cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tumultoj de Birmingham en 1791
15-a, 16-a kaj 17-a de julio
Je la 16-a de julio, la domoj de Joseph Jukes, John Coates, John Hobson, Thomas Hawkes kaj John Harwood (blinda baptista pastoro) estis ĉiuj rabitaj aŭ bruligitaj. La baptisma kunvenejo de Kings Heath, alia disidenta kapelo, estis ankaŭ detruita. William Russell kaj William Hutton provis defendi siajn domojn, sed sensukcese : ili dungis homojn, kiuj malakceptis batali kontraŭ la homamaso. Hutton poste skribis raporton pri tiu tago :
Mi estis evitita kiel haladzaĵo. Ondoj da ĉagreno submergis min kaj faligis min per multobligita forto ; ĉiu ondo venis pli forte ol la antaŭa. Miaj infanoj estis angoregaj. Mia edzino, pro longa aflikto, pretis forlasi miajn brakojn por tiuj de morto. Kaj mi mem, triste kaj humile devigita peti iom da akvo en dometo ! Matene de la 15-a mi estis riĉa homo ; vespere mi estis ruinigita.
Kiam la tumultuloj alvenis al la domo de John Taylor, ili zorgeme movis el la domo la meblojn kaj havaĵojn de ties tiama domano, Lady Carhampton, kiu estis parenco de Georgo la 3-a, antaŭ ol bruligi la domon. La tumultuloj specife celis tiujn, kiuj malkonsentis kun la politiko de la reĝo, kaj tiujn, kiuj supozite rezistis kontraŭ la brita monarkio per religia malkonformismo. La domoj de George Russell (juĝisto), Samuel Blyth (unu el la pastoroj de New Meeting), Thomas Lee kaj S-ro Westley estis ĉiuj atakitaj dum la 15-a kaj 16-a de julio. Samuel Galton, kvakera fabrikisto kaj membro de la Luna Societo, savis sian domon koruptante la ribelulojn per biero kaj mono.
Je la 2-a posttagmeze de la 16-a de julio, la tumultuloj eliris el Birmingham kaj iris direkte al Kings Norton kaj al la kapelo Kingswood. Oni taksis, ke unu el la grupoj de tumultuloj nombris 250 aŭ 300 homojn. Ili bruligis farmodomon en Warstock kaj sekve atakis kaj rabis la domon de S-ro Taverner. Kiam ili atingis Kingswood en Warwickshire, ili bruligis la disidentan kapelon kaj la apudan loĝejon. Birmingham estis tiam tute malaktiviĝinta urbo : neniu urbano plu laboris.
Laŭ tiutempaj raportoj, la lasta notinda atako de la homamaso okazis ĉirkaŭ la 8-a posttagmeze de la 17-a de julio. Proksimume 30 el la plej persistemaj ribeluloj atakis la domon de William Withering, anglikanan membron de la Luna Societo. Withering, helpe de grupo da dungitaj homoj, tamen sukcesis repuŝi ilin. Kiam la armeo fine alvenis por subpremi la ribelon, plejmultaj tumultuloj estis jam dispeliĝintaj, kvankam restis onidiroj pri la detruo de domoj en Alcester kaj Bromsgrove.
Entute kvar disidentaj kapeloj estis severe difektitaj aŭ tute bruligitaj. 27 domoj estis atakitaj, multaj el ili rabitaj kaj bruligitaj. La tumulto, kiu origine celis la partoprenantojn de la tagmanĝo pri la franca revolucio, fine etendiĝis kaj koncernis ĉiuspecajn disidentojn, sed ankaŭ membrojn de la Luna Societo.
Sekvoj kaj procesoj
Joseph Priestley kaj aliaj disidentoj akuzis la registaron pri la tumultoj, kredante ke William Pitt kaj liaj subtenantoj instigis ilin. Tamen evidentiĝas el tiamaj dokumentoj, ke la tumultoj estis fakte organizitaj de lokaj oficialuloj de Birmingham. Kelkaj tumultuloj agis laŭ kunordigita, harmonia maniero, kaj estis ŝajne estritaj de lokaj oficialuloj dum la atakoj, tiel ke aperis duboj pri ebla antaŭpensado de la ribelo. Pluraj disidentoj malkovris, ke la atako de iliaj domoj estis jam planita plurajn tagojn antaŭ la tumultoj, kaj ili do suspektis, ke ekzistis antaŭpreparita listo de viktimoj. La "disciplinema kerno de la tumultuloj", kiu nombris proksimume 30 homojn, gvidis la homamason kaj restis sobra ĝis la fino de la tumultoj. Male de centoj da aliaj tumultuloj, ili montriĝis nekorupteblaj de siaj viktimoj.
Supoze ke ekzistis antaŭfarita plano de la anglikana elito de Birmingham por ataki la disidentojn, ĝi certe estis ellaborita de Benjamin Spencer, loka pastoro, de Joseph Carles, juĝisto kaj bienulo, kaj de John Brooke, advokato, inspektoro kaj subŝerifo. Kvankam ili ĉeestis la komencon de la tumulto, Carles kaj Spencer neniel provis aresti la ribelulojn, kaj Brooke ŝajne gvidis ilin ĝis la kapelo New Meeting. Laŭ pluraj atestantoj, "la magistratoj promesis protekton al la tumultoj, kondiĉe ke ili limigu siajn atakojn al kunvenejoj kaj ŝparu homojn kaj bienojn". Tiuj lokaj magistratoj cetere rifuzis aresti iun ajn tumultulon, kaj eĉ liberigis tiujn, kiuj estis arestitaj. Kiam la brita registaro petis procesadon de la ĉefaj instigintoj de la ribelo, la samaj oficialuloj videble obeis malvolonte. Kiam oni finfine trudis ilin organizi la proceson, ili timigis atestantojn kaj plurfoje mokis la proceduron. Nur deksep el la kvindek akuzitaj tumultuloj spertis proceson. Kvar estis kondamnitaj, kaj unu el ili ricevis oficialan pardonon. Du estis pendumitaj, kaj la kvara estis transportita al la karcerkolonio Botany Bay. Priestley kaj aliaj disidentoj tamen opiniis, ke tiuj homoj estis kondamnitaj ne nur pro la partopreno en la tumulto, sed ĉefe ĉar "ili estis famaĉaj personoj laŭ pli ĝenerala vidpunkto".
Kvankam li devis sendi militistojn al Birmingham por subpremi la tumulton, reĝo Georgo la 3-a faris la jenan komenton : "mi ne povas malhelpi senti ĝojon pro tio, ke Priestley suferis pro la doktrinoj, kiujn li kaj lia partio enkondukis, tiel ke la popolo nun vidas ilin sub ilia aŭtenta lumo". La brita registaro postulis, ke la kulpuloj monkompensu la domaĝojn al la bienoj de la viktimoj : la tuta monsumo estis taksita je 23 000 pundoj. La proceso tamen daŭris multajn jarojn, kaj plejmultaj viktimoj ricevis nur malgrandan parton de la valoro de siaj bienoj.
Post la tumultoj, Birmingham estis laŭ la industrialisto James Watt "dividita en du partiojn, kiuj morte abomenas unu la alian". Priestley unue intencis reveni al la urbo kaj eldiri predikon pri la bibla verso "Patro pardonu ilin, ĉar ili ne scias, kion ili faras". Liaj amikoj tamen konvinkis lin, ke tio estus tro danĝera. Li anstataŭe decidis verki Alvokon al la Publiko Pri la Tumultoj de Birmingham :
Mi naskiĝis kiel anglano samkiel vi ĉiuj. Laborante kiel Disidento, malgraŭ civilaj rektriktoj, mi longe kontribuis per mia porcio al la subtenado de la registaro, kaj supozis ke mi ĝuis la protekton de ĝiaj konstitucio kaj leĝoj por mia heredaĵo. Sed mi grave senreviĝis ; kaj same vi sentus vin se, kiel mi, vi kiale aŭ senkiale estus sufiĉe malbonŝanca por sperti popularan malamon. Ĉar tiukaze, kiel vi konstatis en mia kazo, sen iu ajn formo de proceso, sen iu ajn indico de via krimo, aŭ de via danĝero, viaj domoj kaj ĉiuj viaj bienoj estos eble detruitaj, kaj vi eble ne estos sufiĉe ŝanca por konservi vian vivon samkiel mi... Kio do estas la malnovaj francaj "lettres de cachet" aŭ la hororoj de la freŝdate detruita Bastille kompare kun tio ?
La tumultoj evidentigis, ke la anglikana ĝentilhomaro de Birmingham ne hezitis perforte ataki tiujn disidentojn, kiujn ili konsideris kiel eblajn revoluciulojn. Ili cetere ne hezitis arigi malfacile kontroleblan homamason malgraŭ evidenta risko. Multaj el la atakitoj preferis forlasi Birmingham, tiel ke la urbo fariĝis notinde pli konservativa post la tumultoj. La lastaj subtenantoj de la franca revolucio decidis ne organizi tagmanĝon por celebri la okupon de la fortreso Bastille en la sekva jaro.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Nagyigmánd)
Preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Nagyigmánd.
Historio
La unua kirko konstruiĝis jam dum la mezepoko, kiun la turkoj okupis en 1529, baldaŭe la kalvinanoj. La katolikoj rericevis la preĝejon en 1747. En 1775 ĝi estis pligrandigita kaj ankaŭ turo konstruiĝis. La orgeno estis farita en 1894. En 1989 la preĝejo estis renovigita, tiam iom da mezepokaj partoj aperis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en mezo de la komunumo. En mezo de la simetria fasado la turo altiĝas, malsupre estas la enirejo. Antaŭ la enirejo estas ŝtuparo, apude ligna kruco. La kvadrata sanktejo estas pli mallarĝa kaj malalta ol la navo. La sanktejo situas en la orienta flanko, apude sakristio troviĝas. Interne la mebloj estis faritaj precipe en la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la 29-an de septembro.
MTV Unplugged (KISS)
MTV Unplugged estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1996.
Richard Allen (episkopo)
Richard ALLEN (n. la 14-an de februaro, 1760 – m. la 26-an de marto, 1831) estis usona metodista pastro, edukisto kaj verkisto, kaj en 1816 la fonda episkopo de la Afrika Metodisma Episkopa Eklezio, la unua sendependa kristana konfesio de afrikdevenaj usonanoj. Li fondis sian unuan preĝejon, filie de la usona Metodista Eklezio, en 1794 en Filadelfio, Usono.
Frua vivo kaj liberiĝo
Richard Allen naskiĝis sklavo en 1760 ĉe la plantejo Sturgis en Delavario. Kun sia frato li ĉeestis kunvenojn de la loka Metodisma Societo, kiu bonvenigis kaj sklavojn kaj liberajn nigrulojn. Li jam aŭtodidakte lernis legi kaj skribi. Li konvertiĝis 17-jaraĝe al la Metodistoj.
Pastro Freeborn Garrettson, kiu liberigis siajn proprajn sklavojn en 1775, ekpredikis en Delavaro; li estis unu el multaj metodistaj ka baptistaj pastroj kiuj post la usona sendependiĝo instigis sklavposedantojn emancipi siajn proprulojn. Kiam Garrettson vizitis la plantejon Sturgis por prediki, "La mastro de Allen kortuŝiĝis pro tiu deklaro... ekkonsideris la penson ke teni sklavojn estas peke..." Sturgis baldaŭ konvinkiĝis pri la maljusteco de sklaveco, kaj donis al siaj sklavoj la ŝancon aĉeti sian liberecon. Richard Allen sukcesis ekssklavigi sin en 1780.
Geedzeco kaj Familio
Allen edziĝis al Sarah (n. 1764), kiun li ekkonis en 1800 en Filadelfio. Ili havis ses gefilojn: Richard, Jr.; James, John, Peter, Sarah and Ann. Sarah estis aktiva ne nur en la hejmo, sed helpante al Allen en la preĝejo kaj organizante la virinojn eĉ en la tuta konfesio.
En Filadelfio Allen aktivis en la metodisma preĝejo de sankta Georgo, sed post nelonge malkontentiĝis ĉar la preĝejanaro decidis konstrui kromĉambron por aparte sidigi nigrulojn dum la Diservoj. Allen kaj alia nigrula predikisto, Absalom Jones, malŝatis la rasan apartigadon dum Diservoj, kaj en 1787 forkondukis la nigrulajn membrojn el S-ta Georgo. Ili formis nekonfesian societon por reciproka helpado, la "Free African Society" (Societo de Liberaj Afrikanoj). Finfine ili sukcesis trovi kaj aĉeti neuzatan terpecon, kie ili malfermis preĝejon en 1794. Nun okupate de Mother Bethel African Methodist Episcopal Church, tio estas la plej malnova terparcelo en Usono daŭre posedata de nigruloj.
Allen kaj aliaj volis resti en Metodismo, kaj malfermis preĝejon en eksa forĝejo la 29-an de julio, 1794, nomante ĝin Bethel AME Church. Komence ili dependis de blankuloj-pastroj el la Metodisma Episkopa Eklezio. En 1799, Allen ordiniĝis kiel la unua nigrula metodisma pastro, ordinite de Episkopo Francis Asbury por rekoni lian gvidadon kaj predikadon, sed li kaj lia preĝejo ankoraŭ devis submeti sin al blankula kontrolado kaj superregado.
En 1816, Allen kununuigis kvar nigrulajn preĝejanarojn de la Metodisma Eklezio — en Filadelfio, Novĵerzejo, Delavaro, kaj Marilando — por fondi la sendependan konfesian organizaĵon de la Afrika Metodisma Episkopa Eklezio (AME), la unua tute sendependa nigrula eklezia organizaĵo en Usono. La 10-an de aprilo, 1816, Allen elektiĝis kiel la unua episkopo de AME. Tiu eklezio estas la plej malnova kaj plej granda formala organizaĵo de nigruloj en Usono.
Subtera fervojo
De 1797 ĝis sia morto en 1831, Richard kaj Sarah Allen funkciigis stacion de la Subtera fervojo por fuĝantaj sklavoj. Mother Bethel Church daŭrigis tian helpadon ĝis la Emancipiĝo. Dum kaj post la Enlanda Milito, la preĝejo ankaŭ helpis nigrulojn migrantajn el suda Usono al Filadelfio, por ke ili lernu kiel vivi en la urbo.
Negra Kunveno
En septembro 1830, reprezentantoj de la nigrulaj loĝantaroj de sep ŝtatoj kunvenis en Filadelfio por la unua Negra Kunveno (Negro Convention), la unua granda renkontiĝo de gvidantaj nigruloj. Allen prezidis. La Kunveno okazis por la kvereloj en Cincinatio en 1829, kiam blankuloj atakis nigrulojn. Post la kvereloj, 1 200 nigruloj forlasis tiun urbon por migri en Kanadon. Rezulte, la Negra Kunveno diskutis la organizado de helpo por la elmigrintoj en Kanado, interalie.
Morto
Allen mortis hejme la 26-an de marto. Lian kadavron oni sepultis en tombo malsupre en la preĝejo.
Heredaĵo kaj honoroj
La Episkopana Eklezio honoras Allen per festotago, 26-a de marto, en sia liturgia kalendaro.
(19006) 2000 RY65
(19006) 2000 RY65 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Großhabersdorf
Großhabersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürth kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Santo Expedito (San-Paŭlio)
Santo Expedito (oficiale Município de Santo Expedito) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Landshut
La urba blazono montras tri kaskojn (helmojn), tial oni nomas la urbon ankaŭ "la trihelma".
Historio
La urbo Landshut kaj ĝia kastelo Trausnitz estis fonditaj en 1204 de duko Ludoviko el Kelheim. Ek de 1231 ĝi estis rezidejo de la Vitelsbaĥoj; de 1255 ĝi krome estis rezidejo de la dukoj de Bavario.
En 1475 duko Georgo la Riĉa edziĝis kun la pola reĝidino Jadwyga (Hedvigo) kaj aranĝis pompegan feston, je kies memoro regule okazas festivalo, la Princa Geedziĝo de Landshut, unuafoje en 1903, komence ĉiujare, nun ĉiukvarjare.
Tiutempe (fino de la 14-a jarcento) Landshut estis inter la plej gravaj urboj de Bavario. Kiam Georgo la Riĉa mortis, la oro en lia heredaĵo plenigis 70 kvarĉevalajn ĉarojn. Sed la tempo de la "riĉaj dukoj" finiĝis en 1503, kiam la vitelsbaĥoj de Landshut restis sen vira heredanto. La provoj de duko Georgo, devii de la laŭkontrakta sukcedo kaj senheredigi la vitelsbaĥojn de Munkeno, kaŭzis la Sukcedan Militon de Landshut, post kies fino Munkena Bavario transprenis Landshut-an Bavarion. Post tio la signifo de Landshut malkreskis.
De 1800 ĝis 1826 la Universitato de Landshut estis tiam la ununura en tuta Bavarujo: ĝi troviĝis antaŭe en Ingolstadt (Universitato de Ingolstadt) kaj poste translokiĝis al Munkeno.
Partneraj urboj
Landshut havas ĝemelajn rilatojn kun jenaj urboj:
Konstruaĵoj
Ĉar en la regiono ĉirkaŭ Landshut malabundas rokoj, multaj konstruaĵoj estas el brikoj. Eĉ la pavimo foje estas brika kaj pro tio rapide eluziĝas.
Trafiko
Plattling per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo venanta el Munkeno kaj al la federacia vojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Gorgoglione
Gorgoglione estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aliano, Cirigliano, Corleto Perticara (PZ), Guardia Perticara (PZ), Missanello (PZ), Pietrapertosa (PZ) kaj Stigliano.
Arekipo
Arequipa aŭ Arekipo estas urbo situanta en la sudokcidento de Peruo, ĉefurbo de samnomaj provinco kaj regiono.
Ĝi estas la dua plej grava urbo en la lando, post la ĉefurbo Limo. Ĝi situas ĉe koordinatoj. La urbo troviĝas ĉepiede de la vulkano Misti kaj proksime estas ankaŭ la populara montovulkano Ĉaĉani. Ĝi enhavas proksimume 844.000 loĝantojn (2005).
La zono estas loĝata jam de pli ol ok mil jaroj. La nunan urbon fondis en 1540 sendito de la konkeranto Francisco Pizarro, kaj ĝi tre baldaŭ ekkreskis.
La malnova parto de la urbo estis deklarita de UNESKO Monda Kulturheredaĵo en novembro 2000. Ĝi estas konata kiel La Blanka Urbo, pro la koloro de la domoj en tiu kvartalo. Vizitindaj estas la Katedralo kaj la Monaĥejo de Sankta Katerina.
Eksteraj ligiloj
Arequipa
Take That
Take That estas tiel nomata "knaba popmuzikgrupo" el Britio. Ĝi fondiĝis en 1990 en Manĉestro kiel popmuzika kantista kvinopo kaj aparte furoris en la 1990-aj jaroj. En 1996 ĝi malfondiĝis, sed en kvaropa konsisto refondiĝis en 2005. Kiel en aliaj knabaj popmuzikgrupoj, la membroj ĉiuj kantas kaj, ofte per samaj movoj, dancas sur la scenejo - muzikiloj ne videblas dum scenejaj prezentiĝoj kaj la ne-voĉa muzika akompano estas antaŭe profesiece registrita en muzikstudio. Tiun akcenton de sceneja prezentado respegulas la fakto ke en la Eŭropaj Muzikaj Premioj de MTV ili ne nur honoriĝis en 1994 pro sia muziko, sed ankaŭ en 1995 en la kategorio de "plej bona scenejaj artistoj". Intertempe, kompreneble, la membroj jam ne plu estas en "knaba" aĝo: aktuale la grupo prezentiĝis en konsisto de Gary Barlow, nun -jara, Howard Donald, nun -jara, kaj Marc Owen, (nun -jara), gravaj antaŭaj membroj estas Jason Orange, nun -jara, kiu koninue membris en la grupo ĝis la fino de la jaro 2014, kaj Robbie Williams, (nun -jara). La kantisto Robbie Williams forlasis la grupon jam en 1995 por daŭrigi sian karieron kiel soloa kantisto, sed dumtempe remembriĝis en la grupo inter somero 2010 kaj la fino de la jaro 2011.
La frazeto Take that! cetere estas anglalingva elkrio de iu kiu tuj poste atakos per movo de ekzemple karateo aŭ alia luktoarto.
Movokvanto
Movokvanto estas la ŝargo Noether de translacia nevario. Tiel, eĉ kampoj samkiel aliaj aferoj, ne nur partikloj, povas havi movokvanton. Tamen, en kurba spactempo kiu ne estas asimptote Minkowskia, movokvanto eĉ ne difiniĝas.
Movokvanto en klasika mekaniko
En klasika mekaniko, movokvanto (tradicie skribita kiel p) difiniĝas kiel la produto de maso kaj vektora rapideco. Ĝi estas tiel vektora kvanto kaj estas mezuro de la kvanto de movo de korpo.
Impulso
La ŝanĝo de movokvanto, nomita impulso, egalas al forto multiplikita de la ŝanĝo da tempo.
La SI-a unito de movokvanto povas esprimiĝi kiel kg m/s.
Impulso estas la ŝanĝo de la movokvanto de objekto dum donita daŭro. Impulso kalkuliĝas kiel la integralo de forto rilate al du tempoj t1 kaj t2.
Uzado de la difino de forto donas :
Vidu ankaŭ la artikolon angula movokvanto.
Konservo de movokvanto kaj kolizioj
Movokvanto havas specialan econ, ke ĝi ĉiam konserviĝas dum kolizioj (Vd la trian leĝon de Neŭtono). Kineta energio alimane ofte ne konserviĝas dum kolizioj.
Kutima problemo en fiziko, kiu postulas uzon de tiu ĉi fakto, estas la kolizio de du partikloj. Ĉar movokvanto ĉiam konservigas, la sumo da movokvantoj antaŭ la kolizio devas egali la sumon da movokvantoj post la kolizio:
Kutime, oni aŭ nur scias ?la vektoraj rapidecoj antaŭ aŭ nur post kolizio kaj ŝatas scii la malan?. Por ĝuste solvi tiun ĉi problemon, oni devas scii kian kolizion okazas. Estas du bazaj specoj de kolizioj, kiuj ambaŭ konservas movokvanton:
Elastaj kolizioj
Kolizio inter du poŝbilardaj pilkoj estas bona ekzemplo de preskaŭ tute elasta kolizio. Do, aldone al konserviĝo de movokvanto, kiam du poŝbilardaj pilkoj kolizias, la sumo da kinetikaj energioj antau kolizio devas egali la sumon da kinetikaj energioj post:
Ĉar la 1/2 faktoro estas kuna al ĉiuj termoj, ĝi povas elpreniĝi tuj.
Frontaj 1-D kolizioj
Kaze de frontaj kolizioj de du objektoj, oni trovas la finajn rapidecojn
Movokvanto pri relativeca mekaniko
Estas ofte kredate ke fizikaj leĝoj estu nevariaj per translacioj. Tiel la difino de movokvanto ŝanĝiĝis post kiam Einstein formulaciis Specialan Relativecon, tiel ke ĝia normo restu nevaria per relativikaj transformacioj. Vidu leĝoj de fizika konserviĝo. Oni nun difinas vektoron, nomita 4-movokvanto tiel
kie E estas la tuta energio de la sistemo, kaj p nomiĝas la "relativika movokvanto" difinita tiel:
kie
Per la ĝustigado de la rapideco al nulo, oni derivas ke la senmova maso kaj energio de objekto rilatiĝas per E=mc2.
La "longo" (normo) de la vektoro kiu restas konstanta difiniĝas tiel:
Senmasaj objektoj tiel kiel fotonoj ankaŭ portas movokvanton; la formulo estas p=E/c, kie E estas la energio portata de la fotono kaj c estas la rapido de lumo.
Movokvanto en kvantuma mekaniko
En kvantuma mekaniko, movokvanto difiniĝas kiel operatoro sur stata funkcio (onda funkcio). La necerteca principo de Heisenberg difinas la limojn da precizeco, al kiu oni povas samtempe mezuri movokvanton kaj pozicion en sistemo kun unuopa observanto.
Por unuopa partiklo sen elektra ŝargo kaj sen spino, la movokvanta operatoro povas skribiĝi en la pozicia bazo kiel
kie \nabla estas la gradienta operatoro. Tiu ĉi estas kutime renkontita formo de la movokvanta operatoro, tamen ne la plej ĝenerala.
Origino de movokvanto
Movokvanto leviĝas de la kondiĉo ke eksperimento devas doni la saman rezulton senrigarde al la pozicio aŭ la relativa vektora rapido de la observanto. Pli formale la kondiĉo estas la postulo de nevario per translacio. Klasika movokvanto estas la rezulto de la nevario de translacio laŭ tri dimensioj. Relativika movokvanto kiel proponita de Albert Einstein leviĝas de la nevario de kvar-vektoroj per transformo de Lorentz. Tiuj ĉi kvar-vektoroj aperas spontanee en la formo de funkcioj Green de kvantumkampa teorio.
Figura uzo
Oni diras ke procezo "akiras movokvanto"n. La termino implikas ke necesas peno por komenci tian procezon, sed estas relative facile daŭrigi ĝin.
Burgo Laurenburg
La burgo Laurenburg situantas sur la teritorio de la komunumo Laurenburg en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Burgo
De la origina deklivburgo ne plu estas restoj. La kvinangula kaj kvaretaĝa burgfrido supozeble estas el la 12a aŭ 13a jarcento. Aliaj partoj de la burgo estis ringmuro kaj kolfosaĵo.
Subpremado
Subpremado estas la agado kaj efiko de subpremadi (nome haltigi, bremsi, malardigi aŭ moderi). Ĝi estas uzata ĉefe laŭ du diversaj signifoj: nome ĉe politikaj kaj sociaj kuntekstoj unuflanke, kaj aliflanke pri psikoanalizo (kaj etende el tio, ĉio rilata al la sekseco). En ambaŭ kazoj ĉiam estas intenco eviti konduton, aŭ puni post la faro; dume malaj konceptoj estas libero kaj tolero. Ambaŭkaze la subpremado fariĝas el ia tipo de medio de povo, ĉu publika ĉu intima.
Bredata numido
Numidoj estas familio de birdoj originintaj el Afriko, rilataj al aliaj ĉasbirdoj kiaj la fazanoj, meleagroj kaj perdrikoj; ili havas longan historion de aldomigon, ĉefe ĉe la Kaskonumido.
Kutimaro
La ino demetas 25–30 ovojn en profunda, mallarĝigita nesto. Ties ovoj estas malgrandaj, malhelaj kaj tre dikŝelaj. La numidinoj havas kutimon kaŝi siajn nestojn, kaj kunhavi ĝin kun aliaj numidinoj ĝis akumuliĝas grandaj nombroj de ovoj. La kovada periodo estas de 26–28 tagoj. Malfacilas distingi seksojn: nur plenkreskuloj havas pli grandajn kaskojn kaj bridojn ĉe maskloj.
Bredado
Numidoj havas longan historion de aldomigo, ĉefe ĉe la Kaskonumido; en Unuiĝinta Reĝlando ili estas konataj kiel "gvinekokoj". La junuloj (nome "keets" angle) estas tre malgrandaj naske. Tiuj numididoj estas tenitaj en granda skatolo en de la hejmo ĝis ili estas ĉirkaŭ sessemajnaĝaj, antaŭ esti movitaj al pli taŭga bredejo. Ili manĝas pedikojn, vermojn, formikojn, araneojn, herbosemojn, kaj iksodojn kiam ili liberas, aŭ ili povas manĝi kokajn ŝelerojn (nome tipo de komerca birdomanĝo) kaze de esti enmetitaj en kaĝoj.
Kiel manĝo
La kuirita viando de numido similas al tiu de kono laŭ teksturo, kun gusto inter koko kaj meleagro. Ties viando estis komparita ankaŭ al tiu de fazano, nur kaze de pli sustancaj. La numido estas konsiderata malhela viando, kio faras ĝin alloga por gustoriĉaj pladoj. Numidoj estas foje uztaj ankaŭ por kontroli iksodojn.
Kisnyárád
Kisnyárád [kiŝnjArAd], germane Kischnaarad, kroate Narad aŭ Šnarad estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács. En la loknomo kis signifas hungare: malgranda.
Situo
Kisnyárád situas sur tre mildaj deklivoj, fine de longa sakovojo. Lánycsók troviĝas 8 km-ojn.
Historio
En Kisnyárád migra poŝto servas.
György Péter
György PÉTER [pe:ter] estas rumania hungara ekonomikisto. Li naskiĝis en Turda la 4-an de aŭgusto 1932.
Kariero
György Péter diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955), doktoriĝis en UBB de Kluĵo en 1978. Li instruis en la sama universitato de 1955 ĝis sia pensiuliĝo en 1997, poste en la Privatuniversitato Bogdan Vodă de Kluĵo.
The Monkees
The Monkees (pron. []; anglalingve misliterumata formo de monkeys, signifanta „la simioj“) estas usona pop-rok-muzika bando kreita de la televida industrio en 1966 por kapitaligi la popularecon de The Beatles ktp. Ili rolis en samnoma televida programo 1966-1968, kaj daŭris registri muzikaĵojn ĝis 1970. En 1971 ili formale malfondiĝis, sed poste plurfoje rekuniĝis. La kvaropo konsistis el tri usonanoj (Micky Dolenz, Mike Nesmith, and Peter Tork), kaj anglo Davy Jones. Inter iliaj internacie konataj kantoj estas "(temo el) The Monkees", "Last Train to Clarksville", "I'm a Believer", "(I'm Not Your) Steppin' Stone", "Pleasant Valley Sunday" kaj "Daydream Believer". Vendiĝis tutmonde pli ol 65 milionoj da ekzempleroj de iliaj sonregistraĵoj.
Unuopaĵoj
La sekvantaj registraĵoj estis eldonitaj en Usono:
Kelkaj unuopaĵoj el aliaj landoj diferencas al la usonaj. Iom el ili sekvas:
En la Filipinoj RCA Victor eldonis grandan kvanton el la kantoj de The Monkees unuope.
József Léstyán
LÉSTYÁN József (le:ŝtja:n) estis hungara romkatolika pastro, arthistoriisto naskita en Szováta la 21-an de septembro 1886 kaj mortinta en Bistrița la 27-an de junio 1952.
Kariero
Léstyán finis teologion (1906), li estis helppastro en Sibio, religiinstruisto en Gyulafehérvár, parokestro en Borbánd, pararele direktoro de la Biblioteko Batthyaneum (1920-31), de 1931 ĉefdekano en Bistrița. Liaj ekleziartaj studoj aperis en katolikaj revuoj Az Oltár kaj Erdélyi Tudósító.
Kantono Marshall (Misisipio)
La kantono Marshall (Marshall County) estas kantono de Usono en la subŝtato Misisipio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kantisto
Kantisto estas homo kiu dediĉas sin al kanto ĉu kiel profesio ĉu kiel amatora ŝatokupo. Ĉiukaze en ĉiu kulturo kaj civilizacio (eĉ en la plej praaj) elstaris kaj elstaras tiuj profesiuloj. Ekde la komenca historio jam aperis kaj muzikistoj kaj kantistoj en ĉiuj artoj, ekzemple en pentrarto kaj skulptarto, ekzemple ekde la unuaj civilizacioj en Sumero, Egipto, Antikva Grekio kaj Romo. En la eŭropa Mezepoko aperis tre ofte kantistoj kaj muzikistoj en la skulptaĵoj de la romanika arkitekturo. Ĉe la klasika muziko kantistoj iĝas unu el la plej teknikaj teknikistoj el la diversaj metioj kaj krome el la plej famaj, konataj kaj pli alte pagataj. Tio okazis ĉe operkantistoj, kiel Enrico Caruso aŭ Maria Callas.
Nuntempe oni povas klasigi la kantistojn laŭ la muzikstilo, kiuj multegas. Fakte la tipa muzika grupo de la 20-a jarcento (kaj poste de la 21-a jarcento) enhavas almenaŭ unu kantiston kaj kelkajn muzikistojn.
Famaj gekantistoj
Joan Baez - Elena Burke - Celia Cruz - John Denver - Bob Dylan - Eminem - Farinelli - Barry Gibb - George Harrison - Whitney Houston - Michael Jackson - Elton John - Tom Jones - Khaled - Paul McCartney - Bob Marley - Nana Mouskouri - Luciano Pavarotti - Édith Piaf - Amália Rodrigues - Demis Roussos - Shakira - Bruce Springsteen - John Michael Talbot - Tanita Tikaram - Momoko Tsugunaga - Tina Turner - Barry White - Iva Zanicchi
Ĝenroj
Multaj kantistoj specialiĝas pri certa speco de kantado, ekzemple:
Oni dividas kantistojn laŭ la registro aŭ tonamplekso de ilia voĉo:
Ankaŭ knaban voĉon antaŭ voĉoŝanĝiĝo oni klasas kiel sopranon.
Olly Ritterband
Ŝia familio vivis en grandparte hungara regiono de Rumanio; ŝia patro estis komercisto. En 1944 la familio estis pro sia judeco arestita de germanaj kaj hungaraj nazioj kaj malliberigita en Auschwitz.
Kantisto
Vidu ankaŭ
Laulu
Olly Ritterband
Olly Czitron postvivis ne nur la kaptitecon, sed ankaŭ piediran transportadon (amas-marŝadon) al koncentrejo Bergen-Belsen en januaro 1945. Post sia liberiĝo en aprilo 1945 ŝi iris al Stokholmo kaj laboris kiel fotisto. En 1950 ŝi transloĝiĝis al Kopenhago. En la 1960-aj jaroj ŝi komencis pentradon kaj laboron per vitraj mozaikoj. En siaj artaĵoj ŝi provis esprimi siajn sentojn pri la koncentrejaj teruroj.
En 1999 ŝi verkis pri siaj travivaĵoj libron kun la titolo "Will to survive" (angle: la volo pluvivi).
Distrikto Jászberény
La Distrikto Jászberény [jAsberEnj] (hungare Jászberényi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok. Ĝi situas sur ebenaĵo en la nordokcidenta parto de la departemento (en la meza kaj iomete norda partoj de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Jászberény, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ aliaj 2 urboj, la ceteraj 6 estas vilaĝoj. La areo estas 617,01 km², kie loĝas 50 852 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj. En Jászberény ankaŭ la industrio donas laborlokojn.
Historio
Tiu areo kune kun Distrikto Jászapáti estis aŭtonomio de jasoj kun ĉefurbo Jászberény. Baldaŭe simila distrikto funkciis ĉi tie, al kiu Distrikto Jászapáti aliĝis en 1961. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Ĝermuk
Ĝermuk (armene: Ջերմուկ ; ankaŭ transkribita kiel Jermuk aŭ Dzhermuk) estas urbo, kun 6,200 loĝantoj, en la suda armena provinco Vajoco-Dzoro. Ĝi estis populara celloko dum la soveta epoko kaj fama pro siaj termofontoj kaj pro la marko de mineralakvo kiu estas enboteligita en la regiono. La urbo havas proksime grandan akvofalon kun granda natura ponto, malgrandan lagon, arbaron kaj naĝejojn kun minerala akvo. Ĝermuk nuntempe estas renovigita kun la espero fari ĝin turismaĵo kiel antaŭe. La vorto "ĝermuk" en la armena lingvo signifas "gejsero".
Etimologio
La nomo de la urbo devenas de la armena vorto "ĝermuk" (ջերմուկ ) kutime transkribita kiel jermuk aŭ jermook, en okcidenta armena "ĉermug" kun la signifo "varma minerala fonto", unue menciita dum la 13-a jarcento fare de historiisto Stepanos Orbeljan en sia verko Historio de la provinco Sjuniko.
Historio
Ĝermuk okupas areon, kiu estas historie konsiderata kiel parto de la kantono Vajoco-Dzoro de la provinco Sjuniko de Granda Armenio. Ĝi estis menciita unue dum la 13-a jarcento fare de historiisto Stepanos Orbeljan en sia verko Historio de la provinco Sjuniko. La restaĵoj de praa ciklopea fortikaĵo kaj la ruinoj de baziliko de la 8-a jarcento atestas, ke la regiono ĉirkaŭ la fontanoj de Ĝermuk estis loĝitaj multe pli frue antaŭ la 13-a jarcento. La areo de Ĝermuk estis regita de la Siunia dinastio inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj, kiam Vayoco-Dzoro estis parto de la Sjunika reĝlando. La princoj de Sjuniko rigardis la mineralajn fontojn de Ĝermuk kiel resanigajn kaj konstruis plurajn naĝejojn plenigitajn per ĝia akvo, tiel farante la urbeton ilia feriejo. Dum la Mezepoko, la Silka Vojo pasis tra la areo de Vajoco-Dzoro, precipe la vojo, kiu nuntempe ligas la urbon Martuni kun Yeghegnadzor al la nordokcidento de Ĝermuk.
Komence de la 16-a jarcento, Orienta Armenio falis sub la safavidan persan regadon. La teritorio de Ĝermuk iĝis parto de la Erivan Beglarbegi kaj poste de la Ĥanato de Erevano. La periodo inter la 16-a kaj 17-a jarcentoj estas konsiderita kiel la plej malhela periodo en la historio de Vayoco-Dzoro. La regiono fariĝis ofta batalkampo inter la invadaj trupoj de la tjurkaj kaj iranaj triboj. Kiel rezulto, multaj signifaj monumentoj kaj prosperaj vilaĝoj estis detruitaj kaj la loĝantaro estis delokigita. En 1747, Ĝermuk iĝis parto de la lastatempe formita Ĥanato de Naĥiĉevano.
Rezulte de la Traktato de Turkmenĉajo subskribita inter la Rusa Imperio kaj Persio en 1828 post la Rusa-Persa Milito de 1826–1828, multaj teritorioj de Orienta Armenio, inkluzive de Vajoco-Dzoro fariĝis parto de la Rusa Imperio. En 1828-1830, multaj armenaj familioj de la iranaj urboj Salmast kaj Ĥoj estis transloĝigitaj en orienta Armenio, precipe en la lokoj kiuj poste iĝis parto de la Erevana Gubernio. La unua ondo de armenaj ekloĝantoj alvenis en la regionon Vajoco-Dzoro en 1828–1829. Sub la rusa regado, la urbo Ĝermuk travivis signifan kreskon kaj evoluon. Dum la 1830-aj jaroj, la rusa geologo G. Voskobojnikov alvenis en Armenion kaj komencis esploradojn pri la geografia profundo de Ĝermuk same kiel la enhavo kaj karakterizaĵoj de la akvoj de Ĝermuk. Liaj observoj pri Ĝermuk estis publikigitaj en la ĵurnalo "Mountain Magazine" en 1831, kaj poste en 1855, en la revuo "Caucasian Calenda". La verkoj de Voskobojnikov estis la unuaj sciencaj artikoloj pri Ĝermuk.
469 Argentino
469 Argentino estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Ĝermuk
Historio
En la 1860-aj jaroj, ĉiuj historiaj naĝejoj de Ĝermuk konstruitaj de la orbeljan-aj princoj de Sjunik estis renovigitaj de "Gevorg Ĥanagjan", post rezolucio de la rusa registaro. Hodiaŭ tiuj banejoj nomataj "Pristav-Naĝejoj" estas konservitaj kiel historiaj monumentoj. En 1870, Ĝermuk iĝis parto de la lastatempe formita Ŝarur-Daralagezskij Ujezd ene de la Erevana Gubernio. En 1931, Ĝermuk estis inkludita en la lastatempe formita Azizbekov-Rajono de sovetia Armenio. La unua urba disvolva plano de Ĝermuk estis enkondukita de arkitekto P. Msrjan en 1945. La dua plano estis formita en 1952 de arkitekto P. Manukjan. La plano poste estis modifita komence de la 1960-aj jaroj.
Inter 1918 kaj 1920 Ĝermuk estis inkluzivita en la mallongdaŭra Armena Demokratia Respubliko. Post la sovetiĝo de Armenio, Ĝermuk kaj la ĉirkaŭaj teritorioj fariĝis unu el la regionoj, kiuj rezistis la sovetian regadon kaj formis la nerekonatan Respubliko Montara Armenio sub la gvidado de Garegin Nĵdeh. Tamen post falo antaŭ la bolŝevikoj en julio 1921, Ĝermuk fariĝis parto de la Armena Soveta Socialisma Respubliko. En 1961, Ĝermuk estis integrigita en urba setlejo ene de la Azizbekov-Rajono. La unua sanatorio estis malfermita en 1962, sekvita de la dua en 1963 kaj la mineralakva kuraca centro en 1966, tiel starigante la fekundan agadon de la centro de kuracloko Ĝermuk, por igi ĝin moderna feriejo por ĉiuj sovetiaj ŝtatanoj. En 1967, Ĝermuk ricevis la statuson de urbo je respublika subigo.
469 Argentino
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la, de Luigi Carnera, itala astronomo kiu laboris en la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, en Hejdelbergo (Germanio).
Ĝermuk
Historio
Kun la laŭpaŝa disvolviĝo de la servoj, la loĝantaro de Ĝermuk atingis ĝis 9,000 dum la 1980-aj jaroj. Post la dissolvo de Sovetunio en 1991, kaj sekve de la post-sendependeca ekonomia krizo de Armenio, la loĝantaro draste malpliiĝis al malpli ol 5.000 dum la unua jardeko de la 21-a jarcento. En 1995, Ĝermuk iĝis parto de la lastatempe formita provinco Vajoco-Dzoro laŭ la administraj reformoj en 1995. Tamen multaj evoluigaj planoj estis efektivigitaj en Ĝermuk dum la lastaj jaroj, por pluevoluigi la urbon kiel someran feriejon kaj vintran turismocelon, inkluzive la proksiman vilaĝon Keĉut kaj la malaperintan flughavenon de Ĝermuk. Multaj novaj hoteloj kaj sancentroj estis malfermitaj, multaj sanatorioj estis renovigitaj, kaj la unua fazo de la telfero de la skiejo estis tute renovigita.
Geografio kaj klimato
La urbo situas je alteco de 2080 metroj super la marnivelo, ene de la montoj de Vajoco-Dzoro, inter densaj arbaroj, sur altebenaĵo dividita en du partojn per la gorĝo de rivero Arpa, 170 km sudoriente de Erevano. La urbon regas la montaro Vardenis el la nordo kaj la montaro Vajk en la sudo. La alteco de la ĉirkaŭaj montoj varias inter 2500 kaj 3500 metroj, ĉio kovrita de arbaroj kaj alpaj herbejoj.
Tamen la urbo ĉefe famas per siaj termofontoj (gejseroj). Ĝia nomo mem devenas de ĉi tiu fakto, ĉar la vorto "ĝermuk" signifas "gejsero" en la armena lingvo. La akvofalo de Ĝermuk ĉe rivero Arpa havas altecon de 70 metroj.
La urbo estas karakterizita per alpa klimato provizanta mildan veteron dum la someroj kun malvarma kaj neĝa klimato dum la longdaŭraj vintroj. La jara pluvado estas 800 mm.
162035 Jirotakahashi
162035 Jirotakahashi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Ĝermuk
Demografio
Ĝis 1988, la urbo havis malgrandan azeran komunumon inter plimulto de la armenoj. Tamen, post la eksplodo de la milito en Montara Karabaĥo en 1988–1989, la azeroj de la urbo foriris al Azerbajĝano. Samtempe la urbo akceptis armenajn rifuĝintojn el Azerbajĝano, ĉefe post la pogromo de Sumgait.
Jen la loĝantara templinio de Jermuk ekde 1959: Nuntempe la urbo estas preskaŭ tute loĝata de etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Vajoco-Dzoro, sidanta en Yeghegnadzor. La preĝejo Sankta Gajane de la urbo estis konsekrita la 17an de novembro 2007. Ĝi estis konstruita per la donacoj de komercisto Aŝot Arsenjan. La arkitekto de la preĝejo estas Samvel Aghaĝanjan.
162035 Jirotakahashi
Ĝia nomo honoras Jiro Takahashi, profesoron pri scienca eduko ĉe la Universitato de Ehime. Liaj interesoj en esploro inkludas geologion kaj katastrofojn, kaj ankaù astronomion kaj edukon. Li ankaù estas engaĝita en la orientado de la studentoj kiel konsilanto de la Astronomia Klubo ĉe la universitato.
Ĝermuk
Kulturo
Malnovaj kavernoj el la Bronzepoko troviĝas en la gorĝo de la rivero Arpa norde de Ĝermuk, kune kun grupo de malgrandaj kapeloj devenantaj de la mezepoko.
La filio Ĝermuk de la Nacia Galerio de Armenio estis malfermita en 1972. Ĝi estas hejmo de multaj pentraĵoj kaj skulptaĵoj, ĉefe komponitaj de pluraj sovet-armenaj artistoj kiel Haroutiun Galentz, Martiros Sarjan kaj aliaj. La urbo ankaŭ estas hejmo de publika biblioteko.
Danke al la klopodoj de skulptisto Hovhannes Muradjan, grupo de skulptaĵoj konataj kiel la Strateto de fidajoj estis malfermita en Ĝermuk inter 1988 kaj 1992, prezentante multajn figurojn de armenaj milicanoj kiuj batalis kontraŭ la Otomana Imperio.
En 2004, la Statuo de Israel Ori estis malfermita en la centro de Ĝermuk, farita de Gagik Stpanjan.
Transportado
Jermuk estas ligita kun la aŭtovojo M-2 tra la regiona vojo H-42. La urbo estas ligita kun Erevano kaj la proksimaj urboj per busoj kaj mikrobusoj.
Industrio
La botelakvo markita kiel Jermuk estas plejparte eksportita al pluraj merkatoj ĉirkaŭ la mondo.
Turismo
Alia ŝlosila sektoro en la ekonomio de Ĝermuk estas turismo. La urbo estas hejmo de kelkaj kuraclokoj kaj sanatorioj, kaj estas unu el la ĉefaj turismaj celoj por tiuj, kiuj vizitas Armenion. Vizitantoj venas por la natura medio de Ĝermuk kaj la montoj de Vajoco-Dzoro (3000 metroj), la akvofaloj, la kuracantaj akvaj naĝejoj, hoteloj kaj sanaj kuraclokoj, sanatorioj, la telfero kaj alpaj sportaj instalaĵoj. Ĝi estas konsiderita la centro de medicina turismo en Armenio.
La monaĥejo Gndevank el la 10-a jarcento, estas unu el la plej allogaj proksimaj celoj. Ĝi situas nur 10 km okcidente de Ĝermuk.
La urbo estas hejmo de kelkaj elstaraj feriejoj kaj sanatorioj, inkluzive de Hyatt Place Jermuk, Gladzor Sanatorium, Olympia Sanatorium, Jermuk Armenia Health Spa, Ararat Health Spa, Jermuk Moscow Health Resort, Jermuk Ashkharh Health Centre, kaj Jermuk Resort & Spa. Estas ankaŭ multaj malgrandaj hoteloj kaj gastejoj en Ĝermuk.
Ĝermuk estas inter la 3 urboj de Armenio, kiuj rajtas gastigi hazardludajn domojn kaj agadojn (kune kun Tsaghkadzor kaj Sevan).
Sporto
Ĝermuk estas unu el la ĉefaj centroj por vintraj sportoj en Armenio. 900-metra longa telfero servas la skiregionon situantan ĉe la sudoriento de la urbo. La laboroj por la dua fazo de la telfero daŭras por akceli la vintran turismon en la regiono.
Ĝermuk estas regula loko por internaciaj ŝakturniroj. Ĉiun jaron dum la somero, la urbo aranĝas la ŝakturniron de FIDE Grand Prix Jermuk'.
La urbo havas grandan, kvankam forlasitan, internan sportan palacon el la sovetiaj tagoj.
Ĝemelaj urboj
Jermuk estas ĝemeligita kun:
3664 Anneres
3664 Anneres estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 per la kunlabora esploro de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando).
En septembro kaj oktobro 1960, Tom Gehrels sisteme fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) ; la 130 fotografiaj platoj tiel eksponitaj estis poste senditaj en Leiden (Nederlandon), por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo "Anneres" estis komponita en honoro de Anna Theresia Schmadel, edzino de la germana astronomo Lutz D. Schmadel.
Ferenc Simor
Biografio
Ferenc Simor akiris pedagogian diplomon en altlernejo de Budapeŝto en 1923. Post siaj studoj li instruis en la geografia universitata instituto, dum li akiris plian diplomon pri geografio en Universitato Erzsébet en Pécs, eĉ li doktoriĝis en 1934. En 1940 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Post la 2-a mondmilito li esploris klimaton de Mecsek en instituto. Li fondis klimatan observatorion en pinto de Mecsek. En 1957 li kandidatiĝis. Li ricevis premion en 1958.
Saint-Pierre-de-Chignac (stacidomo)
Saint-Pierre-de-Chignac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Pierre-de-Chignac, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
(14840) 1988 RR11
(14840) 1988 RR11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Károly Tóth (dentkuracisto)
Károly TÓTH [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Károly estis hungara dentokuracisto, profesoro.
Károly Tóth  naskiĝis la  en Pitvaros. Li mortis en 1992 en Szeged.
Biografio
Károly Tóth instruis post la diplomo en Universitato Ferenc József. Li estis rektoro en Medicina Universitato de Szeged inter 1963 kaj 1972. Li fondis lernejon pri dentkuracistoj, krome li laboris en la dentkuracista kliniko. Li partoprenis ankaŭ en establado de dentkuracistaj fakultatoj ne nur en Szeged, sed ankaŭ en Pécs kaj Debrecen.
Grassano
Grassano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Calciano, Garaguso, Grottole, Irsina, Salandra kaj Tricarico.
You Wanted the Best, You Got the Best!!
You Wanted the Best, You Got the Best!! estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1996.
Sebedín-Bečov
Sebedín-Bečov, hungare Szebedénybecsó [sebedEnjbeĉO] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sebedín-Bečov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Banská Bystrica troviĝas je 17 km-oj.
Historio
Sebedín-Bečov estiĝis en 1964, tiam unuiĝis 2 vilaĝoj sube menciitaj. Pli frue ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sebedín-Bečov 343 homoj, (331 slovakoj).
Szebedény/Sebedín
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1351. En 1828 loĝis tie 273 vilaĝanoj en 32 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szebedény 250 homoj, (plejparte slovakoj).
Becsó/Bečov
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1582 en formo "Beczov". En 1591 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 156 vilaĝanoj en 21 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Becsó 91 homoj, (plejparte slovakoj).
Molpetrelo
La Molpetrelo (Pterodroma mollis) estas specio de malgranda marbirdo de la familio de Procelariedoj kaj de la genro de pterodromoj aŭ burdopetreloj.
Distribuado
Ili reproduktiĝas sur insuloj de la Suda Hemisfero, nome sur Tristan da Cunha, Insulo Gough, la Princ-Eduardaj Insuloj, Krozetoj, Makvora Insulo, kaj sur la Antipodaj Insuloj de Novzelando. Malgrandaj nombroj reproduktiĝas sur la Macujkeraj Insuloj de suda Tasmanio. Ili disiĝas for de la reprodukta sezono, kiam ili atingas orientan Sudamerikon norde ĝis Brazilo, sudan Afrikon kaj Aŭstralion. La specio aperis kiel vaganta en Israelo, Norvegio, Srilanko kaj Jordanio, kaj eĉ ĉe Antarkto.
Taksonomio
La Feaa petrelo (P. feae), la Deserta petrelo (P. desertae) kaj la Petrelo de Zino (P. madeira) de Norda Atlantiko estis iam traktitaj kiel subspecio de tiu birdospecio.
Aspekto
Ĝi estas ĝis 37 cm longa kun enverguro de 95 cm. La beko estas nigra, same kiel la areo ĉirkaŭokula. La plumaro de la dorso estas griznigra, kun la vosto malhelgriza. La flankoj kaj subaj partoj inklude la ventrareo de la vosto, estas blankaj; prezentas rimarkindan kolumon malhelgrizan flanke kaj sub la kolo. La kruroj estas rozkolorecaj kun membranoj bluecnigraj.
Ilona Aczél
Ilona Aczél [acEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aczél Ilona estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Kálmán Csathó, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Csathó Kálmánné. Ilona Aczél naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Királyhelmec (nuntempa Kráľovský Chlmec en Slovakio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Naskiĝis kiel Ilona Gabriella Magdolna Alter, gepatroj Sándor Alter kaj Paula Nebenzahl. Ilona Aczél akiris diplomon en Teatra Akademio en 1905, poste ŝi aliĝis al trupo de Teatro de Kolozsvár. Ekde 1908 ŝi ricevis rolojn en Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1912 kaj 1915 en Teatro Magyar, poste denove en la Nacia Teatro, foje en Gaja Teatro. En 1911 ŝi edziniĝis, poste ŝi prenis la nomon ''Cs. Aczél Ilona''. Ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Nacia Teatro en 1928. Ŝi plej ofte ricevis rolojn en komedioj.
Molpetrelo
Manĝado
Ili manĝas cefalopodojn, krustulojn kaj fiŝojn.
Reproduktado
La reprodukta sezono komencas en septembro en la kolonioj de la oceanaj insuloj, okupante krutajn deklivojn kun herbo aŭ filikoj, ĝenerale laŭlonge de la marbordo, sed ankaŭ interne. Ili nestumas en nestotruoj sur insuloj de la Suda Atlantiko kaj Hinda Oceano. La ino demetas nur 1 blankan ovon; la periodo de kovado daŭras proksimume 50 tagojn. La petrelidoj elnestiĝas kiam ili estas 90 aŭ 92tagaĝaj.
Grottole
Grottole estas komunumo de Italio.