cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flaŭro de Maroko
Karakterizaj plantoj
Distingigaj plantoj estas halepa pino, vepreja eriko, okcidenta arbuto, lentisko, ordinara mirto (Myrtus communis), Clematis cirrhosa, Asparagus acutifolius, Phlomis viscosa, Scilla autumnalis, Squilla peruviana, Narcissus tazetta, Iris palaestina, Colchicum steveni, Arisarum vulgare, anzino, kirmesa kverko, karobarbo, atlasa pistacio, terebintarbo, Crataegus azorollus, migdalujo, Rhamnus alaternus, Cistus spp., speciale Cistus monspeliensis, Cistus laurifolius kaj Cistus salviifolius, fenica junipero, Phlomis spp.. , Helichrysum italicum,  Salvia spp. , Satureia spp., Poterium spp., Arabis spp., Reseda spp., Aristolochia pallida, A. boetica, A. longa paucinervis, A. fontanesi, A.rotunda, A.pistolochia, Lavandula stoechas, Jasminium fruticans kaj Brassica spp.
Cedraro
Relikvo de sia antaŭa brilo, la cedraro ankoraŭ kovras vastajn areojn en Meza Atlaso kaj Alta Atlaso. La superreganta atlasa cedro estas tipa por tiu zono kune kun incensa junipero kaj multeco de subarbaraĵaj plantoj: Iberis odorata, I. ciliata, I. taurica (kruciferacoj), Centaurea spp., migdalujo, prunujo (Prunus domestica subs. institia), Prunus longipes, Pyrus communis, Malus domestica, Crategus oxyacantha, Sisymbrium spp., Lunaria biennis, Capparis spinosa, Raphanus raphanistrum, Isatis tinctoria. Tute ne ĉeestas la de kverko dominata makiso de la mediteranea zono kaj la manko de Berberis cretica karakterizas la plej malaltan limon de la cedraro.
Sub-altamontara zono
La iompostioma malapero de atlasa cedro kaj la ĉeesto de Onobrychis cornuta indikas la komencon de la sub-altamontara karakterizita de la malĉeesto de arboj. La dominanta vegetaĵaro konsistas el grupoj de vepreja Astragalus, Onobrychis (O. cornuta kiel la plej tipa) kaj Acantholimon, alternante kun arbedaro de Berberis cretica. Juniperus thurifera postvivas tie kaj tie ĉi. La sub-alt-montara zono troviĝas parte en Meza Atlaso, parte en Alta Atlaso.
La Alt-atlasa junipera stepo kongruas kun WWF-ekoregiono. Cedraroj, juniperaroj kaj pinaroj kovras proksimume trionon de tiu ekorogiono. Je altaj altitudoj juniperoj dominas la pejzaĝon. La supra-volbŝtona specio estas incensa junipero. Pli alte, la arbaroj cedas al altmontara herbejo, duonstepa vegetaĵaro, kaj finfine ŝtonrompaĵaj deklivoj kie purpuraj kusenoformaj plantoj floras. Riveraj valoj volviĝas tra la pejzaĝo. Ilia riĉa, humida grundo subtenas salikojn, poplojn, kverkojn, kratagojn, kaj tapiŝon de oleandroj.
Altamontara zono
Altamontaraj cirkonstancoj troviĝas super 2 500 metrojn, kaj la specialaj proprecoj de alta montaro estas akcentitaj de la trosekeco de la klimato. Tipe la zono komencas kun la malapero de Berberis, Marrubium kaj Phlomis kaj la grandkvanta apero de Vicia canescens. La plej grava botanika rekonilo estas la ĉeesto de ĉirkaŭ cent plantoj kiuj oni ne trovas aliloke en Maroko, multaj el ili endemiaj. La sub-altamontaraj kaj altamontaraj zonoj ambaŭ estas tropaŝtigitaj en plimulto de la areoj kaj tiu lasis sian impreson sur la vegetaĵaro. La sukceso de plantoj kiaj Vicia canescens kaj Erodium trichomanifolium estas sedube kaŭzita de la fakto ke ili ne estas manĝeblaj de la kaproj.
Dezertaj zonoj (duondezerto, kserofitaro, ŝtonodezerto kaj sablodezerto)
Saharo esence estas dezerto de herboj kaj arbustoj kun arbedoj kaj arboj kie humidecaj niveloj estas pli altaj. La arbusta komunumo en la nordo ampleksas arbustojn kiuj altas malpli ol 1 m (kutime 50 cm) kiel dominantaj plantoj. La arbustoj ofte estas larĝe interspacigitaj, kun konsiderinda surfaco de nuda grunda inter la grupoj. Tiu somere donas al vegetaĵaro tre senkreskan aspekton. Tipaj plantoj estas Ziziphus lotus, Ziziphus spina-cristae, Tamarix spp., Acacia spp., Moringa aptera, Salvadora persica, Thymus spp., Artemisia herba-alba, Noaea mucronat, Helianthemum spp., Ratama reta, Periploca aphylla, Sueda spp., Salsola spp, Atriplex spp., Ephedra alata, Haloxylon articulatum, Pistacia atlantica kaj Achillea santolina.
En stepaj areoj kie la arbustara vegetaĵaro apenaŭ estas disvolviĝinta, poacoj de multeco de specioj estas la klimaksa vegetaĵaro. Efemeraj plantoj estas komunaj en la nordo, halofitoj en la sablaj areoj. Sukulentoj estas nekomunaj. Virtuale la sablodezerto ne havas vegetaĵaron. Kune kun pluvo vegetaĵaro pligrandiĝas en uedoj, depresioj kaj kie ajn malsupren fluanta akvo altigas la precipitaĵon. La grundoj de Saharo konsistas el ŝtoneroj kaj dezerta detrito, kaj estas tre malmulte evoluitaj.
La karakterizaj specioj de tiu vere dezertaj areoj malplioftiĝas kiam la dezerta arbustaro estiĝas reg kaj poste sablodezerto estas: Faidherbia albida, Acacia raddiana, Acacia seyal, Acacia tortilis, Achillea santolina, Alyssum macrocalyx, Anabasis aretoides, Ababasis articulata, Androcymbium punctataum, Aristoides coerulescens, Aristida pungens, Artemesia herba-alba, Artemesia monosperma, Astragulus tribuloides, Atriplex halimus, Balanites aegyptiaca, Caligonum comosum, Caltropis procera, Cenchrus ciliaris, Citrullus colocynthi, Danthonia forskalii, Ephedra alata, Euphorbia guyonianum, Deverra scoparia, D. chloranthus, Linaria aegyptica, Anarhinum fruticosum , Haloxylon guyonianum, Maerua crassifolia, Nerium oleander, Olea europea, Panicum turgidum, Phoenix dactylifera, Populus euphratica, Prosopis stephaniana, Rhus oxyacanthae, Roetboellia hirsute, Salsola foetida,  Salsola inermis, Salvadora persica, Stipa tortilis, Suaeda fruticosa, Suaeda vermiculata, Tamarix articulata, Zilla spinosa, Zygophyllum coccineum, Z. decumbens, Z. dumosum, kaj Capparis spinosa.
Riveroj kaj oazoj
La pli grandaj riveroj servas al disvastiĝo de la vegetaĵaro de la mediteranea zono pli fore suden kaj permesas la enkondukon de plantoj de Afriko al nordo. Kaj riveroj kaj oazoj subtenas multajn enmetitajn speciojn. En ekstremaj kazoj ili similas verajn tropikajn botanikajn ĝardenojn.
Vivaj eksportoj
Vivaj eksportoj aŭ brutaj eksportoj estas liveroj de bestoj de lando al lando por grasigi kaj buĉi, kiel parto de la vianda industrio.
La vivaj sendoj celas kontentigi la postulon viziti la importantajn landojn, precipe en Mezoriento kaj Sudorienta Azio. Importado al Israelo kreskas jaron post jaro, en 2017 ĉirkaŭ duonmiliono da bovidoj kaj ŝafidoj estis importitaj al Israelo. En la unua duono de 2018, 36% pli estis importita ol en la respektiva periodo jaron antaŭe.
Aŭstralio estas la plej granda eksportanto de vivaj sendaĵoj en la mondo. Indonezio estas la plej granda importisto de najbara Aŭstralio, kun pli ol 750 000 bovedoj jare, kio estas 55% de eksportaĵoj. Nov-Zelando estis eksportanto de vivaj sendaĵoj sed iom post iom ĉesis kaj ekde 2007 neniuj vivaj sendaĵoj forlasis ĝin.
El Eŭropo estas Hispanio kiu plej eksportas vivajn bovedojn. La transportado per ŝipo de tiuj animaloj povas rezulti en tragedio. Fine de Februaro 2021 oni diskonigis la kazon de 2600 bovoj kiuj eliris decembre el Hispanio, cele al Libio kaj Turkio respektive, sed estis malakceptitaj en Libio pro kazoj de malsanoj en la brutoj. Ekde tiam la ŝipoj Elbeik kaj Karim Allah ĉirkaŭveturis al diversaj mediteraneaj havenurboj, kiuj ĉiuj malakceptis la elŝipigon, dum animaloj ekmortis ĉu pro malsano, ĉu pro malsato, ĉu pro la malbonaj vivkondiĉoj en la ŝipoj. Multaj el tiuj animaloj estis forĵetitaj al la maro, ĝis Hispanio akceptis rericevi la bestojn por finmortigi ilin.
La Mondpaca Dieto
La Mondpaca Dieto (angle: World Peace Diet) estas lernolibro verkita de la muzikisto kaj edukisto Will Tuttle, kiu traktas la rilaton inter nutrado de individuo kaj leĝoj de la vivo kaj la medio. Tuttle argumentas en la libro, ke manĝaĵaj elektoj de individuo povas konduki al mediaj, sanaj kaj sociaj problemoj. Tuttle ankaŭ emfazas la traktadon de bestoj en la nutraĵa industrio, kiun li priskribas kiel kruelan. Tuttle celas priskribi en la libro aron da universalaj principoj, kiuj, laŭ li, konservi ilin kondukos al feliĉo kaj plibonigo en la vivo de la individuo. Unua al ĉi tiuj principoj estas la evito manĝi bestajn produktojn kaj uzi produktojn derivitajn de bestoj.
Tunelo de Simplono
Tunelo de Simplono estas fervoja tunelo.
La tunelo ligas la urbojn Brigo en Svisujo kaj Domodossola en Italio.
La nomo estas de vilaĝo (Sempiono VS).
La svisa portalo estas en Brigo kaj la itala portalo estas antaŭ la stacio Iselle di Trasquera.
Literaturo
(La verko de Georg Lucas priskribis tre detale la laborojn pri la tunelo de Simplono).
Lom u Stříbra
Lom u Stříbra (Lohm bei Mies) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Benešovice, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Benešovice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Svojšín–Bor, sur kiu jam personaj trajnoj ne veturas. Estas ĉi tie registritaj 55 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Lom u Stříbra estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,93 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1115.
Abatejo de Fontenay
La Abatejo de Fontenay estas franca monaĥejo de Marmagne (departemento Côte-d'Or), unu el la plej simbolaj de la cistercia arto. Bernardo de Clairvaux ĝin fondis sendante monaĥojn de sia abatejo de Clairvaux kaj ĝia konstruado, tre bone konservita iĝis modelo dum la ekspansio cistercia en Eŭropo en la postaj jarcentoj.
Takayuki Suzuki (1973)
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
NGC 3758
NGC 3758 (aliaj indikoj — MCG 4-27-73, MK 739, ZWG 126.110, IRAS11338+2152, PGC 35905) estas galaksio en konstelacio Leono.
Abatejo de Fontenay
La abatejo apartenis al la cistercianoj kaj situas en Francio, proksime al la rivero Brenne en la historia regiono de Burgonjo. Ĝi estis fondita en 1119. La konsekrado de la preĝejo okazis en 1147 de la papo Eŭgeno la 3-a, iama cistercia monaĥo de Clairvaux, en pompa ceremonio al kiu venis dek kardinaloj, ok episkopoj kaj ĉiuj abatoj cisterciaj.
La abatejo konservas la unuajn konstruaĵojn, nur la refrektorio forperdiĝis en la 18-a jarcento kiam ĝi falis. Krom la tipe religiaj konstruaĵoj ĝi ankaŭ konservas kolombejon, panejon, muelejon kaj forĝejon. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1981.
NGC 3758
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Arashiyama (Hankyū)
Stacio Arashiyama (japane: 嵐山駅 [Araŝijama-eki], angle: Arashiyama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝikjo, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Arashiyama.
8140 Hardersen
8140 Hardersen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Profesoro Paul S. Hardersen, direktoro de observatorio ĉe la Departemento pri Kosmaj Studoj de la Universitato de Norda Dakoto. Li faras mineralogiajn studojn de la surfaco de la asteroidoj per teleskopaj mezuradoj en la proksima infraruĝo.
20204 Yuudurunosato
20204 Yuudurunosato estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Yuudurunosato estas la kromnomo de la kvartalo Uruŝijama (japane: 漆山村; Urushiyama-Shi) en la okcidenta parto de la urbo Nan'jo. Tiu kromnomo estas derivata de la populara rakonto Yuuduru.
10096 Colleenohare
10096 Colleenohare estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 13-an de septembro 1991 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Colleen O'Hare, aktivan aninon de la Centro de Okanagan de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado, kiu gajnis en 2012 la Premion Qilak pro siaj klopodoj de scienca popularigo kaj la Premion de Servo de la RASC en 2018 pro sia estreco, kiu inkludas tempon kiel kluba prezidentino kaj servo en la komitato. Ŝi gvidis la disvolvon de la kluba observatorio : SkyTheatre.
8892 Kakogawa
8892 Kakogawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Matsuo Sugano kaj Toshiro Nomura elde la observatorio de Minami-Oda, apud Kamikaŭa en gubernio Hjogo.
Muzeo Ashmolean
La Muzeo Ashmolean troviĝas en Oksfordo, Anglio. Ĝi apartenas al la Universitato de Oksfordo kaj estis la unua universitata muzeo de la mondo. Ĝi malfermiĝis la 6-an de junio, 1683.
Ĝi estis desegnata de Kavaliro Christopher Wren kaj konstruata inter 1678 kaj 1683 kiel konservejo por la kolekto de kuriozaĵoj donacitaj al la Universitato de Oksfordo en 1677 de Elias Ashmole. La kolekto enhavas kuriozaĵojn kolektitajn de Ashmole mem kaj hereditajn de John Tradescant kaj lia filo ankaŭ nomita John. La kolekto inkludis antikvajn monerojn, librojn, gravuraĵojn, geologiajn kaj zoologiajn specimenojn – unu el ili estis la remburita korpo de la lasta dido iam vidita en Eŭropo. Bedaŭrinde en 1755 ĝia kondiĉo estis tiom malbona ke oni detruis ĝin esceptinte la kapon kaj unu ungon.
Nuntempe la malnova konstruaĵo estas la Muzeo de la Historio de Scienco kaj enhavas grandan kolekton de sciencaj instrumentoj donacita al la universitato de Lewis Evans, inkluzive la plej grandan kolekton en la mondo de astrolaboj.
La nuntempa konstruaĵo datiĝas de 1845. Ĝi desegniĝis de Charles Cockerill en klasika stilo kaj situas en strato Beaumont (Beaumont Street). La Taylorian Institute, la fako de modernaj lingvoj, uzas unu alon de la konstruaĵo. La muzeo mem enhavas la kolektojn de Elias Ashmole, patro kaj filo John Tradescant kaj grandegajn kolektojn de arkeologiajn specimenojn kaj belartaĵojn.
Motiva-tema laboro
Motiva-tema laboro estas la komponmaniero, evolui el malmultaj temoj aŭ motivoj muzikaĵon. Al ripetado (ekz. de gvidmotivoj) devas aliĝi variado (prilaborado), por ke oni povas diri pri motiva-tema laboro. Je tio rolas la ekonomieco de la uzataj motivoj: La ideala motiva-tema laboro laŭ la kompreno ĉ. la jaro 1900 devus malebligi laŭplaĉajn, nur ornamajn frazaĵojn per tio, ke ĉiuj eroj de muzikaĵo devenas de komuna kerno, kiu konsistigas ilian interligitecon. – Motiva-tema laboro sin direktas kontraŭ aliaj, impovizaj aŭ konscie disfalemaj komponmanieroj kiel muntado aŭ kolaĝo.
Muzeo Ashmolean
Ĝi posedas unu el la plej bonaj kolektoj de antaŭ-Rafaela arto.
Motiva-tema laboro
Tema laboro
La nocio „tema laboro“ reiras sur la 18-an jarcenton. En tiamaj kompoziciaj teorioj oni rigardis la nocion „ellaborado“ baza kategorio. La germana muzikteoriisto Johann Mattheson skribis en sia melodio-instrukcio pri la triparta sinsekvo de agadoj inventio (inventado), dispositio (aranĝado) kaj elaboratio (ellaborado), kiun li elprenis el la antika retoriko. Muzikkritikisto Johann Adolf Scheibe konstatis, ke la nocio „ellaborado“ enhavas ĉiujn eblajn formojn de la tiel nomata „skribmaniero“, per kiu komponisto kreas verkon el ĉefa frazo (kiu enhavas la inventio-n).
Muzeo Ashmolean
Lastatempe oni multe modernigis la internon de la muzeo kaj ĝi nun havas restoracion kaj butikon. La biblioteko Sackler, malfermita en 2001 permesis la pligrandigon de la librokolekto, ĉefe per libroj pri la klasikaĵoj kaj antikva historio. La muzeo estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 5:00 p.m.
Motiva-tema laboro
Tema laboro
Nocia alproksimiĝo al „tema laboro“ okazas ankaŭ je Scheibe per tio, ke li priskribas la procedon de imitado per la vorto „tralabori“. Rilate la dispartigo de ĉefa frazo en la interfrazoj Scheibe diras pri „tralaborado“ de la unuopaj eroj. Ĉi tio tamen ne identas kun tio, kio en la 19-a jarcento estas „tema laboro“. La eldiro de la komponisto Friedrich August Baumbach en 1794, ke analoge al verkado de parolado ankaŭ en la muziko la ĉefa tasko de komponisto konsistas en la prilaborado de baza „ĉeffrazo“, estas laŭ-enhave proksime ligita al tiu de Scheibe. Per tio je la fino de la 18-a jarcento la interligo de la komence retorika nocio „ellaborado“ kun la muzika „ĉefa frazo“ starigis la fundamenton por la kreado de la nocio „tema laboro“.
Muzikteoriisto Heinrich Christoph Koch notis en 1802 en la artikolo „kontrapunkta“ de sia Muzika leksikono, ke la nocio „kontrapunkta“ por la kompona praktiko ne plu komplete ĝustas, kaj ke la dirmaniero „ la peco estas teme ellaborita“ pli pone esprimus tion. Sekve pluaj muzikteoriistoj kiel Gustav Schilling (1838), Isidor Jeitteles (1839), Friedrich Ludwig Schubert (1869), August Reißmann (1878) kaj Hugo Riemann (1882) uzis la nocion „tema prilaborado“.
Johann Daniel Andersch uzis unuan fojon en 1829 la nocion „tema laboro“, verŝajne kiel substantivigo de la parolturno „teme ellaborita“ de Koch. Ĝis meze de la 19-a jarcento la fakularo en ĝenerale konis la nocion, kaj la muzikaj leksikonoj konsideras ĝin, je kio ekzemple la difino de Eduard Bernsdorf iel kontraŭdiras tiun de Koch.
Kontraste al kontrapunkto, centra nocio de la renesanco kaj baroko, „tema laboro“ estas centra formprincipo de la Viena klasikismo. Oni nomas ĝin ofte lige kun Joseph Haydn „grandioza invento de la kreinto kaj fondinto de la moderna muziko“. Bussler nomas la kontrapunktan stilon ne plu „domina“, sed rigardis ĝin nur kiel „momento de tema laboro“. Adolf Sandberger malfortigis ĉ. 1900 la aserton, ke Haydn inventus tion, tamen li kalkulis favore al li, ke li gravege kontribuis al la novdifino de la “jam delonge ekzistanta tema laboro“. Sandberger nomas la teman laboron „ido el geedziĝo de kontrapunkto kun libereco“ kaj ĝis nun mankanta „peranto inter rigida kaj libera muzika formado“.
Motiva laboro
Post 1850 sekve de nocia distingado inter temo kaj motivo, kiun faris Adolf Bernhard Marx en 1837, ekestis la nomo „motiva laboro“. Jam en 1844 Lobe nomis la laboron koncernan la motivojn „tema laboro malvasta-/vastasence“ kaj menciis sammomente ankaŭ la vorton „motiva laboro“. Riemann kritikis Lobe pro ties „erara doktrino“, ĉar ĝi instrukcias al motiva laboro, kiu pritraktas la hazardajn elementojn de diferencaj motivoj kiel motivoj mem; krome li prijuĝis la difinon de Lobe de tema laboro kiel „senkomprena helplaboro“. Unuan  fundamentan diferencigon proponas en 1904 Guido Adler, kiu reference sur Richard Wagner atribuas motivan laboron al muzikdramo kaj teman laboron al simfonio. Rigarde la gvidmotivo-tekniko de Wagner aliaj verkistoj diras pri motiva aŭ eĉ „gvidmotiva laboro“.
Komence de la 20-a jarcento, kiam Arnold Schönberg kaj Anton Webern disvastigis per la libera maltonaleco novajn komponteknikojn, oni rezignis ankaŭ la tradiciajn teman kaj muzikan laborojn. Muziksciencisto Erwin Stein tamen en 1924 konstatis, ke per la dekdutonisma tekniko motiva laboro denove kompozicie aktualas, nur ke gravas malpli la ritma ol male la melodia motivo. La nocion „motiva laboro“ tiam oni uzis en la fakliteraturo preskaŭ pli ofte ol „tema laboro“, kaj ĝis meze de la 20-a jarcento la interlimiĝo de ambaŭ nocioj fariĝis pli kaj pli malklara, tiel ke kelkaj verkistoj kunigis ilin sub la nocio „tema-motiva laboro“ resp. „motiva-tema laboro“. Jam Adler ekde 1924 skribis komence „tema motiva laboro“ (sen ligostreketo) kaj poste nur „tema-motiva laboro“, kio disvastiĝis sekve en la fakularo. La plej multaj difinoj ekde 1960 ĝis en la 21-a jarcento malofte pritraktas la nocihistorian fonon, antaŭ kiu fandiĝis la nocioj„motiva“ kaj „tema laboro“.
Lev Tolstoj (Lipecka provinco)
Lev Tolstoj (Лев Толстой) estas setlejo kaj la administracia centro de la Distrikto Lev-Tolstovski de Lipecka provinco, Rusio. La setlejo antaŭe nomiĝis Astapovo (ruse: Аста́пово).
La setlejo fondiĝis en 1890 pro la stacidomo apud la kruciĝo de la itineroj Kozlov–Volovo kaj Moskvo–Jelec. Lev Tolstoj, la fama rusa verkisto, malsaniĝis en la stacidomo de Astapovo kaj mortis tie en 1910 je aĝo de 82-jaraj pro pulmito. En 1918 aŭ 1920 la setlejo ricevis la hodiaŭan nomon honore al Tolstoj.
En 2015 tie loĝis 8540 homoj.
Hiperkuba kahelaro
En geometrio, hiperkubaj kahelaroj estas diversdimensia familio de regulaj kahelaroj. n-hiperkuba kahelaro estas kahelaro de la eŭklida n-dimensia spaco. La facetoj n-hiperkuboj.
Simbolo de Schläfli de n-hiperkuba kahelaro estas {4,3...3,4} (entute n nombroj) kaj ĝia geometria simetria grupo (grupo de Coxeter) estas Rn (aŭ B~n-1) por n≥3.
Eroto (filozofio)
Eroto en filozofio (el la antikva greka ἔρως signifanta amon) estas la forto kiu movas la penson kaj foje la filozofion mem, plenumante ligon inter la tera dimensio kaj tiu transtera.
Eroto en Platono
En la grekaj mitoj Eroto ĝuis elstaran kaj altiran historion kaj gravege brilas en la lingvaĵo de la grekaj popoloj; sed ĝi akiras kulturajn kaj filozofiajn konturojn kun la verkoj de Platono, kiu en la dialogo Simpozio ĝin priskribis, per la buŝo de profetino Diotimo, kiel demonon ĉiam malkvietan kaj nekontentan, kaj ĝin identigis kun la filozofio litere levita al “amo por la scio”. Jam en la mitologio, fakte, Eroto estis la dio de la amo, origine imagita kiel simbolo de la interna interligo de la universo kiu pelas la naturajn elementojn unuiĝi inter si. Pro tia karakterizo de principo unuiganta la multoblon, Platono igis ĝin alegorio de la dialektiko, nome de tiu mensa irvojo kiu alirigas al la diversaj gradoj de la scio, tra tiu de sensebla, ĝis la atingo de la ideo.
Apartaĵo de Eroto estas esence ĝia ambigueco, aŭ malebleco albordiĝi al scio certa kaj definitiva, kaj tamen la malkapablo rezignacii al la nescio.
Laŭ Platono, fakte, Eroto estis filo de Pòros (Abundo) kaj Penìa (Manko): la filozofio konsiderita kiel “eroto” estas do esence amo ascenda, kiu aspiras al la vero absoluta kaj senprofita (kaj jen ĝia abundo, sed samtempe ĝi estas devigata vagadi en la mallumoj de la nescio (ĝia malriĉeco). . Konceptoj jam ĉeestaj en la sokrata moto “scii nescii”, same kiel en aliaj mitoj cititaj de Platono, ekzemple tiu de la de la kaverno kie la homoj estas kondamnitaj vidi nur la ombrojn de la vero.
La dualismo inter vero kaj nescio estis sufere vivita de Platono kiel ankaŭ de ties majstro Sokrato, kiel profunda ŝirado, fonto de daŭra malkvieto kaj malkontento. Tiu dualismo estos la ripetiĝanta temo de tuta la historio de la okcidenta filozofio, kie eroto estas iamaniere simbolo.
Hiperkuba kahelaro
La n-dimensia kahelaroj estas nomataj ankaŭ kiel δn+1.
Eroto (filozofio)
Eroto en novplatonaj
Super ĉio ĉe novplatonaj filozofoj Eroto ĝuos apartan ŝancon, pro tio ke la vero de la Esto, laŭ ili, ne estas simpla koncepto, sed en ĝi partoprenas la subjekto: tiu ĉi estas animita kaj puŝita de sopira tensio anhelanta al la Scio ĝispunkte ke ĝi fariĝas iu formo de scio. Tiel laŭ Plotino eroto estas formo de forto nekonscia kaj nevola kiu gvidas la filozofon al la kontemplo ekstaza.
Hiperkuba kahelaro
Hiperkuba kahelaro povas esti duonregule unuforme kolorigita je du koloroj, simile al ŝakluda tabulo. La facetoj de la du koloroj situas alterne.
Pli ĝenerala klaso de kahelaroj estas hiperparalelepipedaj kahelaroj, kun la sama topologia ordigo, sed kun eble malsama latera longo je direktoj de malsamaj aksoj. En 2 dimensioj ĉi tio estas ortangula kahelaro, en 3 dimensioj ĉi tio estas paralelepipeda kahelaro.
Eroto (filozofio)
Eroto en novplatonaj
La kristana novplatonismo alflankigis al la filozofia termino “eroto” tiun religian de Agapo: la unua indikas amon ascendan kaj posedavidan, propran de la homo aspiranta al la absoluto kaj (kazo de novplatonismo) al la unueco; la dua indikas la amon descendan de iu kiu donas, propra de Dio, kiu moviĝas en la direkto de la mondo kaj homoj en ĝi disperditaj por ilin kolekti ĉe si: Dio kiu sin donas kiel en Jesuo Kristo.
En la renesancaj filozofoj eroto kaj agapo kunfandiĝis en unusola koncepto. La temo pri eroto akiris celatan centrecon aparte en la filozofio de Marsilio Ficino: la amo estis de li ŝatindigita per la metaforo de “plivastiĝo” aŭ “kreskiĝo” de Dio mem en la universo, la kaŭzo per kiu Dio “sin versas” sur la mondon kaj produkas en la homoj la deziron reveni al Li. Temas pri cirkla procedo kiu sin reflektas en la homo, kiu siavice estas alvokata esti copula mundi (elemento peranta la unuecon inter Dio kaj la tuta kreitaĵaro), imago de la Unuo el kiu devenas la tuta realo kaj (kiel jam en Nikolao el Kuzo) kiu tenas ligitaj en si la ekstremaj kontraŭoj de la universo.
En tiu etoso de “humanista” filozofio, al kiu asociiĝas, interalie, la filozofiaj verkoj de Johano Piko de la Mirandolo, iumaniere flosas, kvankam foje glitante al panteisma sendistingo inter Dio kaj naturo, Giordano Bruno: en li eroto fariĝis Heroa Furoro, ekscitiĝo de la sensoj kaj de la memoro, ekzaltiĝo de la racio, akirebla nur per la kuraĝo kaj heroismo kiujn la serĉo pri la vero kuntrenas.
“Dio estas amo”: kristana eroto
Por la helenistaj kristanoj, la nocio pri “eroto” estas komplementa aŭ opona al "agapo". Vidu en Anders Nygren, kiu tiel sintezas la konceptojn de eroto kaj de agapo:
Mária Temesi
Mária Temesi [temeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Temesi Mária estas hungara operkantisto, oratorikantisto (soprano), altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Tóth.
Eroto (filozofio)
“Dio estas amo”: kristana eroto
La aŭtoro de la “Ĉiela hierarkio” kaj de la “Eklezia hierarkio”, Pseŭdo-Dionizio la Areopagano, inspiriĝis ĉe Plotino kaj precipe ĉe Proklo, kiu allasis gravajn spurojn en li. Li sistemigas diversajn erotojn (amojn) kiuj ĉiuj havas sian fonton el la dia esenco: temas pri la doktrino de la emanado. Laŭ tiu doktrino tiu kiu amas ne povas restadi ĉe si: Dio mem estas, iamaniere, submetita al tiu leĝo kaj pro tio Li estis puŝita krei ĉiujn estaĵojn kaj direktiĝi al la amata objekto. La Pseŭdo-Dioniza hierarkio konstruiĝas ĉirkaŭ unusola celo: la diigo de la homo kiu konsistas en la unuiĝo al Dio. Tiu diigo realiĝas per la sekvo de ordo rigide establita: fundamenta regulo estas ke la malsupera ordo ne povas leviĝi al la Dio sen la pero de kuŝanto en apuda supera ordo. Ĉiu ordo estas altirita al la supera ordo el kiu ĝi ricevas dum donas al la apuda malsupera. Tiel la homo ascendas ĉiam pli al la adresita ĉielo.
Mária Temesi
Mária Tóth naskiĝis la  en Szeged.
Rachid Taha
Biografio
Naskiĝis la 18-an de septembro, 1958.
39509 Kardashev
39509 Kardashev estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sovetunia radioastronomo Nikolaj Semjonoviĉ Kardaŝjov (cirile Никола́й Семёнович Кардашёв, angle transliterata kiel Nikolaj Semenovich Kardashev, Ŝtata premio de Sovetunio en 1989 kaj 1988, Ordeno de Honoro en 2011, Premio Demidoff en 2014), direktoro de la Aerokosma Centro de la Lebedev Instituto pri fiziko. Li faris notindajn kontribuojn al la studo pri en la interstela medio, disvolvis la plurdimensian kosmologion kaj estris la eksperimenton RadioAstron.
Eroto (filozofio)
Eroto en la modernaj psikologioj
En la modernaj psikologioj amo-eroto estas multe pritraktata kaj varie priskribita, precipe rilate ĝiajn seksajn aspektojn. Kelkaj el ili, kiel iuj psikoanalizoj, faras el ĝi la unikan forton el kiu konstruiĝas la tuta homan konduton. Eĉ psikoanalizistoj, kiel Freud, al eroto, konsiderita sub la aspekto seksa, reduktas tiun kiun oni atribuas al la koncepto de agapo: tiu ĉi estus iluzio kreiĝinta per la ruzoj de la nekonscio kiu tendencas maski siajn inklinojn.
Rachid Taha
Biografio
Laboris kun Khaled, Faudel, Sheb Mami, Kaha Beri), Brian Eno, Hossam Ramzy, Christian Olivier kaj multaj aliaj.
Rachid Taha mortis pro kora atako en la nokto de la 12-a de septembro en la aĝo de 59 jaroj.
Aesch ZH
Aesch ZH estas la plej malgranda komunumo de la distrikto Dietikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 994 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Aesch situas iomete altigita en terentrogo sude de Birmensdorf ĉe la monto Islisberg. Najbaraj vilaĝoj estas en la Kantono Argovio Arni, Islisberg, Oberwil-Lieli kaj en Kantono Zuriko Birmensdorf, kaj en unu punkto Wettswil ĉe Albis kaj Bonstetten. Triono de la komunuma tereno estas arbara kaj pli ol la duono servas al agrikulturo.
Gustav Mahler
Gustav MAHLER (naskiĝis la en Kaliště, Bohemio, mortis la  en Vieno) estis aŭstra komponisto staranta sur la sojlo de malfru-romantismo al modernismo. Krome li estis unu el la plej famaj dirigentoj siatempaj kaj kiel operdirektoro grava reformisto de la muzikteatro.
Aesch ZH
Trafiko
Tra la vilaĝo pasas ĉefvojo, tra kiu ĝis somero 2009 pasis multe da multe da transirtrafiko al la aŭtovojoj A3 kaj A4. La nuntempe konstruata okcidenta ĉirkaŭigo de Zuriko pasos per tunelo sub Aesch kaj estonte liberigos la komunumon de la plej terura trafiko, kaj peras al ĝi en proksimeco alveturejon al la nacia aŭtovjo A4.
Gustav Mahler
Infaneco kaj familio
Gustav Mahler naskiĝis en juda familio. Lia avo estis Šimon Mahler. Tiu luprenis en 1827 la vinbrandfarejon en Kaliště, kiun li poste aĉetis. Lia filo Bernard Mahler (* 1827 en Lipnice; † 1889 en Jihlava) edzinigis en 1857 Marie Herrmann (* 1837 en Ledeč; † 1889 en Jihlava), kiu devenis el familio de sapofabrikanto. Post sia geedziĝo la gepatroj de Gustav Mahler akiris krom la vinbrandfarejo gastejon en Kaliště, la posta naskiĝdomo de Gustav Mahler. En 1865 la gepatroj de Mahler vendis siajn gastejon kaj negocon en Kaliště kaj transloĝiĝis en la moravian urbon Jihlava, kie Mahler pasigis plejparton de sia junaĝo. Li estis devigita rigardi, kiel la patro batis la patrinon tiel kruele, ke ŝi suferis iradhandikapon. Por Mahler tio estis traŭmo, kiun li nur poste sukcesis venki helpe de Freud. El la dek kvar gefiloj ses jam frue mortis. Gustav estis la dua aĝa; lia frato Isidor tamen mortis jam dum la naskiĝo de Gustav. Aparte la morto de lia frato Ernst en la aĝo de dek tri, kiam Gustav mem aĝis nur dek kvin, ege pezis sur li. Ambaŭ gepatroj mortis, kiam Mahler ankoraŭ ne havis tridek jarojn. Post tio li sentis sin devigita zorgi pri siaj pli junaj gefratoj. Li helpis siajn gefratojn, ĝis kiam ili iĝis memstaraj. Unu el ili elmigris al Usono. Mahler loĝigis ĉe si sian fratinon Justine, kiu prizorgis al li multjare la dommastrumadon, ĝis kiam ambaŭ geedziĝis en la sama jaro. Justine (1868–1938) kaj la plej juna fratino de Mahler, Emma (1875–1933), edzigis la fratojn Arnold kaj Eduard Rosé, kiuj estis muzikistoj en la Filharmonia Orkestro de Vieno.
Edukado
Kiam Gustav Mahler aĝis kvar jarojn, lia muzika edukado komenciĝis per akordiono. Mallonge poste li ricevis siajn unuajn pianolecionojn. En la aĝo de ses jaroj li jam mem instruis ĝin kaj komponis unuajn pecojn, kiuj tamen ne konserviĝis. Li iris al la baza lernejo, poste al gimnazio. Mahler multe legis, aŭskultis popolan kaj dancmuzikon dum respektivaj solenaj eventoj, la armemuzikon de la soldatoj staciitaj en Iglau kaj en la sinagogo ankaŭ judan muzikon. Ĉiuj tiuj elementoj ĉiam denove estas troveblaj en liaj verkoj.
Aesch ZH
Trafiko
Per poŝtaŭtobuslinioj al Zuriko-Wiedikon kaj al Birmensdorf Aesch estas bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.
Gustav Mahler
Edukado
En la aĝo de dek jaroj li sinprezentis unuan fojon kiel pianisto, kaj dekdujara li koncertadis per teknike tre postulemaj pecoj de Liszt kaj Thalberg.
Aesch ZH
Historio
Oni trovis en la vilaĝo spurojn de romiaj setlejoj oriente de la hodiaŭa vilaĝo. Unua dokumenta mencio de la komunumo datiĝas de la jaro 1124, kiam la Monaĥejo Engelberg estis bienposedanto en Aesch. Per la konkero de Argovio Aesch fariĝis parto de la zurika regejo, kion ĝi restis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Inter 1798 kaj 1803 ĝi estis parto de la distrikto Mettmenstetten kaj poste estis integrita al la distrikto Zuriko. Per la novstrukturigo de la zurikaj distritkoj ĝi fariĝis la 1-an de julio 1989 parto de la nova distrikto Dietikon.
Mária Temesi
Biografio
Mária Temesi lernis pianadon en muzika mezlernejo en sia naskiĝurbo, ŝia instruisto estis Valéria Berdál. En la teatra jaro 1975 ŝi estis pianisto en Nacia Teatro (Szeged), poste ŝi akiris diplomon en muzika altlernejo en Szeged en 1979. Jam dum la studentaj jaroj ŝi ricevis premion en kantokonkurso en Ateno. Inter 1979-1981 ŝi plulernis en Muzikakademio de Budapeŝto, ŝia grava instruisto estis András Mikó (reĝisoro), fine ŝi lernis oratorikantadon en Vajmaro ĉe la Liszt-muzikaltlernejo vajmara kaj en Salcburgo. En 1981 ŝi debutis en Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ekde tiam ŝi kantadis ne nur en la menciita Operejo, sed ankaŭ en En 1995 ŝi havis stipendion en Bayreuth. Post 2 jaroj ŝi ekinstruis en konservatorio de la Scienca Universitato de Szeged, ŝi estas docento kaj katedrestro. En 2003 ŝi akiris sciencan gradon DLA en Universitato Franz Liszt. Ŝi ricevis plurajn premiojn.
Gustav Mahler
Edukado
En la aĝo de dek kvin jaroj li eniris laŭ rekomendo de amiko de la familio la konservatorion en Vieno kaj studis ĉe Julius Epstein pianon kaj ĉe Franz Krenn kompozicion. En ambaŭ fakoj li gajnis la unuan premion. Liaj kunstudentoj estis interalie Hans Rott, Hugo Wolf kaj Mathilde Kralik. La lernejajn instruobjektojn li memstare lernis kiel eksterulo. En 1877 li demetis sian finan ekzamenon ĉe la gimnazio en Iglau. Je la unua fojo li ja fiaskis, tamen sukcesis dum ripetado. En decembro li aŭskultis la unuan prezentadon de la 3-a simfonio de Anton Bruckner kaj estis komisiita produkti el tiu partituron por piano je kvar manoj. En 1878 li verkis la tekston por Das klagende Lied laŭ fabelo el la kolekto de Ludwig Bechstein, finis la kompozicistudon per diplomo kaj gajnis la unuan premion pro poste malaperinta pianokvinteto. Dum siaj konservatoriaj jaroj Mahler laboris pri du operoj, kiuj restis nekompletaj: Die Argonauten laŭ dramo de Grillparzer kaj Rübezahl. En la universitato li studis kelkajn semestrojn arkeologion, historion, ĉe Eduard Hanslick muzikhistorion kaj sekvis prelegojn de Bruckner.
Dum tiuj ĉi studojaroj en Vieno Mahler apartenis kune kun Siegfried Lipiner kaj aliaj al filozofia kaj literatura amika rondo ĉirkaŭ Engelbert Pernerstorfer, el kio ekestis dumvivaj amikecoj kaj per kio li ricevis multspecajn inspirojn. Por kelkaj jaroj li tiel ankaŭ fariĝis strikta vegetarano. Friedrich Eckstein donis pri tio jenan priskribon de Mahler:
Mahler restis en la konservatorio ĝis 1878, kaj ĉeestis ankaŭ prelegojn fare de Anton Bruckner en la Universitato. Li partoprenis en konkurso pri operoj okazigita en 1880 per sia verko Das Klagende Lied, kiu poste estos transformata en kantaton; tamen li ne gajnis tiun konkurson kaj do dediĉis sin al orkestra direktado.
La dirigento kaj operdirektoro
En 1880 Gustav Mahler fariĝis kapelestro en la somerteatro en Bad Hall kaj kompletigis en novembro la kantaton Das klagende Lied (La plenda kanto).
Ekde marto 1891 ĝis aprilo 1897 Mahler estis unua kapelestro ĉe la urba teatro je Hamburgo. Intertempe li apartenis al la plej renomaj dirigentoj de Eŭropo, en kies grandaj urboj li turneis kiel gastdirigento, ekzemple kun granda sukceso en Londono ekde junio ĝis julio 1892. Mahler tiutempe majstris treege fortostreĉan laborkvanton. Li dirigentis plu — dum la sezono 1894/95 ekzemple 138 el 367 prezentadoj, krome ok filharmoniajn konzertojn — ol nuntempe kutimaj (stato 2005). Samjare li komponis variajn lidojn, kompletigis la 2-an simfonion, direktis en Berlino la unuan prezentadon de ĝiaj unuaj tri movimentoj kaj komponis dum malmultaj somersemajnoj kvin movimentoj (escepte de la unua) de la 3-a simfonio. En Hamburgo li krome starigis per sia operlaboro la fundamenton de nova muzikteatra stilo.
Venuso de Urbino
La Venuso de Urbino (ankaŭ konata kiel Kuŝanta Venuso) estas oleo-pentraĵo de la itala pentristo Ticiano, kiu ŝajne komenciĝis en 1532 aŭ 1534, kaj eble estis kompletigita en 1534, sed ne vendata ĝis 1538. Li prezentas en ĝi nudan junan virinon, tradicie identigita kun la diino Venuso, kuŝanta sur sofo aŭ lito en la luksa ĉirkaŭaĵo de renesanca palaco. Ĝi estas nun en la Galleria degli Uffizi en Florenco.
Gustav Mahler
La dirigento kaj operdirektoro
Dum sia hamburga periodo Mahler ekhavis novajn amikecojn. Aparte grava fariĝis tiu kun juna Bruno Walter, kiu iris al la urba teatro kiel ĥorestro kaj pianakompanisto laŭ rekomendo de Bernhard Pollini. Walter sekvis lin ankaŭ kiel vickapelestro al Vieno kaj uzis dum sia tuta vivo ĉiun sian povon por la muziko de Gustav Mahler.
Venuso de Urbino
Interpretoj de la pentraĵo eniras en du grupojn. Ambaŭ konsentas, ke la pentraĵo havas potencan erotikan nuancon, sed preter tio ĝi estas vidita kiel portreto de korteganino, eble Zaffetta, aŭ kiel pentraĵo festanta la geedziĝon de sia unua posedanto (kiu laŭ iuj eble ne komisiis ĝin). Ĉi tiu malkonsento formas parton de pli vasta debato pri la signifo de la ĉefe Venecia tradicio de la kuŝanta nudulino, kiun Ticiano kreis, aŭ helpis krei, ĉirkaŭ 25 jarojn antaŭe kun la Dresdena Venuso ĉirkaŭ 1510-1511. Por Charles Hope, "Oni ankoraŭ ne montris, ke la plej fama ekzemplo de ĉi tiu ĝenro, Venuso de Urbino en Ticiano, estas io alia ol reprezento de bela nuda virino sur lito, sen klasika aŭ eĉ alegoria enhavo." Eĉ la senfina esploristo de alegorioj desegnantaj la renesancan neoplatonismon, Edgar Wind, devis agnoski, ke en ĉi tiu kazo "senorde, hedonismo finfine dispelis la platonajn metaforojn".
Gustav Mahler
La dirigento kaj operdirektoro
Inter 1897 ĝis 1907 Mahler atingis la strebatan celon de sia kariero. Li tenis la postenon elstaran en Eŭropo de unua kapelestro kaj kortegopera direktoro en Vieno. Tie li efektivigis ekde 1900 ĝis 1903 sian operreformon kune kun Heinrich Lefler kaj ekde 1903 kun Alfred Roller, vidigartisto, kiun li animigis al laboro kiel scenaranĝisto. Per intensa provado li plialtigis la povon de orkestro kaj kantensemblo kaj enmetis ilin en drama ĝeneralkoncepto. Vantajn patosajn gestojn de kantistoj starantaj ĉe la scenejorando en tro ornamitaj kostumoj kaj scenaranĝoj Roller ŝanĝis en senfatrasitajn, interese trastrukturitajn scenejospacojn kaj en movokostumojn, en kiuj Mahler igis la kantaktorojn vere aktori kaj formi siajn rolojn ankaŭ kiel aktoroj.
Ĉar en Vieno li povis dungi la plej bonajn kantistojn, oni povas rigardi lian epokon en posteno de kortegopera intedanto kiel florepokon kaj komencon de novepoka operenscenigo. Inter la kantistoj estis kantaktorino Anna von Mildenburg, la plej bona Wagner-prezentanto tiutempa, koloraturkantistino Selma Kurz, kies aparte longaj „Kurz-triloj“ famiĝis (germ.: Kurz = mallonga), Marie Gutheil-Schoder, kiu brilis kiel Carmen kaj en aliaj pasiaj mezsopranaj roloj, Hermann Winkelmann kaj Leopold Demuth, herotenoroj Erik Schmedes kaj Franz Naval samkiel jarcentelstara kantisto Leo Slezak, kies rimarkinda kapvoĉo estas aŭdebla ankoraŭ sur la unuaj sondiskoj de 1905 en ario el „La blanka damo“ kaj en la adiaŭa kanto el Lohengrin, samkiel la drameca esprimforto de tiu ĉi kantisto tute pregita de la enscenigarto de Mahler en „Romerzählung“ el Tannhäusers.
Mahler lasis sin bapti kaj konvertis al la katolikismo, ĉar li prave timis kontraŭjudajn ĝenaĵojn. Li ne estis aparte amika kun la juda kredo. Lia mondkoncepto estis prefere naturreligia kaj filozofia, kio estas aparte klare ekkonebla je liaj indikoj kaj tekstoj por la 3-a simfonio, por la 8-a simfonio kaj por la Lied von der Erde. Li tamen ankaŭ intense okupiĝis pri la releviĝa kaj saviĝa ideoj de la kristanismo, kio aparte klaras en la 2-a kaj 3-a simfonioj.
Dum siaj vienaj jaroj Mahler vojaĝis tra tuta Eŭropo, interalie ĝis Sankt-Peterburgo, Venecio, Romo, Parizo, Amsterdamo, por dirigenti kaj prezenti siajn proprajn komponaĵojn kun diferenca sukceso. Li akiris ĉie entuziasmajn partianojn. En Usono liaj verkoj ankaŭ estis prezentitaj kaj ege ŝatataj.
La malpacienco de Mahler pri kantistoj kaj orkestranoj, kiuj ne kontentigis liajn postulojn, plimultiĝintaj turneoj kiel dirigento de propraj verkoj, gazetara kampanjo kontraŭ li kun kontraŭjudaj tendencoj kaj kvereloj kun liaj superuloj ĉe la kortego pri oftaj forestadoj kaj la programformado, kies kulmino estis la malpermeso de la unua prezentado de Salomeo (opero) de Richard Strauss, finfine igis ambaŭ partiojn al tio, fini la postenon de Mahler en Vieno. Li tamen ricevis altan pension.
En januaro 1908 komenciĝis lia konrakto ĉe Metropola Operejo en Novjorko, kie li restis ĝis sia morto. Denove Mahler laboris kun la plej bonaj kantistoj, interalie kun Enrico Caruso, Emmy Destinn, Leo Slezak, sed li ne povis realigi siajn ideojn pri enscenigo laŭ siaj deziroj kiel en Vieno. Ekde la 1-a de novembro 1909 li dirigentis nure la koncertojn de Novjorka Filharmonio.
Mahler kaj la virinoj
Lia patrino estis tre kara kaj grava por Mahler. Kun sia fratino Justine ligis lin ne nur la komuna vivo, sed ankaŭ komprenemo kaj amikeco. Je ĉiu nova loko de sia ŝanĝiĝema vivo li estis enamiĝinta en nova juna virino.
En Hamburgo grave rolis du virinoj: la violinisto Natalie Bauer-Lechner tre amis lin, verkis detalajn taglibrojn pri la konversacioj kun li, kio fariĝis tre funda fonto por liaj pensoj, imagoj kaj multaj travivaĵoj; ŝi estis al li mense egalranga kaj en sia amo ŝi restis al li fidela ĝis sia vivofino. Por li tio estis intima, sed nur platona amikeco. Kun la ankaŭ en realeco alte drama renkonto kun Anna von Mildenburg li komencis la intensan, plej pasian amrilaton antaŭ sia geedziĝo, kiun li tamen finis dum sia translokiĝo al Vieno, kie ŝi ankaŭ estis dungita. Geedziĝon inter du artistoj, kiuj tenas serioza sian vokitecon, li ne povis imagi. Pro tio ankaŭ la rilato kun Selma Kurz en la unuaj vienaj jaroj tre baldaŭ finiĝis. Ĉe tio ĝuste la komuna enprofundiĝo en la muziko kaj la talento de ambaŭ kantistoj, strebo realigi siajn ideojn pri muzikteatro, estis esenca parto de ilia interrilato. Kaj tion li ja ne devis rezigni ĉe ambaŭ. Tion skribis Anna von Mildenburg pri la komuna laboro en siaj memoraĵoj, kiuj aperis dek jarojn post la morto de Mahler, sen ajna maldolĉeco al li, kaj la leteroj enestaj en ili montras, kiel intima estis la ligo inter Mahler kaj ŝi.
La geedzeco kun Alma Schindler
Pri geedzeco Mahler tenis prefere konservemajn ideojn, Kaj kiam li geedziĝis en marto 1902 kun Alma Schindler (naskiĝinta en 1879), li insistis en tio, ke ŝi ne daŭrigu sian komponadon por anstataŭe plenumi siajn taskojn kiel edzino kaj patrino. Alma akceptis tion, tamen pro tio ŝi koleris pri li ĝis maljuneco. Ŝi mem estis kreskinta inter artistoj. Ŝia patro Emil Jakob Schindler kaj ŝia duonpatro, Carl Moll, estis pentristoj. En sia gepatra domo ŝi konatiĝis kun Max Klinger, Gustav Klimt, Alexander von Zemlinsky (je kiu ŝi sekvis komponlecionojn) kaj aliaj. Ŝi estis enprenita en iliajn konversaciojn, amata kaj admirata pro sia beleco. Mahler kaj ŝi konatiĝis en la „salono“ Bertha Zuckerkandl. Alma estis fascinita de Mahler kiel personeco kaj dirigento. Lian muzikon ŝi tamen nur malmulte komprenis, kaj en la geedzeco kun la 19 jarojn pli aĝa viro ŝi maltrovis multan. Mahler ŝin amis pasie kaj arde, havis tamen pro sia ega laborkvanto malmultan tempon por vesperaj vizitoj kaj aliaj plezuroj kaj estis dum la ferioj en kompondometo nur por li konstruita (1893–1896: Steinbach am Attersee, 1900–1907: Maiernigg am Wörthersee, 1908–1910: Toblach) plene enprofundiĝinta en sia muziko. Li sentis sin ŝia «instruisto» rilate mondkoncepton kaj la vivon. Ofte li eldiris (konservite en leteroj), ke li deziras, ke ŝi havus pli da «matureco». La geedzoj ekhavis du filinojn, en novembro 1902 Maria Anna, en junio 1904 Anna Justine, pri kio Mahler estis feliĉega. Alma tamen ne povis kompreni, pro kio li en 1904, dum iliaj filinetoj gaje ludis en la ĝardeno, finis siajn Kindertotenlieder (infanmortintaj lidoj) laŭ tekstoj de Friedrich Rückert, kiujn tiu ĉi verkis post la morto de sia filino Luise kaj sia filo Ernst.
Post la morto de Mahler Alma geedziĝis kun arkitekto Walter Gropius kaj poste kun poeto Franz Werfel, tamen lasis sin honori kiel «vidvino de Gustav Mahler». La filino Anna unue iris kun sia patrino al Kalifornio kaj vivis poste kiel skulptisto en Spoleto. Ŝi mortis en 1988 dum vizito al sia filino Marina en Londono.
Malsanoj, vivokrizo, morto
La jaro 1907 signifis vivoŝanĝiĝon en diversaj rilatoj. Estis antaŭvideble, ke lia tempo kiel operdirektoro finiĝos pro la kreskanta aktiveco kiel komponisto kaj dirigento de propraj verkoj samkiel pro malfacilaĵoj kaj seniluziiĝoj. La kontrakto kun Metropola Operejo en Novjorko estis subskribita, kiam la pli aĝa filino subite mortis pro difterio, kio treege konsternis Alman kaj Gustavon Mahler, tamen ne fortigis ilian ligon. Ĉe Mahler, kiu por ripozo bezonis rapidajn kaj longajn ekskursojn, ŝatis naĝadon en malvarmega akvo kaj kies agado kiel dirigento ja estis ankaŭ fizike tre vigla kaj fortostreĉa, oni diagnozis kormalsanon. Li kredis sin stari ĉe abismo, estis profunde malespera, sed ne antaŭsentis, kiom malmultaj jaroj fakte restos al li. Li tamen rekomencis finfine ja ĉiujn siajn aktivecojn. La vera prilaborado de kaj konfrontado kun la travivaĵo kaj la temoj adiaŭo de la vivo, senco de la ekzistado, morto, saviĝo, postmorta vivo kaj amo okazis ĉe li kiel ĉiam en la muziko. Ekestis Das Lied von der Erde, kiu prezentas la vivon en siaj diversaj aspektoj kaj la adiaŭo de ĝi en ĉinaj tekstoj laŭ traduko de Hans Bethge. Krome ekestis la 9-a simfonio samkiel 10-a pretigita kiel partiĉelo, kiu tamen ne estas finkomponita ĝis prezentomatureco.
La forvojaĝo de Mahler en decembro 1907 de Vieno fariĝis triumfa okazaĵo. Ĉirkaŭ ducent homoj aperis por adiaŭo ĉe la okcidenta stacidomo, inter ili Arnold Schönberg, Alban Berg, Anton Webern, Alfred Roller, Carl Moll, Gustav Klimt, Bruno Walter kaj Arnold Rosé. Alma Mahler rememoras: ''Ili staris, kiam ni alvenis, jam tie, kun la manoj plenaj je floroj, la okuloj plenaj je larmoj, eniris nian kupeon, kronis ĝin, la sidejojn, la grundon, ĉion. Kiam la vagonaro ekmoviĝis, Gustav Klimt eldiris, kion multaj pensis: „Finite!“''
La entuziasmo, kun kiu Mahler en Usono ĉe Metropola Operejo estis akceptita kaj festita kun siaj koncertoj — kaj ankaŭ kun sia propra muziko, estis pluan fojon vera kulmino en lia vivo. Eĉ la sociajn invitojn li ĝuis plena je ĝojo.
En 1910, en la lasta jaro de sia vivo, tamen ankaŭ en Novjorko estis homaj kaj artistaj problemoj kun la Filharmonia Orkestro. La amafero de lia edzino kun Walter Gropius somere 1910 portis Mahleron ĉe la randon de spirita disocio. Li serĉis Sigmund Freud — ili renkontiĝis en la nederlanda marbanloko Leiden — kaj transpasis ĉe li malongan analizon, kiu daŭris nur unu posttagmezon. Freud mem skribis pri tio en letero al Theodor Reik en 1933 interalie:
La unua prezentado de la 8-a simfonio la 12-an de septembro 1910 en Munkeno kaj la ripetado de la koncerto la venontan tagon por Mahler estis triumfaj sukcesoj. Kiam la lasta tono de la verko finsonis, la freneza aplaŭdo ne volis finiĝi; onidire ĝi daŭris pli ol duonan horon.
La ekesto de la (malkompleta) 10-a simfonio somere (julio-aŭgusto) de 1910 koincidis kun grava geedzeca krizo. Alma Mahler, kiu sentis sin neglektata de sia edzo, komencis en banloko amaferon kun la juna arkitekto Walter Gropius. En arda pasio Gropius skribis al ŝi amleteron, kiun li tamen erare adresis al Mahler mem. La sekvoj estis nemezureblaj. Mahler estis turmentita de la imago, ke li perdis la amon de Alma por ĉiam. La timo, ke li estas tro maljuna por ŝi, estas retrosekvebla ĝis en la tempo de la gefianĉiĝo kaj eruptis per tia forto, ke ĝi pelis lin en malesperon. Li provis per plej grandaj amatestadoj, inkluzive la omaĝon de la 8-a simfonio al Alma, regajni ŝin por si. Por li lia edzino estis la turnocentro de lia vivo.