cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Worcester (Sud-Afriko)
Klimato
Worcester havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 10-30 °C, malofte ĝis 40 °C. La varmo en januaro kulminas kaj malkulminas en julio. Jare pluvas nur po 175 mm, ĉar la ĉirkaŭaj altaj montoj baras la nubojn.
Nikolaj Jeĵov
Nikolaj Ivanoviĉ JEĴOV (n. 1895, Sankt-Peterburgo, Rusio – m. post januaro 1939), sovetia komunista funkciulo; gvidanto de soveta sekreta polico NKVD inter 1936 kaj 1938 kaj tiel li direktis la plej sangajn, kruelajn stalinajn purigojn.
Junaĝo de Jeĵov estas preskaŭ nekonata. Li havis altecon de 150 cm kaj lamis, tial li ricevis la moknomon "nano", poste "la sanga nano". Li aliĝis al la komunista partio en marto de 1917 kaj servis kiel politika komisaro en la Ruĝa Armeo. En 1927 li laboris jam en la Centra Komitato, en 1933 en la novkreita Puriga Komitato, kiu ekskludis pli ol 1 milionon da homoj el la kompartio.
En 1934 oni elektis lin plenjura ano de la Centra Komitato, en oktobro de 1937 li iĝis help-membro de la Politburoo.
Li transprenis la gvidadon de NKVD la 26-an de septembro 1936 kaj en tiu funkcio efektivigis tiujn krimojn, kiujn oni citas kiel epoko jeĵovsĉina. Oni murdis partianojn, partiajn gvidantojn, poste simplajn civitanojn. La 27-an de aŭgusto 1937 Nikolaj Jeĵov, la popolkomisaro pri internaj aferoj publikigis ordonon de NKVD n-ro 00485 pri la genocida operaco kontraū poloj en Sovetunio. La kontraŭpolaj ordonoj n-roj 00447 kaj 00485 rezultis mortigon 111 091 da poloj, kaj 28 744 da poloj malliberigitaj en koncentrejoj nur pro tio ke ili estis poloj, do tiuj ciferoj plurfoje superantaj la viktimojn de la Masakro de Katin dum la Dua Mondmilito. Somere de 1938 eĉ Jeĵov iĝis suspektinda por Stalin, tiel funkcion de Jeĵov transprenis Lavrentij Berija. Post januaro de 1939, Jeĵov malaperis, mortpafita februare 1940.
Respondeca ankaŭ pri murdado de pluraj esperantistoj.
Viggo Hansteen
Viggo HANSTEEN (n. la 13-an de septembro 1900 - m. la 10-an de septembro 1941) estis norvega juristo. Li estis ekzekutita en 1941 dum la nazia okupacio de Norvegio, pro la organizado de la norvega laktostriko.
Brad
Brad (hungare: Brád, germane: Tannendorf) estas urbo en Rumanio en la valo de la rivero Crișul Alb norde de Deva (Rumanio). Administre apartenas al ĝi Mesteacăn, Potingani, Ruda-Brad, Țărățel kaj Valea Bradului.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4272 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 16 180 (rumanoj, 2 % da hungaroj).
Historio
Ĝi estas la centro de orminado. En la 19-a jarcento ĝi havis gimnazion en la rumana lingvo. Ĝia unua mencio skriba estas el 1585. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad).
Becsehely
Becsehely estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Letenye.
Situo
Becsehely situas sur mildaj deklivoj, laŭ csefvojo Budapeŝto-Letenye, aŭtoŝoseo M70 en la sama direkto preteriras. Letenye troviĝas 5, Nagykanizsa 16 km-ojn.
Historio
Ŝajnas, la romianoj havis tie sentinelejon. La unua mencio devenis el 1320 en formo "Boxse". Ekde la 14-a jarcento la vilaĝo estis grava bazarejo, baldaŭe akiris la rangon kampurbo. En la 16-a jarcento pro la urbeto multe suferis de turkoj kaj aŭstroj. En 1568 fortikaĵo konstruiĝis, sed poste la turkoj detruis ĝin. En 1940 la tiama vilaĝo Bekcsény (bekĉEnj) unuiĝis kun la apuda Pola, sekve naskiĝis Becsehely. Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de kroatoj kaj ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Minna
estas metropolo, ĉefurbo de subŝtato Niĝera Ŝtato, diocezo kaj universitata urbo en Niĝerio.
Geografio
situas sur pli alte, ol ebenaĵo de Niger en la meza sekcio de la lando. Abuĝo situas 150 km.
Historio
Laŭ arkeologoj tiu tereno estis loĝata jam antaŭ jarmiloj. Baldaŭe estis haltejo de karavanoj el Saharo.
Ekonomio
Kotonoj estas la ĉefaj agrikulturaj produktoj en la ĉirkaŭaĵo, sed kelkaj okupiĝas pri orominado. Oni bredas ankaŭ brutojn. En la urbo mem oni produktas bierojn kaj prilaboras nuksojn. Tradiciaj industrioj kaj metioj en Minna inkludas ledolaboron, metaloprilaboron kaj ŝtofoteksadon.
Landoj de l' Fantazio
Landoj de l' Fantazio estas romano, originale Esperantlingve verkita de Teodor Jung. La 323-paĝa libro aperis en la jaro 1927 ĉe Heroldo de Esperanto en Horrem apud Kolonjo.
Dua eldono aperis en 2018, eldonita de Ars Libri el Lublino, Bjalistoka Esperanto-Societo, Dokumenta Esperanto-Centro kaj Libro-Mondo.
Minna
Klimato
situas en pli seka tropika klimato. Estas pluva kaj seka sezonoj. La pluva sezono daŭras de aprilo ĝis oktobro, kiam la temperaturo atingas 30 °C (nokte 22 °C). Dum la seka sezono dumtage la temperaturo estas iomete pli, ol 40 °C (nokte 12 °C).
Trafiko
havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Abuĝo kaj al la okcidenta landoparto, krome estas malpli grava vojo al sudo. Trajnoj kuras al Kaduno, Ilorin kaj Baro (urbo).
Sinmortiga atako
Sinmortiga atako estas atenco de radikala atakanto kiu celas murdi homojn aŭ detrui objekton, en la konscio ke la perdo de la propra vivo estas nepra kondiĉo pri sukceso de la atenco. La sinmortigajn atakojn de japanaj soldatoj en la dua mondmilito oni nomas kamikazo.
Historio
La oferado de sia propra vivo por difinita celo jam priskribiĝas en la historiografio de la Romia Imperio. En tiamaj danĝeraj atencoj la morto de la atakanto ne ĉiam estis nepra kondiĉo, sed ofte estis granda risko de tia memmortigo, kies celo estis "kunpreni aliajn homojn en la morton", do murdi ilin, kaj ofte la propra morto en tia ago estis certe kalkulita.
Émilie du Châtelet
]] Gabrielle Émilie Le Tonnelier de Breteuil, markizino de Châtelet, ofte nomita Émilie du Châtelet (naskiĝis la 17-an de decembro 1706 en Parizo, mortis la 10-an de septembro 1749 en Lunéville) estis matematikisto, beletristo kaj fizikisto de Francio.
Sinmortiga atako
Gerilo
La evoluigo de pli modernaj armiloj kaj eksplodaĵoj ebligis pli grandkvantajn sinmortigajn atakojn. Laŭ milita strategio sinmortigaj atakoj konsideriĝas grava ebleco de milita agado de armile malpli forta grupo kontraŭ armile pli fortaj, sed tamen en surpriza momento malforta, malamika grupo, do en nesimetria milito. Tial ili iĝis milita rimedo de gerila militado.
Émilie du Châtelet
Ŝi elstaris pro plej konata atingo estis traduko al la franca, akompanata de notoj pri la libro de Isaac Newton, Principes mathématiques de la philosophie naturelle (Matematikaj Principoj de Natura Filozofio), kiu faris ŝin fakulino ĝis nun. La originala libro, Principia Mathematica, estis verkita latine kaj eldonita en 1687. Ĉi tiu estas la unua traduko de la libro kaj la sola kompleta. La graveco de traduko devenas parte de tio, ke Francio estis unu el la tiamaj sciencaj centroj. Ŝi enmetis en la tradukajn notojn, sugestojn kaj analizojn, en kiuj ŝi uzis "novan" kalkulon (eŭklida geometrio). La traduko estis publikigita en 1756, post la morto ŝia, kaj ankoraŭ estas konsiderata la akceptata franca traduko. Ŝiaj notoj pri traduko inkluzivas signifan kontribuon al neŭtona mekaniko - supozo pri la konservado de totala energio, el kiu la mova kineta energio estas parto. Ĉi tio kondukis al la konceptado de la koncepto de energio, kaj la ligo inter ĝi kaj la maso kaj rapideco de fizika objekto. Ŝi estis elektita al la Akademio de Sciencoj de Bolonjo kaj ĝia kastelo fariĝis intelekta centro.
Sinmortiga atako
Gerilo
Sinmortigas atencoj estas farataj laŭ multaj manieroj, inkluzive:
Émilie du Châtelet
Ŝia filozofia eseo Institutions de Physique unue estis publikigita en 1740. La libro estis vaste disvastigita, estigis varmajn debatojn, reeldonita kaj tradukita al pluraj aliaj lingvoj ene de du jaroj de sia originala publikigo. Ŝi partoprenis la faman diskuton de Vis viva, pri la plej bona maniero mezuri la potencon de la korpo kaj la plej bonajn rimedojn por pensi pri la principoj de konservado de energio. Post ŝia morto, ŝiaj ideoj estis vaste reprezentitaj en la plej fama teksto de la Franca Klerismo, la "Granda Enciklopedio" de Danis Diderot, Jean le Rond D'Alembert kaj aliaj, kaj unue estis publikigita baldaŭ post ŝia morto. Ŝi ankaŭ subtenis la edukadon por virinoj. Multaj biografioj, libroj kaj teatraĵoj estis verkitaj pri ŝia vivo kaj laboro dum la ducent jaroj post ŝia morto. Komence de la 21a jarcento ŝiaj vivo kaj ideoj kreis renovigitan intereson.
Sinmortiga atako
Moderna Historio
En sia moderna formo, kiu ĝermis ekde la 1970-aj jaroj kaj plifortiĝis ekde la jaro 1982, sinmortigaj atakoj pli kaj pli iĝis karakterizaĵo de islamisma teroro. La germana ĵurnalisto kaj islamisto Christoph Reuter en libro de 2003 asertis, ke sinmortigaj atakoj fontus en la islama mondo kaj iranaj radikaluloj estus la unuaj kiuj sisteme uzis ilin. La islamisto kaj juĝisto Elhakam Sukhni, kiu same vivas en Germanio kaj instruas en la universitatoj de Kolonjo kaj Osnabrück, refutis tiun tezon kaj skribis en libro publikigita en 2011:
Émilie du Châtelet
Voltaire, kun kiu ŝi havis rilaton de 15 jaroj, kuraĝigis ŝin sekvi siajn sciencajn esploradojn.
Biografio
Ŝi estis la filino de Louis Nicolas Le Tonnelier de Breteuil introducteur des ambassadeurs (enkondukisto de ambasadoroj) en la kortego de Ludoviko la 14-a. En 1733, Voltaire iĝis la amanto de S-ino du Châtelet, nome Émilie du Châtelet 27jaraĝa, 12 malpli ol Voltaire. Filino de sia antikva protektanto, nome la barono de Breteuil, ŝi decidis dum dekses jaroj pri la orientado de sia vivo, en situacio preskaŭ geedza (ŝia edzo, militisto kiu postenas tra Eŭropo kun sia reĝimento, ne postulis el ŝi fidelecon, kondiĉe ke oni ŝajnigu normalecon, regulon kiun Voltaire «amiko de la familio» sciis respekti). Ili havas komunan entuziasmon por la studo kaj sub la influo de sia amikino, Voltaire enpasiigas por la sciencoj.
Ŝi ludis gravan rolon en la metamorfozo de la ĝistiama beletristo en «filozofon». Ŝi lernigis al li la diplomation, bremsis sian senordan ardon. Ili konos dek jarojn de feliĉo kaj komuna vivo. La pasio malvarmiĝis poste. La malfideleco estas reciproka (la nevino de Voltaire, S-ino Denis, iĝis la amatino de Voltero fine de 1745, sekreto tre kaŝita dumvive; S-ino du Châtelet enamiĝis pasie de Saint-Lambert en 1748), sed ili ne separiĝos dume, male la rilato inter ambaŭ spiritoj eĉ plifortiĝis. Je ŝia morto, en 1749, ŝi neniam estos anstataŭata. S-ino Denis, kiun Voltaire amos tenere, zorgos pri hejmaj aferoj (pri kiuj ne zorgis S-ino du Châtelet), sed ŝi neniam estos la konfidenculino kaj konsilistino de liaj laboroj, kiel ja estis Émilie.
Émilie estis vera scienculino. La etendo de ŝiaj konoj en matematiko kaj en fiziko faris el ŝi escepton en tiu jarcento. Ŝi estis ankaŭ monduma virino kiu vivis modernan vivon krom siaj studoj. Ŝi amis la amon (ŝi jam estis havinta plurajn amantojn, el kiuj la duko de Richelieu; ŝi iĝis en 1734 la amatino de sia profesoro de matematiko, Maupertuis, kiun prezentis al ŝi Voltaire) kaj la vetludon, pro kio ŝi perdis multon da mono. Ŝi serĉas viron je sia mezuro por atingi sian intelektan sukceson: Voltaire estis elstara verkisto, de eŭropa famo, same deziranta sukceson ankaŭ li mem.
Hans Heinz Holz
Hans Heinz HOLZ (26a de Februaro 1927 en Frankfurt am Main - 11a de Decembro 2011 en Sant’Abbondio, Svisio) estis germana marksisma filozofo.
Li doktoriĝis en la Universitato de Lepsiko ĉe Ernst Bloch per la disertacio Herr und Knecht bei Leibniz und Hegel. Ĉirkaŭ 1956 Holz estis redaktoro de la gazeto Deutsche Woche. Li estis profesoro pri filozofio en la Universitato de Marburg el 1971 ĝis 1978. Ekde 1994 li estis membro de la Germana Komunista Partio.
Lia teksto "La plumarbo kaj la komunismo. Pri la partieco de breĥta liriko" aperis en Esperanto en la libro Berto Breĥto kaj la komunismo.
Serov
Serov (ruse Серов) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
En jaro 2002 la urbo havis 99,8 mil loĝantojn.
Serov estis fondita jare 1894 kiel loĝejo dum konstruado de fera uzino, sed akiris statuton de urbo nur jare 1926. La urbo nomiĝis malsame dum lia historio:
de 1926 ĝis 1934: Nadeĵdinsk (Espera, Надеждинск) de 1934 ĝis 1937: Kabakovsk (Drinkeja, Кабаковск) de 1937 ĝis 1939: Nadeĵdinsk (Espera, Надеждинск)
La urbo troviĝas sur orienta deklivo de norda Uralo sur la rivero Kakva (Каква), en 9 km de ĝia enenfluo en riveron Sosjva (Сосьва) (baseno de rivero Obj). Jare 1894 la vilaĝo estis fondita rilate al fundamento de Nadeĵdinska metalurgia fabriko. Jare 1926 la vilaĝo estiĝis urbo. Serov estas la lasta nomo de la urbo. Serov estis familia nomo de aviadisto kaj nacia heroo de Sovetio.
En la urbo estas fervoja stacio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65492.
La interurba telefona kodo estas 34315, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Csörnyeföld
Csörnyeföld [ĉonjefold] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye.
Situo
Csörnyeföld situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M70 preteriras. Letenye troviĝas 10, Lenti kaj Rédics po 20 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1361. Inter 1977-1992 la municipo estis en Muraszemenye. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, biblioteko, interretejo, migra poŝto, 2 restoracioj, vendejo, vinodrinkejo.
William John Macquorn Rankine
La teorio de Rankine (maksimum-normala premteorio), disvolvigita en 1857 de William John Macquorn Rankine, estas premfaka solvo kiu antaŭdiras aktivan kaj pasivan terpremojn.
Ĉiamverdo
Ĉiamverdo estas planto kies folioj restas tutjare. Aliaj plantoj estas senfoliaj dum parto de ĉiu jaro. En iu specioj, la folioj povas resti dum nur iom da monatoj, sed en aliaj, ili povas resti dum pli ol tridek jaroj.
Villa de Vallecas (metroo de Madrido)
Villa de Vallecas (Valjeka Urbeto) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Placo de Juan Malasaña, en la historia centro de Villa de Vallecas, de kie devenas ĝia nomo.
La stacio estis malfermita la.
Aveno (gazeto)
Aveno estas gazeto kaj organo de Asocio de Verduloj Esperantistaj, AVE. La nomo de la gazeto estas mallongigo de AVE-Novaĵoj. AVENO estas fondita en 1984 kaj ĝia unua redaktoro estis Christopher Fettes.
Endre Kovács
KOVÁCS Endre [kova:ĉ] estas rumania hungara biokemiisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Konkolyfalva la 12-an de septembro 1918.
Biografio
Endre Kovács diplomitiĝis en la fakultato pri naturscienco de la Universitato Ferdinand la 1-a de Kluĵo (1940). Li doktoriĝis en la Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro (1942). Li estis tie universitata asistanto. De 1949 li lekciis ĝis sia pensiuliĝo (1983) en la OGYI de Târgu Mureș. Li ricevis la titolon de universitata profesoro en 1968.
Chalchihuites
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11272  enloĝantojn. El tiuj estas 5467 viroj kaj 5805 virinoj. La komunumo havas surfacon de 891 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,260 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas ND milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 29′ norda latitudo kaj 103° 53′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
7,526 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 6781 alfabetoj kaj 353 analfabetoj. Do 9.85 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 3,711 alfabetoj kaj 388 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 9.47%. Inter la viroj estas 3,070 alfabetoj kaj 353 analfabetoj, do 10.31% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Irana naciismo
Irana naciismo temas pri naciismo inter irananoj kaj individuoj kies nacia identeco estas irana. Irana naciismo konsistas el politika kaj socia movadoj kaj sentoj instigitaj de amo al iranaj kulturo (aŭ persa kulturo), lingvo kaj historio, kaj sento de fiero pro Irano kaj iranaj (aŭ persaj) homoj.
Historio
Dum la Dinastio de Pahlavi (1925-1979), Irana naciismo spertis revigliĝon pro la de Pahlavia registaro fortikiganta patriota sento. Post la Irana revolucio, irana aŭ persa etna naciismo estis plejparte troviĝanta inter la irana diasporo, sed estis revigliĝo de naciismo ankaŭ ene de la Islama Respubliko de Irano sekve de la iranaj studentoprotestoj de julio de 1999 kaj la respublikaj aŭtokratecaj politikoj super ĝia tridekjara ekzisto.
26485 Edwinpost
26485 Edwinpost estas malgranda, tre hela kaj nerapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Edwin Post, anon de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell. Edwin subtenas la Observatorion Lowell en ĝia misio alporti la rezultojn de la astronomia esploro al la granda publiko. Li estas programara inĝeniero fakigita en la grafika kreo kaj la animacio.
Blanka rozo
Blanka Rozo (die Weiße Rose) estis grupo de rezistaduloj en Germanio dum la Dua mondmilito, kiu alvokis rezistadon kontraŭ la naziisma reĝimo.
La Blanka Rozo konsistis el kvin studentoj, ĉiuj ĉirkaŭ dudekjaraj, ĉe la Universitato de Munkeno. Hans Scholl kaj sia fratino Sophie (esperantistino) gvidis la grupon, kiu enhavis la aliajn studentojn Cristoph Probst, Alexander Schmorell kaj Willi Graf. Ili aliĝis kun profesoro, Kurt Huber, kiu traktis la du lastajn pamfletojn. Ĉiuj ses membroj de tiu grupo estis arestitaj, juĝitaj, kondamnitaj kaj ekzekutitaj.
La grupo de munkenaj studentoj preparis kaj disdonis ses pamfletojn inter junio 1942 kaj februaro 1943. Sepa pamfleto estis trovita en posedo de la studentoj, kiam ili estis arestitaj de la Gestapo.
Dum la someraj ferioj de 1942, en julio, la viraj anoj de la Blanka Rozo devis servi ĉe la rusa fronto. Ili ĉeestis la germanajn abomenindaĵojn, kaj sur la batalkampo kaj kontraŭ la civilularo en la Oriento. Ili malakceptis la faŝismon kaj militismon de la Germanio de Adolf Hitler kaj kredis je federacia Eŭropo, kiu estu adepto de principoj de toleremo kaj justeco. Vaste citante el la Biblio, Laozio, Aristotelo kaj Novalis, kaj ankaŭ Von Goethe kaj Schiller, ili apelaciis al tio, kion ili konsideris la germana inteligentularo, kaj kredis, ke ili estus nature kontraŭ naziismo. Unue, la pamfletoj estis anonime senditaj per poŝto de urboj en Bavario kaj Aŭstrio, ĉar la membroj kredis, ke suda Germanio estus pli akceptema al ilia kontraŭmilitisma mesaĝo.
Iuj ricevantoj de la folioj informis la naziajn aŭtoritatojn, kaj Gestapo komencis esplori pri la sendintoj.
En januaro 1943 la grupo produktis kredeble 6000–9000 ekzemplerojn de sia kvina flugfolio "Apelacio al ĉiuj germanoj!" kaj dissendis stokojn per mesaĝuloj al pluraj germanaj urboj, de kie okazis poŝta dissendo. Ekzempleroj estis trovitaj en Berlino, Chemnitz, Freiburg, Hamburgo, Kolonjo, Stutgarto kaj en (tiam germana) Vieno. La folio, verkita de Hans Scholl kaj postredaktita de Kurt Huber, avertis, ke Hitler kondukos Germanion en abismon, kaj apelaciis, ke oni "subtenu la rezistan movadon" en batalo por "libero paroli, libero de religio, protekto de la individua civitano kontraŭ arbitra agado de krimaj diktatoraj ŝtatoj". Tiuj principoj konsistigu la "fundamenton de la nova Eŭropo".
La germana malvenko ĉe Stalingrado je la 2-a de februaro 1943 kuraĝigis la grupon. Dum la noktoj de la 3-a, 8-a kaj 15-a de februaro 1943 sur muroj de la universitato kaj aliaj konstruaĵoj en Munkeno aperis la sloganoj Freiheit (= libero) kaj Nieder mit Hitler (= pereu Hitler), skribitaj per gudro fare de Schmorell, Hans Scholl kaj Graf.
Je la 18-a de februaro la gefratoj Scholl portis valizon da flugfolioj en la universitaton kaj dum la lecionoj dismetis ilin koridore, tiel ke post la lecionoj la studentoj trovu ilin. Kiam ili estis forirontaj, restis staketo da folioj, kaj ili decidis ĵeti ilin de la plej alta etaĝo en la korton. Sophie Scholl estis observita de la Pedelo Jakob Schmied, kiam ŝi faris tion, kaj li vokis la policon, kiu arestis la gefratojn. Ankaŭ la ceteraj supre nomitaj grupanoj estis arestitaj.
Jam post kvar tagoj "popola kortumo" sub juĝisto Roland Freisler kondamnis ĉiujn al morto per gilotino. La verdikto estis plenumita la saman tagon.
Filmoj
Pri la okazintaĵoj oni faris tri germanlingvajn filmojn, ekzemple Sophie Scholl – Die letzten Tage (reĝisoro Marc Rothemund, Julia Jentsch en la rolo de Sophie Scholl), kiu ricevis premion en la Berlinale de 2005.
Fresnillo
Fresnillo estas komunumo en la meksika subŝtato Zakateko. La ĉefurbo de la komunumo estas Fresnillo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1619  enloĝantojn. El tiuj estas 765 viroj kaj 854 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4,947 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,190 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 10′ norda latitudo kaj 102° 52′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 159965 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 245 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.15 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
114,344 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 106943 alfabetoj kaj 3,199 analfabetoj. Do 6.42 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 56,326 alfabetoj kaj 4,138 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 6.84%. Inter la viroj estas 50,617 alfabetoj kaj 3,199 analfabetoj, do 5.94% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32010a.htm
Viktoria Insulo (Kanado)
Viktoria Insulo (aŭ en angla Victoria Island aŭ en inuita Kitlineq) estas gran insulo en la Kanada Arkta Insularo kiu enhavas la limon inter Nunavuto kaj la Nordokcidentaj Teritorioj de Kanado. Ĝi estas la la oka plej granda insulo en la mondo, kaj kun 217 291 km² de areo ĝi estas la dua plej granda insulo de Kanado. Ĝi estas preskaŭ duoble la grando de Novlando (111 390 km²), kaj estas iome pli granda ol la insulo de Granda Britio (209 331 km²). Ĝi enhavas la plej grandan insulon ene de insulo en la mondo. La okcidenta triono de la insulo apartenas al la regiono Inuvik de la Nordokcidentaj Teritorioj; dum la cetero estas parto de la regiono Kitikmeot de Nunavuto.
POUM
La Laborista Partio de Marksista Unuiĝo ( Partido Obrero de Unificacion Marxista, Partit Obrer d'Unificació Marxista,  POUM) estis politika partio kiu aktivis en la 1930-aj jaroj, teorie en la tuta Hispanio, sed preskaŭ ekskluzive en Katalunio, kun ideologio komunista heterodoksa.
La POUM kreiĝis en Barcelono je la, kiel kuniĝo de du malgrandaj partioj, aktivaj en Katalunio. Ĝi daŭre restis minoritata dum sia tuta ekzistado, sed fariĝis tre aktiva dum la Hispana Enlanda Milito en 1936, kaj iĝis vaste konata pro sia apogo al revoluciaj agadoj dum tiu milito kaj la alfrontiĝoj kun la respublikanaj fortoj kaj ĉefe kun la ortodoksaj komunistoj, kiuj neniigis ĝin en 1937.
2987 Sarabhai
Nomo
Ĝia nomon honoras la baratan fizikiston Vikram Sarabhai (malajalame വിക്രം സാരാഭായി, 1919–1971), edzo de la dancistino Mrinalini Sarabhai.
POUM
La POUM estis starigita ĉefe de malkonsentantaj komunistoj, inter kiuj ĉeestis iuj el la plej konataj aktivuloj de la hispana komunismo, kiel Andreu Nin, Juan Andrade aŭ Joaquim Maurín.
Ideologio
La POUM estas ofte priskribata kiel trockiisma. Tamen, ĝi ne sekvis komplete la gvidadon de Lev Trockij. Ekzemple, Trockij konsiliis la POUM forlasu la sindikatojn kaj kreu sovetojn, kaj ĝi rifuzis. Tamen, tiu priskribo estis ofte uzata laŭ la senco marksista kontraŭ-stalinisma. Kelkfoje ĝi estis uzata en ofenda maniero, kaj ne ĉiuj historiistoj favoras la uzon de tiu nomo.
Tamen, ĝiaj rilatoj kun Trockij servis kiel ekskuzon por la persekuto kiun la stalinismaj komunistoj prenis kontraŭ ĝi. Do, post la bataloj interrespublikanaj en majo 1937, la registaro de la Respubliko dissolvis la partion, kaj iliaj estroj estis enprizonigitaj, kaj kelkfoje torturitaj aŭ murditaj.
Parto de tiu procezo estis priskribita en la verko de George Orwell, Omaĝo al Katalunio, kiu pritraktas lian partoprenon en la batalionoj gvidataj de la POUM dum la hispana milito, kaj la postan neniigon de la partio. Tiu verko donis grandan famon al POUM, kaj estis la bazo de aliaj verkoj, kiel la filmo Land and Freedom de Ken Loach.
Historio
Andreu Nin, eksa sekretario de la Ruĝa Sindikata Internacio, Juan Andrade kaj aliaj estontaj gvidantoj de la POUM forlasis la Hispanan Komunistan Partion (HKP) por starigi partion nomatan Komunistan Maldekstron, sin bazinte sur tezoj de la trockiista kontraŭstaro. Tamen, ili rompis kun Trockij, kiam tiu ĉi ordonis al ili fari "enigismon" en la Socialistan Partion, por ke ili formu ene de ĝi revolucian frakcion. Anstataŭ obei lin, ili decidis kunfandiĝi kun la partio Laborista kaj Kamparana Bloko' (katalune: Bloc Obrer i Camperol, antikva kataluna federacio de la Komunista Partio, kiu rompis kun tiu ĉi dum la superrego de la "maldekstrega" tendenco en la Kominterno, ĉefe ĉar ĝi ne konsentis la aferon pri la "ruĝaj sindikatoj" kaj la katalunan nacian demandon), gvidata de Joaquim Maurín. La Kataluna Komunista Partio, gvidata de Jordi Arquer (kiu ĉiam sin tenis sendependa de la HKP, ĉefe pro katalunnaciismo), unuiĝis kun ambaŭ organizaĵoj por starigi la POUM-n komence de la jaro 1936a. Tamen pri iuj aferoj (ĉefe la kritiko al la stalinismo) la POUM sintenis simile al Trocki –sed ankaŭ al Marceau-Pivert ekzemple.
La POUM aktivis preskaŭ ekskluzive en Katalunio. En julio de 1936 ĝi nombris ĉirkaŭ 3.000 anojn, sed ĝi plikreskis dum la sekvantaj monatoj kaj atingis gravan influon sur iuj katalunaj urboj kiel Ĝirono, Taragono kaj ĉefe Ilerdo. Kiam komenciĝis la revolucio, la gvidantaro de la POUM estis sendube tiu, kiu prenis la plej radikalan sintenon rilate al la amasa movado:
"'La laboristoj, kamparanoj kaj maristoj luktas ne por defendi la malnovan burĝan Respublikon, kiu nenion donis al ili, sed por starigi la reĝimon de la estonto: la Respublikon de la Laboristoj. Tio –ili scias– malgraŭ la propagando de la partio de la Popola Fronto, kiuj klopodas, ke la laboristaj milicoj defendu la nunan konstitucion. Kvankam ĉe Madrido la laborista klaso, konduktata de la Socialista Partio, la sindikato Ĝenerala Unuiĝo de Laboristoj UGT kaj la oficialaj komunistoj, ankoraŭ sekvas la ordonojn de la Popola Fronto, en Barcelono kontraŭe la registaro de la Generalitato estas nenio krom oficiala fasado sen nenia povo (...). Sekve en Katalunio ne ekzistas la tiel nomata dueco da povoj, la laborista klaso regas la tutan socion. Tra la sindikatoj la proletaro garantias la efikecon de ĉiuj publikaj servoj kaj de multaj privataj entreprenoj. La ekleziularo kaj la reakciuloj estis senproprigataj, la domojn de la riĉuloj kaj la monaĥejojn oni transformas al instruadocentroj aŭ sanigejoj. Formiĝas komitatoj ĉe la entreprenoj kaj la vilaĝoj, inter la maristoj kaj ĉe la respublikanaj trupoj. Nia POUM, kiu faras ĉion sub sia ebleco por krei novajn kaj interligi ilin, rigardas tiujn komitatojn kiel la bazon mem de la ĝermanta laborista kaj kamparana Respubliko.”"
La socialista partio, kiu estis tiel fortika ĉe aliaj hispanaj regionoj, apenaŭ havis forton en Katalunio. La kataluna federacio de la PSOE partoprenis la fondon de la PSUC, kune kun la komunista partio, sed tiu nova partio baldaŭ prenis komunistan karakteron. Tiel, en Katalunio produktiĝis tiu kurioza fenomeno, per kiu ĉiuj socialistaj tendencoj finkonfluiĝis ĉu en la PSUC aŭ en la POUM, kaj tiel ili aliiĝis almenaŭ oficiale ĉu al stalinistaj komunistoj ene de la unua aŭ al kontraŭstalinistaj komunistoj ene de la dua. La anoj de la POUM kaj de la PSUC konkuris iun tempon por regi la katalunan sekcion de la partio UGT, kvankam tamen la hegemonio de la anarkiista CNT estis senkonkura.
Rilato al Esperanto
La POUM havis tre gravan rilaton al Esperanto. Multaj el la anoj, inklude la gvidanto Andreu Nin, konis la lingvon.
La partio mem utiligis Esperanton en informaj agadoj dum la milito, speciale per la eldono de iuj numeroj de la bultenoj "Informa Bulteno POUM" kaj "La hispana revolucio", kaj ankaŭ per la elsendo de radiaj bultenoj.
Nigra makulozo
Nigra Makulozo (Diplocarpon rosae) estas malsano ĉe rozoj kaŭzita de askofungoj, La fungo atakas krom rozoj ankaŭ aliaj plantojn, ekzemple nobla laŭro.
Sinagogo de Abony
La Sinagogo de Abony estas historia monumento de la urbo, tamen nuntempe nur ruinoj.
Nigra makulozo
La folioj havas unue rondajn, nigre brunajn makulojn, kiuj ofte disvastiĝas stelforme. La koncernaj folioj flaviĝas kaj defalas. Tio reduktas la asimiladon, kiu signifas malfortiĝon de la planto. La senfoliaj plantoj kreas apenaŭ novajn florojn, novaj ŝosoj ne ligniĝas kaj ne fariĝas maturaj, kiu kaŭzas reduktitan frostrezistecon.
Sinagogo de Abony
Historio
La judoj konstruis sinagogon, apude loĝejon por la rabeno kaj lernejon en 1825 en Abony. La pentrado okazis inter 1873–1875, samtempe la sinagogo estis renovigita kaj trakonstruita. Dum la 2-a mondmilito la judeco grandparte pereis, poste la sinagogo ne plu estis uzata. La loka kolĥozo (baldaŭ agrikultura kooperativo profitis ĝin por grenejo. Tiutempe eĉ la galerio estis malkonstruita por havi pli grandan lokon. Depost la socialismo la grenejo estis superflua, sed eĉ senpage neniu aĉetis ĝin. En 2007 fondaĵo tamen akiris ĝin, post jaroj almenaŭ la tegmento estis riparita.
Nigra makulozo
La malsano travintras en l grundo kiel sporo. La sporoj atingas la planton per ŝprucoj de pluvo aŭ akvumado. Depende de la sensiveco de la kultivaro la fungo rapide disvastiĝas en la rozo.
Sinagogo de Abony
Konstruaĵo
La klasikisma konstruaĵo situas sola en korto. En mezo de la fasado 4 kolonoj reliefas. La kolonoj tenas grandan timpanon. Malantaŭ la kolonoj estas 3 pordoj, la meza por la viroj, la maldekstra por virinoj al la ŝtuparejo, la dekstra por la preĝoĉambro. Interne restis nenio, kelkloke la pentritaj muropartoj estas videblaj. La sakraĵoj kaj la ornamaĵoj plene malaperis.
Nigra makulozo
Por preventi la planton de la malsano, estas nepre necesa plifortigi la rezistopovon per konvena sterkado de la plantoj. Ĉar la malsano nur malfacile povas esti kontraŭatakata, rekomendas preventan ŝprucado ekde majo. Akvumante evitu, ke la akvo nur atingas la radikojn. Humidaj folioj favoras la ekkreskon de la fungaj sporoj.
Sinagogo de Abony
Interesaĵo
Estas tutlande konata kanto "Sej, Nagy-Abonyban csak két torony látszik" (Hej, en Abony nur du turoj estas videblaj). Tiam estis 3 preĝejoj en Abony: la katolika (kies turo estis pli alta), la kalvinana, fine la sinagogo, kiu ne havis turon.
Nigra makulozo
Certan fungostatan efikon ankaŭ havas la ŝprucado kun infuzaĵo ekekvizeto aŭ urtiko. La plej efika prevento tamen estas la ĝusta kreskejo. Tial ne plantu rozojn en ombra starejo. Rozoj bezonas sunan lokon!
Polichno
Geografio
Polichno situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1467 en formo "Polyhna". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. En 1828 loĝis tie 437 vilaĝanoj en 54 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Polichnó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Parlagos 551 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Polichno 141 homoj, (127 slovakoj).
Amelia Earhart
Amelia EARHART (naskiĝis la 24-an de julio 1897, malaperis la 2-an de julio 1937) estis usona feministino kaj pionirino de la aviado.
Vivo
Amelia Earhart naskiĝis en Atchinsons, Kansaso. Ĉar ŝia patro, juristo, estis alkoholmalsana, ŝi pasigis sian infanaĝon ĉefe ĉe siaj geavoj. Jam frue ŝi ribelis kontraŭ la tiutempa rolo de la virinoj. Ŝi grimpis sur arbojn, ĉasis ratojn per pafilo kaj kolektis gazetartikolojn pri virinoj en virecaj profesioj.
En 1915 ŝi kun elstara rezulto forlasis la lernejon. Ekde 1917 ŝi laboris kiel militara flegistino kaj sociala laboristino en Bostono. En 1919 ŝi ekstudis medicinon en Novjorko, sed pro malŝato ŝi post malpli ol unu jaro ĉesigis la studadon kaj revenis al siaj gepatroj vivantaj en Losanĝeleso.
En la jaro 1920 ŝi unuafoje rajtis kunflugi en aviadilo, kaj post tiam ŝi nur havis unu celon: mem stiri flugmaŝinon. Fluglecionoj tiutempe kostis mil dolarojn kaj ŝiaj gepatroj rifuzis subteni tiun ĉi frenezan ideon. Ŝi do laboregis en 28 diversaj okupoj kaj ĝuis sian unuan fluglecionon en 1921 ĉe Neta SNOOK. Jam post ses monatoj ŝi de ŝparita kaj pruntita mono aĉetis sian unuan aviadilon, per kiu ŝi starigis la unuan virinan mondrekordon de atingita alteco (4300 metroj). En la jaro 1924 ŝiaj gepatroj disiĝis, kaj Amelia transloĝiĝis kun sia patrino al la orienta marbordo. Por fari komplezon al sia patrino ŝi forvendis la aviadilon kaj aĉetis aŭton. Ŝi laboris en Bostono kiel instruistino kaj faris socialajn laborojn.
En 1928 ŝi famiĝis kiel unua virino transfluganta la Atlantikon – kvankam nur kiel pasaĝerino, kio ŝin ege ĉagrenis. Tamen ŝi estis honorata kvazaŭ heroino, elektiĝis Virino de la jaro kaj gajnis pli da atento ol la piloto Wilmer Stultz. Mallonge poste Amelia Earhart fariĝis idolo de junaj virinoj en Usono. Ŝi daŭre estis invitata al prelegoj kaj intervjuoj, kiujn ŝi uzis por liberigi la virinojn el la kaĝo de sia sekso.
En la jaro 1929 ŝi, finance kaj morale subtenita de la Novjorka eldonisto George Palmer PUTNAM, partoprenis la Cleveland Women's Air Derby, kiu estis konkurso por inaj pilotoj. Post malicaj, mokaj reagoj de la gazetaro, Amelia Earhart renkontiĝis kun kvar aliaj konataj pilotinoj, kaj ili fondis la klubon Ninety Nines, kiu havu la celon fortigi la situacion de la virinoj en la aviado.
En 1931 ŝi (kun hezito, kiel ŝi emfazis) edziniĝis al sia longjara subtenanto kaj admiranto George Palmer Putnam. Ŝi fakte nur la sesan geedziĝproponon respondis jese, ĉar ŝi timis, ke la edzeco limigus ŝian flugadon, krome ŝi ne volis havi idojn.
En 1932 ŝi entreprenis sian plej grandan aventuron: Kvin jarojn post Charles Lindbergh ŝi kiel unua virino transflugis sole la Atlantikon. Ŝi startis la 20-an de majo direkte al Parizo. Pro malbona vetero kaj teknikaj problemoj ŝi ne atingis la planitan celon, sed devis surteriĝi proksime al Londonderry, Irlando. Pro tiu ĉi flugo ŝi gajnis oran medalon de la National Geographic Society.
Kiel gvidantino de la klubo Ninety Nines ŝi senĉese luktis por siaj feminismaj celoj kaj ŝi senhonte eluzis sian popularecon por oponi kontraŭ la tradicia eduka sistemo, kiu plu dividis homojn laŭ seksoj. Ŝi emfazis, ke ŝi per siaj aventuraj rekordflugoj ankaŭ celis pruvi la kapablon de virinoj, atingi elstarajn teknikajn sukcesojn, kaj ŝi luktis por la akcepto de virinoj en teknikaj altlernejoj.
En la jaro 1935 ŝi kiel unua homo transflugis la Pacifikon de Honolulu, Havajo, al Oakland, Kalifornio – distanco pli longa ol inter Ameriko kaj Eŭropo. Samjare ŝi unuafoje sole flugis de Meksikurbo al Newark, Nov-Ĵerzejo.
Mallonge antaŭ sia 40-a naskiĝtago ŝi planis aventuron, kiun neniu homis ĝis tiam aŭdacis fari: ĉirkaŭflugi la teron laŭ la ekvatoro. La unuan provon en marto ŝi pro brulanta motoro devis ĉesigi jam en Havajo. La 21-an de majo 1937 ŝi kune kun sia navigisto Fred NOONAN startis denove el Miami, Florido. Post surteriĝoj en Brazilo, Okcidenta Afriko, Kalkato kaj Ranguno ŝi la 29-an de junio estis majstrinta tri kvaronojn de la vojo. La aviadilo startis la 2-an de julio de Nov-Gvineo, por transflugi la lastan, plej danĝeran parton: la Pacifikon. Ŝi alflugis la insulon Howland Island, kie ŝi planis sian lastan interan surteriĝon – sed neniam alvenis tie.
La plej granda serĉado en la ĝistiama historio, kun 64 aviadiloj kaj 8 militŝipoj, komenciĝis post ŝia lasta radiogramo, sed la 19-an de julio oni finis ĝin sen sukceso. Amelia Earhart estis deklarata malaperinta, supozeble morta. Ŝin kaj la aviadilon oni neniam trovis. Eble tio estis la kaŭzo, ke aro da onidiroj ekaperis. Usonaj pilotoj ekzemple rakontis pri virino trovita en Pacifika insulo, kiu aspektis simile kiel Amelia Earhart, sed ne volis malkaŝi sian nomon. Laŭ alia onidiro ŝi estis usona spionino, kiu mem planis sian malaperon, por prispioni japanajn militbazojn, kaj tria versio asertis, ke ŝi surteriĝis sur la Marŝalaj Insuloj, kie la japana armeo arestis ŝin.
"Kvankam ŝia flugo finiĝis en la eterneco, oni povas funebri pri la perdo, sed ne bedaŭri ŝian provon. Amelia ne malgajnis, ĉar ŝia lasta flugo estis senfina. Kvazaŭ en stafetkurado ŝi simple transdonis la torĉon de la progreso al aliuloj, kiuj portas ĝin al la sekvonta celo kaj de tie en la eternecon. (Jackie COCHRAN, kunfondintino de la Ninety Nines pri Amelia Earhart)"
Imre Trencsényi-Waldapfel
Biografio
Imre Trencsényi-Waldapfel akiris diplomon en 1932 en Universitato de Budapeŝto. inter 1958-1963. En 1937 kune kun Anna Hajnal li redaktis literaturan revuon, poste li estis lektoro en redaktejo. Li profesoriĝis en 1948 kaj li estis katedrestro en universitato en Szeged, en la sekva jaro li estis eĉ rektoro. Inter 1950–1970 li gvidis filologian instituton en Budapeŝto, krome li estis rektoro 3 jarojn en la sama urbo. Li okupiĝis ekzemple pri la latina kaj pragreka literaturoj. Li ricevis premiojn inter 1947-1970.
Marian Smoluchowski
Marian SMOLUCHOWSKI, Marian Ritter von Smolan Smoluchowski (naskiĝis la 28-an de majo 1872, mortis la 5-an de sptembro 1917) – pola fizikisto, pioniro de statistika fiziko, montogrimpisto.
Vivo
Marian Smoluchowski naskiĝis en Vorderbrühl, apud Vieno en Aŭstrio, en la jaroj 1890–1894 studis fizikon en la Universitato de Vieno. Liaj instruistoj estis Franz Serafin Exner kaj Joseph Stefan. Li nuptis Zofia Baraniecka (1881–1959), la filinon de profesoro pri matematiko de Jagelona Universitato Marian Baraniecki, kun kiu havis infanojn – filinon Aldona (1902–1984) kaj filon Roman (1910–1996), ankaŭ fizikisto, profesoro de universitatoj en Princeton kaj Austin). En 1894–1895 soldatservis, en 1895 defendis kun distingo doktoran laboraĵon en Vieno. En 1898 iĝis docento. Dum kelkaj jaroj laborisen laboratorioj de diversaj sciencaj centroj de Eŭropo (Pariza Universitato, Glasgow, Berlino). En 1898 ricevis rajton lekcii (tn. veniam legendi). En la jaroj 1899–1912 laboris en Universitato de Lvovo, ekde 1900 kiel profesoro. En la jaroj 1906–1907 estis prezidanto de la Pola Societo de Natursciencistoj je la nomo al Koperniko. De 1912 profesoro en Jagelona Universitato, en la katedro de eksperimenta fiziko. Li transprenis ĝin de August Witkowski, kiu longe antaŭe indikis lin kiel sian posteulon.
Smoluchowski estis klasikulo pri la statistika fiziko. Li gvidis esplorojn pri klarigo de molekulaj moviĝoj de Robert Brown. Albert Einstein utiligis akiritajn de li rezultojn dum formulado de teorio eksplikanta kaosajn moviĝojn de la partikloj. Unu el ekvacioj de la teorio pri difuzo estas konata kiel la ekvacio de Smoluchowski. La 15-an de julio 1917 elektiĝis rektoro de Jagelona Universitato. Baldaŭ mortis pro disenterio. Rememoron pri li skribis interalie Einstein.
Postmorte estis distingita per Komandora Kruco de la Ordeno Polonia Restituta (1936).
Opinioj
Dum la 35-a Kunveno de Polaj Fizikistoj en Bjalistoko profesoro Andrzej Kajetan Wróblewski (Instituto de Eksperimenta Fiziko) prezentis referaĵon titolitan „Fiziko en Pollando hieraŭ, hodiaŭ kaj morgaŭ” kun resumo de kontribuo de poloj al la monda fiziko de la 20-a jarcento. Krom Maria Skłodowska-Curie (kiu en la mondaj komparoj estas menciata kiel la franca civitanino) li distingis 4 fizikistojn, kiuj faris malkovrojn sur la nivelo de Nobel-premio: Marian Smoluchowski, Marian Danysz, Jerzy Pniewski kaj Karol Olszewski.
Volokolamskaja (stacio)
Volokolamskaja (Волоколамская) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Torrecampo
Torrecampo estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 197 km2 kie loĝas 1307 geloĝantoj, do loĝdenso estas 6.6 loĝ./km2. Torrecampo situas je 104 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Torrecampo signifas en la hispana "turo en la kampo", kio videblas en la blazono.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1307 geloĝantoj de la municipo Torrecampo estas 677 inoj kaj 630 viroj. En la vilaĝo loĝas 1305 geloĝantoj, kaj aliaj 2 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 7, 5 inoj kaj 2 viroj, kaj mortis 15, 7 inoj kaj 8 viroj. Tiel la natura kresko estis -8 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 498 homoj (38.1%).
Nuzerov
Nuzerov (jen ĉeĥe, historie ankaŭ Nuserau) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Sušice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudokcidente de Sušice. Estas ĉi tie registritaj 37 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nuzerov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,29 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Pjotr Stolipin
Pjotr Arkadjeviĉ STOLIPIN (Пётр Аркадьевич Столыпин; naskiĝis la (laŭ malnova kalendaro ) en Dresdeno, Saksio — mortis la   en Kievo, Rusa Imperio) estis konservativa rusa politikisto kaj inicianto de agraraj reformoj post la 1905-a revolucio por plibonigo de jura kaj ekonomia situo de la kamparano.
Li estis guberniestro de Grodno (1902) kaj Saratov (1903), kie li montris apogon por plibonigo de la kamparana vivo, sed li samtempe subpremis la ribelemajn provojn. La rusa caro Nikolao la 2-a ekatentis lin kaj en majo de 1906 nomumis Stolipin ministro pri internaj aferoj, en julio eĉ al prezidanto de la ministraro. Stolipin disigis la 22-an de julio 1906 la Dumaon, do la rusan parlamenton, kiu postulis pli grandan partoprenon en la agrarreformaj planoj. Li enkondukis en oktobro kaj novembro siajn reformojn per dekreto.
Li ĉesigis la limigojn, kiuj malhelpis la partoprenon de la kamparanoj en la normalaj juĝistaraj procesoj, la kamparanoj ricevis pli da libereco por elekti la lokajn reprezentantojn, ili rajtis elpaŝi la agrokomunumon kun sia agro. Stolipin esperis, ke tiel elformiĝas bonhava, carfidela kamparana klaso.
Li samtempe starigis militarajn juĝejojn, kiuj traktis aferojn de personoj akuzitaj je terorismo kaj ribelo. Tiuj tribunaloj ekzistis nur kelkajn monatojn, sed decidis je mortkondamno pri kelkmil akuzitoj. La ĉefministro tiel akiris multajn malamikojn en la politika centro kaj maldekstra flanko.
Stolipin en junio de 1907 (tri monatojn post la kunvoko) denove disigis la (duan) Dumaon, ĉar tiu ne akceptis liajn agrarajn reformojn. En tago de disigo de la Dumao, li eldonis leĝon pri elektoj, kiu limigis partoprenon de kamparanoj, laboristoj, malplimultoj en la elektoj.
Per akcepto de konstitucia kadro li forigis de li la ektremdekstrulojn, dum la moderaj dekstruloj kunlaboris kun li en la tria Dumao, kiu kunsidis en novembro de 1907. Li akceptigis la leĝojn pri la pluaj agraraj reformoj en junio de 1910 kaj 1911, li ekis fortan rusigan politikon en Finnlando.
Stolipin – en marto de 1911 – disvastigis la agrarajn reformojn eĉ je la polaj aroj, dum la caro ĉesigis funkcion de la Dumao kaj aliaj registaraj instancoj, je altrudo de Stolopin.
Tiuj paŝoj akiris por Stolipin multajn malamikojn kaj atencinto murdis lin dum teatra spektaklo en Kievo (kiun partoprenis eĉ la caro). La atencinto havis policajn kontaktojn, tiel povis li eniri la teatrejon.
Ĉajkovsko (Simferopola distrikto)
Ĉajkovsko (,, , foje uzatas ankaŭ la historia nomo Jeni-Sala) estas vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, administre apartenanta al la Dobra komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 108 homoj. Antaŭ la jaro 1948 la vilaĝo nomiĝis Jeni-Sala.
Geografio
La vilaĝo situas en sud-orienta parto de la Simferopola distrikto sur la dekstra bordo de la rivero Angara (kiu estas dekstra alfluanto de Salgiro) proksimume 15 kilometrojn for de Simferopolo kaj ĉ. 2 kilometrojn for de la aŭtoŝoseo Simferopolo-Aluŝto-Jalto. La plej proksima loĝloko estas la vilaĝo Perevalno, kiu preskaŭ tuŝas la vilaĝon ĉe la suda flanko. Ĉajkovsko situas ĉe la orientaj deklivoj de la Dolgorukova altebenaĵo.
Historio
Oni opinias, ke la unua vilaĝo sur tiu loko aperis en la 17a jarcento, tamen la unuaj fidindaj mencioj pri la vilaĝo (tiam sub la nomo Jeni-Sala) aperis nur en la jaro 1842, kiam la vilaĝo aperis sur militista topografia mapo.
Laŭ la statistikaj informoj de la jaro 1864 en la vilaĝo loĝis nur 12 homoj, dum en la jaro 1887 ĝi jam estis loĝata de 72 loĝantoj. En la jaro 1926 ĝi estis loĝata jam de 97 homoj.
Per la decido de la estraro de la supera konsilio de RSFSR la 18an de majo 1948 la vilaĝo estis alinomita kiel Zareĉnoje. En la jaro 1958 oni unuigis Ĉajkovskon kun la vilaĝeto Sennoje, kiu situis tre proksime.
Ekde la Dua mondmilito apud la vilaĝo troviĝas kelkaj militistaj bazoj; apud la vilaĝo situas granda pafkampo.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 108 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 150 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 9 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 56.
La ĉefa ekonomia branĉo de Ĉajkovsko estas priservado de la militistaj bazoj, situantaj apud la vilaĝo.
Dobri
Dobri estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
Situo
La vilaĝo situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M70 Budapeŝto-Letenye preteriras. Lenti troviĝas 15, Letenye 18, Nova 25 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1408. En 1578 la turkoj okupis kaj detruis la vilaĝon. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Milevsko
Milevsko estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda parto de Sudbohemia regiono, distrikto Písek, 25 km nordoriente de Písek kaj 20 km okcidente de Tábor. Centro de la mikroregiono, sidejo de maŝinindustrio (aertekniko), de lignaĵ-, tekstil- kaj nutraĵindustrioj. Vivas ĉi tie.
La plej grava vizitindaĵo de la urbo estas ampleksa konstrukomplekso de la monaĥejo Milevsko, la plej malnova en Suda Bohemio, en 2007 parte rekonstruita kaj en 2008 proponita por la listo de Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Inter regulaj kulturaj aranĝoj en la urbo plej famas la antaupaska karnavala procesio kun tradiciaj popolmaskoj.
La urbo nuntempe ofertas kompletajn turismajn servojn por siaj vizitantoj. Pro sia strategia situo inter la distrikto Písek, Tábor,Příbram kaj Benešov kaj kvieta nedamaĝita naturo en la proksima ĉirkaŭaĵo ĝi estas taŭga celo por trankvila feriado.
Ekde frua mezepoko ĝis la 18-a jarcento
Laŭ la arkeologiaj trovitaĵoj oni supozas, ke la regiono de la nuna urbo estis daure loĝata jam ekde paleolito. slava loĝigo estas dokumentita ekde komenco de la 8-a jarcento. Fine de la 12-a jarcento Milevsko estis signifa vojkruciĝo de komercvojoj. La estonta urbo troviĝis sur la vojkruciĝo de gravaj komercvojoj. La unua skriba mencio pri ĝi devenas el 1184 kaj ĝi rilatas al nobelo Jiří z Milevska (Georgo el Milevsko). Liainiciate estis en la urbo en 1187 fondita monaĥejo, kiu baldau fariĝis unu el la plej riĉaj monaĥejoj en tuta Bohemio kaj estiĝis kultura kaj ekonomia centro de la vasta regiono.
La vilaĝo ĉe la monaĥejo estas skribe dokumentita en 1327. Kiel komerca kaj metia centro ĝi akiris la unuajn urbajn privilegiojn en la 15-a jarcento.