cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rivero Nagara
La rivero Nagara, en japana 長良川 Nagara-gaŭa, havas sian elfluon en la urbo Guĵo, Gubernio Gifu, kaj sian enfluon en la urbo Kuŭana, Gubernio Mie, Japanio. Kun la riveroj rivero Kiso kaj la rivero Ibi, la rivero Nagara estas unu el la Kisoaj Tri Riveroj de la Nobia Ebenaĵo. Iam la rivero estis nomata Sunomata (墨俣川 Sunomata-gaŭa). Kun longo de 166 km, ĝi akvokolektas el areo de 1,985 km² en la regiono Ĉubu kaj elfluas en la golfeto Ise. La registaro de Japanio klasigas tiun riveron kiel rivero de 1a klaso.
István Csáky (generalo)
CSÁKY István [pr. ĉa:ki] estis hungara generalo kaj grandbienulo en Transilvanujo naskiĝinta en Fortikaĵo Adorján kaj mortinta en Medgyes je la komenco de septembro 1605.
Kariero
István Csáky estis kortegano de reganto Sigmundo Báthori. La 18-an de septembro 1600 li kiel ĉefkapitano de Transilvanujo venkis la milittrupon ĉe Miriszló de Mikaelo de Valaĥio. En 1601 kiel generalo li perdis en batalo kontraŭ Mikaelo de Valaĥio. Li iĝis adepto de imperiestro kaj ricevis donace en 1605 Szádvár kaj Sáros.
Hahn apud Marienberg
Hahn apud Marienberg - germane Hahn bei Marienberg - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lutieristo
Luteristoj aŭ Liutfaristo (Franca, Hispana kaj Angla: Luthier, Germana: Lautenmacher) estas homoj, kiu faras liutojn aŭ aliajn kordinstrumentojn.
15041 Paperetti
15041 Paperetti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Emiliano Paperetti, kiu vivas en la toskania urbo Pistojo. Inter liaj ĉefaj interesoj estas la disvolvo de astronomia programaro, kiu ankaŭ utilas al la teamo esploranta pri la asteroidoj en San Marcello Pistoiese.
Farmo
Farmo estas lua preno laŭ kontrakto por difinita tempo de tero aŭ bieno por ĝin kulturi kaj uzi je sia propra risko kaj profito (farme preni).
En la ĉiutaga lingvo oni ofte aperas la vorto farmo kiel mallongigo de la kunmetaĵoj „farmbieno“ kaj „farmdomo“, sed tie la ideo pri luado malaperas kaj restas nur la ideo pri agrokultura entrepreno.
Fonto
Reta Vortaro, kapvorto "farmi"
Christophe Demeautis
Christophe DEMEAUTIS estas franca amatora astronomo kaj subakvanto.
La asteroido 14141 Demeautis estis nomita en lia honoro.
Brasika hernio
Brasika hernio (damaĝanto: Plasmodiophora brassicae) estas nomo de planta malsano.
La protisto Plasmodiophora brassicae kaŭzas malsaniĝon (ŝveliĝon, tumoriĝon, herniiĝon) de radiko de la plej multaj kruciferacoj (brasiko, kolzo, sinapo, rafano kaj aliaj), multon da fiherboj kaj ĝardenaj ornamplantoj el la familio de kruciferacoj.
Pro la nekontrolita plimultiĝo de ĉeloj en la radika areo kaj la per tio kunligita detruo (perturbo) de la - por nutraĵ- kaj akvoprizorgo - necesaj liverfaskojn kaŭzas la malfortiĝon de la plantoj, ke tiu je efiko de stresfakroj kiel grava elvaporiĝo ĉe alta temperaturoj kaj la tiel kunligita akvomanko kondukas ofte al formorto de la planto.
Ĉar la sporoj de damaĝanto povas travivi multajn jarojn en la fundo (6 jarojn, la realigebla 'batalstrategio' estas en la agrikulturo la longdaŭra plantoŝanĝo, bona agroprilaboro por eviti la senaerecon de agro aŭ kultivado de specoj kun granda persisteco.
Araba konkero de Armenio
La Araba konkero de Armenio estis parto de la muzulmanaj konkeroj kiuj komenciĝis post la forpaso de la profeto Mahomedo.
Ekspansio de Islamo
Post la forpaso de la profeto Mahomedo en la jaro 632, la posteŭloj de la profeto ekigis militkampanjon por ekspansiigi la Islamon. Dum la muzulmanaj konkeroj, la araboj konkeris la plejparton de Meza Oriento.
Je la jaro 639, sub la regado de Abd-er-Rahman, 18.000 araboj eniris la distrikton Taron kaj en la regionon de la lago Van, en la reĝlando Armenio kaj regis la landon je sango kaj glavo.
La arabaj militistoj ne havis disvolvitajn militaĵojn kaj ili estis malbone armitaj, sed ili havis, kiel en aliaj konkeradoj, kuraĝon kaj religian fanatikismon, kiuj venkigis ilin multfoje. Tiaj religiaj militoj estis nekonataj por la armenoj en tiuj jaroj. La 6-a de januaro 642, la araboj atakis la armenan urbon Dvin, mortigante 12.000 el la urbaj loĝantoj kaj sklavigante 35.000. La princo Theodorus el la nobela familio Rshtuni konfrontiĝis al la araboj, kaj post la venko, liberigis la sklavigitajn armenojn.
Armena kaliflando
Dum la araba ekspansio, la armenoj tuj komprenis ke la bizancanoj ne helpos ilin, do, ili mem devis decidi iliajn proprajn militajn taktikojn. Theodorus Rshtuni kaj aliaj naĥararaj (sinjoroj) armenoj finfine konsideris la arabigon de la Armena Ŝtato. Ŝajnas ke la bizanca imperiestro Konstanto la 2-a, sendis helpon al Armenio, sed ili ne sufiĉis.
La komandanto de la urbo Dvin, Sembat, pro maleblo rezisti antaŭ la islama armeo, estis venkita de la kalifo Omar, konsentite pagi imposton al li. En 644, li estis murdita de persa sklavo kaj anstataŭata far la kalifo Uthman.
La armena akceptado de la araba leĝo ege ĉagrenis la bizancanojn. La imperiestro Konstanto la 2-a sendis siajn trupojn al Armenio kun la celo altrudi la kredon de la Koncilio de Kalcedono. Li ne havis sukcesojn pri liaj doktrinaj celoj, sed la nova prefekto de Armenio, Hamazasp, konsiderante ke la islama imposto estis tro peza, petis helpon al la imperiestro. La kalifo, sciinte tion, ordonis la amasmurdadon de 1.775 armenaj ostaĝoj tiame sub lia regado kaj preskaŭ antaŭ la militado kontraŭ la armenoj estis murdita de armenaj ribeliĝintoj en la jaro 656.
Araba Armenio
Dum la islama regado araboj el aliaj regionoj de la Kaliflando establiĝis en Armenio. Dum la 9-a jarcento, ekzistis bone establita klason de arabaj emiroj, pli malpli kiel la armenaj naĥararoj.
Fine de tiu ĉi periodo, en la jaro 885, establiĝis la Bagratida dinastio.
Silver Car Crash (Double Disaster)
Silver Car Crash (Double Disaster) (Arĝenta Aŭtoakcidento (Duobla Katastrofo)) estas pentraĵo de 1963 pentrita de la usona artisto Andy Warhol. En Novembro de 2013 ĝi estis vendita kontraŭ 105 milionoj da usonaj dolaroj (nome 65.5 milionoj da pundoj) ĉe aŭkcio, markante novan pli altan prezon por pentraĵo de Warhol.
Historio
Silver Car Crash (Double Disaster) montras torditan korpon en la ruinigita interno de arĝenta aŭto. Ĝi estis pentrita de Andy Warhol je aĝo de 35. Ĝi estis la lasta pentraĵo de la artisto kiu estis lasata en privataj manoj. La pentraĵo estas 8 por 13 futoj, kaj estis ekspoziciita nur unufoje en publiko dum la lastaj 26 jaroj.
Tiu arta majstroverko estis posedata de eŭropa kolektisto dum 20 jaroj. En Novembro 2013, kvin pliproponantoj luktis por la pentraĵo en aŭkcio de nuntempaj artaĵoj organizita de Sotheby’s, alvenante al prezo de 105 milionoj da usonaj dolaroj. La nomo de la venkinto neniam estis publikigita.
La fina prezo estis super la esperoj de la organizantoj, ĉar la pentraĵo estis ĉirkauzkalkulita je $60–80 million. Tiu prezo rompis la antaŭan rekordon pagitan por varhola pentraĵo, establita en 2007 ĉe aŭkcio de Christie's je 72 milionoj da usonaj dolaroj por Green Car Crash (Green Burning Car I).
Ariadna García Gutiérrez
Ariadna GARCÍA GUTIÉRREZ (naskiĝis ) estas kuba esperantistino. Ŝi aktivas en Kuba Esperantista Junularo, formale nomata "Kuba Esperantista Junulara Organizo", la landa sekcio de TEJO en Kubo. Ŝi estis la prezidantino de la preparkomitato de la Internacia Junulara Kongreso 2010. En la oficperiodo 2011 ĝis 2013 ŝi nome de tiu nacia asocio elektiĝis kiel membro de la komitato de TEJO. En la 71-a IJK ŝi estis elektita estrarano de TEJO pri landa kaj faka agado, la 11-an de aŭgusto 2016 ŝi demisiis de tiu posteno.
En 2014 ŝi gajnis konkurson de UEA kaj ricevis stipendion por ĉeesti kurson pri terminologion en Vieno poste ŝi atentis pri Terminologiaj instancoj (ISO/TC37 kaj Infoterm) ĉe UEA. Ariadna loĝas en Havano, kie ŝi lernas la germanan kaj laboras por amaskomunikiloj. Membro de la LKK en la 6a TAKE, nuntempe respondecas pri la retejo de KEA (en la hispana). Laŭ propraj informoj ŝi kunlaboras por radio-programoj en Esperanto, Radio Havano Kubo, kaj provas vigligi la kuban esperantan junularan asocion kaj allogi pli da junuloj por lerni la lingvon.
Elektromuziko
Elektromuziko, en angla Electro aŭ electro-funk (elektrofunko) estas ĝenro de elektronika muziko kaj de frua hiphopo rekte influita de la uzado de la tamburmaŝinoj Roland TR-808,  kaj funko. Diskoj de tiu ĝenro tipe uzas tamburmaŝinojn kaj fortajn elektronikajn sonojn, kutime sen voĉo, kvankam se estas kanto ili prezentiĝas en senemocia maniero, ofte tra elektronika distordo per vocoding aŭ parolkesto. Tiu estas la ĉefa diferenco inter "elektro" kaj antaŭaj elstaraj ĝenroj kiaj diskoo, en kiu la elektronika sono estis nur parto de la instrumentaro. Ĝi evidente ankaŭ devojiĝas el sia antaŭaĵo boogie ĉar estas malpli voĉ-orientita kaj pli fokusita al elektronika frapado produktita per tamburmaŝinoj.
Post la eksmodiĝo de la diskoa muziko en Usono, "elektro" aperis kiel fuzio de funko kaj de novjorka boogie. Dekomenca hiphopo kaj repo kombinitaj kun germanaj kaj japanaj influoj de elektronika popmuziko kiel de Kraftwerk kaj de Yellow Magic Orchestra (YMO) inspiris la naskon de "elektro". En 1982, produktisto Arthur Baker kun Afrika Bambaataa publikigis la mejloŝtonan "Planet Rock", kiu estis konstruita uzante miksaĵojn el la verko de Kraftwerk "Trans-Europe Express" (1977) kaj drumfrapoj havigitaj per TR-808. "Planet Rock" estis sekvita poste tiun jaron de alia elrompa elektro-disko, "Nunk" de Warp 9. En 1983, Hashim kreis elektro-funkan sonon kiu influis al Herbie Hancock, rezulte en lia sukcesa unuopaĵo "Rockit". La komencaj 1980-aj jaroj estis la pinta hegemonio de "elektro". Meze de la 1980-aj jaroj, la ĝenro forlasis siajn elektronikajn kaj funkajn influojn, uzante pli fortajn frapojn kaj rok-miksojn, ekzemple fare de Run DMC. "Elektro" iĝis denove populara fine de la 1990-aj jaroj kun artistoj kiel Anthony Rother kaj DĴ-oj kiaj Dave Clarke. Tria tajdo de populareco okazis en 2007. "Elektro" disiĝis en diversaj branĉoj kaj subĝenroj, kiel elektrokerno kaj skweee, kiuj disvolviĝis en Svedio kaj Finlando.
Tod und Verklärung
Tod und Verklärung (eo: Morto kaj transfiguriĝo), op. 24, estas simfonia poemo por granda orkestro de Richard Strauss. Ĝi ekestis inter 1888 kaj 1890 kaj travivis sian unuan prezentadon sub direktado de la komponisto la 21-an de junio 1890 en Eisenach.
Strauss mem konceptis la programon de la verko, kiu ilustras la kadukiĝon de mortanto. Turmentate de doloroj, tiu ĉi memoras pri sia vivo kaj kiam li finfine mortas, lia animo transfiguriĝas.Alexander Ritter, mentoro de Strauss, verkis poste la poemon „In der ärmlich kleinen Kammer …“, kiun la komponisto antaŭmetis al la partituro.
La unumovimenta verko subdividiĝas en enkondukan Largo kaj maltrankvile vigla Allegro molto agitato. Tod und Verklärung estas post Macbeth kaj Don Juan la tria simfonia poemo de Strauss kaj ero de la frua verkoperiodo de la komponisto, en kiu ekestis verkoj kiel Also sprach Zarathustra. La simfonia poemo havas prezentodaŭron de proksimume 24 minutoj. La stilo memorigas treege al la muzika lingvo Stil de Richard Wagner, kiu grave influis la verkadon de Richard Strauss. La verko estas atribuenda al la epoko de la malfru-romantismo. El la sonregistraĵoj de ĉi tiu orkestra verko estas tiu de Herbert von Karajan kun la Berlinaj Filharmoniistoj, aperinta ĉe Deutsche Grammophon.
Pri la muziko
Tod und Verklärung estas strukturita libere laŭ la sonata formo [A-B-C]-[A’-B’-C’]-[B’’-C’’]. En la enkonduko eksonas paceme granda trito de la arĉinstrumentoj, al kiu nur post kelka restado aliĝas la bazotono kaj per tio malfermiĝas minora sonaro. Post mallaŭtaj timbalbatoj kaj falantaj dutoj de la arĉinstrumentoj ĉi tiu moduliĝas en la unuan motivon A, komence per la melodio ludata per la fluto sur arĉinstrumenta sontapiŝo kaj supreniraj skaloj de la harpo. Tiu ĉi estas interpretata kiel pacoplena retrorigardo sur la vivon. Solaj ligno-blovinstrumentoj destinas ankaŭ plue ĉi tiun temoteksaĵon. Soloklarneto kaj fluto ripetas la temon, antaŭ ol la soloviolono unuan fojon reekprenas ĉi tiun temon. En epilogo solaj lignoblovinstrumentoj ripetas motivofragmentojn, ĝis kiam deca kornosignalo anoncas ŝanĝon, kaj la masiva mortomotivo B kun fortissimo-bato de la tamburego kaj akraj latunblov-instrumentaj sonoj eksplodas. Minacaj melodieroj de la malaltaj arĉinstrumentoj alternas je tio kun akre akcentitaj tutecaj fazoj. Ĉi tiu unua emocia kulmino pli kaj pli mildiĝas kaj enbuŝiĝas en la grandiozan transfiguriĝo-motivon C. Tio ĉi estas ankaŭ interpretebla kiel libera variaĵo de la temo A- kaj finiĝĝas per falanta duto en la duobla dominanto. La karakteron de ĉi tiu fazo Strauss pli malfrue denove prezentos en la Alpensinfonie post la fulmotondra sceno.
La malvolviĝo komenciĝas per la flutomotivo sur arĉinstrumentaj figuro. Ankaŭ en la malvolviĝo en korna pasaĵo estas malkovreblaj paraleloj kun Alpensinfonie. Laŭta disrompiĝo de la mortomotivo kondukas al la malvolviĝo de la transfiguriĝo-temo, kiun ĉiam denove sombras mizeraj fanfarecaj komentoj de la trombonoj kaj kiu dufoje en ĉi tiu fazo estas prezentata plenbrile. La malvolviĝo finiĝas preskaŭ mortante per falantaj dutoj.
Per grandioza bato de la mortomotivo kun tamtamo kaj malaltaj latunaj blovinstrumentoj komenciĝas la reekpreno, en kiu la kantebla temo A plene mankas. Al la reekpreno de la transfiguriĝo-motivo viciĝas elkonduko en varmaj arĉinstrumentaj sonoj, kiuj enbuŝiĝas en ĉiele efikan kulminon, kiu dum la lastaj minutoj dissolviĝas kaj tamen daŭrigas sian konfirman karakteron.
Newmarket (Ontario)
Newmarket estas urbo en la suda parto de la provinco Ontario en Kanado. Ĝi situas proksimume 45 km norde de la urbo Toronto, kaj estas parto de metropola regiono nomata Granda Toronto kaj de la Jorka Regiono. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Peugeot 307
La Peugeot 307 estas aŭtomobilo produktita de Peugeot. Ĝi anstataŭis la Peugeot 306 en 2001, kaj estis anstataŭita de la Peugeot 308 en 2008.
Newmarket (Ontario)
Edukado
Newmarket enhavas 15 publikajn bazlernejojn, 6 katolikajn bazlernejojn, 4 publikajn mezlernejojn, kaj 1 katolikan mezlernejon. Estas ankaŭ Pickering College, privata mezlernejo.
La kvar publikaj mezlernejoj:
La katolika mezlernejo:
Malpublikaj, privataj lernejoj:
NGC 139
NGC 139 (aliaj indikoj — PGC 1900, ZWG 409.22) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Janville (stacidomo)
Janville estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Le Puiset, apud , en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Voves - Toury (557000).
Distrikto Körmend
La distrikta ĉefurbo estas Körmend, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 44 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 614,53 km², kie loĝas 26 865 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj. Gravas la fremdultrafiko. Multaj laboras en la proksima Aŭstrio.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983. En 1969 la areo dikiĝis pro aliĝoj de 2 najbaraj distriktoj. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Burgo firmega estas Dio nia
Burgo firmega estas Dio nia - origine germane Ein feste Burg ist unser Gott - estas spirita kanto, kiun en la jaro 1529 komponis Martin Luther.
Tiu ĉi kanto havas karakteron de himno de reformado kaj luteranaj eklezioj kaj ĝi fariĝis inspiro por vico de komponistoj (Johann Sebastian Bach, Felix Mendelssohn Bartholdy, Giacomo Meyerbeer, Richard Strauss, Max Reger).
En Finnlando
En Finnlando oni kantas la kanton ekzemple en deklaro de kristnaska paco. La nocio alt böse Feind ("malnove malica malamiko", finne se vanha vainooja) en la teksto laŭ kompreno kaj interpretoj de iuj finnoj signifu praktike Rusion. Koresponde la himno tie estis aparte ofte kantata per familioj, infanoj kaj maljunuloj en la 1910-aj kaj 1940-aj jardekoj, lige al la unua kaj dua mondmilito, aparte en la vintra kaj daŭriga militoj, kiam aparte multaj familioj timis pri pereo de familianoj en milita konflikto de tre malsamfortaj armeoj.
Ferdinand Christoph Oetinger
Ferdinand Christoph Oetinger (1719-1772) estis germana kuracisto, profesoro pri medicino kaj vic-rektoro en la Universitato de Tubingeno. Li estas aŭtoro de sennombraj verkoj pri Medicino kaj estis profesoro de almenaŭ du renomaj kuracistoj, nome Eberhard Gmelin kaj Christian Friedrich Reuß (1745-1813).
Biografio
Li estis filo de Johann Christoph Oetinger la 2-a (1668-1733) kaj lia dua edzino Rosina Dorothea Oetinger, (fraŭla familinomo Wölffing) (1676–1727). En 1732 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Tubingeno, kaj en 1760 li tie aktivis kiel asociita profesoro kaj en 1762 kiel plena profesoro pri medicino.
Făurești
Făurești estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Ferdinand Christoph Oetinger
Biografio
En 1738 li diplomiĝis kiel doktoro pri medicino en la Universitato de Halle an der Saale. En Bad Urach kaj Münsingen li samtempe aktivis kiel kuracisto de la urbo. Inter la 1-a de novembro 1768 kaj la 2-a de majo 1769 li estis vic-rektoro de la Universitato de Tubingeno kaj inter la 2-a de novembro 1767 ĝis sia morto (1772) li aktivis kiel privata kuracisto de Karolo la 2-a, Grafo de Württemberg (1728-1793).
Kurioze, li iĝis profesoro de du kuracistoj kiuj plenumis la unuajn eksperimentojn pri la animala magnetismo, nome Christian Friedrich Reuß (1745-1813) kaj Eberhard Gmelin, kies pacientoj inkludas Friedrich Schiller (1759-1805) kaj Justinus Kerner (1786-1862). Oetinger estis pli juna frato de la germana teologo Friedrich Christoph Oetinger (1702-1782).
Colonia Sighetu Silvaniei
Colonia Sighetu Silvaniei (hungare:Szilágyszigettelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Chieşd.
Sighetu Silvaniei
Sighetu Silvaniei [sigetu silvaniej] (hungare:Szilágysziget) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Şimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 554 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 711 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1308. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Közép-Szolnok, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Chieşd.
Sassuolo
Lokita en la limo kun la provinco de Reggio Emilia kaj Provinco de Modena, la komuna estas konata ĉefe por produktado de ceramiko kaj tegolo.
Escacena del Campo
Escacena del Campo estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Escaceneros. La censita populacio en 2010 estis de 1.996 loĝantoj kaj la denseco estas de 14,68 loĝ/km².
Situo
Escacena del Campo estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la plej orienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 173 m; je 61 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 136 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 24' N, 6º 23' Ok.
La kerna domaro de Escacena del Campo, ĉe la limo provinca kun Sevilo, troviĝas sur eta monteto kiu hegemonias super la kamparo. La municipa teritorio prezentas neregulan formon, mallarĝan kaj longecan, kun preskaŭ 40 km de norde suden. Limas norde kun El Madroño; oriente, kun Aznalcóllar, Sanlúcar la Mayor kaj Castilleja del Campo; sude, kun Chucena kaj Manzanilla; okcidente, kun Paterna del Campo kaj Berrocal.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj kaj olivujoj) kaj brutobredado. Norde de la teritorio estas montoj; plej granda parto de la municipa teritorio estas de agrikulturo sen irigacio, sed estas iom da irigacio ĉe hortoj ĉe rojoj.
Historio
La konkero de la Tejada araba (kerno de restaĵoj) okazis en 1253 dum regado de la resĝo kastilia Alfonso la 10-a, kaj ekformis parton de la urbo de Sevilo. Jam en 1541 Escacena havis 350 "vecinos", 500 en 1575, tio estas reala populacio de preskaŭ 2.500 loĝantoj. En la 16a jarcento la vilaĝo havis 5 preĝejojn kaj 2 monaĥejojn.
En 1833 dum la kreado de la nuna sistemo de provincoj, Escacena ekapartenis al la provinco de Onubo kaj ĉesis la rilato al Sevilo.
Korinedoj
Korinedoj aŭ Corinnidae estas familio de araneomorfaj araneuloj, foje nomataj korinedaj sakaraneoj. La familio, kiel ĉe aliaj familioj "klubionoidaj", havas tre konfuzan taksonomian historion. Iam tiu familio estis parto de granda ĉionenhava taksono por disa kolekto de Clubionidae. Sed nun ĝi estas prorpa taksono. La originaj membroj de la familio estas ŝajne similaj nur en tio ke ili havas ok okulojn aranĝitajn en du strioj, konusformajn antaŭajn teksilojn kiuj estas vagantaj predantoj kiuj konstruas silkajn retirejojn, aŭ sakojn, kutime sur plantofinaĵoj, inter folioj, sub arboŝelo aŭ sub rokoj.
Du iamaj subfamilioj de Korinedoj estas nune traktataj kiel separataj familioj, nome Frurolitedoj kaj Traĥeledoj. Kiel nune estas agnoskita, Korinedoj enhavas 67 genrojn kaj ĉirkaŭ 720 speciojn tutmonde. Inter oftaj genroj estas Castianeira (preskaŭ tutmonde) kaj Corinna (disvastigita).
Membroj de la genro Castianeira ŝajne estas imitkamuflaj de formikoj. Alia korinedaj formikecaj genroj estas Mazax, Myrmecium kaj Myrmecotypus, el kiuj la du lastaj havas la greklingvan radikon por formiko. Corinna estas la tipa nomiga genro por la familio kaj konsistas el malgrandaj kurantaj araneoj.
Johano de Erfurto
Johano de Erfurto (latine: Ioannes de Erfordia aŭ Ioannes de Saxonia aŭ Ioannes Alamannus) estis germana franciskano, teologo kaj spertulo de kanona juro. Li vivis ĉ. inter 1250-1320 mortinte en Erfurto.
Vivo
Post frokuliĝo ĉe la erfurtaj franciskanoj kaj studoj Johano instruis kiel lektoro en 1275 en Erfurto, poste ĉe la provinca centro de la franciskanoj en Magdeburg. Ĉirkaŭ la 1285-a jaro li tie estis ankaŭ lektoro kaj devis peri en kverelo inter siaj samordenanoj kaj la kanonikoj de Stendal.
En 1295 Johano studis jursciencon en Bolonjo kie oni doktorigis lin. Post la fino de sia studvojaĝo en Italujon li revenis Erfurton kie li ege fruktodonis ekdocentis. Sed jam en 1307 venis Thomas von Kyritz kiel posteulo kaj Johano iĝis monaĥeja gardisto kaj vikario de la saksa ordenprovinco. En tiu ĉi funkcio li estris kunvenon en 1307 en Erfurto, kie oni elektis lin estro ordena (latine: custos) en Turingio. La 7-an de aprilo 1307 li faris kontrakton inter la franciskana konventon kaj la urbaj oficialuloj de Mühlhausen.
Sciencaj laboroj
Poste li trovis tempon por dediĉi sin al scienaj laboroj; eblas ke li denove pasigis kelkan tempon en itala monaĥejo. Post 1304 li verkis la konfesprenan manlibron Summa confessorum (Summa de poenitentia, 1304-12) en kiu jam povis esti respektitaj la fare de papo Bonifaco la 8-a promulgitajn regulojn listigitajn en la verko Liber Sextus. Ĝi ne nur detale priparolas la sep ĉefajn pekojn kaj la dekalogon sed ankaŭ altestimas la indulgencojn. Influoj sur Johanon faris antaŭ ĉio Bonaventura, Tomaso de Akvino, Henriko el Susa kaj la samordenano Vilhelmo Duranti.
Verŝajne jam 1285, pli poste ankoraŭfoje post 1304 sed certe antaŭ 1317 Johano verkis sian libron Tabula iuris canonici et civilis aŭ Tabula utriusque iuris. Tiu ĉi konkordanco jura pritraktis leĝofaradon kaj kanonikan juristadon kaj karakteriziĝas kiel antaŭula verko de pli malfrue ofte kutima germana prijura verkado.
Lia teologia ĉefverko estiĝis ĉ. la jaro 1300, nome komentario pri sentencoj kiun oni malkorekte dum longa tempo atribuis al Bonaventura ene de la t.n. Abbreviationes Bonaventurae. Manuskripte estis transdonitaj ankoraŭ la verkoj Libellus in Britonem (Epitome vocabularii Britonis, 1309), kvazaŭ biblia faklibro, kaj Tabula originalium, laŭalfabeta kolekto pri teksteroj de la Patroj de la Eklezio.
Johano vere povas esti nombriĝi inter la plej elstaraj personuloj de eklezia scienco de la malfrua 13-a jarcento.
Sula (Norvegio)
estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la provinco Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
519 Sylvania
519 Sylvania estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la usona astronomo Raymond Smith Dugan la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialo de ĝia nomo estas nekonata...
Akvobaraĵo Harbaka
La Akvobaraĵo Harbaka aŭ akvobaraĵo Ĥarbaka (سد خربقة) estis Romia gravita akvobaraĵo en la Siria Dezerto ĉirkaŭ 70 km sudokcidente el Palmiro ĉe la ŝoseo al Damasko. Tiu akvobaraĵo, konstruita el skorioj, cemento, kaj ŝirmita de prilaboritaj ŝtonoj, datas el la 1a aŭ 2a p.K. Tiu akvobaraĵo poste estis uzata kiel akvoliveraĵo por la Umajida palaco de Kasr al-Hajr al-Garbi.
Nova generacija
Nova generacija ("Nova generacio", Нова ґенерація) estis la nomo de revuo kaj grupo de ukrainaj futuristoj. La revuo "Nova generacija" (redaktoro Miĥajl Semenko) estis eldonita de oktobro 1927 ĝis decembro 1930 en Ĥarkivo.
Historio
Ekde 1922 en Ĥarkivo kaj Kievo funkciis la Asocio de panfuturistoj (Aspanfut) estrita de la senŝanĝa gvidanto kaj teoriisto M. Semenko. En ĝiaj deklaroj, manifestoj, kaj platformoj publikigitaj en "Semaforo en la Estonteco" kaj "Katafalko de Arto" (1922), ĝi proklamis la finon de "burĝa arto", detruon kiel "arto de transiro", post kiu estis tempo por sintezo krei alian arton kiu kombinos kapablon, majstradon kaj mega-arton. Post iom da tempo, Aspanfut estis alinomita ASKK, t.e. Asocio de Komunista Kulturo, kiu funkciis en 1924-1925 (kolekto "Gong Komunkultu", "Golfstrom" - 1925). En la sama jaro, 1925, ĝi aliĝis al la literatura organizo "Hart".
Sigismund Friedrich Hermbstädt
Vivo
Hermbstädt ricevis privatan instruadon en Erfurto kaj frekventis poste la Mikaelo-lernejon kaj la Konsilantargimnazion. Li iĝis lernoknabo apotekista en la Schwan-apoteko de Wilhelm Bernhard Trommsdorff kaj studis unue medicinon, poste kemion en sia naskiĝurbo. Li doktoriĝis pri filozofio kaj iris kiel ripetigisto de kemiaĵoj al la farmacia instituto de Johann Christian Wiegleb en Bad Langensalza en kies apoteko li ankaŭ praktikis. Hermbstädt krome estis helpanto en la Hamburga Kortega Apoteko de Reimarus kaj de 1784-85 administranto de Apotheke zum weißen Schwan de Rose en Berlino.
Nova generacija
Historio
"Nova generacija" estis formita en 1927 en Ĥarkivo, Kievo kaj Odeso ĉirkaŭ la samnoma revuo. La unua numero de la revuo "Maldekstra Formado de Artoj" estis eldonita en oktobro 1927 en Ĥarkivo sub la redaktado de Miĥajl Semenko. Ĉirkaŭ la revuo, kiel oni tiam diris, organiziĝis "maldekstra" "etburĝa" grupo de verkistoj (Geo Ŝkurupij, Dmitro Buzko, Leonid Skripnik, Oleksij Poltorackij, Oleksa Vlizjko, Volodimir Korjak, Andrij Miĥajljuk, Volodimir Harjaiv kaj artistoj: Vadim Meller, Anatolij Petrickij, ktp).
Sigismund Friedrich Hermbstädt
Vivo
Samtempe li sekvis prelegojn ĉe la Medicina-kirurgia kolegio kaj subtenitis tie de la kemiisto Martin Heinrich Klaproth kaj la medicinistoj Christian Gottlieb Selle kaj Christin Andreas Cothenius. Dum studvojaĝo tra Turingio, la Harco kaj la Ercmontaro li renkontis en Göttingen la kemiiston Johann Friedrich Gmelin kaj la ekonomikiston kaj teknikiston Johann Beckmann. Ili vekis en li intereson pri teknikaj kaj ĉambraj sciencoj. En 1787 Hembstädt faris privatajn prelegojn pri farmacio, kemio kaj teknologio en Berlino, estis kemiisto de la Wegely-fabrikoj samloke kaj fondis en 1789 "Porknaban kemian instituton kun internulejo" kiu ekzistis ĝis 1797.
En 1790 (ĝis 1796) li iĝis administranto de la Kortega apoteko en Berlino kaj profesoro pri kemio ĉe Collegium medico-chirurgicum, krome en 1784 docento pri eksperimenta fiziko ĉe la Porminista akademio, membro (Obersanitätsrat) de Obercollegium Sanitatis, en 1796 asesoro (1797 membro) de la Manufaktura kaj komerca kolegio, en 1797 asesoro de la Saladministradejo, en 1798 membro (Obermedizinalrat) de la unuiĝinta Obercollegium medicum et Sanitatis, ĉefstabapotekisto de la prusa armeo, en 1800 neordinara (1808 ordinara) membro de Prusia Akademio de la Sciencoj, en 1804 Geheimer Kriegsrat, 1808 membro de Technische Gewerbe- und Handelsdeputation, en 1810 Geheimer Medizinalrat kaj neordinara (en 1811 ordinara) profesoro de teknologia kemio ĉe la berlina unversitato kaj en 1820 profesoro pri kemio ĉe Allgemeine Kriegsschule.
Graveco
La scienca kemio de li ne nur evoluigitis per docentado sukcesa sed ankaŭ per la verko Systematischer Grundriß der allgemeinen Experimentalchemie (3 vol., Berlin 1791, 35 vol., 1812–16) aŭ per la eldonado de fundamentaj eksterlandaj verkoj tradukitaj en la germanan (Carl Wilhelm Scheele, Guyton de Morveau, Antoine Claude Chaptal). Historia ago estis la komentita traduko de Traité élémentaire de chimie de Lavoisier sub la germana titolo System der antiphlogistischen Chemie (2 vol., Berlin 1792). Per tiu ĉi laboraĵo li estis la unua germano kiu subtenis la novajn teoriojn kaj efektivigitis kemian revolucion kontraŭ longa obstina kontraŭbatalado. Helpis la libron al ĝenerala pozitiva novkonsidero de Lavoisier fare de la Akademio prusia.
Tamen estis lia plej granda graveco sur la kampo teknologia! Senlace li engaĝiĝis tiurilate per siaj postenoj, ĉeuniversitate, dum kursoj por metiistoj, per rekta konsilado de uzinestroj, per tre multaj lernolibroj pri kvazaŭ ĉiuj branĉoj de metia/industria kemia-teknologia agado kiel ankaŭ de agrikulturo. Ĉien ajn li enkondukis kaj enkondukigis la plej novajn rezultojn kaj doktrinojn sciencajn. Tiel sciencaj akiroj tre rapide aplikitis praktike. Ege menciindas - krom multaj specialaj verkoj por unuopaj metioj - la verkoj Grundsätze der theoretischen und experimentellen Kameralchemie“(1808, tradukita en multajn lingvojn), Grundriß der Technologie (1815, 1830), Kompendium der Technologie (1831) kaj Archiv der Agriculturchemie'' (7 vol., 1803–17).|
Honoroj
Hermbstädt estis membro de pli ol 25 akademioj / sciencistaj kluboj.
Listo de famuloj mortintaj en Sopron
Listo de famuloj, kiuj mortis en Sopron:
Fontoj
Tiu ĉi listo estis kreita nur el kreitaj biografioj.
Peugeot 206
La Peugeot 206 estas aŭtomobilo produktita de Peugeot. Ĝi anstataŭis la Peugeot 205 en 1998, kaj estis anstataŭita de la Peugeot 207 en 2006.
Jerzy Robert Nowak
Jerzy Robert NOWAK (pli frue ankaŭ Robert Nowak; naskiĝis la 8-an de septembro 1940 en Terespol) – pola historiisto, publicisto, habilitdoktoro pri politikaj sciencoj, specialiĝinta en hungara problemaro. Aŭtoro de 75 libroj kaj pli ol 1700 gazetaraj artikoloj. Kadre de la serio Biblioteko de libroj politike malkorektaj aperis jam - ekde 2000 en la eldonejo MaRoN - pli ol 20 volumetoj. En la jaroj 1994-2006 eksterordinara profesoro en la Akademio nome de Jan Długosz en Częstochowa. De 2004 profesoro en la Supera Lernejo de Socia kaj Media Kulturoj en Toruń. Publicisto kaj felietonisto de katolik-sociaj Televido Trwam, Radio Maryja, Nasz Dziennik (Nia Ĵurnalo), Nasza Polska (Nia Pollando), semajnrevuoj Głos (Voĉo), Niedziela (Dimanĉo), kaj Moja Rodzina (Mia Familio). Fondinto kaj prezidanto de la partio Ruch Przełomu Narodowego (Movado de Nacia Transsalto), de Patriotaj Klubejoj kaj Komitato de Bona Nomo de Pollando kaj Poloj.
Kreinto de disaŭdigo "Pasis monato" aŭdigata unufoje monate en Radio Maryja kaj Televido Trwam. Honora civitano de la urbo Jedwabne.
Hungara problemaro
En 1966 estante 26-aĝa publikigis en Universitato de Varsovio libron pri la nuntempa hungara literaturo, kiun hungaraj kritikistoj enlandaj kaj emigraciaj konsideris pionira laboro. Poste aperis libro pri historio de la polaj-hungaraj rilatoj Węgry bliskie i nieznane (Hungario proksima kaj nekonata), Węgry 1939-1974 (Hungario 1939-1974), libro pri la Hungara Insurekcio, Historia literatury węgierskiej XX w. (Historio pri la hungara literaturo de la 20-a jarcento), du antologioj de la hungara esearo, poezielekto de la plej granda hungara poeto de la 20-a jc – Endre Ady, memoraĵelekto de la princo Francisko Rákóczi la 2-a. En 1975 partiaj recenzistoj malebligis eldonon en PWN (Ŝtata Scienca Eldonejo) 600-paĝan libron pri historio de la hungara stalinismo.
Jerzy Robert Nowak estas eksterordinara membro de la Hungara Asocio de Verkistoj pro meritoj por la hungara kulturo, kio okazis nur al nemultaj fremdlandanoj.
Elektitaj publikaĵoj kaj afero de Jedwabne
Libroj de Jerzy Robert Nowak estas eldonataj de fondita de li eldonejo "Maron", kie laboras lia edzino Maria kaj filo Jerzy, kaj de "Fundacja Nasza Przyszłość" (Fonduso Nia Estonteco).
En 1994 aperis publikaĵo Myśli o Polsce i Polakach (Pensoj pri Pollando kaj poloj) rilatanta al la bildo de Pollando kaj poloj en la mondo. En 1998 li eldonis duvoluman libron Zagrożenia dla Polski i polskości (Minacoj por Pollando kaj poleco). Samjare aperis la unua volumo de duvoluma Czarny leksykon (Nigra leksikono).
En 1999 aperis libro Przemilczane zbrodnie (Prisilentitaj krimoj) priskribanta krimojn plenumitajn de bolŝevikigitaj judoj kontraŭ iliaj polaj najbaroj. En 2001 oni eldonis 100 kłamstw J.T.Grossa (100 mensogoj de J.T. Gross) kiel polemikon kun publikaĵo de Gross Sąsiedzi (Najbaroj), priskribanta krimon en Jedwabne.
La 15-an de januaro 2006 dum sesio de Urba Konsilantaro en Jedwabne oni donis al Jerzy Robert Nowak la honoran civitanecon de la urbo Jedwabne pro "kontribuo en demaskigo de mensogoj rilate al la krimo kontraŭ judoj en Jedwabne". Kun iniciato de tia distingo eliris urbestro Michał Chajewski.
Konvinkoj
Jerzy Robert Nowak estas aperta kritikisto de la interkompreniĝo ĉe la Ronda Tablo kaj pledas por plena malfermo de aktoj de la Instituto pri Nacia Memoro kaj senescepta dekomunismigo.
Li estas eŭroskeptikulo kun konservativa-kristana sinteno. Tamen ne estas kontraŭulo de Eŭropa Unio. Li asertas, ke ne ekzistas alternativo kontraŭ ĉi tiu organizo. Estis ankaŭ kontraŭulo de la Traktato de Lisbono. Kaj ne akceptas eŭron por Pollando.
En siaj artikoloj, felietonoj kaj paroladoj li defendas reprezentantojn de konservativa flanko de la katolika eklezio kaj precipe de Radio Maryja.
Körmend
Körmend estas urbo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend, kies centro estas.
Horní Růžodol
Horní Růžodol (Ober Rosenthal) estas parto de urbo Liberec en distrikto Liberec. Estas ĉi tie registritaj 508 adresoj. Ĉi tie loĝas. Ĝi najbaras kun Janův Důl, kun Františkov, kun Dolní Hanychov kaj kun Jeřáb.
Körmend
Geografio
Körmend situas sur ebenaĵo laŭ rivero Rába.
Horní Růžodol
Horní Růžodol estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,19 km².
József Péczely
József Péczely [jOĵef pEceli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péczely József estis hungara historiisto, profesoro, poeto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1837), unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy. Lia nobela antaŭnomo estis péczeli.
Horní Růžodol
Transporto
Horní Růžodol estas alligita al trama kaj aŭtobusa retoj. La tramoj certigas kunigon kun Ještěd kaj centro de la tuta regiona urbo, la aŭtobusoj poste kunigas Horní Růžodol kun la ceteraj kvartaloj de Liberec. Tra la kvartalo kondukas fervojlinio 086 el Liberec ĝis Česká Lípa, troviĝas ĉi tie ankaŭ stacidomo Liberec-Horní Růžodol.
Körmend
Historio
Tiu loko estis trapasejo tra Rába jam dum la Romia Imperio. Post alveno de hungaroj la regiono ofte estis reĝa bieno kun fortikaĵo.
József Péczely
József Péczely naskiĝis la  1789 en Hungario en Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1849 en Debrecen.
Biografio
József Péczely post morto de la samnoma patro translokiĝis al Debrecen, kie li frekventis kolegion inter 1804-1809. En 1811 li iĝis rektoro en kolegio de Mezőtúr. Post 2 jaroj li plulernis en Vieno kaj Göttingen. Hejmenveninta en 1815 li profesoriĝis en Debrecen, krome li estis ankaŭ bibliotekisto de la kolegio. Baldaŭe li kvarfoje estis elektita rektoro.
Körmend
Historio
En la 16-a jarcento Rába iĝis fronto inter aŭstro-hungaroj kaj turkoj, sed ĉi tie ne estis grandaj bataloj, nur en 1664 la turkoj ne povis trapasi la riveron. Ekde 1610 la regiono apartenis al familio Batthyány (batjani). Dume la fortikaĵo iĝis palaco, kiun ofte oni rekonstruis. Post la palaco estas parko kun maloftaj kreskaĵoj.
Statuaro de la Plej Sankta Triunuo (Jáchymov)
La barokstila Statuaro de la Plej Sankta Triunuo ĉeĥe: Trojičný sloup), kiu staras antaŭ la ĉefa preĝejo de Sankta Joakimo, en la bohemia urbo Jáchymov (germane: Sankt Joachimsthal) devenas al la jaro 1703. Faris ĝin minista frataro de la urbo.
Sur la kolono estas blazono de la urbo, pruntedonita al la urbo en la jaro 1546. Tiam la reĝo Ferdinando la 1-a ŝanĝis la antaŭan blazonon, kiun la urbo Jáchymov ricevis de la reĝo Ludoviko la 1-a Jogajlido per atesto e1 la 6-a de januaro 1520 komune kun la rangaltigo de libera minista urbo. Ŝildoportantoj estas du ministoj.
Körmend
Historio
En 1992 László Batthyány-Strattmann iĝis beata. Li estis kuracisto, doktoro de la malriĉuloj. Krom tio la loka vira basketbola teamo havas tutlandan renomon. Ili ofte estis la unuaj en la landa ĉampionado.
Savignano sul Panaro
Savignano sul Panaro estas komunumo kun 9.543 loĝantoj en Provinco de Modena en regiono Emilio-Romanjo, en Italio.
Kalvinana preĝejo (Nagyszekeres)
La Kalvinana preĝejo (kune kun sonorilostablo) estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagyszekeres.
Historio
La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1215, sed multe opinias ke la nun videbla preĝejo ne estas la sama, laŭ tio ĝi estis konstruita en la 15-a jarcento. Ĝi estis tiutempe ne nur preĝejo, sed ankaŭ defendejo (komprenu: burgo). Ekde 1402 la loka bienula familio profitis la preĝejon ankaŭ kripto. Dum la katolika erao la titolo estis Dipatrino. La tataroj atakis la preĝejon kaj murdis la rifuĝintojn en 1717. La lignaj predikejo kaj plafono estis faritaj en la 17-a jarcento, la galerio en 1783 (tiutempe la preĝejo apartenis al la kalvinanoj). En 1867 la konstruaĵo estis renovigita, poste plene en 1986.
Sonorilostablo
Ĝi estis konstruita en la 18-a jarcento. Ĝi estas 16 metrojn alta kaj ĝi havas jupon, do la plena stablo estas kovrita per lignaĵoj. Inter la sonorilostablo kaj preĝejo estas interliga kovrita koridoro same el ligno.
Knabina salto
Knabina salto (ĉeĥe: Dívčí skok) estas rigardejo kun altano kaj benketoj sur la romantika roko (650 m super marnivelo). Sur tiu ĉi loko longe antaŭ fondiĝo de la minista urbo staris burgeto gardanta aliron de la ŝtatlimo. Al la rigardejo oni aliras el urbo Jáchymov de la Kulturdomo, preter la kapelo de Sankta Barbora. Oni devas ascendi tra la arbaro dekstren ĝis sub la restoracio Panoramo, de tie surebene tra Smetana-strato. Malantaŭ la restoracio Panoramo estas eksa ekzekutejo de la urbo.
Darja Obrazcova
Darja Obrazcova - naskiĝis en 1985 - estas rusia esperantistino. Ŝi aktivas en REJM, la landa sekcio de TEJO en Rusio. En la oficperiodo 2011 ĝis 2013 ŝi nome de tiu nacia asocio elektiĝis kiel membro de la komitato de TEJO. Darja loĝas en Sankt-Peterburgo (Rusio), kie ŝi laboras en granda turisma firmao.
Sanatorio Běhounek
Sanatorio Běhounek estas la plej nova sanatorio nomata laŭ akademiano František Běhounek kaj finkonstruita en la jaro 1975.
En la sanatorio povas loĝi ĉirkaŭ 250 pacientoj. La lokaj kuracfontoj estas uzataj por kuracado de malsanoj de la mova kaj nerva sistemoj. Mineralakvo enhavas radiumon kaj radio-izotopojn de radioaktivaj elementoj.
Evangelia preĝejo de Kristo (Ostrava)
Evangelia preĝejo de Kristo en Moravia Ostrava estas preĝejo konstruita en la jaroj 1905-1907 en stilo de nederlanda renesanco. La konstruaĵo, nomata ankaŭ Ruĝa preĝejo, apartenas inter signifaj ostravaj memorigaĵoj. La 3-an de majo 1958 ĝi estis envicigita en centran liston de kulturaj memorigaĵoj de Ĉeĥio
Historio
En aŭgusto de 1904 skribis evangelia eklezio arkitekturan konkurson por projekto de nova preĝejo. La konstruaĵo devis anstataŭigi netaŭgan tombejan kapelon, kiu jam ne plu sufiĉis al rapide kreskanta moraviasilezia protestanta komunumo. Pri la partopreno en la konkurso estis granda intereso kaj kunvenis cent proponoj de la nova sanktejo, kiuj estis en novembro de 1904 ekspoziciitaj en ostrava evangelia paroĥejo. Fine estis elektita projekto de vienaj arkitektoj Karl Troll kaj Ludwig Faigl, fare de la komisiono taksita per la dua prezo. En julio de 1905 ĝi estis preta kaj konstruita modelo de la preĝejo kaj en oktobro estis metita fundamenta ŝtono.
La komencojn akompanis problemoj kun fondo de la konstruado. Ĉar subaj tavoloj de teraĵo sur konstruloko estis tre ŝlimiĝinta, estis decidite pri ties firmigo helpe de naŭ cent lignaj palisoj. Malgraŭ tio la konstruaĵo, origine planita por tri jaroj, estis finita jam post du jaroj. La sumaj kostoj por la konstruaĵo kaj ekipaĵo atingis 300 000 kronojn. Solena konsekro poste okazis la 1-an de novembro 1907.
Ĝis fino de la dua mondmilito la preĝejo apartenis al germana evangelia eklezio, sed kiu estis fare de ĉeĥoslovakaj oficoj proklamita kiel kunlaboranta kaj ties posedaĵo estis laŭ dekretoj de Beneš konfiskita. En la 50-aj jaroj de la 20-a jarcento la ŝtato transdonis la preĝejon kaj la paroĥejon en uzadon de Ĉeĥfrata evangelia eklezio kaj silezia evangelia eklezio. Ekde la jaro 1997 tiuj ĉi eklezioj klopodis transgvidi la preĝejon kaj la paroĥejon en sian proprumadon.
Priskribo
La konstruaĵo mem estas konstruita en stilo de nederlanda renesanco. Temas pri ununava konstruaĵo el ruĝaj brikoj kun kvadrata turo lokigita asimetrie en la enirejan fasadon.
Interno
Dominaĵo de la interno estas marmora altaro kun ses kandelingoj kaj granda kverka kruco. En absido troviĝas kvar pentritaj fenestroj. Predikejo estas same kiel la kruco el kverka ligno, dum baptujo el marmoro harmonias kun la altaro. La plafono konsistas el lignaj kazedoj, dank' al kio la preĝejo havas eminentan akustikon.
En la turo troviĝas tri ŝtalaj sonoriloj mulditaj en Bochum. La malplej granda nomiĝas Laboro kaj estas sur ĝi gravurita skribaĵo Mi devas labori, ĝis kiam estas tago. Sur la meza Luther estas skribita Burgo firmega estas Dio nia, kio estas vortoj de la evangelia himno. la plej granda sonorilo pezas 1580 kg kaj ĝi nomiĝas Savinto. Krom la sonoriloj sur la turo estas funkcia horloĝo kun porcelana ciferplato.
Bohema esperantisto
Bohema esperantisto - Český esperantista estis organo de Bohema Asocio Esperantista.
Unue (1902-1904) ĝi aperadis en Bystřice pod Hostýnem sub redakto de Josef Krumpholc kaj Theodor Čejka. Post kvarjara paŭzo ĝi trovis sian daŭrigon (1908-1911) en Prago sub redakto de Stanislav Kamaryt kaj Karel Hynek Bouška.
Burgo Geisberg
La burgo Geisberg estas ne plu ekzistanta montburgo sur alteco de 277.2 m ĉe la komunumo Burrweiler en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Bohema esperantisto
Redaktoroj
Josef Krumpholc, Theodor Čejka
Jaro I-a (1902-1903)
Administracio (8); Aforismoj (3, 18, 26, 47, 52, 59, 68, 80, 83, 84, 87); Asociacio Internacia de Akademioj (137); Beaufont L. de: Formace Esperanta (29, 50); Beers Jan Van: La malsana junulo (47); Bibliografio (8, 16, 79, 146); Buddhisto: Du maroj (82); Conscience Henriko: En vilaĝa tombejo (114); Couturat Dro L.: Pomocný jazyk mezinárodní (33, 45, 60, 74, 139); Černý V.: Kristnaska nokto (140); Dek konsiloj al Esperantaj tradukantoj (35); Diversaĵoj (56); El la mondo (68, 85, 101, 118); Evstifeiev N. P.: Kion ni povas lerni de niaj konkurantoj? (43), Kiel nin povas helpi niaj konkurantoj? (57), Al rusaj geesperantistoj! (73); Holub J.: Rod, číslo a sklonba jmen podstatných (3, 12), Přídavná jména (13,19), Zájména (27, 49, 62, 123), Internacia korespondado de junaj Esperantistoj (121); Hovorna (8, 15, 23, 32, 40, 56); Kofman A.: Esperanto a Rusové (9); Kompatinda kokideto (84); Kroniko (53,70, 87, 133); Krumpholc Josef: Tvorba slov v Esperantě (76, 109), Ke 150. narozeninám Jos. Dobrovského (89, s podobiznou, str. 117), Al 150. festo de naskiĝo de Jos. Dobrovský (91, kun portreto, pĝ. 117); Kühnl Ed.: Fotofonografo de Červenka (99, kun 4 ilustracioj), Senmetalfadena telegrafio (131, kun 6 ilustracioj); Lambert Ch.: Pri internacia Akademio Esperanta (94); Masaryk T. G.: Evoluciismo (105); Mondo Internacilingva (60, 78); Multiĝu similaj faktoj! (130); Naĵivin Ivan: La haro de Madono (95); Organizacio de korespondado (71, 88, 104, 120, 136, 148); Parabolo pri vinberoj (17); Passy Frédéric: La ideo de l' paco (112); Podobenství o hroznech (17); Poljanskij S.: Kredo je l' civilizacio (82); Prus Boleslav: Ombroj (65); Redakcio: Co chceme (1); Al niaj amikoj (41), Našim přátelům (42); Rosegger P.: Lasta ripozo (125, 141); Rozličnosti (56); Seleznet I.: Kanto (81); Tetmajer: Rememoroj (84); Tolstoj L. N. : La letero pri karmo (63); Turgeněv I. S.: Dobrá rada (20); Wasniewski Józef: El la libro de miaj fabloj (25); Zamenhof Dro L.: Z "Přídavku ke Druhé knize" (6, 14, 21); El "Aldono al la Dua Libro" (6, 14, 21), La feino (35).
Jaro II-a (1904)
Adamík Dro Richard: Herbert Spencer (93); Beaufront L.: Potřeba-li jazyka mezinárodního? (41, 57), Je-li jazyk mezinárodní možný? (73); Bibiliografio, novaj vortoj (113); Bourlet Dr. Carlo: Esperanto a pedagogika (99); Couturat prof. Dr. L.: Pomocný jazyk mezinárodní (3, 44, 60), Delegacio por la alpreno de helpa internacia lingvo (25); Čejka-Holub: Ukázka z připravovaného slovníku česko-esperantského (123); Dejmek Petr: La amo (67); Frazeologie (10, 30, 50); H.: Kongreso de virinoj. Apoteozo de paco (75); Heiss Dro Cl.: Praktika komunismo (46, 62); Holub J.: Zájména - ostatní (6, 28); Kočič Petar: Pinoj kaj abioj! (107); Kroniko (20, 36, 53, 69, 84, 124); Krumpholc J.: Tvorba slov v Esperantě příponami (8, 49, 64, 78); Kühnl Ed.: Teknika anguleto: Rapide antaŭen! (12), Grandega fotografaĵo (51), Teleaŭtografo (111), Vojaĝo tra "Esperantujo" (65, 80, 103); Lambert Ch.: Středisko studentů esperantistů (32), Studenta esperantista centro (32); Lermontov M.: Al la morto de Puŝkin (82) Al Aleksandra osipovna Smirnova (108); Masaryk T.G.: Citaĵo (35); Naĵivin Ivan: Infanoj (109); Organizacio de korespondado (24, 40, 56, 72, 88, 128); Pearson's Weekly: Kion ni ŝuldas al kvakeroj, "societo de amikoj" (14); Privat Edmond: En Alpoj (106); Redakcio: Na prahu ročníku II. (1), Klarigo (19), Vasilij Vasiljevič Vereščagin (77), Festo de neŭtrallingvanoj (92), Rusoj en Azio (101); Skalská Marie: En nordaj maroj (18, 33); Storch Gotthard: Kelkaj impresoj de Bohemo en Parizo (89); Zamenhof Dro L.: Letero de Dro Zamenhof (1).
Redaktoro
Dr. Stanislav Kamaryt