cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Sound and the Fury
The Sound and the Fury (La sono kaj la furiozo aŭ Krio kaj furiozo) estas romano verkita de la usona verkisto William Faulkner. Ĝi uzas nombrajn rakontajn stilojn, kiel Konscifluo. Publikigita en 1929, The Sound and the Fury estis la kvara romano de Faulkner, kaj ne estis tuje sukcesa. En 1931, tamen, kiam la sesa romano de Faulkner, nome "Sanctuary" (Sanktejo), estis publikigita — sensaciema historio, kiu estis verkita nur por mono laŭ Faulkner — ankaŭ The Sound and the Fury iĝis komerce sukcesa, kaj Faulkner ekricevis kritikan atenton.
En 1998, la Modern Library rangigis The Sound and the Fury la sesa en sia listo de 100 plej bonkvalitaj angla-lingvaj romanoj de la 20a jarcento. kaj ĝi ankaŭ enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Enhavo
La agado de The Sound and the Fury okazas en Jefferson, Misisipio. La romano centriĝas al la familio Compson, de iamaj sudusonaj aristokratoj, kiuj luktas kontraŭ la dissolvo de sia familio kaj ties reputacio. Laŭlonge de la ĉirkaŭ 30 jaroj rilatitaj en la romano, la familio falas en financan ruinon, perdas sian religian fidon kaj la respekton de la urbo Jefferson, kaj multaj el ili mortas tragedie.
La romano estas organizita en kvar distingaj sekcioj. La unua, 7a de aprilo, 1928, estas verkita el la perspektivo de Benjamin "Benjy" Compson, mensmiskapablulo 33-jaraĝa. La sekcio de Benjy estas karakterizata per tre disa rakontostilo kun oftaj temposaltoj. La dua sekcio, la 2an de junio, 1910, fokusas al Quentin Compson, pli aĝa frato de Benjy, kaj la okazoj kondukas al lia memmortigo. Tiu sekcio estis verkita laŭ la stilo de Konscifluo kaj ankaŭ enhavas oftajn temposaltojn.
En la tria sekcio, kies agado okazas unu tagon antaŭ la unua, nome la 6an de aprilo, 1928, Faulkner verkas el la vidpunkto de Jason, nome la cinika juna frato de Quentin. En la kvara kaj fina sekcio, la agado okazas unu tagon post la unua, nome la 8a de aprilo, 1928, Faulkner enkondukas triapersonan ĉioscian vidpunkton. La lasta sekcio unuarange fokusas al Dilsey, unu el la nigrulaj servistoj de la Compson-oj. Jason kaj "Miss" Quentin Compson (filino de Caddy) estas ankaŭ fokuso en la sekcio, sed Faulkner prezentas montrojn de pensoj kaj faroj de ĉiuj el la familio.
En 1945, Faulkner verkis "Compson Appendix" inkludota en estontaj presaĵoj de The Sound and the Fury. Ĝi enhavas 30-paĝan historion de la familio Compson el 1699 ĝis 1945.
954
En la jaro 954 post Kristo okazis, interalie:
Abasolo
Abasolo estas la nomo de pluraj geografiaj lokoj.
Interalie temas pri:
HAT
La vorto havas plurajn signifojn:
Neue Zeitschrift für Musik
La Neue Zeitschrift für Musik (NZfM; eo: nova revuo por muziko) estas revuo, kiu okupiĝas pri samtempaj tendencoj de la muziko. Ĝi aperis unuafoje la 3-an de aprilo 1834 kaj ĝis nun seninterrompe pluekzistas.
Komencoj de la NZfM
La Neue Zeitschrift für Musik estis fondita en 1834 far Robert Schumann kune kun lia posta bopatro Friedrich Wieck kaj la pianistoj Julius Knorr kaj Ludwig Schuncke. Ĉar Wieck tamen pro siaj multaj vojaĝoj nur limigite kunlaboris, Knorr pro oftaj malsanoj mankis kaj Schuncke havis nur malmultan verkisman talenton, preskaŭ la tuta respondeco restis ĉe Schumann. Tiel okazis, ke Schumann anstataŭ du jarojn kiel planite laboris dek jarojn kiel redaktisto de NZfM, por malhelpi la ruiniĝon de la revuo. Rolis ankaŭ financaj konsideroj. La 1-an de julio 1844 Schumann transdonis la estradon de la revuo al Oswald Lorenz, kiu jam verkintis multajn kontribuaĵojn sub diversaj pseŭdonimoj. Tiam Franz Brendel aĉetis la eldonejon kaj estis ekde la 1-a de januaro 1845 respondeca redaktisto.
PSC
La vorto havas plurajn signifojn:
Neue Zeitschrift für Musik
Aperado kaj aperaĵo
Ekde la komenco la revuo aperis dufojojn semajne. Ĉiu eldono konsistis el unu folio, do kvar paĝoj. Estis presataj po du kolonoj sur ĉiu paĝo. Ekde la 1-a de julio 1847 oni pligrandigis la amplekson je plejparte ok paĝoj. Nuntempe oni povas legi la historiajn eldonaĵojn de NZfM kiel represaĵoj. Ekzistas escepte de la unua jarkolekto ĉiujare po du volumoj po 52 numeroj.
Jenajn rubrikojn ĝi entenis dum la tempo de Schumann:
Kunlaborantoj je NZfM ĉe Schumann
La NZfM de la komenca tempo estis eldonata de la parte reala, parte fikcia asocio de artistoj kaj artoŝatantoj, la Davidsbündler (David-Liganoj). Kontribuaĵoj do estis verkata sub plej diversaj pseŭdonimoj, je kio ekzistis por ĉiu verkisto ĝis po 30 variaj mallongigoj (Schumann mem). Ekzemple oftas la plej konataj literaturaj pseŭdonimoj de Schumann, Florestan und Eusebius. Kunlaboranto kun multaj kontribuaĵoj kaj mallongigoj estis Oswald Lorenz, kiu partatempe ankaŭ estis redaktisto de NZfM. Elstara verkisto sur la kampo de pianotekniko kaj -pedagogio estis Friedrich Wieck.
NZfM nuntempe
La revuo sindediĉas al nuntempaj tendencoj - antaŭ ĉio al Nova Muziko, avancata ĵazo, sonarto kaj popmuziko, sed ankaŭ al historiaj aperaĵoj de muziko. Ĝi enhavas po unu pezocentran temon kaj enhavas krom tio portretojn de komponistoj, intervjuoj kun ĉefroluloj de la nuntempa muzika vivo kaj analizajn kontribuaĵojn. Multaj recenzoj pri sonregistraĵoj kaj libroj priparolas kaj kritike taksas novaperaĵojn.
Al la aperaĵaro de la revuo apartenas i.a. la edition neue zeitschrift für musik, libroserio kun fakaj kaj prikomponistaj volumoj samkiel la sondiska serio musica viva – forum der gegenwartsmusik mit Komponisten- und Werkporträts.
Düdingen
Düdingen (en la franca lingvo Guin) estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 7325 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Düdingen situas en la Friburga Mezlando, nordoriente de la urbo Friburgo kaj oriente de la Lago de Schiffenen, baraĵlago, kiu estiĝis per baro de la rivero Sarino. La komunumo konsistas krom el la vilaĝo Düdingen el multnombraj vilaĝetoj kaj setlejoj, nome: Alberwil, Angstorf, Balbertswil, Balliswil, Bäriswil, Birch, Bruch, Brugera, Briegli, Boccarda, Bonn, Bundtels, Chastelsberg, Chastels, Felliwil, Galmis, Garmiswil, Guggerhorn, Heitera, Heitiwil, Hinterbürg, Horia, Jetschwil, Lamprat, Lengmatt, Luggiwil, Lustorf, Mariahilf, Meierisli, Menziswil, Ottisberg, Räsch, Rippa, Rüti, Sankt-Wolfgang, Staad, Steinler, Strittacker, Stockera, Schlattli, Schiffenen (laŭ kiu nomiĝas la Lago de Schiffenen), Schüracker, Uebewil, Waldegg, Warpel, Wilera, Wittenbach, Zelg, Zelgli.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 30,78 km², de kiuj 13,2% estas kovritaj de arbaro, 67,4% servas por agrikulturo kaj 12,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Düdingen limas en nordo al Kleinbösingen, en nordoriento al Bösingen, en oriento al Schmitten, en sudo al Tafers, en sudsudokcidento al Friburgo, en sudokcidento al Granges-Paccot, en okcidentsudokcidento al La Sonnaz, en okcidento al Barberêche, kaj en nordokcidento al Gurmels.
Trafiko
Tra Düdingen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Berno al Friburgo, la kantona ĉefvojo n-ro 177 de Friburgo al Morato kaj la svisa aŭtovojo A12, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo. Per la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Friburgo kaj diversaj bus- kaj poŝtaŭtolinioj la komunumo estas tre bone konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Düdingen datiĝas el la jaro 1180 kiel Doens. Dum mezepoko Düdingen apartenis al la Grafoj de Thierstein, kies vasaloj estis la Senjoroj de Düdingen. La partroneco pri la preĝejo de Düdingen en la jaro 1492 de la Grafoj de Thierstein transiris al la urba preĝejo kaj en la jaro 1513 al la kapitulo de Sankt-Nikolao en Friburgo. Ĝis la Helveta Revolucio Düdingen apartenis al la malnova kamparo de Friburgo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko ĝi apartenis al la distrikto Friburgo. En la jaro 1831 Düdingen konstituiĝis kiel aparta politika komunumo. En la jaro 1848 ĝi surbaze de la nova konstitucio estis atribuita al la distrikto Sinĝino. En la jaro 1922 Schmitten, kiu ĝis tiam formis parto de la komunumo Düdingen, estis disigita de Düdingen kaj fariĝis aparta kaj aŭtonoma politika komunumo.
15651 Tlepolemo
15651 Tlepolemo estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la Greka Tendaro.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tlepolemo, mita reĝo de Rodoso kaj filo de Heraklo. Li estis unu el la unuaj reĝoj, kiuj aniĝis al la grekaj armeoj kontraŭ Trojo.
János Hám
HÁM János (ha:m) estis hungara arkiepiskopo de Esztergom naskita en Gyöngyös la 5-an de januaro 1781 kaj mortinta en Szatmárnémeti la 30-an de decembro 1857.
Biografio
János Hám estis kanoniko de Eger, poste de 1828 episkopo de Satmaro. En junio de 1848 oni nomumis lin arkiepiskopo de Esztergom. Li malferme kontraŭstaris la hungaran revolucion de 1848, tial la registaro konsideris lin perfidulo, kaj blokis liajn bienojn. En julio de 1849 li abdikis kaj denove li fariĝis episkopo de Satmaro. Li fondis plurajn ekleziinstitutojn.
Kvariliardo
Kvariliardo (mil kvarilionoj, 1027, aŭ (27 nuloj)) estas natura nombro.
Rembert Dodoens
Rembert Dodoens [Doduns], pli bone konata laŭ lia latinigita nomo Rembertus Dodonaeus (Meĥleno, 29 junio 1517 aŭ 1518 – Lejdeno, 10 marto 1585) estis flandra botanikisto kaj kuracisto.
En 1541 li estiĝis urba kuracisto en Meĥleno, poste li estis de 1575 al 1578 imperiestra privata kuracisto en Vieno. En 1582 oni proponis al li katedron en la Universitato de Lejdeno, post kio li foriris al Holando. Tie li estiĝis profesoro pri medicino. Post lia morto en 10 marto 1585, li estis enterigita en la Preĝejo Sankta Petro, kie memorŝtono ankoraŭ rememorigas lin.
Karolo Lineo nomigas laŭ li la plantogenron Dodonaea apartenante al Sapindaceae, same kiel la speciojn Epilobium dodonaei, Ilex dodonaea, Comocladia dodonaea, Phellandrium dodonaei, Smyrnium dodonaei, Hypericum dodonaei kaj Pelargonium dodonaei.
Familia origino
La familio Dodoens origine devenis de Frislando. Tie ili okupis gravajn politikajn kaj jurisdikciajn oficojn. Lia patro, Denys Dodoens, iris al Loveno por studi medicinon. Post liaj studoj li estiĝis urba kuracisto en Meĥleno. Li akiris tre bonan amikreton tiel ke li eĉ povis prizorgi Margaretan de Aŭstrio ( 1480-1530 ) sur ŝia mortolito. La patrino de Rembert Dodoens, Ursule Roelants, estis verŝajne parenca de pluraj urbokuracistoj el Meĥleno. Li do naskiĝis en bonhava familio kiu stimulis medicinan atenton.
Biografio
En la Universitato de Loveno, Dodoens studis medicinon, kosmografion kaj geografion, kaj latinan kaj grekan en la Collegium Trilingue ( Trilingva Kolegio ). Rembert Dodoens sekvis studociklon dum epoko en kiu la instruo trapasis kompletan renoviĝon. Jam je la aĝo de 18 jaroj li akiris lian licencon pri medicino. En la sama tempo ke li studis medicinon, li ankaŭ okupiĝis pri kosmografio ĉe Gemma Frisius, kaj li kompletigis siajn sciojn de latina, greka kaj hebrea lingvoj en la Trilingva Kolegio.
Dum liaj medicinaj studoj, en la medicina fakultato regis du malakordaj tendencoj pri la scienco : unue estis tendenco kiu baziĝas sur objektivaj observaĵoj kaj eksperimentoj. Tiu opinio malakceptis ĉian formon de tekstoanalizo el la grek-romia antikvo kaj el islamaj fontoj; due estis tendenco kiu nur akceptis la araban medicinon de Aviceno kaj malakceptis la grek-romian medicinon.
La unua tendenco sekvis el la influo kiun havis la Trilingva Kolegio interalie sur la medicina fakultato. Tiu formo de instruo estis ekskluzive bazita sur la objektiva lingvoanalizo de la plej bonaj aŭtoroj, sen konsideri la tradician tradukon de la tekstoj. Aplikate sur la medicina fakultato, tio kaŭzis ke oni devas rekomenci la eksperimentadon. En la medicina fakultato precipe Thriverius pledis por tiu tendenco. Dodoens aplikis la pozitivan aliron de la Trilingva Kolegio sur siaj laborterenoj. Tiu evidentiĝas el liaj botanikaj kaj medicinaj publikaĵoj kaj el la fakto ke li tre akurate sekvis siajn pacientojn.
Komenco de scienca kariero
Kvankam ni lin konas kiel botanikisto kaj kuracisto, dum la unuaj jaroj post siaj studoj li okupiĝis pri kosmografio. Li publikigis la libron : Cosmographica in astronomiam et geographiam isagoge. La verko estis destinita al personoj kiuj ne havis okazon por ricevi instruon, por akiri per memstudado la bazajn principojn de kosmologio. En tiu libro li plurfoje mencias la verkaron de Koperniko, la renesancopatro de la suncentra teorio. Dodoens tre interesiĝis pri la kopernikaj observaĵoj kaj kalkulaĵoj sed ne mem okupis starpunkton pri la diskuto ĉirkaŭ tercentrismo/suncentrismo. En 1584 li publikigis en Lejdeno De sphaera kiel plibonigitan version de sia Cosmografica Isagoge.
La kuracisto Dodoens
En 1541 komencis lia medicina kariero kiel urbokuracisto en Meĥleno, kie li oficiis dum 33 jaroj. Ĉirkaŭ 1557 oni prezentis al li katedron en Loveno por instrui medicinon. Tamen li ne akceptis pro konflikto pri sia salajro. Kelkaj monatoj poste oni ankaŭ prezentis al li oficon de reĝa privata kuracisto de Filipo la 2-a, sed kaŭze de kampanjado de la duko de Alva kiu volis limigi la flandran influon ĉe la kortego, Dodoens ne estiĝis la sekvanto de Andreo Vesalio. Kontraŭe li konsentis peton por deveni imperiestran privantan kuraciston de Maksimiliano la 2-a ĉe la Viena Kortego. Dum tiuj kelkaj jaroj li ekkontaktis kun aliaj eŭropaj botanikistoj. Finfine, je la aĝo de 65 jaroj, li iris Lejdenon por instrui la kurson pri internaj malsanoj. Li instruis tiun kurson ĝis sia morto.
Medicinaj verkoj
Lia unua medicina verko estis la “Febrolibro” aŭ Pauli aegineti de febribus et iis quae febribus superveniunt, liber unus de 1546. En tiu ĉi li publikigis kelkajn korektojn kaj kompletigojn kiuj li estis alportinta en la traduko de Joannes Guinterius. Joannes Guinterius estis tradukinta medicinan enciklopedion de Paŭlo de Egino (aŭ Paulus Aegineta), bizanca kuracisto el la 7-a jarcento, tradukita el la greka al latina. Rembert Dodoens komparis tiun tradukon kun la origina teksto kaj tiele povis alporti kelkajn korektojn. Ankaŭ li skribis kune kun kelkaj lernantoj koncizan homan anatomion, Physiologicae medicinae partis tabulae expeditae, en 1550.
Je la fino de sia vivo li ankaŭ skribis Medicinalium obervatorionum exempla rara. Tiu estas verko pri la specialaj kaj maloftaj malsanoj kiujn li vidis dum sia medicina kariero. Tiu verko estis publikigita en 1580 ĉe Christoffel Plantijn en Lejdeno.
La botanikisto Dodoens
Li tre interesiĝis pri la botaniko kiel subteno de sia kuracista praktiko. Tial li kaptis la okazon por traduki nederlanden la Stirpium historia de Leonhart Fuchs. La tradukaĵo Den nieuwen herbarius, dat is dboeck van den cruyden aperis jaron post publikigo de la origina versio en 1542. Tamen la tradukaĵo aperis sub la nomo de Leonhart Fuchs, sed estis klara ke Dodoens estis la tradukinto : (1) en la nederlanda tradukaĵo, por multaj plantoj meĥlenaj kreskadejoj estas indikitaj, kvankam tiuj ĉi ne estas menciitaj en la originaj tekstoj; (2) la terminologio en la tradukaĵo estas preskaŭ identa kun tiu en la Cruydt-boeck de Dodoens.
Post tio, li estis kontaktigita de Jan van der Loe el Antverpeno, por verki plantoatlason. Helpe de tiu presisto Dodoens publikigis la Cruydt-boeck en 1554. Dum li estis ĉe la kortego, li ofte vojaĝis kune kun la sekvantaro de imperiestro Maksimiliano la 2-a tiel ke li malkovris multajn nekonatajn plantojn el Germanujo, Aŭstrujo kaj Hungarujo kaj povis priskribi ilin. Poste li iris antverpenon kie li presigis sian majstraĵon ĉe Christoffel Plantijn en 1583, nome Stirpium historia pemptades sex.
Renovigoj de Dodoens
La unua grava kontribuo de Dodoens por la botaniko estis ke li mem iris serĉi kaj priskribi plantojn. El tio sekvas enorman revalorigon de la nombro de priskribitaj plantoj. Li proksimume mem priskribis 1340 speciojn, el kiuj ĉirkaŭ 600 estis komplete novaj. Ĉe la totala nombro de priskribitaj specioj konvenas rimarketon. Histoire des plantes el 1557 estas la tradukita versio de la Cruydt-boeck de Dodoens el 1554. Ĝi estis tradukita de Charles de l'Écluse ( aŭ Carolus Clusius ) kiu ankaŭ mem estis granda botanikisto. En tiu versio oni ne scias se la novaj plantoj estas priskribitaj de Dodoens aŭ de Clusius. La lasta ĉapitro de la libro, La description d'aucunes gommes et liqueurs, provenant tant des arbres, que des herbes, certe estas en la tutaĵo origina de Clusius. Temas pri proksimume 30 plantoj kaj iliaj volatilaj oleoj.
Krom estas la aliaj 200 novaj specioj kiuj troviĝas en la libro pri kiuj estas diskutebla kiu estas la malkovranto. Por tio oni estas kontrolinta la kreskadejojn de la menciitaj plantoj sed tiu ne alportis konvinkigintajn argumentojn ĉu por unu ĉu por alia.
La dua renovigo estas ke li ne sekvas monaĥojn kiuj asertis ke kuracplanto havis “indikon” per kiu oni povas dedukti la efikon de la planto. Li ĉiam ĝisfunde ekzamenis novajn kuracilojn kaj longdaŭre kontroladis la pacientojn por tiel kompreni ĝian efikon.
La tria grava disvolviĝo ĉe Dodoens estis ke li enkondukis fundamentan renovigon pri la klasifiko de la plantoj. En sia “Cruydt-boeck” de 1554 li rezolute ĉesigis la tradicion per ne plu laŭalfabete klasifiki la plantojn sed laŭ fiziologiaj rekoniloj. Tio tre gravis por la biologio. Tiel li starigis sisteman kadron de referenco en kiu eblis situigi la plantojn. Tiu unua provo tute ne estis perfekta sed post 29 jaroj, li subdividis la plantospeciojn en 26 grupojn en sia Stirpium historiae pemptades sex, grupigitaj en ses "pemptadoj". Tiam multaj plantospecioj estis kunigitaj en siajn nuntempajn genron kaj familion. Li apogis sin antaŭ ĉio sur la vegetaĵaj rekoniloj de plantoj : folio, tigo kaj petaloj.
Por redoni ciujn novajn karakterizajn signojn, estis decida por li ke liaj plantolibroj estu bone ilustritaj. Tion li konfidis al eminenta meĥlena desegnisto Pieter Van der Borcht. La plej gravaj eraroj de Dodoens estis ke li ankoraŭ konservis la klasikan klasifikon de plantoj en herboj, arbustoj, arbedoj kaj arboj kaj ke li ofte parolis pri masklaj kaj femalaj plantoj, kvankam temis pri du parencaj specioj kun diferencaj dimensioj. Li ankaŭ nenion sciis pri la seksa funkcio de floro. Tamen Dodoens jam konstatis ke frukto formiĝas el pistilo sed la funkcio de la stamenoj laŭ li nur estas la protektado de la pistilo.
Influo de liaj verkoj
Kiel urbokuracisto Dodoens estis komisiita per la kontrolo de la apotekistoj kaj ofte vizitadis ilin kaŭze de sia pacientara praktiko. Kiel ĉiuj branĉoj de la scienco, en la tempo de Dodoens la farmacio nur estis en komenco de disvolviĝo. La apotekistoj resanige uzis multajn materiojn kaj herbojn laŭ la grek-romia tradicio. Pro tio la plej multaj ingrediencoj veniendis el la mediteranea regiono kaj el Oriento. Sed pro la malfacilaj transporteblecoj kaj pro la kosto, ofte oni ne povas akiri la produktojn. Tial multaj apotekistoj anstataŭis certajn substancojn per "similaj" tiel ke la malgranda ebla efiko de la kuracilo eĉ tute malĉeestis. Multajn el siaj verkoj Dodoens skribis nederlande tiel ke la averaĝa apotekisto ilin komprenu. Li ankaŭ tre emfazis la postulaĵojn koncerne origino, rikolto, konservado, odoro, gusto kaj koloro de la herboj tiel ke la apotekistoj povis pli rapide diferencigi la falsaĝojn kaj la malfalsaĝojn sed ili ankaŭ povis rekoni la vere venenajn plantojn. La farmacio estis la unuaj scienco kaj praktiko kiuj profitis de la verkoj de Dodoens.
Raĥab
Raĥab aŭ Rahab (hebree: Rachav, kies signifo eble aludas al “larĝa aŭ vasta”) estas biblia virino menciita en la Sanktaj libroj, unuafoje en Josuo 2. Ŝi estis kanaana prostituitino de Jeriĥo kiu vivis en la jaroj ĉirkaŭ 1470 a.K. (dato, laŭ la biblia teksto, de la kapitulaco de la urbo) kaj kiu, riske de sia vivo kaj de sia familio, helpis du hebreajn spionojn ilin gastigante en sia domo kaj zorgante por ke ili fuĝu.
Rembert Dodoens
Influo de liaj verkoj
Lia tipologio ankaŭ grave influis la botanikistojn post li, kaj estis unu el la sistemoj kiujn uzis Linnaeus por starigi lian definitivan taksonan modelon. La verkoj de Dodoens estis tradukitaj en plimulton de la eŭropaj lingvoj kaj eĉ en japanan. Tiel ili influis la postajn priskribojn kaj subdividojn de la plantoj el la kolonioj de la eŭropaj landoj.
Raĥab
Historio de Raĥab laŭ la libro de Josuo
Laŭ la biblia rakonto de la libro de Josuo (2,1-12) post la morto de Moseo, kiu estis akompananta la izraelan popolon de la Egiptio ĝis la Izraela Lando, Josuo sendis, por esplori, du hebreajn spionojn antaŭ ataki la urbon Jeriĥon. La du “gastoj” estis, de kelkaj, malkovritaj kiel izraelidoj kaj gastigitaj ĉe Raĥab: afero konigita al la reĝo de Jeriĥo. Dum la senditoj de Josuo loĝis ankoraŭ ĉe ŝi, la reĝo ordonis ke ili estu allasitaj al la ŝtataj armeanoj. Por ilin savi, la virino uzis trompaĵon, deviante la reĝajn senditojn: ŝi asertis ke ili ne estis en ŝia domo ĉar jam foriĝintaj vesperiĝinte. Ĵus kiam la reĝaj senditoj ilin ekpostkuris, Raĥab kaŝis la du spionojn sur la teraso kaj deklaris al la du fremduloj ke mem sciis ke ilia Dio estis asigninta la landon al Izraelo, kaj tiel rekonis tiun Dion unika kaj vera Dio opone al la paganaj falsaj dioj. Ĉar la Sinjoro estus transdoninta Jeriĥon al ilia popolo, ŝi ilin urĝis por ke ili propetu por ke ŝia vivo estu savata kiam la izraelidoj estus ĝin okupantaj. La du spionoj tion promesis per ĵuro.
Rembert Dodoens
Verkoj
En 1554 aperis nederlande lia Cruydt-boeck, kun 715 bildoj, en kiu li apartigis la plantojn en ses grupojn. La kuracplantoj estas ( kiel tria grupo ) detale priskribitaj, pro kiu la verko longdaŭre estis konsiderata farmakopeon. La libro ripetfoje denove estis publikigita, ĉiam en pli ampleksan formon, lastfoje en 1644. Franca traduko far Carolus Clusius jam aperis en 1557. Latina prilaboraĵo publikiĝis en 1583 ĉe Plantijn.
Plie Dodoens skribis kelkajn latin-lingvajn verkojn pri kosmografio kaj pri medicino, interalie :
Julius von Plänckner
Julius von Plänckner (naskiĝinta en la 9-a de februaro 1791 en Penig, mortinta en la 12-a de marto 1858 en Gotha) estis germana soldato kaj geografo. En la 1829-a jaro li entreprenis la unuan kompletan transmigradon de la migradopado Rennsteig difininte la kondukon de la nuna pado la unuan fojon.
Junaĝo kaj milita kariero
La filo de pastoro jam frue interesiĝis pri soldataĵoj. Kiel 13 jaraĝulo li iĝis kadeto en Altenburg en la tiea Regimento Erbprinz. En aŭtuno 1804 li promociitis oficiraspiranto en rango de serĝento kaj en printempo 1805 leŭtenanto. En 1807 lia regimento apartenante al la por Napoleono batalantaj trupoj de la Rejna Federacio partoprenis la sieĝon de Kołobrzeg kontraŭ la soldatoj de August Neidhardt von Gneisenau. En 1809 li helpis malkomenci la Tirolan ribelon. En 1810 senditis lia regimento en Hispanujon; dum tiu ĉi kampanjo Plänckner iĝis ĉefleŭtenanto sed malsaniĝis kaj devis reveni en la patrujon en junio 1811.
En julio de la sama jaro li promociitis kapitano kaj en februaro 1812 li devis ekmarŝi kun la kompanio en Ruslandon. Tie lia kompanio estis ariergardo de la franca armeo, kiu jam retiriĝis pro la sukcesa rusa armeo. En 1813 la trupoj de Gotha komanditis helpi la soldatojn en la sieĝata Gdansk. Dum batalo liverita antaŭ la postenoj en la 5.3.1813 Pläncker tiom kuraĝis ke li ricevis la meritkrucon de la Honora legio. Post la Batalo de Leipzig la saksiaj dukoj ŝanĝis la frontojn kaj aliĝis al la kontraŭnapoleonaj aliancanoj. Sekve Pläncker dum la kampanjoj de 1814 kaj 1815 batalis kontraŭ Franclando.
Post la Kongreso de Vieno duko Ernesto la 1-a (Sachsen-Coburg-Gotha) rivecis la etan Duklandon Lichtenberg kaj ekregis en 1826 en la Duklando Sachsen-Gotha. Pläncker komisiitis organizi la armeajn aferojn en la Duklando Lichtenberg, kiun la duko vendis en 1834 al Prusio. En 1834 li - estante intertempe majoro - ekgvidis la Batalionon de Coburg. En 1840 li promociitis subkolonelo kaj revenis al Gotha kiel kolonelo kaj regimentkomandanto.
Agadoj kiel kartografo
La pacajn jarojn post 1815 Pläncker studis geografion. Li okupiĝis detalege pri kartografio kaj meteologio. Publike li unuafoje aperis antaŭ civiluloj per bildo kaj priskribo de la eosta parto de Turingia Arbaro. De 1830-32 li estris la stratarkonstruon de Gotha tra Ohrdruf kaj Oberhof al Suhl. Liaj laboroj en la Turingia Arbaro interesigis lin pri Rennsteig. En 1829 li transmigris la migradopadegon en 5 tagoj (sume 43,5 horoj), de Blankenstein ĉe la rivero Saale ĝis Hörschel ĉe la rivero Werra; tiujn punktojn li topografie elkalkulis kiel naturajn komencon kaj finon de la pado. Sian transmigradon li priskribis en 1830 kiel komento al la verko Ansicht des nordwestlichen Teils des Thüringer Waldes. Surbaze de tiu ĉi vojaĝraporto la gvidlibro Magdeburger Taschenbuch für Reisende (de Karl Herzog) prezentis gravuritan mapon en kiu Rennsteig unuafoje markitis je plena longeco de 168,3 km. Ekde tiam Rennsteig aperis sur ĉiuj mapoj. Poste Pläncker laboris kartografiste en Rejnlando kaj sur Fichtelgebirge.
Malfruaj vivojaroj kaj morto
En 1842 Pläncker iĝis kolonelo en Gotha. En 1848, dum la revolucio lia regimento mobilizitis kaj marŝis en la direkto al Erfurto. Kiam lia regimento aperis sur Anger-placo li suferis apopleksion. Dek jarojn li restis daŭre malsanadanta kaj devis esti flegata. Dum lia enterigo la lia duka moŝto mem faris la honorakompanadon.
Et' (armena litero)
Et', ըթ en la arena ([ətʰ]), estas la 8-a litero de la armena alfabeto. Ĝi estas unu el la tri "e" de la armena lingvo kaj ĝia sono iom similas al la franca e. Laŭ la normo ISO 9985 ĝi estas uzata por reprezentado de la sono [ə]. Multaj armenoj transkribas ĝin plurmaniere sen fiksita normo. Tamen la plej uzataj por ĝi estas @, ê, ë, è aŭ é inter aliaj. Post la ortografia reformo de la armena lingvo en 1923 en Armenio, la litero malaperis kiam ĝi aperas ene de vorto kaj pro tio oni prononcas ĝin sed ne skribas. Ekz. թռչուն (t'ŕĉun - birdo) oni prononcas - têŕĉun). En la aliaj kazoj ĝi daŭre restas kiel antaŭe. La armena diasporo ne akceptis la reformon kaj ĝi konservas la literon kiel tradicie.
Raĥab
Raĥab en la rekta antaŭuleco de la Mesio
Raĥab ŝanĝis vivprincipojn kaj fariĝis fidela adorantino de Dio kaj prapatrino de la Mesio. Laŭ la rakonto de la unua ĉapitro de la Evangelio laŭ Mateo, Raĥab de Jeriĥo lokiĝas en la rekta linio de la prapatroj de Jesuo: Raĥab (edzino de Salmon) estis la patrino de Boaz kiu edzinigis Rut. El tiu geedziĝo naskiĝis Obed kiu generis Jiŝaj nome la patro de reĝo Davido, praavo de Jozefo, edzo de Maria.
Kial Jeriĥo votita al la detruo?
Sed kiu estis la medio en kiu vivis Raĥab en Jeriĥo?
En la Dia Komedio
Dante en la Dia Komedio mencias Raĥab, asertante ke, per la helpo al hebrea militestro en la konkero de la urbo, ŝi meritis la eternan savon.
Certege
Certege (ĉerteĝe) (hungare:Csertés) estas vilaĝo en Rumanio norde de Abrud. En 1910 ĝi havis 1219 loĝantojn (rumanoj); en 1992 812 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1850. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Torda vármegye). Administre ĝi apartenas al Câmpeni.
Zogno
Zogno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Algua, Alzano Lombardo, Bracca, Brembilla, Costa di Serina, Nembro, Ponteranica, San Pellegrino Terme, Sedrina kaj Sorisole. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Zone
Zone estas komunumo de Italio.
Ĝemela primo
En matematiko, ĝemelaj primoj estas du primoj, kiuj diferenciĝas inter si je 2. Krom la paro (2, 3), ĉi tio estas la plej malgranda ebla diferenco inter du primoj.
La unuaj ĝemelaj primaj paroj
Estas 35 ĝemelaj primaj paroj pli sube de 1000:
Propraĵoj
La demando ĉu ekzistas malfinie multaj ĝemelaj primoj estas unu el la granda malfermitaj demandoj en nombroteorio por multaj jaroj. La ĝemela prima konjekto estas, ke ekzistas malfinie multaj ĝemelaj primoj. Forta formo de la ĝemela prima konjekto, la konjekto de Hardy-Littlewood, donas distribuan leĝon por ĝemelaj primoj simile al la prima teoremo.
Uzante kribrilajn manierojn, Viggo Brun montris, ke kvanto de ĝemelaj primoj malpli grandaj ol x estas O(x/(log x)2). Ĉi tiu rezulto implicas, ke la malfinia sumo de la inversoj de ĉiuj ĝemelaj primoj konverĝas. Valoro de la sumo estas la konstanto de Brun:
La konstanto, ricevita per sumigo laŭ ĉiuj ĝemelaj primoj ĝis 1016, estas:
(Vidu ankaŭ en teoremo de Brun). Ĉi tio estas en kontrasto al sumo de inversoj de ĉiuj primoj, kiu malkonverĝas. Li ankaŭ montras, ke ĉiu para nombro povas esti prezentita en malfinie multaj manieroj kiel diferenco de du nombroj ambaŭ havantaj maksimume 9 primajn faktorojn.
Teoremo de Chen Jingrun statas, ke por ĉiu para m estas malfinie multaj primoj p (primoj de Chen) tiaj, ke 'p+'m'' estas nombro havanta maksimume du primajn faktorojn (primo aŭ duonprimo).
Antaŭ Brun, ankaŭ Jean Merlin (1876-1914) provis solvi ĉi tiu problemon per la kribrila maniero.
Empiria analitiko de ĉiuj primaj paroj supren ĝis 4,35 · 1015 montras, ke kvanto de ĉi tiaj paroj malpli grandaj ol x estas x·f(x)/(log x)2, kie f(x) estas proksimume 1,7 por malgrandaj x kaj malpligrandiĝas al proksimume 1,3, kiam x'' strebas al malfinio. La limiganta valoro de f(x) estas konjektita al egala du multiplikita je la ĝemela prima konstanto (kiu estas malsama de konstanto de Brun)
Ĉi tiu konjekto devus enhavi la ĝemelan priman konjekton, sed restas nesolvita.
Ĉiu ĝemela prima paro pli granda ol 3 estas de formo (6n-1, 6n+1) por iu natura nombro n, kaj escepte de n=1, n devas finiĝi je cifero 0, 2, 3, 5, 7 aŭ 8. Do:
Estas pruvita, ke paro m, m+2 estas ĝemelaj primoj, se kaj nur se
Ĉiu tria nepara nombro pli granda ol sep estas dividebla per 3, tiel 5 estas la sola primo, kiu estas parto de la du paroj. Alivorte, ne ekzistas m tia, ke ĉiu el m, m+2, m+4 estas primo kaj m>3.
Tiel, se m, m+2 estas primoj kaj ankaŭ m-4 aŭ m+6 estas primo, tiam la 3 primoj estas la prima trio.
Konjekto de Polignac de 1849 statas, ke por ĉiu para natura nombro k, estas malfinie multaj primaj paroj p kaj q tiaj, ke p−q=k. La okazo k=2 estas la ĝemela prima konjekto. La okazo k=4 respektivas al kuzaj primoj kaj la okazo k =6 al sensaj primoj. La konjekto ne estas pruvita aŭ malpruvita por iu valoro de k.
Plej grandaj sciataj ĝemelaj primoj
Por la 15-a de januaro de 2007, du distribuita komputadaj projektoj de serĉo de ĝemelaj primo trovis la plej grandajn sciatajn ĝemelaj primojn 2003663613 · 2195000 ± 1. La nombroj havas po 58711 dekumajn ciferojn.
Stacio Egira
Stacio Egira (japane: 江吉良駅 [Egira-eki], angle: Egira Station) estas fervoja stacio en Haŝima, Gubernio Gifu, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Meitetsu: Linio Meitetsu-Takehana, Linio Meitetsu-Hashima.
Lutra lutra
Lutra lutra, la eŭropa lutro, estas palearktisa musteledo vivanta en riveroj, kie ĝi manĝas plejparte fiŝojn. La plej disvastiĝata genro de la Lutrenoj, ĝi troviĝas laŭ lagoj, riveroj, kaj marobordoj en Eŭropo, Azio, kaj Nord-Afriko.
Rha (cirila alfabeto)
Rha (Ԗ ԗ; kursive:  Ԗ ԗ) estas litero de la cirila alfabeto. Ԗ estas ligaturo de la cirilaj literoj Р kaj Х. Oni uzis ĝin en la mokŝa cirila alfabeto ĝis 1927 por la senvoĉa alveolara trilo. Nun por skribi tiu ĉi sonon oni uzas la digrafon “рх”, kaj por la palataligita varianto ( kiun oni skribis per la digrafo “ԗь”) oni uzas la trigrafon “рьх”.
Naciaj Parkoj Sekvoja kaj Reĝa Kanjono
La
Fakte la du naciaj parkoj konsistigas unuecan arbaran teritorion – ili estas komune administrataj kaj ofte kune nomataj Naciaj Parkoj Sekvoja kaj Reĝa Kanjono (angle Sequoia and Kings Canyon National Parks).
955
En la jaro 955 post Kristo okazis, interalie:
Lha (cirila alfabeto)
Lha (Ԕ ԕ; kursive:  Ԕ ԕ) estas litero de la cirila alfabeto. Ԕ estas ligaturo de la cirilaj literoj Л kaj Х. Oni uzis ĝin en la mokŝa cirila alfabeto ĝis 1927 por la senvoĉa alveolara laterala alproksimanto. Nun por skribi tiu ĉi sonon oni uzas la digrafon “лх”.
Acy-Romance
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
PSA
La vorto havas plurajn signifojn:
Smolnícka Huta
Smolnícka Huta (hungare Szomolnokhuta [somolnokhuta], germane Schmölnitze Hütte) estas vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1681, sed pli frue minejoj pri kupro funkciis en tiu loko. Baldaŭe ankaŭ fandofornoj funkciis. En 1828 la loko ricevis municiporajton. Tiam loĝis tie 1368 vilaĝanoj en 189 domoj. En 1863 granda fandoforno ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szomolnokhuta 1189 homoj, (germanoj en majoritato, slovakoj kaj hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Smolnícka Huta 508 homoj, (427 slovakoj, 41 germanoj).
Ciocașu
Ciocașu [ĉokaŝu] (hungare: Csókás) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Vințu de Jos.
Tomokazu Hirama
Tomokazu Hirama (平間 智和, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Montedio Yamagata, Vegalta Sendai, Consadole Sapporo, Albirex Niigata, FC Horikoshi kaj Sony Sendai.
Cornelius Aurelius
Cornelius Aurelius Goudanus (1460-1531) aŭ "Cornelius de Gouda" estis nederlanda teologo, historiisto, latinisto, humanisto, erudiciulo kaj aŭtoro. Li estis regula kanoniko de la aŭgustena monaĥa ordeno kaj ankaŭ nederlanda humanisto de la 16-a jarcento. Li verkis poeziajn, historiografiajn, hagiografiajn, politikajn kaj teologiajn verkojn.
Biografio
Ĉirkaŭ 1470 Aŭreliuso eklernis ĉe la Latina Lernejo en Deventer. En la jaroj 1477-1485 Aŭreliuso studis en la universitatoj de Kolonjo, Loveno kaj Parizo. Aŭreliuso vivis alterne en la monaĥejo Hemsdonk (Sankta Maarten op den Donk, kanonikaro de Sion) proksime al Schoonhoven kaj en la monaĥejo Hieronymusdal aŭ Lopsen en Lejdeno (paroko de Windesheim), tiel ke li ankaŭ estas konata kiel Cornelis Duncenus kaj Cornelis Lopsenus. En ambaŭ monaĥejoj Aŭreliuso plenumis la funkciojn de scriptor ("kopiisto") kaj prioro en malsamaj tempoj. De 1526 Aŭreliuso loĝis en la monaĥejo Windesheimer Bernstein proksime de Dordrecht.
En 1497, Aŭreliuso estis parto de komisiono sendita al tiu urbo laŭ la peto de la parlamento en Parizo fare de la Kanonikaro de Windesheim, por reformi la Abatejon de Sankta Viktoro ekster la urbomuroj. La komisiono restis en Parizo ĝis la 16-a de aŭgusto, 1498. Dum sia restado en Parizo li amikiĝis kun la humanisma erudiciulo Robert Gaguin (1433-1501). Post sia reveno li ŝajnas esti loĝinta ĉefe en la monaĥejo de Hemsdonk, kie en oktobro 1508 li ricevis laŭrokronon de la imperiestro Maksimiliano la 1- a (1459-1519) ricevita kiam li estis gastigita ĉe la najbara kastelo de Liesveld.
Heparino
Heparino estas antikoagula substanco, sulfata glukozamina polisakarido, produktata interalie en hepato, pulmoj kaj intestoj (PIV). Kiel medikamento ĝi estas uzata kiel antikoagulanto.
Specife ĝi estas uzata ankaŭ en la kuracado de koratakoj kaj malstabila angino. Ĝi estas aldonita per injekto en vejnon aŭ sub la haŭton. Aliaj uzoj okazas en provtuboj kaj renaj dializaj maŝinoj.
Oftaj kromefikoj inkluzivas sangadon, doloron ĉe la injekta loko kaj malaltan nombron de sangaj trombocitoj. Gravaj kromefikoj inkluzivas trombocitopenion induktitan de heparino. Okaze de malbona rena funkcio necesas pli granda zorgo en tiuj kazoj.
Heparino estas neproponita ĉe suspektataj kazoj de vakcin-induktita pro-trombota imuna trombocitopenio (VIPIT) aldone al SARS-CoV-2-vakcinado, ĉar heparino povas plue pliigi la riskon de sangado en anti-PF4/-heparina kompleksa aŭtoimuna maniero, favore al alternativaj kontraŭkoaguladaj kuraciloj (kiel argatrobano aŭ danaparoido).
Heparino ŝajnas esti relative sekura por uzo dum gravedeco kaj mamnutrado. Heparino estas produktita de bazofilaj granulocitoj kaj mastocitoj ĉe ĉiuj mamuloj.
Ĝi estis malkovrita de Jay McLean en 1916, kiu ekstraktis ĝin el la hepato.
Baĉka Topola
Bačka Topola, (baĉka topola) ankaŭ kroate; Бачка Топола, Topolya (topoja) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka. Ankoraŭ 22 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Bačka Topola situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Subotica-Novi Sad, fine laŭ ĉefvojo Sombor-Senta.
Historio
La hungaraj triboj okupis la Karpatan basenon en 895, tiu regiono estis tre konvena por ili. La turkoj okupis la tutan regionon post la mezepoko, post ĉirkaŭ 150 jaroj ĝi apartenis al Habsburga Imperio. En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la urbon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs kaj aliaj ili proklamis respublikon. Ekde 1920 ĝi apartenis al SHS, ekde 1929 kiel Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis la regionon.
Famuloj
En la iama Topolya naskiĝis: En Baĉka Topola naskiĝis:
1716 Peter
1716 Peter estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Miranda Kerr
Miranda May Kerr (naskiĝis je la 20-a de aprilo 1983) estas aŭstralia fotomodelo, plej konata kiel Victoria's Secret Anĝelo ekde 2006 kaj kiel la eksedzino de brita aktoro Orlando Bloom. Ŝi estis la unua aŭstraliano en la kampanjo de Victoria's Secret. Kerr komencis la modelan karieron en siaj adoleskojaroj kiam ŝi gajnis aŭstralian modelan konkurson en 1996.
1716 Peter
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Peter", en honoro al unu nepo de la malkovrinto.
Miranda Kerr
Konata pro siaj vangokavetoj Kerr estas unu el la plej famaj modeloj de la komenco de la 21-a jarcento kaj posedas sian vaksan statuon ĉe Madame Tussauds en Sidnejo ekde 2012.
Výrov (distrikto Plzeň-nordo)
Výrov (Wegrow) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň 2,5 km sudokcidente de Kralovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1307.
Ĉirkaŭaĵo
Výrov estas hodiaŭ kunkreskinta kun pli granda Hadačka, sur la teritorio de municipo ankaŭ troviĝas mastruma korto Sechutice. Nordoriente ĝi najbaras kun Kralovice kaj sude kun Kopidlo.
Lorca
Lorca (elp. Lorka) povas esti:
HBB
HBB povas rilati al:
András Veres
András Veres [andrAŝ vereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Veres András estas hungara pastro, episkopo, profesoro.
András Veres naskiĝis la  1959 en Pócspetri.
Biografio
András Veres frekventis gimnazion en Győr, poste li estis soldato 2 jarojn. Baldaŭe li lernis teologion en Eger kaj Budapeŝto, fine inter 1983-1988 li plulernis en Romo. En 1989 li doktoriĝis en Budapeŝto, sed pli frue li pastriĝis en 1986. Li komencis sian pastran karieron jam en 1988 en Mezőkövesd. Inter 1990 kaj 1996 li instruis en porpastra lernejo de Eger, sed li estis ankaŭ docento en Budapeŝto kaj 2 jarojn rektoro en Romo. En 1999 li iĝis titulara episkopo. sed jam en la sekva jaro li episkopiĝis. En 2006 li ricevis la episkopan seĝon en Szombathely.
Battista Spagnoli
Battista Mantovano (n. la 17-an de aprilo 1447 en Mantova - m. la 20-an de marto 1516 en Mantova) estis itala poeto, humanisto, helenisto, religiulo kaj reformisto. Li estis karmelana monaĥo kun abunda beletra produktaro inklude de eklogoj, raportaj poemoj, kaj religiaj versoj. Erasmo lin proklamis la kristana Vergilio.
Biografio
Pli notinda estas la mencio de William Shakespeare en lia komedio Perditaj amopenoj, kie, en la dua sceno de la 4-a akto, la pedanta pedagogo Oloferne, por elmontri iom da erudicio, citas la unuan verson de la unua eklogo de la karmelana poeto ("Fauste precor gelida quando pecus omne sub umbra / Ruminat") kaj ĝin atribuas al iu "malnova Mantovano", kie diversaj legantoj erare identigis kiel la plej fama el la mantovanoj, Vergilio.
Lia tuta vivo okazis en Mantovo, Ferrara, kie li ordiniĝis novico, Bolonjo, kie li loĝis kelkjare konsiderante ĝin sian duan domon, Romo (1486-89) kaj ree Mantovo (el la 1490 jaroj ĝis sia morto, en 1516), kie li apartenis al la rondo de Izabela d'Este (1474-1539), (rememorigita de Matteo Bandello (1485-1561) en unu el liaj noveloj, kvankam ne flateme; de Battista Fiera kaj Giraldi Cinzio ). En sia intensa intelekta vivo, tre eble en lia lasta humanisma periodo, li sincere kombinas "Kriston kaj la Beletron"—esprimo uzata de la filologo Ermolao Barbaro (1454-1493) -- efektive estante granda figuro kiel religia reformisto, promocianto de la Mantova Kongregacio, kaj prenante sur sin postenojn de respondeco kaj prestiĝo ene de sia ordeno (sesfoje li aktivis kiel vikario de la kongregacio kaj, en 1513, kiel vikario de la tuta karmelana ordeno). Tamen, li kunigis la religian zorgemon al la vera pasio pri la humanismaj studoj ("studia humanitas") kaj ĉefe la poezio, konatiĝante kun elstaraj humanistoj samkiel Giovanni Pontano (1429-1503), Piko de la Mirandolo (1463-1494), Filippo Beroaldo, la Maljuna (1453-1505) kaj artistoj kiel Andrea Mantegna (1431-1506). Li estis beatigita de Leono la 13-a en la 17-a de decembro 1885.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Carmelites.png| Blazono de la Karmelanoj Virgilio.png| Vergilio (70 a.K. - 19 p.K.) Giotto_-_Scrovegni_-_-36-_-_Lamentation_(The_Mourning_of_Christ).jpg| Giotto (1267-1337) Petrarch_by_Bargilla.jpg| Petrarko (1304-1374) Gianfrancesco Poggio Bracciolini - Imagines philologorum.jpg| Poggio Bracciolini (1380-1459) Flavio Biondo (1392-1463).png| Flavio Biondo (1392-1463) Alfonso-V-el-Magnanimo.jpg| Alfonso la 5-a (1396-1458) Pintoricchio_012.jpg| Enea Silvio Piccolomini (1405-1464) Lorenzo_Valla_-_Imagines_philologorum.jpg| Lorenzo Valla (1407-1457) Lodi-Stemma.png| Maffeo Vegio (1407-1458) Citt%C3%A0_di_Castello_Panorama.jpg| Gregorius Typhernates (1413-1469) Pope_Sixtus_IV_(head).jpg| Francesco della Rovere (1414-1484) Pontanus.JPG| Giovanni Pontano (1429-1503) Giorgio_Merula_(1430-1494).jpg| Georgo Merula (1430-1494) Andrea_Mantegna_036.jpg| Andrea Mantegna (1431-1506) Innocent_VIII.JPG| Inocento la 8-a (1432-1492) Zaccaria_in_the_temple_by_dghirlandaio.jpg| Marsilio Ficino (1433-1499) Sebastien_Murrho_(1452-1494).png| Sebastian Murrho (1450-1494) Filippo Beroaldo, il vecchio (1453-1505).png| Filippo Beroaldo (1453-1505) Hermolaus_Barbarus.jpg| Ermolao Barbaro (1454-1493) Duerer_brant.jpg| Sebastian Brant (1457-1521) TITIAN;_Portrait_of_Jacopo_Sannazaro_(1514-18).JPG| Jacopo Sannazaro (1458-1530) Porta_schiavonia.JPG| Faŭsto Andrelini (1462-1519) Commentarius in primordiale evangelium divi Joannis.png| Josse Badius (1462-1535) Pietro_Pomponazzi.jpg| Pietro Pomponazzi (1462-1525) Pico1.jpg| Piko de la Mirandolo (1463-1494) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Sigismondo_Gonzaga.jpg| Sigismondo Gonzaga (1469-1525) Tizian_056b.jpg| Izabela Gonzaga (1474-1539) Leo_X.jpg| Leono la 10-a (1475-1521) St GeorgeEnglish.JPG| Alexander Barclay (1476-1552) Fracastoro.jpg| Ĝirolamo Frakastoro (1476-1553) Baldassare_Castiglione,_by_Raffaello_Sanzio,_from_C2RMF_retouched.jpg| Baldassare Castiglione (1478-1529) Johannes_Murmellius_(1480-1517).jpg| Johannes Murmellius (1480-1517) Massimiliano Sforza by G.A. de Predis (Donatus Grammatica).jpg| Massimiliano Sforza (1493-1530) Francis1-1.jpg| Francisko la 1-a (1494-1547) Falconer_George_Turberville.jpg| George Turberville (1540-1597) EdmundSpenser.jpg| Edmund Spenser (1552-1599) Shakespeare.jpg| Vilhelmo Ŝejkspiro (1564-1616) John_Milton_-_Project_Gutenberg_eText_13619.jpg| John Milton (1608-1674) Papa Leone XIII (1898).jpg| Leono la 13-a (1810-1903) </Gallery>
Kosino (stacio de Moskva metroo)
Kosino (Косино) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Nekrasovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sud-oriente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Lodewijk van Heiden
Lodewijk van HEIDEN (6-a de septembro 1773 – 17-a de oktobro 1850) estis la ununura nederlanda marheroo kiu venis el Drenthe.
En la vilaĝo Zuidlaren li ankoraŭ estas honorata kaj rememorigata en la populara popolkanto Berend Botje.
Li estis la dua filo de Sigmund Pierre Alexander grafo de Heiden, senjoro de Reinestein kaj Laarwoud kaj vokto de Drenthe kaj Marie Frederique baronino de Reede.
Je aĝo de naŭ jaroj li fariĝis kadeto en la holanda mararmeo kaj en 1789 li akiris la rangon de Leŭtenanto surmare.
Dum la ses jaroj kiam li estis en aktiva militservo la faris diversajn vojaĝojn al la transmaraj teritorioj. Dum la Ŝtatagitadoj de 1795 Lodewijk restis, laŭ la ekzemplo de siaj gepatroj, fidela adepto de la Oranĝistoj. Li eskortis vicreĝo Willem V dum la boatveturo de Scheveningen al Anglio.
Li estis arestita kaj enprisonigita tuj post sia reveno en la Buitenhof en Hago, fifama karcero por egaj krimuloj kaj alia popolaĉo.
Li suferis multajn esplordemandadoj, sed obstine rifuzis ion diri pri la transveturo. Post du monatoj la malibereco finiĝis. La interveno de la franca generalo Jean-Charles Pichegru prirepondecis pro tio. Lodewijk eksiĝis de la militservo kaj revenis al Zuidlaren.
Kvankam nur 22 jaraĝa li baldaŭ estis enoficigita de la caro de Rusio kiel kapitano-leŭtenanto. Ĝis 1803 la Nigra Maro estis lia operacejo. Li plenumis al ĉiuj atendoj kaj jam baldaŭ estis promociita al kapitano surmare de la dua klaso .
En 1808 li promociiĝis al unua klaso kaj ricevis la komandon super la floteto en Swaeborg dum la milito kontraŭ Svedio.
En 1809 sekvis la nomumiĝo al komandanto de la eskadro en Nova Finnlando. La sieĝo de Danzig donis al li en 1813 la promocion al subadmiralo.
Lodewijk volonte volis reiri al sia patrio, sed la caro sciis ligi lin al si per serio da ordenoj. En 1817 li fariĝis subadmiralo. Kvankam li havis karieron je kiu multaj personoj ĵaluziĝus la apogeo ankoraŭ devis veni.
Je la 8-a de oktobro 1826 okazis unu el la plej gravaj marbataloj el la historio. La batalo de Navarino alportis malvenkon por la Turk-Egipta floto, kaj la timigaj artileriaj rotoj de la fortreso de Navarino estis detruitaj. Lodewijk apenaŭ eskapis de la morto kiam la duonferdeko, kie li troviĝis, estis frakasita de kanonkuglo.
La venko alportis al li la rangon de vicadmiralo. Ankaŭ internacie oni pli respektis lin: la grekoj vidis lin kiel sia liberiganto el la turka superregado. Ili karese nomis lin BéBé, kies signifo estas patro.
En Ateno flankstrato de la Venkoplaco estis nomita al Van Heiden kaj en 1927 li estis eternigita sur greka poŝtmarko.