cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia Konsilio de la Rezistado
La politika programo de la NKR
Adoptita en la post monatoj da traktado, la programo de la nacia Konsilio de la Rezistado estas tre plena je socia renovigo kaj je influo de la komunistaj grupoj kiaj la Nacia Fronto, precipe en la parto II : « Decidoj aplikotaj ekde la teritoria liberigo », kiu celas fondi veran socialan demokration, sub planizita ekonomia reĝimo, kun forta malcentrigo.
En la unuaj monatoj post la Liberigo, dek-unu departementaj konsilioj de la Liberigo (provizoraj institucioj starigitaj por anstataŭi la viĉian departementan administracion) ne volis esti anstataŭigataj de la nova prefekta administracio, nomumita de la provizora registaro. Dezirantaj apliki la programon de la NKR, tiuj institucioj, konsistantaj el rezistantoj, fine malaperis okaze de la unuaj balotoj, ĉar entute la francoj deziris revenon al la kutimaj strukturoj (centrismo, departementaj konsilioj). Ekde de 1946-1947, ne plu estas departementa konsilio de la Liberigo kun efektiva rolo.
John Wilkins
John WILKINS (naskiĝis la, mortis en 1672) estis angla kleriko, Episkopo de Chester de 1668 ĝis sia morto.
Li naskiĝis en Fawsley, Northamptonshire, kaj edukiĝis en la Magdalen College, Oxford (en tiu tempo nomata Magdalen Hall). Li estis ordinita kaj fariĝis kapelano de William Fiennes, unua Vicgrafo de Saye kaj Sele, Lord Berkeley, kaj la Princo Karolo Ludoviko, nevo de l' reĝo Karlo la 1-a kaj poste princo-elektisto de Elekto-Palatinato.
En 1641, Wilkins publikigis traktaton anoniman titulita Mercury, or The Secret and Swift Messenger. Ĝi estis verko malgranda sed kompleta pri la kriptografio, kaj utila donaco al la politikistoj kaj ĉefoj de l' iminenta Angla enlanda milito. En 1648 li devenis gardisto de Wadham College, Oxford. Sub li, la fakultato estis ekstraordinare prospera, ĉar malgraŭ esti apoganto de Oliver Cromwell, li restis en kontakto kun la plej kulturitaj reĝistoj kiuj metis siaj filioj sub lia superrigardo. En 1659, Richard Cromwell lin nomigis kiel magistra direktoro de Trinity College, Cambridge.
Dum la Angla Restaŭrado en 1660, la rangon donitan de Cromwell al li estis kitata. Sed al li estis donata la rangon de prebendaristo de York kaj rektoro de Cranford, Middlesex. En 1661 li estis predikatoro al Gray's Inn, kaj en 1662 vikario de Saint Lawrence Jewry, Londono. Li devenis vikario de Polebrook, Northamptonshire, en 1666, prebendisto de Exeter Cathedral en 1667, kaj en sekva jaro prebendisto de Saint Paul's Cathedral kaj episkopo de Chester.
Posedante fortajn emojn al sciencoj, Wilkins estis la ĉefa fondanto de l' Royal Society kaj sia unua sekretario. Li mortis en Londono, Anglio. Lia grandnombraj verkoj inkluzivas: "An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language" (Londono, 1668), en kiu li proponas novan lingvon universalan por uzo de filozofoj. En tiu libro li ankaŭ proponas universalan longounuon, egala je 993,7 mm. Poste la itala sciencisto Tito Livio Burattini redifinos tiun longon, kaj nomos ĝin "metro" (metro cattolico).
Li estas ankaŭ konata per sia verko kurioza titolata "The Discovery of a World in the Moon" (1638 kaj 3-a eldono kun aldono "The possibility of a passage thither" 1640). Aliaj verkoj estis: "A Discourse Concerning a New Planet" (1640); "Mercury, or the Secret and Swift Messenger" (1641), kaj "Mathematical Magick" (1648).
Hipogeo de Sankta Bartolomeo
La hipogeo de Sankta Bartolomeo estas sistemo de kavernoj en Mazara del Vallo, en urbero Miragliano, ĉe la dekstra riverbordo de Mazaro.
Historio
Ekzistas indicoj pri homaj establiĝoj jam ekde ĥalkolitiko, kiuj apartenis al la Kulturo de Diana (ĉirkaŭ la 36-a jarcento a.K.), kaj al la Kulturo de Sankta Kono-Ebleno Notaro (ĝis la 24-a jarcento a.K.). Postaj establiĝoj okazis dum la bronzepoko, kaj apartenis al la Kulturo de Naro-Partanna (2200-1500 a.K.), al kiu apartenis ankaŭ nekropolo, kiun modernepoka elfosa produktado detruis.
Fakte, ekde la 18-a jarcento, oni uzis la hipogean areon kiel ŝtonminejo por elfosi tofon: tio estis la kialo de la detruo de la nekropolo. Dum la Dua Mondmilito, la kaverno uziĝis kiel rifuĝejo por evakuitoj; dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, oni uzis ĝin kiel fabriko por senŝeligi salikokojn, kaj finfine oni provis transformi ĝin en picejo.
Hodiaŭ la tuta aero inkluziviĝas en la botanika ĝardeno nomita «Ĝardeno de la Emiro».
Elektronika orgeno
Kiel elektronika orgeno oni ĝenerale nomas klavarilo kun elektronika songenerado. La nocio ne ampleksas konkretan analogan aŭ ciferecan teknologion de la songenerado, dezajnversion aŭ konstrugrandecon, ĉar tiuj dependas de la respektiva evolustato de la tekniko kaj de la bezonoj de la uzantoj. La muzikisto interesiĝas ĉefe pri la sonkvalito kaj la uzocelo de la muzikilo, kaj pro tio la aplikata tekniko paŝas malantaŭen favore al la muzikado..
Evoluigite el la elektro-mekanikaj muzikiloj ekde la 1930-aj jaroj, ĝi estis ĝis la apero de la polifonia sintezilo meze de la 1970-aj jaroj unu el la malmultaj elektrofonaj klavariloj kun polifonia tongenerado. Unue la fajfilorgeno estis la modelo por la evoluigo de la elektronika: klavaro (ankaŭ kun pluraj manualoj), nomumado de la registroaltecoj laŭ la futa tonpozicio aŭ parte la registronomoj estas transprenitaj. Per konstantaj, pluaj plibonigoj kaj intertempe la ekuzo de la komputotekniko la songenerado atingis tian kvaliton, ke ĝi ankaŭ estas utiligata kiel elektronika koncertorgeno kaj sakralorgeno.
Koncertorgenoj
La koncertorgeno utilas al elstaraj orgenistoj kiel instrumento por solokoncertoj plejparte sur la kampo de la popmuziko. Fakte ĝi estas elektrona hejmorgeno kunege elspeza ekipo. Al tiu apartenas du, plejofte tri manualoj, ĉiam plenpedalaro kun kutime 25 klavoj. Koncertorgenoj nur malofte disponas pri interna laŭtsonilosistemo, sed oni ludas ilin tras eksternaj amplifiloj kaj laŭtsoniloj por plenumi la kondiĉojn de grandaj salonoj, haloj aŭ subĉielaj eventoj. Renomaj produktantoj estis kaj ankoraŭ estas Böhm, Roland, Yamaha, Wersi. Ankaŭ Hammond konstruis koncertorgenojn, kiuj uzatas prefere por ĵazkoncertoj.
Koncertorgenoj estis utiligataj kiel pintaj modeloj de la hejmorgenoserio por varbokoncertoj. Por tio la produktantoj engaĝis pintajn orgenistojn, kiuj simbolu la kvaliton de la orgenetikedo. La plej elstara ekzemplo por tio estas ja Franz Lambert, kiu koncertas ekde la 70-aj jaroj sur Wersi-orgenoj.
Milorad Paviĉ
Milorad Paviĉ (cirile: Милорад Павић, latinlitere en la serbokroata lingvo: Milorad Pavić; naskiĝis la en Belgrado; mortis la ) estis serba verkisto, tradukisto, filologo. Ekde 1991, li estis membro de la Serba Akademio de Sciencoj kaj Artoj.
Origine verkitaj en serba lingvo, la verkoj de Pavić estis tradukitaj en pli ol tri dek lingvoj. Pavić famas prw tre alta imagiva fikcio, kaj liaj romanoj diverĝis el tradiciaj literaturaj nocioj pere de strukturo de malferma fino kaj mikso de mito kaj historio.
Internacia Rajtigita Ekzamenantaro
Internacia Ekzamena Komisiono (IEK) estas komisiono, kiu elektas altnivelajn esperantistojn kaj grupigas ilin ene de Internacia Rajtigita Ekzamenantaro (IRE). La 1-an de januaro 2020 IRE nombris 130 personojn el 43 landoj. Kiam okazas sesio de Internaciaj Ekzamenoj de ILEI / UEA, tri personoj el IRE aŭ el Internacia Ekzamena Komisiono (IEK) formas Lokan Ekzamenan Komisionon (LEK).
Internacia Rajtigita Ekzamenantaro (IRE)
129 personoj entute
2013-03-01
En Aŭstralio: 1
En Azio: 28
En Eŭropo: 67
La landoj menciitaj sen IRE-membro estas landoj kun ILEI-sekcio aŭ kun observanto.
Eksteraj ligiloj
www.ilei.info
Malkomponiĝado
Malkomponiĝado estas iompostioma malintegriĝo de morta organika materio, kulminanta per mineraligo, do per la plena ŝanĝo al neorganikaj materioj, kiel estas ekzemple akvo, dioksido kaj diversaj saloj. Al la malkomponiĝado subigas kaj partoj de korpoj (falintaj folioj, mortaj pecoj de haŭto), kaj ankaŭ plenaj organismoj post tio, kiam ili estas mortintaj. La kaŭzo de la malkomponiĝado estas ne nur fizikaj, sed precipe ankaŭ biologiaj farantoj, kiuj konsumas la mortan materion.
Fizika kaj kemia malkomponiĝado
La organismoj kutime malkomponiĝas tuj post la morto spontanee, nome danke al la procedo de la tn. aŭtolizo. La korpo suferas pro manko de oksigeno, en la ĉeloj amasiĝas forfalaĵproduktoj kaj nekontroleble komencos labori ankaŭ diversaj hidrolizaj digestaj enzimoj (lipazoj, proteazoj kaj simile). Al priskribo de la stato de korpo oni uzas kelkajn terminojn en la latina scienca lingvaĵo: algor mortis markas egaligon de temperaturo de la korpo kun la ĉirkaŭaĵo, livor mortis prezentas paliĝon de la haŭto, rigor mortis estas kaŭzita pro ĝelatenado de citoplasmo de la ĉeloj. Fine elverŝiĝos el la ĉeloj nutraĵoj kaj al vorto sekve venas prefere biologia malkomponiĝado.
Biologia malkomponiĝado
Eble plej signifaj malkomponigantoj en la malkomponiĝado estas ĝuste organismoj, ĉirilate nomataj malkomponigantoj aŭ (precipe se temas pri fungoj kaj bakterioj) aŭ malkomponigantoj (se temas pri animaloj), eventuale saprotrofoj kaj saprofitoj (se temas pri fungoj kaj animaloj). Speciala kazo estas ankaŭ koprofagoj, nutrantaj sin per ekskremento.
La malkomponiĝado sen aliro de oksigeno per farado de anaerobaj organismoj estas markata kiel anaeroba digesto aŭ putrado.
Paso de malkomponiĝado
Kutime la malkomponiĝado de unuopaj konstrumaterioj ne okazas samtempe, sed en unuopaj fazoj. Unue malkomponiĝas simplaj sukeroj, sekve amelo, hemicelulozoj, poste pektinoj kaj proteinoj kaj nur en lastaj fazoj celulozo, ligninoj, suberinoj kaj kutinoj.
Malkomponiĝado de korpoj de vertebruloj
Oni indikas, ke la malkomponiĝado ekz. de la homa korpo komenciĝas jam proksimume 4 minutoj post la morto, nome danke al kemiaj kaj fizikaj procedoj en la korpo (aŭtolizo), dum kiuj komencos nekontroleble labori diversaj digestaj enzimoj. Unue tiuj ĉi enzimoj trafos organojn, kie estas granda kvanto da enzimoj (hepato) aŭ enhavas multe da akvo (cerbo), sed iom post iom la enzimoj ekdigestigos la tutan korpon. Unue tiu ĉi procedo ne estas videbla, sed post kelke da tagoj sur la haŭto kreiĝos haŭtvezikoj kaj krevos la haŭto.
Sed baldaŭ komenciĝos validiĝi ankaŭ organismoj kaj komenciĝas biologia malkomponiĝado. La korpo de vertebruloj unue koloniigas malkomponigantoj - bakterioj kaj plu la t.n. sukeraj mudoj (konataj genroj Mucor, Penicillium). Ambaŭ grupoj ĉeestas en la korpo jam dum viva stato (bakterioj en digesta sistemo, mudoj sur mukozo kaj sur haŭto, sed al amasa disvastigado en la korpon kutime defendas al ili imuna sistemo. Post la morto ili rapide eluzas la estiĝintan situacion. La sukeraj mudoj nutrigas sin, kiel la nomo signas, plejparte per libere ĉeestantaj sukeroj, sed ankaŭ per aminoacidoj.
En la naturo baldaŭ sekvas pluaj fazoj. Volatigiloj logas al la korpo reprezentantoj de insektoj (reprezentantoj de dipteroj), kiuj demetos ovojn, el kiuj baldaŭ eloviĝos larvoj nutrante sin per proteinoj en muskoloj kaj per grasoj. Pluaj grupo de animaloj proporcie baldaŭ specialiĝas al konsumado ne de la korpo mem, sed de la malkomponigantoj en ĝi ekloĝintaj (la t.n. mikrobovorantoj nutrantaj sin per hifoj de fungoj kaj bakterioj). Aliaj specioj ĉasas predon de pli granda grandeco: per larvoj de muŝoj kaj simile.
En lasta fazo sur la korpo de morta vertebrulo kutime restas nur haŭto, ostoj kaj kelkaj pluaj malmolaj kaj pro tio malfacile digesteblaj partoj. Sed kelkaj kapablas konsumi ankaŭ tiun ĉi tipon de nutraĵo: konkrete artrostedoj (dermostedoj), tinedoj, certaj grupoj de akaroj kaj simile.
Malkomponiĝado de korpoj de kreskaĵoj
Valoras mencii ankaŭ malkomponiĝado de vegetaĵmaterio. Ĝenerale validas, ke rezistemaj partoj malkomponiĝadas malpli rapide. Ligno malkomponiĝas kutime pro farado de fungoj, nome per du specioj. La tiel nomataj celulozovoraj fungoj malkomponiĝas celulozon kaj kaŭzas, ke la restinta materialo havas ruĝan koloron (ruĝa putraĵo), dume ligninovoraj fungoj malkomponigas ligninon kaj kaŭzas, ke la restinta ligno havas blankan koloron (blanka putraĵo). Ekzemple ploranta domfungo (Serpula lacrymans) apartenas inter fungojn celulozovorajn. En la malkomponigado de foliaro ankaŭ partoprenas du grupoj de organismoj: ne nur tiuj kapablaj malkomponi la celulozon, sed plu ankaŭ tiuj malkomponigantaj kutinojn.
Specifa ekzemplo estas malkomponiĝado de nektaro kaj aliaj dolĉaj partoj ĉe kreskaĵoj: tiujn kutime koloniigas kiel unuaj gistoj, kiuj kapablas gisti sukerojn (iam dum estiĝo de alkoholoj, per tiu ĉi procedo nome produktiĝas ekz. vino kaj biero). Verda pastinako estas kutime prilaborata por silaĵo, al tio servas grupo de bakterioj (precipe el rondo de laktobaciloj), kiuj el glicidoj kreas laktan acidon kaj pluajn organikajn acidojn. Foliara forfalaĵo, kiu estos falinta akvon, denove kiel la unuan ekloĝigos askofungoj el grupo Hyphomycetes.
Centrita triangula nombro
Centrita triangula nombro estas centrita plurlatera nombro, kiu kiu povas esti prezentita kiel triangulo kun punkto en la centro kaj ĉiuj aliaj punktoj ĉirkaŭbarantaj la centran punkton en sinsekvaj triangulaj tavoloj. Centrita triangula nombro por ĉiu ne-negativa entjero n oni povas kalkuli per la formulo:
La sekva bildo montras konstruadon de la centritaj triangulaj nombroj. Ĉiu antaŭa tavolo, indikitajn per la ruĝa koloro, estas ĉirkaŭbaranta per nova tavolo, kies punktoj estas indikitaj per la blua.
La komenco de la sinsekvo de la centritaj triangulaj nombroj estas jena:
Centrita triangula nombro C_n por ĉiu estas sumo de tri triangulaj nombroj T_{n-1}, T_n kaj T_{n+1}. Por ĉiu n la kvociento de la centrita triangula nombro C_n per 3 estas la triangula nombro T_n kun la resto 1.
La sumo de la unuaj n centritaj triangulaj nombroj estas magia konstanto de la norma magia kvadrato de ordo por n>2.
La generanta funkcio de centritaj kvinlateraj nombroj estas
Centrita triangula primo
Centrita triangula primo estas centrita triangula nombro, kiu ankaŭ estas primo. La komenco de la sinsekvo de la centritaj triangulaj primoj estas jena:
30270 Chemparathy
30270 Chemparathy estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Augustine George Chemparathy, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro šia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Dougherty Valley High School de San Ramon (Kalifornio).
Vereja
Vereja (ruse Верея) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46238505.
La urbo estis fondita en jaro 1371.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1782.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°21' norde, longitudo 36°11' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Protva (Protva (Протва)) (baseno de rivero Oka (Ока)).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
En jaro 1959 la urbo havis 6.4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 5 mil loĝantojn.
Kpeleoj
La kpeleoj (skribformoj: Kpelle aŭ Kpèlé, france nomataj Guerzé) estas etno en Okcidentafriko, kiu loĝas plejparte en Liberio kaj en sudokcidento de Gvineo (Regiono Arbargvineo (france: Guinée forestière). En Liberio loĝas 300.000 kpeleoj, en Gvineo 100.000. Ili konsistigas proksimume 20 % de la tuta loĝantaro de Liberio.
Lingvo kaj kulturo
La kpelea lingvo estas mandea lingvaro kaj dividiĝas je gvinea (norda) kpelea lingvo kaj liberia (suda) kpelea lingvo. Inter la kpeleoj estas kaj kristanoj kaj anoj de tradiciaj religioj kaj - plejparte en Gvineo - islamanoj. La gvineajn kpeleojn la liberianoj nomas ankaŭ "francaj kpeleoj".
Taddeo Gaddi
Taddeo Gaddi estis lernanto de Giotto kaj unu el la plej kreivaj kaj influaj pentristoj en la Renesanca Italio. Akorde kun Cennini, Taddeo restis 24 jarojn kun Giotto. Kvankam oni ne povas akurate mezuri la asocio-periodon, probable ĝi finiĝis nur kun la morto de la lasta en 1337. Taddeo probable okupis ankoraŭ nedifineblan sed sendube gravan pozicion en la oficejo de Giotto dum la lastaj okupitaj jaroj de sia majstro, tamen tia respondeco ne malpermesis al li krei siajn proprajn laboraĵojn ĉirkaŭ 1320. Kiel arkitekto, Taddeo Gaddi verŝajne projektis la Malnovan Ponton en Florenco.
Biografio
Taddeo Gaddi estis filo de Gaddo Gaddi (1239-1312) kiu kompletigis la mozaikojn en la fasado de la Preĝejo Santa Maria Maggiore, en Romo. Li havis du filojn ambaŭ pentristoj, Agnolo Gaddi (1350-1396) kaj Giovanni Gaddi (post 1333-1383). Taddeo estis baptofilo de Giotto, vivis kun li 24 jarojn kaj iĝis la plej eminenta el liaj sennombraj lernantoj. Vasari diras ke Gaddi "transpasas sian majstron en la koloroj", kaj en kelkaj laboraĵoj, "eĉ en esprimoj".
Du pentraĵoj subskribitaj de li ankoraŭ ekzistas - unu en Berlino, datita je 1333, kaj alia en la preĝejo de Mogognano, datita je 1355. La plej bona el liaj pluekzistantaj freskoj estas tiuj en la Kapelo Giugni, antaŭe apartenanta al la familio Baroncelli, en la Preĝejo de Santa Croce, sed liaj plej vastaj verkoj, en la preĝejoj de San Spirito kaj la Serviti, ĉiuj malaperis.
Multaj el liaj freskoj kaj pluraj el liaj plej famaj retabloj tute malaperis. Lia ĉefa verko estas en Florenco, sed li ankaŭ efektivigis plurajn ekzemplojn en Areco kaj en la Casentino.
Eble li estas plej konata pro tio, ke li estis eminenta arkitekto, kaj projektis la nunan Ponte Vecchio en Florenco, kaj ankaŭ sub la rivero ankoraŭ pli bonan ponton (Ponte Trinità), kiu estis detruita en la 16-a jarcento. Li estis tre sukcesa, kaj amasigis grandan riĉecon.
August Theodor von Grimm
August Theodor von GRIMM (naskiĝis la en Stadtilm, mortis la  en Wiesbaden) estis germana pedagogo, verkisto, muzikisto kaj rusa ŝtata konsilisto deĵoranta rekte por la caro. Li estas ankaŭ konsiderata kiel unu el la prapatroj de la interlingvistiko.
Vivo
August Theodor von Grimm estis filo de tajloro kiu pasigis la junulajn jarojn en Arnstadt. Samloke li frekventis la tre renomitan gimnazion antaŭ ol trejniĝi kiel pedagogo. Post la trejniĝo li venis al la rusa cara kortego en Sankt-Peterburgo kie li iĝis studestro. Baldaŭ li tie laboris por Aleksandro la 2-a kaj por ties posteulo Nikolao la 1-a. Inter liaj lernantoj estis la infanoj kaj de Aleksandro kaj de Nikolao, sed ankaŭ la frato de Aleksandro, la posta grandduko Konstantin Nikolajeviĉ Romanov. Pluse la infanoj de la rusia kanceliero Karl Robert von Nesselrode nombriĝis inter liaj edukotoj. Pro siaj meritoj li ricevis la titolon Orda rusia ŝtata konsilisto.
Krompedagogiaj okupiĝoj
Krom edukado li aktivis ankaŭ verkiste, muzikiste kaj instigiste. En la skribitaĵoj li okupiĝis antaŭ ĉio pri la sociaj aspektoj de tiama Ruslando sed temigis kritike ankaŭ Turingion. En 1860 von Grimm forlasis Sankt-Peterburgon translokiĝonte al Berlino. Post malmultaj jaroj li venis al Wiesbaden kie li mortis kaj estis entombigita en la rusa tombejo ĉe Neroberg.
Eksteraj ligiloj
Informoj sur rusa kulturportalo
August Theodor von Grimm ĉe Deutsche Nationalbibliothek
August Theodor von Grimm - bildo
Szakály
Ne miskomprenu kun Szakoly!
Harmisch
Harmisch, kroate Vardeš, hungare Hovárdos [hovArdoŝ] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Kohfidisch.
Szakály
Szakály [sakAj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási.
Harmisch
Situo
Harmisch situas en valo de rojo inter deklivoj. Oberwart troviĝas je 25, Szombathely je 20 km-oj.
Szakály
Situo
Szakály situas sur ebenaĵo, laŭ ambaŭ bordoj de rojo Kapos, laŭ ĉefvojo Siófok-Szekszárd, laŭ fervojo Budapeŝto-Dombóvár. La lasta troviĝas 30, Tamási 16 km-ojn for.
Harmisch
Historio
Antaŭ la loĝado fornoj por kalkoŝtonoj funkciis tie. Kroatoj fondis la vilaĝon en 1680. La loknomo aperis en 1773 en formoj "Hovardos" kaj "Harmis". En 1910 vivis en Hovárdos 192 homoj (aŭstroj, kroatoj kaj hungaroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Harmisch aliĝis al Kohfidisch en 1971.
Szakály
Historio
Pli frue keltoj, poste romianoj vivis en Szakály. La unua mencio devenis el 1273 en formo Zakal. Dum dominado de turkoj nur kelkaj vivis tie. Post la turka erao la vilaĝo rehomiĝis.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, unusola policano, poŝto.
Torrecilla en Cameros
Torrecilla en Cameros [toreZIlja enkaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Nova Kamero. La loknomo Torrecilla en Cameros estas etimologie komprenebla kiel Tureto en Kameroj. Ĝi estas la plej loĝata loĝloko en la komarko kaj funckias praktike kiel ĉefurbo de Kameroj.
Ĝi estas sur la komarka akso de la rivero Iregua kaj estas la nura loĝloko en la montaro kiu havas setlejon sur la du bordoj de la rivero. Ĝi enhavas tipajn angulojn, monumentojn kaj servojn sur bela pejzaĝo de tradicio kaj industria kaj brutobreda. Nombraj religiaj konstruaĵoj, blazondomoj kaj palacoj estas atestiloj de grava historio. ​
Geografio
Ĝi estas je 32 km de Logronjo, provinca kaj regiona ĉefurbo, komunikita laŭ la montara regiona ŝoseo LR-111 kiu trapasas la municipan teritorion inter la km 299 kaj 303. Laŭ tiu estas Nestares norde, Nieva de Cameros sudokcidente, Almarza de Cameros kaj Pinillos sudoriente kaj Pradillo kaj Villanueva de Cameros pli sude. La urba kerno estas sur 774 m.s.m. La montaro estas okcidente, separante la valon de la rivero Iregua disde la valo de la rivero Najerilla oriente, atingante altitudojn super 1400 metrojn.
La urba kerno estas formata de tri kvartaloj, el kiuj la plej grava estas Sankta Marteno, kie estas la ĉefaj negocoj kaj monumentoj de la loĝloko, ekzemple la preĝejo de Sankta Marteno.
Historio
La plej frua mencio datas de 1066 en la testamento de Estefanía, vidvino de la reĝo García Sánchez la 3-a de Pamplono, nomita de Nájera, kiu donas la urbon, kun Leza kaj aliaj loĝlokoj de Kameroj al sia filo la infanto Ramiro de Pamplono, kiu en 1081 redonis ĝin al la Monaĥejo de Santa María la Real de Nájera.
Dum la Moderna Epoko, Torrecilla prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio. En tiu epoko estis 13 000 ŝafoj en la loko, grava tekstila industrio kaj palacoj kiel rezulto de la prospera ekonomio.
Du gravaj progresistoj naskiĝis en la loko, nome Práxedes Mateo-Sagasta (1825-1903), prezidanto de la hispana registaro en la lasta kvarono de la 19-a jarcento, kaj Eduardo Barriobero (1875-1939), verkisto, latinisto, tradukisto kaj politikisto respublikana kaj federaciista ankaŭ proksima al la Confederación Nacional del Trabajo (CNT), elektita deputito en 1914, 1918, 1919 kaj 1931.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 1562 loĝantoj en 1920-aj jaroj ĝis nunaj 454.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la agrikulturo de cerealoj, brutobredado jam pli de bovoj ol de ŝafoj, ne tiom enspeziga, forstado, la industrio pri ligno, akvofonto Manantial de Peñaclara, kiu enboteligas trinkakvon kaj forta rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kvar ermitejoj, palaco, ponto, rigardejo, fontoj, naturaj pejzaĝoj, piedirado ktp.
Olvena
Olvena (Olbena) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝi nomas riversektoron en la rivero Ésera el la Akvobaraĵo de Barasona ĝis la kunfluejo kun la rivero Cinca.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Somontano de Barbastro, en la valo de la rivero Cinca, proksime al la kunfluejo kun la rivero Ésera kaj proksime de la montaro Sierra de la Carrodilla. La municipa teritorio enhavas ankaŭ la loĝlokon La Cuadra Blasco, nun senhomejo.
Ĝi limas kun la municipoj El Grado okcidente, kaj Estada sude en la komarko. Oni parolas variaĵon de la aragona nome estadillano.
La loĝloko Olvena mem (522 msm) estas je 73 km oriente de Huesca, je 17 km de Barbastro. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo N-123 kun la Akvobaraĵo de Barasona norde kaj kun Estada, Estadilla kaj Barbastro sude.
Historio
Estis loĝado jam en romiaj tempoj. Estis ankaŭ araba loĝado.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Olvena kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 67 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (maizo, sunfloroj) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj la ravinoj kaj rojoj, kiuj ĉirkaŭas la loĝlokon.
Diario Frontera
Diario Frontera (Esperante Tagĵurnalo Landlimo) estas venezuela ĵurnalo de la urbo kaj de la ŝtato Merido fondita la 12-a de aŭgusto 1978 fare de José Benedicto Monsalve.
Hochart
Hochart, hungare Pinkadombhát estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Pinkafeld.
22862 Janinedavis
22862 Janinedavis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hochart
Situo
Oberwart troviĝas je 12, Pinkafeld je 3 km-oj.
22862 Janinedavis
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Janine Davis, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Ŝi estas instruistino ĉe la Bonaire Middle School de Bonaire (Georgio).
Hochart
Historio
La vilaĝo fondiĝis en la 16-a jarcento. En 1910 vivis en Pinkadombhát 208 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Hochart aliĝis al Pinkafeld.
Pöllauberg
Pöllauberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
El Rasillo de Cameros
El Rasillo de Cameros [elraSIljo dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Nova Kamero.
Geografio
Ĉe la ĉefa urba kerno fluas la rojo San Mamés al la Akvorezervejo González Lacasa je 2 km sudoriente.
Ĝi estas komunikita laŭ la montara regiona ŝoseo LR-253 sude al Ortigosa de Cameros, la akvobaraĵo ekkonstruita dum la Dua Hispana Respubliko kaj la domareto Peñaloscintos. Nordoriente estas Nieva de Cameros kaj la nacia ŝoseo N-111.
Historio
Estis trovitaj restaĵoj de prahistorio (Bronzepoko) kaj romia epoko.
El Rasillo de Cameros iam apartenis al Ortigosa de Cameros ĝis en 1817 Fernando la 7-a deklaris ĝin villa, post pago de 12 500 realojn al Ortigosa de Cameros.
Dum la Moderna Epoko, El Rasillo prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio. Pro tio, en 1733, Filipo la 5-a liberigis el militservo la lanistoj kaj ŝafopaŝtistoj de Laguna de Cameros, Lumbreras, Pradillo kaj Ortigosa de Cameros.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 407 loĝantoj ĝis 100 en 1970-aj jaroj kaj poste oni rekuperiĝis iomete ĝis nunaj 136.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, forstado, la industrio pri ligno kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, la diglago, mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
2478 Tokai
2478 Tokai estas malgranda, tre hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Tornomaŝino
Tornomaŝino, aŭ tornilo, estas maŝino, kiu apartenas al grupo de la tajlmaŝinoj, kaj kiu utilas por randformi pecojn (normale metalajn, lignajn sed ankaŭ plastajn aŭ aliajn) per deprena metodo.
2478 Tokai
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Toshimasa Furuta elde Tōkai en la Gubernio Ajĉio (Japanio).
Tornomaŝino
Ĉi tiu maŝino precipe konsistas el rado kun specialaj vajcoj por preme fiksi la prilaboratan pecon. Antaŭ la rado estas pinto, kiu servas kiel turnilo por la peco. La parto pli grava de la tornomaŝino estas la tranĉa ilo, kiun oni povas movi laŭlonge de la peca akso kaj perpendikulare al tiu akso (proksimiĝante aŭ malproksimiĝante al la peco).
2478 Tokai
Klasado
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Amara Lago
Amaraj Lagoj, rilatas al Granda Amara Lago (en araba البحيرة المرة الكبرى: al-Buhayrah al-Murra al-Kubra) konektita al la Malgranda Amara Lago (araba: البحيرة المرة الصغرى; transliterumite: al-Buhayrah al-Murra as-Sughra), ili estas salakvaj lagoj kiu estas parto de la Sueza Kanalo, tra kiu la kanalo same fluas. Antaŭ ol la kanalo estis konstruita, ties loko estis okupita de sekaj salaj valoj.
Kune la Amaraj Lagoj havas surfacan areon de ĉirkaŭ 250 km². La kanalo fluas ankaŭ tra la Lago Manzala kaj la Lago Timsah, norde de la Amaraj Lagoj.
Aladár Vendl
Biografio
En 1904 Aladár Vendl ekstudis en la fakon pri biologio-kemio en Universitato de Budapeŝto. Post 1906 li pristudis mineralogion kaj geologion. Li finis tion en 1908 kaj li iĝis helpasistanto en instituto de mineralogio-geologio, en 1910 asistanto. En 1912 li estis geologo de Geologia Instituto, inter 1921–27 en la geologisekcio. En 1914 li iĝis privatprofesoro pri teknika geologio. Dum la unua mondmilito li soldatservis en fronto, poste pasigis tri jarojn en militkaptiteco. En 1926 oni nomumis lin vic-, en 1927 ordinara profesoro en la teknikuniversitato. Li estis dufoje dekano (1933–34 kaj 1935–36), en la 1940–41-a lernojaro rektoro.
2478 Tokai
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Tōkai elde kiu ĝi estis malkovrita.
Tornomaŝino
Por prilabori pecon, oni metas ĝin inter la radon kaj la pinton kaj fiksas ĝin al la rado per la vajcoj. Elektromotoro rapide turnas la radon, do la pecon. La tranĉa ilo deprenas splitojn el la peco, kaj la movado de la ilo faras randformon sur la peco.
2478 Tokai
Duopa sistemo
Per observo de ĝia luma kurbo, D. Higgins, P. Pravec, P. Kušnirák, B. D. Warner, A. Galad, J. Oey, R. Goncalves, W. Cooney Jr., J. Gross kaj D. Terrell malkovris en januaro 2007, ke ĝi konsistiĝas el du korpoj de 8,1 kaj 5,83 km de diametroj, kiuj orbitas ĉirkaŭ baricentro je distanco taksata al 21 km kun periodo de 25,885 horoj, ambaŭ en ligita rotacio.
Tornomaŝino
Laŭ Francisko Azorín torni estas Rondforme prilabori per tranĉa ilo pecon el ligno, eburo, metalo, fiksita sur speciala turniĝanta aparato. Li indikas etimologion el la greka tornos (turno), kaj de tie la latina tornus. Kaj li aldonas la terminojn tornisto, por homo kiu profesie tornas; tornilo, tornilejo.
Historie eble la unuaj tornaparatoj celis torni pecojn de ceramiko por regule prilabori ilin.
Ponto de Sankta Marteno (Toledo)
La Ponto de Sankta Marteno estas mezepoka ponto situanta en la okcidenta parto de la urbo de Toledo, Hispanio, el kiu oni povas rigardi belan panoramon de la urbo. Ĝi estis konstruita danke al la arkiepiskopo don Pedro Tenorio en la 14a jarcento, kiu decidis la definitivan planon de kvin arkoj kaj du turetoj heksagonalaj kaj kun kreneloj en ambaŭ pintoj (skribaĵo sur ŝtono en la tureto elireja referencas al tiu verko). Dum la regado de Karlo la 2-a oni reformis ĝin, plilargigis ties alirojn kaj, post unu jarcento, oni pavimis ĝin. De ambaŭ reformoj restis skribaĵoj en la interna muro de la enireja tureto, kun la imperia blazono flankita de du sidantaj reĝoj.
Estas legendo ke konstruisto eraris en la kalkuloj por la enorma centra arko kaj kiam jam la ponto estis preskaŭ konstruita rimarkis la eraron. Li ne volis malkaŝi la aferon kaj la konstruo pluis, sed li tute sciis, ke kiam pezo venos sur la ponto, tiu rompiĝos kaj kompreneble li tute maltrankviliĝos sen scii kion fari. La edzino, sciinte, iris nokte kaj incendiigis la tutan eltenan lignan konstruverkon. Tio estis konsiderata akcidento. La konstruisto povis korekti la kalkulojn kaj la ponto jam estis konstruita laŭ certa plano. La edzino estas rememorata per skulptaĵo super la arko, tamen vere la bildo estas de la tiama arkiepiskopo, kiu konstruigis la ponton.
Historia monumento
Historia monumento RI-51-0000215
Miklós Lovas
Miklós LOVAS (hungare Lovas Miklós, naskiĝis en 1931 kaj mortis la 18-a de aprilo 2019) estis hungara astronomo.
Li laboris ĉe la Konkoly Observatorio de 1964 ĝis 1995
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris 2 asteroidojn en 1977 kaj 1982 ; du : 93P/Lovas 1 kaj 184P/Lovas 2 ; kaj tri  : C/1974 F1, C/1976 U1 kaj C/1977 D1. Li malkovris ankaŭ 42 supernovaojn.
En 1959 li observis la alfrapon de la sovetunia kosmosondilo Luna 2 sur la lunan surfacon.
La asteroido 73511 Lovas estis nomita en lia honoro.
Ella Kertész
Ella Kertész [kertEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kertész Ella estis hungara aktoro. Ŝiaj nomoj estis post la dua geedziĝo Ella Góthné Kertész (hungarsiteme) Góth Sándorné aŭ Góthné Kertész Ella, pli mallonge Góthné. Ella Kertész naskiĝis la  (laŭ alia informo ) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Verĥnij Tagil
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65453503.
Ella Kertész
Biografio
Ella Kertész frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1897. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Iom poste ŝi edziniĝis al Vilmos Beck, sed post unu jaro ŝi eksedziniĝis. En 1904 ŝi denove edziniĝis al Sándor Góth, samtempe ŝi estis membro de Gaja Teatro. Ekde la 1910-aj jaroj ŝi ofte ŝanĝis teatrojn (Teatro Magyar, Teatro Renaissance, Teatro Katona József, kelkfoje denove Gaja Teatro). Sur la scenejo ŝia ofta partnero estis mem la edzo, sed ili kune okupiĝis ankaŭ pri instruado de junaj aktoroj.
Verĥnij Tagil
La urbo estis fondita en jaro 1716.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 57°23' norde, longitudo 59°56' oriente.
La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo ĉe rivero Tagil (Тагил) (baseno de rivero Tobol (Тобол)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 12.6 mil loĝantojn.
Občina Kamnik
Obĉina Kamnik estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo enhavas 102 komunumojn kaj ĝia areo estas 265,6 km². Komence de 2017 tie loĝis 29 416 homoj. La administra centro estas la urbo Kamnik.
Loko, priskribo
Občina kuŝas en la nordo de centra Slovenio kaj inkluzivas grandan parton de la monteto kaj monta regiono de la Kamnicko-Savinjsk-Alpoj. Ĝia alteco supper la marnivelo estas proksimume 350 m en la sudo ĝis proksimume 2500 m en la nordo.
De nordo ĝis sudo, tra la areo fluas la rivero Kamniška Bistrica. En la urbo Kamnik, la rivero Nevljica fluas en ĝin de la maldekstra.
Funkcias fervoja linio kondukanta al Kamnik, kiu finiĝas ĉi tie.
Najbaraj municipoj estas: Občina Jezersko kaj Občina Solčava en la nordo, Občina Luče, Občina Gornji Grad kaj Občina Nazarje en la nordoriento, Občina Vransko en la oriento, Občina Lukovica en la sudoriento, Občina Domžale en la sudo, Občina Mengeš en la sudokcidento, Občina Komenda, Občina Preddvor kaj Občina Cerklje na Gorenjskem okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el 102 vilaĝoj:
Bela Peč, Bela, Bistričica, Brezje nad Kamnikom, Briše, Buč, Cirkuše v Tuhinju, Češnjice v Tuhinju, Črna pri Kamniku, Črni Vrh v Tuhinju, Gabrovnica, Godič, Golice, Gozd, Gradišče v Tuhinju, Hrib pri Kamniku, Hruševka, Jeranovo, Kališe, Kamnik, Kamniška Bistrica, Klemenčevo, Kostanj, Košiše, Kregarjevo, Krivčevo, Kršič, Laniše, Laseno, Laze v Tuhinju, Liplje, Loke v Tuhinju, Mali Hrib, Mali Rakitovec, Markovo, Mekinje, Motnik, Nevlje, Okrog pri Motniku, Okroglo, Oševek, Pirševo, Podbreg, Podgorje, Podhruška, Podjelše, Podlom, Podstudenec, Poljana, Poreber, Potok v Črni, Potok, Praproče v Tuhinju, Pšajnovica, Ravne pri Šmartnem, Rožično, Rudnik pri Radomljah, Sela pri Kamniku, Sidol, Smrečje v Črni, Snovik, Soteska, Sovinja Peč, Spodnje Palovče, Spodnje Stranje, Srednja vas pri Kamniku, Stahovica, Stara Sela, Stebljevek, Stolnik, Studenca, Šmarca, Šmartno v Tuhinju, Špitalič, Trebelno pri Palovčah, Trobelno, Tučna, Tunjice, Tunjiška Mlaka, Vaseno, Velika Lašna, Velika Planina, Veliki Hrib, Veliki Rakitovec, Vir pri Nevljah, Vodice nad Kamnikom, Volčji Potok, Vranja Peč, Vrhpolje pri Kamniku, Zagorica nad Kamnikom, Zajasovnik, Zakal, Zavrh pri Črnivcu, Zduša, Zgornje Palovče, Zgornje Stranje, Zgornji Motnik, Zgornji Tuhinj, Znojile, Žaga, Žubejevo, Županje Njive
Jean-Claude Duvalier
Jean-Claude Duvalier, kromnomita Bebe Dòk (naskiĝis en Portoprinco, mortis ) estis politikisto de Haitio. Li estis prezidento porviva kaj diktatoro de Haitio inter 1971 kaj 1986, kaj tiele estis la plej juna ŝtatestro de la moderna historio, ĉar akiris la povon kiam li estis 19‑jaraĝa.
Biografio
Li estis la filo de la diktatoro François Duvalier (PapaDoc), kaj laŭ la konstitucio de 1964, alvenis al la prezidenteco porviva post la morto de sia patro en 1971. Tiujare li kreis la roton de la Leopardoj, por kontraŭefiki la memstaran povon de la polico de la eksa reĝimo de sia antaŭanto nome la Tonton Macoute, sed kun sama rezultoj: terurigi la loĝantaron.
Li edziĝis kun Michèle Bennett, mulato apartenanta al la haitia alta klaso. Ŝi havis negativan influon por lia regado, ĉar ŝi estis konata pro siaj grandaj elspezoj pri juveloj kaj vestoj, dum malriĉeco mortigis la loĝantaron.
Insurekcio finigis lian regadon je la 7‑a de februaro de 1986, post la retiro de la milita kaj ekonomia apogo de Usono kaj pro puĉo de la armeestro, Henri Namphy.
Post lia eksigo, Duvalier kaj lia familio ekziliĝis en Francion. En 1994, li devis rezigni sian francan sidejon, ruinigita de senlimaj disipado kaj malŝparo.
En 2005, Duvalier anoncis sian intencon reveni en Haition por kandidati al la prezidenta balotado de Haitio la sekvan jaron, laŭ la Partio de la Nacia Unio, sed li ne povis enskribiĝi en la balotejo. En 2007, per mesaĝo, diskursis en franca kaj petis publike pardonon al la haitia popolo pro malhumaneco de sia eksa diktatoreco, sed ĝenerale tio estis malatentata de plimulto de la haitianoj inklude la prezidenton de la Respubliko, René Préval.
Reveno
La 16‑an de januaro 2011, li revenis patrujon post 25 jaroj por "helpi la patrolandon" laŭ propra deklaro. Akompanata de sia koramikino Véronique Roy, li estis jam atendata fare de iamaj kunlaborantoj, ekspartianoj kaj ĵurnalistoj. Du tagojn poste, oni arestis lin en la ĉefurba luksa hotelo "Karibe" por transporti lin al la prokurorejo por pridemandoj. Tamen li sukcesis ricevi liberigon kaj nuran devigon esti ĉiam je la dispono de la justico. Laŭ indikoj de la advokato malliberigo de Duvalier neniel akordas kun la haitiana konstitucio. La prokuroro ekis proceduron kontraŭ lin pro korupteco, misuzo kaj ŝtelo el la nacia fisko.
Donges
Donges estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dongeois.
Ŝamoto
Ŝamoto estas fajrorezista duonproduktaĵo, kiu je 25 ĝis 45 elcentoj konsistas el aluminia oksido.
La krudmaterialoj por produkti ŝamoton estas la argilo, ardeza argilo aŭ kaolino, kiuj estas bakitaj ĝis plena akvoperdo, plej ofte al sintrado en ŝakto- aŭ tuboforno. La baka proceso okazas ĉe la temperaturo de 1000 ĝis 1500 °C, kaj konvene al tio oni distingas inter arda, normala kaj malmola ŝamoto.
La bakado havas decidan signifon en tio, ke post malalta komenca bakada temperaturo, la dua bakado (ekz ĉe. ŝamota briko) kaŭzas postan ŝrumpiĝon. La pli rapida temperatura altiĝo kaŭzas la t.n. postkreskon, se pro antaŭtempa vitroformiĝo, la organikaj eroj troviĝeblaj en la argilo ne povas senreste elbakiĝi.
Oni strebas al maksimuma mulitformado. Kun la hipotezo, ke la tuta aluminia oksido partoprenas en la krudmaterialo je la mulitformado, la mulita porporcio estas de 35 ĝis 62%. En pliaj fazoj povas esti de 15 ĝis 50% vitrofazo, 10 ĝis 25% kristobalito kaj 5 ĝis 15% restkvarco.
Aldono de sablo estigas ŝamoton riĉan je SiO2, kiuj havas precipe konstantan volumenon ĉe terma bezonego. Aldono de MgO kondukas al reago al Cordierit, kiam la ŝamoto montras etan varmoetendan koeficienton.
Ŝamota briko havas specifan varmokapaciton de 1,00 kJ/(kg K). Por kompari: normala argila briko havas nur 0,86 kJ/(kg K), sed akvo 4,19 kJ/(kg K).
Oni uzas ŝamotojn en masonaĵoj de
kaj kiel varmorezervilo en elektra hejtado
Champlitte
(prononco [ʃɑ̃plit]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(68372) 2001 PM9
(68372) 2001 PM9 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero.
Kahelo
Kahelo estas tabulo el bakita kaj glazurita argilo aŭ similaj fortikaj materialoj kiel ceramikaĵo, ceramiko, ŝtono, ardezo, porcelano kaj vitro, kaj ĝi estas uzata por pavimi kaj tegi plankojn kaj murojn, en banĉambro, kuirejo; la fornon, kamenon ktp., kaj ankaŭ objektojn kiel la supra surfaco de tabloj.
Laŭ Francisko Azorín Kahelo estas Plato el iu ajn materio, krom ligno, uzata por pavimi aŭ tegi internon de domo. Li indikas ankaŭ terminon kaheli por Tegi surfacon per kaheloj.
NGC 2338
NGC 2338 estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Kantono Skamania (Vaŝingtonio)
Kantono Skamania [skamEjnja] (angle: Skamania County) estas administra unuo en suda parto de la usona ŝtato Vaŝintonio. Ĝia administra sidejo situas en la plej granda urbo en la kantono, Stevenson. La kantono kovras surfacan areon de 4 361 km², el kio 71 km² estas akvo.
Historio
La parlamento de Vaŝingtona Teritorio kreis la kantonon la. Ĝia nomo devenas de ĉinuklingva vorto kun la signifo "rapida akvo", aludanta Kolumbion, kiu formas ĝian sudan limon.
Vidu ankaŭ
Kantonoj de Vaŝingtonio
Administra divido de Brazilo
La Federacia Respubliko Brazilo estas dividita en 26 federacierojn (subŝtatoj) kaj unu rekte federacieran distrikton (Distrito Federal do Brasil). Kiel malsupra memstara administra nivelo sub federacieroj ekzistas la municipoj. La federacia distrikto konsistas esence el la urbo Braziljo.
La subŝtatoj de Brazilo grupiĝas en kvin regionegoj, kiel montras la supra mapo dekstre.
Municipoj
La municipoj (portugae Municípios) transprenas la esencajn administrajn taskojn. Entute nun (2015) ekzistas 5570 tiaj municipoj. La federaciero Minas-Ĝerajso havas per 853 la plej multajn municipojn.
Aparte grandaj urboj, ekzemple San-Paŭlo kaj Rio-de-Ĵanejro, estas subdividitaj en subprefektujoj (subprefeituras). San-Paŭlo disponas pri 31, Rio-de-Ĵanejro pri 7 subprefektujoj.
La urboj Braziljo kaj Rio-de-Ĵanejro estas pokaze subdividitaj en administrajn regionojn, je kio la 33 administraj regionoj de Rio-de-Ĵanejro fakte estas subprefektujoj.
Statistika subdivido
Ne al la administraj unuoj apartenas la regionoj (ankaŭ nomataj grandregionoj) formitaj pro statistikaj kaŭzoj. Tiuj ĉi estas subdividitaj en mezoregionojn kaj etregionojn. Tiuj ĉi ne estas teritoria korporacio. Ekzistas nun kvin grandregionoj en Brazilo.
Nordo (Região Norte)
La Nordo konsistigas 45,27 elcentojn de la brazila teritorio. Samtempe ĝi estas la regiono kun la dua plejmalmultaj loĝantoj, nome 15.864.454 dum la popolcenso de 2010.
La okcidento de la norda regiono estas industrie malmulte evoluinta kaj ne bone malfermita. Anstataŭe ĝi hejmigas per la amazona baseno la plej grandan ekologian sistemon de la mondo.
Filipo
Filipo estas virnomo originas el la greka Philippos, signifanta ĉevalamiko. En kelkaj landoj ĝi ankaŭ estas uzata kiel familia nomo.
Administra divido de Brazilo
Nordo (Região Norte)
Al la Regiono Nordo apartenas la federacieroj:
Filipo
Pliaj variantoj
El mallongiĝintaj variantoj estiĝis pliaj familiaj nomoj:
Administra divido de Brazilo
Nordoriento (Região Nordeste)
Proksimume kvarono de la brazilanoj, precize 53.081.950 loĝantoj, vivas en la Regiono Nordoriento. La regiono estas kulture multvaria. Ĝin stampis la portugala kolonia regado, la afrika kulturo de la iamaj sklavoj kaj ne laste indianaj influoj.
Mezokcidento (Região Centro-Oeste)
La regiono, per 14.058.094 loĝantoj, la plej malriĉa je loĝantoj dankas sian gravecon precipe al sia riĉeco je krudmaterialoj. La Regiono Mezokcidento tamen ne estas bone malfermita, sed oni klopodas fortikigi ĝin. Unu rimedo tiucela estis interalie la translokado de la ĉefurbo al Braziljo.
Sudoriento (Região Sudeste)
En la Regiono Sudoriento vivas per 80.364.410 loĝantoj proksimume 42 % de la brazilanoj kaj pli homoj ol en ĉiu alia latinamerika lando. Per la aglomeraĵoj San-Paŭlo kaj Rio de Janeiro ĉi tiu regiono estas la ekonomia motoro de la lando.
Oksikoko
Oksikoko striktasence estas specio de vakcinio (Vaccinium oxycoccos).
Administra divido de Brazilo
Sudo (Região Sul)
La Regiono Sudo estas la plej malgranda regiono de Brazilo. La klimataj kondiĉoj similas al tiuj de suda Eŭropo. La regiono montras klare kulturajn influojn de germanaj kaj italaj enmigrintoj, kiuj prefere ekloĝis en ĉi tiu regiono. Proksimume 85 elcentoj de la 27.386.891 loĝantoj estas blankuloj.