cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caherdooneerish
Ĉio el la karstorokaĵo de An Bhoireann konstruita Caher aŭ Dun situas en limo de kampaj muroj kaj havas oblongan D-formon. La murego konsistas el kvar metrojn altaj muroj. La diametro estas ĉ. 25 m. Ĝi havas du metrojn larĝan enirejon kaj la interna vando montras terasojn. La sekmasonaĵo estas neregula kaj montras signojn de sinsekva konstruado. La Caher verŝajne havis kultan funkcion. La instalaĵo estas el la ferepoko.
Lanšperk (burgo)
Lanšperk (germane Landsberg) estas burgoruino proksime de ĉeĥa vilaĝo Lanšperk, kiu troviĝas en regiono Pardubice, en distrikto Ústí nad Orlicí.
Historio de la burgo
Burgo Lanŝperk estis fondita proksimume en duono de la 13-a jarcento dum regado de lastaj Prĵemislidoj kadre de koloniigo de maldense loĝata apudlima praarbaro en orienta Bohemio, kiu estis reĝa havaĵo. Fondis ĝin aŭ Vilhelmo de Drnholec, aŭ iu el liaj filoj, kiuj estis Herzman kaj Ulriko. Baldaŭ post fondo transiris la burgo en reĝan havaĵon kaj fariĝis administrativa centro de la vasta sinjorejo. La unua skriba mencio pri Lanšperk estas el la jaro 1285, kiam la reĝo Venceslao la 2-a donacis ĝin al Zaviŝ de Falkenŝtejn. En la jaroj1292 kaj 1304 la reĝo la sinjoreon, donacis al nove fondita cisterciana klostro en Zbraslav. Sekve de tiu ĉi akto ekestis kaj nelonge ekzistis sur la burgo prepostejo, unue memorigata en la jaro 1314, kiu por la klostro Zbraslav sur tiu ĉi fora klostra sinjorejo realigis administran funkcion. Dum la unua duono de la 14-a jarcento donis cistercianoj de Zbraslav la lanšperkan sinjorejon ripete en garantiaĵon kaj en la jaro 1358 interŝanĝe kontraŭ bienoj apud Prago transigis ĝin al Episkopejo de Litomiŝlo, kiun tiam administris Johano la 9-a el Strzeda.
En komencoj de la Husmovado havis la burgon kaj sinjorejon garantie Johano de Smilkov kaj sur Kostelec kaj post li katolika nobelulo Venceslao de Dubá, kiu sur la burgo vivtenis soldataron fidelan al la reĝo Sigismondo. En la jaro 1425 la burgon konkeris husanoj, sed ĉar komisiita administratoro de la husmovado deflankiĝis al reĝo Sigismondo, devis husanoj la burgon konkeri refoje.
Inter la jaroj 1451 - 1506 posedis la burgon kaj sinjorejon familiaro Kostka de Postupice. En tiu ĉi tempo estis la burgo riparita kaj reloĝata.
De la jaro 1506 la burgon posedis familiaro Pernštejn, ĉar filoj de Vilhelmo la 2-a Johano la 4-a kaj Adalberto, per edziĝo kun Anna kaj Margareta, filinoj de Bohuš Kostka de Postupice, la kunigitan sinjorejon Lanškroun-Lanšperk akiris. La sinjorejo entenis tri urbetojn kaj 28 vilaĝojn kaj vivis en ĝi 992 hubuloj. Inter la jaroj1588 - 1589 devis Johano la 5-a pro granda ŝuldiĝo la kunigitan sinjorejon Lanškroun-Lanšperk vendi al Adamo Hrzán de Harasov.
Ankoraŭ en la lasta kvarono de la 16-a jarcento komencis la burgo dezertiĝi, ĉar kiel sidedjo Pernštejnoj uzis kastelon en Lanškroun. De tiam la burgo servis kiel fonto de malkara konstrumaterialo por bontenado de la sinjora korto kaj precipe por konstruado de novaj servutulaj domoj. En la jaro 1922 okaze de grundreforfmo fariĝis ruinoj de la burgo havaĵo de komunumo Dolní Dobrouč, al kiu vilaĝo Lanšperk administre apartenas.
Nuntempo
La komunumo Dolní Dobrouč ĉe administrado de la burgo kunlaboras kun civiljura kompanio Zorgistaro por savo de la burgo Lanšperk. Ĝi sukcesis konservi tutan sendifektan parton de la fronta murego, konstrui simplan lapidarion por gardado de prilaboritaj ŝtonoj, kiuj pli frue estis dissemitaj en la burga areo. En norda parto de la kortego estis instalita ŝtala belvideja plato, kiu ebligas vidon sur panoramon de Orlica montaro, Králický sněžník, Suchý vrch, Buková hora kaj ĉe bona vetero eĉ sur Hrubý Jeseník. Krom propraj konservaj laboroj la Zorgistaro disvolvas ankaŭ riĉan klerigan kaj publicadan agadon.
Kosovskoje
Kosovskoje estas lago en Rusio, proksime al Ŝimsk. Ĝi povas ankaŭ esti literumita kiel "Kosovskoj". La lago apartenas al la baseno de Balta Maro.
Charles de Gaulle - Étoile (pariza metrostacio)
Charles de Gaulle - Étoile [ʃaʁl də ɡol etwal] estas stacio sur linioj 1, 2 kaj 6 de la Metroo de Parizo situanta sub Placo Charles-de-Gaulle. Origine nomita Étoile (Stelo), ĝi situas inter la 8-a, 16-a kaj 17-a arondismentoj de Parizo.
La, tuj post la malfermo de RER, la stacio, same kiel la placo, estis alinomita; ĝi nun nomiĝas Charles de Gaulle - Étoile omaĝe al Prezidanto Charles de Gaulle.
Stacio
La stacio Étoile estis malfermita nur la, post linio 1; komence, vagonaroj trapasis sen halti.
Franz Skarbina
Franz SKARBINA (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  samloke) estis germana pentristo. Li anis ĉe Berlina secesio.
Vivo
Skarbina studis ĉe la berlina akademio pri artoj kaj poste mem trejniĝis laŭ la modelo de Adolph von Menzel kiel desegnisto kaj pentristo de moderna vivo. En la 1870-aj jaroj estiĝis krom akvafortoj, guaŝoj kaj desegnaĵoj kelkaj ĝenraj bildoj, el kiuj ĉefe du furoris: Der Lebensabend (pri la maljuna Frederiko la 2-a (Prusio) dum aŭtuna tempo en la parko de Sanssouci) kaj Erwachen eines Scheintoten nach einem Selbstmordversuch unter den Leichen der Anatomie (pri ŝajna mortinto kiu vekiĝis en anatomiejo inter kadavroj).
Vojaĝo al Nederlando igis lin ekpentri la elegantajn personojn en la naĝejoj de ĉe Norda Maro] (Mittag 12 Uhr in Ostende). En 1885 li estis pli longa tempo en Parizo kie li faris multajn imponajn verkojn oleaj akvafortaj ĝuaŝaj pri la surstrata kaj ensocia vivo laŭ la ideoj de moderna naturalismo. Ankaŭ el vojaĝoj al Norda Franclando kaj Nederlando li kunportis multajn pentraĵojn pri popola vivo: ekz. Die Fischauktion in Blankenberghe (1886), Küchenhof eines bretonischen Hotels, Wäscherinnen in Pont-Aven in der Bretagne, Das Innere einer holländischen Heringsräucherei, Hof einer Farm in der Picardie (1890, Münchener Neue Pinakothek), Belgisches Kabaret (1891, Dresdener Galerie), Spitzenklöpplerinnen in Brügge (1896, Berliner Nationalgalerie).
El la pli malfruaj parizaj bildoj menciindas Der Auerseelentag, el la vivo de Berlino: Der Weihnachtsmarkt im Lustgarten (1893), An der Potsdamer Brücke, Im Zentrum Berlins. El montrigaĵoj de tiutempaj okazoj estu atentigite pri Der Kaiser in der schiffbautechnischen Gesellschaft, Eine klinische Vorlesung E. v. Bergmanns (1906). Skarbina prezentis ankaŭ motivojn ekz. el Karlovy Vary, Tirolo kaj Italujo (Abend in einem Dorfe, Berliner Nationalgalerie), kaj produktis gravuraĵojn, litografaĵojn ka ilustraĵojn. Li estis membro de Vereinigung der XI kaj de la Berlina akademio pri artoj. Inter 1878–93 li docentis ĉe la artoakademio kaj nomumitis en 1888 profesoro.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 18. Leipzig 1909, p. 519-520, kio legeblas interrete tie ĉi.
Krukow (Amt Penzliner Land)
Krukow ekde la 1-a de januaro 2012 estas parto de la tiutage novkreita komunumo Kuckssee en Germanio, antaŭe temis pri sendependa administra unuo. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro 2010 la komunumo havis 180 loĝantojn.
Llefià (Metroo de Barcelono)
Llefià estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Badalona.
Izopropila glioksilato
Izopropila glioksilato aŭ C5H8O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glioksilata acido kaj izopropanolo. Izopropila glioksilato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila glioksilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila glioksilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Jenő Adorján (redaktoro)
ADORJÁN Jenő (pro. adorja:n), barátosi estis rumania hungara redaktoro naskita en Nagyenyed la 12-an de septembro 1894 kaj mortinta en Kluĵo la 11-an de septembro 1976.
Biografio
Jenő Adorján finis en komercan maristakademion en Fiume (nuna Rijeko) kaj li fariĝis ŝipkapitano. Poste militservo li ĉefredaktis la gazeton Véndiákok Lapja (1925-28), li estis kunlaboranto de Pásztortűz (1928-30). Li fariĝis fakulo de ĝardenkulturo kaj agrikulturo kaj li redaktis en Kluĵo la revuojn Kertgazdaság és testvérlapja, Grădina Mea.
Kournas
Kournas estas la nomo de vilaĝo kaj la apuda lago sur insulo Kreto, Grekio. Ĝi apartenas al la provinco Ĥanio, lime al la najbara provinco Retimno, 47 kilometrojn de la urbo Ĥanio.
Bauen
Pri la komunumo
Bauen estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 186 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Bauen situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Urio, kiu estas la suda brako de la Kvarkantona Lago. Krom la ĉefvilaĝo Bauen al la komunumo apartenas ankaŭ la setlejo Isleten sudoriente de la vilaĝo sur la delto de la rojo Isletenbach.
Trafiko
Bauen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj stingebla per unu nura mallarĝa veturebla vojo laŭlonge de la lagobordo el suda direkto, kiu estis finkonstruita nur en la jaro 1956. Antaŭ 1956 Bauen atingeblis nur piede aŭ ŝipe. En la vilaĝocentro de Bauen aŭtomobila trafiko estas malpermesita.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 8 kilometrojn sude en Altdorf.
Bauen estas konektita al la publika transportreto per la liniŝipoj sur la Lago de Urio kaj la Kvarkantona Lago. De Isleten ankaŭ ekzistas poŝtaŭto al Altdorf.
Historio
La unua dokumenta mencio pri Bauen datiĝas el la jaro 1334 kiel Bawen. Meze de la 12-a jarcento la Monaĥejo Muri posedis la rajton pri la duono de la ekzleziaj interezoj. En la jaro 1799 sur la tereno de la komunumo okzazis fortaj luktoj inter aŭstraj kaj francaj trupoj.
La Salut (Metroo de Barcelono)
La Salut estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Badalona.
Anna Dillon
Anna DILLON (naskiĝinta en 1759 en Dublino, mortinta la en Vajmaro) estis paĝiino en Vajmaro, Germanujo, kaj konfidenculino de ŝia granddukina moŝto Maria Pavlovna Romanova.
La rusa princino mem igis la ĉefkonstruiston Clemens Wenzeslaus Coudray krei tombon por sia amika paĝiino Anna Dillon laŭ romia modelo kiu spekteblas sur la Historia tombejo vajmara eoste de la Princa kripto. Jam en 1824 liveris Coudray la unuajn planojn. Pro ĝia multekosta fariĝo temas pri elstara atestilo de granddukina ŝato. Fakte admireblas ankaŭ ties monogramo MP sur la monumento el grejso turingia. Bedaŭrinde detaloj el la vivo de Dillon ne konatas: certas ke venis ŝi kune kun Maria Pavlovna el Sankt-Peterburgo Vajmaron. Antaŭ transporto je la fina destinacio ŝiaj ostoj kuŝis sur la Jakoba tombejo. Ŝia nomo trovatas sur tabulo indikanta ĉiujn eksajn surloke entombigitojn.
Placo de la Venkoj (Parizo)
La placo de la Venkoj estas placo lokita en la unua kaj la dua arondismentoj de Parizo. Tiu cirkla placo, centre de la franca ĉefurbo, estis kreita pro iniciativo de François de La Feuillade kaj de la pariza municipo. Ĝi estas dediĉita al la venkoj de la reĝo Ludoviko la 14-a. Post traktado ĉe la reĝa konsilio en 1685 por difini siajn karakterizojn, la placo estis inaŭgurita en 1686.
Anna Dillon
En leterinterŝanĝo de Johann Wolfgang von Goethe kun la edzino Christiane von Goethe dufoje temas pri certa Madame Dillon respektive Miß Dillon en 1810, unufoje en 1814. Rilatoj inter Goethe kaj Dillon estis nur formala, ne tro amika.
Placo de la Venkoj (Parizo)
La ĉirkaŭa urba plano estis konfidita al Jules Hardouin-Mansart, kaj ĉiu vojbordulo devis do konstrui simetriajn konstruaĵojn.
Tipaj apusoj
Tipaj apusoj aŭ birdoj de la tribo aŭ subfamilio Apodini estas tipo de birdoj de la familio de apusedoj. Ili similas multe laŭ aspekto kaj estas konfuzitaj kun la hirundoj, pro ĝenerala aspekto, koloro kaj flugmaniero, sed ili entute ne estas rilataj al tiuj (vidu ankaŭ konverĝa evoluo). Tiu subfamilio en havas la pli tipan genron nome Apus kaj aliajn kvar genrojn. Ĉiuj havas mallongajn krurojn kiuj malpermesas surteriĝi kaj poste ekflgui kaj nur pendigi sin al vertikalaj truoj aŭ surfacoj, kie nestumas.
Krutvatnet
Krutvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Hattfjelldal en Nordland.
Tariŝio
Tariŝio (Tarija) estas departemento de Bolivio, en la sudo de la lando, ĉe la bordoj al Paragvajo kaj Argentino. Ĝi kovras areon de kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2001, en la departemento sume vivis 391,226 homoj - laŭ takso de la jaro 2010 intertempe estu pli ol 500,000. Administra centro de la departemento estas la samnoma urbo.
Pál Adorján
ADORJÁN Pál (pro. adorja:n) estis rumania hungara inĝeniero, redaktoro naskita en Nagyvárad en 1905 kaj mortinta en ?. Li estis filo de Emil Adorján kaj la pli aĝa frato de verkisto Péter Adorján
Biografio
Pál Adorján elmigris en la 20-aj jaroj Londonon. En revuo Film-Riport li popularigis la radioteknikon kaj laŭtfilmfabrikon (1924-26).
(15153) 2000 FD17
(15153) 2000 FD17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 1396
NGC 1396 (aliaj indikoj — PGC 13398, FCC 202) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malloka variablo
En programlingvoj, malloka variablo estas variablo deklarita ekster ĉiu subprogramo aŭ klaso, variablo kies regiono estas la tuta komputila programo.
Mallokajn variablojn oni povas uzi anstataŭ parametrojn de subprogramoj, por provizi al tiuj argumentojn kaj ricevi de ili rezultojn. Tio estas malaprobata praktiko, kiu malklarigas la programon.
Ekzemplo
Jen estas ekzempla programo en esperantigita Paskala pseŭdokodo.
La programo manipulas stakon (inversvican memoron); la variabloj  kaj   estas mallokaj kaj kune manipulataj de la antingaj proceduroj kaj funkcioj. Male, la «aplika» proceduro  entenas lokan variablon.
programo P; konst stakkapacito = 100; tipo datumo = 0 .. MaksEnt; var Stako : tabelo [1 .. stakkapacito] el datumo; {malloka} pinto : 0 .. stakkapacito; {pinto estas ankoraŭ unu malloka variablo} proceduro preparuStakon; starto pinto := 0 fino; funkcio malplenas : bulea; starto malplenas := (pinto = 0) fino; funkcio troo: bulea; starto troo := (pinto+1 = stakkapacito) fino; funkcio elstakigu : entjera; starto se malplenas tiam elstakigu := -1 alie starto elstakigu := Stako[pinto]; pinto := pinto - 1; fino; fino; proceduro surstakigu(d : datumo); starto se ne troo tiam starto pinto := pinto + 1; Stako[pinto] := d;     fino; fino; proceduro TienReen; {ĉi tiu estas proceduro kiu "aplikas" la ĉi-suprajn} var i: entjera;  {i estas loka en TienReen} starto por i := 1 supre 7 faru surstakigu(i); por i := 1 supre 7 faru skribu(elstakigu:2); skribuLin; fino; starto {de la programo} preparuStakon; TienReen; fino.
(La korpo de la programo entenas vokon de la proceduro, kiu unue surstakigas la vicon de<tt> 1 2 ... 7 </tt>kaj poste deprenas ilin — en la inversa ordo — kaj printas<tt> 7 6 5 4 3 2 1</tt>.)
Arraiolos
Arraiolos estas sidejo de municipo kun 684,08 km² kaj 7 616 loĝantoj (2001), subdividitaj en 7 fregezioj: Arraiolos, Igrejinha, Sabugueiro, Santa Justa, São Gregório, São Pedro de Gafanhoeira kaj Vimieiro.
Stacio Kusatsu (Ŝiga)
Stacio Kusatsu (japane: 草津駅 [Kusacu-eki], angle: Kusatsu Station) estas fervoja stacio en Kusacu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Kusatsu.
Minimumo Maunder
La Minimumo Maunder estas la nomo donita al la periodo proksimume de 1645 ĝis 1715, kiam sunmakuloj fariĝis treege maloftaj, kiel notitaj de tiutempaj sunaj observantoj. Ĝi nomiĝas pro la posta suna astronomo E.W. Maunder kiu malkovris la maloftecego da sunmakuloj dum tiu periodo, per studado de registroj de tiuj jaroj. Dum unu tridek-jara periodo en la Minimumo Maunder, ekzemple, astronomoj observis nur proksimume kvindek sunmakulojn, kontraŭ pli tipa 40,000-50,000 makuloj.
La Minimumo Maunder koincidis kun la mezo - kaj plej malvarma parto - de la tiel nomata Malgranda Glacia Epoko, dum kiu Eŭropo kaj Nordameriko, kaj eble multe de la cetero de la mondo, spertis akre malvarmegajn vintrojn. Lastatempe eldonitaj informoj sugestas ke la Suno pligrandiĝis dum la Minimumo Maunder kaj sia rotacio malplirapidis. Pli granda kaj pli malrapida Suno, oni spekulativas, eble ankaŭ implicus pli malvarman Sunon, kiu provizus malpli da varmo al Tero. (Precize kial la Suno pligrandiĝas kaj malpligrandiĝas estas ankoraŭ enigmo.)
Kurona duoninsulo
La Kurona Duoninsulo aŭ "Kurŝa" Terlango (Kuršių nerija, Kurische Nehrung, Куршская коса) estas mallarĝa teritorio inter Klaipėda (germane ĝis 1923 Memel) en Litovio kaj Lesnoje (germane ĝis 1945 Sarkau, prononco "Zarkaŭ", litove Sarkuva) en eksa Orienta Prusio, la hodiaŭa regiono Kaliningrado apartenanta al Rusio. De nordo al sudo la duoninsulo longas 98 kilometrojn, el kiuj hodiaŭ 52 apartenas al Litovio kaj 46 al Rusio. De okcidento al oriento ĝi ĉie larĝas malpli ol 4 kilometrojn: la plej larĝa loko, 4 kilometrojn norde de Nida, ampleksas 3,8 kilometrojn, la plej mallarĝa, ĉe Lesnoje, 380 metrojn. Nur ĉe la suda pinto la duoninsulo havas konekton al la Eŭropa kontinento: okcidente troviĝas la Balta Maro kun kontinua plaĝo el tre fajna sablo, oriente la Kurona Laguno (litove Kuršių marijos, germane Kurisches Haff), en kiun sudoriente enfluas la rivero Nemunas, kaj norde la kontinento kun la havena urbo Klaipėda proksime videblas. La istmo inter la maro kaj la laguno ĉe Klaipėda larĝas proksimume 300 metrojn, kaj teknike estus simple konstrui ponton, sed por limigi la trafikon al la duoninsulo oni konscie rezignas pri tio, tial ke nur du pramo-linioj, inter ili unu nur por piedirantoj kaj nur la dua ankaŭ por aŭtoj kaj kamionoj, ligas la kontinentan parton de Litovio kaj la duoninsulan.
Minimumo Maunder
Ĉu estas kaŭza rilato inter malalta sunmakula agado kaj malvarmaj vintroj estas la temo de aktuala debato. Iuj sciencistoj kredas ke suna agado pelas klimatan ŝanĝon pli ol karbona dioksido (vidu Plivarmigo de la planedo).
Kurona duoninsulo
Etimologio de la nomo
La unua vorto de la nomo aludas al la historia balta regiono Kuronio (germane "Kurland"), ĝis la 13-a jarcento la vivoregiono de la balta popolo kuronoj. La dua vorto de la litova nomo, "nerija", estas litovigo de la germana vorto "Nehrung" (aparte mallarĝa kaj longa duoninsulo). Tamen neoficiale la tuta duoninsulo - kaj oficiale la urba komunumo, kiu unuigas preskaŭ ĉiujn urbetojn de la litova parto - en la litova ofte nomiĝas "Neringa" laŭ bela knabino el la litova mitologio, kiu laŭ la mitoj estis nekredeble forta kaj dum ludado ĉe la maro formis la duoninsulon. La mitologia vorto "Neringa" probable pli aĝas ol la germana geografia esprimo "Nehrung", kvankam la du vortoj eventuale nur hazarde similas.
Aspekto
La duoninsulo ekzkluzive konsistas el sablo kun gigantaj migrantaj dunoj, kiuj dum la pasintaj jarcentoj dum sia migrado kovris plurajn urbetojn. Nur fine de la 19-a jarcento la germana "duna inĝeniero" Wilhelm Franz Epha sukcesis aranĝi sukcesan plantadon de la dunoj kaj stabiligi ilin. La "Granda Duno" ĉe la urbeto Nida 4 kilometrojn norde de la duoninsula rusa-litova limo, germanlingve ankaŭ nomiĝas la "Saharo de Orienta Prusio", kaj la dunoj tie tiom grandas (averaĝe 35 metrojn, sed pluraj pli ol 60 metrojn), ke - vidante nur sablon kaj ĉielon - oni facile vere sentas sin en dezerto. Tamen sufiĉas grimpi unu aŭ du dunegojn, kaj videblas aŭ la maro, la laguno, peco de la tipe nordeŭropa pinarbaro, kiu intertempe kovras grandan parton de la duoninsulo, aŭ herbaron plantitan je la dunorandoj, eble la okuloj ankaŭ kaptas lignan padon inter la dunoj... kaj denove klaras, ke temas pri nordorienta Eŭropo, tute ne dezerta.
Trafiko sur la duoninsulo
En Palanga ekzistas eta internacia flughaveno kun konektoj interalie al Frankfurto ĉe Majno, Berlino, Kopenhago, Stokholmo, Oslo kaj Malmö. De la flughavenoj Kaŭnaso kaj Vilnius eblas per buso same atingi la regionon. Al Kaŭnaso el diversaj eŭropaj urboj ankaŭ flugas la kompanio Ryanair, kiu foje ofertas aparte malmultekostajn flugojn. Ekzistas internaciaj pramkonektoj de Klaipėda trans la Balta Maro al pluraj havenoj de Germanio kaj Skandinavio.
Kaj la litova kaj la rusa parto de la duoninsulo estas Naciaj Parkoj. Envojaĝante la urban komunumon Neringa per aŭto, necesas pagi ekologian enirpagon (dum 2008 ĉirkaŭ 20 Lidoj, pli-malpli 6 Eŭroj), kiu por peraŭtaj vojaĝantoj el "kontinenta Litovio" aldoniĝas al la kostoj de la pramŝipo (po aŭto ĉirkaŭ 30 Lidoj, pli-malpli 9 Eŭroj). Ekde 2000 la Kurona Duoninsulo estas monda heredaĵo de UNESKO laŭ la listo pri elstaraj kulturaj pejzaĝoj.
en la litova parto
La urbetoj/vilaĝoj krom Kopgaila kaj Smiltinė estas unuigitaj en la urba komunumo Neringa.
Turismo
La litova parto de la duoninsulo estas ŝatata vojaĝocelo ne nur por litovoj, sed ankaŭ por germanoj kaj pli kaj pli ankaŭ por prosperaj poloj, rusoj kaj belorusoj. La plej multaj hoteloj, ferioloĝejoj, kampadejoj kaj restoracioj troviĝas en Nida, dua plej grava turisma centro estas Juodkrantė, sed ankaŭ en la pli etaj vilaĝoj eblas ferii. Kompare al la tre viva kaj relative brua feriocentro Palanga 25 kilometrojn norde de Klaipėda, kie familioj ankoraŭ noktomeze promenas tra la stratoj plenaj ke subĉielaj restoracioj kaj ĉiuvespere okazas plurloke koncertoj de iuj konataj litvoaj popmuzikaj grupoj, feriado sur la Kurona Duoninsulo estas multe pli trankvila - taŭga por feriemaj urbanoj, kiuj volas malbruon kaj dum la ferio ne nepre bezonas diskotekojn.
La rusa parto de la duoninsulo kontraste havas malmultan turisman infrastrukturon. La malmultaj feriantoj sur tiu ĉi flanko plejgrandparte venas el la kaliningrada regiono, iuj el Belorusio. Multaj Kaliningradanoj havas semajnfinajn dometojn, kiujn ili ludonas favorpreze. Ekzistas du ruslingvaj feriokampadejoj por infanoj.
Käshofen
Käshofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rusa la 1-a
Rusao la 1-a estis reĝo de Urarto, kiu regis en la periodo de 730-714 a.K.
Filo kaj sukcedinto de Sarduro la 2-a, la surskriboj priskribas lin kiel kuraĝa militisto kaj granda konstruanto, fondinto de la nova urbo Rusaĥinli. Li rezignis pri la teritoriaj postuloj sur Sirio, sed pridubigas en Tabalo, lando de la maneoj, kaj en Musasir, ĉe la landlimo kiun li disputas kun Asirio. Devigata subpremi kelkajn provincajn ribelojn, li malpliigis la povon de la provincestroj.
Dum lia regata estas unuafoje menciataj la cimeraj hordoj, kiuj transriras Kaŭkazion kaj atakas la nordon kaj ĉirkaŭaĵon de la lago lago Urmia. Kiel konsekvenco de tiuj atakoj, la ekvilibro inter Urarto kaj Asirio rompiĝis favore de ĉi lasta, ĉar Sargono la 2-a atakis en la jaro 714 a.K, atingante decidigan venkon kaj Rusao sinmortigis pro la honto.
Mizuho Sakaguchi
Mizuho Sakaguchi (阪口 夢穂 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2006 ĝis 2018 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estis tre aktiva teamano kiu partoprenis en 124 matĉoj kaj atingis 29 golojn.
Mezoriento
Mezoriento aŭ Meza Oriento, ankaŭ Proksimoriento aŭ Proksima Oriento (الشرق الأوسط [AlŜark ElAŭsat],, המזרח התיכון [Hamizraĥ Hatiĥon], Rojhelatî Nawerast, Orta Doğu) laŭ vaste uzata tradicia eŭropcentra vidpunkto, estas regiono de okcidenta Azio kaj nordorienta Afriko, inkluzivante krom arabaj landoj ankaŭ Israelon kaj Iranon.
Tiuj mondpartoj estas ofte rigardataj kiel Meza Oriento:
Foje Turkio kaj Israelo estas rigardataj en Proksima Oriento, foje en Meza Oriento. Foje oni konsideras Meza Oriento ĉiuj landoj de sudokcidenta Azio, sekve, oni inkluzivas en ĝi Afganion, Armenion, Azerbajĝanon, Kartvelion kaj Pakistanon; tiusence eblas uzi ankaŭ la terminon de Okcidenta Azio, kvankam rigardinte pli precize ankaŭ okcidenta Siberio estusparto de tiu koncepto. Ĉiukaze Siberio estas tiom klara koncepto ke oni konsideras plej ofte aparte. En multaj el tiuj konsideroj foje oni ne inkludas Egiption en la senco ke temas pri afrika lando. Alifoje, oni inkluzivas en "Meza Oriento" nur arabajn landojn. Por kompliki plie la aferon oni devas konstati, ke la geografio termino Palestino povus inkludi kaj la aktualan ŝtaton Israelo kaj la okupitan araban landon Palestino, krome estas ankoraŭ du aliaj geopolitikaj entoj pridisputitaj, nome la Turka Respubliko Norda Kipro kaj Kurdio.
La populara uzado de la termino Meza Oriento estas tre asociita kun la amaskomunikilaro kiuj plej ofte tradukas rekte de la angla Middle East. Jam dum la Dua Mondmilito, la Aliancanoj inkludis ene de la nomigo Middle East ankaŭ Egiption kaj Libion, kiuj estis tiam interesegajn militajn temojn kaj celojn. Aktuale estas komuna, krom la menciitajn landojn inkludi ankaŭ tiujn kiuj kunformas Nordafrikon, Sudanon kaj Somalion (vidu sube ĉe Bildaro), kio la administrado Bush nomigis "Great Middle East" (Granda Mezoriento) kaj alifoje ankaŭ la iamajn sovetajn respublikojn de Kaŭkazon kaj de Centra Azio kiuj estas majoritate islamaj.
Kritiko pri eŭropcentrismo
La terminoj "Mezoriento", aŭ "Meza Oriento", kaj eĉ pli "Proksimoriento" aŭ "Proksima Oriento" estas malklaraj kaj plursignifaj. La signifo de la nacilingvaj nomoj kun simila formo varias, kaj ankaŭ ene de iuj lingvoj ĝia signifo draste ŝanĝiĝis dum la pasintaj cent jaroj.
La angla Middle East (Mezoriento) respondas al la germana Naher Osten kaj la franca Proche Orient (laŭvorte "Proksima Oriento"), dum la germana Mittlerer Osten (Mezoriento) respondas al tio, kion la angloj antaŭe nomis Middle East, kaj la Francoj Moyen Orient (Mezoriento). La situo de la angla Middle East kaj de la franca Moyen Orient laŭgrade moviĝis okcidenten ĝis la nuna pozicio. Ekz-e la sveda lingvo sekvis tiun evoluon, dum la germana restis ĉe la antaŭa uzo. La tuta terminkomplekso "Proksima Oriento", "Meza Oriento" kaj "Malproksima Oriento" (aŭ "Fora Oriento" ) klare spegulas eŭropocentran perspektivon.
Pro ĉio ĉi multaj opinias, ke oni prefere evitu la esprimon "Mezoriento", same kiel "Proksima Oriento" kaj "Meza Oriento", preferante neŭtrale geografiajn esprimojn kiel "okcidenta Azio", "centra Azio, "orienta Azio", "nordorienta Afriko" k.s., laŭ la celita signifo.
Etimologio kaj historio de la termino
La termino «Mezoriento» havus britan devenon, ĉar estas laŭvorta traduko de la angla "Middle East", origine en la 1850-aj jaroj probable rilate al la British India Office. Oni konsideras, ke estas termino eŭropcentrisma ĉar difinas mondoregionon laŭ ties situo rilate al Eŭropo: nome je meza distanco kaj en direkto al Oriento (inter proksima el kaj malproksima Oriento).
La termino iĝis amplekse konata kiam la usona mar-strategiisto Alfred Thayer Mahan kiu uzis ĝin en 1902 por identigi la regionon inter Arabio kaj la Brita Hindio. Ĉirkaŭ tiu epoko, la Brita Imperio kaj la Rusa disputis por meti sian influon en Centra Azio, rivaleco kiu estis konata kiel la "Granda Ludo". Mahan rimarkis ne nur la strategian gravon de la regiono, sed ankaŭ de ties kerno, la Persa Golfo.
Manhan etikedis la areon ĉirkaŭ la Persa Golfo kiel «Mezoriento» kaj asertis, ke, post la konstruo de la Sueza Kanalo, ĝi estas la teritorio plej grava por ke Granda Britio povu kontroli (respektive bremsi) la rusan antaŭenitron al Hindio. Li uzis la terminon en sia artikolo "The Persian Gulf and International Relations" (La Persa Golfo kaj la internacia rilatoj), publikita en septembro de 1902 en la brita gazeto National Review.
La artikolo estis represita en The Times kaj estis sekvata en oktobro de serio de dudek artikoloj titolitaj "The Middle Eastern Question", verkitaj de Siro Ignatius Valentine Chirol. En tiuj, Chirol etendis la difinon de «Mezoriento» por inkludi «tiujn regionojn de Azio kiuj etendas ĝis la limoj de Hindio aŭ alproksimiĝas al tiu». Ĉirkaŭ la fino de la serio, en 1903, The Times nuligis la citilojn uzante la terminon, kio signifas, ke la termino estis jam konsolidita.
Ĝis la Dua Mondmilito, oftis uzi la terminon Mezoriento por la areoj proksimaj al Turkio; kaj Proksima Oriento por la orientamarbordo de Mediteraneo (tradicie Levantenio) kaj Malproksima Oriento al la proksimaĵoj de Ĉinio. En 1946 oni fondis en Vaŝingtono la "Instituton de Mezoriento" kiel kultura centro por aferoj arabaj, turkaj, hebreaj, persaj, afganaj kaj pakistanaj, inter aliaj, kaj tiele akiris internacian disvastigon la terminon "Mezoriento".
Historia trarigardo
Mezoriento estas naskoloko kaj spirita centro de la unudiismaj religioj nome judismo, le kristanismo, islamo, babismo kaj bahaismo. Nombraj civilizoj kaj landoj (selĝukidoj, araboj, otomanoj…) vivis ĉirkaŭ la nomita Fekunda duonluno, kiu konstituas la unua zono loĝata en Mezoriento kaj probable la regiono kie originiĝis agrikulturo de Afrik-Eŭrazio.
Nombraj kulturoj koincidis tie laŭ la paŝo de la jarcentoj; kaj indiĝenaj, kiaj persoj aŭ araboj; kaj eksterlandaj, kiaj grekoj de Aleksandro de Makedonio, la krucmilitistoj aŭ la koloniismaj imperioj eŭropaj el la 19a jarcento.
Koemce de la 20a jarcento, la malkovro de konsiderindaj kvantoj de nafto (pli ol la duono de la mondaj kuŝo-rezervejoj el nafto troviĝas en la grundo de Mezoriento) lokigis laareon en la kerno de la geopolitiko de la petrolo kaj permesis la disvolvigon de la petrolaj emirlandoj (Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Kataro…). Tiu mondoregiono estas ankaŭ scenejo de militoj pro teritoriaj aferoj (Araba-israela konflikto, Iraka-irana milito) kaj de nombraj kontraŭstaroj ligitaj kaj rekte kaj nerekte al elfosado de nafto kaj de krudmaterialoj en la regiono (Golfa Milito).
Ĵusa historio kaj aktualaj malfacilaĵoj
Pro ĵusa historio, tiu mondoregiono estis bedaŭrinde tre ofte citita rilate al militoj, okupoj, kontraŭstaroj ktp., kies deveno rilatas almenaŭ el la historio de la 20a jarcento kaj eĉ de antaŭe.
Iam estis arabaj emirlandoj aŭ kalifujoj (ĉe Damasko, Bagdado, ktp) kiuj hegemoniis en la mondoregiono ekde Mezepoko. Dum la kvara jarmilduono de nia erao estis la Otomana Imperio, kiu hegemoniis ekde Turkio ĝis Egiptio kaj Nordafriko. Kiam ĉirkaŭ la Unua Mondmilito tiu imperio disfalis, venis la vico de la teravidaj koloniaj potencoj, ĉefe Britio kaj Francio, sed ne nur, kiuj konsciaj pri la strategia valoro jam menciita, rapidegis kontroli la diversajn teritoriojn. Tamen tiuj koloniaj dividoj ne kongruis kun iamaj diferencoj religiaj, lingvaj, sociekonomiaj ktp., same kiel okazis en aliaj lokoj de la mondo, ĉefe en Afriko. Tiele en la areo vivis de jarcentoj kristanoj, islamanoj de diversaj alfrontitaj tendencoj, arablingvanoj kaj nearablingvanoj, ktp. Eble nur Irano pluhavis iel ioman unuanimecon tiusence.
Post la Dua Mondmilito tuj du aferoj komplikis la situacion. Unue la komentitaj diferencoj aksplodis kiam la diversaj landoj, kiel okazis en aliaj mondoregionoj, postulis sendependecon; tio okazis relative enorde kaze de la tradiciaj landoj kun tradiciaj landlimoj, kiaj Egiptio aŭ Irano, sed aliaj artefaritaj ŝtatoj kiaj Irako aŭ Kuvajto plusuferos problemojn. La dua afero estis la kreo de la ŝtato Israelo, kiu de la komenco okazigis fortajn malamikecojn inter la juda loĝantaro kaj ties ŝtato Israelo unuflanke kaj la diversaj arabaj popoloj ĉirkaŭe aliflanke, nome palestinanoj, libananoj, sirianoj, egiptoj ktp. La militoj plusekvis unu la alian. Kaj malstabileco kontaĝis al la tuta mondoregiono, ĉefe al Libano, kun malfacila malhomogeneco, aŭ Sirio kaj Irako pro interveno de eksteraj potencoj kiam la lokaj diktatoroj suferigis la respektivajn popolojn. Ĉio komplikiĝis je la komenco de la 21a jarcento ankaŭ pro la diferencoj inter religiaj tendencoj, ĉefe ŝijaistoj kaj sunaistoj, sed ne nur ankaŭ pro la diversaj gradoj de radikalismo en la politikaj kaj ĉefe religiaj konceptoj.
Migrado
La migrado ĉiam estis grava mildigo por la premoj de la laborforta merkato en Mezoriento. Dum la periodo inter la 1970-aj kaj la 1990-aj jaroj, la arabaj ŝtatoj de la Persa Golfo partikularr konstituis riĉan dungofonton por la laboristoj de Egiptio, Jemeno kaj la landoj de Levantenio, dum Eŭropo ricevis junajn laboristojn de la landoj de Nordafriko pro la proksimeco kaj pro la heredo de la koloniaj ligiloj inter Francio kaj la plej parto de la ŝtatoj del Nordafriko. Laŭ la Internacia Organizo por Migradoj, estas 13 milionoj da migrantoj de unua generacio de arabaj landoj en la mondo, el kiuj 5,8 loĝas en aliaj arabaj landoj. La elmigrintoj el arabaj landoj kontribuas al la cirkulado de la financa kaj homa kapitalo en la regiono kaj tial ili ege promocias la disvolvigon de la mondoregiono. En 2009, la arabaj landoj ricevis totalon de 35 100 milionoj de usonaj dolaroj en la enirado de rimesoj kaj la rimesoj senditaj al Jordanio, Egiptio kaj Libano el aliaj arabaj landoj estas inter 40% kaj 190% superaj al la komerca enspezo inter tiuj kaj aliaj arabaj landoj. En Somalio, la Enlanda Milito pliigis grandmezure la grandon de la somalia diasporo, ĉar multaj el la somaloj plej altedukitaj foriris al landoj ĉu de Mezoriento ĉu de Eŭropo kaj Nordameriko.
Ankaŭ la nearabaj landoj de Mezoriento, kiel Turkio, Israelo kaj Irano, estas celo de grava el- kaj en-migrado.
Granda proporcio de tiuj kiuj elmigras el arabaj landoj estas devenaj el etnaj kaj religia minoritatoj kiuj frontas la persekutadon rasan kaj/aŭ religian kaj ili ne estas etne nepre araboj, iranoj aŭ turkoj. Granda nombro de kurdoj, judoj, asirianoj, grekoj kaj armenoj, same kiel multaj mandeanoj elmigris el landoj kiel Irako, Irano, Sirio kaj Turkio pro tiaj tialoj dun la 20-a jarcento. En Irano, multaj religiaj minoritatoj kiel kristanoj, la bahaanoj kaj la zoroastrianoj foriris ĉefe post la Irana revolucio de la jaroj 1978-1979.
Etnaj grupoj
La araboj konstituas la etnan grupon plej nombran de Mezoriento, sekve de variaj iranaj popoloj kaj poste de tjurkaj popoloj (turkoj, azerioj kaj irakaj turkmenoj). Inter la etnaj grupoj indiĝenaj de la regiono estas, krom la araboj, la arameoj, la asirianoj, la baluĉoj, la berberoj, la koptoj, la druzoj, kipraj grekoj, judoj, kurdoj, luroj, mandeanoj, persoj, samaritanoj, ĉabakoj, tacoj kaj zazoj. Lo eŭropaj etnaj grupoj kiuj formas diasporojn en la regiono estas la albanoj, la bosnianoj, la cirkasianoj (inklude la kabardoj), tataroj de Krimeo, grekoj, kristanaj franc-kaj ital-levantenianoj, kaj irakaj turkmenoj. Inter aliaj migrintaj loĝantaroj estas ĉinoj, filipinanoj, indonezianoj kaj baratanoj en Saudarabio, pakistananoj, paŝtunoj, ciganoj kaj afrikaraboj.
Religioj
Mezoriento estas tre diversa pri religioj, multaj el kiuj originiĝis precize tie. Islamo estas la plej granda religio de Mezoriento, sed estas bone reprezentataj ankaŭ aliaj kredoj originintaj tie, kiel Judismo kaj Kristanismo. La kristanoj estas la 40,5% de Libano, kie la Prezidento de Libano, kaj same la duono de la registaro kaj la duono de la parlamento sekvas unu de la diversaj kristanaj libanaj kredoj. Ekzistas ankaŭ gravaj minoritataj religioj kiel la Bahaismo, la Jarsanismo, la Jezidismo, la Zoroastrismo, la Mandeismo, la Druzoj kaj la Ŝabakoj, kaj iam la regiono estis hejmo de la mezopotamiaj religioj, la kanaanaj religioj, la maniĥeismo, la mitraismo kaj diversaj monoteismaj gnostikaj sektoj.
Lingvoj
La ses plej gravaj lingvoj, laŭ kriterioj de nombro de parolantoj, estas arabaj dialektoj, persa, turka, kurda, hebrea kaj greka. La araba kaj la hebrea estas de la Afrikazia lingvaro. La persa, la kurda kaj la greka apartenas al la Hindeŭropa lingvaro. La turka apartenas al la Tjurka lingvaro. En Mezoriento oni parolas ankaŭ ĉirkaŭ 20 minoritatajn lingvojn.
La araba, kun ĉiuj dialektoj kaj variantoj, estas la plej parolata lingvo en Mezoriento; la klera araba estas oficiala en ĉiuj landoj de Nordafriko kaj en la majoritato de landoj de Okcidenta Azio. Oni parolas arabajn dialektojn ankaŭ en kelkaj apudaj zonoj de la najbaraj nearabaj landoj en Mezoriento. Tiu apartenas al la ŝemida branĉo de la Afrikazia lingvaro. Ankaŭ kelkaj modernaj sudarabaj lingvoj kiel la mehria kaj la sokotora lingvoj estas parolataj en Jemeno kaj Omano. Alia ŝemida lingvo kiel la aramea kaj ties dialektoj estas parolataj ĉefe de asirianoj kaj mandeanoj. Ekzistas ankaŭ komunumo de parolantoj de berberaj oazoj en Egiptio, kie la lingvo estas konata ankaŭ kiel lingvo de Siva; temas pro neŝemida afrikazia lingvo.
La persa estas la dua plej parolata lingvo. Oi parolas ĉefe en Irano kaj en kelkaj landlimaj zonoj de la najbaraj landoj. Ĝi apartenas al hindirana branĉo de la lingvofamilio de la Hindeŭropa lingvaro. Aliaj okcidentaj iranaj lingvoj parolataj en la regiono estas la aĉomia, la dajlamia, la kurdaj dialektoj, la semnania, la luria, inter multaj aliaj.
La tria lingvo plej parolata, nome la turka, estas limigita grandmezure al Turkio, kiu estas ankaŭ unu de la plej grandaj kaj loĝataj de la regiono, sed ja estas iom parolata ĉe zonoj de la najbaraj landoj. Ĝi apartenas al la Tjurka lingvaro, kiu havas sian originon en Centra Azio. Alia tjurka lingvo, la azerbajĝana, estas parolata de azerbajĝananoj en Irano.
Ferreira do Zêzere
Ferreira do Zêzere estas portugala urbeto kiu apartenas al la distrikto de Santarém, Centra regiono kaj subregiono de Meza Tejo, kun ĉ. 2 200 loĝantoj. Antaŭe apartenis al la antivka provinco Ribatejo. Ferreira do Zêzere estas sidejo de municipo kun 184,28 km² kaj 9 422 loĝantoj (2001), subdividita en 9 fregezioj: Águas Belas, Areias, Beco, Chãos, Dornes, Ferreira do Zêzere, Igreja Nova do Sobral, Paio Mendes, Pias,
Mezoriento
Lingvoj
La hebrea estas unu de la du oficialaj lingvoj de Israelo, dum la alia estas teorie la araba, sed la majoritato kaj la elitoj parolas la hebrean. Pli ol 80% de la israela loĝantaro parolas kaj uzas la hebrean, kaj nur la 20% cetera, la araban, kiu ja estas parolata ĝenerale en la teritorioj de Palestino okupaciataj de Israelo.
La moderna greka estas unu de la du oficialaj lingvoj de Kipro kaj la ĉefa lingvo de la lando. Estas malgrandaj komunumoj de parolantoj de greka en tuta Mezoriento; ĝis la 20-a jarcento estis multe parolata ankaŭ en Anatolio (kie estis la dua plej parolata lingvo tie, post la turka) kaj en Egiptio. Dum la antikveco, la antikva greka estis la lingvafrankao de multaj zonoj de okcidenta Mezoriento kaj ĝis la islama ekspansio estis tie multe parolata. Ĝis fino de la 11-a jarcento, ĝi estis ankaŭ la ĉefa lingvo parolata en Anatolio; poste ĝi estis anstataŭita laŭgrade de la turka dum la turkoj de Anatolio ekspansiiĝis kaj la lokaj grekoj estis asimilitaj, speciale en la interno.
Ferreira do Zêzere
Famaj Personecoj
Ferreira do Zêzere estis restadloko de kelkaj eksterlandanoj kiuj estis famuloj kaj en Portugalio kaj fore de ĝi. Kelkaj kiel Rodrigo Leal Rodrigues, Ivone Silva aŭ António Baião estas notindaj personoj kiuj naskiĝis en tiu ĉi loko. Aliflanke Alfredo Keil, aŭtoro de la "Portuguesa" (Portugalino) restis ĉi tie dum longa tempo kaj en la ĉirkaŭaĵoj verkis la operon Serrana. Same elstara estis la laboro realigita dum la lastaj jaroj de la esploristo D-ro Paulo Alcobia Neves.
Leonardo Fioravanti
Leonardo FIORAVANTI estis itala kuracisto, kirurgo, alkemiisto kaj pioniro pri rinoplastio. Fioravanti naskiĝis en Bolonjo sed studis en Napolo. Li laboris en pluraj italaj urboj, inklude de Romo, Venecio kaj Palermo. Li estis unu el la plej apartaj kuracistoj dum la fino de la 16-a jarcento en Italio. Komencante sian karieron kiel komuna empiria resaniganto, en Palermo, li supreniris la italan duoninsulon same kiel la socian hierarkion, iĝante unue licencita kirurgo (Napolo, Romo), poste sukcesa medicina verkisto (Venecio) kaj diplomita kuracisto (Bolonjo) kaj fine doktoro ĉe la kortego de Filipo la 2-a. Tiel kiel ĉiuj barbiraj kirurgoj siaepoke, li estas konsiderata unu el la unuaj medicinaj famuloj en la historio, kies libroj kaj kuraciloj ade estis popularaj dum la jaroj 1600.
Mezoriento
Lingvoj
La angla lingvo estas unu de la oficialaj lingvoj de la bazoj Akrotiri kaj Dekelio. Ĝi estas ankaŭ instruita kaj uzita kiel dua lingvo, speciale inter la meza kaj alta klasoj, en landoj kiel Egiptio, Jordanio, Irano, Kurdio, Irako, Kataro, Barejno, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj Kuvajto. Ĝi estas ankaŭ grava lingvo en kelkaj el la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. Krome, la judaj enmigrintoj devenaj el anglaparolantaj landoj (Britio, Usono kaj Aŭstralio) parolas ĝin kiel gepatra lingvo en Israelo kaj ĝi estas uzata amplekse kiel dua lingvo tie.
Péter Adorján
ADORJÁN Péter (pro. adorja:n) estis rumania hungara verkisto, redaktoro naskita en Nagyvárad la 14-an de aŭgusto 1913 kaj mortinta en Győr en marto 1944. Li estis pli aĝa juna frato de verkisto Pál Adorján
Biografio
Péter Adorján studis juron kaj filozofion en Vieno, li estis ĉefredaktoro de la revuo Film-Riport (1923-26).
Mezoriento
Lingvoj
La rusa estas parolata de granda parto de la israela loĝantaro, pro la Alija el la landoj de la eksa Sovetunio en la 1990-aj jaroj. La rusa estas nuntempe populara lingvo neoficiala uzata en Israelo; novaĵoj, gazetaro, radio kaj trafika signalaro estas troveblaj en rusa en la tuta lando post la hebrea kaj la araba kaj eble post la angla. La ĉerkesa estas parolata de la diasporo en la regiono kaj de preskaŭ ĉiuj ĉerkesoj aŭ cirkasianoj de Israelo, kiuj parolas ankaŭ hebrean kaj anglan.
Leonardo Fioravanti
Biografio
Leonardo Fioravanti estis filo de Gabriele kaj Margarita Fioravanti. Grava okazaĵo raportita dum la infanjara epoko de Fioravanti en Bolonjo estas la perforta tifoida epidemio de la jaroj 1527-1528, kiu forbalais la urbon tiam kiam li estis dekjara. La kirurgio, en la Mezepoko, estis praktikata de individuoj apartenantaj al la gildo de la barbiroj, sen baza medicina edukado.
La transformo al scienca branĉo de la medicino komencis en la 16-a jarcento. En ĉi tiu procezo, granda rolo estis tiu, kiun li ludis. Li estis doktoro pri medicino diplomita en la Universitato de Bolonjo. Polemika viro, li ankaŭ estis novigado en multaj kampoj de la medicino, kiel ekzemple en la preventado de malsanoj, farmakologio, terapio, ktp. Reveninte el unu el la lastaj krucmilitoj, li vizitis la fratojn Vianeos, en Kalabrio, kaj li povis lerni de ili la teknikon por rekonstruado de la nazo, kiun elpensis “Antonio Branca” dum la antaŭa jarcento kaj ankoraŭ praktikata nur de la barbiraj kirurgoj.
Mezoriento
Nafto kaj gaso en Mezoriento
La ekonomioj de Mezoriento gamas el landoj tre malriĉaj (kiel Gaza kaj Jemeno) ĝis landoj tre riĉaj (kiel Kataro kaj Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj). Ĝenerale, ekde 2007, laŭ la World Factbook publikigita de la CIA, ĉiuj landoj de Mezoriento tenas pozitivan kreskindicon.
Laŭ la Indikiloj de Disvolvigo de la Monda Banko en sia datumbazo publikigita la 1an de julio 2009, la tri plej grandaj ekonomioj de Mezoriento en 2008 estis Turkio (794 228 usonaj dolaroj), Sauda Arabio (467 601 dolaroj) kaj Irano (385 143) laŭ kriterioj de MEP. Pri la porpersona MEP, la landoj kun la plej alta klasigo estas Kataro (93 204 dolaroj), la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (55 028 dolaroj), Kuvajto (45 920 dolaroj) kaj Kipro (32 745 dolaroj). Turkio (1 028 897 dolaroj), Irano (839 438 dolaroj) kaj Sauda Arabio (589 531 dolaroj) havis la plej grandajn ekonomiojn laŭ porpersona MEP. Pri porpersona enspezo (PPE), la plej altrangaj landoj estas Kataro (86 008 dolaroj), Kuvajto (39 915 dolaroj), la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (38 894 dolaroj), Barejno (34 662 dolaroj) kaj Kipro (29 853 dolaroj). La lando kun la plej malalta klasigo en Mezoriento, laŭ kriterioj de porpersona enspezo (PPE), estas la Palestina Aŭtonoma Aŭtoritato de Gaza kaj Cisjordanio (1 100 dolaroj).
Leonardo Fioravanti
Biografio
Li publikigis sian sperton en libro, kiu probable inspiris siajn samtempulojn. Gaspare Tagliacozzi, profesoro en la Universitato de Bolonjo, permesis al li ekkoni ĉi tian rekonstruan kirurgion. Tagliacozzi komprenis la valoron de la metodo priskribita de Fioravanti kaj transformis barbir-kirurgian teknikon en rimarkindan ĉapitron de la scienca kirurgio diskonigante en la akademiaj rondoj la principojn de la pedikula klapo, kiuj estis la bazo por disvolvi modernan plastan kirurgion.
Mezoriento
Nafto kaj gaso en Mezoriento
La ekonomia strukturo de la landoj de Mezoriento estas tre diversa en la senco ke kvankam kelkaj landoj dependas grandmezure de la eksportado de nur nafto kaj produktoj rilataj kun la nafto (kiel Sauda Arabio, la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj Kuvajto), aliaj havas ekonomian bazon tre diversan (kiel Kipro, Israelo, Turkio kaj Egiptio). La enspezfontoj de la mondoregiono de Mezoriento inkludas nafton kaj produktojn rilatajn kun nafto, agrikulturon, kotonon, brutobredadon, laktajn produktojn, tekstilajn, ledoproduktojn, kirurgiajn instrumentojn, defendekipaĵojn (armiloj, municioj, tankoj, submarŝipoj, militaviadiloj, dronoj kaj misiloj). Ankaŭ la bankoj estas grava sektoro de la ekonomioj, speciale ĉe la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj Barejno.
Leonardo Fioravanti
Biografio
En la aĝo de tridekjaroj, Fioravanti ŝajne havis “specon de epifanio” kaj lasis Bolonjon. Kiel li priskribis en sia aŭtobiografio, li “komenciis promeni tra la mondo kaj alfronti la maron, vidinte multajn urbojn kaj provincojn, praktikante per diversaj specoj de homoj, kuracante multajn virojn kaj virinojn kun ĉiaj specoj de malsanoj. Li iris al Sicilio, esperante renkonti la faman alkemiiston “Akron de Agrigentum”.
Mezoriento
Nafto kaj gaso en Mezoriento
Kun la escepto de Kipro, Turkio, Egiptio, Libano kaj Israelo, turismo estis areo relative subdisvolvigita en la ekonomio, parte pro la naturo socie konservisma de la regiono, same kiel pro la politika agitado en kelkaj regionoj de Mezoriento. En la lastaj jaroj, tamen, landoj kiel Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Barejno kaj Jordanio ekaltiris pli grandan nombron de turistoj pro la plibonigo de la turismaj instalaĵoj kaj la malfortigo de la politikoj kiuj reduktis la praktikon de turismo.
Sendungado estas notinde alta en la regionoj de Mezoriento kaj Nordafriko, speciale inter junuloj de 15 ĝis 29 jaroj, grupo kiu demografie reprezentas la 30% de la totala loĝantaro de la regiono. La totala regiona sendungindico en 2005, laŭ la Internacia Organizaĵo de Laboro, estis de 13,2%, kaj inter junuloj ĝi alvenis ĝis la 25%, ĝis 37% en Maroko kaj 73% en Sirio.
Leonardo Fioravanti
Frazo de Leonardo Fioravanti
"Vivo estas nenio alia ol longa kaj senlaca pieda vojaĝo, kiu komencas en la tago kiu ni naskiĝas kaj finiĝas en la tago kiam ni mortas."
Kantono Mahaska
La kantono Mahaska (Mahaska County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Alcolea de Calatrava
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas alcoleanos. La censita populacio en 2010 estis de 1.627 loĝantoj kaj la denseco estas de 22,98 loĝ/km².