102,06 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1491 indiĝenoj. El tiuj 1228 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1228 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lahojsko
Lahojsko (Лагойск, Логойск) estas urbo en Belorusio, centro de Lahojska distrikto de Minska regiono. Ĝi situas 38 kilometrojn norde de Minsko, ĉe rivero Hajna. Apud la urbo pasas aŭtovojo Minsko — Vicebsko. Lahojsko estas satelita urbo de Minsko.
Historio
La urbo estas unue menciita en skribaj fontoj en la jaro 1078. Ekde la 12-a jarcento ĝi iĝis centro de Lahojska apanaĝo. Ekde la 13-a jarcento estas parto de Grandprinclando Litovio. Estas menciita en la Unua Novgoroda kroniko kiel litovia urbo Logosko.
Dum diversaj tempoperiodoj apartenis al Jogajlo, Skirgaila, Vytautas, princoj, grafoj.
Lofotoj
La Lofoten aŭ Lofotoj, Lofot-insuloj (Lofoten, Lofuohta) estas insularo, tradicia regiono en norda Norvegio, en departemento Nordland. Kvankam ĝi situas interne de la polusa cirklo, ĝi havas varmajn periodojn, kiuj reprezentas rekordan temperaturan anomalion sur tiu latitudo.
Lahojsko
Historio
En la jaro 1505, dum milito kontraŭ Krimea Ĥanlando tataroj konkeris la urbon, prirabis kaj bruligis ĝin. Dum la Granda Nordia Milito (1700—1721) la urbo estis kaptita de sveda armeo. Malamikoj tiam detruis la kastelon de Lahojsko. Poste, en 1765, bazilanoj konstruis sur ties loko monakejon.
Lofotoj
Origino de la nomo
La nomo Lofoten estis originale Lofotr: lo signifas „linko”, fotr piedon - tiel la nomo estas „linkopiedo” eble pro ties formo. Lofotr estis originale nur nomo de la insulo Vestvågøy, sed poste la nomsignifo vastiĝis je la tuta insularo. Alia uzata nomo estas Lofotveggen, kiu signifas laŭvorte „linkopieda muro”. Se iu rigardas el Bodø el alta punkto, oni povas vidi unuece aspektan, ĉ. 100 km longajn kaj 800-1000 alatjn murojn (rokaĵojn).
Lahojsko
Historio
Post la Dua dispartigo de Pollando en 1793 Lahojsko apartenis al Rusia Imperio. Dum 1814—1819 en la urbo estis konstruita palaco de Tiŝkeviĉoj (detruita dum la Dua mondmilito). Laŭ kelkaj fontoj, en 1842 fratoj Konstantin kaj Jevstafij Tiŝkeviĉ fondis en la urbo arkeologian muzeon. Ĝia kolekto poste iĝis bazo por Vilna arkeologia muzeo, fondita en 1855. En la 19-a jarcento Lahojsko havis statuson urbeto (местечко).
Lofotoj
Geografio, natura medio
La Lofot-insuloj situas de la 67-a ĝis la 68-a norda latitudo. La insularo famas pro ties natura beleco, abunda bestaro, plantaro. La tradicia vivtena okupiĝo estas la fiŝkaptado. Al la lofoten apartenas la komunumoj Vågan, Vestvågøy, Flakstad, Moskenes, Værøy kaj Røst.
Lahojsko
Historio
En la 1890-aj jaroj la urbeto havis 1180 loĝantojn, plejparto el ili (685) estis judoj. Funkciis sinagogo, 2 judaj preĝejoj, ortodoksa kaj katolika preĝejoj.
Lofotoj
Geografio, natura medio
Ĉefaj insuloj de nordo al sudo: pli sude apartaj insuletoj de Værøy kaj Røst.
Lahojsko
Historio
Ekde 1924 Lahojsko estas centro de Lahojska distrikto. Ekde 1998 ĝi havas urban statuson.
Lofotoj
Geografio, natura medio
La tuta areo de la Lofoten estas 1227 km² kaj ĝi havas la loĝantaron de 24 500 personoj.
Lahojsko
Palaco de Tiŝkeviĉoj kaj parko
Lahojska palaco de Tiŝkeviĉoj estis konstruita en 1814—1819 de Pij Tiŝkeviĉ laŭ stilo de malfrua klasikismo (empiro). Ĝi situis sur altaĵo apud rivero Hajna. Ĉefa aleo de apuda parko komenciĝis de la palaco kaj gvidis al la ĉefstrato de la urbeto. Plimulto de la palaco, kapelo kaj aliaj konstruaĵoj estis detruitaj fine de la Dua mondmilito. Restis nur ruinoj de la muro de flanka alo.
Pejzaĝa parko ĉirkaŭ la palaco aperis samtempe sur la dekstra bordo de rivero Hajna. Tra la parko fluis rojo. Ronda promena vojo iris de la palaco tra la parko. Ĝi permesis ĝui vidon al la rivero, al vastaĵoj sur la alia bordo. Poste la pado kondukis promenantojn al lageto kaj akvofonto. La vojo ekzistas ankaŭ nun, sed la kreskinta subarbaraĵo kaŝas belan vidon.
Lofotoj
Geografio, natura medio
Inter la insularo kaj la kontinento (oriente situanta) situas Vestfjord, norde la distrikto Vesterålen. Gravaj urboj de Lofoten: Leknes sur Vestvågøy kaj Svolvær sur Vågan. La insulojn karakterizas montpintoj, rifoj, kaŝitaj golfetoj. Plej granda monto estas Higravstinden en Austvågøy (1161 m). Ĉe la okcidenta Lofoten lokiĝas la fama sistemo de la flusoŝanĝiloj, la Moskstraumen: ĝi estas ekzemplero kaj nomdonanto de la maelström-kirloj.
Lahojsko
Palaco de Tiŝkeviĉoj kaj parko
Post detruo de la palaco poiomete degeneras ankaŭ la parko. Ekzistas projekto por rekonstrui la parkon.
-1027
En la jaro 1027 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Lahojsko
Preĝejo Sankta Nikolao
Ŝtona ortodoksa preĝejo en centro de Lahojsko estas konstruita en 1866 sur la dekstra bordo de la rivero Hajna. Sed la unua mencio pri la templo venas de la jaro 1653. Ĝi estis rekonstruata kvarfoje: en 1734, 1795, 1824 kaj 1866.
Lofotoj
Geografio, natura medio
Ĉe la Lofoten troviĝas la plej granda profundmara korallito, la 40 km longa Røst, okcidente de komunumo Røst. Sur la insularo vivas multaj maraj agloj kaj kormoranoj kaj milionoj da aliaj maraj birdoj, multaj lutroj kaj sur Austvågøy eĉ boacoj.
Lahojsko
Preĝejo Sankta Nikolao
Meze de la 18-a jarcento temploj de Lahojsko revenis al ortodoksismo, sed la stato de la konstruaĵoj estis povra. Mono por restarigi ilin mankis, tial grafo Konstantin Tiŝkeviĉ decidis starigi unu grandan ŝtonan preĝejon. Oni elektis lokon, kie de la komenco de la 16-a jarcento troviĝis preĝejo Sankta Maria.
Lofotoj
Klimato
La vintro estas relative milda. Røst kaj Værøy estas plej nordaj areoj de la Tero, kie la averaĝa temperaturo tutjare estas super la glacipunkto. La nordorienta parto de Lofoten estas iom pli malvarma: en Svolvær la januara averaĝa temperaturo estas −1,5 °C (30 °F) (en julio kaj aŭgusto la 24-hora averaĝa temperaturo estas 13 °C tio estas 56 °F).
La plej sekaj monatoj estas majo kaj junio, dum en oktobro la precipitaĵo estas triobla rilate al tiuj monatoj. La tipa temperaturo en Lofoten en majo, dumtage 9 °C (48 °F), julio 15 °C (60 °F), septembro 11 °C (52 °F). En malfrua aŭtuno kaj komence de la vintro alvenas ofte fortaj ventoj, inter fino de marto kaj mezo de oktobro la ventoj maloftas. Spite al la mildaj vintroj, ne maloftas la neĝo kaj la neĝa pluvo, dum grandamasa neĝo akumuliĝas sur la montoj.
Lahojsko
Kratero Lahojsko
Apud la urbo situas alfrapa kratero post falo de granda meteorito antaŭ ĉirkaŭ 42,3 milionoj da jaroj. Diametro de la meteorŝtono estis 650 metroj. Origina diametro de la kratero estis 15 km, sed ĝiaj supraj randoj estas fortranĉitaj per moviĝinta glaĉero, do nuntempa diametro estas 8-9 km. Trovita en 1973 dum geologiaj esploroj.
Lofotoj
Klimato
En Svolvær la suno estas daŭre super la horizonto inter la 25-a de majo kaj 17-a de julio, dum vintre ĝi estas sub la horizonto inter la 4-a de decembro kaj 7-a de januaro.
Historio
La unua konata urbo de norda Norvegio estas Vågar. Ĝi ekzistis jam en la vikinga epoko, sed eble pli frue ĉe proksimo de hodiaŭ vilaĝo Kabelvåg en areo de komunumo Vågan. (La muzeo Lofotr, montranta la vikingepokajn arkeologiajn trovitaĵojn, funkcias en proksimo de la vestvågøy-a Borg.)
La insuloj estis gravaj centroj de la gadokaptado jam pli ol mil jarojn. La grandaj fiŝkaptadoj okazis ĉefe vintre, kiam la gadoj migras amase al la Lofoten el la Barenca maro. La eksporto de la kaptitaj gadoj okazis longtempe tra la sud-norvega Bergen, ĉefe en la 13-17-aj jarcentoj, kiam regis la komercadon ĉe la Balta Maro la Hanza. Sur la pli malalte situantaj lofot-aj areoj gravis la agrikulturo jam en la bronza epoko (ĉefe Vestvågøy).
En marto de 1941, la insulojn invadis komandotrupoj de la brita Combined Operations en kadro de la Claymore-operaco, kristnaske okazis same invado, la Anklet-operaco, kiu logis atenton de la Archery-operaco kaj kiu okazis en Vågsøy kontraŭ la germanaj pozicioj.
Trafiko
La insulgrupo havas tri malgrandajn aerodromojn, kiuj interligas ĝin al Bodø: Aerodromo Svolvær, Aerodromo Leknes kaj Aerodromo Røst. Værøy havas helikopterhavenon. En la proksima Vesterålen funkcias la Aerodromo Stokmarknes, el la proksima Aerodromo Harstad/Narvik deiras rektaj linioj al malproksimaj celoj kiel Oslo kaj Trondheim.
Manĝado
Subordigo, terminoj: subnutrado, tromanĝado, mankhavanta manĝado, nesufiĉa manĝado, netaŭga manĝado
Lofotoj
Trafiko
La veturantoj al Lofoten ofte ŝanĝas veturilon en Bodø, de kie trafikas ne nur pluaj aviadiloj sed ekz. ankaŭ pramoj al Moskenes. Pramo trafikas ankaŭ inter Svolvær kaj Skutvik en Hamarøy, ligante al la aŭtovojo E6. La ŝiplinioj Hurtigruten havas haltejon en Svolvær kaj Stamsund, la antaŭan interligas katamaranlinioj al Narvik.
La ĉefa publika vojo de Lofoten iras de Narvik kaj Harstad tra Vesterålen kaj la veturilojn transportas pramo de Melbu al Fiskebøl. La pretonta vojo Lofast de hinnøya interligas sen pramo la insulojn al la kontinento, ekde decembro de 2007. La pli grandajn insulojn interligas jam pontoj.
Rokogrimpado, biciklumado
La montojn de Lofoten faras alloga ties alp-stilaj spinoj, pintoj kaj glaĉeroj, kvankam la montoj ne altas pli ol 1200 m. La plej grava montgrimpa centro estas Henningsvær sur Austvågøya. La montgrimpantoj elektas plej ofte montojn de Austvågøya kaj Moskenesøya.
La insuloj havas abundan reton de biciklumaj vojoj, plej ofte ĉe la bordoj, sed ekzistas eĉ vojleviĝojoj de 3-400 m. Inter Ballstad kaj Nusfjord trafikas aparta pramlinio por ke la biciklumantoj povu eviti la longan kaj krutan tunelon Nappstraum.
Gabriella Bartalis
Kariero
Bartalis finis en 1996 en la aktorfako de la Universitato Babeş-Bolyai kaj inter 1996 kaj 2000 ŝi ludis en la Kolozsvári Állami Magyar Színház. Ekde 2000 ŝi estas aktorino de la Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc.
NGC 2313
NGC 2313 (alia indiko — LDN 1653) estas malhela nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Zsombori
ZSOMBORI József (ĵombori) estis hungara romia katolika kanoniko, verkisto naskita en Zetelaka la 27-an de septembro 1783 kaj mortinta en Székelyudvarhely la 19-an de aprilo 1822.
Biografio
József Zsombori lernis en Romia Katolika Gimnazio de Székelyudvarhely kaj inter 1801-1804 en Koloĵvaro. Siajn studojn li finis en Nagyszombat en 1805. Ekde 1806 li laboris en Székelyudvarhely, kie ekde 1812 li estis helppastro, poste parokestro kaj ekde 1817 ĝis sia morto ankaŭ lernejestro de la katolika gimnazio. Liaj paroladoj aperis en pluraj volumoj.
Martin Rössler
Martin Rößler, ankaŭ Martin Rössler (n. 1934), estas germana eklezimuzikisto, protestanta teologo, muzika dirigento kaj universitata profesoro en Tübingen.
Laborinta en la paroĥoj de Hagelloch apud Tübingen kaj Bronnweiler apud Reutlingen, li instruis liturgion kaj himnologion en la protestanta priteologia fakultato de la Universitato de Tubingeno.
Rößler estis kunlaboranto por la kantaro Evangelisches Gesangbuch de la Evangelia Eklezio en Germanio kaj por la Evangeli-Luterana Eklezio en [[Vurtembergo. Kiel predikisto, Rößler publikigis faman "Liedpredigt", en kiu li prilaboras teologion, poezion kaj historion de unuopaj himnoversoj. Rößler iĝis konata pro sia porteto de melodiistoj kaj poetoj de kristanaj himnaroj.
Ekonomia Universitato (Budapeŝto)
Ekonomia Universitato de Budapeŝto, (origine Budapesti Gazdasági Egyetem; mallonge BGE; Budapest Business School; Wirtschaftshochschule Budapest) estas signifa universitato (pli frue altlernejo) de Hungario, kie instruas 987 pedagogoj preskaŭ 17 mil studentojn.
Funkciado
La altlernejo havas fakultatojn en Budapeŝto, Zalaegerszeg kaj Salgótarján. En Budapeŝto troviĝas diversaj kampusoj kun 3 kolegioj. En kelkaj fakultatoj ekde 2009 pli altaj instruadoj komenciĝis, kiu havas saman valoron al universitata instruado. En la sekva jaro komenciĝis instruado pri PhD. La kutimaj fakultatoj estas ekonomio, financo, komerco kun fremdultrafiko, eksterlanda komerco. En la altlernejo povas lerni (kaj ekzameni) lingvojn anglan, francan, japanan, ĉinan, germanan, italan, rusan kaj hispanan.
Universitata periodo
La altlernejo estis levita al universitato en 2016.
Listo de asteroidoj (127001–128000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 127001 ĝis 128000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam iliaj orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post iliaj malkovroj. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Monda Organizaĵo pri Sano
Ĝi estis fondita la : tial okazas ĉiujare je tiu tago la Monda San-Tago. Ĝia ĉefa sidejo troviĝas en Ĝenevo (Svislando).
La deveno de MOS troviĝas en la militoj dum la fino de la 19-a jarcento (en Meksiko, en Krimeo). Post la Unua mondmilito, la epidemio de la tiam nomita "hispana gripo" en la jaroj 1918–1919, kiu kaŭzis pli ol 20 milionojn da mortoj dum ses monatoj, trudpelis la tiaman Ligon de Nacioj estigi sian sankomitaton, kiu estis embrio de MOS. Laŭ sia konstitucio, MOS celas kreskigi kiel eble plej alten la nivelon de la sanstato por ĉiuj popoloj. En la konstitucia dokumento, la sano estas difinita kiel stato de kompleta bonfarto fizika, mensa kaj socia, kaj ĝi do ne konsistas nur el foresto de malsaneco aŭ malfirmeco.
Origino
La Internaciaj San-Konferencoj (ISK), la unua el kiuj okazis la 23an de Junio 1851, estis serio de konferencoj kiuj okazis ĝis 1938. La unua konferenco, en Parizo, temis preskaŭ nur pri ĥolero, kiuj restos la plej grava malsano por la ISK-oj por plej el la 19-a jarcento. Pro ties etiologio, eĉ komunikeblo, de multaj epidemiaj malsanoj ankoraŭ necertaj kaj celo de scienca polemikaro, internacia interkonsento por taŭgaj decidoj estis malfacile atingebla. Sep el tiuj internaciaj konferencoj, kiuj daŭris 41 jarojn, estis kunvenigitaj antaŭ rezulto en plurŝtata internacia interkonsento. La sepa konferenco, en Venecio en 1892, finfine rezultis en konvencio. Ĝi temis nur pri la saniga kontrolo de la perŝipa trapasado de la Sueza Kanalo, kaj tio estis klopodo por eviti la importadon de ĥolero.
Kvin jarojn poste, en 1897, konvencio pri la bubona plago estis subskribita de 16 el la 19 ŝtatoj kiuj partoprenis en la Venecia konferenco. Kvankam Danio, Svedio-Norvegio, kaj Usono ne susbkribis tiun konvencion, estis unuanime interkonsentita ke la laboro de la antaŭaj konferencoj devis esti kodigita por ties plibonigo. Sekvantaj konferencoj, el 1902 ĝis la fina en 1938, ampleksigis la traktendajn malsanojn cele de la ISK-oj, kaj inkludis studojn de reagoj al flava febro, brucelozo, lepro, tuberkulozo, kaj tifoida febro. Parte kiel rezulto de la sukcesoj de la Konferencoj, la Pan-American Sanitary Bureau (1902), kaj la Office International d'Hygiène Publique (1907) estis tuj fonditaj. Kiam oni kreis la Ligon de Nacioj en 1920, oni establis la San-Organizon de la Ligo de Nacioj. Post la Dua Mondmilito, la Unuiĝintaj Nacioj absorbis ĉiujn aliajn sanorganizojn, por formi la MOS.
Establado
Dum la Konferenco por Internacia Organizado de 1945 de Unuiĝintaj Nacioj, Szeming Sze, delegito el la Respubliko Ĉinio, kunparolis kun norvegaj kaj brazilaj delegitoj por krei internacian sanorganizon laŭ kadroj de la ĵus kreita organizo Unuiĝintaj Nacioj. Post malsukcesi aprobigi rezolucion pri la afero, Alger Hiss, ĝenerala sekretario de la konferenco, rekomendis uzi deklaracion por establi tian organizon. Sze kaj aliaj delegitoj lobiis kaj oni aprobis deklaracion alvokanta por internacia konferenco pri sano. La uzo de la vorto "monda", pli ol "internacia", emfazis la vere tutmondan naturon de tio kion la organizo estis celanta atingi. La konstituo de la Monda Organizo pri Sano estis subskribita de la ĉiuj 51 landoj de la Unuiĝintaj Nacioj, kaj de 10 aliaj landoj, la 22an de Julio 1946. Tiel startis la unua specializita agentejo de la Unuiĝintaj Nacioj kiujn ĉiuj membroj subskribis. Ties konstituo formale ekvalidiĝis por la unua Monda Tago de Sano la 7an de Aprilo 1948, kiam ĝi estis ratifita de la 26a membroŝtatoj.
La unua kunsido de la Monda Asembleo de Sano finiĝis la 24an de Julio 1948, sekurante buĝeton de 5 milionoj de usonaj dolaroj (poste de 1 250 000 britaj pundoj) por la jaro 1949. Andrija Štampar estis la unua prezidanto de la Asembleo, kaj G. Brock Chisholm estis nomumita ĝenerala direktoro de la MOS, servinte kiel plenumsekretario dum la planigaj etapoj. Iliaj unuaj prioritatoj estis kontroli la etendon de malario, tuberkulozo kaj seksume transdoneblaj malsanoj, kaj plibonigi zorgadon de patrinoj kaj infanoj, nutradon kaj median higienon. Ilia unua leĝofara agado konsistis en la kompilado de akurataj statistikoj pri la etendo kaj mortindicoj de malsanoj. La logoo de la Monda Organizo pri Sano montras la bildon de la Bastono de Asklepio kiel simbolo de kuracado.
IAEA – Interkonsento WHA 12–40
La naturo de tiu aserto kondukis kelkajn grupojn kaj aktivuloj kiel Women in Europe for a Common Future por postuli, ke la MOS estas limigita en sia kapablo esploradi la efikojn sur la homa sano fare de radiado okazigita de la uzado de atomenergio kaj la kontinuaj efikoj de atomenergiaj katastrofoj en Ĉernobilo kaj Fukuŝimo. Ili kredas, ke la MOS devas reakiri tion kion ili vidas kiel sendependeco. Sendependea MOS tenas semajnan vigilon el 2007 ĝis 2017 antaŭ la sidejo de MOS. Tamen, kiel indikita de Foreman en klaŭzo 2a ĝi asertas:
Funkcihistorio de MOS
1947: La MOS establis epidemiologian informservon per telekso.
1950: Oni entreprenis amasan injektadon de tuberkulozo uzante la vakcinon BCG.
1955: Oni lanĉis la programon por elradikigo de malario, kvankam la celoj estis poste modifitaj. (En plej areoj, la celoj de la programo iĝis kontrolo anstataŭ elradikigo.)
1958: Viktor Ĵdanov, Deputita Ministro de Sano el Sovetunio, alvokis al la Asembleo de la MOS por entrepreni tutmondan iniciaton elradikigi variolon, rezulte en Rezolucio WHA11.54.
1965: Oni faris la unuan informon pri diabetes mellitus kaj oni kreis la Internacian Agentejon por Esplorado pri Kancero.
1966: La MOS movis sian sidejon el la Ariana alo de la Palaco de Nacioj al ĵus konstruita sidejo aliloke en Ĝenevo.
1967: La MOS intensigis la tutmondan kampanjon por elradikigo de la variolo kontribuante per 2.4 milionoj de usonaj dolaroj ĉiujare al la klopodo kaj adoptis novan metodon por malsanatento, en epoko kiam 2 milionoj da personoj estis mortantaj pro variolo ĉiujare. La dekomenca problemo kiun la teamo de MOS frontis estis neakurata informado pri kazoj de variolo. MOS establis reton de konsultistoj kiuj helpis landojn atenti kaj kontroli aktivecon. La MOS helpis ankaŭ malpligi la lastan reaperon en Eŭropo de la malsano en Jugoslavio en 1972. Post ĉirkaŭ du jardekoj de lukto kontraŭ variolo, Tutmonda Komisiono deklaris en 1979, ke la malsano estis elradikigita – la unua malsano en la historio nuligita pere de homaj klopodoj.
1974: La Etenda Programo pri Imunigo kaj la kontrolprogramo de onchocerciasis (onkocerkozo) startis, nome grava partnereco inter la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (ONA, FAO), la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado (PUND, UNDP), kaj la Monda Banko.
1975: La MOS lanĉis la Specialan Programon por Esplorado kaj Trejnado pri tropikaj malsanoj. Kun-sponsorita de UNICEF, UNDP, kaj la Monda Banko, oni establis ĝin responde al postulo de 1974 el la MOS por intensiva klopodo disvolvigi plibonigitan kontrolon de tropikaj malsanoj. La celoj de la SPET estas, dekomence, subteni kaj kunordigi internacian esploradon ĝis diagnozon, traktadon kaj kontrolon de tropikaj malsanoj; kaj, duarange, plifortigi la esplorajn kapablojn ene de endemiaj landoj.
1976: La MOS aprobis rezolucion pri prevento de miskapablo kaj pri rehabilitado, kun fokuso al zorgado regata de komunumoj.
1977 kaj 1978: Oni redaktis la unuan liston de esencaj medikamentoj, kaj unu jaron poste ono deklaris la ambician celon de "Sano por ĉiuj".
1986: La MOS startigis sian tutmondan programon pri HIV/AIDS. Du jarojn poste oni entreprenis la preventadon de diskriminacio kontraŭ ties suferantoj kaj en 1996 oni formis la Kunprogramon de Unuiĝintaj Nacioj pri HIV/AIDS (UNAIDS).
1988: Oni establis la Iniciaton por Tutmonda Elradikigo de Poliomjelito.
1995: MOS establis sendependan Internacian Komision Por Atesto de la Elradikigo de Drakunkuliazo (elradikigo de la malsano de la Gvinea vermo; ICCDE). La ICCDE rekomendis al la MOS pri kiuj landoj plenumas postulojn por atestado. Ĝi ankaŭ ludas rolon por konsili pri progreso farita al nuligo de transigo kaj procezoj por certigo.
1998: La Ĝenerala Direktoro emfazis la atingojn pri infana survivado, pri malpliigo de infana mortindico, pliigo de vivodaŭro kaj malpliigo de indicoj de "skurĝoj" kiel variolo kaj poliomjelito je la 50a jariĝo de la fondo de MOS. Li tamen akceptis, ke kvankam oni faris multe por helpi patrinan sanon kaj ke la progreso en tiu areo estis malrapida.
2000: La iniciato Partnereco por Haltigi TB (tuberkulozo) estis kreita kun la formulado de UNU de la Jarmilaj Evoluigaj Celoj.
2001: Oni kreis iniciaton kontraŭ morbilo, kajn odi kalkulis redukton de tutmondaj mortoj pro la malsano je 68% ĉirkaŭ 2007.
2002: Oni kreis la Turmondan Fonduson por lukti kontraŭ Aidoso, Tuberkulozo kaj Malario por plibonigi la disponeblajn resursojn.
2016: Post la perceptita malsukceso de la respondo al la Ebola epidemiapero en Okcidentafriko de 2014, oni kreis la Programon de Urĝoj de la MOS, ŝanĝante ĝin el MOS kiel "normiga" agentejo al alia kiu respondas operacie al sanurĝoj.
Agadkampoj de MOS
Post jaroj de lukto kontraŭ la variolo, la Monda Asembleo pri la Sano de MOS deklaris tiun malsanon elradikigita, en majo 1980, laŭ rekomendo de komisiono eksperta en decembro 1979. La disvolviĝo de imunigaĵoj kontraŭ la malario kaj la helika febro alproksimiĝas al sukcesoj, kaj al la elradikigo de la poliomjelito en la proksimaj jaroj estas strebata.
Agadaj Tagoj
Multnombraj Mondaj Tagoj pri iu aŭ alia sanitara temo ekestis intertempe:
Financado kaj ... anekdoto pri lingva problemo
La projektoj de MOS povas esti parte financataj de diversaj partneroj :
Jen anekdoto legebla en la libreto de Claude Piron (1992) Communication linguistique, A la recherche d'une dimension mondiale:
Tutmonda sidejo
La sidejo de la organizaĵo estas en Ĝenevo, Svisio. Ĝi estis desegnita de la svisa arkitekto Jean Tschumi kaj inaŭgurita kaj malfermita en 1966. En 2017, la organizaĵo lanĉis internacian konkurson por redesegno kaj etendi la sidejon.
Programoj
La Modela listo de esencaj medikamentoj de MOS aŭ plennome Modela listo de esencaj medikamentoj de la Monda Organizaĵo pri Sano - angle WHO Model List of Essential Medicines, alinome Essential Medicines List aŭ EML, hispane Medicamentos esenciales de la Organización Mundial de la Salud, ruse Примерный перечень ВОЗ основных лекарственных средств, ĉine 世界卫生组织基本药物标准清单 - publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), enhavas la medikamentojn konsideratajn kiel plej efikajn kaj sekurajn por plenumi la plej gravajn bezonojn en sansistemo. La listo estas ofte uzata de landoj por helpi ellabori siajn proprajn lokajn listojn de esencaj medikamentoj.
IAEA - Interkonsento MOS 12-40
En 1959, la MOS subskribis Interkonsenton MOS 12-40 kun la Internacia Atomenergia Organizo (IAEA). La interkonsento deklaras ke la MOS rekonas la IAEA kiel havanta de respondeco por paca atomenergio sen antaŭjuĝo al la roloj fare de la MOS pri kaŭzado de sano aŭ malsano. Tamen, la sekva paragrafo aldonas: "kiam ajn ĉiu organizo proponas iniciati programon aŭ agadon pri subjekto en kiu la alia organizo havas aŭ povas havi grandan intereson, la unua parto devas konsulti la alian kun projekcio al adaptado de la afero per reciproka interkonsento".. La naturo de tiu deklaro igis kelkajn premgrupojn kaj aktivulojn (inkluzive de Women in Europe for a Common Future (Virinoj en Eŭropo por Komuna Futuro)) kredi ke la MOS estas malvastanima en ĝia kapablo esplori la efikojn al homa sano fare de atoma radiado kaŭzita de la uzado de nuklea energio kaj la daŭraj efikoj de la atomkatastrofoj en Ĉernobilo kaj Fukuŝima. Ili kredas ke MOS devas reakiri kion ili vidas kiel "sendependeco".
Romkatolika Eklezio kaj Aidoso
En 2003, la MOS kondamnis la opozicion de sansekcio de la Roma Kurio al la uzo de kondomoj, dirante: "Tiuj malĝustaj deklaroj pri kondomoj kaj HIV estas danĝeraj kiam ni renkontas tutmondan pandemion kiu jam mortigis pli ol 20 milionojn da homoj, kaj nuntempe tuŝas almenaŭ 42 milionojn." En 2009, la Romkatolika Eklezio restis malfavora al pliigado de la uzo de koncipoprevento por kontraŭbatali HIV/aidoson.. Tiutempe, la Prezidanto de la Mondsana Asembleo, nome la sanministro de Gujano Leslie Ramsammy, kondamnis la opozicion de Papo Benedikto al koncipoprevento, dirante ke li provis "krei konfuzon" kaj "malhelpi" pruvitajn strategiojn en la batalo kontraŭ la malsano..
Intermita profilakta terapio
La agresema subteno de la Bill & Melinda Gates Foundation (Fondaĵo Bill & Melinda Gates) por intermita profilakta terapio de malario ekigis noton de la antaŭa MOS-malaria ĉefo Akira Kochi.
Dieto kaj sukerkonsumado
Ioma el la esplorado entreprenita aŭ apogita fare de MOS por determini kiel popolaj vivstiloj kaj medioj influas ĉu oni vivas en pli bona aŭ pli malbona sano povas esti kontestataj, kiel ilustrite fare de komuna raporto de 2003 fare de MOS/FAO- pri nutrado kaj la preventado de kronika ne-infekta malsano, kiu rekomendis ke sukero devus formi ne pli ol 10% de sana dieto. Tiu raporto kondukis al lobiado de la sukerindustrio kontraŭ la rekomendo, al kiuj la MOS/FAO respondis per inkludo en la raporto de la jena deklaro- "La konsultantaro agnoskas ke celo por la loĝantaro por liberigo el sukero de malpli ol 10% de sumenergio estas kontestata", sed ankaŭ subtenis sian rekomendon bazitan sur sia propra analizo de sciencaj studoj. En 2014, MOS reduktis rekomenditajn sukernivelojn je la duono, dirante ke sukero devus konsistigi neniom pli ol 5% de sana dieto.
Eŭgeno la 3-a
Eŭgeno la 3-a, kiam estis elektita papo, abatis en cistercia monaĥejo de “Sanktaj Vincento kaj Anastazio ĉe la “Tri Fontoj” najbare de Romo. Homo tre klera kaj pia, Eŭgeno kreskis en la aŭstera kaj solitara cistercia vivo. Estis amiko kaj disĉiplo de sankta Bernardo tiam abato de abatejo de Clairvaux, la plej eminenta personulo de la tiama okcidenta kristanismo. La elekto de la kardinaloj, tamen, ne havis laŭdon de Bernardo, kiu plendis pro la “naiveco kaj simpleco” de Eŭgeno, taksata netaŭga en la gravegaj cirkonstancoj de la insurekcio de romaj civitanoj kontraŭ la papo-reĝo kaj ekstarigo de kontraŭpapa respubliko.
En plena urba insurekcio kaj tuj post la tragika morto de papo Lucio la 2-a, la konklavo kuniĝis la saman tagon en la preĝejo de Sankta Cezario en Palatino. Al la ĵus elektito, la roma senato eksplicite petis ke li agnosku la aŭtoritaton de la municipo kaj rezignu ĉiun pretendon pri teraj povoj en Romo. Eŭgeno rifuzis kaj tiam la ribeluloj blokis la enirejon de la tiama baziliko de Sankta Petro por malhelpi la konsekron-kronadon de la nova Papo. Tiam la papo foriris el Romo kaj loĝis en la monaĥejo de Farfa, kvardek kilometrojn fore de Romo, kie solene li ricevis liturgian konsekron. Poste li elektis Viterbon kiel rezidan sidejon.
Progonostola
Progonostola estas genro de noktopapilioj en la Geometridae familio. Ĝi estas indiĝena el Havajo.
Eŭgeno la 3-a
Ĉi-okazaj eventoj en Romo
Romo restinta tramane de ribeluloj vidis disrabitaj la domojn de prelatoj kaj kardinaloj, kaj atakitaj monaĥejojn. Krome estis atakitaj kaj disrabitaj ankaŭ pilgrimoj. Arnaldo el Breŝo, akra oponanto de la tera povo de la papoj, instituigis iun praan roman konstitucion kaj aboligis la oficon de la papa prefekto, ĝin anstataŭigante per laŭelekta “Patricio” en la persono de Giovanni Pierleoni, parenco de la kontraŭpapo Anakleto la 2-a. Eŭgeno rapidis ekskomuniki Pierleoni-n. Samtempe li helppetis al la urbo Tivoli kaj al ceteraj urboj ĉirkaŭ Romo. Eble timigitaj el la tuj minacanta interdikto por la tuta civitanaro kaj eble ĉar la izolado, ĉirkaŭ Romo, komencis produkti siajn seriozajn problemojn, respublikanoj hastis proponi akordon kun la papo.
Decembre 1145 oni gajnis laŭvortan akordon laŭ kiu respublikanoj engaĝiĝis ĉesigi la institucion de la “Patricio” kaj agnoski la papan aŭtoritaton, dum la papo promesis agnoski urbajn municipon kaj senaton (sed ĉiam kiel siajn vasalojn). La kristnaska festo de tiu jaro vidis la papon, revenintan, solene celebranta en Romo.
Ankaŭ Arnaldo el Breŝo dum la papa restado en Viterbo, tiun vizitis kaj sin montris pentinta kaj respektema, kaj, tuj post la reveno de la papo al Romo, eĉ li revenis kun sinteno de obeo. Sed nelonge post liaj predikoj fariĝis atakparoloj kontraŭ materiaj posedaĵoj de ekleziuloj denove incitante simplajn civitanojn kaj respublikanojn kune kun kelkaj elementoj de la malalta kleriklaro kontraŭ la eklezion kaj la papon. Antaŭ la ĉiam pli pliiĝanta malkontenteco, papo Eŭgeno decidis denove forlasi Romon (marto de 1146), ne akceptinte interalie la punojn kontraŭ Tivoli, urbo kiu ĉiam lin apogis. Li loĝis dum kelke da tempo en Viterbo, kaj sekve transiris al Sieno, sed fine rifuĝis en Francio.
Antaŭ nelonge, informiĝinte pri la falo de Edeso disrabita de la turka armeo, Eŭgeno la 3-a en Viterbo anoncis kaj proklamis la duan krucmiliton skribante rekte al la franca reĝo Ludoviko la 7-a tiun incitante partopreni.
Dum granda dieto okazigita en Speyer en 1146 la imperiestro Konrado la 3-a, kaj multaj ties nobeloj, estis konvinkitaj el la elokventeco de Sankta Bernardo engaĝiĝi en la krucmilito. Dume Eŭgeno kunvokis sinodojn en la norda eŭropo: en Parizo, Reims, kaj Treviro, en 1147 kaj en 1149, kiuj estis dediĉitaj al la reformo de la klerika vivo. Li konsidere kontrolis la religiajn iniciatojn, kaj aprobis, tiujn de Hildegard de Bingen.
Post la ekveturo de krucmilita armeo, Eŭgeno la 3-a engaĝiĝis en vizitoj al diversaj monaĥejoj: la 6-an de junio 1148 li estis en Verĉelo. De tie li transiris al Viterbo. Poste li helpetis de normana reĝo, Roĝero la 2-a, kaj per tiu helpo sukcesis eniri Romon. De tie la 28-an de oktobro 1149 Eŭgeno skribis leteron al la imperiestro Konrado la 3-a, ĵus reveninta el la katastrofa krucmilito, por ke li malsupreniru al Italio kaj helpu la papon submeti la respublikanaron. Sed tuj post li devis denove foriĝi el Romo al Viterbo.
Ankaŭ la romaj respublikanoj helppetis de la imperiestro, kontraŭ la papo kaj la normanoj ties helpantoj. Konrado al ambaŭ respondis afable kaj servoprete sed ne sin movis. Konrado mortis en februaro 1152; kaj en Aachen estis elektita imperiestro Frederiko la 1-a, kaj kronita la 9-an de marto 1152.
En la sama tempo en Romo respublikanoj ellaboris novan konstitucion laŭ kiu la povo estis disdividita inter du konsuloj, dum la senato pliampleksiĝis al cento da senatanoj. Tiupunkte kelkaj nobelaj familioj pliakordiĝemaj kun la papo sukcesis konvinki multajn civitanojn ke la plej oportuna homo taŭga por revenigi pacon en la urbo estis la papo. Kaj tial okazis ke en decembro 1152 Eŭgeno povis reveni al Romo. La tuta urbo omaĝis la papon per festoj, dum respublikanoj dividiĝis en ekstremaj kaj moderaj. La unuaj proponis doni la regadon al la imperiestro Frederiko la 1-a dum la duaj kontraŭis.
En marto 1153 la papaj legatoj sukcesis kontrakti kun la imperiestro en Konstanco, en kiu oni dekretis remeti la regadon de la urbo Romo al la papo, forigi definitive el Italio la bizancanojn, ne kontrakti kun la romaj respublikanoj kaj normanoj de Suditalio.
Ankaŭ se la Romaj civitanoj ofte kontrastis kontraŭ la penoj de Eŭgeno la 3-a celantaj firmigi lian aŭtoritaton sur la urbo, ili estis ĉiam pretaj lin agnoski kiel spiritan gvidanton, kaj profunte admiris lian personan karakteron, mildan kaj substance pian. Tial ili lin honoris per solenaj funebraj ceremonioj. Lia korpo estis sepultita en Romo. Lia tombo tuj fariĝis celon de popola devoteco kaj al lia propeto oni atribuis rimarkindajn diajn favorojn.
Monaton post lia morto, la 12-a de aŭgusto, mortis ankaŭ lia amiko kaj majstro Bernardo de Clairvaux, ankaŭ li lasanta famon de sankteco.
La kulto, pro lia propeto, lin honoranta kiel beatulon ab immemorabilis (de antikva tempo) estis aprobita de papo Pio la 9-a la 3-an de oktobro 1872.
Riegersburg (Stirio)
Riegersburg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2009
Eŭrovido-Kantokonkurso en la jaro 2009 okazis en Moskvo. Post du duonfinaloj (la 12-an kaj la 14-an de majo) la 16-an de majo okazis la fina konkurso inter la reprezentantoj de 25 ŝtatoj. La konkurson gajnis belarusdevena reprezentanto de Norvegio Aleksander Ribak, kolektinta rekordan kvanton da voĉdon-poentoj (387) kun sia anglalingva kanto „Fairytale“ (Fabelo).
La duan lokon okupis kantistino el Islando, la trian — duopo el Azerbajĝano.
Bougey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Barghe
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Gotardo de Hildesheim, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Turbelarioj
La turbelarioj akvoturnuloj, vorticvermoj (Turbellaria) estas klaso el divizio platvermoj (Platyhelminthes).
Ĝenerala priskribo
La turbelarioj vivas en la tuta mondo, ilia nomformo akvoturnuloj venas el tio, ke la cilia epitelio de la ventra flanko efikigas vorticon, akvoturniĝon. La bestoj estas karnomanĝantoj, nur la plej etaj (maks. 3-milimetraj) specioj estas mikrofagaj, kiuj nutras sin per flagelaj algoj kaj silikaj algoj. La grando de la kaptota predo konformas al elformiĝo de la faringo.
Kelkaj sciencistoj klasifikas la ordojn Acoela kaj Nemertodermata al divizio Acoelomorpha.