cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Himno al la Karitato
Kunteksto
La plejgranda parto de la antaŭa ĉapitro estas dediĉita al la karismoj nome al la donoj de la Sankta Spirito, kiel la profetio aŭ la dono de la lingvoj (Glosolalio) (12,1-10. El la vortoj de Paŭlo ŝajnas travidiĝi speco de konflikto rilate la posedon de tiuj donoj, kaj ĝuste pro tio li daŭrigas klarigante ke ankaŭ en la diverseco de karismoj, se mankas la Karitato, ili nenion valoras.
Enhavoj
La epistola ero, kiu estas substance ekzaltado de la virto de la kristana amo (Karitato) proponita kiel la precipa inter la kristanaj virtoj,povas estis dividita en tri partoj:
Memorindaj citaĵoj pri eroj de tiu himno
La ero estis reellaborita ankaŭ en literaturaj verkoj kaj en kristanaj liturgiaj kantoj kaj en pentrarto kaj skulptarto ktp.
Krom la kristanaj sanktuloj kaj kreantoj de la karitataj institucioj, kiel Jozefo Benedikto Cottolengo, kiuj el ĝi inspiriĝis kaj laŭ ĝi kondukis sian agadon, foje tiu himno estas menciata aŭ paradokse paŭsata. Tia estas la kazo de angla George Orwell kiu en la novelo Teni la Aspidistron Fluganta de 1936 citas tiun himnon anstataŭante al vorton “Karitato” per la vorto “mono”, distordante kaj intence aliigante la sencon: “Mono kapablas longe rezisti, kaj bonfaras; mono ne envias; mono ne fanfaronas, ne ŝveligas sin (13,4) [...]”.
El versego de tiu himno al la Karitato (13,12): “Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele; sed tiam okulon ĉe okulo; nun mi konas laŭparte; sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita” oni formis la titolon de la filmo Kiel per spegulo (svede: Såsom i en spege) de Ingmar Bergman.
La tuta himno al la Karitato estas teksto de muzika komponaĵo kiu aŭdiĝas kiel akustika trako en la Trois couleurs: Bleu de Krzysztof Kieslowski, kantata en la greka lingvo.
NGC 1958
NGC 1958 (alia indiko — ESO 56-SC119) estas globa stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Palazzo dei Priori (Peruĝo)
La Palazzo dei Priori (eo: palaco de la estroj) estas palaco en Peruĝo, ĉefurbo de la regiono Umbrujo en Italujo. La palaco de la urbestraro entenas aron da interesaj salonoj kaj ĉambroj. Oni konstruis la domon ĝis en la 16-a jarcento ĉefe el travertino kaj el blankaj kaj ruĝaj ŝtonoj el najbara Bettona.
La Kunvenejo de la Urbestroj (‘Sala dei Priori’ kaj ‘Sala dei Notari’) el 1293 havas per siaj ok apogarkoj tre eksterordinaran formon. Apogarkoj estas arkoj, kiu staras oblikve al la ĉefdirekto de ĉambro kaj stabiligas la du kontraŭstarajn murojn unu kontraŭ la alia.
Muroj kaj tegmento komercokolegarejo ('Collegio della Mercanzia') el la 15-a jarcento havas lignotegaĵon tre malkutiman por Italujo. Tiajn ekipaĵojn oni kutime nur konas el la nordaj, klimate pli malvarmaj landoj.
La Aŭdiencosalono ('Sala dell’ Udienza') de la Monŝanĝisto-Kolegaro ('Collegio del Cambio') apartenas al la plej belaj kaj plej bone konserviĝintaj internaj ĉambroj kaj devenas el la jaro 1452. Ĝi troviĝas en la okcidenta parto de la palaco. Al granda komercurbo kiel Peruĝo en la mezepoko apartenis ebleco, interŝanĝi la diversajn valutojn, kiuj ĉi tie renkontiĝis. La muraj kaj tegmentaj petraĵo ekestintaj inter 1496 kaj 1500 devenas de Pietro Perugino kaj eble eĉ de lia tiama lernanto Rafaelo.
Ganzenhoef (amsterdama metrostacio)
Ganzenhoef estas metrostacio sur la linio 53 de la Metroo de Amsterdamo.
Haus der Technik
Haus der Technik, mallonge HDT, estas la plej malnova, sendependa pliklerigejo kun sidejo en Essen kaj filioj en Berlino, Bremerhaven kaj Munkeno.
La ĉefdomo planita de Edmund Körner, monumentprotektata ekde 1987, troviĝas norde de la ĉefa stacidomo de Essen kaj loĝigis ĝis 1934 la tiaman borson de Essen.
Sidejo de la borso de Essen
Jam en 1855 el privata borsosocieto kadre de regulaj dimanĉaj intertraktoj ekestis la borso de Essen, kiu komence ekzistis nur du jarojn. Laŭ instigo de la minekspluata asocio la borso reekvivis la 21-an de decembro 1865. La petita oficialiĝo tamen estis rifuzata en 1866. Oni komercis per akcioj de minekspluataj kaj feroŝtalaj societoj, de la fervojsocieto Bergisch-Märkische Eisenbahn-Gesellschaft kaj ankaŭ per industri-obligacioj. En 1880 la borso de Essen estis subigata al la observado de la komerca ĉambro kaj ricevis je tio borsan regularon. La pezocentro de la komerco estis la valorpaperoj de la karboŝtala industrio.
En 1905 la borsoj de Duseldorfo kaj Essen formis interligon. Ekde novembro de la jaro la periodaj borsaj kunvenoj okazis en ambaŭ urboj. Komence de la Unua Mondmilito la borso devis fermiĝi fine de julio de 1914. Post kiam en la militaj jaroj anstataŭaj komercoj dum neoficialaj kunvenoj pri valorpaperoj de la militvara industrio kaŭzis pligrandigajn partojn, oni recomencis borsolistigi la 1-an de januaro 1918, je kio la kreska inflacio postlasis signojn.
En 1924/1925 oni translokis la borson de Essen en la novan borsodomon aparte konstruitan de arĥitekto Edmund Körner, la nuna Haus der Technik. La konstruo de ĉi tiu domo komenciĝis jam en 1922.
En 1934 oni fermis la borson de Essen. Tiu ĉi fermo rezultis el dekreto de la regna ministro pri ekonomiaj aferoj Kurt Schmitt, kiu por pli bone funkcia merkato por valorpaperoj reduktis la nombron de borsoj de 21 al 9. Tiel la borso je Duseldorfo transprenis la taskojn de tiu de Essen.
Haus der Technik
Dum la [Dua Mondmilito]] HDT estis plene ruinigata la 5-an de marto1943 dum bombatako. La biblioteko kaj la patentejo. Jam antaŭ la rekonstruado de la domo la 24-an de aprilo 1946 okazis la unua prelego post la milito. En la sama jaro la RWTH Aachen instalis tie unu el siaj filioj.
La fakta rekonstruado okazis inter 1951 kaj 1953. Je tio oni altigis la domon per unu etaĝo kaj ŝanĝis la eksteraĵon de la arkaĵaro, kiu siatempe ne estis sendisputa. La nuna domo havas post alikonstruo de la malnova borsejo pli ol 40 seminariejojn kaj kongresejojn kun entenkapablo da inter 10 kaj 570 partoprenantoj.
Ivančena
Ivančena (925 m super marnivelo) estas ŝtona tumula memorindaĵo en Moraviasileziaj Beskidoj inter Malchor kaj Kykulka sub la supro de la Lysá hora. Ĝi estis konstruita por memorfesti la kvin skoltojn, kiuj estis ekzekutitaj fare de germanaj nazioj pro sia implikiĝo en la kontraŭnazia rezisto.
La tumulon fondis la 30-a Skolta sekcio de Moravia Ostrava nome la 6-an de oktobro 1946 por memorfesti la kvin membrojn de la "Rezisto de Silezia Skolt-organizo", kiuj estis ekzekutitaj la 24-an de aprilo 1945 en Teŝino en la juda tombejo.
La tumulo estas nun simbolo de patriotismo, kuraĝo kaj amikeco. Ĝi okupas ĉirkaŭ 40 kvadratajn metrojn kaj 195 kubajn metrojn. Ĝi etendiĝas al alteco de 4 m. Ĝis 1989, la tumulo estis ankaŭ simbolo de rezisto kontraŭ subpremo dum la komunismo. Dum la tempo de la komunismo faris marŝojn al ĝi skoltoj dum la skoltado estis kontraŭleĝa tiutempe kaj venadis ankaŭ trampoj. La marŝoj estis kontrolataj de la tiama komunisma sekreta polico.
Pilgrimadoj al la tumulo daŭras ĝis hodiaŭ. Sabate, proksime al la 24-a aprilo tien iras skoltoj de la tuta lando Ĉeĥio kaj dimanĉe trampoj. La tumulo estas ankoraŭ kreskanta kaj estas formita de ŝtonoj devenantaj de ĉirkaŭ la mondo. Lastatempe, tamen, la tumulo de ŝtonoj malintegras kaj falas. Skoltoj do anoncis kolekton por ties reakiro.
Klára Labancz
LABANCZ Klára [labanc] estas rumania hungara scenejdekoraciistino. Ŝi naskiĝis en Turda la 22-an de aŭgusto 1956.
Kariero
Klára Labancz akiris diplomon en 1974 en Arta Altlernejo de Kluĵo. Inter 1974 kaj 1976 ŝi estis fasondizajnistino en Arado, de 1977 ŝi estis scenejdoraciistino en Turda, Kluĵo, Sibio, Satmaro, Târgu Mureș ka Kisvárda. Ŝi vivas en Turda.
Bionectria ochroleuca
Bionectria ochroleuca estas specio de la familio Bionectriaceae. Gia anamorfo estas Gliocladium roseum alinomata Clonostachys rosea f. rosea.
Uzo
Ĝi estas uzata por lukti kontraŭ sklerotoj de Claviceps purpurea aŭ Sclerotinia sclerotiorum.
Ĥlorargirito
Ĥlorargirito aŭ klorargirito estas la minerala formo de arĝenta ĥlorido (AgCl). Ĥlorargirito ekzistas kiel duaranga mineralfazo en la oksidiĝo de kuŝejoj el arĝenta mineraloj. Ĝi kristaliĝas en la izometra - heksoktahedra kristalklaso. Tipe amasa nature ĝi troviĝis kaj kiel senkolora kaj kiel varieblaj flavaj kubaj kristaloj. La koloro ŝanĝas al bruna aŭ purpura pro ekspono al lumo. Ĝi estas tre milda kun Mohs-dureco de 1 al 2 kaj densa kun specifa gravito de 5.55. Ĝi estas konata ankaŭ kiel cerargirito kaj, suferinta la veterkondiĉon de la dezerta aero, kiel korna arĝento. Ankaŭ bromia klorargirito (aŭ embolito) estas ofta. Ĥlorargirito estas nesolvebla en akvo.
Ĝi estis unuafoje priskribita en 1877 el ekzisto en la distrikto Broken Hill (rompita monteto), Novsudkimrio, Aŭstralio. La nomo derivas el la greka ĥloros nome "palverda" kaj el la latina por arĝento, nome argentum.
Ňárad
Ňárad, hungare Csiliznyárad estas malgranda vilaĝo en Slovakio en Regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda. Pli fruaj slovakaj loknomoj estis Topoľovec kaj Čiližský Ňárad.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo de Danubo, laŭ traira flankovojo. Dunajská Streda troviĝas 18 km for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1468. Tiam la kampoj apartenis al familio Dóczy (dOci). En 1910 loĝis en la vilaĝo 659 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Győr (reĝa departemento), al distrikto de Csilizköz, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis tie 616 da homoj (586 hungaroj kaj 28 slovakoj).
Václav Klaus
Václav KLAUS (naskiĝis la 19-an de junio 1941 en Prago) estas ĉeĥa  politikisto. Li estis ĉefministro 1993–1997 kaj la dua prezidanto de Ĉeĥio de 2003–2013.
Opinioj pri la plivarmiĝo
En 2007, Václav Klaus publikigis Blua, ne verda planedo, responde al la filmo de Al Gore (en:An Inconvenient Truth), en kiu li akuzas la « naturmediistojn » disvastigi ideologion « same danĝeran kiel la komunismon », kiu « minacas liberecon, demokration kaj prosperon ». Aparte li emfazas la riskojn kiujn reprezentas laŭ li la naturmediismo por la libereco de la homo. Tiel, invitita ĉe UN por la internacia konferenco pri la klimata ŝanĝo, li prononcis la diskurson titolatan La ekologia alarmismo estas minaco por la libereco.
Buddy Catlett
Buddy Catlett (* 13-an de majo 1933 en Long Beach, Kalifornio; fakte George James Catlett) estas usona ĵaz-basisto kaj saksofonisto.
Vivo
Catlett studis en Seattle komence saksofonon kaj klarneton, poste li transiris al kontrabaso kiel ĉefinstrumento. Kiel saksofonisto li komencis sian karieron en la bando de Bumps Blackwell, al kiu proksimume 1950 apartenis ankaŭ Quincy Jones, Ernestine Anderson kaj Ray Charles. Komence de la 1950-aj jaroj la baso fariĝis lia ĉefa; tiam li ludis ĉe Horace Henderson en 1956/57, ĉe Johnny Smith en 1958/59, kaj ĉe Cal Tjader en 1959. Kun la Quincy Jones Big Band li koncertvojaĝis en 1959/60 tra Eŭropo (Freeand Easy); en la 1960-aj jaroj li muzikis ĉe Curtis Fuller/Freddie Hubbard, Junior Mance, Chico Hamilton, Johnny Griffin kaj Eddie Lockjaw Davis. Ekde 1961 ĝis 1964 li apartenis al la Count Basie Orchestra; en 1964/65 li estis membro de la bandego de Maynard Ferguson. En 1965 li prezentis kun Coleman Hawkins kaj Barry Harris en la novjorka Five Spot. Dum la dua duono de la 1960-aj jaroj li muzikis kun la ĉiustelularo de Louis Armstrong same kiel kun Roy Eldridge, Roland Hanna kaj Tyree Glenn. En la 1970-aj jaroj li laboris kiel liberprofesia muzikisto en Novjorko; en 1978 li reiris al Seattle, kie li ekde tiam laboris kiel basisto kaj saksofonisto kun lokaj bandoj, i.a. kun Michael Bisio.
Dumpase de sia kariero Catlett krome kunlaboris je surdiskigoj Bill Coleman (From Boogie to Funk, 1960), Ella Fitzgerald (Ella and Basie, 1963), Benny Bailey, Coleman Hawkins (Wrapped Tight, Impulse 1965), Frank Wess, Mel Tormé kaj Phil Woods.
Marcos Paulo
Marcos Paulo (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1999 ĝis 2000 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Herbert Zipper
Herbert Julius Zipper (naskiĝis el 27-an de aprilo 1904 en Vieno; mortis la 21-an de aprilo 1997 en Santa Monica) estis aŭstra-usona komponisto, dirigento kaj muzikinstruisto.
Herbert Zipper estis la filo de sukcesa inĝeniero kaj inventinto kies familio moviĝis en intelektaj rondoj.
Herbert Zipper studis muzikon ĉe la Viena Muzikakademio kun Joseph Marx de 1923 ĝis 1928 kaj ricevis trejnadon kiel dirigento. Li tiam kondukis la ensemblon Wiener Madrigalvereinigung. De 1930 ĝis 1933 Zipper estis dirigento kaj preleganto pri muzikteorio kaj komponado en Düsseldorf. Post kiam la nazioj ekregis en Germanio, Zipper iris reen al Vieno kaj fondis la Vienan Concertan Orkestron.
En 1938 Zipper estis arestita pro lia juda deveno kaj malliberigita en la koncentrejo Dachau, kie li estis la fondinto de la kaptito-orkestro. Kune kun la lirikisto Jura Soyfer li estis la kreinto de la kontraŭnazia kanto "Arbeit macht frei" ("Dachau-kanto"). En 1939 Zipper estis transdonita al koncentrejo Buchenwald kaj estis liberigita en la sama jaro post pagado de elaĉetomono kaj akiro de vizo por Gvatemalo.
Zipper fuĝis al la Filipinoj kaj fondis la Manilan Simfonian Orkestron tie, kun kiu li restis amikoj dum sia tuta vivo. Post kiam Japanio okupis Filipinion, Zipper estis nelonge arestita. Post lia liberigo li laboris subtere kaj faris spionlaboron por Usono.
En 1946 Zipper translokiĝis al Usono kaj akceptis instruan postenon en Novjorko por la historio de muziko kaj morfologio. Ankaŭ en Broklino li fondis Simfonian Orkestron. En 1952, Zipper translokiĝis al Ĉikago kaj dediĉis sin al muzikedukado fondante muziklernejon por infanoj. Ekde 1965 li estis projektestro por diversaj muzikedukaj programoj en la Filipinoj, en Sud-Koreio, en Tajvano kaj en Tajlando. En 1972, Zipper translokiĝis al Kalifornio kaj akceptis instruan pozicion ĉe la Universitato de Suda Kalifornio. En la 1980-aj jaroj li estis ofta gastdirektisto en Ĉinio.
Zipper forpasis la 21-an de aprilo 1997 en Santa Monica.
Saint-Georges-Nigremont
Saint-Georges-Nigremont estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 155 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
La nomo Nigremont devenas de la latina niger mons, kiu signifas "nigra monto".
Geografio
Saint-Georges-Nigremont etendiĝas sur 18,59 km², kaj havis 155 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 8 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Georges-Nigremont apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Monumentoj
Estas kastelo de la 15-a jarcento en la dependa vilaĝeto Les Écurettes.
Administrado
Saint-Georges-Nigremont apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Lujza Harmath
Kariero
Lujza Harmath publikigis en 1860-aj jaroj en provincaj gazetoj sub plumnomo Ibolyka en revuo Családi Kör, Magyar Polgár, Ország-Világ, Pesti Napló, Családi Lapok, Erdélyi Híradó, Magyar Bazár kaj Irodalmi Értesítő. Ŝi aperigis pli ol dek volumojn.
Géza Boér
BOÉR Géza rumanuja hungara poeto. Li naskiĝis en Turia la 13-a de marto 1952 kaj li mortis en Târgu Secuiesc la 23-an de januaro 1989.
Biografio
Géza Boér la mezlernejon finis en Târgu Secuiesc en 1971. Li akiris diplomon pri hungara-franca lingvoj en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo en 1975. Li estis instruisto en Târgu Secuiesc.
Ledanca
Ledanca [leDANka] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas du ĉefaj domaroj nome Ledanca mem kaj Valfermoso de las Monjas (bela valo de la monaĥinoj). Estas malgranda vilaĝo en kiu travivas multaj de la antikvaj domoj el adobo, ĉirkaŭita de malgrandaj fruktoĝrdenoj kaj kampoj de seka agrikulturo, vitejoj, frutkarboj kaj olivarboj.
La Bassée (stacidomo)
La Bassée, plennome La Bassée - Violaines estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Bassée, en departemento Nord, apud Violaines en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ledanca
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas ledanco. La censita loĝantaro en 2016 estis de 110 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,32 loĝ/km².
Situo
Ledanca situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties centro, je altitudo de 924 m super marnivelo; je 42 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 47,32 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°52′11″N 2°50′33″Ok.
La Bassée (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ledanca
Situo
Ledanca situas en la valo de la rivero Badiel, ĉirkaŭ la km 94,5 de la ŝoseo N-II.
La Bassée (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Abbeville (289000).
Ledanca
Histori-arta heredo
Elstaras la preĝejo —de stilo romanika kvankam tre reformita ĉefe pro la bombardado kiun ĝi suferis en la Enlanda Milito de 1936— kaj la fonto de la placo, de la 18-a jarcento. La pejzaĝo de la zono estas tipa de la Alcarria, kaj en la ĉirkaŭoj troviĝas la ermitejo, la Molino del Cura —(Muelejo de la Pastro, mezepoka— kaj la ruinoj de antikvao teksejo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Chiusanico
Chiusanico estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Borgomaro, Caravonica, Cesio, Chiusavecchia, Diano Arentino, Lucinasco, Pontedassio, Stellanello (SV) kaj Testico (SV).
Széchenyi fürdő (metrostacio)
La Széchenyi fürdő [sEĉEnji furdO] (=banejo Széchenyi) estas pli nova stacio de la M1 metrolinio en Budapeŝto. La nomo venis de Kuracbanejo Széchenyi. La stacio troviĝas subtere kelkajn metrojn sub la tersurfaco.
Stacio
La linio sub la lago kuras pli profunde, ol la stacio mem. La homoj post po 1 simplaj ŝtuparoj atingas la peronojn. Profundo de la plia linio apenaŭ ŝanĝiĝis, estis ŝanĝetoj pro la urba kanalizado.
Situo
La stacio situas inter Kuracbanejo Széchenyi kaj Kastelo Vajdahunyad. La kastelo estas signifa turisma celloko, interne kun muzeo.
Kontaktoj
La pasaĝeroj havas trafikan kontakton al troleo malantaŭ la kuracbanejo.
NGC 1959
NGC 1959 (alia indiko — ESO 56-SC120) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Violaines
Violaines estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Violainois.
Blazono de la Demokratia Respubliko Kongo
La nacia blazono de la Demokratia Respubliko Kongo aŭ de Kongo Kinŝasa validas ekde la jaro 2006. Dum la antaŭaj jaroj ekde 1997 la nacia blazono plurfoje ŝanĝiĝis. La nuna versio reprezentas kapon de leopardo, ĉirkaŭata de elefanta dentego maldekstre kaj lanco dekstre. Sube bildiĝas la tri vortoj kiuj konsistigas la nacian moton:Justice, Paix, Travail (Justeco, Paco, Laboro en la franca). La blazono estis adoptita la 18-an de februaro 2006 fare de la ŝtata prezidanto Joseph Kabila.
Kraaiennest (amsterdama metrostacio)
Kraaiennest estas metrostacio sur la linio 53 de la Metroo de Amsterdamo.
Aline Boulet
Aline BOULET estas franca esperantisto. En la 1980-aj jaroj ŝi estis aktiva kunlaboranto de la Junulara Esperantista Franca Organizo (JEFO). En tiu periodo ŝi ankaŭ estis membro de la muzikgrupo Amplifiki.
Caroline Herschel
Caroline Herschel pasigis sian junaĝon en Hanovro. La patro, la militarmuzikisto Isaak Herschel, ebligis al siaj idoj muzikan edukadon, oni multe muzikis en la familio, sed ankaŭ praktikis filozofion kaj astronomion.
En la jaro 1772 la patro mortis, kaj la 22-jara Caroline ekloĝis en Bath, Anglio, kie ŝia frato William Herschel jam laboris kiel orgenisto kaj koncertestro. Li bezonis ŝian helpon en la dommastrumado, sed ankaŭ volis doni al ŝi la eblecon, komenci karieron kiel kantistino. Mallonge poste ŝi jam okupis gvidajn rolojn en koruso kaj gajnis bonan reputacion kiel kantistino, sed krome ŝi ŝatis la alian pasion de sia frato: la astronomion.
Ŝi helpis al sia frato konstrui teleskopojn kaj lernis la teoriajn bazojn por la observado de la ĉielo. Grava evento estis por ŝi la malkovro de la planedo Urano far ŝia frato William en la jaro 1781. William Herschel subite estis fama sciencisto, kaj ŝi devis decidi, ĉu ŝi daŭrigu sian kantistan karieron en Bath aŭ iĝu scienca asistantino de sia frato, kiu en la urbo Slough ricevis postenon kiel astronomo de la rego George III. Ŝi decidis ĉi-lastan, iĝis dungitino de la reĝo kaj gajnis salajron de 50 pundoj jare.
En la jaro 1783 ŝi malkovris tri nebulozojn kaj inter 1786 kaj 1797 ok kometojn. En 1797 ŝi publikigis indekson al la katalogo de John Flamsteed, kiu ampleksis 561 stelojn (Catalogue of Flamsteed's Stars, not Inserted in the British Catalogue).
En la jaro 1822 William Herschel mortis. Kelkajn semajnojn poste Caroline Herschel revenis al Hanovro kaj daŭrigis siajn astronomiajn agadojn. Ŝi ordigis la materialon de sia frato kaj ebligis al lia filo John Herschel daŭrigi la patrajn laborojn.
Aro da renomaj sciencistoj vizitis ŝin en Hanovro. Ŝi gajnis plurajn altrangajn honorojn, i.a. en 1828 la oran medalon de la Royal Astronomical Society, kies honora membro ŝi iĝis en 1835.
En la aĝo de 97 jaroj Caroline Herschel mortis en Hanovro. Neniu el la kometoj, kiujn ŝi malkovris, estis nomata laŭ ŝi, sed kratero sur la luno kaj unu planedeto 281 Lucretia ricevis ŝian nomon.
Geografio
Geografio (de la grekaj vortoj γη [ge] = "tero", kaj γραφειν [grafejn] = "priskribi") aŭ Tersurfascienco estas scienco, kiu studas la strukturon kaj fizikajn ecojn de la tersurfaco kaj ilian interagon kun la homaj agoj. Ĝi do priskribas la spacajn strukturojn kaj okazaĵojn sur la tersurfaco, la efektojn de tiuj strukturoj kaj okazaĵoj al la homa agado, kaj la efektojn de homa agado al la tersurfaco. La geografio do kombinas naturajn kaj sociajn sciencojn. Ĝi kreas konceptojn por la komprenado kaj la solvado de problemoj inter la homoj kaj ilia medio.
Ĉefceloj de la geografio estas eltrovo de manieroj de racia teritoria organizo de la socio kaj naturekspluatado, kreado de fundamentoj por strategio de ekologie sendanĝera evoluo de la socio. Gravaj objektoj de geografiaj esploroj estas interagoj de la homo kaj la naturo, regularo de dislokigo kaj influo de la komponentoj de geografia medio en loka, regiona, nacia, kontinenta, oceana kaj tutmonda niveloj. Sciencisto, kiu okupiĝas pri geografio, nomiĝas geografo.
Historio de geografio
Laŭ historiaj dokumentoj la signifo de geografiaj scioj estis unue rekonata de la antikvaj grekoj. Oni raportas pri Anaksimandro el Mileto, ke li estis la unua, kiu desegnis mapon de la tero kaj de la maroj ĉirkaŭ 550 a.K. Herodoto el Halikarnasos (484 – 424 a.K.) verkis multajn geografiajn raportojn. Ptolemeo (ĉirkaŭ 100 ĝis ĉirkaŭ 175) kolektis topografiajn sciojn kaj indikis kiel desegni mapojn. La konojn de la grekoj uzis poste la romianoj, ekzemple Pomponio Mela. La ampleksaj konkeroj de la Romia Imperio ebligis pli ampleksan konsideron de la tiame konata mondo, ĉefe ĉirkaŭ la Mediteraneo, kion la romianoj nomis "Nia maro".
En la Mezepoko, pro historiaj tialoj de izoligoj de regnoj oni haltigis la veturajn interrilatojn kaj tial oni forgesis en Eŭropo pri geografio, kiel ankaŭ iomete pri aliaj sciencoj. Nur el la imperio de Ĉinujo kaj la oriento venis novaj impulsoj. Tamen ankaŭ en Eŭropo kelkaj elstaraj vojaĝantoj alportis informojn pri malproksimaj teroj, ekzemple Marko Polo. Grava progreso de la geografia fako estis ligata en Eŭropo al la kartografio, kiu estas teknika fako per si mem. La epoko de malkovroj ekzemple dum la 15a jarcento unue fare de portugaloj ĉirkaŭ Afriko kaj poste de hispanoj al Ameriko ebligis pli ampleksajn konojn pri antaŭe nekonataj teroj kaj aplikis ilin kaj al la kartografio kaj al la navigado. Tamen en la araba mondo (respektive islama mondo) la historio estas tute alia en tiu epoko: Al-Idrisi kaj Ibn Ĥaldun alproprigis kaj profundigis la geografian sciaron de grekoj kaj romianoj plifirmigante mondorigardon ne kongrua kun la normigoj de tio kion oni konas nuntempe kiel eŭropa Mezepoko, sed male ili havis sian propran manieron produkti kaj signifigi ĝin. Ankaŭ la ĉinoj disvolvigis por la interno de sia teritorio geografian konon kiu ebligis al ili klaran kontrolon de tiu.
En tre ampleksa senco oni povus diri, ke la geografia pensaro de araboj, eŭropaj kristanoj kaj ĉinoj kunhavis la fakton baziĝi sur determinisma pensaro, kun forta klino al studo de la naturo, escepte ke en la araba mondo ne estis klara distingo inter socio kaj naturo. Ili krome kunhavis la konsideron de la studo de la teritorio sur kiu okazis la homaj agadoj kiel unuo kun tio kion ili konsiderabis ciklojn de la naturo. Tiu pensaro estis forte determinita per la kredoj kaj teologiaj idearoj de ties prilaborintoj: ekzistis por ekzemplo reprezentoj de la surfaco de la Tero cirkloformaj, de la mondo konata de la tiamaj kulturoj (Eŭropo, Azio kaj Nordafriko).
La mezepoka Eŭropo ne konis progresan disvolvigon, sed nur la profundigon de pli precizaj kalkuloj, Kosmas Indikopleŭstes estis unu de la malmultaj elstaraj "mezepokaj" geografoj —kvankam menciindas ankaŭ, ke temis pri tre frua disvolvigo de la Mezepoko, en la 6a jarcento— spite la akcepton de la geocentra ideo de Ptolomeo.
Moderna epoko
Tiu ideo ne ŝanĝiĝos ĝis la okazintaĵo en Eŭropo konata kiel scienca revolucio kiu komenciĝos per la suncentra teorio de Nikolao Koperniko, la fenomeno de la tera rotacio kaj la ideo de sferforma Tero fare de Galileo Galilei, kio estis pintigita per tio kion oni konas komune kiel leĝo de universala gravito de Isaac Newton, momento de la naskiĝo de la moderna fiziko kaj de la matematikigo de la sciencoj kiuj studas la naturon. Tio ne estus okazinta sen la procezoj de la konkero de Ameriko kaj de la sklavotrafiko el Afriko al Ameriko kaj al Eŭropo, kaj la posta konkero de Oceanio. Tiuj procezoj, kiel la hispana koloniigo de Ameriko, rezultis profonde en la progreso de la sienco Geografio, kiu siavice spertis profundajn transformojn, pro la fakto, ke ĝi estis unu el la sciaro plej uzita en la epoko por la esplorado de la mondo fare de eŭropanoj. La ideo kiu tiam estis supozita pri la fako estis majstre montrita de Johannes Vermeer en sia pentraĵo "La geografo", kiu krome kongrue kun tiuj procezoj de esplorado, koloniigo kaj konkero estos la hegemonia bildo de geografoj kaj geografio ĝis komenco de la 20a jarcento.
Paul Oscar
Páll Óskar Hjálmtýsson (naskiĝis la ), internacie konata kiel Páll Óskar kaj Paul Oscar, estas islanda popkantisto, kantoverkisto kaj diskĵokeo. Li havis muzikan infanecon, sed li estis influita de ĉikano en lernejo kaj tensioj inter liaj gepatroj hejme. Li elŝrankiĝis kiel samseksemulo al lia familio kiam li estis 16-jaraĝa.
Geografio
Moderna epoko
Alexander von Humboldt (1769–1859) kaj Carl Ritter (1779–1859) fine fondis la modernan sciencan ekonomion. Ferdinand von Richthofen (1833–1905) difinis geografion kiel la scienco pri la tersurfaco kaj de la aĵoj kaj aspektoj rilataj al ĝi. La geografoj Alfred Kirchhoff (1838–1907) kaj Friedrich Ratzel (1844–1904) jam profitis la sciojn de Darwin; tiu lasta havos postan influon al la idearo de la Nazia Germanio.
Ekde la 20-a jarcento
Per la kreskinta fakdivido en la 20-a jarcento estiĝis la multeco de nuntempaj partofakoj kaj ĉefe la divido inter fizika geografio kaj homa geografio. Ekde la 1960-aj jaroj geografio estas pli kaj pli uzata kiel aplikita scienco kaj ĝiaj temoj rilatas pli kaj pli al urba desegnado, evoluigo de kamparo aŭ mediprotektado.
Meze de la 20-a jarcento okazis profunda rompo kun la geografio de la 19-a jarcento, kiu ankoraŭ estas studita, ĉar okazis tio kio laŭ vortoj de Immanuel Kant povus esti nomita "kopernika turno", elstarigante la gravon de la studobjekto (socio kaj individuo) por la kompreno de la mondo konsiderante la celon (naturo kaj unuopulo), en kiu oni agnoskas empirie ke la socio estas kiu fakte estras tiun procezon, kiu povas esti komprenata nur el la rilato de la socioj kun la sennaturigo kaj transformado de la naturo por celoj specife homaj. Tiu ŝanĝo de perspektivo iĝis la bazo de tio kio estas konata kiel spaca ŝanĝo de la sociaj sciencoj, centrite ĉefe sur la disvolvigo de la studo de geografiaj nomoj (starigita de kulturaj studoj reage al kritikoj fare de "orientalismo"), kritika geografio (laŭ hispanlingva terminologio) aŭ radikala (laŭ la anglalingva terminologio), aŭ la postmodernaj geografioj. Krome la geografio havas nun fortajn ligojn kun proksimaj fakoj kiel sociologio, ekonomio kaj historio. Inter la plej elstaraj geografoj de la 20-a jarcento estas menciindaj David Harvey, Neil Smith, Milton Santos, Yves Lacoste, Horacio Capel, Richard Hartshorne, Ellen Churchill Semple, Doreen Massey, Walter Christaller, Torsten Hägerstrand, Carl Sauer, Peter Hall, Philippe Pinchemel, Brian Joe Lobley Berry, Yi-Fu Tuan kaj Maria Dolors García Ramón, ĉiuj per tre diferencaj (kaj foje kontraŭaj) sintenoj inter si.
Komence de la 21-a jarcento, la nuntempa situacio de geografio estas iom multdirekta. Unuflanke, estas evidenta, ke la videbleco de la geografio kiel akademia fako malpliiĝis je populara nivelo. En la nuntempa maniero rigardi la fakon estas pli aktualaj interesoj por libereco, politikaj aferoj, sociaj kaj ekonomiaj malekvilibroj, feminismo, infanzorgado ktp. (kun forta influo de la iama germana Idealismo). Aktuale la plej interesa estas profunda debato ene de fakuloj, inter la defendantoj de regionaj geografioj kvantaj, per kiuj oni defendas geografion pli priskriban, kaj la defendantoj de radikalaj, humanismajn kaj postmodernajn geografiojn, kiuj alvokas al fako pli kritika antaŭ la okazaĵoj montritaj per la krizo de kapitalismo, kiel ekzemple la falo de plej parto de la socialismaj reĝimoj je tutmonda nivelo, la malsatego kaj manko de taŭgaj vivkondiĉoj en la Tria Mondo, la nuntempaj militoj, la lukto por akvo kaj por strategiaj mineraloj, la mondoregionaj problemoj (Mezoriento, Centra Afriko ktp.), la troloĝado, la amasaj migradoj, la islamisma terorismo ktp. Ĉio tio okazigas fortajn ŝanĝojn okazantajn en diversaj edukinstitucioj en la tuta mondo pere de nova geografio pli proksima al la tersciencoj kaj sociaj sciencoj, kiuj montras malrapidan sed iompostioman sisteman ŝanĝon en la fako.
Ekde la 1950-aj jaroj okazis intensa debato en la geografia fako, konsekvence de la katastrofaj okazintaĵoj de la Dua Mondmilito, per kiu oni pridiskutis la rolon de la geografio, kiu pro tradicio estis klina al interesoj de ŝtato ekde la origino pro la centrigo en la instrukcio de Strabo ke la kono estis orientigita al tiu celo. Ankaŭ la ŝanĝoj en la ŝtataj limoj (tuj en Eŭropo kaj poste en Afriko kaj en Azio pro senkoloniigo) la politika geografio rezultis en tre ampleksa studado de la ŝtatoplanado, la internacia komerco, la ekonomia geografio ktp.
Fizika geografio
Fizika geografio estas scienco, parto de geografio, esploranta naturan ingrediencon de ĉirkaŭtera medio kaj ĝiajn strukturajn partojn de naturteritorioj de ĉiuj rangoj. Ĉefaj branĉoj de fizika geografio estas Scienco pri Teroj kaj Scienco pri Pejzagoj. En ĝin oni ofte inkludas ankaŭ Paleogeografion kaj intersciencajn kampojn: Geomorfologio, Klimatologio, Hidrologio de la tero, Oceanologio, Glaciologio, Geografio de Grundoj, Biogeografio ktp. La ĉefaj taskoj de Fizika Geografio estas kompleksa esploro de apartaj naturregionoj kaj naturprocezoj, pristudo de la problemoj de efiko de homo al naturmedio. La geografiaj elementoj studataj de la geografia fiziko estas kontinentoj, insuloj, arkipelagoj, duoninsuloj, montoj kaj montaroj, riveroj kaj lagoj, marbordoj ktp., tute sen konsidere al la sociaj kaj politikaj dividoj (limoj, popoloj ktp.).
La klimatscienco (aŭ klimatologio) estas interdisciplina scienco inter veterscienco kaj geografio. Ĝi esploras la klimaton, do la averaĝan staton de la vetero en iu loko. Por tio la klimatscienco uzas la statistikan metodaron. La ĉefa diferenco al la veterscienco estas ke la veterscienco esploras la vetersistemon je la mallongdaŭra skalo, dum la klimatscienco studas ĝin je la tre longdaŭra skalo (de jaroj ĝis jarmiloj).
Homa geografio
Socio-ekonomia geografio konsistigas la kernon de ĉiuj sciencaj geografiaj fakoj kaj direktoj, okupiĝantaj pri sociaj eventoj.
Laŭlonge de la historio la unuaj geografoj interesiĝis jam de ambaŭ aspektoj de la studo de la tero; poste la priskribo kliniĝis al la fizika geografio; kaj ekde la mezo de la 20a jarcento pli kaj pli pligraviĝis la diversaj aspektoj de la homa geografio (statistiko, demografio, distribuo de riĉeco kaj malriĉeco, etnoj, disponeblo de rimedoj (akvo, sansistemo, edukado ktp.).
Diversaj tendencoj
La marksisma geografio estas branĉo de kritika geografio kiu uzas la teoriojn kaj la filozofio de marksismo por ekzameni la spacajn rilatojn de la homa geografio. En la marksisma geografio, la rilatoj kiujn la geografio estis analizintaj tradicie - natura medio kaj spacaj rilatoj - estas reviziataj kiel rezultoj de la maniero de materia produktado. Por kompreni la geografiajn rilatojn, ekde tiu vidpunkto, ankaŭ la socia strukturo devas esti ekzamenita. La marksisma geografio klopodas ne nur studi la bazan strukturon de la socio, sed ankaŭ tute ŝanĝi ĝin en profito de la laborista klaso, tio estas de malriĉuloj.
La feminisma geografio estas subfako de la homa geografio kiu aplikas la teoriojn, metodojn kaj kritikojn de feminismo al la studo de la homa medio, socio kaj geografia spaco. Feminisma geografio aperis en la 1970-aj jaroj, kiam membroj de la virina movado alvokis al la akademia medio inkludi virinojn kaj kiel produktantoj kaj celoj de la akademia laboro. Feminismaj geografoj celas aligi sintenojn pri rasoj, klasoj, kapabloj kaj seksoj en la studo de geografio. Tiu tendenco en la fako estis celo de kelkaj polemikoj.
La kritika geografio (nomita ankaŭ radikala geografio) estas tendenco de la homa geografio kiu estas bazata ĉefe sur la Kritika teorio (Frankfurta Skolo) por la geografia analizo. Ĝi aperis dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj kiel reago al la novpozitismaj tendencoj ene de la geografio kaj kutime situas sian originon apud la Geografio de la Konduto kaj apud la Humanisma Geografio. Ties limoj kun aliaj aktualaj geografiaj tendencoj, kiaj la nova kultura geografio, la sociala geografio aŭ la jam menciita kumanisma geografio, ne estas ĉiam bone difinitaj kaj tio estas celo de ripetitaj teoriaj diskutoj.
La kultura geografio estas subfako ene de la homa geografio. Kvankam la unuaj klopodoj de studo de diversaj landoj kaj kulturoj sur la Tero povas esti datitaj de geografoj de la Antikveco kiel Ptolemeo aŭ Strabono, kultura geografio kiel akademia studu unuafoje aperis kiel alternativo al la teorioj de Medideterminismo de la komenco de la 20a jarcento, kiu supozis, ke la popoloj kaj la socioj estas kontrolitaj de la medio en kiu ili disvolviĝas. Anstataŭ studi antaŭ-determinitajn regionojn bazite sur mediaj klasigoj, la kultura geografio iĝis interesata en kulturaj pejzaĝoj. Tio estis enkondukita de la "patro de la kultura geografio", nome Carl O. Sauer de la Universitato de Kalifornio en Berkeley. Kiel rezulto, la kultura geografio iĝis delonge hegemonia en fakuloj de ekzemple Usono.
Geografiaj elementoj
La mondopartoj: Ameriko - Azio - Eŭropo - Afriko - Oceanio - Antarkto
Vd. ankaŭ: Geografiaj nomoj.
Branĉoj de geografio
Kutime oni dividas geografion je du grandaj branĉoj: je fizika geografio kaj soci-ekonomia geografio.
Ofte oni parolas ankaŭ pri Matematika geografio, kies partoj estas Kartografio kaj Topografio, aŭ apartenigas tion al fizika geografio.
Aparta direkto estas Regiona geografio, kiu esploras geografion de apartaj regionoj. Ĝia celo estas priskribi geografion de la regionoj komplekse: kaj de la fizika, kaj de la soci-ekonomia flankoj.
Aliaj intersciencaj geografiaj fakoj
Antropogeografio ~ Astronomia geografio ~ Biogeografio ~ Etnogeografio ~ Fitogeografio ~ Historia geografio ~ Medicina geografio ~ Milita geografio ~ Veterinara geografio ~ Zoogeografio
Geografoj kaj vojaĝantoj
Geografio estas unu el antikvaj sciencoj. La unuaj provoj por naturscienca klarigo de geografiaj fenomenoj apartenas al grekaj filozofoj de la Mileta skolo (6-a jc. a.K.) — Taleso, Anaksimandro k.a.
Geografiaj malkovroj
Kelkaj plej gravaj geografiaj malkovroj, en kronologia ordo:
Organizoj
La Internacia Geografia Unio (en angla International Geographical Union (IGU); en franca: Union Géographique Internationale (UGI)) estas internacia geografia societo. La unua Internacia Geografia Kongreso okazis en Antverpeno en 1871. Postaj kunsidoj kondukis al establigo de permanenta organizaĵo en Bruselo, Belgio, en 1922.
La Nacia Geografia Societo (National Geographic Society) estas usona societo, kiu sin dediĉas al la mondvasta progresigo de geografio, arkeologio, naturscienco, ekologio, esploro de monda kulturo kaj historio. Mondskale ĝi estas unu el la plej grandaj neprofitaj sciencaj kaj edukaj organizaĵoj.
National Geographic, iam National Geographic Magazine, estas la oficiala gazeto de National Geographic Society. Ĝi publikis sian unuan numeron en 1888, ĝuste naŭ monatojn post la fondo de la Societo. Ĝi estis tuje identigebla pro la karaktera flava kadro ĉirkaŭa la kovrilpaĝon.
La Reĝa Geografia Societo (angle Royal Geographical Society) estas brita sciencista societo, fondita en 1830 kiel la "Londona societo pri geografio", cele al la progreso de geografiaj sciencoj, pro iniciato de Vilhelmo la 4-a. Ĝi poste absorbis la Association for Promoting the Discovery of the Interior Parts of Africa (fondita de Joseph Banks en 1788), la klubo Raleigh kaj la Palestine Association.
La Instituto Geográfico Nacional (Nacia Geografia Instituto de Argentino) estis organizaĵo sencentrigita, dependa el la Ministerio de Defendo, kiu identiĝas kun la nasko de la Oficina Topográfica Militar (Topografia Militservo) okazinta la 5an de decembro de 1879.
Ĉefaj geografiaj diskutoj
Tiuj ĉi diskutoj estas ĝis nun aktualaj por geografio kaj ludas gravan rolon en la scienco. Supozeble, ili ne havas unuecan solvon. Multaj geografiaj diskutoj estas lokitaj en terminologio, klasifikado kaj aliaj ŝajne formalaj aferoj. Tamen terminologio kaj klasifikado estas fakte esenco de teoriaj vidpunktoj de diversaj sciencistoj: tiel malantaŭ diskuto pri terminoj ofte staras sciencaj skoloj, teorioj kaj hipotezoj.
kaj aliaj.
Metodista preĝejo (Nyíregyháza)
La Metodista preĝejo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en Nyíregyháza.
Historio
En 1753 slovakoj estis allogitaj el Szarvas, Csaba, Mezőberény, Orosháza por kulturi la teron. Iliaj idoj estis protestantoj, kelkaj el ili komencis sekvi predikistojn pri metodismo en la frua 20-a jarcento. Formiĝis grupo, kiu aliĝis al la hungara metodisma eklezio en 1921. Post 2 jaroj jam ili konstruis kapelon. Post kelkaj jaroj en Nyíregyháza funkciis la plej granda hungara metodisma grupo (slovaklingva). En 1930 ili nombris 400 homojn. Post la 2-a mondmilito plejparto de la grupo translokiĝis al Ĉeĥoslovakio. Dum la komenciĝanta socialismo aliĝis ofte hungarlingvanoj, la lingvo ŝanĝiĝis al la hungara. En 1974 la metodistoj travivis krizon pro interna persona konflikto, eĉ en 1981 la ŝtato akceptis pli novan metodisman eklezion.
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo situas inter domoj laŭ la trotuaro. La fasado estas simetria, meze la enireja pordo funkcias. En la teretaĝo estas normalaj fenestroj, etaĝe jam pli grandaj, malsupre rektangulaj, supre duonrondaj. En la unua etaĝo meze malferma balkono estas videbla, plej supre ornamaĵo, sur la pinto kruco.
Kalmara sandviĉo
La kalmara sandviĉo - hispane bocadillo de calamares - estas tre ofta specialaĵo de la kuirarto de Hispanio konsistanta el kalmaroj panumitaj en faruno kaj frititaj en oleo kiu preskaŭ ĉiam estas el olivo.
Ĉi tiu sandviĉo estas tiom populara ke ĝi troviĝas en preskaŭ ĉiuj trinkejoj de Madrido, la hispana ĉefurbo, tre tipa manĝaĵo en la Madrida Ĉefplaco, unu el la plej karakterizaj aromoj de ties placo.
Preparado
Kutime oni tranĉas la kalmarojn en rondpecoj similaj al ringoj 1 cm larĝe, kaj poste ili estas kovrataj el faruno kaj fermento. Post tiu preparado oni fritas ĝin en vegetara oleo ĝis kiam ili estos kvazaŭ orumitaj. Aliflanke oni tranĉas la panon en pecoj kaj servas ĝin en telereto por tuja manĝado.
Gromia sphaerica
Gromia sphaerica estas amoboforma unuĉelulo, vivanta sur la oceana fundo. Ĝi povas havi la diametron de 3-4 cm, tiel ĝi estas unu el la plej grandaj unuĉeluloj.
La specio estis malkovrita en 1994 ĉe Omano kaj priskribita en 2000 fare de teamo de Andrew J. Gooday.
Gromia sphaerica havas kuglo- aŭ vinberformon kaj havas diametron de 4,7 ĝis 38 mm, averaĝe 15 mm. Ĝi havas brunetan, flekseblan eksteran ŝelon, sub tiu maldikan, malhelverdan protoplasman tavolon.
Oni malkovris koloniojn el ĝi en la Araba maro kaj antaŭ la Bahamoj. Antaŭ la bordoj de Omano, ili vivas en profundo de 1200 ĝis 1600 metrojn, antaŭ Pakistano ĝis 1800 m kaj antaŭ la Bahamoj en profundo de 750 ĝis 780 m.
Gromia sphaerica moviĝas malrapide sur la sedimento kaj postlasas 50 cm longajn profundajn, bone rekoneblajn spurojn. Tiujn spurojn oni jam trovis en praaj fosiliaĵoj, tiel oni supozas ke similaj unuĉeluloj vivis jam antaŭ 1,8 miliardoj da jaroj.
Gajo (persona nomo)
Gajo estas vira persona nomo latin- aŭ grekdevena. Ekvivalento virina estas Gaja.
Diverslandaj variantoj
Gaj/Гай/Гај, Kájusz , Caio , Cayo , Gai ( – katalune), Kay ( – kimre), Cai ( – kimre), Gajusz , Gajus , Kajus , Gaius (latine), Caius (latine), Gajus (latine), Cajus (latine)
Barbara-herbo
Priskribo
La Barbara-herbo (Barbarea vulgaris) estas dujara kutima herbo en Eŭropo. Ĝi estas specio el kruciferacoj.
Ĝi kreskas 30-100 cm, la bazaj folioj estas liutoformaj, la tigfolioj estas sagoformaj aŭ orelhavaj. Ĝi floras de majo ĝis julio. La petaloj estas flavaj, longaj de 5-7 mm. La fruktoj estas silikvoj, grandas 15-30 mm, maturiĝas inter julio kaj decembro.
Ĝi ŝatas la herbejojn, sablajn, ŝtonetajn bordojn de rojoj, riveroj.
La planto ricevis la nomon post la frua kristana martiro Sankta Barbara, kiu vivis en la 3-a jarcento ĉ. Nikomedia, hodiaŭa Turkio.
Manĝado
Pluku la foliojn prefere antaŭ la florado, ĉar poste ili fariĝas pli amaraj. La folioj gustas kiel brasiko. (La du specioj estas parencaj.) Krude metu en salato, simile kiel oni faras kun ĝardenkreso. La florburĝonoj, antaŭ florado, prepareblas kiel brokolo.
Kuraca efiko
Barbaro-herbo apetitigas, stimulas digestadon kaj purigas la sangon. En vino, la premita semo donas diurezan efikon. Ĝi enhavas vitaminon C.
Ĝendarmo el Saint-Tropez
Ĝendarmo el Saint-Tropez (france Le Gendarme de Saint-Tropez‎) estas franca filmo reĝisorita de Jean Girault, aperinta en 1964 kaj originale filmita en la franca lingvo. Temis pri la unua el ses konataj filmoj, el kiuj sekvis Ĝendarmo en Novjorko, Ĝendarmo geedziĝas, Ĝendarmo en emeriteco, Ĝendarmo kaj eksterteranoj kaj Ĝendarmo kaj ĝendarminoj. En tiuj ĉi filmoj rolis Louis de Funes, Michel Galabru kaj multaj aliaj konataj francaj aktoroj.
Rilate sian ĝenron, ĉiuj ses filomj rigardeblas kiel komedia filmo kaj ĉiuj lokiĝas en Saint-Tropez, fama somerrestadeja havenurbo borde de la Mediteranea Maro en la regiono Bordo Lazura aŭ Franca Riviero.
La filmo havas entutan daŭron de 89 minutoj.
3856 Lutskij
3856 Lutskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa astronomo, historiisto kaj popularigisto Valerij Konstantinoviĉ Luckij (cirile : Валерий Константинович Луцкий, 1928–1996).
Listo de orgenkonstruantoj
Jen laŭ-alfabeta listo de orgenkonstruantoj kaj orgenkonstruaj firmoj:
Borcsa Kocsisovszky
Borcsa Kocsisovszky [borĉa koĉiŝovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsisovszky Borcsa estis hungara aktoro. Ŝia persona nomvarianto estis Borbála, ŝia patro estis Jusztin Kocsisovszky. Ŝiaj edzoj estis György Molnár, poste József Molnár, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Molnárné Kocsisovszky Borcsa kaj Molnár Györgyné.
Borcsa Kocsisovszky naskiĝis la  en Esztergom, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Borcsa Kocsisovszky apartenis al teatra trupo de sia patro ekde 1866. En la sekva jaro ŝi rolis en teatro de Buda, ekde 1871 en Arad (urbo). Inter 1872–1885 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi pensiuliĝis pro malsano. Ŝi edziniĝis en 1870 kaj 1878.
Csaba Horváth (koreografo)
Csaba Horváth [ĉaba horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Csaba estis hungara dancisto, koreografo, altlerneja instruisto.
Csaba Horváth naskiĝis la  en Veszprém (urbo).
Biografio
Csaba Horváth akiris popoldancistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 1987. Post la diplomo li estis dancisto en prestiĝa muzika ensemblo pri popoldancoj. Ekde 1992 li dancis en aliaj ensembloj. Inter 1999-2006 li estis arta gvidanto. En 2005 li akiris koreografian diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). En la sekva jaro li fondis propran dancistan trupon, kie li estis arta gvidanto. Ekde 2009 li instruis en la universitato. Li ofte ricevis koreografiajn taskojn ankaŭ eksterlande. Li ricevis premiojn inter 2001-2019. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Permesilo de GNU por Liberaj Dokumentoj
Permesilo de GNU por Liberaj Dokumentoj (originale , mallongigita en GFDL) estas permesilo simila al GNU GPL, sed estas por dokumentoj (instrukcioj), ne programoj. Dokumento sub la permesilo estas libera kaj rajtoceda. Kopioj de la dokumento kaj eĉ redaktaĵoj restas sub la permesilo. Oni povas vendi ekzemplerojn, sed devas libere disponigi version redakteblan. GFDL permesas marki nevariendaĵojn por, ekzemple, aŭtornotoj.