cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruedo Ibérico
Kelkaj verkoj publikitaj de Ruedo ibérico
Kelkaj el la verkoj publikitaj de ERi estis la jenaj:
Subkontinento
Subkontinento estas granda, relative memenhava terpeco formanta subdividon de kontinento. Laŭ vortaraj difinoj, la termino subkontinento signifas "havanta ian geografian aŭ politikan sendependon" el la resto de la kontinento, aŭ "ampleksa kaj pli malpli memenhava subdivido de kontinento."
Hude (Norda Frislando)
Hude estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Subkontinento
Hindia subkontinento
Uzita en angla, la esprimo "la Subkontinento" komune aludas al la Hinda subkontinento.
Ĝin oni konsideras subkontinento, ĉar ĉiuj tiuj ŝtatoj kuŝas sur tektonika plato, kiu simbolas nevideblan limon inter la hinda subkontinento kaj la ceteraj landoj de Azio.
Ĝenerale la hinda subkontinento inkludas la jenajn ŝtatojn:
La regiono enhavas grandan duoninsulon de Azio sude de Himalajo kaj konstituas geokulture distingan regionon ene de Azio. La regiono enhavas dezertojn, altebenaĵojn, pluvarbarojn, montarojn kaj milon da lingvoj, rasoj, kaj religioj.
Aliaj subkontinentoj
Krom la Hindia subkontinento ne estas klaraj kazoj de subkontinentoj, escepte la ebla divido de Ameriko. Tiukaze almenaŭ klarus kio estus Sudameriko, ĉar la divido el la resto de la kontinento estus ĉe la Panama Istmo, sed kio estus Nordameriko ne estus tiom klara, dum kelkaj fakuloj markas ankaŭ Centramerikon kaj aliaj ne. Kaj ĉiukaze oni ne certas kie estu la limoj.
Ernő Kállai (kritikisto)
Ernő Kállai [ernO kAlai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kállai Ernő estis hungara kritikisto, altlerneja instruisto, arthistoriisto, redaktoro. Lia pseŭdonimo estis Mátyás Péter.
Ernő Kállai naskiĝis la en Szakálháza (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Săcălaz en Rumanio, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Kállai maturiĝis en gimnazio en 1908, poste li studis arthistorion en Reĝa Universitato de Budapeŝto. En 1913 li studvojaĝis al Germanio, Britio, Skandinavio kaj Usono. Li apartenis al rondo de Lajos Kassák kaj li okupiĝis pri analizo de avangardo. Post fiasko de la Hungara Sovetrespubliko li sekvis la rondon al eksterlando. Li laboris en Brita Muzeo kaj Nacia Galerio (Londono), sed li redaktis artrevuojn en Germanio. Li prelegis en Bazelo en la lernojaro 1928. Pro la naziismo la avangardo ne povis aperi publike, tial Kállai hejmenvenis en 1935. Li redaktis plurajn gazetojn kaj revuojn, inter 1946-1948 li instruis en la Industriarta Akademio. Li ricevis solan premion en 1941.
Memorigiloj
Memortabulo en Budapeŝto (2004)
Triengen
Pri la komunumo
Triengen estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 4321 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Triengen situas ĉe la bordo de la rivero Suro inter Sursee kaj Araŭo, proksimume 10 kilometrojn norde de Sursee. La komunumo konsistas el la kvar vilaĝoj Triengen, Kulmerau, Wilihof kaj Winikon.
La teritorio de Triengen etendiĝas sur areo de 14,51 km², de kiuj 22,9% estas kovritaj de arbaro, 65,1% servas por agrikulturo kaj 11.6 por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Triengen limas en nordo al Moosleerau (AG), en nordoriento al Schmiedrued (AG), en oriento al Schlierbach, en sudoriento al Büron, en sudo al Knutwil, kaj en okcidento al Reitnau (AG).
Trafiko
Triengen estas konektita al la publika transportreto per la buslinoj de Sursee al Schöftland kaj de Wilihof al Kulmerau. Ĝis la jaro 1972 inter Sursee kaj Triengen cirkulis la Sursee-Triengen-Fervojo, kiu tiam ĉesis la personotransporton. La fervojo ankoraŭ funkcias por vartransporto kaj krome sur la linio cirkulas nostalgiaj vaportrajnoj.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lucerno tra Sursee al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 10 kilometrojn sude en Sursee kaj al la svisa aŭtovojo A1 15 kilometrojn norde en Kölliken (Araŭo-Okcidento).
Historio
La unua dokumenta mencio de Triengen okazis kiel Triingin en la urbaro de la Monaĥejo Engelberg, kiu estis verkita inter 1184 kaj 1190.
Triengen apartenis dum mezepoko al la Senjorejo Büron, kiu estis parto de la habsburga Grafejo Willisau. En la jaro 1407 la urbo Lucerno aĉetis la grafejon, kaj kun ĝi ankaŭ Triengen fariĝis lucerna. Triengen tiam fariĝis parto de la kamparvoktejo Büron-Triengen. Ek de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Triengen apartenis al la distrikto Sursee, kiu ek de 1803 estas oficdistrikto de Kantono Lucerno.
Ancy-sur-Moselle
Ancy-sur-Moselle estas malaperinta franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ancéens.
Ĝi nun formas parton de Ancy-Dornot.
Mendelejevskaja (stacio de Moskva metroo)
Mendelejevskaja (Менделеевская, "de Mendelejev (familinomo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Serpuĥovsko-Timirjazevskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Móric Gábor
Móric Gábor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gábor Móric estis hungara pentristo, ilustristo, altlerneja instruisto.
Móric Gábor  naskiĝis la  en Kisújszállás, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Móric Gábor devenis el juda familio. Li studis en Reĝa Belarta Altlernejo en la lernojaroj 1906 kaj 1907. Liaj plej gravaj instruistoj estis Bertalan Székely, Pál Szinyei Merse kaj Ede Balló. Li plulernis en Nacia Altlernejo de Belartoj en Parizo, lia ĉefinstruisto estis Fernand Cormon. Post siaj studoj li studvojaĝis al Italio, Germanio, Aŭstrio, poste li estis portretisto en Usono kaj Nederlando. En 1913 li hejmenvenis kaj pentradis en Budapeŝto. Jam en 1911 liaj karikaturoj estis videblaj en hungaraj gazetoj. Inter 1945-1948 li instruis en la Industriarta Altlernejo. Li pentradis precipe pejzaĝojn, aĵpentraĵojn, portretojn, malofte li kreis vitralojn kaj medalojn.
Lia portreto ricevis premion en 1922, li mem en 1979 kaj 1981. Li havis edzinon.
Kaba trielo
La Kaba trielo aŭ Punktita trielo, Burhinus capensis, estas afrika birdo kiu reprezentas en sudo kaj centro de tiu kontinento -sub Saharo-, krom sudokcidento de Arabio, la genron Burhinus, vadbirdoj de la familio Burinedoj.
Aspekto
Estas ses subspecioj en diversaj partoj de la teritorio.
Kutimoj
Kvankam temas pri vadbirdo, tiu specio preferas sekajn malfermajn mediojn kun nuda planko, mezdezertaj kaj stepaj. Ili estas ĉefe noktumaj birdoj, laŭ sia laŭta kaj muzika voĉo -kuroliii, tulii- kiu sonas nokte. Estas soleca birdo, malfidema, kaŝema, kio facilas pro ties kamufla plumaro.
Meldal
Meldal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis.
ISO 3166-2:KP
ISO 3166-2:KP estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Nord-Koreion. La kodojn havas 1 ĉefurbo, 1 speciala urbo, 1 metropola urbo kaj 9 provincoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>KP</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Nord-Koreio. La dua parto estas du ciferoj.
Kodoj por Nord-Koreio
Antaŭ la de  (korektita ).
Linio Kaigan
Linio Kaigan (japane: 海岸線 [Kajgan-sen], angle: Kaigan line) estas metroa linio en Kobe, Japanio. Ĝi estas unu el 2 linioj de metroa sistemo Kobe Urba Subtera Fervojo. La simbola koloro de linio estas blua koloro.
Jean Cabanis
Jean Louis CABANIS (n. 8-a de marto de 1816 — m. 20-a de februaro de 1906) estis ornitologo Germanio.
Hispanameriko (Ĉamartino)
Historio
Historie, la kvartalo Hispanameriko apartenis al la municipo Chamartín de la Rosa, kaj iam, antaŭ ties urbanizado meze de la 1970-aj jaroj estis formata de tri domarkernoj.
Jean Cabanis
Cabanis naskiĝis en Berlino. Li studis en la Universitato de Berlino de 1835 al 1839, kiam li vojaĝas al Nordameriko, de kie revenis en 1841 kun granda kolekto de natura historio.
Poste estis helpa direktoro de la Muzeo Universitata de Berlino, lasita de Martin Lichtenstein. Li fondis la gazeton Journal für Ornithologie en 1853, kiun li mem redaktoris dum la venontaj 41 jaroj, ĝis esti anstataŭita de sia bofilo Anton Reichenow.
Nomigoj
Kaj aliaj multaj ricevis nomon laŭ li:
Granda parto el ili estas birdoj de Ameriko aŭ Afriko.
San Agustín Tlacotepec
San Agustín Tlacotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Agustín Tlacotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 086.
Geografio
San Agustín Tlacotepec apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 876 loĝantojn. El tiuj estis 390 viroj kaj 486 virinoj. La komunumo havas surfacon de 79,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2030 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 563 indiĝenoj. El tiuj 510 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 510 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Markvartice (Jablonné v Podještědí)
Markvartice estas parto de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas oriente de Jablonné v Podještědí. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 214 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Markvartice situas en katastra teritorio Markvartice v Podještědí kun areo 6,54 km². En la katastra teritorio Markvartice v Podještědí situas ankaŭ Lada v Podještědí.
Historio
Post la jaro 1940 Markvartice estis alligita al Jablonné kaj komune kun ĝi al la 1-a de januaro 2007 ili estis administre transŝovitaj el distrikto Česká Lípa en distrikton Liberec.
En la municipo troviĝas baroka domo Korto de Palme el tempo post la jaro 1777.
Valle de Hecho
Valle de Hecho [BAlje DEĉo] (Val d'Echo, en aragona) estas municipo de Hispanio​, en la nordo de la komarko Jacetania (kies ĉefurbo estas Ĥako) apartenanta al la nordokcidenta pinto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). En la loĝloko, krom la hispanan, oni parolas ĉesan, nome variaĵo de la aragona lingvo uzita en la okcidentaj Pireneoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Jacetania. Ĝi estas norde de Puente la Reina de Jaca, oriente de Ansó kaj okcidente de Aragüés del Puerto. Ĝi estas en aragonaj okcidentaj Pireneoj.
Parto de la municipa teritorio estas okupata de la Natura Parko de Valles Occidentales kaj la Protektita Pejzaĝo de Fozes de Fago kaj Biniés. La municipa teritorio de Valle de Hecho enhavas jenajn loĝlokojn: Hecho mem, Siresa, Embún, Urdués kaj Santa Lucía.
La loĝloko Hecho mem (833 msm) estas je 98 km nordokcidente de Huesca kun konekto al Ansó okcidente kaj laŭ la ŝoseo A-176 sude al Puente la Reina de Jaca. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj tegmentoj, trunkokonusaj kamenoj kaj balkonoj kun lignaj prilaboritaj apogreloj.
Historio
Jam la romianoj havis vojon laŭ la valo inter Hispanio kaj Francio. La areo estis unu el ĉefaj teritorioj kiuj komponis la regnon Aragono.
Ekde la 11-a jarcento la loko estis defendejo el la apuda Regno Navaro. En 1272, la reĝo Jakobo la 1-a de Aragono, donis al Ansó diversajn privilegiojn, kiuj klarigas la longan landlimon de Ansó kun Francio, pro la rolo de gardisto de la alirejo al la valo de la rivero Aragón, kun libera aliro al paŝtejoj de la limzono. ​
La 6an de oktobro 1375, la lokanoj arbitris inter la franca valo Baretous de Bearno, en la valo Aspe, kaj la navara Roncal. La rezulto estis la Imposto de la tri bovinoj, kiu plue estas pagita nuntempe fare de la francaj brutobredistoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Ansó: oni malaltiĝis el 1 933 loĝantoj en 1877 ĝis nunaj 406 loĝantoj (2022). Tradicie oni parolis pri "emigración golondrina" (hirunda migrado), ekde fino de la 19-a jarcento, kiel portempa migrado de junaj virinoj por labori en fabrikoj de "espardeñas" (tolŝuoj) en Mauléon-Licharre, suda Francio. Tio okazis el aŭtuno ĝis printempo: tial la nomo "hirunda".
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. Iam estis ankaŭ forstado. En la nordokcidento de la teritorio estas skiejoj de Linza.
Ĉefaj vidindaĵoj estas preĝejo de Sankta Petro kun gravaj baroka retablo, orgeno kaj platereska pordego; Etnologia Muzeo kaj Muzeo de Religia Arto (en la preĝejo); urbodomo (kun municipa arkivo, kies historia fako konservas dokumentojn ekde la 13-a jarcento); Domego Morené, ekzemplo de montara arkitekturo, nune eksposiziejo; la tuta urba kerno kun mirinda kolekto de kamenoj; mezepoka turo (de la 16-a jarcento); Interpretejo pri Naturo ktp.
Pri naturaj lokoj menciindas la riveroj Veral kaj Aragón Subordán, la glaĉeraj lagoj "ibones" Acherito kaj Estanés, kaj montoj Mesa de los Tres Reyes (Meseta d'os Tres Reis en aragona) (2438 m), Peña Forca (2391 m), Petrechema (2371 m), Acué aŭ Punta Gabedallo (2263 m), Alano (2167 m), O Risté (2115 m), Peña Ezcaurri (2055 m), Pueyo de Segarra (1997 m) kaj Pico de Maz aŭ Chamanzoya (1945 m). Estas eksterordinara montara faŭno en kiu menciendas ursoj, cervoj, aproj, lutroj, la raraj miogaloj, pegoj, rabobirdoj, gipoj, ŝafgrifoj, kadavrogrifoj, urogaloj, tikodromoj, ktp.
Jacques-Monod-la-Demi-Lieue (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Havre-Graville - Tourville-les-Ifs (361000).
Castrolibero
Castrolibero estas komunumo de Italio.
Cabanis
Cabanis estas la familia nomo de:
Vikipedio en Esperanto
Vikipedio en Esperanto estis fondita la 6-an de novembro 2001 kiel 11-a lingvoversio de la interreta enciklopedio Vikipedio kaj nuntempe enhavas Specialaĵo:Statistics artikolojn kaj aktivaj redaktantoj. Ĝia fondinto estas konsiderata la usona esperantisto Chuck Smith. Esperantistoj kontribuis ankaŭ al la fondiĝo de kelkaj pliaj lingvoversioj de Vikipedio (ĉeĥa, slovaka, oseta, svahila) kaj la enkonduko de subteno de la Esperanta alfabeto en januaro de 2002 malfermis la vojon por la alfabetoj de aliaj lingvoj kaj plifruigis la transiron de la tuta Vikipedio al la normo Unikodo.
Laŭ la nombro de artikoloj ĝi estas la 36-a plej granda lingvoversio de Vikipedio. Laŭ deveno de la redaktantoj estas la Vikipedio en Esperanto el ĉiuj lingvoversioj la plej internacia. Vikipedio en Esperanto estas ankaŭ la entute plej granda enciklopedio verkita en konstruita lingvo aŭ planlingvo.
Redaktantoj kaj artikoloj
En januaro 2008, la statistiko menciis entute 860 vikipedianojn, el ili 41 tre aktivaj, kiuj produktis komune 94 000 artikolojn. 76 % el la artikoloj havis pli ol duonan kilobajton, kio estas alta, sed ne treege. En junio 2008 la Vikipedio atingis la nombron de 100 000 artikoloj kaj havis lokon 20 inter la diversaj lingvoj. La 13-an de aŭgusto 2014 ĝi atingis la nombron de 200 000 artikoloj, kaj la 18-an de julio 2021 la nombron de 300 000 artikoloj.
Deveno de la redaktantoj
Inter aprilo 2011 kaj marto 2012, el ĉiuj redaktoj en la Vikipedio en Esperanto, 17,1 % estis faritaj el Francio, 13,2 % el Germanio, 11,6 % el Rumanio, 10,1 % el Hispanio, po 8,5 % el Ĉeĥio kaj Svislando, 5,4 % el Usono, 4,7 % el Hungario, 3,9 % el Pollando, 3,1 % el Belgio kaj po 1,6 % el Nederlando kaj Kolombio. Tio igas ĝin la plej internacia el la observitaj lingvaj versioj de Vikipedio, konkurante nur kun la Arablingva Vikipedio, en kiu tamen 42,8 % da redaktoj venis el nur du landoj.
Graveco por la lingvo
La du plej gravaj enciklopediecaj verkoj en Esperanto traktas nur Esperanton: Enciklopedio de Esperanto (fakvortaro el 1934) kaj Esperanto en Perspektivo (manlibro el 1974). Pri ceteraj temoj ekzistis kaj ekzistas multaj fakaj revuetoj kaj ankaŭ Scienca Revuo, sed ne enciklopedio. Tial Vikipedio estas la unua vera enciklopedio pri ĝeneralaj temoj en Esperanto.
Grava teksto-donaco konsistas el la Enciklopedio el 1934. Kelkaj libro-aŭtoroj permesis onin uzi aŭ preni tekstojn el konkreta libro, same la magazino Monato. Plejparte la tekstoj tamen estiĝas per tradukado el nacilingvaj vikipedioj kaj posta redaktado.
Iniciatoj
Esperanto-organizoj ne rekte kontribuas, sed subtenas la Vikipedion en Esperanto diversmaniere, ekzemple disponigas ĉambrojn dum renkontiĝoj por informado kaj trejnado. Dum la 93-a Universala Kongreso de Esperanto en Roterdamo (2008) okazis du vikipediaj kunvenoj kaj prelego dum la Esperantologia Konferenco. UEA, EEU kaj E@I subtenis Esperanto-informilon. Aparte E@I daŭre iniciatas vikipedian agadon en la interreto kaj lige al Esperanto-renkontiĝoj.
Petro Chrdle, en sia artikolo ''SAEST kaj KAEST. Pri fakaplikaj aranĝoj en Ĉeĥio kaj Slovakio'' rakontas pri la fakterminaraj taskoj fare ekde 1978 de foje AEST foje SAEST, poste KAEST. Ekde 2002 la afero okazis en Dobřichovice, kiel sidejo de la agentejo mem, en 2002 mem kun ĉeftemo pri elektronikaj rimedoj. Tiuokaze elstara prelego estis tiu de Chuck Smith, fondinto de la esperantlingva Vikipedio kiel unu el la unuaj ne-anglalingvaj versioj en 2001, samjare kun la ĝenerala sistemo. Ekde tiam la rilatoj inter KAEST kaj vikipediistoj estis oftaj. En 2008 okazis trejnseminario por vikipedi-kontribuantoj fare de Pavla Dvořáková kun partopreno de Yves Nevelsteen, redaktoro de manlibro pri Vikipedio. Ĉiuj menciitaj eventoj kaj prelegoj estis kolektitaj en la korespondaj prelegokolektoj.
Historio
Vidu ankaŭ: Vikipedio:Historio
Dekjariĝo
Por omaĝi la 10-jariĝon de la Vikipedio en Esperanto en 2011, Pavla Dvořáková (estrarano de Ĉeĥa Esperanto-Asocio) kunlabore kun E@I okazigis de la 26-a ĝis la 30-a de oktobro en Svitavy (Ĉeĥio) la unuan esperantistan Vikimanion - unikan internacian renkontiĝon de esperantistaj vikipediistoj kaj interesiĝantoj pri Vikipedio.
Solena prelega kaj muzika programo omaĝe al dekjariĝo de la Vikipedio en Esperanto okazis vendrede la 28-an de oktobro 2011 en kultura salonego de la Domo de Ottendorfer en Svitavy (Ĉeĥio) kadre de la aranĝo Esperanta Vikimanio. Sekve la fondinto Chuck Smith faris toston en la Esperanto-muzeo troviĝanta en teretaĝo de la domo. La dekjariĝan solenaĵon partoprenis proksimume 66 personoj, inkluzive de Miroslav Malovec, esperantisto kaj fondinto de la Ĉeĥa Vikipedio, kaj David Šimek, urbestro de Svitavy.
Dudekjariĝo
Malferme de la jaro 2021 ILEI publikigis tekston de Mireille Grosjean pri la dudekjariĝo de la esperantlingva versio de vikipedio. Sekvis UEA, kiu same kiel ILEI alvokis al kontribuado cele al atingo de 300 000 artikoloj. La 20-an de julio 2021 tiu artikolonombro estis atingita.
Hungara Vikipedio kaj la Esperanto-komunumo
Kelkaj el la artikoloj pri Esperanto en hungara Vikipedio uzas artikolojn el la Enciklopedio de Esperanto kiel fonton.
Eksteraj ligiloj
Edycje językowe Wikipedii
NGC 551
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kirchham (distrikto Passau)
Kirchham estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Částkov
Nomon Částkov havas pluraj setlejoj:
Částkov (Žumberk)
Částkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Žumberk en distrikto Chrudim. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Částkov situas en katastra teritorio Žumberk kun areo de 4,79 km².
Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo de la IV- klaso el Žumberk en vilaĝon Podlíšťany. Nefirmita vojo kunigas vilaĝon Částkov kun Loučky. Sub orienta rando de la vilaĝo trafluas en ravino rojo Bratroňovský potok, alfluanto de Ležák. En la vilaĝo estas neniu civitana ekipaĵaro, plej proksima gastejo troviĝas en Podlíšťany. Vilaĝplacon kreas herbeja areo okcidente de la domaro. Ĉirkaŭ vojo al Loučky estas kabana domaro. Částkov situas en Fera montaro.
József Jeanplong
József Jeanplong [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jeanplong József estis hungara biologo, profesoro, instruisto, botanikisto.
József Jeanplong naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Pancsova (nuntempa Panĉevo en Serbio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
La familio Jeanplong rifuĝis al restHungario post Traktato de Trianon. La juna József frekventis gimnazion en Szombathely, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1943. Li estis komence soldato, poste militkaptito ĝis fino ĝis 1947. Hejmenveninta li doktoriĝis kaj instruis en gimnazioj de Nyergesújfalu kaj Kiskunfélegyháza. En 1950 li ekinstruis en agrara altlernejo en Gödöllő, kie inter 1975–1980 li estis docento. Li studvojaĝis al Vietnamio (1962), Aŭstrio (1965, 1968), Francio (1966). Li kandidatiĝis en 1971. En 1981 li pensiuliĝis, spite tion li estis aktiva profesoro ankoraŭ 18 jarojn. Li ricevis memormedalon en 1992.
Distrikto Schärding
La distrikto Schärding situas en la federacia lando Supra Aŭstrio de Aŭstrio. Ĝi sude limas kun la distrikto Ried im Innkreis, oriente kun la distriktoj Grieskirchen kaj Rohrbach, norde kaj okcidente kun la federacia lando Bavario de Germanio. Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Administro
La distrikto Schärding dividiĝas en 30 komunumojn, el kiuj unu havas urbajn rajtojn.
József Jeanplong
Biografio
En 1957 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filojn.
Temax
Temax estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Temax. La komunumo situas en la norda, centra parto de Yucatán en la regiono 3 "Litoral Centro". La regiono "Litoral Centro" limas norde al la Meksika Golfo. Sude estas la regiono 4 "Centro". Oriente troviĝas la regiono 1 "Litoral Oriente" kaj okcidente situas la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31084.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6764 loĝantojn. El tiuj estis 3414 viroj kaj 3350 virinoj. La komunumo havas surfacon de 329,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 7 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 29,5 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4262 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3323 scipovis legi kaj skribi kaj 932 personoj estis analfabetoj. Do 21,87% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6396 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2392 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 37,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Subalternaj Studoj
La Grupo de Subalternaj Studoj (GSS) aŭ Kolektivo de Subalternaj Studoj estas grupo de fakuloj el Suda Azio interesatoj en studoj pri socio postkoloniismaj kaj postimperiismaj kun partikulara fokuso al tiuj de Suda Azio dum ankaŭ kovrante la disvolviĝantan mondon ĝenerale. La termino Subaltern Studies (Subalternaj Studoj) estas foje aplikita ankaŭ pli larĝasence al aliaj kiuj kunhavas multon el ties vidpunktoj. Ties kontraŭesencisma alproksimiĝo estas de infrahistorio, fokuse pli sur kio okazas inter amasoj ĉe bazaj niveloj de socio ol inter la elitoj.
Difino
La termino "subalterna" en tiu kunteksto estas aludo al la verko de kultura hegemonio de la itala marksisto Antonio Gramsci (1891–1937). Ĝi referencas al ĉiu ajn persono aŭ grupo de malsupraj rango aŭ situacio, ĉu pro raso, klaso, genro, seksa orientiĝo, etno, aŭ religio.
Temax
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kolonija Zmaj
Kolonija Zmaj, pli longe Kolonija "B" Zmaj, pli mallonge Zmaj, serbe Колонија Змај, estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Kolonija Zmaj etendiĝas ĉe Zemun laŭ fervojo Beogrado-Novi Sad, laŭ aŭtovojo Beogrado-Zagrebo.
Historio
La loko fondiĝis por fabriko "Zmaj",kiu estis fama jugoslavia produktanto de kombajnoj, traktoroj kaj aliaj agrikulturaj maŝinoj. Tial la kolonio havas du partojn: la fabrikon kaj la loĝdomojn. Pro la aŭtovojo 2 benzinstacioj funkcias.
Isabela (Basilano)
Isabela aŭ Isabela de Basilano - Lungsod ng Isabela - estas kvinaklasa komponenta urbego ankaŭ marhavena urbo kaj katolika diocezo en Filipinoj, en regiono Bangsamoro, en provinco Basilano. Tamen la administracia statuso estas pli komplika. Isabela havas 45 distriktojn.
Historio
Onidire en tiu areo la plej fruaj alvenintoj estis el la orienta Indonezio. Nebula dokumento el Ĉinio mencias ĉinan influon ĉirkaŭ 15-a jarcento. Baldaŭe hispanaj misiistoj alvenis el Zamboanga, pli poste jam soldatoj. En 1663 la hispanoj evakuis la areon por koncetri la povojn ĉe Manilo, sed en 1718 ili revenis. Laŭ la interkonsento en 1726 la hispanoj kaj Sultanlando de Suluo rajtis komerci libere inter si kaj la insulo Basilano estis cedita al Hispanio. De la 1840-aj jaroj la britoj, francoj, germanoj kaj usonanoj interesiĝis pri ĉi tiuj riĉaj insuloj. En 1843 la francoj kaptis la insulon por krei bazon similan al Honkongo, sed Hispanio kontraŭstaris kaj post 2 jaroj li cedis ĝin al Hispanio, sed estis tie ankaŭ la Sultanlando. En 1848 la hispanoj konstruis ŝtonan fortikaĵon anstataŭigante la lignan fortikaĵon. Usona interveno okazis en 1899. La usona dominado finiĝis pro la japana dominado (1942-1945). En 1948 Isabela ricevis apartan urban statuson, plenan urboan statuson en 2001, en la 2010-aj jaroj akiris la internacian klasifikon grandurbo (pli granda, ol cent mil).
Ekonomio
La komercado estas ĉefe en manoj de ĉinoj, helpataj de enmigrintoj el Tajvano kaj ankaŭ de koreoanoj. La ĉinoj havas signifan ĉeeston ankaŭ en la profesioj. Oftaj okupiĝoj estas la fiŝkaptado kaj agrikulturo (kaŭĉuko, kokoso, produkto de bambuaj mebloj).
Trafiko
Isabela havas trairan vojon kaj maran havenon.
Klimato
Isabela situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 1190 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter julio-novembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-27 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Eduko kaj religio
Laŭ la statistiko 64,00% de la homoj estas anoj de Islamo kaj ĉefe apartenas al sunaistoj. Ankaŭ la kristanismo (plejparte katolikismo) havas grandan influon.
Donkiĥoto (stereotipo)
La vorto donkiĥoto estas komuna nomo por signi homon, kiun karakterizas nepraktika aŭ malfacilege praktikebla idealismo, kiel la faman Don Kiĥoto, protagonisto de la senmorta romano de Cervanteso. Tian manieron pensi, agi, konduti aŭ, ĝenerale, vivi, oni nomas donkiĥotismo. Estas uzata ankaŭ la formo kiĥoto tiukadre.
En la hispana kulturo oni konsideras foje donkiĥotojn kiel stereotipo de idealismo, dum "sanĉopanzo" estus stereotipo de la plej kruda realismo, gvidita de avido al manĝo kaj mono.
Talcahuano
Talcahuano estas urbego, havenurbo en suda Ĉilio, en regiono Biobío, en Koncepciono (provinco), en urbaro de Koncepciono.
Geografio
Talcahuano situas laŭ Pacifiko ĉe malgranda duoninsulo. Koncepciono troviĝas 14, Temuco 229, San Bernardo (Ĉilio) 410, ’’’Santiago de Ĉilio’’’ 426, Valparaiso 431, Viña del Mar 437, Puerto Montt 529, Antofagasta (urbo) 1476, Iquique 1857, Punta Arenas 1836, Arica 2046 km.
Historio
La nunan Talcahuanon trovis eŭropaj ŝipistoj en 1544, sed pli frue indiĝenoj vivis tie. Hispanoj konstruis unue fortikaĵon en 1601. En 1764 oni oficiale deklaris la lokon havenurbo, baldaŭe ĝi estis konata kaj ŝatata haveno. En 2010 katastrofa sismo kun cunamo okazis.
Trafiko
Talcahuano havas signifan havenon. El la urbego kuras vojoj al nordo, sudo kaj oriento, krome trajno funkcias.
4525 Johnbauer
4525 Johnbauer estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin, Eugene M. Shoemaker kaj Peter D. Wilder elde la Observatorio de la Monto Palomar, nemalproksime de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Bauer (1932–2003), profesoron pri astronomio en la kolegio de la urbo San-Diego.
Meråker
Meråker estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Midtbygda.
Séreilhac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Elbo (rivero)
La rivero Elbo (Elbe, Labe) havas sian fonton en Gigantmontaro en Ĉeĥio. Ĝi trairas Ĉeĥion kaj Germanion kaj post entute 1091 kilometroj fine fluas en la Nordan Maron. Ĉe la limo inter Ĉeĥio kaj Germanio Elbo kaj ĝiaj alfluoj formis la pitoreskan pejzaĝon de Elba Grejsmontaro.
La rivero pasas la sekvajn urbojn: Hradec Králové, Pardubice, Kolín, Poděbrady, Mělník, Litoměřice, Ústí nad Labem, Děčín, Bad Schandau, Pirna, Dresdeno, Meißen, Riesa, Wittenberg, Dessau, Magdeburg, Wittenberge, Boizenburg, Hamburgo, Cuxhaven.
Gravaj alfluaj riveroj estas jenaj: Vultavo, Ohře, Mulde, Saale (ĉiuj de maldekstre) kaj Havel kaj Jizera (dekstre).
12079 Kaibab
12079 Kaibab estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Alventaj Insuloj (Franca Polinezio)
La Alventaj Insuloj (Îles du Vent) estas la orienta insulgrupo de la Societa Insularo de Franca Polinezio. La arkipelago estas administacia unuo, unu el la kvin administraciaj areoj de Franca Polinezio, kaj konsistas el Tahitio, Moorea, Mehetia, Tetiaroa kaj Maiao. Tahitio, Moorea kaj Mehetia estas vulkaninsuloj. Tetiaroa kaj Maiao estas koralatoloj. la totala areo de tiuj insuloj estas 1176 km².
12079 Kaibab
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la altebenaĵo Kaibab, masiva tavolo de la kalkŝtono de la permio, kiu formas la roka fundo de granda parto de norda Arizono. La vorto devenas de la lingvo de la indianoj Pajuteoj kaj signifas "monto kuŝanta sur sia flanko".
Alventaj Insuloj (Franca Polinezio)
Sur la insuloj loĝas 75-80% de la populacio de Franca Polinezio. En 2002 tio estis 194 900 homoj, de kiu 26 200 en la ĉefurbo Papeete. La plej granda parto de la populacio parolas france kaj tahitie.
Ĝi estas unu el la 6 elektodistriktoj por la Asembleo de Franca Polinezio.
(19187) 1991 VU2
(19187) 1991 VU2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Ununatria citrato
Natria citrato unubaza, citrato unubaza de natrio aŭ NaH2C6H5O7 estas ununatria acido-salo de citrata acido kaj natria hidroksido. Pro tio ke la citrata anjono prezentas ankoraŭ du hidrogenojn jonigeblajn, ĝi uzatas kiel relative forta sekvestranto en nutro-industrio. Biologie ĝi uzatas kiel por eviti aglutiniĝon de trombocitoj en sangospecimenoj. Aliaj natriaj saloj de citrata acido estas trinatria citrato kaj dunatria citrato.
Proprecoj
Ununatria citrato estas maldike blanka aŭ senkolora pulvoro aŭ kristalaj granuloj kun milda acido-gusto simila al citrata acido. Ĝi estas tre solvebla en akvo kaj preskaŭ nesolvebla en etanolo. Natria citrato unubaza same uzatas kiel anti-koagulanto en sangodonado.
Kaliforniaj Marbordaj Montaroj
Nordaj Marbordaj Montaroj
La maren-fruntanta flanko de la marbordaj montaro estas parto de la ekoregiono nord-kaliforniaj marbordaj arbaroj, kiuj gastigas la abundajn arbarojn de sekvojo (Sequoia sempervirens) kaj marborda duglaso (Pseudotsuga menziesii ssp. menziesii).
La pli seka landinterna regiono estas parto de la tutmondaj 200-unuo kaliforniaj ĉaparalo kaj duonarbaroj, kaj gastigas iom da plantaj komunumoj, inkluzive de miksa ĉiamverda arbaro, kverka duonarbaro kaj ĉaparalo. Ĉefa specifa planta komunumo de la internaj montaroj estas Kaliforni-mediteraneaj Montaraj Kverkaroj-Koniferaroj, kiuj subtenas eksterordinare altan biodiversecon ene de la Marbordaj Montaroj. Longorela odokoileo estas la plej vaste disvastigita granda mamulo, post homoj, de la Marbordaj Montaroj.
Iuj el la plej maloftaj arbaroj kiuj ekzistas en tiu marborda regiono estas la marbord-montaraj Ponderos-pinaj arbaroj, ekzemplo de kiu troviĝas en la akvokolekta areo de Carbonera Creek de Kantono Santa Cruz (Kalifornio).
Sudaj Marbordaj Montaroj
La Sudaj Marbordaj Montaroj havas mediteranean klimaton, kaj plejofte situas ene de la kaliforniaj ĉaparalo kaj duonarbaroj, kvankam la okcidenta flanko de Montaro Santa Cruz apartenas al ekoregiono nord-kaliforniaj marbordaj arbaroj. Tiuj ĉi estas karakterizitaj de sekvojaroj. Sekvojaraj enklavoj ankaŭ troviĝas en Montaro Santa Lucia. La kaliforniaj ĉaparalo kaj duonarbaroj havas grandan gamon de plantaj komunumoj, inkluzive de la kaliforniaj miksaj ĉiamverdaj arbaroj, la kaliforniaj kverkaj duonarbaroj kaj savanoj, herbejoj, la nord-marbordaj arbustaroj, la kaliforni-pinaj duonarbaroj kaj du aliaj marbordaj enklavoj.
La kulmina punkto de Sud-marbordaj Montaroj estas ankaŭ la plej alta punkto en ĉiuj Kaliforniaj Marbordaj Montaroj; ĝi nomas Pinto Junipero Serra, kaj havas altecon de 1 785 metroj.
Resurekto (Piero della Francesca)
La Resurekto (Piero della Francesca) estas fresko (225x200cm) de Piero della Francesca, pentrita inter la jaroj ĉirkaŭ 1450 kaj 1463 kaj konservita en la “Museo Civico” de Sansepolcro.
Historio
La arta verko estas datita je la 1460-aj jaroj, kiam Piero laboris en Areco ĉe freskoj de la historioj de la Vera Kruco. La fresko troviĝis en salono de tiu kiu estis la palaco de la urba registaro. (hodiaŭ “Civico Museo”).
Kun la revekiĝo de la intereso pri Piero ĉe la duono de la 19-a jarcento, la Resurekto eatis remalkovrita de iuj anglaj vizitantoj kaj estis grande laŭdata de kritikistoj, el kiuj Austin Henry Layard en Quarterly Review difinis la Kriston de Sansepolcro "dotita per terura kaj netera majesteco en la sinteno, en la grandaj okuloj fiksantaj la vakuon kaj en triumfaj trajtoj, kaj malgraŭ ĉio malstreĉitaj". La angla intereso pri Piero estis nutrita ankaŭ de pentraĵo de la sama Piero nome Bapto de Kristo konservita en la Nacia Galerio (Londono): en Piero ili ŝatis la "laikecon" de lia nova perspektiva scienco kaj lian inspiron kiu, laŭ ili, devenis el la greka arto, tiam bastiono de la novklasikismo. .
Priskribo kaj stilo
La sceno estas situigita antaŭ imagebla vasta spaco inter du kanelitaj kolonoj (kie ceestas skribaĵo hodiaŭ preskaŭ nelegebla), kaj arkitravo
Dum kvar romiaj soldatoj dormas, Kristo leviĝas el la tombo, vekiĝante al la vivo. Lia figuro staras en la verto de imagebla triangulo, kiu komenciĝas el la bazo de la sarkofago al la aŭreolo: Kristo elstariĝas solena kaj toraka dum lia figuro dividas en du partoj la pejzaĝon: tiu maldekstra, vintra kaj mortanta; tiu dekstra somera kaj brila. Temas pri aludo al vitalaj cikloj, ĉestaj en la pagana kulturo kaj alestiĝintaj ĉe diversaj kristanaj antaŭaj artistoj kiel en la Alegorio kaj efikoj de la saĝa kaj malsaĝa regado de Ambrogio Lorenzetti. Piero sidas ĉe la piedoj de la sarkofago flanke al la stango de la standardo kun la kruco, kaj ŝajnas en rekta kontakto kun la diaĵo, kvazaŭ tio lin inspirus.
Alia temo estas tiu pri la dormo kaj la maldormo, kun la kontrasto inter la malsupera kaj tera parto de la soldatoj kaj tiu supera de la ĉiela superulo, kiu ĉiam maldormas.
La geometria konstruo igas la figurojn abstraktaj kaj senmovaj, kvazaŭ apartenantaj al supera kompreno. Al tiu impreso kontribuas la atleteca alestiĝo de la figuro de Kristo, tute rekta kaj amatomie modelita kiel antikva statuo, kun la piedo apogiĝanta sur la bordo kaj la dekstra mano subtenanta la standardon, signifantan la triumfon sur la morto. Li estas, konscie, pentrita ekstere de la komunaj perspektivaj reguloj kiuj altrudus vidon el la malalto, kiel okazas sur la kapoj de la soldatoj.
Multaj kritikistoj, inter kiuj Albert Camus kaj Aldous Huxley, vidas en ĉiuj apartaĵoj novan kaj originalan stilon.
Aliaj projektoj
KOMUNA:
István Tamás Horváth
István Tamás Horváth [iŝtvAn tamAŝ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth István Tamás estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
István Tamás Horváth naskiĝis la en Budapeŝto.
Radioastronomia observatorio Badaro
La Radioastronomia observatorio (RAO) Badaro estas radioastronomia observatorio situanta en la kvazaŭnomo Badaro, Tunkinska rajono, respubliko Burjatio, Rusio. Koordinatoj :, je alto de 813 m.
La RAO Badaro estis establita de la Instituto de Aplika Astronomio de la Rusia Akademio de Sciencoj (IAA RAS) en 2005. Ĝi estas administrata de la IAA RAS.
La ĉefa astronomia instrumento de observatorio estas la 32-m radioteleskopo (RTF-32), kiu estas uzata en naciaj kaj internaciaj (EVN, IVS) astronomiaj observoj. Ĝi estas la tria el la tri observejoj de la radiointerferometra reto Kvazar.
En la 1.5 km de sudo-okcidento estas situanta la Radioastrofizika observatorio Badaro kun la Siberia Suna Radioteleskopo (SSRT).
Historio
...
Instrumentoj
RTF-32 — plenturnebla radioteleskopo kun diametro de la ĉefa spegulo D = 32 m kaj fokusa longo F = 11.4 m. Mastrumaj gamo de la ondolongoj 1.35 - 21 cm. Anteno sistemo - modifita skemon de Kassegrena.
Sajen'-TM — lasera telemezurilo.
Javad GNSS Delta-G3T — GPS/GLONASS-ricevilo.
Vaisala WXT510 — aŭtomata cifereca veterstacio.
Castroregio
Castroregio estas komunumo de Italio.
Tumakuru
Tumakuru, laŭ kanara lingvo ತುಮಕೂರು estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Tumakuru en subŝtato Karnatako en sudokcidenta Barato. La loknomo estis Tumkur ĝis 2014.
Demografio
En 2011 populacio de Tumakuru estis. La legopovo estas 75%.
Historio
En Tumakuru pluraj dinastioj regis dum la historio. La urba municipo estis establita en 1916 kaj la urbokorporacio en 2010 aldonante 22 vilaĝojn.
Ekonomio
La ekonomio de Tumkur estas industria, sed ĝia ĉirkaŭaĵo estas agrikultura. Oni kultivas nuksojn, rizojn, kokosojn. La industrio konsistas el signifa nutraĵprilaborado kaj produktado de helikopteroj.
Eduko kaj lingvoj
En Tumakuru la plej altnivela eduko okazas en la universitato, teknologia instituto kaj medicina altlernejo.
La plej ofta lingvo en 2011 estis la kanara lingvo (kiel oficiala lingvo).
Trafiko
Tumakuru fervoje estas atingebla laŭ linio inter Ŝivamogga kaj Bengaluro. Ala la urbego 5 vojoj kuras el ĉiuj direktoj. La plej proksima flughaveno funkcias en Bengaluro.
Klimato
En Tumakuru jare pluvas averaĝe po 810 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter januaro kaj marto apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 30 °C.
Epistolo al Tito
La epistolo al Tito estas la 17-a libro de la nova testamento en la Biblio, la tria kaj lasta de la paŝtistaj epistoloj.
Aŭtoro, loko kaj tempo
Vidu sur la paĝo pri la paŝtistaj epistoloj.
Enhavo kaj strukturo
La letero priskribas la taskojn de Tito, episkopo de la insulo Kreto.
Jen ebla dispozicio:
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nova traduko de Gerrit Berveling:
Rodinoloj
Rodinoloj aŭ rodinilaj esteroj estas organikaj esteroj de la rodinila alkoholo kun karboksilata acido, konsistantaj minimume je 10 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj kaj unu oksigenatomo.
Detlev Blanke
Detlev BLANKE (naskiĝis la en Neumünster, mortis la  ) estis germana lingvisto, interlingvisto kaj esperantologo (post universitataj studoj instruisto de la germana kaj geografio). Kun sia edzino Wera Blanke li laboris interalie en la kampo de terminologio kun speciala atento al la verkaro de Eugen Wüster. Li estis honora prezidanto de Gesellschaft für Interlinguistik. En 2011 li estis elektita honora membro de UEA.
Movado
Blanke estis komitatano de UEA (1978–1998) kaj membro de diversaj komisionoj kaj laborgrupoj en UEA, interalie kiel juĝanto en la Belartaj Konkursoj de UEA.
Interlingvistiko kaj esperantologio
Detlev Blanke en 1976 doktoriĝis en Humboldt-Universitato Berlino per disertacio pri kompara vortfarado de Esperanto kaj la germana ĉe Viktor Falkenhahn; en 1985 sekvis habilitiĝo per disertacio pri planlingvoj (samloke; en GDR oni nomis tion "disertacio B"). En 1988 li estis nomumita "Honoraria Docento pri Interlingvistiko".
Li estis kunfondinto kaj de 1970 ĝis 1990 sekretario de la Fakgrupo Interlingvistiko/Esperantologio en Germana Kulturligo (ekde 1974 Kulturligo de GDR). Prezidantoj de la fakgrupo estis 1970–1981 Viktor Falkenhahn (1903–1987), 1981-1986 Georg Friedrich Meier (1919-1992) kaj 1987-1990 Ronald Lötzsch (1931-2018).
En 1991 li kunfondis Societon pri Interlingvistiko (Gesellschaft für Interlinguistik, GIL) kaj dum dudek jaroj estis ĝia prezidanto. Li redaktis organon de GIL, Interlinguistische Informationen.
Lengede
Lengede estas loko en Niedersachsen (Malsupra Saksio) ĉe Peine. La komunumo konsistas el la centra kerno kaj el la aligitaj komunumoj kiel Broistedt, Woltwiesche, Barbecke kaj Klein Lafferde. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Detlev Blanke
Interlingvistiko kaj esperantologio
Li estis membro de la redakto-kolegioj de Language Problems and Language Planning (LPLP) kaj Esperantologio / Esperanto Studies (EES), estrarano de Centro de Esploro kaj Dokumentado pri Mondaj Lingvaj Problemoj (CED) ekde 1974 ĝis la morto kaj “supera bibliografo” (angle: senior bibliographer) de Modern Language Association of America (1992–2013). Ekde 1992 ĝis la morto li redaktis la bibliografie orientitan bultenon Informilo por Interlingvistoj.
Lengede
En la komunumo troviĝas memoraĵo pri mineja akcedento sur la sukcesa savboradejo. Ankaŭ vizitindaj estas la medioprotekta areo en la iama mineja areo, la ripozeja parko Seilbahnberg.
Miraklo de Lengede
La evento estis dufoje filmigita kun titolo Das Wunder von Lengede – unuafoje en 1969 sub reĝisorado de Rudolf Jugert kaj duafoje en 2003 sub reĝisorado de Kaspar Heidelbach. Krom tio en 2003, la Westdeutscher Rundfunk produktis sub reĝisorado de Franz Bürgin la dokumentan filmon Das Drama von Lengede, Protokoll einer Katastrophe (La dramo de Lengede, protokolo de katastrofo).
Hude (Oldenburgio)
Hude estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oldenburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Situo
La komunumo situas 15 kilometrojn oriente de la urbo Oldenburg kaj 25 kilometrojn okcidente de la centro de Bremen.
NGC 552
NGC 552 estas stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Iltalypsy
Iltalypsy ("vesperomelko") estis finna politika ŝerca televida serio, kiu estis sendita en kanalo de Yle el 1993 ĝis 2001. Tie aperis kun aliaj Eeva Litmanen kaj Taisto Oksanen.
Icukuŝima-Sanktejo
Icukuŝima-Sanktejo (厳島神社) estas ŝintoa Sanktejo en Icukuŝima en Hacukaiĉi-urbo en la gubernio Hiroŝima en Japanio.
Midtre Gauldal
Midtre Gauldal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Støren.
Icukuŝima-Sanktejo
La ĉefaj konstruaĵoj troviĝas antaŭ la insulo sur plialtigita platformo, kies pilieroj troviĝas enakve dum la alta tajdo. Tiel la tuta sanktejo ŝajnas surakva. 280 metrojn longa tegmentita koridoro ligas la konstruaĵojn.
Parto de la sanktejo estas la plej malnova noscenejo en la mondo. Tiu scenejo konsistis el tegmentita scenejo, ponto kaj ejo por la aktoroj.
La sanktejo estas unu el la plej ŝatataj (kaj plej altekostaj) ejoj por tradiciaj japanaj geedziĝoj. Malofte oni montras tradiciajn ceremoniajn dancojn (Kagura) akompanataj de tradiciaj muzikiloj.
La sanktejo kultas Munakata Sanjojin.
Historio
La Itsukushima-sanktejon kreis Saeki no Kuramoto, en la jaro 593. Ĉirkaŭ 1168 la nuna konstruaĵo estis konstruita de Taira no Kiyomori. Ankaŭ post la falo de Heike-Familio, la sanktejo estis honorita de la Minamoto-klano. Tamen, dum la Sengoku-epoko la sanktejo perdis sian prosperon. En 1555 Mori Motonari venkis je la batalo de Icukuŝima, li subtenis kaj riparis ĝin.
UNESKO deklaris la sanktejon kaj la torijon monda kultura heredaĵo en 1996.
Komence de septembro 2004 granda tajfuno detruis parton de la sanktejo, kiu estis rapide riparita.
Transporto
Estas 10 minutoj ŝipe de Miyajima-guchi ĝis Mijajima-Ĝetkajo. Estas 5 minutoj piede de Mijajima-guchi ĝis Miyajima-Stacio aŭ Hiroden-Miyajima-guchi-Stacio.
Kastilio (Ĉamartino)
Kastilio, kvartalo Castilla, estas kvartalo de la nordo de Madrido apartenanta al la distrikto Ĉamartino kies centro kerna estas la Placo Kastilio.
Ĝi troviĝas enkadre de la propra Placo Kastilio, la Promenejo Kastilia, la strato Mateo Inurria kaj la stacio Ĉamartino.
Ties centra akso fluas laŭlonge de la stratoj Agustín de Foxá kaj Mauricio Legendre.