cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Picinae
Fisiologio kaj kutimaro
Kelkaj pegoj kaj koltorduloj de la ordo Pegoformaj havas zigodaktiliajn piedojn, kun du fingrojn antaŭen kaj du malantauex. Tiuj piedoj, kvankam adaptitaj por grimpi sur vertikalaj surfacoj, povas esti uzataj por alpreni aŭ ripoziĝi. Kelkaj specioj havas nur tri fingrojn. La longa lango de tiuj pegedoj, en multaj kazoj tiom longa kiom la propra birdo povas esti lanĉita antaŭen por kapti insektojn. La lango ne estas ligita al la kapo de la pegedo same kiel ĉe plej parto de birdoj, sed anstataŭe ĝi bobeniĝas ĉirkaŭ la kranio, kio permesas esti tiom longa.
La pegedoj unue lokigas tunelon per frapado surtrunken per kapo. Kiam la tunelo estas trovita, la pegedoj elĉizas lignon ĝis kiam faras malfermon en la tunelo. Tiam ĝi enmetas kiel vermon sian langon en la tunelon por klopodi lokigi larvojn. La lango de la pegedo estas longega kaj finas en pinto. Per sia lango la pegedo trapikas la larvon kaj forigas ĝin el la trunko.
La pegedoj uzas siajn bekojn ankaŭ por krei grandajn truojn kiel nestojn kiuj estas 15 ĝis 45 cm sub la enirejo. Tiuj nestoj estas kovritaj nur per ligneroj kaj enhavas 2 ĝis 8 blankajn ovojn demetitajn de la ino. Ĉar la nestoj estas for de rigardo, ili ne estas videblaj al eventualaj predantoj kaj la ovoj ne bezonas esti kamuflaj. La truoj kreitaj de pegedoj estas reuzataj ankaŭ kiel nestoj de aliaj birdoj, kiel Quiscalus quiscula, sturnedoj, kelkaj anasoj kaj strigoj, kaj eĉ de mamuloj, kiel arbosciuroj.
Kelkaj adaptiĝoj kombiniĝas por protekti la cerbon de la pegedo el eventuala batado kiun la bekofrapa kutimaro kaŭzas: ĝi havas relative maldikan kranion kun relative spongan ostaron por kusenigi la cerbon; estas malmulte da cerbospina fluaĵo en tiu eta subaraknea spaco; la birdo kuntiras la musklojn de la makzeloj tuj antaŭ la frapo, tiel permesante la frapon tranpasi la cerbon kaj la tutan korpon helpi absorbi la frapon; ties relative eta cerbo estas malpli vundebla ol tiu de aliaj animaloj'.
Kelkaj specioj modifis artikojn inter ostoj en la cerbo kaj supra makzelo, kaj musklojn kiuj kuntiriĝas por absorbi la frapon de la bekomartelado. Fortaj kolo kaj muskloj de vostoplumoj, kaj ĉizilforma beko estas aliaj marteladaptiĝoj kiuj videblas en plej parto de specioj. Aliaj specioj de pegedoj, kiel la Brustornama pego, uzas sian longan langon ĉefe por kapti predojn elgrunde aŭ el sub arboŝelo. Ĝi havas kelkajn frapabsorbajn adaptiĝojn, kaj preferas manĝi surgrunde al vagi tra putrintaj ligno kaj arboŝelo, kutimaro observita ĉe birdoj eĉ for de la familio de pegedoj. Same pri cerbostrukturoj, el malpli al pli alte specializo pri batado videblas ĉe diferencaj genroj (grupoj de rilataj specioj) de pegedoj ankoraŭ vivantaj. En sia klasika "Birds of America," John James Audubon priskribas la etan gradadon ĉe hioida ostolongo ĉe diferencaj specioj de vivantaj pegoj. La malstreĉo de la lango kuŝas sub la mola haŭtaĵo malantau la kolo. La etaj osto dividas ĝin en du langoj, kiuj revenas kune antaŭ eniri la bekon.
Taksonomio
La taksonomio de la pegedoj estas tre polemika. Surbaze de nereala malalta konverĝo ĉe detaloj de plumaro kaj kutimaro, oni distingas 5 subfamiliojn. Tamen, rezultis, ke similaj plumarbildoj kaj vivmanieroj ne implicas nepre pli altan filogenetikan rilataron ĉe pegedoj kaj pro tio oni akceptu nur 3 subfamiliojn.
Ekzemple, la genroj Dryocopus (Eŭrazio kaj Ameriko) kaj Campephilus (Ameriko) de grandaj pegedoj oni supozas kiel formantaj diferencan grupon. Tamen, ili estas nerilataj kaj anstataue proksimaj al genroj de Sudorienta Azio, nome Mulleripicus kaj Chrysocolaptes, respektive. Krome, la genrolokigo de multaj specioj, ekz. la Ruĝeca pego, rezultis erara, kaj kelkaj taksonoj kun neklaraj rilatoj devas esti lokataj en filogenio.
Specioj laŭ taksonomia ordo
Tiu ĉi estas listo de specioj de pegedoj, prezentita laŭ taksonomia ordo.
Tribo Dendropicini
Tribo Malarpicini
Tribo Megapicini
En Esperanto
Marjorie Boulton kolektas tradician popolrakonton el Rumanio pri la mita deveno de pegoj. Laŭ tiu, Dio volis puni scivolemon de longnaza maljunulino kaj donis al ŝi sakon plenplena de zumantaj insektoj, vespoj, kuloj ktp., kun rekomendo nemalfermi ĝin, sed tion ŝi ne kapablis, malfermis la sakon kaj la tuta insektaro fuĝis; ŝi klopodis remeti ili en la sakon, sed tio tute maleblis. Do, Dio konvertis ŝin en pego, kiu ankoraŭ serĉas insektojn tra la arbotrunkoj.
Konstitucio de la Hispana Respubliko de 1931
La Konstitucio de la Hispana Respubliko de 1931 estis aprobata la 9an de decembro de 1931 fare de la Konstitucia Parlamento post la ĝenerala balotado de 1931 kiuj sekvis la proklamon de la Dua Respubliko kaj validis ĝis la fino de la Hispana Enlanda Milito en 1939. La registaro de la Dua Hispana Respubliko en ekzilo pluagnoskis ties validon ĝis 1977, kiam la demokratiiga politika proceso de la nomita Hispana Transiro permesis la redakton de nova demokratia konstitucio.
La konstitucio organiziĝis en 9 ĉapitroj (125 artikoloj totale) kaj du provizoraj dispozicioj.
Oni agnoskis rajtojn kaj devojn de hispanoj, libereco kaj individuaj rajtoj, kaj sociaj, la religian liberecon, de esprimo, kunsido, asocio kaj peto al la registaro, rajto libere loĝi kaj cirkuli, elekton de profesio, neviolenteco de loĝejo kaj korespondeco, egaleco antaŭ la justico, protektado al la familio, rajto al divorco, rajto al laboro, al la kulturo kaj lernado, ktp. Estis artikoloj pri la rilato inter Katolika Eklezio kaj Ŝtato. Oni nuligis ĉiun klasprivilegion, kio konsistigis en nuligo de la nobelularo kiel jura ento. Oni konsideris la eblo sociigi la posedrajton kaj de la ĉefaj publikaj servoj, kvankam definitive la projektoj de naciigo de la tero, la minoj, la bankoj kaj la fervojoj neniam okazis.
Per Kirkeby
Per KIRKEBY (naskiĝis la 1-an de septembro 1938 en Kopenhago, mortis la 9-an de majo 2018 en Kopenhago) estis dana artisto, verkisto, reĝisoro kaj geologo Pentristo, skulptisto, kaj poeto, li estas la ĉefa reprezentanto de la nuntempa arto en Danio.
Vivo
Lia patro estis inĝeniero pri municipa servo de Kopenhago, kaj lia avo, pentrartisto en Kanado.
En 1971 li estis nacia komisaro, reprezentanto de Danio en la Bienalo de Parizo, kaj iĝis ano de la Dana Akademio en 1982.
En 2000, cerbovaskula akcidento trafis lin. Danke al grava operacio, li retrovas siajn kapablojn kaj, en 2004, povas fini freskojn por la Kopenhaga Muzeo pri Geologio, inspiritaj el siaj ekspedicioj en Gronlando.
Verko
Li vivas kaj pentras en Kopenhago, kaj, somere, en insulo Læsø. Li ĉerpas inspiron de siaj pentroj el tero, ŝtonoj, likenoj, arboj, akvo, glacio... kaj estas admiranto de Paul Cézanne, Édouard Manet, Madame de Staël, Eugène Leroy kaj de la Majaa arkitekturo.
Li realigas monumentajn skulptaĵojn-arkitekturaĵojn el brikoj; unu el ili estas videbla en la Furkopasejo.
Mentana
Mentana estas komunumo de Italio.
Aŭtografo
Aŭtografo (el latina autogrăphus, kaj siavice el la greka, αὐτόγραφος) estas dokumento skribita totale mane de ties aŭtoro, male al dokumento tajpita, maŝinskribita aŭ kopiita de mankopiisto. Ekster la etoso de la historio, aŭtografo estas subskribo dediĉita de famulo al fano aŭ admiranto. Tiukadre subskribas aŭtografojn kantistoj, muzikistoj, venkintaj sportistoj, aŭtoroj ĉefe dum librofoiroj aŭ prezentado de ties verkoj ktp. Foje aŭtografo povas plialtigi la valoron de la subskribita bazo, ekzemple libro, foto, monbileto ktp.
En la etoso de Bildliteraturo desegnistoj kutimas fari aŭtografojn kun almenaŭ parte bildo.
Laŭ Francisko Azorín aŭtografo estas Skribaĵo propramane farita de aŭtoro. El tio li formas la terminojn aŭtografio kiel "Arto reprodukti aŭtografojn per litografio" kaj aŭtografi kiel "Reprodukti skribaĵojn".
N-401
La N-401 estis ŝoseo kiu ligis Madridon kun Ciudad Real, trapasinte Toledon, regiono Kastilio-Manĉo, Hispanio. Aktuale ĝi estas nacia ŝoseo de Hispanio de ŝtata intereso kiu ligas Burguillos de Toledo (provinco de Toledo) kun Ciudad Real, de 108 km de longo, ĉae la restaj 78 km estis aligitaj al la Aŭtoŝoseo A-42. Ĝi havas tunelon dum 900 m (nome Tunelo de Los Yébenes). Ĝi ankaŭ trapasas la montaran sistemon de la Sierra de la Calderina, en la Montoj de Toledo. La areo tra la provinco de Ciudad Real, vilaĝoj de Fuente el Fresno, Malagón, Fernán Caballero, Peralvillo kaj urbo de Ciudad Real, estas sendube unu el la plej danĝeraj areoj inter la ŝoseoj de la regiono, kie en la lastaj jaroj okazis multaj akcidentoj foje kun mortoj.
Germana lingvo en Rusio
Germana lingvo estas unu el lingvoj parolataj en Rusio.
Parolantoj
Laŭ tutrusia popolnombrado de 2010 en Rusio estas 2069949 (iomete pli ol 2 milionoj) homoj konantaj germanan lingvon. Do, germana lingvo estas kvara en Rusio laŭ parolantaro (post rusa, angla kaj tatara). Eblas supozi ke germana lingvo estas denaska por 200-300 mil loĝantoj.
Disvastigo kaj lingva politiko
Germana lingvo estas studata en mezlernejoj de Rusio kiel studobjekto (fremda lingvo). Plejparte ĝi estas studata kiel dua fremda post angla.
En Rusio funkcias Goethe-Institut (Russland). Ĝi havas filiojn en Moskvo (Goethe-Institut Moskau), Novosibirsko (Goethe-Institut Nowosibirsk), Sankt-Peterburgo (Goethe-Institut St. Petersburg).
En 2014 — 2015 estas organizata Jaro de germana lingvo kaj literaturo en Rusio (vidu oficialan retejon germane kaj ruse) samtempe kun simila Jaro de rusa lingvo kaj literaturo en Germanio kun multaj diverstipaj aranĝoj por studantoj kaj instruistoj de la lingvo kaj vasta publiko. Ĝiaj organizantoj estas germania Ministerio pri eksterlandaj aferoj kaj Goethe-Institut. Ĝi estis malfermita en Berlino kaj estos malfermita la  en Moskvo. Ĝi ekiĝis de amasa 2-taga festivalo Deutsch hoch drei en Moskvo.
Calatrava
Calatrava, Kalatrava aŭ Kalatravo, esperantiginte, povus aludi al:
Mi (pronomo)
La vorto mi estas personpronomo, kiu esprimas unuan gramatikan personon. Ĝi signifas tiun personon, kiu diras aŭ skribas ĝin. Tia vorto ekzistas ekzemple en ĉiuj hindeŭropaj kaj uralaj lingvoj. Normale ĝi estas mallonga vorto. Ekzemple en multaj germanaj lingvoj, esperanto kaj parte en franca oni devas uzi tian vorton (ekzemple svede jag, germane ich, angle I kaj esperante mi), kiam volas esprimi, ke sole oni mem estas la subjekto. En iuj aliaj lingvoj kiel en la hispana, itala, rusa, finna, estona, la baltaj lingvoj kaj Volapuko ĝi ne kiel subjekto normale estas deviga, sed la persona sufikso sole povas rakonti la faranton "mi" kaj subjekto "mi" aperas tipe nur tiam, kiam la parolanto aŭ skribanto volas speciale akcenti tiun faranton. Ekzemple en finna mi faras estas ofte nur teen, sed se la parolanto aŭ la skribanto volas akcepti sin mem, normale li diras aŭ skribas minä teen, kie "minä" signifas "mi".
En filozofio, la gramatika koncepto "mi" iĝas filozofia koncepto mio.
Türje
Türje estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalaszentgrót.
Situo
Türje situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ukk-Zalaszentiván. Zalaszentgrót troviĝas 6, Sümeg 17, Hévíz 27, Vasvár 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1234. Tiutempe ankaŭ abatejo funkciis tie. Inter 1268-1358 la abatejo estis "aŭtentika loko" aŭ grava adminisrejo. En 1532 la turkoj disrabis la vilaĝon, por helpi la rekonstruon Türje ekhavis la titolon kampurbo kune kun bazarada rajto post 3 jaroj. En 1566 soldatoj de fortikaĵo Sümeg disrabis kaj detruis la abatejon. En la 1680-aj jaroj pro la turka atako la komunumo senhomiĝis, sed post kelkaj jaroj rehomiĝis. Inter 1703-1876 ĝi rericevis la titolon kampurbo, sed post 4 jaroj la Habsburgoj bruldetruis ĝin. Baldaŭe la abatejo rekonstruiĝis. En 1890 la fervojo atingis la vilaĝon. Dum la socialismo iom da industrio donis laborlokojn al la vilaĝanoj. Vilaĝservo estas turisma gastejo.
Famuloj
En Türje naskiĝis:
Stacio Tokuwa
Stacio Tokuwa (japane: 徳和駅 [Tokuŭa-eki], angle: Tokuwa Station) estas fervoja stacio en Macusaka, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Kisei (ĉefa).
James Crafts
James Mason Crafts (1839-1917) estis usona kemiisto, esploristo, kiu renomiĝis pro la disvolviĝo de aromataj aciligaj kaj alkiligaj reakcioj kune kun Charles Friedel, en 1877.
Li estis la unua profesoro pri kemio en la Universitato Cornell, kaj pli malfrue profesoro pri kemio en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Li estis protektito de la franca kemiisto Charles Friedel (1832-1899), kun kiu li sintezis sennombrajn aromatajn komponaĵojn ekde alkilaj kloridoj kaj acetilaj kloridoj. Per tiu reakcio oni povas krei aromatajn hidrokarbonidojn, ketonojn, aldehidojn, ktp.
La dokumento pri la reakcio estis publikigita de ambaŭ kemiistoj en 1877 per la titolo "Sur une nouvelle méthode générale de synthèse d'hydrocarbures, d'acétones, etc." donante klaran deklaron pri la rolo de la metala halogenido ("aluminia klorido") kiel katalizilo en la alkiligo samkiel aciligo de aromataj kombinaĵoj. Surbaze de tiu propono, oni povas diri ke unu triono de la tutmonda organika kemia produktado rilatas al aromataj kombinaĵoj kaj konsekvence la ĝenerala intereso pri la sintezo de ilia kemia manipulado.
Biografio
Dum knabeco, la juna Crafts sentis neordinaran ŝaton pri sciencaj lernobjektoj disvolvante multe da sistema eksperimentado en sia propra laboratorio. Lia apreco pri scienco estis nutrita de la graveco donita al ĝi en la lecionoj de la Lowell Instituto pri Teknologio kaj pro la intereso elmontrita en liaj propraj studoj pere de liaj instruistoj pri scienca trejnado, aparte de la instruisto William Barton Rogers (1804-1882), kiu pli malfrue iĝis la fondinto de la Masaĉuseca Instituto pri Teknologio.
Li enmatrikuliĝis en la Scienca Lernejo Lawrence kaj tie li vizitadis la kurson pri kemio, diplomiĝinte kiel Bakalaŭro pri Sciencoj en 1858, sed li plu plenumis siajn studojn gvidata de Profesoro Eben Norton Horsford (1818-1893) dum parto de la venonta jaro. La estontaj jaroj li pasis farante studvojaĝojn al Parizo, Frajburgo, Hajdelbergo kaj Parizo. La Universitato de Hajdelbergo estis la pinto de lia scienca reputacio, ĉar Hermann von Helmholtz, Gustav Kirchhoff, Robert Bunsen estis la tri plej gravaj profesoroj tie.
S-ro Crafts intime konatiĝis kun Bunsen kaj estis tre bonŝanca labori kun li servante kiel asistanto. En Parizo li studis ĉe Charles-Adolphe Wurtz kie li publikigis sennombrajn sciencajn dokumentojn, kaj sub lia nomo kaj kune kun Charles Friedel. Ekde tiam, Friedel kaj Crafts iĝis personaj amikoj kaj kunlaborantoj en multaj sciencaj esploroj en la postaj jaroj. En 1866-67, estinte reirita al sia lando, S-ro Crafts pasis iom da tempo kiel profesia esploristo en la mininspektado. En 1868, post malfermado de la Universitato Cornell li iĝis Profesoro pri kemio kaj direktoro de la departemento, kaj tie li restis ĝis 1871.
Dum la kvar venontaj jaroj Crafts aktivis kiel profesoro pri kemio en la Masaĉuseca Instituto pri Teknologio kiel sukcedanto de la profesoro pri analiza kemio S-ro Charles William Eliot (1834-1926), kiu estis elektita prezidanto de la Universitato Harvard. Ekde 1874 li prenis forpermeson kaj kuniĝis al Charles Friedel, en Parizo, ekskluzive sin dediĉante al sciencaj esploroj. Reirinte al sia naskiĝlando je la dua fojo, en 1891, Crafts iĝis profesoro pri organika kemio en la Masaĉuseca Instituto pri Teknologio (1892-1897), kie li ankaŭ servis kiel prezidanto inter 1898 kaj 1900. En 1900, li eksiĝis kiel prezidanto kaj ree turnis sian atenton al la demandoj pri la organika kaj fizika kemio.
Reakcio de Friedel-Crafts
===Preparado de la feniletanono ===
===Preparado de la 2-fenilpropano ===
Studenĉeskaja (stacio en Novosibirsko)
Studenĉeskaja (Студенческая) estas stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 1-a linio, ĝi situas inter la konstruata stacio ' kaj aktuala stacio ' en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la.
Amila cianoakrilato
Amila cianoakrilato aŭ C9H13NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cianoakrilata acido kaj amila alkoholo. Amila cianoakrilato estas senkolora likvaĵo kun irita odoro kaj malalta tokseco, ankaŭ konata kiel supergluaĵo, kaj uzata kiel kemia reakciaĵo kun aplikoj en odontologio kaj medicino. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila cianoakrilato estas solvebla en akvo, alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila cianoakrilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Otelec
Otelec [otelek] (hungare: Ótelek) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Timișoara. Administre ĝi ĝis 2008 apartenis al la komunumo Uivar; de tiam ĝi estas aparta komunumo, al kiu apartenas ankaŭ Iohanisfeld. Iohanisfeld havas iom pli da loĝantoj ol Otelec, sed inter la censoj de 2002 kaj 2011 ĝi perdis 143 da ili, Otelec nur 63.
Géza Benedek
BENEDEK Géza estis rumanuja hungara kuracisto naskita en Kisbacon la 13-an de septembro 1916 kaj mortinta en ? la 2-an de decembro 2010.
Otelec
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1921 loĝantojn (hungaroj, germanoj); en 1992 823 (91 % da hungaroj). En la censo de 2002 la 806 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Géza Benedek
Biografio
Géza Benedek finis la mezlernejon en Sfântu Gheorghe, la medicinon li studis en Kluĵo, Budapeŝto kaj en Halle an der Saale (Germanujo). Unue li laboris eksterlande, poste inter 1942 kaj 1950 en Herculian, pli poste en sia naskiĝvilaĝo, en Cristuru Secuiesc kaj Odorheiu Secuiesc kaj en Uzon. Ekde 1952 li estas interna ĉefkuracisto en Covasna en kormalsanulejo, kiun li fondis. Ekde 1961 li estas samloke korsaniga ĉefkuracisto. Li publikas ekde 1938 en Ifjú Erdély, pli poste en rumanaj, germanaj kaj amerikanaj fakrevuoj. Li partoprenis en elaborado de projektoj por evoluigo de la urbo Covasna. Li pristudis la sanigan signifon kaj efikmanieron de mineralakvaj fontoj kaj gasfontoj de Sikullando al kor- kaj arterisistem-malsanoj.
Otelec
Loĝantaro
Kontraŭe en Iohanisfeld pli ol 97 % deklaris sin rumanoj.
Ensenada
Ensenada estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Baja California. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Ensenada. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 02001. Ensenada estas la plej granda komunumo en la ŝtato kaj ekzistas subdivido laŭ 24 delegacioj.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 413481 loĝantojn. El tiuj estis 206978 viroj kaj 206503 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51952.3 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.
Politiko
Listo de la komunumoj prezidantoj de 1953 ĝis hodiaŭ:
Otelec
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1452. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál).
Helikeo (aĥea urbo)
Ionanoj elstaris, en Helikeo, famegan sanktejon per gia templo pri Pozidono «helikona» , ĝia protektanto , ekde almenaŭ la tempo de Homero kiu diris la urbo oferi multajn donacojn al la dio.
Demitologia fondo al klasika epoko
Tradicie, iomete oni koniĝas pri la urbo antaŭ la klasika periodo, cirkaŭ la 5-a jarcento a.K., nur estas la referenco de la poeto Homero en la Iliado laŭ kiu la urbo partoprenis (li ne precizis plu) en la militaro de la mikena reĝo Agamemno kiu sendis cent ŝipojn por fari la trojan militon, cirkaŭ la 13-a jarcento a.K.. Eble, la regiono nomiĝis Aigialos (Αἰγιαλὸς) kaj Iono venkis iun reĝon, Selenus (Σελινοῦς), kaj edzigis lian filinon Helike. Tiam, la regiono nomiĝis Ionio, la anoj Ionanoj. La urbo estis grava loko por Ionanoj kiu rifuĝis ĉi tie iommomente dum ilia forcita movado al oriente, puŝitaj de aĥeanoj kiu fine prenis ĝin kaj renomigis la regionon Aĥeo. Dum la militoj, la reĝo Tisameno (Τισαμενός), filo de Oresto, mortiĝis kaj engrundiĝis en Helikeo. La urbo estis probable el la plej riĉa en la zono.
Helikeo fundis koloniojn interalie la urbo Subaris (Σύβαρις) en la Granda Grekio (ἡ μεγάλη Ἑλλάς ), nune regiono de la suda Italio aŭ eble Priene en la Malgrandazio.
Detruita per tertremo
Efektive, la golfo de Korinto lokigas rifton ties unu bordo korespondas al la nordo de la Peloponeso. Tio estas unu el la plej tertremebla regiono en Eŭropo. Laŭlonge la suda marbordo de la golfo de Korinto ekzitas faŭltojn laŭliniigas kiel unu linio. Estas ekzemple la faŭltoj de Aigiono aŭ tiu nomita Helike-orienta. La regiono konis multe tertremojn pro la movado de la faŭltaroj, do la rezulto estas ke la marborda grundo malaltiĝas kaj finas inundiĝi sube la akvo el golfo de Korinto interalie. Aldone aluvioj venas el apudaj riveroj tiuj, kiuj finas en la golfo kaj kovras la tuton kaj formas novan aluvian grundon ; Tiel estas kun Selinois (novgreke Σελινους), rivero proksime al Helikeo. La tertremo povas ankaŭ ligiĝas kun cunamo, tiel oni raportis en 1748. Historie, la regiono konis ankaŭ tertremojn en 1817, 1888 kaj eĉ en 1995. La grundo sube la antikva Helikeo devus koni plurajn vertikalajn (malaltiĝoj kaj altiĝoj) movadojn.
Ruinoj restis videblaj submare ĝis la bizanca periodo en la 9-a jarcento kaj la malnova fameco de la urbo puŝis grekajn turismojn ekzemple la geografiisto Eratosteno kiu vizitis la siton, proksime 150 jaroj poste la detruo, sed ankaŭ romianoj ties la historiisto Paŭzanio en la 2-a jarcento p.K..
Fama en la antikva kulturo
Antikvaj turismoj visitis la urbon ĉar la urbo estis fama religia kaj kultura centro por grekuloj, speciale por Ionanoj. Sed la detruo de la urbo imponis kaj ĝi multe spurigis en la klasika greka kaj latina kulturo kiel ekzemple Aristotelo kiu diras ke estis ĉielfenomeno kiel iu kometo kiu estis tiam vidita dum la tertremo kaj la inundiĝo, aŭ la romiaj imperiestroj kaj filozofiisto, en la 2-a jarcento, Marko Aŭrelio kiu temas pri la morto de urboj. Klasiuloj ŝerĉis la kialojn kiel ekzemple Seneko aŭ la historiisto Kalisteneso kvankam oni ankoraŭ trovas religiajn pravigojn.
Ĉu Helikeo inspiris la Atlantidon?
Post tio, tertremoj kaj inundoj glutis, nur dum tago kaj nokto fatala, tute militantojn ; La insulo Atlantido malaperis sube la maro ; Do, ekde tiam, la maro ja iĝis malirebla kaj ĉesis esti navigebla pro la kvanto de koto ĝi lasis anstataŭe.
Aldone, ŝajnas iu sparta ŝiparo, ankrita en la haveno de Helikeo tute destruiĝis. Tiu pensiĝas ke Platono li mem interesiĝis en la inundo de Helikeo kie la ŝiparestro mortiĝis : tiu sklavigis antaŭe la filozofion ; tamen, tiu anekdoto ŝajnas suspektinda kaj ĝi nur povus esti propagando organizita de la Akademio, la lernejo kio Platono fundis.
Kvankam la statuarto ne estas tre disvolvita kaj ne ekzitas (en nia scio nuntempa) iun virdion maran en la minoa kulturo al kiu oni pensas en kelkaj ekstraktoj de la textoj de Platono, Helikeo, kiel fama sanktejo pri Pozidono, kie statuoj estis laŭ la atesto de Eratosteno ŝajnas pli akorda kun iuj partoj de la teksto de Platono kiu faras Pozidonon kiel la patro kaj la granda dio de la Atlandiduloj kaj kiu diras, ele la platona Kritiaso, «Meze estis la sankta templo [...] de Pozidono [...] Tie-ĉi li naskigis la dek ĉefojn de la reĝaj disnatioj [...]. Oni vidis multajn orajn statuojn. La dio, de sia ĉaro, gvidis ses flugilajn ĉevalojn, kaj estis tiel granda ke lia kapo tuŝis la volbon de la templo. ».
Arkeologio
Longtempe, oni pensas la urbo inundiĝis kaj serĉas ĝin sub la akvo de la golfo de Korinto. La fama arkeologiisto greka Marinatos (Σπυρίδων Νικολάου Μαρινᾶτος) diris kiom estas la graveco historia malkovri la ruinon de la urbo : kiel Pompejo en Italio, la urbo ne evoluiĝis ekde sia destruo kaj, la akvo aŭ ajn alia kio kovris ĝin, protektas ĝin de la damaĝoj pro la homoj aŭ la naturo dum pli ol du miljaroj. Multe submaraj serĉoj tiam starigis lastaj dekjaroj sed illi ne fruktiĝis.
La greka profesorino Dora Katsonopoulou (Ντόρα Κατσωνοπούλου) de la universitato de Ateno kaj la usonano Steven Soter de la Usona Muzeo de Natura Historio en Novjorko, per subgrundaj radaraj sondoj, malkaŝis kelkaj murojn de konstruaĵoj de la romia epoko en 1994, kaj en 2000, bizantajn konstruaĵojn kaj fine en 2001 ecoj de la epoko de la destruo de la urbo. Prifosadoj kontinuas kaj permesas malkovri konstruaĵojn, potojn kaj aliajn objektojn ekde la neolitiko al la bizanca epoko pasante la romia kaj bronza epoko aŭ la klasika erao.
La arkeologia loko estis, dum du jaroj de 2004 ĝis 2006, konsiderita kiel endanĝerigita loko de la Ne-registara organizaĵo Monda Monumenta Fonduso (angle World monuments fund, WMF) kiu klopodas konservi la plej gravaj monumentoj en la tuta mondo. Nome la loko ŝimiĝis dum pli ol 2000 jaroj sed ĝi minaciĝis de la surkonstruaĵo de la daŭrigo de la fervojo ligante la urboj de Korinto kaj Patraso laŭlonge de la mar bordo de la Golfo de Korinto.
Kelkaj klasikaj fontoj
Aliaj
Al-Amin
Muhammad ibn Harun ar-Raŝid, plej bone konata laŭ sia rega nomo al-ʾAmīn (aprilo 787 – 24a/25a de septembro 813) (محمد الأمين بن هارون الرشيد), estis la sesa Abasida kalifo. Li sukcedis sian patron, Harun ar-Raŝid en 809 kaj regis ĝis li estis elpostenigita kaj mortigita en 813, dum la enlanda milito kontraŭ sia frato, al-Ma'mun. Li devis fronti ankaŭ malfacilaĵojn en Sirio.
Filoskopoj
Filoskopoj aŭ Phylloscopus estas genro de birdoj iam lokataj en Silviedoj kaj lastatempe konsiderantaj kiel meritantaj propran familion nome Filoskopedoj (Alström et al. 2006). Estas lastatempe ĉirkaŭ 55 specioj en la genro, sed tiu kompono faras ĝin polifiletika genro rilate al Seicercus. Tiele, kelkaj specioj tuj estu forigitaj el la nuna genro.
La latina scienca nomo uzas du radikojn el la antikva greka kun la signifo "kiu rigardas la foliojn" alude al la konstanta kutimo proserĉi insektetojn inter kaj ĉefe sub la folioj.
La birdoj de moderklimataj regionoj estas kutime tre migrantaj. Ili estas aktivaj, konstante moviĝantaj, asociaj kun arboj, kvankam plie ĉe malferma arbaro ol en densaj plantejoj. Ili loĝas el kanopeo al subkreskaĵaro. Plej parto de tiuj specioj estas tre teritoriemaj kaj somere kaj vintre.
Ili estas malgrandaj Paseroformaj birdoj verdecaj aŭ brunecaj supre kun blankecaj aŭ flavecaj subaj partoj, kiuj ĉasas insektojn meze de la folioj de arboj. Ili strete similas unu la alian aspekte, kaj nur etaj detaloj, ofte rimarkeblaj nur tenante la birdon enmane kaj fare de fakulo povas distingigi ilin, sed per la respektivaj kantoj (kutime simplaj kompare kun tiuj de silviecaj birdoj) ili facile distingeblas.
La specioj tradicie lokataj en Phylloscopus estas:
Dubindaj:
(37590) 1991 RA14
(37590) 1991 RA14 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Hermann Oldenberg
Hermann Oldenberg (naskiĝis la 31-an de oktobro 1854 en Hamburgo, mortis la 18-an de marto 1920 en Göttingen) – germana hindologo. De 1889 profesoro de universitatoj en Kilo kaj Universitato de Göttingen. Esploristo de budhismo, la Rigvedo, la Upaniŝadoj kaj la Mahabarato. En 1919 iĝis eksterlanda membro de la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj
Flago de Bocvano
La nacia flago de Bocvano estis adoptita la 30-an de septembro 1966. La flago estas malhelblua kun nigra horizontala strio en la centro, kun blankaj randaj strietoj. La strioj estas en rilatumo de 9:1: 4:1: 9. La blua koloro signifas akvon, specife pluvo, kaj venas de la devizo de la blazono de Bocvano. La blankaj kaj nigraj strioj reprezentas rasan harmonion, kaj ankaŭ rilatas al la zebroj kiuj apogas la blazonon de la nacio.
Funikularo de Tibidabo
La Funikularo de Tibidabo (Funicular del Tibidabo) estas funikularo en Barcelono kiu konektas placon de Doctor Andreu kun la Tibidabo. Ĝia vojo longas kaj la malsupra stacio estas interkonektita kun la Tramvia Blau.
Temas pri la unua transporto de ĉi tiu tipo, kiu funkciis en Hispanio. Ĝi estis konstruita en iom pli ol unu jaro kaj inaŭguriĝis je la 15a horo la, kun entuta kosto de pesetoj.
Nederlanda aŭtovojo 1
La nederlanda aŭtovojo 1 aŭ A1 (nederlande Rijksweg A1, aŭ Autosnelweg A1) estas aŭtovojo inter la urbo Amsterdamo okcidente kaj la limo inter Nederlando kaj Germanio proksime de la urboj Hengelo kaj Oldenzaal oriente. De tie la vojo plu daŭriĝas orienten kiel germana aŭtovojo A30, al la urboj Osnabrück kaj Bad Oeynhausen, direkte al Berlino kaj Varsovio. La nederlanda aŭtovojo A1 longas 167 kilometrojn. Krom la menciitajn urbojn, la vojo ligas interalie la urbojn Apeldoorn kaj Deventer.
La vojo estas parto de la eŭropaj ŝoseoj kaj.
Lobambo
Lobambo estas unu el la ĉefurboj de Svazilando, pli precize Lobambo estas la reĝa kaj parlamenta ĉefurbo, dum Mbabano estas la administra ĉefurbo. La distanco inter la du ĉefurboj estas 16 km. Flughaveno funkcias en la proksimo.
Historio
La regiono estis ĉirkaŭ 100 jarojn brita kolonio. Oni deklaris la plenan sendependecon en 1968.
Suda centro de Bahio
La mezoregiono Suda centro de Bahio (Centro-Sul Baiano) estas unu de sume sep mezoregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas 118 municipojn kuniĝantaj en 8 mikroregionoj. Formale la mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile. Laŭ la stato de en la mezoregiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun, la lastaj du en la najbara subŝtato Minas-Ĝerajso.
Araba skribmaniero
Araba skribmaniero estas skribmaniero uzata por skribi kelkajn lingvojn de Azio kaj Afriko, kiaj la Araba, Mandinkaj dialektoj, Sorana lingvo aŭ Centra Kurda, Luriaj dialektoj, Persa, Urdua, Paŝtoa, kaj aliaj. Eĉ ĝis la 16a jarcento, ĝi estis uzata por skribi kelkajn tekstojn en arabhispana. Ĝi estas la tria plej amplekse uzata skribsistemo en la mondo, post la Latina kaj la Ĉina.
La Araba skribmaniero estas skribita el dekstro al maldekstro en kursiva stilo. En plej kazoj la literoj transskribas konsonantojn, aŭ konsonantojn kaj malmultajn vokalojn, kaj tiele plej arabaj alfabetoj estas abjad.
Tiu skribmaniero estis unue uzata por skribi tekstojn en Araba, ĉefe la Korano, nome la sankta libro de Islamo. Kun la etendo de Islamo, ĝi iĝis uzata por skribi lingvojn de multaj diversaj lingvofamilioj, kio kondukis al la aldono de novaj literoj kaj de aliaj simboloj, kaj tiele kelkaj versioj, kiaj Kurda, Ujgura, kaj malnova Bosna iĝis abugidaj aŭ veraj alfabetoj. Ĝi estas ankaŭ la bazo por la tradicio de Araba kaligrafio.
La Araba skribmaniero havas la kodojn ISO 15924 Araba kaj 160.
Karl Müller
Vivo
En 1943 Müller eksoldatis en la Dua mondmilito kaj ege vunditis en 1944 perdante brakon. En 1947 li pasigis la abiturientan ekzamenon kaj studis inter 1951 kaj 1955 kaj inter 1958 kaj 1963. Li laboris ĉe metilernejo en Suhl kaj politike engaĝiĝis ĉe la urba konsilio.
Li famiĝis esti longjara amiko el junulaj tagoj de la komponisto kaj muzikisto Herbert Roth. Krom kantaj tekstoj por Roth kaj ties filino Karin skribis Karl Müller ankoraŭ du librojn.
Ĉifĉafo
La Ĉifĉafo aŭ Frua filoskopo (Phylloscopus collybita) estas komuna kaj disvastigata filoskopo kiu reproduktiĝas en malfermaj arbaroj de norda kaj moderklimata Eŭropo kaj Azio. Ĝi malofte videblas (verdeca meze de verdaj folioj), kaj tre malfacile distingeblas aspekte de la aliaj Filoskopoj, sed ĝi tre facile rekoneblas per sia (la virbirdo) kanto: ripeteca "ĉik-ĉak" aŭ “sib-sab” similanta bruon de moneroj, kiujn oni ĵetus vice kiel por nombri ilin. De tiu rekonebla kanto devenas la onomatopea nomo de la specio, simila al tiu en angla, germana, bretona, hungara, litova, pola, slovaka kaj aliaj lingvoj.
Ĝi estas, en Eŭropo, la migranta birdo plej frue alvenanta (en norda Francio proksimume la 20-an de marto), kio kialas pri la dua alternativa nomo, Frua filoskopo.
Ĝi estas migranta paserina birdo kiuj vintras en suda kaj okcidenta Eŭropo, suda Azio kaj norda Afriko. Verdecbruna supre kaj blankeca sube, ĝi preferinde ricevas sian nomon anstataŭ pro la aspekto pro la onomatopeo de sia simpla ĉifĉafa kanto. Ĝi havas multajn subspeciojn, kelkaj el kiuj estas nuntempe traktataj kiel plenaj specioj. La ino konstruas kupolan neston sur aŭ ĉe grundo, kaj respondecas pri plej parto de la zorgado kaj manĝigado de la idoj, dum la masklo havas malmultan implicon en reproduktado, sed defendas sian teritorion kontraŭ rivaloj, kaj eĉ atakas eventualajn predantojn.
Ĝi estas malgranda (11 cm longa) insektovora birdo, kaj estas objekto de predado fare de mamuloj, kiel katoj kaj musteledoj, kaj birdoj, ĉefe akcipitroj de la genro Accipiter. Ili povas akiri ankaŭ eksterajn aŭ internajn parazitojn. Ties granda teritorio kaj populacio implicas, ke ties statuso estas sekura, kvankam almenaŭ unu subspecio estas probable formortinta.
Taksonomio
Priskribita de la germana zoologo Heinrich Boie en 1826, la genro Phylloscopus enhavas ĉirkaŭ 50 speciojn de malgrandaj insektovoraj malnovmondaj kiuj estas ĉu verdacaj ĉu brunecaj supre kaj flavecaj, blankecaj aŭ sablokoloraj sube. Tiu genro estis iam parto de la familio de Silviedoj, sed ĝi estis lastatempe disigita kiel separata familio de Filoskopedoj. La plej proksimaj parencoj de la Ĉifĉafo, krom la iamaj subspecioj, estas grupo de filoskopoj kies simileco ne havas kronostriojn, flavajn pugojn aŭ evidentajn flugilstriojn; ili estas la Fitiso, la Montfitiso, la Arbafiloskopo kaj la Senkolora filoskopo.
La Ĉifĉafo havas tri ankoraŭ komune akceptatajn subspeciojn, kune kun kelkaj el la Iberia Duoninsulo, la Kanarioj, kaj la Kaŭkazo kiuj estas nuntempe plej ofte traktataj kiel plenaj specioj.
Etimologio
La ĉefa nomo de la Ĉifĉafo estas onomatopea, aluda al la ripeteca ĉifĉafa kanto de la eŭropa subspecio. Estas similaj nomoj en angla “Chiffchaff” kaj en kelkaj aliaj eŭropaj lingvoj, kiel la nederlanda Tjiftjaf kaj la germana Zilpzalp kaj kimra siff-saff. La scienca nomo uzas du radikojn de la antikva greka; Phylloscopus devenas el fyllon/φυλλον, "folio", kaj skopeo/σκοπεω, "rigardi" aŭ "vidi", ĉar tiu genro enhavas speciojn kiuj dediĉas multon de sia tempo al manĝoserĉado en arboj, dum collybita estas koruptado de kollubistes, "monŝanĝisto", ĉar ties kanto sonas kiel monerbruo.
Priskribo
La Ĉifĉafo estas malgranda, diketa, 10–12 cm longa filoskopo. La masklo pezas 7–8 g kaj la ino 6–7 g. Printempa plenkreskulo de la okcidenta subspecio  P. c. collybita havas brunnuancajn grizverdecajn suprajn partojn, blankecajn subajn partojn kiuj iĝas pli flavecaj en flankoj, kaj mallongan blankecan superokulan strion. Ĝi havas malhelajn krurojn, fajnan malhelan bekon, kaj mallongajn flugilplumojn (elstare de la falditaj flugiloj). Dum la plumaro eluziĝas, ĝi iĝas pli senkolora kaj bruna, kaj perdiĝas la flava koloro de flankoj, sed post la reprodukta sezono estas longa kaj kompleta plumoŝanĝo antaŭ migrado. La junuloj estas pli brunaj supre ol plenkreskuloj, kun flavablankecaj subaj partoj, sed post plumoŝanĝado dum 10 semajnoj ili akiras sian unuan plumaron. Post plumoŝanĝo, kaj plenkreskuloj kaj junuloj havas pli brilajn kaj verdajn suprajn partojn kaj pli palajn superokulajn striojn.
Tiu filoskopo ricevas sian nomon el sia simpla distinga kanto, ripeteca gaja ĉif-ĉaf. Tiu kanto estas unu el la unuaj birdosignoj kiuj indikas ke printempo revenis. Ties alvoko estas hŭiit, malpli dusilaba ol la huŭiit de la Fitiso aŭ ol la hu-it de la Montfitiso.
La kanto diferenciĝas el tiu de la Iberia ĉifĉafo, kiu havas pli mallongan ĝap ĝap ĝap ŭip ŭip ĉittiĉittiĉiittiĉitta. Tamn povas esti miksitaj kantantoj pro hibridada zono kaj krome povas esti malfacile atribui la specion.
Kiam ne kantante, la Ĉifĉafo povas estas malfacile distingebla el la aliaj filoskopoj havantaj verdecajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn, ĉefe la Fitiso. Tamen, tiu specio havas pli longajn unuarangajn plumojn, pli brilan aspekton kaj ĝenerale pli palajn krurojn. La Montfitiso (P. bonelli) povas esti konfuzata kun la orienta ĉifĉafa subspecio tristis, sed ĝi havas senmarkan vizaĝon kaj verdon en flugiloj. Krome la Ĉifĉafo havas ankaŭ rondoformajn flugilojn dumfluge, kaj diferencigan vostomovon konsistan je subigo kaj poste svingeto, kio distingas ĝin el aliaj specioj de Phylloscopus kaj kialas pro la nomo de "vostosvingisto" kiun ricevas la specio en Barato.
Eble plej malfacile estas distingi nekantantajn birdojn de la nomiga subspecio el Iberia ĉifĉafo en naturo. En Britio kaj Nederlando, ĉiuj akceptitaj vidaĵoj de vagantoj de Iberia Ĉifĉafo estis de kantantaj maskloj.
Distribuado kaj vivejo
Tiu palearktisa birdo reproduktiĝas en Eŭropo kaj Azio orienten al orienta Siberio kaj norden ĝis ĉirkaŭ 70oN, krom izolataj populacioj en nordokcidenta Afriko, norda kaj okcidenta Turkio kaj nordokcidenta Irano. Ĝi estas migranta, sed ĝi estas unu el la unuaj paserinaj birdoj kiuj revenas al siaj reproduktaj areoj printempe kaj inter la lastaj kiuj foriras fine de aŭtuno. Dum la reprodukta sezono ĝi estas birdo de malfermaj arbaroj kun kelkaj altaj arboj kaj grundotavolo taŭga por nestumado. Tiuj arboj estas tipe almenaŭ 5 m altaj, kun subkreskaĵaro de herboj, filikoj, urtikoj aŭ similaj plantoj. Ties reprodukta biotopo estas tre specifa, kaj ili ne kunhavas ĝin eĉ kun la parencoj; ekzemple, la Fitiso (P. trochilus) preferas pli junajn arbojn, dum la Arbarfiloskopo (P. sibilatrix) preferas malpli subkreskaĵaro. Vintre la Ĉifĉafo uzas pli ampleksan gamon de biotopoj inklude de arbustaro, kaj ĝi ne estas tiom dependa de arboj. Ĝi troviĝas ofte ĉe akvo, malkiel la Fitiso kiu toleras pli sekajn habitatojn. Estas pliiĝanta tendenco vintri en okcidenta Eŭropo pli norde ol la tradiciaj areoj, ĉefe en suda marbordo de Anglio kaj la milda urba mikroklimato de Londono. Tiuj trovintrumantaj Ĉifĉafoj inkludas kelkajn vizitantojn de la orientaj subspecioj abietinus kaj tristis, kaj ne certe ĉiuj tiuj birdoj reproduktiĝis surloke, kvankam kelkajn sendube.
Mokarta placo
La Normana arko, kiu estis enirejo de la antikva kastelo, kiun Roĝero konstruigis en 1072 por defendi la urbon, superrigardas la placon.
Virginia McKenna
Virginia McKENNA (naskiĝis la 7-an de junio 1931 en Londono) estas brita teatra kaj filma aktorino, aŭtoro kaj sovaĝprotekta kampanjisto.
Mokarta placo
Meze de la placo estas fontano kaj bronza skulptaĵo reprezentanta elakviĝantajn marajn monstrojn, skulptita de Pietro Consagra.
Ĉifĉafo
Teritorio
La masklo de Ĉifĉafo estas tre teritoriema dum la reprodukta sezono, kun kerna teritorio tipe de 20 m², kiu estas arde defendata kontraŭ aliaj maskloj. Ankaŭ aliaj malgrandaj birdoj povas esti atakataj. La masklo estas scivolema kaj sentima, kaj atakas eĉ danĝerajn predantojn kiel Ermeno se ili alproksimiĝas al la nesto, kaj sakme la ovoŝtelantojn kiel la Eŭrazia garolo. Lia kanto el favorata elstara ripozejo ŝajne estas uzata por averti pri la starigita teritorio kaj kontakti inon, pli ol kiel patra gvardostrategio.
Virginia McKenna
McKenna studis en la Central School of Speech and Drama, poste laboris en la londonaj teatroj de West End. Ŝi debutis en filmo en 1952, sed poste ludis same en teatro kaj en filmoj. Ŝi geedziĝis en 1954 kun aktoro Denholm Elliott, sed ili divorcis post kelkaj monatoj. Ŝia dua edzo estis la aktoro Bill Travers, kun kiu ŝi havis kvar infanojn. Ŝia edzo mortis en 1994, ili vivis kune.
Ĉifĉafo
Teritorio
Trans la kerna teritorio, estas pli larĝa manĝoteritorio kiu varias laŭgrande, sed tipe dekobla aŭ plie la areon de la reprodukta teritorio. Oni supozas, ke la ino havas pli grandan manĝoteritorion ol la masklo. Post kiam la reproduktado finis, tiu specio abandonas sian teritorion, kaj povas kuniĝi laŭ malgrandaj aroj kun alliaj filoskopoj antaŭ migrado.
Virginia McKenna
En 1956 McKenna akiris la premion BAFTA Award for Best Actress por sia ludo en la filmo A Town Like Alice. Du jarojn poste oni nomumis ŝin denove Best Actress (Plej bona aktorino) pro sia rolo kiel dummilita spionino Violette Szabo, en Carve Her Name with Pride.
Ĉifĉafo
Reproduktado
La masklo de Ĉifĉafo revenas al sia reprodukta teritorio du aŭ tri semajnojn antaŭ la ino kaj tuj ekkantas por fondi sian posedon kaj allogi inon. Kiam ino estas lokigita, la masklo uzas malrapidan papiliecan flugon kiel parto de la pariĝa ceremonio, sed kiam jam la paro estis certigita, aliaj inoj estos forpelitaj el la teritorio. La masklo apenaŭ zorgas pri la nestumado krom la defendo de la teritorio. La ino konstruas neston sur aŭ ĉe grundo en kaŝita situo inter rubusoj, urtikoj aŭ alia densa malalta vegetaĵaro. La kupolnesto havas flankan enirejon kaj estas konstruata el aspra plantomaterialo kiel mortaj folioj kaj herboj, kun pli fajna materialo uzata en la interno antaŭ aldono de kovrado de plumoj. La tipa nesto estas 12.5 cm alta kaj 11 cm larĝa.
Virginia McKenna
McKenna estas plej konata pro sia rolo en 1966 kiel Joy Adamson en la vivfidela filmo Born Free. Ŝi ricevis pro tio nomumon por Golden Globe. Ŝia edzo Bill Travers ankaŭ kunludis kiel George Adamson kaj ili iĝis aktivaj apogantoj de la sovaĝaj bestaj rajtoj kaj de protektado de ilia natura vivloko. Tiu gvidis McKenna kaj ŝian edzon al partopreno en Zoo Check Campaign en 1984 kaj al fondo de Born Free Foundation en 1991.
Ĉifĉafo
Reproduktado
La ovodemetado estas de 2 al 7 (plej ofte 5 aŭ 6) kremokolorajn ovojn kiuj havas etajn ruĝecajn, purpurajn aŭ nigrecajn punktojn kaj estas ĉirkaŭ 1.5 cm longaj kaj 1.2 cm larĝaj. Ili estas kovataj de la ino dum 13–14 tagoj antaŭ eloviĝo. La ino kovas kaj manĝigas la idojn dum pluaj 14–15tagoj antaŭ elnestiĝo. La masklo rare partoprenas en manĝigado, kvankam tio okazas foje, ĉefe kiam malbona vetero limigas insektodisponeblon aŭ se la ino malaperas. Post elnestiĝo la junuloj restas ĉe la nesto dum 3 aŭ 4 semajnoj kaj estas manĝigataj de kaj ripozas ĉe la ino, kvankam tio malpliiĝas post proksimume la unuaj 14 tagoj. Norde de la teritorio estas tempo por nur 1 ovodemetado, pro la mallonga somero, sed dua ovodemetado estas komuna en centraj kaj sudaj areoj.
Virginia McKenna
Ŝi akiris en la teatro en 1979 la premion Olivier Award kiel plej bona aktorino kiel Yul Brynner en The King and I. Ŝi aperis plurfoje en kinofilmoj, televidaj filmoj kaj malofte en teatraj ludoj.
Pro siaj servoj rilate al sovaĝaj bestoj kaj arto, McKenna ricevis en 2004 la ordenon de la brita imperio. En marto 2009 Virginia McKenna publikigis sian memuaron The Life in My Years.
Eta Vera
Eta Vera (Маленькая Вера) estas soveta artfilmo farita de la reĝisoro Vasilij Piĉul. Ĝi fariĝis unu el la simboloj de Perestrojko kaj famiĝis kiel la unua soveta filmo montranta seksuman agon. La filmo havis sian premieron je marto de la 1988-a jaro.
Ĉifĉafo
Predantoj kaj minacoj
Kiel ĉe plej parto de malgrandaj birdoj, mortindico en la unua vivojaro estas alta, sed oni vidas kutime plenkreskulojn 3 al 4jaraĝajn, kaj la vidaĵoj atingas ĝis pli da 7jaraĝajn. Ovoj, idoj kaj junuloj de tiu grundonestumanta specio estas predataj de Ermenoj, Musteloj kaj Korvedoj kiel la Eŭropa pigo, kaj plenkeskuloj estas ĉasataj de rabobirdoj, ĉefe de Akcipitredoj. Malgrandaj birdoj estas ankaŭ suferantaj de malbona vetero, ĉefe dum migrado, sed ankaŭ dum reproduktado kaj ĉe vintrejoj.
Aușeu
Aușeu [aŭŝeu] (Kisősi [kiŝoŝi]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 675 loĝantojn (rumanoj), en 1992 532. Ĝi estis unue menciita skribe en 1336 kiel ekleziejo kun hungara loĝantaro. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Cacuciu Vechi, Codrișoru, Gheghie, Groși kaj Luncșoara.
Eta Vera
En la rusa, la titolo estas dusenca — ĝi povas ankaŭ signifi «malgranda fido». En sia premierjaro, la filmo estis la plej spektata en sovetaj kinejoj, kun 54.9 milionoj da spektantoj; ankaŭ ĝi estis la plej sukcesa ekde la filmo «Moskvo al larmoj ne kredas», de la 1980-a jaro.
Ĉifĉafo
Predantoj kaj minacoj
La Ĉifĉafo estas eventuale gastiganto de nestoparazitaj kukoloj, inklude la komunan kaj la pli raran specion Horsfilda kukolo, sed ĝi rekonas kaj forpelas neimitajn ovojn kaj estas tiele nur rare sukcese nestoparazitita. Kiel aliaj paserinoj, la Ĉifĉafo povas ankaŭ akiri intestajn nematodojn parazitajn kaj eksterajn iksodojn.
La ĉefa efekto de homoj sur tiu specio estas nerekta, tra arbarklarigado kiu damaĝas la habitaton, predadon fare de katoj, kaj kolizioj kontraŭ fenestroj, konstruaĵoj kaj aŭtoj. Nur la unua el tiuj havas povon grave endanĝerigi populaciojn, sed pro la ampleksa geografia disvastigo de la P. c. abietinus kaj de la P. c. tristis, kaj arbarkonservada politiko en la teritorio de la P. c. collybita, la futuro de la Ĉifĉafo ŝajnas sekura.
Eta Vera
Intrigo
La ĉefrolulino estas juna virino, proksimume dudekjaraĝa, kiu antaŭ nelonge finis la lernejon. Ŝiaj gepatroj volas, ke ŝi studentiĝu en universitato, sed al ŝi plaĉas festadi kune kun ŝia plej bona amiko Lena, danci, kaj frandi la noktan vivon. Unufoje la gepatroj trovas en ŝia mansako dudek usonajn dolarojn kaj estigas denovan skandalon pri la senmoraleco de ilia filino. (En la soveta epoĥo, posedi eksterlandan valuton estis kontraŭleĝa ago.) La gepatroj minacas al Vera per la formo de ŝia pliaĝa frato Viktor, kiu nemalbone sekvis karieron kiel kuracisto en Moskvo.
Ĉifĉafo
Statuso
La ĉifĉafo havas enorman teritorion, kun ĉirkaŭkalkulita etendo de 10 milionoj da km² kaj populacion de 60–120 milionoj da individuoj nur en Eŭropo. Kvankam la tutmonda populacio ne estis kalkulita, oni supozas, ke tiu specio ne alproksimiĝas al kriterioj por malpliiĝo de la Ruĝa Listo de IUCN kaj pro tio la specio estas konsiderata kiel "Malplej zorgiga".
Eta Vera
Intrigo
Vera eliras al popolplena diskoteko, kie ŝi renkontiĝas kun junulo nomata Sergej. La atmosfero ĉe la diskoteko estas batalema, kaj la kunvenintaj amasoj post nelonge eksplodas en vasta luktado, de unu muro al alia, ĝis alvenas policanoj kaj igas la dancantojn forkuri. Iuj estas kaptitaj, sed kaj Vera kaj Sergej eskapas la ĥaoson kaj enamiĝas. Post neolonge oni ekscias, ke Sergej estas longtempa amiko de Viktor.
Vera kaj Sergej decidas kunedziĝi, sed ŝiaj gepatroj tion obĵetas. Vera konvinkas ilin akcepti la edziĝon, mensoginte al sia patrino ke ŝi estas graveda. La unua vizito de Sergej al la gepatroj finiĝas fiaske; malgraŭe li baldaŭ translokiĝas en ilian hejmon.
La premo inter Sergej kaj la patro, nomita Kolja, rapide fortiĝas kaj atingas kulminon dum ties naskotago. Elkoleriĝinte pro la ebrieco de Kolja, Sergei enŝlosas lin en la necesejon, kaj Kolja rompas la lavujon. Fine liberigite, Kolja trapikas Sergejon per kuireja tranĉilo: tio lin ne mortigas, sed la vundo necesigas longan malsanulejan resaniĝon.
La patrino de Vera penas konvinki ŝin diri al la polico, ke Sergej akcidente kaŭzis la vundon al si mem, por ke oni ne arestu la patron. Viktor, vizitante Moskvon, donas al ŝi trankviligajn pilolojn por ke ŝi ne deprimegiĝu. Poste Vera atestas al la aŭtoritatuloj, ke ŝia patro ne havis ajnan kulpon pri la vundigo. Ŝi vizitas Sergej en la malsanulejo kaj klopodas ekspliki al li, ke por la familio estis tre grave ke Kolja transvivu; Sergej, tamen, ŝin forsendas.
Reveninte hejmen, Vera trovas sin sola kaj komencas drinki kaj trouzi la pilolojn, ŝajne memmortigonte. Je la plej lasta minuto alventas Viktor kaj savas ŝin; Sergej eskapas el la malsanulejo kaj baldaŭ kuniĝas al ili. Vera demandas al Sergej, kial tiu revenis; li respondas: «Ĉar mi estis timema.»