cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Squire of Gothos
Intrigo
En steldato 2124.5, la Enterprise portas kargon al kolonio Beta la 6-a. Pasante tra "stelo-dezerto", la stelŝipo trovas vagabondan planedon antaŭe nekonata. Kiam piloto Hikaru Sulu provas irigi kosmoŝipon ĉirkaŭ la planedo, li subite malaperas de la komandejo, kaj kapitano Kirk malaperas momenton poste. Ĉefoficiro Spock supozas, ke ambaŭ devas esti portitaj al la planedo, kvankam sensoroj indikas ke la atmosfero de la planedo estas mortiga. Ili tiam ricevas strangan mesaĝon sur ekrano en gotikaj literoj: "Salutojn kaj Gratulojn!", Sekvita de "Hip-hoka hoorah. Tallyho!" Spock ordonas Estro-kuracisto Leonard McCoy kune kun Lt. DeSalle (Michael Barrier) kaj geofizikisto Karl Jaeger (Richard Carlyle), por formi serĉan teamon kaj iri sur planedon.
La surplanetigo okazas kaj neatendite ili troviĝas en medio simila al Tero. Ili ankaŭ trovas ion, kio ŝajnas mezepoka kastelo, ene de kiu estas Kapitano Kirk kaj Lt. Sulu, nemoveblaj, kune kun homsimila esto kiu identigas sin kiel "Generalo Trelane" (William Campbell), kaj invitas al ĉiuj resti kiel siaj gastoj en sia mondo, kiun li nomas Gothos. La trikordero de McCoy ne povas detekti ĉi tiun personon.
Dume, Spok, sukcesas trovi zonon de spirebla atmosfero, kaj portas ĉiujn, krom Trelane, reen al la kosmoŝipo. Tamen, Trelane aperas sur la komandejo de  Enterprise , kaj alportas la tutan komandantaron al la planedo, inkluzive de Spock, Lt. Uhura kaj Yeoman Teresa Ross (Venita Wolf).
Kirk kaj Spock ambaŭ rimarkas, ke ilia gastiganto neniam malproksimiĝas de muro-spegulo; ili supozas, ke la spegulo estas la fonto de siaj povoj. Por provi ĉi tiun teorion, Kirk provokas Trelane'n en duelon kaj dum la batalo li detruas la spegulon kaj damaĝas iun strangan maŝinaron ene. La kosmonaŭtoj tiam reiras al la Enterprise, sed, kiam la ŝipo provas malproksimiĝi, la planedo Gothos reaperas en sia vojo. Kirk fine ordonas meti la kosmoŝipon en orbiton kaj decidas malsupreniri.
Sur la planedo, Kirk trovas Trelane'n sidantan sur tribunala benko, vestita per la blanka peruko kaj ŝtofoj rememoriganta al anglaj juĝistoj. Trelane legas akuzojn de "perfido," konspiro ", kaj "ribelo", kaj tiam, silentigante la protestojn de Kirk, kondamnas Kirk al morto per pendumo. Kirk, tamen, rimarkas, ke Trelane povus trovi pli stimulajn alternativojn. Trelane sugestas, ke Kirk estu celo de homa ĉasado, kaj Kirk konsentas kontraŭ la liberigon de sia ŝipo. La ĉaso komenciĝas, kaj Kirk finfine estas kaptita ĉe la enirejo de la kastelo, sed li restas defia. Subite du energiaj estoj aperas kaj vokas al Trelane, ordonante lin "reveni", kaj admonante lin pro sia malbona konduto. Li tiam malaperas, kaj la du estaĵoj sekvas per senkulpigoj al Kirk, kiu revenas al la kosmoŝipo.
Problemo pri dato
Kirk diras al Trelane ke ĉi tiu lasta observis eventojn okazintajn sur la Tero 900 jarojn antaŭe. Trelane mencias la duelon de Alexander Hamilton de 1804 kaj muzikon de Richard Strauss de 1880, kaj ĉi tio sugestas ke la epizodo okazas en la 28-a jarcento. Tamen, postaj epizodoj kaj filmoj starigis okazaĵojn de Star Trek en la 23-a jarcento.
Lahn
Lahn estas rivero en Germanio. Ĝi longas 242 kilometrojn. La rivero estas la sudorienta limo de la arbaroriĉa mezalta montaro Westerwald.
Girolamo Aleandro
Ĝirolamo ALEANDRO, latinigite Hieronymus Aleander, (naskiĝinta la 13-an de februaro 1480 en Motta di Livenza, mortinta la 1-an de februaro 1542 en Romo), estis itala humanisto kaj kardinalo.
Biografio
Estante filo de kuracisto el nobela familio li studis unue medicinon sed poste teologion kaj klasikajn lingvojn ĉe la universitato de Padova. Ekde 1499 li troviĝis en Venecio instruante lingvojn orientajn kiel ankaŭ la latinan kaj la helenan. Samloke li aliĝis al la rondo ĉirkaŭ la libropresisto humanisma Aldo Manuzio.
En 1501 vokis lin papo Aleksandro la 6-a Romon kaj komisiis lin ekdeĵori kiel diplomato. Dumvojaĝe li konatiĝis i.a. kun Erasmo de Roterdamo. En 1508 Aleandro iris al la Sorbono Parizen kiel docento de la malnovaj lingvoj enkondukante la sisteman studadon de la helena lingvo. Dum liaj filologaj tempoj en Venecio kaj Parizo li prizorgis la eldonadon de malnovgrekaj aŭtoroj kaj verkis gramatikon de la helena. Pionireca estis lia en 1512 publikigita vortaro Lexicon graeco-latinum. Post mallonga restado en Orléans - eble por eviti kontakton kun pestuloj en la franca ĉefurbo - li elektitis en 1513 rektoro de la pariza altlernejo. Ankoraŭ samjare li reokupiĝis pri politikaĵoj kaj ekservis por la kancelierejo de la reĝo Ludoviko la 12-a, fariĝis kanceliero de la lieĝa episkopo-princo kaj finfine en 1517 (1519?) estro de la Vatikana Biblioteko.
Aleandro kaj Lutero
En septembro de 1520 lia papa moŝto Leono la 10-a sendis lin kiel nuncio ĉe la kortegon de Karlo la 5-a por mobilizi la imperiestron kaj la tutan regnon kontraŭ la Reformacio. En Worms en 1521 li havis dum la Reichstag rolon decidan. En fama parolado la merkredon de la cindroj li postulis tujan proskribon de Martin Luther, sed vane. Luther invitatis kaj povis klarigi siajn vidpunktojn. La skizo de la Edikto de Worms estas de Aleandro - kio finis la amikecon kun Erasmo de Roterdamo. Aleandro krome instigegis la akception de tiu ĉi dokumento.
En 1524 li iĝis ĉefepiskopo de Brindisi kaj nuncio papa ambasadoro ĉe Francisko la 1-a (Francio). Kun li li estis eĉ arestita en 1525, dum la Batalo de Pavia. Li plue ofte agadis diplomate por la Sankta Seĝo, ĉefe kun la tasko trovi pacan harmonion inter la diversaj frakcioj en la Germana Regno. Tamen li ne sukcesis malebligi la faron de la interkonfesia Paco de Nürnberg en la 23-a de julio 1532. Tria oficiala sendo Germlandon en 1538 denove fiaskis. En 1538 li ankaŭ kardinaliĝis fare de Paŭlo la 3-a kaj ricevis kiel titolaran preĝejon la Kirkon Sankta Krizogono en Romo.
Graveco verkista
Por la historio de la Reformacio kaj de la komenciĝanta kontraŭreformacio liaj leteroj kaj lia taglibro estas fontoj multinformaj ne trotakseblaj. Aleandro ankaŭ famiĝis kiel poeto.
Bitumo
Bitumo laŭ PIV estas natura aŭ pirogena miksaĵo de hidrokarbidoj, eventuale kun organikaj derivaĵoj. Ĝi estas akirita per varmigado. Bitumo povas esti gasa, likva aŭ solida, kaj estas solvebla per karbona dusulfido.
Laŭ Francisko Azorín bitumo estas Tera peĉo, el karbono, hidrogeno k. oksigeno, uzata por fabriki mastikojn, k.c. Kaj li indikas etimologion el latina bitumen. Krome li indikas rilatan terminon kia bitumi, nome "Kovri aŭ ŝmiri per bitumo."
Ludoviko la 2-a (Francio)
Ludoviko la 2-a (naskiĝis en 846 - mortis en 879), kromnomita Ludoviko la Balbutulo (Louis II le Bègue) estis la filo de Karlo la 2-a la Senhara kaj de Ermentruda de Orleano. Li unue fariĝis reĝo de Akvitanio en 867, kaj sekve iĝis reĝo de Frankio en 877 (sed sen Provenco, kiun lia patro antaŭe cedis al Bosono de Provenco). Li edziĝis kun Ansgarda de Burgonjo, kiu naskis la du fratojn Ludovikon la 3-a kaj Karlomanon la 2-a. Ludoviko la 2-a sekve edziĝis kun la reĝino Adelajda de Friulo: el tiu edziĝo naskiĝis la estonta Karlo la 3-a post la morto de Ludoviko.
Kiel montras lia kromnomo, Ludoviko la 2-a emis balbuti. Tio laŭdire malhelpis lin paroladi antaŭ publiko, kaj malutilis lian aŭtoritaton. Kvankam konsekrita duafoje de la papo Johano la 8-a dum la koncilio de Troyes en septembro 878, Ludoviko restis senpotenca reĝo, kiu dependis de la aristokratoj. Li tamen estis sufiĉe saĝa por traktadi kun sia kuzo Ludoviko de Saksio akordon, kiu konfirmis la dividon de Loreno fare de ilia patro en 870.
Sherbrooke (metroo de Montrealo)
Sherbrooke estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Le Plateau-Mont-Royal de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Michael M. Richter
Michael M. RICHTER (naskiĝis la en Berlin, mortis la 10-an de julio 2020) estis germana matematikisto kaj komputila sciencisto. Richter estis konata pro sia kariero en matematika logiko, speciale ne-standarda analizo kaj en artefarita intelekto kaj kiel pioniro en kazo-bazita konkludado (CBR, germane Fallbasiertes Schließen).
Vivo
Dum sia libertempo li partoprenis en multaj maratonoj.
Tria Respubliko de Francio
La Tria Respubliko de Francio estas la nomo de la franca ŝtato inter la jaroj 1871 ĝis 1940.
Post la malvenko de Francio en la Francia-Prusia Milito de la jaroj 1870 kaj 1871, la Pariza Komunumo de la jaro 1871 kaj la maltroniĝo de la reĝo Napoleono la 3-a de Francio ne plu eblis instali novan reĝan dinastion, kaj tial – pli pro manko de alternativoj ol el politika konvinko – elvokiĝis respubliko.
La nova ŝtata konstitucio antaŭvidis legislativon kun du-parta parlamento: Ĉambro de la deputitoj (Chambre des députés) kaj Senato (Sénat), kiuj kune sub la nomo Nacia Asebleo elektu prezidenton, kiu havu fortan pozicion kaj oficu dum po sep jaroj. La politika pozicio de la prezidento tamen ne estis tiom forta, kiom en la posta koncepto de Charles de Gaulle por la rolo de la prezidento en la Kvina Respubliko de Francio. La ĉefministro dependis de la plimulto en la Ĉambro de la deputitoj, kaj la ministraroj ŝanĝiĝis relative ofte.
Vărădia
Vărădia [vərədia] (hungare: Varadia) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Oraviţa. En 1910 ĝi havis 3 110 loĝantojn [rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 963 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1390. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó, de 1779 Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Mercina.
Tria Respubliko de Francio
En ekstera politiko la nova ŝtato komence havis malfacilan pozicion. La kanceliero de la Germana Regno, Otto von Bismarck, zorgis pri internacia izoligo de Francio, kaj kiel sola eŭropa respubliko apud San-Marino kaj Svisio la ŝtato ekspektis malfidon de la aliaj, monarkiaj ŝtatoj.
La Tria Respubliko de Francio finiĝis dum la jaro 1940, post la Batalo de Francio, kiam la ŝtato denove kapitulacis kontraŭ la (nun de diktatoro Hitler regita) Germana Regno kaj okazis la Okupacio de Francio. La regionoj Alzaco kaj Loreno, kies loĝantoj tradicie je granda parto estis germanlingvaj, estis aneksitaj de Nazia Germanio, la norda parto de Francio estis okupita de la armeo de Nazia Germanio kaj en la sudo la politikisto Philippe Pétain fondis la reĝimon de Vichy (État Français), kiu fakte estis satelita ŝtato de Nazia Germanio.
Coteaux de l'Orge (Tramtrajno en Francilio)
Coteaux de l'Orge estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta inter j Morsang-sur-Orge kaj Viry-Châtillon, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Infinitivo kun prepozicio
Infinitivo kun prepozicio. Kun infinitivo estas uzataj nur la prepozicioj por, anstataŭ, antaŭ ol, post ol, krom.
Kamel-batalo
La Kamel-batalo, batalo de Ĝamal aŭ batalo de Basoro (en araba موقعة الجمل, mawqiʿa al-ŷamal) estis batalo okazinta la 7an/8an de Decembro 656 proksime de Basoro inter la kalifo Ali unuflanke kaj la vidvino de Mahomedo, nome Aiŝa, kun la "kunuloj de la Profeto" (sahaboj) Talha ibn Ubajd-Allah at-Tajmi kaj Az-Zubajr ibn al-Avŭam, konsiderataj kiel la plej influaj islamanoj post la propra kalifo mem.
Infinitivo kun prepozicio
Ekz:
Kamel-batalo
La batalo estis luktita inter Ali ibn Abi Talib, kiu estis kuzo kaj bofilo de la mortinta islama profeto Mahomedo, kaj estis konsiderata la kvara kalifa Raŝiduno kaj la unua Imamo ŝijaista, kaj Aiŝa (vidvino de Mahomedo), Talhah kaj Zubajr kiuj estris la kampanjon kontraŭ Ali cele al la venĝo de la morto de la tria kalifo, nome Utman, kiu estis ĵus murdita kiel rezulto de la Unua Fitna, nome ribelo de la opoziciantoj. Markante la duan epizodon de la Unua Fitna, la terura batalo finiĝis per la venko de Ali kaj la malvenko de Aiŝa. Kompreneble, la rigardoj al la okazaĵo kaj la rolo de ĝiaj partoprenanto diferencas inter la du ĉefaj islamaj tendencoj, nome sunaistoj kaj ŝijaistoj. La sunaistoj eltenas, ke neniu el la du partioj, nome Ali kaj Aiŝa kaj iliaj respektivaj sekvantoj, havis veran intencon startigi batalon dekomence, kaj ke la batalo estis neatendita konsekvenco de la interfero fare de dua partio. Aliflanke, la ŝijaistoj kredas, ke la murdo de Utman estis preteksto por ke Aiŝa kaj ŝiaj sekvantoj faru militon kontraŭ Ali.
Infinitivo kun prepozicio
La ago signita de la infinitivo rilatas ĉiam al la frazsubjekto.
Kamel-batalo
Oni ĉirkaŭkalkulas, ke kvankam la fortoj de Aiŝa estis preskaŭ duoble grandaj, estis simile po 5000 mortoj en ĉiu flanko.
Infinitivo kun prepozicio
Lastatempe oni pli kaj pli uzas infinitivon ankaŭ post sen; ekz : li foriris sen saluti min. Laŭ la klasika lingvo anstataŭ ĉi tio oni devas uzi participadverbon kun ne: li foriris ne salutante min.
Laŭ la modelo de lingvoj kiel la hispana kelkaj parolantoj uzas pro kun infinitivo: mi tien iris pro esti scivola (hispane fui hacia allá por estar curioso), kio kutime estas esprimata jene: mi tien iris, ĉar mi estis scivola aŭ mi tien iris pro scivolo. La sama validas pri malgraŭ: malgraŭ esti malsana, ŝi iris en la lernejon (hispane: a pesar de estar enferma, fue a la escuela) anstataŭ kvankam ŝi estis malsana, ... aŭ malgraŭ sia malsano ...
Osterby (distrikto Rendsburg-Eckernförde)
Osterby (dane: Østerby) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hüttener Berge, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Groß Wittensee.
The Hound of the Baskervilles (1959)
The Hound of the Baskervilles (La ĉashundo de la Baskerviloj), estas brita filmo de Terence Fisher, aperinta en 1959.
31400 Dakshdua
31400 Dakshdua estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Asasinoj
Asasinoj estis sekreta islamista movado, kiu estiĝis ĉirkaŭ la jaro 1080 kaj pereis proksimume ducent jarojn pli poste, kiam pereigis ĝin mongoloj. Temis pri sekto de murdistoj.
Etimologio de la vorto
La vorto asasino estiĝis verŝajne per franca transskribo de esprimo "haŝiŝiun", kiu aperas en la islama literaturo kaj ĝi signifas "konsumanto de haŝiŝo". En kelkaj eŭropaj lingvoj ĝi poste ankriĝis kiel nocio por "insida murdisto"
Somberek
Somberek [ŝomberek], kroate Šumberak, Šumbrig, germane Schomberg estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Mohács.
Situo
Somberek situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo.
Historio
Tiu loko jam estis loĝata dum la kuprepoko, baldaŭe romianoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1382. La vilaĝo senhomiĝis post la mezepoko pro la turkoj. Baldaŭe unue serboj, poste germanoj alvenis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. Fine de tiu erao multe da serboj forlasis Somberek. Post la 2-a mondmilito granda parto de germanoj deportiĝis al Germanio, fine alvenis hungaroj el Vojvodino kaj Ĉeĥoslovakio. En 2001 la germanoj estis 29%. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, hoteleto.
Famuloj
En Somberek naskiĝis poeto Márton Kalász.
Kalvinana malnova preĝejo (Pécs)
Kalvinana malnova kirko estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Pécs, en proksimeco de la stacidomo.
Historio
En la 16-a jarcento Pécs apartenis al la Osmana Imperio. La katolikaj kirkoj estis parte detruitaj, sed samtempe alvenis reformataj predikistoj. Depost dominado de turkoj la Habsburgoj komence malpermesis la kalvinanajn preĝejojn. La unua kalvinana grupo formiĝis nur en 1902. Post 5 jaroj estis konstruita la nun videbla kirko.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. En la mezo de la fasado alta turo altiĝas, sed flanke estas videblaj ankaŭ po unu malaltaj turetoj. Malsupre meze estas la ĉefenirejo (sed estas ankaŭ la turetoj havas enirejojn). Post la turo la navo etendiĝas, kies fino mankas absido, nur estas mallarĝa parto, kiu iomete estas pli mallarĝa, ol la navo. Interne laŭ la kutimo la muroj estas blankaj, sed ĉe la fenestroj ornamaj brikoj estas videblaj.
São José do Rio Preto (mikroregiono)
La mikroregiono de São José do Rio Preto estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 29 municipojn.
Chudoslavice
Chudoslavice (Kutteslawitz) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem, troviĝanta proksimume 9 km nordoriente de Litoměřice. En la vilaĝo loĝas. La vilaĝo konsistas el 2 partoj: Chudoslavice kaj Myštice (Miŝtjice).
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1545.
8078 Carolejordan
8078 Carolejordan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomino Carole Jordan, profesorino pri fiziko en Somerville College, Universitato de Oxford. Ŝi estis prezidentino de la Royal Astronomical Society de 1994 ĝis 1996) kaj prezidentino de la Nacia Komitato de Organizo por la Ĝenerala Asembleo de IAU en Manchester (1997 - 2000).
23851 Rottman-Yang
23851 Rottman-Yang estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jaron Shalom Rottman-Yang, finalisto en 2007 de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Meigs Magnet Middle School de Naŝvilo (Tenesio).
Șopotu Nou
Șopotu Nou [ŝopotu noŭ) (hungare: Újsopot, germane: Neuschopot) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Oravița. En 1910 ĝi havis 1 281 loĝantojn [rumanoj), en 1992 1 423 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝi formiĝis en la teritorio de Șopotu Vechi en 1828. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Cârșa Roșie, Poienile Boinei, Răchita, Stăncilova, Driștie, Ravensca, Urcu kaj Valea Urevița.
La koloniigo ne estis tute volontula; la aŭtoritatoj devige venigis familiojn el Șopotu Vechi, kiu situas 12 km nord-oriente. En 1910 granda inundo detruis ĉiujn domojn escepte de la preĝejo (konstruita en 1850) kaj mortigis 60 homojn.
Nová Paka
Nová Paka estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Orienta Bohemio, Regiono Hradec Králové, distrikto Jičín. En ĝi havis.
Loĝantaro
Turisme ĝi konatas precipe pro filio de la urba muzeo kun valoraj mineralogiaj kolektoj, precipe de valorŝtonoj, kaj pro ligna greka-katolika preĝejo, transportita tien en 1930 el Karpata Rutenio.
Elirpunkto al la cismontaro de Krkonoše.
Joseph John Findlay
D-ro Joseph John FINDLAY [findlej] (naskiĝis la en Anglio; mortis la ) estis angla profesoro de edukado de Universitato de Manchester.
Joseph John Findlay estis aŭtoro de multaj verkoj pri edukado kaj lingvolernado kaj iniciatis la Findlay-Gregg-sistemon de lernado de lingvoj (inkluzive de Esperanto) per gramofondiskoj (1929).
István Petőfi
István PETŐFI [iŝtvAn petOfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petőfi István estis hungara poeto, agraristo, membro de Societo Petőfi. István Petőfi naskiĝis la 1825 en Szabadszállás. Li mortis la 1880 en Csákó. Li estis la unusola frato de Sándor Petőfi, ĉiuj hungaroj konas lin pro konata poemo Al mi frato István, kiun Sándor Petőfi verkis.
Biografio
István Petőfi frue helpis al la patro, poste li memstare laboris, kiel buĉisto en Kunszentmiklós kaj Várpalota. Li iomete poemadis kaj lernis lingvojn. En 1848 li aliĝis al la memstara hungara armeo kaj li finbatalis la liberecbatalon. Poste li estis trudsoldato en armeo de Habsburgoj. En 1857 li estis familia edukisto, poste sukcesa agraristo en Dános. En 1858 li estis zorganto de Zoltán Petőfi. En 1863 li edziĝis, sed tio ne sukcesis, same fiaskis sorto de Zoltán Petőfi. Baldaŭe li aĉetis bienon en Dévaványa, kie li abrupte mortis.
Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio
Informoj de Esperanto-Asocio de Estonio estas organo de Esperanto-Asocio de Estonio (EAE), fondita en 1922. En la frua tempo redaktis ĝin Hillar Sakaria kaj Paul Ariste, Hilda Dresen, M. GRIGOREV, Johannes Türn. La formato tiam estis 28x20 centimetroj.
Palaco de la Cikonioj
La Palaco de la Cikonioj aŭ en la hispana palacio de las Cigüeñas estas konstruaĵo situanta sur la placo de San Mateo, en la plej alta parto de la historia kvartalo de Cáceres, Hispanio.
Oni konas ĝin per tiu nomo pro la granda nombro de cikonioj kiun sur ĝi nestumis. Ĝi estis konstruigita en la 15a jarcento de Diego de Ovando sur parto de iama alkazaro de almohadoj. La fasado estas formita de simpla duoncirkla arko sur kiu estas fenestro kaj du blazonoj de la familio Ovando-Mogollón. Flanke, en la unua etaĝo, estas du ornamfenestroj kun huf-arkoj. En la interno indas la senjora korto, vizitebla aktuale.
Plej elstaras la alta turo kun kreneloj sur malgrandaj konzoloj. Temas pri la unura turo ne senkreneligita ene de la historia kvartalo intermurega. La domo de la familio Ovando evitis la reĝinan ordonon, fare de Izabela la Katolika, kontraŭ la turoj de ĉiuj nobeldomoj pro la fidelo de tiuj al Johanino la Beltranida dum la enlanda milito pro la trono de Kastilio. Post la kronigo de Isabel, en 1480 Diego de Ovando ricevis la rajton starigi tiun turon.
Ĝi estis reformita en la 1940-aj jaroj por gastigi la sidejon de la Milita Guberniestro, kaj ankoraŭ ĝi restas posedo de la Militministerio de Hispanio.
MXC
MXC povas rilati al:
Pajaco
Pajaco (itale pagliaccio, devenas de paglia - pajlo) estas komika aktoro, grimacisto kaj farsisto, en tradicia itala teatro Commedia dell’arte.
La vorto pajacaĵo signifas ŝercojn kaj grimacojn de pajaco.
Kaŭkazo
Kaŭkazo (კავკასიონი, Кавказ) estas montara sistemo inter la Nigra kaj Kaspia maroj, kiu dividas Kaŭkazian regionon en du partojn: norda kaj suda. La antikvaj araboj nomis la Kaŭkazon djabal al-asun aŭ 'monto de lingvoj', ĉar Kaŭkazo estas ne nur loko, kie oni parolas la plej multajn lingvojn proporcie al la areo, sed ankaŭ unu el la lokoj, kie loĝas la plej multaj popoloj en la mondo.
Deveno de la nomo
La nomo "Kaŭkazo" devenas el greka vorto "kaŭkasos". Supozeble, mem la greka termino originas de malnovirana "kapkah", kio signifas "granda monto", aŭ de hetita "kazkaz" — nomo de tribo, kiu loĝis ĉe la suda bordo de la Nigra Maro.
Ekzistas ankaŭ aliaj etimologiaj provoj, aparte multaj — la amatoraj surbaze de lokaj lingvoj.
Granda kaj Malgranda Kaŭkazo
Kaŭkazo dividiĝas je du partoj: Granda Kaŭkazo kaj Malgranda Kaŭkazo. Ofte per Kaŭkazo oni subkomprenas nur la Grandan Kaŭkazon.
Granda Kaŭkazo havas longon pli ol 1100 km, larĝon ĝis 180 km. Ĝian akson konsistigas Ĉefa aŭ Akvodivida Montoĉeno kaj Flanka Montoĉeno, kiujn akompanas multaj laŭlongaj kaj laŭlarĝaj montoj kun alteco 4000-5000 m. La plej alta monto estas Elbruso kun, ĝi estas konsiderata ankaŭ la plej alta monto de Eŭropo. Grandan Kaŭkazon oni dividas en tri partojn: okcidenta — de marzono ĝis Elbruso, centra — inter montoj Elbruso kaj Kazbek, orienta — orienten de Kazbek. Ĝi havas gravan modernan glaciadon — areo ĉirkaŭ 1430 km.
Granda Kaŭkazo estas ofte konsiderata la natura limo inter Azio kaj Eŭropo (la alia malofte renkontata en literaturo limo estas pli norde, en Kuma-Maniĉa valo).
Malgranda Kaŭkazo situas en Suda Kaŭkazio, norde de Armena plataĵo. Kuniĝas kun Granda Kaŭkazo per Surami (Liĥi) montoĉeno. Longeco ĉirkaŭ 600 km. Alteco ĝis 3724 m (monto Gjamiŝ).
Portocannone
Portocannone estas komunumo de Italio.
Neißemünde
Neißemünde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Éric Piolle
Éric PIOLLE, naskiĝinta la 6-an de januaro 1973 en Paŭo, estas inĝeniero kaj franca politikisto, kiu iĝis urbestro de Grenoblo la 4-an de aprilo 2014.
Vivo
En 2001, li eklaboris en la firmao Hewlett-Packard kaj en ĝi iĝas kadro en Grenoble. En februaro 2011, lin oni maldungis pro tio, ke li rifuzis starigi labor-translokan planon.
En 2010 li estis elektita en Regiona Konsilio de Isère. Okaze de la municipa baloto de 2014 li venkis en la komunumo Grenoblo, kaj tiel fariĝis la loka urbestro.
Dezirante ne kumuli mandatojn, li anoncis, ke li ne celos la prezidantecon de Grenoble Alpes Métropole, estonta franca teritoria unuo la 1-an de januaro 2015.
Amadeo Bordiga
Amedeo Bordiga estis itala komunisma politikisto, kiu naskiĝis en Resina, apud Napolo, en 1889, kaj mortis en 1970.
Origine membro de la Socialisma Partio, li malaprobis la fakton ke ĝi partoprenis en la elektoj, ĉar li kredis ke komunistoj neniam devus partopreni en la parlamenta sistemo kiu estas uzata de la burĝaro por kaŝi la veran naturon de la sistemo.
En 1921 li kaj Antonio Gramsci forlasis la Socialisman Partion kaj estis inter la fondintoj de la Komunisma Partio de Italio. En 1926, en renkontiĝo de la centra komitato de la Komintern, li malferme kritikis Stalin, dirante ke li perfidis la revolucion. En 1930 la Komunisma Partio forĉasis lin ĉar li subtenis Lev Trockij. Li poste denuncis Sovetunion nomante ĝin kapitalisma lando.
Ankoraŭ nun estas kelkaj etaj komunismaj grupoj trans la mondo kiuj nomas sin mem Bordigistoj.
4853 Marielukac
4853 Marielukac estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉilia astronomo Carlos Torres elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Noé (Yonne)
Noé estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 433 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
4853 Marielukac
Nomo
Ĝia nomo honoras Marie R. Lukac, anino de la oficejo de la Usona Mararmeo ekde 1971. Ŝi sekurigis la kontinuecon de la datenoj en "The Astronomical Almanac" (La Astronomia Almanako), "The Air Almanac" (La Aviada Almanako) kaj "The Nautical Almanac" (la Mara Almanako).
Noé (Yonne)
Geografio
Noé etendiĝas sur 8.55 km², kaj havis 433 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 51 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Gilsfjörður
Gilsfjörður estas fjordo en Islando.
Noé (Yonne)
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Gilsfjörður
Geografio
Gilsfjörður situas en la okcidenta parto de Islando. Ĝi estas parto de la duoninsulo Vestfirðir, kiu konsideriĝas unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið), kaj same estas parto de la Atlantiko.
Noé (Yonne)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Michel Rallu, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Noé apartenas al la kantono Sens-Sud-Est, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Paracuellos de Jarama
Paracuellos de Jarama [parakŭEjos de Ĥarama] estas municipo de Hispanio, situanta en la regiono Madrido, je ĉirkaŭ 20 km nordoriente de ĉefurbo Madrido.
Inter allogaĵoj estas distrozono de la rivero Ĥaramo kaj la praktiko de la glisparaŝutado.
Gravaj monumentoj estas preĝejo de Sankta Francisko, palaco de Medinaceli, kun origina strukturo, blazono kaj korto kun ŝtonaj kolonoj por memorigi la ligon de la vilaĝo kun tiu duka palaco, la kastelo Malsobako estis simpla araba konstruaĵo ortangula kun murego sur monto sudoriente de Paracuellos kaj la tombejo kie oni enterigis mortpafitajn prizonulojn dum fuĝo el la ĉefurbo pro minaco de alveninta armeo de Franko dum la Hispana Enlanda Milito novembre de 1936.
Kolĉido
Kolĉido, Kolĥido, ( kartvele კოლხეთი Kolĥeti ), aŭ Colchis latine, estis antikva lando sur la orienta marbordo de la Nigra Maro kaj en la Kaŭkazia regiono. La teritorioj de antikva Kolĉido konformas al la nuntempaj Kartvelaj regionoj: Samegrelo kaj Gurio, kaj parte - Abĥazio kaj Aĝario.
Laŭ helena legendo, ĝi estis la hejmo de Ajeto kaj Medea, la lando kie la oran ŝaffelon serĉis Jazono kaj la Argonaŭtoj. Grekaj komercaj centroj estis establitaj en Kolĉido, tamen la lando restadis sendependa ĝis konkero (ĉ.100 a.K.) kaj tenis nelonge Mitridato la 6-a de Ponto. Post la epoko de Trajano al la fino de la Romia imperio, Romio havis konsiderindan influon sur la regiono.
LWL-Freilichtmuseum Hagen
LWL-Freilichtmuseum Hagen – Westfälisches Landesmuseum für Handwerk und Technik [LWL-liberaera muzeo je Hagen – Vestfalia Landa Muzeo por Metio kaj Teĥniko] (WFH) estas subĉiela muzeo en Hagen, en la valo de la rivereto Mäckingerbach en la sudorienta Ruhr-Regiono. Ĝin tenas la Regiona ligo Vestfalio-Lipo (LWL). Malsame ol la plej multaj eŭropaj liberaeraj muzeoj WFH ne sindediĉas al la prezentado de biena kaj kampara ĉiutago, sed al la historio de metio kaj teĥniko.
Historio
Jam ekde la 1920-aj jaroj estis klopodoj de grupo el inĝenieroj kaj monumentprotektantoj, konservi teĥnikajn monumentoj por la posteularo. La tiama urbestro de Hagen Alfred Finke skribis en 1929 al Oskar von Miller, fondinto de la Deutsches Museum, leteron, en kiu li sugestis starigi en Hagen lieberaeran muzeon de teĥnikaj kulturmonumentoj. La inicianto Wilhelm Claas jam en 1930 sugestis la valon de la rivereto Mäckingerbach kiel starloko por tia muzeo. La malvasta valo rande de la Sauerland disponigas venton, akvo kaj arbaro, kiu por la metioj de la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis la plej gravaj antaŭkondiĉoj por la starloko.
La 22-an de julio 1960 LWL fondis la liberaeran muzeon kune kun la LWL-Freilichtmuseum Detmold. Ĝi estis post la Deutsches Museum en Munkeno unu el la unuaj muzeoj specialiĝintaj pri teĥniko kaj ĝia historio. La malfermado por la publiko okazis la 30-an de aprilo 1973.
Ekde 1983 WFH ankaŭ estas starloko de la Deutschen Schmiedemuseum (Germana Forĝomuzeo), kiu ekde 1960 komence estis loĝinta en Kastelo Altena. Ĝi loĝas nun en la iama urbodomo de Neunkirchen el 1754, kiu estis rekonstruata en WFH.
Decembron de 1987 oni decidis ampleksajn ŝanĝojn en la koncepto de la muzeo. Oni ne nur intensigis la ĉefajn taskojn kiel ekz. la inventarigo kaj esploro de la kolektaj objektoj, sed ankaŭ starigis precipe la homon kaj la rilaton homo kaj teĥniko en la centron. Oni daŭrigis ankaŭ koncepton, kiun oni pli poste nomis muzeopedagogio. Tio ankaŭ konsekvencigis alinomadon de la muzeo per la nuna nomo.
Nuntempo
Sur la tereno de WFH, granda proks. 42 hektarojn, estas proksimume sesdek rekonstruitaj metiejoj. La plej multaj estas funkciigeblaj, kio ebligas funkciigi ilin por prezentoceloj. Tiel spektantoj ricevas enrigardon en la evoluo de metio kaj industrio en la regiono ekde la finiĝanta 18-a jarcento trans la fruindustria produktado ĝis la altindustriigo je la komenco de la 20-a jarcento. La muzeo estas malfermata nur de la 1-a de aprilo ĝis la 31-a de oktobro. Ekde majo de 2012 ankaŭ la bierfarejo estas aktive funkcianta, produktante Schwelmer Bier. Ekzistas ankaŭ tradicia muzea bakejo, je kiu oni povas aĉeti panon aŭ bulkegon.
Stratangulo
Stratangulo (kaj foje simple nur angulo) en urboj estas la loko kie du linioj aŭ surfacoj renkontiĝas en angulo. En la urba medio temas pri la fino de dombloko, nome stratokruciĝo.
Por la trafiko ili estas zorgigaj lokoj, kie renkontiĝas ankaŭ diversvojaj irantoj ĉu per piede ĉu per veturiloj; ĉar la angulo malhelpas la vidon de la venantoj laŭ la alia strato, povas okazi kolizio. La konstruo de la trotuaroj en tiuj lokoj devas esti zorgita: konvenas meti plilarĝigon, mildigon de la misnivelo rilate al la veturila vojo, kaj trafiksignalojn, ekzemple avertiloj kaj indikiloj. Laŭ la trafikaj reguloj, plej ofte oni ne rajtas lasi aŭton en tiuj lokoj, por ne malhelpi la trairadon. Foje tie estas stri-pasejoj kaj trafiklumoj.
Ankaŭ la konstruado de la domoj de la anguloj estas ofte diferenca el tiu de la cetero de la dombloko, ĉar ĝi finas kiel pinto, kun fasadoj duflankaj, anstataŭ unuflankaj. La dekoracio de stratangulo povas esti iom pli prilaborita ol tiu de la cetero de la dombloko.
Pozzilli
Pozzilli estas komunumo de Italio.
Olivier Gaudefroy
Olivier GAUDEFROY estas franca verkisto kaj esperantisto kiu naskiĝis en 1972 en la urbo Orleano.
(60375) 2000 AY146
(60375) 2000 AY146 estas marsrenkonta asteroido de la interna asteroida zono, ankaŭ rigardita kiel asteroido de la hungaria familio.
Olivier Gaudefroy
Li verkis serion de detektivaj romanoj kun Hipatia, greka filozsofino kaj matematikistino de Aleksandrio (4-a - 5-a jarcento) kiel heroino. Li ankaŭ skribis biografian eseon pri Hipatia publikitan en 2012.
(60375) 2000 AY146
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Olivier Gaudefroy
Li bone konas la vivon pri Hipatia kaj la periodon de la antikveco. Li plurfoje partoprenis je debatoj en Francio por prezenti la grekan scienculinon. Poste, li daŭrigis sian laboron pri la studado de la virinoj de la antikva periodo kun la skribado de du novaj libroj. Unue kun libro eldonita en 2016 pri rakontoj de 25 grekaj kaj romaj virinoj kiuj mastris la temojn de la poezio, de la filosofio, de la scienco, de la arto kaj de la politiko. Due kun biografio pri Kleopatro eldonita en 2017. La sama jaro, li subskribas unuan libron pri Orleano kiu parolas pri la historio de sia urbo. En 2019, Olivier Gaudefroy skribis novan novelon pri Lubna de kordobo kiu rilatis la vivon de tiu mezepoka intelektulino kaj en 2021 pri la usona kurtdistanca kuristino, Betty Robinson, unua olimpika ormedala virino en 100-metra kuro.
(60375) 2000 AY146
Malkovro
Ĝia marsa MOID estas 0,309331 AU, tie estas 46,275 milionoj da km.
Olivier Gaudefroy
En 2022, li skribis biografion pri la feministo kaj socialisto Flora Tristan.
Isabelle Adjani
Isabelle Yasmine ADJANI [izaBEL jasMIN aĝaNI] (naskiĝis en Parizo), estas franca aktorino.
Ŝi debutis en teatro kiam ŝi estis 14-jara, poste eniris en Comédie Française, kaj famiĝis fine de la 1970-aj jaroj dank'al kino, ludante en policaj, dramaj, komediaj aŭ kostumitaj filmoj. Ŝi gajnis kvar César-ojn por plej bona aktorino.
Biografio
Isabelle Adjani naskiĝis en 1955 en Parizo de alĝera patro, Mohammed kaj de germana patrino, Augusta, kromnomita Gusti, mortinta en februaro 2007.
Ŝi trapasis infanecon kun sia plijuna frato en Gennevilliers, en nord-okcidenta ĉirkaŭurbo de Parizo, studis en kolegio en Courbevoie, kaj havis sian unuan rolon, kiam ŝi estis 14-jara, en porinfana filmo Le Petit Bougnat.
Ŝi eniris en Comédie-Française en 1972, kie ŝi estis rimarkita interpretante la rolon de Agnès en L'École des Femmes, de Molière. En kino, ŝi estis rivelita al la publiko de La Gifle de Claude Pinoteau, kies sukceso pelis ŝin en la rondon de plej popularaj francaj aktorinoj. Iuj el la plej prestiĝaj reĝisoroj ludigis ŝin: François Truffaut (L'Histoire d'Adèle H.), André Téchiné (Barocco), Roman Polański (Le Locataire), ktp.
En 1981, ŝi ludis en Possession de Andrzej Żuławski kaj Quartet de James Ivory. Ambaŭ filmoj havigis al ŝi premion de virina interpretado en Festivalo de Cannes.
En Possession, ŝi interpretis virinon, kies edzo, ludita de Sam Neill suspektas ŝin havi amanton. Li dungas privatan detektivon, kiu estas murdita en teruraj cirkonstancoj. Li ekkonscias, ke la nova amanto de sia edzino ne estas homa... Adjani gajnis César-on por plej bona aktorino. Dudek jarojn poste, fininte filmadon en La repentie, ŝi deklaris al Studio Magazine, ke ŝi malamegas tiun filmon: "Mi ŝuldas al la «mistiko» de Andrzej Żuławski esti malkovrinta iojn, kiujn mi neniam volus esti malkovrinta... Possession estis nefarebla filmo, kaj tio, kion mi faris en tiu filmo same estis nefarebla, tamen mi faris ĝin, kaj kio okazis en tiu filmo kostis al mi tiom multe... Malgraŭ ĉiuj premioj, ĉiuj honoroj kiujn mi ekhavis, neniam plu tia traŭmo, eĉ ne... en inkubo!".
Kiel multaj aliaj aktorinoj, ŝi ankaŭ elprovis kantadon: Serge Gainsbourg gvidis ŝiajn unuajn paŝojn en tiu metio en 1974, registrigante ŝin Rocking Chair por televida spektaklo de Maritie et Gilbert Carpentier. En 1983, ŝi registris tutan albumon sub la direkto de Gainsbourg kaj ŝia kanzono Pull Marine, kiu profitis muzikvideon de Luc Besson, fariĝis n-ro 1 kiel unuopaĵo. Kelkajn jarojn poste, ŝi eligis unuopaĵon La princesse au petit pois verkitan sen Gainsbourg, kiu ne sukcesis. Nova albumo verkita de Pascal Obispo estis antaŭ-planita komence de 2007.
Ŝi ĝis nun estas la sola aktorino, kiu gajnis kvarfoje César-on por plej bona aktorino en unua rolo, ŝi ankaŭ estis kandidato por Oskaro por siaj roloj de Adèle Hugo (L'Histoire d'Adèle H.) kaj de Camille Claudel (Camille Claudel). La vesperon de sia césar por tiu interpretado, ŝi kaŭzis sensacion legante parton de romano The Satanic Verses de Salman Rushdie, kiu tiam estis minacata de islama fatwa. Kelkajn monatojn antaŭe, malica onidiro raportis, ke ŝi mortis pro aidoso, devigante ŝin aperi en vespera televida ĵurnalo por dementi. Tre zorgante la respekton de sia privata vivo, ŝi konsentas al tre malmultaj intervjuoj kaj minimume aperas publike.
MXI
MXI povas rilati al:
Isabelle Adjani
Biografio
En 1996, laca pro la postsekvado de fanatikuloj kaj de amasmedioj, kiun ŝi suferis en Parizo, la aktorino transloĝiĝis al Svislando, en Ĝenevo. Ŝi deklaris je sia alveno: "Kiam oni havas la eblon oferti pli bonan vivkvaliton al siaj infanoj, oni ne hezitu". Ŝi tamen revenis al Parizo iom poste, por ludi La Dame aux camélias sur scenejo. Pli malfrue, ŝia sentimentala fiasko kun muzikisto Jean-Michel Jarre estis abunde prikomentita en amaskomunikiloj.
Isabelle Adjani revenis al teatro en aŭtuno 2006 por ludi titolrolon de La dernière nuit pour Marie Stuart, skota reĝino mortigita en 1587.
De la 11-a de junio ĝis la 16-a de julio 2007, ŝi ludis en regiono de Fontainebleau, novan televidan adapton de Mariage de Figaro de Beaumarchais, simple titolitan Figaro kaj reĝisoritan de Jacques Weber, en kiu ŝi reprenis la rolon de grafino Almaviva.
Ŝi havas du filojn, la unua de la reĝisoro Bruno Nuytten, Barnabé, naskita en 1979 kaj la dua de la aktoro Daniel Day Lewis, Gabriel-Kane, naskita en 1995. Barnabé estas kantisto kaj muzikisto en la grupo Makali, kiun li fondis kun siaj amikoj, kaj regule ludas sur scenejo.
Teatro
Isabelle Adjani eniris en Comédie-Française en 1972, kiel pensiulino, sen trapasi tra deviga Conservatoire national d’art dramatique. Ŝi restis tie dum tri jaroj.
Talivaldo Indra
Vivo
Lia patro estis instruisto, unue en Daugmale. En la jaro 1900 la familio transloĝiĝis. Tālivaldis lernis en paroĥa lernejo en Ķekava kaj en reallernejo en Ventspils, kie li abiturientiĝis en 1913. En la sama jaro li ekstudis en la ekonomia fakultato de Politeknika Instituto de Rigo. Finstudinte li akiris la titolon de "cand. rer. merc.". Li unue laboris kiel doganeksperto, en 1933 kiel instruisto en komercaj lernejoj. Indra estis vegetarano kaj abstinenculo. Post la soveta okupado de Latvio oni arestis lin la kaj deportis lin kun multaj latvoj al Molotova provinco, kie li mortis en gulago Usollag.
Esperanta agado
Indra fariĝis esperantisto en 1914. Li eklaboris ĉe Vladimiro fon Ŝmurlo. Post transloĝiĝo al Moskvo li fariĝis estrarano de Moskva Esperanto-Societo (1915-1920) kaj instruisto ĉe Moskva Instituto de Esperanto. Post la sendependiĝo de Latvio li en 1921 organizis la movadon en Rigo; estrarano de Latva Esperanto-Societo 1921-24, 1928-1932, okfoje ĝia prezidanto. UEA-delegito en Rigo de 1922, ĉefdelegito de UEA de 1925. Indra estis prezidanto de 1-a Baltlanda Esperanto-Kongreso en Rigo en 1930. Latva sekretario de Internacia Cseh-Instituto de 1930.
Tradukis latven Ĉefeĉ-ŝlosilon, 1928. Kompilis la unuan pli ampleksan vortaron latvan-esperantan "Ileva", Riga 1932. Ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto.
Yutaka Hosoda
Yutaka Hosoda (細田 穣, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Compiègne
Compiègne [] estas mezgranda franca komunumo, lokata en la departemento kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do ĉefurbo de unu arondismento.
Compiègne havas proksimume 41 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas Compiégnois.
Geografio
Compiègne situas proksime de la kunfluejo de riveroj Oise kaj Aisne, ĉirkaŭ 65 km norde de Parizo. Ĝia latina nomo estis Compendium.
Okcidente ĝin limas rivero Oise, oriente la arbaro de Compiègne, norde rivero Aisne. Sude la limo al komunumo Croix-Saint-Ouen estas konvencia. Kvankam la stacidomo troviĝas dekstre (okcidente) de Oise, ĝi apartenas al la komunumo.
La Eŭropa ŝoseo 19 vojas proksime.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Ofensivo en Italio de printempo 1945
En la printempo 1945 ofensivo en norda Italio, kodnomita Operaco Grapeshot, estis la fina atako de la Aliancanoj dum la Kampanjo de Italio en la finaj stadioj de la Dua Mondmilito. La atako en la Lombarda Ebenaĵo fare de la 15a Aliancana Armegrupo startis la 6an de aprilo 1945, kaj finis la 2an de majo pere de la formala kapitulaco de la germanaj fortoj en Italio.
En la 11a de aprilo atakoj de novzelandanoj, hindoj kaj poloj sukcesis trapasi la riveron Santerno, kiu estis bariero por eniri en la norda Lombarda Ebenaĵo. En la 19a de aprilo oni nuligis la rezistadon en Argenta kaj samtage la Itala kontraŭnazia rezistmovado startigis insurekcion ĉefe en Torino kaj Ĝenovo, sed ankaŭ en aliaj norditalaj urboj, dum la germanoj preparis retiriĝon al Milano. La 21an de aprilo la aliancanoj eniris en Bolonjo. La 24an de aprilo, Parmo kaj Reggio Emilia estis liberigitaj de partizanoj.
la Uonsa 6a Korpuso plue norden avancis kaj atingis la riveron Pado ĉe San Benedetto Po la 22an de aprilo. La rivero estis trapasita la venontan tagon, kaj ili avancis plie norden al Verono, kie ili eniris la 26an de aprilo. La 27an de aprilo, la 1a Kirasdivizio eniris en Milano, liberigita fare de partizanoj la 25an de aprilo. Torino estis liberigita ankaŭ de partizanaj fortoj la 25an de aprilo, post kvin tagoj de ribelo, kaj la 27an de aprilo la generalo Günther Meinhold kapitulacigis siajn 14 000 trupojn al la partizanoj en Ĝenovo. Sude de Milano, ĉe Collecchio-Fornovo, la Brazila Divizio enboteligis la restintajn trupojn de du germanaj divizioj kun la lastaj unuoj de la faŝisma armeo de la Itala Socia Respubliko, farante la 28an de aprilo 13 500 kaptitojn.
Bibliografio
Popa, Thomas A. (1996). Po Valley 1945. WWII Campaigns. United States Army Center of Military History. ISBN 0-16-048134-1. CMH Pub 72-33.
Barca (Košice)
Barca (hungare Bárca) estas iama vilaĝo, nun urboparto de Košice en Slovakio, en Regiono Košice.
Situo
Barca situas en orienta rando de Košice. La urbocentro troviĝas je 4 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1215 en formo "Barca". Longe ĝi havis 3 partojn: Supra, Suba kaj Meza Barca. Dum la mezepoko fortikaĵo defendis la vilaĝon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon unuaklasa. En 1910 loĝis en Bárca 1330 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Bárca rehungariĝis laŭ la unua Arbitracio de Vieno, ĉar ĝi forte ligiĝis al Kassa. Barca iĝis urboparto en 1968.
MXL
MXL povas rilati al:
Carl Friedrich Bruch
Carl Friedrich Bruch (11an de marto 1789 – 21an de decembro 1857) estis germana ornitologo.
En 1828, li proponis sistemon trinoman por nomenklaturo de specioj, kontraste el la dunoma sistemo de Carolus Linnaeus.
Ĝi priskribis al la scienco kelkajn speciojn kiel ekzemple la Krispa pelikano.
Codiro
Codiro (цоканье [COkanje]) estas nedistingo inter la sonoj [c] kaj [ĉ], specifa por multaj nord-okcidentaj dialektoj de la rusa lingvo kaj orientaj dialektoj de la pola lingvo (en la pola kutime nomiĝas mazurado).
Codiro ekzistas de pli ol mil jaroj. Interalie, ĝi estis tipa por Malnova Novgoroda dialekto kaj respeguliĝas en skribaj dokumentoj, trovitaj en Novgorod (betulŝelaj dokumentoj).
Mihály Korbélyi
Mihály Korbélyi [mihAj korbEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Korbélyi Mihály estis hungara katolika pastro, kanoniko, altlerneja instruisto, rektoro.
Fine! Nun mi komprenas la radion!
La libro konsistas el 16 "babiladoj", el kiuj 8 aperis jam en Internacia Radio-Revuo. La verko estis eldonita en lingvoj bulgara, ĉeĥa, estona, franca (11 eldonoj), germana (11 eldonoj), greka, hungara, itala, latva, nederlanda, rumana, rusa kaj slovena, entute 13 lingvoj. El la Esperanta eldono oni tradukas ĝin ankaŭ en polan, anglan kaj svedan lingvojn.
Mihály Korbélyi
Mihály Korbélyi naskiĝis la en Kálló, li mortis la  en iama vilaĝo Németürög (nuntempa parto de Pécs).
Biografio
Mihály Korbélyi post la necesaj lernojaroj doktoriĝis el filozofio, poste li studis en pluraj seminarioj. Li pastriĝis en 1783, poste li servis kiel katolika subpastro en pluraj lokoj, krome li doktoriĝis ankaŭ el teologio. Interrompe li estis kontrolisto en seminarioj, poste li estis paroĥestro en Vásárút. Post 3 jaroj li instruis en Pozsony, ekde 1797 en Nagyszombat. Inter 1805 kaj 1815 li instruis en Reĝa Universitato de Pest. En tiu periodo li estis nomumita kanoniko en Pécs (1809), titulara abato (1813), eĉ li estis rektoro en la universitato en la lernojaro de 1811. Li ricevis postenon en paroĥo de Pécs en 1815, inter 1816–1818 li estis ankaŭ seminariestro.
Pangkal Pinang
Historio
Pangkalpinang antaŭ la kolonia tempo estis parto de regno, kie hinduoj loĝis. La komunumo foje-foje estis kaŝejo de piratoj. Por venki la problemon ia sultanlando okupis la areon, samtempe komencis disvastigi Islamon. Ĉirkaŭ 1709 stanoj estis trovita kaj komercistoj de Ĉinio kaj aliaj areoj alvenis. En 1717, la sultanlando komencis rilatojn kun la Nederlanda Orienthinda Kompanio. Baldaŭ britoj alvenis, ĉar la nederlandanoj okupiĝis pri Napoleono. Laŭ la interkonsento en 1811 la nederlandanoj transdonis la insulojn Javo kaj Timoro. Pangkalpinang iĝis brita kolonio. En 1824 Nederlando rericevis Pangkalpinang. Inter 1942-1945 la japanoj regis.
Ekonomio
Ĝenerale la areo estas agrikultura kun produktadoj de brutaro, fiŝoj (mara-rivera), kaŭĉukoj, piproj kaj kokosoj. Menciindas la turismosektoro.
Trafiko
En Pangkal Pinang gravas la haveno kaj flughaveno.
Klimato
Pangkal Pinang situas en zono de ekvatora klimato (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare averaĝe 2514 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 24-31 °C. Preskaŭ ne estas diferencoj inter la monatoj.
Loĝantaro
Loĝantoj de Pangkal Pinang konsistas precipe el malajoj kaj ĉinoj.
Religio
Loĝantoj de Pangkal Pinang sekvas la Islamon (83.77%), Budhon (5.54%), krome estas kristanoj kaj hinduoj. La urbego estas katolika diocezo.
Ocna de Fier
Ocna de Fier [okna de fjer] (hungare: Vaskő, germane: Eisenstein, Moravica-Eisenstein) estas komunumo en Rumanio sude de Bocșa (Caraș-Severin).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 232 loĝantojn (rumanoj, germanoj), en 1992 907 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.