cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consuelo Velázquez
Vivo
Consuelito, kiel la meksikanoj amplene nomis ŝin, estis filino de profesia soldato kaj jam frue montris muzikan talenton. Jam en la aĝo de sep jaroj ŝi prezentis sian unuan pianokonĉerton. En la aĝo de 17 jaroj ŝi jam estis muzikinstruisto. Poste ŝi muzikis kiel pianisto ĉe la ŝtata meksika simfoniorkestro (Orquesta Sinfónica Nacional) kaj ĉe la Filharmonia Orkestro de la UNAM, la plej antikva meksika universitato.
Ŝi geedziĝis kun Mariano Rivera Conde, estro de radiostacio, kun kiu ŝi tenis du gefilojn. Consuelo Velázquez aktivis ankaŭ politike. Ekzemple inter 1979 kaj 1982 ŝi estis deputito en la parlamento de la meksika federacio, kie ŝi ĉefe uzis siajn fortojn por la rajtoj de la aŭtoroj.
Graveco
Al ŝiaj verkoj apartenas boleroj kiel No me pidas nunca, Pasional, Déjame quererte, Que seas feliz, Yo no fui, Chatito, chachito kaj (plej fama) Bésame mucho, kiun ŝi komponis, kiam ŝi eĉ ne jam estis 25-jara. Bésame mucho [Kisu min multe] estis ŝanĝonta ŝian vivon. La kanto mondfamiĝis, estis tradukata dum la jaroj en pli ol 20 lingvojn, kaj sennobraj muzikistoj interpretis ĝin.
Malgraŭ la sukcesego de siaj boleroj ŝi ĉiam ankaŭ aktivis kiel soloisto de klasika muziko. Pianludo estis ŝia pasio, kiun ŝi laŭiris ĝis mallonge antaŭ ŝia morto en la aĝo de 88 jaroj, ĉiuvespere sole aŭ antaŭ publiko.
12387 Tomokofujiwara
12387 Tomokofujiwara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tomoko Fujiwara, helpantan profesorinon ĉe la Universitato de Kjuŝuo. Ŝiaj ĉefaj interesoj estas la longtempa varieco de steloj kaj la historiaj astronomiaj registadoj. Ŝi estis anino de la Komisiono 27 de IAU de 2006.
1627 Ivar
1627 Ivar estas malgranda, meze hela Amora asteroido, marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Kogalimo
Kogalimo (Когалым) estas urbo en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto - Jugra en Rusio.
1627 Ivar
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la dana astronomo Ejnar Hertzsprung elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo, kaj ricevis la viran antaŭnomon "Ivar", en memoro de unu mortinta frato de la malkovrinto.
Ĝi ne trairas la teran orbiton, sed povas proksimiĝi al Tero. La ĝi pasos je 21 milionoj da km de Tero.
Kogalimo
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71183.
La urbo estis fondita en jaro 1975.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1985.
La interurba telefona kodo estas 34667, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Ingujagun (Ингуягун) sur multjare frostiĝinta tero.
En jaro 2002 la urbo havis 55,4 mil loĝantojn.
Nomo
Laŭ rememoroj de estro de la Tjumena provinca studenta konstrua taĉmento Anatolij Jurĉenko, antaŭ vizito de ministro de transporta konstruado Ivan Sosnov kaj estro de la trusto Tjumenstrojput (Тюменьстройпуть, do Tjumenvojkonstruado) Dmitrij Korotĉajev oni decidis renovigi panelon kun surskribo "Bonvenon! St. Kogolimskaja" (Добро пожаловать! Ст. Коголымская), ĉar ĝi jam paliĝis kaj kadukiĝis. La nova panelo estis alportita per helikoptero el Surguto kaj enhavis eraron, evidente kaŭzitan de tio ke en la rusa senakcenta o prononceblas kiel a, do aperis Kogalimskaja. Mankis tempo por mendi la novan panelon kaj tiel la erara skribo unuafoje trafis oficialajn paperojn. Poste Kogalimskaja reduktiĝis ĝis Kogalim.
Historio
La urbo estis konstruita ekde nulo por personaro, priservanta apudajn naftominejojn.
La laŭ pado farita de inĝeniero-prospektoro Jevgenij Aleksejev militfervojistoj atingis foston kun tabulo "St. Kogolimskaja" (Ст. Коголымская). La unua kolono konsistis el 11 kamionoj, gvidataj de ĉiaterena tirilo GT-T stirata de majoro Aleksandr Morozov, vic-estro de la 74-a aparta meĥanizita fervoja bataliono. Nokte la kolono, startinta de stacio Ult-Jagun (Ульт-Ягун), venis al la 91-a km de la vojo kaj starigis la unuan tendaron. La brigado de arbohakistoj-ĉarpentistoj subestre de Stepan Torskij trahakis strion por la unua strato en vilaĝo Kogolimskij — strato Pionerskaja (Junpionira). Post du monatoj venis la Ĥarkova transporta zona studenta konstrua taĉmento, kiu daŭrigis la laboron. Ĝi kreis la stratojn Tajeĵnaja (Tajga) kaj Magistralnaja (Magistrala).
Lokaj konstruaj organizaĵoj estis tro malfortaj, do en 1975 estis eldonita la komuna ordono de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio kaj la Konsilio de Ministroj de Sovetunio, laŭ kiu apartaj respublikoj iĝis konstruaj aŭspiciantoj de novaj nordaj urboj de Tjumena provinco. Kogalimo estis prikonstruata de la baltaj respublikoj (Latva SSR, Litova SSR, Estona SSR).
La ĝenerala konstruanto iĝis SU-7 (Konstrua administracio N 7) de la trusto Samotlorneftepromstroj (Samotlornaftoindustrikonstruado). Ĝiaj kontraktuloj estis :
La al la estonta urbo direktiĝis la unua trajno de la trusto Talinstroj, konsistinta el 32 ordinaraj kaj 13 hejtataj vagonoj. Ĝi alportis konstruajn materialojn, elektrostacion, nutraĵojn kaj 32 homojn (29 virojn kaj 3 virinojn) subestre de Lembit Miĥajlov. La la trajno venis al stacio Kogalimskaja, situinta 7 km for de la konstruota vilaĝo. Printempe 1981 estis preta vilaĝo de konstruistoj kaj komenciĝis konstruado de la unuaj kvartaloj. En julio 1981 oni komencis konstruadon de la unua kvinetaĝa domo el ruĝaj brikoj, por 60 apartamentoj. Poste oni uzis gasobetonajn panelojn faritajn en Narvo. En 1981 estis konstruitaj 3 domoj kun komuna areo. Poste venis konstruistoj el Litovio kaj Latvio.
La konstruado progresis ne sufiĉe rapide kaj pro tio estro de NGDU Povĥneft (naftogasmina administracio Povĥnafto) Boris Koŝelev estis eksigita "pro nefarado de agoj pri organizado de kontrolado de konstruado de loĝejoj en vilaĝo Kogalimskij" (за непринятие мер по организации надзора за строительством жилья в поселке Когалымский). La tiun postenon okupis Vagit Alekperov. Kogalimo interalie estis la sola urbo en la regiono, kie ne aperis vagon-urbetoj kiel provizora formo de loĝado, sed ekde komenco estis konstruataj normalaj domoj.
En aŭgusto 1985 la Tjumena provinca partia komitato proponis alinomi Kogalimon je Druĵbagrad (Amikecurbo) memore al kunlaboro de Usono kaj Sovetunio dum la Dua mondmilito, kiam en 1942 ĉe lago Kogolimlor (Коголымлор), situanta 47 km for de la estonta urbo, estis kreita helpa aerodromo. Ĝia tasko konsistis je priservado de aera itinero ALSIB, laŭ kiu kadre de Lend-Lease el Alasko tra Siberio sekvis usonaj aviadiloj. Dum la itinero funkciis, kraŝis 85 aviadiloj, pereis 115 pilotoj. Post la Dua mondmilito la aerodromo estis konservita kiel rezerva kaj kaze de milito kontraŭ Usono ĝi devus akcepti aviadilojn Tupolev Tu-4 kaj Iljuŝin Il-28. La iniciato pri la alinomo estis rifuzita pro protesto de la Ministerio pri defendo.
Johann Heinrich Rolle
Johann Heinrich ROLLE (* 23-an de decembro 1716 en Quedlinburg; † 29-an de decembro 1785 en Magdeburgo) estis komponisto kaj Muzikpedagogo.
Vivo
Rolle naskiĝis kiel filo de la posta kantoro de la magdeburga malnovurba gimnazio Christian Friedrich Rolle. La patro transprenis la edukadon de sia muzike talenta filo. En 1722 la familio translokiĝis al Magdeburgo.
En la jaro 1734 Rolle ricevis postenon kiel orgenisto ĉe la magdeburga preĝejo Sankta Petro, kiun li tenis ĝis 1737. Ekde 1740 li laboris en la kapelo de Frederiko la 2-a, komence kiel violonisto, poste kiel vjolisto. En 1746 li revenis al Magdeburgo kiel orgenisto de la preĝejo Santa Johano. En 1752 li sukcedis sian patron kiel kantoro de la gimnazio.
Rolle ankaŭ transprenis la funkcion de urba muzikdirektoro. Ekde ĉi tiu pozicio li aktivis laŭ la senco de la klerismo. Li atingis, ke Magdeburgo ekde 1764 kiel unu el la unuaj germanaj urboj sen rezidejo efektivigis koncertojn, kiuj disvolvis transregionan gravecon.
Liaj komponaĵoj konformas al la tradicio de la baroko, estas tamen jam pregitaj de la transiro ekde altbaroko al la t.n. galanta stilo de la rokoko. Rolle postlasis multajn verkojn, kiuj ankaŭ nuntempe estas ludataj. La teksto de ok verkoj devenas de Johann Samuel Patzke, je kvar verkoj la tekstojn verkis August Hermann Niemeyer.
Honorigoj
La urbo Magdeburg nomis straton honore al li Rollestraße. En Quedlinburg la distrikta muziklernejo havas lian nomon.
Montaigut-le-Blanc
Montaigut-le-Blanc estas la nomo de pluraj artikoloj.
Gartempe (Creuse)
Gartempe estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 132 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
La rivero Gartempe ja pasas sur la teritorio de la komunumo, sed ne trafluas la vilaĝon.
Geografio
Gartempe etendiĝas sur 9,49 km², kaj havis 132 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Gartempe situas je alteco de 475 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Gartempe apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Rouet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Gartempe apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Ĉathama pingveno
La Ĉathama pingveno (Eudyptes warhami) estis specio de pingveno, nune formortinta. Ĝi estas konata nur el ostoj de subfosilioj, sed ĝi povus iĝi formortinta tiom ĵuse kiom ĉe la fino de la 19a jarcento ĉar birdo kiu estis kaptita iam inter 1867 kaj 1872 povus esti aludita per tiu taksono. Ŝajne ĝi estis distinga specio, kun fajna, svelta kaj malalta beko. Ĝis 2009, la specio ne estis ankoraŭ formale priskribita.
Malpeza industrio
La malpeza industrio estas industrio kiu normale estas malpli intensiva en la uzado de la financa kapitalo ol la peza industrio, kaj estas pli orientita al la fina konsumanto ol al la meza konsumo fare de aliaj entreprenoj kaj ekonomiaj sektoroj. La malpeza industrio plej ofte okazigas malpli da negativa efiko sur la medio ol la peza industrio, kaj pro tio estas ĝenerale pli tolerata proksime de loĝejaj areoj. Kelkaj ekonomiaj difinoj asertas, ke temas pri "«fabirka aktiveco kiu uzas moderajn kvantojn de materialoj parte procezitaj por produkti konsumvarojn».
La malpeza industrio estas incluita? en la duaranga sektoro relativa al komerco. Kaj ene de tiu fako la plej gravaj industrioj estas la jenaj: nutraĵoj, vestoj, ŝuoj, trinkaĵoj, tabako, teksaĵoj.
La malpeza industrio aŭ de konsumvaroj estas la sektoro kiu produktas varojn kiujn ĉiuj homoj bezonas, nome vestoj, ŝuoj, nutraĵoj, mebloj, libroj, kuraciloj inter aliaj. La produktoj generitaj de tiu industrio estas uzataj kaj konsumataj tuje.
Vidu ankaŭ
Peza industrio
(69350) 1993 YP
(69350) 1993 YP estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝia orbito ekstere proksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,306825 AU, tie estas 45,900 milionoj da km. Ĝia orbita klineco de 26,546° permesas rigardi ĝin ankaŭ kiel ano de la Hungaria familio.
Edward Whymper
Edward WHYMPER, naskiĝinta la 27-an de aprilo 1840, mortinta la 16-an de septembro 1911, estis brita monto-grimpisto, ilustristo kaj verkisto.
Vivo
Naskiĝinte en Londono el malriĉa familio, li vivis sen perspektivo, ĝis brita eldonisto ekkonis lian talenton desegni kaj sendis lin en la Alpojn kiel ilustriston. Tie ĉi kreskis lia intereso pri monto-grimpado.
Post kiam li jam estis venkinta, kiel la unua, kelkajn alpo-pintojn, la 15-an de julio 1865 sukcesis al li, el la svisa Zermatt, la unua ascendo sur la pinton de Materhorno. (Konkure kun li estis grimpinta alia skipo de la itala flanko.) Sed descendante, kvar el lia teamo mort-falis.
Carl Remigius Fresenius
Carl Remigius FRESENIUS (naskiĝinta en la 28-a de decembro 1818 en Frankfurt am Main, mortinta en la 11-a de junio 1897 en Wiesbaden) estis germana kemiisto.
Vivo
Post la trejadatempo en apoteko en Frankfurt Fresenius ekstudentis en 1840 en Bonn. Dum la 2-a semestro jam li verkis - nur por propraj ripetadoj - gvidilon pri kvalitaj kemiaj analizoj. Ties 2-a eldono akceptitis kiel disertaĵo en Gießen post kiam Fresenius estis irinta tien, ĉefe pro Justus von Liebig. Ĝi ebligis unuafoje sisteman dividon de la t.n. hidrogendisulfidgrupo (kupro, kadmio, bismuto, plumbo ktp.). Cetere ankoraŭ hodiaŭ tia dividopaŝo servas kiel fundamento por laŭkvalitaj analizoj.
Edward Whymper
Vivo
15 jarojn poste, la 4-an de januaro 1880, Whymper denove kiel la unua venkis monto-pinton: la 6 310 metron altan vulkanon Ĉimborazo en la Andoj de Ekvadoro.
Carl Remigius Fresenius
Vivo
Sekvis la habilitiĝon (1843) voko al profesoreco pri kemio, fiziko kaj teknologio en 1845 al la Nassau-a agrikultura instituto de Wiesbaden. En 1848 Fresenius fondis kun malmulto da kapitalo propran kemian laboratorion kiu krom esplorado servu ankaŭ je la instruado de junaj viroj. Tiun laboron - esti al ĉiuj studentoj ankaŭ konsiliema patrofiguro - Fresenius perfekte plenumis la sekvintajn jardekojn. La famo de la laborejo allogis studentojn el Germanlando kaj de ekstere, kiuj ĉiuj deziris trejniĝi en Wiesbaden sur la kampo de analitika kemio. Kursoj por farmaciistoj akceptitis fare de la ŝtato de Nassau (ĝis la enkorpigo de la lando al Prusio en 1866) kiel egalrangaj al tiaj de universitatoj. Nenombreblaj analitikaj provoj de agrikulturprodukoj (sed ankaŭ de mineralakvoj ekzemple) de la Duklando Nassau tie efektivigitis. Komercistoj kaj entreprenistoj daŭre komisiis la fakulojn. Tiam la instituto ekfamiĝis kiel gravega arbitracia instituto internacia.
Edward Whymper
Vivo
La venontan tempon li laboris kiel verkisto, okupiĝis pri fiziologiaj problemoj de restado en granda alteco kaj i. a. reklam-ludis kun trupo de svisaj montar-gvidistoj en la Roka Montaro por kanada fervoj-kompanio. Li mortis, izolita kiel strangulo, en la franca Chamonix.
Carl Remigius Fresenius
Vivo
Gvidlibro pri laŭkvantaj analizoj aperis unuafoje en 1846, kaj la prilaborado de ambaŭ lernolibroj subtenitis per la invento de multaj novaj proceduroj analitikaj. En 1861 komenciĝis la eldonado de la fakgazeto "Zeitschrift für analytische Chemie". Ĝi publikigis ankaŭ originalajn artikolojn. Krome oni informis la aboniĝintojn konstinue pri la progresoj kemiaj. Unue Fresenius mem respektive lia kunlaboranto Carl Friedrich Ludwig Neubauer responsis pri la redaktado. Neubauer ekde 1868 estris la agrikulturkemian eksperimentan stacion de la laboratorio. En 1884 speciala higiena-bakteriologia sekcio aligitis al la laboratorio sub la estrado de F. Hüppe.
Fresenis krom la laboratoriprizorgon ankaŭ ŝatis la observon de industriaj evoluoj. Li ekzemple helpis organizi Societon pri kemia industrio (Verein für chemische Industrie AG) (lignokarbonigado). Paralele li havis diversajn oficojn en sciencaj kluboj kaj socioj. Publike kiel ankaŭ en la evangelia komunumo de Wiesbaden li ekster tio ankoraŭ engaĝiĝis (estante ekz. prezidanto de la Urba konsilantaro de Wiesbaden). En 1892 li fariĝis honora civitano de Wiesbaden.
Edward Whymper
Verkoj (elekto)
kiel verkisto: kiel ilustristo:
Ettore Ferrari
Ettore Ferrari (1848–1929) estis itala skulptisto.Naskiĝinta en Romo el artista familio (ankaŭ lia patro estis pentristo), Ferrari estis unu el la membroj de la arta renasliĝo de la laika ŝtato naskiĝinta post la Unuiĝo de Italio. Dumlonge, li estis profesoro ĉe la Akademio de Sankta Luko, diputato en la Itala Parlamento kaj Granda Mastro framasona ĉe la loĝio Grande Oriente d'Italia,. nome ĉefa loĝio en Italio.
Ferrari skulptis ankaŭ la statuon d Giordano Bruno ĉe la placo Campo de' Fiori en Romo.
Chalon-sur-Saône
Chalon-sur-Saône estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton. Chalon havas proksimume 50 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Chalonnais [ŝalone] en la franca lingvo.
Geografio
Chalon-sur-Saône, kiel montras sia nomo, estas trafluata de la rivero Saône. Kvankam ĝi estas la plej granda urbo de la departemento (kaj la dua plej granda urbo de Burgonjo post Dijon), Chalon estas nur ĉefurbo de arondismento kaj subprefektejo (kiu troviĝas en rimarkinda konstruaĵo, starigita laŭ la stilo de la reĝado de Henriko la 4-a).
Historio
Chalon estis malnovtempe la ĉefurbo de la graflando de Chalon, antaŭ kunuiĝi kun la duklando de Burgonjo. Pluraj katolikaj koncilioj cetere okazis en Chalon, respektive en 651, 813 kaj 1129.
La franca reĝo Karlo la 9-a vizitis la urbon je la 1-a de junio 1564, okaze de sia granda ĉirkaŭiro de Francio (1564-1566). Li laŭdire ricevis triumfan bonvenon.
Vidindaĵoj
La muzeo Niépce estas dediĉita al Nicéphore Niépce, pioniro de fotografio.
La muzeo Dominique Vivant Denon troviĝas sur la placo de la urbdomo kaj temas pri la gravaj artistoj de la fino de la 18-a jarcento.
La katedralo Saint Vincent konstruiĝita inter 1090 kaj 1520 estas ambaŭ romanika kaj gotika.
La roseraie Saint Nicolas estas vasta ĝardeno kun grava kolekto de malnovaj rosaj.
La Espace des Arts estas nova (1971) spektaklejo.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Kologriv
Kologriv (Кологрив) estas urbo en Kostroma provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 34212501.
La interurba telefona kodo estas 09443, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Unĵa (Унжа).
En la urbo estas flughaveno.
En jaro 1959 la urbo havis 4,6 mil loĝantojn.
Tetraketopiperazino
Tetraketopiperazino aŭ C4H2N2O4 estas organika kombinaĵo konsistante je kvar ketonaj grupoj ligitaj al la piperazina ringo en la 2-a, 3-a, 5-a kaj 6-a pozicioj.
Kologriv
En jaro 2002 la urbo havis 3,7 mil loĝantojn.
Cruzeiro Esporte Clube
Cruzeiro Esporte Clube (prononco []) estas brazila futbalteamo, de Belo Horizonte, Minas Gerais, fondita en januaro 2, 1921. Cruzeiro estis brazila ĉampionoj kvaroble, ĉampionoj de Brazilo pokalo ses fojojn, kaj Mineiro Ĉampionoj 40 fojojn. Ĝi estas la sola brazila teamo kiu gajnis la hejma triobla krono de brazila futbalo aŭ diskanto, por gajni la Konkurso Brasileiro Serio A, la Pokalo fari Brazilo, kaj la Konkurso Mineiro en la sama jaro, plenumi ĉi tiun heroaĵon en 2003. Internacie estas la dua plej sukcesa teamo en Brazilo kun sep internaciaj konkursoj, inkludante du Libertadores, la ekvivalenta al la eŭropa Ligo de Ĉampionoj de UEFA.
Cruzeiro havas la 6-a plej grandan bazon de subtenantoj en Brazilo kun ĉirkaŭ 8 milionoj simpatiantoj, ĉefe en la subŝtatoj de Minoj Gerais, Espirito Santo, Goiás kaj Federacia Distrikto.
Cruzeiro estas membro de Clube dos 13, grupo de la ĉefaj brazilaj kluboj kaj estas inter FIFA 's Klasika Klubo. Ili ludas liajn partiojn en la stadiono Mineirão. Kvankam la klubo ĉefa fokuso estas futbalo, Cruzeiro ankaŭ subtenas longdistancan kuron kaj viran teamon de volejbalo.
Cruzeiro estas unu el nur ok teamoj kiuj gajnis la CONMEBOL-pokalon (la aliaj estas Olimpia,  São Paulo,  Sendependa, Vélez Sársfield, Boca Juniors,  Internacional kaj  LDU Kito)
Kalia perklorato
Kalia perklorato estas neorganika salo konsistanta je kalio, kloro kaj oksigeno, rezultanta el interagado de la perklorata acido kaj kalia hidroksido. Tiel kiel aliaj perkloratoj, ĉi-salo estas forta oksidiganto, kvankam ĝi ordinare reakcias tre malrapide kun organikaj substancoj.
Ĝi estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, kaj estas kutima oksidiganto en artfajraĵoj, municio por perkutado-kapsulo, eksplodemaj kapsuloj, kaj ĝi estas uzata diversmaniere en rakedo-pafĵetaĵoj, ekbrilaj komponaĵoj, steloj k stelŝprucilo. Ĝi ofte uzatis kiel solida rakedo-pafĵetaĵo, tamen, tiu aplikado jam estas anstataŭata per amonia perklorato kun pli alta plenumado.
Kalia perklorato estas oksidiganto kiu ekzoterme transdonas oksigenon al brulemaj materialoj, vaste pligrandigante la relativan brulrapidon en la aero. Do ĝi povas oksidigi glukozon, sulfuron kaj karbonon.
Nacia Esperanto-Komisiono
Nacia Esperanto-Komisiono estis komisiono formita de prezidantoj de Kultura Kooperativo de Esperantistoj, Brazila Esperanto-Ligo kaj Brazila Konsilantaro de Esperanto de 1981 ĝis 1985 cele finigo de skismo en Brazila Esperanto-movado.
Bredfosto
Bredfosto estas portilo por la bredado de mituloj kaj aliaj konkoj. Temas ĝenerale pri fostoj el kverko aŭ el kaŝtanarbo longaj je 2 ĝis 6 metroj, ne senŝeligitaj, mezlonge plantitaj en sablo aŭ sedimentoj, metitaj laŭ vicoj 50 ĝis 100 m longajn sur areoj, kiuj tute aŭ ne tute malkovriĝas en malalta tajdo. Antaŭlonge la formoj de la vicoj estis kelkfoje laŭ V aŭ W.
Aenne Biermann
Vivo
Anna Sibylla Sternefeld estis la tria infano el juda fabrikestra familio. En 1920 ŝi edziniĝis al Herbert Biermann, kiu ankaŭ havis tre similan familian fonon (lia patro estis la aĉethalestro Max Biermann). Kun li ŝi translokiĝis al Gera kaj havis du infanojn. Estante aŭtodidaktulino ŝi malkovris por si je la komenco de la 1920aj jaroj la fotografian arton. Unue ŝi limiĝis je enfamiliaj temoj, poste ŝi koncentriĝis pri plantoj kaj aĵoj ĉiutagaj, ekz. la hejma piano. ; finfine la geologo Rudolf Hundt petis ŝin fari klaregajn kaj detalegajn fotojn de la de li kolektitaj mineraloj. Ene de mallonga tempo ŝi fakuliĝis pli kaj pli kaj metis sin sub la stilajn proponojn de Neues Sehen kaj de Neue Sachlichkeit. Ŝia verkaro amplekas aĵfotaĵojn, portretojn, pejzaĝojn kaj artistajn aĵpentraĵojn fotajn. Ŝi evoluis novan perspektivon je arkitekturo ĉe la najabaraj konstruaĵoj, fiksis pejzaĝojn en emociaj bildkomponado kaj portretis homojn disde la sobo aŭ la malsobo liverante interesajn bildeltiraĵojn de ili. Ŝi ankaŭ eksperimentis per variaj eksponoj, kolaĝoj kaj ravigaj speguligoj.
Bredfosto
En Oléron trideko da ekspluatejoj produktas da mituloj ĉiujare.
Aenne Biermann
Vivo
En 1928 Biermann havis sian unuan ekspozicion pri grandformataj plantofotoj en la Grafika ateliero de Günther Franke en Munkeno kaj baldaŭ poste si publikigis gravajn observojn siajn en la fakperiodaĵo Das Kunstblatt. En 1930 okazis en Jena la unua vere granda ekspozio de ŝiaj verkoj. Karakterizas ŝiajn agadojn la makrokaptoj de personoj kaj aferoj. Same kiel Lucia Moholy, Florence Henri kaj Germaine Krull ŝi ade ĉeestis internaciajn fotajn ekspoziciojn de la fruaj 1930aj jaroj. Inter 1929 kaj 1931 la temaro eĉ pligrandiĝis kaj la kaptoj ekz. de la bulvardoj parizaj kiel ankaŭ la nudaĵfotoj kun fortaj lumaj konstrastoj kaj ekstremaj bildtranĉaĵoj modernas kaj okulfrapas eĉ hodiaŭ.
Bredfosto
Origino de la bredfostoj
Legendo asertas ke ĝi estis inventita kiel kulturmetodo de Patrice Waltonun kiu priskribis ĝin. Li estis irlandano en golfeto de Aiguillon en 1235. Ne volante foriri el Francio, kaj serĉante nutri sin per kaptado de flugantaj marbirdoj, li starigis longajn fostojn sur la flusejo por alkroĉi siajn retojn. Li rapide konstatis ke li kaptis pli da konkoj ol da birdoj, la mituloj nature fiksiĝis sur liaj fostoj kaj donis al li la ideon multobligi ilin ligante ilin per hurdoj, kiuj ankaŭ kovriĝis per mituloj (Tiu strukturo kies nomo en irlanda lingvo estus estinta bout choat, kiu estus misformita al bouchot en la franca lingvo). La tekniko estis de tiu tempo uzata por la bredado kaj la plukado de mituloj kaj aliaj konkoj, kaj krustuloj allogataj de tiuj novaj portiloj.
Aenne Biermann
Vivo
Ŝi mortis en la aĝo de nur 34 jaroj pro hepata malsano, kelkajn tagojn antaŭ la potencakiro de la nazioj. Ties kruelaĵojn faritajn ankaŭ kontraŭ siaj familianoj kaj la senproprietigon ŝi ne plu travivis. Ŝia viro kaj la infanoj sukcesis elmigri al Palestino. Sed la arkivo kun ĉ. tri miloj da negativoj konfiskitis en Triesto kaj resenditis al Germanujo; ĝi ne plu reaperis.
Bredfosto
Origino de la bredfostoj
Lokitaj en strategiaj lokoj, kiel la retoj trairantaj la estuarojn por kapti salmojn, tiuj kaptadsistemoj jam kontribuis al la troekspluato de la fiŝresurco. Ili estis ĝenerale forlasitaj post kelkaj jardekoj, kiam la kaptadkvanto malkreskis pro manko de reproduktantoj.
Aenne Biermann
Honoroj
La Muzeo pri Aplikita arto (Gera) dediĉas al la artistino propran salonon kun daŭra elmontrado; ekde 1992 ĉiun duan jaron ĝi aljuĝas la Aenne-Biermann-premion pri germana nuntempa fotografiarto. En al urbokvartalo Lusan (Gera) nomitis lernejo por ŝi (kiu intertempe fermitis). En la 5.12.2009 la popola altlernejo surloka ekportis la nomon "Aenne Biermann". Jam ekde 2008 veturilo de la tramaro de Gera nomiĝis por ŝi. Ekspozicioj pri la verkaro de Biermann okazis i.a. en 2002 en Deutsches Museum (Munkeno) kaj en 2003 kaj 2007 ĉe Sprengel-muzeo en Hanovro. Tezoron da 24 laborajoj, 11 negativoj kaj 17 etformataj arkivkopioj i.a. havigis al si la Muzeo Ludwig en Kolonjo kio montritis en 2018 al la publiko. Prezentado ampleksa kun ĉ. cento da fotoj kaj diversaj arkivaĵoj originante ĉefe el la Fondaĵo Wilde videblis inter julio kaj oktobro 2019 ĉe la munkena Pinakothek der Moderne.
Bredfosto
Metio
La ekspluatantoj kaj laboristoj de bredfostoj estas mitulkulturistoj.
Aenne Biermann
Honoroj
La vilao familia en Gera (urbokvartalo Untermhaus) aŭkcie venditis en la jaro 2019; ĝi malkonstruotas.
Bredfosto
Metio
La du plej konataj produktadareoj estas tiuj de la golfeto Mont-Saint-Michel kaj de Charron en la golfeto Aiguillon.
Tamen, estas aliaj produktadareoj laŭ la tuto de la Atlantika marbordo, kiuj produktis, en 1999, por norda Bretonio (precipe Mont-Saint-Michel),  por Île-de-Ré kaj centra okcidento (precipe Charron),  por suda Bretonio,  por Normandio kaj Norda Maro kaj  por Marennes-Oléron.
En la Manika Markolo, la sektoro de la Golfeto de Somme produktas proksimume jare.
Creil
Creil [krej] estas franca komunumo lokita en la departemento Oise kaj en la regiono Pikardio. Ĝi havas proksimume 30 000 loĝantojn.
Geografio
Creil situas en suda Pikardio, proksime al Francilio: ĝi troviĝas nur 55 kilometrojn norde de Parizo. La komunumo, kvankam nur mezgranda, disponas gravan stacidomon, multe frekventitan. Creil estas trafluata de la rivero Oise.
Ekonomio
Creil posedas havenon ĉe la rivero Oise. Ĝin administras la departementa Ĉambro pri komerco kaj industrio.
Ekzistas sur la teritorio aerbazo de la franca armeo, nomita Base aérienne 110 Creil.
Ila Lóth
Ila Lóth [lOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lóth Ila estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo (hungare) estis Rónai Margit, ŝia filino estis Judit Rohonczy.
Montaigut-le-Blanc (Creuse)
Montaigut-le-Blanc estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 396 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Ila Lóth
Biografio
Ila Lóth frekventis lernejon pri baleto ekde 1910 en sia naskiĝurbo, post 4 jaroj ŝi lernis en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi. En 1916 ŝi debutis en muta filmo kiel figuranto, sed en la sekva jaro ŝi estis jam ĉefrolanto. Ŝi havis rolojn en 30 hungaraj filmoj, sed ŝi havis rolojn ankaŭ en germanaj filmoj. En 1923 ŝi edziniĝis, tial ŝi malaperis el filmoj. Inter 1948 kaj 1973 ŝi denove estis videbla en 16 filmoj, inter 1950 - 1965 ŝi apartenis al Teatro Madách.
Montaigut-le-Blanc (Creuse)
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Montaigut-le-Blanc situas je alteco de 510 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Montaigut-le-Blanc apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Alain Moreau, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Montaigut-le-Blanc posedas interesan, malbone konatan kastelon de la 11-a jarcento.
Administrado
Montaigut-le-Blanc apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Katedralo de Murcio
La Katedralo Sankta Maria de Murcio estas la ĉefa kirko kaj sidejo de la Diocezo de Kartageno. Ĝi troviĝas en la centro de la historia urboparto de la urbo Murcio, en la Murcia Regiono, Hispanio.
Ĝi estis konsekrita en 1465, suferis plurajn aldonaĵojn (kiel la sonorilturo) aŭ reformoj (novaj kapeloj aŭ fasadoj) ĉefe en la 16-a kaj 18-a jarcentoj, pro kio ĝi enhavas plurajn arkitekturajn stilojn: gotiko, renesanco, baroko kaj novklasikismo. Inter ĝiaj arkitekturaj elementoj elstaras la turo, preskaŭ 100-metra aŭ la ĉefa fasado konsiderata kiel majstra verkaĵo de la hispana baroko; kaj la kapeloj de Vélez, de Junterones kaj de la ĥoreja malantaŭo.
11-a de novembro
La 11-a de novembro estas la 315-a tago de la jaro (la 316-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 50 tagoj restas.
Kola (urbo)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 47205501.
11-a de novembro
La 11-an de novembro okazis, interalie:
Kola (urbo)
La urbo estis fondita en jaro 1264.
11-a de novembro
Tagoj de semajno
La 11-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Kola (urbo)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1784.
La interurba telefona kodo estas 81553, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
En jaro 1959 la urbo havis 8,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 11,1 mil loĝantojn.
Ouro Preto
Ouro Preto [oŭru pretu] /'owrw 'pretw/ (portugallingva signifo: Nigra Oro) estas urbo kaj municipo en Ŝtato Minas-Ĝerajso en Brazilo kun. Ĝis 1823 Ouro Preto estis nomata "Vila Rica".
La nomo de la urbo venas de la fakto, ke oro tie minata ofte aperis nigra, pro aldono de fera oksido. Post la elĉerpiĝo de oro en la apudaj minejoj, la urbo konservis belan barokan urbocentron, kiu igas ĝi alloga por turistoj. En 1980 UNESKO deklaris la urbocentron Monda Kulturheredaĵo.
La blazono de Ouro Preto montras la latinan devizon Prœtiosum aurum nigrum (valorega nigra oro). Tiu nova devizo, el 2005, anstataŭigis la antaŭan, Prœtiosum tamen nigrum (valorega kvankam nigra).
Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Krom la urbo Ouro Preto mem apartenas al ties teritorio la vilaĝoj Amarantina, Antonio Pereira, Cachoeira do Campo, Engenheiro Correia, Glaura, Miguel Burnier, Rodrigo Silva, Santa Rita de Ouro Preto, Santo Antonio do Leite, São Bartolomeu (entute proksimume 10 000 loĝantoj en vilaĝoj).
Esperanto en Ouro Preto
De la 21-a ĝis la 24-a de julio 1983 okazis la 16-a Brazila Seminario de Esperanto, en Ouro Preto.
Kohat
Kohat, کوہاٹ‎‎, paŝtune کوهاټ‎ estas universitata urbego en provinco Ĥajber-Paŝtulando, kie ĝi estas ĉefurboj de la samnoma kantono kaj distrikto.
Geografio
Kohat situas sur montaro laŭ maldektra bordo de rivero en nordokcidenta Pakistano. Peŝavaro troviĝas 46, Rawalpindi 149, Islamabado 151, Fajsalabado 290, Lahoro 355, Multano 378, Kveta 561, Sukur 701, Hajderabado 961, Karaĉio 1062 kilometrojn (aere).
Trafiko
Al Kohat ĉefŝoseoj kuras el Islamabado, Peŝavaro kaj Karaĉio. La preskaŭ 2 kilometrojn longa tunelo estis konstruita en 2004 kun japana helpo kaj faras ligon al Peŝavaro. La fervoja linio startas el Rawalpindi ekde 1902 kaj finiĝas en Kohat, sed pli frue la linio daŭriĝis pli. En Kohat armea flughaveno funkcias, la plej proksima internacia flughaveno troviĝas en Peŝavaro.
Klimato
Kohat situas en duonarida klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La jara averaĝa temperaturo varias 15-28 °C. La jara precipitaĵo estas 504 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen dum musono (julio-aŭgusto) estas pli.
Eduko
En Kohat universitatoj kun akademioj, kolegioj funkcias.
Rankovice
Rankovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Teplá en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km norde de Teplá. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Rankovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,83 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1273.
Fine de la dua mondmilito ĉi tie vivis nur germana loĝantaro. Ankoraŭ antaŭ ellandigo de germanoj en la jaro 1946 estis en la municipon repatrujigitaj 20 ĉeĥaj ekzilitaj familioj el periodo post batalo sur Blanka monto el pola Zelów (14 familioj de reformitaj evangelikoj, 5 familioj de baptistoj kaj unu familio ĉeĥfrata). L familioj daŭrigis en ekzilitaj tradicioj - te. eĉ sen predikisto kaj preĝkonstruaĵo ili en ĥora socio preĝis, kantis, klerigis la infanojn en dimanĉa lernejo kaj komune ili festis Kristnaskan vespermanĝon. La komunumo amasiĝis en spacoj de lernejo en Rankovice, sed la lernejo estis nuligita. En la jaroj 1950-1951 la lernejon anstataŭigis sidejo de Loka nacia komitato (kun propra matrikulo por novnaskitoj de reenmigrintoj) kaj kancelarion de nove estiĝinta Unueca agrikultura kooperativo. Tial (krom unu familio, kiu restis en la vilaĝo, jaro 2016) la ekzilitoj el Rankovice foriris.
Podophyllum
podofilo (Podophyllum), estas plantgenro en la familio de la Berberisacoj (Berberidaceae). La botanika nomo Podophyllum devenas de la grekaj vortoj πούς, ποδός por piedo kaj phyllon (φύλλον) por folio, do „piedofolio“. La drogo el la rizomo nomiĝas Rhizoma Podophylli (podofila rizomo).
Priskribo
Sur ĉiu fekunda tigo staras terminale nur unu, malofte du, tigohavaj, grandaj floroj. Ne ekzistas brakteoj. La duseksaj, radiosimetriaj kaj trinombraj floroj havas diametron de ĉ. 3 ĝis 5 cm. Ekzistas ses blankaj ĝis helverdaj sepaloj. la ses ĝis naŭ bone videblaj petaloj estas blankaj aŭ rozaj. Ekzistas la sama nombro de stamenoj kiel petaloj aŭ la duobla nombro. En ĉiu floro nur estas unu karpelo kun multaj ovarioj. La granda stigmo estas ŝildforma.
La beroj estas en matura stato flavaj, oranĝkoloraj, ruĝaj aŭ kaŝtankoloraj kaj entenas 20 ĝis 50 semojn. La semoj estas ĉirkaŭataj de karneca, flava aŭ kaŝtankolora arilo (aŭ de pulpo).
Uzado, gravaj enhavosubstancoj kaj efikoj
Malmultaj specioj estas uzataj kiel ornamplantoj. De pluraj specioj ekzistas raportoj, ke la fruktoj estas manĝataj en matura stato.
Kaj la amerikaj kaj la aziaj specioj estas uzataj kiel medicina planto. Escepte de la beroj la aliaj plantpartoj estas venenaj. La sekigita rizomo kaj la radikoj entenas lignano kiel podofilotoksino, podofilino, flavonoidoj kaj plantgumo. La plej grava substanco estas rezino (podofilotoksino), kiu aperas post la sekigado. La farmacia drogo havas citostatikuman, kontraŭmikoza kaj virusstatikuman efikon..
Sistematiko kaj disvastigo
la podofilo-specioj hejmiĝas el orienta Azio; nur unu specio venas de la orienta (atlantika) Nordameriko. Ĝi kreskas precipe en ombraj arbaroj.
La genronomo Podophyllum estis publikigita en 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum. Podophyllum apartenas al la subtribo Epimediinae el la tribo Berberideae en la subfamilio Berberidoideae ene de la familio Berberidacoj (Berberidaceae). sinonimoj por Podophyllum L. estas: Dysosma WOODSON, Sinopodophyllum T.S.YING.
Kelkaj aŭtoroj Podophyllum hexandrum ROYLE ordigas Sinopodophyllum hexandrum (ROYLE) YING aŭ Sinopodophyllum emodi (WALL. EX HONIGBERGER) T.S.YING en propra monotipa genro Sinopodophyllum T.S.YING en ''Acta Phytotax. Sin.'', 17 (1), 1979, p. 15. Ĉe la iamaj Dysosma-specioj la fakuloj konsentas, ke ili apartenas al la genro Podophyllum.
La genro Podophyllum konsistas el kvar sekcioj. Ekzistas dekdu Podophyllum-specioj (kompleta listo de specioj el GRIN ):
Bildoj
ŝildforma podofilio (Podophyllum peltatum):
Premio Ora Globo
La Premio Ora Globo (Golden Globe Award) estas usona premio kiu ĉiujare rekompencas la plej bonajn filmojn, la plej bonajn televidajn fikciojn kaj la plej bonajn profesiulojn de la usona kinematografio kaj televido. Ili estas la televidaj ekvivalentoj de la Oskar-premioj (por la kino), Grammy Awards (por la muziko) kaj la Tony Awards (por la teatro) kaj konsistigas, kune kun la Oskar-premioj de la kino, unu el la ĉefaj kino-premioj en Usono.
Aljuĝas ĝin ĵurio de ĉirkaŭ 90 ĵurnalistoj akredititaj ĉe HFPA (Hollywood Foreign Press Association, asocio de la eksterlanda gazetaro de Holivudo). La ceremonio Golden Globes (Ora Globoj) estas ĉiujare elsendita en pli ol 150 landoj tra la mondo.
Kune kun la Akademia Premio - Oskar-premio (angle: Academy Award, Oscar Award) por kinofilmoj kaj la Premio Emmy por televido ĝi estas la plej alta rekono en la kampo de kinaj kaj televidaj produktaĵoj. La Oraj Globoj (angle: Golden Globes) kutime estas aljuĝataj ĉirkaŭ du monatojn antaŭ la Akademiaj Premioj kaj do iel anticipas tiujn ĉi, kion koncernas la kinon.
La kriterioj por elekti la ĵurianojn ofte estas kritikataj. Iuj asertas ke la nura kondiĉo estas konstante vivi en la regiono.
Rimarkindaj rezultoj
La 11-an de decembro 2017, Meryl Streep plibonigis sian rekordon por la plej multaj nomumoj (31), sekvita de John Williams (26) kaj Jack Lemmon (22). Meryl Streep ankaŭ tenas la rekordon por la plej multaj premioj kun 8 Oraj Globoj.
Ĉe la 74-a Oraj Globoj, la filmo La La Land rompis la nombran rekordon de Oraj Globoj por unu sola filmo, gajnante 7 premiojn dum siaj 7 nomumoj.
Vidu ankaŭ
(franca vikipedio) British Academy Film Award for Best Film not in the English Language (Premio de la Brita Akademio por la plej bona filmo en alia lingvo ol la angla)
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de la Premio Ora Globo
(angla) Hollywood Foreign Press Association (HFPA)
(angla) Listigo de la premioj ĉe la Internet Movie Database (Interreta filma informtenejo)
Újezd (distrikto Olomouc)
Újezd estas vilaĝo situanta en distrikto Olomouc en Ĉeĥio. Ĝi havas  kaj ties katastra teritorio havas areon 1864 ha.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1290.
Post la jaro 1938 Újezd fariĝis konsisto de Imperia regiono Sudetio, post la milito ties devenaj loĝantoj estis ellandigitaj kaj la vilaĝo estis enloĝiĝita el enland, precipe el meza Moravio kaj Moravia Slovakio, sed ankaŭ de voliniaj ĉeĥoj. En la jaro 1960 ĝi fariĝis parto de distrikto Olomouc kaj estis al ĝi kiel lokaj partoj alligitaj Haukovice kaj Rybníček, ĝis tiu tempo memstaraj municipoj.
Újléta
Újléta (UjlEta) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Hajdúhadház.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Létavértes kaj Vámospércs estas proksime. Hajdúhadház troviĝas je 43, Debrecen je 28, Budapeŝto je 248 km-oj.
Historio
Dum la historio la loko apartenis al Létavértes, (iam Nagyléta), el tio disiĝis parto kaj fondiĝis setlejo en 1865. Ĝi ricevis la rangojn vilaĝo en 1882, grandvilaĝo en 1888. En 1919 la rumanoj okupis la komunumon.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo kun propra aŭtobuso, biblioteko, kulturdomo, poŝto, sanservo, restoracio.
Maŝinindustrio
La maŝinindustrio estas subsektoro de la industrio, kiu produktas kaj bontenas maŝinojn por konsumantoj, industrio kaj plej el la ceteraj entreprenoj en la ekonomio.
Újléta
Vidindaĵoj
Vizitindaĵoj estas la kalvinana preĝejo de 1892 kaj la vinokelo.
Maŝinindustrio
Tiu maŝinindustrio tradicie apartenas al la peza industrio. Nuntempe, multaj pli malgrandaj kompanioj en tiu branĉo estas konsiderataj parto de la malpeza industrio. Plej fabrikantoj en la maŝinindustrio estas nomtaj "maŝinfabrikoj".
Produktoj produktitaj de tiuj maŝinfabrikoj estas ekzemple motoroj, turbinoj, pumpiloj, valvoj, kunpremiloj, dentradoj, lagroj, fornoj, traktoroj kaj agrikultura maŝinaro, robotoj, armiloj, laboriloj ktp.
Ludwig Renn
Ludwig RENN [ludvig ren] (naskiĝis la 22-an de aprilo, 1889, mortis la 21-an de julio, 1979) estis germana verkisto.
Renn naskiĝis en Dresdeno kiel filo de nobela familio. Lia reala nomo estis Arnold Friedrich Vieth von Golssenau.
Unue li fariĝis oficiro, sed post la Unua mondmilito li forlasis tiun ĉi karieron kaj studis juron, ekonomion, historion, rusan filologion kaj arkeologion. En la jaro 1928 li fariĝis komunisto. Samjare aperis lia romano Krieg (= Milito), temanta pri la milito el la perspektivo de la soldato Ludwig Renn. La nomo de la protagonisto fine fariĝis la pseŭdonimo de la aŭtoro.
Persekutita pro sia politika sinteno, Renn pasigis de 1932 ĝis 1935 en malliberejo. En la jaro 1936 li elmigris trans Svislando al Hispanio. Tie li partoprenis la civilan militon, interalie kiel stabestro de Internacia Brigado. De 1939 ĝis 1947 li vivis en Meksiko, poste li revenis al Dresdeno kaj fariĝis profesoro pri antropologio. Ekde 1952 li vivis kiel libera verkisto en Orienta Berlino, kie li en 1979 mortis.
Ludwig Renn parolis Esperanton. Kune kun Eŭgeno Miĥalski li iniciatis en 1931 Internacian Asocion de Revoluciaj Esperanto-Verkistoj (IAREV), sekcio de Internacia Unio de Revoluciaj Verkistoj.
Listo de verkoj
kaj aliaj
Dokumentoj
Senlaborula Kanto
Kiam ĉiuj iras stampi, Antaŭ la giĉetoj rampi, Ĉiuj faras aĉmienon, Volas manĝi ĝis satveno, Ĝis sat' venos en la ver' Estas bela la aer', la afer'.
Vi eliri ne deziras: Kion serĉi ekster dom'?! El la lit' vi ne eliras. Pro malsato trompu hom', Venas jam taĝmanĝa hor', manĝ-matena restis for, restis for.
Se mizero tiel kreskos Kaj montriĝos sen elir', Ĉiu dir' malpermesata Al prolet', al ruĝa frato. Venos la eksplod en foj', Marŝos ni en rekta voj' rekta voj'. sendita de Michael Lennartz al Ipernity blogo
Pri Renn en der esperantist (2-3/1974) (Detlev Blanke)
Ludwig Renn - 85 jara
Renn fariĝis unu el la plej gravaj avangardistoj de la proleta-revolucia Literaturo. Fariĝis famaj liaj verkoj kiel „Milito" (1928), „Postmilito" (1930) aŭ la infanlibroj „Trini" (1954), „La negro Nobi" (1955) kaj aliaj.
Sed Renn ne nur estis verkisto. Li ankaŭ estis unu el la plej gravaj militpolitikaj teoriistoj de la Komunista Partio de Germanio. Dum la hispana civila milito Ludwig Renn estis la gvidanto de la Thälmann-bataliono kaj stabĉefo de la XI-a Internacia Brigado.
Por ni esperantistoj Renn ankaŭ estas interesa pro la fakto, ke li eklerninte Esperanton en 1930, komencis verki en la internacia lingvo. La nomo de Renn estas ligita al la Internacia Asocio de Revoluciaj Esperanto-Verkistoj (IAREV), kiu fondigis fine de 1931. En la oficiala organo de IAREV „La nova etapo", kiu 1932 ekaperis en Moskvo, inter la 15 subskribintoj de „Deklaracio de Ea nov-fondita internacia asocio de rezoluciaj esperanto-verkistoj (IAREV) I'' ankaŭ troviĝis la subskribo de L. Renn, kiu samjare elektigis prezidanto de IAREV2. La planon verki "ruĝan dekameronon", kiu devus montri la Sangon de la homo en USSR post la revolucio, kaj kiun devis kunverki ankaŭ Ludwig Renn ne realiĝis.
Renn havis bonajn rilatojn al Germana Laborista Esperanto-Asocio kaj inter 1931 kaj 1933 faris por ĝi propagandajn prelegojn, ekzemple en kinejo Babylon en Berlin, kiel memoras Willi Vildebrandt. Kelkfoje iuj propagandaj aranĝoj estis malpermesitaj de la polico, kiel oni legas en „Internaciisto" 4). Verŝajne Renn en sufiĉe bona grado regis Esperanton.
En sia romano "Rußland-Fahrten" (rusiaj vojaĝoj) li interalie skribas pri epizodo: "Vespere oni min akompanis de la hotelo al kunveno... Iu germane parolis. Tiu estis verkisto, kiu apartenis al neniu partio kaj al neniu ligo de proletaj verkistoj. Poste unu parolis Esperanton. Post la fino de la salutado mi volis diri al la esperantisto ruslingve, ke mi komprenis ĉiun vorton, kvankam mi tre malmulte scipovas Esperanton"
(OCR el skanita paĝo)
Henning Göde
Henning Göde (1450-1521) estis germana juristo, rektoro, kleriko kaj unua profesoro pri teologio en la Universitato de Wittenberg kaj profesoro pri juro en la Universitato de Erfurto.
Biografio
Göde enmatrikuliĝis en la Universitato de Erfurto en la somera semestro 1464 kaj akiris la akademian gradon kiel "Magistro pri Artoj" en 1474. En 1478 li estis sendita al Romo de la urbo Erfurto por akiri permeson transloĝigi la erfurtan monaĥejo por ke oni konstruu kastelon kiel ĝia anstataŭaĵo. Jam en 1486 li akiris la "Licentia gradum sumendi" kaj ekde tiam li povis profesori en la universitato. La 26-an de oktobro, 1489 li doktoriĝis pri ambaŭ juroj, laika kaj eklezia juro, kaj estis akceptita kiel membro de la jura fakultato.
En sia funkcio kiel advokato, li asistis la konsiliojn de la urboj, precipe en la norda Germanio. Li ankaŭ laboris por diversaj reĝaj domoj kaj reprezentis ilin kiel bonegan oratoron ĉe dietoj, ŝtataj parlamentoj kaj ĉe pacaj intertraktadoj. Li ankaŭ laboris kiel asesoro de la Urba Konsilio de Erfurto, kies servo estis al li pagita. Per siaj agadoj li atingis vaste agnoskitan reputacion, tiel ke li estis elektita rektoro de la institucio en la Universitato de Erfurto en la vintra semestro 1486 kaj en la vintra semestro 1489.
Kiam li iĝis dekano de la jura fakultato, li estis nomumita kanono de la beatae Mariae virginis kolegiata preĝejo. La verkoj, kiujn li lasis, montras, ke, kiel juristo, li elstariĝis super la tiutempa mezumo. Li estis malferma al novaj ideoj, kaj instigis siajn studentojn studi puran filozofion, kaj estis sincera apoganto de la emerĝanta humanismo. En 1509 okazis disputoj kun la konsilio de Erfurto, kaj rezulte Göde forlasis la urbon la 13-an de julio.
Göde ne komprenis la teologion de la reformacio, kiu ĵus aperis per Marteno Lutero, ĉar li dubis pri ĝia seriozeco. En sia sinteno antaŭ la kurio, li deklaris, ke li volas rezervi sian propran sendependan juĝon kaj estas sufiĉe neŭtrala pri ĉi tiu demando. Li do malvarme komentis, ke la Malpermeso-Buleo de la 13-a de junio 1520 ne multe damaĝus pro formomanko. En 1516 okazis repaciĝo kun la konsilio de Erfurto kaj Göde revenis tien, sed tuj reiris al Wittenberg kie li mortis tie fraŭla kaj seninfana.