cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manon Lescaut
Intrigo
La du geamantoj poste foriras al Nov-Orleano, kie ili ŝajnigas esti geedziĝintaj kaj vivas en paco. Sed kiam de Graya rivelas al la guberniestro de la kolonio ke li kaj Manon ne estas laŭleĝe geedziĝintaj, kaj li petas al li geedzigi ilin, la guberniestro decidas pro sia aŭtoritato doni Manon al la filo de sia frato, kiu deziras ŝin. En malespero, de Graya invitas la nevon de la guberniestro al duelo, kaj batas kaj lasas lin senkonscia. De Graya opinias ke li mortigis la viron kaj timas la venĝon de la guberniestro. La paro fuĝas de Nov-Orleano direkte al la Luiziana dezerto, esperante atingi anglan kolonion. La afliktoj de la vojo malfortigas Manon kaj ŝi mortas pro malkovro kaj elĉerpiĝo la postan matenon. Suferante de Graya entombigas ŝin surloke kaj finfine li revenas al Francio kun sia amiko Tiberge.
En kulturo
La intrigo de la libro Manon Lesko estas origino por opero, baleto kaj filmo. Ne malpli ol kvar operoj estis inspiritaj de la libro, la plej famaj el kiuj estas: Manon Lescaut de Puccini de 1893, kaj Himno de Jules Massenet de 1884. La saman temon pritraktis poste en la 20-a jarcento la ĉeĥa poeto Vítězslav Nezval en samtitola dramo, kies Esperanta traduko aperis en 2022 ĉe KAVA-PECH.
Esperanto
Traduko de Henri Vallienne eldoniĝis 188-paĝe en la jaro 1908 ĉe Presa Esperantista Societo el Parizo, kiel literatura aldono al la revuo Lingvo Internacia.
Maria Stader
Maria Stader (naskiĝinta la 5-an de novembro 1911 en Budapeŝto, Aŭstrujo-Hungarujo; mortinta la 27-an de aprilo 1999 en Zuriko; denaska Maria Molnár) estis svisa lirika sopranistino.
Apostolo
Nomoj de la 12 apostoloj
Krome oni aplikas la vorton al Matiaso, kiun oni alelektis anstataŭ Judaso, post ties suicido.
Citaĵoj
La dek du apostoloj troviĝas kvar fojojn en la Nova Testamento:
Evangelio laŭ Marko, ĉapitro 3:
14 Kaj li elektis dek du, kiujn ankaŭ li nomis apostoloj, por ke ili estu kun li, kaj por ke li dissendu ilin por prediki, 15 kaj por havi aŭtoritaton elpeli demonojn: 16 kaj Simonon li alnomis Petro; 17 kaj Jakobon, filon de Zebedeo, kaj Johanon, fraton de Jakobo, kaj tiujn li alnomis Boanerges, tio estas, Filoj de tondro; 18 kaj Andreon kaj Filipon kaj Bartolomeon kaj Mateon kaj Tomason, kaj Jakobon, filon de Alfeo, kaj Tadeon, kaj Simonon, la Fervorulon, 19 kaj Judason Iskariotan, kiu ankaŭ perfidis lin.
Evangelio laŭ Mateo, ĉapitro 10:
2 Kaj la nomoj de la dek du apostoloj estas jenaj: la unua, Simon, kiu estis nomata Petro, kaj lia frato Andreo, Jakobo, filo de Zebedeo, kaj lia frato Johano, 3 Filipo kaj Bartolomeo, Tomaso, kaj Mateo, impostisto, Jakobo, filo de Alfeo, kaj Tadeo, 4 Simon, la Fervorulo, kaj Judas Iskariota, kiu ankaŭ perfidis lin.
Evangelio laŭ Luko, ĉapitro 6:
13 Kaj kiam tagiĝis, li alvokis siajn disĉiplojn, kaj elektis el ili dek du, kiujn li ankaŭ nomis apostoloj: 14 Simonon, kiun li ankaŭ nomis Petro, kaj Andreon, lian fraton, kaj Jakobon kaj Johanon kaj Filipon kaj Bartolomeon 15 kaj Mateon kaj Tomason, kaj Jakobon, filon de Alfeo, kaj Simonon, nomatan Fervorulo, 16 kaj Judason de Jakobo, kaj Judason Iskariotan, kiu fariĝis perfidulo.
Agoj de la Apostoloj, ĉapitro 1:
''13 Kaj kiam ili envenis, ili supreniris en la supran ĉambron, kie loĝis Petro kaj Johano kaj Jakobo kaj Andreo, Filipo kaj Tomaso, Bartolomeo kaj Mateo, Jakobo, filo de Alfeo, kaj Simon, la Fervorulo, kaj Judas, filo de Jakobo. … 26 … kaj la loto falis por Mattias; kaj li estis alkalkulita al la dek unu apostoloj.''
Nuntempaj apostoloj
La Novapostola Eklezio uzas la terminon pli vaste kaj havas ankaŭ nuntempe oficon de apostolo.
Sonorhorloĝo
Sonorhorloĝo (aŭ fraphorloĝo) estas horloĝo kiu sonorigas la horojn aŭdeble per sonorilo aŭ gongo. Por 12-hora frapado, plej ofta en nuntempaj fraphorloĝoj, la horloĝo frapas unufoje je la 1:00 a.t., dufoje je la 2:00 a.t., pluigante tiele ĝis dekdu fojojn je la 12:00 a.t., tiam oni startigas denove, frapante unufoje je la 1:00 p.t., dufoje je la 2:00 p.t., pluigante tiele ĝis dekdu fojojn je la 12:00 p.t.
La sonorila trajto de fraphorloĝoj estis origine pli grava ol la ciferplato; la plej fruaj horloĝoj fakte sonorigis la horojn, sed ne havis ciferplatojn kiuj ebligis legi la horojn. La disvolvigo de mekanikaj horloĝoj en la 12a jarcento en Eŭropo estis necesa por la sonorigo de avertoj pri la kanonaj horoj por alvoki la komunumon al la preĝado. La plej fruaj konataj mekanikaj horloĝoj estis grandaj fraphorloĝoj instalitaj en turoj en monaĥejoj aŭ publikaj placoj, por ke la sonoriloj estu aŭdeblaj sufiĉe for. Kvankam frua fraphorloĝo en Sirio estis 12-hora fraphorloĝo, multaj fruaj fraphorloĝo frapis ĝis 24 fojojn, partikulare en Italio, kie la 24-hora fraphorloĝo, markante italajn horojn, estis amplekse uzata en la 14a kaj 15a jarcentoj. Kiam la moderna 12-hora fraphorloĝo iĝis pli disvastigita, partikulare en Granda Britio kaj Norda Eŭropo, 12-hora fraphorloĝo iĝis pli kaj pli disvastigita kaj finfine iĝis la normigo.
Aldone al frapado por horoj, multaj fraphorloĝoj sonorigas horerojn plej ofte por kvaronoj per unusola frapo. En katolikaj ruraj areoj iam oni sonoris dufoje per po unu frapo antaŭ la meso, tio estas kaj duonhore kaj kvaronhore antaŭ la komenco. Kelkaj fraphorloĝoj ripetas la averton post unu aŭ du minutoj, tio estas por ekemplo dufoje je la 2:00 p.t. kaj denove dufoje je la 2:01 p.t., tiele la neatentintaj kalkulantoj povos pli ĝuste kalkuli la frapojn, kio eble ne estas neceso je la 2:00 sed eble jes je la 12:00. Kelkaj fraphorloĝoj anstataŭas la frapojn per muzikaj melodieroj. Tiel oni parolas pri kariljono.
Dosiersistemo
Dosiersistemo estas ilo por konservi multajn dosierojn en unu disko aŭ alia daten-portilo. Bezono havi dosiersistemojn estas pro tio, ke disko estas unudimensia aro de bajtoj, kaj per simpla maniero tien eblas skribi nur unu dosieron (kaj tiam ne estos sciataj ĝiaj nomo, longo kaj aliaj ecoj).
Ankoraŭ unu specialaĵo de disko estas tio, ke ĝi povas esti skribata nur po sektoroj (kiuj ampleksas 512 bajtojn ekzemple). Ĉiu disko estas disdividita je sektoroj ekde komenco. Dum skribado ĉiu sektoro estas skribata aŭ tute aŭ ne. Sektoreco de disko estas eco, kiun oni nepre konsideras dum konstruado de dosiersistemo
Plejparto de dosiersistemoj kapablas fragmenti dosierojn. Povas okazi, ke post multaj operacioj pri dosieroj (kreado de novaj, aldono, forigado) liberaj partoj de disko estas ne kune. Tiam por konservi novan dosieron aŭ plilongigitan malnovan povas estis bezonate disdividi la dosierojn je kelkaj partoj, kiuj kutime estas nomataj fragmentoj.
Dosiersistemo krom datumoj de la dosieroj konservas iliajn nomojn, longojn, atributojn (ecojn: tempo de la lasta ŝanĝo ktp.) kaj informon pri tio, kiun precizan lokon en la disko okupas ĉiu dosiero, konsiderante ĉiun fragmenton.
Fragmentiĝo tamen plimalrapidigas aliron al dosieroj. Pri tio estas specialaj programoj – malfragmentigiloj –, kiuj reordigas la pecojn de dosieroj, tiel ke ĉiu dosiero okupas koheran parton de disko. Uzo de tiaj programoj ne estas nepre bezonata, sen ili dosiersistemo devas funkcii normale.
Uzata(j) dosiersistemo(j) estas unu el ĉefaj trajtoj de operaciumo.
Listo de dosiersistemoj
Komenco de uzo de dosiersistemo nomiĝas kiel muntado de dosiersistemoj. La radika dosiersistemo, kiu enhavas la ĉefajn dosierojn por funkciado de la operaciumo, estas muntita nepre dum starto de la operaciumo. La aliaj dosiersistemoj povas esti muntitaj kaj tuj kaj poste.
Se dum skribado en dosiersistemo la komputilo estas malŝaltita, sufiĉe probable la dosiersistemo estas damaĝita. Pro tio modernajn komputilajn estas permesite malŝalti nur post speciala prepariĝo. Ĉi tiu prepariĝo plejgrave konsistas el ĉesigo de uzo de diskoj, kiu nomiĝas malmuntado de dosiersistemoj (tamen plejparto de tempo estas uzata ne por ĉi tio, sed por konservado de diversaj opcioj ktp). Se dosiersistemo estas damaĝita, eblas kontroli kaj (espereble) ripari ĝin per tiucelaj programoj. Tia programo kutime estas rulata en jenaj okazoj:
Literatura salono
Literatura salono estas neformala kunveniĝo da intelektuloj kaj intelektulinoj en kultura, ofte monduma medio, cele al la diskutado de tiamaj aktualaĵoj, filozofio, literaturo, moralo, ktp. La esprimo "Literatura salono" (franclingve Salon littéraire) aperis en la 17-a jarcento, sed tiaj kunveniĝoj estas ankaŭ pli simple difineblaj kiel kluboj aŭ grupoj.
La unua fama salono en Francio estis la Hôtel de Rambouillet ne malproksime de la Palaco du Luvro en Parizo, kiun ĝia gastigantino, romdevena Catherine de Vivonne, markizino de Rambouillet (1588–1665), funkciis de 1607 ĝis ŝia morto. Ŝi starigis la regulojn pri etiketo de la salono, kiuj similis la pli fruajn kodojn de itala kavalireco.
Antaŭ la reĝado de Ludoviko la 14-a ekzistis ne salonoj sed "literaturaj grupoj". La plej fama estis tiu de François de Malherbe, kies kreadon laŭdis Nicolas Boileau. En tiaj salonoj progrese disvolviĝis la kutimo de kunparolado, kiu restas tipa de la franca kulturo.
Ĉambro de Deputitoj de Bolivio
La Ĉambro de Deputitoj de Bolivio (Cámara de Diputados) estas unu el du partoj de la duĉambra parlamento de la sudamerika ŝtato Bolivio - la alia parto estas la Senato de Bolivio aŭ Ĉambro de Senatanoj de Bolivio. Kune la du ĉambroj nomatas la "Nacia Kongreso de Bolivio".
En la Ĉambron de Deputitoj per ĝenerala baloto elektiĝas 130 deputitoj por ofictempo de po kvin jaroj - 77 deputitoj elektiĝas por reprezenti po balotan distrikton, kaj aldonaj 53 elektiĝas laŭ proporcia balotsistemo el listoj de politikaj partioj laŭ departementoj. La parlamentejo situas en la nacia ĉefurbo La-Pazo.
Balotoj
La lastaj parlamentaj balotoj okazis la 6-an de decembro 2009.
Veľká Lúka
Veľká Lúka/lúka (slovake signifas Granda herbejo) povas esti nomo de pluraj lokoj en Slovakio:
Okulmakula koturno
}} La Okulmakula koturno (Cyrtonyx ocellatus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj. Ĝi poivus estis samspecia kun C. montezumae, kun kiu ĝi formas superspecion. Estas ebla raso differens priskribita el Honduro, sed ĝi ne estas kutime konsiderata valida. Tiele temas pri monotipa specio, sen subspecioj.
Yvorne
Yvorne estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,024 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Okulmakula koturno
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko kaj norda Nikaragvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj moderklimataj montarbaroj de pino-kverko kaj altaltitudaj arbustaroj en suda Meksiko kaj en Centrameriko, ekde la Istmo de Tehuantepeko ĝis Nikaragvo je 750-3,050 m. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj konsiderata specio mezminacata fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Oni ne konas subspeciojn.
Yvorne
Geografio
La viteja komunumo Yvorne situas situas ĉe la orienta bordo de la rivero Rodano kaj etendiĝas en la ebenaĵo 5 kilometrojn sude de la Lago Lemano al la deklivoj de la Vaŭdaj Alpoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Yvorne kaj la setlejoj Les Rennauds, Vers-Monthey, Vers-Morey kaj Versvey
Okulmakula koturno
Disvastiĝo
Guatemala estis identigita kiel loĝejo por tiu specio, kaj tie ĝi estis vidata je 11 diferencaj lokoj el 2000. Ĝi estas konsiderata rara je ĉiuj tiuj lokoj kaj estis kromaj ĵusaj vidaĵoj el Meksikio, Honduro kaj Nikaragvo. Konsiderinte tion, kaj ĉar ne estis ĵusaj vidaĵoj el Salvadoro, la totala tutmonda populacio estas supozata je malpli da 10,000 individuoj.
Yvorne
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,20 km², de kiuj 38,9% estas kovritaj de arbaro, 47,6% servas por agrikulturo kaj 9,7% por setlado.
Okulmakula koturno
Aspekto
Plenkreskuloj estas 20 al 25 cm longaj. La maskloj havas blankan vizaĝon kun nigraj markoj, laŭ kolorbildo kiun Peterson kaj Chalif nomigas "arlekena", kaj longa kresto ne levebla, kiu falas al la nuko. Ĝi estas sufiĉe simila al la Montezuma koturno (Cyrtonyx montezumae), sed ĝia plumaro estas pli senkolora, la brusto kaj la flankoj estas brunaj. En la flankoj ĝi havas nigrajn striojn, kaj ne cirklajn makulojn kial la frata specio. Ambaŭ specioj havas diferencajn distribuadojn, kies komuna limo situas en la Istmo de Tehuantepeko. Kelkaj ornitologoj konsideras, ke ambaŭ specioj estas vere formoj de sama specio.
Yvorne
Najbaraj komunumoj
La komunumo Yvorne limas en nordo al Roche, en nordoriento al Corbeyrier, en oriento al Leysin, en sudo al Aigle, en okcidento al Vouvry (Kantono Valezo), kaj en nordokcidento al Chessel.
Trafiko
En Yvorne kruciĝas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 9 kaj 11, kaj en okcidento tra la komunuma teritorio pasas la svisa aŭtovojo A9, kies alveturejo Aigle situas rekte sude de la komunumlimo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Brigo kaj la buslinio de Aigle al Corbeyrier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Yvorne datiĝas el la jaro 1025 kiel Evurna. En Yvorne estis trovita nekropolo el la bronzepoko, restaĵoj de la romia vojo kaj tomboj el la frua mezepoko. Dum mezepoko la Abatejo de Saint-Maurice posedis bienojn en Yvorne. En la jaro 1475 Yovrne estis integrita al la berna Gubernio Aigle, kiu fariĝis post la Helveta Revolucio de 1798 distrikto de Kantono Lemano kaj en 1803 surbaze de la Mediacia Akto de Napoleono estis integrita al la tiam fondita Kantono Vaŭdo.
Val-Suzon
Val-Suzon estas franca komunumo, kiu situas en Francio, regiono Burgonjo-Franĉkonteo, departemento Côte-d'Or.
Geografio
Val-Suzon etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
La komunumo enhavas du vilaĝojn Val-Suzon-Haut kaj Val-Suzon-Bas.
Le Tréport - Mers-les-Bains (stacidomo)
Le Tréport-Mers aŭ plennome Le Tréport - Mers-les-Bains, estas franca stacidomo, finstacio de linio - Le Tréport-Mers, situanta en komunumo Le Tréport, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio, kelkajn metrojn disde komunumo Mers-les-Bains, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Tatahuicapan de Juárez
Tatahuicapan de Juárez estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tatahuicapan de Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 210.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 12851 personoj. En la jaro 2000 temis pri 12488, do temis pri kresko / malkresko je -0.57 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10518 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 7803 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 74.19 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Sološnica
Situo
Sološnica situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Zohor-Plavecký Mikuláš. Malacky troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1367 laŭ tiama hungara kaj germana ortografioj "Zeleskut, Pratunprun". En 1828 vivis tie 1484 loĝantoj en 205 domoj. En 1857 incendio, en 1861 inundo okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Széleskút 1266 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Nalacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sološnica 1493 homoj (1461 slovakoj).
Osmanabad
Osmanabad, marate उस्मानाबाद (proponita esti oficiale renomita kiel Daraŝiv) estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. Osmanabad derivas sian nomon de la lasta reganto (1948) de Hajderabado: Mir Osman Ali Khan Siddiqi Bahadur.
Geografio
Osmanabad situas en Dekkana Altebenaĵo laŭ rivero en alto 653 metrojn super la marnivelo. Barŝi troviĝas 38, Solapur 60, Latur 61, Bid 95, Ahmednagar 170, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 350, tutlanda ĉefurbo Delhio 1168, Kolkato 1374 kilometrojn (aere).
Demografio
Osmanabad havis populacion de en 2011 kun legopovo de 74%. Osmanabad atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 2000-aj jaroj.
Historio
Historio de la iama Daraŝiv (Osmanabad) devenis de la epoko de la Ramajano, la hindua diaĵo Ramo laŭdire pasigis kelkajn jarojn ĉi tie en ekzilo. En la fruaj jarcentoj la areo estis regita fare de pluraj dinastioj, inter ili menciindas la Mogola Imperio. Fine princlando Hajderabado estis aligita al la jam sendependa Barato en 1948.
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la marata lingvo.
Religioj
En Osmanabad vivas majoritate hinduoj 61%, krome minoritate islamanoj 24%, budhanoj 10,6%, ĝainistoj 3,7%, kristanoj malpli ol 1%.
Edukado
Osmanabad havas plurajn altlernejojn.
Klimato
En Osmanabad jare pluvas po 829 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum en decembro kaj januaro apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 19-33 °C.
Trafiko
Osmanabad havas fervojan kontakton kaj trairan ĉefvojon. Al la urbego kuras 4 aliaj vojoj. La loka flughaveno (IATA: OMN) situas 13 kilometrojn de la urbocentro, sed flugoj okazas nur escepte. La plej proksimaj funkciaj flughavenoj estas en Aŭrangabado (Maharaŝtro) kaj Nanded.
VAZ-2107
La VAZ-2107 (Lada 2107) estas rusa aŭtomobilo produktita de AvtoVAZ ekde 1982.
Lešť
Lešť  povas esti nomo de pluraj lokoj en Slovakio:
Boris Savinkov
Boris Viktoroviĉ SAVINKOV (Борис Викторович Савинков; naskiĝis la 31-an de januaro 1879 en Ĥarkov en Rusa Imperio, mortis la 7-an de majo 1925 en Moskvo), estis rusa politikisto, teroristo kaj aŭtoro. Li estis socia revoluciisto, kontraŭulo de la cara sistemo, post la oktobra revolucio konvinkita malamiko de la soveta sistemo. Li estis grava membro de la armila branĉo de la Socialista Revolucia Partio, kiun gvidis Grigorij Gerŝuni kaj poste Jevno Azef kaj kiu respondecis pri multaj atakoj je politikaj kontraŭuloj.
Biografio
Li partoprenis la murdatencojn je rusa interna ministro Vjaĉeslav Pleve (1904) kaj je granda princo Sergej Aleksandroviĉ (1905). Pro tiuj agoj, oni arestis lin en 1906 kaj juĝis lin je morto. Li do sukcesis fuĝi el prizono en Odeso, kie oni volis ekzekuti lin. Li fuĝis en eksterlandon kaj revenis nur post la februara revolucio de 1917, post detronigo de la caro Nikolao la 2-a. Li iĝis vicministro pri milito en aprilo de 1917 en registaro de Aleksandr Kerenskij. Li estis baldaŭ forigita pro apogo de la Kornilov-puĉo en septembro de 1917. Spite al tio, li restis en Rusio kaj agadis post la bolŝevika enpotenciĝo kiel kontraŭrevoluciisto.
Li organizis dum la rusa interna milito diversajn armilajn ribelojn kontraŭ la bolŝevikoj; tiel en Jaroslavl, Ribinsk kaj Murmansk. Tiujn ribelojn baldaŭ subpremis la Ruĝa Armeo, ke Savinkov ekzilis al Francio.
Li agadis en Francio en diversaj postenoj de Unuiĝoj de rusaj elmigrintoj. Li estis en Parizo ankaŭ diplomata reprezentanto de admiralo Aleksandr Kolĉak, gvidanto de la Blankoj en la rusa interna milito. Okaze de la Pola-bolŝevika milito de 1919-1921, li veturis al Pollando, kie fondis diversajn politikajn organizojn, kies celo estis bataligi militkaptitojn kontraŭ la bolŝevikoj.
Savinkov komplotis kun la brita sekreta agento Sidney Reilly kontraŭ la bolŝevikoj. En tio, lin apogis la brita sekreta servo (SIS). Ĉar la bolŝevikoj sciis pri agadoj de la komplotantoj, la soveta sekreta servo (OGPU) celis neniigi la komploton. En aŭgusto de 1924, sovetaj agentoj allogis Savinkov-on al Rusio. Oni arestis lin tuj kaj liveris en Moskvon. Savinkov falis el fenestro de la kvina etaĝo de prizono Lubjanko la 7-an de majo 1925. Laŭ oficiala aserto, li memmortigis sin, aliaj fontoj diras, ke murdis lin Feliks Dzerĵinskij.
Henri Maresquelle
Henri MARESQUELLE [mareskel] (naskiĝis la en Strasbourg) estis franca esperantisto kaj licea profesoro.
Post parolado de Bourlet (1903) li fondis grupon en Nancy, tre gravan en tiu tempo (pli ol 100 anoj), kaj gvidis publikan kurson en la granda amfiteatro de la Scienca Fakultato; poste propagandis en la tuta regiono. Broŝuroj, artikoloj.
Kantoturdo
La kantoturdo (science: Turdus philomelos) estas birdospecio de la genro de Turdoj kiu reproduktiĝas en multe da Eŭrazio. Ĝi havas brunajn suprajn partojn kaj nigropunktitajn kremkolorajn subajn partojn kaj havas tri agnoskitajn subspeciojn. Ties distinga kanto, kiu ripetas muzikajn frazojn, estis multe citata en literaturo. Temas pri te konata specio, tiele kiam oni diras simple "turdo" en Eŭropo oni volas aludi tiun precizan specion.
La Kantoturdo reproduktiĝas en arbaroj, ĝardenoj kaj parkoj, kaj estas parte migranta ĉar multaj birdoj vintras en suda Eŭropo, Nordafriko kaj Mezoriento; ĝi estis enmetita ankaŭ en Nov-Zelando kaj Aŭstralio. Kvankam ĝi ne estas minacata tutmonde, okazis gravaj malpliiĝoj en partoj de Eŭropo, eble pro ŝanĝoj en farmopraktiko.
Klasado
Ĵusa molekula studo indikis ke la plej proksimaj parencoj de la Kantoturdo estas la plumarsimilaj Viskoturdo (T. viscivorus) kaj la Ĉina turdo (T. mupinensis); tiuj tri specioj estus fruaj posteuloj de la stirpo de la turdoj de la genro Turdus antaŭ kiam ili diversiĝis kaj disvastiĝis tutmonde kaj pro tio ili estas malpli rilataj al la aliaj eŭropeaj turdospecioj kiaj la Merlo (T. merula).
La Kantoturdo havas tri subspeciojn, el kiuj la nomiga subspecio, T. p. philomelos, kovras majoritaton de la teritorio de la specio. T. p. hebridensis, priskribita de brita ornitologo William Eagle Clarke en 1913, estas ĉefe loĝanta (nemigranta) formo kiu troviĝas en Foraj Hebridoj kaj la Insulo Skye en Skotio. Ĝi estas la plej malhela subspecio, kun malhelbruna dorso, grizeca pugo, sablokoloraj subaj partoj kaj griznuancaj flankoj.
T. p. clarkei, priskribita de la germana zoologo Ernst Hartert en 1909, kaj nomita laŭ Eagle Clarke, reproduktiĝas en la resto de Britio kaj Irlando kaj en kontinenta Eŭropo en Francio, Belgio, Nederlando kaj eble iom pli orienten. Tiu havas brunajn suprajn partojn kiuj estas pli "varmaj" tone ol tiuj de la nomiga formo, olivnuancan pugon kaj tre flavajn subajn partojn. Ĝi estas parte migranto ĉar kelkaj birdoj vintras en suda Francio kaj Iberio. Tiu formo interreproduktiĝas kun la nomiga subspecio en centra Eŭropo, kaj kun T. p. hebridensis en la Ĉeaj Hebridoj kaj okcidenta Skotio, kaj en tiuj areoj la birdoj montras intermezajn karakterojn. Aldonaj subspecioj, kiaj T. p. nataliae de Siberio, proponita de rusiano Sergei Buturlin en 1929, ne estas ĝenerale akceptataj.
Aspekto
La Kantoturdo (reprezentata de la nomiga subspecio T. p. philomelos) estas 20 al 23.5 cm longa kaj pezas 50–107 g. Ambaŭ seksoj estas similaj, kun tre bruna dorso kaj klare nigropunktitaj kremkoloraj aŭ flavasablokoloraj subaj partoj, kiuj iĝas pli palaj ventre. La antaŭaj subflugiloj estas flavecaj, ankaŭ la beko estas flaveca kaj la gamboj estas rozkoloraj. La supraj partoj de tiu specio iĝas pli freŝaj tone el okcidento orienten tra la reprodukta teritorio el Svedio al Siberio. Junuloj similas al plenkreskuloj, sed havas sablokolorajn aŭ oranĝecajn striojn dorse kaj en flugilkovriloj.
La plej simila eŭropa turdospecio estas la ne tiom rilata Ruĝaksela turdo (T. iliacus), sed tiu birdo havas tre markatan blankan superokulan strion, krom ne tiom markatan subvizaĝan strion kaj montras dumfluge tre ruĝoranĝan antaŭan subflugilon kaj ne nur flavecan. La ja rilata Viskoturdo (T. viscivorus) estas multe pli granda kaj havas blankajn vostangulojn, pli rondajn punktojn en subaj partoj kaj pli helan vizaĝon kaj la ankaŭ rilata Ĉina turdo (T. mupinensis), kvankam multe pli simila en plumaro, havas nigrajn vizaĝomarkojn kaj ne koincidas en teritorio.
La Kantoturdo havas mallongan, akran cip alvokon, anstataŭata dummigrado de altatona siip, simila al la alvoko de la Ruĝaksela turdo sed pli mallonga. La alarmalvoko estas ĉuuk-ĉuuk kiu iĝas pli mallonga kaj strida dum pliiĝanta danĝero. La kanto de la masklo, farata el arboj, tegmentopintoj aŭ aliaj altaj ripozejoj, estas laŭta klara aro de muzikaj frazoj, ripetitaj 2 al 4 fojojn, filip filip filip kodidio kodidio kitkikit tittit tittit tereret tereret tereret, kaj interrompita de ĉirpantaj notoj kaj imitado. Ĝi estas farata ĉede el februaro al junio ĉe la forhebrida raso, sed el novembro al julio de la aliaj pli disvastigataj subspecioj. Laŭ ties pezo, tiu specio havas unu el la plej laŭtaj birdalvokoj.
Individua masklo povas havi repertorion de pli da 100 frazoj, el kiuj multaj estas kopiitaj el siaj gepatroj kaj najbaraj birdoj. Imitado povas inkludi homajn aferojn kiajn telefonojn, kaj la Kantoturdo povas ripeti ankaŭ la alvokojn de kaptivaj birdoj, inklude ekzotajn kiajn la Blankavizaĝa fajfanaso.
Distribuado kaj vivejo
La Kantoturdo reproduktiĝas en plej parto de Eŭropo (kvankam ne en plej granda parto de Iberio, malsupra Italio aŭ suda Grekio), kaj en Ukrainio kaj Rusio preskaŭ ĝis la Lago Bajkal. Ili atingas ĝis 75oN en Norvegio, sed nur ĝis ĉirkaŭ 60oN en Siberio. Birdoj el Skandinavio, Orienta Eŭropo kaj Rusio vintras ĉe la Mediteraneo, Nordafriko kaj Mezoriento, sed nur kelkaj birdoj de la pli milda okcidento de la reprodukta teritorio lasas siajn reproduktajn areojn. Birdoj de la nomiga subspecio estis enmetita en Nov-Zelando kaj Aŭstralio de alklimatigaj societoj inter 1860 kaj 1880, ŝajne pro sentimentalaj kialoj. En Nov-Zelando, kie ili estis enmetitaj en ambaŭ insuloj, la Kantoturdo rapide setlis kaj disvastiĝis al najbaraj insuloj kiaj Kermadekoj, Ĉathamoj kaj Aŭklandoj. Kvankam ĝi estas komuna kaj disvastigata en Nov-Zelando, en Aŭstralio nur malgranda populacio survivas ĉe Melburno. En Nov-Zelando, ŝajne estas iom damaĝa efiko sur kelkaj senvertebruloj pro predado de enmetitaj birdospecioj, kaj la Kantoturdo damaĝas ankaŭ komercajn fruktokultivojn en tiu lando. Kiel enmetita specio, ĝi ne havas leĝan protekton en Nov-Zelando, kaj povas esti mortigata ĉie ajn.
Ĉe intensivaj farmareoj kie agrikulturaj praktikoj ŝajne kultivigis netaŭgan teron, ĝardenoj povas esti grava reprodukta habitato. En angla studo, nur 3.5 % de teritorioj troviĝis en farmareoj, dum ĝardenoj estis 71.5 % de teritorioj, spite la fakton, ke tia habitato faras nur 2 % de la totala areo. La restaj nestoj estis ĉe arbaroj ( 1% de la totala areo).
La vintra habitato estas simila al uzata por reproduktado, escepte altaj teroj kaj aliaj eksponitaj lokoj; tamen la insula subspecio T. p. hebridensis oftas la marbordon vintre.
Kutimaro
La Kantoturdo ne estas kutime gregema, kvankam kelkaj birdoj povas ripozi kune vintre aŭ esti izole asociaj en taŭgaj manĝohabitatoj, eble kun aliaj turdoj kiaj la Merlo, Griza turdo, Ruĝaksela turdo kaj la Nigragorĝa turdo. Malkiel la pli nomademaj Griza turdo kaj Ruĝaksela turdo, la Kantoturdo tendencas reveni regule al samaj vintrejoj.
Temas pri monogama teritoria specio, kaj en areoj kie ili estas tute migrantaj, masklo resetligas sian reproduktan teritorion kaj ekkantas ekde sia reveno. En pli moderklimataj areoj kie kelkaj birdoj ĉeestas la tutan jaron, la loĝantaj maskloj restas en sia reprodukta teritorio, kantante fojfoje, sed la ino povas starigi separatan individuan vintran teritorion ĝis kiam paroformado komencos en frua printempo.
Internacia bankkonta numero
Por internaciaj pagoj en Eŭropa Unio oni enkondukis internacian bankkontan numeron unikan por la tuta tero. Mallonge oni nomas ĝin IBAN laŭ la angla International Bank Account Number. Pliaj landoj aliĝis al la sistemo. Ĝi estas principe malferma por mondvasta uzo, kvankam ju pli da ŝtatoj aliĝas, des pli gravas la kontrolciferoj, ĉar la litere indikitaj ŝtatoj povas esti mislegataj (ekz. HU/AU, IT/TT).
Kantoturdo
Kutimaro
Dum migrado, la Kantoturdo veturas ĉefe nokte per forta kaj rekta flugmaniero. Ili flugas laŭ izolaj aroj kiu trapasas maron plie kiel larĝa birdaro ol kiel koncentrita je mallongaj trapasoj (kiel okazas ĉe migrado de grandaj ŝvebaj birdoj), kaj alvokas ofte por pluhavi kontakton. Migrado povas komenci tiom frue kiom je frua aŭgusto en plej orientaj kaj nordaj partoj de la teritorio, sed majoritato de birdoj, kun pli mallongaj distancoj kovrotaj, iras suden el septembro al meza decembro. Tamen, malfavora vetero povas devigi pliajn movojn. Revena migrado varias inter meza februaro ĉe Mediteraneo al majo en norda Svedio kaj centra Siberio. Oni informis pri vagantoj en Gronlando, diversaj atlantikaj insuloj kaj Okcidenta Afriko.
Internacia bankkonta numero
La strukturon de la numero difinas normo ISO 13616:2003. Ĝi konsistas el:
La longeco povas varii precipe inter diversaj ŝtatoj, sed ene de unu ŝtato la longeco devas ne varii (eĉ por diversaj bankoj tie). La formato de bankokodo+kontonumero tutmonde estas nur ĝis 30 A-Z/0-9 (do neniuj supersignoj ktp).
Kantoturdo
Reproduktado kaj survivado
La Kantoturdino konstruas tasforman neston kovritan el koto kaj seka herbo en arbusto, arbo aŭ grimpoplanto, aŭ, ĉe la hebridaj subspecioj, surgrunde. Ŝi demetas 4 aŭ 5 brilbluajn ovojn kiuj estas iom punktitaj je nigra aŭ purpura; ili estas kutime 2.7 al 2.0 cm kaj pezas 6.0 g, el kio 6 % estas konkoŝelo. La ino kovas la ovojn sola dum 10–17 tagoj, kaj post eloviĝo pasas simila tempo antaŭ elnestiĝo. Estas normalaj 2 au 3 ovodemetadoj jare, kvankam norde de la teritorio oni faras ununuran. Mezaveraĝe, 54.6 % de britiaj junuloj survivas la unuan jaron, kaj plenkreskuloj survivas jare je 62.2 %. La tipa vivespero estas 3 jaroj, sed la maksimuma sciita aĝo estis 10 jaroj kaj 8 monatoj. La Kantoturdo estas foje gastiganto de parazitaj kukolo, kiaj la Komuna kukolo, sed tio raras ĉar la turdo rekonas la nekamuflajn kukolovojn. Tamen, la Kantoturdo ne montras la samam agresemon al plenkreskulaj kukoloj kiel la Merlo. La enmetitaj birdoj en Nov-Zelando, kie ne estas kukoloj, pluhavis dum la pasintaj 130 jaroj la kapablon rekoni kaj forĵeti la nekamuflajn ovojn.
Internacia bankkonta numero
Ekzemplo: DE32 5502 0500 0008 6036 01 DE = Germanio 32 = kontrolciferoj 55020500 = Sozialbank Mainz 0008603601 = konto de Germana Esperanto-Asocio
Kie la kontrolciferoj estas kreitaj jene: DE?? 5502 0500 0008 6036 01 ?=0, A/a=10, B/b=11, ktp: 131400 5502 0500 0008 6036 01 DE?? movigxas al la fino: 550205000008603601131400 kontrolciferoj estas 98 - tiu numero % 97: do ?? = 98 - 550205000008603601131400 % 97 = 32
Kantoturdo
Manĝado
La Kantoturdo estas ĉiomanĝanta, kaj nutras sin el ampleksa gamo de senvertebruloj, ĉefe tervermoj kaj helikoj, fruktoj kaj beroj. Kiel ĝia parenco, la Merlo, la Kantoturdo trovas animalajn predojn per vidado, havas ĉasteknikon de kuro kaj halto sur malferma grundo, kaj traserĉas sekan foliaron por serĉi eventualajn manĝaĵojn.
Helikoj estas ĉefe gravaj kiam sekeco aŭ akra vetero malfaciligas trovi manĝaĵon. Turdoj ofte uzas preferatan ŝtonon kiel "amboso" sur kiu rompi la helikon antaŭ elpreni la mildan korpon kaj ĉiam forigas ĉion surgrunden antaŭ konsumado. Junuloj dekomence elprenas aĵojn kaj klopodas ludi kun ili ĝis kiam ili lernas uzi ambosojn kiel iloj por rompi helikojn. Idoj estas ĉefe manĝigataj el animala materialo kiaj vermoj, limakoj, helikoj kaj larvoj de insektoj.
La Arbarheliko (Cepaea nemoralis) estas regule manĝata de la Kantoturdo, kaj oni sugestis, ke ties polimorfa ŝelbildo estas evolua respondo por malpliigi predadon; tamen, la Kantoturdoj ne estas la ununura selekta faktoro implicita.
Statuso
La Kantoturdo havas etendan teritorion, ĉirkaŭkalkulita je 10 milionoj da km kaj grandan populacion, kun ĉirkaŭkalkulitaj 40 al 71 milionoj da individuoj nur en Eŭropo.
En okcidenta Palearkto estas pruvoj de populacimalpliiĝo, sed je nivelo sube de la sojlo postulata de la tutmonda konservozorgo kaj la IUCN Ruĝa Listo kategoriigas tiun specion kiel "Malplej Zorgiga". En Britio kaj Nederlando, estis pli da 50 % de malpliiĝo en populacio kaj tiele la Kantoturdo estas inkludita en regiona Ruĝa Listo. Malpliigo estas plej granda en farmoj (73 % ekde mezaj 1970-aj jaroj) kaj oni supozas ke temas pri ŝanĝoj en agrikultura praktikaro en ĵusaj jardekoj. La precizaj kialoj de la malpliiĝo ne estas konataj sed povas rilati al perdo de heĝoj, movo al semosezono en aŭtuno anstataŭ printempe, kaj eble la pliiĝanta uzado de pesticidoj. Tiuj ŝanĝoj povis malpliigi la disponeblon de manĝo kaj nestolokoj. En ĝardenoj, la uzado de venenoj por forigi limakojn kaj helikojn povas esti minaco kaj en urbaj areoj, kelkaj turdoj estas mortigitaj kiam tiuj uzas la malmolan surfacon de ŝoseoj por rompi helikojn.
Ĉe kulturo
La karaktera kanto de la Kantoturdo, kun melodiaj frazoj ripetitaj dufoje aŭ plie, estis priskribita de la brita poeto de la 19a jarcento Robert Browning en sia poemo Home Thoughts, from Abroad.
Kiel manĝo
Oni kaptis turdojn por manĝo delonge, almenaŭ de antaŭ 12,000 jaroj kaj frua referenco troviĝas en Odiseado. Nuntempa ĉasado ĉe la Mediteraneo ne estas ŝajne tro efika por la malpliiĝo de la specio en tiu parto de sia teritorio.
En Hispanio tiu specio estas kutime ĉasata dum migrado tra la lando, ofte uzante birdogluon kio estas malpermesata de la Eŭropa Unio, sed ankoraŭ tolerata kaj permesata en la Valencia Regiono. En 2003 kaj 2004 la EU klopodis, sed malsukcesis, halti tiun praktikon en la Valencia regiono.
Kiel maskoto
Almenaŭ ĝis la 19a jarcento la Kantoturdo estis kaptivigita kiel kaĝobirdo pro ĝia melodia voĉo. Estas malmulta pruvo, ke ties ĉasado por birdobredado havas signifan efikon negativan sur la naturaj populacioj.
Carboneras
Carboneras [karboNEras] (Karboproduktejoj) estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio, en la komarko Levante Almeriense. La areo de la municipo estas 95 km2 kie loĝas 7570 geloĝantoj, do loĝdenso estas 79.7 loĝ./km2. Carboneras situas je 68 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Ĝi famas pro sia tradicio de fiŝkaptado, la konataj strandoj de Muertos (Mortintoj, pro dronintuloj alportitaj tien de la marfluoj) kaj Algarrobico (pro eksterleĝa hotelego konstruita), kaj sia festoj de maŭroj kaj kristanoj.
Demografio
en Provinco Almerio, konstruaĵo deklarita kontraŭleĝa, simbolo de la luktado por la konservado de la marborda medio en Hispanio.]] Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 7570 geloĝantoj de la municipo Carboneras estas 3652 inoj kaj 3918 viroj. En la 95-kvadratkilometra teritorio estas 11 setlejoj, kie loĝas 7373 geloĝantoj, kaj aliaj 197 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 103, 45 inoj kaj 58 viroj, kaj mortis 48, 27 inoj kaj 21 viroj. Tiel la natura kresko estis 55 (0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 2920 homoj (38.6%).
En la municipo Carboneras estas jenaj kvartaloj kaj submunicipoj: El Llano de Don Antonio, El Argamasón, Los Vicentes, La Cañada de Don Rodrigo, La Islica, El Cumbrero, Cortijo del viento, La Cueva del Pájaro, El Cañarico, El Saltador Alto, El Saltador Bajo kaj Gafares. El tiuj la plej loĝata estas El Llano de Don Antonio, kun iom pli ol 500 loĝantoj.
Ekonomio kaj historio
Iam Carboneras apartenis al la municipo Sorbas ĝis sia sendependigo.
Dum la fino de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a, Carboneras bazigis sian ekonomion sur la kultivo kaj produktado de esparto, kiu eĉ estis eksportita al Anglio. Dume la fiŝkaptado plifirmiĝis kiel enspezorimedo. Poste pro manko de laborpostenoj la elmigrado preskaŭ senhomigis la municipon. Nur ekde la reveno al demokratio, meze de la 1970-aj jaroj, oni kreis kondiĉojn por la kreado de industriaj kaj produktaj instalaĵoj kiel fabriko de cemento, termoelektra centralo, fabriko de gipso, sensaligejo kaj du fiŝbredejoj, de labrako kaj de sparo. La industrio kun la fiŝkaptado plifortigita per la konstruo de fiŝkapta haveno kun la necesaj servoj (fabriko de glacio, frostigejoj, ŝiphaltigejoj, ŝipriparejoj ktp.) faris ke la nuna floto superas la centon de ŝipoj kaj por proksimeco kaj por malproksimeco.
2-Klorobutano
2-Butila klorido aŭ 2-Klorobutano estas alkila klorido konsistanta je 4 karbonatomoj, 9 hidrogenatomoj kaj 1 kloratomo. Ĝi rezultas en interagado de la 2-Butanolo kun klorida acido. En mediaj kondiĉoj ĝi estas senkolora likvaĵo kun malagrabla odoro, iomete solvebla en akvo kaj pli solvebla en nepolaraj solvantoj. Kiam varmigita, 2-Klorobutano povas produkti hidrogenan kloridon, fosgenon kaj duoksinojn.
Flavvizaĝa koturno
Ĝi troviĝas en Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Honduro, Nikaragvo kaj Panamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj humidaj montararbaroj.
Temas pri specio kun tre flaveca al okreca vizaĝo (kio nomigas la specion) trapasata de malhelbruneca traokula strio kaj samkoloraj krono kaj nuko. Ankaŭ la mentono estas hela, sed la brusto malhelgriza kontraste kun okreca ventro kaj pli hela (sablokolora) suba ventro. La dorso, flugiloj kaj flankoj estas malhelbrunaj markataj je nigraj makuloj ĉefe en flugiloj kaj ne tiom en flankoj. La beko kaj kruroj estas grizaj.
Forkontumac
Forkontumac (cirile Форконтумац) estas insulo en rivero Danubo. Ĝi situas ĉe la urbo Panĉevo en Serbio, sur nivelo de inter 60 kaj 74 metroj super marnivelo.
Forkontumac situas en granda kurbiĝo de Danubo, kie la fludirekto ŝanĝiĝas de al-orienta al al-suda. La insulo dividas Danubon en du brakojn; la suda (dekstra) brako pludividiĝas per la insuloj Ĉakljanac (Чакљанац) kaj Ŝtefanac (Штефанац).
En la nordan brakon enfluas rivero Tamiŝ. La insulo longas iom pli ol kvin kilometrojn kaj larĝas preskaŭ du kilometrojn. Ĝi ne estas ligita per pontoj al la riverbordoj. Sur ĝia okcidenta (supra) pinto situas la setlejo Bela Stena (Бела Стена = blanka rok[mur]o), kie estas ĉirkaŭ 280 feridomoj apartenantaj al homoj el proksimaj urboj. Administre Bela Stena apartenas al Panĉevo.
Ágost Marczell
MARCZELL Ágost estis hungara doktoro pri historio, instruisto mezlerneja, redaktoro de pedagogia revuo, aŭtoro de tri hungarlingvaj dramoj.
Gransebieth
Gransebieth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Recknitz-Trebeltal de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Gransebieth, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Kirch-Baggendorf, Brönkow kaj Zarrentin.
Ágost Marczell
Biografio
Marczell Ágoston frekventis gimnazion inter 1895-1902 en Esztergom. Li plulernis en Universitato de Budapeŝto, kie li akiris diplomon pri historio kaj geografio en 1907, poste li doktoriĝis. Li instruis en Szolnok, poste en Budapeŝto. Li esperantiĝis en 1929. Li estis interalie vicprezidanto de Hungara Esperanta Katolika Societo kaj gvidis kursojn laŭ la Cseh-metodo. Li redaktis preiodaĵon Katolika Stelo.
Nitrita acido
Nitrita acido aŭ Nitroza acido (HNO2) estas malstabila kemiaĵo, malforta acido; oni produktas ĝin nur en formo de malvarmaj, maldensaj akvaj solvaĵoj. Ĝi estas utila kemiaĵo: Oni transformas la aminojn per nitrita acido al duazoniaj kombinaĵoj, bazmaterialoj de azokolorigaĵoj.
Oni estigas ĝin per acidigo de ties iu salo – nitrito –, ĉar la saloj estas pli stabilaj kombinaĵoj. Dum malkombino estiĝas – krom akvo – nitrata acido (HNO3) kaj nitrogena monoksido (NO):
Ĝi povas reagi kaj kiel oksidada kaj kiel redukta kombinaĵo: La nitrogena atomo povas akcepti kaj fordoni elektronojn (ekz. la nitrita acido oksidas la jod-jonon al elementa jodo, dum reduktas la bromon al bromjono).
3031 Houston
3031 Houston estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan Walter Scott Houston (1912–1993), verkinton de artikoloj en la revuo Sky & Telescope.
Benedek Kováts
KOVÁTS Benedek estis hungara verkisto naskita en Uzon la 4-an de aprilo 1888 kaj mortinta en Târgu Mureș la 16-an de majo 1975.
Riom - Châtel-Guyon (stacidomo)
Riom - Châtel-Guyon estas franca stacidomo sur linioj - Nîmes-Courbessac kaj  - Riom, situanta en  Riom, apud Châtel-Guyon, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Belle-Isle-en-Terre
Belle-Isle-en-Terre (prononco [bɛlilɑ̃tɛʁ], jen france, bretone Benac'h) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Judaso Iskarioto
Judaso Iskarioto (aŭ Judaso Iskariota) estis unu el la dek-du originaj apostoloj de Jesuo Kristo. Laŭ la evangelio laŭ Sankta Mateo, 26, 47–69, li perfidis Jesuon per kiso kaj ricevis por tio 30 arĝentajn denarojn. Poste, pentinte, li pendumis sin.
Belle-Isle-en-Terre
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bellilois.
Estraro de UEA 1986-1989
En la estraro de UEA dum la oficperiodo 1986-1989 oficis jenaj personoj:
Aliaj estraranoj
Notoj: Victor Sadler anoncis sian eksiĝon en marto 1987. En Varsovio 1987 la Komitato alelektis Gian Carlo Fighiera kiel novan estraranon pri financoj. Li demisiis en 1988.
(65389) 2002 RF12
(65389) 2002 RF12 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
-478
En la jaro 478 antaŭ nia erao (aŭ antaŭ Kristo) okazis, inter alie:
Mirza Marchesi
Mirza MARCHESI, ankaŭ konata kiel Momo (1892, Padova – 1953, Padova) estis itala esperantistino.
Ŝi estis instruisto en elementa lernejo de sia naskiĝvilaĝo Campo San Martino, en la provinco Padova, en Veneto (la regiono ĉirkaŭ Venecio). Ŝi verkis artikolojn en la instruista gazeto "I Diritti della Scuola", kiu publikigis ankaŭ priskribon de ŝia vojaĝo al la Universala Kongreso en Edinburgo en 1926; ĝi aperis ankaŭ kiel broŝuro. Ŝi verkis aliajn artikolojn en porinfana gazeto.
Ŝi plej rimarkinde tradukis en Esperanton la ĉefverkon de la itala porinfana literaturo, Pinokjo (itale Le avventure di Pinocchio) de Carlo Collodi, en 1930.
En 1940 ŝi instruis Esperanton al Sen Rodin. Li sendis jenan ateston pri ŝi:
Ekde la 20aj jaroj ŝi estis tre estimata kaj amata elementa instruistino (kiel mia patrino), kaj pasia esperantistino. Ŝi loĝis kun fratino en Padova, ĉe la bordo de Bacchiglione (bakiljone) - eta branĉo de la ĉefa rivero Brenta. Ĉiun someron ŝi partoprenis E-kunvenojn kaj kongresojn, kaj je sia reveno gastis ĉe ni kaj detale rakontis pri siaj spertoj, ravante la tutan familion. En 1926 ŝi mirinde tradukis Pinokjo-n, poste eldonitaj en 1930. En la lastaj 40-aj jaroj ŝi edziniĝis al meksika esperantisto - emerita generalo - kaj ekloĝis en Meksiko. Bedaŭrinde ŝi grave malsaniĝis, en 1952 devis reveni al Padova, kie ŝi mortis en 1953.
Mi estis la lasta el tri gefiloj. Je mia naskiĝo (1932) miaj fratinoj estis jam 10- kaj 11-jaraj. Do mi memkompreneble iĝis la (tre dorlotita) "princeto" de la familio. Tiutempe en la veneta regiono la plej uzata lingvo estis la tre bela veneta dialekto. Tio okazis ankaŭ en mia familio, kun unu sola escepto: mi. Jen bizara situacio: ĉiuj familianoj inter si parolis dialekte, la gepatroj inter si franc-lingve (pri rezervitaj aferoj); nur mi devis paroli kaj esti alparolata ital-lingve! Tre embarasige por mi, kiu kompreneble ekmalamis tiun "lernejan trudatan lingvon". Tion klare perceptis onklino Mirza, kiu tagon demandis de mi: "Ĉu ci ŝatus lerni Esperanton?" Mi - jam enamiĝinta al ŝi kaj al tiu lingvo, kiun mi taksis mirinda, fabela muziko - entuziasme akceptis.
Tiel okazis, ke mi 8-jara, dum unu jaro lernis E-on sidante ĉe Mirza sur la herboza bordo de Brenta, kies lantaj akvoj solene fluadis antaŭ ni. La sola uzata teksto esti ĝuste Pinokjo, kiun la onklino legadis kaj klarigis per sia dolĉa, karesema voĉo. Kaj sur kajereto ni notis perkrajone regulojn, dezinencojn, radikojn ... Jen kial ekde 1940 E-o iĝis mia vera "unua kor-lingvo": per ĝi mi ekparolis, ekpensis, ekverkis, kaj poste mi havis du mirindajn edzinojn ambaŭ E-istinojn - la unua bulgara, la dua hungara - du gefilojn ambaŭ denaske E-parolantojn, ktp. Nun, por dece fermi longan teran vojaĝon, mi kaj mia edzino (Julia Sigmond, siavice verkistino-poetino) ĵus elldonis la romanon Libazar' kaj Tero. Ni verkis ĝin kune per trijara laboro ŝvitiga sed feliĉiga.
Amoplena vivo, kontentiga verkado ... finkalkule mi ĉion ĉi ŝuldas al mia onklino Mirza Marchesi, kies memoron mi flegas kaj veneras.
14792 Tiesto
14792 Tiesto estas troja asteroido orbitanta ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la mita reĝo Tiesto, filo de Pelopso kaj frato de Atreo. Atreo mortigis la filojn de Tiesto kaj donis ilin kiel manĝaĵo al Tiesto. Pro tio, Tiesto malbenis la familion de Atreo.
Burgo Balduinseck
La burgo Balduinseck, ankaŭ nomata Baldeneck, estas la ruino de montburgo sur ĉ. 20 m alta ardeza konuso en valo de la mezmontaro Hunsrück ĉe la kunfluejo de la rojoj Wohnrother Bach kaj Schumbach, ekde tiam Mörsdorfer Bach, sur la teritorio de la komunumo Buch en la distrikto Rhein-Hunsrück de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Ernst Hartert
Ernst Johann Otto Hartert (nask. la 29-an de oktobro 1859 en Hamburgo, mortis la 11-an de novembro 1933 en Berlino) estis germana ornitologo kaj ovologo.
Hartert estis dungito de Lionel Walter Rothschild kiel ornitologia zorgisto de lia privata muzeo ĉe Tring (Hertfordshire, Anglio) de 1892 al 1929.Hartert publikis la muzean gazeton Novitates Zoologicae (1894-1939) kun Rothschild, kaj la Hand List of British Birds (Listo de britiaj birdoj) (1912) kun Jourdain, Ticehurst kaj Witherby. Li verkis Die Vögel der paläarktischen Fauna (1903-1922) kaj veturis en Hindion, Afrikon kaj Sudamerikon je la konto de lia dunganto.
En 1930 Hartert retiriĝis al Berlino, kie li mortis.
Ludwik Krzyżanowski
Ludwik Krzyżanowski (naskiĝis la 10-an de novembro 1906 en Krosno, mortis la 16-an de marto 1986 en Shannock, Rhode Island) – anglisto, tradukisto, elmigrinta aktivulo.
Vivo
Diplomito de la angla filologio en Jagelona Universitato, doktoriĝo - 1934. De 1938 restis en Usono kiel kultura kaj kleriga ataŝeo en polaj diplomatiejoj de Ĉikago kaj Nov-Jorko. Dum la dua mondmilito laboranto de Polish Information Center (Pola Informa Centro). Post la milito lekciisto de la pola literaturo kaj la [pola lingvo]] en Universitato Kolumbio kaj de la politikaj sciencoj en Universitato de Novjorko. Membro de la Pola Scienca Instituto en Ameriko. De 1956 ĝis 1986 redaktoro de la revuo "The Polish Review".
Kojice
Municipo Kojice troviĝas proksimume 12 kilometroj okcidente de urbo Přelouč en distrikto Pardubice, regiono Pardubice, Ĉeĥio, en suda parto de Fera montaro (Železné hory). Vivas ĉi tie.
En la komunumo estas fervoja haltejo sur linio Praha - Pardubice.
Rolf Kühn (muzikisto)
Rolf KÜHN (n. 29-an de septembro 1929 en Kolonjo - 18-an de aŭgusto 2022) estis germana muzikisto kaj ĵazklarnetisto. Li apartenis al la malmultaj ĵazklarnetistoj, kiuj evoluigis apartan stilon.