cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tahirih
Lasta sentenco
Post la fina konferenco, la delegitaro revenis kaj komencis redakti edikton per kiu Tahirih estis deklarita herezulo, kaj tio implicis la mortkondamnon. Tahirih tiam estis limigita al unu ĉambro en la hejmo de la urbestro. Ŝi foruzis siajn lastajn tagojn en preĝado, meditado kaj fastado. "Plori ne", ŝi rakontis la edzinon de la urbestro, "la horo kiam mi devas esti kondamnita por sufersperti martirecon rapide alproksimiĝas".
Ekzekuto
Du jarojn post la ekzekuto de Bab, tri babanoj, agante proprainiciate, provis murdi Naser al-Din Ŝahon kiam li revenis el ĉasado al sia palaco ĉe Niyávarfin. La provo malsukcesis, sed estis la kialo por akra kaj kruela persekuto kontraŭ la babanoj kaj Tahirih estis kulpigita pro ŝia aneco al ĉi tiu movado. Ŝi estis ekzekutita eĉ antaŭ la planita dato. Tahirih kisis la manojn de la mesaĝisto, vestis sin en nupta vesto, ornamis sin parfume kaj diris siajn preĝojn. Al la edzino de Mahmud Ĥan ŝi faris unu petegon: ke ŝi estu lasita en paco por daŭrigi siajn preĝojn trankvile. La juna filo de Mahmud Ĥan akompanis Tahirih-on al la ĝardeno. Al li ŝi donis silkan blankan naztukon kun kiu ŝi elektis esti strangolita.
En la mallumo de la nokto, en sekreto, Tahirih estis kondukita al la proksima ĝardeno nomata Ilĥani, en Teherano, kaj kun ŝia propra vualo estis strangolita ĝis morto. Ŝia korpo estis ĵetita en malprofundan puton kaj estis ĵetitaj ŝtonoj sur ĝin. Elstara babano, kaj poste bahaa historiisto citas la edzinon de oficiro kiu havis la ŝancon scii ke ŝi estis strangolita de ebria oficiro de la registaro kun sia propra vualo kiun ŝi elektis por sia antaŭigita martiriĝo. Unu el ŝiaj plej rimarkindaj citaĵoj estas ŝia fina eldiraĵo, "vi povas mortigi min tuj kiam vi volos, sed vi ne povas ĉesigi la emancipiĝon de la virinoj" Ŝi tiam estis proksimume 35 jaraĝa, kaj estis la patrino de tri geinfanoj. D-ro Jakob Eduard Polak, la kuracisto de la ŝaho, estis ĉeestinto en la ekzekuto kaj priskribis ĝin kiel: "Mi estis atestanto de la ekzekuto de Qurret el Ayn, kiu estis ekzekutita de la milit-ministro kaj siaj helpantoj; la bela virino eltenis sian malrapidan morton kun superhoma forto". 'Abdu'l-Bahá laŭdis Tahirih-on skribante ke ŝi estis "virino ĉasta kaj sankta, signo de superado de beleco, brula marko de la amo al Dio". The Times je la 13-a de oktobro 1852 raportis la morton de Tahirih, priskribante ŝin kiel la "Justa Profetino de Kazvin", kaj la "Leŭtenanto de Báb".
HMHS Britannic
Dum la milito
Oni alinomis la ŝipon en 1915 al HMHS Britannic (His Majesty's Hospital Ship – Hospitala Ŝipo de Lia Moŝto) kaj rievis la taskon, reveturigi la vunditajn soldatojn el areo de la Mediteraneo. Britannic estis uzata kun RMS Mauretania kaj RMS Aquitania ĉe duoninsulo Gallipoli, por hejmenveturigo de la vunduitoj, sub gvido de kapitano Charles A. Bartlett.
Amento
Amento estas nefinita floraro, ofte konussimila, longforma, fleksebla kaj tipe penda. Ĝi estas tipa el arbfamilioj kiel salikacoj, fagacoj kaj betulacoj. Ĝi defalas unubloke. La floroj estas simplaj apud la brakteoj, senflorfoliaj (tio estas senpetalaj kaj sensepalaj). Ĉiuj floroj estas unuseksaj, el sama sekso. Virseksaj floroj estas simpliĝa al nur stamenoj, kaj la inaj al karpeloj. Estas do virseksaj kaj inseksaj amentoj. Kiam ili estas simplaj floraroj, ili estas fakte apartaj spikoj, kiel ĉe la saliko. Ili povas ankaŭ esti kunmetitaj floraroj, kiel ĉe la betulo (kies la amento estas spiko de cumoj.
La amentoj estas polenigitaj de vento, tio signifas ke la vento movigas la polenojn al inseksaj amentoj.
Alno (Alnus) havas floraron nomata ligniĝinta amento aŭ ŝajnkonuso.
Docteur Jean Michel
Interalie li kuracis kaj helpakuŝis Lucie Aubrac kiam, kun ŝia edzo Raymond Aubrac, ili haltis en la departemento Jura, finnovembre 1943 ĝis februaro 1944. Oni retrovis lian kadavron la 27-an de aprilo 1944 en la arbaro de Pannessières, kelkajn kilometrojn norde de Lons-le-Saunier.
Omaĝoj
Prezidento Vincent Auriol donis al li, postmorte, na Croix de guerre kaj kavalierigis lin en Honora Legio la 5-an de novembro 1950.
Okaze de la trideka datreveno de lia morto, la 27-an de aprilo 1974, la nova liceo en la urbo ricevis lian nomon. Por omaĝofesto Raymond Aubrac ĉeestis en tiu liceo la 21-an kaj 22-an de aprilo 2008.
HMHS Britannic
La lasta vojo
La ŝipo havis jam kvin sukcesajn vojon, post kiam ekveturis sla 12-an de novembro 1916 el haveno de Southampton al la Mediteraneo. Ĝi alvenis la 17-an de novembro al Napolo, kie replenigis siajn stokojn da karbo kaj trinkakvo por la lasta parto de la vojo. La ŝipego devis ripozis pro la tempesta vetero, tiel okaze de pliboniĝo de la vetero, la kapitano decidis prui tuja ekveteuro. Britannic veturis al la greka insulo Lemnos, kiam la 21-an de novembro 1916, marde matene eksplodo skuis la ŝipon je la 8 horoj kaj 12 minutoj.
La kuracistoj kaj la flegistinoj tuj rimarkis la eksterordinaran eventon, dum la veturantoj sur la posta parto de laŝipo kredis, ke okazis nur eta kolizio kun ŝipeto. Okaze de la eksplodo, la sekureca sistemo grave damaĝis, la marakvobaldaŭ peentris la ŝipkorpon. Kvanakm la kapitano tuj ordonis fermon de la akvorezistaj pordoj, tiuj estis tie damaĝitaj, ke ili ne povis plenumi tiun funkcion.
Sinko
La akvo atingis hejtejon, Britannic la sinkonivelon. Feliĉe kelkaj disigaj fakmuroj restis sendifekta, tiel la akvo ne penetri(ntu)s al pliaj hejtejoj, sed en la subaj ferdekoj oni lasis malfermitaj la ŝip-fenestrojn, tiel la akvo do eniris la pliajn hejtejojn (kaldronĉambrojn). Kiam jam ses ŝipfakoj estis akvoplenigita, estis certe, ke la ŝipo ne povas resti akvosurface. Kvankam Britannic estis konstruita pli forta kaj sekura ol Titanic, ĝi estis en la sama stato post dek minutoj, kiel Titanic unu horon post la kolizio kun la glacimonto. Kapitano Bartlett faris ankoraŭ unu last-esperan provon por akiri la proksiman insulon Kea, sed la personaro jam komencis antaŭpreparon de la savboatoj kaj ties surakvigon. Oni sukcesis savi la pasaĝerojn, el la 30 viktimoj de la katastrofo mortis plimulto tiam, kiam la pobo de la ŝipego stariĝis el la akvo kaj la ankoraŭ rotaciantaj ŝiphelicoj detruis du nekonvene surakvigatajn savboatojn. Bartlett tiam estis en la kapitana ferdeko kaj tiam ordonis haltigon de la ŝipaj maŝinoj kaj forlason de laŝipo je la 8 horoj kaj 35 minutoj. Li mem je la 9-a horo simple forlasis la kapitanan ferdekon, kiun tiam atingis la akvo. La HMHS Britannic kliniĝis je la dekstra flanko, 55 minutojn post la eksplodo kaj sinkis en la Egea Maro. La 1038 post-vivantojn helpis lokaj fiŝkaptistoj, pli poste alvenis la HMS Scourge kaj HMS Heroic. Britannic estas la plej granda ŝipo, kiu sinkis en la unua mondmilito.
La ŝipon malkovris en 1975 Jacques-Yves Cousteau kaj ekde tiam oni plurfoje esploris ĝin.
Filma adapto
En 2000, Brian Trenchard-Smith – laŭ influo je sukceso de filmo Titanic de James Cameron – faris romantikan filmdramon pri Britannic, kiun same tragika amafero kadras. En la filmo la ĉefrolojn ludas Edward Atterton, Amanda Ryan kaj John Rhys-Davies.
Íngrid Betancourt
Ingrid BETANCOURT, fraŭline Pulecio (naskiĝis la 25-an de decembro 1961 en Bogoto) estas Kolombia politikistino. Kiel kandidatino por la ofico de Prezidento, ŝi estis forkaptita en februaro 2002 fare de FARK kaj liberigita la 2-an de julio 2008.
Vélez de Benaudalla
Ĝi estas sur la lastaj deklivoj de la Alpujarra Granada, sur milda monteto kaj ebenaĵo ĉe la rivero Guadalfeo. Ĝi estas ankaŭ sur la norda parto de la granada marbordo sed ne tute marborde. Limas norde kun Ízbor (de la municipo El Pinar), Lanjarón kaj Órgiva, sude kun Motril kaj Salobreña, oriente kun Lújar kaj okcidente kun Los Guájares.
6603 Marycragg
6603 Marycragg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego en Usono).
Vélez de Benaudalla
La urbestro estas socialisto. La agrikulturo ŝanĝiĝas el olivarboj kaj migdalarboj al irigacio.
6603 Marycragg
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mary A. Cragg, kiu malvolvis la oficejan substrukturon de de "Teleskopo en Eduko". Tiu-ĉi organizo estis uzita kiel modelo por aliaj edukaj agadoj per fora teleskopoj.
Íngrid Betancourt
Vivo
Ingrid Betancourt naskiĝis en Bogoto (Kolombio) la 25-an de decembro 1961, Ŝi estas la dua filino de Gabriel Betancourt, eksa kolumbia ministro pri instruado (sub la diktatoreco de generalo Gustavo Rojas Pinilla), kaj Yolanda Pulecio, eksa belecreĝino, kiu iĝis senatorino.
Ŝia pli aĝa fratino estas Astrid Betancourt. Ingrid kreskis en Parizo, Francio, kie ŝia patro reprezentis Kolombion ĉe UNESKO. En 1975 ŝiaj gepatroj eksedziĝis. Ŝi abiturientiĝis en Bogoto en la franca gimnazio Louis Pasteur.
Post murdo de Luis Carlos Galán, kiu anoncis batalon al la kolombia drogokartelo, Ingrid retranslokiĝis al Kolombio en 1989. Ŝi eksedziniĝis, kaj eklaboris unue en la financministrejo antaŭ ol kandidatiĝi por parlamento cele lukti kontraŭ korupto en sia lando.
De 1994 ĝis 2002 ŝi estis deputito en la parlamento, komence en la domo de reprezentantoj, ekde 1998 en la senato. En 1997 ŝi fondis sian propran partion, Oxígeno Verde (hispane por verda oksigeno).
Tahirih
En fikcio
Tahirih estis fokuso de kelkaj verkistoj de la Bahaa Kredo en fikcio. Pola-rusa dramisto Isabella Grinevskaja skribis la prezentaĵon Báb bazita sur la vivo kaj okazaĵoj de la fondinto de la Baba Kredo kun fokuso sur la personeco de Tahirih. Ĝi estis ludita en Sankt-Peterburgo en 1904 kaj denove en 1916/7, kaj laŭdita de Lev Tolstoj kaj aliaj recenzistoj tiutempaj.
Íngrid Betancourt
Kidnapo fare de FARK
Ingrid Betancourt anoncis sian partoprenon al la prezidentbalotoj en Kolombio en 2002. La, kiam ŝi troviĝis kun sia balotestrino Clara Rojas en regiono kontrolita de FARK, maldekstrulaj ribeloj kidnapis ilin ambaŭ.
La kvarminuta filmeto, en kiu ŝi aperis en bona sanstato, estis publikigita.
La John Frank Pinchao, sukcese fuĝinta kidnapito de FARK, deklaris, ke li vidis Ingrid lastan fojon la.
Okcidenta Antarkto
Okcidenta Antarkto estas unu el la du ĉefaj regionoj de Antarkto. Temas pri la parto de la kontinento, kiu kuŝas ene de la Okcidenta Hemisfero inkluzive de la Antarkta Duoninsulo. Ĝi estas apartigita de Orienta Antarkto pere de la transantarkta montaro kaj estas kovrita per la okcidenta Antarkta Glacitavolo. En Okcidenta Antarkto interalie situas la Monto Vinson metrojn alta, kiu estas la plej alta punkto de Antarkto.
Íngrid Betancourt
Kidnapo fare de FARK
La la kolumbia armeo trovis vidbendojn ĉe FARK-ribeloj, kiuj montras Ingrid. Tiuj vidbendoj, datitaj je la estas la unua vivosigno de Ingrid Betancourt ekde kvar jaroj.
La Ingrid estas liberigita de la FARK.
Tahirih
En fikcio
Proksimume en 1908 Constance Faunt Le Roy Runcie provis publikigi romanon pri la Báb kaj pri la "fama persa poetino Zerryn Taj" (alia el la nomoj de Tahirih).
Bahiyyih Nakhjavani publikigis sian verkon La virino kiu legadis tro en 2007. Ĝi rakontas la vivon de Tahirih. La verkisto adoptas la rotaciantajn vidpunktojn, de patrino, fratino, filino kaj edzino respektive, por spuri la efikon de la agoj de tiu virino sur ŝiaj samtempuloj kaj legi ŝiajn profetajn komprenojn koncerne ŝian epokon, kaj eble nian ankaŭ.
Nazanin Afshin-Jam ludis la rolon kiel Tahirih en filmo de Jack Lenz nomita Revo de Mona pri la vivrakonto de Mona Mahmudnizhad.
Sarah Bernhardt la plej konata franca aktorino el ŝia epoko, petis al du el siaj verkistoj Catulle Mendès kaj Henri Antoine Jules-Bois skribi prezentaĵon pri Tahirih kaj la babanoj por ŝi ludi sur scenejo.
Vianen
Vianen estas loĝloko kaj municipo en la nederlanda provinco Utrecht. Ĝi havis (je la 1-a de januaro 2006) 19 664 loĝantojn kaj havas areon de 42,17 km² (de kiu 2,71 km² estas akvo).
Ĝis la 1-a de januaro 2002 ĝi estis parto de la provinco Sud-Holando.
(5512) 1988 VD7
(5512) 1988 VD7 estas asteroido de la asteroida zono, kiu ankoraŭ ne ricevis nomon.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Nobuhiro Kawasato elde Okutama (distrikto de Tokio).
Burgruino Sommerau
La burgruino Sommerau estas la ruino de spronburgo sur rokdorso super la rivero Ruwer. Ĝi situas en alteco de 322 m super marnivelo supre de la komunumo Sommerau en la distrikto Trier-Saarburg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rudi Vata
Rudi Vata (n. ) estas albana futbalisto. Li de 1990 ĝis 2001 membris en la albana nacia teamo de futbalo.
Metz-Nord (stacidomo)
Metz-Nord estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Metz, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Distrikto Maków
Distrikto Maków - pole powiat makowski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Maków Mazowiecki (esperante Makovo en Mazovio). Fine de en la distrikto vivis.
Dua mondmilito
6.11.1939: Germana polico pafmortigis en komunumo Krasnosielc 11 polojn kaj judojn
Metz-Nord (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Konflikto
Konflikto estas malkonsento, kaŭzita de kontraŭeco de deziroj, interesoj aŭ opinioj, kiu povas kreski al malpaco kaj eĉ batalo.
Kontraŭdiro inter posedo kaj neposedo, inter diverĝaj aspiroj kaj interesoj, esprimiĝanta en agado de sociaj grupoj kaŭzas konfliktojn socian, generacian aŭ klasan.
Konflikto inter du ŝtatoj povas esti sur diplomatia nivelo (kiam oni interŝanĝas proklamojn kaj protestojn) aŭ sur arma nivelo, kiam okazis bataleto inter du grupoj da soldatoj. Tia konflikto povas fariĝi antaŭŝtupo de milito, se la diplomatoj ne sukcesas repaciĝi aŭ kiam unu ŝtato misuzas la konflikton kiel pretekston por ataki la alian ŝtaton.
Konflikto povas okazi ankaŭ inter du leĝoj (kiam la leĝodonantoj ne rimarkis, ke la nova aprobata leĝo asertas malon de malnova, jam aprobita leĝo), inter du tribunaloj, inter teksto kaj la gramatiko k.s.
Tatsuya Tabira
Tatsuya Tabira (田平 起也, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.
Janet Caw
Janet CAW (ko) (naskiĝis la en Edinburgo, mortis en 1984) estis skotino, instruistino kaj magistro de la Universitato de Edinburgo. Ŝi instruis Esperanton en la loka grupo, tradukis kantojn kaj verkis poemojn.
Kajal Ahmad
Kajal Ahmad aŭ Kejal Ehmed (* 1967 en Kirkuk) estas kurda aŭtorino kaj ĵurnalistino. Kajal Ahmad komencis fari poemojn en 1986 kaj skribas kiel ĵurnalistino ekde 1992. Krom poemoj ŝi skribas komentojn kaj analizas sociajn elspezojn kaj politikon.
Ŝiaj poemoj estas tradukitaj en la araban, persan kaj turkan. Ŝi nun loĝas en Sulajmanija. Kolekto de ŝiaj poemoj estas en Norvegio kaj estas tradukita en diversajn eŭropajn lingvojn.
Batalo de la Alamo
La Batalo de la Alamo okazis dum la Teksasa Revolucio inter Meksiko kaj teksasaj revoluciuloj por-usonaj, en februaro kaj marto 1836. La meksika armeo sieĝis la misiejon "El Álamo", defendatan de ĉ. 200 revoluciuloj, kaj konkeris ĝin je la 6-a de marto (kvar tagojn post la efektivigo de la teksasa deklaro de sendependeco).
La misiejo staris en la loko de la urbo San Antonio; en Usono oni kutime tradukas de ĝia nomo (el álamo = la poplo) nur la artikolon "el" kaj nomas ĝin the Alamo. La defendantoj, kiuj ĉiuj mortis dum la por ili senespera batalo, estas en Usono konsiderataj kvazaŭ naciaj herooj. La meksika generalo (kaj prezidento) Santa Ana estas malamata en Usono, ne nur kiel milita kontraŭulo, sed precipe pro masakrado de militkaptitoj.
Antaŭhistorio
(Grandparte tradukita el la anglalingva vikipedio, tial eble ne neŭtrala.)
En decembro 1835, post la sieĝo de Bexar, la meksika generalo Martin Perfecto de Cos devis transdoni al la teksasa generalo Edward BURLESON sian garnizonon de 1.000 soldatoj kaj la posedaĵojn de la meksika registaro en la urbo San Antonio, inkluzive de bataliloj kaj municio, kaj inkluzive de la misiejo "Alamo". La meksika generalo Antonio López de Santa Anna konsciis pri la strategia graveco de San Antonio kaj decidis lanĉi atakon cele al rekonkero de la urbo. Li kolektis brigadon de 6.500 en San Luis Potosí kaj ekmarŝis al Teksaso.
Teksasaj trupoj fortikigis la misiejon La Alamo kontraŭ atako. Ili estis volontuloj de la Provizora Registaro de Teksaso, ĵurintaj fidelon por protekti tiun registaron kaj obei ordonojn de ties oficialuloj.
Terque
Terque [TERke] estas municipo de Hispanio de la provinco Almerio, Andaluzio. En 2017 estis 386 loĝantoj. Ĝia areo estas de 16 km² kaj havas loĝdensecon de 29,0 loĝ/km². Ĝiaj geografiaj koordinatoj estas 36º 59' N, 2º 35' O. Ĝi estas je altitudo de 300 metroj kaj je 26 km de la provinca ĉefurbo, Almerio en la komarko Alpujarra Almeria, en la zono kie kunfluas la riveroj Andarax kaj Nacimiento.
Batalo de la Alamo
La batalo
Komence de 1836 generalo Antonio López de Santa Anna transirigis sian taĉmenton trans riveron Rio Grande, malgraŭ severa vetero kun neĝoŝtormoj, por subpremi la teksasan ribelon. San Antonio de Bexar estis unu el liaj interaj celoj; lia fina celo estis kapti la teksasan registaron kaj restarigi la regadon de la centra meksika registaro pri la ribela teritorio, kiel en la antaŭa jaro en Zacatecas.
Terque
En la epoko de Al Andalus ekzistis la taha de Marĉena kun dek lokoj, inter kiuj Terke. Tiuj estis Zodun (Alsodux), Alhabiati (Alhabia), Terque, Bentarico (Bentarique), Ylar (Íllar), Alhama, Estancihun (Instinción), Rágol, Alicún (eblem kvartalo de Huécija) kaj Guezixa, (Huécija) kiu restis kiel ĉefurbo kune kun Terque. Post la detruo de la fortikaĵo de Marĉena pro la tertremo de 1522, la urbo Marĉena estis iompostiome malaperinta kaj ties loĝantaro disisĝis inter Terque kaj Huécija. Kelkaj hidalgoj instaliĝis en la loko kaj konstruigis novajn domojn novstilajn kiuj konserviĝas aktuale, kiel tiuj de la familioj Santiesteban, Paniagua kaj Porras.
Batalo de la Alamo
La batalo
Misiejo La Alamo protektis la vojon al nord-oriento en Teksason. Kvankam ĝi ne estis planita por milita uzado, la milico kaj regula armeo de Teksaso fortikigis la lokonm kaj muntis 18 kanonojn, inter ili 18-pundan (ok-kilograman). Estis la plej granda kanonaro okcidente de Misisipo. Ne eblis al la meksikaj trupoj preterpasi la postenon, sed konkeri la Alamon.
Terque
En Terque okazis kelkaj ribeloj de moriskoj kiuj, post la fina ribelo de 1568 estritaj de Abén Humeya, estis venkitaj kaj forpelitaj definitive en 1570. Pro tio Terque senhomiĝis kaj rekuperiĝis nur el la 18a jarcento kiam oni stabiligis la ekonomion pere de la kultivo de vinberoj (por manĝo) disvastigita tra la tuta valo de la rivero Andarax el la 19a jarcento.
Batalo de la Alamo
La batalo
Ties defendantoj venis de multaj lokoj krom Teksaso. Grupo nomata New Orleans Greys venis de urbo New Orleans por infanterie batali por la revolucio. Ĝiaj du kompanioj jam antaŭ partoprenis en la sieĝo de Bexar. La plej multaj anoj de Greys tiam foriris de San Antonio, sed ĉirkaŭ 25 restis por batali kaj morti ĉe la Alamo. La meksikanoj konkeris ilian kompanian flagon, kiu nun troviĝas en la Nacia Historia Muzeo en Meksikurbo.
Terque
En 1930 oni atingis pinton de 1478 loĝantoj; poste malpliiĝis la loĝantaro iom post iom ĝis la nunaj 377. Tio estas oni perdis ĝis tri kvaronojn de la lokanoj.
Batalo de la Alamo
La batalo
Alia grupo da volontuloj venis de Tenesio, sub gvido de eksa deputito David CROCKET. Tiu Tenesiaj Rajdantaj Volontuloj (Tennessee Mounted Volunteers) alvenis ĉe la Alamo la 8-an de februaro.
La meksika armeo alvenis la 23-an de februaro; ĝi konsistis mikse el infanterio, kavalerio kaj rezerva infanterio. Ili estis ekipitaj per britaj muskedoj de tipo Brown Bess kaj bone trejnitaj, kvankam la meksika armeo ne speciale favoris individuan celpafan kapablon. La unuaj trupoj havis plurajn ses-pundajn (2,7 kg) kanonojn. Kelkaj el la meksikaj oficiroj estis eŭropaj veteranoj,kaj generala Santa Ana estis veterano de la meksika sendependeca milito. La sieĝo far la meksikanoj procedis sciencece kaj profesiece.
Kaj la eŭropaj oficiroj kaj la ekster-teksasaj revoluciuloj devas esti konsiderataj kiel solduloj, kiu batalis ne pri la propraj interesoj, sed pro mono.
La nombro de la meksikaj trupanoj atakantaj la postenon estis laŭ raportoj inter 4.000 kaj 5.000, sed nur ĉirkaŭ 1.400 soldatoj estis uzataj en la sieĝo kaj la fina sturmo. 6.500 soldatoj ekmarŝis de San Luis de Potosí, sed malsanoj kaj disertoj malpliigis la trupon. Post 13-taga sieĝo la meksika armeo atakis la postenon en kvar kolonoj. Ĝi ekiris la 6-an de marto je la 5:00 horo kaj konkeris la Alamon je la 6:30 en persona batalo.
Vickolonelo William Barret TRAVIS, komandanto de la regulaj trupoj de la teksasa armeo, povis sendi rajd-mesaĝistojn antaŭ la batalo, ĝis la 25-a de februaro, informi la Provizoran Registaron de Teksaso pri sia situacio kaj petante helpon. Sed la teksasa armeo ne estis sufiĉe forta por batali sian vojon tra la meksika armeo kaj liebrigi la postenon. Kolonelo FANNIN, komandinto de la teksasaj trupoj ĉe Goliad, devis rezigni sian liberigan marŝadon, ĉar li ne povis kunporti sian artilerion.
Meze dum la sieĝo 32 viroj de urbo Gonzales sukcesis trairi la meksikajn liniojn kaj atingi la defendantojn.
Antaŭ la batalo Santa Ana ordonis hisi ruĝan flagon por indiki al la defendantoj, ke pardono ne estos donita. Pluraj defendantoj, kiuj ne mortigis la batalo, estis ekzekutitaj post kaptado. Inter la defendantoj estis James BOWIE (estro de la milico), David CROCKET kaj William Barret TRAVIS. Du dekduoj da virinoj kaj infanoj kaj du sklavoj estis liberigitaj.
La mesaĝoj de Travis donas tipan ekzemplon de la "teksasa spirito". Li skribis: "La malamiko postulis kapitulacon. Mi respondis la postulon per unu sola kanonpafo. Mi neniam kapitulacos." Por multaj tiuj vortoj estas la esenco de teksasaneco.
Kiam pli poste en la milito, en la batalo de San Jacinto, la armeo de Sam Houston venkis la trupojn de Santa Ana, ĝi utis la batalkrion "Memoru pri la Alamo! Memoru pri Goliad!".
Homperdoj
Raporto pri la nombro de la mortintaj kaj vunditaj meksikanoj varias inter ĉ. 250 en la oficiala meksika bilanco kaj 1.400 ĝis 1.500 en postaj teksasaj bilancoj. Spertuloj pri militado tiutempa opinias, ke estis mortigitaj ĉ. 200 meksikanoj kaj vunditaj 400.
La kadavroj de 183 teksasanoj kaj tejanos estis trovitaj ĉe la Alamo post la batalo, kvankam la oficiala raporto de Santa Ana deklaris 600. Historiistoj kredas tiun pretendon falsa. Ĉiuj kadavroj escepte de unu estis bruligitaj de la meksikanoj; la escepto estis Gregorio ESPARZA, kiu estis enterigita, ĉar lia frato, Francisco ESPARZA, estis batalinta sub generalo Cos en la sieĝo de Bexar.
Anekdoto
Anekdoto diras, ke kolonelo Travis per sia spado desegnis linion en la sablo kaj petis ĉiujn, kiuj pretis resti kaj supozeble morti, transiri la linion. Laŭ tiu historio ĉiuj escepte de unu transiris. La sola persono sufiĉe malkuraĝa (aŭ inteligenta) por foriri estis Louis ROSE, nomata "Moses", franca soldato batalinta sub Napoleono la 1-a antaŭ iri al Teksaso. Eskapinte la meksikajn trupojn Rose kredeble rifuĝis ĉe la familio de William P. ZUBER kaj tie rakontis la historion. Multajn jarojn poste Zuber aŭ lia filo publikigis ĝin.
Angula kromaĵo
En geometrio, angula kromaĵo estas la kvanto je kiu sumo de anguloj de sfera plurlatero sur sfero superas sumon de anguloj de plurlatero kun la sama kvanto de flankoj en ebeno. Ekzemple, ebena triangulo havas sumon de anguloj 180°; oktanto estas sfera triangulo kun tri ortoj, tiel ĝia sumo de anguloj estas 270°, kaj do ĝia angula kromaĵo estas 90°. Angula kromaĵo a de ĉiu plurlatero sur sfero estas proporcia al la plurlatera areo S, kaj la proporcieca konstanto estas inverso de kvadrato de la sfera radiuso r:
Sur Tero areo de plurlatero kies angula kromaĵo estas 1 angula sekundo (kio estas proksimume la precizeco de mezurado en topografiado) estas proksimume 393 kvadrataj kilometroj, aŭ proksimume kvadrato kun latera longo 20 kilometroj.
En hiperbola geometrio, angula deficito estas difinita simile sur pseŭdosfero (hiperbola ebeno) kaj estas la kvanto je kiu sumo de anguloj de plurlatero sur hiperbolas surfaco malsuperas sumon de anguloj de plurlatero kun la sama kvanto de flankoj en ebeno. Ankaŭ ĝi estas proporcia al la areo.
Valgamaa
La distrikto Valgamaa (Valga maakond) estas distrikto (maakond) en Estonio. La ĉefurbo de la distrikto estas Valga.
Geografio
Ĝi situas en la sudokcidenta parto de la lando kaj limas al la distriktoj Viljandi, Tartu, Põlvamaa, Võrumaa kaj al la limo kun Latvio.
Urboj kaj Komunumoj
La distrikto konsistas el 2 urboj kaj 11 landkomunumoj.
Ryudai Maeda
Ryudai Maeda (前田 龍大, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Cerezo Osaka.
Sidnejo
Sidnejo (Sydney) la plej ampleksa kaj la plej loĝata urbo en Aŭstralio kaj en Oceanio, estas ĉefurbo de Novsudkimrio. Sidnejo troviĝas en sudorienta marbordo de Aŭstralio ĉe la nordorienta bordo de la Tasmana Maro. Kun sia loĝantaro, kiu superas 4,5 milionojn da loĝantoj, la metropola regiono fariĝis la plej ampleksa municipo en Oceanio. La loĝantoj de Sidnejo angle nomiĝas "Sydneysider", kaj konsistigas aparte kosmopolitisman kaj internacian loĝantaron kaj unu el plej multkulturaj urboj en la mondo.
La areo ĉirkaŭ Sidnejo estis loĝata de indiĝenaj aŭstralianoj dum dekoj da jarmiloj.
Sidejo de la unua britia kolonio en Aŭstralio, Sidnejo, estis fondita kiel punkolonio la 26-an de januaro 1788 ĉe malgranda golfo Sydney Cove, fare de la kapitano Arthur Phillip. La urbo estas konstruita sur montetoj ĉirkaŭ la netavolita kaj profunden en landon entranĉita golfo Port Jackson, kiu nun prefere nomiĝas Sydney Harbour, nome unu el plej grandaj naturaj havenoj de la mondo kaj ĉe kiu hodiaŭ elstaras Sydney Opera House kaj Harbour Bridge.
Sinsekvaj koloniaj guberniestroj de Novsudkimrio helpis transformi la setlejon en prospera kaj sendependa metropolo. Ekde kiam punprizonula transportado finis meze de la 1800-aj jaroj la urbo iĝis tutmonda kultura kaj ekonomia centro. La loĝantaro de Sidnejo je la tempo de la censo de 2011 estis de 4.39 milionoj da personoj. Ĉirkaŭ 1.5 miliono el tiu totalo estis naskiĝinta eksterlande kaj reprezentas multecon de diversaj landoj el la tuta mondo. Estas pli ol 250 diversaj lingvoj parolataj en Sidnejo kaj ĉirkaŭ unu triono da loĝantoj parolas lingvojn krom la anglan en hejmo.
En la ĉirkaŭaĵo de la metropolita areo etendiĝas naciaj parkoj kaj marbordaj regionoj, kiuj enhavas kvanton da golfoj, riveroj kaj strandoj, inkluzive de konata Bondi Beach. En la urbo estas ankaŭ multe da parkoj, krom aliaj ankaŭ Hyde Park kaj Royal Botanical Gardens (Reĝaj botanikaj ĝardenoj).
Sidnejo estas, dank' al datenoj de Universitato Loughborough rezultantaj el ties esploroj, envicigita inter la mondurbojn, kio konfirmas, ke Sidnejo estas monda centro de arto, modo, kulturo, amuzo, klerigado kaj turismo.
Sidnejo ankaŭ gastigis kelkajn ĉefajn internaciajn sportajn eventojn, kiel ekzemple 1938 British Empire Games, Someran Olimpikon en 2000, finalmatĉon Rugby World Cup 2003 kaj World Youth Day 2008. Ĉefa flughaveno en Sidnejo estas Flughaveno Sidnejo.
Unuaj loĝantoj de la regiono
La unua konata popolo kiu loĝis en la areo nune konata kiel Sidnejo estis indiĝenaj aŭstralianoj kiuj estis migrintaj el norda Aŭstralio kaj antaŭ tio el Sudorienta Azio. Manipulitaj ŝtonoj trovitaj en gruzaj sedimentoj de Okcidenta Sidnejo povus indiki homan okupadon el 45 000 ĝis 50 000 jarojn a.n.e., kaj radiokarbona datado montris pruvaron de homa aktiveco en la Sidneja regiono el antaŭ ĉirkaŭ 30 000 jaroj. Antaŭ la alveno de Britoj, estis 4 000 ĝis 8 000 indiĝenoj en la regiono de granda Sidnejo.
Tiuj loĝantoj vivtenis sin el fiŝkaptado, ĉasado kaj kolektado de plantoj kaj marbestoj. La dieto de la marbordaj klanoj estis pli dependaj el marmanĝoj dum la nutrado de la terinternaj klanoj estis pli fokusita al arbaraj animaloj kaj plantoj. La klanoj havis distingajn arojn de ekipaĵoj kaj armiloj faritaj ĉefe el ŝtono, ligno, plantomaterialoj, ostoj kaj konkoj. Ili diferencis en siaj korpornamaĵoj, hararstiloj, kantoj kaj dancoj. Aborigenaj klanoj havis riĉan ceremonian vivon kiu estis parto de la kredosistemo centrita sur jarmilaj, totemaj kaj supernaturaj estaĵoj. Homoj el diferencaj klanoj kaj lingvogrupoj kunvenis por partopreni en inicado kaj en aliaj ceremonioj. Tiuj okazoj helpis komercadon, geedzigojn kaj klanaliancojn.
La plej fruaj Britaj setlantoj registris la vorton 'Eora' kiel aborigena termino kun la signifo de 'homoj' aŭ 'el tiu loko'. La klanoj de la Sidneja areo okupis teron kun tradiciaj limoj. Estas debato, tamen, pri al kiu grupo aŭ nacio apartenis tiuj klanoj, kaj pri la etendo de la diferencoj en lingvo, dialektoj kaj iniciritoj. La ĉefaj grupoj estis la marborda popolo Eora, la Darugoj okupantaj la internan areon el Parramatta ĝis la Bluaj Montoj, kaj la Daravaloj sude de Botany Bay. Darginunga kaj Gundunguraj lingvoj estis parolataj sur la bordoj de la Sidneja areo.
Urbo de kondamnitoj (1788–1840)
Britio estis sendante kondamnitojn al siaj amerikaj kolonioj dum plej granda parto de la 18-a jarcento, kaj la perdo de tiuj kolonioj en 1783 estis sprono por la decido establi punkolonion ĉe Botany Bay. Ankaŭ proponantoj de koloniigo indikis la strategiaj gravon de nova bazo en la Azi-Pacifika regiono kaj ties kapabloj havigi tre bezonatajn lignon kaj linon por la ŝiparo.
La setlejo estis planita por esti memsufiĉa punkolonio bazita sur viveltena agrikulturo. Komerco kaj ŝipkonstruado estis malpermesita por teni la kondamnitojn izolitaj. Tamen, la grundo ĉirkaŭ la setlejo montriĝis nefekunda kaj la unuaj rikoltoj malsukcesis, kio kondukis al kelkaj jaroj de malsatego kaj strikta manĝoporciumado. La manĝokrizo estis mildigita per la alveno de la Dua Floto meze de 1790 kaj de la Tria Floto en 1791. Iamaj kondamnitoj ricevis malgrandajn terpecojn, kaj registaraj kaj privataj bienoj etendiĝis al pli fekundaj teroj ĉirkaŭ Parramatta, Windsor, kaj Camden en la Kamdena Ebenaĵo. Ĉirkaŭ 1804, la kolonio estis memsufiĉa en manĝaĵoj.
Epidemio de variolo en Aprilo 1789 mortigis ĉirkaŭ duonon de la indiĝena loĝantaro de la Sidneja regiono. En Novembro 1790 aborigeno Bennelong estris grupon de survivantoj de la Sidnejaj klanoj enen de la setlejo, establante kontinuan restadon de aborigenaj aŭstralianoj en setliĝinta Sidnejo.
Phillip ne lasis instrukciojn por urba disvolvigo, sed en Julio 1788 aprobis planon por la nova urbo en Sydney Cove. Ĝi inkludis ampleksan centran avenuon, permanentan registarejon, trobunalon, hospitalon kaj aliajn publikajn kontruaĵojn, sed ne pretecon por stokejoj, vendejoj aŭ aliaj komercaj kontruaxjoj. Phillip baldaŭ ignoris sian propran planon, kaj neplanita disvolviĝo iĝis grava trajto de la Sidneja topografio.
Post la foriro de Phillip en Decembro 1792, la militistaj oficiroj de la kolonio ekakiris teron kaj importitajn varojn el vizitantaj ŝipoj. Ankaŭ iamaj kondamnitoj engaĝiĝis en komerco kaj malfermis malgrandajn negocojn. Soldatoj kaj iamaj kondamnitoj konstruis domojn sur regna tero, kun aŭ sen oficiala permeso, en tio kio estas nune nomita urbo Sidnejo. Guberniestro William Bligh (1806-08) ordonis restriktojn al komerco en la urbo la detruon de konstruaĵoj starigitaj sur regna tero, inklude kelkajn poseditajn de pasintaj kaj servantaj militistaj oficiroj. La rezultinta konflikto kulminis en la Rum-ribelo de 1808, en kiu Bligh estis elpostenigitaj fare de la Korpuso de Nova Sudkimrio.
Guberniestro Lachlan Macquarie (1810-1821), ludis gravan rolon en la disvolvigo de Sidnejo kaj de la tuta Nov-Sudkimrio, establante bankon, monsanĝejon kaj hospitalon. Li dungis planiston por desegni la stratarplanon de Sidnejo kaj komisiis la konstruadon de ŝoseoj, ŝipkajoj, preĝejoj, kaj publikaj konstruaĵoj. La ŝoseo Parramatta Road, liganta Sidnejon kaj Parramatta, estis malfermita en 1811 kaj ŝoseo tra la Bluaj Montoj estis finkompletigita en 1815, kio malfermis la vojon por grandskalaj agrikulturo kaj brutobredado de paŝtantaj gregaroj en la maldensaj arbaraj paŝtejoj okcidente de la Granda Disiganta Montaro.
Post la foriro de Macquarie, oficiala politiko kuraĝigis la migradon de liberaj britaj setlantoj al Nova Sudkimrio. Enmigrado en la kolonio pliiĝis el 900 liberaj setlantoj en 1826-30 ĝis 29 000 en 1836-40, multaj el kiuj setliĝis en Sidnejo. Ĉirkaŭ la 1840-aj jaroj Sidnejo montris geografian dividon inter malriĉaj kaj laboristklasaj loĝantoj en okcidento de la rojo Tank Stream en areoj kiaj la kvartalo The Rocks, kaj la pli riĉaj loĝantoj pli oriente. Liberaj setlantoj, liber-naskitaj loĝantoj kaj iamaj kondamnitoj nune reprezentis la vastan majoritaton de la populacio de Sidnejo, kio rezultis en pliigo de publika agitado por responsa regado kaj fino de la deviga transportado. Transportado al Nova Sudkimrio ĉesis en 1840.
Konflikto ĉe la Kumberlanda Ebenaĵo
En 1804, irlandaj kondamnitoj estris ĉirkaŭ 300 ribelulojn en la ribelo de Castle Hill, en klopodo marŝi al Sidnejo, komandi ŝipon, kaj navigi al libero. Malbone armitaj, kaj kun sia estro Philip Cunningham kaptita, la ĉefa grupo de insurekciantoj estis venkegitaj de ĉirkaŭ 100 trupoj kaj volontuloj de Rouse Hill. Almenaŭ 39 kondamnitoj estis mortigitaj en la ribelo kaj dum sekvaj ekzekutoj.
Ĉar la kolonio etendiĝis al pli fekundaj teroj ĉe la rivero Hawkesbury, nordokcidente de Sidnejo, konflikto inter la setlantoj kaj la indiĝenaj Darugoj intensiĝis, atingante pinton el 1794 ĝis 1810. Bandoj de Darugoj, estritaj de Pemulwuy kaj poste de lia filo Tedbury, bruligis rikoltojn, mortigis brutaron kaj rabadis kabanojn de setlantoj kaj stokejojn en modelo de rezistado kiu estis ripetita kiam la aŭstralia kolonia landlimo ekspansiis. Militistaro estis establita ĉe la rivero Hawkesbury en 1795. La mortokalkulo el 1794 ĝis 1800 estis 26 setlantoj kaj ĝis 200 Darugoj.
Konflikto denove aperis el 1814 ĝis 1816 kun la ekspansio de la kolonio en Daravala kamparo en la Nepea regiono sudokcidente de Sidnejo. Post la morto de kelkaj setlantoj, Guberniestro Macquarie sendis tri militistajn rotojn en la Daravalan kamparon, kulmine en la masakro de Appin (Aprilo 1816) en kiu almenaŭ 14 aborigenoj estis mortigitaj.
Tjøme
La komunumo konsistas el la 12 kilometrojn longa kaj kompare mallarĝa insulo Tjøme (areo de 24,5 kvadrataj kilometroj) norde, Brøtsø (aŭ Brøtsøy) (1,9 kvadrataj kilometroj) kaj Hvasser (3,6 kvadrataj kilometroj) sudoriente. La insuloj estas interligataj per pontoj. Krome al la komunumo apartenas 475 diversgrandaj insuletoj sen tutjaraj loĝantoj, ekzemple la insuloj Sandø (aŭ Sandøy) (1,1 kvadrataj kilometroj) aŭ la "feria kolonio" Hudø (aŭ Hui). Tute sude situas la Tristein-insuloj (Tristein-øyene) kun la lumturo Færder fyr, kaj tiu punkto konsideratas la suda finaĵo de la Oslo-fjordo. La suda punkto de la insulo Tjøme, ŝatata ekskursa celo, nomatas Verdens Ende, do "fino de la mondo".
Sidnejo
Kolonia urbo (1841–1900)
La Leĝofara Konsilio de Nova Sudkimrio estis transformita en duonelektita ento en 1842. La urbo Sidnejo estis deklarita urbo tiun saman jaron, kaj oni establis registaran konsilion, elektitan de restrikta posedantaro. La malkovro de oro en Nova Sudkimrio kaj Viktorio en 1851 dekomence okazigis ioman ekonomian krizon ĉar laboristoj foriris al la orkampoj. Melburno tuj superis Sidnejon kiel la plej granda urbo de Aŭstralio, konduke al daŭra rivaleco inter ambaŭ urboj. Tamen, pliiĝanta enmigrado el transmaro kaj riĉeco el la oreksportado pliigis la peton por loĝejoj, varoj, servoj kaj urbaj distraĵoj. La registaro de Nova Sudkimrio stimulis ankaŭ la kreskon per forta investado en fervojoj, tramoj, ŝoseoj, havenoj, telegrafo, lernejoj kaj urbaj servoj. La populacio de Sidnejo kaj ties ĉeurboj kreskiĝis el 95 600 en 1861 ĝis 386 900 en 1891. La urbo disvolvis multajn el siaj karakteraj trajtoj. La kreskanta loĝantaro amasiĝis en strioj de terasdomoj en mallarĝaj stratetoj. Novaj publikaj kontruaĵoj el sabloŝtono abundis, kiel la Universitato de Sidnejo (1854–61), la Aŭstralia Muzeo (1858–66), la Urbodomo (1868–88), kaj la Ĝenerala Poŝtoficejo (1866–92). Prilaboritaj "coffee palaces" (senalkoholaj hoteloj) kaj alitipaj hoteloj estis starigitaj. Ekzotaj plantoj kiel jakarandoj kaj plumerioj estis enkondukitaj en parkoj kaj ĝardenoj. Dumtaga banado ĉe la strandoj de Sidnejo estis malpermesita, sed aparta banado en precizaj oceanbanejoj estis populara.
Sekego, heltigo de publikaj vorkoj kaj financa krizo kondukis al ekonomia depresio en Sidnejo laŭlonge de plej granda parto de la 1890-aj jaroj. Dume, la Sidnej-bazita ĉefministro de Nov-Sud-Kimrio, nome George Reid, iĝis ŝlosila figuro en la procezo de federacio.
Ŝtata ĉefurbo (1901–nune)
Kiam la ses kolonioj federaciis la 1an de Januaro 1901, Sidnejo iĝis la ĉefurbo de la ŝtato Novsudkimrio. La etendo de bubona plago en 1900 devigis la registaron de la nova ŝato modernigi la havenkajojn kaj detrui la kvartalĉojn de la interna urbo. La eksplodo de la Unua Mondmilito en 1914 rezultis en nova foriro de laboristoj el Sidnejo kiel volontuloj por la armitaj fortoj plie ol la Komunumaj aŭtoritatoj povis procezi, kaj helpis redukti la sendungecon en la urbo. Tiuj kiuj revenis el la milito en 1918 ricevis promeson de "hejmoj taŭgaj por herooj" en novaj ĉeurboj kiel Daceyville kaj Matraville. Ankaŭ "ĝardenaj ĉeurboj" kaj miksitaj industriaj kaj rezidejaj disvolviĝoj kreskiĝis laŭlonge de la fervojaj kaj tramaj koridoroj. La loĝantaro atingis unu milionon en 1926, post Sidnejo reakiris sian pozicion kiel la plej loĝata urbo en Aŭstralio. La registaro kreis laborpostenojn per amasaj publikaj projektoj kiel la elektrigo de la fervoja reto de Sidnejo kaj konstruado de la Sidneja Havenponto.
Sidnejo estis pli akre suferanta pro la Granda Depresio de la 1930-aj jaroj ol la regiona NSK aŭ Melburno. Konstruado de novaj edificoj alvenis preskaŭ al halto, kaj ĉirkaŭ 1933 la sendungado de laboristoj estis de 28 procento, sed ĝis de ĉirkaŭ 40 procento en areoj de laborista klaso kiel Alexandria kaj Redfern. Multaj familioj estis senhejmigitaj kaj ladkvartaloj kreskiĝis laŭlonge de la marbordoj de Sidnejo kaj de Botany Bay, el kiuj la plej grandaj estis "Happy Valley" (Feliĉa Valo) ĉe La Perouse. La Depresio ankaŭ pliigis la politikajn dividojn. En Marto 1932, kiam la populista Laborpartia ĉefministro Jack Lang klopodis inaŭguri la Sidnejan Havenponton li estis marĝenigita de la faŝisto Francis de Groot el la ekstremdekstra New Guard, kiu fortranĉis la inaŭguran bendon per sabro.
Januare 1938, Sidnejo celebris la Imperiajn Ludojn kaj la 600-jariĝon de la eŭropa setlado en Aŭstralio. Unu Ĵurnalisto verkis jene, "Oraj strandoj. Sunbrunigitaj viroj kaj virinoj... Ruĝtegmentaj vilaoj ĝardenaj ĉe la bluaj akvoj de la haveno... Eĉ Melburno aspektas pli griza kaj majesta urbo de Norda Eŭropo kompare kun la subtropika splendo de Sidnejo." Dume, kongreso de "Aborigenoj de Aŭstralio", deklaris la 26an de Januaro "Tago de Bedaŭro" pro "la kapto fare de blankuloj de nia lando."
Je la eksplodo de la Dua Mondmilito en 1939, en Sidnejo okazis pliigo de la industria disvolvigo cele al plenumo de la necesoj de la milittempa ekonomio. Sendungado praktike malaperis kaj eĉ virinoj okupis laborpostenojn ĝistiam rezervitajn por viroj. Sidnejo estis atakitaj de japanaj submarŝipoj en Majo kaj Junio 1942 kaj oni perdis 21 vivojn. En domoj tra la tuta urbo oni konstruis ŝirmejojn kontraŭ aeratakoj kaj oni realigis atakŝajnigojn.
Postmilita enmigrado kaj naskeksplodo rezultis en rapida pliiĝo de la loĝantaro de Sidnejo kaj en la etendo de malalt-densa loĝejaro en ĉeurboj tra tuta Kumberlanda Ebenaĵo. Enmigrantoj - ĉefe el Britio kaj kontinenta Eŭropo - kaj iliaj filoj estis kalkulitaj kiel ĉirkaŭ tri kvaronoj de la loĝantarkresko de Sidnejo inter 1947 kaj 1971. La ĵus kreita Kumberlanda Kantonkonsilio superrigardis la malalt-densajn rezidejajn disvolvigojn, el kiuj la plej grandaj estas Green Valley kaj Mount Druitt. Malnovaj rezidejaj centroj kiel Parramatta, Bankstown kaj Liverpool iĝis ĉeurboj de la metropolo. Fabrikado, protektita de altaj tarifoj, dungis ĉirkaŭ unu trionon de la laborforto el 1945 ĝis la 1960-a jaroj. Tamen, dum la longa postmilita ekonomia eksplodo progresis, komerco kaj aliaj servoj iĝis la ĉefa fonto de novaj laborpostenoj.
Ĉirkaŭkalkulitaj unu milionoj da spektantoj, plej parte el la loĝantaro de la urbo nen, ĉeestis en la surterigo de la reĝino Elizabeto la 2-a en 1954 ĉe Farm Cove ĝuste kie la kapitano Phillip estis starigita la britan flagon Union Jack 165 jarojn antaŭe, kiu komencis ŝian vziton nome Australian Royal Tour. Ĝi estis la unua fojo ke reganta monarko venis sur aŭstralian grundon.
Pliiĝanta altnivela disvolvigo en Sidnejo kaj la ekspansio de ĉeurboj trans la "verda zono" konsideritaj de la planistoj de la 1950-aj jaroj rezultis en komunumaj protestoj. Komence de la 1970-aj jaroj, sindikatoj kaj aktivecaj grupoj de loĝantoj sukcesis aprobigi "verdajn malpermesojn" al disvolvigaj projektoj en historiaj areoj kiel The Rocks. La federacia, ŝtata kaj loka registaroj tiukadre enkondukis gamon de leĝaro pri kultura heredo kaj medio. Ankaŭ la Sjdneja Operejo estis polemikiga pro sia alta kosto kaj pro disputoj inter la arkitekto Jørn Utzon kaj la registaraj funkcuiloj. Tamen, tuj post ĝia inaŭguro en 1973 ĝi iĝis grava turisma altiraĵo kaj simbolo de la urbo. La iompostioma redukto en tarifa protektado el 1974 komencis la transformadon de Sidnejo el industria centro fokusita al la enlanda merkato al "monda urbo" kiu havigas financajn, komercajn, kulturajn kaj edukajn servojn por lokaj loĝantoj kaj por aŭstraliaj kaj transmaraj merkatoj. El la 1980-aj jaroj, transmara enmigrado al Sidnejo kreskiĝis rapide, kaj Azio, Mezoriento kaj Afriko iĝis la ĉefaj migrofontoj. Ĉirkaŭ 2021, la loĝantaro de Sidnejo estis de ĉirkaŭ 5.2 milionoj, kaj 40% el la loĝantaro estis naskiĝinta eksterlande. Ĉinio kaj Barato superis Anglion kiel la plej grandaj fontoj de eksterlandaj loĝantoj.
Vidu ankaŭ
La nomo Sidnejo povas celi ankaŭ la kanadan urbon Sidney (Brita Kolumbio) kaj supozeble ankaŭ aliajn lokojn. Krome, ankaŭ multaj homoj nomiĝas tiel (angle aŭ Sidney aŭ Sydney, en esperantigo ambaŭ Sidnejo, kiel persona aŭ familia nomo), ekzemple la poeto Sir Philip Sidney.
Naraĉ
Naraĉ (Нарач; Нарочь) estas lago en nordokcidenta Belarusio (regiono Minsko). La lago kovras areon de, kaj la maksimuma profundeco estas ).
Ĝi estas la plej granda lago en Belarusio.
Teréz Karacs
Teréz Karacs [karaĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karacs Teréz estis hungara instruisto. Ŝia patro estis Ferenc Karacs, ŝia patrino estis Éva Takács.
Teréz Karacs naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), ŝi mortis la  en Békés (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Teréz Karacs lernis nur en kutima lernejo, sed ŝi atingis sian altedukon per konstanta memedukado. En la 1830-aj kaj 40-aj jaroj ŝiaj kontribuoj aperis en literaturaj revuoj. En la fruaj 1940-aj jaroj ŝi estis mastrumisto en Máramarossziget. Ĝuste ĉi tie ŝi interesiĝis pri instruado kaj amikiĝis kun Klára Leövey. Ŝi gvidis la virinan edukan lernejon en Miskolc ĝis 1859, poste superan knabinan lernejon en Kolozsvár. De 1865 ŝi estis hejma instruisto en Pest. En 1877 ŝi translokiĝis al Kiskunhalas. Tiutempe ŝi komencis noti siajn rememorojn. En 1885 pro grava malsano ŝi translokiĝis al Békés.
Alberto Acosta
Alberto Acosta (n. ) estas argentina futbalisto. Li de 1992 ĝis 1995 membris en la argentina nacia teamo de futbalo.
Malkaŭza sistemo
Malkaŭza sistemo estas sistemo kies eligoj kaj enaj ŝtatoj dependas nur de estontaj enigaj valoroj. Iuj aŭtoroj povus difini malkaŭzan sistemon kiel tiu kiu ne dependi de pasintaj enigaj valoroj (kio estas ke ĝia eligoj kaj enaj ŝtatoj dependi nur de estontaj kaj eble de aktualaj enigaj valoroj).
Nekaŭza sistemo estas sistemo kiu estas ne kaŭza sistemo, tio estas tiu unu kiu dependas de iuj estontaj enigaj valoroj kaj eble de iuj aktualaj kaj pasintaj enigaj valoroj. Ĉi tiu estas en kontrasto al kaŭza sistemo kiu dependas nur sur aktualaj kaj pasintaj enigaj valoroj.
Ĉiu malkaŭza sistemo estas ankaŭ nekaŭza, sed la malo estas ne ĉiam vera. Nekaŭza sistemo kiu havas iun dependecon de pasintaj enigaj valoroj estas ne malkaŭza.
Kaŭza sistemo estas la plej kutima fermitcikla regilo kaj cifereca signal-prilaborado, tiel nekaŭza sistemo kutime estas nur hipoteza. Nekaŭza signal-prilaborado povas esti reale farita se ĝi estas farata ne en reala tempo sed de skribitaj en memoro valoroj de la enigo.
Monofiletika
Ĉe komuna uzado pri kladistiko, monofiletika grupo estas taksono (grupo de organismoj), kiuj formas kladon: t.e. enhavas ĉiujn posteulojn de la ebla hipoteza plej proksima praulo de la membroj de la grupo. La termino estas sinonimo de la nekomuna termino holofiletika. Monofiletikaj grupoj estas tipe karakterizataj de kunhavataj devenaj (sinapomorfiaj) trajtoj.
Kladistik
Mŭero
Mŭero aŭ Mŭeruo (Mweru) estas afrika lago situanta sur koordinatoj, en la limo inter Zambio kaj Kongo Kinŝasa, je ĉirkaŭ 150 km okcidente de la suda fino de Tanganjiko. Ĝi estas proksimume 96 km longa kaj 45 km larĝa, kun ĝia longa fino orientita nordoriente/sudokcidente, kaj troviĝanta je alto de 917 m.
La nomo estas ankaŭ literumita kaj prononcita kiel Mwelu. Ĝi estis konata de la arabaj kaj svahilaj negocistoj kaj portugalaj esploristoj kiu vizitis la regnon de Kazembe ĝuste je la sudo. La esploristo David Livingstone referis al ĝi kiel Moero en siaj vojaĝoj de 1867-68.
Ĝi estas ĉefe nutrita per la rivero Luapula, kiu venas tra marĉoj al la sudo de la lago kaj la Kalungwishi, kaj je la nordo la lago perdas sian akvon per la rivero Luvua, kiu fluas en nordokcidenta direkto por aliĝi al la rivero Lualaba kaj de tie al la Kongo.
Pli malgranda tre marĉa lago nomita Mweru Wantipa kuŝas je 50 km al ĝia Oriento kaj alfluas al ĝi tra la rivero Kalungwishi. La okcidenta bordo estas pli montriĉa.
Multaj fiŝkaptadaj vilaĝoj okupas ĝiajn bordojn, inter kiuj la ĝemelaj urboj de Nchelenge kaj Kaŝikiŝi. Ĝi estas hejmo al du grandaj insuloj: Kilwa kaj Isokwe. La loĝantaro ĉirkaŭ la lago tre kreskis, grandparte el ĝi ekspluatante la riĉaj fiŝkaptadoj de la lago.
3121 Tamines
3121 Tamines estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la iama belga municipo Tamines, kunfandita en 1977 en la municipo de Sambreville. Tamines estas triste fama pro la Masakro de Tamines, kie 383 civiluloj estis pafumitaj dum la unua mondmilito.
Puerto de San Vicente
Puerto de San Vicente (Puerto de San Vicente) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas populare Portancho. La censita populacio en 2011 estis de 256 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,57 loĝ/km².
Situo
Puerto de San Vicente estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 736 m; je 137 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 46 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°31′19″ N 5°6′59″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.