cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olvés
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la preĝejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Montvernier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Laurent (Cher)
estas komunumo de Francio, nomata kompreneble laŭ la kristana sanktulo Laŭrenco de Romo. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Nohant-en-Graçay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Montsapey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Mandsaur
Mandsaur, aŭ Mandsour, laŭ (मंदसौर) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en kantono de Uĝĝen, en la samnoma distrikto Mandsaur, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Mandsaur havis populacion de en 2011 kun legopovo de 71%, kiu estas pli alta, ol la landa mezumo.
Historio
La aktuala urbo estis konata kiel Daŝapura en antikvaj tempoj. La hodiaŭa loknomo originis el 2 vilaĝoj, kiuj unuiĝis. Pluraj indiĝenaj dinastioj regis en tiu areo, baldaŭ islamaj regantoj, pli poste la mogoloj, inter 1818-1947 la britoj.
Ekonomio
Mandsaur estas centro de manlaboroj, komerco kaj servoj, tamen menciindas la grifeloindustrio. La ĉirkaŭaĵo estas agrikultura zono, kie oni okupiĝas pri kotonoj, tritikoj, oleaj grenoj kaj opioj.
Lingvoj
En Mandsaur la oficiala lingvo estas la hindia, krome uzas miksan lingvon.
Religioj
En Mandsaur plejparto de la populacio estas hinduoj (76%), krome islamanoj (22%), ĝajnistoj (2%).
Eduko
En Mandsaur la plej altnivela instruo okazas en instituto pri teknologio.
Trafiko
Mandsaur havas trairan fervojan linion kaj 4 vojoj kuras al la urbego. El tio unu trairas ponton, same la fervojo.
Montvalezan
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
La Motte-en-Bauges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Lőrinci)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Lőrinci (Hungario).
Historio
En tiu loko laŭ eklezia fonto en 1492 jam jam funkciis kirko. Oni konstruis pli novan en 1695, supozeble oni profitis kelkajn partojn el la malnova kirko. La turo estis konstruita en 1740 kaj la plena kirko barokiĝis en 1775. La orgeno estis farita en 1903, trakonstruita en 1973.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto laŭ stratangulo. En la korto estas videbla ankaŭ kruco. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La turopinto estas piramida. La navo finiĝas en plurlatera absido. La navo estas iom pli larĝa, ol la absido, sed iliaj altoj estas egalaj. La sakristio troviĝas ĝustr ĉe renkontiĝo de navo kaj absido. Tie estas ankaŭ enirejo al la kriptoj. La instalaĵoj estis faritaj en fino de la 18-a jarcento.
Vignoux-sur-Barangeon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Preĝejo Sankta Mikaelo (Lőrinci)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 29-an de septembro.
Oizon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Méry-sur-Cher
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Myans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Motz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
34498 Aaronhannon
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Aaron Hannon, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri enveturigita sistemo. Li estis lernanto ĉe la Kolegio St. Muredach en Connacht (Mayo, Irlando).
Somera Olimpiko 2024
La Somera Olimpiko 2024, oficiale Ludoj de la 33-a Olimpiado kaj markitaj Parizo 2024 okazos de la ĝis la  en Parizo, kaj aliaj 16 urboj de Francio sub la organizo de Internacia Olimpika Komitato.
Nançay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Vouzeron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Sainte-Thorette
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Thénioux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Fuentes de Jiloca
Fuentes de Jiloca [FŬENtes deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Fuentes de Jiloca estas etimologie komprenebla kiel Fontoj de Jiloca, alude al la trafluanta rivero.
Geografio
Fuentes de Jiloca estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Morata de Jiloca kaj Montón.
La loĝloko Fuentes de Jiloca mem estas je 100 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 570 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la kvina loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 Sagunto-Burgos. La plej proksimaj loĝlokoj estas Morata de Jiloca kaj Montón.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la Mezepoko pro la situo en la lima areo inter Kastilio kaj Aragono.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Fuentes de Jiloca kie oni malaltiĝis eĉ el 413 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj 211 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la belega mudeĥara preĝejo, ruinaj restaĵoj de la kastelo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Neuvy-sur-Barangeon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Presly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Morata de Jiloca
Morata de Jiloca [moRAta deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Morata de Jiloca estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Velilla de Jiloca kaj Fuentes de Jiloca.
La loĝloko Morata de Jiloca mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 619 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la kvara loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 kiu venas el Sorio. La plej proksimaj loĝlokoj estas Velilla de Jiloca kaj Fuentes de Jiloca.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la 14-a jarcento. Dum la Milito de la du Petroj, la kastilianoj klopodis kapti ĝin, sed malsukcesis kaj bruligis la loĝlokon.
En la 18-a jarcento estis farunmuelejoj. Poste unu iĝis elektrejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Morata de Jiloca kie oni malaltiĝis el 1 247 en 1930 (tiam estis kelkaj disaj domaroj) ĝis nunaj 260 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Listo de ĉinaj imperiestroj antaŭ dinastio Qin
La listo indikas la ĉinajn imperiestrojn ekde la Flava Imperiestro ĝis la unua centralizita dinastio Qin en historio de Ĉinio.
Prahistorio
Laŭ Registroj de la Granda Historiisto, ekde periodo de Huangdi, regantoj uzis Shànràng (禅让) por decidi kiu estos la posteulo, la sistemon rompitan poste la unua reĝo Qi (启, pinĝina: qǐ), kiu komencis Dinastio Xia, la unua tronsukceda dinastio en historio de Ĉinio.
== Dinastio Xia (c.2200-1700 a.K) ==
Post la morto de Shun, ĉar lia filo shangjun (商均, shāngjūn) ne povas regi la landon, do ĉiuj ŝtatoj decidis submetiĝi al la regado de Yu (禹，yǚ), tial Yu startigis la dinastion Xia. Antaŭe la morto de Yu, li forigis la potencon al Ji (益，yì, sed aliaj ŝtatoj ne volis akcepti lian regadon, kontraŭe, ili apogis Qi (启) kiel la reĝo . Laŭ registro en La libro el Ji tombo （汲冢书), ĉar Ji povis batali por la regado, do Qi mortigis lin. Aŭ,Qi akiris regadon per milito kaj mortigi lin. Ekde periodo de Qi,heredaĵo de regado nur translokigis inter patro kaj filoj.
Sofia Carson
Sofia Daccarett Char (naskiĝis en Fort Lauderdale, Florido) pli konata kiel Sofia Carson, estas usona aktorino, kantisto, dancisto, kaj kantverkisto. Ŝia unua televida apero estis kiel gastaktorino en la Disney Channel serio Austin & Ally. En 2015, 2017 y 2019 ŝi rolis kiel Evie en la filmoj Descendants (kiel filino de malbona reĝino). En 2016, ŝi rolis kiel Lola Pérez en Adventures in Babysitting kaj Tessa en A Cinderella Story: If the Shoe Fits.
En julio 2022 Sofia ĉefrolis en Purple Hearts de Netflix, krom esti la protagonisto, ŝi estis la administra produktanto, komponisto kaj prezentisto de la muziko.
Listo de ĉinaj imperiestroj antaŭ dinastio Qin
Dinastio Ŝang
Dinastio Ŝang(商 aŭ 殷）estas unua Ĉina dinastio ke havis skribsistemo(ĉina bronza skribo kaj orakol-osta skribo),ĝia periodon estis inter 1600-1046 a.K,kvankam iuj evidentecoj indikis,ke la vera periodo de Ŝang estas ekde 1700-1520 a.K ĝis 1122-1030 a.K.
Laŭ opinio de Ĉina aŭtoritato,dinastio Xia ĝis Okcidenta Zhou ambaŭ sklaveca landoj,periodo de Ŝang estis 1600-1046 a.K.Ĉinio havis skribsistemo eki ekde Ŝang.Dum periodo de Dixin,inceptoro de Okcidenta Zhou,Wuwang(周武王) militis al Ŝang kaj ili malvenki lin en Muye(牧野 aŭ 坶野 ),Dinastio Zhou Starti el sama jaro.
Dinastio Zhou
Okcidenta Ĝoŭ havis 12 reĝoj,kaj Orienta Ĝoŭ havis 24 reĝoj,dum starto de Orienta Ĝoŭ,Xiewang(携王) kaj Pingwang(平王) ambaŭ estis reĝo.
Sainte-Montaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Nicholas Galitzine
Nicholas Galitzine (naskiĝis en Londono) estas angla aktoro konata pro siaj roloj en la filmoj High Strung (2016), Handsome Devil (2016), Cinderella (2021) kaj Wounded Hearts (2022). En 2022, li ĉefrolis en la filmo Purple Hearts kun la aktorino Sofia Carson kiel kunstelulo, la premiero de la filmo estis la 29-an de julio ĉe Netflix.
Triuridacoj
La triuridacoj (Triuridaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo pandanaloj (Pandanales). Ĝi enhavas 9 genrojn kaj 54 speciojn,. Ĝia tipa genro estas triurido.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Stemonacoj
La stemonacoj (Stemonaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo pandanaloj (Pandanales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj 36 speciojn,. Ĝia tipa genro estas stemono.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Šunychl
Šunychl (Schönichel, Szonychel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bohumín, en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas norde de Bohumín. Ĝi konsistas el du bazaj sidejunuoj: unu estas vilaĝo Šunychl mem, la alia poste vilaĝo Kopytov kun propra katastra teritorio kun areo 2,18 km². Estas ĉi tie registritaj 193 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Šunychl situas en katastraj teritorioj Nový Bohumín kaj Kopytov.
Jørgen Moe
Jørgen Moe - naskiĝis la 22-an de aprilo 1813 en Hole, Svedio-Norvegio, mortis 68-jara la 27-an de marto 1882 en Kristiansand - estis norvega folkloristo, episkopo de la eklezio de Norvegio, poeto kaj verkisto. Li estas plej konata pro la verkaĵo Norske Folkeeventyr ("norvegaj popolaj fabeloj"), kolekto de norvegaj popolrakontoj kiujn li redaktis en kunlaboro kun Peter Christen Asbjørnsen. Li ankaŭ funkciis kiel la luterana episkopo de la diocezo Kristiansand de 1874 ĝis sia morto en 1882.
Šunychl
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1482, kiam en marĉoriĉa arbaro estis konstruitaj naŭ lignaj domoj.
Gokturkoj
La gokturkoj, Ĉielaj turkoj aŭ Bluaj Turkoj (malnovtjurke Turke:𐰉𐰑𐰣, Türük Bodun; Хөх Тийнрэгийүрэ, Ĥ[ö]ĥ Tijnregijure, 突厥, pinjine Tūjué) estis nomada konfederacio de tjurkaj popoloj en mezepoka Interna Azio. La gokturkoj, sub la gvidado de Ĥano Bumin en la 6-a jarcento kaj de liaj filoj, sukcedis la ĥanlandon Rouran (柔然, pinjine Róurán) kiel la ĉefpotenco en la regiono kaj establis la unuan tjurkan ĥanlandon, unu el pluraj nomadaj dinastioj kiuj formus la estontan geolokigon, kulturon, kaj dominajn kredojn de la tjurkaj popoloj. La gokturkoj apartenis al la tradicia religio de tengrismo.
Mara (Zaragoza)
Mara [MAra] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Mara estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas norde de Miedes de Aragón.
La loĝloko Mara mem estas je 83 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 15 km de Calatayud, sur 688 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Perejiles estante la tria loĝloko tie antaŭ la enfluejo en la riveron Jalón ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1504. La plej proksima loĝloko estas Ruesca.
Historio
Proksime estis la keltibera urbo Segeda. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mara kie oni malaltiĝis el 844 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 167 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Malnova tjurka lingvaro
La Malnova tjurka lingvaro (ankaŭ orienta malnovtjurka lingvo, orĥona tjurka lingvo aŭ malnova ujgura) estas la plej frua atestita formo de la Tjurkaj lingvoj, trovita en surskriboj de historiaj ĥanlandoj de la gokturkoj kaj ujguroj devenantaj de proksimume la la 8-a ĝis la 13-a jarcentoj. Ĝi estas la plej aĝa atestita parto de la siberia tjurka branĉo de la tjurka lingvaro, kiu pluekzistas en la moderna okcidenta jugura lingvo. Ĝi ne estas la prapatro de la ujgura lingvo; la samtempa praulo de la ujgura nomiĝas meztjurka, poste la ĉagataja aŭ malnov-uzbeka.
Saint-Outrille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Malnova tjurka lingvaro
La titolo klare indikas, ke la nomo malnova tjurka lingvaro kutime rilatas ne al ununura lingvo, sed kolektive al la proksime rilataj kaj reciproke kompreneblaj stadioj de diversaj komunaj tjurkaj lingvoj parolataj dum la malfrua unua jarmilo.
Preuilly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Blancafort
Blancafort povas rilati al Krome povas temi pri familia nomo.
Miedes de Aragón
Miedes de Aragón [MJEdes dearaGON] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Miedes de Aragón estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi limas laŭhorloĝe el sudo kun Villafeliche, Montón, Fuentes de Jiloca, Sediles, Ruesca kaj Codos.
Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1504. La plej proksima loĝloko estas Mara.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la Mezepoko.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Miedes de Aragón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 429 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Brinay
Brinay povas rilati al
Miedes de Aragón
Aktualo
Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, turo, konvento, ermitejo, krucmonumento "peirón", kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Saint-Georges-sur-la-Prée
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Margit Danÿ
Margit Danÿ [dani], laŭ hungarlingve kutima nomordo Danÿ Margit estis hungara skermisto (rapiristo), dufoja olimpiano, la unua hungara ina ĉampiono en rapira branĉo. Ŝia nobela antaŭnomo estis dani, ŝiaj familiaj nomvariantoj estis Dani, Dány. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Katszioulosz Konstantinné [katsioulos konstantinE].
Margit Danÿ naskiĝis la en Mikelaka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Micălaca en Rumanio), ŝi mortis la  en Ateno.
Biografio
Margit Danÿ depost Traktato de Trianon translokiĝis al Kunszentmárton, kie ŝi konatiĝis kun la skermo. Ŝi skermis en sportkluboj en Budapeŝto inter 1924-1938. En 1928 ŝi estis la unua hungara ina ĉampiono en rapira branĉo. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1928 kaj Somera Olimpiko 1932, krome en Eŭropa Mondĉampionumo ŝi estis partoprenanto dufoje. Ŝi forlasis la aktivan sporton en 1938. Post kelkaj jaroj ŝi vivis plu jam kiel edzino en Ateno. Ŝi estis gvidanto de la greka skerma asocio.
Kopytov
Kopytov estas vilaĝo en Ĉeĥio kaj katastra teritorio, en kiu situas ankaŭ vilaĝo Šunychl, apartenanta al urbo Bohumín en distrikto Karviná.
Historio
La unua skribmencio pri Kopytov devenas el la jaro 1480, kiam en marĉoriĉa praarbaro estis konstruitaj naŭ lignaj domoj. En tiu ĉi jaro konfirmas Štěpán z Vrbna privilegiojn de voktejo de Kopytov. La loĝantoj estis plimulte arbaristoj, okupiĝantaj per forhakado de la praarbaro. Kopytov mem situas en terlango inter riveroj Odro kaj Olše.
En la jaro 1482 estiĝis vilaĝo Šunychl kaj rilate al tio, ke ili reciproke ligis kun Kopytov, ili estas priskribataj komune, sed la memstara Kopytov estis alligita al Šunychl nur en la jaro 1920.
Montón
Montón [monTON] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Montón estas etimologie komprenebla kiel Amaso.
Geografio
Montón estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Fuentes de Jiloca kaj Villafeliche.
La loĝloko Montón mem estas je 92 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 633 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la sesa loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 Sagunto-Burgos. La plej proksima loĝloko estas Villafeliche.
Historio
Estis setlejo jam en epoko de Romia Imperio kaj ĝi havis muregon. Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la Mezepoko pro la situo en la lima areo inter Kastilio kaj Aragono.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Montón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 89 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Dum kvardek jaroj (10 regotempoj) la urbestro estis sama persono, nome Ignacio Muñoz Algas de la aragonesisma partio PAR.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, ruinaj restaĵoj de kastelo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Gyula Firczák
Gyula Firczák [djula fircAk], rutene Юлий Фирцак, laŭ hungarlingve kutima nomordo Firczák Gyula estis hungaria grek-katolika pastro, episkopo, teologo, parlamentano.
Gyula Firczák naskiĝis la  en Horlyó (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Ĥudljovo en Ukrainio), li mortis la  en Ungvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio).
Biografio
Gyula Firczák supozeble apartenis al la rutena minoritato de la reĝlando. Li frekventis bazlernejon en Munkács, gimnaziojn en Ungvár, Szatmár kaj Kassa, seminarion en Vieno ekde 1855. Fine li doktoriĝis kaj pastriĝis en 1861. Hejmenveninta li ekinstruis en teologia liceo de Ungvár. Ekde 1863 li studvojaĝis al okcidenteŭropaj landoj. En 1875 li estis ankaŭ lernejestro, en la sekva jaro liceestro. Liaj pastraj rangoj altiĝis (kanoniko en 1876, titulara abato en 1879, preposto en 1886). Li estis elektita parlamenta deputito en 1887, tial li forlasis la instruadon kaj vivis plu plej ofte en Budapeŝto. En 1891 li estis nomita episkopo, samtempe li estis levita al senato. Li multe strebis pri eduko de rutenoj kaj li estis motoro de ekonomia helpo de rutenoj. Li edziĝis antaŭ la pastriĝo, sed post 15 monatoj li vidviĝis.
Blancafort (Cher)
Blancafort estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Belmonte de Gracián
Geografio
Belmonte de Gracián estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sudoriente de Calatayud.
La loĝloko Belmonte de Gracián mem estas je 88 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 12 km de Calatayud, sur 646 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Perejiles estante la dua loĝloko tie antaŭ la enfluejo en la riveron Jalón ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1504. La plej proksima loĝloko estas Villalba de Perejil.
Historio
Fama verkisto de la Hispana Ora Jarcento nome Baltasar Gracián (1601-1658) naskiĝis en Belmonte. Ĝis 1910 nomiĝis Belmonte del río Perejiles, kaj ekde 1920, Belmonte de Calatayud. En 1985, omaĝe al la fama lokano ĝi eknomiĝis Belmonte de Gracián.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Belmonte de Gracián kie oni malaltiĝis el 844 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 167 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la preĝejo kun mudeĥara turo, la ermitejo kun turo, la kastelo, la palaco kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj. Aparte estas la arkeologia kuŝejo de Segeda.
Tamgao
Tamgao, esperanta fremdvorto por tamga aŭ tamgha, de la malnovtjurka vorto 𐱃𐰢𐰍𐰀, tamga, laŭvorte "stampo, sigelo", damga, tamga), estas abstrakta sigelo aŭ stampo uzata de eŭraziaj nomadoj kaj de kulturoj influitaj de ili. La tamgao estis normale la emblemo de speciala tribo, klano aŭ familio. Ili estis oftaj inter la eŭraziaj nomadoj ĉie en klasika antikvo kaj la mezepoko.
Similaj tamga-similaj simboloj foje estis adoptitaj fare de sidemaj popoloj najbaraj al la nigra-mara-kaspia stepo kaj en Orienta Eŭropo kaj Centra Azio.
Mihály Fülöp (skermisto)
Mihály Fülöp naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Tamgao
Orienta Eŭropo
La koncepto ankaŭ lasis spurojn en pluraj orientslavaj kulturoj de Orienta Eŭropo. En la rusa lingvo, la esprimo "tamga" (тамга) pluvivis en ŝtata institucio de limdogano, kun rilata areto de esprimoj: "tamoĵnja" (таможня, dogano), "tamoĵennik" (таможенник, doganisto), "rastamoĵit" (растаможить, pagi doganimpostojn), derivita de la uzo de tamgao kiel atestilo de ŝtato. Tamgao de la de la mezepokaj Rurikidoj estas rekonita kiel nacia simbolo en Ukrainio, ordinarlingve nomita trizub (тризуб).
Mihály Fülöp (skermisto)
Biografio
Mihály Fülöp maturiĝis en gimnazio en 1955 en sia naskiĝurbo, sed li jam skermis en sportklubo ekde 1946. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje teame aŭ individue inter 1955-1962. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1956 kaj Somera Olimpiko 1960 kun bronza medalo teame, krome en mondĉampionumo li estis la unua dufoje en 1957. Li forlasis la aktivan sporton en 1962. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1972, kiun li levis al majstra nivelo post 5 jaroj. Pli frue ekde 1960 li estis jam trejnisto. Li ricevis 3 premiojn inter 1960-1996.
Tamgao
Islamaj imperioj
En la malfruaj mezepokaj tjurko-mongolaj ŝtatoj, la esprimo tamga estis uzita por iu speco de oficiala stampo aŭ sigelo. Ĉi tiu uzado daŭris en la fruaj modernaj islamaj imperioj (Otomana Imperio, Mogola Imperio), kaj en kelkaj el iliaj modernaj posteulaj ŝtatoj.
Mihály Fülöp (skermisto)
Elektitaj trejnitoj
Inter liaj trejnitoj Ildikó Rejtő, Paula Marosi kaj András Balczó iĝis olimpikaj ĉampionoj.
Genouilly
Genouilly povas rilati al Krome povas temi pri familia nomo.
Jenő Hámori
Jenő Hámori, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hámori Jenő estas hungara-usona skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, biokemiisto, altlerneja instruisto. Lia persona nomo estis en Usono Eugene.
Jenő Hámori naskiĝis la en Győr.
Pola minoritato en Ĉeĥio
La pola minoritato en Ĉeĥa Respubliko vivas plejparte en regiono de Zaolzie. Laŭ la censo de 2011, 39.269 homoj deklaris polan naciecon kiel la sola. La nombro de poloj ankoraŭ malpliiĝas. La plej gravaj polaj organizaĵoj en ĉi tiu areo estas la Kongreso de Poloj en Ĉeĥio kaj Pola kulture-eduka asocio (PZKO), kaj la plej granda kaj sola gazeto eldonis dufoje semajne Głos kaj la monatan Zwrot.
Krom kelkaj el la indiĝenaj poloj el Zaolzie, poloj el Pollando ankaŭ loĝas en la lando alvenante por laboro. De multaj jaroj, multaj poloj eklaboris en Ĉeĥio - granda koncentriĝo de poloj estas en Ostrava (t.e. en proksimaj minejoj), ĉe Škoda fabriko en Mladá Boleslav, kaj ankaŭ multaj konstruistoj en Prago.
En Prago ekzistas pola romkatolika pastro-ministerio de ekde 1990 ĉe dominikana preĝejo de sankta Egidio. En Prago kaj en Mladá Boleslav estas pollingvaj grupoj de la Atestantoj de Jehovo.
Plej multaj poloj en Zaolzie estas katolikoj, sed preskaŭ la duono estas luteranoj. La plej granda luterana preĝejo en Ĉeĥio ( Silezia Evangelia Eklezio de Augsburg-Konfeso ) estas plejparte polonizita.
Historio
Post la fino de la unua mondmilito, reakiro de sendependeco de Pollando kaj Ĉeĥoslovakio, kaj post delimigado de ŝtataj limoj, la nombro de poloj en la Unua Respubliko estis taksita je pli ol 100.000. En la intermilita periodo (1929) estis ĉirkaŭ 160.000, el kiuj 50% ekloĝis tie delonge. Ĝi koncentriĝis al la ĉeĥa parta parto de Cieszyn Silesia (Zaolzie) kaj staris je alta kultura nivelo. Ĉi tiuj homoj okupiĝis pri preskaŭ egala proporcio de agrikulturo kaj industrio. Grava rolo en ĉi tiu medio ludis socia movado. La centra organizo estis Asocio de Polaj Manĝaĵaj Asocioj, nombrante ĉirkaŭ 20 milojn. membroj. La Asocio baziĝis sur la Centra Manĝaĵa Asocio por Silezio en Łazy, kun pli ol 16.000 membroj. La asocio havis 62 domojn, la plej grandan eŭropan bierfarejon tiutempe en Lazy kaj siajn proprajn butikojn en preskaŭ ĉiu grava urbo Silezio. Grava rolo ankaŭ kuniĝis la Związek Spółek Zarobkowych i Gospodarczych (Unio de Ekonomiaj kaj Komercaj Entreprenoj), kiu estas unu el la plej gravaj polaj ekonomiaj organizaĵoj. Ekzistis 78 polaj publikaj lernejoj en Ĉeĥoslovakio, al kiuj partoprenis ĉirkaŭ 14.000 infanoj. Macierz Szkolna, nombranta pli ol 60 ekster-vojajn rondojn, havis gimnazion fonditan en 1909 en Orłowa kaj fondis 34 privatajn lernejojn, al kiuj partoprenis pli ol 3.000 infanoj. En ĝenerala takso, pola edukado staris alte. La pola gazetaro estis reprezentita de ĉiutage eldonitaj Robotnik Śląski kaj 12 semajnaj kaj monataj revuoj. Ĉeestis ankaŭ multaj profesiaj asocioj, t.e. Związek Górników (Asocio de Ministoj) kaj Asocio de Polaj Instruistoj (pole Towarzystwo Nauczycieli Polskich). Instruaj kaj sportaj organizoj kiel Sokół kaj Siła ankaŭ funkciis. La protektadon de la rajtoj de la pola loĝantaro traktis organizo Wzajemna Pomoc (Reciproka Helpo). La enmigrinta pola loĝantaro el la okcidentaj malriĉuloj de Malgrandpollando prezentis pli malaltan kulturan kaj organizan nivelon. Ŝi varbis de kamparanaj kaj senbienaj kamparanoj. En la diskutita periodo, oni taksis, ke pola vivo en Ĉeĥoslovakio disvolviĝis ĝuste.
Demografio
En 1991 59 383 homoj deklaris polan naciecon en Ĉeĥio dum la Ĉeĥoslovaka censo.
En la censo de 2001 inter ĉeĥaj civitanoj - 51 968 homoj deklaris polan naciecon, la plej multaj, t.e. 38  908 homoj en la Moraviasilezia regiono , ĝi estas 5,08 ‰ loĝantoj de la lando kaj 5,17 ‰ inter homoj, kiuj donis nacian membrecon.
En 2011, en la censo inter ĉeĥaj civitanoj - 39 269 homoj deklaris polan naciecon, la plej multaj en la Moraviasilezia regiono 28 430 (la rezulto ne inkluzivas miksajn deklarojn), ĝi estas 3.75 ‰ loĝantoj de la lando kaj 5.12 ‰ inter tiuj, kiuj liveris naciecon (dum la censo de 2011, neniu nacieco estis determinita por 25,3% de homoj, dum la censo de 2001 neniu nacieco estis establita por 1,7% de loĝantoj).
Laŭ la rezultoj de la censo de 2011, poloj estis la sola nacia minoritato en Ĉeĥio, sub kiu pli ol duono de la membroj (56,9%) konfesis religian fidon. La specifeco de poloj en Ĉeĥio estas la fakto, ke granda procento (ĉirkaŭ 20%) el ili estas protestantoj.
Aktiveco
Poloj de Zaolzie estas tre aktivaj membroj de multaj kluboj, teamoj kaj asocioj funkciantaj plejparte ĉe la lokaj PZKO-rondoj.
34499 Yusukesakai
34499 Yusukesakai estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Yusuke Sakai , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo de Gifu (Japanio).
Veloziacoj
La veloziacoj (Velloziaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo pandanaloj (Pandanales). Ĝi enhavas 6 genrojn kaj ĉirkaŭ 280 speciojn,. Ĝia tipa genro estas velozio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Brinay (Cher)
Brinay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Petrosavialoj
La petrosavialoj (Petrosaviales) estas planta ordo el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (petrosaviacoj), 2 genrojn kaj 4 speciojn,. Ĝia tipa genro estas petrosavio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (9 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Britio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Brita Olimpika Asocio.
Heinrich Vogeler
Heinrich VOGELER (12a de decembro, 1872 – 14a de junio, 1942) estis germana pentristo, desegnisto kaj arkitekto, asocia kun la Duseldorfa Pentroskolo.
Ekkariero
Li naskiĝis en Bremeno, kaj studis en la "Kunstakademie Düsseldorf" en 1890–95. Liaj artistaj studoj dum tiu periodo inkludis vizitojn al Belgio kaj Italio.
Vogeler estis centra membro de la origina artista kolonio en Worpswede, al kiu li aliĝis en 1894. En 1895 Vogeler aĉetis kampardomon tie kaj plantis multajn betulojn ĉirkaŭ ĝi, kio donis al la domo sian novan nomon: Barkenhoff (malaltgermane por Birkenhof, aŭ "betula kampardomo"). En 1901, li edziĝis al Martha Schröder.
Li faris ilustraĵojn por libroj en stilo de art nouveau, kaj ankaŭ ornamajn pentraĵojn por la urbodomo de Bremeno tuj antaŭ veturi al Srilanko en 1906. Dum veturo al Łódź, li studis verkojn de Maksim Gorkij, kio rezultis en disvolvigo de forta simpatio por la laborista klaso. Tiu sento atingis pinton kiam li vidis la vivon en malriĉaj areoj de Glasgovo kaj Manĉestero dum veturado tien. En 1908 li kaj lia frato Franz fondis la 'Worpsweder Werkstätte', kiu produktis hejmilojn. Liaj pentraĵoj pli kaj pli montris sian simpation por la laborista klaso.
Dum la Unua Mondmilito
Li volontulis por militservo en la Unua Mondmilito en 1914, kaj li estis sendita al la orienta fronto en 1915. Vogeler tiel ekkonis la ideologion de bolŝevikoj dum tiu epoko en la fronto same kiel pro siaj veturadoj al Pollando, Rumanio, Dobroĝo kaj Rusio. Post li faris skriban alvokon por paco al la Germana Imperiestro, li estis por mallonge sendita al mensmalsanulejo en Bremeno antaŭ esti liberigita el militservo. Poste li revenis al sia Barkenhoff, kie li plue artistumis.
Politika aktivismo
Post la milito li iĝis pacifisto kaj aliĝis al la Komunista Partio de Germanio (KPD). Dum la Germana Revolucio de 1918–19, li aliĝis al la laborista kaj soldata konsilantaro de la Bremena Soveta Respubliko, kune kun sia amiko Curt Stoermer. Post la fino de la Revolucio, li estis arestita dum iome da tempo. Estis tiam kiam li kaj lia edzino Martha divorcis. Ekde tiam, li tendencis labori ideologie, kaj la romantismo de lia pli frua verkaro malfermis vojon al proletara enhavo. En 1931 Vogeler kaj lia dua edzino Zofia "Sonja" Marchlewska, filino de Julian Marchlewski, elmigris al Rusio. Post la Germana invado de Sovetunio li kun aliaj germanaj civitanoj estis ekziligitaj en 1941 al Kazaĥio fare de la sovetaj aŭtoritatoj, kaj tie li mortis en 1942.
La komunista estro de la KPD nome Wilhelm Pieck ŝajne klopodis eviti lian forporton, sed Vogeler mem malakceptis ricevi privilegian traktadon. Ĉar liaj edzino Zofia kaj filo Jan estis polaj civitanoj ili estis rekrutitaj anstataŭ forportitaj kun li. Jan tuj iĝis fonda membro de la Nacia Komitato por Libera Germanio kaj post longa post-milita akademia kariero en Moskvo mortis en la Worpswede de sia patro en 2005. Zofia elmigris al Pollando kaj mortis en Varsovio en 1983.
Dume la Barkenhoff iĝis unue hejmo por infanoj de la germana filio "Rote Hilfe" de la Internacia Ruĝa Helpo. Ĝi estis ĵus restaŭrita kaj re-malfermita kiel Muzeo Heinrich Vogeler en 2004.
La lastaj verkoj de Heinrich Vogeler ŝajne havas iome da egiptaj influoj, partikulare en bildoj kiel Der Aufbau der zentralasiatischen Sowjetrepubliken (1927). Tiu influo restis en Worpswede inter partikularaj skulptaĵoj, kaj merkataj artaĵoj.
Graçay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Genouilly (Cher)
Genouilly estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Villalba de Perejil
Villalba de Perejil [biLJALba depereĤIL] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villalba de Perejil estas etimologie komprenebla kiel Blanka Vilaĝo de Perejil, alude al la trafluanta rivero Perejiles. Perejil signifas en la hispana petroselon.
Geografio
Villalba de Perejil estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas tute sude de Calatayud.
La loĝloko Villalba de Perejil mem estas je 86 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 10 km de Calatayud, sur 633 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Perejiles estante la unua loĝloko tie antaŭ la enfluejo en la riveron Jalón ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1504. La plej proksimaj loĝlokoj estas Torres nordoriente kaj Belmonte de Gracián sude.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villalba de Perejil kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 100 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Villafeliche
Geografio
Villafeliche estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Montón.
La loĝloko Villafeliche mem estas je 92 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 638 msm en la Iberia Sistemo, sur la valo de la rivero Jiloca estante la sepa loĝloko tie antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 Sagunto-Burgos. La plej proksima loĝloko estas Montón.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estis kastelo en la Mezepoko pro la situo en la lima areo inter Kastilio kaj Aragono.
Ekde la 16-a jarcento ekestis fabrikadon de pulvoro uzante la energion de la propra rivero Jiloca, la salpetron de Épila, la sulfuron devenan de la minejoj de Teruelo kaj la vegetalan karbon, produktitan de la propraj lokanoj. En 1764 funkciis 165 pulvormuelejoj kaj en 1800 ĉirkaŭ 200. La komplekso formis la Reĝajn Fabrikojn de Pulvoro de Villafeliche. Nun temas pri antaŭindustria pejzaĝo.
Komplemente estis ankaŭ tradicio de ceramiko, kaj por ujigi la pulvoron kaj por hejma uzado.​
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villafeliche kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 147 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Dum kvardek jaroj (10 regotempoj) la urbestro estis sama persono, nome Agustín Caro Esteban de la socialisma partio PSOE.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj altiraĵoj estas la mudeĥara preĝejo, restaĵoj de kastelo, ermitejo, krucmonumento "peirón", kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Radikoj de Kunsentemo
Radikoj de Kunsentemo estas klasĉambra programo origine de Toronto, Kanado, kie beboj estas prenita por viziti elementajn lernejojn je regula bazo, por permesi la lernejanojn observi la evoluadon, emociojn kaj traktadon de beboj.
La projekto estis komencita en 1996 de kanada instruistino Mary Gordon, socia entreprenisto kaj edukisto, kiu laboris kun agresemaj kaj misuzitaj infanoj kaj serĉis metodon por malgrandigi la nombron de agresemaj agoj en la klasĉambro. Ŝi eltrovis, ke interago inter junaj infanoj kaj beboj dum pluraj semajnoj ŝanĝis la tutan atmosferon en la klasĉambro.
Metodo
La programo konsistas de 27 ĉiusemajnaj klasoj kun speciale trejnita sperta instruisto tra la lerneja jaro. La kerno de la programo estas klasĉambra vizito de apud kvartala bebo kaj gepatro ĉiun trian semajnon, kun naŭ vizitoj en tuto. Beboj aĝas inter du kaj kvar monatoj komence de la programo.
La infanoj sidas ĉirkaŭ la gepatro, bebo kaj speciale trejnita instruisto kaj observas la evoluadon de la bebo kaj kreskigo, sed ankaŭ kiel la gepatro kaj bebo interrilatas. La instruisto petas al la lernantoj reflekti kaj pri siaj propraj sentoj kaj pri la montriĝoj de sento de siaj samklasanoj.
La gepatro povas respondi al la demandoj de la infanoj kaj kuraĝigas ilin kanti bonvenigan kanton por la bebo. La lernantoj povas karesi kaj tuŝi la bebon sed ne pli ol dufoje dum la leciono. Tiamaniere ili lernas zorgeme observi kaj interpreti la ploradon kaj subridadon de la bebo kaj pograde disvolvi kunsentadon kun plej vundebla estaĵo.
Esploro kaj taksado
La efikeco de la programo Radikoj de Kunsentemo estis taksita multoblajn fojojn de sendependa recenzoj ekde 2000. Hazardaj kontrolitaj elprovoj, kaj kvalitaj kaj kvantaj, estis faritaj. La rezultoj konsekvence montras malkreskon en agresemo (inkluzivanta ĉikanadon) kaj pliigon en kundivida/inkluziva/helpema konduto. Kelkaj studoj montras, ke la malkresko en agresemo ŝajne daŭras almenaŭ tri jarojn. La organizo ankaŭ kolektas enketojn ĉiujare de la infanoj, klasĉambraj instruistoj, specialaj instruistoj kaj gepatroj, por kontroli kaj taksi la programojn.
Kresko
Nuntempe la programo estas havebla en ĉiu provinco de Kanado. En 2007, la programo vastiĝis internacie al Nov-Zelando kaj Usono (Seatlo, Vaŝingtonio). Ĝi estas nun havebla en 11 landoj kiel Anglio, Skotlando, Kimrio, Norda Irlando, la Respubliko de Irlando, Germanio, Svislando, Kostariko kaj Nederlando (ekde aŭtuno 2018). La instruplano estis adaptita al la nacia lingvo kaj kulturo kie ajn ĝi estis prezentita.
En 2021 en Londono oni enkondukis la metodon en 14 lernejojn kaj planas etendi ĝin al pluraj urboj en Anglujo kaj Kimrujo. Pli ol 3 000 infanoj partoprenos.