cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
J. K. Rowling
Rowling en la publika vivo
La amaskomunikiloj regule raportas pri la populara verkistino. Ofte tamen aperas malĝustaj informoj, kaŭzataj unuflanke de la plejgrandparte junaj ŝatantoj, kiuj adoras sian idolon kaj disvastigas diversajn mitojn. Krome la ĵurnalistoj dum longa tempo ĉerpis siajn informojn nur el intervjuoj kun la verkistino mem kaj kun personoj, kiuj iam estis proksimaj al ŝi - aŭ asertis esti proksimuloj!
Nur en la jaro 2004 J. K. Rowling kreis sian retejon, en kiu ŝi prezentas sin mem kaj kontraŭas kelkajn malĝustaĵojn diratajn pri ŝi.
Juraj debatoj
Joanne K. Rowling kaj Warner Brothers dum la pasintaj jaroj kaptis la atenton de la publiko pro diversaj juraj procesoj.
La usona verkistino Nancy Stouffer ekzemple akuzis J.K. Rowling, ke ŝi ŝtelis nomojn kaj nociojn el ŝiaj verkoj The Legend of Rah and the Muggles kaj Larry Potter and His Best Friend Lily. La proceson en 2002 tamen J.K. Rowling gajnis, kaj Nancy Stouffer devis pagi punon de 50.000 usonaj dolaroj.
Influoj el aliaj verkoj
J.K. Rowling mem diras, ke neniu verko krom The Little White Horse de Elizabeth Goudge influis ŝian verkadon. Tamen ŝi koncedas, ke ĉio iam legita lasas siajn spurojn. Ekz. kelkaj verkoj de C. S. Lewis povintus havi influojn, krome montriĝas paraleloj al La mastro de l'ringoj de Tolkien. Ofte oni komparas J. K. Rowling kun Roald Dahl, kvankam ŝi asertas, ke tiu ne apartenas al ŝiaj plej ŝatataj verkistoj.
Eĉ pli grandajn paralelojn montras la en 1990 aperinta kvarvoluma komikso The Books of Magic de Neil Gaiman aŭ - kiel supre menciite - la verkoj de Nancy Stouffer.
Paraleloj inter vivo kaj verkaro
Multfoje homoj provas trovi paralelojn inter la vivo de J. K. Rowling kaj ŝiaj verkoj, sed ne ĉio montriĝas vera. Ekz. en Winterbourne, kie la verkistino pasigis parton de sia infanaĝo, estis knabo kun la nomo Ian POTTER. Li poste asertis, ke li kiel unu el ŝiaj plej proksimaj infan-amikoj inspiris ŝian fantazion per sorĉistaj vestoj. Tial kelkaj opinias, ke Ian Potter estis la viva modelo de Harry Potter. Rowling skribas en sia retejo, ke tio ne ĝustas kaj ke pri tiu knabo ŝi nur malmultajn memorojn havas.
Ĉi-sekvaj paraleloj fontas ĉefe de la verkistino mem:
PHE
La vorto havas plurajn signifojn:
Mediteranea kuirarto
La mediteranea kuirarto estas la kunigo de pladoj kaj kuirartoj de la landoj kiuj havas la komunan marlimon ĉe la Mediteraneo. Tiuj landoj (Portugalio, Hispanio, Italio, Francio, Grekio, Maroko, Tunizio, KTP) kiel komunaĵo havas la klimaton kiu venas de la maro sur la kultivado de la nutraĵoj kaj la komerc-vojoj inter ili. Inter la komunaj ingrediencoj en la pladoj de ĉiuj landoj ĉe la Mediteraneo estas la uzado de la olivoleo. Ĝi estas uzata kiel plia ingredienco, por fritado kaj por konservado de kelkaj nutraĵoj. La proksimeco al la mediteranea marbordo ampleksigas la konsumadon de marbestoj kaj fiŝoj, tre ofte la samaj fiŝ-specioj estas manĝataj en diversaj landoj.
Unu el la plej elstaraj elementoj de la mediteranea kuirarto estas la uzado de legomoj, tiel ke ĉi tiu kuirarto estas tre favora al vegetarana kaj vegana manĝkulturo. Sed malgraŭ la dum plenjara abundo de legomoj, la tradicia uzado de viandaĵoj el porko kaj ŝafo estas tre ofta. Oni faras ŝinkojn aŭ endosigas ilin por la eksportado. Tie kie ĝi kreskas, ankaŭ la rizo estas nepra ingredienco, ekzemplo la valencia paeljo kaj la itala rizoto.
La ideo pri mediteranea kuirarto devenas de la libro A Book of Mediterranean Food (1950) de la verkisto Elizabeth David, kvankam ŝi verkis ĉefe pri franca kuirarto. Ŝi kaj aliaj verkistoj inkluzive de la tunizia historiisto Mohamed Yassine Essid difinas la tri ĉefajn elementojn de la kuirarto kiel la olivoj, tritiko, kaj vinberoj, donante oleon, panon kaj paston, kaj vinon; aliaj verkistoj emfazas la diversecon de la nutraĵoj de la regiono kaj neas, ke ĝi estas utila koncepto. La geografia areo kovrita larĝe sekvas la distribuadon de la olivujoj, kiel David kaj Essid notis.
La regiono ampleksas vastan gamon de kulturoj kun distingaj kuirartoj, precipe la magreba, egipta, levantenia, otomana (turka), greka, itala, provenca (franca) kaj hispana. Tamen, la historiaj konektoj de la regiono, same kiel la efiko de la Mediteranea Maro pri la klimato kaj ekonomio de la regiono, signifas, ke ĉi tiuj kuirartoj dividas manĝaĵojn preter la kerna triopo de oleo, pano kaj vino, kiel rostado de ŝafidaĵo, viandaj stufaĵoj kun legomoj kaj tomato (ekzemple, hispana andrajos kaj itala ciambotta), kaj la saleta fiŝaĵo, botargo, trovita tra la regiono. Alkoholaĵoj el anizo estas trinkataj en multaj landoj ĉirkaŭ la Mediteraneo.
La kuirado de la areo ne konfuziĝu kun la mediteranea dieto, popularigita pro ŝajna sano-profitoj de dieto riĉa je olivoleo, tritiko kaj aliaj grenoj, fruktoj, legomoj, kaj certa kvanto de marfruktoj, sed malforta je viando kaj laktaĵoj. Mediteranea kuirarto ampleksas la manierojn, kiujn ĉi tiuj kaj aliaj ingrediencoj, inkluzive de viando, traktiĝas en la kuirarto, ĉu sanigaj aŭ ne.
Laŭ urboj kaj landoj
La enkonduko de Elizabeth David en sia A Book of Mediterranean Food (1950) difinas ĝian atingon kiel "kuirado de la mediteraneaj marbordoj". Ŝi skizas la geografiajn limojn kiel
Kerna planta kuirarto
David difinas la regionon kiel kunteksta kun la teritorio de la olivujoj: "tiuj benitaj teroj de suno kaj maro kaj olivarboj". La natura distribuado de la olivoj estas limigita de frosto kaj disponeblo de akvo. Ĝi estas do limigita al pli-malpli mallarĝa zono ĉirkaŭ la Mediteranea Maro, escepte de Magrebo kaj Hispanio, kie ĝi estas pli vaste distribuita, kaj sur la insuloj de Mediteraneo, kie ĝi estas disvastigita.
La tunizia historiisto Mohamed Yassine Essid sammaniere difinas la regionon per la ĉeesto de la olivujoj, kune kun pano, tritiko kaj vinbero kiel "bazaj produktoj de Mediteranea kuirarto":
Kernaj ingrediencoj
Essid, kiel jam menciite, identigas la "triopon" de bazaj ingrediencoj de tradicia mediteranea kuirarto kiel la olivo, tritiko, kaj vinberoj, produktante oleon, panon kaj vinon respektive. La arkeologo Colin Renfrew nomas tion la "mediteranea triado".
Olivo
La olivarbo ŝajnas veni el la regiono de Persio kaj Mezopotamio, antaŭ almenaŭ 6.000 jaroj. Ĝi disvastiĝis de tie al proksimaj areoj, kaj estis kultivita ekde la frua Bronzepoko (ĝis 3.150 aK) en suda Turkio, Levantenio kaj Kreto. . La dek landoj kun la plej grandaj rikoltoj (en 2011) estas ĉiuj proksime al la Mediteraneo (Portugalio estas la deka plej granda): kune, ili produktas 95% el la tutmondaj olivoj.
Templo de la Vorto
Templo de Dia Vorto, hungare Az isteni Ige temploma estas komuna romkatolika kaj grekokatolika preĝejo en Hungario, en Miskolc, sur Avas.
Mediteranea kuirarto
Olivo
La olivo donas amarajn fruktojn, manĝeblajn per peklado kaj fermentado, kaj olivoleo. Ĉirkaŭ 90% el la frukta produktado (1996) estas por olivoleo. La mediteranea regiono respondecas pri la plej granda konsumado de olivoleo en la mondo: en 2014, la plej alte konsumanta lando, Grekio, uzis 17 kg pokape; Italio, 12 kg, Hispanio, 13 kg; Usono, kompare, uzis nur 1 kg pokape.
Templo de la Vorto
Historio
Dum lata periodo de la socialismo estis plano pri ekumena preĝejo. Baldaŭe la kalvinanoj retiriĝis, tial la katolikoj havas la preĝejon en 4 kvinonoj, la restaĵo apartenas al la grekokatolikoj. Spite tion ĉambrojn profitas ankaŭ la kalvinanoj. La grekokatolikoj havas apartan patronon pri la preĝejo: Sankta Johano la Apostolo kaj Evangeliisto. La gimnazio konstruiĝis post konstruado de la templo. Inter 1993-1995 oni konstruis apartan kampanilon.
Mediteranea kuirarto
Tritiko
La tritiko estis enhejmigita en la Fekunda duonluno, en kaj proksime al Levantenio antaŭ ĉirkaŭ 10,000 jaroj. Ĝiaj antaŭuloj inkluzivas sovaĝan bredantan tritikon; ĉi tio estis hibridita, rikoltita kaj semita kreante hejmajn trukojn kun pli grandaj grenoj, en oreloj kiuj disrompiĝas malpli facile ol sovaĝaj formoj. Ĝi estis disvastigita tra la Mediteranea regiono ĝis Hispanio ĉirkaŭ la jaro 5000 a.K.
Templo de la Vorto
Konstruaĵo
La moderna konstruaĵo situas apud la gimnazio de jezuitoj. Menciindas en la preĝejo la flugila altaro. La preĝejo enhavas po 1 kapelojn por la romkatolikoj kaj grekokatolikoj, sed la navo estas komuna. La sanktejo demonstras Viziton de Maria, la bildo prezentas la 4 Evangeliistojn. Estas ankaŭ ligna tabulo pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Sankta Maria kun Jesuo.
Mediteranea kuirarto
Tritiko
Tritiko estas nutraĵo en la mediteranea regiono. Tritika pano estis jam kritike grava en la imperio de Antikva Romo, kiu inkluzivis la tutan regionon; tiutempe, ĉirkaŭ la jaro 2.000 a.K., Norda Afriko estis la "grenejo" de la imperio.. Aliaj bazaj tritikaj mediteraneaj manĝaĵoj inkluzivas produktojn kiel pastaĵoj kaj semolaĵoj kiel kuskuso kaj bulguro. Siavice, ĉi tiuj estas faritaj en pladoj kiel la greka deserto galaktobureko (lakta börek), kiu konsistas el tavoloj el folipasto ĉirkaŭ kremaĵo farita kun semolo. Disvastigita tritika plado el Turkio kaj Levantenio al Irano kaj Barato estas halvao, deserto kiu konsistas el dolĉigita semolo kun butero, lakto kaj pinsemoj.
Templo de la Vorto
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la lastan dimanĉon de septembro.
GOL
La vorto havas plurajn signifojn:
Mediteranea kuirarto
Vinbero
La vinbero estis hejmigita inter 7.000 kaj 4.000 a.K. inter la Nigra Maro kaj Persio; arkeologiaj pruvoj montras, ke vino fariĝis jam antaŭ 6000 a.K, atingante Grekion kaj Kreton en la kvina jarmilo a.K. kaj en Hispanio en la lasta jarmilo a.K. Vinfarado komenciĝis en Italio en la 9-a jarcento a.K., kaj en Francio ĉirkaŭ 600 a.K.
Vinberoj estas plejparte kultivitaj por fari vinon kaj vinagron kiel bazaj komponaĵoj de la mediteranea dieto, kaj por sekigi kiel sekvinberoj aŭ por manĝi kiel fruktoj. Sekvinberoj kaj viberoj uzataj por manĝado estas elektitaj laŭ ilia gusto. Vinberproduktado daŭre gravas en la mediteranea areo, kun Suda Eŭropo kun 21% de la monda rikoltado. En 2014, Italio produktis 6,9 milionojn da tunoj de vinberoj, Hispanio 6,2 tunojn, Francio 6,2 tunojn, Turkio 4,2 tunojn, kaj Germanio 1,2 tunoj. Vinproduktado por Suda Eŭropo estis 37% de la monda totalo en 2014, kie Italio produktas 4,8 tunojn, Hispanio 4,6 tunojn, Francio 4,3 tunojn, kaj Germanio 0,9 tunoj.
Koncepto
La koncepto pri mediteranea kuirarto estas tre lastatempa, probable ĝi naskiĝis per aŭ post publikigo de A Book of Mediterranean Food de David (1950). David mem ne uzis la esprimon, parolante anstataŭe pri mediteranea "manĝaĵo", "kuirmaniero" aŭ "kuirado". La utileco de la koncepto estas pridisputata. Carol Helstosky, aŭtoro de la libro Food Culture in the Mediterranean  (2009), estas inter la aŭtoroj, kiuj uzas "Mediteranean kuirarton" sendube kun "Mediteraneaj manĝaĵoj". En la antaŭparolo de la libro ŝi skribas:
Essid agnoskas, ke "geografiaj diferencoj kaj la sortoŝanĝoj de la historio" influis la manĝaĵojn de diversaj mediteraneaj landoj, sed tamen asertas, ke:
Aliflanke, Sami Zubaida argumentas en sia libro Kuirartaj Kulturoj de la Proksima Oriento (1994), ke:
La kuirarta aŭtoro Clifford A. Wright verkis en 1999: "Vere ne ekzistas mediteranea kuirarto. Samtempe ŝajnas ke ni scias, kion ni celas, kiam ni uzas la esprimon ..." Wright argumentis ke la libro de David mem plejparte koncernis specife francan mediteranean kuirarton, indikante, ke "nur 4% el ŝiaj receptoj venas el Nordafriko aŭ la Oriento".
Ekde la tempo de David, diversaj libroj pri mediteranea kuirarto estis verkitaj, inkluzive de kelkaj kuirlibroj de Abu Shihab en 2012 kaj J. R. Stevens en 2015; libro de Helstosky en 2009, jam menciita; libroj de aliaj kuiristaj verkistoj inkludas Purple Citrus and Sweet Perfume: Cuisine of the Eastern Mediterranean (2011) and Mari-Pierre Moine's Mediterranean Cookbook (2014). kaj Mediterranean Cookbook de Mari-Pierre Moine (2014). Estas multe pli da kuirlibroj kovrantaj specifajn pladojn en la mediteranea areo, kiel ekzemple The Original Mediterranean Cuisine: Medieval Recipes for Today de B. Santich (1995), pri italaj kaj katalunaj receptoj ; kaj H.F. Ullman (2006) pri kuirado de Tunizio Spain, Hispanio kaj Italio. En ĉiuj ĉi ĝi aperas kiel Mediteranea kuirarto.
Originoj
La ingrediencoj de mediteranea kuirarto diferencas de tiuj de la kuirarto de norda Eŭropo, kun olivoleo anstataŭ butero, vino anstataŭ biero. La listo de haveblaj ingrediencoj ŝanĝiĝis dum jarcentoj. Unu grava ŝanĝo estis la enkonduko de multaj manĝaĵoj fare de la araboj al Portugalio, Hispanio kaj Sicilio en la Mezepoko. Tiuj manĝaĵoj inkludis melongenojn, spinacojn, sukerkanon, rizon, abrikotojn kaj citrusojn, kreante la apartan kuirartan tradicion de Al-Andalus.
Alia grava ŝanĝo estis la alveno de manĝaĵoj el Ameriko en fruaj modernaj tempoj (ĉirkaŭ la 16-a jarcento), precipe la enkorpigo de la terpomo en nord-eŭropa kuirarto, kaj la fervora adopto de la tomato en mediteranea kuirarto. La tomato, tiel centrita nun al tiu kuirarto, unue estis priskribita en presaĵo de Pietro Andrea Mattioli en 1544. Simile, multaj el la specioj de fazeoloj kaj faboj nun uzataj ĉirkaŭ la Mediteraneo, inkluzive de P. vulgaris, estis portitaj el Ameriko de hispanaj kaj portugalaj esploristoj.
Kuirado
La enkonduko de David en sia libro en 1950 karakterizas la kuiradon de la mediteraneaj landoj kiel "kondiĉita nature de variaĵoj en klimato kaj grundo kaj la relativa industrio aŭ indolenco de la loĝantoj."
David identigas "ĉiam ripetiĝemajn elementojn" en la manĝaĵoj de ĉi tiu vasta regiono kiel olivoleo, safrano, ajlo, "akraj" lokaj vinoj, kaj ankaŭ la "aromata parfumo" de herboj, speciale rosmareno, sovaĝa majorano kaj bazilio. la brilaj koloroj de freŝaj manĝaĵoj en la bazaroj, "pimentoj, melongenoj, tomatoj, olivoj, melonoj, figoj kaj brilaj fiŝoj, vermiljono aŭ tigraj strioj. Ŝi inkludas fromaĝojn el "ŝafa aŭ kapra lakto", "figojn el Smirna sur longaj ŝnuroj" kaj "foliojn el abrikota pasto, kiuj estas diluitaj en akvo por refreŝigi trinkaĵon." Kun komunaj ingrediencoj inkluzive de olivo, tritiko kaj vinbero; komuna klimato; kaj longa periodo por kultura interŝanĝo, oni povus atendi, ke ununura pan-mediteranea kuirarto estus evoluinta. Certaj eroj, kiel ekzemple olivoleo, pano , vino , rostita ŝafidaĵo aŭ ŝafaĵo (ekzemple, magreba méchoui, greka kleftiko kaj suvlako, turka ŝiŝ-kebabo), botargo , kaj stufaĵoj el viando kun legomoj kaj tomato (kiel hispanaj andrajos, franca  estouffade à la provençale, itala ciambotta, turka buğu kebabı), estas ja trovitaj ĉirkaŭ la Mediteraneo. Mariskoj inkluzive de sparedoj kaj kalmaroj estas manĝitaj, ofte en stufaĵoj, farĉitaj aŭ frititaj, en hispanaj, francaj kaj italaj pladoj. Malgraŭ tio, tamen, la landlimoj de la Mediteranea maro havas malsamajn regionajn kuirartojn, el la magrebaj, libanaj kaj otomanaj al la itala, franca kaj hispana. Ĉiu el tiuj, siavice, havas naciajn kaj provincajn variaĵojn.
Magreba
Magreba kuirarto inkluzivas la kuirartojn de Alĝerio, Libio, Maroko kaj Tunizio. Unu el la plej karakterizaj pladoj de la regiono estas kuskuso, vaporita, kiu konsistas el malgrand-grena tritika semolo, servita kun stufaĵo. La plado estas antikva, menciita de la mezepoka vojaĝanto Ibn Batuta, kaj ekzemple trovita ankaŭ en la okcidenta sicilia kuirarto, precipe en la provinco Trapanio, kie ĝi estis re-enkondukita post 1600.
Tipa stufaĵo estas la maroka taĵino, abunda kaj iom seka plado konsistanta el viando kaj legomoj, kuirita malrapide en poto (nomita taĵino) kun alta konusa kovrilo. Pladoj de la Magreba regiono de Nordafriko ofte estas kolorigitaj kaj gustigitaj per la varmaj spicaj miksaĵoj hariso kaj ras el hanut (enhavantaj tiajn spicojn kiel kumino, koriandro, safrano, cinamo, kariofilo, kapsikoj kaj papriko). Aliaj karakterizaj aromoj de la regiono estas konservitaj citronoj kaj sekigitaj abrikotoj kaj sekvinberoj.
Egipta
Egipta kuirarto havas malnovajn radikojn, kun pruvoj, ke ekzemple fromaĝo estis farita en Egiptujo ekde almenaŭ 3 000 a.K. Falafelo estas malgrandaj frititaj krokedoj el fabo aŭ kiker- faruno, manĝitaj tra la Oriento kaj la Okcidento, sed originaj de Egiptio; ekzistas atestoj ke ili estas faritaj unue de koptaj kristanoj. Ful medames, stufaĵo de faboj kun oleo kaj kumino, estas populara en Egiptio kaj disvastiĝis tra la araba mondo. Dukko estas saŭco farita el pistitaj herboj, aveloj kaj spicoj, manĝitaj kun pano. Kuŝari estas plado el la 19-a jarcento el rizo, lentoj kaj pastaĵo, diverse ornamita; ĝi komenciĝis kiel nutraĵo por la malriĉuloj, sed fariĝis nacia plado.
Levantena
Ful medames, devenaj de Egiptio kaj ankoraŭ nacia plado, konsistas el faboj kun oleo kaj kumino; ĝi estas populara ĉie en la Oriento. La plado eble estas antikva: seka fazeolo de la neolitika epoko estis trovita proksime al Nazareto.
Otomana
Otomana kuirarto originis la kuirartojn de la moderna Turkio, partoj de Balkanio, Kipro kaj Grekio. Karakteriza elemento estas la familio de malgrandaj tavolaj kukaĵoj nomataj börek. Ĉi tiuj dolĉaĵoj estas popularaj kaj ĝeneraligitaj tra la orienta Mediteranea regiono, kaj datiĝas tiom frue ol antikvaj romiaj tempoj. Börek estas farita el maldikaj tavoloj, farĉitaj miksaĵoj kiel viando, karameligita cepo kaj dolĉaj kapsikoj.
Alia disvastigata kaj populara plado estas la musako, kiu estas melongena aŭ terpoma bakaĵo kun diversaj aliaj ingrediencoj: ofte kadukiĝonta viando kaj tomatoj, foje tavolo el ovo, kremoj aŭ beŝamelo supre. En ĝia greka variaĵo, konata ekster la regiono, ĝi enhavas melongenajn tavolojn kaj haketitan viandon kun beŝamelo en la supro, sed tiu versio estas relative lastatempa inventaĵo, enkondukita de la kuiristo Nikolaos Celementes en la 1920-aj jaroj.
Greka
Granda parto el la greka kuirarto apartenas al pli ampleksa tradicio de la otomana kuirarto, la nomoj de la pladoj malkaŝantaj arabajn, persajn aŭ turkajn radikojn: musako, caciko, juvarlako, kofto, dolmo, ktp. Multaj nomoj de pladoj probable eniris la grekan vortprovizon dum otomanaj tempoj, aŭ pli frue dum kontakto kun la persoj kaj la araboj. Tamen, kelkaj pladoj eble estas antaŭ-otomanaj, nur prenante turkajn nomojn poste; la kuir-historiistoj John Ash kaj Andrew Dalby, ekzemple, konjektas ke vinberfoliaj dolmadoj estis faritaj ekde la frua bizanca periodo, dum Alan Davidson spuras tarhanon al la antikva greka tragos kaj skordalio al la antikva atena skorotalmi. Greka kuirarto uzas ampleksan gamon de legomoj, oleoj, grenoj, fiŝoj, vino kaj viando (blanka kaj ruĝa, inkluzive ŝafidon, kokaĵon, kuniklon kaj porkaĵn). Aliaj gravaj ingrediencoj estas olivoj, fromaĝo, melongeno, kukurbo, citronsuko, legomoj, herboj, pano kaj jogurto. Kelkaj pladoj estas spureblaj al antikva Grekio: supo el lentoj, fasolado, recino (blanka aŭ ruĝa vino kun pinrezino) kaj pasteli (sezamaj semoj kuiritaj kun mielo); iuj al la helenisma kaj romia periodoj: lukaniko (sekigita porkaĵa kolbaso); kaj Bizanco: feta fromaĝo, avgotaraho (botargo) kaj paksimadio. Lakerdo, mizitra-fromaĝo kaj desertoj kiaj kulurakio, mustokuluro kaj melomakarono ankaŭ devenas de la bizanca periodo, dum la vario de malsamaj pita-panoj probable devenas de la antikvaj tempoj..
Itala
Rizoto estas plado farita el itala mallong-grena rizo, kiu estas tre aktive sorba kaj rezistema por fariĝi kvazaŭ pudingo kiam estas kuirita kun cepo kaj gustigita per cepo kaj ajlo, kuiritaj en butero. La libro de itala regiona kuirarto de Anna Gosetti della Salda listigas 37 receptojn pri rizoto, 18 el ili el Veneto. Variaĵoj inter venetaj rizotoj inkludas aldonojn de fiŝo kaj blanka vino, kokaĵo, angilo, fungoj kaj parma fromaĝo raspita, koturnoj, malgrandaj pecoj de bovaĵo, legomkukurboj, mituloj, raguo; faboj, salikokoj, sepioj kaj asparagoj.
Pico, aŭ kiel David rimarkas "pissaladina aŭ pissaladière" en Provenco (la kuirartoj de Mediteranea Francio kaj Italio havantaj ion komunan), estas pano eluzita maldika maso, kun garnituro kiu varias de loko al loko, sed estas ĝenerale multe pli simpla ol tiuj en la anglalingva mondo. En Napolo ĉi tio estas tomato, anĉovoj kaj mocarelo. En San Remo estas cepoj kuiritaj en olivoleo, kun saletaj pilĉardoj. La provenca diverseco uzas cepojn, nigrajn olivojn kaj anĉovojn.
La pladoj el spagetoj ankaŭ varias. Ĝi povas esti manĝita kiel David diras "simple kun olivoleo kaj ajlo", sen fromaĝo, aŭ kun saŭco el "tre ruĝaj kaj maturaj senŝeligitaj tomatoj", kuiritaj mallonge kaj kun gusto je ajlo kaj aŭ bazilio aŭ petroselo. Sicilia varianto inkludas pecojn de lardo, cepojn frititajn en graso, ajlon, ŝtonumitajn olivojn kaj anĉovojn, kun oleo kaj parma fromaĝo raspita.
Franca
Mediteranea franca kuirarto inkluzivas kuirajn stilojn de Provenco, Okcitanio kaj la insulo Korsiko. Distingivaj pladoj kiuj uzas lokajn ingrediencojn inkludas bujabeson kaj nizan salaton.
Bujabeso estas granda plado de la franca haveno de Marsejlo, ĉefurbo de Provenco. Ĝi estas stufaĵo por almenaŭ ok homoj, ĉar ĝi devus enhavi multajn specojn de fiŝaĵoj kiel kankro, triglo, trakinidoj, zeŭso, rapo, kongro, meringo, merlango kaj krabo. Ĉi tiuj estas kuiritaj kun mediteraneaj legomoj kaj herboj, nome cepoj, ajlo, tomatoj, timiano, fenkolo, petroselo kaj oranĝoŝelo. {{efn|David's recipe is from M. Reboul's La Cuisinière Provençale.
Niza salato estas bunta salato el tomatoj, tinusaĵo, boligitaj ovoj, olivoj kaj anĉovoj, kaj vinagreto.
Hispana
La diversaj mediteraneaj kuirartoj de Hispanio inkludas la kuirartojn de Andaluzio, Murcio, Katalunio, Valencio, kaj la Balearaj insuloj. Paelo estas karakteriza hispana plado origine el Valencio, kiu frue disvastiĝis tra Katalunio kaj Murcio laŭ la hispana mediteranea marbordo. Troviĝas multaj versioj de paeloj, kaj eble enhavas miksaĵon de kokidaĵo, porkaĵo, kuniklaĵo aŭ mariskoj, frititaj kun olivoleo en granda malprofunda pato, kun legomoj, kaj tipe rondoforma rizo kuirita por sorbi la akvon kaj kolorigita kun safrano. La plado povas esti variita per aldono de artiŝokoj, pizoj, dolĉaj kapsikoj, limofazeoloj, verdfazeolaj guŝoj kaj kolbasoj.
Anizaj alkoholaĵoj
Anizo estas uzata ĉirkaŭ la Mediteraneo por gustigi alkoholaĵojn, inkluzive de francaj pastizo kaj absinttrinkaĵo ; greka oŭzo; Bulgara mastiko; itala sambuko; hispana anizobrando; turka rako; libana, libia, siria, jordana, israela kaj palestina arako; kaj alĝeria anizobrando.
Mediteraneaj dieto kaj kuirarto
La mediteranea dieto, popularigita en la 1970-aj jaroj, estas inspirita de la kuirarto de partoj de Grekio kaj Italio en la fruaj 1960-aj jaroj. La Usona Diabeta Asocio skribas pri "Mediteranea Stila Manĝado", menciante "la tradician mediteranean vivmanieron ... manĝante sane ... kun familio kaj amikoj", kaj asertante, ke "Mediteranea kuirarto estas plant-bazita", citante la ingrediencojn "ĉiaj grenoj, fruktoj, legomoj, herboj kaj spicoj, faboj, nuksoj, semoj kaj olivoleo", kaj asertante, ke plejparto el manĝaĵoj "en mediteranea dieto venas de plantoj". La Guida all'Italia gastronomica  (Gvidilo al kuirarta Italio) en 1984 asertas, ke "ĉirkaŭ 1975, sub la impulso de unu el tiuj novaj nutraj direktivoj, per kiuj la bona kuirado tro ofte influas, la usonanoj malkovris la tielnomatan Mediteranean dieton. La nomo eĉ plaĉis al italaj registaraj respondeculoj, kiuj faris unu modifon: ŝanĝiĝado de la vorto dieto, kiu ĉiam ŝajnis punema kaj do malplaĉa al mediteranea kuirarto.
Ŝanĝiĝanta kuirarto
De kiam David verkis pri mediteraneaj manĝaĵoj en 1950, kaj ja ĉar dietaj esploristoj montris en la 1950-aj jaroj, ke homoj ĉirkaŭ la Mediteraneo havis malpli da kormalsanoj ol la popoloj de norda Eŭropo, la tradiciaj mediteraneaj vivmanieroj kaj manĝado ŝanĝiĝis. Pliigita riĉeco kaj okupata vivo kaŭzis, ke homoj manĝas pli da viando kaj malpli da legomoj: ilia dieto fariĝas pli nordeŭropa, kun pli da komforta manĝo kaj kun malpli da preventiga efiko al kormalsanoj.
Tsukiji
Tsukiji (laŭlitere "gajnita lando") estas distrikto de Chūō-ku en Tokio, Japanio. En tiu kvartalo troviĝas la fiŝbazarego de Tsukiji, la plej granda fiŝbazarego en la mondo. Tsukiji troviĝas ĉe la rivero Sumida sur lando gajnita de la maro en la 1700-aj jaroj dum la Edo-epoko.
Ekzistas ankaŭ distriktoj nomataj Tsukiji en Kobeo kaj Amagasaki, urboj en Hjogo, kvankam ili estas malpli bone konataj ol tiu de Tokio.
Raketo-pelaĵo
Raketo-pelaĵoj estas tiuj brulaĵoj, fueloj, dum kies brulado estiĝas grandkvanta kaj reguligebla varmega gaso. La klasika raketo-pelaĵo havas du bazajn komponentojn: oksidenzon kaj bruleblan reduktenzon (la veran brulaĵon). Dum brulado de la miksaĵo el oksidenzo/reduktenzo, la energio de la estiĝanta varmega gasmaso transformiĝas en la elblovejo al ŝovforto, kiu movas la raketon (vidu tria leĝo de Njutono). Ekzistas unukomponnetaj pelaĵoj, sed tiuj ne disvastiĝis. Depende de la materia sato, oni povas apartigi ilin en tri ĉefajn kategoriojn:
Fluidaj raketo-pelaĵoj
En ili estas aparte lokumita la brulaĵo kaj la oksidenzo, la du materialoj miksiĝas en la brulejo kaj kuniĝas.Ili havas tre grandan specifan impulson.
La raketoj funkciantaj per likvaj pelaĵoj estas tre komplikaj, turbinpumpilo premas la brulaĵon kaj la oksidenzon en la brulejon.
La plej efika oksidenzo estas la fluoro, tiel la plej grandan specifan impulson havas la miksaĵo de fluoro/hidrogeno, sed pro la troa korodemeco de la fluoro, alta brultemperaturo kaj la estixganta mediopolua hidrogen-fluorido, oni ne uzas ĝin.
La plej populara estas la pelaĵo el oksigeno/hidrogeno, kies finprodukto estas akvo, dum la specifa impulso estas relative granda.
Muntoĉeno
Muntoĉeno (angle assembly line laŭ la industriisto Henry Ford, kiu unuafoje larĝe aplikis ĝin) estas produkta procezo, dum kiu ruliĝanta stablo transportas konstruatan produkton de unu laboristo aŭ grupo de laboristoj al la sekva, kaj ĉiu laboristo aŭ grupo muntas iun difinitan parton al la produkto aŭ alimaniere prilaboras ĝin en difinita maniero. La produkto-grupo fadeniĝas kiel perloĉeno - tial la nomo. Ĉiu laboristo faras nur malmultajn difinitajn movojn, ĉiam ripete, kaj povas atingi pli da rapideco en produktado, ol se la paŝoj al la fina produkto, kiun plenumas la unuopa laboristo, estas pli komplikaj.
Tiu produkta procezo unuafoje grandkvante aplikiĝis en la aŭtomobila produktejo de Henry Ford kaj liaj kunlaborantoj, komence de la 20-a jarcento en Usono, kaj tiu kompanio poste konstruis muntoĉenajn aŭtomobilajn produktejojn ĉie en la mondo kaj tiel rapide disvastigis la koncepton.
Raketo-pelaĵo
hipergola pelaĵo
Ĉe hipergola pelaĵo okazas membrulo dum renkonto de la brulaĵo kaj la oksidenzo, ne neceasas ekstera bruligilo. Oni uzas tiun en kosmo por ekfunkciado de la raketo, sondilo. Hipergola pelaĵo estas ekz. la hidrazino (aŭ pli ofte dimetilhidrazino) kaj nitrogen-tetroksido (malpli azota acido).
Solidaj pelaĵoj
La unua solida pelaĵo por raketo estis la nigra pulvo, uzita en ĉina pirotekniko.
La modernaj solidaj pelaĵoj estas: amonia perklorato (oksidenzo), fajna aluminia pulvoro (kiel brulaĵo), kiun kuntenas polibutadien-akrilnitril-kopolimero (PBAN) aŭ terminala hidroksi-polibutadieno (HTPB) (gumaj materialoj) kaj servas samtempe kiel brulaĵo.
La specifa impulso de la solidaj raketo-pelaĵoj estas pli malgranda ol tiu de la fluidaj pelaĵoj. Ilia avantaĝo estas, ke la raketa konstruo estas pli simpla.
Hibridaj raketo-pelaĵoj
Ili estas ĝenerale dukomponentaj, el solida brulaĵo kaj el likva/gasa oksidenzo. Ebla miksaĵo povas esti pl. HTPB kun nitrogen-oksido.
Gaso
La jon-pelilo uzas elektran energion (el sunĉelo) kaj jonizas gason (ekz. ksenonon) kaj la estiĝantaj jonoj estas akceligitaj per elektra kampo. Tiuj peliloj havas treege malgrandan povumon, tiel ili estas uzeblaj nur en la kosmo, sed dum longa tempo. Kompare al kemiaj pelaĵoj, ili uzas tre malgrandan kvanton da materialo por atingi la saman impulson.
Občina Velika Polana
Občina Velika Polana estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 3 komunumojn kaj ĝia areo estas 18,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 1439 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Velika Polana.
Loko, priskribo
Kune norde rando de la občino fluas rivero Ledava. La tuta areo situas en la malaltaj teroj de ĉi tiu rivero kaj pluraj alfluantoj. La alteco estas ĉirkaŭ 162 - 167 m.
La apudaj municipoj estas: Občina Turnišče en la nordo, Občina Lendava en la nordoriento kaj la sudokcidento, Občina Črenšovci en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 3 vilaĝoj: Brezovica, Mala Polana, Velika Polana.
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:187_x604739.406_y160228.45299999998_s13_b4
Asahara Ŝoko
ASAHARA Ŝoko aŭ Shoko (japane 麻原 彰晃 [Asahara Shōkō]; burĝa nomo: Chizuo Matsumoto, japane: 松本智津夫 [Macumoto Ĉizuo]; naskiĝis la 2-an de marto 1955 sur insulo Kjuŝuo kaj mortis la 6-an de julio 2018 en Tokio por mortpuno) estas fondinto de la iama japana sekto Aum Ŝinrikjo.
Li estas ekde naskiĝo blinda je unu okulo, plenkrekskis en malriĉeco, studis akupunkturon kaj tradician ĉinan medicinon.
Li fondis la sekton en 1984 post travivaĵoj en Barato. Li estis arestita en 1995 pro la teroratako en la Metroo de Tokio kaj estis juĝita je mortpuno (2004). La juĝo iĝis neŝanĝebla la 15-an de septembro 2006.
Mack Sennett
Mack SENNETT (denaske Michael Sinnott; 17a de Januaro, 1880 – 5a de Novembro, 1960) estis usona kina reĝisoro kaj produktoro, konata kiel la Reĝo de Komedio.
Naskiĝinta en Kanado, li startis en filmoj en la kompanio Biograph de Novjorko, li malfermis la Studiojn Keystone en Edendale, Kalifornio, en 1912. Tiu estis la unua kompleta filmoscenejaro, kaj Sennett famiĝis kiel la origininto de komediaj sceneroj kiel tortofrapo kaj aŭto-persekutadoj, kiel videblas en la filmoj de Keystone Cops. Li produktoris ankaŭ kurtojn kiuj montris la Bathing Beauties (virinojn en banvestoj), multaj el kiuj poste disvolvigos sukcesajn aktorinajn karierojn.
La laboro de Sennett en sonfilmoj estis malpli sukcesa kaj li ruiniĝis en 1933. Li ricevis honoran Oskar-premion pro sia kontribuo al la kinkomedio.
(15643) 3540 P-L
La geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten malkovris ĝin sur la eksponitaj fare de Tom Gehrels kaj senditaj en Leiden.
Perseo
Perseo (greke Περσεύς, Περσέας), filo de Zeŭso kaj Danao, estas mitologia figuro kaj unu el la plej konataj herooj de la greka mitologio. Laŭ la legendo li estis la fondinto de la antikva urbo Mikeno en suda Grekio.
Laŭ la helena mitologio, Akrisio regis en Argolando, okcidente de Arkadio, en Peloponezo. Kiam lia edzino naskis filinon, li nomis ŝin Danao. Ĉar Akrisio deziris esplori la estontecon de sia filino, li vizitis orakolon. Tiu avertis, ke la filo de Danao mortigos lin. Do li decidis malliberigi ŝin en altan turon, por ke neniu vidu ŝin.
Sed Zeŭso sukcesis eniri en la turon, ŝanĝita en oran pluvon. Iom poste, naskiĝis Perseo, filo de Zeŭso kaj Danao. Akrisio koleriĝis, sed li ne volis mortigi mem siajn filinon kaj nepon. Li do enfermis ilin en kestegon, kaj ĵetis ĝin en la maron.
La kesto albordiĝis al la insulo Serifo, unu el la Cikladoj de la Egea Maro. Tie la reĝo Polidekto enamiĝis en Danaon, sed nek Danao, nek Perseo amis lin. Dezirante disigi la filon de lia patrino, se pli bone por ĉiam, Polidekto petis Perseon mortigi la Meduzon. La Meduzo estis la plej terura de la tri Gorgonoj, tiuj diinoj serpentharaj, kies rigardo ŝtonigis. Ĝi loĝis en Hiperboreo, norde, en tiu roka lando duonkaŝita de brumo. Meduzo havis ungegojn kaj dentegojn pli mortemajn ol tiuj de kruela lupo. Ĝia krinaro estis farita de venenaj serpentoj. Ĝi ŝanĝis en ŝtonon ĉiun, kiu aŭdacis rigardi ĝin. Perseo akceptis la defion. Li deklaris : "mi reportos la kapon de tiu monstro".
Zeŭso vidis ĉion de supre, de la Olimpo, kie li loĝis. Li fieris pri sia filo, sed iom timis pri lia defio. Li do petis helpon de la aliaj dioj. Hadeso donacis kaskon, kiu nevidebligis la surmetinton. Hermeso donacis flugilhavajn sandalojn. La donaco de Ateno estis la plej grava: ŝildo tiom brila, tiom glitiga, ke ĝia surfaco reflektis same kiel spegulo. Kaj ŝi avertis: «Nur tra via ŝildo rigardu Meduzon. Se vi rigardas ĝin fronten, vi ŝtoniĝos».
Perseo surmetis la sandalojn, kaj ekflugis. Alveninte en Hiperboreon, li vidis multajn ŝtonigitajn homojn laŭ la vojo. Alproksimiĝante li elingigis sian falĉileton, kaj svingis sian ŝildon. Ekde tiu momento, li retropaŝis kaj baldaŭ ekvidis la kapon de Meduzo en sia ŝildo. Rapide li frapis kaj fortranĉis ĝin. Perseo enmetis poste la kapon en tolan sakon - sen rigardi ĉar, eĉ mortinta, ĝi kapablis ŝtonigi iun ajn. Fine li iris ĝis la marbordo, portante la sakon surŝultre.
Sed unu guto de sango falis el la sako kaj liberigis Pegazon, la flughavan ĉevalon. Li do grimpis sur ĝian dorson kaj ekflugis.
Survoje de sia insulo en la Egea Maro, Perseo ekvidis etulon solan sur rifo, sube, alkroĉigita per katenoj, kaj teruran marmonstron, kiu alproksimiĝis. Li malsupreniris. Rapide, li surmetis sian kaskon, kiu nevidebligis lin, metis al la piedoj la flugilhavajn sandalojn kaj per sia falĉileto, mortigis la marmonstron, kiu pretis vori la virinon. Ŝi nomiĝis Andromedo, filino de Cefeo kaj Kasiopeo. Ambaŭ ili flugis al la insulo de Serifo. Li montris la kapon de la meduzo al Polidekto, kiu tuj ŝtoniĝis. Perseo vivis feliĉa kun la belulino Andromedo kaj Danao.
Perseo estis tre sportema kaj ŝatis ĵeti diskon. Ĉiujare okazis atletikaj ludoj en Argo. Perseo partoprenis kun sia teamo. Akrisio estris la ludojn. Kiam Perseo ĵetis sian diskon, lia piedo glitis, kaj la disko atingis la kapon de la reĝo, kiu mortis. Tiel plenumiĝis la antaŭdiro de la oraklo...
Alfonso und Estrella
Alfonso und Estrella estas triakta Granda heroe romantisma opero de Franz Schubert. (D 732, 1821/1822). La libreton verkis Franz von Schober.
Agado
Maljuna reĝo Froila (baritono) estis pelata en ekzilon, post kiam lin sentronigis Mauregato (baritono) kaj ties militestro Adolfo (baso). Al la militestro estas asignita Estrella (soprano), filino de la nova reganto. Tiu ĉi konatiĝas post ĉasado vojeraranta en rokaro kaj arbaro Alfonson (tenoro), la filon de Froila kaj ekamas lin. Post kelkaj nerektaj vojoj okazas repaciĝo inter la reĝoj kaj la surtroniĝo de Alfonso.
Historio de la prezentado
Treege priverkita versio de Johann Nepomuk Fuchs (libretopresado je Vieno en 1881) mallonge sukcesis, misformis tamen la verko same kiel pli malfrua de Kurt Honolka.
En 1977 ekestis en la britia Universitato je Reading unua prezentado je pli nova tempo, en 1978 Otmar Suitner surdiskigis la kompletan version kun renomaj lidkantistoj, inter ili Edith Mathis, Peter Schreier, Dietrich Fischer-Dieskau, Hermann Prey same kiel Theo Adam. Je la ekzercadoj en 1991 sub Mario Venzago en Operejo Graz kaj en 1997 sub Nikolaus Harnoncourt en la Teatro ĉe la Vieno oni provis celi per mallongigoj pli grandan publikosukceson. Intertempe okazis pliaj teatraj prezentadoj.
Referencoj
Memskribaĵo de la "Lied vom Wolkenmädchen" (Froila), poste citita en „Täuschung“ (Winterreise)
Express InterCity
Express InterCity (mallonge EIC) estas kategorio de trajnoj en Pollando de transportisto PKP Intercity. Por vojaĝo per tiu ĉi trajno oni bezonas lokbileton kontraŭ 16 zlotoj. Tiuj ĉi trajnoj havas klimatizitajn vagonojn, ofertas vojaĝon per dua aŭ unua klaso. De la 1-a de junio 2011 povas vojaĝantoj en la unua klaso uzi sendratan senpagan interreton (wifi). Sume estas 22 trajnoj en kategorio EIC, de tio 10 inter Varsovio kaj Vroclavo.
Aum Ŝinrikjo
Aum Ŝinrikjo aŭ Omu Ŝinrikjo (japanlingve:オウム真理教 [ōmu ŝinrikjō] lit. instruo de la vero) estas japana sekto, kiu fifamiĝis pro la venengasa atako (kun sarino) en la metroo de Tokio je 20-an de marto 1995.
La sekton fondis en 1984 la forte vidhandikupula japana naturkuracisto Matsumoto Chizuo, plikonata kiel Asahara Shoko kun la nomo Ōmu Shinsen no Kai.
Post spiritaj travivaĵoj de Asahara en Barato (1987), li prenas la nomon Asahara Ŝoko kaj transnomas la asocion al "Omu Ŝinrikjo'' (Om-instruo de la vero). Samjare Asahara fondas apartan komunumon kun laboro, fabrikoj ks.
La 20-an de marto 1995 ili okazigis la venengasan atakon en la metroo de Tokio, mortigis 27 personoj (Sarina atako en Tokio). La polico kaptas gvidantojn, konfiskas posedaĵojn. Oni kaptas en majo la sektogvidanton Asahara.
En 1999 la sekto alinomis sin al Aleph kaj havas ĉirkaŭ 1500-2000 sekvantojn.
Juĝo
La japana juĝejo juĝis 12 homojn je morto. Inter ili la sektogvidanto Asahara Ŝoko estis finfine juĝita de Supera Korto de Japanio je mortpuno la 15-a de septembro 2006. La 6-an de julio de 2018, elĉerpinte ĉiujn apelaciojn, Asahara kaj ses sekvantoj estis ekzekutitaj kiel puno por la atakoj en 1995 kaj aliaj krimoj, kaj la restantaj ses en la mortokoridoro estis ekzekutitaj la 26-an de julio.
Ochsenhausen
Ochsenhausen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
4014 Heizman
4014 Heizman estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, kies orbito kongruas kun tiuj de la Cibela grupo.
Gabi Kerényi
KERÉNYI Gabi [pr. kere:nji] Korián Hermin estis hungara aktorino naskiĝinta en Sibio la 14-an de marto 1895 kaj mortinta ?.
Kariero
Gabi Kerényi debutis en 1913 en trupo de János Komjáthy en Braŝovo, poste en 1917 en teatro Urba Teatro (Városi Színház) de Budapeŝto. En 1919 ŝi edziniĝis kaj retiriĝis, sed en 1921 ŝi denove aperis unufoje en la Teatro Blaha Lujza.
4014 Heizman
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun de fakto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leonie A. Heizman, instruistino en la historia muzeo de la Misio de San Juan Capistrano, kaj Charles L. Heizman, teknikisto en firmao de komputilo.
Akonitino
Akonitino estas forte venena alkaloido ekstraktebla el la planto akonito. Ĝi estas neŭrotoksino kiu malfermas TTX-sensan Na+ tunelojn en la koro kaj aliaj organoj.
Akonitino havas la kemian formulon C34H47NO11, kaj ĝi estas solvebla en kloroformo aŭ benzeno, malpli en alkoholo aŭ etero, kaj ne solviĝas en akvo. ĝi havas la LD50 en muso (travejne) je 0.12 mg/kg kaj ĉe ratoj (trabuŝe) je 5.97 mg/kg.
Lajos Slevensky
SLEVENSKY Lajos (slevenski) estis hungara pentristo naskita en Nagybánya la 16-an de novembro 1910 kaj mortinta en Baia Mare la 14-an de junio 1975.
Kariero
Slevensky studis inter 1925-1929 en la Artistkolonio de Baia Mare; inter 1929-1931 li sudis en arta altlernejo Magyar Képzőművészeti Főiskola de Budapeŝto ĉe majstro István Réti kaj poste li revenis sian naskiĝurbon.
Eisenach
Eisenach estas urbo en la federacia lando Turingio de Germanio. Ĝis la 1-a de julio 2021 temis pri eksterdistrikta urbo, ekde tiam la urbo apartenas al la distrikto Wartburg. Ĝi situas borde de la rivero Werra. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Industrio
En Eisenach oni produktas maŝinojn, tekstilaĵojn, elektronikaĵojn, aŭtojn. Ĝis 1915 estis mondfama Forstista akademio en tiu ĉi urbo.
Vidindaĵoj kaj historio
La plej konata vidindaĵo estas memkompreneble la kastelo Wartburg. Krome ne neglektu dum vizito la romanikstila Preĝejo Sankta Nikolao, la malfrugotika Georgo-kirko (kie estas statuo de Johann Sebastian Bach) kaj la Kastelo Klemda de 1260.
Vizitindaj estas ankaŭ la Luther-domo kie pasigis Marteno Lutero verŝajne parton de sia junaĝo, la Bach-domo, la Muzeo Reuter-Wagner, la Muzeo en la Dominikana kirko, la Urba kastelo kaj la Teĉambro en la kartuzia ĝardeno. En la urbocentro troviĝas belaj aroj da mezepokaj konstruaĵoj. Teknikemuloj vizitu la aŭtomuzeon Aŭtomobila mondo Eisenach. Pri la iĝo de germana nacia ŝtato en la 19-a jarcento rakontas sur la monteto situanta Monumento de la studentaj korporacioj. En 1817 oni festis la Wartburgfeston. La urbocentra Kastelo Charlottenburg malkonstruiĝis en 1908. Tre gravis iam la Ĉaskastelo Hohe Sonne, ĝis nun elirpunkto migradturisma tre ŝatata.
Jen la kompleta listo de vizitindaj aferoj, historiaĵoj - sed ne nur:
Historio kaj socialdemokratia lulilo
Turingiaj landografoj fondis la urbon en la 12-a jarcento. Estinte ĝis 1498 rezidejo de negrava grafolando, Eisenach inter 1596 kaj 1741 plurfoje por pli longa daŭro funkciis kiel rezidloko de la dinastio Wettin. Poste la urbo ekregatis de la domo de Saksio-Weimar. Karitate gravis la Diakonisejo de Eisenach.
En 1869 August Bebel kaj Wilhelm Liebknecht fondis tie ĉi la partion Sozialdemokratische Arbeiterpartei (SDAP).
La partoj de la urbo
Zu Eisenach gehören die Ortsteile
Tiuj komunumopartoj posedas proprajn lokokonstituciojn. Neuenhof kaj Hörschel, kaj Wartha kaj Göringen estas kunigitaj al po unu loko.
Hermann Broch
Hermann BROCH (naskiĝinta en la 1-a de novembro 1886 en Wien, mortinta en la 30-a de majo 1951 en New Haven) estis aŭstra verkisto, konsiderata unu el la gravuloj de la modernismo en literaturo. Per lia triparta verko Die Schlafwandler li kontribuis grave al la eseigo/pliseriozigo de romanoj same kiel Robert Musil, Otto Flake kaj Robert Müller. Li kontribuis al la t.n. literaturo kafeja.
Biografio
Antaŭ la decido studi matematikon, filozofion kaj psikologion li laboris (post inĝenieraj studoj) de 1907-27 kiel helpdirektoro ĉe la patra ŝpinaĵfabriko Teesdorf. Studante li inspiritis de la rondo Wiener Kreis, pri kies senespero koncerne la homan ekziston li tamen miris. Sian konservativan kulturkritikon Broch formulis jam tre frue, i.a. en la konata insbruka ekspresionisma organo Der Brenner (fondita de Ludwig von Ficker). Tie aperis en 1913 mallongaj eseoj pri Thomas Mann, Karl Kraus kaj Immanuel Kant.
La teorio de Broch pri la burĝa disfalo de valoroj post la moderntempa nuligo de religiaj kaj sociaj ligoj bone senteblas ĉe la triparta verko Die Schlafwandler. Ĝiaj tri romanaj partoj havas la titolojn Pasedow oder Die Romantik, Esch oder Die Anarchie kaj Huguenau oder Die Sachlichkeit (1931/32). Ludante en industria pejzaĝo inter Köln kaj Mannheim la somnambulismemo (=titolo) signifas la duontrancan staton de la figuroj inter realeco kaj komenciĝanta utopio. La intrigo (kiu pasas inter 1888-1918) ĉiam interrompatas per klarigaj teoriaj alineoj por dokumenti la perdon de valoroj. Laŭforme Broch imitas similaĵojn de ĉe la verkistoj Alfred Döblin, John Dos Passos, James Joyce aŭ André Gide, donante pro novaj kaj pli kompleksaj realecoj en la ĉirkaŭanta medio socia novajn strukturojn al la romano. Influa estis ankaŭ lia legado de Theorie des Romans (1916) de Georg Lukács kun la ĉefa ideo pri transcendenta senhejmeco de la burĝa mondo. La broch-aĵoj tamen diferencas de la eseo-stilo de Robert Musil danke al strikta partigo de rakontaj kaj teoriaj tekstopartoj.
Fuĝo
En 1933 Broch publikigis en la renomita Neue Rundschau de la berlina S.Fischer-eldonejo la novelojn Die Heimkehr kaj Eine leichte Enttäuschung. Post la potencakiro de Adolf Hitler en januaro de 1933 li mallongan tempon ŝanĝis la fokuson al la politika publikigado kontraŭnaziisma kaj favore al Homaj rajtoj. Post la rezolucio farita fare de la Ligo de Nacioj en 1936/37 li interŝanĝis plurajn leterojn kun gravuloj kiel Albert Einstein aŭ Thomas Mann. Dum Anschluss li malliberigitis pro suspekto de opozicia agado. La saman jaron ankoraŭ li sukcesis fuĝi tra Skotlando Usonon kun la helpo de James Joyce, Mann kaj Einstein, kie li deĵoris kiel docento ĉe la altlernejoj Princeton University kaj Yale University. Pro la aĉaĵoj nacisocialismaj Broch rekomencis en Usono la studojn pri la psikologio de homaj amasoj, kiujn li en la 1918-a jaro skize jam ekigis (en Die Straße). Ĉefe inter 1939-43 faritis tiaj analizoj kaj aperis nur en 1959 sub la titolo Massenpsychologie.
Apartenas al liaj malfruaj verkoj ankaŭ Der Tod des Vergil (1945), kiu sub la formo de interna monologo temigas la centriĝon de la mortonta romia verkisto pri la temoj "la mio" kaj "baldaŭa forpaso". Poezieco kaj ekkompreno de homaj faktoroj tie ĉi iĝas sinonimo kaj oni cedas al la verkisto la rolon de kreanto de simbola mitologiisto kaj sencdonanto. La 11 ĉapitroj de la novela romano Die Schuldlosen (1950) kun la majstraj prozaĵoj Erzählung der Magd Zerline kaj de Der verlorene Sohn ludas en tempospaco inter 1918-33. Ankaŭ tie ĉi Broch esploras la sociajn antaŭkondiĉojn kiuj ebligis la ekfloron de la nazioj en Germanlando. Lia lasta, nefinita, romano eldonitis postmorte sub la titolo Bergroman (4 volumoj, 1969; la unua parto sub Die Verzauberung). Tie ĉi li priskribis la alvenon de totalitarismo en vilaĝon ŝajne idiliecan.
Aliaj verkoj
Li krome publikigis la dramon Die Entsühnung (1933) kaj la kultur- kaj literaturhistorie gravan eseon Logik einer zerfallenen Welt (1930), Das Böse im Wertsystem der Kunst (1933), James Joyce und die Gegenwart (1936) kaj Hofmannsthal und seine Zeit (postmorte, 1955). En la laste menciita verko li nomis la etoson en Vieno je la komenco de la 20-a jarcento gaja apokalipso kaj formulas denove la teorion pri valormanka epoko inter 1870-90.
La lastan tempon Broch iĝis modelo por tre diversaj aŭtoroj kiel Carlos Fuentes, Milan Kundera, Susan Sontag kaj Barbara Frischmuth.
Fonto
Köster, Thomas: "Broch", en: Microsoft Encarta 2007, 2006 (DVD)
Estraro de UEA 2013-2016
En la Estraro de UEA dum la oficperiodo 2013–2016 oficis jenaj personoj, elektitaj la de la Komitato de UEA en la 98-a Universala Kongreso en Rejkjaviko :
Erekteo
Erekteo (el la greka Ἐρεχθεύς) povas aludi al:
János Kemény (aktoro)
KEMÉNY János  [pr. keme:nj] estis hungara aktoro naskiĝinta en 1778 kaj mortinta en Nagybánya la 27-an de januaro 1850.
Kariero
Inter 1803 kaj 1806 János Kemény estis ano de la trupo de Koloĵvaro. En 1806 kun parto de trupo li elvenis Hungarujon. En jaroj 1807–1810 li estis aktoro kaj ekonomia gvidanto de la universitato de Peŝto. En 1811 li estis kune kun József Benke direktoro de la trupo. Li ludis en Komárom kaj Győr. Inter 1815 kaj 1819 li estis aktoro de Marosvásárhely, ekde 1819 ĝis 1830 de Koloĵvaro.
19962 Martynenko
19962 Martynenko estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia astronomo Vasilij Vasil'eviĉ Martinenko (1930–2000), esploristo pri la meteorfluoj, organizinto de ĉiujaraj ekspedicioj pri meteoroj kaj aŭtoro de multenombraj artikoloj kaj libroj. Li organizis observatorion por junaj amatoraj astronomoj en Simferopolo, studion por pentrado pri kosmo kaj mineralogian muzeon
(8038) 1993 JG
(8038) 1993 JG estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Roberto la 3-a (Skotlando)
Roberto la 3-a, Raibeart III aŭ Johano Stuarto (naskiĝis la kaj mortis la ) estis reĝo de Skotlando de 1390 ĝis 1406.