cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektromagnetismo
Verkoj de Joseph John Thomson kaj Hendrik Antoon Lorentz
Antaŭe, ĉiuj leĝoj de la fiziko estis interpretitaj el la perspektivo de fortoj inter materiaj korpoj aŭ inter ili kaj la etero, sed en la jaroj 1890 - 1905 la leĝoj de la fiziko interpretiĝis laŭ la perspektivo de fortoj inter partikloj subatomaj aŭ elementaj kiel la elektronoj, kiuj konsistigas la konkretan materion. Dum tiuj jaroj, Hendrik Antoon Lorentz faris hipotezon, laŭ kiu la elektra fluo konsistas el movaj elektraj ŝargoj, kaj starigis la lorencan leĝon pri la elektromagneta forto inter elementaj partikloj. Formulata en unuoj de la Internacia sistemo de unuoj lia leĝo skribiĝas:
kiei estas la rapido (relative al la senmova etero) de elementaj partikloj kun ŝargo q. De tiu formulo oni povas dedukti la laplacan forton. Lia elektronika teorio klarigis multajn ecojn de materio, eĉ pri relativeco, e.g. longo-kuntiriĝon de FitzGerald-Lorentz.
Teorio de la relativeco, fotoelektra efiko kaj verkoj de Albert Einstein
Hendrik Lorentz en sia elektromagneta teorio, supozis ekzistantan sistemon de koordinatoj fiksitan al senmova etero; dum la jaro 1903 li trovis siajn lorencajn transformojn aplikatajn al koordinatsistemoj, kaj asertis ke la rezultantaj magnetaj kaj elektraj kampoj el la ekvacioj de Maxwell estas samaj en transformitaj aŭ ne transformitaj koordinatsistemoj. Li sekvis la hipotezon de Augustin Jean Fresnel pri ekzisto de senmova etero, kiu libere penetras en la korpojn. Tiu supozo formis la bazon de ĝenerala teorio de elektraj kaj optikaj fenomenoj pri movaj korpoj. Sed laŭ tiu etero, la lumrapido devu ŝanĝi rilate al aliaj moviĝantaj koordinatsistemoj, kio kontraŭdiras la ekvaciojn de Maxwell, per kiu lumrapido estas konstanta.
Por Lorentz povas ekzisti senmova referenca etero, sed Einstein malakceptis tiun supozitan eteron kaj demonstri ke la lumo estas formita de moviĝantaj fotonoj sendepende de iu ajn nocio de etero. Laŭ la teorio de Einstein, la energio E de fotono estas:
kie f estas la frekvenco de la elektromagneta ondo asociita kaj estas la konstanto de Planck. La nocio de fotono multe klarigis multajn fenomenojn, e. g. pri la fotoelektra efiko antaŭe studita de Heinrich Hertz kaj Philipp Lenard.
Kvantuma kampa teorio kaj verkoj de Paul Dirac
Unue, Ejnŝtejno neis la ekziston de etero, sed ĉirkaŭ la jaro 1920 li mem trovis la ideon de etero necesa por sia ĝenerala teorio de relativeco pro lokaj interagoj kaj trans distancaj agadoj. La etero de Ejnŝtejno estis simple la sidejo de elektromagnetaj kaj gravitaj kampoj kaj konsistiĝis nek el materio nek el eroj kun distintigiĝa pozicio. Baldaŭ post la eksperimento de Geiger-Marsden, la fizikisto Ernest Rutherford konstatis, ke, aplikante nur la teoriojn de Maxwell kaj Lorentz al la elektronoj en atomoj, priskribeblas kial elektronoj restas kaptitaj en la kerno. Tial, la kvantuma mekaniko naskiĝis laŭ tiaj novaj principoj.
Vladimír Jiránek
Vladimír Jiránek (naskiĝinta la 6-an de junio de 1938 en Hradec Králové - mortis la 6-an de novembro 2012) estis unu el la plej popularaj ĉeĥaj bohumoraj desegnistoj kaj libro-ilustristoj, kiu kontribuis al multaj gazetoj kaj eldonis plurajn proprajn librojn de sia desegnita humuro. Plie li estas ankaŭ ĉeĥa reĝisoro, kiu reĝisoras animeajn filmojn, krom multaj li animeis animean serion pri Pat kaj Mat.
Elektromagnetismo
Kvantuma kampa teorio kaj verkoj de Paul Dirac
Paul Dirac, kies la granda verko Principia Mechanicae Quanticae (Principoj de kvantuma mekaniko) estas disvolvita en 1930, kreis la unuan kontentigan teorion de la kvantuma elektrodinamiko, en kiu la fotono reprezentas la plej malgrandan kvanton da energio, kiu donas kaj kaptas la elektromagnetan kampon. El la nocio de fotono de Ejnŝrtejno, li trovis ke la eblaj energioj de elektromagneta ondo estas:
Vladimír Jiránek
Li studis filozofian fakultaton de Universitato de Karolo en Prago, fakon ĵurnalistiko (1962).
Elektromagnetismo
Kvantuma kampa teorio kaj verkoj de Paul Dirac
kie n estas entjero; rezultas do diskretaj valoroj de fotonoj. Poste, Richard Feynman, Freeman Dyson, Julian Schwinger kaj Sin-Itiro Tomonaga ege antaŭenirigis la teorion de la kvantuma elektrodinamiko dum la 1940-aj jaroj, kreante la unuan kontentigan teorion, pri kiu elektronoj, pozitronoj kaj fotonoj estas kreitaj kaj detruitaj el etero (aŭ kvantuma kampo). Sekve, ili trovos fizikajn partiklojn, la eroj kaj de la etero kaj de la kampo, kiuj el ĉi-lastaj obtenas energion. Ne eblas konstati la diferencon inter ilia etero kaj la referenca senmova etero de Lorentz.
Vladimír Jiránek
Popularaj estas ankaŭ liaj animeaj filmoj, aprezataj en filmfestivaloj (ekz. Chicago, Zagrebo, Teherano, Budapeŝto, Rennes):
Kun reĝisoro Lubomír Beneš li kunlaboris pri filmoj:
Elektromagnetismo
Kvantuma kampa teorio kaj verkoj de Paul Dirac
En 1931, Paul Dirac asertis, ke la ekzisto de magnetaj unupolusoj en la universo estis akordigebla kun la ekvacioj de Maxwell kaj kun la observataj kvantumigitaj elektraj ŝargoj ("negativa" en negatono kaj "pozitiva" en pozitono). . tiu propono ricevis multan atenton, sed neniu konvinka evidenteco ekzistas pri la ekzisto de magneta unupoluso. Ĝis nun oni konsideras, ke estas ĉiam samtempe "nordaj magnetaj polusoj" kun ties kontraŭaj "'sudaj magnetaj polusoj".
Unuoj en la ekvacioj de elektromagnetismo
Ĉiuj sistemoj havas kiel bazajn unuoj metro, kilogramo kaj sekundo, aŭ frakcio de ili. Laŭ la sistemo la ekvacioj ŝanĝas por priskribi la elektromagnetajn fenomenojn.
La hodiaŭa sistemo de unuoj
La sistemo internacia de unuoj (aŭ SI aŭ ankoraŭ MKSA, reference al la mallongigoj de metro, kilogramo, sekundo, ampero) estis kreita ĉirkaŭ la jaro 1960 estas uzata de tiam kiel mezurunuoj de laboratorioj.
La ĉefaj unoj de tiu sistemo estas la metro (m), kilogramo (kg), sekundo (s) kaj ampero (A). La ampero estas difinita el la ampera forto tiele: ampero estas tia kurento ke, por du paralelaj konduktiloj kun konstanta kurento de 1 ampero en ĉiu, situantaj je 1 metro aparte unu de la alia en vakuo, la forto, al kiu estas submetita ĉiu konduktilo kun longo 1-metra estas precize 2×10-7 N, sekvas (kiel vidite supren) ke:
La unuo de elektra ŝargo, la kulombo (C), estas tiam difinita kiel la kvanto da ŝargoj moviĝantaj eksteren pro fluo de kurento je unu ampero dum unu sekundo; de tiu difino sekvas, ke,. La unuo de magneta indukdenso estas la teslo (T), kies la rilato kun la derivataj kaj bazaj unuoj estas:
kaj la lorenca forto skribiĝas (kiel vidita supren):
La malnova sistemo de unuoj
La gaŭsa sistemo (aŭ CGS, reference al la mallongigoj de centimetro, gaŭso, sekundo) estas la plej malnova sistemo kreita ĉirkaŭ la jaro 1874. Multaj fizikistoj hodiaŭ ankoraŭ preferas ĝin, ĉar per tiu gaŭsa sistemo ili povas uzi (pri vakua medio) la saman valoro por la magneta indukdenso esprimata en gaŭsoj kaj la magneta kampo esprimata en orstedoj. Estis do ne grave do konfuzi unun nocion kun alia; sed la konfuzo persistis maloportune kun la nova sistemo de unoj, kio ne plu taŭgas.
La ĉefaj unuoj de tiu sistemo estas: la centimetro (cm), gramo (g), sekundo (s), kaj franklino (Fr). La unuo de elektrostatika ŝargo, la franklino, estas difinita tiel, ke pri du ŝargoj je unu centimetro de unu al alia la forto inter ili estu de unu dino; sekvas, ke la kulomba konstanto en la kulomba leĝo estas precize egala al 1:
Ankaŭ la unuo de magneta indukdenso estas la gaŭso (G), kies la rilato kun la franklino estas:
Kaj la lorenca forto skribiĝas:
kie co estas la lumrapido. Per tiaj difinoj, se oni aplikas la ekvaciojn de Maxwell, ili simplifiĝas sen la elektra konstanto nek la magneta konstanto, e.g. la ekvacio de Maxwell-Ampere skribiĝas:
Konceptoj
La magnetado priskribas la rilaton inter la magneta fluksdenso \vec{B} kaj la magneta kampintenso \vec{H}: Tie \mu_0 estas la magneta konstanto kaj \mu la magneta permeablo. En diamagnetaj materialoj estas \mu < \mu_0 la magnetado direktiĝas kontraŭe al la estiganta kampo; en paramagneta materialo estas \mu > \mu_0 sekve magnetado kaj kampo estas la samdirektaj.
kiu turnas ĝin al la direkto de la kampo. Ĝia potenciala energio dependas de la angulo \theta inter la direkto de la kampo direkto kaj la magneta momanto:
Zamenhof/Esperanto-objekto
Zamenhof/Esperanto-objekto, ofte mallongige ZEO, estas objekto nomata honore de L. L. Zamenhof aŭ Esperanto. Ĉi tiu mallongigo estis unue uzata en la libro de Hugo Röllinger Monumente pri Esperanto - ilustrita dokumentaro pri 1044 Zamenhof/Esperanto Objektoj en 54 landoj.
Agado
Vikio Amas ZEOjn estas fotokonkurso internacia pri Zamenhof/Esperanto-objektoj. Ĝi okazis unuafoje dum aŭgusto 2018. La partoprenantoj devis foti kaj alŝuti al la Vikimedia Komunejo fotojn pri objektoj rilataj al Esperanto, ties kulturo kaj iniciatinto. La konkurso atingis 208 fotojn pri ZEO-j en la mondo.
Komisiito de UEA
Universala Esperanto-Asocio havas komisiiton pri ZEO-j :
18593 Wangzhongcheng
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina nervokirurgiisto kaj akademiano Ŭang Ĝongĉeng (ĉine 王忠诚, Wang Zhongcheng, 1925–1912), ano de la Ĉina Akademio de Inĝeniararto (ĉine: 中国工程院), pioniro en teknikoj de mikro-nervoĥirurgio. Li malvolvis novajn metodojn por kuraci tumorojn en la cerba trunko kaj en la mjelo. Li ricevis la Ŝtatan Superan Premion pri Scienco kaj Teknologio de Ĉinio en 2008.
Zamenhof/Esperanto-objekto
Esperanto-urboj kaj vilaĝoj
Kvankam Esperanto-urboj kaj -vilaĝoj ne estas mem ZEO-oj, en tiuj lokoj troviĝas la plej multaj ZEO-oj.
Por esti ESPERANTO-URBO, necesas:
Malpli postulemaj kondiĉoj validas por Esperanto-vilaĝoj.
Eksteraj ligiloj
(en + 9 aliaj elekteblaj lingvoj) Ludo por trovi ZEO-ojn, GeoGuessr
Masturbado
Pruvas tion la fakto, ke por masturbi sin kaj melki sin (pli komun-uza) oni disponas ankaŭ la sinonimon onani, retroderivitan el onanismo. Laŭ kelkaj studoj, la plejmulto de la homoj sin masturbas, precipe dum relativa junaĝo. Tamen, en multaj socioj ekzistas tabuo pri ĝi.
La emo al la masturbado kaj ĝia ofteco, intenso esence dependas de la seksa konstitucio de la individuo.
Ina sinmasturbado
Unu maniero estas fingrumi sin, t.e. meti fingron en la vulvon aŭ piĉon kaj umi per ĝi, eĉ en anuson. Oni povas uzi ankaŭ objektojn, ekzemple lanan ŝtrumpeton, frukton, dildon aŭ vibrilon.
Roman Ivaniĉuk
Kunfondinto de Societo de ukraina lingvo, de politika organizaĵo Ruĥ. 1990-94 - deputito de Ukraina parlamento. Aŭtoro de 15 historiaj romanoj. Laŭreato de Ŝevĉenka ŝtata premio (1985) kaj aliaj premioj.
Masturbado
Vira sinmasturbado
Unu maniero estas preni la penison aŭ kacon per la mano, kvazaŭ formante tubon per la fingroj, kaj poste movi la manon tiel ke, ekzemple, la prepucio alterne nudiĝas kaj kaŝiĝas, ĝis ejakulo.
Roman Ivaniĉuk
Liaj verkoj estas tradukitaj en multajn lingvojn.
Masturbado
Vira sinmasturbado
Ĉar la glano povas pensigi pri (senhara) kapo, kaj ĉar oni uzas kvin fingrojn, en la hispana lingvo oni ŝerce povas nomi ĉi manieron eksciti sin "cinco contra uno", "cinco contra el calvo" (resp. "kvin kontraŭ unu", "kvin kontraŭ la kalvulo"); en esperanto oni povus diri "kvin kontraŭ Kalocsay". Simile, en la angla oni diras "beat the bishop" ("bati la episkopon"), en la rusa "гонять лысого" ("peladi la senharulon").
Listo de preĝoj
Iuj gravaj kristanaj, precipe katolikaj, preĝoj en Esperanto kaj en la latina:
Danko Ĉemanĝa
Antaŭ la manĝo:
Post la manĝo:
33335 Guibert
33335 Guibert estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Klatovy III
Klatovy III, Domažlické Předměstí (antaŭe Říšské Předměstí) estas parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas okcidente de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 1023 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Klatovy III situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Viola (Italio)
Viola estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bagnasco, Garessio, Lisio, Monasterolo Casotto, Pamparato kaj Priola.
Pola landvojo n-ro 16
La pola landvojo n-ro 16 (DK16) estas landvojo, kiu kunigas Dolna Grupa apud Grudziądz kun landlima trairejo kun Litovio en Ogrodniki.
Kiĉenero
Kiĉenero (angle: Kitchener) urbo en la suda parto de la provinco Ontario en Kanado. Ĝi situas proksimume 100 kilometrojn okcidente de la urbo Toronto, kaj estas parto de metropola regiono nomata Granda Toronto kaj de la Jorka Regiono. Laŭ stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo estas parto de la metropola regiono Granda Toronto kaj la ena ringo de la Ora Hufumo.
Ĝin fondis episkopo Benjamin Eby kaj tie setlis ĉ. 1807 germanaj enmigrantoj. En 1833 ĝi ricevis la nomon Berlin kaj iĝis la sekreta ĉefurbo de la germanoj en Kanado. Sub la influo de kontraŭgermanaj fluoj dum la unua mondmilito, la urbo Berlino estis renomita en 1916, post referendumo bojkotita de multaj loĝantoj. Ekde tiam la urbo nomatas laŭ la brita feldmarŝalo kaj milita ministro grafo Herbert Kitchener, mortinta en batalo de tiu jaro. Nur du antaŭurboj, Mannheim en la sudokcidento kaj Breslau en la nordoriento, rajtis teni siajn germanajn nomojn. En la 1990-aj jaroj ekzistis iniciato renomi la grandurbon reen al Berlino, sed tio ne trovis sufiĉan subtenon.
Tamen, la germana influo ankoraŭ sentiĝas en la urbo nuntempe, ekzemple per la ĉiujara Oktobrofesto, kiu altiras multajn gastojn el la tuta Nordameriko. Estas ankaŭ tradicia germana kristnaska foiro.
Pro la apuda urbeto Waterloo, kie situas la du universitatoj universitato de Waterloo kaj universitato Wilfred Laurier, multaj kiĉeneranoj laboras en edukada kaj alt-teknologia industrioj, sed multaj ankaŭ okupiĝas pri fabrikado kaj agrikulturo, precipe pro la multaj menonitoj en la regiono kiuj ankoraŭ havas tradician agrikulturistan viv-stilon.
József Nagy (kuracisto)
József NAGY [jOĵef nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy József estis hungara kuracisto, akuŝisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858). Lia nobela antaŭnomo estis chrenóczy.
József Nagy naskiĝis la  1818 en Hungara reĝlando en Nyitra (nuntempa Nyitra en Slovakio). Li mortis la 1892 en Nyitra.
Biografio
József Nagy frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno, kie li ricevis diplomon en 1840. Li hejmenvenis kuracadi al sia naskiĝurbo. En 1848 li estis elektita ĉefkuracisto. Li strebis por financa ebleco de kuracado de malriĉuloj. Li verkis artikolojn al kuracistaj periodaĵoj. Krome li interesiĝis pri la literaturo. En 1890 li retiriĝis jam malsana. En 1886 li ricevis la titolon reĝa konsilanto.
Bargstedt
Bargstedt estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Koro (apartigilo)
Koro povas signifi:
Cachoeira (Bahio)
Cachoeira [kaŝoejra] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 32.026 enloĝantojn en 2010.
En la 19-a jarcento, ĝi estis urbo kun pli granda nombro de islamanoj en Brazilo.
Esperanto en Cachoeira
En 1952 Manuel Borges dos Santos gvidis Esperanto-kurson en tiu urbo, kie li sukcesis liveri diplomojn al ses lernantoj. Tiuj estis la unuaj semoj de la lingvo Esperanto ĵetitaj sur la grundon de la urbo.
Post la unua kurso gvidita de Manoel Borges dos Santos, Benedito Farias estas la nova instruisto en la urbo. Multaj aliaj kursoj estis gvidita en la urbo, sed neniam kun taŭga sukceso.
Granda Palaco
Granda Palaco estas unu el pluraj grandaj palacoj:
10387 Bepicolombo
10387 Bepicolombo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Francesco Manca kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Giuseppe (Bepi) Colombo (1920–1984) de la Universitato de Padovo, kiu faris fundamentan kontribuaĵon al la teorio pri resonoj, notinde koncerne la malplenojn de Kirkwood kaj la rotacion de Merkuro. Li ankaŭ iniciatis en la uzo de planeda preterpaso por gravita helpo por preparita kosma misioj.
Jevany
Jevany (Jewan) estas municipo en Ĉeĥio, kiu situas en la mezbohemia regiono (Středočeský kraj) kaj la distrikto Prago-oriento (Praha-východ), sudoriente de la nacia ĉefurbo Prago kaj 11 kilometrojn oriente de la urbo Říčany. En la municipo havis.
La loĝloko situas en la mezbohemia montetaro meze de vasta faga arbaro. Tra la loko fluas la rojo  Jevanský potok, kiu bariĝas per vico de lagetoj kaj poste enfluas la riveron Sázava (Sasau). Rekte ĉe la loĝloko situas la lageto Jevanský rybník. La vilaĝo skribe unuafoje menciiĝis en 1415. En la 1920-aj jaroj ĝi iĝis ŝatata semajnfina feriejo de prosperaj praganoj. La renomon interalie influis la arkitekto Josef Fanta kaj la verkistsino Gabriela Preissová, kiuj estis inter la unuaj urbanoj kiuj ekvivis ĉi tie. Interalie, ĝis sia morto en la vilaĝo vivis la ĉeĥa artisto Karel Svoboda, kaj same ĝis sia morto en 2019 vivis tie la kantisto Karel Gott. La kantisto jam en 1969, do ankoraŭ dum la socialisma periodo de Ĉeĥio, en la loĝloko aĉetis vilaon, kiu transformiĝis al muzeo "Gottland" pri lia persona kaj artista vivo.
Sceptro
Sceptro estas ornamita bastono aŭ stabeto, kiu simbolas potencon kaj dignecon de regantoj, uzata ĉe festoj.
Laŭ Francisko Azorín sceptro estas Luksa, valora bastono, arte prilaborita, uzata de regnestroj kiel signo de ilia indeco. Li indikas etimologion el la greka skeptron (sceptro) kaj de tie la latina sceptrum.
Historio
La sceptro estis praa simbolo ĉe grekoj kaj romianoj kaj diversaj tipoj eĉ ĉe la germanaj triboj (baculus, „longa bastono”; sceptrum, „mallonga bastono”).
Ĝia antaŭulo povis estis bastono de oldulo, stangeto de kuriero, hoka bastono de paŝtisto, poste el tio la episkopa bastono. La Karolidoj komence uzis longan bastonon, sed uzis ankaŭ la mallongan romian tipon. Surbaze de tio, oni uzis la du tipojn ekde la 10-a jc. ĉe la eŭropaj regantoj.
Urba municipo Kranj
Urba municipo Kranj estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi estas ankaŭ unu el 11 urbaj municipoj en Slovenio.Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 51 komunumoj kovrante areon de 150,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 56267 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Kranj.
Koro (simbolo)
Koro estas en multaj kulturoj disvastigita simbolo, kiu povas marki amon, ĉion kunigitan kun ĝi.
Urba municipo Kranj
Loko, priskribo
Malgraŭ la komunumo tra Highway A2 / E61 sude al la ĉefurbo de Slovenio. Ankaŭ ekzistas fervoja linio en la sama direkto.
Koro (simbolo)
Unu el interpretoj de la ♥ estas, ke ĝi prezentas stiligitajn figajn foliojn. Tiuj en la 2-a jarmilo antaŭ Kristo, pli poste komune kun folioj de hedero aperas kiel ornamaĵo sur vazoj kaj minoaj freskoj. En la 8-a jarcento antaŭ Kristo korintaj pentristoj ornamas la vazojn de figuraj bildigoj komune kun hederaj folioj kaj vinberoj en aspekto de koro. La hedero en greka, romia kaj frue kristanisma kulturoj simboligis eternan amon.
Urba municipo Kranj
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Koro (simbolo)
En kavalira literaturo de la 12-a jarcento kaj la 13-a jarcento aperas folioj de hedero en amscenoj, ofte pentrigitaj ĝis ruĝa koloro; la ruĝa koloro mem estas samtempe simbolo de amo. La hodiaŭ konata simbolo de ruĝa koro disvastiĝis tra Eŭropo, tiun disvastiĝon helpis ankaŭ estimo al La Koro de Jesuo, kiu mem estas simbolo de dia amo al homo, en katolika eklezio. La simbolo de koro venis en heraldikon kaj fine de la 15-a jarcento la simbolo de koro aperis ankaŭ sur ludkartoj.
Urba municipo Kranj
Loko, priskribo
Občina Tržič norde, Občina Preddvor kaj Občina Šenčur oriente, Občina Medvode sudoriente, Občina Škofja Loka en la sudokcidento, Občina Železniki kaj Občina Bohinj okcidente, Občina Naklo kaj Občina Radovljica nordokcidenta.
Koro (simbolo)
La simbolo de ♥ ekkaptiĝis kiel metaforo de homa koro nur inter la 13-a jarcento kaj la 16-a jarcento. Antaŭe oni uzis al la samo pinsemajn strobilojn aŭ piramidojn.
Kappelen
Kappelen devenas de la latina vorto capella kaj havas la signifon de kapelo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Koro (simbolo)
Kiel miensimbolo estas uzata <tt><3</tt>. En Unikodo ekzistas kelke da simboloj de koro:
Urba municipo Kranj
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 51 vilaĝoj:
Koro (simbolo)
Kiel simbolo de plej arda aŭ seksa amo oni uzas koron trapasatan de sago, kio simbolas respektive la virinan kaj viran seksajn organojn.
Urba municipo Kranj
Komunumoj
Babni Vrt, Bobovek, Brdo pri Kranju, Breg ob Savi, Britof, Čadovlje, Čepulje, Golnik, Goriče, Hrastje, Ilovka, Jama, Jamnik, Javornik, Kokrica, Kranj, Lavtarski Vrh, Letenice, Mavčiče, Meja, Mlaka pri Kranju, Nemilje, Njivica, Orehovlje, Pangršica, Planica, Podblica, Podreča, Povlje, Praše, Predoslje, Pševo, Rakovica, Rupa, Spodnja Besnica, Spodnje Bitnje, Srakovlje, Srednja vas - Goriče, Srednje Bitnje, Suha pri Predosljah, Sveti Jošt nad Kranjem, Šutna, Tatinec, Tenetiše, Trstenik, Zabukovje, Zalog, Zgornja Besnica, Zgornje Bitnje, Žabnica, Žablje
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-gorenjska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:52_x455069.09349999996_y118595_s11_b4
Ižipovce
Ižipovce [iĵipovce], (hungare Izsépfalu [iĵEpfalu]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ižipovce situas laŭ flankovojoj. Liptovský Mikuláš troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1286, poste en 1391 en latina formo "(que nunc vocatur) Isipfalva" (la loknomo mem skribiĝis en hungara formo). En 1787 192 vilaĝanoj (inter ili 41 nobeloj) loĝis en 33 domoj, en 1828 184 vilaĝanoj loĝis en 19 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Izsépfalu 143 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Partizánska Ľupča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ižipovce 86 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Arenas de Iguña
Arenas de Iguña [aREnas deiGUnja] (Sabloj de Iguña) estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Besaya.
Geografio
Ĝi limas norde kun Cieza kaj kun Los Corrales de Buelna, okcidente kun Los Tojos, sude kun Molledo kaj Bárcena de Pie de Concha, kaj oriente kun Anievas kaj Corvera de Toranzo. En la komarko Besaya fluas la rivero Besaya paralele al la Aŭtoŝoseo Kantabria-Altebenaĵo. Ĝi estas unu de la loĝlokoj de la norda Jakoba vojo nome: Ruta del Besaya.
La municipa ĉefurbo estas loĝloko Arenas de Iguña, je 48 km de la regiona ĉefurbo.
Demografio
La 1703 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Arenas de Iguña, Bostronizo, Cohiño, Las Fraguas, Los Llares, Palacio, Pedredro, San Cristóbal, San Juan de Raicedo, San Vicente de León, Santa Águeda kaj La Serna.
Historio
Dum la Antikva Reĝimo Yguña estis unu de la nombraj senjorlandoj kiujn posedis en Kantabrio la markizoj de Aguilar de Campoo, grafoj de Castañeda.
En la protokolo pri kreado de la Provinco Kantabrio la 28an de julio 1778, registriĝis la ĉeesto de Valle de Iguña kun Villa de San Vicente de León kaj Los Llares.
Arenas de Iguña historie estis la plej grava komercvojo de Kantabrio kun la kastilia altebenaĵo. La kantabraj kastrumoj atestas la ĉeeston ekde longe en tiuj teroj.
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado.
Santovka
Santovka, hungare Szántó estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Šahy troviĝas 22 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1245. La kampoj apartenis al fora abatejo. La abato funkciigis lernejon ekde la 15-a jarcento. En 1552 la turkoj okupis la vilaĝon. La kuracakvo malkovriĝis ekde la 16-a jarcento. En 1910 loĝis tie 485 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo situis laŭ la nova landolimo en la slovaka flanko. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la slovakoj vivas en majoritato, apartenu al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 864 da homoj, (756 slovakoj, 79 hungaroj).
Famuloj
En la iama Szántó naskiĝis hungara agronomo Sándor Konkoly-Thege.
Departemento Suĉitepekezo
Suĉitepekezo (Suchitepéquez) estas departemento situanta en la sudokcidenta regiono de Gvatemalo. Ĝi havas limojn norde kun Ketzaltenango, Sololao kaj Ĉimaltenango, sude kun Pacifiko, oriente kun Eskvintlo; kaj okcidente kun Retalhuleu. Suĉitepekezo etendiĝas sur areo de dividata en 20 municipoj kaj en ĝi loĝas ĉirkaŭ 403,945 loĝantoj. La departementa ĉefurbo troviĝas je 165 kilometroj de la landa ĉefurbo.
Willy Wonka & the Chocolate Factory (1971)
Willy Wonka & the Chocolate Factory (Willy Wonka kaj la ĉokolado-fabriko) estas usona filmo de Mel Stuart aperinta en 1971, adaptita de romano de Roald Dahl.
Rakonto
Charlie estas knabeto kiu havas solan revon: trovi unu el la kvin oraj biletoj, kiujn Willy Wonka, la fama ĉokoladisto, kaŝis en siajn ĉokoladojn. Fakte, tiuj biletoj permesas eniri en la plej sekretan ĉokolado-fabrikon en la mondo kaj malkovri la tieajn eksterordinarajn surprizojn, kiuj kaŝiĝas...
Orienttimora krizo de 1999
La orienttimora krizo de 1999 komenciĝis post la 30-a de aŭgusto 1999 per atakoj de kontraŭ-sendependecaj batalemuloj kontraŭ civitanoj kaj iĝis ĝenerala perforto, ĉefe en Dilo, ĉefurbo de Orienta Timoro.
La krizo ekis post kiam plimulto de la voĉdonintoj elektis sendependecon disde Indonezio. Ĉirkaŭ 1.400 civiluloj mortis. UN-armeo, konsistanta ĉefe el aŭstralianoj, iris al Orienta Timoro por restarigi kaj konservi pacon.
Paŭo (Francio)
Pau (Paŭo) (prononco franclingve, okcitanlingve , literumo eŭske Paue) estas la ĉefurbo de la departemento Pyrénées-Atlantiques (jen france, prononco [], eŭske Pirinio Atlantikoak, gaskone Pirenèus Atlantics) aŭ Atlantikaj Pireneoj sud-okcidente de Francio, kaj ĉefurbo de la historia regiono Bearno.
Foks
Priskribo
Ĝi estis bruna, vira hundo. Ĝi estis lojala kai emocia.
Paŭo (Francio)
Loĝantaro: 83 803 (2006) en la urbo mem kaj 194 460 kun la ĉirkaŭaĵo.
Foks
Ĝiaj vojaĝoj
Ĝi vojaĝis kun Atatürk al jenaj lokoj:
Paŭo (Francio)
En Pau naskiĝis la franca reĝo Henriko la 4-a kaj la sveda-norvega reĝo Karlo la 14-a / la 3-a, Jean Baptiste Bernadotte, prapatro de la dinastio Bernadotte.
Arto kaj historio
Kastelo de la reĝo Henriko la 4-a, Bulvardo de la Pireneoj.
Paŭo, angla urbo
La genezo de la angla epoko :
Komence de la 19-a jarcento la urbo gastigis la unuajn anglajn regnanojn, nome, la soldatojn de la Duko de Wellington, kiuj invadis la sudan Francion. Paŭo kaj ties milda klimato logis la armeon. Ekde tiam Paŭo famiĝas transmanike. Miloj da eksterlandanoj vintrumas en Paŭo.
La britoj markas Paŭon per siaj spuroj:
La fameco de la bearna urbo kreskas, des pli ke la skota doktoro Alexander Taylor laŭdas la kuracan Paŭan klimaton. Britaj riĉuloj kunportas sian vivstilon kaj iom post iom modeligas iujn kvartalojn britmaniere. Venas ankaŭ usonanoj, brazilanoj, rusoj... Sed pli fortas en la urbo la spuro de la anglaj aristokratoj. Tiel aperas la unua kontinenta golfejo (1856), la anglikana preĝejo St Andrew kaj proksimume tri cent vilaoj en pompaj parkoj ! Je tiu epoko Paŭo estas la ĉefurbo de klimatismo, sporto kaj mondumaj festoj.
La rojalistoj rezignas favore al la respublikanoj:
Fine de la 19-a jarcento, la britoj preferas restadi en Biarritz kaj ĉe la vaska marbordo. Tiam la usonanoj anstataŭas ilin. Tiuj transatlantikaj anglosaksoj trovas en Paŭo mondumaĵojn kaj diversspecajn distraĵojn : ĉevalvetkurojn, kriketon, poloon, golfludon, ĉasadon kaj baldaŭ la aŭtomobilan sporton. Sed en la aviadhistorio tiuj nordamerikanoj lasos sian spuron ...
La fino de la anglosaksa ĉeesto:
Kun la unua mondmilito ĉesos tiu favora periodo. Paŭo konservas por ĉiam la spuron de tiu « Angla » jarcento kaj oni povas plu admiri multajn vilaojn kaj parkojn, kiuj atestas pri tiu epoko.
Paŭo, aeronaŭtika urbo
La unuaj balonflugoj okazas en Paŭo en 1844 kaj la unuaj flugoj per aviadilo, ek de 1909, kiam fratoj Wright malfermas la unuan tutmondan aviadlernejon en la mondo. Paŭo gastigas la nurajn sep tutmondajn aviadkonstruistojn ĝis 1914 kaj devenas la tutmonda ĉefurbo de l' aviado. La milita aviadlernejo, kiu formas la spertulojn dum la Unua Mondmilito, kaj la franca lernejo de ĉasaviado tien establiĝas. Tie flugas la francoj Thénault, Simon, Codos, Bellenger, Garros, Nungesser, Guynemer, Artigau kaj Macé inter tiom da aliaj, kaj la usonanoj Lufbery, Thaw, Chapman, la fratoj Prince, Mc Connell, inter la plej famkonataj.
Paŭo, petrolindustria urbo
En 1951, oni malkovris en Lacq, apud Paŭo, unue petrolon kaj poste gason. Tiu gaso enhavas altan elcentaĵon da sulfuro (15 %). Tiel la regiono de Lacq iĝas gasa regiono kun sulfurapartigaj uzinoj. La sulfuro, kiu unuatempe estis konsiderata kiel nedezirata, iĝis poste sufiĉe grava enspezfonto.
Paŭo spertis gravan ekonomian kreskon, bazitan sur la malkovro de tiu giganta tergasa kuŝejo. Tiu ĉi estis la tiama plej grava gasa kuŝejo surtera en Eŭropo. Ĝi lasis Francion ĝui memsufiĉecon da gaso dum preskaŭ 30 jaroj. En Lacq naskiĝis la SNPA (ŝtata societo), kiu poste iĝis Elf Aquitaine kaj Total. Industriaj grupoj petrolaj kaj apudpetrolaj (Total SA, Schlumberger, Halliburton) kaj kemiaj (Arkema, Air liquide) estas lokitaj en Paŭo aŭ proksimume (en Lacq kun la kemia parko Chemparc, en Pardies kaj en ).
La Paŭa Scienca Centro TOTAL estas la 1-a esplorcentro pri gasaj kaj petrolaj esplorado kaj produktado en Eŭropo, nome preskaŭ 2 000 personoj, el kiuj 900 tersciencaj doktoroj kaj inĝenieroj. La terscienca esplorado ankaŭ baziĝas sur kunagadoj inter Universitato kaj entreprenoj. Ankaŭ notindas, ke la tersciencaj esplorado kaj inĝenierio ĉeestas tra fakaj entreprenoj (CGG, Paradigm Géophysical, TTI, VERITAS…) kaj fakaj trejncentroj (IFP Training, NExT-Schlumberger, Wellstaff, Baker Hugues…).
La baseno ĉirkaŭ Lacq ankaŭ orientiĝis al fajna kemio (Acetex, Celanese) kaj al novaj materialoj. Iom post iom disvolviĝis en Bearno pintteknologio por la miksmaterialoj kaj nanomaterialoj kun la societo SOFICAR (kiu produktas karbonajn fibrojn) kaj la GRL (Esplorgrupo en Lacq), unu el la ĉefaj esplorcentroj de ARKEMA.
Ankaŭ disvolviĝis investadoj rilate al energioj novaj kaj aliaj : la t.n. « bio »karburaĵoj ( fabrikado de bioetanolo far la societo AB-Bioenergy-France), biomaso (celulozo) kaj la elektroproduktado ekde gaso (SNET). Simile disvolviĝas, ununura en la mondo, modela proceso por kapti kaj sekvestri CO2 (injektado kaj stokado en elĉerpitan gasan kuŝejon).
Finfine, tiuj fajnkemiaj kaj fakkemiaj roloj, ebligos rekonverton de la gasprilaborado en la ĉirkaŭaĵo de Lacq.
Diversaĵoj
Lingvo :
La bearna lingvo, ŝtata lingvo antaŭ 1620, estas gaskona dialekto de l' okcitana lingvo.
Anekdotoj :
Esperanto
En ĝi okazis en 1993 la UFE-Kongreso kaj okazis dum pasko 2009 (11-a - 14-a de aprilo) la 64-a kongreso de SAT-Amikaro.
Estas gastiganto de Pasporta Servo kaj ZEO tie.
Ernő Kovács
KOVÁCS Ernő estas rumanuja hungara skulptisto. Li estis naskiĝinta en Târgu Mureş la 13-a de marto 1940.
Kariero
Kovács studis en arta mezlernejo de sia naskiĝurbo kaj poste li akiris diplomon pri skulptado en Arta Altlernejo de Bukareŝto.
Regnoglobo
Regnoglobo estas simbolo de la reĝa potenco. Ĝi estas globformaĵo, farita plej ofte el nobla metalo, ornamita kun juvelŝtonoj kaj supre kun kruco. La globo simbolas la kosmon respektive akordon de la kosma unuo. Ĝi originas el la antikva Romio, kie ĝi estis simbolo de Jupitero, poste de ties surtera reprezentanto, la imperiestro.
La kristanoj transprenis la simbolon kaj metis sur ĝin krucon, simbolante, ke la mondon regas la kristaneco. Oni ofte figuris la regantojn kun regnoglobo. Henriko la 2-a germana-romia imperiestro estis la unua (en 1014), kiu tenis en sia mano regnoglobon dum la kronado. Post tio ĝi iĝis grava simbolo de la regna potenco.
La hungara regnoglobo estis farita en la 14-a jc. el orkovrita arĝenta globo, kun, sur la flanko, emajla Anjou-blazono. Ĝian supron ornamas duobla kruco. Ĝi estas videbla en la Hungara Nacia Muzeo.
vidu: sceptro, krono
2082 Galahad
2082 Galahad estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la kavaliro Galahad, de la Artura legendo.
Ueken
Pri la komunumo
Ueken estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 853 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Ueken situas en la Staffelegg-Valo, flanka valo de la valo de la rivero Sissle. La valon limas ambaŭflanke montetoj de la Argovia Tavolĵuraso, kiuj abrupte leviĝas kaj poste transiras al vastaj altebenaĵoj. La komunumo kovras areon de 5,10 km², de kiujn 2,01 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,40 km² estas utiligitaj por konstruado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ueken limas en nordokcidento al Frick, en nordoriento al Hornussen, en oriento al Zeihen, en sudo al Herznach, kaj en okcidento al Gipf-Oberfrick.
Trafiko
La komunumo Ueken estas konektita al la reto de la publika trafiko per poŝtaŭtolinio de Frick al Laufenburg. 2,5 km norde de Ueken apud Frick situas aliro al la nacia aŭtoŝoseo A3 de Bazelo al Zuriko.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ueken datiĝas el la jaro 1336.
En la jaro 1797 la Frikvalo fariĝis franca protektoraĵo, kiu en la jaro 1802 estis integrita al la Helveta Respubliko kiel Kantono Frikvalo. En 1803 kun la dissolvo de la Helveta Respubliko la Frikvalo estis integrita al la nova Kantono Argovio, al kiu ankaŭ Ueken ek de tiam apartenas.
Álvaro Bautista
Álvaro BAUTISTA (naskiĝis la 21-an de novembro 1984 en Talavera de la Reina) estas hispana motorciklisto, mondĉampiono.
Komencas en Klaso 125 en 2002 kiel wildcard per Aprilia. En 2003 kaj 2004 konkurencas per Aprilia, en 2005 per Honda, en 2006 per Aprilia kaj en tiu jaro estas mondĉampiono. En 2007 ŝaltilas en Klaso 250, konkurencante per Aprilia. En 2010 ŝaltilas en MotoGP, kontraktita el Suzuki. En 2012 kontraktita el Gresini Racing, konkurencante per Honda; en 2015 konkurencas per Aprilia en la sama team. En 2017 ŝaltilas al Aspar Team, konkurencante per Ducati.
Sesdeknaŭo (seksa pozicio)
Oralsex
Voznica
Voznica (hungare Garamrév germane Woßnitz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Voznica situas laŭ maldekstre bordo de Hron, laŭ traira flankovojo (estas ponto al la alia flanko, kie estas ĉefvojo kaj fervojo). Nová Baňa troviĝas je 9 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1075 en formo "Goznucha", kiel doganprena loko. En 1601 oni komputis tie 45 domojn. En 1828 vivis tie 356 loĝantoj en 53 domoj. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Voznica, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Garamrév 613 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Žiar nad Hronom, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Voznica 637 homoj (635 slovakoj).
Los Ángeles (Ĉilio)
Los Ángeles (antaŭe Los Anjeles) estas urbego kaj universitata urbo en meza Ĉilio en regiono Biobío, en provinco Biobío (Biobío). Ĝi estas ankaŭ provinca ĉefurbo.
Geografio
Los Ángeles situas sur ebenaĵo inter 2 riveroj. Koncepciono troviĝas 94, Chillán 99, Talcahuano 108, Temuco 143, Rancagua (Ĉilio) 394, Puerto Montt 448, Santiago de Ĉilio 472, Valparaiso 496, Viña del Mar 502, Coquimbo 841, La Serena (Ĉilio) 847, Antofagasta (urbo) 1548, Punta Arenas 1748, Iquique 1930, Arica 2121 km.
Historio
La hispanoj fondis en tiu strategia loko fortikaĵon en 1739, poste ĝi travivis atakojn de indianoj. La apuda komunumo ricevis la titolon vilaĝo en 1748, urbo en 1852. Granda incendio okazis en 1820, krome plurfoje tertremoj okazis.
Ekonomio
En Los Ángeles estas agrikultura prilaborado (laktaĵoj, tritikoj, sukerbetoj, fruktoj, lignaĵoj). La grandurbo estas grava enirejo por turistoj al Nacia parko kun vulkano.
Trafiko
Ĉefvojo nordo-sudo trairas Los Ángeles-on, krome en la sama direkto ankaŭ fervojo trafikas.La urbego havas flughavenon.
Klimato
Los Ángeles havas mediteranean klimaton. Jare pluvas po 1076 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-septembro pluvas pli. La temperaturo averaĝe varias inter 7-20 °C. Inter junio-septembro la temperaturo proksimiĝas al frostopunkto, inter decembro-marto proksimiĝas al 30 °C.
Péter Rajka
RAJKA Péter estis hungara inĝeniero, entreprenisto. Li naskiĝis en Marosvásárhely la 11-an de februaro 1807 kaj mortis en Koloĵvaro la 28-an de aprilo 1897.
Biografio
Péter Rajka de 1837 li studis tri jarojn en la teknikuniversitato de Vieno, kaj poste reveninte en 1840, li fondis maŝinfarejon en Koloĵvaro. Li estis tiel la pioniro de maŝinfabrikado en Transilvanio.
Portugalaj malkovroj
La portugalaj malkovroj estis serio de marvojoj kaj esploradoj faritaj de portugaloj inter 1418 kaj 1543. Tiuj malkovroj rezultis en la etendo de Portugalio kaj estis esenca kontribuo por skizi la mondomapon; tiuj malkovroj estis instigitaj de la militisma sperto de la Reconquista kontraŭ islamanoj en la Iberia Duoninsulo kaj la klopodo serĉi alternativajn komercvojojn ekster la Mediteranea Maro. Kvankam kun antaŭaĵoj en la regado de Dinis (1279) kaj en la ekspedicioj al la insuloj Kanarioj de la epoko de Alfonso la 4-a, estas el la konkero de Ceŭto fare de ekspedicio organizita de Johano la 1-a—, kiam Portugalio ekigis la nacian projekton de la sistema oceana navigado, kio estas konata kiel «portugalaj malkovroj». Post la Reconquista, la spirito de konkero kaj kristanigo de la islamaj popoloj pluis. La portugaloj iris poste al Nordafriko, de kie estis venintaj la maŭroj kiuj invadis Iberion kaj setliĝis en tiu lando. Portugalio ne maskis sian ekonomian intereson, ĉar ankaŭ estis el Nordafriko de kie devenis la specioj, grandvalora varo pro la barakto por alporti ilin al Eŭropo. Avancante iom post iom laŭlonge de la afrikaj marbordoj de Atlantiko, ili alvenis al la Kabo de Bona Espero kaj eniris en la Hindan Oceanon cele al serĉo de la alternativaj komercvojoj ekster la Mediteraneo. Ili alvenis al Hindio en 1498, kaj, samtempe esploris Sudan Atlantikon kaj elŝipiĝis sur la marbordoj de Brazilo en 1500, kaj navigante ĝis Orienta Azio, ili alvenis al Ĉinio en 1513 kaj al Japanio en 1543.
La sinsekvaj etapoj de tiu iompostioma esplorado, koloniigo kaj foje konkerado, estis Nordafriko, insulo Madeira, insuloj Azoroj, okcidenta marbordo de Afriko, pasejo de Atlantiko al Hinda Oceano. alveno al Hindio, al Brazilo kaj koloniigo de la Portugala Imperio.
Olha Kobilanska
KOBILANSKA Olha (ukraina : Ольга Юліанівна Кобилянська; naskiĝis la 27-an de novembro 1863 en la urbo Gura Humorului (ukraina : Гура-Гумора), Suda Bukovinio (nun Rumanio), mortis la 21-an de marto 1942 en Chernivtsi, Rumanio (nun Ukrainio) estis verkistino, tradukistino kaj feminisma aktivulino. Ŝi ekde sia infanaĵo parolis ukraine, pole, germane. De 1891 ekloĝis en Ĉernivco. En 1894 ŝi iniciatis la organizaĵon "Societo de ukraininoj de Bukovinio". Ŝi komencis verki en la germana kaj poste en la ukraina.
Verkaro
Ŝi verkis pli ol 20 novelojn, ankaŭ rakontojn, multajn artikolojn pri senrajteco de virinoj.
Pluraj de ŝiaj noveloj estis tradukitaj komence de la 20-a jarcento al pluraj lingvoj kiel la rusa, la germana, la angla, la ĉeĥa, la bulgara kaj la pola, sed ne en Esperanto. Pluraj noveloj ankaŭ estis filmitaj kaj fariĝis teatraĵoj.
En Esperanto
En 'Ukraina antologio' aperis fragmento de la novelego "Princino" (ukr. - "Царівна", 1895), esperantigis Eugenia Amis.
Vidu ankaŭ
Listo de eksofonaj verkistoj
Bulvar Rokossovskogo (Centra ringo de Moskvo)
Bulvar Rokossovskogo (Бульвар Рокоссовского) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la
Jolán Szilágyi
SZILÁGYI Jolán (sila:dji), Szamuely Tiborné, estis hungara grafikistino. Li naskiĝis en Székelyudvarhely la 15-an de junio 1895 kaj mortis en Budapest la 8-an de julio 1971.
Ozark-altebenaĵaj arbaroj
La ozark-altebenaĵaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de norda Arkansaso kaj orienta Oklahomo. La ekoregiono kovras areon de 62 000 kvadratajn kilometrojn. Boston-Montaro kaj Ŭaŝita-Montaro estas la ĉefaj montaroj de la regiono.
Jolán Szilágyi
Biografio
Jolán Szilágyi studis tekstilarton en la industriarta lernejo, en 1917 en liberlernejo de Károly Kernstok kaj József Rippl-Rónai, en 1917–1918 en Nagybánya. En oktobro 1918 ŝi establis kun Mihály Bíró la sindikaton de grafikistoj. En 1919 ŝi iĝis kunlaborantino kaj edzino de Tibor Szamuely. Ŝi elmigris en Italujon, Germanujon kaj Sovetunion. Ŝi revenis en Hungarujon en 1948.
Ozark-altebenaĵaj arbaroj
Flaŭro
La Ozark-altebenaĵaj arbaroj ĉefe situas en Ŭaŝita-Montaro kaj Boston-Montaro, kies arbaroj estas el la plej bone disvolvigitaj kverko-karjoarbaroj en Usono. La primaraj specioj tie ĉi estas ruĝa kverko, blanka kverko (Quercus alba), kaj karjo (Carya spp, precipe Carya texana). Mallongfolia pino (Pinus echinata) kaj virginia junipero (Juniperus virginiana) grave ĉeestas en perturbitaj ejoj, neprofundaj grundoj kaj okcidenten fruntantaj deklivoj.
Tiu ekoregiono enhavas signifan praarbaron. Vastaj areoj de kriplaj kverkoj en sekaj kreskejoj super altitudo de 760 metroj en la okcident-arkansasa Nacia Arbaro Ŭaŝita neniam estis ekspluatataj. Estas vasta areo de pino/miksarbaro, pino/foliarbaro, kaj foliarbaro kiuj aĝas almenaŭ 70 da jaroj, kun relative malmulte da arbaroj kiuj aĝas pli ol 100 da jaroj. En Boston-Montaro, la dissemitaj praarbaroj okupus totalon de 181 km2.
Faŭno
La ekoregiono nombras 191 da birdo- kaj 61 da mamulospecioj .
(18594) 1998 BJ
(18594) 1998 BJ estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
DOS (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Fridingen an der Donau
Fridingen an der Donau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Klatovy IV
Klatovy IV, Lubské Předměstí (antaŭe Vídeňské Předměstí) estas parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sude de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 715 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Klatovy IV situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Chomutov
Chomutov (prononcu Ĥomutov) estas urbo en Ĉeĥio kun. Estas ĉi tie reprezentita industrio de brulmaterialoj (brunkarbo) kaj energetiko (hidroelektrejoj), metalurgia (ferfabriko kaj laminatejo), maŝinindustrio kaj teksindustrio. Chomutov estas signifa trafikvojkruciĝo; kruciĝas ĉi tie fervojoj el urboj Karlovy Vary, Žatec, Most kaj Vejprty. La ĉirkaŭaĵo de la urbo estas dezertigita pro supraĵa minado de brunkarbo.
Historio
La urbo, menciata unuafoje al la jaro 1252, estiĝis en vojo ĝis Lepsiko. En la jaro 1264 ĉi tie Ordeno de germanaj kavaliroj konstruis komendon. Chomutov estas urbo ekde la jaro 1335. En husanaj militoj la urbo staris en katolika flanko, tial ĝi estis konkerita de Jan Žižka kaj okupita de praganoj. Ekde la jaro 1571 ĝi estis posedaĵo de familio Hasištejnidoj el Lobkovice, kontraŭ kies rekatoligemaj klopodoj eksplodis en la urbo en 1591 granda ribelo. En la jaro 1605 Chomutov fariĝis reĝa urbo. Dum la tridekjara milito ĝi estis kelkfoje prirabita de svedaj soldataroj. En la 16-a jarcento oni komencis en la ĉirkaŭaĵo de la urbo mini ferercon, kiu pli malfrue (precipe en la 1-a duono de la 19-a jarcento) fariĝis bazo de evoluo de la industrio kaj de la minado de karbo. En la jaro 1870 Chomutov estis aligita al la fervojo. En la jaro 1938 estis evakuita ĉeĥa loĝantaro, en la fino de la dua mondmilito Chomutov estis kelkfoje bombardita.
La kerno de la urbo konservis al si mezepokan bazplanon. La frue gotika komendo de la ordeno de germanaj kavaliroj el la 2-a duono de la 13-a jarcento kun konservinta preĝejo estis en gotiko kelkfoje alikonstruita kaj en la jaroj 1525–1530 reguligita al kastelo. En la jaro 1607 la urbo elaĉetis sin el servuteco kaj la kastelo estis reguligita en urbodomon. La urba turo estas el la jaro 1525. En placo staras kelkaj malfrue gotikaj, renesancaj kaj barokaj burĝaj domoj. La plej valora estas domo de Collins-Luther kun diamantaj volboj (hodiaŭ kafejo).
En la konstruaĵo de la urbodomo havas sidejon patrujgrafia muzeo kun ekspozicio pri historio de minado kaj metalurgio en la regiono.
(63259) 2001 BS81
(63259) 2001 BS81 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la germana amatora astronomo Wolf Bickel elde sia observatorio de Bergisch Gladbach (Germanio).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero kaj do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Esperanto en perspektivo
Esperanto en Perspektivo : faktoj kaj analizoj pri la internacia lingvo (EeP) estas manlibro pri Esperanto, verkita komune de Ivo Lapenna, Ulrich Lins (historio) kaj Tazio Carlevaro (1974, eldonis UEA, 845 paĝoj kaj indeksoj).
Prahistorio
UEA-prezidanto Ivo Lapenna iniciatis la verkon, pensante unue pri pliampleksigita de sia La Internacia Lingvo : faktoj pri Esperanto el 1952, konciza manlibro pri Esperanto. Fine de la 1960-aj jaroj estis planoj ankaŭ pri nova Enciklopedio de Esperanto. Ambaŭ ideoj eniris la koncepton de EeP.
Taskodivido
Kiel direktoro de CED, UEA-sekcio, Lapenna decidis pri la bazaj principoj de la verko kaj kiel ĉefo-redaktoro dividis la taskojn. Li mem verkis interalie la historion de UEA post la Dua Mondmilito, do la tempon en kiu li mem funkciis en la gvidado de la Asocio.