cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Svjatlana Aljeksijeviĉ
Kombino ĵurnalistiko/beletro
En 1993 ŝi verkis Зачарованные смертью / Zaĉarovannje smertju ("Fascinitaj per morto") pri sinmortigoj post la kaduko de komunismo. Temas pri homoj kiuj ne estis kapablaj orientiĝi en novaj malkomunismaj sistemoj. Tiu ĉi verko estis taŭgigita por la kineja filmo Крест / Krest. En 1997 ŝi aperigis la verkon Чернобыльская молитва / Ĉernobilskaja molitva ("Ĉernobila preĝo") kiu ne tiom temigas la katastrofon nukleacentralan de Ĉernobilo mem kiom la ŝanĝitan mondon postkatastrofan: kiel la homoj adaptis sin al la nova situacio (vidu la apudan foton de la spektaklo pri tio). Ŝia ĝis nun lasta verko Время секонд хэнд / Vremja sekond ĥend ("Tempo revendita") el 2013 estas parto de ŝia skribprogramo pri Voĉoj el la utopio, t.e. kompleta superrigardo pri vivo dum sovetia komunismo. Al tiu ĉi programo apartenas ankaŭ la verko Последние свидетели: книга недетских рассказов / Poslednije svideteli: kniga nedetskiĥ rasskazov ("La lastaj okulatestantoj - infanoj de la Dua Mondmilito"), originale eldonita en 1985. Gravaj fontoj inspiraj por ŝi estis la noticoj de la flegistino kaj verkistino Sofja Zaĥarovna Fedorĉenko pri travivaĵoj de soldatoj dum la Unua Mondmilito same kiel la dokumentaj raportoj de la jam pli supre menciita beloruso Aljes Adamoviĉ. Pro ĝenerale reĝimmalema sinteno la nobelpremiitino vivis dumtempe en aliaj landoj, kiel Italio, Francio, Germanio kaj Svedio.
La verkoj de ŝi aperis en multaj landoj: Usono, Germanio, Unuiĝinta Reĝlando, Japanio, Svedio, Francio, Ĉinio, Vjetnamio, Bulgario, Barato - sume en 19 landoj. Ŝi kunlaboris en 21 scenarioj por dokumentaĵoj kaj farigis tri teatraĵojn montritajn en Francio, Germanio kaj Bulgario.
Stilo
Aljeksijeviĉ ne parolas la belorusan lingvon, kaj verkis ĉiujn siajn verkojn ruslingve. Ŝiaj verkoj estas priskribitaj kiel literatura kroniko pri la emocia historio de sovetia kaj postsovetia homo. Inter ŝiaj plej rimarkindaj verkoj estis tradukitaj el la belorusa al la angla, unuamanaj atestoj pri la afgana milito, kaj la verko "Voĉoj el Ĉernobilo", kiu priskribas la spertojn de la viktimoj de la ĉernobila katastrofo.
Ŝia unua verko, "Sen ina vizaĝo de milito", estis publikigita en 1985, represita multajn fojojn kaj vendita pli ol du milionoj da ekzempleroj. En ĉi tiu romano ŝi alportas monologojn de virinoj, kiuj rakontas siajn historiojn pri la Dua Mondmilito, laŭ realisma kaj malhela maniero, kiu ĝis tiam ne estas publikigita.
Alia verko, "La lastaj atestantoj", priskribas personajn kaj dolorajn memorojn pri infanoj dum la milito. La priskribo de la milito per la okuloj de virinoj kaj infanoj malkaŝas antaŭ la leganto novan kaj plenan mondon de emocioj. En 1993, ŝi publikigis la verkon "Sub la sorĉo de morto", kiu rakontas la realon kaj suicidajn provojn pro la falo de Sovetunio. Teorie ĝi reflektas la multajn homojn, kiuj sentis, ke ili estas integra parto de komunisma ideologio, kaj ne povis akcepti la novan ordon kaj novan interpreton de la historio, kondamnante la komunismon de Sovetunio, en kiu ili kredis.
Honoroj
Aljeksijeviĉ gajnis multajn internaciajn premiojn, kiel:
Poŝtkodoj en Britio
Poŝtkodoj estis enkondukataj en Britio en la periodo inter la jaroj 1959 kaj 1974.
En sia nuntempa formo, britia poŝtkodo konsistas el la tn. ekstera parto, kiu per spaceto estas divitida disde la sekva tn. ena parto.
La ena parto konsistas el unu cifero kaj sekvantaj du literoj.
Unu poŝtkodo tipe apartenas al kelkaj sinsekvaj domoj je la sama flanko de strato, kaze de malgrandaj stratoj povas ankaŭ la tuta strato havi unu poŝtkodon. Male, kaze de granda domo kun multaj oficejoj de diversaj firmaoj, povas unu aŭ kelkaj poŝtaj kodoj aparteni al unu domo.
La Brita Royal Mail (Reĝa poŝto) donas la indikon ke unu poŝta kodo meznombre apartenas al 15 liverpunktoj (adresoj).
Principe validas ke brita adreso estas malambigue determinita de siaj poŝta kodo kaj domnumero (aŭ domnomo).
Poŝta kodo tre precize montras la geografian lokiĝon de sia adreso, tial ĝi tipe estas uzata en navigaj sistemoj (biriloj). Esceptaj pri tio estas tn. "negeografiaj poŝtkodoj", komenciĝantaj ekz. per la literoj "BX", kiujn uzas grandaj firmaoj volantaj havi eblecon ŝanĝi la liverlokon por siaj sendaĵoj sen la neceso ŝanĝi sian poŝtkodon.
Ĉe enlandaj poŝtaĵoj oni metu la poŝtan kodon post la nomo de poŝta urbo (kaj eventuale tiu de poŝta graflando, kiu tamen estas nuntempe danke al poŝtkodoj en la adresoj superflua), aŭ eĉ pli bone sur memstaran linion, kiu estas la lasta linio de adreso, ekz.
10 Downing Street LONDON SW1A 2AA
Walthamstow LONDON E17 6AB
aŭ
WEMBLEY Middlesex HA9 6AB
Ĉe sendaĵoj el eksterlando eblas meti la poŝtkodon sur memstaran linion super la landonomo, aŭ sur la lastan linion post la landonomon, ekz.
WEMBLEY HA9 6AB Grande-Bretagne
WEMBLEY, Middx. Verenigd Koninkrijk HA9 6AB
Eksteraj ligiloj
http://www.royalmail.com/
Akteo
Akteo (Ακτή) estis liberigitino kaj (ekde la jaro 55ª p.K.) amdonantino de Nerono. La latinaj fontoj nomas ŝin Claudia Acte, kio supozigas, ke ŝin eble liberigis Klaŭdio aŭ lia filino Oktavia. Nerono ŝin forlasis por sia dua edzino Poppea Sabina. Malgraŭ tio, post la morto de Nerono ŝi zorgis pri lia korpo:
Literature
Akteo estas grava romanpersono en «Quo vadis?» de Henryk Sienkiewicz (sub sia latinigita nomo). Kun la esperantigita nomo Akteo ŝi aperas en la Esperanta romano Morto de artisto de Anna Löwenstein.
Korjakio
Korjakujo aŭ Korjakio (Корякский автономный округ) estis la aŭtonoma distrikto, nomita tiel laŭ la indiĝena etno korjakoj. Ĝi estis kreita en 1930 kiel nacia regiono por korjakoj kaj enhavis teritoriojn, kie ili pli-malpli kompakte loĝis. Al la regiono apartenis 4 distriktoj: Tigila, Penĵa, Oljutora kaj Karaga. Administra centro de la regiono estis vilaĝo Palana.
Inter la loĝantoj nur ĉ. estas korjakoj, el kiuj nur 50 elcentoj plu parolas sian lingvon. La kadukiĝo de la korjaka lingvo, tradicioj kaj socio estas rapida, ĉar ĉio tradicia estas rigardita kiel kontraŭprogresa kaj ridinda. Krome, pro la atombombo-testoj tie ostoj de la boaco-bredistoj entenas 20oble pli da plumbo kaj 100oble pli da cezio ol tiuj de la nebredistoj, malsanoj estas pluroble pli oftaj, infanmortokvoto estas po 75 el 1000, kaj la averaĝa vivodaŭro estas malpli ol 50 jaroj.
La 1-an de julio 2007 Korjakio estis oficiale unuigita kun Kamĉatka provinco kaj tiel formiĝis Kamĉatka regiono.
Monte Grimano
Najbaras la komunumoj.
Thomas Newman
Thomas Montgomery Newman (naskiĝis ) estas usona komponisto plej bone konata pro siaj multaj filmkomponaĵoj. En kariero de pli ol kvar jardekoj, li muzikakompanis multenombrajn klasikaĵojn inkluzivante The Player (1992), The Shawshank Redemption (1994), The Green Mile (1999), la Pixar-filmojn Finding Nemo (2003) kaj WALL-E (2008); kaj ĉiujn krom unu el la filmoj de reĝisoro Sam Mendes.
Newman estis selektita por dek kvin Oskar- Premioj, sed ĝis nun gajnis neniun. Li ankaŭ estis selektita por kvar Oraj Globoj kaj gajnis du BAFTA-premiojn, ses Grammys kaj unu Emmy-Premion.
KIS
La vorto havas plurajn signifojn:
Thomas Newman
Li estas filo de komponisto Alfred Newman (1900–1970), kiu gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Originala Muziko naŭ fojojn.
KIS
Llista de personatges de la mitologia egípcia
Milos Milos
Milos MILOS, naskonome Miloš Milošević (Милош Милошевић) (naskiĝis, mortis ) estis serbdevena usona aktoro, stuntisto kaj korpogardisto de aktoro Alain Delon.
Unuaj jaroj
En la 1950-aj jaroj, Milošević kaj lia amiko Stevan Marković estis implikitaj en stratbatalo en Beogrado. Ili renkontis Alain Delon, kiu faris filmon en Beogrado. Delon dungis Milošević kaj Marković kiel korpogardistojn, kaj Milošević poste translokiĝis al Holivudo, Kalifornio. Tie li renkontis gangsteron Nikola Milinković. Milinković donis al Milos dolarojn por batali por li en stratbataloj, per kio Milinković gajnis  dolarojn.
Holivudo
Kiel juna aktoro de Holivudo, Milos estas plej konata pro sia aktorado kiel sovetia mararmea oficiro en la komedio de 1966 The Russians Are Coming, the Russians Are Coming, same kiel pro sia titolrolado en la Esperanta horora filmo, Incubus.
Privata vivo kaj morto
Milos estis edziĝinta al Cynthia Bouron de 1964 ĝis 1966; ili havis infanon.
En 1965, Barbara Ann Thomason (aktora nomo Carolyn Mitchell) komencis amaferon kun Milos, malgraŭ la fakto, ke ŝi estis edziniĝinta tiutempe al Mickey Rooney. Ambaŭ estis trovitaj mortintaj en la domo de Rooney en Los-Anĝeleso en 1966. La oficiala enketo trovis, ke Milos mortpafis Thomason per la kromita revolvero kun kalibro .38 de Rooney kaj tiam faris sinmortigon. La oficiala enketo estigis onidirojn, ke ili fakte estis ambaŭ murditaj pro venĝo ke ili havis amaferon.
Ferrières
Ferrières estas nomo aŭ parto de nomo de pluraj lokoj en Belgio kaj Francio.
Kelebija
Bazaj informoj
Kelebija, serbe Келебија, hungare Alsókelebia estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Baĉka, en municipo de Subotica.
Mileta filozofia skolo
La Mileta filozofia skolo estis fondita en la 6-a jarcento a. K. kaj reprezentata precipe de tri filozofoj de la urbo Mileto, situanta sur la marbordo de Anatolio: nome Taleso Anaksimandro kaj Anaksimeno.
Kelebija
Bazaj informoj
La vilaĝo situas laŭ la hungara-serba ŝtatlimo laŭ la ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Beogrado.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, poste alvenis sarmatoj kaj avaroj. La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. En 1297 oni trovis la nomon Kelyb inter la dokumentoj. Ekde la 13-a j.c. kumanoj setlis. La turkoj okupis la regionon en la 16-a j.c. kaj tenis ĝin dum 150 jaroj. La senhomiĝinta vilaĝo apartenis al Szabadka ekde 1702. Poste formiĝis multe da farmoj, kiujn la nova ŝtatlimo en 1920 distranĉis. La regiono apartenis al Bács-Bodrog ĝis 1920. En ambaŭ flankoj formiĝis farmocentroj, poste vilaĝoj. La hungara parto nomiĝas Kelebia la serba parto Kelebija. Ambaŭ iĝis limtrapasejoj fervoje, aŭtovoje ekde 1978. En 2002 la vilaĝo havis 2100 da loĝantoj (1275 hungaroj, 367 serboj, 138 kroatoj, ktp). La vilaĝo estas centro de kontrabandistoj.
Mileta filozofia skolo
Krom la geometrio kaj astronomio, la pensuloj de tiu skolo alirigis novajn ideojn pri la kosmogonio (formiĝo de la universo), la fiziko kaj la biologio.
Outremont (metroo de Montrealo)
Outremont estas stacio de la Metroo de Montrealo sur blua linio, situanta en arondismento Outremont de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Skota Oceanografia Laboratorio
La Skota Oceanografia Laboratorio (angle Scottish Oceanographical Laboratory) estis fondita en 1906 de la skota esploristo kaj oceanografo William Speirs Bruce, kiu plurfoje vojaĝis tra antarktaj kaj arktaj regionoj kaj estris la Skotan Nacian Antarktan Ekspedicion (SNAE, 1902-04). Bruce origine intencis studadi medicinon en la universitato de Edinburgo, sed poste dediĉis sin al naturaj sciencoj, tiel fariĝante renomita polusa sciencisto. La laboratorio, establita en Edinburgo en konstruaĵo de la strato Nicolson, estis taŭga loko por grupigi la variajn botanikajn, biologiajn, zoologiajn kaj geologiajn specimenojn kolektitajn de Bruce. Tie cetere preparis Bruce sian raporton pri la sciencaj rezultoj de la SNAE.
Bruce unue ambiciis aliformi la laboratorion en Skotan Nacian Oceanografian Instituton. Okazis kunveniĝo en majo 1914 pri tiu projekto, kaj la propono estis subtenita de sufiĉe multaj skotaj sciencistoj. Organizkomitato estis establita, sed la afero estis forgesita pro la komenco de la Unua mondmilito. En 1919, pro manko de mono kaj ekdifektiĝanta sano, Bruce devis fermi la laboratorion. La variaj specimenoj, libroj kaj aliaĵoj estis disdonitaj interalie al la universitato de Edinburgo kaj al la Reĝa Skota Geografia Societo.
Ohlenhard
Ohlenhard - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Ohlenhard estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Mileta filozofia skolo
La filozofio de la "miletanoj" estis precipe engaĝiĝinta en la branĉo “fiziko”, kaj iliaj studoj pri la naturo proponas aliron metodologie novigan kiu estas nuntempe juĝata decida progreso en la filozofia pensado de Okcidento. Ili, fakte uzas ne plu nur mitojn (fabelojn en kiuj prostagonistiĝas la dioj), sed ankaŭ konceptojn pli raciajn- konkretajn (la kvar elementoj, la seko, malseko, varmo kaj malvarmo, ktp) por ekspliki la naturajn fenomenojn. Alkampiĝas do la unuaj “sciencaj” principoj, en Okcidento, en la esploro pri la naturo.
Iliajn elpensaĵojn pliprofundigos la antaŭsokrataj filozofoj de la ionia skolo kaj la tuta posta filozofio okcidenta.
Filozofio de la naturo
Tiuj filozofoj serĉis kaj difinis, ĉiu laŭ sia vidpunkto, la principon (ἀρχή = arĥè), konstituanta la universon kaj fonton de la vivo. Taleso opcias por la akvo. Sed ĉar estas neeble ekspliki ĉion, startante el tiu elemento, (la fajro, ekzemple, tro kontraŭas al la akvo), Anaksimandro privilegias elementon neobserveblan per la okulo kaj nefinitan, la ’apeiron (ἀπείρων). Ĉar ĉiu el la kvar tradiciaj elementoj (akvo, aero, fajro kaj tero) oponas la aliajn tri, kaj, se ili sin detruas reciproke, neniu povas esti pensita kiel stabila fundo negenerita kaj nedetruebla. Tial necese estas postulata alia entaĵo el kiu ĉiu elemento devenas dum ĝi restas ilia fonto senfonta.
La karakterizo de nefiniteco de apeiron ekscitis kritikojn kiuj devigis Anaksimenon precizigi ĝian naturon ĝin pensante kiel materion pli konkretan kaj subtilan, nome la aero. Ĉi tiu elemento pro ĝia maldensigo kaj densigo povas ŝanĝiĝi al aliaj elementoj nome al la fajro, la vento, akvo kaj tero.
Kosmologio
La malsamaĵoj inter la tri filozofoj ne limiĝas al la naturo de la materio. Ĉiu el ili alportas sian koncepton pri la universo. Taleso subtenas ke la tero flosas sur la akvo: li rimarkigis la movon de la steloj al kiuj li donas la nomon Planedoj. Anaksimandro lokigas la teron en la centron de la universo konstituita per cirkloj plenigitaj per fajro kun la Suno, la Luno kaj la aliaj astroj diference foraj unu de la aliaj. Laŭ Anaksimeno, la suno kaj la luno estas plataj diskoj moviĝantaj en la ĉiela volbo sur kiu estas fiksita la steloj.
Aristotelo, puŝite de tiuj hipotezoj, epitetis tiujn pensulojn “fiziologoj" ĉar esplorantoj de la (physis) (naturo).
Israel in Egypt
Israel in Egypt aŭ Israelo en Egiptujo (HWV 54) estas oratorio en tri partoj de Georg Friedrich Händel.
Ekesto
Kontraste al siaj kutimoj Händel verkis ĉi tiun oratorion en seninterrompe. Male li komencis kun la lasta parto, kiun li nomis Moses Song kaj kiun li verkis inter la 1-a kaj 11-an de oktobro 1738. El lia memskribaĵo evidentas, ke li planas ĉi tiun akton kiel parto de pli granda oratorio; aliflanke kiel memstara verko ĝi estas tro mallonga.
Kiel sekvonta Händel komponis inter la 15-a kaj 20-a de oktobro la duan akton, titolitan Exodus, kaj instrumentis ĝin ĝis la 28-a de oktobro. La instrumentadon li finfaris la 1-an de novembro. La muzikon por la unua parto, Lamentation of the Israelites for the death of Joseph, li transprenis el Funeral Anthem, funebra muziko por Reĝino Caroline, kiun li verkis du jarojn antaŭe. Nur malmulta el la teksto devis esti ŝanĝita. Jam dum la presado de la partituro oni tamen forprenis la unuan parton, tiel ke la oratorio fariĝis finfine duparta verko sen uverturo (Exodus und Moses Song). Laŭ ĉi tiu formo oni prezentas ĝin ankaŭ nuntempe.
La unua prezentado okazis la 4-an de aprilo 1739 en la Reĝa Teatrejo ĉe Haymarket en Londono. Verŝajne oni prezentis inter la aktoj interalie la orgenkonĉerton F-maĵoran The Cuckoo and the Nightingale, kiun Händel mallonge antaŭe pretigis.
Jenaj soloistoj kantis dum la unua prezentado:
La teksto de la oratorio konsistas nure el bibliaj citaĵoj. Oni supozas kiel libretiston Charles Jennens, kiu poste procedis similmaniere je la libreto por Mesio.
Frigyes Dési
Frigyes Dési [fridjeŝ dEŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dési Frigyes estis hungara meteologiisto, profesoro, parlamentano.
Frigyes Dési naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Dési frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1934, samloke li doktoriĝis en 1944. Li eklaboris en 1937 en tutlanda meteologia instituto, dum la 2-a mondmilito li laboris en la aerarmeo kiel meteologo. Inter 1945 kaj 1947 li estis militkaptito en Sovetunio, kie li estis aktivulo de kontraŭfaŝismo. Hejmenveninta li restis en la armeo. Inter 1950 kaj 1974 li estis direktoro de la tutlanda meteologia instituto, poste li pensiuliĝis. En 1953 li kandidatiĝis, samtemple li ekinstruis en la menciita universitato ĝis 1971 (samtempe li estis katedrestro), fine li edziĝis, baldaŭe li havis 3 gefilojn. Inter 1953 kaj 1975 li redaktis meteologian revuon. Ĝuste dum falo de la Hungara revolucio de 1956 pro atako de la Ruĝa Armeo unu el liaj filinoj mortis. En 1957 li aliĝis al Hungara Socialista Laborista Partio. Inter 1958–1969 li estis ankaŭ parlamenta deputito, en la tiutempa socialismo li havis ankaŭ signifajn politikajn postenojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1951 kaj 1970.
Dua angla-nederlanda milito
La milito estis ĉefe mara kaj estis gajnita de la Nederlandoj. Tio havis gravan influon tra Anglio, precipe en Londono, kiu fartis atakebla post epidemio de pesto kaj granda incendio en 1666.
La traktato de Breda, subskribita en Breda je la 31-a de julio 1667, restarigis pacon inter la du ŝtatoj. Danke al tiu teksto, la Angloj povis konservi la teritorion ĉirkaŭ Nova Amsterdamo (hodiaŭa Novjorko). Kompense pro tio, la Nederlandoj ricevis la sukerajn kultivejojn de Surinamo, kiujn ili malprave taksis pli multvaloraj.
La paco estis tamen nedaŭra : Anglio kunigis Francion por ataki Nederlandon en 1672, kaj tiel komenciĝis la Tria Angla-Nederlanda milito.
Japanaj misioj al Ĉinujo
Japanaj misioj al Ĉinujo estis diplomataj ambasadaj misioj senditaj de tempo al tempo al la ĉina imperia kortego.
Ekzistas dokumentoj pri misioj al Ĉinujo inter la jaroj 600 kaj 894. Partoprenis en tiuj imperiaj misioj anoj de la aristokratio kuge kaj Budhismaj sacerdotoj.
Tiuj misioj okazigis la importadon de ĉina kulturo inkluzive de antaŭeniroj en sciencoj kaj teknologio. Tiuj diplomataj renkontiĝoj estigis serion de budhismaj skoloj en Japanujo, inter kiuj Zeno.
El la ĉincentra perspektivo de la ĉina kortego en Ĉangan pluraj misioj senditaj de Kioto estis notitaj kiel tributoj al imperia Ĉinujo, sed ne klaras, ĉu la japanoj konsideris ilin tiaj.
Ŝajnas ke Ĉinujo estis la instiganto de malfermaj rilatoj kun Japanujo. La imperiestro Jand de la dinastio Sui sendis mesaĝon en 605, en kiu estis skribita ''"La suvereno de Sui respektplene informiĝas pri la suvereno de Ŭa."
Betlehemoj de Česká Třebová
Betlehemoj de Česká Třebová estas kolekto de popolaj kripoj en la Urba Muzeo de Česká Třebová, Ĉeĥujo.
Seridó Oriental (mikroregiono)
Seridó Oriental estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Central Potiguar.
Betlehemoj de Česká Třebová
En Ĉeĥio la unuan kripon konstruis jezuitoj en Prago en la jaro 1562 en preĝejo Týn. Poste tiu kutimo disvastiĝis tra la tuta lando kaj fariĝis parto de la Kristnaska etoso. La popolo kreis ankaŭ hejmajn kripojn, precipe por ĝojigi infanojn.
Seridó Oriental (mikroregiono)
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 10 municipojn:
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemo de Unzeitig En la jaro 1920 Čeněk Unzeitig komencis krei meĥanikan betlehemon. Li mem kreis la pejzaĝon, domojn kaj figuretojn ĉizis František Beneš kaj la elektraj cirkvitoj kaj lumoj estas laboro de Jan Resler. La fonon pentris Josef Adler el Svitavy, kelkajn ceramikajn figuretojn aldonis František Formánek. La betlehemo havas 7 elektromotojn, 81 figurojn moveblajn kaj 208 stabilajn. Estas aŭeblaj trumpetado, martelado, bojado, kukuado, klakado de muelrado, la lumo imitas la tagiĝon.
Hipofeo
Hipofeo (Hippophae) estas genra nomo kies specio dorna flava hipofeo (Hippophae rhamnoides) apartenas al la familio  Eleagnacoj (Elaeagnaceae).
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemo de Šmajzr En 1871 Štěpán Šmajzr komencis aĉetadi de lokaj skulptistoj figuretojn kaj palacomodelojn laŭ italaj kaj francaj motivoj. Ĝis 1909 li konstruis kripon longan 9 metrojn. Nun la familio ĉiujare kunmetas kripon longan 7 m.
Hipofeo
Specioj de la genro : Hippophae rhamnoides Hippophae salicifolia Hippophae tibetana
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemoj de Tomeš Karel Tomeš kiel maristo vizitis Bet-Leĥemon kaj post reveno hejmen komencis krei kripon kiel kopion de la lokoj, kiujn li vizitis. Li skulptis 300 moveblajn figuretojn antaŭ la dua mondmilito. Lia dua kripo estis male inspirita de la hejma vintra pejzaĝo, aperas tie konataj stratoj kaj placoj de la urbo, eĉ figuretoj de najbaroj kaj iliaj infanoj. Betlehemo de Hýbl La kripon komencis skulpti sinjoro Hýbl, poste daŭrigis Jarolím Štantejský. Josef Springer kaj Josef Adler. En 1909 post preskaŭ 30 jaroj la betlehemo estis finita. Betlehemo de Mehl Felix Mehl pentris sian kripon sur kartono inter la jaroj 1940-1960. Ĝi konsistas el 800 konstrumentoj kaj estas tie motivoj el la malnova urbo (ekz. rotondo de Sankta Katarina).
Hipofeo
Ili estas dornaj, falfoliaj arbustoj aŭ malofte malgrandaj arboj ĝis 11m. Ili vivas dise en Eŭrazio sur marbordoj, rivervaloj, sabloj, rokoj. Oni plantas ilin ankaŭ kiel ornamplanto.
Ili forte radikiĝas en la grundon, ne havante specifan postulon je grundo. Ili bone rezistas al vintro. La kunvivantaj radikfungoj povas transdoni nitrogenon al la planto.
La folioj longas 1-6 cm, skvamaj arĝente aŭ rustbrune, poste iĝas senskvamaj. La ŝosoj estas same arĝentkoloraj, ofte finiĝas je dorno.
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemo de Hlaváček Longa 4,5 m, figurojn skulptis Karel Jankele.
Hipofeo
La floroj estas etaj, verdetaj, ruĝbrune skvamaj, unuseksaj. La produktaj floroj staras en spikoj, dum la aliarbedaj stamenaj floroj en mallongaj grapoloj. La fruktoj estas ruĝaj, oranĝflavaj, karnaj, longaj 6-8 mm, acidetaj, unugrajnaj ŝajnberoj.
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemo de Laška Relative juna kripo el 1962. La ceramikajn statuetojn kreis František Formánek, la volbon František Navara.
Atelopo
Atelopo estas granda genro de bufonedoj distribuitaj en Kostariko ĝis Bolivio kaj Franca Gujano. Atelopoj ĝenerale estas hele koloraj, tagaj bestoj. La plejmulto da specioj asociiĝis kun riveretoj de mez- kaj alt-altecoj.
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Betlehemo de Mareš Unu el la plej malnovaj kripoj, el la mezo de la 19-a jarcento. Figuroj kaj pejzaĝo pentritaj sur papero de Karel Jankele. La verkon finis folklora artisto Felix Mehl. Kelkaj konstruaĵoj realisme imitas motivojn el la urbo. Al la muzeo donacis ĝin paroĥestro Antonín Kubát, kiu ĝin ricevis de František Mareš.
Hipofeo
La frukta enteno je C-vitamino estas dekobla kompare al tiu de la citrono (150-300 miligramoj en 100g.). Oni povas fari el la frukto marmeladon, sukon. ĉar en la frukto mankas askorbinazo, la vitamino ne malkombiniĝas dum kuirado.
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Esperanta kripo En 1994 ĝin donacis esperantisto František Vácha el Jaroměř por omaĝi fondon de Esperanto-kolekto en la muzeo.
Hipofeo
Ili estas kuracplantoj, kiuj donas pulpon  kaj oleo en la semo.
Betlehemoj de Česká Třebová
Urbmuzeaj kripoj detale
Meĥana kripo Kombino de skulptitaj kaj paperaj figuroj kun elektra movado de metiistoj. La detaloj pri la deveno ne konataj.
Betlehemo de Jankel Karel Jankele pentris vicon da paŝtistoj, ŝafoj, arboj, floroj kaj domoj por multaj kripoj. Lian 6 m longan kripon akiris en 1943 Antonín Pětník, kiu ĝin donacis al la muzeo. La kripo estis eksponata en pluraj urboj kaj eĉ eksterlande.
'''Betlehemo el preĝejo de sankta Jakobo la pli Granda“ Grandega unika betlehemo de nekonata deveno, eble el Tirolo. En 1972 Jiří Markl fotodokumntis la tutan kripon kaj restaŭris la 40 cm altajn figurojn.
Fervojista kripo de Josef Ladislav Jícha Josef Ladislav Jícha kun amiko Jan Joza kreis kripon el figuroj de fervojistoj, ĉar Česká Třebová estas grava fervojista nodo kun fervojistaj lernejo, riparejo kaj muzeo.
Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne
La Bureau interprofessionnel des vins de Bourgogne (BIVB, Interprofesia oficejo de burgonjaj vinoj) estas profesia grupo por la vinoj en Burgonjo.
Ĝi grupigas vinproduktistojn kaj negocistojn. Ĝi varbas vinojn kaj provizas teknikajn aŭ ekonomiajn ilojn.
Ĝi sidas en Beaune en la Station œnologique de Bourgogne (vinoscienca stacio de Burgonjo) kiu datiĝas el 1903.
La Nevidebla Homo
La Nevidebla Homo (Invisible Man) estas romano de afrik-usona aŭtoro Ralph Ellison, publikigita en 1952. La libro pritraktas sociajn kaj intelektajn aferojn alfrontitajn de nigruloj en Usono en la fruaj jardekoj de la 20a jarcento, inkluzive de nigrula nacieco, la rilato inter nigra identeco kaj marksismo, kaj la reformisma rasisma politiko de Booker T. Washington, krom aferoj rilataj al individuismo kaj persona identeco.
Stacio Kandai-mae
Stacio Kandai-mae (japane: 関大前駅 [Kandaj-mae-eki], angle: Kandai-mae Station) estas fervoja stacio en Sujta, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Senri.
Pediokakto
Pediokakto estas genro de kakto. La genron konsistigas inter 6 kaj 11 specioj, depende de la aŭtoritato.
Sinonimoj
La genro havas du sinonimojn:
Friedrich Leibacher
Friedrich Leibacher (21-an de julio 1944 en urbo Zugo; mortis la 27-an de septembro 2001 en Zug) estis svisa civitano kaj estis konata kiel amokkuranto, amasmurdisto ĉe Zuga atenco de 27-a de septembro 2001.
Zuger Attentat
Kensington Gardens
Kensington Gardens (esperante "Ĝardenoj Kensington"), malnovtempe la privataj ĝardenoj de la palaco Kensington, estas ĝardena parko de Londono. Ĝi situas tuj okcidente de Hyde Park. La plej granda parto de Kensington Gardens situas en la kvartalo Westminster, sed eta okcidenta fragmento situas en la kvartalo Kensington kaj Chelsea. Ĝi etendiĝas sur proksimume 1,1 km².
Niederwald
Niederwald en la germana lingvo havas la signifon de malalta arbaro aŭ malaltarbaro. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj objektoj:
Kensington Gardens
La surfacoj de Kensington Gardens, Hyde Park, Green Park kaj St. James's Park kunkune formas preskaŭ seninterrompan verdan promenejon kore de Londono, inter Kensington kaj Westminster.
En Kensington Gardens situas la Albert Memorial, komisiita de Reĝino Viktorino memore de sia edzo Princo Albert de Saxe-Coburg-Gotha.
György Ádám (fiziologo)
György ÁDÁM [djordj AdAm], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ádám György estis hungara kuracisto, fiziologo, profesoro, membro (korespondanta en 1970, ordinara en 1979) de Hungara Scienca Akademio.
György Ádám naskiĝis la  1922 en Rumanio en Oradea. Li mortis la 2013 en Budapeŝto.
Biografio
György Ádám apartenis al la hungara minoritato en Rumanio (en Transilvanio). Post la abiturientiĝo komece li estis horloĝisto, sed poste li plulernis en Universitato Kolozsvár, poste en Universitato Pázmány Péter. Li akiris kuracistan diplomon en 1949. Post siaj studoj li laboris en hospitalo unu jaron, poste en universitata instituto. Inter 1952 kaj 1955 li esploris en Leningrad. Li kandidatiĝis en 1955, doktoriĝis en 1965. Ekde 1966 li instruis en Scienca Universitato Eötvös Loránd, kie estis inter 1967 kaj 1992 katedrestro, inter 1972 kaj 1978 rektoro. Li ofte kontribuis aŭ redaktis fakartikolojn. Li havis edzinon, kiu naskis filinon. Li ricevis premiojn inter 1961 kaj 2007.
Nordorienta Aŭtoŝoseo
La Aŭtovojo de Nordoriento, Nordorienta Aŭtovojo, Aŭtoŝoseo de Katalunio aŭ Nordorienta Aŭtoŝoseo, aŭ hispane origine Autovía del Nordeste (A-2 aŭ iame Autovía de Aragón), estas unu de la ses radiaj aŭtoŝoseoj de Hispanio, pasas tra kvin aŭtonomaj komunumoj hispanaj: nome Madrida Regiono, Kastilio-Manĉo (provinco Gvadalaĥaro), Kastilio-Leono (provinco Sorio), Aragono (provinco Zaragozo) kaj Katalunio (provincoj Ilerdo kaj Barcelono). Temas pri fundamenta ŝoseo ĉar formas parton de la vojo kiu ligas Madridon kun Barcelono, el kie oni konektas al Francio.
38960 Yeungchihung
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yeung Chi-hung (1953 – 2010), admiranto de steloj de lia adolesko kaj fondinta membro de la Astronomia Societo de Honkongo. Li impresis aliajn kiel afabla erudiciulo kun impresa kono pri astronomio kaj naturo, kiun li dividas kun kaj novuloj kaj veteranoj.
Boubou Cissé
Kariero
Boubou Cissé akiris magistron ĉe la Universitato de Aŭvernjo en Clermont-Ferrand kaj doktoriĝis pri ekonomio ĉe la Universitato Aix-Marseille.
Cissé komencis sian karieron kiel ekonomiisto por la Monda Banko en Vaŝingtono, Usono, en 2005. En 2008, li estis promociita al ĉefa ekonomikisto kaj projekta direktoro de ties Divido pri homa disvolviĝo. Li poste laboris en Niĝerio kiel loĝanta reprezentanto por la Monda Banko.
Cissé estis nomumita kiel la malia ĉefministro en 2019 post la eksiĝo de Soumeylou Boubèye Maïga kaj lia registaro. Li estis ministro pri industrio kaj minoj en 2013, ministro pri minoj en aprilo 2014, kaj ministro pri ekonomio kaj financoj ekde 2016.
La 18-an de aŭgusto 2020, Cissé kune kun la prezidanto Ibrahim Boubacar Keïta estis arestitaj de ribelantaj fortoj dum la malia puĉa provo en 2020. La sekvan tagon, kun la eksigo de la parlamento kaj la registaro de prezidanto Keita, Cissé estis forigita de la posteno.
En Vikinovaĵoj
En vikinovaĵoj: Militistoj eksigis prezidanton de Malio.
Salinas Victoria
Salinas Victoria estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumosame nomiĝas Salinas Victoria. Al Salinas Victoria apartenas entute 178 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19045.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27848 loĝantojn. El tiuj estis 14303 viroj kaj 13545 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1334,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 440 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 380 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 ĝis 23 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 16220 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 121 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,75 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En Salinas Victoria loĝis en la jaro 2000 12460 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 11752 scipovis legi kaj skribi, sed 572 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 4,64 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 4,38 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 4,91 %.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
KIU
La vorto havas plurajn signifojn:
Svisa Ĵurkomunumo
La Svisa Ĵurkomunumo estas la malnova Svislando en la formo, kiel ĝi ekzistis de la unuiĝo de la tri prakantonoj, Urio, Ŝvico kaj Untervaldo de la jaro 1291 ĝis la franca invado okaze de la helveta revolucio kaj la kreo de la Helveta Respubliko en la jaro 1798.
Priskribo
La malnova ĵurkomunumo estis malstrikta reto de aliancoj, kiu forte dependis de la individuaj interesoj de la unuopaj membroj. Ĝi konsistis el la efektivaj membroŝtatoj (ek de 1513 tio estis 13 lokoj) kaj ties regataj aŭ servutaj teritorioj kaj la komunaj regnejoj.
Historio
Kiel politika kaj milita alianco la ĵurkomunumo unue estis alianco kontraŭ la habsburganoj kaj krome al la protekto de la landa paco kaj sekurigo de la diversaj privilegioj akiritaj de la Sankta Romia Imperio. El la unue pure defendaj militoj kontraŭ Habsburgo en la 15-a kaj 16-a jarcentoj fariĝis ekspansicelaj agresmilitoj, kiuj abrupte finiĝis per la neniiga malvenko dum la batalo de Marignano en la hodiaŭ Lombardio, Italio.
Pro internaj konfliktoj ankaŭ ekzistis militoj inter la ĵurkomunumanoj, kiel ekzemple la Malnova Zurika Milito en 1436 kaj 1450. Post la reformacio la membroŝtatoj de la ĵurkomunumo interdividiĝis en portestantan kaj katolikan grupon. Inter la du grupoj ripete okazis militoj, kiel la Militoj de Kappel, okaze de kies 2-a la zurika reformisto Zvinglo perdis sian vivon.
En la historio de la malnova Svisa Ĵurkomunumo oni distingas kvin fazojn laŭ la nombro de la membraj ŝtatoj:
"Konstitucio" de la malnova Svisa Ĵurkomunumo
En la senco de moderna internacia juro la Svisa Ĵurkomunumo neniam estis ŝtato eĉ ne federacio aŭ interŝtata unio. Ekzistis neniu skriba dokumento aŭ kontrakto. La tuta komunumo estis malstrikta alianco, kies celo konsistis el la protekto de la interna landpaco kaj la defendo kontraŭ eksteraj malamikoj. Por tiu-ĉi celo oni celebris la malnovajn ĵurojn, kiu estis ĝis 1526 la formala kunigilo de la 13 ŝtatoj. Post la reformacio tiu ceremonio pro malsameco religio forfalis. Pro tiu-ĉi jura situacio jam por la ŝtatjuristoj de la 16-a jarcento la demando ĉu la Svisa Ĵurkomunumo estas ŝtato, federacio, inerŝtata unuiĝo aŭ simpla malstrikta militalianco estis disputita.
Je nivelo de la Svisa Ĵurkomunumo la ununura formale ekzistanta institucio estis la Svisa Dieto. Ĝia ĉefa tasko estis la administrado de la komunaj regnejoj, kaj la negocado de soldkontraktoj kun aliaj ŝtatoj. Bazon por tiuj taskoj formis post la militoj de Kappelen la landpackontraktoj, en kiuj estis regulita povodivido inter la protestantaj kaj la katolikaj kantonoj. Provoj evoluigi la ĵurkomunumon al federacia ŝtato en la 17-a kaj 18-a jarcento fiaskis. Nur per la franca invado en la jaro 1798 kun la Helveta Respubliko unuan fojon en la historio estiĝis tutsvisa ŝtato.
Skokovy
Skokovy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Žďár, troviĝanta proksime 2,5 km sudoriente de Žďár, en distrikto Mladá Boleslav en Mezbohemia regiono. La regiono estas nomata Bohemia Paradizo. Ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo proponas trankvilan medion kaj kvanton da promeno-liniojn, eĉ por biciklantoj. Tra la vilaĝo trafluas rivero Přední Žehrovka. Vivas ĉi tie.
Skokovy situas en katastra teritorio Žehrov kun areo 5,82 km².
Pensiono ESPERO
En la vilaĝo troviĝas pensiono ESPERO. Unu semajnon dum aprilo kaj unu semajnfinon septembre la pensiono ŝanĝiĝas je „Ĉeĥa Greziljono“ kaj ĝi iĝas provizora restadejo por esperantistoj, kiuj tie ĉi aranĝas regulajn lingvo-seminariojn kun riĉa programo: antaŭtagmeze instruado de la internacia lingvo, debataj societoj, posttagmeze promenoj kaj ekskurso, vespere amuzo, prelegoj.
Famaj loĝantoj
Doktoro Josef Hradil estis fama persono en Esperantujo. Li kontribuis en Medicinan gazeton kaj kompilis Esperantan-ĉeĥan medicinan terminaron.
Balenŝipo
Balenŝipo estas ĝenro de ŝipo, specife ekipita por balenkaptado, kaj preparado de la kaptitaj balenoj. La unuaj ŝipoj ekskluzive dediĉitaj al la serĉado kaj kapto de balenoj aperis en la 16-a jarcento.
Malnovtempe, balenkaptistoj transportis la kaptitajn balenojn al surtera balenstacio aŭ manufakturo. Poste, danke al teknologia progreso, ili ekis alporti balenojn rekte al manufakturŝipoj meze de la oceanoj.
Benken
Benken estas geografia nomo de diversaj lokoj:
Cornu
Cornu [kornu] (hungare: Kornujalja) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Crăciunelu de Jos.
Puĉo de 2020 en Malio
En Malio, puĉo de la militistaro la 19-an de aŭgusto 2020 eksigis la prezidanton Ibrahim Boubacar Keïta. Ĉefa motoro de la puĉo estis la Nacia Komitato por la Savo de la Popolo, kies prezidanto estas Assimi Goita, kolonelo de la Armitaj Fortoj de Malio. Ĉi tiu estas la dua puĉo de la lando en malpli ol 10 jaroj, post la puĉo de 2012.
La 25-an de septembro, konstitucia potenco estis restarigita kun la nomumo de Ba N'Daou kiel prezidanto de la Respubliko Malio. Assimi Goita, estro de la Komitato estis nomumita Vicprezidanto de la Respubliko. La milita estraro restos aktiva ĝis la venontaj prezidantaj elektoj en 2022.
Historio
En la nokto de la 18-a de aŭgusto, post la aresto de prezidanto Ibrahim Boubacar Keïta kaj ĉefministro Boubou Cisse, la militistaro anoncis okazigon de novaj prezidentaj kaj leĝdonaj elektoj en racia periodo, same kiel civila politika transiro. En la sama parolado, estis anoncita la kreo de la Nacia Komitato por la Savo de la Popolo kaj ili ordonis fermi landlimojn kaj elirmalpermeson inter la 21-a horo. kaj 5 a.m. La estraro decidis remalfermi la limojn la 21-an de aŭgusto.
Internaciaj reagoj
La Afrika Unio ignoris la registaron establitan de la puĉistoj kaj suspendis la landon de la organizo ĝis la restarigo de konstitucia ordo. Same la reprezentantoj de pluraj landoj kondamnis la puĉon, kaj ankaŭ reprezentantoj de Eŭropa Unio kaj Unuiĝintaj Nacioj. La prezidanto de Francio, lando, kiu okupiĝis pri batalado kontraŭ islamisma ribelo en sia iama kolonio ekde 2013, petis redoni potencon al civiluloj kaj liberigi arestitajn estrojn. La registaro de Usono detranĉis militan helpon al Malio la 21-an de aŭgusto. La Sekureca Konsilio de la Unuiĝintaj Nacioj unuanime aprobis rezolucion kondamnantan la puĉon kaj alvokantan la soldatojn reveni al ilia kazerno kaj liberigi ĉiujn arestitojn senprokraste. Amnestio Internacia ankaŭ petis la liberigon de la arestitoj.
La 25-an de aŭgusto, la Internacia Organizaĵo de la Franclingvio malakceptis membrecon de Malio kaj alvokis la tujan liberigon de Keïta.
La Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj (ECOWAS) trudis sankciojn al Malio kaj alvokis najbarajn ŝtatojn fermi siajn terajn kaj aerajn limojn. La 7-an de septembro en pintkunveno en Niameo, Niĝerio, la Ekonomia Komunumo de Okcidentafrikaj Ŝtatoj donis al la maliaj armeaj regantoj templimon ĝis la 15-a de septembro por nomumi novan civilan prezidanton kaj ĉefministron.
En Vikinovaĵoj
En vikinovaĵoj: Militistoj eksigis prezidanton de Malio.
Tempospecio
La rilata termino paleospecio (aŭ latine palaeospecies) indikas formortintan specion nur identigitajn el fosilia materialo. Tiu identigo rilatas sur distingaj similecoj inter la plej fruaj fosiliaj specimenoj kaj kelkaj proponitaj descendantoj (posteuloj), kvankam la preciza rilato al la malfrua specio estas ne ĉiam difinita. Pli precize la gamo de variado ene de la fruaj fosiliaj specimenoj ne superas la observatan gamon kiu ekzistas en la lasta specio.
Paleospecio identigas formortintan subspecion kiu evoluas en la nune ekzista formo. Tiu konekto kun relative ĵusaj variadoj, kutime el la fina Pleistoceno, ofte rilatas al aldonal informo disponebla per subfosilia materialo. Plej el la nunaj specioj ŝanĝis laŭ grando adaptante al klimataj ŝanĝoj dum la lasta glaciepoko (vidu artikolon Regulo de Bergmann).
28376 Atifjaved
28376 Atifjaved estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Atif Javed, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Fairfax High School de Fairfax (Virginio Usono).
Libia kuirarto
La libia kuirarto multe rilatas al la tradicioj de mediteranea, nordafrika kaj berbera kuirartoj. Unu el la plej popularaj libiaj pladoj estas Bazino, sengista pano preparita kun hordeo, akvo kaj salo. Bazino estas preparita bolante hordeoflavon en akvo kaj poste batante ĝin por krei paston uzante magrafon, kiu estas unika bastono desegnita por ĉi tiu celo. La konsumado de porkaĵoj estas malpermesita, laŭ Ŝario, la religiaj leĝoj de Islamo. Tripolo estas la ĉefurbo de Libio, kaj la kuirarto estas aparte influita de itala kuirarto. Pastaĵoj estas oftaj, kaj multaj marmanĝaj pladoj disponeblas. Sud-libia kuirarto estas pli tradicie araba kaj berbera. Oftaj fruktoj kaj legomoj inkludas figojn, daktilojn, oranĝojn, abrikotojn kaj olivojn.
Sădinca
En 2008 en Sădinca estis konstruita monaĥeja preĝejo; unu ĝian muron ornamas ok-strofa poemo de la rumana poeto Traian Dorz: "Un lung tren ne pare viața" (Longa trajno ŝajnas al ni la vivo).
Geh aus, mein Herz, und suche Freud
Geh aus, mein Herz, und suche Freud estas eklezia somerkanto de Paul Gerhardt (1607–1676). Unuafoje la poemo publikiĝis en 1653 per la kvina eldono de la kantaro Praxis Pietatis Melica de Johann Crüger.
Zelandoponto
La Zelandoponto (Zeelandbrug) estas trafika ponto trans la Orienta Skeldo (Oosterschelde) en la provinco Zelando Nederlando kun totala longo de 5022 metroj kaj konsistas el 54 pilieroj, 48 spanoj de 95 metroj, 2 spanoj de 72,5 metroj kaj movebla ponto kun larĝo de 40 metroj.
Noémi Lujza Fried
Noémi Lujza FRIED [frid] rumania hungara poetino. Ŝi naskiĝis en Sălard la 12-an de majo 1974.
Zelandoponto
Ĝi ligas Noord-Beveland kun Schouwen-Duiveland, kaj do zorgas por pli mallonga ligo inter la urboj Vlissingen, Middelburg, Goes je la suda flanko, kaj Zierikzee, Bruinisse kaj Roterdamo je la norda flanko.
Noémi Lujza Fried
Kariero
Noémi Lujza Fried estis redaktoro de porinfana revuo Szemfüles. Nuntempe ŝi estas kunlaboranto de gazeto Reggeli Újság. Ŝi publikigis en antologioj Fekete madonnák kaj Váradykon.
Ceratopoj
La ceratopoj (malnovagreka: "korno-vizaĝuloj") estas grupo de herbomanĝantaj, bekaj dinosaŭroj kiu prosperis en Nordameriko kaj Azio dum la kretaceo, kvankam praformoj vivis jam pli frue, en la ĵurasio. Fruaj membroj de la familio kiel psitakosaŭro (Psittacosaurus) estis dupiedaj. Postaj membroj, inkluzive tiajn ceratopedoj kiel centrosaŭro (Centrosaurus) kaj triceratopo (Triceratops), iĝis tre grandaj kaj evoluigis vizaĝajn kornojn kaj kolokrispojn. Dum la krispoj eble estis formo de kiraso por protekti la vundeblan kolon de rabobesta atako de malantaŭe, ili verŝajne estis tro fragilaj por efika defendado kaj eble uziĝis por seksaloga elmontrado aŭ termoreguligo.
El ĉiuj ceratopoj tutcerte la plej konata de la ĝenerala publiko estas triceratopo (Triceratops). Tradicie la nomoj de membroj de la ceratopa genro finiĝas per "-ceratopo", kvankam ne ĉiam estas tiel. Unu el la unuaj nomitaj genroj estis ceratopo (Ceratops) mem, kiu donis sian nomon al la grupo, kvankam ĝi estas hodiaŭ konsiderata nomen dubium ĉar la ceratopo havas neniun difinan trajton ne trovebla ankaŭ ĉe aliaj ceratopoj.
Klasado
Sekvas listo de la ceratopaj genroj laŭ klasiĝo kaj loko:
INFRAORDO CERATOPOJ
Ankaŭ estas kelkaj fragmentaj aziaj formoj kiuj eble estas validaj: Asiaceratopo Asiaceratops, Kulceratopo Kulceratops, Mikroceratopo Microceratops, kaj Turanoceratopo Turanoceratops. Ankaŭ menciindas Serendipaceratopo Serendipaceratops, grava pro ĝia troviĝo en Aŭstralio, kaj Notoceratopo Notoceratops; restaĵoj (nun mankantaj) de Argentino.
Xu kaj Makovicky
Xu Xing de la ĉina Instituto de Vertebrula Paleontologio kaj Paleoantropologio (IVPP) en Pekino, kune kun Peter Makovicky, iam de la Amerika Muzeo de Naturhistorio (AMNH) en Novjorko, kaj aliaj, eldonis kladistan analizon en la priskribo de Liaŭceratopo aperinta en 2002. Ĉi tiu analizo tre similas al unu eldonita de Makovicky en 2001. Makovicky, kiu nuntempe laboras ĉe la Muzeo Field de Naturhistorio en Ĉikago, ankaŭ enmetis ĉi tiun analizon en sia doktoriĝa disertacio de 2002. Xu kaj aliaj kolegoj aldonis Jinlongon al ĉi tiu analizo en 2006.
Zelandoponto
La konstruo de la Zelandoponto okazis de 1963 ĝis 1965. Reĝino Juliana oficiale inaŭguris la ponton je la 15-a de decembro 1965. Tiam oni devis pagi vojimposton por la uzo de la ponto. Oni abolis la vojimposton en 1993. Kiam la ponto estis inaŭgurita ĝi estis la plej longa ponto de Eŭropo, kaj estas post la inaŭguro de la Ponto Vasco da Gama (1998) ĉe Lisbono kaj la Sundoponto (2000) inter Danio kaj Svedio, la tria plej longa.
Por la trafiko estas du koridoroj kaj streta pado por biciklantoj. Ne estas rifuĝa koridoro, kaj ne estas flankenirebleco dum paneo. Ekde 2005 estas trajektkontrolilo sur la ponto kiu mezuras la rapidecon de veturiloj dum la tuta distanco de la ponto. Tamen pro akcidento je merkredo la 25-a de majo 2005 la trajektkontrolilo difektiĝis. Ĉar oni ne povis ripari la damaĝon en la enŝranka konektotabulo, la trajektkontrolilo en 2006 estis anstaŭita per nova kontrolilo kiu nun estas tute funkcipreta.
Anglaj-nederlandaj militoj
Okazis pluraj militoj inter Anglio kaj Nederlando dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj :
Lóránt Dezső
Lóránt DEZsŐ [deĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dezső Lóránt estis hungara astronomo, profesoro, fizikisto.
Lóránt Dezső naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Debrecen.
Biografio
Lóránt Dezső akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1938, poste helpe de stipendio li lernis jaron en observatorio kaj universitato en Zuriko. Inter 1940 kaj 1948 li estis observatoriestro en Kluĵo, krome li instruis en Universitato Bolyai de Kluĵo. Ekde 1948 li laboris en observatorio de Budapeŝto, kie li okupiĝis pri fizika funkciado de Suno. Inter 1957 kaj 1982 li estis gvidanto de la observatorio en Debrecen, poste li pensiuliĝis, tamen li laboris plu samloke kiel konsilisto ĝismorte. Ekde 1976 li transprenis redaktadon de Greenwicha katalogo pri Suno-agoj.
Eddie Miller
Eddie Miller komencis en 1927 labori kiel muzikisto en Nov-Orleano. Liaj unuaj surdiskigoj originas en 1930. Li laboris ekde 1930 en la bandego de Ben Pollack kaj poste kiel soloisto ĝis la malfondado de la bando je 1942 en tiu de Bob Crosby, kiu transprenis la bandon de Pollack en 1934. En la bando de Crosby Miller aperis en 1941 ankaŭ kiel kantisto de la blus-peco „I Was Only a Dream“ (de Kokomo Arnold).
Miller ankaŭ estis ekde 1935 membro de la „Bobcats“ de Bob Crosby. post la tempo ĉe Crosby li havis mallong-tempe propran bandon (kun kantisto Ray Eberle), antaŭ ol li estis rekrutigita al la armeo; de tie li baldaŭ estis eksigita pro malsano. Li ekloĝis en Los-Anĝeleso, kie li laboris kiel studiomuzikisto ĉe 20th Century Fox. En 1940 li apartenis al la Metronome All-Stars kun Harry James, Jack Teagarden, Benny Carter, Charlie Christian kaj Gene Krupa. Ĉe Capitol Records li kunlaboris en 1944 je kunsidoj de la Capitol Jazzmen kun Shorty Sherock, Barney Bigard, Pete Johnson kun kantistino Peggy Lee. Krome li ĉiam denove laboris kun propraj ensembloj; meze de la 1940-aj jaroj en liaj bandoj ludis i. a. Harry Babasin, Pete Daily, Nappy Lamare, Artie Shapiro kaj Nick Fatool. En 1947 li muzikis en la akompanbando de la ritmenblusa kantisto Jeese Price. Ekde la 1950-aj ĝis en la 1980-aj jaroj li prezentis en reunuiĝoj de la bando de Crosby kaj laboris ekde 1967 ĝis 1976 kun Pete Fountain en Nov-Orleano. Miller aktivis ĝis en la 1980-aj jaroj; En 1987 li sonregistris kun Nick Fatool.
Miller ankaŭ komponis, i.a. la ĵazan normkanton „Slow Mood“ (laŭ aranĝaĵo de Johnny Mercer konata kiel „Lazy Mood“).