cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kompoŝtado
Kompoŝtado aŭ humigado (kreado de humo) estas metodo, per kiu oni pretigas el verdaj ĝardenaj, agrikulturaj aŭ kuirejaj defalaĵoj kompoŝton per helpo de mikroorganismoj, vermoj (lumbrikoj) kaj insektoj. La kompoŝto estas jam elstara biologia sterko kies plej granda parto estas humo, sed ĝi estas riĉa ankaŭ je nutraj elementoj.
Alia uzebleco de la plantaj materialoj (ne ĉiuj) estas la laktoacida fermentado, kiu donas la t.n. insilaĵon (furaĝon por brutoj).
Kontrolita kompoŝtado
Por bona kompoŝtado necesas daŭra aerumado de la kompoŝtataj materialoj por eviti la putradon. Same gravas la regula akvumado - se necese - por teni la optimuman humidecon (la kompoŝto neniam povas elsekiĝi). Se la jara precipitaĵo superas 850 mm, oni devas kovri la kompoŝtadejon por eviti troan alfluon de akvo, kio kaŭzus putriĝon. En regionoj kun varmega temperaturo, oni devas starigi la kompoŝtadejon en ombro.
La izolado de la materialoj servas por altigi la internan temperaturon kaj tiel rapidigi la kompoŝtan procezon.
Ankaŭ tre gravas la miksado de kompoŝtaj materialoj: La proporcio de nitrogeno kaj karbono en la fina materialo devas esti ekvilibra. Ĝenerale konvenas la miksado de verdaj (ofte dispecigitaj per tranĉa maŝino) kaj sekaj plantaj materialoj (ekz. fojno, pajlo), kaj ankaŭ forte disigitaj bestaj sterkaĵoj. Kafosedimentaĵo allogas vermojn kaj havas tre pozitivan efikon sur la kompoŝtado. La kuiritaj restaĵoj de manĝaĵoj povas allogi ratojn, hundojn aŭ lavursojn. La kompoŝto servas por la mikroorganismoj, fungoj kaj vermoj kiel ilia energiofonto.
La folioj de fagoj, kverkoj, kaŝtanoj aŭ juglandujoj malrapide diseriĝas. La folioj de kverkoj, fraksenoj kaj poploj entenas tanan acidon; pro tio oni devas aldoni kalkon al la kompoŝto. (Oni ofte aldonas ankaŭ grundon aŭ mineralojn por plibonigi la kvaliton kaj plirapidigi la procezon).
Aldona valoro
Forporto de organikaj forĵetaĵoj al kompoŝtejo anstataŭ al normala rubo-forporta sistemo havigas diversajn avantaĝojn. Unue la volumeno de la ĉiutagaj rubaĵoj malpliiĝas, kun sekva ŝparo por la ĝenerala rubokolektado. En la separprocezo ankaŭ la volumeno de organika restaĵaro malpliiĝas, kio helpas al la nepra transporto de tio al kompoŝtejo, transporto kiu estos facila se temas pri apuda ĝardeno, kampardomo, ktp. En urboj tio iĝas iom pli laboriga kaj en varmaj klimatoj necesas ne konservi hejme la organikajn forĵetaĵojn.
Frostbrunnsdalen
Frostbrunnsdalen,"la valo de puto de Frejo", estas riveriga fonto apud paroka preĝejo de Stora Tuna en la komunumo Borlänge en la historia regiono Dalekarlio de Svedio. Ĝia situo nur ĉ. ducent metrojn okcidente de la nuna (konstruata en la 17-a jarcento) preĝejo indikas ke ĝi estis origina sanktejo de tuta Tunaio (la centra kaj plej granda ebenaĵo de Dalekarlio). La nomo konstatigas ke oni tie oferis al Frejo, la nordia dio pri fekundo kaj rikolto.
Vidu ankaŭ
Fotojn de Frejputa valo
Konferenco pri la Arkta Oceano
La inaŭgura Konferenco pri la Arkta Oceano (angle: Arctic Ocean Conference okazis en Ilulissat, Gronlando de la 27-a ĝis la 29-a de majo 2008. Kvin landoj (Kanado, Danujo, Norvegujo, Rusujo kaj Usono) diskutis pri solvoj por la Arkta Oceano.
Tiu kunveno estis grava pro siaj planoj por media regulado, mara sekureco, mineralo-elfosado, polusa nafto kaj transporto. Antaŭ la fino de la konferenco la partoprenantoj anoncis la deklaracion de Ilulissat.
La konferenco estis la unua je ministra nivelo, kiu inkluzivis kvin landojn.
Pozitiva tradona funkcio
En rega teorio, pozitiva tradona funkcio estas tradona funkcio en kiu la grado de la numeratoro faras ne superas la gradon de la denominatoro.
Konferenco pri la Arkta Oceano
La fandiĝinta glaciejo de Ilulissat estis konvena fono al la konferenco. Partoprenis jenaj ministroj:
Kontroverso
Kontroverson kaŭzis la fakto, ke iuj membroj de la Arkta Konsilio partoprenis, sed aliaj ne, kiel indiĝenaj popoloj, Finnlando, Islando kaj Svedujo.
Pozitiva tradona funkcio
Implikacioj
Pozitiva tradona funkcio estas neniam kreskanta al malfinio kiam la frekvenco iĝas malfinion:
Christian de Boissieu
Christian de Boissieu naskinĝinta en 1947 estas franca profesoro pri ekonomiko ĉe la Universitato de Sorbonne, Parizo.
Biografio
Christian de Boissieu, naskiĝinta 18an de marto 1947 en Boulogne-Billancourt (Hauts-de-Seine) 1, estas franca ekonomikisto. Specialisto en monaj kaj bankaj aferoj, li tenis multajn ekonomikajn postenojn kiel konsilisto pri bankoj kaj investadaj fondusoj ĝis sia enoficigo al la Kolegio de la Financaj Merkatoj Autoritato (AMF, lau la francaj mallongigoj) en junio 2011. La francaj amaskomunikiloj regule invitas lin kiel spertulo ekde meze de 2000.
li instruis ĉe la Kolegio de Eŭropo de Bruĝo (1999-04).
Li estas sekvanto de la tezoj de la sveda ekonomikisto, Knut Wicksell.
Ordenoj kaj premioj
Ordenoj en Francio :
Ordenoj en aliaj landoj :
Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj
La Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj (UEM) - Nordiaj Verdaj Maldekstruloj (NVM) estas frakcio en la Eŭropa Parlamento, en kiu membras parlamentanoj de diversaj maldekstre socialismaj ĝis komunismaj partioj.
Iuj el tiuj partioj la 8-an de majo 2004 kunligiĝis en la eŭropa partio Eŭropa Maldekstro. La 31-an de januaro kaj 1-an de februaro 2005 krome fondiĝis la Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj, kies membropartioj same apartenas al la frakcio. Ili ene de la frakcio konsistigas la parlamentanan subgrupon "Nordiaj Verdaj Maldekstruloj".
En la frakcio UEM/NVM membras 35 deputitojn, do ĝi estas la 6-a el ĉiuj 7 grupoj en la EP.
Organiza strukturo
La grupo funkcias federacie, kiel unuiĝo de eŭropaj parlamentanoj el 14 landoj kaj 23 malsamaj naciaj partioj. Tio signifas ke la partioj devas teni similajn poziciojn koncerne la kernajn aferojn (Ekonomia maldekstro, ekologiismo, socia maldekstro) sed ĉiu partio estas respondeca kaj suverena en si mem kaj do ekzistas plureco de pozicioj ene de la grupo.
Krome, preter elektitaj partioj, partioj kiuj ne estis elektitaj al la EU (aŭ ne partoprenas la elektojn) povas ricevi la statuson de partnerpartioj kaj influi diskutojn ene de la grupo. La grupo laboras kunlabore kun la Eŭropaj Superpartioj, la Eŭropa Maldekstro (PEL), la Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro (EACL) kaj la Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj (NGLA); Ili inkludas partianojn de landoj kiuj ne estas membroj de la Eŭropa Unio.
Talio (korpa parto)
Talio estas parto de la homa korpo inter la brusto kaj la koksoj. Ĝi estas la plej mallarĝa parto de la trunko, ĝi ekzistas kaj ĉe insektoj (inter torako kaj abdomeno) kaj ĉe la plej multaj vertebruloj (inter la brusto kaj koksoj).
Ĉe homoj la talio estas plej ofte la loko, kien oni metas la zonon. Ĉe virinoj la talio troviĝas ĉirkaŭ 2 aŭ 3 cm super la umbiliko, ĉe viroj la situo povas varii kaj la talio troviĝas aŭ super aŭ malsuper la umbiliko. Virinoj kutime havas pli mallarĝan talion ol viroj. Ĉe trodikiĝintaj homoj la difino "malplej larĝa loko de la trunko" ne validas.
Sane plej bonan talio-kokso-rilaton oni konsideras ĉe viroj malpli ol 1,0, ĉe virinoj 0,85.
Por atingi mallarĝajn taliojn (talio-kokso-rilato je 0,7 aŭ malpli) virinoj dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj uzis korsetojn, korsaĵojn, ktp. kiuj foje okazigis spirproblemojn kaj svenon.
Preĝejo Sankta Jozefo (Bódvaszilas)
La preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Bódvaszilas (Hungario).
Historio
En la iama Szilas estis kirko supozeble en la 12-a jarcento - ŝajnas - kun defenda muro. Pro la oftaj trakonstruoj ĝi havas similecon al Defend-preĝejoj de hajdukoj. Ĉirkaŭ 1650 la loĝantoj estis kalvinanoj. La katolika grupo refondiĝis en 1724. La katolika Miklós József Esterházy malkonstruigis la preĝejon kaj konstruigis barokan, pli grandan kirkon inter 1772–1774. La orgeno estis farita en 1924.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto kaj ĉirkaŭita per defenda muro. En la fasado la kvadrata turo reliefas. La turopinto estas baroka kaj cepoforma. La navo finiĝas en hufoforma absido kaj malpli larĝa, ol la navo. Sakristio aliĝas al la absido. La predikejo, ĉefaltaro kaj ambaŭ flankaltaroj estas barokaj. Sur la internaj muroj kaj plafono sekpentraĵoj estas videblaj.
Kermeso okazas en la 1-an de majo.
Kongresejo
Konferenca centro do servas por organizi kaj okazigi grandajn, plejparte internaciajn kongresojn kaj kongresojn - ĉu politikaj aŭ sciencaj konferencoj aŭ alispecaj kunvenoj. Tiaj centroj kutime kombinas almenaŭ du kondiĉojn:
Se do devas esti sufiĉe granda centra salonego en kiu ĉiuj pli ol 1000 partoprenantoj povas sidante aŭskulti centran programon, samtempe ankaŭ ĉirkaŭe devas ekzisti abundaj salonoj (10, 20, 30...), por ke ĉiuj partoprenantoj povas dividiĝi en pli malgrandajn prelegojn aŭ laborgrupojn de eble 50 ĝis 100 homoj, kaj krome ankaŭ devas ekzisti sufiĉe vastaj koridoroj kaj antaŭhaloj, tiel ke ĉiuj partoprenantoj (daŭre estas pli ol 1000) samtempe duope aŭ en etaj grupoj povas interbabili, interkonatiĝi, iom trinketi kaj manĝeti, promeni inter informstandoj de institucioj kaj libroservoj kaj havu ankaŭ trankvilajn angulojn kie eblas sidiĝi kaj ripozi aŭ legi, tiam klaras ke ĉiu kongresejo devas esti sufiĉe granda domo.
Kongresejoj preskaŭ ekskluzive situas en grandaj urboj kaj postulas bonajn transportajn ligojn al la respektiva ĉefstacidomo aŭ flughaveno per tramoj, busoj, subtera fervojo kaj por propraj aŭtoj per rapidvojoj (por la lasta trafika vojo ankaŭ necesas sufiĉaj parkumejoj, kiuj pro manko da spaco ofte konstruiĝis subtere). Loko ekster la urbocentro principe faciligus la starigon de novaj transportaj ligoj, sed la proksimeco de universitato aŭ - pro la speciala etoso - loko en historia urbocentro estis kutime preferata. Krome loko en historia urbocentro garantias mallongajn vojojn al diversaj restoracioj kaj ankaŭ hoteloj.
Multaj kongresejoj estis ekipitaj por la aldona funkcio de kultura centro, aŭ foirocentro. Tiam ankaŭ eblas okazigi grandajn koncertojn, prezentojn de operoj, baledoj kaj teatraĵoj tie, ankaŭ grandaj baloj tiam eblas. Kelkaj ejoj ankaŭ havas propran hotelon en la kongresejo mem.
Kappa Cignidoj
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Kappa-Cygniden en la germanlingva vikipedio.
Belina
Belina, hungare Béna estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Lučenec.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Salgótarján-Fiľakovo. La lasta troviĝas 3 km-ojn for.
Atri
Atri estas komunumo de Italio.
Androgeo
Androgeo estas la nomo de diversaj roluloj de la greka mitologio:
Androgeo el Kreto
Li estis filo de Minoo, reĝo de Kreto, kaj Pazifao (aŭ Kreto, laŭ aliaj versioj). Li havis du filojn: Alceo kaj Estenelo. Elstara kaj mult-faka atleto, li vojaĝis al Ateno por partopreni la panatenajn ludojn, kaj venkis ĉiujn konkurantojn, kiuj venĝeme murdis lin per embusko kiam li intencis vojaĝi al Tebo por partopreni solenan eventon. Lian morton la dioj venĝis per pluvo-manko kaj tertremoj, kiuj ruinigis la tutan Grekion kaj nur haltis post la obstina preĝado de la religiema reĝo Eako.
Sed laŭ kroma versio, lia venko vekigis la envion de Egeo, reĝo de tiu urbo, aŭ eble li timis la apogon de Androgeo al la ribelemaj filoj de Palanto. Ĉiamaniere, Egeo defiis lin mortigi la taŭron de Maratono, terura monstra bovo, kiun Heraklo portis el Kreto dum unu el liaj laboroj. Androgeo akceptis, sed estis mortigita de la besto. Pro tio, lia patro Minoo invadis Atikon kaj devigis la atenanojn tributon de sep knaboj kaj sep knabinoj, ĉiun naŭan jaron, oferotaj al Minotaŭro en la fama labirinto. La filo de Egeo, Tezeo, finis tiun kruelan tributon post kelkaj jaroj, danke al la helpo de Ariadno, filino de Minoo enamiĝita de li. Tria versio asertas ke li supervivis ĝis la milito inter sia patro kaj Egeo, kaj mortis defendante Kreton en ĝi.
La fama kuracisto Asklepio revivigis Androgeon, kiu de tiam ricevis kultadon kiel heroo en Atiko. Oni starigis altaron dediĉitan al li en Falero kaj honorigajn ludojn en Ceramiko. Li estis ankaŭ kultata laŭ la nomo Evpvydris (tiu, kiu plugas aŭ posedas vastan kampon), el kio oni deduktas ke oni konsideris lin la inicianto de agrikulturo en la regiono.
Viktória Diamandy
DIAMANDY Viktória estis rumania hungara poetino, verkistino, dramistino. Li naskiĝis en Nagyvárad la 3-an de marto 1896 kaj mortis en Oradea la 17-an de aŭgusto 1943. Ŝi estis la vivkunulino de poeto Imre Horváth.
Pseŭda algebre fermita kampo
Kampo K estas pseŭda algebre fermita se unu el jenaj ekvivalentaj kondiĉoj veras:
Viktória Diamandy
Biografio
Viktória Diamandy akiris diplomon pri franca lingvo en Svislando kaj Anglujo. Ŝi estis la edzino de verkisto Sándor Keresztúry (Alexandru Olteanu), poste la vivkunulino de poeto Imre Horváth. Ŝi publikigis en ĵurnaloj de Oradea kaj en revuoj Tavasz kaj Aurora. La teatro de Oradea prezentis en 1928 ŝian teatraĵon kun titolo Tigris.
Miquel de Palol
Miquel de Palol i Muntanyola [MiKEL de PaLOL i MuntanJOla] (naskiĝis la 2-an de aprilo 1953 en Barcelono) estas kataluna arĥitekto, poeto kaj verkisto en la kataluna lingvo.
Li estas unu el la plej gravaj kaj elstaraj verkistoj de Katalunio. Li naskiĝis en Barcelono, kvankam li vivis en Valladolid ĝis kiam li estis dek-sepjara, kie lia patro, Pere de Palol i Salellas, estis universitata profesoro pri arkeologio en la universitato de ĉi tiu urbo. Miquel de Palol revenis al Barcelono por studi arĥitekturon. Li komencis sian literaturan karieron kiam li estis 19-jara kiel poeto. Menciindas El porxo de les mirades (La porĉo de la rigardoj), per kiu Miquel de Palol gajnis la premiojn Carles Riba 1982 kaj Crítica Serra d'Or.
En 1989 Miquel de Palol publikis sian unuan romanon: El jardí dels set crepuscles (La sepkrepuska ĝardeno), per kiu li gajnis kvin premiojn:
La verko estis tradukita al la itala, germana, nederlanda kaj hispana lingvoj.
Palol verkis ankaŭ la romanojn Ígur Neblí (kiu ankaŭ estis tradukita al la nederlanda kaj hispana lingvoj) kaj El Troiacord (La Trojakordo) inter multaj aliaj verkoj. Dum la jaro 2009, estis eldonata la romano El Testament d'Alcestis, kiu kune kun la verkoj El jardí dels set crepuscles kaj El Troiacord estas la plej ambicia beletra projekto de la kataluna lingvo, kun ĉirkaŭ tri mil paĝoj kaj nur komparebla kun la grandaj verkoj de la universala literaturo.
El Testament d'Alcestis gajnis la premiojn:
William Aberhart
William ABERHART (n. la 30-an de decembro 1878 - m. la 23-an de majo 1943), ankaŭ kromnomita Bible Bill pro siaj religiaj predikoj, estis kanada politikisto, kiu fariĝis la ĉefministro de Alberto inter 1935 kaj 1943. Li fondis la partion de la Sociala Kredito de Alberto, kiu proponis ĉiumonatan mondonadon al ĉiu alberta civitano por solvi la grandan ekonomian depresion de la 1930-aj jaroj.
Oblast
Oblast (ruse, ukraine kaj kirgize область, bulgare област) respektive voblasc (beloruse вобласць/voblasć) kaj oblisi (kazaĥe облысы/oblısı), en Esperanto laŭvorte "regiono" aŭ "areo", estas geografia nomo de superaj subŝtataj administraj regionoj en Belorusio, Bulgario, Kazaĥio, Kirgizio, Ukrainio kaj Rusio. Krom en tiuj ĉi lingvoj, la termino en simila nacilingva formo estas geografia fakvorto interalie en la angla, finna, franca, germana, hispana, indonezia, kataluna, nederlanda, norvega kaj sveda, sed por eviti ĝin esperantlingve, laŭ kunteksto uzatas aŭ la ĝenerala vorto "provinco" aŭ "regiono". Diferencigo inter ambaŭ terminoj aparte sencas pri Rusio, kie ekzistas kaj 49 subŝtataj unuoj nomataj "oblast" – origine administra, politika vorto – kaj 7 subŝtataj unuoj nomataj "kraj" – origine neformala, nepolitika vorto –, tial en la vikipediaj paĝoj pri Rusio la unuoj de nomo "oblast" tradukiĝas al "provincoj" kaj la unuoj de nomo "kraj" al "regionoj".
Belarusio
Belarusio estas dividita je ses вобласці/voblasci (singulare вобласць/voblasć) plus la aparta ĉefurbo Minsko. Provizore, la vikipedia lingvouzo por ili precipe uzas la vorton "regionoj". Temas pri la Bresta, Homela, Hrodna, Mahilova, Minska kaj Vicebska regionoj.
Bulgario
Ekde 1997, Bulgario konsistas el 28 области/oblasti (singulare област/oblast), en ne-slavaj lingvoj foje nomataj per la vorto oblast, foje "provincoj", "regionoj" aŭ "distriktoj". Antaŭe, dum 12 jaroj ekzistis naŭ pli grandaj administraj unuoj. Provizore, la vikipedia lingvouzo laŭ la rusia kaj ukrainia modeloj precipe uzas la vorton "provincoj".
Kazaĥio
Kazaĥio konsistas el 14 regionoj aŭ provincoj, kazaĥe nomataj облыстар/oblıstar (singulare облысы/oblısı/وبلىسى), du urboj kun aparta statuso (Almato kaj Astano, "urboj de respublika signifo", kazaĥe Республикалық маңызы бар қала, Republikalyq mangysy bar qala) kaj plie la urbo Baikonur, ĝis 2050 ludonita al Rusio. Tiuj subŝtataj unuoj pludividiĝas al distriktoj (kazaĥe аудандар/audandar, singulare аудан/audan). La Registaro de Kazaĥio tradukas la vorton oblısı al aliaj lingvoj per "regiono" aŭ ekvivalento, vidu ekzemple angle en la retejoj de la 14 regionaj registaroj, sed en la esperantlingva vikipedio pro la kutimo en la najbara ŝtato Rusia Federacio traduki la vorton область per "provinco" ĝis nun estas la tendenco transpreni la rusian kutimon ankaŭ al Kazaĥio, substrekante la jarojn de rusa influo al Kazaĥio en la sovetunia epoko, kiuj videblis ankaŭ en komuna Esperanto-movado.
Kirgizio
Kirgizio konsistas el sep областтар/oblasttar (singularo область/oblast) kaj du sendependaj urboj.
Rusio
En la Rusa Federacio область/oblast estas administra unuo kun malpli da aŭtonomio ol respubliko. Por la subŝtataj unuoj de nomo oblast en Rusio oni en Esperanto kutime uzas la vorton provinco.
Ukrainio
Ukrainio konsistas el du sendependaj urboj (Kievo kaj Sebastopolo), unu Aŭtonoma Respubliko (la preskaŭinsulo Krimeo) kaj 24 області/oblasti (singularo область/oblast). Post kiam Rusio aneksis la Aŭtonoman Respublikon Krimeo kaj la urbon Sebastopolo en februaro-marto 2014, la Registaro de Ukrainio fakte ne regas tiujn du subunuojn.
Ankaŭ ukrainiaj esperantistoj preferas uzi la vorton provinco por nomi la ukrainiajn subunuojn de nomo область/oblast.
Julij Kim
Julij Kim (Юлий Черсанович Ким; naskiĝis 23-a de decembro 1936 en Moskvo) estas rusa komponisto, scenaristo kaj bardo.
Estis membro de Unio de kinematografistoj de Sovetunio ekde 1987.
Kantoj de Kim sonas en 50 konataj (en Rusio) filmoj.
Ĝenerala baloto de Alberto en 1935
La ĝenerala baloto de Alberto en 1935 estis la oka ĝenerala baloto de la kanada provinco Alberto. Ĝi okazis la 22-an de aŭgusto 1935 kaj celis elekti la membrojn de la provinca asembleo de Alberto.
Ĉefministro John E. Brownlee devis eksiĝi la 10-an de julio, post kiam li estis procesita kaj kondamnita pro seksa skandalo rilate al juna familia amikino kaj sekretariino. La skandalo signife malbonfamigis la politikan partion Unuiĝintaj Farmistoj de Alberto, al kiu apartenis Brownlee. La nova estro de la partio, Richard Gavin Reid, ne kapablis resanigi ĝin, tiel ke ĝi estis venkita en 1935 de la Partio de la Sociala Kredito de Alberto kaj de ties evangelista estro William Aberhart. Ĉiu kandidato de UFA estis venkita, kaj la partio ne konservis eĉ unu seĝon.
Secret Agent
Secret Agent (Sekreta agento) estas brita filmo de 1936 reĝisorita de Alfred Hitchcock, adaptita el la teatraĵo de Campbell Dixon, kiu siavice estas iel bazita sur du historioj de la kolekto Ashenden: Or the British Agent de 1927 de W. Somerset Maugham. El la filmo stelulis Madeleine Carroll, Peter Lorre, John Gielgud, kaj Robert Young. Estonta stelulo Michael Redgrave faris mallongan, eksterlistan aperon; li ludos la protagoniston en la filmo de Hitchcock The Lady Vanishes (1938). Secret Agent estis ankaŭ la kindebuto de Michael Rennie (sed ankaŭ eksterliste).
La intrigo estas bazita sur komisio fare de la sekreta servo de Britio al verkisto Edgar Brodie dum la Unua Mondmilito por identigi kaj murdi germanan spionon, por kio oni havigis al li falsan identecon. Por tiu misio li havos la helpon de la "Generalo" kaj de Elsa Carrington. En la agado abundas misteroj: kadavro en orgeno de malplena preĝejo, nereala tono de la vizito al fabriko de ĉokolado ktp.
En la lastaj du filmorulaĵoj notindas la simileco kun la filmo "Spione" de Fritz Lang. La estro de la protagonisto estas identigita per unusola litero, ideo kiun jardekojn poste uzos Ian Fleming en siaj romanoj de James Bond.
Richard Miles
Richard Monroe MILES (1937 en Little Rock, Arkansas) estas usona politikisto, longtempa amabasadoro de Usono en diversaj post-socialismaj landoj.
Li studis ĉe Bakersfield College, Universitato de Kalifornio, Berkeley kaj Indiania Universitato.
Li eklaboris en eksterafera servo de Usono en 1967 kaj laboris en Oslo, Moskvo, Belgrado, Sankt-Peterburgo, Berlino.
Li estis ambasadoro en Azerbajĝano (1992-1993), misioestro en Belgrado (1996-1999) kaj ambasadoro en Bulgario (1999-2002), en Kartvelio (2002-2005). Poste li revenis en Usonon.
Kelkaj supozas apogon de Miles por forigo de Slobodan Milošević en Serbio kaj al Roza revolucio de Kartvelio.
PLA
La tri-litera kombinaĵo PLA havas plurajn signfojn, inter aliaj:
Pirangi
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Jaboticabal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Nigrafrunta koturno
La Nigrafrunta koturno (Odontophorus atrifrons) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj. Ĝi povus estis samspecifa kun kvar aliaj specioj, nome O. strophium, O. columbianus, O. leucolaemus kaj O. dialeucos.
Ĝi troviĝas en tre apartaj lokoj de nordorienta Kolombio kaj de nordokcidenta Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj de 1,200-3,100 m. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Oni agnoskas tri subspeciojn:
Tiu specio havas tri disajn populaciojn: la nomiga subspecio en Sierra Nevada de Santa Marta, navai en Montoj Perijá de la limo Kolombia-Venezuelo kaj variegatus en nordaj Orientaj Andoj de Kolombio (norde de Santander kaj Santander). La nuraj ĵusaj vidaĵoj estas de la nomiga subspecio, eble pro manko de naturaj laboroj en la aliaj areoj. Ŝajne ĝi malpliiĝas, kun totalaj nombroj de malpli da 10,000 individuoj.
Tiu specio estas 28–30 cm longa. Ĝi estas nigravizaĝa perdriko kun konfuziga voĉo. La kresto estas mallonga kaj bruna same kiel la nuko. La vizaĝo kaj gorĝo estas nigraj. La supraj partoj estas brunaj kun sablokoloraj, grizecaj kaj nigraj ornamaj strietoj en supraj partoj. La grizecbruna brusto estas same punkteca je blanko. La ventro estas cinama-sablokolora kun nigra strieco. La nigreca frunto, antaŭ la bruna kronopinto, nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie estas kunmetaĵo de du radikoj el antikva greka kun signifo respektive de “nigra” kaj “frunto”. Ankaŭ la beko kaj kruroj estas nigrecaj.
Ĝi estas timema kaj sekretema, kaj manĝas en densa subkreskaĵaro.
Mátyás László Oláh
La informkesto donas eraran naskiĝdaton!
Biografio
Mátyás László Oláh abiturientis en 1993, post 2 jaroj li akiris diplometon pri lignoskulptado. Ekde 1996 li studis en Hungara Belarta Universitato akirinta diplomon pri skulptado en 2004. Li lernis ankaŭ restaŭradon. Lia ĉefinstruisto estis Pál Kő. Li ricevis premiojn aŭ stipendiojn ekde 1997.
Tokodaltáró
Tokodaltáró estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Dorog. Altáró signifas mineja suba koridoro.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Esztergom apud Tokod.
Historio
La vilaĝo naskiĝis en 1992, antaŭe ĝi estis parto de Tokod. En ĉirkaŭaĵo de Tokod oni loĝis dum la bronzepoko, poste romianoj. Ili profitis la karbon kaj fandis metalojn. La tataroj kaj post jarcentoj la turkoj detruis Tokod. En 1685 inter Tokod kaj Tát okazis granda venko kontraŭ la turkoj.
Vilaĝservoj estas klubo de maljunuloj, infanhelpa kaj familihelpa servoj, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo, apoteko, lernejo, infanĝardeno.
(5407) 1992 AX
(5407) 1992 AX estas malgranda duopa marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi ne ricevis nomon.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:4 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso: ĝia nuna marsa MOID estas 0,06587 astronomia unuo, aŭ 9,854 milionoj da km.
Satelito
La, Petr Pravec, Lenka Šarounová, David L. Rabinowitz kaj aliaj, observinte anomaliojn de ĝia luma kurbo, malkovris ĝian sateliton, anoncita en 1997.
Tiu satelito havas diametron de 0,75 ± 0,2 km kaj orbitas je distance de 5,6 km de la ĉefa korpo kun periodo 0,5633 ± 0,00004 tagoj (13,520 ± 0,001 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Faßberg
Faßberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Celle de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Newcastle United F.C.
Historio de la klubo
La klubo fondigis en 1892 post la kunfandiĝo de Newcastle East End FC kaj Newcastle West End FC en Majo de tio jaro. La Football Association de Britio akceptis la novan nomon la 9-a de decembro kaj la klubo nomiĝas de tiam Newcastle United FC. Ĝi iĝis membro de la Unua Ligo (kio nomiĝas de 1992 la F.A. Supra Ligo) en 1898 kaj rapide iĝis unu de la plej sukcesaj teamoj de la ligo post venkoj en 1905, 1907 kaj 1909. "La pigoj" sekve gajnis la F.A. Pokalon en 1910 - la fino de la dekado la plej sukcesa de la historio de la klubo, kvankam aldonaj sukcesoj venis inter 1924 kaj 1932 kiam Newcastle gajnis denove la FA Pokalon kaj la ligon. Sed seka epoko venis - deposte de 1932 ĝis hodiaŭ la klubo gajnis nur kvar majorajn trofeojn: la F.A. Pokalo en 1951, 1952 kaj 1955 (la epoko de la kapitano Joe Harvey, kiam la subtenantoj de la klubo nomis la pokalon "nia pokalo") kaj fine la Fairs Cup (kio nomiĝas hodiaŭ la Eŭropa Ligo) en 1969.
Freŝdate la klubo travivas miksajn sortojn. Post la senkuraĝigaj sepdekaj kaj okdekaj jaroj, kiam la klubo pleje ludis en la Dua Ligo, iama ludanto de la klubo Kevin Keegan iĝis la trejnisto de Newcastle en februaro de 1992 kaj la epoko de "La Amuzistoj" ekestiĝis. Tiam la ludantoj de Newcastle gajnis la admiradon de la spektantoj pro ilia ekscita ludostilo kaj iliaj sukcesoj en kaj ekster la stadio; klubo preskaŭ gajnis la ligon en 1996 post la alveno de Alan Shearer, tiea ludanto kiun la klubo aĉetis por la sumo de 15 milionoj de funtoj, kio estis tiam la plej altekosta aĉeto de futballudanto de la historio. Shearer iĝis la kapitano de la klubo en 1999 sed ne povis algvidi la klubon sukcesajn malgraŭ tio ke Newcastle efektivigis bonajn klopodojn en la Ligo de Ĉampionoj en 2003 kaj la UEFA Pokalo (antaŭanto de la Eŭropa Ligo) en 2004 sub la gvido de la trejnisto Bobby Robson.
De 2010, la klubo ludas en la F.A. Supra Ligo.
Monto Elizeo
Monto Elizeo estas la plej granda Vulkano de la regio Elysium Planitia sur la Planedo Marso. Ĝi estis malkovrita en 1972 dum la preterflugo de la kosmosondilo Mariner 9.
Monto Elizeo altiĝas 12,5 km super la ebeno kaj larĝas 500 x 700 km. Ĝia pinta kratero havas diametron de 14,1 km. En ĝia ĉirkaŭaĵo estas kelkaj vulkanaj krateroj
PHA
PHA povas referenci al:
Siringila alkoholo
Siringila alkoholo aŭ C9H12O4 estas kemia kunmetaĵo derivata el la benzila alkoholo, fenolo kaj dumetoksaj benzenoj. La strukturo konsistas je unu fenola ringo ligita al du metoksilaj grupoj en la pozicioj 3-a kaj 5-a de la benzena ringo. La senkolora aŭ blanka solidaĵo estas nesolvebla en akvo kaj ĝia latina nomo devenas el la siringo. Kiel ĉiuj fenolaj derivaĵoj ĝi posedas antimikrobiajn kaj antioksidigajn proprecojn. Ĝi estas uzata en la produktado de aliaj fenolaj derivaĵoj kun farmaciaj kaj industriaj karakterizaĵoj. Per agado de fortaj acidoj siringila alkoholo spertas oksidadon.
Ringa vastigaĵo
En matematiko, pli aparte en ringo-teorio, ringa pluigaĵo de ringo S (aŭ ringa vastigaĵo aŭ vastigaĵa ringo de S) estas ĉia ringo R, en kiu S estas subringo. Oni uzas notacion R/S kaj diras, ke la ringo R estas pluigo aŭ plivastigo de ka ringo S
Se estas donita ringa vastigo R/S kaj du primaj idealoj P en R kaj p en S, oni diras, ke P kuŝas super p, se P ∩ S = p.
Tabulaturo
Tabulaturo estas en la muziko nomo por prenoskriboj por specifa muzikilo kontraŭe al la kutima notacio prezentanta tonalton kaj -daŭron.
Komence de la 14-a jarcento oni inventis tabulaturojn por kunskribi („entabulaturigi“) plurajn voĉojn de polifonia voĉkanta muziko por instrumento. En la muziko de okcidenta Eŭropo oni uzis dum la malfrua mezepoko, dum la renesanco kaj dum la baroko diferencajn formojn de tabulaturoj por kordinstrumentoj kiel liuto, vihuelo, gambovjolo kaj harpo samkiel por klavariloj kiel orgeno, klaviceno kaj virginalo verwendet.
Klavarinstrumentoj
Tabulaturoj por klavariloj (orgeno, klaviceno, virginalo) uzas tonliterojn (germanajn), ciferojn (hispanajn) aŭ notsimbolojn sur linioj (italajn). Ankaŭ por harmonikoj ekzistas tabulaturoj. Tabulaturoj por kordinstrumentoj uzas literojn aŭ ciferojn sur linioj aŭ liberajn literojn (vd. Historiaj liutaj kaj gitaraj tabulaturoj).
Nova germana orgentabulaturo
La nova germana orgentabulaturo (ofte ankaŭ nomata nordgermana orgentabulaturo) esence distingiĝas de aliaj tabulaturaj notsistemoj, ĉar ĉe tio ne temas pri instrumentspecifa notadmaniero, sed pli ĝuste pri universala, nekompareble spacoŝpara maniero grafike prezenti muzikon. Ĝi evoluis dum la dua duono de la 16-a jarcento el la t.n. malnova germana orgentabulaturo, kiu siaflanke konsistas el kombinaĵo el linio- (por la supra voĉo) kaj liternotacio (por la malsupraj voĉoj). La nova germana orgentabulaturo utilis en la 17-a jarcento pli kaj pli por ĉiaspecaj partiturnotadoj de instrumenta kaj voĉkanta muziko. Ekzemple Dietrich Buxtehude notis plej multajn el siaj sakralaj konĉertoj ekskuzive per tabulaturoj.
La nova germana orgentabulaturo estas notskribo, kiu nur konsistas el literoj kaj signoj. Ĉiu voĉo konsistas el tri tavoloj: La unuopaj voĉoj estas analoge al la „moderna“ partiturskribo ordigitaj unu sub la alian.
Ĉi tiu notacimaniero tre ekonomia igas superfluaj la klefojn kaj tonalosignojn.
Hispana orgentabulaturo
Juan Bermudo mencias en 1555 du ciferecajn tabulatursistemojn por la notado de klavarilmuziko. Ĝenerale uzata estis en Hispanio tamen alia tabulaturtipo, kiun por unua fojo Luis Venegas de Henestrosa postlasis kiel cifra nuevat.
En ĉi tiu tabulaturo ĉiu voĉo havas unu linion. La tonaltoj estas notitaj kiel ciferoj, nome ekde f = 1 ĝis e1 = 7. Kiel oktavosigno servis aŭ punktoj supre malantaŭ la noto (plialtigo per unu oktavo po punkto) aŭ strekoj malsupre ĉe la noto (Malaltigo per unu oktavo po streko). Antaŭsigno staras kiel b (malaltigo) kaj x resp. * (altigo) post la noton.
La ritmo oni notis sur la notsistemo, montranta la daŭron kiel eta noto, post kiu la sekve ludenda noto aperas. Sinripetaj daŭroj ne estas denove notitaj. Se voĉo havu paŭzon, tion indikas en la voĉo oblikva strio. Krome ekzistas signo por transligo, kiu havas la formon de komo.
Taktspecoj kaj bazaj tonaltosignoj estis notitaj antaŭ la unua notsistemo, diesiloj tamen estas skribita kiel la hodiaŭa bekvadrato.
Ĉi tiu speco de tabulaturo estis kutima ĝis meze de la 17-a jarcento. Ĝi taŭgas precipe por la presado per tipoj kaj pro tio estis pli facile multobligeblaj ol la notskribo.
<br style="clear:both;" clear="all" />
Plukinstrumentoj
Ankaŭ modernaj prennotacioj por plukinstrumentoj, kiuj indikas la pozicion de la prempunktoj sur la prentabulo ekipita per fretoj, povas esti konsiderataj kiel tabulaturo. En marŝbandoj ofte ankaŭ la fajfistoj ludas laŭ tabulatura sistemo anstataŭ notoj.
Ankaŭ en multaj ekstereŭropaj muzikkulturoj tabularuraj notacioj estas uzataj. ekzemple en Japanio oni notas muzikon por plukinstrumentoj preskaŭ nur en tabulaturojn, je kio ne nur ĉiu instrumento, sed ankaŭ ĉiu lernejo havas sian apartan notacispecon.
Tabulaturoj estas facilege legeblaj kaj kompreneblaj. Male al la notacio oni ne bezonas specialajn sciojn. En liutotabulaturoj estas indikata nur la elirpunkto de la tonoj, tamen kutime ne la tondaŭro kaj la voĉiro, kiujn la ludanto mem devas eltrovi. La interrete disvastigitaj gitartabulaturoj ofte ankaŭ ne indikas la ritmon, tiel ke la ludanto devas aŭde koni muzikaĵon por ludi ĝin.
Moderna gitartabulaturo
Je la moderna gitartabulaturo oni imitas per ses linioj la kordojn de la prentabulo. La ciferoj indikas, kiun freton de la respektiva kordo oni devas preni. 0 simbolas senprenan plukadon. Ordinaraj notsimboloj situantaj super la ciferoj povas indiki la tondaŭron. Tamen en la interreto ofte troviĝas simplaj ASCII-gitartabulaturoj sen tiuj indikoj.
Ekzemplo por ASCII-gitartabulaturo
e|- b|- G|- D|---5---5---5- A|---7---7---7---7---7- E|---0---6---5---0---6---5---0---6---5- ...
Ĉi-supro estas tabulaturo por la komenco de la kantaĵo Enter Sandman de Metallica. En la ekzemplo oni unue plukas la malaltan E-kordon senprene. Poste oni prenas la A-kordon je la sepa freto kaj plukas ĝin. Poste la D-kordon je la kvina freto ktp.
Ekzemplo por profesia gitartabulaturo
Je presitaj tabulaturoj troviĝas pli detalaj indikoj pri la ludotekniko. Jen sinoptiko pri la plej kutimaj ludmanieroj:
Historiaj liut- kaj gitartabulaturoj
Ekde la apero de la polifonia ludado sur la liuto ĉ. 1500 ĝis fine de la 18-a jarcento oni notis muzikon por liuto kaj liutinstrumentoj kiel orfario, teorbo, angeliko, cistero, mandoro kaj gitaro per tabulaturo. Oni povas diferenci inter tabulaturtipoj notitaj sur linioj, t.n. latinidaj liutotabulaturoj (italaj, francaj, hispanaj, napolaj), kaj tipo senlinia (germana tabulaturo).
Specialkazo estas la dum la 17-a jarcento inventita nomigo de la ofte revenaj akordprenoj en la gitartabulaturo. En Italio oni uzis por tio latinajn majusklojn kaj simbolojn, la t.n. alfabeton, en Hispanio ankaŭ nomata abecedario. En hispanio tamen oni uzis por la nomigo de la akordprenoj arabajn ciferojn kaj simbolojn. Nek la literoj nek la ciferoj aŭ simboloj laŭenhave rilatas al la akordoj (ekz. A signifas konkretan prenon, sed ne A-maĵoron aŭ a-minoron). La alfabeto estis uzata ĝis en la dua duono de la 18-a jarcento (Antoine Bailleŭ, 1773)
Latinidaj liutotabulturoj
La latinidaj liutotabulturoj (ekde ĉ. 1500) havas ses horizontalajn liniojn, simboligantaj la ses kordoĥorojn de la liuto super la prentabulo (kordoĥoro = paro de samtone agorditaj kordoj).
Ĉe la itala liutotabulaturo la plej malsupra linio simboligas la plej altan ĥoron. Por la fretpozicioj oni uzas ciferojn, je kio 0 signifas la ne prenotan ĥoron, 1 la unuan freton, 2 la duan freton ktp. Por la sepa ĥoro kelkaj aŭtoroj uzas 0 super la liniaro, aliaj aŭtoroj uzas horizontale trastrekitan 0 super la liniaro. Por la oka kaj naŭa ĥoroj oni uzis la arabajn ciferojn 8 kaj 9, por la deka ĥoro tamen la romian nombrosignon X (super la liniaro). Por la 11-a ĥoro kelkaj aŭtoroj uzas la 11, aliaj tamen V, verŝajne evluinta el 11. Por la 12-a ĝis 14-a ĥoro oni plejofte uzis la nombrojn 12 ĝis 14.
Je la franca kaj hispana liutotabulaturo tamen (ĉilasta nur ĉe Luis de Milán, 1536) la plej supra linio simbolas la plej altan ĥoron. La hispana liutotabulaturo utiligas same kiel la itala ciferojn. La franca liutotabulaturo tamen uzas literojn, el kiuj a signifas la ne prenotan ĥoron, b la unuan freton, c la trian freton ktp. La literon c anstataŭigas la r en la plejmulto de la konservitaj francaj liutotabulaturoj. En Franci oni skribas en la francaj liutotabulaturoj ekde ĉ. 1630 la literon e laŭforme de φ. Por la nomigo de la ne prenataj basĥoroj (bordunkordoj) oni uzas la literon a sub la liniaro. Je tio a estas la sepa ĥoro, /a la oka, //a la naŭa, ///a la deka ĥoro (anstataŭ /a, //a, ///a kelkaj anglaj aŭtoroj skribas  1, 2, 3). Por la 11-a ĝis 14-a ĥoroj oni ĝenerale uzis la ciferojn 4, 5, 6 kaj 7.
Germana liutotabulaturo
La deveno de la germana liutotabulaturo troviĝas en la 15-a jarcento. La blinda orgenisto Conrad Paumann estas konsiderata kiel ĝia inventinto. Oni uzis ĝin en la germanlingvaj regionoj ĝisfine de la 16-a jarcento.
Kiam Paumann inventis la germanan liutotabulaturon, la liuto evidente havis nur kvin ĥorojn, kiuj estis numeritaj en la tabulaturo per 1–5 (1 estas la plej malalta, 5 la plej alta ĥoro). Ĉiun junton de ĥoro kun freto markas literoj de la alfabeto, tio signifas, ke la unua ĥoro je la unua freto estas la litero a, la dua ĥoro je la unua freto la litero b, la tria ĥoro je la unua freto la litero c, la kvara ĥoro je la unua freto la litero d, la kvina ĥoro je la unua freto la litero e; la unua ĥoro je la dua freto estas la litero f, la dua ĥoro je la dua freto la litero g ktp.
La literoj j, u, w ne estas uzataj. Pro tio anstataŭe uzas du pluajn signojn, nome et (simile al la cifero 7) por la pozicio kvara ĥoro / kvina ĥoro samkiel con (simile al la cifero 9) por la kvina ĥoro je la kvina freto. Ekde la sesa freto supren oni ripetis la literojn de la alfabeto kun almetaĵo de apostrofo (a', b', …), metis komojn sur la literojn aŭ duobligis la literojn (aa, bb, …).
Ĉ. 1500 la liuto ricevis en la baso sesan ĥoron. La simboloj por la sesa ĥoro kaj ĝiaj fretpozicioj variis depende de l' aŭtoro (Hans Judenkönig, Hans Neusidler, Hans Gerle). Akordtonojn oni skribis vertikale unu sur la alian kaj notis melodiajn movojn senatente la respektivan voĉpozicion sur la plej supra linio.
Ritmajn signojn oni notis super la respektivan literon. Ekszistis la vertikala strio (plena noto), strio kun hoketo aŭ flageto (duona noto), strio kun du flagetoj (kvarona noto), strio kun tri flagetoj (Achtelnote), strio kun kvar flagetoj (Sechzehntel). Strioj kun du aŭ pli flagetoj povis esti ligitaj al gruoj po du aŭ kvar („ŝtupetareto“).
Ekzemplo:
franca itala germana -r-      ---        k       -d-       ---        o       -d-  =    -0-    =   n       -a-       -3-        2 ---      -3-            ---       -2-
Dedë Gjo Luli
Dedë Gjo Luli (n. en 1840 en Podgorica, Montenegro, m. la 24-an de septembro 1916 en Orosh, Albanio) estis albana politikisto kaj ribela gvidanto. Li estis unu el la gvidantoj de la ribelo de 1911 en Albanio kaj partoprenis ribelojn kontraŭ la otomanoj, serboj kaj montenegranoj. Postmorte oni atribuis al li la titolon "Heroo de Albanio".
Herbert von Bismarck
Nicolaus Heinrich Ferdinand Herbert, Princo von BISMARCK (28a de Decembro 1849 – 18a de Septembro 1904) estis germana politikisto, kiu servis kiel Ministro pri eksterlandaj aferoj el 1886 al 1890. Lia politika kariero estis tre ligita al tiu de sia patro, Otto von Bismarck, kaj li lasis sian postenon nur kelkajn tagojn post la elpostenigo de sia patro. Li sukcedis sian patron kiel 2a Princo de Bismarck en 1898. Li naskiĝis en Berlino kaj mortis en Friedrichsruh.
Heinz Gstrein
Heinz GSTREIN (naskiĝinta la en Innsbruck estas aŭstra-svisa orientalisto, teologo ortodoksa, korespondisto, ĵurnalisto kaj faklibra verkisto.
Herbert von Bismarck
Li havis kvin gefilojn:
Heinz Gstrein
Vivo
Gstrein studis orientalistikon, slavistikon kaj teologion en Innsbruck, Istanbulo, Vieno kaj Parizo. Post doktoriĝo li estis multajn jarojn korespondanto en la Malproksima Oriento, sur la Balkana duoninsulo kaj en Orienta Eŭropo. De tie li laboris ĉefe por Neue Zürcher Zeitung kaj la Germanlingva svisa radio/televido. Poste li science laboris en Zuriko kaj Vieno. Krome li estris vice la instituton Glaube in der 2. Welt en Zuriko. Ĉe la universitata kursaro Balkanaj studoj de la Universitato de Vieno li docentis pri historio, kulturo kaj religioj de la Otomana Imperio. Ankaŭ islamaj jursistemoj prezentitis de li en tiu ĉi kadro. Li estis prezidanto de la Laborkomunumo de ortodoksaj eklezioj de Svislando (AGOK) kaj engaĝigis ade por persekutitaj kristanoj en islamaj ŝtatoj. Krome li priskribis la situaciaĉon de siriaj kristanoj dum la interna milito.
Gstrein estas edziĝinta kaj loĝas en Erlenbach ZH.
Pariza Konferenco por Paco
La Pariza Konferenco por Paco estas internacia ĉiujara konferenco fondita en 2018, celante progresigi pacon kaj plibonigi internaciajn rilatojn, okazanta en Parizo. Estas gastigataj regnestroj kaj reprezentantoj de internaciaj organizaĵoj kaj de neregistaraj organizaĵoj. La unua konferenco okazis de la 11-a ĝis la 13-a de novembro 2018.
Heinz Gstrein
Politika engaĝiĝo dum la svisaj priminaretaj kvereloj
En 2010 li verkis ekspertizon pri la kontraŭkonstitucieco de la organizaĵo Islamischer Zentralrat Schweiz (IZRS). Pro tio li atakitis i.a. fare de la gazeto Basler Zeitung. Gstrein sukcese defendis sin.
Ernest Manning
Ernest Charles MANNING (n. la 20-an de septembro 1908 - m. la 19-an de februaro 1996) estis kanada politikisto kaj ĉefministro de Alberto ekde 1943 ĝis 1968. Li apartenis al la partio de la Sociala Kredito de Alberto kaj plenumis la ĝis nun plej longan mandaton en la historio de albertaj ĉefministroj.
Bruna arbarkoturno
La Bruna arbarkoturno aŭ Kolombianda koturno (Odontophorus hyperythrus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj. Ĝi povus estis samspecifa kun tri aliaj specioj, nome O. speciosus, Ruĝfrunta koturno, O. erythrops kaj Nigradorsa koturno, O. melanonotus. Eble ĝi estas plej rilata al O. speciosus. Estas ia montro de diferencoj en plumarkoloro inter populacioj de okcidentaj kaj centraj Andoj. Tiu specio estas monotipa (sen subspecioj).
Ĝi troviĝas nur en okcidentaj kaj centraj Andoj de Kolombio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj. Ĝi iĝas rara pro habitatoperdo.
Temas pri bruneca koturno pli malhelbruna en krono, nuko kaj supraj partoj, kun nigraj grandaj makuloj en flankoj kaj tre ruĝecabrunaj vizaĝo kaj supra brusto. Estas grizeca nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula kaj beko kaj kruroj estas malhelgrizaj.
Simpla (abstrakta algebro)
En matematiko, la termino simpla estas uzata por priskribi algebrajn strukturojn kiuj iusence ne povas esti dividitaj je pli simplaj strukturoj de la sama tipo. Pli aparte:
Antal Farkas
FARKAS Antal [farkaŝ] estas rumanuja hungara poeto, reformita pastro, ano de E-MIL naskita la 23-an de oktobro 1956 en Săcăşeni.
Wilhelm von Bismarck
Grafo Wilhelm von Bismarck-Schönhausen (denaske Wilhelm Otto Albrecht von BISMARCK) (1a de Aŭgusto 1852 – 30a de Majo 1901) estis germana konsilisto, civilservulo kaj politikisto, kiu estis membro de la Reichstag el 1880 al 1881 kaj prezidanto de la Regenteco de Hanovro el 1889 al 1890. Li estis la plej juna filo de Otto von Bismarck kaj de Johanna von Puttkamer, kaj li kaj lia frato Herbert von Bismarck rezignis el siaj postenoj tuj post la olda Bismarck estis elpostenigita kiel Kanceliero de Germanio en 1890. Wilhelm poste akceptis nomumon kiel Guberniestro de Orienta Prusio en 1894.
Avezzano
Avezzano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Bardo
En la respektivaj socio mem, estis klaso de poetoj kaj erudiciuloj pri kelta kulturo en la mezepoko kaj fruaj modernaj tempoj, kaj precipe en Irlando, Skotlando, Kimrujo kaj Kornvalo. La nomada poeto havas ceremonian kaj religian rolon, ĉar li ensorbigis en sia poezio sociajn mitojn kaj religiajn rakontojn en tempo, kiam la skriba kulturo ankoraŭ ne disvastiĝis. Tiurilate ĝi apartenas al la sama klaso kiel la druidoj kaj la profetoj. La unua historia referenco al keltaj poetoj de ĉi tiu tipo estas tiu de Diodoro Sicilia kaj Strabono, kiuj priskribas la poetojn kiel parton de la kelta religiema klaso.
La latina vorto bardus nomis sanktajn keltajn kantistojn, kiuj ĉe solenaj okazoj kantis omaĝe al dioj kaj herooj. Poste tiel estis nomataj mezepokaj kortegaj kantistoj, kiuj disvastigis tra Eŭropo la kantojn pri la reĝo Arturo, sed ili kantis ankaŭ pri la naturo, amo kaj virina belo. Migraj bardoj kantis por la popolo kiel folkloraj poetoj. Ili estis tiel multenombraj, ke ili formis eĉ gildojn.
Nuntempe estas la vorto „bardo“ uzata kiel sinonimo por poeto, kiu prikantas la gloron de sia nacio aŭ tristas pro ĝia dekadenco.
William Auld ankaŭ plurfoje estis nomata "nia bardo".
La ekzakta signifo de la vorto bardo diversas inter landoj kaj epokoj.
Parencaj esprimoj estas aedo, rapsodo, skaldo, menestrelo, lirikulo.
"Bardoj" en Sovetunio
Prunte, estas referenco al sovetiaj opoziciaj kantistoj kiel "nomadaj poetoj".
En Sovetunio, la termino "Bardo" (ruse Бард) indikis poetojn, kiuj prezentus siajn kantojn kaj akompanus sian kantadon per gitara ludado. En la kantado de ĉi tiuj poetoj estis kaŝita socia protesto, kaj ĝi estas konsiderata disidenta-rezista ĝenro. La plej konataj "bardoj" estas Bulat Okuĝava (ruse Була́т Ша́лвович Окуджа́ва), Alexander Galiĉ (ruse Александр Галич), Jurij Vizbor (Юрий Визбор), Alexander Dolskij (ruse Александр Дольский).
Ekzemple, en Rusio ekzistas hodiaŭ multaj belaj bardaj kantoj en Esperanto. Multaj el ili troveblas en la Kantaro-Vikio. Konata esperantista bardo estas ankaŭ Georgo Handzlik el Pollando (lia kromnomo estas "bardo sen barbo").
La Poveda (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Alexandre Raymond
Alexandre RAYMOND (en esperanto kromnomata Alekĉjo, france Alexandre, arpitane Sandro) estas juna esperantisto kiu loĝas en La Mulatière, apud Liono. Li nun estas komitatano de JEFO.
10491 Chou
10491 Chou estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Alexandre Raymond
Muziko
Li estis aktiva por Esperanto precipe per la interreto kaj per muziko kaj anarkiistaj agadoj. Li ludas gitaron kaj basgitaron en la esperantista punkbando La Nigra Flago, kiu koncertis dum FESTO 2007, en Montoire-sur-le-Loir, kaj iam ankaŭ koncertis kun amiko en la duopo "Kara Junula Nescio", kies stilo karakteriziĝis kiel kombino de "praa revoluciema popola muziko kaj punka muziko".
10491 Chou
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun Marso.
Alexandre Raymond
Muziko
Li estas prezidento de la esperantoparolanta asocio Laŭtmotiv'.