cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cikonio
Priskribo
La cikonioj de la genro Ciconia estas gregemaj kaj koloniaj reproduktuloj, kies paroj restas kune porvive. Ili tipe konstruas grandajn nestojn el bastonetoj kaj branĉetoj en arboj, kvankam la Magvaria cikonio nestumas surgrunde kaj almenaŭ tri specioj konstruas saijn nestojn sur homaj konstruoj. Unu el tiuj, la Blanka cikonio, estas probable la plej bone konata el ĉiuj cikonioji, kun riĉa legendo kaj folkloro asocia kun tiu familiara vizitanto en Eŭropo.
Tiuj cikonioj manĝas ranojn, insektojn, junajn birdojn, lacertojn kaj rodulojn. Ili flugas havante kolon foretende, kiel plej aliaj cikonioj, sed malkiel ardeoj kiuj kuntiras siajn kolojn porfluge.
Fosilioj
La fosilioj trovitaj por tiu genro estas etenda, indike ke la cikonioj de la genro Ciconia estis iam pli disvastigataj ol nuntempe, Kvankam la konata materialo tendencas sugesti, ke tiu genro evoluis ĉirkaŭ Atlantiko, eble en okcidenta Eŭropo aŭ Afriko, la kompara manko de fosiliaj lokoj en Azio malfaciligass tiun supozon. Eblas diri almenaŭ ke komence de Plioceno, la birdoj de la genro Ciconia estis disvastigata tra la tuta Norda Hemisfero.
Trovaĵo de dista radiuso de kuŝejoj de fina Pleistoceno de Kavo San Josecito (Meksiko) povus aparteni al tiu ĉi genro aŭ al Mycteria; ĝi estas pli malgranda ol iu ajn konata amerika cikonio de Ciconia au de aliloko. La proponita fosilgenro Prociconia el Brazilo, ankaŭ de fina Pleistoceno, povus esti juna sinonimo de ĉu tiu ĉi genro aŭ de Jabiru. Osto de Ciconia trovita en rokŝirmejo ĉe Reunio estis probable de birdo kaptita tie kiel manĝo fare de praloĝantoj; ne estas konata mencio tamen esto de cikonioj ĉe Maskarenoj.
Nordokcidentaj havajaj insuloj
La nordokcidentaj havajaj insuloj aŭ deventaj insuloj de Havajo (Northwestern Hawaiian Islands, mallongigite al NWHI) estas insulĉeno de malgrandaj insuloj, atoloj kaj koralrifoj en la Pacifiko.
Ili situas nordokcidente de la ĉefaj insuloj (angle: Southeastern Hawaiian Islands aŭ Windward Islands) Kauai kaj Niihau kaj apartenas, krom la Midvejinsuloj, kiuj estas tiel nomata neenkorpigita teritorio de Usono, al la usona ŝtato Havajo.
Geografio
La nordokcidentaj havajaj insuloj sterniĝas je ĉirkaŭ 25° norda latitudo sur longo de ĉirkaŭ 2.000 km, de ĉ. la longitudo 161° okcidenta ĝis la internacia datlinio ĉe longitudo 180°.
La tuta areo de ĉiuj insuloj estas nur ĉ. 14,3 km² granda, el kiuj preskaŭ la duono (6,2 km² ) apartenas al la Midvejinsuloj.
Apartenas al la insuloj geografie de sudoriento al nordokcidento:
Geologio
La insularo estas vulkandevena kaj parto de la submara havaja imperiestra ĉeno, kiu iras de Alasko ĝis Havajo.
Loĝantaro
Nihoa kaj Necker montras indicojn de frua havaja setlado, sed estis, kiam alvenis la unuaj eŭropanoj, neloĝataj. La insuloj ne havas permanentan loĝantaron, krom sur la Midvejinsuloj, kie loĝas ĉirkaŭ 40 homoj, ĉefe sciencistoj kaj helpantoj.
Naturprotekto
Pro la malkreskego de birdokvantoj jam la 3-an de februaro 1909 ĉiuj nordokcidentaj havajaj insuloj, krom la Midvejinsuloj, estis deklaritaj birdprotektejo (Hawaiian Islands Bird Reservation) de la usona prezidanto Theodore Roosevelt. La 31-an de oktobro 1996, post la forlaso de la militistoj, la Midvejinsuloj iĝis parto de la Pacific Island Wildlife Refuge Complexes.
Post kiam la insularo kaj la ĉirkaŭaj maroj (inkluzive de la Midvejinsuloj) estis nomumitaj National Marine Sanctuary en 2002, George W. Bush proklamis ilin la 15-an de junio 2006 Papahānaumokuākea Marine National Monument. La nacia monumento entenas pli ol 362.000 km² kaj estas nuntempe la plej granda marprotektejo de la mondo. Oni rajtas alteriĝi sur la insuloj nuntempe nur kun aparta permeso de la U.S. Fish & Wildlife Services por sciencaj kialoj.
968 Petunio
968 Petunio estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĝardenfloro "Petunio".
(17691) 1997 CF17
(17691) 1997 CF17 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Macchia Valfortore
Macchia Valfortore estas komunumo de Italio.
Chuck Wayne
Chuck Wayne (* 27-an de februaro 1923 en Novjorko kiel Charles Jagelka; † 29-an de julio 1997 en Jackson, Nov-Ĵerzejo) estis usona ĵazgitaristo.
Preĝejo Sankta Petro (Weida)
La eksa Preĝejo Sankta Petro (germane: Peterskirche) troviĝas en Weida, Germanujo.
Chuck Wayne
Ekde 1959 li estis studiomuzikisto ĉe CBS kaj li ludis ankaŭ ofte en brodvejaj spektakloj. En la 1960-aj jaroj li havis propran triopon en Novjorko kaj komencis instrui. En la 1970-aj jaroj li ofte prezentis en duopo kun gitaristo Joe Puma.
Li ankaŭ ludis banĝon (ekz. sur disko el 1963), mandolinon, balalajkon (liaj gepatroj devenis el Ĉeĥoslovakujo) kaj prezentis ankaŭ kiel klasika gitaristo. Li elpaŝis krome kiel komponisto, ekz. de „Sunny“ (Miles Davis uzis ĝin kiel „Solar“ sub propra nomo ), nomita laŭ Sonny Berman, kaj estis ankaŭ la fakta komponisto de „Butterfingers“ kaj „Prospecting“ (atribuata al Zoot Sims).
Preĝejo Sankta Petro (Weida)
Historio
La Petro-kirko en Weida havis sian unuan mencion en 1267 en kunteksto kun priskribo de Katarino-altaro. La romanika ejo havis je la fino de la 12-a jarcento, kiel la ĝis hodiaŭ ruine konserviĝinta Widen-preĝejo, duon da turoj. Unu havis gotikan ogivan tegmenton. Antaŭula konstruaĵo pro malkonataj kaŭzoj malkonstruitis kaj la iama gotikaĵo novkonstruitis dum konservo de la romanika tur-duo laŭ la nuna stranga horizontala projekciaĵo. Kial oni elektis tian T-formon kun turoj sudaj de la navo malklaras. Sendubas ke tiaĵo maloftas.
Oßling
Oßling (jen germane, suprasorabe Wóslink ) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kradvorto
Kradvorto (hashtag) estas vorto, akronimo aŭ senspaca vorto prefiksita per krado ("#"). Tio utilas por sociaj retoj. Ekzemploj:
Kradvorto estas uzataj por indeksado de kontribuaĵoj en sociaj retoj kaj por interligi kontribuaĵojn pri similaj temoj.
Louis Fauvart-Bastoul
Louis FAUVART-BASTOUL (naskiĝis la 19-an de septembro 1877 en Blois, mortis la 5-an de septembro 1914 pro mortpafiĝo ĉe la Marna batalo) estis franca esperantisto, filo de Leon Fauvart-Bastoul kaj Marcelle Fauvart-Bastoul, doktoro de leĝoscienco. Li skribis en juraj revuoj kaj ankaŭ okupis sin pri muziko.
Preĝejo Sankta Petro (Weida)
Historio
En 1267 dokumentis la voktoj de Weida, Heinrich von Plauen kaj Heinrich von Gera, la donacon de Katarino-altaro en la Petro-kirko je Neustadt-Weida fare de paroĥestro Sibot konfirmante kiel feŭdigantaj la financan sekurigon de la altaro per bienhavaĵoj en Kunsdorf (Groß- kaj Kleinkunsdorf), Schömberg, Neundorf, Bocka (Groß- kaj Kleinbocka) kaj en la urbo Weida mem. Ĝi submetitis en 1296 al la patroneco de la klostro dominikanina. Dum la Tridekjara milito la kirko detruitis; de tiam ĝi ruinas.
Post Reformacio starigitis sur la fundamentoj de la nova kirko lernejo. En 1829 oni forigis la nordan turon; la suda ĝis nun portas la sonorilojn. Subkirke estas kripto kiu parte ankoraŭ alireblas.
Antaŭreformacie temis pri la paroĥa kirko de Weida-Neustadt (nova urbo) kiun rolon ekludis poste la iama monaĥeja kirko de la franciskanoj. Kaj Petro-kirko kaj Widen-preĝejo perdis gravecon sian. Petro-kirko poste estis lernejo, loĝejo kaj simpla monumento. En 2020 la restaĵoj restaŭritis statike sekurigitis.
Kradvorto
La signo krado ("#") informadike unuafoje uziĝis en 1978 kadre de la programlingvo C, kaj pli amplekse uziĝis en 1988 kadre de la tujmesaĝa protokolo interreta relajsa babilo (IRC). Ĝenerale konata la fenomeno estas plej laste ekde 2007, kiam la mikrobloga servo Twitter amplekse ekuzis kradvortojn.
Takefumi Sasaki
Takefumi Sasaki (佐々木 丈文, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka.
Ernő Kenéz
Ernő Kenéz, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kenéz Ernő estis hungara operkantisto, (tenoro), apotekisto. Lia unua edzino estis Márta Chiovini, la dua Etelka Kenéz Heka.
Ernő Kenéz naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Hódmezővásárhely.
Biografio
Ernő Kenéz frekventis mezlernejojn en Orosháza kaj en sia naskiĝurbo, poste li akiris farmacian diplomon en Scienca Universitato de Szeged, sed private li lernis pianadon. Li eklaboris en Röszke kiel apotekisto, sed en 1947 li lernis en konservatorio en Szeged. Lia unua geedziĝo finiĝis, li laboras plu en apoteko en Szeged, sed en 1950 li komencis sian operkantistan karieron en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1952 kaj 1963 li apartenis al Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1963-1965 al Teatro de Kecskemét, fine al teatro Déryné. Baldaŭ li revenis al sia origina profesio en Kőbánya. En 1971 kun permeso li kun la dua edzino translokiĝis al Vieno, kie li estis restoraciestro.
Ciumăfaia
Ciumăfaia [ĉumǝfaja] (Csomafája) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Borşa.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 485 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 190 (rumanoj, 15% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1307. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye).
Henri Favrel
Henri FAVREL, franco, inĝeniero E. C. P. Naskiĝis en la 16-a de julio 1877 en Parizo. Gen. sekr. de la Radio-Klubo Esperantista de Francujo. (530 anoj ĝis 1932), red. de Radio-Esperanto, trimonata organo de la Klubo. Prez. de la Radio-Komisiono dum la UK en l932. Estis adm. de Esperanta Centra Librejo, ktp. Multaj artikoloj kaj raportoj; paroladoj, ankaŭ per radio. Gvidis korespondajn kursojn.
Beniakovce
Bazaj informoj
Beniakovce, hungare Benyék (benjEk) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Beniakovce situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo Prešov-Košice preteriras. La lasta urbo troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1270, sed en dokumento aperis en 1379. En 1910 loĝis en Benyék 295 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Benyék rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 2001 loĝis en Beniakovce 556 homoj, (546 slovakoj kaj aliaj).
Belorusa klasika ortografio
Belorusa klasika ortografio  (beloruse klasike:беларускі клясычны правапіс, beloruse:беларускі класічны правапіс), aŭ taraŝkevica (Beloruse klasike:тарашкевіца, beloruse:тарашкевіца) - estas la ortografio de la belorusa lingvo (en la plej larĝa senco - ĝi estas la lingva normo ), kiu bazitas sur la literatura normo de la moderna belorusa lingvo kaj en ĝiaj reguloj antaŭ la politika reformo de belorusa ortografio en 1933, kaj ĉe iuj akademiaj proponoj en 1930, 1933 kaj 1993. Ĝi estas la unua normigita ortografio de belorusa lingvo kaj la tradicia belorusa ortografio en la moderna senco.
La unua normigo de la belorusa klasika ortografio estis farita de Branislaŭ Taraŝkeviĉ en 1918 kaj estis en ĉiutaga uzo de oficiala ĝis la belorusa ortografia reformo en 1933.
La nomo "Taraŝkevica" emfazas la grandan similecon de ortografio kun laboro de B. Taraŝkeviĉ en 1918 kaj ĝi estis enkondukita en la lingvouzo en la jaroj 1980-aj de belorusa lingvisto Vincuk Vjaĉorka. De ĉirkaŭ 1994 kiel sinonimo kun la prioritato uzi la nomon, estas uzata ankaŭ "klasika ortografio."
Západ
Západ estas urboparto de Košice en Slovakio.
Situo
Západ situas de la urbocentro en okcidento laŭ 2 rojoj.
Historio
Komence de dominado de Ĉeĥoslovakio iom da domoj konstruiĝis. Inter 1938-1945 - kiel apudaĵo de Košice - pro Arbitracio de Vieno ĝi apartenis al Hungario. Inter 1962 -1971 oni konstruis modernajn loĝdomojn en la malplenaj lokoj. Pli frue estis tie milita bazo.
Bucetino
Bucetino aŭ C12H17NO3 estas organika aromata komponaĵo, konsistanta je pluraj funkciaj grupoj, tiaj kiaj ketono, etero, amino, alkoholo kaj fenila ringo. Ĝi estas analgeziaĵo kaj kontraŭfebraĵo ne plu komercita de la farmacia industrio pro siaj flankefektoj. Kune kun paracetamolo, fenacetino kaj acetanilido ili prezentas ĉiam la saman anilinan strukturon kombinitan kun aliaj funkciaj grupoj. Ili estas konsiderataj karcinomogenaj, kaŭzas damaĝojn al la renoj kaj intesta sistemo kaj perdon de la pozici-koretiga reflekto, pro tio ili ne plu uzatas.
Heuneburg
Heuneburg estas prahistoria remparburgo ĉe la rivero Danubo en Hundersingen apud Herbertingen, inter Ulm kaj Sigmaringen, Baden-Virtembergo, en la sudo de Germanio, proksime al la modernaj limoj kun Svisio kaj Aŭstrio. Ĝi estas konsiderata unu el la plej gravaj fruaj centroj de Keltoj en Centra Eŭropo. Krom la fortikita citadelo, estas etendaj restaĵoj de setlejoj kaj entombigaj areoj kio daŭris kelkajn jarcentojn.
Bočiar
Bazaj informoj
Bočiar, hungare Bocsárd (boĉArd) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Heuneburg
La fortikita citadelo estau ĉirkaŭ 300 por 150 m. Ĝi staris sur strategie bone situa monteto kiu staras krute 40 m super Danubo. Ĝi estas sur la centro de fekunda rivervalo, ĉirkaŭita de ondeca monteta kamparo.
Bočiar
Situo
Bočiar situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 17 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1232 en formo "Bolchart". En 1910 loĝis en Bocsárd 146 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Bocsárd rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Bočiar 223 homoj, (216 slovakoj kaj aliaj).
Heuneburg
Krom la citadelo, estis disaj ĉirkaŭaj setlejoj kie loĝis el 5,000 ĝis 10,000 individuoj, kaj ankaŭ disaj tumuloj, nome teramasoj kun funebraj celoj.
Sudnikobara serpentaglo
La Sudnikobara serpentaglo (Spilornis klossi), konata ankaŭ kiel Grandnikobara serpentaglo, estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Ĝi estas endemia de arbaroj de la insulo de Barato nome Granda Nikobaro. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Ĉiuj ĉefaj fakuloj nune konsideras ĝin kiel specio, sed pasinte ĝi estis foje konsiderata subspecio de Nikobara serpentaglo S. minimus. Nune minimus estas konsiderata subspecio ĉu de la Kresta serpentaglo aŭ monotipa specio de la centraj Nikobaroj, nome Centrnikobara serpentaglo.
Orienta montfitiso
La Orienta montfitiso aŭ Orienta montofitiso estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj kaj antaŭe enmetita en la familio de Silviedoj. Ĝi estis iam konsiderata orienta subspecio de pli ampleksa specio "Montofitiso", sed rezulte de moderna taksonomia disvolvigo, tiu iama specio estas nuntempe kutime konsiderata kiel vere du specioj (Sangster et al. 2002, Parkin 2003):
La reproduktaj teritorioj de la du specioj ne koincidas; dum ties aspektoj kaj kantoj estas tre similaj, sed la alvokoj estas tute diferencaj (vidu sube. Ili montras ankaŭ markatajn diferenco laŭ sekvencoj de DNA (Helbig et al. 1995).
Tiu specio estas migranta, kaj vintras en subsahara Afriko. Ĝi estas rara vaganto en Norda Eŭropo.
La Orienta montofitiso estas malgranda paserina birdo, kiu troviĝas en arbaroj. La ino demetas 4-6 ovojn en nesto surgrunda. Kiel plej parto de silviecaj birdoj, ankaŭ la Orienta montofitiso estas insektovora.
Ĝi estas malgranda filoskopo. Plenkreskulo havas kompletan grizverdan dorson, verdecnuancajn pugon kaj flugilojn kaj blankecajn subajn partojn. La beko estas malgranda kaj pinteca kaj la kruroj estas brunaj. Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe plej parto de silviecaj birdoj.
La Orienta montofitiso ne havas la pli brunan nuancon de la supraj partoj kiun la Montofitiso havas; ĝi foje havas anstataŭe verdecan nuancon. La kanto estas rapida monotona trilado, nur iome diferenca el tiu de la Okcidenta montofitiso, kaj ankaŭ kun iom da similo kun la Arbarfiloskopo. La alvoko de la Orienta montofitiso estas akra ĉap, rememora de tiu de la Krucbekulo aŭ de la Dompasero, kaj tute diferenca el la dusilaba hu-it de la Okcidenta.(Helb et al. 1982)
Bílov (distrikto Plzeň-nordo)
Bílov (Bilau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estis verŝajne fondita inter la jaroj 1175 ĝis 1197 nome de plasa monaĥejo.
Ĉirkaŭaĵo
Bílov najbaras oriente kun vilaĝo Vysoká Libyně, sude kun Sedlec kaj okcidente kun Potvorov. Sudoriente de la vilaĝo fontas rojo Sedlecký potok, norde estas limo de naturparko Jesenicko.
Chico Alencar
Francisco Rodrigues de Alencar Filho (naskiĝis en Rio-de-Ĵanejro, la 19-an de oktobro 1949), pli konata kiel Chico Alencar estas brazila historiisto kaj politikisto.
Nuntempe li estas federacia deputito de la Partio Socialismo kaj Libereco (PSOL) de Rio-de-Ĵanejro (subŝtato) en sia tria sinsekva mandato (2003–2006, 2007–2010 e 2011–2014). Li estas membro de la komisiono pri homaj rajtoj kaj de la konsilantaro pri etiko de la deputitaro, kaj vic-gvidanto de sia partio en la deputitaro.
Li diplomiĝis pri historio en la Federacia Universitato Fluminense, kaj estis profesoro pri tiu temo en bazlernejoj kaj mezlernejoj de Rio-de-Ĵanejro, kaj en publikaj kaj en privataj lernejoj. Li magistriĝis pri edukado en la Fondaĵo Getúlio Vargas pri la movado de Asocioj de Loĝantoj de Rio-de-Ĵanejro, kaj li estis unu el la ĉefaj gvidantoj de tiu movado en la komenco de la 1980-a jardeko.
Politika kariero
Li estis fondinto kaj prezidanto de Asocio de Loĝantoj de la Placo Sáenz Peña (AMOAPRA), kaj ankaŭ direktoro kaj prezidanto de Federacio de la Asocioj de Loĝantoj de la Subŝtato Rio-de-Ĵanejro (FAMERJ). Per la Partio de la Laboristoj (PT), li estis urba konsilanto en la urbo Rio-de-Ĵanejro dum du mandatoj: 1989–1992 kaj 1993–1996.
En 2005, Chico eliris el Partio de la Laboristoj (PT). En sia nova partio Partio Socialismo kaj Libereco (PSOL), li estis reelektita je federacia deputito kaj en 2010 li estis elektita por sia tria mandato. En 2012, li partoprenis en la komisiono pri edukado kie oni traktis ĉu oni metu Esperanton kiel nedevigan lingvon en brazilaj mezlernejoj.
Tangjŭano
Tangjŭano (pinjino:Tāngyuán) estas ĉina manĝaĵo farita el gluteneca riza faruno. Gluteneca riza faruno estas miksita kun malgranda kvanto da akvo por formi pilkojn kaj estas tiam kuirita en bolanta akvo. Tangjŭano povas esti ajna malgranda aŭ granda kaj plenigita per diversaj specoj de farĉo. Ili estas tradicie manĝitaj dum Jŭanŝoo aŭ la Lanterna Festo.
Nomo
Historie, nombro de malsamaj nomoj estis uzitaj por plu-gvidi al tangjŭano. Dum la Jonglea epoko de la Ming-dinastio, la nomo estis oficiale solvita kiel jŭanŝoo, nomo derivita de la Jŭanŝoo Festo, ankaŭ sciita kiel la Lanterna Festo. Ĉi tiu nomo laŭvorte signifas "unuan vesperon", kaj estas la unua plena luno post Ĉina Novjara Festo, kiu estas ĉiam nova luno.
En suda Ĉinio, tamen, ili estas vokita tangjŭano aŭ tangtuan. Legendo havas ĝin ke dum Juano Ŝikai de 1912 al 1916, li malŝatis la nomon juanŝoo ĉar ĝi sonis idente "forigi Juanon" (元宵) kaj do li ŝanĝis la nomon al tangjŭano male. Ĉi tiu nova nomo laŭvorte signifas "rondajn pilkojn en supo". Tangtuan simile signifas "ronda ĝozo en supo". En la du gravaj ĉinaj dialektoj de fora suda Ĉinio, Hakka kaj Kantona, "tangyuan" estas prononcita kiel tong rhen kaj tong jyun respektive. La termino "tangtuan" (Hakka: tong tuno, Kantona: tong tyun) ne estas kiel ofte uzita en ĉi tiuj dialektoj kiel tangyuan.
Kultura Signifo
Por multaj ĉinaj familioj tiel kiel eksterlande, Tangjŭano estas kutime manĝita kune kun familio. La ronda formo de la pilkoj kaj la bovloj kie ili estas servitaj, simbolas la familian renkontiĝon.
Ingrediencoj
La ĉefa ingredienco de tangjŭano estas gluteneca riza faruno. Pro tio ke plenigita tangjŭano, la farĉo povas esti ajna dolĉa aŭ sala.
Kuirado
Tangjŭano estas kuirita en bolanta akvo kune kun la akvo en kiu estas bolita (tial la "supo" en la nomo).
Havebleco
La plej fama tangjŭano venas de Ningbo kaj Wenzhou en Zhejiang-provinco. Tamen, ĝi estas tradicie manĝita en la tuta Ĉinio.
Neopentano
Neopentano aŭ C5H12 estas duoble branĉoĉena alkano kun kvin karbonatomoj. Neopentano estas brulema gaso sub media temperaturo kaj premo kiu kondensiĝas al alte rapidbola likvaĵo dum malvarmaj tagoj, en glacia bano aŭ kunpremita al pli alta premo. Neopentano estas unu el la tri izomeroj de la pentano kaj la alia estas izopentano.
Ĝi estas la plej simpla alkano kun kvaternara karbono kaj ĝi posedas hiralajn tedraedrajn simetriojn. La bolpunkto de la neopentano estas 7,2°C draste pli malalta ol tiu de la izopentano (27,8°C) kaj de la normala pentano]] (35,2°C). Do, neopentano estas gaso sub normala temperaturo kaj atmosfera premo, dum ĝiaj izomeroj estas rapidbolaj likvaĵoj.
31375 Krystufek
31375 Krystufek estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robin Krystufek, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Gymnazium Na Vitezne Plani de Prago (Ĉeĥio).
Vallauris
(jen france, okcitane Valàuria) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Brebu
Brebu (hungare: Perlő) estas komunumo en Rumanio okcidente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 1 337 loĝantojn (rumanoj), en 1992 743 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1440. Ĝis la Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, (deparetemento Krassó-Szörény). Administre apartenas al ĝi Apadia, Gărâna kaj Valeadeni.
Famuloj
En la iama Perlő naskiĝis hungara kuracisto Endre Kubányi.
Livada (Petreștii de Jos)
Livada (Petreştii de Jos) (hungare: Dengeleg estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Gherla. Administre ĝi apartenas al Petreştii de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 683 loĝantojn (rumanoj), en 1992 890.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1244. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario ([[Szolnok-Doboka).
Enric Prat de la Riba
Enric Prat de la Riba i Sarrà ( ˈpɾad də ɫə ˈriβə) (naskiĝis en Castellterçol, mortis  en Castellterçol, Katalunio]) estis kataluna politikisto, juristo kaj verkisto. Li estis membro de la "Centre Escolar Catalanista", kie unu el la plej fruaj difinoj de Kataluna naciismo estis formulita. Li estis la unua prezidanto de "Mancomunitat de Catalunya" la kaj konservis sian postenon ĝis sia morto. Li verkis la libron kaj politikan manifeston La Nacionalitat Catalana en kiu pli granda aŭtonomio de Katalunio estis proponita.
Frua vivo
Enric Prat de la Riba i Sarrà naskiĝis en kampara urbo Castellterçol, Barcelono, Katalunio, en riĉa katolika konservisma familio. Li komencis siajn studojn pri juro en la Universitato de Barcelono kaj finis kaj ricevis sian diplomon en la Komplutensa Universitato de Madrido.
Politika kariero
Prat de la Riba estis allogita al kataluna naciismo kiam li ankoraŭ estis en kolegio. En 1887, li fariĝis membro de "Centre Escolar Catalanista". Li fariĝis grava membro de la kultura kaj politika organizaĵo "Unió Catalanista", en kiu li verkis kelkajn el ĝiaj plej signifaj manifestoj, inter ili estas la fama Missatge al Rei dels Hel·lens en 1897. En 1891, li estis elektita sekretario de Unió. Li skribis katalunajn naciistajn verkaĵojn kiaj Compendi de la doctrina catalanista kaj Compendi de la història de Catalunya. Li ankaŭ fondis la periodaĵon La Renaixença. Ekde 1899, li propagandis katalunan naciismon en politiko, unue kiel membro de "Centre Nacional Català" kaj poste en la Regiona ligo. La Regiona ligo estis dekstrema kataluna politika partio establita en 1901 de Prat de la Riba. La partio petis pli grandan administran aŭtonomion de Katalunio.
Prat de la Riba deĵoris kiel sekretario de la asembleo ŝarĝita redakti la malneton por regiona konstitucio konata kiel Bases de Manresa en 1892, la unuaj paŝoj al disvolviĝo de la "Kataluna Statuto de Aŭtonomio". Li ankaŭ estas konata kiel la aŭtoro de la Noucentista kataluna naciista manifesto La Nacionalitat Catalana en 1906.
Iom poste, en 1907 li fariĝis la unua prezidanto de la "Institut d'Estudis Catalans", prezidanto de la "Diputació" de Barcelono kaj proponanto de la "Mancomunitat de Catalunya", kiun li gvidis ekde la ĝis sia morto, deĵorinte kiel ĝia unua prezidanto.
Béla Szentiványi
Béla Szentiványi [sentivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentiványi Béla estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro. Lia origina kompleta nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Czéder Béla György [cEder bEla djordj] (la nomo Szentiványi estis uzata ekde 1953).
Béla Szentiványi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Szentiványi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo, poste ekde 1908 li lernis aktoradon en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi. Li batalis dum la 1-a mondmilito, li ankaŭ vundiĝis. Li debutis aktoro en 1919 en malgranda teatro en sia naskiĝurbo, poste li havis rolojn en kabaredoj, ekde 1923 en teatroj. En la teatra jaro 1925 li estis aktoro-reĝisoro de Teatro Városi de Szeged. En la sekva jaro li apartenis al migranta teatro de Nándor Alapi, sed en 1927 li establis propran migrantan teatron funkciantan ĝis 1933. En la sekvaj jaroj li apertenis en diversaj teatroj, kelkfoje li ankaŭ reĝisoradis. Li kreis novan sistemon ŝanĝi tuj la kulisojn. Depost la 2-a mondmilito la aktorpolitika komisiono malpermesis la plian aktoradon, tial li prezentis spektaklojn antaŭ preĝejoj, baldaŭ li havis laborlokon en ŝtata entrepreno ĝis la emeritiĝo, kie li kreis galanteriojn.
Trnová
Nomon Trnová havas pluraj setlejoj:
Kampanjo kontraŭ Armilkomerco
La organizaĵo Kampanjo kontraŭ Armilkomerco - angle Campaign Against Arms Trade - estas homrajta, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Britio. En 2012 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
MRO
La tri-litera kombinaĵo MRO havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Stacio Momoyamadai
Stacio Momoyamadai (japane: 桃山台駅 [Momojamadaj-eki], angle: Momoyamadai Station) estas fervoja stacio en Sujta, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Kita-Ōsaka Kyūkō: Linio Kita-Ōsaka Kyūkō Namboku.
Grindel
Grindel (en la franca lingvo Grandelle) estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 488 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Grindel situas ĉe la norda flanko de la ĵurasa montoĉeno Fringeli inter la kantonoj Ĵuraso en sudo kaj Bazelo Kampara en nordo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Grindel kaj la vilaĝeto Horlangen. La monteto Stierenberg ĉe la suda limo de la komunumo estas kun alteco de 921 m s.m. la plej alta punkto de la komunuma teritorio.
Trafiko
Grindel situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo kondukas la poŝtaŭtolinio de Bärschwil al Laufen, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grindel datiĝas el la jaro 1147 kiel Crindil. Dum mezepoko la Monaĥejo Beinwil posedis bienojn en Grindel kaj la duonon de la kapelo. La interezorajto apartenis al la episkopo de Bazelo, kiu ĝin donis kiel feŭdo al la burgo de Montsevelier, kies voktoj estis la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1519 la protektovokteco pri Grindel estis pandigita al Soloturno. En la jaro 1522 Soloturno plene akiris la rajtojn pri Grindel kaj integris ĝin al la voktejo Thierstein, kies parto Grindel restis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. En la jaro 1819 42 civitanoj de Grindel elmigris al Nova Friburgo en Brazilo.
Xiomara Castro
Iris Xiomara CASTRO de Zelaya aŭ simple Xiomara Castro (naskiĝis la 30-an de septembro 1959, do nun -jara) estas hondura politikisto, nuna prezidento de la Respubliko. Ŝi estas la edzino de la iama perpuĉe eksigita prezidento Manuel Zelaya.
Vivo kaj kariero
Ŝi kandidatis en la hondura prezidanta baloto de novembro 2013, reprezentante la maldekstran politikan partion Libertad y Refundación ("libereco kaj refondiĝo"). La edzino de la detronigita iama prezidento de Honduro estis ĉefo de la movado rezistanta kontraŭ la nacia puĉo de 2009, kiu antaŭtempe elpelis ŝian edzon el la potenco. La 24-an de novembro 2013 oficiale proklamiĝis balota venkinto Juan Orlando Hernández, kiu  estis elektita prezidento. La voĉdonado estis kontestita kaj Xiomara Castro ricevis la duan plej grandan nombron de voĉdonoj kaj ne akceptis la rezulton.
La situacio ripetiĝis en 2017, kiam Hernández estis konteste reelektita prezidento.
Balotado de 2021
En la 27-a de januaro 2022 Xiomara Castro estis nomumita prezidanto de Honduro, nome unua virino kiu atingas tiun postenon.
23817 Gokulk
23817 Gokulk estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gokul Krishnan, finalisto en 2007, de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Oak Grove School de Green Oaks (Ilinojso).
Stela Vojaĝo: La Origina Serio
Star Trek: The Original Series (Esperante: Stela Vojaĝo: La Origina Serio) estis usona televida serio el la scienc-fikcia universo de la filmaro Star Trek, kiu produktiĝis inter la jaroj 1966 kaj 1969.
La Kaĝo
Ankaŭ estis unu 'pilota' epizodo kiu estis montrata kiel ekzemplo antaŭ la serio estis farota. Tiu epizodo nomiĝas 'La Kaĝo' kaj ne havas la samajn aktorojn nek karakterojn tiel kiel la ceteraj epizodoj de la serio, escepte de sinjoro Spock.
Evoluo de la fenomeno "Star Trek"
Dum la unua dissendigo de la epizodoj en Usono la serio furoris aparte inter relative malgranda grupo da sciencfikcio-entuziasmuloj. Junie 1969 oni decidis ne plu produkti pliajn epizodojn, ĉar mankis la kvanto de televidaj spektantoj por pravigi pliajn investojn. Sekve la televida kanalo NBC komencis vendi la dissendigorajtojn al lokaj kaj privataj televidaj kanaloj en Usono. Tie pli taŭgaj dissendigotempoj havigis al la serio multe pli grandan publikon ol antaŭe, nelaste pro la ĵusa kosma misio Apollo 11, kadre de kiu la unuaj homoj vojaĝis al la Luno kaj reen al la Tero. Ankaŭ internacie la komence sensukcesa serio ekfuroris. En Britio la serio en 1970 unuafoje dissendiĝis ekster Usono. En 1972 jam 170 televidaj kanaloj de la tuta terglobo havis la serion en sia programo, ankaŭ la dua ŝtata televida kanalo ZDF en Germanio, kie kolektiĝis unu el la plej fervoraj grupoj de subtenantoj de la serio. Samjare en Usono okazis la unua Star-Trek-kunveno kun pli-malpli 3 000 partoprenantoj. En 1974 la ĉiujare okazantan eventon de fervoraj subtenantoj de la serio jam vizitis pli ol 15 000 partoprenantoj, kio fine necesigis plurajn regionajn kunvenojn. Krome privataj magazinoj de subtenantoj, en kiuj spektantoj en memkreitaj noveloj kaj poemoj traktis motivojn de la serio, pli kaj pli furoriĝis. Fine ankaŭ la inventintoj de la serio kaj la profesia komerco ekprofitis de la kreskiĝanta furoro: Post poŝlibraj noveloj surbaze de la seriaj epizodoj sekvis pli-malpli ĉiu imagebla produkto kun bildoj de la serio - ĉemizoj, dekoraj butonoj, ŝlosilaro-dekoriloj, ĉiuspecaj ludiloj, teleroj kaj tasoj, horloĝoj kaj multo pli.
Macchia d'Isernia
Macchia d'Isernia estas komunumo de Italio.
Stela Vojaĝo: La Origina Serio
Evoluo de la fenomeno "Star Trek"
Citaĵoj el la serio ekuziĝis en la ĉiutaga kulturo, ekzemple la saluta gesto de la vulkananoj, la admira-observa eldiro "fascine" de Spock dum trovo de nova ekkono, aŭ la frazo "suprenŝutu min, Scotty". La en 1977 televide je granda kosto scenigita bapto de la unua NASA-kosmopramo je la nomo "Enterprise" (kiel la stelŝipo el la origina serio) same atestas pri la tiutempe granda furoro de la serio.
Alcácer do Sal
Alcácer do Sal estas portugala urbo, kiu apartenas al Distrito de Setúbal, regiono Alentejo kaj subregiono de Marborda Alentejo kaj enhavas ĉirkaŭ 9,100 loĝantojn.
Geografio
Ĝi estas sidejo de municipo tre ampleksa pro ĝiaj 1,479,94 km² sed ne tiom loĝata pro ties apenaŭ 14,287 loĝantoj (2001), subdividita en 6 komunumoj. La municipo limas norde kun la municipoj de Palmela, Vendas Novas kaj Montemor-o-Novo, nordoriente kun Viana do Alentejo, oriente kun Alvito, sude kun Ferreira do Alentejo kaj kun Grândola, occidente ankaŭ kun Grândola, tra fadeno de la estuaro de la rivero Sado kaj nordokcidente tra tiu estuaro de Sado kun Setúbal.
La komunumoj de Alcácer do Sal estas la sekvaj:
En Alcácer do Sal naskiĝis la fama matematikisto Pedro Nunes kaj en Torrão Bernardim Ribeiro.
Alcácer do Sal estas ĝemelita kun la franca urbo Bondy.
Historio
Alcácer do Sal estas unu el la plej malnovaj urboj de Eŭropo, fondita antaŭ la 1000 a.K. de la fenicoj. Kiel la najbaraj kaj ankaŭ fenicaj urboj Lisbono e Setubalo, produktis salon, fiŝon, ĉevalojn por eksportado kaj manĝaĵojn por la ŝipoj kiuj komercis stanon kun Kornvalo.
Dum la epoko de la araboj ĝi estis ĉefurbo de la provinco de Al-Kassr. Afonso la 1a de Portugalio konkeris ĝin en 1158. Rekonkerita de la maŭroj, nur dum la reĝado de Afonso la 2a de Portugalio, kaj per la helpo de ŝiparo de krucistoj, la urbo estis finfine finkonkerita de la kristanoj kaj estis ĉefurbo de la Ordeno de Santiago.
Vidindaĵoj
Estas tre interesa kastelo (de kie bela rigardejo kaj pejzaĝo), preĝejoj, mezepokaj konstruaĵoj, riverhaveno kaj rivero kun tipaj boatoj. Proksime estas vizitindaj trankvilegaj senhomaj plaĝoj.
Abatejo Westminster
Abatejo Westminster (Westminster Abbey, oficiale The Collegiate Church of St Peter, Westminster) estas preĝejo en Londono. Tradicie britaj reĝoj estas kronitaj kaj entombigitaj ĉi tie. La preĝejo de la abatejo St. Peter, Westminster apartenas al la eklezio de Anglio, sed pro sia funkcio ĝi dependas de neniu diocezo, sed estas memstara preĝejo ("royal peculiar") de la brita monarkio.
Tomboj
En la orienta parto troviĝas la granda trinava kapelo de Henriko la 7-a. Rimarkinde estas ĉefe la plafono. Je la fino de la kapelo troviĝas en marmora ĉerko la ostoj de Henriko la 7-a kaj de ties edzino Elizabeta de Jorko. En la maldekstra flanka navo estas la ĉerko de Elizabeto la 1-a kaj Maria la 1-a, en la dekstra flanka navo tiu de la kontraŭulino de Elizabeto, la skota reĝino Maria Stuart.
La jenaj famuloj estis entombigitaj en Westminster Abbey:
La Abatejo Westminster kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas Londonon kun tri grandaj vidindaĵoj nome la Londona Fortreso, la Ponto de la Ĉefturo kaj la Vestminstera Abatejo:
Otero (Toledo)
Otero  (monteto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Otero" devenas el latina ALTARIV, 'izola monteto hegemonia super ebenaĵo', kiu siavice devenas el adjekto ALTVS pro aldono de la sufikso -ARIV. Aliaj devenigas ĝin el termino latina "altarium", kiel alta loko kie oni kultis la "superajn diojn". Tamen Álvarez Maurín, asertas, ke otero estas termino de latinida deveno el la radiko oto, 'alto', kaj la sufikso -ero, kaj ne estus rilata al la termino latina altarium.
Situo
Otero estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 466 m; je 50 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 30 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°59′57″ N 4°30′46″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur monteto ĉe rojo» nome de la Vega. Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de El Casar de Escalona kaj Hormigos norde, Santa Olalla oriente, Domingo Pérez oriente kaj sude, Illán de Vacas sudoriente kaj Los Cerralbos okcidente.
Meze de la teritorio de oriente al okcidente kaj trapasante las urbanizaĵojn La Encinilla, Villaroeles kaj Villa del Pino, trafluas la rojo de Marigarcía, alfluanto de la rivero Alberĉe.
Otero estas la hispana municipo plej malproksima de marbordo.
Ekonomio
Agrikulturo (tritiko, hordeo, sekalo, fazeoloj, vino, oleo) kaj brutobredado (ŝafoj, muloj) tradicie.
Historio
Tiu loko aperas citata kiel unu el la naŭ domaroj kiujn Alvar Pérez de Guzmán, superulo el Sevilo, donas en 1399. En 1449 aperas kiel «Coca con el Otero» en libro pri enspezoj de Toledo. La termino de Coca ŝuldas al malabundo de akvo, laŭ dokumento de la 18a jarcento.
Ĝi apartenis al la senjorlando de Orgaz kaj dependis administre de Santa Olalla, ĝis kiam en 1669, oni donis la titolon de vilaĝo kaj akiris sendependon administran. Ĝi enhavis la nunan senloĝatan Techada.
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento post la Hispana transiro al demokratio, la vilaĝo estis regata ĉiam de municipa konsilantaro hegemonia de la dekstraj partioj.
MRT
La vorto havas plurajn signifojn:
Io sono (Garau)
Io sono ankaŭ konata kiel Mi estas estas koncepta artaĵo, nevidebla skulptaĵo (1,50x1,50 cm) realigita en 2020 de itala pentristo Salvatore Garau.
Historio
En majo 2020, dum unua pinto de la Covid19-pandemio, Salvatore Garau sigelis karton, kiu aŭtentigas la ekziston de nevidebla skulptaĵo. En la monatoj, kiam la muzeoj estis fermitaj, li kreis kvadraton da blanka bendo ekstere, antaŭ la Artmuzeo en Piazza della Scala en Milano, kiu enhavas unu el liaj pentraĵoj, 1,50 x 1,50 metroj, al kiu li aplikis identigan etikedon, tradukita en kvar lingvojn (itala, franca, angla kaj germana), kun la titolo "Budho en kontemplado" kune kun la subskribo de la artisto.
La artisto establis la prezon en gramoj da pura oro, per rekta interŝanĝo kiu ne implikis la peradon de mono, kaj establante ligon inter valoro kaj oro simila al tiu de la orbazo.
Poste Garau realigis duan imagan koncipan laboron, "Afrodite che piange" instalante blankan cirklon antaŭ la Usona Borso sur Wall Street en la urbo Novjorko.
En Milano, en 2021, privata kolektanto akiris la specimenon titolitan "Mi estas" kontraŭ 18 000 dolaroj, inkluzive de aŭkciaj kotizoj, nova monda aŭkcia rekordo.
Signifo de la verko
La verko de Garau laŭ propra aserto estas influita de la artisto Marcel Duchamp jene:
San Buenaventura
La vorto havas plurajn signifojn:
Meksiko
Frederiko la 2-a (Sicilio)
1296-1336. Reĝo de Sicilio kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio.
Li fondis en Napolo universitaton, kiu nun havas lian nomon.
Vrbno pod Pradědem
Vrbno pod Pradědem estas urbo kun  en Ĉeĥio, situanta en Silezio, en montaro Hrubý Jeseník, 16 km de urbo Bruntál. En la urbeto kunfluiĝas riveroj Nigra Opava kun Meza Opava kaj Blanka Opava kaj estiĝas tiel rivero Opava, kies larĝa valo ebligis alkonduki ĝis Vrbno pod Pradědem krom landvojo ankaŭ fervojon.
Historio
Antaŭulo de Vrbno estis eble jam en la 13-a jarcento minista vilaĝo, la urbeton fondis senjoroj el Vrbno en la jaro 1611. En la unua periodo proksimume ĝis fino de la 17-a jarcento ekonomia aktiveco de la urbeto estis celita al minado de oro, arĝento kaj fererco. En la urbeto laboris vitrofabrikoj, en la 18-a jarcento la urbeto orientiĝis al teksfarado, poste ankaŭ al lignoindustrio. Sur montopinto de Zámecká hora estas ruino de Fürstenwald, origine eble de přemysla burgo el la 13-a jarcento, ruinigita en la jaro 1471. Sur montopinto estas belvedero.
Vrbno estas elirejo precipe al montaro Jeseníky, al ties parto Hrubý Jeseník. En la ĉirkaŭaĵo estas multnombraj turismaj interesaj rokpartoj. En la valoj ni trovos spurojn de la minado kaj ellavejojn de oro el sablo.
Chiaroscuro
Chiaroscuro (el la itala ; esperante: klaroskuro) estas grafika tekniko, per kiu klaraj partoj de desegnaĵo aŭ pentraĵo apudas tre malhelajn partojn, tiel kreante krudajn kontrastojn. Tiu tekniko aperis dum la Renesanco, sed spertis klimakson danke al Caravaggio kaj al liaj disĉiploj. Aliaj artistoj sekve utiligis chiaroscuro, ekzemple Rembranto.
En la pentraĵoj de Caravaggio, la tekniko fakte havas simbolan signifon: la surtera mondo estas tre obskura, dum la interveno de Dio okazigas subitan lumon. Sed Chiaroscuro cetere eblas pliigi la patoson de iu verko, rigidigi sintenojn aŭ obteni pli da reliefo.
Partia Imperio
La Partia Imperio (247 a.K. – 224 p.K.), konata ankaŭ kiel Arsacida Imperio, estis grava Irania politika kaj kultura povo en teritorioj de nuntempa Irano kaj Irako (Mezopotamio). Ĝia lasta nomo deriviĝis el Arsaces la 1-a de Partio kiu, kiel estro de la Parnia tribo, fondis ĝin en la mezo de la 3a jarcento a.K. kiam li konkeris la regionon Partio en la Irana nordoriento, poste satrapio (provinco) en ribelo kontraŭ la Seleŭkia Imperio. Mitridates la 1-a (ĉ. 171–138 a.K.) ege etendigis la imperion konkerinte Medion kaj Mezopotamion el la Seleŭkoj. Je tiu momento, la Partia Imperio etendiĝis el la nordaj areoj de Eŭfrato, en kio estas nune centr-orienta Turkio, el orienta Irano. La imperio, situa ĉe la komercvojo Silka Vojo inter la Romia Imperio en la Mediteranea Baseno kaj la Imperio Han de Ĉinio, iĝis centro de komerco. La Partoj ege adoptis la arton, arkitekturon, religiajn kredojn, kaj reĝajn simbolojn de kulture heterogenea imperio, kiu enhavis Persajn, Helenismajn, kaj regionajn kulturojn. Dum ĉirkaŭ la unua duono de sia ekzisto, la Arsacida kortego adoptis elementojn de Greka kulturo, kvankam ĝi eventuale spertis gradan revivadon de Iranaj tradicioj. La Arsacidaj regantoj estis titolitaj la "Reĝo de Reĝoj", kiel postulo esti heredantoj de la Akemenida Imperio; ja, ili akceptis multajn lokajn reĝojn kiel vasaloj kie la Akemenidoj estis nomumitaj, kvankam tre aŭtonomaj, satrapoj. La kortego nomumis malgrandajn nombrojn da satrapoj, eĉ tre for de Irano, sed tiuj satrapioj estis pli malgrandaj kaj malpli povaj ol la Akemenidaj potenculoj. Kun la etendo de la Arsacida povo, la sidejo de la centra registaro ŝanĝis el Nisa al Ktesifono laŭlonge de la rivero Tigriso (sude de la nuntempa Bagdado, Irako), kvankam ankaŭ kelkaj aliaj lokoj servis kiel ĉefurboj.
Autruche
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Carriches
Carriches [karIĉes] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Mucio Scevolo
Mucio Scevolo, Gājus Mūcĭus Scævŏla — juna patricio, heroo de legendo el la historio de la frua respubliko (la 6ª jc a.K.).
Lia vera nomo estis Gajus Mucius Cordus /kordus/. Dum sieĝo de Romo fare de etruskoj en 508 a.K. li, kun permeso de la Senato, kaŝe penetris la etruskan tendaron por mortigi la reĝon Porseno. Tamen pro eraro li mortigis skribiston de la reĝo. Kaptite, li ŝovis sian dekstran manon en la fajron brulantan sur altaro, por demonstri, ke li timas nek torturojn, nek morton. Impresite de lia kuraĝo, Porseno lin liberigis kaj faris pacon kun Romo.Pro la perdo de la dekstra mano Muncio ricevis la alnomon Scævŏla, t.e. «maldekstramanulo».
Carriches
Toponimio
Estas du teorioj pri la deveno de la termino "Carriches". La unua indikas, ke povus deveni de la termino "carrizal" aŭ "carrizos" de mozaraba deveno (kareksejo). La dua baziĝas sur la okazas apero skribita kiel "Carriche" aŭ "Carruche", kio pensigas pri la ligna ilo uzata por elpreni teron el farataj putoj kaj kiu populare estas konata per ambaŭ nomoj. Tiu dua teorio aspektas pli solida, ĉar en la 16a jarcento ŝajne la vilaĝo havis akvon nur el putoj ĉar ne havis fonton.
Situo
Carriches estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 553 m; je 45 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°57′42″ N 4°27′28″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Santa Olalla, Carmena, La Mata, Mesegar de Tajo kaj Erustes, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En la 16a jarcento aperas kiel malgranda domaro majoritate de kamparanoj, kiu iĝis vilaĝo en tempo de la reĝo Fernando la 6-a (Hispanio).
Meze de la 20a jarcento la populacio trioniĝis el 900 al 300 pro elmigrado al Madrido, sed poste stabiliĝis.
Nehmten
Nehmten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Großer Plöner See, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Plön, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Carriches
Historio
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento post la Hispana transiro al demokratio, la vilaĝo estis regata ĉiam de municipa konsilantaro hegemonia de la dekstraj partioj.
Dâncu
Dâncu [dınku] (Dank) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Huedin. Administre ĝi apartenas al Aghireşu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 384 loĝantojn (rumanoj), en 1992 183. Ĝia unua skriba mencio estis en 1435.
42985 Marsset
42985 Marsset estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.