cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deval Patrick
Deval Laurdine PATRICK (naskiĝinta la en Ĉikago) estas usona politikisto kaj advokato. De 2007 ĝis 2015 li oficis kiel ŝtatestro de Masaĉuseco. En la oka lernojaro (en Ĉikago) li gajnis subvencion por privata lernejo en Masaĉuseco, nome Milton Academy, kaj poste studis en la universitato Harvard, kaj ricevis juran gradon de la jura altlernejo de Harvard. Post tio li laboris kiel advokato, grandparte pri civilaj rajtoj, interalie dunge de NAACP, ĝis en 1994 prezidento Bill Clinton nomis lin asista ĉefadvokato pri civilaj rajtoj en la Justica Ministerio. En 2006 li elektiĝis ŝtatestro de Masaĉuseco, la unua afrikdeveninto en tiu ofico. Post la fino de lia dua oficperiodo, li retransloĝiĝis al Ĉikago, kie la urbestro Rahm Emanuel estrigis lin al la nova komisiono pri polica respondeco. En novembro 2019, li anoncis sian kandidatiĝon por la demokrata nomumo prezidenta en 2020.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
.ky
.ky estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Kajmana Insularo.
Ĝis 15 de septembro 2015 registrado estas limigita al rezidantoj kaj lokaj kompanioj de Kajmaninsuloj, kaj registranto devas havi lokan adreson. Ekde 15 de septembro 2015 la domajna sufikso .ky estos disponebla por iu ajn en la mondo.
Subdomajnoj
Registradoj okazas duanivele, kaj ankaŭ trianivele en jenaj subdomajnoj:
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
2120-aj jaroj
La 2120-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2120 kaj la 31-a de decembro 2129. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Provinco Al Mahra
La provinco Al Mahra (محافظة المهرة, latinliterigo Muḥāfaẓat Al Mahra - laŭ sistemo DMG - respektive Muhafazat Al Mahra) estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la pleja oriento de la lando, lime al Omano.
Laŭ la stato de la censo de 2004 provinco havis loĝantojn. La areo kovras kvadratajn kilometrojn, kaj la loĝdenso rezulte estas po  loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Al Ghajda (aŭ Al Ghaida).
Mâtnicu Mare
Mâtnicu Mare [mıtniku mare] (hungare: Nagymutnok) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. Administre ĝi apartenas al Constantin Daicoviciu (Caraș-Severin).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 959 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 464 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1352. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény).
7641 Kteato
7641 Kteato estas mezgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klineco, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la "Greka Tendaro" ("antaŭ" Jupitero laŭ ties orbita movo).
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la slovaka astronomo Milan Antal elde la Astronomia Centro de Toruń en Piwnice, en la nordo de Pollando.
Nomo
En la Helena mitologio, Kteato, ĝemela frato de Eŭrito, estis la patro de Amfimako.
134130 Apáczai
134130 Apáczai estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
7244 Villa-Lobos
7244 Villa-Lobos estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brazila komponisto Heitor Villa-Lobos (1887–1959).
Tour de France 2021
La Tour de France 2021 estas la 108-a Tour de France (Rondiro de Francio'').
Risum-Lindholm
Risum-Lindholm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Zăgujeni
Zăgujeni [zəguĵenj] (hungare: Zaguzsén) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. Administre ĝi apartenas al Constantin Daicoviciu (Caraș-Severin).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 584 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 568 (rumanoj, 2,5% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1532. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény).
Volapukologo
Volapukologo estas persono, kiu science okupiĝas pri Volapuko. Temas pri subkategorio de "interlingvistoj" kaj "lingvistoj". Volapukisto ne estas necese volapukologo, ĉar tiu povas esti homo, kiu okupiĝas nescience pri la lingvo, kiel simpla ano de la projekto.
La lingvo Volapuko rapide akiris anaron de pli ol centmil homoj tra Eŭropo kaj Ameriko. Okazis internaciaj kongresoj en 1884 (Friedrichshafen), 1887 (München), kaj 1889. Je 1889 ekzistis 316 lernolibroj en 25 lingvoj, 283 kluboj, kaj ĉirkaŭ 25 gazetoj. En 1887 American Philosophical Society (Filozofia societo de Usono) kreis komisionon por esplori la sciencan valoron de Volapuko.
Malgraŭ tiu frua sukceso, post deko da jaroj ĝia parolantaro frakasiĝis pro luktoj pri la reg- kaj reform-povo de la lingvo. La plimulto flugis al aliaj planlingvoj, ekz. al la juna Esperanto, kaj nuntempe nur kelkaj interesatoj scipovas la lingvon, kaj tiuj, lernas la lingvon, ne pro praktikaj kialoj, sed por filologiaj kaj interlingvistikaj studoj. Sekve, oni povas diri ke hodiaŭ, ne estas volapukistoj, nur volapukologoj.
Tamen, la volapuka movado ankoraŭ ekzistas, kaj estas reguligita de la Internacia Akademio de Volapuko.
Volapukisto estis homo, kiu sin dediĉis al la volapuk-movado kun la celo proponi Volapukon kiel internacian lingvon. Oni diras, ke en fino de 19-a jarcento estis unu miliono da volapukistoj en la mondo. Nuntempe ne estas volapukistoj, nur volapukologoj, t. e., homoj, kiuj lernas volapukon kun filologia celo.
Kelkaj volapukistoj
Krom aliajn homojn, oni povas nomi:
Collegium Maius (Erfurto)
La Collegium Maius (intertempe ankaŭ: Collegium Anselmianum) estas unu el la multnombraj monumentprotektitaj domoj en la urbocentro de Erfurto (Michaelisstraße nr. 39).
Historio de la konstruaĵo
La ĉefa ejo de la universitato (ĝis 1816) estis konstruita de 1511-1515 en malfrugotika stilo tie, kie jam antaŭe estis estinta en 1453 konstruita kolegiejo.
En 1681 oni ĝin denove alikonstruis laŭ la bezonoj de rektorejo. Tiaj alikonstruadoj poste ofte ripetiĝis, ĉiam laŭ la respektiva uzo. La 9-an de februaro 1945 ĝi estis komplete detruita per bombatakoj de la Aliancanoj. Nur la portalo (en 1983 je parto rekonstruite) restis; aliaj konstruaĵeroj konserviĝis aliloke.
Mallonga historio de universitata vivo en Erfurto
La erfurta burĝaro ricevis en la jaro 1379 la unuan universitatan privilegion en la hodiaŭa Germanio, eĉ antaŭ Heidelberg (1385). Post nova privilegio en 1389 la altlernejo malfermiĝis per ĉiuj kvar fakultatoj (filozofio, medicino, jurscienco, teologio). Ĝi estis konsiderata kiel unu el la plej pintaj altlernejoj en Centra Eŭropo.
Pri la funkcio de "collegia" ĝenerale
Collegia nomiĝis la grandaj studentaj domoj, en kiuj vivis kune multaj altlernejanoj, t.e. la profesoroj kaj la studentoj. La pli malgrandaj nomiĝis kolegietoj. La Collegium maius estis la ĉefsidejo de la universitato kaj samtempe sidejo de la fakultato filozofia: Krome ekzistis en Erfurto la Collegium Porta Coeli (aŭ Amplonianum), la Collegium Marianum (de la juristoj) kaj la Collegium Saxonum. Organizite fare de privatuloj ekskluzive, la kolegietoj (bursae) estis pli magrandaj domoj. Eblis kunvivo de malmultaj studentoj kun la profesoro eĉ en ties loĝejo.
Sidejo de la filozofia fakultato
Estis la filozofio baza studo antaŭ la enskribiĝo por unu el la tre pli altaj fakultatoj (medicino, jurscienco, teologio). Oni devigis ĉiun studanton finstudi la sep liberajn artojn kiuj havis la radikojn en la klasika antikveco: pro tio la nomo de artista fakultato. Je tio la plimulto de la studantoj ankaŭ jam kontentiĝis, ĉar ĝi sufiĉis por bona okupo labormerkate.
Hodiaŭa funkcio
Hodiaŭ (ekde 2009) ĝi estas la moderna administradejo de la Evangelia Eklezio de Meza Germanio (EKM).
Vidu ankaŭ
Universitato de Erfurto
Viarigi
Villa San Secondo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto kaj estas parto de la komunumaro Comunità Collinare Val Rilate. La komunuma nomo estas derivita de la patrono de Asti, Sekundo de Asti. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Egino (mitologio)
Egino - (helene Αἴγινα, latine Aegina) estis en la helena mitologio filino de la rivera dio Asopo kaj estis patrino de la reĝo Eako.
Opština Dojran
Opština Dojran ( Makedona: Oпштина Дојран) estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. En la jaro 2002 estis 3426 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas loĝloko Star Dojran.
Egino (mitologio)
Eako estis patro de Peleo, kiu edziĝis al nimfo Tetiso kaj havis kun ŝi filon Aĥilon, la plej faman heroon kaj viktimon de la troja milito.
Salinas (mikroregiono)
La mikroregiono Salinas (prononco ĝuste tiel, la nomo signifas salejoj) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 17 municipojn.
Solidiĝo
Solidiĝo, aŭ Solidigo, estas procezo per kiu likvo iĝas solido. La frostiĝo estas faztransiro, en kiu likvo iĝas solido kiam ties temperaturo malsupreniras sub ties frostopunkto. Kontraste, la solidiĝo estas simila procezo kiu okazas kiam likvo (ekzemple akvo) iĝas solido (glacio), ne pro malaltigo de temperaturo, sed pro pliigo de la premo kiu funkcias super ĝi. Spite tiun teknikan distingon, ambaŭ procezoj estas tre similaj kaj ambaŭ terminoj estas uzataj sinonime.
Fando estas la inversa faztransiro de solidiĝo.
Por la plej multaj substancoj, la punktoj de fandiĝo kaj frostiĝo estas la sama temperaturo; tamen, kelkaj substancoj havas diferencajn temperaturojn de transirado solido-likvo. Por ekzemplo, la gelozo (agaro) montras histerezon en siaj fandiga kaj frostiga punktoj. Ĝi fandiĝas je 85 °C kaj solidiĝas je 32 °C ĝis 40 °C. ​
Vareno (Miĉigano)
Vareno ( Warren) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Miĉigano, en Kantono Makombo. Ĝi apartenas al urbaro de Detrojto. Warren estas hejmo de diversaj entreprenoj.
Geografio
Warren situas sur montetaro en norda parto de Usono, en sudorienta parto de Miĉigano kaj en sudokcidenta parto de la kantono.
Historio
La nuna Warren fondiĝis en 1830, tiam oni fodis haltejon de poŝtoservo. La historiaj loknomoj estis Hickory kaj Aba. La nomo Warren origine estis metodista predikisto, sed tiu nomo oftas inter angloj. Aliaj kredas, ke la urbo estis nomita pri generalo Joseph Warren. Warren vilaĝiĝis en 1893 kaj urbiĝis en 1957. Granda evoluo okazis en la mezo de la 20-a jarcento.
Klimato
En januaro la averaĝa temperaturo estas -4 °C, en julio estas 23 °C. La tutjara precipitaĵo estas 815 mm.
Opština Dojran
Loko, priskribo
maldekstra|eta|{{centre|la lago [[Dojran Opština Dojran havas areon de 129,16 km² kaj situas en la Sudorienta regiono. Ĝi situas norde kaj okcidente de la bordoj de natura lago [[Dojran en la montoj Belasica. La alteco estas ĉirkaŭ 150 - 700 m. eta|Opština Dojran La teritorion trapasas de nordokcidento al sudoriento la Regiona Vojo R1105 de la urbo Valandovo ĝis la limo kun Grekio. Regionaj vojoj R1109 kaj R11050 konektas al ĝi.
La komunumo konsistas el entute 13 vilaĝoj, kiuj estas:
Najbaraj komunumoj estas: Opština Bogdanci okcidente kaj Opština Valandovo norde. La ŝtata limo kun Grekio transiras la sudorienton.
{{Ĉirkaŭ loko|Centro = Opština Dojran }}
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 3426 homoj.
El la totala nombro, 2.771 estis makedonoj (77,09 %), 159 Serboj (8,08 %), 399 Turkoj (11,73 %) kaj aliaj.
Laŭ religio: Ortodoksaj 2.916, islamanoj 483 kaj aliaj.
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Leandro Costa Miranda Moraes
Leandro Costa Miranda Moraes (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Isaoj
La isaoj estas klano de la somaloj kaj subklano de la diroj.
Ili konsistigas la plimulton de la loĝantaro en Ĝibutio, krome ili loĝas ankaŭ en la nordokcidento de Somalio (Somalilando) samkiel en la allima etiopia Ogadeno. La isaoj en Ĝibutio dominas la politkan vivon tie kaj formas fakte unupartian ŝtaton per la Rassemblement Populaire pour le Progrès (RPP), en kiu la interesoj de la afara minoritato trovas malmultan konsideron. La unua prezidento de la sendependa Ĝibutio, Hassan Gouled Aptidon, estis isao, same lia nevo kaj nuna prezidento Ismail Omar Guelleh.
Sestaga milito
La Sestaga Milito apartenas al la aro de militoj batalitaj inter Israelo kaj ĝiaj arabaj najbaroj post la kreo de la ŝtato de Israelo (1947) en la brita mandato de Palestino. Ĉi tiu milito okazis ekde la 5 ĝis la 10 de junio de 1967, promociita de la israela ministro, generalo Moŝe Dajan kaj stabestro de la israela armeo, Jicĥak Rabin, kontraŭ Egiptio, ĉefe pro du faktoroj: la movado de la egiptaj trupoj en la Sinaja Duoninsulo (kiu anticipis nova agreso kontraŭ Israelo) kaj egipta blokado de la Tirana markolo, natura enirejo de la israela haveno de Ejlato.
Disvolviĝo
La sestaga milito estas la milito, kiu komenciĝis la 5-an de junio 1967 inter Israelo sur unu flanko kaj Jordanio, Egiptio, Sirio kaj Irako sur la alia flanko. La Israelanoj atakis unue, sed ili faris tion nur, ĉar la najbaraj arabaj ŝtatoj, gvidataj de la Egipta prezidanto Nasser, estis amasigantaj siajn armeojn ĉe la limo kun Israelo kaj donis multajn signalojn, ke ili intencis baldaŭ ataki Israelon kaj forviŝi ĝin. La milito daŭris nur ses tagojn, kaj la israelanoj gajnis surprize facile kontraŭ tri ŝtatoj multe pli grandaj ol ilia.
Dum la milito, Israelo kaptis la teritoriojn de Cisjordanio, Gaza kaj orienta Jerusalemo, kaj neniam forlasis ilin. Ankaŭ la duoninsulo de Sinai estis okupita de la Israela armeo, sed ĝi estis redonita al Egiptio en 1979, kadre de pac-interkonsento. La israela generalo Moŝe Dajan fariĝis nacia heroo por la israelanoj. En la araba mondo, la malvenko estis konsiderata kiel senprecedenca katastrofo en araba historio.
Fono
En 1947, la Organizo de la Unuiĝintaj Nacioj (UN) establis planon por la divido de la teritorio de Palestino en du ŝtatoj, poste konita kiel Israelo kaj Palestino, lasante Jerusalemon kiel urbo sub internacia mandato. Arabaj landoj kaj la ĉefoj de la araba komunumo en Palestino malakceptis la planon, rezultanta en la Israela Milito de Sendependeco, ankaŭ nomata Palestina Milito, kiu finiĝis per la venko de la judoj kaj la proklamo de la ŝtato Israelo.
3457 Arnenordheim
3457 Arnenordheim estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
10226 Seishika
10226 Seishika estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
"Seiŝika" (japane : セイシカ) (Rhododendron latoucheae) estas maldika purpura floro specifita kiel minacata planto. Konata kiel "la nekaptebla floro", ĝi vivas nur en la Jaejama Insularo (gubernio Okinavo). La beleta floro floras ĉirkaŭ aprilo sur Monto Banna-take proksime de la stacio de Iŝigaki de "VERA" (VBLI Esploro en Radio Astronomio).
Vytenis Andriukaitis
Vytenis Povilas ANDRIUKAITIS (naskiĝinta la en la vilaĝo Kjusjur de Jakutio en Siberio kien estis deportitaj liaj gepatroj en la jaro 1941 fare de sovetianoj de la stalinisma reĝimo), li revenis al Litovio en 1958, studis en la medicina instituto en Kaŭno (1969–1975), Li diplomiĝis en Kaŭna Medicina Universitato en Kaŭno / Kovno en 1975; laboris kiel kirurgo en Ignalina, Kaŭno kaj Vilno. Dum la jaroj 1979 - 1984 li studis ankaŭ en la Historia Fakultato de Universitato Vilno kaj en la jaro 1984 ricevis diplomon de historiisto. Li aktive en la jaro 1976 ekkomencis kaj partoprenis politikan agadon kiel membro de la subtera socidemokrata en la kontraŭsovetia movado por la sendependiĝo de Litovio do ankoraŭ dum la Sovetia periodo. Ekde 1990 ĝis 2012 li estis parlamentano (krom la periodo 2004–2008 ). Dum 2000–2004 li estis vicprezidanto de la parlamento. Li estas litova politikisto, parlamentano de Litova Sejmo, vicprezidanto (vicmarŝalo) de Litova Sejmo, dum la jaroj 2012-2014 li estis ministro pri sano, aktuale li estas Eŭropa Komisionano de Litovio, profesie li estas kardiologia kirurgo. Li estas kunsubskribinto de la Ago reestablanta la ŝtaton de Litovio 1990 (jenaj famaj personoj kiuj ankaŭ subskribis la liston: Vytautas Landsbergis - la ŝtatestro de Litovio dum la jaroj 1993-1998 kaj poste ĉefministro de Litovio dum la jaroj 2001-2006; Kazimiera Prunskienė - ĉefministro de Litovio dum la jaroj 1990-1991 kaj Rasa Juknevičienė - la Prezidanto de Litova Parlamento, la Litova Sejmo, dum la jaroj 1999-2000 kaj poste defend-ministro dum la jaroj 2008-2012).
Li estas vicprezidanto de Socialdemokratia Partio de Litovio aŭ litove Lietuvos Socialdemokratų Partija (LSDP). En 2012, Andriukaitis estis nomumita litova ministro pri sano-protektado en la 16-a registaro de Litovio de la ĉefministro Algirdas Butkevičius.
En la jaro 2014, la 10-an de septembro, Andriukaitis estis nomumita de Jean-Claude Juncker la Komisionano de Eŭropa Komisiono respondeca pri sano kaj nutraĵa sekureco.
Li krom la litova flue parolas la lingvojn germana, rusa, angla, pola kaj ankaŭ parolas Esperanton.
La privata vivo
La familio de Andriukaitis estis en junio 1941 deportita fare de sovetianoj de la stalinisma reĝimo al Jakutio en Siberio. Al li, lia patrino kaj du liaj pli maljunaj fratoj estis permesite reveni al Litovio en 1958; lia patro revenis en 1959. Li estas edziĝinta kaj havas tri infanojn.
Poligloto parolanta ankaŭ Esperanton
Krom la litova, pola, angla, rusa kaj germana lingvoj, li ankaŭ parolas Esperanton. Li komencis memstare lerni Esperanton en la jaro 1976, kiam li laboris kiel kirurgo en malsanulejo en Ignalina, kie li okupiĝis pri la studado dum la nokta kuracista deĵorado. Post renkontiĝo kun medicinisto kaj esperantisto Viktoras Kutorga (jam forpasinta), li komencis vizitadi la Esperanto-klubon de Vilno, kiun tiutempe gvidis plia medicinisto kaj tre aktiva esperantisto Adomas Vaitilavičius (1915–1996).
Li partoprenis la UK en Nitra (Slovakio) kaj la lingvopolitikan konferencon organizitan de Eŭropa Esperanto-Unio (EEU) (Prezidanto Seán Ó Riain) - en la Universitato de Konstanteno en Nitro (la 28-29an de julio 2016). La konferencon partroprenis 120 personoj (lingvistoj, politikistoj kaj diplomatoj kaj anoj de NRO) kaj la lingvoj de la konferenco estis la slovaka, la angla kaj Esperanto, dum la konferenco EU-komisionano Andriukaitis faris sian paroladon en Esperanto.
2140-aj jaroj
La 2140-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2140 kaj la 31-a de decembro 2149. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Vytenis Andriukaitis
Poligloto parolanta ankaŭ Esperanton
La 27an de oktobro 2016 li renkontiĝis kun polaj esperantistoj de Malbork kaj Sztum en Biblioteko de Varsovia Universitato, i.a. kun Prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto Eduardo Kozyra.
Dum la 103-a Universala Kongreso de Esperanto en Lisbono, Andriukaitis estis nomumita al la Honora Patrona Komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Kalnjik
Kalnjik (ukraine kaj ruse Кальник, rutene Калник, Kalník, Beregsárrét [beregŝArEt]) estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Situo
Kalnjik situas sur malebenaĵo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1557 en formo "Kalnyig", baldaŭe Kálnik. En 1894 pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran loknomon Beregsárrét. En 1910 vivis en Beregsárrét 1265 loĝantoj, (945 rutenoj, 269 germanoj, 33 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Kalnjik/Beregsárrét. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
NGC 4715
NGC 4715 (aliaj indikoj — UGC 7986, MCG 5-30-96, ZWG 159.85, NPM1G +28.0242, PGC 43399) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Casariche
Casariche estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 53 km2 kie loĝas 5453 geloĝantoj, do loĝdenso estas 102.9 loĝ./km2. Casariche situas je 122 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 5453 geloĝantoj de la municipo Casariche estas 2681 inoj kaj 2772 viroj. En la 53-kvadratkilometra teritorio estas nur 1 setlejo, la samnoma vilaĝo, kie loĝas 4997 geloĝantoj, kaj aliaj 456 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 51, 19 inoj kaj 32 viroj, kaj mortis 38, 16 inoj kaj 22 viroj. Tiel la natura kresko estis 13 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 2622 homoj (48.1%).
.kz
.kz estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Kazaĥio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
2130-aj jaroj
La 2130-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2130 kaj la 31-a de decembro 2139. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Glaĉerpordego
Glaĉerpordego nomiĝas la, plej ofte, duonronda, plimalpli klare videbla elirejo fine de la glaĉerlango, tra kiu elfluas daŭre degelakvo de la glaĉero, la pro sia malklare blanka-griza koloro tiel nomata glaĉerlakto.
Depende de la grandeco de la glaĉerlango la glaĉerpordo povas esti diametra malmultajn metrojn ĝis alta 40 metrojn kaj larĝa 30 metrojn.
Schwanefeld
Schwanefeld estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova urba komunumo Oebisfelde-Weferlingen. Fine de 2011 la komunumoparto havis 277 loĝantojn.
2150-aj jaroj
La 2150-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2150 kaj la 31-a de decembro 2159. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Muzeo Kastelo Osterburg (Weida)
La Muzeo Kastelo Osterburg (Museum in der Osterburg) troviĝas en Weida, Germanio, Schloßberg nr 14.
Domohistorio
La kastelo konstruitis de 1163-1193 sub vokto Henriko la 1-a kiel romanikstila fortikaĵo. En la 13-a/14-a jarcentoj ĝi funkciis kiel rezidejo kaj administra centro por la kompleta regiono Vogtland sub la dinastio Wettin. En 1633 ĝi damaĝitis kvazaŭ komplete. Nur la burgoturo atestas ĝis nun la iaman surkonstruaĵaron kaj travivis ĉiujn malfeliĉojn. Estanta 54 metrojn alta kun murodiko de 5,70 metroj la turo nombriĝas inter la plej impresaj de sia speco en tuta Germanlando. Pro la 17 metrojn alta okangula spajro el ŝtono ĝi nomiĝas Turo sen tegmento.
La hodiaŭ ankoraŭ ekzistantaj kastelaj kaj ekonomiaj konstruaĵoj rekonstruitis nur post la Tridekjara milito. Sekve malkovreblas stilelementoj kaj romanikaj kaj renesancaj kaj barokaj paralele.
La nuna uzo muzea
La kastelo gastigas muzeon, du galeriojn kaj atelieron. La Moritz-volbaĵo kaj la trabegsalono servas kiel aranĝejoj: la laste menciita enhavas la daŭran ekspozicion Weida - lulilo de la regiono Vogtland kaj estas ŝatata loko por geedziĝaj ceremonioj.
La laŭsistemaj kolektoj en la urbo komenciĝas jam en 1902. En 1930 la muzeo, fondita fare de regionhistoria societo kun bunta gamo da temoj, translokitis kastelen. La daŭra ekspozicio en la Malnova kastelo montras la evoluon de la urbo Weida ekde la 11-a jarcento. Ĝi informas ĉefe pri la urbohistorio kaj la jurisdikcio kaj gvidas la vizitanton en la lastan ĝis nun konservitan prizonan ĉelon.
Hiroki Kishida
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, YKK AP kaj Fagiano Okayama.
Provinco Ma'rib
La provinco Ma'rib aŭ pli simple sen fina prononcosigno Marib (محافظة مأرب, latinliterigo Muḥāfaẓat Ma'rib - laŭ sistemo DMG - respektive Muhafazat Marib) estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la centro de la lando.
Laŭ la stato de la censo de 2004 ĝi havis loĝantojn. La provinca areo estas kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso rezulte po  loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Ma'rib (Marib).
Mátyás Varga
Mátyás Varga [mAtjAŝ], hungare Varga Mátyás estis hungara grafikisto kaj altlerneja instruisto.
Mátyás Varga naskiĝis la 1910 en Budapeŝto. Li mortis la 2002 en Szeged.
Vivo
Mátyás Varga frekventis industriartan (kaj ankaŭ alian) altlernejojn inter 1926-1929, poste li eklaboris en Nacia Teatro (Szeged), baldaŭ en aliaj teatroj kiel dekoraciisto. Inter 1948-1956 li instruis en altlernejo en Budapeŝto. Lia ĉefverko estas dekoraciaĵoj de subĉiela teatro de Szeged. El la postlasaĵoj li fondis muzeon. Li ricevis premion Kossuth en 1956, inter 1937-1999 ankaŭ aliajn premiojn.
Manprefero
En homa biologio, la koncepto de dominanta mano referencas al pli ampleksa lerteco, rendimento, rapido, precizeco aŭ individua prefero por la uzado de difinita mano (ĉu la dekstra ĉe dekstramanuloj; ĉu la maldekstra ĉe maldekstramanuloj). La pli malkapabla mano aŭ tiu por kiu oni montras malpli grandan preferon, estas nomata nedominanta mano. Laŭ seksoj, la viroj plej tendencas esti maldekstramanuloj ol virinoj. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke inter 70 kaj 95 procento de la tutmonda loĝantaro estas dekstramana.
Parto de la tutmonda loĝantaro estas ambaŭmanula, tio estas havas similan lertecon ambaŭmane (vidu fotojn).
Campo Belo (mikroregiono)
La mikroregiono Campo Belo (esperante: Kampobelo, kiu signifas Kampo bela) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 7 municipojn.
NGC 4716
NGC 4716 (aliaj indikoj — MCG -1-33-21, PGC 43464) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Virág
Biografio
József Virág frekventis gimnaziojn en Brassó kaj Kolozsvár, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Jam dum la lasta studenta jaro li estis asistanto apud Ferenc Wittmann. Post trijara instruado li havis postenon en la ministerio. Post jaroj li iĝis patenta juĝisto. En 1899 kune kun Antal Pollák prezentis rapidtelegrafon, kiu sendis hore po 70.000 da vortoj (komparu: aparato de Siemens & Halske sendis hore nur po 700 da vortoj!). Post 2 jaroj tiu aparato jam sendis literojn, tamen la aparato ne estis uzita, nur eksperimente, ĉar tiom da kapacito estis tro eĉ en la tiama mondo. Li ricevis postmortan premion.
11406 Ucciocontin
11406 Ucciocontin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan, en Višnjan (Kroatio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Aurelio (Uccio) Contin (1923–2002), profecie apotekisto, amatora sciencisto, subakvanto kaj natursciencisto. Li estas bone konata pro sia eduka kaj socia laboro.
Prisaca (Constantin Daicoviciu)
Prisaca [prisaka] (hungare: Gyepesfalu) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. Administre ĝi apartenas al la komunumo Constantin Daicoviciu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 712 loĝantojn (rumanoj), en 1992 449 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1412. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény).
Imre Krajner
Imre Krajner, laŭ hungarlingve kutima nomordo Krajner Imre estis hungara juristo, advokato, membro korespondanta de Hungara Sciencula Societo (1832).
Imre Krajner naskiĝis la  1791 en Esztergom. Li mortis la 1875 en Alsófakos (ekstera parto de Hahót).
Biografio
Imre Krajner edukiĝis hejme en la familio, poste li plulernis en Győr kaj Pest (urbo). Li advokatiĝis en 1815, poste li ricevis sekretarian postenon ĉe grafo György Festetics. Post jardeko li iĝis jura konsilanto de la grafo en Keszthely. Dum jaroj li estis ankaŭ juĝisto en Zala (reĝa departemento). Li okupiĝis sisteme pri historio de juro en la mezepoka Hungarlando.
Bhaktisiddhanta Sarasvati
Bhaktisiddhanta Sarsvati Thakura ভক্তিসিদ্ধান্ত সরস্বতী; [bʱɔktisiddʱanto ʃɔrɔʃbɔti]; naskiĝita Bimala Prasad Datt (Bimalā Prasāda Datta, [bimola prɔʃɑd dɔtto]) (1874-1937) estis hindua spirita instruisto (guruo, spirita majstro) en tradicio de bengala gaudija vajŝnavismo, ācārya (filozofiinstrukciisto), kaj reviglanto de vedaj tradicioj en frua 20-a jarcento Hindio. Interalie li ankaŭ okupiĝis pri astronomio kaj veda astrologio.
Vivo
Naskiĝinta kiel Bimal Prasad Dhutt en apudmara sankta viŝnuisma urbo – Puri (Odiŝo) en Barato. Lia patro, viŝnuista sciencisto Kedarnath Dhutt, konata poste kiel Bhaktivinode Thakur kiel unua komencis popularigon de viŝnuisma filozofio kaj religio.
Famaj citaĵoj
"... Herbo do povas esti rigardata kiel simbolo de humileco inter ĉiuj objektoj de ĉi tiu mondo. Sed, tamen, ĝi havas sian propran statuson en ĉi tiu mondo se nur por servi kiel ekzemplo de humileco al aliaj. La animo povas pretendi neniu loko, alta aŭ malalta, en ĉi tiu mondo..."
Disĉiploj
Inter liaj disĉiploj troviĝis A.C. Bhaktivedanta Svami Prabhupada.
Vayres (Gironde)
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Vairas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas vayrais.
2813 Zappalà
2813 Zappalà estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Vincenzo Zappalà.
Atlasa cipreso
La atlasa cipreso (Cupressus atlantica), estas malofta cipreso, endemia en la valo de alt-atlasa Nfis-Uedo sude de Marakeŝo en okcidenta Maroko. La plimulto estas maljuna, kun tre malmulte da regenerado kaŭze de kapra tropaŝtado.
Tiu palearktisa specio malsimilas la parencan mediteranean cipreson (Cupressus sempervirens) pri sia multe pli blua foliaro kun blanka rezina makulo je ĉiu folio, la plej etaj ŝosoj ofte estantaj platigitaj je unu ebeno. Ĝi ankaŭ havas pli malgrandajn sferajn strobilojn, nur 1,5-2,5  cm longajn. La sahara cipreso (Cupressus dupreziana) pli similas, kaj C. atlantica estas konsiderata kiel varion de ĝi (C. dupreziana var. atlantica) de iuj aŭtoroj. Tamen la atlasa cipreso malhavas la unikan regeneradan sistemon de maskla apomikso trovita ĉe la sahara cipreso.
Memorigloko Albert Schweitzer (Weimar)
Historio
Vajmaro estas urbo tre ligita al la pensado de Albert Schweitzer danke al la agado de Goethe, Bach, Nietzsche kaj Schopenhauer. Laŭ la muzeoprojektintoj ĝi estas la urbo, kie Schweitzer spirite devus ricevi ne malgrandparte sian humanisman konvinkon kaj kiu ĉeestegas en lia etiko pri Respekto antaŭ la vivo. Pro tio en la 1984-a jaro instalitis en la domo de la verkisto Johann Karl August Musäus renkontiĝcentro. La domo mem estas malfrubaroka konstruaĵo. Alia spirita fonto de la kuracisto kaj teologo estas memkompreneble la kristanismo.
Kolektoj
En 2001 nova ekspozicio malfermitis al la publiko. Studentoj de la loka Bauhaus-altlernejo (Fakultato pri komunikiloj) estis projektinta tute novan koncepton. Jen la partoj de la hodiaŭaj kolektoj:
2160-aj jaroj
La 2160-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2160 kaj la 31-a de decembro 2169. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Memorigloko Albert Schweitzer (Weimar)
Kolektoj
Modernaj iloj aktivigas la vizitantojn. Angulo kun libroj invitas al pliprofundigo de la konoj. Filmetoj kompletigas la biografion, informas pri la nuna stato de la hospitalo en Lambaréné (Gabono) kaj prezentas la subtenadan amikaran rondon Albert-Schweitzer-Komitee e.V..
Pruntedonitaĵoj el muzeoj el Leipzig kaj Merseburg disvastigas afrikan etoson.
15939 Fessenden
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kanada inventisto Reginald Fessenden (1966–1932) kiu eltrovis la kiel rimedo por transmisii sonojn per radio. Li estis profesoro ĉe la Universitato Purdue kaj la Universitato de Pitsburgo.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1912
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1912.
(7245) 1991 RN10
(7245) 1991 RN10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
.la
.la estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Laoso. En 2001 Laoso vendis la uzorajtojn por la domajno al la usona urbo Los-Anĝeleso.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Galaksio de Seyfert
La galaksioj de Seyfert estas spiralaj aŭ malregulaj galaksioj, kiuj entenas treege brilantan kernon, kies lumeco povas preterpasi tiun de la tutaĵo de la galaksio. Estas tipo de aktiva galaksio, nomata laŭ la usona astronomo Carl Keenan Seyfert kiu studis tiajn objetojn en la 1940-aj jaroj.
Ĉirkaŭ 10 % el la galaksioj estas galaksioj de Seyfert.
Karakteriziloj
La brila kerno de la galaksioj de Seyfert elmontras rapidajn variojn de lumeco. Por tio necesas, ke la elsenda regiono estu "malgranda" (malpli ol unu lumjaro): la lumeco de objekto ne povas ŝanĝi en malpli da tempo, ol la tempo necesa por ke lumo trairas ĝin.
La spektro de la brila kerno montras tre plilarĝigitajn pro efiko de Doppler: tio implicas, ke la materio, kiu elsendas lumon, moviĝas kun rapideco de grandordo de 500 al 4000 km/s, oni opinias, ke tiu materio kirlas en disko de akrecio ĉirkaŭ nigra truo.
Tio estas konfirmita de la fakto, ke la intenseco de la mallarĝaj spektraj linioj ne ŝanĝiĝas kiam la lumeco varias: oni klarigas tion per tio ke la mallarĝaj linioj estas elsendataj de vastaj (relative senmovaj) regionoj, dum la larĝaj linioj estas tiuj de lumo elsendata de malgranda agitata regiono.
La galaksioj de Seyfert montras ankaŭ fortajn elsendojn de radioondoj, infraruĝaj, ultraviolaj kaj iksaj radiadoj
Mûr-de-Bretagne
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mûrois.
Ĝi nun formas parton de Guerlédan.
2170-aj jaroj
La 2170-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2170 kaj la 31-a de decembro 2179. La jardeko estas parto de la 22-a jarcento.
Aleksandr Aleĥin
Aleksandr Aleksandroviĉ Aleĥin (Александр Александрович Алехин) (31-a de oktobro 1892, Moskvo, Rusio – 25-a de marto 1946, Estoril, Portugalio) estis eminenta rusa ŝakludisto, la kvara mondĉampiono, kaj jura doktoro. Lia nomo aperas ofte en latinliterigo kiel Alekhine, laŭ franclingva maniero.
Origino
Lia patrino Anisia Ivanovna (1861 – 1915) apartenis al la fama rusa familio Proĥorov, kiu ĉefe fabrikis tekstilaĵojn en Rusio. En Moskvo ĝis nun funkcias t.n. "Trimonta manufakturo", kiun establis kaj posedis Ivano Proĥorov, avo de Aleksandr Aleĥin.
Juneco
Jam en la sepjara aĝo Aleksandr Aleĥin ellernis la ŝakludon, kiun al li prezentis lia patrino Anisia Ivanovna. Multe efikis lin gastroloj de la eminenta usona ŝakludisto Harry Nelson Pillsbury}}, okazintaj en [[Moskvo en 1902.
En 1914 Aleĥin finis Imperian Kolegion de Jurisprudenco en Sankta Peterburgo kaj diplomiĝis kiel Titola konsilisto de la prestiĝa 9-a rango.
La Unua mondmilito
Somere de 1914 Aleĥin partoprenis ŝakan turniron en Manhejmo (Mannheim), Germanio, en kiu li antaŭis kaj devis gajni. Tamen pro komenciĝinta la Unua mondmilito li mem kaj ceteraj alilanduloj estis internigitaj kaj arestitaj. Iom da tempo li troviĝis en prizono de germana urbo Ludwigshafen, kie pro foresto de ŝaka kompleto, li ŝakludis mense (aŭ blinde) kun aliaj arestitoj.
Septembre de 1914 li estis reliberigita kaj novembre de tiu jaro li revenis Moskvon.
En 1916 Aleĥin kiel volontulo komencis militservi. Pro kormalsano li servis en medicina rusa Ruĝa Kruco kiel sanitaristo. Lia sukcesa servo estis alte taksita: li ricevis valoran ordenon de Sankta Stanislavo kaj du medalojn. Post la dua serioza kontuzo li resaniĝis kaj revenis Moskvon.
Vivo en Soveta Rusio
Post la Oktobra revolucio Aleĥin intencis forlasi la batalantan patrujon, en kiu okazis Civila milito. Sed en Odeso lin oni arestis kiel spiono kaj verdiktis pafmortigi. Feliĉe iu aŭtoritatulo rekonis lin kaj ordonis liberigi lin. Aleĥin prokrastis sian intencon pri elmigrado kaj revenis sian patrourbon.
En Moskvo Aleksandr edziĝis al vidvino Aleksandra Bataeva, kiu estis pli aĝa ol li mem.
Li laboris en diversaj oficejoj, kie oni bezonis personon parolantan iujn eŭropajn lingvojn (Aleĥin taŭgis por tio, ĉar li flue parolis angle, france, germane k.a.). En Kominterno (3-a Internacio) li trafis svisan ĵurnalistinon 'Anneliese Rüegg, al kiu li baldaŭ edziĝis. Kiel ordinara civitano de Soveta Rusio kaj edzo de la alilandino li laŭleĝe forveturis en 1921 en Eŭropon por partopreni ŝakajn turnirojn.
Vivo eksterlande
La geedzoj ekloĝiĝis en svisa Bazelo, kie baldaŭ naskiĝis ilia filo Aleksandr. Aleĥin multe ŝakludis en diversaj turniroj kaj ekverkis sian libron "Miaj plej bonaj ŝakpartioj".
En 1934 post repudio de la dua edzino Aleĥin la trian fojon edziĝis al rusino Nadeĵda Semionovna Vasiljeva, vidvino de generalo Vasiljev, kiun li trafis en Parizo. La geedziĝo estis pli feliĉa ol la antaŭaj, ĉar la paro travivis kune dek jarojn.
En 1925 Aleĥin en pariza universitato Sorbono (La Sorbonne) disertis sian juran laboron "Penta sistemo en Ĉinio" kaj de tiam li estis jura doktoro. Ĝis 1927 Aleĥin neniam eldiris ion negativan pri Sovetunio, kvankam multaj rusaj elmigrintoj atendis iun lian riproĉan deklaron kaj eĉ provokis lin.
Noriaki Ishizawa
Noriaki Ishizawa (石澤 典明, n. ) estas japana futbalisto.
Aleksandr Aleĥin
Vivo eksterlande
En 1927 post lia reveno el argentina urbo Bonaero (Buenos Aires), kie li gajnis ŝakan batalon kontraŭ nesuperebla kubano José Raúl Capablanca (Kapablanka) en Parizon, li en bankedo ebriiĝis kaj babilis diversajn bagatelojn pro granda ĝojo de lia venko. Tamen morgaŭaj gazetoj eldonis artikolojn kun jenaj liaj vortoj "disbloviĝu fantasmagorio reganta nian patrujon".
Noriaki Ishizawa
Li futbalis ĉe Vissel Kobe kaj MIO Biwako Kusatsu.
Aleksandr Aleĥin
Vivo eksterlande
Reakcio de Soveta registaro estis tuja – "Ni traktas deklaron de Aleĥin kiel kontraŭsovetia kaj proklamas lin mem kiel malamiko de lia patrujo". Ankaŭ malaprobis ne tro ofendan ĉi-frazon lia frato Aleksio Aleĥin. Aleksandro Aleksandroviĉ neniam plu revenis Rusion, kvankam ofte revis pri tio ĉi.
Meze de 1930-aj jaroj Aleĥin spertis lacecon kaj krizon en ŝakludo. Iuj atestantoj rememoras komencon de lia alkoholismo.
En 1935 okazis novaj gravaj ŝanĝoj en lia persona vivo. Li denove eksedziĝis kaj reedziĝis al la kvara edzino usonanino Grace Freeman, kiu estis pli aĝa ol li je dek ses jaroj. Ŝi estis vidvino de brita plantisto kaj do havis britan civitanecon. Ŝi ankaŭ ŝakludis kaj eĉ partoprenis altgradajn internaciajn turnirojn. Ŝi ne estis indiferenta al alkoholo kaj ofte drinkis ĝin kune kun ŝia nova edzo. Ŝi estis sufiĉe riĉa virino, sed ŝi malpermesis al filo de sia edzo Aleksandr vivi kune en unu familio. Tiu ĉi ŝia decido tre negative efikis la edzon kaj Aleĥin falis en depresion.
En 1939 aperis la nova libro far Aleĥin "Miaj plej bonaj ŝakpartioj (1927 – 1937)", en kiu li ĉefe komentas sian ŝakludon kontraŭ eminentaj mondaj ŝakistoj. Ĝi estas ĝis nun grava kaj utila lernilo por multaj novicoj kaj spertuloj en ŝakludo.
La Dua mondmilito
Dum komenco de la Dua mondmilito Aleĥin kune kun lia edzino loĝis en Portugalio. Tamen post invado de germana armeo en Francion, li propravole rekrutiĝis al franca armeo kiel interpretisto je militrango – leŭtenanto. Post okupado de Francio Aleĥin revenis Portugalion. Li intencis matĉi kontraŭ Capablanca, sed tiu ne sukcesis veni Eŭropon (en 1942 Capablanca mortis).
Lia edzino Grace (origine ŝi estis judino) restis en ŝia loĝejo en franca urbo Djepo (Dieppe), kiun ankaŭ okupis nazioj kaj ĉiumomente povis ŝin aresti kaj likvidi. Tial por protekti sian edzinon Aleĥin revenis al ŝi en Francion kaj laŭ ordonoj de germana potenco ŝakludis en kelkaj internaciaj turniroj por esprimi sian lojalecon. Ĝin ankaŭ pruvis lia artikolo "Judaj kaj ariaj ŝakoj", kiu aperis en la gazeto "Pariser Zeitung" marte de 1941. La manuskripto de la artikolo ne konserviĝis, tial iuj historiistoj dubas pri ĝia aŭtoreco aparteninta al Aleĥin. Januare de 1943 Aleksandro Aleksandroviĉ grave malsaniĝis je skarlatino, pro kiu kutime suferas infanoj. Sed plenkreskuloj malsanas kaj resaniĝas tre malfacile. Medicinistoj sukcesis savi vivon de la monda ŝaka ĉampiono, sed lia sano grave ruiniĝis.
Oktobre de 1943 Aleĥin elveturigis Hispanion por partopreni ŝakan turniron. Tie li deklaris, ke la artikolon en "Pariser Zeitung" multe korektis germanaj nazioj por substreki kaj aperigi ĝian kontraŭsemidan, rasan sencon, kiun li tute ne volis enmeti.
Obstrukco de la ŝaka mondumo
Post fino de la Dua mondmilito la ŝaka mondumo akuzis Aleĥin pro lia lojaleco al la naziaj okupintoj kaj bojkotis lin. Iuj ŝakistoj eĉ proponis depreni lian titolon de la monda ŝaka ĉampiono. En 1946 komencis intertraktado por okazigi novan matĉon pro la monda ŝaka krono inter Aleĥin kaj sovetiano Miĥail Botvinnik, kiu la 23-an de marto sukcesis.
Morto
Tamen la 25-an de marto 1946 Aleĥin estis trovita mortinta en sia hotela ĉambro en Estoril, Portugalio. Li sidis ĉe la tableto, sur kiu troviĝis ŝaktabulo. Kialo de lia morto ne estis klara kaj kronikistoj komunikis kelkajn informojn: asfiksio pro vianda peco obturinta lian trakeon, paroksismo de koratako kaj venenado. Lin oni sepultis en tombejo de Estoril.
Resepulto
En 1955 Sovetunio proponis reentombigi lin en la patrujo, sed edzino Grace postulis translokigi la restaĵojn en Parizon. Ekde la 23-a de marto 1956 Aleksandr Aleksandroviĉ Aleĥin estas resepultita en pariza tombejo Montparnasse. Sur la tomboŝtono videblas surskribo "Por la ŝaka geniulo de Rusio kaj Francio". Sub tiu tomboŝtono ankaŭ troviĝas edzino Grace Aleĥin mortinta antaŭ du semajnoj ĝis la resepulto de ŝia edzo. Aleĥin mortis kiel reala ŝaka monda ĉampiono.
Ŝaka heredonto
Nur en 1948 Miĥail Botvinnik superis en la internacia ŝaka turniro kaj gajnis la ĉampionecon apartenintan dum dek sep jaroj (1927 – 1935, 1937-1946) al lia granda samlandano Aleksandr Aleĥin.
Defendo de Aleĥin
En sia ŝaka praktiko Aleĥin ofte uzis riskan debuton, kiun ĝis nun oni nomas "Defendo de Aleĥin". Blankan peonon e2-e4 kuraĝe atakas nigra ĉevalo Ĉg8-f6.
NGC 4717
NGC 4717 (aliaj indikoj — MCG -1-33-23, PGC 43467) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nedvězí (apartigilo)
Nedvězí havas plurajn signifojn. Tio povas esti montopinto: aŭ municipo: aŭ parto de municipo:
Urarina
La popolo urarina (ŝimaku, ŝimako, itukali) estas indiĝena nacio de la Perua Amazonio kiu loĝas en teritorioj de la provinco Loreto de la baseno de la rivero Ĉambira (alfluanto de la Marañón). Ili parolas propran lingvon, nome la urarina, kiu estas parolata de malpli ol 5000 personoj. El lingva vidpunkto la urarina estas izola lingvo.
Nigra milvo
La Nigra milvo (Milvus migrans) estas rabobirdo el familio de Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ cirkuojn, buteojn, aglojn kaj aliajn tagajn rabobirdojn kaj el subfamilio de Milvenoj. Malkiel aliaj membroj de la grupo, ili estas oportunemaj ĉasistoj kaj emaj ankaŭ al kadavraĵoj. Ili pasas multan tempon ŝvebe kaj glitecfluge sur termikaj aerfluoj serĉe de manĝo. Ties angulaj flugiloj kaj distinga forka vosto faras ilin facile identigeblaj. Tiu milvo estas amplekse distribuata tra moderklimataj kaj tropikaj partoj de Eŭrazio kaj partoj de Aŭstralazio, kies populacioj de moderklimataj regionoj tendencas migranti. Estas agnoskataj kelkaj subspecioj. La eŭropaj populacioj estas malgrandaj, sed la sudaziaj populacioj estas grandaj.
Aspekto
La Nigra milvo estas facile diferencebla disde la Ruĝa milvo pro plimalgrando (ĉ. 56 cm), malpli forka vosto, preskaŭ kvadrata kaj pli malhela plumaro (malhelbruna) sen ruĝeco. La blanka parto, kiun havas Ruĝa milvo subflugile, estas nur iom pli helbruna ĉe la Nigra milvo. Sed de malproksime kaj dum flugo ili estas iom similaj.
Ili havas distingan akran fajfon sekve de rapida kria alvoko.
Sistematiko kaj taksonomio
Ŝajne la Ruĝa milvo povas reproduktiĝi kun Nigra milvo dum kaptivado se apudege kunigitaj. Ŝajne similo okazas libere en Kaboverda Insularo. Ruĝaj milvoj estis konsiderataj aparta specio en Kaboverda Insularo, nome  Kaboverda milvo (Milvus fasciicauda). Tamen lastatempaj DNA studoj faritaj en muzeaj ekzempleroj pruvas, ke ili estas nediferenceblaj de aliaj Ruĝaj milvoj, spite morfologiaj diferencoj. Ĉiukaze hibridiĝaj ebloj konfuzigas la situacion. Eblas konsideri tie apartan subspecion de Nigra milvo (M. migrans fasciicauda) ĉiukaze formortinta; nunaj ekzempleroj estus vere hibridaj.
Kelkaj studoj sugestas, ke la azia M. m. lineatus, foje apartigita kiel Nigrorela milvo M. lineatus, ne estas tiom specifa por esti konsiderata aparta specio.
Disvastiĝo
La moderklimataj eŭropaj kaj centraziaj birdoj (subspecioj M. m. milvus kaj Nigrorela milvo M. m. lineatus respektive) estas migrantaj, translokiĝante tropiken vintre, sed tropikaj subspecioj de pli varmaj regionoj kiaj la afrika M. m. parasiticus , la hinda M. m. govinda kaj la aŭstralazia Forkovosta milvo M. m. affinis estas de loĝantaj birdoj. En kelkaj regionoj koincidas loĝantaj kaj migrantaj subspecioj.
En kelkaj areoj kiaj Britio, La Nigra milvo ĉeestas nur kiel vaganto en migrado. Tiuj birdoj estas kutime de la nomiga raso, sed en novembro de 2006 oni trovis junulon de la orienta lineatus, ne antaŭe registrata en okcidenta Eŭropo, en Lincolnshire.
Tiu specio ne troviĝas en la insularo de Indonezio inter la kontinenta Sudorienta Azio kaj la Linio de Wallace. Vagantoj, ĉefe de la Nigrorela milvo, foje iras ege for en Pacifikon, ĝis Havajo.
En Barato, la populacio de M. m. govinda estas ege granda ĉefe en areoj de alta homa populacio. Tie la birdoj evitas la tre dense arbarajn regionojn. Studo de 1967 en la 150 km² de la urbo de Nova Delhi produktis ĉirkaŭkalkulon de 2200 parojn aŭ preskaŭ 15 por km².
Kutimoj
Ili estas pli sociaj ol Ruĝa milvo: fine de somero kuniĝas poare antaŭ elmigro kaj vintre ĉefe por nutri sin. Ili superflugas akvon plie ol Ruĝa milvo.
Manĝo
Nigraj milvoj predas vivajn bestetojn kiel fiŝojn kaj manĝas ankaŭ kadavraĵojn.