cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lalao Ravalomanana
Lalao Rakotonirainy RAVALOMANANA (n. en 1953 en Antananarivo) estas madagaskara aferistino, politikistino kaj eksa "unua damo".
Ŝi edziĝis kun la eksa prezidento de Madagaskaro, Marc Ravalomanana, en 1974. En aprilo 2013, Lalao Ravalomanana anoncis sian volon kandidatiĝi en la prezidenta baloto de 2013. La madagaskara balotkortumo tamen nuligis la kandidatecon la 17-an de aŭgusto 2013 pro malrespektoj de la balotkodekso, konforme al peto de UN-observantoj.
Antipoda-subantarktinsula tundro
La  antipoda-subantarktinsula tundro estas tersupraĵa ekoregiono el la novzelanda ekoprovinco de la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tundroj de iuj insularoj for sude de Nova-Zelando.
Ĝi koncernas kvar insularojn en Suda Oceano : Baŭnti-Insularo, Aŭklandoj, Antipodaj Insuloj kaj Kampbela Insularo de Nova-Zelando, kaj Makvora Insulo de Aŭstralio.
Priskribo
La insularoj kiuj konstituas tiun ekoregionon samhavas longan historion de izoliteco, kaj de aliaj termasoj kaj unu de la alia. La izoliteco, kombinata kun severa klimato karakterizata de malaltaj temperaturoj, fortaj okcidentaj ventoj kaj malmultaj horoj da sunlumo en vintro, estas rezultintaj en evoluon de multaj endemiaj plantoj kaj bestoj, kvankam specioriĉeco estas relative malalta. Ventrapidoj atingas averaĝon de 40 km/h dum eĉ en somero la dika nubaro malhelpas penetradon de multe da sunlumo.
Baŭnti-Insularo konsistas el etaj granitaj rok-insuloj (kun maksimuma altitudo de 88 m), dum la etaj Antipodaj Insuloj (maksimuma altitudo de 366 m), la pli granda insularo de Aŭklandoj (maksimuma altitudo de 705 m) kaj Kampbela Insularo (maksimuma altitudo de 569 m) estas laŭ origino vulkaninsuloj. Makvora Insulo (maksimuma altitudo de 433 m) estas la plej for sude kaj la plej malvarma. Kie ĉeestantaj, la grundoj estas torfejaj kaj havas profundecon de ĝis 8 metroj en ebenaj areoj. Neniu el la insuloj estas loĝata kvankam esplorprojektoj estas daŭrigantaj inkluzive de permanenta stacio de la Aŭstralia Antarkta Sekcio (Australian Antarctic Division) en Makvora Insulo.
Flaŭro
La vegetaĵaro povas inkludi malaltajn arbarojn de Metrosideros umbellata (mirtacoj) en la pli ŝirmataj lokoj de Aŭklandoj kaj en partoj de Kampbela Insulo. Aliloke oni trovas herbotufaj herbejoj, arbustaroj kaj kusenoplantoj. La insuloj reprezentas transirozonon inter Antarkto en la sudo kaj la mezvarmaj klimatoj en la nordo. Ĉeestas multaj endemiaj specioj, kiel ekzemple la arbofiliko Cyathea, kiu ne estas trovita ie ajn pli sude en la mondo kune kun aliaj kiuj ankaŭ troviĝas en Nova-Zelando kaj pli norde. Makvora Insulo kiu estas pli malvarma (averaĝa tutjara temperaturo 5 °C) ne subtenas iun ajn arbaran planton, dum al la etaj insuloj de Baŭnti-Insularo mankas grundoj kaj ilia flaŭro estas plejparte limigita al algoj kaj likenoj sur la rokoj. La insuloj gastigas kelkajn maloftajn plantospeciojn inkluzive de unika genro en Aŭklandoj Pleurophyllum, kaj de la nuraj subantarktaj orkideoj, Nematoceras dienemum kaj Nematoceras sulcatum de Makvora Insulo.
Faŭno
Ekzistas neniuj indiĝenaj landomamuloj, nek amfibioj aŭ reptilioj. Marmamuloj inkludas kvin reproduktiĝantajn speciojn de fokuloj; la suda marelefanto, Arctocephalus forsteri, Arctocephalus tropicalis, Phocarctos hookeri kaj la malofta Phocarctos hookeri de kiu 95% de la populacio de la mondo reproduktiĝas en Aŭklandoj.
Ekzistas ankaŭ nombregoj de reproduktiĝantaj pingvenoj kaj aliaj marbirdoj inkluzive de preskaŭ duono de la specioj de la mondo de albatrosoj, aparte la nuraj reprodukto-kolonioj de la mondo de la antipoda albatroso (Diomedea exulans antipodensis), sudreĝa albatroso (Diomedea epomophora epomophora), kampbela albatroso (Thalassarche impavida), blankakrona albatroso (Thalassarche steadi), kaj salvina albatroso  (Thalassarche salvini). La grandaj kolonioj de la salvina albatroso en Baŭnti-Insularo konstruas nestojn de plumoj ĉar ekzistas neniu vegetaĵaro por uzi. Ekzistas ankaŭ izolitaj populacioj de terobirdoj kiuj supozeble ekloĝis ĉi tie estinte alportite per oceanoventoj. Multaj el tiuj birdoj poste estas evoluintaj en unikajn speciojn inkluzive de du endemiaj papagetoj en Antipoda Insulo; la antipoda papageto (Cyanoramphus unicolor) kaj la hoĥstetera papageto (Cyanoramphus hochstetteri).
Kelkaj specioj malaperis ĉar la insuloj estis malkovritaj fare de la homoj. Tiele formortis la makvora galinoralo (Gallirallus philippensis macquariensis), kaj la makvora papageto (Cyanoramphus erythrotis).
Minacoj kaj konservado
Kvankam la insuloj estis parte okupataj en diversaj tempoj, la vivejoj restas plejparte sendifektaj. Tamen enmetitaj bestoj ĉasas la indiĝenan faŭnon kaj paŝtiĝas sur la plantokovraĵo dum kaj mamuloj kaj marbirdoj estas minacataj per ennodiĝo en altmarofiŝkaptado-ekipaĵo. Multhokado por tinusoj kaj trenreta fiŝkaptado por kalmaroj precipe estas difektantaj.
La nuntempaj predantoj en la insuloj inkludas ratojn kaj katojn kaj tiuj estas sisteme forigitaj dum avertaj procedoj estas starigitaj por malhelpi establon de pliaj ekzotaj specioj. Ĉiuj katoj nun estis forigitaj de Makvora Insulo kaj ŝajne estiĝis tuja pliiĝo de kelkaj marbirdopopulacioj. Ĉiuj insuloj estas naturrezervejoj, Monda Heredaĵo de Unesko kaj (krom Baŭnti-Insularo) Centroj de Planta Diverseco. Permeso por alteriĝi devas esti akirita de la Ministrejo pri Naturprotekto (Department of Conservation) por la novzelandaj insuloj kaj de la Tasmania Agentejo por la Parkoj kaj Faŭno (Tasmania Parks and Wildlive Service) pri Makvora Insulo.
Eygurande
Eygurande estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 720 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Eygurande etendiĝas sur 34,37 km², kaj havis 720 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 21 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Eygurande situas je alteco de 904 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Eygurande antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Estival, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Eygurande estas la ĉefurbo de la kantono de Eygurande. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Wen Jingen
WEN Jingen (naskiĝis en 1948), ĉine 温晋根, estas ĉina esperantisto.
Li ekesperantiĝis per memlernado ekde la jaro 1981. Li iam laboris en El Popola Ĉinio kiel redaktoro (1987), sed ankaŭ redaktis por La Mondo, kaj kiel tradukisto por Ĉina Literaturo. Wen ankaŭ laboris kiel ĉefredaktoro de la kuriero de la 89-a UK.
Pollegio
Pollegio estas komunumo de la Komunumaro Giornico kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 782 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Pollegio situas en la suba Valo Leventina, ĉe la orienta bordo de la rivero Tiĉino, sude de la alfluo de la rivero Brenno al Tiĉino. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Pollegio kaj Pasquerio en la valo kaj Conzanengo sur alteco de 952 m s.m. kaj la setlejo Corecco sur alteco de 794 m s.m. sur terasoj de la deklivo de la orienta valflanko de Leventina.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,89 km², de kiuj 61,7% estas kovritaj de arbaro, 11,5% servas por agrikulturo kaj 15,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pollegio limas en nordo al Serravalle, en oriento al Biasca, en sudo en unu punkto al Iragna, en sudokcidento al Personico, kaj en nordokcidento al Bodio.
Trafiko
Tra Pollegio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 de Bazelo trans Gotardo-Pasejo al Chiasso kaj laŭlonge de la sudorienta komunumlimo la kantona ĉefvojo n-ro 416 de Disentis trans Lukomagno-Pasejo al Biasca. Tra la komunumo pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A2, kies alveturejo Biasca situas ĉe la sudorienta komunumlimo ĉe la kuniĝo de la du kantonaj vojoj. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj trans Gotardo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Listo de urboj de Srilanko
Jen malkompleta listo de urboj de Srilanko:
Pollegio
Historio
La unua dokumenta mencio de Pollegio datiĝas el la jaro 1237 kiel Poleccio kaj Puletio. Dum mezepoko Pollegio apartenis al la Najbararo Giornico. La preĝejo de la Sanktaj Inocentoj estis konstruita de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1478 memore al la mortintoj de la Batalo de Giornico, sekve al kiu la regado pri la regiono transiriks de la Dukoj de Milano al la Svisa Jŭrkomunumo.
Presidente Kubitschek
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha kaj en la mikroregiono Diamantina. Fondita en 1962, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
NGC 5107
NGC 5107 (aliaj indikoj — UGC 8396, IRAS13191+3847, MCG 7-28-1, ZWG 217.33, MK 1346, ZWG 218.3, KUG 1319+387, PGC 46636) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Johann Heinrich Alsted
Johann Heinrich ALSTED Alsteds, Alstedius germana verkisto, enciklopedisto: Ballersbach, marto 1588 – Gyulafehérvár, 8-a de novembro 1638.
Biografio
Ekde 1608 li instruis en Herborn. Al invito de Gabrielo Bethlen en 1630 li venis al Gyulafehérvár por instrui (kun Johann Heinrich Bisterfeld kaj Ludwig Philipp Piscator), kaj restis tie ĝis sia morto. Li verkis lernejdramon, latinan, hebrean kaj helenan lingvolibrojn kaj gramatikojn. Li redaktis latinan vortkolekton. Lia enciklopedio estis modelo kaj fonto por enciklopedio de János Apáczai Csere.
József Koncz
Biografio
József Koncz studis teologion en Kolozsvár kaj Nagyenyed, poste li estis instruisto en Marosvásárhely. Ekde 1858 li frekventis esterlandajn universitatojn por du jaroj, poste denove instruis en la reformita kolegio de Marosvásárhely. Li priokupiĝis la aranĝadon de postrestaĵo de Teleki. Ekde 1896 li respondecis pri la Teleki-arkivo.
Johann Christoph Friedrich Bach
Johann Christoph Friedrich Bach (* 21-an de junio 1732 en Lepsiko; † 26-an de januaro 1795 en Bückeburg), germana muzikisto kaj komponisto el la familio Bach. Li estas la tria el la kvar komponistaj Bach-filoj.
Vivo
La vivopaso de Johann Christoph Friedrich Bachs komencis kiel tiu de liaj fratoj: Li ricevis edukadon ĉe la lepsika Thomas-lernejo same kiel muzikan instruon de sia patro. Wilhelm Friedemann Bach, la plej aĝa filo de Johann Sebastian Bach, opiniis (laŭ eldiro de Nikolaus Forkel) la duonfraton „plej kapabla ludanto“ el inter la kvar fratoj, kiu „plej finite prezentis la klavarkomponaĵojn de sia patro“. En la aĝo de dek sep Friedrich komencis jurstudon ĉe la universitato je Lepsiko, sed rompis tiun, jam antaŭ la morto de la patro, kaj je la jarŝanĝiĝo 1749/50 la ĵusa dekok-jarulo sekvis la vokon, servi kiel „Altgrafa Ĉambromuzikisto de Schaumburg-Lippe“ ĉe la kortego en Bückeburg. Vilhelmo, grafo je Schaumburg-Lippe, kiu sukcedis en 1748 sian patron kiel regenton de la malgranda teritorio, sin montris treege imponita de la reĝa kortegomuziko ĉe la kortego de Frederiko la 2-a en Potsdamo kaj planis fervore sekvi la modelon en sia rezidejo.
Ĉe la kortego de Bückeburg tiutempe laboris la du italoj Angelo Colonna kiel koncertmajstro kaj Giovanni Battista Serini kiel kapelmajstro kaj komponisto. Ĉi tie Bach ekkonis la stilon de la itala opero kaj kantato, ĉar dum la almenaŭ dufoje semajne okaziĝantaj koncertoj, kutime prezentataj je la malfrua posttagmezo, oni precipe prezentis voĉkantan muzikon. Krome la kortega kapelo tenis kantistinon, Lucia Elisabeth Münchhausen, filino de la kortega muzikisto Ludolf Andreas Münchhausen, kiun instruado far koncertmajstro Serini enkondukis en la italan kantkulturon.
La unuaj jaroj de Bach en Bückeburg donus al li ankoraŭ malmultajn eblecojn por la evoluo de propra artista personeco; almenaŭ el ĉi tiu tempo neniuj datigitaj komponaĵoj el lia plumo konserviĝis. Li tamen evidente alproprigis al si tiutempe la stilon de la muziko ludata je la kortego.
La 8-an de januaro 1755 Bach geedziĝis kun kortega kantistino Münchhausen, kiu baldaŭ poste finis siajn lecionojn ĉe Serini. La itala kapelmajstro forlasis la kortegon de Bückeburg la sekvan jaron, same kiel Colonna, je kio oni transdonis al Bach la direktadon de la kortegokapelo. Krom la direktado de la koncertoj li devis prizorgi la akiradon kaj komponadon de nova muziko. Laŭ strebado de la grafo por tio oni kontaktis ankaŭ muzikistojn el aliaj nobelaj kortegoj, por elpeti notan materialon. Grafo Vilhelmo havis la ambicion laŭsekvi en sia muzikbiblioteko la plej novajn evoluojn de la muzika gusto. Pro la tiama sepjara milito la personaraferoj de la kortego estis ordigitaj nur malrapide, pro kio Bach nur en 1759 estis oficiale nomumita kortega kapelmajstro kaj ricevis salajroduobligon de 200 al 400 imperiaj taleroj, dum kiam lia edzino plue ricevis sian salajron de 100 taleroj por siaj servoj kiel kantisto.
Ankaŭ en ĉi tiu jaro naskiĝis Wilhelm Friedrich Ernst, ilia plej aĝa filo el entute ok gefiloj, por kiu la grafo transprenis laŭ peto de Bach la patronadon. Wilhelm estis la lasta muzikisto en la rekta idaro de Johann Sebastian. Kiam en 1767 Georg Philipp Telemann mortis en Hamburgo, Johann Christoph Friedrich Bach entreprenis sian ununuran dokumentitan provon ŝanĝi sian postenon en Bückeburg per pli bonan kaj kandidatiĝis kiel muzikdirektoro en Hamburgo; je la disdono de la posteno oni tamen preferis lian pli aĝan kaj pli konatan duonfraton Carl Philipp Emanuel. Ĉi tiu tamen ne ombrumis la fratan interrilaton, sed male evoluis pli intensa kontakto kaj interŝanĝo de sugestoj kaj komponaĵoj.
Por Johann Christoph Friedrich Bach nun komencis intensa kreofazo. Krom multaj ĉambromuzikaj verkoj kaj pianmuziko li komponis ĉ. 1769 siajn unuajn oratoriojn Die Pilgrime auf Golgatha (teksto: Justus Friedrich Wilhelm Zachariae) kaj Der Tod Jesu laŭ la dua tekstversio de Karl Wilhelm Ramler (1760), kies unuan version jam Carl Heinrich Graun (1755) kaj Telemann (1756) sukcese muzikigis. Ankaŭ el la tempo antaŭ 1770 devenas la unuaj dek el liaj entute dudek simfonioj; dek pluaj ekestis en pli malfrua fazo inter 1792 kaj 1794.
La vokado de Johann Gottfried Herder (1744-1803) kiel kortega predikisto kaj konsistoriano al Bückeburg en la jaro 1771 kondukis al fruktodona kunlaboro kaj amikeco inter la poeto kaj la komponisto. El ilia komuna kreado devenas la oratorioj Die Kindheit Jesu kaj Die Auferweckung des Lazarus (1773) same kiel kelkaj kantatoj kaj la dramaj verkoj Brutus kaj Philoktetes (ambaŭ en 1774), je kiu kritikema Herder evidente rigardis en la intima kunlaboro kun Bach realigitajn siajn muzikestetikajn opiniojn. Ĉi tiu fazo, kiu por Bach estis spirite stimula tempo, finiĝis en 1776 per la vokado de Herder al Vajmaro.
Kiam jaron post la morto de la grafino en 1776 ankaŭ mortis grafo Vilhelmo, kiu prezentis la centrulon de la kultura vivo ĉe la kortego, Bach evidente serĉis novajn instigojn por sia laboro. Ĉi tiun li trovis dum sia ununura pli granda vojaĝo frusomere en 1778, dum kiu li komune kun sia filo - trans stacio en Hamburgo ĉe Carl Philipp Emmanuel - veturis al Johann Christian Bach en Londono, kie juna Wilhelm ricevu pluan edukadon. En Londono Friedrich konatiĝis en la koncertoj de sia frato i.a. kun verkoj de Gluck kaj Mozart, kiuj lin ekde nun tre interesigis kaj influis.
Bach sin dediĉis plue al la kortegokapelo kaj kondukis ĝin al tiel alta renomo, ke Forkel en 1782 koncedis al la kortegokapelo de Bückeburg la kvaran rangon el inter la plej bonaj orkestroj en Germanio. Krome la pianomuziko staris en la centro de lia komponado. Horstig, verkinto de lia nekrologo, priskribis, ke li dum tutaj tagoj „ankaŭ kiam neniu aŭdis lin [... fantaziis] sur lia angla piano, kiun li kunprenis el Londono“.
Post la morto de grafo Filipo Ernesto en la jaro 1787 grafino Juliane kiel kuratoro de la nur dujara princo transprenis la regadon. La muzikama regentino donis al Bach en liaj lastaj laborjaroj la respekton kaj rekonon necesajn por la artisto. Juliane ĉiutage ricevis pianlecionojn kaj ankaŭ kunagis kiel kantisto dum prezentadoj de oratorioj. La lastaj vivojaroj de Bach montras lin denove tre laborema kaj produktiva. En 1787/88 li eldonis selekton de pli facilaj verkoj en kvar kajeroj sub la titolo Musikalische Nebenstunden (Muzikaj kromhoroj). En ĉi tiu oni trovas multajn pianoverkojn kaj ĉambromuzikon, sed ankaŭ pianopartiturojn de profanaj kantatoj. Spronite fare de sia kolego kaj posta sukcedanto Franz Christoph Neubauer li verkis ene de malpli ol tri jaroj dek simfoniojn kaj du pianokonĉertojn, kiuj nun plejparte ankoraŭ atendas eldonadojn kaj ludadojn.
La 26-an de januaro 1795 Johann Christoph Friedrich Bach mortis „pro akuta brustfebro“ en Bückeburg, kie li estis entombigita la 31-an de januaro sur la tombejo de Jetenburg. Tie ankaŭ estis entombigita en 1803 la vidvino de Bach. Lia filo Wilhelm Friedrich Ernst Bach daŭrigis la komponistan tradicion en la familio.
Historia kaj scienca taksado de la verkaro
Johann Christoph Friedrich Bach laboris 45 jarojn en Bückeburg, ĉe kortego, kiu malgraŭ ĉiu artemo de la regentoj ja estis pli malgranda kaj situis en muzika duonombro. Lia verkaro, kiu ne sufiĉe nutris la ekestantan geniokulton de sia epoko, same kiel lia modesta vivo, kiu ekster de Schaumburg-Lippe same malmulte furoris kiel lia muziko, kontribuus al tio, ke oni prijuĝis lin kiel la plej malgrava el la kvar komponaj Bach-filoj. Tipe por tio estas frua atesto de Carl Friedrich Cramer, en kiu li opinias pri la filoj de J. S. Bach: „De tiuj li havis tri: Christian Bach, Carl Philipp Emanuel Bach, kaj Friedemann Bach; (la kvaran en Bückeburg mi ne kalkulas al ili; ĉar li fakte ne apartenas al la Bach-oj ... ).“ Pli novaj esploroj ekde Hansdieter Wohlfahrth kaj Ulrich Leisinger rigardas Friedrich Bach-on kiel pontiganton de la elira baroko kaj la elformiĝa klasikismo.
Sur lia tombo sur la tombejo de Jetenburg en Bückeburg kunvenis post la Unua mondmilito la membroj de la novfondita Princa Instituto por Muzikscienca Esploro de Bückeburg, inter ili Georg Schünemann, kiu kiel unua intense okupiĝis pri vivo kaj verkaro de la Bach-filo. Lia studaĵo ankoraŭ estas fundamento kaj deirpunkto de okupiĝo pri la komponisto, ĉar Schünemann malgraŭ militkondiĉitaj malfacilaĵoj atingi pli foran fontan materialon, ankoraŭ disponis pri la kortega biblioteko de Bückeburg. La muzikscienca instituto je Bückeburg, kies stoko en 1934 estis devige portata al Berlino, dum la lastaj jaroj de la Dua mondmilito estis transportita al Silezio, kaj nur malgranda parto intertempe revenis trans Moskvo al Berlino, inter ĝi tamen neniu memskribaĵo de Bach. Do la verklisto publikigita de Hannsdieter Wohlfahrth, kiu ekestis lige kun ampleksa studaĵo pri la baĥa instrumenta muziko, devis indiki kiel perdiĝintaj multajn memskribaĵojn, kiuj prezentiĝis al Schünemann. Post la publikigo fare de Wohlfahrth oni malkovris kelkajn pliajn verkojn de la Bückeburga Bach, tiel ke la lepsika Bach-arkivo povis verki novan verkliston lige kun ekspozicio en Bückeburg okaze de la 200-a mortodatreveno, kiu donas novan superrigardon pri la nun konata verkaro kaj pri la nuna fontosituacio.
Verkoj
Liaj muzikaj verkoj ne atingis la gravecon de tiuj de siaj fratoj. Li verkis krom ĉambromuzikaj pecoj kaj sakralaj lidoj entute 20 simfoniojn (el tiuj 12 perdiĝis) kaj 8 pianokonĉertojn, oratoriojn kaj operojn.
Nuraminis
Nuraminis estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Monastir, Samatzai, Serramanna (MD), Serrenti (MD), Ussana kaj Villasor.
Ansignan
Ansignan (Ansinyà, Ansinhan) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ansignanais.
Internacia Unio de Teoria kaj Aplika Kemio
La Internacia Unio de Teoria kaj Aplika Kemio, mallongigita IUTAK (traduko, International Union of Pure and Applied Chemistry, akronimo IUPAC) estas internacia, ne-registara organizo fondita en 1919 dediĉita al la antaŭigo de kemio, kaj donas sciencajn rekomendojn pri multaj temoj de kemio, ekzemple terminologio kaj mezurado. Ĝi estas membro en ICSU, la Internacia Konsilio de Scienco.
Ĝi estas la ĝenerale agnoskata aŭtoritato pri la nomado de kemiaj kombinaĵoj, kaj normigas literumadon kiam estas disputo. Ekzemple, komitato de IUTAK decidis ke estas preferinde la usona literumado de sulfuro (sulfur) anstataŭ la brita (sulphur), kaj ke brita aluminium (aluminio) estas pli konkorda kun aliaj metaloj (kiuj finiĝas per '-ium') ol la usona aluminum.
La sveda Nobel-premianto kaj biokemiisto Arne Tiselius estis prezidanto de IUTAK 1951–1955.
Kiton
Kiton estis fondita en 1968, estas varmarko de Ciro Paone SpA, firmao fondita en 1956.
Historio
La Kiton marko estis instalita de Ciro Paone ĉe Arzano, en la provinco de Napolo, en 1968 kaj la nomo Kiton derivas de "chiton", la ceremonia tuniko portita de la antikvaj grekoj por preĝi al la dioj de Olimpo. La kompanio ne reklamas siajn produktojn.
Zoltán Várkonyi
Zoltán Várkonyi [vArkonji], hungare Várkonyi Zoltán estis hungara aktoro, reĝisoro, altlerneja instruisto kaj teatrestro. Lia edzino estis Vera Szemere, lia filo estis Gábor Várkonyi (reĝisoro), lia fratino estis Noémi Apor.
Kiton
Historio
Danke al la tre alta kvalito kaj limhava produktado, la marko estas ankaŭ kromnomita "la Ferrari de ŝtofoj".
Zoltán Várkonyi
Zoltán Várkonyi naskiĝis la 1912 en Budapeŝto - mortis la  1979 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Várkonyi frekventis aktoran akademion inter 1930-1934 en Budapeŝto, poste li komencis sian karieron samloke. Li estis la plej menciinda profesoro de la aktora ĉeflernejo, kie li instruis ekde 1949. Li longe apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Teatro Madách. Li havis edzinon kaj filon. Li ofte havis taskojn ankaŭ en la Hungara Televizio. Li ricevis premiojn Kossuth en 1953 kaj 1956, en 1955 kaj 1962 ankaŭ aliajn premiojn.
Kiton
Produktado
Kiton havas kvin fabrikojn:
Sessenhausen
Sessenhausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kalia metoksido
Kalia metoksido aŭ CH3KO estas organika alkoksido de metanolo kaj kalio senkolora aŭ flaveca, senodora, higroskopa solidaĵo kaj forta bazo uzata kiel katalizilo en transesterigaj reakcioj, ĉefe en la produktado de biodizeloleo. Metoksido de kalio eksplode reakcias kun akvo formante kalian hidroksidon kaj metanolon.
La akva solvaĵo estas forte baza kaj havas korodan efikon. La substanco estas konsiderata kiel solida brulaĵo kun spontanea sparkiga temperaturo je 70 °C. La homa tokseco kaj ekotokseco de la kalia metoksido baziĝas sur la proprecoj de malkomponiĝo-produktoj en akva medio.
Metanoato de kalio agas kiel katalizilo en la preparado de la metila formiato kaj kiel alkala katalizilo por la dumetila formiamido. Krom tio, ĝi estas multeuza reakcianto en kemiaj sintezoj tiaj kiaj kondensiĝoj, esterigoj, alkoksiligoj kaj eterigoj, kondensiĝoj de Claisen, reduktado de Wolf-Kishner kaj reakcio de Stobbe. En la medio, ĝi absorbas karbona duoksido el la aero kaj estas neakordigebla kun acidoj, fortaj oksidigagentoj, acidaj kloridoj kaj anhidridoj, kaj alkala metaloj.
Portreto de la papo Leono la 10-a (Rafaelo)
La Portreto de la papo Leono la 10-a kun du kardinaloj estas pentraĵo fare de la itala renesanca majstro Rafaelo, ĉirkaŭ 1517. Ĝi estas hejmigita en Uffizi Galerio de Florenco.
Kontraste al verkoj pentrantaj klasikajn, idealigitajn madonojn kaj figurojn el antikveco, tiu portreto montras la sidanton laŭ realisma maniero. La papo estas pentrita havante la pezon de la meza aĝo, dum lia rigardo ŝajnas streĉita. La pentraĵo formas parton de serio de vidaj kontraŭdiroj inter aspekto kaj realeco, intencitaj de Rafaelo por respeguli la maltrankvilecon de periodo de tumulto por la papeco. Marteno Lutero ĵus defiis la papan aŭtoritaton, inter aliaj malfacilaĵoj, pro la metodo de Leono la 10-a por vendi indulgencojn por financi la verkon de Sankta Petro.
La tenilo pinte de la seĝo de la papo elvokas la simbolajn pilketojn de la Mediĉoj, dum la ilustraciita Biblio maslferma surtable estis identigita kiel la Hamiltona Biblio.
La kardinaloj estas kutime identigitaj kiel Giulio di Giuliano de' Medici kaj Luigi de' Rossi.
Izopropila glikolato
Izopropila glikolato aŭ C5H10O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun izopropanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Izopropila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Elando
La Elando (Taurotragus oryx) estas la plej granda Antilopo, kun pezo inter 300 kg kaj unu tuno. Ĝi vivas en Suda Afriko.
Oni trovas tiun afrotropisan specion i.a. en jenaj ekoregionoj : la angolaj mopanearoj, la angol-eskarpaj savano kaj duonarbaroj, la centra-zambezaj mjombaroj, la drakensbergaj montaraj herbejoj, duonarbaroj kaj arbaroj kaj la zambezaj inunditaj herbejoj.
Nomoj kaj epitetoj de Jesuo
En la libroj de la Nova Testamento atingintaj nian epokon en la antikva greka kun multaj ŝemidaĵoj Jesuo estas indikata, krom per propra nomo, ankaŭ per diversaj epitetoj kaj titoloj. Multaj el tiuj «indikiloj» originas el la Malnova Testamento kaj estas aplikitaj de la aŭtoroj de la Nova al Jesuo kun la konscio ke li estas la Mesio atendita de la hebrea popolo.
Tiuj epitetoj estas ĉi-sube listordigitaj laŭ la ofteco de iliaj aperoj en la kristana biblio.
Jesuo
Certe tiu ĉi plej oftas ĉar temas pri propra nomo: en la Nova Testamento estas skribite per Ἰησοῦς (Iēsoûs laŭ la IPA, kaj aperas 917 fojojn ), kiu pere de la latina Jesus adoptita de la latinlingva Vulgato fariĝis en eŭropaj lingvoj Gesù, Jesus, Esyc, Jezus, Jèsus... kaj esperante Jesuo.
La greka nomo Iēsoûs estas transliterumo de la aramea lingvo kutime parolata de Jesuo kaj de palestinaj hebreoj liaj samtempuloj ('Yēšūa'), kiu estas tiel la vera persona nomo de Jesuo.
La aramea formo, siavice, devenas el la hebrea (Yĕhošūa' ), kiu laŭlitere signifas "YHWH (estas) savo" (vidu en Mt 1,21).
La Vulgato kun la Nova Vulgato kaj la modernaj bibliaj versioj aplikas la nomon Jesuo nur al Jesuo de Nazareto preskaŭ supozigante ke li ĝin havis, se tiam eblis tio, unika kaj speciala. Reale la nomo estis komuna kiel videblas en: Josuo (Biblio), sekvulo de Moseo kiel gvidanto de la hebrea popolo kaj protagonisto de la samnoma libro, havis la saman nomon de Jesuo (יְהוֹשֻׁעַ en la masora hebrea lingvo, Ἰησοῦς (Jesus en la greka traduko de la  Septuaginto), kiel ankaŭ aliaj personoj de la Malnova Testamento: kelkaj, la plej altaj sacerdotoj (Zeĥ 3,1;3,8-10; Esra 3,2-9;6,14-17; certa Josuo – Jesuo - el Bet-Semes (1Sam 6,14.18); estro de Jerusalemo (2Reĝ 23,8). Jozefo Flavio en siaj verkoj citas dudekon da homoj nomataj Jesuo, el kiuj kvar plej altaj sacerdotoj, kaj almenaŭ dek vivis en la 1-a jarcento.
Kristo
"Kristo" (Xριστός, Christòs) legiĝas en Nova Testamento entute 529 fojojn ofte kunigita kun la propra nomo Jesuo (do, Jesuo Kristo). La substantivo, aŭ plikorekte la substancigita adjektivo, devenas el la greka verbo χρίω, "unkti", kaj tial laŭlitere signifas «unktita», kaj havas la saman signifon de la hebrea ('mašíaḥ', "unktita"), el kiu la esperanta vorto Mesio.
La signifo de tiu honora epiteto-titolo (Kristo), kiu en la traduko povas rezulti kurioza, devenas el la fakto ke en antikva Izraelo Reĝoj, Sacerdotoj kaj Profetoj (ekzemple en 1Sam 16,13; Jeĥ 29,7; Jes 61,1) kutime estis elektitaj kaj konsekritaj pere de tiu unktado, aŭ plibone, parfumitaj per aromaj ungventoj (en antikvaj tempoj la parfumaro estis konfekciita oleobaze, dum nune ili estas alkoholbaze).
Ĉe la epoko de Jesuo, la Kristo-Mesio estis la sendito de Dio atendita de la hebrea popolo, el kiu oni atendis, aparte, socian kaj politikan elaĉeton el la romia dominado.
Sinjoro
Sinjoro (Κύριος, Kìrios) estas aplikita al Jesuo 125 fojojn, precipe en Agoj de la Apostoloj kaj en Epistoloj (Joh 13,13-14; Agoj 15,26). Du fojojn ĝi aperas en la transliterumado de la origina aramea "mara" (1Kor 16,22; Ap 22,20). Ofte «Sinjoro» estas kunigita kun «nia»§: tio generis la esprimon «Nia Sinjoro Jesuo Kristo».
La honora epiteto, en la klasika greka sena de religia valoro, estas aparte signife aplikita al Jesuo ĉar ĝi estas la termino per kiu la greka traduko de la Septuagintoj reproduktis la masoran praterminon hebrean (YHWH), nome la propra nomo de Dio. Do, iamaniere Jesuo estas opiniigita egala al Dio.
Laŭ iuj esploristoj, tamen, la termino estus komuna honora titolo, sen preciza kunligo kun la dieco.
Iuj subtenis ke «Sinjoro» estus respekta formo por majstro ĉar en multaj novtestamentaj pasaĵoj eblas anstataŭi «Sinjoron» per Majstro respektante la sencon de la frazo. Do ĝi estus aludo al la mesieco pli ol al la dieco. Tamen, oni observas ke la novtestamentaj verkistoj sin servis precipe de la Septuaginta Biblio.
Filo de homo
La epiteto per kiu Jesuo preferas referenci al si mem estas Filo de homo (υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, uiòs tù anthròpu), kie «homo» (en la greka 'anèr') indikas la homan estulon, kaj ne la masklon. Ĝi aperas 84 fojojn.
Rabbi, Rabbuni, Majstro
La honora titolo hebrea Rabbi (konservita ekzemple en la esperanta «rabeno» kaj ĝia sinonimo Rabbuni aludas al eksperto pri la Sanktaj Skriboj. La hebrea radiko רַב (rab, laŭlitere multe, grande) ĝin igas afina al la termino majstro (el la latina magister, laŭlitere plej granda).
En Mt 23,8-10, Jesuo asertas ke mem estas la unika Rabbì-Majstro.
Filo de Dio
Jesuo estas dirita "Difilo" (υἱὸς τοῦ θεοῦ, uiòs tù theù, aŭ θεοῦ υἱὸς, theù uiòs) aŭ "de la plejaltulo" (ὕψίστου, hipsìstu), entute 52 fojojn
En la Malnova Testamento la esprimo indikas intiman kaj nemalligeblan rilaton inter Dio kaj iu homo aŭ homa komunumo. En la Nova Testamento la titolo akiras novan signifon kiu montras naskiĝrilaton veran kaj propran (Lk 1,26-38).
Reĝo
Jesuo estas dirata reĝo (greke βασιλεύς, basilèus), de Judoj (βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων, basilèus ton Iudàion), reĝo de Izraelo (βασιλεύς Ἰσραήλ, basilèus Israèl), Reĝo de la reĝoj (βασιλεύς βασιλέων, basilèus basilèon) entute 35 fojojn, aparte en la rakontoj pri la pasiono. ) kaj Filo de Davido (υἱός Δαυὶδ, uiòs Davìd) entute 12 fojojn.
La atributo de reĝeco kunrilatiĝis kun tiu de Mesio atendita de Hebreoj, kiu estis konsiderita ido de Davido. Jesuo, kvankam sia identigiĝo kun Mesio, neniam al si atribuis politikajn prerogativojn proprajn de tiu titolo (vidu ĉe Joh 15; 18,36).
Krom tiuj eksplicitaj deklaroj, Mateo (1, 1-16) kaj Luko (3, 23-38) raportas pri detala genealogio, kiu spite diversaj nekongruaĵoj, celas nur atribui al Jesuo davidan posteulecon kaj do reĝan kaj mesian.
Profeto
"Profeto" (προφήτης, profètes) estas aplikita al Jesuo 15 fojojn
Sacerdoto
Jesuo estas dirata "Alta sacerdoto" (ἀρχιερεὺς, archierèus) aŭ Sacerdoto (ἱερεὺς, hierèus) 17 fojojn, nur en la Epistolo al la Hebreoj.
La titolo en la Malnova Testamento, sur kiu greftiĝas la Nova, difinas homon naskige konsekritan por plenumi religiajn ritojn dediĉitajn al Dio, fariĝantan tiel proparolanto inter Dio kaj la popolo.
Nazoreo
En la evangelioj kaj Agoj, Jesuo estas nomita 13 fojojn "Nazoreo" (ναζωραῖος, nazoràios). Al tiu substantivo estis aplikitaj diversaj signifoj:
Nazareno
Kvarfoje Jesuo estis menciita per la nomo "de/el Nazareto" (από/ὲκ Ναζαρέτ/Ναζαρέθ, apò / el Nazarèto), kaj krome sesfoje estas dirata "Nazarena" (ναζαρηνός, nazarenòs, en la Vulgato Nazarenus). Laŭ la kristana tradicio la esprimo kaj la adjektivo rilatas la originan urbon de Jesuo «Nazareto». Iuj modernaj historiistoj tamen kontestas tiun interpreton kaj subtenas ke la patruja landeto de Jesuo ne estis Nazareto kaj des malpli la hodiaŭa Nazareto. Sed tio vere kontrastas la tradicion de la juddevena kristana eklezio kiu certe ne ignoris la loĝlokon de Jesuo, se eĉ ĝin protektis.
En majo 1994 estis submetita al la Institut d'optique d'Orsay de Parizo la problemon de la deĉifro de la skribaĵoj fantomaj kiuj ŝajnis aperi sur la Mortotuko de Torino al la okuloj de diversaj esploristoj ekde 1980. La laboro de tiuj spertuloj pri digita legado de bildoj, André Marion kaj Anne-Laure Courage, per ennoviga Mikrodensitometro de ilia instituto, sukcesis elimini el la bildo la fortajn perturbojn kreitajn de la vefto kaj de la signoj de la stampita bildo, tiel ke evidentiĝis nur la skribaĵoj “fantomaj”.
Ilia esploro liveris interalie jenajn informojn: - Laŭlonge de la maldekstra vizaĝa parieto vidiĝas la vorto NAZARH/ENOS (kiu en la greka oni legas NAZARENO; - Submentone, iom oblikve, okulumas la grekaj literoj (I)HSOU(S) (Jesùs).
Dio
Dio (Θεός, Theòs), estas atribuata al Jesuo 6 fojojn, el kiuj kvar eksplicite. kaj tri pere de perigrazoj. Surbaze de tiuj pasaĵoj kaj apostola predikado, konservita en la viva tradicio de la eklezioj, la Unua Koncilio de Niceo de 325 deklaris la samsubstancon (aŭ kunsubstancon) de la filo Jesuo kun la Patro.
Laŭ iuj kristanaj ekzegezistoj rimarkigas ke ankaŭ la esprimo de Jesuo «Mi estas» (Marko 14,62; Johano 8,24;18,5) reeĥante la biblian pasaĵon de Eliro 3,14 («Kaj Dio diris al Moseo: MI ESTAS, KIU ESTAS. Kaj Li diris: Tiel diru al la Izraelidoj: La Estanto sendis min al vi”.), estas implicita memidentiĝo de Jesuo kun Dio.
Logos/Verbo
Verbo (λόγος, lògos), sin prezentas 6 fojojn en la Johanaj Skriboj, kaj evangeliaj kaj epistolaj, ). La greka substantivo, forte multsignifa (parolo, racio, kalkulo, ekzistiga kaŭzo), kiam havas valoron de nomo estas reeldonita, kiel jam en la Vulgato, per la latina kalko «Verbum», kaj travidigas, ĉe kristanaj lingvistikoj, la diecon de Jesuo.
Filo de Jozefo
Filo de Jozefo (υἱὸς Ιωσήφ, uiòs Iosèf, troviĝas 4 fojojn. ). Laŭ la evangelioj, tamen, tiu ligo ne estis karna (Mt 1,20;1,25; Lk1,34}sed nur de rolanto kiel patro (Lk 3,23}.
Alegorioj
Krom tiuj, aliaj epitetoj, precipe en la evangelio de Johano, estas aplikitaj al Jesuo alegoriaj esprimoj:
Bloomingdale's
Bloomingdales estas usona ĉeno de ĉiovendejoj (grandmagazenoj); ĝi estis fondita de Joseph William Bloomingdale en 1861. En 2007 ĝi iĝis filio de la Macy's grupo. En januaro 2022, ekzistas 55 butikoj sub la varomarko "Bloomingdales" ĉie en Usono. La ĉefsidejo kaj ĉefbutiko de la ĉeno situas ĉe 59-a Strato kaj Lexington Avenue en Manhatano, Novjorko.
== Historio == La ĉeno estis establita fare de la fratoj Lyman kaj Joseph Bloomingdale's en 1861, kiam ili malfermis malgrandan grandmagazenon en Novjorko, kiu vendis plejparte eŭropajn modproduktojn. En 1886, ili movis la operaciojn de la grandmagazeno al ĝia fama loko sur 59-a Strato kaj Tria Avenuo, kaj la nomo Bloomingdale's iĝis unu el la plej agnoskitaj markonomoj en la mondo. Jozefo retiriĝis de la komerco kelkajn jarojn poste kaj li estis la sola posedanto de Lyman Bloomingdale's. Sur la morto de lia patro, Samuel Bloomingdale iĝis administra direktoro en 1905. Dum lia 25-jara permanenta ofico, li vidis la vastiĝon de la butiko inkluzive de rekonstruado de ĝi en modernan ok-etaĝan strukturon okupanta la tutan blokon de 59-a ĝis 60-a Stratoj inter Lexington Avenue kaj Tria Avenuo.
En 1930, la butiko aliĝis al la "Federated Stores" grandmagazenĉengrupo kaj Bloomingdale iĝis direktoro de la firmao ĝis 1962. Li restis la prezidanto de Bloomingdale ĝis 1943 kaj iĝis honora prezidanto poste. La "Federated" grupo inkludis plurajn grandmagazenmarkojn ĉie en Usono.
En 1969, la vendejo Bloomingdale's en Novjorko komencis vendi ekskluzive la vestaĵojn de la dezajnisto Ralph Lauren. Tiam li malfermis ĉenon de vendejoj sub propra proprieto.
Dum la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento, kun la vastiĝo de la podetala merkato, la ĉeno disetendiĝis. Novaj vendejoj estis malfermitaj sur la Orienta marbordo, en Florido, Ĉikago kaj Dallas, Teksaso.
En 1988, la kanada nemoveblisto Robert Campau transprenis la grupon "Federated" post pagado de ĉirkaŭ 6 miliardoj da dolaroj.Tamen, du jarojn poste, la firmao registrigis bankroton post kiam Campau ne sukcesis refinanci la ŝuldon de la grupo. 1992, Campau estis forigita kaj la firmao eliris el bankroto kiel nova publika firmao. En 1994, la grupo "Federated" ankaŭ akiris la ĉenon Macy's.
En la jaroj 2000-2001, la ĉeno suferis de akra falo de vendoj pro la ekonomia recesio post la eksplodo de la punktokomoveziko kaj la Atencoj de la 11-a de septembro 2001. Tamen, jaron poste, vendo renormaliĝis, kaj la ĉeno anoncis la starigon de nova branĉo en la Sohoo de Novjorko, kaj grandegan branĉon en San Francisco.
En 2005, la "Federated" grupo aĉetis la konkurantan "May" ĉenon por 10 miliardoj da dolaroj. Post la aĉeto, la ĉeno "May" estis markita kiel "Macy's". Post la aĉeto la nomo de la "Federacia" grupo mem iĝis "Macy's". En 2007 okazis intertraktado, kiu ne realiĝis por la vendo de la grupo kontraŭ 23,9 miliardoj, al la investa kompanio KKR. En la sama tempo, ĉiuj Macy's (antaŭe "Federated") grupbutikoj ĉie en Usono estis remarkitaj sub la markonomoj "Macy's" (kiel la pli populara marko) kaj "Bloomingdale's" (kiel la pli prestiĝa marko), anstataŭe de proksimume 12 aliaj ĉenoj kiuj funkciis sub Aliaj historiaj markoj.
La 4-an de januaro 2012, Bloomingdale's sciigis la fermon de kvar butikoj. La plej signifa fino estis ĉe la Butikcentro de Ameriko en Bloomington, Minesoto. Krome, hejmbutiko en la Oakbrook Centro en Oak Brook, Ilinojso, "plenlinia" butiko en Perimeter Mall en Dunwoody, Kartvelio, kaj butiko en Wyant Flint Mall en Norda Bethesda, Marilando, ankaŭ fermis iliajn pordojn. En aŭgusto, la Macy's grupo sciigis ke ĝi fermas proksimume 100 butikojn, plejparte en antaŭurbaj butikcentroj, inkluzive de kelkaj Bloomingdale's butikoj, kaj anstataŭe pliigos investojn en reta vendo. Fine de 2018 ĝi anoncis pliajn reduktojn. En januaro 2020, ĝi sciigis la fermon de 28 butikoj, inkluzive de unu Bloomingdale's butiko.
En marto 2020, Macy's, Inc. sciigis ke ĝi provizore fermos ĉiujn lokojn de Bloomingdale kaj Macy kiel rezulto de la rapide disvastiĝanta COVID-19- pandemio. Ĝia origina plano remalfermi fine de marto rapide vaporiĝis pro la rapida disvastiĝo de la pandemio, same kiel ĝia plano fari tion antaŭ la fino de aprilo 2020: kiel estis la kazo kun la plej multaj brikaj podetalistoj, Macy's. finis fermi kelkajn el ĝiaj butikoj dum jaro aŭ pli, kun remalfermaj tagoj kiuj variis depende de iliaj lokoj. Kelkaj ne remalfermis ĝis malfrua 2021.
NGC 5108
NGC 5108 (aliaj indikoj — ESO 444-20, MCG -5-32-5, PGC 46774) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
(15982) 1998 VA4
(15982) 1998 VA4 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
(10194) 1996 QN1
(10194) 1996 QN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George R. Viscome elde la Observatorio Rand (Nov-Jorkio, Usono).
Palm
Palm estas la komerca nomo de komputiletoj sufiĉe malgrandaj kaj malpezaj por ilin teni sur la manplato kaj kunporti en la poŝo.
La unuaj modeloj de tiuj poŝkomputiloj fabrikitaj de Palm, Inc. (dum ĝi estis filio de U.S. Robotics aŭ 3Com) nomiĝis Palm Pilot. Pli ĵusaj modeloj fabrikitaj de PalmOne ne plu nomiĝas Pilot, tamen la vorto Palm eniris la komputilan ĵargonon kiel sinonimo de poŝkomputilo, sendepende de komerca marko.
18104 Mahalingam
18104 Mahalingam estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Satish Mahalingam, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Little Rock Central High School en Little Rock (Arkansaso, Usono).
Komunumo Acorn
La Komunumo Acorn (glano, angle: Acorn Community) estas libervola, egaleca, anarkiisma komunumo en Virginio, Usono.
La komunumo estis establita en 1993 kiel filio de la pli granda Komunumo Twin Oaks. En la 1990-aj jaroj, la Komunumo Twin Oaks atingis sian deziratan grandecon, kaj ekzistis daŭre multaj homoj kiuj estas interesitaj pri interligado kun ĝi. La granda premo de multaj homoj por aliĝi al la komunumo igis kelkajn membrojn de la origina komunumo establi alian komunumon en proksima areo. La glan-komunumo estis establita sur areo de 75 akreoj je distanco de 11.2 kilometroj (7 mejloj) de la Twin Oaks-komunumo.
Komunumo
En la glan-komunumo, unufoje semajne estas renkontiĝoj kaj diskutoj, en kiuj decidoj estas atingitaj per konsento. La membroj de la Oak-komunumo tenas naturprotektismajn opiniojn kaj tial ili provas ne damaĝi la medion. Kvankam ekzistas reguloj en la komunumo (kiel ekzemple koncerne la akcepton de homoj al la komunumo), la komunumo provas konservi minimumon de reguloj. Inter la reguloj, kiuj ĉeestas en la komunumo, estas emfazo por persona respondeco, ne de superrigardo de respondeculo. Problemoj en la komunumo estas traktitaj en maniero kiu estas adaptita al la unika problemo, konsiderante, ke ĉiu persono havas siajn proprajn bezonojn.
La populacio kaj stabileco de la glan-komunumo konsiderinde ŝanĝiĝis en la mallonga tempodaŭro kiam ĝi ekzistis. Ekonomia krizo kaj interhomaj problemoj igis la komunumon preskaŭ disiĝi en kelkaj kazoj. Post kiam la komunumo postvivis tiujn krizojn, aktuale en 2013 ĝi prosperas en optimuma nombro da 30 konstantaj membroj, kaj varia nombro da gastoj, praktikantoj kaj volontuloj; krom la kutimaj membroj, ekzistas atendolisto de homoj, kiuj volas aliĝi al la komunumo kaj atendas vakanton.
La komunumo provizas ĝiajn bezonojn per kultivado de la manĝproduktoj kiuj ne estas genetike modifitaj. La enspezoj de la vendo de la manĝproduktoj estas uzata por la avantaĝo de ĉiuj membroj de la komunumo egale, kaj por kelkaj aliaj agadoj (kiel ekzemple helpi aliajn organizojn kun similaj celoj). En 2013, la glan-komunumo aĉetis teron por helpi establi novan komunumon, kiu estis nomita Sapling (ĝermo).
Ĉiuj membroj de la komunumo profitas de medicina, dentokuraca kaj optika prizorgado, kaj ricevas monatan salajron. Membroj de la komunumo emas volonti ĉe organizoj de sia elekto, kiel ekzemple Manĝaĵoj ne Bomboj. La komunumo mem donacas iom da sia mono por helpi fondi la bienon de vivanta energio.
Laboro
La komunumo havas aparte flekseblan dividon de sendependa laboro, kiu konservas la mankon de hierarkio kaj plifortigas personan sendependecon de la socianoj, kune kun la respondecoj atenditaj de ĝiaj membroj. Kiel ne-hierarkia komunumo, ankaŭ en laboro ne estas administrantoj, estroj, posedantoj, investantoj aŭ kontrolistoj; sekve, la laboro estas farita kun minimuma superrigardo. Komunuma laboro estas farita de tiuj, kiuj povas kontribui por atingi la plej grandan celon inter la komunumanoj. Tio estas farita sur la supozo ke la aliaj membroj de la komunumo agos en la sama maniero.
Ĉiu membro de la komunumo estas atendita atingi kvoton de almenaŭ 42 horoj da laboro semajne. Ĉi tiu labordaŭro estas la malplej kiu ŝajnas akceptebla en la komunumo, kaj la plej multaj komunumanoj efektive laboras multe pli ol tiu nombro da horoj.
Ĉiu laboro farita de membroj de la komunumo ricevas egalan rekonon. Fakte, preskaŭ ĉio, kio devas esti farita en la komunumo, estas konsiderata laboro, inkluzive de "tradiciaj" laboroj kiel oficeja laboro, prizorgado kaj agrikulturo; malgraŭ tio, eĉ malpli "tradiciaj" laboroj, kiel prizorgado de infanoj, kuirado, purigado kaj preparado de komunumaj festoj, ricevas la saman rekonon kiel komunuma laboro. Rezulte de ĉi tiu metodo, homoj en la komunumo ofte sentas, ke ili havas pli da libera tempo ol kiam ili laboris kun regulaj laboroj. Surbaze de laboro laŭ la atendata minimumo, ĉiu membro rajtas je kvar semajnoj da ferio jare. Kroma laboro preter atendo, rajtigas komunumajn membrojn al plia feritempo.
Membreco
La glan-komunumo sukcesas bone funkcii plejparte danke al la zorga elekto de siaj membroj, per procezo nomata "klareco". Persono, kiu volas aliĝi al la komunumo, post vizitoj kaj helpado al la komunumo dum tri semajnoj, devus iĝi "klara" kun ĉiu membro de la komunumo, t.e. havi longan, privatan kaj profundan konversacion kun ĉiu membro de la komunumo individue. Poste, ĉiuj membroj de la komunumo kunvenas por atingi decidon pri la akcepto de la nova membro; ĉi tiu decido, kiel ĉiu decido en la komunumo, estas farita per konsento. Se neniu membro de la komunumo malaprobas la akcepton de la nova membro, ĉi tiu ne povos aliĝi al la komunumo.
Post akceptado de nova membro, la membro restas ebla membro dum unu jaro, post kiu la ceteraj komunumanoj decidas ĉu li aŭ ŝi restos en la komunumo aŭ ne. Ebla membreco estas provperiodo en kiu la membro povas resti en la komunumo, kondiĉe ke ĉiuj ĝiaj membroj estas kontentaj pri ĝi; en ajna etapo dum ĉi tiu jaro, se eĉ unu el la membroj de la komunumo ne estas kontenta pri la situacio, la ebla membro devas foriri. Post ĉi tiu jaro, se la membro estas akceptita, necesas plena konsento (de ĉiuj aliaj membroj krom li) por igi lin foriri.
Manĝaĵoj
Plej multaj manĝoj en la komunumo estas vegetaraj, kaj ĉiuj havas la eblon elekti veganan pladon. La komunumo bredas kokidojn por ovoj kaj viando, kaprojn por lakto kaj brutaron por viando.
Gervasio kaj Protasio
Gervasio kaj Protasio (naskiĝis kaj mortis dum la 3-a jarcento en Milano), estis du milanaj ĝemelaj fratoj, kristanaj martiroj veneritaj kiel sanktuloj en la katolika eklezio. La tradicio diras ke ili estus filoj de sanktuloj Valeria kaj Vitalo de Milano.