cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gilbert Ledon
Gilbert René LEDON (naskiĝis en 1931 en Francio, mortis la 3-an de marto 2003 en Brazilo) estis franca-brazila esperantisto, verkisto kaj eldonisto.
Ackermann Kunstverlag
La arta eldonejo Ackermann - germane Ackermann Kunstverlag - estas germanlingva libroeldonejo, kiu specialiĝis pri grandformataj artaj kalendaroj. Ĝi fondiĝis jam en 1597 en Munkeno fare de la libropresisto Nikolaus Heinrich, do estas inter la plej malnovaj kaj tradiciaj eldonejoj en Germanio. En 1806 Bavario iĝas reĝlando, kaj la komercisto Ernst August Fleischmann transprenas la libropresejon - li komercas kaj pri libroj kaj pri artaĵoj. Inter la jaroj 1864 kaj 1872 la komercisto Friedrich Adolf Ackermann unue parte, poste tute transprenas la firmaon, kiu ricevas sian nunan nomon. La komercado per altkvalitaj artaj reproduktaĵoj internacie furoras, kaj ĉirkaŭ la jaro 1900 pli kaj pli graviĝas la aldona produktado de artaj poŝtkartoj. En 1928 la zurika eldonisto Walter Claasen transprenas la firmaon, tenas ĝin dum la jaroj de Nazia Germanio, kaj tial post la Dua Mondmilito la firmao relative senkomplike per permeso de la Aliancanoj povas daŭrigi sian laboron. En 1957 Hubertus Weinert transprenas la firmaan gvidadon, poste J. Michael Kathan, en 2007 Michael Kleine - en tiuj jaroj la produktado de altformataj kaj kvalitaj artaj kalendaroj pli kaj pli iĝas la kerna firmaa komerco.
Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la firmao kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.
Gilbert Ledon
Vivo
Li naskiĝis en kamparana medio. Post sia esperantiĝo li vizitis la kabaredon de la Tri koboldoj kaj ekaktivis en la SAT-medio. Li edziĝis kun german-devena brazila esperantistino Symilde Schenk Ledon, kaj uzis esperanton kiel hejmlingvon kun siaj infanoj. Profesie inĝeniero, li translokiĝis al Brazilo kie li post ioma tempo iĝis posedanto de la fabriko de manekenoj, en kiu li laboris. Tre aktivis en Esperantio sur plej diversaj kampoj. Konata kiel akra polemikisto, li publikigis artikolojn en multaj gazetoj, ĉefe en Monato kaj redaktis dum kelkaj jaroj la gazeton Liberecana Ligilo, eldonita de la liberecana frakcio de Sennacieca Asocio Tutmonda.
Li publikigis proprakoste la revuon Brazilan Esperantiston dum kelka tempo. Ankaŭ la verkon Sennaciece tra Nia Mondo en kiu li akre rimarkas la diferencojn inter la diversaj popoloj, li eldonis proprakoste kaj vendis favore al Monato. Pro la mencio de tiuj diferencoj kelkaj kulpigis lin pri rasismo, kvankam li klare sbribas: "Tiuj diferencoj tute ne pravigas rasismon. Neniu raso, aŭ gento, havas mistikan mision super alia."
Li mortis kun sia edzino okaze de trafikakcidento.
Roksolana
Roksolana, Лісовська Настя (ĉ. 1510 – 18-a de aprilo 1558) estis ukraindevena edzino de unu el la plej potencaj turkaj sultanoj Sulejmano la 1-a; filino de ukraina pastro el la urbeto Rohatino (Galicio, nun Ivano-Frankivska provinco, Ukrainio).
Biografio
En 1520 ŝi estis forkaptita de krimeaj tataroj kaj vendita al la sultana haremo. Baldaŭ ŝi fariĝis la Unua edzino de la sultano. Ŝi grave influis sian edzon kaj la politikon de la Osmana Imperio, surtronigis sian filon Selimo la 2-a kaj tial ŝi iĝis unu el plej konataj sultaninoj de la periodo nomita Sultanlando de la Virinoj.
En fikcio
Pri Roksolano estis verkitaj en Ukrainio:
Teatro ARIEL por Junularo kaj Infanaro
Marosvásárhelyi ARIEL Ifjúsági és Gyermekszínház (Teatro Ariel por Junularo kaj Infanoj (Teatrul Ariel, Târgu Mureș) estas teatro en rumana kaj hungara lingvoj por junularo kaj infanoj en Târgu Mureș, Rumanio.
Gvidantaro
La direktoro de la rumana trupo estas Cadariu Gavril, la artkonsilantino Alina Nelega Cadariu. La gvidantino de hungara trupo estas Olga Barabás.
Hejmo de Sankta Ananias
La hejmo de Ananias en Damasko, nun kapelo, vidiĝas en kripto de du ĉambroj, situanta ĉirkaŭ kvar metrojn sub la nuna strata nivelo, atingebla malsuprenirante dudek tri ŝtupojn, el la korto de iu hejmo kiun la tradicio atribuas al Ananias, kristana judo, kiu helpis Paŭlon reakiri la vidpovon: lin baptos kaj kaŝis kaj favoris lian fuĝon el Damasko, post kiam Paŭlo per siaj predikoj estis altirinta sur sin la malamon de la hebreoj kiuj jam planis lian mortigon.
Aspektoj de la kapelo
Temas pri absido de bizanca baziliko de la 4-a/5-a jarcentoj, citita plurfoje en la historiaj arabaj fontoj kiel al-Mussalabeh (pri la Sankta Kruco = elfosaĵoj); kromaj elfosaj esploroj enkondukis al la malkovro de pagana altaro de la 2-a jarcento dediĉita al la ŝemida diaĵo Baalshamin (la sinjoro de la ĉielo), starigita, dum la regno de Hadriano, ĝuste sur la loko de la hejmo de Ananias por malproksimigi la kristanojn kiuj ĝin pilgrime vizitis. La hejmo-kapelo proksimas al la pordego de la malnova murzono de la urbo Damasko, dirita Bab Sharqi, ne multe fore el tiu nomata Bab Keisan, nome la loko tra kiu, laŭtradicie, Sankta Paŭlo forfuĝis el Damasko, kaŝita en korbo kaj noktotempe, mallevata eksteren de la urbo el fenestro de la sama pordego. .
Post la araba invado de Damasko, en 636, la hejmo-kapelo estis konfiskita plurfoje kaj redonita, disrabita kaj rearanĝita por la pilgrimantoj. Laste ĝi estis rekonstruita, en 1867, kaj restrukturita al la nunaj formoj, en 1973.
Diskeldonejo
Diskeldonejo (ankaŭ sondisko-eldonejo) estas en la firmao, kiuj mem aŭ kies filioj eldonas sondiskojn. Filio de diskeldonejo havas propran etikedon, kiu simbolas ĝian okupiĝon pri certa speco de muziko. Ĉefa eldonejo povas do havi ekz. apartajn filiojn por klasika muziko, ĵazo ktp.
Diskeldonejo influas la muzikan evoluon, famigante komponistojn, muzikensemblojn kaj unuopajn muzikistojn. Ĝia rolo konsistas el eldoni kaj distribui muzikajn albumojn. Cetere, ĝi ofte estas la registrita marko de tiu firmao. Kvar ĉefaj eldonejoj regas mondan merkaton je 77% (en 2004). Temas pri la transnaciaj firmaoj Universal, Sony BMG, EMI kaj Warner. Kvantoj da sendependaj eldonejoj (kaj nuntempe eĉ retaj muzikeldonejoj) tenas la ceteron, precipe okupantaj muzikfakajn niĉojn neglektatajn de la grandaj eldonejoj. Kelkaj muzikistoj aŭ muzikbandoj ankaŭ mem eldonas siajn sondiskojn (memeldonejo).
977 Philippa
977 Philippa estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la rusa astronomo Benjamin Jekhowsky la elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝia nomo honoras la baronon Philippe de Rothschild, franca bankisto kaj filantropo.
Paroko de Santiago Tequixquiac
La Paroko de Santiago Apostolo estas la katolika kirko kaj paroka domo de la vilaĝo de Santiago Tequixquiac, en la komunumo de Tequixquiac. Ĝi apartenis de ĉiam al la Diocezo de Cuautitlán, en Meksiko kaj ankaŭ estas sanktejo kie estas venerata la ikono de la Sinjoro de la Kapelo. Ĉi tiu preĝejo troviĝas en la centro de la komunumo, apud la placo Cuauhtemoc kaj la urba biblioteko ĉe la flanko de la Avenuo Juárez. Ĉi tiu kolonia konstruaĵo estas momumento de la komunumo kiu postvivis ĝis niaj tagoj.
Historio
La preĝejo de Santiago Tequixquiac fariĝis paroko en 1590 pro tio ke antaŭe ĝi estis vikario. La konstruo de la templo estis realigita en pluraj etapoj, la paroka atrio estis granda spaco kun atria kruco en la centro skulptita en ŝtono, kun indiĝenaj kaj kristanaj simboloj, en la kvar anguloj troviĝas ĝiaj kapeloj kaj en la centro malfermita kapelo kun belaj solomonaj kolonoj kaj en la fasado du framflankoj de pordo eksterordinare skulptitaj en ŝtono per indiĝenaj manoj kiuj lasis gluite parton de sia filozofio en ĉi tiu. La templo estis dediĉita al Santiago Apostolo, pro tio ke iuj galegaj, leonaj kaj ekstremaduraj familioj definitive establis sin en la regiono.
La Paroko de Santiago Tequixquiac estas preĝejo de pilgrimo dediĉita al Santiago Apostolo, ĝi estis fondita de la franciskanoj en la 17-a jarcento. Ĝi funkcias nun kiel paroko.
La festo de la Sankta Patrono okazas ĉiun honore al Santiago la Plej granda, kvankam ankaŭ okazas ĉiun  la festo de la Sinjoro de la Kapelo.
All's Fair at the Fair
All's Fair at the Fair (anglalingve por Ĉio Foiro ĉe la Foiro) estas la 25-a animacia filmo produktita de Color Classics kaj publikigita en 1938. Ĝi estis produktorita de Max Fleischer kaj distribuita de Paramount.
Temas pri vizitantoj de foiro kiu estas troe atenditaj de robotoj.
Neuville-Day
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
La Maison-Blanche (stacidomo)
La Maison-Blanche estis franca stacidomo de Fervojo Petite Ceinture, situinta en la 13-a arondismento de Parizo, ĉe n-ro 131, Avenue d'Italie, proksime de metrostacio , en regiono Francilio.
Stacidomo
La nomo La Maison-Blanche (La Domo Blanka) estas tiu de samnoma kvartalo kie situis la stacidomo de eksa "Petite Ceinture", inter stacidomoj ' kaj '.
Andorno Micca
Andorno Micca estas komunumo de Italio.
Heksila dubromoacetato
Heksila dubromoacetato aŭ C8H14Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun heksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Heksila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Kamehameha la 2-a
Kamehameha la 2-a (naskiĝis en 1797 - mortis en 1824) estis la dua reĝo de Havajo. Li naskiĝis en Hilo (Havajo) kun la nomo Liholiho kaj estis la plej maljuna filo Kamehameha la 1-a kaj lia edzino, la reĝino Ka'ahumanu.
Regado
Liholiho sekvis sian patron post lia morto en 1819. Inter diversaj aliaj kondiĉoj, li devis havi pli ceremonian rolon ; la administran povon prenis sia matro Ka'ahumanu, kiu tiel iĝis Kuhina Nui, la ekvivalento de pli perforta ĉefministro.
Kamehameha la 2-a iĝis fama pro avoir brisé l'ancien kapu (tabuo), sistemo de reliĝaj leĝoj, post ses monatoj de regado. Ankaŭ dum sia regado, la unuaj kristanaj misiistoj alvenis en la insuloj de Havajo.
En novembro 1823, Kamehameha la 2-a et sia edzino, Kamāmalu, vojaĝis al Londonon por interkonsentoj pri alianco inter Havajo kaj la Unuiĝinta Reĝlando. Tamen, antaŭ ol li povis renkonti la reĝon Georgo la 4-a, li kaj sia edzino iĝis malsana kun la morbilo. Li ne estis imunaj kontraŭ tiu malsano. Tiel, Kamehameha la 2-a kaj sia edzino mortis la 14-an de julio 1824. Sia pli juna frato, Kamehameha la 3-a, sekvis lin sur la trono de Havajo.
József Csire
CSIRE József estis hungara komponisto, dirigento primuzika verkisto naskita en Oradea la 14-an de aprilo 1926 kaj mortinta en Bukareŝto la 19-an de majo 2011. Li estis la edzo de verkistino Gabriella Csire.
Kariero
József Csire diplomitiĝis en Konservatorio Ciprian Porumbescu de Bukareŝto en 1957 pri muzikinstruado kaj dirigado, en 1964 pri muzikkomponado. Li instruis en la sama instituto de 1961.
Malpeza Metroo 2
La linio 2 aŭ  ML-2  de la Malpeza Metroo de Madrido (Hispanio) apartenas al la okcidenta zono de la Malpeza Metroo de la reto de la metroo de Madrido. La linio havas totalan longon de 8,7 km kaj konsistas el 13 stacioj, el kiuj 3 estas subteraj. Ĝia konstruado komenciĝis en decembro 2004 kaj finiĝis kun ĝia inaŭguro la 27-an de julio 2007. Ĝi kunigas en la madrida kvartalo Latino  Madrido, kun la kvartalo Aravako, en la distrikto Monkloo-Aravako (zono A de la Transporto de Madrido) transirante la komunumon de Pozuelo de Alarcón (zono B1).
Oststeinbek
Oststeinbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Prikristana doktrino
En la sintagmo Priristana doktrino, (aŭ Kristana doktrino). doktrino dvenas el la latina doctrina, docere ("instrui"). En la kristana tradicio tiu termino estas uzata larĝasence por priskribi la tutan korpuson de la kristanan instruitaĵaro au, mallarĝasence, por priskribi tion kio kristanoj kredas rilate apartajn kredaspektojn: ekzemple, la doktrino pri Dio, pri la naturo kaj destino de la homa kreitulo, pri Kristo, pri savo, pri Sankta Spirito, kaj similaĵoj. La doktrino povas esti konsiderita konstitua, aŭtoritata, normiga kaj/aŭ priskriba. Vera kaj malvera, sufiĉa kaj nesufiĉa, esenca aŭ neesenca.
Teatro Oberon Csőszínház
Oberon Csőszínház oberon ĉosinhaz (Tubteatro Oberon) estas teatro en hungara lingvo en Oradea, Rumanio. Ĝia malfrua nomo estis Partium Színpad.
Boșorod
Boșorod [boŝorod] (hungare: Bosoród, germane: Bosendorf) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 1 491 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 064. Ĝia unua skriba mencio estas el 1377. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Alun, Bobaia, Cioclovina, Luncani, Prihodiște, Târsa, Ursici kaj Chitid.
En la teritorio de Boșorod staras la daka fortikaĵo Piatra Roșie (ruĝa ŝtono), kiu estas monda kultur-heredaĵo de UNESKO.
Prikristana doktrino
Ĉiuj kristanoj akordiĝas en la fakto ke la origina aserto de la kristana doktrino troviĝas en la Biblio.
La plejgranda parto de kristanoj konsentas pri la fakto ke la kristana doktrino sekvas la instruon de la pra eklezio pri la kristana Sankta Triunuo kaj la Persono kaj la agado de Kristo. La plej granda parto de kristanoj povas kune konfesi preskaŭ tutan la kristanan doktrinon ĉeestan en la Apostola kredo.
Biblio kaj tradicio
Tiu estas ankoraŭ problemo fora de komuna solvo, sed la konflikto inter la akcento metita sur la tradicio ĉe katolikismo kaj la akcento metita sur la skribita bibila teksto ĉe protestantismo ne plu dividas kiel antaŭe. Katolikismo nun estas pli influebla per la biblia teksto kaj protestantismo pli akceptema pri la valoro de la tradicio.
Aliaj aŭtoritatoj
En la historio de la katolikaj kaj protestantaj tradicioj, okazis konstanta debato pri la kvanto en kiu la interpreto pri la Biblio kaj la doktrinaj formulaĵoj devas esti forĝita per la racio, la intuicio, la psikologia Konscienco, la sociaj kaj naturaj sciencoj, aŭ per la persona, politika, ekonomia kaj kultura sperto. La malsamoj pri kiel la kristana doktrino povas esti jen fidela al la Skribita Vorto jen al grava pro la saĝa "plurjarcenta" sperto de ĉiutempaj homoj, lokoj kaj diversaj situacioj, estis unu el la plej grandaj kaŭzoj de manko de doktrina konsento inter kristanoj.
La individuo kaj la Eklezio
Kiu decidas kiu estas la "korekta" doktrino? La oficiala katolikismo kaj iuj formoj de protestantismo konfesas ke apartenas al la eklezio-institucio la rajton fiksi la ortodoksajn krederojn per siaj dogmoj kaj konfesiaj normoj. Tia pozicio ŝajnas preterlasi la liberon de la individua kristano; sed ŝajnas, kvankam apogiĝanta sur bibliaj tekstoj, igi la Eklezion kaj ne la Biblion la fina aŭtoritato.
Iuj protestantoj aliris al ekstreme kontraŭa pozicio kaj subtenas ke unuopa kristano havas rajton decidi por si mem kia estas la korekta doktrino aŭ apogiĝante sur la ekskluziva aŭtoritato de seriozaj interpretoj pri la Dia Vorto kune kun kritikaj konsideroj pri la eklezia tradicio. Kaj en la konservativa formo kaj en tiu liberala, tia pozicio igas decidaj la individuan preferon kaj opinion anstataŭ ol la Biblion aŭ la aŭtoritaton de la Eklezio.
Hodiaŭ tiu debato konservas preskaŭ la saman konsiston kaj disvastigon.
Malgraŭ, tamen, la malsamecoj inter kristanoj kaj iliaj malsamaj tradicioj, ekzistas pli da akordo ol tio kio aperas unuavide. Ĉiuj kristanoj rekonas ke la Biblio estas fundamentaj fonto kaj normo de la kristana doktrino kvankam malsamoj interpretaj.
Daniel Kirkwood
Li malkovris kaj studis strukturojn en la asteroida zono, kiun oni nomis en lia honoro malplenoj de Kirkwood.
Vivo
Li estis en 1838 diplomita pri matematiko en la Akademio de York, iĝis direktoro de la Lankastera Lernejo de Lancaster kaj direktoro de la Akademio de Postville (Pensilvanio).
En 1851 li iĝis profesoro pri matematiko en la Universitato de Delaware, en 1859 en la Universitato de Indiano en Bloomington, inter 1865 kaj 1867 en la Washington & Jefferson Kolegio en Canonsburg (Pensilvanio), kaj en 1891 en la Universitato Stanford.
Li estis kuzo de la usona politukulo Samuel Jordan Kirkwood.
Sciencaj laboroj
Lia ĉefa scienca estas studo pri la disdono de la asteroidaj orbitoj. Desegnante histogramon de la nombro da asteroidoj en funkcio de la duona grandakso de iliaj orbitoj, li rimarkis plurajn mankolokojn, kongruantajn kun orbitoj sur kiuj estas preskaŭ neniu asteroido. Li asociis tiuj mankolokojn al orbitaj resonancoj kun la orbito de Jupitero. Li sugestis, ke sama fenomeno povus esti la kaŭzo de la malpleno de Cassini en la saturnaj ringoj, pro resonanco kun unu el la naturaj satelitoj de Saturno. Li montris, ke la malpleno de Casini estas en resonanco 3:1 kun la saturna luno Encelado.
Li opiniis ke estus rilato inter la duonaj grandaksoj de orbito de planedo kaj ties rotacia periodo, rilato kiun oni nomis la "Leĝo de Kirkwood", sed tiu leĝo montriĝis malprava kiam oni mezuris la rotacion de malproksimaj planedoj. Li estis la unua kiu montris, ke la materialo de la meteorfluoj devenas el kometoj.
Entute, li verkis 129 sciencajn eldonaĵojn el kiuj tri librojn.
Honoroj
En lia honoro, oni donis lian nomon al:
Rezső Kókai (komponisto)
Rezső Kókai [reĵO kOkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kókai Rezső estis hungara komponisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Rezső Kókai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Kókai frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo. Li studis komponadon de de:Hans Koessler, pianadon de Emánuel Hegyi en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, baldaŭ inter 1931–1933 muzikhistorion kun scienca grado Ph.D de Martin Heidegger en Freiburg. Inter 1926 kaj 1934 li instruis en muzika mezlernejo (konservatorio) en Budapeŝto, sed ekde 1929 ĝismorte ankaŭ en la Muzikarta Altlernejo. Inter 1945-1948 li havis postenon ankaŭ en Hungara Radio. Li ricevis 3 premiojn inter 1952-1956.
Jan Sandström
Jan Sandström (* 25-an de januaro 1954 en Vilhelmina) estas sveda muzikisto, komponisto kaj muzikinstruisto.
Vivo
Alkreskinte en Stokholmo li studis ekde 1974 ĝis 1976 kontrapunkton kaj muzikinstruadon ĉe Valdemar Söderblom en Piteå. Ĉe la Reĝa Muziko-Altlernejo Stoholmo li studis ekde 1978 ĝis 1982 muzikteorion kaj ekde 1980 ĝis 1984 kompozicion ĉe Gunnar Bucht, Brian Ferneyhough kaj Pär Lindgren. Ekde 1982 Jan Sandström instruas ĉe la muziko-altlernejo en Piteå (fakultato de la Teknika Universitato de Luleå) kompozicion kaj muzikteorion; 1985-1989 li laboris kiel muzikinstruisto kaj komponisto, ekde 1989 li estas profesoro pri kompozicio.
5800 Pollock
5800 Pollock estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Distrikto Bratislavo 3
Distrikto Bratislavo 3 estas centra distrikto en Regiono Bratislavo. Ĝi kuŝas sur la teritorio de ĉefurbo de Slovakio Bratislavo. La distrikto najbaras kun Distrikto Bratislavo 4 (okcidente), Distrikto Bratislavo 5 (sude), Distrikto Senec (oriente), Distrikto Pezinok (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Bratislavo kaj ĉirkaŭaĵo.
Katy
Katy estas urbo en la usona ŝtato Teksaso, kaj administracie apartenas al Kantonoj Fort Bend, Harris kaj Waller.
Demografio
Dum la censo en 2000 la nombro da loĝantoj estas fiksita je 11 775. En 2006 la nombro estas taksita de la Usona Buroo de la Censo je 13 561, kresko de 1786 (15.2%).
Geografio
La areo estas 27,6 km², de kiu 27,6 km² tero kaj 0,0 km² akvo. Katy situas proksimume 43 m super la marnivelo.
Katalin Szikra Falusné
Katalin Szikra Falusné [sikra faluŝnE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Falusné Szikra Katalin estis hungara ekonomikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1976, ordinara en 1985) de Hungara Scienca Akademio. Ŝia origina nomo estis Szikra Katalin, kion li ŝanĝis al la nuna nomo post la edziniĝo.
Katalin Szikra Falusné naskiĝis la  1924 en Moskvo. Ŝi mortis la 2006 en Budapeŝto.
Šerkovice
Šerkovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko, proksimume 4 kilometrojn norde de Tišnov. Vivas ĉi tie.
Katalin Szikra Falusné
Biografio
Katalin Szikra Falusné abiturientis en Budapeŝto en 1942, poste ŝi lernis por esti tajloro. Post la 2-a mondmilito ŝi frekventis universitaton, ŝi akiris diplomon en 1951 en Universitato Marx Károly. Ŝi restis por instrui en la universitato, kie ŝi doktoriĝis en 1958. Samloke ŝi profesoriĝis en 1971. Ŝi atingis la sciencan gradon PhD en 1961, ŝi doktoriĝis en 1970 antaŭ la akademio. Ŝi estis la unua, kiu trovis kaŭzojn, kial malrapidas evoluo de la socialismaj landoj? Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1961-1980.
Šerkovice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1294. En la jaroj 1980–1990 Šerkovice estis konsisto de Tišnov.
Elena Paparizou
Elena Paparizou (en greka alfabeto: Έλενα Παπαρίζου; naskiĝis en Borås, Svedio, la ) estas greko-sveda kantistino.
Ŝi estis membro de la muzikgrupo (popmuziko) Antique antaŭ komenci sian solulan karieron en 2003. Ŝi sola reprezentis Grekion en la 50-a eldono de la Eŭrovido-Kantokonkurso 2005. La kanto kiun ŝi prezentis, titolita "My Number One", atingis la unuan pozicion de la evento, per tiu venko ŝi fariĝis la unua greka artisto kiu atingis ĝin.
Pirambu
Pirambu estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 8.369 loĝantojn en 2010.
Filipina aglo
La Filipina aglo (Pithecophaga jefferyi), konata ankaŭ kiel Simiomanĝanta aglo, estas aglo de la familio de Akcipitredoj kiu estas endemia de arbaroj de Filipinoj. Ĝi havas brunan kaj blankan plumaron, kaj hirtan kreston, kaj ĝenerale mezuras 86–102 cm laŭ longo kaj pezas 4.7 al 8 kg. Ĝi estas inter la plej raraj, grandaj kaj povaj birdoj en la mondo kaj estis deklarita la nacia birdo de Filipinoj. Ĝi estas draste endanĝerita, ĉefe pro amasa habitatoperdo kaŭzita de senarbarigo en plej parto de sia teritorio. Mortigi Filipinan aglon estas punebla laŭ filipina leĝaro je 12 jaroj prizone kaj grandaj monpunoj.
Taksonomio
La unua eŭropano kiu malkovris tiun specion en 1896 estis la angla esploristo kaj naturalisto John Whitehead, kiu observis la birdon kaj kies servisto, Juan, kolektis la unuan specimenon post kelkaj semajnoj. La haŭtaĵo de la birdo estis sendata al William Robert Ogilvie-Grant en Londono en 1896, kiu dekomence montris ĝin en loka restoracio kaj priskribis la specion post kelkaj semajnoj.
Post ties malkovro, la Filipina aglo estis unue nomata Simiomanĝanta aglo pro la informoj el indiĝenoj de Bonga, Samar,  kie la specio estis unuafoje malkovrita, ke ili predas nur simiojn; el tiuj informoj ĝi ricevis sian nomon por la genro, el la greka pitecus ("simio") kaj fagus ("manĝanta"). La specia nomo rememoras al Jeffery Whitehead, la patro de John Whitehead. Postaj studoj montris, tamen, ke la tielnomata Simiomanĝanta aglo manĝas ankaŭ aliajn animalojn kiaj dermopteroj, civetoj, grandaj serpentoj, varanoj, kaj eĉ grandajn birdojn kiaj buceroj. Tio kun la fakto ke la sama nomo uzatis ankaŭ por la afrika Kronaglo kaj la centra- kaj sudamerika Harpio, rezultis en prezidenta proklamo por ŝanĝi ties nomon al Filipina aglo en 1978, kaj en 1995 estis deklarata nacia simbolo. Tiu specio ne havas agnoskitajn subspeciojn.
Krom Filipina aglo kaj Simiomanĝanta aglo, ĝi estis ankaŭ nomata la Granda filipina aglo. Ĝi havas nombrajn lokajn nomojn, inklude Agila, Haribon, Haring Ibon (kio signifas "Birda Reĝo") kaj banog.
Evolua historio
Studo de la skeletaj karakteroj en 1919 kondukis al sugesto, ke la plej proksima parenco estis la Harpio. La specio estis inkludata en la subfamilio de Harpienoj ĝis studo de 2005 pri DNA kiu identigis ilin kiel nemembroj de tiu grupo, kaj trovis anstataŭe, ke la plej proksimaj parencoj estas la serpentagloj (Cirkaetenoj) kiaj la Senvosta serpentaglo. La specio estis sekve lokigita en la subfamilio de Cirkaetenoj.
Aspekto
La nuko de la Filipina aglo estas ornamata per longaj brunaj plumoj kiuj formas hirtan kreston. Tiuj karakteroj havigas aspekton de leona hararo, kio siavice rememoras al mita grifo. La aglo havas malhelan vizaĝon kaj kremobrunajn nukon kaj kronon. La dorso de la Filipina aglo estas malhelbruna, dum la subaj partoj kaj la subflugiloj estas blankaj. La fortaj kruroj estas flavaj kun grandaj, povaj malhelaj ungoj, kaj la elstara granda, altarka, forta beko estas bluecgriza. La okuloj estas blugrizaj. Junuloj estas similaj al plenkreskuloj escepte pro tio ke la plumoj de ties supraj partoj havas palajn bordojn.
La Filipina aglo estas laŭ informoj tipe 86–102 cm longa, sed kontrolo ĉe kelkaj el la plej grandaj naturhistoriaj muzeoj en la mondo montris, ke la averaĝo estas 95 cm ĉe maskloj kaj 105 cm ĉe inoj. Baze sur tiuj lastaj mezuroj, temas pri la plej longa vivanta specio de aglo, ĉar la averaĝo ĉe inoj samas al maksimumo informata por la Harpio kaj la Granda maraglo. La plej longa Filipina aglo registrita ie ajn estis specimeno de nekonata sekso ĉe la Field Museum of Natural History (FMNH) kiu estas 112 cm, sed ĝi estis havita en kaptiveco kaj povus ne esti reprezenta de naturaj individuoj pro diferencoj en manĝodisponeblo. La nivelo de seksa dimorfismo laŭ grando ne estas certa, sed oni supozas, ke la masklo tipe estas ĉirkaŭ 10% pli malgranda ol la ino kaj tio estas konfirmata de la averaĝa longo havigata por maskloj kaj inoj ĉe unu fonto. Ĉe plenkreskuloj de Filipina aglo, la kompleta pezo estis informata kiel de 4.7 al 8 kg, dum aliaj trovis ke la averaĝo estas 4.5 kg ĉe maskloj kaj 6 kg ĉe inoj. Ili havas enverguron de 184 al 202 cm. La maksimuma informita pezo estis surpasita de du aliaj agloj (nome la Harpio kaj la Granda maraglo) kaj la flugiloj estas pli mallongaj ol tiuj de grandaj aglo de malferma kamparo (kiaj la Militaglo, la Kojnvosta aglo kaj la Granda maraglo), sed ĉiukaze ili estas tre larĝaj.
La plej ofte aŭdataj sonoj farataj el la Filipina aglo estas laŭtaj, altatonaj fajfoj kiuj finas per tonaj descendoj. Aldone oni scias, ke junuloj petas manĝon per serioj de altatonaj alvokoj.
Disvastiĝo kaj vivejo
Tiu orientalisa aglo estas endemia de Filipinoj kaj povas troviĝi en kvar grandaj insuloj: nome orienta Luzono, Samaro, Leyte kaj Mindanao. La plej granda nombro de agloj loĝas en Mindanao, kun el 82 al 233 reproduktaj paroj. Nur ses paroj troviĝas en Samaro, du en Leyte, kaj kelkaj en Luzono. Ĝi povas troviĝi en la Nacia Parko Norda Sierra Madre en Luzono kaj en Monto Apo kaj en Nacia Parko Monto Kitanglado en Mindanao.
Tiu aglo troviĝas ĉe arbaroj de dipterokarpo kaj mezmontaraj, ĉefe ĉe deklivaj areoj. Ties altoj gamas el malaltaj teroj al montoj super 1800 m. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke nur 9220 km² de praarbaroj restas en la birda teritorio. Tamen ties totala ĉirkaŭkalkulata teritorio estas ĉirkaŭ 146000 km2.
Ekologio kaj kutimaro
Evoluo en la Filipinaj insuloj, sen predantoj, faris tiun aglon la hegemonia ĉasisto en la filipinaj arbaroj. Ĉiu reproduktanta paro postulas grandan hejman teritorion por sukcese produkti idon, kaj tiele la specio estas ege vundebla al senarbarigo. Dekomence oni ĉirkaŭkalkulis, ke la teritorio estas ĉirkaŭ 100 km², sed studo en Mindanao trovis, ke la plej proksima distanco inter reproduktantaj paroj estas ĉirkaŭ 13 km averaĝe, rezulte en cirkla areo de 133 km².
La flugilmaniero de tiu specio estas rapida kaj vigla, simile al pli malgrandaj akcipitroj pli ol al similaj grandaj rabobirdoj.
Junuloj estis observataj dum ludagado grimpante al nodotruoj en arboj per siaj ungoj kaj uzante voston kaj flugilojn por trovi ekvilibron, insertante sian kapon en arbokavaĵo. Aldone oni vidis, ke ili atakas nevivajn objektojn por praktiki, same kiel klopodojn pendi el supre por trejni sian ekvilibron. Ĉar patro ne estas proksima kiam tio okazas, oni sugestis, ke tio ne ludas gravan rolon en instruado de junuloj por ĉasi.
Vivoespero por natura aglo estas ĉirkaŭkalkulata je el 30 al 60 jaroj. Kaptiva Filipina aglo vivis dum 41 jaroj en la Bestoĝardeno de Romo, kaj ĝi estis jam plenkreskulo kiam ĝi alvenis al la Bestoĝardeno. Tamen oni supozas, ke naturaj birdoj averaĝe vivas pli mallongajn vivojn ol kaptivaj birdoj.
Dieto
La Filipina aglo estis konata dekomnce kiel la Filipina simiomanĝanta aglo ĉar oni supozis, ke ili manĝas nur simiojn (la ununuraj simioj indiĝenaj de Filipinoj estas la Filipina longvosta makako); tio rezultis malĝusta. La ĉefa predo varias el insulo al insulo depende de la specidisponeblo, ĉefe en Luzono kaj Mindanao. Tio okazas ĉar la insuloj havas diferencajn faŭnojn. Ekzemple, Filipina fluganta lemuro, la preferata predo en Mindanao, forestas el Luzono. La ĉefa predo por la agloj en Luzono estas ankoraŭ nekonata. La agloj preferas flugantajn lemurojn kaj la specion de la Azia palmociveto, sed ili foje manĝas malgrandajn mamulojn, birdojn (gufojn kaj buceroj), reptiliojn (serpentojn kaj varanoj), kaj eĉ aliajn rabobirdojn. Estis informoj pri agloj kaptintaj junajn porkojn kaj malgrandajn hundojn. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke la flugantaj lemuroj povus fari 90% de la dieto de tiu specio en kelkaj lokoj. Aliaj predoj estas simioj, birdoj, reptilioj kiaj serpentoj kaj lacertoj krom mamuloj kiaj la Phloeomys pallidus (kiu pezas 2–2.5 kg).
Aglaj paroj foje ĉasas arojn de simioj kooperative, dum unu birdo ripozas proksime por konfuzigi la simiojn kaj permesi la alian flugofali sur neavertituloj kaj mortigi ilin.
Reproduktado
La kompleta reprodukta ciklo de la Filipina aglo daŭras du jarojn. La ino maturiĝas sekse je kvin jaroj de aĝo kaj la masklo je sep. Kiel plej parto de agloj, la Filipina aglo estas monogama. Post pariĝo la paro restas kune por la resto de siaj vivoj. Se unu mortiĝas, la restanta aglo ofte serĉas novan partneron por anstataŭi tiun perditan.
La komenco de la pariĝado estas markata per nestokonstruado kaj la aglo restas ĉe sia nesto. Aeraj ceremonioj ludas gravan rolon en pariĝado. Tiuj ceremonioj inkludas paran ŝvebadon super nestoteritorio, dum la masklo ŝajnĉasas la inon per diagonala plonĝo, kaj reciproka manoprezentado, kie la masklo prezentas sian fingrojn al la ina dorso kaj ŝi turniĝas en meza aero por prezenti siajn fingrojn. Avertaj ceremonioj kongruas kun laŭta alvokado. La lerteco de aglo por reproduktiĝi estas montrata de la aglo per alporto de nestomaterialoj al la nesto. Sekvas kopulacio kaj ĝi okazas ripete kaj en nesto kaj en proksimaj ripozejoj. La plej frua pariĝado estis registrata en julio.
Reproduktado komencas inter septembro kaj februaro; birdoj de diferencaj insuloj, ĉefe ĉe Mindanao kaj Luzono, komencas reproduktadon je diferencaj partoj de ties teritorioj. La kvanto de pluvo kaj de la populacio de predo povas tuŝi la reproduktan sezonon. La nesto estas kutime konstruita en elstara dipterokarpo, aŭ ĉe iu ajn alta arbo kun malfermo arbopinto, en praarbaro aŭ tuŝita arbaro, kaj ĝi povas ampleksi preskaŭ 1.5 m kaj esti ĉirkaŭ 30 m supergrunde. La nesto de la aglo similas al alta platformo farata el bastonetoj. La aglo ofte reuzas la saman nestolokon por kelkaj diferencaj idoj. El 8 al 10 tagoj antaŭ ovodemeto la ino suferas kondiĉon konatan kiel ovoletargio. Tiam la ino ne manĝas, trinkas multe, kaj tenas siajn flugilojn pendantaj. La ino kutime demetas ununuran ovon malfruvespere aŭ krepuske, kvankam foje oni registris du ovojn. Se ovo ne alvenas al sukcesa eloviĝo aŭ la ido mortiĝas frue, la gepatroj plej verŝajne pretos demeti novan ovon venontjare. Kopulacio povas daŭri kelkajn tagojn post ovodemeto por permesi novan ovodemeton kaze de malsukceso de la demetita ovo. Kovado daŭras 58 al 68 tagojn post demeto. Ambaŭ gepatroj partoprenas en la kovado, sed la ino faras plej parton de la kovado dumtage kaj ĉion dumnokte.
Ambaŭ gepatroj ankaŭ helpas en la idozorgado. Aldone la gepatroj estis observataj farante vicon por ŝirmi la aglidon el suno kaj pluvo ĝis kiam ĝi estas sepsemajnaĝa. La elnestiĝo de la juna aglido okazas post 4 al 5 monatoj. La plej frua predo fare de aglido estis observata post 304 tagoj post eloviĝo. Ambaŭ gepatroj zorgas la aglidon dum totalo de 20 monatoj.
Konservado
En 2010, la IUCN kaj BirdLife International listigis tiun specion kiel draste endanĝerita. La International Union for the Conservation of Nature supozas ke el 180 al 500 Filipinaj agloj survivas en Filipinoj. Ili estas minacataj ĉefe pro senarbarigo por lignoproduktado kaj etendo de agrikulturo. Praarbaroj perdiĝas je alta inidco, kaj plej parto de la aglaj arbaroj de la malaltaj teroj estas posedoj de lignoproduktaj kompanioj. Ankaŭ minado, poluado, pesticidoj kiuj endanĝerigas reproduktadon, kaj ŝtelĉasado estas gravaj minacoj. Aldone ili estas foje kaptataj en kaptiloj fare de lokanoj kiuj celas cervojn. Kvankam tio jam ne plu estas grava problemo, la aglaj nombroj malpliiĝis ankaŭ por kaptado por bestoĝardenoj.
Charles Lindbergh, plej bone konata por esti trapasante la Atlantikon sola kaj senhalte en 1927, estis fascinita de tiu aglo. Kiel reprezentanto de World Wildlife Fund, Lindbergh veturis al Filipinoj kelkajn fojojn inter 1969 kaj 1972, kie li helpis konvinki la registaron protekti la aglon. En 1969, la Monkey-eating Eagle Conservation Program (Programo por Konservado de la Simiomanĝanta Aglo) startis por helpi konservon de tiu specio. En 1992, la unuaj Filipinaj agloj naskiĝis en kaptiveco danke al artefarita fekundigo; tamen nur en 1999 la unua nature bredata aglido alvenis al eloviĝo. La unua kaptive bredata birdo liberigita en naturo, nome Kabayan, estis liberigita en 2004 en Mindanao; tamen ĝi suferis akcidenton pro elektrokuto januare de 2005. Alia aglo, nome Kagsabua, estis liberigita la 6an de marto, 2008, sed ĝi estis mortpafita kaj manĝata de farmisto. Mortigo de tiu draste endanĝerita specio estas punebla laŭ la filipina leĝaro per 12 jaroj karcere kaj kostegaj monpunoj.
Ties nombroj malrapide rekuperiĝis dum jardekoj al la nuna populacio de 180 al 500 agloj. Serio de inundoj kaj kotolavangoj, kaŭze pro senarbarigo, poste detruegis la restantan populacion. La Filipina aglo povus ne plu troviĝi en naturo, se oni ne faras rektan intervenon. La Fondaĵo por Filipina aglo de Davaourbo, Mindanao estas organizo dediĉanta al protektado kaj konservado de la Filipina aglo kaj de ties arbara habitato. La Fondaĵo por Filipina aglo sukcese bredis Filipinajn aglojn en kaptiveco dum jardeko kaj enkondukis la unuan eksperimentan liberigon de kaptive bredata aglo en naturo. La fondaĵo havas 32 aglojn ĉe sia centro, el kiuj 18 estis bredataj en kaptiveco. Pluaj studoj pri kutimaro, ekologio kaj populacievoluo estas ankoraŭ farata. Lastajn jarojn oni deklaris protektatajn terojn specife por tiu specio, kiaj la Arbaro Cabuaya de 700 km² kaj la Naturrezervejo Taft de 37.2 km² en Samar. Tamen granda proporcio de la populacio troviĝas en neprotektata tero.
Rilato kun homoj
La Filipina aglo estis oficiale deklarata nacia birdo de Filipinoj la 4an de julio 1995 fare de Prezidento Fidel V. Ramos laŭ Proklamo No. 615. Tiu aglo, pro sia grando kaj raro, estas ankaŭ ege dezirata birdo por birdumantoj.
La Filipina aglo aperis en almenaŭ 12 poŝtmarkoj de Filipinoj, el 1967 al 2007. Ĝi aperis ankaŭ en moneroj de 50 sentimoj el 1981 al 1994.
Historie ĉirkaŭ 50 Filipinaj agloj estis tenitaj en kaptiveco en bestoĝardenoj de Eŭropo (Anglio, Germanio, Belgio, Italio kaj Francio), Usono kaj Japanio. La unua estis ino kiu alvenis al Zoo de Londono aŭguste de 1909 kaj mortis tie en februaro de 1910. La majoritato alvenis en bestoĝardenoj inter 1947 kaj 1965. La lasta for de Filipinoj mortis en 1988 en la Zoo de Antverpeno kie ĝi estis loĝanta el 1964 (escepte dum periodo ĉe Zoo de Planckendael de Belgio). La unua kaptiva bredado estis sukcese farata nur en 1992 danke al agado de la Filipinagla Fondaĵo en Davaurbo, Mindanao, Filipinoj, kiu de tiam jam bredis kelkajn fojojn.
23890 Quindou
23890 Quindou estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Leo Funken
Leo FUNKEN (naskita la en Koblenz-Lützel) estis germana esperantisto kaj asekura reprezentisto.
Sölvesborg
Sölvesborg estas urbo kaj komunumo en Svedio. Ĝi estas parto de la historia provinco Blekingo kaj ekde la jaro 1970 apartenas al la moderna provinco Blekinge län. Urban privilegion Sölvesborg havis ekde la jaro 1445 ĝis 1654 kaj havas denove ekde la jaro 1835. En 2005 la urbo havis 7883 loĝantojn.
Esperanto
En la pola ĝemelurbo Malbork estas en la esperantista "Parko de la Mondo" la Esperanto-memorŝtono "Sölvesborg - Malbork - Västerås LA ARBO de AMIKECO" kun apude plantita originala fago el la apuda de Sölvesborg fago-praarbaro. Plantis la arbeton kaj inaŭguris la E-ŝtonon oficiala delagacio de la urboj Sölvesborg kaj Västerås.
Ĝemelaj urboj
Interalie partnerurbo estas pola urbo Malborko / Malbork
Botfalva
Botfalva (ankaŭ hungare), Ботфалва) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Tarnivci.
Situo
Botfalva situas sur ebenaĵo, laŭ la slovaka landolimo. Uĵhorodo troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1427. Post la mezepoko foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. Ĝis 1920 Botfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, poste al Ĉeĥoslovakio. Botfalva rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Botfalva apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo pri Maksim Gorkij funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj en 2000. En 2001 loĝis en Botfalva 579 da homoj, (66 % hungaroj, 23 % ukrainoj, 10 % ciganoj). Vilaĝservoj estas kalvinana preĝdomo, vendejo.
Rivolua sinuso
En matematiko, la rivolua sinuso estas trigonometria funkcio versin(θ) aŭ iam vers(θ):
La rivolua cosinuso estas trigonometria funkcio coversin(θ):
La duona rivolua sinuso estas trigonometria funkcio haversin(θ):
La duona rivolua cosinuso estas trigonometria funkcio hacoversin(θ):
Aliaj similaj funkcioj estas:
Unu periodo (0 < θ < π/2) de versin aŭ, pli kutime, haversin estas ankaŭ kutime uzata en signal-prilaborado kaj fermitcikla regilo kiel la formo de pulso aŭ fenestra funkcio, ĉar ĝi glate (kontinua en la valoro kaj la inklino) komenciĝas de nulo, iras al du (por versin) aŭ unu (por haversin) kaj reen same glate iras al nulo. En ĉi tiuj aplikoj, ĝi estas ofte nomata kiel altigita kosinusa filtrilo.
Rivolua sinuso de ajnaj kurboj
La termino versin estas ankaŭ iam uzita por priskribi dekliniĝoj de rekto de ajna ebena kurbo, kaj la pli supre montria cirklo estas speciala okazo. Por donita ĥordo inter du punktoj en kurbo, la perpendikulara distanco v de la ĥordo al la kurbo (kutime je la ĥorda mezpunkto) estas la versin mezuro. Por rekto, la versin de ĉiu ĥordo estas nulo. En la limigo kiam la ĥorda longo L strebas al nulo, la rilatumo 8v/L2 strebas al kurbeco en la punkto.
Kálmán Kalocsay
Kalocsay studis medicinon kaj poste fariĝis la ĉefa infektologo ĉe grava Budapeŝta hospitalo. Onidire li lernis kaj Esperanton kaj Idon adoleske sed ekkliniĝis al la unua kiam li vidis pli grandan potencialon literaturan. En 1921, oni eldonis lian unuan originalan volumon poezian, Mondo kaj Koro. Plia jardeko pasis antaŭ la apero de lia kolekto Streĉita Kordo, kiun oni konsideras unu el la plej elstaraj kolektoj de originala poezio en Esperanto. Ankaŭ aperis Rimportretoj – spritaj rondelformaj poemoj pri pluraj tiamaj movadaj gravuloj.
Plejmultaj pensas, ke li ankaŭ estis la verkinto de Sekretaj Sonetoj (erotika sonetaro) sub pseŭdonimo Peter Peneter.
Kalocsay gvidis la literaturan mondon de Esperanto pere de la revuo kaj eldonejo nomitaj Literatura Mondo. Kaj tiu grupo de verkistoj, kiuj formiĝis ĉirkaŭ la revuo dum la dudekaj kaj tridekaj jaroj, nomiĝis la Budapeŝta skolo.
La verkoj de Kalocsay pri literatura kaj lingvisma teorio inkludas la ampleksan verkon Plena Gramatiko de Esperanto, kaj Parnasa Gvidlibro, ellaboritajn kun Gastono Varingjeno, kaj la pristilan gvidlibron Lingvo Stilo Formo.
Kalocsay kunverkis la du-voluman Enciklopedio de Esperanto.
Pri Kalocsay multe verkis kaj prizorgis lian postlasaĵon Ada Csiszár, post kies morto la postlasaĵo transiris al la Esperantomuzeo de la Aŭstruja Nacia Biblioteko.
Ido
Kalocsay skribis: "En 1912 mi funde trastudis la gramatikon kaj vortaron de Ido. Tiam mi sciis Idon same bone kiel Esperanton. Sed mi neniam partoprenis en la Ido-movado, nek verkis ion en Ido: mia interesiĝo estis pure lingva kaj ĉesis post la ellerno de mia Ido-libro."
Novelo
Mia penso, aperis en Norda Prismo 1957/4 p. 182-185. (samtitola kun la poemo Mia penso de Zamenhof)
Pusztavám
Pusztavám (pustavAm) estas vilaĝo kaj municipo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Mór. La loknomo signifas: pusto-doganejo.
Geografio
Pusztavám situas sur malebenaĵo laŭ flankovojoj, Mór troviĝas 8, Tatabánya 25 km-ojn.
Ethan Kandler
Ethan KANDLER estas usona astronomo.
Minor Planet Center atribuas al li la kunmalkovron de tri asteroidoj en februaro 1999, ĉiuj en kunlaboro kun Walter R. Cooney, Jr.
Erzsébet Házy
Erzsébet HÁZY [erĵEbet hAzi], hungare Házy Erzsébet, Esperante Elizabeto Házy (naskiĝis la 1929 en Bratislavo, mortis la  1982 en Budapeŝto) estis hungara operokantistino (soprano).
Karen Armstrong
Karen ARMSTRONG (n. la 14-a de novembro 1944) estas brita aŭtoro de multaj verkoj pri la komparo de religioj. Ŝi unue estis rimarkita pro ŝia tre sukcesa verko A History of God ("Historio de Dio"). Ŝia verkaro estis tradukita al 45 lingvoj.
Erzsébet Házy
Biografio
La familio de Erzsébet Házy apartenis al la hungara minoritato. Ŝi frekventis gimnazion, poste ŝi lernis pianoludon en Budapeŝto. Ŝi komencis sian kantan karieron en koruso de Hungara Radio, poste en 1951 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe ŝi kantis ankaŭ operetojn en Teatro Erkel. Ŝi kantadis ankaŭ eksterlande, ekzemple en Vieno, Prago, Varsovio, Berlino kaj en Sidnejo. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1970, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Karen Armstrong
Biografio
Dum sep jaroj inter 1962–1969 ŝi estis katolika monaĥino. Ŝi forlasis la ordenon en 1969 kaj iris studi en Oxford. Ŝi instruis interalie ĉe la Leo Baeck College for the Study of Judaism. (Kolegio por studado de Judismo). Ŝi deklaras, ke "ĉiuj grandaj tradicioj diras la samon en plimalpli la sama maniero, spite de iliaj surfacaj malsamoj.... En ĉiuj estas komuna la emfazo sur la unuranga graveco de la kompato kiel esprimita per la ora regulo: Ne faru al aliaj, tion kion vi ne volas ke oni faru al vi".
Honoroj
Gajninte TED-Premion en 2008, ŝi iniciatis la Ĉarton por kompato.
Pri religio kaj kompato
Karen Armstrong opinias ke religio ne temas pri kredado de aferoj, sed pri tio kion vi faras. Ĝi estas etika alkemio. Relgio temas pri konduto en maniero, kiu ŝanĝas vin, kiu donas al vi sugestojn pri sankteco" . Ŝi asertas ke religia fundamentismo estas ne nur respondo al, sed produkto de la nuntempa kulturo kaj tial konkludas ke, "Ni urĝe bezonas igi kompaton klara, lumiga kaj dinamika forto en nia polarigita mondo. Enradikita en principa persistemo transcendi egoismon, kompato povas rompi politikajn, dogmajn, ideologiajn kaj religiajn limojn. Naskita el nia profunda interdependeco, kompato estas esenca al homaj rilatoj kaj al plenumita homaro. Ĝi estas la vojo al klerismo, kaj nemalhavebla al la kreado de justa ekonomio kaj paca tutmonda komunumo."
Kontrastigo de la koloroj
En heraldiko, dispartigo de la heraldikaj koloroj en tri grupojn, ne estas formaligo, sed ja respondas al teknika zorgo bone ebligi legadon de l' blazono, zorgo kies esprimo troviĝas en la regulo nomata "kontrastigo de la koloroj", kiu tekstas jene: Se konsideri ke la metaloj estas helaj, palaj koloroj kontraste al la farboj, kiuj estas intensaj koloroj, la leĝo povus teksti "ne estu koloro pala sur pala, nek intensa sur intensa", kio evidente difinas la devigon kontrastigi la bildojn, tiel ebligante facilan legadon.
1-a rimarko. Peltoj, miksaĵo de metalo kaj farbo, pro difino mem, eskapas al tiu regulo. Fakte ili povas lokiĝi ie ajn: sur aŭ sub metalo, farbo, eĉ alia pelto...
Esceptoj
(por simpligi, pelto ne troviĝos en la sekvantaj klarigoj.)
Esceptoj kiu fontas el konceptado mem de l' blazono
fig.1 fig.2 ; fig.3:
Esceptoj kiuj fontas el Historio
Fig.1 : ; Fig.2 :'''
Esceptoj kiuj fakte estas spitaĵoj
Fig. 1 Jerusalemo: ; Fig.2:Albana Reĝlando
Ankaŭ vidu ĉe flago, kuzo de blazono, analogan regulon.
Palomena
Palomeno estas genro de pentatomedoj. Palomena prasina estas specio kiu troviĝas en Eŭropo kaj Azio.
Sankt Peter-Pagig
Pri la komunumo
Sankt Peter-Pagig estas kaj komunumo de la komunumaro Schanfigg kaj la distrikto Plessur en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 231 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009. Sankt Peter-Pagig estas la ĉefloko de la komunumaro Schanfigg, kie ĉiun kvaran jaron okazas la landkomunumo, kie elektiĝas la aŭtoritatoj de la komunumaro kaj la delegitoj al la kantona parlamento.
Geografio
Sankt Peter-Pagig situas en la valo de Schanfigg norde de la rivero Plessur, kiu formas la sudan limon de la komuna teritorio. En nordo la komunumo etendiĝas ĝis la kresto de la montĉateno 'Hochwang, kie sur la kulmino de la monto Tüfelsch Chopf, la ĉefpinto de Hochwang, troviĝas sur alteco de 2533 m s.m. la plej alta punkto de la komunuma teritorio. La komunumo Sankt Peter-Pagig konsistas el la du frakcioj Sankt Peter kaj Pagig, kiuj ĝis la 31-a de decembro 2007 estis sendependaj komunumoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sankt Peter-Pagig limas en nordo al Furna, en oriento al Peist, en sudo al Peist, en okcidento al Lüen, en nordokcidento al Castiel, kaj en nordnorokcidento al Trimmis.
Trafiko
Tra Castiel pasas la kantona vojo de Koiro al Arosa. Per la poŝtaŭtolinio de Koiro al Peist la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Ĉe la fervojlinio de Retia Fervojo, kiu proksime de la riverbordo de Plessur ankaŭ pasas tra komunuma tertitorio, troviĝas krome la stacidomo, kiun Sankt Peter dividas kun la najbara komunumoj Molinis. De la stacidomo dekliva vojo kondukas al Sankt Peter kaj Pagig.
Historio
La komunumo estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2008 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumo Sankt Peter kaj Pagig.