cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anarki-kapitalismo
Anarki-kapitalismo kiel parto de la tradicio de klasika liberalismo
Ne ĝis la 1950-a jardeko prosperis anarki-kapitalismon, notinde kun Murray Rothbard, kiam la klasikaj liberalistoj de Aŭstrio fuĝigis Naciismon, kaj ekinstruis en Usono, kaj nova generacio de pensuloj naskiĝis per la renkontiĝo inter la Eŭropa kaj Amerika tradicioj. Krom Rothbard, aliaj elstaraj anarki-kapitalistoj estas David Friedman, Jan Narveson, Anthony de Jasay, Gary Greenberg, Walter Block kaj Hans-Herman Hoppe.
Anarki-kapitalismo kiel parto de la tradicio de Individuisma Anarkiismo
Anarki-kapitalistoj rigardas sin mem kiel parto de la tradicio de individuisma anarkiismo. Laŭ vidpunkto de moralo kaj natura juro, ili opinias ke registaro estas malbona, kaj individuoj devus esti liberaj de ia ajn formo de kolektiva perforta devigo. Tamen, laŭ ekonomika vidpunkto, ili malkonsentas kun kelkaj individuismaj anarkiistoj pri la demando, ĉu kapitalismo estas la sistemo de ekonomiko kiu nature okazus en libera socio. Ĉiuokaze, ili konsentas ke en libera socio, homoj devus esti libera por organiziĝi ekonomike ia ajn kia ili preferus, aŭ en kapitalismaj aferoj aŭ kolektivaj kooperativoj - ili nur defendas kapitalismon kiel prava elekto inter ĉi tiuj organizaĵoj, kiu ili mem kredas, ke estas la plej efika elekto (sed ne altrudos al aliaj personoj). Multaj liberecanismaj socialistoj opinias, ke la socialismaj opinioj de kelkaj individuismaj anarkiistoj estas nepraj por individuisma anarkiismo, kaj neas anarki-kapitalismajn asertojn, ke ili apartenas al la tradicio de individuisma anarkiismo. Sed individuismaj anarkiistoj ne ŝatas aŭtoritatulojn, kiuj decidas kiu rajtas deklari sin mem esti anarkiisto.
Utilisma kontraŭ Naturleĝa Aliroj
Libertarianoj ĝenerale, kaj Anarki-kapitalistoj specife, disvolvigis du malsamajn alirojn al siaj teorioj, el utilisma vidpunkto, aŭ el vidpunkto de natura juro. Kelkaj el ili defendas unu aliron kaj malakceptas la alian, dum kelkaj kiel Bastiat, asertas ke ekzistas esenca akordo aŭ korespondo inter la du komplementaj aliroj.
Aliro de Natura Juro
Tiu ĉi (vidu Murray Rothbard kaj lian libron Power and Market, "Potenco kaj Merkato") argumentas, ke la ekzistado de la ŝtato estas malmorala, kaj senlima kapitalismo estas la sola etika politika sistemo, aŭ pli ĝuste kontraŭ-politika sistemo.
Utilisma aliro
Tiu ĉi (vidu David Friedman) argumentas, ke forigo de la ŝtato favore al privataj aferoj estas ekonomike pli efika.
Harmonia aliro
Tiu ĉi argumentas, ke ambaŭ asertoj estas ekvivalentaj.
La ideo de posedrajtoj estas baza elemento de anarki-kapitalismo. La aliro de Natura Juro argumentas por la natura rajto de homoj por proprieti siajn proprajn korpojn kaj la rezulton de ilia laboro, kiun ili povas uzi aŭ rifuzi uzi kiel plaĉas al ili, kondiĉe ke ili ne provas uzi la posedaĵojn de iu alia. La Utilisma aliro argumentas, ke la difinado de posedrajtoj ĉi-maniere estas la plej efika maniero por evitigi detruajn konfliktojn inter individuoj kaj stimuli produktajn penadojn. Fakte, posedrajtoj de la propra korpo kune kun la observado de antaŭaj rajtoj nature necesigas posedrajtojn je la rezultoj de ies propra marĝena laboro, ĉar iu, kiu posedas sian propran korpon, povus rifuzi laboradon se oni rifuzus al si la posedrajton je ĝiaj rezultoj.
Anarki-kapitalismo malakceptas ĉiajn "pozitivajn rajtojn" (ekzemple, la "rajto je protektado per la laboro de aliaj", la "rajto je nutrado per la elspezo de aliaj", la "rajto por ricevi minimuman salajron de aliaj"), kaj defendas ĉiajn "negativajn rajtojn" (ekzemple, la "rajto ne suferi atakon de iu ajn", la "rajto ne suferi ŝteladon de la propra nutraĵo", kaj la "rajto ne suferi konfiskadon de la propra salajro"). Ĝi estas malsama ol minarkiisma libertarianismo nur ĉar ĝi konsideras "protektadon fare de aliaj" ankaŭ pozitiva servo kiun oni devas malakcepti kiel rajto, kaj oni ne povas postuli la protektadon de registaro, sed devus persone preni rimedojn aŭ organiziĝi kun aliaj, por efikigi la respekton de siaj propraj posedrajtoj.
Anarki-Kapitalismo, firmaegoj kaj kontraktoj
Dum anarki-kapitalistoj kredas ke privataj firmaoj, naskitaj el volontaj kontraktoj, estas la plej bona (plej morala kaj plej efika) maniero por konduti homajn aferojn, ili ne subtenas firmaegojn kiel nuntempe subtenataj de registaroj. Plej notinde, ili rigardas limigitan respondecon por firmaegoj kiel granda malutilo farita al ĉiuj personoj, kiuj ne havas la rajton procesi kontraŭ ili por misefiko aŭ ŝuldo. Aliaj nekonvenaj privilegioj inkluzivas diversajn subvenciojn kaj regulojn por oficialaj 'laborantoj' kaj 'dungantoj', apartan protektadon donatan al oficialaj laborkontraktoj kontraŭe al aliaj privataj kontraktoj, ktp.
Laŭ anarki-kapitalistoj, kontraktoj ĝenerale, kaj laborkontraktoj specife, estas nur speciala kazo de volontaj interŝanĝoj de posedaĵoj (inkluzive de la propraj tempo kaj laboro, posedaĵoj kaj kapitalo, ktp), en kiuj individuoj rajtas partopreni. Individuoj rajtas lice agi ĉiel ajn per siaj propraj posedaĵoj, por protekti kion ajn ili gajnis de tiaj kontraktoj; sed ili ne rajtas havi apartan protektadon: tio, ke du (aŭ pli) individuoj iam interkonsentis pri io ne signifas, ke ĉiuj subite ŝuldas al ili protektadon inter ili mem, de krompartioj, aŭ de la hazardoj de vivo.
Pli ĝenerale, anarki-kapitalistoj rifuzas agnoski al ĉiu ajn la aŭtoritaton de la monopolisto por deklari ĉion ajn 'oficiala' kontraŭe al aliaj 'neoficialaj' aferoj - ĉiu ajn rajtas deklari ĉion ajn 'oficiala' por si, kaj ankaŭ estas libera elekti ĉu li deziras doni valoron al la 'oficiala' stato deklarita de aliaj individuoj. Do 'oficialaj' geedzeco, kontraktoj, dungeco, ktp, ne meritas apartan juran staton laŭ anarki-kapitalistoj—sed, kompreneble, pli oftaj formoj eble havos pli ampleksan jurisprudencon ol pli maloftaj formoj, do estos pli malmultekostaj por efektivigi, kio faras ilin pli dezirindaj.
Anarki-kapitalismo kaj perforto
Anarki-kapitalistoj, same kiel klasikaj liberalistoj ĝenerale, pensas ke perforto estu rezervata sole por sindefendo. Ili emas abomeni perfortajn agojn kaj revoluciojn kiel "normala" maniero por antaŭenigi aŭ trudi iliajn opiniojn, eĉ kontraŭ la registaroj kiujn ili malamas. Ja, la plejmulto da anarki-kapitalistoj pensas ke edukado kaj ŝanĝo de la publika opinio estas la sola ebla maniero por antaŭenigi anarki-kapitalismon; kelkaj kredas je fondi libertarianisman socion ĉe iu teritorio kiu ne estas regata de ŝtatistoj.
Kelkaj anarki-kapitalistoj estas plenaj pacifistoj, kvankam multe de ili defendas la neceson de perforta agado kontraŭ krimaj agoj, kaj iam milito mem kontraŭ danĝeraj imperiismaj aŭ terorismaj fremdaj ŝtatoj. Tamen, kvankam ili do aprobus perforton kiel neceson en specifaj okazoj; kvankam ili agnoskus ke registaroj, kiuj jam havas monopolon je la rimedoj de perforto, estas tiuj kiuj nuntempe faros tiun perforton, ili kredas ke registaro devus cedi tiun monopolon je perforto, kaj lasi individuojn organiziĝi libere por pli bone pritrakti tiajn situaciojn.
Ne ekzistas historio de perforto, terorisma aŭ alispeca, farita de anarki-kapitalistoj por trudi sian sistemon al aliaj. Tamen, multaj anarki-kapitalistoj laŭdas la usonan militon de sendependeco, kiu precize konsistis el individuoj, kiuj kunhavis komunajn ideojn kaj kune batalis kontraŭ homoj kiuj provis trudi siajn ideojn al ili; kvankam ili hezitas pri iuj rimedoj uzitaj (impostoj, konskripcio, inflacia mono), kaj pri la rezulto atingita (registaro kiu malrapide iĝis la plej granda registaro en la mondo).
Argumentoj por kaj kontraŭ Anarki-kapitalismo
Ĉar anarki-kapitalismo estas radikala versio de libertarianismo, la samaj ĝeneralaj argumentoj por kaj kontraŭ libertarianismo, neintervena kapitalismo kaj kapitalismo kutime estas aplikeblaj, escepte pri la jura sistemo, pri kiu anarki-kapitalismo estas pli specifa kaj malsama ol la kutima speco de ideologioj de klasika liberalismo.
Aliaj movadoj kun simila kredo je la ekzisto de natura juro argumentas paralele, sed kun malsama ideo pri tio, kion ĉi tiu juro implicas pri homa konduto. Ekzemple, la Verda Movado enhavas fortan specon de tiel nomata verda anarkiismo kun ideo de natura juro bazita sur la scienco de ekologio, kaj pli minimumismaj subtenantoj de "eko-anarkiismo". La konverĝo inter ĉi tiuj movadoj kaj doktrinoj de sindikatismo kaj anarki-kapitalismo kaŭzas, ke iuj observas ke verda politiko ofte estas libertarianisma, kaj multaj politikaj ideoj, ekzemple, la verda impost-ŝanĝo, similas al rimedoj rekomendata de libertarianoj kaj anarki-kapitalistoj. Tiaj rimedoj, grandskale, emas erozii la specialan staton de ŝuldo (kiu bezonas fortan ŝtaton por garantii kaj kolekti ĝin) sed rigardas profiton kiel la bazon de prospero.
Ĉi tiu komuna forto de movadoj kiu havas malsamajn ideojn pri natura juro estas unu el la ĉefaj argumentoj por anarki-kapitalismo: ĝi akomodas diversecon.
Kiel ajn ili rigardas diversecon aŭ biologian diversecon kiel valoron, multaj anarki-kapitalistoj akceptas rolon por forta centralizo de iuj povoj, specife se tiuj estiĝas per persvadado kaj bona servado, kaj limigi centralizitan povon limigus posedrajtojn.
Monopolo
Libertarianoj ne kontraŭstaras laŭfaktajn monopolojn (firmaoj kiuj hazarde nuntempe estas la sola provizanto de iu servo), nur laŭjurajn monopolojn (firmoj kies monopolo estas garantiata per leĝo kaj kies konkurantoj estos malhelpataj kaj pelataj per publika perforto). Laŭ libertarianoj, laŭfaktaj monopoloj aŭ kvazaŭ-monopoloj povas ekzisti nur mallongedaŭre, pro ia lastatempa teknika aŭ organizada novenkondukaĵo kiun la konkurantoj ne jam kopiis; ne estas potenco misuzi, ĉar iliaj klientoj ĉiam povas ĉesi aĉeti de ili kaj komenci aĉeti de konkuranto, kiuj leviĝos de mizero al riĉeco je la tago kiam la monopolisto komencas fari 'troajn' postulojn. "Voĉdoni per siaj piedoj kaj sia mono" (t.e., morala aĉetado) anstataŭ "voĉdoni per sia voĉo kaj la mono de ĉiuj aliaj"—individua elekto anstataŭ kolektiva elekto - estas la meĥanismo de libertarianoj ĝenerale, kaj de anarki-kapitalistoj specife. Aplikante ĉi tiun argumenton al la protektado de individuaj posedrajtoj, anarki-kapitalistoj ne timis lokajn monopolojn aŭ oligopolojn en la merkato de justo, dum oni respektas la individuan rajton secesii kaj elekti sian propran peranton por defendado aŭ fondi novan firmaon.
Aldone, miskompreno pri la naturo de privataj (aŭ publikaj) sistemoj de protektado kaj justeco ofte estas la fonto de asertoj de kontraŭuloj al anarki-kapitalismo. Ekzemple, maldekstraj anarkiistoj rigardas ĉiujn posedaĵojn kiel privilegio efikigita de la registaro, sed ne eĉ pripensas la eblon aŭ neeviteblecon ke armitaj individuoj defendos tion, kion ili asertas esti siaj propraj posedaĵoj, aŭ sole aŭ kunlaborante en grupoj. Pli ĝenerale, kiam oni parolas pri registaroj, sistemoj de justeco, ktp, ili ofte pensas laŭ koletivismaj rilatoj kaj ne povas eĉ kompreni la individuisman starpunkton de anarki-kapitalistoj kaj individuismaj anarkistoj, kiuj konsideras ĉian ajn kolektivisman decidon kiel premadon de la politika malplimulto fare de la politika plimulto. Ĉi tiaj debatoj estas rigardataj laŭvice kiel ridindaj en si mem de tiuj, kiuj rigardas la "dekstran-maldekstran spektron" kiel neakordigablan kaj artefaritan abstraktaĵon kiu simple instituciigas debaton pri la ekzistanta sistemo de posedrajtoj, anstataŭ pripensi la vivcelojn plenumitajn per tiaj estaĵoj.
Kripto-anarkiismo
La evoluigo de la interreto kaj kriptografiaj rimedoj kreas novan eblecon por atingi iom de la aspektoj de anarki-kapitalismo ĉe la interreto (aŭ 'en ciberspaco'). Pseŭdonima komunikado permesas provizi servojn, precipe informajn servojn (ekzemple, konsultado, tradukado, programado, ktp) sen malkaŝi la identecon de la persono kiu provizas servon kontraŭ anonima ĉifromono. Ĉar leĝoj ne povas efiki sen koni la identecon de personoj, la rilataj leĝoj iĝas senefikaj. (Ĉar eĉ la loko (lando) de la individuoj estas nekonata, ne estas klare eĉ la leĝoj de kiu ŝtato estos malatentataj. Laŭ unu senco, 'ciberspacon', oni povas rigardi kiel sendependan teritorion.
Justeco kaj defenco
Robert Nozick en sia libro Anarchy, State, and Utopia (Anarkio, ŝtato kaj utopio) argumentas, ke anarki-kapitalisma socio neeviteble ŝanĝiĝus al minarĥia ŝtato per ekesto de monopolaj privataj defendaj kaj kortumaj agentejoj, kiuj ne konkurus unu la alian. Laŭ li anarki-kapitalismo gvidus al nestabila sistemo, kiu en reala mondo ne povus elteni. Laŭ Paul Birch kortuma procedo koncernanta plurajn diversajn jurisdikciojn kaj leĝajn sistemojn estus tro komplika kaj kosta kaj pro tio la kampo de privata defendo ŝanĝiĝus laŭ teritorio al natura monopolo.
Brazila Esperantista Junulara Organizo
La Brazila Esperanta Junulara Organizo (BEJO) estas organizo, kiu celas kunigi junajn esperanto-parolantojn el la diversaj regionoj de Brazilo. BEJO estas landa sekcio de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo, kaj juna sekcio de la Brazila Esperanto-Ligo. Ĝi estis fondita en 1967 en la urbo Santos Dumont, Minas-Ĝerajso, okaze de la 2-a Brazila Seminario de Esperanto kaj poste, pli precize en 1968 fariĝis landa sekcio de TEJO. Kvankam ĝin trafis multaj krizoj dum tra sia historio, BEJO kutime havis gravan rolon en la brazila esperanto-movado. Malgraŭ asocio sendependa, ĝi daŭrvivis ĝis nun apogata de la Brazila Esperanto-Ligo, de kiu ĝi oficiale fariĝis sekcio dum la 41-a Brazila Kongreso de Esperanto (2006).
Historio
En oktobro 1965, ili renkontiĝis dum la kongreso kaj decidis ke antaŭ fondi BEJO-n oni organizu lokajn grupojn. Sekve aperis la du unuaj oficialaj junularaj grupoj: en Rio-de-Ĵanejro, Guanabara Esperanto-Junularo (GEJ) kaj en Fortalezo, Cearaa Esperanto-Junularo (CEJ).
Dum du jaroj la grupoj aktive agadis en siaj teritorioj, varbante pli da membroj. Ili ankaŭ prelegis pri Esperanto kaj organizis kursojn. Kaj dum tiu periodo, ili eldonis siajn bultenojn en senriproĉa esperanto-lingvaĵo: "Meteoro (bulteno)", oficiala organo de Guanabara Esperanto-Junularo, kaj "Verda Maro", oficiala organo de Ceará Esperanto-Junularo. En 1967, la membroj de ambaŭ grupoj denove renkontiĝis. Ĉi-foje en Santos Dumont, Minas-Ĝerajso, okaze de la 2-a Esperanto-Seminario de Kultura Kooperativo de Esperantistoj. Post kunveno de proksimume 30 junuloj venintaj el diversaj brazilaj ŝtatoj, oni decidis fondi BEJO-n "provizore". Ĉiuj aprobis kaj subskribis la dokumenton konatan kiel "Deklaro de Santos Dumont" (v. Impulso (bulteno) n-ro 1) kaj oni elektis provizoran estraron, kiu havis kiel ĉefan taskon la preparon de la statuto de la organizaĵo.
En la sekva jaro, okaze de la 3-a Esperanto-Seminario de Kultura Kooperativo de Esperantistoj, en Nova Friburgo, la brazila junularo denove kunvenis kaj decidis pri la oficiala fondo de BEJO, aprobante ĝian statuton kaj konfirmante la "provizoran" estraron por plia du-jara mandato: Francisco Stefano Wechsler (prezidanto), Roberto Passos Nogueira (vicprezidanto de la Norda kaj Nordorienta Regionoj), Wilson Ferreira Martins (vicprezidanto de la Suda Regiono), Umberto Ferreira (vicprezidanto por la Centra Regiono), Paulo Sérgio Viana (ĝenerala sekretario) kaj Aloísio Sartorato (kasisto).
La sidejo de BEJO funkciis en Rio-de-Ĵanejro, kie ekzistis tiutempe la plej forta loka junulara movado, kaj kie loĝis tri el la estraranoj: Francisco, Paulo Sérgio kaj Aloísio.
BEJO glate progresis. Fondiĝis novaj junularaj grupoj en pluraj urboj. La oficiala organo "Impulso" aperis kaj "furoris". TEJO akceptis la oficialan aliĝon de BEJO.
La tri estraranoj en Rio estis plene ŝarĝitaj je pluraj laboroj. Francisco zorgis pri la revuo ĉe la presejo (ĝi estis sub la redakta respondeco de Nogueira) kaj pri eksterlandaj kontaktoj (TEJO, UEA kaj aliaj). Paulo zorgis pri la enlanda korespondado, kontakto kun junulargrupoj kaj redaktado de BEbo (BEJO Informa Bulteno).
En la dua semestro de 1968, okazis eta krizo en BEJO. Paulo Sérgio, pro personaj kialoj, devis forlasi la estraron. Tiam la junulara movado en Rio de Janeiro malfortiĝis, dum en Nordoriento ĝi daŭre prosperis (tiutempe, jam estis okazintaj du regionaj Esperanto-renkontiĝoj organizitaj ekskluzive de la junularo); do alvenis la momento por ke la administra parto de BEJO iru al la manoj de nordorientanoj. Kaj en 1969 en São Paulo, okaze de la Esperanta Seminario tie okazinta, elektiĝis nova BEJO-estraro, kies prezidanto fariĝis José Mário Marques, el Natal, ĝenerala-sekretario Carlos Lima Melo, el Fortaleza, kaj kasisto Iraci Sales Nobre, el Natal. Vicprezidantoj fariĝis: Marcelo Engrácia Garcia (Sudo), Manoel Floro (Oriento), Robeto P. Nogueira (Nordoriento), Waldir Antônio Silvestre (Centro).
Tia okazintaĵo grave malvarmigis la entuziasmon de la nordorientanoj. Iom post iom BEJO agoniis kaj, finfine, komplete stagnis.
Nur en 1975, ĝi reviviĝis de junular-grupoj en Rio-de-Ĵanejro, sub la gvido de Ciro Gomes de Freitas kaj Neia Lucia de Souza.
Aktuala Estraro (2018-2020)
La Estraro de BEJO estas la ĉefa gvidorgano de la organizo. Dum la 38-a Brazila Esperantista Junulara Kongreso en majo de (2018) samtempe kaj samloke kun la 53-a Brazila Kongreso de Esperanto, estis elektita la jena estraro:
19612 Noordung
19612 Noordung estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Observatorio de Črni Vrh en la vilaĝo Črni Vrh, apud Idrija (Slovenio).
Hermann Noordung estas la pseŭdonimo, sub kiu Herman Potočnik (1892–1929) publikigis sian vizian verkon Das Problem der Befahrung des Weltraums – der Raketen-motor En tiu verko, li estis la unua, kiu teknike detalis kosmostacion en terfiksa orbito kaj ties aplikojn.
Hardricourt
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Hardricourtois.
Horní Chrastava
Horní Chrastava estas parto de urbo Chrastava en distrikto Liberec en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordoriente de Chrastava, de la centro kontraŭ fluo de rivereto Jeřice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/592. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 113 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Chrastava estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,29 km². En la katastra teritorio Horní Chrastava situas ankaŭ Víska kaj Vysoká.
Imca Marina
Imca Marina (artistnomo de Hendrikje Imca Bijl) (Zuidbroek, 13-an de majo 1941) estas nederlanda kantistino. La artistnomo Imca Marina estas formita el ŝia dua antaŭnomo (Imca) kaj la dua antaŭnomo de ŝia patrino (Marina).
Kariero
Ŝia kariero kiel kantistino komenciĝis ĉe la kantkoruso la Damster Wichter en Appingedam. En 1959 ŝi akiris la unuan diskokontrakton. Antaŭ ĉio dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj ŝi faris furorkantojn inter kiuj Viva España kaj Harlekino. Krom kantistino ŝi ankaŭ estas eksterordinara oficisto de la urba registrejo. Ŝi plenumas geedziĝojn, tiel en ŝia geedziĝa salono en Midwolda kiel tra la tuta lando. Ŝi ekspluatis en Midwolda bonvizitatan restoracion kaj kafejon sed pro la kreditkrizo tiu bankrotis en 2010.
En julio 2009 konatiĝis ke Marina kaj sia brita partnero Stephen Porter (Steven) post dektri jaroj disiĝis. El pli frua geedziĝo ŝi havas filon, Floris. En 2008 ŝi ricevis la ordenon kavaliro de Oranje-Nassau. Dum ferio en la turka Antalya en marto 2014 ŝi supervivis koratakon.
Tula provinco
Tula provinco (Тульская область) estas provinco (federacia subjekto) en Eŭropa parto de Rusio en Centra federacia regiono. Ĝi situas sur la Orienteŭropa ebenaĵo. Ĝia longeco de nordo al sudo - 200 km, de okcidento al oriento - 190 km.
La provinco fondiĝis la 26-an de septembro 1937. Ĝi limas norde kun Moskva provinco, okcidente kun Kaluga provinco, oriente kun Rjazanja provinco, sude kun Orjola provinco, sud-oriente kun Lipecka provinco. La ĉefurbo estas Tula. Aŭtokodo de Tula provinco estas 71.
Reliefo
Tula provinco situas sur norda parto de Orienteŭropa ebenaĵo, tial ĝenerale la teritorio plialtiĝas de nordo al sudo. La plej alta punkto de la provinco kaj de la tuta Orienteŭropa ebenaĵo troviĝas en vilaĝo Rajevo sude de la regiono, la plej malalta loko estas ĉe rivero Okao kie ĝin enfluas rivero Besputa (ĉe la limo kun Moskva provinco).
Entute Tula provinco aspektas kiel dekliva ebenaĵo kin multaj riveroj, valetoj kaj ravinoj. Ekzistas ankaŭ malgrandaj karstaj kavernoj.
Sophie Albrecht
Sophie ALBRECHT (fraŭlina nomo: Baumer; naskiĝinta en decembro 1757 en Erfurto, mortinta en la 16-a de novembro 1840 en Hamburgo) estis germana verkistino kaj aktorino.
Tula provinco
Klimato
La klimato estas kontinenta, kun varma somero kaj malvarma vintro. La plej varma monato estas julio (meza temperaturo +20 C), la plej malvarma estas januaro (meza temperaturo -10 C). Meza temperaturo dum la tuta jaro estas +5 C. Plej multe da precipitaĵoj okazas somere. Klimato dependas ankaŭ de parto de la provinco.
Sophie Albrecht
Vivo
Estante la filino de erfurta universitata profesoro kaj kuracisto ŝi jam kiel junulino entuziasmiĝis pri teatroludado. Ŝia unua apero sursceneja estis, jam post edziniĝo, en la jaro 1783 en Frankfurt am Main ĉe la rondo de Großmann'sche Gesellschaft. Tiam Friedrich Schiller konatiĝis kun ŝi. Ŝi estis la edzino de Johann Friedrich Ernst Albrecht (ekde 1772).
En la 1785-a jaro ŝi venis al la teatristoj de la Rondo Bondini, poste Rondo Seconda kie Albrecht iĝis unuaranga aktorino. Ŝi iris al Altona kaj Hamburgo kie oni laŭde akceptis ŝin.
Tula provinco
Akvujoj
Enaj akvujoj en Tula provinco estas riveroj, riveretoj, lagoj kaj lagetoj, artefaritaj baraĵlagoj, marĉoj, subteraj akvujoj.
Sophie Albrecht
Vivo
En 1798 estis la divorco sed la kontakto kun la eksa edzo letere ĉiam daŭris. Kune kun li ŝi decidis dediĉi sin la reston de la vivo al la literaturo. Ŝiaj poemoj kaj prozaj eseoj aperis en la eldonejo Richter en Dresdeno en 1781, 1785 kaj 1791.
Tula provinco
Akvujoj
Preskaŭ 80 % de la tuta areo apartenas al baseno de Okao-Volgo-Kaspia Maro, 20 % - al baseno de Don-Azova Maro. La plej ega rivero estas Okao kaj nur ĝi taŭgas por navigado. Preskaŭ ĉiuj lokaj riveroj (krom Okao kaj iuj enfluantoj de Don) komenciĝas en la provinco, kion kontribuas reliefo. La ĉefurbo Tula situas ĉe rivero Upa. Printempe la regiono multe suferas pro superakvo.
Sophie Albrecht
Graveco
Albrecht gravis kiel reprezentantino de la unua generacio de verkantaj aktoroj dum la komenciĝinta ekfloro de germanlingva teatro-arto. Ĉar estis ankoraŭ distanco tiutempe inter teatroj kaj literatura mondo, la bezono havi ĉiam novajn tekstojn plenumitis ofte ne de verkistoj sed de kleraj aktoroj. Krome estiĝis tiam la kutimo je la komenco de la teatrosezono kiel ankaŭ je ties fino saluti la spektantaron per enteatrejaj paroladoj aŭ epilogoj ktp. Tiumaniere Albrecht tre sprite kaj diligente agadis kun granda talento kaj delikata sento de la deziroj de la publiko.
Inter ŝiaj rakontaĵoj menciindas prilaboro de Aramena de duko Anton Ulrich von Braunschweig, kiu aperis en 1783. Antologion kun ŝiaj poemoj publikigis Franz Jacob Clemens en la 1841-a jaro.
NGC 2783
NGC 2783 (aliaj indikoj — NGC 2783A, UGC 4859, MCG 5-22-19, ZWG 151.27, HCG 37A, KCPG 192B, PGC 26013) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Tula provinco
Akvujoj
Longeco de riveroj en Tula provinco:
Unu el la plej grandaj riveroj en Eŭropo - Don - komenciĝas en centro de la urbo Novomoskovsk. Dekomence ĝi aspektas kiel malgranga rivereto.
La plej grandaj baraĵlagoj:
Entute kvanto da akvo en la regiono ne sufiĉas por grandegaj urboj.
Grundoj
Grundoj de Tula provinco estas bonkvalitaj por kultivado de plantoj kaj agrikulturo. 46.4 % da teritorio (sud-oriente) enhavas plej bonajn ĉernozjomajn grundojn.
Flaŭro kaj bestaro
La plej ordinaraj arboj de la provinco estas abioj, pinoj, kverkoj, betuloj, soprujoj, aceroj k.a. Multaj arbaroj kiuj antaŭe kovris la regionon jam estas trasformiĝitaj al plugkampoj kaj nuntempe ne ekzistas. En Tula provinco kreskas multe da fungoj (pli oportuna tempo por kolektado de fungoj estas fino de somero kaj aŭtuno).
En frua mezepoko tie vivis abundo da sovaĝaj bestoj. Pro kresko de loĝantaro kaj disvastigado de ekonomia uzado de teritorio multaj el ili malaperis (ekzemple, ursoj) aŭ videblas tro rare. Nun en la regiono oni povas vidi erinacojn, leporojn, lupojn, vulpojn, alkojn. Abunde ekzistas birdoj kaj fiŝoj. El venenaj serpentoj estas vipuro.
Ekologiaj problemoj
Tula provinco estas unu el la regionoj kiuj ege suferis pro Ĉernobila katastrofo. 58 procentoj de areo (kaj preskaŭ la tuta suda parto) estas malpurigita per radioaktivaj elementoj kaj estas konsiderata kiel dangera por loĝado. Suferintaj estas 16 distriktoj el 23, el ili 8 oni konsideras kiel teritorioj "kun rajto de transloĝiĝo".
Ekzistas ankaŭ aliaj grandaj ekologiaj problemoj (ekzemple, pri kemia malpuriĝo en Novomoskovsk kaj ĉirkauaĵoj).
Historio
La frua loĝado de Tula regiono apartenas al la frua ŝtonepoko.
Dum lastaj jarcentoj de la unua jarmilo P.K. ĉi tie kruciĝis linioj de disloĝiĝado de antikvaj finnoj, baltoj kaj orientaj slavoj. En 60-aj jaroj de la 10-a jarcento Kieva princo Svjatoslav venkinte ĥazarojn aneksis tiun teritorion kaj ĝi estiĝis malproksima parto de la Kieva Regno.
En la 12-15-aj jarcentoj la regiono estis periferio de la Nord-Orienta Rusio. Ĉi tie situis landimoj de Ĉernihiva, Vladimir-Suzdala kaj Rjazana princlandoj kaj mezepoka Litovia ŝtato (al kau apartenis dum preskaŭ la tuta 15-a jarcento ĉirkaŭaĵoj de Odojev kaj Belov). En 1146 unuafoje estis menciitaj Tula kaj kelkaj aliaj urboj. Dum kelkaj sekvintaj jarcentoj la teritorion de la nuna Tula provinco traigis vojoj al Moskvo de sudaj stepoj. Ĉi tie la Moskva Regno ofte batalis ofte okazis kun krime-tataroj kaj diversaj nomadoj. En 1380 sur la kampo Kulikovo okazis la fama Batalo de Kulikovo inter la Moskva Regno kaj la Ora Hordo.
Ĝis mezo de la 16-a jarcento ĉi-teritorio estis fine aneksita de la Moskva Regno kaj jam serioze fortikiĝis. Sur la plej granda vojo en 1507-1521 ekstaris la ŝtona Tula Kremlo, plifortiĝis aliaj ĉirkaŭaj urboj. En 1521-1566 oni organizis inter urboj longan defendantan linion el faligitaj arboj ("Засечная черта").
En komenco de la 17-a jarcento en la Tula Kremlo ribelaj kampuloj kun ilia gvidanto Ivan Bolotnikov luktis kun cara armeo de Ŝujskij. Margraŭ la forta lukto de la ribelantoj kaj loka popolo kiu ilin subtenis, la movado estis subpremita.
En la 17-a kaj komenco de la 18-a jarcento la regiono rapide evoluis. En 1712 laŭ ordono de caro Petro en Tula estis fondita la unua en Rusio ŝtata armila fabriko. Ekde 19-a jarcento la regiono multe okuiĝis pri maŝinkonstruado, samtempe komenciĝis regula elfosado de lignito en la Apudmoskva karbona baseno.
En 1777 estis kreita Tula gubernio, en 1937 oficiale aperis Tula provinco. En 1944 kelkaj distriktoj estis transdonitaj al tiam fondita Kaluga provinco, en 1957 en konsiston de la regiono estis akceptitaj 4 distriktoj el Moskva provinco.
En 1941 dum la Dua mondmilito en la provinco okazis grandaj bataloj. Post la milito plu evoluis la loka industrio; dum perestrojko en la 80-90-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝia kreskado finiĝis.
Loĝantaro
Laŭ statistiko, en 2013 en Tula provinco estas 1 532 856 loĝantoj.
Ekde 1970-aj jaroj kvanto de loĝantaro malpliiĝas. La plej grava kaŭzo estas malbona stato de industrio kaj de ekonomio entute.
Kvanto da loĝantoj laŭ jaroj:
Loĝdenso (en 2013): 59.69 loĝantoj sur kv.km. Urba loĝantaro (en 2013): 78.76 %.
Nacieca konsisto:
La plej grandaj urboj (laŭ loĝantaro en 2010 — pli ol 15 mil loĝantoj) estas: Tula (501.1 mil), Novomoskovsk (131.2 mil), Donskoj (64.6 mil), Aleksin (63.0 mil), Ŝĉjokino (53.2 mil), Uzlovaja (55.3 mil), Jefremov (42.4 mil), Bogorodick (31.9 mil), Kimovsk (28.5 mil), Kirejevsk (25.6 mil), Suvorov (19.0 mil), Plavsk (16.2 mil), Venjov (15.2 mil).
Teritoria strukturo kaj politiko
Tula provinco konsistas en 22 administraj distriktoj kaj 5 urboteritorioj.
NGC 2783
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2783, NGC 2783A.
Tula provinco
Industrio
La ĝenerala amplekso de industrio estis la plej alta en 1989, poste ĝi rapide malkreskis kaj en komenco de la 21-a jarcento konsistigis nur duonon de la estinta nivelo.
NGC 2783
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tula provinco
Industrio
En Tula provinco estis ankaŭ hejtaĵa industrio (minado de lignito), tamen post kiam finitiĝis rezervoj de lignito oni komencis fermi minejojn (la lasta estis fermita en 2009).
Agrikulturo
Pro bonaj kondiĉoj (klimato, grundoj) agrikulturo en Tula privinco estas rilate evoluinta kaj iome elveturigiĝas al aliaj regionoj.
Transporto
Al la trafiko de Tula provinco influas ĝia proksimeco al Moskva regiono (185 km - distanco inter centro de Tula kaj centro de Moskvo). En la provinco funkcias fervoja transporto, aŭtotransporto, akva transporto kaj energiotransporto.
Fervoja transporto
Ĉefaj fervojoj:
Aliaj fervojoj:
La plej grava fervoja nodo estas Tula. Tula-1-Kurskaja en Tula estas ankaŭ stacio de longdistancaj pasaĝeraj trajnoj veturantaj de Moskvo suden (la unua stacio de Moskvo). De tie pasaĝeraj elektrotrajnoj veturas ĝis Moskvo, Kaluga, Ĉernj, Novomoskovsk, Aleksin, Ĉerepetj kaj aliaj. Ĉiutage inter Moskvo kaj Tula funkcias rapida elektrotrajno (tempo de veturo 2 h 20 min).
La tuta longeco de fervojoj estas 1103 km, el ili kun elektro - 244 km.
Sakari Kukko
Jyrki Sakari Kukko (naskiĝinta la en Kajaani) estas finna muzikisto. Li estas aktiva ekde 1979. Li fariĝis konata kiel infanstelo en 1960-aj jaroj. En 1980-aj jaroj Kukko ludis ankaŭ en bando de Youssou N'Dour nome Etoile du Dakar en Senegalo. Nuntempe li komponas kaj ludas saksofonon kaj ludon. Li apartenas al bando Piirpauke, kiu kombinas en sia muziko popolan muzikon, ĵazon kaj progresivan rokon. Li publikigis 9 solajn albumojn.
Tula provinco
Aŭtotransporto
En Tula ekzistas urbaj aŭtobusoj, trolebusoj (entute 30 km) kaj tramoj (entute 43 km).
Akva transporto
Ĝi bazitas en Aleksin kaj navigebla parto de rivero Okao (50 km).
Scienco kaj eduko
La plej gravaj altlernejoj: kaj aliaj.
Kulturo kaj vidindaĵoj
En Tula
Apud Tula
Aliaj lokoj
Esperanto en Tula provinco
Onidire, en 1920-aj jaroj en Tula jam ekzistis iu Esperanto-grupo. En 1918 esperantistoj el Tula partoprenis Tutrusian union de junaj esperantistoj.
En Tula provinco (en loĝloko Babutina Pustoŝ apud Aleksin) naskiĝis esperantisto Georgij Illarionov. En Tula ŝtata universitato studis fama esperantisto Mikaelo Bronŝtejn.
En novembro 2003 en la urbo Bogorodick okazis Esperanto-evento "STRIGO" organizita de moskva klubo EK MASI.
Kojna sumo
En topologio, la kojna sumo (iam ankaŭ kojna produto) estas "unu-punkta unuigo" de familio de topologiaj spacoj. Aparte, se X kaj Y estas punktitaj pacoj (kio estas topologiaj spacoj kun distingitaj bazaj punktoj x0 kaj y0) la kojna sumo de X kaj Y estas la kvocienta spaco de la disa unio de X kaj Y per la identigo x0 ∼ y0:
Pli ĝenerale, estu (Xi)i ∈ I familio de punktitaj spacoj kun bazaj punktoj {pi}. La kojna sumo de la familio estas donita kiel:
Amsterdam RAI (stacidomo)
Amsterdam RAI estas fervoja stacidomo situanta en suda Amsterdamo, Nederlando. Ĝi troviĝas inter la du direktoj de Amsterdama cirkla vojo A10. Ĝi ankaŭ estas metrostacio kie GVB ekspluatas du liniojn. La nomo RAI devenas de apuda "RAI Kongrescentro" (Rijwiel- en Automobiel-Industrie = Bicikla kaj Aŭtomobila Industrio).
Kojna sumo
En aliaj vortoj, la kojna sumo estas la kunigo de kelkaj spacoj je sola punkto. Ĉi tiu difino kompreneble dependas de elekto de {pi} se la spacoj {Xi} ne estas homogenaj.
Ekzemploj
La kojna sumo de du cirkloj estas homeomorfa al figuro-8 spaco. La kojna sumo de n cirkloj estas ofte nomata kiel bukedo de cirkloj, kojna sumo de ajna kvanto da sferoj estas ofte nomata kiel bukedo de sferoj.
Komuna konstruado en homotopeco estas al identigi ĉiujn el la punktoj laŭ la ekvatoro de n-sfero S^n. Farante tiel rezultiĝas du kopioj de la sfero, kunigitajn je la punkto kiu estis la ekvatoro:
Estu Ψ la mapo, tio estas, mapo de identigo de la ekvatoro en solan punkton. Tiam aldono de du eroj de la n-dimensia homotopeca grupo  de spaco X je la distingata punkto x_0\in X povas esti komprenita kiel la komponaĵo de f kaj g kun Ψ:
Kategoria priskribo
La kojna sumo povas esti komprenata kiel la kunproduto en la kategorio de punktitaj spacoj. Alternative, la kojna sumo povas vidiĝi kiel la elpuŝo de la figuro X ← {•} → Y en la kategorio de topologiaj spacoj (kie {•} estas ĉiu unu punkta spaco).
Propraĵoj
Teoremo de Van Kampen donas certajn kondiĉojn (kiuj estas kutime verigataj por bone-kondutitaj spacoj, tiaj kiel CW kompleksoj) sub kiuj la fundamenta grupo de la kojna sumo de du spacoj X kaj Y estas la libera produto de la fundamentaj grupoj de X kaj Y.
Josefov (distrikto Hodonín)
Josefov (Josefsdorf) estas municipo en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 9 km okcidente de Hodonín en regiono Podluží. Vivas ĉi tie.
(12361) 1993 TB
(12361) 1993 TB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Néia Lúcia de Souza
Néia Lúcia de SOUZA /'nεjə 'lusjə dj'soŭzə/ estas aktiva brazila esperantistino, naskita en Gojaso, eklernis Esperanton en 1973 en Goiania. Bibliotekistino. Ŝi estas unu el plej gravaj aktivuloj de nuna brazila Esperanto-Movado. Aktivis ekde 1975 en BEJO, prezidantino de BEL dum pluraj jaroj kaj post de Potigvara Esperanto-Asocio en 1996-97, nune bibliotekistino de BEL. Publikis multajn artikolojn.
Dum sia prezidanteco en BEL, Néia stimulis la publikadon de multajn verkojn en Esperanto, kiel la kompletigitan duan eldonon de vortaro de Carlos Domingues.
Konjugita transpono
En lineara algebro, konjugita transpono, hermita transpono, aŭ adjunkta matrico de m-per-n matrico A kun kompleksaj elementoj estas la n-per-m matrico A* ricevis de A per transpono kaj posta preno de kompleksa konjugito de ĉiu elemento:
(A*)ij = aji*, por ĉiuj eblaj valoroj de i kaj j (1 ≤ i ≤ n, 1 ≤ j ≤ m).
La konjugita transpono de matrico A povas esti signifita per ĉi tiuj simboloj:
Noto ke en iuj ĉirkaŭtekstoj A^* povas esti uzata por signifi laŭelementan kompleksan konjugiton de matrico kaj devas esti ne konfuzita konjugita transpono.
3895 Earhart
3895 Earhart estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Les Pralies (stacidomo)
Les Pralies estas fervoja stacidomo en Saint-Cergue, Svislando.
George Turner (artisto)
George TURNER (n. la 2-an de aprilo 1841 - m. la 29-an de marto 1910) estis angla pejzaĝpentristo kaj farmisto. Li estis kromnomita "la John Constable de Derbyshire".
Japeto
Japeto, en mitologio, estis titano (foje ankaŭ menciita kiel giganto).
George Turner (artisto)
Vivo kaj verkoj
Turner loĝis en Derbyshire dum sia tuta vivo. En 1865 li edziĝis kun Eliza Lakin (1837-1900) kaj fariĝis duontempa farmisto en la farmo Walnut proksime al la urbo Barrow upon Trent, kune kun siaj kvar infanoj. Post la morto de Eliza en 1900, li transloĝiĝis al Kirk Ireton kaj sekve reedziĝis kun kolega artistino Kate Stevens Smith (1871-1964). Ili establis sian hejmon en Idridgehay, kie la artisto mortis en 1910. Lia filo William Lakin Turner (1867 - 1929) ankaŭ fariĝis iom renoma pejzaĝpentristo.
Turner verkis oleajn pentraĵojn kaj pentris kamparajn scenojn, ĉefe inspiritajn de sia denaska Derbyshire. Li lasis abundan verkaron kun centoj da pentraĵoj, kiuj bildigas la anglan kamparon antaŭ la alveno de la industria revolucio, de aŭtomobiloj kaj de urba etendigo. Liaj verkoj estis ekspoziciitaj interalie en Nottingham kaj Birmingham. Turner cetere oficis kiel membro de la Arta Komitato de la Muzeo kaj artgalerio de Derby. Parto de liaj verkoj kaj de tiuj de lia filo estas videblaj en la artkolekto de tiu muzeo.
Japeto
Lian nomon oni donis al:
Santa María Ecatepec
Santa María Ecatepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Ecatepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 410.
Meulan-en-Yvelines
Meulan-en-Yvelines estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Santa María Ecatepec
Geografio
Santa María Ecatepec apartenas al la distrikto Yautepec al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3635 loĝantojn. El tiuj estis 1782 viroj kaj 1853 virinoj. La komunumo havas surfacon de 791,56 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo.
Meulan-en-Yvelines
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Meulanais.
Santa María Ecatepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 701 indiĝenoj. El tiuj 539 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 539 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Becedas
Becedas [beZEdas] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta (Zono de Supra Tormes) kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Becedas estas komprenebla etimologie kiel Betulejo (estas tri betuloj en la blazono), aŭ ankaŭ kiel Pizejo. Sama deveno povas havi La Vecilla (Leono) kaj Vecilla de Trasmonte en Villanázar (Zamoro), kaj aliaj loĝlokoj.​
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 32,2 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 183 loĝantojn. Ĝi perdis 1 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 98 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
2512 Tavastio
2512 Tavastio estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Becedas
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la Mezepoko ĝi apartenis al Komunumo de Béjar. Poste, en 1502 ĝi estis inkludita en la provinco Salamanko, kaj en 1833 en la provinco Avilo, en la regióno Malnova Kastilio.
2512 Tavastio
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la historia finlanda provinco Tavastio, kiu lasis sian nomon ankaŭ al la regionoj Päijät-Häme (aŭ Päijänne-Tavestio) kaj Kanta-Häme (Originala Tavestio).
Becedas
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Filippo Beroaldo la Juna
Filippo Beroaldo (1472-1518) estis itala humanisto, filologo, eldonisto, poeto, helenisto, latinisto, bibiotekisto de Vatikano. Li estis nevo kaj lernanto de Filippo Beroaldo (1453-1505), kun kiu li lernis la grekan kaj la latinan, kaj estinte 24-jara, li fariĝis beletra profesoro en la Universitato de Bolonjo.
Biografio
Elektinte Romon kiel sia loĝejon, li konatiĝis kun Johano de Mediĉo, estonta papo Leono la 10-a, kiu akceptis lin siaserve, kiel privata sekretario, kaj, kiam Johano alvenis al la pontifikeco, Beroaldo estis nomumita direktoro de la Roma Akademio, sed tre eble li rezignis tiun postenon kiam al li estas proponita la biblioteko de Vatikano. Pietro Bembo (1470-1547), Francesco Maria Molza (1489-1544) kaj Markantono Flaminio (1497-1550) estis liaj amikoj, krom aliaj tiamaj erudiciuloj en Romo. Li ŝajne aperas inter la admirantaro de la renomaj imperiaj festoj de la korteganinoj kaj oni diras ke li estis tre ĵaluza de la estonta kardinalo Jacopo Sadoleto (1477-1547) rilate al unu el ili. Kelkaj el liaj poemoj estis relative diboĉaj, ĉar tiu estis la tiama gusto, kaj precipe en la malbonmora kortego de Leono la 10-a. Lia morto, en 1518, kredeble okazis pro kelkaj ĉagrenoj kun tiu pontifiko, kiel bibliotekisto, tamen ne ekzistas evidentaĵoj.
Li estis same erudicia kiel Beroaldo al maljuna, sed liaj skribaĵoj estis pli konsistigaj, ĉefe rilate al poezioj, kvankam ili estis malpli prilaboritaj. Lia ĉefa verko "Taciti Annalium libri quinque priores" (Romo, 1515; Liono 1542; Parizo, 1608) estis plurfoje eldonita. Ĉi-eldono estas dediĉita al Leono la 10-a, al kies peto ĝi estis al li atribuita, kaj pagis kvincent zekinojn por la manuskripto, kiu estis kopiita de Giovanni Angelo Arcimboldi (1485-1555) kaj portita al la Abatejo de Corvey, en Vestfalio. La papo tiom ŝatis la verkon de Beroaldo, tiel ke li deklaris ekskomuniko-punon, krom la pago de ducent dukatoj kaj konfiskado de ĉiuj libroj, kontraŭ iu ajn represanto de la verko, en la tempodaŭro de dek jarojn sen la konfirmita deklaracio de la eldonisto. La aliaj libroj antaŭe publikigitaj de Tacito estis aldonitaj al la jam menciita eldono. La verko faris tiom da sukceso, precipe de la franca nacio, ke ĝi estis sesfoje tradukita en la francan, inter aliaj de Clément Marot (1496-1544). Parto de tiu verko estis enkorpigita al la "Delitiae poetarum Italorum" de Giovanni Matteo Toscano (1500-1580).
Lejbnica alĝebro
En algebro, la Lejbnica alĝebro estas ĝeneraligo de la koncepto de alĝebro de Lie, kies krampo povas esti ne malsimetria.
Difino
Se K estas komuta ringo, do dekstra Lejbnica alĝebro super K estas modulo \mathfrak g super K, ekipita per la dulineara dekstra Lejbnica krampo kiu plenumas la jenan dekstran Lejbnican identecon: Alinotacie, se oni difinas la dekstran adjunktan agon do la lejbnica identeco estiĝas jen: T.e. la dekstra adjunkta ago estas derivoperatoro por la krampo.
Simile, maldekstra Lejbnica alĝebro \mathfrak g super K estas modulo \mathfrak g super K, ekipita per la dulineara maldekstra Lejbnica krampo kiu plenumas la jenan maldekstran Lejbnican identecon: Alinotacie, se oni difinas la maldekstran adjunktan agon do la lejbnica identeco estiĝas jen: T.e. la maldekstra adjunkta ago estas derivoperatoro por la krampo.
La konceptoj de la dekstra kaj maldekstra Lejbnicaj alĝebroj estas ekvivalentaj: se estas dekstra Lejbnica alĝebro, do oni povas difini tia ke estas maldekstra Lejbnica alĝebro; kaj male simile. Tial, ordinare, oni parolas pri la dekstra Lejbnica alĝebro simple kiel “Lejbnica alĝebro” pro konveno.
Ekzemploj
Ĉiu alĝebro de Lie estas Lejbnica alĝebro. Super komuta korpo, se Lejbnica alĝebro havas malsimetrian krampon, do ĝi estas alĝebro de Lie.
Historio
La koncepton de Lejbnica alĝebro difinis la rusa matematikisto A. Bloĥ (А. Блох) en 1965, kiu nomis ĝin “D-alĝebro”. Tamen, la koncepto ne vaste konatiĝis. Posten en 1993, la franca matematikisto Jean-Louis Loday remalkovris la koncepton, kaj donis al ĝi ĝian nunan nomon, en 1993. La nuna nomo estas laŭ la germana matematikisto Gottfried Leibniz (Esperante Godfredo Lejbnico ).
Cividate Camuno
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Berzo Inferiore, Bienno, Breno, Esine, Malegno, Ossimo kaj Piancogno.
Kristana patrono estas la sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Halidzor
Halidzor (armene Հալիձոր) estas vilaĝo de la regiono ĉirkaŭ urbo Goris, en la suda provinco Sjuniko, de Armenio, kun ĉirkaŭ 551 loĝantoj laŭ la censo de 2011.
Halidzor troviĝas en la centroriento de la provinco, je mallonga distanco de la rivero Vorotan, alfluanto de la rivero Aras. Proksime de Halidzor troviĝas la grava monaĥejo Tatev kaj la telfero Flugiloj de Tatev kiu kunigas Halidzoron kun vilaĝo Tatev kaj kun la menciita monaĥejo.
Paŝtohundo
Paŝtohundo priskribas tradician rolon donitan al kelkaj hundaj rasoj en la homa domanaro. La taskoj implikitaj en ĉi tiu rolo estas kompleksaj kaj multoblaj: krom ilia baza rolo prizorgi kaj konservi kohezian gregon, Ili ankaŭ devas protekti la gregon kontraŭ rabistoj kaj predantoj de diversaj specoj kiel ekzemple lupoj, same kiel esti kunuloj de la paŝtisto en liaj multaj kaj longaj vojaĝoj ekster la domo. Paŝtohundoj, kiuj estas konsiderataj facile dreseblaj, eĉ kapablas respondi al ordono donita de siaj posedantoj de distanco de duona kilometro. Trejnaj komandoj inkluzivas specialajn fajfilojn, manajn movojn kaj eĉ okulajn movojn.
Ŝafhundoj troviĝas en grupo n-ro 1 de nomenklaturo de la Federacio Cinologia Internacia (FCI).
Kunigado
La konduto de paŝtohundoj baze baziĝas sur la konduto de iliaj prapatroj - la lupoj. Por kapti sian predon, la lupo uzas la teknikon de embusko, ŝtelado kaj ĉasado. Paŝtohundoj fakte dependas de la sama tekniko krom unu malgranda kaj tre grava diferenco - Ne predi la ĉasitan beston, aŭ en ilia kazo, la gregon. Dum malsovaĝigo kaj reproduktiĝo la homo metas "halton" en la procezo de damaĝi la beston.
Plej multaj bredistoj de paŝtistohundoj kiuj uzas la gregokolektan teknikon estas malgrandaj ĝis mezgrandaj hundoj. La hundoj devas esti ekstreme lertaj, por ke ili rapide kolekti la gregon.
La paŝtohundo eniros la gregon laŭ du ĉefaj manieroj:
Gardado
La paŝtistohundoj, kies tasko estas protekti la gregon, estas grandaj kaj masivaj hundoj tamen mildaj rilate la gregon, tio videblas en la raso de la paŝtisto Bergamsko, granda raso, kovrita per dika felo kiu protektas ĝin kontraŭ malutilaj bestoj.
Paŝtohundoj estas kutime ekstere similaj al ŝafoj por konfuzi lupojn kaj ankaŭ por konveni en gregon.
Krom integri la hundon ekstere, la paŝtisto zorgas konservi la hundojn de tre juna aĝo kun la ŝafoj, por ke la hundoj vidu la gregon kiel familion, kaj sin kiel parton de ĝi. Krome, bredistoj ofte lasas la gregon neatendita kaj kun tri paŝtistohundoj en la malferma paŝtejo, sciante ke la hundoj faros ĉion en sia povo por protekti la gregon.
Listo de rasoj de ŝafhundoj
Estas pluraj rasoj de ŝafhundoj, interalie:
Glathara tritikokolora terhundo
La glathara tritikokolora terhundo (angle: Soft-Coated Wheaten Terrier) estas hundoraso, kiu devenis el Irlando. Ekzistas du variaĵoj de hararo: Amerika kaj Irlanda.
Ĝia temperamento estas scivolema, juneca, amikeca kaj lekema.
Tibor Récsei
RÉCSEI Tibor (re:ĉei) estis hungara biologo naskita en Vác la 22-an de decembro 1914 kaj mortinta en Kluĵo la 2-an de marto 1967.
Kariero
Récsei Tibor finis siajn studojn en la Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1942). Li doktoriĝis en 1945 (A Corydalis fajok elterjedése és alakköre a Kárpát-medencében).