cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Újireg
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1333 en formo Muth, kie estis eĉ abatejo. Fine de la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Ĝi estis longe nur farmo. En 1930 posteuloj de jasoj el Jászárokszállás refondis la forgesitan vilaĝon. Dum la socialismo kolĥozo pri "Paco" kaj ŝtata bieno funkciis. Tiutempe la vilaĝo apartenis al Iregszemcse.
Mayflower
La unua marveturo
La Mayflower - luita de la komerca entrepreno „Londonaj Aventuristoj”- ne povis atingi la donacitan teritorion en Virĝinio pro la tempesta veturo kaj post 66-taga ŝipado surbordiĝis ĉe la Cod-kabo, ĉe la hodiaŭa loko de  Provincetown, ŝtato Massachusetts kaj sekvatage sur loko de la posta Plymouth elŝipiĝis 102 setlantoj (11-an de novembro).
Újireg
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, aŭtonomio de ciganoj, migra poŝto.
Mayflower
La unua marveturo
Antaŭ la elŝipiĝo de Plymouth, la 11-an de novembro, 41 viraj pasaĝeroj kontraktis, ke ili formas politikan unuon por fondi komunan registaron kaj oni estimas la ontajn akceptotajn ĉiujn leĝojn kaj regulojn. Tiu dokumento (Majfloro-interkonsento) estis civila versio de la kutima presbiteriana eklezisa kontrakto. Tio donis bazon por regado de Plymouth. La ŝipo ankris en la natura haveno de la loko ĝis aprilo de la sekva jaro, tiam reiris al Anglio.
Davos
Davos (en Esperanto ankaŭ Tavao, en la loka alemana dialekto Tafaas, en la romanĉa Tavau, en la itala Tavate kaj en la germana Davos) estas urbo kun 10744 loĝantoj (je la 31-a de decembro 2006) en la Kantono Grizono, Svislando kaj ankaŭ ĉefloko de la samnoma komunumaro. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro de Davos kreskis al 11248 personoj.
Monde konata la urbo fariĝis, ĉar ek de 1971 ĝi gastigas la Mondan Ekonomian Forumon, kiu ĉiu-jare kunvenigas gravulojn el la ekonomia mondo kaj ŝtatestrojn el la tuta mondo.
Geografio
La urbocentro troviĝas je 1560 metroj super la marnivelo. La plej alta punkto de la komunumo estas la pinto de Flüelaschwarzhorn kun alteco de 3146 metroj super la marnivelo. La teritorio de la komunumo entenas praktike la tutan Landwasser-valon kaj norde pasas la Wolfagang-pasejon. Norde de la urba kerno troviĝas sur la teritorio de la komunumo la Lago de Davos, kiu nomiĝas laŭ la urbo. La komunumo konsistas el ses la ses frakcioj Davos-Dorf (inkluzive la setlejoj Wolfgang kaj Laret), Davos-Platz, Glaris, Monstein kaj Wiesen.
Trafiko
Davos atingeblas trajne per la unua linio de la Retia Fervojo, kiu estis malfermita en 1890, ek de Landquart. Davos estas la komencpunkto de la Flüelapasejo al Susch. Trans la pasejo ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio kun Engadino.
Historio
La loko estis ekloĝita en mezepoko unue de romanĉoj, kiuj enmigris el la Albulovalo kaj la Engadino.
Je 1280 la libersinjoroj de Vaz tie setligis valzajn koloniistojn kaj koncedis al ili en la feŭdletero de 1289 ampleksajn aŭtonomirajtojn. Davos evoluis al la plej granda valza setlejo de Grizono kaj fondis en la jaro 1436 la Dektribunalan Federacion. Kiel ties ĉefkomunumo Davos havis esencan influon al la politiko de la Tri Federacioj. 1526 la urbo aliĝis al la reformacio. Ĝis la kreo de la hodiaŭaj politikaj komunumoj per la nova kantona konstitucio de la jaro 1851 ankaŭ la komunumo Aroso apartenis al Davos.
Ĝis la 19-a jarcento la komunumo vivis ĉefe de bestobredado. Inter la 15-a kaj la 19-a jarcento oni ĉe la Silberberg ekspluatis ankaŭ zinkercon.
La kuracloko
En la jaro 1853 Alexander Spengler kaj Willem-Jan Holsboer malkovris la bonfartigan kaj sanigan klimaton de la mikrobmalriĉa altmontaero, kiu precipe estis bona por pulmomalsanuloj (antaŭ ĉiuj astmuloj, ĉar en tiu alteco ne vivas dompolvakaroj. Multaj famaj gastoj malkovris la lokon kaj venis por restadi. Tiu etoso estis uzata por la romano La magia monto (Der Zauberberg) de Thomas Mann.
Per la konstruo de la fervojlinio de Landquart al Davos la eveluo rapidiĝis. Urbo kaj kantono ekkonstruis multajn sanatoriojn kaj hotelojn. La plej konataj, kiuj hodiaŭ ankoraŭ ekzistas estas: La Germana Altmontarkliniko Davos Wolfgang (Deutsche Hochgebirgsklinik Davos Wolfgang) kaj la Zurika Altmontarkliniko Davos Clavadel (Zürcher Hochgebirgsklinik Davos Clavadel).
Skisportloko
La unua sledokonkurso en Davos okazis en 1883. La konata verkisto Arthur Conan Doyle priskribis 1889 en eseo la skiadon en Davos kaj kaŭzis per tio la ŝatecon de la urbo precipe inter britoj.
En decembro 1934 estis inaŭgurita la Skilernejo Davos la unua prenilskilifto de la mondo. En la jaro 2003 la skiejoj de Davos estis kunigitaj sub la marka nomo Davos Klosters Mountains (esperante: Davos-Klosters-Montoj).
En la centro de Davos troviĝas la plej granda natura glacisketejo de Eŭropo. Tuj apude troviĝas la glacistadio, kiu estas la hejmstadiono de HC Davos (Hokeklubo Davos), kiu fondiĝis en la jaro 1921. La Hokeklubo Davos estas la svisa rekordĉampiono. Jam 28-foje ĝi gajnis la ĉampionan titolon. La stadiono havas 7080 sidlokojn. Lastfoje Davos estis svisa ĉampiono en la jaro 2007 kiam ĝi gajnis la finalsercion kontraŭ Berno per 4:3.
Ĉiu-jare inter kristnasko kaj novjaro la Hokeklubo Davos gastigas kvar famajn mondajn hokeklubteamojn por internacia glacihokejturniro, kiu nomiĝas Spengler Cup (Spengler-Pokalo) - tiam Davos fariĝas la centro de la glacihokea mondo. En la jaro 2006 la Hokeklubo Tavo gajnis la turniron per finalvenko kontraŭ la teamo de Kanado per 3:2.
Lastatempe Davos ankaŭ fariĝis neĝtabulloko. En la jaro 2000 en la urbo estis okazigita la unua O'Neill-Evolution-Contest, kiu koncentriĝas precipe al la duontubo, kvarontubo kaj ankaŭ deklivstilo.
Esperanto Movado
En 1908 Emma Herzog (1857-1920) iniciatis la fondon de Esperanto-Grupo en Davos.
Kuŝejo Lance
La Kuŝejo Lance aŭ en angla Lance (Creek) Formation estas formaĵo de rokoj de Malsupra Kretaceo (date el ĉirkaŭ 67.5 milionoj da jaroj) en Okcidenta Usono. Nome laŭ Lance Creek (Vajomingo), la fosilioj de mikrovertebruloj kaj de dinosaŭroj reprezentas gravajn komponojn de la plej finaj vertebruloj de Mezozoiko. La Kuŝejo Lance estas de Malsupra Mastriĥtia laŭaĝe, kaj kunhavas multan faŭnon kun la Kuŝejo Hell Creek de Montano kaj Norda Dakoto, la Kuŝejo Frenchman de sudokcidenta Saskaĉevano, kaj de la malsupra parto de la Kuŝejo Scollard de Alberto.
Aspekto
La kuŝejo estis priskribita de W.G. Pierce kiel diktavola, sablokolora, kaj nuanca al verda skisto. Ĝi estas de Kretaceo laŭaĝe.
La formaĵo aŭ kuŝejo varias laŭ dikeco el ĉirkaŭ 90 m en Norda Dakoto, al preskaŭ 600 m en partoj de Vajomingo.
30514 Chiomento
30514 Chiomento estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 21-an de aprilo 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eduardo Bruso
Eduardo BRUSO (n. ĉ. 1280, m. la 14-an de oktobro 1318) estis pli juna frato de Roberto Bruso, reĝo de Skotlando, kiu, kun sia frato, luktis por skota sendependo.
Li estis filo de Roberto Bruso (6-a lordo de Annandale). De sia patro li heredis la titolon grafo de Carrick. Tri el liaj fratoj kaptiĝis kaj ekzekutiĝis de la angloj. Eduardo mem helpis sian fraton Roberton venki Eduardon la 2-an (Anglio) dum la decida batalo de Bannockburn.
Trasmoz
Trasmoz estas municipo en Provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio. Ĝi situas je 78 km nordokcidente de la provinca ĉefurbo, Zaragozo. Ĝi havas 96 loĝantojn (2016) kaj 18,23 km² da areo. Ĝia urbestro estas Jesús Daniel Andía Berna de la Popola Partio.
Ĉi tiu vilaĝo inspiris la aŭtoron Gustavon Adolfon Bécquer'n skribi siajn legendojn, ĉar la municipoj havas historion kaj legendojn pri sorĉistinoj.
Etimologio
La nomo Trasmoz eliras el Trasmontes 'Post Montoj'. La postakcenta vokalo malaperis kaj la grupo "ts" iĝis "z", laŭ la reguloj de la aragona parolo.
Historio
La araboj okupis la lokon dum jarcentoj. La konkero de Tarazona fare de Alfonso la 1-a en 1119 sugestas, ke plej verŝajne ankaŭ Trasmoz estis konkerita de kristanoj samjare. La loĝantaro post la kristana konkero restis grandparte de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo rezultos en enorma demografia kaj ekonomia krizo.
Trasmoz estas la ununura vilaĝo en la mondo kiu estas ekskomunikita de la Katolika Eklezio en la 13-a jarcento. Dum la 13-a jarcento okazis konfliktoj kontraŭ la Monaĥejo de Veruela. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al la familio Luna kaj poste al la familio Urrea.
Trasmoz demografie kreskiĝis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, sed poste tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Trasmoz oni malaltiĝis ĝis nunaj 89 loĝantoj.
Kostolná pri Dunaji
Kostolná pri Dunaji, hungare Egyházfa [edjhAzfa], germane Gaswar [gasvar] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec. La hungara minoritato uzas ankax formon Egyházfalva. Malgranda komunumo Malý Šúr (hungare Pénteksúr) apartenas al la municipo. La nuna slovaka nomo uziĝas ekde 1948.
Situo
Kostolná pri Dunaji situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Senec troviĝas 4, Bratislavo 30 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam en la neolitiko kaj bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1308. En 1910 loĝis en Egyházfa 316 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Senc, poste al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1942 Egyházfa kaj Pénteksúr unuiĝis havanta novan nomon Hasvár. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kostolná pri Dunaji 458 homoj, (315 hungaroj, 137 slovakoj).
23204 Arditkroni
23204 Arditkroni estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ardit Kroni , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Christian Brothers School, Synge Street de Dublino (Irlando).
Sándor Kibédi Varga (ĵurnalisto)
Sándor KIBÉDI VARGA, origine Varga, hungara ĵurnalisto, verkisto, instruisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 14-an de oktobro 1946 kaj mortis en Budapeŝto la 17-an de majo 2015.
Kariero
Sándor Kibédi Varga post akiro de diplomo pri rumana-hungara lingvoj en la Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureș instruis kvin jarojn en vilaĝaj ĝeneralaj lernejoj. Li fariĝis ĵurnalisto de 1978 ĉe la Vörös Zászló de Târgu Mureș, kaj post kvar jaroj raportisto de ĵurnalo Előre. De 1988 li vivas en Hungario. Li laboris ĉe la Hungara Radio, RTV Újság, Kurír. En 1999 li estis dungito de MTI Kiadói Kft. Poste li denove instruis ĝis sia pensiuliĝo. Inter 1973 kaj 1982 li publikigis proksimume cent novelojn, precipe en Utunk.
Poliniko
Polyniko (greke Πολυνείκης, latine Polynices) laŭ la helena mitologio estas la plej aĝa filo el la senscie incesta geedzeco inter Edipo kaj Jokasta. Li havas unu fraton, Eteoklo, kaj du fratinojn, Antigona kaj Ismena. Kiam Edipo estas blasfeme ofendata de siaj du filoj, li malbenas la du fratojn.
Samkiel Edipo kaj pluraj aliaj familianoj, ankaŭ Poliniko laŭ la mitologio iĝis viktimo de malbeno de la familio Labdakidoj. Post kiam la reĝo Edipo persekutite devis foriri el la greka urbo Tebo, ĉefurbo de la regno Beotio, estis interkonsentite ke la fratoj Eteoklo kaj Poliniko alterne dum po unu jaro estu reĝo de la regno. Post lia unua reĝa jaro, Eteoklo rifuzis transdoni la reĝecon al sia frato. Poliniko foriris al la greka urbo Argo, ĉefurbo de la greka regno Argolando sur la duoninsulo Peloponezo, kaj tie kolektis armeon por konkeri Tebon kaj perforte preni la reĝan postenon, je kiu li rajtis. Ekestis arda batalo pri la urbo: Ĉe ses el la sep pordegoj de la fortika ĉirkaŭurba remparo, venkis la soldataro de Eteoklo, kaj ĉe la sepa pordego la du fratoj en persona interbatalo mortigis sin reciproke.
Entombigo
Post kiam Eteoklo kaj Poliniko estis mortaj, Kreono transprenis la regadon de la urbo. Li ordonis, ke Poliniko kaj liaj kunbatalintoj mortintaj ne rajtis esti entombigitaj. Por certigi tion, li ordonis al soldatoj gardi la kadavrojn. Laŭ la tiama greka kredo tiumaniere la animoj de la mortintoj ne trovus ripozon kaj restus eterne malbenitaj. Antigona ne povis elteni tian sorton de la frata animo, kontraŭordone tamen provis entombigi la fraton kaj estis kaptita dum la provo. Kvankam Antigona estis la fianĉino de Hajmono, la filo de Kreono, la nova reĝo ordonis, ke ŝi estu vive entombigata, pune al la malobeo. La fratino de Antigona, Ismena, sekve deklaris ke ŝi helpis al la fratino kaj postulis la saman sorton ankaŭ por si mem. La grekaj dioj pere de la blinda profeto Tiresias esprimis sian malkontenton pri la decido de Kreono, kio konvinkis lin revizii sian decidon kaj mem entombigi Polinikon. Antigona tamen intertempe estis memmortiginta sin, por ne esti vive entombigata. Kiam Kreno alvenis ĉe la tombo de Antigona, lia filo Hajmono atakis la patron kaj sekve memmortigis sin, kaj kiam la edzino de Kreono eksciis pri la morto de sia filo, ankaŭ ŝi finis sian vivon.
Gerhard Westerburg
Biografio
Li studis en Treviro, Kolonjo (Magistreco, 1514-15) kaj en la Universitato de Bolonjo (Doktoreco, 1517-21) kie li studis civilan kaj eklezian juron. En Bolonjo li ekhavis kiel instruiston Johannes Cochläus (1479-1552). Westerburg eniris por la reformacion per Nicholas Storch (1500-1536), profeto de Zwickau, kiu gastis lin en sia hejmo, kaj poste akompanis lin al Wittenberg, kie li ekkonis Marteno Lutero kaj Martin Cellarius (1499-1564) en 1522.
Pli malfrue lin altiris Carlostadius al Wittenberg, kaj poste al Orlamünde, kies instruoj pri la Noktomanĝo de Kristo estis adoptitaj de li, poste edziĝinte kun lia fratino. En 1524, li estis forpelita de Saksio, kune kun Carlostadius, kaj en oktobro de tiu jaro ni trovos lin en Zuriko kaj Bazelo, akompanata de multaj pamfletoj verkitaj de Carlostadius pri la Bapto kaj Noktomanĝo de Kristo, kiujn li transdonis al presisto en Bazelo, por publikiĝado.
Ĉio estis presita krom la pamfleto kontraŭ la infana bapto. Tiutempe Westerburg amikiĝis kun Konrad Grebel en sia Zurika rondo, kaj oni scias, ke Felix Manz (1498-1527) konservis kelkajn bazelajn pamfletojn distribuotajn en Zuriko. En 1525, Carlostadio implikiĝis en la "Milito de la Vilaĝanoj". Tiutempe Westerburg loĝis en Frankfurto kun sia edzino kaj filo. Kun la malvenko de la vilaĝanoj, li estis forpelita de la urbo en la sama tago de la Batalo de Zabern (17-a majo 1525). Li tiam revenis al Kolonjo, kie li devis alfronti multajn malfacilaĵojn. Li rakontas siajn tiutempajn spertojn en 56-paĝa libreto presita en Marburgo en 1533 de Franz Rhode (1529-1559), kie li priskribas "kiel kleraj homoj de Kolonjo, doktoroj pri teologio kaj ĉasistoj de herezuloj, kondamnis kaj insultis la nekredemajn homojn. D-ro Gerhard Westerburg, pro liaj instruoj pri purgatorio."
Sed la juristo Westerburg ricevis favoran decidon de la imperia registaro en Esslingen en la sama monato, tiam kiam publikaj atakoj estis faritaj kontraŭ li. Inter la kritikantoj estis Johannes Cochlaeus, lia iama universitata kolego en Italio. Malgraŭ tio, li restis en la urbo ankoraŭ sep jarojn. Li ne estis ŝparita en la atakoj faritaj de la urbestraro kaj de la elektistaro, kaj li eĉ ne povis partopreni en la proceso de Adolf Clarenbach (1497-1529) kaj Peter Fliesteden (1529), kaj nur povis spekti ilian ekzekuton la 28-an de septembro, 1529.
Dum 1535-41 li ŝajne forlasis la anabaptistan movadon por aliĝado al la tiama reformita eklezio. En 1542-43 li aperis en Königsberg ĉe la kortego de Alberto, duko de Prusio (1490-1568), kaj pli malfrue en Emden. Li ŝajne pasis iom da tempo en Orienta Frislando sub la protekto de la grafino Anne (1501-1575). Dum siaj lastaj jaroj li servis kiel predikisto ĉe Neustadt-Goedens, kie li mortis en 1558. "
NGC 3086
NGC 3086 (aliaj indikoj — MCG 0-26-3, ZWG 8.12, PGC 28924) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Văcărești
Văcărești (hungare: Vacsárcsi, Csíkvacsárcsi) estas vilaĝo en Rumanio norde de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Mihăileni. Ĝia unua skriba menciaĵo estas el 1566. En 1694 la tataroj forbruligis la vilaĝon. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye). Béla Bartók tie kolektis la plej multajn popolmelodiojn (75) en 1907.
En 1910 Vacsárcsi nombris 776 (hungaroj), en 1992 599 loĝantojn (hungaroj). En la censo de 2002, 555 el la 560 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia preferata lingvo.
Neusiß
Neusiß estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Plaue. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Historio
La unua dokumenta mencio estis la 5-an de novembro 1427. Ĝis 1704 pro diversaj kvereloj inter dinastioj (precipe de Henneberg) fariĝis ofta ŝanĝiĝo de regado.
Sporto
La en 1963 fondita rajd-societo kreis rajdad-terenon, kiu longtempe allogis multajn vizitantojn al la ĉiujara derbio turingia. Krome estas Neusiß elirpunkto de multaj migradopadoj (ekz. en la Cyrau-valo). En la vilaĝo troviĝas ankaŭ belega hundo-sportejo.
Aŭstromarksismo
Aŭstromarksismo estis marksisma teoria tendenco, gvidata de Victor Adler, Otto Bauer, Karl Renner kaj Max Adler, membroj de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio-Hungario kaj la Unua Respubliko Aŭstra (de 1918 ĝis 1934). Ĝi estas konata pro sia teorio pri nacio kaj naciismo kaj ĝia provo akordigi tiujn kun socialismo en la imperia kunteksto. Tial, Otto Bauer elpensis la principon pri "nacia propra aŭtonomeco" kiel manieron kolekti la geografie disigitajn membrojn de la sama nacio. En Socidemokratio kaj la Nacia Demando (1907), li skribis, ke "La principo propra deziras organizi naciojn ne laŭ teritorioj sed en simplajn asociojn de homoj", tiel radikale malligante la nacion disde la teritorio kaj farante el la nacio  ne-teritorian asocion.
Superrigardo
Komencante en 1904, la aŭstromarksista grupo organiziĝis per revuoj kiel Blätter zur Theorie und Politik des wissenschaftlichen Sozialismus kaj Marx-Studien. Neniel movado de samuloj, ĝi estis hejmo por tiaj malsamaj pensuloj kaj politikistoj kiel la novkantiano Max Adler kaj la ortodoksa marksisto Rudolf Hilferding.
En 1921 la aŭstromarksistoj formis la Internacian Dumtempan Union de Socialistaj Partioj (ankaŭ konata kiel la Du-kaj-duona Internacio aŭ la Viena Internacio), esperante unuigi la 2-an kaj 3-an Internaciojn, kio fine malsukcesis.
Aŭstromarksismo inspiris pli lastajn movadojn kiel Eŭrokomunismon kaj la Novan Maldekstron, ĉiuj el kiuj serĉis demokratian socialisman mezon inter komunismo kaj Socialdemokratio kaj maniero poste unuigi la du movadojn.
Sint Antoniusveld (Venray)
Antoniusveld estas moderna novkonstruita kvartalo en Venray (Limburgo). Antaŭe tie situis la vilaĝeto Lull.
Aŭstromarksismo
Superrigardo
La aŭstromarksistoj ankaŭ starigis ekonomiajn kaj sociajn reformojn kiel sansistemon, urban domaron kaj edukosistemon en Vieno, kio poste inspiris la skandinavajn socidemokratiajn partiojn kaj la brita Laborista Partio.
Hispaniola krucbekulo
La Hispaniola krucbekulo (Loxia megaplaga) estas mezgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj en ties genro Carduelis aŭ grupo de krucbekuloj. Ĝi estas endemia de la insulo de Hispaniolo en Karibio kaj pro tio troviĝanta nur en Haitio kaj Domingo. Ĝi estas la ununura membro de la grupo de krucbekuloj en Karibio.
Sint Antoniusveld (Venray)
Situo
La kvartalo Antoniusveld situas enfermita inter la Stationsweg, la Henri Dunantstraat, la A73 kaj la Vincent van Gogh Instituto en Venray. Ĝi estas moderna novkonstruita kvartalo el la mezo de la 1990-aj jaroj kaj situas inter la aliaj kvartaloj Brukske (jaroj 70) kaj Landweert (jaroj 80).
Aŭstromarksismo
Superrigardo
La aŭstromarksistoj estis ankaŭ la unua movado en Eŭropo, kiu starigis armitan reziston al faŝista registaro, kvankam tio estis poste venkita en 1934.
Hispaniola krucbekulo
Aspekto
Ĝi estas 15 cm longa kaj estas mezgranda fringedo kun distingaj diagnozaj krucaj makzeloj kaj du blankaj flugilstrioj, kio similigas ĝin al la Rubanda krucbekulo. La masklo estas helruĝa kun nigraj flugiloj. La ino estas oliveca kun ankaŭ nigrecaj flugiloj, flavecaj pugo kaj brusto, kaj tre fajna malhela strieco en brusto. Spite ties similecon kun la Rubanda krucbekulo, la beko estas pli dika kaj larĝa (ne nur baze) kaj psitakeca kaj pro tio pli simila al tiu de la Granda krucbekulo. Alia distingilo estas pli grizbrunaj (kaj malpli ruĝaj) dorso kaj orelareo. La voĉo estas altatona emfaza alvoko “ĉu-ĉu-ĉu-ĉu”. Ankaŭ milda trilado.
Sint Antoniusveld (Venray)
Nomo de la kvartalo
La nuntempa kvartalo dankas sian nomon al la kapeleto situinta laŭlonge la Stationsweg (stacidomvojo). Ĝi situis precize sur la limo de la paroĥo de Sint Petrus' Bandenkerk (Venray) kun la malnova sinjora bieno Oostrum. La kapeleto eble estas fondita ĉ. 1650 fare de la Franciskanoj, kiuj havis specialan adoradon por Antonio kaj ankaŭ akcelis tiun adoradon en la ĉirkaŭaĵo. En 2005 oni translokis la kapeleton al alia loko je la Stationsweg.
Aŭstromarksismo
Heredaĵo
Aŭstromarksismo povas esti vidata kiel la antaŭvenintaĵo de Eŭrokomunismo. Ambaŭ ideologioj estis konceptitaj kiel alternativoj al Marksismo-Leninismo.
Hispaniola krucbekulo
Kutimoj
Ili ariĝas en malgrandaj grupoj de manĝantoj. Regule vizitas akvon por trinki.
Tiu birdo manĝas preskaŭ nur semojn el la strobiloj de Hispaniola pino (Pinus occidentalis).
Sint Antoniusveld (Venray)
Prifosado
Dum la Romia tempo la areo jam estas enloĝata. Tial oni decidis en 1996, antaŭ ol la novkonstruado komenciĝis, unue fari ampleksan arkeologian grund-esploron sur la tereno de la vilaĝeto Lull, kio iam estis unu el la plej malnovaj loknomoj de la regiono. Nuntempe estas planoj por rehonorigi la malmovan nomon per metado de novaj nomŝildoj.
En 1993 oni trovis Romian tombon kun deksepparta vazaro, inter kio odorboteleto.
Hispaniola krucbekulo
Evolua historio
Ĝi estis iam konsiderata samspecifa kun la Rubanda krucbekulo (L. leucoptera), el kiuj ĝi plej verŝajne evoluis.
Estas ĝenerala akcepto ke la origino de la L. megaplaga povas deveni de sudaj populacioj de L. leucoptera. Tiuj restus izolataj en la plej altaj pinaraj montoj de Hispaniolo (la plej alta inter ĉiuj insuloj de Karibio) kiam la glaĉeroj kaj la ampleksaj Mezvarmaj koniferarbaroj komencis retiriĝi norde post la fino de la lasta glaciepoko komence de la Holoceno, antaŭ ĉirkaŭ 10,000 jaroj. La distanco kiu nun separas ambaŭ speciojn estas de miloj de kilometroj (el Karibio al norda Usono kaj Kanado), kio faras la historion de la Hispaniola krucbekulo interesegan el ekologia kaj media vidpunktoj. Tiu distribuado estas simila al tiu de la Ruĝkola plumzonulo (Zonotrichia capensis), kies indiĝena teritorio etendas el suda Meksiko tiom suden kiom ĝis Horna Kabo kaj forestas el ĉiuj karibiaj insuloj escepte Hispaniolon.
Disvastiĝo
Tiu specio loĝas ĉefe en suda Haitio kaj suda, centra kaj sudokcidenta Dominga Respubliko, kie ĝi ne estis vidata inter 1930-1970. Oni trovis kelkajn birdojn en la Bluaj Montoj de Jamajko komence de la 1970-aj jaroj, sed poste ne okazis sekvaj vidaĵoj. En Haitio ili estis vidataj en la Montaroj Selle kaj Hotte, inklude la Makaja Biosfera Rezervejo kie oni vidis malgrandajn arojn en 2004. En Domingo ili loĝas ĉefe en Sierra de Baoruco, kun eventualaj vidaĵoj el la Cordillera Central. La populacio plej verŝajne malpliiĝis el mezaj 1920-aj jaroj kaj meze de la 1960-aj jaroj pro habitatoperdo, sed ĉ. 1978 la specio ŝajne estis en rekupero kaj fluktuas depende de manĝodisponeblo. Tiele el 600 eble estas jam ĉ. 3,375 individuoj laŭ kalkuloj en Sierra de Baoruco inter 1996-1999. Ĉiukaze malpliiĝas en malgranda teritorio de ĉ. 3,600 km².
Tiu rara specio estas limigita al pinarbaroj de Pinus occidentalis, ĉefe je altaj altitudoj, kaj manĝas nur pino-semojn. Estas granda pinsema produkto ĉirkaŭ ĉian trian jaron, sed la produktaĵo en aliaj jaroj estas malgrandaj aŭ preskaŭ nula. La fluktuoj en pinsemabundo ne estas sinkroniaj, kaj birdoj nomademas kiel reago al manĝodisponeblo, tiele ke la specio estis konstatita tiom malalte kiom ĝis 540 m kaj tiom alte kiom ĝis 2,600.
Étrépigny
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Virkato en botoj
Virkato en botoj estas titolo, kiu povas signifi :
Grgelj
Grgelj estas la vilaĝo, kiu situas en la Občina Kostel.Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. Ĝi okupas areon de 2,1 km², kaj en la komenco de 2018 loĝis 2 homoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas la profundan valon de la rivero Kolpa,al alteco de ĉirkaŭ 200 m. Ĝi estas ĉirkaŭ 14 km de Petrina, la landlima kruciĝo al Kroatio.
Hapi
Hapi estas malnovegipta sepulta dio, unu el la t.n. kvar filoj de Horuso. Li estas filo kunigata kun unu el mondpartoj - nordo, kun norda vento kaj ankaŭ kun ŝirmo de la korpo de mortinto - liaj pulmoj elprenataj dum balzamigaj ceremonioj kaj enmetataj en kanopojn kun fermilo en aspekto de kapo de Hapi. Li estis bildigata kutime kiel viro, en la periodo de Nova imperio li ricevis aspekton de paviano. Sed eĉ post tiu ĉi ŝanĝo li iam povas havi tute homan aspekton.
Ĉaofraja Surasak
Ĉaofraja Surasak, taje เทศบาลนครเจ้าพระยาสุรศักดิ์ estas urbego en meza Tajlando. La urbo ricevis la nomon de Chaophraya Surasakmontri, kiu estis taja generalo.
Matica gimnazio Ostrava
Matica gimnazio Ostrava (MGO) estas la plej malnova ostrava gimnazio. Ties establinto estas Moraviasilezia regiono.
Ĉaofraja Surasak
Situo
Ĉaofraja Surasak situas en la meza landoparto. Bankoko troviĝas je 88 km-oj.
Historio
Ĉaofraja Surasak estis fondita en 1967. Ĝi estis deklarita urbo en 2013, samtempe la areo estis malpligrandigita.
Matica gimnazio Ostrava
Historio
En la jaro 1885 estiĝis Matice ostravská, kiu komencis okupiĝi per la estiĝo de la unua mezlernejo en Ostrava. Estiĝis disputo, ĉu tio devus esti lernejo faka (kiel klopodis realigi minista entreprenisto Ignác Vondráček) aŭ gimnazio. Fine en la jaro 1896 venkis la dua varianto.
Ĉaofraja Surasak
Ekonomio
Ĉaofraja Surasak estas regiona industria urbo, kies produktoj estas samaj, ol la aliaj najbaraj urboj.
Matica gimnazio Ostrava
Historio
Privata "Matice ĉeĥa reala gimnazio" estis solene malfermita la 16-an de septembro 1897. Direkcio kaj unu klaso havis sidejon en Nacia domo, la dua klaso en domo de Katolikaj metilernantoj en strato Přívozská. En la unua lernojaro estis akceptitaj 90 lernantoj. Konstantin Grünwald, tiama urbestro de Moravia Ostrava, malavare dotis la trafikon, plie li vendis al la lernejo kontraŭ simbola prezo parcelon en la urbocentro por konstruado de propra konstruaĵo. La konstruaĵo en la hodiaŭa strato Matiční n-ro 5 estis ektrafikigita en septembro de 1898. En la jaro 1901 prezidanto de Matice ostravská fariĝis Edmund Palkovský. Sub lia gvidado la instituto estis dividita en la gimnazion kaj la realan gimnazion. Matica ankaŭ konstruis per propra kosto novan konstruaĵon por la gimnazio (tiama strato Matiční n-ro 7, la hodiaŭa strato Dr. Šmerala 25). Tiu estis ektrafikigita ekde la lernojaro 1905/1906. Ŝtatigo de la gimnazio ekde la 1-a de septembro 1907 fakte konfirmis ties bonan nivelon.
Ĉaofraja Surasak
Eduko
En Ĉaofraja Surasak altlernejo funkcias.
Matica gimnazio Ostrava
Nuntempo
Nuntempe la gimnazio klerigas lernantojn en du dumtagaj fakoj de studado finitaj per abituro - la kvarjara kaj la okjara ĝenerala gimnazio.
Saint-Palais-sur-Mer
Saint-Palais-sur-Mer [] estas komunumo kaj banurbo en sudokcidenta Francio, en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 3,958 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-Palais-sur-Mer troviĝas ĉe la elfluejo de Ĝirondo, borde de Atlantiko, en la sudo de la duoninsulo de Arvert, nordokcidente de Royan. La najbaraj komunumoj estas Les Mathes, Saint-Augustin, Breuillet kaj Vaux-sur-Mer.
Uruaçu
Uruaçu estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 36.949 loĝantojn en 2010.
Ĉaofraja Surasak
Klimato
Pataja troviĝas en la tropika klimato. Jare pluvas ĉ. 1100 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, inter decembro-februaro iom malpli, inter majo-oktobro iom pli. La averaĝa jara temperaturo estas 27,8 °C, tio varias inter 16-37 °C.
28045 Johnwilkins
28045 Johnwilkins estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John C. Wilkins, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo, pro lia projekto pri tera kaj kosma sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Keystone School de San Antonio (Teksaso).
Tapu
Tapu (aŭ tabu) estas ideo, kiu aperas en multaj polineziaj kulturoj (de maorioj kaj sur Tongo). Ĝi markas iun sanktan aŭ benitan. La simila vorto en la havaja estas kapu.
En la tradicio de la maorioj kaj sur Tonga tapu (maorie) aŭ tabu (tonge) estas io netuŝebla, nevundebla, sanktita. Objektoj aŭ lokaxoj de tapu estas ne tuŝeblaj aŭ viziteblaj.
La vorto tabuo havas originon en tiu vorto. La vorton ekuzis James Cook post vizito sur Tongo en 1777.
Spaliero
Spaliero estas eskal-simila, ligna sportilo fiksita sur muro kaj servanta por diversaj gimnastikaj ekzercadoj kiel grimpado, piedlevado, eksidado ks. Ĝi estas instalita en haloj aŭ gimnastikejoj.
Spaliero altas ĉ. 210-260 cm kaj havas 9 ĝis 16 ŝtupojn. La supra ŝtupeto staras ĉiam antaŭen por ebligi gimnastikajn ekzercojn pri pendo.
La ŝtupetoj estas ofte produktitaj el frakseno aŭ alia forta ligno kaj havas diametron de ĉ. 35 mm.
Pierre-Gilles de Gennes
Pierre-Gilles de Gennes, naskiĝis la en Parizo, mortis la  en Orsay (Essonne), estis franca fizikisto,  Nobel-premiita en 1991  « ĉar li malkovris ke metodoj elpensitaj por la studo de fenomenoj de ordo en simplaj sistemoj povas esti ĝeneraligitaj al formoj pli kompleksaj de la materio, speciale al likvaj kristaloj kaj likvaj polimeroj. ». De liaj esploroj naskiĝis multaj aliaj en diversaj sciencaj fakoj: fiziko, fundamenta fiziko-ĥemio kaj aplikataj sciencoj.Li mem transiris samkomforte de scienca fako al alia, de fiziko al ĥemio kaj de ĥemio al biologio.
En 1991, kiam li ricevis la Nobel-premion pri fiziko en Svedio, kelkaj akademianoj nomis lin «the Isaac Newton of our time" », "la Isaac Newton de nia tempo".
Biografio
Pierre-Gilles de Gennes naskiĝis en Parizo en 1932. Lia patro, kuracisto, mortis kiam li estis 9 jaraĝa. Pro pulmaj sanproblemoj li transloĝiĝis en Barcelonnette, urbeto en la Alpoj de Alta Provenco, kie lia patrino, flegistino, instruis lin ĝis lia aĝo 11. Li komencas siajn universitataj studoj en la Supera Normala Lernejo, el kiu li eliras en 1955. Poste li laboris kiel esplorada inĝeniero en la "Commissariat à l'énergie atomique". En 1957 li science doktoriĝis: la temo de lia tezo konsistas el la teoriaj aspektoj de la disiĝo de la neŭtronoj en magnetaj kampoj. De 1961 ĝis 1971 li estas profesoro en la scienca fakultato de Orsay. En 1971 li ricevas postenon de profesoro en la Kolegio de Francio, de tiam li direktas siajn sciencajn esplorojn al ĥemio.
Liaj esploroj produktas elstarajn malkovrojn pri la fenomenoj koncernantaj la ordon en kompleksaĵoj. Pro la graveco de tiaj esploroj li iĝas ano de la Akademio de Sciencoj en 1979, kaj estas konsiderata kiel unu el la pioniroj por la de li mem nomata "fiziko-ĥemio de la mola materio". En 1980, li ricevas la oran medalon de CNRS. En 1991, pro liaj elstaraj kontribuoj en tre diversaj kampoj (magnetismo, superkonduktiveco, likvaj kristaloj, polimeroj, la studo pri la elverŝiĝo de likvoj kaj tiel plu.) li ricevis la Nobel-premion pri fiziko.
Tiu elstara sciencisto estas la unua kiu prilaboris la problemojn de "ordo-malordo-transiro" en materialoj tiaj kompleksaj kiaj estas polimeroj, ĝeloj, likvaj kristaloj kaj pli freŝdate la granulaj materioj.
Direktoro de la "Supera lernejo pri fiziko Supera Lernejo de Industriaj Fiziko kaj Kemio, Pierre-Gilles de Gennes malŝatas la barojn kiuj malhelpas progresigi la sciojn. Partizano de "interfaka kunlaboro", atentema al la industriaj aplikaĵoj, tiu profesoro de Kolegio de Francio samĝojiĝe transiras de fako al alia. Finfine de la fiziko li alvenas al biologio: li eniras la Instituto Curie por esplori la sistemojn ĉe la vivantaĵo kaj por kompreni la mekanismojn de la ĉeloj, precipe tiujn kiuj koncernas la memoron.
Paralele al tiu altnivela esplorado Pierre-Gilles de Gennes pasigis grandan parton de sia tempo por instrui kaj disdoni al la junuloj en lernejoj kaj liceoj sian entuziasmon por la scienca esplorado. Post la ricevita Nobel-Premion pri fiziko, li vizitis pli ol 200 liceoj en Francio.
En 1990 li estis premiita la Wolf-Premio pri Fiziko.
NGC 3087
NGC 3087 (aliaj indikoj — ESO 374-15, MCG -6-22-5, AM 0956-335, PGC 28845) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Pierre-Gilles de Gennes
Biografio
Li forpasis en la aĝo 74, la 18-an de majo 2007.
NGC 3087
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pierre-Gilles de Gennes
Eksteraj ligiloj
http://nobelprize.org/physics/laureates/1991/gennes-bio.html
Eŭropa Reto por Lingva Egaleco
Eŭropa Reto por Lingva Egaleco (aŭ, por konservi la anglalingvajn siglojn, Eŭropa Lingva Egaleco Reto—ELEN) (5), antaŭe European Bureau for Lesser-Used Languages (EBLUL), estas Eŭropa NRO por malpli uzataj lingvoj kiu grupigas la plejparto de la iama EBLUL-membroj kaj multaj pliaj civilaj sociaj organizoj tra Eŭropo. Nuntempe, ELEN reprezentas 44 lingvojn kun 60 membro-organizaĵoj en 20 Eŭropaj ŝtatoj. (6)
Pli detala artikolo sub European Language Equality Network.
Referencoj
<references group="" responsive="">
Joan Beauchamp
Joan BEAUCHAMP (elparolu: BI-ĉum) (1890-1964) estis brita pacisto, virinbalotrajtisto kaj fondinto de la Brita Komunista Partio.
Vivo
Joan Beauchamp naskiĝis en 1890 en Midsomer Norton, Somerset, Britio, filino de George Henry Beauchamp. Ŝia familio estis de farmistoj, kaj la fratino, Kay Beauchamp ankaŭ estis fondinto de la Brita Komunista Partio. Ŝi studis ĉe la Royal Holloway College, Universitato de Londono, kaj estis unu el ĝiaj fruaj virinaj studentoj.
Dum la unua mondmilito, Beauchamp fariĝis grava pacisto kiu laboris en la No Conscription Fellowship (Kamaradaro kontraŭ deviga milit-deĵoro, aŭ NCF), organizaĵo kiu helpis kaj informis al ĉiuj kiuj rifuzis batali en la milito. Ŝi estis redaktoro de ĝia ĵurnalo The Tribunal ekde 15-a oktobro 1917 kaj 10-a aprilo 1919, kaj estis plurfoje arestita. La ĵurnalon ŝi eĉ eldonis (kune kun Lydia Smith) dum 12-monatoj kiam la policistoj serĉis la presilon kaj provis finigi la eldonadon de la ĵurnalo. Poste, en 1920, ŝi estis malliberigita dum 10 tagoj pro ŝia kontraŭmilita aktivado.
Ŝi ankaŭ estis socialisto, kaj kunfondis la Communist Party of Great Britain (Komunista Partio de Britio), en kiu ŝi membris ĝis morto.
Kiel sufrageto, Beauchamp estis militema virinbalotrajtisto, kaj estis kolego de Sylvia Pankhurst.
En 1921, Beauchamp edziniĝis kun Harry Thompson (1886-1947), radikala juristo kaj kolego en la NCF. Li establis la sindikatistan jurfirmaon Thompsons. Iliaj du filoj, Robin Thompson (1924-2002) kaj Brian Thompson (?-2000) ankaŭ fariĝis juristoj kaj gvidis la firmaon post la frua morto de ilia patro en 1947, ĉiam gardante ĝian por-laboristaran pozicion. Beauchamp ĉiam subtenis la firmaon, kaj mem mallonge gvidis ĝin post la morto de sia edzo.
Sendy-Sollard (stacidomo)
Sendy-Sollard estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Werner Herzog
Werner Herzog Stipetić (5an de septembro 1942), konata kiel Werner Herzog, estas germana kinreĝisoro, produktoro, scenariisto, aktoro, kaj operoreĝisoro.
Li estas ofte konsiderata unu el plej grandaj figuroj de la movado Nova Germana Kino, kun Rainer Werner Fassbinder, Margarethe von Trotta, Volker Schlöndorff, Werner Schröter, kaj Wim Wenders. Liaj filmoj ofte aperigas heroojn kun neeblaj revoj, homojn kun unikaj talentoj en malhelaj kampoj, aŭ individuojn kiuj troviĝas en konflikto kun la naturo. Franca kinisto François Truffaut iam nomigis Herzog "la plej grava vivanta kinreĝisoro" kaj la usona kinkritikisto Roger Ebert asertis, ke Herzog "neniam faris ununuran filmon kiu estas interkonsentita, honta, farita por pragmatikaj tialoj aŭ seninteresa. Eĉ liaj malsukcesoj estas spectaklaj."
Kariero
Plej fama aktoro kunlaboranta por Werner Herzog estas Klaus Kinski, kiu ĉefrolulis en Aguirre, der Zorn Gottes, Nosferatu, Woyzeck, Fitzcarraldo, kaj Cobra Verde. En 1999 Herzog reĝisoris kaj rakontis dokumentan filmon Mein liebster Feind - Klaus Kinski, nome pri ilia ofte malfacila rilataro kun Kinski.
Aŭstralia sulo
La Aŭstralia sulo aŭ pli precize Aŭstralazia sulo (Morus serrator) estas oceania aŭstralazia specio de birdoj el la genro de moroj de la familio de suledoj.
Aspekto
Temas pri granda marbirdo (84-95 cmj) mezaveraĝe de 90 cmj. Ili similas al la aliaj suledoj, tio estas blankaj birdoj kun nigraj flugilpintoj kaj vostopinto kaj flaveta kapo (ĉefe el orelareo al nuko kaj kolflankoj, sed ne tiom en frunto), konusforma fortika beko helbluecgriza kun nigraj bordoj, bridoj kaj ĉirkaŭokulo kun blua okulringo. La piedaj membranoj estas malhelaj. La junuloj estas brunaj, makulecaj pli malhelaj supre, blankiĝas dum 3 aŭ 4 jaroj kaj akiras plenkreskan plumaron je la 5a jaro. Ĝi diferenciĝas de la Kaba sulo per malpli granda nigra gorĝa makulo. Ĝi havas samajn kolorojn kaj similan aspekton kiel la Norda sulo.
Kutimaro
Tiuj birdoj estas plonĝomanĝantoj kaj spektaklaj fiŝkaptistoj, kiuj plonĝas en la oceano je altega rapido. Ili manĝas ĉefe kalmarojn kaj manĝofiŝojn kiuj ariĝas ĉe la surfaco.
La nombroj de la Aŭstralazia sulo pliiĝis ekde 1950, kvankam kelkaj kolonioj malaperis kaj aliaj malpliiĝis laŭ grando.
Autol
Autol [aŭTOL] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordorienta Komarko de Calahorra, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente).
La Espero el Koreio
La Espero el Koreio estis dumonata revuo pri Sud-Koreio, fondita la 16-an de septembro 1976. La fondinto kaj eldoninto estis Han Moo-hyup (Alfonso), ĉefredaktoro (1992) estis Puramo Chong. La revuo kunportis entute 3 titolojn: La Espero (ĝis januaro de 1978), La Espero el Koreujo (ĝis 1987) kaj La Espero el Koreio.
Ĝi estis kolora eldonaĵo kun bildoj el, informoj pri Koreio.
La revuo lastfoje aperis en 1994.
Autol
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male en Autol, kie oni altiĝis el 2 862 loĝantoj ĝis nunaj 4 700.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj ĉefe asparagoj kaj fungoj). Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, tri ermitejoj, la sabloŝtonaj formacioj, la Jakoba Vojo, vitgardejoj ktp.
Linia vektoro
La transpono de linia vektoro estas kolumna vektoro.
Sevastopol (stacidomo)
Sevastopol (Севастополь, Севастополь) estas fervoja stacio en Sebastopolo, Krimeo.
50413 Petrginz
50413 Petrginz estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Petr Ginz (1928–1944), juda knabo kaj esperantisto naskiĝinta en Prago, kiu interesiĝis pri verkado kaj pentrado kaj ŝatis la verkojn de Jules Verne. Dum 1942 - 1944 li eldonis sekretan revuon Vedem en la geto de Terezín. Lia desegnaĵo " Luna Pejzaĝo " estis kunprenita de Ilan Ramon en la lasta kaj tragika flugo de la kosmopramo Columbia.
Marienrachdorf
Marienrachdorf - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Boortmeerbeek
Boortmeerbeek (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipo Hever apartenas al Boortmeerbeek, la ĉefa municipo.
Orbito (anatomio)
En anatomio, orbito estas la kavaĵo aŭ truo de la kranio, kie situantas la okulo kaj la aldonaj strukturoj. "Orbito" povas aludi al la osta truo, aŭ ĝi povas esti uzata ankaŭ por aludi al ties enhavo. Ĉe homaj plenkreskuloj, la volumeno de la orbito estas 30 ml, el kio la okulo okupas 6.5 ml.
Kartezia produto
Kartezia produto de aroj A kaj B estas aro da ĉiuj ordaj duopoj (a, b) tiel, ke a estas el A, kaj b estas el B. Tiun aron oni signas per simbolo A\times B. Nomo kartezia produto devenas de nomo Kartezio, franca filozofo kaj matematikisto, kiu enkondukis ĉi tiun difinon en geometria analitiko.
Difino
Kartezia produto de aroj X kaj Y estas aro: kaj signifas Aro de ĉiuj subaroj de aro X.
Festivaloj de filmoj
Jen listo de filmfestivaloj:
6819 McGarvey
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Flora McGarvey Smrekar (1924–1977), patrino de la malkovrintino.
2547 Hubejo
2547 Hubejo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina provinco Hubejo.
Ne konfuzu ĝin kun 2505 Hebejo.
(13707) 1998 QS9
(13707) 1998 QS9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kupolo
Kupoloj havas longan arkitekturan genlinion kiu etendiĝas reen en prahistorion kaj ili estis konstruitaj el koto, ŝtono, ligno, briko, betono, metalo, vitro, kaj plasto laŭlonge de la jarcentoj. La simboleco asociita kun kupoloj inkludas kadavrodeponejon, ĉielon, kaj registarajn tradiciojn kiuj same formiĝis dum tempo.
Kupoloj estis trovitaj ekde la komenco de la historio de Mezopotamio, kio povas klarigi la etendan disvastiĝon de la formo. Ili estas trovitaj en la persa, helenisma, romia, kaj ĉina arkitekturoj en la mondo de Antikveco, same kiel inter kelkaj nuntempaj indiĝenaj konstru-tradicioj. Ili estis popularaj en bizanca arkitekturo kaj mezepoka islama arkitekturo, kaj ekzistas multaj ekzemploj de Okcidenteŭropo en la Mezepoko. La renesanca stilo disvastiĝis de Italio en la komenco de la moderna periodo. Akceloj en matematiko, konstrumaterialoj, kaj produktad-teknikoj post tiu tempo rezultigis novajn kupolspecojn. La kupoloj de la moderna mondo povas esti trovitaj sur religiaj konstruaĵoj, leĝdonaj kameroj, sporto-stadionoj, kaj gamo da funkciaj strukturoj.
Laŭ Francisko Azorín kupolo estas Duonsfera, elipsoida aŭ paraboloida, supro de konstruaĵo. Li indikas etimologion el la latina cupula, el cupa (barelo). Kaj li aldonas la teknikajn specifaĵojn kun lanterno kaj tamburo, sur trumpoj kaj sur pendantivoj.
Etimologio
La termino kupolo devenas el la itala cupola kun radikoj latinaj cupella kaj tiuj de la greka lingvo kupellon, kiu signifas "taseto" (cupa, en latina = taso). La vorto rilatas konsekvence kun la karaktera formo de tiu kovrotipo. Rimarkindas ke en aliaj lingvoj, kiel en angla aŭ franca, la termino ekvivalento estas "dome", derivita same el la latina 'doma' aŭ de la greka 'dôma'. La vorto "domo" estas registrita kiel sinonimo en kelkaj nacilingvaj vortaroj kiaj la vortaro de la Real Academia Española. La lingvoj kiuj uzas "dome" por kupolo, poste uzas kupolo por la supra kupoleto kiu fermas okulon de la lanterno, do kupoleto aŭ surkupoleto.
Terminaro
Kupolo estas rondoforma volbo farita el ĉu kurbaj segmentoj aŭ el ŝelo rivolua, signife arkon rotacianta ĉirkaŭ sia centra vertikala akso. La terminaro uzata estis fonto de polemiko, kun senkongrueco inter fakuloj kaj eĉ ene de unuopaj tekstoj, sed la termino "kupolo" povas esti konsiderata "ĝeneraliga vorto por priskribi hemisferan aŭ similan arkan elementon."
Foje nomataj "falsaj" kupoloj, ŝajnvolbaj kupoloj atingas siajn formojn per etendo de ĉiu horizontala tavolo de ŝtonoj supren iom pli for ol tiu malsupra ĝis ili renkontiĝas ĉe la pinto. "Falsa" kupolo povas aludi ankaŭ al ligna kupolo. "Veraj" kupoloj ŝajne estas tiuj kies strukturo estas en stato de elpremo, kun konstituantaj elementoj de kojn-formaj doveloj, kies limoj kuniĝas linie kun centra punkto. La valideco de tio estas neklara, ĉar kupoloj konstruitaj subgrunde kun menzulenhavaj ŝtonaj tavoloj estas ankaŭ sub elpremo el la ĉirkaŭa tero.
Tipoj
La bulbokupolo aŭ bulba kupolo (cepokupolo) estas sube ŝveliĝanta, supre pintiĝanta, konkava, arklinia konstrua formo, kiu ricevis sian nomon pro simileco al formo de bulbo (cepo). Ĝi estas ne vera kupolo, sed angultura tipo. Ĝi estas ofta en la bizanca kaj rusa konstruartoj.
Komenca historio kaj simplaj kupoloj
Kulturoj el prahistoriaj al modernaj epokoj konstruis kupolhavajn loĝejojn uzante surlokajn materialojn. Kvankam oni ne scias kiam la unua kupolo estis kreita, oni malkovris sporadajn ekzemplojn de fruaj kupolhavaj strukturoj. La plej frua malkovrita povus esti kvar malgrandaj loĝejoj faritaj el mamutaj dentegoj kaj ostoj. La unua estis trovita de farmisto en Meŝriĉ, Ukrainio, en 1965 dum li estis elfosinta en sia kelo kaj arkeologoj elterigis tri pliajn. Ili datas el 19,280 - 11,700 a.K.
En modernaj tempoj, la kreado de relative simplaj kupolecaj strukturoj estis dokumentita inter variaj indiĝenaj popoloj ĉirkaŭ la mondo. La vigvamo estis konstruita de Indianoj uzante arkoformajn branĉojn aŭ fostojn kovritaj per herbo aŭ haŭtaĵoj. La Efeoj de centra Afriko konstruis similajn kabanetajn strukturojn, uzante foliojn kiel kovraĵoj. Alia ekzemplo estas la iglo, ŝirma konstruaĵo el blokoj de kompakta neĝo kaj uzataj de Inuitoj, inter aliaj. La Himboj de Namibio konstruas "dezertajn iglojn" el branĉoj kaj koto por uzado kiel portempa ŝirmiloj ĉe sezonaj paŝtokampadejoj, kaj kiel konstantaj hejmoj por malriĉuloj. Eksterordinare fajnaj kabanaj kupoloj de sun-bakita argilo de 20 futoj diametre, 30 futoj alte, kaj preskaŭ parabolaj kurbe, estas konataj el Kameruno.
La historia disvolvigo el strukturoj kiaj tiuj al pli prilaboritaj kupoloj ne estas bone dokumentata. Ke la kupolo estis jam konata en la frua Mezopotamio povas klarigi la ekziston de kupoloj kaj en Ĉinio kaj en la Okcidenta civilizo en la unua jarmilo a.K. Alia klarigo, tamen, estas ke la uzado de kupolformo en konstruado ne havis ununuran punkton de origino kaj estis ofta en preskaŭ ĉiuj kulturoj laŭlonge antaŭ kupoloj estis konstruitaj el daŭreblaj materialoj.