cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto-Biblioteko Ramon Molera Pedrals
Adreso
Str. Palau 17
ES-010180 Moià (Barcelona)
Katalunio
Ret-adreso: molur(ĉe)telefonica.net
Sumatraj tropikaj pinaroj
La sumatraj tropikaj pinaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj de la insulo de Sumatro en Indonezio. Ĝi estas parto de la biodiverseco-riĉaĵejo Sunda Lando signita de la organizaĵo Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International).
3-a de majo
La 3-a de majo estas la 123-a tago de la jaro (la 124-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 242 tagoj restas. Estas urbo en Brazilo nomata Três de Maio (3-a de majo portugallingve).
Sumatraj tropikaj pinaroj
Location and description
Tiuj pinarbaroj troviĝas je la pli altaj deklivoj de Sumatra, speciale en la nordo de la insulo apud Lago Toba kaj laŭlonge de Barisan-Montaro inkluzive de la alta Monto Leuser. Kun 2 500 mm da jara precipitaĵo la pinaroj havas pluvarbaran klimaton sed estas pli sekaj ol la densaj pluvarbaraj areoj pli sube de la deklivoj, speciale je la pli sekaj orientaj flankoj de la montaro.
3-a de majo
Je la 3-a de majo okazis, interalie:
Kontraŭmilitaj protestoj en Rusio (2014)
Kontraŭmilitaj protestoj en Rusio en marto de 2014 okazis kunlige kun politika krizo en Ukrainio. Laŭ informo de amasinformiloj post ŝanĝo de la ŝtatestraro kaj politika gvidantaro en Ukrainio okazis invado de rusiaj militfortoj al Ukrainio (militokupo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo kaj armita subtenado de por-rusiaj terorismaj grupoj en Orienta Ukrainio).
3-a de majo
Tagoj de semajno
La 3-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Sumatraj tropikaj pinaroj
Flaŭro
Tiu ekoregiono estas unu el la maloftaj areoj de pinarbaro en la tropikoj kun la domina specio Merkus-pino (Pinus merkusii), kiu fariĝas establita en areoj kie pluvarbaro estis malhelpita ĝenerale en historio per okazaĵoj kiel terglitoj kaj arbaraj brulegoj same kiel homa senarbarigo. Arbara brulego estas daŭranta kaj kontinua karakterizo de la vivociklo de la arbaro.
Kontraŭmilitaj protestoj en Rusio (2014)
Antaŭhistorio
Ekde fino de 2013 en Ukrainio aperis vasta protesta movado Eŭromajdano celanta eksigon de la Prezidanto de Ukrainio Viktor Janukoviĉ kaj (dekomence) por-Eŭropunian politikon de Ukrainio. Post venko de la protestoj Janukoviĉ estis eksigita kaj la ŝtata potenco estis ŝanĝita. Post peto de Janukoviĉ la Prezidanto de Rusio Vladimir Putin alvokis la Federacian Konsilion de Rusio priatenti eblan uzadon de militaj fortoj en Ukrainio por defendo de ukrainiaj rusoj. La la Federacia konsilio okazigis sevican laborkunsidon, kie okazis voĉdonado pri uzado de rusia armeo en Ukrainio; la jesa decido estis akceptita de ĉiuj membroj. La decidon, laŭ asertoj de Ukrainio, sekvis okupo de gravaj objektoj en Ukrainio de rusiaj militistoj, kio estas malakceptita de ŝtataj reĝimoj en aliaj ŝtatoj, kio ekis vastan politikan konflikton.
Sumatraj tropikaj pinaroj
Faŭno
Ekzistas malpli da bestospecioj ĉi tie ol en la pluvarbaro kiu kovras la plej grandan parton de la insulo kaj ekzistas neniuj endemiaj mamuloj sed ekzistas daŭre kelkaj preskaŭ-endemiaj specioj inkludante birdojn kiel la sunda najtingalo.
Kontraŭmilitaj protestoj en Rusio (2014)
Antaŭhistorio
Rilate al la ukrainiaj eventoj en Rusio (kaj plejparte en Moskvo) okazis amasaj pikedoj, manifestacioj kaj mitingoj por kaj kontraŭ la decido de rusia ŝtata reĝimo. Interalie, la protestoj ekis vastan kontraŭmilitan movadon en Rusio.
Sumatraj tropikaj pinaroj
Minacoj kaj konservado
La pinarbaroj de la pli altaj areoj estas malpli minacataj de senarbarigo ol la valoraj durlignopluvarbaroj pli malalte suben, kaj krome triono de ili troviĝas ene de la Nacia Parko Kerinci Seblat kaj en aliaj naciaj parkoj.
Kontraŭmilitaj protestoj en Rusio (2014)
Unuaj protestoj
La unua permesita amasa pikedo okazis la 7-an de marto apud Puŝkin-placo en Moskvo. Poste okazis ankaŭ aliaj similaj aranĝoj.
"Marŝo de paco" (15-a de marto)
Marŝo de paco (Марш мира и свободы, ukraine: Марш ми́ру та волі) estas nomitaj amasaj kontraŭmilitaj manifestacioj, pasintaj en Rusio unuan fojon la. En Moskvo ĝi pasis kiel manifestacia marŝo kaj poste mitingo sur la Saĥarov-avenuo kun, laŭ diversaj asertoj, ĝis 70 mil partoprenantoj (laŭ informo de la organizantoj, venis 50 mil, la polico asertas pri nur 3 mil). Tre multaj venis kun flagoj de Ukrainio kaj Rusio, kaj ankaŭ flagoj de opoziciaj organizaĵoj. De sur la scenejo parolis multaj opoziciaj aktivuloj, inter ili Boris Nemcov, Ilja Jaŝin, anoj de Pussy Riot Aloĥina kaj Tolokonnikova.
Samtempe kun la opozicia marŝo en Moskvo preskaŭ samloke (ekde Trubnaja placo) estis organizita por-rusia manifestacio, kiun pasigis organizaĵo "Sutj Vremeni". Ĝin partoprenis oficiale 15000 homoj; ili iradis per organizitaj kolumnoj, egale vestitaj je similaj ruĝ-nigraj vestaĵoj (videofilmeto ĉe JuTubo).
Diversaj kontraŭmilitaj manifestacioj pasis ankaŭ en Sankt-Peterburgo, Jekaterinburg, Samara kaj aliaj urboj de Rusio.
Komunaj alvokoj
En marto estis publikigitaj kelkaj komunaj alvokoj de rusiaj artistoj kaj sciencistoj kontraŭ la politiko de Rusio en Ukrainio. La 11-an de marto en la oficiala registara retejo estis publikigita kontraŭa malfermita letero de kultur-agantoj por subteno de la Prezidanto kun pli ol 500 subskriboj.
La en Moskvo okazis kontraŭmilita kongreso de intelektularo  ; la kongreso akceptis deklaracion:
(''Pli detale en ukraina lingvo: Реакція російської інтелігенції на події в Криму (2014) kaj Заява діячів культури на підтримку дій Путіна в Україні та Криму).
Sekvintaj protestoj
En somero de 2014 okazis ankoraŭ kelkaj (ne amasaj) protestoj en Moskvo.
En aliaj urboj estis organizataj manifestacioj (Марш за федерализацию) por pria aŭtonomeco de Siberio, Krasnodara regiono kaj kelkaj federaciaj subjektoj per aldono de statuso de respublikoj. La aranĝoj estis oficiale malpermesitaj, estis forbaritaj iliaj paĝoj en amaskomunikiloj ; la 17-an de aŭgusto en diversaj lokoj okazis kelkaj mitingoj, dum kiuj la aktivuloj estis malliberigitaj. (Pli detale en ukraina lingvo: Марш за федералізацію Сибіру).
Dua "Marŝo de paco" (21-a de septembro)
La dum Internacia Tago de la Paco en Moskvo kaj kelkaj aliaj urboj okazis la dua "Marŝo de paco". 11-an de septembro opozicia politikisto Boris Nemcov informis ke oni ricevis permeson de urbestraro por okazigo de manifestacio kun 50 000 partoprenantoj. Antaŭ la aranĝo pli ol 5000 homoj subskribis ĝian rezolucion publikigitan ruslingve en retejo netvoine.info.
En Moskvo la aranĝon partoprenis laŭ diversaj fontoj de 5000 ĝis 100-200 mil; la polico asertis pli malpli da partoprenintoj, la organizantoj asertis pri pli da homoj. Reale venis proksimume 25-30 miloj. Dum la aranĝoo subtenantoj de la Popola Respubliko de Donecko (kontraŭa flanko) okazigis kelkajn provokaĵojn sed oni evitis seriozajn konfliktojn.
Fotoj de la marŝo en Moskvo:
Portebla interreto
La portebla interreto estas teknika instalaĵo, kiu ebligas retsurfadon ie ajn, kie portebla telefono povas funkcii. Tiukaze, la portebla instalaĵo (portebla telefono aŭ nur portebla modemo) aliĝas al interreto per sendrata komunikreto de la telefona kompanio.
Oni povas retumi mem per la portebla telefono sur ties eta ekrano aŭ sur portebla komputilo per modemo (kiu lasta estas fakte simpla portebla telefono, kiu komunikas al la sendrata reto).
CSD (Circuit Switched Data)
La CSD estis la unua datenkomunika teknologio. Oni povas nomi ĝin linikonektita portebla interreto, ĉar oni devas voki telefonan numeron por ties uzado. La nomuma datenkomunika rapido estas 9,6 kbit/s. Oni jam ne plu uzas ĝin pro la eta rapido kaj la daŭra ŝarĝo je la reto. Oni uzis ĝin pli frue por retsurfado sur la portebla telefono (WAP). Oni mencias tiun teknologion kelkfoje kiel 1G.
GPRS (General Packet Radio Service)
Male al CSD, la pakaĵkonektita GPRS jam ne ŝarĝas daŭre la reton, nur dum la vera datenkomunikado. La teoria datenkomunikada rapido esta 53 kbit/s. Oni uzas ĝin hodiaŭ ĉe WAP. Oni mencias tiun teknologion kiel 2G.
HSDPA (High-Speed Downlink Packet Access)
La teoria datenkomunika rapido de HSDPA dependas de la uzata ilo kaj la komunikservo, povas esti ĝis 14,4 Mbit/s. Oni uzas ĝin en urboj kaj vilaĝegoj.
Stacio Tondabayashi
Stacio Tondabayashi (japane: 富田林駅 [Tondabajaŝi-eki], angle: Tondabayashi Station) estas fervoja stacio en Tondabajaŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagano.
Jenifer
JENIFER [ĝenifer], realnome Jenifer DADOUCHE aŭ Jenifer YAËL DADOUCHE-BARTOLI (naskiĝis en Nice) estas franca kantistino, gajninto de "Star Academy 1".
Biografio
Jenifer venas el modesta medio. Ŝia patro estas Franco el Nord-Afriko kaj ŝia patrino estis naskita en Parizo de korsika patrino kaj belga patro.
En 1997, ŝi partoprenas televid-elsendon "Graines de star" (sub la nomo "Jenifer Bartoli"), sed tio montriĝas malsukceso. Ŝi tiam decidas iri al Parizo kaj prezentiĝas en 2001 al la selektado de nova televid-elsendo "Star Academy": ŝi estas akceptita kaj fariĝas la unua gajninto. Ŝia vivo draste ŝanĝiĝas. Post sekva turneo kun la partoprenintoj, ŝi denove turneas sole de oktobro 2002 ĝis januaro 2003 kaj kantas en renoma varietea teatro "Olympia".
Al ŝia unua albumo "Jenifer", kiu vendiĝis en 900,000 ekzempleroj, kunlaboris interalie Marc Lavoine (Nos points communs). Poste ŝi estis nomumita en "Victoires de la musique 2003" kaj Johnny Hallyday invitis ŝin dum sia datrevena turneo en 2003 por interpreti duope Je te promets ĉiuvespere en stadionoj. Ŝi vivas kun Maxim Nucci, verkisto-komponisto, de kiu ŝi naskis la infanon nomitan Aaron.
Ŝia dua albumo "Le passage", estas pli melankolia sed ankaŭ pli pop-roka. Kunlaboris Calogero, bando Kyo kaj Marc Levy. Tiu albumo ankaŭ fariĝas granda sukceso: ĝi estas disko de platino ĉar ĝi vendiĝas en ĉ. 600,000 ekzempleroj. Poste Jenifer daŭrigas per turneo de pli ol 90 datoj, el kiuj kvar plenplenaj "Zénith" kaj du plenplenaj "Olympia" en Parizo.
Ŝi partoprenas ĉiujare ekde la jaro 2003 popularan spektaklon "Les Enfoirés" profite al bonfara organizaĵo Restoracioj de l' koro.
Károly Patkó
Károly Patkó [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Patkó Károly estis hungara pentristo, grafikisto.
Károly Patkó naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Patkó studis en Reĝa Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Szőnyi kaj István Réti. En someroj de 1913 kaj 1914 li lernis ankaŭ en Artistkolonio (Nagybánya). En 1923 li havis stipendion en Romo. Hejmenveninta li pentradis en ateliero de Róbert Berény kune kun Erzsébet Korb kaj Vilmos Aba-Novák. Ekde 1934 li instruis desegnadon en gimnazio.
NGC 2259
NGC 2259 (alia indiko — OCL 492) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eŭropa agentejo por la mastrumado de kunagado ĉe la eksteraj limoj de la membroŝtatoj de Eŭropa Unio
Frontex, aŭ esperante Frontekso, estas akronimo (el la franca: Frontières extérieures = ‘eksteraj limoj’) de la Eŭropa agentejo por la mastrumado de kunagado ĉe la eksteraj limoj de la membroŝtatoj de Eŭropa Unio (angle: European Agency for the Management of Operational Cooperation at the External Borders of the Member States of the European Union).
Tasko de la agentejo estas la sekurigo de la eksteraj limoj de Eŭropa Unio per kunordigado de naciaj limgardaj instancoj. La sidejo de Frontex estas en Varsovio, Pollando.
Frontex estis starigita per eŭropa reglamento (EC) 2007/2004, kaj ekfunkciis la. Frontex estas la unua EU-instanco kun sidejo en la EU-membroŝtatoj aliĝintaj en 2004. La agentejo malaperis en 2016 favore al la nova Eŭropa Agentejo pri Landlimaj kaj Marbordaj Patroloj.
Granda kampo de aktivado estas la gardado de la EU-limoj en la mediteraneo por redukti la nombron de ne-leĝaj enmigrantoj. Tio implicas resendadon de boatoj plenaj de rifuĝintoj. Ĵus pro tio Frontekso estas akre kritikata de NROj, kiuj engaĝiĝas kontraŭ la restrikcio de homaj rajtoj, aparte rajto je azilo.
Fortoj
La Fronteksa patrolreto (European Patrols Network) eklaboris sur Kanariaj insuloj en majo 2007 kaj disponas pri 20 aviadiloj, 30 helikopteroj kaj 100 boatoj.
Kritiko
Ne-registaraj organizaĵoj kritikas la agadon de Frontex kiel fundamente kontraŭ-humanisman kaj kontraŭ-leĝan. Tion subtenas ekspertizo de Eŭropa centro por konstituciaj kaj homaj rajtoj (European Center for Constitutional and Human Rights, mallonge ECCHR, komunutila kaj sendependa NRO pri homrajtoj, Berlino), konkludante, ke Fronteks devas respekti leĝaron kaj homrajtojn, kiuj validas ankaŭ surmare ekster ŝtata suvereneco (12-mejla zono).
Por preventi, ke la rifuĝintoj atingas eĉ nur la bordon de Mediteraneo, EU interparolis kun pluraj bordolandoj pri reteno de rifuĝontoj kaj kontraktis kun Libio, ke tiu lando reprenu la kontraŭleĝajn enmigrintojn al Eŭropo, kiuj fuĝis tra Libio (multaj venas el Subsahara Afriko, ankaŭ multaj el Eritreo). Libio siaflanke nun patrolas sian sudan limon, kaj enkarcerigas rifuĝintojn en internejoj fore en la dezerto (oazoj Kufra kaj Sabha) sub kondiĉoj multe kritikataj. ,, ,
Muelejo de Horn por spicoj
Muelejo de Horn por spicoj situas sur maldekstra bordo de rivero Chřibská Kamenice en Dolní Chřibská, kiu estas parto de urbo Chřibská en distrikto Děčín en Regiono Ústí nad Labem. La eksa muelejo komune kun la devena ekipaĵaro estas enskribita en Centra listo de memorindaĵoj de Ĉeĥio sub numero 30558/5-5030.
Historio
La unua mencio pri la muelejo en loko de la hodiaŭa objekto n-ro 35 en Dolní Chřibská devenas el la jaro 1713. En tereziana katastro estis en tiu ĉi loko indikata muelejo kun du segejoj. En la jaro 1787 estis menciata etaĝa konstruaĵo kun kelo kaj garbejo.
En la jaro 1884 ĉi tie sur la maldekstra bordo de la rivero konstruis entreprenisto Josef Horn kun sia kunulo akvan muelejon por spicoj. En la muelejo estis prilaborataj diversaj specoj de spicoj, precipe pipro kaj vanilo, sed ankaŭ vico de pluaj, kiel estas karvio, fenkolo, cinamo aŭ zingibro. La spicoj estis el Chřibská eksportataj en la tutan Aŭstrion-Hungarion.
En la jaro 1907 estis konstruita nova etaĝa konstruaĵo, en kiu estis deponejoj, loĝejo kaj kancelario. En la jaro1942 aĉetis firmao "Josef Horn & Co., Mlýn na koření a obilní mlýn, dovoz koření a čaje" ("Josef Horn & Co., Muelejo por spicoj, importo de spicoj kaj teo") el Dolní Chřibská proksiman fabrikon de Hübel en loko Na Potocích, kie ĝi aranĝis pluajn deponejojn por sia produktado.
Post finigo de la dua mondmilito la posedanto de muelejo estis ellandigita Germanion kaj la muelejo estis ensumigita en entreprenon Balírny obchodu (Pakumejoj de vendejo), kiu komence de la 1990-aj jaroj pereis.
Nur en la jaro 1961 la movumo de la mueleja ekipaĵo estis alikonstruita el la akva en elektran.
Oni muelis la spicojn en Chřibská ĝis la jaro 1980, pli poste la areo servis kiel pakumejo de spicoj.
San Andrés del Rey
San Andrés del Rey (Sankta Andreo de la Reĝo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 32 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,18 loĝ/km².
Situo
San Andrés del Rey situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la norda parto de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro; je 48 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 14,71 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°38′24″N 2°49′08″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 32, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe San Andrés del Rey, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe San Andrés del Rey kie oni falis al la nunaj 32.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Blanche Barton
Blanche Barton (naskiĝis Sharon Leigh  Dense ; 1a de oktobro, 1961) estas amerika religia gvidanto kiu estas Magistra Templi Rex (esperante: Majstrino de la Reĝo de la Templo) ene de la Kirko de Satano kaj estas traktita de Satanistoj kiel Magistra Barton.
Biografio
Barton pasis sian infanaĝon en San-Diego, mem-priskribita Phi Beta Kappa diplomito[citaĵo devita] de Redlands Kolegio kun titolo en ĵurnalismo kaj literaturo.[Citaĵo devis] Ŝi renkontis kirkan estron Anton LaVey la tagon post kiam Diane Hegarty, la originala alta pastrino, forlasis kaj sian rolon kaj la Nigran Domon. La filino de LaVey kaj Hegarty, Zeena LaVey, servis kiel Alta Pastrino de 1985 ĝis 1990. Post kiam Zeena abdikis la pozicion en la 1990a jaro, ĝi restis vaka ĝis kiam Barton prenis la rolon de Alta Pastrino je morto de Anton LaVey la 29an de oktobro, 1997.
Pluraj tagoj poste Barton aperigis manskribitan testamenton kiu asertis ke LaVey lasis ĉiujn de siajn posedaĵojn, nemoveblaĵon, skribojn kaj verkistajn rajtojn, inkluzive la Kirkon de Satano estu metitaj en fonduson, ekskluzive por la filo de Barton, Satan Xerxes Carnacki LaVey, kaj administrita de Barton. Karla LaVey kontraŭis ĉi tiun testamenton, kaj ĝi poste anonciĝis nula.
Kompromiso estis poste atingita en kiu la posedaĵoj, skriboj, kaj verkistaj rajtoj estus partoprenitaj inter lia tri idoj, Karla, Zeena kaj Satan, kaj ke Barton ricevus la “korporacion konata kiel la Kirko de Satano.”
Barton restis Alta Pastrino ĝis la 30a de aprilo, 2002, kiam ŝi nomumis Peggy Nadramia kiel Altan Pastrinon kaj surprenis la antaŭan rolon de Nadramia kiel prezidantino de la Konsilio de Naŭ.
Barton skribis La Kirkon de Satano: Historio de La Plej Fifama Religio de la Mondo (angle: The Church of Satan: A History of the World's Most Notorious Religion) (1990) kaj La Sekreta Vivo de Satanisto: La Oficiala Biografio de Anton LaVey (1990) (angle: The Secret Life of a Satanist: the Authorized Biography of Anton LaVey).
1576 Fabiola
1576 Fabiola estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hispanan nobelinon Fabiola de Mora y Aragón, edzino de la reĝo de la belgoj Baldueno la 1-a.
Esperanto-movado en Sankta Katarino
La unuaj informoj pri Esperanto en la ŝtato “Santa Catarina” estas el la unua jardeko de la 20-a jarcento, ĉirkaŭ la jaro 1905. Tiam la Ŝtato ankoraŭ ne havis pli ol 400 mil loĝantojn kaj la mezlerneja instruo ankoraŭ ne funkciis plene.
Kronologiaj periodoj – Post unu jarcento de Esperanto en “Santa Catarina”, oni rimarkas tri periodojn en ĝia disvolviĝo:
Frua Periodo 1907-1940: Starigo
La periodo de starigo de la ideo de Esperanto en la suda Brazilo rilatas al la enmigrintoj de la centra Eŭropo. Tamen, ĝi antaŭlonge ricevis apogon de la aliaj reprezentantoj de la nacia kulturo.
Pro tio, ke la enmigrintoj establis lernejojn, elementajn kaj mezgradajn, kelkaj instruistoj konis la Lingvon Internacian. Oni memoru, ke la lernejoj ofte dependis de la religiaj ordenoj, ĉefe de Franciskanoj kaj Jezuitoj, inkluzive tiuj de la germana tradicio. Estisankaŭ interrilato de Rio Grande do Sul kaj Santa Catarina.
Ankaŭ prestiĝa estis la agado de José Artur Boiteux. Boiteux deĵoris por Esperanto kaj en 1906 atingis permeson por uzado uzon por la nacia telegrafo.
Unu el unuaj aliĝintoj de Esperanto en Santa Catarina estis Benjamin Camozato kiu poste transloĝiĝis al Porto Alegre. Dank’al Camozato, fondiĝis en Lajes en aŭgusto 1907 la “Societa Sankta Katerino”. La propagando estis intensa. Tiu societo eble estis la unua centro esperantista en la subŝtato.
La plej entuziasma esperantisto de Florianópolis en tiu epoko estis Irineu Armando Livramento, kiu iniciatis, la 26-an de aprilo 1912, la unuan grupon de la ĉefurbo. Liaj kolegoj estis la fama Haroldo Calado kaj alia gazetisto, Augusto Montenegro. En tiu grupo elstaris Wenceslau Golveia, kiu estis la tiama direktoro de la Normala Lernejo.
Nuno Baena vizitis tiun grupon en 1913. En 1918 Baena fondis la duan grupon en Florianópolis, post diskurso en la nacia kongreso. Tiu grupo ricevis la nomon “Studejo” kaj ĝia naskiĝo estis salutata de orkestro, antaŭ kaj post la kunsido.
De 1913 ĝis 1917, en Araranguá, Abílio F. Gomes kondukis malgrandan kurson de Esperanto.
Manoel dos Santos Lostada, en Florianópolis, tre estimata persono, estis entuziasma propagandisto. Li forpasis la 20-an de Oktobro 1923 kaj “fordonis sian socian situon kaj sian klerecon al la dispono de Esperanto”. Kiel direktoro de “Liceu de Artes e Ofícios” kondukis plurajn kursojn de Esperanto. Li esperantigis la poligrafon de Blumenau, ´José Deeke, mortinta meze de 1931.
Karl Wernek kiu studis Esperanton en Eŭropo, oficisto de la grava komerca firmao Carlos Hoepke. Poste li transloĝiĝis en Eŭropon, kie li estis prezidanto de “Aŭstra Esperanto-Asocio”.
Rilate al Francisco Schaden, instruisto, malnova volapukisto, ĉirkaŭ 1915, li estis entuziasma reformanto de Esperanto, de la skolo de Beaufront, kiu pasis al Ido kaj verkis kune kun Francisco Valdomiro Lorenz, la organon Brazilia, “revuo redaktata en la lingvo internacia ido ed en portugala, oficiala organo di la Braziliana federuro por la línguo internaciona”, kune kun: “omno koncernanta la revuo devas sendesar a sro. Fr. Schaden”.
Pro tio, ke li loĝis en la kamparo, li neniam povis propagandi intense. Meze de 1919 oni malfermis kurson de Esperanto en São Bonifácio de Capivari, municipo de Palhoça, kies frukto estis “Círculo Esperantista da Estrela Verde” fondita la 13-an de julio en tiu jaro. Tiu grupo estis reprezentita en pluraj naciaj kongresoj de Esperanto.
Ĝis la jaro 1932, Schaden estis delegito de UEA. Kvankam agnoskante la superregon de Esperanto, Schaden ankoraŭ sopiris pri Ido, en 1945, kiam Evaldo Pauli konatiĝis al li.
La 1-an de majo 1929, Egon Schaden, tiam lernanto de la Katarina Gimnazio, fondis “Gimnazia Esperantista Rondeto” kiu havis la honoron esti vizitata de Tadeo Grabowski, Odo Bujwid kaj Francisco Falcão, unu el la elstaraj esperantistoj de la nordo de la Subŝtato.
Dua periodo: post dua mondmilito
En la 1940-aj jaroj okazis ĝenerala renoviĝo de Esperanto tra la tuta mondo, kiu stabiliĝis aparte ekde la fino de la Dua mondmilito en 1945. Tio ankaŭ okazis en la subŝtato Santa Catarina, kvankam la firmigo okazis malpli videble.
Pli ol la unua Esperanto-movado de Santa Catarina, la dua movado pliperfektigis sian organizecon kaj sian asociecon, kvankam poste ĝi estis malstabiliĝinta.
En Florianópolis, Esperanto ankoraŭ havis signifan subtenon en la Departemento pri Statistiko, kion oni sentis aparte en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Tiutempe, tiu departemento funkciis en konstruaĵo (nur la strata etaĝo) ĉe la fono de la Palaco de la Registaro de la Subŝtato, kie estis ĉe la Strato Trajano. Apude, en la sama konstruaĵo, troviĝis la Publika Biblioteko de la Ŝtato, kies direktoro apogis tiam la esperantan movadon.
La novaj periodoj de Esperanto en Santa Catarina havis la defion enpenetri la universitatojn.
La unua longdaŭra esperantista societo en la ĉefurbo de la Subŝtato, sub la nomo de Esperantista Klubo de Florianópolis, estis fondita la 9-an de januaro 1943. Ĝi registris, la 22-an de januaro 1947, sian statuton. Ĝi havis bultenon nomatan Antaŭen. Tiu Esperantista klubo preparis la fondaĵon de la Asocio de Esperanto de Santa Catarina, en la jardekoj de 1940 kaj 1950, sub la administracio kaj instruado de Giovanni Pasqualino Faraco.
Dum tiu periodo oni sankciis la ŝtatan leĝon kiu permesis la instruon de Esperanto en la mezgradaj lernejoj, kondiĉe ke ne estus elspezoj por la publika trezoro.
En Blumenau stariĝis Tutmonda Esperanto-Movado. En la fora okcidento de la ŝtato Santa Catarina, Gersi Alfredo Bays famiĝis pro sia persistemo kaj graveco.
Malvigleco kaj repreno
En komenco de 1950-aj jaroj la movado en Santa Catarina malvigliĝis. Multaj el la malnovaj esperantistoj estis foririntaj el Florianópolis kaj ili klopodis injekti “novan sangon”. En januaro 1954, post vizito de Luís de Azeredo Coutinho, la klubo provis rekomenci la movadon. La 7-an de Aŭgusto 1954 la klubo estis reorganizita. La kontaktoj kun Brazila Ligo de Esperanto estis restarigitaj. En decembro 1955, la klubo nombris 5 partoprenantojn. Nuntempe ĝi nombras 14 efektivajn societanojn, inter ili Agostinho da Silva, direktoro de Kulturo, kies nomo estas konata de la esperantistoj tra la tuta mondo pere de la eldono de la kajeretoj de la “Portugala Eldona Rondo” (ĉirkaŭ la mondo), Walter Boppré, fondinto de grupo de Esperanto en Laguna en 1948, Ari Kardec de Melo, direktoro de kurso de Esperanto kaj de Lernejo de Komerco kaj alia de la “olda taĉmento”, Gustavo Neves, direktoro de Enlando kaj Justico.
Kvankam la laboroj de la klubo estis limigitaj pro manko de materiaj fontoj kaj manko de tiu valora kondicionanto de sukceso, “irreparabile tempus”, oni preparas sin lante sed ĉiam paŝante antaŭen por esperantigi pli da homoj, postvenantoj de tiuj, kiuj estis ekzemploj de persistemo kaj amo al la ideo de Esperanto en Santa Catarina.
Ekzistis esperantistoj en Lages (Galileu Amorim), en Criciúma, en São Francisco do Sul (Claurinice Vieira). En 1950, Francisco E. Coelho iniciatis kurson en lernejo de Laguna. En Porto União, Bertino Goerner instruis Esperanton al grupo de adoleskantoj.
La reordigo – ekde 1980-aj jaroj
Unu el la plej grandaj atutoj de la Esperanto-kulturo loke kaj internacie, estas eldonejo Fonto de Gersi Alfredo Bays, kiu aperigis depost 1979 centojn da plej valoraj libroj kaj la internacian literaturan monatan revuon Fonto. Ĝi havigis al nia klera publiko gravajn originalajn romanojn kaj poemarojn, sed ankaŭ neforgeseblan aron da tradukoj el plej diversaj lingvoj. Por montri ĝian longan aktivadon, oni memoru ke ankoraŭ en 2007 ĝi aperigis post la kompleta Dia Komedio novan tradukon de sufiĉe nekonata verko de Dante, La Floro. Ankaŭ aliaj novaj tradukoj el la Biblio estas planataj, i.a. la tria volumo de la Duakanonaj Libroj. Per tio nia Esperanto-biblio fariĝas multe pli kompleta ol la plimulto de la nacilingvaj tradukoj.
Oni efektivigis la fondon de EASC (Esperanta Asocio de Santa Catarina), malmultaj monatoj poste, la 28-an de marto 1981. Kiel komplemento, la asocio estis deklarita kiel de Publika Utileco, fare de la leĝo 6105-82, Oficiala Gazeto n-ro 122.012, de 16-a de julio 1982.
Walter Boppré forpasis en 1988, kaj tiu fakto estis plorata inter la esperantistoj. Li postlasis skribaĵojn kiujn la familio publikigis kiel dulingvan libron, sub la titolo “Lavoisier Pravis” (Eldonejo Garapuvu, Florianópolis).
La Sudbrazilaj Renkontiĝoj de Esperanto okazis en Florianópolis, en la jaroj 1985 kaj 1999.
Kultura Fondaĵo Simpozio naskiĝis en 1988, subtenas Enciklopedio Simpozio http://simpozio.cjb.net.
Kunitaĉi
Kunitaĉi (国立市 [kunitaĉi-ŝi) estas urbo en la okcidenta parto de Tokio, Japanio. La 1-an de oktobro 2010, la urbo havis loĝantaron de ĉirkaŭ 74 623.
Historio
Kunitaĉi estis fondita la 1-an de januaro 1967. La Jaho Tenman-gu, la Ŝinta sanktejo estis establita en 903, en Kunitaĉi.
Dreihütten
Dreihütten, hungare Háromsátor [hAromŝAtor] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Bernstein im Burgenland. Drei kaj három signifas: tri.
Situo
Dreihütten situas flanke de monto. Bernstein im Burgenland troviĝas je 3, Kőszeg je 27 km-oj.
Historio
Germanaj ministoj fondis la vilaĝon en 1608 kaj atingis la rangon kampurbo en 1846. En 1910 vivis en Háromsátor 206 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Bahaa domo de adorado
Bahaa Domo de Adorado, foje nomita per sia araba nomo Ma sh riqu'l-A dh kár (arabe : مشرق اﻻذكار), estas la titolo de "Preĝejo" aŭ "Templo" de la Bahaa Kredo. La religiaj instruoj bahaaj antaŭvidas, ke la "Domo de Adorado" estu ĉirkaŭata de kelkaj dependaĵoj dediĉitaj al celoj sociaj, humanaj, edukaj kaj sciencaj.
Ĝis hodiaŭ ok "Bahaaj Temploj" estas konstruitaj tra la mondo, kaj naŭa konstrutata en Santiago de Ĉilio. Bahaaj komunumoj tra la mondo posedas multajn terenojn dediĉitajn por ontaj "Bahaaj Temploj" konstruotaj kiam tiuj komunumoj plie kreskos, disvolviĝos kaj disponos pri la necesaj rimedoj. La "Domoj de Adorado" estas malfermitaj al ĉiuj kaj dediĉitaj al la Vorto de Dio revelaciita de la Manifestiĝoj de Dio kaj fiksita en la Sanktaj Skriboj de la mondreligioj, t.e. al recitado de tiuj tekstoj kaj al preĝado kaj meditado. En ili ne okazu aliaj aferoj kiel predikoj, prelegoj aŭ kvestoj kaj ankaŭ ne muzikado per muzikiloj (sed ja kantado aŭ ĉantado solista aŭ ĥorusa de Sanktaj Tekstoj).
Priskribo
La termino uzata en la Bahaaj Skriboj por la "Domoj de Adorado" estas Ma sh riqu'l-A dh kár (arabe : مشرق اﻻذكار : "Tagiĝejo de la laŭdoj al Dio"). Ĉiuj tiuj temploj havas almenaŭ du komunajn elementojn arkitekturajn: ilia baza strukturo estas naŭflanka kaj ilin kovras centra kupolo. La sep ekzistantaj "Domoj de Adorado" esprimas lokajn stilon kaj kulturon per sia situo, sia arkitekturo kaj siaj konstrumaterialoj.
Tiuj temploj estas la centra ĉefelemento de antaŭvidita konstruaĵaro konsistanta krome el diversaj sociaj, humanaj, edukaj kaj sciencaj institucioj kiel lernejo, malsanulejo, hejmo por maljunuloj kaj aliaj (Elektitaj skriboj de  `Abdu'l-Bahá ). Laŭ bahaa vidpunkto ne estas aparta diferenco inter la aspektoj praktikaj kaj spiritaj de la vivo.  'Abdu'l-Bahá instruis, ke la homoj devas sekvi la spiritan vojon per praktikaj paŝoj.
La Maŭzoleo de la Báb kaj la aliaj konstruaĵoj de la Bahaa Mondcentro ne egalas al Ma sh riqu'l-A dh kár, kvankam turistoj ofte misprezentas la Maŭzoleon kiel "Bahaan Templon".
'I sh qábád, Turkmenistano
La unua "Bahaa Templo" estis finkonstruita ĉirkaŭ 1908 en la urbo de A%C5%9Dgabato ( 'I sh qábád), tiam regata de Rusio kaj nuna ĉefurbo de Turkmenistano. La konstruestro estis Vakílu'd-Dawlih, kiu poste estis nomumita kiel unu el la deknaŭ Apostoloj de Bahá'u'lláh.
'I sh qábád situas en la dezerta ebenaĵo de okcidenta Turkmenistano, ĉe la montaroj Elbruso. Protektitaj kaj liberigitaj de la rusaj aŭtoritatoj, pli ol 1000 bahaanoj formis por la unua fojo en la mondo veran Bahaan Komunumon kun propraj lernejoj, kuracejoj kaj tombejo, ktp. Fine la bahaanoj de  'I sh qábád decidis konstrui la institucion de la spirita kaj socia kerno de la Bahaa Komunumo: la "Domo de Adorado" aŭ arabe Ma sh riqu'l-A dh kár.
Ĝardenoj ĉirkaŭis la templon, kaj en la kvar anguloj de la ĝardeno staris kvar konstruaĵoj: lernejo, gastejo por la vojaĝantaj bahaanoj, malgranda malsanulejo kaj konstruaĵoj por la gardistoj. La bahaanoj vivis kiel eble plej ofte proksimaj al la Ma sh riqu'l-A dh kár, kiu estis la centro de la komunumo materie kaj spirite.
Sekve de la aliĝo de tiu regiono al Sovetunio en 1918, la sovetiaj aŭtoritatoj konfiskis la templon en 1928 kaj reluis ĝin al la bahaanoj ĝis 1938, kiam ĝin ili tute sekularigis kaj uzis kiel artan galerion. Tertremo la templon difektis kaj igis malsekura en 1948, kaj fine oni detruis ĝin komplete en 1963.
Nunaj Temploj
Nuntempe estas sep "Bahaa Temploj", kaj okan oni estas konstruanta.
Wilmette, Ilinojo, Usono (preter Ĉikago)
La "Bahaa Templo" en Wilmette, Ilinojo, Usono) situas en norda ĉirkaŭ-urbo de Ĉikago, sur la bordo de la Lago Miĉigano. Ĝi estas la plej malnova kaj la plej granda el la nun ekzistantaj Bahaaj Temploj, kaj estas konsiderata la "Patrino-Templo" de Nordameriko.
'Abdu'l-Bahá mem deponis la fundamentan ŝtonon en 1912 kaj ĝi estas finskonstruita en 1953 el betono kaj blanka kvarco. Same kiel aliaj Bahaaj Temploj, tiu de Vilmeto havas balkonan galerion, kie kutime kantas la ĥoroj.
Ĝi estas desegnita de la arkitekto Louis Bourgeois kaj pro ĝia kupolo ricevis nombrajn premiojn arkitekturajn: ĝi estas elstara monumento de la Ĉikaga regiono kaj estas listita en la "Nacia Registro-listo de la Historiaj Lokoj" de Usono.
Aviadiloj flugantaj al la Internacia Flughaveno O'Hare ofte pasas super la templo kaj ebligas al la pasaĝeroj vidi unikan spektaklon dum la fazoj de surteriĝo kaj foje de ekflugo.
Kampalo, Ugando
La "Patrino-Templo" de Afriko situas sur la Kikaya Monteto, en la ĉirkaŭaĵo de Kampalo, Ugando kaj ĝin desegnis Charles Mason Remey. Ĝia ŝtona fundamento estas starigita en januaro 1958 kaj ĝi estas dediĉita je la 13-a de januaro 1961.
Sidnejo (Ingleside), Aŭstralio
La Templo en Sidnejo (Aŭstralio) estas finkonstruita en 1961 kaj desegnita de Charles Mason Remey. Ĝi estas konstruita el betono kaj malmola ligno loka. En ĝi povas samtempe kunveni 600 personoj. Ĝi situas en natura boŝlando 94-akrea (380 000 m²) en Ingleside (Suda Nov-Kimrio / New South Wales), norda antaŭ-urbo apud la Pacifika Oceano.
En 2005-2006 tiu Templo estis minacata de arbara fajrego, kiu alproksimiĝis sed neniam atingis ĝin. Ĝi servas kiel "Patrino-Templo" al Aŭstralio.
Frankfurto (Hofheim-Langenhain), Germanio
La "Patrino-Templo" de Eŭropo situas ĉe la suda rando de la germana montaro Taunus en la vilaĝo de Langenhain, kiu apartenas al Hofheim, urbo inter Frankfurto kaj Wiesbaden, (Hesio / Hesse). La planon desegnis Teuto Rocholl. Ĝi estas finkonstruita en 1964.
540 diamanto-formaj fenestroj provizas optikan lumecon al ĝia kupolo kaj ebligas al la sunradioj ludi en ĝi.
La eksterordinaraj ecoj akustikaj de tiu loko estas kreitaj de la son-reflekto ene de la kupolo kaj de la miriadoj da resonantaj fenestro-randoj. Ĥoroj foje kantas tie starantaj ĉirkaŭe de la templa planko, kun la aŭskultantaro sidanta meze.
Numtempe oni planas konstrui hejmon por maljunuloj kiel la unuan el la kromkonstruaĵoj de tiu "Domo de Adorado".
Panama Urbo, Panamo
La "Bahaa Templo" en Panama Urbo (Panamo) estis finkonstruita en 1972 kaj desegnita de Peter Tillotson. Ĝi servas kiel "Patrino-Templo" al Latin-Ameriko.
Ĝi situas sur alta klifo "Cerro Sonsanate" ("kantanta monteto") supre de la urbo kaj estas konstruita el lokaj ŝtonoj kun desegnaĵoj referencantaj al indiĝena kulturo mezamerika.
La kupolo estas kovrita per miloj da malgrandaj tegoloj ovalaj kaj la enirejaj pordoj de la Templo estas konstruitaj laŭ unika desegnaĵo tridimensia: ĉiu el ili konsistas el egalflanka triangulo de tri vertikalaj fostoj kun multaj stango-vicoj etenditaj inter ili laŭ divesaj anguloj, grade de vertikaleco ĝis horizontaleco.
Tiapapata, Samoaj Insuloj
La "Bahaa Templo" en Tiapapato, kiu situas 8 kilometrojn for de Apio en la Samoo, estis finskonstruita en 1984 kaj servas kiel "Patrino-Templo" al la Pacifikaj Insuloj. La strukturo estas tute malfermita al la mildaj ventetoj de la insuloj.
Delhio, Barato
La "Bahaa Templo" en Delhio (Barato) estis finkonstruita en 1986 kaj servas kiel "Patrino-Templo" al la Hinda Sub-Kontinento. Ĝi gajnis multajn premiojn arkitekturajn kaj ĝin oni prezentis en centoj da artikoloj ĵurnalaj aŭ revuaj. La arkitekto estas Fariborz Sahba el Kanado.
Ĝia strukturo estas inspirita de la sankta floro "lotuso" kaj konsistas el 27 marmoraj "petaloj" triope aranĝitaj por estigi naŭ flankojn. Naŭ pordoj malfermiĝas al centra kunvenejo, en kiu 2500 personoj povas samtempe ĉeesti. Iom malpli ol 40-metrojn alta kaj el brilega marmoro blanka, la templo foje ŝajnas flosi sur sia naŭ ĉirkaŭaj lagetoj 26-akreaj (105 000 m²). Ĝi situas en la vilaĝo de Bahapur sur la Teritorio de la Nacia Ĉefurbo Nov-Delhio.
Ekde sia oficiala inaŭguro en decembro 1986 ĝis la fino de 2002 la "Bahaa Templo" en Delhio allogis pli ol 50 milionojn da vizitantoj, kaj fariĝis la plej vizitata konstruaĵo en la mondo. Ĝiaj nombroj da vizitantoj dum tiuj jaroj superis tiujn de la Eiffel-Turo kaj de la Ta%C4%9D-Mahalo. Ĝi allogis 150 000 vizitantojn dum la hinduaj tagoj sanktaj, kaj akceptas ĉiujare 4 000 000 vizitantojn (ĉirkaŭ 13 000 ĉiutage). Tiu "Domo de Adorado" estas kutime nomata la "Lotus-Templo".
Santiago, Ĉilio
Fine de 2002 la Nacia Spirita Asembleo de la bahaanoj de Ĉilio kaj la Universala Domo de Justeco anoncis konkurson por desegni la "Patrino-Templon" de Sudameriko, kiun oni konstruos ekstere de Santiago de Ĉilio. La elektitan desegnaĵon verkis Siamak Hariri el Toronto (Kanado).
Oni inaŭguris ĝin je la 19-a de oktobro 2016. Ĝiaj flankoj konsistas el diafanaj paneloj el alabastro envolvitaj per glaco kaj apogitaj sur kompleksa stango-strukturo en la supra kupolo.
Starigotaj Temploj jam planitaj
En 2012 la Universala Domo de Justeco anoncis projektojn por konstrui du naciajn Ador-Domojn en Demokatia Respubliko de Kongo kaj en Papuo-Nov-Gineo, kaj ankaŭ la unuajn lokajn Ador-Domojn ĉe Battambang en Kamboĝo, ĉe Bihar Ŝarif en Barato, ĉe Matunda Soj en Kenjo, ĉe Norte del Cauca en Kolombio kaj ĉe la insulo Tanna en Vanuatuo.
Teherano, Irano
Kvankam loko estas elektita kaj planoj desegnitaj por la "Bahaa Templo" de Teherano en Irano, ĝia konstruado ne eblas pro la nuntempa sistemo politika en Irano kiu provas subpremi la Bahaan Religion.
Je peto de  Sh o gh i Effendi Charles Mason Remey prezentis desegnaĵon por tiu "Domo de Adorado", sed ĝi ne plu estis aprobita antaŭ la forpaso de  Sh o gh i Effendi.
Ĥajfo, Israelo
Loko estas elektita por "Bahaa Templo" en la ĉirkaŭaĵo de la "Bahaa Mondcentro" sur la Monto Karmel (Ĥajfo, Israelo). Ĝi situas proksime al la loko kie Bahá'u'lláh revelaciis la "Epistolon de Karmel" (Lawḥ-i-Karmil), kiu estas laŭ  Sh o gh i Effendi la "Ĉarto de la Mond-Centro spirita kaj administra sur tiu monto". Desegnaĵon de Charles Mason Remey aprobis  Sh o gh i Effendi. En aŭgusto 1971 la Universala Domo de Justeco starigis tie obeliskon, sur kies flanko estas gravurita la simbolo de la "Plej Granda Nomo".
Aliaj Projektoj
Ekde 1963, lokoj en la ĉi-subaj urboj estis elektitaj por starigo de estontaj Adro-Domoj :
San Miguel Soyaltepec
San Miguel Soyaltepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo estas Temascal. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 278.
Geografio
San Miguel Soyaltepec apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 34842 loĝantojn. El tiuj estis 17030 viroj kaj 17812 virinoj. La komunumo havas surfacon de 579,22 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 23647 indiĝenoj. El tiuj 19803 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 19803 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Borsod-Abaúj-Zemplén
Borsod-Abaúj-Zemplén (pron. BOrŝod-ABau:j-ZEmple:n) estas mezgranda administra unuo en la nord-oriento de Hungario. La departemento najbaras norde al Slovakio, nordokcidente iom al Nógrád, okcidente al Heves, sude kaj sudokcidente al la departementoj Szolnok, Hajdú-Bihar kaj Szabolcs-Szatmár-Bereg. La riveroj Tiso kaj Bodrog formas naturan limon sude kaj sudoriente.
La departemento konsistas el 3 restdepartementoj Borsod, Abaúj-Torna kaj Zemplén. En ĝi troviĝas ebenaĵo, riveroj Tiso, Bordog, Sajó kaj Hernád; montoj Bükk, Zempléni, Cserehát, Tokaj kaj karsto Aggtelek.
Urboj de la departemento, samtempe subregionaj centroj
Miskolc estas ankaŭ departementejo kune kun departementa rajto.
Appiano Gentile
Najbaras la komunumoj Beregazzo con Figliaro, Bulgarograsso, Carbonate, Castelnuovo Bozzente, Guanzate, Lurago Marinone, Lurate Caccivio, Oltrona di San Mamette, Tradate (VA) kaj Veniano.
Boncodfölde
Situo
Boncodfölde situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Zalaegerszeg-Nagykanizsa kaj fervojo Zalaegerszeg-Rédics preteriras. Zalaegerszeg troviĝas 11, Körmend 23, Nova 26, Őriszentpéter 30 km-ojn.
TGN1412
TGN1412 estas monoklona antikorpo, kiu estis evoluigita kontraŭ la CD28-antigeno efikante je T-limfocitoj. Ĝi celas la traktadon de multobla sklerozo, sangokancero kaj reŭmato kaj estis ellaborita fare de la firmao Tegenero Immuno Therapeutics kaj produktita de Boehringer Ingelheim. Ĝi estis la unua medikamento, kiun la firmao TeGenero volis igi surmarketebla.
Fine de aprilo evidentiĝis, ĉe unu paciento (20-jara) aperis gangreniĝo (formorto) de la membraj fingroj. Li estis dum tri semajnoj en komato (ĉe li forestis iutempe la funkciado de sia koro, reno, hepato). Li volis per la ricevota mono vojaĝi kun sia amikino.
La pacientoj partoprenis en la testo kontraŭ ĉ. 2000 britaj pundoj.
Sara Curruchich
Sara Curruchich Cúmez (naskiĝinta la 25-an de julio 1993 en San Juan Comalapa en la Chimaltenango en Gvatemalo), estas kantaŭtoro kaj komponistino de majaa deveno.
Sara Curruchich kantas kun la grupo Cakchiquel kaj aktive defendas la rajtojn de la virinoj kaj tiujn de la indiĝenaj popoloj. Ŝi ludas kaj la gitaron kaj la marimbon. En 2015 ŝi fariĝis populara en sia lando kun la kanto "Ch'uti'xtän" ("Knabino").
Biografio
En 2009 ŝii komencis siajn studojn pri muziko, kun la celo esti muzikinstruistino. Paralele al ŝia muzikinstrua laboro ŝi daŭrigis verki kantojn, kiuj aliras temojn kiel la respekto de la naturo, la tero, la komunumoj kaj la memoroj de la majaaj popoloj.
Ŝi komencis verki kantojn en la hispana, en la kakĉikela, verkante kelkajn kantojn sole en la hispana, aliaj sole en la kakĉikela kaj iuj kunfandante ambaŭ lingvojn, ĉar ŝi opinias ke tio estas rimedo por por antaŭengi sian denaskan lingvon aŭ reafirmi la identecon kaj la scion de la majaaj komunumoj.
Ŝi fariĝas aparte konata en Gvatemalo pro la balado Ch'uti'xtän («Knabino»), kiu en 2015 estis ege populara kanto sur la elsendfluaj platformoj de sociaj retejoj kaj transformis ŝin en ikonon, kiu reprezentas la lukton de la indiĝenaj virinoj. Kiam kontaktita de gazetaraj raportistoj ŝi regule denuncas la okupadon de la indiĝenaj teroj fare de plurnaciaj entreprenoj, samkiel la atakojn kaj la murdojn de indiĝenaj gvidantoj kiuj alstrebas resti sur iliaj teroj kaj rezisti al tiuj entrepenoj. Ŝi estas same kunlaborantino de la gvatemala ento ĉe la Unuiĝintaj Nacioj Virinoj (la ento de la Unuiĝintaj Nacioj por la egaleco de la seksoj kaj la aŭtonomigo de la virinoj). Ŝi engaĝas ankaŭ kontraŭ la perforto kontraŭ virinoj. Ŝi ankaŭ estas kultura manaĝero kaj instruas muziklaborrenkontiĝojn en bazkomunumoj ĉie en Gvatemalo.
En 2015 ŝi ankaŭ estis nomata «Breakout Artist» de la Fondumo Dante Alighieri.
Sara Curruchich kundividas ankaŭ la scenejon kun la aŭtoro-komponisto-interpretisto Fernando López kaj la majaa rokenrola grupo Sobrevivencia, kiu kantas en la lingvo mam (mam: kyoola). Ŝi koncertis ankaŭ kune kun la filharmonia orkestro de Dresden.
En 2020 ŝi lanĉas projekton de kompilado de muziko de indiĝenaj virinoj celante poste transformi la projekton al festivalo de indiĝena muziko. En Spotify ŝi kreis ludliston kun kantoj de indiĝenaj kantistinoj.
Kantaro (elekto)
Ŝia muziko miksas diversajn ĝenrojn kiel ekzemple roko, popola kaj tradicia majaa kakĉikela muziko. Per ŝia muziko, ŝi festas sian indiĝenan heredaĵon kaj elstarigas la rezistecon de siaj inaj prapatroj spite al subpremo.
Chico Anysio
Biografio
Naskiĝinta en Maranguape (Ceará) la, Chico Anysio translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro kun sia familio kiam li estis 6-jara kaj li eklaboris en Rádio Guanabara komence de la 1950-aj jaroj kiel sporta komentisto kaj radiofonia aktoro.