cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Créteil - L'Échat (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝi estas la unua ekstera stacio de la linio en direkto al Créteil-Préfecture. Ĝi konsistigis la sud-orientan finstacion de la linio 8 ĝis la, daton de la ekfunkciigo de plilongigo ĝis.
Ĝi priservas la afer-kvartalon l'Échat kiu alprenis la nomon de malnova vojo de l'Échat.
(23126) 2000 AK95
(23126) 2000 AK95 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero kaj estas do ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Victor Segalen
Biografio
Post medicinaj studoj en la ĉefa lernejo pri marŝipa sanservo de Bordozo, Victor Segalen estis sendita en franca Polinezio. Li ne ŝatis la maron por navigi sed li profitis albordiĝojn por malkovri novajn pejzaĝojn kaj aliajn kulturojn kaj civilizaciojn. Li restadis en Tahitio en 1903 kaj 1904. Dum halto en la Markizinsuloj, li povis aĉeti la lastajn krokizojn de Paul Gauguin, mortinta tri monatojn antaŭ lia alveno, tiuj krokizoj estus, sen li, ĵetintaj al rubujo. Li revenis al Francio kun romano, Les Immémoriaux (1907) (eo: la originperditaj malnovaĵoj), kaj kun taglibro kaj eseoj pri Gauguin kaj Rimbaud, kiuj estis publikigitaj nur en 1978.
En 1908, li aliris al Ĉinio, kie li flegis la viktimojn de la pesta epidemio de Manĉurio. En 1910, li decidis fiksiĝi en Ĉinio kun sia edzino kaj sia filo. La unua eldono de Steloj okazis en Pekino en 1912. En 1914, li komencis arkeologian mision dediĉitan al la funebraj monumentoj de la dinastio de Han. Tiu esploro pri la ĉinaj skulptaĵoj estis publikigita nur en 1972 (Granda ĉina statuaro (fr: Grande statuaire chinoise)). Pri tio kaj pri la literaturo, li renovigis la ĝenron ekzotismo, tiam ankoraŭ tro naiva kaj etnocentra.
Fine de sia misio en Ĉinio, li deziris iri al Birmo antaŭ la fino de 1914, sed kiel militisto, li ricevis la leteron informantan lin pri la komenciĝo de la milito inter Francio kaj Germanio.
Li akcidente mortis, laŭ lia militista slipo, la en la arbaro de Huelgoat, kun ekzemplero de Hamlet en la manoj. Foririnta en la 21-a de Majo en la arbaron, lia senmova korpo estis malkovrita du tagojn poste de lia edzino kaj Hélène Hilpert. Vundo ĉe kalkano kaj improvizita premligilo sugestis ke Segalen entranĉis piedon al si verŝajne per lignotigo bevele tajlita grundrande kaj ke, sekve sinkope falis, kaj mortis pro hemoragio.
Kun malfruo en 1934, la franca Ŝtato skribis lian nomon sur la muroj de Panteono kiel « verkiston mortintan por Francio en la unua mondmilito (1914-1918) ».
La nomo de Victor Segalen estis adoptita de unu el la universitatoj de Bordozo, tiu, kie li studis (Universitato Victor-Segalen Bordeaux 2), same kiel de la fakultato pri beletro kaj socialaj sciencoj de Brest, lia naskiĝurbo, kaj de la internacia franca liceo de Hong Kong.
Cuveglio
Cuveglio estas komunumo de Italio.
Carl Holböck
Carl HOLBÖCK (naskiĝinta la en Schwanenstadt, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra juristo kaj romkatolika pastro. Lia frato estis Ferdinand Holböck, profesoro pri dogmatiko.
Vivo
Post sacerdota ordinacio en julio 1930 en Salcburgo kaj doktoriĝo pri kanona juro ĉe Pontifika Gregoria Universitato li instruadis kiel eksterorda profesoro inter 1948 kaj 1950. Poste ĝis 1975 kiel orda profesoro. Emeritiĝo estis en la jaro 1975-a. Lia tombo troviĝas en la Kolegia preĝejo en Salcburgo.
Holböck estis honora membro de la salcburgaj katolikaj studentaj korporacioj KÖHV Rheno-Juvavia kaj KÖHV Rupertina (ene de Österreichischer Cartellverband). Li apartenis la pioniroj de restarigo de universitato en Salcburgo. Rektoreco lia estis en 1965/66.
Balthasar Fabricius
Balthasar FABRICIUS (ankaŭ: Phacchius, Vach; Phachus; Phacchus, Fabritius; naskiĝinta ĉ. 1478 en Vacha, mortinta la en Wittenberg) estis germana humanisto, gramatikisto de la latina kaj retorikisto.
Vivo
Malkonatas la unua loko kie Fabricius estis lerninta. Li enmatrikuligitis en la fondojaro mem de la Universitato de Wittenberg kie li magistriĝis en 1503. Poste li iĝis samloke profesoro pri latina poeziarto kaj retoriko. Filologie amplekse erudite li kune kun Nicolaus Marschalk kaj Hermann Trebelius reklamis la enkondukon de la greka lingvo en Wittenberg. Liaj prelegoj pri la vergilia Eneado kaj Valerius Maximus tiam fundamentis teorie ĉeakademie. En tiu ĉi senco li ankaŭ post la foriro de la kolegoj aktivis. Fabricius kaj liaj amikoj, antaŭ ĉio Trebelius, formis inter la wittenberga humanistaro la frakcion de "grammatici".
Fabricius estis trankvila fakulo kiu ne insistis pri honora titolo de poeto kontentante esti gramatikisto. Por li gramatiko estis la bazo de ĉia ajn klero. Tiu ĉi koncentriĝo je lingvaj problemoj permesis al li daŭrigi la deĵoron ĉe baldaŭ poste tre luteranisma altlernejo. La malrestadema regna kavaliro kaj humanisto Ulrich von Hutten vintre en 1510/11 gastis ĉe sia amiko Fabricius. Tiu ĉi restado de Fabricius en Wittenberg apartenis ankoraŭ al la antaŭpolitika kaj nur kleron serĉanta periodo en la biografio de Hutten, kiu ekde 1505 frekventis multajn diversajn universitatojn. Tamen klaras ke Ulrich aparte en Wittenberg, konversaciante kun la gastiganto Fabricius aŭ kun Kilian Reuter, ankaŭ poete inspiritis.
El ĉiuj tiamaj docentoj wittenbergaj de la sep liberaj artoj Fabricies ege tipis por profesoro specialiĝanta la tutan akademian vivon je la bonaj artoj. Samtempe li donis ekzemplon por tiutempe (la komencon de la 16-a jarcento) malofta, paca paralelekzistado inter humanistoj kaj skolastikuloj. Dum lia rektorado en la vintra semestro de 1517 oni ekigis la pligrandigon kaj novigon de la aro de "Respublica literaria".
Opportunity
Opportunity (prononcu:[oporTJUneti]) estas la nomo de la aŭtonoma esplorada vaganta veturilo sur la planedo Marso. Ĝia oficiala nomo estas: Mars Exploration Rover - B (MER-B) kaj ĝi estas la dua el du identaj esploradaj robotoj lanĉitaj en junio kaj julio de la jaro 2003. La alia veturilo MER-A ricevis la nomon Spirit.
Opportunity grundiĝis sur Marson la 25-an de januaro 2004, 5:05(UTC). La celita loko estis Meridiani Planum, granda ebenaĵo. Dum la proksimiĝo al la surfaco la sondilo sukcese uzis la paraŝutojn kaj la aersakojn por bremsi kaj rompi la ŝokon de la kontakto kun la surfaco.
Ĉefaj malkovroj de Opportunity
La analizoj de la fotoj kaj la sciencaj datumoj eble pruvos la ekziston de akvorezervoj (en ajna formo) sur la planedo Marso.
Problemo kun la blokitaj radoj en sabloduno
La, Opportunity kaptiĝis en tre mola sabloduno.
La 4-an de junio, Opportunity sukcese manovris kaj eskapis de la mola sablo.
Fino de la misio
La 13-an de februaro 2018, la NASA finas la 15-jaran marsan mision de la kosmaŭto Opportunity, ne sukcesinte veki ĝin post tempo de memkonserva moduso.
Lückenburg
Lückenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loko situas en la plej okcidenta parto de Germanio: La limo al Luksemburgio foras ne pli ol 40 kilometrojn. Por komparo: Berlino estas en distanco de proksimume 620 kilometroj.
9914 Obukhova
9914 Obukhova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia kantistino Nadeĵda Andrejevna Obuĥova (cirile Надежда Андреевна Обухова, 1786–1861), soloistino en la Bolŝoj-Teatro de 1916 ĝis 1948, Artistino de la Popolo de Sovetio en 1937.
Pli malgranda lemno
Pli malgranda lemno, malgranda lemno (Lemna minor L.) estas specio de unukotiledona planto el familio de arumacoj. Popole oni iam nomas ĝin ranaĵo.
Priskribo
Temas pri ekstreme reduktita akva planto, kiu estas libere flosanta sur surfaco, ĝi estas tamen unujara (almenaŭ en milda kaj malvarma zonoj), unuhejma kun unuseksaj floroj. La tuta talo estas eta, proks. 1,5-2 mm, pli rare ĝis 5 mm mezproksime, ovoforma aŭ elipsoforma. Folioj tute mankas, kelkaj aŭtoroj konsideras talon kiel folion.
Mont-Saint-Aignan
Mont-Saint-Aignan estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Alta sablobenko
Alta sablobenko aŭ alta sablejo estas sableca insuleto en maro aŭ rivero, kiu tiom altiĝis ke ĝi ne plu subakviĝas dum "normala" alta tajdo, sed nur dum ŝtormoj, kiuj kreas aparte altajn ondojn. Tio ebligas ekkreskon de herboj sur la supra parto de la sablobenko ne tuŝita de salakvo, kaj tiuj kreskaĵoj siavice kaptas sablon kaj kontribuas al plua kresko de la sekejo. En la germana lingvo tia alta sablobenko nomiĝas Hochsand [prononco "Hoĥzant"]).
Se altaj sablobenkoj plu kreskas, ekestas el ili dunaj insuletoj (kiuj do eĉ dum fortaj ŝtormoj ne subakviĝas). Ekzemplo estas grandega alta sablobenkoj inter la du orientfrisaj insuloj Borkum kaj Juist de Germanio en la orientfrisa vadomaro de la Norda Maro: tiu alta sablobenko survojas iĝi plia insulo de la insularo. Jam finis la kreskon de alta sablobenko la nova insulo Mellum en la sama maro.
Teorie altaj sablobenkoj ankaŭ povas per unu aŭ pluraj istmoj esti konektitaj al pli alta tereno de insulo aŭ de la kontinento: tiam, se ili kreskas, ne plu subakviĝas kaj ekportas plantojn, el ili kompreneble ne iĝas insuletoj, sed duoninsuletoj. Ekzemplo de tia mallarĝa sabla duoninsuleto estas la Kurona duoninsuleto de Litovio kaj la Kaliningrada regiono de Rusio (la historia regiono Orienta Prusio) en la Balta Maro.
Aparte multaj altaj sablobenkoj ekzistas en la vadomara zono de la Norda Maro, norde de Nederlando kaj Germanio, kaj okcidente de Danio.
(124120) 2001 KR2
(124120) 2001 KR2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,24944 astronomia unuo, tie estas 37,316 milionoj da km.
José Martínez Ruiz
José MARTÍNEZ RUIZ, pli konata laŭ sia kromnomo Azorín estis fama hispana verkisto kiu naskiĝis en Mónovar (Alikanto) la 8an de junio de 1873 kaj mortis la 2an de marto de 1967.
Vivo
Lia patro estis de Yecla [JEkla] kaj estis konservativa politikisto (urbestro, deputito kaj advokato) kaj terposedanto. La patrino estis de Petrel. Temas pri riĉa kaj burĝa familio. Azorín estis la plej aĝa de naŭ gefratoj. Li studis en internulejo de Escolapios de Yecla, dum ok jaroj, kio estos uzata en du el liaj unuaj romanoj, tre membiografiaj. El 1888 ĝis 1896 li studis Juron en Valencio, kie interesiĝis pri kraŭsismo kaj anarkiismo kaj eklegis multege politikon kaj literaturon.
Li ekverkis en ĵurnalojn uzante kromnomojn, kiel Fray José, en La Educación Católica (La katolika edukado) de Petrel, Juan de Lis en El Defensor de Yecla (La defendanto de Yecla), ktp. Li verkis ankaŭ en El Eco de Monóvar (La eĥo de Monóvar), El Mercantil Valenciano (La valencia komerciulo) kaj eĉ en El Pueblo, (La popolo) ĵurnalo de Vicente Blasco Ibáñez. Tiam li dediĉis siajn artikolojn al kritiko pri teatraĵoj kiuj temas pri sociaj enhavoj (li plaŭdis verkojn de Ángel Guimerá kaj Benito Pérez Galdós aŭ la Juan José de Joaquín Dicenta), kaj jam tie respegulis sian anarkiisman tendencon. Li tradukis la dramon La intrusa (La entrudulino) de Maurice Maeterlinck, la prelegon de la franca A. Hamon De la patria (Pri patrio) aŭ Las prisiones (La karceroj) de Petro Kropotkin.
Li ne finis sian studadon en Valencio kaj ekzamenis en Granada kaj Salamanca. Tamen li emis plie al socia vivo (ĵurnalismo, teatro, taŭrludoj, literaturo, babilrondoj, ktp.) ol la studado prijura. Novembre de 1896 li alvenis en Madridon por plustudi sed prefere ekis agadon en respublikana ĵurnalismo: El País (La Lando, de kie li estis forpelita); El Progreso, ĵurnalo de Alejandro Lerroux), kaj li ricevis apogon nur de Leopoldo Alas: li taskis kiel kritikisto kaj tradukisto. Li uzis la kromnomojn de Cándido, honore al Voltaire, Ahrimán, la persa dio por detruo, Charivari el franca romano Madame Bovary kaj Este, inter aliaj. Iom post iom lia nomo aperis en revuoj kaj ĵurnaloj ĉiufoje pli gravaj: Revista Nueva, Juventud, Arte Joven, El Globo, Alma Española, España, El Imparcial, ABC. Samtempe li publikigis broŝurojn kaj librojn, ekzemple trilogio de membiografiaj romanoj kie komencas uzi sian definitivan kromnomon, “Azorín”, kiun ekuzis en 1904: La voluntad (Volo), Antonio Azorín kaj Las confesiones de un pequeño filósofo (Konfesoj de filozofeto). Fakte la du unuajn publikigis José Martínez Ruiz per tiu nomo, sed por la lasta la aŭtoro jam prenis kiel kromnomon tiun de la ĉefrolulo kun kiu li mem identiĝis. Li jam estos “Azorín”.
Post 1905 penso kaj la verko de Azorín estos jam instalitaj en la burĝa konservatismo. Li ekkunlaboris en konservativa monarkisma ĵurnalo ABC kaj partoprenis aktive en la politika vivo. Antonio Maura, kaj ĉefe ministro La Cierva, iĝis liajn plej gravaj helpantoj. El 1907 ĝis 1919 li estis kvinfoje deputito kaj dufoje (en 1917 kaj 1919) altranga funkciulo. Li vojaĝis senlace tra la tuta Hispanio kaj alprofundiĝis en la legado de la klasikuloj de la Ora Jarcento. La diktaturo de Miguel Primo de Rivera malvarmigis la publikan aktivecon de Azorín kiu malakceptis ricevi politikajn postenojn. Li ekloĝis en Francio kun sia edzino, Julia Guinda Urzanqui, dum la Intercivitana Milito, danke al diplomata pasporto. En 1924 li estis elektita membro de la Reĝa Akademio de la Hispana Lingvo. En liaj lastaj jaroj li verkis ofte prikinan kritikon.
Eseoj
Kiel eseisto li dediĉis specialan atenton al du temoj: la hispana pejzaĝo kaj la impresionisma relegado de la klasikulaj verkoj.
En la eseoj dediĉitaj al la hispana situacio videblas la sama evoluo kiu markis la tutan grupon de la Generacio de 1898: en siaj unuaj verkoj li pristudis precizajn aspektojn de la hispana realo kaj analizis la gravajn problemojn hispanajn, kiel en Castilla (Kastilio, 1912), sed poste lia celo estos alprofundiĝi en la kultura tradicio hispana (spontanea meditado post eta observado de la pejzaĝo), krom la uzo de la cikla senco de tempo inspirita en Nietzsche, kiel en belega rakonto “Las nubes”.
Inter la literaturaj eseoj de Azorín elstaras Ruta de don Quijote (Kiĥota vojo, 1905), Clásicos y modernos (Klasikuloj kaj modernuloj, 1913), Los valores literarios (Literaturaj valoroj, 1914) kaj Al margen de los clásicos (Marĝene de la klasikuloj, 1915). En ili, lia intenco ne estis pristudi detale tiujn tekstojn, sed vekigi scivolemon per impresionisma legado de ili, kiu elstarigu iliajn plej signifajn ecojn laŭ lia propra sento.
Romanoj
La romanoj de Azorín dividiĝas en kvar epokoj:
Teatro
Azorín ĉiam estis teatrulo; tamen, liaj teatraĵoj ne sukcesis popole. Li verkis Old Spain (Malnova Hispanio, per angla titolo, 1926), Brandy, mucho brandy (Brando, multa brando, 1927), Comedia del arte (Arta komedio, 1927) kaj la trilogion Lo invisible (La nevidebla), rilatata al estetiko de la Ekspresionismo, kiu enhavas La arañita en el espejo (Araneeto sur spegulo), El segador (La falĉisto) kaj Doctor Death, de 3 a 5 (Doktoro Morto el la 3a ĝis la 5ª), konsiderata de kelkaj kritikistoj kiel lia plej bona teatraĵo.
La kritikisto Francisco Ruiz Ramón priskribas tiele la azorina teatro:
La intenco de Azorín estis liberigi la hispanan teatron el ĉiu provincismo kaj altigi ĝin al kategorio de eŭropa teatro. Sed la tiamaj hispanoj ne estis pretaj al tia noveco, do la azorina teatro, same ke tiu de Ramón del Valle-Inclán aŭ Miguel de Unamuno, malsukcesis.
Ĝenerala graveco
La literatura produktado de Azorín havas ankaŭ stilan valoron. Lia verkostilo, tre persona, ecas pro la impresionismo priskriba, pro la uzado de mallongaj frazoj kaj simpla sintakso, pro la ĝuo de hispaneca vortotrezoro kaj de serioj de du adjektivoj unitaj de komo. Inter liaj plej renovigaj teknikoj estas la uzado, kiel faris ekzemple Virginia Woolf, de ĉefroluloj kiuj vivas samtempe en diversaj epokoj historiaj, kiel Don Juan aŭ Inés, kuniginte miton kaj senfinan revenon.
Artefarita kokleo
Artefarita kokleo estas nova teknika sistemo de kokleo kun kvalitoj kiel la biologia kokleo.
Kvalitoj de natura kaj artefarita kokleo
La natura kokleo povas plifortigi kaj malfortigi la akustikajn signalojn, la kokleo estas aktiva kaj aŭdigas. La modernaj normalaj aŭdohelpiloj nur donas bonan signalojn kaj povas aktive filtri ne dezirajn signalojn. La nova artefarita koklea sistemo estas aktiva kiel la natura kokleo.
Oni sciis priskribi la kvalitojn de biologia kokleo kun specifa Hopf-Bifurkacia-ekvacio; Hopf-Andronov-Bifurkacio.
La nova sistemo ankoraŭ ne estas miniatura, sed oni povos konstrui miniature.
La nova sistemo povis distingi la trumpeton kaj la violonon.
Problemoj de artefarita kokleo
La ĥirurgiisto devos tre - mikrometre - ekzakte lokigi la tre finajn kaj moveblajn elektrodojn.
Federico Fernández (futbalisto)
Federico Fernández estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Tres Algarrobos, provinco Bonaero, do nun estas -jara. Profesia futbalisto ekde la jaro 2008, Ekde la jaro 2011 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la itala klubo SSC Napoli. Ekde la sama jaro 2011 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "16".
NGC 2900
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santo Antônio do Amparo
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Chexbres-Village (stacidomo)
Chexbres-Village estas fervoja stacidomo en Chexbres, Svislando.
Cuvio
Cuvio estas komunumo de Italio.
Sándor Imre (lingvisto)
Sándor IMRE [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Imre Sándor estis hungara lingvisto, instruisto, profesoro, etnografo, literaturhistoriisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy (ekde 1878). Lia filo estis József Imre (1851), lia nepo estis József Imre (1884). Sándor Imre naskiĝis la 1820 en Transilvanio, en Hegyközpályi (nuntempa Paleu en Rumanio). Li mortis la 1900 en Hódmezővásárhely.
Biografio
Sándor Imre frekventis kolegion en Debrecen, kie li konatiĝis kun János Arany. Ekde 1840 li instruis en Mezőkeresztes kaj Hódmezővásárhely. Baldaŭe li redaktis gazeton en Pest (urbo). En 1849 li revenis al Hódmezővásárhely, kie li estis direktoro de gimnazio. Ekde 1860 li instruis en Debrecen, ekde 1872 en universitato de Kolozsvár. En 1866 li emeritiĝis kaj tiam li ricevis gravan premion.
Makaronia (modo)
Makaroni, macaroni (aŭ iam maccaroni) en angla lingvo de mezo de 18a jarcento, estis moda tipo kiu vestiĝis kaj eĉ parolis laŭ fremda kaj virineca maniero. La termino pejorative aludis al viro kiu "exceeded the ordinary bounds of fashion" (superis la ordinarajn limojn de modo) laŭ termino de vestoj, manĝado kaj ludado. Kiel praktikanto de makaronia verso, kiu miksis anglan kun latina por atingi komikan efikon, li miksis kontinentajn kutimojn kun sia angla naturo, okazigante satirojn.
Makaronioj estis antaŭantoj de la dandoj, kiuj for el ties nunaj konotacioj de virineco aperis kiel pli vireca reago al la troigoj de la makaronioj.
Johannes Niedling
Johano NIEDLING (naskiĝinta en 1602 en Sangerhausen, mortinta la 14-an de februaro 1678 en Altenburg) estis edifa verkisto.
En 1626 li ekdeĵoris kiel instruisto ĉe la gimnazio de Altenburg kaj verkis la tekstojn de multaj germanaj ekleziaj kantoj, eldonante propran kantolibron. Aparte oni ŝatis lin pro la skribo de edifaj verkoj.
Eksteraj ligiloj
Muzikigitaj poemoj de Niedling, deŝuteblaj.
Hartertulo
La Hartertulo (Hartertula flavoviridis) estas malgranda birdo endemia de orienta Madagaskaro. Tiu specio iĝis kaŭzo de taksonomia konfuzo, ĉar ĝi estis origine lokata kun la birdoj de la genro Neomixis (Cistikoledoj) antaŭ esti lokata en sia propra monotipa genro Hartertula, sed ankoraŭ konsiderata proksima al Neomixis. Ĵusaj studoj indikas, ke ĝi estas parto de endemia radiado de Madagaskaro nuntempe konata kiel Madagaskaraj silvioj (Cibois et al. 2001).
La Hartertulo estas malgranda, svelta birdo 12–13 cm longa kaj peza ĉirkaŭ 10 g. La plumaro estas brilflava sube kaj olivecverdeca en krono, flugiloj kaj dorso; el tiu mikso de flava kaj verda koloroj devenas la specifa nomo en la latina scienca nomo kie flavoviridis signifas preskaŭ kiel en Esperanto “flavaverda”. La okulo havas blankecan okulringon kaj estas trapasata per pala superokula strio. Ne estas seksa dimorfismo en la plumaro de plenkreskuloj, kaj ankaŭ junuloj havas similan plumaron. La alvoko ripete produktita dum manĝado, estas nazeca cii ziiziiziiziiziizii.
Hartertuloj loĝas en densaj areoj de pluvarbaroj oriente de Madagaskaro. Ili komune troviĝas en mezaltaj pluvarbaroj inter 500–1400 m, kaj estas pli raraj je pli malaltaj altitudoj kaj tute forestas super 2300 m. En pluvarbaroj ili manĝas en malalta subkreskaĵaro, kaptante insektojn el subaj partoj de folioj kaj branĉoj, ofte pendantaj kapalteren por fari tion. Ili estas ankaŭ lertaj eltirantoj de insektoj el folioj kaj araneretoj ĉe la branĉopintoj. Ili manĝas en malgrandaj grupoj kaj ankaŭ kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj. Ili nestumas en malgrandaj elherbaj nestoj bulformaj penditaj 1–2 m supergrunde. Oni scias malmulte pri ties reprodukta kutimaro, sed oni scias ke la ino demetas 2 ovojn.
La Hartertulo estas kutime listata kiel Preskaŭ Minacata fare de la IUCN kaj BirdLife International. Tiu specio estas limigita en mezaltitudaj pluvarbaroj, sed tiu estas nuntempe la malplej minacata arbarhabitato en Madagaskaro. Estas iom da danĝero de habitatoperdo, kaj tiu specio ne estas komuna ie ajn en sia teritorio.
Groteska filmo
Groteska filmo aŭ -komedio, (slapstiko laŭ la angla slapstick comedy [], estas filmĝenro kaj aparta formo de komedio. Karakteriza por la groteska filmo estas komiko, kiun kaŭzas korpaj agadoj kaj kiu ne bezonas vortojn. Famaj ekzemploj estas glitfalado sur bananŝelo kaj ĵetado de kremtortoj. Groteskaĵo ĉefe rolis en la epoko de muta filmo kun aktoroj kiel Charlie Chaplin, Buster Keaton, Fratoj Marx samkiel Laurel kaj Hardy.
La angla vorto slapstick devenas de la klakilo de bufono, kiu produktis grandan bruon, sed ne serioze dolorigis la frapiton. Do groteskaĵo sekvas tradicion finfine devenanta de Commedia dell'arte.
Rokplanto
Rokplanto aŭ litfito (greka λίθος lithos = „ŝtono“ kaj  φυθόν phytón = „planto“) estas planto, kiu kreskas sur aŭ en  rokaĵo. La radikoj povas eventuale enpenetri la rokaĵon solvante ĝin. La necesajn mineralaĵojn la litofita planto ricevas el muskotavolon, el la atmosfero (pluvakvo, polvo) aŭ de mortaj histopartoj.
Rokplantoj estas kelkaj specioj de la orkidaj genroj Paphiopedilum aŭ Dendrobium, kelkaj  karnovoraj plantoj, ekzemple Nepenthes campanulata kaj Pinguicula gypsicola kaj kelkaj specioj de bromeliaca genro Tillandsia.
Lingva noto
NPIV rekomendas la eviton de la radiko: „Pro la homonima suf. -fit/, estas preferinde laŭeble suf-e uzi plant anst. fit.“
Franco Battaini
Franco BATTAINI (naskiĝis la 22-an de julio 1972 en Brescia) estas itala motorciklisto.
(19646) 1999 RF102
(19646) 1999 RF102 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Liliputa blosfeldio
Blossfeldia liliputana aŭ liliputa blosfeldio estas la sola specio de la monotipa genro Blossfeldia en la familio de la Kaktacoj (Cactaceae). Ĝi estas la plej malgranda konata specio de la Kaktacoj. La nomo honoras Harry Blossfeld (1913–1986), la malkovranto de la genro. La epiteto liliputanus estas latine kaj rilatas al la insulo Liliputo el la fiksia romano La vojaĝoj de Gulivero  kaj al nana korpo de la planto.
Priskribo
La tre malgranda butonforma Blossfeldia liliputana estas grize verda, sendorna kaj estas sen ripoj aŭ ferukoj. Ĝi kreskas unuope aŭ kun multaj trunkoj kun diametro de ĝis 12 milimetroj.
La floroj aperas proksime al la verto, ili estas 6 ĝis 15 mm longaj kaj havas diametron inter 5 kaj 7 mm. Ili havas malmultajn etajn skvamojn kaj estas iomete lanaj. La globformaj ruĝaj fruktoj entenas tre etaj, brunaj arilaj semoj, kies tegumentoj estas kovrataj kun etaj harecaj emergencoj.
Disvastigado, sistematiko kaj minaco
Blossfeldia liliputana estis malkovrata en la jaro 1936 fare de Harry Blossfeld kaj Oreste Marsoner, kiam ili esploris la nordan Argentinon. La specio kreskas en vasta areo, precipe laŭlonge de la orienta flanko de la Andoj en suda Bolivio kaj norda kaj nordokcidenta Argentino. Tie ĝi kreskas vertikalaj, ne plensunaj rokvandoj en garĝoj, kie ĝi kreskas en fendoj de la rokvandoj.
La unua priskribo okazis en 1937 fare de Erich Werdermann. Nomenklatora sinonimo estas Parodia liliputana (Werderm.) N.P.Taylor (1987).
Jenaj taksono enestas nun en la specio: Blossfeldia liliputana var. atrovirens HORT. (sen jaro, nom. inval. IKBN-artikolo 29.1), Blossfeldia vallegrandensis HORT. KNÍŽE (ohne Jahr, nom. inval. IKBN- artikolo 29.1), Blossfeldia campaniflora BACKEB. (1959, nom. inval. IKBN- artikolo 37.1), Blossfeldia liliputana f. campaniflora (BACKEB.) KRAINZ (1967, nom. inval. IKBN - artikolo 37.1), Blossfeldia liliputana var. campaniflora (BACKEB.) KRAINZ (1975, nom. inval. IKBN- artikolo 37.1), Blossfeldia fechseri BACKEB. (1962, nom. inval. IKBN- artikolo 37.1), Blossfeldia liliputana f. fechseri (BACKEB.) KRAINZ (1967, nom. inval. IKBN- artikolo 37.1), Blossfeldia liliputana var. fechseri (BACKEB.) KRAINZ (1975, nom. inval. IKBN- artikolo 37.1), Blossfeldia liliputana var. caineana CÁRDENAS (1964), Blossfeldia minima var. caineana (CÁRDENAS) HORT. KNÍŽE (1987, nom. inval. IKBN- artikolo 32.1c, 33.3), Blossfeldia atroviridis F.Ritter (1965), Blossfeldia liliputana var. atroviridis (F.RITTER) KRAINZ (1975), Blossfeldia pedicellata F.RITTER (1965), Blossfeldia atroviridis var. intermedia F.RITTER (1980) Blossfeldia liliputana var. formosa F.RITTER (1980), Blossfeldia minima F.RITTER (1980), Blossfeldia mizqueana HORT. KNÍŽE (1987, nom. inval. IKBN- artikolo 32.1c, 37.1) Blossfeldia subterranea HORT. KNÍŽE (1987, nom. inval. IKBN]- artikolo 32.1c, 37.1), Blossfeldia sucrensis HORT. KNÍŽE (1987, nom. inval. [[Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj|IKBN] ]- artikolo 32.1c, 37.1) und Blossfeldia tominensis HORT. KNÍŽE (1987, nom. inval. [[Internacia Kodo de Nomenklaturo por algoj, fungoj kaj plantoj|IKBN- artikolo 32.1c, 37.1).
En la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de IUKN la specio estas en la kategorio „ne endanĝerita specio“.
3199 Nefertito
3199 Nefertito estas tre malgranda, treege hela amora asteroido, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido.
Paulo Rangel
Paulo RANGEL (nasknome Paulo Artur dos Santos Castro de Campos Rangel), naskiĝis  en Vila Nova de Gaia estas portugala juristo kaj politikisto de la Socialdemokrata Partio. Li estis elektita eŭropdeputito en 2009 kaj ree en 2014 kaj 2019.
3199 Nefertito
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 13-an de septembro 1982 de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la egipta reĝedzino Nefertito, edzino de la faraono Aĥnaton; ankaŭ la asteroido 1068 Nofretete estis nomita en memoro de tiu-ĉi reĝedzino, laŭ ties germana nomo.
La 16-an de septembro 1905 ĝi pasis al 0,2195 AU (32,836 milionoj da km) de Tero kaj la ĝi pasos al 0,2156 AU (32,260 milionoj da km) de nia planedo.
Ĝi multe pli proksimiĝas al Marso : la ĝi pasos al 0,04221 AU (6,3143 milionoj da km) de tiu planedo.
1-a de decembro
La 1-a de decembro estas la 335-a tago de la jaro (la 336-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 30 tagoj restas.
Je la 1-a de decembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 1-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Gouzon
Gouzon estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1381 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Gouzon etendiĝas sur 50,03 km², kaj havis 1381 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 27 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Anna Seprődi, K.
K. SEPRŐDI Anna (edzino de Árpád Kiss) estis rumanuja hungara porjunulara verkistino naskita en Koloĵvaro la 25-an de januaro 1902 kaj mortinta en Budapeŝto la 25-an de januaro 1988. Ŝi estis filino de muzikhistoriisto János Seprődi kaj patrino de reĝisoro Attila Seprődi Kiss.
Kariero
Anna Seprődi diplomiĝis pri hungara lingvo-historio en Kluĵo, poste pri muziko. Ŝi estis instruistino.
Luckenwalde
Luckenwalde estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gouzon
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Gouzon situas je alteco de 476 metroj.
Luckenwalde
Ĝi estas la naskiĝloko de Hans Freudenthal.
Gouzon
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Gouzon apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Cyril Victor, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La preĝejo de Gouzon datiĝas de la 13-a jarcento.
Ekonomio
En Gouzon estas produktata loka fromaĝo. La firmao "Les Comtes de la Marche", kies sidejo situas en Gouzon, produktas kukojn.
Administrado
Gouzon apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Konverto (religio)
Konverto, male al konvertiĝo, estas ideo ĉefe ligata al religioj kiel kristanismo kaj islamo, en kiuj la disvastigado de iliaj kredoj al ĉiuj homoj estas grava parto de ilia agado. En aliaj religioj, kiel judismo kaj ŝintoismo, konverto estas tre malofta, kaj oni ne ofte disvastigas sian religion ekster sia propra grupo. Fine en aliaj, kiel spiritismo kaj budhismo, kvankam oni disvastigas siajn ĉefajn ideojn al aliaj homgrupoj, la ideo de konverto estas fremda, parte ĉar temas - almenaŭ ideale - pri interparolo sen altrudo, kaj parte ĉar ĝenerale ili ne havas inicajn ritojn.
Kiu ŝanĝas religion, politikan kampon aŭ simile estas, el la perspektivo de la kampo kiun li forlasas, apostato aŭ renegato; el la perspektivo de la kampo al kiu li aliĝas, li estas konvertito aŭ konvertiĝinto.
Konvertiĝo estas radika ŝanĝo en pensmaniero, vivo, opinio ktp., ĉefe la ŝanĝo de unu religio al alia. Fama estas la konvertiĝo de Sankta Paŭlo, kiu estas rakontita en la Biblio.
Oni povas paroli pri konvertiĝo ankaŭ ene de religio, ekzemple kiam oni pentas siajn pekojn (se temas pri religio kiu enhavas tiun koncepton).
Moulineaux
Moulineaux estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Zašová
Historio
Zašová estis fondita jam komence de la 14-a jarcento. Al la estiĝo de la vilaĝo ligas mito pri arbara angulejo kun fonto de akvo kaj kapeleto de Virgulino Mario, kiun lasis konstrui kavaliro kiel danko por sia savo, kiam li estis fuĝanta antaŭ tataroj. Tiun ĉi arbaran valon nomata Stračka pli poste reguligis monaĥoj de ordeno de trinitaroj, al kiuj estis en Zašová en 1728 konstruigita monaĥejo. Post malvalidigo de la monaĥejo dum imperiestro Jozefo la 2-a estis la konstruaĵoj eluzitaj por lernejo kaj poste por la unua gobelina manufakturo, kiun en la vilaĝo fondis akademia pentristo Rudolf Schlattauer. Post 10 jaroj la manufakturo estis translokigita ĝis Valašské Meziříčí, kie ĝi funkcias ĝis hodiaŭ.
En vilaĝo Zašová komune kun Veselá vivas hodiaŭ  en proksimume 800 domoj.
Aelle (Sussex)
Aelle estis, laŭ la anglosaksa kroniko kaj la historiisto Bede (historiisto), la unua anglosaksa reĝo de Sussex, kiu regis de 477 al eble 514. Tamen eblas ke li estis legenda.
Laŭ Bede, la anglosaksoj sude de la Humber (rivero) agnoskis Aelle kiel superulo.
Laŭ la Anglosaksa Kroniko, en 477 Aelle alvenis al Sussex kun siaj tri filoj Cymen, Wlencing kaj Cissa kaj alteriĝis proksime al Selsey. Li tuj venkis la britojn (nomatajn "kimroj"). En 485 li denove venkis ilin, kaj en 491 Aelle kaj Cissa sieĝis Andredes Cester (romian fortikaĵon Anderitum en la nuna Pevensey), kaj mortigis ĉiujn loĝantojn.
(13757) 1998 ST73
(13757) 1998 ST73 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
7948 Whitaker
7948 Whitaker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Margina
Margina [marĝina] (hungare: Marzsina [marĵina], germane: Marschina [marŝina]) estas komunumo en Rumanio norde de Lugoj. En 1910 ĝi havis 685 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 031 (rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1365. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Breazova, Bulza, Coșevița, Coșteiu de Sus, Groși, Nemeșești, Sintești, Zorani.
NGC 2902
NGC 2902 (aliaj indikoj — MCG -2-24-30, PGC 27004) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Beaumont-de-Lomagne (stacidomo)
Beaumont-de-Lomagne estas franca varstacidomo sur linio - Beaumont-de-Lomagne, situanta en  Beaumont-de-Lomagne, en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castelsarrasin - Beaumont-de-Lomagne (649000).
Velsono
Velsonoj, velaroj, aŭ velaj konsonantoj estas konsonantoj artikulaciataj per la malantaŭa parto de la lango (la langa dorso) kontraŭ la palata velo.
Ĉar la vela regiono de la buŝa plafono estas relative vasta kaj la moviĝoj de la langa dorso ne estas tre precizaj, velaroj facile spertas asimiladon, movante sian artikulacion dorsen aŭ frunten dependante de la kvalito de apudaj vokaloj. Ili ofte aŭtomate iĝas "fruntigitaj", tio estas parte aŭ tute palataj antaŭ sekvanta antaŭa vokalo, kaj "retiritaj" antaŭ dorsa vokalo.
Palataligitaj velsonoj (kia la angla /k/ en keen aŭ cube) fojfoje nomatas palatovelaroj.
Multaj lingvoj ankaŭ havas labialigitajn velarojn, kia, en kiu la artikulacion akompanas rondigo de la lipoj. Ankaŭ ekzistas labial-velaraj konsonantoj, kiuj duoble artikulaciiĝas ĉe la velo kaj ĉe la lipoj, kia. Tiu distingo malaperas ĉe la alproximanto [w], ĉar labialigo engaĝas la aldonon de labiala alproximiĝa artikulacio al la sono, kaj tiu ambigua situacio ofte nomiĝas labial-velara.
La velaraj konsonantoj identigitaj de la Internacia Fonetika Alfabeto estas:
Borbála Rámpay
Borbála Rámpay [rAmpai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rámpay Borbála estas hungara grafikisto. Ŝia edzo estas fotisto. Borbála Rámpay naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Borbála Rámpay abiturientis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2003, sed dum la lernojaroj ŝi lernis desegni en artaj rondoj kaj ateliero de Hungara Nacia Galerio. Ŝi daŭris la grafikan lernadon en Budapeŝto, ŝi edziniĝis kaj akiris diplomon en Belarta Universitato de Barcelono en 2012. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Eva Figueras kaj Rosa Vives. En la sama jaro ŝi naskis filinon. Post la diplomo ŝi interesiĝas pri ilustraĵoj.
Vilmos Mariska
Vilmos Mariska [vilmoŝ mariŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mariska Vilmos estis hungara juristo, altlerneja instruisto.
Vilmos Mariska naskiĝis la en Rozsnyó (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Rožňava en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Vilmos Mariska maturiĝis en premonstrata gimnazio en sia naskiĝurbo, ekde 1861 li studis en Reĝa Universitato de Pest. Dum la studentaj jaroj li ankaŭ lerte pianludis, eĉ private li instruis pianludon. Li akiris juran diplomon en 1866, advokatan en la sekva jaro. Post la unua diplomo li laboris en juĝejo kaj li private instruis juron en magnataj familioj. Inter 1868 kaj 1891 li instruis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), poste en la menciita universitato. Li ofte kontribuis ĉefe en juraj revuoj.
Beaumont-de-Lomagne
Beaumont-de-Lomagne estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Novjara koncerto de la vienaj filharmonikistoj
La Novjara koncerto de la vienaj filharmonikistoj (en germana, Das Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) de la Filharmonia Orkestro de Vieno estas koncerto kiu okazas ĉiujare en la mateno de la 1-a de januaro en la Granda Salono aŭ Ora Salono (Große Saal aŭ Goldener Saal) de la Musikverein de Vieno, Aŭstrio. Ĝi estas transmitita tutmonde por eventuala aŭskultantaro ĉirkaŭkalkulita en 1000 milionoj de personoj en 54 landoj. Ĉiujare la sama programo estas ludata ankaŭ la 30an de decembro ("ĝenerala trejnado") kaj la 31an de decembro kiel "Koncerto de Sankta Silvestro" (Sylvesterkonzert).
La muziko estas, plejparte, el la familio Strauss (Johann Strauß (patro), Johann Strauß (filo), Josef Strauss kaj Eduard Strauss).
La koncerto ĉiam finas per variaj aldonaĵoj post la ĉefa programo (kiuj ne estas inkluditaj en la programo). La muzikistoj tiam deziras kolektive feliĉan Novjaron (Prosit Neujahr), kaj finas per la valso de la Blua Danubo de Johann Strauss filo, sekvita de la Radecki-marŝo, de Johann Strauss patro. Dum tiu lasta verko, la aŭskultantaro plaŭdas ritme kaj la dirigento rigardas al ĝi por direktori ĝin, dum momentoj, anstataŭ la orkestron.
Franca Komedio
Franca Komedio aŭ iam Franca Teatro (en franca Comédie-Française kaj respektive Théâtre Français) estas nacia teatrejo de Francio, situanta en la 1-a arondismento de Parizo de Parizo. Estas rekte subvenciita de la ŝtato, kaj estas la nura ŝtata teatrejo kiu disponas el stabila aktorara trupo.
La dramaturgo plej konata asociita kun la Comédie-Française estas Molière. Li estas konsiderata patrono de la francaj aktoroj; tamen li mortis sep jarojn antaŭ la inaŭguro de La Maison de Molière, kiel estas konata krome la Comédie-Française. La bonkvalito de la produktaĵoj de la Comédie kaj la alta preparado de ties aktoroj faras ĝin institucio ege respektata tutmonde. La historio de la Comédie estas longdaŭra, kaj ĉar temas pri publika teatro, kaj altprestiĝa, ĝi estas tre aprezata inter francoj. El la Comédie Française eliris geaktoroj kiaj Adrienne Lecouvreur, François Joseph Talma, Rachel, Sarah Bernhardt, Coquelin, Marguerite Moreno, Jean-Louis Barrault, Madeleine Renaud, Louis Jouvet, Edwige Feuillère aŭ Jeanne Moreau.
La Comédie-Française estis fondita pere de dekreto de Ludoviko la 14-a de la 24-a de aŭgusto de 1680 por kunigi la du parizajn teatrokompaniojn tiamajn, nome tiu de la Hôtel Guénégaud kaj tiu de la Hôtel de Bourgogne. La repertuaro de la epoko konsistis en kolekto de teatraĵoj de Molière kaj de Jean Racine, same kiel kelkaj malmultaj verkoj de Pierre Corneille, Paul Scarron kaj Jean Rotrou.
La 3an de septembro de 1793, dum la Franca Revolucio, la Comédie-Française restis fermita pro ordono de la Komitato por publika savado kaj la aktoroj estis enprizonigitaj. La 31an de majo de 1799, la nova registaro malfermis la Salle Richelieu kaj permesis al la aktoroj revivigi la trupon.
6774 Vladheinrich
6774 Vladheinrich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Kastelo de Felsőzsolca
La kastelo de Felsőzsolca (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Bárczay ) estas historia monumento ekde 1999 en urbo Felsőzsolca (Hungario).
Historio
Historio de la kastelo estas apenaŭ konata. Ŝajnas, en tiu loko nobela familio konstruis nobeldomon ĉirkaŭ 1700. La pli nova posedanto familio Bárczay en 1773 konstruis la etaĝan parton. En la 19-a jarcento ĝi estis trakonstruita laŭ klasikismo. Dum la socialismo la kastelo estis lernejo. En 2002 ĝi estis renovigita, poste biblioteko kaj muzeo trovis lokon interne.
Konstruaĵo
La kastelo kun keloj situas sola (iam en mezo de granda parko, kiu jam malaperis). La fasado estas simetria, meze estas la portiko kun 4 kolonoj, kiuj tenas terason por la unua etaĝo. La kastelo nur meze havas etaĝon, ekzistas ankaŭ keloj, sed ne sub la plena konstruaĵo.
Günther Prien
. Li estis kapabla germana submarŝipano kaj sinkigis pli ol 200000 tunojn da aliancanajn ŝipojn.
Lia plej fama militago estis eniro al Scapa Flow kie li sinkigis ŝipon pezan HMS Royal Oak.
Li mortis en Atlantika Oceano, apud Islando, sinkigita de detruŝipo Wolverine.
Santo Domingo-Caudilla
Santo Domingo-Caudilla estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Santominganos. La censita populacio en 2010 estis de 1.058 loĝantoj kaj la denseco estas de 19,59 loĝ/km². La municipo naskiĝis el unuigo de la tiamaj vilaĝoj de Val de Santo Domingo kaj Caudilla.
Toponimio
La nomo "Val de Santo Domingo" devenas el fakto ke ĝi estis situanta sur valo kaj de antikva ermitejo dediĉita al Sankta Dominiko de Silos.
La termino "Caudilla" povus deveni el latina "caput", kapo, malkomponate en "cap-villa", tio estas, "kapo de vilaĝo", aude al kastelo de Caudilla, kiu konstruiĝis en la 15-a jarcento.
Situo
Santo Domingo-Caudilla estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 569 m; je 34 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 54 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°0′43″ N 4°19′32″ Ok.
Geografio
La municipo situantas en la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Maqueda, Novés, Torrijos, Gerindote, Escalonilla, Carmena, Alcabón kaj Santa Olalla, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Val de Santo Domingo estis ĉe vojkruciĝo. En 1216 jam aperis en dokumento mozaraba kie oni citas la pagon de la vilaĝo. Ĝi apartenis al Maqueda, kaj havis proprietaĵojn monaĥoj el tri ordenoj nome dominikanoj, hieronimoj kaj bernardaninoj de Santo Domingo de Silos.
Post la reconquista, Caudilla estis reloĝata en la 12-a jarcento fare de kastilianoj. En la 15-a jarcento gastiĝis tie la reĝo Henriko la 4-a survoje al Toledo.
Sum 41
Sum 41 estas kanada poprokgrupo de Ajax, Ontario. La grupanoj estas Deryck Whibley (gitaro), Cone McCaslin (basgitaro), kaj Steve Jocz (tamburo). La antaŭa membrolisto estis sama, sed kun Dave Baksh ludanta gitaron. La grupo kuniĝis kun Island Records en 1999, kaj ekde tie ĝi kreis kvin enregistrejajn albumojn, unu koncertan albumon, du koncertajn DVD-ojn, kaj ĝi vendis pli ol 10 milionojn da albumoj tutmonde.
Adolph Ferdinand Gehlen
Adolfo Ferdinando Geleno (1775-1815) estis germana kemiisto, li estis filo de luterana apotekisto Jakobo Ferdinando Geleno; lernanto de Karl Gottfried Hagen (1749-1829) en la Universitato de Königsberg, samklasano kaj asistanto de la apotekisto Valentino Rozo la juna (1762-1807), en Berlino. En 1804 li fariĝis profesoro pri kemio en la "Reĝa Akademio pri Sciencoj" de Bavario, apud Munkeno.
Geleno estis la unua kiu esploris kaj registris la reakcion kaj la efektojn de la lumo sur la saloj de platina klorido. Li rimarkis ke la ultraviola radiado ŝanĝis la koloron de la platinaj saloj kaj igis la ferikajn salojn precipiti sub la formo de ferozaj substancoj. En 1807, la Bavara Akademio pri Sciencoj starigis departementon pri kemio en Munkeno. Geheno estas nomumita ties direktoro. En 1815, la akademio komencas konstruadon de kemia laboratorio, tamen, Geleno mortis en tiu jaro pro arsena venenado.
Biografio
Geleno estis viktimo de variolo, kiu damaĝis liajn aŭdorganojn. En Berlino, li konatiĝis kun Martin Heinrich Klaproth (1743-1817) kaj faris multajn progresojn en siaj kemiaj studoj. Kvankam liaj skribaĵoj donis al li iom da rimarkindeco, lia eksterordinara valoro estis dividita nur kun tiuj pli intimaj aŭ tiuj kiuj tenis la kutimon interkorespondi kun li. Inter 1803 kaj 1805 li estis kun-eldonisto de la "Revuo pri Kemio" kaj poste de la "Revuo pri Fiziko kaj Kemio". En 1806, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Halle an der Saal kie li doktoriĝis kaj eklaboris kiel privata docento en la Instituto de Johann Christian Reil (1759-1813) kiel zookemiisto. En 1807, li eniris en la Reĝa Akademio pri Sciencoj de Bavario, en Munkeno, kiel kemiisto. Tie li faris plurajn kontribuojn en la areoj pri minado, metalurgio, fabrikadoj de vitraĵoj kaj porcelanoj, inter aliaĵoj.
Dum kelka tempo li sin donis al gravaj eksperimentoj pri alojoj da metaloj kun arseno, kaj tio kaŭzis al li malfeliĉan akcidenton, kiel konsekvenco de preparado kaj spirado de eta kvanto da substancoj, metante finon al lia vivo, en la 15-a de julio 1815.