cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Literofteco
Pomalgrandaj prezoj
Ĉi-kadre estas ankaŭ menciinde, ke ne nur literoj en tekstoj montras specifan distribuon. Ankaŭ ciferoj en multaj ĉiutagaj aplikoj de numeroj montras kelkajn ekkoneblajn distribuojn. Evidente, la plej ofta lasta, do plej dekstra cifero de la prezoj en superbazaro estas la 9. Ĉio kostas 1,99€ kaj preskaŭ neniam 2,00€. Laŭ studo el 1997 publikigita en Marketing Bulletin:
La leĝo de Benford
Tamen pli malmulte evidenta ekzemplo troviĝas en multaj kontoj de ĝenerala komerca kontado rilate la komencan ciferon de la enkontaĵoj. Ekzemple, tie ne estas tiel, ke ĉiuj ciferoj aperas same ofte en la plej maldekstra ciferloko de numero — normalokaze ili sekvas la tielnomatan Leĝon de Benford. Laŭ ĝi la cifero 1 aperas 30% ofte sed la cifero 9 nur malpli ol 5% ofte. Do koni la ĝustan atendatan distribuon de la unualokaj ciferoj kaj sekve ekkoni iujn strangajn diverĝojn helpas al revizoroj malkovri falsadon kaj fraŭdadon.
Numere la unualokaj ciferoj distribuiĝas laŭ la Leĝo de Benford kiel montrataj en la suba diagramo. Tie d estas la unualoka cifero kaj P(d) estas ties probablo.
Bonvolu noti, ke la Leĝo de Benford utildone aplikeblas nur, se la ensemblo de numeroj pritraktota estas sufiĉe granda, transpontas kelkajn grandordojn — do potencigojn de 10 — kaj prefere — sed ne senescepte — devenas de iu realviva praktika uzado.
Malantaŭ tiu ĉi distribuo de komencaj ciferoj de numeroj skribitaj laŭ dekuma numersistemo staras logaritmoj je la bazo 10. Jen la laŭa formulo.
Tamen, defie al ĉiuj matematikistoj, ne en via loka superbazaro. Tie dekstre egege naŭas!
Priskribo
Jen Aŭka programo por mezuri ĉiujn la diskutitajn literajn kaj vortajn oftecojn en Esperanta tekstdosiero kodita laŭ la X-sistemo. Ĝi eligas sinsekvajn tabelojn kun histogramoj laŭnecese en la formatoj Askia, HTML-a kaj Vikitabela. por ĉiuj literaj kaj vortaj statistikaĵoj diskutitaj tie ĉi.
Jen:
En la sekcio BEGIN oni povas laŭplaĉe ŝalti kaj malŝalti la produktotajn statistikaĵojn kaj elekti, kiuj formatoj estu eligotaj. Normalokaze la liternombraj funkcioj de la programo bezonas nur kelkajn deksekundojn por analizi grandan tekstkorpuson. Tamen depende de la rapido de la komputilo kaj la grando de la tekstkorpuso la funkcio vortofteco povos bezoni kelkajn dekminutojn por finiĝi. Por unua testo oni eble lasu ĝin malŝaltita.
Rilate la vortoftecan funkcion, la difinitaj vortklasoj estas O-vortoj, A-vortoj, E-vortoj, verboj (sen participoj), ĉio alia.
Alivorte, pluraloj kaj akuzativoj kondukas al la baza O-a, A-a aŭ E-a formo. Simile pri vortoj kiel vin kaj tiujn, kiuj iĝas vi kaj tiu. La verbaj finaĵoj -as, -is, -os, -us kaj -u kondukas al -i. Verbaj participoj iĝas O-, A- aŭ E-vorto, do amantojn iĝas amanto kaj ne ami.
Por uzi, kopiu la programon per tiraĵo de la muso ene de la rulfenestro kaj tiam — enpoŝigi kaj elpoŝigi rekte de via krozilo en tekstdosieron — ekz oftecoj.awk — kaj eklanĉu per:
awk -f oftecoj.awk teksto.cx >rezultoj.cx
aŭ simile. Evidente, por tio necesas havi Aŭkon jam instalitan sur sia komputilo. Linuksaj kaj Uniksaj sistemoj havas jam Aŭkon ferdeke. Same (supozeble) pri Makintoŝo. Por Vindozaj sistemoj oni povas elŝuti la programon de la Gnu-a retejo. Aŭko estas rultempa interpretilo — alivorte ĝi digestas rekte fontaĵojn.
Notu, ke por konverti tekstojn el ekz. Unikodo al X-sistemo aplikeblas UniRed.
Tiel ĉiu povos kunmeti kaj esplori propran tekstkorpuson kaj produkti analizon de la vortkomenca literofteco, la vortfina literofteco, la ĝenerala literofteo, la distribuiĝo de vortlongoj kun mezuma vortlongo, kaj la vortofteco ene de la al la programo prezentita tekstkorpuso.
Programo
{{Rulfenestro|koloro=b|1= \n\n"); }
function printoutWIKI(mode,A, i,j,B,w,s) { if(_count<1) { print "file empty"; return; } i=sillysort(A,B,_col,_asc); if(mode!=LONGOJ) # plej alta valoro j=B[1,2] else j=getmax(B); w=100.0*j/_count; w=wikiwidth/w; printf("{| class=\"wikitable\"\n"); printf("! align=center colspan=4 | %s\n",_title); printf("|-\n! align=%s | %s !! align=right | nombro !! align=right colspan=2 | probablo\n",_colalign,_colhdr); for(j=1; j<=i; j++) { s=B[j,1]; if(mode!=VORTOJ) s=toupper(s); printf("|-\n| align=%s | %s ",_colalign,s); printf("|| align=right | %s ", thou(B[j,2],0)); printf("|| align=right | \n", 100.0*B[j,2]/_count, w); } printf("|-\n! colspan=4 | El %s %s", thou(_count,0), _counted); if(mode==LONGOJ) printf("%s %0.2f %s", _mez, _av, _mez2); printf("\n"); printf("|}\n\n"); }
function getmax(A, i,j,M) { for(i in A) { split(i, M, SUBSEP); if(M[2]==2) if(A[i]>j) j=A[i]; } return j; }
function sillysort(A,B,col,asc, i,j,n,t) { for(j in A) { i++; B[i,1]=j; B[i,2]=A[j]; n=i; if (asc==0) # desc { while(n>1 && B[n,col]+0>B[n-1,col]+0) { t=B[n-1,1]; B[n-1,1]=B[n,1]; B[n,1]=t; t=B[n-1,2]; B[n-1,2]=B[n,2]; B[n,2]=t; n--; } } else # asc { while(n>1 && B[n,col]+0<B[n-1,col]+0) { t=B[n-1,1]; B[n-1,1]=B[n,1]; B[n,1]=t; t=B[n-1,2]; B[n-1,2]=B[n,2]; B[n,2]=t; n--; } } } return i; }
function time_needed( h,m,s,eps) { eps=0.000001; s=systime-start_time; m=int(s/60); s-=m*60-eps; h=int(m/60); m-=h*60-eps; return sprintf("Ruldauro (hms): %i:%02i:%02i\n",h,m,s); }
function thou(v,n, s) { s=sprintf("%d_",v); while(s~/[0-9][0-9][0-9][0-9]/) # Eleganta sub(/[0-9][0-9][0-9][,_]/, ",&",s); # Hmm, interesa sub(/_/,"",s); # Do ne eleganta while(length(s)<n) s=" " s; return s; }
function _thou(v,n, i,j,s,t) { s=sprintf("%d",v); for(i=length(s); i>0; i--) { t=substr(s,i,1) t; if(++j%3==0) t="," t; } while(length(t)<n) t=" " t; return t; }
}}
Vidu ankaŭ
<references group=Vidu />
Malagaslingva Vikipedio
La okcitanlingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la malagasa lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon Wikipedia amin'ny teny malagasy. La projekto fondiĝis en 2004. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
Tiu ĉi versio, tute skribita en oficiala madagaskara (plejparte derivita de la merina dialekto), uzas la lingvokodon "mg", kvankam la dediĉita ISO 639-3 kodo por norma madagaskara estas "plt".
Gastigita de la Vikimedia Fondaĵo, ĝi estas serĉebla kiel vikio ĉe mg.wikipedia.org, kie ĝi estas plejparte redaktebla de la plej multaj el siaj vizitantoj. Pluraj manieroj konsulti la enciklopedion ekzistas, kiel spegulaj retejoj aŭ poŝtelefonaj aplikaĵoj.
Mejlŝtonoj
Evoluo de la nombro da vikipediaj artikoloj en la madagaskara :
János Kabay
Li studis en Budapeŝto kaj en 1923 akiris diplomon kiel farmacia kemiisto. Li eklaboris en Hajdúnánás pri la ekstraktado de la alkaloidoj el la papava planto, kion li daŭrigis en la Budapeŝta Kuracplanta Esplorinstituto. Tie li sukcesis unuafoje ekstrakti morfinon el verda papavo. Li petis patenton en 1925 por tio kaj li fondis en 1927 - inter modestaj cirkonstancoj – la Alkaloidan Kemian Fabrikon en Büdszentmihály. Li ellaboris novan uzinan metodon en 1932, kiu uzis la sekajn papavajn restaĵojn (kapsulo, tigo).
La Antinarkotaĵa Komisio de la Ligo de Nacioj invitis lin en 1934 por prelegi pri sia nova metodo.
Li mortis de erizipelo, postoperacia.
Pedrajas de San Esteban
Pedrajas de San Esteban [peDRAĥas desanesTEban] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Pedrajas de San Esteban estas komprenebla etimologie kiel Ŝtonejoj de Sankta Stefano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 30,7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 334 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male fakte ĝi akiris 2 000 el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 43 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Alcazarén, Megeces, Íscar, Olmedo, Aguasal kaj Villaverde de Íscar. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kun kultivkampoj norde kaj ĉirkaŭita de montetoj kun pinaroj sude.
Historio
Estis romiaj restaĵoj. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado ligita al iamaj vojoj de romianoj kaj visigotoj inter Simanko kaj Koka. En 1732 per Reĝa Dekreto de Filipo la 5-a, Pedrajas iĝis Villa kaj sendependiĝis disde Íscar, sed dekomence en la provinco Segovio. En 1833 oni faras novan provincan dividon kaj Pedrajas venas al aparteno al la provinco Valadolido. En 1952 forta hajlo damaĝegis la loĝlokon per halbuloj tiom grandaj kiom citronoj, kiuj detruis plej parton de la tegmentojn kaj la rikolton de pinstrobiloj. Helpis najbaroj ĉefe de la apuda Alcazarén.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj forstado (grava produktado de pinjonoj el pinaj strobiloj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra naturaj lokoj, funkcianta kinejo).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 18-a jarcento kaj la ermitejo de Sacedón.
Alfonso la 3-a (Portugalio)
Alfonso la 3-a de Portugalio (n. en Koimbro, la ; m. en Koimbro, la ) estis la 5-a reĝo de Portugalio. Li estis alnomita la Restariginto kaj la Bulonjulo, ĉar li edziĝis al la grafino Matilda la 2-a de Bulonjo, estis la 5-a reĝo de Portugalio. Alfonso la 3-a estis la dua filo de la reĝo Alfonso la 2-a, Reĝo de Portugalio, kaj de ties edzino Uraka de Kastilio , kaj postvenis sian fraton Sanĉo la 2-a en 1248.
Enlanda milito kaj detronigo de Sanĉo la 2-a
Kiel la dua filo, tiel Alfonso ne devus heredi la tronon destinitan al Sanĉo kaj tial li vivis en Francio, kie li edziĝis kun Matilda la 2-a de Bulonjo, en 1235, kaj tiel li fariĝis jure uxoris (laŭleĝa edzo) de Bulonjo, kie li servis kiel militisma komandanto, kunbatalante en la nomo de Ludoviko la 9-a, reĝo de Francio kaj lia kuzo. Tamen, en 1246, la konfliktoj inter Sanĉo la 2-a kaj la Eklezio fariĝis neelteneblaj kaj la papo Inocento la 4-a ordonis la anstataŭigon de la reĝo je la grafo de Bulonjo. Alfonso obeis la ordonon de la papo kaj sin direktis al Portugalio, kie li kroniĝis reĝo post la ekzilo kaj morto de Sanĉo la 2-a en Toledo. Ĝis la morto de Sanĉo la 2-a kaj ties sekvanta kronado, Alfonso la 3-a uzis nur la titolojn Vizitanto, Prizorganto kaj Defendanto de la Regno. Por ascendi al la trono, Alfonso abdikis el Bulonjo kaj forpuŝis Matilda-n por edziĝi al Beatrica de Kastilio (1242-1303). Decidinte ne plu fari la samajn erarojn de sia frato, la nova reĝo donis specialan atenton al la meza klaso komponita el komercistoj kaj etaj proprietuloj, kaj nepre aŭdis iliajn plendojn. Danke al ĉi tiu agmaniero, Alfonso la 3-a estis konata ankaŭ kiel la patro de la portugala ŝtato, disdonante urbestrojn tra la kasteloj kaj juĝistojn tra la multenombraj vilaĝoj kaj teroj. La celo estis la enplanto de iu leĝa povo per kiu ĉiuj loĝantoj de la Portugala Regno tenadis egaleco-rilaton. En 1254, en la urbo Lejria, li kunvokis la unuan kunvenon de la Kortegoj, nome la ĝenerala asembleo de la regno, kalkulante kun reprezentantoj el ĉiuj niveloj de la societo. Alfonso pretigis leĝodonon, kiu limigis la eblon de la altaj klasoj fari misuzojn super la malpli favoriĝinta loĝantaro, kaj konsentis sennombrajn privilegiojn al la Eklezio.
Rememorigita kiel bonega administranto, Alfonso la 3-a organizis la publikan administradon, fondis multenombrajn vilaĝojn, kaj forcedis la privilegion kiel urbon tra la edikto de pluraj administraj leteroj. En 1255, li translokigis la ĉefurbon de la Regno de Portugalio el Koimbro al Lisbono. Laŭ liaj ordonoj, estis kreitaj la Ĝeneralaj Enketoj, iniciatintaj en 1258, kiel maniero por la reĝo kontroli, ne nur la grandan povon de la Nobelaro, sed ankaŭ por ekscii se al li estas uzurpitaj la propraĵoj kiuj laŭleĝe apartenas al la krono.
Rekonkero
Danke al la sekureco de la trono kaj al la pacigado de la interna situacio, Alfonso turnis sian atenton por la celoj de la Rekonkero en la Sudo de la Ibera duoninsulo el la islamaj komunumoj. Dum lia regado, Faro estis sukcese elprenita en 1249, kaj la regno de Algarve estis enkorpigita al la regno de Portugalio. Post tiu sukcesa kampanjo, Alfonso devis alfronti diplomatian konflikton kontraŭ Kastilio, kiu konsideris ke la teritorio de Algarve al ili apartenis. Sekvis periodo de milito inter la du landoj, ĝis kiam, en 1267, en Badajoz, traktato estis subskribita, determinante pri la limigo en la Gvadiano el la kunfluo de la rivero Kaja ĝis la enfluejo, inter Hispanio kaj Portugalio.
Dua nupto
En 1253, la reĝo edzigis al Dona Beatrica, popole konata kiel Dona Brites, filino de Alfonso la 10-a de Kastilio, la Saĝulo. Baldaŭ tio fariĝis polemiko ĉar Alfonso la 3-a estis jam edziĝinta al Matilda la 2-a de Bulonjo. La papo Aleksandro la 4-a reciprokis plendon de Dona Matilda, kaj ordonis al la reĝo forlasi la novan edzinon kaj respekti la antaŭan edziĝon kun la grafino de Bulonjo. La reĝo ne obeis, sed li penis gajni iom da tempo rilate al tiu delikata afero, kaj la problemo solviĝis mem kun la morto de Dona Matilda en 1258. La infanto Dom Denizo, kiu naskiĝis dum la neregulara situacio de la gepatroj, estis do legitimita en 1263. La geedziĝo funkciis kvazaŭ alianco kiu finigis la batalon inter Portugalio kaj Kastilio pro la Regno de Algarve. Ankaŭ tio signifis pli da riĉo al Portugalio, kiam Dona Beatrica, ricevas donace okaze de la morto de sia patro, Alfonso la 10-a, belan regionon oriente de la Rivero Gvadiano, kie oni inkludis la vilaĝojn Moŭra, Serpa, Noudar, kaj Niebla. Tia donaco estis pro la apogo kiun Dona Brites faris al sia patro dum lia ekzilo en la urbo Sevilla.
Ekskomuniko de la reĝo kaj de la regno
En la fino de sia vivo, Alfonso la 3-a envolviĝis en konfliktoj kun la eklezio, kaj li estis ekskomunikita en 1268 de la ĉefepiskopo de Braga kaj far la episkopoj de Koimbro kaj de Porto, krom la papo Klemento la 4-a, simile al la reĝoj kiuj antaŭiris lin. La ekleziularo estis aprobinta akuzdokumenton enhavantan kvardektri plendojn kontraŭ la monarko, kiuj inter ili oni povis mencii kelkajn malpermesojn al la episkopoj pagpostuli la dekonaĵojn, utiligon de la fonduso destinita por la konstruado de la temploj, devigon de la klerikularo labori en la verkoj de la vilaĝo-muraroj, areston kaj ekzekutadon de la klerikularo sen rajtigo de la episkopoj, morto-minacojn al la ĉefepiskopo kaj al la episkopoj, krom plie, la nomigon de judoj por la altrangaj oficoj.
Por pligravigi la situacion, la reĝo monfavoris kelkajn almozpetajn religiajn ordenojn, same kiel franciskanojn kaj dominikanojn, kaj estis akuzita de la klerikularo pri apogo al eksterlandaj religiuloj. La granda konflikto kun la ekleziularo ankaŭ estis kaŭzita ĉar la reĝo leĝdonis en la direkto de la ekvilibro de la municipa povo kaj malprofite de la povo de la ekleziularo kaj de la malriĉaj. La reĝo, kiu estis forte amegata de la portugaloj, ĉar li prenis decidojn kiel la abolicion de la anúduva (imposto pri la senpaga braklaboro, kiu devigis la homojn labori en la konstruado kaj riparado de kasteloj kaj palacoj, muroj, kloakfosoj kaj en aliaj militismaj verkoj), ricevis apogon de la Kortegoj de Santarém en januaro 1274, kie ia komisio estis nomumita por krei enketon al la akuzoj, kiujn la episkopoj faris al la reĝo. La komisio, minoritate komponita de la adeptoj de la reĝo, lin absolvis. Tamen, la papo Gregorio la 10-a ne akceptis la decidon prenitan en la kortegoj de Santarém kaj ordonis la ekskomunikon de la reĝo kaj la lanĉon de interdikto kontraŭ la regno en 1277. Okaze de sia morto, en 1279, Alfonso la 3-a ĵuris obeon al la Eklezio kaj la redonon de ĉio, kion de ĝi li estis preninta. Antaŭ tia konduto de la reĝo, la abato de Alcobaça retiris la ekskomunikon kaj la reĝo estis entombigita en la Monaĥejo de Alcobaça.
Pragelato
Pragelato estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Exilles, Oulx, Salbertrand, Usseaŭ, Fenestrelle, Sauze d'Oulx, Massello, Sestriere, Sauze di Cesana, Salza di Pinerolo kaj Prali.
Hokla lingvo
La hokla lingvo (ofte nomata ankaŭ la tajvana lingvo aŭ la hokkiena lingvo) estas la lingvo denaske parolata en Fuĝjano kaj de ĉirkaŭ 70% de la loĝantaro de Tajvano, la hokloj. Iuj konsideras ĝin kiel dialekton de la mina lingvaro de la ĉinaj lingvoj. Hokloj kaj ilia lingvo troviĝas ankaŭ en Malajzio, Filipinoj, Singapuro, Birmo, Tajlando kaj Indonezio. Tio estas la hokla diasporo en Sudorienta Azio. Ekzistas kelkaj sistemoj por skribi la hoklan: per logogramoj kun bopomofoj, per logogramoj kun strekaj kanaoj, per logogramoj, per logogramoj kun romliteroj, kaj per kelkaj romliteraj sistemoj, nome Pe̍h-ōe-jī (POJ), Bbánlám pìngyīm, Daighi tongiong pingim, Moderna Laŭvorta Tajvana (MLT), Phofsit Daibuun, Tâi-uân Lô-má-jī Phing-im Hong-àn, kaj la Tajvanlingva Fonetika Alfabeto (TLPA). Ekzistas almenaŭ 11 metodoj por skribi la hoklan.
Agoj de Petro kaj de la Dekdu
La Agoj de Petro kaj de la Dekdu (apostoloj) estas apokrifo de la Nova Testamento koncernanta Petron apostolon, verkitan inter la duono de la 2-a jarcento kaj la komenco de la 3-a. Origine agnostika, perdiĝinta laŭlonge de jarcentoj, ĝi estis retrovita en 1945 inter Kodeksoj de Nag Hammadi.
La alegorio priskribas la historion, similan al la parabolo de la Evangelio: perlokomrcisto elmetas al vento perlon altprezan. Sed al la malriĉuloj lin atendantaj por ĝuj de la supozita riĉa profito, li anoncas la lokon kie la altvalora Perlo troviĝas: fine klare aperas ke la komercisto estas la Jesuo mem, pliprecize la komercisto mem estas la Perlo.
La malfrua epoko kaj la stilo tro fabele impregnita igas la apokrifon senfundamenta historia raporto, kvankam ĝi povus esti, almenaŭ parte, eĥo de antikvaj buŝaj memoraĵoj.
(60620) 2000 FD8
(60620) 2000 FD8 estas tre granda transneptuna objekto malkovrita la de John J. Kavelaars, Brett J. Gladman, Jean-Marc Petit kaj Matthew J. Holman  elde Observatorio de Mauna Kea sur la monto Mauna Kea (Hawaii, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun Urano kaj proksimume 4:7 kun Neptuno.
Alternita 8-hiperkuba kahelaro
En geometrio, la alternita 8-hiperkuba kahelaro aŭ 8-duonverticohiperkuba kahelaro estas unuforma kahelaro de la eŭklida 8-spaco.
Ĝi konsistas el du malsamaj specoj de facetoj.
Ĝi estas konstruita per alternado de la regula 8-hiperkuba kahelaro. La 8-hiperkuboj de la fonta kahelaro dum alternado iĝas 8-duonverticajn hiperkubajn h{4,3,3,3,3,3,3} facetojn kaj en lokoj de la forigataj verticoj kreiĝas 8-kruco-hiperpluredraj {3,3,3,3,3,3,4} facetoj.
Péter Esztó
Péter Esztó [estO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Esztó Péter estis hungara inĝeniero, profesoro.
Péter Esztó naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Seultour (nuntempa vilaĝparto de Banatsko Veliko Selo en Serbio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Esztó akiris diplomon en altlernejo en Selmecbánya en 1912. Li havis postenon jam en karbominejo jam en 1908. En 1925 li ekinstruis en altlernejo de Sopron, kie li atingis la instruan rangon eksterordinara profesoro en 1932, post 2 jaroj publika profesoro en 1941 publika ordinara profesoro. En 1952 li doktoriĝis, en la sama jaro li ricevis premion Kossuth. En 1959 li pensiuliĝis. Li ĉiam okupiĝis pri minadaj temoj.
Ariel Sorín
Ariel SORÍN (Buenos Aires, la ) estas argentina ŝakludisto, dufoja nacia ĉampiono, en 2000 kaj en 2004. Li estas la nuna 16-a plej bona ŝakludisto de Argentino.
Kenwood House
La domo kaj parto de la bieno estis aĉetita el la 6a Grafo de Mansfield en 1925 fare de Edward Guinness, 1a Grafo de Iveagh, kaj donacis ĝin al la ŝtato en 1927. La tuta bieno venis en posedo de la London County Council (Londona Graflanda Konsilio) kaj malfermiĝis al la publiko fine de la 1920-aj jaroj. Ĝi restis populara loka turisma altiraĵo.
Unu triono de la bieno estas Loko de Speciala Scienca Intereso, partikulare pro antikvaj arbaroj. Tiuj estas hejmo de multaj birdoj kaj insektoj kaj ankaŭ la plej granda Pipistrela vesperto loĝas tie. Estas en la ĝardeno skulptaĵoj de Barbara Hepworth, Henry Moore kaj Eugène Dodeigne proksime al la domo.
Arto
Kenwood House enhavas gravan nombron de historiaj pentraĵoj kaj aliaj artaĵoj, kiel 63 pentraĵoj de Malnovaj majstroj. Famaj pentraĵoj estas jenaj: Aliaj pentistoj estas jenaj:
Plej granda parto de la verkoj estis akiritaj de Iveagh en la 1880aj–1890aj jaroj kaj estas ĉefe portretoj kaj pejzaĝoj de Malnovaj majstroj kaj verkoj de la 17-a jarcento de nederlandaj, flandraj kaj britaj artistoj. Aliaj artaĵoj ne estis parto de la kolekto Iveagh Bequest, sed estis aldonitaj al la kolekto post lia morto pro konekto kun Kenwood House.
Estas ankaŭ kolekto de ŝu-bukoj, juveloj kaj portretaj miniaturoj.
En 2002, elekto de la Kolekto Suffolk de Stuart portretoj moviĝis al Kenwood el Ranger's House, Greenwich.
Christian Gottfried Körner
Christian Gottfried KÖRNER (naskiĝinta la en Leipzig, mortinta la  en Berlino) estis germana juristo. Lia filo estis la fama verkisto Theodor Körner.
Vivo
Estante amiko de Friedrich von Schiller studis en Göttingen kaj en Leipzig jursciencojn kaj habilitiĝis. En 1779 li vojaĝis eksterlanden kaj fariĝis en 1781 konsistoria advokato en Lepsiko, en 1783 supera konsistoriadvokato en Dresdeno, en 1790 supera apelacitribunala konsilisto, en 1798 sekreta referendario en la Sekreta konsilio. En 1811 li malkariere revenis al la apelacia tribunalo.
Interesego pri sciencoj kaj artoj igis la domon de Körner centro de intelektuloj kaj literatura salono. Li estis unu el la plej gravaj konatuloj ŝileraj; la geniulon Körner ankoraŭ antaŭ persona konatiĝo perletere veneradis en majo 1784. Tio fakte influis la vivon de Schiller. Ĉar inter 1785 kaj 1787 loĝis Schiller parte ĉe la körner-a vitejo en Loschwitz apud Dresdeno, parte en Dresdeno mem. En la kontraŭnapoleona movado li en 1813 tre entuziasme partoprenis rajtigante la filon kaj verkiston Theodor Körner volontule partopreni kampanjon.
Sub rusa regado Körner iĝis guberniestra konsilisto. En 1815 li eniris kiel ŝtata konsilisto la prusan ministerion pri internaj aferoj kaj iĝis en 1817 sekreta supera gubernikonsilisto.
Körner responsis pri la unua eldono de la ŝilera verkaro kun biografiaj indikoj (Stuttgart 1812–15, 12 volumoj) kaj helpis skribon de la ŝilera biografio fare de Caroline von Wolzogen. Li mem verkis »Ästhetische Ansichten« (Lepsiko 1808; kolekto de eseoj aperintaj grandparte en ŝileraj periodaĵoj), »Versuche über Gegenstände der innern Staatsverwaltung« (Dresdeno 1812), »Deutschlands Hoffnungen« (Lepsiko 1813). Tre gravis »Schillers Briefwechsel mit Körner« (Berlino 1847) kaj la leterinterŝanĝado inter Körner kaj Wilhelm von Humboldt (eldono fare de F. Jonas, Berlino 1879). La verkaron de Körner kun ties biografio eldonis sub la titolo »Gesammelte Schriften« en Lepsiko en 1881 A. Stern.
Podsedice
Podsedice (Podsedjice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice, troviĝanta proksimume 3 km okcidente de Třebenice. En la vilaĝo loĝas. La vilaĝo konsistas el 5 partoj: Podsedice, Děkovka (Djekovka), Chrášťany u Dřemčic (Ĥraŝtjani), Obřice (Obrĵice) kaj Pnětluky u Podsedic (Pnjetluki).
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1280.
Shohei Yamamoto
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga, Mito HollyHock, ALO's Hokuriku, Roasso Kumamoto, V-Varen Nagasaki, Kamatamare Sanuki kaj Ococias Kyoto AC.
11333 Forman
11333 Forman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov ; en Ondřejov, sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥoslovak-devenan usonan reĝisoron Miloš Forman.
Katolika Premio pri literaturo
Katolika Premio pri literaturo, estas literatura premio asignita de la asocio de katolikaj verkistoj franclingvaj. La verko estas selektita de ĵurio, kies membroj devas esti verkistoj.
Kreita en 1945, spure de ĝia antaŭanta samcela «Franca Renoviĝo», ĝi nombras inter la fondintoj Jacques Maritain kaj Jacques Madaule : Pro ĝia publika resono kaj, eble, pro emo al emfazado, oni ĝin nomas ankaŭ Granda Katolika Premio de Literaturo. Ĝia monsumo varias laŭ la donacemo de sponsoroj; ĝi estas festata kaj publike aklamata komence de la printempo. Kelkjare ĝi ne estis asignita.
Jean Marie Auel
Jean Marie AUEL (naskiĝis Jean Marie UNTINEN, la 18-an de februaro 1936 en Ĉikago, Ilinojso, Usono) estas usona verkistino. Ŝi estas fama pro sia serio de romanoj de prahistoria fikcio okazanta en Eŭropo kaj en kiu aperas homoj de Kro Magnon kaj : La Infanoj de la Tero. Pli ol 45 milionoj da kopioj de ŝiaj libroj estis venditaj tutmonde.
Komenco
Jean M. Untinen estas la dua filino el la kvin idoj de Neil Solomon Untinen, farbisto, kaj Martha Wirtanen.
Je la aĝo de 18 jaroj, ŝi edziĝis kun Ray Bernard Auel. Je la aĝo de 25 ans, ŝi jam havis kvin idojn: RaeAnn, Karen, Lenore, Kendall kaj Marshall.
Kariero
Post ŝi finis sian universitatan kursaron, je la aĝo de 40 jaroj, ŝi komencis serĉi pri la prahistorio por verki sian unuan romanon, historion okazantan dum la glaciepoko. Por koni pli pri tiu epoko, ŝi decidis lerni la prahistoriajn metodojn por konstrui glacian rifuĝon, fari fajron, tani ledon kaj ĉizi silikon por fari laborilojn.
La unua libro de la sagao, La Klano de la Kaverna urso, publikigita en 1980, havas multan sukceson. La lasta volumo de la serio estis publikigita la 29-an de marto 2011.
Resumo
Dum la Prahistorio, knabino nomita Ayla iĝis orfa kaj sola post tertremo. Hejmakceptita de fremda klano, ŝi kreskis en tiu klano, ne sen malfacileco, ĉar la membroj de la klano rimarkis trajtojn kiuj karakterizas apartan specion. Efektive, Ayla estas Kro Magnon, dum ŝia adopta tribo estas neandertala.
Komerca sukceso
En septembro 1980, kiam La Klano de la Kaverna urso estis publikigita, ĝi iĝis sukcesa rapide. Ene de unu monato, 100 000 kopioj estis venditaj. La libro estis represita 14 fojoj(n) kaj estis furorlibro dum ses monatoj.
En 1990, la tri unuaj volumoj de la sagao de Jean Auel estis venditaj po 20 milionoj da kopioj tutmonde entute kaj estis tradukitaj en 18 lingvojn.
Batalo apud la rivero Okcidenta Bugo
La Batalo apud la rivero Okcidenta Bugo (pole: Bitwa pod Wołyniem) okazis apud la hodiaŭa Gródek Nadbużny (Fortikaĵeto Apudbuga) en distrikto Hrubieszów la 22-an de julio 1018 inter la armeoj de la pola princo Boleslao la 1-a kaj de la rusa princo Jaroslavo la Saĝa.
Enkonduko
En la jaro 1018 Boleslao la 1-a decidis ataki Kievan Regnon pro tio ke pli frue Jaroslavo la Saĝa atakis en 1017 Breston kaj poste forpelis de sia regno la bofilon de Boleslao, Sviatopolk, kiun li volis retronigi. Krome por liberigi sian filinon, nekonatan laŭ la nomo, kaj ekregi super la tiel nomataj apudlimaj Ruĝaj Fortikaĵoj.
Boleslao la 1-a krom la pola armeo komandis germanan helpotrupon (300 milituloj), la hungaran (500 milituloj) kaj la aliancitan peĉenegan (1000 milituloj). Similan kelkmilan armeon disponis Jaroslavo la 1-a.
Post kolekto de la armeo Boleslao la 1-a julie ekiris orienten al la terenoj nomataj Ruĝaj Fortikaĵoj ĝis la fortikaĵeto tiutempe nomata Volin troviĝanta apud la rivero Okcidenta Bugo.
La batalo
Kontraŭulojn dividis la rivero Bugo. Boleslao ordonis konstrui pontojn. Dum la laboroj ambaŭ armeoj blasfemis unu kontraŭ la alia, ekz. la rusa vojevodo Bąd ekkris al Boleslao: Jen ni trapikos per lanco vian grasan ventron.
Boleslao tamen kun sia armeo trapasis la riveron naĝe per kio tute surprizis la malamikan armeon, kiu momente ne estis pretigita batali. La venko estis totala.
Reinstädt
Reinstädt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bernat Desclot
Bernat Desclot estis kataluna historiisto, li verŝajne devenis de vicgraflando de Castelnou, Rusiljono. Li vivis en la dua duono de la 13-a jarcento.Li verkis la duan plej malnovan el la kvar kronikoj de la Kronlando de Aragono, la Libre del Rey en Pere d'Aragó e dels seus antecessors passats, ankaŭ konata kiel Kroniko de Bernat Desclot. Li edziĝis kun damo de Cabrils Marta Recatalinus en 1256. Ili havis sep filojn, sed pli poste malkovriĝis ke unu el la filoj estis naskita de malfideleco kiun Damo Recatalinus havis kun alia viro. Bernat Desclot disiĝis de ŝi. Oni scias nur malmulton pri li, kvankam oni provis identigi lin kun Bernat Escrivà, persono kiu en tiu tempo plenumis diversajn gravajn oficojn en la reĝa kurio de Petro la 3-a de Aragono (1276-1285), la skribejo de la kurio de Gandio en 1282 kaj la ofico de reĝa trezoristo en 1283. Li fariĝis ĉambelano de la reĝo Alfonso la 3-a la Liberala, kaj mortis en 1287.
Batalo apud la rivero Okcidenta Bugo
Post la batalo
Boleslao kaj Sviatopolk ne profitis ĉiujn eblecojn post la batalo, ĉar ne entreprenis novan kampanjon, kiu definitive likvidus la danĝeron.
Memorigo
Bataloj de polaj militantoj apud Wołyń estis post 1990 memorigitaj sur la Tombo de Nekonata Soldato en Varsovio per surskribo sur unu el tabuloj "WOŁYŃ NAD BUGIEM 22 VII 1018" (Wołyń apud Bugo, la 22-a de julio 1018)
Bernat Desclot
La dato de redakto de lia kroniko povus koincidi kun la konkero de Sicilio (1283), sed temas pri faroj okazintaj inter 1137 kaj 1285. La historiisto Miquel Coll i Alentorn dividas la verkon en tri sekciojn konsiderante la malsaman devenon de la fontoj; unu integranta la ĉapitrojn de antaŭ la regno de Jakobo la 1-a de Aragono, alia formita de tiuj dediĉitaj al la regno de tiu reĝo, kaj la tria konsistanta el tiuj de Petro la 3-a la Granda, kiujn li priskribas per klare favoraj tonoj. La unua partoprenas en la Ĵongleska tradicio, kaj ĉerpas el legendaj fontoj; la dua estas bazita sur samtempaj, historiografiaj fontoj; kaj la tria ŝajnas konsisti ĉefe el personaj rememoroj de la aŭtoro aŭ de atestantoj. La stilo de Desclot kiel verkisto estas realista kaj samtempe epopea kaj pasia, irante ĝis partieco, kvankam li priokupiĝas klarigi kaj diversigi siajn fontojn. La plej malnovaj eldonoj de lia Historio de Katalunio estas tiuj de Barcelono, de 1616 kaj tiu presita de Sancha en Madrido en 1793, la lasta inkluzivas precipe la ĉapitrojn ligitajn al la franca invado de 285 kaj la defendo entreprenita de Petro la 3-a la Granda kune kun la famaj Almogàveroj.
Batalo apud la rivero Okcidenta Bugo
Fontoj
Gall Anonim (Gallus Anonymus), Kronika polska, prilaboris M. Plezia, Wrocław 2003
Nestor (Kronikisto Nestor), Powieść minionych lat, prilaboris F. Sielicki, Wrocław 1999
Thietmar de Merseburg, Kronika, prilaboris M. Z. Jedlicki, Poznań 1953
Luma poluo
Luma poluo tiel oni nomas novan formon de poluo, ŝajne malsama al la aliaj, sed kiu tamen havas la saman fonton: industria malŝparado kaj malestimo al la naturo kaj al spiritaj valoroj. Tion kaŭzas la superabundo kaj intenso de lumoj ĉiuspecaj ĉe stratoj, vojoj, industriejoj, parkoj (ofte sen iu ajn promenanto ene!) ktp. La luma poluo nun malhelpas al la homoj vidi la stelojn, kaj plu scii kaj sperti, kio estas vera nokto kaj vera lunlumo! Krome ĝi malutilas al la agado de la astronomoj, kiuj estas ĝiaj ĉefaj oponantoj. Sed ĉiu homo povas bedaŭri la perdon je la efekta vido de nokta ĉielo, kiun ankoraŭ ĝuis niaj avoj, oni povas diri ke temas pri grava kultura perdo. Kaj ankaŭ ekologiajn kaj higienajn misefektojn tio havas.
Astronomaj studoj
La esperantisto David Galadí-Enríquez ricevis la prestiĝan premion “Hoag/Robinson” de la International Dark-Sky Association. Ĉi tiu usona asocio celas rezervi la ĉielon kontraŭ la luma poluo. Jam en la jaro 2005 David Galadí redaktis teknikan informon, kiu utilis poste por reguligi la luman poluadon en Hispanio.
Urba komunumo de Metropola Tuluzo
La Urba komunumo de Metropola Tuluzo (en franca lingvo Communauté urbaine de Toulouse Métropole, en okcitana lingvo Comunautat urbana de Tolosa Metropòli), ofte mallonge nomata Toulouse Métropole, estas la strukturo interkomunuma kiu konsistas el la urbo Tuluzo (departemento Haute-Garonne, regiono Sudo-Pireneoj) kaj ĝiaj ĉirkaŭaj vilaĝoj kaj urbetoj.
Ekde 1992 la urbodomo de Tuluzo komencis subskribi interkonsentojn pri kunlaborado pri publikaj servoj kun la komunumoj najbaraj kies rezulto estis la kreado de la urba komunumo (communauté d'agglomération) tuluza. Komence ĝi havis 15 komunumojn, poste en la jaro 2000 ĝi ampleksiĝis kun 6 komunumoj pli kaj fine kun aliaj 4 en 2003. Ĝi etendiĝas sur areo de 460 Km kaj en ĝi loĝas ĉirkaŭ 711,763 personoj.
Loĝlokoj
La loĝlokoj apartenantaj al ĉi organizo en 2014 estis 37:
Paddington
Paddington estas kvartalo ene de la urbodistrikto City of Westminster de Centra Londono, en la West End de Londono, Anglio. Unue mezepoka parokejo kaj poste metropola borough, ĝi estis integrita kun Westminster kaj Granda Londono en 1965. Tri gravaj mejloŝtonoj de la distrikto estas la stacio, desegnita de fama inĝeniero Isambard Kingdom Brunel kaj malfermita en 1847; la Hospitalo Sankta Maria; kaj la policejo Paddington Green (nome la plej grava alt-sekureca policejo en Unuiĝinta Reĝlando).
Grava projekto nomita "Paddington Waterside" celis regeneri la areon de la fervojoj kaj de la kanalo inter 1998 kaj 2018, kaj en la areo estas nun multaj disvolvigoj. Filiaj distriktoj (historie ene de Paddington) estas Maida Vale, Westbourne kaj Bayswater inklude Lancaster Gate.
Félix de Avelar Brotero
Félix da Silva Avelar Brotero (1744-1828) estis portugala katolika prelato, 6-a episkopo de la diocezo São Luís (1739-1747) kaj 1-a Episkopo por la diocezo de Mariana (1748-1762), en Brazilo. Doktoro pri teologio de la Universitato de Koimbro, en 1726, li estis nomumita rektoro en 1728 de Dom Johano la 5-a. Li estis majstro de la novicoj ĉe la Reĝa Monaĥejo de Alcobaça ĝis plena enoficigo al la diocezo de Maranjono, en Brazilo. La skribaĵoj de Alexandre Rodrigues Ferreira servis kiel bazo por la raportoj de Joaquim Nabuco pri la disputo inter Brazilo kaj Angla Gvajanio (1903).
Biografio
Félix de Avelar Brotero estis filo de D-ro José da Silva Pereira e Avelar, kuracisto de la Universitato de Koimbro, kaj lia edzino, D. Maria René da Encarnação Frazão.
En la aĝo de du jaroj, li perdis sian patron, estante metita sub la prizorgon de sia avino, D. Bernarda da Silva Avelar, ĉar lia patrino ekhavis mensajn problemojn. Poste, la patrinflanka avo, José Rodrigues Correia Frazão, provizejestro de la reĝaj palacoj de Mafra, helpis al Félix de Avelar, kiu estis nur sepjara, en siaj unuaj studoj, kiuj estis frekventitaj en la kolegio de religiulaj Arrábidos en la menciita vilaĝo. Kiam siaj geavoj mortis, al li mankis tiel valora protekto en la mezo de sia homscienca kurso, kaj vidante sin deknaŭjara, sola kaj sen riĉaĵo, kaj bezonanta vivteni sin, li uzis la arton de kantado, en kiu li estis scivolema, kaj akiris lokon kiel kantanta kapelano en la Katedralo de Lisbono.
En tiu tempo, li mem plimultiĝis studi, perfektiĝinte en la greka lingvo ĝis li povis ĝin instrui; kaj, kaptante sufiĉan scion pri kanonika juro por iri al Koimbro por ekzameniĝi tri jarojn sinsekve, li finintus sian diplomiĝon se la universitata reformo de 1772 ne okazus, en kiu ekzamenoj sen ĉeesto estis malpermesitaj.
Ĉar li estis destinita por la eklezia servo, al li estis koncedita, per dekreto de la 19-a de julio 1766, tritikmuelejon en la provizejo de "Reguengo do Alviela", kiel heredaĵo por lia eklezia ordiniĝo. Tamen, li estis ne pli ol la posteno de diakono.
La ardo kun kiu li dediĉis sin al la scienco, al siaj filozofiaj ideoj, kaj la proksima amikeco, kiu ligis lin al Francisco Manuel do Nascimento (kies kromnomo estis Filinto Elísio) igis lin suspektita antaŭ la Sankta Ofico, kaj Félix de Avelar estis devigita elmigri kune kun sia amiko, kaj la 5-an de julio 1778, ambaŭ enŝipiĝis sur la svedan ŝipon Nicolau Roque, dank'al la protekto de Timoteo Verdier, kiu transportis ilin al Francio.
Estis en Parizo ke li, sekvante la uzokutimon de la tempo inter la akademiuloj, adoptis la kromnomon de Brotero, vorto kunmetita de Brothos, grekaj radikoj, kaj de eros, kun la signifo amanto de la mortantoj. Dum dek du jaroj en Parizo, li persiste ĉeestis ĉiujn klasojn kaj institutojn de natursciencoj, serĉante ankaŭ vivrimedojn en originalaj verkoj kaj iuj tradukoj, kiujn li vendis al la librovendistoj.
Li ĉeestis la naturhistorian kurson, kiun Valmont de Bomare malfermis en Parizo en 1781, kaj la botanikajn ekspoziciojn de Mathurin Jacques Brisson (1723-1806) en la apoteka kolegio. Fininte la ĉefajn studojn pri naturhistorio, kiujn li tiom ŝatis, li doktoriĝis ĉe la Medicina Lernejo de Reims, kun la celo ofici kiel klinika praktikisto, tamen agnoskante la impreson, kiun la suferoj de la malsanuloj kaŭzis al li, li rezignis ĉi tiun profesion por sin doni ekskluzive al la studo de la botaniko.
Atestinte la unuajn politikajn malordojn de la Franca Revolucio dum du jaroj, li decidis forlasi Parizon. Li alvenis en Lisbono en 1790 en la kompanio de D. Francisco de Meneses (1754-1834). Lia reputacio kiel saĝulo, kiu lin antaŭis, igis lin baldaŭ nomumiĝi kiel Lektoro pri Botaniko kaj Agrikulturo ĉe la Universitato de Koimbro, per dekreto de la 25-a de februaro 1791, donante al li samtempe kaj per speciala favoro la liberan katedron en la Fakultato de Filozofio la 13-an de marto 1792.
En 1788 li publikigis en Parizo la sekvan libron, kiu multe kontribuis al la akirita famo: "Kompendio pri Botaniko" aŭ elementaj nocioj de ĉi tiu scienco, laŭ la plej bonaj modernaj verkistoj, ekspoziciitaj en la portugala.
En la unuaj prelegoj, Brotero estis aŭskultita kun plej granda entuziasmo, ne nur de siaj disĉiploj, sed ankaŭ de granda nombro da doktoroj kaj majstroj de aliaj fakultatoj, kiuj aŭdis liajn lecionojn pri botaniko, altiritajn de la vasta scio, klareco kaj agrableco de tiel lerta instruisto, kiu malmultaj egalus tiam, laŭ raportoj de la homoj, kiuj aŭskultis lin.
Li komencis la unuan praktikan botanikan lernejon, organizante la ĝardenon per scienca klasifiko, kaj riĉigante ĝin per la nemalhaveblaj specimenoj por la studado.
La botanika ĝardeno estis komencita sub la direkto de la antaŭa profesoro, Domingos Vandelli, sed en la tempo de Brotero ĝi atingis sian maksimuman disvolviĝon.
Ne kontenta pri la laboro por konduki la katedron, li uzis sian ferian tempon por planti arbojn kaj kolekti elementojn, per kiuj li poste konigos al sciencistoj la legomajn riĉaĵojn de Portugalio, venkante la plej grandajn malfacilaĵojn por tio.
El tiuj verkoj rezultis, inter aliaj, du rimarkindaj publikaĵoj, kiuj igis lin konata kaj ŝatata de eksterlandaj naturalistoj, kvankam ili malamikigis lin kun aliaj samlandanoj. Tiuj publikaĵoj estis "Flora lusitanica", redaktita en 1801, kaj "Phytographia Lusitaniae selectior", kies publikigo komenciĝis en 1816 kaj finiĝis en 1827. En la longaj ekskursoj kiujn li faris, li foje estis viktimo de sia scienca dediĉo.
En Serra da Estrela, li havis tri katastrofajn falojn, unu el kiuj estis la origino de la malsano, kiun li suferis ĝis la fino de sia vivo; li foje estis atakita de rabistoj en la Alentejo, kaj iam elmetita al murdantaj paŝtistoj, suspektante, ke Brotero vizitas la senkulturajn kampojn por esti donacita al li.
Per dekreto de la 16-a de aŭgusto, 1811, li estis eksigita per la honoroj kaj interesoj, kiuj konvenas al li, se li ekzercus ĝin. Per dekreto de la 27-a de aprilo de tiu sama jaro, li estis nomumita de D. Johano la 6-a, tiam princo reganta, direktoro de la reĝa muzeo kaj botanika ĝardeno de Ajuda, jam favorinte lin, en 1800, kiel principo de rekompenco pri liaj valoraj servoj, de simpla avantaĝo de la Ordeno de Sankta Benedikto de Avis en la kolegiata preĝejo de Santa Maria de Beĵa.
En la konstituantaj tribunaloj de 1820, li estis elektita deputito por la provinco de Ekstremaduro, ekoficante en la kunsido de la 26-a de januaro 1821, la tago de la instalado de la samaj tribunaloj; sed post partoprenado de la leĝdonaj procedoj kun decidita reguleco, li petis sian forpermeson, kiu estis donita la 7an de majo de tiu jaro.
Unua Novgoroda kroniko
Unua Novgoroda Kroniko estas la plej arĥaika kroniko kompilita en Novgorodo. Ĝi enhavas gravan informon pri la historio de Novgorodo kaj aliaj Rusjaj landoj. Ekzistas du versioj de la kroniko: la pli frua Aĝa versio (ruse Старший извод”); kaj la Malaĝa versio: (ruse “Младший извод”), kies teksto estas teksto de la Aĝa versio kun aldonaĵoj kaj daŭrigo.
La Aĝa versio
Nun ekzistas nur unu manuskripto de la Aĝa versio de la Unua Novgoroda kroniko: la Sinoda manuskripto (ruse “Синодальный список”). La konserviĝinta pergamena manuskripto havas 169 foliojn, kies dimensio estas 4° kaj oni supozas, ke 136 folioj estas perditaj. Nun la manuskripto troviĝas en la Sinoda kolekto de la rusia Ŝtata Historia Muzeo.
La kodekso verŝajne konsistis el 37 kajeroj po 8 folioj en ĉiu, sed en du kajeroj oni forigis po unu folio, kaj aldonis tri pliajn apartajn foliojn post ĉiuj kajeroj. 16 komencaj kajeroj estis perditaj (do ĉirkaŭ 128 folioj), kaj la manuskripto komenciĝas meze de frazo, antaŭ la artikolo pri la 6525-a (1017-a) jaro, do ie post la komenco de la artikolo por la jaro 6524-a (1016-a). La fina jaro estas 6860-a (1352-a). Ankaŭ mankas (supozeble) unu kajero (8 folioj) por la jaroj ekde 1273-a ĝis 1298-a.
La Sinoda manuskripto havas du partojn. La unua (folioj 1–118) estis transskribita en la dua duono de la 13-a jarcento. Ĝia rakonto daŭriĝas ĝis 1234. La dua parto (folioj 119–166) enhavas la jarojn ekde 1234 ĝis 1330. Ĝi estis transskribita ĉirkaŭ 1330. Poste sekvas 3 folioj da aldonaĵoj, skribitaj per diversaj skribmanieroj, por la jaroj 1331–1333, 1337, 1345 kaj 1352. Laŭ enhavo la aldonaĵoj estas ligitaj al la novgoroda monaĥejo Jurjev.
Malgraŭ mallongeco de tekstoj pri 11-a jarcento kelkaj informoj, kiujn enhavas la Unua Novgoroda kroniko, mankas en la Komenca kroniko:
Multaj grandaj tekstoj, kiujn oni aldonis al la Malaĝa versio kaj al pli malfruaj kronikoj, en la Aĝa versio mankas. Ĉe 1240 oni skribis pri batalo ĉe Neva, sed la konkero de Kievo fare de mongoloj ne estis menciita.
La Malaĝa versio
La kerno de Malaĝa versio verŝajne formiĝis dum la unua kvarono de la 15-a jarcento. Ekzistas tri ĉefaj manuskriptoj de la versio:
La Komisiona manuskripto (ruse “Комиссионный список”)
La manuskripto je 4° enhavas 320 foliojn. En la ĉefa parto (la folioj ekde 28 ĝis 257) rakonto iras ĝis la jaro 1439. Per akvomarkoj (estas bova kapo) oni datas la paperon farita en 1441. Per la alia skribo kaj sur la alia papero (la akvomarko estas virina figuro, farita ankaŭ en 1441) oni skribis pri la jaroj ekde 1440 ĝis 1446 (la folioj ekde 257 ĝis 264) kaj la sama skribisto skribis aldonaj artikoloj sur la folioj ekde 7 ĝis 13 kaj ekde 265 ĝis 305. Al la tria skribisto apartenas folioj ekde 14 ĝis 24 (la akvomarko estas krono, farita en 1451), estas listoj de novgorodaj princoj, posadnikoj, episkopoj k.t.p. Do, verŝajne, preskaŭ la tutan manuskripton oni skribis meze de la 15-a jarcento.
La manuskripto de la Triunuo (ruse “Троицкий список”)
Sian nomon la manuskripto ricevis pro la monaĥejo de la Triunuo. La manuskripto je 1° enhavas 76 foliojn. La teksto finiĝas per la artikolo nur pri la jaro 1015. Per akvomarkoj (sfero sub lilio) oni povas supozi, ke la manuskripto estas skribita en la 1560-aj jaroj. Rimarkebla estas influo de la Novgoroda kvina kroniko. Estas kopio de la manuskripto de la Triunuo, farita en la 1815-a jaro.
Enhavo de la Malaĝa versio
En la Malaĝa versio (laŭ la Komisiona manuskripto) oni rakontas:
La lasta menciita evento okazis. (En la kroniko oni indikis 1446, ĉar oniaj jaroj komenciĝis ).
La Unua Novgoroda kroniko grave diferencas de la Komenca kroniko (supozante, ke la perdita komenca parto de la Aĝa versio estis sama kiel tiu de la Malaĝa). En la komenca parto nur por kelkaj eventoj oni indikas jaron: 6362 (854) – “la komenco de la lando Rusja”; 6428 (920) – la militiro de Igor kontraŭ grekoj; 6430 (922) – la militiro de Olego kontraŭ grekoj kaj la morto de Olego; 6453 (945) – la morto de Igor; 6463 (955) – la vojaĝo de Olga en Konstantinopolon.
En la Aĝa versio oni priskribas eventojn de la 11-a jarcento per tre mallongaj tekstoj, sed en la Malaĝa versio oni ofte aldonas al ili el la Komenca kroniko, tamen, malgraŭ tio, tiu lasta estas pli longa ol la Malaĝa versio de la Unua Novgoroda kroniko.
Krom priskribo de eventoj, la Unua Novgoroda kroniko enhavas aliajn tekstojn, ekzemple, listojn de novgorodaj princoj, posadnikoj kaj episkopoj; la juran kodon “Ruskaja Pravda” k.a.
Rakontoj pri tre gravaj por tuta Rusjo, sed foraj de Novgorod mem, eventoj povas esti sufiĉe mallongaj, ekzemple, rakontoj pri la batalo de Kulikovo kaj pri la militiro kontraŭ Moskvo fare de Toktamiŝo.
Tradukoj
La angla: La dana: La germana:
NGC 4359
NGC 4359 (aliaj indikoj — UGC 7483, MCG 5-29-79, ZWG 158.99, KUG 1221+317, IRAS12216+3147, PGC 40330) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sassnitz
Sassnitz estas urbeto sur la insulo Rügen. Pro sia apudmara situo kaj la pitoreskaj kretorokoj, kiuj ekz. la pentriston Caspar David Friedrich inspiris al pluraj pentraĵoj, Sassnitz estas ŝatata turisma centro en Norda Germanio. De la haveno veturas pramŝipoj al Svedio kaj Litovio. Sassnitz apartenas al la regiona distrikto Antaŭpomerio-Rügen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La blazono de Sassnitz montras lumturon sur muro.
Châtelneuf (Jura)
Châtelneuf ("kastelo nova", proksimuma prononco "Ŝatelneŭf", pli precize laŭ sistemo IFA ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la komunumaro Champagnole Porte du Haut-Jura, en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.