cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesuo Kristo
Jesuo en arto
Dekomence, la kristana arto evitis reprezenti Jesuon kun homa formo, prefirante elvoki lian figuron pere de simboloj, kiaj la monogramo formita de la grekaj literoj Χ kaj Ρ, inicialoj de la greka nomo Χριστός (Kristo), unuige foje de Α kaj Ω, respektive unua kaj lasta literoj de la greka alfabeto, por indiki ke Kristo estas la komenco kaj la fino; la simbolo de la fiŝo (ΙΧΘΥΣ, iĥthýs en greka, akrostiko de Ἰησοῦς Χριστός, Θεοῦ Υἱός, Σωτήρ (Iesoûs Khristós, Theoû Huiós, Sōtḗr: ‘Jesuo Kristo, filo de Dio, Savinto’); la Dia Ŝafo; aŭ eĉ pere de homomorfaj simboloj, kiel tiu de la Bona Paŝtisto.
Jesuo en literaturo
El fino de la 19-a jarcento, estas nombraj la literaturaj aŭtoroj kiuj donis personajn interpretojn de la figuro de Jesuo. Inter la plej elstaraj verkoj kiuj traktis la temon menciindas la jenaj:
Jesuo en la kinarto
Kvankam religio (kaj kristanismo partikulare) estis populara temo en kinarto ekde ties komenco ("The Ten Commandments" kaj tiel plu), filmoj kiuj portretas rekte la figuron de Jesuo Kristo ne estis tiom oftaj kiom la populareco de ties bildo en arto dum du jarmiloj, precize pro la tikleco trakti tiom altan figuron por la kulturo de kristanoj. Por aktoroj, ludi Jesuon, ne nur estas granda defio, sed inkludas la riskon esti poste memorita partikulare en tiu rolo. Tamen jam en Intolerance (1915) estas sekvenco kiu temas pri Jesuo.
En la fino de Ben Hur (filmo de 1959) la ĉefroluloj koincidas kun la lastaj tagoj de Jesuo Kristo: predikado kaj pasiono. Tamen la kerno de la intrigo ne temas pri Jesuo mem, sed pri la rivaleco inter du gravuloj, el kiuj unu juda kaj la alia romia.
"The Greatest Story Ever Told" (La plej granda historio iam rakontita) estas usona epika filmo de 1965 produktorita kaj reĝisorita de George Stevens. Temas pri rerakonto de la Biblia rakonto pri Jesuo, el la Nasko ĝis la Ĉieliro. Ludis la rolon de Jesuo aktoro Max von Sydow.
"Jesus Christ Superstar" estas usona muzikalo de 1973 kiu tute rompis skemojn pri la subĝenro precize pro la elekto de la formato de muzikalo, reĝisorita de Norman Jewison kaj bazita sur la fama samnoma opero de 1970 de Andrew Lloyd Webber kaj Tim Rice. La filmo centriĝas en la konflikto inter Judaso Iskarioto kaj Jesuo dum la semajno antaŭ la krucumo de Jesuo. Alia grava rolulo de tiu filmo estas Maria Magdala.
"Jesus" estas usona filmo de 1979 reĝisorita de Peter Sykes kaj John Krish. En tiu, la vivo de Jesuo estas priskribita ĉefe uzante la rakonton de la Evangelio laŭ Luko kiel bazo por la historio.
La lasta tento de Kristo estas usona filmo de 1988 reĝisorita de Martin Scorsese. Kiel la romano sur kiu ĝi estas bazita, ankaŭ la filmo priskribas la vivon de Jesuo Kristo kaj lian lukton kontraŭ variaj formoj de tento, kiel pro timo, dubo, deprimo, malemo kaj volupto. La fakto ke kaj la libro kaj la filmo montras Jesuon tentita pro sekso estis nocio kiu kolerigis sektorojn de konservativaj netoleremaj kristanoj.
La Pasiono de Kristo estas filmo de Mel Gibson pri la lastaj dek du horoj de la vivo de Jesuo, surekranigita printempe de 2004.
Rüti GL (stacidomo)
Rüti GL estas fervoja stacidomo en Rüti, Svislando.
Sérgio Buarque de Holanda
Sérgio BUARQUE de HOLANDA (naskiĝis la ; mortis la ) estis grava brazila historiisto, literaturkritikisto, ĵurnalisto kaj ano de la Brazila Beletristika Akademio. En sia plej konata verko, Radikoj de Brazilo (1936), li defendis teorion pri la kultura deveno de la brazila popolo.
Casar de Palomero
Casar de Palomero (Domaro de Kolombisto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon “Casas de ...”, tio estas “Domoj de ...”, nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.
La loĝantoj nomiĝas casareños. La censita populacio en 2008 estis de 1.353 loĝantoj.
Situo
Casar de Palomero estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, je altitudo de 513 m; je 130 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 190 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 37 km². Tiu vilaĝo enhavas la domarojn de Azabal, Rivera Oveja kaj Pedro Muñoz.
Ekonomio
Agrikulturo (olivarboj kaj ĉerizarboj) kaj brutobredado (kaproj kaj ŝafoj).
Monumentoj
En Casar de Palomero kunvivis la tri grandaj mezepokaj kulturoj (nome juda, araba kaj kristana) kaj ĉiuj konservas sian markitajn kvartalojn en la vilaĝo per indikiloj kun davida stelo, duonlumo aŭ kruco. La plej grava konstruaĵo estas la Ermitejo de la Cruz Bendita, situa sur la antikva sinagogo.
Estas ankaŭ la Preĝejo de la Sankta Spirito kaj la Preĝejo de la Inmaculada Concepción, ambaŭ de la 18a jarcento. En la kristana kvartalo troviĝas la Ermitejo del Cordero (de la Ŝafo). Ebla viziti la domon kie tranoktis la reĝo Alfonso la 13-a en sia vizito al Las Hurdes en 1922 kaj la aktualaj gereĝoj Juan Carlos kaj Sofía en 1998.
Ekde la jaro 2002 eblas viziti la Muzeo pri la Olivarbo, situa sur antikva olivmuelejo.
Eksteraj ligiloj
http://www.pueblos-espana.org/extremadura/caceres/casar+de+palomero/
Belleville (Rhône)
Ĝi nun formas parton de Belleville-en-Beaujolais.
Vlhošť
Vlhošť estas nomo de kelke da lokoj en suda parto de distrikto Česká Lípa:
Wilhelm Wundt
Wilhelm Maximilian WUNDT (la 16-an de Aŭgusto 1832 en Neckarau (nune Mannheim) - la 31-an de Aŭgusto 1920 en Großbothen (nune Grimma)) estis germana profesoro psikologo, fiziologo kaj filozofo. Li estas konata nuntempe kiel unu el la fondaj figuroj de moderna psikologio. Wundt, kiu notis psikologion kiel scienco aparte el biologio kaj filozofio, estis la unua persono kiu nomiĝis psikologo. Li estis amplekse konsiderata la "patro de la eksperimenta psikologio kaj de kogna psikologio".
Interalie li estis la fondinto de la psikologia skolo de strukturismo.
Unu lia instruisto estis Johannes Peter Müller.
Nils Rosén von Rosenstein
Nils Rosén von Rosenstein (naskiĝis kun nomo Rosenius la 11-an de februaro 1706, mortis la 16-an de julio 1773) estis sveda kuracisto. Li estis konsiderata fondinto de moderna pediatrio: Lia verkaĵo La malsanoj de infanoj, kaj ties rimedoj estas konsiderata "la unua moderna lernolibro pri la temo".
En 1762 li estis nobeligita kaj alprenis la nomon Rosén von Rosenstein.
Tom Stoppard
Tom STOPPARD (n. la 3-an de julio 1937) estis brita dramisto.
Vivo
Oiginale nomita Tomáš Straussler, Stoppard naskiĝis en Ĉeĥoslovakio. Ĉar liaj gepatroj estis judoj, marton 1939, kiam la nazioj invadis ilian landon, ili fuĝis al Singapore. Ili translokiĝis en 1941 al Darjeeling, Hindio antaŭ la japana kapto de Singapore, kaj en 1946 al Anglio.
Kiam li havis 17 jarojn, Stoppard komencis labori kiel ĵurnalisto. En 1967 ensceniĝis lia unua sukcesa teatraĵo, Rosencrantz and Guildenstern Are Dead. Krom verki siajn proprajn teatraĵojn, Stoppard angligis alilingvajn teatraĵojn.
Stoppard estas fervora ĉampiono de homaj rajtoj.
Verkoj
La multaj teatraĵoj de Stoppard plenplenas da spriteco kaj traktas filozofajn temojn. Plurajn li verkis por televidilo kaj radiofono. Li estas inter la plej sukcesaj kaj influaj dramistoj de moderna Britio kaj multfoje premiiĝis.
Meztona agordo
Strukturo
Je la meztona temperado oni agordas dek unu kvintojn de la kvintciklo je tioma, ke la tercioj ekestantaj el kvar de tiuj kvintoj estas puraj aŭ proksimume puraj. Je la plej uzata kaj la plejofte priskribita varianto la granda tercio estas pura. Oni tial malgrandigas la kvar kvintojn je 1/4 de la sintonika komo. Alivorte: Se oni malgrandigas la 11 kvintojn je 1/4 de la sintonika komo, la uzeblaj tercioj estas ekzakte puraj. La tiel ekestinta agordo nomiĝas 1/4-sintonkoma- meztona agordo.
Edna (Teksaso)
Edna estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Jackson, en la sudorienta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Meztona agordo
Strukturo
Per tio la dekdua „kvinto“ de la kvintcirklo estas fiksita. Tiu ĉi tamen ne estas kvinto, sed diminuita kvinto (kutime G#-Eb) kiu ege diferencas de la pura kvinto, kiu validas kiel muzike maluzebla kaj nomiĝas lupokvinto. Kvar ŝajne grandaj tercioj, kies kvintĉeno enhavas la lupokvinton, estas diminuitaj kvartoj (C#-F, G#-C), kiuj kutime ne uzeblas kiel grandaj tercioj. Restas do ok puraj aŭ proksimume puraj grandaj tercioj.
Aliaj konataj, tamen en la historio de la agordado nur malofte aŭ preskaŭ neniam pruveblaj, meztonaj temperadoj estas la 1/6-, 1/5-, 2/7-, kaj 1/3-koma-meztonaj agordoj, je kiuj oni plimalgrandigis 11 kvintojn je la proporcia ono de la sintonika komo. Tio mildigas la missonon de la lupokvinto ja nur malgrave, tamen malpliigas la purecon de la „bonaj“ grandaj tercioj.
Dirante pri meztona agordo oni plejofte opinias la 1/4- koma-meztonan agordon. Nur je tiu la grandaj tercioj estas ekzakte puraj. La 1/4- koma-meztona agordo relative facile realigeblas, se oni lernas agordi ekzakte la kvar temperitajn kvintojn. La aliaj tonoj tiam ekestas per la agordado de puraj grandaj tercioj.
Historio
La tercio, dum la mezepoko rigardata kiel disonanco, evoluis dum la renesanco en konsonancon. Kvankam oni povas rigardi disajn fontojn de la 15-a kaj komenco de la 16-a jarcento kiel fakta priskribo de la meztona agordo, en 1571 Gioseffino Zarlino ĝin unuafoje priskribis korekte kaj klare. En la germanalingvaj regionoj estis Michael Praetorius, kiu en 1619 priskribis ĝin kiel kutima praktiko kaj indikis tri manierojn, praktike utiligi ilin (krom negrava modifaĵo, kiu tamen ne ebligis kroman tonalo). Pro la priskribo de Praetorius oni ĝis meze de la 18-a jarcento ankaŭ nomis la meztonan agordon „praetoriana“. Germanaj orgenkonstruistoj uzis ĝin ĝis en la 18-a jarcento kiel normagordo – en kelkaj regionoj eĉ pli longe –, pro kio oni en orgenkonstruaj kontraktoj kaj ekspertizoj ne devis indiki la temperadon. En norda Germanio ekz. en Hamburgo fontoj presita en 1729 dokumentas la meztonan agordon por ĉiuj orgenoj en Hamburgo, kaj ankaŭ la orgeno de la katedralo de Bremen, novkonstruita de Arp Schnitger, ĝis la aliagordado en 1775-6 sonis meztone agordita. Novaj esploro denove evidentigis, ke la orgenoj, pri kuj disponis Dietrich Buxtehude en Lübeck, estis tiel agorditaj laŭ tiu normo. Krome ne ekzistas diroj de Buxtehudes pri temperadaj problemoj – lia dediĉopoemo por Harmonologia Musica, kompozicia kaj improvizada instruo de Andreas Werckmeister el 1702, li ne rilatas al temperadaj aferoj, pro kio ĝi ne taŭgas kiel dokumento de lia subteno de la temperadokonceptoj de Werckmeister.
La lupokvinton kaj la kvar diminuitajn kvintojn oni rigardis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj kiel tute maltaŭgaj. Modernajn supozojn, ke komponistoj utiligis ilin (do ekz. B-Eb-F# kiel ŝajna B-maĵoro, F-G#-C kiel ŝajna f-minoro, ktp.), tamen refutas diroj de la fontoj el la 17-a kaj 18-aj jarcentoj. Ekzistas neniuj indikoj pri tio, ke muzikistoj utiligis la lupointervalojn ŝerce, kaj komponistoj kiel ŝokintervaloj aŭ por efiki drastajn afektojn. Tio ne koncernas la korektan solvadon de apoĝaturoj, disonancoj ktp., se ekzemple en d-minoro ekestas super la 5-a ŝtupo A aŭgmentita akordo A-C#-F (A 6 3#), kiu solvendus en kadenco jene: 6 3# - 6 4 – 5 4 –  5 3#. C#-F jen estas korekte diminuita kvarto, ekestanta inter la granda tercio (C#) kaj la malgranda seksto (F) super la toniko (A). Ĝi dissolvigas ĝuste en la malgrandan tercion (D-F), kiu formas kun la toniko (A) kvartsekstakordon (sekve dissolvenda).
Por pliampleksigi la tonalaron de la kutime meztona temperado, kelkloke en okcidenta Eŭropo oni konstruis inter ĉ. 1450 kaj 1700 klavarinstrumentojn kun kromaj superaj klavoj (subduontonoj). Tiaj instrumentoj parencas kun la t.n. enharmoniaj instrumentoj. Konataj estas instrumentoj kun ĝis kvar subduontonoj. Evidente la evoluo komencis en Italio kaj rapide disvastiĝis. Norde de la Alpoj estis Gottfried Fritzsche, kiu en Germanio konstruis en 1612 la unuan orgenon kun subduontonoj en la elektoprinca kastelopreĝejo en Dresdeno.
Sur kordaj klavarinstrumentoj malrapide, sed pli kaj pli, ekde la fino de la 17-a jarcento venkis la bontemperataj agordoj, ankaŭ praktikaj aliroj al la egalŝtupa temperado, t.e. tiaj temperadoj, kiuj ebligis la uzadon de ĉiuj tonaloj. La bontemperitaj agordoj ne estis la nuntempe je elektronikaj instrumentoj kaj pianoj aŭdebla egalŝtupa agordo, sed tiaj, je kiuj la apartaj tonaloj sonis jen pli, jen malpli streĉaj (tonalkarakteristiko, kiun oni ankaŭ en la 18-a jarcento oni komprenis kiel subjektivaĵo). Supozeblas, sed ne pruveblas, ke Bach dum la transponado de pli malfruaj verkoj kaj la novkomponado de preludo kaj fugoj de ambaŭ volumoj de „Wohltemperirtes Clavier“ (bontemperata klavarilo) prensis pri la tiam tutnovaj malegalŝtupaj bontemperitaj agordoj, kvankam ankaŭ ne ekskludeblas la egalŝtupa temperado ekestanta dum malfrua fazo de lia vivo. Tamen ankaŭ atendendas, ke Friedrich Suppig en 1722 priskribis en manskribaĵo, ke ĉiuj klavarinstrumentoj en Dresdeno estas meztone agorditaj – samjare kiam Bach komponis la unuan volumon de la Wohltemperirtes Clavier,garnante ĝin per la datigita titolpaĝo.
La historia de la meztona agordo je estas sufiĉe bone konata en siaj teoriaj disbranĉiĝoj. Tamen en multaj regionoj oni nur supraĵe esploris la praktikan uzadon, disvastiĝon kaj la evidente multe pli malfruan ol supozate transiron al novaj agordoj (ofte rektaj alproksimadoj al la egalŝtupa temperado), supozante ke teoriaj agordokonceptoj baldaŭ venkus. Kiel Werckmeister kaj aliaj agordokonceptintoj plendis, la orgenkonstruistoj ne sekvis iliajn konceptojn kaj longe restis ĉe meztona agordado. Meztona agordo estis la temperado plej proksima al la pura agordo. Por la akompanado de voĉkanta, instrumenta kaj miksite kanta-instrumenta muziko ĝi estis plej favora. Krome estis facile, dum diservo akompani meztone modalajn ĥoralojn kaj iliajn preludojn. Longan tempon la orgenistoj ne sentis bezonon aliagordi la instrumentojn. Certaj problemoj je la akompanado de ensembloj tamen ekestis pro la ekzisto de diferencaj agordotonaj normoj: ĉ. 1700 ekz. en Germanio orgenoj ĝenerale sonis laŭ la ĥortono (a' = ĉ. 465 Hz), aŭ foje en la alta ĥortono (a' = ĉ. 495 Hz), dum kiam la plej multaj instrumentoj muzikis laŭ ĉambrotono (a' = ca. 415 Hz). Tiam orgenisto devis transponi, kiu sekvigis, ke li atingus aŭ ec transpaŝis la limojn de meztoneco. Se tio ĉi ne daŭre okazis, la akompananto povis eviti lupintervalojn, eble ĉirkaŭludi aŭ ornami ilin (kio tamen emfazis la tonon), aŭ kaŝi la aĉtonon per taŭga registrado. Fine de la 17-a jarcento la muzika evoluo tiom progresintis, ke multaj muzikistoj rigardis la meztonan agordon kiel pli taŭga. Jen ekis la evoluigo de novaj agordoj. Ĝi ne fontis en postuloj pri la ebleco ekuzi forajn tonalojn en solistaj verkoj por klavarinstrumentoj.
Strukturo
Tonalo: C, komenciĝo de la kvintcirklo je Eb
Tiel ni ricevas jenajn intervalojn:
Je la meztona agordo ne ĉiuj altigitaj resp. malaltigitaj tonoj estas disponeblaj: en la ĉi-supra ekzemplo nur Eb, Bb, F#, C# kaj G#, sed ne iliaj enharmoniaj ŝanĝotonoj D#, A#, Gb, Db kaj Ab. Tio validas ankaŭ por la enharmoniaj ŝanĝotonoj de la aliaj tonoj; ekz. ankaŭ Fb kaj E# ne disponeblas.
Tiu ĉi limigo ankaŭ konsekvencas, ke tri tercioj surtavoligitaj unu sur la alia ne ekzakte rezultigas oktavon. La plej alta tono de tia tercioĉeno estas malgrandan dieson (ĉ. 1/5 egalŝtupa plentono) pli mlalta ol pura oktavo de la elirtono. Ankaŭ je variantoj de la meztona agordo, je kiuj la uzeblaj grandaj tercioj estas nur proksimume puraj, restas granda diferenco inter la enharmoniaj ŝanĝotonoj.
Oni do povas nur ludi per tonaloj, en kiuj oni ne bezonas la mankajn tonojn.
Niendorf (Amt Schönberger Land)
Niendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Schönberger Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Perolândia
Perolândia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.950 loĝantojn en 2010.
Henrik Schmidt
Henrik Schmidt [ŝmit], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schmidt Henrik estis hungara lingvisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1923).
Henrik Schmidt naskiĝis la  1877 en Hungara reĝlando en Újverbász (nuntempa Vrbas en Serbio). Li mortis la 1953 en Szeged.
Biografio
Henrik Schmidt akiris diplomon en 1899 en Universitato de Budapeŝto, poste li estis edukisto ĉe grafa familio, tamen foje-foje li plulernis en germanaj universitatoj. Ekde 1907 li instruis en komerca akademio en Budapeŝto, baldaŭe en ĉeflernejo de Debrecen. Inter 1911-1946 li instruis en Universitato Kolozsvár (post la transloĝigo en Szeged). Li iĝis rektoro en la studjaro 1932. Li okupiĝis pri lingvo de hungariaj germanoj. Li ricevis premion en 1907.
(17483) 1991 RA
(17483) 1991 RA estas asteroido de la hungaria familio (aŭ interna asteroida zono) malkovrita la de la aŭstralia astronomo Kenneth S. Russell elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Akihiro Kameda
Akihiro Kameda (亀田 明広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Angiospermoj
La angiospermoj (Angiospermae), ankaŭ nomataj magnoliofitoj (Magnoliophyta), florplantoj aŭ fruktoplantoj, estas klado de la planta regno. Tiu grupo enhavas ĉiujn plantojn kun floroj, kies semoj estas enfermitaj en la frukto. 'Angiospermo' signifas uja semo (el la grekaj ἀγγεῖον, ujo, kaj σπέρμα, semo), kontraste al la 'gimnospermoj' (nud-semaj plantoj), kiuj evolue antaŭis. Ambaŭ estas semplantoj.
La angiospermoj aŭ florplantoj enhavas la plimulton el la vegetaĵaj specioj, kun pli ol 300 000 specioj. Ili troviĝas en ĉiuj medioj de la mondo.
La florplantoj estas unu el la plej grandaj grupoj de la pli evoluintaj plantoj, kiuj produktas en specialaj reproduktaj organoj (nome floroj) semojn, kiam la karpelo estas fermita. En aliaj grajnoproduktaj plantoj, nome la gimnospermoj, la ovolo evoluas libere dum polenado. Gravaj trajtoj de la florplantoj estas ĉeesto de ovolujo kaj duobla fekundiĝo.
Origino
La unuaj angiospermoj aperis antaŭ ĉirkaŭ 140 milionoj da jaroj, dum la ĵurasa epoko. La unuaj fosiliaj plantoj kun angiospermaj trajtoj aperis en ĵuraso kaj en la frua kretaceo (antaŭ 135-65 milionoj da jaro), sed tiuj estis relative malmultaj kaj primitivaj formoj. La granda disvastiĝo de angiospermoj okazis en la meza kretaceo (antaŭ ĉirkaŭ 100 milionoj da jaroj). Dum la malfrua kretaceo la angiospermoj iĝis dominanta grupo surtere, kaj kelkaj fosiliaj plantoj indikas la aperon de modernaj plantoj (ekz. fago, kverko, platano, kaj magnolio). La plej maljuna fosilia florplanto estas Archaefructus liaoningensis malkovrita en Ĉinio, kaj datita je -125 milionoj da jaroj (Kretaceo).
La genro Amborella estas tre interesa por plantosistematikistoj, ĉar analizoj de molekula filogenetiko konstante lokas la genron en aŭ proksime de la bazo de la klado Angiospermoj.
Desmond Dekker
Desmond Dekker (origine Desmond Adolphus Dacres; 16-a de julio 1941 - 25-a de majo 2006) estis jamajka skaa kaj regea kantisto kaj komponisto. Antaŭ la elstariĝo de Bob Marley, Dekker estis la plej multe konata jamajka muzikisto ekster sia lando, kaj unu el la plej popularaj en ĝi.
Angiospermoj
La floroj
La vortoj floro kaj planto estas kelkfoje konfuzataj. Tamen, la floroj estas nur la reprodukta parto el iuj plantoj: la florplantoj. La floreroj estas la staminoj (viraj partoj), kaj la pistilo (ina parto). Krom tiuj partoj, estas ankaŭ florfolioj: petaloj kaj sepaloj.
Seksaj aranĝoj
Plej multaj florplantoj estas duseksaj (ĉiu individuo havas la du seksojn - monoika). La floroj estas ofte duseksaj, sed ĉe iuj specioj inaj kaj viraj floroj estas apartaj sur sama individuo. Kelkaj specioj estas seksapartigitaj: la individuoj portas aŭ virflorojn aŭ inajn florojn (dioika). Fine, kelkaj havas kaj unuseksajn florojn kaj duseksajn florojn sur la sama individuo.
Taksonomio
La angiospermoj estas konsiderataj kiel divizio, antaŭe nomata "semujplantoj" (Angiospermatophyta) aŭ "florplantoj" (Anthophyta), kaj poste nomata magnoliofitoj (Magnoliophyta) laŭ la tipa genro magnolio. La 300 000 specioj estas arigitaj en 64 ordoj, 400 familioj kaj pli ol 14 000 genroj,. Kompare, estas 1000 specioj de nudsemplantoj. Estas pli ol 165,000 dukotiledonaj kaj pli ol 35,000 unukotiledonaj plantoj.
Laŭ la klasifiko APG IV (2016)
Jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj (ĝis ordoj), kaj ties Esperantaj nomoj :
Laŭ la klasifiko APG III (2009)
Laŭ la klasifiko APG III (2009) bazita sur molekula filogenetiko, kaj tiu de Arthur Cronquist en 1981 (klasika klasigo), ekzistas ok grupoj de nun vivantaj angiospermoj:
Oni ne scias ĝuste kio estas la rilato inter la ok grupoj, sed la tri unuaj kiuj apartiĝis el la praflorplanto estis Amborellales, Nymphaeales, kaj Austrobaileyales, en tiu sinsekvo.
Ayutla
Ayutla estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ayutla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 017.
Angiospermoj
Laŭ la klasifiko APG III (2009)
Tradicie, la florplantoj estis dividitaj inter dukotiledonaj kaj unukotiledonaj. Fakte, la du plej grandaj grupoj, en la pli novaj sistemoj, estas la unukotiledonaj kaj la verdukotiledonaj. La aliaj 6 grupoj estas pli malgrandaj.
Gourvillette
Gourvillette [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 105 loĝantojn en la jaro 2012.
Angiospermoj
Laŭ la klasifiko APG III (2009)
Oni povas nomi la dukotiledonajn magnoliopsidoj (Magnoliopsida) kaj la unukotiledonajn liliopsidoj (Liliopsida).
Ayutla
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Angiospermoj
La plej grandaj familioj
La plej disvastiĝantaj familioj de la florplantoj, vice laŭ la specinombro jenas:
Ekonomia signifo
La florplantoj donas gravan procentaĵon de la kulturplantoj, uzataj por homa nutrado. La plej grava familio estas la poacoj, aŭ gresa familio, (rizo, (maizo), tritiko, hordeo, sekalo, aveno, milio, sukerkano, sorgo), kun la fabacoj. Grandan signifon havas la solanacoj, (terpomo, tomato, kaj piproj, inter aliaj), la kukurbitacoj, (enhavas bakkukurbon kaj citrolon), la brasikacoj, (sinapo, kolzo kaj brasiko), apiacoj. Multaj fruktoj venas el la familioj de rutacoj kaj rozacoj (pomarbo, pirarbo, ĉerizarbo, abrikotarbo, prunarbo, etc).
En kelkaj partoj de la mondo, iuj plantoj akiris gravan signifon pro sia multflanka uzebleco. Ekzemplo por tio estas la kokos(nuks)o (Cocos nucifera) sur la Pacifikaj atoloj aŭ la olivarbo (Olea europaea) en Mediteraneo.
La angiospermoj havas do ekomomian signifon en la formoj de ligno, papero, fibro (kotono, lino, kaj kanabo, ktp.), kuracplantoj (digitalo, kamforo), ornamaj kaj pejzaĝformantaj plantoj, kaj en multaj aliaj formoj.
Zoltán Nagy (baletisto)
Zoltán Nagy [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Zoltán estis hungara baletisto, altlerneja instruisto.
Zoltán Nagy naskiĝis la 1966 en Budapeŝto, li mortis la  2008 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Nagy lernis baleton en la Ŝtata Baleta Instituto en 1986 en Budapeŝto. Jam en 1985 li aliĝis al baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1986 li atingis la unuan lokon en konkurso de baletistoj en Peruo. Baldaŭe li gastroladis ekzemple en Usono, Kanado, Meksiko. Ekde 2006 ĝis sia morto li estis rektoro de la instituto (intertempe jam altlernejo). Li ricevis premion Kossuth en 2000, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Sufero
Sufero signifas senti doloron korpan aŭ mensan. Ĉiuj senskapeblaj estaĵoj suferas dum vivado. Figure "suferi" signifas ankaŭ, ke io aŭ iu ricevas la efikon de ago, esti trafita de ia ago.
En Budhismo la unua nobla vero (dukkha) estas la sufero. Ĝi lernas ke la kondiĉitan ekziston, la ekzisto kiel oni konas ĝin, estas sufero.
Benidormo
Benidorm [benidorm'] estas urbo apud Mediteraneo, planita por turismo de suno kaj plaĝo. La registritaj loĝantoj estas 61 352.
Turismo
Ĝi estas vizitita ĉiujare de proksimume kvar milionoj, ĉefe el Hispanio kaj cetera Eŭropo. Ĝi havas tri ĉefajn plaĝojn, Levante (Oriento), Poniente (Okcidento) kaj Mal Pas.
Estas centoj da restoracioj kaj trinkejoj, fakaj laŭ vizitantoj. Povas okazi, ke kelnero en drinkejo celanta iajn landanojn apenaŭ parolas ceterajn lingvojn, inkluzive la hispanan aŭ la katalunan.
La magistrato zorge planas la evoluon de la urbo kaj ĝia ĉefa rimedo.
Historio
En teritorio de Benidorm, loĝis iberoj (3-a al 1-aj jarcentoj antaŭ nia erao) kaj poste romianoj. En ĝia golfo, estas restaĵoj de ŝipfrakasoj kartagaj kaj romiaj.
Tamen la nuna loko aperas post la kristana konkero de Jakobo la 1-a de Aragono ĉirkaŭ 1245. La teritorion loĝis islamaj moriskoj kiuj daŭris sub la kristanaj reĝoj. Je la 8-a de majo de 1325, la feŭdestro kreis la kastelon kaj urbon Benidorm en roko inter la du plaĝoj.
Pro sekado kaj atakoj de berberaj piratoj, Benidorm perdas loĝantaron ekde 1448. Post la konstruo de irigaciaj kanaloj, ĝi estas reloĝata (216 homoj interne de la muregoj en 1715 kaj 2 700 en 1794).
Aliaj vivrimedoj en Benidorm estis fiŝkaptado (laŭ teĥniko almadraba), navigado kaj korsarado.
Post la perdo de la amerikaj kolonioj en 1898 kaj la plago de filoksero, multaj homoj migris.
En 1950, estis 2 726 loĝantoj. Post la fiasko de la almadraba, en 1956 la magistrato decidis krei urban planon tute celantan turismon.
Tiu plano sukcesas kaj Benidorm kreskegas laŭ la plaĝoj kaj ankaŭ laŭ alto per ĉielskrapdomoj. Proletaj amasoj el Hispanio kaj Eŭropo povas turismi malmultekoste sed sufiĉe kvalite. En la 1990-aj jaroj, la bonfarta ŝtata organizo Imserso sendas multajn maljunulojn dum vintro, tiel, kaj rompante la sezonan dependon de turismo, kaj ebligante, ke emeritoj ferias kaj ĝuas agrablan veteron.
Esperanto en Benidorm
Estas strato "Esperanto" de la 12a de decembro de 1971, inaŭgurita de la urbestro José Manuel Reverte.
Olmo al Brembo
Olmo al Brembo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Averara, Cassiglio, Mezzoldo, Piazza Brembana, Piazzatorre, Piazzolo kaj Santa Brigida.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Antonio la Granda, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Rafael Bernabe
Rafael Bernabe estas politikisto kaj historisto de Porto-Riko, kandidato de la Partio de la Laboranta Popolo (hispane: Partido del Pueblo Trabajador) por guberniestro de la lando. Bernabe kreskis en Río Piedras kaj Guaynabo urbojn (pronuncu: rio pjedras, gŭajnabo). Li studis en gimnazio de la Universitato Princeton kaj iĝis magistro kaj doktoro de la Ŝtata Universitato de Nojorko. Li estis instruisto de universala historio. De antaŭ dudek jaroj laboras kiel profesoro de literatura kaj enketisto en la Universitato de Porto-Riko.
Rafael Bernabe estis prezidento kaj vicprezidento de la Asociación de Profesores Universitarios (esperante: asocio de universitataj profesoroj). Bernabe partoprenis en multaj sociaj movadoj kiel strikoj en la universitato kaj kontraŭ la senŝtatigo.
1311
En la jaro 1311 post Kristo okazis, interalie:
Melz
Melz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Scey-sur-Saône-et-Saint-Albin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj estas la centro de samnoma kantono .
3955 Bruckner
3955 Bruckner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstria komponisto Anton Bruckner (1824–1896).
Motorŝipo
Nuntempe la motorŝipoj estas la plej disvastigita tipo de la akvoveturiloj. Ili praktike plene anstataŭigis la vaporŝipojn.
Mekanismo
Motoro de la motorŝipo povas esti malrapidrotacia (tiuokaze ĝi funkcias senpere kun la helica ŝafto) aŭ rapidrotacia. La rapidrotacia motoro estas kunigita kun helica ŝafto pere de transmisio. La plej disvastigitaj tipoj de transmisio estas mekanika (reduktilo) kaj elektra. Okaze de la elektra transmisio, dizelmotoro rotaciigas generatoron de la kontinua aŭ alterna kurento, kies elektro funkciigas motorojn, kiuj rotaciigas helican ŝafton. La elektra transmisio permesas senŝtupe ŝanĝi rotacian rapidon de helica ŝafto. La motorŝipojn kun la elektrotransmisio oni ne malofte distingas kiel aparta klaso de la akvoveturiloj – dizelelektroŝipoj.
Estas motorŝipoj ankaŭ kun hidraŭlika transmisio.
Rapidaj ŝipoj pli ofte uzas turbinan motoron (cetere, tiajn akvoveturilojn, turbinŝipojn, iufoje oni ankaŭ alkalkulas al motorŝipoj).
Preĝejo Sankta Georgo (Schmalkalden)
Historio kaj arkitekturo
Sur la loko de la nuna kirko troviĝis romanika antaŭula konstruaĵo kies sudokcidenta turo konserviĝis ĝis hodiaŭ. La fenestraj arkadoj de la turo datumas de la 12-a jarcento. Pro kadukiĝo la turo ekde 1434 malkonstruitis ĝis la dua supera etaĝo.
Priskribo
Fenestroj multaj kun ogiva arko dominas en la ĥorejo. La vitralojn faris Charles Crodel. La survitrajn bildojn de la orgena galerio estas plenaj de motivoj el la Alta Kanto de Salomono kaj estas samkvalitaj kiel la fruaj en Jena estiĝintaj koloraj lignogravuaĵoj de Crodel. Memorigas onin je la restado de Lutero la t.n. Lutera ĉambro supre de la sakristio kie iam estis la ĉambro de la liturgiaĵoj. Ene esta krucumpentraĵo el al unua duono de la 15-a jarcento, triptiko kaj bildo de la dolorplena Jesuo ripozumanta de ĉ. 1500.
La kirko havas kvin sonorilojn el la 15-a jarcento. La plej granda nomiĝas Große Oster nombriĝanta inter la plej grandaj kaj belsonaj de tuta Turingio.
Arcis-sur-Aube (stacidomo)
Arcis-sur-Aube estas franca varstacidomo sur linio Coolus -, situanta en Villette-sur-Aube, apud Arcis-sur-Aube, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coolus - Sens (006000).
Kefalonio kaj Itako
Kefalonio kaj Itako (Κεφαλονιά και Ιθάκη respektive Νομός Κεφαλονιάς - Ιθάκης) ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomos"). Kiel la nomo indikas, la provinco konsistas el la du insuloj Kefalonio kaj Itako (plus kelkaj neloĝataj insuletoj), kiuj troviĝas en la Ionia Maro okcidente de la kontinenta parto de Grekio. La du ĉefaj insuloj ekde 2011 ambaŭ funkcias kiel komunumo kaj samtempe kiel regiona distrikto (Περιφερειακή Ενότητα, periferiaki enotita). Provinca ĉefurbo estis la urbo Argostoli sur la insulo Kefalonio. La provincaj insuloj estas parto de la ioniaj insuloj kaj apartenas al la samnoma administra regiono ("periferio") Ioniaj Insuloj.
Calomarde
Calomarde [kaloMARde] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 50 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Calomarde estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Calomarde estas sur tre montara areo, komunikebla laŭ la regiona ŝoseo A-1704 inter Royuela kaj Albarracín oriente kaj Frías de Albarracín okcidente.
Historio
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Calomarde kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Villar del Cobo en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Francisco Tadeo Calomarde, konservativa kaj absolutisma ministro de same konservativa kaj absolutisma Ferdinando la 7-a naskiĝis en samprovinca Villel, sed ne havis rilaton kun Calomarde mem, spite sian familinomon.
Aktualo
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 78 loĝantoj.
Altiraĵoj estas piedirado, cikloturismo, naturaj lokoj, kiel akvofalo Molino Viejo (Malnova Muelejo, konata ankaŭ kiel Cascada Batida), la ravino de Río Blanco (Blanka rivero), kiu etendiĝas ĝis Frías de Albarracín; kaj rivera fiŝkaptado.
József Lázár (publicisto)
József LÁZÁR [la:za:r] estis rumania hungara publicisto, redaktoro. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 25-an de oktobro 1908 kaj mortis en Kluĵo la 9-an de februaro 1972.
Kariero
József Lázár aliĝis junaĝe al laborista movado. Li debutis en 1934 en Déli Hírlap. Dum la dua mondmilito li estis laborkampulo. Post la milito li estis ĉefredaktoro de Szabad Szó de Temeŝvaro (1945-48), vicprezidanto de reorganizita Arany János Társaság (1946-48), komitatano de MNSZ, deputito en rumana parlamento, ĉefredaktoro de gazeto Világosság (1949-52). Li estis interna kunlaboranto de Romániai Magyar Szó (1952), de Dolgozó Nő (1953-57), de 1957 de revuo Korunk''
Casares de las Hurdes
Casares de las Hurdes estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon “Casas de ...”, tio estas “Domoj de ...”, nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.
La loĝantoj nomiĝas casareños. La censita populacio en 2008 estis de 554 loĝantoj.
Situo
Casares de las Hurdes estas situa en la plej norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Hurdes, je altitudo de 1110 m. La surfaco de ties teritorio estas de 20,75 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Domaroj
Kiel okazas en la tuta komarko de Las Hurdes la loĝantaro estas tre disa kaj ne kuniĝas en la ĉefa kerno de la municipo kiel en la resto de la regiono, sed estas disa laŭ izolitaj domoj kaj domaroj. Inter la ĉefaj domaroj elstaras la jenaj:
Royuela
Royuela [roĜŬEla] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la centro de la montaro Sierra de Albarracín tre proksima al la provinco Kvenko, je 47 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Royuela estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono.
Royuela estas sur tre montara areo, sur deklivo de monteto ĉe rojo alfluanto al la rivero Guadalaviar; la regiona ŝoseo A-1703 kondukas nordoriente al la A-1512 inter Albarracín kaj Torres de Albarracín kaj Tramacastilla; dum aliflanke la regiona ŝoseo A-1704 kondukas al Calomarde kaj Frías de Albarracín.
Historio
Oni trovis restaĵojn de frua Ferepoko ĉe Las Moyas kaj pli fruajn ŝtonilojn ĉe rambla Capalana.
La historio de Royuela estas ligita al la urbo Albarracín, kaj la unua datita mecio estas interkonsento por disdono de la teroj konkeritaj de Alfonso la 2-a de Aragono kaj Calveto de Biel, kiu diras laŭvorte: "en toda Roiola cum suis salmis", alude al la ekspluatado de salminejo Las Salinas de La Hoyalda.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Royuela kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Villar del Cobo en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Inter 1208 kaj 1210 oni fondis la monaĥejon de Sankta Maria de la Ordeno de Triunuanoj, kiuj promociis la kultivadon de la terojn de la valo Val de Royuela, cele al la elaĉeto de la hispanaj malliberigitoj ĉe islamaj landoj. La salminoj Salinas de La Hoyalda estis grava rimedo por la ekonomio de la Senjoroj de Albarracín. Dum multaj jaroj la socia kaj ekonomia vivo de Royuela dependis de la monaĥejo, sed dum la 19-a jarcento okazas serio de "desamortización", pro kio dekadencis la Ordeno de Triunuanoj en Royuela, kaj la monaĥejo finfine malaperis, kaj la lokanoj akiris la kultivterojn. Komence de la 20-a jarcento, la bienoj de La Torre, La Peña, Lozano, ktp., propraĵoj de burĝaj familioj, estis akiritaj de la lokanoj de Royuela (escepte Santa Lucía kaj Conejera) kaj oni faris disdonon de la teroj kaj de kultivado kaj de monto (forstado).
Aktualo
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 212 loĝantoj.
Altiraĵoj estas piedirado tra naturaj lokoj, cikloturismo kaj rivera fiŝkaptado.
Casares de las Hurdes
Demografio
La loĝantaro estas malabunda kaj maljuniĝinta.
Kuriozaĵo
En Casares de las Hurdes gravis la tamborileros (tamburistoj, sed fakte kiuj ludis kaj tamburon kaj fluton samtempe). La unua estis Pelujo, poste Arroya kiu instruis kelkajn kiel Baldomero, Candelo, Florencio kaj Fausto. Nuntempe estas junuloj kiuj faras la taskon distri en popolaj festoj.
Belleville-en-Beaujolais
Belleville-en-Beaujolais estas nova franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bellevillois.
Hluboká nad Vltavou
Hluboká nad Vltavou (Frauenberg) estas urbo en Ĉeĥio, populara ripozloko kun vasta turisma oferto. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, sur la maldekstra bordo de rivero Vultavo, 9 km norde de České Budějovice. Ĝi havas 1263 domojn kaj.
Hluboká nad Vltavou estas tre atrakta urbo, la plej granda allogaĵo por vizitantoj estas novgotika kastelo Hluboká nad Vltavou. Krome ĉi tie troviĝas pluajn atraktaj celoj: Zoo Ohrada, luksa golfejo, princa kortego kaj Sudbohemia galerio Aleš. Senpere apud la urbo troviĝas Bezdrev, la dua plej granda fiŝlago de Ĉeĥio, sur kiu oni abunde praktikas akvajn sportojn, ekzemple jaĥtado. Sur herbejo Podskalská oni ĉiujare aranĝis ĉevalvetkuro. La vetkurejo estis pli poste reguligita en golfejon.
Edinburg (Teksaso)
Edinburg estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la Kantono Hidalgo, en la pleja sudo de Teksaso, proksime de la limo al Meksiko. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn - laŭ la censo de 2010 temis pri.
10019 Wesleyfraser
10019 Wesleyfraser estas malgranda malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Westley C. Fraser, esploristo ĉe la Reĝina Universitato de Belfast, kies studoj inkludas la disdono en grando de la kujperzonaj objektoj por pli bona devigo pri ties formiĝo.
Bârsău de Jos
Bârsău de Jos [bırsəu de ĵos] (hungare: Alsóberekszó) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 922 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1956 947 (rumanoj, hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1470. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Bârsău.
Vulkan (API)
Vulkan estas transplatforma malaltnivela API por 3D-a kaj 2D-a komputila grafiko, prezentita de Khronos Group en 2016-a jaro. Vulkan provizas alt-efikecan, transplatforman aliron al grafikoj kaj komputadoj per modernaj GPUoj uzataj en ampleksa vario de aparatoj: de komputiloj kaj konzoloj ĝis poŝtelefonoj kaj enigitaj platformoj. Ĝi provizas al aplikaĵoj rektan kontrolon super GPU-akcelo por maksimumigita rendimento kaj antaŭvidebleco kun minimumigita CPU-superkostoj kaj efika plurfadena agado.
Portelândia
Portelândia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.839 loĝantojn en 2010.
Hisashi Tsuchida
Hisashi Tsuchida (土田 尚史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Ladislav Karol Cibur
Ladislav Karol Cibur (1891 — 1991) estis instruisto, verkisto kaj esperantisto.
Profesie estis instruisto kaj lerneja direktoro en vilaĝo Železník, apud Ratková, distrikto Rimavská Sobota. Kiel partopreninto de du mondmilitoj (en la unua li perdis sian dekstran okulon, la 2-an de majo 1915 sur la batalkampo en la pola urbo Gorlice), li forte malaprobas militon!
Li vivis en vilaĝo Pohorelá (Malaltaj Tatroj), en la valo de rivero Hron. Li studis en Dobšiná kaj en Levice. Tie li akiris la diplomon pri instrukapablo. Laŭ lia proklamo, la disvastigo de Esperanto fariĝis lia vivcelo. En la jaro 1957 li finis sian instruistan laboron. Li skribis diversajn artikolojn por la slovaka gazetaro. Variajn esperantlingvajn artikolojn li publikigis en „Informoj de es. esperanto-komitato", en la jaro 1968. Malgraŭ sia alta aĝo li daŭre verkas siajn retrospektivajn rememorojn pri siaj travivaĵoj. Liaj taglibroj ampleksas preskaŭ 50 kajerojn, kiujn li mem ilustras.
Li estis delegito de UEA, disvastigis Esperanton en sia ĉirkaŭaĵo; esperantisto estis ekde 1910. Li gvidis kurson ĉe Entreprena Klubo ROH en Revúca (distrikto Gemer) kaj Železník (1933). En 1967 li gvidis 16-membran junpioniran grupon de Esperanto (11-14-jaraj geknaboj) en Žehušice proksime de Kutná Hora.
Li partoprenis literaturan konkurson dum 7-a kongreso de AE SSR (1977) kaj atingis en originala prozo laŭdajn menciojn por "Petrolo kaj Rabistoj".
En la lasta periodo de sia vivo li vivis ĉe sia filino en Třebíč.
Blanot
Blanot estas la nomo de du komunumoj en Francio:
Andor Lilienthal
Andor LILIENTHAL (naskiĝis en Moskvo - mortis  en Budapeŝto) estis juddevena hungara ŝaka grandmajstro, en 2006 la vivanta plej aĝa grandmajstro.
Li komencis ludi la ŝakon en aĝo de 15 kaj post kelkaj jaroj jam ludis kun la plej bonaj ŝakmajstroj de la mondo.
Lilienthal lernis metion sed kiel tajloro ne trovis laboron. Li komencis ŝakludi en aĝo de 15 kaj post tio iĝis sia vivtena okupado. Li vizitis kafejojn en Budapeŝto, Vieno, Berlino, Parizo kaj venkis la amatorojn. Post iom da tempo li konatiĝis kun Capablanca, Aleĥin.
De 1951 ĝis 1960 li estis trejnisto de Tigran Petrosjan. Li retiriĝis de la ludo en 1965 kaj setlis en Hungario en 1976.
Saâcy-sur-Marne
Saâcy-sur-Marne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saâcyats.
1312
En la jaro 1312 post Kristo okazis, interalie:
Grasacido
Grasacidoj estas saturitaj aŭ nesaturitaj multkarbonaj karbonacidoj, formitaj baze de triglicerido. Liberforme ili troviĝas nur en malgranda kvanto en la vivuloj, sed kiel esteroj kaj amidoj aperas en kelkaj grupoj de lipidoj (fosfolipidoj, sfingolipidoj, neŭraj grasoj). Preskaŭ ĉiu naturdevena grasacido estas necikla, ne disbranĉiĝanta, monokarbonacido kun para karbonnombro.
Saturitaj grasacidoj havas nur unuopaj ligojn inter siaj karbon-atomoj. Nesaturitaj grasacidoj havas almenaŭ unu duoblan ligon inter du najbaraj karbon-atomoj; laŭ sia resuma formulo ili do enhavas malpli da hidrogenaj atomoj, ne estas "saturitaj" per hidrogeno.
Terminologio
La ĉi-supre uzata signifo de "saturi" ne troviĝas en NPIV (2002) sub "saturi", sed ja la ekzemplo "saturita acido".
Dolgorukova altebenaĵo
Dolgorukova altebenaĵo (foje nomata ankaŭ Subatkan-altebenaĵo,, , ) estas monta masivo (altebenaĵo), parto de la ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro. La altebenaĵo estas formita de marmor-tipaj kalkoŝtonoj.
Petrus Cunaeus
Peter van der Kun (1586-1638) estis Nederlanda juristo kaj filologo, helenisto, latinisto, hebreisto, filo de la komercisto Adrian Cunaeus, en la 23-a de majo 1601 enmatrikuliĝas en la Universitato de Lejdeno, kie li studis teologion kaj jurisprudencon. Johannes Drusius lin enkondukis en la studoj pri la hebrea kaj la aramea lingvoj. Ambrosius Regemorteus instruis al li klasikan literaturon, la grekan kaj la hebrean. En 1603 li interrompis siajn studojn kaj vojaĝis al Anglio. Revenante al Leiden li studis kun Joseph Justus Scaliger, Bonaventura Vulcanius kaj Daniel Heinsius. En la Universitato de Franeker Johannes Drusius, Marcus Lyclama a Nyeholt (1570−1626) kaj Timaeus Faber (1578−1623) estis liaj profesoroj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Bonaventura_Vulcanius.jpg| Bonaventura Vulcanius (1538-1614) Joseph_Justus_Scaliger_(1540-1609)_Emendatione_Temporum.jpg| Joseph Justus Scaliger (1540-1609) Johannes_van_den_Driesche.png| Johannes Drusius (1550-1616) Everard-Bronchorst.jpg| Eberhard Bronchorst (1554-1627) Johannes_Buxtorf.gif| Johannes Buxtorf (1564-1629) CSwanenburg.jpg| Cornelius Swanenburg (1574-1630) Timaeus_Faber_(1578-1623).jpg| Timaeus Faber (1578-1623) Daniel Heinsius - Imagines philologorum.jpg| Daniel Heinsius (1580-1655) Michiel_Jansz_van_Mierevelt_-_Hugo_Grotius.jpg| Hugo Grotius (1583-1645) Adolphus-Vorstius.jpg| Adolphus Vorstius (1597-1663) Bernardus Schotanus.jpg| Bernardus Schotanus (1598-1652) Johannes_Buxtorf_II.png| Johannes Buxtorf (1599-1664) Andreas-Rivinus.jpg| Andreas Rivinus (1601-1656) Justus Georg Schottel.jpg| Justus Georg Schottelius (1612-1676) Cyprianus Regnerus van Oosterga.jpg| Cyprian Regner (1614-1687) Acta Eruditorum.jpg| Johann F. Gleditsch (1653-1716) Christian-Gottfried-Jöcher.jpg| Christian Gottlieb Jöcher (1694-1758) Johann-Samuel-Ersch.jpg| Johann Samuel Ersch (1766-1828) Johann-Gottfried-Gruber.jpg| Johann Gottfried Gruber (1774-1851) Abraham Jacob van der Aa.jpg| Abraham van der Aa (1792-1857) PJBlok.jpg| Petrus Johannes Blok (1855-1929) P.C.Molhuysen.jpg| Philipp C. Molhuysen (1870-1944) </Gallery>
Dolgorukova altebenaĵo
La altebenaĵo estas kovrita plejparte de herbejoj kaj malalta arbustaro; ĝiaj deklivoj kovritas de foliarbaroj. En la norda parto de la altebenaĵo fluas negranda rivero Subotĥan. La historia krime-tatara nomo de la altebenaĵo venas de la nomo de tiu rivero. La moderna nomo venas de la familinomo de ter-posendantoj, al kiuj apartenis la terpecoj en la apuda Salgira valo.
Sur la altebenaĵo mem kaj sur ĝiaj deklivoj multas karstaj truoj kaj kavernoj (interalie, la fama Ruĝa kaverno troviĝas ĉe ĝiaj okcidentaj deklivoj).