cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regno de Lombardoj
Regno de Lombardoj (Regnum Langobardorum; Regno dei Longobardi; lombarde Regn dei Lombards) konata ankaŭ kiel Lombarda Regno; poste Regno de (tuta) Italio (Regnum totius Italiae), estis frumezepoka ŝtato establita de la Lombardoj, nome Ĝermana popolo, sur la Itala Duoninsulo en la lasta parto de la 6-a jarcento. La reĝo estis tradicie elektita de tre alt-rangaj aristokratoj, nome dukoj, ĉar klopodoj por establi heredan dinastion malsukcesis. La regno estis subdividitaj en varia nombro de duklandoj, regitaj de duon-aŭtonomaj dukoj, kiuj estis siavice subdividitaj en "gastaldlandoj" je municipa nivelo. La ĉefurbo de la regno kaj la centro de ties politika vivo estis Pavia en tio kio estas nuntempe norditala regiono Lombardio.
La lombarda invado de Italio estis opoziciata de la Bizanca Imperio, kiu estis reteninta kontrolon de multo de la duoninsulo ĝis meze de la 8- jarcento. Dum plej el la historio de la regno, la bizanc-regata Eksarĥlando de Raveno kaj la Duklando de Romo separis la nordajn Lombardajn duklanfojn, kolektive konataj kiel Langobardia Maior, el la du grandaj sudaj duklandoj de Spoleto kaj Benevento, kiu konstituis la enton Langobardia Minor. Pro tiu divido, la sudaj duklandoj estis konsiderinde pli aŭtonomaj ol la pli malgrandaj nordaj duklandoj.
Konsilio de Popolkomisiitoj
Ĝis la 29-a de decembro al la Konsilio de Popolkomisiitoj konsistis el tri socialdemokratoj (SPD; inter ili Friedrich Ebert kaj tri sendependaj socialdemokratoj (USPD, inter ili Hugo Haase). Ebert kaj Haase estis ambaŭ prezidantoj, sed Ebert havis neformale pli altan rangon en la perspektivo de la ministeriaj oficistoj.
Calzada de Calatrava
Situo
Calzada de Calatrava estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Kalatrava en la centra parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 646 m; je 36 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 410.94 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°42′14″ N 3°46′35″ Ok.
Estas situa sude de la provinca ĉefurbo, ĉe vojkruciĝo inter la ŝoseoj regionaj CM-410 kaj CM-417, je 34 km de Puertollano kaj je 22 de Almagro.
Regno de Lombardoj
Laŭlonge de la tempopaso, la Lombardoj laŭgrade adoptis romiajn titolojn, nomojn, kaj tradiciojn. Kiam Paŭlo Diakono estis verkanta fine de la 8-a jarcento, la lombardaj lingvo, vestoj kaj harfrizado estis jam malaperintaj. Dekomence la Lombardoj estis arianismaj kristanoj aŭ paganoj, kio metis ilin en malkonsenton kun la Romia loĝantaro same kiel kun la Bizanca Imperio kaj la Papo. Tamen, fine de la 7-a jarcento, ilia konverto al Katolikismo estis kompletigita. Tamen, ilia konflikto kun la Papo pluis kaj estis responsa pro ilia laŭgrada povoperdo profite al la Frankoj, kiuj konkeris la regnon en 774. Karolo la Granda, nome reĝo de la Frankoj, adoptis la titolon de "Reĝo de Lombardoj", kvankam li neniam sukcesis kontroli Beneventon, nome la plej suda Lombarda duklando. La Reĝlando de Lombardoj tiam estis la lasta minora ĝermana regno en Eŭropo.
Calzada de Calatrava
Ekonomio
Agrikulturo (terpomoj en irigacio, kaj cerealoj, vitoj, kaj olivarboj sen irigacio) kaj brutobredado tradicie. Konstruado kaj komerco.
Historio
La historio de la vilaĝo estas ligata al tiu de la Ordeno de Kalatrava, kiu posedis la teritorion post la konkero al la islamanoj. Krome ĝi estis sufiĉe proksima al la ununura reĝurbo nome Ciudad Real kiu konfliktis kontraŭ la ordeno kaj inverse.
Kvankam la origino de Calzada de Calatrava kiel loko de la Kamparo de Kalatrava superas al la 13a jarcento, tamen oni konservas multnombrajn arkeologiajn kuŝejojn kiuj konstatigas la homan ĉeeston en ĉi tiu zono jam de la Paleolítico malsupra. Malgraŭ ke oni ne realigis elfosaĵojn sciencajn, en diversaj surfacaj serĉoj oni trovis iujn poliedrajn konstruaĵojn en la loko konata kiel El Álamo, "La Poplo", tiel kiel oni ankaŭ dokumentis raspilojn en kio estas konata kiel "Stratodomo", lokitaj norde kaj nordoriente respektive.
Regno de Lombardoj
Malgranda Regnum Italiae, heredo de Lombardoj, plue ekzistis dum jarcentoj kiel unu el la konstituantaj regnoj de la Sankta Romia Imperio, iom koresponda al la teritorio de la iama Langobardia Maior. La tiel nomita Fera Krono de Lombardio, unu el la plej antikvaj survivantaj reĝaj insignoj de la kristanujo, eble originiĝis en Lombarda Italio tiom frue kiom ĝis la 7-a jarcento kaj plue estis uzita por kroni Reĝojn de Italio ĝis Napoleon Bonaparte komence de la 19-a jarcento.
Calzada de Calatrava
Historio
"El Álamo", situa en altaĵo ĉe la rojo Vegas de Castellanos antaŭ alveni al muelejo de la Parra ĉe la rivero Jabalón, estas la plej grava kuŝejo el Neolitiko al Bronzepoko. En ĝi troviĝas iaj paralelismoj kun kelkaj proksimaj kuŝejoj en Aldea del Rey, kie elstaras, inter aliaj materialoj, poluritaj hakiloj kaj muelŝtonoj.
Ĉe la vilaĝo troviĝas la Kastelo de Kalatrava Nova kaj la ruinoj de ties montomonaĥejo de la 13a jarcento, kaj la kastelo de Salvatierra de islama deveno. La kastelo de Calatrava la Nueva estis posedaĵo de la Ordeno de Kalatrava, dum la kastelo de Salvatierra estis ankoraŭ de islamanoj.
Situo
Calzada de Calatrava estas situa sur ebenaĵo ĉe la unuaj deklivaroj de Sierra Morena je 36 km sude de la provinca ĉefurbo.
Vanessa-Mae
Vanessa-Mae Vanakorn Nicholson (naskiĝinta la 27-an de oktobro 1978), konata kiel Vanessa-Mae, estas internacie konata brita pop-muzika kaj klasika muzikistino, ŝi famiĝis pro sia ludo per violono. En multaj albumoj ŝi kombinas violonludon kun tekno.
La infanaĝo
Vanessa-Mae naskiĝis en Singapuro al taja patro Varaprong Vanakorn kaj al ĉina patrino Pamela Tan. Post tio, kiam ŝiaj gepatroj divorcis, ŝia patrino edziniĝis kun anglo Graham Nicholson. La familio transloĝiĝis en Anglion, kiam Vanessa-Mae estis kvarjara. Ŝi elkreskis en Londono kaj ŝi havas britan ŝtatanecon.
Kariero
Vanessa-Mae komencis en sia tria jaro ludi pianon kaj en sia kvina jaro violonludi.
En sia infanaĝo ŝi estis dank' al sia regula prezentiĝado en programoj kun klasika muziko tute konata en Unuiĝinta Reĝlando. Laŭ Guinness-libro de rekordoj ŝi estas la plej juna registrita soloisto ludanta violonajn koncertojn de Beethoven kaj Ĉajkovskij, kion ŝi kapablis en la aĝo de dek tri jaroj. Dum tiu ĉi tempo ŝi vizitis Francis Holland School en Centra Londono.
Vanessa-Mae internacie debutis en Schleswig-Holstein Musik Festival en Germanio en la jaro 1988 kaj ankaŭ en la jaro 1988 ŝi havis sian unuan koncerton kun filharmonia orkestro en Londono.
En aprilo de 2006 Vanessa-Mae estis de Sunday Times Rich List markita kiel plej riĉa amuzigistino en Granda Britio en aĝa kategorio ĝis 30 jaroj kun taksata riĉeco ĉirkaŭ 64 milionoj da dolaroj devenantaj el koncertoj kaj el proksimume 10 milionoj venditaj sonregistraĵoj.
Ŝiaj violonoj
Vanessa-Mae plej ofte uzas du tipoj de violonoj — akustikan violonon Guadagnini aŭ elektran violonon Zeta Jezz.
Guadagnini estis fabrikita en la jaro 1761 kaj aĉetita de ŝiaj gepatroj en aŭkcio kontraŭ 150 000 pundoj. En januaro de 1995 ĝi estis ja ŝtelita, sed polico trovis ĝin je du monatoj pli poste. Vanessa-Mae foje falis kaj disbatis ĝin, sed ĝi estis riparita.
Ŝi uzas du elektrajn violonojn Zeta Jazz, unu el ili estas blanka kaj sur la alia estas kliŝita flago de Usono. Ĝis la jaro 2001 ŝi uzis arĝentan elektran violonon Zeta Jazz.
De tempo al tempo ŝi aĉetas violonojn, pli poste ŝi vendas ilin kaj profitojn ŝi dediĉas al karitato.
Lutz Seiler
Lutz Seiler (8an de junio 1963 en Gera) estas germana verkisto. Pro la publikigo de lia romano eldonita en septembro de 2014 nome Kruso li ricevis la premion Deutscher Buchpreis. Lutz Seiler loĝas en Michendorf-Wilhelmshorst kaj Stokholmo.
Vivo
Lutz Seiler pasigis la junulajn jarojn en Eosta Turingio. Lia vilaĝo Culmitzsch en la jaro 1968-a forigitis pro ekspluatado urania farota de la entrepreno Wismut. Sekve la familio venis al Korbußen kaj finfine en modernan loĝdomon en Gera-Langenberg. Tie ĉi li frekventis la Politeknikan superan lernejon (POS) Bruno Kühn. En Gera li finis la metian trejniĝon en la konstruado kun abiturienta ekzameno. La soldatan servon li trapasis en Merseburg. Dum la armea tempo li ekintersiĝis pri literaturo kaj komencis skribadon. Ĝis la malfino de la 1990-aj jaroj li studis historion kaj germanistikon ĉe la Universitato de Halle. En 1990 li iris Berlinon, kie li laboris kelkajn jarojn kiel kelnero. Inter 1993 kaj 1998 li estis kunfondinto kaj kuneldonanto de la literatura gazeto Moosbrand. Ekde 1997 li gvidas la literaturan programon en la Peter-Huchel-domo en Wilhelmshorst apud Potsdam. Inter 2004/2005 li profesoris gaste ĉe la Germana literaturinstituto en Leipzig. Li vivas kiel liberprofesiulo en Wilhelmshorst kaj Stokholmo. Ekde 2009 li estas la edzo de germanistino.
Ekde 2005 li membras ĉe PEN-centro Germanujo, ekde aprilo 2007 ĉe Akademio pri sciencoj kaj literaturo de Majenco. kaj ekde 2010 ĉe la Bavaria akademio pri belaj artoj, ĉe la Saksia akademio de artoj kaj ĉe la berlina Akademie der Künste En 2011 la Germana akademio pri lingvo kaj poetado bonvenigas lin membro nova. Seiler estis krome gasto ĉe Villa Aurora en Los-Anĝeleso kaj en la Germana akademio Villa Massimo en Romo. En 2015 transprenis li la hajdelbergan docentadon pri poetiko sub la moto ''Laubsäge und Scheinbrücke. Aus der Vorgeschichte des Schreibens.''
En 2007 Seiler honoritis pro la rakonto Turksib per la klagenfurta Ingeborg-Bachmann-premio. Lia antologio Die Zeitwaage proponitis en 2010 por la Lepsika librofoiro; tiun ĉi premion li ricevis almenaŭ en la jaro 2020-a por la romano Stern 111. . Por la romano aperinta en septembro 2014 Kruso li ricevis la Germanan libropremion. Ĝi tradukitis en 22 lingvojn kaj taŭgigitis plurfoje por la teatro. La filmofirmao UFA eĉ filmigis ĝin.
Coasta (Cluj)
Coasta [kŏasta] (hungare: Gyulatelke estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Bonţida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 528 loĝantojn (rumanoj), en 1992 216 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1318. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
(19330) 1996 XJ31
(19330) 1996 XJ31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Stacio Ishinden
Stacio Ishinden (japane: 一身田駅 [Iŝinden-eki], angle: Ishinden Station) estas fervoja stacio en Tsu, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Kisei (ĉefa).
Doko
Doko estas parto de haveno (baseno) aŭ naĝa konstruaĵo servanta por elakvigi ŝipon, ekzameni kaj ripari ĝian subakvan parton (doki ŝipon), aŭ eĉ por konstrui novan ŝipon.
Laŭ Francisko Azorín doko estas Ŝipfarejo; ŝipriparejo. Kaj li indikas etimologion el holanda dyk (digo). Li referencas ankaŭ la terminojn seka doko, flosanta doko kaj ripardoko.
Stefano Landi
Stefano LANDI (baptite je la 26-a de februaro 1587 – 28-a de oktobro 1639) estis itala komponisto kaj instruisto de la frubaroka Roma Skolo. Li estis influriĉa frua komponisto de operoj kaj skribis la unuan operon pri historia temo: Sant'Alessio (1632).
Biografio
Landi naskiĝis en Romo, la ĉefurbo de la papa ŝtato.
En 1595 li membriĝis en la Collegio Germanico en Romo kiel knabosoprano kaj eble li studis ĉe Asprilio Pacelli. Landi ordiniĝis en 1599 kaj ekstudis en la Seminario Romano en 1602. Oni mencias lin en la seminariaj registroj kiel komponisto kaj direktisto de en 1607; kaj en 1611 lia nomo aperas kiel orgenisto kaj kantisto, kvankam li jam estis maestro di cappella ĉe S Maria della Consolazione en 1614. Agostino Agazzari estis maestro di cappella ĉe la Seminario Romano, kaj li eble estus unu el la instruistoj de Landi.
Urba muzeo de Stadtilm
Priskribo
Post la perforta malfunkciigo de la abatejo post la Reformacio en 1533 gajnis tiujn domojn la grafoj de Schwarzburg, kiuj alikonstruigis la konstruaĵojn al kastelo. Post pluraj posedintoj ekposedis la tutan komplekson la urbo en 1919 instalante tie i.a. la urbodomon.
Stefano Landi
Biografio
En 1618 li translokiĝis al norda Italio kaj publikigis libron de kvinvoĉoaj madrigaloj en Venecio; ŝajne li akiris la postenon maestro di cappella en Padovo. Krome li skribis sian unuan operon en Padovo, La morte d'Orfeo. Plej verŝajne ĝi estis prezentata dum geedziĝfesto. Liaj spertoj en Padovo kaj Venecio estis esencaj por la evoluo de lia stilo, ekde kiam li kontaktis kun la verkado de la progresema Venecia Skolo, de kies muziko oni detenis sin en la konservema Romo.
En 1620 Landi revenis al Romo, tie restante ĝis sia viviofino, kie liaj patronoj sinsekve estis la familio Borghese, Kardinalo Maurizio de Savojo kaj la familio Barberini, kiu estontis liaj plej gravaj dungintoj dum la 1620-aj kaj 1630-aj jaroj, kvankam li deĵoris ekde 1629 surbaze de duona salajro. Estis la familio Barberini, por kiu li en 1632 komponis sian plej faman verkon Sant'Alessio. Dum tiu ĉi periodo li estis ege komponema skribante mesojn, ariojn kaj responsoriojn, plejparte laŭstile la seconda pratica de la frua baroko, decido pridisputata kun kelkaj el la pli konservemaj muzikistoj, kiuj opiniis la prima pratica — la stilo de Palestrina — pli taŭga por sakrala muziko.
Urba muzeo de Stadtilm
Kolektoj
Diversaj sekcioj konsistigas la muzeon. Unu fokuso metitis sur la urba historio. En la unua salono oni gajnis superrigardon historian (i.a. ankaŭ de la fervoja linio tra Stadtilm kun impona viadukto). En la dua prezentatas la metioj tipaj por la urbo. En la centro de la tria staras personuloj rilataj al Stadtilm, objektoj el la malnova gildaro kaj burĝaj dominventaroj. Sekvas sekcio pri la makettrajno de la firmao Carl Liebmann kaj pri la loka metalprilaboradejoj (VEB Metallwarenfabrik Stadtilm). Fine videblas mebloj el diversaj epokoj.
Stefano Landi
Biografio
Post 1636 li ekmalsaniĝis kaj mortis en Romo en 1639 kaj estis entombigita en Santa Maria in Vallicella.
Urba muzeo de Stadtilm
Kolektoj
Apartenas al la muzeo ankaŭ mezepoka aerhejtilo (forno el ŝtono) en trinava krucevolbita kelo (el la tempo de la funkcianta abatejo). La volboj estis uzataj de esploristoj el la tereno de nuklea fiziko je la fino de la Dua mondmilito.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 156
Stefano Landi
Muziko kaj influo
La nur du mesoj de Landi estas en simpla stilo de la 16-a jarcento, kiun antaŭenigis kaj kelkfoje postulis la kontraŭreformacio. Tamen li uzis la Venecian konĉertatostilon por kelkaj el siaj motetoj samkiel por sia magnificato kaj vespropsalmaj muzikigoj, verŝajne rezulte de siaj jaroj pasigitaj en norda italio.
Urba muzeo de Stadtilm
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la muzeo sur la urba retpaĝaro.
Stefano Landi
Muziko kaj influo
Lia pleje fama komponaĵo kaj unu el la plej signifaj operoj de la frubaroko estas la muzikigo de la vivo de Sankta Aleksio el la 5-a jarcento, Il Sant'Alessio. Ĝi ne nur estas la unua opero pri historia subjekto, sed ĝi ankaŭ zorge priskribas la internan vivon de la sanktulo kaj provas psikologian karakterizon de tipo tute nova por opero. Multaj el la intermetitaj komikaj scenoj tamen estas anakronismaj (kaj gajaj) skizoj de la tiutempa vivo en la Romo de la 17-a jarcento.
La voĉo de Sant'Alessio mem estas ekstreme alta kaj estis intencata por kantado de kastrito. Je la unua prezentado duono de la kantistoj estis el la papa ĥoro, kaj ekzistis pluraj sopranvoĉoj kantataj de aliaj kastritoj. La akompanorkestro estis laŭtempa, rezignante pri arkaaj vjoloj kaj uzante violonojn, violonĉelojn, harpojn, liutojn, teorbojn kaj klavicenojn. La opero inkludas enkondukajn kanzonojn funkciajn kiel uverturoj; fakte ili estas la unuaj uverturoj en la historio de la opero. Dancoj kaj komikaj alineoj alternas kun seriozaj arioj, recitativoj kaj eĉ madrigala lamento por entute drama varieco ekstreme multefekta, kiel atestas la oftaj prezentadoj de la opero tiutempe. Sant'Alessio estas unu el la unuaj surscenigitaj muzikdramoj, kiuj miksas la monodian kajpolifonian stilojn.
Captain Cook Memorial Museum
La muzeo Captain Cook Memorial Museum estas en Whitby, Norda Yorkshire, Anglio, je 69 km norde de York. La Muzeo estas en la Hejmo Walker kiu apartenis al la kapitano John Walker por kiu la estonta granda esploristo, kapitano Cook estis metilernanto en 1746, kaj kien Cook revenis en la vintro de 1771/2 post sia Unua Vojaĝo.
Aŭstra ŝilingo
La aŭstra ŝilingo (germane österreichischer Schilling [ŜILing]) inter la jaroj 1925 ĝis 1999 estis la nacia valuto de la ŝtato Aŭstrio kaj ankoraŭ uziĝis kiel pagilo ĝis la fino de la jaro 2001: Ekde la 1-an de januaro 2002 la moneroj kaj monbiletoj ne plu uzeblas por pagado, sed nur interŝtanĝeblas al la valuto Eŭro. Unu ŝilingo korespondis al 100 «groŝoj» (Groschen [GROŝn] — atentu ke en Germanio groŝo estis monero de 10 pfenigoj, do dekono de la nacia valuto germana marko, en Aŭstrio temis nur pri centono de la nacia valuto). Oficiala mallongigo de la valuto estas ATS — el tio «AT» (aŭ en interretaj adresoj «.at») estas la internacia mallongigo por Aŭstrio kaj S estas la unua litero en la nacilingva formo de la vorto ŝilingo, enlande uziĝis ankaŭ la nacia mallongigo «ÖS».
Unua respubliko de Auŝtrio ĝis la jaro 1938
La aŭstra ŝilingo, kiu baziĝas sur leĝo de la 20-a de decembro 1924 kaj ekvalidis la 1-an de marto 1925, anstataŭis la malnovan valuton «auŝtruja krono» de la monarkio Aŭstrio-Hungario. La leĝo de 1924 difinis, ke unu ŝilingo korespondu al 10.000 malnovaj aŭstraj kronoj. Kun escepto de la jaroj 1938 ĝis 1945, kiam Aŭstrio estis oficiale unuigita kun nazia Germanio, la ŝilingo ĝis la 31-a de decembro 2001 restis la oficiala pagilo en Aŭstrio. Unu ŝilingo korespondis al 100 groŝoj. Ambaŭ nomoj de moneroj estis jam multe pli malnovaj, kaj origine (la tradicia sistemo de moneroj en Britio ankoraŭ respegulas tion) el historia vidpunkto la moneroj ŝilingo kaj groŝo signifis la saman monan valoron, nome 12 pfenigoj aŭ pencoj (germane Pfennig aŭ angle pence).
(10910) 1997 YX
(10910) 1997 YX estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Aŭstra ŝilingo
Unua respubliko de Auŝtrio ĝis la jaro 1938
Dum la vivodaŭro de la valuto ŝilingo ekzistis moneroj en valoro 1, 2, 5, 10, 20, 50 groŝoj kaj de 1, 2, 5, 10, 20 kaj 50 ŝilingoj, krome monbiletoj en valoro de 20, 50, 100, 500, 1000 kaj 5000 ŝilingoj. Jam post la enkonduko — en ekonomie kriza epoko fine de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento — la ŝilingo estis relative stabila valuto, kaj tre rapide oni donis al ĝi la neoficialan kromnomon «alpa dolaro».
Dum la jaro 1938 la ŝilingo pro la unuigo de Aŭstrio kun la nazia Germana Regno je kurzo 1 marko = 1,5 ŝilingoj estis anstataŭigita per la tiama germania valuto Regna Marko (Reichsmark). Laŭ la opinio de la aŭstria nacia banko tiu kurso estis tre favora por la aŭstroj kaj celis plialtigi la subtenon al la «alkroĉiĝo» al nazia Germanio.
Dua Respubliko de Aŭstrio ĝis la enkonduko de la eŭropa valuto Euro
Dum la dua respubliko de Aŭstrio ekzistis moneroj en valoro de 1, 2, 5, 10 kaj 50 groŝoj, kaj en valoro de 1, 5, 10, 20, 25 kaj 50 ŝilingoj. La moneroj de 25 kaj 50 sixlingoj estis unuavice por kolektantoj, kaj tiu de 20 ŝilingoj nur enkondukiĝis dum la lasta jarodeko de la 20-a jarcento por plifaciligi la pagadon ĉe vendoaŭtomatoj.
Kiam enkondukiĝis la eŭropa valuto Eŭro, la moneroj de 1, 2 kaj 5 groŝoj ankoraŭ oficiale estis validaj, sed pro la inflacio estis preskaŭ senvaloraj kaj apenaŭ plu uziĝis. La monero de 1 groŝo jam dum la jaro 1960 estis raraĵo.
Krom la ĝenerale ĉirkulantaj moneroj, ekzistis porkolektaj moneroj el arĝento en valoro de 25, 50, 100, 200 kaj 500 ŝilingoj, kaj el oro en valoro de 200, 500, 1000 kaj 2000 ŝilingoj. Kompreneble ili estis oficialaj pagiloj, sed la kolekta valoro ofte pli altis ol la oficiala, kaj tial ne indis elspezi ilin en vendejo aŭ restoracio.
La 1-an de januaro 1999 la aŭstra ŝilingo oficiale anstataŭiĝis per la eŭropa valuto Eŭro, sed ankoraŭ restis la pagilo enlanda. La moneroj kaj monbiletoj de la valuto Eŭro en Aŭstrio enkondukiĝis la 1-an de januaro 2002. Ĝis la 28-a de februaro 2002 eblis paralele pagi per ambaŭ valutoj. Laŭ la oficiala kaj fiksa valutoŝanĝa kurzo estas 1 Euro havas la valoron de 13,7603 ŝilingoj.
Karavukovo
Karavukovo, serbe Каравуково, germane Wolfingen, hungare Bácsordas estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Okcidenta Baĉka en municipo de Odĵaci.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. En 1910 loĝis en Bácsordas 4055 da homoj, (3814 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, al distrikto de Hódság, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. Poste la germanoj estis deportitaj. En 2002 loĝis en Karavukovo 4991 da homoj, (serboj 4869 (98 %), hungaroj 26 (1 %) kaj aliaj).
Famulo
En tiu vilaĝo naskiĝis hungara historiisto Samu Borovszky.
Fuĝo for de libereco
Fuĝo for de libereco (titolo de libro verkita de Erich Fromm) estas nocio kaj koncepto, kiu priskribas kaj eksplikas kialojn kaj mekanismojn de psiko, kiuj instigas homon por propravola rezigno for de libereco. Tiaj mekanismoj devenas pro izoleco kaj malcerteco de moderna individuo. Li malkonfesas de memstareco por kuniĝi kun socia sistemo kaj tiel ricevi forton.
La koncepto konatiĝis, kiam Erich Fromm dum 1941 en Britio publikigis tiuteman libron kun la titolo Fear of Freedom, kiu en Usono represiĝis kaj diskonatiĝis sub la titolo Escape from Freedom.
Jenő Simó
SIMÓ Jenő hungara kritikisto, literaturhistoriisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Feliceni la 1-an de marto 1925 kaj mortis en Budapeŝto la 12-an de februaro 1994.
Tjanĝino
Tjanĝino estas unu el kvar sendependaj urboj de Ĉinio, tio signifas ke ĝi respondecas rekte al la centra registaro en la ĉefurbo Pekino kaj do havas la saman statuson kiel provinco.
Jenő Simó
Biografio
Jenő Simó havigis doktordiplomon de filologio en Universitato de Budapeŝto, poste li laboris ĉe libroeldonejoj. Inter 1967–1970 li estis ambasadoro de Hungarujo en Aŭstrio, inter 1970–1974 vicministro por kulturaj aferoj, ekde 1977 docento de aktorakademio, inter 1979–87 ĝia ĉefdirektoro, resp. rektoro. Apud la hungara literaturhistorio li precipe priokupiĝis italan literaturon kaj filmarton.
Tjanĝino
En la teritorio de la kerna urbo loĝas 3.761.272 homoj, en la urbo plus la ĉirkaŭurba zono 6.354.345, kaj en la tuta administra regiono 10.409.230 (stato komenco de 2006). El ili 9,4 milionoj estas daŭraj loĝantoj kaj 1 miliono dumtempaj loĝantoj kun limigita restadpermeso.
Fuĝo for de libereco
Ideo pri fuĝo for de libereco ĉeestas antaŭ en la libroj de Wilhelm Reich. Li pensis, ke kialo de tiu fenomeno estas seksaj tabuoj, kiuj formadas specifan tipon de karaktero. Tiu karaktero speguliĝas en la korpo de homo kaj blokas vivan energion (biologi-elektra, ĝia nomo estas orgono) per kronika muskola tensio. Ial Erich Fromm ne referencis al la libro de Wilhelm Reich.
Tjanĝino
La urbo estas la industria, trafika kaj kultura centro de la regiono, havas universitatojn, altlernejojn, muzeojn kaj reprezentajn konstruaĵojn. Krom la kerna urbo, la regiono ne estas unueca urbega zono, sed plejparte havas urbetan kaj vilaĝan strukturon kaj tial kompareblas al eta provinco. Historie la urbo estis la centro de la eksa ĉina provinco Ĵili.
Situo
Tjanĝino situas en la nordo de Ĉinio, sudoriente de Pekino kvin metrojn super marnivelo, en la loko de kunfluo de la rivero Haj He kaj la imperiestra kanalo. La regiono limas al la teritorio de la urbo Pekino kaj al la provinco Hebejo.
La administra regiono havas areon de 11.943 kvadrataj kilometroj. El tio 167,8 kvadrataj kilometroj (1,4 procentoj) konsistigas la geografian kernan urbon - kaj 11.775,2 kvadrataj kilometroj (98,6 procentoj) konsistigas antaŭurbojn kun urbeta kaj vilaĝa strukturo.
La distanco al la urbocentro de Tjanĝino al tiu de Pekino estas 120 kilometroj. La golfo de Bohaj troviĝas 50 kilometrojn oriente de Tjanĝino. Tra la urbo kaj direkte al tiu golfo fluas la rivero Haj He.
La administra regiono de la urbo entute havas amplekson de 186 kilometroj norde-sude kaj 101 kilometroj oriente-okcidente. La plej grandaj loĝlokoj de la administra regiono estas laŭ stato de la unua de januaro 2005: Tjanĝino kun 3.766.207 loĝantoj, Tanggu 535.298 loĝantoj, Hangu 208.369 loĝantoj, Gangdong 139.225 loĝantoj, Yangliuqing 76.387 loĝantoj, Xianshuigu 74.028 loĝantoj kaj Yangcun kun 63.756 loĝantoj.
Geologio
La "granda ebenaĵo" en la nordo de Ĉinio, en kiu situas Tjanĝino, formiĝis per la deltoj de la nordĉiniaj riveroj, alfluantaj de la okcidentaj montaroj al la pacifika oceano. Laŭ klimato - la someroj estas varmegaj kaj humidaj, la vintroj frostaj, sekaj kaj karakterizitaj de polvoŝtormoj - la ebenaĵo simila al la apudaj montaroj. La teritorioj relative ofte havas tertremojn - kaŭzo por tio estas la hindia subkontinento, kiu daŭre malrapide (kun rapideco de proksimume 4 centimetroj po jaro) ŝoviĝas norden en la eŭrazian kontinenton.
Dum julio 1976 en Tangŝan, 120 kilometrojn oriente de Tjanĝino, okazis la plej severa tertremo de la 20-a jarcento. Laŭ la riĥtera skalo pri tertremoj ĝi havis la fortecon 8,2. Laŭ oficialaj statistiko de la registaro de Ĉinio, tiam mortis 242.419 personoj, sed kelkaj fakuloj taksas, ke temis pri preskaŭ 800.000 mortintoj, el ili 25.000 en Tjanĝino. La tertremo grave damaĝis amason da konstruaĵoj en ĉiuj urboj de la regiono.
Administra divido
La administra regiono de la sendependa urbo Tjanĝino dividiĝas al 18 distriktoj - 15 urbaj kaj 3 malurbaj. La teritorio de la kerna urbo konsistas el ses urbaj distriktoj: Heping (和平区 Hèpíng Qū), Hexi (河西区 Héxī Qū), Hebei (河北区 Héběi Qū), Nankai (南开区 Nánkāi Qū), Hedong (河东区 Hédōng Qū) kaj Hongqiao (红桥区 Hōngqiáo Qū).
Tri distriktoj situas ĉe la marbordo en la antaŭurboj kaj neurbaj ĉirkaŭaj teritorioj: Tanggu (塘沽区 Tánggū Qū), Hangu (汉沽区 Hàngū Qū) kaj Dagang (大港区 Dàgǎng Qū).
La tri malurbaj distriktoj same troviĝas ekster la kerna urbo: Ji (蓟县 Jì Xiàn), Jinghai (静海县 Jìnghǎi Xiàn) kaj Ninghe (宁河县 Nínghé Xiàn).
Origino kaj komenca evoluo
La historio de Tjanĝino de fiŝista vilaĝo al moderna komerca metropolo ampleksas multajn jarcentojn kaj proksime ligiĝas al la historio de Pekino. Inter la 11-a kaj 14-a jarcentoj Tjanĝino estis eta mara haveno, kiu gravis kiel grenstokejo. Poste, kiam antaŭe sendependaj regnoj en la sudo de Ĉinio konkeriĝis, la urbo estis transporta haveno por la impostoj kaj kromaj donaĵoj de tiuj regnoj al la ĉefurbo de Ĉinio. Dum la Juan-Dinastio fine pretiĝis la imperiestra kanalo, kiu tuŝas la urbon.
Koloniejoj de eŭropaj ŝtatoj
Dum la 19-a jarcento la okcidenteŭropaj potencoj kun fortaj mararmeaj ekinteresiĝis pri la urbo. Sub preteksto - ĉinaj soldatoj estis atakintaj britan ŝipon - ili deklaris militon al Ĉinio. La kanonaj ŝipoj de la eŭroanoj garantiis venkon, kaj dum la "paco de Tjanĝino" de junio 1858 la eŭropanoj ekhavis la rajton malfermi novajn koloniejojn sur la kontinenta parto de Ĉinio. El tiuj koloniejoj ili organizis komercadon kaj vendis opion. Sola koncedo de la eŭropanoj estis la retiriĝo de la brita armeo el Tjanĝino kaj el la fortikaĵo Dagukuo, 60 kilometrojn sude de la urbo. Ĉinio sekve rifuzis apliki la kontrakton. Reage al tiu rifuzo, la brita armeo dum la jaro 1858 komencis novan atakon - komenciĝis la dua fazo de la "dua opia milito". Nur post "puna ekspedicio" de la brita armeo dum 1860 al la ĉefurba regiono, dum kiu interalie detruiĝis la Malnova Somera Palaco en Pekino, princo Gong kiel reprezentanto de la ĉina imperiestro Xianfeng, kiu estis fuĝinta al Manĉurio, akceptis la kontraktajn kondiĉojn. Dum aldona "Koncesio de Pekino" la eŭropanoj eĉ ricevis pluajn rajtojn, ekzemple la uzadon de la haveno de Tjanĝino, kaj Ĉinio devis cedi teritoriojn al Britio kaj Rusio.
La eŭropaj koloniejoj en Tjanĝino laŭlonge de la rivero Haj He estis fermitaj eŭropaj enklavoj. La francoj konstruigis elegantajn kastelojn kaj turojn, la germanoj bavar-stilajn vilaojn. Ĉinoj ne rajtis aliri la teritoriojn, krom se ili estis servistoj kaj havis specialajn pasportojn.
Ribeloj kaj japana okupo
La tensio inter la loka loĝantaro kaj la okupantaj eŭropanoj malŝarĝiĝis dum la jaro 1870, kiam amaso da lokuloj atakis orfejon prizorgitan de francoj kaj en la kredo, ke ĉinaj infanoj estus ŝtelitaj kaj tien transportitaj, mortigis la francajn monaĥinojn kaj pastrojn tien laborantajn. Rezulte 20 ĉinoj estis senkapigitaj kaj la urba prefekto senpostenigita.
Kvankam Tjanĝino fakte estis protektejo de la eŭropaj armeoj, la urbo iĝis la dua plej grava havena kaj komunika centro en Ĉinio. Je la fino de la 19-a jarcento Tjanĝino estis internacie grava komerca centro. Kiel centro de la sekreta rezisto al la eŭropanoj la urbo dum la ribelo de 1900 denove malpaciĝis. Granda parto de la malnova urbocentro kaj la antikva urba muro detruiĝis dum la ribelo, sed baldaŭ poste novaj konstruaĵoj en eŭropa stilo staris tie. Fine la eŭropanoj detruigis ankaŭ la reston de la urbaj muroj kaj de la malnova ĉina kvartalo, por havi pli bonana kontrolon pri la loka loĝantaro. Inter 1900 kaj 1909 la urbo administriĝis fare de internacia komisiono, en kiu reprezentiĝis la potencoj, kiuj havis koloniejojn en Tjanĝino: Rusio, Britio, Francio, Belgio, Japanio, Italio, Aŭstrio-Hungario kaj la Germana Regno. Dum la jaro 1906 malfermiĝis la unua trama linio kaj dum 1927 Tjanĝino ekhavis la statuson de sendependa urbo.
Dum 1937 la japana armeo komence de la Dua Milito inter Japanio kaj Ĉinio okupis la urbon kaj komencis konstrui militan havenon. La japana okupo daŭris ĝis 1945, kiam la usona armeo transprenis la regadon. Dum 1946 la perforto de ĉininoj fare de usonaj soldatoj ribeligis la lokan loĝantaron, kaj dum 1947 la usona armeo forlasis la urbon.
Komunisma epoko
Komunismaj ĉinaj soldatoj okupis la urbon dum januaro 1949. Post la komunistiĝo Tjanĝino unue restis sendependa urbo je provinca nivelo, dum 1958 iĝis ĉefurbo de la provinco Hebejo kaj dum 1967 iĝis sendependa urbo je ŝtata nivelo.
La tertremo de 1976 mortigis multajn homojn kaj detruis multajn urbajn konstruaĵojn. La ekonomio de la urbo post la ŝtata ĉinia ekonomia reformo de 1978 konstante kreskas, kaj granda parto de la loĝantaro ekonomie bonfartas.
La plej grandaj problemoj, kiun alfrontas la urbo nuntempe, estas la amasa almigro de homoj el la kamparo, la aera malpurigo pri malmodernaj fabrikoj, kaj la daŭre kreskanta trafiko, kiu kontribuas al la malbona aera kvalito kaj preskaŭ kolapsigas la urbon. Tamen ankaŭ sociaj problemoj ekreaperas, kiujn la komunistoj opiniis malaperintaj post 1949: senlaboreco, drogomisuzo kaj prostituo grave kreskas.
Kresko je loĝantoj
Dum la urba loĝantaro duobliĝis inter 1950 kaj 1990, ĝi ekde tiam restis relative konstanta. En la kerna urbo 3.791.472 homoj havas sian oficialan unuan loĝlokon. 22.595 loĝantoj vivas po kvadrata kilometro.
El la 9.848.731 loĝantoj de la tuta areo de Tjanĝino, kiujn nombris la plebiscito de la jaro 2000, 97,29 procentaĵoj estis Han-ĉinoj, 1,75 procentaĵoj muslimaj Hui-ĉinoj, 0,57 procentaĵoj manĉuroj, 0,12 prprocentaĵoj ocentoj mongoloj kaj 0,11 procentaĵoj koreoj. Inter la 56 naciecoj oficiale rekonitaj en Ĉinio nur 4 ne estas reprezentataj en la urbo.
La sekva tabelo montras la evoluon de la nombro de loĝantoj de la kerna urbo post 1860:
Teatroj
La urbo havas multnombrajn teatrojn, operejojn kaj koncertejojn. Inter ili estas la Teatro de Popola Arto, kiu malfermiĝis dum 1951, la Teatro de Opero kaj Danca Dramo, kiu ekzistas ekde 1959, kaj la Tjanĝina Teatro de Pekina Opero, kiu laboras ekde 1995.
Ankaŭ la "Guangdonga domo de gildoj", teatro kun sidlokoj por 700 ĝis 800 spektantoj, montras Pekinajn Operojn. La domo ekestis dum la komenco de la Dinastio Qing (1644-1911) kaj konstruiĝis el ligno, kun tri ĉefaj lignaj kolonoj, kiuj poe fabrikiĝis el arbo de 50 metroj da alteco. Pluraj teagroj estas la Teatro de Grandaj Operoj, la Teatro de Kanto kaj Danco kaj la Ŝtata Pupa Teatro.
Muzeoj
La Arta Muzeo, impona malnova konstruaĵo, gastigas kolekton de tradiciaj ĉinaj pentraĵoj, drakoj, novjaraj presaĵoj kaj argilaj figuretoj.
La nova Muzeo pri Scienco kaj Tekniko havas multajn eksponaĵojn pri natursciencaj fenomenoj. Kromaj fokusoj estas akupunkturo, fiziologio kaj astronomio.
Sudokcidente de la urbocentro giganta memorejo informas pri Zhou Enlai, konata filo de la urbo, kiu ekde 1949 estis la unua prezidento de la komunisma Ĉinio. <!--=== Konstruaĵoj === In Tianjin sind vor allem die Straßenzüge mit ihren Gebäuden aus dem 19. und frühen 20. Jahrhundert interessant, zumeist europäischen Stils und Seite an Seite mit den Beton- und Glasbauten des wohlhabenden China von heute. Die Altstadt war früher streng nach nationaler Zugehörigkeit aufgeteilt und jeder Teil hat sich ein Stück seines Charakters bewahrt. Nordwestlich des Hauptbahnhofes, auf der Westseite des Hai He, befand sich das alte Chinesenviertel.
In Richtung Osten, am Nordufer des Flusses, lagen die österreichischen, italienischen, russischen und belgischen Konzessionen, deren alte Gebäude zum Großteil zerstört wurden. Unverkennbar sind die Chateaŭ der französischen Konzession, die heute den Innenstadtbereich südlich des Flusses ausmachen, sowie die Herrenhäuser der Briten östlich davon. Noch weiter östlich, ebenfalls auf der Südseite des Fluses, stehen in einem sonst eher unauffälligen Viertel Beispiele strenger deutscher Architektur.
Eine der wichtigsten Sehenswürdigkeiten ist der Tempel des Großen Mitleids (Da Bei Yuan), dessen ältester Teil 1669 unter Kaiser Kanĝi entstand. Die im Jahre 1940 ergänzte Anlage wurde nach dem Erdbeben von 1976 nach alten Plänen wieder aufgebaut. Kleine antike, buddhistische Statuetten aus Holz und Bronze sind in einem Saal im Westen des Komplexes ausgestellt.
Am Nordufer des Flusses steht die „Kathedrale Notre Dame des Victoires“. Sie wurde 1904 erbaut und ist bereits die dritte an dieser Stelle - der erste Bau wurde ein Jahr nach seiner Errichtung bei dem Massaker von 1870 zerstört, der zweite brannte im Jahre 1900 während des Boxeraufstands ab. Die schmucklose Kathedrale mit ihren dunklen Steinen und ihrer strengen Förmlichkeit ihrer Linien steht ganz im Gegensatz zur Katholischen Kirche weiter südlich.
Der direkt am Zusammenfluss des Hai He mit dem Kaiserkanal gelegene Palast der Himmelsgöttin (Tianhou Gong) wurde im Jahre 1326 in der Zeit der Yuan-Dynastie begründet und unter den folgenden Dynastien ausgebaut. Es ist das älteste Gebäude in Tianjin. In den Nebensälen gibt es eine Ausstellung lokaler Handwerkskunst zu sehen. Im Hof der Anlage wird das überregional bedeutende Tempelfest gefeiert.
Größter unversehrt erhaltener Tempel in Tianjin ist der 1436 erbaute Wen Miao. Abseits der Dafeng-Straße liegt eine Moschee. Dieses erlesene Beispiel chinesischer Muslim-Architektur besticht durch die floralen Holzschnitzereien an Dachvorsprüngen und Fenstern.
Parkoj
Von dort besteht eine Busverbindung zum Zhonĝin-Park, der eigentlich nur ein besserer Kreisverkehr ist. Der Park befindet sich an der nördlichen Grenze eines großen Einkaufsviertels. Südwestlich des Zentrums befindet sich der Shuishang-Park mit der Zhou-Enlai-Gedenkstätte und der Statue von Nie Zhongjie, einem General zu Pferde.
Regulaj eventoj
Für die Bewohner Tianjins haben traditionelle chinesische Feste eine große Bedeutung. Zu beachten ist, dass die Daten der chinesischen Feste nach dem chinesischen Mondkalender berechnet werden und deshalb im gregorianischen Kalender wandern. Zu den wichtigsten Festen gehört das chinesische Neujahrsfest, das in den Januar oder Februar fällt. Zwei Wochen darauf gibt es das Laternenfest (auch chinesischer Valentinstag genannt).
Weiterhin sind das Tin Hau Festival Ende März, das Qingming-Fest (Totenfest) Anfang April, das Festival of the Bun Hills (Cheng Chau) und das Mondfest am 15. Tag des 8. Mondmonats von Bedeutung. Im Altertum opferten die Kaiser im Frühling der Sonne und im Herbst dem Mond. Das Mondfest wurde in der Tang-Dynastie (618-907), der Ming- und der Qing-Dynastie (1368-1911) eines der wichtigsten Feste Chinas.-->
Eduko
Tjanĝino disponas pri multnombraj universitatoj, alt- kaj faklernejoj, esploraj centroj kaj bibliotekoj. El inter la plej gravaj edukejoj de la urbo estas la Universitato de Tjanĝino (南开大学), kiu malfermiĝis dum 1919, kaj la Universitato pri Teknologio de Tjanĝino (天津理工大学), kiu malfermiĝis dum 1960.
Insuloj de Princoj
Insuloj de Princoj (Πριγκηπονήσια Pringiponisia; Prens Adaları; kie la vorto "princoj" estas plurala, ĉar la ĝusta nomo estas "Insuloj de Princoj", aŭ Kızıl Adalar ("Ruĝaj Insuloj") en turka, oficiale ĝuste Adalar ("Insuloj")) estas arkipelago ĉe la marbordo de Istanbulo, Turkio, en la Marmora Maro. La insuloj konstituas la distrikton Adalar de la Istanbula Provinco. La urbestro de la distrikto Adalar estas Erdem Gül (CHP).
Ili konsistas el kvar pli grandaj insuloj, Büyükada ("Granda Insulo") kun areo de 5.46 km², Heybeliada ("Sakinsulo") kun areo de 2.4 km², Burgazada ("Fortikinsulo") kun areo de 1.5 km², Kınalıada ("Henna Insulo") kun areo de 1.3 km², kaj kvin multe pli malgrandaj, nome Sedef Adası ("Perlopatrina Insulo") kun areo de 0.157 km², Yassıada ("Ebena Insulo") kun areo de 0.05 km², Sivriada ("Kruta Insulo") kun areo de 0.05 km², Kaşık Adası ("Kulerinsulo") kun areo de 0.006 km², kaj Tavşan Adası ("Kuniklinsulo") kun areo de 0.004 km².
Tullnerbach
Tullnerbach estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Sankt Pölten(-Land). Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Internacia Komerca Ĉambro
Ĉe IKĈ funkcias Internacia Arbitracia Tribunalo, kreita en 1923. ICC subtenas la laboron de la Unuiĝintaj Nacioj, la Monda Organizaĵo pri Komerco, kaj multaj aliaj interregistaraj instancoj, kaj internaciaj kaj regionaj, kiel ekzemple la G20 nome de internacia komerco.
Celaro
La ĉefaj celoj de la ICC estas:
Ĝi helpas solvi la aktualajn problemojn kiuj staras antaŭ la afereca komunumo. IKĈ estas forte ligita al tiuj internaciaj organizoj kiel UN, MOK, Monda Banko kaj aliaj, estante kolektiva konsulta organo por ili.
Komisionoj
IKĈ efektivigas sian agadon pere de ekspertaj komisionoj, sub-komitatoj kaj labor-grupoj, solvante la demandojn, gravajn de la vidpunto de la internacia komerca komunumo.
La konstante agantaj komisionoj kaj konsultaj grupoj, formitaj laŭ la industria principo, konsistanta el 16 membroj okupiĝas pri pretigo de politikaj deklaroj de IKĈ kaj ellaboro de unuigitaj normoj, kodaroj, reguloj kaj aliaj mekanismoj de komerco, rekonitaj en la tuta mondo. Inter la dokumentoj de IKĈ estas: "Incoterms" (Unuigitaj komercaj terminoj de IKĈ), "Unuigitaj reguloj kaj moroj por la dokumentaj akreditivoj" (UCP 500), "Arbitracia regularo de IKĈ", tipaj internaciaj kontraktoj kaj pluraj aliaj.
Famaj eldonaĵoj
Inter la pli konataj helpiloj de la ICC por memreguligo estas la tutmondaj regularoj por liverkondiĉoj Inkotermoj Incoterms ® (la traduko al Esperanto nomiĝas Inkotermoj) kaj la reguloj de la Internacia Komerca Ĉambro por reklamado kaj merkatigo-komunikado (Merkata Kodo).
La ICC ankaŭ evoluigis sia raporto Trade Register (Komerca Registro) internaciajn pagkondiĉojn kiuj konsistigas la internacian industripraktikon.
Eksteraj ligiloj
Internacia Komerca Ĉambro (ICC) Oficialo retejo
(ĉina) Inkotermoj, Ĝeneralaj Reguloj por Interpretado de Internaciaj Komercaj Kondiĉoj,, 2000, eldono en Esperanto de IKEF, 128 p.
The Plastic People of the Universe
The Plastic People of the Universe (PPU, La universaj plastuloj) estas praga rokmuzika grupo, kiu apartenis inter protagonistoj de ĉeĥoslovaka movado de subgrundo en la jaroj 1968 ĝis 1988 kaj inspiris estiĝon de multaj subgrundaj muzikaj grupoj. Tiu ĉi avangarda grupo en la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj troviĝis nepropravole en opozicio kontraŭ komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio kaj rilate al sia nekonforma prezentiĝado ili ofte spertis persekutadojn kaj ankaŭ malliberigadon. En la jaro 2016 sekve de internaj disputoj la grupo disfalis en du partojn. En unu agadas grupestro Josef Janíček, Vratislav Brabenec kaj Jaroslav Kvasnička, en la alia agadas el la devena konsisto Jiří Kabeš kaj Josef Karafiát. Ambaŭ partoj uzas la devenan nomon The Plastic People of the Universe, la grupo ĉirkaŭ Kabeš kaj Karafiát uzas ankaŭ nomon The Plastic People of the Universe / New generation.
Tribschen
Tribschen estas malgranda terlango en al Vierwaldstättersee kun vilao ĉe la rando de Lucerno, kiu nun loĝigas la Richard-Wagner-Muzeon.
Historio
La vilao ekestis jam en la malfrua mezepoko, kaj komence loĝis tie la „sinjoroj je Tripschen“. En la 18-a jarcento ĝin transprenis la lucerna patriciofamilio „am Rhyn“, kiu alikonstruis ĝin en ĝian nunan formon.
Post jaroj de vagado kaj vojaĝado Richard Wagner loĝis ses jarojn en Tribschen kune kun Cosima kaj iliaj gefiloj. Kolonelo Walter Ludwig am Rhyn-Schumacher luis la vilaon ekde 1866 ĝis 1872 al Richard Wagner. Tie li finis la komponadon de Die Meistersinger von Nürnberg kaj daŭrigis la komponadon de Der Ring des Nibelungen.
Pro honoro am Rhyn donis al li diplomon, kiu rajtigis la majstron de tiam uzi la blazonon de la fortmortinta familio Tribschen. Wagner muntigis ĝin en Wannsee. En la jaro 1931 la urbo Luzern akiris la domon kun la parko granda je 30.000 m². Du jarojn poste oni fondis la muzeon.
En la jaro 1938 antaŭ la domo okazis direktate de Arturo Toscanini la komenco de la Festivalo je Lucerno. Li prezentis antaŭ 1.200 aŭskultanoj interalie „Siegfried-Idyll“, kiun Wagner estis komponinta en Tribschen. Ankaŭ en la memorjaro 1983 (Wagner mortis en 1883) okazis je ĉeesto de la nepinoj de Wagner matenmuziko kun verkoj kaj tekstoj de Richard Wagner.
Francis Ford Coppola
Usona reĝisoro, scenaristo kaj filmproduktoro Francis Ford COPPOLA [fransis ford KOPola] naskiĝis je la 7-a de aprilo 1939 en Detroit, Miŝigano. Post kiam li lernis sian metion ĉe UCLA li faris plurajn mallongajn filmojn kaj la scenaron por Patton. Coppola famiĝis dum la 1970-aj jaroj kiel direktoro de The Godfather kaj The Godfather Part II, kiuj ambaŭ gajnis la Akademian Premion en la kategorio Plej Bona Filmo; la dua la unua sekvaĵo tion farinta.
Sekve al tiu sukceso, li ekfilmigis ambician version de la romano Heart of Darkness de Joseph Conrad, rescenigita dum la Vjetnama milito. La filmo, Apocalypse Now ("Apokalipso Nun"), estis tiel atakata de problemoj, inkluzive de tajfunoj, drogmisuzo, kaj mensmalsanigado, kaj tiel ofte malfruigita, ke oni ofte kromnomis ĝin "Apokalipso Iam Ajn". La filmon same laŭdis kaj malamis la kritikuloj kiam ĝi finfine ekaperis, kaj la kosto preskaŭ bankrotigis la naskiĝantan studion de Coppola, American Zoetrope. Post longa emeritiĝo, Coppola rekomecis direkti, kun iom da sukceso komerca kaj kritika. The Godfather Part III, la tria epizodo de tiu epopea trilogio, aperis en 1990.
Li ankaŭ produkis la ekfamigan filmon de George Lucas, American Grafitti.
Li havas unu filino, Sofia Coppola, kiu ankaŭ fariĝis fama reĝisoro.
San Jerónimo Zacualpan
San Jerónimo Zacualpan estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas San Jerónimo Zacualpan. Krom la ĉefurbo 2 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29051.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3066 loĝantojn. El tiuj estis 1416 viroj kaj 1650 virinoj. La komunumo havas surfacon de 7,56 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2200 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 841,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15,9 °C.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ludoviko la 9-a (Bavario)
Ludoviko la 9-a, nomata Ludoviko la Riĉa (naskiĝis la en Burghausen; mortis la  en Landshut) estis Duko de Bavario-Landshut ekde 1450 ĝis sia morto. Li estis filo de Henriko la 16-a, la Riĉa (1386-1450) kaj Margareta de Aŭstrio (1395-1447) .
Biografio
Ilia rezidejo en la Kastelo Trausnitz, en Landshut estis burgo kiu atingis enormajn dimensiojn. Li estas la fondinto de la Universitato de Ingolstadt (kiu multe pli poste fariĝis la Universitato "Ludoviko Maksimiliano" de Munkeno). En 1475, li organizis la edziĝon de sia filo Georgo la Riĉa (1455-1503) kun la princino Hedviga Jogajlidino (1457-1502), filino de Kazimiro la 4-a (1427-1492), reĝo de Pollando, kiu estis unu el la plej mirindaj edziĝofestoj okazintaj dum mezepoko. En la nuntempo, la "Landshuta Geedziĝo" estas ĉiun kvaran jaron recelebrata kiel granda popolfesto de historiemaj landshutanoj.
Ekde kiam Ludoviko invadis la liberajn imperiajn urbojn Dinkelsbühl (1456) kaj Donauwörth,. Li malpacis kun imperiestro Frederiko la 3-a ekde 1459, ĝis la subskribo de la Paco de Prago, en 1463. En 1462 li venkis Alberton Aĥilon (1414-1486), kiu deziris etendi siajn teritoriojn ĝis Frankonio dum la Batalo de Giengen. Ludoviko elpelis ĉiuj judojn kiuj rifuzis la bapton en sia duklando. Tamen, eĉ sen la juda komunumo, la duklando estis tre riĉa dank'al la minejoj en Rattenberg kaj Kitzbühel.
En 1452, Ludoviko edziĝis al Amalja de Saksio (1436-1501), kun kiu li havis kvar gefilojn: Elizabeta (1452-1457), Georgo la Riĉa (1455-1503), kiu sukcedis lin, Margareta de Bavario (1456-1501), kiu edziniĝis al Filipo la Justulo (1448-1508), kaj Anna, kiu mortis en 1462. La, li fondis la Universitaton de Ingolstadt kiu, en 1800, estis translokiĝinta al Landshut kaj finfine al Munkeno. Dum sia regado, Ludoviko la 9-a plibonigis la vivon en la monaĥejoj kaj li provis levi ilin al la kondiĉo de klerikejo.