cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉina cugo
Priskribo
La ĉina cugo estas granda arbo kun ŝelo kiu estas nigrece brun-kolora. La skvama ŝelo havas neregulajn longitudajn sulkojn, kaj lenticelojn kiuj ne estas tre okulfrapaj. La ekstera ŝelo dikas proksimume 6 mm kaj prezentas alternadon de vicoj de tavoloj de pala flaveca bruna korkeca ŝelo, kaj de bruna lignigita fibreca basto. La lastatempe formita peridermo estas purpurkolore ruĝeca. La basto dikas proksimume 4 ĝis 5 mm kaj estas pal-ruĝete brunkolora. Ĝi estas teksture fibreca kun etaj, preskaŭ nerimarkindaj  sklerenkimaj ĉelogrupoj. La kambiumo (kreska tavolo) same kiel la lastatempe formita floemo estas preskaŭ nerimarkindaj. Ĵus tranĉita ligno estas pale flavec-blanka kun nerimarkindaj lignoradioj.
La branĉetoj havas folio-kusenojn. La folioj estas spirale aranĝitaj pli-malpli du-vice. Ili estas forme liniaj kaj plataj kaj kolore oliv-verdaj. La supra flanko de la folio estas kanelita kaj kresta, dum la malsupra flanko havas du blankajn stomajn bendojn. La pintoj de la folioj estas elstarantaj kaj tiuj ĉi longas 16 al 20 mm. La petioloj estas kurbigitaj. La foliaro similas tiun de okcidenta cugo, sed ĉina cugo havas  kliniĝantajn ŝosojn kaj la stomaj bendoj estas pli palaj kaj pli maldensaj. Ankaŭ, la koloro supre estas pli pale flav-verda.
La masklaj floroj ekaperas unuope sur unujaraĝaj ŝosoj, aŭ en grupoj de 1 to 5 sur dujaraj ŝosoj. Ili estas kolore malbrile purpuraj kaj proksimume grandas 8 mm. La femalaj floroj troviĝas terminalaj sur mallongega ŝoso. Ili kliniĝas, estas rozkolor-purpuraj kaj proksimume longas 6 mm. La maturaj strobiloj estas verdaj, poste iĝante al ruĝbruna, long-ovformaj kaj longas 2 ĝis 2,5 cm kaj larĝas proksimume 1 cm. Ili estas pendantaj kaj la konuso-skvamoj estas grandaj kaj globecaj kun laŭlongaj strioj. La brakteoj estas malgrandaj kaj dulobaj ĉe la apekso. La semoj estas flugilhavaj kaj proksimume longas 7 mm kun la flugilo inkludite.
Arealo kaj vivejo
La arealo de la ĉina cugo komenciĝas en la okcidento en Tibeto kaj daŭras oriente en Ĉinujon, norde al suda Ŝanŝjio kaj sude en Tajvano, Gŭangdongo kaj la nordo de Ha Giang provinco en ekstrem- norda Vjetnamujo. En la ekstrema sudo de sia arealo la specio estas nur trovitaj alte en la montaro. Ekzemple en Vjetnamujo la arbo estas nur trovita ĉe altitudoj de 1 300 al 1 700 metroj super marnivelo . En Ĉinujo ĝi ĉeestas je altitudoj de 1 000 al 3 500 metroj en la sekvantaj provincoj: Anhujo, Fuĝjano, suda Gansuo, Gŭangdongo, Gŭangŝio,  norda Gŭiĝoŭo, okcidenta Henano, okcidenta Hubejo, Hunano, Ĝjangŝio, suda Ŝenŝjio, Siĉuano, Tibeto, Junano, kaj Ĝeĝjango. Tiu ampleksas la sudan duonon de la lando kun kelkaj populacioj pli for norden. Ĝi estas trovata precipe en miksaj arbaroj proksime de rivervaloj kaj en montoj kaj valoj. En Tajvano ĝi estas trovata plejparte en Nantu-Distrikto kaj Taojuan-Distrikto ĉe altitudoj de 1 700 al 3 500 metroj en miksaj foliarbaroj. Ĝi povas esti trovata en la tajvanaj Nacia Parko Juŝan kaj Rezervejo Lalaŝan, same kiel en la siĉuana Glaĉera Parko Hailuog.
Taksonomio
Ekzistas pluraj varioj de la ĉina cugo, kvankam oni multe disputas pri kiuj estas validaj kaj ĉu kelkaj konstituas apartajn speciojn aŭ ne. Sume oni ĝenerale konsideras ses variojn, kvankam ne ĉiuj estas monde agnoskitaj. Tiuj estas :
Uzado
La ligno obtenata de la ĉina cugo estas utiligita por konstruado, meblaro, kaj kiel minligno. La ŝelo entenas altan proporcion de taninoj, kiuj ofte estas ekstraktitaj kaj utiligitaj kiel kolorigiloj. La trunko estas utiligita kiel fonto de rezino. Krome, la radikoj, trunko, kaj branĉoj estas ĉiuj uzitaj en la produktado de volatilaj oleoj pro la plaĉa odoro de tiuj ĉi .
Heek
Heek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Borken de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando.
Las Ketchup
Las Ketchup (La Keĉupulinoj) estas hispana popmuzika grupo. Ĝi estas formita el kvar fratinoj el Kordovo: Lola, Pilar, Lucía kaj Rocío Muñoz, filinoj de flamenka gitaristo Juan Muñoz, konata kiel El Tomate (La Tomatulo); el tie devenas la nomo de la grupo kaj de ĝia unua disko, Las hijas del Tomate (La filinoj de la Tomato).
Ili atingis grandan tutmondan sukceson en 2002 per Aserejé (esperante Asereheo), kiu atingis rekordajn vendojn en multaj landoj, kio renovigis la fenomenon de la somerkanto je tutmonda skalo. En anglosaksaj landoj ĝi estis konata kiel "The Ketchup Song". Ĝi estis akompanata de specifa danco, kiu ankaŭ furoris. La temo iom ŝajnigis la unuajn versojn de la repa kanto Rapper's Delight de Sugarhill Gang. En tiu epoko la grupo estis triopa, ĉar unu el la fratinoj atendis bebon.
Post periodo de silento, je la komenco de 2006, ili anoncis elsendon de nova kanto, kun la titolo Bloody Mary, kaj oni diskonigis ke ili estos la reprezentantoj de Hispanio en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2006.
Szabolcs Szabó
Szabolcs Szabó [sabolĉ sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Szabolcs estis hungara geografo, altlerneja instruisto, parlamenta deputito.
Biografio
Szabolcs Szabó maturiĝis en mezlernejo en Békéscsaba en 1997, poste li akiris geografian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2002. Ekde la sekva jaro li vivis en Budapeŝto. Li estis samloke asistanto inter 2004-2010, poste lektoro. Intertempe li doktoriĝis (Ph.D.) en 2009. Li komencis politikadi en 2012 kaj li aliĝis al opozicia politika movado. En 2014 li estis elektita parlamentano kaj ekde tiam li tie politikadas, laŭ la leĝoj samtempe li ne instruas.
Katedralo de Cefalù
La katedralo de Cefalù estas unu el la plej gravaj normandaj monumentoj de la insulo Sicilio, suda Italio, nome en la urbo Cefalù. Dediĉita al la Savinto kaj al la Transfigurado de Jesuo, la katedralo estis konsekrita dum la festo Pentekosto en 1131 per ordono de reĝo Ruĝero la 2-a de Sicilio. Origine elpensita kiel la panteono de la reĝoj de Sicilio, la posteuloj de Ruĝero la 2-a, kiu kompletigis ĝin en 1240, sed rifuzis ĝian uzon kiel maŭzoleon, donante ĉi tiun funkcion al la Katedralo de Palermo.
Post la morto de la reĝo Ruĝero la 2-a, la komenca arkitektura projekto suferis modifojn tiel ke diversaj arkitekturaj stiloj estas aprezitaj.
En julio 2015, la ensemblo "Palermaj arab-normandaj konstruaĵoj kaj la katedraloj de Cefalù kaj Monrealo" estis inkluditaj en la listo de la Monda Heredaĵo de Unesko. La katedralo de Cefalù estas unu el la naŭ unuopaj strukturoj, kiuj konsistas el la deklaro (kun ID 1487-008)
Karpetanoj
La karpetana popolo estis tribo antaŭromia inklude inter la diversaj popoloj de keltoj kiuj loĝis en okcidento kaj nordo de la Iberia Duoninsulo.
Ili ŝajne situiĝis en la centra areo de la Iberia Duoninsulo, ĉefe en la supra fluejo de la rivero Taĵo kaj ĝis la supra baseno de la rivero Gvadiano, en la teritorio kiu nun enhavas la aktualajn provincojn de Hispanio nome Guadalajara, Toledo, Madrid kaj Ciudad Real.
Strabono, greka verkisto de la 1-a jarcento a.K., indikis ke la turdetanoj limis norde kun la karpetanoj. La nomo de karpetanoj, fare de Strabono, uzatas en Hispanio ankaŭ por la montaro kiu separas Segovion el Madrido, nome Karpetanaj Montoj.
34400 Kimbaxter
34400 Kimbaxter estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 1-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Rosalie Barber, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruas ĉe la Abraham Lincoln Middle School de Gainesville, (Florido, Usono).
Abraham Gotthelf Kästner
Abraham Gotthelf KÄSTNER estis germana matematikisto, epigramisto kaj unu el la plej gravaj figuroj en la historio de la sciencoj. Li estis profesoro pri matematiko en la Universitato de Göttingen, tie kie inter siaj lernantoj troviĝis Carl Friedrich Gauss (1777-1855), Johann Tobias Mayer (1752-1830) kaj Johann Friedrich Pfaff (1765-1825).
La kontribuaĵoj de Kästner por la sciencoj estas multnombraj, sed plejeble la plej grava estis lia fundamenta verko pri la disvolvo de tio kion lia lernanto Gauss pli malfrue vokus je "Anti-Eŭklidana" geometrio. Laŭ la historiistoj, Kästner rifuzis la aserton de Aristotelo ke la tuta kono devas konserviĝi ene de kunaĵo de aksiomoj, postulaĵoj kaj difinoj anticipe konataj, tiel kiel en la kazo de la Eŭklida geometrio.
Kästner estis konata dum sia profesia vivo pro tio ke li verkis lernolibrojn kaj kompiladis enciklopediojn anstataŭ ol kreado de originalaj esploroj. Georg Christoph Lichtenberg (1742-1799), kiu estis unu el liaj doktorigaj studentoj, tre multe lin admiris. Li ankaŭ estis konata pro siaj epigramaj poemoj. Kratero Kästner en la luno estas nomata omaĝe al li.
Biografio
Lia patro, Abraham Kästner, estis jurprofesoro kaj li intense sin dediĉis al la edukado de sia sola filo, kiu, pro liaj eksterordinaraj talentoj, enmatrikuliĝis en la jurlernejo, en Lepsiko, kiam li estis nure 12-jara. Kiam li estis 14-jara, Kästner iĝis notario (1733). En 1737, li ricevis sian diplomon de Majstreco pri Juro. Tamen, li havis interesojn en aliaj kampoj. Tiele, li sin dediĉis unue en la studojn pri matematiko [principe kun Gottfried Hensius (1709-1769) kaj pli malfrue kun Christian August Hausen (1693-1743)] kaj ankaŭ li interesiĝis pri metafiziko, fiziko, kemio, botaniko, medicino kaj historio. Li regule vizitadis la lecionojn de Johann Christoph Gottsched (1700-1766) pri poezio kaj retoriko kaj li estis membro de la interna cirklo de Gottsched. Pro tio, li kunlaboris kun la verko "Amuzoj de la menso kaj de la ŝerco". En 1739, Kästner ricevis sian doktorecon pri matematiko kun disertacio pri "La teorio de la radikoj en la ekvacioj". Post gradiĝi, li regule frekventadis lecionojn pri logiko, filozofio, matematiko kaj fiziko (kelfoje pri la teorioj de Neŭtono, kiujn li diskutis en pluraj publikaĵoj. En 1746, Kästner iĝis asocia profesoro pri matematiko. Dum tiuj jaroj, li pasis multe el sia tempo laborante kiel tradukisto (ĉefe elde la franca, angla, sveda kaj nederlanda lingvoj) kaj kiel eldonisto (ĝis 1747 li estis publikinta erudician periodaĵon sub la titolo "Hamburgisches Magazin". En 1751, lia "Disertacio pri la devoj kiuj rezultas en la konfido ke la hazardaj okazaĵoj dependas de la Dia volo" ricevis la unuan premion en eseo-konkurso patronigita de la Akademio de Sciencoj de Berlino. Kästner estis ankaŭ aktiva verkisto kaj poeto. En la 1740-aj kaj 1750-aj jaroj, li fokusiĝis en la verkado de didaktikaj poezioj, odoj, fabeloj kaj elegioj.
Liaj satiraj epigramoj kaj liaj mallongprozaj komponaĵoj, estis speciale bonakceptitaj, kaj li plu skribis tiujn komponaĵojn dum sia tuta vivo. Tiam, li publikigis siajn beletrajn klopodojn en du-voluma eldono sub la titolo de "Vermische Schriften" ("Miksitaj komponaĵoj", 1755 kaj 1772). Ĉi-komponaĵoj pli malfrue aperis en serio da kolektoj, kelkfoje eĉ sen lia permeso. En 1756, li ricevis proponon por instrui matematikon kaj fizikon en la Universitato de Göttingen. Post du jaroj, la unua volumo de lia plej granda kaj plej grava laboro aperis, la "Metamtikaj principoj", iu germana lernolibro sub la formo de volfana traktaĵo kiu projektiĝis por kovri la tutan kampon de la matematiko. La naŭ volumoj de la kvara parto estis publikita inter 1758 kaj 1791. Ili pasis tra sennombraj eldonoj kaj estis distribuitaj al diversaj universitatoj. Kästner fulme iĝis unu el la plej konataj matematikistoj en Germanio. Krome, li estis direktoro de la Germana Societo en Göttingen, direktoro de la observatorio, sekretario de la Societo de la Sciencoj kaj de la kortega konsilaro. Li publikigis sennombrajn eseojn en vasta gamo da kampoj de la natursciencoj kaj literaturo.
Radio de ŝargitaj partikloj
En fiziko, radio de ŝargitaj partikloj estas space loka grupo de elektre ŝargitaj partikloj kiuj havas proksimume la saman vektoran rapidon (rapido kaj direkto). La kinetaj energioj de la partikloj estas tipe pluraj keV aŭ MeV, kio estas multe pli granda ol energioj de partikloj je ĉirkaŭa temperaturo. La alta energio kaj simila direkto de partikloj de la radioj faras ilin utilajn por aplikoj.
Traktato de Guadalupe Hidalgo
La Traktato de Guadalupe Hidalgo, subskribita en la urbeto Guadalupe Hidalgo, nun norda urboparto de Meksikurbo, Meksiko, proksime de la monto Tepejako, en februaro 1848, markis la finon de la Meksik–Usona Milito. Per ĝi Meksiko formale donis la teritorion de Supra Kalifornio kun ĝiaj aliaj nordaj teritorioj oriente ĝis Teksaso, ricevante 15 000 000 usonaj dolaroj ŝanĝe. Tiu ne tre loĝata teritorio konstituis preskaŭ duono de ĝia teritorio kun ĉirkaŭ nur 1% el ĝia loĝantaro de ĉirkaŭ 4 500 000.
Radio de ŝargitaj partikloj
Por praktikaj celoj, radio de ŝargitaj partikloj estas karakterizita per jenaj parametroj:
Elektra tensio (esprimita en voltoj) de radio estas elektro tensio kiu bezonatus por doni al la partikloj ilian energion, se ili flugus tra la tensio. Ĝi egalas el energio de unu partiklo en radio dividita per ĝia elektra ŝargo.
La kurento kaj radia areo povas esti kombinita en la kurentan densecon
La kurento I kaj la elektra tensio V povas esti kombinitaj en la konstanton de spaca ŝargo K = IV-3/2.
La teknologie plej gravaj specoj de ŝargitaj partiklaj radioj estas:
Preĝejo de la Plej Sankta Triunuo (Fulnek)
La romkatolika paroĥa preĝejo de la Plej Sankta Triunuo en Fulnek, konstruaĵo el duono de la 18-a jarcento, estanta post la kastelo ĉefdominanto de la urbo, apartenas al la plej artvaloraj barokaj konstruaĵoj en Nordorienta Moravio. Ĝi staras surloke de la estinta paroĥa preĝejo, pruvita jam en la 13-a jarcento.
La preĝejo estis konstruita rilate al kreskanta kulto de loka mirakla bildo de Virgulino Mario Helpantino, pri kiu oni kredas, ke verŝadis larmojn kaj ke post preĝo ĉe ĝi okazis kelkaj resaniĝoj.
Arkitekturisto de la templo estis Nikolaus Thalherr, la preĝejan internon dekoras surplafonaj pentraĵoj de Joseph Ignatz Sadler, bildoj de Ignatz Viktorin Raab kaj Fe­lix Ivo Leicher, ankaŭ alia valora meblaro.
Iama preĝejo
La origina paroĥa preĝejo de Fulnek, konsekrita al Sanktaj Filipo kaj Jakobo, staris surloke de la hodiaŭa kapelo de Sankta Jozefo, maldekstraflanke de la navo. Oni ne plu scias, kiam ĝi estis kons­truita, sed la plej malnova spuro pri ĝi estas mencio en do­ku­men­to de la 26-a de februaro 1293, per kiu sinjoro Oldřich de Lich­ten­burk, ido de la potenca klano de Ronovec kaj posedanto de la re­gi­ono, vendis al la vilaĝestro Štědroň el Jílovec tiean vilaĝestrejon.
En la jaro 1389, ĉe la preĝejo estis fondita monaĥejo de aŭgustenanaj kanonikoj kaj la preĝejo estis alikonsekrita al la Plej Sankta Triunuo. Mikuláš de Rýzmburk, episkopo de Olomouc, permesis ke la paroĥa preĝejo apartenu al la monaĥejo kaj tiel ĝi iĝu paroĥo kanonikara. La hodiaŭa preĝejo estis konstruita surloke de la estinta de Sanktaj Filipo kaj Jakobo ĉe tiu ĉi monaĥejo, kiu estis jare 1784 nuligita, enkadre de la jozefismaj reformoj. La lasta monaĥestro paroĥestriĝis kaj la monaĥejo­‑domo iĝis urba paroĥestra domo.
Pri la iama preĝejo oni ne plu havas multajn detalajn informojn. Tamen, certe en la konstruaĵo jare 1416 estis entombigita Lacek la 1-a, unua Moravia hetmano, nomumita de reĝo Venceslao la 4-a. Kiam jare 1429 la urbon bruligis Jan de Tovačov, kaj la preĝejo kaj la monaĥejo ne restis fore de la fajro, ambaŭ forbrulis. Ankaŭ la granda incendio en la jaro 1559 havis similajn rezultojn, la preĝejo verŝajne estis damaĝita iom malpli, tamen la monaĥejo kun apudaj domoj cindriĝis. La sveda armeo, tramarŝanta la urbon jare 1657, ruinigis kaj poste ankaŭ bruligis la preĝejon. Pri sekvantaj grandaj incendioj nin informas fontoj el la 17-a jarcento. Unu el ili, jare 1676, cindrigis la urbon kaj la preĝejon; kiam en la jaro 1693 la aŭgustenana monaĥejo la preĝejon je propra kosto rekonstruis, post nelonge, jare 1695, incendio detruis ilian monaĥejon kaj ĝian ĉirkaŭaĵon.
En la jaro 1672 papo Klemento la 10-a pruntedonis al estroj de la aŭgustenana monaĥejo de Fulnek la mitro-rajton, interalie pro meritoj je rekonstrado de la monaĥejo kaj ĝia posedaĵo en malfacilegaj kondiĉoj.
Mirakla bildo de Virgulino Mario Helpantino
<blockquote style="background: seashell; width: 450px; border: 1px solid rgb(153, 153, 153); padding: 1em;">
La menciita epitafo estis la bildo de la Virgulino Mario Helpantino, kiun geedzoj Mudrack jare 1678 donacis al la paroĥa preĝejo. Unue ĝi pendis ĉe la baptujo en la kapelo de Sankta Jozefo en la malnova preĝejo. De tie pli poste ĝi estis forigita kaj pendigita inter du templajn fenestrojn. Eĉ tie ĝi ne restis longe, en 1731 ĝi estis denove translokigita, estinte anstataŭita per pentraĵo de tiam nove beatigita Petro Fourier. La bildon de la Virgulino Mario oni uzis kiel malgrandan altar-pentraĵon kaj ĝi restis tie senatente ĝis 1746 – tiam ĝi la 23-an de decembro denove estis translokigita, fine lokigita en la klostro, ĉar oni ĝuste ne trovis ajnan pli bonan lokon; post kelkaj semajnoj la bildo disfalis en tri erojn. Tiam fine ekzorgis pri ĝi sacerdota moŝto Jakobo Erbsmann, maljunulo de ĉi tiea monaĥejo, kaj igis ĝin post rebonigo alfiksi al monaĥeja muro malantaŭ la preĝejo. Iom post iom piaj gekredantoj komencadis kunveni preskaŭ ĉiutage ĉe ĝi, flordekoradis la bildon kaj kultadis Dipatrinon per preĝoj kaj kantado. La devotecoj pli kaj pli kreskis, multaj alvenintoj trovadis tie konsolon kaj helpon.
Sabate antaŭ la soleno de la Plej Sankta Triunuo, la 31-an de majo 1749, ĉirkaŭ la kvina posttagmeze faris tiama livreulo Johann Georg Losert ĉe la bildo preĝadon. Subite li ekrimarkis ion blankan sur la dekstra okulo de Dipatrino. Unuafoje li pensis, ke la bildo estis ŝprucita per io, ĉar ĝuste nova sakristio estis finalkonstruita al la malnova preĝejo. Oni jam sonoris por sankta meso, tial li foriris preĝejon, sed ĉiam sentis ian enan emon reveni en la lokon al la bildo. Post fino de la liturgio li iris denove al la bildo kaj rigardinte ĝin detale, li ekvidis, ke el la dekstra okulo de Virgulino Mario malsuprenfluas tri larmoj, la meza ĝis sur la kapon de Jesu-Infano. Ankaŭ sur la maldekstra okulo videblis io malseka. Tiutempe, estis mallonge antaŭ la sepa horo vespere, ĉe la bildo jam staris kaj ĉion vidis preskaŭ dek du personoj. Sakristiano Joseph Hopp venigis tiaman dekanon Joseph Barwig, kiu alpaŝis al la bildo kaj provis sekigi la larmojn pertuke – li sukcesis nur post pli longa strebado. Ĉeestis krom la dekano ankaŭ alia kleriko el la aŭgustenana monaĥejo nome Alexander, el laikoj sakristiano Joseph Hopp, lia fratino Apollonia, la livreulo Johann Georg Losert kaj proksimume dek du aliaj kredantoj. La dekano Barwig ordonis al ili silenti provizore pri la okazintaĵo, tamen ĉio tiom disfamiĝis en la tuta urbo, ke ĉe la bildo ankoraŭ tiuvespere kunvenis plimulto da civitanoj, tie estis kaj nobeluloj kaj plebanoj.
Posttagmeze la 2-an de junio 1749 je la unua horo kunvenis ĉe la bildo la dekano Joseph Barwig kun aliaj klerikoj, arkitekturisto Nikolaus Thalherr, Mathäus Hopp, frato de la sakristiano, kaj Georg Richter, por detale ĉion trarigardi kaj trovi klarigon. Post kompleta esploro de la bildo kaj de ĝia ĉirkaŭaĵo, pripensinte ĉiujn cirkonstancojn de la fenomeno, ili konkludis, ke la larmoj sur la vango de la Mario Virgulino ne povis naturdeveni kaj ke certe temis pri miraklo, per kiu Dipatrino vidiĝis al ni.
Post mallonga tempo preĝadoj ĉe la bildo tre plimultiĝis, alvenadis pli kaj pli da pilgrimuloj ne nur el la paroĥo kaj apudaj civitoj, sed ankaŭ el pli malproksima ĉirkaŭaĵo, kaj multaj asertis, kiel post preĝo ĉe la bildo de Mario Virgulino de Fulnek estis elaŭditaj iliaj petoj en spiritaj kaj korpaj bezonoj. Preĝadoj kaj kantadoj daŭradis plej ofte ĝis noktoj.
Festtage de Vizito de Sankta Mario, la 2-an de julio, ĉe la bildo okazis unua solena litanio kun muziko; ekde tiam ĉiuj festoj de Mario estis solenataj tie kun muziko, lernejanoj ĉiutage kantadis kaj okazigadis litaniojn. Feste de la Mario Virgulino Karmela ĉe la bildo estis celebrita unua sankta meso. Tiuokaze oni prizorgis por la bildo belan kadron kaj apude oni fiksis lampon, poste seninterrompe flamantan. Antaŭ la festo de la Nasko de Mario Virgulino oni konstruis ĉirkaŭ ĝi malgrandan lignan kapeleton, por ke preĝantoj havu ŝirmejon. Multaj civitanoj proponis okazigi monkolekton kaj el ĝia profito konstrui masonitan kapelon.
Jam la 10-an de decembro komenciĝis laboro de forfosado de rokoriĉa deklivo, kiu estis granda malhelpo kaj malakcelo por la konstruado. La tutan verkon tre helpis la magistrato kaj ankaŭ civitanaro. La 12-an de januaro 1750 la bildo de la Virgulino Mario Helpantino kun granda honoro solene estis translokigita en kapelon de Sankta Anno kie oni ĝin starigis sur altaron kaj kovris per vitro. Dum ĉio tio Dipatrino elverŝis multajn larmojn.
Ĉiujn okazintaĵojn rilatajn al la bildo zorgeme enskribadis tiama sakristiano Joseph Hopp. Liaj notaĵoj kontinuas ĝis la 20-a de januaro 1753; ĝis tiu tago ili priskribas 106 okazojn, kiam homoj el diversaj civitoj anoncis, ke post preĝo ĉe la bildo de la Virgulino Mario de Fulnek ŝi elpetis al ili Dian helpon en diversspecaj bezonaĵoj.
Kiam jam oni kun grandaj penado kaj kosto sukcesis en forfosado de la deklivo por la konstruado, plano ŝanĝiĝis, oni decidis konstrui ne la kapelon, sed rekte novan grandan preĝejon.
Hodiaŭa paroĥa preĝejo
Foslabori je la roka krutaĵo venadis ĉiutage multaj homoj, kune kun dun­gitaj laboristoj da ili estadis 50 ĝis 60. La 25-an de aprilo 1750 la laboro tiel antaŭeniĝis, ke la spaco sufiĉis por fundamentoj. La unua ŝtono estis kuŝigita tien la 5-an de majo kaj unu tagon poste komencis masonistoj labori. La fundamentan ŝtonon de la preĝejo oni grandglore metis la 19-an de oktobro 1750 tiuloken, kie pli frue troviĝis la bildo de la Virgulino Mario. Por la solenago oni produktigis oritajn trulon kaj martelon; la unuan baton faris sinjoro dekano, poste sekvis cetera klerikaro, magistrato kaj pluaj nobelaj urbanoj. Fine ankaŭ plebanoj rajtis bati sur la ŝtonon laŭdezire, ĉiu unufoje. La ŝtono, sur kiu videblas ĝis hodiaŭ la jarindiko «1750», rimarkeblas sub la predikejo. En la jaro 1760 laŭ la paroĥa kroniko finiĝis la propra konstruado kaj komencis pentrado.
Aŭtoro de la konstruaĵa projekto estis Nikolaus Thalherr, arkitekturisto ekloĝinta en Fulnek, al kiu oni atribuas ankaŭ la preĝejojn en Budišov nad Budišovkou kaj Šternberk.
Merkrede, la 22-an de oktobro 1760, la preĝejon konsekris Johano grafo de Schärffenberg, help­episkopo de Olomouc. De tiu tempo ne estis, krom pentrado kaj dekorado mallonge post konsekrado, faritaj gravaj konstruaj ŝanĝoj, escepte de malgranda aranĝo de preĝeja frontono, komence de la 20-a jarcento. Oni faris nur aron de rebonigoj, en la 20-a jarcento la plej grava estis kompleta rekonstruo en la jaroj 1900–1903 kaj sekvanta rebonigo de la klostro, inter la jaroj 1905 kaj 1908. Jare 1919 oni instalis en la preĝejo elektrolumigadon. Pluaj gravaj rekonstruoj okazadis en la jaroj 1950–1983, kiam estis poiome farita kompleta rebonigo, inkludanta ankaŭ la paroĥestrejon.
Paroĥa preĝejo de la Plej Sankta Triunuo
La preĝejo estas ununava, okcidentflanke kunigita kun gotika klostro, kiu iĝis parto de malsupra etaĝo de la paroĥestra domo. La profundeca norda-suda nav-akso direktiĝas orte al la Kastela Altaĵo, la larĝeca akso paralelas kun teoria suda flanko de la placo. La ĉefaltaro direktas norden kun eta dekliniĝo okcidenten, la altarejo de la paroĥa preĝejo havas geografiajn koordinatojn 49° 42′ 41,60″ N, 17° 54′ 15,27″ U. Orientflanke estis konstruita ovala kapelo de Sankta Jozefo. En la norda navflanko dominas masiva masonita ĥorejo.
Interno
Divido de la interno reflektas la principon de spaco-formado per kunmetado. Unuopajn elementojn en la volbo apartigas esprimfortaj intervolbaj strioj kaj en la ĉirkaŭa masonaĵo pilastroj, portantaj sektorojn de entablemento, sur kiujn la intervolbaj strioj apogiĝas. Sub kupolo rondkuras kontinua entablemento, sub kiu troviĝas oratorioj kun konvekse elirantaj parapetoj.
La preĝejo kaj kapelo garnatas per unueca baroka meblaro. Unikajn surplafonajn pentraĵojn kun riĉa simboliko, finverkitajn jare 1760, laŭteme ligitajn al la konsekro de la preĝejo, faris Joseph Ignatz Sadler, pentristo de Olomouc. En la konko super la ĉefaltaro ilustriĝas Glorigo de la kredo, ceteraj kampoj montras scenojn ligitajn al glorigo de tri Diaj personoj – en la antaŭa sektoro Venka resurektinta Kristo adorata de sanktularo, en la meza Kreinta verko de Dio Patro (en la mezkupolo Kreo de anĝelaro) kaj en la malantaŭa pentekostan scenon Descendo de la Sankta Spirito. Sur pendentivoj en la mezsektoro ilustriĝas alegorioj de kvar mondpartoj. La ĉefaltaro estas verko de skulptisto Franz Andreas Hirnle el Kroměříž; dum alia dekorado li kunlaboris kun skulptisto Wenzel Böhm.
Plimulton de bildoj en la preĝejo pentris Ignatz Viktorin Raab, la altarpentraĵo tamen estas verko de Felix Ivo Leicher. Sankta Aŭgusteno sur ĝi tenas plumon, postlasantan fajran spuron, kio simbolas inspiradon de la Sankta Spirito. Pordeto de la ĉefaltara tabernaklo estas ornamita per sceno de pelikano, nutranta idojn en malsattempo per propra karno – similaĵo de Kristo, satiganta nin per propra korpo pere de la Eŭkaristio.
En ambaŭ flankoj de la navo troviĝas tri flankaltaroj. En la dekstra, epistola flanko la antaŭa estas konsekrita al Sankta Valenteno, la meza al la Virgulino Mario Dolorplena kaj la malantaŭa al Sankta Barbaro. En la maldekstra, evangelia flanko la antaŭa estas konsekrita al Sankta Aŭgusteno, la meza al Sankta Ubaldo kaj la malantaŭa al la Sufero de Jesuo. Al la mezaj altaroj apartenas vitraj ĉerkoj kun relikvoj de sanktuloj – dekstre de Sankta Valenteno kaj maldekstre de Sankta Vitalo. Jare 2006 oni solene transportis en la preĝejon ankaŭ relikvon de Sankta Faŭstina Kowalska, devenintan el la pola urbo Krakovo, kaj al ĝi oni lokigis bildon de la Dia Mizerikordo.
Dekstraflanke troviĝas interalie predikejo. Ĉefmotivo de ĝia dekoracio estas komplekso de tri virtoj, bildigita en formo de tri inoj: maldekstre malsupre kun ankro – espero, meze super la predikejo kun kruco – kredo, kaj dekstre malsupre kun pokalo – karito.
Orgeno
La origina orgeno de la paroĥa preĝejo, konstruita de orgenisto Johann Georg Schwartz el Libavá, estis konsekrita jare 1766. Ĝi havis du klavarojn kaj 18 registrojn. Pro rimarkinda foruzo de lignaj konsistaĵoj kaj vermboriteco ĝi estis en la 20-a jarcento riparita kaj pligrandigita fare de la nacia entrepreno Fabriko por orgenoj en Krnov laŭ projekto de Inĝ. Ota Veverka. Renovigita trimanuala 33-registra instrumento estis la 10-an de decembro 1955 trakontrolita de Prof. Gustav Pivoňka el Olomouc kaj konsekrita.
Klostro
La klostro de iama aŭgustenana monaĥejo, konstruita verŝajne en la 30-aj jaroj de la 15-a jarcento ĉe la okcidenta fasado de tiama gotika preĝejo, estas la plej valora gotika memoraĵo en la urbo. Ĝin volbas ripa kruca volbo kun altvaloraj reliefaj detaloj. Sub eliroj de la ripoj kaj en boltoj de la ripa volbo troviĝas blazonoj de konstruantoj de la monaĥejo – envolvita pafaĵo de senjoroj el Kravaře kaj stelo de senjoroj el Šternberk kaj Lukov. La spacon lumigas dek unu pintformaj fenestroj, faŭkantaj en nekutime malgrandan klostran korton. De originaj flamformaj vitralaj rozoj en la fenestroj konservigis nur fragmento en verto de la okcidenta mezfenestro. La klostro origine kunigis la preĝejon kun loĝspacoj de la monaĥejo, ĝi faŭkas en la navon per ogiva portalo.
Kapelo de Sankta Jozefo
La kapelo de Sankta Jozefo, spaco kun propra arkitektura kompozicio, en horizontala projekciaĵo troviĝas proksimume surloke de altarejo de la estinta gotika preĝejo. Internon dividas pilastroj kun sektoroj de entablemento, sur kiuj apogiĝas esprimforte modlita kornico, portanta volbon de kupolo. Sub la kornico estas oratorioj kun konvekse elirantaj parapetoj, super enirejo en la navon troviĝas masiva galerio. En volbo de la kapelo de Sankta Jozefo troviĝas pentraĵo Dekdu-jaraĝa Jesuo en la Templo, ĉirkaŭe kompletigita per scenoj el vivo de la Sankta Familio. La internejon de la kapelo kun la preĝejnavo kunigas alta arkado.
Ekstero
Al la ena spacostrukturo respondas ankaŭ dispartigo de la preĝej-eksterejo – la flankaj fasadoj estas senornamaj, anguloj inter unuopaj muroj rondformiĝas, en dislimojn estas enigitaj kvar-kolonoj, en la tuta ĉirkaŭo rondiras krona entablemento. El la muro de la preĝejo eliĝas alkonstruaĵoj de la kapelo kaj sakristio. La tuta ĉeffasado kreas monumentan kulison, rememorigantan arkitekturon de la kulmina baroko. En ĝiaj niĉoj staras figuroj de kvar evangeliistoj de skulptisto Johann Schubert. La navo havas selforman (gablan) tegmenton, super la centra spaco kun kupolo estas tegmento mansarda (rompita) kun kupoltureto, la kapelon ŝirmas malalta kupolo. Preĝeja frontono estis en jaroj 1901–1903 aranĝita laŭ projekto de arkitekturisto Prof. Ferdinand Hrach.
Orientflanke de la paroĥa preĝejo troviĝas malfrugotika ĝis frurenesanca tomboŝtono de Jiří de Žerotín, datumita en la jaron 1507. Idealigita sceno prezentas la mortinton kiel kavaliron starantan sur leono, simbolo de potenco kaj forto. La apuda tomboŝtono el 1556 apartenas al familio de Baltazar Švajnic de Pilmsdorf.
El placo kondukas al la preĝejo baroka ŝtuparo el komenco de la 18-a jarcento kun klasikisma ŝajnpordego garnita per skulptaĵoj.
Mairead McGuinness
Mairead McGUINNESS, Máiréad Nic Aonasa, (naskiĝis la en Drogheda, County Louth) estas irlanda politikisto de la partio Fine Gael. Ŝi estis membro de la Eŭropa Parlamento dum 2004-2020. Ekde 2020 ano de la Komisiono von der Leyen post Phil Hogan, pri financaj servoj, financa stabileco kaj kapitalmerkata unio.
Bussières
Bussières estas la nomo de pluraj artikoloj.
Binnenmaas
Binnenmaas estas urbo kaj municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 75,57 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La ĉefa loĝloko nomiĝas Maasdam - laŭ ĝi estas nomata la fromaĝospeco "Maasdamer". Al la antaŭa teritorio la 1-an de januaro 2007 estis aldonita la antaŭe sendependa najbara municipo 's-Gravendeel.
Ĝemelurboj
Alūksne en Latvio
Arbara Kapelo (Stuhlfelden)
Waldkapelle (laŭvorte: Arbara kapelo) estas romkatolika kaj monumentprotektita preĝejeto apud Stuhlfelden en Aŭstrio. Ĝi situas cent metrojn pli alta ol la vilaĝo sur la monto Sonnberg kaj supre de la Kirchberg-bieno, ĉe la piedo de Dürnberg-monto malsupre de la 1805 metrojn alta Stimmelhöhe-monto. Atingeblas ĉi kaj piede kaj aŭte.
Interno
Temas pri eta, laŭ kamparana barokklasikismo farita tuto kun ŝinda tegmento kaj eta firstotureto. La interno estas malplialtigita barelvolbo; la apsido estas separita en tri pli malgrandajn barelvolbajn erojn pere de triumfa arko. Nuntempe forbaro estas farata krade.
Tie ĉi pendas bildo de la Virgulino Maria, helpo de la kristanoj, flanke spekteblas statuoj de Ruperto de Salcburgo kaj de Virgilio de Salcburgo.
Historio
La kamparana filino Maria Deng de la Unterhaslacher-bieno starigis la kapelon post resaniĝo en 1833. kun la helpo de najbaraj kamparanoj.
En 2002 okaze de uragano la preĝejeto estis sentegmentita. Sekvintaj restaŭradlaboroj estis modeldone bonegaj farite de la ĉarpentistoj Dankl (premio en 2004).
Greta Taubert
Greta TAUBERT (naskiĝinta en 1983 je Suhl ) estas germana ĵurnalistino kaj verkistino.
Vivo
Taubert lernantis ĉe Goeta lernejo kaj studis ĵurnalismon kaj politikan sciencon ĉe la Universitato de Lepsiko kaj la Universitato de Vroclavo. Intere, ŝi volontis ĉe la gazeto berlina "Berliner Zeitung". Ŝi estis membro de la evolufako de la revuo "Woche" de Stefan Aust kaj verkis interalie por SZ-Magazin, "Vice" kaj Die Zeit. Ŝiaj temoj inkludas sociajn utopiojn, daŭripovon, urban vivon kaj kritikon de kreskado.
Taubert estis prezentita al pli larĝa spektantaro en 2014 kun la nefikcia libro Apocalypse jetzt! kiu dokumentas ŝian multjaran memeksperimenton por eliri el okcidenta konsumkulturo. En 2016 ŝi publikigis siajn spertojn pri la koncepto de fokusmeto je individua temporiĉaĵo en la libro  Im Club der Zeitmillionäre. En 2020 ŝi publikigis la protokolvolumon Guten Morgen, du Schöner en kiu viroj el la novaj federaciaj landoj raportas pri vivo kaj amatoj. Taubert aperas kiel moderigistino, prezentistino kaj prelegantino ĉe okazaĵoj en Germanio kaj eksterlande.
Premioj
En 2009 "Medium Magazine" nombris ŝin ano de la grupo de la 30 plej interesaj personoj en la aĝo de ĝis 30 jaroj. La enketema raporto Der verlorene Sohn pri internacia infankontrabandado ricevis Kindernothilfe-premio amazkomunikila 2011. En la antologio Die 500 ŝi estas prezentita en 2014 kiel unu el la plej elstaraj virinoj en la germana amaskomunikila sceno.
Capurso
Capurso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bari, Casamassima, Cellamare, Noicattaro, Triggiano kaj Valenzano.
Bussières (Yonne)
Bussières estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 122 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Laurent Cluzel, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Bussières apartenas al la kantono de Quarré-les-Tombes, kies ĉefurbo estas Quarré-les-Tombes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
26954 Skadiang
26954 Skadiang estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Andrea Boattini elde la stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Romo, en provinco de La-Aglo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Skadiang amatora astronomino de Sidnejo (Aŭstralio), speciala amikino de la malkovrinto.
Supra-volbŝtona specio
Kaŭze de la manĝem-premo de la supra-volbŝtona specio la denseco de la populacioj ĉe la predobestoj tiel malkreskas ke la konkuro inter ili malgrandiĝas kaj ke la kunekzisto de pluraj specioj estas avantaĝita. Se la supra-volbŝtona specio forfalas, tiam ofte la konkur-plimalfortaj specioj estas forpuŝitaj sekve de la konkuro inter la predobestoj.
Ekzemplo
La karnomanĝula marstelo Pisaster ochraceus estas rigardata kiel klasika ekzemplo. Ĝi praktikas tiun funkcion je rokaj marbordoj en la tajdozono, nutrinte sin kun diferencaj specioj de Moluskoj (Polyplacophora, Patellidae, Mytilidae) kaj Krustacoj.
Se la marstelo estas eligita el la sistemo, tiam la kalifornia mitulo (Mytilus californianus) forpremas la postrestantajn speciojn, kaj la biodiverseco malgrandiĝas. La kalifornia mitulo estas tre sukcesa pri la konkuro pro spaco kaj povas starigi masivajn mitulejojn.
Robert Paine priskribis la ĉi supre citatan scenaron en la Mukkaw Bay en Vaŝingtonio kaj enkondukis la nocion de supra-volbŝtona specio ( angle : keystone species) en la jaro 1969.
Bouresse
Bouresse (esperante Bureso) estas franca vilaĝo de ĉirkaŭ 600 loĝantoj. Ĝi situas en la Viena departemento, sude de Puatiero.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bouressois.
En Bouresse troviĝas la esperanto-centro Kvinpetalo.
Kriszta Kováts
Kriszta Kováts [krista kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kováts Kriszta estas hungara aktoro, kantisto, reĝisoro. Ŝia familia nomo foje erare aperis kiel Kovács, ŝia persona nomo en pli longa formo Krisztina. Ŝia edzo estas Péter Fábri. Kriszta Kováts naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kriszta Kováts frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1979. Ŝia ĉefinstruisto estis István Horvai. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Pécs). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: Inter 1990 - 1995 kaj ekde 2000 ŝi ne ligiĝas al teatro. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1987-2006. Ŝi edziniĝis en 1986, ŝi naskis filinon en la sekva jaro.
Salve Regina
La Salve Regina (Saluton Reĝino) estas preĝo de la rozario:
En la latina lingvo:
<ul>
</ul>
En Esperanto:
Carapelle
Carapelle estas komunumo de Italio.
Listo de svedoj kiuj mortis en la Hispana Enlanda Milito
Jen listo de svedoj kiuj mortis en la Hispana Enlanda Milito, batalante kiel volontuloj en la Internaciaj Brigadoj kontraŭ la faŝistoj. Preskaŭ ĉiuj el ili estis komunistoj. Ĉirkaŭ 540 svedoj volontulis en Hispanujo. Almenaŭ 164 da ili mortis. Tiu ĉi listo ne estas kompleta.
Taman Sentosa
Taman Sentosa estas urbeto en urbocentro de Johor Bahru, Ĝohoro, Malajzio.
Hrubý Jeseník (distrikto Nymburk)
Hrubý Jeseník estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Nymburk troviĝanta proksimume 8 km nordoriente de urbo Nymburk. Ĝi havas.
Ho (Ganao)
Ho estas urbo en Ganao. Ĝi estas la ĉefurbo de la Regiono Voltao kaj diocezo ekde 1994. Tie plejparte la evea lingvo estas parolata.
Geografio
situas sur malebenaĵo inter montoj en sudorienta sekcio de la lando. Akrao situas 175 km.
Historio
Ho estis fondita (pli precize ne Ho, sed 2 vilaĝoj unuigitaj baldaŭe) en la frua 18-a jarcento dum la granda migrado de triboj Ekde 1884 ĝi apartenis al la germana kolonio. Dum la 1-a mondmilito la britoj kun la francoj okupis la tutan regionon. Poste la urbeto iĝis ĉefurbo de Brita Togolando, ekde la sendependiĝo de Ganao (1957) jam urbo. En 1960 apud Ho grava ponto estis konstruita. Ho estas konata pri vigla merkato, kiu altiras homojn eĉ de Togolando.
Ekonomio
En Ho a loka ekonomio baziĝas ĉefe sur agrikulturo, kie okupiĝas interne pri teksaĵoj, ekstere pri nuksoj, mieloj.
Klimato
situas en zono de tropika savana klimato. La averaĝa temperaturo varias inter 21-34 'C. Jare pluvas po 1349 mm.
Trafiko
nur lokan, tre malgrandan flughavenon. Vojoj kuras al Akrao, Togolando kaj al la oceana bordo.
Medzibrod
Medzibrod, hungare Mezőköz estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Medzibrod situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ traira flankovojo (sed estas ponto, kie en la alia flanko ĉefvojo estas), laŭ fervojo Brezno-Banská Bystrica. La lasta urbo troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la minovilaĝo en 1455 en formo "Megywbrodye", kie oni minadis tiam oron kaj arĝenton. Ekde la 17-a jarcento oni minadis feron. En 1828 loĝis tie 1029 vilaĝanoj en 107 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Medzibrod, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mezőköz 1094 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Breznóbánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ekde 1946 oni minadis antimonon. En 2001 vivis en Medzibrod 1315 homoj, (1312 slovakoj).
Herbert Eugene Bolton
Herbert Eugene BOLTON (n. la 20-an de julio 1870 - m. la 30-an de januaro 1953) estis usona historiisto kaj unu el la plej eminentaj fakuloj pri la historio de hispana koloniismo en Ameriko. Li ellaboris la tiel nomatan "Bolton-teorion" pri la historio de Ameriko, kaj verkis aŭ kunverkis 94 librojn.
Kenneth Searight
Kenneth Searight (Kensington, 1883 – 1957) estis la kreinto de la internacia helplingvo sona. Searight priskribas ĝian gramatikon en sia libro Sona: An auxiliary neutral language.
Searight estis bone konata en elegantaj samseksemaj medioj de Britio kiel tre dezirinda paro kaj estis koramiko de verkistoj kaj intelektuloj de sia tempo. Charles Kay Ogden, tiam eldonisto, profitante lian famon inter aristokratoj kaj artistoj, konvinkis lin tial ke li permesis publikadon de lia planlingvo. La verko havis favoran ricevon de brita kritiko. Ogden publikigis en la libro Sonan/bazan anglan vortaron, profitante por propagandi sian propran projekton.
Libia arbuto
La libia arbuto (Arbutus pavarii) estas palearktisa plantospecio el la familio de la erikacoj. Ĝi estas endemia en Libio kaj troviĝas loke en la ekoregiono de la mediteraneaj sekaj duonarbaroj kaj stepo. Malmulto estas sciata pri tiu ĉi specio kiu vivas en la libia marborda regiono sur Verda Monto (Al Ĝabal Al Aĥdar).
Antalovci
Antalovci (Анталовці, Antalóc) estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Ĥudljovo.
Situo
Antalovci situas sur ebenaĵo laŭ rojo sub piedo de montoj.
Gribow
Gribow {{prononco|}GRI:bo:}} estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Züssow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Antalovci
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1548 laŭ tiama hungara ortografio "Antolocz". Ĝis Traktato de Trianon Antalóc apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario reokupis ĝin, kiel aŭtonomio de rutenoj. Ekde 1945 Antalovci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Dudek-dekduedro
Dudek-dekduedro  estas pluredro kun dudek triangulaj edroj kaj dek du kvinlateraj edroj. Dudek-dekduedro havas 30 identajn verticojn, kun po du trianguloj kaj du kvinlateroj kuniĝantaj je ĉiu, kaj 60 identajn laterojn, el kiuj ĉiu apartigas triangulon de kvinlatero. Kiel tia ĝi estas arĥimeda solido kaj speciale kvazaŭregula pluredro.
Dudek-dekduedro havas dudekedran simetrion, kaj ĝia unua steligo estas la kombinaĵo de dekduedro kaj ĝia duala dudekedro, kun la verticoj de la dudekedro situantaj je la mezpunktoj de la randoj. Ĝia duala pluredro estas la romba tridekedro.
Surfaca areo kaj volumeno
La surfaca areo A kaj la volumeno V de la dudek-dekduedro de randa longo a estas:
Karteziaj koordinatoj
La karteziaj koordinatoj de verticoj de dudek-dekduedro estas la ciklaj permutoj de kie τ estas la ora proporcio (1+√5)/2.
Geometriaj rilatoj
La dudek-dekduedro estas rektigita dekduedro kaj ankaŭ rektigita dudekedro, ekzistanta kiel la plena latera tranĉo inter ĉi-tiuj regulaj solidoj.
La romba tridekedro estas unu el la naŭ latero-transitivaj konveksaj pluredroj, ili estas 5 platonaj solidoj, kubokedro, dudek-dekduedro, romba dekduedro kaj romba tridekedro.
La dudek-dekduedro enhavas 12 kvinlaterojn de la dekduedro kaj 20 triangulojn de la dudekedro. La dudek-dekduedro ekzistas en la aro de senpintigitaj formoj inter dekduedro kaj dudekedro:
Dudek-dekduedro povas esti fendita laŭ kelkaj ebenoj kaj formi kvinlaterajn rotondojn.
Dudek-dekduedro povas nomiĝi ankaŭ kvinlatera turno-durotondo. Se unu el la rotondoj turni je 36 gradoj, rezultas kvinlatera ortodurotondo.
Usona Samoo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1988 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankaŭ en 1994 kaj en 2022 estis uson-samoaj partoprenantoj.
Dudek-dekduedro
Geometriaj rilatoj
Estas 9 stelaj unuformaj pluredroj, kiuj havas la saman situon de verticoj kiel la dudek-dekduedro:
Usona Samoo en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Uson-Samoa Olimpika Komitato.
Girls Aloud
Girls Aloud estas brita popmuzikgrupo fondita en 2002. La membroj estas Cheryl Cole, Nadine Coyle, Sarah Harding, Nicola Roberts, kaj Kimberley Walsh.
Batalo de Junín
La Batalo de Junín [ĥuNIN] estis unu el lastaj kunfrontoj inter la armeoj de reĝistoj kaj sendependentistoj en la procezo de la Sendependigo de Peruo kiu okazis en la 6-a de aŭgusto de 1824. Ties rezulto estis la venko de la sendependentistoj.
Simón Bolívar, Libertador kaj Prezidento de la Granda Kolombio pluis la liberigan militon de Peruo. En 1824 la monarkistoj rezistis ĉe la centra montaro kaj ĉe la Alta Peruo. Bolívar havis pli ol 8.000 homojn, simile laŭnombre al la monarkista armeo, sed la reĝaj trupoj estis dise inter la valo de la Mantaro kaj la Alta Peruo, ĉar ties estis okazinta la insurekcio de la hispana generalo Pedro Antonio Olañeta, kio devigis la vicreĝon sendi tien gravan parton de sia armeo estre de Jerónimo Valdés, nome ĉirkaŭ 5.000 soldatoj kun bazo en Puno.
Bolívar, koninta tion profitis la oportunon, kaj en junio de 1824 sendis sian armeon al la centra montaro de Peruo por izoligi la jam solecajn trupojn de la hispana generalo José de Canterac, situantaj norde.
La batalo okazis en la pampo de Junín aŭ altebenaĵo Meseta de Bombón, ĉe la centro de Peruo en la aktuala departemento de Junín borde de la lago nomita Junín aŭ Ĉinĉajkoĉa ĉe 4000 msm. La altebenaĵo estas en la natura regiono de la punao altanda, inter la distriktoj Junín, Ondores kaj Karhuamajo de la regiono Junín kaj la distrikto Ninakaka de la regiono Pasko.
La batalo
La 6-a de aŭgusto la armeo de Canterac, formita de 1.300 kavalerianoj, 7.000 infanterianoj kaj 9 armiloj de artilerio, urĝe iris ĉirkaŭ la lago Junín klopode eviti la batalon kontraŭ Bolívar. Tiu sendis sian kavalerion por haltigi la retiriĝon kaj la hispanoj kontraŭatakis same per kavalerio dum la infanterio pluretiriĝis. Dekomence la hispanoj venkis kaj persekutis la miksitan perua-kolombian armeon iom senorde. Tiele ili lasis senprotekte sian flankon per kiu atakis la parto de la sendependista kavalerio kiu ankoraŭ ne eniris en batalon. La lukto okazis per sabroj kaj lancoj, sen pafi. La hispanoj pluigis sian retiradon. Ĉio daŭris malpli ol unu horo. La rezulto de tiu batalo estis de 254 mortintoj aŭ vunditoj krom 80 prizonuloj inter la monarkistoj, dum 148 soldatoj mortintoj aŭ vunditoj ĉe la sendependentistoj.
Krka
Krka estas rivero en Dalmatio kun la fonto ĉe la piedo de la okcidenta parto de la Dinara montaro apud Knin kaj elfluas apud Šibenik en la maron. La rivero longas 72,5 km. La Krka parte trairas la kroatan karstareon kaj konatiĝas pro ĝiaj mulnombraj akvofaloj, kiuj ekestis pro la alfundigo de speciala speco de kalkoŝtono. Ankaŭ tie troviĝas profundaj ravinoj (ĝis 200m).
La Skradinski buk akvofaloj estas parto de la Nacia Parko Krka.