cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander Wienerberger
Alexander WIENERBERGER (8a de decembro 1891, Vieno - 5a de januaro 1955, Salzburgo) estis aŭstra kemia inĝeniero, kiu laboris dum 19 jaroj ĉe kemiaj entreprenoj de Sovetunio. Dum li laboris en Ĥarkivo, li kreis serion de fotoj de la Holodomoro de 1932-1933, kiuj estas fotografaj atestoj pri amasa mortado de la ukraina popolo tiutempe.
Biografio
Alexander Wienerberger naskiĝis en 1891 en Vieno, en familio de miksita deveno. Malgraŭ la fakto, ke lia patro estis judo kaj patrino estis ĉeĥino, Aleksandro mem laŭ sia filino konsideris sin aŭstro kaj ateisto.
De 1910 ĝis 1914 li studis en la Fakultato de Filozofio ĉe la Universitato de Vieno.
Dum la Unua mondmilito li estis mobilizita en la aŭstri-hungara armeo, partoprenis en bataloj kontraŭ la rusa armeo kaj estis kaptita en 1915.
En 1917 li translokiĝis al Moskvo, kie li fondis kemian laboratorion kun amikoj. Aŭtune de 1919, li provis eskapi de Sovetia Rusio al Aŭstrio tra Estonio per falsaj dokumentoj, sed malsukcesis: en Pskov li estis arestita de Ĉeka. Wienerberger estis kondamnita pri spionado. Li pasigis signifan parton de la 1920-aj jaroj en la malliberejo Lubjanka en Moskvo. Dum lia restado en malliberejo, liaj kapabloj kiel kemiisto estis estimataj de la sovetia registaro, kiu dungis eksterlandajn kaptitojn laborantajn en produktado. Wienerberger laboris kiel inĝeniero por produktado de vernizoj kaj farboj, poste - en fabrikoj por produktado de eksplodaĵoj.
En 1927, lia geedzeco kun Josefine Rönimois, devenanta el la baltaj germanoj, disiĝis. La eksa edzino kune kun filino Annemarie kaj filo Aleksandro restis en Estonio (poste Annemarie translokiĝis al Aŭstrio).
En 1928, la unuan fojon post malliberigo, Wienerberger vizitis siajn parencojn en Vieno kaj faris novan geedzecon kun Lilly Zimmermann, la filino de fabrikisto el Schwechat. Post lia reveno al Moskvo, limigoj de li estis levitaj, kio permesis al lia edzino translokiĝi al Sovetunio. En 1931, lia edzino mallonge revenis al Vieno, kie ŝi naskis ilian filinon Margot.
En fruaj 1930-aj jaroj, Wienerberger-familio loĝis en Moskvo, kie Aleksandro havis pozicion ĉe kemia fabriko. En 1932 li estis sendita al Ljubuĉani (Moskva Oblasto) al la posteno de teknika direktoro de plasta fabriko, kaj en 1933 transdonita al egala pozicio en Ĥarkivo.
Fotografiaj atestoj pri la malsato en 1932-1933
Vivante en Ĥarkivo, la tiama ĉefurbo de la Ukraina SSR, Wienerberger atestis amasan malsategon kaj fotis la scenojn, kiujn li vidis sur la stratoj de la urbo, malgraŭ la minaco de aresto de NKVD.
34179 Bryanchun
34179 Bryanchun estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Alexander Wienerberger
Fotografiaj atestoj pri la malsato en 1932-1933
Dum sia restado en Harkovo, Aleksandro Wienerberger sekrete kreis ĉirkaŭ 100 fotojn de la urbo dum la Holodomoro. Liaj fotoj montras vicojn de malsataj homoj ĉe nutraĵvendejoj, malsatigitaj infanoj, korpojn de homoj mortintaj pro malsato sur la stratoj de Harkovo, kaj amasojn de viktimoj de malsato. La inĝeniero kreis siajn fotojn per la germana Leica- fotilo, kiu probable estis transdonita al li de amikoj el eksterlando.
34179 Bryanchun
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bryan Hoo Hao Chun, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri energio. Li estis lernanto ĉe la Oregon Episcopal School de Portlando (Oregono).
Alexander Wienerberger
Fotografiaj atestoj pri la malsato en 1932-1933
Forirante al Aŭstrio en 1934, Wienerberger sendis negativojn per diplomatia poŝto helpe de la aŭstra ambasado. Aŭstraj diplomatoj insistis pri tia mezuro de singardemo, ĉar probable serĉado de personaj aferoj ĉe la limo estus tre probable, kaj eventuala malkovro de fotoj povus minaci lian vivon. Reveninte al Vieno, Wienerberger transdonis la bildojn al kardinalo Theodor Innitzer, kiu kune kun la ĝenerala sekretario de la Internacia Komitato de Naciaj Minoritatoj Ewald Ammende prezentis ilin al la Ligo de Nacioj.
En 1934, la Patruja Fronto en Aŭstrio publikigis la fotojn de Wienerberger en malgranda broŝuro "Rußland, wie es wirklich ist" (Rusujo, kiel ĝi vere estas), sed sen atribuo.
La fotoj de Wienerberger unue estis disponeblaj al la publiko en 1935 danke al la publikigo en la libro "Ĉu Rusujo devas malsati?" (Muss Russland Hungern) de Ewald Ammende; la fotoj ne aludis la aŭtoron pro zorgoj pri sekureco de sia kreinto. En 1939 Aleksandro Wienerberger publikigis en Aŭstrio sian propran libron de memoraĵoj pri la vivo en Sovetunio, en kiu du ĉapitroj estas dediĉitaj al la Holodomoro. Fotoj ankaŭ estis inkluditaj en liaj memuaroj publikigitaj en 1942.
En 1944, Wienerberger funkciis kiel liga oficiro de la Rusa Liberiga Armeo. Post la milito, li sukcesis eviti la translokigon al sovetiaj trupoj - li eskapis en la usonan zonon de okupado en Salzburgo, kie li mortis en 1955.
Nuntempe, la fotoj de Wienerberger estis republikigitaj en multaj aliaj verkoj, kaj estas ekspoziciitaj precipe en la Kanada Muzeo por Homaj Rajtoj en Vinipego.
Luterana preĝejo (Nemescsó)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Nemescsó, laŭ la ĉefvojo.
Konstruaĵo
Dum atakoj la loĝantaro rifuĝis en la preĝejon, tial longe estis defenda muro ĉirkaŭ la preĝejo. La simpla, malgranda konstruaĵo havas unu turon super la enirejo kaj unu navon.
23110 Ericberne
23110 Ericberne estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Pola Fondaĵo de Katin
Pola Fondaĵo de Katin (Polska Fundacja Katyńska) estas pola fondaĵo memoriganta Katinan krimon, registrita notarie la 6-an de junio 1990, en Regiona Juĝejo la 4-an de septembro 1992, enlistigita en asoci-registro la 10-an de septembro 2003. Sidejo de la Pola Fondaĵo de Katin troviĝas ĉe la str. Nowy Świat 28/20 en Varsovio.
Libro (grafeteorio)
En grafeteorio, libro (kutime skribata kiel Bp) estas fendebla grafeo konsistanta el p trianguloj havantaj komunan lateron (sciatan kiel la "bazo" de la libro). Por donita grafeo G, kiel bk(G) estas ofte skribata la plej granda libro enhavata en G.
Pola Fondaĵo de Katin
Historio
Membroj-fondintoj kaj ankaŭ sponsoroj de la Pola Fondaĵo de Katin estis d-rino Bożena Łojek, profesoro Mieczysław Nieduszyński, mecenaso Jan Olszewski, pastro Zdzisław Peszkowski, d-ro Marek Tarczyński, profesoro Jacek Trznadel, inĝeniero Jędrzej Tucholski kaj redaktoro Wojciech Ziembiński. Statuton de la Pola Fondaĵo de Katin prilaboris mecenato Jan Olszewski. En 1991 kaj 1992 al la Fondaĵo estis akceptitaj d-ro Jerzy Jackl, akuzisto Stefan Śnieżko kaj Adam Macedoński. La Fondaĵo ligis striktan kunlaboron kun Sendependa Historia Komitato por Esploro de la Katina Krimo, fondita en 1989; kune kun ĝi publikigas "Zeszyty Katyńskie" (Katinaj Kajeroj).
Libro (grafeteorio)
Antaŭe, la libro estadis skribata kiel Ke(2, p). Estu K(m, n) la plena dukolora grafeo kun ampleksoj de la koloraj partoj m kaj n. Tiam Ke(m, n) estas difinita kiel K(m, n) kun superflua latero en la unua dispartigo. Ĝi povas ankaŭ esti konsiderata kiel plena trikolora grafeo K(1, 1, p).
Propraĵoj
Ĉi tie r(Bp, Bq) estas la nombro de Ramsey inter du libroj.
Kovalovice (Kojetín)
Kovalovice estas vilaĝo, parto de urbo Kojetín en distrikto Přerov en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sude de Kojetín. En la jaro ĉi tie daŭre vivis  kaj estis en ĝi 99 adresoj.
Pola Fondaĵo de Katin
Historio
En 2008 la Fondaĵo fiksis atribuatan de si Medalon de Memor-Tago pri Viktimoj de Katina Krimo.
Kovalovice (Kojetín)
Kovalovice situas en katastra teritorio Kovalovice u Kojetína kun areo 1,74 km².
Pola Fondaĵo de Katin
Estraro kaj Fondaĵ-Konsilio
Membroj de la Fondaĵ-Estraro:
Funkcion de sekretario de la Fondaĵ-Konsilio plenumas Marek Tarczyński
NGC 2858
NGC 2858 (aliaj indikoj — UGC 4989, MCG 1-24-17, ZWG 34.40, NPM1G +03.0212, PGC 26556) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Costa Valle Imagna
Costa Valle Imagna estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bedulita, Carenno (LC), Roncola, Sant'Omobono Imagna, Torre de' Busi (LC) kaj Valsecca. Kristanisma patroneco de la komunumo estas la biblia evento Vizito de Maria, kies tradicia religia memortago, la 2-a de julio, sekve estas la komunuma festotago, kvankam per la postkoncilia liturgireformo la katolika eklezio intertempe antaŭenigis la religian memortagon sur la 31-an de majo.
Esperanto. Volledige Spraakleer
'Esperanto. Volledige Spraakleer' [Esperanto. Kompleta Gramatiko], eldonita en 1907 de la flandra Esperanto-pioniro Antoon Jozef Witteryck, estas unu el la unuaj presitaj Esperanto-gramatikoj por nederlandlingvanoj en Flandrujo.
Ekiden
Ekideno aŭ ekiden (en japana 駅伝?) estas termino reference al longdistanca stafeta kurkonkurenco po ses en unu teamo, tipe surŝosea. La japana termino origine referencis al post-ĉevala aŭ kaleŝisto kiu transmitis komunikadon laŭ etapoj. Tia kurkonkurenco disvastiĝis tutmonde laŭ diversaj longaj distancoj.
Esperanto. Volledige Spraakleer
Enhavo
La dokumento estas ege konciza, sed "kompleta" kiel ĝi anoncis sin. En tiu tempo oni kutimis emfazi la simplecon de la Esperanto-gramatiko.
Ekiden
La termino originiĝis en Japanio, kvankam la koncepto de longdistanca stafeta kurkonkurenco ne estas unika de ajna lando. La unua ekiden estis sponsorita de la gazeto Yomiuri Shimbun en 1917, kaj ĝi okazis dum tri tagoj inter la malnova Japania ĉefurbo Kioto kaj la moderna ĉefurbo Tokio, nome distanco de 508 km, por celebri la jariĝon de la translokigo de la ĉefurbo al Tokio.
Esperanto. Volledige Spraakleer
Enhavo
Nuntempe la libreto estas interesa precipe el la vidpunkto de la historio de Esperanto. Notinde estas ke la nederlanda lingvouzo de tiu libro sufiĉe malsimilas al tiu de nuntempe. Kontraŭe, la esperantlingva parto estas tiom freŝa kvazaŭ ĝi estus skribita hieraŭ.
Kompleta enhavo
<Gallery> Dosiero:1907 GramWitt 3.jpg Dosiero:1907 GramWitt 4-5.jpg Dosiero:1907 GramWitt 6-7.jpg Dosiero:1907 GramWitt 8-9.jpg Dosiero:1907 GramWitt 10-11.jpg Dosiero:1907 GramWitt 12-13.jpg Dosiero:1907 GramWitt 14-15.jpg Dosiero:1907 GramWitt 16.jpg </Gallery>
Barbara Pravi
Barbara Pravi, naskita kiel Barbara Pjević / cirile Барбара Пјевић (n. la 10-an de aprilo 1993 en Parizo), estas franca kantistino, kantokomponisto kaj aktorino de serba kaj irana deveno tra siaj geavoj.
Biografio
Pjević naskiĝis en la franca ĉefurbo Parizo en familio de artistoj kaj muzikistoj. Ŝia patrinoflanka avo estis la irana pentristo kaj kaligrafo Hossein Zenderoudi. Ŝia patroflanka avo estis de serba deveno, ŝia patrino havas iranajn radikojn. Ŝi adoptis la artistan nomon Pravi kiel referenco al la serba vorto prava, kiu signifas aŭtenta kaj en esperanto ke ŝi 'pravas'.
Ŝia unua unuopaĵo, titolita Pas grandir, estis lanĉita en 2017. Du jarojn poste ŝi verkis Bim bam toi, la francan kontribuon por la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2019. Jaron poste ŝi verkis J'imagine, kun kiu Valentina Tronel gajnis la Junularan Eŭrovido-Kantokonkurson 2020. Komence de 2021, ŝi mem partoprenis la francan antaŭselektadon por la Eŭrovido-Kantokonkurso. Ŝi gajnis per la kanto Voilà, kio signifas ke ŝi povas reprezenti Francion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2021.
Persona vivo
Pravi estas tre aktiva en la batalo por fini perforton kontraŭ virinoj. Antaŭe ŝi mem spertis hejman perforton. Ŝi ofte kontribuis al muzikaj iniciatoj kiuj celas antaŭenigi la rajtojn de virinoj. Pravi ankaŭ donis TED-prelegon ĉe la Emlyon Business School pri sia kariero kaj kiel ŝi trovis memfidon.
Pravi citis ke Barbara, Jacques Brel, Georges Brassens, Françoise Hardy kaj Louis Aragon influis sian muzikan stilon.
Giulvăz
Giulvăz (hungare:Torontálgyülvész, germane: Giulwess) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 467 loĝantojn (rumanoj, germanoj,), en 1992 1 082 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1433. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Administre apartenas al ĝi Crai Nou, Ivanda, Rudna.
Asocio de Tenisaj Profesiuloj
La Asocio de Tenisaj Profesiuloj - angle Association of Tennis Professionals (ATP), hispane Asociación de Tenistas Profesionales, ruse Ассоциация теннисистов-профессионалов - estas la tutmonda organizaĵo de profesiaj viraj tenisaj sportistoj. Ĝin kompletigas la Virina Tenisa Asocio, angle Women's Tennis Association (WTA), por profesiaj virinaj tenisaj sportistoj. Tegmenta organizaĵo super ATP kaj WTA estas la Internacia Tenisa Federacio (ITF), kiu fiksas la regulojn de tenisa ludado kaj de turnira organizado.
La monda oficejo de la asocio estas en Londono, Britio. La asocio dividiĝas en tri regionajn branĉojn: Oficejo de la amerika branĉo havas sian sidejon en Ponte Vedra Beach, Florido, Usono; la oficejo de la eŭropa branĉo situas en Monako, kaj oficejo de la branĉo "ATP internacia", kiu kovras Afrikon, Azion kaj Aŭstralazion, troveblas en Sidnejo, Aŭstralio.
Historio
La asocio estis fondita en la jaro 1972, por solvi konfliktojn inter profesiaj tenisaj sportistoj kaj por pli profesie varbi pri profesiaj tenisaj turniroj.
ATP-Mondturneo
La asocio organias internacian turnearon por viraj tenisistoj, angle nomata "ATP Tour" respektive "ATP World Tour", do ATP-Turneo respektive ATP-Mondturneo. La plej multaj profesiaj tenisaj turniroj estas parto de ĝi. Plej gravaj turniroj el la ATP-Turneo estas la naŭ turniroj de la Majstra Serio (angle Masters Series). La ĉiujare kvar turniroj de la serio Granda Ŝlemo (Grand Slam) kaj la matĉoj de la Davisa Pokalo ne estas parto de la ATP-Turneo, ĉar ili organiziĝas rekte de la Internacia Tenisa Federacio. La Finalo de la ATP-Mondturneo fine de ĉiu sporta sezono meze de novembro organiziĝas komune de la organizaĵoj ATP kaj ITF.
ATP-Turneo por Defiantoj
Aldone al la supre menciata turneo por pintaj profesiuloj, la asocio ekde la jaro 1990 organizas plian tutmondan turnearon angle nomatan "ATP Challenger Tour", pli-malpli ATP-Turneo por Defiantoj: Ĝi estas por profesiaj tenisistoj, kiuj ne (jam) estas inter la 100 plej bonaj de sia fako, kaj servas interalie al tio kolekti poentojn por rajti ekpartopreni en la "pintaj" turniroj de la ATP-Turneo.
Monda ranglisto pri teniso
Ekde sia fondiĝo la asocio ankaŭ daŭre aktualigas rangliston de plej bonaj viraj tenisistoj. Sumo da poentoj, en iom komplika sistemo kolektitaj laŭ personaj rezultoj en la tenisaj turniroj de la lastaj 52 semajnoj, difinas la personan lokon en ranga listo de ĉiuj tenisistoj, kaj ankaŭ difinas en kiuj pozicioj la tenisistoj startas en venontaj turniroj, ĉu ili do en jam unua aŭ nur posta matĉo ludas kontraŭ plej pintaj tenisistoj. Ĉar tiu sistemo por la publiko ŝajnas malfacile superrigardebla, ekde la jaro 2000 aldone estas dua ranglisto nomata "Ĉampiona Konkuro" (angle Champions Race). Laŭ tiu kalkulto komence de la sezono, do komence de januaro, ĉiuj tenisistoj havas nul poentojn kaj post ĉiu sukceso en turniro la poentoj plimultiĝas. Tiu sistemo interalie konatas el la aŭtovetkonkura turnearo Formulo Unu.
De januaro 2004 (la Aŭstralia Malferma Turniro) ĝis aŭgusto 2008 (internacia turniro en Cincinnati) kaj denove ekde julio 2009 (fino de la turniro en Wimbledon), la sviso Roger Federer gvidas la viran rangliston pri teniso.
La koncernan virian rangliston prizorgas la Virina Tenisa Asocio, angle Women's Tennis Association (WTA).
Organizado
Prezidanto de la asocio estas Adam Helfant. Li gvidas sepmembran estraron, krom lia persono ankaŭ tri reprezentantoj de profesiaj tenisaj turniroj (laŭ la stato de februaro 2010 Zeljko Franulovic, Gavin Forbes kaj Graham Pearce) kaj tri reprezentantoj de profesiaj tenisistoj (laŭ la stato de februaro 2010 Justin Gimelstob, David Edges kaj Ivan Ljubicic).
Chambretaud
Chambretaud estas malaperinta franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chambretaudais.
Ĝi nun formas parton de Chanverrie.
49481 Gisellarubini
49481 Gisellarubini estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Matteo Santangelo elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Gisella Rubini, kiu viva en Luko. Koramikino de la malkorvrinto, ŝi foje helpas lin ĉe la teleskopo de la apuda Observatorio de Monte Agliale.
Ben Gibbard
Ben GIBBARD (naskiĝis 1976) estas usona kantisto kaj muzikisto en la bandoj Death Cab for Cutie, The Postal Service, kaj All-Time Quarterback.
Fernand Khnopff
Fernand Edmond Jean Marie KHNOPFF (12a de septembro 1858 - 12a de novembro 1921) estis belga simbolisma pentristo.
Junulo kaj trejnado
Fernand Khnopff naskiĝis de riĉa familio kiu estis parto de la alta burĝaro dum generacioj. La prapatroj de Khnopff vivis en Flandrio ekde la komenco de la 17-a jarcento sed estis de aŭstra kaj portugala deveno. La plej multaj viraj membroj de lia familio estis advokatoj aŭ juĝistoj, kaj la juna Fernand estis destinita por jura kariero. En lia frua infanaĝo (1859-1864), li vivis en Bruĝo kie lia patro Edmond (ankaŭ: Edmundus) estis esplorjuĝisto kaj lia avo estis Anstataŭisto al la Prokuroro de la Reĝo. Liaj infanmemoroj de la mezepoka provinca urbo Bruĝo havos signifan rolon en lia posta laboro. En 1864, la familio translokiĝis al Bruselo. Kiel infano Khnopff pasis parton de siaj someraj ferioj en la vilaĝeto Tillet proksima al Bastogne en la provinco Luksemburgo kie liaj patrinflankaj geavoj posedis bienon. Li pentris plurajn vidaĵojn de tiu vilaĝo.
Por plezurigi siajn gepatrojn, li ekstudis juron ĉe la Libera Universitato de Bruselo (nun dividita en la Université Libre de Bruxelles kaj la Vrije Universiteit Brussel) kiam li estis 18-jara. Dum tiu periodo, li entuziasmiĝis por literaturo, malkovrante la verkojn de Baudelaire, Flaubert, Leconte de Lisle kaj aliaj plejparte francaj verkistoj. Kun lia pli juna frato Georges Khnopff - ankaŭ pasia amatoro de nuntempa muziko kaj poezio - li komencis vizitadi Jeune Belgique (Junan Belgion), grupon de junaj verkistoj en kiu membris inter aliaj Max Waller, Georges Rodenbach, Iwan Gilkin kaj Emile Verhaeren.
Khnopff forlasis la universitaton pro manko de intereso en siaj prijuraj studoj kaj komencis vizitadi la atelieron de Xavier Mellery, kiu enkondukis lin al la pentroarto. La 25an de oktobro 1876, li enskribiĝis por la kurso de desegnaĵo laŭ naturo ĉe la Reĝa Akademio de Belartoj. En la Akademio, lia plej fama kunstudanto estis James Ensor, kiun li malŝatis ekde la komenco. Inter 1877 kaj 1880, Khnopff faris plurajn ekskursetojn al Parizo kie li malkovris la laboron de Delacroix, Ingres, Moreau kaj Stevens. Ĉe la pariza Mondekspozicio de 1878 li ekkonis la verkojn de Millais kaj Burne-Jones. Dum lia lasta jaro ĉe la Akademio en 1878-1879 li neglektis siajn klasojn en Bruselo kaj vivis dum tempeto en pariza kvartalo Passy, kie li vizitis la liberajn kursojn de Jules Joseph Lefebvre ĉe la Académie Julian.
Frua kariero kun Les XX
En 1881, li prezentis siajn verkojn al publiko por la unua fojo ĉe la Salon de l'Essor en Bruselo. La takso de la kritikistoj de lia laboro estis tre severa, kun la escepto de Emile Verhaeren kiu skribis rekomendan recenzon. Verhaeren restos dumviva subtenanto kaj skribos la unuan monografion de la pentristo. En 1883, li estis unu el la fondmembroj de Le Groupe des XX (Grupo de la Dudeko). Khnopff ekspoziciis regule ĉe la ĉiujara Salono organizita de Les XX. En 1885, li renkontis la francan romanverkiston Joséphin Péladan, la estontan grandmajstron de la Rozkruca Ordeno Ordre de la Rose + Croix. Péladan petis Khnopff desegni la kovrilon de lia nova libro Le Vice suprême. Khnopff akceptis la mendon sed detruis la laboron poste ĉar la fama soprano Rose Caron estis ofendita per la imaga portreto de Leonora d'Este kiun Khnopff faris por ornami la kovrilon kaj en kiu Caron kredis rekoni sian propran vizaĝon. La impeta reago de La Caron dum tiu okazo faris skandalon en la belga kaj pariza gazetaro kaj helpis establi la reputacion de Khnopff kiel artisto. Khnopff daŭre desegnis ilustraĵojn por la verkoj de Péladan, precipe por Femmes honnêtes (1888) kaj Le Panthée (1892). Plurfoje (1892, 1893, 1894 kaj 1897). Khnopff estis invitita kiel honora gasto dum la ekspozicioj de la pariza Salon de la Rose + Croix organizita de Péladan.
Postaj jaroj
En 1889, Khnopff unuafoje havis kontakton kun Anglio, kie li poste restados kaj regule ekspozicios. Britaj artistoj kiel Hunt, Watts, Rossetti, Brown kaj Burne-Jones iĝos amikoj. Ekde 1895 Khnopff laboris kiel korespondanto por la brita artgazeto The Studio. Ĝis la eksplodo de la Unua Mondmilito en 1914 Khnopff respondecis pri la rubriko Studio-Talks-Brussels en kiu li raportis pri la artaj evoluoj en Belgio kaj kontinenta Eŭropo. En marto 1898 Khnopff prezentis selektadon de 21 verkoj dum la unua ekspozicio de la Viena Secesio. En Vieno lia laboro estis ricevita kun ega admiro. La verkoj kiujn li prezentis ĉe la Secesio havos gravan influon al la verkaro de Gustav Klimt.
Ekde 1900, Khnopff okupiĝis pri la desegno de siaj novaj hejmo kaj studio en Bruselo (malkonstruitaj). La domo estis inspirita de la Viena Secesio kaj aparte de la arkitekturo de Joseph Maria Olbrich. Al la sobra arkitekturo kaj ornamado Khnopff aldonis tre simbolan, spacan kaj dekoracian koncepton kiu turnis lian hejmon en Templon de la memo. La domo funkciis kiel sanktejo en kiu la genio de la pentristo povis prosperi. Lia moto On n'a que soi (Oni nur havas sin mem) estis gravurita super la enirejo, kaj en lia studio li pentris ĝin en la mezo de ora cirklo gravurita sur la blanka mozaikplanko. Tiu preskaŭ teatra scenaro estis sendube reflektado de lia entuziasmo por teatro kaj opero. La unuaj desegnoj de Khnopff por la teatro estas de 1903 kiam li skizis la scenejon por la teatraĵo de Georges Rodenbach Le Mirage en la Deutsches Theater Berlin. Tiu produktado estis reĝisorita fare de la fama Max Reinhardt, kaj la bildoj elvokantaj la pesimismajn stratojn de la mistera urbo Bruĝo kie Khnopff pasigis sian fruan infanaĝon, estis multe aprezitaj fare de la berlina publiko kaj de la kritikistoj. Post kiam Khnopff estis engaĝita por desegni la kostumojn kaj la scenejojn por la mondpremiero de la opero de Ernest Chaussonn Le Roi Arthus en la Reĝa Monerteatro en Bruselo in 1903, li kunlaboris al pli ol dekduo da operproduktaĵoj ludotaj en La Monnaie en la sekva jardeko. En 1904 la urbestraro de Saint Gilles (komunumo apud Bruselo) komisiis lin por ornami la plafonojn de la edziĝsalono de la nova urbdomo, kaj en la sama jaro li estis kontaktita fare de la riĉa bankisto Adolphe Stoclet por desegni dekoraciajn panelojn por la muzikejo de la Palais Stoclet. Tie Khnopff denove renkontis eminentajn artistojn de la Viena Secesio: la arkitekton de la menciita Palaco Stoclet Josef Hoffmann, kaj Gustav Klimt kiu desegnis dekoracian mozaikon por ĝia manĝoĉambro.
Kvankam ne tre sincera viro kaj sufiĉe izola famulo, li jam atingis kultnivelon dum sia vivo. Agnoskita kaj akceptita, li ricevis la Ordenon de Leopoldo. Lia fratino, Marguerite, estis unu el liaj ŝatataj objektoj. Lia plej fama pentraĵo estas verŝajne La Kareso (L'Art ou Des Caresses). Lia arto ofte portretis revenantajn temojn trovitajn en simbolisma arto: la dualisma vizio de virino kiel sfinksa femme fatale aŭ anĝela virino.
Khnopff estas entombigita en Tombejo de Laken.
Listo de kelkaj verkoj en publikaj kolektoj
.
La eroj akompanitaj de la mallongigo dCOZ rilatas al la katalogo de la verkoj de Khnopff de Catherine de Croës kaj Gisèle Ollinger-Zinque (1987). Vidu la bibliografion. La titoloj inter citiloj estas la originaj titoloj donitaj de Khnopff mem.
- Portreto de la violinisto Achille Lerminiaux, 1885 (dCOZ 75)
- Portreto de Edmond Khnopff, patro de la pentristo, 1881 (dCOZ 33)
- Secret-Reflect (Sekreto-Reflektado), 1902 (dCOZ 378)
-En écoutant Schumann '' (Aŭskultanta al Schumann), 1883 (dCOZ 52)
-Portreto de Marguerite Khnopff, fratino de la pentristo, 1887 (dCOZ 100)
-A Fosset, sous les sapins  (En Fosset, sub la abioj), 1894 (dCOZ 242)
-Des Caresses (La karesoj), 1896 (dCOZ 275)
-Memories aŭ Lawn Tennis, 1889 (dCOZ 131)
-Postmorta portreto de Marguerite Landuyt, 1896 (dCOZ 280)
-Portreto de Fraŭlino Van der Hecht, 1883 (dCOZ 57)
-Portreto de Germaine Wiener, 1893 (dCOZ 237)
-Blanc, noir et or (Blanka, nigra kaj oro), 1901 (dCOZ 365)
-Un masque de jeune femme anglaise (Masko de juna angla virino), 1891 (dCOZ 181) Skulptaĵo (busto) el multkolorita gipso.
-Sous les arbres (Sub la arboj), 1894 (dCOZ 253)
-Une ville abandonnée (Forlasita urbo), 1904 (dCOZ 401)
-Portreto de viro, ca. 1885 (dCOZ 89)
-A Fosset, un ruisseau (En Fosset, rivereto), 1897 (dCOZ 285)
-Paysage à Fosset (Pejzaĝo en Fosset), ca. 1894 (dCOZ 254)
-Portreto de Charles Maus (patro of Octave Maus, sekretario de Les XX), 1885 (dCOZ 84)
Miedersbach
La rojo Miedersbach estas ĉ. 3,5 km longa alfluanto de la Blattbach. Ĝi havas sian fonton meze de la Palatinata Arbaro en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Fernand Khnopff
Listo de kelkaj verkoj en publikaj kolektoj
-Chimère (Ĥimero), ca. 1910 (dCOZ 470)
Miedersbach
Rivervojo
La Miedersbach fontas en la meza parto de la mezmontaro Palatinata Arbaro proksime de la tiel nomata Miederswiese kaj fluas orienten. Sude de la Iggelbach la rojo enfluas la rivereton Blattbach, antaŭ tiu enfluas la rivereton Helmbach. La Miedersbach troviĝas komplete sur la teritorio de la komunumo Elmstein.
Fernand Khnopff
Listo de kelkaj verkoj en publikaj kolektoj
-L'Encens (Incenso), ca. 1898 (dCOZ 325)
-A Fosset, Un sentier (En Fosset, trako), ca. 1890-\'95 (dCOZ 170)
-Un Masque (Masko), 1897 (dCOZ 299) Skulptaĵo en polikromiita gipso.
-Portreto de la patrino de la artisto, 1882 (dCOZ 39)
-Orphée (Orfeo), 1913 (dCOZ 519)
-Les cheveux (Hararo), 1892 (dCOZ 218bis)
-Portreto de Jeanne Kéfer, 1885 (dCOZ 82)
-A Bruges, un portail (En Bruĝo, portalo), ca. 1904 (dCOZ 405)
-l'Offrande (La Oferaĵo), 1891 (dCOZ 187)
-Vidaĵo de la ponto en Fosset, ca. 1882-1883 (dCOZ, 41bis)
-A Bruges, une église (En Bruĝo, preĝejo), 1904 (dCOZ 393)
-l'Eau immobile (La nemovebla akvo), ca. 1894 (dCOZ 247)
-Tête de jeune femme anglaise (Kapo de juna angla virino), 1895 (dCOZ 265) Desegnaĵo en ruĝkreto.
Eksteraj ligiloj
Ĉar neniuj valoroj estis precizigitaj por la apogilparametro, heredaĵformato estis uzita por la produktaĵo. Tiu formato estas malrekomendita, kaj en la estonteco, normalvaloro estos metita por la apogilparametro, igante la novan formaton ĉiam esti uzita.
Saint-Julien - Clénay (stacidomo)
Saint-Julien - Clénay estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Clénay, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Is-sur-Tille (849000).
Česká Ves (Jablonné v Podještědí)
Česká Ves (Böhmischdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, suda antaŭurbo de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec, kun kiu ĝi estas ankaŭ historie kunigita. Ĝi etendiĝas sur norda deklivo de monteto Kočičí vrch (Katzen Berg) en supermara alteco 320–340 m s. m. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 39 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Česká Ves situs en katastra teritorio Česká Ves v Podještědí kun areo 5,71 km². En la katastra teritorio Česká Ves v Podještědí situas ankaŭ Pole kaj Zámecká.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.
Komence de la 20-a jarcento estis registrita evoluo de la municipo en konekso kun evoluo de turismo en Luzacia montaro. Temis precipe pri servoj loĝigaj kaj gastejaj.
En la jaro 1910 la municipo estis elektrizita kaj oni komencis konstrui akvodukton. La unua mondmilito interrompis la laborojn, sed en la jaro 1920 la elektrizo estis finita kaj la municipo havis kanalizon kaj du fajroestingistajn rezervujojn.
La evoluo de municipo estis denove interrompita pro dua mondmilito. Plimulto de loĝantoj de Česká Ves simpatigis kun Ĉeĥoslovaka respubliko. Kelkaj soldatiĝis en armeo, aliaj partoprenis en fortikigaj laboroj (24 civitanoj partoprenis en enfosigaj laboroj ĉe Pertoltice). La 9-an de oktobro 1938 la municipon konkeris nazia armeo kaj la lokaj viroj estis forkondukitaj en la militon. La mankantaj viroj estis en agrikulturo anstataŭigitaj de francaj militkaptitoj, kiuj estis loĝigitaj en gastejo en Pole. En la jaro 1942 estis en Česká Ves nuligita municipa ofico kaj la municipo estis alligita al Jablonné. Post la milito tiu ĉi dispono estis kiel akto de la okupacia administrado nuligita, sed fakte Česká Ves restis sub la administrado de Loka nacia komitato en Jablonné v Podještědí.
Post forŝovo de la germana loĝantaro la loĝantaro en la municipo malaltiĝis proksimume al duono. En la jaro 1947 Česká Ves kiel memstara municipo definitive pereis kaj ĝi fariĝis konsisto de Jablonné v Podještědí.
Domaroj
En la pasinteco apartenis al Česká Ves ankaŭ domaro, respektive solejo Myší Dolík (Mäusegründel), pereinta post la dua mondmilito. Kreis ĝi kelke da domoj, kiuj situis sude ĝis sudoriente de Česká Ves apud vojo (hodiaŭ ŝoseeto) ĝis domaro Pole.
Causa causae est causa causati
La latina frazo Causa causae est causa causati estas unu el la maksimoj formulitaj de la Lernejo de la Glosantoj (itale Scuola dei glossatori), aktiva en Bolonjo en la 11-a jarcento.
Ĝia laŭlitera signifo estas: kaŭzo de la kaŭzo estas kaŭzo de kio estas kaŭzita.
2-a de aprilo
La 2-a de aprilo estas la 92-a tago de la jaro (la 93-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 273 tagoj restas.
Je la 2-a de aprilo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 2-a de aprilo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Rivero Asón
Asón estas rivero en la nordo de Hispanio, en la Kantabra Montaro. Ĝi trafluas la orienton de Kantabrio, fluante en la Kantabran Maron.
Pliaj informoj:
Costa Volpino
Costa Volpino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bossico, Lovere, Pian Camuno (BS), Pisogne (BS), Rogno kaj Songavazzo. Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Stefano, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(17374) 1981 EF4
(17374) 1981 EF4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Občina Gornja Radgona
Občina Gornja Radgona estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 30 komunumojn kaj ĝia areo estas 74,6 km². Komence de 2018 tie loĝis 8403 homoj. La administra centro estas la urbo Gornja Radgona.
Boy Story
Boy Story ("knaba historio", 男孩的故事, Nánhái de Gùshì) estas ĉina vira muzikgrupo formita de JYP Entertainment kaj Tencent Music Entertainment, kiu konsistas el 6 membroj, nome Hanyu, Zihao, Xinlong, Zeyu, Ming Rui, kaj Shuyang. La 1-an de septembro 2017, Boy Story publikigis sian unuan unuopaĵon "How Old R U". La 21-an de septembro 2018, Boy Story oficiale debutis per sia unua eta albumo Enough.
Diskaro
EP
Unuopaĵoj
Občina Gornja Radgona
Loko, priskribo
Občina Radenci en la oriento, Občina Sveti Jurij ob Ščavnici kaj Občina Cerkvenjak la sudo, Občina Sveta Trojica v Slovenskih Goricah la sudokcidento, Občina Benedikt kaj Občina Sveta Ana en la okcidento kaj Občina Apače en la nordokcidento. En la nordo kaj nordoriento estas la ŝtata limo kun Aŭstrio (Bad Radkersburg). Ĉi tiu estas la Mura Rivero.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 30 vilaĝoj:
Aženski Vrh, Črešnjevci, Gornja Radgona, Gornji Ivanjci, Hercegovščak, Ivanjski Vrh, Ivanjševci ob Ščavnici, Ivanjševski Vrh, Kunova, Lastomerci, Lokavci, Lomanoše, Mele, Negova, Norički Vrh, Očeslavci, Orehovci, Orehovski Vrh, Plitvički Vrh, Podgrad, Police, Ptujska Cesta, Radvenci, Rodmošci, Spodnja Ščavnica, Spodnji Ivanjci, Stavešinci, Stavešinski Vrh, Zagajski Vrh, Zbigovci
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:29_x573811.781_y166257.56650000002_s12_b4
Tramtransporto en Liono Rhônexpress
Rhônexpress (nomita LESLYS komence de la projekto, Liaison ExpresS LYon Saint-Exupéry) estas ligilo fervojo-flughaveno, ekspluatata en formo de rapidtramo, kiu ebligas ligi la centron de Liono (afer-kvartalo de la Part Dieu) al ĝia internacia flughaveno, Flughaveno Liono Saint-Exupéry.
La tramvojo Rhônexpress estis malfermita la.
M⁄S Selandia
La M/S Selandia estis ŝipo konstruita en 1911 de Burmeister & Wain por la Østasiatisk Kompagni (orient-azia kompanio). Ĝi estis pasaĝera-karga ŝipo kaj la unua ocean-taŭga ŝipo pelata de dizela motoro.
Ĝia nomo estas la latina nomo de la dana insulo Sjælland. Male al vaporŝipoj ĝi ne havis apartan fumtubon, sed uzis la antaŭan maston por forigi la rubgason. Du pliaj ŝipoj estis konstruitaj laŭ la sama plano.
La la ŝipo surgrundiĝis ĉe Jokohamo; kvar tagojn poste ĝi disrompiĝis kaj dronis. Post ĝi tri aliaj ŝipoj portis la saman nomon; la lasta ankoraŭ servas al la kompanio.
Ekzistas memoriga monero de 20 danaj kronoj, kiu montras la ŝipon M/S Selandia. La Dana Nacia Banko (kiu malpermesas uzi la bildojn de siaj moneroj) ofertas bildon de la monero en sia retejo (vidu malsupre).
Grattery
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
SG Grün-Weiß Döschwitz
SG Grün-Weiß Döschwitz [ɛs ɡe ɡʀyn vai̯s ˈdøʃvɪts] estas sporta klubo en la vilaĝo Döschwitz, Germanio. Ĝi fondiĝis oficiale en 1930, sed jam en la 1920-aj jaroj aktivis sporta grupo en Döschwitz. Tiu okupiĝis pri diversaj biciklaj sportoj. Nuntempe la klubo havas du kegloludajn teamojn kaj kvin futbalajn teamojn (du por virinoj, du por viroj kaj unu por maljunuloj).
SG Grün-Weiß Döschwitz estas la plej grava asocio en la komunumo Döschwitz. Ekde la 1970-aj jaroj la klubo ĉiudimanĉe organizas futbalan turniron pri la Pokalo de la vilaĝestro. Pro tiuj kaj aliaj futbal-ludoj venas al Döschwitz en ĉiu semajnfino plurmilo da gastoj.
Krom sportaj turniroj la klubo organizas ankaŭ la plej gravan popolan feston de la vilaĝo, kiu okazas ĉiujare dum pentekosto.
Costa de' Nobili
Costa de' Nobili estas komunumo de Italio.
Chanverrie
Chanverrie estas nova franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Károly Posztóczky
Károly Posztóczky [kAroj postOcki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Posztóczky Károly estis hungara meteologo, bienulo, astronomo.
Károly Posztóczky naskiĝis la  en Rácalmás, li mortis la  en Környe.
Biografio
Károly Posztóczky studis astronomion en Reĝa Universitato de Budapeŝto, geodezion en Reĝa Universitato palatino József. Ekde 1905 li faris meteologiajn observojn en sia bieno, post jaroj li establis samloke ankaŭ modernan astronomian observatorion, kiu estis la unusola hungara observatorio en restHungario inter 1918 – 1923. En fino de la 2-a mondmilito li partoprenis en savado de observatorio de Ógyalla. Li ricevis premion en 1950.
Memorigiloj
El liaj postrestaĵoj oni kreis observatorion en Tata (Hungario), la observatorio prenis la nomon Posztóczky Károly.
Gottlob
Gottlob (hungare: Kisősz) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 2017 loĝantojn (germanoj), en 1992 1769 (rumanoj, 13% germanoj, 2% hungaroj). La germanoj estis koloniigitaj en 1770 kaj 1771. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al Lovrin.
Bavay
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj al la kantono .
Subterejo
Subterejo estas spaco troviĝanta sub nivelo de tero, farita aŭ intence de homo (ekz. keloj, minejoj, katakomboj) aŭ tiaj, kiujn kreis naturo (ekz. kavernoj, grotoj).
Matilda de Flandrio
Matilda de Flandrio (naskiĝis ĉirkaŭ 1031, m. la 2-an de novembro 1083) estis la edzino de reĝo Vilhelmo la 1-a de Anglio.
Ŝi estis la filino de grafo Baldueno la 5-a de Flandrio kaj grafino Adela, kies patro estis reĝo Roberto la 2-a de Francio. Ŝi altis nur 1,27 metrojn kaj estis verŝajne la plej malalta reĝino de Anglio. Ŝi devenis de Alfredo la Granda, kaj laŭ onidiroj, kiam Vilhelmo petis fianciĝi al ŝi, ŝi respondis ke ŝiaj prauloj estis tiom altrangaj ke ŝi ne povis edziĝi al bastardo. Aŭdinte tion, Vilhelmo rajdis de Normandio al Bruĝo, renkontis Matildan survoje al diservo, kaj fortiris ŝin de ŝia ĉevalo per ŝia longa hararo. Laŭ alia versio de la legendo, Vilhelmo rajdis al la domo de ŝia patro en Lille, ĵetis ŝin teren en ŝia ĉambro kaj frapegis ŝin. Kompreneble ŝia patro Baldueno koleriĝis, sed, antaŭ ol li kaj Vilhelmo povus batali, Matilda decidis edziĝi al Vilhelmo – kaj tio malgraŭ malpermeso de papo Leono la 9-a (pro nekonata kialo, eble pro tro proksima parenceco). La geedziĝo okazis en 1053.
Kiam Vilhelmo preparis invadi Anglion, Matilda pagis la ekipadon de ŝipo nomata Mora. Ke Matilda devenis de Alfredo la Grando plifortigis la pretendon de Vilhelmo pri la angla trono.
Tapiŝo de Bayeux
Oni longe kredis ke la tapiŝon de Bayeux mendis reĝino Matilda, tial la nomo "tapeto de la reĝino Matilda". Nuntempe oni pli supozas ke iu alia, eble Odo de Bayeux, estis la mendinto de la tapiŝo.
(11035) 1988 VQ3
(11035) 1988 VQ3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
NGC 2859
NGC 2859 (aliaj indikoj — UGC 5001, MCG 6-21-30, ZWG 181.40, PGC 26649) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Matillas
Matillas [maTIĝas] (Arbustetoj?) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Matillas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 819 m super marnivelo; je 56 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 10,38 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°57′08″N 2°50′35″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 134, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Matillas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Matillas kie oni falis al la nunaj 134.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Lipová (distrikto Děčín)
Lipová (ĝis la jaro 1947 Hanšpach aŭ Haňšpach, Hainspach) estas municipo de Ĉeĥio en okcidenta parto de Ŝluknova terlango en disktrikto distrikto Děčín. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĝis la jaro 1938 Lipová estis sidejo de distrikta juĝejo kun malliberejo, ĝia konstruaĵo estis konstruita en la jaro 1893. Post dua mondmilito plimulto de germanoj estis ellandigita Germanion kaj la regiono estis ĝisloĝigita fare de ĉeĥoj el la ĉeĥa enlando. La nombro de loĝantoj de Lipová post la jaro 1945 salte malalltiĝis el proksimume du kaj duono al unu mil. La nomo de municipo estis ŝanĝita el Haňšpach al Lipová.
Kafejo
Kafejo estas malgranda restoracio aŭ trinkejo, kie oni servas kafon kaj ĝenerale ankaŭ aliajn trinkaĵojn alkoholaĵajn aŭ ne,kelkaj priservas ankaŭ per manĝaĵojn, aŭ disponigas taggazetojn aŭ ludkartojn, bilardojn aŭ specialajn ludojmaŝinoj konataj sub nomo "kafejaj ludoj".
En multaj kulturoj kafejo estas grava centro de kunigo. Oni iras kafejen por manĝeti, renkontiĝi, ludi, aŭskulti publikan paroladon, legi aŭ verki.
En certaj landoj kafejoj estas lokoj fermitaj, intimaj kien ne rigardeblas de ekstere, en aliaj (ekzemple Francio) ili havas klarajn montrfenetroj kaj dum bona vetero "terasoj"n t. E. tabloj kaj seĝoj estas intalitaj sur la trotuaro, eventuale ŝirmitaj de suntendo, kaj tiam estas ofte la plej viglaj kaj pridezirataj partoj de la kafejo.
Historio
Kafejoj ekzistas jam delonge. En Persio, dum la 16-a jarcento oni nomis ilin qahveh-khaneh. En la nuntempa Irano, viroj daŭre renkontiĝas tie, sed sociajn ludojn kaj muzikon anstataŭas plej ofte televidilo.
Marchissy
Marchissy estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 445 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Kafejo
Historio
En Vieno, Aŭstrio, la historio de kafejo ekas per la Batalo de Vieno. Post venko super la turkoj oni prenis la sakojn plenajn je verdaj kafofaboj. La tradicioj de kafejoj en Vieno konserviĝis ĝis hodiaŭ. Post Vieno kafejoj disvastiĝis kaj ekfuroris tra tuta Eŭropo.
La Fraternelle (Tramtransporto en Parizo)
La Fraternelle estas haltejo de Tramvojo T7, situanta en Rungis, en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
Kafejo
Historio
En Parizo, komence de la 18-a jarcento, kelkaj kafejoj ludis gravan rolon, ne nur socian sed ankaŭ en la historio de ideoj kaj beletra. Ili interalie estas ligitaj kun la disvoviĝo de ideoj nomitaj "Klerismo" (france philosophie des lumières). Pliaj konataj tiaj kefejoj estis La Regence kafejo Procope (kiu plu ekzisas, sed nur kiel restoracio) Konataj vizitantoj de tiuj kafejoj estis Diderot, D'Alembert, Voltaire, Jean-Jacques Rousseau, ktp ktp En Prago ĉirkaŭ je la komenco de la 20-a jarcento gravis kiel kulturcentro de germanlingvaj intelektuloj Kafejo Arco.
Marchissy
Geografio
La komunumo Longirod situas sur la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 12 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Nyon kaj proksimume 21 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Marchissy, la setlejoj Préedaux kaj La Foge, kaj diversaj izolitaj bienoj.
Kafejo
Modernaj kafejoj
Iaj urboj aŭ kvartalaj estas famaj pro siaj kafejoj.
Marchissy
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,98 km², de kiuj 59,8% estas kovritaj de arbaro, 36,8% servas por agrikulturo kaj 2,9% por setlado.
Kafejo
Citaĵoj
"Mi deĉiam spertis amon pri la kafejterasoj, kaj la plej ĉarma bildigo de Paradizo estus al mi kafejteraso el kiu oni neniam forirus." (Alphonse Allais)
Marchissy
Najbaraj komunumoj
La komunumo Marchissy limas en nordo al Le Chenit, en oriento al Longirod, en sudoriento al Burtigny, en sudo kaj sudokcidento al Le Vaud, kaj en nordokcidento al Bassins.
Trafiko
Marchissy situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Bassins al Longirod, kaj alia vojo kondukas de Marchissy al Burtigny. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 11 kilometrojn sude de la komunumo apud Nyon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Marchissy datiĝas el la jaro 1235 kiel Marchisie. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj diversaj objektoj el la romia epoko. Dum mezepoko Marchissy estis post bieninterŝanĝo grandparte feŭdo de la Senjoroj de Aubonne, al kiuj ĝi apartenis ĝis la jaro 1701. Poste la vilaĝo apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la berna Voktejo Aubonne. De 1798 ĝis 2007 ĝi apartenis al la Distrikto Aubonne. Ek de la 1-a de januaro 2008 la komunumo estas surbaze de la administra reformo de 2006 parto de la grandigita Distrikto Nyon.
Růžďka
Růžďka estas vilaĝo en distrikto Vsetín en Ĉeĥio situanta proksimume 6,5 km de urbo Vsetín en Vsetínské vrchy, en profunda valo de rojo. La katastro de la vilaĝo havas areon kaj. Parto de paŝtistaj loĝejoj, el kiuj hodiaŭ kelkaj kreas por refreŝigejaj servoj, estas disigita en solejoj.