cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Internacia Agrikultura Salono de Parizo
La Internacia Agrikultura Salono de Parizo (Salon international de l'agriculture, SIA) estas foiro okazigata ĉiujare en Parizo ĉe Paris Expo Porte de Versailles, kutime dum la unua semajno de marto. Ĝi estas la plej grava agrikultura ekspozicio en Francio. Ĝi estas ĉefe celata al ĝenerala publiko. Ĉiun duan jaron, la Internacia Salono de Agrikultura Teknologio (Salon international du machinisme agricole) okazas samtempe en la ekspoziciejo Paris-Nord en, celata al la profesia publiko en la kampo de agrikultura maŝinaro kaj loĝado de farmbestoj.
Historio
La unua ekspozicio okazis en 1964. Tiu foiro sekvis la Ĝeneralan Agrikulturan Konkurson (Concours général agricole) establitan en 1870, kiu daŭre estas okazigata hodiaŭ kiel parto de la foiro.
En 2006, la ekspozicio okazis sen ĉeesto de kokoj pro ekapero de birda gripo.
En 2007, la ekspozicia areo pligrandiĝis ĝis kun  ekspoziciantoj kaj  bestoj. Rusio, Japanio kaj Sirio estis unuafoje inter la 80 landoj de eksterlando.
En 2008, la ekspozicio estis vizitita fare de vizitantoj kaj  ekspoziciantoj, el kiuj 200 venis de eksterlando.
Esla-Campos
Esla-Campos ([ESla-KAMpos]) estas komarko en sudoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.​ Ĝi etendiĝas tra 139 228 ha. Ĝi estas dividita en 38 municipaj teritorioj kaj foje la limaj konsideroj ne koincidas depende de la fontoj. Temas pri unu el tre ebenaj ebenaĵoj de Iberio, generita de sedimentoj apenaŭ eroziitaj dum la lastaj 25 milionoj da jaroj. Ĝi estas klare limigita per serio de geografiaj elementoj ligitaj al la riveroj Esla kaj Bernesga, kaj limas sude kun la provinco Zamoro kaj oriente kun la provinco Valadolido.
Grandparte oni faras intensivan agrikulturon de irigacio. La plej loĝata urbo estas Valencia de Don Juan, kiu estas la deka plej loĝata urbo de la provinco.
Rheineck (stacidomo)
Rheineck estas fervoja stacidomo en Rheineck, Svislando.
Nicolaus Zapf
Nicolaus ZAPF, (naskiĝinta la 11-an de februaro 1600 en Milbitz, mortinta en la 29-a de aŭgusto 1672 en Weimar) estis germana teologo.
Vivo
En 1642 nomumis lin duko Wilhelm von Sachsen-Weimar eklezia konsilisto kaj havigis lin la sekvontan jaron tute por sia kortego, farinte lin kortega predikisto en Weimar. En 1644 li iĝis generalsuperintendanto de la duklando kaj samtempe asesoro ĉe la Supera konsistorio kiel ankaŭ paroĥestro de la Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo. En ĉiuj tiaj oficoj li montris sin taŭga kaj ekzakta laboranto: pro la kreskanta konfido fare de la duko li estis komisiita plurfoje ĉeesti kaj estri komisiojn.
Kiel ortodoksa teologo li batalis vorte kontraŭ la t.n. Weigel-anoj.
Familio
Li edziĝis en la jaro 1643-a al Martha Elisabeth Nürnberger, filino de urba konsilanto. Kun ŝi li havis 14 infanojn (el kiuj 9 filoj). La plej konataj filoj estis Gottfried, Salomon kaj Wilhelm.
Triangulo de Herono
En geometrio, triangulo de Herono estas triangulo kies longoj de ĉiuj lateroj kaj areo estas racionalaj nombroj. Ĝi estas nomita pro Herono de Aleksandrio.
Ĉiu triangulo kies longoj de lateroj estas pitagora triopo estas triangulo de Herono, kiel longoj de lateroj de ĉi tia triangulo estas entjeroj, kaj ĝia areo estas entjero ĉar ĝi estas duono de produto de longoj de la katetoj, almenaŭ unu kies estas para.
Por konstrui triangulon de Herono kiu ne estas orta oni prenas pitagorajn triopojn (a, b, c), kie c estas longo de la hipotenuzo, la plej granda, kaj (a, d, e), kie e estas longo de la hipotenuzo. Poste oni konstruas la triangulojn kun ĉi tiuj longoj de lateroj, kaj kunigi ilin kune laŭ la lateroj de longo a, por ricevi triangulon kun entjeraj longoj de lateroj c, e, kaj b + d kaj kun racionala areo
Ekzemplo de triangulo de Herono kiu estas ne orta estas tiu kun longoj de lateroj 5, 5 kaj 6, kies areo estas 12. Ĉi tiu triangulo estas ricevita per kunigo de du kopioj de orta triangulo kun longoj de lateroj 3, 4, kaj 5 laŭ la lateroj de longo 4. Do, ĉi tie estas a=4, b=3, c=5, d=3, e=5.
Ne ĉi triangulo de Herono povas esti ricevita per ĉi tia maniero. Sed ĉiu triangulo de Herono povas esti kontruita per konstruo de certa alia triangulo de Herono per ĉi tia maniero kaj posta skaligo kun racionala skalo.
Se oni permesas por pitagoraj triopoj havi racionalajn ne nepre entjerajn elementojn, tiam ĉiu triangulo de Herono povas esti ricevita per ĉi tia maniero
Teoremo
Por ĉiu donita triangulo de Herono, oni disdividu ĝin en du ortajn triangulojn, kies longoj de lateroj formas pitagorajn triopojn kun racionalaj elementoj.
Pruvo de la teoremo
Konsideru denove la ilustraĵon dekstre, kie komence estas sciate ke c, e, b+d, kaj la triangula areo A estas racionalaj. Oni povas supozi ke la skribmaniero estis elektita tiel ke la longo de latero b+d estas la plej granda, do la alto al ĉi tiu latero de la kontraŭa vertico falas ene de ĉi tiu segmento. Por montri ke la triopoj (a, b, c) kaj (a, d, e) estas pitagoraj, oni devas pruvi ke a, b, kaj d estas racionalaj.
Pro tio ke la triangula areo estas oni povas solvi por a kaj trovi ke kaj do a estas racionala, ĉar ĉiuj nombroj en dekstra flanko estas racionalaj. Restas montri ke b kaj d estas racionalaj.
De la teoremo de Pitagoro aplikita al la du ortaj trianguloj, rezultiĝas kaj Unu povas subtrahi ĉi tiujn du, kaj do aŭ aŭ
La dekstra flanko estas racionala ĉar c, e, kaj b+d estas racionalaj. Tiam, b-d estas racionala. Pro tio ke
ankaŭ b kaj d estas racionalaj.
Okcidentsunda tarsio
La okcidentsunda tarsio (Tarsius bancanus) apartenas al mamula familio de tarsiedoj (Tarsiidae). Ĝia korpo longas 12–15 cm, la vosto 18–23 cm, pezas 120 gr. Ĝi havas relative grandan, rondan kapon, mallongan nazon, grandegajn okulojn. Ĝia posta kruro estas pli longa ol la antaŭa, sed la manparto estas longiĝinta. La maldikaj fingroj finiĝas en ungoj kaj ĝi havas adherajn disketojn sur la fingroj. La okcidentsunda tarsio povas turni la kapon je 180 o.
La okcidentsunda tarsio vivas en arbaroj, manglejoj kaj ĉe kultivejoj de Sudorienta Azio, grandparte en Borneo, parte en Sumatro. Ĝi vivas sola, aktivas nokte, nutras sin ĉefe el insektoj kaŝkaptante la predon (ĝi ne ĉasiras aktive). Se ĝi rimarkas predon, ĝi saltas sur ĝin kaj kaptas per la antaŭa kruro, murdas tion per mordo. Ĝi kapablas salti je distanco ĝis 5 m. Ĝi havas tre bonajn aŭd- kaj flar-kapablojn. Ĝi dormas sur branĉoj, ne faras neston. Ĝi naskas plej ofte unu idon post 180-taga gravedeco.
Alkusajs
Kvartaloj
La loĝejaj areoj estas subdividataj en la jenaj kvartaloj:
La industriaj areoj estas subdividataj en la jenaj kvartaloj:
Bugenvilo
La floroj formas triope infloreskon, la brakteoj pompas en diversaj koloroj kaj preskaŭ tute kovras la florojn.
Santa Mercedes
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Dracena. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Alkusajs
Kvartaloj
La industriaj areoj najbaras al la industriaj areoj de la emirlando Ŝarĵo.
Bugenvilo
Plej konataj specioj estas por ĉambro: la Bougainvillea glabra kaj por ekstero: la Bougainvillea spectabilis.
Alkusajs
Servoj
Edukado funkcias en kelkaj publikaj kaj privataj lernejoj. Estas arabaj, aŭstraliaj, britaj, usonaj kaj hindiaj lernejoj. Estas ankaŭ variaj privataj institutoj kiuj havigas instruadon pri danco, muziko, arto kaj komputado.
Bugenvilo
La ĉambra planto bezonas de septembro ĝis februaro helecon kaj temperaturon de 8-10 C. En februaro oni devas transplanti la planton en malgrandan ujon. Oni povas aldoni gruzojn al la grundo kaj devas tranĉi je 5–6 cm (ĉef-ŝoso) kaj je 1 folio (flankŝosoj). Ĉe longaj ŝosoj aperas branĉodornoj. En aprilo oni devas meti la planton en la fina loko, kie ĝin trafas sufiĉo da lumo (ekz. teraso, balkono).
Alkusajs
Servoj
Por transporto estas kvin metro-stacioj, buso, taksioj, kaj facila alirado al la flughaveno. Krome estas vendejoj kaj sanservaj instalaĵoj.
Bugenvilo
Ĝi vivas en vintra ĝardeno 20-30 jarojn, en ĉambro 5 jarojn. Ĝi estas propagebla per stikaĵoj.
Priskribo
La grimpspecioj kreskas ie ajn de 1 ĝis 12 metrojn (3 ĝis 39 ft) altaj, kirlante super aliaj plantoj kun siaj akraj dornoj. Ili estas ĉiamverdaj kie pluvoj okazas la tutan jaron, aŭ deciduaj se estas seka sezono. La folioj estas alternaj, simplaj ovo-akuminataj, 4–13 cm longaj kaj 2–6 cm larĝaj. La vera floro de la planto estas malgranda kaj ĝenerale blanka, sed ĉiu aro de tri floroj estas ĉirkaŭita de tri aŭ ses brakteoj kun la helaj koloroj asociitaj kun la planto, inkluzive rozkoloran, magentan, purpuran, ruĝan, oranĝan, blankan aŭ flavan. Bougainvillea glabra estas iam nomata "papera floro" ĉar ĝiaj brakteoj estas maldikaj kaj paperecaj. La frukto estas mallarĝa kvin-loba akeno.
Historio
La unua eŭropano kiu priskribis ĉi tiujn plantojn estis Philibert Commerçon, botanikisto akompananta francan mararmean admiralon Louis Antoine de Bougainville dum sia ĉirkaŭvojaĝo de la Tero, kaj unue eldonita de Antoine Laurent de Jussieu en 1789. Eblas, ke la unua eŭropano, kiu observis ĉi tiujn plantojn, estis Jeanne Baret, la amantino kaj helpanto de Commerçon, kiu estis sperta pri botaniko. Ĉar ŝi ne rajtis surŝipiĝi kiel virino, ŝi alivestis sin kiel viro por fari la vojaĝon (kaj tiel fariĝis la unua virino, kiu ĉirkaŭnavigis la terglobon).
Dudek jarojn post la priskribo de Commerçon, ĝi unue estis publikigita kiel "Buginvillæa" en Genera Plantarum fare de A. L. de Jussieu en 1789. La genro poste literumiĝis plurmaniere ĝis ĝi estis finfine establita kiel "Bougainvillea" en la Indekso Kewensis en la 1930-aj jaroj. Origine B. spectabilis kaj B. glabra estis ne apartaj plantoj ĝis meze de la 1980-aj jaroj kiam botanikistoj klasifikis ilin kiel apartajn speciojn. En la frua 19-a jarcento, tiuj du specioj estis la unuaj enkondukitaj en Eŭropon, kaj baldaŭ, arbokulturejoj en Francio kaj Britio vendis ĉi tiujn specojn en Aŭstralio kaj tra siaj iamaj kolonioj. Dume, 'Kew Ĝardenoj' disdonis plantojn, kiujn ĝi disvastigis al britaj kolonioj tra la mondo. Baldaŭ poste, purpura specimeno en Cartagena, Kolombio estis aldonita al la genraj priskriboj. Origine opiniita esti distinga specio, ĝi ricevis la nomon B. buttiana honore al la eŭropano, kiu unue renkontis ĝin. Tamen postaj studoj klasifikis ĝin kiel naturan hibridon de diversaj B. glabra kaj eble B. peruviana - "loka rozkolora buganvilo" el Peruo. Naturaj hibridoj baldaŭ troviĝis oftaj okazintaĵoj tra la tuta mondo. Ekzemple, ĉirkaŭ la 1930-aj jaroj, kiam la tri specioj kreskis kune, multaj hibridaj krucoj estis produktitaj preskaŭ spontane en Orienta Afriko, Barato, Kanarioj, Aŭstralio, Nordameriko kaj Filipinoj.
Kultivado kaj uzoj
Bugenviloj estas popularaj ornamaj plantoj en plej multaj lokoj kun varmaj klimatoj, kiel Florido kaj Suda Karolino, kaj trans la Mediteranea Baseno.
Kvankam ĝi estas frosto-sentema kaj fortika en USDA-Rezistaj Zonoj 9b kaj 10, bugenvilo povas esti uzata kiel potplanto aŭ pendanta korbo en pli malvarmaj klimatoj. En la pejzaĝo, ĝi estas bonegan varman sezonan planton, kaj ĝia sekeco eltenas ĝin ideala por varmaj klimatoj dum la tuta jaro. Ĝia alta saleltenivo igas ĝin natura elekto por koloro en marbordaj regionoj. Ĝi povas esti pritondita al normo, sed ankaŭ kreskas laŭ barilaj linioj, sur muroj, en ujoj kaj pendantaj korboj, kaj kiel heĝo aŭ sola elstara planto. Ĝiaj longaj arkemaj dornaj branĉoj portas korformajn foliojn kaj amasojn de paperecaj-brakteoj en blanka, roza, oranĝa, purpura kaj burgonja vina koloroj. Multaj kulturvarioj, inkluzive de dufloraj kaj diverskoloraj, estas have Multaj el la hodiaŭa bugenvilo estas la rezulto de krucbredado inter nur tri el la dek ok sudamerikaj specioj agnoskitaj de botanikistoj. Nuntempe ekzistas pli ol 300 specoj de bugenviloj ĉirkaŭ la mondo. Ĉar multaj el la hibridoj estis krucitaj dum pluraj generacioj, estas malfacile identigi iliajn respektivajn originojn. Naturaj mutacioj ŝajnas okazi spontane tra la mondo; kie ajn multaj plantoj estas produktataj, burĝonmutacioj okazos. Ĉi tio kondukis al multaj nomoj por la sama kulturvario (aŭ vario) kaj aldonis la konfuzon pri la nomoj de buganvilaj kulturvarioj.
La kreskorapideco de bugenvilo varias de malrapida al rapida, depende de la vario. Ili emas flori tutjare en ekvatoraj regionoj. Aliloke, ili estas laŭsezonaj, kun floraj cikloj tipe kvar ĝis ses semajnojn. Bugenviloj kreskas plej bone en seka grundo, en tre brila plena suno kaj kun ofta sterkado; sed ili postulas malmultan akvon post kiam establitaj, kaj fakte ne floros se tro akvumas. Ili povas esti facile disvastigitaj per stikaĵoj.
Bugenvilo ankaŭ estas tre alloga genro por bonsajaj entuziasmuloj, pro ilia facileco de trejnado kaj ilia radia florado dum la printempo. Ili povas esti konservataj kiel endomaj plantoj en mezvarmaj regionoj kaj konservitaj malgrandaj per bonsajaj teknikoj.
B. × buttiana estas ĝardena hibrido de B. glabra kaj B. peruviana. Ĝi produktis multajn ĝardenajn kulturvariojn.
La kulturvarioj "San Diego Red" kaj "Mary Palmer's Enchantment" gajnis la Premion de Ĝardena Merito de la Reĝa Hortikultura Societo. Bugenviloj estas relative senplagaj plantoj, sed ili povas esti sentemaj al raŭpoj, helikoj kaj afidoj. La larvoj de iuj specioj de Lepidoptera ankaŭ uzas ilin kiel nutraĵajn plantojn, ekzemple la giganta leoparda moteo (Hypercompe scribonia).
Simboleco kaj nomenklaturo
Diversaj specioj de Bugenviloj estas la oficialaj floroj de Gvamo (kie ĝi estas konata kiel la Puti Tai Nobiu); Lienchiang kaj Pingtung Counties en Tajvano; Ipoh, Malajzio; la urboj Tagbilaran, Filipinoj; Camarillo, Kalifornio; Laguna Niguel, Kalifornio; San Clemente, Kalifornio; la urboj Guangzhou, Shenzhen, Huizhou, Zhuhai kaj Jiangmen en la provinco Guangdong, Ĉinio; Ŝiamen, Fuĵian kaj Naho, Okinavo. Estas ankaŭ la nacia floro en Grenado.
Tokseco
La suko de bugenvilo povas kaŭzi seriozajn haŭtajn erupciojn, simile al specioj de Toxicodendro.
Taksonomio kaj filogenio
Aiktuale en 2010, Bougainvillea estas ĝenerale metita en la Bougainvilleeae-subtribon (enhavantan 3 genrojn) de la Nyctaginaceae tribo kie Pisonieae estas fratina subtribo (enhavanta 4 genrojn):
Specioj
Laŭ la katalogo de vivaĵoj, estas 16 specioj de Bougainvillea.
15-a arĉkvarteto (Beethoven)
Arĉkvarteto n-ro 15 en a-minoro op. 132 estas arĉkvarteto de Ludwig van Beethoven.
Ekesto
Arĉkvarteto n-ro 15 ekestis en la jaro 1823. Ĝi apartenas al la tri arĉkvartetoj menditaj de la rusa princo Nikolaj Borisoviĉ Goliĉin kaj estis pretigata post kvarteto n-ro 12 op. 127 (pretigita en januaro 1825) kaj antaŭ kvarteto n-ro 13 op. 130 (pretigita en januaro 1826) en julio 1825. Ĉiuj tri kvartetoj estas dediĉitaj al la mendinto.
Dum la pretigo de kopioj, destinitaj unuflanke por Princo Golizyn kaj aliaflanke por la unua prezentado en Vieno far la Schuppanzigh-Kvarteto estanta en amikeca rilato kun Beethoven, ekestis prokrastoj, kiuj estis kaŭzitaj unuflanke per la nelegebla notskribo el la plumo de Beethoven kaj aliaflanke per la rifuzo de kopiisto Wenzel Rampl post temperamento-eksplodoj de Beethoven, daŭrigi la kopiadon. Tial la violonĉelisto de la Schuppanzigh-Kvarteto devis kopii mem la ekzempleron destinitan por la unua prezentado, el kiu Rampl tiam devis pretigi ekzempleron por la rusa princo. Sed ĉi tiu tasko postulis de la violonĉelisto nekutiman streĉon, tiel ke ĝi estis finfarata de la persona amiko de Beethoven, Karl Holz, kiu ludis la 2-an violonon en la Schuppanzigh-Kvarteto. Kiel Beethoven letere konfirmis al Karl Holz la 15-an de aŭgusto 1825, la kopioj pretigitaj de li enhavis nur malmultajn erarojn.
Pri la muziko
La kvarteto apartenas al la "malfruaj kvartetoj" de Beethoven, baziĝas tamen malgraŭ ĝia por tiamaj cirkonstancoj avangardeca kaj emocia sono sur 5-movimenta divertimento, je kiu centra, trankvila parto estas kadrigita per dancmovimentoj.
La tri kvartetoj komponitaj por princo Goliĉin montras paralelon al la „Rasumovskij-Kvartetoj“. Ambaŭkaze la respektiva meza kvarteto staras en minortonalo, dum kiam la aliaj staras en maĵoro.
Sanai
Hakīm Abu-l-Maĝd Maĝdūd ibn Ādam Sanā'ī Ghaznavi, kutime nomata Sanai, estis Persa poeto kiu vivis en Ghazni inter la 11a jarcento kaj la 12a jarcento en kio estas nune Afganio. Li mortis inter 1131 kaj 1141.
15-a arĉkvarteto (Beethoven)
Pri la muziko
La tonalon a-minoro, uzita en op. 132, komponistoj kiel Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart kaj ankaŭ Beethoven mem uzis malofte. Antaŭe Beethoven uzis ĉi tiun tonalon nur en sia violonsonato n-ro 4 op. 23 (1800), en sia „Kreutzer-Sonato“ (1802/03) kaj en „Für Elise“ (1810) ; la „Kreutzer-Sonato“ havas en sia movimentoplano eĉ kelkajn paralelojn al kvarteto a-minora.
Sanai
Sanai estis sunaisma islamano. Li estis konektita kun la kortego de Gaznavida Bahram-Ŝaho kiu regis dum 1117 – 1157.
Li verkis enorman kvanton de mistika versaro, el kio La enmura ĝardeno de vero aŭ Hadikat al Hakika (حدیقه الحقیقه و شریعه الطریقه) estas lia majstroverko kaj la unua persa mistika eposo de Sufiismo. Dediĉita al Bahram-Ŝaho, la verko esprimas la ideojn de la poeto pri Dio, amo, filozofio kaj racio.
15-a arĉkvarteto (Beethoven)
Unua movimento
La unua movimento kontrastas la rekte antaŭe ekestintan kvarteton E♭-maĵora, konsistante unuflanke el diskontinueco kaj kontrastoj kaj aliflanke pritraktante la realigon de la sonata formo pli progreseme ol la kvarteto E♭-maxjora.
Kraftwerk
Kraftwerk estas germana muzika grupo, kiu signife kontribuis al evoluo de elektronika muziko. Ĝi estis fondita en la germana urbo Duseldorfo en la jaro 1969 fare de duopo Florian Schneider kaj Ralf Hütter, sed pli konataj ili fariĝis nur kiel kvaropo komune kun Wolfgang Flür kaj Karl Bartos.
15-a arĉkvarteto (Beethoven)
Unua movimento
La movimento komencas per malrapida enkonduko. Dum kiam la unuajn taktojn tenas la violonĉelo, en la mallonge poste sekvanta alegro ĉefe la 2-a violono transprenas la gvidadon per virtuozaj al- kaj desupraj deksesonaj pasaĵoj Ĉi tiu kontrasto estas fortigita per alternaj trankvilaj kaj rapidaj pasaĵoj dumpase de la movimento, ĝis kiam la 3-a violono finfine dum stakatobatoj de la aliaj tri arĉinstrumentoj alkantas la finakordon a-minoro.
Dua movimento
Jam frue inter la interpretantoj establiĝis la opinio, ke la dua movimento estas „skerco“. Ĉi tiu eraro reiras je recenzo post la unua publika prezentado.
Tria movimento
La trian movimenton Beethoven ekipis per la suplemento "Sankta dankokanto de resaniĝinto al la Diaĵo, en lidia modalo", kiu malrekte montras sur tio, ke li dumtempe de la komponado mem suferis je grava malsano kaj eĉ devis interrompi sian verkadon en 1825 por pluraj semajnoj. Post resaniĝo Beethoven komponis por sia kuracisto, profesoro Braunhofer, kanonon: »Doktor sperrt das Thor dem Todt, Note hilft auch aus der Not« (eo: Kuracisto fermis la pordegon al la morto; noto savas el la mizero; WoO 189). La dankemo pri sia resangiĝo, kiun Beethoven esprimis ankoraŭ ŝerce en la kanono, nun serioze trovis eniron en la kvarteton a-minoran.
La ĥoralecajn sekvencojn (kies efekton fortigas la uzado de la lidia modalo) destinantajn la movimenton ĉiam denove interrompas energiaj pasaĵoj, kiujn Beethoven mem ekipis per la noto "Sentanto novan forton". Je la fino la komenca temo estas prezentata denove, tamen ĉifoje, kiel Beethoven notas "per plej intima sento", kaj la muziko finsonas en Pianissimo.
La decidon, uzi en ĉi tiu movimento iomete malkutiman modalon, kaŭzis la tiama intereso de Beethoven pri la verkado de la itala komponisto Giovanni Pierluigi da Palestrina, kiun antaŭenigis la historiaj domkoncertoj de Raphael Georg Kiesewetter en Vieno. Oni supozis, ke Beethoven uzis en la movimento melodion de Palestrina; skizoj tamen dokumentas tiun kiel inventaĵo de Beethoven. Jam en 1818 Beethoven planis simfonion kiel „pia kantaĵo en simfonio en la malnovaj modaloj“, sed ne realigis tion.
Kvara movimento
La kvara movimento, marŝo tenata en stakato, ŝajne donas al la verko serenan karakteron, derompiĝas tamen jam post mallonga tempo por transkonduki al la kvina movimento (je la fino la dua violono ludas siajn unuajn du notojn de la kvina movimento jam antaŭe).
Origine la eroj de la movimentoj, „Alla Marcia“ kaj „Piú Allegro“, estis du memstaraj movimentoj, tamen Beethoven kuntiris ambaŭ poste al unu movimento, verŝajne por starigi la trian movimenton en la centron.
Kvina movimento
La kvina movimento, denove en a-minoro, redonas la emocian streĉon de la 3-a movimento. Violonĉelo, vjolo kaj 2-a violono kompletiĝas al pelanta, ĉiam revena akompanmotivo, sur kiu la 1-a violono ludas plendan, preskaŭ kantecan melodion (temon, kiun Beethoven origine antaŭvidis por la lasta movimento de sia 9-a simfonio ). Je la fino de la movimento pliiĝas la rapideco (Presto) kaj la plendomotivo de la 1-a violono estas turnata en la malon per transponado al A-maĵoro. Ĉi tiu nova temo, kiu antaŭindikas nun gajan finon de la arĉkvarteto, tamen post mallonga tempo fariĝas denove pli mallaŭta kaj ŝajnas finfine preskaŭ finsoni. Jen Beethoven kredigas la aŭskultanton, ke la movimento finiĝas kaj eĉ enmetas finoturnon. Ĉi tiu tamen estas abrupte interrompata per la denove komencanta temo en A-maĵoro kaj reaperas nur post ties trakondukado, por tiun fojon vere fini la movimenton.
Efiko
Komence la kvarteto travivis je la ĉeesto de Beethoven du proboprezentadojn en la gastejo »Zum Wilden Mann« por la eldonisto Maurice Schlesinger kaj kelkaj el liaj amikoj, pri kio raportis Karl Holz: »Lia moŝto hodiaŭ ludis pli bone ol iam ajn. Lokojn, kiel la recitativon, neniu alia povas tiel ludi. Li havas tion, kion neniu alia povas lerni; anstataŭe li lernis ankaŭ nenion plu«
La unuan fojon publike prezentis la kvarteton la Schuppanzigh-Quartett la 6-an de novembro 1825 en Vieno. Pri ĉi tiu unua prezentado la nevo de Beethoven, Karl, povis raporti al sia onklo: »La kvarteto estis ege aplaŭdata, ĝi ankaŭ konvenis bonege, kaj Linke ludis pli bone ol ĉiam antaŭe«
La muzikrevuo »Allgemeine Musikalische Zeitung« skribis pri tio:
Nur post la morto de Beethoven Eldonejo Schlesinger presis la kvarteton.
Gvinea Golfo
La Golfo de Gvineo estas parto de la Atlantika Oceano, kiu norde kaj oriente limiĝas per la marbordo de okcidenta Afriko: norde kaj oriente ĝi limas la la bordoj de la geografiaj regionoj Supra Gvineo kaj Malsupra Gvineo, sudoriente al la Ebenaĵo de Angolo.
En la Golfo de Gvineo situas la insularo Sao-Tomeo kaj Principeo (portugale São Tomé e Príncipe), kiuj estas suverena ŝtato, kaj la insuloj Bioko kaj Annobón, kiuj apartenas al Ekvatora Gvineo. Tiuj-ĉi insuloj - samkiel la monto Kameruno sur la afrika kontinento - estas de vulkana deveno.
Ĝis la jaro 1973 la plej nordorienta parto de la golfo, kiu limas al la ŝtato Kameruno kaj la delto de la rivero Niĝero, nomiĝis "Golfo de Biafro". Post la biafra milito la niĝeriaj potenculoj postulis renomigon al nova nomo "Golfo de Bonio" (angle "Bight of Bonny"), kvankam en Esperanto tiu nova nomo neniam vere ekuziĝis. Plia parto, pli okcidenta, estas la "Golfo de Benino".
Nomoj kaj koloniismo
La marbordo de Supra Gvineo havas kvar areojn, kies nomoj ankoraŭ devenas el la kolonia epoko:
La nomoj malkaŝe montras, kiujn "varojn" la eŭropaj koloniistoj en kiu parto de la marbordo precipe ŝtelis kaj forŝipigis.
Historio
Laŭ inter fakuloj pridisputata greka dokumento el la antikva epoko oni nuntempe supozas, ke jam la nordafrikaj fenicianoj el la antikva urbo Kartago en ekspedicio ĉirkaŭ la jaro 470 antaŭ Kristo atingis la golfon.
La Sklavo-Marbordo aŭ ankaŭ Diego Cao (nomata laŭ portugala malkovrinto) estas la historia nomo de la marbordo de Togolando, Benino kaj okcidenta Niĝerio. La Sklavo-Marbordo situas je la Gvinea Golfo, ĉe la Golfo de Benino, kaj longas proksimume 450 kilometrojn.
Dunacia solvo
Dunacia solvo estas la termino, per kiu oni plej ofte nomas unu proponatan solvon de la israela-palestina konflikto. Oni nomas ĝin ankaŭ "unuŝtata solvo", kontrastigante ĝin kun la "duŝtata solvo".
Proponantoj de dunacia konfliktsolvo pledas por komuna ŝtato en la historia Palestino, dividota de juda kaj araba loĝantaroj. La tuta Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro estus kunligitaj kun Israelo, iliaj palestinaj arabaj loĝantoj ricevus ŝtatanecon kaj statuson egalajn al tiuj de la judaj kaj arabaj ŝtatanoj de la nuntempa Israelo. La nova ŝtato havus sekularan karakteron, anstataŭ esti dominata de la judismo.
La ideo estas enorme disputiga. Ĝi ekzistas jam de jardekoj, dum kiuj ĝi havis relative malmulte da efiko, sed en 2003 la demografia defio konsistanta en la potenciale baldaŭa plimulteco de la araba loĝantaro kaj malplimulteco de judoj okcidente de la rivero Jordano revenigis la dunacian proponon al la fokuso de atento.
Dunaciismo antaŭ 1947
Dunaciaj proponoj por komuna juda-araba ŝtato en Palestino ekzistas almenaŭ ekde la 1920-aj jaroj. En 1925, la ĵurnalisto Robert Weltsch establis Brit Ŝalom (Pakto de Paco) por akceli judan-araban interkompreniĝon en Palestino. Brit Ŝalom, kiu funkciis ĝis 1933, programe alvokis krei "dunacian ŝtaton, en kiu la du popoloj ĝuos egalajn rajtojn, konvenajn al la du grupoj, kiuj muldas la destinon de la lando, sendepende de tio, kiu el la du estas nombre plimulta en iu ajn difinita tempo" (el la unua eldonaĵo Our Aspirations [Niaj aspiroj], 1927). Ĝi havis kelkcent membrojn, kiuj estis ĉefe eŭropdevenaj intelektuloj. La ĝeneralan koncepton de dunaciismo poste alprenis aliaj malplimultaj cionismaj grupoj, kiel Haŝomer Hacair kaj Mapam, Kedmah Mizraĥa, la Iĥud kaj la Ligo por Juda-Araba Repaciĝo.
Antaŭ 1947, multaj gvidantaj judaj intelektuloj estis firme konvinkitaj, ke dunacia ŝtato povus esti konstruita partnerece. Unu el la plej elstaraj kaj viglaj fruaj advokatoj de la dunaciismo estis Martin Buber, grandrenoma juda teologo. En 1939, mallonge post sia elmigro el Germanio al la de Britio regata Palestino, li respondis al letero de Gandhi, kiu opiniis, ke "Palestino apartenas al la araboj" kaj ke la judoj "devus fari la landon de sia naskiĝo sia hejmo". Buber malakceptis tiun ideon, sed konsentis, ke necesas interakordiĝo inter judoj kaj araboj en Palestino. Li kredis, ke judoj kaj araboj devas "disvolvi la landon kune, sen ke unu trudus sian volon al la alia". En 1947 li skribis, ke "ni priskribas nian programon kiel tiun de dunacia ŝtato – alivorte, ni celas socian strukturon bazitan sur la realo de du popoloj kunvivantaj... Jen tio, kion ni bezonas, kaj ne 'judan ŝtaton'; ĉar ia ajn nacia ŝtato en vasta, malamika ĉirkaŭaĵo povus signifi antaŭplanitan nacian sinmortigon".
Ankaŭ Hannah Arendt, konata por siaj analizoj pri la totalismo kaj faŝismo, rezistis la ekstremismon, kiu laŭ ŝia percepto estis kaptanta la cionisman movadon en 1947. En artikolo en la numero de Commentary de majo 1948, ŝi skribis: "Federacia ŝtato povus finfine esti la natura paŝoŝtono por ia pli posta, pli granda federacia strukturo en la Mezoriento kaj la Mediteranea regiono… La vera celo de la judoj en Palestino estas la konstruo de juda hejmlando. Tiu celo neniam estu foroferita al la pseŭdosuvereneco de juda ŝtato."
En la Raporto de Subkomitato 2 de la Speciala Komitato de UNO pri Palestino, tri malnetoj de solvoj por la palestina konflikto estis proponitaj. La tria solvo postulis unuecan demokratian ŝtaton en la Brita Mandato de Palestino. Alia propono, la plano de Morrison kaj Grady, estas brita propono prezentita de Herbert Morrison en julio 1946, kiu postulis federaciigon sub ĝenerala brita kuratoreco. Ambaŭ solvoj je la fino ne gajnis plimulton en la Ĝenerala Asembleo de UNO.
Post la UNO-plano de dispartigo de 1947, kiu donas realigpermeson al la duŝtata solvo, la plej multa opozicio kontraŭ la koncepto de juda ŝtato, inkluzive la dunaciismojn pleditajn de Martin Buber kaj Hannah Arendt, forvaporiĝis. Dum tiu klimatŝanĝo, Arendt kronikis ankaŭ la subitan subpremadon de disopinieco en la cionisma movado. Post 1947, la oficiala cionisma politiko estis tiu favora al "juda ŝtato".
Dunaciismo 1948-1973
Sur la araba flanko, la ideo de dunacia solvo estis kutime malakceptata de la araba nacia movado, kiu antaŭvidis malmultan profiton de ĝi; la araba gvidantaro kontraŭis, ke la propra popolo iĝu malplimulto en la lando, kiun ili rigardis sia propra. El ilia vidpunkto, la grandskala enfluado de judoj el Eŭropo kaj la Mezoriento estis giganta koloniiga projekto, kiun multaj opiniis restarigo de la mezepokaj regnoj de krucmilitistoj. La krucmilitoj estis (kaj plu estas) evento, kiu brulmarkis la araban kolektivan memoron, kiel ankaŭ ilia fino – la malvenkigo de la krucmilitistoj fare de Saladino kaj la posta forpelo de la eŭropaj setlintoj. Dunacia solvo ne estis, alivorte, io havanta precedencon en la araba historio de Palestino.
La dilemo instigis kelkajn eksterlandajn apogantojn de Israelo, kiel la kampanjantan usonan ĵurnaliston I. F. Stone, revivigi la ideon de dunacia ŝtato. Tio renkontis malmulte favoran akcepton en Israelo aŭ aliloke, kaj oni tendencis prezenti la dunacian solvon ne tiom kiel eblan konfliktosolvon, kiom kiel katastrofan finrezulton, riskatan pro la politikoj de la israela ŝtato. Jam en 1973, la perspektivo de dunacia ŝtato estis uzita de elstaraj agantoj de la israela maldekstro por averti kontraŭ reteno de la teritorioj. La sekretario de Histadrut, Generalo I. Ben-Aharon, ekzemple, avertis en artikolo por Jerusalem Post de marto 1973, ke Israelo malhavus efektivan regadon super dunacia ŝtato, kaj ke israelanoj estu kontentaj havi ŝtaton, kiu jam enhavas notinde grandan araban malplimulton – Israelon mem.
Mukagali Makatajev
Mukagali Makatajev (Мұқағали Мақатаев) estas kazaĥa verkisto, poeto kaj tradukisto.
Dunacia solvo
Dunaciismo 1973-1979
La rezulto de la Milito de Jom Kipur en 1973 instigis al fundamenta politika repensado ene de la palestina gvidantaro. Oni ekkomprenis, ke la militforto de Israelo kaj ĝia kerne grava alianco kun Usono verŝajne malebligas venki ĝin per militaj rimedoj. En decembro 1974, la Organizaĵo por Liberigo de Palestino (OLP) deklaris, ke dunacia ŝtato estas la sola vivopova solvo por la israela-palestina konflikto. Tiu politikŝanĝo renkontis grandan konfuzon, ĉar estis la oficiala politiko de la OLP, ke Israelo estu anstataŭigita per sekulara kaj demokratia ŝtato ĉe plena revenrajto por ĉiuj delokitaj palestinanoj kaj inkluzivanta la judojn, kiuj vivis en Palestino antaŭ 1948. Per tio estus efikita la fino de la juda malplimulto en Israelo, kaj pro la sekularigo de la ŝtato ĝi malfortigus ties ekskluzive judan karakteron. Resume, dunacia ŝtato laŭ la kondiĉoj de la OLP signifus alispecan Israelon. Tiun perspektivon forte kontraŭas diversaj flankoj de la israela politiko.
Mukagali Makatajev
Biografio
Mukagali Makatajev naskiĝis en aleno Karasaz, Kazaĥa SSR, Sovetunio. En 1948-1949 li studis ĉe la filologia fakultato de Kazaĥa Ŝtata Universitato. En 1952-1969 li laboris kiel instruisto de la rusa lingvo en mezlernejo, en la kazaĥa radianoncisto, plenuma sekretario de la ĵurnalo "Советтік шекара" (Soveta limo), la literatura oficisto de la ĵurnalo "Социалистік Қазақстан" (Socialisma Kazaĥio), "Мәдениет және тұрмыс" (Kulturo kaj vivo) kaj gazeto "Жұлдыз" (Stelo). En 1970 li membriĝis al la Unio de verkistoj de Kazaĥio. En 1973-1974 li studis ĉe la Moskva Instituto de Artoj kaj Literaturo.
Dunacia solvo
Dunaciismo 1973-1979
Malgraŭ tio, la opozicio kontraŭ la dunaciismo ne estis absoluta. Kelkaj de la israela dekstrularo ligitaj kun la movado de setlantoj, pretis prikonsideri dunacian ŝtaton, kondiĉe, ke ĝi estu establita surbaze de cionismaj premisoj. Membroj de la Likud-registaro de Menaĥem Begin en la malfruaj 1970-aj jaroj pretis subteni la ideon, se ĝi certigus formalan israelan suverenecon en Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro. La stabestro de Begin, Eliahu Ben-Elissar, diris al la Washington Post en novembro 1979, ke "ni povas vivi kun ili kaj ili povas vivi kun ni. Mi preferus, ke ili estu israelaj ŝtatanoj, sed mi ne timas dunacian ŝtaton. Ĉiukaze, ĝi ĉiam estos juda ŝtato kun granda araba malplimulto."
La Studo de Friedlander kaj Goldscheider
En 1980 du profesoroj de la Hebrea Universitato, Dov Friedlander kaj Calvin Goldscheider, publikigis tre influan studon sub la titolo The Population of Israel [La loĝantaro de Israelo], kiu konkludis, ke eĉ kaze de granda plimultiĝo de juda enmigrado la alta naskokvoto ĉe araboj eroziigus la judan plimulton ene de kelkaj jardekoj. La du demografoj antaŭdiris, ke la tuta loĝantaro de Israelo, Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro ampleksus 6,7 milionojn ĝis 1990, kaj proksimume 10 milionojn ĝis la jaro 2010. Tiam la juda loĝantaro povus sumiĝi je nur 45% de la tuta. Friedlander kaj Goldscheider avertis, ke konservo de la israela regado en la teritorioj finfine endanĝerigus la judan plimulton en Israelo. Ariel Ŝaron, la tiama ministro de agrikulturo en la registaro de Begin, malekcpetis tiun konkuldon; li asertis, ke judoj konsistigus 64% de la loĝantaro de Israelo-Palestino ĝis la jaro 2000, se la juda enmigrado restus ĉe la nivelo de proksimume 30.000 jare, kvankam li ne citis fontojn por tiu takso.
La konkludoj de la studo de Friedlander kaj Goldscheider baldaŭ iĝis varma politika temo inter la du ĉefaj partioj de Israelo, Likud kaj la Laborista Partio, en la parlamentaj elektoj de junio 1981. Ambaŭ partioj kontraŭis la retiriĝon al la landlimoj de antaŭ 1967 aŭ la starigon de palestina ŝtato, kaj ambaŭ subtenis la konstruadon de pli da judaj setlejoj en la teritorioj kaj la konservon de ekskluziva israela regado super Jerusalemo. Tamen, la Laborista Partio argumentis por la konstruo de setlejoj nur en regionoj, kiujn Israelo intencas teni, dum ĝi redonus la ceteron al Jordanio. La Laborista Partio estis forte kritika kontraŭ tiu propono, pretendante, ke la rezulto estos dunacia ŝtato, kio rezultigus "la finon de la cionisma strebado". Multaj sur la maldekstra flanko de la israela politiko jam avertis, ke sen pura apartiĝo disde la palestinanoj, la fina rezulto estus aŭ dunacia ŝtato per la forto de la faktoj (per kio la juda karaktero de Israelo finiĝus) aŭ "Bantustana" ŝtato laŭ la stilo de Sudafriko kun juda malplimulto, kiu trude regas senrajtigitan araban plimulton (per kio finiĝus la israela pretendo esti demokratio).
Kercseliget
Situo
Kercseliget situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Dombóvár troviĝas 11, Kaposvár 25, Komló 26 km-ojn.
Mukagali Makatajev
Biografio
Li mortis en Almato.
Náci Erdélyi
Náci Erdélyi [erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi Náci estis hungara violonisto, orkestrestro, komponisto. Lia origina persona nomo estis Ignác, la formo Náci estas karesnomo kaj kvazaŭ pseŭdonimo.
Ignác Erdélyi naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Bernard-Germain de Lacépède
Bernard Germain Étienne de la Ville, Grafo Lacépède, aŭ france origine Bernard-Germain-Étienne de La Ville-sur-Illon, comte de Lacépède aŭ simple La Cépède (26a Decembro 1756 en Agen – 6a Oktobro 1825 en Épinay-sur-Seine) estis franca naturalisto.
Biografio
Li naskiĝis ĉe Agen en Akvitanio. Lia eduko estis zorge kontrolata de lia patro, kaj frua uzado de la naturhistoria verko de Buffon nome Histoire naturelle, générale et particulière vekis lian intereson al tiu studfako, dum hobie li dediĉis sin al muziko, je kio li estis bonkvalita ludanto de piano kaj orgeno, kaj komponis, ekzemple du el liaj operoj (neniam publikitaj) ricevis aprobon de Gluck; en 1781–1785 li publikis en du volumoj sian Poétique de la musique. Dume li verkis du eseojn, nome pri elektro Essai sur l'électricité (1781) kaj pri fiziko Physique générale et particulaire (1782–1784), kiuj havigis al li la amikecon de Buffon, kiu en 1785 havigis al li postenon ĉe la Reĝa Ĝardeno, kaj proponis al li pluigadon de la verko de Buffon Histoire naturelle. Tiu pluigado estis publikata laŭ la titoloj Histoire des quadrupèdes, ovipares et des serpents (2 vols., 1788–1789) kaj Histoire naturelle des reptiles (1789).
Post la Franca Revolucio Lacépède iĝis membro de la Leĝofara Asembleo, sed dum la Teror-regno li abandonis Parizon, ĉar lia vivo endanĝeriĝis pro sia malaprobo de la septembraj masakroj. Kiam la Reĝa Ĝardeno estis reorganizata kiel Ĝardeno de la Plantoj, Lacépède ricevis postenon por la studo de reptilioj kaj fiŝoj. En 1798 li publikis la unuan volumon de Histoire naturelle des poissons (pri fiŝoj), la kvina volumo aperis en 1803, kaj en 1804 aperis lia Histoire des cétacés (pri balenoj). El tiu periodo ĝis lia morto li partoprenis en politiko kaj ne povis plu kontribui al la scienco. En 1799 li iĝis senatano, en 1801 prezidento de la Senato (ankaŭ en 1807-08 kaj 1811–13), en 1803 granda kanceliero de la Honora Legio, en 1804 ministro de ŝtato, kaj ĉe la Burbona Restaŭrado en 1819 li iĝis parulo de Francio. Li mortis ĉe Épinay-sur-Seine. Dum la lasta parto de sia vivo li verkis Histoire générale physique et civile de l'Europe, publikita postmorte en 18 volumoj, 1826.
Li estis elektita membro de la Institut de France en 1796, de la Reĝa Societo de Londono en 1806 kaj eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj en 1812.
Dunacia solvo
Dunaciismo 1980-2002
Sur la palestina flanko, la israela opozicio kontraŭ dunacia ŝtato kondukis al alia ŝanĝo de la starpunkto, kiu evoluis pograde ekde la malfruaj 1970-aj jaroj. La OLP retenis sian originan elektitan solvon, unusolan sekularan dunacian ŝtaton okcidente de la rivero Jordano, sed komencis alpreni la starpunkton, ke ĝi pretas akcepti apartan palestinan ŝtaton en Cisjordanio kaj Gazo sur tero, de kiu Israelo retiriĝus laŭ la preskribo de Rezolucio 242 de la Konsilio de Sekureco. Setlejoj devus esti malkonstruitaj kaj palestinaj rifuĝintoj devus rajti reveni (kaj al Israelo kaj al la nova Palestino). Tiun novan pozicion, formale alprenitan en decembro 1988, grandega plimulto de la israela publika opinio kaj ĉefaj politikaj partioj malakceptis, sed oni poste prenis ĝin kiel bazon por pacdiskutoj en la 1990-aj jaroj.
La amendo de la Ĉarto de la OLP alprenita en 1988, post la Unua Intifado, agnoskis Israelon kaj limigis la celon de la OLP al la kreo de palestina ŝtato apud Israelo. Tio indikas, ke la OLP oficiale ŝanĝis sian politikon por dunacia ŝtato al la duŝtata solvo. Intertempe estis multe da interna malakordo pri la alpreno de la unuŝtata solvo sur la palestina flanko. La Interkonsento de Oslo en 1993 altigis la esperon je duŝtata solvo, kvankam la Interkonsentojn malakceptis diversaj frakcioj sur la palestina flanko, inkluzive Hamas, la Palestina Islama Ĝihado kaj la Popola Fronto por Liberigo de Palestino. La Interkonsentojn de Oslo ambaŭ flankoj neniam plene akceptis nek plenumis. Post la Dua Intifado en 2000, multaj kredas, ke la duŝtata solvo pli kaj pli perdas sian allogecon.
Dunaciismo post 2003
Post 2003 reaktualiĝis la intereso pri la dunaciismo. Ekzemple, en 2003 akademiulo de la Novjorka Universitato, Tony Judt, verkis artikolon titolitan Israel: The Alternative en la New York Review of Books. En la artikolo, Judt taksis la duŝtatan solvon fundamente mortkondamnita kaj nefunkcipova. Ankaŭ aliaj maldekstraj ĵurnalistoj el Israelo, kiaj Haim Hanegbi kaj Daniel Gavron, alvokas la publikon fronti la realon kaj akcepti dunacian solvon. Tiu artikolo naskis furiozan amaskomunikilan ŝtormon en Britio kaj Usono. La New York Review of Books ricevis pli ol mil leterojn ĉiusemajne pri la eseo. Sur la palestina flanko similaj voĉoj estis levitaj. En 1999 Edward Said skribis en The End of the Peace Process: Oslo and After: "La problemo estas, ke palestina rajto de memdetermino en aparta ŝtato estas nefunkcipova." Pluraj altnivelaj oficialuloj de Fatah en la Palestina Aŭtonomio esprimis sin per simila retoriko, inkluzive la ĉefministron Ahmed Qurei, Hani Al-Masri. "La tempo elĉerpiĝas por duŝtata solvo" estas eldiro de Jaser Arafat citita en la brita The Guardian en intervjuo farita el sia cisjordania ĉefsidejo en 2004. Multaj politikaj analizistoj, inkluzive Omar Barghouti, kredas, ke la morto de Arafat aŭguras la bankroton de la Interkonsento de Oslo kaj la duŝtata solvo.
Post la elekto de palestina parlamento en 2006, Hamas okupis plimulton de la parlamentaj seĝoj. Hamas malakceptis principe la duŝtatan solvon. Asertante, ke "Palestino estas islama ŭakfo" (= nealienebla religia persona fondaĵo), Hamas kredas, ke "eblas, ke la membroj de la tri religioj: islamo, kristanismo kaj judismo kunekzistu en sendanĝereco kaj sekureco … nur sub la ombro de la islamo". Alfrontante la defion de Hamas, la palestina prezidanto Maĥmud Abbas alvokis en junio 2006, ke okazu multe pridisputata referendumo ĉe la palestinanoj por decidi, ĉu daŭrigi intertraktadojn por duŝtata solvo kun Israelo.
Karl Myslik
EdE-M
Karl MYSLIK (mislik), aŭstro-germano, paroĥestro. Nask. 19 sept. 1872, mortis 24 jun. 1930. Trad. ,Undine' de Motte-Fouquet, verkis originalajn poeziaĵojn. Multe laboris por E.
Lobsann
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rhein-Main-Verkehrsverbund
Difino de la prezoj
La areo de RMV estas dividita en areoj, kiuj ampleksas unu aŭ plurajn urbojn / vilaĝojn. Ene de unu areo oni pagas maksimume laŭ tarifo 3 (krom speciala regulo por la flughaveno de Frankfurto ĉe Majno), je mallongaj distancoj malpli (laŭ diversaj sistemoj diversloke). En Frankfurto ekzistas krome iometa rabato ekster pinta tempo. Al apuda areo validas tarifo 4 (kun specialaj reguloj por mallongaj distancoj), je pli longaj veturoj tarifoj 5, 6 aŭ 7.
Ofertitaj biletoj, valideco
Biletoj tuj validas ekde aĉeto, oni ne stampas ilin.
Interrompoj de veturo ne estas permesataj kun unudirektaj biletoj. Oni rajtas ŝanĝi al iu ajn alia veturilo en RMV-sistemo, sed necesas preni la plej fruan konekton. RMV-biletoj ne validas en longdistancaj trajnoj (IC, EC, ICE).
Ekzistas tuttagaj biletoj (validaj de mateno ĝis mateno - noktaj busoj apartenas al la antaŭa tago), semajnaj biletoj (iuj 7 sinsekvaj tagoj), monataj kaj jaraj.
Por pluraj personoj veturantaj kune ekzistas grupa tuttaga bileto (maksimume 5 personoj, kutime jam indas por 2).
Infanoj sub 6 jaroj ne bezonas bileton.
Vendo
Por ekveturo per rela veturilo necesas aĉeti bileton ĉe aŭtomato. Ankaŭ ĉe kelkaj grandaj bushaltejoj ekzistas aŭtomatoj, sed en busoj oni povas ĉiam aĉeti biletojn ĉe la ŝoforo.
Uzo de aŭtomatoj:
Heidekamp
Heidekamp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordstormarn, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Reinfeld, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Johann Andreas Cramer
Johann Andreas CRAMER (naskiĝis la 27-an de januaro 1723 en Jöhstadt, mortis la 12-an de junio 1788 en Kiel) estis germana teologo.
Vivo
Post la frekvento de la Princa lernejo en Grimma li iris Lepsikon en 1742 por studi teologion kaj la Belajn artojn, kie la baldaŭ engaĝiĝis kiel verkisto kunlaborante por pluraj gazetoj. La komenca proksimeco al Johann Christoph Gottsched baldaŭ perdiĝis. En la rondo de la redaktistoj de Bremer Beiträge Cramer baldaŭ iĝis unu el la plej diligentaj kaj laboremaj membroj. En 1745 li magistriĝis kaj iĝis parokestro en Cröllwitz apud Merseburg en 1748.
Tie ĉi li dediĉis sin precipe al eklezi- kaj dogmohistoriaj laboroj (traduko de Johano Krisostomo, komento kaj daŭrigo de la mondhistorio de Jacques Bénigne Bossuet). Kiel Supera kortega predikisto en Quedlinburg (1750-54) li famiĝis publike.
Kariero en Danio
Kiom reprezentema estis lia naturo montriĝis bone en Kopenhago kie li vokitis post perado de Klopstock. Per la tie fondita semajngazeto "Der Nordische Aufseher", kies akrega kritikanto estis Gotthold Ephraim Lessing, li subtenis en la senco de praktika moralo la politikajn ideojn de Andreas Peter von Bernstorff. Post ties malekpotenco ankaŭ Cramer maldungitis.
Graveco teologa kaj verkista
Li estis pioniro koncerne la ŝaton de la estetika flanko de la Biblio, aparte de la poezieco de la psalmoj. En la propra verkado gravis la retorikaj elemenoj. Literaturhistorie li troviĝas inter Christian Fürchtegott Gellert (amiko el studengaj tagoj el Lepsiko) kaj Friedrich Gottlieb Klopstock de kiu Cramer lernis stilon trudiĝantan al ekstatiko. Sed ĉe li ĝi havas pli racian koloron.
Liaj edifaj kantoj kaj la prilaboro de la evangelia kantolibro por Ŝlesvigo-Holstinio havis krom transporton de religiaj sentoj ankaŭ popolklerigan aspekton.
Lia filo estis la eldonisto kaj filologo Carl Friedrich Cramer.
Eduard Mybs
Eduard MYBS (mibs), (naskiĝis en la 30-a de decembro 1858, mortis je 4-a de junio 1923 en Altona apud Hamburgo) estis germana esperantisto, d-ro pri medicino kaj kuracisto.
Ekde 1904 li estis esperantisto. Li estis membro de la Lingva Komitato, vicprezidanto de la Akademio de Esperanto kaj de la 1-a UK en Boulogne-sur-Mer 1905, prezidanto de UK en Dresden 1908. De 1906, do ekde la fondiĝo, ĝis 1911 li servis kiel prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (nomo ĝis 1909: Germana Esperantista Societo). Same li oficis kiel prezidanto de la unua Esperanto-grupo de Hamburg-Altona kaj de la Nordalbinga Ligo. Li faris multajn paroladojn kaj multajn kursojn en ĉiuj partoj de Germanio, kaj verkis artikolojn interalie por gazetoj kaj jarlibroj.
Literaturo
Oficiala Gazeto Esperantista 1914:6:08 (63), p. 179.
Supra Hungarujo
Supra Hungarujo estis la norda parto de iama Hungara reĝlando, la t.n. Supra Lando ĝis la Traktato de Trianon en 1920. La nomo simple signifis supran parton de Hungario, poste tiun landparton, kiu ne apartenis al la turkoj. La limoj ofte ŝanĝiĝis ne nur pro la turkoj, sed ankaŭ rilate al Transilvanio. Supra Hungarujo ne estas identa al nuna Slovakio, ja tiam oni ne sciis, ke post jarcentoj tie nova ŝtato estiĝos. Nur en la 19-a jarcento okazis popolnombradoj, kiuj spegulis naciecon de la loĝantoj. Tiuj estas legeblaj en la urboartikoloj. Krom la slovakoj en la sudaj partoj vivis hungaroj en majoritato, precipe en la minurboj germanoj, oriente rutenoj, fine norde iom da poloj.