cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baal-ciklo
Postlasaĵo
La konteston inter Baalo kaj Jamo oni hodiaŭ vidas kiel la pratipon de la vizio registrita en la 7-a ĉapitro de la libro de Danielo el la Hebrea Biblio.
Komárov (distrikto Beroun)
Kampurbo Komárov troviĝas en Ĉeĥio, regiono Mezbohemia, distrikto Beroun. En ĉi tie vivis.
Deveno de la nomo
La deveno estas klarigebla verŝajne de kvanto de kuloj (ĉeĥe komár) glugetantaj trans marĉoj, kiuj ĉi tie foje estadis. Sed en libro de O. Dvořák Putování bájnou krajinou ni trovos ankaŭ "keltan" esprimon komar, kio estas onidire markigo por kunfluejo, per kio evidente aludas al la situo de Komárov sur kunfluejo de tri rojoj (Červený potok, Rohlovský potok kaj Jalový potok).
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1263, kiam oni ĉi tie rememorigas iun Bohuslav, evidente antaŭulo de familio de Pešíkidoj el Komárov. Pešíkidoj tenis la bienon el Komárov ĝis la jaro 1602. Devena sidejo de tiu ĉi familio situis sur loko de konstruaĵo de hodiaŭa poŝto kaj Feraĵara muzeo. Objekto deŝirita en la jaro 1888 havis kvarangulan bazplanon, en ĉiu angulo poste estis turo. La lasta turo detruiĝis en 1799. La familio de Pešíkidoj formortis en la jaro 1712, kiam kiel lasta vira ido mortis Karel Pešík el Komárov. Tre interesa figuro de la komárova historio estis posedanto de senjorujo Jindřich Otta z Losu, kiu estis la 21-an de junio 1621 ekzekutita komune kun pluaj direktoroj de la ribelo kontraŭ habsburgoj sur Malnovurba Placo en Prago.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Vidaillat
Vidaillat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 162 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Vidaillat situas je alteco de 760 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Vidaillat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Martine Laporte, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lokaj famuloj
Gilbert-Amable Faure-Conac (n. la 5-an de aprilo 1755 en Vidaillat - m. la 14-an de februaro 1819 en Chénérailles) estis franca politikisto.
Administrado
Vidaillat apartenas al la kantono de Pontarion, kies ĉefurbo estas Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Paracles nitida
Paracles nitida estas specio de noktopapilio el la subfamilio arktienoj, trovita en Brazilo.
Frans Alfons Janssens
Li malkovris la fenomenon de interkruciĝo de la kromosomoj, kiun li nomis "kiasmatipio". Plulaboris pri tiu malkovro ĉefe britaj kaj usonaj scientistoj, kiel la Nobel-premiito Thomas Hunt Morgan.
Li estis ankaŭ prezidento de la "Societé Belge de Biologie" (Belga societo pri biologio) kaj kanoniko en la Katedralo de Sankta Bavo en Gento.
En 1953 la Katolika universitato de Loveno malfermis la "F.A.Janssens Laboratorium voor Genetica" (Laboratorio F.A.Janssens pri genetiko), agnoskante la trafecon de la sciencaj laboroj de Frans Alfons Janssens. La nuna nomo de tiu laboratorio estas "Centrum voor Microbiële en Plantengenetica" (centro pri mikroba kaj planta genetiko).
Listo de politikaj partioj
Finnlando
''vidu Politikaj partioj en Finnlando
Francio
vidu Politikaj partioj en Francio
Pollando
vidu Politikaj partioj en Pollando
Svedio
vidu Politikaj partioj en Svedio
Svisujo
vidu Politikaj partioj en Svisujo (france)
5610 Balster
5610 Balster estas S-tipa asteroido de la asteroida zono : tio signifas, ke ĝi entenas silikatojn de fero, de nikelo kaj de magnezio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (angle : Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan Harry A. M. Balster kaj ties fratinon Yvone Balster, de Nijmegen. Inĝeniero pri elektroniko, Harry alportis helpon al la geedzoj Van Houten, kiam la aparato, per kiu ili ekzamenis fotografiajn platojn, ekpanis. Lia fratino Yvone estis komputadistino kaj adjunkta direktorino de la depatemento pri astronomio de Nijmegen.
Bagdada fervojo
La bagdada fervojo estas fervoja ĉeflinio, kiu interligas Istanbulon kun regiono de la Persa golfo. La Otomana Imperio ekkonstruis ĝin en 1888 helpe de germana financa helpo. La unua parto de la konstruoj etendis ĝis Ankaro kiel flankvojo rilate al la posta ĉeflinio. La otomana registaro en 1902 donis koncesion al germana entrepreno por establi novan fervojan linion de oriente de Ankaro, ĝis Bagdado. La konstruon malfaciligis la financaj problemoj kaj teknikaj problemoj en la Toros-montaro por konstrui tunelojn.
Post kiam Turkio eniris la unuan mondmiliton, la Bagdada fervoja linio iĝis grava el strategia vidpunkto, pro tio oni akceligis la laborojn. Ĝis fino de la milito (1918) la linio estis elkonstruita de la Bosporo ĝis Nusajbin, sed mankis ankoraŭ kelkcent kilometroj ĝis Bagdado. La pluajn konstruojn efektivigis la nove estiĝintaj landoj (Sirio kaj Irako), ĝis haveno Basra en la Persa golfo.
Per-Kristian Foss
Per-Kristian FOSS (naskiĝis la 19-an de julio 1950 en Oslo) estas norvega politikisto por la Konservativa Partio kaj de 2014-2017 la Ĝenerala Aŭditoro de Norvegio.
Li estis elektita por la norvega parlamento de Oslo en 1981, kaj estis reelektita sesfoje. Li antaŭe funkciis kiel deputito-reprezentanto dum la periodo 1977-1981.
Distriktoj de Aŭstrio
Tiu ĉi listo inkludas ĉiujn distriktojn de Aŭstrio kun la respektiva federacia lando. Estro de distrikto ne estas persono elektikta per baloto, sed profesia oficisto.
Ekzistas
La federacia ĉefurbo Vieno estas kaj federacia lando kaj distrikto kaj komunumo. Vieno estas dividita en 23 Vienaj Urbodistriktoj. Kiel reprezentanto de la enloĝantaro servas balotita "Bezirksvorsteher" (distriktestro), sed la kompetentoj de tiu ĉi institucio estas tre limigitaj.
Pasuruan (urbo)
Pasuruan estas urbego en oriento flanko de la ĉefa insulo Javo en same nomata kantono Pasuruan, en provinco Orienta Javo en Indonezio. Ĝi estas ĉirkaŭita, sed administre aparta de la kantono. Pasuruan konsistas el 4 distriktoj.
Geografio
Pasuruan situas laŭ la norda marbordo de la insulo. Probolinggo troviĝas 36, provinca ĉefurbo Surabajo 47, Malang 48, Batu 50, Mojokerto (urbo) 56, Surakarta 231, Jogjakarto 281, Semarang 284, Bandungo 589, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 691, Tangerang 712, Serang 765, Makassar 772, Palembang 1040, Batam 1385, Pekanbaru 1562, Padango 1577, Medano 2013, Banda Aceh 2442 kilometrojn (aere).
Historio
Pasuruan same apartenis al influo de Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj ĝis la japana okupo en 1942.
Ekonomio
Agrikulturaj produktoj de Pasuruan estas sukerkanoj, teoj kaj tabakoj.
Trafiko
Pasuruan situas inter ĉefvojo kaj fervojo Surabajo-Probolinggo, krome estas rektaj vojoj al Mojokerto kaj Malang. Estas marhaveno, sed pri tio mankas informoj kaj bildoj. La plej proksima flughaveno funkcias en Surabajo.
Klimato
Pasuruan havas tropikan musonan klimaton (Aw). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 1311 mm. Inter majo-novembro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 21-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Religio
Plimulto de Pasuruan estas islama, sed ankaŭ kirko funkcias.
Eduko
Pasuruan havas nur baz- kaj mezlernejojn.
Montizón
Montizón [montiZON] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la komarko El Condado.
La areo de la municipo estas 211,93 km2 kie loĝas 1 725 geloĝantoj, do loĝdenso estas 8,23 loĝ./km2.
Geografio
Montizón estas en la komarko El Condado nordoriente de la provinco Ĥaeno kaj nordoriente de El Condado, lime kun Castellar okcidente kaj sude, kaj kun Chiclana de Segura oriente, same kiel kun Villamanrique norde, farante limon interprovincan la sierra de Segura.
NGC 2977
NGC 2977 (aliaj indikoj — UGC 5175, MCG 13-7-35, ZWG 350.30, KARA 393, IRAS09388+7505, PGC 27845) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Provizora Nacia Kabineto
Provizora Nacia Kabineto estis la unusola kabineto, kiun nomumis la Provizora Nacia Asembleo en Hungario. Ĝi gvidis la landon (longe nur landparton) en la jaroj 1944 kaj 1945 preskaŭ jaron. Menciindas, ke en unua duonjaro okcidente Kabineto Szálasi gvidis la landon.
Montizón
Geografio
De Montizón dependas la domaroj Venta de los Santos je 3 km en direkto norde, kaj Aldeahermosa je 2 km sude. Ene de ĝia municipa teritorio estas la Akvorezervejo Dañador, apartenanta al la Hidrografia Konfederacio de Gvadalkiviro, natura rezervejo de granda riĉo kaj ekologia kaj ĉasada.
Provizora Nacia Kabineto
Historio
En jarfino de 1944 ariĝis en Debrecen tiuj politikistoj, kiuj volis agi kontraŭ la nazia Hungario. Multaj alvenis (ĉefe komunistoj) rekte el Moskvo. Ili aranĝis provizoran baloton, poste kreiĝis Provizora Nacia Asembleo. Ili establis Provizoran Nacian Kabineton. La celo estis, ke ĝi estu akceptebla ankaŭ al la okcidenta landparto, tial la membroj estis diversaj, eĉ fideluloj de Miklós Horthy, kiu jam estis deportita al Portugalio. En la frua 1945 la asembleo faris batalhalton kun Sovetunio, samtempe ĝi oficiale ekatakis Trian Regnon. En februaro la asembleo jam kunsidis en Budapeŝto. En la sekva monato el la grandaj bienoj disdonis bienojn al la malriĉaj kamparanoj. Fine oni preparis la tutlandan baloton.
Montizón
Historio
El la prahistorio estas pruvaro de homa okupo en la zono: ŝtonaj iloj en la zono de Torre-Alber kaj ceramiko en Cabeza Chica. De la Romia Imperio estas restaĵoj de romiaj ŝoseoj kaj apud Aldeahermosa oni trovis la mejloŝtonon kiu indikis la distancon el tie al Kontrebia en la valo de la rivero Ebro kaj skribaĵoj en Venta de los Santos, indikanta dependecon de Ilugo (Santisteban del Puerto). En la epoko islama Al Andalus estis nur kampardomo, kiu estis konkerita en 1226 fare de Fernando la 3-a kiel la cetero de la komarko. Sed en la 14a kaj 15a jarcentoj la areo restis senhoma, kiel malferma kverkarbaro nur por brutobredado dependa de Santisteban del Puerto, konata kiel Barranco Hondo.
Roy Jenson
Roy JENSON (1927 – 2007) estis kanada-usona aktoro, stuntisto kaj atleto. Li estas patro de Sasha Jenson.
Montizón
Historio
En la 18a jarcento Montizón estis fondita en 1767, kun siaj du dependaj domaroj nome Aldeahermosa kaj Venta de los Santos, dum la regado de Karolo la 3-a, ene de la plano de reloĝado de Sierra Morena kaj Sierra de Segura por atingi sekurecon survoje inter Andaluzio kaj la nordo, cele al finigo de banditeco. La unua setlantoj de la "sierra" estis senditaj de la intendanto de la reĝo, nome D. Pablo de Olavide, rekrutitaj en Centreŭropo: francoj, germanoj, nederlandanoj, svisoj kaj italoj kiuj ricevis teron por kultivo de cerealo, olivarbojn, loĝejon kaj necesajn ilojn; Montizón havis nur 6 domojn, preĝejon kaj cerealujon.
Roy Jenson
Jenson militservis en usona mararmeo dum la Dua Mondmilito.
Montizón
Historio
En la 19a jarcento, estis 408 domoj kaj 352 lokanoj, kun lernejo, preĝejo kaj cerealujo. En 1808 oni akiris rajton al propra municipo, kiu perdis en 1888, kiam ekdependis de Castellar, kaj rekuperis sian sendependecon en 1906.
Urbodomo de Újpest
La Urbodomo de Újpest estas impona historia monumento en Budapeŝto, en distrikto Újpest.
Roy Jenson
Li diplomiĝis ĉe UCLA kaj iĝis profesia ludisto de kanada futbalo de 1951 ĝis 1957 ludante en teamoj Calgary Stampeders kaj BC Lions.
Urbodomo de Újpest
Historio
Post kolektado de mono en 1845 estis konstruita administrejo por municipo Újpest. En 1874 ribeleto okazis kaj la domo estis bruldetruita, sed poste la administrejo estis renovigita. La nun videbla urbodomo estis konstruita en la jaroj 1899 kaj 1900, la arkitekto estis Henrik Böhm. Apartenas al la vero, ke Újpest ricevis urborangon nur poste en 1907. Post la malfermo sur la teretaĝo butikoj funkciis, en la kelo prizono. En 1950 Újpest aliĝis al Budapeŝto, sed samtempe iĝis la 4-a distrikto de Budapeŝto. Dum la Hungara revolucio de 1956 tie estis deklarita revolucia komitato. La konstruaĵo en 1993 estis deklarita historia monumento, ĝi plene renoviĝis en 1999.
Roy Jenson
Jenson komencis sian karieron kiel stuntisto en 1949 en kino per Samson and Delilah kaj en televido per The Restless Gun (1957). Kiel aktoro li debutis per kinfilmo Westward the Women en 1951 kaj en televido li komencis per Tales of the Texas Rangers en 1957.
Klára Ruth
RUTH Klára (rut) estis hungara poetino naskita en Nagyvárad en 1906 kaj mortinta ?.
Roy Jenson
La 1950-aj jaroj
Dum 1950-aj jaroj li laboris kiel stuntisto ĉe kinfilmoj Westward the Women, Saskatchewan, River of No Return, The Sharkfighters, Hell on Devil's Island, The Buccaneer, Warlock, These Thousand Hills kaj Never So Few.
Urbodomo de Újpest
Konstruaĵo
La duetaĝa urbodomo situas laŭ la 4 trotuaroj en ĉefvojo kaj ankaŭ en placo. La fasado estas simetria, meze estas la enirejo. Sur la muro oni metis 2 memortabulojn pri la revolucio en 1956. En mezo de la konstruaĵo interna korto troviĝas.
Roy Jenson
La 1950-aj jaroj
Janson aktoris en kinfilmoj Operation Secret, Fighter Attack, Demetrius and the Gladiators, The Caine Mutiny, Broken Lance, The Harder They Fall, Operation Mad Ball, Hell on Devil's Island, Buchanan Rides Alone, The Last Hurrah, Career, ktp. krom televidaĵoj kiel Shirley Temple's Storybook, Death Valley Days, Ride Lonesome kaj Wagon Train.
Klára Ruth
Kariero
Ruth Klára publikigis en lokaj gazetoj kaj en revuo Pásztortűz. Ŝi estis privatificistino. Je la fino de la 20-aj jaroj ŝi loksidiĝis en Usono.
Roy Jenson
La 1960-aj jaroj
Dum 1960-aj jaroj li laboris kiel stuntisto ĉe kinfilmoj North to Alaska, Flaming Star, Atlantis: The Lost Continen, How the West Was Won, The Great Escape, McLintock!, Kings of the Sun, 4 for Texas, Mail Order Bride, Stage to Thunder Rock, The Rounders, The Great Race, Apache Uprising, Our Man Flint, The Plainsman, The Fortune Cookie, The Thomas Crown Affair ktp. krom ĉe televidserioj I Spy, Daniel Boone kaj Bonanza.
Jenson aperis en kinfilmoj kiel ekzemple The Rise and Fall of Legs Diamond, Bells Are Ringing, 13 Ghosts, Let No Man Write My Epitaph, Let No Man Write My Epitaph, The Fiercest Heart, Marines, Let's Go, The George Raft Story, Confessions of an Opium Eater, Five Weeks in a Balloon, Law of the Lawless, Stage to Thunder Rock, 36 Hours, Baby the Rain Must Fall, Black Spurs, Harper, Blindfold, Smoky, Daniel Boone: Frontier Trail Rider, Red Tomahawk, Hostile Guns, Waterhole, The Bandits, Will Penny, The Ambushers, Jigsaw, 5 Card Stud kaj Paint Your Wagon krom en televidserioj The Untouchables, The Wackiest Ship in the Army, Perry Mason, Cain's Hundred, Dr. Kildare, The Outer Limits, Burke's Law, Get Smart, Laredo, Batman, The Wild Wild West, The Fugitive, The Invaders, Voyage to the Bottom of the Sea, The Man from U.N.C.L.E., The Big Valley, Hondo, The Andy Griffith Show, Tarzan, Mission: Impossible, Star Trek, The Virginian, The Outcasts, Daniel Boone, ktp.
La 1970-aj jaroj
Dum 1970-aj jaroj li laboris kiel stuntisto ĉe kinfilmoj Sometimes a Great Notion, Dillinger, 99 and 44/100% Dead.
La 1980-aj kaj 1990-aj jaroj
Dum 1980-aj jaroj li laboris kiel stuntisto ĉe kinfilmoj The Mountain Men kaj Cherry 2000 krom ĉe televidserio Spenser: For Hire.
Jenson aktoris en kinfilmoj kiel Tom Horn, Any Which Way You Can, Bustin' Loose, Honkytonk Man, Red Dawn, The Night Stalker, krom en televidaĵoj The Dukes of Hazzard, Father Murphy, Quincy M.E., Hardcastle and McCormick, The A-Team, Knight Rider, Kung Fu: The Movie, Dallas, Magnum, P.I., W.B., Blue and the Bean, ktp.
Liaj lastaj laboroj estis ĉe kinfilmoj Solar Crisis (1990) kaj The Set Up (1995) krom en televidfilmo Hard Time: Hostage Hotel en 1999.
Kizlaro
Kizlaro (Кизляр) estas urbo en Dagestano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 82430.
La urbo estis fondita en jaro 1735.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1785.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
El Mirón
El Mirón [elmiRON] estas municipo en la okcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo El Mirón estas komprenebla ne-etimologie kiel La Rigardulo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 114 loĝantojn. Ĝi perdis 225 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 76 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
27539 Elmoutamid
27539 Elmoutamid estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Maryame El Moutamid, asociatan esploristinon ĉe la Universitato Cornell en Ithaca (Nov-Jorkio). Ŝiaj studoj inkludas la kaj la orbitan dinamikon.
Kizlaro
La urbo estas en delto de rivero Terek (Терек).
En jaro 1959 la urbo havis 25,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 48,5 mil loĝantojn.
Vince Bánsági
Vince BÁNSÁGI [nAŝAgi] hungara pentristo. Li naskiĝis en Resicabánya en 1881 kaj mortis en 1960.
Kariero
Vince Bánsági komencis siajn studojn en 1905 en Belarta Altlernejo de Budapeŝto sub direktado Tivadar Zemplényi. Lia unua ekspozicio okazis en 1908 en Nacia Salono. Li pentris ĉefe pejzaĝojn, el kiuj unu troviĝas en Hungara Nacia Galerio de Budapeŝto.
Žirovnica
Žirovnica estas unu el la dek vilaĝoj, kiuj konsistigas la občinon Žirovnica en la regiono Gorenjska.
Loko, priskribo
Ĝi estas granda vilaĝo. La areo de la vilaĝo estas 0,5 km² kaj fine de la jaro 2018 loĝis 599 loĝantoj.
Ĝi etendiĝas laŭ la flanka vojo n-ro 638 sur alteco de ĉirkaŭ 500 - 600 m.
Fervoja linio de Ljubljana al Jesenice trakuras la vilaĝon. Estas fervoja stacidomo.
Mackenrodt
Mackenrodt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Žirovnica
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T13_F410:10098033_x434355_y139908.5_s15_b4
Heitor Villa-Lobos
Heitor Villa-Lobos (naskiĝis la 5-an de marto 1887 en Rio-de-Ĵanejro, mortis la 17-an de novembro 1959 en Rio-de-Ĵanejro) estas unu el la plej konata komponisto el Sudameriko.
Li ricevis siajn unuajn lecionojn el sia patro, Raúl, kiu laboris ĉe la Nacia Libraro, en Rio de Ĵaneiro, kaj li estis bona muzikanto amatora. Raúl Villa-Lobos instruis sian filon ekde tre juna aĝo lerni violonĉelon, uzante aldviolonon unue tiucele. Violonĉelo restis instrumento dumviva por Heitor. Tiu instrumento, kiun li studis tre serioze, aldone al gitaro, kiun li lernis per si mem en la stratoj de Rio kaj poste li disvolvis sian klerigon pri ĝi ĝis supera nivelo studante la plej gravajn komponistojn disponeblajn ĉe gitara literaturo je la komenco de la jarcento. La amo de Villa-Lobos por ambaŭ instrumentoj igis lin verki multajn pecojn kun surprizantaj instrumentaroj. Kiam lia patro mortis en 1899, la patrino devis eduki lin kaj liajn gefratojn ŝi mem. Sed Villa-Lobos estis nekonstanta knabo, kaj li preferis kunhavi bohemian vivon ĉe popolaj muzikistoj ol ĉeesti kuracistajn studojn intencitajn por li. Kun tiuj popolaj muzikistoj li sukcesis praktiki arto improvizi akompanadon gitaran por melodioj kapricaj de choro. Dum li ĉeestis gitarajn lecionojn de najbaro, li devis kaŝi ĝin al patrino, kvankam ne pro tio li ne komponis por ĝi. La unuan verkon por gitaro estis Mazurkon en Re (1899) kaj Panqueca (1900). Lia patro lasis multvaloran libraron, kaj Villa-Lobos malkovris, ke li povis vendi kelkajn belajn librojn al librovendejoj po granda kvanto.
Dum Villa-Lobos kreskis, li restis membro de grupo direktita de Quincas Laranjeiras, kiu tradicie organizis kunvenojn je Strato Carioca. Juna Villa-Lobos ludis gitaron kaj influoj el tiuj tempoj prezentas ĉe lia Unua Bacchiana Brasileira (brazila Bach-a komponaĵo), kies fugo li komponis laŭ la stilo de Satiro Bilhar, alia popola ludanto. Baldaŭ sekvis nova aro da guitar pecoj: Valsa Brillante (brila valso, 1904), Fantasia (Fantazio, 1909), Tarantela (Tarantelo, 1910), Simples (simpluloj, 1911), kaj Oito Dobrados (ok duoblitaj, 1909/12). Tamen, lia unua grava verko tiam estas la Suite Popular Brasileira (Sŭito popola brazila, 1908/12), kiun publikigis poste Max & Eschig en Parizo.
Tra Brazilo
Malgraŭ sia preskaŭ malriĉa maniero vivi, Villa-Lobos klopodis fini sian akademian edukado en Lernejo São Bento, sed post kelkaj monatoj, li resignis. Inter 18-a kaj 28-a jaraĝo li vojaĝis tra Brazilo. Por havi monon li vendis la ceteron libraron de sia patro por financi sian unuan vojaĝo al Nordoriento de Brazilo kaj li studis la muzikon de popolajn kantistojn surloke, ilian stilon de interpretado kaj iliajn instrumentojn. Per meminventita stenografio li registris melodiojn, defiojn kaj aŭtojn, kaj ankaŭ tragikajn dancojn kaj eventuale kolektis pli ol mil muzikajn temojn kaj ritmojn. Tiu ega materialo estis la ĉefa fonto por liaj unuaj verkoj post kiam li reiris al Rio. Tamen, li baldaŭ komencis novan vojaĝon, nun al Suda Regiono, kie li laboris en fabriko de alumetoj en Paranaguá, Paraná, por havi monon. Rilate al muziko, lia ĉeesto estis malkuraĝiga. Tiu zono de la lando estas tre infiltrita de eŭropaj migrantoj kaj tiel proksima al landlimo kun Argentino kaj Urugvajo, ke tiu popola muziko, kiun li povis kolekti, estis malmulte originala.
Denove en Rio-de-Ĵanejro en 1907, Villa-Lobos provis sensukcese submeti sin al disciplino de tehnika instruado pri komponado. Tial li inskribis sin ĉe Nacia Instituto de Muziko kaj ĉeestis harmoniajn lecionojn kun Angelo França kaj komponado kun Frederico Nascimento, ambaŭ sufiĉe konitaj instruistoj tiam. Lia orgojla temperamento kaj abundega imagopovo, kune kun tiu kreiva eksperto, kiun li jam havis, devigis forlasi la klasojn post mallonga tempo, kvankam li prenis miron el siaj instruistoj, aparte de Francisco Braga (1868-1945), kiu daŭre helpis kaj konsilis lin tra tiuj fruaj jaroj de lia kariero. Li studis la metodon pri komponado de Vincent d'Indy kun granda intereso, kaj tiu donis al li gvidon por kreivo lia. Aldone, li legis avide partiturojn de grandaj majstroj, el Bach al Chopin, kaj ankaŭ de grandaj majstroj pri gitaro, kiel Fernando Sor (1778-1839), Ferdinando Carulli (1779-1841), Mateo Carcassi (1792-1841) kaj Mauro Giuliani (1781-1829).
La sekvantan vojaĝon Villa-Lobos iris al Centra Regiono, kaj post tiam li iris al Norda denove. En ŝtato Bahio li aŭskultis Debussy unuafoje. Lia muziko ne impresis lin tre multe, kaj li bezonis, ke Rubinstein, kiun Villa-Lobos konis kelkajn monatojn poste -kiam li revenis al Rio de Ĵaneiro- malkovru al li ĉiujn sekretojn el tiu nova muziko. Verŝajne Villa-Lobos neniam antaŭe studis novajn verkojn de Arnold Schönberg kaj Igor Stravinski, kaj tial liaj ĝistiamajn eksperimentojn oni povas konsideri spontaneaj kaj naturaj.
Koncerto je ĉambro de Jornal do Commercio la 13-an de novembro de 1915 prezentis kelkajn komponaĵojn siajn: la Pianan Triopon 1-an, Sonaton 2-an por violono kaj piano, la Valson ŝercan por piano sola, Lulkanton por violonĉelo kaj piano, kaj kelkajn kantojn oni ludis ricevante disputitajn opiniojn. Postaj programoj sekvis je regulaj intertempoj, kiuj portis la komponiston al publika atento. En 1917 li verkis sian Sesopon Mistikan (Sexteto Místico), kiu reprezentas lian serĉadon de nova lingvaĵo. Villa-Lobos ankoraŭ gajnis sian vivon ludante violonĉelon, sed li komponis pli kaj pli. Lia Choro 1-a, verkita en 1920, signifas la komencon de sia matureco rilate al gitara muziko. Ankaŭ lia populareco kreskis multe post la Semajno de Arto Moderna de 1922, kvankam ĝi estis la plej disputita arta evento dum la unua duonjarcento brazila.
Liaj unuaj muzikaĵoj multe entuziasmigis Artur Rubinsteinon [Rubinŝtajn] dum lia vizito al Brazilo.
En Parizo
Villa-Lobos ricevis financan apogon de brazila registaro kaj aro da riĉuloj, kio permesis lin vojaĝi al Eŭropo. Ekde 1923 ĝis 1930 li vivis en Parizo, sed li ankaŭ vojaĝis intertempe en Brazilon, Bonaerojn kaj ĉefajn eŭropajn ĉefurbojn. Baldaŭ oni akceptis lin ĉe la plej interna franca rondeto muzika. Tie lia sukceso estis ega: koncertoj pri siaj muziko, kiujn oni performis en 1924 kaj 1927, furoris. Inter tiuj homoj al kiuj li ege rilatis estis Edgard Varèse, Florent Schmitt, Pablo Picasso, Fernand Léger, Sergej Prokofjev kaj Leopold Stokowski. En 1924 li iĝis profesoro pri komponado je la Internacia Konservatorio de Muziko de Parizo, kie li konis d'Indy, el kiu Villa-Lobos ricevis utilajn konsilojn pri komponado. Li ankaŭ konis muzikiston Andre Segovia (1893-1986), tiu fama kaj influa hispana gitaristo, kiu baldaŭ iĝis unu el la plej gravaj performistoj de la muziko de Villa-Lobos. Por Segovia, Villa-Lobos verkis serion de Dekdu studojn (1929), la Introducão ao Choro por orkestro kaj gitaro, kiu aperis tiun saman jaron, kaj ĝi estas la unua el dek-kvar uzante varieblan instrumentaron.
Ree al Brazilo
En 1930 Villa-Lobos reiris en Brazilon, kie li iĝis, kune kun arĥitektoj, pentristoj kaj aliaj intelektuloj, unu el la plej estimataj artistoj de la nova forte nacia reĝimo kreita de Getulio Vargas. Unue li vivis en São Paulo, sed ĝi baldaŭ iĝis centron de politika malstabileco. Villa-Lobos kunlaboris kun Getúlio Vargas kiel oficiala komponisto de lia reĝimo. Pro lia influo Vargas enkondukis muzikon kiel devigan lernobjekton en gimnazioj kaj mezgradaj lernejoj.
En 1932 li reiris en Rio-de-Ĵanejron kaj fondis la SEMA-n (Inspektaro por Muzika kaj Arta Edukado). Li aktiviĝis pri multaj kampoj pri edukado kaj eĉ fondis orkestron portante sian nomon. Tiuj edukaj aktivaĵoj de SEMA daŭrige agis ĝis la kreado de Nacia Konservatorio por Orfea Kanto la 26-an de novembro de 1942 sub lia respondeco. Li montris grandan entuziasmon pri tiuj aktivaĵoj, disvolvante bravan kvankam koheran programon pri komenca instruado je unuagrada kaj mezgrada instruado, alta trejnado, koncerta organizado kaj konservo da popolaj tradicioj. Dume, kelkajn gitarajn verkojn li kreis: Disdono de floroj (Distriução da Flores, 1937), la Aria das Bachianas Brasileiras 5-a (1938) kaj Ses preludoj (Seis prelúdios, 1940).
Dum tiu periodo Villa-Lobos eliris Brazilon nur por mallongaj vojaĝoj por orkestrodirekti en Argentinio, Urugvajo kaj Ĉilio kaj partopreni la Internacian Kongreson pro Muzika Edukado ĉe Prago (1936), kaj okaze vizitante Vienon. En 1944 li vojaĝis al Usono, kie li reiris ofte kaj kie li atingis solidan famon. Dum tiu unua vizito li direktis la Jensen Sinfonic Orchestra de Los Angeles en programo da verkoj siaj, kaj en 1945 li koncertis en Bostono, Novjorko kaj Ĉikago. Je la fino de la Dua Mondmilito li eblis reiri al Parizo, kie li estis elektita korespondan anon de la Instituto de Francio, anstataŭante mortintan hispanon Manuel de Falla.
Kiam finiĝis la diktaturo de Vargas, oni forpelis la muzikan fakon de publikaj lernejoj kaj Villa-Lobos estis rigardita malbone pro siaj ligoj al faŝismo, kvankam li ideologie neniel ligiĝis al ĝi.
Nerila glutarato
Nerila glutarato aŭ C25H40O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutarata acido kaj nerolo. Nerila glutarato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Nerila glutarato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Nerila glutarato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Heitor Villa-Lobos
Ree al Brazilo
Post sia reveno Villa-Lobos fondis en Rio-de-Ĵanejro la Brazilan Akademion de Muziko, kies prezidanto li estis ĝis sia morto. Kiam lia sano pli malboniĝis, li iris al Novjorko dum kelkaj monatoj por terapio je Memorial Hospital. Li vojaĝis konstante post tio, vizitante ĉiujare Usonon kaj Francion, ĉiam direktante kaj komponante. La Kanto de Poeto de 18-a Jarcento (Canção do Poeta do Século 18, 1953), la Konĉerto por gitaro kaj malgranda orkestreto (Concerto por Violão e pequena Orquestra, 1951) kaj la Verdaj domegoj (Green mansions, 1958) por soprano kaj orkestro kun gitaro, estis liaj lastaj verkoj por gitaro. Li mortis la 17-an de decembro de 1959 en Rio-de-Ĵanejro, 72-jaraĝa.
Lia plej fama muzikaĵo estas "Bachianias Brasileiras" (Brazilaj Baĥaĵoj), muzikila kaj voĉa muzikaĵaro. En tiu ĉi verko, li provis imagi, kion Bach komponus, se li vivus en Brazilo.
Albendiego
Albendiego estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 44 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,91 loĝ/km².
Situo
Albendiego situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1195 m super marnivelo; je 110 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23,00 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°13′38″N 3°03′06″Ok.
Historio
Albendiego estis unu el 131 domaroj kiuj kunformis la teritorion atribuitan al la Comunidad de villa y tierra de Atienza laŭ la foruo ricevita en 1149 de la reĝo de Kastilio Alfonso la 7-a.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 44, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Albendiego, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Albendiego kie oni falis al la nunaj 44.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Rura turismo: elstaras la ermitejo de Sankta Koloma, sude de la domaro kaj ĉe la tombejo; gravas pro la belega romanika absido kun ĵaluziaj fenestroj de inspiro mudeĥara kaj sonorilmuro gotika.
Vamba Sherif
Vamba Omar SHERIF (naskiĝis en 1973 en Kolahun, Liberio), estas liberia verkisto, eseisto, filmkritikistdo, rifuĝinto kaj poligloto kiu loĝas en Nederlando.
Biografio
Dum la unua golfa milito en Kuvajto, en 1991, la familio fuĝis unue al Jordanio, poste al Sirio kaj fine en 1993 al Nederlando. Por povi fari studojn de juro, li lernis la nederlandan. Eĉ loĝante en Nederlando, Vamba Sherif konsideras sin kiel liberia aŭtoro.
Verkaro
En siaj romanoj li esploras la temojn de identeco, ekzilo, milito kaj de la streĉiteco inter modera kaj ekstrema islamo, amo kaj aparteno..
Liaj romanoj estis publikigitaj en multaj lingvoj, inkluzive de la angla, la nederlanda, la franca, la hispana, la germana kaj la malajala.
1999: The Land of the Fathers (La Lando de la patroj) estis lia unua romano
2003: La Regno de Sebah pri afrika familio en Nederlando.
2007: Bound to Secrecy (La leĝo de la Silento), krimromanon pri la povorilatoj post kiam Sherif renkontas la diktatoron Charles Taylor en 2000.
2011: The Witness (La Atestanto)
2015: The Emperor’s  Son (La Filo de la Imperiestro), kiu temas pri la pliiĝo kaj falo de unu el la plej grandaj imperioj en la Afriko de la 19- a jarcento, la Imperio Wasolu de Samori Touré.
2021: Unprecedented Love, memoraĵoj pri sia vivo en Liberio kaj vivo kiel rifuĝinto
Vidu ankaŭ
Poligloto
Retaj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de Vamba Sherif
Szalay
La familia nomo Szalay [salai] apartenas al la oftaj familiaj nomoj en Hungario. La nomo signifas: devenanta el Zala. Oni uzas ankaŭ la nomon kun i: Szalai. Nomvarianto estas Zala.
Rózsi Csikós
Rózsi Csikós naskiĝis la 1917, Budapeŝto - mortis la  1992, Budapeŝto.
Biografio
Rózsi Csikós frekventis aktoran lernejon, poste Ŝi komencis sian aktoran karieron en 1931. Inter 1932–1934 ŝi ludis en Vieno, poste ŝi denove aliĝis al diversaj teatraj trupoj en Budapeŝto. Dum la socialismo ŝi aktoradis nur sporade. Ŝi havis tre bonan voĉon kaj ŝi estis lerta dancistino.
Lacková
Lacková (hungare Lackvágása [lackvAgAŝa], germane Latzenseifen) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408 en formoj "Laczenhaf al. n. Laczenseif". En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn kun la proksimaj vilaĝoj (ankaŭ tiu ĉi vilaĝon) al Pollando ĝis 1772. En 1828 337 vilaĝanoj loĝis en 45 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lackvágása 369 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lacková 162 homoj, (ĉiuj slovakoj).
(19689) 1999 RX205
(19689) 1999 RX205 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Clamart
Clamart estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Hauts-de-Seine kaj en la regiono Francilio. La urbo havas proksimume 50 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Clamartois en la franca.
Geografio
Clamart estas sudokcidenta ĉirkaŭurbo de Parizo. Ĝi konsistas el du partoj, apartigitaj far la bosko de Clamart (kiun la kantisto Georges Brassens famigis) : la kvartalo Bas-Clamart, historia centro de la urbo, kaj la kvartalo Petit-Clamart, kies urbanigo estas pli freŝdata.
Historio
En la kvartalo Petit-Clamart okazis je la 22-a de aŭgusto 1962 fama, malsukcesa atenco kontraŭ la prezidento Charles de Gaulle.
Vidindaĵoj
Sur la placo Maurice-Gunsburg stariĝas fontano konstruita en 1943, kiu rememorigas la forstan kaj kamparan estintecon de Clamart. La urbdomo datiĝas de la 17-a kaj de la 19-a jarcentoj, kaj entenas tri apartajn ĉambrojn, respektive por la komisioj, la edziĝoj kaj la municipa konsilio. La pensiejo Ferrari estis konstruita dum la 19-a jarcento far la arkitekto Léon Ginain, laŭ itala-renesanca stilo.
Blainville - Damelevières (stacidomo)
Blainville - Damelevières estas franca stacidomo sur linioj Blainville - Damelevières - kaj  -, situanta en  Damelevières, apud Blainville-sur-l'Eau, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Karlheinz Deschner
Karlheinz DESCHNER [karlhajnc deŝna] (naskita/baptita kiel Karl Heinrich Leopold Deschner la en Bamberg en Germanio, mortis la ) estis germana verkisto kaj kritikisto de religioj kaj eklezioj. Inter liaj precipaj verkoj estas Abermals krähte der Hahn (: Plian fojon kriis la virkoko) kaj laŭplane dek-voluma Kriminalgeschichte des Christentums (kriminala historio de kristanismo).
Biografieto
Post soldatservo en la dua mondmilito li en 1946 kaj 1947 studis ĉe la filozofia-teologia altlernejo en Bamberg, poste de 1947 al 1951 ĉe la universitato de Würzburg, aŭskultante pri literaturo, jurisprudenco, filozofio, teologio kaj historio. En 1951 li doktoriĝis per verko pri "la metafizika malespero de Lenau kaj ĝia lirika esprimo".
Same en 1951 li edziĝis kun Elfi Tuch, kun kiu li havis la gefilojn Katja, Bärbel kaj Thomas (mortinta en 1984). La romkatolika eklezio publike konstatis ekskomunikon de la geedzoj, ĉar Tuch estis divorcinta; la deklaron proklamis la tiama episkopo de Würzburg, Julius Döpfner. Ĝis tiu tempo Deschner neniam publikigis ion kritikan pri eklezioj aŭ religioj. Komence de la 1950-aj jaroj li intense studis literaturon, lian pensadon influis Friedrich Nietzsche, Kantio kaj Arthur Schopenhauer.
En 1956, 32-jara. Deschner publikigis sian unuan libron, la novelon die Nacht steht um mein Haus (nokto ĉirkaŭas mian domon). La sekvan jaron li eldonis la libron was halten Sie vom Christentum? (kion vi opinias pri kristanismo?), en kiu li resumis kontribuojn de samtempanoj kiaj Hermann Kesten, Heinrich Böll, Arno Schmidt, Max Brod, Arnold Zweig kaj aliaj. La verko estas konsiderata lia unua verko kritika pri eklezioj (kristanismaj).
Samjare aperis lia volumo Kitsch, Konvention und Kunst (kiĉo, konvencio kaj arto), en 1058 la novelo Florenz ohne Sonne (= Florenco sen suno). La libro Abermals krähte der Hahn, aperinta en 1962, estas konsiderata de eklezi-kritikantoj kiel fundamenta verko. En 1986 la eldonejo Rowohlt publikigis la unuan volumon de lia Kriminalgeschichte des Christentums (kriminala historio de kristanismo), planita ampleksi dek volumojn. En 2008 aperis la naŭa volumo, ĉar Deschner, danke al privata financado de Herbert Steffen, Alfred Schwarz kaj aliaj, povis dediĉi sin al la kompletigo de sia ĉefverko. Ekde 1988 lia verkaro estis agnoskata ankaŭ publike, per premioj kaj distingoj.
Deschner estas vegetarano kaj plurfoje diris publike ke, se li havus duan vivon, li dediĉus ĝin al temo eĉ pli senespera ol la batalo kontraŭ kristanismo – la besto. Ke li denove verkus, eĉ se liaj verkoj ne atingus – kiel nun – milionojn da legantoj. Ili ja servus al afero eĉ pli necesa, laŭ lia konvinko la plej necesa afero:
De multaj jaroj Karlheinz Deschner vivas en Haßfurt (Germanio).
Kodo (muziko)
Kodo (it. „vosto“) estas la alkroĉita, finsona parto de muzikaĵo, kiu ankaŭ ofte havas trajtojn de resumo de la tuta verko.
Principe ĉiu muzika komponaĵo povas havi kodon. Apartan gravecon ĝi havas tamen en la sonata formo, en kiu ĝi prezentas post ekspozicio, tralaborado kaj reprizo memstaran kvaran formparton. Precipe Ludwig van Beethoven atribuas al la koda gravecon, kiu egalas al tiu de la reprizo aŭ superas tiun. En la pop-muziko la kodo aperas en multaj kantoj, ekzemple en Telegraph Road, On Every Street kaj Tunnel of Love de Mark Knopfler, gitaristo kaj komponisto de la bando Dire Straits.
La kodo en la notacio
En la muzika notacio oni uzas la kodosignon, se la kodo de peco komenciĝu, antaŭ ol la ripetado estas tute finita, (en ĉi tiu kazo la kodosigno staras ĉe la loko, ĝis kiu devas esti ripetata) kaj ĉe la komenco de la kodo.
Du finaĵoj: La kodeto
Ne ĉiu muzikaĵo havas nur unu kodon. Eĉ en la popmuziko ekzistas multnombro de muzikaĵoj, kiuj havas klare pli kompleksan strukturon kaj al kiuj ne sufiĉas ununura fina parto. Jen la kodo funkcias kiel parto antaŭ la vera fina parto: ekz. ĝi disbranĉiĝas lastan fojon al rekantaĵo, de kompleta strofo kun aŭ sen rekantaĵo, aŭ kun interstrofo (ponto) kaj saltas finfine en t.n. kodeton, kiu estas notita per du apudaj kodosignoj.
Upsilono
Upsilono aŭ ipsilono (majuskla Υ, minuskla υ; greke Ύψιλον) estas la 20-a litero de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj numeraloj ĝi havas la valoron 400. Ĝi estas derivita de la litero waw de la fenica alfabeto.
En la frua greka ĝi estis prononcata simile al la angla oo. En la klasika greka lingvo ĝi estis prononcata simile al la franca u aŭ germana ü,. En la novgreka lingvo ĝi estas prononcata kiel, kaj en diftongoj aŭ. En la antikva greka lingvo ĝi ekzistis en ambaŭ longa kaj mallonga versioj, sed ĉi tiu distingo perdiĝis en la novgreka.
Kiel komenca litero en la klasika greka, ĝi ĉiam portis la aspiron (ekvivalento al h) kaj tial troviĝas en multaj vortoj de greka fonto, kiuj komenciĝas per ekzemple hiper-. Ĉi tiu aspiro estis derivita de pli malnova prononco, kiu uzis ŝuŝon anstataŭe; ĉi tiu ŝuŝo estis ne perdita en la latina lingvo, donante formojn kiel super- (por hiper-) kaj sub- (por hipo-).
La romia imperiestro Klaŭdio proponis aldonon de nova litero al la latinan alfabeton por la sono de la greka upsilono, sed fine la litero Y estis adoptita anstataŭe.
La nomo de la litero estis originale nur υ. Ĝi ŝanĝis al υ ψιλόν, (u psilon, kies signifo estas 'simpla u') por distingi ĝin de ο&joto;, kiu havis la saman prononcon. La nomo de la litero en la novgreka lingvo estas prononcata kiel (en kontrasto al Ε, kiu estas prononcata ). Ĝi estas ankaŭ malofte nomata angle "ypsilon" pro ĝia simileco al la latina litero Y.
Kvar literoj de la latina alfabeto kreiĝis el ĝi: V kaj Y kaj, multe poste, U kaj W. En la cirila alfabeto, la literoj U (у) kaj iĵica (ѵ) baziĝas sur ĝi.
Santiago Zoochila
Santiago Zoochila estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Zoochila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 503.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 360 indiĝenoj. El tiuj 309 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 309 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
15414 Pettirossi
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la paragvaja pionira aviadisto Silvio Pettirossi (1887–1916), unua prezidento de la Aeroclub del Paraguay, kiun li fondis en 1914. Li mortis pro aviadila akcidento en Argentino.
8-a simfonio (Mahler)
La Simfonio n-o 8 (E♭-maĵoro) de Gustav Mahler, kiu estas ankaŭ konata sub la kromnomo ne devena de Mahler Simfonio de la milo, estis komponita en la somero de la jaro 1906 kaj en la unua duonjaro 1907 komplete orkestrigita kaj pretigita. Mahler garnis la verkon ĉe la publikigo en 1910 kun omaĝo al sia edzino Alma Mahler.
La nomon „Simfonio de la milo“ la oka simfonio ricevis de la koncertorganizanto Emil Gutmann, ĉar ĝi bezonas por la prezentado grandegan nombron de muzikistoj. Krom ok kantsoloistoj, du grandaj miksitaj ĥoroj kaj knaba ĥoro Mahler postulas simfoniorkestron kun almenaŭ 50 arĉinstrumentoj, 40 blovinstrumentoj (4 flutoj + 1 fluteto, 4 hobojoj + 1 angla korno, 1 (pli bone 2) E♭-, 3 B♭- kaj 1 basklarnetoj, 4 fagotoj + 1 kontrafagoto, 8 kornoj, 4 trumpetoj, 4 trombonoj, 1 bastubjo, krome izolite lokitaj 4 trumpetoj kaj 3 trombonoj), orgeno, harmoniumo, celesto, piano, pluraj harpoj kaj mandolinoj kaj diversaj frapinstrumentoj. Pri la unua prezentado fakte estas dokumentita nombro de 1030 kunagantoj; diversaj fontoj tamen indikas, ke la nombro de 1000 kunagantoj pro diversaj defaloj kaj malsaniĝoj en lasta minuto ne estis atingata. Mahler pro tio ankaŭ protestis kontraŭ la kromnomo kaj la merkatado kiel – laŭ lia skribo – „al mi fatala munkena Barnum-kaj-Bailey-prezentado“ (alude la faman usonan cirkoentreprenon).
Dum la unua prezentado la 12-an de septembro 1910 en la Neuen Musik-Festhalle en Munkeno (hodiaŭ: magazeno de la Deutsches Museum) Mahler mem direktis la Orkestron de la Koncertasocio je Munkeno (hodiaŭ: Munkenaj Filharmoniistoj). Inter la 3000 aŭskultanoj ankaŭ troviĝis multaj renomaj verkistoj, komponistoj kaj dirigentoj tiutempaj kiel Siegfried Wagner, Alfredo Casella, Stefan Zweig, Thomas Mann, Leopold Stokowski kaj Arnold Berliner, por nomi nur kelkajn. La unua prezentado samkiel dua je la sekva tago estis grandioza sukceso – la plej granda, kiun spertis iu el la verkoj de Mahler dum ties vivotempo. La oka simfonio ankaŭ estis la lasta, kies unuan prezentadon Mahler ankoraŭ travivis. Liaj malfruaj verkoj, la simfonio n-o 9, „Das Lied von der Erde" kaj la fragmentoj de la 10-a simfonio, estis prezentataj unuafoje post lia morto.
Strukturo
La simfonio konsistas el du partoj.
Unua parto
La unua parto muzikigas la mezepokan, latinan pentekostan himnon „Veni, Creator Spiritus“, kies devenon oni atribuas al Hrabanus Maurus, kaj ĝi daŭras ĉ. 20 minutojn. Preskaŭ traire la muzika evoluo estas tenata de la ĥoroj kaj soloistoj.
Kornél Spányik
Kornél Spányik naskiĝis la en Preßburg (konata ankaŭ Pozsony, Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
8-a simfonio (Mahler)
Unua parto
La formo de la tre kompleksa parto, konsistanta el 580 taktoj, laŭas plejparte pliampleksigitan sonatoformon:
La ekspozicio komencas per la ĉefa frazo, kiu prezentas la du ĉeftemojn kaj ĉefmotivojn. Post mallonga transkonduko sekvas la flankofrazo, tenata laŭ formo de rondelo; tiu ĉi prezentas la flankan temon kaj la flankan motivon, krome ĝi tralaboras la jam prezentitajn temojn kaj motivojn. Mallonga interfrazo denove reekprenas la ĉefan frazon, antaŭ ol la fina frazo tralaboras la ĉefan kaj la flankan temojn en variaciita formo.
La tralaborado estas dividebla en kvar partojn. La unua detranĉaĵo komence prilaboras kaj variacias la unuan ĉefan kaj la flankan motivojn, komence en la orkestro, sekvata de la kantvoĉoj. La dua parto prezentas tralaboradajn temon kaj motivon, kiuj tuj estas prilaborata kun la dua ĉeftemo kaj la unua ĉefmotivo; Ĉi tiu prilaborado enbuŝiĝas en la tria detranĉaĵo en duoblan fugon. La kvara parto siaflanke prezentas iaspecan reprizon de la unua parto kun aldona prilaborado de la tralaborada kaj de la flanka temoj.
La reprizo komencas per la preskaŭ identa reekprenado de la unuaj 20 taktoj de la ekspozicio kaj kondukas poste en partoreprizon de la flanka frazo. Transkonduka fugato kun multaj variacioj de la unua ĉefmotivo enbuŝiĝas en la kodon, kiu tuj prilaboras paralele ĉiujn ĝisnunajn temojn kaj motivojn. Jen kelkaj eklezimuzikaj kaj liturgiaj elementoj aperas, ekz. la firma kanto de la knaboĥoro kaj la antifona kanto inter ambaŭ ĥoroj. La lastaj taktoj estas karakterizataj per fina intensivigo, kun enmetitaj "ĉieliro"-melismoj, al oktakta fina akordo.
Dua parto
La dua parto muzikigas la finan scenon de „Faŭsto“, dua parto, de Goethe kaj formas miksoformon inter muzikdramo, kantato kaj oratorio, je tio tamen ankaŭ estas interpretebla kiel serio de tri simfonimovimentoj senpaŭze transiraj unu en la alian, nome malrapida movimento, skerco kaj finalo. La komencon de la dua parto formas instrumenta enkonduko (la plej longa nur instrumenta pasaĝo en la tuta simfonio), kiu enhavas adaĝecajn kaj skercecajn detranĉaĵojn kaj per tio certamaniere alprenas la funkcion de la mezaj movimentoj de klasika simfonio. La dua parto daŭras entute ĉ. 55 minutojn.