cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torrico
Torrico [torIko] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Torriqueño. La censita populacio en 2011 estis de 892 loĝantoj kaj la denseco estas de 26,24 loĝ/km².
(141690) 2002 JM143
(141690) 2002 JM143 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Torrico
Geografio
Situanta sur la valo de la rivero Taĵo, disponas el makiso, anzinoj kaj korkokverkoj ĉefe. La klimato estas kontinenta kun tre malvarmaj vintroj kaj tre varmaj someroj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (ĉefe porkoj) tradicie. Ĝi liveras viandan produktadon al komarka ĉefurbo Talavera de la Reina.
(141690) 2002 JM143
Ĝia iom discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun marsa MOID de 0,207271 astronomia unuo, tie estas 31,007 milionoj da km.
Torrico
Historio
Antaŭ la ekzisto de Torrico, la teritorio estis loĝata de keltoj aŭ keltiberoj, kiel pruvas la trovo de ŝtona skulptaĵo nome "verraco", apartenanta al la nomita "cultura de los verracos". Eble la reloĝigo kristana komencis en la regiono en la dua duono de la 13a jarcento. En la 15a jarcento, Torrico ekdependis, kiel senjorlando, al María de Toledo Quiñones. En 1447, ŝi vendis la senjorlandon al Fernán Álvarez de Toledo, senjoro de Oropesa, kaj Torrico pasis al tiu graflando, formante parton de tis heredaĵo en 1457.
Dugny
Dugny estas urbo kaj komunumo de Francio, en la regiono Francilio, departemento Seine-Saint-Denis, en la arondismento Le Raincy kaj kantono La Courneuve.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Demografio
En 1709 ĝi havis 39 loĝantojn, kaj en 1788, 64.
Concordia sulla Secchia
Concordia sulla Secchia estas komunumo de Italio.
Dinsac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Fontenay-en-Parisis
Fontenay-en-Parisis estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Val-d'Oise kaj en la Pariza Regiono.
László Barcsai
BARCSAI László [barĉai lAslO] estis hungara prefekto, ĉefjuĝisto, verkisto, tradukisto, reĝa ĉambelano naskiĝinta en 1772 kaj mortinta en Piski la 5-an de septembro 1814. Lia familia nomo aperis ankaŭ en formo Barcsay.
Kariero
Barcsai kune kun Sándor Boér estigis la teatraĵserion Erdélyi Játékos Gyűjtemény, kies en 1793 aperis kvar volumoj. En tiuj aperis ankaŭ liaj tradukaĵoj la reverkadoj.
Li edziĝis dufoje, resume li havis 4 gefilojn.
Francesco La Cava
Francesco La Cava (Careri, 26a de majo 1877 – Roma, 25a de majo 1958) estis itala kuracisto kaj verkisto.
Biografio
Li naskiĝis en familio de malgrandaj terposedantoj en Careri de Giuseppe La Cava kaj Giuseppina Colacresi. Li estis la unua el ses infanoj, kaj estis edukita zorge de la patroflanka onklo, la ĉefpastro Rocco La Cava. Li montris rimarkindan kapablecoj por klasikaj studoj, kaj pro tio li povis ĉeesti la mezlernejon Francesco Maurolico de Messina, kiu kolektis la plej promesplenajn elementojn el la najbaraj provincoj. En 1895, li akiris diplomon en klasikaj studoj, kaj li enskribiĝis en la Fakultato de medicino de la universitato de Napolo.
Post la kvara jaro de universitato, li faris ofte prizorgo por la malsanoj en sia vilaĝo, helpante la kuracisto Francesco Perri, lia parenco kaj amiko. Malgraŭ la sciencaj studoj, lia intereso en arto kaj literaturo daŭrigis.
Post la universitato - militservo
En 1902, la juna La Cava diplomiĝis brile.
sekvis la milita servo en Florenco, kiel medicina oficiro de la korpuso de Bersaglieri, kaj, reen en 1904 en Calabria, li akceptis la posteno de baza kuracisto de la simplaj kamparanoj de Bovalino Marina. Ĉi tie la neo-doktoro konis la junan Concettina Morisciano, apartenanta al nobla familio de la regiono. La du estis geedzitaj en junio 30, 1907, geedziĝo kiu rezultis esti el la plej feliĉaj.
Studoj pri tropikaj malsanoj
Dum li estis kuracisto en Bovalino li daŭrigis la studadon pri tropikaj malsanoj, kaj li sukcesis trovi la solvojn pri kelkaj lokaj kazoj neniam antaŭe konataj en Eŭropo. Li sciigis pri tio en revuoj kaj kongresoj.
La unua kazo aperis unue en la nº 21 de la Gazzetta Medica, "Un caso di febbre Dengue", poste, en la sama dato aliaj artikoloj kunlabore kun profesoro Gabbi, de la Universitato de Romo: "Nuovi esempi clinici di Bottone d' oriente", "Il primo caso di Bottone d'Oriente", "Studio istologico del bottone d'oriente e dell'adenite sintomatica"
En 1911 La Cava publikigis studon "Sulla presenza di Leishmanie en infano malsana pro Kala-azar", kie li klarigis gravajn detalojn pri la malsano.
Ruĝecvosta silvio
La Ruĝecvosta silvio, Ruĝeckrona silvio aŭ Brunvosta silvio (Chrysomma poecilotis) estas birdo kiu troviĝas en malfermaj herbejoj kaj arbustaroj de suda Azio. Ĝi estis tradicie lokata en la familio de Timaliedoj. La genro Chrysomma de brunecaj birdoj pli helaj sube formas, kune kun siaj parencoj, kladon kun la paradoksornitoj kaj la Silvioj kaj pro tio ili estis translokigitaj al familio de Silviedoj (Jønsson & Fjeldså 2006).
Tiu birdo estas ĝenerale malhelbruna ĉefe en supraj partoj, sed pli specife ĝi havas pli malhelbrunan kronon kaj helan superokulan strion, brilajn ruĝecbrunajn flugilojn kaj ruĝecbrunan longan voston (kio nomigas la specion), blankecan gorĝon kaj helgrizbrunan ventron. La okulo estas nigreca.
Ĝi estas endemio de Ĉinio.
(19053) 1054 T-2
(19053) 1054 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
El Figueró i Montmany
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Olle Olsson
Olle OLSSON (naskiĝis en 1909, mortis la 13-an de oktobro 2003) estis sveda esperantisto, honora membro de UEA kaj de ILEI en Svedio.
Esperanton li lernis fine de la 1920-aj jaroj kune kun sia frato Nils Olsson. En 1930 li fondis E-klubon de Lund (kies honora membro li fariĝis en 1936). Poste li kreis Studentan Klubon de Lund, kaj li prizorgis ĝin preskaǔ ĝis sia morto. Eĉ dum siaj lastaj jaroj en hejmo por maljunuloj li gvidis esperantokursojn. Kiel profesia instruisto li gvidis multajn E-kursojn kaj estis unu el la pioniroj de ILEI. De 1965 gis 1982 li plenumis la taskojn unue kiel dua sekretario kaj ekde 1974 kiel kasisto de ILEI. Dum multaj jaroj li estris la Svedan sekcion de ILEI. Por helpi junulojn partopreni en internaciaj aranĝoj li kreis kun aŭstria donacinto Fondaĵon Erika Linz.
Li estis estrarano de la Sveda Sekcio de KELI, kelkjare kiel prezidanto, kaj li estis prezidanto de Suda Distrikto de Sveda Esperanto Federacio 1963-1983. Dum tiuj jaroj la laboro estis tre vigla kun kunvenoj, seminarioj kaj kursoj.
Dum jardekoj li kunaranĝis Dan-Svedajn Tagojn.
Li heredigis monon al Fonduso Olle Olsson por informo kaj disvastigo de Esperanto.
Horní Boříkovice
Horní Boříkovice (Ober Ullersdorf) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Králíky en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudokcidente de Králíky. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Boříkovice situas en la katastra teritorio de Dolní Boříkovice kun areo 10,23 km².
Afanasij Matjuŝenko
Afanasij Nikolajeviĉ MATJUŜENKO (Афана́сий Никола́евич Матюше́нко; naskiĝis la, mortis la ) estis grava rusia anarkiisto kaj revoluciulo.
Biografio
Afanasij Matjuŝenko estis konduktanto de ribelo en kirasŝipo "Potjomkin" (de la 15-a ĝis la ), prezidanto de ŝipa revolucia komitato. La ribelo inspiris faman filmon Kirasŝipo Potjomkin. Afanasij Matjuŝenko havis grandan aŭtoritaton inter matrosoj. Dum estado de ribela kirasŝipo en Odeso proponis sendi trupon en la urbo, poste proponis iri al Sevastopol por aresti la oficirojn. Protestis kontraŭ kapitulaco al Rumanio, sed pro multaj kialoj la ŝipo finfine devis kapitulaci. Laŭ la kondiĉoj de kapitulaco, ĉiuj la matrosoj de "Potjomkin" estis rigardataj kiel politikaj elmigrintoj.
Post la ribelo, Matjuŝenko kreis la Unuitan matrosan komitaton el maristoj de "Potjomkin". Kiel reprezentanto de tiu komitato vizitis Svision kaj renkontiĝis kun bolŝevikaj estroj, inkluzive Lenin, al kiuj rakontis pri detaloj de la ribelo. Pli malpli tiam li ĉesis konsideri sin social-demokrato. En eldono de gazeto Revolucia Rusio de la estis publikita artikolo fare de Matjuŝenko, en kiu li asertas ke li ne apartenas al iu partio, sed strebas ekscii pri programoj de diferaj politikaj grupoj. "[Kiam mi] ekscios kiu kion volas doni al laboristoj por verŝita sango en barikadoj, al tiu mi aliĝos... Kiu pli batas la ĉefojn, tiu estas pli bona" - skribis li. Tiam li ankaŭ dum ioma tempo kunlaboris kun Georgij Gapon kaj la social-revoluciistoj.
En fino de 1905 la Unuita matrosa komitato sukcesis krei en Ĝenevo eksterpartian matrosan organizaĵon Rondo de rusaj matrosoj, en kiu estis forta influo de anarkiistoj. Post reveno en Svision Matjuŝenko ankaŭ iĝis anarkiisto kaj aliĝis al grupo La Ŝtormobirdo. Por eldono #6 de samnoma ĵurnalo li verkis artikolon pri la kialoj, pro kiuj inter ĉiuj revoluciaj fortoj li finfine elektis anarkiistojn (Al miaj instruisoj, «Моим учителям»). En privata korespondo kun sia amiko Z.Ralli, olda bakunisto li, tamen, protestis kontraŭ troa anarkiista teroro kaj skribis, ke "detrui la registaron, eklezion kaj kapitalon sole per bomboj ne eblas".
Kiel anarkiisto, Matjuŝenko restis suspektema kontraŭ revoluciaj intelektuloj kaj preferis ne kontakti kun ili. Unu el maloftaj ekskludoj esis G.B.Sandomirskij, kiu poste skribis: "En anarkiistaj sferoj Matjuŝenko havis pozicion plej radikalan. Vaguloj, senlaboruloj kaj ĉiuj la elementoj, al kiuj nune aplikiĝas la termino "rubaĵ-proletaro", interesis lin ege pli ol "grasaj urbanoj" el kvalifikaj laboristoj".
En fino de 1906 grupo de anarkiistoj, inkluzive Matjuŝenko, estis elsendita el Svisio. Li venis al Parizo kaj provis organizi tie union de rusaj senlaboruloj. Renkontiĝis kun M.Goldsmit-Korn, kaj nun en diskutoj kun ŝi protektis taktikon de ekonomia kaj politika teroro. En printempo de 1907 pro suspekto de konektoj kun teroristoj de social-revoluciistoj estis ree elsendita, ĉi-foje el Francio. Li transloĝiĝis al London.
En unua duono de 1907 ekhavis planon krei militgrupon el eksaj maristoj de "Potjomkin", okupi iun anglan ŝipon, veni en sudan Rusion, krei militgrupojn en Odeso, Mikolajivo kaj Sebastopolo, krei tie grandan militan trupon el matrosoj kaj anarkiistoj kaj poste moviĝi al Sankt-Peterburgo arestante oficirojn kaj aligante iliajn trupojn. Alia plano (subtenata fare de Sandomirskij) estis iri al norda Rusio kaj aranĝi matrosan ribelon. Se sukcesa, oni povus ataki al Peterhof kaj kapti la caran familion. Finfine, Matjuŝenko decidis iri sola al la sudo por propagandi inter nigromaraj maristoj. En junio 1907 li kun du anarkiistoj el eksa teamo de "Potjomkin" kontraŭleĝe venia al Rumanion, kaj la transiris rusan limon apud Danubo. Venis en Odeson kun ŝarĝo de bomboj kaj kontraŭleĝa literaturo. Preskaŭ tuj post alveno iĝis kaŝobservata fare de polico.
La 3-a de julio 1907 Matjuŝenko estis arestita en Mikolajivo pri suspekto de partopreno en ekspropro. Post aresto estis rekonata kaj transigita al Sevastopol en kontraŭmienŝipo Strogij, gardata de 67 soldatoj kaj oficiroj. Kvankam laŭleĝe li devis esti liberigita pro amnestio laŭ Manifesto de 17.10.1905, la Marmilita juĝo la kondamnis lin al mortigo. Afanasij Matjuŝenko estis pendumita la.
Komunumoj de Somme
Jen listo de la 782 komunumoj de la franca departemento Somme, laŭalfabete.
(CAA) Kunurba komunumo de Amiens, kreita en 2000.
Hettenleidelheim
Hettenleidelheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
estas la administra centro de komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Hettenleidelheim.
Grizbruna podargo
La Grizbruna podargo, Podargus strigoides, estas aŭstralia varianto de podargo, tipo de birdo trovebla tra la kontinenta Aŭstralio, Tasmanio kaj suda Novgvineo. La Grizbruna podargo estas ofte erare konsiderita kiel strigo, kaj de tie devenas la specifa nomo strigoides.
Aspekto
Maskloj kaj inoj estas similaj kaj ĉirkaŭ 50 cm longaj. Ili havas flavajn okulojn kaj larĝan bekon kun tufo de haregecaj plumoj. Ili povas produkti laŭtajn klakajn sonojn per siaj bekoj kaj resonantan uuman alvokon.
Kutimoj
Strigoj kutime flugas nokte por ĉasi predojn, sed la Grizbruna podargo ĝenerale restas sur ripozejo, kaj atendas, ke la manĝaĵo venu. Ili kaptas predojn per siaj bekoj, kaj nur foje ili falflugas el la gvatejo-ripozejo por fali sur la eventuala predo surgrunde.
La Grizbruna podargo ĉasas nokte kaj pasas la tagon ripozante en seka fosto aŭ arbobranĉo proksima al la arbotrunko. Ties kamuflo estas elstara, ĉar ili staras tiom rekte ke ili tute aspektas kiel parto de la branĉo.
Reproduktado
La paroj de la Grizbruna podargo restas kune ĝiskiam unu el ili mortiĝas. Ili reproduktiĝas el aŭgusto ĝis decembro (sudhemisfera somero). Ili kutime uzas la saman neston ĉiujare, kaj nur riparas siajn izolitajn, senzorgajn platformojn el branĉetoj. Post pariĝi kun la masklo, la ino demetas 2 aŭ 3 ovojn sur kovraĵo el verdaj folioj en la nesto.
Kaj la masklo kaj la ino laŭvice sidas sur la ovoj kovi ilin ĝis eloviĝo post 30 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas kaj zorgas la idojn.
La idoj moviĝas al la bordo de la nesto kaj ĵetas siajn malpuraĵojn super la bordo. Ĉirkaŭ 25 tagoj post eloviĝo, la idoj pretas por elnestiĝo kaj komenco de siaj propraj vivoj.
(10618) 1997 VU3
(10618) 1997 VU3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Árpád Lengyel (naĝisto)
Árpád Lengyel [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lengyel Árpád estis hungara naĝisto, akvopilkisto, juristo.
Árpád Lengyel naskiĝis la en Kaposvár, li mortis la  en en:Edgewater, New Jersey (Usono) (ekzistas pluraj malsamaj datenoj!).
Biografio
Árpád Lengyel maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1933, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1938. Post la diplomo li havis juran postenon en fabriko en Budapeŝto. Depost la 2-a mondmilito li vivis en Székesfehérvár. Post la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. Li estis reentombigita en Kaposvár en 1997.
Sporta kariero
Lia sporta kariero komenciĝis dum la gimnaziaj jaroj en Kaposvár. En Budapeŝto li estis naĝisto kaj akvopilkisto. Li ricevis bronzan medalon en la Somera Olimpiko 1936 teame (4 × 200 m liberstila naĝado), oran medalon en la Eŭropa Ĉampionado en 1934 en la sama branĉo, eĉ li havis mondan rekordon en 1937 en 4 × 100 m. Resume li estis hungara ĉampiono 17-foje. Inter 1934–1944 li estis ankaŭ akvopilkisto, li estis kvarfoje en la nacia teamo.
(14907) 1993 OF3
(14907) 1993 OF3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Matjaševci
Matjaševci, hungare Szentmátyás estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Kuzma. En ambaŭ nomoj oni rekonas: Matiaso.
Historio
La unua mencio devenis el 1387 laŭ la tiama hungara ortografio Mathyasfalua. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1921 vivis en Matjaševci 254 slovenoj, 98 germanoj kaj 11 hungaroj. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Aŭstrio apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.
Hildesheim
Hildesheim estas urbo en Germanio. Ĝi situas 30 km sudoriente de Hanovro. La urbo troviĝas en la samnoma distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio kaj estas ties administra, ekonomia kaj kultura centro. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
La ĉefaj turismaj allogaĵoj estas la Katedralo de Sankta Maria (kun la Bernvardo-Pordo kaj la Kristo-Kolono) kaj la Preĝejo de Sankta Mikaelo (Michaeliskirche), kiuj ambaŭ recevis en 1985 la agnoskon kiel Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Multe vizitata estas ankaŭ la historia foirplaco kun grandaj trabfakaj domoj.
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso. portas la kromnomon "rozurbo".
Jerdona silvio
Aspekto
Tiu birdo 16–17 cm longa, estas intermeza laŭ kutimaro inter kelkaj silvioj (Sylvia) kaj la paradoksornitoj (Paradoxornis). Kiel tiuj, ĝi estas nebunta birdo kun longa vosto uzata por ekvilibro dum grimpado inter vegetaĵaro; ties beko estas pli dika ol ĉe Sylvia sed de tiom fortika kiom ĉe Paradoxornis, sed ne tiom longa kiom ĉe la parenca Flavokula silvio kaj tiele kun ŝajno pli kiel ĉe la paradoksornitoj. La koloro estas bruna supre kaj iom pli hele flavecbruna en ventro, la bridoj estas palgrizecaj, kiel la gorĝo kaj la brusto, kiuj povas esti blankecaj. La vosto kaj flugilmakulo estas pli ruĝecaj ol la resto de la supro. La kruroj kaj piedoj estas malhelaj, la beko estas grizeckorna supre kaj pala sube; la irisoj estas flavecbrunaj kaj krome estas nuda okulringo verdaflava.
Ambaŭ seksoj estas similaj; junuloj havas pli oranĝan nuancon en la supra plumaro, kaj la suba makzelo estas rozkoloreca. La diferencoj inter subspecioj estas malgrandaj, kun la centra populacio havante pli markatajn brunajn kaj malhelgrizajn kolorojn.
Ties parenco, la Flavokula silvio (C. sinense), aspektas kiel pli brila versio de tiu specio sed ĝi havas pli purajn kolorojn, kun blanko anstataŭ griza en la plumaro, aldona blanka superokula strio, flavoranĝaj kruroj, piedoj kaj irisoj, kaj oranĝeca okulringo.
La kanto estas milda serio de 4 al 8 notoj ĉi-ĉi-ĉi-ĉiŭ-ĉiŭ-ĉiŭ, tiŭ-tiŭ-tiŭ-tiŭ ĉiŭ aŭ ih-ih-ih-ih ĉiŭ ĉitit ĉiŭ i'ŭŭiuu, kun plilongigita fina noto kaj foje komence kun babilado de iĉ, itit aŭ ĉiŭ . Birdoj kantas kutime frumatene kaj krepuske, ripoze stare sur kan-tigo (ankaŭ kant-igo), enhavante kapon iom levatan. Alvokoj inkludas mallongan tik aŭ cik, foje etende en serioj c-c-cik kiuj povas fini en plendema tiŭ.
Subspecioj kaj teritorioj
Oni agnoskas tri subspeciojn, baze ĉefe sur ties alopatriaj teritorioj:
Ekologio
Temas plej verŝajne pri loĝantaj birdoj la tutan jaron kaj loĝas en densa vegetaĵaro ĉe akvo, ofte en inundebenaĵoj kaj ĉe uaformaj lagoj. Paroj aŭ familioj de tiuj birdoj, eventuale malgrandaj aroj de 1-2 dekduoj, moviĝas silenteme en densaj herbejoj kaj kareksejoj kiu kreskas kelkajn metrojn alte, kutime evitante pli malaltajn herbojn kaj arbustarojn. Tipa manĝotekniko konsistas el ripozado preskaŭ horizontale sur kan-tigo, eltirante foliojn perbeke, kaj rapide elrompante la folion kaj ties bazon por elpreni malgrandajn artropodojn kaj aliajn senvertebrulojn. La rompado de sekaj folioj produktas mildan krakosonon kio povas esti aŭdata el kelkej dekduoj da metroj for.
Konservostatuso
Ĝi estis klasita kiel Vundebla de la IUCN, ĉar ne estas komuna kaj almenaŭ en Asamo (kie ĝi estas eble pli nombra) ties nombro malpliiĝas. La nomiga subspecio el Birmo eble estas jam formortinta. Ĝi estis vidata lastafoje en julio de 1941 en habitateroj ĉe Mjitkjo, kaj la lasta specimeno estis prenita en 1914 aŭ ĉiukaze tiom malfrue kiom ĝis mezo de la 1930-aj jaroj. Pro malatingeblo de ties teritorio kaj sekve manko de naturlaboroj, povus okazi ke ankoraŭ ekzistas. Aliflanke la plua ekzisto de tiu specio en Bangladeŝo estas necerta. La subspecio griseigularis estas la ununura loĝanta en protektita areo, nome ĉe la Nacia Parkoj Dibru-Saiĥoŭa, Kaziranga kaj Manaso en Asamo, kaj en la Nacia Parko Ĉitŭan kaj en la Naturrezervejo Sukla Fanta de Nepalo. Ties esto en tiu lasta lando ne estis dokumentata ĝis 1989/1990. La subspecio scindicum estas rara kaj malpliiĝas tra la ĵusaj jardekoj. Nune la ununura loko kie ĝi estas vidata preskaŭ ofte estas la Kanalo Rohri sude de Ĥairpuro.
Eltenebla fortranĉado de junkejoj (kio estas materialo por homa uzado) ŝajne estas tolerata de C. altirostre. Grandaj aroj de tiu specio troviĝas en parte eltranĉataj aŭ bruligataj junkejoj, tiele amasa fortranĉado estu evitata, sed klarigado por homa uzado povas fakte plibonigi la kvaliton de la habitato malhelpante la maljuniĝon kaj dekadencon de tiu malgranda habitato.
Kamenec (Holasovice)
Kamenec (Steinplatz, Kamieniec) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Holasovice en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sudokcidente de Holasovice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 52 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kamenec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,28 km².
Huécija
Huécija [ŬEziĥa] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria. La areo de la municipo estas 19 km2 kie loĝas 548 geloĝantoj, do loĝdenso estas 28.8 loĝ./km2. Huécija situas je 31 km de la provinca ĉefurbo Almería sur la dekstra bordo de la ravino Akvo kaj sur la deklivaro de la monteto de la Kruco (Sierra de Gádor) je altitudo de 411 msm. Ĝia municipa teritorio montras neregulan orografion kun diferenco inter la parto de la Sierra de Gádor kun grandaj altaĵoj kaj la parto de la depresio de la rivero Andarax formata de malgrandaj montetoj kaj ravinoj.
Priskribo
Huécija estis la ĉefurbo de la senjorlando de Marchena [marĈEna] dum la Moderna epoko, kiu estis iam nomita Taha de Marchena antaŭ la konkero fare de la kristanoj. Je la alveno de la liberalismo kaj sekva nova organizado de la teritorio ni nuligis la senjorlandon en 1833 kaj Huécija, kiel la ceteraj lokoj kiuj integris ĝin, konstituiĝis kiel municipo. De la monumentaro elstaras la Konvento de la Aŭgustenanoj de baroka stilo, deklarita Havaĵo de Kultura Intereso en 1992 kaj la Preĝejo Anunciación de stilo mudeĥara. La ĉefa ekonomio de la municipo estas la agrikulturo kaj, kiel en la cetero de la lokoj de la valo de Andarax, ludis gravan rolon la kultivo de vinberoj (por manĝo, ne por vino), sed tio falis por ŝanĝo al aliaj kultivoj kiel de oranĝarboj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 548 geloĝantoj de la municipo Huécija estas 270 inoj kaj 278 viroj. En la 19-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 538 geloĝantoj, kaj aliaj 10 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 4, 3 inoj kaj 1 viroj, kaj mortis 6, 1 inoj kaj 5 viroj. Tiel la natura kresko estis -2 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 198 homoj (36.1%).
Regno de Toledo
Regno de Toledo povas aludi al:
11955 Russrobb
11955 Russrobb estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kanada astronomo David D. Balam elde la Dominia Astrofizika Observatorio en Saanich (Brita Kolumbio, Kanado).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Russell M. Robb, astronomo ĉe la Universitato de Viktorio, kiu ludis la ĉefan rolon por aŭtomatigi la teleskopon de 0,5 m de la universitato kaj ekipi ĝin per ŝargkuplita fotilo. La teleskopo estis vaste uzita por la universitaj observaj programoj, inkluzive astrometriaj laboroj pri kometoj kaj asteroidoj
Listo de urboj de Zambio
Zambio
Dunstano
Dunstan aŭ Dunstano (n. ĉ. 909, m. la 19-an de majo 988) estis ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio, kaj konsilisto de anglosaksaj reĝoj, konsiderata kiel sanktulo de la katolika Eklezio.
Familio
Li naskiĝis en la vilaĝo Baltonsborough, Somerset. Liaj gepatroj estis Heorstan, nobelo de Wessex kaj frato de episkopoj de Wells kaj Winchester, kaj Cynethryth, pia virino. Laŭ Osbern de Canterbury, anĝelo diris al ŝi ke ŝi naskos sanktulon.
Frua vivo
Ĉe Abatejo Glastonbury, kiu estis parte ruina, irlandaj monaĥoj instruis lin. Pro sia klereco li estis alvokata al la domanaro de sia onklo Athelm, antaŭe episkopo de Wells kaj nun ĉefepiskopo de Canterbury. Poste li eniris la domanaron de Reĝo Athelstan, kies favoron li baldaŭ gajnis. Tio altiris la ĵaluzon de korteganoj, kiuj komplotis kontraŭ li, akuzante lin pro sorĉado. Athelstan komandis lin foriri de la kortego: dum Dunstan estis eliranta de la palaco, liaj malamikoj atakis lin kaj ĵetis lin en kloakputon. Malfacile li elgrimpis kaj iris al la domo de amiko antaŭ ol vojaĝi al Winchester, kie li eniris la domanaron de alia onklo, Alphege la kalva, episkopo de la diocezo. Tiu klopodis persvadi lin iĝi monaĥo, sed nur post grava malsano Dunstano konsentis, kaj eniris Abatejon Glastonbury. Tie li laboris kiel arĝentaĵisto kaj kopiisto. Li estis ankaŭ sperta muzikisto. Li iĝis konsilisto de Aethelflaed, nepino de Athelstan, kaj heredis de ŝi laŭ testamento riĉaĵojn, kiujn li uzis por antaŭenigi la revivigon de monaĥa vivo en Anglio. Dunstan ankaŭ heredis riĉaĵojn de sia patro. Li iĝis ege influa.
Abato de Glastonbury
Kiam Athelstan mortis en 940, lia sekvanto, Edmundo la 1-a (Anglio), alvokis Dunstanon al sia kortego kiel konsilisto. Denove sekvis komplotoj de korteganoj, kaj en 944 la reĝo estis forsendonta Dunstan kiam lia vivo estis savata de ĉasada akcidento: tuj Edmundo dankis Dion, revenis al sia palaco, alvokis Dunstan, kaj rajdis kun li al Glastonbury. Tie li donis al Dunstan la kison de paco kaj promesis subteni la revivigon de la angla eklezio. Li nomumis Dunstan abato de Glastonbury.
Dunstano komencis la rekonstruon de la abatejo kaj enkondukis tien la benediktanajn regulojn.
Regado de Edwy
En 955 Edred mortis kaj Edwy iĝis reĝo. Sekvis konfliktoj kun la eklezio, kaj aparte kun Dunstan. Laŭlegende la tagon de sia kroniĝo Edwy ne ĉeestis kunvenon de nobeloj. Dunstan, kiu tiutempe estis abato de Glastonbury kaj tre potencis dum la regado de Edred, serĉis lin kaj trovis lin amindumanta nobelinon nomatan Aethelgifu. Edwy rifuzis reveni kun Dunstan. Tiu koleriĝis kaj devigis la reĝon lasi la virinon kaj deklari ŝin putino. Post Dunstan konsciis ke li estas ege provokinta la reĝon kaj fuĝis al sia abatejo, sed Edwy sekvis lin kaj disrabis Glastonbury. Dunstan eskapis al Flandrio, kie li ĝuis la favoron de la grafo, Arnulf la 1-a. Tamen la anglosaksa kroniko diras nur ke Dunstan fuĝis el Anglio sen doni la kialon.
En 957 la senjoroj de Mercia kaj Northumbria ribelis kontraŭ Edwy, kaj nomumis lian fraton Edgaron reĝo. Ili invitis Dunstan reveni en Anglion, kaj Oda, ĉefepiskopo de Canterbury (kiu subtenis la ribelon), nomumis Dunstan episkopo, donante al li la diocezon de Worcester en 957. La sekvantan jaron Dunstan iĝis episkopo de Londono.
Ĉefepiskopo de Canterbury
Post la morto de Edwy en 959, Edgaro nomumis Dunstanon ĉefepiskopo de Canterbury, kaj denove Dunstano estis ĉefkonsilisto de angla reĝo. Tamen unue Dunstano rifuzis kroni Edgaron pro lia forrabo de monaĥino de Wilton nomata Wulfthryth, kiu revenis al Wilton. Edgaro kroniĝis nur en 973, ĉe Bath: Dunstano elpensis riton kiu estas la fonto de la kronigada rito de modernaj britaj reĝoj kaj reĝinoj. Aliaj reĝoj en Britio, inkluzive la reĝo de Skotlando, ĉeestis kaj omaĝis Edgaron.
Dunstano daŭre reformis la anglan eklezion. Estis reformado de la monaĥejoj kaj forpelo de iuj monaĥoj de nobela deveno kiuj ne konformis al la benediktanaj reguloj. Aldone, Edgaro donis al monaĥejoj bienojn poseditajn de nobelaj familioj.
En 975 Eduardo mortis, kaj ne estis klare kiun li deziris por heredi la anglan tronon - ĉu Eduardo aŭ lia duonfrato Ethelred. Tamen Sankta Dunstan, ĉefepiskopo de Canterbury, kaj Oswald, ĉefepiskopo de Jorko, subtenis kaj kronis Eduardon. Tamen multaj nobeloj kontraŭis la novan reĝon, kaj profitis de la malforto de Eduardo por rehavi bienojn donitajn al monaĥejoj.
En marto 978 Eduardo estis murdata. Dunstan kronis lian duonfraton Ethelred la Malpretan. Li partoprenis la solenan translokigon de la restaĵoj de Eduardo al la abatejo de Shaftesbury. En 984 li persvadis Ethelred nomumi Aelfheah episkopo de Winchester, kaj en 986 li donis cent funtojn da arĝento al la reĝo kontraŭ promeso ne plu persekuti la diocezon de Rochester (Kent). Li mortis en 988, kaj baldaŭ la angla popolo veneris lin kiel sanktulo. Li estis oficiale kanonizata en 1029.
Abatejo Morimond
Historio
Fondis ĝin en 1115 Odelric d' Aigremont kun sia edzino Adeline de Choiseul. Arnold, ĝia unua abato, ano el unu de la plej riĉaj familioj de Germanio, ja taksitis por multaj jaroj la plej influa cisterciano, kvazaŭ ordena kolono. Danke al lia engaĝiĝo Morimondo rapidege floris. Multaj aliaj konventoj de ĝi fonditis en Francujo, Germanujo, Polujo, Bohemio, Hispanujo, Cipro. Jenas la plej gravaj komencaj fondoj de la morimondanoj: Ebrach (1126) en Germanio; Heiligenkreuz en Aŭstrio (1134); Aiguebelle en Drôme (1137). Fine nombriĝis je la fino de la 18-a jarcento ne tute tri cent monaĥ(in)ejoj inter la disde Morimond rekte fonditaj institucioj. Variaj papoj ankaŭ submetis diversajn ordenojn sub la jurisdikcion de abatoj de Morimond: de Calatrava (1187); de Alcantara (1214); Militia Christi (Portugalujo; 1319), de Maŭrico kaj Lazaro (Savojo). Pro intertempa troa kresko ĉionrilate, ofta militado kaj sia geografia situo Morimond iam eksuferis je dekadenco. Diversaj reformaj provoj fiaskis. En la jaro 1791 venis la fino de la monaĥejo en la kuro de la Franca revolucio.
Fonto
Obrecht Edmond, "Abbey of Morimond." Ĉe: The Catholic Encyclopedia. Volumo 10. New York: Robert Appleton Company, 1911, (tie ĉi interete)
27178 Quino
27178 Quino estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la argentina bildliteraturisto Quino (realnome Joaquin Salvador Lavado Tejon). Lia ĉefa rolulino, sagaca knabino nomita Mafalda, kiu demandas pri la mondo, estas bone konata en Sudameriko kaj Eŭropo.
Anabantoidei
Anabantoidei estas subordo de perkoformaj aktinopterigaj nesalakvaj fiŝoj distingeblaj pro sia posedo de pulmecan labirintan organon, kiu permesas al ili spiri aeron. La fiŝoj de la subordo Anabantoidei estas konataj kiel anabantoidoj aŭ labirintaj fiŝoj. Kelkaj labirintaj fiŝoj estas gravaj manĝofiŝoj, kaj multaj aliaj, kiaj la Siama luktofiŝo kaj la Paradiza fiŝo, estas popularaj kiel akvariaj fiŝoj.
János Albert
ALBERT János estis hungara inĝeniero pri kemio, laŭreato de Kossuth-premio (1960) naskiĝinta en Nagyenyed la 21-an de julio 1896 kaj mortinta en Budapest la 14-an de aprilo 1973.
Biografio
Albert havigis diplomon en la teknikuniversitato de Budapeŝto (1921). Ekde 1925 li laboris ĉe la Unuigitaj Industrienterprenoj de Nagybátony-Újlak. Inter 1948 – 52 li estis la gvidanto de la Laboratorio de Centro de Brik- kaj Tegolindustria, ekde 1953 ĝis 1971 en la Instituto Centra pri Esploro kaj Projektado de Silikatindustrio. Lia ĉefa esplorkampo estis la problemoj teoriaj kaj praktikaj de la malmola ceramia teknologio kaj la realigo ĝia fabrikado en komunikadtekniko de ceramiko.
Literaturo
(A. J. (Földtani Kut., 1973. 2. sz.).
Allmendingen ĉe Berno
Allmendingen ĉe Berno estis urbo ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 515 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Allmendingen situas en la Svisa Mezlando ĉe la orienta bordo de la rivero Aro, proksimume 5 kilometrojn sudoriente de la federacia urbo Berno. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Allmendingen kaj Märchligen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,80 km², de kiuj 21,3% estas kovritaj de arbaro, 65,0% servas por agrikulturo kaj 9,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Allmendingen limas en nordo al Muri ĉe Berno, en oriento al Worb, en sudo al Rubigen, kaj en okcidento al Belp.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6 de Berno al Thun kaj la svisa aŭtovojo A6, al kiu la plej proksima alveturejo situas 1 kilometro nordokcidente de la komunumo. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinioj de la kompanio Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno al Thun kaj de Berno al Konolfingen, kiuj disbranĉiĝas en Allmendingen. Okcidente de la komunumo, rekte aliflanke de la rivero situas la internacia Flughaveno Berno-Belp.
Historio
La unua dokumenta mencio de Allmendingen datiĝas el la jaro 1256 kiel Alwandigen. Ĝis 1992 Allmendingen estis kvaronkomunumo de Rubigen kaj dividis ties historian sorton. Allmendingen fariĝis memstara komunumo nur en la jaro 1993 per disiĝo de Rubigen.
Erzsébet Gyöngyössy
Erzsébet GYÖNGYÖSSY, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyöngyössy Erzsébet estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis Gyöngyösy, ŝia nomvarianto estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Gyöngyösi Erzsi.
Erzsébet Gyöngyössy naskiĝis la  en Gyula, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Memhelpo
Eblas mem analizi kaj ŝanĝi sian korpan, spiritan aŭ emocian staton helpe de libroformaj, sondosieraj aŭ filmaj konsilaj gvidiloj. Sed ankaŭ eblas kunligiĝi kun aliaj homoj en simila situacio kaj engaĝiĝi en memhelpa grupo: tiaj grupoj en la industriigitaj ŝatoj ekestis pri multaj specifaj malsanoj, pri psikaj perturboj, pri lukto kontraŭ propraj dependecoj kiel ekzemple alkoholismo aŭ pri pliaj memperfektigaj procesoj. Aldone dum la dua duono de la 20-a jarcento ankaŭ ekestis forta ekonomia branĉo de memhelpaj seminarioj, prelegoj kaj grandaj eventoj, kie psikologoj aŭ aliaj terapiistoj peras memhelpajn sciojn kaj teknikojn foje al dekoj, foje al miloj da klientoj samtempe - iuj el tiuj eventoj havas plurdekojn da psikologiaj helpantoj kaj detale fiksitan programon, kiu enplektas multajn elementojn de popmuzikaj koncertoj kaj uzas mekanismojn de amasa psikologio. Aparte la terapiaj teknikoj de Neŭro-Lingvistika Programado, kies lernadon oni principe antaŭvidas en malgrandaj grupoj, ankaŭ bone transdoneblas en eventoj kun multegaj partoprenantoj.
Medicinaj memhelpaj grupoj povas konsisti el pacientoj aŭ el iliaj familianoj, povas esti gviditaj de aparte engaĝita grupano, mem paciento aŭ familiano, aŭ de profesia helpisto, ekzemple kuracisto aŭ alia terapiisto. Kontraste al individua konsilado ĉe profesia helpisto, tiaj grupoj, se bone funkciantaj, peras tre aŭtentikajn spertojn de homoj en la sama vivosituacio, povas peri amikecon kaj emocian subtenon de samsortanoj, kaj ankaŭ senton de identeco, de aparteno al la grupo, kiu povas plifaciligi la akcepton de malsano aŭ persona malhelpo, pri kiu la individuo principe malĝojas kaj koleras, sed kiu tamen ekzistas kaj bezonas atenton de la individuo.
Historio
Stephen Covey, Rebecca kaj Roger Merrill, la aŭtoroj de la dum 1994 anglalingve publikigita libro "Unuaj aferoj unue" (First Things First), pravigis siajn memhelpajn konsilojn per la aserto ke "klereca memhelpa literaturo" jam ekzistis dum la epoko 2500 jarojn antaŭ Kristo. Rigardu ankaŭ la librojn de David Allen, antaŭe Igi Aferojn Finitajn. La termino "memhelpo" frue dum la moderna epoko aperis en jura kunteksto, priskribante doktrinon laŭ kiu homgrupo, kiu certas pri la ĝusteco de siaj konceptoj, rajtu uzi forton por "sanigi" la membrojn de malsamopinia grupo. En la verko Sartor Resartus de Thomas Carlyle el la jaro 1831 la angla termino self-help konsideriĝis morala virto.
Samuel Smiles (1812-1904) publikigis la unuan mem-konscian, mem-helpan libron - sub la simpla titolo "Memhelpo" (Self-Help) - dum la jaro 1859. La unua frazo de tiu libro, "La ĉielo helpas al tiuj kiuj helpas al si mem", oftertas variaĵon de la ofte citita frezo "Dio helpas al tiuj kiuj helpas al si mem, kiun antaŭe diskonatigis interalie Benjamin Franklin en sia verko Poor Richard's Almanac (1733 - 1758).
Iuj fakuloj sugestas, ke la verkisto Dale Carnegie (1888-1955) komencigis la modernan memhelpan movadon de la 20-a jarcento per sia libro "Kiel gajni amikojn kaj influi homojn" (How to Win Friends and Influence People), publikigita dum 1936. La libroj de Dale Carnegie de tiam vendiĝis en pli ol 50 milionoj da ekzempleroj.
La verko "Pensu kaj riĉiĝu" (Think and Grow Rich) (1937) de Napoleon Hill unuafoje sisteme priskribis la uzon de ripetitaj pozitivaj pensoj por altiri personan ĝojon kaj bonstaton.
Esploristoj de la firmo Marketdata estimis, ke la "memhelpa komerco" en Usono dum la jaro 2006 valoris pli ol 9 miliardoj da usonaj dolaroj - inkluzive de libroj, sondosieroj kaj filmoj pri la temoj, perpoŝtaj kaj retaj vendejoj de ili, seminarioj kaj prelegoj de memhelpaj institutoj, persona konsilado, kaj grandaj scenejaj eventoj memhelpaj. Ankaŭ en la aliaj forte industriigitaj partoj de la mondo la "memhelpa industrio" estas kompareble forta.
Fogars de Montclús
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Daniele da Volterra
Daniele Ricciarelli, konata kiel Daniele da Volterra (Volterra, 1509 — Romo, ), estis itala pentristo kaj skulptisto.Disĉiplo de Mikelanĝelo, post la morto de tiu fama artisto, Daniele da Volterra estis komisiita en 1564 "vesti" figurojn (pentritajn nudaj de la majstro) en la verko Lasta Juĝo en Siksta Kapelo de Vatikano. Volterra tiam ricevis la kromnomon Il braghettone (La kalsonisto).
Provinco Bingöl
Bingöl estas provinco en Orienta Anatolio en Turkio.
Kastelo Schaumburg
Kastelo Schaumburg estas kastelo sude de Balduinstein apud Limburg an der Lahn en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Origine la konstruaĵo estis montburgo. Ĝia ĉefa turo estis la nulpunkto de la Soldner-Koordinatsistemo por la duklando Nasaŭo.
El Viso de San Juan
El Viso de San Juan estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Limas kun Casarrubios del Monte, Carranque, Illescas, Cedillo del Condado, Palomeque kaj Chozas de Canales, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Toponimio
La termino "viso" devenas de latina vorto, kastiligita en la 14a jarcento, kiu signifas "perdita" aŭ "malaperita". Laŭ oni diras en dokumento de 1576 "... la vilaĝo de El Viso nomiĝis tiele ĉar estis situanta sur alto kaj el ĝi videblas multaj vilaĝoj kaj teroj...".
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Viseños. La censita populacio en 2010 estis de 3.558 loĝantoj kaj la denseco estas de 67,13 loĝ/km². El la komenco de la 20a jarcento la populacio dekobliĝis pro proksimeco al regiona kaj ŝtata ĉefurboj.
Situo
El Viso de San Juan estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 653 m; je 39 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
En 1576 estis konata simple kiel El Viso, vilaĝo de la regno de Toledo, ene de la komarko de Las Arenas (La Sabloj aŭ Sablejoj). Ĝi apartenis al senjorlando de Fernando de Alarcón, komandoro de la ordeno de Sankta Johano.
Dum la demokratia epoko post la 1980-aj jaroj la urbestroj estis dekstruloj.
Vidindaĵoj estas Kastelo de Olmos (ulmoj) kaj preĝejo de Mario Magdaleno.
Lago Saltono
La Lago Saltono, en angla origine Salton Sea (saltona maro), estas neprofunda, salakva, senelflua rifta lago situanta rekte sur la Sanandrea Faŭlto, ĉefe en la valoj Imperia kaj Koaĉela de Kalifornio, Usono.
La lago okupas la plej malaltajn nivelojn de la Saltona Baseno en la Dezerto Kolorado en la kantonoj Imperia kaj Riverside en Suda Kalifornio. Kiel la Valo de Morto, ĝi estas sub la marnivelo. Nune ties surfaco estas je 69 m sub marnivelo. La plej profunda punkto de la lago estas 1.5 m pli alta ol la plej malalta punkto de la Valo de Morto. La lago estas nutrata de la riveroj Nova, Blankakvo, kaj Alamo, same kiel agrikulturaj elfluejoj kaj rojoj.
La Lago Saltono estis kreata de inundo en 1905, kiam akvo el la Rivero Kolorado fluis en la areon. Kvankam ĝi varias laŭ grando kaj areo pro fluktuoj en la agrikultura elfluado kaj pluvokvanto, la Lago Saltono averaĝe estas 24 km por 56 km. Kun averaĝa areo de ĉirkaŭ 1,360 km², la Saltona Lago estas la plej granda lago en Kalifornio. Averaĝa jara enfluo estas 1.68 km³, kio sufiĉas por havi maksimumam fundon de 16 m kaj totalan volumon de ĉirkaŭ 9.3 km³.
La laga saleco, nome ĉirkaŭ 44 g/L, estas pli granda ol tiu de la akvoj de la Pacifika Oceano (35 g/L), sed malpli ol tiu de la Granda Sala Lago (kiu gamas el 50 al 270 g/L). La koncentro pliiĝas je ĉirkaŭ 1% jare.
Tadeusz Estreicher
Tadeusz ESTREICHER (19a de decembro 1871 – 8a de aprilo 1952) estis pola kemiisto, historiisto kaj pioniro de kriogeniko.
Vivo
Tadeusz Estreicher naskiĝis en Krakovo kiam ĝi estis parto de Aŭstrio-Hungario. Li edukiĝis en la intelekta etoso de influa dinastio de profesoroj de la Jagelona Universitato.
El 1906 ĝis 1919 li laboris en Svisio kiel profesoro por minerala kaj ĝenerala kemio en la Universitato de Friburgo kie li estris laboratorion de kriogeniko.
Izokrotonata acido
Izokrotonata acido estas organika kombinaĵo analogo de la krotonata acido. Ĝi estas likvaĵo kun karakteriza odoro kaj ĝiaj saloj estas malpli solveblaj ol tiuj de la krotonata acido. Krotonata acido komplete izomeriĝas al izokrotonata acido kiam ĝi estas varmigita super 170–180 °C en sigelita tubo.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Crotonamide.png| Krotonamido Crotononitrile.svg| Krotononitrilo Crotyl_chloride.svg| Krotila klorido Crotonic_acid_structure.svg| Krotonata acido Crotonyl_alcohol.svg| Krotila alkoholo Methacrylaldehyde_200.svg| Metakroleino''' </Gallery>
Okcidenta gorilo
La Okcidenta gorilo (Gorilla gorilla) estas granda simio kaj la plej populacia specio de la genro Gorilla.
Taksonomio kaj subspecioj
Preskaŭ ĉiuj el la individuoj de tiu taksono apartenas al la subspecio Okcidenta gorilo de malaltaj teroj (G. g. gorilla) kies populacio estas proksimume 95,000 individuoj. Oni supozas, ke restas nur 250 al 300 el la nura alia subspecio de Okcidenta gorilo, nome Krosrivera gorilo (G. g. diehli).
Ĝemelo
Ĝemeloj estas pluraj idoj de la sama akuŝo, plej ofte dunaskitoj, sed eble pli multe ol du.
Plurzigotaj ĝemeloj
En la plejmulto de la kazoj, la ĝemeloj venas de pluraj zigotoj (du zigotoj kaze de du ĝemeloj). Samtempe (maloftege unu post la alia kun monato de intertempo) pluraj zigotoj estas fekundigitaj. Ili evoluas kune en la utero. Duzigotaj (ankaŭ nomataj dizigotaj) dunaskitoj similas unu al la alia ne pli ol du malsamakuŝaj fratoj.
Unuzigotaj ĝemeloj
En maloftaj kazoj okazas, ke la zigoto disiĝas nur parte. Tiukaze la du ĝemeloj naskiĝas kunligitaj. Kunligitaj ĝemeloj estas konataj per la nomo de siamaj ĝemeloj laŭ Chang kaj Eng Bunker, kiuj naskiĝis en Siamo (nuna Tajlando) kiel kunligitaj ĝemeloj.
Tre malofte unu zigoto havas du nukleojn kaj estas fekundigita per du spermoj. Tiukaze la patrina duono de la genomo samas, dum la patra parto malsamas. Oni ilin nomas "duonmonozigotaj" ĝemeloj.
Ĝemeloj inter bestoj
Inter kelkaj aliaj bestaj specoj ĝemeleco estas normala. Kaprinoj aŭ ŝafinoj kutime naskas du idojn, kelkfoje tri. Naŭbendaj dazipinoj naskas kvar unuzigotajn idojn. Hundinoj, porkinoj kaj multaj aliaj naskas plurajn idojn.
Terminologio de ĝemeloj en diversaj lingvoj
En kelkaj lingvoj kutimas vortoj, kiuj signifas dunaskitojn kiel la angla twins, la franca jumeaux, la germana Zwillinge kaj la rusa близнецы (bliznjecý). Por trinaskitoj oni do uzas alian vorton, angle triplets, france triplés, germane Drillinge, ruse тройня (trójnja). En aliaj lingvoj kutimas vortoj, kiuj signifas dunaskitojn samkiel iajn ajn plurnaskitojn. Tio okazas ekz-e inter la latinidaj lingvoj: hispane gemelos aŭ mellizos. En kelkaj lingvoj kiel la hispana oni kutimas ne uzi tiujn vortojn kaze de bestoj, por kiuj la plurnasko estas normala, kiel hundoj kaj porkoj.
Kacikoj
La kacikoj estas paserinaj birdoj de la familio de Ikteredoj. Membroj de tiu grupo estas loĝantaj birdoj en tropika Sudameriko kaj norden al Meksiko. La tuta grupo estas en la genro Cacicus, escepte la nenormala Flavabeka kaciko (Amblycercus holosericeus), kiu konstituas monotipan genron. Laŭ analizoj de DNA (Price & Lanyon 2002), la strangaj ikteroj Ocialo (Ocyalus latirostris) kaj Kaskiktero, Psarocolius oseryi (Clypicterus oseryi Ocyalus oseryi?) ŝajne estas la plej proksimaj parencoj de la kacikoj.
La kacikoj estas birdoj asociaj kun arbaroj. Plej parto estas koloniaj reproduktantoj, kun kelkaj longaj, pendantaj, sakoformaj nestoj en arbo, ĉiu pendanta el fino de branĉo. Kelkaj specioj elektas arbon kiu enhavu ankaŭ aktivan vesponeston kiel forpelilo por predantoj (ekz. tukanoj), kaj inoj konkurencas por la plej bonaj nestolokoj ĉe la protekto de la vesponesto. Kovadon faras nur la ino.
Estas sveltaj birdoj kun longaj vostoj kaj ĝenerale nigra plumaro. La relative longa pintakra beko estas pale verdeca, flaveca aŭ blueca, depende de la specio, kaj plej parto de kacikoj havas bluajn okulojn (almenaŭ dum plenkreskaj). La ino estas tipe pli malgranda ol la masklo.
Du specioj havas la nigrajn plumarojn kontraste markataj de ruĝa pugo, kvin havas flavan pugon kaj en kelkaj kazoj flavan en ŝultroj aŭ subpugo. La du restantaj specioj estas tutnigraj sen brilaj kolormakuloj. Unu specio, nome la Flavaflugila kaciko, havas etendan flavon en vosto, sed kacikoj havas ĝenerale nigrajn vostojn (kio separas ilin el la pli grandaj ikteroj).
Kacikoj manĝas grandajn insektojn kaj fruktojn. Plej parto estas gregemaj kaj tipe vidataj en malgrandaj grupoj. Ili estas tre voĉemaj, kaj produktas ampleksan gamon de kantoj, foje inklude imitadon.
Plej parto restas komunaj kaj povas elteni kelkajn habitatajn modifojn, sed du okcidentaj specioj amazoniaj, nome la Sklatera kaciko kaj la Perua kaciko, estas nur lokaj kaj malabundaj.
Koljonselkä
Koljonselkä en Pirkanmaa, en Orivesi kaj en Meza Finnlando situanta lago, kion inkludas akvaro de la rivero Kokemäenjoki. Koljonselkä estas parto de Längelmävesi, ĉar la lagoj havas kontakton kaj havas samam supermaran altecon. Sed oni pensas ankaŭ, ke tuta Längelmävesi, ankaŭ Koljonselkä estas inkludata en Suur-Längelmävesi.