cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo ĉe Chlumec (1813)
29-an de aŭgusto 1813
En memoriga enskribo de kroniko de Chlumec oni diras: "Ĉiu rapide kuris, por ke li savu, kio ankoraŭ estis savebla. Virinoj kaj infanoj, pezigitaj de la plej diversaj aĵoj, kaj viroj peligantaj brutaron estis fuĝantaj en montarojn, por ke ili kaŝu sin en proksimaj arbaroj..." Dume jam renkontiĝis la antaŭaj francaj soldataroj kun la malantaŭa soldataro de rusoj. Tiuj senespere defendis sin. Vandamme, certa pro sia venko, eĉ ne atendis koncentriĝon de ĉiuj siaj fortoj, kiuj iom post iom alvenadis el la montaroj, kaj elsendis generalon Creuzereon, por ke li konkeru la proksiman Ústí. La duan atakon la francoj komencis ĉirkaŭ la unua horo, ĝi direktis al Stradov kaj iom post iom ili sukcesis dumtage forpuŝi la aliancanojn ĝis dislimejo de municipoj Stradov kaj Přestanov. En abruptaj bataloj falis multe da viroj ambaŭflanke, estis inter ili eĉ generalo Rouse. Ĉirkaŭ la 16-a horo provis parto de la franca kavalerio ĉirkaŭiri la dekstran alon de la aliancanoj, sed tiu ĉi atako estis ĉe Chabařovice repuŝita per bone celata kanonado de rusaj baterioj, kaj helpe de kirasistoj, kiuj alrajdis al la batalejo nur en la paso de la batalo. Proksimume je la 17-a horo la francoj entreprenis en du fortaj sturmkolonoj lastan atakon kontraŭ la posteno de la kontraŭulo. La rusaj rezervoj maldikiĝis je nuraj kelkcentoj da viroj. Perdoj de tiu ĉi tago faris proksimume 12 000 soldatoj (ĉirkaŭ po 6 000 ambaŭflanke). Generalo Osterman-Tolstoj mem suferis gravan vundiĝon, tial gvidadon en pluaj bataloj ekprenis generalo Barclay de Tolly. Antaŭvespere de tiu tago alvenis al Chlumec restoj de la franca korpuso, do la franca generalo ne sekretiĝis pro optimismo kaj li sciigis siajn subulajn oficirojn, ke ĵaŭde la 2-an de septembro, ili jam komune tagmanĝos en Prago. Li nome kalkulis kun alveno de pluaj fortoj frunte kun Napoleono. Sed Napoleonon forte maltrankviligis antaŭenpaŝo de la aliancanaj soldataroj en Brandenburgio kaj Luzacio kaj li konsideris la transŝovon de la ĉefaj fortoj en Bohemion kiel riska. Li do lasis la korpuson de Vandamme al propra sorto. Dumnokte komencis el Ercmontaro eliradi la ĉeĥa armeo, kiu tiel plifortigis la malfortiĝintajn korpusojn kaj povis aktiviĝi en pluaj atakoj. La rusa caro Aleksandro la 1-a mem kaj la prusia reĝo Vilhelmo la 1-a poste observis pluaj pason de la batalo el sekura distanco de monto Doubravská hora ĉe la proksima Teplice. La aŭstria imperiestro Francisko la 1-a estis ankoraŭ pli singardema kaj haltis nur en Louny, kien mesaĝisto alportis al li raportojn pri la okazanta batalo.
30-an de aŭgusto 1813
La sekvantan tagon frumatene ekfuriozis abruptaj bataloj inter defendantoj kaj atakantoj. Dum la dekstra alo de la francoj forpuŝis la rusojn el Stradov kaj atakis kontarŭ muelejo de Klöcker, la situacio sur la maldekstra alo jam de komence evoluis por la francoj malfavore. Valo inter Chabařovice kaj Český Újezd pleniĝis de la rusa leĝera kavalerio. La aŭstria infanteris divizio de generalo Colloredo-Mansfeld malsupreniris el altaĵoj "Na Běhání" kaj per antaŭenpaŝo tra Hrbovice ĝi rapide ekprenis monton Střížovický vrch. Por ke li malebligu ĉirkaŭigon de sia maldekstra alo, devis generalo Vandamme malfortigi mezon de sia posteno ĉe Chlumec. Ĉirkaŭ tagmezo regis en la franca flanko relativa trankvilo. Vandamme senĉese ankoraŭ esperis en alveno de la ĉefa armeo de Napoleono. Sed anstataŭ ĝi en montpasejo Nakléřov aperis prusoj subgvide de generalo Kleist. La francoj tre rapide rekonsciiĝis pro surprizo, kiu estis je neniom pli malgranda ol miro de la prusoj mem. Vandamme decidiĝis lasi surloke ĉiun koĉeristaron kaj artilerion, kiu devis reteni la antaŭenpaŝon de la rusoj kaj aŭstroj, kaj resto de la infanterio kaj kavalerio faris en spaco inter Chlumec kaj Žandov turnon perfrunte malantaŭen, por ke ili trabatu sin tra linioj de la prusaj taĉmentoj. Ilia posteno tiriĝis tranverse tra teplica ŝoseo inter Horní Varvažov kaj montarpiedo de Ercmontaro ĉe domaro Ždírnice. La franca kavalerio sukcesis trabati sin tra la prusaj soldataroj en la montaron, dum kio ilia generalo Kleist mem preskaŭ estis militkaptita. Sed tian feliĉon jam ne havis la franca komandanto Vandamme, kiu estis komune kun pluaj kvar generaloj militkaptita sur la herbejo de Asman en valo Ždírnické údolí super Žandov. La ĉirkaŭigitaj francaj soldataroj poste ekpanikiĝis kaj komencis neorganizite fuĝi.
NGC 5453
NGC 5453 estas parto de galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Batalo ĉe Chlumec (1813)
30-an de aŭgusto 1813
Dum tiu ĉi batalo estis tute neniigitaj muunicipoj Chlumec, Stradov, Žandov, Přestanov, Roudné kaj Dolní Varvažov. Mortis ĉirkaŭ 9 300 aliancanoj, plejparte de rusoj, kaj 11 000 francoj, pluaj miloj da soldatoj poste estis vunditaj.
NGC 5453
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Batalo ĉe Chlumec (1813)
La dua provo pri invado
Sed Napoleono ne intencis repaciĝis kun la malvenko, tial li jam en la tagoj 17-a kaj 18-a de septembro de tiu jaro denove provis trapenetri Bohemion, denove tra Chlumec. Li eksidis en Nakléřov, de kie el loka preĝejo de sankta Jozefo observis provon de siaj korpusoj trapenetri tra montopasejo. Sed dank' al rezisto de la aliancanaj soldataroj gvidataj de generalo Karlo Schwarzenberg, kaj pro ŝlimiĝintaj mopntaraj vojoj li ne sukcesis malsupreniri en valon kaj disvolvi soldatajn vicojn. Tial jam la 18-an de septembro 1813 ordonis retiriĝi. Tiu ĉi tago estas do lasta, kiam la piedo de la fama imperiestro staris sur la teritorio de Bohemio.
Monumento de generalo Colloredo-Mansfeld en Varvažov
Ĝi estis senvualigita la 17-an de septembro 1825 kaj dediĉita al heroaj faroj de la aŭstra generalo Colloredo-Mansfeld. Sur grandega kelkoble gradigita bazo de obelisko ripozas orizita statuo de leono, super ĝi reliefa busto de la generalo kun militaj honorigoj. Sur supraĵo de la monumento elstaras aŭstra aglo kun laŭrokrono. Preparoj por la konstruado de monumento estis komencita mallongtempe post la morto de generalo. La preparojn faris oficira korpuso de ĉiuj regimentoj tiutempe lokigitaj en Bohemio frunte kun subkolonelo Querlond kaj majoro Spinet. Aŭtoro de la idea propono estis verŝajne subkolonelo Querlond, aŭtoro de statuista ornamaĵaro estas Václav Prachner, la plej signifa skulptisto de la kulmina klasicismo en Bohemio. La unua gardisto de ambaŭ monumentoj en Varvažov estis militista emeritulo Josef Beran. Kiel loĝejo servis por li dometo kontraŭ la aŭstra monumento apud historia gastejo Malnova poŝto.
Amasa tombo de 10 000 falintoj en Přestanov
Chlumeca grafo Jozefo Westphalen lasis en la jaro 1835 amasigi korprestaĵojn de la falintaj soldatoj dissemitaj tra la tuta ĉirkaŭaĵo kaj piete meti ilin en la amsan tombon, ĝuste en Přestanov. Kun la korprestaĵoj de 10 000 falintoj tiel temas fakte pri entute la plej granda amasa tombo sur teritorio de Bohemio. La tombo troviĝas meze de arbareto malantaŭ la rusia monumento. Ĝi konsistas el ŝtonegoj, sur kies supraĵo elstara ŝtona kruco. La hodiaŭa memortabulo portas skribaĵon Ĉi tie kuŝas 10 000 soldatoj falintaj dum batalo ĉe Chlumec kaj Přestanov en la tagoj 29-a - 30-a VIII 1813.
Izopropila salikato
Izopropila salikato aŭ C 10H12O estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj izopropila alkoholo, senkolora likvaĵo, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila salikato ankaŭ uzatas pro ĝiaj antifungaj, antibakteriaj kaj antioksidigaj proprecoj.
Margoni
Margoni estas la familia nomo de jenaj personoj:
1127 Mimi
1127 Mimi estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi estis nomita "Mimi", anataŭnomo de la edzino de la astronomo Eugène Joseph Delporte. La nomoj de la asteroidoj 1127 Mimi kaj 1145 Robelmonte estis akcidente interŝanĝitaj : ĉiu ricevis la nomon, kiun proponis la malkovrinto de la alia.
Ruffré-Mendola
Ruffré-Mendola estas komunumo de Italio. Ĝi havas 432 loĝantojn. Tio signifas ke laŭlonge de la 20a jarcento ĝi perdis duonon de la loĝantaro.
Calamonaci
Calamonaci estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bivona, Caltabellotta, Lucca Sicula, Ribera kaj Villafranca Sicula.
Norman Borlaug
Norman Ernest BORLAUG ([ˈ|b|ɔːr|l|ɔː|ɡ]; 25a de Marto, 1914 - 12a de Septembro, 2009) estis usona agronomo kiu kondukis iniciatojn tutmonde kiuj kontribuis al etendaj pliigoj en agrikultura produktado kio estis nomita Verda Revolucio. Borlaug ricevis multajn honorojn pro sia laboro, inklude de la Nobel-premio pri paco, la Prezidenta medalo de libereco kaj la Kongresa Ormedalo.
Borlaug estis ofte nomata "la patro de la Verda Revolucio", kaj oni konsideras lin kiel savanto de ĉirkaŭ mil milionojn da personoj tutmonde el malsatego. Laŭ Jan Douglas, plenuma helpanto de la prezidanto de la Fondaĵo de Monda Manĝopremio, la fonto de tiu afero estas la artikolo de Gregg Easterbrook de 1997 nome "Forgotten Benefactor of Humanity", (Forgasita Bonfaranto de la Homaro). Tiu artikolo asertas, ke la "formo de agrikulturo kiun Borlaug predikas povus esti evitinta mil milionojn da mortoj." Li ricevis la Nobel-premion pri paco en 1970 agnoske de siaj kontriboj al la monda paco tra la pliigo de manĝoliverado.
Poste en sia vivo, li helpis al la aplikado de tiuj metodoj pliigi la manĝoproduktado en Azio kaj Afriko.
2877 Likhachev
2877 Likhachev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ, la elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa soveta filologo Dmitrij Sergejeviĉ Liĥaĉov (cirile Дмитрий Сергеевич Лихачёв, 1906–1999).
24726 Nagatatetsuya
24726 Nagatatetsuya estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono iom proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazuro Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tetsuya Nagata, profesoron ĉe la Universitato de Kioto. Li kontribuis al la kompreno pri la interstela medio, precipe en la centra regiono de la Lakta Vojo, per diversaj infraruĝaj observoj, inklude polarimetrion.
Cernex
Cernex estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Joachimus Vadianus
Joakimo Vadiano (originala nomo: Joachim von Watt) (1484-1551) estis svisa kuracisto, erudiciulo, latinisto, humanisto, reformisto kaj urbestro de Sankt-Galo. Kronita per la laŭro de la poetoj (12-a de marto 1514) far la imperiestro Maksimiliano la 1-a, Vadianus servis kiel rektoro en la Universitato de Vieno kaj kontrolis la publikaĵojn pri pluraj antikvaj aŭtoroj, ĉefe Ovidio kaj Plinio la Maljuna. Pli malfrue li praktikis medicinon en Sankt-Galo, kie li estis urbestro, en 1526. Li faris uzon, kaj de sia politika influo, kaj de sia povo, kiel populara predikisto por starigi la reformon en sia urbo.
Vivo
Vadiano estis filo de Lienhard von Watt kaj Magdalena Thalmann, riĉa familio de komercistoj pri linaĵojn. Post la unuaj studoj en Santk-Galo, li translokiĝis al Vieno, fine de 1501, kie li enmatrikuliĝis en la fakultato pri artoj sub gvidado de la humanisto l poeto Conrad Celtis kaj de la slovena filozofo Matthias Qualle (1470-1518).
Hét
Hét estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok. La loknomo signifas: sep ankaŭ semajno.
Joachimus Vadianus
Vivo
En Vieno li ŝanĝis sian nomon al "Joachimus Vadianus", Tiel kiel multaj aliaj humanistoj, li preferis la latinan formon por elesprimi sian admiron pri la klasikaj majstroj. Dum la ekapero de la bubona pesto (1506-1507) li fuĝis al Villach, kie li laboris kiel profesoro kaj studis muzikon. Vojaĝo pri studo tra la nordo de Italio portis lin al Trento, Venecio kaj Padovo, kie li konatiĝis kun la irlanda erudiciulo Maŭrico Hiberniko (1460-1513)
Hét
Historio
La unua mencio devenis el 1427 en formo "Heeth". Post la mezepoko la turkoj senhomigis la komunumon. Vilaĝservo estas poŝto.
Joachimus Vadianus
Vivo
En la sekva jaro, Vadiano studis medicinon kaj sciencoj, ĉefe geografio kaj historio sub Georgo Kolimito (1482-1535). Tie li diplomiĝis kiel doktoro pri medicino kaj sekve revenis al sia naskiĝurbo. Dum tiu vojaĝo, li vizitadis multajn amikajn humanistojn en Lepsiko, Vroclavo kaj Krakovo. En 1518, li supreniris la Monton Pilato, apud Lucerno, la unua dokumentita supreniro al ĝia pinto.
En Sankt-Galo li estis indikita kiel urba kuracisto kaj en la 18-a de aŭgusto 1519, li edziĝis al Martha Grebel, filino de la reformisto Jakobo Grebel (1460-1526) kaj fratino de Konrad Grebel (1498-1526), grava figuro de la anabaptista movado. En 1521, li sukcedis al sia patro Leonardo, kiu mortis en la 20-a de decembro 1520, kiel membro de la urba konsilantaro. Li estis amiko de Zvinglo kaj la komenco de la reformado en Svisio igis lin, kiu neniam studis teologion, sin dediĉi al la ekleziaj tekstoj. Ekde 1522, li adoptis la novan interpretadon pri reformo kaj ekde tiam li iĝis la plej grava proponanto en Sankt-Galo. Kiam li elektiĝis kiel urbestro de la urbo, en 1526, li estris la konvertiĝon de Sankt-Galo al la protestantismo, kaj sukcesis teni tiun novan situacion eĉ post la venko de la katolikaj kantonoj en la Dua Milito de Kappel. Vadiano verkis plurajn teologiajn tekstojn post 1522, helpante pri la disvastigado de la reformaj vidpunktoj.
Li mortis en Sankt-Galo. En lia testamento, li donacis sian grandan privatan bibliotekon al la urbo. Lia kolekto iĝis la kerno de la kantona biblioteko de Sankt-Galo, kiu estas nomita Vadiana kaj estas la plej granda biblioteko en Orienta Svislando.
Ákos Beöthy
Ákos Beöthy [Akoŝ bOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beöthy Ákos estis hungara politikisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1902). Ákos Beöthy naskiĝis la  1838 en Nagymarja nuntempa Kismarja. Li mortis la 1904 en Budapeŝto. Li estis filo de Ödön Beöthy.
Biografio
Ákos Beöthy lernis juron, poste li iĝis notario. Kelkfoje li studvojaĝis precipe al Anglio. Inter 1872-1881 kaj inter 1884-1905 li estis elektita deputito parlamenta.
Atilo
Atilo estas hun-, gotdevena vira persona nomo kun signifo: kara patro, paĉjo. La Atiloj festas sian nomtagon je la 7-a de januaro kaj 5-a de oktobro. La nomo plej ofte uzata, populara en Hungario kaj en la hungara diasporo.
Calascibetta
Calascibetta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Enna. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bompietro (PA), Enna, Gangi (PA), Leonforte, Nicosia kaj Villarosa.
Danakila dezerto
Danakila dezerto estas dezerto en norda Etiopio kaj suda Eritreo (granda parto de ties Suda Ruĝmara distrikto). Ĝi apartenas al la Granda Rifto.
Ĝi situas en la lando de la Afaroj, la Afara malaltaĵo, kiu estas konata pro la plej altaj temperaturoj surtere. La alteco estas ĝis 100 m sub marnivelo. Speciala parto de la Danakila dezerto estas Dalolo, kratero de eksvulkano fama pro siaj multkoloraj acidaj sulfur-fontoj.
En esperanto-kulturo
En la 1960-aj jaroj Danakilan dezerton vizitis la fama esperantisto Tibor Sekelj. Siajn spertojn la verkisto-vojaĝisto priskribis en la novelo «En la Danakila dezerto». Interalie li detale rakontas pri elminigado de salo fare de la afaroj:
Hans Hartwig von Beseler
Hans Hartwig BESELER, ekde 1904 VON BESELER (naskiĝis la 27-an de aprilo 1850 en Greifswald; mortis la 20-an de decembro 1921 en Neubabelsberg apud Potsdam) estis prusa generalo kaj politikisto de la Vilhelma epoko.
Li estis komandanto de la 3-a german korpuso dum la unua mondmilito. Lia korpuso okupis en 1914 Antverpenon, en 1915 Novo-Georgievsk-on.
Beseler estis general-guberniestro en la t.n. Kongresa Pollando. Post kiam oni deklaris fondon de la Regenta Reĝlando Pollando en 1916, li kunlaboris kun Grafo Bogdan von Hutten-Czapski por fondi novajn pollingvajn universitatojn (Universitato varsovio kaj Teĥnika Altlenrejo de Varsovio. Li ne sukcesis kreis iun polan Wehrmacht-on, ĉar legianoj de Józef Piłsudski, rifuzis la ĵuron je la imperiestro Vilhelmo la 2-a kaj Karlo la 1-a.
Beseler agadis kontraŭ streboj de Erich Ludendorff je kvara divido de Pollando. Li perdis ankaŭ polajn apogantojn, kiam oni antaŭvidis malvenkon de la centraj potencoj.
Luigi Boccherini
Luigi BOCCHERINI [Luiĝi Bokerini] (naskiĝis la 19-an de februaro 1743 en Lucca, Italio; mortis la 28-an de majo 1805 en Madrid, Hispanio) estis itala komponisto kaj violonĉelisto.
Li naskiĝis en muzikista familio, lia patro estis violonĉelisto. La patro sendis lin studi al Romo en 1757.
Boccherini publikigis en 1768 ses arĉajn kvartetojn, per kiuj li akiris tuj grandan atenton. Lia talento montriĝis dum multaj konĉertoj kaj kaj pro tio allogis lin Don Luís, pli juna frato de reĝo Karlo la 3-a, al la korto en Madrid. Post la morto de lia mecenato, li iĝis violonĉelisto de la prusia korto. Inter 1787 kaj 1797 li komponis preskaŭ senescepte por reĝo Friedrich Wilhelm la 2-a de Prusio. Post dekjara servo en la reĝa korto, li setlis en Hispanio.
La verkaro de Boccherini enhavas 20 simfoniojn, 12 violonĉelokonĉertojn, 125 arĉajn kvintetojn (kun du violonĉeloj male al la kvintetoj de Wolfgang Amadeus Mozart, kiuj ludigas du aldviolonojn) kaj gitarajn kvintetojn (li estis inter la unuaj kiuj uzis la gitaron en klasika muziko). Precipe la lastaj ofte enhavas elementojn el hispana popolmuziko.
Kataluna Inform-Servo Televida
KIS TV (Kataluna Inform-Servo Televida) estas enreto-filmeta inform-servo kiu celas sciigi al esperantistaro pri la kultura, historia kaj socia realo de Katalunio kaj same al katalunaro pri la esperanto-movado. Estis lanĉita en 2006 de du aktivuloj de Kataluna Esperanto-Asocio, Ferriol Macip kaj Jomo Milla, ambaŭ kunlaborantoj de la loka televid-kanalo Barcelona TV.
La projekto KIS TV baziĝas sur aliaj esperantistaj servoj kiel Libera Folio aŭ Internacia Televido.
Emiliano Zapata (Veracruz)
Emiliano Zapata estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Dos Ríos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 065. La nomon la komunumo ricevas omaĝe al la meksika politikisto kaj revoluciulo samnoma Emiliano Zapata.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 49,476 loĝantojn. El tiuj estis 24288 viroj kaj 25188 virinoj. La komunumo havas surfacon de 394.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 29 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 48 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 940 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 40411 personoj. En la jaro 2000 temis pri 44580, do temis pri kresko / malkresko je 1.98 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 39492 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 174 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.44 % de la loĝantoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30065a.htm
Bolzano
Bolzano-Bozen (germane: Bozen ; ladine: Balsan aŭ Bulsan; latine: Bauzanum; itale: Bolzano ;  esperante eblas kaj Bolcano kaj Boceno, sed ankaŭ Bozeno ) estas la ĉefurbo de la provinco de Sudtirolo en norda Italio. Ĝi estas unu el nur kvin municipoj en Sudtirolo en kiuj la plejparto de la loĝantoj denaske parolas la italan. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Eppan an der Weinstraße, Karneid, Leifers-Laives, Deutschnofen, Ritten, Jenesien, Terlan kaj Pfatten-Vadena.
Bolzano-Bozen estas la sidejo de la Libera Universitato de Bozen-Bolzano, kie prelegoj kaj seminarioj estas okazigitaj en la angla, la germana kaj la itala. En 2009 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
En-vivkvalita enketo de la itala gazeto Il Sole 24, (2010) Bolzano-Bozen estis vicigita nombro unu en listo de 107 italaj grandurboj. En la eldono de la enketo, (2011) Bolzano-Bozen estis vicigita numero du, post pintrangigita Bologna. En la eldono, (2012) Bolzano-Bozen denove okupis la pintlokon, estante vicigita la grandurbo kun la plej bona vivokvalito en Italio.
Tra Bolzano-Bozen fluas rivero Eisack [Ajzak] (itale Isarco [izArko]), en kiun fluas rivereto Talferbach/Talvera, kiu disigas kvartalon Gries de la historia urbocentro. Sud-okcidente de la urbo la Eisack kuniĝas kun la rivero Adiĝo (itala Adige, germana Etsch).
Sarnow
Sarnow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Anklam-Land de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Idasruh, Panschow kaj Wusseken.
Bolzano
Historio
La regiono estis loĝita fare de la raetiaj isarkaj homoj kaj en 15 a.K estis konkerita per la romianoj gviditaj de la generalo Nero Claudius Drusus. Ili konstruis setlejon nomata laŭ la generalo Pons Drusi (ponto Druso). La proksima vilaĝo estis nomita Bauzanum.
Kun la fino de la romia imperio bavara enmigrado komenciĝis kaj la unua mencio de bavara grafo kiel reganto de Bolzano-Bozen originas de la jaro 679. La areo estis loĝita fare de germanaj populacioj ekde tiam.
En 1190 Bolzano-Bozen estis levita al grandurbo fare de la episkopo Konrado de Trento kaj iĝis grava komercpunkto pro ĝia pozicio inter la du gravaj grandurboj de Venecio kaj Augsburg. Kvar fojojn jare okazis merkato kaj komercistoj venis de la sudo kaj la nordo. La komerca magistrato estis tial fondita en 1635. Ĉiu merkatsezono du italaj kaj du ĝermanaj oficistoj (nomumitaj de la alvenintaj komercistoj) laboris en tiu oficejo. La grandurbo estis kultura krucpunkto en tiu tempo kaj daŭre estas ankaŭ nuntempe.
Antaŭ la 1-a mondmilito Bolzano-Bozen estis parto de la aŭstro-hungara distrikto de Tirolo. Je la fino de la 1-a mondmilito la suda parto de Tirolo estis aneksita fare de Italio kaj en 1927 Bolzano iĝis ĉefurbo de la provinco Sudtirolo. Ĝis ĝia aneksado al Italio Bolzano-Bozen estis ĉefe germanlingva urbo. En 1910, 29,000 loĝantoj estis germanlingvaj kaj nur 1,300 ital-parolantaj. En la 1920-aj jaroj la provinco, kaj precipe ĝiaj urboj, estis submetita al intensa programo de italigado sub ordoj de Benito Mussolini. En la sudo de la urbo estis konstruita industria regionio kun grandaj fabrikoj precipe de peza industrio. Por la laborantoj alvenintaj de la malnovaj italaj provincoj estis konstruitaj novaj kvartaloj. Tiamaniere la faŝista registaro sukcesis plimultigi la itallingvan loĝantaron.
Dum la 2-a mondmilito Bolzano estis la loko de la naziia traira koncentrejo por judoj kaj politikaj kaptitoj.
Ekonomio
La regiono prosperas kun miksaĵo de altkvalita intensa agrikulturo (inkluzive de vino, frukto kaj laktaĵoj), turismo, tradicia artmetio (ligno, ceramikaĵo) kaj progresintaj servoj. Peza industrio (maŝinaro, memvetura, ŝtalo) instalita dum la 1930-aj jaroj nun estis plejparte malmuntita. Malavantaĝo de la loka ekonomio estas, ke ĝi tre dependas de la publika sektoro kaj aparte de la provinca registaro.
Bolzano-Bozen estas la plej granda urbo en la aŭtonoma provinco de Sudtirolo kiu havas specialan statuton. Tiu statuto sekurigas la rajtojn de la germanlingva malplimulto en Italio. Tiu unika sistemo estis ankaŭ admirita fare de la Dalai-Lamao, kiu vizitis la urbon dum pluraj okazoj por studi eblan aplikon en ĉin-okupata Tibeto. La sudtirola aŭtonomio estis prezentita ankaŭ kiel rolmodelo por la sukcesa kaj justa rezolucio de inter-etnaj konfliktoj al aliaj regionoj de la mondo.
Klimato
Situante ĉe multoblaj klimatlimoj, Bolzano-Bozen havas humidan subtropikan klimaton (Cfa/Cwa) kun varmaj someroj (ĵus sufiĉa por esti nomita' subtropika ') kaj relative malvarmegaj vintroj. La meza maksimuma temperaturo dum someraj tagoj estas inter 27 °C kaj 29 °C kaj la meza minimuma temperaturo dum vintraj noktoj egalas al −1 °C bis −4 °C.
Ĉefaj vidindaĵoj
La mezepoka urbocentro, gotikaj kaj romanikaj kun siaj portikoj, preĝejoj kaj la dulingva signaĝo donas guston de urbo ĉe la vojkruciĝoj de italaj kaj aŭstraj kulturoj. Inter la plej gravaj monumentoj kaj vidindaĵoj estas:
Por pli da historiaj kaj geografiaj informoj vidu Sudtirolon.
Urbocentro-distriktoj kaj najbaraj komunumoj
. Urbocentro-distriktoj:
Najbaraj komunumoj estas: Eppan, Karneid, Laives, Deutschnofen, Ritten, Jenesien, Terlano kaj Vadena.
Transporto kaj publika infrastrukturo
Bolzano-Bozen estas konektita per la aŭtovojreto A22-E45 sude al Trento kaj Verono kaj norde al Innsbruck (Aŭstrio) kaj Munkeno (Germanio).
La urbo ankaŭ estas konektita al la itala fervoja reto. La stacidomo, malfermita en 1859, estas parto de la brenera fervojo (Verona-Innsbruck), kiu estas parto de la ĉefa fervojitinero inter Italio kaj Germanio. La stacio ankaŭ estas krucvojo de la loka fervojo al Merano.
Ekzistas 50-kilometra reto de ciklovojoj kaj proksimume 30% de vojaĝoj en Bolzano-Bozen estas faritaj per biciklo.
Ĉiutage linia aviadilo flugas de aerodromo de Bolzano (IATA: BZO) al Romo.
Inter la lernejaro famiĝas ekz. la Gimnazio franciskana.
Sporto
La urbo estas gastiganto al ĉiujara internacia kurkonkurso - la BOclassic. La okazaĵo, unue okazigita en 1975, okazas je la 31-a de decembro Silvestro kaj estas dissendita en televido.
Bolzano estas fama ankaŭ pro siaj sportaj plonĝistoj, el kiuj Klaus Dibiasi, Giorgio Cagnotto kaj Tania Cagnotto venkis olimpiain medalojn.
Lokaj teamoj
La urbo havas pliajn teamojn de piedpilko el kiuj unu F.C. Südtirol ludas en profesia ligo. En profesia ligo ludas ankaŭ la teamo de manpilko Loacker Bozen Handball kaj la teamo de glacihokeo HC Bolzano Bozen.
João Sales
João Sales (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Vegalta Sendai kaj Yokohama FC.
György Somlyó
György SOMLYÓ [djordj ŝomjO], hungare Somlyó György, Esperante Georgo Somlyó estis hungara poeto, verkisto kaj tradukisto.
Li naskiĝis la 28-an de novembro 1920 en Balatonboglár. Li mortis la 8-an de majo 2006 en Budapeŝto.
Biografio
Lia patro estis same poeto: Zoltán Somlyó, tial li frue konatiĝis kun Gábor Devecseri, Miklós Radnóti, Dezső Kosztolányi, Attila József. Li aliĝis al Nyugat. Dum la 2-a mondmilito li estis trudlaboristo, kiel judo. Post la mondomilito li lernis en Budapeŝto kaj Parizo. Ekde 1948 li havis laŭvice postenojn en Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Hungara Radio. En 1958 li aperigis amtologion pri francaj poetoj. Poste li vivis en Francio kaj Italio. Li ricevis premion Kossuth en 1997 kaj pli antaŭe kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Blankabrova penelopo
La Blankabrova penelopo aŭ Blankabrova jakuo (Penelope jacucaca) estas birdo de la familio Kracedoj kiu enhavas la ĉaĉalakojn, jakuojn kaj mutuojn, kaj estas parenca de la familio de nestamasuloj en Aŭstralazio, sed loĝanta en Ameriko.
Distribuado
Tiu specio loĝas kiel endemia en la Caatinga de nordorienta Brazilo. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj ĉasado.
Frauenfeld
Frauenfeld (prononcu Fraŭenfelt) estas la ĉefurbo de la svisa Kantono Turgovio kaj de la Distrikto Frauenfeld. Kun 22 063 loĝantoj je la 31-a de decembro 2007 ĝi estas la plej granda urbo de la kantono. Ĝis la 31-a de decembro 2011 la loĝantaro kreskis al 22,931 personoj. La ĉefe parolata lingvo en Frauenfeld estas la alemana en orientsvisa dialektvariaĵo.
Geografio
Frauenfeld situas borde de la Turo. Ĝi apartenas al la orienta ekstremo de la Zurika metropola regiono kaj estas do kvazaŭ la ligilo inter Zuriko kaj la Oriento de Svislando.
(18186) 2000 QW50
(18186) 2000 QW50 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Frauenfeld
Najbaraj komunumoj
La komunumo Frauenfeld limas en nordo aliflanke de la rivero Turo al Warth-Weiningen, en nordoriento al Felben-Wellhausen, en oriento al Thundorf, en sudoriento al Matzingen, en sudo al Aadorf, en sudokcidento al Hagenbuch (ZH), en okcidento al Gachnang, en okcidentonordokcidento al Bertschikon, en nordokcidento al Ellikon ĉe Turo, kaj en nordnordokcidento al Uesslingen-Buch.
Nomo
La nomo Frauenfeld signifas en la germana lingvo "kampo de Sinjorino". La nocio Sinjorino rilatas al Dipatrino. Do tempas pri sankta kampo dediĉita al la Dipatrino, kie estis konstruita la urbo. La urbo estis unuan fojon menciita en dokumento la 24-an de aŭgusto 1246. Alia nomoklarigo diras, ke la nomo rilatas al la rajdisto Vrowin, do "kampo de Vrowin".
Ekonomio
Frauenfeld estas la sidejo de multnombraj signifaj entreprenoj. Tutmondan signifon havas la entreprenoj SIA Abrasives, Baumer, Müller Martini kaj la eŭropa sidejo de Great Lakes Chemical. En Frauenfeld troviĝas ankaŭ multnombraj etaj kaj mezgrandaj entreprenoj (EME) el ĉiuj sektoroj. La sukerfabriko en la okcidento de Frauenfeld estas signifa por la agrikulturo de la regiono.
Trafiko
La urbo Frauenfeld situas inter la svisa aŭtovojo A1 en sudo al kiu ĝi havas alverturejojn en Matzingen kaj Frauenfeld-Sudo, kaj la svisa aŭtovojo A7 en nordo al kiu ĝi disponas pri la alveturejoj Frauenfeld-Okcidento kaj Frauenfeld-Oriento.
Francafriko
Francafriko (france "Françafrique" [fʁɑ̃safrik]), el la vortoj "Francio" kaj "Afriko" estas termino, kiu difinas la novkoloniismajn rilatojn de Francio kun Afriko. Temas interalie pri la "francaj influaj retoj en Afriko", kiuj konsistigas gravan parton de la diplomatiaj rilatoj de Francio kun afrikaj landoj, plejparte kun siaj eks-kolonioj (ĉefe en Franclingvio).
Deveno de la vorto
La vorton "Francafriko" ŝajne unuan fojon uzis pozitive la ŝtat-prezidanto de Ebur-Bordo, Félix Houphouët-Boigny, kiu rekomendis teni firmajn rilatojn kun Eŭropo kaj okcidentaj landoj, aparte kun Francio. La forta kunlaborado inter Houphouët-Boigny kaj Jacques Foccart, ĉefkonsilisto pri afrika potitiko sub la prezidenteco de de Gaulle kaj Pompidou (1958-1974) estas konsiderata, kiel grava kontribuo al la "Ebur-Borda miraklo" en ekonomia kaj industria progresoj.
La termino poste estis pruntita de François-Xavier Verschave por titolo de kritika libro pri la francaj politikoj en Afriko : La Françafrique, le plus long scandale de la République ("Francafriko, la plej longa skandalo de la Respubliko").
Koncernaj landoj
Angolo, Togolando, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Ruando, Senegalo, Ebur-Bordo, Kamerunio, Ĉado, Komoroj, Gabono, Burkino, Madagaskaro, Benino, Tunizio, Maroko, Gvineo, Niĝero, Ĝibutio, Malio, Centr-Afrika Respubliko, Maŭritanio, Ekvatora Gvineo.
Difino
Verschave poste difinis Francafrikon, kiel "la sekretaj krim-aktivaĵoj en la superaj tavoloj de la francaj politiko kaj ekonomio, kie ia speco de subtera Respubliko estas kaŝita el rigardoj".
Li diris, ke tio signifas ankaŭ "France à fric" (sama prononco, kiel "Françafrique"), kun la laŭvorta signifo "Francio je mono" ("fric" estas slanga vorto por "mono"), kaj tio, ke ''"Dum kvar jardekoj, la centmiloj da eŭroj ŝtelitaj el la ŝuldoj [de la plej malriĉaj landoj], helpo, oleo, kakao,… aŭ elpumpitaj de franciaj import-monopoloj, financis la francajn negoc-politikajn retojn, la dividendojn de akciuloj, la sekret-servajn ĉefajn operaciojn kaj ekspediciojn de dungitaj soldatoj.
En januaro 2008, responde al demando de ĵurnalisto el Le Monde, la franca ŝtat-sekretario pri disvolviĝo de transmaraj teritorioj, Jean-Marie Bockel, opinias, ke 6 monatojn post la prezidentiĝo de Nicolas Sarkozy, ŝajne nenio ŝanĝiĝis en la rilatoj inter Francio kaj Afriko, male al la promesoj faritaj dum lia prezidenta kampanjo.
Milita kunlaborado
Defendo-interkonsentoj subskribitaj je la momento de la lando-sendependiĝoj, estigas la kadron de la milita kunlaborado inter Francio kaj diversaj afrikaj landoj. Tiuj samaj kontraktoj, en siaj aneksaĵoj, foje multe enpaŝas en la ekonomian kampon kaj ofte estas kompletigitaj per specialaj kontraktoj tenataj sekretaj.
Ekzemple, la "Defendo-Traktato inter la registaroj de la Franca Respubliko, de la Ebur-Borda Respubliko, de la Respubliko de Dahomey kaj de la Respubliko de Niĝero" de la 24-a de aprilo 1961, estigas la instaladon de francaj militistaj fortoj en tiujn tri landojn, iliajn facilecojn por cirkuli kaj uzi la infrastrukturojn kaj aludas specialajn kontraktojn, laŭ kiuj tiuj tri landoj povas peti helpon de Francio rilate al defendo. La dua aneksaĵo de tiu kontrakto, rilatanta al la krudmaterialoj kaj strategiaj produktoj (hidrokarbonoj, uranio, litio…), vortigas, ke tiuj samaj landoj, "por la defendo-bezonoj, prioritate rezervas iliajn vendojn al la Franca Respubliko post kontentigo de siaj enlandaj bezonoj, kaj provizas sin prioritate ĉe ĝi" kaj "kiam la defendo-interesoj postulas tion, ili limigas aŭ malpermesas siajn eksportojn al aliaj landoj".
En junio 2023, Francio sciigis la retiron de plurcent soldatoj de siaj bazoj en Gabono, Senegalo kaj Ebur-Bordo. Movado kiu influas certajn defendajn fabrikantojn eksportantajn al la afrika kontinento..
Nuntempe (precizigo necesa) ekzistas kvin francaj militistaj bazoj en Afriko, situantaj en Dakaro, Nĵameno, Ĝibutio, Abiĝano kaj Librevilo, plus tiuj situantaj sur la francaj teritorioj de Majoto kaj Reunio.
NGC 5454
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Espinal
Espinal estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Espinal. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 066.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24823 loĝantojn. El tiuj estis 12157 viroj kaj 12666 virinoj. La komunumo havas surfacon de 307.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 15 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 24 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 24869 personoj. En la jaro 2000 temis pri 23876, do temis pri kresko / malkresko je -0.81 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 21182 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9005 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 42.51 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30066a.htm
Palaco de la Kapitanoj Generaloj
La Palaco de la Kapitanoj Generaloj (Palacio de los Capitanes Generales) troviĝas en la malnova urboparto de Havano, la ĉefurbo kaj plej granda urbo de Kubo. Ĝi okupas tutan kvartalon kaj estas konsiderata la plej grava arkitektura verkaĵo de la disvolviĝo de la baroko en Kubo. Tiu ĉi palaco estis konstruata en la loko kie antaŭe estis la antikva katedralo de Havano. Ĝia konstruado komenciĝis en 1776. Ĝi estis la rezidejo de 65 Kapitanoj Generaloj sendataj de Hispanio por regi Kubon. Ankaŭ ĝi estis Administrejo de Usono dum ĝia interveno en la insulo de 1898 al 1902; kaj kiel kutimo ankaŭ estis la prezidenta palaco de 1902 ĝis 1920. En ĝia interna korto troviĝas statuo de Kristoforo Kolumbo, starigita en tiu loko en 1862. Tiu ĉi konstruaĵo ankaŭ funkciis kiel urbodomo, karcero kaj gastigejo de pluraj ŝtataj oficejoj en tuta sia historio.
Sajónémeti
Sajónémeti [ŝajOnEmeti] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok.
Situo
Sajónémeti situas sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de Sajó, laŭ traira flankovojo. Putnok troviĝas 6, Ózd 12, Kazincbarcika 22 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1219 en formo "Nemhy". Iam fortikaĵo konstruiĝis, kin la husanoj okupis. En 1459 la hungaroj okupis kaj detruis ĝin. En 1556 la turkoj senhomigis la komunumon. En 1616 kaj en 1861 incendio okazis. Sajónémeti memstariĝis en 1991. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Cervens
Cervens estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
(11523) 1991 PK1
(11523) 1991 PK1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Mathieu van der Poel
Mathieu van der Poel (naskiĝis en Kapellen, Belgio) estas nederlanda voja biciklisto kaj biciklokrosisto, kvankam li naskiĝis en Flandrio. Lia naturdoto por biciklado devenas de lia familio, lia patro estas la ĉampiona biciklisto Adrie van der Poel kaj lia avo estas la granda franca ĉampiono Raymond Poulidor.
FAT
Pri la aliaj signifoj de FAT rigardu en FAT (apartigilo).
FAT (Angle 'File Allocation Table', Arkiva Lokaliza Tabulo) estas unu el la plej malnovaj dosieraj sistemoj.
Historio
Ĝi estis disvolvita de Microsoft por la operaciumo MS-DOS, en diskedoj.
Poste okazis ofte, ke la personaj komputiloj ekhavis grandan diskaparaton, do Microsoft faris novajn versiojn de 'FAT' por subteni grandajn diskojn (aŭ subdiskojn).
Avantaĝoj
Ĉar ĝi estas unu el la plej malnovaj dosiersistemoj, estas tre simpla, kaj el la du dosiersistemoj de Microsoft (kiu longe havis monopolon pri hejmaj operaciumoj) estis la sola nesekreta (kvankam, kiel evidentiĝis poste, danĝerige patentita), preskaŭ ĉiuj operaciumoj subtenas ĝin. Tial, la plejmulto de ekstrakteblaj sistemoj (ekz: USB-poŝmemorilo) uzas FAT-on. Ankaŭ la kodiska dosiersistemo ISO 9660 transprenis multajn ecojn el ĝi.
Malavantaĝoj
Ĉar ĝi estis disvolvita por etaj diskoj, ĝi ne subtenas novajn funkciojn kiel journaling.
Dosiernomoj kaj patentoj
Dum jaroj FAToj estis la plej kongruaj kaj kutimaj (speciale por malgrandaj memoriloj kaj porteblaj aparatoj) dosiersistemoj, kaj ĉiu realigadis ilian subtenon en siaj operaciumoj. Longaj kaj almenaŭ iom plurlingvaj dosiernomoj estas pli agrablaj kaj estas subtenataj de ĉiuj aliaj popularaj dosiersistemoj kaj operaciumoj, do VFAT·on oni ankaŭ realigis (OS/2 uzis sian propran metodon, sed ankaŭ subtenon de VFAT oni realigis; OS/2 kaj Linukso ankaŭ uzis specialajn manierojn por konservi aliajn informojn). Majkrosofto ne devigis onin pagi pro tio, do licencado ne bremsis la kreskon.
Oni bezonas specialan algoritmon por prilabori dosierojn kun du malsamspecaj nomoj, ĉar uzanto povas propravole krei dosieron „LONGAN~1.TXT“ kaj tiu dosiero povus esti erare forigita de la operaciumo. Pri tiu algoritmo Majkrosofto kaj aliaj societoj sukcesis akiri kelke da patentoj.
Foje Majkrosofto anoncis, ke ĝi vendados la dosiersistemon (t.e. efektive licencojn por uzo de realigoj de ĝi) al vendantoj de FAT-kapablaj komercaĵoj. Ĝi citas donitajn al ĝi patentojn kaj diras, ke ĝi ricevos pliajn.
Du usonaj patentoj pri ĝi estis provizore nuligitaj en 2004 kaj 2005, sed poste restarigitaj. En la jaro 2007 estis nuligita en Germanio unu el la eŭropaj patentoj.
En la jaro 2009 Majkrosofto persekutis nederlandan societon TomTom, kiu uzis Linukson en sia navigada sistemo por aŭtomobiloj. Iuj el la patentoj uzitaj por la proceso temis pri VFAT, kaj atakata estis la FAT‐pelilo de Linukso.
Kastelo Untermaßfeld
Kastelo Untermaßfeld (Schloß Untermaßfeld) estas iama akvokastelo de la grafoj de Hennebergio en Untermaßfeld, Germanujo.
Historio
La komplekso estiĝis verŝajne en la 13-a jarcento kaj fortikigitis en la kuro de la historio je rempararo. Ekde 1681 ĝi malrempararigitis kaj la ŝtonoj uzitis i.a. por la novkonstruo de Kastelo Elisabethenburg en Meiningen.
En 1813 instalitis ene puna kaj reensoci-integriga institucio servante ekde 1878 kiel komuna malliberejo por sep ŝtatoj turingiaj. Ekde 1886/87 iĝis pluraj alkonstruaĵoj malkaŝantaj la malnovan konstruan partaron. Post fajrodamaĝoj malkonstruitis barbare en 1982 la en la ena korto libere starinta palaceto kaj belfrido.
Hodiaŭa stato
Ja konserviĝis trapeza kaj solidega ĉirkaŭfortikaĵo (por loĝejoj kaj ekonomiejoj) kun ne malpli ol sep gvatturoj el la 15-a jarcento. La plej malnova parto hodiaŭa estas la t.n. Sorĉistina turo (Hexenturm) de 1446. En 2013 malfermitis surloke muzeo priprizona.
Ica Balla
Ica Balla, laŭ hungarlingve kutima nomordo Balla Ica estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono.
Ica Balla naskiĝis la  en Srpski Krstur (Jugoslavio, nun Serbio), ŝi mortis la  en Győr (Hungario).
Biografio
Ica Balla apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Ŝi akiris dancistan diplomon kaj ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged) en 1943. Inter 1949 kaj 1951 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Pécs), inter 1951–1987 en Teatro Kisfaludy (Győr). Intertempe ŝi pensiuliĝis en 1982, tamen ŝi ricevis plu rolojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1993-2000 kaj ŝi ricevis la titolon "eterna mebro" de Teatro Kisfaludy.
Stadiono Deportivo Cali
La stadiono "Deportivo Cali", ankaŭ konata kiel stadiono de Palmaseca, Coloso de Roso (Koloso el Roso) aŭ Monumental de Palmaseca, estas futbala stadiono, kaj estas kie la futbala teamo "Deportivo Cali" ludas ĝiajn hejmajn matĉojn, la stadiono estas lokata ĉe la kampara zono ĉirkaŭ la urbo de Palmira, je la 8-a km de la interdepertementa vojo Cali-Palmira.
Ivan Kablukov
Ivan Kablukov (1857-1942) estis rusa fiziko-kemiisto kaj honora membro de la Akademio pri Sciencoj de Rusio (1932). Li proponis la koncepton pri jona solvatigo kaj lanĉis la bazon por la unuigo de la fizika kaj kemia teorioj pri solvaĵoj. Li estis lernanto de Vladimir Markovnikov (1837-1904) kaj Aleksandro Butlerovo (1828-1886). Li estis la kreinto de la fiziko-kemia lernejo en la Rusa Imperio.
Stadiono Deportivo Cali
Post kiam la stadiono "Deportivo Cali" renoviĝis, la kapacito reduktiĝis al 42.000 spektantoj.
Ivan Kablukov
Vivo
En 1885 li ricevis sian diplomon pri doktoreco en la Ŝtata Universitato de Moskvo kaj fariĝis universitata profesoro. En 1889 li estis asistanto de Wilhelm Ostwald (1853-1853) en Lepsiko. En 1891, li fakiĝis rilate al la teorio pri solvaĵoj de Arrhenius (1859-1927) kaj Jacobus Henricus van 't Hoff (1852-1911). En 1903, li iĝis titulara profesoro en la Ŝtata Universitato de Moskvo kaj samtempe profesoro en la Instituto pri Agrikulturo de Moskvo, kie li restis ĝis 1942.
Inter 1933 kaj 1940 li indikiĝis kiel profesoro pri Neorganika Kemio kaj Analiza Kemio en la Unuiĝo de la Akademioj por la Industrioj de Moskvo. En 1887, li estis la unua kiu elmontris ke la varmoformiĝo de la izomeraj organikaj komponaĵoj povas estis malsamaj. Li kaj lia frato Nikolaj partoprenis dum la oktobra revolucio de 1918. Li mortis en la 5-a de majo 1942 dum evakuado en la urbo Taŝkento.
Hladké Životice
Hladké Životice (Seitendorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Moraviasilezia regiono, en distrikto Nový Jičín. Vivas ĉi tie.
Stadiono Deportivo Cali
Konstruisto
La konstruisto de la stadionaj skizoj estas la sama persono kiu antaŭe faris la skizojn de la stadiono "Isidro Romero Carbo", kie ludas la futbalteamon "Barcelona Sporting Club", la ekvadorano "Alfredo Gregor", li ankaŭ faris la stadionon "Casa Blanca"-n (Blankan Domon), kie ludas "Liga de Quito"-n en Ekvadoro kaj la stadiono "Monumental", kie ludas "Universitario de Deportes"-n en Peruo.
Hladké Životice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1324.
Stadiono Deportivo Cali
Antaŭ-inaŭguro
"Deportivo Cali" unuafoje uzis ĝian stadionon merkrede 29-a de oktobro 2008, kiam ili atingis venkon kontraŭ la tiamtempa ĉampiono de la Copa Libertadores de America, "Liga Deportiva Universitaria de Quito", la rezulto de la matĉo estis 1-o favore de "Deportivo Cali". La futbalisto "Harol Herrera" faris la golon.
Hladké Životice
Transporto
Tra la municipo kondukas du fervojlinioj. Loka fervojo n-ro 277 el Suchdol nad Odrou ĝis Fulnek, sur kiu troviĝas haltejo Hladké Životice.
Tiu alia, pli grava, fervojlinio portas numeron 270 en fervojlinio Česká Třebová – Přerov – Bohumín.
Stadiono Deportivo Cali
Unuafoja uzo je la unua kategorio
"Deportivo Cali" unuafoje uzis sian stadionon je oficialaj turniroj la 21-a de februaro 2010 ludante kontraŭ "Deportes Quindio". Tiu matĉo finiĝis 2-0 favore de "Deportivo Cali", tiel "Deportivo Cali" atingis sian unuan venkon ĉe ĝia nova stadiono. La unua golo en la stadiono estis farita de Jhon Charria, do li iĝis la unua oficiala gol-faristo kiu golis en "Koloso el Palmaseca".
Titolo de "Copa Colombia"
"Deportivo Cali" ludis kiel hejma teamo siajn matĉojn por la "Kolombia pokalo" de 2010 ĉe ĝia stadiono, "Deportivo Cali" pridisputis la finalon kontraŭ Itagüí Ditaires la 27-a de oktobro en "Itagüí" kaj la 3-a de novembro en Kalio. La fina matĉo estis en la stadiono de "Deportivo Cali", kie la hejma teamo atingis venkon 2-0 (totale 3-0, ĉar "Deportivo Cali" venkis kiel ekstera teamo 0-1). Tiu estis la unua titolo kiu "Deportivo Cali" atingis ĉe ĝia propra stadiono.
Kolos Kováts
Kolos Kováts [koloŝ kovAĉ], hungare Kováts Kolos estas hungara operokantisto (baso).
Kolos Kováts naskiĝis la 1948 en Mohács.
Biografio
Kolos Kováts frekventis muzikan ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1966-1970, poste li komencis sian karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li kantas ne nur operojn, sed ankaŭ oratoriojn kaj ofte partoprenas en koncertoj. Li atingis en kantkonkurso unuajn lokojn en 1970 en Budapeŝto kaj en 1973 en Rio de Janeiro. Li ricevis premion Kossuth en 1992, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Wilhelm Fuchs
Wilhelm Fuchs estas la nomo de jenaj personoj:
Erich Ludendorff
Erich LUDENDORFF estis germana generalo (n. 1865. Kruszewnia- m. 20-an de decembro 1937, Munkeno)
Li aliĝis al la armeo kiel leŭtenanto en 1882, iĝis komandanto de la 39-a regimento en 1913, brigada generalo en 1914.
Li batalis dum la unua mondmilito en la orienta fronto (ekz,. en la Batalo de Tannenberg), fine de la milito Ludendorff decidis pri la germanaj milita strategio kaj politiko. Li kapjesis al senliga submarŝipa milito, kiu kaŭzis ekmiliton de Usono. Li apogis reveturon de la rusaj bolŝevikoj en 1917, tiel esperante pacon oriente. Ludendorff ekis ofensivon en la okcidenta fronto (21-an de marto 1918), sed tio kolapsis, li abdikis (16-an de oktobro 1918).
Post la milito - pro revolucio en novembro 1918 - li veturis al Svedio kaj revenis en 1919 al Germanio kaj setlis en Ludwigshöhe. Ludendorff partorpenis en puĉoj de Wolfgang Kapp (1920) kaj Adolf Hitler (1923)
Li poste aliĝis al la nacisocialisma partio, estis parlamentano (1924-28).
Li nomumis sin al prezidenteco en 1925, sed Hitler instigis je baloto por Hindenburg antaŭ la dua raŭndo. Tiel Ludendorff tiriĝis el la balotado.
Hitler nomumis lin en 1927 framasonisto kaj la nazioj malpermesis aperigon de gazeto fondita de Ludendorff (1933) kaj la Asocion de Tannenberg.
La nazioj provis lin uzi en 1934 en propagando, sed li rifuzis tion.
Narva-Jõesuu
Narva-Jõesuu estas urbeto en Estonio.
Gyula Margittay
MARGITTAY Gyula [pr. margitai] estis hungara aktoro naskiĝinta en Arado la 8-an de oktobro 1878 kaj mortinta en Dunaföldvár la 17-an de septembro 1929.