cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villarejo de Fuentes
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villarejeños. La censita populacio en 2013 estis de 554 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj kaj sunfloroj) kaj brutobredado (ŝafo, malpliiĝanta) tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Estas fabrikoj de fromaĝoj, olivoleo kaj aliaj
Veljatin
48.10944°N, 23.31361°W Veljatin estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust.
Situo
Veljatin situas proksime de Tiso, laŭ traira flankovojo. Ĥust troviĝas je 7 km-oj.
Historio
En 1910 vivis en Veléte 2562 loĝantoj, (2127 rutenoj, 410 germanoj, 25 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio kun ĉefurbo de la proksima Ĥust. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Veljatin. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Formtranĉo
Formtranĉo estas la arto pritanĉi plantojn por ke ili formu geometriajn figurojn.
Esprimo
Parenca esprimo estas „topiaro“, kiu venas de la angla „Topiary“, sed striktasence topiaro nur estas la formarbetoj en renesanca au paroĥa ĝardeno. La esprimo topiaro venas tra la angla de la greka vorto τόπος tópos ‚ loko, pejzaĝo‘. La latina „toparius“ signifas artĝardenisto. Ars topiaria signifas ĝardenarto. Tiu esprimo estis uzata ekde la renesanco por arta plantpritranĉo. La franca esprimo por formtranĉo estas art topiaire.
Antikvo
La arto de formtranĉado havas jarmilan tradicion. Egiptaj pentraĵoj en tomboj, persaj miniaturoj kaj romiaj freskoj montras formitajn plantojn. Grekdevenaj sklavoj, la „topiarii“, laboris en la ĝardenoj de la imperiestro kaj riĉuloj de la imperio. Plinio la Maljuna posedis vinĝardenojn, kiujn li ĉirkaŭigis per cipresoj. En sia verko Naturalis historia el la jaro 70 p.K. li rimarkis ''„…sed hodiaŭ ili estas pritranĉataj por ricevi sveltan formon. Kelkfoje oni arte tranĉas ĉasscenojn, ŝiparojn aŭ aliajn artaĵojn.” Lia nevo Plinio la Juna priskribis en la ĝardeno de sia „vilao Laurentium“ „teraso kun heĝo el bukso, kiu estas ornamita per diversaj figuroj. De tie estas deklivo alvalen kun heĝo el pritranĉita bukso.”''
Kanalbeka kukolo
La Kanalbeka kukolo aŭ tukankukolo (Scythrops novaehollandiae) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi estas unutipa ene de la genro Scythrops. Tiu ĉi specio estas la plej granda nestoparazito en la mondo kaj la plej granda kukolo.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Aŭstralio, Papuo-Nov-Gvineo kaj Indonezio; krome, ĝi estas vaganto en Novkaledonio kaj Novzelando. Tiu ĉi specio estas migranta en parto de sia teritorio. Estas tri subspecioj, unu migranta, kaj la aliaj du loĝantaj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj. Tiu ĉi specio estas listita kiel malpli zorgiga de IUCN.
Taksonomio
Estas tri subspecioj: la nomiga Scythrops novaehollandiae novaehollandiae de Aŭstralio, Nov-Gvineo kaj Molukoj, Scythrops novaehollandiae fordi en Sulaveso, kaj Scythrops novaehollandiae schoddei en la Bismarkoj.
Aspekto
La Kanalbeka kukolo estas fortika kukolo, inter 58 kaj 66 cm longa kaj peza inter 550 kaj 930 gramoj. La beko estas dukolora, kun griza bazo kiu iĝas pajlkolora ĉepinte. La beko estas granda, iome kurva kaj iom simila al bekoj de kornobekuloj; fakte tiu ĉi birdo estis foje erare rilatita al kornobekuloj. La plumaro de la plenkreskulo estas helgriza ĉekape, bruste, ventre kaj dorse, iĝante pli pala kaj striita pli sube en la ventro. La flugiloj estas pli malhelgrizaj kun malhelaj plumopintoj. La vosto estas malhelgriza supre kaj striita sube kun nigra bendo kaj blanka pinto fine. La piedoj kaj kruroj estas nigraj, kaj la okuloj estas ĉirkaŭitaj de rimarkinda ruĝa haŭtaĵo.
Junuloj estas similaj al plenkreskuloj, sed ili havas palajn plumopintojn en flugiloj kaj la resto de la plumaro estas sablokolora anstataŭ helgriza. La beko estas malpli fortika kaj la ĉirkauokula haŭtaĵo ne estas ruĝa.
Distribuado kaj movoj
La Kanalbeka kukolo havas ampleksan distribuadon tra norda kaj orienta Aŭstralio, Nov-Gvineo, la Bismarkoj, kaj la insuloj de orienta Indonezio tiom okcidenten kiom ĝis Sulaveso. La specio estas konstanta loĝanto en la Bismarkoj, Floreso (Indonezio) kaj Sulaveso. Aliloke ene de sia teritorio ĝi estas migranta. Birdoj kiuj reproduktiĝas en aŭstralia teritorio el nordorienta Okcidenta Aŭstralio tra la Norda Teritorio kaj Kvinslando suben ĝis orienta Novsudkimrio suben tiom malproksime kiom ĝis Sidnejo. Kelkaj malfruantoj atingas la orientan pinton de Viktorio, sed oni supozas, ke ili ne reproduktiĝas tie. Vagantaj birdoj atingis Novzelandon kaj Novkaledonion.
Post la reprodukta sezono, en marto kaj aprilo, birdoj reproduktintaj en Aŭstralio ekmigras norden al siaj vintraj teritorioj de Nov-Gvineo kaj Indonezio. Birdoj reproduktintaj en Novsdkimrio ekforiras pli frue, en februaro kaj marto. La migrovojo estas tra la la Toresa markolo, kiun ili trapasas ĉu individue aŭ laŭ etaj grupoj. El Nov-Gvineo ili migras tra la proksimaj insuloj tiom malproksime kiom ĝis Timoro kaj la Molukoj. Oni ne certas ĉu la specio reproduktiĝas en Nov-Gvineo, ĉar kelkaj birdoj ĉeestas tie la tutan jaron. Migrantaj loĝantaroj de Kanalbeka kukolo ekrevenas al Aŭstralio en oktobro.
Dieto
Eksterordinare ĉe kukoloj, kiuj kutime manĝas insektojn, sed kiel la tre rilataj koeloj, frukto formas plejan parton de la dieto de la Kanalbeka kukolo. Tiuj manĝitaj fruktoj inkludas tiujn de diversaj specioj de figoj, la semojn de la eŭkaliptoj, la fruktojn de arboj de la familio Lorantacoj kaj la fruktoj de la enmetita moruso. Ili manĝas ankaŭ insektojn, inkludante skarabojn, papiliojn kaj saltulojn, kaj la idojn kaj ovojn de birdoj, inkludante apostolbirdojn, pigviojn kaj bruminbirdojn. Tiu ĉi specio manĝas plej ofte en la branĉaro de grandaj arboj, foje laŭ grupoj kaj eventuale kun aliaj fruktomanĝantaj birdoj kiel la sfekoterojn aŭ kampefagedojn.
Reprodukta kutimaro
La Kanalbeka kukolo estas nestoparazito; anstataŭ zorgi la idaron, ili demetas siajn ovojn en la nestoj de aliaj birdoj. Oni supoxzas, ke ili formas stabilan paron dum la reprodukta sezono. La pariĝada kutimaro estis priskribita kiel inkludantan birdalvokojn kaj donacadon, kun la masklo prezentante manĝaĵojn kiel insektojn al la ino. La paroj funkcias ankaŭ kune por la demeto de la ovoj en la nestojn de la gastigontoj; la masklo flugas super la nesto por provoki la nestokupantoj al respondo al persekuto, dum la ino enŝovas ŝin en la nesto kaj demetas ovon. Krome la paro povas funkcii kune ankaŭ por ataki la kovantan birdon, elnestigonte ĝin por permesi la inon ovodemeti.
La gastigantaj specioj varias depende el la loko; la plej komune celataj gastigantoj estas korvoj, kuravongoj, buĉobirdoj kaj aŭstralipigoj. Kelkaj ovoj povas esti demetitaj en ununura nesto foje de diversaj inoj. Ofte kun simila aspekto al tiuj de la kuravongoj kaj pigoj (sed ne korvoj), la ovoj povas varii en koloro kaj bildo, mezurantaj 48 x 32 mm. Ili povas esti ruĝec- aŭ flavecbrunaj al blankecaj, kun pli malhelbrunaj makuletoj. La kovoperiodo ĉe tiu ĉi specio estas nekonata. Post eloviĝo la idoj estas malfrumaturaj, blindaj kaj nudaj. Malkiel multaj aliaj kukoloj, la idoj de la Kanalbeka kukolo ne elnestigas la aliajn ovojn post eloviĝo nek mortigas la idojn de la gastigantoj, sed tiuj apenaŭ survivas ĉar la kukolido povas monopoli la manĝodisponeblon. La idoj estas plenplumaj post kvar semajnoj kaj elnestiĝas por ĉirkaŭvagi sur la branĉaro, kvankam la idoj estos manĝigataj plue dum kelkaj semajnoj pliaj de la gastigantaj gepatroj post elnestiĝo.
Rilatoj kun homoj
La Kanalbeka kukolo ne estas konsiderata minacata de homa agado, kaj tiele estas listita kiel malpli zorgiga de la IUCN. Fakte, ĝi profitis el homa agado; kune kun la Aŭstralia koelo la loĝantaro pliiĝis en kelkaj partoj de sia teritorio pro la malpliigo de gastiguntaj specioj kaŭzata de la ekstensiva plantado de ĝardenoj ĉirkaŭ la urboj de Aŭstralio.
Kalia herbo
Kalia herbo (Kali turgidum), ankaŭ nomata stranda herbo, estas plantspecio el la subfamilio Salsoloideae en la familio der la Amarantacoj (Amaranthaceae). Pro ĝia alta procenTaĵo de alkalaj saloj oni uzis ĝin en antaŭaj jarcentoj por produkti komponaĵojn kiaj kalia karbonato kaj natria karbonato.
Habito
La kalia herbo estas unujara, somera herba planto, kiu atingas alton de 15 ĝis 60 cm. La plej ofte kuŝanta, malofte vertikale kreskanta sukulenta tigo estas grize verda ĝis ruĝeca, senhara aŭ kun mallongaj rigidharoj. La planto estas je la bazo disbranĉita.
Folioj
La folioj sidas en la malsupra tigoparto kontraŭstarante kaj je la supra tigoparto alterne sidante. La karnece dika foliplato estas simpla kaj havas rigidajn harojn. Ĝi longas 1 ĝis 2 cm kaj larĝas 1 ĝis 2 mm. La formo varias de liniilforma ĝis alenforma. La pinto de la folio estas pikilforma. La folirando estas glata kaj transparenta.
Floraro, floroj kaj fruktoj
Po unu ĝis tri floroj sidas en la akselo de pinta brakteo. La brakteoj estas kunkreskanta kun la involukro
La duseksaj floroj estas malbone videblaj kaj verdaj (malofte ruĝecaj). La simpla involukro konsistas el unu cirklo de kvin malsame larĝaj pinte ovformaj tepaloj. Ekzistas kvin antaŭ la tepaloj starantaj stamenoj. La epigeaj ovarioj havas du fadenformajn stigmojn. La kalia herbo floras de julio ĝis septembro.
La fruktoj, nuksfruktoj, restas ĉirkaŭvolvita de la florkovraĵo..
Nombro de kromosomoj
La kromosomonombro estas 2n = 36.
Ekologio
La kalia herbo estas C4-vojo rilate la fotosintezo.
La kalia herbo ne havas nektaron. La polenigado okazas per la vento (anemogamio), sed ofte ankaŭ ekzistas memplenigado aŭ plenigado per insektoj. Tipaj polenigantoj estas abeloj, sirfidoj, koleopteroj kaj muŝoj.
Veneneco
Ĉiuj plantpartoj estas venenaj. Ĉefa efikanto estas la tertrahidroizoĥinolino-alkaloidoj Salsolino kaj Salsolidino, kiuj ekzistas kiel racema miksaĵo. Plia veneno estas oksalacido kaj natria oksalato.
Disvastigo
La kalia herbo hejmiĝas en Eŭropo ĉe la marbordoj de la Balta Maro, Norda Maro kaj Atlantiko.
Sistematiko
La unua priskribo de tiu specio okazis en 1753 sub la nomo Salsola kali fare de Carl von Linné en Species Plantarum. Sub tiu nomo ĝi dum longa tempo apartenis al la genro Salsola L. s.l. kaj apartenis tie al la sekcio Salsola sect. Kali DUMORT.
Post molekulaj esploroj la specio venis en 2007 al la genro Kali MILL. La ĝusta nomo de la kalia herbo nun estas Kali turgidum (DUMORT.) GUTERM. (dusinonimo: Salsola turgida DUMORT., Fl. Belgica 23, 1827). La unua nomo Kali soda MOENCH estas nevalida, ĉar ekzistis pli maljuna homonimo Kali soda SCOP. La genro Kali apartenas al la tribo Salsoleae s. str.
1180 Rita
1180 Rita estas granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo. Ĝia kalkulita grando de 97 km estas bazita sur albedo taksita al 0,048.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis virinan antaŭnomon " Rita", sen alia konata kialo krom sekvi tradicion pri inaj nomoj.
Chambly (Oise)
Chambly estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Camblysiens.
4333 Sinton
4333 Sinton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon William M. Sinton, de la Universitato de Havajo.
Hracholusky (distrikto Rakovník)
Hracholusky estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 12 km sud-sudoriente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Cehu Silvaniei
Cehu Silvaniei [ĉehu silvaniej] (hungare: Szilágycseh sila:djĉe) estas urbo en Rumanio laŭ la rivereto Sălaj nordoriente de Zalău. Administre apartenas al ĝi Horoatu Cehului, Motiş, Nadiş, Ulciug.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 3 446 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 6 160 (61% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szilágycseh apartenis al Hungario, (Közép-Szolnok, de 1876 Szilágy).
Akademio de Belartoj de Francio
Historio
Sekve de la nuligo de la malnovaj akademioj fare de la franca Revolucio de 1789, estis kreitaj en la Instituto de Francio, tri klasoj, el kiuj « Literaturo kaj belartoj » kun ok sekcioj (gramatiko, malnovaj lingvoj, poezio, antikvaĵoj kaj monumentoj, pentrado, skulptado, arkitekturo, kaj fine muziko kaj deklamado). La edikto de la konsuloj de la 3-a de brumero 11 dividis tiun klason en tri novajn el kiuj la klaso de belartoj. Tiu lasta klaso konsistigis la bazon de la nova Akademio en 1816. Per la leĝo pri esplorado de 2006, la Akademio de belartoj plu estas morala persono je publika juro kun aparta statuto.
Organizado
La Akademio estas dividita en ok sekcioj. La disiĝo de la foteloj inter la sekcioj maloftege estis modifita en la 20-a jarcento ; kreita en 1985, la 7-a sekcio estis provizita per foteloj el aliaj sekcioj (1-a, 2-a, 3-a, 5-a kaj 6-a). En 1998, ankaŭ la fotelo de la pentristo Yves Brayer, mortinta en 1990, estis transdonita, kompensita per reveno al la 5-a sekcio de la fotelo okupita de Jean Prodromidès.
De 2005, la Akademio enhavas 57 fotelojn : kvin foteloj estis kreitaj en 1998 (2-a, 3-a, 5-a, 6-a kaj 7-a sekcioj), poste du en 2005, por la nove kreita sekcio fotado.
Nunaj membroj
Prezidanto por 2014 : Claude Abeille, skulptisto. Nur 46 foteloj estis atribuitaj en la. La lasta ŝanĝiĝo estis la morto de Chu Teh Chun la.
Plej malnova vaka fotelo : 5-a fotelo de sekcio pentrado, vaka ekde la morto de Georges Rohner la (pluraj blankaj balotoj okazis).
Eksterlandaj asociitoj : 16 foteloj (el kiuj du estas vakaj). Korespondantoj (francaj kaj eksterlandaj) : 57 foteloj.
La protokoloj
Ĉesigita en 1943, la publikigo de la protokoloj de la Akademio de Belartoj estis relanĉita en 2001 kun la publikigo de la memuaro de Agnès Goudail en la lernejo de ĉartoj ( "École des chartes") kadre de eldona entrepreno lanĉita en la Lernejo de Ĉartoj de Jean-Michel Leniaud. Tri volumoj estis eldonitaj de la societo pri historio de franca arto por la periodo 1796 ĝis 1810. De 2001 ĝis 2008, naŭ volumoj aldoniĝis :
Nová Bystřice
Nová Bystřice (Neu Bistritz) estas urbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec apud limo kun Aŭstrio. En la jaro ĉi tie vivis. Nová Bystřice estas fina stacio de mallarĝtraka fervojo el Jindřichův Hradec (fervojlinio 229), malfermita en la jaro 1897.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1175.
Partoj de urbo
Urbo Nová Bystřice konsistas el dek tri partoj sur dek tri katastraj teritorioj.
D'ni
D'ni estas arta lingvo. Ĝi havas belan propran skribsistemon, kvankam ĝi ne ŝajnas tre interesa je la kreivo. Ĝia gramatiko estas tre simpla kaj ĝia vortprovizo estas tre malgranda. La adjektivoj nepre sekvas la substantivojn.
Ekzemplo (transskribita):
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/20011012003939/http://www.geocities.com/sihtrin/language.html
Kantono Alameda
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Sekve ĝi estas la sepa plej loĝata kantono en Kalifornio. La teritorio havas komunan limon kun.
La nomo de la kantono deriviĝas de la hispana vorto alamo (= poplo) kaj signifas "poplita", "surkreskita per poploj", sed ankaŭ "aleo kun poploj". Tiun nomon portis rivereto arroyo de la Alameda, kiu pro la arboj je siaj flankoj memorigis hispanajn esplorantojn pri popla aleo.
La kantono ekestis la per kunigo de granda parto de kantono Contra Costa kaj malpli granda parto de kantono Santa Clara.
Pli grava urbo de la kantono estas Hayward (Kalifornio).
Zsuzsa Koncz (fotisto)
Zsuzsa KONCZ [ĵuĵa konc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koncz Zsuzsa estis hungara fotisto, raportisto, fotoĵurnalisto.
Zsuzsa Koncz naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Koncz frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, foje ŝi ekvidis en montrofenestro libron pri raportofotado. Ŝi aĉetis ĝin, tiel komenciĝis ŝia kariero. Ŝia anonco en sporta gazeto estis rifuzita, poste ŝi laboris en teatra revuo inter 1963 kaj 1990. Ŝi estis vaste konata en la teatra vivo, kie ŝi faris sennombrajn fotojn, foje intervjuojn. Ŝi estis la unua en la mondo, kiu fotadis sian naskon. Ŝia debuta ekspozicio okazis en 1979, ŝia unua fotoalbumo aperis en 2000. Ŝi ricevis premiojn ĉefe en la 2000-aj jaroj.
Leynar
Leynar (prononco []; dane: Lejnum) estas vilaĝo en okcidento de Streymoy, Ferooj. Ĝi havis 113 loĝantojn la 1-an de januaro 2007. Ĝi apartenas al distrikto Kvívík.
Leynar havas malgrandan sablan strandon (Leynarsandur), kiu estas ŝatata banadejo de la loĝantoj okaze de ebla vetero. Tra la loko fluas la rojo Leynará kaj en la proksimo troviĝas la lago Leynavatn, kiu estas tre ŝatata inter la fiŝkaptistoj. Ĉe Leynar troviĝas la orienta fino de la Vágatunnilin.
Theodor Heuss
Theodor HEUSS, germana ĵurnalisto kaj politikisto, estis federacia prezidento de Germanio inter la jaroj 1949 kaj 1959. Li naskiĝis dum 1884 en Brackenheim kaj mortis 1963 en Stutgarto). Theodor Heuss estis membro de la liberala partio FDP.
James Hutton
James HUTTON (naskiĝis la 3-an de junio 1726 en Edinburgh, mortis la 26-an de marto 1797 en Edinburgh) estis skota natursciencisto, konata kiel la kreinto de la moderna geologia scienco.
Theodor Heuss
Theodor Heuss studis la fakojn nacia ekonomio, historio, filozofio, arta historio kaj politika scienco en Munkeno kaj Berlino. Post la studoj li laboris kiel ĵurnalisto. Dum la jaro 1903 li membriĝis en maldekstra-liberala partio. Jam dum la tempo de la Vajmara Respubliko Heuss estis parlamentano de la nacia parlamento "Reichstag". Dum 1948/1949 li estis deputito de la Parlamentarischer Rat (parlamenta konsilanaro), kiu ellaboris la Germanan konstitucion.
De 1949 ĝis 1959 li estis la unua federacia prezidento de la Federacia Respubliko Germanio. Formalan sidejon li (kaj ĉiuj postaj prezidentoj ĝis la jaro 1999) havis en la klasicisma Kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma vilao Hammerschmidt en Bonno.
James Hutton
Plej grandajn meritojn James Hutton gajnis per siaj tersciencaj esploroj. Li ekzemple eltrovis, ke la tero estas multe pli aĝa ol ĝis tiam supozata, kaj li pruvis tion laŭ la ekzemplo de antikvaj konstruaĵoj, kiuj travivis plurajn jarmilojn. Li estis reprezentanto de la plutonismo kaj de la aktualismo. Nuntempe li estas rigardata kiel unu el la fondintoj de la moderna geologio.
Theodor Heuss
Heuss direktis sian postenon senpartia. Li representis la liberalan, demokratian kaj kulturan tradiciojn de Germanio, ekster Germanio li vekis fidon pri la nova respubliko.
James Hutton
Hutton staris kontraŭ la skoloj de katastrofismo kaj neptunismo, kiuj diris, ke la Tero estas ŝanĝita per grandaj katastrofoj -- ekzemple, la Diluvo de Noah. Hutton anstataŭe kredis, ke la Tero estas ŝanĝita per multaj malgrandaj, ordinaraj ŝanĝoj -- ekzemple, per la ĉiutaga ago de vento kaj akvo. Ĉi tiu vidpunkto grave influis Darvinon, kiam li pensis pri la evoluo de vivo sur la tero: Darvino serĉis la kaŭzon de evoluo ne en iu ajn rara, granda okazo, sed en la ordinaraj okazoj de sia mondo.
Theodor Heuss
Lia edzino Elly Heuss-Knapp fondis organizaĵon por medicina prizorgo de patrinoj.
James Hutton
Hutton mem estis terure teda verkisto. Pro tio, preskaŭ neniu legis lian ĉefan verkon, "Theory of the Earth" ("Teorio de la Tero"), kaj apenaŭ iu el tiuj, kiuj tamen legis ĝin, povis kompreni ĝin. Eĉ Charles Lyell konfesis, ke li ne sukcesis finlegi ĝin. Feliĉe, Hutton havis bonan amikon, John Playfair, kiu ne nur komprenis la ideojn de Hutton, sed ankaŭ estis bona verkisto. Post la morto de Hutton, Playfair en 1802 aŭdacis eldoni sian verkon "Illustrations of the Huttonian Theory of the Earth" ("Ilustraĵoj de la Huttona teorio de la Tero"), kiu sukcese klarigis, kion Hutton provis diri.
Preĝejo Helpema Sankta Maria (Budapeŝto)
Preĝejo de Helpema Sankta Maria estas romkatolika Monumento historia (ekde 1993) en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Kőbánya. Oni simple mencias ĝin pola preĝejo, ĉar ĝi konstruiĝis por poloj vivantaj en Budapeŝto.
Historio
En la frua 20-a jarcento multe da poloj laboris en ŝtonminejo de Kőbánya. Komence ili havis kapelon por mesoj, kies kapacito ne sufiĉis. Oni konstruis tiu ĉi preĝejon en la 1920-aj jaroj. Dum la socialismo la ŝtato forprenis la preĝejon de la poloj, tamen ĝi funkciis plu simpla preĝejo. Post la socialisma erao la poloj rericevis ĝin.
Konstruaĵo
La moderna konstruaĵo havas en la maldekstra flanko vastan kvadratan, bastionan turon. Same maldekstre, sed malantaŭe situas alia, pli malalta rondforma turo. Ekstere sur la muro oni metis memortabulon pri hombuĉado en Katyń. Menciindas la ornamriĉaj fenestroj, kies bildoj prezentas polajn kaj hungarajn sanktulojn, ekzemple Ladislao la 1-a (Hungario), Sankta Kinga, Adalberto el Prago. La pentritaj vitraj fenestroj ĉe la sanktejo prezentas Sanktan Marian kun Jesuo, pli supre Sankta Triunuo estas videbla. Ĉefa ornamaĵo de la ĉefaltaro estas Nigra madono laŭ Częstochowa. Estas 2 flankaj altaroj pri Nigra Madono kaj Koro de Jesuo. József Palka kreis la vitralojn.
Bual
Bual estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
IANA (apartigilo)
IANA estas mallongigo aŭ akronimo kiu povas signifi (interalie):
Kalia amino-benzoato
Kalia amino-benzoato aŭ C7H6KNO2 estas organika aromata salo de 4-amino-benzoata acido, kristalblanka pulvoro, tre solvebla en akvo kaj aprobita de Usona Manĝo- kaj Drogo-Instituto kiel kuracilo por traktado de mamuloj kontraŭ glukozo-tokseco. Ĝi estas vaste disdonata en naturo kiel B kompleksa faktoro. Ĝi ankaŭ okazas libera sub ĝia estera formo.
1726
En la jaro 1726 post Kristo okazis, interalie:
Valdas Adamkus
Valdas ADAMKUS naskita Voldemaras Adamkavičius je la 3-a de novembro, 1926) estis Prezidanto de Litovio de 1998 ĝis 2003 kaj denove de 2004 ĝis 2009.
Biografio
Adamkus naskiĝis en Kaŭno. Lia patro estis unu el la unuaj estroj de la Lernejo de la Litova Aera Forta en la Respubliko Litovio. Kiel juna viro li aliĝis la fortojn luktantajn kontraŭ la unua sovetia okupo de 1940. Dum Dua Monda Milito, lia familio fuĝis el Litovio por eviti la duan sovetian okupon en 1944. Li studis en la Universitato de Munkeno en Germanio antaŭ ol elmigri al Usono en 1949. Flua en kvin lingvoj - litova, pola, angla, rusa kaj germana - li servis kiel suboficiro kun la usona militista spionaro en la 1950-aj jaroj.
Adamkus laboris en la usona Agentejo pri Mediprotekto (EPA) kaj estis nomumita regiona administranto de Prezidanto Ronald Reagan en 1981. Antaŭ kiu li laboris por la EPA en Cincinnati. Li estis responda por ĉiuj programoj pri aero, akvo, danĝeraj reziduoj kaj aliaj polucioj en Ilinojso, Indianao, Miĉigano, Minesoto, Ohio kaj Viskonsino. En 1985, Prezidanto Reagan prezentis lin kun la prezidenta Premio por Distinginda Federala Civila Servo, la plej alta honoro kiu povas esti atribuita al usona ŝtata dungito.
Litova prezidanteco
Abrupte post lia forlaso de la EPA, Valdas Adamkus movis reen al Litovio. Li decidis sin prezenti por prezidanteco en 1998, kaj li alfrontis laŭleĝan batalon en la litovaj tribunaloj, kie duboj ekestiĝis ĉu Adamkus estis elektebla por prezidanteco pro la longeco de tempo kiun li pasigis eksterlande. Tamen, la tribunalo solvis la kazon favore al li, kaj ne restis aliaj malhelpoj ol lia Usona civitaneco, kiun li oficiale rezignis ĉe la amerika Ambasadejo en Vilno. Li estis elektita kiel Prezidanto de Litovio en 1998, venkante al Artūras Paulauskas. Li oficis de tiam ĝis 2003.
Li denove prezentiĝis en la balotoj, sed estis neatendite venkita de Rolandas Paksas. Paksas suferis skandalon de 2003/2004, kaj estis forigita de oficejo. Adamkus denove prezentiĝis al por la prezidanteco denove kaj estis re-elektita.
Barbado en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde 1968 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 13 someraj eldonoj de la sporta evento, kvankam jam en 1960 barbadaj sportistoj kontribuis al olimpika tramo de la mallongdaŭra Federacio de Karibaj Insuloj. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis barbadaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte unu medalon: Temis pri bronza medalo en la Somera Olimpiko 2000.
Hitomi Kanehara
Hitomi KANEHARA (japane: 金原 ひとみ, Tokio, ) estas japana verkistino.
Ŝi lasis la studojn kun 15 jaroj por dediĉi sin al la literaturo apogita de sia patro, la instruisto de literaturo, verkisto de infana romano kaj tradukisto Mizuhito Kanehara.
Noosfero
Noosfero estas termino de nous kreita de Pierre Teilhard de Chardin por nomi, simile je la atmosfero sfero da aero tutĉirkaŭ la Tero, la biosfero, sfero da vivaĵoj k.s., jonosfero, ktp, la "sfero" konsistigita fare de la mensoj, kiu laŭ li konsistiĝos kiel ia tuta organismo kiu kadre de lia teologio strebos fine al kosma Kristo. Poste uzita de aliaj fakistoj.
(18557) 1997 CQ11
(18557) 1997 CQ11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Terra Botanica
Terra Botanica estas amuzparko norde de la urbo Angers (Francio), kun temoj rilataj al vegetaloj, biodiverseco kaj utiligado de la plantoj. Malfermo okazis la 10-an de aprilo 2010.
Grandeco de la parko estos 17 hektaroj : 60000 kvadrataj metroj de ĝardenoj kaj 25000 da akvo-spacoj.
Historio
La unua nomo de la parko Terra Botanica estis Parc du végétal. Anoncon de la definitiva nomo faris Christophe Béchu, prezidanto de la Ĝenerala Konsilio de la departemento Maine-et-Loire dum la inaŭguro de la 21-a foiro pri Vegetaloj okazinta en Angers de la 22-a ĝis la 24-a de februaro 2006. .
La 4-an de oktobro 2009, 10804 homoj antaŭ-premiere malkovris la parkon dum malferma tago al la laborejo, kaj la 4-an de aprilo 2010 la parko estis inaŭgurita kun ĉeesto de politikuloj kaj publiko (inter 4000 kaj 5000 homoj).
Situo
La parko situas en la franca departemento Maine-et-Loire, ĉe la limo de la komunumoj de Angers kaj Avrillé, sur parto de la eks-flughaveno de Angers-Avrillé.
Ĝi estos rekte alirebla el aŭtovojo A11 (elirejo n°16). Ekde junio 2011, tramo ligos ĝin al la trajnstacio de Angers.
La parko
La frapfrazo de la parko kunligas la temon al la geografia situo : « Vivez en Anjou la grande aventure du végétal » (Vivu en Anjou la grandan aventuron de vegetaloj)
Sur 11 hektaroj, al la vizitantoj la parko proponos ĉirkaŭ 40 allogaĵojn kaj amuzaĵojn diskonstruitajn ene de kvar grandaj temspacoj nomitaj "universoj" :
Krom tiuj kvar spacoj, estos ankaŭ la "koro", kie situos la akceptejo (kun biletejo kaj vendejo de memoraĵoj), la reklamejo pri Anjou-regiono kaj du restoracioj.
Jara aktivado
Atendataj jare estas 400 000 vizitantoj, kun ekonomiaj konsekvencoj en la transportoj, restoraciaj servoj kaj turismo de la regiono. Celo estas, ke la parko iĝu motoro de la Anjou-turismo kaj ĉefa centro al la aliaj turismejoj de la departemento Maine-et-Loire.
Oni celas farigi la parkon ankaŭ montrofenestro de la regiona aktivaĵaro pri plantoj en Anjou. Tiucele la parko disponos grandan aferistan centron kun 350-kvadratmetra ekspoziciejo, 325-loka amfiteatro kaj 4 alĝustigeblaj ĉambroj.
En la parko laboros jare ĉirkaŭ kvindek dungitoj (por la ĉiutaga prizorgado de la plantoj) kaj ĉirkaŭ sesdek dungitoj dum la malferm-sezono, tio estas dum la florad-periodoj (de printempo ĝis aŭtuno, kun antaŭvidita pintsezono de majo al septembro).
Notoj
Ĉi tiu paĝo estis originale verkita el la franca versio.
NGC 7689
NGC 7689 (aliaj indikoj — ESO 192-7, IRAS23305-5422, PGC 71729) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Benedek Árkosi Gelei
ÁRKOSI GELEI Benedek [pr. a:rkoŝi] estis hungara instruisto, kuracisto kaj verkisto naskiĝinta en Árkos la ? kaj mortinta en Koloĵvaro en 1661.
Kariero
Árkosi Gelei post Koloĵvaro studis inter 1636 ĝis 1644 en Padovo kaj en 1642 li havigis diplomon de kuracisto. Post sia reveno li estis pro nekonataj kialoj malliberigita en Vieno kaj poste en Linco. Ekde 1645 ĝis sia morto li estis instruisto de la unitariisma kolegio kaj kuracisto en Koloĵvaro. Li mortis je pesto.
Gutaperko
Gutaperko estas rezina gumo, speca izomero de kaŭĉuko, uzata precipe por tegi elektrajn kablojn (C2H8)n. Ĝi malmoliĝas en malpli alta temperaturo ol kaŭĉuko kaj ĝi ne estas elasteca, sed ĝi iĝas formebla en varmega akvo. Oni uzas ankaŭ en la dento-teknologio. Gutaperkon donas la arboj gutaperka arbo (Palaquim gutta) kaj Payena leerii en Sud-Orienta Azio. Nuntempe oni prenas la sukon nur el la folioj kaj la arbojn oni kultivas en plantejoj.
Batalo de Crécy
La batalo de Crécy (aŭ ankaŭ Cressy en la angla) estis batalo, kiu okazis la 26-an de aŭgusto 1346 proksime al la franca vilaĝo Crécy-en-Ponthieu. Ĝi estis unu el la plej gravaj bataloj de la Centjara Milito.
Pro la kombinado de novaj armiloj kaj taktikoj, ĝi estis ofte konsiderita de historiistoj kiel la simbola fino de kavalireco.
La Princo Eduardo komandis la anglan avangardon en la, kaj tiele lia patro intence permesis ke li venku en la batalo.
Ludoviko la 1-a, grafo de Flandrio estis mortigita en la Batalo de Crécy.
Florstadt
Florstadt - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wetterau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Halina Chajęcka
Halina CHAJĘCKA (naskiĝis la 3-an de januaro 1918 en Lublin, mortis la 8-an de julio 2008 samloke) - pola oficistino en Ministerio pri Komunikado en Varsovio, partoprenanta Katolikan Esperanto-movadon kunlabore kun episkopo Władysław Miziołek.
Ŝi finis klasikan filologion ĉe Katolika Universitato de Lublin. Esperantistiĝis lige al UK 1959 en Varsovio. Organizantino de mesoj kaj religiaj ekzercoj por katolikoj. Membrino de IKUE kaj PEA. Partoprenantino de IKUE-Kongresoj kaj UK 1963 en Sofio.
Estância Velha
Estância Velha estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 42.574 loĝantojn en 2010.
Gumo
Gumo estas elasta materialo, kiu estas produktita - originale - el suko de kelkaj tropikaj plantoj (natura gumo aŭ kaŭĉuko) aŭ el nafto kaj alkoholo (sinteza gumo, kaŭĉuko).
La gumon priskribis laŭ sciencaj kriterioj unuafoje la francaj C.-M. de la Condamine kaj François Fresneau post sud-amerika ekspedicio en 1736. La komerca sukceso de la gumo okazis post kiam Charles Goodyear inventis ĝian vulkanizadon en la komenco de la 1840-aj jaroj.
La natura gumo
Oni produktas la naturan gumon (kaŭĉukon) el diversaj plantoj, plej ofte el Hevea brasiliensis. Tiu molligna arbo devenas el Brazilo kaj disvastiĝis dismonde. Oni nun prenas ties sukon (la latekson) plej grandkvante en Indonezio, Srilanko, Malajzio.
La latekso troviĝas en floemo de la H. brasiliensis. Oni vundas la floemon kaj kolektas, aglutinas tion per fumado super fajro. Moderna metodoj estas la koagulado per vinagra acido, kemiaĵoj aŭ traktado per varmega aero.
Ĉar la natura gumo malfacile varmiĝas, ĝi estas grava krudmaterialo por pneŭoj de konkursaŭtoj, ŝarĝaŭtoj, busoj, aviadiloj.
Araba gumo estas produkto de arboj el la genro akacio, speciale la Acacia senegal (ankaŭ A. arabica aŭ A. verek) kaj la Acacia seyal. Araba gumo estas rezineca gumo kiu liberiĝas kiam la ŝelo de la arbo estas difektita.
Sinteza gumo
La natura gumo estis malfacile uzebla, ĉar ĝi moliĝis somere, dum vintre ĝi iĝis malelasta, rompiĝema. Tiun problemon solvis Charles Goodyear per la vulkanizado, kio estas kunmiksado de la gumo kun sulfuro kaj plumbokarbonato.
Komence de la 1900-aj jaroj aperis la organikaj kemiaj vulkaniziloj kaj antioksidantoj. Tiuj pli rapide reguligis la proceson kaj la gumo ne iĝis rompiĝema. Oni pli poste malkovris la efikon de fulgo, kiu grandigas la fortecon kaj daŭrvivecon de la gumo.
La analizo de la guma kemio kondukis al ekuzo de izopreno, kiu estas transformebla en gumsimilan materialon per polimerizado. La germanaj sciencistoj produktis ĉirkaŭ 2 300 tunojn da sinteza gumo dum la unua mondmilito. Oni ellaboris diversajn metodojn en la 1930-aj jaroj pri polimerizado en Germanio, Sovetunio, Britio, Usono.
La plej gravaj sintezaj gumoj estas la butadien-stirol-kunpolimeroj, la diversaj butadienaj kopolimeroj, la kloroprenaj polimeroj (neoprenoj), la polisulfidaj polimeroj (tiokoloj), la izobutilenaj polimeroj (butil-gumoj), la silikonoj kaj la silikongumoj (miksaĵo de natura kaj sinteza gumoj). Gravas ankaŭ la moligitaj vinil-kloridaj kaj vinil-acetataj polimeroj kaj kopolimeroj.
Slango
Oni ofte uzas tiun vorton en Esperanto por aludi la kondomojn.
Bargen BE
-
Geografio
Bargen situas en la Berna Lagolando proksimume 15 kilometrojn sude de la urbo Bielo, ĉe la suda bordo de la Hagneck-Kanalo. En okcidento la komunumon pasas la Unterwaser-Kanalo, kiu kondukas de la elektrocentralo Kallnach al la Hagneck-Kanalo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bargen kun la kvartaloj Bifang kaj Moosgasse.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,87 km², de kiuj 18,6% estas kovritaj de arbaro, 70,5% servas por agrikulturo kaj 7,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bargen limas en nordo al Walperswil, en nordoriento al Kappelen, en oriento al Aarberg, en sudoriento al Radelfingen, en sudo al Niederried ĉe Kallnach, en sudokcidento al Kallnach, kaj en okcidento al Siselen.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Aarberg al Kerzers kaj la kantona ĉefvojo n-ro 237 de Aarberg al Neŭŝatelo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 troviĝas proksimume 2 kilometrojn oriente, oriente de Aarberg. Per stacidomo ĉe la trajnlinio de Lyss al Kerzers la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bargen datiĝas el la jaro 1228 jam kiel Bargen. Dum mezepoko Bargen estis parto de la Senjorujo Aarberg kaj fariĝis kun ĝi en la jaro 1375 havaĵo de la urboŝtato Berno. Per la Ĵurasa Akvejokreot de la 19-a jarcento grave aliformiĝis la aspekto de Bargen pro la konstruo de la Hagneck-Kanalo kaj la Unterwasser-Kanalo, kiuj nuntempe karakterizas la komunuman strukturon.
Regionhistoria muzeo de Treffurt
Priskribo
Flanka konstruaĵo de la historioza Trott-kortego gastigas ekde 1982 la regionhistorian muzeon de la urbo. Je la komenco de la 2000-aj jaroj la tuto restaŭritis ekstere kaj enhave. En la nuna elmontrado la urbo kun sia historio kaj siaj historioj denove plej gravas.
Kolektoj
Oni estas memorigita pri famuloj el la urbo, pri la historio de la Burgo Normannstein, la metioj, la industrio. Ĉe la unuopaj temoj estas multo da objektoj; kelkaj eĉ datumas de la neolitiko. Gravas ankaŭ la dokumentadoj pri la mezepoka periodo koncerne la evoluon burgan-urban. Prezento de la urbo kaj de la fontoj de ĝia riĉeco de la 18-a ĝis la 20-a jarcentoj havas alian eminentan lokon.
En apartaj salonoj troviĝas atelieroj de ŝufaristoj, cigarfaristoj, linprilaboristoj, potfaristoj.
Menciindas ankaŭ sekcio pri la geologio de la Werra-valo kaj pri tradiciaj kostumoj el Treffurt kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 161
Estienne Roger
Estienne ROGER (1664 aŭ 1665 en Caen, Francio – 7a de julio 1722 en Amsterdamo) estis franclingva presisto, librovendisto kaj publikigisto de partituroj kiuj laboris en Nederlando.
Roger koncentriĝis en historioj, gramatikoj, vortaroj kaj finfine iĝis fama publikigisto de muzikaj verkoj. Inter 1696 kaj 1722 li publikigis ĉirkaŭ 500 eldonojn de muziko verkita en ampleksa gamo de komponistoj.
En 1711 li publikigis la verkon de Antonio Vivaldi nome Opus 3 "L'estro armonico", kolekto de 12 konĉertoj por unu, du kaj kvar violonoj kun kordinstrumentoj.
Roger estis fama pro la gusto kaj akurateco de sia verkaro kaj pro sia kapablo vendi grandajn eldonojn kiujn li reklamadis en la tuta Okcidenta Eŭropo. Komercaj konektoj kun Roterdamo, Bruselo, Liege, Parizo, Kolonjo, Leipzig, Halle (Saale), Berlino, Hamburgo kaj Londono certigis al li internacian atingon.
Chevrières (stacidomo)
Chevrières estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Oxford University Press
Oxford University Press (Oksforda Universitata Eldonejo) (OUP) estas la plej granda universitata eldonejo en la mondo. Ĝi estas sekcio de la Universitato de Oksfordo kaj estas regataj per grupo de 15 akademianoj nomumitaj fare de la vickanceliero konataj kiel la delegitoj de la gazetaro. Ili estas gvidataj fare de la sekretario de la delegitoj, kiu funkcias kiel la ĉefa oficulo de OUP kaj kiel ĝia plej grava reprezentanto sur aliaj universitatokorpoj. Oxford University uzis similan sistemon por kontroli la gazetaron ekde la 17-a jarcento.
La universitato iĝis engaĝita en la presaĵokomerco ĉirkaŭ 1480, kaj iĝis grava printilo de Biblioj, preĝolibroj, kaj sciencaj verkoj. Ĝia gazetaro akceptis la projekton el kiu aperis la Oxford English Dictionary (Oksforda Angla Vortaro) en la fino de la 19-a jarcento, kaj disetendiĝis renkonti la ĉiam altiĝantajn kostojn de la laboro. Kiel rezulto, la lastaj cent jaroj vidis Oksfordon publikigi infanlibrojn, lernolibrojn, muzikon, ĵurnalojn, la klasikseriojn de la mondo, kaj furorantan vicon da tekstoj pri anglalingva instruado por egali ĝiajn akademiajn kaj religiajn titolojn. Movoj en internaciaj merkatoj kondukis al la eldonejo etendi oficojn ekster Britio, komenciĝante kun Novjorko en 1896.
Benzinmotoro
La benzinmotoro esta eksplodmotoro funkcianta laŭ la ciklo de Otto. Ĝi povas esti dutakta aŭ kvartakta piŝtomotoro aŭ Wankel-motoro.
La eksplodigo de la benzino-aero miksaĵo en la cilindro okazas helpe elektra sparkilo, kontraŭe al dizelmotoro, kie la kunpremita aero varmegiĝas tiel, ke la injektita fuelo ekbrulas mem.
MNO
La vorto havas plurajn signifojn:
Stacio Kaga-Kasama
Stacio Kaga-Kasama (japane: 加賀笠間駅 [Kaga-Kasama-eki], angle: Kaga-Kasama Station) estas fervoja stacio en Hakusan, Gubernio Iŝikaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
NGC 7690
NGC 7690 (aliaj indikoj — ESO 240-6, FAIR 1049, IRAS23303-5158, PGC 71716) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĝibutio en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde 1984 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 9 someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis ĝibutiaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte unu medalon: Temis pri bronza medalo pri maratono en la Somera Olimpiko 1988.
Nola (apartigilo)
Nola havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Buzz Aldrin
Buzz ALDRIN [buz oldrin] (naskiĝis la 20-an de januaro, 1930) estas usona kosmonaŭto. Li estis la dua homo sur la Luno.
Aldrin naskiĝis en Montclair, Nov-Ĵerzejo. Sian originan nomon Edwin Eugene ALDRIN Jr li laŭleĝe ŝanĝis al Buzz Aldrin, en 1988.
Studinte en la militakademio de West Point li fariĝis kolonelo de la Usona aerarmeo. En la milito kontraŭ Koreio li agadis kiel piloto. En la jaro 1963 li doktoriĝis en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Samjare oni elektis lin por kosmoprogramoj.
Por la programo Gemini 9 (1966) li estis rezerva piloto, dum Gemini 12 (1966) li estis piloto, krome li estis rezerva komandanto por Apollo 8. Per Apollo 11 li en julio 1969 atingis la Lunon, kaj post Neil Armstrong li estis la dua homo, kiu marŝis sur la luno. La tria kolego, Michael Collins, dume restis en la kosmoŝipo.
Aldrin forlasis la kosmoentreprenon NASA en 1971 kaj fariĝis estro de la kosmonaŭta lernejo Edwards Air Force Base (ARPS) en Kalifornio. En 1972 li forlasis la aerarmeon kaj fariĝis konsilanto de helporganizaĵo. Li nuntempe vivas en Suda Kalifornio, donas konsilojn al la firmao Starcraft Enterprices kaj prelegas. Du librojn li verkis: Return to Earth kaj Men from Earth.
Pembrokeshire
Pembrokeshure estas graflando (angle, "county") en sudokcidenta Kimrio. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis iom pli ol 114 mil loĝantojn.
Urboj
La ĉefurbo estas Haverfordwest. Aliaj urboj estas:
Geografio
Je tri flankoj de Pembrokeshire estas marbordo kun multaj golfoj, sablaj plaĝoj kaj gravaj marbirdaj nestejoj. 300-kilometra longdistanca piedvojo laŭiras la marbordon. Ĉe Milford Haven estas granda estuaro kiu servas kiel haveno por naftocisternŝipoj.
En la nordo de Pembrokeshire situas Montetoj Preseli, erikejo kun multaj prahistoriaj restaĵoj. La sudo estas plejparte malalta kaj ebena.
Historio kaj lingvoj
Dum la 10-a jarcento la anglosaksoj invadis la sudon de Pembrokeshire. La normandoj sekvis ilin la sekvantan jarcenton. Pro tio la angla lingvo estas ĝenerale uzata en la sudo, kaj en la nordo pli da homoj parolas la kimran.
En 1138 Pembrokeshire iĝis oficiale graflando sub Gilbert de Clare (1-a grafo de Pembroke).
Industrioj
La ĉefaj industrioj estas:
Burda (vilaĝo)
Burda (hungare: Borda) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 494 loĝantojn (rumanoj), en 1992 473. Ĝi estis unue menciita skribe en 1588. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Budureasa.
Echtershausen
Echtershausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La Roche-Maurice (stacidomo)
La Roche-Maurice estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en La Roche-Maurice, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
(42554) 1996 RJ28
(42554) 1996 RJ28 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Benedek Árkosi
ÁRKOSI Benedek [pr. a:rkoŝi] estis hungara instruisto naskiĝinta en Árkos en 1614 kaj mortinta ?.
Kariero
Árkosi estis reformita kolegia rektoro. Li studis en Gyulafehérvár, Leiden kaj Franeker. Li ekkonis la puritanajn ekleziajn ideojn kaj disvastigis tiujn en la kolegio de Gyulafehérvár inter 1647–50. Tie li renkontiĝis kun János Apáczai Csere. Pro liaj konceptoj oni lin eksigis el lia posteno en 1649, sed je interveno de reganto Sigismondo Rákóczi, oni relokigis lin. De tie li verŝajne en 1650 foriris al pastra posteno.
14564 Heasley
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan profesoron pri astronomio James N. Heasley, kiu plenumis sian Ph.D ĉe la Universitato Yale en 1973 kaj studis la stelajn pulsojn kaj loĝantarojn ĉe la Instituto de Astronomio en Honolulu.
Richard von Weizsäcker
Richard Freiherr von WEIZSÄCKER (naskiĝis la 15-an de aprilo 1920 en Stutgarto, mortis la 31-an de januaro 2015 en Berlino ) inter la jaroj 1981 kaj 1984 oficis kiel ĉefurbestro de Berlino, kaj inter 1984 kaj 1994 estis federacia prezidento de Germanio. Li estis membro de la politika partio Christlich Demokratische Union Deutschlands (CDU).
Formalan sidejon li (kiel ĉiuj antaŭaj prezidentoj kaj la posteulo Roman Herzog) havis en la klasicisma kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma vilao Hammerschmidt en Bonno.
Lia edzino Marianne von Weizsäcker, dum la prezidenteco de sia edzo estis protektantino de asocio por la medicina prizorgo de patrinoj, kaj ekde 1994 koncentriĝas pri subteno de asocio por la socia reintegrigo de eksaj drogodependuloj. Unu lia filo estis la mortigita kuracisto Fritz von Weizsäcker.
NGC 7691
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Greka Ruĝa Kruco
La Greka Ruĝa Kruco - greke Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, transliterigite Ellinikós Erythrόs Stayrόs - estas societo de humanitara helpo en Grekio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Ponto Nomentano
Ponto Nomentano estas ponto de Romo sur la rivero Aniene en la kvartalo Monte-Sacro. Ĝi estas por piedirantoj ponto.
Historio
Estis unu el la plej gravaj eksterurbaj pontoj de antikva Romo. La unua ponto estis konstruita je la 1a jarcento a.K. el kvadrataj blokoj de tofo.
Kronologio
dum aŭtuno, precize je la 22a de novembro.
Esteio
Esteio estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 42.574 loĝantojn en 2010.
Nijasar Kaverno
Nijasar Kaverno (perse: غار نیاسر), kio nomiĝas ankaŭ Talare Rais Kaverno (perse: غار تالار رئیس), estas unu el la mirigaj vidindaĵoj de tre historia urbo Kaŝano en Irano. La kaverno troviĝas apud Nijasar vilaĝo, kaj ĝuste tial nomiĝas ĉi tiel. La turisma allogeco de la kaverno pleje estas pro tio ke ĝi estas tute hom-farita antaŭ preskaŭ 2000 jaroj. Laŭ esploradoj la kavernon oni konstruis por okazigado de religiaj ritoj kaj ceremonioj – kvankam ankaŭ aliajn celojn oni divenis por ĝia estigado.
Strukturo
Nuntempe Niasar Kaverno, kion konsistigas ŝtonaj sinsekvaj kaj tre kompleksaj tuneloj, taksiĝas kiel vidinda turisma allogaĵo de Kaŝano. Krom la tunela ĉeno, ekzistas ankaŭ multaj ĉambroj kaj ĉambretoj kune kun multnombraj putoj tra la tuta kaverno. Alirebleco de la profundaj partoj de la kaverno sen hodiaŭaj progresintaj rimedoj apenaŭ estas imagebla.
Entuta longo de la kaverno estas ĉ. 2500 metroj, sed ĝia larĝo en plejmultaj partoj estas malpli ol unu metro. La alto de la kaverno plejparte estas malmulta, kaj la plej alta punkto de la kaverno altas ĉ. 7.1 metrojn, dum la minimuma alto de la kaverno estas 0.5 metron. La plej profunda puto estas ĉ. 10 metrojn funda, kies muroj enhavas piedingojn por tre faciligi onian iradon ĉu malsupren ĉu supren.