cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Francio
La kvindekdujara franca politikisto André Maginot ekgvidis la parizan militministerion en la tempo, kiam la defensiva strategio kaj la milito de Verdun havis en la franca armea teorio ĉefan rangon kaj kiam en ministeriaj trezorejoj kuŝis detale prilaboritaj planoj de estontaj fortikaĵoj. La aŭtoreco de la ideo por konstrui ferbetonan remparon nepre ne apartenas al Maginot, kvankam oni nomas la fortikaĵojn Maginot-linio. La plano de la konstruado de tiuj ĉi fortikaĵoj estis fakte proponita en la jaroj 1920–1925. Meze de la 20-aj jaroj jam estis evidente, ke potenciala malamiko de Francio estos Germanio! Tial la franca ĉefstabo tre baldaŭ aprobis la planon de la limregionaj fortikaĵoj kaj ĝi transdonis ĝin al aparta komisiono, kiu estis ellaboronta teknikan projekton. Sed neniu povas malagnoski al Maginot, ke tuj kiam li sidiĝis en ministeria brakseĝo, li tuj ekbatalis en la parlamento por la miliardoj da frankoj, kiujn la konstruado de la fortikaĵoj postulis. La batalo estis mallonga kaj venka! Oni asertis, ke Maginot kiel franca suboficiro travivis en la unua mondmilito la batalojn ĉe Verduno kaj ke li suferis ĉi tie gravajn vundojn. Kaj ĝuste tiu ĉi dura milita sperto onidire lernigis lin estimi perfektajn fortikaĵojn – ŝirmon el ferbetono kaj blendo.
La francaj fortikaĵoj konsistis en la praktiko el du reciproke diferencaj sistemoj. La unua estis decentralizita – kreis ĝin unuopaj ferbetonaj objektoj de diversa rezistkapablo, la t.n. blokoj kaj interobjektoj, metitaj en preskaŭ koneksajn zonojn. Artileriaj kaj mitralaj – plejparte multflankaj – pafadoj de tiuj ĉi izolitaj objektoj kreis plenan pafsistemon. Sistemo de kontraŭtankaj kaj kontraŭinfanteriaj obstakloj plifortigis tiun ĉi plenan zonon. Sed tiu ĉi tipo laŭ la francaj opinioj estis efika sole en malpli gravaj direktoj. La kernon de la francaj fortikaĵoj kreis fuortaroj. Ni fakte distingas du tipojn. La unua el ili, nomita „Ouvrage“ – „ĉefa objekto“, estis en la praktiko fuortaro kun ses ĝis ok rezistkapablaj ferbetonaj objektoj, kunigitaj per ampleksa sistemo de subteraj koridoroj, ĉambregoj, spacoj, komunikretoj kaj pluaj ekipaĵoj. La plej sentemajn direktojn de ebla atako baris la alia tipo de fuortaraj nodoj de defendo, „Ensemble“ – la t.n. „grandgrupo“, konsistanta fakte el du reciproke kunigitaj fuortaroj de „Ouvrage“. La francoj, konstruante la Maginot-linion, uzis tiun ĉi alian tipon fakte sole dufoje – la legendarigita Hochwald apartenis al tiu ĉi alia tipo.
Fortikaĵoj en Germanio
Fortikaĵlinion konstruis en la fino de la 30-aj jaroj ankaŭ la nazia Germanio. La germana fortikaĵ-konstruafero havis multjarajn tradiciojn. Sed la nazia armea strategio de „fulma milito“ farus anticipe el kiaj ajn daŭraj konstruaĵoj sensignifan senilaron, se… Se ne ekzistus historia averto de generacioj de germanaj strategoj antaŭ milito en du batalfrontoj! Adolf Hitler vidis malamikon numero unu en Oriento. Tial li volus certigi al si postfronton, ŝirmi al si la dorson (nur post kelke da monatoj surbaze de internacia situacio li estos decidiĝinta ŝanĝi la vicojn). Tial li decidiĝas konstrui kontraŭ Maginot-linio sian propran, Siegfried-linion, kiu estas borderonta la germana-francan limon kaj malebligonta invadon de la franca armeo Germanion. Tiu ĉi linio estis certigonta ŝirmon de la nazia regno post koncentriĝo de plimulto de la germanaj soldataroj al akirofensivoj en Oriento.
Laŭ la germana generalo Otto Wilhem Förster la tago de l‘ naskiĝo de la germanaj fortikaĵoj fariĝis la 30-a de oktobro de 1935, kiam Hitler, akompanata de altaj naziaj oficiroj, elvojaĝis por trarigardi limregionon en Rejnlando. „Mi konsentas kun la situo de la fortikigita teritorio por landaj fortikaĵoj,“ li diris onidire post la seshora trarigardo de ĉefaj spacoj. Kiam generalo Förster survoje reen demandis Hitleron, kiom da jaroj estos je dispono por konstrui Siegfried-linion, li respondis al li per ŝultrumado. Nur post unu semajno li ricevis interesan respondon: 15 jarojn! Fortikaĵfakuloj de la nazia armeo komencis plani. Ĉiuj laboroj antaŭ la jaro 1936 havis sole eksperimentan karakteron. Konstruorganizaĵoj de la tria regno komencis agadon nur en la jaro 1936, sed oni pli multe parolis pri la konstruado, ol oni vere konstruis.
László Ferencz (aktoro)
László Ferencz [lAslO ferenc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferencz László estis hungara aktoro, pantomimisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Ferenc.
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Germanio
Krom Siegfried-linio en okcidento la germanaj fortikaĵoj ekzistis ankaŭ en oriento. En la praktiko temis pri malnovaj, antaŭmilitaj, iom modernigitaj objektoj, plifortigitaj per kelkaj fortikaĵkonstruaĵoj. Sed ĉiuokaze Germanio fortikigis sole unuopajn spacojn, kiuj ne estis reciproke konstrue nek pafe kunigitaj en pli ampleksan sistemon. La plej konataj germanaj fortikigitaj spacoj en oriento estis Festungsfront Oder – Wartha Bogen, plu Pomeria remparo en Pomerio, fortikaĵoj en meza Odro kaj proporcie grandegaj fortikaĵoj en limoj de orienta Prusio.
László Ferencz (aktoro)
László Ferencz naskiĝis la  en Mukačevo (Ĉeĥoslovakio, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Grekio
La grekaj fortikaĵoj estas siamaniere nepre pli interesaj ol la nederlandaj. Ili defendis limojn de la lando preskaŭ ekskluzive kontraŭ Bulgario. La greka registaro lasis en la greka-bulgara limregiono konstrui ekde junio de 1936 la tn. „Fortikigitan postenon“, nomita merite de ĵurnalistoj laŭ tiama ĉefministro Ioannis Metaxas kiel Metaxas-linio. Oni taksis, ke en la jaroj 1936 – 1940 Grekio ĉi tie elspezis pro la konstruado proksimume 1,2 miliardojn da draĥmoj.
László Ferencz (aktoro)
Biografio
László Ferencz apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1950. Lia ĉefinstruisto estis Zsuzsa Simon. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Madách, samtempe li restis en la altlernejo kiel asistanto. Ekde 1954 li estis nur aktoro de Operetoteatro (Budapeŝto), poste al aliaj ĉefurbaj teatroj ĝis sia morto. Li ofte havis filmajn roloj, krome li lernis pli frue pantomimon en Parizo de fr:Jean-Louis Barrault, poste li ne nur ludis, sed instruis ĝin en lernejo pri cirkistoj.
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Grekio
La grekaj fortikaĵoj estas interesaj el kelke da vidpunktoj; ili baris linion proksimume 350 km. Valoro de la unuopaj fortikigitaj sektoroj tre diferencis. Krom pezaj fuortaroj kun ampleksa subterejo en supermara alteco pli ol 2 000 metroj restis kelkaj sektoroj sen unusola mitralnesto. Parto de la grekaj fortikaĵoj, kiuj eĉ ne malhavis originalajn konstruelementojn, ekz. pafpostenojn de minĵetiloj kaj kontraŭaviadilaj kanonoj, rezistis al obusoj de kalibro 105 mm, sed plimulto al kalibroj 155 kaj 210 mm eĉ al 300 kg eksplodbomboj. La dikeco de muroj de meza tipo faris 1,5 m, ĉe la malplej peza tipo 0,95 m.
NGC 6247
NGC 6247 (aliaj indikoj — UGC 10572, ZWG 320.44, KAZ 98, IRAS16478+6303, PGC 59023) estas galaksio en konstelacio Drako.
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Grekio
Al la kerno de la grekaj pezaj fortikaĵoj apartenis kelke da fuortaroj, sed tre diferencaj de „grupoj“ kaj „grandgrupoj“ de la franca Maginot-linio. La plej granda el ili – Usita – fermis valon de Strymon kaj ĝi konsistis el kvin pezaj objektoj kaj ampleksa subterejo. Krom Usita apartenis al la sama strymona grupo ankoraŭ pluaj fuortaroj – Papotlivica, Kilkaja, Paljurjones, Karatas kaj Kali. Same plua grupo – Nevrokopjon – havis du fuortarojn. Ceteraj sektoroj – Belasica, Nestos, Chonos, Nimsea kaj pluaj – havis ĝenerale nur malpezajn objektojn de ne sufiĉe bona rezistkapablo kaj parto sole kampajn fortikaĵojn. Ĉefa manko de la greka fortikaĵsistemo estis precipe diferenca rezistkapablo kaj grado de konstruo de la unuopaj sektoroj kaj nekoneksa pafsistemo.
NGC 6247
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fortikaĵoj en Eŭropo
Fortikaĵoj en Grekio
Okaze de milito Metaxas-linio estis havonta hom-ekipon proksimume 150.000 virojn – inkluzive de taĉmentoj, okupantaj la kampajn fortikaĵojn. Kiam faŝisma Italio kaj en la jaro 1941 ankaŭ la nazia Germanio atakis Grekion, la atena generalstabo tirigis plimulton de la taĉmentoj el la fortikaĵoj kaj ĝi sendis ilin en aliajn sektorojn de batalfronto, kie estis okazantaj malfacilajn batalojn. Metaxas-linio apartenis ĝis lastaj horoj de la milito al la plej trankvilaj sektoroj.
Al tiu ĉi fortikaĵzono mankis al la perfekteco ne nur daŭrigo en plua konstruado, diskalkulita en multe pli longa tempo, sed ankaŭ pli unuopa kaj pli moderna armilaro. Tiu, kiu estis je dispono, apartenis al multaj diversaj tipoj kaj kalibroj. Apud 37 mm germanaj kontraŭtankaj kanonoj Rheinmetal, 65 mm kaj 75 mm kanonoj, 75, 85 kaj 155 mm haŭbizoj (precipe en fuortaraj artileriaj fuortoj) ne mankis en la armilaro de Metaxas-linio eĉ ĉeĥoslovakaj kanonoj – 47 mm kontraŭtankaj kanonoj kaj 105 mm montaraj haŭbizoj, ne parolante jam pri la tuta vico da tipoj kaj kalibroj de minĵetiloj, kontraŭtankaj kanonoj kaj mitraloj.
Fortikaĵoj en Hungario
Ĝis 1940 la hungaroj ne konstruis fortikaĵojn, nur poste, ĉar post forviŝo de Pollando Sovetunio aperis ĉe la limoj. La defenda linio Arpado aŭ la Arpad-linio (Árpád-vonal en la hungara) estis aro de defendaj instalaĵoj en la orientaj Karpatoj, dum la 2-a mondmilito.
La imago estis, ke plimulto de karpataj valoj estas nord-surd-direkta kaj nur kelkaj estas trapaseblaj el direkto de oriento. La hungaroj pensis, ke ili devas defendi nur tiujn kelkajn orientajn-okcidentajn valojn. La linio estis serio de fermitaj, fortikigitaj valoj.
La defenda linio suksece kontraŭstaris la sovetajn atakojn dum somero de 1944, sed la sovetoj preterpasis la Karpatojn kaj de sudo atakis kaj okupis Hungarion tra la Granda Ebenaĵo. Dum la kontraŭstaro la hungaroj povis forlasi Transilvanion, sekve la tiea militforto ne estis ĉirkaŭbrakumita.
Fortikaĵoj en Jugoslavio
Pli ampleksa fortikigado de la norda limo okazas nur post la jaro 1935 en konekso kun malbonigado de politika situacio en Balkano. En ceteraj limregionoj konstruado de la fortikaĵoj estis komencita nur en la jaro 1939.
Plej forte estis fortikigita la jugoslava limo al Italio, kie ekzistis eĉ kelke da ekkonstruitaj fuortaroj. Sed ĝis la jaro 1941 estis neniu el ili tute finita. Sed ties aranĝo estis fakte malpli forta ol ĉe la francaj aŭ la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Jugoslavio ekde la jaro 1937 fortikigis sian limon al Hungario kaj ekde la jaro 1939 limon al Germanio. Sed ĝenerale temis pri malpezaj fortikaĵetoj kaj kontraŭinfanteriaj obstakloj. Rilate al mallongeco de la tempo, granda longeco de la ŝtatlimo, manko de spertoj kaj kapacitoj la jugoslava gvidantaro ne kapablis ĝis la atako kontraŭ Jugoslavio en la jaro 1941 konstrui efikan fortikaĵsistemon, sed ĝi fortikigis nur kelkajn sektorojn, plimulte nur per malpezaj, esceptokaze per mezaj kaj pezaj objektoj, kiuj pro siaj formo kaj konstrusolvo ja nur diferencis de la francaj kaj la ĉeĥoslovakaj modeloj. Kvankam jugoslavoj laboris laŭ la ĉeĥoslovakaj disponoj, la rezistkapablo de iliaj objektoj ne atingis la saman nivelon kiel ĉe la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj.
Fortikaĵoj en Nederlando
Pri la nederlandaj fortikaĵoj sufiĉas nura mencio. Ili ne apartenis, krom kelke da centoj da rezistkapablaj objektoj, al evoluiĝintaj sistemoj. En nazia deĵorkompendio, dediĉita al la nederlandaj fortikaĵoj, katenos atentemon en la unuaj paĝoj rezistkapabla ferbetona gvatfuorto, kamuflita kiel ventmuelilo. Estas interese, ke tiu ĉi percepto validiĝas en kelkaj direktoj ĉe la nederlandaj fortikaĵoj. La nederlandaj fortikaĵoj ne klopodas unuiĝi kiel eble plej multe kun tereno. Krom objektoj kun unu supertera etaĝo ni konas turobjektojn du kaj trietaĝaj, en kiuj kanonoj kaj mitraloj estas lokigitaj unu super la alia, ofte eĉ meze de urbaj stratoj. Sed en tio ĉi estas ankaŭ unusola originaleco de la nederlandaj fortikaĵoj. Ties tro angulhavaj objektoj, ĝenerale sen blendaj kloŝoj kaj kupoloj, nepre ne apartenis al majstraj verkoj de la eŭropa fortikaĵkonstruado antaŭ la dua mondmilito.
Malproksime en la profundeco de la nederlanda teritorio estis dislokigita la tria grupo de fortikaĵoj, ŝirmantaj Amsterdamon kaj ties larĝan ĉirkaŭaĵon en direkto Naarden – Utrecht – Dordrecht – Roterdamo kaj marbordo. Tiuj ĉi fortikaĵoj karakterize nomis fuortsistemo Holland, sed kvankam eĉ ĉi tie ekzistis kelke da sektoroj de fuortetoj, konstruitaj en la 30-aj jaroj, plejparte temis sole pri malnovaj, modernigitaj objektoj.
Fortikaĵoj en Pollando
En la jaro 1933 Pollando en konekso kun la tuta strategia plano de la pola gvidantaro kaj kun kresko de danĝero de la nazia agresio alpaŝis al fortikigado de limoj en supra Silezio, Hel, Westerplatte kaj Gdansko. En sekvantaj jaroj, precipe poste en la jaroj 1935 – 1939, becka Pollando konstruis pluajn siajn fortikaĵojn en sia orienta limo. Nur komence de la jaro 1938 la polaj armeaj rondoj komencis denove prepari fortikaĵojn ĉe siaj okcidentaj limoj, sed multe malpli fortaj, ol estis ekz. la franca aŭ la ĉeĥoslovaka. Dum la unua jaro estis okazontaj preparlaboroj, la pluaj tri jaroj poste la propra konstruado de ferbetona fortikaĵlinio kaj la lastan jaron de tiu ĉi fortikigkvinjaro la finigajn laborojn. La nazia agresio malebligis la polan fortikigadon en nura komenco.
Tial Pollando havis en la jaro 1939 fortikigita nur kelkajn sektorojn en Silezio. En Hel, Westerplatte kaj en spaco Gdansko estis konstruita nur kelke da fortikaĵetoj. Sole escepte, ekz. en Silezio, la defendo estis firmigita per infanteriaj fuortoj kun artileria armilaro.
Fortikaĵoj en Rumanio
Rumanio preparis konstruadon de kelkaj fortikigitaj sektoroj en la jaro 1936. Al rumanoj mankis spertojn, financrimedojn eĉ produktkapacitoj de konstruaĵoj kaj ekipaĵoj kaj ili havis fine eĉ tre misinterpretitaj imagojn pri siaj eblecoj. Sed kiel atestas kelkaj ĝis hodiaŭ konservitaj fortikaĵobjektoj ĉe marbordo de Nigra maro, Rumanio ja provis konstrui siajn fortikaĵojn. Sed ties valoro estis minimuma kaj ilia konstruado vekis en la tridekaj jaroj nenian apartan atentemon.
Fortikaĵoj en Sovetunio
Strategia koncepto de la defendo de Sovetunio tre diferenciĝis de la francaj opinioj. Teorio de profunda operacio kaj profunda batalo havis nenion komunan kun la franca defensiva doktrino. Ĝi prezentis tute malan koncepton de gvidado de armita lukto. Sed malgraŭ tio eĉ Sovetunio fortikigis siajn okcidentajn limojn. Precipe en Belarusio kaj en Ukrainio, kie komence de la 30-aj jaroj elkreskis tre reziskapabla Stalin-linio de daŭraj fortikaĵoj.
Kiam la okcidenta Ukrainio, la baltaj landoj kaj Besarabio estis konektitaj al Sovetunio, komandantaro de Ruĝa armeo devis necese solvi pluan problemon. Stalin-linio restis profunde en postfronto de ebla batalfronto. La limoj de Sovetunio diversloke transŝoviĝis preskaŭ je 300 km okcidenten; la nova limo estas ne nur efike gardenda, sed certigenda eĉ ĝian efikan defendon. En la jaroj estas tial konstruataj en linio Kovno – Grodno – Osowiec – Sokal – Rava Ruskaja – Oleczyce – Kamenec Podolskij novaj fortikaĵoj, parte el ferbetono, sed plejparte kiel lignoteraj kaŝejoj. En la batalfronto longa proksimume 1300 km plifortigas defendon de la novaj limoj sume 1000 objektoj kun la denseco proksimume 0,9 objekto en unu kilometro de la batalfronto. Sed ĝis atako kontraŭ Sovetunio en junio de 1941 tiuj ĉi novaj fortikaĵoj de malproksime ne estis finitaj. La soveta generalstabo supozis ties pluan konstruadon, sed tiun interrompis la milito.
Spite al tiuj ĉi proporcie ampleksaj fortikiglaboroj superis en la soveta strategio ofensiva koncepto de gvidado de batalo. Ruĝa armeo orientiĝis precipe al sturmaj operacioj, kun defendo ĝi kalkulis nur kiel kun provizora speco de batalagado. Staboj kaj taĉmentoj dediĉis grandan atentemon al tankaj kaj meĥanikigitaj taĉmentoj, aeroflotoj kaj al reciproka kunagado de armeoj.
Fortikaĵoj hodiaŭ
Fortikaĵoj konstruitaj en Ĉeĥoslovakio kaj troviĝantaj nun en la teritorio de Ĉeĥio estas forlasitaj, sed oni povas eniri aŭ enrampi per ia maniero en ilin. Kelkaj estas masonigitaj kaj pluraj fariĝis aŭ fariĝas muzeoj dank‘ al entuziasmuloj, kiuj riparis ilin. En Ĉeĥio tio estas ekz. MO S-5 „Sur Fervojo“ ĉe urbo Bohumín, MO S-11 „Ĉe Arbĉasloko“ ĉe Šilheřovice, Muzeo de fortikaĵoj (Hlučín), fuortaro Bouda en montaro Orlické hory, fuortaro Dobrošov ĉe Náchod, fuortaro Stachelberg en ĉirkaŭaĵo de Trutnov ka., kiuj estas alireblaj por publiko.
Libroj pri fortikaĵoj en Esperanto
Pri fortikaĵoj estis tradukitaj en Esperanton jenaj libroj:
Desegnaĵaro de la pezaj fortikaĵoj de la sektoro Moravia Ostrava, vidu:
La fortikigado de Ostrava-regiono en la jaroj 1935 ĝis 1938, vidu:
Jasuĝiroo Ozu
Jasuĝiroo Ozu aŭ Yasujirō Ozu (小津 安二郎) estis japana reĝisoro kaj scenaristo de filmoj. Li ekkarieris dum la epoko de mutaj filmoj, kaj liaj lastaj filmoj estis jam faritaj kolore en la komenco de la 1960-aj jaroj. Ozu unue faris nombrajn mallongajn komediojn, antaŭ turniĝi al pli seriozaj temoj en la 1930-aj jaroj.
La plej elstaraj temoj de la verkoj de Ozu estas geedzoj kaj familio, speciale la rilatoj inter generacioj. Liaj plej amplekse laŭdataj filmoj estas Banshun (Fine de printempo, 1949), Tokia rakonto (Tōkyō monogatari, 1953), konsiderata lia majstroverko, Ukikusa (Flosherboj, 1959), kaj Sanma no aji (Gusto de sanma (fiŝo), 1962).
Lia reputacio plue kreskis ekde lia morto, kaj li estas amplekse konsiderata kiel unu el la plej influaj reĝisoroj de la mondo. En la sondenketo de 2012 de Sight & Sound, la filmo de Ozu Tokia rakonto estis voĉdonita la tria plej granda filmo el ĉiuj tempoj fare de kritikistoj tutmonde. En la sama enketo, Tokia rakonto estis voĉdonita la plej granda filmo el ĉiuj tempoj fare de 358 reĝisoroj kaj kinistoj tutmonde.
Entute li reĝisoris 34 mutajn filmojn (el kiuj plej granda parto perdiĝis), 14 son-filmojn blankanigrajn kaj ses tutkolorajn.
En 2013, filmdirektoro Yoji Yamada de la filmserio "Otoko wa Tsurai yo" refaris la Tokio-rakonton en moderna adapto kiel Tokyo Family (Tokio-familio).
Slavutiĉ (stacidomo)
Slavutiĉ (Славутич) estas fervoja stacio en Slavutiĉ (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
En la Nomo de Dio
Serio de skulptaĵoj el kupro de dana skulptisto Jens Galschiot, prezentantaj gravedan krucumitan adoleskulinon. La verko estas koncipita kiel protesto kontraŭ la restrikta sekspolitiko de iama usona prezidento George W. Bush kaj la Katolika Eklezio.
Italio en la Vintra Olimpiko 2002
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Neydens
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Alex Martins Ferreira
Alex Martins Ferreira (n. ) estas brazila futbalisto.
Port-Brillet (stacidomo)
Port-Brillet estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Port-Brillet, en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Alex Martins Ferreira
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Fukushima United FC, Kagoshima United FC kaj Tochigi SC.
Port-Brillet (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Ineke Emmelkamp
Ineke (Catharina Cristina) EMMELKAMP [Emelkamp] (naskiĝis la en Groningo) estas nederlanda esperantisto.
Ŝi estis la kasisto de la Nederlanda Esperanto-Junularo de 1972 ĝis 1974 kaj ĝia prezidanto de 1974 ĝis 1981. En 1975 ŝi redaktis la 0-an numeron de Jongeren Esperanto Nieuws el Groningo. En la 1970-aj jaroj ŝi krome estis estrarano de TEJO, respondeca pri eksteraj rilatoj, kaj sekretario de la Komitato de TEJO.
Plautilla Nelli
Fono
Virinaj artistoj estis ekstreme maloftaj dum la Renesanco. La trejnado de artistoj tiutempe okazis ĉefe en atelieroj. Sed laŭ la tiamaj kutimoj virinoj ne povus esti akceptitaj en ĉi tiuj laborejoj, ĉar tio estus vundinta ilian modestecon. Tamen estis sufiĉe monaĥinejaj virinoj de tiu epoko, virinoj en fermitaj komunumoj sen viroj, "protektitaj kontraŭ la danĝeroj de sia virto". Tio permesis al virinoj disvolviĝi en la kampo de kreemo kaj en la plastaj artoj kaj literaturo. La monaĥinejo al kiu Plautinella apartenis estis administrita de dominikaj monaĥoj gviditaj de Girolamo Savonarola. Savonarola reklamis la ideon pentri religiajn verkojn per virinoj kaj tiel la monaĥinejo fariĝis centro de monaĥinaj pentristoj. Giorgio Vasari en sia libro "La vivo de la plej grandaj pentristoj, skulptistoj kaj arkitektoj" mencias kiel monaĥina pentristo, krom Plautinella, ankaŭ Antonia Ocello (filino de la pentristo Paolo Uccello. La dominika monaĥo Serfino Razzi en sia libro pri la sama monaĥinejo menciis aliajn monaĥin-pentristojn, kiuj laboris tie: Agata Trabelsi, Dionisia Niccolini, Prudenza Kambi, Marina Ruggieri kaj Maria Angelica Razzi.
Vivo
Naskita fine de 1524 de riĉa florenca familio. Ŝi estis baptita la 29-an de januaro 1529 nomata Pulisena Margherita. Ŝia patro, Piero de Luca Nelli, estis tekstila komercisto.
Kiam ŝi estis knabino, ŝia patrino mortis kaj ŝia patro reedziĝis. Tiam, en la aĝo de 14 jaroj, ŝi fariĝis monaĥino kaj ŝanĝis sian nomon al Plautilla. Ŝi aliĝis al la Dominika monaĥinejo Sankta Katarino de Sieno. Dum sia vivo ŝi eĉ servis tri fojojn kiel monaĥineja patrino, abatino.
En la monaĥinejo ŝi disvolvis sian pentrotalenton. Ŝi ankaŭ starigis atelieron, kiu permesis al pli da monaĥinoj trejni sin kiel pentristoj. La verkoj de ŝi kaj de la laborejo estis tre popularaj en Florenco kaj la enspezo de ilia vendo kontribuis al la ekzisto de la monaĥinejo. Plautila restis en la monaĥinejo ĝis sia morto en 1588.
Verkaro
Vasari jam rimarkis, ke en ŝiaj pentraĵoj oni sentas la fakton, ke Plautilla ne estis alkutimiĝinta al viraj figuroj, laŭ li la apostoloj ĉe ŝia "Lasta Vespermanĝo" havis virinajn vizaĝajn trajtojn. Aliflanke, la nova studo rimarkas la atenton al detaloj, ekzemple en manĝaĵoj en la "Lasta Vespermanĝo", kaj konsideras ĉi tion nurunuaĵo de la ina pentraĵo.
Remalkovro
Kvankam Plautilla estas menciita en la libro de Vasari, ŝi ne interesis al postaj generacioj.
Nur en la komenco de la 21-a jarcento kaj ĉefe en la lastaj jaroj oni faris klopodojn lokalizi kaj identigi ŝiajn verkojn kaj por arkiva esplorado pri ŝia historio. Kadre de ĉi tiu penado, 20 ŝiaj pentraĵoj estis restarigitaj. La kulmino de ĉi tiu penado estis ekspozicio dediĉita al Plautilla Nelli okazinta en la Galerio Uffizi en 2017.
(129845) 1999 RG27
(129845) 1999 RG27 estas hungaria asteroido malkovrita la 7-an de septembro en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 5:7 kun Marso.
Krom hungaria, ĝi estas marsrenkonta asteroido : ĝia discentra, klinita orbito tanĝas tiun de Marso ĉe sia suprenira nodo, ĝia marsa MOID estas 0,20335 astronomia unuo, tie estas 30,421 milionoj da km.
NGC 6248
NGC 6248 (aliaj indikoj — UGC 10564, MCG 12-16-9, ZWG 339.20, KAZ 95, PGC 58946) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tahuata
Tahuata estas la plej malgranda loĝata insulo de la Markizinsuloj, Franca Polinezio. Ĝi situas 4 kilometrojn sude de la insulo Hiva Oa. La plej alta punkto de la insulo estas Monto Amatea kiu altas 1050 metrojn.
Tahuata estis malkovrita en 1595 de lae hispana esploristo Álvaro de Mendaña de Neira. James Cook vizitis la insulon en 1774.
Slavutiĉ
Slavutiĉ (Славутич) estas urbo en la Kieva provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Naga (Cebu)
Naga - Lungsod ng Naga - estas kvinaklasa urbego, ankaŭ mara havenurbo en Filipinoj, en insulo de Cebu, en provinco Cebuo. Naga apartenas al Cebua urbaro kaj havas 28 distriktojn.
Geografio
Naga etendiĝas laŭ la orienta marbordo de la insulo. Talisay (Cebu) troviĝas nur 11, Carcar 17, provinca kaj regiona ĉefurbo Cebuurbo 21, Toledo (Filipinoj) 23, Dabao 405, General Santos 481, Manilo 573, Kezonurbo 577, Tuguegarao 853 kilometrojn (aere).
Historio
Naga estis fondita en 1785 dum periodo de la hispana dominado. La hispana regado finiĝis en 1898, poste usonanoj, inter 1942 kaj 1945 la japanoj regis. En 2007 la municipo ricevis la urban statuson laŭ filipina kriterio kaj proksimume tiutempe Naga atingis la internacian statuson urbego (pli granda, ol cent mil).
Ekonomio
En Naga produktas la plej granda uzino pri cementoj de la lando. Ankaŭ tie funkcias centralo pri karboj.
Trafiko
Naga voje alirebla estas per traira ĉefvojo ĉe la orienta marbordo el Carcar kaj Talisay, krome estas vojo el Toledo.
Klimato
La klimato de Naga estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1639 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, tamen inter majo-decembro pluvas pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Douglas Marques dos Santos
Douglas Marques dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Qwant
Qwant [kwɑ̃t] estas eŭropa reta serĉilo fondita la 16an de februaro 2013 de Jean-Manuel Rozan, Éric Leandri kaj Patrick Constant. Ĝi de sia komenco depostuliĝas nek spuri siajn uzantojn nek vendi iliajn personajn datumojn, por garantii ilian intiman vivon, kaj volemas esti neŭtrala en siaj serĉrezultoj.
Brez
Brez estas eksa komunumo de Italio, kiu ekde januaro 2020 apartenas al nova komunumo Novella. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco de Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Floriano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Nonglard
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Lençóis Paulista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Survival of the Fattest
Survival of the Fattest ( Pluvivo de la Plej Grasa) estas skulptaĵo farita de la dana artisto Jens Galschiot en 2002. Ĝi prezentas malgrasegan afrikan viron kiu portas eksterordinare grasan blankan virinon. Ŝi tenas pesilon en la mano. La verko simbolas la malekvilibran distribuon de la resursoj de la mondo. La titolo aludas al la fama frazo de Charles Darwin Survival of the Fittest (Supervivo de la plej taŭgaj).
Okaze de la Klimata Pintkunveno de UN (COP15) en decembro 2009 en Kopenhago, Jens Galschiot erektis la skulptaĵon apud la Marvirineto en la haveno de Kopenhago. Fotoj de la du skulptaĵoj furoris en la medioj de la mondo. Ekde tiam La Grasega Sinjorino, kiel popole nomiĝas la skulptaĵo, eble estas la plej konata verko de Galschiot.
Sinemuriano
Sinemuriano (de la urbo de Semur-en-Auxois, Francio) estas periodo el liaso inter 196,5 ± 1 milionoj da jaroj kaj 189,6 ± 1,5 milionoj da jaroj. La Sinemuriana staĝo estis difinita de Alcide d'Orbigny en 1842.
Gabriel Pimba
Gabriel Pimba (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Seliŝĉe Lisove (stacidomo)
Seliŝĉe Lisove (Селище Лісове) estas fervoja stacio en Slavutiĉ (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
(18348) 1990 BM1
(18348) 1990 BM1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Sistema Único de Saúde
Sistema Único de Saúde (Unuigita Sansistemo), mallongigo SUS, estas la nomo de la brazila publika sana sistemo kreita de la Federacia Konstitucio de 1988 per la teksto ellaborita de la Nacia Konstituciiga Asembleo de 1987-1988 en ĝia 267-a kunsido la 17-an de majo 1988. Inter la landoj kun pli ol 200 milionoj da loĝantoj, Brazilo estas la sola, kiu havas universalan publikan sanan sistemon plene financitan de la registaro.
SUS plenumas de primara prizorgado ĝis kompleksaj proceduroj kaj ofertas krizan prizorgon por homoj, kiuj suferas akcidentojn per la Movebla Prizorga Servo ĉe Krizokazo, mallongigo SAMU. La brazila sansistemo ankaŭ liveras vakcinojn kaj medikamentojn senpage al homoj kun diversaj malsanoj (kiel diabeto, hipertensio, astmo, HIV kaj Alzheimer), financas esploradon en la areo de epidemiologio kaj kontrolas la kvaliton de manĝaĵoj ofertitaj en komercaj establoj pere de la Nacia Agentejo pri Sana Kontrolado, mallongigo Anvisa.
NGC 6249
NGC 6249 (aliaj indikoj — OCL 994, ESO 277-SC19) estas malfermita stelamaso en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
SevenMeters
Okaze de la Klimata Pintkunveno de UN (COP15) en decembro 2009 en Kopenhago Jens Galschiot lanĉis longan serion de art-instalaĵoj kun la titolo SevenMeters. Eble la plej rimarkinda verko estis Survival of the Fattest .
Kuluo (urbo)
Kuluo, Kulu aŭ Kullu estas municipa urbo kiu servas kiel la administracia sidejo de la Kulua distrikto de la barata ŝtato Himaĉal-Pradeŝo. Ĝi estas sur la bordoj de la rivero Beas en la Kulua Valo ĉirkaŭ 10 kilometrojn norde de la flughaveno de Bhuntar.
La Kulua Valo estas larĝa malferma valo formita de la rivero Beas inter Manali kaj Larĝi. Tiu valo estas konata pro siaj temploj kaj siaj montetoj kovritaj per arbaroj de pinoj kaj cedroj kaj disaj pomarbaroj. La fluejo de la rivero Beas, origininta el Beas Kund prezentas aron de grandaj arbaroj sur rokegoj ĉe plej el la urbo. Kulua valo estas intermetita inter la montaroj Pir Panĝal, Malsupra Himalajo kaj Granda Himalajo. Ĝi estas en Norda Barato, 497 km el la barata ĉefurbo.
Makoto Rindo
Makoto Rindo (林堂 眞, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Gainare Tottori kaj Ehime FC.
Termopio
La termobio (Thermobia domestica, foje listigita kiel Thermophila furnorum) estas malgranda insekto (tipe 1-1.5 cm) simila al la Lepismo, ambaŭ en la ordo Thysanura.
Termobioj preferas sufiĉe altajn temperaturojn kaj postulas iom da humideco, kaj povas esti trovitaj en bakejoj kaj proksime de vaporkaldronoj aŭ fornoj. Ili nutriĝas je vasta gamo de karbonhidratoj kaj ameloj, kiuj estas ankaŭ proteinofontoj kiel ekzemple hunda manĝaĵo, faruno kaj librobindaĵoj. Ili estas distribuitaj ĉie en la plej multaj mondopartoj kaj estas normale trovitaj eksterdome sub ŝtonoj, foliorubo kaj simile, sed ankaŭ aperas endome kie ili estas konsiderataj damaĝbestoj. Endome ili tamen estas ĉefe nur ĉagrenaĵo, ĉar ili ne kaŭzas gravan difekton, kvankam ili povas kontamini manĝaĵon, difekti paperovarojn, kaj makuli vestaĵojn. Alie ili estas plejparte sendanĝeraj.
Ĉe 1,5-4,5 monatoj de aĝo la ina termobio komencas demeti ovojn se la temperaturo estas ĝusta (32-41 °C). Ĝi povas demeti ĝis 6000 ovojn dum sia vivo. Post inkubacio (12-13 tagoj), la nimfoj eloviĝas. La kompleta vivociklo povas esti pasigita en 2 ĝis 4 monatoj; tiel pluraj generacioj povas rezulti ĉiun jaron.
Italio en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Tomaso
Tomaso estas vira nomo devenante el la aramea lingvo, el Teomo kiu signifas: ĝemelo. La grekoj transprenis en formo de Tomas, ĉar en la greko ekzistis samforma vorto, kiu signifis "mirakla".
Ludovico Antonio Muratori
Ludoviko Antono Muratoro aŭ Ludovico Antonio Muratori (Vinjolo, 21-a de oktobro 1672 – Modena, 23-a de januaro 1750) estis itala sacerdoto, verkisto, historiisto kaj bibliotekisto.
La formado kaj la amo por la scio
Ludovilo Antono Muratoro naskiĝis el kampara familio; ekde infanaĝe li montris fortan inklinon por la studoj. Li alfrontis gramatikon en Vinjolo (Dukato de Parmo kaj Modeno); sekve, ekde 1685, humanisman literaturon en Modeno en jezuitaj lernejoj, krome filozofion kaj juron en la Fondaĵo Kolegio Sankta Karlo, gajnante magistrecon pri ambaŭ disciplinoj, respektive en 1692 kaj en (1694). En tiuj samaj jaroj plenumiĝis lia definitiva arda alproksimiĝo al la Literaturo, al la historio, al la artoj, por kiuj li rezignis facilan karieron.
Li siainiciate sin dediĉis al la studo de la antikva greka lingvo.
Lia kultura formiĝo oni povas diri ke oficiale konkludiĝis kun lia restado en Milano ĉe la Ambrozia biblioteko, kie li estis akceptita en 1695 kiel “doktoro”: ĉi tie li laboris laŭlonge de kvin jaroj. La abundo de la tekstoj tie konservitaj nutris la literaturan kaj filologian inklinon de Muratori, kaj samtempe la lian bezonon kontroli la fidindecon de la informoj. Pri la vero Muratori parolis ofte: ĝi fariĝis la precipeco akirenta en medioj kaj religia kaj historia, ĉiam en la fido sed ne disdegnante konflikti kun la pli radikitaj tradicioj.
Datiĝas ce milana periodo, dum kiu, en 1695, li ricevis la presbiteran ordinon,la unuajn efikajn impulsojn al la studo pri Mezepoko, al kiu alproksimiĝis renversante la antaŭajn historiajn analizojn bazitajn sur kurantaj religiaj [katolikja kaj reformitaj) kriterioj.
Literaturo, religio kaj historio
La duko de Modeno Rinaldo la 1-a de Este, al li konfidis la oficon de arkivisto kaj Bibliotekisto. Eŭropo estis pretiĝanta al la milito de hispana sukcedo, kaj la kapablo orientiĝi inter la arkivaj dokumentoj estis kvalito necesa por povi prezentiĝi al la kunsido de la potencoj kun eventualaj teritoriaj pretendoj, kiel efektive okazis sekve rilate la problemon de la “Valoj de Komakjo. Modeno. tamen, estis okupita de la franca armeo inter la jaroj 1702 kaj 1707; la tuta arkivo, ĵus reordigita, devis esti translokigita kaj estis Muratori la zorganto pri tio, daŭrigante tamen doni konsiston al siaj sonĝoj de ĝisdatigo kaj renovigo de la italaj tradicio kaj kulturo.
Preterlasante la studojn pri Mezepoko pro ne alireblo al la fontoj, li kompilis I primi disegni della repubblica letteraria d'Italia (1703) kaj Della perfetta poesia italiana (1706), plue tekston de estetika gusto kiel la Riflessioni sopra il buon gusto intorno le scienze e le arti (1708), el kiuj emerĝas ĉiam pliklare viva naciisma spirito, la konscio pri la feblecoj de Italio, la neceso unuigi la kulturon de la italaj nacioj por ĝin orientigi al la unika nobla celo: ne la honoro, sed la komuna bono.
La jaro 1708 signis por Muratori, okaze de la cedo de Modeno al Francio post la aŭstria regenteco, la revenon al historia esploro, kiu solidigis la intuiciojn de Muratori pri la Mezepoko. Puŝite pro naskiĝo de la disputo inter la Apostola Seĝo kaj la Imperio rilate al la Valoj de Comacchio, praktike laŭlonge de 12 jaroj, Murtori insiste laboris en arkivo por la jura kaj historia analizo pri la pretendoj de la du kverelantoj kaj de la dinastio de Este sur la Valo, defendante tiun lastan en la Plena ekspozicio de la imperiaj kaj “estaj” rajtoj (1712) kaj kolektante dokumentadon pri la origino de ĝiaj sinjoroj en Antichità estensi ed italiane (1717).
Tria elemento, de la dekaj sekvaj jaroj, kontribuas al la plena difino de la persono de Muratori: la amikeco kun pastro Paolo Segneri kaj la konstanta laboro kune kun tiu lasta en la aktiveco de karitato kaj formiĝo de la klerularo naskis en li la deziron ricevi paroĥon kie sacerdote aktivi: lia deziro estos kontentigita en 1716 per la atribuo de paroĥo en Modeno, kie li distingiĝis pro kultura kaj religia iniciatemo.
Verkoj de la maturaĝo
En la dudek jaroj inter 1723 kaj 1743 Ludovico Antono Muratoro kompilis, sekvante la inviton de amikoj inter kiuj Apostolo Zeno, la fruktojn de siaj senmezuraj historiaj kaj literaturaj esploroj en 38 volumoj dividitaj en tri grandaj verkoj: la Rerum Italicarum Scriptores (1723-1738), la Antiquitates Italicae Medii Aevi (1738-1743) kaj la Novus Thesaurus Veterum Inscriptionum (1738-1743), kaj ne perdis la fortojn kaj la volon publikigi, en la sekvaj dek jaroj, la unuan grandan Historion de Italio, de la komuna erao ĝis tiamaj tempoj. Vidu: Annali d'Italia (1743-1749).
Ankaŭ koncerne la religian problemaron li ne ĉesis produkti: sekvis, do, ankoraŭ la De Superstitione Vitanda (1732-1740), per kiu relanĉis la temojn de De Ingeniorum Moderatione kaj kondamnis la kultajn troaĵojn kiel la sangan voton. Li esprimiĝis pri la primitiva Kristanismo de jezuita matrico disvastigita en la Amerikoj, per la eseo Cristianesimo felice nelle missioni de' padri della Compagnia di Gesù nel Paraguay (1743-1749). Sed precipe lia penso eliras el la De regolata devotione de' cristiani, kardina verko de tiutempa itala religia medio, kiu inspiros la agojn de papo Benedikto la 14-a (Prospero Lambertini), kaj en kiu oni retrovas la sintezon de la racia alporto al la religio, al kulto, kaj al la praktika vivo de kristanoj.
Multe li influis ankaŭ en la foruma mondo, fakte li verkis du gravajn tekstojn pritraktantajn juron:
Lia famo
Famo pri lia persono kaj precipe pri liaj verkoj vastiĝis laŭ tuta eŭropo. Al ĝi kontribuis ankaŭ la malkovro en la Ambrozia biblioteko de la “muratoria kodekso” entenanta la Muratoran kanonon publikigitan en 1740.
En Italio lia nomo estas inkluzivita inter la grandaj edukantoj kaj antaŭanoncantoj de la nova kaj moderna Italio.
Saint-Pierre-la-Cour (stacidomo)
Saint-Pierre-la-Cour estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Saint-Pierre-la-Cour, en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Vito de Lukanio
Lia latina nomo Vitus signifas gaja, viva.
La festo de la sankta Vito estas festata la 15-an de junio laŭ la gregoria kalendaro, kaj la 28-an de junio laŭ la julia kalendaro.
En mezepoko homoj el meza kaj norda Eŭropo (Germanio, Litovio ktp.) festis tiun ĉi feston kune kun t.n. "danco de sankta Vito" – tiu ĉi termino samtempe signifas nervomalsanon, kiu latine nomiĝas "Chorea" kaj esperante ĥoreo.
Sankta Vito estas patrono de aktoroj, komediantoj, dancistoj kaj de epilepsiuloj. Li protektas ankaŭ kontraŭ fulmoj. Li estas la ĉefa sankta patrono de Ĉeĥio kaj de la itala urbo Forio en Kampanio. Diversaj lokoj en Aŭstrio kaj Bavario estas nomitaj je lia honoro. La festo de la sankta Vito estas ankaŭ grava por la Ortodoksa eklezio en Serbio, tie ĝi nomiĝas Vidovdan.
Novel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Laŭrencio (elemento)
Laŭrencio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Lr kaj la atomnumeron 103. Ĝi estas nomita honore al Ernest Lawrence, inventinto de la ciklotrono. Ĝi estas radioaktivega metalo kaj la lasta elemento de la aktinoidoj, pro tio ĝi estas do posturania elemento. Oni povas sintezi laŭrencion el kalifornio.
Artúr Szirtes
Artúr Szirtes [sirteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szirtes Artúr estis hungara advokato, poeto, framasono.
NGC 6250
NGC 6250 (aliaj indikoj — OCL 991, ESO 277-SC20) estas malfermita stelamaso en konstelacio Altaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Italio en la Vintra Olimpiko 1994
Kunordigis la teamon la Itala Olimpika Komitato (itale Comitato Olimpico Nazionale Italiano, CONI).
Larry Sanger
Li kreskis en Anchorage, Alasko, kaj jam frue interesiĝis pri filozofio. En 1991 li ricevis bakalaŭran gradon de filozofio kadre de la kolegio Reed de Portland, Oregono, kaj en 2000 doktoriĝis pri filozofio en la Ohia Ŝtata Universitato de Columbus, Ohio. La plejparto de lia filozofia laboro fokusiĝas pri epistemologio, la teorio de la kono.
Li engaĝiĝis en pluraj interretaj enciklopediaj projektoj. Interalie, lie estis gvida redaktoro de Nupedia, en 2001 kaj 2002 estis gvida organizanto de ĝia posteulo, Vikipedio, kaj fondinta ĉefredaktoro de Citizendium, al kiu li kontribuis inter 2006 kaj 2009. Sanger proponis efektivigi vikion, kiu kondukis rekte al la kreaĵo de Vikipedio.
Sanger forlasis Vikipedion en 2002, kaj ekde tiam estis kritika de la projekto. Fine de la jaro 2004 li kritikis Vikipedion pro tio, ke ĝi malŝatigas fakecon. Pli poste li ankoraŭ kulpigis plimulton de tiuj, kiuj donas interretajn servojn, ke "ili okupas" Vikipedion. Vikipedio kredas, ke ties procedo de reguligado de artikoloj estos tio, ke ties enhavo estas donita al granda nombro de uzantoj, kio gvidos al precizeco de informo. Citante leĝon de Linis pri evoluo de malfermita fonto Sanger antaŭe esprimis sin: "Supozante sufiĉon de okuloj ĉiuj eraroj estas malhaveblaj."
Emumilito
La Emumilito, en angla Emu War aŭ Great Emu War (granda emumilito), estis plaga naturevento okazinta en Okcidenta Aŭstralio en la lasta parto de 1932, kiam emuoj, nome grandaj neflugaj birdoj, are venintaj al distrikto Campion dum varmega somero timigis la urbajn loĝantojn kaj oni organizis malsukcesan klopodon forigi ilin, ĉefe kun interveno de la armeo por forigi ilin per tiu nomata 'milito'. Estis du fazoj, kies dua ekis la 12an de novembro kun miksa rezulto. Estis du dokumentitaj kazoj de homoj atakitaj de emuoj. Siaflanke la armeo uzis eĉ maŝinpafilojn por forigi la emuojn kaj la amaskomunikiloj uzis la esprimon emumilito por aludi la okazintaĵon.
Robert McHenry
En 2004, li en artikolo Je fidindeco fondita enciklopedio forte kritikis metodojn kaj verkadon en Vikipedio: "Kiel ajn proksime la artikoloj de Vikipedio gvidos al fidindeco, ĝi estos por ĉiam malfermita al neinformitoj kaj duon-analfabetuloj, kiuj puŝas la nazon en ĉion… Uzanto, kiu vizitos Vikipedion, por ke li eklernu ion, estos ĉiam en pozicio de vizitanto de publika necesejo. Aŭ je unua ekvido ĝi estas malpurigita, do ĉiu scias, ke li atentu aŭ ĝi aspektos tute pure, kio povas kaŭzi falsan senton de sekureco. Sed la persono neniam certe scias, kiu uzis tiun ĉi aparaton antaŭ li."
Renato Piau de Sa
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Blankenstein (Hattingen)
Blankenstein, pli frue ankaŭ Blankenstein/Ruhr, estas iama urbo en la Distrikto Ennepe-Ruhr kaj nun urboparto de Hattingen en la Ruhr-Regiono (Germanujo) kun 2743 loĝantoj laŭ stato de la 31-a de decembro 2014. La loko situas tuj je la suda bordo de la rivero Ruhr, fronte al la urbo Bochum.
Shogo Fujimaki
Shogo Fujimaki (藤牧 祥吾, n. ) estas japana futbalisto.
Blankenstein (Hattingen)
Historio
La loko devenas de la fondado de Kastelo Blankenstein fare de Grafo Adolfo la 1-a de Mark en la jaro 1227. Antaŭ la kastelo estis fondata loko, kiu dum la sekvaj jaroj ekfloris. En 1355 Grafo Engelberto la 3-a de Mark konfirmis la privilegiojn de Blankenstein. En 1554 Blankenstein eĉ estis membro de la Hanso. En 1594 la loĝantoj de Blankenstein ricevis de Johano Vilhelmo de Kleve la rajton okazigi po tri jarfoirojn ĉiujare. Proksimume 1607 ekestis la protestanta paroĥo. En la jaro 1434 unuan fojon okazis la Pentekosta Kermeso.
Shogo Fujimaki
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Fujieda MYFC, Gainare Tottori, Vonds Ichihara kaj Veertien Mie.
Blankenstein (Hattingen)
Historio
Jam en 1614 hispanaj trupoj okupis la fortikaĵon. Sekvis la Tridekjara Milito ĝis 1648. Johann Georg von Syberg malkonstruigis la kastelon en 1662, kio havis konskvencojn por la loko, ĉar ĝi ja ankaŭ estis grava dungintoj. Pentekostolundon de 1665 finfine ekestis brulego, kiu neniigis preskaŭ la tutan lokon.
Proksimume 1765 ekestis la Protestanta Preĝejo je Blankenstein.
Minado, feroprilaboro kaj teksaĵindustrio donis al Blankenstein novan prosperon. La Halbach-Martelegoj estis starigataj en 1804. La tukoteksejo de familio Gethmann evoluis ekde la 18-a jarcento al grava labordonanto. Der Carl Friedrich Gethmann konstruigis en ŝipfarejo ĉe la Ruhr ŝarĝboatojn taugaujn pro la Ruhr, per kiuj oni aparte transportis karbon. En 1806 li aranĝigis la ĝis nun ekzistantan Ĝardenon de Gethmann. La familio estis ankaŭ mecenato de la katolika preĝejo, kiu estis finkonstruata en 1810. En 1848 Heinrich Puth fondis ŝnuregofabrikon. La ŝnuregoj estis bezonataj en la minado.
La prusa distriktestro Pilgrim lasis sin konvenki pri la neceso, konstrui la ŝoseon Hattingen – Blankenstein – Steinenhaus. Ĝi estis malfermata en 1865. En la jaro 1874 sekvis la Ruhr-Vala Fervojo. La 2-an de majo 1883 fondiĝis la volontula fajrobrigado. En 1884 malfermiĝis la Malsanulejo Sankta Elizabeta, antaŭulo de la nuna Kliniko Blankenstein.
La kastelo kaj ties gastejo estas allogaj por turistoj, favorigite per bona trafika reto. La 1-an de januaro 1970 la urbo Blankenstein estis enigita en la komunumon Hattingen. Ĝia urboparto Buchholz iris al Herbede, kiu siaflanke venis al Witten
En 2001 en Blankenstein malfermiĝis la Urba Muzeo de Hattingen fronte la preĝejon Sankta Johano Baptisto ĉe la foirejo.
Arturo Alfandari
Arturo ALFANDARI (naskiĝis la, mortis la ) estis belga diplomato, konata kiel kreinto de la planlingvo Neo.
Biografio
Alfandari originis el itala-juda familio. Dum la Unua Mondmilito li okupiĝis pri kriptologio ĉe la stabo de la itala armeo. Post la milito li establiĝis en Belgio, unue kiel eksportisto, poste kiel belga diplomato.
Neo
Lia propono por la planlingvo Neo disvolviĝis en la 1930-aj jaroj kaj estis unuafoje prezentita al la publiko en malgranda, memeldonita libro en 1937. La finan version li prezentis ekde 1961.
La projekto de Alfandari estis priskribita kiel la natura kaj neevitabla pluevoluigo de Esperanto (P. Rasquin) kaj kiel radikala kaj kontentiga reformo de Esperanto, konseriderebla de esperantistoj eĉ kiel plisimpligo de ilia lingvo (A. Lavagnini).
Gizella Dapsy
Gizella DAPSY [dapŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dapsy Gizella estis hungara poeto, infanĝardenisto. Ŝia geedziĝa nomo estis Rozsnyai Kálmánné (komprenu: ŝia edzo estis Rozsnyai Kálmán,) ŝia pseŭdonimo estis Nil.
128022 Peterantreasian
128022 Peterantreasian estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Peter Antreasian, Estro de la Teamo Navigado ĉe KinetX, Inc. por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li estas responsulo por gvidi la teamon de navigado, kaj difini la teknikan alpaŝon kaj la liverotajn rezultojn de ĉi tiu teamo.