cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Timano-Peĉora naftogasa provinco
Strukturo
Ene de la naftogasaj distriktoj troviĝas 11 naftogasaj sektoroj:
La sedimenta kapoto konsistas el terigeno-karbonataj formiĝoj de la fanerozoiko. En la malsuprepermja tavolaro estas vaste reprezentitaj halogenoj. En la orienta parto estas registritaj ordoviciaj halogenaj tavolaroj. Dikeco de la sedimenta sekco kreskas je la orienta direkto kaj konsistigas: kelkcent metrojn (Timano), 6000 ĝis 8000 metrojn (riftodevenaj fleksejoj), 10 000 ĝis 12 000 (la Antaŭurala fleksejo).
Oni registris 9 naftogasajn kompleksojn:
Nafto kaj gaso
Naftogasaj tavoloj estas ligitaj al la rifeaj rokaĵoj.
La komenca suma kapacito de la karbonhidratoj estas taksata je 17 miliardoj da tunoj da kondiĉa fuelo, el kiuj 25% estas gaso. 40% da resursoj troviĝas en Peĉoro-Kolva naftogasa distrikto. Ene de la provinco estas malkovritaj proksimume 190 minejoj.
En la suda parto de Iĵmo-Peĉora depresio, sur Kolva megamuro (Ĥorejvera depresio kaj Varandej-Adzva riftogena zono) estas trovitaj ĉefe naftominejoj; en Verĥnepeĉora de la Antaŭurala fleksejo) situas ĉefe gasaj kaj gasokondensataj minejoj. La hidrokarbonaj kuŝejoj estas ligitaj ĉefe al diversaj kaptujoj: tavolaj, masivaj, ofte litologie, tektonike aŭ stratigrafie ŝirmitaj.
Esplorado
Regula esplorado pri nafto kaj gaso komenciĝis en 1929. La unua minejo de malpeza nafto (la Ĉibjua) estis malkovrita en 1930, tiu de peza nafto (la Jarega) en 1932. Surbaze de la Jarega minejo oni aranĝis ŝaktan elminigadon de nafto, enpumpante varmoperilon en la naftotavolon. La unua gasminejo (la Sedelka) estis malkovrita en 1935. Surbaze de ĝi en 1941 unuafoje en Sovetunio ekfunkciis la gasa elminigejo.
La plej gravaj minejoj meze de la 1960-aj. En tiu periodo estis malkovrita la Vuktila minejo. Subakvajn kuŝejojn oni komencis esplori fine de la 1970-aj, kiam estis malkovritaj la Pomora gaskondensata minejo (1985), Prirazlomnaja naftominejo (1988) kaj aliaj.
Liberaj gasoj estas ĉefe metanaj (65-95%). En iuj malfrupaleozojaj kuŝejoj (la Pesĉanoozjora kaj aliaj) enhavo de azoto superas 20%. Akompanaj gasoj estas karbono-azotaj. Kondensatoj havas densecon 0,67-0,79 gramoj/cm³. Naftoj estas ĉefe metanonaftenaj, parafinaj (ĝis 23%), enhavo de sulfuro varias de 0,1 ĝis 3,0%. En la karbonataj rifejaj tavoloj denseco de la naftoj estas de 0,8 ĝis 0,98.
Elminigado de gaso komenciĝis en 1968 kun ekspluatado de la Vuktila minejo, kiu iĝis la bazo por gasodukto Vuktilo — Centro. Por gasoprovizado de Narjan-Mar estas uzata la Vasilkova minejo. La apogeo de la gaselminigado estis atingita en 1982 (20 miliardoj da kubaj metroj) kaj tiu de nafto en 1983 (21 miliono da tunoj).
Lars Løkke Rasmussen
Lars Løkke RASMUSSEN (naskiĝis la 15-a de majo 1964 en Vejle) estas dana politikisto. Ekde aprilo 2009 ĝis oktobro 2011 li estis la ĉefministro de Danio, kaj denove de 2015 ĝis 2019. Li anstataŭigis la ĝis-tiaman ĉefministron Anders Fogh Rasmussen, kiu iĝis ĝenerala sekretario de NATO.
Familio
Lars Løkke Rasmussen havas siajn familiajn radikojn en Vejle kaj laŭprofesie estas juristo. Ekde la jaro 1989 li estas edzo de la feroanino Sólrun Jákupsdóttir Petersen. Kune ili havas tri infanojn. La familio vivas en la loĝloko Græsted en la Regiono Hovedstaden, en la pleja nordo de la insulo Sjælland. Pro la deveno de sia edzino Lars Løkke Rasmussen ofte estas sur la Ferooj, kaj la infanoj lernas la feroan lingvon.
Nomo
Lars Løkke Rasmussen post Poul Nyrup Rasmussen kaj Anders Fogh Rasmussen estas la tria dania ĉefministro en serio, kiu portas la familian nomon  Rasmussen sen havi ajnan parencan ligon al la du antaŭuloj. Pro tiu koincido de samaj familiaj nomoj la danoj kutimas diferencigi la tri ĉefministrojn laŭ la dua nomo, la naskiĝnomo de la patrino: Poul Nyrup, Anders Fogh kaj Lars Løkke, aŭ mallonge nur Løkke.
(69987) 1998 WA25
(69987) 1998 WA25 estas granda transneptuna objekto malkovrita la 19-an de novembro 1998 de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas kubevano, klasiska objekto de la Kujper-zono karakterizita de feblaj orbita klineco kaj discentreco kaj malĉeesto de ĉefa orbita resonanco kun aliaj planedoj. Tamen ĝi estas en resonanco 3:5 kun Neptuno.
Estrangin - Préfecture (Metroo de Marsejlo)
Estrangin - Préfecture estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Ferenc Galetta
GALETTA Ferenc estis hungara aktoro, teatrestro naskita en Temeŝvaro la 12-an de marto 1889 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de oktobro 1974.
Kariero
Li debutis en 1910 en la trupo Károly Fehér. Poste li ludis en la trupo de Alfréd Halász, poste en Pécs, en Szeged, en trupo de la Buda–Temesvár, en Gaja Teatro, en Városi Színház, en Budai Színkör, en la Revü, en la Scala, en la Teatro Blaha Lujza. Inter 1922–1924 li estis la ĉefreĝisoro de la trupo de Pozsony. Liaj pluaj stacioj estis: Teatro Városi, Király Színház, Theater an der Wien, Budai Színkör, Régi Apolló. En 1927 mallongtempe li estris la teatron de Temesvár, poste li dungiĝis al Arad. En la 1930-aj jaroj li havis propran trupon. En 1931–32 kaj 1933–34 li ludis kaj reĝisoris en Pécs. En 1936–37 li aperis en la trupo de Mihály Erdélyi (teatrestro), en 1938–39 denove en Teatro Városi. En 1950–51 kaj ekde 1957 ĝis 1962 li estis ano de la Nacia Teatro (Budapeŝto).
Pratica della perspettiva
Daniele Barbaro, La pratica della perspettiva, Venecio, Camillo kaj Rutilio Borgominieri, 1569.
La traktato pri praktika perspektivo verkita de la venecia humanisto Daniele Barbaro estas la unua el sia tipo publikigita en Italio. Antaŭe oni devis konsulti tre malkompletajn eldonaĵojn kiel tiun de Pomponio Gaurico kiu traktis pri skulptarta perspektivo (1504). La De Pictura [pri pentroarto] de Leon Battista Alberti ja disponatis por la publiko (latine en 1540 kaj italigite en 1547) sed ĝi limiĝis je preceptoj por la perspektiva praktiko kaj formulis ties konceptajn konsekvencojn por la pentroarto. La paĝoj kiujn Sebastiano Serlio dediĉis en sia Unua libro al tiu problemo finfine longe restis la plej disvolvitaj (1545). La teoriaj scioj necesaj al perspektiva praktiko diskoniĝis tiutempe plej ofte tra manuskriptoj kaj aliaj unuopaj folioj.
Krom la libro eldonita de la fratoj Borgominieri, plu ekzistas tri manuskriptoj de la Perspektivo de Barbaro, ĉiuj tri konservitaj ĉe la Nacia Biblioteko Marciana en Venecio : unu latina versio kun titolo Schenographia pictoribus et sculptoribus perutilis (cod. Lat. VIII. 41, 3069) kaj du italaj versioj. La unua (cod. It. IV. 39, 5446) aŭtografas kaj entenas multajn aldonojn kaj bildojn kompare al la eldonita libro, la dua (cod. It. IV. 40, 5447) estas la fonto utiligita por la eldono.
En sia komento al traktato de Vitruvio (1567), Barbaro jam dediĉis gravan eron al la temo. Kiam li komentas la parton de la Unua libro kiu pritraktas la tri vitruviajn reprezento-manierojn (iknografio = plano, ortografio = vertikala plano, skenografio = perspektivo), li momente haltas por klarigi interesan filologian elementon. Li sin demandas ĉu la tria reprezento-maniero fakte respondas al la skenografio, trimezura reprezento (perspektivo aŭ skulptoskizo) aŭ al skiagrafio, kiu originas el la ombro-desegnaĵo kaj signifas en tiu kazo sekcan profilon de la objektoj. Kvankam la difino de Vitruvio pli facile elvokas la unuan, laŭ Barbaro, la sekco pli taŭge ol la perspektivo servas la bezonojn de la arkitektura ordigo de la partoj. Li daŭrigas tiun diskuton ĉe la paĝoj 129 ĝis 131 de la perspektiva traktato. Tiel la Perspektivo, aperinta du jarojn post la vitruvia komento, enradikiĝas laŭ la aŭtoro en la bildfaraj praktikoj kaj ne en la konstruaj. La sperto kiun Barbaro transdonas ne fontas tamen el la pentraĵoj. Li lernis perspektivon kun la matematikisto Giovanni Zamberti, frato de Bartolomeo, fama tradukinto de Eŭklido. Kun li, Barbaro ellernis la geometrian optikon kiun li uzas kiel malfermon de sia traktato. Sed li konsiderinde vastigas la sciencajn referencojn utiligitajn por la reprezenta normigo. La demandoj kiuj originis el la Planisfero de Ptolemeo eniris la debatojn pri perspektivo en la dua duono de la 16-a jarcento dank' al komento de Federico Commandino (1558). La kontribuo de Commandino, kaj iom pli poste tiu de Guidobaldo del Monte ankoraŭ pli klare, ekdividis la disciplinon perspektivo inter unuflanke spekulativan, sciencan branĉon kaj aliflanke praktikan.
Barbaro agnoskas la sciencan esencon de la demonstroj de Commandino « sed rigardante la aplikon kaj enkondukon al komencantoj, ili estas obskuraj kaj malfacilaj » (p.1). Tra la Pratica della perspectiva, klare indas krei la interŝanĝon- kaj praktiko-eblecojn de matematikaĵoj fare de artistoj. Tiu didaktika prizorgo speguliĝas en la strukturo mem de la teksto. La verko malfermiĝas kun propedeŭtiko kiu disponigas la elementojn de geometria optiko, la dividon de la ebenaj figuroj, la ecojn de la trianguloj, la distingon inter okul-punkto kaj distanc-punkto. La kerno de la traktaĵo prezentas la diversajn perspektivajn metodojn kaj ordiĝas laŭ la tri vitruviaj reprezento-manieroj.
Unue la planaj figuroj kaj la perspektivigo de la grundo aŭ platŝtonaro. Rapide Barbaro malferme apogiĝas sur la traktato de Piero della Francesca, la De Prospectiva Pingendi [porpentra perspektivo], verkita ĉirkaŭ 1474. Kvankam tiu traktato neniam estis eldonita, ĝi sufiĉe vaste disvastiĝis. En tiu unua parto, Barbaro pruntas el Piero la demonstron kial loki la objekton malantaŭ la pentraĵ-ebenon kiu rolos kiel sekcon de la vidpiramido. Tiuokaze li diskutas la malfacilan problemon de la grandeco de la vidangulo pri kiu la teoriistoj de la Renesanco akre debatis. Sekvas en la traktako parto kiu respondas al la ortografio, dediĉita al transiro de plano al vertikala plano. Tiu ĉapitro prezentas multajn malfermitajn planigitajn pluredrojn elpruntitaj el la Underweysung der Messung [Instrukcioj pri la mezurmanieroj] de Albrecht Dürer (1525) kaj reprezentas la mazzocchio (tracidia florenca ĉapelo komponita el multaj edroj) jam traktita de Piero kaj kiu baldaŭ fariĝos kutima figuro en la traktatoj pri perspektivo. La kvara parto de la prezento pri perspektivaj metodoj estas dediĉita al skenografio kaj entenas, post longa revuo pri kapiteloj, arkitravon kaj aliajn partojn de arkitekturo, prezenton kiun li pruntas de Sebastiano Serlio pri la tri diversaj teatraj scenoj : tragika, komika kaj satira.
La resto de la verko konsistas el kvar aldonetoj, ne rekte ligitaj al la ĝenerala argumentado. La sesa parto rigardas la klarigon kaj prospektivigon de la planisfero de Ptolemeo. Ĝi havas specialan lokon en la traktado, ekster la kutimaj perspektivaj metodoj. Sekvas poste kelkaj paĝoj pri la projekcio de ombroj, temo kiu nur komence de la 17-a jarcento trovos sian lokon en la traktatoj pri perspektivo. Poste venas la proporcioj de la homa korpo, grunde inspiritaj de Vitruvio kaj Durero. Fine la lasta ĉapitro kunigas plurajn instrumentojn kiuj parte neniam prezentiĝis ĝis tiam en la literaturo: la fenestro de Dürer kaj tiu de Baldassare Lanci. Tra la instrumentoj, li prezentas unuafoje la praktikan funkciadon de la camera oscura [malluma ĉambro] : necesas havi ĉambron absolute senluman, scii kiel uzi la konverĝigan lenson, kiel enfokusigi la fokalon, kaj determini la metodon kiun la artisto devas sekvi por transskribi la ombrojn kaj kopii la eltrovitan bildon. Post kiam li anoncis la finon de la traktado, li tamen aldonas plian instrumenton, tiun de Giacomo Castriotto kiu helpas mezuri muregojn kaj remparojn. Kvankam ĝi povas aspekti iom ekstertema, ĝi tamen fundamente ligiĝas al perspektivo ĉar ambaŭ baziĝas sur triangula kalkulo.
La perspektiva traktado de Barbaro estas la unua libro kiu celis kunmeti en ununuran libron sciojn ĝis tiam dispelitajn en verkojn de multaj diversaj disciplinoj, foje malproksimaj unu de la alia, kiuj posedis tre malegalan statuton. Tiu materialo estis ankaŭ malfacile alirebla por artistoj ĉar distribuita inter eldonaĵoj, manuskriptoj kaj interpersonaj interŝanĝoj. Li strukturas la perspektivan sciencon helpe de la tri vitruviaj reprezento-manieroj kiuj ĉi tie uziĝas kiel kategorioj por prezenti kaj ordigi la sciaron. Barbaro kapablas klare kaj koncize reverki kaj utiligi spekulativajn sciojn. La traktato de Barbaro estas la unua siaspeca pri perspektivo kaj inaŭguras grandan tradicion kiu daŭros ĝis la 19-a jarcento.
Verĥovina
En 1918-1939, Zabie apartenis al Pollando kaj estis alloga turisma loko.
Vizitindaĵoj de la loko estas la ortodoksa preĝejo, la hucula muzeo en Ilce kaj la pola tombejo ku monumentoj por la polaj soldatoj, mortintaj en 1939. Alia gravĵo de Verĥovina estas la muzeo de Roman Kumluk.
Mirek Topolánek
Mirek TOPOLÁNEK (naskiĝis la 15-an de majo 1956 en Vsetín) estas ĉeĥa politikisto, prezidanto de politika partio Civitana Demokrata Partio.
Unuenaskiteco
Unuenaskiteco estas la rajto, laŭ leĝo aŭ kutimo, de la virseksa unuenaskito por heredi la familian havaĵon, prefere al la resto de idoj (kompare al lastenaskiteco). Okaze de malesto de idoj, heredo pasas al flankaj parencoj, kutime ankaŭ viraj, en ordo de pli aĝeco en ties linio de descendo. Tiu estis la regulo en la sistemo de feŭdismo dum la Mezepoko: la pli aĝa filo (aŭ unuenaskito) heredis la totalon de la tero, por eviti dividon de la bieno, kiu povus okazigi malfortigon de la povo de la familia linio. En moderna Eŭropo plejparto de monarkioj praktikas unuenaskitecon, sed jam sen virseksa prefero, nome en Skandinavio kaj Benelukso, tamen en Britio kaj Hispanio pluuzatas la mezepok-devena virseksa prefero.
Mirek Topolánek
Topolánek de 4-a de septembro 2006 ĝis 26-a de marto 2009 estis ĉefministro de Ĉeĥio.
Li estis unu el patronoj de la 65-a Internacia Junulara Kongreso en Liberec.
Le Pont de la Rivière Kwaï (romano)
Le Pont de la Rivière Kwai (esperante: La Ponto trans Rivero Kvaj) estas romano de Pierre Boulle, eble la plej konata romano de tiu ĉi aŭtoro, kiu eluzas en ĝi siajn spertojn el la Dua mondmilito (restado en labortendaro, spertoj kun spionado).
Stipo (fungoscienco)
Stipo estas la trunketo subtenanta la ĉapelon de fungo. Ĝi estas plej karakteriza por la filumo klabfungoj (kun la escepto de tindro kaj poliporo), sed ankaŭ inter sakfungoj troviĝas kelkaj fungoj kun stipo.
Le Pont de la Rivière Kwaï (romano)
La agado de la romano estas rolanta dum la dua mondmilito en Tajlando. Ĝi traktas pri regimento de britaj militkaptitoj, gvidataj de kolonelo Nicholson, devigitaj de japanoj konstrui ponton sur grava vojdirekto. Danke al granda klopodo de la kolonelo la ponto estas ĝustatempe kaj nekutime kvalite konstruita. Brita diversa komandgrupo provos la ponton neniigi, sed Nicholson, kiu ekprenis la ponton kiel la propran, malebligos tion.
Laŭ la libro estis en la jaro 1957 filmita anglalingve The Bridge on the River Kwai, kiu akiris sep Akademiajn Premiojn kaj en taksado de la plej bonaj filmoj laŭ servilo Interreta filma datenbazo ĝi lokiĝis sur la 57-a loko.
Stipo (fungoscienco)
Oni nomas stipoj ankaŭ la trunketojn subportantajn kelkaj askojn.
Niederfischbach
Niederfischbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hranice (distrikto Cheb)
Hranice (Roßbach, ankaŭ ĉeĥe Hranice u Aše, fervoja stacidodomo Hranice v Čechách) estas la plej okcidenta urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en okcidenta Bohemio, en la plej okcidenta parto de la regiono Karlovy Vary, en distrikto Cheb. En a jaro ĉi tie vivis.
Hranice estas membro kaj unu el fondantaj urboj akj municipoj de mikroregiono Amikoj en koro de Eŭropo. Sur teritorio de loka parto Trojmezí troviĝas trilanda punkto de historiaj landoj; de Bohemio, Bavario kaj Saksio.
Historio
La plej malnova skribmencio pri Hranice devenas el la jaro 1413 el aĉetkontrakto, kiun Neubergidoj, nome Konrád, vendis al familio Zedtwitz municipon Hranice eĉ la municipojn al ĝi apartenantaj. Neubergidoj, kiuj proprumis plimulton de la terlango Aš kaj multajn najbarajn vilaĝojn en hodiaŭa Germanio (Saksio kaj ankaŭ Bavario), venis fine de la 14-a jarcento en gravajn financajn problemojn, tial ili devis vendi plimulton de sia posedaĵo. Familio Zedtwitz poste influas urbon Hranice, samkiel la tutan terlangon Aš ĝis la dua mondmilito.
La unua kaj la dua mondmilitoj
La unua mondmilito Hranice fakte neniigis. Ĝi alportis mizeron, malsategon kaj suferon. Homoj ne ricevis ĉefajn nutraĵojn iam dum la tutaj tagoj kaj ceteraj nutraĵoj kaj higienaj bezonaĵoj ne venis ĝis Hranice eĉ tutaj monatoj. Oni proklamis kolektojn de metalo, kiuj estis vendataj, kaj por la akiritaj rimedoj estis aĉetata manĝaĵo.
Fortiĝanta movado de aŝa Konrad Henlein havis grandan influon ankaŭ al Hranice. Ĉi tie ankaŭ komenciĝis formiĝi Sudetendeutsche Heimatfront (SHF), kaj la tuta regiono Aš estis poste transdonita al Hitler ankoraŭ antaŭ subskribo de Munkena diktaĵo.
La 18-an de aprilo 1945 enpaŝis la 1-a piediranta divizio de usona armeo subgvide de generalo Clift Andrus ĝis terlangon Aš ĝuste tra Hranice. Hranice, kiel la unua municipo en Ĉeĥoslovakio kapitulacias al usonaj soldatoj dum posttagmezo. Sed la kapitulacio ne evitis sen averta artileria kanonado, kiu neniigis unu el fabrikoj en Hranice. Kiam Hranice estis konkerita, la usonanoj ekiris la 20-an de aprilo al Aš. En la jaro 1945 sekvis ellandigo de la germana loĝantaro al la germanaj teritorioj kaj priloĝigado de la municipoj fare de ĉeĥoj el enlando, slovakoj kaj rumanoj.
Nuntempo
En la jaroj 2009-2010 Hranice akiris monon por kelke da jaroj planitan realigon de ĉirkaŭveturigo de la urbo, kiu estis bezona ĉefe pro tre plialtigita transporto, kiu aperis post malfermo de limpasejo Hranice/Ebmath.
Kružno
Kružno [kruĵno], hungare Kruzsnó [kruĵnO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Kružno situas meze de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La vilaĝo formiĝis en 1923. Lernejo ekfunkciis en 1929. La komunumo apartenis de la fondiĝo al Ĉeĥoslovakio, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kružno 344 homoj, (339 slovakoj).
17447 Heindl
17447 Heindl estas hungara asteroido de la interna asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Madignano
Madignano - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Castelleone, Crema, Izano, Ripalta Arpina kaj Ripalta Cremasca.
Hlibokij Potik
Hlibokij Potik (Глибокий Потік, Szorospatak) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. La ukraina loknomo signifas: profunda rojo.
Situo
Hlibokij Potik situas laŭ rojo.
Historio
Hlibokij Potik fondiĝis en 1946 dum regado de Sovetunio. Ekde 1991 la vilaĝo apartenas al Ukrainio.
Fétigny FR
-
Fétigny estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 862 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Fétigny situas en la friburga eksklavo de Estavayer en la ebenaĵo de la rivero Brojo, ĉe ties norda bordo, okcidente de la urbo Payerne. La komunumo konsistas el la vilaĝo Fétigny, la kvartalo Sur la Roche en oriento de la komunumo, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,08 km², de kiuj 9,6% estas kovritaj de arbaro, 76,7% servas por agrikulturo kaj 12,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fétigny limas en nordo kaj oriento al Payerne (VD), en sudoriento al Trey, en sudo al Granges-près-Marnand, en sudokcidento al Ménières, kaj en okcidento al Cugy.
Zájezdec
Municipo Zájezdec situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en ebenaĵo ĉe rivereto Ležák, 5 km nordokcidente de urbo Chrast, 9 km oriente de urbo Chrudim kaj 5 km sude de Hrochův Týnec. Nuntempe Zájezdec estas unu el la plej malgrandaj vilaĝoj en distrikto Chrudim. Vivas ĉi tie.
Fétigny FR
Historio
La unua dokumenta mencio de Fétigny datiĝas el la jaro 1142 kiel Festignei. En Fétigny estis trov ita tombejo el la bronzepoko kaj restaĵoj de romia vilao. Dum mezepoko Fétigny apartenis al la Senjorujo Cugy. En la jaro 1490 Georgo de Glano trionon de la senjorujo kune kun la feŭdaj rajtoj al la Hospitalo de Romont, kiu ĝin poste vendia al Friburgo. Post la akiro fare de la urba ŝtato Friburgo Fétigny en la 16-a jarcento fariĝis parto de la Voktejo Estavayer-le-Lac, kiu post la Helveta Revolucio fariĝis distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1848 estis atribuita al la distrikto Brojo.
23271 Kellychacon
23271 Kellychacon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kelly Michelle Chacon, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la American Heritage School de Plantation (Florido, Usono).
Zájezdec
Historio
Prisetlado de la areo ĉirkaŭ Zájezdec datiĝas jam de la fino de 12-a jarcento. La vilaĝo estis en la jaro 1318 dividita je senjoraj partoj. Unu el la partoj pli malfrue apartenis al monaĥejo en Hájek apud Tržek.
NGC 3281B
NGC 3281B (alia indiko — PGC 83203) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Zájezdec
Historio
En komenco de la 16-a jarcento en dokumentoj oni parolas pri korto Zájezdec, posedaĵo de sinjorejo Hrochův Týnec.
En la jaro 1790 estis al Zájezdec transmigritaj 22 judaj familioj.
NGC 3281B
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Zájezdec
Historio
En la jaro 1799 sub patronado de Jan Leopold Háje, episkopo en Hradec Králové, oni parceligis mastruman korton en Zájezdec.
La judoj en Zájezdec konstruigis en la jaro 1845 sinagogon.
Juda tombejo
Inter vilaĝoj Zájezdec kaj Přestavlky situas juda tombejo.
Statuo
En la vilaĝo, nun apud la kapeleto, troviĝas statuo de Sankta Johano Nepomuka.
Sabla duno ĉe Vlkov
Sabla duno ĉe Vlkov estas unika naturrezervejo kaj eŭrope signifa loko, kiu troviĝas en distrikto Tábor en Sudbohemia regiono. Temas pri blovata sablo kun dunoj kaj apero de raraj psamofitoj. La teritorio estas proklamita ekde la 21-a de majo 1954 kiel naturrezervejo kun areo 0,8 ha. La rezervejo estas en zorgo de APNP de Ĉeĥio - regiona laborejo Suda Bohemio, sekcio Administrado de PPR Třebonio.
Situo
La duno troviĝas sur katastro de Vlkov apud la nordokcidenta rando de PPR Třebonio proksimume 4 km sud-sudoriente de Veselí nad Lužnicí proksime de fervojlinio n-ro 226 Veselí nad Lužnicí - Třeboň en senpera proksimeco de suda bordo de Vlkova sablominejo. Laŭlonge laŭ naturrezervejo kondukas flava turisma vojo. En la areon de la memorindaĵo enkadre de ĝia protekto validas malpermeso de eniro.
La Razón
La Razón estas ĉiutaga ĝeneraltema periodaĵo de Hispanio. Fondita en 1998 de Luis María Ansón, ĝi apartenas al Grupo Planeta. Ĝia estro estas Francisco Marhuenda.
Ĝia eldona linio estas konservativa kaj pro-monarĥa. Ĝi konkuras kun El Mundo kaj ABC kiel periodaĵo de la dekstruloj ĝenerale kaj kun ABC konkrete en la pro-monarĥia flanko.
Kutime ĝiaj kovrilpaĝoj estas atentvekaj pro la grandaj bildoj kiuj plurfoje kovras ĝin tute nur per unu aŭ du novaĵoj.
Nuntempe ĝi estas la kvara plej vendata en Madrido malantaŭ El Pais, El Mundo kaj ABC.
Renwez
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Tímea Magyar
Tímea Magyar [madjar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Magyar Tímea estas hungara aktoro. Tímea Magyar naskiĝis la en Kecskemét.
Biografio
Tímea Magyar akiris aktoran diplometon en akademio de Teatro Magyar en 2006, post jardeko diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Piroska Molnár kaj Gergely Kocsis. Ŝiaj plej gravaj teatraj stacioj estis Teatro de Kecskemét (2001–2003), Teatro Magyar (2003–2006) Teatro Petőfi (Sopron) (2006-2012), Teatro József Attila (2011-2014). Malofte ŝi havis ankaŭ filmajn rolojn.
Mauden
Mauden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Pál Nagy (pentristo)
NAGY Pál (nadj) estis rumanuja hungara pentristo, artverkisto, kritikisto, artpedagogo naskita en Satu Mare la 12-an de januaro 1929 kaj mortinta la 18-an de junio 1979 en Sângeorgiu de Pădure). Li estis la edzo de ĵurnalistino Zsuzsanna Kemény kaj la patro de arthistoriisto Zoltán Vécsi Nagy.
Biografio
La mezlernejon li finis en Târgu Mureş (1947), dume en la Urba Pentristlernejo li estis lernanto de Aurel Ciupe kaj András Bordi. Li akiris diplomojn en Magyar Művészeti Intézet, respektive en Belarta Altlernejo Ion Andreescu en Kluĵo, kie liaj majstroj estis Zoltán Kovács kaj Gábor Miklóssy (1952). Inter 1952-1976 li instruis en arta mezlernejo de Târgu Mureş. Li ekspoziciis ekde 1947. Li mortis pro aŭtoakcidento kune kun sia edzino, ĵurnalistino Zsuzsanna Kemény.
Virgínia (Minas-Ĝerajso)
Virgínia (prononco: virĵinja) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Emancipita en 1911, la municipo taksas 8.623 loĝantojn en 2010.
René Duguay-Trouin
René Trouin du Gué, dirata Duguay-Trouin (10-a de junio 1673 en Saint-Malo - 27-a de septembro 1736 en Parizo) naskiĝis en familio de bretonaj ŝipproprietuloj. En 1689, li komencis karieron de korsaro kaj ekde 1691, li akceptis la regadon de marŝipo. Lia kuraĝo, la respekto, kiun li gajnis de siaj ŝipanoj, same kiel la venkoj kontraŭ la angloj kaj la nederlandanoj okaze de militoj ordonitaj de la reĝo Ludoviko la 14-a rapide progresigis lin en la hierarkio.
Virgínia (Minas-Ĝerajso)
Eksteraj ligiloj
Virgínia (Minas Gerais)
Matthäuspassion (Bach)
Ensemblo
Bach skribis la verkon por du „ĥoroj“ konsistantaj el pokaze kantvoĉoj (soprano, aldo, tenoro, baso) kaj instrumentoj (2 transversaj flutoj, 2 hobojoj, 2 violonvoĉoj, vjoloj, kontinua baso). Nuntempe oni ofte starigas la du ensemblojn unu apud la alian kiel duoblaj ĥoro kaj orkestro; krome la solistoj kantas pro kostokialoj partiojn en ambaŭ ensembloj. Bach tamen intencis ja separatan starigon en la spaco por klarigi la dialogajn strukturojn. La nuntempa praktikado de starigo kaj prezentado povas treege malsami de dirigento al dirigento. Krome foje oni ludas plimallongigitajn versiojn (ekz. ĉar mankas gambovjolisto, kaj violonĉelo laŭ imagoj de la orkestrestro ne estas adekvata anstataŭilo), aŭ la version de Felix Mendelssohn Bartholdy aranĝitan por „pli moderna“ intrumentaro.
René Duguay-Trouin
Biografio
Naskita en familio honore konata en la komerca ŝiparo, li estis destinita al la eklezio, li studis en Rennes kaj en Caen. Sed lia ŝato por la plezuroj kontraŭis la celojn de siaj gepatroj, tial ili permesis al li surŝipiĝi en 1689 sur marŝipo armita por ataki la anglojn kaj la nederlandanojn. En 1691, kvankam nur 18-jara, li ricevis de sia familio, rekompence de siaj heroaĵoj, la estradon de fregato kun 14 kanonoj. Ĵetita pro ŝtormo al la marbordo de Irlando, apud Limerick, li kaptis kastelon apartenantan al la grafo de Clarc, kaj bruligis du marŝipojn kaptitajn de la ŝlimo. Krozante en la Manika maro, li kaptis multajn ŝipojn.
Matthäuspassion (Bach)
Ensemblo
Por la movimentoj 1 kaj 35 Bach krome postulas „Soprano in ripieno“; pro ties okupado ekzistas prezentotradicio per knabovoĉoj (kontraste al la invoĉoj de ambaŭ ĥoroj), kiu tamen neniel rilatas al la originaj intencoj de Bach, kiu enmetis en la preĝejo nure knabsopranoj (resp. falsetajn virvoĉojn kaj por soprano kaj por aldo). En el la propraj versioj de Bach tiun ĉi voĉon transprenis la orgeno.
René Duguay-Trouin
Biografio
En 1694, li batalis, apud Sorlingues, kontraŭ 6 anglaj veseloj, dum kvar horoj en neekvilibra situacio, kaj kapitulacis nur post ĉiuj klopodoj kaj ricevo de vundo. Kaptite kondukita al Plymouth, li ŝuldis sian liberecon nur al la amo de juna anglino. Liaj novaj heroaĵoj, post lia reveno al Francio, kaptis la atenton de Ludoviko la 14-a de Francio, kiu enigis lin en la reĝan ŝiparon. Jen sub la ordonoj de Nesmond, jen sola, li plu kaptis malamikajn marŝipojn.
Matthäuspassion (Bach)
Ensemblo
La Mateo-Pasiono antaŭvidas – krom la kvar solovoĉoj por la recitativoj kaj arioj (soprano, aldo, tenoro, baso) – jenajn rolantajn solopartiojn:
Purgerot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Matthäuspassion (Bach)
Ensemblo
du atestantoj – aldo kaj tenoro
El Mundo
El Mundo del Siglo XXI, (La Mondo de la 21-a Jarcento) plej konata kiel El Mundo, estas hispana periodaĵo. Ĝi havas sidejon en Madrido kaj eldonas regionajn versiojn en Katalunio, Eŭskio, Andaluzio, Almerio, Huelva, Valencio, Kastilio-Manĉo, Kastilio-Leono, Balearoj, Alikanto, Kantabrio, ktp. Ĝi ankaŭ havas retan periodaĵon en interreto nomata Elmundo.es. Ĝia estro estas Pedro J. Ramírez.
Matthäuspassion (Bach)
Ensemblo
Ofte ses apartaj solistoj (la kvar ariosolistoj, evangeliisto kaj Jesuo) estas enmetataj, kaj la restaj solopartiojn transprenas ĥoranoj. Foje la evangeliisto ankaŭ transprenas la tenorariojn. La arioj ĉiam estas alordigataj al unu el la du ensembloj (1-a aŭ 2-a ĥoro).
El Mundo
La ĵurnalo El Mundo difinas sian eldonan linion kiel liberala. Kutime ĝi kritikas la Hispanan Laborista Socialisma Partio kaj la periferiajn naciismojn kaj tre proksima (ĉefe pri hispana politiko) al la Popola Partio, kvankam malproksime laŭ la konservativaj principoj. Pri kelkaj politikaj aferoj ĝi kritikis la lastan prezidadon de José María Aznar pro la subteno de la milito en Irako.
Matthäuspassion (Bach)
Tekstfontoj
La teksto baziĝas sur la 26-a kaj 27-a ĉapitroj de la evangelio laŭ Mateo tradukita de Marteno Lutero same kiel sur poeziaĵoj de Christian Friedrich Henrici (nomita Picander), aliĝas la pasionaj ĥoraloj.
La verko konsistas el iomete li mallonga unua parto (Mt 26) kaj pli ampleksa dua parto Mt 27), inter kiuj dum la tempo de oni predikis ĉ. unu horon.
Strukturo kaj simboliko
La verko disvolvas imponan stereofonian efikon pro la duobla aranĝo de ĥoro kaj orkestro, je kio la ĥoroj multfoje dialogas unu kun la alia. Ekzemploj pro tio estas precipe la grandiozaj enira kaj fina ĥoraĵoj. Inter ili ekzistas ofte longaj, kontemplaj arioj, kiuj primeditas la suferadon de Jesuo. Inter recitativojn, ĥorojn kaj ariojn Bach enmetis entute dek kvar ĥoralojn, kiuj rilatas al la dramaj kulminoj de la agado. Centran rolon transprenas je tio la ĥoralo O Haupt voll Blut und Wunden de Paul Gerhardt, kiu eksonas kun variaj strofoj kaj harmoniigoj entute kvin fojojn.
En la Mateo-Pasiono Bach multfoje uzas muzikajn simbolojn. Ekzemple je recitativoj la tekston de Jesuo ĉiam akompanas tenataj arĉakordoj simboligaj la diecon. La agantajn homojn tamen nur subtenas la ĝeneralbaso. Nur kiam Jesuo je la krucumilo eldiras la lastajn vortojn, la arĉinstrumentoj eksilentas.
Ekzistas multaj esploroj, kiuj kredigas precipe pri klaraj nombromistikaj elementoj en la pasiono, tamen almenaŭ parto de ili baziĝus sur hazardoj.
Ekesto kaj historio de la Mateo-Pasiono
Estas pridisputata, ĉu la Mateo-Pasiono originas el la jaro 1727 aŭ 1729. Ĝi rilatas al la funebra muziko BWV 244a (por princo Leopold von Anhalt-Köthen, prezentado la 24-an de marto 1729). Ne klaras, ĉu la funebrokantato parodimodelo aŭ la parodio pri BWV 244. Certas nur, ke Bach direktis la Mateo-Pasionon la 15-an de aprilo 1729 (Sankta Vendredo) en la Thomas-preĝejo je Lepsiko. Bach prilaboris partojn de la verko en la sekvaj jaroj du fojojn, laste en 1736. Dum la vivotempo de Bach la reprezentantoj de la pietismo ene de la evangela eklezio kaj de la Lepsika burĝaro aŭ ne atentis aŭ eĉ kontraŭis la Mateo-Pasionon pro ĝia „opereca“ karaktero. Per la unuafoja rea prezentado de la Mateo-Pasiono post la morto de Bach la 11-an de marto 1829 fare de Felix Mendelssohn Bartholdy kun la Sing-Akademie zu Berlin (Kantakademio je Berlino) ĉi tiu enkondukis en Germanion Bach-renesancon. Dum la 20-a jarcento ekestis multaj, ege malsamaj sonregistraĵoj kun renomaj dirigentoj kaj muzikistoj (i.a. Wilhelm Furtwängler, Karl Richter, Otto Klemperer, Nikolaus Harnoncourt, Gustav Leonhardt, Ton Koopman, Helmuth Rilling, Georg Solti, John Eliot Gardiner, Philippe Herreweghe, Enoch zu Guttenberg), kiuj surmontris la grandan spektron de la interpreteblecoj.
Frua versio
La frua versio de la Mateo-Pasio laŭas partiturkopion de la bofrato de Bach, Johann Christoph Altnickol, el la jaro 1729, nur antaŭ nelonge utiligata. Ĝin unuan fojon denove prezentis en marto 2000 la Thomanerchor Lepsiko kaj la Gewandhausorchester Lepsiko sub la Thomas-kantoro Georg Christoph Biller en la japana Sapporo, kaj ekde marto 2007 disponeblas sonregistraĵo de la verko kun ĉi tiuj ensembloj. En la frua versio la duonigon de la ĥoro, kiu ankaŭ koncernas la instrumentojn, Bach ne finfaris, ĉar ambaŭ ĥoroj muzikas surbaze de komuna kontinua baso kun unu orgeno. Krome Altnickol skribis la akompanaĵon de la evangelista partio ankoraŭ en longaj notoj – same kiel cetere ankaŭ Bach mem faris je la partituro de sia posta versio. ein la unua versio la postan ĥoralon n-o 17 „Ich will hier bei dir stehen“ anstataŭas la strofo „Es dient zu meinen Freuden“. La plej gravajn ŝanĝojn faris Bach je la fino de la unua parto: anstataŭ la grandioze koncipita ĥoralkomponaĵo „O Mensch, bewein dein Sünde groß“ en la unua versio eksonis la simpla ĥoralo „Jesum lass ich nicht von mir“. en preskaŭ ĉiu movimento de la pasiono krome troviĝas detalodiferencoj je notacio, submetita teksto aŭ okupantaro. Ekzemple la baso kantas la enirarion de la dua parto, en ariozo kaj ario „Ja freilich will in uns das Fleisch und Blut“/„Komm, süßes Kreuz“ Bach postulas anstataŭ gambovjolo liuton, en kio oni devus supozi la pli originan okupadon, ĉar la vjolgamba partio travivis tioman adaptigon, ke oni tute ne povas konstati ĝin kiel karakterizo por la elektita instrumento. Verŝajne la gambovjolo estis nur anstataŭilo, ĉar ne disponeblis kapabla liutenisto. En la enirĥoraĵo dubindas, ĉu la von Bach eingefügte firmkanta-ĥoralo „O Lamm Gottes unschuldig“, de Bach enmetita en 1729, vere estis kantata, ĉar ĝi ĉi tie krome eksonas kiel instrumenta citaĵo en la lignaj blovinstrumentoj. Krome en la ariozo „O Schmerz!“ transversaj flutoj transprenas la partiojn de la bekflutoj, nur en la posta versio utiligataj.
Condado (Paraibo)
Condado estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 6.584 loĝantojn en 2010.
Schwansee-naĝejo
Schwansee-naĝejo (germane: Schwanseebad) estas aperta naĝejo en Vajmaro, Germanujo, kiu enhavas kroman naĝohalon kaj saŭnan eron.
Situo
Situas ĝi centre ĉe la urba ringostrato Fuldaer Straße kontraŭe al Wimaria-stadiono enkorpigite en la t.n. Verda zono Asbach. Ĝin aranĝis inter 1926-1928 la arĥitekto kaj urba konstrudirektoro August Lehrmann kaj temas fakte pri akso rekta ĝis Vajmarhaloparko en la oriento.
Instalaĵoj
La aperta zono estas ne tute ok jardekojn aĝa ensemblo kun malavare grandaj ripozumherbejoj kaj akva supraĵo de pli ol 7.000 m² havante ujon de 50 m × 54 m, ujon por malnaĝejkapabluloj de 35 m × 54 m kaj trejniĝan ujon de 12,5 m × 25 m. La el ŝtalo nitita saltoturo ofertas du platformojn en alteco de 10 kaj 5 metroj; ĉe alteco de 3 metroj disponeblas eĉ du saltobretoj.
Apartenas al la kompleksa tuto ankaŭ saŭnozono, sporta ujo por distanco de 25 metroj, ujo por ne-naĝantoj kaj ŝprucigad-ujo por infanoj. Alirejo iĝas tra Hermann-Brill-placo kie estas du kasejoj respektive pavilonoj kiuj apartenis jam al la unua naĝeja versio.
Respondas ĉi-prie la urbaj servoj Stadtwirtschaft Weimar. Sian akvon ĝi ricevas ekde la 1920-aj jaroj el Lottenbach-torento.
Historio
Nomiĝas la naĝejo laŭ la iama tiea Schwansee-lago, kiu troviĝis en erikeja vala ebenaĵo kie li estis estiĝinta. Tio validas ankaŭ por la suden najbaranta Schwansee-strato. Tiu ĉi lago estas en proksimeco de bieno de la vajmara entreprenisto Friedrich Justin Bertuch, el kiu ankaŭ estiĝis Vajmarhaloparko. Ankaŭ Johann Wolfgang von Goethe kaj Friedrich Gottlieb Klopstock, sen paroli pri anoj kortegaj, ŝatis glitkuradi sur Schwansee-lago. Tio ankaŭ fotografie dokumentitis, ekz. en 1895 fare de la kortega fotisto Louis Held. Friedrich Preller la Maljuna pentris en 1824 la bildon Eisfahrt auf den Schwanseewiesen kiu troviĝas ĉe Weimarer Stadtschloss.
Antaŭula naĝejo naskiĝis inter 1900 kaj 1912. Meze de tiu ĉi ensemblo norde estis teretaĝe Groschbrunnen, eta domo meze de la lago, kies farinto malkonatas. Ankaŭ ties etimologio malklaras: eble ĝi referencas simple je iu urba konatulo. Interne videblis enskribaĵo majuskla Grosch. Bedaŭrinde ĝi forigitis en la kuro de pligrandiĝo de la ripozumherbejo ĉ. la jaro 1950.
Notoj
<References />
Beroso la ĥaldeo
Beroso la ĥaldeo (en akada lingvo, Bêl-re'ušunu) estis sacerdoto de Babilono, tre aktiva komence de la 3-a jarcento a.K., kiam la Seleŭka Imperio regis ĝin. Oni kredas ke li vivis inter la jaroj 350 a. K. kaj 270 a. K.
Li famas pro verkado de Historio de Babilono, nomata Babiloniaka, rakontita en tri libroj, en greka lingvo (kiu ne estis sia denaska lingvo), el kiuj nur konserviĝas citaĵoj. Beroso estis šatammu, rango kiun posedis la ĉefa sacerdoto de la templo. Tiu ĉi posteno donis al li la alireblon al la arĥivoj de Esagilo, templo de la supera dio Marduk. Ankaŭ oni atribuas al li verkojn pri astronomio kaj astrologio, konataj pro referencoj de postaj aŭtoroj.
Baille (Metroo de Marsejlo)
Baille estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Sarpay Beikman
Sarpaj Bejkman aŭ Sarpay Beikman (စာပေဗိမာန်; laŭvorte Palaco de Literaturo) estas tradukasocio kiu ekestis el la Birma Traduka Societo. Ties unua prezidanto estis ĉefministro U Nu, kiu akiris unuan laborpostenon de tradukisto ĉe la Altlernejo Judson (nun en la Universitato de Jangono). La celo estis traduki kulturon, literaturon kaj edukadon el la tuta mondo por birma publiko. En 1963 la societo asociiĝis al la Presada kaj Eldona Entrepreno de la Birma Ministerio pri Informado, konata sub la nomo Sarpay Beikman, nome Literatura Domo. La celo de la Sarpay Beikman estis "plibonigi kaj riĉigi la ĝeneralan scion de ĉiuj civitanoj de la Unio". La celaro estis poste etendita por instigi lokajn verkistojn eldoni ĉiaspecajn librojn.
Sarpay Beikman
La socio ankaŭ eldonis la anglalingvan revuan Open Mind (Malferma menso), renomita Spektrum post 1962. Kun malpliiĝantaj nombroj de anglalingva legantaro en la lando, estis decidita lanĉi birman version, sed kun artikoloj kiuj koncentrigas al la interesoj de birma legantaro. Sarpay Beikman ankaŭ aranĝis grandajn renkontiĝojn kie eminentaj sciencistoj aŭ verkistoj priparolis multajn temojn, invitante la ĉeestantojn fari rimarkojn aŭ prezenti propran kontribuaĵon. Tio montriĝis tiom populara ke duarangaj parolantoj foje devis esti elektitaj per lotado. La societo eldonis la ĉefajn kontribuaĵojn libroforme
En 2008 neniu traduka premio estis atribuita parte pro financaj limigoj, parte pro cenzuro kaj enmiksiĝo fare de la militista reĝimo pri kio estas tradukinda.
Perus
Perus [peruz] (nomo kiu signifas "Meleagroj") estis vilaĝo, nun subprefektujo kun du distriktaj kvartaloj (Perus kaj Anhangüera), de municipo San-Paŭlo. En ĝi estas la Parko Anhangüera. Al ĝi oni iras per Lineo A (Luz-Jundiaí) de urbaj trajnoj (CPTM) aŭ per ŝoseoj Velha de Campinas kaj Rodoanel Mário Covas.
Tie vivis familio Hayashi, pri kiu diras la libro Infanoj en la transtombo.
Christie W. Roberts
Christie W. Roberts, naskita en 1905, mortinta la, estis kanada esperantisto.
Christie loĝis en Rose Valley (Rozvalo) en Saskaĉevano, vilaĝo proksimume cent mejloj (160 km) norde de Regina. Tie li estis estro de magazeno, juĝisto, kaj mortenketisto.
Ĉiujare li parolis pri Esperanto al la studentoj en la lasta klaso de la loka lernejo, kaj instruis al tiuj, kiuj interesiĝis. Ĉiujare, kiam ili finis la lernejon, la studentoj foriris al la grandaj urboj por labori. Denove estis neniu en Rozvalo, kun kiu Christie povis paroli Esperanton.
La Kanada Esperanto-Asocio (KEA) refondiĝis en printempo 1958, kaj la unua kongreso estis en hotelo Berkely en Montrealo en julio 1959. Por ĉeesti ĝin, Christie kaj lia edzino Minerva veturis aŭtomobile 2100 mejlojn. Sur la flankoj de lia aŭtomobilo estis anglalingva teksto: "Learn ESPERANTO, the international language" (Lernu Esperanton, la Internacian Lingvon).
La ĉefa kontribuanto en la distra vespero de la unua kongreso de KEA estis Christie Roberts, kies prezento de magio mistifikis nin. Kiam li estis junulo, Christie estis profesia magiisto kaj veturis de urbo al urbo por fari prezentojn. Kiam li devis elekti inter vivo kiel ĉiam-veturanta magiisto aū edziĝo al Minerva, li edziĝis kaj fariĝis magazenestro.
Christie kaj Minerva havis du filinojn. Kiam ambaŭ filinoj edziniĝis kaj denove estis libera spaco en la domo, ges-roj Roberts adoptis orfojn.
Post emeritiĝo ges-roj Roberts transloĝiĝis al Kelowna, en la Okanaga Valo de Brita Kolumbio. Dum jaroj Christie kolektis ŝtonojn, tranĉis, poluris kaj muntis ilin. Li decidis fari tion komerce, kaj ekster sia domo, apud totemo, aperis signo "Christie's Green Star Rock Shop" (Verdstela Rokbutiko). Ili ankaŭ faris ceramikaĵojn por vendi, kaj estis tiom da interesiĝo, ke dumvintre ili gvidis kursojn por instrui al aliaj kiel fari tion.
En la lastaj jaroj de sia vivo Christie multe suferis pro dolorego en la dorso. Malgraŭ esploroj en hospitalo oni ne sukcesis trovi la kialon, kaj ne povis kuraci lin. Christie liberiĝis de la doloro, kiam li mortis la 12-an de januaro 1976, havante nur 71 jarojn.
Amrum
Amrum (frise Oomram) estas insulo el la nordfrisaj insuloj. Ĝi situas en la Norda Maro okcidente de la plej norda parto de la kontinenta Germanio, sude de la insulo Sylt kaj okcidente de Föhr. La insulo apartenas al la historia regiono kaj nuna administra distrikto Norda Frislando en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio.
Geografio kaj administra divido
Amrum kovras areon de 20,46 km² kaj samkiel la najbaraj insuloj Sylt kaj Föhr baze konsistas el sabla kerno. Oriente ĝi limas al la vadomaro. Tie troveblas la malnovaj loĝlokoj de la insulo: Norddorf (norda vilaĝo), Nebel, Süddorf (suda vilaĝo) kaj Steenodde. Sur la sabla kerno troveblas ampleksa nord-suda strio de arbaroj kaj erikejoj. Okcidente de tiu verda strio troveblas vasta areo de sablaj dunoj, kiu longas 12 kilometrojn. La plej alta duno altas 32 metrojn. Sude de tiu duna areo troveblas la plej nova insula loĝloko, Wittdün (blanka duno). Okcidente de la dunaro troveblas same longa kaj kilometron larĝa sabla plaĝo, kiu havas la nomon Kniepsand. En la oriento - norde de Norddorf kaj sude de Steenodde - troveblas du etaj areoj de aluvia grundo, kiuj protektatas pere de digoj kaj estas modeste agrikulture utiligeblaj. Dum malalta tajdo eblas atingi la najbaran insulon Föhr piedire tra la ŝlima grundo de la vadomaro.
Paris-Vaugirard (stacidomo)
Paris-Vaugirard (= Gare Paris-Montparnasse 3) estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en la 15-a arondismento de Parizo.
Amrum
Geografio kaj administra divido
Amrum havas proksimume 2 300 loĝantojn kaj administre konsistas el la tri komunumoj Norddorf, Nebel kaj Wittdün, kiuj apartenas al la komunumaro Amt Föhr-Amrum de Ŝlesvigo-Holstinio.
Trafiko
La insulo estas per du pramŝipaj linioj konektita al la haveno Wyk auf Föhr de la insulo Föhr, al la haveno Dagebüll kaj Schlüttsiel sur la kontinento kaj al la haligoj Langeneß kaj Hooge. Dum la someraj monatoj aldona porturista ŝipo ligas la insulon kun la loko Hörnum sur la insulo Sylt, kun la haligo Hooge kaj kun la duoninsulo Nordstrand sur la kontinento. Pramŝipa haveno estas Wittdün en la sudo de Amrum. La plej multaj feriaj gastoj alvojaĝas tra Dagebüll; rekta pramsixpa vojaĝo de tie daŭras 90 minutojn, dum la pli ofta vojo de Dagebüll tra la najbara insulo Föhr ĝis Amrum la vojo longas 120 minutojn.
Paris-Vaugirard (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Racing Club de Avellaneda
La asocio Racing Club – ofte ankaŭ nomata Racing Club de Avellaneda, ekster hispanlingvio foje ankaŭ Racing Buenos Aires – estas futbalklubo en Avellaneda, industria antaŭurbo de granda Bonaero ĉirkaŭ la argentina ĉefurbo en la provinco Bonaero. Sian unuan grandan tempon la klubo havis inter la jaroj 1913 kaj 1925, kiam la unua vira teamo de la klubo naŭfoje iĝis nacia ĉampiono. Inter la jaroj 1949 kaj 1966 aldoniĝis ses pliaj naciaj ĉampionaj titoloj. La klubo internacie konatiĝis, kiam en 1967 ĝi gajnis la pokalon Copa Libertadores, la plej gravan futbalteaman trofeon en Sudameriko, kaj samjare ankaŭ la Interkontinentan Pokalon.
Paris-Vaugirard (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Amrum
Trafiko
Sur la insulo mem krom aŭtoj la bicikloj estas la ĉefaj transportiloj. Multnombraj luejoj ebligas ankaŭ al ĉiuj feriaj gastoj uzi biciklojn, sen devi mem altransporti ilin de hejme. Aŭtobusa linio ligas la lokojn Norddorf, Nebel, Süddorf kaj Wittdün ĉiuhore (dumsomere ĉiun 30-an minuton). Relative malkutima "trafika linio" estas piedira migrado dum malalta tajdo tra la ŝlima grundo de la vadomaro al la najbara insulo Föhr.
Frisaj domoj
Kontraste al la frisaj domoj sur la kontinento la insule frisaj domoj (utlandfriesische Häuser) havas grandan gablon super la enireja pordo. Komune por ĉiuj frisaj domoj estis la dikaj tegmentoj el kano, kiuj ĝis distanco de iom pli ol metro proksimiĝis al la grundo, tial ke la fenestroj kaj pordoj devis esti malaltaj: tiom dikaj tegmentoj pli bone tenis la doman varmecon, protektis kontraŭ la malvarmaj ventoj kaj la vintre oftaj ŝtormoj. La gablo havis la celon, dum brulo de la kana tegmento eviti, ke brulaĵo falu rekte antaŭ la enireja pordo, kaj pliverŝajnigi sekuran forlason de la brulanta domo.
Montecristo de Guerrero
Montecristo de Guerrero estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas Montecristo de Guerrero. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07117.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6511 loĝantojn. El tiuj estis 3355 viroj kaj 3156 virinoj. La komunumo havas surfacon de 190 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1220 metroj super la marnivelo.