cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova Odessa
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la samnoma mikroregiono Campinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Natura selektado
Heredebla variado, diferenca reproduktado
La noktopapilio Biston betularia ekzistas en kaj hela kaj malhela koloroj en Britio, sed dum la industria revolucio, multaj el la arboj, sur kiuj la bistonoj ripozis, nigriĝis pro fulgo, donante al la malhela formo avantaĝon, kaŝante ĝin kontraŭ predantoj. Tio ĉi donis al malhelaj bistonoj pli bonan ŝancon supervivi produkti malhelajn idojn kaj en nur kvindek jaroj ek de la kapto de la unua malhela bistono, preskaŭ ĉiuj bistonoj en industria Manchester estis malhelaj. La ekvilibro inversiĝis pro la efiko de la nova leĝo en 1956 pri pura aero, kaj la malhelaj iĝis maloftaj denove, montrante la influon de natura selektado sur la evoluo de la bistono. Studo en 2016, uzanta bildanalizon kaj birdajn vidmodelojn, montris ke palaj individuoj pli proksime kongruas kun likenaj fonoj ol malhelaj formoj kaj por la unua tempo kvantigas la kamuflaĵon de noktopapiloj al preda risko.
Hargicourt - Pierrepont (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Ormoy-Villers - Boves (232000).
Natura selektado
Taŭgeco
La koncepto de biologia taŭgeco estas centra al natura selekto. Ĝenerale, individuo kiu estas pli "taŭga" havas pli bonan latenton por supervivo, kiel en la ofte citata esprimo "supervivo de la plej taŭgaj". Moderna evolucia teorio difinas taŭgecon ne laŭ kiom longe organismo vivas, sed laŭ kiom sukcesa ĝi estas pri reproduktado. Se organismo vivas duone kiel longe kiel aliaj samspeciaj, sed havas dufoje pli da idoj supervivantaj al plenaĝo, ties genoj fariĝas pli oftaj en la plenkreska populacio de la sekvanta generacio. Kvankam natura selektado agas ĉe individuoj, la efikoj de hazardo signifas, ke taŭgeco estas difinebla nur pri la averaĝo por la individuoj ene de la populacio. La taŭgeco de specifa genotipo rilatas al la meza efiko ĉe ĉiuj individuoj kun tiu genotipo. Necesas distingi inter la koncepto de "supervivo de la plej taŭga" kaj "plibonigo de taŭgeco". "Supervivo de la plej taŭga" ne donas "plibonigon de taŭgeco", ĝi nur prezentas la forigon de la malpli taŭgaj variaĵoj el la populacio. Matematikan ekzemplon de "supervivo de la plej taŭgaj" donis Haldane en sia referaĵo "La Kosto de Natura Selekto". Haldane nomis ĉi tiun procezon "anstataŭigo"; pli ofte en biologio, oni nomas ĝin "fiksiĝo". Tion ĉi priskribas la diferenca supervivo kaj reproduktado de individuoj pro diferencoj pri fenotipo. Aliflanke, "plibonigo de taŭgeco" ne dependas de la diferenca supervivo kaj reproduktado de individuoj pro diferencoj de fenotipo, sed ĝi dependas de la absoluta supervivo de la specifa variaĵo. La probableco ke utila mutacio okazas ĉe iu membro de populacio dependas de la nombro da reproduktadoj de tiu variaĵo. La matematikon de "plibonigo de taŭgeco priskribis Kleinman. Empirian ekzemplon de "plibonigo en taŭgeco" donis la MEGA-plataĵa eksperimento de Kishony. (MEGA signifas Mikroba Evolua kaj Kreska Areno). En ĉi tiu eksperimento, "plibonigo de taŭgeco" dependas de la nombro de reproduktoj de la specifa variaĵo por kiuj nova variaĵo aperas, kiu kapablas kreski en la sekva regiono de pli alta droga koncentriĝo. Fiksiĝo aŭ anstataŭigo ne necesas por ĉi tiu "plibonigo de taŭgeco". Aliflanke, "plibonigo de taŭgeco" povas okazi en medio kie "supervivo de la plej taŭgaj" ankaŭ okazas. La klasika, longdaŭra eksperimento pri E. coli de Richard Lenski estas ekzemplo de adaptiĝo en konkurenca medio, ("plibonigo de taŭgeco" dum "supervivo de la plej taŭgaj"). La probableco, ke utila mutacio okazos ĉe iu ano de la gento donos plibonan taŭgecon, estas malrapidigita de la konkurso. La variaĵo, kiu estas kandidato por utila mutacio en ĉi tiu medio kun limhava kapacito, devas unue supere konkurenci la "malpli taŭgajn" variaĵojn por amasigi la bezonatan nombron da reproduktoj, por ke okazu akceptebla probableco de tiu utila mutacio.
Konkursado
En biologio, konkurso estas interagado inter organismoj en kiuj la taŭgeco de ĉiu estas malaltigita de la ĉeesto de aliaj. Tio ĉi povas esti ĉar ambaŭ dependas de limhava provizo de rimedo kiel manĝaĵo, akvo aŭ teritorio. Konkursado povas esti ene de aŭ inter specioj kaj povas esti rekta aŭ nerekta. Specio malpli taŭga por konkurenci devus teorie aŭ adaptiĝi aŭ elmorti, pro tio ke konkursado ludas potencan rolon en natura selektado, sed laŭ la teorio "spaco por vagi" ĝi povas esti malpli grava ol vastigo inter pli grandaj kladoj.
Konkurson modeligas r/K elekta teorio, kiu estas bazita sur laboro de Robert MacArthur kaj E. O. Wilson pri insula biogeografio. En ĉi tiu teorio, selektemaj premoj stiras evoluon en unu el du stereotipaj direktoj: r- aŭ K-selekto. Ĉi tiuj terminoj, r kaj K, estas ilustreblaj per loĝistika modelo de populacia dinamiko:
kie r estas la kreskiga indico de la populacio (N) kaj K estas la portkapablo de ties loka medio. Tipe, r-selektita specio ekspluatas vakajn niĉojn kaj produktas multajn idojn, ĉiu kun relative malalta probableco supervivi al plenaĝo. Kontraste, K-selektita specio estas forta konkursanto en plenaj niĉoj kaj investas pli multe en malmulte da idoj, ĉiu kun relative alta probableco supervivi al plenaĝo.
Kontraŭantibiotika rezisto
Natura selektado estas observata agi en la estiĝo de kontraŭantibiotika rezisto en mikroorganismoj. Post la malkovro de penicilino en 1928, oni uzas antibiotikojn por batali kontraŭ bakteriaj malsanoj. La vasta uzado de antibiotikoj selektas por rezisto ĉe antibiotikoj en klinika uzado, tiel ke oni priskribas la bakterion Staphylococcus aureus (MRSA) kiel "superbioto", pro ĝia minaco al la sano kaj ĝi estas relative nevundebla de ekzistantaj medikamentoj. Strategioj por kontraŭi ĝin tipe inkludas la uzadon de aliaj, pli fortaj antibiotikoj; tamen novaj variaĵoj de MRSA lastatempe estiĝis, kiuj rezistas eĉ al tiuj drogoj. Tio estas evolua armadkonkuro, en kiu bakterioj evoluas al variaĵoj malpli vundeblaj al antibiotikoj, dum esploristoj strebas evoluigi novajn antibiotikojn kiuj povas mortigi ilin.
Pesticidoj
Simila situacio ekzistas ĉe pesticida rezisto ĉe plantoj kaj insektoj. Ne nur homoj kaŭzas armadkonkurojn; konata dokumentita ekzemplo estas la disvastiĝo de geno en la papilio Hypolimnas bolina, subpremante la kapablon de Wolbachia-bakterioj mortigi malinajn papiliojn. La Wolbachia-bakterioj estas parazitoj sur la insuloj de Samoo, kie la geno disvastiĝis dum periodo de dek generacioj (nur kvin jaroj).
La pandemio de la viruso SARS-CoV-2
La pandemio komencis en decembro 2019. La mondo ek de 2020 havas la okazon observi la evoluon per natura selektado de la viruso SARS-CoV-2 en preskaŭ reala tempo. Ĉi tiu pandemio estas la unua por kiu tio eblas. Sciencistoj akumulas la plej grandan nombron da DNA-analizoj de tiu viruso ol iu alia, kaj la datumoj estas libere haveblaj ĉe la platformo GISAID. Pli ol du milionoj da analizoj jam ekzistis ĝis decembro 2021. Ĉi tiu rimedo informas decidojn pri publika sano. Oni studas la rezultojn por trovi mutaciojn kiuj influas venenecon, patogenezon, la gamon de la gastiganto, imuneskapon kaj la efikeco de diagnozado kaj terapioj.
Oni trovis ke la delta-variaĵo (B.1.617.2) rilatas al mutacioj L452R, T478K kaj P681R ĉe la spikproteinoj de la viruso. Oni supozis, ke tiuj mutacioj igas la viruson pli venena. Jensen k.a. kuracis ses pacientojn per la drogo bamlanivimab. Unue ilia virusa ŝargo malpliiĝis, sed tiam la virusa reproduktado en kvin pacientoj pliiĝis por unu-du semajnoj. En la viruso en tiuj kvin pacientoj oni detektis anstataŭigon E484K, kiu ne ĉeestis antaŭ la kuraco. Estas sciate ke E484K donas al la viruso imuneskapon.
Biomimetiko
Ekzemploj en la naturo inspiras solvi diversjan teknologiajn problemojn, ĉerpante el la plej longa eksperimento en la historio - natura selektado. La naturo jam alfrontis plejmultajn defiojn kiujn homoj trovas en la fasonado de novaj materialoj. Tio estas la kampo biomimetiko. Plejmultaj flugpovaj insektoj havas flugilojn kiuj mallogas akvon. Se akvo adherus al la flugiloj, tiam la insekto ne povus flugi pro la pezo de la akvo. Skana elektrona mikroskopo malkaŝas heksagonajn nanokolonojn, kun interspacoj, kiuj igas akvogutojn resalti kelkfoje antaŭ ol forgliti. Se bakterioj ne forviŝiĝas, la nanokolonoj penetras ilin kaj mortigas ilin ene de kvin minutoj. Eser Akinoglu k.a. laboras por ekspluati tiun kapablon por krei kirurgiajn enplantaĵojn kiuj preventas bakteriojn.
Yens
Yens estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1152 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,51 km², de kiuj 36,4% estas kovritaj de arbaro, 55,8% servas por agrikulturo kaj 7,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Yens limas en nordo al Apples, en oriento al Bussy-Chardonney, en sudoriento al Denens, en sudsudoriento al Villars-sous-Yens, en sudo al Lavigny, en okcidento al Saint-Livres, en nordokcidento al Bière, kaj en nordnorokcidento al Ballens.
Trafiko
Tra Yens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124, la tiel nomita Route de l'Etraz de Cossonay al Nyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 4 kilometrojn sude de la komunumo apud Aubonne. Pere de la mallarĝspura trama fervojo de Morges tra Apples al Bière la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Yens datiĝas el la jaro 1005 kiel Idens. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj du tomboj el la neolitiko, ŝpuroj de prahistorio rifuĝejo kun palisadoj, kaj restaĵoj de romiaj bienoj. Dum mezepoko Yens apartenis al la Senjorujo Vufflens-le-Château kaj ek de 1296 al la Senjorujo Aubonne. Sub la berna regado ek de 1536 la komunumo daŭre apartenis al la Senjorujo Aubonne, kiu ek de 1701 estis berna voktejo kaj post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto, kiu en 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la grandigita Distrikto Morges.
Zabikhillo Urinboev
Zabikhillo Urinboev (n. ) estas uzbekia futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
La Haie-Fouassière (stacidomo)
La Haie-Fouassière estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en La Haie-Fouassière, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Hopfgarten im Brixental
Hopfgarten im Brixental estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Kitzbühel, ties orienta parto. Fine de en la komunumo vivis.
La Haie-Fouassière (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Distrikto Olpe
La distrikto Olpe situas en la sudo de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Olpe. Geografie la distrikto estas parto de la regiono Sauerland [prononco Zaŭalant]. Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Mark (germane Märkischer Kreis) norde, Hochsauerland nordoriente, Siegen-Wittgenstein sudoriente, Altenkirchen sudokcidente kaj Oberberg (germane Oberbergischer Kreis) okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 7 komunumoj, el kiuj 4 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de.
Esperanto en la distrikto
En la komunumo Finnentrop dum la jarfino 1990/1991 okazis la Internacia Seminario de GEJ. Iom pli ol 250 junaj esperantistoj tiam konatiĝis kun la distrikto, kaj la regiona televido raportis pri la evento.
2153 Akiyama
2153 Akiyama estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge (tiam konata sub la nomo de Agassiz Station) en Harvard (Masaĉuseco).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan astronomon Kaoru Akiyama.
Anajurto (Simferopola distrikto)
Anajurto estas vilaĝo en la Trudova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Anajurto aperis en la 1990aj jaroj kiel la loko de amasa loĝado de krime-tataroj, revenintaj en Krimeon post la deporto de la jaro 1944, kaj ricevis la statuson de vilaĝo la 29an de septembro 2008. En la jaro 2008 en la vilaĝo loĝis 112 homoj.
La loĝloketo situas tre proksime al Simferopolo (fakte ĝi estas ĝia nord-orienta antaŭurbo) ĉirkaŭ kilometron for de la aŭtoŝoseo Simferopolo-Teodozio. Forme kaj aspekte ĝi tre similas ordinaran somerdoman terenon. Oriente ĝi najbaras alian novan «nacian» vilaĝeton Ajkavano.
La nomo de la loĝloketo havas krime-tataran devenon kaj signifas laŭvorte patrujo.
Hargicourt (Somme)
Hargicourt estas malaperinta franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝi nun formas parton de.
Esplorado de la Pacifiko
Polinezianoj atingis preskaŭ ĉiujn insulojn de Pacifiko proksimume ĉe la 1200-aj jaroj, sekve de elazia navigado en Sudorienta Azio kaj Okcidenta Pacifiko. La rekta kontakto de eŭropaj ŝipoj kun la Pacifiko ekis en 1512, fare de portugaloj, tra Sudorienta Azio, ĉe ties okcidentaj bordoj, sekve de la hispana malkovro de Pacifiko el amerika marbordo.
Getelo
Getelo estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Uelsen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Aliflanke de la limo sude najbaras la municipo Tubbergen en la provinco Overiselo.
Esplorado de la Pacifiko
En 1521 Magelano trapasis la Pacifikon per hispana ekspedicio kiu estis la unua eŭropa kiu faris tion kaj, post la morto de Magelano, ankaŭ la unua kiu ĉirkaŭnavigadis la tutan Teron. Ekde 1565 (veturado de Andrés de Urdaneta) kaj dum la venontaj 250 jaroj eŭropanoj esploris diversajn partojn de la Oceano, sed la nura signifa komerca trafiko estis laŭ marbordoj kaj tiu fare de hispanoj pare de la Manilaj galionoj kiuj trapasis el Meksiko al Filipinoj kaj inverse ĝis 1815.
Aliaj ekspedicioj el Meksiko kaj Peruo malkovris variajn insularojn en la Norda kaj Suda Pacifikoj. En la 17a kaj 18a jarcentoj, aliaj eŭropaj potencoj sendis ekspediciojn al la Pacifiko, nome Nederlando, Anglio, Francio kaj Rusio. La moderna periodo komenciĝis kun kapitano James Cook (1768-80).
Eklezia kanto
Eklezia kanto estas kanto kun kristanreligia teksto.
Kiel paroĥa kanto la eklezia kanto estas en la plej multaj kristanaj konfesioj konstanta ero de la diservo. Komuna kantado estas en multaj liturgioj la respondo de la paroĥo pri prediko aŭ preĝo, estas mem preĝo aŭ danko, zorgas pri la komuneco, sed precipe por internigo de la kredo-enhavo.
Origine integra ero de liturgio, la eklezia kanto evoluis el himno- kaj psalmokantado trans la strofa paroĥokanto ĥoralo kaj la kanto por privata meditado ĝis la kantoj baziĝantaj sur nuntempaj kantformoj (nova eklezia kanto). Ĝis Lutero la eklezia kanto estis tamen nur limigite uzata kaj havis krome neniun liturgian funkcion.
Ekde la reformacio-epoko la kantoj uzataj en diservo pli kaj pli adaptiĝis al la paso de la liturgio. EL la popolkanto de la katolika meso ekde la 18-a jarcento evoluis la meskanto. La plej famaj ekzemploj por kompletaj kantocikloj velon 8–10 meskantoj estas la germanaj mesoj de Schubert kaj de Michael Haydn.
La instruo de la eklezia kanto nomiĝas himnologio.
Difino
Eklezia kanto estas kanto, kies teksto havas kristanisman, religian enhavon. Eklezia kanto plivastasence estas kanto, kiun kristana paroĥo regule kantas en la diservo. Pli malvastasence oni nomas eklezia kanto nur unuvoĉajn, strofajn kantojn en nacia lingvo (ne ekz. la gregoria ĉanto). Tiu ĉi difino tamen povas konduki al rezultoj, kiuj ŝajnas artefaritaj:
Ekzistas nepre ekleziaj kantoj, kiuj (komence) ne estas paroĥaj kantoj, ekzemple ĉar ili estas uzataj nur por privataj meditadoj, en ekleziaj teatraĵoj, dum procesioj, dum eksterekleziaj koncertoj aŭ simile.
Individuakaze la dislimigo inter ekleziaj kaj paroĥaj kantoj tamen estas malfacila, ĉar
La uzado de la termino „eklezia kanto“ ne estas kutima por religia resp. kulta muziko de ne-kristanismaj religioj.
Eŭropa kontinento
Jam ekde la komenco kristanaj paroĥoj kantis. Kiel fontoj de la kristana muziko validas la juda tradicio de la psalmkantado kaj la muziko de la helenisma malfrua antivo. En la unuaj jarcentoj evoluis multnombro da kristanaj ritoj kun respektive apartaj kantotradicioj. La unuecigo sub Gregorio la 1-a (papo ekde 590 ĝis 604) venkigis la romian riton kaj la tiel nomatan gregorian ĉanton en la katolika (okcidenta) eklezio. Dum kiam la diserva kantado oficiale estis rezervita al ĥoro (ĥoralĥoro) kaj ekleziuloj, en la malfrua mezepoko evoluis unuaj ekleziaj kantoj en naciaj lingvoj, kiujn oni kantis ekzemple dum ekleziaj teatraĵoj kaj procesio.
Ankaŭ la pietismo kaŭzis lavangon da ekleziaj kantoj por la hejma diservo. La plej grava pietisma kantaro, la Kantaro de Freylinghausen aperinta en 1704, ampleksis en du volumoj proksimume 1500 kantojn. Nikolaus Ludwig von Zinzendorf, fondinto de la unuiĝo de fratoj, versis entute 2000 ekleziajn kantoj. Per klerismo kaj klasikismo la arta intereso por la eklezia kanto draste reduktiĝis. La nombro de la kutimaj melodio kontinue sinkis, melodioj estis glatigataj kaj precipe simpligitaj ritme. Novaj tekstoj plejofte havis klerigan karakteron kaj estis lingve ne postulemaj. Nur en la romantismo ekestis riparaj tendencoj. Novaj ekleziaj kantoj ekestis tamen pli ofte kiel ĥorpecoj, malpli por la paroĥa kantado. Ekzistaj ekleziaj kantoj estis tradukitaj kaj tutmonde disvastigataj. Tiel je la ŝanĝiĝo al la 20-a jarcento misiismaj-batalemaj kantoj el la usona rekonvertomovado eniris kelkajn kantarojn en Eŭropo.
En la 1920-aj jaroj komencis eklezimuzikisma novigomovado. Malnovaj kantoj denove estis enigataj en la kantarojn, melodiojn rekondukataj en siajn originalajn versiojn, krome ekestis je reekpreno de pli malnovaj muzikaj stilelementoj novaj paroĥaj kantoj. Ekde la 1960-aj jaroj disvastiĝis pli kaj pli ekleziaj kantoj laŭ stiloj de la popularmuziko (Nova Eklezia Kanto). Ankaŭ kantoj el ekstereŭropaj muzikaj tradicioj, ekzemple nigrula preĝokanto, kantoj el la nigrula gospelo aŭ el la ekstereŭropa popolmuziko, eniris – plejofte, sed ne ĉiam – aktualajn kantarojn.
Angla kulturspaco
Por la privata uzo poetoj kiel John Milton (1608–1674), Samuel Crossman (1624–1683) kaj John Bunyan (1628–1688) kreis en la 17-a jarcento ekleziajn kantojn sen psalmmodelo. Post la permeso ne-psalmoligitaj tekstoj en diservo fare de la eklezio de Anglujo okazis florepoko de anglalingva eklezikanta poezio, kies elstara reprezentanto estis Isaac Watts (1674–1748).
Multaj ekleziaj kantoj ekestis sekve de la angla rekonverta movado en la 1730-aj jaroj. Kantoj de Charles Wesley (1707–1788), John Newton (1725–1807) kaj William Cowper (1731–1800) rapide disvastiĝis en la metodismo kaj en la protestantaj eklezioj. Ankaŭ germanaj ekleziaj kantoj eniris je anglalingva traduko en la anglajn kantarojn.
Usono
En la britaj kolonioj en norda Ameriko estis disvastiĝintaj kiel ekleziaj kantoj komence la psalmkantaĵoj de la puritanismaj kaj protestantaj enmingrintoj. Instigate per vojaĝantaj kantmajstroj, kiuj instruis en lokaj semajnfinaj kursoj la bazaĵojn de la diserva kantado laŭ notoj, en la 18-a jarcento ekestis per la Unua Nov-Angla Skolo origine blankule amerika kvarvoĉa nurvoĉa paroĥkanta kulturo.
Surlokaj kantlernejoj en la 19-a jarcento kaŭzis la disvastiĝon de eklezia kvarvoĉa nurvoĉa muziko, kies notokapoj estis presitaj en malsamaj formoj, depende de la respektiva ŝtupo de la gamo. Kontraŭmovado al tiu formnota muziko estis la movado Pli Bona Muziko de Lowell Mason (1792–1872), kiu prosperigis unuvoĉan orgenakompanatan paroĥokanton kaj muzike orientiĝis je la eŭropaj normoj.
Sekve de la usonaj rekonvertigo-movadoj, aparte de la dua, ekde la mezo de la 19-a jarcento ekestis la dimanĉlerneja kanto kaj la usona evangelia kanto, forte stampita per la tiama usona popularmuziko kaj per la muziko de la usonaj latunbandoj. Per la nuligo de la sklaveco ekestis nova intereso por la religia muziko de la nigruloj. Nigrulaj preĝokantoj kaj gospelo tutmonde disvastiĝis. En la dua duono de la 20-a jarcento ekestis per Nuntempa Kristana Muziko kaj Glora kaj Adora Muziko pluaj tradicioj de popularmuzike formata eklezia kanto.
Eklezia kantaro
La plej multaj eklezioj havas apartan eklezian kantaron, pli malfrue ankaŭ kun apartaj eldonoj por unuopaj landoj aŭ regionoj. Multaj ekleziaj kantaroj enhavas kantoj el la tempospaco ekde la 4-a jarcento ĝis la nuntempo, kiuj respegulas la malsamajn muzikajn kaj piecajn stilojn de ĉiuj tiuj epokoj. Eklezia kantaro enhavas krom ekleziaj kantoj kutime ankaŭ preĝojn kaj en multaj eklezioj ankaŭ diservajn ordojn kaj liturgiojn por diservo aŭ preĝadoj. Pro tio oni ordinare nomas la ekleziajn kantarojn ankaŭ “preĝaroj“.
Priverkaĵoj de ekleziaj kantoj
Famaj komponistoj, kiuj uzis ekleziajn kantojn, estas Johann Sebastian Bach kaj Felix Mendelssohn Bartholdy.
Formikariedoj
La Formikariedoj (Formicariidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Ekzistas proksima parenceco al la Tamnofiledoj (Thamnophilidae).
La vivejoj situas en la tropikaj arbaroj en Mezameriko kaj Sudameriko
Suĥumo
Suĥumo (Аҟəа) estas urbo ĉe la Nigra Maro, ĉefurbo de Abĥazio. Sub la nomo Cĥum la loĝloko estis konata ekde 736, tamen en ĝia loko ankoraŭ en la 4-a jarcento a. K. estis greka kolonio Diaskuria (aparteninta al la Pontia reĝlando); pli poste ĝin anstataŭis romia urbo Sebastopolis.
En 1989 en Suĥumo loĝis 121.406 loĝantoj, krome ĉiun someron venadis multaj ripozantoj el aliaj lokoj de Sovetunio. Malfacilas taksi precizan nombron de nunaj soĥumanoj, sed certe ĝi malkreskis rezulte de la konflikto kaj rifuĝo de etnaj kartveloj. Malgraŭ la postkonflikta krizo, la urbo restas multkultura kaj multlingva: krom la abĥaza loĝantaro estas granda armena kaj rusa diasporoj, plu loĝas kartveloj (tamen plej multo de ili devis fuĝi dum la abĥaz-kartvela milito).
La urbon ŝatas viziti turistoj (speciale el la suda kaj centra Rusio).
Ĝi situas ĉe la koordinatoj.
Barnabás Tost
Barnabás Tost [barnabAŝ toŝt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tost Barnabás estis hungara pastro, kanoniko, preposto, prelato. Lia nobela antaŭnomo estis bányavölgyi.
Barnabás Tost naskiĝis la  1876 en Hungara reĝlando en Zboró (nuntempa Zborov (distrikto Bardejov) en Slovakio). Li mortis la 1951 en Hejce.
Biografio
Barnabás Tost frekventis mezlernejojn en Kassa kaj Budapeŝto, poste li lernis teologion en Kassa. En 1900 li pastriĝis, poste li estis pastro en Sátoraljaújhely. Liaj baldaŭaj pli signifaj postenoj aŭ titoloj estis: Dum la 1-a mondmilito li estis armea pastro. En 1918 li estis titulara preposto kaj kanoniko de Kassa. En la sekva jaro li komencis politikadi en la nova ŝtato Ĉeĥoslovakio. En 1928 li iĝis prelato, en 1936 li estis elektita partiestro kaj suburbestro. Post la 2-a mondmilito li estis deportita al restHungario. En 1950 li establis seminarion en Hejce.
Pikareska romano
La Pikareska romano (pli malprecize friponeta romano) estas literatura rakonta ĝenro en prozo de tipo pseŭdomembiografia tre tipa de la hispana literaturo, kvankam ĝi elpasis al la eŭropa literaturo. Ĝi naskiĝis en la jaroj de transiro inter la Renesanco kaj la Baroko dum la tiel nomata Hispana ora epoko.
Karakteroj
La pikareska romano naskiĝis kiel parodio de la tro idealismaj rakontoj de la Renesanco: epopeoj, kavaliraj libroj, kortezama novelo, paŝtista novelo... La forta kontrasto kun la socia realo generis, kiel ironian respondon, kontraŭnovelojn de kontraŭheroa karaktero ĉefrolulitaj de kontraŭkavaliroj kiuj amis kontraŭdamojn en landoj kiuj, kiel Hispanio, montris krudon kaj mizeron de la socia realo de la malriĉigitaj hidalgoj, la mizeraj senhereduloj kaj la marĝenitaj konvertitoj antaŭ la ĉevaliroj kaj la pliriĉigitaj elamerikaj elmigrintoj kiuj vivis en alia realo kiu estis rigardita nur super ties altaj ŝultroj.
En Hispanio la ĝenro deprenis la moralan, socian kaj religian esencon de la ĉiutaga kontrasto inter la du klasoj, nome tiu de nobeluloj kaj tiu de servistoj. Dum la 17-a jarcento ekmalaltiĝis kaj degradiĝis la hidalgeco kaj Don Kiĥoto aŭ la malriĉa hidalgo kiun servas Lazarillo estas ekzemploj de tiu fenomeno en la hispana literaturo. Pikaro estas sentaŭgulo, fripono, ruzulo kiu devas lerte agadi por akiri manĝaĵon kaj eĉ klopodi kreskiĝi laŭ socia hierarkio, tiu pikaro internaciigis sian nomon ekde Hispanio; li estas vaganta kontraŭĉevaliro en milito aŭ «epopeo de malsato» pere de krudela ruza mondo, kie oni survivas nur danke al la fraŭdo kaj trompo kaj kie ĉiu espero de socia ascendo estas iluzio; la vagado de Pablos aŭ Guzmán konsistigas la ironian kontrapunkto de la kuraĝaj ĉevaliroj ĉefroluloj de la antaŭ novelaro. Lazarillo de Tormes (1554) estas la komenco de kritiko de hegemoniaj valoroj de honoro kaj hipokrito kiu atingos pinton kaj gravon per la Primera parte de Guzmán de Alfarache (Unua parto de G.A.)(1599), de Mateo Alemán.
La karakteroj de tiu ĝenro estas la jenaj:
2. Strukturo de falsa membiografio. La friponeta romano estas rakontita laŭ unua persono kvazaŭ la ĉefrolulo, pentinta pekisto kaj kontraŭheroo, estus la aŭtoro kaj rakontus siajn proprajn aventurojn por intenco moraligi, komence pri sia genealogio, mala al la supozebla stirpo de kavaliro. La pikaro aperas en la romano laŭ duobla vidpunkto: kiel aŭtoro kaj kiel aganto. Kiel aŭtoro staras en la estanteco kaj rigardas la pasintecon por rakonti agadon kies finon li antaŭscias.
3. Determinismo: kvankam la pikaro kloopdas plibonigi sian socian kondiĉon, li ĉiam malsukcesas kaj ĉiam estos pikaro. Pro tio la strukturo de la friponeta romano estas ĉiam malfermita. La rakontitaj aventuroj povus pludaŭri senfine, ĉar ne eblas evoluo ŝanĝonta la historion.
5. Satira intenco kaj survoja strukturo. La socio estas kritikita en ĉiuj siaj tavoloj, tra kiuj la ĉefrolulo vagadas laŭ survoja strukturo laŭ kiu li eniras al servo de po elemento reprezenta de ĉiu tavolo. Tiele la pikaro ĉeestas kiel privilegia spektanto al la hipokrito de siaj povaj mastroj, kiujn li kritikas ekde sia kondiĉo de senheredulo ĉar ili ne estas modeloj de tio kio ili devus esti.
6. Realismo, eĉ naturalismo kiam oni priskribas kelkajn el la aspektoj plej malagrablaj de la realo, kiu neniam aperos kiel idealigita sed kiel trompo aŭ seniliziiĝo. Malsato estas la celo de ĉiu ago de la rolulo. En la unua ekzemplo de la ĝenro, Lazarillo suferas pli kaj pli da malsato, kvankam teorie li supreniras al pli altaj kategorioj. Kiel ekzemplo de realismaj malagrablaĵoj rilate malsato, Guzmán de Alfarache devos manĝi omeleton faritan el ne tiom freŝaj ovoj ĉar li sentas la formiĝontajn ostojn de la kokido. Ekzemplo de aliaj realismaj malagrablaĵoj, li mem estas frapita enlite kaj fekas pro timo; matene ellitiĝo fariĝas malagrable.
Evoluo de la ĝenro
La pikareska elemento estis konstanto en la universala literaturo. Ĝi aperas en Satirikono de Petronio Arbitro, en La ora azeno de Apuleo kaj en aliaj klasikaj verkoj, sed ankaŭ en la Mezepoko pere de la goliarda literaturo unu el kies reprezentantoj en Hispanio estas Juan Ruiz, Arcipreste de Hita, per sia Libro de Buen Amor; la arabaj maqamat faritaj ĝenro fine de la 10-a jarcento de la persa Al Hamadani; la francaj fabliaux; la novelo en verso Espill (Spegulo, 1460), de la valencia Jaume Roig; la folkloraj aventuroj de la ruza mezepoka kamparano Till Eulenspiegel kolektitaj unuafoje en 1515 en germana antologio, probable bazita sur originalo pli antikva el la Malsupra Saksio; en Giovanni Boccaccio kaj en la Arcipreste de Talavera Alfonso Martínez de Toledo, en La Celestina de Fernando de Rojas kaj ĉefe en ties sekvoj, inter kiuj elstaras tiu de Feliciano de Silva; en la membiografioj kaj biografioj de krimuloj studitaj de Parker, en La lozana andaluza de Francisco Delicado, ktp. Sed la modela evoluo de la ĝenro en Hispanio estas la jena:
Aliaj verkoj similaj, sed kiuj ne kunhavas ĉiujn la karakterojn de la ĝenro, estas Rinconete y Cortadillo kaj El coloquio de los perros de Miguel de Cervantes, El diablo Cojuelo de Luis Vélez de Guevara, La varia fortuna del soldado Píndaro (1626) de Gonzalo de Céspedes y Meneses, las kortegaj noveloj kun pikareskaj nuancoj Las harpías de Madrid y coche de las estafas (1631), La niña de los embustes, Teresa de Manzanares, Aventuras del bachiller Trapaza kaj tie sekvo La garduña de Sevilla y anzuelo de las bolsas (1642) de Alonso de Castillo Solórzano, Los antojos de mejor vista de Rodrigo Fernández de Ribera, El castigo de la miseria de María de Zayas y Sotomayor; kaj tre proksimaj al la ĝenrismo estas Antonio Liñán y Verdugo per sia Avisos y guía de forasteros que vienen a la corte (1620) kaj El día de fiesta por la tarde de Juan de Zabaleta, kiuj priskribas serion de netaŭguloj de la madrida socio tiuepoka; pli membiografia ol pure pikareska estas la Vida (Vivo) de Diego de Torres y Villarroel. Hispanamerikaj ekzemploj de la hispanlingva pikaresko estas El Periquillo Sarniento (1816), de José Joaquín Fernández de Lizardi, kaj El lazarillo de ciegos caminantes desde Buenos Aires hasta Lima (Gijón, 1773), rakonto de pikareskaj elementoj komponita de Concolorcorvo, pseŭdonimo de Alonso Carrió de la Vandera (1715–1783).
Eŭropa pikaresko
La hispana pikareska romano influis eksterordinare sur la eŭropa romanaro de sia tempo, kiu unue imitis ĝin (kiel ekzemple, en la Vivo de Jack Wilton (1594) de la angla Thomas Nashe (1567–1601), aŭ en La komika romano (1651–1657) de la franca Paul Scarron, aŭ La hispano de Brabanto (1617), de la nederlanda Gerbrand Adriaensz Bredero (1585-1618) aŭ Vera historio de Isaac Winkelfelder kaj Jobst von der Schneid, de Nikolaus Ulenhart (aperita en la sama volumo de la traduko al la germana de Lazarillo de Tormes en 1617), por poste krei ankaŭ aŭtentajn majstroverkojn de la ĝenro, ekzemple, The Fortunes and the Misfortunes of the Famous Moll Flanders (1722) de Daniel Defoe, aŭ The History of Tom Jones, a Foundling (1749) de Henry Fielding; aliaj gravaj verkoj estis La aventuroj de Roderick Random (1748) kaj Peregrine Pikle (1751), de Tobias George Smollett, el la angla literaturo; estas, aliflanke, friponetaj elementoj en la fama La vivo kaj la opinioj de Tristram Shandy, sinjoro (1759–1767) de Laurence Sterne.
Aktuale oni povus diri, ke kelkaj ekzemploj de la nomita pripolica krimliteraturo alproksimiĝas al la pikareska romano kaj reaktualigas saijn literaturajn temojn ege forte.
Karakterizoj en la moderna literaturo
Krom esti la nomo de klara ĝenro, la vorto "pikareska" priskribas literaturan teknikon, en kiu vaganta kontraŭheroo spertas multajn kaj neverŝajnajn aventurojn kun rapida sinsekvo. Pikareskaj verkoj en tiu senco estis komunaj en literaturo ĝis la leviĝo de la realisma romano en la 19-a jarcento, kaj inter la plej rimarkinda estis la verkoj de Henry Fielding, "Candide" de Voltaire kaj "La Aventuroj de Huckleberry Finn" de Mark Twain. Pikareskaj linioj troveblas ankaŭ en la literaturo de la 19-a jarcento kaj nuntempa literaturo, ekzemple en "Mortaj Animoj" de Nikolaj Gogol, aŭ en "La Petveturista Gvidlibro pri la Galaksio" de Douglas Adams. Artaĵoj de aliaj kampoj ankaŭ povas esti priskribitaj kiel pikareskaj: Sergio Leone tiel difinas la spageto-vesternan ĝenron.
Popocatépetl
La Popocatépetl - plurloke, ekzemple en la verkaro de Tibor Sekelj, menciatas la esperantigo Popokatepetlo - estas aktiva vulkano kun alto de 5 452 metroj la dua plej alta monto de Meksiko. Popocatépetl estas la naŭatla vorto por "Fumanta Monto". La Popocatépetl situas 70 kilometroj sudoriente de Meksikurbo kaj estas, kiam atmosferaj cirkonstancoj permesas tion, videbla el tiu urbo. La meksikanoj karese nomas la vulkanon Popo.
La Kortesa Trapasejo estas montara montopasejo je 3600 metroj de alto super marnivelo, situa inter la vulkanoj Popocatépetl kaj Iztaccíhuatl.
La legendo de Popocatépetl kaj Iztaccíhuatl
En la azteka mitologio Iztaccíhuatl (Istaksiŭatlo) estis princino, kiu enamiĝis al junulo nomata Popocatépetl, batalisto de ŝia patro, la azteka imperiestro. La patra imperiestro sendis la bataliston al milito en Oaxaca, kaj promesis al la junulo subteni geedziĝon kun sia filino, se li sane revenus el la milito (kion ne kredis la imperiestro). Oni rakontis al la princino, ke la amato mortis batale, kaj ŝi sekve mortis pro funebro. Kiam la batalisto revenis kaj konstatis la morton de la amatino, li same mortis pro funebro. La dioj kovris ambaŭ korpojn per neĝo kaj transformigis ilin al montoj. La ofte neĝkovrita monto Istaksiŭatlo ofte nomatas "blanka virino" pro la neĝo kaj pro la formo simila al virino kuŝanta surdorse. La batalisto iĝis la vulkano Popocatépetl, kiu pro furiozo pri la perdo de la amatino fojfoje elsputas fajron.
Rilatoj al Esperanto
Interalie, ankaŭ la esperantista verkisto kaj vojaĝisto Tibor Sekelj en 1953 grimpis la monton.
Platgermana lingvo
La platgermana lingvo (ankaŭ nomata malaltsaksa aŭ platdiĉa lingvo) estas grupo de ĝermanaj dialektoj parolataj  de ĉirkaŭ 5 milionoj da homoj en nordo de Germanio, Nederlando kaj Danio. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio en la platdiĉa lingvo kaj en la nederlanda malaltsaksa dialekto.
Darĝilinga Himalaja Fervojo
La Darĝilinga Himalaja Fervojo angle Darjeeling Himalayan Railway, DHR, estas etŝpura fervojo kun ŝpuro de 610 mm (2 futoj) en Hindio, kiu kondukas de Ŝiliguri al Darĝiling. Ĝi estas posedata de la Hindia ŝtata fervojo. Oni nomigas ĝin, kiel ankaŭ aliajn etŝpurajn fervojojn, Toy Train (angle ludila fervojo).
Platgermana lingvo
Historio
Ankaŭ en la baltaj landoj senteblas la kultura kontakto kun la platgermana lingvo: en Talino, la ĉefurbo de Estonio, ekzemple la plej granda turo de la mezepoka urbomuro ankoraŭ hodiaŭ platgermane nomiĝas "Kiek in de Köük" (Rigardo en la kuirejon), ĉar en la urbo oni - se iel la vetero ebligis - subĉiele kuiris en internaj kortoj de la domoj, kaj el la urbomura turo eblis rekte enrigardi la grandajn kaldronojn de la najbaraj domoj. En la litova lingvo, kiu principe alprenas tre malmultajn fremdajn vortojn, multaj slangaj vortoj estas platgermanaj, ekzemple biški (platgermane n bischken aŭ n bejten, iomete), knopkė (platgermane Knopke, butoneto) aŭ šnekėti (platgermane schnacken aŭ snacken, babili).
El lingvistika vidpunkto, historiaj antaŭŝtupoj de la nuntempa platgermana lingvo estas la malnovsaksa kaj poste mezmalaltgermana lingvoj.
Darĝilinga Himalaja Fervojo
Linio
La linio estis konstruita inter 1879 kaj 1881, dum nur du jaroj, de la brita kolonia registaro. Ĝi grimpas je distanco de 86 km altecodiferencon de pli ol 2.000 m kaj bezonas por tio laŭplane 6 1/2 horojn, kiuj povas rezulti foje fakte ankaŭ ĝis 10 horoj.
Platgermana lingvo
Gramatiko
La gramatiko similas al tiu de la nederlanda lingvo, kaj ankaŭ iom al tiu de la altgermana:
La platgermana havas nur tri kazojn; personaj formoj de la verboj estas samaj en singularo kaj pluralo.
Genitivecon donas al substantivoj la finaĵo -s: De Fischer "La fiŝisto"; Fischers Huus "La domo de la fiŝisto".
La verboj apartenas al du grupoj, fortaj kaj malfortaj verboj. La malfortaj formas pasintecon per sufikso, dum la fortaj per vokalŝanĝo ĉe la radiko, aŭ per nura redono de la radiko.
Batalo ĉe Galaŝko (2000)
Batalo ĉe Galaŝko (2000) estas embusko fare de ĉeĉenaj gerilanoj kontraŭ kolumno de la 99-a divizio de speciala destino de Internaj Trupoj de la Ministerio pri internaj aferoj de Rusio apud vilaĝo Galaŝko (Inguŝio, Rusio).
Platgermana lingvo
Vort-provizo
La platgermana lingvo havas multajn vortojn de ĝermana origino, sed en formo aparta por la platgermana. Ĝi enhavas multajn vortojn el la altgermana lingvo. Tamen la kernon konsistigas praĝermanaj vortoj parencaj al altgermanaj, nederlandaj ktp, sed kelkaj vortoj estas nur platgermanaj.
Nuntempe la amasa influo de la germana lingvo forte minacas la koheron kaj platgermanecon de la platgermana vortprovizo.
Aparte populara vorto en la platgermana, kion en la norda duono de Germanio ankaŭ uzas multaj nelingvanoj, cetere estas la vorto Moin por Saluton, kvankam multaj nelingvanoj miskomprenas la vorton kvazaŭ neekzakta prononco de la altgermana saluto "Morg'n!", "... matenon!", dum fakte la platgermana (kaj nederlanda) vorto mooi havas la signifon "bona", "bela", "bonega", kio kun akuzativa n-finaĵo iĝas "Bonan..!" aŭ "Belan..!", kaj same bone taŭgas matene kiel vespere aŭ nokte, kaj same taŭgas por salutado de amiko kiel de ŝtatprezidanto.
Dialektoj
La platgermana lingvo havas multajn dialektojn kaj normigita formo ankoraŭ preskaŭ ne ekzistas. La aŭtoroj ĝenerale verkis dialekte.
Specimeno
Patro Nia
Famaj aŭtoroj de la platgermana
Fritz Reuter - Klaus Groth - Julius Stinde - Gorch Fock - Oswald Andrae - Wolfgang Sieg
Klasifiko
La platdiĉa estas Hindeŭropa, pli precize ĝermana, parenca al la nederlanda, la germana, la jida kaj, pli fore, la frisa kaj dana lingvoj.
Vidu ankaŭ
Ekzistas pluraj germanaj-platdiĉaj vortaroj. Ekzemploj estas
Darĝilinga Himalaja Fervojo
Trajnoj
Parto de la trajnoj ankoraŭ uzas la originalajn vapor-lokomotivojn. Alia parto uzas pli novajn Dizel-lokomotivojn.
Sehlem
Sehlem havas diversajn signifojn:
Darĝilinga Himalaja Fervojo
Vidu ankaŭ
Darĝiling
Batalo ĉe Galaŝko (2000)
Disvolviĝo de la eventoj
La kolumno el du kamionoj «Ural» kaj unu BRDM moviĝis de Inguŝio al Nord-Osetio. Je 10:15 laŭ loka tempo en Sunĵa distrikto, inter vilaĝoj Alĥasto kaj Galaŝko, la kolumno trafis embuskon. Grupo el 10 ĝis 35 ĉeĉenaj gerilanoj ekpafis per mitraletoj, ekzaktaj fusiloj kaj bombokanonoj. La batalo daŭris 20 ĝis 30 minutojn. Plejparto de la militistoj forbrulis vivaj.
Rezulto
Rezulte de la batalo la gerilanoj sukcesis mortigi 19 homojn (12 soldatojn, el kiuj unu poste mortis en hospitalo, tri serĝentojn, kvar oficirojn) kaj vundi du homojn (flegistinon Eleni Miĥailidi, nask. 1958 kaj starŝinon Ruslan Adarĥajev). Sola tute ne damaĝita persono estis kapitano Mazijev, kiu komandis la taĉmenton. Krome estis detruita unu kamiono. La militistoj neniam partoprenis batalojn en Ĉeĉenio kaj ilia divizio eĉ ne estis parto de la Unuigita grupo de la federaciaj fortoj en Norda Kaŭkazo. Ili jam estis malmobilizitaj kaj sekvis al Vladikavkazo por de tie forveturi hejmen.
Sekvoj
La atako estigis fortan reagon de ĉiuj flankoj. Generalo Genadij Troŝev, vic-komandestro de la Unuigita grupo de la federaciaj fortoj en Norda Kaŭkazo, kulpigis pri perfido inguŝajn loĝantojn kaj postulis venĝon. Militistoj atentigis, ke surloke estis trovitaj tranĉeoj, preparitaj de la teroristoj, do lokaj milicanoj devintus rimarki tion. Dum sekvaj horoj apuda arbaro estis bombardita, sed tio neniel damaĝis la atakintojn, kiuj estis nek mortigitaj, nek kaptitaj. Ruslan Ĥuĉbarov, kiu gvidis la atakon, naskiĝis en Galaŝko, do bonege konis ĉirkaŭaĵojn, ĉiujn montarajn padojn kaj pasejojn.
La estraro de Inguŝio kontraŭe asertis, ke pri tiu fiasko kulpas komandantoj de la 58-a armeo kaj tiuj de la 99-a divizio de speciala destino de la Internaj Trupoj, sub kies respondeco estis tiu ĉi teritorio kaj la limo kun Ĉeĉenio. Krome prezidanto de Inguŝio Ruslan Auŝev akre kritikis Aslanon Masĥadov kiel gvidanton de la ĉeĉenaj gerilanoj, ĉar tiu atako endanĝerigis la respublikon de la inguŝoj, kiuj kune kun la ĉeĉenoj estas konsiderataj la branĉoj de la unueca popolo vajnaĥoj.
Iuj ligis tiun ĉi atakon al la renkontiĝo de Pavel Kraŝeninikov, prezidanto de la Komitato pri leĝofara laboro de la Ŝtata Dumao, prezidanto de la Sendependa socia komisiono pri enketado de leĝorompoj kaj observado de la homaj rajtoj en Norda Kaŭkazo kun Kazbek Maĥaŝev, ministro pri internaj aferoj de Iĉkerio. Ili renkontiĝis la en vilaĝo Karabulako (Inguŝio) por priparoli kiel fini la Ĉeĉenian konflikton. Generalo Genadij Troŝev bruske reagis al tiu ĉi informo, deklarinte ke li arestus la reprezentanton de la iĉkeria registaro, se li scius pri ties alveno. Do iuj sugestis, ke la atako, kiu okazis post du tagoj kaj grave damaĝis iujn ajn interpacigajn provojn, profitis ĉefe al la generalo kaj ties militema politiko. Ĉe tio oni atentigis, ke laŭ neskribita ordono la inguŝa milico ne enmiksiĝas en kontraŭterorisman agadon en tiu ĉi regiono por ne ĝeni la militistojn, kiuj konsideras ĝin sia tereno. Malgraŭ tio antaŭtage kaj eĉ kelkajn horojn antaŭ la atako oni informis la militistojn pri suspektinda aktiveco de la gerilanoj en tiu ĉi loko. Sed neniu reagis al la avertoj.
Memoro
Memore al la pereintoj surloke estis starigita memorŝtono sub verda flago.
Insulo Santa Catalina (Kalifornio)
Insulo Santa Catalina, ofte nomata Insulo Catalina, aŭ simple Catalina, estas rokeca insulo ĉe la marbordo de la usona subŝtato de Kalifornio kaj pli precize en la Golfo Santa Catalina. La insulo estas 35 km longa kaj 13 km plej larĝe. La insulo situas ĉirkaŭ 35 km sud-sudokcidente de Los-Anĝeleso (Kalifornio). La plej alta pinto de la insulo estas 639 m en Monto Orizaba, je.
Ĝi estas unu el la insularo de la Kanalinsuloj de Kalifornio kaj situas ene de la Kantono Los-Anĝeleso. Plej parto de la insulo estas administrata de la organizaĵo Catalina Island Conservancy.
Ŝtata terorismo
Ŝtata terorismo estas la neleĝaj, krimaj kaj do plej ofte sekretaj faroj de ŝtato aŭ registaro, kutime kun la preteksto kontraŭbatali terorismon.
Paradokse, kun tia preteksto oni sentas sin rajtigita uzi ĉiajn terorismajn metodojn kaj rimedojn: murdojn, bombojn, malaperigojn... La samajn, kiujn ili mem kondamnas, se uzitaj de "neŝtataj" teroristoj.
Klasikaj elementoj
En diversaj epokoj kaj kulturoj, oni pensis, ke la mondo estas komponata de bazaj elementoj.
Ŝtata terorismo
Simile, ĉiu ajn civitano povas esti celo de tiaj atakoj: de intelektulo ĝis simpatianto de la opozicio.
Insulo Santa Catalina (Kalifornio)
La totala populacio laŭ la usona censo de 2000 estis 3,696 personoj, preskaŭ 85 % el kiuj loĝas en la ununura urbo de la insulo nome Avalon (pop. 3,127, kun pliaj 195 sude de la urbo, for de la urbolimoj). La dua centro de populacio estas la vilaĝo de Two Harbors (Du Havenoj), norde, kun populacio de 298. Aliaj pli malgrandaj setlejoj estas Rancho Escondido kaj Middle Ranch. La resta populacio estas disa. La insulo havas loĝdenson de 19.03/km².
En la insulo oni faris multajn filmojn.
Klasikaj elementoj
Klasikaj elementoj de Antikva Grekio
La kvar klasikaj elementoj estas, laŭ antikva greka filozofio:
Ŝtata terorismo
La historio abundas je ekzemploj, kiel la ruinigado de Palatinato; la jamaj (kaj nunaj) aktivadoj de CIA, KGB, Mossad kaj aliaj spionaj organizoj; la faligo de demokratiaj reĝimoj en Ĉilio ktp.
Aliflanke, oni povas ankaŭ opinii terorismaj ŝtatojn kiel Rusio (en Ĉeĉenio) kaj Usono (iam en Vjetnamio, nun Afganio aŭ Irako), kies armeoj respektas nenian homan rajton ŝilde de same belaj pretekstoj ("demokratio", "stabileco" ktp).
Klasikaj elementoj
Klasikaj elementoj de Antikva Grekio
Ĉio en la mondo kaj la ĉielo estis supozata kiel konsistanta el ĉi tiuj kvar elementoj. Platono menciis la teorion kiel origine antaŭ-Sokratan, atribuante la liston al la antikva filozofo Empedoklo.
Kelkaj filozofioj inkluzivis kvinan elementon, nome la "kvintesencon", aŭ eteron laŭ Aristotelo, ĉar, kvankam Fajro, Tero, Aero kaj Akvo estas teraj kaj korupteblaj, la steloj estas eternaj (la vorto "etero" venas el greklingva vorto signifanta "eterna"), kaj pro tio ili devus konsisti el ĉiela substanco.
Beginejo Ten Wijngaerde
La Princa Beginejo Ten Wijngaerde (en moderna ortografio Wijngaard) estas la nura konservita beginejo en la urbo Bruĝo. Ne plu estas beginoj, sed ekde 1927 en ĝi troviĝas monaĥineja komunumo de Benediktaninoj, fondita de Kanoniko Rodolphe Hoornaert. En tiu jaro la domoj je la okcidenta flanko estis transformitaj en monaĥinejon.
Historio
Jam antaŭ 1240 komunumo de piaj virinoj establiĝis sur tereno sude de la urbo. La beginejo oficiale fondiĝis ĉirkaŭ la jaro 1244 de Margareto II de Konstantinopolo, grafino de Flandrio, kiu ricevis permeson de la episkopo de Tournai por transigi la grafan kapelon de la urbocentro al la beginejo. En 1245 la beginejo estis rekonita kiel sendependa paroĥo. En 1299 ĝi venis sub la aŭtoritato de la franca reĝo Filipo la Bela kaj ricevis la titolon Princa Beginejo.
La beginejo enhavas gotikan preĝejon kaj tridekon da blanke prentritaj loĝdomoj el la malfrua 16-a, 17-a kaj 18-a jarcento. Preskaŭ ĉiuj domoj estas konstruitaj ĉirkaŭ centra placo. La ĉefenirejo kun pordego alireblas tra tri-arka ponto, la Wijngaardbrug. En niĉo super la pordego (konstruita en 1776) videblas skulptaĵo de la sankta Elizabeto de Hungario, patronino de multaj beginejoj. La unua begineja dometo apud la enirejo estas muzeo kun i.a. pentraĵoj, 17- kaj 18-jarcentaj mebloj kaj punto. Estas dua pordego je la flanko de la kluzodomo.
Aŝtiano
Aŝtiano (, ankaŭ Latinigita kiel Āshtīān kaj Ashtīyan) estas urbo en kaj la ĉefurbo de Asxtiana Gubernio, Markazi Provinco, Irano. Ĉe la 2006a censo, ĝia loĝantaro estis 8,324, en 2,597 familioj.
Aŝtiano situas en fekunda agrikultura distrikto, akvumita de surfacaj riveretoj kaj kanatoj. La regiono estas fama pro tapiŝo-teksado. Inter ĝiaj historiaj monumentoj estas la restaĵoj de fortikaĵo kaj Safavid-epoka karvanserajo.
pluraj kleraj viroj kaj religiuloj devenis de Aŝtiano. Abbas Eqbāl Ashtiani (عباس اقبال آشتیانی), fama irana literatura figuro kaj Abdolkarim Garib, fondinto de geologia esplorado en Irano, naskiĝis en Aŝtiano. Patro de d-ro Mohammad Garib, fondinto de moderna Pediatrio en Irano, estis ankaŭ indiĝeno de Aŝtiano.
Aŝtiananoj parolas specialan persan dialekton nomata aŝtiania dialekto. Ili sekvas la Ŝijaisman branĉon de islamo.
La Haie-Fouassière
La Haie-Fouassière estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Salva Kiir Mayardit
Kiel Garang, ankaŭ Salva Kiir apartenas al la popolo de dinkaoj, sed al alia klano. Li agadis fine de la 1960-aj jaroj ĝis fine de la ribelo en 1972 kiel oficiro. Post la armistico li iĝis oficiro de la sudana armeo. Li fondis kun John Garang en 1983 la Sudanan Popolliberigan Movadon (SPLM). Salva Kiir iĝas sekvajare gvidanto de SPLA kaj Garang iĝas la vic-gvidanto en SPLM.
La "Komandanto", kiel Salva Kiir-on nomis siaj homoj, rapidigis la interkonsenton kun la kartuma registaro, sed li volas la disiĝon de Sud-Sudano.
Boursies
Boursies estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 285 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999, kaj estas izolita teritorio de la departemento Nord ene de la departemento Pas-de-Calais.
Geografio
Boursies situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Boursies etendiĝas sur 7,62 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Charles Caudrillier, kiu do fariĝis la loka urbestro.