cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uragano Patricia
Historio
La ŝtormo uraganiĝis je la 20-a de oktobro, 2015. Ĝi intensiĝis rapide dum la 23-a de oktobro ĝis klaso-5.
(15926) 1997 VP6
(15926) 1997 VP6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
.by
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon By''.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Kerecsend
Kerecsend [kereĉend] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger. Kerecsen signifas: tatarfalko. Ne miskomprenu kun Kerecseny!
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj, ĉefvojoj kondukas al Budapeŝto, Miskolc kaj Eger. La lasta troviĝas 15, Mezőkövesd 21 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1337 en formo Keresnuh. En 1556 la loĝantoj rifuĝis de la turkoj. Poste biencentro formiĝis, en 1731 germanoj alvenis. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, poŝto, kuracejo, etbanko.
Famuloj
En Kerecsend naskiĝis Márton Kerecsendi Kiss (verkisto)
2132
2132 estos superjaro komenciĝanta marde (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2132 post Kristo okazos, inter alie:
Linio Ginza (Tokyo Metro)
Linio Ginza (japane: 銀座線 [Ginza-sen], angle: Ginza line) estas metroa linio en Tokio, Japanio. Ĝi estas unu el 9 linioj de metroa sistemo Tokjo Metro en la metroo de Tokio. La simbola koloro de linio estas oranĝa koloro. La emblemo de linio estas latina litero "G" en oranga ringo.
Historio
La linio Ginza estas unua linio de la metroo de Tokio. Ĝi ricevis tiun nomon en 1953 por distingi ĝin de la dua linio — linio Marunouĉi (kiun oni komencis konstrui en 1951 kaj malfermis en 1954).
Trafiko
Plimulto de trajnoj veturas inter stacioj Ŝibuja (G-01) kaj Asakusa (G-19). Estas ankaŭ trajnoj inter stacioj (G-01) kaj  (G-16) kaj inter  (G-16) kaj  (G-19).
Dum labortagoj la trajnoj veturas kun la intervalo:
La unua trajno:
La lasta trajno (labortago/semajnofino):
La horaro (diferencas inter labortagoj kaj semajnofino): Horaro de linio Ginza (japane, defaŭlte ĝi montras hodiaŭa horaro)
Stacioj
Ĉar la linio Ĝinza estas la plej malnova linio en la metroo de Tokio, ĝiaj stacioj situas pli proksime al la tersurfaco. La platformo de la linio en la stacio Ŝibuja troviĝas eĉ en la tria etaĝo de la stacia konstruaĵo.
Ministraro tria de Pierre Mauroy
La ministraro tria de Pierre Mauroy estas:
Ĝi oficis de la 23-a de marto 1983 ĝis la 17-a de julio 1984, t.e. dum unu jaro kaj 116 tagoj.
Koncepto
Koncepto estas abstrakta, universala ideo aŭ ekzistaĵo, kiu servas por nomi kategorion aŭ aron da ekzistaĵoj.Koncepto estas ero de propozicio same kiel vorto estas ero de frazo. Koncepto estas abstrakta, ĉar ĝi maskas la diferencojn inter la objektoj en sia ekstensio, traktante ilin kvazaŭ ili estus samaj. Koncepto estas universala, ĉar ĝi same aplikeblas al ĉiuj objektoj en sia ekstensio.
Konceptoj portas signifon. Unu koncepto povas esti esprimata per diversaj vortoj. Ekzemple la esperantaj vortoj malsanulejo kaj malsanulejo esprimas la saman koncepton, kaj ankaŭ la germana Krankenhaus kaj la svahila hospitali esprimas tiun saman koncepton. La fakto, ke konceptoj ne dependas de la lingvo, ebligas tradukon. Vortoj signifas la samon se kaj nur se ili esprimas la saman koncepton.
2160
2160 estos superjaro komenciĝanta marde (vidu ĉi tie kalendaron).
Bay City (Teksaso)
Bay City ("golfa urbo") estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Matagorda, en la sudokcidenta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Kontraŭ-kristana perforto en Barato
Kontraŭ-kristana perforto en Barato temas pri perforto kontraŭ kristanoj en Barato, kutime elfarita de hinduaj naciistoj. La agoj de perforto inkludas krimbruligo de preĝejoj, rekonvertiĝo de kristanoj al Hinduismo perforte kaj minacoj de fizika perforto, disdonado de minaca literaturo, bruligado de Biblioj, repmuziko de religiulinoj, murdo de kristanaj pastroj kaj detruo de kristanaj lernejoj, superajn lernejoj, kaj tombejoj.
NGC 4650A
NGC 4650A (aliaj indikoj — ESO 322-69, AM 1242-402, DCL 178, PRC A-5, PGC 42951) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Yuki Okubo
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Kyoto Sanga FC, Tochigi SC, Tokushima Vortis, Matsumoto Yamaga FC kaj JEF United Chiba.
Imre Szentpétery
Imre Szentpétery [sentpEteri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentpétery Imre estis hungara historiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1917, ordinara en 1929) de Hungara Scienca Akademio, membro de Arany János Társaság.
Imre Szentpétery naskiĝis la  1878 en Hungara reĝlando en Középpalojta (nuntempa Stredné Plachtince en Slovakio). Li mortis la 1950 en Budapeŝto.
Brassó (historia departemento)
Brassó (braŝO) estis historia reĝa departemento en la sud-orienta parto de la Hungara Reĝlando, pli proksime en Transilvanio; hungare Brassó vármegye, rumane: Comitatul Braşov, germane: Komitat Kronstadt.
Imre Szentpétery
Biografio
Imre Szentpétery frekventis universitaton en Budapeŝto. Li studvojaĝis al Germanio, Francio, Italio. Li doktoriĝis en 1901, krome en la sekva jaro li akiris diplomon pri instruado. En 1907 li ekinstruis en gimnazio de Lugos. En 1914 li iĝis privata profesoro, ekde 1918 li instruis en universitato de Debrecen, ekde 1923 en Universitato de Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri malnovaj dokumentoj. Li ricevis premion en 1941.
Brassó (historia departemento)
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 3 distriktoj:
La departemento situis en sudaj Karpatoj. Grava rivero estas Olt. Karpatoj estis ne nur landolimo, sed ankaŭ akvodislimo (kiun nur Olt trairas). Tuj post tuj la departementejo troviĝas grava montpasejo al Bukareŝto.
Eldonejo Corvin Déva
Corvin Déva Kiadó [Eldonejo Corvin Déva] estas eldonejo de hungarlingvaj libroj kaj aliaj publikaĵoj en Deva.
Brassó (historia departemento)
Administracio
Ekde 1920 la departemento estas parto de Rumanio. En la sekvaj jardekoj la saksoj estis disfrakasitaj.
Eldonejo Corvin Déva
Historio
La eldonejo estis fondita en 1991 de Károly Varga. Li eldonas 15 revuojn kaj librojn precipe por infanoj kaj junularo.
Bow (Vaŝingtonio)
Bow (boŭ) estas nemunicipiĝinta vilaĝo en Kantono Skagit, Vaŝingtonio, Usono. La plej grandaj proksimaj urboj estas Mount Vernon kaj Burlington, kaj Bow apartenas al ilia aglomeraĵeto. Ĝin fondis iu William James Brown, kiu ekloĝis tie en 1869, kaj komence oni nomis ĝin Brownsville, sed Brown mem renomis ĝin Bow laŭ la nomo de fervoja stacio en Londono. La vilaĝo havas privatan etŝpuran fervojon, Fervojo Monteto Bow (Bow Hill Railroad), kun vaporlokomotivo.
Fonto
La artikolo baziĝis sur tiu en la abglalingva Vikipedio.
Brassó (historia departemento)
Eksteraj ligiloj
Censo de Hungario en 1880 (hungare) Censo de la Aŭstra-Hungara Monarĥio en 1910 (hungare, angle kaj germane)
Traves (Italio)
Traves estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Mezzenile, Pessinetto, Viù kaj Germagnano.
Izgar
Izgar (hungare:Izgár) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Bocşa. En 1910 ĝi havis 1257 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 403 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1369. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Vermeş.
Finboso
Finboso aŭ okcident-kablanda erikejo estas natura arbustetaro aŭ erikeja vegetaĵaro kiu troviĝas en malvasta zono de Okcidenta Kablando de Sud-Afriko, ĉefe en vintro-pluvaj marbordaj areoj kun mediteranea klimato. La finboso ankaŭ estas tutmondaj 200-unuo laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi troviĝas en la mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj.
La afrikans-lingva termino fynbos ofte estas konfuze tradukita kiel "fajna arbaro", sed la signifo estas "gracila", "svelta" – arbustaro kontraŭe al "bos", kiu en plejmulte da kuntekstoj signifas "arbaro", sed ne "arbustetaro" aŭ "arbustaro".
Manne Siegbahn
(Karl) Manne (Georg) SIEGBAHN (3-an de decembro 1886, Örebro, Svedio – 26-an de septembro 1978, Stokholmo) estis sveda fizikisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1924 por la rentgenspektroskopiaj malkovroj kaj ekzamenoj.
Finboso
Kablanda Flaŭra Regno
La okcident-kablanda erikejo - kiu kreskas en marborda zono, 100–200 km larĝe, etendiĝanta de la urbo de Clanwilliam sur la okcidenta marbordo al Port Elizabeth sur la sudorienta marbordo. Ĝi estas parto de la Kabland-Flaŭra Regno, kie ĝi respondecas pri la duono de la surfacareo kaj 80% el la plantospecioj. La finboso en la okcidentaj regionoj estas pli riĉa kaj diversa ol en la orientaj regionoj de Sud-Afriko.
Manne Siegbahn
Li malkovris en la rentgenemisiaj spektroj novan spektro-serion (M-serio) en 1916. Li ellaboris tiajn maŝinojn kaj metodojn, kiuj ebligis la precizan mezuron de la rentgenaj ondolongoj. Li iĝis fizika profesoro en la Universitato de Uppsala kaj unu jaron poste pruvis kun la kunlaborantoj, ke la rentgenaj radioj trairantaj la prismon, dekliniĝis kiel lumradioj, sed iom pli malforte. Pli poste li analizis la pli malfortajn rentgenajn radiojn, kiuj situantaj proksime al la ultraviola parto de la spektro.
Finboso
Kablanda Flaŭra Regno
De la ses flaŭraj regnoj de la mondo, tiu estas la plej malgranda kaj plej riĉa po area unuo. Komparu ĝian grandecon kun tiu de la Holarktisa Regno, tiu regno, kiu ampleksas la tutaĵon de la norda duonglobo krom la tropikaj regionoj. La diverseco de plantoj en la okcident-kablanda erikejo estas ekstreme alta kun pli ol 9000 specioj de plantoj troviĝante en la areo, ĉirkaŭ 6200 el kiuj estas endemiaj. Tia nivelo de diverseco estas komparebla kun tiu de tropikaj pluvarbaroj aŭ de grandaj insuloj kaj estas unika en relative seka kontinenta areo.
Manne Siegbahn
Li iĝis en 1937 fizika profesoro de la Stokholma Universitato. Samjare li iĝis unua direktoro de la Fizika Instituto Nobel, fondita samjare de la Sveda Reĝa Scienca Akademio. Li retiriĝis el tiu posteno en 1975.
Finboso
Kablanda Flaŭra Regno
De la eriko-specioj, 600 troviĝas en la finboso, dum nur 26 estas trovitaj en la resto de la mondo. Tio estas en areo de 46 000 km². Komparu kun Nederlando, kun areo de 33 000 km², kiu havas 1 400 speciojn, kaj neniu el ili estas endemia. Tablomonto en Kaburbo subtenas 2 200 speciojn, pli ol la tuta Britujo. Do, kvankam la finboso konsistas el nur 6% el la areo de suda Afriko, ĝi havas duonon de la specioj sur la subkontinento, kaj fakte havas preskaŭ 1 el 5 el ĉiuj plantospecioj en Afriko.
Kvin riversistemoj tratranĉas la Kabland-Flaŭran Regnon : la Elefantan riveron; la Berg-Riveron kiu drenas la Okcident-marbordan Antaŭlandan ebenaĵon kiu etendiĝas de la Kablanda Ebenaĵo al la Elefanta rivero de Okcidenta Kablando; la Larĝan riveron, kiu estas la plej granda rivero en Kablando; la Elefantan riveron de Suda Kablando; la Gurits-Riveron kaj la Grandan riveron kiuj drenas la Malgrand-karuan basenon kaj la Sud-marbordan Antaŭlandon; kaj la Pavianoravinan riveron kaj la Gamtos-Riveron en la oriento.
Manne Siegbahn
Li estis inter 1939 kaj 1964 membro de la Internacia Pezo- kaj Mezurafera Komisiono.
Finboso
Flaŭro
La nomo fynbos estas afrikansa kaj referencas al la fajnaj pinglo-similaj folioj de multaj finbosaj specioj. La plimulto de la plantoj estas ĉiamverdaj sklerofilaj plantoj. La karakterizaj finbosaj familioj estas la proteacoj (Proteaceae), la erikacoj kaj la restionacoj (Restionaceae). La proteacoj estas reprezentitaj per multaj specioj kaj estas okulfrapaj en la pejzaĝo kiel unu el la malmultaj granda-foliaj plantotipoj, ĝenerale kun grandaj floroj kiuj povas esti polenataj fare de birdoj.
Erikacoj estas ĝenerale pli malgrandaj plantoj kun multaj malgrandaj, tubformaj floroj kaj pinglo-similaj folioj. La greso-similaj restionacoj - nur kelkaj specioj de kiu estas sciataj ekster la finboso-areo - vegetas en pli malsekaj areoj. Pli ol 1 400 bulbospecioj troviĝas en la okcident-kablanda erikejo, de kiuj 96 estas gladioloj (Gladiolus) kaj 54 laĥenalioj (Lachenalia). Areoj kiuj plejparte konsistas el erikoj estas konataj kiel Renosterfeldoj (afrikansa por Rinocerejo).
Ekoregionoj
La areo estas subdividita en du tre similajn ekoregionojn, la malaltaĵan finboson (sub 300 m) sur la sabloj de la okcidenta marbordo kaj la montaran finboson de la Kablanda Faldmontaro.
Minacoj kaj konservado
Grandaj partoj de la finbosregiono estis enloĝitaj dum jarcentoj. La malaltaĵoj estas taŭgaj por agrikulturo kaj vinkultivado aŭ por urba ekspansio laŭlonge de la marbordo precipe ĉirkaŭ Kaburbo kaj Port Elizabeth, kaj nur malgranda parto estas protektita. Finbosareoj ankaŭ estas minacitaj per la disvastiĝo de enmetitaj specioj, speciale akaciospecioj de Aŭstralio, same kiel pinplantejoj en la Kablanda Faldmontaro.
Multaj specioj iĝis formortintaj, kaj pli ol 1000 estas endanĝerigataj. Ilia konservado estas prioritata, kaj rezervejoj estis starigataj en multaj areoj. Finbosareoj estas populara vizitindaĵo por turistoj, precipe en la najbareco de Kaburbo, kaj estas ankaŭ gravaj feriaj areoj por tieuloj. La okcident-kablanda marbordo estas travojaĝita fare de la Ĝardeno-Itinero dum grandaj areoj de natura finboso povas esti vidataj en Kirstenbosch Nacia Botanika Ĝardeno en Kaburbo kaj Tablomonto Nacia Parko kiu kovras la plej grandan parton el la Kabo-Duoninsulo kaj en Cicikama Nacia Parko en la oriento. Ekzistas iom da publikigitaj promenitineroj ekde Kaburbo kaj aliaj urboj kiel ekzemple Elgin. La centro por vizitado de la Malgranda Karuo estas la urbo de Oudtshoorn [Oŭdshorn], la struta regurbo de la mondo.
Bugo (Agathosma betulina)
Bugo (en la afrikansa nomata Boegoe) estas la komuna nomo por Agathosma betulina : sudafrika aromata planto kun kuracaj kvalitoj, apartenanta al la familio Rutacoj kaj kiu kreskas proksime de riveretoj en finboso-vivejoj. La folioj entenas esencajn oleojn uzataj en la aromoterapio kaj por parfumo.
Ento
En neformala lingvaĵo ofte eblas anstataŭe uzi la pli konatan terminon "unuo".
Ángela Reyes
Ángela REYES (Jimena de la Frontera, Cádiz, 19-a de aŭgusto 1946) estas hispana verkistino, dediĉita ekde 1980 al la literaturo kaj al la kultura disvastigo kun sia edzo Juan Ruiz de Torres.
Enhavo
Oni vidas en ŝia poezío la maltrankviliĝon pro problemoj de la mondo kies solvo mankas. Ŝia poezio malproksimiĝas el intimismo kaj tuŝas temojn rilate al la aliuloj: ŝia poemaro La muerte olvidada (la forgesita morto) estas kanto al la militistinoj de la sahara Frente Polisario; Lázaro dudaba (Lazaro dubis) pridemandas la ekziston de Dio; Cartas a Ulises de una mujer que vive sola (letero de Odiseo el virino kiu vivas sole) parolas pri soleco kaj forgeso kiun suferas la edzino de la heroo; Breviario para un recuerdo (meslibro por memoro) estas tributo al Miguel Hernández; No llores, Poseidón (ne ploru, Pozidono) estas dediĉita al la figuro de maljunuloj: Fantasmas de mi infancia (fantomoj de mia infanaĝo), nome lia lasta poemaro publikigita, trairas siajn unuajn jarojn, ĉefe tiuj vivitaj en Granada, ĉe sia patrino, al kiu ŝi dediĉas la libron.
.cc
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Cc''.
.cc estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Kokosinsuloj.
Eksteraj ligiloj
סיומת אינטרנט Toppdomän
Bannerman (apartigilo)
Bannerman estas la familia nomo de jenaj personoj:
Entreprenoj:
Geografiaj objektoj:
ceteraĵoj:
24838 Abilunon
24838 Abilunon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Abilunon estas la supozita nomo de antikva kelta urbo fondita en la 1-a jarcento a.K. en strategia duoninsulo de la rivero Vultavo. La restaĵoj de la urbo kusxas ĉe la piedo de la Monto Kleť. La nomo estas menciita en monda mapo far'de Ptolemeo.
2188
2188 estos superjaro komenciĝanta marde (vidu ĉi tie kalendaron).
Meziříčko (distrikto Žďár nad Sázavou)
Meziříčko (Mesericzko) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie. Al la 1-a de januaro 2007 la municipo estis transgvidita el distrikto Jihlava en distrikton Žďár nad Sázavou.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1409.
134125 Shaundaly
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Shaun Daly, Inĝeniero pri Integrigo de la Programo de Lanĉa Servo de KSC por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li servis en la aerospaca industrio de 1997 kaj por la USAF kiel Estro de Teamo dum la Operacio Enduring Freedom kaj por la NASA kiel aviadika inĝeniero en 25 misioj.
88879 Sungjaoyiu
88879 Sungjaoyiu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joseph Jao-yiu Sung (ĉine: 沈祖堯, Shěn Zǔyáo) vic-rektoro de la Ĉina Universitato de Honkongo, asociata dekano de la Fakulato de Medicino kaj estro de la Kolegio Shaw. Dum la SARS-epidemio de 2003, Sung ludis gravan rolon en la lukto kontraŭ la malsano kaj estis nomata "Azia Heroo" far'de la revuo Time.
Simultane
Simultane (germane: Simultan) estas aro da rakontoj de la germana autorino Ingeborg Bachmann. Ĝi aperis en 1972 ĉe la eldonejo Piper Verlag. Ĝi gajnis la Anton-Wildgans-premion.
Drei Wege zum See (Tri vojoj al la lago)
Ĉi rakonto temas pri la problemoj je la vivo de la ĉefrolulino. Iomgrade oni povas paroli pri ŝi kiel iu troviĝanta en ekzilsituacio.
Estas multnombraj aludoj al la malnova Aŭstrio kaj al la roluloj de la romano Radecki-marŝo kaj de Kapuzinergruft de Joseph Roth.
La renkontiĝo kun Branco takseblas tre malsame kompare kun ŝiaj aliaj interrilatoj kun viroj, ekzemple kun Philippe.
Aludoj al Esperanto
En ĉi rakonto, Elisabeth devas resti dek tagojn en londona hotelo, kie oni aŭskultis multajn lingvojn kaj oni uzis anglan nur limigitan (t.e. malgranda nombro da frazoj). La rakontisto taksas tiun komunikilon kiel nenian vivantan lingvon, sed kiel "specon de Esperanto", kaj ke ŝi ekuzis "tiun fian Esperanton" kiam ŝi aĉetis ĵurnalojn aŭ cigaredojn, aŭ kiam ŝi denove informiĝis pri sia flugo.
San Gregorio de Polanco
San Gregorio de Polanco estas urba municipo de Urugvajo. Ĝi apartenas al la departemento Tacuarembó en la centra nordo de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
La urbo situas sur duoninsulo sur la norda bordo de la artefarita lago Lago Rincón del Bonete kaj laŭ la nacia vojo 43, proksimume 140 kilometrojn sude de la departementa ĉefurbo Tacuarembó. La nacia vojo 43 pasas trans la lagon al departemento Durazno per pramŝipo.
Elizabeth Blount
Elizabeth BLOUNT (n. ĉirkaŭ 1502, m. 1539 aŭ 1540), konita kiel "Bessie Blount", estis kromvirino de Henriko la 8-a (Anglio).
Gepatroj
Ŝi estis filino de kavaliro John Blount kaj Catherine Pershall de Bridgnorth, Shropshire. En 1513 ŝia patro akompanis Henrikon la 8-an al Francio kiam tiu militis kontraŭ Ludoviko la 12-a (Francio).
Vivo
Kiel juna knabino Elizabeth eniris la sekvantaron de Katerino de Aragono, la unua edzino de Henriko la 8-a. Ĉirkaŭ 1514 ŝi iĝis kromvirino de la reĝo, kaj ilia amafero daŭris plurajn jarojn. La 15-an de junio 1519 ŝi naskis Henry Fitzroy (1-a duko de Richmond kaj Somerset), la sola nelegitima filo de la reĝo kiun tiu oficiale agnoskis. Nelonge post tio Henriko komencis amaferon kun Mary Boleyn.
En 1522 Henriko kaj lia ĉefministro Thomas Wolsey aranĝis avantaĝan edzigon de Elizabeth al Gilbert Tailboys (1-a barono Tailboys de Kyme), kaj ŝi kaj ŝia edzo ricevis donacojn de la reĝo. Gilbert Tailboys mortis en 1530 kaj Elizabeth trovis sin riĉa vidvino kun bienoj en Lincolnshire. Inter 1533 kaj 1535 ŝi edziĝis al najbara bienisto, Edward Clinton (1-a grafo de Lincoln). Mallonge Elizabeth aniĝis al la sekvantaro de Anna de Kleve, la kvara edzino de Henriko la 8-a, sed ŝi forlasis sian postenon pro malsano. Laŭdire Elizabeth mortis pro ftizo.
Idoj
Krom Henry Fitzroy, Elizabeth naskis ses idojn:
Hoorn
[[Media:Nl-Hoorn.ogg|Hoorn]] estas urbo kaj municipo municipo (komunumo) de Nederlando. Ĝi apartenas al la regiono Okcidenta Frislando kaj al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Fine de en la municipo vivis. Hoorn situas ĉe la Hoornse Hop borde de la Markermeer. La municipo Hoorn havas areon de, de kiu estas akvo.
Masaharu Kawahara
Masaharu Kawahara (河原 正治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Sagan Tosu, Oita Trinita kaj Ehime FC.
Stela loĝantaro
La steloj estas klasifikataj en du stelaj loĝantaroj:
Hipotezaj steloj de « Loĝantaro III » estus steloj ekzistintaj antaŭ la formiĝo de la galaksioj. Estis, laŭ teorio, tre grandaj steloj (pluraj centoj da sunaj masoj) kun mallonga vivdaŭro. Pro tio ili ne plu ekzistas. Tiaj steloj estas bezonataj por kialigi la ĉeeston de pezaj elementoj, kiuj ne povis formiĝi dum la praeksplodo.
Historio
Tiun klasifikon estabis Walter Baade en 1944 laŭ la larĝeco de la spektraj linioj de steloj de la galaksia centro, (kiuj havis larĝajn liniojn) kompare kun steloj de la galaksia rando, kies linioj estis pli mallarĝaj. La steloj de la unua kategorio estis diritaj « de loĝantaro I » kaj tiuj de la dua: « de loĝantaro II ». En la 1950-aj jaroj estis farita ligo inter la stelaj loĝantaroj kaj la abundeco je pezaj elementoj en la steloj.
Otterbach (Lauter)
La rojo Otterbach estas 9,1 km longa, orografie dekstra flankrivero de la rivereto Lauter en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografio
La Otterbach fontas ĉ. 2,4 km norde de Otterberg je la okcidenta flanko de la monto Bruchbergs je alteco de 357 m super marnivelo. unue ĝi fluas orienten kaj fluas laŭ vasta arko sudokcidenten, trafluas Otterberg kaj enbuŝiĝas en Otterbach je alteco de 217 m super marnivelo de dekstre la rivereto Lauter.
La rojo superas sur sia 9,1 km longa vojo altodiferencon de 140 m, kio egalas al meza dekliveco de 15,4 ‰. Ĝi deakvigas areon de 29,564 km² trans Lauter, Glan, Nahe kaj Rejno al la Norda Maro.
Flankriveroj
La plej granda flankrivero de la Otterbach estas la 4,8 km longa Grafenthalerbach kun akvokolekta areo de 5,930 km². Sekvas listo de la flankriveroj de la Otterbach de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo, la longeco , la grandeco de la akvokolekta areo , la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.
Mount Vernon (Vaŝingtonio)
Mount Vernon estas urbo en, kaj la administra centro de, Kantono Skagit, Vaŝingtonio, Usono. En 2010 la usona censo nombris loĝantojn tie. Ĝi estas parto de urba aglomeraĵo "Mount Vernon-Anacortes", kiu enhavas ankaŭ la urbojn Burlington kaj Sedro Woolley, krom ĉirkaŭaj neurbaj loĝataj lokoj. Mount Vernon estas konata pro sia ĉiujara Tulip-festivala stratfoiro, kiu estas parto de la Tulipa Festivalo de la Valo Skaĝita.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la responda artikolo en la anglalingva Vikipedio.
Toby Ord
Toby David Godfrey ORD (naskite la 18an de julio 1979) estas aŭstralia filozofo. Li fondis la organizaĵon Doni Kion Ni Povas (angle: Giving What We Can) en 2009, internacia socio, kies anoj promesas doni almenaŭ 10% de sia enspezo al efikaj bonfaraj organizaĵoj, kaj li estas ĉefa persono en la movado de efika altruismo, kiu progresigas la uzon de racio kaj pruvaĵoj por helpi aliajn vivojn kiel eble plej multe. Li estas altranga esploristo ĉe la Future of Humanity Institute (Instituto de la Estonteco de la Homaro) de la Universitato de Oksfordo, kie lia laborado koncentras sin pri ekzisteca risko. Lia libro pri tiu temo, The Precipice: Existential Risk and the Future of Humanity (esperante: La krutaĵo: ekzisteca risko kaj la estonteco de la homaro), eldoniĝis en marto 2020.
Kariero
Por siaj diplomiĝintaj studoj, Ord iris al la Universitato de Oksfordo, kie li ricevis diplomojn B.Phil. kaj D.Phil. pri filozofio. Post sia doktoriĝa disertacio "Preter agado: la aplikado de konsekvencismo al decidfarado kaj motivado", Ord restis tie en la posteno de malaltranga esploristo en Balliol College, Oksfordo.
Ekde 2014, Ord estis ĉe la Instituto de la Estonteco de la Homaro de Oxford, kie li tenas la pozicion de Altranga Esplora Samrangulo. Ord priskribas sian fokuson kiel "la grandaj bildaj demandoj alfrontanta homecon." Li estas fideikomisulo de la Centro por Efika Altruismo kaj de la ne-profita organizo 80 000 Horoj esploranta karierojn kiuj havas la plej grandan pozitivan socian efikon kaj provizanta karieran konsilon bazita sur tiu esploro.
Etiko
Ord plejparte laboras pri morala filozofio. En aplikata etiko, li laboris pri bioetiko, la petoj de moraleco, kaj la identigado de mondaj prioritatoj. Li ankaŭ kontribuis al monda sano kiel konsilanto de la tria eldono de Projekto de Prioriatatoj de la Regado de Malsano. En norma etiko, lia esplorado koncentris sin pri konsekvencismo, kaj pri morala necerteco.
Ekzisteca risko
La nuna ĉefa esplora intereso de Ord estas ekzisteca risko. Lia libro pri la temo, The Precipice: Existential Risk and the Future of Humanity (La krutaĵo: ekzisteca risko kaj la estonteco de la homaro) eldoniĝis en marto 2020. The New Yorker priskribis lian esploron tiel ĉi:
"Zorgo pri ekzistenca risko ŝajnis al Ord la sekvanta logika etendo de vastiĝanta morala cirklo. Se ni povas lerni kiel valori la vivojn de homoj en aliaj lokoj kaj cirkonstancoj same kun la niaj, tiel ni povas fari same por homoj, kiuj situas en alia momento en tempo. Tiuj estontoj, kies vivkvalito kaj ekzisto mem ege estos efikitaj de niaj hodiaŭaj elektoj, gravas tiom multe kion ni."
Hiperkomputado
Ord verkis pri la ebleco kaj potencialo de hiperkomputado, t.e., modeloj de komputado, kiuj povas provizi rezultojn, kiuj ne estas Turing-komputeblaj, ekzemple maŝino, kiu povus solvi la problemon de halto.
Ottó Gombosi
Ottó Gombosi [gomboŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gombosi Ottó estis hungara muzikhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis György Gombosi, lia pseŭdonimo estis Otto Johannes.
Toby Ord
Doni Kion Ni Povas
Ĉe Oksfordo, Ord decidis doni gravan parton de sia enspezo por la plej kostefikaj bonfaraj organizaĵoj, kiujn li povas trovi. Post pluraj demandoj de personoj, al kiuj interesas fari similan decidon, Ord decidis krei organizaĵon por subteni samopiniaj donantoj.
Ottó Gombosi
Ottó Gombosi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Lexington (Masaĉuseco) aŭ en Natick (Masaĉuseco).
Biografio
Ottó Gombosi komence ricevis pianolecionojn de sia patrino, baldaŭ li lernis en privata konservatorio (1915-1920), fine li akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1921. Liaj plej gravaj instruistoj estis Leó Weiner kaj Albert Siklós. Li plulernis en Berlino de Curt Sachs, eĉ li doktoriĝis en 1925. En Budapeŝto en 1926 li fondis muzikan revuon "Crescendo" kaj li kontribuis muzikajn kritikojn, ekde 1927 li estis muzika kritikisto en Berlino. Depost kiam Hitlero akiris la potencon li iris al Romo, en 1937 al Bazelo (kie li edziĝis), fine en 1939 al Usono. Li instruis en pluraj usonaj universitatoj. Li edziĝis duan fojon en 1954. Li esploris la mezepokan kaj renesancan muzikojn.
Toby Ord
Doni Kion Ni Povas
En 2009, Ord lanĉis Doni Kion Ni Povas (angle: Giving What We Can), internacia socio, kies membroj ĉiuj estas promesintaj doni almenaŭ 10% de sia enspezo al la plej efikaj bonfaraj organizaĵoj. La organizaĵo akordas, parte, kun la movado de efika altruismo. Doni Kion Ni Povas celas ne nur kuraĝigi homojn doni pli da sia mono al bonfaraj organizaĵoj, sed ankaŭ rimarkigas la gravecon doni al plej plej efikaj, argumente, ke "esplorado montras, ke iuj estas ĝis 1000-foje pli efikaj ol aliaj". Je februaro 2020, Doni Kion Ni Povas estis kreskinta ĝis pli ol 4500 membrojn, kiuj promesis doni pli ol 1.5 miliardo da usonaj dolaroj al bonfaraj organizaĵoj.
Ord mem decidis unue, ke li fordonos ĉiom da enspezo super 20 000 britaj pundoj ĉiujare al bone esplorataj bonfaraj organizaĵoj. Post unu jaro, li malaltigis la limon al 18 000 britaj pundoj. La limo altiĝas ĉiujare kun inflacio. Ĝis decembro 2019, Ord estis doninta 106 000 britajn pundojn. Dum sia tuta kariero, li esperas doni proksimume 1 milionon da punfoj.
Saint-Valentin
Saint-Valentin (franca variaĵo, prononco laŭ sistemo IFA []) estas la nomo de la sekvaj komunumoj:
Vidu ankaŭ:
Objekto
Objekto povas esti:
Proverbo
Ekzistas proverboj pri objekto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
2120
2120 estos superjaro komenciĝanta lunde (vidu ĉi tie kalendaron).
Heidenreichstein
Heidenreichstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gmünd. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Herbert Grönemeyer
Herbert Arthur Wiglev Clamor Grönemeyer (n. 12-an de aprilo 1956 en Göttingen) estas germana rokmuzikisto, kantisto, produkisto kaj aktoro. Grönemeyer validas kiel unu el la plej popularaj rokkantistoj de Germanio. Ekde 1984 ĉiuj liaj studioprduktaĵoj povis teni la unuan rangon en la germana furorkanto-listo. Lia albumo Mensch (homo, 2002) kun 3,7 milionoj da venditaj eksempleroj estas la plej sukcesa albumo en la germana muzikhistorio. Kun pli ol 13 milionoj da venditaj albumoj entute, li estas unu el la komerce plej sukcesaj muzikistoj el la germanparolanta mondoparto.
Diskaro
Studioproduktaĵoj
NGC 4651
NGC 4651 (aliaj indikoj — UGC 7901, ARP 189, MCG 3-33-1, KARA 549, ZWG 100.4, VV 56, IRAS12412+1639, PGC 42833) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tambores
Tambores estas urba municipo de Urugvajo. Ĝi apartenas parte al la departemento Tacuarembó en la centra nordo de la lando, parte al la pli okcidenta departemento Paysandú. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
Tambores en la hispana signifas Tamburojn
Trecate
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Malakov-Turo
Temas je la konstruaĵoj pri masivaj minliftoturoj el masonaĵo kun fortikaĵeca arĥitekturo. La stabila konstrumaniero el brikmasonaĵo dika ĝis tri metroj kaj fortikigita konstruo en la interno ebligis teni la pezajn ŝnuroradojn kaj kapti la treegajn tirfortojn de la minliftomaŝinoj. La fortikaj turoj estis troveblaj en la minregionoj de Ruhr-Regiono, Sarlando, Saksujo, Silezujo kaj en la regiono de Akeno, dies tamen ankaŭ en Belgujo kaj Francujo. Oni uzis ilin precipe je la ekspluato de minkarbo kaj erco, krome en salminoj.
Toll-simila ricevanto
La termino Toll-simila ricevanto aŭ Toll-tipa ricevanto (angle toll-like receptor, france récepteur de type Toll) estas strukturo de la tielnomata "denaska imuna sistemo" kaj apartenas al grupo de ricevantoj, kiu nomatas "formorekonaj ricevantoj" aŭ angle "pattern recognition receptors" (PRR). Toll-similaj ricevantoj servas por la rekono de patogene asociigitaj molekulaj formoj, angle pathogen associated molecular patterns (PAMPs), do strukturoj, kiuj nur ekzistas sur aŭ en malsanigaj organismoj, kaj sekve de tia rekono la ricevantoj direktigas respondajn aktivigojn de specifaj genoj. Per tio la "antikorpo-genere specifa akirita imuna sistemo" (antigen-specific acquired immune system) estas aktivigata kaj ŝanĝata. Per la Toll-similaj ricevantoj la denaska imuna sistemo povas diferencigi inter ĉeloj de la propra korpo kaj ĉeloj fremdaj.
Trecate
Najbaras la komunumoj.
Toll-simila ricevanto
Etimologio
La nomo "Toll-simila ricevanto" aŭ angle "toll-like receptor" aludas al proteino de la muŝo drosophila melanogaster (nigraventra fruktomuŝo), pri kies malkovro la esplorista teamo de la nobelpremiita sciencistino Christiane Nüsslein-Volhard tiom entuziasmis, ke ili nomis ĝin "Toll", laŭ la germanlingva adjektivo "toll" por "bonega" aŭ "entuziasmiga". Toll-similaj ricevantoj konsistas el proteinoj similaj al tiu proteino "Toll". La esperantlingva vorto ne estas tiom entuziasmige eleganta, sed sencas teni la vorteron "Toll", kiu science iĝis rekonilo de la termino kaj uzatas ankaŭ en ekzemple la koncernaj terminoj rusa (Толл-подобные рецепторы), turka (Toll benzeri reseptör) aŭ eĉ ĉina (Toll样受体).
Malakov-Turo
Nomdeveno
La nomo, origine el la ĉiutaga lingvo kaj ekde proksimume 1930 uzata ankaŭ en la fakliteraturo, devenas de la Fortikaĵo Malakov, parto de la rusa fortikaĵaro antaŭ Sebastopolo. Dum la krimea milito de 1853 ĝis 1856 ĉi tiu fortikaĵoreto, kies centro estis la ŝtona Malaĥov-Turo (ruse Малахова башня) jam konstruita antaŭ la milito sur la samnoma altaĵo, estis longe sieĝata kaj pribatalata; finfine ĝin konkeris septembron de 1855 francaj trupoj sub komandanto Aimable Pélissier, kiu honore de la venko estis rangaltigata al marŝalo kaj post sia reveno al Francujo la 22-an de julio 1859 estis nomumata „Duko de Malakov“ (Duc de Malakoff).
Toll-simila ricevanto
Ricevantaj variaĵoj
Ekde la malkovro de la unua Toll-simila ricevanto meze de la 1990-aj jaroj ĉiujare malkovriĝis novaj variaĵoj de tiaj ricevantoj en homoj kaj bestoj. Toll-similaj ricevantoj troveblas en ĉiuj vertebruloj, do ankaŭ en fiŝoj kaj reptilioj, sed ankaŭ en strukture pli simplaj organismoj, kiel ekzemple en la menciita muŝo drosophila melanogaster, kio supozigas ke temas pri evolue tre malnova sistemo. La plej multaj vertebrulaj specioj havas pli ol dek konatajn specojn de Toll-similaj ricevantoj. La ricevantoj do rekonas diversajn funkciajn erojn de virusoj, bakterioj kaj fungoj, kaj povas ekigi biokemiajn reagoĉenojn en la korpaj ĉeloj, kiuj kaŭzas imunsisteman batalon kontraŭ tiu malsaniga organismo.
Malakov-Turo
Nomdeveno
La intensa militraportado dum la krimea milito kaj la popularaj priskriboj de la konstruinto de la fortikaĵo, la prusa generalo Eduard von Todleben, kiu servis en la rusa armeo, faris la nomon Malakow (laŭ germana skribmaniero) aŭ (laŭ franca skribmaniero) Malakoff en la publika konscio iaspecan sinonimon por fortikeco, monumenteco, masiveco, grandeco kaj ŝarĝebleco.
Dum la sama tempo sur la karbominejoj de la Ruhr-Regiono ekestis la unuaj altaj ŝaktoturoj, kiuj kvazaŭe markis la komencon de la industria minekspluato. La popoldiro transprenis kiel nomon por tiaj turoj la nomon de la akre pribatalita fortikaĵo por akcenti la rezistopovon de tiuj ĉi liftoturoj foje pli altaj ol tridek metroj. Arĥitekture la turo de Fortikaĵo Malakov tamen ne similis, escepte la fortikan, masivan formitecon.
La siatempa nomo por la minteĥnika nomo por tia konstruaĵo simple sonis „masonaĵo“. Kiel fakvorton Carl Koschwitz enkondukis en la teĥnikon historipriskribon la terminon „Malakov-Turo“ en la jaro 1928.
Por similaj motivoj oni uzis la nomon Malakov-Turo krome ankaŭ por aliaj, masivaj utilaj aŭ militaj konstruaĵoj, kiuj ne rilatis kun la minekspluato, ekz. la gvatoturo konstruita en 1855 ĉe la Rejnhaveno je Kolonjo aŭ la kaponiero en Majenco 1856 transnomita en Fort Malakoff.
Teĥniko
Malakov-Turoj estas difinitaj laŭ terminaraj konventioj de la pli aktuala teĥnikhistoria priskribo kiel subterkonstruaj instalaĵoj de la frua fazo de la industrie, tio estas de la maŝine ekspluata minado.
Turoj en la Ruhr-Regiono
Post kiam en 1830-aj jaroj oni unuan fojon povis trarompi la marno-tavolon en la Ruhr-Regiono kaj per tio kapablis ekspluati karbokuŝejojn en profundoj de pli ol 100 m, la ĝistiamaj lignokonstruaĵoj por la ŝaktekspluato ne plu sufiĉis pro kreskaj ŝarĝostreĉoj. La ŝaktoj fariĝis pli profundaj kaj pli grandaj laŭ diametroj, kaj la minliftomaŝinoj fariĝis pli potencaj. Gisfero, ekde la komenca 19-a jarcento establita je surtera konstruo kaj pontokonstruo, estis tro malelasta kaj ne povis majstri la ŝarĝostreĉojn pro la ofte okazaj ŝarĝovariadoj, kaj ŝtalo resp. ŝtalbetono ne jam disponeblis. Por nun ekkapti la altajn apogoŝarĝojn de kabloradoj, la kablorado-trabaro estis enmetitaj ene de la turo nure en la masonaĵo (vd. apudan skizo). La ŝaktoturoj ricevis pro tiu ĉi celo parte ĝis 2,50 metroj dikan brikmasonaĵon kaj elspeze rigiditajn internajn konstruaĵojn. Oni uzis je tio tradiciajn, empirie trovitajn konstruojn, kiuj devenis el la kutima ĉarpentoteĥniko kaj servis al la deturno de la diagonalaj flankotirofortoj. La konstruaĵoj de la kabloradotrabaroj ene de la turoj estis komence farataj el ligno, poste tamen por redukto de bruldanĝeroj kaj ensorbo de pli grandaj fortoj anstataŭataj per ferkonstruaĵoj.
La alteco de la turoj komence rezultis el la bezonoj de la akvomastrumaj maŝinoj (por levi la minakvoj), kiuj plejparte staris en domoj ekster la turoj. Per pumpostangaro la akvo estis pumpata el la ŝakto. La plej alta frapopunkto de la balancilo de la pumpilo je tio difinis la alton de la kablorada trabaro. Pli malfrue la konstrualtojn tamen difinis la altoj de la surteraj minkonstruaĵoj kaj la karboseparo ligita kun tio. Konstrualtoj ĝis iom pli ol 33 metroj estas dokumentitaj.
Malgraŭ sia konstrumaniero la masonitaj ŝaktoturoj estis elmetataj pro la ĉiama balancado, kaŭzita de ka funkciado de la liftmaŝinoj al fortaj streĉoj, kiuj povis kaŭzi malstabiligon de la masonaĵoj. Tio faris la liftoteĥnikon de tiuj jaroj ripariĝema kaj per tio multkosta. Per la perfektigo de la ŝtalteĥnologio la masonitaj liftkonstruaĵoj iom post iom, plej malfrue je la komenco de la 1880-aj jaroj, estis anstataŭataj per feraj liftotrabaroj, kiuj estis statike pli precize kalkuleblaj kaj pli bone kontraŭstaris la streĉon. Tio ĉi okazis precipe je novaj ŝaktoj kaj okaze de la pliprofundigoj de jam ekzistaj ŝaktaroj, ĉilastakaze per la enigo de tiaj liftotrabaroj en ekzistajn Malakov-Turojn, kiuj en la sekva tempo ankoraŭ servis nur kiel veterprotektaj konstruaĵoj.
Arĥitekturo
Kiel tipaj kaj karakterizaj rekoniloj de la Malakov-Turoj estas klare elstarigendaj la masivaj fortikaĵecaj turkonstruoj. Tiu ĉi konstruo ekestis meze de la 19-a jarcento, kiam pli profundaj minoj, pli elspeza akvomastrumado kaj plibonigita karboseparado postulis pli alte konstruitajn minliftojn kaj pli granda apogofortoj estis forkaptendaj. Antaŭ ĉi tiu tempo oni enkonstruis la pli malgrandajn minliftotrabarojn aŭ en la tiam kutimaj brikdomoj laŭ modesta arĥitekturo aŭ esceptakaze kiel ekleziaj domformoj, ekzemple en la Salfarejo Königsborn ĉe Unna. Kun Malakov-Turo ĉi tiu konstruformo tamen kavis nenion komunan.
Turoj en la Ruhr-Regiono
La Malakov-Turoj de la Ruhr-Regiono estis plejparte konstruataj el brikomasonaĵoj. Masonaĵoj el rompŝtono ja nure aperis laŭlonge de la Ruhr. Ununura restanta reprezentanto de ĉi tiu masontipo estas la Malakov-Turo de minejo Zeche Brockhauser Tiefbau en Bochum. Tiu ĉi turo, kiu ankoraŭ konserviĝis kiel ruino, havas simplan rektangulan formon, sen alkonstruaĵo aŭ la alikaze kutimaj kromdomoj. La masonaĵo konsistas esence el rompoŝtono, je kio la anguloj havas pro la uzado de ebenfacaj kvadroj el flava Ruhr-Sabloŝtono rektlinian finaĵon. La simplan masonaĵon, kiu ne havas horizonte pasantajn kornicojn, maldensigas malsame grandaj kaj sur ĉiuj kvar flankoj malegale disdonitaj rondarkaj fenestroj. La fenestraj intradosoj same kiel la rondarkoj kaj fenestrokornicoj estis formataj el briko, kiel ili estas ofte troveblaj en romanikaj konstruaĵoj en norda Francujo.
Ĉiuj aliaj ankoraŭ ekzistaj Malakov-Turoj de la Ruhr-Regiono estas tute masonitaj el briko. Ili havas kvadratajn aŭ iomete rektangulajn planojn kun fundamentmuroj dikaj ĝis 2,5 metroj, kiuj trans ĝis kvar etaĝoj supren pokaze laŭŝtupe plimallarĝas. Ekstere ĉi tiuj etaĝoj estas ekkoneblaj pro kornicoj horizonte ĉikaŭantaj la turon. Ĉiuj fenestroj estas rondarkaj, je kio la nombro de la fenestroj supren de etaĝo al etaĝo altiĝas, foje ankaŭ duobliĝas, sed ankaŭ estas malpli grandaj. La fenestroj plejparte estis reliefigataj per briko, kaj iliaj laŭlongaj eĝoj kaj arkoj ekipataj per kornicoj. Kelkaj turoj havas aldone ĉirkaŭ unuopaj fenestroj rektangulajn kornicajn kadrojn aŭ estis konforme al tio kolorigata laŭ kestoformo. Tiu ĉi formanta elemento foje troveblas ankaŭ en fenestrogrupoj.
Deflankiĝe de la nure kvadrata resp. rektangula bazoformo kelkaj turoj en la Ruhr-Regiono havas, plejparte ĉe unu flanko du kvadrataj aŭ rondaj angulturoj. Tiuj ĉi turoj plifortigas la fortikaĵo-karakteron, je kio la Malakov-Turo de Minejo Westhausen en Dortmund kun siaj plurangulaj turoj, lige kun la rondaj tegmentokupoloj kaj la kornicoj iomete sub la tegmenteĝo transprenitaj el la otomana arĥitekturo efikas preskaŭ iomete ludema. Kelkaj turoj ankaŭ havas tiel nomatajn atiko-zonojn, do duonetaĝo aŭ fina muro por la kaŝado de la tegmento. La tegmentoj estas plejparte plate piramidformaj, centritaj al la mezo, je kio ankaŭ aperas platotegmentoj, ekzemple je Minejo Ewald, kaj rondaj suproj, ekzemple je Minejo Westhausen.
Turoj en Saksujo
En la saksa karbominado la konstruformo estis malpli vaste disvastiĝinta ol en la Ruhr-Regiono, kaj la turoj estis plej ofte formitaj tre modestaj, do ne havis la tipan aspekton de fortikaĵoturo. La plej konata kaj ankoraŭ nuntempe konserviĝinta turo en Saksujo estas tiu de la minejo Marienschacht en Bannewitz ĉe Dresdeno. Konataj kiel Malakov-Turoj en Bannewitz kaj ĉirkaŭaĵo, kiuj tamen ne plu ekzistas, estas konstruaĵoj de la minejoj Glück-Auf-Schacht (krevigita en 1930), de Beckerschacht, de Beharrlichkeitsschacht kaj de Berglustschacht. En la minkarbodistrikto Lugau-Oelsnitz ekzistis la ŝaktoparoj Merkur- und Plutoschacht same kiel la ŝaktoj Concordia 1 kaj 2, kaj el la minkarbodistrikto de Zwickau nur iama profundŝakto estas konata kiel vera Malakov-Turo. La Malakov-Turo de Concordia 2 en Oelsnitz konserviĝis, servas tamen nun kiel loĝdomo.
Turoj en Belgujo
Konata konstruaĵo ankoraŭ konserviĝinta en Belgujo estas la turo de la Minejo Hasard en Visé, Provinco Lieĝo, Valonujo.
en la karbomindistrikto Ruhr-Regiono
De la iam pli ol 130 Malakov-Turoj en la Ruhr-regiono ĝis nun ankoraŭ konserviĝis 14 ekzempleroj, kiuj ĉiuj estas monumentprotektataj. Ĉiuj turoj estas konstruitaj kiel ŝaktoturoj, tamen nur dek du el ili estas rigardataj kiel Malakov-Turoj laŭ malvasta senco.
Laŭ Rainer Slotta oni povas grupigi ĉiujn restajn 14 turojn en kvin kategorioj n, kiujn la suba tabelo ilustras. Je la du disputataj Malakov-Turoj temas pri la surteraj liftinstalaĵoj de la ŝaktoj 1 kaj 2 de Minejo Carolinenglück, kiuj laŭ Ludwig Achepohl ne estis realigita en masonaĵo tipa por Malakov-Turo, sed origine havis lignajn resp. ferajn konstruaĵojn kaj pri la lifoturo de la minejo Zeche Alte Haase, kiun la urbo Sprockhövel enlistigis kiel monumentprotektenda Malakov-Turo, ĉe kiu en 1897 estis starigita ŝnurorado-trabaro, baziĝanta sur movigrado-elminigo, kiun estis disvolvinta Carl Friedrich Koepe. La fera liftotrabaro elstaris 15 metrojn el la ŝaktodomo 25 metrojn alta, kiu ankoraŭ nur tenis veterprotektan funkcion. Ankaŭ la tempodistanco inter la fosado de Ŝakto Julie en la jaro 1874 kaj la finkonstruo de la turo en la jaro 1898 per 24 jaroj ne plu montras la kunligon inter ŝaktfosado kaj turkonstruo tipa por Malakov-Turoj. Kutime oni tempe paralelis la ŝaktofosadojn kaj la turkonstruojn.
La surteraj ensembloj de Minejo Westhausen apartenas laŭ taksado de la Regiona Ligo Ruhr al la arĥitekture plej gravaj en la Ruhr-Regiono. La Malakov-Turo el la jaro 1873 havas je una laŭlonga flanko du „kastelturetoj“ en kiuj troviĝis fuĝoŝtuparoj por la kazo de brulego.
Alia aparte interesa industrimonumento estas la Malakov-Turo de Minejo Prosper 2 en Bottrop, konstruita en 1872. Ĝi estas la ununura minliftoturo en Eŭropo, je kiu Malakov-Turo kune kun la pli malfrue enkonstruita elminigo-trabaro estas neŝanĝite konserviĝintaj.
Ankaŭ eksterordinara estas la liftinstalaĵo el 1856–1860 de la iama Minejo Holland en Gelsenkirchen, kiu konsistas el du interligitaj Malakov-Turoj kaj estas la ununura konserviĝinta malakovtura paro entute. La du liftotrabaroj estis malkonstruataj fine de la 1960-aj jaroj, kaj en la turoj nun loĝejoj estas enigitaj.
Laste mencienda estu la Malakov-Turo de Minejo Julius-Philipp, kiu estis komplete renovigata kaj nun loĝigas la medicinhistorian kolekton de la Ruhr-Universitato Bochum.
.cd
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Cd''.
.cd estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de la Demokratia Respubliko Kongo (Kongo Kinŝasa).
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Maklár
Maklár [maklAr] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Putnok-Füzesabony. La lasta troviĝas 7, Eger kaj Mezőkövesd po 14, aŭtoŝoseo 5 km-ojn. Maklár kontaktiĝas kun Nagytálya.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1261. La kampoj ĝis 1804 apartenis al episkopejo de Eger. Dum la mezepoko Maklár ricevis doganprenan rajton, iom poste iĝis kampurbo. Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis, escepte periodon de militiro. En la 18-a jarcento ŝvaboj alvenis. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, sportejo, poŝto, etbanko, polico.
Nagytálya
Nagytálya [nadjtAja] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger. Nagy signifas: granda.
Situo
Nagytálya situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Putnok-Füzesabony. Eger troviĝas 13, Mezőkövesd 16 km-ojn for. Nagytálya kontaktiĝas kun Maklár.
Historio
La unua mencio devenis el 1237 en formoj Talha minor kaj Talha major (=granda kaj malgranda Talha). Ambaŭ apartenis al episkopejo de Eger. En 1554 Tálya detruiĝis, sed poste refondiĝis. En la 18-a jarcento ŝvaboj alvenis. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Eger.
Famuloj
En Nagytálya naskiĝis abato Cirill Tamás Hortobágyi.
Aĵo
Aĵo signifas iun tuŝeblan, percepteblan aferon, do materian objekton.
Schüttorf
Schüttorf estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. La 18-an de aprilo 2005 la komunumo havis 11711 loĝantojn. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Károly Varga
Károly Varga rumania hungara geologo, redaktoro, eldonisto. Li naskiĝis en Deva la 29-an de aŭgusto 1958.
Schüttorf
La urbeto aparte konatas pro tiuloka kruciĝo de la germana aŭtovojo A30 inter Osnabrück oriente kaj Amsterdamo okcidente, kaj la germana aŭtovojo A30 inter Oberhausen sude kaj Emden norde.