cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villa Hidalgo (Sonora)
Villa Hidalgo estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Hidalgo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26067.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1565 loĝantojn. El tiuj estis 812 viroj kaj 753 virinoj. La komunumo havas surfacon de 951,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 620 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  490 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1389 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1322 scipovis legi kaj skribi kaj 67 personoj estis analfabetoj. Do 4,82 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1792 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,33 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Pineala glando
La pineala glando (ankaŭ nomita pineala korpo, strobilforma glando, epifizo aŭ tria okulo) estas malgranda endokrina glando en la cerbo de vertebruloj. Ĝi produktas melatoninon derivitan de la serotonino, hormonon kiu influas la moduladon de maldormo/dormo-cikloj kaj laŭsezonaj funkcioj. . Ĝia formo similas malgrandan strobilon de pino (el tiu ĝia nomo), kaj ĝi estas lokata proksime de la cerbokerno, inter la du hemisferoj, enfosita en sulko, kie du juglandodimensiaj talamaj korpoj interligiĝas.
Loko
La pineala glando havas ruĝet-grizan koloron, en homoj ĝi havas rizeran grandon (5–8 mm); ĝi estas lokata tuj malantaŭ la supra koliklo (collicus), kaj malantaŭ kaj sub la stria modullaris, inter la flanke poziciitaj talamaj korpoj. Ĝi estas parto de la epitalamo.
La pineala glando estas mezlinia strukturo kun formo de pina strobilo, kaj vidiĝas ofte en ebenaj kraniaj bildoj per ikso-radioj, ĉar ĝi ofte estas kalciigita.
Jarrow
Jarrow estas urbo en Tyne and Wear, nord-orienta Anglio apud la Rivero Tyne. Laŭ la censo, en 2001 ĝi havis ĉirkaŭ 27,000 loĝantojn.
Dum la unua jarcento la romianoj konstruis fortikaĵojn ĉe Jarrow. En la 5-a jarcento la anglosaksoj okupis la fortikaĵon. Tie en 682 la monaĥejo de Wearmouth fondis kunligatan monaĥejon, al kiu translokiĝis Bede. En 794 la vikingoj disrabis la monaĥejon. Dum la malfrua 11-a jarcento komenciĝis rekonstruo, sed la tasko restis nekompleta kaj nur unu-du monaĥojn vivis tie. Dum la regado de Henriko la 8-a (Anglio) la monaĥejo fermiĝis. Ankoraŭ videblas ruinoj.
Poste Jarrow estis malgranda negrava urbo ĝis la 19-a jarcento. En 1852 fondiĝis ŝipkonstruejo kie konstruiĝis kaj militŝipoj kaj kargoŝipoj. Entute oni konstruis ĉirkaŭ mil ŝipojn. Dum la frua 1930-aj jaroj la brita registaro fermis la ŝipkonstruejon. Sekvis en 1936 la Jarrow-marŝo por protesti kontraŭ senlaboreco: ducent homoj marŝis de Jarrow al la angla parlamento en Londono. Sur voje ili ricevis multe da subteno de la angla popolo. Tamen en Londono la ĉefministro rifuzis renkonti la marŝantojn. En 1938 fondiĝis ŝipmalkonstruejo, kaj la sekvantan jaron, ŝtalejo. Sed nur kiam komenciĝis la dua mondmilito tute reviviĝis la industrioj de la urbo.
(12917) 1998 TG16
(12917) 1998 TG16 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Pineala glando
Strukturo kaj kombinaĵo
La strobilforma glando konsistas plejparte el pinealocitoj, sed kvar aliaj ĉeltipoj estis identigitaj; fakte estas ĉelaro ligita al kortekso kaj blanka substanco. La pineala glando ricevas simpatajn nervojn el supra cerba ganglio. Tamen, parasimpataj nervoj el sfenopalatino kaj otikganglioj ankaŭ ĉeestas. Plue, kelkaj nervofibroj enpenetras en la pinealan glandon per la pineala tigo (de centraj nervoj). Finfine, neŭronoj en la triĝemena ganglio nervozas la glandon per nervofibroj enhavantaj la nervopeptidon, PACAP (pituitaria adenilata ciklasaktiva peptido). Homaj folikloj enhavas varian kvanton da grajneca materialo, nomita cerbosablo. Kemia analizo montras, ke ili estas kunmetitaj de kalcifosfato, kalcikarbonato kaj amonifosfato En 2002, deponaĵoj de kalcita formo de kalcia karbonato estis priskribitaj. Deponaĵoj de kalcio kaj fosforo en la pinealan glandon estis interligitaj kun maljuniĝo.
Diversaj epifizanatomioj
Pinealocitoj en multaj ne-mamulaj vertebruloj havas fortan similecon al lumkaptaj ĉeloj de la okulo. Kelkaj evoluistoj kredas, ke la pinealaj ĉeloj de vertebruloj havas komunan evoluan prapatron kun retinaj ĉeloj. .
Pri kelkaj vertebruloj, lumo povas malhelpi ĉenan reakcion de enzimaj okazaĵoj ene de la pineala glando, kiu reguligas cirkadianajn ritmojn. . Iuj kranioj de pravertebrulaj fosilioj havas pinealan foramenon (malfermaĵo). Tio korelacias kun la fiziologio de la modernaj vivantaj fosilioj, la petromizo (fiŝo) kaj la tuataro (reptilio), kaj iomaj aliaj vertebruloj, kiuj havas parietan okulon aŭ "trian okulon", kiu, pri kelkaj el ili, estas lumsentemaj. Tia tria okulo reprezentas la pli fruan aliron de evoluo al lumkaptado. La strukturoj de la tria okulo en tuataro estas analogaj al la korneo, lenso kaj retino, kvankam ĉi-lasta similas al tio de polpo prefere ol vertebruloretino. La nesimetria tutaĵo konsistas el la "okulo" maldekstren, kaj la pineala poŝo dekstren. "En bestoj, kiuj perdis la parietan okulon, inklusive ĉe mamuloj, la pineala poŝo estas retenita kaj densigita en la formon de la pineala glando".
Male al la cerbo de multaj aliaj mamuloj, la pineala glando ne estas izolita de la korpo per bara sistemo inter sango kaj cerbo, kaj ĝi eĉ havas la pli abundan sangofluon post la reno.
Fosilioj malofte konservas molan anatomion. La cerbo de la rusa Melovatka birdo, je proksime 90 milionoj da jaroj aĝa, estas escepto, kaj ĝi montras, pli grandan ol atenditan, parietan okulon kaj pinealan glandon. .
En homoj kaj aliaj mamuloj, la lumosignaloj necesaj atribui cirkadianan ritmon estas senditaj de la okulo tra la retinohipotalama sistemo ĝis la superkiasmataj nukleoj (SCN) kaj la epifizo.
Funkcio
La homa epifizo kreskas en grandeco ĝis proksimume la aĝo de 1–2 jaroj, kaj stabiliĝas poste, tamen ĝia pezo pliiĝas iom post iom post pubereco. La abundaj melatoninoniveloj en infanoj permesis supozi, ke ili malhelpas seksan evoluon, kaj pinealaj tumoroj estis interligitaj kun tro frua pubereco. Kiam pubereco alvenas, melatoninoproduktado estas reduktita.
Kalciiĝo de la pineala glando estas tipa en plenkresuloj., kaj estis observita en infanoj nur 2-jarojn aĝaj. La kalciiĝoproporcio varias vaste laŭ la lando, kaj pliiĝas kune kun la aĝo; la kalciiĝoproporcio estas 40% pri usonanoj je la aĝo de 17 jaroj. Kalciiĝo de la pineala glando estas vaste ligita al ago de cerbosablo.
Ŝajnas ke la internaj sekreciaĵoj de la pineala glando malhelpas la evoluon de la generaj glandoj, ĉar en kazoj, laŭ kiuj ĝi estas grave difektita en infanoj, rezultas akcelita evoluo de la seksorganoj kaj de la skeleto. En bestoj, la pineala glando ŝajnas ludi gravan rolon en seksa evoluo, dormstato, metabolon, kaj laŭsezona bredado
Pineala ĉelstrukturo ŝajnas havi evoluajn similecojn al retinaj ĉeloj de ĥorduloj. Modernaj birdoj kaj reptilioj estis trovitaj esprimante la lumotransforman pigmenton melanopsinon en siaj pinealaj glandoj. Birdaj epifizoj estas konsiderataj agi kiel la SCN-j de mamuloj.
Studoj de ronĝuloj indikas, ke la pineala glando povas influi la efikojn de narkotaĵoj, kiel kokaino, kontraŭdeprimiloj ( ekz. fluoksetino) , kaj ke ties hormono, la melatonino, povas protekti kontraŭ neŭrodegenero.
Supozo
D-ro Rick Strassman, farante esploradon pri psikedela dimetil-triptamino (DMT) en la 1990-aj jaroj ĉe la University of New Mexico (Universitato de Nov-Meksiko), proponis la kontestatan hipotezon, ke grava liberigo de DMT el la pineala glando antaŭ morto aŭ proksime de morto estis la kialo de sentoj pri la proksim-morto-travivaĵo (PMV). Pluraj el liaj testitoj raportis pri PMV-similaj (aŭdaj aŭ vidaj) halucinoj. Lia klarigo pri tio estis la ebla manko de paniko implicita kaj en la klinikaj medikamentodozoj kaj la faktaj PMV-kazoj. Pluraj subjektoj ankaŭ anoncis kontakton kun "aliaj estaĵoj" (fremduloj kiel insekto-/reptiliio-aspektuloj), en alt-teĥnologiaj medioj, kie la subjektoj estis "portitaj", "prienketitaj", "testitaj", "manipulitaj", "diserigitaj", "instruitaj", "amitaj", kaj eĉ "seksperfortitaj" de tiuj "estaĵoj" (oni povas noti la fortan similecon de tiuj korpaj testoj/invadoj en aliaj psikedelaj travivaĵoj skizitaj en "Supernatura" de Graham Hancock ). Bazigante sian rezonadon sur sia kredo, ke la tuta enzimata materialo necesa por produkti DMT-n estas trovebla en la pineala glando, kaj laŭ pli grandaj koncentriĝoj ol en iu ajn alia korpoparto, Strassman (p. 69 ) konkludis, ke DMT estas farita en la pineala glando.
Patologio
Ĉiuj tumoroj koncernantaj la pinealan glandon estas maloftaj; la plej multaj (50 % al 70 %) ekestas en embriaj ĝermĉeloj. Ili plej ofte prenas la formon de tielnomitaj germinoma-oj, similante testikan seminomon aŭ ovarian disĝerminomon. Aliaj linioj de ĝermoĉeldiferencigo inkludas embriajn karcinomojn. Daŭre estas temo scii, ĉu oni povas karakterizi tiujn ĝermoĉelajn neoplasmojn pinealomoj, sed la plej multaj pinealofiloj favoras limigi la terminojn pinealomoj al neoplasmoj ekeksiĝantaj de pinealocitoj.
Pineala tumoro povas kunpremi arojn en la dorsa mezcerbo, produktante la sindromon de Parinaud. Pinealaj tumoroj ankaŭ povas kaŭzi kunpremon de la cerba akvodukto, rezultante lokan hidrocefalon (t.e. trograndigo de cerbospina likvo en cerbo).
Mistikismo, metafiziko kaj filozofio
La secrecia agado de la pineala glando estas nur parte komprenita. Historie, ĝia loko profunda en la cerbo sugestis al filozofoj, ke ĝi posedas apartan gravecon. Tiu kombino pensigis, ke ĝi estas "mistera" glando, kaj mistikaj, metafizikaj kaj okultaj teorioj ĉirkaŭis ĝiajn perceptitajn funkciojn.
Renato Kartezio, dediĉanta multe da tempo al la studo de la pineala glando, nomis ĝin la ĉefa sidloko de la animo. Li kredis, ke ĝi estas la punkto de ligo inter la intelekto kaj la korpo. Kartezio interesiĝis pri tiu glando, ĉar li konsideris ĝin la nura sekcio de la cerbo, kiu ekzistas kiel ununura parto, prefere ol unu el duona parto de paro. Li argumentis, ke, pro tio ke persono neniam povas havi "pli ol unu penson samtempe", eksteraj stimuloj devas esti unuigitaj ene de la cerbo antaŭ esti pripensataj fare de la animo, kaj li konkludis, ke la pineala glando estas "la plej taŭga ebla loko pro tiu celo", ĉar centre situanta en la cerbo kaj ĉirkaŭata de branĉoj de la karotidaj arterioj.
Baruĥ Spinozo kritikis la vidpunkton de Kartezio kaj demandis, kion Kartezio komprenas per sia parolado pri "la unio de la penso kaj la korpo".
La nocio de pineala okulo estas centra laŭ la filozofio de la franca verkisto Georges Bataille, kiu estis longe analizita de la profesoro Denis Hollier en lia studo Against Architecture. En tiu laboro, Hollier pridiskutas, kiel Bataille utiligas la koncepton de "pineala okulo" kiel referencon de blindpunkto en okcidenta racio, kaj organon de eksceso kaj deliro. Tiu koncepto estas implicita en liaj superrealaj tekstoj, The Jesuve and The Pineal Eye. .
Multnombraj spiritaj filozofioj enhavas la nocion de interna "Tria okulo", kiu estas rilatanta al la ajna chakra kaj ankaŭ la pineala glando, kaj al kiu oni atribuas signifon en mistika vekiĝo aŭ klarigo, klarvidan percepton kaj pli altajn statojn de konscio. Tiu ideo okazas historie en antikva centra kaj orienta Azio; kaj ankaŭ en nuntempaj metafizikaj teorioj rilatantaj al jogo, teozofio, paganaj religioj, kaj spiritaj filozofioj de Nova Epoko.
Kromaj bildoj
La pineala korpo estas bildigita diversmaniere ĉi-sube.
Aleksandro (Grekio)
Aleksandro, Ἀλέξανδρος Α΄, (naskiĝis en Tatoi apud Ateno; mortis  en Ateno) estis membro de la dana-greka reĝa dinastio Glücksburg kaj de 1917 ĝis 1920 Reĝo de Grekio.
Konstantino la 1-a (Grekio)
Konstantino la 1-a (Κωνσταντίνος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων Konstantínos I Vasiléfs ton Ellínon; naskiĝis en Ateno; mortis la  en Palermo) estis membro de la origine germanlingva dana-greka reĝa dinastio Glücksburg kaj de 1913 ĝis 1917 kaj denove de 1920 ĝis 1922 Reĝo de Grekio.
Konstantino estis la plej aĝa filo de reĝo Georgo la 1-a. En aĝo de 28 jaroj, li konatiĝis kiel forta kaj entuzisama subtenanto de la unua moderna olimpiko en Ateno. Kiam la patro iĝis viktimo de murdatenco, li fariĝis reĝo en 1913. Dum la Unua mondmilito lia por-germana sinteno estis en konflikto kun la por-brita de la registaro. Ribelo kontraŭ li igis lin kaj la kronprincon (plej aĝan filon) Georgo forlasi la landon en ekzilon. Nova reĝo iĝis lia pli juna filo Aleksandro.
Post la subita morto de Aleksandro, Konstantino estis revokita el la ekzilo kaj fariĝis reĝo por dua fojo. En 1922 li estis devigita abdiki plian fojon, kaj lasi la tronon al sia unua filo Georgo la 2-a.
Kandia
Kandia estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Laškov en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 0,5 km sudokcidente de Laškov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/488. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 45 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kandia situas en katastra teritorio Laškov kun areo 6,85 km².
Apartigebla spaco
En topologio, apartigebla spaco estas topologia spaco, kiu ne estas “tro granda”, en la senco ke la valoro de (ekz. reelvalora) kontinua funkcio sur tia spaco estas specifebla per la valoroj ĉe vico de punkcoj en la spaco.
Difino
Topologia spaco X estas apartigebla, se kaj nur se ĝi enhavas kalkuleblan densan subaron. Alivorte, X estas apartigebla s.n.s. ekzistas vico de punktoj tiaj ke ĉiu ajn nemalplena malfermita aro en X enhavas almenaŭ unu el la punktoj en la vico:
Ekzemploj
Ĉiu finidimensia Eŭklida spaco estas apartigebla; ekzemple, la subaro de punktoj, kies koordinatoj estas racionalaj, estas kalkulebla densa subaro.
Ĉiu kompakta metrika spaco estas apartigebla.
Ĉiu maldiskreta spaco estas apartigebla. Diskreta spaco estas kalkulebla se kaj nur se ĝia aro de punktoj estas kalkulebla.
Hilberta spaco estas apartigebla se kaj nur se ĝi posedas kalkuleblan ortan ununorman bazon. Ekzistas nefinidimensia neapartigebla hilberta spaco.
Šnory
Šnory (Kohlstätten) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en teritorio de municipo Pelechy, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Stráž. Estas ĉi tie registrita unu adreso. Daŭre ĉi tie loĝas neniu loĝanto.
Šnory situas en katastra teritorio Pelechy kun areo 1,67 km².
Historio
Post la jaro 1945 estis al ĉi tieaj germanoj, ĝis tiu tempo ĉi tie loĝantaj, konfiskita ĉiuj posedaĵoj kaj en la jaro 1946 ili estis ellandigitaj Bavarion. Unuopaj domoj estis detruitaj.
Šnory estis ĝis duono de la 20-a jarcento konsisto de municipo Tlumačov, poste ĝis la jaro 2012 parto de municipo Stráž. En la jaro 2012 la loka parto Šnory estis administre nuligita.
Batalo de Prevezo
La Batalo de Prevezo okazis la 28an de Septembro 1538, antaŭ la golfeto de Prevezo, inter la hispana floto estrita de Andrea Doria kaj la otomana floto estrita de la granda admiralo Hajredin Barbarosa.
Antaŭaĵoj
Hajredin estis estrinta el 1519 serion de atakoj al hispanaj posedaĵoj ĉe la Mediteraneo, kiu igis lin la ĉefa maristo protektita de la sultano Sulejmano la 1-a. En 1529 li kaptis la fortikaĵon de la rokaĵo de Ĝibraltaro. En 1534, estre de 60 galeroj li rabadis la sudon de Italio kaj subite atakis Tunizon, kaj kaptis tiun gravan havenon aliancanon de Hispanio.
Antaŭ la antaŭeniro de Barbarosa, Karlo la 5-a formis fortan ŝiparon (plifortigita de italaj kaj germanaj malto-kavaliroj) por rekuperi Tunizon. Post tri tagoj de sieĝo kaj rabado, la strategia haveno estis rekuperita. Karlo la 5-a energie komisiis al Andrea Doria la kapton de Barbarosa. Dum preskaŭ kvar jaroj, Barbarosa plue atakis mediteraneajn havenojn aliancanojn de Hispanio: rabadis la marbordojn de Apulio, atakis Korfuon (kie estis elpeklita de la defendantoj) kaj tuj poste atakis areojn de la Adriatika maro akirinte por Konstantinopolo militakiron de pli ol 2 000 kaptitoj (junuloj kaj virinoj) kaj enormajn riĉaĵojn.
La batalo
Krom la mallerta strategio, ankaŭ la vento estis malfavora por la kristana armeo kaj finfine ŝtormo kontribuis al ties malvenko.
Villafrati
Villafrati estas komunumo de Italio.
László Lempert
László Lempert [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lempert László estas hungara-usona matematikisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2004).
László Lempert naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Biografio
László Lempert jam dum frekventado de gimnazio li partoprenis en Internacia Studenta Matematika Olimpiko. Li atingis la rangon PhD en universitato en Budapeŝto en 1979. Li instruis en ELTE inter 1977-1988, poste en Usono en Universitato Purdue. Li okupiĝas precipe pri funkcio (matematiko), kompleksa analitiko kaj geometrio. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandan) ekde 1981.
Arco-Íris (San-Paŭlio)
Arco-Íris (portugale por ĉielarko, oficiale Município de Arco-Íris) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la mikroregiono Tupã. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Departementoj de Burkino
Ĉiuj provincoj de Burkino enhavas plurajn departementojn.
Departementoj, ĝenerale, estas nomitaj laŭ la nomo de la ĉefa urbo.
Voĉdonejo por elekti "conseillers provinciaux" (provincaj konsilistoj) estas departemento.
11593 Uchikawa
11593 Uchikawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kunihiko Uchikawa, unu el la gvidantaj amatoraj astronomoj de la gubernio Saga kaj de la distrikto Kjuŝuo. Li estis prezidento de la Astronomia Societo de Saga de 1988 ĝis 1998 kaj restas erudiciulo kaj populariganto pri astronomio.
NGC 5874
NGC 5874 (aliaj indikoj — UGC 9736, MCG 9-25-24, ZWG 274.20, KUG 1506+549, IRAS15064+5456, PGC 54018) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
El Espinar
El Espinar [elespiNAR] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco, la komarko de Segovio kaj ĉe la Sierra de Guadarrama. La loknomo El Espinar estas etimologie komprenebla kiel La Kratagejo, alude al abunda kratago aŭ aliaj dornohavaj plantoj.
La municipo estas formata de loĝlokoj El Espinar, San Rafael, La Estación de El Espinar, Los Ángeles de San Rafael, Gudillos kaj Prados.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 205,10 km² (dua plej granda en la provinco) kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 9 476 loĝantojn, el kiuj 5 000 en El Espinar mem. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male pro sia strategia loko inter Segovio kaj Madrido kaj taŭga areo por feritempo ĝi akiris pli ol 7 000 loĝantoj el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 31 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj 64 km de Madrido; limas kun municipoj Navas de San Antonio, Vegas de Matute, Otero de Herreros, Navas de Riofrío, Ortigosa del Monte, La Losa, Real Sitio de San Ildefonso, Cercedilla (Madrid), Los Molinos, Las Navas del Marqués (Ávila), Peguerinos (Ávila), Santa María de la Alameda, Madrid, Peguerinos (Ávila) kaj Guadarrama.
ISO 3166-2:VG
ISO 3166-2:VG estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate al la Britaj Virgulininsuloj. La subaro ISO 3166-2:VG estas malplena. La britaj Virgulininsuloj estas brita transmara teritorio. Ĝia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas VG, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
El Espinar
Geografio
San Rafael estas ĉe la deklivaro al la montopasejo Alto del León. La altitudo de El Espinar inter 1050 kaj 2169 m, kaj averaĝe 1200 m super marnivelo, havigas specialan klimaton, malvarmeta somere kaj malvarma vintre, kio altiras loĝatojn kaj vizitantojn ĉefe el Madrido, speciale al San Rafael, Los Ángeles de San Rafael, kaj aliaj novaj kvartaloj en la zono de La Estación de El Espinar.
Loĝlokoj
San Rafael en 2013 havis 2 602 loĝantojn. Ĝi estis kreita kiel gastejo kaj haltejo survoje el Madirdo al la Reĝa Palaco de La Granja de San Ildefonso. La feritempa tradicio de San Rafael estis ege helpita fine de la 1960-aj jaroj per la konstruado de enorma rezidejaro Los Ángeles de San Rafael, je 2 km de San Rafael, kiu nun havas pli ol 3 000 vilao. Krome oni konstruis distran akvorezervejon. En 1975 oni konstruis rezidejaron Las Praderas kaj komence de la 1980-aj jaroj oni konstruis tiun de Campoverde.
En 1888 oni malfermis fervojan stacion por la linio el Madrido al Segovio; ĉirkaŭe disvolviĝis setlejo kaj poste eĉ fabrikoj, nun fermitaj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1103. En 1297 oni havigis al El Espinar la juran sendependecon disde la urbo Segovio, kio estis konfirmita en 1300 de Fernando la 4-a. En 1317 oni renovigis la sendependigan dokumenton kun pli da rajtoj, kion konfirmis Alfonso la 11-a en 1337. Poste, en 1368 oni havigis novan dokumenton kun pli da rajtoj. En 1417 oni pliigis la municipajn limojn.
En la 18-a jarcento oni produktis lanon el 74 000 ŝafoj kaj estis pli ol 35 palacoj. La Milito de Hispana Sendependiĝo rezultis en gravaj damaĝoj, malpliigo kaj ŝanĝo el lanekonomio al forstado. En la komenco de la 20-a jarcento turismo iĝis ĉefa aktiveco. Dum la tuta Hispana Enlanda Milito la montarpinto iĝis fronto: la respublikanoj domiis la madridan deklivaron, dum la frankistoj la segovian; el tiu epoko restis militspuroj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis malmulto da agrikulturo (legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj), forstado kaj minado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun turismo, gastigado, konstruado kaj tiel plu. Gravas piedirado tra naturaj lokoj. El vizitindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Eŭtropio, la preĝejo de Sankta Rafaelo, ermitejoj, la baroka preĝejo de Sankta Isabel kaj diversaj palacoj. En la areo oni filmis partojn de kelkaj filmoj, inter kiuj menciendas El laberinto del fauno kun partopreno de Esperanto Filmoj.
Béla Merkely
Béla Merkely [merkeli], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Merkely Béla Péter estas hungara kuracisto pri internaj malsanoj, kardiologo, altlerneja instruisto.
Béla Merkely naskiĝis la  en Budapeŝto.
Daisuke Ito
Daisuke Ito (伊藤 大介, n. ) estas japana futbalisto.
Shinnosuke Sato
Shinnosuke Sato (佐藤 慎之介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj Roasso Kumamoto.
Lalande-Église (stacidomo)
Lalande-Église estas ne priservata franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Tuluzo, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Renato Fucini
Renato FUCINI (Monterotondo Marittimo, 8an de aprilo 1843 — Empoli, 25an de februaro 1921) estis itala poeto kaj verkisto, ankaŭ konata per la pseŭdonimo kaj anagramo Neri Tanfucio.
Biografio
Filo de Giovanna Nardi kaj David Fucini (la patro estis kuracisto de la registara komisiono pri malariaj febroj), li pasigis sian infanaĝon en Campiglia Marittima, Maremma. Li ĉeestis bazlernejon ĉe la Barnabitoj en Livorno. Financaj malfacilaĵoj instigis la familion retiriĝi al la praula hejmo en Dianella. Poste, kiam lia patro akiris la postenon de komunuma kuracisto en Vinci, Renato povis studi private en Empoli. En 1863 li magistriĝis pri Agrikulturo ĉe la Universitato de Pizo, post forlasado de siaj studoj pri Medicino, kaj komencis labori kiel helpanto en la teknika kabineto de florenca inĝeniero. En la sama periodo komencis frekventi historian lokalon, nun ne plu ekzistanta, nome la Caffè dei Risorti, kie, aŭskultante diversajn tragikkomikajn epizodojn rakontitajn de iuj vizitantoj, li komencis formi sonetojn.
Danke al ĉi tiuj komponaĵoj li komencis iĝi konata kiel poeto kaj en 1871 aperis lia "Cent sonetoj en piza dialekto". En 1877 li aperigis sian unuan prozaĵon kun raporto pri Napolo ("Napolo nudokule: Leteroj al amiko"). Post sia literatura eksukceso, li dediĉis sin al instruado, fariĝante profesoro pri Belartoj en Pistoia kaj poste lernejestro. Al tiu ĉi lasta agado estas ligitaj la noveloj de la kolekto "Le veglie di Neri" (1882), lokigitaj ĉefe en Maremo; same kiel la postaj kolektoj All'aria aperto kaj Nella campagna toscana. La preferataj temoj estas tiuj de la kampara vivo en la lokoj, kiujn Fucini plej bone konis: la Maremo kaj la montaraj vilaĝoj de la pistoia Apenino.
Renato Fucini ankaŭ dediĉis poemon al Giacomo Puccini por la premiero de la opero Madama Butterfly (1904); la teksto de la poemo troviĝas en Villa Puccini, en Torre del Lago.
Puccini, siavice, muzikis du poemojn de Fucini: E l'uccellino (Kaj la birdeto), dediĉita al infano, kaj Avanti Urania, komponita por lanĉo de vaporŝipo.
Laborinte kelkajn jarojn en la Biblioteko Riccardiana en Florenco, li emeritiĝis en 1906, pasigante la lastajn jarojn de sia vivo inter la loĝejo en Dianella kaj tiu en Castiglioncello, konservante intensajn kaj striktajn rilatojn kun amikoj kaj ekskolegoj. En 1916 li estis elektita membro de la Accademia della Crusca. Morto trafis lin la 25-an de februaro 1921. Lia lasta verko, eldonita baldaŭ post lia morto, "Acqua passata: storielle e aneddoti della mia vita" (Akvo pasinta: rakontoj kaj anekdotoj de mia vivo)" (1921), enhavas tre mallongajn tekstojn, ĝenerale aŭtobiografiajn verkojn.
Ŝparkaso de Arundo
Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Ronda estis ŝparkaso fondita en Arundo en 1909. En 1991 ĝi unuiĝis kun la ŝparkasoj de Kadizo, Almerio, Malago kaj Antequera por konstitui la novan enton Monte de Piedad y Caja de Ahorros de Ronda, Cádiz, Almería, Málaga y Antequera, komerce konata kiel Unicaja.
La komenca fonduso de la societo estis de dek mil pesetoj, devenaj el havaĵo de María Teresa Holgado Vázquez de Mondragón, markizino de Moctezuma. Dekomence la funkcia horaro al publiko estis el 14'00 al 16'00 posttagmeze kaj nur dimanĉe.
Katastrofa Tajfuno de 1874
La Katastrofa Tajfuno de 1874 (甲戌風災) estis ega ciklono en sudo de Ĉinio en 1874. Ĝi estis la plej serioza tajfuno en Makao kaj la tria en Honkongo, frapante dum la nokto de mardo 22 septembro kaj la mateno de merkredo 23 septembro 1874.
Kurso de la ŝtormo
La tajfuno atingis Honkongon kun "senprecedenca perforto" kaj lasis ne malpli ol 2 000 homoj vunditaj. Tamen, ĉirkaŭ 5 000 homoj perdis siajn vivojn en Makao, do la tajfuno estas la plej katastrofa ŝtormo oficiale atingi Macau, kaj Tajfuno Hato de 2017 estas la dua plej serioza.
La brita kolonio de Honkongo spertis periodon de malalta aeropremo, tipa de okulo de tajfuno. De la 8-a nokte, ventoj fortiĝis kaj sonis kun orelo-surdigaj sonoj, apud la doloraj krioj de multaj homoj, kiu fariĝis senhejmulojn. La tajfuno fortiĝis senĉese ĝis la 2:15 de la mateno. Moderna analizo en 2017 indikis, ke ĉi tiu granda tajfuno atingis proksimume de 50 al 60km al la sudo de Honkongo, simile al Hato en 2017.
La tajfuno komencis malfortigi post la 3-a matene, sed tamen ĝia du-hora esto vundis kaj mortigis multajn homojn en Honkongo. Telegrafa komunikado ĉesis kaj komunikado kun la Honkonga insulo estis neebla por iom da tempo. La urbo spertis grandan perdon, ĝiaj ŝoseoj estis dizertitaj kaj plenaj da derompaĵoj, domaj tegmentoj estis detruitaj, fenestroj rompitaj, muroj falitaj, kabloj kaj gasaj tuboj forblovitaj kaj arboj elradikigis.
Sekvo
La plejparto de la 37 ŝipoj en haveno estis damaĝitaj kaj centoj da fiŝkaptistaj ĵonkoj estis detruitaj aŭ rompitaj malgraŭ estante en golfeta ŝirmejo. Tiutempe, Hongkongo ne havis sian propran vetero-observatorion kaj multaj homoj atendis la ŝtormon el alia direkto, kaj aliuloj estis sorprizitaj kaj ŝiprompiĝis aŭ perdis iliajn hejmojn. Kelkaj falsaj tajfunaj atentigoj estis anoncitaj antaŭe tiejare.
Sekvantmatene, videblis en Praya boatojn renversiĝitajn kaj kadavrojn flosantajn kaj drivanta sur la akvo, kun kelkaj korpoj enirantaj marborde pro la altaj tajdoj.
La granda malliberejo de Stonecutters Island estis tute detruita kaj ambaŭ la Policaj Tribunaloj kaj Malliberejo de Victoria perdis tegmenton. La damaĝo entite estis konsiderita "netakseblan".
Ernst Eitel rakontis kiom da eŭropaj kaj ĉinaj domoj estis ruinigitaj kaj perdis tegmenton; grandaj arboj estis elradikigitaj kaj homkorpoj estis trovitaj kaj komencis aperi ĉe la marbordo el la perditaj ŝipoj.
Post la okazaĵon, brazila astronomo Francisco Antônio de Almeida, en lia 1879-a rakonto priskribas epizodon de krimbruligo kaj rabado ĉe du stokejoj en kiu kelkaj alilandanoj estis murditaj, kaj tial la du ĉinaj krimuloj estis kondamnitaj al morto. Almeida ankaŭ citas tiutempajn anglajn ĵurnalojn, kiuj taksis nombro da mortoj en ok mil homoj pro la tajfuno, multaj de ili hispanaj familioj fuĝante el la Karlismaj Militoj kaj irinte al la Filipinoj.
Polemiko
La Kapitana Inspektoro de Polico Walter Meredith Deane estis severe kritikata por ordoni liajn dungistojn resti ĉe la kazerno ol riski savi la skipojn de detruitaj ŝipoj Leonor kaj Albany. Neante petoj por publika enketo, Guberniestro Arthur Kennedy sendis ĉiujn paperojn sur la afero al Sekretario de Stato Lord Carnarvon, kiu konfirmis la decidon de Kennedy.
Kaŭluno
Kaŭluno aŭ Kaulung estas milionurbo kaj marhaveno en Ĉinio, proksimume ĝi estas duono de Honkongo (laŭ la loĝantaro).
Geografio
Kaŭluno situas en sudorienta parto de Ĉinio laŭ la marbordo grandparte sur duoninsulo, kie estas ankaŭ montoj.
Por Elise
Por Elise aŭ Por Therese, WoO 59 (Für Elise aŭ Für Therese, en germana) estas bagatelo por piano soloa, komponita en A-minoro fare de la germana komponisto Ludwig van Beethoven. Ĝi estas unu de la plej konataj verkoj de la komponisto. ​ Tiu muzikaĵo estis publikita por la unua fojo en 27-an de aprilo 1867 en transkribo de Ludwig Nohl, supozeble bazita sur manuskripto aŭtografo de kies ekzisto ekzistas neniu pruvo. La muzikologo kaj pianisto Luca Chiantore pruvis en sia monografio Beethoven piane ke ekzistas sufiĉaj fidindaj pruvoj kiuj asertas ke Beethoven ne estis kiu donis la definitivan formon al tiu verko, kaj ke Ludwig Nohl baziĝis reale sur la skizoj de la konata manuskripto 116a de la Beethoven Haus.
Kaŭluno
Historio
En 1860 post la 2-a opia milito la britoj akiris ĉi tiun teritorion, kie pli frue ili ĉasadis tigrojn. En 1898 la britoj luis la teritorion po 99 jaroj. Precipe en la frua 20-a jarcento la britoj evoluigis la urbon kaj ankaŭ fervojo konstruiĝis. En 1941 la japanoj okupis la urbon. En 1997 la britoj redonis Kaŭlunon kun la tuta Honkongo. La loĝantaro ricevis politikajn kaj ekonomiajn privilegiojn, tamen kelkaj migris al Aŭstralio kaj al similaj landoj.
Klimato
En Kaŭluno jare pluvas po 2380 mm. La temperaturo estas inter junio-septembro preskaŭ 30 °C, inter decembro-februaro iom malpli, ol 20 °C.
Vidindaĵoj
Leona monto: kruta monto, 495m, de kie oni povas vidi la tutan Kaŭlunon kaj la Honkongan Insulon
Viktoria haveno
(12918) 1998 UF21
(12918) 1998 UF21 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Saint-Germain-de-Marencennes
Saint-Germain-de-Marencennes [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,189 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-Germain-de-Marencennes situas en la nordo de Charente-Maritime, nordoriente de Rochefort.
Teldau
Teldau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Boizenburg-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Escalona del Prado
Escalona del Prado [eskaLOna delPRAdo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Escalona del Prado estas etimologie komprenebla kiel Terasaro de la Herbejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 498 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 100 el 1991.
Ĝi distas 30 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Aldea Real, Aguilafuente, Sauquillo de Cabezas, Mozoncillo, Torreiglesias kaj Escobar de Polendos.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
La loko nomita El Prado (LA Herbejo), estis uzita kiel flughaveno dum la Hispana Enlanda Milito kaj poste por ĉampionadoj de aviadmodelismo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj tiel plu. Gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.
Hans Andre
Hans ANDRE (naskiĝinta en la 21-a de januaro 1902 en Innsbruck, mortinta samloke la 15-an de majo 1991) estis aŭstra skulptisto kaj pentristo.
Li estis kunlaboranto de Clemens Holzmeister kaj inter 1954-67 profesoro ĉe la artaltlernejo viena Akademie der bildenden Künste Wien. Lia stilo estis simpliganta objektivismo.
Akira Toshima
Akira Toshima (戸島 章, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Fujieda MYFC, FC Machida Zelvia kaj Jokohama FC.
NGC 5875
NGC 5875 (aliaj indikoj — UGC 9745, MCG 9-25-27, ZWG 274.27, IRAS15077+5243, PGC 54095) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tlumačov
Nomon Tlumačov portas pluraj setlejoj en Ĉeĥio:
Marfa Boreckaja
Biografio
Pri komenco de la vivo de Marfa Boreckaja oni scias malmulte. Ŝi devenis el bojara familio Loŝinskij-oj, sed eĉ la nomo de ŝia patro ne estas sciata: ĉu ĝi estis Ivan, kaj ĉu – Semjon. Ŝia unua edzo estis bojaro Filip, kun kiu ŝi havis du filojn, kies nomoj estis Anton kaj Feliks. Ili ambaŭ dronis en la Blanka maro apud ties okcidenta bordo. Ŝia dua edzo estis posadniko Isaak Boreckij. Li lastfoje estas menciita ĉe 1456, verŝajne, post tio li baldaŭ mortis. La vidvino fariĝis mastrino de tre grandaj bienoj. En 1470 ŝi provis influi elektadon de novgoroda ĉefepiskopo, sed ŝia kandidato, Pimen, malvenkis.
En 1456 en la vilaĝo Jaĵelbici moskva grandprinco Vasilij la Dua kaj estraro de Novgorod konfirmis la packontrakton. Ĝi ne estis rekta anekso de Novgorod, sed limigis ties sendependecon. Novgorod kaj Moskvo akuzadis sin reciproke pri rompo de la pactraktato. La litova partio volis malvalidigi la packontrakton kaj alianci kun Litovio. Krom Marfa, en tiu partio anis du aliaj riĉaj vidvinoj: Anastasio, vidvino de bojaro Ivan Grigoreviĉ kaj Jevfimija, vidvino de posadniko Jesip Andrej Gorŝkov.
En 1470 Dmitrij, la filo de Marfa, fariĝis posadniko. Tion agnoskis moskva grandprinco Ivano la Tria. Ivano la Tria eĉ bojarigis Dmitrijon, do tiu fariĝis bojaro kaj novgoroda kaj moskva samtempe. Sed malgraŭ tio, influata de sia patrino, li kun sia frato Fjodor kaj kun aliaj novgorodanoj iris kiel ambasado al Kazimiro la 4-a por pritrakti aliancon kun Litovio. Eksciante pri tio, Ivano la Tria deklaris militon al Novgorod.
Ĉe la rivero Ŝelonj okazis la batalo inter novgorodanoj, kiujn gvidis Dmitrij, kaj Moskva Grandprinclando. Litovianoj ne partoprenis en la batalo. En la batalo la novgoroda armeo estis tute frakasita. Dmitrij estis kaptita. Ivano la Tria ordonis senkapigi lin kaj tri aliajn bojarojn. Aperis la nova packontrakto inter Moskvo kaj Novgorod, kiun oni konfirmis en la vilaĝo Korostinj en 1471, tiu packontrakto limigis novgorodan sendependecon pli ol la antaŭa. Marfa strebis daŭrigi traktadon kun Kazimiro la 4-a. Ekflamis konflikto inter litova kaj moskva partio en Novgorod. Post la milito Ivano la Tria dufoje alvenis en Novgorodon kun sia armeo. En 1475 li venis por juĝi. Tiam inter aliaj li punis la alian filon de Marfa. La nomo tiu filo estis Fjodor, li havis kromnomon Stultulo (ruse 'Дурень', 'Durenj'). La grandprinco ekzilis Fjedoron, kaj tiu lasta en 1476 mortis en la urbo Murom. Dum la nova alveno en 1478 Ivano la Tria aneksis Novgorodon. Kiel simbolo de la anekso, la veĉea sonorilo estis forprenita en Moskvon. Marfa Boreckaja kun sia nepo Vasilij estis ekzilita en Niĵnij Novgorod (tiu urbo, havante la saman nomon kun Novgorod, la adjektivo Niĵnij signifas malsupra, tamen havas neniun aŭ preskaŭ neniun rilaton al la urbo Novgorod). Laŭ unua versio ŝi mortis aŭ oni ŝin mortigis dum vojo. Laŭ la dua, pli fidinda, ŝi monaĥiniĝis en Niĵnij Novgorod kaj mortis en 1503.
En kulturo
Dekomence oni demonigis Marfon. Moskvaj kronikistoj komparis ŝin kun bibliaj Izebelo, Delila, Herodias kaj kun bizanca imperiestredzino Elia Eŭdoksia († 404). Oni asertis, ke ŝi volis edziniĝi kun iu “litova senjoro” por ŝi post la anekso de Novgorod fare de Litovio plu regu la urbon. Sed ŝia aĝo tute malebligas tion. Aperis onidiroj, ke, kiam ŝiaj filoj de la unua edzo dronis, ŝi ordonis forbruligi kelkajn vilaĝojn apud la loko de ilia dronado.
Sed poste imagoj pri ŝi ŝanĝigis, romantikiĝis, oni komencis rigardi Marfon kiel liberema patriotino de sia urbo, por ties libereco ŝi oferas ĉion inkluzive sian propran vivon. Ekzemple, en 1802 aperis novelo “Marfa la posadnikedzino kaj la konkero de Novgorod”, verkita de Nikolaj Karamzin. En la novelo Marfa estas vidvino, kies patro kaj amata edzo pereis por sendependeco de Novgorod. La edzo antaŭ sia morto petis ŝin ĉiam defendi la urban liberecon. Kiam ambasadoro de Ivano la Tria postulis de Novgorodanoj humiliĝi antaŭ Moskvo, ŝi prononcis flaman parolon kaj inspiras novgorodanoj batali kontraŭ la grandprinco. Ŝi proponis la orfon Miroslavon por li estu militestro. Ŝia filino Ksenija fariĝis edzino de Miroslavo. La ermito Feodosij, avo de Marfa, donis al Miroslav glavon de sia praulo Ratmir. La helpo de la najbara Pskovo ne venis, sed aperis sepcent germanoj el Hansa ligo, kiujn gvidis lubeka magistratano. Marfa nomis ilin “taĉmento de grandanimaj”. Novgoradanoj kolektas popolarmeon kaj iris batali, sed antaŭ tio ĉiu festis la geedziĝon de Miroslavo kaj Ksenija. En kruelaj bataloj pereis miloj da novgorodanoj, inter ili Miroslavo kaj ambaŭ filoj de Marfa. El la “taĉmento de grandanimaj” restis triono. En la lasta plej granda batalo venkis Moskvo pro perfido de bojaro Dmitrij la Forta. Novgoroda ambasadoro diris al la grandprinco, ke novgorodanoj donos al li siajn trezorojn se Novgorod restos libera, alie venki novgorodanojn oni povos nur mortiginte ilin ĉiujn. Okazis novaj bataloj apud Novgorod mem. Multaj pereis, kaj finfine la lasta novgoroda posadniko eksermito Feodosij agnoskis la potencon Ivano la Tria. Tiu lasta pardonis ĉiujn kaj volis neniun ekzekuti. Sed Marfa malakceptis lian pardonon. Antaŭ la ekzekuto ŝi ekkriis: “Regatoj de Ivano! Mi mortas kiel civitanino de Novgorod!..” Ksenija mortis pro malĝojo. Ambaŭ ilin entombigis Feodosij, denove ermito, kaj lin helpis kvindek restantaj el la “taĉmento de grandanimaj”, kiuj poste foriris al sia lando.
Kvankam Karamzin estis ankaŭ historiisto, ĉi tiu novelo estas lia fantaziaĵo. En sia “Historio de la Rusia Ŝtato” li mem rakontas tute alie.
Poste en la rusa lingvo aperis aliaj libroj, versoj, filmoj kaj kantoj pri Marfa Boreckaja.
Talasarkoj
La Talasarkoj estas grupo de mezgrandaj albatrosoj kiuj formas la genron Thalassarche. Ili estas limigitaj al la Suda Hemisfero, kie ili estas la plej komunaj el la albatrosoj. Ili estis dumlonge konsiderataj en la sama genro kiel la grandaj albatrosoj, Diomedea, sed studo de ties mitokondria DNA montris, ke ili estas monofiletika taksono rilata al la Malhelaj albatrosoj, kaj ili estis lokitaj en sia propra genro.
Elemér Gyetvai
[djetvai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Gyetvai Elemér estis hungara tablotenisisto, mondĉampiono, trejnisto.
Talasarkoj
Etimologio
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro.
Elemér Gyetvai
naskiĝis la en Kisterenye, li mortis la  en Budapeŝto.
Talasarkoj
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Elemér Gyetvai
Biografio
inter 1945-1960 estis tablotenisisto en diversaj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono sepfoje inter 1955-1960 unuoble, virduope aŭ teame, dum samtempe li apartenis al la hungara nacia teamo. Li estis mondĉampiono en 1952 teame, krome eŭropa ĉampiono en 1958 same teame. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1961, poste li estis trejnisto du jarojn en Indonezio, pli poste en Budapeŝto. Li ricevis premion en 1955.
Talasarkoj
Taksonomio
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
La specio el fosilioj nome Thalassarche thyridata konata el krania fragmento el fina Mioceno de Viktorio (Aŭstralio) montras, ke la genro jam estis diverĝinta el la Malhelaj albatrosoj antaŭ 10 milionoj da jaroj.
Aspekto
Talasarkoj havas unu el plej grandaj grandoj inter ĉiuj albatrosoj, ĉar ties enverguroj estas 180 al 256 cm. Talasarkoj havas plumaron simialn al tiu de mevoj, kun malhelaj nigrecaj dorsoj kaj vostoj kaj pli helaj kapoj, subflugiloj kaj ventroj. La kapoj de kelkaj specioj estas ofte iomete pli malhelgrizaj, aŭ havas malhelon ĉirkaŭokule. Ili ĉiuj havas kolorajn rozkolorajn karnecajn striojn el la buŝo al la orelo kiu montriĝas dum memmontradoj. Ili havas distingajn bekostrukturojn kaj kolorojn kiuj faras ilin pli facile identigeblaj ol aliaj albatrosoj. La bekoj de Talasarkoj estas ĉu brilkolore oranĝaj aŭ flavaj, aŭ malhelaj kun kelkaj brilflavaj linioj.
32614 Hacegarcia
32614 Hacegarcia estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joaquin Hace Garcia, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2016, matematika kaj scienca konkurso por studentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Santa Gertrudis School de Kingsville (Teksaso).
Escarabajosa de Cabezas
Escarabajosa de Cabezas [eskarabaĤOsa dekaBEzas] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Escarabajosa de Cabezas estas etimologie komprenebla kiel Skarabejo de Montetoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 289 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 420 el la 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 27 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Mozoncillo, Escobar de Polendos, Tabanera la Luenga, Yanguas de Eresma kaj Cantimpalos.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj tiel plu.
István Lassu
István Lassu [iŝtvAn laŝu], ofte kun pli bona ortografio István Lassú laŭ hungarlingve kutima nomordo Lassu István estis hungara statistikisto, geografo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1833).
István Lassu naskiĝis la  1797 en Hungara reĝlando en Visk (nuntempa Viŝkove en Ukrainio). Li mortis la 1852 en Pest (urbo).
Biografio
István Lassu frekventis lernejojn en Máramarossziget (nuntempa Sighet en Rumanio) inter 1812-1823, poste li ekhavis postenon en la ŝtata administrado en Buda. Li interesiĝis ankaŭ pri literaturo, sed li ne ricevis sukcesojn. Tamen liaj fakverkoj pri statistiko, geografio kaj historio estis pioniraj. Laŭ informo li estis kunlaboranto de Esméretek tára (Kolektaĵo de konoj) (komprenu: praa leksikono).
2034 Bernoulli
2034 Bernoulli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svisan familon Bernoulli, kiu naskis, inter aliajn, la matematikistojn kaj fizikistojn Jakob Bernoulli, Johann Bernoulli, Daniel Bernoulli ...
Stella by Starlight
Stella by Starlight estas komponaĵo de Victor Young, kiu pli malfrue fariĝis ĵaza normkanto. La kanto publikiĝis en la jaro 1944. Ĝi estis verkita por la filmo The Uninvited, kies titolmelodio ĝi estis.