cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Starokostjantiniv
Starokostjantiniv (Старокостянтинів, Староконстантинов, Starokonstantynów, סטרוקונסטנטינוב) estas urbo en la ĥmelnicka provinco de Ukrainio. Ĝi fondiĝis meze de la 16-a jarcento (dokumentaj fontoj indikas foje la jaron 1525, foje la jaron 1561), kaj komence apartenis al la Grandduklando Litovio, post 1569 al la provinco Malgranda Pollando de la nobela respubliko Pollando-Litovio, kaj post 1795 al la Rusia Imperio. Grandan kulturan signifon krom la slava loĝantaro de la urbo havis la juda urbanaro. Interalie en Starokostjantiniv naskiĝis la juda poeto Abraham Ber Gottlober.
Barlinek
Historio de Barlinek de la 10a jc ĝis la 17a jc
En la frua Mezepoko rejon obecnego Barlinka porastała puszcza rozdzielająca ziemie Polan i Pomorzan. W połowie X wieku obszary te weszły w skład monarchii wczesnopiastowskiej (de Mjeŝko la 1-a kaj ĝis la Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Barlinek de la 18a jc ĝis la 20a jc
La ekonomia prospero pliboniĝis nue fine de la 18a jc. W tamtym czasie w Barlinku powstały pierwsze zakłady przemysłowe, takie jak papiernia, fabryka pługów oraz garbarnia. Pod koniec XIX wieku zbudowano linię kolejową łączącą Barlinek z Choszcznem i Myśliborzem. Naturalne położenie Barlinka w centrum kompleksu leśnego sprawiło, że przemysł dający zatrudnienie wielu robotnikom w dużym stopniu związany był z gospodarką leśną. Pierwotne barlineckie bukowe knieje, w których sporadycznie spotkać można było pojedyncze dęby, zaczęto zagospodarowywać na początku XIX wieku. Wówczas to pozyskanie drewna nabrało cech planowej gospodarki. Początkowo obróbką drewna zajmowały się małe rodzinne zakłady ulokowane na wsi w pobliżu wyrębu. Dalsza obróbka odbywała się w także niedużych miejskich zakładach rzemieślniczych. Z biegiem lat zapotrzebowanie na produkty tartaczne stale wzrastało, a konieczność transportu drewna do tartaków wymuszała budowę dróg. Stąd w XIX i XX wieku powstało na terenie lasów w okolicy Barlinka wiele utwardzonych dróg. W 1895 roku w okolicy Barlinka działało 16 tartaków zatrudniających 177 pracowników. W 1907 roku z uwagi na użycie nowocześniejszych maszyn tartacznych liczba ich zmniejszyła się do 14, zaś liczba zatrudnionych pozostała praktycznie ta sama. Wynosiła ona 175 pracowników. Pod koniec XIX wieku mieściła się niewielka gmina żydowska. Jednak nasilające się procesy emigracyjne ludności doprowadziły do tego, że przestała ona odgrywać jakiekolwiek znaczenie w życiu miasta. 31 stycznia 1945 roku miasto zdobyte zostało przez oddziały radzieckie, a dokładnie XII Korpus Pancerny Armii Czerwonej. W wyniku walk oraz umyślnych podpaleń zniszczeniu uległo wówczas ponad 50% zabudowy. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). La nomo Barlinek ekestas de la 12a de novembro 1946. La rekonstruita urbo nun estas la centro de industrio kaj turismo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Poecile
Poecile estas genro de birdoj de la familio de Paruedoj kiu estas ofte enmetita en la genro Parus. Ĝi havas 13–15 speciojn, kiuj estas disvastigata tra Nordameriko, Eŭropo kaj Azio. Iam plej parto de fakuloj rehavis Poecile kiel subgenro ene de la genro Parus, sed traktadon kiel distinga genro iniciatis la American Ornithologists Union kaj nun amplekse oni akceptas. Tion konfirmas analizoj de DNA.
Ŝilerkirko
La Kirko Nia kara Sinjorino en Jena (Germanio, strato Schlippenstraße 30) estas protestantisma preĝejo kiu pli konatas sub la nomo Ŝilerkirko. En 1909 ĝi alinomitis pro la en 1790 surloke okazinta geedziĝo inter Friedrich Schiller kaj Charlotte von Lengefeld. Restaŭradlaboroj komenciĝis en 1980 daŭrontaj ĝis 1995.
Priskribo
La unua mencio estis en 1307 kiel paroĥa kirko de Wenigenjena. En la 15-a jarcento la halokirka farado planitis kaj komencitis anstataŭigonta pli etan antaŭulan konstruaĵon. Modelo estu por tio la urbocentra Mikaelo-kirko. La majstro de tiea konstruaĵo Peter Heierliß kunlaboris ankaŭ en Wenigenjena, kion pruvas signoj masonaj.
Hodiaŭ la Ŝilerkirko formas komunumon unu kun la fideluloj de la Komunomo de ĉe Luterdomo kaj de la Mario-kirko en Ziegenhain.
Literaturo
Dehio, Georg: ''Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen'', 2-a eldono 2003, Deutscher Kunstverlag München/Berlin, p. 648, ISBN 3-422-03095-6
John Milton
John MILTON (9-a de decembro 1608 – 8-a de novembro 1674) estis angla poeto, kiu verkis prozon kaj poezion en latina kaj angla lingvoj. Lia plej konata verko estas la eposo Perdita Paradizo (originale Paradise Lost). La Rekonkerita Paradizo estas epopea poemo, publikigita en 1671. La titolo reirigas al la antaŭa kaj pli fama epopea poemo Perdita Paradizo, kun kiu ĝi dividas la samajn religian kaj teologiajn temojn: ĝi fakte pritraktas la tenton de Kristo.
Li estis tre aktiva en kultura politiko dum la Kromvela periodo, ĉiam subtenante parolan kaj presan liberon el radikala-puritana starpunkto. Lia eseo Areopagitica estis forta argumentaro por la rajto presi sen ŝtata permeso.
Spiritisma Esperanto-Asocio
Spiritisma Esperanto-Asocio, mallongigo SEA,estas faka asocio, kiu celas disvastigi Esperanton en spiritista medio, kaj Spiritismon en esperantista medio.
La asocio estis fondita en Braziljo, Brazilo,  la kun la nomo Brazila Asocio de Esperanto-Spiritistoj mallongigo BAES, ( Associação Brasileira de Esperantistas-Espíritas). Je la 13a de aŭgusto 2023 ĝi estis alinomita al SEA.
Ĉiujare ekde 2008 ĝi respondecas pri la okazigo la Brazila Renkontiĝo de Esperanto-Spiritistoj.
La 25an de julio 2023  la Asocio aperigis doktrinan retejon, nome La Libro de la Spiritoj kiel retpaĝaro.
Disrabado de Romo (1527)
Disrabado de Romo de 1527 estis efektivigita de la trupoj landskneĥtaj je soldo de la imperiestro Karlo la 5-a Habsburga.
Antaŭfaktoj
La historia evento enkadriĝas en la pli ampleksa kornico de konfliktoj por la superrego en Eŭropo, inter Habsburgoj kaj Valois, aŭ inter Francisko la 1-a, reĝo de Francio, kaj Karlo la 5-a Habsburga, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, kaj krome reĝo de Hispanio. Pliprecizige, la evento 'disrabado de Romo' enŝoviĝas meze de la dua konflikto kiu vidis engaĝitaj la du suverenojn ekde 1526 al 1529. Laŭ vizio pli vasta eblas memorigi ke la disrabado de Romo konturiĝis ankaŭ kiel krucmilito de luteranoj kontraŭ la papa Romo.
La unua konflikto konkludiĝis kun la malvenko de Francisko la 1-a en la batalo de Pavio (1525) kaj la subskribo de la Traktato de Madrido okazinta en januaro de 1526, sekve de kiu la franca suvereno devis rezigni, interalie, al ĉiu sia rajto sur italaj teritorioj kaj redoni la Burgonjon al la habsburga dinastio.
En la sinsekva majo, tamen, la papo Klemento la 7-a (sekulare Julio de Mediĉoj), profitante de la senkontentigo de eminentuloj de la domo de Valois devige subskribinta traktaton inkluzivantan klaŭzojn ekstreme humiligajn por Francio, sin igis iniciatoro de Ligo kontraŭimperia, la tieldirita Sankta Ligo de Cognac partoprenata de Francio, Anglio, Venecio kaj aliaj italaj ŝtatoj kontraŭ la Imperio.
Substance, papo Klemento konsentis kun la reagoj de Francio pro la ekscesoj de punaj klaŭzoj ĉar estiĝis ankaŭ ĝenerala timo, pli ol justigita, fondita sur tio kio kion la antaŭajn jarcentojn la imperiestroj de la Sankta Romia Imperio jam faris aŭ provis fari, nome celi kunigi ĉiujn ŝtatojn de Italio (Karlo la 5-a jam regnis en Suditalio pro hispana dinastia heredo kaj jam praktike ekdominis la nordon de Italio), kaj, do, krizigi se ne malaperigi la papan ŝtaton kaj tial limigi la sendependon de la papa funkcio en la kristana katolika eklezio.
Bobby Rush
Bobby RUSH (10a de Novembro, 1933) estas Afrik-usona kantisto, komponisto kaj gitaristo de bluso. Fakte lia stilo arigas elementojn de bluso, repo kaj funko. Li ricevis premion Grammy.
Disrabado de Romo (1527)
Antaŭfaktoj
Al la ligo adheris la plej minacataj ŝtatoj kiaj Venecia respubliko, Ĝenova Respubliko, krom Florenco de Mediĉoj kaj la Dukato de Milano.
La imperiestro provis rekonkeri la aliancon kun la papo, limiĝante dume kontroli nur la nordon de Italio; sed la afero ne sukcesis, pro tio li decidis interveni milite. Ne disponante, tamen, pri siaj armeanoj discentrigitaj, interne por altfronti luteranojn, ekstere kontrasti la otomanan imperion premantan sur la orientajn zonojn de la imperio, aktivis por eksplodigi kontraŭ la papa ŝtato ribelon de la potenca roma familio Colonna, deĉiam malamika al la Mediĉoj.
La ribelo de la familio Colonna estigis siajn efikojn. Kardinalo Pompeo Colonna malligis siajn armenanojn kiuj disrabis Romon kaj sieĝis la papon en Vatikano, kiu helpetis al la imperiestro al kiu kompense promesis rompi sian aliancon kun la franca reĝo, praktike rompante la Sanktan Ligon de Cognac. Tiam Pompeo Colonna retiris siajn trupojn en la teritorio de la napola regno. Klemento la 7-a, tamen, liberigita el la sieĝo kaj povante libere decidi, ne fidelis al la perforte altrudita pakto kaj helpopetis al la unika forto kiu povis lin defendi, nome al Francisko la 1-a reĝo de Francio.
Tiupunkte la imperiestro decidis armitan invadon de la papa ŝtato pere de punekspedicio de kontigento de Landskneĥtoj, komandita de duko, malamata de la franca reĝo Francisko la 1-a, nome Karlo la 3-a Borbonne-Montpensier, sed reale surkampe estrata de generalo Georgo de Frundsbergo. Tiu ĉi, tamen, trafita de tuja grava malsano, devis hasteme reveni al Germanio kaj lasi la faktan surkampan komandon al la Burbono.
La evento
La landskneĥta trupo forlasis Trentonn la 12-an de novembro 1526, kaj sukcesis kuniĝi kun la hispana trupo elveninta el Milano. Malmultajn tagojn antaŭe, ĉe Governolo (Mantuo) estis grave vundita Giovanni dalle Bande Nere, kiu estis la unika kapitano de la kontraŭ-imperia alianco provanta kontrasti la armean malsupreniron al Romo.
Burbono foriĝis el Areco la 2-an de aprilo 1527, ĉe la fronto de 35.000 soldatoj hispanaj, germanaj, kaj italaj, profitante de la hezitoj de Venecio kaj de la insurekcio kontraŭ la Mediĉoj de Florenco.
Trupoj defendontaj Romon estis malmulte nombraj (eble ne pli ol 5.000), sed havis je sia avantaĝo solidajn muregojn kaj artilerion je kiu la sieĝantoj mankis.
Burbono devis okupi la urbon haste por ne esti siavice enkaptita de la Liga Armeo. La 6-a de majo la imperia armeo ekatakis: la Borbona duko estis morte trafita de Benvenuto Cellini (laŭ lia membiografio), sed tiu fakto ne malintensigis la atakon, kiu male sukcesis: la sieĝantoj ruinigis la muregojn kaj eniris la urbon.
Papo Klemento la 7-a rifuĝiĝis en la nekaptebla Kastelo de Sankta Anĝelo. La 2-an de junio, post akcepto de pagota konsiderinda sumo por la retiriĝo de la okupantoj, la papo kapitulacis kaj estis emprizonigita en la kvartalo “Prati” ĝis kiam li pagos laŭakorde. Sed, kiel jam sekrete interkonsentite kun partizana franĝo, tridekoj da kavaliroj kaj taĉmento de arkebuzuloj komanditaj de Luigi Gonzaga "Rodomonte", atakis la palacon kaj liberigis la papon, kiu legomkulturiste vestite eliris el la urbaj muregoj kaj rifuĝiĝis en Orvieto.
Post disrabado de ĉio disrabebla kaj perdinte la esperon ricevi la paktitan sumon, kaj plue dekumitaj pro la pesto kaj dizerto, la invadanta armeo retiriĝis el Romo en la tagoj de la 18-a ĝis la 2-a de februaro.
La disrabado kaŭzis nekalkulebrajn damaĝojn sur la arta heredaĵo de la urbo. Ankaŭ la laboro por la fabriko de la Baziliko de Sankta Petro interrompiĝis (kaj rekomenciĝos en 1534 dum la papado de Paŭlo la 4-a.
Laŭ Francesco Guicciardini, “Ĉiuj sanktaĵoj, sakramentoj kaj relikvoj de sanktuloj, je kiuj estis plenaj la preĝejoj, senvestitaj je ornamoj, estis teren ĵetitaj; al tio aldonante la germana barbareco senfinajn ĉiuspecajn insultoj. Kaj tion kion ŝparis la avido de soldatoj (kio estis la afero plej fia) ŝtelis la simpatiantoj de la familio Colonna, kiuj aliris urbon. Eĉ la kardinalo Pompeo Colonna, kiu alvenis (mi opinias) la sekvantan tagon, savis multajn virinojn rifuĝintajn en lia domo. Kaj estas komuna konstato ke la kvanta valoro de la disrabita mono, oro, arĝento kaj juveloj estus pli ol unu miliono da dukatoj, sed eble pli... Krom la granda promesita sumo, la papo devis garanticele allasi en la manoj de la okupantoj Giovanni Maria del Monte, ĉefepiskopo Siponta; M.Onofrio Bartolini, ĉefepiskopo de Pizo; M. Antonio Pucci, episkopo de Pistoia; M. Giovanni Matteo Ghiberti, episkopo de Verona.
Efikoj sur roma popolo
Tiuepoke la urbon Romon rezidante loĝadis ĉirkaŭ 50.000, precipe kolonioj de Tuskanoj kaj de aliaj italaj regionoj.
Tiun malmultenombran popolon defendis armeo de ĉirkaŭ 4.000 homoj kaj de 189 svisaj solduloj engaĝitaj, ĉi-lastaj, en la persona defendo de la papo.
La tuja plurmonata amasiĝo kaŭzita de plurdekmila trupa armeo krizigis la jam deficitan porhigienan infrastrukturon kiu ne povis malhelpi la eksplodon de la pesto kaj de kontaĝaj malsanoj. La roma popolo reduktiĝis al ĉirkaŭ la duono (ĉirkaŭ 20.000 homoj): la mankantoj, kune kun miloj da okupantoj, estis predo de malordo, murdoj, pesto...
Kaŭzoj de la disrabado
La kaŭzoj kiuj puŝis la germanajn soldulojn sin allasi al la disrabado tiel makabra kaj tiel laŭlongatempa, nome laŭlonge de preskaŭ unu jaro, kuŝas, precipe, en la malamo kiun la la soldata plejparto luterana, sentis kontraŭ la Katolika Eklezio.
Krome, tiuepoke la solduloj estis pagitaj ĉiukvintage, el kio la “"cinquina" (kvintaga pago). Kiam tamen la komandanto ne disponis je sufiĉa mono, li permesadis la tieldiritan “disrabon” de la urbo, kiu ne daŭrigis kutime pli ol unu semajno. por ke la trupo reakiru la mankitan salajron.
En ĉi-kazo, landskneĥtoj ne nur restis senpage, sed estis ankaŭ senkomandante. Fakte, Frundsberg estis reveninta al Germanio pro persona malsano kaj Karlo la 1-a el Burbono estis mortigita.
Senpage, sengvide kaj senordone, rabie kontraŭkatolike, estis facile por la soldularo sin rajtigi al la disrabado.
Cheilon-Glaĉero
Cheilon-Glaĉero (france Glacier de Cheilon ankaŭ skribita Glacier de Cheillon, germane Cheilongletscher) estas valglaĉero en la Valezaj Alpoj en Svislando. La glaĉero havas longecon de 3,5 km, averaĝan larĝecon de 0,7 km kaj kovras areon de proksimume 4,5 km².
Tukums
Tukums – latve, historie ankaŭ germane Tuckum - estas urbo en Latvio. Ĝi estas la administra centro de samnoma distrikto Tukums. Laŭ la stato de la jaro en la urba areo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Tri el la historiaj regionoj de Latvio renkontiĝas en la proksimeco de la urbo - Livonio, Zemgalio kaj Kuronio. La urbo dum la Malvarma Milito inter 1945 kaj 1990 havis aerarmean bazon de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. Ekzistas urba muzeo.
Politiko
Urbestro estas Juris Šulcs.
Cheilon-Glaĉero
Priskribo
Cheilon-Glaĉero situas sur la teritorio de la komunumo Hérémence. Ĝi estiĝas je la norda piedo de Mont Blanc de Cheilon el du flankaj brakoj. La okcidenta tributglaĉero havas sian originon sur la firnkovrita pasejo Col de Cheilon (3243 m), kie ĝi estas ligita kun Giétroz-Glaĉero. La orienta brako havas sian originon sur la pasejo Col de la Serpentine (3547 m), kie ĝi estas ligita kun Serpentine-Glaĉero kaj Tsijiore-Nouve-Glaĉero. En la valo Cheilon-Glaĉero fluas kun relative malkruta deklovo de inter 10 kaj 12 % norden. Je ĝia okcidenta flanko troviĝas la monto Luette (3548 m) kaj oriente la montoj Pointes de Tsena Réfien (kun alteco ĝis 3500 m). La glaĉerlango finiĝas sur alteco de 2700 m. El ĝi fontas la rivero Dixence kiu trafluas la Baraĵlagon de Dix kaj poste alfluas Borgne, kiu siavice estas alfluanto de Rodano.
Supertago
Supertago estas tago kiu aldoniĝas al jaro por ke ĝi fariĝu superjaro. En la Gregoria kalendaro, la supertago tradicie estas la 29-a de februaro.
Cheilon-Glaĉero
Altmontara turismo
Sur rokpodio okcidente de la glaĉero situas je alteco de 2928 m s.m. la Dix-Kabano (france Cabane des Dix) de la Svisa Alpismo-Klubo (SAC). La kabano estas elirejo de montgrimpadoj kaj glaĉerturoj en la regiono de Mont Blanc de Cheilon.
Supertago
Sed la numerado de la tagoj de februaro tamen finiĝis ankaŭ je 28, ĉar la supertago estis 'sennumera' tago, inter la 23-a kaj la 24-a de februaro. Do 'bis'tago, kiel ankaŭ evidentiĝas el la antikva latina indiko: ante diem bis sextus Kalendas Martii. (La sesa ekstra (bis) tago antaŭ marto). Pliposte oni abolis la sennumeran tagon kaj aldonis 29-an tagon post la 28-a de februaro.
En la franca lingvo superjaro ankoraŭ nomiĝas: une année bissextile kaj en la plejmulto de la latinidaj lingvoj ĝi havas preskaŭ la saman nomon.
Mon oncle (filmo)
Mon oncle (Mia onklo) estas franca filmo de Jacques Tati, filmita en 1956 kaj 1957 kaj aperinta en 1958.
Temo
Sinjoro Arpel, «novriĉulo» fiera pro sia futurisma domo plena de teĥnologiaj aĵoj de dubinda utilo, volas malhelpi al sia bofrato, Sinjoro Hulot, revema kaj bohema ulo, influi sian filon. Li provos trovi al li laboron en sia uzino, por malproksimigi lin.
Komentaro
La filmo oponas naskiĝantan mondon, – kie ŝajno eble alprenas tro grandan lokon: S-ro Arpel riproĉas al sia edzino funkciigi ŝprucfontanon en ilia ĝardeno, kiam li revenas hejme («ne estas bezone, nu, estas mi!»), kie oni asepsas eĉ pantranĉaĵojn, – kaj la tradician Parizon tia kia ĝi ankoraŭ ekzistis en la fruaj 1950-aj jaroj. Poste li indigniĝas, ke tiu Hulot finfine sukcesis endormiĝi en aparte malkomforta kanapo... renversante ĝin sur la randon.
Anektodoj
Mon oncle estis filmita parte en "studios de la Victorine" en Nice (domo de Arpel), parte en Saint-Maur-des-Fossés (domo de S-ro Hulot) kaj parte en Créteil (uzino?) en pariza regiono.
Jászjákóhalma
Jászjákóhalma [jAsjAkOhalma] estas vilaĝo en meza Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Jászberény.
Situo
Jászjákóhalma situas inter Jászberény kaj Jászapáti laŭ flankovojo.
Historio
Ankaŭ tiu vilaĝo apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. Oni okupiĝas pri agraraj produktoj. Ĉe la vilaĝo oni instalis kurtondan radioantenon, kiu dissendas programon de eksterlandaj dissendoj de Hungara Radio.
Kontraŭslavismo
Kontraŭslavismo (germane: Slawenfeindlichkeit) nomata kelkiam slavofobio – formo de rasismo kaj ksenofobio, manifestiĝanta per negativa sinteno kontraŭ slavoj kaj alprenanta formon de diskriminaciaj kondutoj.
19-a jarcento
Kontraŭslavismo disvolviĝis fine de la 19-a jarcento. Ĝiaj fundamentoj estis prilaboritaj de okcidentaj adeptoj de rasaj teorioj angloj, francoj kaj antaŭ ĉio germanoj. Houston Stewart Chamberlain en sia la plej grava laboraĵo Fundamentoj de la deknaŭa jarcento (eldonita germanlingve Die Grundlagen des XIX Jahrhunderts) el 1899, preferis altecon de blonda kaj longkapa „raso de teŭtonoj”. Fiziologiaj ecoj de la kreita de Chamberlain nova raso, estis poste uzitaj por krei rasan idealon, t.n. nordia tipo (reale la germana). Laŭ Chamberlain, la plej granda minaco por la „teŭtona raso” aŭ „raso de sinjoroj” (germane Herrenvolk), estis judoj, kaj laŭvice slavoj.
Gravan rolon por teoria apogo de kontraŭslavismo rolis t.n. Ostforschung – interdisciplina pseŭdoscienco kiel rezulto de germanaj esploroj pri Orienta Eŭropo. Ĝi celis sciencan pruvon de etna kaj historia apartaneco de mezeŭropa teritorio estanta en agadsfero de Germanio. Tio estis ĉefe areoj kun slava loĝantaro – soraboj, ĉeĥoj kaj poloj.
20-a jarcento
Kontraŭslavismo ofte estis elemento de itala faŝismo kaj germana nacia socialismo dum la dua mondmilito.
En la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento, italaj faŝistoj, kiuj montris teritoriajn pretendojn kontraŭ Jugoslavio atakis sudajn slavojn, kiuj loĝis sur iliaj teritorioj, kaj precipe serbojn akuzante ilin pri "atavismaj inklinoj". Itala faŝisma propagando disvastigis opinion, ke tiu ĉi lando estis efekto de framasona konspiro, kaj fondiĝis helpe de rimedoj de framasona loĝio Granda Oriento.
Kontraŭslavismo estis elemento de la germana naziismo, aparte substrekata de pluraj naziaj funkciuloj kune kun Adolf Hitler, en kies eldiroj ofte aperis esprimoj pri traktado de rusoj kaj poloj samnivele kun judoj. Germana rasismo konsistis el du bazaj elementoj: kontraŭjudismo kaj kontraŭslavismo, kiuj aparte ligiĝis kun kreo de tiel nomata "vivada spaco" por germanoj en Orienta Eŭropo, malfavore al loĝantaj tie slavoj kaj judoj.
Dambelin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Plumaro
Plumaro estas kaj la tavolo de plumoj kiu kovras birdojn kaj la bildo, koloroj kaj aranĝado de tiuj plumoj. Laŭ la diversaj kombinoj de tiuj faktoroj oni helpas la distribuadon de la birdoj en speciojn, genrojn ktp. Bildoj kaj koloroj de plumaro varias inter specioj kaj subspecioj kaj povas varii ankaŭ inter diferencaj aĝoj, klasoj, seksoj (seksa dimorfismo kaj sezono (ĉu reprodukta ĉu ne). Ene de iu specio povas esti ankaŭ nombro de diferencaj kolorformoj. Diferencojn en plumaro uzas ornitologoj kaj birdumantoj por distingi inter specioj kaj kolekti alian specifan informon pri specioj.
La seksoj de la specioj ĉefe en la tropikaj regionoj estas samkoloraj kaj portas ofte dum la tuta jaro samriĉan plumaron. Ĉe la nordaj migrantoj (en norda hemisfero) la masklo ekster la kova tempo portas la saman koloron kiel la ino. Kiam en aŭtuno ili atingas la travintrajn regionojn en la sudo, la masklo ŝanĝas la kovovestaĵon kontraŭ la ripozvestaĵo. Antaŭ ol ili forlasas sian travintroregionon en la sudo kaj flugas al la nordo, ili denove surmetas sian kovovestaĵon, ĉar ili bezonos reklami teritoriojn kaj allogi inojn: tio okazas ĉefe en precizaj genro. Temas pri seksa duformismo, sed ĉiukaze estas esceptoj al tiu distribuado inter migrantaj kaj nemigrantaj specioj.
Eklipsa plumaro
Multaj anasoj havas brilan, kolorplenan plumaron, montranta fortan seksan dimorfismon por allogi inon. Tamen ili plumoŝanĝas al senkolora plumaro for de la reprodukta sezono. Tiu ineca aspekto estas la eklipsa plumaro aŭ eklipsoplumaro. Kiam ili plumoŝanĝas al eklipsa plumaro, la anasoj iĝas senflugaj dum mallonga tempoperiodo. Kelkaj specioj de anasoj restas en eklipso dum unu al tri monatoj somere, dum aliaj retenas la kriptan plumaron ĝis la venonta printempo kiam ili entreprenas alian plumoŝanĝon por reveni al sia reprodukta plumaro. Kvankam tio okazas ĉefe ĉe la Anasedoj, ankaŭ aliaj kelkaj specioj (ekzemple la Bankiva koko) havas eklipsan plumaron.
Cafelândia (Paranao)
Cafelândia estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.551 loĝantojn en 2010.
Nacia Universitato de Río Cuarto
Ĝi estis ekkonstruita en 1971 sur la kampuso proponita de la heredantoj de Don Rómulo Remo Re, kaj elketita inter kelkaj pro grando, situo, facilaĵoj por instali servojn, ktp. La 3an de januaro de 1972 komenciĝis la instruado en la Nacia Universitato de Río Cuarto tiele kiel ĝi estas nuntempe.
Ĝi havigas servojn al ĉirkaŭ 20.000 studentoj (en 2009), plus pliaj 700 de postgrado. Ĝi havas ĉirkaŭ 560 profesorojn plus 1000 helpoprofesorojn. La kampuso konsistas de 165 ha, dista 6 km de la urba centro kaj krome havas pliajn 1445 ha de eksperimentejoj kaj por diversaj kulturaj praktikoj.
Rimavské Zalužany
Situo
Rimavské Zalužany situas laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo, fervojo preteriras laŭ la alia bordo. Rimavská Sobota troviĝas 14 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1362 en formo "Zalusan". En 1910 loĝis en Rimazsaluzsány 137 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Rimavské Zalužany 340 da homoj, (escepte 2 hungarojn, ĉiuj slovakoj).
Portugala Gvineo
Portugala Gvineo (ankaŭ simple Gvineo aŭ oficiale Transmara Provinco Gvineo) estis la nomo de iama portugala kolonio, kiu disvolviĝis sur la teritorio, kie nun estas Gvineo Bisaŭa, de 1446 ĝis 10a de Septembro 1974.
La epoko de la Sklava Komerco
La Portugala Krono mendis siajn navigistojn esplori la atlantikan marbordon de Okcidenta Afriko por trovi la fontojn de oro. Komeroc el oro estis kontrolita de Maroko, kaj islamanaj karavanvojoj tra Saharo transportis ankaŭ salon, kolaon, teksaĵojn, fiŝojn, grenojn, kaj sklavojn. Navigistoj unue pasis la barilon de Kabo Bojador en 1437 kaj povis esplori la okcidentafrikan marbordon tiom for kiom ĝis Sieraleono ĉirkaŭ 1460 kaj koloniigis la Kaboverdajn insulojn el 1456. Finfine oni trovis, ke oro venas el supraj partoj de la riveroj Niĝero kaj Volta kaj la portugala krono celis alproksimigi la oran komercon al la marbordo. Por kontroli tiun komercon, la portugala reĝo ordonis konstrui kastelon, nome São Jorge da Mina (nuna Elmina Kastelo) ĉe la Portugala Ora Marbordo en 1482 kaj aliaj komercejoj. La portugala registaro instituciis la entreprenon nome Kompanio de Gvineo por kontroli la komercon kaj fiksi prezojn de varoj. Krom oro, okazis komerco pri eburo, paradizgrajno kaj sklavoj. Oni ĉirkaŭkalkulis, ke la Atlantika Sklavokomerco transportis ĉirkaŭ 11 milionoj da homoj el Afriko inter 1440 kaj 1870, inklude 2 milionojn el Senegambio aŭ Supra Gvineo. Tiu areo estis la fonto de ĉirkaŭkalkulite 150,000 afrikaj sklavoj transportitaj de portugaloj, ĉefe el Supra Gvineo antaŭ 1500, kelkaj por plantejoj el kotono kaj indigujo en la tiam neloĝataj Kaboverdaj insuloj. Portugalaj komercistoj kaj ekzilitaj krimuloj penetris la riverojn kaj rojojn de Supra Gvineo formante mulatan loĝantaron uzanre portugal-bazitan kreolan lingvon kiel lingvafrankao. Tamen, post 1500 la ĉefa areo de portugala intereso, kaj por oro kaj por sklavoj, estis pli sude ĉe la Ora Marbordo.
Hana Vítová
Hana VÍTOVÁ (ŝia propra nomo estis Jana Lašková, 24-a de januaro 1914 – 3-a de marto 1987) estis eminenta ĉeĥa aktorino, kiu kun emo ekrolis junulinon, pri kiu zorgis kaj kiun edukis aktoro Otomar Korbelář en filmo Ŝirmatino de ŝtelĉasisto. Vítová tiel ekŝercis ne nur el filmaj romanetoj por sinjorinoj kaj junulinoj, kiujn oni filmis en la 30-aj kaj la 40-aj jaroj de la 20-a jarcento, sed ankaŭ el si mem, ĉar ŝi rolis en multaj el ili. En la rolon de ŝirmatino ŝi enmetis la plenan sian aktoran, dancan kaj kantistan artojn, kvazaŭ ŝi antaŭsentu, ke unu granda ĉapitro fermiĝas por ŝi per tio.
La gepatroj de la malgranda Jana eble opiniis, ke ŝi iros en iliaj spuroj. La patro – Hanuš Lašek – estis konata opera kantisto kaj instruisto de muziko, la patrino Hana estis opera kantistino. Kiam Jana estis plenkreskiĝanta, ŝi volis fariĝi instruistino. Ŝi devis iri konservatorion, kie ŝi eltenis nur du jarojn kaj poste ŝi foriris en olomoucan operon. Tie rimarkis ŝin sinjoroj Voskovec kaj Werich kaj ili persvadis ŝin, por ke ŝi foriru al ilia teatro. Ĉi tie Jana hazarde elektis sian artan pseŭdonomon (laŭ rakontado inicis tion hazarda ŝerco kun nomo de Vítězslav Nezval).
Ŝi filmis unu filmon post la alia. „Ŝi rolas plimulte Malprudentan junulinon travivanta Pekon de juneco. Ŝi enamiĝas en sinjoron, kiu ne povas rememori Kiun mi hieraŭ kisis, ĉu Sekstaninon aŭ Dekokjarulinon. Sed fine fariĝos el ŝi Unu el miliono." Ŝia bela vizaĝo kun la malhelaj haroj kaj kun la bluaj okuloj kun nuanco de melankolio antaŭdestinis ŝin por „stelaj roloj de karaj, agrablaj kaj iom malĝojaj junulinoj, serĉantaj sian grandan amon". Sed Hana Vítová iom post iom ja eliĝis el tiu ĉi skatoleto. Ŝi volis pruvi, ke ŝi vere scias roli.
Sekvis tempo de protektorato, dum kiu – paradokse – estiĝis la tuta vico da interesaj kaj arte valoraj filmoj. Tio estis tempo de la plej grandaj sukcesoj ne nur de Hana Vítová, sed ankaŭ de ŝiaj plej grandaj rivalinoj – de Adina Mandlová kaj de Lída Baarová. Vítová ricevis unikan okazon en filmo Nokta papilio. Ŝiaj pluaj roloj estis filmoj nomitaj Feliĉan vojaĝon, kun Oldřich Nový ŝi rolis en Valentino Bonkorulo kaj en Sabato. Sub reguligita nomo Hana Witt ŝi aperis en germana filmo La alia ekpafo.
La milito finiĝis kaj Hana Vítová rolis ankoraŭ du grandajn rolojn – en la jaro 1947 en filmo Signo de ankro kaj en la jaro 1949 en la jam menciita Ŝirmatino de ŝtelĉasisto. Kaj poste… ŝi estis tro kunigita kun la pasinteco, el la ŝatato de publiko ŝi en unu fojo fariĝis iu, kiun neniu volas. Pleje frakasiĝis ŝia geedzeco, fatalan baton donis al ŝi memmortigo de la filino. Ŝi retiriĝis en flankejon kaj ŝi serĉis forgesemon en alkoholaĵoj. La filmo rememoris ŝin poste nur per kelkaj etaj roloj.
Steloj ekflamos kaj estingiĝos. La stelo de Hana Vítová brilis dek kvin jarojn. Ŝi filmis en pli ol kvindek tutvesperaj filmoj kun feliĉa fino. Ŝi travivis unu vivon sen feliĉa fino. Sed la lumo de ŝia stelo flugas al ni senĉese eĉ tra frostiga longeco de la tempo. Kiel ni do estus povantaj ne ami ŝin…
Biała Rawska
Biała Rawska estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Biała Rawska en distrikto Rawski.
Dua mondmilito
11.01.1945: Germanaj ĝendarmoj pafmortigis en apuda Studzianki 6 personojn
Brian Laustsen
Brian LAUSTSEN estas dana esperantisto. Li eklernis esperanton de Jacob Nordfalk en 1998.
Li estas basisto en Esperanto Desperado ekde somero 2000, kiam li revenis hejmen post unujara mondvojaĝo kaj al Esperanto Desperado mankis basisto. Li jam kunkoncertis dum KAFE en Tuluzo kaj KEF en Helsinko la sama somero.
En aŭtuno 2005 li kunfondis la bandon Hotel Desperado.
Márton Demse
Márton DEMSE [demŝe] ĉangohungardevena hungara verkisto, poeto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Șomușca, (Rumanujo) en 1943.
Kariero
Márton Demse akiris diplomon de bazlerneja instruisto en Odorheiu Secuiesc kaj li intruis en sia naskiĝvilaĝo. La aŭtoritatoj malpermesis al li la instruadon, tial li fariĝis lokomotivisto. Li translokiĝis en Hungarujon kaj fariĝis ĵurnalisto.
Mairi
Mairi estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 19.326 loĝantojn en 2010.
Beaune
La loĝantojn de Beaune oni kutime nomigas Beaunois [bonŭa]. La urbo estas famkonata pro sia hospico, eksa malsanulejo kiu fariĝis muzeo.
Geografio
La urbo troviĝas sur deklivo de la Pariza Baseno. Tra la urbo fluas la rivero Bouzaise, kies akvofonto situas en Beaune mem. Du aliaj riveretoj fontis en Beaune: Aigue kaj Genet.
Azilo politika
Politika azilo estas jura koncepto ekde antikveco, kies esenco estas la rajtoj de homoj kiuj estas persekutitaj pro siaj politikaj vidpunktoj aŭ religiaj kredoj de sia lando kaj konsekvenco laŭ ilia peto ricevos protekton de alia suverena aŭtoritato, de fremda lando, aŭ kia ajn eklezio (en la mezoepoko).
Beaune
Klimato
La averaĝa ĉiujara pluvokvanto sumiĝas je 745 mm. La averaĝa ĉiujara sunumado estas 2000 horoj. La averaĝa ĉiujara temperaturo estas 11,5 °C.
Ekonomio
Plej multaj enspezoj venas de la vino kaj la malsanulejo. Decembron 2007, 1,412 entreprenoj pagis 17,940 salajrojn.
Azilo politika
Politika azilo diferencas de la moderna migrado de rifuĝintoj, en kiu okazas amasa alfluo de loĝantaro, dum politika azilo estas la rajto de individuoj, kiun oni kutime donas rilate al la specifa kazo; Tamen povas esti interkovro inter ili, ĉar ĉiu rifuĝinto eble postulos akiri politikan azilon individue. Ĉi tiu rajto estiĝis ĉefe en modernaj tempoj, kvankam ĝiaj burĝonoj jam estis vidataj ĉe egiptoj, grekoj kaj hebreoj.
Beaune
Vino
Beaune estas la aŭtenta ĉefurbo de la burgonjaj vinoj. Ĝi situas meze de Côte-d'Or, kaj estas ĉirkaŭata de pluraj vilaĝoj kies nomoj famiĝas ĉe la vinamatoroj: Pommard, Meursault, Pernand-Vergelesses, Puligny-Montrachet, Savigny-lès-Beaune ...
La surfacampleksoj ĉe Beaune pri produktado estas:
Azilo politika
Politika rifuĝo en la mezepoko
Multaj popoloj en la pratempo, inkluzive Egiptujon, Grekion kaj hebreojn, agnoskis la rajton al politika azilo pro religiaj kialoj. En multaj kazoj ĉi tiu rajto iagrade protektas krimulojn aŭ akuzitojn pri krimo de jura agado. En posta stadio la kristana eklezio adoptis la ideon kaj iuj reguloj estis difinitaj por akiri protekton kaj determini kian protekton estas akirota.
Politika rifuĝo en modernaj tempoj
La UN- Konvencio pri la Statuso de Rifuĝintoj ( 1951) kaj la Protokolo aldonita al ĝi en 1967 formas la bazon por leĝdonado en la kampo de politika azilo tutmonde. Laŭ ĉi tiuj interkonsentoj, rifuĝinto estas persono loĝanta ekster sia lando kaj timanta persekuton surbaze de rasa, naciisma aŭ religia fono, pro siaj politikaj vidpunktoj aŭ pro membreco kaj agado en iu ajn socia grupo, vidu ekz. la Falun Gong.
Beaune
Vino
biodinamikaj metodoj estas kelkfoje uzataj.
Azilo politika
Politika azilo en Francio
Politika azilo en Francio estas agnoskita de la Konstitucio ekde 1958. En 2006, Francio aprobis 7.000 petojn el 35 000.
Beaune
Biero
Unu bierfarejo fabrikas bieron nomatan Belenium. Iam bierfarejo fabrikas bieron nomitan La Suprême de Beaune.
Azilo politika
Politika azilo en Britio
En la 19-a jarcento Britio donis politikan azilon al pluraj persekutitaj, inkluzive de membroj de socialismaj movadoj (inkluzive de Karl Marx).
Beaune
Antaŭ 1203
Homoj de neolitiko ĝis Halŝtata ferepoko loĝis cefe en la altoj kaj apud fontoj (Bouzaize, Aigue). De neolitiko estis silikoj de Le Grand-Pressigny. Nur dum la Latena Ferepoko, aperis logeĵoj kaj vojoj en la ebenaĵo apud la fontoj dediĉitaj al Belenos, la gaŭla dio de akvo. La nomo Beaune devenas de Belenos. La urbo prosperis dum la romia periodo ĝis ĉirkaŭ 259 kaj la invadoj. Tiam ĉirkaŭ 275, la urbaj muroj konstruiĝis en mallonga areo. Ĉirkaŭ 475 burgundoj, germana popolo (la nomo devenas de Bornholm) okupis pace la urbon. 534, frankoj venkis la burgundojn. En la jaro 731 arabaj militistoj ruinigis ĉirkaŭe la urbon. En la jaro 994 kaj la jaro 1089, la lando suferis teruran epidemion kaŭzitan de Claviceps purpurea. En 1099 teksto de Urbano la 2-a citis preĝejojn Saint-Martin kaj Saint-Pierre. En la jaro 1171 herezuloj nomitaj Cottereaux estis evikciitaj de la urbo. En la jaro 1203, la duko Odo la 3-a donis al la urbo la rajton de komunumo.
1203-1477
La komunumo konstruis remparojn. La tertremo de Bazelo en 1356 okazigis detruojn. La urbo brulegis en 1401. Produktado da vino kaj da drapo rezultigis du riĉecojn. En 1443, Nicolas Rolin starigis la hospitalon. Kiam Karlo la Brava la duko de Burgonjo mortis ĉe Nancio la 5-an de januaro 1477, la urbo iĝis francia.
Azilo politika
Politika azilo en Usono
Usono donas politikajn azilajn rajtojn al individuoj laŭ internacia juro. Limigita nombro da rifuĝintoj petantaj azilon aŭ tiujn, kiuj ĉiujare alvenis en Usono, rajtas esti akceptitaj. En 2001, 86 400 homoj ricevis politikan azilon.
Politika azilo en Rusio
Usona likanto Edward Snowden ricevis politikan azilon en Rusio la 1-an de aŭgusto 2013 dum unu jaro, kaj la 7-an de aŭgusto 2014, ricevis restadpermeson en Rusio dum 3 jaroj. Ankaŭ eksa ukraina prezidanto Viktor Janukoviĉ ricevis restadpermeson en Rusio la 27-an de februaro 2014 post fuĝo de Ukrainio post la okazaĵoj de Eŭromajdano.
Politika azilo en Israelo
La nombro de petoj pri politika azilo fare de sudanaj rifuĝintoj en Israelo kreskis sur la fono de la genocido en Darfuro. En 2008, eksa parlamentano Azmi Bishara petis politikan azilon en Kataro.
Beaune
1477-1789
En 1478, la urbo defendis la rajtecon de Maria, la filino de la duko. Sieĝo de la urbo per Ludoviko la 11-a armeo daŭradis pli ol kvin semajnojn. Poste Ludoviko la 11-a konstruigis kastelon por pririgardi la urbon. 1562-1596 Beaune suferis pro la religiaj militoj. En 1656, Kristina de Svedio vizitis la urbon. En 1658, Anna de Aŭstrio vizitis la urbon kun sia filo Ludoviko la 14-a. En 1754 la rabisto Louis Mandrin kaptis la urbon kaj ĝia urbestro Pierre Gilet.
1789 ĝis hodiaŭ
En 1793, estis detruita la timpano de la preĝejo Notre Dame. La preĝejo de la Madeleine estis detruita en 1798, la preĝejo Saint Martin estis detruita en 1800, la preĝejo Saint Pierre estis detruita de 1803 ĝis 1805. En 1888 la prezidento Sadi Carnot oficiale vizitis la urbon. En 1893 Camille Fondet ekkonstruis siajn vilaojn. En 1918 usona universitato estas konstruita por la militistoj. La 17-an de juno 1940, post duhora batalo kaj 70 francaj mortintoj, la germania armeo okupaciis Beaune. Ĝi forlasis la urbon la 8-an de septembro 1944. En 1952 la fervojo estis elektrizita. En 1970 la prezidento Georges Pompidou inaŭguris la novan aŭtovojon A6 kaj samtempe li inaŭguris la konstruitan novan malsanulejon. En 1971 la hospico establis la novan malsanulejon. En 1975 nova fervoja stacidomo estis konstruita.
Religia vivo
Tie estas sanktejo de Jesuĉjo (Jesu-Infaneto) ekde 1639.
Tibor Szalai
Tibor Szalai [salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalai Tibor estis hungara geologo, paleontologo, profesoro.
Tibor Szalai naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Szalai akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1924. Post siaj studoj li laboris en Hungara Nacia Muzeo, ekde 1939 en la tutlanda geologia instituto (li iĝis ĉefgeologo en 1944, inter 1946 kaj 1950 li estis institutestro). Iom pli frue en 1938 li estis nomumita privata profesoro en Universitato István Tisza. En la frua socialismo li laboris en diversaj minejoj. En 1952 li kandidatiĝis. Ekde 1956 li estis konsilisto de geologia instituto ĝis la emeritiĝo en 1964.
Beaune
Religia vivo
Kvar pastroj kaj tri diakonoj (en 2015) zorgas pri la paroĥo. La paroĥo enhavas 18 komunumojn (32 671 loĝantojn en 2009): Beaune, Corcelles-les-Arts, Merceuil, Tailly, Bligny, Montagny, Levernois, Sainte-Marie-la-Blanche, Combertault, Meursanges, Chevigny-en-Valière, Corgengoux, Corberon, Villy-le-Moutier, Marigny-lès-Reullée, Ruffey, Vignoles kaj Chorey.
Tie estas moskeo ekde 2011.
Esperanta vivo
Antaŭ Zamenhof, Moïse Lyoen kreis tie internacian lingvon.
Dum la komenco de la dudeka jarcento en Beaune estis multaj esperantistoj. La Esperanta grupo datiĝis de la 23-an de januaron de 1903. Ĝi havis 140 anojn en majo 1907 kaj 220 anojn en majo 1908,. Pli poste ĝi havis 306 anojn. En 1912 la nombro da anoj preterpasis 400. La rektoro Émile Boirac estis honora membro. La 2-an de majo 1909 okazis en Beaune la dua kongreso de la federacio de la esperantistaj grupoj burgonaj. En la kongreso partoprenis la administrantoj de la UEA, Théophile Rousseau kaj Hector Hodler. Oni trovis en Beaune esperantajn poŝtkartojn (eldonitaj de la vidvino Caucal), turistajn dokumentojn kaj menuojn en restoracioj. Ernest Bord, profesoro de la liceo en Beaune instruis Esperanton ĉe unuagrada knabina lernejo kaj kolegio. Oni instruis ankaŭ esperanton en la vinberkultura lernejo kaj en la liberaj knaba kaj knabina lernejoj. La komunumo eldonis du tekstojn por subteni la instruadon de Esperanto, unue la 20-an de junio 1934 por postuli devigan Esperanton en lernejoj kaj poste la 22-an de novembro 1957 por postuli laŭvolan Esperanton en abiturienteco.
La arkivo de la forminta klubo estas hodiaŭ konservita en la Nacia Esperanto-Muzeo de Gray.
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 18 voĉojn (0,36 %) en 2004, 19 voĉojn (0,38 %) en 2009 kaj 30 voĉojn (0,55 %) en 2014.
Christoph Sonntag
Christoph SONNTAG (naskiĝinta la en Weida, mortinta la  en Altdorf apud Nürnberg) estis germana teologo protestantisma.
Vivo
Post frekvento de la lernejo Landesschule Pforta li studis en Jena unue lingvosciencon kaj filozofion kaj bakalaŭriĝis tie en la 10.9.1674 pri filozofio. Poste li okupiĝis - ĉefe sub la instruado de Johannes Musaeus - samloke teologion ĝis sia voko kiel privata instruisto de la filoj de la grafo de Bieberstein en Oppurg. Samloke li ekdeĵoris post du jarojn kiel paroĥestro kaj restis sampostene dum deko da jaroj. Poste li iĝis superintendanto en Schleusingen. Post kvin jaro la urbo Nürnberg proponis igi lin profesoro pri teologio kaj superintendanto de la spirituala ministerio en Altdorf (1690).
Karaktero
Laŭ konvinko Sonntag estis ortodoksa sed milda luterano. Li ja kondamnis kiel aliaj teologoj de Wittenberg kaj Lepsiko la aperintan pietisman modon sed neniam jesus persekuton de la instruistoj. Oni bone sentis la instruadon de Musaeus ĉe li, por kiu la lutera pieco superis ĉion ajn doktrinan.
Lia unua biografo estis Zeltner (en Vitae theologorum Altorphinum de 1722 (4°) p. 448 sekvv. Sonntag mem verkis 119 disputoj en la latina respektive la germana lingvo kaj 12 en la greka.
Bełżyce
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Ekstermejo Bełżec.
Bełżyce estas urbo en Lublinio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Lublin.
Germana okupado
Dum la dua mondmilito, septembre 1939 Bełżyce okupis germana armeo. La urbo ektroviĝis en la distrikto Lubelski de Ĝenerala Gubernio. En 1940 germanoj establis geton, al kiu alveturigis judojn de Szczecin (300 personoj), Krakovo (500 personoj) kaj Lublin (500 personoj). En majo 1942 alvenis transporto kun kelkaj miloj de judoj el Germanio. Oktobre 1942 ĉirkaŭ 3 mil judoj estis forveturigitaj al ekstermejo Sobibor. Marte 1943 germanoj likvidis geton, forveturigante ĉiujn judojn al sia koncentrejo Majdanek. Parton de judoj oni pafmortigis surloke, kaj ĉ. 600 forveturigis al trudlaborejo en Budzyń. Dum la germana okupado ĉi tie pereis 3,5 mil personoj, 60% de loĝantaro. Sur tombejo en Bełżyce staras kolektiva tombo de enprizonigitoj el Majdanek. En 1942 la konstruaĵon de brandofarejo (antaŭa kastelo) oni trakonstruis al laktoproduktejo. Komence de aŭgusto 1944 ekfunkciis elektrejo priservanta Bełżyce kun apudaj lokoj.
Cafeara
Cafeara estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.695 loĝantojn en 2010.
Tapeto
Tapeto laŭ PIV estas
Laŭ Francisko Azorín tapeto estas Papero, teksaĵo, ledo, per kiu oni kovras murojn de ĉambro, meblojn. Li indikas etimologion el la greka tapes (tapeto), kaj de tie la latina tapes, tapetis. Kaj li aldonas la terminon tapeti, por kovri per tapeto.
Tapetoj kutime vendiĝas en rulaĵoj, kaj estas fiksataj ĉe la muro per speciala gluo. Ili povas esti aŭ senorname helaj, por ebligi postan farbadon per blanka aŭ pli bunta koloro, aŭ havi ripetiĝantajn dekoraĵojn.
Kausen
Kausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Xihuingo
Xihuingo kiu ankaŭ havas la nomon "arkeologia zono de Xihuingo" aŭ ankaŭ "arkeologia zono de Tecolote I" estas arkeologia zono en la meksika subŝtato Hidalgo aŭ pli precize en la komunumo Tepeapulco. Ĝi situas ĉirkaŭ 3 kilometrojn for de la urbo Tepeapulco. Per aŭto ĝi apenaŭ estas atingebla. La vojo estas polva kaj malebena.
La arkeologia zono situas ĉirkaŭ 33 kilometrojn for de la konata Teotiŭakano kaj ĉe la monteto Xihuingo. La piramido kiu apartenas al tiu arkeologia zono, havas altecon de ĉirkaŭ 10 metroj kaj la bazo mezuras ĉirkaŭ 20 metrojn. Kelkaj karakteroj de tiu piramido helpis rekonstrui la piramidon de la luno en Teotiŭakano. La piramido apartenas al la teotiŭakana kulturo.
Tiu arkeologia zono elstaras pro ĝia beleco kaj trankvileco. Depende de la vizitohoroj apenaŭ troviĝas aliaj vizitantoj. La naturo kaj la piramido havas magian karakteron unikan.
Dampjoux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Herpilis
Herpilis de Stagira (en greka: Ἑρπυλλίς) estis la amantino de Aristotelo post lia edzino, Pitias, mortiĝis (Herpilis estis estinta sklavino de Pitias).
Kune Aristotelo kaj Herpilis havis unu filon, nome Nikomaĥo laŭ la patro de Aristotelo. Nikomaĥo estis tre juna kiam Aristotelo verkis sian testamenton, ĉar Nikanoro, nevo de Aristotelo el lia fratino Arimneste, estis nomumita lia zorganto ĝis Nikomaĥo iĝos maturaĝa.
Blas Infante
Blas Infante Pérez de Vargas (naskita en Casares, Malago la 5-an de julio 1885 - mortinta en Sevilo la 11-an de aŭgusto 1936) estis hispana politikisto, verkisto kaj muzikologo, konsiderata kiel fondinto de la andaluza patrujo. Por Andaluzio li mem realigis la naciajn simbolojn: flago, blazono, himno de Andaluzio.
Lia etnisma idealo estis federisme orientita kaj kuplita al strebo de sociaj kaj ekonomiaj reformoj, sub la influo de georgismo.
Sub lia inspiro la Asembleo de Arundo (1918) aprobis ĉarton bazitan sur la aŭtonomisma Federa Konstitucio de Antequera, 1883. Dum la Dua Hispana Respubliko la andaluzismon reprezentis Junta Liberalista, federisma partio de li gvidata. Blas Infante estis mortigita de la frankistoj komence de la civila milito, kiam la kontraŭrespublika armeo eniris Sevilon, ĉar danĝera aŭtonomisto kaj speco de liberpensa socialisto.
Blas Infante kaj Esperanto
Blas Infante parolis Esperanton. Samkiel L. Zamenhof ankaŭ Blas Infante donis al siaj kreaĵoj naciisman internaciisman karakterizon. En lia prelego Juan de Dios Montoto de Sarriá menciis ankaŭ 'Esperanton kiel videbla arkitekturo en la Domo de Blas Infante en Coria del Río' (Sevilo). Lia naskiĝdomo (Calle Carrera 55 en Casares, Malago) estas nun muzeo kaj turisma oficejo. En la strato O'Donnell (Sevilia) troviĝas Fondumo Blas Infante. Blas Infante ankaŭ verkis himnon de Andaluzio, de kiu ekzistas ankaŭ versio en Esperanto."Eldiro de Blas Infante : 'Mia naciismo antaŭ tiu de Andaluzio estas la homaro'"
Gemerček
Bazaj informoj
Gemerček, hungare Kisgömöri estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Gemerček situas laŭ rojo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas aere 7, voje 18 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita ekde jaro 1268 en formoj "Gemery, Gwmory, Gewmeri, Gwmery". En 1554 la turkoj, en 1683 la poloj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Kisgömöri 225 da homoj, (222 hungaroj, 2 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Kisgömöri apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Kisgömöri rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj deportiĝis, la restantoj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume alvenis slovakoj. En 2001 loĝis en Gemerček 117 da homoj, (98 hungaroj, 19 slovakoj).
Diversfolia cugo
La diversfolia cugo (Tsuga diversifolia, japane : kometsuga (米栂)), estas specio de konifero hejma en Japanujo en la insuloj de Honŝuo, Kiuŝuo, kaj Ŝikokuo. En Eŭropo kaj Nordameriko, la specio kelkfoje estas uzata kiel arbo por la ĝardeno kaj estas kultivata ekde 1861.