cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2966 Korsunia
2966 Korsunia estas mezgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio ...)
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la ukainia urbo Korsun-Ŝevĉenkivskij (cirile Корсунь-Шевченківський) en la Ĉerkasa provinco.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la  de V. Benishek, P. Pravec, P. Kušnirák, F. Vachier, A. Klotz, P. Thierry kaj J. Berthier per observoj de  elde la Observatorio de Sopot (Serbio) kaj la Observatorio de la Makes en Reunio (Francio), anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 1,37 ± 0,07 km, orbitan  estimata je 10 km kaj  de 0,7300 ± 0,00017 tago (17,52 ± 0,04 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Magda Kotányi-Huszár
Magda KOTÁNYI-HUSZÁR [kotANji-husAr] hungara tradukistino, poeto. Ŝi naskiĝis en Huedin la 23-an de aprilo 1924 kaj mortis fine de 2020 en Berlino.
Kariero
Magda Kotányi-Huszár maturekzameniĝis en Târgu Mureș, poste ŝi pristudis matematikon kaj arkitekturon en Budapeŝto. Ŝi iĝis tradukisto pri tekniko kaj matematiko. Ŝi forlasis Hungarujon post la hungara revolucio de 1956. Inter 1957 kaj 1961 ŝi studis en Universitato de Bruselo komparliteratursciencon kaj ĵurnalismon. Ŝi publikigis en franca lingvo. Ŝiaj hungarlingvaj poemoj aperis sub nomo Magda Bánfi en Új Látóhatár kaj Magyar Műhely.
Mieczysław Smorawiński
Mieczysław Makary Smorawiński (naskiĝis la 25-an de decembro 1893 en Kalisz, mortis verŝajne la 9-an de aprilo 1940 en Katin) – brigada generalo de Pola Armeo, viktimo de la soveta masakro de Katin.
Vivo
Li estis la dua infano de Jan Smorawiński kaj Marianna el domo Zagrodzka, devenantaj el Pyzdry, havis sepopon de gefratoj, decembre 1894 estis baptita en Kalisz, poste ekloĝis kun la familio en apuda Turek. Li finis bazlernejon kaj Komercan Lernejon en Kalisz. En 1911 pro la sendependiga agado en la Organizaĵo de Por-Sendependa Junularo "Zarzewie" estis kondamnita al 6 monatoj de mallibero kaj ekziligita al Jekaterinoslav. Poste iris al Lvovo, kie en 1912 ricevis abituron kaj ekstudis en la fakultato de teknika kemio ĉe Lvova Politekniko, kion ĉesigis eksplodo de la unua mondmilito. Dum la studoj el Lvovo apartenis de februaro 1912 ĝis 1914 al Fusilistaj Taĉmentoj, en kiuj edukiĝis militiste, kaj en 1914 finis oficiran kurson.
Dum la eksplodo de la milito iris al Krakovo, kie la 16-an de aŭgusto 1914 eniris al Polaj Legioj, kadre de la Dua Brigado de Legioj al la dua regimento de infanterio, kie plenumis laŭvice postenojn de la komandanto de plotono, kompanio kaj bataliono. De la 30-a de septembro 1914, kiam kun la brigado iris al Hungario, estis en la fronto. Fronte batalis ĝis la 30-an de decembro 1916. Post la ĵuria krizo li restis en la dua regimento de infanterio de la Pola Helpa Korpuso ĝis la 30-an de januaro 1918, poste de la 16-a de februaro ĝis la 30-a de oktobro 1918 soldatservis en Pola Armita Forto.
La 17-an de septembro 1939, post agreso de Sovetunio al Pollando kaj eniro de Ruĝa Armeo al orienta Pollando, malpermesis al subigitaj al li taĉmentoj ataki soldatojn de la Ruĝa Armeo, kaj ankaŭ decidis pri demobilizo de soldatoj kaj suboficiroj, kaj al la ceteraj ordonis trairi al Rumanio kaj Hungario. Post alveno de sovetoj al Włodzimierz Wołyński komencis kun ili pertrakti, kaj la 20-an de septembro 1939 konforme al la interkonsento devis iri kun siaj taĉmentoj direkte al Okcidenta Bugo, sed post elmarŝo la kolumno estis haltigita, kaj oni anoncis, ke de tiu momento ili estas militkaptitoj. Generalo Smorawiński restis en kelkaj militkaptitejoj, kaj fine de 1939 estis lokigita en Kozelsk.
El kelkaj savitaj taglibroj de la militkaptitoj de Kozelsk unusignife rezultas, ke generaloj Mieczysław Smorawiński, Bronisław Bohaterewicz kaj Henryk Minkiewicz kune kun ĉ. 120 superaj oficiroj, en tio ankaŭ Adam Solski, estis forveturigitaj de la restadejo la 7-an de aprilo 1940. Ekzistas probableco, ke lia ekzekuto povis okazi la 9-an de aprilo de la sama jaro, tial ke la generalo enestis sur unu elveturiga listo kun Adam Solski, kiu verkis memorlibron kun la lasta enskribo de tiu ĉi tago, raportanta transporton al arbaro kaj revizion. En 1943 lia korpo estis identigita dum elterigo gvidata de germanoj (ĉe la kadavro estis trovitaj dokumentoj kofirmantaj la adreson de lia enloĝigo en Lublin, monŝparlibreto, persona legitimaĵo, legitimaĵo de la Kruco Virtuti Militari n-ro 2948 el la 1-a de majo 1933, cigaredujo, ora fingroringo, du medaletoj. Sur la polaj teritorioj, okupataj de 1939 de la germanoj, eldono de la revuo "Goniec Krakowski" el la 16-a de aprilo 1943, kaj "Ilustrowany Kurier Polski" n-ro 16 el la 18-a de aprilo 1943 informis tiutempe pri la elterigo de korpoj de la polaj soldatoj en Katin kaj identigo de interalie de la kadavo de generalo Smorawiński. Mieczysław Smorawiński estis unu el la du identigitaj generaloj (krom generalo Bronisław Bohaterewicz). Ambaŭ generaloj estis tiutempe denove entombigitaj en apartaj ĉerkoj en kavaĵoj kune kun subordigitoj en la tereno de la nuna Pola Milita Tombejo en Katin. En 1995 skipo de arkeologoj sub gvido de Marian Głosek dum esploroj trovis la ĉerkojn kun kadavroj de generaloj B. Bohatyrewicz kaj M. Smorawiński, kaj poste oktobre de la sama jaro en Katin okazis ilia solena entombigo.
Dedativo
La dedativo (ankaŭ nomata respektivo) estas gramatika kazo en la kvenja (la elfa lingvo de La Mastro de l' Ringoj de Tolkien), fikcia lingvo inventita de J. R. R. Tolkien. Ĝi celas transdoni la ideon de esti rilata al io. Ne klaras, ĉu ĝi severe uziĝas kun prepozicioj, transitivaj verboj, netransitivaj verboj, aŭ ĉu ĝi havas ĝeneralan aplikon.
Bazita sur kelkaj ekzemploj, unu akademiulo deduktis la eblecon, ke ĝi uziĝas kiel ia lokativo (ekz-e.: i coa i taures / i coa i tauressë, la domo en la arbaro).
Alia ebla uzo estas kiel traduko de esprimo kun la prepozicio "pri". Ekzemple, tradukante "li rakontis al mi pri la invado" en la kvenjan, la kvenja vorto por "invado" eble aperus en la dedativo. Tiu teorio ankaŭ havas sencon, ĉar ŝajnas, ke neniuj aliaj kazoj tradukas tiun ĉi prepozicion kontentige.
Andrzej Wierciński
Andrzej Wierciński (naskiĝis la 22-an de aprilo 1930, mortis la 8-an de decembro 2003 en Varsovio) estis pola antropologo, etnologo, religiisto, kabalisto, kiu en sia scienca laboro ligis du esplordirektojn: biologian sciencaron kaj humanistikon.
Vivo
Andrzej Kazimierz Wierciński estis profesoro de Varsovia Universitato, aŭtoro de centoj da artikoloj en fakaj revuoj pri ĝenerala antropologio, antropologio de religio, kaj precipe etnogenezo de slavoj, egipta antaŭdinastia periodo, antaŭhispana Meksiko, mikroevoluaj ŝanĝoj en Pollando, teorio de simboligo kaj teorio de kulturo. De 1978 gvidis Fakon de Historia Antropologio ĉe Arkeologia Instituto de Varsovia Universitato, de 1993 Katedron de Ĝenerala Antropologio en Supera Pedagogia Lernejo (hodiaŭ Universitato Humanisma-Naturscienca al Jan Kochanowski en Kielce). Lekciis ankaŭ en Religioscienca Instituto ĉe Jagelona Universitato en Krakovo kaj en multaj eksterlandaj universitatoj kiel vizitanta profesoro, i.a. en Kairo, Parizo, Vaŝingtono kaj Los-Anĝeleso. Estis distingita per Ora Merit-Kruco kaj Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
Dum siaj lastaj vivojaroj okupiĝis pri gematrio. De lernejaj jaroj estis proksima amiko de Jerzy Prokopiuk, junece ligita kun esotera medio en Komorów apud Varsovio ĉirkaŭ antropozofo, sciencisto kaj mistikulo Robert Walter.
232 Rusio
232 Rusio estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la, de la aŭstria astronomo Johann Palisa, elde la observatorio de Vieno, kaj ĝi ricevis la nomon de la lando Rusio.
NGC 7822
NGC 7822 (aliaj indikoj — LBN 583, CED 214A) estas emisia nebulozo en konstelacio Cefeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Villaviciosa de Odón
Villaviciosa de Odón estas municipo de la Madrida Regiono en Hispanio, situanta en la okcidenta areo de la metropolita areo de Madrido. Ĝi limas kun la municipoj Mostolo, Alcorcón, Boadilla del Monte, Brunete kaj Sevilla la Nueva. La loĝantaro estas pli ol 26.700 loĝantoj (2010).
Villaviciosa de Odón ankaŭ estas la loko kie troviĝas la ĉefa kampuso de la Eŭropa Universitato de Madrido.
Ranunkolaloj
La ranunkolaloj (Ranunculales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 7 familiojn, ĉirkaŭ 200 genrojn kaj pli ol 4500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas ranunkolo.
La plantoj de la ordo havas vastan spektron da alkaloidoj; plej multaj el ili tial estas venenaj kaj por bestoj kaj por homoj.
Stacio Ōgimachi (Kanagaŭa)
Stacio Ōgimachi (japane: 扇町駅 [Ōgimaĉi-eki], angle: Ōgimachi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kaŭasaki, Kaŭasaki, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tsurumi.
Ranunkolaloj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (14 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Moneroj de Sandur
La (trezor)moneroj de Sandur estas arkeologia elfosaĵo, konsistanta el 98 arĝentaj moneroj, kiujn oni trovis en 1863 en Sandur de Ferooj. Ĝi estas la plej malnova monera trezoro, kiun oni trovis sur la unsuloj: oni enfosis ĝin plej verŝajne en inter 1070 kaj 1080. El la 98 moneroj 24 estas el Anglio, unu monero el Irlando, 5 moneroj el Danio, 17 moneroj el Norvegio, 50 moneroj el la Germana Imperio, unu monero el Hungario.
La moneroj estas interesaj ne nur pro siaj aĝoj, sed pro ties originoj, kio pruvas la larĝan komercadon de de la feroanoj en la 11-a jarcento. La vikinga epoko daŭris sur la Feroaj insuloj ĝis ĉ. 1035, post tio la insuloj venis pli kaj pli sub regadon de Norvegio.
La moneroj estas ekspoziciitaj nuntempe en Hoyvík, Nacia Muzeo de Ferooj kaj apartenas al la plej gravaj allogaĵoj.
Malkovro de la trezoro
Oni trovis la monerojn en 1863 hazarde. Tombofosistoj fosis tombon en la tombejo de Sandur, kiu devis estis sufiĉe profunda, ĉar oni volis entombigi du viktimojn de pesto.
Maurice Audin (Tramtransporto en Parizo)
Maurice Audin estas haltejo de tramvojo T4 situanta en komunumo Clichy-sous-Bois, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Jörg Goldberg
Jörg GOLDBERGoldberg (1943 en Wittenberge) estas germana ekonomikisto, ĵurnalisto kaj verkisto.
Goldberg kunlaboris en la Instituts für Marxistische Studien und Forschungen de Frankfurto ĉe Majno pri la kunlaboraĵoj pri teorio de krizo. Ĉirkaŭ 1989 li laboris por la financoj de la Komunista Partio de Germanio. Li produktis artikolojn pri ekonomio kaj specialiĝis pri Afriko. Li laboris en Benino el 1993 ĝis 1996 kaj en Zambio el 2002 ĝis 2005.
Le Gua
Le Gua estas la nomo de du komunumoj en Francio:
William K. Everson
William Keith "Bill" EVERSON (n. la 8-an de aprilo 1929 - m. la 14-an de aprilo 1996) estis angla-usona arkivisto, verkisto, kritikisto kaj filmhistoriisto. Li remalkovris multajn malnovajn filmojn.
Li estis influa inter la filmhistoriistoj de la 1960-aj ĝis la 1980-aj jaroj.
Muŝkaptuledoj
Muŝkaptuledoj (Muscicapidae) aŭ Muscikapedoj laŭ la neologisma adapto de la latina scienca nomo, estas la plej multnombra el la birdaj familioj el la ordo de paseroformaj birdoj (Passeriformes), el subordo de kantbirdoj, enhavanta 1423 speciojn dispartigitajn en sep subfamilioj.
La klasifiko de tiu ĉi birdogrupo estas pridubata. Ili estas proksime parencaj al turdedoj, kien oni enmetis iam multajn el la genroj de la Muŝkaptuledoj. Multaj genroj de la familio estas aldonataj al aliaj familioj laŭ diversaj aŭtoroj.
Aspekto
La muŝkaptuledoj estas malgrandaj birdoj kun grandaj kapo kaj okuloj. La kruroj estas kurtaj, la piedoj etaj, kaj la flugiloj estas relative longaj kaj pintaj.
Ili estas malgrandaj al mezgrandaj birdoj, el 10 al 21 cm longaj. Multaj specioj estas brunaj, sed la plumaro de kelkaj povas esti multe pli brila, ĉefe ĉe maskloj. Plej parto havas larĝajn, ebenajn bekojn, taŭgajn por kapti insektojn dumfluge, kvankam la malmultaj grundomanĝantaj specioj tipe havas pli fajnajn bekojn.
Kutimaro
La birdoj estas insektomanĝantoj, kiuj vivas sur la arboj. Ili kaŝobservas la preterflugantajn insektojn ĉe la kantejo, por kapti ilin per mallonga flugeto. La nesto estas konstruata ĉe disbranĉiĝo, niĉo, kavo.
Ties kantoj estas malfortaj kaj la alvokoj akraj plejparte.
Ili loĝas en preskaŭ ĉiu ajn medio kun taŭga kvanto de arboj, el densaj arbaroj al malferma arbustaro, kaj eĉ ĉe la montararbaroj de Himalajo. La pli nordaj specioj migras suden vintre, por certigi siajn konstantan dieton de insektoj.
.onion
.onion estas pseŭdodomajno de plej alta nivelo (tiel simila al .bitnet kaj .uucp, kiuj estas pli malnovaj) kiu indikas retadreson de kaŝita servo (hidden service) alireblan per la Tor-reto.
Muŝkaptuledoj
Kutimaro
Depende de la specio, ties nestoj estas ĉu bone konstruitaj tasformaj nestoj lokitaj en arbo aŭ klifokornico, aŭ simple kovrita en ekzistinta arbotruo. La trunestumantaj specioj tendencas ovodemeti pli grandajn ovodemetadojn, kun averaĝo de ok ovoj, pli ol nur du al kvin.
Sistematiko
Tiu artikolo sekvas la libron Handbook of the Birds of the World kaj inkludas la malgrandajn Saksikolenojn grundomanĝantajn ian klasitajn en la Turdedoj. Juŝaj biokemiaj studoj lokigas lastatempe kelkajn iamajn turdogenrojn (Monticola, Myiophonus, Brachypteryx, kaj Alethe) tie ĉi en la Muŝkaptuledoj. Inverse la aziaj genroj de la saksikolenoj nome Grandala kaj Cochoa apartenas al la turdedoj laŭ multaj fakuloj.
.onion
La retadresoj de la pseŭdodomajno .onion estas serioj de karakteroj sen signifo, aŭtomate kreita el publika klavo dum la konfiguracio de kaŝita servo en la Tor-reto.
Muŝkaptuledoj
Sistematiko
La divido de Muscicapidae en du subfamilioj povas esti tre artefarita. Kelkaj genroj de unu subfamilio estas pli proksimaj al membroj de la alia kaj inverse. Ĉar la preciza rilataro de la membroj de tiu familio ankoraŭ estas pristudata, la interna taksonomia strukturo de la familio devas esti surbaze reviziita.
Le Gua (Charente-Maritime)
Geografio
Le Gua situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Seudre, nordoriente de Royan kaj  sude de Rochefort. Ĝi najbaras kun Nieulle-sur-Seudre, Saint-Sornin, Sainte-Gemme, Nancras, Sablonceaux, Saujon kaj, trans la rivero, L'Éguille, Mornac-sur-Seudre, Breuillet kaj Chaillevette.
.onion
Ekzemploj de domajnoj
Por aliro al la retejoj necesas uzi retumilon uzantan Tor:
Muŝkaptuledoj
Specioj en taksonomia ordo
La genroj de la Saksikolenoj kiuj ne estas kutime nomataj "saksikoloj" estas:
Eŭropa Meĥanismo de Stabileco
La Eŭropa Meĥanismo de Stabileco (mallongigo EMS, angle European Stability Mechanism}}, france Mécanisme européen de stabilité, germane Europäischer Stabilitätsmechanismus, hispane Mecanismo Europeo de Estabilidad) estas projekto de la Eŭropa Unio por reguligi la pagojn por savi membroŝtatoj de la Eŭrozono en financa krizo, tiurilate iom simila al la Internacia Mon-Fonduso (IMF). Ĝi estis destinita anstataŭi, ekde 2013, la instrumentojn kreitajn en la jaro 2010 por alfronti la ŝuldokrizon en la Eŭropa Unio - precipe la Tuteŭropan Financan Stabiligan Fonduson. Sian administran centron la institucio havas en Luksemburgo. Iom antaŭ la plano, ĝi fakte ekvalidis jam la 27-an de septembro 2012. Unua afergvida direktoro de la institucio iĝis la antaŭa ĉefa ekzekuta oficisto de la Tuteŭropa Financa Stabiliga Fonduso, Klaus Regling.
Jim McDermott (politikisto)
James Adelbert McDERMOTT, plej ofte nomata Jim McDermott (naskiĝinta la ) estas usona parlamentano reprezentanta la 7-an distrikton de Vaŝingtonio. Li naskiĝis en Ĉikago kaj studis ĉe la kolegio Wheaton. Li doktoriĝis pri medicino (1963) kaj trejniĝis kiel porinfana psikiatro (1964-68). Dum la Vjetnama milito li servis kiel psikiatro en la usona armeo.McDermott unue kandidatiĝis por publika ofico en 1970. Post multaj jaroj en la vaŝingtonia parlamento, li elektiĝis al la usona Kongreso (parlamento) en 1989, kaj servas en la komitato pri manieroj kaj rimedoj, membrante ankaŭ en la Progresiva Kaŭkuso. Li estis antaŭe la komitatestro de la komitato pri etiko. En januaro 2016 li anoncis, ke li ne kandidatos por reelektiĝi, volante emeritiĝi kaj havi pli da tempo por aliaj aferoj.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Dourados
Dourados (Orfiŝoj) estas grava urbo de la brazila subŝtato Suda Mato-Groso. Ĝi havas 210.218 loĝantojn (en 2014) kaj situas 430 metrojn super marnivelo.
Koordinatoj:.
Priskribo
Kun geografie privilegia situo Oran estas en la centro-suda de Mato Grosso do Sul proksime la akvodislimon de la basenoj de la riveroj Paraná kaj Paragvajo (la Serra de Maracaju). Posedanta la karakterizajn lia riĉa ruĝeta grundo kaj lia tropika klimato, havas bonajn urbajn infrastrukturojn kiel larĝa ĉeno hotelera, pluraj pizzerias kaj restoracioj kun diversaj pladoj. Kiel en la resto de la ŝtato, lia karakteriza trinkaĵo estas tereré, kiu estas facile preparita kaj prenita ĉefe en la neformalaj kunvenoj inter amikoj. Fondita en 1935, Oro havis malrapidan disvolviĝon ĝis la dua duono de la dudeka jarcento, pro mankoj en transporto kaj komunikado ligojn kun aliaj urboj kaj statoj. En la 1940, la urbo estis kreskinta al 14.985 loĝantoj. De la 1950-aj jaroj, kun la malfermo de vojoj, ĝi akcelis lian disvolviĝon kaj Golden iĝis grava agrikultura centro kaj servoj poste. En 1960 la urbo jam havis 84.955 loĝantojn (466.9% loĝantoj pli ol en 1940). Jam en 1980 lia loĝantaro adiciis 106.483 loĝantoj, aŭ 25,3% de la ekvilibro en du jardekoj. En la 1990-aj jaroj, aldone al agrikutura kresko, negoco disvolviĝo kaj servoj en la urba areo estis decida por Dourados solidigi kiel centro de servoj kaj agrikulturo. En la 2000s ekzistis jam 164.700 loĝantoj (54,7% de kresko en dudek jaroj). Por la sekvaj dek jaroj estis ĉirkaŭ 19% kresko en lia loĝantaro, kiu adiciis preskaŭ 200.000 habitantes.21 En super 70 jaroj de ekzisto, la urbo de Dourados havis tota populo kresko de 1208,4% inter 1940 kaj 2010.
Nuntempe la urbo estas grava regiona centro, servoj kaj agrikulturo al regiono kun proksimume 1 miliono da loĝantoj, inkludante parto de Paragvajo, donante lin la meritis titolon de MERCOSUR Portalo. Laŭ korinklinoj de la Brazila Mezlernejo de Geografio kaj Statistiko (IBGE) en 2014, ĝi havas loĝantaron de 210 218 loĝantoj (kaj 51,443 loĝantoj por kvadrata kilometro), la plej loĝata urbo en la interno de Mato Grosso do Sul kaj esti 136 Brazilo la plej granda urbo kaj la 55th grandaj arbaroj graflando Brazil.10 Lia flughaveno estas unu el la ĉefaj enirejoj por turistoj deziras viziti la urbon kaj ĝiajn buso stacidomo. Kaj ankaŭ vi povas viziti ambaŭ de Dourados regionoj de Bonito kaj la Pantanal. Kun pakis kalendaro de kulturaj eventoj, la urbo de Dourados altiras multajn vizitantojn por gastigi okazaĵojn kiel la Expoagro (agrikultura ekspozicio, industria kaj komerca Ora), Rifo Renkonto (arigas ĥora grupojn el tuta Brazilo kaj ankaŭ de apudaj landoj kiel Paragvajo, Urugvajo kaj aliaj), FESTUDO (Universitato Festivalo Golden Theatre, festivalo kie partoprenas Brazilo Grupoj kaj apudaj landoj), Festivalo de Nacioj (kun tipa manĝo kaj kulturaj agadoj de la partoprenantaj landoj), Brazila Konkurso de Motocross kaj sciencaj eventoj iliaj universitatoj (kiuj entute 19 lokaj okazaĵoj). La urbo de Dourados ankaŭ elstarita kiel universitata centro, ĉar ĝi havas ses universitatojn, unu publika tria. Krom alta edukado, la komunumo proponas bonan gamon de ebloj por la meza kaj teknika niveloj.
Kun preskaŭ $ 5 mil milionoj de GDP en 2012, Oro havas la duan plej altan GDP inter MS komunumoj, reprezentante ĉirkaŭ 8% de la tuta riĉeco produktita en la stato, kaj la 135 plej grandaj GDP inter la komunumoj en Brazilo kaj la 68º loko inter brazila landinterno komunumoj. Havas PIB porpersona estas preskaŭ R $ 25 mil en la sama jaro. La urbo ankaŭ prenis la 114 plej granda potencial konsumo (IPC Marketing) de ĉiuj brazilaj urboj en 2014, kun 0,128% imposto. La stato klasifikita dua.
Urba areo
Oraj havas tota areo urbanizita de 205.9900 kvadrataj kilometroj, laŭ studoj de UFGD kaj Ibeas kaj aprobita de Oro Gubernio, kaj en Mato Grosso do Sul okupas la 1-a loko inter ĉiuj ŝtataj komunumoj kaj Brazilo estas la 9a granda. Urbanistically havas kontinua makulo kun tribunaloj kiuj formas dezajno kiu asemeja ŝaktabulo en multe de lia urba areo. La centra kerno de la urbo havas evoluintan vertikala, karakterizita de la ĉeesto de komercaj konstruaĵoj kaj servoj (kiel komercaj centroj, hypermarkets kaj oportuneco) kaj la afueras de la urbo disvolvas, en ĝenerala, kun malaltaj domoj kaj konstruaĵoj. Ĝis lastatempe, la Dourados Lando Uzo Akto havigis ke la konstruaĵoj povus atingi maksimumon de 12 etaĝoj, sed kun la nova Land Uzo Leĝo de la urbo ekzistas pli da etaĝoj de la limigo ke la konstruaĵo povas havi Dourados. Tamen preskaŭ ĉiuj konstruaĵoj konstruitaj hodiaŭ en la urbo havas ĝis 12 etaĝoj. Tamen, ĝi estas la dua urbo en la stato en numero de konstruaĵoj, laŭ la spertaj paĝon datumoj esplorado sur konstruaĵoj Emporis Buildings.
Kelkaj punktoj de Dourados komencis enfokusigi komerco centroj, kiu kuraĝigis la kreon de nova negoco areoj de sociekonomiaj vidpunkto. La urbo suferis ankaŭ pluraj disvolviĝo eksplodojn laŭlonge de la lastaj jaroj. Tie estis la kreo de novaj industriaj centroj kaj komercaj entreprenoj en la urbo devenante aliaj urboj aŭ statojn, kaj diversaj areoj kiuj iam estis magazenoj de malnovaj fabrikoj aŭ eĉ forlasis la jaroj fariĝis komerca aŭ eĉ residenciales areoj.
Eduko
Orfiŝoj havas kvin universitatojn, kaj pli ol 200 lernejojn, kaj estas konsiderita edukpolo de la stato de Suda Mato-Groso.
Transportado
Orfiŝoj estas servitaj fare de Francisco de Matos Pereira Airport (Francisko de Matos Pereira Airport) situanta 14 km de urbocentraj Orfiŝoj.
Sportoj
Clube Recreativo Desportivo 7 de Setembro kaj Ubiratan Esporte Clube estas du futbalaj kluboj bazitaj en la grandurbo. Ambaŭ kluboj ludas en Estadio Fredis Saldivar. Alia stadiono situanta en la grandurbo estas nomita Estádio Napoleão de Souza.
Abbeville (stacidomo)
Abbeville estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Abbeville -, situanta en  Abbeville, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Kredokonfeso
Kredokonfeso (latine "credo" - “mi kredas”, de "credere" - “kredi”) estas parto de la kristana diservo. Mallongaj versioj estas konataj ekde la frua eklezio, ĉefe en la rito de bapto, tamen ne entenata en ĉiuj liturgiaj formoj. En la diversaj kristanaj eklezioj la kredokonfeso aperas en malsamaj partoj de la diservo, kutime tamen lige kun la bapto aŭ la eŭkaristio.
Formoj
Kiel kredokonfeso la ortodoksa eklezio utiligas la t.n. nicean Kredon, pli ekzakte la nicea-konstantinopolan kredokonfeson. Ĝin uzas ankaŭ la katolika eklezio ĝenerale en la meso, sed en la bapto kaj la konfirmacio kaj foje en la meso ĝi uzas la t.n. apostolan Kredo-n. Tiu ĉi lasta estas la kutima konfeso en protestantismaj diservoj. Dum solenaj ekumenaj celebradoj, oni normale elektas la nicea-konstantinopolan kredokonfeson. La okcidentaj eklezioj, malkiel la orientaj, ĝenerale inkludas la frazojn "Dio el Dio" kaj "kaj la Filo" (Filiokvo), kiuj ne troviĝas en la kredokonfeso de la Unua Koncilio de Konstantinopolo. Preskaŭ ĉiuj eklezioj uzas la singularan nombron, "Mi kredas … mi konfesas … mi atendas", anstataŭ la pluralan "Ni kredas … ni konfesas … ni atendas" de la koncilio.
Teologia funkcio
Teologie la kredokonfeso estas konfirmo de la ĝusta kredo, por dislimigi sin de la herezo ene de la kristanaj eklezioj. Ja ekzistas en modernaj diservoj ankaŭ konfesformoj, kiuj esprimas la propran kredorigardon, sed tio ne estas la praa funkcio. Je la komenco la Kredo precipe rilatas kun la bapto. Poste oni uzis ĝin pli forte kiel kredodokumento, per kiu oni povas pruvi la legitimecon de la propra kredo. Tial en la plejmultaj eklezioj la Kredo ankaŭ hodiaŭ staras en konekto kun la evangelia proklamado kaj la bapto:
Historio
En la frua kristanismo oni proklamis kredokonfeson dum la baptorito. Poste, patriarko Timoteo de Konstantinopolo enmetis la Kredokonfeson nicea-konstantinopolan en la bizancan diservan liturgion. En la jaro 589, kiam reĝo Rekared konvertiĝis de la arianismo, la 3-a koncilio de Toledo en Hispanio enmetis tiun kredokonfeson en la okcidentan mesliturgion. Tiutempe oni proklamis la kredokonfeson antaŭ la Patro Nia, kvazaŭ antaŭkondiĉo por la komunio. Ekde Hispanio tiu enmeto en la mesliturgion disvastiĝis dum la 8-a jarcento en la Franka Imperio. Pro la diskutita frazo "kaj la Filo" (Filiokvo), tiam aldonita al la teksto, Papo Leono la 3-a rekomendis ne inkludi la kredokonfeson en la meso. Nur en 1014 Benedikto la 8-a enprenis la kredokonfeson en la roman liturgion, onidire laŭ deziro de imperiestro Henriko la 2-a, kiu okaze de sia koronado kiel imperiestro miris pri ties manko en la roma liturgio.
Ceremonioj
Aktuale la sola ceremonio, kiu akompanas la proklamon de la Kredokonfeso en la meso, estas tio ĉi: je la vortoj de la nicea-konstantinopola kredokonfeso, "Kaj per la Sankta Spirito Li enkarniĝis el Maria, la Virgulino, kaj fariĝis homo", aŭ la relativa frazo de la apostola, oni kliniĝas. En la festoj de Kristnasko kaj Anunciacio oni genuiĝas.
En la protestantismo oni kutime diras la kredokonfeson starante, ne mallevante la kapon (kontraŭe al tio, kion oni faras dum preĝado), sed rigardante la altarkrucon.
(14525) 1997 GV35
(14525) 1997 GV35 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dumbrava (Pestișu Mic)
Dumbrava (hungare: Erdőhát, germane: Waldruck) estas komunumo en Rumanio okcident-nordokcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 487 loĝantojn (rumanoj); en 1992 54 (rumanoj). Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Pestișu Mic.
Cindrotinamo
La Cindrotinamo (Crypturellus cinereus), konata ankaŭ kiel Arbustara tinamo, estas tipo de surgrunda birdo troviĝanta en marĉoj kaj arbaroj de malaltaj teroj en norda Sudameriko. Ili havas kelkajn lokajn nomojn kiuj estis uzataj de indiĝenaj popoloj kiaj en Amazonio kie ili estas nomataj Inambu-pixuna, kaj en Parao, Brazilo, kie ili estas nomataj nambu-sujo (sujo estas malpura en la portugala). Ankaŭ tra sia etenda teritorio ili estas nomataj inhambu-preto (preto estas nigra en la portugala). La Cindrotinamoj vagadis dum multaj jarcentoj. Ili estas parto de la plej aĝaj familioj de birdoj en la mondo nune kaj havas fosiliojn malkovritajn date el antaŭ dekoj da milionoj da jaroj. Ties rapidaj refleksoj ludas gravan rolon en ties kapablo por survivi.
Taksonomio
La Cindrotinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Gmelin origine lokigis tiun birdon en la genro Tetrao, kiel Tetrao cinereus, kio estas indikilo de ties ŝajna, sed malĝusta, proksimeco al la aliaj ĉasbirdoj.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La termino cinereous aludas al ties koloro.
Aspekto
La Cindrotinamo estas proksimume 29 al 32 cm longa, kaj pezas 435 g la masklo kaj 549-602 g la ino. Tiu specio estas timida, sekretema kaj soleca. Kvankam ĝi aspektas simila al aliaj surgrunde loĝantaj birdoj kiaj la koturnoj kaj la tetraoj, ĝi estas komplete nerilataj al tiuj grupoj.
Laŭkolore ĝi estas simila al la berlepŝa tinamo je tio ke ĝi estas malhelbruna al fulgecbruna aŭ brunecnigra. Ĝi tendencas esti iomete pli malhelbruna ol la berlepŝa tinamo. Tiu estas diketa birdo rekonata pro sia fumo-griza koloro kun ruĝec-brunaj krono kaj nuko. La plumofinoj de la kapoflankoj estas blankaj, kio montriĝas foje. Ties koloro helpas ilin kamufliĝi ĉe la medio kio faras ĝin pli malfacile detektebla al predantoj. La subaj partoj estas nur iome pli palaj ol la korpo, kaj la kruroj ŝajnas senkolore oranĝecaj al flavaj. Ili havas helkoloran okulringon. Ties beko havas malhelan supran makzelon kaj flavan suban makzelon. Ĝenerale, ties beko estas tre simila al tiu de la berlepŝa tinamo escepte ke ĝi tendencas esti pli malgranda kaj pli maldika. La inoj estas ĝenerale iomete pli grandaj ol la maskloj.
Kutimaro
La Cindrotinamo estas taga animalo. Kiam ili estas timigitaj aŭ surprizitaj ili kutime forkuras tre rapide. Ties instinktoj adaptiĝis al rapida agado ĉar ili vivas surgrunde kaj devas rapide fuĝi por eviti predantojn kaj tiele ili estas rare vidataj de homoj. Ili tendencas piediri aŭ kuri pli ol flugi. Ili kapablas flugi, sed tio estas malkutime kaj mallonge. Kvankam la Cindrotinamo povas flugi nur por mallonga momento, ties flugo estas forta kaj direkta. Ili tendencas esti ĉu sole aŭ en paroj, kaj ĝenerale ne veturas en grupoj.
Reproduktado
La reprodukta sezono de la Cindrotinamo estas la tutan jaron pro la perfekta klimato kie ili loĝas; tamen estas periodo de preferata pariĝado, kiu estas aŭgusto tra oktobro, escepte en Kolombio, kie ĝi estas en junio. Kiel ĉe majoritato de la tinama familio, la maskloj praktikas samtempan poliginion kaj la inoj praktikaj sinsekvan poliandrion. Por komenci pariĝadon, la maskloj kutime alvokas por allogi la inojn. Oni supozas, ke la pariĝada ritaro estas simila al tiu de alia en sia familio. Tiu pariĝa ritaro konsistas je tio ke la masklo subigas sian bruston algrunde. Dum faras tion, li etendas sian kolon antaŭen kaj levas sian postaĵon. Oni supozas, ke tio utilas duoble, por ŝajnigi ke ĝi estas pli granda kaj tiele pli alloga al inoj, kaj ke ĝi estas pli granda kaj tiele pli danĝera al aliaj maskloj.
La nesto de la Cindrotinamo estas malpli nesto kaj pli ĝuste nur loko ĉe la arbara grundo, foje farita el kelkaj folioj surgrunde. Ili elektas ŝirman lokon, kutime ĉe arbo. La ino demetas ĉirkaŭ du ovojn sezone. Tiuj ovoj ŝajnas salmoviolaj, kaj estas konsiderataj tre koloraj. Post tempo, la ovoj ŝanĝas koloron al malhela aŭ foje al ĉokolada.
Junuloj de Cindrotinamo kapablas moviĝi post eloviĝo, eĉ preskaŭ kuri tuj post eloviĝo. Ili estas malhelbrunaj kun ruĝeca makuleteco.
Manĝo
La manxga kutimaro de la Cindrotinamo dependas el la sezono kaj habitato kvankam ili estas ĉefe herbovoruloj, kun tre forta fokuso sur fruktoj, simile al aliaj membroj de Crypturellus. En somero ties dieto konsistas el malgrandaj fruktoj, semoj kaj malgrandaj senvertebruloj. La majoritato de senvertebruloj kiujn ili manĝas estas formikoj, talpogriloj kaj pentatomedoj. Vintre ili kutime manĝas ampleksan varion de semoj aŭ beroj kolektitaj elgrunde, kun prefero al beroj de Asaio. Ili estas konsiderataj profitigaj al la naturo pro insektoplago ĉar ili multe tiujn konsumas. Kiam la Cindrotinamo estas juna ĝi estas pli dependa el insektoj ol kiam ili iĝas plenkreskuloj. La Cindrotinamo ne skrapas por manĝo, sed anstataŭe rigardas sub folioj aŭ uzas sian bekon por elfosi.
Movo
La Cindrotinamo estas nemigranta specio.
Habitato
La Cindrotinamo loĝas en pluvarbaroj aŭ marĉarbaroj de malaltaj teroj, ĝis 700 m de altitudo. Ili loĝas ankaŭ en sekundaraj arbaroj, kun arbustaraj areoj kun disaj arboj. Ili ankaŭ profitas el kafaj kaj kokosaj plantejoj kaj foje uzas savanon. Ili preferas loĝi ĉe rojoj aŭ densaj marĉarbaroj. Ties preferata habitato estas densa kaj malhela. Ili estas abundaj, ene de supra Amazonio, ĉe varzea.
3-Metilbenzila klorido
3-Metilbenzila klorido aŭ 1-Klorometila-3-metilbenzeno estas organika kombinaĵo rezultanta per klorigo de la m-ksilolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla akvo, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. 3-Metilbenzila klorido posedas 8 karbonatomojn, 9 hidrogenatomojn, kaj 1 kloratomon. 3-Metilbenzila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kloridaj derivaĵoj.
Cindrotinamo
Teritorio
Tiu specio estas indiĝena de suda Kolombio, suda Venezuelo, Surinamo, Gujano, Franca Gujano, norda kaj okcidenta Brazilo, orienta Ekvadoro, orienta Peruo, kaj norda Bolivio. Ene de Brazilo, ĝi okupas La zonon de la Amazona Baseno suden al Mato Grosso kaj orienten al Parao.
Konservado
La IUCN klasigas tiun tinamon kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 5,920,000 km². Ĝi estas konsiderata la plej komuna tinamo en Surinamo, kaj estas konsiderata nekomuna en Peruo. La minaco kontraŭ tiu specio estas simila al tiu de ĉiuj arbaraj birdospecioj, kaj estas senarbarigo kaj fragmentado de la restanta habitato. Oni supozas, ke ĝi perdas 14.1-17% el sia habitato dum 3 generacioj.
Orienta Timoro
Orienta Timoro (Timor Lorosae, Timor Leste) estas regno en Sudorienta Azio. La nomo Timoro devenas de timor aŭ timur, la vorto por "oriento" en ĉiuj malajaj lingvoj. La lando konsistas el la orienta duono de la insulo Timoro kaj la najbaraj insuloj Atauro kaj Jaco, kaj ankaŭ Oecussi-Ambeno, regiono tute ĉirkaŭata de Okcidenta Timoro (parto de Indonezio) kuŝanta sur la nordokcidenta parto de la insulo.
Historio
Ĝi estis kolonio de Portugalio ekde la 16-a jarcento kaj dume konata kiel Portugala Timoro. En 1975, Orienta Timoro sin deklaris sendependa. Post naŭ tagoj, indoneziaj trupoj invadis la landon. Usono akceptis tiun okupon. Tuj okazis miloj da murdoj kaj en la sekvanta 25-jara periodo Indonezio genocidis ĉirkaŭ trionon de la popolo de Orienta Timoro preskaŭ neatentite de la mondo. En 1986 Indonezio aneksis ĝin kaj anoncis ĝin sia 17a provinco - Loro Sae. Tiun fakton ne agnoskis Unuiĝintaj Nacioj.
La organizo Fretilin gvidis la politikan kaj armean lukton kontraŭ la transpreno de fare de Indonezio de Orienta Timoro ĝis ĝia gvidanto, Nicolau Lobato, estis kaptita kaj mortigita fare de la indonezia armeo en Decembro 1978. Ekde la mortigo de Lobato, la armita rezisto de la timora loĝantaro kontraŭ la indoneziaj invadantoj efike vanuiĝis. La perdo estis disbatanta (85% de la gvidistoj de la movado estis mortigitaj, 80% de la armetrupoj estis perdita, kaj 90% de iliaj armiloj estis kaptitaj aŭ detruitaj). La civila loĝantaro estis dissemita al tendaroj kaj malsatego regis en Timoro. Krome, la indoneziaj militfortoj kontrolis kaj la amaskomunikilojn kaj la komunikajn kanalojn kiuj ligis la kontraŭulojn de la insulo kun tiuj kiuj apogis la lukton en la ekstera mondo. Komence, la restaĵoj de la rezisto, sub la gvidado de Xanana Gusmao agis por renovigi la ligon inter la malmultaj militunuoj forlasitaj en la areo kaj kiuj povis aranĝi armean agadon kontraŭ la okupaciaj fortoj.
En 1999 okazis baloto, en kiu la loĝantoj de Orienta Timoro subtenis la ideon de sendependeco. Finfine, post periodo en prizorgeco de UNO, Orienta Timoro liberiĝis, je la 20-a de majo de 2002. Komparu kun Okcidenta Saharo.
NGC 7823
NGC 7823 (aliaj indikoj — ESO 111-12, IRAS00022-6220, PGC 328) estas galaksio en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Orienta Timoro
Ekstera politiko
Orienta Timoro apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Okruĵnaja (stacio)
Okruĵnaja (Окружная) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Armea spaco Hradiště
Armea spaco Hradiště estas armea spaco troviĝanta en distrikto Karlovy Vary en Regiono Karlovy Vary inter urboj Karlovy Vary, kie ankaŭ havas sidejon ties armespaca oficejo, Bochov, Kadaň kaj Podbořany en montaro Doupovské hory. Ĝi havas areon 280,8 km², ĝi do estas la plej granda armea spaco en Ĉeĥio. Supermara alteco de la teritorio moviĝas ĉirkaŭ 500 ĝis 700 m; la plej malalta loko estas sur ŝoseo sur la dekstra bordo de rivero Ohře inter Velichov kaj Vojkovice ĉe okcidenta limo de la armea spaco, la plej alta punkto de la spaco (kaj de la tuta montaro Doupovské hory) estas monto Hradiště (934 m) en ĝia centra parto. En la armea spaco estas registrita neniu loĝanto.
Historio
AS Hradiště estis establita per decido de prezidantaro de Registaro de Ĉeĥio el la 4-a de marto 1953 kun rea valideco al 1-a de februaro 1953, estis detruitaj multaj municipoj kaj neniigitaj multaj memorindaĵoj. Ĝi estiĝis plejgrande sur teritorio de tiama distrikto Kadaň.
Sur la teritorio de la armea spaco antaŭe troviĝis pli da municipoj:
En sektoro de Doupovské dráhy situanta sur la teritorio de la spaco estis haltigita trafiko kaj la fervojlinio estis mallongigita nur ĝis Kadaňský Rohozec.
Malgrandigo de la armea spaco
Per leĝo n-ro 15/2015 Sb., pri limoj de armeaj spacoj, estiĝis ekde la 1-a de januaro 2016 el katastraj teritorioj Bražec u Doupova kaj Bražec u Těšetic nova municipo Bražec kaj el katastra teritorio Doupovské Hradiště municipo Doupovské Hradiště, ambaŭ per tio samtempe el la armea spaco elmembriĝis. Plu la katastra teritorio Albeřice u Hradiště allixis al municipo Verušičky, Kyselka u Hradiště al municipo Kyselka, Okounov u Hradiště al municipo Okounov, Podbořanský Rohozec u Hradiště I kaj Podbořanský Rohozec u Hradiště II al municipo Podbořanský Rohozec, Radonice u Hradiště al municipo Radonice, Stráž u Hradiště I kaj Stráž u Hradiště II al municipo Stráž nad Ohří, Valeč u Hradiště al municipo Valeč kaj Vojkovice u Hradiště I kaj Vojkovice u Hradiště II al municipo Vojkovice (katastra teritorio Okounov u Hradiště, Podbořanský Rohozec u Hradiště I kaj II kaj Radonice u Hradiště do samtempe transiris ĝis Regiono Ústí nad Labem). La restantan teritorion plu administras armespaca oficejo en urbo Karlovy Vary.
La teritorio de la armea spaco plu konsistas el katastraj teritorioj Bražec u Hradiště, Doupov u Hradiště, Radošov u Hradiště, Tureč u Hradiště kaj Žďár u Hradiště.
Kruŝevo
Kruŝevo (Крушево; [ˈkruʃevo], Crushuva) estas urbo en Nord-Makedonio. Ĝi estas la plej alta urbo en Makedonio, situanta sur alteco de 1350 m super marnivelo. La urbo Kruševo estas la sidejo de Kruševa komunumo.
Referencoj
https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Semnano (urbo)
Semnano -, ankaŭ anglalingve latinliterigata Samnān - estas universitata urbego de norda Irano. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnomaj provinco Semnano kaj distrikto.
Geografio
Semnano situas en suda piedo de monto Elbruso borde de dezerto en relative plata tereno. Dum la historiaj tempoj Semnano estis oazo inter la karavana vojo Teherano (220 km) kaj Maŝhado (685).
Historio
Komence de dominado de araboj en 739 tie estas grava fortikaĵo. Dum la Pahlavi-dinastio Semnano transformiĝis al pli moderna urbo. Semnano urbiĝis en 1926.
Ekonomio
Semnano tradicie estis grava centro de komerco laŭ la historia Silka Vojo kaj daŭre estas grava agrikultura, industria kaj kultura centro hodiaŭ. La urbego estas grava merkato por tritikoj kaj kotonoj, krome provizanto de la ĉefurbo kun fruktoj kaj legomoj. Iam estis produktoj pri teksaĵoj kaj tapiŝoj, nun la industrio produktas aŭtojn, biciklojn kaj cementojn.
Klimato
Semnano situas en arida klimato laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas/neĝas po 140 mm, inter junio-septembro apaneaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 18,4 °C. Ĝenerale Semnan estas 48 tagoj, kiam la temperaturo falas sub frostopunkto.
Trafiko
Semnano havas 2 flughavenojn. La urbego estas ligita trajne kaj aŭtovoje al Teherano kaj Maŝhado.
Eggstätt
Eggstätt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Taktsilabo
Taktsilabo estas ĝeneraligita koncepto de tonsilabo, kiu ne nepre devas havi certan tonaltecon.
Taktsilabo estas silabo kiu simbolas tempe fiksan sonon, procedon aŭ okazaĵon. Taktsilabo konsistas el konsonanto (b, c, d, f, g, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v, z kaj aliaj) kaj vokalo (a, e, i, o, u kaj aliaj). Simpla taktsilabo konsistas el unu konsonanto kaj unu vokalo (ba). La konsonanto signas la tonekon (albaton). La vokaloj nomiĝas toneroj kaj montras la daŭron de la sono aŭ movo. En taktsilabo kun diversaj vokaloj nur la lasta speco estas tonera. Taktsilaboj staras post tonsigno (#) kiun sekvas dupunkto (#:) aŭ parentezo (# aŭ #[ ]).
Ekzemploj je taktsilaboj estas tonsilaboj, drumoj, dancopaŝoj, scenaj lumigo kaj koreografio kaj eĉ priskribo de motorvolvo.
Fonto
Kajero "Kiel tonsilabi".
Helbruna malkohao
La Helbruna malkohao (Phaenicophaeus leschenaultii), estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi estas loĝanta birdo en la Hinda subkontinento.
Distribuado
Ĉie sub Himalajo en Hinda subkontinento, tio estas Bangladeŝo, Srilanko; kaj laŭ regionoj en Pakistano kaj Raĝastano. Foje ĝi estis konsiderita kiel tri rasoj, variantaj laŭ koloro.
Reproduktado
Tiu kukolo, kiel aliaj Malkohaoj estas neparazita.
La scienca nomo de tiu ĉi specio rememoras la francan botanikiston Jean Baptiste Leschenault de la Tour.
Rush
Rush estas la kanada progresivroka bando, kiu konsistas el Geddy Lee (basgitaro, voĉo, sinteziloj), Alex Lifeson (gitaro, akompana voĉo) kaj Neil Peart (drumo, perkutinstrumentoj, kantotekstoj). Ĝi formiĝis en 1968 kaj multfoje ŝanĝis la bandanojn, antaŭ ol la nuntempa drumisto Neil Peart alvenis kaj anstataŭigis la originalan drumiston John Rutsey. La grupo ludis en ĉi tiu aro ĝis 2015, kiam Neil Peart anoncis sian emeritiĝon. En 2018 la bando oficiale disfalis.
Komence la grupo ludis en la stilo de Led Zeppelin, sed kun la alveno de Peart, ili komencis ludi la pli progresivan muzikon kun neregulaj taktosignoj kaj la riĉa instrumentaro. En la 1980-aj jaroj kun la albumo "Permanent Waves" ili estis influitaj de nova ondo kaj regeo kaj grupoj kiel The Police kaj en la malfruaj 1980-oj de la sintpopo ktp. Tamen, ekde la mez-fruaj 1990-aj jaroj (la albumo "Counterparts") ĝis 2012, ili revenis al ilia pli frua ŝtonroka stilo.
La bando estas konata pro la karakteriza alta "inema" kantstilo de Geddy Lee, kiun oni aŭ amas aŭ malamas. Lia voĉo karakterizas per la vere alta voĉamplekso, ekde baritono, ĝis meza soprano. Oni multfoje komparis la voĉon de Geddy Lee kun la voĉo de Robert Plant. Krom tio, la bando estas konata pro la profesia muzikscipovo de la tri muzikistoj. Ofte oni diras pri ĉi tiu bando "nur la tri muzikistoj, tamen ili sonas kiel orkestro".
Ulbersdorf (Saksa Svislando)
La vilaĝo Ulbersdorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Ulbersdorf situas sur altebenaĵo super la proksima valo de la rivereto Sebnitz.
Administra aparteno
Ulbersdorf estas parto de la urbo Hohnstein. Al ĝi ankaŭ apartenas Cunnersdorf, Ehrenberg, Goßdorf, Hohburkersdorf, Kohlmühle, Lohsdorf, Rathewalde, Waitzdorf kaj Zeschnig.
Bella Nagy
Bella NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Bella estis hungara aktoro, la dua edzino de Mór Jókai kiel (hungarsisteme) Jókai Mórné. Ŝia origina familia nomo estis Grósz. Bella Grósz naskiĝis la  en Jákó, ŝi mortis la  en Londono.
Biografio
Bella Nagy devenis el juda familio. Ŝi frekventis lernejon pri komerco en Óbuda, poste privatan aktoran lernejon de Szidi Rákosi. Ŝi debutis en teatro en 1898, kiun sekvis laŭdaj kritikoj. En la sekva jaro ŝi ricevis jam titolrolon. Mór Jókai mem vidis tiun karieron, eĉ li helpis ŝin per monoj kaj roloj. En 1899 ili geedziĝis (Mór aĝis 75, Bella aĝis 20). La geedziĝo kaŭzis tutlandan skandalon, Bella forlasis la teatron kaj ili vojaĝis en Eŭropo. Jókai Mórné vidviniĝis en 1904, poste ŝi vivis el la heredaĵo. En komenco de la 2-a mondmilito ŝi translokiĝis al Londono. En 1942 la hungara ŝtato provis forpreni la hungaran ŝatanecon kaj heredaĵon de ŝi, sed tio ne sukcesis.
Rovinj
Rovinj (itale Rovigno, esperante Rovinjo) estas kroata urbeto en la duoninsulo Istrio kaj la kroatia provinco Istarska Županija. Laŭ la stato de la urbo havis  loĝantojn.
Ĝia situo ĉe la istria marbordo inter Poreĉ kaj Pula donis al la urbo tre gravan turisman disvolviĝon.
Tie ekzercadis Internacia Arta Teatro.
Goßdorf (Saksa Svislando)
Elba Grejsmontaro > Urboj kaj vilaĝoj > Goßdorf < Saksio < Germanio
La vilaĝo Goßdorf troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro dekstre de rivero Elbo. Goßdorf situas sur altebenaĵo ĉe la piedo de Gickelsberg, iom norde de Polenztal.
Administra aparteno
Goßdorf estas parto de la urbo Hohnstein. Al ĝi ankaŭ apartenas Cunnersdorf, Ehrenberg, Hohburkersdorf, Kohlmühle, Lohsdorf, Rathewalde, Ulbersdorf, Waitzdorf kaj Zeschnig.
Turismo
Goßdorf proponas sin kiel elirpunkto al interalie jenaj turismaj celoj:
Insulo Sankta Ambrozio
La Malfeliĉaj Insuloj (Islas Desventuradas) estas relative malgranda insularo proksimume 850 km for de la bordo de Ĉilio; ili estas parto de la regiono Valparaíso. La insularo konsistas el du ĉefaj insuloj Insulo Sankta Felikso kaj Insulo Sankta Ambrozio  kaj diversaj rokinsuletoj: Insuleto Gonzalez aŭ Insulo Gonzalez (173 m alta), insuleta kiu situas sudoriente de Isla San Félix kaj Roca Catedral (53 m alta) kiu situas norde de Insulo Sankta Felikso. Kune, la insularo havas areon de nur 10,3 km².
Historio
Ĝi estis malkovrita de Ferdinando Magelano en 1520.
Enfu Ĉeng
Enfu ĈENG aŭ Cheng Enfu (1950 en Ŝanghajo) estas ĉina profesoro pri Ekonomiko en la Universitato pri Financoj en Ŝanghajo. Li estas ankaŭ prezidanta de Instituto por Marksismo de la Ĉina Akademia pri Sociaj Sciencoj. Lia teksto "Fundamentaj trajtoj de la socialisma merkatekonomio" estis tradukita en Esperanto en la esearo ''Kien Ĉinio? Dek du analizoj el diversaj landoj kaj vidpunktoj''.
Oseta lingvo
La oseta lingvo (ирон æвзаг [iRON avĴAG]) estas parolata ĉefe en Nord-Osetio (jure rusa lando) kaj Sud-Osetio (kie ĝi estas rekonita oficiala lingvo), signifaj diasporoj ekzistas ankaŭ en Moskvo, Peterburgo, Toronto kaj kelkaj aliaj grandaj urboj de la mondo. Entute estas ĉirkaŭ 500 mil parolantoj (laŭ aliaj pritaksoj, estas eble ne pli ol 400 mil fluparolantoj).
La lingvo apartenas al la irana grupo de la hindoeŭropaj lingvoj (orient-irana grupo, al kiu apartenas ankaŭ la paŝtua (aŭ puŝtua) en Afganio, la jagnoba en Taĝikio kaj kelkaj aliaj). Multaj iranistoj uzis la osetan lingvon por deĉifri nomojn de eminentaj scitoj, kiuj restis en antikvaj priskriboj de la regiono. Ekzistas firmaj etimologiaj kaj historiaj pruvoj de iamaj kontaktoj de osetlingvanoj kun slavaj, finno-ugraj kaj tjurkaj gentoj. Multo venis al la lingvo jam de la kaŭkazia ĉirkaŭaĵo.