cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Argilcela pafado
Argilcela pafado, ankaŭ protradicie nomata "argilkolomba pafado", estas speco de sporta pafado de specialaj flugceloj konataj kiel argilceloj aŭ "argilaj kolomboj".
Isidoro de Ĥio
Isidoro de Ĥio - greke  Ἰσίδωρος ἐν Χίῳ - estis fidela kristano, naskiĝinta en Aleksandrio, kiu iĝis viktimo de la persekutoj ordigitaj de la romia imperiestro Decio kaj en 251 mortis kiel martiro en la greka insulo Ĥio. Laŭ la ortodoksaj kristanaj eklezioj oni festotage memorigas pri li la 14-an de majo.
Argilcela pafado
La sporto aparte tradicias en Britio, kaj ĝis la jaro 1921 permesiĝis trajnaj kaj konkursaj pafadoj de veraj kolomboj. Kvankam tiaj konkursoj fariĝis kontraŭleĝaj en Britio en 1921, celo daŭre povas esti nomata "kolombo" aŭ "birdo", sukceso povas esti referita kiel "mortigo", kaj la tuta aranĝo do "argilkolomba pafado", kvankam la celoj, kiujn maŝino ĵetas en la aeron, pli similas argilajn telerojn ol kolombon.
Isidoro de Ĥio
Vivo kaj martiriĝo
Lia vivo estas la temo de pluraj versioj de sanktulaj legendoj ne nepre historie precizaj.
Argilcela pafado
Argilceloj komencis esti uzitaj anstataŭe de vivaj kolomboj ĉirkaŭ 1875. Asfaltceloj poste estis aldone evoluigitaj, sed la nomo "argilceloj" jam kutimiĝis. En 1893, la "Inanimate Bird Shooting Association", do "Senviva Birdo-Pafada Asocio" estis formita en Anglio. Ĝi estis renomita al la "Clay Bird Shooting Association" ("Argilbirdo-Pafada Asocio") en 1903. En 1921, la brita parlamento unuanime pasigis leĝproponon igante kontraŭleĝa pafi birdojn ellasitaj el kaptiloj. Ĝis la nuntempo, argilcela pafado estas unu el la sportaj disciplinoj en la Someraj Olimpikoj.
Isidoro de Ĥio
Vivo kaj martiriĝo
Oficiro en la mararmeo de la Romia Imperio, Isidoro konfesis sian kristanecon al la estro de la floto dum ili estis sur la Egea insulo de Ĥio. Ĉar li ne pretis penti kaj adorkliniĝi al la romiaj ŝtataj dioj, li estis turmentita kaj senkapigita, kaj lia korpo ĵetita en cisternon. Laŭ unu legendo, je ĉi tiu punkto ĉiuj arboj sur la suda flanko de la insulo verŝis larmojn por Isidoro, kaj tio estis la origino de la lentiska rezino kiu ankoraŭ nuntempe regule kolektiĝas sur la insulo.
Argilcela pafado
En diversaj lingvoj estas aludo nek al argilo nek al kolombo, ekzemple en hispana oni parolas pri "tiro al plato", nome "pafado al telero".
Isidoro de Ĥio
Vivo kaj martiriĝo
Laŭ la kristanisma tradicio, lia amikoj Amonio kaj Mirope, ambaŭ destitaj al martiriĝo, prenis la korpon de Isidoro kaj enterigis ĝin dece. Poste Mirope estis enterigita apud Isidoro, kaj ĉe ilia tombo miraklaj resaniĝoj de pilgrimoj estis raportitaj. Ĉe la duobla tombo estis konstruita kapelo, kaj en la 5-a jarcento pilgrima preĝejo. Kelkaj ruinoj de tiu preĝejo ankoraŭ nun videblas en la insula urbeto Ĥio. La respektego pri Isidoro disvastiĝis inter kristanoj de la tuta mediteranea maro kaj li iĝis kristana patrono de maristoj.
Fővám tér (metrostacio)
La Fővám tér estas moderna metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la samnoma Fővám tér (placo Fővám) (=Ĉefdoganejo), ĉar iam tie etendiĝis la ĉefdoganejo. Tiu stacio estas la lasta en urboparto Pest (urbo), la sekva post la Danubo estas en Buda.
Historio
Konstruado de la 4-a metrolinio okazis inter 2006–2013 kune kun interrompoj pro politikaĵoj. Tiu stacio estis preta en 2013. Samtempe oni konstruis subirejon.
En tiu ĉi metrolinio dekomence vagonoj de Alstom trafikas.
Kontaktoj
Fővám tér havas kontaktojn al aŭtobusoj,tramoj kaj troleo. Ĉe la placo etendiĝas la centra merkato, Universitato de Corvinus kaj loĝdomoj.
33518 Stoetzer
33518 Stoetzer estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Myrijam Stoetzer, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto en teamo pri. Ŝi estis lernantino ĉe la Franz-Haniel-Gymnasium de Duisburg (Germanio).
Volundo
Volundo estas figuro el la ĝermana mitaro. Wieland (malnovaltgermana lingvo Wiolant, anglosaksa lingvo Veland, Malnovnordlanda lingvo Völundr, Welent „artverko“ aŭ „produkti per arta maniero“) estas la nomo de artoriĉa forĝisto, kiu origine en la ĝermana mitaro aperas kiel duondia estaĵo. Li estas komparebla kun Hefesto kaj Dedalo. Laŭ la legendo devenas el Gossensaß („Gotosidejo“) en nuna Sudtirolo.
Volundo (angla Wayland, Wayland the Smith, Wieland; norvega Volund) estis supernatura forĝisto. Li estas ankaŭ reĝo de la elfoj en Nord-ĝermana mitologio. Volundo forĝas la glavon Balmung kaj la kirason de Beowulf.
La poemo Volundarkvida rakontas la historion de la manfaristo Völundr, konata ankaŭ kiel Volundo la forĝisto. En la poemo, li estas nomata "princo de elfoj" (vísi álfa) kaj "unu el la álfar" aŭ "estro de álfar" (álfa ljóði). Li estas menciata ankaŭ kiel unu el la tri filoj de la reĝo de la Finnoj en la poemo. Lia edzino Hervör-Alvitr, nome Valkirio, abandonas lin post naŭ jaroj, kaj li estas poste kaptita de Níðuðr, reĝeto de Närke (Svedio) deziranta lian oron. Völundr estas kripligita kaj devigita labori en insulo farante aĵojn por la reĝo. Eventuale li trovis rimedojn revenĝi kaj fuĝi. Li mortigis la filojn de Niðuðr, gravedigis lian filinon kaj elflugis ride.
En 1835 poeto Karl Simrock verkis versepopeon kun la titolo Wieland der Schmied [Wieland la forĝisto]. Ankaŭ Richard Wagner okupiĝis en dramkoncepto nekomponota pri la legenda materialo.
Natria nitrato
Natri-salpetro, aŭ natria nitrato, estas klaso de nitrato kun formulo NaNO³, do ĝi enhavas Natrion, Nitrogenon kaj Oksigenon. Ĝi estas vitrece brila mineralo senkolora. Ĝi havas trigonan simetrion kaj estas ege durefrakta. Ties relativa maso estas 2,25 kaj ties dureco estas 1,5. Ĝi povas troviĝi kiel resto de dezerta forvaporiĝo. Antaŭ la invento de la sintezo de amoniako produktita el aero, ĝi estis ĉefa konsistaĵo de pulvo. Lastatempe ĝi utilas kiel konsistaĵo de minerala sterko por plibonigo de terkulturado.
Molango de Escamilla
Molango de Escamilla estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Molango de Escamilla. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13042.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10385 loĝantojn. El tiuj estis 5070 viroj kaj 5315 virinoj. La komunumo havas surfacon de 246,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1620 metroj super la marnivelo.
Formosa lingvo
Formosa lingvo (propralingve Formosan) estas planlingvo kreita de George Psalmanazar (kaŝnomo), kiu deklaris sin Ĉino, kvankam hodiaŭ oni ne kredas tion, ĉirkaŭ 1700. Ĝi havas sian propran skribsistemon.
La aŭtoro prezentis la lingvon kiel “studo”n pri natura lingvo parolata en insulo Formoso (Tajvano). Multaj homoj kredis tion kaj eĉ Universitato de Oxford instruis ĝin al siaj studentoj kaj anglikana eklezio mendis al Psalmanazar tradukon de anglikana katekismo. Sekve, Formosa lingvo eble estis la unua artefarita lingvo kun praktika uzado.
Laŭ la aŭtoro, Tajvano en sia “indiĝena” lingvo nomiĝis Gad Avia, t. e., bela insulo (“gad ivia”).
Nombroj (1-10): taufb, bogio, charhe, kiorh, nokin, dekie, meni, thenio, sonio, kon.
Petuĥovo
Petuĥovo (Петухово) estas urbo en Kurgana provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 37226501.
La urbo estis fondita en jaro 1892 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1944.
La interurba telefona kodo estas 35235, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1896).
En jaro 1959 la urbo havis 12,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 12,7 mil loĝantojn.
9-Kloroakridino
9-Kloroakridino aŭ 9-akridina klorido estas organika kombinaĵo rezultanta per klorigo de akridono en ĉeesto de zinka klorido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. 9-Kloroakridino posedas 13 karbonatomojn, 8 hidrogenatomojn, 1 kloratomon, kaj 1 nitrogenatomon. 9-Kloroakridino uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de akridinaj  derivaĵoj. 9-Kloroakridino posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ŝaojan
Ŝaojan, ĉine 邵阳 / 邵陽 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La municipo administras proksiman areon kaj 8 antaŭurbajn distriktojn.
Geografio
Ŝaojan etendiĝas en suda parto de la lando en valo de rivero.
Historio
Historio de Ŝaojan komenciĝis antaŭ 2500 jaroj.
Ekonomio
En la prosimeco de Ŝaojan multe da arbaroj kaj paŝtejoj etendiĝas, tial en la urbo oni okupiĝas pri nutraĵo-produktado.
Klimato
Ŝaojan troviĝas en subtropika klimato. Inter julio-aŭgusto la temperaturo atingas 30 °C, tio dum vintro ne falas sub frostopunkto. Jare pluvas po 1344 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter marto-aŭgusto.
Ense
Ense estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Soest de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Lexington
Lexington estas la nomo de pluraj lokoj, interalie:
Péter Király
KIRÁLY Péter (kira:j) estis hungara verkisto naskita en Szilágyzovány la 22-an de septembro 1868 kaj mortinta samloke la 6-an de januaro 1933.
Kariero
Péter Király finis juron en Debreceno, li doktoriĝis en la Universitato de Koloĵvaro. Ĝis 1914 li estis advokato en Debreceno, li redaktis la oficialan gazeton Debrecen de Sendependa Partio. Post la unua mondmilito li loksidiĝis en sia naskiĝvilaĝo, kaj li publikigis en gazetoj Szilágyság, Szilágy-Somlyó, Brassói Lapok.
304 Olga
304 Olga estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita elde la observatorio de Vieno far de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la.
Ĝi ricevis la inan antaŭnomon "Olga", tiu de la nevino de la prusa astronomo Friedrich Wilhelm Argelander.
10438 Ludolph
10438 Ludolph estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Schwarzenbach an der Pielach
Schwarzenbach ("nigra rojo") aŭ plennome Schwarzenbach an der Pielach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
10438 Ludolph
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana-nederlanda matematikisto Ludolph van Ceulen (1540–1610), famkonata pro lia kalkulo de pi kun 35 decimaloj per plurlatero kun 262 lateroj. La rezulto : 3,14159265358979323846264338327950288, konata kiel la "Nombro de Ludolfo", estas gravurita sur lia tomboŝtono en Leiden.
Quatá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la samonoma mikroregiono Assis. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Nennigkofen
Nennigkofen estis politika komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2013 parto de la nova en la nova komunumo Lüsslingen-Nennigkofen de la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno en Svislando. Ĝi havis 486 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La iama komunumo Nennigkofen situas en la Svisa Mezlando sur la norda deklivo de la montoĉeno Bucheggberg, 4 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La nordan limon de la komunumo formas la rivero Aro. De la komunumo oni havas belan vidon al la ĉeno de la Ĵurasa Montaro. La iama komunumo konsistis el la vilaĝo Nennigkofen kaj la setlejoj Riemberg, Reben, Hohfuren, Müli kaj Öli kaj diversaj izolitaj bienoj. Sur la motento Oberwald sur alteco de 551 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 4,60 km², de kiuj 23% estas kovritaj de arbaro, 67% servas por agrikulturo kaj 8% por setlado, 2% estas akvejoj (Aro).
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Nennigkofen limis en nordoriento kaj oriento al la komunumo Lüsslingen, kun kiu ĝi praktike kun kreskis. En sudo ĝi limas al Lüterkofen-Ichertswil, en okcidento al Leuzigen (BE), kaj en nordo al Selzach.
Trafiko
Tra la iama komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Soloturno al Lyss. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5, kiu pasas tra la komunuma teritorio, situas 3 kilometrojn oriente apud Soluturno. La fervojlinio de Soloturno al Lyss, kiu havis stacidomon sur la limo inter Nennigkofen kaj Lüsslingen, jam de pluraj jaroj estas fermita por la persona transport. La konekta al la publika transportreto okazas per poŝtaŭtolinio de Büren ĉe Aro al Soloturno.
Historio
En voĉdono de la 25-a de septembro 2011 estis kun granda plimulto akceptita la kuniĝo kun la najbara komunumo Lüsslingen, kiu realiĝis kun efiko de la 1-a de januaro 2013. La nova komunumo nomiĝas Lüsslingen-Nennigkofen.
La unua dokumenta mencio de Nennigkofen datiĝas el la jaro 1392 kiel Nennikofen kaj Nennikoven. Ekzistas mencioj pri du hodiaŭ ne plu ekzistantaj vilaĝoj sur la komunuma teritorio, nome Hächelkofen el la jaro 1342 kiel hechlikofen kaj Bützingen el la jaro 1440 kiel Buettigen kaj 1460 kiel butzingen. Dum mezepoko Nennigkofen apartenis al la Senjorujo Bucheggberg. Dum la cetere Senjorujo Bucheggberg estis akirita en la jaro 1391 de Soloturno, Nennigkofen kaj Lüsslingen restis ĝis 1539 sub regado de Berno kaj nur tiam estis konceditaj al Soloturno. La alta jurisdikcio pri Nennigkofen ankoraŭ ĝis la Helveta Revolucio de 1798 apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen. Dum la Helveta Revolucio civitanoj de Nennigkofen, la tiel nomitaj partiotoj apartenis al la ribeloj, kiuj subtenis la trubojn de Napoleono, kiuj liberigis la popolon de la dependaj teritorioj de la jarcenta servuteco de la malnova Svisa Ĵurkomunumo.
Julián Gil
Biografio
Infanaĝe, estis en Venezuelo.
En 2015, li ludis en filmo Santiago Apostol de José Manuel Brandariz.
Prahomaj laboriloj
La plej malnovaj iloj estas nomitaj hakiletoj (en:Chopper (archaeology)) de antropologoj kaj estis faritaj en Afriko antaŭ 2 milionoj jaroj. Tre simplaj iloj estis farita per batado de du ŝtonoj kontraŭ unu la alian. Pli perfektaj ŝton-iloj, kiuj estas nomitaj manhakiloj (de:Faustkeil), aperis post milionoj da jaroj kaj estis zorgeme farita. Ili estis uzataj de primitivaj homoj dum batalo, por mortigi bestojn, kaj prepari manĝaĵon.
Ĥimki (stacio)
Ĥimki (Химки) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ĥimki.
Montataire (stacidomo)
Montataire estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Montataire, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Matchbox
Matchbox [maĉBOKS] (alumeta skatolo) estas populara varmarko de ludiloj kiu estis kreita de Lesney Products en 1953 kaj estas nuntempe posedata de Mattel, Inc. Tiu marko nomiĝis tiele ĉar la originaj fandometalaj ludiloj Matchbox estis venditaj en skatoloj similaj laŭ stiloj kaj grando al tiuj en kiuj oni vendis alumetojn (matches). Sekve la marko enhavis larĝan gamon de ludiloj kiaj grandskalajn fandometalajn maketojn kaj variajn nefandometalajn liniojn kiaj plastaj modelaroj kaj agofiguroj.
Montataire (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Beauvais (316000).
Matchbox
Dum la 1980-aj jaroj, Matchbox startis engaĝiĝi en pli konvenciaj plastaj kaj kartaj "vezikpakoj" kiuj estis uzataj ankaŭ de aliaj fandometalaj ludilmarkojn kiaj Hot Wheels. La skatolstila pakado estis re-enkondukita por la kolektomerkato en ĵusaj jaroj, partikulare ĉe la "35a Jariĝo de Superrapidaj" serioj en 2004.
Miĥaelo la 3-a (Bizancio)
Miĥaelo la 3-a estis imperiestro de Bizancio.
Gándara
La rivero Gándara, konata ankaŭ kiel rivero Soba, estas rivero en norda Hispanio, en la Kantabra Kornico, kiu fluas tute tra la orienta zono de la regiono Kantabrio kaj alfluas al la rivero Asón ĉe Ramales de la Victoria.
Miĥaelo la 3-a (Bizancio)
Infanaĝo
Miĥaelo la 3-a, kromnomita «la Ebriulo», estis filo de Teofilo la 2-a el la dinastio Amoriana, kaj de Teodora el Bizanco. Li naskiĝis en 840 kaj sukcedis sian patron sur la trono jam nur dujaraĝa (842) ĉe la regenteco de la patrino.
Regentado de Teodora
Dum la neplenaĝuleco de Miĥaelo, la imperion estris lia patrino Teodora kun lia onklo Sergio kaj la ministro Teoktisito. La imperiestrino, kontraŭa al la ikonrompismo de la antaŭa imperiestro, eksigis la tiaman patriarkon nome Johano la gramatikisto, obstina ikonrompisto, kaj lin anstataŭigis per ikonhonoranto Metodio la 1-a (843). Tiel ĉesis la repreno de ikonrompismo en Konstatinopolo.
Gándara
En ties akvo estas praktikita la fiŝkaptado de truto. En ties ekfluejo estas bredejo de tia fiŝ-speco, ĝuste en la konstruaĵo kiu iam estis farunmuelejo.​ Iam estis borde de tiu rivero dek du farunmuelejoj, unu farunfabriko kaj tri forĝejoj kiuj profitis la akvenergion por siaa funkciado.
Nuntempe ties akvoj plue estas profitata por la produktado de elektra energio en la centralo de La Gándara, ĉe Regules, ekspluatita de entrepreno Iberdrola, ekfunkciinta en 1914, kaj ekipita per tri turbinoj Pelton kaj deklivo de 375 metroj.
Miĥaelo la 3-a (Bizancio)
Regentado de Teodora
Tiun agon sekvis energiaj subpremadoj kaj deportaĵoj de herezaj Paŭlicianoj el Anatolio en Trakion kaj estis lanĉitaj ekspedicioj kontraŭ la slavoj premantaj ĉe la landaj limoj.
Bizancianoj estis venkitaj, ĉe landaj limoj, en Pamfilio, en Kreto de araboj, kaj en Sirio de Abasida Kaliflando, sed ilia marfloto venkis arabojn en 853 kaj en sinsekvaj operacoj en Egea maro kaj ĉe marlimoj de Sirio.
Danke al la helpo de Bardaso, frato de Teodora, jam nomumita Cezaro, Miĥaelo renversis la reĝimon de Teodora en 856, ekzilis la patrinon kaj onklinojn en monaĥinejon, dum Teoktisito estis mortigita.
Militoj de Miĥaelo la 3-a
Miĥaelo devis entrepreni diversajn militojn kontraŭ araboj, sed lia armeo, dekomence gvidata de Bardaso, suferis malvenkojn. Ankaŭ kontraŭ la bulgaroj li militis, sed Bardaso sukcesis kontrakti kun ili avantaĝan pacon kun sindevigo de reciproka nemilitado, dum la patriarko Fozio la 1-a, levita al tiu eklezia ofico de Teodora, obtenis permeson evangelizi bulgarojn.
Ankaŭ en Sicilio araba armeo plurfoje venkis bizancian armeon kaj sukcesis konkeri diversajn fortresojn.
Sume, tamen, la imperio plifortiĝis profitante de diversaj favoraj situacioj.
Rilatoj kun la kristana eklezio
Miĥaelo ne rezignis la tradician cezaropapismon de siaj antaŭuloj kaj volis regi en eklezio kaj en la konstantinopola patriarklando. Dum la regno de Miĥaelo la 3-a okazis kolizio, grave memorinda, kun papo Nikolao la 1-a, instaliĝinta pro la deoficigo de patriarko Ignaco. Ignaco la 1-a, patriarko de Konstantinopolo ekde 846, kulpigis 858 Bardason la onklon de Miĥaelo pri sangadulto kaj malpermesis al li eniri preĝejon dum publika akcepto. Kiam la imperiestro tion eksciis, li furioziĝis pro la ne petita permeso tion fari. Li senprocese maloficigis Ignacon kaj lin anstataŭigis per Fozio opiniata fidela al lia volo. La papo reagis ordonante ke Ignaco reenoficiĝu al sia eklezia tasko, Miĥaelo deklaris lin forfalita el papado pro herezo. La afero sekvigos gravajn konsekvencojn kiuj signis la historion de la rilatojn de la du eklezioj.
Mortigo de Miĥaelo la 3-a
Dum la regado de tiu imperiestro, laŭ historiistoj, Bizancio gajnis pli da prospero kaj sekureco, sed ankaŭ komenĉiĝis tumulta vivo en la regno.
Stacio Tobe
Stacio Tobe (japane: 戸部駅 [Tobe-eki], angle: Tobe Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
Big Boy Restaurants
Big Boy kaj Bob's Big Boy estis usona ĉeno de rapidmanĝejoj fondita en 1936 fare de Bob Wian en Glendale (Kalifornio). La firmao Marriott, unuavice konata pro vivteno de hoteloj, aĉetis la ĉenon en 1967. La sidejo de la Big Boy's Big War en Miĉigano estas la ĉefsidejo. La entrepreno de franĉizo havas pli ol 455 Big Boy-restoraciojn en Usono kaj Japanio. Frisch, Cincinnati elektis la restoracion, kaj ĉi tiu franĉizo havas alian 88 nepojn nomatajn Big: Dum multaj jaroj Big Boy-koncesiulo, en 2001, Frisch fariĝis la ekskluziva posedanto de la varmarko Big Boy en Indianao, Kentukio, kaj la plej granda parto de Ohio kaj Tenesio, kaj ne plu membras en la restoracia grupo Big Boy. Konata varmarko de la restoracioj estas la figuro "Big Boy", granda knabo kun ruĝe-blanke kvadratita ŝelkpantalono, portanta teleron kun hamburgeroj.
Leslie Urquhart
John Leslie URQUHART (n. en Aidin proksima al Smirna, la 11-an de aprilo 1874 – 1933) estis skotdevena inventisto, koncesianto en frua epoko de la Sovetunio.
Li lernis en English Commercial School de Smyrna, studis en Edinburgh University pri naftokemio. Li parolis multajn lingvojn.
Urquhart komencis la laboron kun Orient Trading Company en la Kaŭkazo, poste laboris en Bakuo, Uralo, Siberio.
Li forlasis Rusion post sensukcesa murdatako, revolucio de 1905. La bolŝevikoj ŝtatigis liajn posedaĵojn, sed li poste kelkaj jaroj realevnis por akiri koncesiojn.
Li havis interesojn ĉie en la mondo, ĉefa minejo estis en Mount Isa.
vidua ankaŭ: Thomas Urquhart
Indukta logiko
Indukta logiko estas la kontraŭo de dedukta logiko.
Male al dedukta logiko, indukta logiko ne nur interesiĝas pri validaj argumentoj, sed ankaŭ pri argumentoj, por kiuj la konkludo estas verŝajna. Por ilustri la diferencon, rigardu la jenan argumenton.
''Ĝis nun ĉiun matenon la suno leviĝis. Tial ankaŭ morgaŭ la suno leviĝos.''
Tio ne estas valida argumento, ĉar ekzemple eblas ke grandega meteorito eniros la sunsistemon kaj estos inter la suno kaj la tero morgaŭ, do la suno ne videblos (ĉi tie "leviĝi" signifas "videbli sur la horizonto"). Sed la induktaj logikistoj dirus, ke tamen la konkludo estas tre verŝajna, kaj certe ke ĝi estas pli verŝajna ol la konkludo en jena argumento:
''Ĝis nun ĉiun matenon la suno leviĝis. Tial morgaŭ la suno ne leviĝos.''
Sed la problemo de indukta logiko estas ke la verŝajneco de la konkludo dependas de la fonscio. Por la dedukta logiko estas tute egale ĉu aliaj premisoj estas aldonitaj; valida argumento ĉiam restas valida. Sed la verŝajneco de argumento povas ege ŝanĝi se aliaj premisoj estas aldonitaj. Ekz. rigardu jenan argumenton:
Sekreta konsilio (Vajmaro)
La Geheimes Conseil aŭ Geheimes Consilium (proksimume "Sekreta konsilio" aŭ "Konfidata konsilio", vidu pli sube) estis politika institucio en Vajmaro en la frua moderna epoko. Ĝi estis la plej alta aŭtoritato, rekte subigita al lia duka moŝto. Al ĝi estis siavice subigitaj ĉiuj aliaj aŭtoritatoj. Iasence, ĝi formis la registaran centron en la duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach.
Indukta logiko
''Ĝis nun ĉiun matenon la suno leviĝis. Scientistoj malkovris, ke hodiaŭ meteorito eniris la sunsistemon kaj staros inter suno kaj tero morgaŭ matene. Tial ankaŭ morgaŭ la suno leviĝos.''
Sekreta konsilio (Vajmaro)
Funkcio
La vorto geheim en nuna germana lingvo signifas nur "sekreta", "konfidenca". Tamen en la tiama tempo ĝi havis ankaŭ alian signifon, hodiaŭ perditan, de "konfidata", "fidata". La anoj de la konsilio ne estis sekretaj, sed estis konfidataj konsilistoj – homoj al kiuj la regnestro fidis konsili lin pri ŝtataferoj. Ne nur en Vajmaro, sed ankaŭ en pluraj aliaj ŝtatoj ekzistis tia "Konfidata konsilio". Ĝiaj membroj havis la titolon Geheimrat, "konfidata konsilisto", inter ili la plej fama Geheimrat de ĉiuj, Goethe.
En ĉi tiuj kunvenoj ne nur ĉiuj gravaj politikaj decidoj en la ŝtato estis faritaj, sed ankaŭ rezolucioj estis pasigitaj, kiuj kondukis interalie eĉ al la (ne)ekzekuto de gravaj krimintoj. Konata ĉi tie estas ekz-e la tragika kazo de Johanna Catharina Höhn, kiu estis ekzekutita pro infanmurdo. La kazo, en victurno eniris literaturon kiel la Gretchen-tragedio en Faŭsto de Johann Wolfgang von Goethe. Interesas ankaŭ la historio pri infanmurdo de Catharina Elisabetha Warz.
Indukta logiko
La verŝajneco de ĉi tiu konkludo nun ege malpligrandiĝis pro la dua frazo. Do en indukta logiko oni vere devus rigardi ĉiun fonscion de la homaro, por vere paroli pri "verŝajneco" de la konkludo. Se oni malagnoskas certan scion, la rezulto povas esti ege erara. En dedukta logiko tamen oni nur bezonas rigardi la premisojn de la argumento. Aldonaj faktoj ne povas ŝanĝigi la validecon de la konkludo.
Sekreta konsilio (Vajmaro)
Funkcio
La plej konata membro de la konsilio de privataj konsilistoj estis Goethe mem. La rendevuejo de 1743 ĝis 1803 estis en la okcidenta alo de la Ruĝa Kastelo. Tiu ĉi rondo estis kreita en 1756 fare de duko Ernesto Aŭgusto la 2-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Mallongdaŭraj, similaj institucioj malposte ekzistis jam de 1743.
Dénes Kislégi Nagy
Kariero
Kislégi Nagy Dénes de 1942 li prelegis en la katedro pri socipolitiko kaj statistiko en la Universitato de Koloĵvaro, de 1945 li estis profesoro en la Universitato Bolyai ĝis 1948, poste en Universitato de Peĉo.
Sully - Morland (pariza metrostacio)
Sully - Morland [syli mɔʁlɑ̃] estas stacio de la linio 7 de la Metroo de Parizo, en la 4-a arondismento de Parizo.
La stacio
La stacio estis malfermita la, sub ties malnova nomo, Pont Sully, pro ĝia proksimeco kun la Ponto Sully kaj Strato de Sully, kiu omaĝas al Maximilien de Béthune, barono de Rosny, duko de Sully, amiko kaj ministro de la reĝo Henriko la 4-a.
Oni aldonis la nomon « Morland » pro ĝia proksimeco kun Bulvardo Morland, tiel nomita omaĝe al François Louis de Morlan alidire Morland, kolonelo de ĉasistoj de la Gvardio (1771-1805), kiu estis mortigita en Austerlitz, kaj kies korpo estis rehejmigita en barelo da rumo.
Elirante el la stacio venante el la nord-oriento, la linio kurbiĝas je 90 gradoj al la sud-okcidento kaj plonĝas sub la Sejnon per deklivo de 40 ‰ al stacio.
Kalvinana preĝejo (Debrecen, placo Árpád)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo de Debrecen, laŭ placo Árpád.
Historio
En Debrecen en la 1880-aj jaroj tri kalvinanaj kirkoj funkciis, kiuj ne estis sufiĉaj. Oni decidis konstrui 2 pliajn, Kalvinana preĝejo (Debrecen, strato Kossuth) estis preta jam en 1887. Pli frue en 1873 la eklezio heredis sumon por konstrui kirkon ĉe placo Árpád. Konstruado de tiu ĉi preĝejo okazis inter 1911 kaj 1913. La orgeno estis farita en 1912. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo difektiĝis, poste ĝi estis renovigita. Pli novaj eksteraj renovigaj laboroj okazis en la 2010-aj jaroj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de placo, kiu nuntempe estas trafika nodo. Dum la socialismo ankaŭ deketaĝa loĝdomo konstruiĝis, kiu faris malbona la vidon al la preĝejo. La fasado estas simetria, meze la turo altiĝas. La ĉefenirejo funkcias tra la turo. Super la ĉefenirejo estas tre granda fenestrorozo. Interne kontraŭ la ĉefenirejo situas simpla predikejo, super la enirejo sur galerio la orgeno funkcias. La internaj muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.
Hans Blix
Hans BLIX (naskita la  en Upsalo) estas sveda politikisto kaj docento pri internacia juro, kaj iama ministro pri eksteraj aferoj de Svedio. Li estis ekde januaro de 2000 ĝis junio 2003 estro de UN-senarmiliga kontrola komisiono (UNMOVIC).
Biografio
Blix studis en Upsalo, en la Universitato Columbia kaj en Kembriĝo, kie li akiris la doktortitolon per disertacio Treaty-making power. Li doktoriĝis en 1959 en la fako de juro ĉe la Universitato de Stokholmo kaj ricevas la titolon honordoktoro de Moskva universitato.
Ekde 1962 ĝis 1978 li estis ano de la sveda delegacio en la konferenco pri senarmilado en Svislando. Li oficis en multaj postenoj inter 1963 kaj 1976 en la sveda eksterafera ministrejo. En 1978 li elektiĝis sveda eksterafera ministro en la registaro de Ola Ullsten (liberala partio Folkpartiet); tiu ofico daŭris unu jaron.
Ekde 1981 ĝis 1997 Hans Blix estis direktoro de la Internacia Atomenergia Instanco (IAEA). Kritikistoj akuzas lin, ke li tiutempe fordormis la nuklean armadon de Irako.
La 5-an de marto en 2004, Blix akuzis Usonon kaj Brition, ke ili ne havis juran bazon por milita agado kontraŭ Irako. Post tio li ofte esprimas sian distancon de la Usona koalicio, pro kio li estas malpopulara ĉe la Usona registaro.
Gefell (Eifel)
Gefell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
11768 Merrill
11768 Merrill estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo Paul W. Merrill (1887–1961), spektroskopiisto ĉe la Observatorio de Monto Wilson, kiu la unua malkovris mallong-tempan izotopon de teknecio en : tio, kiu konfirmas ke la atomkernosintezo povas okazi en la steloj.
Lichtenau
Lichtenau havas diversajn signifojn:
Peĉoro (urbo)
Peĉoro (ruse Печора) estas urbo en Rusio. Ĝi situas sur dekstra bordo de la samnoma rivero. En la urbo estas fervoja stacio (oficiale malfermita en 1950), rivera haveno kaj flughaveno.
La urbo estis fondita en jaro 1940 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio kaj rivera haveno, kvankam oficial jaro de fondo estas 1949. En 1959 la urbo havis proksimume 30 600 loĝantojn.
Mohamed ElBaradei
Mohamed ElBaradei ( محمد البرادعي ; Muḥammad al-Barādiʿī ; naskita la 17-an de junio 1942 en Kairo/Egiptio) estis la Ĝenerala Direktoro de Internacia Atomenergia Organizo (IAEO) ĝis decembro de 2009.Li studis en Kairo jursciencon kaj komencis en 1964 sian karieron kiel diplomato, ĉefe kiel daŭra reprezentanto de Egiptio ĉe la Unuiĝintaj Nacioj. En 1974 li doktoriĝis ĉe New York University School of Law kaj iĝis jura konsilanto en la egiptia Ministerio pri Eksteraj Aferoj.
En 1980 ŝanĝis sian pozicion al UN kaj iĝis en 1984 reprezentanto de la Ĝenerala direktoro de la Internacia Atomenergia Organizo (IAEA). Ekde 1987 ĝis 1991 gvidis li la juran sekcion de la instanco. En 1993 li elektiĝis vic-reprezentanto de ĝenerala direktoro Hans Blix.
Li kaŭzis surprizon 10 tagojn antaŭ la usona prezidenta elekto en 2004, kiam li informis pri malapero de 377 tunoj da eksplodaĵo, kiujn devintus gardi la usonaj soldatoj.
Levi Sherwood
Levi Sherwood (naskiĝis la 22 de oktobro, 1991 en Nov-Zelando) estas motorcikla rajdanto el Nov-Zelando, per speciala stilo nun nomita "kaŭĉuka junulo" (rubber kid).
Mohamed ElBaradei
Fine de 2004 oni nomumis lin denove Ĝenerala Direktoro de Internacia Atomenergia Organizo. La aliaj du proponitaj personoj (fare de la Usona alianco) retiriĝis, rekonante lian fakan laboron, scion. Tiel li restis la sola nomumita persono por la posteno spite al la usona volo kaj oni elektis lin la 13-an de junio en 2005 denove al Ĝenerala Direktoro.
Levi Sherwood
Dave Sherwood, patro de Levi estis profesia rapidrajdanto kaj Levi rajdis sian tutan vivon sur du radoj. Ankaŭ Levi rajdis normala ĉiuterenan motorcikladon dum sia junaĝo, sed faris plion saltante kaj finis en FMX konkurojn.
Mohamed ElBaradei
Li ricevis Nobel-Premion pri Paco en 2005.
Levi Sherwood
Li gajnis sian unuan Red Bull X-Fighters konkurso en Meksikurbo en 2009, kiam li estis nur 17jaraĝa. Li nuntempe konkurencas en la sama konkurenco. Li atingis sian duan venkon en la jaro 2010 en Moskvo, la tria en Londono. Li fariĝis la ĉampiono de la 2012 Red Bull X-Fighters World Tour. Lia lasta venko en la konkurenco estis en Meksikurbo en 2014.
Levi ankaŭ partoprenis en la X-Ludoj, kaj en 2010 li gajnis la arĝentan medalon en Freestyle (libera stilo), perdante pro nur unu punkto antaŭ Travis Pastrana.
Neulengbach
Neulengbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Mohamed ElBaradei
Eksteraj ligiloj
Oficiala biografio en la retejo de IAEO
Montataire
Montataire estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montatairiens.
Petuŝki
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17246501.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1965.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 09243, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Klazjma (baseno de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio en linio Moskvo - Vladimir (malfermita en 1861).
En la jaro 1959 la urbo havis 11,5 mil loĝantojn, en la jaro 2002 havis 16,5 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Prahomo
Biologio > Homo > Prahomo
Postaj specoj de homedoj, Homo habilis, vivis antaŭ 2 milionoj da jaroj. Kiel la Aŭstralopitekoj, ankaŭ ili vivis nur en Afriko. Kvankam iliaj cerboj estis pli grandaj ol tiuj de Aŭstralopitekoj, ili estis relative malgrandaj, ne havis mentonon, kaj havis grandajn dentojn, ĝuste kiel iliaj antaŭuloj. Tre malgranda estas la scio pri ilia konduto.
Homo erectus, posta homa praulo, vivis antaŭ 1,6 milionoj da jaroj, origine en Afriko. Ĝi havis dikajn brovojn super la okuloj, ne havis mentonon, kaj estis verŝajne same alta kiel modernaj homoj. Iliaj cerboj estis pli malgrandaj ol tiuj de nuntempaj homoj.
Ĉu Homo habilis kaj Homo erectus samtempis?
Ĝis nun oni supozis, ke el Homo habilis evoluis Homo erectus kaj el tiu Homo sapiens, do, ni ĉiuj. Sed laŭ lastatempaj esploroj de s-ino Meave Leakey kaj kolegoj tiuj du plifruaj specioj vivis samtempe, antaŭ ĉ. 1,5 milionoj da jaroj, en la sama regiono de Kenjo. Oni supozas, ke ili tie samtempe vivis dum duona miliono da jaroj. En 2000 s-ino Leakey trovis kompletan Homo erectus en la proksima najbareco de fragmento de Homo habilis el la sama tempo. Tio signifas, ke ne estas eble, ke Homo erectus evoluis el Homo habilis.
Kvankam ambaŭ specioj vivis en najbareco, ili ŝajne ne komunikis unu kun la alia. La sciencistoj diras, ke ambaŭ havis sian propran ekologian niĉon, Homo habilis kiel vegetarano kaj Homo erectus manĝinte viandon. Mankas komuna praulo de ili. Nun la sciencistoj devas repripensi pri la evolua historio de homaro, precipe pri nia praulo, Homo erectus.
Dum 7 jaroj la sciencistoj analizis la fosiliojn. Ili eltrovis, ke la pravirinoj estis multe pli malgrandaj ol la praviroj. Kompare kun primataj specioj tio signifas, ke la prauloj probable ne estis monogamiaj.
Disvastiĝo al Eŭropo, Azio k.a. kontinentoj
Homo erectus estis la unua homedo, kiu forlasis Afrikon. La speco disvastiĝis ĝis Ĉinio en Azio kaj Germanio en Eŭropo. La kapablo lasi la subtropikojn verŝajne estis rezulto de iliaj pli superaj teknikaj kapabloj. Ekzemple, 'Homo erectus' estis supozeble la unua homedo, kiu regis fajron kaj faris altnivelajn ŝtonajn ilojn. 'Homo erectus' estis antaŭŝtupo al la moderna homo, nomita Homo sapiens, kies subspecio Neandertala homo supozeble malaperis jam antaŭ 35 000 jaroj.
Faktoj montras, ke fruaj homedoj unue aperis en Eŭropo antaŭ 1,5 - 1 milionoj da jaroj; en la Britaj Insuloj antaŭ 450.000 jaroj; kaj en Aŭstralio antaŭ 30.000 jaroj. Iuj sciencistoj kredas, ke primitivaj homoj transiris de Azio al Nord-Ameriko sur terponto, kiu tiam ligis Alaskon kun Azio.
Prahomaj pentraĵoj
La unuaj prahomoj, kiuj okupiĝis pri ĉasado kaj kolektado, vivantaj en okcidenta Eŭropo dum la Paleolitiko aŭ Praŝtonepoko, pentradis animalojn sur la muroj de kavernoj. Ni ne scias bone, kion signifas ilia arto, sed ili certe estas parto de ilia religio.
La brilaj pentraĵoj de animaloj, faritaj de ĉasistoj dum prahistorio sur la muroj de kavernoj estis trovitaj en multaj regionoj de la mondo. Plej ofte sur la pentraĵoj aperadis ĉevaloj, bizonoj, rangiferoj kaj mamutoj. La mamutoj similis al konataj por ni elefantoj, sed ili estis kovritaj per hararo. La pentraĵoj estis plenumita per t.n. silikoj, ŝtonoj facile ĉizeblaj, kies splitoj estas tre akraj. La ĉasistoj de prahistorio uzis ĝin por fari armilojn kaj laborilojn.
La kavernaj desegnaĵoj eltrovitaj en kaverno Altamira en norda Hispanio en 1879 kaj en la groto Lascaux apud Montignac, Francio, en 1940, estas mirigaj specimenoj de arto. Ili montras ke, fruaj homoj kapablis desegni bestajn kaj homajn figurojn. Datigo laŭ Karbono-14 sugestas, ke la pentraĵoj de Lascaux povus esti inter 16,000 kaj 14,000 jaraĝaj. Multe de la pentraĵoj, similaj al tiuj de Lascaux, estas brile koloritaj kaj sugestas, ke la fruaj artistoj volis rakonti historiojn per siaj desegnaĵoj.
Pozoblanco
Pozoblanco estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 331 km2 kie loĝas 17307 geloĝantoj, do loĝdenso estas 52.3 loĝ./km2. Pozoblanco situas je 86 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 17307 geloĝantoj de la municipo Pozoblanco estas 8841 inoj kaj 8466 viroj. En la 331-kvadratkilometra teritorio estas la urbo, kie loĝas 17226 geloĝantoj, kaj aliaj 81 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 160, 77 inoj kaj 83 viroj, kaj mortis 148, 83 inoj kaj 65 viroj. Tiel la natura kresko estis 12 (0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 6996 homoj (40.4%).
21504 Caseyfreeman
21504 Caseyfreeman estas nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Heinrich Müller (teologo)
Heinrich Müller (* 18-an de oktobro 1631 en Lübeck; † jul 13-a de septembro / greg 23-an de septembro 1675 en Rostock) estis germana edifoverkisto, protestanta himnopoeto kaj lutera teologo ĉe la Universitato Rostock.
Vivo
Liaj gepatroj originis el Rostock. Lia patro estis burĝo, komercisto kaj ankaŭ preĝejestro de Sankta Maria en Rostock, Peter Müller, kaj lia patrino Ilsabe, estis filino de Matthäus Stubbe kaj ties edzino Ilsabe Schmied. Ili fuĝis dum la milito al Lübeck. Heinrich Müller lernis ĉe la urba lernejo en Rostock kaj iris en 1647 laŭ konsilo de Johann Quistorp la pli maljuna al la universitato je Greifswald. En 1650 li revenis laŭ deziro de siaj gepatroj al Rostock kaj studis ĉe Universitato Rostock ĉe la profesoroj Caspar Mauritius kaj August Varenius.
Ĉe la dekano de la filozofia fakultato, Johann Corfinius li akiris en 1651 la akademian rangon de magistro, kio ebligis al li prezenti prelegojn. Ankoraŭ samjare li vojaĝis al Danzig je Johann Botsack, poste al Kenigsbergo je Coelestin Myslenta kaj Dreyer. Li ankaŭ vizitis Lepsikon, Wittenberg, Lübeck, Lüneburg, Brunsvigon, Wolfenbüttel, Helmstedt kaj Halle (Saale), kie li konatiĝis kun gravaj teologoj.
En 1652 li fariĝis ĉefdiakono ĉe la preĝejo Sankta Maria en Rostock, en 1659 oni vokis lin kiel profesoro pri greka lingvo, en 1660 li doktoriĝis pri teologio kaj post kiam Caspar Mauritius en 1662 estis vokita al Hamburgo, li transprenis ties postenon kiel profesoro pri teologio kaj fariĝis, lige kun tio, pastro ĉe Sankta Maria. Post la morto de Johann Kentzler li transprenis la superintendentecon ĉe Sankta Maria.
Müller validis kiel dogme ortodoksa kaj sin prezentis laŭ la tradicio de Martin Luther kontraŭ misfunkcioj en la eklezio. Li estis reprezentanto de kontempla kristanismo. Liaj pasionpredikoj estis ege disvastigitaj kaj formis supozeble unu el la tekstaj ŝablonoj por la partoj novpoeziitaj far Picander por la Matthäuspassion de Johann Sebastian Bach, kiuj prezentas krom la biblia teksto kaj la ĥoraltekstoj trian tekstonivelon.
Li aktivis kiel edifoverkisto kaj verkis kolekton de kantatoj, kiuj aperis sub la titoloj Geistliche Seelen-Musik (sakrala animomuziko) kaj Himmlische Liebesflamme (ĉiela amflamo). En sia publikaĵo Geistliche Erquickungsstunden (1664–1666) li uzis unuafoje en la germana lingvo la nocion superhomo en la senco de „Di-homo“. Entute lia verkado ampleksas naŭ germanajn kaj dek latinajn titolojn.
Familio
Müller geedziĝis la 24-an de januaro 1654 kun Magaretha Elisabeth, filino de burĝo kaj preĝejestro en la preĝejo Sankta Maria, Michael Sibrand. El la geedzeco rezultis kvin filoj kaj unu filino. Peter Müller, Christian Bernhard Müller kaj la filino Catarina Elisabeth Müller mortis jam tre junaĝe. Postvivis la patron Johann Michael Müller, Heinrich Müller kaj Caspar Matthaeus Müller.
Verkoj (selekto)
Selekto de liaj Geistlichen Erquickstunden de fojo al fojo estis eldonata kaj aperis eĉ en 1938:
Lichtenfels
Lichtenfels havas diversajn signifojn:
Paŝo (apartigilo)
Paŝo havas plurajn signifojn:
Notoj
Ne konfuzu kun paso, kiu estas ago de iu aŭ io kiu iras de unu loko al alia, ne restante ie.
BRIO
BRIO estas entrepreno kiu produktas lignajn ludilojn, fondita en Svedio. La kompanio estis fondita en la malgranda urbo Boalt, Skanio, en 1884 de korboproduktanto Ivar Bengtsson. Dumlonge la kompanio estis bazita en Osby, Skanio, en suda Svedio. En 1908 la tri filoj de Ivar ekestris kaj fondis BRIO, kiu estas akronimo for BRöderna ("fratoj") Ivarsson [ĉe] Osby. En 2006 la kompanio translokigis sian sidejon al Malmö.
Hora Matky Boží
Hora Matky Boží (germane Marienberg aŭ Muttergottesberg, devena nomo estis Lysá hora) estas monto en Hanušovická vrchovina proksimume 1,5 km oriente de urbo Králíky en katastro de municipo Dolní Hedeč. Troviĝas ĉi tie monaĥejo kaj ĉefa pilgrima loko de Diocezo Hradec Králové. Kun sia alteco 760 m s. m. la monto kreas naturan dominaĵon de la pejzaĝo. En la jaro 2018 la tuta areo estis proklamita kiel nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Monaĥejo
Konsisto de la pilgrima areo estas ankaŭ monaĥejo, kie vivis redemptoristoj, kiuj ĉi tie alternigis servitojn, nun administras la monaĥejon episkopujo en Hradec Králové. En la monaĥejo en la tempo de komunisma reĝimo ĉi tie funkciis internigejo por monaĥoj. Al la integro servis ankaŭ konstruaĵo de hodiaŭa pilgrima domo. Religiuloj ĉi tie laboris en agrikulturo. Ian tempon post likvido de la internejo ĉi tie vivis monaĥinoj. Post la jaro 1989 la areo estis redonita al kongregacio de redemptoristoj kaj estis komencita ĉefa riparo de la objekto.
En la jaroj 2002 ĝis 2006 funkciis ĉe la monaĥejo misia grupo, kiu okazigis popolajn misiojn en paroĥoj, en kiujn invitis ĝin religiulaj administrantoj. En la jaro 2006 tiu ĉi grupo estis gtransŝovita en monaĥejon en municipo Tasovice ĉe Znojmo, kie ĝi havas sian novan rifuĝejon kaj ĝi povas daŭrigi en la misia agado. Poste ĉi tie funkciis "presa misio" eldonanta literaturon kunigita kun redemptoristoj.
Ekde duono de la jaro 2009 la monaĥejo estis sen religiula komunumo, ĝis la 15-an de aprilo 2012 tie vivis unu dioceza monaĥo faranta religiulan administradon kaj dum dimanĉoj alveturis helpi lin monaĥoj redemptoristoj el Svatá Hora ĉe Příbram. Ekde la jaro 2013 ĉi tie vivas unu dioceza monaĥo kaj samgtempe li sekurigas religiulan adminstradon.
En la monaĥejo ankaŭ troviĝas Monumento al viktimoj de internejo.
August Röckel
Vivo
La patro de Röckel, Joseph August Röckel, estis tenoro, ĥorestro kaj teatroentreprenisto, kiu interalie kantis la rolon de Florestan en la unua prezentado de la 2-a versio de Fidelio (1806). Kun li jam frue li konatiĝis la teatran vivon en Vieno, Parizo kaj Londono kaj fariĝis dum unu el ĉi tiuj vojaĝoj vidatestanto de la Julia Revolucio.
Post la fino de sia muzika edukado fare de sia onklo Johann Nepomuk Hummel li estis kelkajn jarojn kapelmajstro de la vajmara koregoteatro. Tie li ankaŭ komponis sian operon Farinelli. Post tio li fariĝis muzikdirektoro en Bamberg kaj iris en 1843 al Dresdeno, kie li sub Richard Wagner ĉe la kortegoteatro fariĝis ankaŭ muzikdirektoro. Sub la impreso de la muziko de Wagner li rezignis pri prezentado de sia propra opero, kiun li estis sendinta al Dresdeno. Kun Wagner ekestis liga amikeco, ĉefe en la fazo de la Maja Ribelo je Dresdeno.
Röckel estis fervora respublikano, amikiĝis interalie kun Miĥail Bakunin kaj eldonis en Dresdeno la gazeto „Volksblätter“ kiel komunikilo de la respublikanoj, en kiu ankaŭ Wagner publikigis artikolojn, ekzemple la vokon „Die Kunst und die Revolution“. Post la fiaskinta ribelo en Dresdeno Röckel estis kaptita kune kun Bakunin kaj mortkondamnita, dum kiam Wagner povis eskapi al Zuriko. La mortkondamnoj pli malfrue estis ŝanĝitaj en kondamnoj al mallibereco. Dum kiam Bakunin povis fuĝi, Röckel devis pasigi dektrijaran malliberecon sur fortikaĵo Königstein kaj en la pundomo je Waldheim kaj estis ellasata nur januaron de 1862, kiel lasta „majo-malliberulo“.
Dum la mallibereco li ricevis de Wagner multajn leterojn, en kiuj Wagner faris multklarigajn eldirojn pri la Der Ring des Nibelungen, kiuj kiel fonaj informoj klarigas la revolucian kaj socialkritikan karakteron de la vagnera ĉefverko. Dum la mallibereco Röckel verkis la libron „Sachsens Erhebung und das Zuchthaus zu Waldheim“ [La ribelo de Saksujo kaj la pundomo je Waldheim]. En la jaro 1862 la du revidis sin en Wiesbaden-Biebrich, kie restis Wagner dum proksimume unu jaro, por komponi Die Meistersinger von Nürnberg.
Röckel aktivis post tio nur kiel verkisto kaj redaktisto kaj loĝis ekde 1863 en Frankfurto ĉe Majno. En 1866 li transloĝiĝis al Munkeno, pli malfrue al Vieno. En 1872 li suferis apopleksion, de kiu li ne plu saniĝis. Li mortis finfine post longa malsano ĉe sia filo en Budapeŝto.
En la vilaokvartalo de la dresdena urboparto Kleinzschachwitz, same kiel ankaŭ en la urboparto Graupa de Pirna, strato estas nomata laŭ li.
Letero de Richard Wagner
La 25-an de januaro 1854 Richard Wagner skribis leteron el sia ekzilejo en Zuriko, dum kiam li komponis sian ĉefverkon Der Ring des Nibelungen, al la malliberulo August Röckel unu el siaj plej gravaj leteroj. Li kritikis en ĝi la ĝeneralajn socialajn cirkonstancojn kaj la senpotencon de unuopulo kaj alvenis al la opinio, ke oni nur helpe de la arto povas malfermi la okulojn de la homaro.