cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lope de Aguirre
En aliaj artoj
En muziko la verko plej grava estas la El Tirano Aguirre (Oratorio profana por 4 voĉoj soloistaj, ĥoro kaj orkestro) de la komponisto venezuela Evencio Castellanos kaj libreto de la venezuela verkisto Isaac J. Pardo. Venkinta de le "Premio Nacional de Música” 1962.
En kinarto elstaras:
Somogyaszaló
Somogyaszaló [ŝomodjasalO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kaposvár.
Situo
Somogyaszaló situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Kaposvár-Balatonlelle, laŭ fervojo Siófok-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 14, Igal 17 km-ojn.
NGC 4574
NGC 4574 (aliaj indikoj — ESO 380-49, MCG -6-28-7, FAIR 311, IRAS12350-3514, PGC 42166) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Andreo (Erfurto)
La Preĝejo Sankta Andreo (Andreaskirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto.
Interno
Enirante tra la suda portalo la preĝejon, oni impresiĝis per la krucifiksa reliefo kaj la apostoloj Petro (maldekstre) kaj Andreo (dekstre), verkoj de la persono kiu faris la sarkofagon de Sankta Severo en la preĝejo Sankta Severo. En la interno estas krome:
Lutero kaj la preĝejo
Post la morto de Luther la landa reganto mendis en Erfurt gisadon de tomba slabo el bronzo. La muldila modelo el ligno de 1548 videblas en la preĝejo kaj estas konsiderata kiel la plej malnova lutera monumento. La sonorilo de 1599 el erfurta fabriko estas majstroverko koncerne sonon kaj formon.
Historio
Antaŭa konstruaĵo menciitas en 1182, la hodiaŭa komplekso estas el la 14-a jc. (krom la turo, kiu devas esti pli malnova). Ĝi ankaŭ servis kiel monaĥeja kirko al la benediktaninoj ekde 1482/84. La monaĥinoj uzis la kirkon ankoraŭ post la protestantiĝo de la komunumo en 1522, ĝis kiam en 1688 denove la monaĥejo translokitis. Dum 1772-81 la eminenta pedagogo Christian Gotthilf Salzmann pastoris en la preĝejo. Alikonstruoj faritis en la 18-a kaj la 19-a jarcentoj, la lasta grandstila restaŭrado estis en 1982/83.
En 1604 la komunumo unuiĝis kun la komunumo de la Maŭrico-kirko; ambaŭ en 1973 kun la Mikaelo-komunumo. Origine la preĝejo estas sen ĉirkaŭantaj konstruaĵoj sur malaperinta tombejo; nur en 1926, kiam konstruitis la komunuma domo norde, ĝi integriĝis al la najbaraj domo-vicoj.
Aspekto
Malgraŭ alikonstruoj la ekstero ankoraŭ aspektas mezepoke. La turo estas pli maljuna ol la navo (sed kun nova spajro). Ĉe la nuda okcidenta, mure fermita parto videblas arko, sub kiu estis la en 1484 konsekrita galerio de la monaĥinoj. Ĝi iam estis per transpasejo kunigita kun la monaĥejo de ĉe la alia flanko de la strato. Klostro kaj transpasejo malkonstruitis en 1689, kiam oni establis la remparojn de Petersberg. Ene videblas triflanka, duetaĝa galerio kaj plafono datumantaj de 1768/69. Super la orgengalerio konserviĝis restoj de pli malnova plafono. Oriente estas buntaj fenestroj de 1950, laŭ planoj de la erfurtano Carl Heine.
8203 Jogolehmann
8203 Jogolehmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana geologo Johann Gottlob Lehmann (1719–1767). Li komence studis la medicinon en la Universitato de Wittenberg sed baldaŭ malkovris sian intereson pri minejo kaj minado. Li faris gravajn kontribuojn al la stratigrafio, studo de la ordo kaj vico de la tavoloj da : li klarigis la devenon de mineralaj deponaĵoj en minejoj kaj rekonis ke la rokoj ne falis hazarde sed formis historian sinsekvon, tio, kiu donas fortan argumenton kontraŭ la biblia diluvia teorio.
Ge kun streko kaj hoko
Ge kun streko kaj hoko (Ӻ ӻ; kursive: Ӻ ӻ) estas la sepa litero de la nivĥa cirila alfabeto. La litero signifas la voĉan uvularan frikativon.
-268
En la jaro 268 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Lajos Csatáry
Kariero
Lajos Csatáry kiel medicinstudento en Vieno partoprenis en la revoluciajn liberecbatalojn, poste reveninte Hungarion li iĝis honvedoficiro, poste ĝis 1852 li vivis en elmigro; li servis en la turka armeo kiel majoro. Li finis la universitaton de Vieno kaj poste de 1857 ĝis 1868 li estis tribunala kuracisto de la departemento Bihar. Ekde 1859 ĝis 1868 li estis en Nadjvarado, de 1868 en Peŝto preleganto pri medicino en la jurfakultatoj. En 1872 li estis privatprofesoro. Li estis inter unuaj ankaŭ internacirilate kiu organizis la sanaferan savservadon ĉe la fervojoj.
Margrafo
Margrafo (ankaŭ markgrafo ) estis titolo de iuj princoj de la Sankta Romia Imperio, kiuj regis en Marko aŭ, pli bone, en markio, t.e. limregiono de imperio.
Pro tio la ĝusta titolo devus estis markgrafo aŭ markigrafo, ĉar ili ne estis grafoj de maro, sed grafoj de markio. Tamen la mallongigita formo margrafo jam eniris Esperanton kiel bloko (vidu: vortokunfando) kaj enradikiĝis.
Franka imperio
Origine do temis pri mezepoka nobela titolo de grafo kiel reĝa aŭ imperiestra funkciulo, kiu feŭde regis markion, do regionon aŭ provincon, kiu konsistigis limparton de imperio. Komence temis unuavice pri limregiono de la franka imperio respektive pli poste la orientfranka imperio. La markioj unuavice havis la taskon defendi la imperiajn limojn kontraŭ armitaj atakoj de ekstere, do laŭ armea politiko havis altan strategian signifon. En la germanlingva Sankta Romia Imperio la margrafoj estis imperiaj nobeloj, do ricevis siajn feŭdojn rekte de la imperiestro kaj koresponde estis rekte respondece ligitaj al la imperiestro - ili fakte havis la saman rangon kiel imperiaj dukoj.
Post la disfalo de la franka imperio la franka nobela titolo plu estis uzata en pluraj landoj de Eŭropo, kaj "elportiĝis" al pliaj landoj kiuj neniam estis parto de la franka regno: En pluraj lingve latinidaj ŝtatoj de Eŭropo kaj en la de normanaj-francaj tradicioj influita reĝlando Anglio uziĝis kiel nura nobela titolo sen funkcio regi armee signifan limregionon.
Anglio
En Anglio la titolo marquess ekde la jaro 1385 estis la dua plej alta nobela rango, post tiu de duko (duke) kaj antaŭ tiu de grafo (earl). Ĝis la nuntempo ekzistas 36 tiaj anglaj nobelaj titoloj. En 1532, Anne Boleyn prepare al la edziniĝo kun Henriko la 8-a kiel ĝis nun sola virino ricevis la titolon, virine nomatan marchioness.
Francio
Similan rangon la titolo marquis havis en la socio de la mezepoka reĝlando Francio, post kiam la titolo perdis sian armean funkcion. Diferencoj al la situacio en Anglio estis unue, ke la titolo ne estis super tiu de grafo, sed nur laŭdifine sub tiu de duko kaj de "princo laŭ sango" (prince de sang), kaj due ke ofte la titolo atribuiĝis al virinoj: La reĝoj Ludoviko la 14-a kaj Ludoviko la 15-a ekzemple kutimis levi la aktualan la amatinon al la rango de marquise. La plej konata el tiuj markgrafinoj estas la madamo de Pompadour. Krome oni ekkutimis ĝenerale nomi eksterlandajn nobelojn per la titolo marquis, kaj ĉar la franca lingvo inter la 17-a kaj 19-a jarcento estis vaste parolata ankaŭ en la nobelaj rezidejoj de aliaj eŭropaj landoj, la titolo plu disvastiĝis en Eŭropo.
Hispanio kaj Portugalio
En Hispanio kaj Portugalio la titoloj de marqués kaj, respektive, marquês dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj eĉ iĝis tiom grandkvante disdonitaj, ke ili apenaŭ plu indikis nobelan rangon.
Italio
En Italio kontraŭe la titolo marchese longe ja rilatis al la regado de Markio, do de lima teritorio necesa por defendado de centra imperio. La plej konata teritorio ankoraŭ nuntempe havas la nomon Markio, sed estis pliaj margraflandoj, kiel ekzemple la "Marca di Torino" ekde la mezo de la 10-a jarcento. Konsekvence, la titolo en Italio longe havis altan signifon kaj renomon.
Wallisellen
Wallisellen (en Esperanto ankaŭ Valiselo) estas urbo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 12'626 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 13333 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Trafiko
Per trajnoj kaj aŭtobusoj Wallisellen estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj fine de la 2010-aj jaroj estis konstruita la Glatvaltramo, tiel ke Wallisellen ek de la jaro 2010 disponas ankaŭ pri tramo, kiu estas ligita kun la tramreto de la urbo Zuriko, nome la linio 12 de la tiel nomita Glattal-Fervojo, kiu kondukas de la stacidomo Stetbach en Dübendorf al la Flughaveno de Zuriko. Nordoriente de Wallisellen situas la aŭtovojokruco de Brüttisellen, kie Wallisellen havas alvetureblon al la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A53.
Historio
Unuajn spurojn de setlejoj oni en Wallisellen trovis jam el la ŝtonepoko je proksimume 6000 antaŭ Kristo. En la jaro 1931 oni trovis en Wallisellen tombejon el la novŝtonepoko je proksimume 3000 antaŭ Kristo, en kiu troviĝis la restaĵoj de geedza paro kun diversaj laboriloj kiel tombdonacoj. Oni nomis la paron Adamo kaj Evo de Valiselo erare pensante, ke temis pri la unuaj homoj en la regiono. Postaj trovoj tamen pruvis, ke homoj jam setlis jarmilojn pli frue en Wallisellen.
Unua dokumenta mencio de Wallisellen datiĝas el la jaro 874 post Kristo en rilato kun bientransdono al monaĥejoj. Dum mezepoko la ĉefaj bienposedantoj estis la diversaj monaĥejoj en la region precipe la Granda Monaĥejo en Zuriko. Ek de la jaro 1077 la grafoj de Lencburgo estis la voktoj de Wallisellen. En la 13-a jarcento la voktrajtoj transiris al la Grafoj de Kiburgo. Kiam la Grafejo Kiburgo fariĝis en la 15-a jarcento zurika, Wallisellen ankaŭ falis sub zurika servuto.
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Wallisellen fariĝis parto de la nova distrikto Bülach.
(12756) 1993 QE1
(12756) 1993 QE1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Traktato de Hudajbija
La Traktato de Hudajbija  (en araba: صلح الحديبية) estis grava evento kiu okazis dum la formado de Islamo. Ĝi estis ŝlosila traktato inter Muhammad, reprezentanta la ŝtaton Medino, kaj la Kurajŝa tribo de Mekko en Marto 628 (koresponde al Du al-Ki'dah, 6 AH). Ĝi helpis al malpliigo de la konflikteco inter ambaŭ urboj, plifirmigis hudna, nome 10-jara paco, kaj rajtigis la sekvantojn de Muhammad reveni la venontan jaron en paca pilgrimado, nome Umrah Du'l-Kada.
Jalutorovsko
Jalutorovsk (Ялуторовск) estas urbo kaj fervoja stacio en Tjumena provinco de Rusio, sur la Trasiberia fervojo, ĉe rivero Tobol. Urbo ekde 1782 jaro.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71415.
La urbo estis fondita en jaro 1659.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1782.
Ekde 1911 al la urbo venas grandaj riveraj ŝipoj. En 1912 ekfunkciis la fervojo.
La interurba telefona kodo estas 34535, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°39' norde, longitudo 66°18' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Tobol (Тобол) (kiu enenfluas en riveron Irtiŝ (Иртыш)).
En la urbo estas fervoja stacio.
Historio
Konstruado de la Jalutorovska fortikaĵo komenciĝis ne pli frue ol en 1661, kiam aperis ukazo pri ekkonstruado de Jalutorovska setlejo. Ĝi estis konstruita surbaze de delonge forlasita tatara fortikaĵo, kio ebligis ŝpari tempon kaj monon. Komence de la 18-a jarcento tio estis muro el vertikale starigitaj traboj (стоячий тын), kun tri turoj kaj preĝejo enkonstruita en la muro. La fortikaĵo estis fojfoje atakata de nomadoj, ekzemple en 1693, kiam apudaj vilaĝoj estis bruligitaj, iliaj loĝantoj mortigitaj aŭ kaptitaj.
En 1741 la fortikaĵo jam konsistis el eta citadelo (острог) kaj ekstera muro. Flanko turnita al la rivero Tobolo ne havis fortikaĵojn. En 1749 la citadela muro havis longecon je kaj   dum la ekstera muro (город лежачий) estis longa je  kaj. En 1754 la fortikaĵo estis rekonstruita forme de vertikalaj traboj kun tri travetureblaj turoj (выездные башни), el kiuj unu kondukis al Tobolsko. Laŭ la tuta perimetro de la ekstera muro staris obstakloj (надолбы) kaj forkegoj (рогатки), malebligantaj subitan invadon. Flanke de la kampo haveblis ankaŭ fosaĵo.
En 1763 en la fortikaĵo haveblis stokejoj de pulvo, nutraĵoj, malnovaj kanonoj kaj fajrobrigadejo. En tiu lasta troviĝis interalie kupra fajroestingilo (медная пожарная машина) forme de "superverŝa tubo" (заливная труба) — aparato, en kies ujojn oni verŝis per siteloj akvon, post kio eblis ŝpruci ĝin je distanco 8 ĝis 10 metroj. La maŝino postulis priservadon de 50 homoj. Funkciis ankaŭ segejo (пильный сарай), produktinta tabulojn per ĉevaltira maŝino, konstruita de lokaj metiistoj. Maŝinaj segiloj tiutempe estis maloftaj eĉ en Eŭropa Rusio, kie plu dominis mansegiloj. El unu trabo oni faris unu tabulon (тесница). En 1710 oni jam ne mencias la eksteran muron, evidente likviditan pro kadukiĝo (за ветхостью). La citadelo estas menciata ankoraŭ en 1809, ekzakta tempo de ĝia malkonstruado ne estas konata.
En priskribo de 1741, oni diras ke komence de la 1710-aj jaroj lokanoj konstruis digon, per kiu ili rektigis fluon de la rivero Tobolo, reveniginte ĝin al la fortikaĵo kaj solvinte tiel problemon de akvoprovizado — antaŭe la rivero fluis  for. Tio povas esti vero, ĉar la riveroj en Okcidenta Siberio ofte ŝanĝas sian fluon, foje minacante setlejojn aŭ inverse foriĝante de ili, pro kio jam en la 18-a jarcento okazis grandaj hidroteknikaj laboroj celantaj korekti tiaĵojn. Tamen jam en 1864 oni konstatis ke Tobolo fluas je la sama distanco for de la urbo, kvankam spuroj de ĝia malnova fluo ankoraŭ videblis proksime de la urbo.
En 1796 en Jalutorovsko estis 2 drinkejoj, 20 negocistaj butikoj kaj 190 domoj. Lernejoj, malsanulejoj, azilejoj kaj fabrikoj mankis. En 1799 en la urbo estis jam 294 domoj, 4 forĝejoj, 4 steataj kaj buteraj fabrikoj, sapfabriko.
Rozpipio
La Rozpipio (Anthus roseatus) estas mezgranda paserina birdo, membro de la genro de pipioj kaj familio de Motaciledoj (kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj longungulojn) kiu reproduktiĝas en Afganio, Bangladeŝo, Butano, Ĉinio, Sudkoreio, Birmo, Nepalo, Pakistano, Barato, Tajlando kaj Vjetnamio.
Jalutorovsko
Historio
En 1812 funkciis 4 drinkejoj kaj unu lernejo. Ekde la 1830-aj jaroj la urbo estas prikonstruata surbaze de regula skemo, do dividiĝas je kvadrataj kvartaloj kunigitaj per rektaj stratoj. En 1835 en Jalutorovsko estis 438 domoj, en 1851 — 483 domoj. En 1858 estis aprobita la ĝenerala plano de Jalutorovsko. Komence de la 1860-aj en la urbo estis 559 domoj, el kiuj nur 5 estis brikaj (4 ŝtataj kaj 1 privata) kaj 554 estis lignaj (2 ŝtataj, 2 komunumaj, 550 privataj). El la brikaj konstruaĵoj plej rimarkindaj estis duetaĝa sidejo de lokaj administraj institucioj kaj hospitalo por 12 litoj. Gastokorto konsistis el 12 brikaj kaj 105 lignaj butikoj. Haveblis 8 lignaj komercaj stokejoj. Funkciis 11 fabrikoj: po 1 steata kaj butera, 2 sapaj, 7 brikaj. En 1862 forbrulis la Jalutorovska lernejo (Ялуторовское училище). Estis du pontoj, el kiuj unu estis flosa, do funkciis nur somere, kaj la dua konektis la bordojn de ravino en vilaĝo Borouŝenskaja, apudurbo de Jalutorovsko. La urbo konsistis el 4 stratoj, 8 stratetoj kaj 1 placo, sur kiu situis la gastokorto. La stratoj estis larĝaj kaj nepavimitaj, do somere kovriĝis je verda herbo. Fine de la 1880-aj jaroj en la urbo estis 564 domoj (inkluzive 6 brikajn), 14 fabrikoj (inter kiuj aperis 1 leda kaj 2 brikaj, sed komplete malaperis la steataj kaj buteraj).
Rozpipio
Tiu specio estas tre malhelbruna kaj strieca supre. Dum la reprodukta plumaro ĝi havas rozkoloran nuancon en subaj partoj (ĉefe en brusto), kio nomigas la specion kaj en komuna kaj en latina scienca nomoj, kaj kun tre markata malhela strieco en flankoj. En nereprodukta plumaro la rozkolora nuanco malaperas kaj la strieco kovras plej parton de brusto kaj flankoj. Estas tre markata hela superokula strio. La kruroj estas rozkolorecaj.
Origine nomata A. pelopus, tiu nomo rezuktis nevalida. Ĝia rilataro restas necertaj; eble formas kladon kun A. pratensis, A. cervinus, A. spinoletta, A. petrosus kaj A. rubescens. Ĝi estas monotipa.
Ĝi reproduktiĝas en montaroj de malproksima okcidenta Ĉinio (okcidenta Ksinjiango) suden al nordorienta Afganio kaj orienten tra Himalajo al nordorienta Barato (Arunaĉal-Pradeŝo), kaj en suda kaj orienta Ĉinio (centra Gansuo orienten probable al Nei Mongol kaj okcidenta Hebejo, suden al suda kaj orienta Ksizango, Junano, okcidenta Guizhou kaj okcidenta Hubejo); probable ankaŭ en pleja norda kaj nordorienta Birmo. Ĝi migras suden vintre al norda Barato (suden ĝis Raĝastano kaj Asamo), Bangladeŝo kaj norda Tajlando. Ili reproduktiĝas en alpaj herbejoj kaj rokaj deklivoj ofte ĉe fandiĝanta neĝo kaj marĉa grundo.
Jalutorovsko
Preĝejo de Sergio de Radoneĵ / Ĉielira preĝejo
Preĝejo de Sergio de Radoneĵ (Сергиевская церковь) estis evidente konstruita komence de la 18-a jarcento, ĉar en 1740 ĝi jam estis tre kaduka. En 1754 ĝi estis detruita kaj sur ĝia loko oni ekkonstruis la Ĉieliran preĝejon kun altaro de Sergio de Radoneĵ. En 1771 tiu preĝejo estis rande de pereo pro incendio. En 1812 ĝi denove estis konstruita, sed jam el brikoj. Ĉirkaŭ 1831 ĝi estis ĉirkaŭita de brika barilo. Dume la ligna Ĉielira preĝejo plu ekzistis kaj estis detruita nur en 1821 laŭ peto de pastroj kaj paroĥanoj kiel tro danĝera pro sia kadukeco.
Kandelfesta preĝejo
La Kandelfesta preĝejo (Сретенская церковь) estas menciata en 1754, 1759, 1762 kaj 1765. Evidente fine de la 1760-aj — komence de la 1770-aj jaroj sur ĝia loko komenciĝis konstruado de la Kandelfesta katedralo, konsekrita en 1777. En 1905 la katedralo jam estis en endanĝerigita stato pro enfalo de la fundamento en pluraj lokoj. En 1908 fakuloj denove ekzamenis ĝin kaj konkludis ke necesas ĝin fermi pro pluraj detruoj, inter kiuj estis menciita kompleta disiĝo de refektorio kaj la ĉefa parto de la katedralo. Kiel kaŭzoj de la detruiĝo estis nomitaj malaltkvalitaj brikoj de la fundamento, malĝusta konstruado de la fundamento kaj muroj, kaj lokiĝo de la katedralo sur malnova tombejo pro kio putriĝintaj ĉerkoj formis subterajn kavernojn. Evidente ĝia stato estis konsiderata nekorektebla, do en 1914-1917 konsistorio ekserĉis terenon por konstruado de nova katedralo.
Preĝejo de Kosmaso kaj Damiano
Preĝejo de Kosmaso kaj Damiano (Козмо-Демьянская церковь) estis konstruita en 1777 el ligno kaj servis kiel tombeja preĝejo. En 1788 ĝi forbrulis pro fuŝa brika hejtoforno kaj malzorgeco de ĝia prizorganto, kiu fajrigis ĝin kaj foriris por almozpeti surstrate. En 1872 ĝi estis estis denove konstruita en la tombejo, sed jam kiel preĝejo de Nikolao de Mira.
Třebušín
Třebušín (Trĵebuŝin) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta proksimume 9 km nordoriente de Litoměřice. En la municipo loĝas. En katastra teritorio Třebušín situas ankaŭ domaro Zababeč.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1169.
Quintino Bocaiúva
Quintino Antônio Ferreira de Sousa Bocaiuva, pli konata kiel Quintino Bocaiuva, (naskiĝis en Itaguaí, en la 4-a de Decembro 1836, mortis en Rio-de-Ĵanejro, en la 11-a de Junio 1912) estis brazila ĵurnalisto kaj politikisto, kiu propagandis respublikismajn ideojn, kaj kiu famiĝis danke al sia partoprenado en la procezo de Proklamado de la brazila Respubliko. Kiel politikisto, li estis la unua ministro por Eksterlandaj Aferoj de la Respubliko, de 1889 ĝis 1891, kaj prezidanto de la subŝtato Rio de Janeiro, de 1900 ĝis 1903.
Kablisto
Kablisto estas tiu profesio, kies tasko estas instali, munti aŭ ripari informadajn kablojn.
La unua tasko interligi difinitajn punktojn per kabloj. Subtere aŭ oni tiras la kablon en tubon, aŭ simple oni metas ĝin en elfosaĵo. Nuntempe la elfosado pretiĝas per traktorosimila maŝino. La kablisto forigas la kovraĵon ĉe la fino de la kablo.
Aperas ĝenerale diverskoloraj izolitaj torditaj konduktiloj. Plej ofte la koloroj kune kun la tordaĵoj donas vicordon inter la konduktiloj. Ekzistaj diversaj sistemoj, sube prezentiĝos simpla sistemo de Ericsson-tipa interna kabo havanta nur 12 konduktilojn, kiu estas 6 paroj. Vidiĝas 5 paroj kun blankaj koloroj (el la paro unu nepre estas blanko). Inter la kvinopo estas tiu la unua, kie la alia koloro estas bluo. La blanko nomiĝas 1a, la bluo 1b en la vicorda sistemo. Analoge viciĝas la aliaj: 2a estas oranĝo, 3a verdo, 4a bruno, 5a grizo. En la paro la alia estas 2b, ... 5b. Ili estas ĉiam blankoj kaj diferenciĝas nur la tordaĵo. Fine restas unusola paro ruĝo-bluo, laŭvice 6a kaj 6b. Se estus pli granda kablo, tiu daŭriĝus: ruĝo-oranĝo, ruĝo-verdo kaj tiel plu.
Ekde fine de la 20-a jarcento la kablistoj okupiĝas ankaŭ pri optikaj kabloj
Pollandpilko
Historio
Pollandpilko havas siajn radikojn en aŭgusto de 2009 'retmilito' inter polaj retanoj kaj la cetero de la mondo en drawball.com. La retejo, kiu ofertas virtualan kanvason, ebligas al interretaj uzantoj desegni kion ajn ili volas, kaj desegni super desegnoj de aliaj. En la pola Interreto, elstaris la ideo desegni la flagon de Pollando sur pilko, kaj miloj da Poloj kune sukcesis kovri la desegnon de pilko per blanka pentraĵo super ruĝa supro, kun la vorto "POLSKA" skribita en la mezo. Post kunordigado kun 4chan, tiu ĉi estis poste surkovrita per grandega svastiko.
Krautchan.net estas german-lingva bildforumo kies /INT/ forumo estas vizitata de angla-lingvaj retanoj. La komenco de la Pollandpilka avataro estas ŝuldita al Falco, Brito en /INT/, kiu en septembro 2009 kreis la avataron uzante MS Paint en senpolitika maniero al trolo Wojak, Polo en la sama forumo kiu kontribuis en angla piĝino, post kio Pollandpilkaj bildstrioj estis entuziasme desegnitaj de Rusoj.
Temoj
La premiso de Pollandpilko, kiu gajnis popularecon rezulte de la Kraŝo de la pola prezidenta aviadilo en 2010 pro kiu mortis la Prezidanto de Pollando Lech Kaczyński, estas ke ĝi reprezentas Pollandon kaj ĝiajn historion, eksterlandajn rilatojn, kaj stereotipojn, fokusiĝante al pola megalomanio kaj ĝiaj naciaj kompleksoj. Interagoj inter landpilkoj emas esti skribitaj en angla piĝino kaj interreta slango, rememoro de la Lolcat avataro, kaj en la fino de la bildstrio, Pollando, kiu estas tiucele reprezentita kiel ruĝa supre de blanka koloro (la malo de la flago de Pollando), estas tipe vidita plorante.
Kelkaj Pollandpilkaj komiksoj devenas de la premiso ke Rusio povas flugi en spacon, dum Pollando ne povas. Unu el la plej popularaj Pollandpilkaj bildstrioj komenciĝas per la premiso ke la Tero estas trafota de grandega meteoroido, kondukante al tio ke ĉiuj landoj kun spaca teĥnologio forlasas la Teron kaj iras en orbiton ĉirkaŭ la planedo. En la fino de la bildstrio, Pollando, ankoraŭ sur tero, ploras, kaj en angla pirĝino eldiras la kanonikan Pollandpilkan frapfrazon "Pollando ne povas en spacon" (: "Poland cannot into space"). Per tiu ĉi humuraĵo, Rusoj metis punktofinon al ĉiuj diskutoj kun Poloj pri kiu lando estas supera. En alia Pollandpilka komikso kiu fosas en historia-politika satiro, Pollando estas vidata tedante aliajn landpilkojn, per sia proklamo ke "Do kiam ni frakasis Rusion kaj la turkojn [sic] ni estis la plej granda lando en la mondo... kaj.." (: "So when we crushed Russia and the turks [sic] were were the biggest country in the world... and.."), igante aliajn landpilkojn priridi ĝin. Pollando, tiam incitita, eldiras putino (: kurwa), kaj tenas indikilon dirantan "Interreto serioza afero" (}: "Internet serious business"), kiu estas interreta slogano uzata por primoki aliajn kiuj traktas subjektojn malrespekte, kaj en Pollandpilka konvencio, finiĝas plorante.
Aliaj landpilkoj
Pollandpilko povas ankaŭ inkludi komiksojn pri aliaj landoj, sed per konvencio ĉi tiuj komiksoj restas kutime referencitaj kiel Pollandpilko, kvankam ili ankaŭ povas esti nomitaj landpilkoj. laŭ Lurkmore.to, Bavario havas sian propran pilkon, kaj aliaj pilkoj estis kreitaj por Usono, Katalunio kaj Siberio, inter aliaj. Singapuro havas la formon de triangulo kaj estas nomita Tringapuro (: Tringapore); Israelo havas la formon de hiperkubo (reference al judaj trajtoj); Kazaĥio havas la formon de briko; kaj Unuiĝinta Regno estas montrita kun cilindra ĉapelo kaj monoklo.
Detk
Ne miskomprenu kun Dötk!
Detk estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo, kaj aŭtoŝoseo M3 Budapeŝto-Miskolc preteriras. Gyöngyös troviĝas 16, Parád 24 km-ojn.
(18011) 1999 JQ113
(18011) 1999 JQ113 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Detk
Historio
La unua mencio devenis el 1332. La turkoj kelkfoje faris senhoma la vilaĝon. En 1831 ĥolero okazis. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, familihelpa servo, polico.
Levroux
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
-271
En la jaro 271 antaŭ Kristo okazis, interalie:
AT-S
AT-S (АТ-С; plena nomo: Артиллерийский тягач средний, Artileria tirilo meza) estas la sovetia meza raŭpa artileria tirilo aŭ trenaŭto. Ĝi estis destinita por trenado de postveturiloj, transportado de homoj kaj kargoj laŭ vojoj kaj ekster ili. Ĝi estis fabrikata de 1950 ĝis 1962.
Antaŭhistorio
La Dua mondmilito pruvis altan efikecon de trenaŭtoj kiel la sovetia Komintern kaj la usonaj Allis-Chalmers-traktoroj kiel HD-7W(MI), М4, ktp. Necesis rapidaj mezaj (ĝis 15 tunojn pezaj) trenaŭtoj por treni surterajn kaj kontraŭavidilajn mezkalibrajn kanonojn ĝis 14 tunojn pezajn kiel kanono A-19 kun kalibro 122 mm, haŭbizo ML-20 kun kalibro 152 mm, kanono D-74 kun kalibro 122 mm, kanono M-46 kun kalibro 130 mm, kanono M-47 kun kalibro 152 mm, haŭbizo D-20 kun kalibro 152 mm, bombokanono M-240 kun kalibro 240 mm, kontraŭaviadila kanono KS-19 kun kalibro 100 mm. Do surbaze de milita batalsperto oni decidis krei novan trenaŭton povan je 250-300 ĉevalpovoj, pezan 8-14 tunojn kaj kapablan transporti ĝis 3 tunojn (obusoj, artileriistoj, ekipaĵoj), kun rapideco ne malpli ol 35 km/hore.
Dezajnado
Oni taskigis pri tio la Ĉelabinskan traktoran fabrikon, kiu jam havis sperton pri kreado de dizelmotoraj veturiloj. En 1948 en la Buroo pri novaj konstrukcioj de la eksperimenta fabriko N 100 komenciĝis ellaborado de tri rapidaj raŭpoveturiloj, grave unuecigitaj. Tiel aperis la veturiloj sub indeksoj: 710 — rapida traktoro de ĝenerala destino; 711 — industria traktoro, 140 ĉevalpovojn pova (ĝi transformiĝos je S-140 kaj poste je T-140); 712 — meza artileria trenaŭto, kreita surbaze de sekreta ordono de la registaro. 712 estis dezajnata de de la buroestro Vladimir Duranovskij, lia viculo M. G. Perelman, sub aŭspicio de la ĉefa konstrukciisto de la eksperimenta fabriko N 100 Miĥail Balĵa.
La unuaj tri trenaŭtoj 712 estis fabrikitaj fine de 1950 kaj ĝis 1953 estis testataj, inkluzive en la armeo. En 1951 la fabriko aranĝis veturadon de Ĉelabinsko al vilaĝo Sirostan en Ĉelabinska provinco. Ĝin partoprenis generalo-majoro I. D. Pavlov kaj direktoro de la fabriko N 100 E. V. Mamontov. Poste ĝi estis testita en Moskva provinco, Kartvela SSR, apud Vorkuto vintre de 1953. Oni trovadis malfortaĵojn kaj korektadis ilin. Averaĝa rapideco dum veturado laŭ grundo kun kargo kaj postveturilo estis 22 km/hore, maksimuma tirpovo — (ĝis ). La trenaŭto kun postveturilo veturis supren laŭ deklivo oblikva ĝis 22 gradoj, sen postveturilo — ĝis 30 gradoj, kliniĝis kun kargo ĝis 25 gradoj. Ĝi superis fosaĵojn profundajn ĝis 1,35 m, vadejon — ĝis unu metro.
Fabrikado kaj uzado
Jam antaŭ fini la ekzamenadon, fine de 1952 oni komencis malgrandkvantan fabrikadon de la veturilo. Poste ĝia produktado en la sekcio SB-2 de la Ĉelabinska traktora fabriko atingis 15 veturilojn tage. En 1952 komenciĝis amasa fabrikado. Krom la Armitaj Fortoj de Sovetunio ĝi estis liverata ankaŭ al plejparto de aliaj armeoj de la Varsovia Traktato kaj eĉ al la armeoj de Finnlando kaj Egiptio. AT-S estis uzata en la armeo ne nur kiel trenaŭto de artileriaj instalaĵoj, sed ankaŭ kiel bazo por la plurtuba reakcia sistemo BM-14, kio ebligis al ĝi trairi preskaŭ iun ajn areon. Ĝin uzis ankaŭ topografiistoj, kiuj instalis navigilojn en la posta parto kaj metis aparataron kaj homojn en la stirejo. En armeo AT-S estis uzata ankaŭ por difini situon de pafpozicioj, por gvidi kolonojn nokte ktp.
Surbaze de AT-S estis kreitaj vojfaranto OST, krano kun levplatformo, armea buldozo. Ĝia bonega veturebleco laŭ neĝo estis uzata por kreado de neĝoveturilo AT-SA kaj de la eksperimenta neĝomarĉoveturilo SBĤ sur rezino-metalaj raŭpoj kaj apogaj pneŭoj de granda diametro.
En la 1960-aj jaroj estis malkovritaj grandegaj naftaj kaj gasaj minejoj en Okcidenta Siberio kaj komenciĝis kreado de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso. Unu el ĉefaj obstakloj estis manko de iuj ajn vojoj kaj profundaj marĉoj kaj neĝo. Oni testis la ĉieterenan veturilon Foremost (Kanado-Usono), sed ĝi veturis ege malrapide kaj ĝiaj raŭpoj ofte rompiĝis post surveturi ŝtipojn. La boristo Aleksandr Filimonov rememoris kiel li testis Foremost kune kun reprezentantoj el Kanado. post traveturi 20 km ĝi surveturis ŝtipon kaj paneis. Oni vokis per promenradio helpon, venis AT-S, kiu transprenis kargon forme de kvin tunoj da cemento kaj impetis kun tia rapideco, ke kotokovritaj kanadanoj nur demandis, kial ili interesiĝas pri Foremost, se havas tiom bonegan veturilon. Post tio AT-S iĝis la ĉefa tirilo de Okcidenta Siberio, laborinta ĉe ĉiuj minejoj.
La la registaro ordonis ekuzi la konstruatan en Kurgano fabrikon por produktado de la veturilo. Komenciĝis translokado de maŝinaro kaj fakuloj. En 1954 en Kurgano estis kreita speciala konstrukcia buroo, kiu surbaze de ricevitaj desegnoj perfektigadis la veturilon. En marto 1955 en Kurgano estis fabrikitaj du unuaj AT-S. En 1956 ekfunkciis komplete memstara fabrikado de la veturiloj en Kurgano. En Ĉelabinsko ekde 1955 oni reduktadis kaj poste komplete finis la fabrikadon. En Kurgano AT-S estis fabrikataj ĝis majo 1962.
En la Sovetia armeo AT-S estis uzata ĝis la fino de la 1970-aj jaroj kiam ilin anstataŭis pli modernaj raŭpoveturiloj. Sed oficiale ili estis forigitaj el la listo de la armeaj veturiloj nur en 1998.
Teknikaj karakterizoj
La trenaŭto havis klasikan dezajnon kun antaŭe lokita motoro kaj malantaŭe lokitaj transmisiilo kaj movaj steletoj de la raŭpa movilo. La kvarporda ferma stirejo enspacigis sep homojn kaj kargujo kun flankaĵoj — ĝis 10. Iuj elementoj, kiel du kombinitaj aerpurigiloj, estis prenitaj de la traktoro S-80. Veldita framo, kreita el du laŭlongaj sparoj altaj po 300 mm kaj kvar transversaj sparoj, konsistis el ŝtalaj U-profiloj de malsamaj diametroj. Malsupre la framo estis ŝirmita per nehermetika protektilo, antaŭe staris fortika bufro.
Oni decidis uzi ĉenbendon kun multaj relative malgrandaj pelradoj, kio kune kun tordo-balancila suspensio ebligis relative egale disrtibui ŝarĝon laŭ la tuta longo de la raŭpo. Danke al tio raŭpo pli bone kroĉiĝis al surfaco (sur grundo la kroĉ-koeficiento preskaŭ atingis 1), garantiis glatan veturon ĉe malaltaj rapidecoj, longigis uzperiodon de la mekanismoj. La dizela motoro V-54 (foje markata kiel А-712) estis malfortigita versio de la tanka dizela motoro V-2 kun granda povorezervo. Oni produktis ĝin en la sekcio N 900 de la Ĉelabinska traktora fabriko. Ĝia uzperiodo kreskis kompare al la tanka versio ĝis 600 horoj. Unuafoje oni uzis por la artileria trenaŭto la tankan dizelmotoron kaj la tutan artilerian skipon metis en ferman stirejon. Speciala ŝmirsistemo kun "seka" motorŝelo, radiatoro kaj aparta oleujo garantiis normalan funkciadon eĉ ĉe grandaj laŭlongaj kaj transversaj kliniĝoj kaj en iu ajn klimato.
Du kombinitaj aerpurigiloj, prenitaj de la reakciilo de la traktoro S-80) kun injekta polvoelsuĉado el la unua ŝtupo, bone protektis la motoron en malfacilaj kondiĉoj de Centra Azio. Krom elektra startigilo haveblis aera startigillo, funkcianta danke al du balonoj kun aero premita ĝis 150 kgs/cm², kio sufiĉis por 5-7 startoj. La pova sesala ventolilo havis klinorimenan transmisiilon, kiu estis simpla, sed nefidinda kaj ofte paneis. Forta injektila varmigilo de akvo kaj oleo kun aŭtonoma transmisiilo, antaŭe uzita ĉe tankoj, garantiis rapidan starton vintre ĉe temperaturo ĝis 50 gradoj sub nulo.
Du fuelujoj kun suma kapacito 420 litroj troviĝis ene de la stirejo, en ties malantaŭa parto. Ekde junio 1957 funkciis ilia aŭtomata plenigado, ebliganta plenigi ilin komplete el ekstera ujo en kvar minutoj, uzante vakuon de kompresoro. Bremsa transmisiilo kaj glacoviŝiloj funkciis danke al piŝta kompresoro, instalita ĉe la motoro.
Ĉe malantaŭa finaĵo de krankŝafto de la motoro estis instalita seka dudiska ĉefa frikciono kun asbestobakalitaj surmetaĵoj, kio garantiis puran malŝaltadon, necesan por nesinkronizita rapidumskatolo. La lasta estis konektita per relative longa kardana artiko kun du dentaj mufoj ĉe la finaĵoj, kiuj danke al granda distanco inter iliaj centroj funkciis kun malaltaj kliniĝoj kaj pro tio estis longdaŭraj. La kvinŝtupa triartika rapidumskatolo lokiĝis sub ĝenerala motorŝelo de la postĉaro. La rapidumoj estis distribuitaj tiel: la dua kaj tria — por veturado laŭ grundo, la kvara kaj kvina — por ŝoseo). La fortodiapazono egalis al 5,02. garantiita uzperiodo de la rapidumskatolo estis 5000 ĝis 6000 km.
Kiel turnomekanismon oni elektis duoblan diferencialon, kiu dum la Dua mondmilito estis vaste uzata ĉe la germanaj kaj usonaj tankoj kaj trenaŭtoj. Konusaj dentradoj de la ĉefa transmisiilo havis spiralan denton, kio faris kluĉadon pli glata kaj longigis uzperiodon de la mekanismo. Duobla cilindra diferencialo ebligis neblokitan rektan veturadon (kaze de egala rezisto de surfaco al ambaŭ raŭpoj), stabilan abruptan turnon kun fiksita radiuso 4,5 m (2,37 m de la ŝpuro) kaj turnojn kun glate ŝanĝiĝntaj intermezaj radiusoj. Tio ebligis eviti perdojn de la povo en la bremsoj kaj longigi ilian uzperiodon kompare al la antaŭe uzitaj flankaj frikcionoj. Danke al tio kreskis rapideco ĉe veturado laŭ grundo kaj ĉe ofta manovrado.
La pova tirkuplilo kun risorta amortizilo, lokita je alteco, turniĝis ambaŭflanke je ĝis 30 gradoj kaj povis eliĝi malantaŭen ĝis 200 mm por kluĉi postveturilon. Vinĉo kun trenforto ĝis 17 unuoj lokiĝis je la antaŭa parto, sub planko de la platformo. Ĝi estis uzata por altiri postveturilojn, levi kargojn kaj por ke la veturilo eltiru sin mem. La kablo eliĝis permane.
La stirejo estis kvarporda kaj farita el unu ŝtalpeco, kun luketo en tegmento (ekde majo de 1958). Antaŭe sidis stiristo kaj komandestro de la kanono, sume enspaciĝis sep homoj. Pro sia specifa aspekto AT-S estis kromnomita "kestego" (сундук).
Malgranda kargoplatformo 2530 mm longa, kun kargoalteco kaj ligna fundo kun areo  havis faligeblan postan flankaĵon kaj du laŭlongajn sidilojn por loki artileriistojn ekstere. Ĝi povis esti ŝirmita per forigebla tolmarkezo. Komunikado kun la stirejo okazis per lumsignaloj. Volumeno de la kargujo sub tolmarkezo estis. Ĉiuj lumiloj havis lummaskilojn. Ekstere haveblis pova lumserĉilo.
El mankoj menciindas foje okazinta renversiĝo, speciale se veturado okazis laŭ ege malebena tereno. Pelradoj rapide eluziĝis, ĝis kompleta kojnumo. Manko de rezinaj bandaĝoj kaŭzis fortajn bruon kaj vibradon dum la veturado. Duobla diferencialo ne garantiis rektan veturadon kaj nokte la veturilo ofte perdis la vojon. Ĉe turno grave perdiĝis povo. Malalta povodiapozono de la transmisiilo limigis je la motoro maksimuman trenpovon. Do jam en 1956 oni komencis dezajni en Kurgano la novan mezan artilerian trenaŭton 650.
Durbano
Durbano, en la zulua lingvo eThekwini [], antaŭe Port Natal, estas urbego en la oriento de la ŝtato Sud-Afriko. Ĝi situas ĉe la marbordo de la Hinda Oceano. Kun ĉirkaŭaj komunumoj pri konsistigas la municipon eThekwini metropolitan municipality. La urbo havas pli ol 3,1 milionojn da loĝantoj (laŭ la popolnombrado de la jaro 2001) - ĝi estas la plej granda urbo de la provinco KwaZulu-Natal kaj post Johanesburgo la dua plej granda urbo de Sud-Afriko.
Robert Pereira da Silva
Robert Pereira da Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Charlotte Sommer-Landgraf
Charlotte SOMMER-LANDGRAF (naskiĝis la 20-an de julio 1928 en Dresdeno; mortis la 11-an de novembro 2006 samloke) estis germana skulptistino kaj grafikistino.
Robert Pereira da Silva
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Durbano
Durbano estas signifa industria kaj komerca urbo kun la plej granda haveno de la kontinento Afriko. Kun siaj multaj, puraj plaĝoj kaj la subtropika klimato la urbo same estas multe vizitata feria centro.
John Stuart Mill
John Stuart MILL (20-a de majo 1806 - 8-a de majo 1873) estis angla filozofo, politikekonomikisto, feministo kaj ŝtatoficisto, kiu estas konsiderita grandinfluanta liberalisto kaj defendanto de utilismo, eble la plej influa liberala pensulo de la 19-a jarcento. Li evoluigis la teorion de utilismo en la kampo de la filozofio de moralo, okupiĝis pri logiko kaj politika filozofio kaj apogis la etikan teorion unue lanĉitan fare de lia instruisto kaj bona amiko de sia patro, Jeremy Bentham. Lia liberala koncepto postulis la liberecon de la individuo super senlima registara kontrolo.
Oleksandr Olesj
Oleksandr Olesj (ps. de Oleksandr Kandiba) ukraine Олександр Олесь (1878-1944) - ukraina poeto. Naskiĝis en norda Ukrainio, lernis en Ĥarkiva veterinara instituto de, laboris laŭ fako en Ĥarkivo kaj Kievo. En 1907 en Peterburgo aperis la unua poem-kolekto de poeto, kiu famigis lin. Sekvantaj poemaroj estis eldonitaj en 1909, 1911, 1914, 1917. En 1919 la poeto elmigris al Vieno, kie li daŭrigis verkadon. Mortis en Prago.
John Stuart Mill
Vivo
Li estis filo de James Mill kaj baptofilo de Jeremy Bentham.
Rekono
Li ricevis honoran membrecon en 1868 en Hungara Scienca Akademio.
Durbano
Klimato
Durbano havas sub-tropikan klimaton danke al la varma Hinda Oceano. Someroj estas varmaj kaj humidaj kun meza temperaturo de 25–27 °C kaj vintroj estas mildaj je 15–17 °C. La sezonoj estas inversaj kompare al la norda duonsfero, kun printempo komencanta en septembro kaj vintro en julio. Somero estas la ĉefa pluvsezono, sed kelkfoje la vintra pluvo de Kabprovinco atingas la urbon. Durbano ricevas pli ol 500 mm da pluvo jare.
Historio
La loĝantaro de urbo kaj de la provinco estas kuniĝo de popoloj el tri kontinentoj – Afriko, Azio kaj Eŭropo. La rezulto estas unika, ekzotika, ĉarma (kaj por eksterlandanoj, ofte konfuziga) mikso de kulturaj influoj.
La zuluan popolon starigis reĝo Shaka komence de la 19a jarcento kaj eĉ hodiaŭ la statuto de la provinco Kvazuluo-Natalo provizas por la zulua monarko Goodwill Zwelithini kaj lia familio. Zuluoj tradicie estas paŝtistoj, sed ankaŭ militistoj kaj militis kontraŭ kaj la britoj kaj la buroj. Zuluinoj famas pro siaj multkoloraj globetoj, argilaj potoj kaj herbaj teksaĵoj kiel matoj kaj korboj.
Oni venigis baratanojn en la jaroj 1860-aj kiel kontraktlaboristojn je la sukerkanplantejoj. Multaj elektis ne reiri al la patrujo, kaj poste venis komercistoj, negocistoj kaj religiestroj. Hodiaŭ en Durban troviĝas unu el la plej grandaj barataj grupoj ekster Barato. En Durbano troveblas la plej granda moskeo en la suda duonsfero (situanta en strato Grey en la centra distrikto). Ankaŭ la Hare-Krishna-Templo de Kompreno en la kvartalo Chatsworth estas miriga konstruaĵo. Spicaj baratdevenaj manĝaĵoj, kiel kareo, estas karakteriza parto de la gastronomio de Durbano.
Eŭropano Vasco da Gama unuafoje vidis la marbordon de nuntempa Kvazuluo-Natalo okaze de Kristnasktago en la jaro 1497 kaj nomigis la regionon Terra de Natalia. La unuaj blankaj (eŭropaj) koloniistoj estis britaj misiistoj kaj negocistoj, kiuj alvenis ŝipe de la Kabo al la nuna Durbano en la 1820aj jaroj. Samtempe la nederlanddevenaj kaj francdevenaj farmistoj (nacilingve "boere" [buroj]) eniris la provincon per vagonoj trans la montaro Drakensberg en 1937 serĉante terenon. La eŭropa arkitekturo de gravaj malnovaj konstruaĵoj (ekzemple la urbodomo), la statuoj kaj la stratnomoj respegulas la influon de la britoj. Ankaŭ la nomo de la urbo venas de la britoj: la malgranda negociejo fondita en 1823 nomiĝis Durban en 1835 omaĝe al Sinjoro Benjamin D'Urban, la tiama gubernatoro de la Kabo.
Infrastrukturo
La haveno de Durbano estas la plej uzata haveno en Afriko. La urbo estas bone interligita kun aliaj urboj per ŝoseoj. La ŝoseo N3 kondutas trans la interno de la provinco ĝis Johanesburgo. Norden la ŝoseo N2 preskaŭ atingas la Svazilandan kaj Mozambikan landlimon, kaj suden ĝi kondutas tra Port Elizabeth al Kaburbo. Ekde Aprilo 2010 la King Shaka Internacia Flughaveno interligas Durbanon kun ĉefaj urboj de Sudafriko kaj kun la eksterlando (aŭ rekte aŭ tra Johannesburgo). Antaŭe la Durbana Internacia Flughaveno, sude de la urbo, estis uzata. Krome, Durbano atingeblas per bona fervojreto de ĉiuj aliaj urboj.
Industrioj
Durbano estas la dua plej granda industria centro de Sudafriko. La haveno estigis Durbano, sed hodiaŭ ekzistas diversaj industrioj. Fabrikado (ĥemiaĵoj, ekz. sulfura acido H_2 SO_4, teksaĵoj, nutraĵoj kaj vestaĵoj) estas la plej granda sektoro de la ekonomio (30 %). Papero kaj sukero estas ankaŭ gravaj industrioj kaj en la suda industria regiono "Prospecton" estas fabriko de la japana aŭtomobilfabriko Toyota. Komerco, servoj kaj financo estas aliaj grandaj sektoroj. Turismo estas alia grava kaj kreskanta industrio: dum 1995 1,7 milionoj da turistoj vizitis Durbanon.
Durbano en Esperanto
Elisée By'élongo Ishéloke en Mayville, kvartalo en la urbocentro de Durbano en Sud-Afriko: defioj kaj perspektivoj faras rakonton kaj priskribon de kongano kiu translokiĝas al Sudafriko, kie analizas socie la diversajn lokojn kaj tavolojn, ĉefe ĉe Durbano.
La Higuera
La Higuera [laigEra] signifas en la hispana "figarbo".
La termino de La Higuera povas aludi al:
NGC 4575
NGC 4575 (aliaj indikoj — ESO 322-36, MCG -7-26-15, DCL 85, IRAS12351-4015, PGC 42181) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vento (orgeno)
Vento estas en la orgen- kaj gurdokonstruo la komprimita aero produktata de balgaro aŭ blovilo.
La premon de la orgenvento oni mezuras laŭ akvokolonaj milimetroj (1 mmAk = 9,807 Pa), kaj ĝi kutime situas je ĉ. 50 ĝis 100 mmAk. Iam oni ankaŭ konstruis aparte akresonantajn t.n. altpremajn registrojn je kutime ĝis 300 mmAk da ventpremo.
Balgaro
La ventigilaro, ankaŭ balgaro aŭ je modernaj orgenoj simple nomata ventigilo, estas orgenero, kiu prizorgas la konstantan produktadon de vento. Nuntempe ĝi kutime konsistas el centrifuga ventigilo, magazenbalgo kaj ventkanaloj, kiuj konduktas venton en la venkestojn, sur kiuj staras la orgenfajfiloj. Ofte en la ventigilaro ankaŭ troviĝas tremsonigilo.
Balgoj
En la orgenkonstruo oni distingas inter jenaj balgtipoj:
Ventkanalo
La vento fluas tra plejparte lignaj ventkanaloj ekde la magazenbalgo al la ventkestoj. La ventkanaloj devas esti tiel konstruitaj, ke ili alkondukas la venton plejeble sen premperdo kaj sen gravaj flukirliĝoj al la destinejo. Oni devas atenti, ke ne ekestas flubruetoj, kiuj trapenetas eksteren.
Ventŝanceliĝo
Ventŝanceliĝo estas la efekto de neintenitaj ŝanceliĝoj de la ventpremo dum la orgenludado. Kromefekto de ventŝanceliĝo estas aŭdeblaj agordŝanceliĝoj ĝis eĉ misfunkcioj de fajfiloj, kiuj bezonas aparte stabilan ventprovizadon kiel ekz. lamenfajfiloj. Ĉi tio fenomeno plejparte okazas je historiaj orgenoj de la baroko (kaj iliaj rekonstruaĵoj). Je romantikismaj orgenoj ventŝanceliĝo plejparte ne konatas. La ventŝanceliĝo i.a. kaŭzis la „malpermeson“ uzi du samfutotonajn registrojn samtempe je la registrado de baroka orgenmuziko. El nuntempa vidpunkto tiu ĉi opinio estas ekstermoda.
Krakvento
Krakvento estas artefarita subita premvento por plibonigi la sonon de lamenfajfiloj kaj optimigi la adaptadon al la starejo. Antaŭ ol enkonstrui lamenregistroj oni trairigas ĝin per krakvento, kiu havas duoble multan ventpremon kiel la normala vento, stokata en la magazenbalgo.
Rozdilna
Rozdilna (Роздільна) estas urbo en Odesa provinco de Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2019.
Rickling
Rickling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Boostedt-Rickling, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
7221 Sallaba
7221 Sallaba estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Ecoj
Laŭ ĝia absoluta magnitudo de 15, oni povas taksi ĝian diametron inter 3 kaj 7 km.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Jan Sallaba (1775–1827), konstruanto kaj, de 1821, ĉefa mastrumanto de konstruo de la kastelo Schwarzenberg en Český Krumlov. Li desegnis kaj konstruis la gvatoturon de Jozefo ĉe la supro de la monto Kleť, kiu malfermiĝis en 1825, kaj ankaŭ la glorietoj en Český Krumlov kaj Zlatá Koruna. La nomo estis sugestita de Jana Tichá.
Miklós Galla
Miklós Galla [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galla Miklós estas hungara aktoro, humuristo, amatora pentristo, ŝlagrokantisto, gitaristo, tekstopoeto.
Miklós Galla naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Galla devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, sed li ne maturiĝis. Post lernado li estis nelonge poŝtisto, ekde 1970 li estis gitaristo en pluraj ŝlagrorkestroj. Ekde 1986 li estis signifa partoprenanto de humuraj teatraj kompanietoj, baldaŭ li estis ankaŭ sola humuristo. En 2021 li estus ricevinta premion, sed pro skandalo tio ne okazis (li vestis sin plene nuda sur scenejo).
Scopa
Scopa (jen itale, Skud en la valeza kaj Scoa en la piemonta) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sainte-Thérèse
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Thérésiens.
Scopa
Najbaras la komunumoj Balmuccia, Boccioleto, Guardabosone, Postua, Scopello kaj Vocca.
Ákos Gara
Ákos GARA [gara], plumnomo Gara Bonciás, estis rumania hungara verkisto, ĵurnalisto, tradukisto, redaktoro. Li naskiĝis en Nagyvárad la 4-an de februaro 1877 kaj mortis ?.
Éva Váli
VÁlI Éva va:li Botos estas mezlerneja instruistino pri la rumana lingvo kaj literaturo, publicistino, verkistino, tradukistino naskita la 6-an de decembro 1943 en Baia Mare.
Ákos Gara
Kariero
Ákos Gara pristudis juron en sia naskiĝurbo kaj en Koloĵvaro. Li redaktis de 1919 kune kun Béla Zsolt la gazeton  Nagyváradi Munkásújság, poste li estis kunlaboranto de gazeto Keleti Újság, de Kluĵo, de 1929 li estis respondecredaktoro de gazeto Garabonciás, artikolisto de ĵurnalo Jóestét.
Éva Váli
Biografio
Éva Váli studis en mezlernejo de sia naskiĝurbo kaj en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo diplomon pri rumana lingvo. Ŝi instruis en Ditrău kaj Miercurea Ciuc.
-273
En la jaro 273 antaŭ Kristo okazis, interalie: