cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mileva Marić
Biografio
Ŝi vizitis gimnazion ekde 1885 en Szabács (Šabac) poste en Zagrebo, sed la lastajn jarojn finis ŝi en Svislando. Post tio ŝi ekstudis en la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio en Zuriko, kie ŝi konatiĝis kun posta edzo Albert Einstein. Ŝia diplomlaboro traktis termodinamikon.
Ŝia rilato al Einstein, supozita kunlaboro pri projektoj estas hodiaŭ diskutita. Oni konas 54 leterojn de ili, kies plimulto estas amleteroj, sed ekzistas ankaŭ fakaj leteroj (ĉefe pri termodinamiko).
Nižná Polianka
Nižná Polianka (hungare Alsópagony [alŝOpagonj], rutene Нижня Полянка [niĵnja poljanka], germane Unterpollensdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Mileva Marić
Biografio
En 1901 Mileva gravediĝis, sed Einstein tiam ne povis akiri laborpostenon, ili ne geedziĝis, Mileva hejmeniris kaj naskis la bebon. (Familio de Einstein - ĉefe lia patrino, Pauline - kontraŭis la rilaton.)
Nižná Polianka
Situo
Nižná Polianka situas en valo, laŭ la pola landlimo (sen trairejo), laŭ ĉefvojo Svidník-Bardejov. La lasta urbo troviĝas je 17 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1295. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Polyánka, poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsópagony 254 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nižná Polianka 258 homoj, (200 slovakoj, 41 rutenoj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno kun lernejo por 1-9 lernojaroj, vintre skiejo kun lifto, somere banejo.
Mileva Marić
Biografio
En 1902 naskiĝis la komuna infano, nomumita Lieserl (pri la plua sorto de la infano oni ne havas certajn informojn). Ili geedziĝis en 1903 kaj en 1904 naskiĝis la filo Hans Albert. Unu jaron poste Einstein publikigis la specialan teorion de relativeco. Tiam ili vivis, laboris kune kaj certas, ke ŝi helpis lian laboron.
Ekde 1911 la geedziĝo malboniĝis, Einstein havis multajn laborojn kaj plenumis pli kaj pli da tempo kun duagrada pli juna kuzino Elsa. Pli poste Mileva revenis al Vojevodio kaj sen interkonsento de la edzo baptigis la filojn, Hans Albert kaj Eduard (Einstein estis juddevena). Ili divorcis en 1919 kaj tiam Einstein ofertis en la divorca teksto por Mileva sumon de la Nobel-premio (aljuĝita en 1921)!
Ŝi kaj Einstein volis komune publikigi artikolon pri kapilara tubeco, sed finfine aperis nur sub nomo Einstein en Annalen der Physik. Alia artikolo traktas pri fotoelektra efiko per termodinamikaj deduktoj, kiun faris plej verŝajne Mileva.
Polemiko
Estante Albert Einstein 17-jaraĝa, aliĝis al kvar-jara instrudiploma programo pri matematiko kaj fiziko en la Zurika Politekniko. Ankaŭ la estonta edzino de Einstein, nome 20-jaraĝa Mileva Marić, aliĝis al la Politekiko tiun jaron. Ŝi estis la nura virino inter la ses studentoj de la instrudiploma kurso en la fako matematiko kaj fiziko. Dum la venontaj jaroj, la amikeco inter Einstein kaj Marić disvolviĝis al amafero, kaj ili legis librojn kune pri ekster-studobjekta fiziko en kiu Einstein ekhavis pliiĝantan intereson. En 1900, Einstein trapasis la ekzamenojn en Matematiko kaj Fiziko kaj ricevis la instrudiplomon el la Federacia Politekniko. Estis multaj plendoj, ke Marić kunlaboris kun Einstein en siaj artikoloj de 1905, konataj kiel artikoloj de la "Annus Mirabilis", sed la historiistoj de fiziko kiu studis la aferon ne trovis pruvaron ke ŝi faris gravajn kontribuojn.
Alexandre de Rhodes
Alexandre de Rhodes (naskiĝis la 15-an de marto 1591 en Avinjono, mortis en Isfahano la 5-an de novembro 1660) – katolika misiisto el Francio, jezuito, tre merita por la vjetnama kulturo kaj lingvo.
Rhodes estas aŭtoro de la unua plurlingva vortaro de la vjetnama lingvo (vjetnama-portugala-latina), ankaŭ prilaboris vjetnaman alfabeton, kiu, kun kelkaj modifoj, restas en praktika uzo ĝis nun kaj kiu forigis uzatan en Vjetnamio de jarcentoj skribon Chữ nôm, bazitan sur ĉinaj ideogramoj.
Alexandre de Rhodes naskiĝis en iama papa Avinjono. De infaneco montris plurajn kapablojn, kaj instruistoj unuanime profetis al li grandan karieron, sed li direktis sin laŭ sia alvoko.
Al Faifo (hodiaŭ Hội An en meza Vjetnamio) alvenis en 1627 kiel misiisto. Unuaj impresoj ne estis la plej bonaj. Parolo de indiĝenoj, sonanta kvazaŭ “pepado de birdetoj”, ŝajnis timigi Rhodes, sed ne pasis pli ol ses monatoj, kaj li ekregis ĝin tiom flue, ke povis prediki. Same facile eklernis la japanan, ĉinan, persan kaj hinduan. Li rapide revoluciigis la vjetnaman skribon per sia ĝenerale alproprigebla alfabeto Quốc ngữ, kiu anstataŭis konatajn nur al nemultaj ĉinajn vorterosignojn. Per tiu alfabeto (en iom modernigita formo) vjetnamanoj komunikiĝas ĝis nun.
Ravita pro la laboro kaj atingoj de Rhodes generalo de jezuita ordeno direktis lin al Hanojo, al kortego de imperiestro Trịnh Tráng, al kiu li donacis horloĝon kaj lernolibrojn pri matematiko. La monarko – ĉefe pro la horloĝo – permesis al li resti kaj instrui, kio baldaŭ fruktis (konforme al la propraj notoj de la jezuito) per ses mesoj tage kaj bapto de 6700 vjetnamanoj, en tio 18 altranguloj de la kortego. La imperiestro rimarkis tamen, ke la nova religio – kontraŭa al poliginio – batas lian propran haremon, ŝanĝis do fundamente sian pensdirekton. En 1630 komenciĝis reprezalioj. Rhodes fuĝis suden, nur por konstati, ke reganto de la dinastio Nguyễn fariĝis same malafabla al katolikaj misioj. Li do forveturis al Makao, sed dum jardeko kelkfoje sekrete revenis al Vjetnamio. En 1645 estis kaptita, mortkondamnita, sed post tri semajnoj amnestiita kaj deportita. Akompanantaj al li naŭ pastroj estis malsimile pritraktitaj: du ekzekutitaj, la ceteraj perdis po unu fingro de la dekstra mano.
Rhodes ne dubis, ke pro la kreskanta malamo de azianoj al eŭropanoj kulpas portugaloj, aŭ eble ilia fatala politiko de koloniigo. Ĉiu oficisto venanta de Lisbono zorgis nur pri sia monujo, senkompate rabis, neglektante siajn devojn. Post reveno al Eŭropo Rhodes senefike provis konvinki la Apostolan Seĝon pri nepreco forigi buleon de Nikolao la 5-a el 1454, kiu garantiis al Portugalio ekskluzivecon koloniigi Azion pere de "subigo de tieaj paganoj, kiujn ankoraŭ ne tuŝis infekto de islamo, kaj instruado de la vero nome de Kristo". Nenion atinginte en Romo li veturis al Parizo. Kaj ĉi tie al francoj, avidantaj konkeron, komencis rakonti, ke vjetnamaj fiŝistoj teksas siajn retojn el silko, ke la lando estas riĉa kvazaŭ la mita Eldorado, kaj la nacio strebas al katolikismo.
Tiufoje oni sukcesis, kvankam por Rhodes postmorte. Jam post lia morto Vatikano konsentis krei en Parizo Asocion de Katolikaj Misioj, kio fundamentis vivigon de privata societo sub la nomo Brita Orienthinda Kompanio. La roloj estis disdividitaj tiel, ke la kompanio kun sidejo en Rueno certigis transporton al monakoj, vivtenon kaj protekton, anstataŭ tio ili plenumus devojn de komercaj reprezentantoj kaj okupiĝus pri kontado.
Fine de la vivo li estis indikita entrepreni mision en Persio, kie ankaŭ mortis.
Inter pluraj okupoj Aleksander de Rhodes trovis tempon por verki. Krom la vortaro verkis interalie "Tunchinensis historiæ libri duo" (Liono, 1652), "La glorieuse mort d'André, Catéchiste..." (Parizo 1653) kaj Katekismon, publikigitan en Romo en 1658 latine kaj en la dialekto de Tonkino.
Nitrobenzaldehido
Nitrobenzaldehido aŭ  C7H5NO3 estas organika aromata kunmetaĵo enhavanta unu nitro grupo ligita al aldehida grupo en la 4-a pozicio de la fenila grupo. Nitrobenzaldehido estas flava solidaĵo malmulte solvebla en akvo sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj duetila etero. Ĝi uzatas kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj kaj en la produktado de kuraciloj kaj derivaĵol el la nitrobenzoata acido. Aldehidoj spertas aldonajn reakciojn ĉefe kun ciklokombinaĵoj. Nitrobenzaldehidoj reakcias kun ili mem kaj kun aliaj aldehidoj kreantaj novajn kunmetaĵojn.
Aiguillon (Lot-et-Garonne)
Aiguillon estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aiguillonais.
Nadășa
Nadășa [nadəŝa] (hungare: Görgénynádas [gorgenjnadaŝ] aŭ Oláhnádas [olanadaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Reghin. Administre ĝi apartenas al la komunumo Beica de Jos.
Loĝantaro
En 1910 Görgénynádas havis 481 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 319 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1263. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Vilaĝoj pri Nádasd en Hungara Reĝlando
En la nomo oni rekonas la vorto nád (=kano), pri kiu oni nomis vilaĝojn kaj komunumojn. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin: Abaújnádasd, Árvanádasd, Csallóköznádasd, Egyházasnádas, Szepesnádasd, nun en Slovakio, Fraknónádasd nun en Aŭstrio, Borsodnádasd kaj Tornanádaska en Borsod-Abaúj-Zemplén, Mecseknádasd en Baranya, Nádasdladány en Fejér, Nádasd en Vas (Hungario), Alsónádasd, Felsőnádasd, Görgénynádas, Hadadnádasd, Nádasdia, Nádaspapfalva, Szilágynádasd nun en Rumanio.
FTSE 100
La indekso FTSE 100 (angla karesnomo footsie [fuci]) estas borsa indekso de la 100 plej forte kapitalizitaj kompanioj, listigitaj en la Londona borso. La indekso ekis la 3-an de januaro 1984 kun baza valornivelo de 1000; la plej alta valoro estis 6950,6, atingita la 30-an de decembro 1999.
FTSE estas la mallongigo de la 'Financial Times Stock Exchange'. La indekso estas prizorgita fare de la FTSE Group, nun sendependa kompanio, origine komuna enterpreno de la gazeto Financial Times kaj la Reĝa Borso de Londono (London Stock Exchange).
La 100 kompanioj de FTSE 100 reprezentas ĉ. 80% de la merkata kapitala forto el la tuta Londona borso.
Listo de la kompanioj de FTSE 100
Stato de 6-a de junio 2007.
Merkata kapitalizado
La sekva tabelo montras 35 el la FTSE 100 kompanioj, kiuj havas la merkatan valoron de £10 miliardoj aŭ pli, la 29-an de decembro 2006, kiu estis la lasta komerca tago de 2006. Ĉe tiu dato, £10 miliardoj egalas al 19.676 miliardoj da usonaj dolaroj.
Teatro Attila József
Teatro Attila József [jOĵef atila] (József Attila Színház [joĵef atila sinhaz]) estas teatro en Budapeŝto, en distrikto Angyalföld.
La konstruaĵo
La konstruaĵo laŭ la tiutempa socialisma stilo estas griza kaj se iu ne vidas la surskribon, tiu supozas loĝdomo. Tamen la iama partia domo nuntempe estas teatrejo kaj loĝdomo.
Eternaj membroj (elekto)
En la teatro aktoradis inter ili Ferenc Bács, Katalin Bács, Krisztián Dányi, János Dömsödi, Anna Fehér, Balázs Fila, Attila Geréb, János Háda, Gyula Horváth (aktoro), Ildikó Incze, Imre Józsa (aktoro), János Katona (aktoro), Sándor Keresztes, Mária Keresztessy, Judit Kocsis, Ágnes Kovalik, Hanna Lóránd, Sándor Makay, Géza Márky, Pál Mihály, Pál Ömböli, Éva Örkényi, Bertalan Solti, Ernő Szabó (aktoro), Ádám Schnell, Éva Szabó, Judit Tóth, Éva Vándor, István Velenczey, sed la plej menciindaj aktoroj estis András Kern, Lajos Kránitz, Cecília Esztergályos, Róbert Koltai, Margit Bara, László Inke, Judit Pogány, Mónika Ullmann.
Longe reĝisoradis en la teatrejo Árpád Benedek, István Kazán, (Tibor Hegedűs estis reĝisoro inter 1958-1961), longe estis dekoraciisto István Szlávik, 2 jardekojn estis dirigento Lajos Bolba.
Aparte menciindaj teatraĵoj estis Barillet-Grédy: A kaktusz virága (Floro de la kakto) kaj Ambaŭ vivoj de onklino Mici (teatra versio).
Urba bosko (Budapeŝto)
La Urba bosko (hungare Városliget [vAroŝliget]) estas la 2-a plej granda parko de Budapeŝto, en distrikto Zugló. Oni profitas ĝin ripozejo, amatora sportejo, kulturcentro kun 6500 da arboj kaj herbejoj.
Historio
Tiu teritorio estis arbara, marĉa loko dum la mezepoko, kiun Matiaso la 1-a (Hungario) profitis ĉasejo. En la sekvaj jarcentoj tie estis paŝtejo de Pest (urbo). En la 18-a jarcento oni plantis robiniojn kaj morusojn. En 1799 ĉefepiskopo József Batthyány luis la teritorion kiu dungis 2000 laboristojn. Ili konstruis artefaritan lagon, insulojn, aleojn, sed post morto de la ĉefepiskopo la laboro finiĝis. En 1800 kuracisto Sebestyén Rumbach aĉetis parcelon por vitoj, dum konstruado de puto li trovis feran kuracakvon. Post 6 jaroj li inaŭguris la unuan kuracbanejon de urbo Pest. Tiutempe ankaŭ Jozefo Antono Johano de Habsburgo-Loreno strebis por krei pompan parkon. Alvenis ankaŭ pluraj cirkistoj, amuzistoj, paŝo post paŝo la bosko iĝis ŝatata ekskursejo de loĝantoj de Pest. En 1832 jam omnibusoj liveris la pasaĝerojn el la urbo. Dum Inundo de la Danubo (1838) multaj rifuĝis al la bosko, kiu estis jam sendanĝera. En 1849 dum sieĝo de Buda la loĝantaro denove rifuĝis al la bosko pro la konstantaj kanonadoj. En 1855 plia kuracbanejo, en 1865 bestoĝardeno ekfunkciis. Ĝis la 20-a jarcento elstara zorganto de la parko estis Emil Fuchs (ĝardenisto).
En 1868 Vilmos Zsigmondy faris puton, en profundo 970 m. li trovis varman kuracakvon (73,8 °C), el tio evoluis Kuracbanejo Széchenyi en 1881. En la sekva jaro Géza Kresz fondis societon, la membroj vintre sketadis sur la lago. Tamen la plej grandaj ŝanĝoj okazis antaŭ la 20-a jarcento, tie oni aranĝis la tutlandan miljaran ekspozicion omaĝe al alveno de hungaroj en 895. Multe da konstruaĵoj estis faritaj, eĉ la unua metrolinio de Budapeŝto havis la finstacion ĉe la Kuracbanejo Széchenyi.
Dum la socialismo la komunistoj faris rande de la bosko paradan marŝon, kie la laboristoj paradis en la 1-an de majo.
Post la socialismo la medioprotektantoj strebas por gardi la boskon.
Interesaĵo: rande de la bosko kuŝas instituto por blinduloj. En la proksima boskoparto oni kreis ĝardenon por blinduloj, kie apud la vojeto estas surskribaĵoj pri la kreskaĵoj brajle.
Trafiko
Sub la bosko metroo trafikas, nature estas ankaŭ haltejo. Ĉefvojo trairas la boskon, pro medioprotektata vidpunkto la vojo ne funkcias semajnfine. Kelkaj troleo trairas la boskon, rande aŭtobusoj trafikas.
Fontoj
(Hu)
Sankt-Peterzell
Sankt-Peterzell (prononcu sanktpetercel, oficiala germana skribmaniero St. Peterzell) estas iama komunumo de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1178 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ek de la 1-a de januaro 2009 ĝi estas parto de la nova komunumo Neckertal.
Geografio
Sankt-Peterzell situas en la supra Necker-Valo. Al la iama komunumo Sankt-Peterzell apartenis la vilaĝeto Wald kaj partoj de Dicken, kies plej-granda parto tamen apartenas al la antaŭa komunumo Mogelsberg.
Trafiko
Tra la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 8 de Wil al Apencelo. Sankt-Peterzell situas ĉe la poŝtaŭtolinio de Brunnadern al Herisaŭ, kaj estas ankaŭ poŝtautobuslinio de Sankt-Peterzell al Hemberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sankt-Peterzell datiĝas el la jaro 1178 kiel cellam sancti Petri.
En mezepoko Sankt-Peterzell apartenis al la Abatejo Sankt-Johano kaj al la Grafoj de Togenburgo, kie havaĵoj poste transiris al la Monaĥejo Sankt-Galo. En 1798 la komunumo deklaris kune kun aliaj togenburgaj komunumoj sian liberecon. Post la fino de la Helveta Respubliko la komunumo fariĝis parto de la nove fondita Kantono Sankt-Galo.
Parlamenta baloto en Germanio 2009
La 27-an de septembro 2009 en Germanio okazis baloto por la nacia parlamento Bundestag. Komenciĝis ties 17-a parlamenta periodo. Entute rajtis voĉdoni 62,2 milionoj da germaniaj ŝtatanoj de pli ol 17 jaroj, 30 milionoj da viroj kaj 32,2 milionoj da virinoj.
Rezulte la konservativaj partioj Christlich Demokratische Union Deutschlands ("Kristandemokratia unio de Germanio", ne en Bavario) kaj Christlich-Soziale Union in Bayern ("Kristane socia unio en Bavario", nur en Bavario) kun la liberala Freie Demokratische Partei ("Liberala demokratia partio") atingis stabilan plimulton, kaj Angela Merkel restas federacia kanceliero de Germanio. Malgajnis la Sozialdemokratische Partei Deutschlands ("Socialdemokratia partio de Germanio"), kiu perdas sian parton en la registaro kaj iĝas opozicia partio.
Kandidatiĝantaj politikaj partioj
En la baloto kandidatiĝis entute 27 politikaj partioj laŭ listoj en la 16 federaciaj landoj. Iuj partioj kandidatiĝis en ĉiuj federaciaj landoj, aliaj nur en kelkaj aŭ nur en unu.
Rajtis kandidatiĝi partioj, kiuj
Ĝis la 23-a de julio 2009 la partioj rajtis prezenti siajn kandidatiĝojn, kaj akceptiĝis entute 27 partioj. La kiel politika partio akceptita grupiĝo Demokratische Volkspartei Deutschlands (Demokratia Popola Partio de Germanio, DVD) ne prezentis ajnan landan kandidatiĝan liston, kaj la prezentitaj landaj listoj de la partio Freie Union (Libera Unio'', FU) ĉiuj malakceptiĝis.
Partiaj kandidatoj por la posteno de la federacia kanceliero
La unuopaj partioj nomumis po unu kandidaton por la posteno de la federacia kanceliero, la ĉefministro de la post la baloto de la novaj parlamentantoj elektenda registaro - tiu kandidato konsideriĝas la ĉefa reprezentanto de sia partio en la baloto. Realisman ŝancon vere iĝi federacia kanceliero laŭ la spertoj de la pasintaj jardekoj tamen fakte nur havas la gvidaj kandidatoj de la du plej grandaj partioj. Kiel unua partio la socialdemokratia SPD la 7-an de septembro 2008 nomumis la kancelieran kandidaton Frank-Walter Steinmeier, nuna federacia ministro pri eksteraj rilatoj. Angela Merkel, la nuna kancelierino, denove kandidatas por tiu posteno nome de la konservativismaj partioj CDU kaj CSU), kaj Guido Westerwelle estas la pinta balota kandidato de la liberala partio FDP. En la ekologia partio Verduloj nomumiĝis la frakciaj gvidantoj Renate Künast kaj Jürgen Trittin. En la maldekstrisma partio Die Linke la partiestro Lothar Bisky jam en 2005 deklaris ne plu kandidatiĝi en la parlamentaj balotoj de 2009. La frakciaj prezidantoj Gregor Gysi kaj Oskar Lafontaine decidis kune gvidi sian partion en la baloto kaj konfirmiĝis en partia kongreso en junio 2009.
Nombro de parlamentanoj post la baloto
Dum la 17-a balota periodo la germana parlamento havas 598 deputitojn. Ŝanĝon de la balota leĝo la 3-an de julio 2009 malakceptis la parlamento per voĉoj de la konservativismaj (CDU/CSU), socialdemokrataj (SPD) kaj liberalismaj (FDP) deputitoj.
Ŝanĝoj de balotaj distriktoj
Per leĝo de la 17-a de marto 2008 nove difiniĝis la limoj de 31 balotaj distriktoj. La federaciaj landoj Saksio-Anhalto kaj Saksio poe perdas unu balotan distrikton, dum la landoj Malsupra Saksio kaj Baden-Virtembergo gajnas po unu.
Balotaj observantoj de la OSKE
Unuafoje teamo de 12 observantoj de la Organizaĵo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE) inter la mezo de septembro kaj komenco de oktobro kontrolas la baloton.
Kokleo
Kokleo estas
Giustenice
Giustenice estas komunumo de Italio.
Fjordo Awe
Fjordo Awe (Skotgaela lingvo: Loch Obha - Fjordo Obha) estas granda lago en Argyll kaj Bute, Skotlando.<!--
Inhulec (Krivij Rih)
Inhulec (Інгулець) estis urbo en Dnipropetrovska provinco, Ukrainio, kiu ekzistis inter 1956-2002. En oktobro 2002, ĝi estis inkludita en la urbon Krivij Rih. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2005.
Fjordo Awe
Ĝi estas la tria plej granda pura akvo (fjordo, lago) en Skotlando kun surfaca areo de 38.5 kvadrataj kilometroj (14.9 kvadratmejloj). Ĝi estas la plej longa pura akvo (fjordo, lago) en Skotlando, (mezuranta, mezuro) 35 kilometroj de fino al fino kun averaĝa larĝo de 1 kilometro.
La (fjordo, lago) (kuras, ruligas) proksimume sudokcidento al nordoriento, malglate paralelo al la du maro (fjordoj, lagoj, lagas, fjordas) de (Fjordo, Lago) _Etive_ kaj (Fjordo, Lago) _Fyne_. Tra la Rivero _Awe_ kaj (Fjordo, Lago) _Etive_ ĝi degutas _westward_ de ĝia norda fino kaj tial enen la Atlantika Oceano.
Fjordo Awe estas la situo de du akvoelektra (projekcias, projektoj, projektas). Unu estas kutima _turbine_ centralo, kun akvo ekstraktis de la Rivero _Awe_ je batado, nutrita tra subtero (akvokondukiloj, akvokondukas, pipoj, pipas, ŝalmoj, ŝalmas), kaj generante elektro kiel ĝi (fluas, fluoj) enen (Fjordo, Lago) _Etive_. La (sekundo, dua) estas pli nekutima pumpis memoro (projekcii, projekto), uzanta artefarita (fjordo, lago) en la montetoj pli supre la (fjordo, lago); akvo estas pumpita supren dum (tempoj, fojoj) de plusa povo, kaj uzita por povo (naskantoj, naskantas, generiloj, generas) je (tempoj, fojoj) de (akraĵo, kulmino) postuli. La (sekundo, dua) (projekcii, projekto), sciata kiel _Cruachan_ de la nomo de la monteto pli supre, havas vizitanta centro, kiu inkluzivas (tours, vojaĝoj, vojaĝas) enen la koro de la monto.
Fjordo Awe estas distingita por ĝia truta fiŝkaptado. Salmo trapasi la (fjordo, lago), venanta pasinta la batado en la Rivero _Awe_ kaj daŭranta enen la Rivero _Orchy_. Fjordo Awe enhavas kelkaj ruinis (kasteloj, kastelas, burgoj, burgas, arokas) sur insuloj, kaj je la norda fino havas unu el la plej fotis (kasteloj, kastelas, burgoj, burgas, arokas) en Skotlando, _Kilchurn_ (Kastelo, Burgo, Aroki), kiu en somero (majo, povas) esti vizitita per mallonga boata ekskurso. Ĝi estis de Fjordo Awe kaj ĉirkaŭbaranta areo (tiu, ke, kiu) Klano _Campbell_ (fondita, fondis) sin kiel pova familio.
La A85 vojo kaj la Okcidenta Alta terena Linio kuri laŭ la norda banko de la (fjordo, lago), kaj la A819 sekvas ĝia (bankoj, bankas) por mallonga distanco en la nordoriento. De tie la sola-trako B840 (kuras, ruligas) laŭ la sudo-orienta banko de la (fjordo, lago) por proksime ĝia tuta longo antaŭ iranta tra (Vadejo, Travadejo, Travadi) kaj tiam (aniĝanta, aliganta, aliĝanta) la A816 mallonga distanca nordo de _Kilmartin_.
Je la norda trinkmono de la (Fjordo, Lago), fervoja stacio estis malfermita en 1880 kiam la _Callander_ kaj _Oban_ Fervojo (trapasita, pasis) tien, kaj granda luksa hotelo estis kreita (Fjordo Awe Hotelo, 1871). Vilaĝo havas _grown_ supren ĉirkaŭ la hotelo, esence (kuro, kurante, rulante) laŭ la sola filmo difinis per la A85 vojo. La vilaĝo nun inkluzivas St _Conan_'s Preĝejo, unu el la plej (interezanta, interesanta) (pecoj, pecas) de Preĝeja arkitekturo en Skotlando. Implikante, dum la fervoja stacio estas nomita Fjordo Awe, la vilaĝo estas kontraktita al _Lochawe_.-->
Musa
Musa estas nomoi de jenaj personoj:
Geografiaj objektoj
Musa staras por:
NGC 1998
NGC 1998 (aliaj indikoj — ESO 204-15, PGC 17434) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kokleo (organo)
Kokleo aŭ koĥleo estas sensa organo de la mamuloj por ekvilibro kaj aŭdado. Ĝi estas parto de la interna orelo.
Urbodomo de Vajmaro
La Urbodomo de Vajmaro (Weimarer Rathaus) troviĝas en la centro de Vajmaro, Germanujo, ĉe la orienta flanko de la 60x60 metrojn granda Marktplatz/bazarplaco. La trietaĝaĵo, laŭ novgotika stilo kun fortimpresa balkono kaj kampanilo, nombriĝas inter la emblemoj urbaj. Najbaras la fama Hotelo Elephant.
Historio
Tiutempe urbestris Jacob Schröter kiu dum 41 jaroj gvidis la aferojn vajmarajn; por li oni starigis ĉebazarplace loĝdomon kiu poste konatiĝis kiel Kortega apoteko. Schröter iniciatis ĉ. en 1590 la kreon de bela bazarplaca puto. La renesanca konstruaĵo de 1583, kiun konis Karlo Aŭgusto, Goeto kaj Ŝilero ornamis la placon ĝis 1837; ĝi brulkonsumiĝis en la 30.11.1837.
En la vestiblo de la urbodomo staras la skulptaĵo Frühlingsgöttin de Martin Gottlieb Klauer kiu faris en 1774 ankaŭ la figuron por la Neptuna fontano (Vajmaro) antaŭ la Kortega apoteko samplace.
En la 30.4.1987 enmuntitis porcelana kariljono (el atelieroj de Meißen) kiu antaŭe estis estinta en la oranĝejo kaj venis jam en 1929 Vajmaron. La sume 35 sonoriloj po kvin fojojn por tago sonigas melodiojn je la horoj 10-a, 12-a, 15-a kaj 17-a (ekz. Sah ein Knab’ ein Röslein steh’n) krom vintre. Okaze de la ĉiujara kristnaska foiro la orienta flanko urbodoma ŝanĝiĝis je adventkalendaro kun siaj iluminitaj 24 fenestroj; tiam kune kun infanoj Kristnaska Viro malfermas ĉiutage po unu fenestron.
Nuna utiligo
Urbodome rezidejan sian havas memkompreneble la urbestro; krom la administrado municipa ankaŭ troviĝas la urboarĥivo ene kun multaj dokumentoj pri la loka historio. La plej malnova dokumento estas de 1307, la plej malnova akto de 1348. Finfine surlokis la nuptosalonego de la ofico pri civila stato.
Memorejo (arkitekturo)
Memorejo (lat.:Cella memoriae aŭ mallonge Memoria) estas en la arkitekturo malgranda konstruaĵo sur tombo dediĉita al la memoro pri la entombigito. La greka nomo estas Martyria ("atesto") aŭ koimeterion ("tombejo"). Plejofte oni uzas la vorton por kultejoj de frukristanaj martiroj. Oni povas rekonstrui ilin arkeologie nur, se ili aŭ estis frue abandonataj kaj kadukis aŭ tamen kuŝas kiel genera ĉelo de grandaj ekleziaj konstruaĵoj sub ties fundamentoj – plejofte meze de la kripto kaj ekzakte ĉe tiu loko, kie teretaĝe troviĝas la sakrario: ekz. s-ta Petro en Romo.
Memorejoj estis malgrandaj konstruaĵoj kun kvadrata aŭ cirkloforma plano, ja ofte nur tegmento kuŝanta sur kvar kolonoj. Ili ne servis kiel renkontejo, tamen ja kiel loko por preĝi kaj kiel enprenejo por memordonacoj kaj votivoj.
Svídnice (distrikto Chrudim)
Municipo Svídnice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en valo de rivero Chrudimka, sub valbaraĵa sistemo Křižanovice - Práčov, en montetaro Železné hory, parte en samnoma protektata pejzaĝa regiono, 5 km sude de urbo Slatiňany, 10 km sude de urbo Chrudim. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la municipa komunumo apartenas partoj:
Vilaĝo
Nomo de la vilaĝo Svídnice devenas de ĉeĥa nomo de ligneca planto svída (kornelo) kaj esprimas, ke la rivero Chrudimka ĉi tie fluas inter korneloj. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. En la jaro 1564 estis Svídnice aligita al la sinjorejo Seč.
Paperfarejo
Fine de la 17-a jarcento konstruigis sinjoro Josef František Schoenfeld sub domaro Práčov fiŝlagon kaj en la jaro 1714 oni estigis sub la fiŝlago paperfarejon. Oni produktis ĉi tie ofican, pakuman kaj poŝtan paperon. Ĉefa krudaĵo por produktado estis ĉifonoj, kiujn elaĉetadis en urboj kaj vilaĝoj "ĉifonistoj". Ĉirkaŭ la duono de 19-a jarcento la paperfarejo ĉesis prosperi kaj pro tio estis ĉe ĝi establita muelejo. En la jaro 1854 la objekto forbrulis kaj post kelkaj jaroj la paperfarejo ĉesis produkti. Post la dua mondmilito la fiŝlago malestiĝis konteste kun konstruo de valbaraĵo Práčov kaj el la muelejo restis nur loĝeja domo n-ro 9.
Valbaraĵo
La ĉefa vidindaĵo en Práčov estas valbaraĵo kaj akvoelektrejo kun alta kontraŭakvobata turo de akvokonstruaĵo Křižanovice - Práčov.
Preĝejo
En la jaroj 1364 - 1366 fondis senjoro Jaroš Lacembok en Práčov monaĥejon de Sankta Jakobo kun preĝejo. En la jaro 1421 estis la monaĥejo forbruligita fare de husanoj, sed la preĝejo en Práčov estis ankoraŭ fine de la 15-a jarcento renovigita. Ĝi estas ununava kun profunda kvinlatere femita presbiterejo kun sakristio sur suda flanko, antaŭĉambro sur suda flanko de la navo, kun poligona turo antaŭ la okcidenta frontalo. La presbiterejo kaj navo estas apogataj per pilieroj. La presbiterejo estas kruce volbita, la fenestroj estas novgotikaj altaj, pintarkaj, sur norda flanko estas sankta ŝranko kun trilatera vimperko. En la navo estas barela volbo kun sektoroj.
La ĉefaltaro estas datita 1788, ornamita per bildo de Sankta Jakobo el la jaro 1675, la predikejo ornamita per ornamaj reliefoj kaj anĝelaj kapetoj estas el tempo ĉirkaŭ la jaro 1800, en sakristio estas statuo de Karlo la Venkanto, popoldevena baroka krucifikso kaj ligna reliefa aspergujo. Unu sonorilo estas 250 kg peza.
Sonoriltureto
Sonorileto kun oklatera soklo staras sur vilaĝplaco.
Krucifikso
Sabloŝtona krucifikso estas apud la kampanileto.
Sabloŝtona krucifikso kun reliefo de Sankta Johano Nepomuka estas popola skulptista laboro el la jaro 1759.
Pasionaj krucoj
Ĉe vojoj el la vilaĝo estas tri izolitaj pasionaj krucoj.
Memorinda arbo
Ĉe la vilaĝo estas memorinda ordinara piceo (Picea abies) 32 m alta, 150 jarojn aĝa, ĝia cirkonferenco estas 220 centimetrojn. Ĉe sia kresko ĝi kreis kvin trunkojn.
Kalkfornoj
Negrandaj restaĵoj post du kalkfornoj por kalcinado de kalko el kalkŝtono estas en proksima arbareto. Produktita kalko estis uzata ĉefe en paperfarejo kaj por konstruado.
Zinho
Zinho (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1989 ĝis 1998 membris en la brazila nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 55 matĉoj kaj atingis 7 golojn.
Amano Kozue
AMANO Kozue (天野こずえ [amano kozue] ; 26-a de majo 1974 - ) estas japana mangaverkisto. Ŝi debutis je sia verko Zenyasai en 1994 sur mangagazeto Flesh Gangan. En 2001, ŝi ekseriigis AQUA sur Gekkan Stencil de Enix. En 2002, ŝi transiĝis al Mag Garden, kaj rekomencis seriigon de AQUA kiel ARIA sur Comic Blade.
Ambush (filmo)
Ambush estas usona filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Sam Wood. Ambush estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, Ambush estas rigardebla kiel vakera filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Robert Taylor, John Hodiak, Arlene Dahl.
La filmo havas entutan daŭron de 89 minutoj.
Jens Schjerve
Jens SCHJERVE estis norvega esperantisto. Li estis unu el la plej kapablaj instruistoj de Esperanto laŭ Cseh-metodo. Li gvidis multajn kursojn en Norvegio, Francio kaj Usono, kaj li faris paroladojn. Pri lia agado raportis „La Praktiko“ kaj „Heroldo de Esperanto“.
Li esperantigis libron pri tragedio de aerŝipo „Italia“. Lian esperantigon uzis Ota Ginz por enĉeĥigo.
Jethro Tull
Jethro Tull estas muzika grupo de progresiva roko. Ĝi estis fondita en 1967. Ilia muziko estas stampata per distinga voĉa kaj fluta stilo de ĉefgrupano Ian Anderson. Kvankam ili origine ludis bluson, dum la jaroj ili estas uzinta erojn de multaj muzikaj ĝenroj kiel ĵazo, klasika, kaj popola muzikoj. Ĝi estis fondita en Luton, Bedfordshire, Anglio, en decembro 1967.
Ties muziko estas karakterigita de la voĉo, akustika gitaro, kaj fluto ludata de Ian Anderson, kiu estris la grupon ekde ties fondo, kaj la gitara verko de Martin Barre, kiu estis en la grupo el 1969, kiam li anstataŭis Mick Abrahams.
Ĝi estis unu el la plej sukcesaj muzikaj grupoj de la mondo, nome ili vendis pli ol 60 milionoj da albumoj tutmonde dum kariero kiu daŭris dum pli ol kvardek jaroj.
Nomo de la grupo
La grupo prenis la nomon de angla agronomo Jethro Tull vivanta en la 18a jarcento. Li estas konsiderata en Anglio kiel "patro" de la moderna agrikulturo.
Mandajismo
Mandajismo aŭ mandajanismo (arabe: مَنْدَائِيَّة‎, Mandāʾīyah), konata ankaŭ kiel Sabianismo (arabe: صَابِئِيَّة‎, Ṣābiʾīyah) estas religio el Proksima Oriento, origininta el la regiono de la rivero Jordano. La mandajismo estas religio kaj monoteisma kaj gnostika kun kosmologio forte duisma. Ties sekvantoj, mandajistoj, adoras al Adamo, Habelo, Set, Enoŝ, Noa, Ŝem, Aram kaj speciale al Johano la Baptisto. La mandajistoj estis kalkulitaj inter la ŝemidaj popoloj kaj parolas dialekton de la orienta aramea konata kiel "mandaja" lingvo. Oni diras, ke la nomo de la "mandajismo" devenas de la aramea (aramea מַנְדַּע, /manda/, ‘[ni] scias’) kio signifas “konon,” kiel la greka vorto gnosis. Inter ties sekvantoj, la termino "mandajo" referencas nur al laikuloj, dum la pastroj estas foje nomataj Nazarenoj, aŭ Nazoreanoj. En Mezoriento, sed ekster ties komunumo, oni konas ilin ofte kiel Subba (arabe: صُبَّة‎ Ṣubba, singulare: Ṣubbī) aŭ Sabianoj. La termino Subba estas derivata de la aramea radiko rilata kun la bapto, kiu en nov-mandaja estas Sabi. Pro tio, la mandajismaj komunumoj en la diasporo estas memnomitaj ofte "Sabianaj Mandajanoj." Porokaze, kaj erare, la mandajistoj estas nomataj “kristanoj de Sankta Johano,” post ilia dekomenca renkonto kun katolikaj misiistoj meze de la 16-a jarcento.
En la Korano la Sabianoj (arabe: الصَّابِئُون‎, aṣ-Ṣābiʾūn) estas menciitaj trifoje kun judoj kaj kristanoj. La plej parto de fakuloj nuntempe kredas, ke tiu termino referencas al la ŝebaistoj, religia abrahama grupo kiu sekvis Kriston kaj kiu ne estis rilata kun la mandajistoj (kiuj malakceptas Jesuon). La konfuzo inter la du grupoj okazas ĉefe inter kiuj ne parolas araban, por kiuj la korana vorto aṣ-Ṣābiʾūn (el la radiko ص ب أ) ŝajnas simila al la vorto Ṣubba (el la radiko ص ب ب).
Laŭ plej multaj fakuloj, la mandajismo originiĝis ie en la unuaj tri jarcentoj de la komuna erao, ĉu en Mezopotamio sudokcidente ĉu en la areo siri-palestina. Tamen, kelkaj fakuloj estis adoptinta la perspektivon ke la mandajismo estas pli antikva kaj datas de tempoj antaŭkristanaj.
La religio estas praktikata ĉefe ĉirkaŭ la riveroj Karun, Eŭfrato kaj Tigriso kaj la riveroj kiuj ĉirkaŭas la fluejon de la rivero Ŝatt al-Arab, parto de la sudo de Irako kaj de la Provinco Ĥuzestano en Irano. Oni kredas, ke estas inter 60 kaj 70 mil mandajistoj en la mondo. Ĝis la iraka milito, preskaŭ ĉiuj mandajistoj loĝis en Irako. Multaj irakaj mandajistoj estis fuĝintaj el sia lando ekde tiam pro la nestabileco kreita de la usona invado al Irako en 2003 kaj la posta okupacio fare de la armitaj fortoj de Usono, same kiel la rilata pliigo en la sektarisma violento fare de ekstremismaj islamanoj. Por 2007, la nombro de mandajistoj en Irako estis malpliiĝinta al proksimume 5000.
La mandajistoj restis separitaj kaj tre sekretemaj. La informo pri ili kaj ilia religio devenis ĉefe el fakuloj eksteraj al ilia komunumo, partikulare Julius Heinrich Petermann, orientalisto, de Nicolas Siouffi, siria kristano kiu estis vickonsulo de Francio en Mosulo en 1887, kaj la brita kulturantropologino Lady E. S. Drower. Estas pli antikva priskribo, sed tre antaŭjuĝa de la franca vojaĝisto Jean-Baptiste Tavernier en la 1650-aj jaroj.
Fondita sur gnostikaj bazoj, la mandajismo aligis elementojn de diversa deveno. Ĝi estas sekvata de kredantoj en kelkaj zonoj de Irako, Irano, kaj aliaj landoj kien ili venis pro persekutadoj aliloke. Ĝi estas estrata de la pastra kasto de la nazoreanoj (nomoj per kiu ili estis same konataj). Tiu pastra kasto subdividiĝas en du tipoj, la inicitoj al plej alta nivelo nomitaj ganzibra (trezoristoj) kaj aliaj pli malaltrange inicititaj, nomitaj tarmidia (lernantoj) kaj ili uzas kiel liturgia lingvo orientan dialekton de la aramea nuntempe komprenita nur de pastroj. La mandaja alfabeto montras paralelecon kun la elimajkaj skribaĵoj de Tang-i-Sarwäk en Provinco Ĥuzestano (2-a jarcento).
1648
1648 estis superjaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1648 post Kristo okazis, interalie:
Maat
Maat aŭ maʻat estis en Antikva Egiptio la nomo de koncepto rilate al vereco, ekvilibro, ordo, leĝo, moralo kaj justico. Ĝi cetere estis plurfoje korpigita kiel diino, kiu mastrumis la stelojn, sezonojn kaj la agadon ambaŭ de mortontoj kaj aliaj deoj. Laŭ la kosmogonio de Antikva Egiptio, ĝi establis la ordon kaj harmonion de la universo el la origina ĥaoso.
Provinco Cotopaxi
Cotopaxi estas Provinco de Ekvadoro.
<LI>Ĉefurbo: Latacunga <LI>Areo: 3 200 kv. km. <LI>Loĝantaro: 350 000
Tur-strato 4
Tur-Strato 4 estas 174-paĝa originale esperantlingva romano verkita de Hans Weinhengst. Ĝi unue aperis ĉe Literatura Mondo el Budapeŝto en la jaro 1934. Eldonejo Artur E. Iltis el Sarbrukeno prizorgis represon en 1988.
Traduko
En 2017 publikiĝis en Vieno germanlingva eldono de la romano - Turmstraße 4. Tradukinto el la esperantlingva originalo estis Christian Cimpa.
Stegocero
Stegocero (Stegoceras = "korna tegmento" < malnovgreka: στεγο- 'tegmento' + κέρας 'korno') estis planto-manĝanta ornitiskia dinosaŭro kiu vivis en regiono kie nun estas Nordameriko dum la malfrua kretaceo. Ĝi atingis longecon de 2 metroj. Ĝin nomis Lawrence Lambe en 1902.
Oni ofte prenas la stegoceron kiel modelon en la rekonstruado de aliaj pakicefalosaŭroj pro tio ke oni jam trovis diversajn partojn de ĉi tiu dinosaŭro, kaj ne nur la kranion. Kiam oni unue trovis stegocerajn fosiliojn, oni pensis ke ĝi estas parenca al (aŭ ke ĝi tutsimple estas) troodonto, sed tiu teorio tamen malpruviĝis kiam oni trovis kranion, kiu montriĝis tute alia ol la kranio de troodonto.
Ignatz Lichtenstein
Ignatz Lichtenstein (n. en 9-a de aprilo 1825 - m. la 16-an de oktobro 1908 ) estis ortodoksa rabeno el Hungario kiu verkis "broŝurojn kiuj pledas por la kristaniĝo ankoraŭ estante rabeno". Kvankam dum sia tuta vivo li malakceptis esti baptata en la kristana kredo, li rezignis sian rabenan postenon en 1892. Biografio pri li aperis en la metodisma revuo por misiistoj "La Evangelio en Ĉiuj Landoj" en 1894. La juda historiisto Gotthard Deutsch, redaktoro de la Juda Enciklopedio, en eseo publikigita la 3-an de februaro 1916, mencias lin refutante la aserton de la Granda Rabeno de Londono ke neniu rabeno kristaniĝis.
En la nuntempo la mesiismaj judoj mencias lin kiel ekzemplo de la 19-a jarcento kiel "juda kredanto je Jesuo". Lichtenstein rakontante pri lia unua kontakto kun la evangelio, diris: "Mi serĉis dornojn kaj mi rikoltis rozojn".
Brooke Candy
Brooke Dyan Candy (n.20-a de julio 1989, Los-Anĝeleso) estas usona repistino kaj kantistino.
La patro de Candy estas financa direktoro de Hustler kaj CEO de Hustler Casino. Ŝi mem laboris ĉe Hustler kiel manekeno-stilistino. Antaŭ ol ŝi fariĝis repistino, ŝi laboris dum ok monatoj en striptizklubo.
Candy ĝenerale estas vestita en bikinoj kaj koloraj harplektaĵoj. Tial oni komparas ŝin kun Gwen Stefani, Lady Gaga kaj Lil' Kim.
Inflacio
Inflacio estas ĝenerala kaj daŭra pliigo de la preznivelo. Tiu ekonomika malekvilibro povas havi multajn kaŭzojn, kaj pro tio oni difinas ĝin per certaj komunaj simptomoj. Ekzistas pluraj inflaciaj situacioj:
Port-Sainte-Marie (stacidomo)
Port-Sainte-Marie estas franca stacidomo sur linioj - Sète-Ville kaj Port-Sainte-Marie - Riscle, situanta en  Port-Sainte-Marie, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Inflacio
Inflaciego
En ekstremaj kazoj, aperas inflaciego: Prezoj kreskas tage, salajroj ne kapablas sekvi ilin, la tuta ekonomio frakasiĝas.
Inflacia spiralo
Inflacia spiralo estas plialtiĝemo de la prezoj, kiu estas parto de la rezulto kaj parte la kaŭzo de plialtiĝoj de la salajroj kaj aliaj enspezoj, kiel profitoj, dividendoj kaj rento.
Literaturo
Olivier blanchard. Macroeconomics ISBN: 9780130133069
Weverson Leandro Oliveira Moura
Weverson Leandro Oliveira Moura (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2013 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Loch Lomond
Loch Lomond (prononco "loĥ"; IFA prononco: ), (skotgaele Loch Laomainn) estas skota lago, situanta en ambaŭ la okcidenta malalta tereno de centra Skotlando kaj la suda montaro. Ĝiaj sudaj bordoj proksimume 23 km nordo de Glasgovo, la landa plej granda urbo.
Ĉi tiu lago estas proksimume 48 kilometroj longa, kaj pli da 8 kilometroj larĝa, kun averaĝa profundo de pri 37 metroj, kaj maksimuma profundo de pri 190 metroj. Ĝi havas surfaca areo de proksimume 71 km2, kaj volumeno de pri 2.6 km3. Ĝia surfaca areo estas la plej granda de la fjordoj kaj lagoj, kaj havas dua plej granda post Loch Ness akva volumeno en Granda Britio, kvankam ĝi estas ne la plej granda en la Britaj Insuloj - ĉi tiu distingo apartenas al Neagh en Nord-Irlando.
Eskopetaro
Eskopetaro aŭ Escopetarra estas gitaro farita el pafilo kaj uzita kiel pacsimbolo. La nomo estas kunmetita el la hispanaj vortoj escopeta (pafilo) kaj guitarra (gitaro).
Eskopetaroj estis inventitaj de la kolombia pacaktivisto César López en 2003 dum kunveno post la bombado de la klubejo El Nogal en Bogoto, kiam li rimarkis soldaton tenantan pafilon kiel gitaron. La unua eskopetaro estis farita en 2003 el Winchester (pafilo) kaj elektra Stratocaster-gitaro.
César López unue faris kvin eskopetarojn, el kiuj kvar estis donacitaj al la kolombia muzikisto Juanes, la argentina muzikisto Fito Páez, la evoluprogramo de Unuiĝintaj Nacioj kaj la urba registaro de Bogoto, dum la lastan li mem konservis. Juanes poste vendis sian eskopetaron kontraŭ 17.000 usonaj dolaroj por helpi al viktimoj de kontraŭpersonaj bomboj,, dum la eskopetaro donita al UN estis ekspoziciita en junio 2006 ĉe la UN-konferenco pri malarmado.
19423 Hefter
19423 Hefter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jonathan S. Hefter, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Halb Yeshiva High School por Knaboj de Lawrence (Novjorkio Usono).
San Luis Amatlán
San Luis Amatlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Luis Amatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 235.
Geografio
San Luis Amatlán apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3393 loĝantojn. El tiuj estis 1568 viroj kaj 1825 virinoj. La komunumo havas surfacon de 170,96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 12 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 12 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
17220 Johnpenna
17220 Johnpenna estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
48643 Allen-Beach
48643 Allen-Beach estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Francesco Manca elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Bill Allen kaj Sally Beach, geeldonistojn kaj gekunulojn en la vivo, kiuj produktas ĉiutagan ĉeretan bultenon pri asteroidoj por informi la publikon kaj tiujn, kiuj partoprenas al la scienco pri asteroidoj, inklude precipe la.
Izobutila glutarato
Izobutila glutarato aŭ C13H24O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutarata acido kaj izobutanolo. Izobutila glutarato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila glutarato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila glutarato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
12310 Londontario
12310 Londontario estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kanada urbo Londono (Ontario), fondita en 1854 ĉe forko de la rivero Thames River, meze inter la Eria Lago kaj la Lago Hurono. La urbo estas centro de eduko, kuracado kaj komerco.
Ingress
Ingress estas multludista enreta ludo, disvolvita de usona programara firmao Niantic. En komenco, la ludo estis ellasita ekskluzive por Androjdo la 15-a de novembro 2012 kaj fariĝis havebla por iOS la 14-a de julio 2014. La ludo havas historion bazita en sciencfikcio, kaj ĝi enhavas senhaltan apertan rakonton.
Ludmaniero
Ludantoj povas ankaŭ ricevi punktojn de ago (angle: Action Points aŭ AP), kiam ili faras diversajn agojn en la ludo (ekzemple, detrui/damaĝi pordegon de malamika teamo, kapti/kunligi/ŝargi pordegon, krei kampon de regado, ktp.) Kiam ludantoj ricevas kelkajn kvantojn de punktoj de ago, ilia nivelo povas pligrandiĝi. Estas 16 niveloj en la ludo, kaj ludantoj ĝenerale povas uzi pli fortegan ekipaĵon, kiam ilian nivelo pligrandiĝas. Tamen, kiam ludanto atingas 8an nivelon, li jam povas uzi plej fortegan ekipaĵon. Tial multe da ludantoj kredas, ke novaj ludantoj devas peni atingi 8an nivelon, ĉar ĉi tiu nivelo permesas ilin efektive kontribui al la teamo.
Krom niveloj, ludantoj povas ankaŭ ricevi insignojn, parencaj al diversaj atingoj. Ekzemple, se ludanto vizitas 100 diversajn pordegojn, li ricevas bronzan insignon de Esploristo (Explorer). Ĉiuj insignoj havas kvin nivelojn: bronza, arĝenta, ora, platena, kaj oniksa (aŭ nigra).
Por viziti pordegojn, ludantoj devas fizike movi el unu loko al alia. Oni povas ludi en aŭto, sed tio estas kelkfoje maloportuna kaŭze de rapidecaj limigoj. (Se ludanto movas tro rapide, li ne povas ricevi punktojn de ago aŭ ekipaĵon el pordegoj.
Fortikaĵo de Diósgyőr
Fortikaĵo de Diósgyőr estas ruino kaj Monumento historia en Hungario, en Miskolc (en urboparto Diósgyőr).
Historio
Jam antaŭ la hungaroj terofortikaĵo estis en tiu loko. Dum regado de Béla la 4-a pli moderna burgo estis konstruita, baldaŭe ĝi estis menciita en 1316 en formo Wywar (=nova fortikaĵo). Dum regado de Ludoviko la 1-a (Hungario) la fortikaĵo iĝis grava, ĉar ĝi situis laŭvoje al Pollando, tial la reĝo deklaris ĝin la tria rezidejo. En la 16-a jarcento la fortikaĵo ricevis bastionojn kaj aliajn defendajn murojn. La turkoj okupis ĝin en 1544. Poste foje la hungaroj, foje la turkoj havis ĝin. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la tiam ruina fortikaĵo jam ne estis celo de armeoj. La loĝantaro daŭre profitis la ŝtonojn por diversaj konstruaĵoj.
En 1847 Sándor Petőfi vizitis la ruinojn kaj tuj verkis poemon. En 1953 rekonstruoj komenciĝis, ekde 1960 arkeologoj esploris la ruinojn. En la fortikaĵo muzeo, belvedero kaj subĉiela teatro funkcias.
Giusvalla
Giusvalla estas komunumo de Italio.
Provinco El Oro
El Oro estas provinco de Ekvadoro.
Águas Lindas de Goiás
Águas Lindas de Goiás estas brazila municipo kaj urbego de la subŝtato Gojaso. Ĝi estas konata pro la fakto, ke apartenas al la regiono ĉirkaŭ Federacia Distrikto. La urbego estas unu el la plej rapidaj kreskantaj urboj en Brazilo.
Geografio
Águas Lindas de Goiás situas sur altebenaĵo en meza parto de la lando. La distanco al la subŝtata ĉefurbo Goiânia estas 193 km. La najbaraj municipoj estas Cocalzinho de Goiás, Santo Antônio do Descoberto, Padre Bernardo kaj Federacia Distrikto.
Historio
Aguas Lindas de Goias pli frue estis konata Parque da Barragem. Post malfermo de la aŭtoŝoseo abrupta evoluo okazis. La rapida ekonomia kresko ankaŭ alportis multajn problemojn pri la sekureco. La ekzisto de Águas Lindas estas lastatempa, en 1997 formiĝis tiu municipo.
Ekonomio
Aguas Lindas de Goias havas neniujn gravajn industriojn, nur ekzistas malgrandaj komercaj entreprenoj, malgrandaj uzinoj pri meblaro, bicikloj, dolĉaĵoj kaj ludiloj.
Klimato
La vetero en Aguas Lindas de Goias estas tropika kun alteco, kie estas du distingaj sezonoj: seka (de majo ĝis septembro) kaj pluva sezono (de oktobro ĝis aprilo). Dum la seka sezono, la relativa humido povas atingi malpli ol 20%. La averaĝa temperaturo estas 21.0 °C. Jare pluvas po 1488 mm.
Vidu ankaŭ
Municipoj de Goiás