cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Calw
Calw estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Calw de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj estas ties administra centro. Krome ĝi apartenas al la distriktaro Karlsruhe kaj al la Regiono Norda Nigra Arbaro de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rolo politika kaj industria
La urbo estas administrada sidejo kun multaj klerigadinstitutoj kaj refreŝiĝloko.
Ĉefaj industribranĉoj estas - krom la fremdultrafiko - la tekstilaĵa, lignaĵa, ledaĵa kaj elektroteknika.
Cham (Supra Palatinato)
Cham - prononco, ne aŭ  kiel mise supozas multaj germanlingvanoj - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Cham kaj en la distriktaro Supra Palatinato (Oberpfalz) de la federacia lando Bavario kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Calw
Historio
La urbo estis setlejo ĉirkaŭ burgo de la grafoj de Calw, kontruita ĉirkaŭ en 1100. En la 13-a jarcento la calwanoj ricevis la urbajn rajtojn. Dum la 16-a jc la urbo estis somera rezidejo de la dukoj virtembergaj.
Cham (Supra Palatinato)
Famuloj
En Cham naskiĝis hungara kajakisto Csaba Giczy.
Ukraina kuirarto
Al Ukraina kuirarto, kiu havas kelkcentjaran historion, apartenas:
Cham (Supra Palatinato)
Partnera urbo
Partnera urbo estas la samnoma komunumo Ĥamo (germane Cham) en Kantono Zugo, Svislando.
Calw
Historio
En la jaro 1975 oni unuigis la urbon Calw kun Hirsau, en kies paroĥa preĝejo troviĝas partoj de la malnova baziliko (1059-71). Tre gravis iam la reformama benediktana Monaĥejo Hirsau; hodiaŭ Hirsau estas urboparto de Calw.
Clausthal-Zellerfeld
Clausthal-Zellerfeld estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Goslar de la federacia lando Malsupra Saksio en la okcidenta parto de la montaro Harz ĉirkaŭ 500 m super marnivelo. Fine de 2013 ĝi havis 15,769 loĝantojn. La urbo konsistas el la du centroj Clausthal kaj Zellerfeld kiuj estas la plej grandaj urbetoj en la komunumaro (Samtgemeinde) Oberharz kiuj enhavas entute proksimume 15.000 homoj. Al ĝi apartenas la vilaĝoj Buntenbock (sude), Wildemann (okcidente) kaj Schulenberg (nord-oriente).
Inkscape
Inkscape estas malfermkoda programo por krei kaj modifi vektorajn ilustraĵojn. Ĝia ĉefa datumaranĝo estas la W3C-normo Streka Vari-skala Grafiko, kaj ĝi ankaŭ subtenas aranĝojn kiel PDF kaj PostScript.
Clausthal-Zellerfeld
Historie la urbo disvolviĝis en tiatempe malfacile atingebla montara regiono pro minaj agadoj (plumbo kun arĝento kaj iom da oro) kiuj estis ankaŭ la radikoj de la hodiaŭa teknika universitato (TU Clausthal) kun ĉirkaŭ 3.000 gestudentoj. La fama bakteriologo kaj Nobel-premiito Robert Koch (1843 - 1910) naskiĝis en Clausthal. La domo ankoraŭ same troviĝas en la urbo kiel la domo kie li vivis dum sia junaĝo.
Inkscape
La programo uzas la ilaron GTK+ kaj estas ĉefe kreita por Linukso, sed estas ankaŭ disponebla por Microsoft Windows kaj OS X. Ekde februaro 2007, ekzistas Esperanto-traduko de la programo.
La programo povas eksporti desegnon al la rastruma aranĝo PNG.
Calden
Calden - prononco  - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kassel de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Kaselo, kaj norda triono de la federacia lando. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. havas areon de kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Trafiko
4 kilometrojn okcidente de la okcidenta komunumorando situas la germana aŭtovojo A44, kiu okcidente gvidas al Dortmund, la Ruhr-regiono kaj plu ĝis la limo inter Germanio kaj Belgio, kaj oriente plugvidas ĝis oriente de Kaselo, kie nur mankas kelkaj kilometroj ĝis la urbo Eisenach - tamen praktike la plej proksima alveturejo al la aŭtovojo distancas 12 kilometrojn de la komunumocentro. Ĉe Kaselo ankaŭ konektiĝas la nord-suda germana aŭtovojo A7, kiu norde ligas al Hamburgo, Flensburg kaj Danio, kaj sude al Aalen, Füssen kaj Aŭstrio. Krome en Kaselo ankaŭ estas ICE-rapidtrajna stacidomo, kie same nord-sudaj konektoj ligas al Hanovro kaj Hamburgo norde kaj al Frankfurto ĉe Majno sudokcidente aŭ al Nurenbergo sudoriente.
Celle
Vindindaĵoj
Posedas la urbo bonege konservitan urbokernon kun multaj framskeletaj domoj, vastaj verdaj zonoj (kiel la t.n. Francan Ĝardenon) kaj unu el la plej grandaj ĝardenoj de kuracplantoj en Eŭropo.
La plej konata konstruaĵo estas kastelo el la 13-a jarcento, kiu alikonstruitis poste renesancstile. Kontraŭe al la kastelo troviĝas la famekonata kaj antaŭ nelonge nove aranĝita Bomann-muzeo kun kolektoj variaj pri popolartaĵoj el tuta Malsupra Saksio.
Multajn vizitantojn allogas ĉiun jaron aŭtune ĉevala parado de la Landa Ĉevalbredejo de Malsupra Saksio. En Wietze, malmultajn kilometrojn okcidente de Celle, estas la Germana Naftomuzeo sur la grundo de en 1963 fermita ekspluatejo, kiu de malproksime videblas pro la drilturo.
Historio
La je la fino de la 10-a jarcento unuafoje dokumente menciita komunumo novkonstruitis en 1292 je kelkaj kilometroj pli oriente kaj ricevis la urbajn rajtojn en 1301. Pro la kreskanta graveco kiel navigacia centro por la rivero Aller la urbo rapide grandiĝis. De 1371 ĝis 1705 Celle estis la rezidejo de la princolando Lüneburg. Kiam sur aliaj riveroj (i.a. Elbo kaj Weser estis ŝipitaj pli kaj pli multe da varoj, ekis ekonomia malfloreto de Celle.
Rahman Rahi
Rahman RAHI [rahmaan raahii; رَحمان راہی] (n. la 6-an de marto 1925, en Srinagaro en Brita Hindio kaj mortis la 9-an de januaro 2023 en Srinagaro, Barato) estis poeto, tradukisto kaj kritikisto kiu verkis en la kaŝmira. Li gajnis la premion Gjanpith—la plej prestiĝa beletra premio de la barata registaro—por la jaro 2004. Li estas la unua premiito en la kaŝmira lingvo de la Gjanpith. Jam en 1961 li gajnis la premion de la barata beletra instanco Sahitya Akademi por lia poemaro Nawroz-i-Saba, kaj gajnis la registaran honoron Padma Ŝri en la jaro 2000.
Inter liaj verkoj estas: Sana-Vani Saaz (poemoj), Sukhok Soda (poemoj), Kalam-e-Rahi (poemoj), Nawroz-i-Saba (poemoj), Kahwat (literaturaj eseoj), Kashir Shara Sombran, Azich Kashir Shayiri, Kashir Naghmati Shayiri, Baba Fareed (tradukaĵo), Saba Moallaqat, Farmove Zartushtan, Seyah Rudi Jerean Manz (aro de kaŝmira poezio) and Koesher Shyiree Te Waznuk Surati Hal (La kaŝmira poezio kaj ĝia aktuala stato).
Li komencis sian karieron kiel oficiisto en la registaro, kaj aliĝis al la Asocio de Progresemaj Verkistoj, de kiu li iĝis la Ĝenerala Sekretario. Li poste laboris kiel redaktoro en la urdua taĝĵurnalo Khidmat. Li magistriiĝis en la persa (1952) kaj en la angla (1962) de la universitato Jammu and Kashmir, kie li ankaŭ instruis la persan.
Eksteraj ligiloj
Anoncoj de la premio Gjanpith en la tagĵurnaloj The Hindu, Indian Express , kaj Greater Kashmir
Camburg
Camburg estas urba loĝloko en Germanio. Ĝis la fino de la jaro 2007 temis pri sendependa administra komunumo, ekde la 1-a de januaro 2008 pri parto de la komunumo Dornburg-Camburg. Ĝi troviĝas en la norda oriento de la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 2917 loĝantojn.
Camburg situas borde de la rivero Saale.
Historio
La regiono de la eturbo de ĉe Saale jam frue setlitis pro ke la du patronecoj de en respektive apud Camburg situantaj kirkoj Sankta Laŭrenco (hodiaŭ: Sankta Triunuo) kaj Sankta Ciriako oftis en la norde najbarantaj teritorioj de Saksio-Anhaltio ekde la 10-a jarcento. La jam dum prahistorio enloĝata t.n. Klausloch, antro ĉe la Saale-bordo norde de Camburg, uzitis eble dummezepoke kiel ermitejo. En la 11-a jarcento iĝis burgo kaj strata bazaro ĉe la kruciĝo de du longdistancaj komercvojoj; unu el ili venis el Bad Sulza kaj krucis tie ĉi la riveron Saale. Burgposedanto estiĝis eble la el la Dinastio Wettin originanta grafo Vilhelmo el Camburg kiu spektblas en la figuraro de la altarejo de la Katedralo de Naumburg. De tiam Camburg estis en posedado de la Wettin-oj. Setlejo pli malnova kontraŭe al la burgo ĉe la uesta bordo iĝis post 1150 fortikigita bazarplaco. La bazara kirko Sankta Laŭrenco menciitis unuafoje en 1219. En 1373 la anoj ricevis la urbajn privilegiojn laŭ naumburga modelo. Ĉe la landarsepariĝo wettina la urbo venis en 1485 ĉe al alrbertida kaj en 1547 ĉe la ernestida. Post pluraj posedantŝanĝoj ĝi apartenis inter 1707 kaj 1828 al la Duklando Saksio-Gotao-Altenburg kaj ĝis 1918 al la Duklando Saksio-Meiningen. Liberiĝo de la naziadiktaturo fare de la Usona Armeo iĝis en aprilo 1945 kion sekvis sovetia okupado en julio 1945 ĝis Turniĝo. Ekde 1994 Camburg apartenis al Distrikto Saale-Holzland.
Büsingen am Hochrhein
Büsingen am Hochrhein estas komunumo de Germanio. Ĝi estas eksklavo en la svisa Kantono Ŝafhaŭzo, kiu apartenas al la distrikto Konstanz, al la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj al la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Germana enklavo en Svislando
Büsingen siutas ĉe la bordo de la rivero Rejno kaj estas komplete ĉirkaŭita de svisa teritorio. Ĝ limas norde al la Kantono Ŝafhaŭzo kaj sude al la rivero Rejno, je kies alia flanko troviĝas la Kantonoj Zuriko kaj Turgovio. Por atingi el Büsingen la ceteran teritorion de Germanio, necesas trairi svisan teritorion kaj ĝis ekvalidiĝo de la Ŝengentraktato en somero 2008 necesis transiri la svis-germanan doganejon.
Ekzistas aparta ŝtata traktato inter Germanio kaj Svislando, kiu reguligas la rilaton inter Germanio kaj Svislando rilate la komunumon Büsingen.
Valuto
Dum longa tempo oni en Büsingen akceptis ekskluzive svisajn frankojn ĝis nova leĝo en la 1980-aj jaroj devigis la komunumon Büsingen ankaŭ akcepti germanajn markojn kaj nuntempe eŭrojn. Tamen eblas ĉie en Büsingen ankaŭ pagi per svisaj frankoj kaj la franko daŭre estas la preferita valuto, ĉar la plej multaj loĝantoj de Büsingen laboras en Ŝafhaŭzo aŭ en la Kantono Zuriko kaj gajnas sian salajron en svisaj frankoj.
Blankaflugila tringo
La Blankaflugila tringo, Prosobonia ellisi, estas formortinta membro de la granda familio de vadbirdoj nome Skolopedoj, kiu estas endemismo de insularo Moorea de Franca Polinezio, kie loka loĝantaro nomas ĝin te-te en sia lingvo de Tahitio.
Estis kolektitaj du ekzempleroj de William Anderson en 1777 dum la tria vojaĝo de kapitano James Cook sed ambaŭ malaperis kaj la specio ekstingiĝis dum la 19a jarcento. La ununura pruvilo de ties iama ekzisto estas notoj de Anderson kaj la priskriboj faritaj el ili, pentraĵo de William Ellis (ligo sube) kaj telero de J. Webber kiu verŝajne priskribas alian ekzempleron.
Tiuj montras iome pli helbrunan birdon ol la tahitia ekzemplero, kun neniu blanka punkto malantaŭ okulo, pli rimarkinda helruĝeca okulringo, du blankaj flugilstrioj kaj ruĝecaj flugilplumoj. Unu el la ekzempleroj de Latham havis flavajn krurojn kaj piedojn. La precizaj rilatoj inter la birdo de Moorea kaj la Tahitia tringo, P. leucoptera, ne estas ankoraŭ entute solvita.
Eoghan Rua Ó Súilleabháin
Eoghan Rua Ó Súilleabháin (elparolata oo-an rua oo suu-il-av-aain), 1748-84 naskiĝis preskaŭ samloke kiel Aogán Ó Rathaile 20 jarojn post ties morto. Kvankam li verkis en la sama riĉa literatura irlanda lingvo, lia temaro kaj vivkondiĉoj radikale malsamis de la vivo de Ó Rathaile. Eoghan Rua neniam konis la monan riĉecon kaj noblajn vivkondiĉoj de ĉi-lasta.
La irlanda kamparano kromnomis Eoghan Rua 'Eoghan an Bhéil Bhinn' (Eoghan de la dolĉa buŝo) pro sia riĉega kaj muzikeca poezia lingvaĵo.
Im leabaidh aréir (En mia lito hieraŭ nokte) Ceo Draíochta (Magia Nebulo) A Chara mo Chléibh (O amiko de mia brusto) I Sacsaibh na Séad (En Anglio de la Juveloj)
Li laboris plejparte kiel laboristo kaj kiel instruisto. Li devis multe vojaĝi, pro sia amo al multaj virinoj kiu ofte tiris lin en konflikton kun la katolikaj pastroj, kaj pasigis kelkajn jarojn en la angla mararmeo, kie li verkis anglan poemon pro sia admiralo, 'Rodney's Glory".
Rusa kuirarto
Rusa kuirarto estas aro de pladoj, kiujn oni kutime povas manĝi en Rusio. Kelkaj el tiuj pladoj oni povas manĝi ĉie en la mondo en rusaj restoracioj, kelkaj eble ne estas pure rusaj, sed estas ege ŝatataj kaj konataj en Rusio.
Fiŝaj pladoj
Inter plej ŝatataj pladoj de la loĝantoj de la Norda Rusio kaj Siberio estas fiŝrabotaĵo.
Varenikoj
Varenikoj (ukraina - вареники) kune kun barĉo kaj saloo estas vizit-karto de la ukraina kuirarto. Ili estas etaj pasto-kovertoj, triangulaj aŭ duon-rondaj, farĉitaj per: kuirita terpomo, kazeo, acid-brasiko, viando, fazeolo, fungoj, fruktoj aŭ beroj.
Al varenikoj estis dediĉitaj popolaj kaj aŭtoraj poemoj kaj kantoj. Monumentoj al vareniko estis starigitaj en Glendon (Alberto, Kanado), 1989 kaj Ĉerkasi (Ukrainio), 2006.
De 1999 la plej eminenta kuiristo de Ukrainio ricevas premion "La Ora Vareniko".
Kvaso
Kvaso (de ruse квас) estas freŝiga trinkaĵo, havanta pro fermentado iomete da alkoholo, acido kaj karbona gaso.
Kiel fari kvason hejme: Komence necesas sekigi en bakujo pecojn de sekala pano, ĝis ilia koloro iĝas malhelbruna. Poste aldonu bolakvon (80 °C) kaj atendu kvar horojn. La infuzaĵon filtru, aldonu sukeron kaj giston. Metu la ujon en varmetan lokon. Post ok horoj refiltru kaj malvarmigu la infuzaĵon.
Ankaŭ kvaso estas ĉefa ingredienco de la populara rusa malvarma supo — okroŝko (ruse окрошка), kiun oni preferas kuiri kaj manĝi somere.
Jurfilozofio
Jurfilozofio estas branĉo de filozofio, kiu pritraktas la filozofiajn fundamentojn, kiuj regas la kreon kaj la aplikadon de juro. Ĝi serĉas respondojn por demandoj kiel kio estas juro? Kia estu juro? Kio pravigas juron? Kio estas la kriterio de justo de juro? Kial juro estas deviga? Kio estas konstanta en la historio de juro en diversaj socioj? Se juro ŝanĝiĝas, ĉu eblas trovi la kialojn de ĝiaj ŝanĝiĝoj?
Krom serĉi respondoj por tiaj demandoj, esplorataj per logiko kaj rezonado, ankaŭ estas tasko de jurfilozofio kritiki jurajn normojn laŭ valoroj pri justo kaj sekuro.
Morso (trinkaĵo)
Morso (ruse морс) estas rusa dolĉa refreŝiga nealkohola trinkaĵo, farata el freŝaj aŭ sukerigitaj beroj. Ĝi similas al kompoto, sed kompare al ĝi oni ne kuiras berojn, sed forte dispremas ilin, aŭ simple lasas ilin sukeriĝi kaj poste aldonas akvon al ili sen aldoni plian sukeron. Kvankam eblas uzi multajn fruktojn por morso, oni plej kutime faras nur "bierajn morsojn" (ruse ягодный морс), ekzemple el oksikoko, frago, sorpo kaj aliaj sovaĝe kreskantaj beroj.
Muhamad ibn Abd al-Ŭahab
Muhamad ibn Abd al-Ŭahab, محمد بن عبد الوهاب, kun plena araba nomo Muḥammad ibn ʿAbd al-Ŭahhāb ibn Sulajmān ibn Ali ibn Muḥammad ibn Aḥmad ibn Raŝīd at-Tamīmī; ankaŭ "Abdul Ŭahab" aŭ "Abdul Vahab" (naskiĝis 1703 en Naĝdo; mortis la ), estis islama teologo kiu venis el Naĝdo, nun Sauda Arabio, kaj kreis la vahabisman movadon.
Al-Ŭahab volis ke la islamanoj reiru al la fundamentoj de sia religio, rifuzante reformojn kaj idol-adoron. Li kondamnis multajn sufismajn kutimojn, ekzemple la kutimon preĝi al sanktuloj, kiel formoj de idol-adoro, ĉar laŭ li islamanoj nur preĝu al Dio mem. Li ankaŭ kondamnis la kutimon celebri la naskiĝtagon de la profeto Mohamedo pro la sama kialo.
Al-Ŭahab faris interkonsenton kun Muhammad bin Saud, la ĉefo de la sauda tribo, laŭ kiu ĉiuj teritorioj konkeritaj de tiu tribo sekvu liajn instruojn. Dum la venontaj jarcentoj, la Saudoj konkeris multege da lando kaj kreis la ŝtaton de Sauda Arabio, kiu nuntempe estas ankoraŭ regata de la familio Saud. Ĝis hodiaŭ la vahabisma speco de islamo estas ŝtata religio de Sauda Arabio.
Parabolo de la kaverno
La parabolo de la kaverno estas parabolo uzita de la greka filozofiisto Platono en La Respubliko.
La parabolo estas rakontita kaj poste interpretita de la rolulo Sokrato en la eko de la sepa parto. Ĝi temas pri ilustraĵo pri la maniero je kiu ni povas liberiĝi el nescia stato (kaverna malhelo) pere de vero (suna lumo). Tiel Platono klarigas sian teorion pri la ekzisto de du mondoj: la sentebla mondo (konata per sentumoj) kaj la idea mondo (atingebla nur per rezonado).
La Alegorio de la Kaverno
En domo subtera, viroj estas en ĉenoj. Ili ne vidis rekte la lumon de la suno, ili sole konas la malfortan radion kiu alvenas al ili. Vidas nur la ombron de malklara io kaj iun. De sonoj ili sole konas eĥojn.
Se iu elĉeniĝus kaj elmoviĝus cedigate, ĝi blindigos kruele per la lumo stranga. Ĝi doloros.
Tahitia tringo
La Tahitia tringo, Prosobonia leucoptera, estas formortinta membro de la granda familio de vadbirdoj nome Skolopedoj, kiu estas endemismo de insularo Tahitio de Franca Polinezio.
Aspekto
Bazita ĉe Zusi & Jehl (1970): Malgranda (ĉirkaŭ 18 cm longa), tutkolora tringo, bruna sube, pli malhela supre, kun blanka makulo ĉe flugiloj. Krono, vizaĝoflankoj, kolo ĝis flugiloj kaj dorso estas fulgobrunaj, pli malhelaj dorse kaj flugile. Eta blanka makulo estas supre kaj sube okulo. Mentono blankeca. Pugo kaj subaj partoj ruĝecaj kaj same flugilbordoj. Subflugiloj brunaj kun helaj bordoj. Centraj vostoplumoj estas fulgobrunaj kun ruĝecaj pintoj. Aliaj ruĝecaj kun fulgobruna striado.
La beko estas nigreca, suba mandiblo iome pli hela, maldika kaj mallonga, kiel tiu de insektivoro paserino pli ol tiu de vadbirdo. La kruroj estas verdecaj. La piedfingroj ne estas retaj. Helruĝa okulringo kaj irizo malhelbruna.
Oni supozas, ke la Tahitia tringo loĝis apud etaj riverfluoj.
Du (eblaj) ekzempleroj, atingitaj en Moorea de William Anderson inter septembro kaj oktobro de 1777, formis la bazon por la priskribo de la Tahitia tringo. La 3 ekzempleroj kiuj estis menciataj de John Latham en 1787 estis diferencaj uno disde la aliaj, sed la ununura restanta, (Naturalis-RMNH 87556), povas esti certe identigita kun neniu el ili kaj eĉ oni ne povas certigi kiamaniere ĝi atingis la muzeon, sed eble ĝi estis akirita en 1819 kun aliaj ekzempleroj de Forster (Stresemann, 1950). Krome, estas pentraĵo de Georg Forster farita pri la origina ekzemplero kaj bela litografio rekonstruita de John Gerrard Keulemans.
Iamaniere la ekzemplero kongruas pli bone kun la tahitia birdo de la pentraĵo de Forster, ol kun la mooreaa birdo; alia pentraĵo de William Ellis kaj telero de J. Webber, supozeble priskribanta la alian ekzempleron iĝas restantan pruvilon, diferenca laŭ koloro de flugiloj kaj kapo. Ĉu tiuj du formoj estis vere specioj, subspecioj aŭ simple variaĵoj pro aĝo aŭ sekso ne povas esti certigita, sed ĝis nun ili estis konsiderataj plie kiel apartaj specioj.
Ostoj de rilata formo troviĝis en Mangaia en insularo Kuk. Verŝajne ne oni pristudos ilin tuje: scienca priskribo bezonus sukcesan forigon kaj analizon de DNA ambaŭe el ostoj kaj el ekzemplero de Leiden (kiu suferus riskon dum forigo de la karnotolaĵo), aŭ kolekton de sufiĉa kvanto da materialo el tahitia aŭ la mooreaa ekzempleroj por certigi la rilaton de la birdo de Mangaia per analizo de osteologio. Ambaŭ ebloj ŝajnas tre malproksimaj.
Distrikto Kassel
La distrikto Kassel (Landkreis Kassel) situas en la samnoma distriktaro de la germana federacia lando Hesio. Najbaras norde kaj oriente al federacia lando Malsupra Saksio, nordokcidente al lando Nordrejn-Vestfalio, okcidente la hesia distrikto Waldeck-Frankenberg, sude la distrikto Schwalm-Eder kaj sudoriente al distrikto Werra-Meißner. La eksterdistrikta urbo Kassel (Kaselo), sidejo de la distrikta administrejo, preskaŭ komplete estas ĉirkaŭata de distrikta areo.
Distrikto Gießen
La distrikto Gießen [Gisn] situas en la samnoma distriktaro de la germana federacia lando Hesio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma universitata urbo, kiu havas specialan statuson. La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno.
Distrikto Kassel
Urboj kaj neurbaj komunumoj
Nombroj de loĝantoj fine de inter krampoj
Distrikto Gießen
Najbaras la hesiaj distriktoj Marburg-Biedenkopf, Lahn-Dill, Vogelsberg kaj Wetterau.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj la nombroj de loĝantoj fine de )
Hofgeismar
Gefiloj de la urbo
Nataly von Eschstruht
Finnlanda Esperantista Junulara Organizo
Finnlanda Esperantista Junulara Organizo (FEJO) estas Landa sekcio de TEJO en Finnlando kaj junulara membro-asocio de Esperanto-Asocio de Finnlando. Ĝia celo estas disvastigi esperanton inter junularo, ligi junajn esperantistojn en Finnlando kaj uzi esperanton por avantaĝo de junularo. FEJO estis fondita en la jaro 1977.
Agado
Junularaj Esperanto-renkontiĝoj, FEJO-semajnfinoj, okazas ĉirkaŭ dufoje en jaro en ajna parto de Finnlando.
En 2000 kaj 2005 FEJO kunorganizis KEF en Helsinki.
FEJO-Tendaro
Ekde 2007 FEJO organizis FEJO-Tendaron preskaŭ ĉiusomere, kutime en trankvila loko en la kamparo. Malgraŭ la nomo de la aranĝo, la plejparto de la partoprenantoj dormis en domoj.
Membro-asocioj
FEJO havas du membro-asociojn:
La Diskejo de FEJO estas servo realigita de FEJO.
Historio
FEJO estis fondita en la jaro 1973, kiam Esperanto-klubo Lingvoponto en Kuopio (orienta Finnlando) organizis kvintagan junularan kongreson. Tiu fondo de FEJO ne tamen atingis oficialan registradon kaj ĝia agado forvelkis dum la sekva jaro.
Denove oni fondis FEJO-n la 26an de februaro 1977. Post tio FEJO estis registrita en la oficiala asocia registro de Finnlando kaj kiel membroasocio de EAF kaj landa sekcio de TEJO.
Dum sia historio FEJO kutime havis kelkajn dekojn da membroj. La plej grandaj membraroj estis en la komenco de la 1980aj jaroj, ĉ. 50 ordinaraj kaj 30 subtenaj membroj. Tiutempe la maksimuma aĝo por ordinaraj membroj estis 25, pli aĝaj ol tio estis subtenaj. En la komenco de la 1990aj jaroj FEJO ŝanĝis sian statuton tiel, ke ekde tiam la aĝolimo de ordinaraj membroj estas 30 jaroj.
Elstaraj okazoj en la historio de FEJO estas la grandaj internaciaj eventoj aranĝitaj de la asocio:
Dum sia ekzisto FEJO eldonis sian propran asocian informilon, kiu nomiĝas FEJO-Bulteno. Ĝi aperis jen en la formo de vera gazeteto, kun artikoloj kaj ilustraĵoj, jen en la formo de letero al la membroj.
Krom la Bulteno aperis ekde jaro 1985 ĝis jaro 2002 gazeto Kvinpinto, kiun faris kunlabore la junularaj Esperanto-organizoj FEJO, SEJU en Svedio, NJE en Norvegio kaj DEJO en Danio.
Inter la jaroj 1977 kaj 1991 FEJO plej ofte aranĝis renkontiĝon "Someraj Tagoj", kutime unu semajnfinan, sed kelkfoje pli longan. La nombro de partoprenantoj variis inter dekoj kaj malmultoj. Somerajn tagojn partoprenis ofte ankaŭ eksterlandanoj. En 1991 ĝi ne okazis pro manko de aliĝintoj kaj ankaŭ en la sekvintaj jaroj la evento ne reviviĝis. Poste la ordinaraj eventoj estas nomitaj FEJO-semajnfinoj. Tiujn oni organizas iom malregule en ajna tempo de jaro, laŭ intereso kaj eblecoj de la aktivuloj; ofte dum ĉiu sezono de la jaro.
Ekde 2007 FEJO organizis FEJO-Tendaron preskaŭ ĉiusomere, kutime en trankvila loko en la kamparo. Malgraŭ la nomo de la aranĝo, la plejparto de la partoprenantoj dormis en domoj.
Estraro
En 2014 kaj 2015, la estraro de FEJO konsistis el:
Eksestraranoj
En la estraro de FEJO aktivis interalie Mira Anonen, Mikko Mäkitalo kaj Markus Sunela.
Medo
Medo aŭ mielakvo (медовуха, Mjød, Met, miód pitny, meodu, мед, midus, perse: mey, medovina) estas alkohola  drinkaĵo, kiun oni drinkas en meza kaj Orienta Eŭropo kaj ankaŭ en Skandinavio. Speciale ŝatata ĝi estas en Rusio, Pollando kaj Ukrainio. Ĝi estas farata el mielo, kiun oni diluas per akvo. Kiel ĉe vino oni aldonas giston por ke la likvaĵo fermentu. La drinkaĵo havas flavecan koloron kaj enhavas 10 ĝis 15 vol-% da alkoholo. Oni drinkas ĝin dum ĉetablaj festoj kaj ankaŭ dum vintraj foiroj.
Seskvi-medo aŭ dutriona medo — t.e. dum la fermentado uzitaj du trionoj da mielo kaj unu triono da akvo
Duonmedo — t.e. dum la fermentado uzitaj duono de mielo kaj duono de akvo
Trionmedo — t.e. dum la fermentado uzitaj unu triono da mielo kaj du trionoj da akvo
Kvaronmedo — t.e. dum la fermentado uzitaj unu kvarono da mielo kaj tri kvaronoj da akvo
Medoj estas produktataj kun diversaj aldonaĵoj (spicoj, herboj, diversaj sukoj), do pro tio estas nomataj: spica medo, herba medo, lupola medo, cinama medo, zingibra medo, pipra medo, vanila medo, junipera medo, padusa medo, framba medo, ktp.
Deveno de la vorto
La vorto Medo venas tra la malnovĝermana Medu, kiu parencas al la Sanskrita Madhu.
Molodeĵno (Simferopola distrikto)
Molodeĵno estas urbotipa loĝloko de la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La loĝloko situas en la centra parto de la Krimea duoninsulo 5 kilometrojn norde de Simferopolo. Malgraŭ la administra memstareco lastatempe la loĝloko estas ofte konsiderata kiel norda antaŭurbo de Simferopolo. Molodeĵno havas la statuson de urbotipa loĝloko ekde la jaro 1972.
La loĝloko estas ligita al Simferopolo per busa trafiko.
Kulturligo de GDR
Kulturligo de GDR (Kulturbund der DDR) estis t.n. amasorganizaĵo en GDR. Ene de tiu organizaĵo ekzistis ankaŭ Centra Laborrondo Esperanto (CLE, 1965–1981) kaj Esperanto-Asocio de GDR.
Pri la estroj de Kulturligo decidis la nomenklatursistemo de la komunista partio. Kulturligo estis parto de la t.n. antifaŝista bloko, daŭra koalicio de partioj kaj amasorganizaĵoj sub gvido de la komunista partio. Tial Kulturligo havis eĉ deputitojn en la tutlanda kaj aliaj parlamentoj de GDR.
En la praktiko la suborganizaĵoj de Kulturligo havis certagradan memstarecon, sed ili devis sekvi la komunistan politikon kaj propagandi ĝin (laŭ "gvidlinioj").
Nikolajevko (Simferopola distrikto)
Nikolajevko estas urbotipa loĝloko de la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La loĝloko situas sur la okcidenta bordo de la Krimea duoninsulo ĉe la Nigra Maro, ĉirkaŭ 40 kilometrojn for de la Krimea ĉefurbo kaj estas fama kiel "plaĝo de Simferopolo".
Pro tio, ke Nikolajevko estas la plej proksima ĉemara loĝloko al Simferopolo, somere ĝi estas ĉiutage amase invadata de simferopolanoj ("plaĝo de Simferopolo"). Malgraŭ tio, ke iuj interesaj vidindaĵoj en la loĝloko mankas kaj la kvalito de priservado ne estas bona, ĝi daŭre estas la plej facile vizitebla ĉemara loĝloko por la loĝantoj de la Krimea ĉefurbo.
Marilena Chaui
Marilena de Souza Chaui (naskiĝis en la 4-a de septembro 1941) estas brazila filozofino. Ŝi estas profesorino pri politika filozofio kaj historio de moderna filozofio en la Universitato de San-Paŭlo ekde 1967, kiam ŝi prezentis sian tezon pri Merleau-Ponty. Ŝi estas vaste konata ne nur pro sia akademia vivo, sed ankaŭ pro sia aktiva partoprenado en brazila politika kaj kultura medioj.
Saloo
Lardo aŭ, neologisme, saloo (en ukraina kaj rusa: сало, salo, en belorusa: са́ла (sala); en hungara: 'szalonna'; en pola: słonina; en bulgara: сланина (slanina) kaj, pli malofte, сало (salo); en makedona: сланина (slanina); en rumana: slănínă aŭ slánă; en slovena, serbokroata, ĉeĥa kaj slovaka: slanina; en litova: lašiniai) estas peco de porka graso, salita kaj spicita per pipro, ajlo kaj/aŭ papriko, kiun oni dum unu jaro antaŭ la manĝado konservas en ligna kesto. Ĝi estas ege populara ekmanĝo en Ukrainio, kune kun pipra horilko - kulta speco de ukraina kuirarto. En la pasinteco saloo estis grava elemento de nutrado pro sia alta nutro-valoreco (870 kcal/100g) kaj ankaŭ pro la kapablo daŭre konservi siajn kvalitojn sen malvarmigado. Krome estas populara aperitivo kun vodko.
Distrikto Tübingen
La distrikto Tübingen situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma, historia universitata urbo Tübingen. La distrikto estas parto de la ankaŭ samnoma distriktaro Tübingen kaj de la regiona ligo Neckar-Alb. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Saloo
Tipe en Orienta Eŭropo oni salas aŭ fermentigas la lardaĵon en saligita akvo, de kie devenas la nomoj rilataj al la vorto salo, dum "solonina" en ukraina kaj rusa referencas al ajna viandaĵo saligita). Dum en Orienta Eŭropo oni spicas saloon per papriko aŭ aliaj kondimentoj, en Sudorienta Eŭropo oni fumigas ĝin.
Distrikto Tübingen
Najbaras la distriktoj Böblingen norde, Reutlingen oriente, Zollernalb sude kaj Freudenstadt okcidente kaj Calw okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 15 komunumoj, el kiuj 3 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de.
Urboj:
Saloo
Kiam multaj popoloj uzas lardon (mueligitan aŭ fanditan porkgrason), ukrainoj manĝas salo-pecojn, ofte kun nigra (sekala) pano kaj ajlo (cepo). La amo de ukrainoj al saloo speguliĝas en multaj ŝercoj kaj anekdotoj. Lastatempe eĉ aperis modo manĝi tion kovrita el ĉokolado. Tio startis fakte kiel ŝerco.
Áine Ní Ghlinn
Áine Ní Ghlinn naskiĝis en Tiobraid Árann (Tipperary) en 1955, kaj estas irlanda poetino, ĵurnalistino, instruistino kaj elsendisto.
Saloo
Pro ties populareco, estas kelkaj aliaj utiloj de la produkto. La restanta pecoŝelo (jam tro malmola) povas esti uzita por kondimenti supon aŭ "borsĉt", sed oni forigas post la bolado kaj kutime oni ne manĝas. Post troa tempopaso, la saloo oksidiĝas, flaviĝas kaj ne utilas por manĝo; do, oni uzas la restaĵon por akvimunigi ledajn botojn, por allogaĵo de ratkaptiloj aŭ eĉ por fabrikado de sapo.
Distrikto Tübingen
Administra divido
Neurbaj komunumoj:
Olivier (salato)
Olivier-salato aŭ salato "Olivier" (ruse салат Оливье, prononco laŭ IFA ) estas tre populara malvarma manĝaĵo en la historia ŝtato Sovetunio kaj la nunaj postsekvaj ŝtatoj. Sian nomon la salato ricevis omaĝe al la belga ĉefkuiristo Lucien Olivier, kiu komence de la 1860-aj jaroj havis restoracion de franca kuirarto "Hermitage" (Эрмита́ж, laŭ la peterburga palaco Ermitejo) en Moskvo.
Historio de la salato
La sekreto de la salato estis saŭco. Krom ĝin oni bezonas
Unue la ĉefkuiristo pecigis du freŝajn kukumojn, miksis tion kun tranĉitaj 100 gramoj da kaporoj kaj, finfine, kun fajne dispecigitaj malmole kuiritaj ovoj (5 ovoj).
La aŭtentika recepto de Lucien Olivier restis sekreto, kiun li portis kun si en tombon. Post neloga forgesiĝo la recepto estis restarigita en 1904 laŭ la memoro de unu ĉiamulo de la restoracio "Hermitage".
La salato dum sovetia tempo
Dum sovetia tempo la recepto de la "Salato Ĉefurba" kaj "Olivier" estis plu kaj plu fuŝitaj. Originaj komponentoj estis anstataŭigataj per aliaj. Nuntempe la salato havas la nomon "Olivier-salato" kaj sub tiu nomo oni subkomprenas salaton el kuiritaj terpomoj, majonezo, salaj aŭ peklitaj kukumetoj, peklitaj pizoj kaj foje kolbaso aŭ kuirita kokaĵo. La simpeco kaj akirebleco de tiuj komponentoj faris la salaton ege populara, oni manĝas ĝin kaj okaze de festoj, kaj dum ĉiutagaj manĝoj.
Alia nomo de tiu salato estas "Vintra salato". Tiun nomon la salato ricevis pro tio, ke ĉiuj ĝiaj ingrediencoj estas facile akireblaj ankaŭ dum vintro, kompare al multaj "someraj" salatoj.
Alilandaj nomoj
En kelkaj eŭropaj landoj estas disvastigita tiel nomata rusa salato. Kelkaj fontoj erare egaligas tiun salaton al Olivier-salato. En realeco la tiel nomata rusa salato estas multe pli spica, ĉar ĝi entenas sufiĉe multe da draŝita nigra pipro. Spite al ĝi, vera salato "Olivier" tute ne havas pipron. Aliaj malsamaĵoj estas fungoj kaj foje aliaj ingrediencoj, kiujn oni kutime vidas en komercie vendataj rusaj salatoj. Salato "Olivier" estas konata kaj ŝatata malvarma manĝaĵo en ĉiuj eksaj ŝtatoj de Sovetunio. Krome, en kelkaj tute foraj landoj (ekzemple en Irano) ekzistas tute simila salato kun absolute sama nomo.
Distrikto Tübingen
Administra divido
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
Baŭdanato
Baŭdanato (Nepale, बौद्धनाथ Bauddhanāth) estas unu el la plej sanktaj budhistaj lokoj en antaŭurbo de Katmanduo, Nepalo. La budhista stupao de Bodnath dominas la urban silueton. La antikva stupao estas unu el la plej grandaj de la mondo. La infuo de grandaj grupoj da tibetaj rifuĝintoj el Ĉinio estas videbla pro la pli ol 50 tibetaj bikŝuejoj en la ĉirkaŭaĵo de Bodnath. Bodhath estas unu el 10 lokoj en Nepalo sur la listo de Mondheredaĵoj de UNESKO. Ĝi estas unu el la plej popularaj turistaj lokoj en la urbo Katmanduo.
Koordinatoj:
Alta simulaĵo
Alta simulaĵo en sociolingvistiko estas prestiĝa lingvo aŭ dialekto, kiun oni afirmas scipovi por akiri socian aprobon. Nuntempe, angla lingvo estas la plej ofta alta simulaĵo en la mondo. En Francio, laŭ Claude Piron, 20% de homoj deklaras scipovi perfekte la anglan, sed nur 2% sukcecas akiri altan rangon en lingvaj ekzamenoj pri tiu lingvo. Al tiuj, kiuj deklaris perfekte scipovi la anglan, sed vere ne posedas ĝin, angla lingvo estas "alta simulaĵo".
En aliaj kuntekstoj, aliaj lingvoj estas simulado de konoj de lingvoj por akiri famon aŭ aprobon, ekzemple, kiam studento deklaras scipovi la tupian por mirigi siajn amikojn, sed en tiu kazo, oni ne diras pri "alta simulaĵo", ĉar tiu estas individua, tute malgrava fenomeno. Alta simulaĵo estas socia fenomeno.
Bibliografio
PIRON, Claude. Le Défi des langues - Du Gâchis au bon sens. Paris: L'Harmattan, 1994.
Cathal Ó Searcaigh
Cathal Ó Searcaigh naskiĝis en Tír Chonaill en nordokcidenta Irlando en 1956. Li fariĝis unu el la plej bone konataj irlandlingvaj poetoj.
Liaj ĉefaj verkoj:
Dúbhglás de hÍde
Dúbhglás de hÍde (17-a de januaro 1860 – 12-a de julio 1949), Douglas Hyde, fondis la movadon por savi la irlandan lingvon, Conradh na Gaeilge en 1893.
Li estis angladevena protestanto, filo de anglikana pastro, sed li pli faris por la irlanda lingvo ol iu ajn alia. Pro tiu granda laboro oni unuvoĉe elektis lin unua prezidento de Irlando en 1937.
Eszperantó magazin
Eszperantó magazin estis hungarlingva Esperanto-populariga revuo (magazino), eldonita de Hungara Esperanto-Asocio ekde 1973 oktobro (n-ro 3) ĝis 1976 junio (n-ro 3). Poste la titolo de la revuo fariĝis Világ és Nyelv, kiu aperis ĝis 1987. Ĝia ĉefredaktoro estis Imre Szenes, Mihály Gergely. El la 20 paĝoj estis unua paĝo kaj kelkaj artikoloj en Esperanto.
Marie Meïer
Marie Meïer ilustristino, naskiĝis la 25-an de marto 1974 en Saverne (Bas-Rhin/francio). Ŝi studis pri arto en la Universitato Marc Bloch en Strasburgo kaj eliris kun DEA.
Ŝia artista vojo komencas per pentrado. Ŝi naskiĝis kun problemo en la koro, ŝi havis operacion kaj nun ŝi parolas pri ĝi kiel pri la komencilo de ŝia laboro. La formoj estas vivaj kaj kun multaj koloroj. En 2005, post malboniĝo de ŝia sano, ŝi devis labori en ilustrado. Ŝi kunlaboras regule kun magazinoj, interalie Rock & Folk, kaj kun franca kaj eksterfrancaj rok-grupojn. Marie Meïer ankaŭ faris freskojn en hospitaloj por infanoj, kaj ankaŭ por la unua internacia kongreso kontraŭ la mortpuno.
Vladimír Brejník
En la historion kaj literaturon de Esperanto li enskribiĝis per unu sola verketo, kiun li proprakoste eldonis en 1923 en Libochovice kiel 24-jara junulo.
La libreto havas titolon Tri rakontetoj kaj konsistas el rakontoj: Unua neĝo, Joĉjo, Hieraŭ kaj hodiaŭ.
Rimarkigo. En Starto 6/1989 (135) estas jena nekrologo: ''La 16-an de aprilo 1989 mortis en Libochovice s-ano Vladimír Brejník, membro de la viena veteran-klubo. Li naskiĝis la 31-an de julio 1905.''
La datoj en la komenco de la artikolo estis prenitaj el la retejo de Nacia Biblioteko en Prago, kie estas indikita fonto "familiaj informoj", nome en traduko el la ĉeĥa: Brejník, Vladimír (1899-1961, Naskita 5.8.1899 en Malá Dobrá apud Kladno, mortis 13.9.1961 en Prago. Redaktoro, esperantisto. Familiaj informoj.
Ĉu ekzistis du esperantistoj kun la sama neordinara nomo?
On the Waterfront
On the Waterfront estas elstara 1954-a filmo de reĝisoro Elia Kazan pri perforto de la Mafio inter la havenistoj de Novjorko. Aperas en la filmo steluloj Marlon Brando, Eva Marie Saint, Rod Steiger, Karl Malden kaj Lee J. Cobb. La filmo traktas socian aferojn kiuj devenas la organizadon de la laborista movado. Ĝi estis bazita de serio da artikoloj en la ĵurnalo New York Sun fare de Malcolm Johnson.
La filmo gajnis ok Akademiajn Premiojn:
Toltekoj
La Toltekoj estas mezamerikana kulturo, kiu regis inter la 10-a kaj la 12-a jarcento super la plej granda parto de Meksiko. Kiel ankaŭ la Aztekoj, ili parolis la navatlan. En tiu lingvo la nomo "Toltecah" signifas grandaj artmetiistoj - ili estis la kultura idealo de la Aztekoj.
Aŭtonomeco
Oni parolas pri aŭtonomeco (el la malnovgreka αυτονομία, (αὐτονομία) autonomía = donante memstare leĝojn) laŭ fakbranĉoj ankaŭ en senco de "memstareco", "sendependeco", "memadministrado" aŭ "decidlibireco". Autonomeco signifas pli-malpli sendependecon de eksteraj cirkonstanscoj. [*aŭtonomio=aŭtonomeco]
Totala aŭtonomeco
Ŝtatoj aŭ teritorioj estas konsiderataj aŭtonomaj, se ili estas interne memstaraj, sed ekstere alia ŝtato reprezentas ilin. Tio validas ĉefe por terirorioj ene de ŝtato, kie vivas fortaj malplimultoj:
Netotala aŭtonomeco
La ŝtato povas doni aŭtonomajn rajtojn por areo nur parte. Tiel plej ofte la ŝtato kreas, permesas kulturan axutonomecon de iu areo, samloka popolgrupo. Ankaŭ la departementoj, kantonoj, subŝtatoj, lokaj komunumoj havas iasence aŭtonomecon en certaj aferoj.
Aŭtonomeco kiel protesto
La nocio „aŭtonomeco“ iĝis marko de la italaj politikaj kaj kulturaj protestoj en la 1970-aj jaroj. Tio disvastiĝis en la 1980-aj jaroj al Germanio, al aliaj landoj. Oni nomas tiujn movadanojn „aŭtonomoj“.
Breisach (Rejno)
Klimato
La meznombra tutjara precipitaĵo altas 638 milimetrojn, tiu kvanto kuŝas en la malsupra triono de la la meznombraj mezurrezultoj de la Germana veterservo. 28 procentoj montras malpli altajn kvantojn. La plej seka montato estas la februaro; plej ofte pluvas en junio. En la plej precipitaĵriĉa monato falas proksimume 2,3oble pli da pluvo ol en la plej seka monato. La variadoj laŭsezonaj estas en la supera triono. En pli ol 84 prozentoj de ĉiuj lokoj la monata precipitaĵo varias malpli.
La urbodivido
La urbo Breisach am Rhein konsistas el la urbopartoj Breisach, Güdlingen, Niederrimsingen kaj Oberrimsingen. La urbopartoj ĝis antaŭ la 1970aj jaroj estis memstaraj municipoj samnomaj.
Al la urboparto Breisach apartenas la malnovurbo Breisach, la urboparto Hochstetten kaj diversaj apartaj bienoj kaj loĝdomoj. Sude de la malnovurbo Breisach elstaras la Eckartsberg, sur kiu iam staris burgo kaj monaĥejo. En 1851 ĉi tie starigis obeliskon memore al la transiro de Breisach al la grandduklando Badeno en la jaro 1806. Al la poreŭropa popoldecido de Breisach la 9an de julio 1950 memorigas eŭropoflago.
Kalidro
Kalidroj aŭ tipaj vadbirdoj estas grupo de birdoj reproduktantaj en Arkto kaj tre migrantaj. Tiuj birdoj formas grandajn miksitajn arojn en marbordoj kaj estuaroj vintre. Ili estas tipaj plaĝobirdoj, etaj aŭ mezgrandaj, longflugilaj kaj relative mallongbekaj.
Ties bekoj havas sensivajn pintojn kiuj permesas ilin lokigi enterigitajn predojn kiujn ili konstante serĉas per kurado kaj tuŝoprobado.
La specioj, laŭ ĝisdatigita / tradicia taksonomio, estus kiel sube:
Aliaj kalidroj (ĉiuj iam lokitaj ankaŭ ĉe Calidris)
Breisach (Rejno)
Etimologio
La nomo Breisach venas de la kelta persona nomo *Brisios kun sufikso -ako (< -acum). La diftongigo al Breisach okazis en la novgermana sonŝanĝiĝo. En la alemana dialekto la urbo nomiĝas Brisach.
Kalidro
La plej proksimaj parencoj de kalidroj estas la du specioj de ŝtonturnuloj, kaj se la kalidroj estus konsiderataj kiel tribo Calidriini, la ŝtonturnuloj estus inkluditaj tie.
Breisach (Rejno)
La komenciĝoj
La monto, sur kiu Breisach situas, ĝis la rektigo de la Rejno fare de Johann Gottfried Tulla dum altakvo estis en la Rejno. En la antikva epoko ĝi estis rezidejo de kelta duko.
Kalidro
La interrilatoj de la grupo de kalidroj ne estas entute bone solvitaj. Kelkaj iamaj genroj estis inkluditaj en Calidris, kiel la Himantopa kalidro (eksa Micropalama himantopus), sed la nova lokigo ne estis entute kontentiga. Oni sugestis ekzemple, ke la Sablokalidro estu lokata kiel monotipa genro Crocethia, kaj la aliaj etaj specioj Calidris estu separataj kiel Erolia. Alternative estis sugestita, ke la monotipaj genroj Aphriza, Limicola kaj Eurynorhynchus estu enmetitaj en Calidris.
Breisach (Rejno)
La komenciĝoj
La romianoj havis ek de la 4-a jarcento ĝis proksimume al la frua 5-a jarcento post Kristo sur la „mons Brisiacus" kastrumon por helptrupoj por protekti la limon. Imperiestro Valentiniano la 1-a tie la 30-an de aŭgusto 369 eldonis edikton, en kiu Breisach unuafoje estis dokumente menciita kiel „brisiacus“ (de la kelta brisin-ac/ „akvorompilo). Ties enhavo konserviĝis en la Codex Theodosianus. Laŭ pli novaj arkeologiaj ekscioj la romiana kastrumo havis amplekson de proksimume tri hektaroj kaj entenis reprezentan konstruaĵon por administraado kaj loĝado, tielnomatan pretorejon. Imperiestro Valentiniano la 1-a kontrolis de ĉi tie la plukonstruadon de la laŭrejna limo per novaj pormilitaj fortikaĵoj, por tiel protekti pli bone la romian imperion kontraŭ la avancantaj alemanoj.
Kalidro
Pristuda analizo kombinanta novajn datumojn (Thomas et al, 2004) pruvus, ke la ampleksigata genro Calidris estas vere parafiletika (aŭ polifiletika se ĉiu kalidro estu enmetita en ĝi), sed la nuntempa serio DNA estus nesufiĉa por solvi la rilataron de kelkaj nekutimaj specioj kiel la Rustokalidro.
Breisach (Rejno)
La komenciĝoj
En la 11-a jarcento Breisach estis unu el la ĉefaj rezidejoj de la Zähringer. Moneron el Breisach de la 11-a jarcento oni malkovris sur la Feroaj insuloj en la moneroj de Sandur.
Post la morto de la lasta Ŝtaŭfa reĝo Konrado la 4-a en la jaro 1254 la princepiskoplando Bazelo sub la episkopo Heinrich von Neuenburg ricevis dum la sekvanta interregno denove la plej altan potencon super Breisach. En la sekvaj jaroj Rudolfo de Habsburgo sukcesis alproprigi al si ĉiujn havaĵojn de la Ŝtaŭfoj je la Suprarejno, en 1273 ankaŭ la urbon Breisach. En la sama jaro la reĝo donis al Breisach la statuson delibera kaj imperia urbo.
Imperiestro Ludoviko la Bavaro lombardis en 1330 la urbon al la aŭstraj dukoj Otto la Gaja kaj Alberto la 2-a, la Saĝa aŭ Lama. En la jaro 1458 ilia pranepo, arkiduko Albrecht, nomata la Bonfaranto aŭ Malŝparema, cedis la aŭstriajn antaŭlandojn (eksklavojn), inkluzive de Breisach, al sia nevo arkiduko Sigismondo la Monriĉulo, kiu lombardis la urbon en 1469 al Karlo la Brava, duko de Burgonjo. Pri la administrado okupiĝis la landvokto de Karlo Peter von Hagenbach. En 1474 oni akuzis lin en Breisach pro lezo de garantiitaj rajtoj, seksaj kaj aliaj krimoj, kondamnis lin kaj senkapigis lin sur la placo antaŭ la kupra pordego. Post la morto de Karlo la Kuraĝa Breisach fariĝis posedaĵo de Maksimiliano la 1-a kiel heredaĵo de lia edzino Maria (Burgonjo), la filino de Karlo. De tiam ĝis la Vestfala Paco Breisach restis aŭstria.
Oftaj ŝanĝoj de regantoj
La oftaj ŝanĝoj de regantoj en Breisach estas dokumentitaj sur la urbodomo: [[Dosiero:Breisach_am_Rhein_Rathaus_stichted.jpg|eta|600px|none|Blazonoj sur la urbodomo
supre: Episkopujo Bazelo, Ŝtaŭfoj, Ceringoj, Libera Regnourbo, Aŭstrio, Lombardlando Burgonjo, Reĝlando Francio, Badeno, Federacia respubliko malsupre: Oberrimsingen, Niederrimsingen, Gündlingen, urbo Breisach am Rhein, Baden-Virtembergo, Breisgau-Hochschwarzwald, Saint-Louis, Neuf-Brisach ]]
La Tridekjara milito
Ekde la frua 16-a jarcento la habsburgaj imperiestroj plukonstruigis Breisach kiel imperian fortreson. La fortan fortikaĵon oni ankaŭ nomis ŝlosilo de la imperio. Tiel ĝi rezistis al la unua impeto en la Tridekjara milito, kiam rejngrafo Otto Ludoviko sieĝis Breisach ekde la 9-a de julio 1633. En la fora Vieno oni diris, ''Breisach perdita, ĉio perdita'. Pro tio la imperiestro konsentis al la kuniĝo de la hispana armeo sub la duko Feria kun la imperia armeo sub Johano de Aldringen, kiuj malsieĝigis la imperian fortikaĵon sur la vojo al la hispana Nederlando la 20an de oktobro 1633 kvazaŭ preterpaŝante.
Kiam okaze de la Praga Paco (1635) ebliĝis konsento en la religia konflikto, Francio reincitisis la militon en la germanaj landoj. Kardinalo Richelieu financis armeon de 18 000 soldatoj (Armée d’Allemagne) al la senteritoria Bernhardo de Sachsen-Weimar. Bernhardo ambiciis, krei al si propran imperian princujon; en 1638 li okupis en rapida sinsekvo unue la kvar tiel nomatajn arbarurbojn Waldshut, Säckingen, Laufenburg kaj Rheinfelden, poste li konkeris Freiburg. Ekde aŭgusto li sieĝis la imperian fortikaĵon Breisach, kiun la urba komandanto barono (Freiherr) de Reinach komisie de imperiestro Ferdinando la 3-a per ĉiuj rimedoj strebis teni. En la sieĝita fortikaĵo iom post iom la nutraĵo elĉerpiĝis. Fine de oktobro 14 000 imperiestraj soldatoj sub Johann de Götzen provis malsieĝigi Breisach.
Veterán Autó és Motor
Veterán Autó és Motor estas hungarlingva monata eldonaĵo por ŝatantoj de la malnovaj motoraj veturiloj. Ĝi aperas ekde 1997.
Michael Hartnett
Michael HARTNETT (18-a de septembro, 1941 - 13-a de oktobro, 1999) estis irlanda poeto kiu verkis kaj irlande kaj angle. Lia unua lingvo estis la angla sed li pli kaj pli emis al sia irlandlingva tradicio, kaj fine verkis la poezikolekton, 'A Farewell to English' (Adiaŭ al la angla) en 1975.
Liaj ĉefaj verkoj:
Kistermelők Lapja
Kistermelők Lapja estas hungarlingva monata eldonaĵo en Hungario por la bestobredistoj.
Ĝi aperas ekde 1956 kaj komence celis apogi la ekster-kooperativajn bredistojn per konsiloj, prezento de la plej modernaj teknologioj, informoj pri la merkato, vendeblecoj ktp. Hodiaŭ ĝi - krom la antaŭe skizitaj - celas ĉiujn bestobredistojn, posedantojn de dorlotbestoj, prilaborantojn de la bestoj.
Ĝin eldonas la Magyar Mezőgazdaság Kft.
Anne Bonny
Anne Bonny estas irlanddevena karibmara piratino kiu vivis en la 18-a jarcento.
Kiel ĉiaj biografioj de pirato, tiu de Anne Bonny baziĝas sur kelkaj raraj dokumentoj kaj abundaj legendaj, transdonitaj buŝ' al orele. Fakte, la ununuraj skribitaj pruvoj estis verŝajne verkita de la piratoj mem, kaj do ne estas tute fidinda. La diversaj fontoj ne konsentas, ekzemple, pri la dato de naskiĝo aŭ de morto de Anne Bonny.