cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scio Sen Bariloj
La agadoj de SSB 1-10
La sesa agado de SSB estis la Kvina Afrika Kongreso de Esperanto (AKE). Scio Sen Bariloj anoncis la 21an de novembro 2012 la organizadon de la kvina Afrika Kongreso de Esperanto (AKE) en Kotonuo kun komenco la 29an de decembro 2013. Tiu gravega renkontiĝo okazus grandskale, se la Landaj Asocioj ekster Afriko komprenus la situacion kaj subtenus la eventon. La planita strategio konsistas el partneradoj inter unu landa asocio el la "nordo" kaj unu afrika landa asocio. Ene de UEA estas 70 landaj asocioj; 17 el ili troviĝas en Afriko. Tiu evento estas organizata de Afrika Komisiono de UEA, de Asocio de Beninaj Esperantistoj ABeE kaj de SSB kaj okazis en JOCA, kulturcentro en Kotonuo.
La sepa agado de SSB estas subteno al esperantista studento de la Universitato de Abomey-Calavi en Benino, kiu en la fina momento de siaj studoj ne plu rajtas obteni stipendion. La kursokostojn pagis SSB en alteco de 1220 EUR. Tio koncernas la studjaron 2014-2015.
La oka agado de SSB estis subteno al la seminario AMO 7 de UEA en Lomeo, Togolando. La monkolekto prizorgita de Mireille Grosjean pli ol duobligis la subtenon de la oficialaj instancoj. 26-an de decembro ĝis 29-a de decembro 2014. Partoprenis 29 personoj el 5 landoj.
La naŭa agado de SSB estis en februaro 2015 okazigo de la unua SEminario por VIrinoj SEVI en Kotonuo, Benino, kun 3 studceloj: enkonduko al Esperanto, enkonduko al skribado kaj legado de la fonua lingvo kaj virina kapabligo al gvidaj roloj. Partoprenis 11 junaj virinoj el universitata medio en studcela kunloĝado. El 11 partoprenantinoj 10 sukcese trapasis la ekzamenon "Unua Kontakto" kun Esperanto. La financa helpo venis de privatuloj. La seminario okazis en JOCA, kulturcentro en Kotonuo.
La deka agado de SSB estis en februaro 2015 okazigo de la dua SEminario por VIrinoj SEVI en Kotonuo, Benino, kun 3 studceloj: enkonduko al Esperanto, enkonduko al skribado kaj legado de la fonua lingvo kaj virina kapabligo al gvidaj roloj. Per alegorio ARBO la gvidantoj prezentis la studadon de la fonua lingvo kiel la radikojn, la studadon de Esperanto kiel la branĉojn al la ĉielo kaj la sevon kiel nutradon de tiu arbo. Partoprenis 15 junaj virinoj el universitata medio en plensemajna studcela kunloĝado. El 15 partoprenantinoj 14 sukcese trapasis la ekzamenon "Unua Kontakto" kun Esperanto. La financa helpo venis de ILEI kaj de privatuloj. La seminario okazis en JOCA, kulturcentro en Kotonuo.
La agadoj de SSB 11-20
La dekunua agado de SSB estis unutaga seminario okazinta dufoje: sabate la 28-an de novembro kaj la 5-an de decembro 2015 en Kotonuo. Grupo el 36 virinoj / 26 virinoj partoprenis. SSB por tiu seminario kunlaboris kun alia NRO: ABAD Gbenonkpo, (Asocio Benina por Helpo (Aide) al Evoluo (Développement) ). La fonua vorto "Gbenonkpo" signifas "solidareco". La mateno estis dediĉita al la lertigado de virinoj en gvidaj roloj. La posttagmezo alportis enkondukon al Esperanto kaj komenca kurso. La kunvenoj okazis en JOCA, kulturcentro en Kotonuo.
La dekdua agado de SSB okazis la 12-an de decembro 2015. Ĝi estis celebrado de la Tago de Homaj Rajtoj kaj Zamenhofa Tago samtempe. Partoprenis 9 personoj el la loka junularo, ĉefe el la du SEVI-kursoj de januaro-februaro. Post sinprezento kaj raportoj pri evoluo de la studoj la partoprenantoj faris kvizon en Esperanto kaj ricevis multajn premiojn. Posttagmeze okazis tre profunda analizo de ilia lernado, problemoj kaj bezonoj por la estonteco. Agadoj skriziĝis. Sekvis rolludoj, okaze de kiuj la junulinoj devis kandidatiĝi por posteno vizitante ministron. La rolon de la ministro ludis Mireille Grosjean. Privas Tchikpe observis kaj fine komentis la improvizadon el sia multjara sperto en la komerca mondo. La kunveno okazis en JOCA, kulturcentro en Kotonuo.
La dektria agado de SSB nomiĝis NOVA ELANO en 2016. Temis pri EO-kursoj en la Domo de Esperanto. Kursoj okazis dum tri monatoj en la kulturdomo JOCA.
La deksesa agado de SSB estas la lanĉo de la instruado de Esperanto en la lernejo HADEGNON en Calavi, apuda urbo tute ĉe Kotonuo. La gvidantoj volis tiun programon kaj petis pri ĝi ĉe SSB. La inaŭgura leciono okazis la 3-an de marto 2017 (instruis Privas Tchikpe kaj Mireille Grosjean) post subskribo de interkonsento inter la lernejo kaj la NRO. La instruado koncernas la lernantojn de du klasoj, kie la lernantoj aĝas 10 kaj 11 jarojn.
La deksepa agado de SSB estas la malfermo de la DOMO DE ESPERANTO, kun regulaj horoj, dum kiuj deĵoranto sidos tie je dispono de personoj interesitaj. Solena ceremonio okazis la 11-an de februaro 2017. Pri tiu malferma agado okazas diversaj anoncoj en Facebook. Vidu la FB-paĝon « Esperanto Scio Sen Bariloj ».
La dekoka agado de SSB estas regula agado per Facebook. La paĝo « Esperanto Scio Sen Bariloj » prezentas kvizojn kun premioj por la gajnintoj.
La deknaūa agado de SSB estis konstrulaboro (2017): renovigo de la planko de la korto de la lernejo por surdaj infanoj en Kotonuo. Tiel kaze de pluvo ne plu estas koto. En tiu lernejo studas 80 infanoj. Inter ili 50 loĝas surloke. La konstrulaboroj estis financitaj de la vilaĝanoj de Les Brenets kaj de la urbo Le Locle. La renovigo de la korto daŭris dek tagojn kaj estis ĉiun tagon sekvata de la prezidanto de SSB Privas Tchikpe.
La dudeka agado de SSB ricevis en la franca lingvo la nomon COUP DE POUCE, kiu signifas HELPETO. Temas pri kurso kun du aksoj: kiel prepari sin por akiri sian unuan laborpostenon (preparo de vivrakonto, verkado de letero pri motivado, preparo al dungcela intervjuo, rolludoj pri tia intervjuo kun komentoj de altnivela fakulo pri tiu temo Privas Tchikpe). La dua akso estas enkonduko al Esperanto kun raportoj de Mireille Hounkpe, lernanto de la kurso SEVI (deka agado de SSB), kiu jam partoprenis diversajn kongresojn en Togolando kaj en Italio. La unua tia kurso okazis la 28-29 oktobro 2017. Kvin tagojn post tiu kurso partoprenanto telefonis por anonci, ke li trovis laborpostenon! La dua tia kurso okazis la 11-12 novembro 2017.
La agadoj de SSB 21 - 30
Okazis la 17-an de novembro 2018 neformala amika renkontiĝo en JoCa en Kotonuo kun 16 esperantistoj el diversaj regionoj de la lando.
La dudekunua agado de SSB estas auspiciado de Esperanto-kurso en Afrika Centro Mondcivitana en Lokossa, Benino, kie tri klasoj lernas Esperanton. La instruplano estas la Kurso Unua Kontakto KUKo kaj poste prepari la lernantojn al la ekzameno Unua Nivelo. La instruisto estas Ezekiel Kokou Kede Gadji el Togolando.
La dudekdua agado de SSB estis lanĉita la 22-an de novembro 2018 en JOCA en Kotonuo. Temas pri plano konstrui kunvencentron kaj publikajn necesejojn en vilaĝo Tadocomé, Kouffo, norde de Kotonuo. Por sukcesi en tia granda plano devos okazis vasta esploro pri financado.
La dudektria agado de SSB okazis en oktobro 2019 en JOCA en Kotonuo. Temas pri kurso kun tri temoj, kun nomo SEVI por SEminario por VIrinoj, kiel SEVI 1 kaj SEVI 2. Partoprenis 17 junaj virinoj.
La dudekkvara agado de SSB okazis en novembro 2020 en JOCA en Kotonuo. Temas pri kurso kun kvar temoj, kun nomo SEVI por SEminario por VIrinoj, kiel SEVI 1, SEVI 2 kaj SEVI 3.
La dudekkvina agado de SSB okazis la 28-an de novembro 2020 en JOCA en Kotonuo. Temas pri ekzamensesio laŭ la sistemo KER por Komuna Eŭropa Referenckadro por Lingvoj de la Konsilio de Eŭropo. Aliĝis kaj kunvenis kvar kandidatoj, du por la nivelo B1 kaj du por la nivelo B2.
La dudeksesa agado de SSB okazis en decembro 2020 en JOCA en Kotonuo. Temas pri tritaga kurso kun du temoj: pretigado al eniro en profesian vivon (verkado de kariertabelo, de kandidatiga letero, sinpreparado al dungcela intervjuo) kaj Esperanto. Partoprenis ok junaj virinoj en universitataj studoj. Gvidis la kurson Privas Tchikpe kaj Mireille Grosjean.
La dudekoka agado de SSB okazis en decembro 2022, kiam la Afrika Komisiono de UEA povis fizike renkontiĝi en Senegalo okaze de la 8-a Afrika Kongreso de Esperanto. SSB pagis la flugon de virino el Madagaskaro al Senegalo.
La dudeknaŭa agado de SSB estis financa subteno al tezlaboro de virino esperantistino el Madagaskaro en marto 2023.
Teknikaj datumoj pri SSB
SSB vivas de mona subteno de esperantistoj kaj de personoj ekster la movado.
SSB havas konton ĉe UEA: assb-k.
En Benino: Privas Tchikpe, Orabank, Cotonou, Bénin; compte 01 91 62 01 39 302;
RIB BJ58 01000 191620139302 14;
IBAN BJ39 2105 8010 0019 1620 1393 0214.
Tamás Vásáry
Tamás VÁSÁRY [tamAŝ vAŝAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vásáry Tamás estas hungara pianisto kaj dirigento.
Vivo
Tamás Vásáry - kiel mirinfano - jam pianoludis en koncertoj. Li lernis de Ernő Dohnányi jam en 1943. Post 4 jaroj li atingis la unuan lokon en konkurso en Budapeŝto. Li finis la lernadon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1953 kaj li tuj estis asistanto en la Altlernejo. Lia eksterlanda kariero komenciĝis en Moskvo kaj Leningrado, poste li havis sukcesojn en konkursoj en Varsovio, Parizo, Bruselo kaj en Rio de Janeiro. Post la sukceso en Londono en 1961 li jare prezentas koncertojn po cent. Liaj partneroj estas la plej konataj muzikistoj, ekzemple Ernest Ansermet, André Previn, Claudio Abbado, Kurt Sanderling. Li dirigentis jam pli, ol 100 orkestrojn. Inter 1993-2004 li estris orkestron de Hungara Radio kaj samtempe li havis tie gravan postenon. Li ricevis premion Kossuth en 1998, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn (eĉ eksterlandajn).
Amerika kardelo
La Amerika kardelo (Spinus tristis), konata ankaŭ kiel Orienta kardelo aŭ Natura kanario, estas nordamerika malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj. Ĝi estas migranta, kun teritorio el suda Kanado al Norda Karolino dum la reprodukta sezono, kaj el ĝuste sudo de la kanada limo al Meksiko dum la vintro.
Ĝi estas la ununura fringedo en sia subfamilio kiu suferas kompletan plumoŝanĝadon kaj estas ekzemplo de seksa dimorfismo en koloro; la masklo estas tre brile sufurflava somere kaj oliveca dum vintro, dum la ino estas pli senkolora flavecbruna kiu brilas nur iomete somere. La masklo montras brilkoloran plumaron dum la reprodukta sezono por allogi partneron.
Boškov
Boškov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,71 km².
Amerika kardelo
La Amerika kardelo manĝas grenon kaj estas adaptita al konsumo de semoj, per konusforma beko por rompi ilin kaj per lertaj piedoj por preni la tigojn dum manĝado. Ĝi estas socia birdo, kaj formas grandajn arojn dum manĝado kaj migrado. Ili povas konduti teritorie dum nestokonstruo, sed tiu agresemo estas mallonga. Ties reprodukta sezono ligiĝas al pinto de manĝodisponeblo, komence fine de julio, kio estas relative malfrue en la jaro ĉe fringedoj. Tiu specio estas ĝenerale monogama, kaj produktas unu ovodemeton ĉiun jaron.
Boškov
Historio
La unua skribmencio pri Boškov estas el la jaro 1394. En la jaro 1675 Boškov havis proksimume 225 loĝantojn kaj ĝi apartenis al Karolina d'Austria, al edziniĝinta baronino Contecroi. Post la morto de Karolina D'Austria falis la senjorujo all imperiestro kaj tiu vendis ĝin en la jaro 1663 al Jan libera sinjoro el Walderode.
Amerika kardelo
Homa agado ĝenerale helpis la Amerikan kardelon. Ĝi troviĝas ofte en loĝejaj areoj, allogitaj al birdomanĝejoj instalitaj de homoj, kio pliigas ties survivan indicon en tiuj areoj. Senarbarigo fare de homoj kreas malfermajn herbejajn areojn kiuj estas preferata biotopo de tiu nearktisa birdo.
Taksonomio
La Amerika kardelo estis unu el multaj specioj origine priskribitaj de Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento, Systema Naturae. Ĝi estis dekomence inkludata en la genron Spinus, grupo enhavanta amerikajn kardelojn kaj siskinojn, sed en 1976, Spinus estis mergita en la genron Carduelis kiel subgenro. Ties plej proksima parencoj estas la Malgranda kardelo (C. psaltria), la Laŭrenca kardelo (C. lawrencei), kaj la siskinoj. Kvankam ĝi kunhavas nomon kun la Eŭropa kardelo, ambaŭ estas en separataj subgenroj, estas tre diferencaj kaj ne estas rekte rilataj. Carduelis devenas el carduus, la latina vorto por kardo aŭ karduo; la specinomo tristis estas latina vorto por 'trista'. Estas kvar agnoskataj subspecioj de la Amerika kardelo:
Boškov
Historio
En la pasinteco ĝi estis enloĝigita plejparte de germana loĝantaro, dum la dua mondmilito l vilaĝo estis konsisto de Germana imperio (la germana nomo Poschkau). Post la milito, en la jaro 1946, la germana loĝantaro estis ellandigita. Ĝis la jaro 1989 la vilaĝo suferis pro proksimeco de armea spaco Libavá kaj pro ĉeesto de soldatoj de Soveta armeo.
Nuntempo
Nun vivas ĉi tie, staras 48 domoj. Plimulto de la domoj estas uzata al semajnfina refreŝigado el regionoj de Ostrava, Přerov kaj Hranice. El la daŭraj loĝantoj plimulto estas okupita en arbara ekonomio. En la vilaĝo estas nenia civitana ekipaĵaro (lernejo, infana ĝardeno, gastejo nek vendejo), mankas kanalizo, gasifikado. Publika akvokondukilo estis funkciigita nur en la jaro 2012.
Amerika kardelo
Aspekto
La Amerika kardelo estas malgranda fringedo, 11–13 cm longa, kun enverguro de 19–22 cm. Ili pezas inter 11–20 g. La beko estas malgranda, konusforma kaj rozkolora plej parton de la jaro, sed ĝi iĝas briloranĝa dum printempa plumoŝanĝado ĉe ambaŭ seksoj. La formo kaj grando de la beko helpas la elprenon de semoj el la semujoj de kardoj, sunfloroj kaj aliaj plantoj.
La Amerika kardelo suferas plumoŝanĝadon en printempo kaj aŭtuno. Ĝi estas la ununura kardelena fringo kiu suferas po du plumoŝanĝadojn jare. Dum la vintra plumoŝanĝado ĝi ŝanĝas la tutan plumarojn; printempe ĝi ŝanĝas denove la tutan plumarojn escepte la vosto- kaj flugilplumoj, kiuj estas malhelbrunaj ĉe ino kaj nigraj ĉe masklo. La markoj de tiuj plumoj restas tra ĉiujn plumoŝanĝadojn, kun strioj en flugiloj kaj blanko sub kaj ĉe la bordoj de la mallonga noĉoforma vosto. La seksa dimorfismo de la plumarkoloro estas markata ĉefe post la printempa plumoŝanĝado, kiam la brila koloro de la maskla somera plumaro estas necesa por allogi partneron.
Kiam finas la printempa plumoŝanĝado, la korpo de la masklo estas brila citronflava, koloro produktita de pigmentoj de karotenoido el plantaj materialoj de ties dieto, kun tre rimarkinda nigra krono kaj blanka pugo kiu videblas dumfluge. La ino estas ĉefe bruna, pli hela sube kun flava bib. Post la aŭtuna plumoŝanĝado, la brilaj someraj plumoj estas anstataŭataj de pli senkolora plumaro, sablokolora sube kaj olivecbruna supre, kun helflavaj vizaĝo kaj supra brusto. La aŭtuna plumaro estas preskaŭ identa en ambaŭ seksoj, sed la masklo havas flavajn ŝultromakulojn. En kelkaj vintraj teritorioj tiuj kardeloj perdas ĉiujn ŝpurojn de flava kaj iĝas ĉefe brunecgrizaj kun oliveca nuanco evidenta nur se oni rigardas deproksime.
Nematuruloj de Amerika kardelo havas senkoloran brunan dorson kaj la subaj partoj estas helflavaj. La ŝultroj kaj vosto estas senkolora nigrecaj kun sablokoloraj pli ol blankaj markoj en flugiloj kaj pugo. Tiu koloro estas sama en ambaŭ seksoj.
La birdokanto de la Amerika kardelo estas serio de muzikaj trilado kaj pepado, ofte laŭ longa noto. Alvoko cii-ci-ci-cit aŭdeblas ofte dumfluge; ĝi povas esti priskribita ankaŭ kiel per-cik-o-rii. Dum la ino kovas la ovojn, ŝi alvokas la revenantan partneron per milda konstanta tiitiitiitii. Junuloj ekuzas alvokon ĉik-kii aŭ ĉik-ŭii iom antaŭ elnestiĝo, kiun ili uzas ĝis kiam ili abandonas la neston entute. Estas du defendalvokoj fare de plenkreskuloj dum nestumado; nome dolĉa alvoko farata por kunigi aliajn kardelojn al nesto kaj peli predantojn, kaj biabii uzata kiel signalo al idoj por trankviligi kaj kaŭrigi ilin ennesten por malvidebliĝi.
Distribuado kaj vivejo
La Amerika kardelo preferas malferman kamparon kie kreskas herboj, kia kampoj, herbejoj, inundejoj, same kiel ŝoseflankoj, fruktoĝardenoj kaj ĝardenoj. Ili povas troviĝi ankaŭ en malfermaj deciduaj kaj ĉeriveraj arbaroj kaj areoj de duarangaj arbaroj. Tiu habitatoprefero pluas dum la printempa kaj aŭtuna migradoj.
La somera reprodukta teritorio etendas tra Nordameriko el marbordo al marbordo. Ĝi limas norde de Saskaĉevano kaj etendas suden tra Nordameriko al Norda Karolino en la orienta marbordo, kaj norda Kalifornio en la okcidenta marbordo. La Amerika kardelo estas mallongdistanca migranto, kiu moviĝas suden kiel reago al pli malvarma vetero kaj pli malalta manĝodisponeblo. La migrado estas finfarata laŭ kompaktaj birdaroj, kiuj veturas laŭ vagadema ondeca flugbildo.
Ties vintra teritorio inkludas sudan Kanadon kaj etendas suden tra Usono al partoj de Meksiko. Vintre en la nordaj partoj de tiu teritorio, tiuj fringedoj povas moviĝis pli proksime de birdomanĝejoj se ili estas disponeblaj. En sudaj teritorioj vintre ili restas en areoj similaj al kampoj kaj ebenaĵoj kie ili loĝas dum somero.
Oni faris klopodojn por enmeti la Amerikan kardelon en Bermudon en la 19a jarcento, kaj en Tahition en 1938, sed tiu specio malsukcesis setliĝi.
Kutimaro
La Amerika kardelo ne agas agreseme al predantoj en sia teritorio; ties nura reago estas alarmalvoko. Predantoj estas serpentoj, musteloj, sciuroj kaj la Blua garolo, kiu povas detrui ovojn aŭ mortigi idojn, kaj akcipitroj kaj katoj, kiuj estas terura minaco kaj por junuloj kaj por plenkreskuloj.
Dieto
La Amerika kardelo estas dumtaga manĝanto. Ĝi estas ĉefe grenovora, sed foje manĝas ankaŭ insektojn, per kiuj oni ankaŭ manĝigas junulojn por havigi al ili proteinojn. Ties dieto konsistas el semoj de ampleksa vario de jaraj plantoj, ofte tiuj de herboj kaj arboj, kiaj kardoj, kardiloj, dandelionoj, ambrosioj, verbaskoj, kosmosoj, tragopogonoj, sunfloroj kaj alnoj. Tamen ili manĝas ankaŭ arboburĝonojn, acerosevon kaj berojn. Ili manĝas ĉe birdomanĝejoj disponitaj de homoj, ĉefe vintre, prefere semojn de Guizotia abyssinica (komune kaj erare nomataj kardosemoj).
Malkiel kelkaj fringospecioj, la Amerika kardelo uzas siajn piedojn multe dum manĝado. Ili ofte pendas el semujoj dum manĝado por atingi la semojn pli facile. Printempe la Amerika kardelo manĝas amentojn pendante el betuloj kaj alnoj kaj prenante unun per sia beko kaj uzante siajn fingrojn por kapti la amenton ankoraŭ kontraŭ la branĉo. Tiu lerto permesas al ili avantaĝon de manĝofontoj relative neatingeblaj al eventualaj konkurantoj, pliigante siajn ŝancojn de survivado.
Reproduktado
La Amerika kardelo komencas sian reproduktan sezonon pli malfrue en la jaro ol iu ajn alia fringedo. Tio povas rilati al abundo de semoj fine de la someroj, ĉar semoj reprezentas majoritaton de ties dieto.
La pariĝaj ceremonioj de la Amerika kardelo inkludas aerajn manovrojn kaj kantadojn fare de maskloj, kiu komencas pariĝadon fine de julio. La fluga memmontrado ekas per masklo persekutanta inon, kiu ekflugas laŭ zigzaga evitado. La masklo povas montri sian bonan kvaliton kaj precize (nuna korpokondiĉo) kaj ĝenerale (genoj), pere de ornamo (bekokoloro kaj plumaro). Se ino akceptas masklon kiel partnero, la paro flugos en ampleksaj cirkloj, dum la masklo triladas dumfluge.
Post kiam la masklo trovis partneron, li selektas teritorion, kaj markas la limojn per trilado dumfluge el ripozejo al ripozejo. Post ĉirkaŭi la perimetron, li plenumas du flugajn memmontradon, unue per ripeto de malalta kaj ebena flugo, poste flugante troigitan version de normala flugo, havante siajn flugilojn ĉe la korpo, plonĝante al teron kaj kaptante sin dum etendo de flugiloj por gliti supren en serio de suprenflugoj. Du aŭ tri paroj povas grupigi iliajn teritoriojn kune en izola kolonio, eble por helpi sin defende kontraŭ predantoj.
Elnestiĝo okazas post 12–14 tagoj de kovado. Kiel ĉe ĉiu paserinoj, la idoj estas necesaj; ili naskiĝas nudaj, kun ruĝecaj korpoj, palgriza lanugo kaj fermitaj okuloj. La patrino manĝigas la idojn per vomado de semoj kaj insektoj dum ties kresko. La dioj disvolviĝas rapide, kaj malfermas siajn okulojn post 3 tagoj kaj kompletas la kreskon de olivecbruna junula plumaro post 11–15 tagoj, je kiu tempo ili ekpraktikas mallongajn flugojn ĉeneste. Dum ĝis tri semajnoj ili ankoraŭ estas manĝigataj de la masklo, kiu lokigas ilin per aŭskulto de la kreskalvoko. La idoj ĉesas elsendi tiun alvokon kiam ili iĝas tute sendependaj.
Amerikaj kardeloj estas foje viktimoj de nestoparazitoj, ĉefe de la Brunkapa molotro. Studo trovis ke 9 % de nestoj havas ovojn de Brunkapa molotro en ili. Amerikaj kardeloj ne estas taŭgaj gastigantoj de parazitoj, kaj studoj montras malaltajn produktindicojn de ovoj de Brunkapa molotro kaj tute ne idozorgan sukceson. Tio spite la fakton ke la Amerika kardelo ne konas adaptan konduton kontraŭ nestoparazitoj. Oni supozas, ke la malkapablo de la idoj de Brunkapa molotro por survivi ŝuldiĝas al malsukceso akiri sufiĉan nutradon; la semo-riĉa dieto de la idoj de Amerika kardelo varias el la kutima insekto-riĉa dieto de aliaj gastigantoj.
Rilato kun homoj
La Amerika kardelo troviĝas en loĝejaj areoj tra sia teritorio. Kortaj manĝejoj allogas ĝin per semoj de kardosemoj “nyjer”, aŭ per plantado de herboj kaj staŭdoj, kiaj zinioj, kosmosoj, monardoj, aŭ ekinopso, kiuj produktas semujojn ŝatatajn de fringoj. Kvankam iom da polemiko ĉirkaŭas birdomanĝadon (vidu artikolon birdomanĝejo por detaloj), pliigo de ĝardena birdomanĝado fare de homoj ĝenerale helpis tiun specion.
La Amerika kardelo ne estas minacata de homa agado, kaj estas disvastigata tra sia teritorio. Arbarklarigado fare de homoj, kvankam damaĝa por multaj specioj, plibonigis la situacion de la Amerika kardelo. Arbarklarigado kaŭzas malpliiĝon en la nombroj de novtropikaj migrantoj, dum helpas mallongdistancajn migrantojn kaj konstante loĝantajn birdojn. Tio helpas la Amerikan kardelon kaj kiel mallongdistanca migranto, kaj ĉar la kreitaj malfermaj areoj estas la preferata medio de tiu birdospecio, kie kreskas herboj kiuj produktas la unuarangan manĝoresurson de la Amerika kardelo.
La Amerika kardelo, aŭ Orienta kardelo, estas ankaŭ la ŝtata birdo de Iovao, Nov-Ĵerzejo kaj Vaŝingtonio.
György Galamb
GALAMB György estis hungara pupaktoro naskita en Nagyvárad la 16-an de novembro 1918.
Kariero
Li estis ekde 1940 ĝis 1947 ano de la Nacia Teatro, poste de Kisszínház. En 1951 li dungiĝis al la Ŝtata Pupteatro.
InterCity
InterCity mallongigite IC, estas kategorio de internaciaj kaj ennaciaj trajnoj en Eŭropo.
Bronza medalo de CNRS
La bronza medalo de CNRS estas scienca premio, kiun la instituto de la CNRS atribuas al la unuajn laborojn de multepromesaj sciencistoj. Ĝi kuraĝigas ilin al la daŭrigo de iliaj fekundaj sciencaj esploradoj.
InterCity
Kutime tiuj ĉi trajnoj ofertas similan kvaliton kiel EuroCity trajnoj, sed kompare kun ili, la kvalito ne estas deviga kaj ne estas iuj komunaj reguloj.
Bronza medalo de CNRS
Laŭreatoj
2000 : Thomas Piketty (ekonomio) ;
1979 : Gérard Berry (informadiko) ;
Jarny
Jarny estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Jarnisiens.
Ujezdo
Ujezdo (уезд) estis administra subdivido de Rusio, Granda Duklando de Moskvo, la Rusia Imperio kaj la frua Rusia SFSR uzita ekde la 13-a jarcento, originale priskribante grupojn de pluraj volostoj formitaj ĉirkaŭ la plej gravaj urboj. Ujezdoj estis regitaj de la reprezentantoj (namestnikoj) de princoj kaj, komenco de la 17-a jarcento, de vojevodoj.
Mattstedt
Mattstedt estas loĝloko en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Ĝis la 31-a de decembro 2013 temis pri administre memstara komunumo, de tiam la loko estas parto de la en januaro 2014 novkreita komunumo Ilmtal-Weinstraße. Fine de la jaro 2012 la komunumo havis 499 loĝantojn.
Kostas Karamanlis
En 2008 li kaj sia registaro estis publike forte kritikitaj pro pridisputebla financa transakcio inter la greka ŝtato kaj la monaĥejo Vatopedi sur la sankta monto Athos. La monaĥejo pledis posedorajton de la lago Vistonida, kiun laŭdire la bizancaj imperiestroj antaŭ preskaŭ mil jaroj donacis al la monaĥejo. Kvankam la posedorajto neniel estis klara, la ŝtato akceptis ĝin. Fiksiĝis interkonsento, en kiu la monaĥejo donis la lagon al la ŝtato kaj koresponde ricevis 260 valorajn teritoriojn en turismaj regionoj de Grekio, interalie en la "olimika vilaĝo" en Ateno. Parte la monaĥejo tuj pluvendis la teritoriojn kun signifa profito.
Ujezdo
En 1708, administra reformo estis aranĝita de Petro la Granda, kiu dividis Rusion en gubernioj. La subdivido en ujezdoj estis aboliciita en tiu tempo kaj estis nur reestigita en 1727, kiel rezulto de administra reformo de Katerina la 1-a (Rusio). De la sovetia administra reformo de 1923-1929, ujezdoj estis transformitaj en rajonoj (distriktoj).
Kostas Karamanlis
La opoziciaj partioj tre kritikis, ke la ŝtato dubinde "aĉetis publikan posedaĵon kaj interŝanĝe disdonacis valorajn oficejojn, teritoriojn kaj konstruaĵojn en Ateno". La skandalo unue gvidis al la demisio de la markomerca ministro Giorgos Vulgarakis. Tre kritikiĝis ankaŭ la registara parolisto kaj ŝtata ministro Theodoros Rusopulos, amiko de la abato Efraim de la monaĥejo Vatopedi kaj samtempe proksima konsilisto de la ĉefministro – li demisiis en oktobro 2008.
Kaj la daŭre ne plene solvita skandalo kaj la ĝenerala finance kriza situacio de la lando fine en septembro 2009 instigis la ĉefministron peti la grekian prezidenton pri plifruigita parlamenta baloto. En la parlamenta baloto de la 4-a de oktobro 2009 li kaj sia partio draste perdis voĉojn (8 procentaĵojn kompare al la lasta baloto), kaj Kostas Karamanlis ankoraŭ dum la elkalkulo de la voĉoj deklaris sian demision kiel prezidanto de la partio Nea Dimokratia. Kiel sekva ĉefministro de Grekio la 6-an de oktobro deklariĝis lia konkuranto Georgios Papandreu.
Minejo Zollern
Minejo Zollern estas malfunkciigita karbo-minejo en la nordokcidento de la urbo Dortmund en la Ruhr-Regiono (Germanujo). Ĝi konsistas el du ŝaktoj, kiuj kunligiĝis subtere: ŝaktinstalaĵo 1/3 (do la ŝaktoj 1 kaj 3) kaj la ŝaktinstalaĵo 2/4.
Minejo Zollern 2/4 estas hodiaŭ unu el ok muzeostarejoj de la malcentre situanta LWL-Industriemuseum, kiu samtempe ĉi tie tenas sian sidejon. La mininstalaĵo estas stacio de la Itinero de la Industrikulturo en la Ruhr-Regiono.
Historio
Zollern 2/4 ekestis inter 1898 kaj 1904 kiel modela minejo de la minekspluata firmao Gelsenkirchener Bergwerks-AG (GBAG). Arĥitekturo kaj teĥniko de la minejo devis esprimi ekonomian potencon kaj modernecon. En 1899 oni trafis je profundo de 139 metroj ĉe ŝakto 2 sur la karbokuŝejo Präsident. En la unua fazo la ŝakto estis enprofundigata ĝis la 3-a fundo (subtera minetaĝo) en profundo da 282 metroj. En la jaroj 1921 kaj 1942 oni pliprofundigis la ŝakton ĝis 490 metroj. Ŝakto 4 estis fosata en la jaro 1900 ĝis la tria fundo kaj utilis kiel aerumŝakto. Sekvis transfosado al la ŝaktoj Zollern 1 kaj 3. Ĝis la Unua Mondmilito oni ĉefe elŝaktigis la karbon de la 3-a fundo; poste la elkarbigo transiris al la 4-a fundo (366 metroj profunda). Malgraŭ la moderneco de la instalaĵo montriĝis neperfektaĵoj je la surteraj instalaĵoj. En la mallonga ŝaktohalo ne eblis vagonorondiro, la karbolavaj kaj -pliriĉigaj instalaĵoj estis malperfektaj. En 1908 oni enkondukis subtere la karbotransporton per lokomotivo. La detruo de la mininstalaĵoj dum la Dua Mondmilito sur ŝakto 2/4 estis relative malmultaj.
Jam fine de la 1920-aj jaroj ekzistis planoj je la tiama posedanto, la ŝtalprodukta firmao Vereinigte Stahlwerke AG, kunigi la ekspluaton de la ŝaktinstalaĵoj Zollern 1/3, Zollern 2/4, Germania 1/4 kaj Germania 2/3. Per la direktado de la ekspluato sur la 6-an fundon oni volis starigi centran ekspluatejon. Tamen nur decembron de 1939 komenciĝis la konstrulaboroj sur la tereno de Germania 2/3; la provizoran finprofundecon de 649,5 metroj oni atingis la 17-an de marto 1942. La originan planon, instali kuvotransporton, oni rezignis pro la militkaŭzita mankoekonomio kaj planis korbotransporton. Por la alligo de la minkonstruoj al la centra transportŝakto oni devis instali subterajn provizorajn stokejojn kaj interetaĝajn ŝaktojn, kiuj interligis la fundojn. Ekde 1958 komencis la ekspluato ekde la 7-a fundo de -683 m NN.
Ĝis 1945 en la minejo homoj el la okupitaj teritorioj estis devigataj sklave labori en la minejo.
En la jaro 1951 oni novkonstruis la lampejon de Zollern 2/4 kaj duŝejon ĉe la vestoŝanĝejo. La ekspluato de karbo ĉesis en 1955. Fine de la 1950-aj jaroj oni paŝo post paŝo malkonstruis instalaĵojn (kablotramo, ŝtonrompejo, ŝaktodomoj) aŭ disponigis ilin jam nur kiel rezervaj instalaĵoj ekz. por la premaero-provizado.
En la jaro 1965 la ligominejo Germania/Zollern devis redukti la ekspluaton; la estraro de la firmao Dortmunder Bergbau AG decidis, malfunkciigi la ŝaktinstalaĵojn Zollern 2/4 kaj transloki la ministojn sur la aliajn partminejojn. La ŝaktoj Zollern 2 kaj 4 estis fermplenigataj en 1967 kaj 1966. La surteraj instalaĵoj restis ĝis la transpreno fare de RAG ĉe GBAG. La ĉefa ŝaktinstalaĵo Germania jam en 1971 estis malfunkciata. Kaŭzo de la malfunkciigo estis la malfavoraj cirkonstacoj de la karbokuŝejoj, kiuj kontraŭstaris al meĥanikigo de la elminigo. Krome la trovitaj karboprovizoj estis malgrandaj, kio estus bezoninta altan espezon por la trovo de pluaj provizoj.
En la jaro 1904 oni starigis koaksigejon sur la tereno de Minejo Zollern 2/4, kiu tamen funkciis nur ĝis 1918.
Minejaj konstruaĵoj kaj instalaĵoj
Zollern apartenas al la arĥitekture plej rimarkindaj minejoj la Ruhr-Regiono. Malantaŭ la minejoportalo etendiĝas granda arbohava placo. La antaŭa parto de la surteraj domoj memorigas pri triala kastelokonstruaĵo laŭ stilo de historiismo de la transiro de la 19-a al la 20-a jarcento. La arĥitekturo orientiĝas je la idealo de la nordgermana brikogotiko, la ruĝa brikomasonaĵon maldensigas formŝtonoj, ornambendoj kaj helaj stukaĵoj. Tiujn ĉi domojn planis arĥitekto Paul Knobbe (1867–1956), kiu tiutempe planis grandparton de ĉiuj novkonstruaĵoj de GBAG. Elspeze formita estas ankaŭ la interno de la salajrohalo, kiu post longa tempo de celfremda uzo nur antaŭ malmultaj jaroj – kiel ĉiuj domoj – estis zorgeme riparata.
Fakte la minejensemblo entute estis restanta sen pli gravaj ŝanĝoj. Nur kelkaj, eluzitaj aŭ ne plu bezonataj partoj de la ensemblo estis malkonstruitaj, transformita en metalrubon aŭ anstataŭitaj. Inter ili ankaŭ la originaj minliftoj, kiujn oni tamen en la jaroj de 1986 ĝis 1988 anstataŭis per du egalkonstruitaj liftoj de aliaj minejoj. Ekzemple la lifto staranta hodiaŭ sur ŝakto Zollern 2 devenas de Minejo Wilhelmine Victoria en Gelsenkirchen, tiu sur ŝakto Zollern 4 de Friedrich der Große en Herne.
La maŝinhalo
La centra maŝinhalo de la minejo siatempe ne plu estis konstruata en masiva konstrumaniero (kiel komence Knobbe estis planinta tion), sed espere pli rapidan finkonstruadon kiel fertrabofaka konstruaĵo kun brikplenigaĵo. Modelo estis la ekspoziciohalo de Gutehoffnungshütte dum la Rejnlanda-Vestfala Industri- kaj Metiekspozicio je Duseldorfo 1902, en kiu ankaŭ la elektra liftmaŝino por Ŝakto 2 estis ekspoziciata, antaŭ ol ĝi definitive estis muntata en Bövinghausen. Same kiel je la halo en Duseldorfo la Berlina arĥitekto Bruno Möhring (1863–1929) ornamigis la halon per detaloj laŭ secesiaj formoj, kiel supro povis validi la ĉefa enirejo kun vitraloj kaj ondokurba antaŭtegmento (simile al tiuj de la stacioj de la metroaj stacioj en Parizo). La antaŭtegmento verŝajne jam en la 1930-aj jaroj estis malkonstruata post difekto, sed aliaj detaloj ankoraŭ hodiaŭ admirokaptas la rigardantojn.
Kvankam la secesia stilo por industridomo entute estis pli nekutima, ekzistis resp. ekzistas tamen kelkaj ekzempleroj por ĝia uzo lige kun konstruaĵoj de la elektro, ekz. la akvocentralo en Heimbach en la Eifel-Montaro, aŭ modernaj ferkonstruaĵoj, ekz. ĉe la Berlina metroo. La maŝinhalo plenumas ambaŭ kriteriojn: Ĝi estis tiam moderna ferkonstruaĵo kaj ĝi loĝigis progreseman elektroteĥnikon, kiam oni sur aliaj minejoj ankoraŭ laboris sen elektro.
Ekde 2009 la maŝinhalo estas amplekse sanigata. Post ventegodifekto novembron de 2010 ĉe la tegmento de la maŝinhalo findato de la riparlaboroj ne jam estas konata
La teĥniko
Krom la arĥitektura valoro de la ensemblo ankaŭ la teĥnika ekipaĵo estas elstarigenda. En la maŝinhalo la plej gravaj teĥnikaj instrumentegoj kiel transportliftoj, aerpumpiloj kaj transformiloj konserviĝis plejparte en origina stato. Teĥnikhistorie gravas, ke sur Minejo Zollern unuafoje ĉiuj esencaj maŝinoj, do ankaŭ la liftmaŝino, funkciis per elektro. Origine propraj generatoroj, kiuj ne plu ekzistas, produktis la elektron.
Je la poziciigo de la teĥnikaj instalaĵoj oni ankaŭ celis belan reprezentecon. Evidentaj ekzemploj estas la pompa marmora ŝaltotabulo kun multeco da originalaj instrumentoj aŭ la granda secesistila horloĝo en la maŝinhalo.
Kolonio Landwehr
Tuj antaŭ la minejo estis konstruata ĝis 1904 – ankaŭ planita de Paul Knobbe – la Kolonio Landwehr. Ĝi konsistas el direktorvilao, ok minteĥnikistaj kaj 23 laboristaj domoj. La domoj estas konceptitaj – kiel la antaŭa parto de la mineja ensemblo – laŭ la stilo de la historiismo kaj substrekas la ensemblan karakeron de la tuteco. Same kiel la minejo ĝi estas ero de la monumentolisto de la urbo Dortmund.
La muzeo
La maŝinhalo ne estis – kiel origine planite – malkonstruata en 1969, sed kiel unua instrustidomo en Germanujo metata sub monumentprotekton, kaj komence ĝin prizorgis la Germana Minejo-Muzeo en Bochum. En 1981 la Regiona ligo Vestfalio-Lipo enigis la minejon en la malcentran Vestfalan Industrimuzeon. Iom post iom oni riparis la ĉirkaŭajn domojn kaj faris ilin alireblaj por la publiko. Krom la imponaj konstruaĵoj ankaŭ la eksteraj instalaĵoj estas partoj de la muzeo. La karbotransŝarĝa stacio, la iama mineja stacidomo kaj surirebla liftoturo apartenas al la allogaĵoj. La interno de la maŝinhalo estas vizitebla ekde aŭtuno de 2012 post ampleksaj sanigoj.
En 1999 malfermiĝis la la konstanta ekspozicio Musterzeche [modela minejo]. Tiu ĉi klare klarigas la socian kaj kulturan historion de la Ruhr-Region kaj por plenkreskuloj kaj ankaŭ por infanoj. Ĝi temigas la eduksistemon de la minado ĉe la Ruhr, la disvolvon de la fabrika higien- kaj sansistemo same kiel la klopodojn por redukti la laborakcidentojn.
Aparte por infanoj ekzistas „muzeopedagogia travivejo“ kaj infanludejo, krome okazas infanĉiĉeronadoj sur la muzea tereno. La ĉambroj de la muzeo pli kaj pli estas luataj por uzi ilin kiel okazigejo. Interalie la maŝinhalo estis jam prezentejo de la Klavierfestival Ruhr. La akceptejo de la administrodomo kun sia ornamriĉa ŝtuparejo ofte estas uzata por geedziĝosolenaĵoj. Sur la muzeotereno ankaŭ estas gastejo.
Okazigoj
Ekde multaj jaroj Minejo Zollern estas okazigejo por produktaĵoj el la regiono. La libera teatro Fletch Bizzel ekzemple aranĝas ĉi tie sian ĉiujaran "Geierabend" (ne unuvorte tradukebla vortludo), primokaĵo de la samtempe okazantaj pompokunsidoj dum la karnavalo en Rejnlando.
Ĉeteraĵoj
La 6-an de novembro 1987 en Germanujo aperis kadre de la poŝtmarkoserio "Sehenswürdigkeiten" (vidindaĵoj) postmarko kun motivo de la minejo: Oni vidas parton de la enirejo al la maŝinhalo. La poŝtmarko havis valoron da 80 pfenigoj.
Flago de Eŭropo
La flago de Eŭropo estas dek du oraj steloj en cirklo sur blua fono. Ĉiam estis 12 steloj; la steloj ne respondas al la nombro da membraj ŝtatoj.
La flagon kreis la Konsilio de Eŭropo je la 8-a de decembro 1955, uzante dezajnon proponitan de la ĉefheroldo de Irlando. Ekde la komenco la Konsilio volis, ke la flago estu uzata de aliaj celantoj de Eŭropa integriĝo, kaj la Eŭropa Unio (tiam la Eŭropa Komunumo) adoptis ĝin la 26-an de majo 1986. Kvankam la flago origine celis je tuta Eŭropo, ĝi hodiaŭ iĝis internacie rekonata simbolo por EU, kaj do malbone taŭgas kiel neŭtrala flago por la mondoparto Eŭropo. Eŭropanoj ekster EU (ekzemple en Norvegio aŭ en Eŭropa Rusio) uzas ĉi flagon ĉefe por signali politikan subtenon de la Unio, kaj ekzemple ne por montri eŭropecon kontraste al azieco aŭ afrikeco.
Konstitucia priskribo
La Roma Traktato de 2004 pri Eŭropa Konstitucio, en sia artikolo I-8 (simboloj de la Unio), precizigas, ke "la standardo de la Unio montras cirklon de dekdu oraj steloj sur blua fono".
Historio de la standardo
La historio de la standardo datiĝas de 1950. La Konsilio de Eŭropo kreiĝis en 1949; ĝi celas i.a. defendi la homajn rajtojn kaj plivalorigi la eŭropan kulturon. La 18-an de Aŭgusto 1950 la Konsilio de Eŭropo taskis komisionon eltrovi por Eŭropo standardan simbolon, kiu kunigu "la spiritajn kaj moralajn valorojn, kiuj estas la komuna heredaĵo de la [eŭropaj] popoloj". Robert BICHET estis la raportanto de tiu komisiono. Multaj proponoj fariĝis: verda litero 'E' sur blanka fono, flava disko kaj ruĝa kruco sur blua fono -- tiu unua propono ne kontentigis pro ĝia estetikeco, dum la dua (same kiel ĉiuj proponoj kun kruco) estis rifuzita pro la malaprobo de Turkio.
Ekspozicio okazis en Parizo: tie japano elpensis grandan flavan stelon sur blua fono. La kombino de bluo kaj flavo plaĉis, kaj oni ekzamenis plurajn proponojn kun flavaj steloj kaj blua fono. La hispano Salvador DE MADARIAGA (1886-1978) proponis bluan fonon kaj flavajn stelojn, kiuj indikas la lokojn de la eŭropaj ĉefurboj; sed tiu stelfiguro similis al la Granda Ursino. Aliaj proponis ian krucon, kiun rifuzis la socialistoj. En 1953 BICHET proponas cirklon el 15 flavaj steloj sur blua fono (ĉar tiam la Konsilio de Eŭropo konsistis el 15 membroŝtatoj); sed Germanio protestis pro tio, ke Sarlando havis sian stelon en tiu propono. En 1954 la komisiona raportanto proponas 8 flavajn ringojn, sed la propono estis malaprobita, ĉar ĝi similis al la Olimpika standardo, ĉar la ringoj elvokas sklavoĉenojn aŭ telefonringon, kaj ĉar kontraŭis la kristan-demokratoj kaj la socialistoj.
Por pluaj diskutoj pri la nombro da steloj, oni finfine elektis 12: tiu nombro simbolas la unuecon de la eŭropaj popoloj. La 25-an de oktobro 1955 la Parlamenta Asembleo unuanime alprenis standardon el cirklo de 12 flavaj steloj sur blua fono. Tiun proponon definitive alprenis la Komitato de Ministroj de la Konsilio de Eŭropo en Decembro 1955. La standardon oni unuafoje uzis la samjaran 13-an de decembro.
Abelardo Luz
Abelardo Luz estas municipo en la brazila subŝtato Sankta Katarino, kiu havis 17.100 loĝantojn en 2010.
Flago de Eŭropo
Historio de la standardo
Poste la Konsilio de Eŭropo instigis la aliajn eŭropajn organizaĵojn alpreni la saman standardon.
En 1983 la Eŭropa Parlamento elektis tiun flagon kiel sian propran emblemon per nedeviga rezolucio; ĝi krome proponas, ke tiu flago fariĝu la standardo de la Eŭropa Komunumo. Tiuepoke la Eŭropa Parlamento ja regule kunsidis en la kunsidejo de la Konsilio de Eŭropo, kiu montris tiun standardon. Finfine en 1985 ĉiuj ŝtatestoj kaj ĉefministroj de la Eŭropaj Komunumoj alprenis la standardon de la Konsilio de Eŭropo, kiu fariĝos la oficiala emblemo de la Eŭropaj Komunumoj la 1-a de januaro 1986 -- t.e. vole samtempe kiam la Eŭropa Komunumo konsistos el 12 membroŝtatoj pro la membriĝo de Hispanio kaj Portugalio. De tiam la standardon uzas ĉiuj eŭropuniaj institucioj; ĝin pli kaj pli uzas ankaŭ la membroŝtatoj kun siaj naciaj standardoj.
Nuntempe la emblemo (logotipo) de la Konsilio de Eŭropo fariĝis la eŭropa standardo kun flava, manskribo-stila 'e' por signi la specifecon de la Konsilio. Male de la standardo kaj la himno (komunaj eŭropaj simboloj), tiu emblemo estas la distingaĵo propra de la Konsilio de Eŭropo. La organizaĵo alprenis ĝin en Majo 1999 okaze de sia 50-a datreveno; ĝin konfirmis rezolucio de la Komitato de Ministroj en 2000.
8720 Takamizawa
8720 Takamizawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Kesao Takamizawa (japane 高見沢今朝雄, Takamizawa Kesao). Dum 25 jaroj de pervida serĉo de kometoj, li faris du novajn malkovrojn kaj unu sendependan malkovron. En 1994 li pasis al la fotografia serĉo; de tiam li malkovris du pliajn kometojn, unu supernovaojn, du galaksiajn novaojn kaj multe da.
Gyula Szávay
Gyula SZÁVAY [djula sAvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szávay Gyula estis hungara poeto, redaktoro, membro kaj sekretario de Societo Petőfi, membro de Societo Kisfaludy.
Gyula Szávay naskiĝis la 1861 en Hungario, en urbo Zenta (nuntempa Senta en Serbio). Li mortis la 1935 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Szávay frekventis mezlernejon en Szeged, poste li lernis juron en Győr. En 1883 li eklaboris en Győr havanta diversajn ŝtatajn postenojn. Li redaktis diversajn gazetojn, eĉ li fondis lokan gazeton de Győr. En 1924 li ricevis grandan premion de Societo Petőfi.
Emmanuel Chicot
Emmanuel CHICOT (naskiĝis 1909 - mortis la 7-an de julio 1992 en Bailly, Francio) estis honora membro de UEA kaj fakdelegito de UEA en Bailly.
Dum multaj jaroj Chicot estis la motoro de la rilatoj de UEA kun Unesko en Parizo, kie li reprezentis UEA (1975-1983). En 1976 li helpis organizi simpozion de neregistaraj organizoj (NRO-oj) pri la nova Internacia Ekonomia Ordo, kaj atingis, ke ankaŭ la lingva dimensio de la demando estu traktita. En 1977 li preparis la viziton de la Unesko-direktoro al la UK en Rejkjaviko. Ĉefe pro lia agado, en 1979 UEA estis elektita en la Konstantan Komitaton de NRO-oj ĉe Unesko. Chicot trifoje reprezentis UEA en la Ĝeneralaj Konferencoj de Unesko. Dum tiuj jaroj li regule kontribuis al tiu ĉi revuo, plej ofte pri informado kaj eksteraj rilatoj - la du kampoj sur kiuj Chicot apartenis al plej valoraj movadaj aktivuloj.
Fondaĵo Ivo Lapenna
La Fondaĵo Ivo Lapenna celas subvenciadi el la interezoj de la kapitalo publikaĵojn konformajn al Humaneca Internaciismo kaj Aktiva Neŭtraleco, du konceptoj de Ivo Lapenna.
Stipendioj
La stipendio konsistas el subvenciado al disertacioj je universitata nivelo (doktoriĝoj, magistriĝoj, licencioj), kiuj temas pri esperantologio kaj/aŭ pri Esperanto en rilato kun interlingvistiko kaj estas ellaboritaj en la spirito de L.L. Zamenhof kaj Ivo Lapenna.
Disertacioj subvenciitaj
Ĝis nun Stipendio Ivo Lapenna estis aljuĝita al jenaj faklaboraĵoj:
Kanacikado
Kanacikado aŭ Tanna japonensis aŭ higuraŝi (蜩, 茅蜩, ひぐらし) estas specio de insektoj de la familio de la olicekadoj (Cicadidae). Ĝi troveblas tra la tuta orienta Azio, sed ĉefe en Japanujo. Ĝia kria blekado aŭdiĝas plej ofte matene aŭ vespere.
Julio Iglesias
Julio IGLESIAS (plennome: Julio José Iglesias de la Cueva, hispanlingva prononco: Ĥuljo Iglesjas, naskiĝinta je la 23-a de septembro 1943 en Madrido) estas hispana kantisto, unu el la plej famaj kantistoj el la tuta mondo; li vendis ĝis nun pli ol 250 milionojn da ekzempleroj de 77 malsamaj diskoj en dek kvar lingvoj.
Biografio
Julio estas la plej aĝa filo de la ginekologo Julio Iglesias Puga kaj Maria del Rosario de la Cueva. Junaĝe li estis futbalisto, sed grava akcidento vundis liajn krurojn, kaj li devis forlasi tiun karieron.
Li estas fama ankaŭ pro siaj personaj amaj travivaĵoj. Dum la 70-aj jaroj li edziĝis al la filipina Isabel Preysler, kaj ilia ama rilato ofte aperis en revuoj. Ili eksedziĝis en 1978. Ili havis tri filojn:
De 1990 Julio Iglesias vivas kun la nederlanda modelo Miranda Rijnsburger. Ili havas kvin filojn:
De 1985 li loĝas en Miamo (Florido, Usono).
Muzika kariero
Julio Iglesias ekfamiĝis kiel kantisto en Hispanio en 1968, kiam li venkis en la Festivalo de la Kanto de Benidormo, tiam tre fama. Li reprezentis Hispanion en la Festivalo de Eŭrovido de 1970 en kiu li estis kvara. La kanto "Gwendolyne" furoris kaj faris lin fama, speciale en sia lando.
En 1978, li subskribis kontrakton kun la diskregistrejo CBS International, kaj komencis sian internacian karieron, kun kantoj en la angla, franca, portugala, germana kaj itala lingvoj.
En 1984, la albumo 1100 Bel Air Place estis granda sukceso en la anglalingva merkato, kun pli ol 3 milionoj da venditaj diskoj nur en Usono. Ĝi inkludis duetojn kun Willie Nelson kaj Diana Ross.
De tiam li plu eldonis diskojn, kiuj kondukis lin en mondajn turnirojn, kaj permesis al li vendi milionojn da ekzemplerojn.
Rupt-sur-Saône
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Dajgo Fukurju Maru
Kuboyama Aikichi, ĉefa radiokomunikisto de la ŝipo mortis la 23-an de septembro 1954, duonan jaron post la testo de hidrogena bombo, pro akuta radio-malsano (detruiĝo de sango kaj hepato).
Antaŭ la incidento
La ŝipo estis lanĉita en 1947 en la urbeto Koza en Higaŝimuro-distrikto en la gubernio Vakajamo (nune urbo Kuŝimoto) kiel fiŝkapta boato Dajnana Kotoŝiro Maru (第七事代丸, Kotoŝiro Maru 7). Poste ĝi iĝis tinuskapta ŝipo en Jaizu kaj estis rebaptita Dajgo Fukurju Maru ("Feliĉa Drako 5").
Neatendita radiaktiva malpurigo
Dajgo Fukurju Maru je la 1-a de marto 1954 trafis en nuklean eksperimenton usonan sur Bikini Atolo, proksime de la Marŝaloj. La ŝipo kaj ĝiaj 23 maristoj kaj fiŝkaptistoj estis malpurigitaj de radiado. La 14-an de marto ĝi revenis al Jaizu en Japanio.
Kiam la eksperimento efektiviĝis, Dajgo Fukurju Maru estis kaptanta fiŝojn 20 mejlojn for de la zono de danĝero, kiun la usona registaro estis deklarinta. La fiŝkaptistoj tamen rimarkis la danĝeron kaj provis malproksimiĝi, sed perdis tempon kolektante la retojn etenditajn en la maro kaj estis dumkelkaj horoj eksponitaj al radiaktiva fal-rubaĵo. Poste Usono vastigis la zonon de danĝero kaj oni eksciis, ke aliaj fiŝkaptaj boatoj krom Dajgo Fukurju Maru estis tiutempe laborantaj tie. Oni taksas ke ĉirkaŭ cent fiŝkaptaj boatoj estis malpurigitaj de la radiado de la nuklea testo.
Laŭdire la fiŝoj kaptitaj de Dajgo Fukurju Maru grandparte estis venditaj, antaŭ ke oni rimarkis la malpuriĝon. Tio kaŭzis timegon de tinusa manĝaĵo. Dum la sekva tempo oni konfiskis kaj detruis 457 tunojn da tinuso, ĉar eble malpurigita. Dum pluraj monatoj daŭris la alveno de radiantaj tinusoj, per kiuj oni malkovris la akumuliĝon kaj koncentriĝon de radiaktiva materialo en la nutraĵa ĉeno.