cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
129966 Michaelward
129966 Michaelward estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Ward, kiu servis kiel direktoro pri organizo por la fotilo OCAMS de la Misio de Alvenigo de Asteroida Specimeno OSIRIS-REx. Li ankaŭ laboris kiel direktoro pri operacioj de misio por la gamaradia spektrometro de Mars Odyssey.
NGC 2633
NGC 2633 (aliaj indikoj — UGC 4574, IRAS08425+7416, MCG 12-9-13, ZWG 331.63, VV 519, ZWG 332.10, ARP 80, KCPG 169, ZWG 350.5, PGC 24723) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kastelo de Ópusztaszer
Historio
grafa familio Pallavichini aĉetis tiu ĉi teritorion en 1803. Ĉi tie nur kasteleto estis konstruita, ĉar la familio pluloke havis bienojn kun kastelo. La inundo en 1879 detruis grandan parton de la kasteleto, poste oni konstruis pli novan kastelon. Ĝi estis preta en 1892. Depost la 2-a mondmilito la kastelo estis prirabita. Komence de la socialismo la kastelo ŝtatiĝis kaj oni profitis ĝin psikiatriejo ekde la 1960-aj jaroj. En la 1981 estis alkonstruita nova kvaretaĝa moderna pavilono.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas (preskaŭ) sola en granda parko.
Itatiaiuçu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itaguara. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĵuraso (montaro)
Ĵuraso estas montaro unuavice en nordokcidenta Svislando kaj koncernas limregionon de Francio. Ĝi situas nord-okcidente de la alpa ĉeno. Ĝia pli alta pinto estas la Crêt de la neige (esperante, Kresto de la neĝo), je en Francio.
Nomo
La vorto ĵura origine devenas el la kelta lingvo. La keltoj nomis la montaron Ĵor, la romianoj Juris, kio signifis "arbaro" aŭ "arbarlando". La nomo estis supozeble elektita pro la vastaj arbaroj en la ĵurasa montaro. La germanaj ĵuraso-kamparoj ricevis sian nomon tra la ĉirkaŭvojo de la nomdono por la ŝtonformacio. Unue Alexander von Humboldt enkondukis 1795 la esprimon ĵurasia ŝtonaĵo por la nomdona kalkŝtonaĵo el la svis-franca ĵuraso. Poste la esprimo estis enkondukita de Alexandre Brongniart (1829) por karakterizi la geologian ŝtonformacion Ĵurasio. Nur pli poste en la 19-a jarcento oni nomis ankaŭ la Ŝvabian Ĵurason kaj la Frankonian Ĵurason ĵurasiajn montarojn. Tiuj regionoj situas en suda Germanio, pli nordoriente de la "kerna" Ĵuraso, kaj nur en vasta senco konsidereblas etentiĝoj de la montaro.
Geologio
La ĵurasa montaro formiĝis en la miocena epoko antaŭ 10 ĝis 2 milionoj da jaroj kial sekvo de la alpo-faldiĝo. La Alpoj faldiĝis pro premo de la kontinento Afriko al la kontinento Eŭrazio. Pro la estiĝinta pezo de la alpa ĉeno estiĝis sekundara premo al la eŭrazia kontinento, kio kaŭzis la faldiĝon de la Ĵuraso, kiu en alteco kaj vasteco pro tio estas konsiderinde malpli granda ol la Alpoj. Geologie la pejzaĝo estas karst-tipa.
Turismo
En vintro ĝi estas ankaŭ alloga regiono por skiado, precipe skikurado. Eblas sketi sur la lagoj.
Esperanto-movado
La regiono de Ĵuraso estas forte ligita kun la historio de Esperanto. El tiu regiono devenas eminentuloj kiel Edmond Privat kaj Claude Gacond, kaj en la svisa urbo La Chaux-de-Fonds en la centro de la Ĵuraso troviĝas en la Urba Biblioteko CDELI, kiu posedas unu el la plej grandaj Esperanto-bibliotekoj de la mondo.
Géza László
Géza László [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo László Géza estis hungara privata instruisto pri kantado, advokato. Lia origina familia nomo estis Löwinger, lia edzino estis Olga Haselbeck.
Géza László  naskiĝis la  en Rácszentmiklós (nuntempa parto de Ráckeresztúr), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza László devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en Budapeŝto, lia instruisto estis Pongrác Kacsóh. Li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, samtempe plian diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto. Li plulernis muzikon en Berlino kaj Milano, sed pro la 1-a mondmilito li hejmenvenis. En 1914 li edziĝis kaj ĝis la Hungara Sovetrespubliko li estis advokato. Li estis tenoro, tamen li neniam estis sur scenejo, sed li iĝis signifa kantoinstruisto. Ekde 1943 li ankaŭ instruis en muzika gimnazio.
KIM-10 Ĉapitro 05 : psikaj kaj kondutaj malsanoj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 05 : psikaj kaj kondutaj malsanoj (F00-F99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
F00-F99 psikaj malsanoj </i>
Baziliko de Máriagyűd
Pilgrima Baziliko de Vizito de Maria en Máriagyűd estas Malgranda baziliko en Hungario, en iama vilaĝo Máriagyűd.
Historio
En 1006 abatoj de Pécsvárad konstruis kapelon, kiu iĝis eta preĝejo en 1148. Dum dominado de turkoj la preĝejo funkciis, kiel moskeo. En 1742 impona preĝejo konstruiĝis. Papo Pio la 7-a oficiale akceptis la lokon pilgrimejo en 1805. En 1964 la preĝejo renoviĝis interne, en la 1980-aj jaroj ekstere. En 2008 papo Benedikto la 16-a donacis rangon baziliko (latine basilica minor).
Indé
Indé estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Indé. Al Indé apartenas entute 65 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10011.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4824 loĝantojn. El tiuj estis 2363 viroj kaj 2461 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2370,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1860 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 704,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6101 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 31 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,51 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
4291 de la loĝantoj de Indé en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 289 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,74 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 6,2 % (134 el 2161), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 7,28 % (155 el 2130).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 7028 personoj apartenis al la katolika religio kaj 102 personoj al la protestantisma religio. 86 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 128 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Éva Bálint
Éva BÁLINT [nAint] rumania hungara/hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Valea Strâmbă la 18-an de decembro 1979.
Kariero
Éva Bálint diplomitiĝis en 2004 en la poraktora universitato de Târgu Mureș kaj ŝi laboras de 1998, poste de 2004 ĝis 2008 en Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni, pli poste en la Teatro Weöres Sándor de Szombathely.
Petrovice (distrikto Ústí nad Labem)
Petrovice (Peterswald) estas ĉelima vilaĝo en Ĉeĥio apud limo de Germanio (lima trapasejo Petrovice - Bahratal). Ĝi kreas unusolan landvojan limtrapasejon inter ambaŭ ŝtatoj en distrikto Ústí nad Labem. Vivas ĉi tie.
1530
En la jaro 1530 post Kristo okazis, interalie:
Petrovice (distrikto Ústí nad Labem)
Situo
Petrovice situas proksimume 20 km de Ústí nad Labem en supermara alteco de 433 ĝis 633 metroj. Ĝi havas plilongigitan formon proksimume tra nordosuda direkto kaj konstruaĵoj en la vilaĝo borderas tra ĉi tie trafluantan rojon.
Historio
La unuaj mencioj pri la vilaĝo tuŝas ĝis la jaro 1352 sub latina nomo Petri silva. En la 16-a jarcento Petrovice estis parto de sinjorujo Krupka. Ekde la 17-a jarcento ĝis la 19-a jarcento inter posedantoj alternis kelke da sinjoroj ĝis la 1849, kiam la vilaĝo memstariĝis.
Grace Hayes
Grace Hayes (n. la 23-an de aŭgusto, 1895 – m. la 1-an de februaro, 1989 estis populara usona kantistino, vodevilistino, kaj aktorino dum de la malfruaj 1920-aj jaroj ĝis la fruaj 1950-aj jaroj. Ŝi estis la patrino de aktoro Peter Lind Hayes; edzino de gagisto Robert E. Hopkins; bopatrino de aktorino Mary Healy; kaj avino de aktorino Cathy Lind Hayes. Ŝi rolis interalie en la vodevilaj kaj muzikalaj komedioj, A Night in Spain The Merry World kaj Ballyhoo. Ŝia kinofilma kariero ekis en 1929 kaj ŝia unua stelulina rolo estis en The King of Jazz (1930) pare kun Paul Whiteman. Inter ŝiaj konataj kantoj estis "I Can't Give You Anything but Love, Baby" and "Sunny Side of the Street." . En la 1930-aj jaroj ŝi proprietis kaj estris noktoklubon en la Losanĝelesa regiono, kaj en 1940 ŝi malfermis unu el la unuaj kluboj en Lasvegaso, la "Red Rooster" ("Ruĝa Koko").
Casirate d'Adda
Casirate d'Adda estas komunumo de Italio. Kiel la nomo indikas, la komunumo situas borde de la rivero Adda. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Arzago d'Adda, Calvenzano, Cassano d'Adda (MI), Rivolta d'Adda (CR), Treviglio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marko la evangeliisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
15347 Colinstuart
15347 Colinstuart estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Brian G. W. Manning elde la Observatorio de Stakenbridge, apud Stourbridge (West Midlands, Unuiĝinta Reĝlando).
Var (departemento)
Var havas landlimojn kun la departementoj Bouches-du-Rhône, Vaucluse (nur kelkaj centoj da metroj), Alpes-de-Haute-Provence kaj Alpes-Maritimes. Ĝi plie estas bordata de la Mediteranea Maro.
15347 Colinstuart
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita pri-astronomia verkisto kaj prezentisto Colin Stuart. Li donis publikajn astronomiajn prelegojn al pli ol 250 000 homoj en lernejoj kaj en la Reĝa Observatorio de Grenviĉo, verkis popularajn astronomiajn artikolojn kaj pri-kosmajn librojn. En 2014 li gajnis la duan rangon en la Eŭropa Premio de Astronomia Ĵurnalismo.
Var (departemento)
La departemento tute enhavas 153 komunumojn.
Rimarkindas, ke la nomo de la departemento estas tiu de la rivero Var, kiu ramen ne fluas tra ĝi.
Gréasque
(jen france, okcitane Griasca) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
George Nelson
George Nelson (Hartford, Konektikuto, 1908 - Novjorko, 1986) estis usona arkitekto kaj fasonisto. Li diplomiĝis por arkitekto je la Universitato de Yale kaj studis artojn en Romo.
Same kiel Paul László, Charles Eames kaj Isamu Noguchi, li konatiĝis pro la objektoj por la kompanio Herman Miller.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de George Nelson.
George Nelson je vitra
KIM-10 Ĉapitro 06 : neŭrologiaj malsanoj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 06 : neŭrologiaj malsanoj (G00-G99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
sindromoj en neŭrologio (G00-G99) </i>
Formigueiro (Suda Rio-Grando)
Formigueiro estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 7.014 loĝantojn en 2010.
Nacia Teatro de Grekio
La Nacia Teatro de Grekio havas sidejon en Ateno, Grekio. Ĝi estis desegnita de la arkitekto Ernst Ziller. Ĝi estis konstruita inter 1895 kaj 1901.
Tiu teatro estis fondita en 1880 kiel Reĝa Teatro, pere de financo el la reĝo Georgo la 1-a kaj el Efstratios Rallis por havigi al la teatro permanentan hejmon en Ateno. La Nacia Teatro havas Centran Scenejon (por klasika repertorio), Novan Scenejon kaj la Scenejon Peiramatiki (eksperimenta). El 1991 estas ankaŭ la Scenejo Kotopuli kaj el 1995 la Scenejo Paksinu. Estas ankaŭ Porinfana Teatro en Sikiarideio.
Ida (Essen)
Ida (naskiĝo nekonata; mortis la 16-an de julio de nekonata jaro, eble en 971), estis abatino de la abatinujo Essen en la 10-a jarcento. Ŝi devenis verŝajne el la dinastio de la Liudolfidoj. La precizaj datoj de ŝia regeco estas nekonataj. Ida estas la unua abatino de Essen, al kiu objekto el la katedrala trezoro de Essen estas alordigebla, kaj nomdonanto por la Ida-Kolono en la katedralo de Essen.
Vivo
La ekziston de Ida kiel abatino de Essen dokumentas la enskribaĵo sur la kruco, kiun ŝi donacis al la abatinujo, same kiel pluraj nekrologaj notoj; naskiĝdato, naskiĝloko, deveno kaj preciza regoperiodo ne estas konataj. Dedukton de la deveno de Ida ebligas sia notiĝo en la nekrologo de Merseburg, kiun historiisto Gerd Althoff ekkonis kiel familia memorlibro de la Liudolfidoj. Ida apartenis, kion montras ankaŭ ŝia nomo (liudolfida oftonomo), al la familio de la Liudolfidoj aŭ estis almenaŭ tiel intime ligita kun ĉi tiu, ke ŝi kiel membro de la familia ligo- kaj paktosistemo estis enprenata en la familian mortmemoron de la Liudolfidoj. La deveno de Ida estus kaŭza por ŝia abatineco, je kio estas negrave, ĉu ŝin elektis la konvencio, kiel la regularo 816 fakte intencis, aŭ ĉu ŝin instalis la profana reganto. Abatino kun intima rilato al la reganta dinastio altigis la renomon de la socio, tiel ke profitis kaj la reganto kaj ankaŭ la abatinujo.
Ida-Kolono
La plej malnova ekipaĵero de la katedralo estas la krucokolono en la ĥorejo, kiu nuntempe portas modernan krucon. Ĝis en la 15-a jarcento ĝi portis krucon tegitan per orumita kuprolado, de kiu ankoraŭ nun la donacintoplato kaj eble pluaj restaĵoj troviĝas en la katedrala trezoro. La enskribo ISTAM CRUCEM (I)DA ABBATISSA FIERI IUSSIT („Ĉi tiun krucon abatino Ida produktigis“) ekkonigas abatinon Ida de Essen, mortintan en 971, kiel komisiinto, oni tamen ankaŭ diskutis, ĉu temas pri la fratino de abatino Teofano de Essen, Ida, abatino de Sankta Maria en la Kapitolo je Kolonjo. La kolono mem verŝajne estas antikva spolio, jen kion oni supozas pro la kanaligita submetaĵo kun atenstila bazo. La kapitelo estas laŭfarita laŭ la antikvo, tamen aparte abunde ornamita. Laŭ la fasonado ĝi estas parenca kun la kapiteloj de la okcidenta galerio, de la kripto, same kiel al tiuj en la Ludgero-Kripto de la abatopreĝejo de Werden kaj en la preĝejo Sankta Lucio en Werden.
Němčice (distrikto Blansko)
Němčice estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
49187 Zucchini
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala teoria fizikisto Roberto Zucchini, kiu instruas pri teoria fiziko kaj matematikaj metodoj ĉe la Universitato de Bolonjo. Li tre interesiĝas pri matematika fiziko koncernata teoriojn pri kvantuma gravito, kordoj kaj branoj.
Academia Istropolitana
Academia Istropolitana estas la tria fondinta universitato en Hungara reĝlando (en Pozono), aktuale la unua akademio en la nuna teritorio de Slovakio. Tiam la pli fruaj universitatoj jam ne funkciis en Hungarlando. Istropolitana estas greka loknomo de Bratislavo.
Historio
Ĝi estiĝis en la jaro 1465 en Pozono evidente el iniciato de Matiaso la 1-a (Hungario). La 19-an de majo de la sama jaro papo Paŭlo la 2-a konsentis ĝian fondon. Ĝi estis malfermita nur en la jaro 1467. Por ĝia organizo, laŭ modelo de universitato en Bologna, estis komisiita ĉefepiskopo de Esztergom, János Vitéz. La matrikuloj nek statutoj konserviĝis, tial ni povas nur konjekti, ĉu ĝi havis ĉiujn fakultatojn. Plej verŝajne estas, ke estis malfermita nur la fakultatoj de liberaj artoj kaj la teologia. La tuta vico da humanismaj sciencistoj agadis en ĝi. El pedagogoj estus nomota J. Regiomontanus, el signifaj finlernintoj poste István Werbőczy. Konfliktoj inter reĝo kaj kanceliero Vitéz post la jaro 1471 rompis la evoluon de la universitato, kio kaŭzis ankaŭ foriron de kelkaj instruistoj. Estas verŝajne, ke ĝi ne supervivis sian kreinton – reĝo Matiaso la 1-a mortis la 6-an de aprilo de 1490. En donacdokumento de Vladislao la 2-a Jagello el la jaro 1492 ĝi estas notita kiel „antaŭlonge forgesita“. Sed pro la ekzistado de Academia Istropolitana kreiĝis tradicio de Pozono, baldaŭ en Bratislavo kiel universitata urbo.
Nun Arta Altlernejo (VŠMU) funkcias en la konstruaĵo.
Éva, T. Veress
VERESS Éva, T. [vereŝj] estas rumania hungara biologino. Ŝi naskiĝis en Aiud la 20-an de aŭgusto 1939. Ŝi estas la filino de István Veress.
Kariero
Éva, T. Veress diplomitiĝis en 1960 en UBB. Ŝi instruis biologion en la sama universitato (1961–76); de 1976 estis ĉefesploristino, de 1995 docentino, dume gastprofesorino en Budapeŝto kaj Debreceno. En 1973 ŝi fariĝis doktoro de biologiaj sciencoj en UBB.
1529
En la jaro 1529 post Kristo okazis, interalie:
Alto Paraíso de Goiás
Alto Paraíso de Goiás /'ałtŭ para'izŭ djgoj'az/ (Alta Paradizo en Gojaso) estas urbo kaj municipo en ŝtato Gojaso, Brazilo tie estas fondaĵo Bona Espero. Ĝia unua nomo estis "Veadeiros". Ĝi havis, en 2014, 7.328 loĝantojn kaj areo de 2.593,885 km².
Esperanto en Alto Paraíso de Goiás
Esperanto en Alto Paraíso estas ligata al Bona Espero. En 1957, nur tri jarojn post la politika emancipiĝo de vilaĝo Veadeiros (poste nomita urbo Alto Paraíso), tie alvenis Arthur Velloso, Renato Diniz, Neuza Esteves de Araújo, Elisabeth Pointcaré, Inês Nunes de Andrade kaj Camélia Gomes da Silva, kiuj ricevis en Recife spiritan orienton pri lokigo de soci-eduka Esperantista institucio en la centro de la lando. Post serĉado en pluraj urboj de subŝtato Goiás, la fondintoj de “Mansão Bona Espero” (unua nomo de la institucio), estis spirite gvidataj por konatiĝi kun la plej alta punkto de la brazila centra altebenaĵo je latitudo 14 sude de Ekvatoro. Poldevena familio Szerwinski, posedanto de vasta regiono en “Chapada dos Veadeiros”, tuj kaptis la noblan celon de tiu projekto kaj senhezite donacis teritorion de ĉirkaŭ 500 hektaroj. Dum la sekvaj jaroj la institucio akiris pliajn 500 hektarojn, ŝanĝis la nomon al “Fazenda-Escola Bona Espero”, kiu nun aperas en la oficiala mapo de Goiás.
Okaze de la "Kongreso de la Monda Reto de la Kosma Konscienco" okazinta en Alto Paraíso, de la 4-a ĝis la 7-a de Septembro 1993. Ursula Grattapaglia, direktorino de la bieno-lernejo Bona Espero, paroladis pri la temo “Esperanto kiel Lingvo de la Tria Jarmilo” antaŭ la ĉeesto de proksimume mil personoj. Kadre de la evento la urbestro de Alto Paraíso inaŭguris du esperantajn monumentojn: unu en la urbocentro, kie sur marmora piramido estas skribite: “Ke la Paco Regu la Mondon”, la frazo estas en la lingvoj portugala, japana, angla kaj esperanta. La alia monumento, en Bona Espero, konsistas el kolono, tri metrojn alta, sur kiu estas kvinpinta verda stelo (simbolo de Esperanto) kaj ambaŭflanke la sama enskribo en portugala kaj esperanta lingvoj.
KIM-10 Ĉapitro 07 : malsanoj de la okuloj kaj de la senpere proksimaj korperoj (ekzemple la palpebroj)
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 07 : malsanoj de la okuloj kaj de la senpere proksimaj korperoj (ekzemple la palpebroj) (H00-H59) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
Listo de armenaj esperantistoj
Jen listo de esperantistoj de Armenio.
Berriozábal
Berriozábal estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Berriozábal. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07012.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 33842 loĝantojn. El tiuj estis 17359 viroj kaj 16483 virinoj. La komunumo havas surfacon de 301 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 900 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17060 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 13377 scipovis legi kaj skribi kaj 3678 personoj estis analfabetoj. Do 78% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 22% estis analfabetoj.
28719 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1041 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 3.62% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Corona Schröter
Corona Elisabeth Wilhelmine SCHRÖTER (naskiĝinta en la 14-a de januaro 1751 en Gubin, mortinta en la 23-a de aŭgusto 1802 en Ilmenau) estis germana muzikistino sed pli konata kiel kantistino. Ŝi ankaŭ komponis kantojn, atribuante tekstojn de Friedrich Schiller kaj Johann Wolfgang von Goethe al muziko.
Frua vivo
Schröter estis naskita en Guben. En ŝiaj fruaj jaroj ŝi studis multajn instrumentojn, kiuj inkludis la pianon kaj gitaron. Ŝia patro, Johann Friedrich Schröter, hobojisto, estis ŝia unua instruisto, kiu ankaŭ instruis al siaj tri aliaj infanoj muzikon. Ŝiaj fratoj, Johann Samuel kaj Johann Heinrich, estis pianisto kaj violonisto respektive, kaj ŝia fratino, Marie Henriette, ankaŭ estis kantisto. Dum ŝi ricevis fruan muzikan trejnadon kiu kontribuis al ŝia kapablo en efikeco kaj kunmetaĵo, la frua recitada trejnado de Corona difektis al ŝia voĉo. Kiam ŝi estis 13, Schröter kaj ŝia familio transloĝiĝis al Leipzig.
Estis tie ke ŝi kaptis la atenton de la komponisto Johann Adam Hiller (laŭdire la edzino de Hiller estis la baptopatro de Corona). Hiller, opera kaj kantoteatraĵa komponisto, fariĝis grave seniluziigita pro la neadekvata eduko ofertita al virinoj. Por mildigi tion, en 1771 Hiller malfermis sian propran lernejon. En tiu geinstrua kunteksto, studentoj lernis vastan gamon da muzikaj temoj, inkluzive de solfeĝo, eldiradon, teknikon, la italan lingvon, kaj la pianoludon. Schröter prosperis kiel kantisto, kaj profitis el la ne-damaĝa tekniko kiun ŝi lernis. Corona estis bona prezentisto, sed ofte estis komparita kun ŝia kunstudanto kaj rivalo, Gertrud Schmeling (sinjorino Marao) en la serio Große Konzerte. La voĉo de Schröter ne estis same potenca kiel tiu de Schmeling, pro ŝia malbona frua trejnado. Tamen, ŝi havis intensecon kiun ŝiaj admirantoj konsideris esti senkompara.
De ŝia debuto kiel "mirinfano" antaŭ la Leipzig-spektantaro en 1764, ŝi fariĝis la famkonata primadono de la Leipzig Koncertejoj, kaj la "unua profesia germana koncert-kantistino kiu laboris en publikaj lokoj". Corona Schröter havis artiste imponan talentan personecon, kaj ŝi estis konsiderata nesuperebla rilate al efikeco kaj intenseco en interpretado, aspekto profunde aprezita de ŝiaj adorantoj.
Vajmaro
Dum ŝia tempo en la lernejo de Hiller, Schröter iĝis bonaj amikoj kun Johann Wolfgang von Goethe, kaj kiam li moviĝis al Vajmaro en 1775 li alportis ŝin kiel tribunalkantiston por dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ŝi unue kantis antaŭ la kortego la 23an de novembro 1776. Dungite kiel kantisto, Corona iĝis engaĝita kun la Amatora kortega teatro - kun almenaŭ 18 pecoj, multaj el kiuj estis skribitaj fare de Goethe mem. Corona kaj Goethe kunlaboris en multaj el liaj plej popularaj ludoj. Dum kelkaj okazoj, li ĉefrolis kiel en la prezento de la ludo Iphigenie auf Tauris en 1779 en la Kastelo Tiefurt. La goeta dramkanto Die Fischerin estis aparte grava por Schröter. Ŝi ne nur ĉefrolis en la ĉefrolo de Dortchen, sed komponis akompanan muzikon por la teatraĵo, inkluzive de la fama malfermanta kanto Der Erlkönig, kiu estas tre diferenca de la versio kunmetita fare de Franz Schubert 30 jarojn poste - antaŭvideble, la versio de Schröter estas pli proksime al la frua klasika epoko laŭ la tradicio de Zelter (dum la versio Schubert-a estis romantikstila). Corona ankaŭ ĉefrolis en la goeta dramo Proserpina al kies prezentado ŝi allogis homamasojn.
Ambaŭ estis kunlaborantoj en la plej popularaj teatraĵoj, foje ĉefrolantaj "Iphigenie auf Tauris" (1779), en la unua prezentado de la proza ​​versio de Goethe kun li mem kiel Oresto; ŝi komponis akompanan muzikon por teatraĵoj, kiel en "Die Fischerin" de Goethe (1782); ankaŭ ŝi ne nur ĉefrolis en “Dortchen” sed ankaŭ komponis ĝian fonan muzikon, tiel kiel la malferman kanton de  “Der Erlkönig”. Corona kaj Goethe laboris kune pri kompozicioj kiuj aŭ estis prezentitaj en la Vajmara teatro aŭ faritaj por privataj bibliotekoj inter 1776 ĝis 1782.
Kiam la amatora kortega teatro estis anstataŭigita per profesiaj aktoroj en 1783, ŝi daŭre kantis kaj agis en neformalaj kuntekstoj. Ŝi ankaŭ komencis instrui kantadon kaj verkadon. Ŝi formale retiriĝis de ĉio en 1788. Ŝi iĝis amikoj kun Friedrich Schiller dum tiuj jaroj, kies poemojn ŝi poste atribuis al muziko. Bedaŭrinde, tiuj Kantoj (germane: Lieder) estas grandparte perditaj, kiel ankaŭ du dramoj, centoj da arioj kaj duetoj, kaj aŭtobiografio donita al Goethe en 1778. Tamen, du kolektoj de tiaj kantoj estis publikigitaj fare de ŝi, la unua en 1786, sekvita per alia en 1794. La unua kolekto, kiu enhavas ŝian interpretadon de  Der Erlkönig, estas ludo kaj pli populara ol la dua, verŝajne pro ties pli granda simpleco: la dua enhavis multajn kantojn en la franca kaj la itala. Tiuj du kolektoj estas kelkaj el la unuaj kaj plej grandaj publikaĵoj de kantoj faritaj de virino. Fakulo de tiu unua kolekto eltrovis ke la kapabloj de Schröter por komponado ne estis egala al ŝiaj aliaj talentoj. La recenzisto sentis ke la kantoj havis multe da spirito en ili, sed ne estis skribitaj en maniero por adekvate manifestigi tion. Eblas kulpigis tiun mankon sur ŝia duonklereco, reala problemo por virinoj en tiuj tempoj. Corona Schröter ankaŭ estis eternigita laŭ aliaj manieroj. En 1782, dum panegiro por forpasinta teatrodirektoro, Goethe laŭdis ŝin por ŝia helpo en formado de teatro en Vajmaro kaj formado de si (Goethe) mem! Jam sep jarojn pli frue, laboro pri teatrohistorio estis dediĉita al ŝi pro ŝiaj bonkonataj kapabloj. Disĉiplis ĉe ŝi Christiane Becker-Neumann.
Unu el ŝiaj plej pasiaj admirantoj estis la juna komponisto Johann Friedrich Reichardt, kiu komponis italajn ariojn por Corona. Corona prezentiĝis en diversaj koncertoj en Leipzig (1782-84), kelkaj kun sia frato Johann Samuel; tiam la Leipzig spektantaro festis ŝin kiel en ŝiaj adoleskaj jaroj.
Ilmenau
Ŝi pasigis la lastajn ok jarojn de sia vivo instruante aktoradon kaj kantante. Tamen, pulmo kaj spiraj problemoj devigis ŝin movi de Leipzig al Ilmenau kun ŝia delonga amikino Wilhemine Probst en 1801. Ŝia kondiĉo estis tiel grava ke ŝi neniam resaniĝis kaj mortis tie unu jaron poste.
34100 Thapa
34100 Thapa estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 2634
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ministerio pri justico
Ministerio pri justico estas la ministerio de ŝtato, respondeca pri justicaj taskoj.
Ekzemploj por ministerioj pri justico de iuj landoj
Aparte de tio ekzistas internaciaj juĝejoj, kiel
Ponta kverko
La ponta kverko (Quercus pontica) estas specio de kverko hejma en okcidenta Kaŭkazo, la montaroj de Kartvelujo kaj nordorienta Turkujo kaj Armenujo, kie ĝi vegetas je altitudoj de 1 300-2 100 metroj.
Priskribo
Ĝi estas decidua arbeto aŭ granda arbedo kiu atingas altecon de 6-10 metroj, kaj havas trunkodiametron ĝis 40 cm. La branĉoj estas malmultnombraj sed dikaj. La arboŝelo estas griza al purpura-bruna, glata ĉe junaj arboj sed estiĝanta malglata kiam la arboj maljunaĝas. Ĝiaj folioj longas 10–20 cm (malofte 35 cm) kaj larĝas 4-15, estas ovalaj kun segiligita rando kun multaj etaj pintaj dentoj. La folioj estas harkovrataj kiam ili estas junaj, sed iĝas pli glataj kiam ili maljunaĝas. Poste ili estiĝas hele verdaj kaj aŭtune flav-brunaj. La infloreskoj estas amentoj, la masklaj amentoj longas 5–20 cm. La fruktoj estas grandaj glanoj kiuj longas 2,5–4 cm, kaj kiuj estas arigataj 2-5-ope.
Kultivado
Tiu palearktisa specio okaze estas kultivata kiel ornama arbo en Nordeŭropo.
Eksteraj ligiloj
<Gallery> Quercus pontica-5.jpg|Ponta kverko en sia natura medio Quercus pontica.JPG|Pont-kverka arbido Quercus pontica.jpg|Amentoj </Gallery>
Rafael Hoffhalter
Rafael Hoffhalter, Skrzetusky estis poldevena presisto, litertranĉisto en Aŭstrio kaj Hungario naskita en Poznań ĉirkaŭ 1525 kaj mortinta en Gyulafehérvár en 1568.
Boldizsár Szmrecsányi
Boldizsár Szmrecsányi [boldiĵAr smreĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szmrecsányi Boldizsár estis hungara skulptisto. Li estas konata laŭ la simpla prenita nomo Boldi, lia origina familia nomo estis Péch ĝis 1996.
Rafael Hoffhalter
Kariero
Rafael Hoffhalter studis la presistmetion en Nederlando kaj Svislando, poste en 1555 li loksidiĝis en Vieno, kie dum 8 jaroj li presis 130 presaĵojn. Li devis forlasi Vienon pro sia simpatio al protestantoj, kaj en 1563 li troviĝis en Debreceno, kie en jaroj 1564–65 li estis gvidanto de la presejo. Je la fino de 1565 li iris kune kun sia presejo al Várad. Tiam li jam estis unitariismulo. En 1567 al invito de la Johano la 2-a (Hungario) li translokiĝis al Gyulafehérvár, kie li estis gvidanto ĝis sia morto de la reganta presejo. Liaj eldonaĵoj en Hungario apartenis al la plej belaj ankaŭ Eŭropo-rilate.
Boldizsár Szmrecsányi
Boldizsár Péch naskiĝis la en Budapeŝto.
Kastelo de Ivánc
La Kastelo de Ivánc (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Sigray) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ivánc.
Boldizsár Szmrecsányi
Biografio
Boldizsár Szmrecsányi studis en Akademio de Belartoj de Vieno en la jaroj 1989 kaj 1990, poste li akiris skulptistan diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1995. Li studis plu en majstra grado en Universitato Janus Pannonius en kampuseto de Villány. Helpe de stipendioj li komence vivis en Italio, precipe en Carrara, poste li estis skulptisto en Hungario, eĉ li denove ricevis stipendiojn, lastfoje en 2019. Liaj skulptaĵoj ricevis premiojn ekde 1996, li mem ekde 2001, fine li ekhavis premion Kossuth en 2022.
Kastelo de Ivánc
Historio
La familio Sigray havis en la vilaĝo nobeldomon, kiu en 1580 estis forlasita pro la kontraŭturkaj bataladoj. En 1767 (laŭ alia informo en 1745) la aktuala familiano konstruis barokan kastelon, sed oni profitis la restintan fundamenton kaj ŝtonojn. Ĉirkaŭ en 1870 ekstere, en 1920 interne la kastelo trakonstruiĝis. Supozeble tiutempe estis konstruita ankaŭ la tiel nomata malgranda kastelo. En komenco de la socialismo la ŝtato prenis la kastelon (tio estis ŝtatiĝo), ekde 1951 gemaljunuloj kaj handikapuloj vivas interne. Ili partoprenas en zorgado de la parko, krome en bredado de pluraj hejmbestoj.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun mansardoj kaj kelo situas sola en parko. La konstruaĵo preskaŭ estas simetria, sed plene rompas la simetrion la dekstra iama kapela enirejo.
Parko
La parko estas protektata ekde 1986. En la parko kreskiĝas maloftaj arboj, sed la plej menciinda estas la plej granda liriodendrono de Hungario. Krome estas pluraj kverkoj, platanoj, pinoj, fagoj.
Port Elizabeth
Port Elizabeth, en lokaj lingvoj Ebhayi kaj Die Baai, estas urbo kaj havenurbo de Sudafriko.
Situo
Port Elizabeth situas laŭ la marbordo, laŭ ĉefvojo N2. Kaburbo troviĝas 770 km.
Historio
La plej frue diversaj indiĝenoj loĝadis tie. Bartolomeu Dias preterŝipadis en 1488. En 1799 fortikaĵo nomata Fort Frederick konstruiĝis. En la 1820-aj jaroj britoj fondis ankaŭ komunumon. Dum konflikto kun buroj la angloj konstruis fifaman deportejon.
En la urbo diversaj fabrikoj pri aŭtoj funkcias.
Trafiko
Fervoja kontakto estas kun Johannesburg kaj Bloemfontein. En la urbo aŭtobusoj trafikas. Flughaveno, kiu iam nomiĝis laŭ Hendrik Verwoerd, kreinto de la apartismo, kaj poste nur kiel Flughaveno Port Elizabeth, troviĝas iom proksime. La haveno havas apartan nomon Algoa Bay.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 15-22 °C. Jare pluvas po 568 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Albert Winkler
WINKLER Albert [vinkler] estis rumania hungara komponisto, pianisto, dirigento. Li naskiĝis en Aiud la 4-an de aprilo 1930 kaj mortis en Sinaia (montaro Bucegi) la 27-aŭ 29 de junio 1992.
Kariero
Albert Winkler pristudis pianon en Muzikkonservatorio de Kluĵo (1948–49), poste komponadon en Leningrado (1949–1954). Inter 1954–1973 li estis muzikreĝisoro de Radio de Bukareŝto, poste gvidanto de muzikensemblo de Ŝtata Juda Teatro de Bukareŝto.
Justico
Ne konfuzu kun Justeco
Justico laŭ PIV estas ŝtata organismo, kiu zorgas pri elekto de juĝistoj, kontrolo de ilia agado, plenumo de difinitaj punoj kaj tiel plu. Kutime ekzistas nacia ministerio pri justico, kiu plenumas tiujn oficojn, do interalie vivtenas juĝejojn, sed ankaŭ malliberejojn. Tian ministerion prezidas nacia ministro pri justico.
Aparte de tio ekzistas internaciaj juĝejoj, kiel la Eŭropa Kortumo en Eŭropa Unio, la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj de la Konsilio de Eŭropo aŭ la Internacia Kortumo de la Unuiĝintaj Nacioj, kies verdiktoj principe superu la naciajn juĝojn kaj kiuj reprezentas la internacian justicon.
Kvankam la juĝistoj estas en multaj landoj elektataj, salajrataj kaj kontrolataj de justica institucio, ili laŭ la difino de libera juĝado obeu nur la leĝojn de la lando kaj la internaciajn leĝojn validajn en tiu lando, kaj krome decidu laŭ sia konscienco, ne laŭ ordono de ŝtata instanco. Do, ili mem laŭ strikta difino ne estas parto de la justico, sed la justico estas la kadro, kiu donas la infrastrukturon por funkciopovo de la juĝistoj.
Laŭ la principo de la disigo de povoj, la juĝistaro kaj la ŝtata justica institucio kune nomatas la "justica povo", unu el la tri sendependaj ŝtataj povoj. Ĝi kontrolu la leĝdonan povon kaj la plenuman povon.
10-a de junio
La 10-a de junio estas la 161-a tago de la jaro (la 162-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 204 tagoj restas.
Je la 10-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 10-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Ida (Sankta Maria en la Kapitolo)
Ida (naskiĝinta antaŭ 1025; mortinta la 7-an aŭ 8-an de aprilo 1060) estis la plej grava abatino de la kolonja abatinujo Sankta Maria en la Kapitolo. Ŝiaj ĝis nun konserviĝintaj artverkoj apartenas al la elstaraj trezoroj de la epoko.
Tomášovce (distrikto Lučenec)
Tomášovce (hungare Losonctamási [loŝonctamAŝi]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. En ambaŭ lingvoj oni rekonas la nomon Tomaso.
Situo
Tomášovce situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zvolen-Lučenec. La lasta urbo troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1247 laŭ tiama hungara ortografio "Tamasy". En 1704, 1714, 1782, 1834 kaj en 1857 incendioj okazis. En 1710 pro pesto, en 1831 pro ĥolero multaj mortis. En 1828 loĝis tie 815 vilaĝanoj en 102 domoj. Ĝis 1902 la oficiala hungara loknomo estis Tamási, poste ĝi ricevis pli longan nomon por fari diferencon de Tamási pro peto de poŝto. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Losonctamási 909 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Lučenec, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis tie 1470 homoj, (1438 slovakoj, 16 hungaroj, 7 ĉeĥoj kaj aliaj).
Zihlschlacht-Sitterdorf
Geografio
Zihlschlacht-Sitterdorf situas en monteta regiono norde de la rivero Sitter inter Sankt-Galo kaj Weinfelden. La komunumo konsistas el la municipoj Zihlschlacht kaj Sitterdorf, krome al la komunumo apartenas la vilaĝetoj kaj setlejoj Blidegg, Degenau, Lütschwil, Riet kaj Wiile. La teritorio de la setlejoj Blidegg kaj Degenau formas kvazaŭ eksklavon ĉe la norda bordo de Sitter oriente de la komunumo, kiu nur en unu punkto ĉe la bordo de Sitter tuŝas la ceteran komunuman teritorion.
Najbaraj komunumoj
Zihlschlacht-Sitterdorf limas en nordo al la komunumoj Erlen kaj Amriswil, en oriento al Muolen (Kantono Sankt-Galo), en sudo al Hauptwil-Gottshaus kaj Bischofszell, kaj en okcidento al Hohentannen.
Trafiko
La stacidomo de Sitterdof situas ĉe la trajnlinio de Sankt-Galo al Weinfelden, kiu estas servita de la regiona trajnlinio S5 de la fervoja kompanio THURBO AG. En Sitterdorf ekzistas aerodromo kun IATA-Kodo LSZV.
KIM-10 Ĉapitro 08 : malsanoj de la oreloj inkluzive de la mastoidoj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 08 : malsanoj de la oreloj inkluzive de la mastoidoj (H60-H95) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
H60-H95 orelaj malsanoj </i>
Castlebar
Castlebar angle, irlande Caisleán an Bharraigh) estas urbo de la Respubliko Irlando. Ĝi estas la administra centro de la graflando Mayo en la nordorienta parto de la insulo. En 2010 ĝi havis 12 369 loĝantojn. La urbo situas ĉe la kruciĝo de du grandaj aŭtovojoj de Irlando, la vojo N5 de Westport al Dublino kaj la vojo N60 al Galway; laŭ la stato komence de la 2010-aj jaroj temas pri unu el la plej rapide kreskantaj urboj de la insulo. En Castlebar interalie naskiĝis la politikisto Enda Kenny, kiu ekde marto 2011 estas la ĉefministro de la Respubliko Irlando.
Respubliko (Platono)
La Respubliko (greke: Πολιτεία, translit. Politeia; latine: De Republica) estas sokrata dialogo, verkita de Platono ĉirkaŭ 375 a.K., pri justeco (δικαιοσύνη), la ordo kaj karaktero de la justa urboŝtato, kaj nura homo. Ĝi estas la plej konata verko de Platono, kaj pruvis esti unu el la plej influaj mondaj verkoj de filozofio kaj politika teorio, kaj intelekte kaj historie. En la dialogo, Sokrato parolas kun diversaj atenanoj kaj eksterlandanoj pri la signifo de justeco kaj ĉu la justulo estas pli feliĉa ol la maljustulo. Ili konsideras la naturojn de ekzistantaj reĝimoj kaj tiam proponas serion de malsamaj hipotezaj urboj kompare, kulminante per Kallipolis (Καλλίπολις), utopia urboŝtato regata de filozofa-reĝo. Ili ankaŭ diskutas la teorion de formoj, la senmortecon de la animo, kaj la rolon de la filozofo kaj de poezio en la socio. La dialogo ŝajne okazis dum la Peloponeza Milito.
En Esperanto aperis
Donald Broadribb (Aŭstralio) tradukis La Respubliko de Platono.
Pro tiu ĉi traduko la tradukisto ricevis la OSIEK-premion de la Organiza Societo de Internaciaj Esperanto-Konferencoj en 1995.
Stacio Wakayamakō
Stacio Wakayamakō (japane: 和歌山港駅 [Ŭakajamakoo-eki], angle: Wakayamakō Station) estas fervoja stacio en Ŭakajama, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Wakayamakō.
Burgo Wildenburg (Eifel)
La burgo Wildenburg situas en la nordrejn-vestfalia parto de la mezmontaro  Eifel en la komunumo Hellenthal (distrikto Euskirchen) en la nacia parko Eifel.
La burgo estis konstruita inter 1202 kaj 1235. Ĝi estas unu el la malmultaj montburgoj en la Ejfelo, kiu ne estis detruita pro militaj agadoj aŭ malkonstruado. Ĝi estis centro de la senjorlando, kiu etendiĝis okcidenten ĝis la hodiaŭa belga landlimo kaj oriente ĝis la pordego de la abatejo Steinfeld. Kiel jam en mezepoko la loko estas atingebla trans unu sola strato, kiu de la valo de la rojo “Reifferscheider Bach” trans Steinfeld iras en la valo de la rivero  Urft.
La senjoroj de burgo kaj senjorlando
Ekde la fino de la 12a jarcento la regantoj de  Reifferscheid estis la senjoroj de la teritorio de  Wildenburg. De tiuj disbranĉiĝis inter 1202 kaj 1235 la linio de Wildenberg. La senjoroj de Wildenberg posedis apud la centra teritorio ankaŭ posedaĵojn ĉe Rejno kaj Mozelo, en Hunsrück kaj ankaŭ en aliaj lokoj de la Ejfelo. Ili havis bonajn rilatojn al siaj najbaroj, ekzemple al la dukoj de Limburg, al la grafoj de Jülich, al la  Sponheim kaj al la  ĉefepiskopoj de Kolonjo. La vira trunko de tiu linio formortis en la jaro 1328, la senjorlandon Wildenberg kaj aliajn posedaĵojn norde de la Mozelo kaj la burgon Bildenburg heredis la grafoj de Jülich. En 1715 la abatoj de la Steinfeld ricevis la senjorlandon kaj alikonstruis la burgan domon en la jaro 1717 al preĝejo. En 1794 la francaj revoluciaj trupoj venis. La ĉefa burgo fariĝis franca posedaĵo, sed ne estis aŭkciata, ĉar ĝin ricevis la en jaro 1803 nove fondita paroĥo kiel paroĥa domo kaj preĝejo.
Situo kaj konstruaĵoj de la burgo
La burgo estas spronburgo kaj situas en alteco de ĉ. 526 m ĉe la fino de longa mallarĝa montsprono, kiu je tri flankaj tre krude. La pli mallarĝa kaj pli malalta selo formas la ligon al la pli alta flanko en la oriento. Sur la montsprono situas de oriento al okcidento Flecken, antaŭburgo kaj burgo.
La ringmuro kaj ringfosaĵo protektis la burgan instalaĵojn. La burgaj instalaĵoj nur estas alireblaj per levponto.
Heliopolo
Hodiaŭ Heliopolo, antaŭurbo de Kairo, havas modernan eŭropan impreson kaj havas propran universitaton.
Kristanismo
En la Malfrua Antikveco la urbo estis fru-kristana episkopujo, kiu poste fariĝis titulara episkopujo de la romkatolika eklezio kun la nomo Heliopolis in Augustamnica.
NGC 2634A
NGC 2634A (aliaj indikoj — UGC 4585, MCG 12-9-16, ZWG 331.68, ZWG 332.15, IRAS08433+7406, PGC 24760) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Chromebook
Chromebook estas tekokomputilo kiu uzas Linux-bazitan Chrome OS kiel operaciumon.
Ĝi uzas interreton. Plej multaj aplikaĵoj kaj datumoj estas en la "nubo". Chromebook estas ekzemplo de malpeza kliento. Ĝi estas malpeza komputilo kiu uzas foran aliron al servilo. Ĝi multe dependas de alia komputilo (ĝia servilo) por fari sian komputadon.
En marto 2018, Acer kaj Google anoncis la kreadon de la unua Chromebook-tabulkomputilo: Chromebook Tab 10. Ĉi tiu aparato devis konkurenci kun la merkato por rabatitaj Apple iPad-tabulkomputiloj en la eduka merkato. La ekrano de Tab 10 (9.7 coloj, bilddetaligeblo 2048 x 1536) estis identa al tiu de iPad. La aparato inkluzivis stileton. Neniu el la aparatoj inkluzivis klavaron.
En marto 2020, pro la COVID-19-pandemio, multaj lernejoj uzis Chromebook-ojn por fari lernejon interrete, kaj metis sur ĝi aplikaĵojn kiel Google Meet kaj Zoom. 30 milionoj da Chromebook-oj estis aĉetitaj de lernejoj nur en 2020 pro tio. Iuj lernejoj uzis iPad-ojn, sed ili kostas tro da mono por iuj lernejoj.
Malnovurba ekzekuto en Prago
Malnovurba ekzekuto en Prago (ekzekuto de 27 ĉeĥaj "senjoroj") el la 21-a de junio 1621 okazis sekve de malvenko de ĉeĥa nobelara soldataro en batalo sur Blanka Monto. De la imperiestro establita eksterordinara tribunalo frunte kun princo Karolo el Liĥtenŝtejno ellaboris liston de partoprenintoj de „abomena ribelo“. Ĉiuj fruntaj reprezentantoj, forlasintaj la landon, estis en neĉeesto kondamnitaj al „perdo de gorĝoj, honoro kaj havaĵoj“. La ceteraj, precipe anoj de direktorio, kiuj ne havis sufiĉe da tempo por fuĝi, estis malliberigitaj kaj 43 el ili poste kondamnitaj al mortpuno. Fine la 21-an de junio de 1621 okazis en Malnovurba placo en Prago 27 ekzekutoj. Ekzekutitaj estis 3 anoj de nobelaro (Kryštof Harant z Polžic a Bezdružic, Václav Budovec el Budov, Jáchym Ondřej Šlik el Holejč), sep kavaliroj, krom aliaj eĉ fama kuracisto Ján Jesenský (Johano Jessenius) el Jesené kaj 17 urbanoj plejparte el Prago.
Ibn al-Ŝatir
Ibn al-Ŝatir aŭ Ibn aŝ-Ŝatir (ابن الشاطر; 1304–1375) estis araba astronomo. Li laboris kiel muŭakkit (موقت, nome religia tempokontrolinto) en la Moskeo de la Umajadoj en Damasko kaj konstruis grandan sunhorloĝon por ties minareto en 1371/72.
Lia ĉefa grava astronomia traktaĵo estis kitab nihajat al-sul fi taŝih al-usul ("La fina demando koncerne al la korekto de principoj"). En ĝi li draste reformis la Ptolemeaj modeloj pri la Suno, Luno kaj planedoj, nuligante la discentrecon kaj la ekvanton enmetante kromajn epiciklojn.
Kvankam lia sistemo estis firme suncentra (li estis nuligante la Ptolemeajn discentraĵojn, dum la matematikaj detaloj de lia sistemo estis identaj al tiuj de la verko de Koperniko nome De revolutionibus. Oni ne scias ĉu Koperniko legis la verkon de ibn al-Ŝatir.
Caslino d'Erba
Caslino d'Erba estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Asso, Caglio, Canzo, Castelmarte, Erba, Faggeto Lario, Ponte Lambro kaj Rezzago.
Adventismo
Adventismo estas kristana movado, kiu komenciĝis en la 19-a jarcento. La nomo aludas la kredon pri la tujvenonteco de la dua alveno (aŭ advento) de Jesuo Kristo. Ĝin lanĉis la predikisto William Miller, kiu profetis ke Kristo revenos la 22-an de oktobro, 1844. Plej multaj miller-anoj forlasis la movadon post la neokazo de la profetita evento, sed multaj restis fidelaj al la principoj, kvankam ne al la specifa profetaĵo, de Miller, kaj ĉi tiuj formis la unuan generacion de la adventisma movado. Hodiaŭ, la plej granda konfesia grupo en la movado estas la Sepataga Adventisma Eklezio, kiu havas pli ol 16 milionojn da membroj.
La adventismaj eklezioj plejparte apartenas al la konservativa aŭ eĉ fundamentisma flanko de protestantismo. Multaj el ilia kredas, ke oni ĉefe en sabato (ne dimanĉo) solenigu Diservojn, kaj iuj sekvas diversajn dietajn regulojn bazitajn en la Malnova Testamento (la Hebrea Biblio). Ili tenas diversajn doktrinojn pri aliaj teologiaj temoj, ekzemple ĉu la stato de la homo inter morto kaj releviĝo estas nekonscia aŭ konscia, ĉu la malbonuloj estas neniigotaj aŭ ĉu eterne tormentotaj, la la sanktejo de Daniel 8 estas en ĉielo aŭ tero, ktp.
Novorusio (historie)
Novrusio aŭ Novorusio (Новоро́ссия) estas historia areo, kiu entenas ĉefe sudajn partojn de la hodiaŭa Ukrainio (Dnipropetrovska provinco), historian teritorion de Besarabio, Moldava Respubliko, Ĉednestrio, parte ankaŭ orientan Ukrainion (Donecka provinco), sudan Rusion (Krasnodara regiono, Stavropola regiono, Adigeio, Rostova provinco), kiuj situas apud la Azova (Zaporiĵa provinco) kaj Nigra Maroj (Odesa provinco, Mikolajeva provinco, Ĥersona provinco).
La nomo venas el la nomo de rusa Provinco Novorusio, kiu ekzistis inter 1765 kaj 1789. La ĉefurbo estis Kremenĉuk kaj poste administra centro Dnipro (Jekaterinoslav). Antaŭ aneksado de la teritorio, tiujn teritoriojn pretendis Pollando-Litovio, la Osmana Imperio kaj la Rusia Imperio. Tiu kaj la okazantaj bataloj kondukis al tio, ke tiuj areoj (sudaj stepoj) estis apenaŭ loĝataj.
La koloniigo de Novorusio okazis sub gvido de princo Grigorij Potjomkin, kiu estis intima konfidulo de carino Katerino la 2-a de Rusio. Oni dividis la agron al rusaj grundposedantoj, kiuj kunportis rusajn kamparanojn el centra Rusio. Oni fondis multajn urbojn kiel Odeso, Novorossijsk ĉe la Nigra maro, Sebastopolo, Jekaterinoslav, Mikolajivo, Ĥersono kaj aliajn.
La havenurboj havis gravan rolon por establi konvenan, batalpretan floton en la Nigra maro kontraŭ la turkoj. Okaze de fondo de la Socialisma Respubliko de Ukrainio, granda parto de Novorusio estis aligita al Ukrainio, en 1954 eĉ la duoninsulo Krimeo.
(69117) 2003 EX2
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,17343 AU, tie estas 25,945 milionoj da km.