cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ovidio
Ekzilo
Ovidio estis ekzilita al Tomis, ĉe la Nigra Maro (en teritorio de la nuntempa Rumanio), pro rekta interveno de la imperiestro Aŭgusto, sen partopreno de la Senato aŭ de ajna Roma juĝisto. Tiu afero kondiĉigis ĉiun lian tutan poezion. Ovidio verkis, ke la tialo por lia ekzilo estis carmen et error – "poemo kaj eraro", kaj asertis, ke lia krimo estis pli malbona ol murdo, plo damaĝa ol poezio.
Ankaŭ la nepino de la imperiestro, nome Julia la plej Juna kaj ŝia filo Agripo Postumo (poste adoptita de la imperiestro), estis same ekzilitaj ĉirkaŭ la sama tempo. La edzo de Julia, nome konsulo Lucio Emilio Paŭlo estis kondamito al mortopuno pro konspiro kontraŭ Aŭgusto, konspiro pri kiu Ovidio eble iom konis.
Koŝeljovo
48.23778°N, 23.33194°W Koŝeljovo, cirile Кошельово, hungare Keselymező, rumane Koșelovo estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust.
Ovidio
Ekzilo
La Lex Julia, nome Julia leĝo pri geedzeco de la jaro 18 a-K., kiu promociis monogamian geedzecon por pliigi la naskindicon de la loĝantaro, estis freŝa en la romia menso. La verkado de Ovidro en Ars Amatoria temis pri la serioza krimo de adulto. Li eble estis ekzilita pro tiu verko, kiu ŝajnis renversema kontraŭ la morala leĝaro de la imperiestro. Tamen, konsiderante la longan tempon kiu pasis inter la publikigo de tiu verko (1 a.K.) kaj la ekzilo (8 p.K.), kelkaj fakuloj sugestas, ke Aŭgusto uzis la poemon kiel simplan justigon por iu afero pli persona.
La kvin libroj de la elegiaj Tristia, nome serio de poemoj esprimantaj la malesperon de la poeto en ekzilo kaj postulantaj lian revenon al Romo, estas datita en la jaroj 9–12 p.K. Ankaŭ Ibis, elegia malbena poemo atakanta malamikon kiu estis en Romo, eble datiĝis el tiu periodo. La verko Epistulae ex Ponto estis serio de leteroj adresitaj al amikoj en Romo petanta al ili fari demarŝojn por ebligi lian revenon, kaj oni supozas, ke estis liaj lastaj komponaĵoj, el kiuj la tri unuaj libroj estis publikigitaj en la jaro 13 p.K. kaj la kvara libro inter la jaroj 14 kaj 16 p.K. La ekzila poezio estas speciale emociplena kaj personeca. En la Epistulae li asertas havi amikecon kun la lokanoj de Tomis (dum en Tristia ili estas ankoraŭ timigaj barbaroj (greksence fremduloj)) kaj esti verkinta poemon en ilia lingvo (Ex P. 4.13.19–20).
IRO
La vorto havas plurajn signifojn:
Koŝeljovo
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1450 laŭ tiama hungara ortografio "Keselwmezew". En 1910 vivis en Keselymező 2546 loĝantoj, (2123 rumanoj, 412 germanoj, 11 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Huszt, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio kun ĉefurbo de la proksima Ĥust. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Koŝeljovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Famuloj
En la iama Keselymező naskiĝis hungara operkantisto Sándor Farkas.
Ovidio
Ekzilo
Ĉiuokaze mankis al li Romo – kaj lia tria edzino, kaj li adresis al ŝi multajn poemojn. Kelkaj aliaj estas adresitaj ankaŭ al la imperistro Aŭgusto, kaj aliaj al si mem, al amikoj en Romo, kaj foje al la poemoj mem, esprimante solecon kaj esperon esti realvokita el la malpermeso aŭ ekzilo.
Ortodoksaj fakuloj, tamen, kontraŭas tiujn hipotezojn. Unu el la ĉefaj argumentoj de tiuj fakuloj estas ke Ovidio ne estus lasinta siajn Fasti nefinitaj, ĉefe ĉar tiu poemo estus lia konsekro kiel imperia poeto. Ovidio mortis en Tomis en la jaro 17 aŭ 18 p.K. Oni supozas, ke la Fasti, kion li reviziis dum ioma tempo, estis publikigitaj postmorte.
Akcepto
Ovidio pruvis sin dum la paso de la jaroj kaj tra diversaj periodoj kiel poeto kun granda influo kaj kiel la plej diversa poeto laŭ la specoj de verkado en la temo de antikva Romo. Liaj verkoj influis kaj inspiris la Okcidenton, ekde antikveco de sia propra tempo, ĝis la nuntempo. Liaj verkoj influas multajn areojn de kulturo; Krome al literaturo, poezio kaj bildarto, lia influo ankaŭ etendiĝis al la sferoj de romanoj, teatraĵoj kaj filmoj.
Memakcepto
Liaj poemoj en ekzilo kaj siaj propraj atestaĵoj al liaj fruaj poemoj de romiaj tempoj, estas la komenco por ĉiu akceptstudo pri Ovidio. Li estas la unua doni interpretojn kaj vastiĝojn al siaj propraj verkoj. En Tristaĵoj (Tristia) kaj Epistoloj el Pontuso (Epistulae ex Ponto) ne estas reproduktado de liaj verkoj, sed ankaŭ provo kontroli la akcepton de liaj verkoj kaj krei specon de "Ovidianismo", ago per kiu Ovidio esperis igi Aŭguston penti kaj revenigi lin al Romo el ekzilo. En ekzilo Ovidio pripensis sian karieron kiel poeto, skribis kaj reformulis kelkajn el siaj verkoj, ŝanĝis siajn fruaj verkoj, kaj diskutis pri la temo de la manko de kompreno de la Arto de amoro (Ars Amatoria) kiu ŝajne helpis lian ekzilon. Ovidio provis prizorgi la akcepton de siaj fruaj verkoj, precipe la Arto de amoro, same kiel facile formi akceptbildon de siaj malfruaj verkoj.
Estas tri aspektoj trakteblaj en la memakcepto de Ovidio: La unua estas la deziro de Ovidio en ekzilo kaŭzi relegadon de liaj fruaj verkoj, ŝanĝi ilian akcepton kaj interpreton kaj tiel eble helpi lin reveni al Romo. Ovidio provis fari tion rediskutante siajn fruajn erotikajn verkojn, protektante ilin kaj provante formi novan legantaron kaj novan perspektivon ĉe tiuj legantoj. La dua aspekto estas la deziro de Ovidio instigi legantojn legi sian historion tra sia nova poezio por rekonsideri siajn fruaj verkoj, en lumo de sia nova situacio en ekzilo. La tria estas la provo defendi sin, lian pasintan karieron, kaj liajn literaturajn elektojn kaj kompari sin kun aliaj poetoj kaj iliaj fiaskoj.
Malfrua Antikvo
Ĝuste la poemoj de Ovidio en ekzilo akiris popularecon en la malfrua antikveco, same kiel la figuro de la poeto en ekzilo kiel arketipo. Ju pli la politika potenco moviĝis pli kaj pli for de Romo en malfrua antikveco, kaj la malnova strukturo de la Romia Imperio komencis diseriĝi, legantoj kaj verkistoj de latina literaturo trovis sin en malsamaj geografiaj lokoj kaj malproksimaj de Romo. Venantius Fortunatus kaj Aŭsonio estas du malfru-latinaj verkintoj de la malfrua antikvo kiuj utiligis ĉeftemojn de la ovidia ekzilo por priskribi sian apartigon de amikoj kaj familio laborante en la kortego de siaj patronoj. Aliaj poetoj uzis la ekzilon de Ovidio por priskribi la senton de sopiro ne nur en disiĝo de siaj amatoj, sed ankaŭ de Romo mem.
Bona ekzemplo de la uzo de la motivoj de Ovidio lige kun disiĝo kaj sopiro al Romo mem troviĝas en la poeto Rutilius Claudius Namatianus en sia eseo De Reditu ; En ĉi tiu poemo Rutilius rakontas sian vojaĝon de Romo al la familia bieno en Gaŭlio en 417 p.K. Rutilius moviĝas foren de la heksametro kaj uzas la elegian metrikon identigitan kun Ovidio. Rotilius prezentas sian vojaĝon al Gaŭlio kiel ekzilon de Romo, same kiel Ovidio prezentas sian ekzilon al Tomis. Komence de la poemo Rutilius laŭdas la bonŝancon de tiuj, kiuj povas aserti, ke Romo estas ilia hejmo, per vortoj kiuj estas preskaŭ kopio de linioj el la Tristaĵoj de Ovidio.
Mezepoke
En diversaj periodoj en la Mezepoko la verkaĵoj de Ovidio estis uzataj ĉefe kiel studmaterialo en la diversaj fakoj; Filozofio, Poezio kaj Studoj de Mitologio. Multaj tekstoj estis verkitaj kaj inspiritaj de la verkaĵoj de Ovidio; de resumoj kaj abstraktaĵoj de prozo, ĝis komentoj ligitaj al la filologia flanko de liaj poemoj kaj alegoriaj klarigoj. La verkaĵoj spertis tekstan prilaboradon por esti utiligitaj kiel pedagogiaj tekstoj por mezepokaj legantoj. Multaj specoj de komentoj estis trovitaj; Tiuj skribitaj en la linioj de la teksto, tiuj skribitaj en la marĝenoj de la teksto kaj eĉ tiuj kiuj anstataŭigis la tekston mem kaj prenis propran literaturan vivon.
Grava ekzemplo de teksto, per kiu oni povas lerni la akcepton de la Metamorfozoj de Ovidio, estas la eseo de la benediktina monaĥo Pierre Bersuire, kiu enhavas grandan nombron da volumoj de "Reductorium Morale", la 15-a volumo dediĉita al Ovidio: "Ovidius Moralizatus". Ĝi unue estis skribita en Avignon ĉirkaŭ 1340, kaj estis publikigita en Parizo antaŭ 1362. Ĉiuj volumoj de Bersuire traktas la refaradon de antikvaj paganaj verkaĵoj kaj kulturo al siatempe morala. Volumo 15 traktas la moralecon de la Metamorfozoj de Ovidio, kaj li ekzamenas libron de ĉi tiu antikva verko por klarigi ĝin morale kaj kristane. Tiu volumo estis publikigita ĉie en Eŭropo de tiu tempo, kaj iĝis speco de kristana mezepoka interpreto de la verkaĵoj de Ovidio.
Frua Moderna Epoko
La Renesanco kaj Baroko estis plej signifaj en la reanimado de la influo de Ovidio en literaturo kaj arto. Multaj poetoj revivigis, estis inspiritaj kaj imitis la poemojn de Ovidio. La plej populara verkaĵo ĉirkaŭ tiuj periodoj estis Metamorfozoj, kiu funkciis kiel komprenilo de klasika mitologio kaj populara bazo por la arto de la periodo. Renesancaj poetoj en Italio ne nur ricevis inspiron de la antikva poeto, sed ankaŭ kopiis de li. Ankaŭ la poetoj de Anglio en tiu tempo, precipe ĉirkaŭ la 1590-aj jaroj, elĉerpis multon el la verkaĵoj de Ovidio. Multaj verkistoj, precipe tiuj kun afineco por teatro, ricevis inspiron de la rakontoj pri la Metamorfozoj por produkti novan literaturan strukturon, erotikajn poemojn kaj mallongajn rakontojn.
Ovidio formis en la plej influa maniero la eŭropan arton de la renesanca kaj baroka periodoj, kaj plej grave, per la verko "Metamorfozoj". Ekde la renesanca periodo en Italio, en la 15-a jarcento pluen, multaj artaĵoj estis kreitaj inspiritaj de la poemoj de Ovidio. Oni vidas popularajn renesancan artistojn en Italio kiel ekzemple Botticelli, Correggio, Ticiano kaj pli, plurfoje uzante la mitologiajn rakontojn rakontitajn en Ovidio. La "Primavera" de Botticelli de la Renesanca periodo estas bona ekzemplo de kompreno de Ovidiana interpreto en tiu periodo. La pentraĵo enhavas la rakonton pri la naskiĝo de printempo, kune kun figuroj kiel Venuso, Merkuro kaj la tri Gracioj.Botticelli rilatas al la rakonto de la forkapto de printempo, kiel oni vidas sur la dekstra flanko de la pentraĵo, kie zefiro postkuras la nimfon Kloris kiu komencas ŝanĝiĝi en flaŭron. Ĉi tiun rakonton oni trovas en Fasti, kie Flora mem rakontas la historion. Kiel en la poemo de Ovidio, ankaŭ ĉi tie kiam Flora parolas floroj eliras el ŝia buŝo. Oni vidas la rektan influon de Ovidio sur la verkaĵo de Botticelli en la malgrandaj kaj grandaj detaloj. Sed en tio Botticelli iĝas la teksto en vidan verkaĵon, kune kun la transformo de Kloris en Flora, Botticelli iĝas speco de metamorfozokreinto kaj kompletigas la aliron de Ovidio. La periodo kiu estis rekordo por verkoj inspiritaj fare de la poeto estas la 17-a jarcento, la baroka periodo. Artistoj kiel ekzemple Caravaggio, Bernini, Poussin, Velasquez, Rubens, kaj Rembrandt uzis temojn de Metamorfozoj, kaj montris profundan komprenon de la teorio de Ovidio pri arto. La plej elstara ekzemplo de tiu ĉi periodo verŝajne estus la statuo de Bernini, Apolono kaj Daphne. Bernini skulptas en bonega detalo la transformon de Daphne en arbon, kie Apolono postkuras ŝin kaj jam tenante ŝin. Dum en Botticelli la floroj eliras el la buŝo de Kloris, en ĉi tiu kazo la procezo de metamorfozo mem kiun Daphne spertas estas montrita, kun ŝiaj fingroj iĝantaj branĉoj. En tio, Bernini ankaŭ rilatas al la Ovidiana ĉeftemo de la metamorfozo, kaj la efiko de la teksto estas sufiĉe klara.
Ĉi tiuj estas nur du ekzemploj de la centoj da renesancaj kaj barokaj artistoj, kiuj inspiris sin el la Metamorfozoj kaj aliaj verkoj de Ovidio. Lia influo estas konsiderinda, kaj li estas konsiderita la plej populara kaj influa klasika poeto de tiuj periodoj.
Amores
Amores ("Amoroj") aperis ĉirkaŭ 20 a.K. Estas verko en 5 libroj: elegioj pri amo kaj amoro. Lia ĉefa amatino en ili estas la - eble fikcia - Korinna, eble nomata laŭ la samnoma greklingva poetino Korinna de Tanagra. Lerta verko, sed ne profunda en sento. Grande influis la priaman poezion de la Okcidento. Amores estas kolekto en tri libroj pri amo en elegia metriko, sekvante la konvenciojn de elegia ĝenro disvolvigita de Tibulo kaj Propercio. Elegio originis el Propercio kaj Tibulo; tamen, Ovidio estas plinovigo en la ĝenro. Ovidio ŝanĝas la kernon de siaj elegioj el la poeto, al Amoro (Amo aŭ Kupido). Tiu ŝanĝo en la fokuso el la triumfo de la poeto al la triumfoj amo super la gravo de personoj estas la unua siatipe pri tiu poeziĝenro. Tiu Ovidia plinovigo povas esti resumita kiel la uzado de amo kiel metaforo por poezio. La tri libroj priskribas la multajn aspektojn de amo kaj fokusas al la rilato de la poeto kun sia amatino nomita Korinna. En variaj poemoj, kelkaj priskribas eventojn en tiu rilato, tiel prezentante al la leganto kelkajn epizodojn kaj disan rakontaron.
Heroides
Temas pri 15 leteroj de mitologiaj heroinoj en elegia formo: ekzemple Penelope kiu skribas al Odiseo (Latine Uliso) ke li nun ne plu atendigu ŝin. Tre ĉarma verko, la Heroides ("Heroinoj") aŭ Epistulae Heroidum (Leteroj de heroinoj) temas pri kolekto de 21 poemoj en elegiaj duversoj. La Heroides montras la formon de leteroj adresitaj de famaj mitologiaj roluloj al siaj partneroj esprimante siajn emociojn ĉar ili estas separataj el tiuj, plendas por ilia reveno, kaj aludas al siaj estontaj agadoj ene de sia propra mitologio. La aŭtenteco de la kolekto, parte aŭ kiel tuto, estis pridemandita, kvankam plej el fakuloj konsideras la leterojn menciitaj specife en la priskriboj de Ovidio de la verko ĉe Am. 2.18.19–26 kiel sekura el la objekcio. La kolekto enhavas novan tipon de ĝenra kompono sen paralelo en pli frua literaturo.
Oni supozas, ke la unuaj dek kvar leteroj enhavas la unuan publikigitan kolekton kaj estas verkitaj de la heroinoj Penelope, Filis, Brizeis, Fedro, Enono, Hipsipilo, Dido, Hermiono, Dejaniro, Ariadno, Kanake, Medea, Laodamia kaj Hipermnestro al siaj forestaj masklaj amatoj. Letero 15a, el la historia Sapfo al Faono, ŝajnas falsa (kvankam estas referencata en Am. 2.18) pro sia longo, sia manko de integrado en la mitologia temaro, kaj sia foresto el mezepokaj manuskriptoj. La finaj leteroj (16–21) estas parigitaj komponoj kiuj enhavas leteron al amato kaj la respondon. Pariso kaj Heleno, Hero kaj Leandro, kaj Akontio kaj Kidippe estas la adresitoj de la parigitaj leteroj. Tiuj estas konsiderataj posta aldono al la korpuso ĉar ili neniam estis menciitaj de Ovidio kaj multaj el ili povas esti aŭ ne esti falsaj.
La Heroides klare montras la influon de la retorika deklamado kaj povas derivi el la intereso de Ovidio en retorika suasoriae, persvadaj diskursoj fare de historiaj figuroj, kaj el ethopoeia, nome praktiko paroli kiel alia rolulo. Ili ludas kun ĝenraj konvencioj; plej el la leteroj ŝajnas referenci al verkoj en kiuj tiuj roluloj estas gravaj, kiel ĉe Eneado ĉe Dido kaj Katulo 64 pri Ariadno, kaj transigas rolulojn el la ĝenroj de eposo kaj tragedio al la elegia ĝenro de Heroides. La leteroj estis admiritaj pro siaj profundaj psikologiaj portretoj de mitaj roluloj, sia retoriko, kaj sia unika sinteno al la klasika tradicio de mitologio. Ili ege kontribuas ankaŭ al konversacioj pri kiel sekso kaj identeco estis konstruitaj en la Romo de Aŭgusto.
Populara citaĵo el Heroides antaŭas la diraĵon de Makiavelo ke "la celo justigas la rimedojn". Ovidio estis verkinta "Exitus acta probat" - la rezulto justigas la rimedojn.
Ars Amatoria
En 1 a.Kr. aperis la unuaj du libroj de Ars Amatoria: ("La Arto de Amoro"): manlibro en elegia formo por viro kaj virino pri la arto de amoro. Samjare aperis la dua - forte reviziita - formo de l' "Amoroj": tiu ĉi verko en la ankoraŭ ekzistanta versio havas nur tri librojn. Baldaŭ sekvis la 3a libro de l' "Arto de Amoro" kaj la Remedia Amoris:: instruo kiel seniĝi de ne plu bezonata amant(in)o. Ĉiuj ĉi verkoj estis ekstreme sukcesaj.
Ars Amatoria estas didaktika, elegia poemo en tri libroj kiu intencas instrui la artojn de seksallogo kaj amoro. La unua libro direktas sin al viroj kaj instruas ilin kiel sekallogi virinojn; la dua, ankaŭ al viroj, instruas kiel teni ama(n)ton. La tria direktas sin al virinoj kaj instruas seksallogajn teknikojn. La unua libro malfermiĝas per alvoko al Venuso, en kiu Ovidio establas sin mem kiel praeceptor amoris (1.17) – aminstruisto. Ovidio priskribas la lokojn kie oni povas iri por trovi ama(n)ton, kiel en teatro, triumfceremonio, kion li detale priskribas, aŭ scenejo – kaj manierojn diskonigi sin al virino, kiel seksallogi ŝin kaŝe dum bankedo. Elekti la ĝustan momenton estas grava afero, same kiel atingi la fidon de sia asociuloj.
Ovidio emfazas zorgi la korpon necese por la amanto. Mitologiaj diressoj estas parto pri la Kidnapo de la Sabininoj, Pazifao, kaj Ariadno. La libro 2a alvokas Apolonon kaj startas per rakonto de la historio de Ikaro. Ovidio konsilas virojn eviti fari troajn donacojn al virinoj, zorgi sian aspekton, kaŝi amaferojn, afable trakti siajn amatinojn, kaj amikiĝi kun siaj sklavoj por esti en bona konkordo kun siaj amantoj. La zorgo de Venuso por generado estas priskribita same kiel la helpo de Apolono por reteni la amat(in)on; Ovidio poste digresias pri la historio de la trompo al Vulkano fare de Venuso kaj Marso. La libro finas per Ovidio petante al siaj "studentoj" disvastigon de lia famo. La libro 3a malfermiĝas per depostulo de la kapabloj de virinoj kaj la decido de Ovidio havigi armilojn al virinoj kontraŭ siaj propraj instruoj en la unua du libroj. Ovidio havigas al virinoj detalajn instruojn pri aspekto konsilante al ili eviti tro multajn ornamaĵojn. Li konsilas al virinoj legi elegian poezion, lerni partoprenon en ludoj, dormi kun homoj de diferencaj aĝoj, flirti, kaj kaŝagadi. Tra la tuta libro, Ovidio humure interrompas, kritikante sin mem pro la malfaro de ĉiu sia propra didaktika verko adresita al viroj kaj mitologie digresias per la historio de Prokriso kaj Kefalo. La libro finas per lia deziro ke virinoj sekvu liajn konsilojn kaj etendu lian famon dirante Naso magister erat, "Ovidio estis nia instruisto". (Ovidio estis konata kiel "Naso" (Nazulo) por siaj samtempuloj. )
Metamorfozoj
En 8 p.K. subite Ovidio estis ekzilita, kiel dirite: tiam preskaŭ preta estis lia ĉefverko Metamorphoses: ("Metamorfozoj") en 15 libroj, kiuj priskribas la historion de la mondo ekde la kreo de la mondo ĝis Aŭgusto Cezaro per rakontoj pri grekaj dioj kaj herooj. Ĉiuj interplektiĝantaj rakontoj finiĝas je metamorfozo: estas rakontoj pri amo, ĵaluzo, ruzo, perfido, murdo, de homoj kiuj fariĝas arboj, birdoj, bovinoj, roko, steloj, dioj ktp. Herkulo, Venuso, Eneo, Tezeo, Minoo, Ikaro ktp. Lia ĉefa verko kaj nia ĉefa fonto de greka mitologio, kvankam laŭ sufiĉe ŝerca prezentado.
La Metamorphoses, nome la plej ambicia kaj bone konata verko de Ovidio, konsistas el 15-libra katalogo verkita en daktilaj heksametroj pri transformoj en la grek-romia mitologio okazintaj en svaga mit-historia kadro. La vorto "metamorfozo" estas de greka origino kaj signifas "transformon". Tute taŭge, la roluloj en tiu ĉi verko trapasas multaj diferencajn transformojn. Ene de etendo de preskaŭ 12 000 versoj, oni mencias 250 diferencajn mitojn. Ĉiu mito okazas subĉiele kie la mortuloj estas ofte vundeblaj fare de eksteraj influoj. La poemo staras en la tradicio de mitologia kaj etiologia kataloga poezio kia tiu de Heziodo en la Katalogo de virinoj, de Kalimako en Aitia, de Nikandro en Heteroeumena, kaj de Partenio de Nikea en Metamorfoseis.
La unua libro priskribas la formadon de la mondo, kun partoj dediĉitaj al la Aĝoj de Homo, la diluvo, la historio de la kidnapo de Dafna fare de Apolono kaj de Io fare de Jupitero. La dua libro malfermiĝas per Faetono kaj pluas per priskribo de la amoj de Jupitero kun Kalisto kaj Eŭropa. La tria libro temas pri la mitologio de Tebo kun la historioj de Kadmo, Akteono, kaj Penteo. La kvara libro fokusas al tri amparoj: nome Piramo kaj Tisbe, Salmakis kaj Hermafrodito, kaj Perseo kaj Andromedo. La kvina libro fokusas al la kantoj de Muzoj, kiuj priskribas la kidnapon de Prozerpino. La sesa libro estas kolekto de historioj pri la rivaleco inter dioj kaj mortuloj, dekomence ĉe Arakna kaj fine ĉe Filomelo. La sepa libro fokusas al Medea, same kiel al Kefalo kaj Prokriso. La oka libro temas pri la flugo de Dedalo, la ĉasado de la Kalidona urso, kaj la kontrasto inter la piaj Filemono kaj Baŭciso kaj la sorĉulo Eriziktono. La naŭ libro fokusas al Heraklo kaj la incestema Biblis. La deka libro temas pri historioj de maleblaj amoj, kiaj tiuj de Orfeo, kiu kantas pri Hiakinto, same kiel pri Pigmaliono, Mirho, kaj Adoniso. La dekunua libro komparas la geedzecon de Peleo kaj Tetiso kun la amo de Keikso kaj Alkione. La dekdua libro ŝanĝas el mito al legenda historio priskribante la agadojn de Aĥilo, la batalo de la centaŭroj, kaj Ifigenia. La dektria libro studas la disputon pri la armiloj de Aĥilo, kaj Polifemo. La dekkvara libro moviĝas al Italio, kaj priskribas la vojaĝon de Eneo, Pomona kaj Vertumno, kaj de Romulo kaj Hersilia. La fina libro malfermiĝas per filozofia prelego fare de Pitagoro kaj la diigo de Cezaro. La fino de la poemo laŭdas al Aŭgusto kaj esprimas la kredon de Ovidio ke lia poemo havigis al li senmortecon.
Analizante la Metamorphoses, la fakuloj atenigis pri la organizado fare de Ovidio de lia vasta materiala disponeblo. La manieroj laŭ kiuj la historioj estas ligitaj pere de geografio, temoj aŭ kontrastoj kreas interesajn efikojn kaj konstante devigas la leganton pritaksi la konektojn. Ovidio ankaŭ varias siajn tonojn kaj materialon el diferencaj literaruraj ĝenroj; Gian Biagio Conte nomis la poemon "speco de galerio de tiuj variaj literaturaj ĝenroj". Tiukadre, Ovidio engaĝiĝis kreive kun siaj antaŭuloj, alude al la tuta spektro de la klasika poezio. La uzado fare de Ovidio de la Aleksandria eposo, aŭ de la elegia duverso, montras sian fuzion de erotika kaj psikologia stiloj kun tradicia formoj de eposo.
Koncepto elprenita el la Metamorphoses estas la ideo de la blanka mensogo aŭ pia fraŭdo: "pia mendacia fraude".
Ceteraj verkoj
En sia ekzilo ŝajne li lernis la lokan lingvon; laŭdire li eĉ verkis en ĝi. Sed ĉefe li plu verkis latine.
Tristia
Tristia ("Tristaĵoj" aŭ "Tristeco") estas poemleteroj en la konata formo de elegiaj duversoj, direktitaj al amikoj en Romo: ke ili klopodu por interveni ĉe la imperiestro, ke li rajtu reiri al Romo. Tristia konsistas el kvin libroj de elegia poezio komponita de Ovidio en la ekzilo en Tomis.
La libro 1a enhavas 11 poemojn; el kiuj la unua peco estas adresita de Ovidio al sia propra libro pri kiel li devas agi alveninta en Romo. Poemo 3a priskribas sian finan nokton en Romo, poemoj 2a kaj 10a la vojaĝon de Ovidio al Tomis, la 8a la perfidon de amiko, kaj la 5a kaj la 6a la fidelecon de siaj amikoj kaj edzino. En la fina poemo Ovidio apologiigas por la kvalito kaj tono de sia libro, sento kiu fakte videblas tra la tuta kolekto. La libro 2a konsistas el unu longa poemo en kiu Ovidio defendas sin kaj sian poezion, uzas antaŭaĵojn por justigi sian verkon, kaj petas al la imperiestro pardonon.
La libro 3a en 14 poemoj fokusas al la vivo de Ovidio en Tomis. La malferma poemo priskribas la alvenon de lia libro en Romo kiu trafas la malpermeson de la verkoj de Ovidio. Poemoj 10a, 12a, kaj 13a fokusas al la sezonoj pasigitaj en Tomis, 9a al la originoj de la loko, kaj 2a, 3a, kaj 11a al lia emocia angoro kaj nostalgio por hejmo. La fina poemo estas denove apologio por sia verko. La libro 4a havas dek poemojn adresitajn ĉefe al amikoj. Poemo 1a esprimas sian amon al poezio kaj la konsolon kiun ĝi alportas; dum la 2a priskribas la triumfon de Tiberio. Poemoj 3a–5a estas adresitaj al amikoj, 7a esprimas peton de korespondado, kaj 10a membiografion.
Postmorta influo
Ovidio estis fama en sia tempo, eĉ en ekzilo. Poste, dum 1100-1650, li estis legata tra la Okcidento kaj forte influis ĝian belarton. Li influis, inter aliaj, super Danton, Botticelli, Ŝekspiron kaj Miltonon. La Romeo kaj Julieta de Ŝekspiro, por ekzemplo, venis de la rakonto de Piramo kaj Tizba en la kvara libro de Metamorfozoj.
Literaturo kaj arto
Dante dufoje mencias Ovidion en:
Griza buteo
La Griza buteo aŭ Grizstria buteo (Buteo nitidus) estas malgranda amerika rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu inkludas ankaŭ aglojn kaj vulturojn. Kiel membro de la genro Buteo, ĝi ne estas akcipitro spite komunaj nomoj en kelkaj lingvoj. Ĝi troviĝas en malferma kamparo kaj arbarbordoj. Ĝi estis foje lokigita en la genro Asturina kiel Asturina nitida.
Aspekto
La Griza buteo estas malgranda rabobirdo 46 – 61 cm longa kaj peza 475 g averaĝe. Plenkreskulo havas palgrizan korpon kun tre fajna blankagriza strieco en subaj partoj, la vosto estas nigra kun tri blankaj bendoj kaj la kruroj estas oranĝaj al flavaj; la pugo estas blanka, la beko estas griza kaj la vaksaĵoj flavaj. La okuloj estas malhelbrunaj. La populacio de sudorienta marbordo de Pacifiko en Kostariko al Brazilo kaj Argentino havas tre fajnan blankan striecon en supraj partoj; la norda populacio estas pli malhela ĝenerale kaj uniforme griza supre. Tiu estas foje disigata kiel separata specio Buteo plagiatus (aŭ Asturina plagiata; nome propra Griza buteo), sed la voĉoj de la populacioj kaj "griza" kaj "grizstria" estas identaj.
Kutimaro
Tiu specio loĝas en arbaroj kun disaj arboj kaj ankaŭ ĉeriveraj arbaroj, foje en duonaridaj regionoj. Ankaŭ en ampleksaj klarejoj de tropikaj arbaroj nedensaj, kserofitaj aŭ deciduaj. Ege rare en humidaj arbaroj (en Kolombio, en Urabao).
Subspecioj kaj statuso
Oni konas kvas subspeciojn de Buteo nitidus:
Muzeo al poloj savintaj judojn
Muzeo al poloj savintaj judojn en Antaŭkarpatio je la nomo de Familio Ulma (Muzeum Polaków Ratujących Żydów na Podkarpaciu im. Rodziny Ulmów) estas muzeo en la vilaĝo Markowa (distrikto Łańcucki) konstruata ekde 2013 de la Muzeo – Kastelo en Łańcut. Inaŭgurita la 17-an de marto 2016.
La muzeo memorigos polojn savantaj judojn dum holokaŭsto. Ĝi nomiĝis laŭ la nomo de la familio Ulma (Józef Ulma, lia edzino Wiktoria kaj sesopo da infanoj estis murditaj de germanaj ĝendarmoj la 24-an de marto 1944, kune kun ok judoj, kiujn ili kaŝis.
British Trust for Ornithology
British Trust for Ornithology (Brita asocio por ornitologio) (BTO) estas organizo fondita en 1932 por la studado pri birdoj en la Britaj Insuloj.
Luven
Pri la komunumo
Luven (malnova germanlingva kaj ĝis 1943 oficiala nomo Luvis) estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 205 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Muzeo al poloj savintaj judojn
En Markowa ses aliaj familioj kaŝis laŭvicajn ĉirkaŭ 20 judojn. 17 el ili travivis ĝis fino de la dua mondmilito.
British Trust for Ornithology
Ĵurnaloj
La BTO publikigas kelkaj ĵurnalojn:
Luven
Geografio
Luven situas sude de Ilanz ĉe la nordorienta deklivo de la monto Piz Mundaun. Sur la teritorio de la komunumo sudoriente de la vilaĝo situas la ruino de la Burgo Castelberg. Krom la vilaĝo Luven al la komunumo apartenas ankaŭ la setlejoj Tegia Alva, Puoza Valla, Siaras, Gugniel, Bual kaj Tschuppina.
Muzeo al poloj savintaj judojn
Historio
La decidon entreprenis vojevodia parlamento de Ĉekarpata provinco junie 2008. Sur la surfaco de 500 m² oni ekplanis rekonstruon de la domo de la familio Ulma, kreon de ekspoziciejo, lekciejo kaj scienca laborejo. Taksata kosto de la konstruo estas ĉirkaŭ 6,5 mln da zlotoj.
Luven
Trafiko
Luven situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Ilanz.
Lingvoj
La oficiala lingvo parolata de la plimulto de loĝantaro estas la romanĉa. En la jaro 2000 proksimume du trionoj de la loĝantoj estis romanĉlingvanoj kaj unu triono germanlingvanoj.
Muzeo al poloj savintaj judojn
Interesaĵo
15.01.1944: Dum genocida Volinia masakro taĉmento de la Ukraina Ribela Armeo masakris 55 loĝantojn de pola vilaĝo Markowa (Ternopila provinco).
Luven
Historio
La unua dokumenta mencio de Luven datiĝas el la jaro 765 kiel Lobene en la testamento de episkopo Tello. Laŭ la koiro-retia imperia urbaro Luven havis meze de la 9-a jarcento propran pastron kaj estis aparta paroĥo. Post ĝi tamen estis aligita al la paroĥo Sankta Marteno en Ilanz. En la jaro 1526 Luven aliĝis al la reformacion kaj la paroĥo Sankta Stefano kaj Florin denove apartiĝis de Ilanz. En la jaro 1760 inscendio detruis grandan parton de la vilaĝo. Komence de la 20-a jarcento multaj lonĝintoj de Luven elmigris al Ameriko.
Matilda de Toskanio
Matilda de Toskanio, itale Matilde, latine Matilda aŭ Mathilda, (n. en 1046 - m. la 24-an de julio 1115), kromnomita la Gran Contessa ("la granda grafino"), estis itala nobelino kaj la ĉefa itala subtenantino de papo Gregorio la 7-a dum la investitura kontroverso. Ŝi estis unu el la malmultaj mezepokaj virinoj, kiuj famiĝis pro militaj grandfaroj. Ŝi estis ankaŭ kromnomita "el Canossa", laŭ la malnova kastelo Canossa de siaj prapatroj. Al tiu kastelo iris imperiestro Henriko la 4-a en la fama Humiliĝo de Canossa.
Tsaidam
Administre la baseno apartenas al al aŭtonoma distrikto Haixi de mongoloj kaj tibetanoj.
Geografio
La baseno situas en alteco de inter 2600 kaj 300 metroj super la marnivelo en la Tibeta Altebenaĵo kaj ĉirkaŭiĝas de altaj montaroj, kies pintoj parte atingas pli ol 6000 metrojn. Sude situas la montaro Kunlun, norde la baseno limiĝas de la montaroj Altun kaj Nanŝan. De oriento ĝis okcidento ĝi ampleksas 850 kilometrojn, de nordo ĝis sudo pli-malpli 300 kilometrojn.
La baseno riĉas je krudmaterialoj, interalie gaso. Samkiel en la Tibeta Altebenaĵo sude de la baseno, ankaŭ en la baseno mem ekzistas pluraj salakvaj lagoj kaj salaj dezertoj.
La rimarkinda lago Tsinghai - la plej granda lago de Ĉinio - foje malprecize kalkuliĝas parto de la baseno, sed fakte plenigas propran basenon. La plej granda lago ene de la Tsaidam-baseno male nomiĝas Dabsan Hu norde de la ĉefa basena loĝloko Golmud. La sala koncentraĵo de la lago tiom altas, ke la akvosurfaco partatempe tute kovriĝas je krusto kaj dum rigardo oni ne havas la impreson de lago. La lago de tiu kaj pli etaj najbaraj lagoj aparte norde de la urbo Golmud estas kolektata kaj industrie prilaborata konsumocele.
Ekonomio
Pro sia riĉeco de krudmaterialoj la regiono foje nomiĝas "trezora baseno". En la salakvaj lagoj krom la salo natria klorido ankaŭ troveblas kaliaj, magneziaj, boraj kaj litiaj saloj. En la nordoriento de la baseno troveblas plumbo kaj zinko, kaj en la okcidento nafto kaj gaso.
Laŭ informo el januaro de 2009, oni planas tie konstrui la plej grandan suncentralon de la mondo. La povumo de tiu centralo estus 1 gigavatto.
Enloĝantaro
Ĝis la ekesto de la Popola Respubliko Ĉinio kaj la industria ekekspluato de la regionaj krudmaterialoj la dezerta teritorio apenaŭ donis vivobazon al homoj. Inter la jaroj 1946 kaj 1986 la enloĝantaro kreskegis de 10.000 al 270.000.
Klimato
Pro la granda alteco kaj la grand distanco al iu ajn maro en la regiono regas malvarma kontinenta klimato. La vintroj longas kaj estas tre frostaj, dum la printempoj oftas sabloŝtormoj. Pro la ĉirkaŭaj altaj montoj pluvo estas forŝirmita, tial ke partoj de la basenoj estas inter la plej sekaj lokoj de Ĉinio. En la urbo Golmud la jara averaĝa temperaturo estas 4,9 ° C, kaj la tutjara pluvokvanto 40 mm.
Jalta altebenaĵo
La altebenaĵo prezentas iom malglatan surfacon, kovritan de herbejoj kaj negrandaj arbaretoj (pinaj kaj juniperaj). La ĉefa konsistiga petro de la ebenaĵo estas kalkoŝtono, sur la ebenaĵo multas karstaj reliefaĵoj (kavernoj). Okcidente la Jalta altebenaĵo najbaras la Ajpetran altebenaĵon, oriente ĝi najbaras la Nikitan altebenaĵon. Ĉe la nordaj randoj de la ebenaĵo troviĝas la monto-kresto Kemalegereko (la kvara plej alta punkto de Krimeo). La altebenaĵo longas ĉirkaŭ 14 kilometrojn kaj larĝas 0,5-1,5 kilometrojn.
Quéménéven (stacidomo)
Quéménéven estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Quéménéven, en departemento Finistère, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Savenay - Landerneau (470000).
Elba Grejsmontaro en la okuloj de pentristoj
Montaroj ofertas al la okuloj (ne nur de pentristoj) magie abundan paletron da formoj kaj koloroj. La montoj ŝanĝiĝas laŭ tempo kaj lumo - de tenebra bluo trans grizo kaj flavo je fajra ruĝo. Se apud Elbo estingiĝas la lasta sunradio, paliĝas la rebrilo de la sabloŝtonaj rokoj super la ombritaj ravinoj, pratoj kaj arbaroj.
La komencoj dum romantismo
La kuprogravuristo Adrian Zingg kaj la portretopentristo Anton Graff estis la unuaj artistoj, kiuj rigardis kaj bildigis tiun ĉi pejzaĝon. En fascino pro similecoj al sia naskolando ili proponis la nomon Saksa Svislando. Philipp Otto Runge migris kaj pentris tie kune kun Caspar David Friedrich. Ĉi ties pentraĵo "Felsentor an der Steinschleuder" apartenas hodiaŭ al la plej valoraj ekzpoziciaĵoj de "Ŝtata galerio" (Staatsgalerie) en Vieno. La norvego Claussen DAHL en 1812 ekloĝis en Dresdeno. Kiel instruisto en la tiea artakademio li instigis siajn studentojn GILLE, GÖTZLOFF, HEINRICH kaj LEYPOLD al pentrostudoj en la proksima Saksa Svislando. Carl Gustav Carus kaj Adrian Ludwig Richter - ambaŭ reprezentantoj de la malfru-romantisma pejzaĝopentrado - pruvis per siaj bildoj, ke ili estis ĝisfundaj konantoj de la Grejsmontaro kaj intime studis la strukturojn de la rokformacioj.
Dum modernaj tempoj
La majstra pentraĵo de Erwin Oehme, en kiu li 1860 bildigis ŝtonminejon, pendas en la pentraĵgalerio de Dresdeno. La elstara germana impresionisto Robert Sterl - sola inter la famaj artistoj - verkis kaj vivis dum longa tempo meze de la montaro (en Naundorf). Lia pentraĵo de ŝtonminejo metas la laborantajn homojn, kiuj rompas, prihakas kaj transportas la ŝtonblokojn en la centron de la atento. La laboristo ne estas suplementa ornamaĵo sed montriĝas akcentita per forta sunlumo. En Schrammstein-regiono (prononcu: ŝramŝtajn) kaj ĉe Winterberg pentris Otto Lange, kiu estis membro de la artista societo Die Brücke. Speciale menciindas liaj vintraj rokopejzaĝoj en guaŝotekniko. Al la sama generacio apartenis Albert Kunze el Sebnitz, kiu dediĉis sin al la florherbejoj en la grejsmontara pejzaĝo. En la jaro 1938 Otto DIX kreis sepian skizon de Schrammstein-regiono en la stilo de la malnovaj majstroj. Menciindas Hohnstein-ciklo (Prononcu: honŝtajn) de Georg ERLER, lignogravuroj kaj pentraĵoj de la kontraŭfaŝismaj artistoj Fritz SCHULZE kaj Eva SCHULZE-KNABE, bildoj de Fritz WINKLER, Rudolf BERGANDER kaj Alfred FRITZSCHE. Al la gravaj pentristoj de Saksa Svislando apartenas ankaŭ Erich FRAAß, kies pejzaĝbildoj de Großer Dom kaj la panoramo de Wolfsberg impresas per esprimiva strekometo. Multaj admirantojn trovis la impone krudaj rokformaĵoj kiujn Hanns HERZING pentris en la regionoj de Rauenstein, Winterberg, Kirnitzsch-valo kaj Hinterhermsdorf. Mirige abunda estas la verkaro de la dresdena artinstruistino Irmgard UHLIG (naskita 1910); ĝi nombras ĉirkaŭ mil bildojn. Intiman konon kaj komprenon de la rokaj pejzaĝoj ŝi gajnis kiel entuziasma grimpistino.
Sunday Herald
Sunday Herald (dimanĉa heroldo) estas skota dimanĉa gazeto lanĉita la 7an de februaro de 1999. La ABC reviziis la cirkuladon en februaro 2009 kaj kalkulis vendojn de 41 419.
De la komenco ĝi kombinis centro-maldekstran sintenon kun subteno por skota likvido. Ĝi estis tre kritika de kelkaj el la politikistoj ene de la Skota Parlamento, plej precipe de iama Scottish Conservative Party kies gvidanto estis David McLetchie.
Sándor Pakuts
PAKUTS Sándor [pakuĉ] estas rumania hungara fakulo pri bestkulturo. Li naskiĝis en Bogata (Mureș) la 16-an de marto 1932.
Biografio
Sándor Pakuts diplomitiĝis en Bukareŝto kiel bestkuracisto (1955). Li estis vicĝenerala direktoro de agrikulturo en distrikto Covasna (1968–82), poste li estis gvidĉefkuracisto en Sfântu Gheorghe. Li publikis en rumananj fakrevuoj kaj scipopularigan artikolserion en la distrikta gazeto Megyei Tükör inter 1968-75.
Rusia Ruĝa Kruco
La Rusia Ruĝa Kruco - ruse Росси́йский Кра́сный Крест, transliterigite Rossijskij Krasnij Krest, prononco laŭ sistemo IFA  - estas societo de humanitara helpo en Rusio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Fresnedoso de Ibor
Fresnedoso de Ibor (Fraksinejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas usías. La censita populacio en 2008 estis de 332 loĝantoj.
Situo
Fresnedoso de Ibor estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores; je 109 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 54,66 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Newport
Newport estas la nomo de pluraj urboj, inter kiuj:
Csaba Szigeti
Csaba Szigeti [ĉaba sigeti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szigeti Csaba estis hungara ŝlagrokantisto, pianisto, komponisto.
Csaba Szigeti naskiĝis la en Budapeŝto.
Ospedale della Pietà
La Ospedale della Pietà estis konvento, orfejo, kaj muzika lernejo en Venecio. Kiel aliaj Veneciaj ospedali, la Pietà estis unue establita kiel malsanulejo por bezonuloj. Grupo de Veneciaj monaĥinoj, nome la Consorelle di Santa Maria dell’Umiltà, establis tiun bonfaran institucion por orfoj kaj abandonitaj junulinoj en la 14-a jarcento. Ĉirkaŭ la 17-a kaj 18-a jarcentoj la Pietà - kun la tri aliaj bonfaraj "Ospedali Grandi" - estis bone konata pro siaj inaj muzikaj ensembloj kiuj allogis turistojn kaj patronoj el la tuta Eŭropo.
La Meyze (stacidomo)
La Meyze estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Meyze, en departemento Haute-Vienne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nexon - Brive-la-Gaillarde (613000).
Korbseĝo
Korbseĝo estas tipo de meblo, nome seĝo speciale uzata por komforte sidadi sur la strando.
Ĝis en la 1960-aj jaroj korbseĝoj ofte estis pezaj kanaj seĝoj, kiuj donis protekton kontraŭ la intensa sunbrilado kaj ventleviĝanta sablo. Oni fakte sidis en kokono.
Chambly (stacidomo)
Chambly estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en , en departemento , regiono Hauts-de-France.
Korbseĝo
En multvizitataj banurboj oni ofte povas lupreni korboseĝojn. Kelkfoje ili estas faritaj el plasto kaj facile staplebaj.
Chambly (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Echternacherbrück
Echternacherbrück estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, rekte ĉe la limo al Luksemburgio, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gyula Sághy
Gyula Sághy [djula ŝAgi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sághy Gyula estis hungara juristo, politikisto, parlamentano, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis nagy-sághi. Gyula Sághy naskiĝis la  1844 en Edelény. Li mortis la 1916 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Sághy frekventis mezlernejojn en Eger kaj Esztergom, universitatojn en Pest (urbo), Pozsony, Vieno, Heidelberg. Li akiris advokatan diplomon en 1866. Post 2 jaroj li ekinstruis en jura akademio de Győr, poste ekde 1869 en Universitato de Pest. En 1870 li estis eksterordinara profesoro, post 2 jaroj ordinara profesoro. Li instruis ĝis 1914, pli frue en 1909 li estis ankaŭ rektoro. Li estis parlamenta deputito inter 1884 kaj 1918 (sed unufoje interrompo okazis).
Propila nitrato
Propila nitrato aŭ C3H7NO3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la nitrata acido kaj propila alkoholo. Propila nitrato estas senkolora brulema likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj kiel brulaĵo en gasturbina motoro. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila nitrato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila nitrato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Stacio Mikawa (Iŝikaŭa)
Stacio Mikawa (japane: 美川駅 [Mikaŭa-eki], angle: Mikawa Station) estas fervoja stacio en Hakusan, Gubernio Iŝikaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
Vetero kaj klimato de la mondo
Enhavo
Antaŭparolo
Unua parto: Ĝenerala Meteologio
1 Veter-mapoj kaj klimat-informoj
2 Strukturo de la atmosfero
4 Akvo en la atmosfero
Dua Parto: Studoj pri la Sinoptika Meteologio
6 Tropikaj klimatoj - ĝenerale
7 Tropikaj klimatoj _ ekzemploj
8 Mez-latitudo - okcidentaj marbordoj
9 Mez-latitudo - kontinentaj internoj kaj orientaj bordoj
10 Alt-latitudaj regionoj
11 Sekaj regionoj
12 Montaj regionoj
Tria Parto: Klimatologio
13 Klimataj regionoj 14 Urbaj klimatoj
15 Klimat-ŝanĝiĝoj
Indekso
21327 Yabuzuka
21327 Yabuzuka estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Muzeo pri Azio kaj Pacifiko
La Muzeo pri Azio kaj Pacifiko estas muzeo lokita en Varsovio. Ĝi fondiĝis en 1973 kaj estas unusola muzeo en Pollando, kies eksponaĵoj rilatas nur al la kulturoj de landoj de Azio, Oceanio kaj krome Aŭstralio.
Historio
La muzeo naskiĝis dank’ al kolekto-hobio de Andrzej Wawrzyniak, maristo kaj diplomato, kiu en Azio pasigis 27 jarojn, ĉefe en Vjetnamio, Indonezio, Laoso, Nepalo kaj Afganio.
De privata kolektisto li fariĝis profesia muzeologo. Eksidis en Konsilantaro pri Muzeoj ĉe Ministro de Kulturo kaj plu estas, de kelkaj balotperiodoj, membro de Komitato de Orientalistikaj Sciencoj ĉe Pola Scienca Akademio.
En 1973 li donacis al la pola ŝtato sian riĉan kolekton de artaĵoj kaj etnografiaj objektoj kaj estis nomumita ĝisviva direktoro kaj ĉefgardisto de tiel kreita muzeo. Fonda kolekto, nombranta pli ol 4000 da objektoj, devenis de indonezia insularo: Javo, Sumatro, Kalimantano (alie Borneo), Sulavesio (alie Celebeso), Balio kaj Floreso. La plej grava parto de ĝi estis krisoj, maskoj ritaj kaj teatraj, pupoj de la klasika java teatro wayang kulit kaj wayang golek, skulptaĵoj ŝtonaj, lignaj, terakotaj kaj teksaĵoj: batikoj, ikatoj kaj tapisoj, kaj fine kolektoj da tradicia kaj nuntempa indonezia pentroarto.
Kolektoj
Muzeo pri Azio kaj Pacifio amasigas kolektojn el ĉiuj landoj de Azio, Aŭstralio kaj Oceanio, ĉefe dank’ al donacado de individuaj donacintoj kaj de institucioj, malofte ankaŭ pere de aĉetado. Nuntempa nombro da ili jam superas 20500 objektojn. Plej abundaj kolektoj estas el Indonezio, Vjetnamio, Hindio, Ĉinio, el la landoj de vaĝrajana budhismo (Mongolio, Nepalo, Tibeto) kaj same de Centra Azio kun Afganio.
La muzeo kolektas ankaŭ nuntempan pentroarton, grafikon kaj desegnojn pri orienta temaro. En ties kolektoj troviĝas artokreaĵoj de kelkaj polaj artistoj: Tadeusz Kulisiewicz, Aleksander Kobzdej, Andrzej Strumiłło kaj Roman Opałka.
Servoj kaj aktivecoj
Ekzistanta ĉe la muzeo Librejo Azia havas fakan librokolekton kun pli ol 14000 volumenoj kaj pli ol 200 titoloj de revuoj polaj kaj fremdlingvaj akirataj helpe de aĉeto kaj interŝanĝo. Ties kompletigo estas specialaj kolektoj kiel mikrofilmoj, fotoj, surbendaĵoj, diskoj kaj videoj.
Pro manko de loko la muzeo ne posedas konstantan ekspozicion. La portempaj estas prezentataj en Galerio Azia kaj en aliaj ekspozici-lokoj de la ĉefurbo. Multaj ekspozicioj okazas en aliaj urboj de Pollando kaj eksterlande, ne nur en Eŭropo, sed ankaŭ en Azio kaj aliaj mondopartoj. Vasta agado kleriga kaj promocia esprimiĝas per nombro da multegaj renkontoj: ili estas lekcioj kaj prelegoj pri arto, religio, aziaj filozofioj, filmoj, poezi-vesperoj, muzik-prezentoj kun koncertoj kaj orienta danco, prelegoj de diplomatoj, vojaĝistoj kaj kredantoj de diversaj religioj. En Galerio Azia okazadas ankaŭ promocioj de libroj ligitaj al Azio.
En 2007 sur la tereno ĉe la str. Solec 24 komenciĝis konstruado de domego, kie enestos nova sidejo de la muzeo. Por la unua fojo en la historio de tiu ĉi institucio sub unu tegmento troviĝos ekspoziciaj lokoj (por konstantaj ekspozicioj, kiuj prezentus panorame preskau ĉiujn kulturojn de Azio), magazenoj kaj laborejoj.
Ekde 1997 kadre de la muzeo dum 20 jaroj agis Esperanto-Klubo kaj Jogo-Klubo, fonditaj kaj gvidataj de la nuna vikipediisto kaj populariganto de Oriento Krzysztof Śliwiński, kontribuanto al Scienca Pikniko kaj plurjara kunlaboranto de la Festivaloj de Scienco. Krome, en diversaj cikloj estis popularigataj atingoj de Leon Cyboran, Mieczysław Litwiński, Edward Stachura, Jerzy Fornal, Andrzej Wierciński, Wanda Dynowska, Anna Rucińska, prelegis interalie Tadeusz Margul, Gerard Głuchowski, Tadeusz Doktór, Robert Stiller, Radosław Pyffel, Witold Michałowski, Zofia Banet-Fornalowa, Przemysław Grzybowski, Maciej Stanisław Zięba, Roman Dobrzyński.
18556 Battiato
18556 Battiato estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj amatoraj astronomoj Piero Sicoli kaj Francesco Manca elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sicila plurtalenta artisto Franco Battiato, honora ano de la Amatora Astronoma Asocio Ionico-Etnei. Li turnas siajn sentojn al la muziko, pentrado kaj kino. Tra la teleskopo li observas la Universon, ĉerpante inspiron por siaj kantoj.
Arcins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Malgranda Baĉka Kanalo
Malgranda Baĉka Kanalo, serbe Мали бачки канал, slave Mali bački kanal, estas grava kanalo de Kanalo Danubo-Tiso-Danubo, kiu trairas grandan parton de Baĉka.
Bazaj informoj
Ĝi konstruiĝis sub regado de Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) inter 1871-1875. Tial la hungaroj nomumis ĝin Ferenc József csatorna (=Kanalo Francisko Jozefo). Tiu kanalo estas flanka branĉo de Granda Baĉka Kanalo kaj enfluas la Danubon ĉe Novi Sad. Tiu kanalo estas navigebla, sed iom por pli malgrandaj ŝipoj. La longo estas laŭ la kanalo inter Bezdan kaj Novi Sad 75 km (kalkule ankaŭ 9 km-ojn el Granda Baĉka Kanalo).
Villarejo de Fuentes
Villarejo de Fuentes [bijarEĥo de fŭEntes] (Vilaĝeto de Fontoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.