cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruĝdorsa lanio
Aspekto
La femalo - en ordinaraj cirkonstancoj – havas nek la nigran okulstrion, nek la grizan korposupron. Ŝia dorso estas pala rusta-bruna. Ŝia korposubo estas flaveta kun ondaj, brunaj krucaj strioj (skvameco). La junbirdoj similas al la femalo, sed ilia plumaro estas pli ruĝeca.
Ĝia voĉo estas raspa "ĉet, ĉek", ĝia kanto estas mallaŭta, belsona pepado, en kiun ĝi plektas la klakantajn voĉojn kaj imititajn kantojn de aliaj birdoj.
Kutimoj
La ruĝdorsa lanio flugas rekte; ĝi kelkfoje flugstaras aŭ glisas sube por kapti la predon. Ĝi plej ofte gvatobservas de sur elstaranta branĉo.
Ĝi manĝas grandajn insektojn, malgrandajn ranojn, lacertojn, musojn, sorikojn kaj birdetojn. Ĝi ofte dornopikas la kaptitajn nutraĵojn kaj ofte kolektas tre abundan nutraĵaron por mizeraj tempoj, se abundas la predaro.
Ĝia vivloko estas la arbustaj areoj, apudvojaj heĝoj, makisoj. Ili reproduktiĝas ankaŭ en malferma kultivata kamparo kun kratago kaj Hundorozo.
Ĝi konstruas neston sur arbustoj aŭ arbedoj, relative sube dum 4-6 tagoj kaj la femalo demetas 5-7 ovojn.
Distribuado
Ĝi estas migranta birdo, ĝi reproduktiĝas en Eŭropo (el norda Iberio al suda Skandinavio kaj al Orienta Eŭropo) kaj okcidenta Azio kaj vintras en tropika Afriko; la unuaj maskloj alvenas fine de aprilo, komence de majo el Afriko. Ĝi preskaŭ malaperis en okcidenta Eŭropo pro evoluo en la agrikulturo (la troa agrikulturigo instigis intensan ekuzon de malbonaj agroj). Ekzemple la specio estas probable formortinta en Britio kiel reproduktanta birdo, kvankam oftas kiel migranta. Ĝi estas protektata birdo en Britio laŭ Biodiversity Action Plan. En Hungario nestas 600 000 paroj, kiu estas 30 % de la populacio de Ruĝdorsa lanio en la Eŭropa Unio. Freŝdate, ede 2004, pligrandigo de la nombro de nestofarantaj paroj observiĝas en Belgujo, Francujo kaj Nederlando. En Hispanio dum jardekoj la specio estis registrita nur en nordaj montaroj (el Pireneoj al Galegio) kaj lastatempe ekdisvastiĝis laŭ la Centra Sistemo. En Oktobro 2020 oni publikigis detalan studon kiu montris la evoluon de tiu disvastiĝo.
La Ruĝdorsa lanio iĝis en 2006, la birdo de la jaro en Hungario.
NGC 7511
NGC 7511 (aliaj indikoj — UGC 12412, MCG 2-59-7, ZWG 431.12, IRAS23099+1327, PGC 70691) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Nabo
La nabo estas la centra parto de rado, en kiu oni enigas la radie dislokitajn stangojn (la spokoj) kaj kies mezon oni metas la akson, ĉirkaŭ kiu okazas la rotacio de la rado. Do oni povas nomi ĝin ankaŭ la aksingo.
NGC 7511
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nabo
Bicycle wheel
Justinas Marcinkevičius
Justinas MARCINKEVIČIUS (naskita la en la vilaĝo Vazatkiemis, komunumo Prienai; mortinta la  en Vilno ) estis litova verkisto kaj poeto. En 1994 li recevis la Litovan Nacian Premion (Lietuvos Santarves premija).
Labradora ĉashundo
La Labradora Ĉashundo, aŭ Labradoro, estas vaste konata hundoraso kiu estas rigardata kiel amikega, inteligenta kaj obeema hundo. Pro tiuj multaj proprecoj, la labradoro estas ofte trejnata de profesiuloj por fariĝi laborhundo kun variaj taskoj, ekzemple helpi la blindulojn, trovi narkotaĵon en internaciaj flughavenoj aŭ kvietigi la pacientojn en hospitalo. Sed kutime, tiu hundraso estas precipe populara kiel familia besto tra la tuta Eŭropo kaj Ameriko. Laŭ pluraj enketoj, la labradoro estas eĉ la plej adorata hundraso en Usono kaj Britio.
Historio
La labradoro malnovtempe aperis sur la insulo de Novlando, kiu nun apartenas al la kanada provinco de Novlando kaj Labradoro. La nomo « Labradoro » (Labrador en la angla lingvo) estas donita de la grafo de Malmesbury, kiu volis fari diferencigon kun la Novlanda hundo. Antaŭe estis la labradoroj nomigitaj Lesser Newfoundland aŭ St. John’s dog.
Laŭ la oficiala hunda klubo de Usono, la American Kennel Club, labradoraj pedigroj komencis aperi relative frue, proksimume en 1878. Aliparte akceptis ĉi tiu klubo la labradoran ĉashundon kiel tute distinganhundraso n en 1903.
Socialaj funkcioj
La labradoro estas tre ekvilibra hundraso, tio permesas ĝin utiligi por multaj malsamaj laboroj. Aparte ĝi estas elektata kiel gvidhundo por blinduloj.
Kiel montras ĝia nomo, la labradora ĉashundo kapablas facile retrovi ĉasbestojn dum la ĉaso, speciale anasojn, ĉar la densa felo de tia hundo bonege adaptiĝis al la ĉaso en akva loko.
Ŝajno
La labradoroj estas relative grandaj hundoj: dum vira specimeno kutime povas atingi inter 27 kaj 35 kilogramojn, la hundinoj normale pezas inter 23 kaj 32 kilogramojn. La eblaj koloroj estas sufiĉe diversaj: tiaj hundoj povas esti nigraj, flavaj aŭ maronkoloraj. Krome, depende de siaj genoj, labradoro povas havi nigran aŭ rozkoloran nazon. Tuŝe ŝajnas la felo mallonga sed tre densa, por ebligi facilan naĝadon. Ankaŭ danke al sia longa vosto kaj siaj palmaj piedoj estas la labradoro instinkte bonega naĝulo. Fakte utiligas tiu hundo sian voston en la akvo kiel direkterono.
Ekzistas du kategorioj da labradoroj, nome la angla raso kaj la amerikana raso. La anglaj labradoroj ŝajnas pli malgrandaj kaj pli kompaktaj ol iliaj transatlantikaj najbaroj. Australia vario ankaŭ ekzistas, kvankam oni povas trovi ĝin nur sur tiu kontinento aŭ en Azio.
Avenuo de la Kastilia
La Promenejo de la Kastilia (Paseo de la Castellana) estas unu el la ĉefaj avenuoj de Madrido (Hispanio), nuntempe ĝi havas ses centrajn stretajn vojojn kaj kvar laterajn, kiuj trakuras la urbon ekde la Placo Kolumbo, en la centro, ĝis la Norda Nodo. Ĝia dizajno korespondas al la antikva fluejo de la rojo Kastilia Fonto (fonto kiu emanis en la Placo Kastilio), ĝis la tiel nomata Novaj Ministerioj. De tie estis farata plilongigo, projektita dum la Unua Hispana Respubliko, ĝis la antikva najbara vilaĝo Fuencarral (hodiaŭ kvartalo de Madrido).
Kune al Avenuo Prado kaj Avenuo Rekoleto formas akson kiu transiras Madridon de nordo al sudo. Oni antaŭvidas ĝian plilongigon al la nordo ene de grava urba projekto konata kiel Operacio Chamartín.
Saint-Ouen-d'Aunis
Saint-Ouen-d’Aunis [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,201 loĝantojn en la jaro 2010.
Ĝia unua nomo estis Marat; ĝi estis ŝanĝita al Saint Ouen en 1793, Saint-Ouen en 1801 kaj Saint-Ouen-d’Aunis en 1910.
Geografio
Saint-Ouen-d’Aunis situas en la nordo de la departemento Charente-Maritime, nordoriente de La Rochelle. La najbaraj komunumoj estas Andilly, Longèves, Vérines, Sainte-Soulle, Saint-Xandre kaj Villedoux.
Proteo (apartigilo)
Proteo estas la nomo de:
Niplo
Niplo estas mekanika termino por tuba kuplilo, konsistanta el mallonga peco de tubo ŝraŭbingigita.
Shunya Yoneda
Shunya Yoneda (米田 隼也, n. ) estas japana futbalisto.
18505 Caravelli
18505 Caravelli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Vito Caravelli (1724–1800), profesoro pri matematiko en la Mararmea Instituto de Napolo. Li verkis librojn pri matematiko kaj ankaŭ unu Trattato d´Astronomia en tri volumoj.
11719 Hicklen
11719 Hicklen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Rachel Scarlett Hicklen, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estas lernantino ĉe la Blackman High School en Murfreesboro (Tenesio, Usono).
Jean Nidetch
Jean Nidetch (naskiĝis en 1923, en Broklino, Novjorko), estas la fondinto de Weight Watchers organizaĵo.
Ŝi estis tro peza dommastrino, kiu manĝis dolĉaĵojn, prefere t.n. alteoj kovritaj de ĉokolado. Ŝi pezis preskaŭ 100 kg. Ŝi komencis dieton kaj sukcesis. Ŝi rakontis pri tiu sukceso al amikinoj. Post unu jaro ŝi fondis la klubon Weigt Watchers International, pezo-observantoj internacia, kompanio, kiu nun havas vendosumon de 1,4 miliardoj da dolaroj.
En 1978, Weight Watchers estis vendita al la firmao H. J. Heinz.
Neuvilley
Neuvilley (prononco proksimume "neŭvilje") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo de la Bresse.
Demografio
fonto: Insee
Groupe µ
Groupe µ estas la kolektiva pseŭdonimo sub kiu grupo de belgaj 20-ajarcentaj semiotikistoj, kiuj skribis serion de libroj, prezentante ekspozicion de moderna semiotiko.
Kelkaj el ilia porjunulara laboro en la 1960-aj jaroj traktis lingve orientitajn temojn kiel ekzemple polisemoza lingvo, kaj la naturo de sinekdoĥo kaj metaforo. La konceptoj profundigitaj en la unua grava publikigo de la grupo (A General Rhetoric, 1970) kontribuis al la reanimado de retoriko en la tempo, per disponigado de eksplika modelo de retorikaj figuroj, kiuj uzis nuntempajn konceptojn de lingvkonstruaĵo. La grupo apartigis sin eĉ plu de formala strukturismo per la publikigo de A Rhetoric of Poetry (1977), kiu montris ke, kvankam la ĉeesto de certaj lingvkonstruaĵoj - kaj ĉefe inter ili mult-izotopio, igitaj eblaj fare de retorikaj figuroj - estis necesa kondiĉo por la produktado de poeziaj efikoj, tiu kondiĉo ne estis sufiĉe, kaj tiel antropologiaj kaj sociaj kriterioj estus bezonitaj por kompletigi tiujn strukturojn.
En la 1970-aj jaroj kaj 80'oj ili laboris pri evoluigado de teoria aliro direkte al vida retoriko kaj vida semiotiko kiuj implikis klasifikanta bildojn laŭ sia disopinieco de plastaj kaj ikonecaj normoj.
La Traité du signe visuel (1992) (kiun Göran Sonesson diris estis al vida komunikado kio Cours de linguistique générale (Ferdinand de Saussure) estis al lingvistiko) serĉis ellabori ĝeneralan gramatikon de la bildo, sendepende de la speco de korpuso pripensita. Tiu semiotika da la vida kontribuis, en sia svingo, al semiotiko ĝenerale: efektive, demando renkontita de la grupo en tiu stadio estis tiu de la rilato inter sensa sperto kaj signifo, demando kiu certe rivelas ion de tiu grado de ĝeneraleco ĉar ĝi venas supren kontraŭ la demando de la origino de la signifo.
NGC 7512
NGC 7512 (aliaj indikoj — UGC 12414, MCG 5-54-46, ZWG 496.54, PGC 70683) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
YBO
La vorto havas plurajn signifojn:
Novaj Ministerioj
La Novaj Ministerioj konsistas el registara komplekso kiu gastigas la sidejojn de diversaj ministerioj en Madrido (Hispanio). Ĝi troviĝas en la kvartalo difinita de la Promenejo de la Kastilia, la stratoj Raimundo Fernández Villaverde kaj Agustín de Betancourt kaj la placo Sankta Johano de la Kruco.
2055 Dvořák
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan komponiston Antonín Dvořák.
Ordinara bukso
La ordinara bukso, ĉiamverda bukso (Buxus sempervirens),  estas plantospecio el la  genro de la buksoj (Buxus). Ĝi hejmiĝas en sudokcidenta Eŭropo, Mezeŭropo, Nordafriko kaj okcidenta Azio.
Vegetalaj karakterizoj
La bukso kreskas tre malrapide kiel ĉiamverda arbusto aŭ malgranda arbo. Ĝi kreskas ĝis 8 metrojn; en subtropikaj regionoj ĝi ankaŭ povas atingi altecon de 20 metrojn. Ĝi formas oblikve starantajn eĝajn branĉetojn. La arboŝelo de la branĉetoj estas unue olivverda kaj harhava, ili poste kalviĝas.
La alternestarantaj folioj staras dense. La simplaj foliplatoj longas de 1 ĝis 2,5 cm. Ili estas ovoformaj ĝis oblonge-elipsaj. La supra surfaco estas brile malhelverda kaj la malsupra surfaco pli hela kaj nebrila. La rando de la folio estas fleksita malsupren.
Generaj karakterizoj
Bukso estas monoika planto. De marto ĝis majo aperas aksele flavecaj bonodoraj malgrandaj floroj ĉe akselaj floraroj. Ĉiu floraro havas termine inan floron kaj flanke masklajn florojn. Involukro mankas, ekzistas nur pluraj malgrandaj sepaloj. La inaj floroj havas tri stilusojn, po kun duopa stigmo, la masklaj floroj havas po 4 stamenojn.
En septembro la ĉ. 8 mm longaj, triklabaj kapsulfruktoj malfermiĝas kaj eligas po du nigrajn, brilajn semojn.
La kromosomonombro estas 2n = 28.
Ekologio
La floroj produktas multe da nektaro kaj poleno kaj tial la planto estas ofte vizitata de abeloj kaj muŝoj. La bukso eatas grava abelnutra planto.
La odoro de la semferukoj allogas formikojn, kiu forprenas la semojn. La bukso apartenas kune kun ordinara citizo  al la malmultaj mezeŭropaj lignoplantoj, kies semoj estas disigitaj de formikoj (mirmekoĥorio).
Disvastiĝo
La bukso preferas oceanan klimaton. Ĝia origina disvastigejo estas de la Mediteraneo nordokcidenten trans Francujo ĝis Sudanglujo kaj en orienta direkto ĝis Nordirano.
La bukso ofte estas plantita kiel ornam- kaj util-lignoplanto kaj relative ofte ĝi ankaŭ „fuĝas el la ĝardeno“ kaj kreskas kiel sovaĝa planto.
La bukso kiel ĝardenplanto
Pro la mutacioj kaj post jarcentolonga selektado oni konas hodiaŭ pli ol 60 Buxus-sempervirens-kultivarojn. Ili distingiĝas en folikoloro, distanco de la folioj, kreskoformo kaj rapideco de la kresko.
Plimultigado
Plej ofte la bukso estas plimultigita per stikaĵoj, ĉar la kultivado el semoj estas pli komplika.
Malsanoj de bukso
Kvankam la Buxus-sempervirens-kultivaroj estas grandparte rezistaj, la planto povas esti kelktempe atakata de fungoj.
Veneneco kaj kuracefiko
La planto estas venena en ĉiuj partoj; ĝi enhavas ĉ. 70 alkaloidoj, inter ili ciklobuksino D. Folioj kaj arboŝeloj havas entute 3 % de alkaloidoj.
Bukso estis jam uzita en antikvo kontraŭ tusado, stomakaj kaj intestaj malsanoj kaj kontraŭ malario.
Uzado de la ligno
La ligno de la bukso estas ŝatata en Eŭropo pro sia nesuperigita dureco, denseco (0,9–1,03 g/cm³) kaj la homogeneco. Ĝi estas tre ŝatata por tornado.
Zalaszentmihály
Zalaszentmihály [zalasntmihAj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Ordinara bukso
Simboliko
En Ĉinujo la bukso estas simbolo por longa vivo.
Zalaszentmihály
Historio
Antaŭ la hungaroj keltoj, avaroj, slavoj vivis tie. La unua mencio okazis en 1234. Dum dominado de turkoj la loĝantaro malpliiĝis sed ne senhomiĝis.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Hungara reĝlando
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Transilvanio vidu: Almásszentmihály!
Takuto Honda
Takuto Honda (本多 琢人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe V-Varen Nagasaki.
YCL
La vorto havas plurajn signifojn:
Fojna kuirkesto
Fojna kuirkesto estas ligna kesto plenigita per fojno, en kiu estas loko por unu aŭ pluraj kuirpotoj. La kesto estas uzata por kuiri nutraĵon sen ekstera varmfonto.
La nutraĵo (terpomoj aŭ legomoj) estas metita en kuirpoto kun akvo sur varmfonto kaj boligata. Sekve la kuirpoto estas metata en bone fermebla fojna kuirkesto. Pro la termoizola efiko de la fojno, la temperaturo en la kuirpoto restas alta, kaj la nutraĵo fariĝas plenkuirita. Ĉar tamen okazas iom da varmoperdo, la kuirtempo estas pli longa ol dum daŭra varmigo. Manĝaĵoj kiuj bezonas longan kuirdaŭron je malalta temperaturo kiel ekzemple stufaĵoj, rizo kaj pasto estas antaŭ ĉio taŭgaj por prepari en fojna kuirkesto.
Kampadantoj uzas la principon de la fojna kuirkesto per envolvado de kuirpoto kun boligita nutraĵo en dormsako. Tiel ankaŭ eblas prepari manĝon en diversaj kuirpotoj kun uzado de nur unu flamingo.
4305 Clapton
4305 Clapton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de la Universitato Harvard en Kembriĝo (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la brita rok-kantisto kaj gitaristo Eric Clapton.
Babujan Insuloj
La Insuloj Babujan estas kelkaj insuloj en la filipina provinco Kagajano norde de la insulo Luzono. La kvin plej grandaj insuloj estas Babujan, Kalajan, Camiguin, Dalupiri kaj Fuga.
Administra divido
La Babujan Insuloj estas parto de Kagajana Provinco kaj la insuloj situas ene de la limoj de du municipoj.
En la municipo Kalajan estas la insuloj Babujan, Kalajan, Camiguin kaj Dalupiri kaj la insulo Fuga estas parto de la municipo de Aparri.
Topografio
La Insuloj Babujan situas proksimume 20 ĝis 120 kilometrojn de la nordo de Luzono en la Luzona Markolo. La insuloj estas apartigitaj de Luzono per la Babujan Kanalo kaj de la Batan-insuloj pli norde per la Balintang Kanalo.
Laurens van der Post
Laurens van der POST, naskiĝinta la en Philippolis en Oranĝa Liberŝtato (nun en respubliko de Sud-Afriko), mortinta je la, estis afrikansa intelektulo, sinsekve gazetisto, aventuristo, bredisto, militisto, verkisto kaj elstara defendanto de rasa egaleco, kio kaŭzis al li malfacilaĵojn kun la apartismaj registaroj de lia naskiĝlando. Li ĉefe iĝis konata pro priskribado, laŭdado kaj provo de defendo kaj konservo de la praaj loĝantoj de suda Afriko: la boŝmanoj (= veprejaj homoj).
Dum la Dua mondmilito li servis en la brita armeo, partoprenis pluraj aventurajn komisiojn kaj estis plurajn jarojn malliberigita de la japanoj. El ĉiuj tiuj (kaj aliaj) travivaĵoj li faris pluraj sukcesajn librojn. Li spertis 16-jaran amikecon kun la psikonalisto Carl Gustav Jung, kaj provis krei Jung-an centron en Kaburbo. Lia ama vivo estis komplika kaj eventplena.
Dibuko
Historio
La termino unue aperas en kelkaj 16a-jarcentaj verkoj, kvankam konvencia studado ignoris ĝin ĝis kiam la teatraĵo de S. Ansky, The Dybbuk, popularigis la koncepton en literaturaj grupoj. Pli fruaj rakontoj de posedo (kiel tiu de Flavio) temis pri demona posedo anstataŭ fantoma. Ĉi tiuj rakontoj rekomendis ortodoksecon inter la popolo kiel evitiga rimedo. Ekzemple, oni sugestis ke maldiligente farita mezuzo aŭ duboj pri la transirado de Moseo tra la Ruĝa Maro malfermas onian domanaron al dibuka posedo. Rakontoj pri dibuka posedo foje inkluzivis precizajn detalojn pri nomoj kaj lokoj. Oni raportas ke Rabeno Joel Teitelbaum, la Satmar rebe (1887–1979) supozate konsilis individuon kiu estis dirita esti posedita konsulti psikiatron.
Laurens van der Post
Li mortis 90-jara. Liaj lastaj vortoj estis la afrikansaj "die sterre" t.e. "la steloj".
Dibuko
Historio
La teatraĵo de Ansky estas grava laboro de Jida teatro kaj kelkfoje estis adaptita de verkistoj, komponistoj, kaj aliaj kreintoj inkluzive Jerome Robbins/Leonard Bernstein kaj Tony Kushner. En la teatraĵo, juna edziniĝonto estas posedita de la fantomo de la viro al kiu ŝi estis intencinta geedziĝi se ŝia patro ne rompis geedziĝan interkonsenton.
Estas aliaj formoj de anima transmigrado en Juda mitologio. Kontraste al la dibuko, la ibur (signifo "gravedigo") estas pozitiva posedo, kiu okazas kiam virta animo intertempe posedas korpon. Tio ĉi estas ĉiam farita kun konsento, por ke la animo povas elfari micvo. La gilgul (hebree: גלגול הנשמות‎, laŭvorte "rulado de animoj") aperigas la ideon ke animo devas travivi multajn vivojn antaŭ ol ĝi akiras la saĝecon por reunuiĝi kun Dio.
En psikologia literaturo la Dibuko estis priskribita kiel histeria sindromo.
Filmoj
La dibuko estis prezentita kiel la ĉefa antagonisto en la horora filmo The Unborn (2009) kaj The Possession (2012).
En Love and Death, la 1975-jara satiro de Woody Allen pri  rusa literaturo, Boris (Allen) flirtas kun Sonja (Diane Keaton), kiu estas kun la fiŝvendisto kiun ŝi estas aranĝita geedziĝi. La fianĉo ade blokas la antaŭenigojn de Boris, kiu kaŭzas lin demandi Sonjan, "Ĉu vi devis alporti la dibukon?"
Verkoj
''Dibuk. Inter Du Mondoj'' estas teatraĵo de Salomon Anski, tradukita en Esperanton de Izrael Lejzerowicz.
En la 1967-jara romano de Romain Gary, The Dance of Genghis Cohn, koncentreja komandanto estas hantita de la dibuko de unu el liaj viktimoj.
En la 1993-jara romano de Ellen Galford, The Dyke and the Dybbuk, lesba taksio-ŝoforo Rainbow Rosenbloom estas hantita de, kaj superruzas, virinan dibukon kiu hantis ŝin rezulte de malbeno metita sur ŝia praulo antaŭ 200 jaroj.
La dibuko aperas en skriba fikcio en The Inquisitor's Apprentice (2011), romano de Chris Moriarty.
En la komika serio Girl Genious, la trudita enmeto de la menso de la patrino de Agatha, la ĉefa fiulo Lucrezia Mongfish/"La Alia", en ŝian propran estis komparita al dibuko de unu el ŝiaj adeptoj raportante la situacion al aliulo.
Televido
La dibuko estas menciita en timiga rakonto dirita de Boris Kropotkin en la Rugrats epizodoj "Monster in the Garage" kaj "Toys in the Attic".
La dibuko estas menciita en The Whispers kiu elsendiĝis en ABC je 04/08/2015, Epizodo 9. La dibuko estas menciita ankaŭ en la paranormala televida programo Paranormal Witness, sezono 2 epizodo 4 "The Dybbuk Box".
Cañete de las Torres
Cañete de las Torres estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 103 km2 kie loĝas 3182 geloĝantoj, do loĝdenso estas 30.9 loĝ./km2. Cañete de las Torres situas je 49 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Dibuko
Eksteraj ligiloj
]
Cañete de las Torres
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3182 geloĝantoj de la municipo Cañete de las Torres estas 1573 inoj kaj 1609 viroj. En la vilaĝo loĝas 3177 geloĝantoj, kaj aliaj 5 geloĝantoj loĝas dise en la municipa teritorio. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 21, 8 inoj kaj 13 viroj, kaj mortis 26, 9 inoj kaj 17 viroj. Tiel la natura kresko estis -5 (-0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 1480 homoj (46.5%).
NGC 7513
NGC 7513 (aliaj indikoj — ESO 469-22, MCG -5-54-23, UGCA 437, AM 2310-283, IRAS23105-2837, PGC 70714) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Géza Forintos
Géza Forintos [forintoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Forintos Géza Kálmán Elemér estis hungara ministeria oficisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis forintosházi.
Géza Forintos naskiĝis la en Mihályfa, li mortis la  en Mihályfa.
Biografio
Géza Forintos maturiĝis en mezlernejo en Székesfehérvár, poste li akiris juran diplomon kaj doktoriĝis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo li laboris en ministerio pri defendo, kie paŝo post paŝo akiris pli altajn postenojn. Post la 1-a mondmilito li okupiĝis ofte pri la familia bieno en Orbányosfa-Forintosháza. Dum la Hungara Sovetrespubliko lia bieno estis prirabita. En 1921 li emeritiĝis. Li edziĝis en 1899, lia edzino naskis 5 gefilojn.
Nevolice
Nevolice (Newolitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1392.
Victor Horta
Victor HORTA (naskiĝis la 6-an de januaro 1861 en Gent, mortis la 9-an de septembro 1947 en Bruselo) estis belga arkitekto, ludis gravan rolon en la ekesto kaj evoluo de la Novarto.
Horta naskiĝis en Gento, kie li studis en la Reĝa Ateneo ĉe la Ottogracht.
-550
En la jaro 550 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Ryo Niizato
Ryo Niizato (新里 涼, n. ) estas japana futbalisto.
Ĉitorgar
Ĉitorgar, laŭ (चित्तौड़गढ़), ankaŭ Ĉitor aŭ Ĉitorttaurgar estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Ĝi estis iama sidejo de princlando Mevar.
Demografio
Ĉitorgar havis populacion de en 2011. La loĝantoj atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en fino de la 2000-aj jaroj.
Geografio
Ĉitorgar situas proksime de Madja-Pradeŝo ĉe piedo de montaro 394 metrojn super la marnivelo laŭ rivero. Nimaĉ troviĝas 51, Bhilvara 52, Udaipur 99, Mandsaur 101, Bundi 121, Kota (Raĝastano) 129, Ĝodpur 224, subŝtata ĉefurbo Ĝajpuro 256, tutlanda ĉefurbo Delhio 491, Mumbajo 683, Kolkato 1422 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko jam ekzistis loĝloko jam antaŭ Kristo mil jarojn. La fortikaĵo - kiu estas la plej granda en Barato - estis menciita en 728. En tiu regiono princlando funkciis longe kun sidejo de Ĉitorgar. La fortikaĵo travivis sieĝojn kaj konkerojn, ekzemple en la 1440-aj jaroj, 1535 kaj 1568.
Ekonomio
Ekonomio de Ĉitorgar konsistas el manfaraĵoj, komerco kaj servoj. La turismo ne impetas pro manko de hoteloj. Menciindas produktado de cementoj.
Eduko
Ĉitorgar estas hejmo de universitato. Ĝi funkcias 25 kilometrojn for de la urbocentro.
Religioj
En Ĉitorgar plejparto de la populacio estas hinduoj (preskaŭ 85%), krome islamanoj (10%), ĝajnistoj (3%) kaj aliaj.
Klimato
En Ĉitorgar jare pluvas averaĝe po 808 mm. Inter junio-septembro ofte pluvas pro la musonoj, en la ceteraj monatoj nur apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 17-33 °C.
Trafiko
Ĉitorgar estas fervoja nodo kun 3 linioj, sed alvenas ankaŭ 5 gravaj vojoj. Enurbe motorrikiŝoj liveras la interesantojn en la fortikaĵon. La plej proksima flughaveno funkcias en Udaipur.
Kantono Greene (Ilinojso)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bertreville
Bertreville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bertrevillais.
Enantiornithes
Enantornitoj (Enantiornithes) estas natura klado de birdoj kiu vivis dum kretaceo kaj  formortis. "Enantiornithes" signifias "kontraŭaj birdoj" el Antikva greka lingvo einantios (ἐνάντιος) "kontraŭa" + ornithes (όρνιθες) "birdoj".
Propreco
Ili havas kelkfoje dentojn.
Sistematiko
Kladogramo de birdoj fondita el Chiappe, 2007
Boriska Ravasz
Biografio
Ravasz Boriska diplomiĝis pri latino-historio en la Universitato Pázmány Péter de Budapeŝto en 1932 kaj ŝi doktoriĝis ĉe Gyula Szekfű en 1935. De 1932 ĝis 1952 ŝi instruis en filingimnazio Baár-Madas Református Leánygimnazium, poste du jarojn en Szentendre, de 1954 ĝis 1970 en Növényolajipari Technikum de Kőbánya, kie ĝis 1957 ŝi estis vicdirektorino, poste bibliotekistino. Ŝi edziniĝis al István Bibó en 1940.
-530
En la jaro 530 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Alois Negrelli
Alois Negrelli, Ritter von Moldelbe (naskiĝis la 23-an de januaro 1799, mortis la 1-an de oktobro 1858) estis inĝeniero kaj fervojpioniro en Aŭstrio, Italio kaj Svislando.
Biografio
Li naskiĝis kiel Luigi Negrelli en la vilaĝo Fiera di Primiero, en Distrikto de Tirolo (tiam parto de la Aŭstra imperio - hodiaŭ Trentino, Italio), iris al mezlernejo en Feltre kaj studis en Padovo kaj Innsbruck, tiam la ĉefurbo de la kronregiono Tirolo. Post komencado de sia kariero en Innsbruck, li vivis dum iom da tempo en Bregenz, Vorarlbergo, Aŭstrio, kie li gajnis reputacion en la kanaligo de la alta Rejno kaj de la diversaj aŭstraj kaj svisaj interesoj ligitaj per tio.
Li moviĝis al Svislando en 1832 kie li daŭrigis similajn verkojn en la Kantono Sankt-Galo. 1835, li estis alvokita al Zuriko, kie li efektivigis diversajn verkojn, precipe la Munster Ponton kune kun Ferdinand Stadler kiu respondecis pri la lignaĵejo. Ŝtonpontoj estis konstruitaj super ligna kadro dum tiu tempo. Li ankaŭ komencis desegni planojn por la unua svisa fervojo, la Svisa norda fervojo, de Zuriko ĝis Badeno, kiu plurajn jarojn poste estis konstruita sub lia inspektado. Dum vojaĝo al Anglio, Francio kaj Belgio, li studis la novajn fervojojn kaj poste publikigis siajn ideojn de adaptado de tiu teknologio al montregionoj en kelkaj artikoloj ricevantaj larĝan atenton en la industrio.
Li revenis al laborado por Aŭstrio en 1840, kaj ĝis 1857 estis inspektisto por la aŭstra Norda fervojo de imperiestro Ferdinando kaj la aŭstraj ŝtatfervojoj. Li respondecis pri la konstruado de la fervojo de Vieno tra Prago ĝis la germana limo en la direkto de Dresdeno kaj tra Ostrava ĝis la pola limo en la direkto de Krakovo kaj preparis la fervojon al la tiama aŭstra Lvivo kaj de la etendaĵo al la rusa limo pli oriente. Li gvidis la konstruadon de la Negrelli Viadukto en Prago inter 1846 kaj 1849. Tiu fervoja ponto kun siaj 1,110 m estis la plej longa ponto en Eŭropo ĝis 1910. La aŭtoritato de Negrelli en fervojaferoj estis materiala en la farado de la decido havi la Semmering-fervojon konstruita fare de Carl von Ghega kaj liaj konsiloj sur fervojaj aferoj estis postuladitaj fare de diversaj aliaj ŝtatoj kiel la Regno de Virtembergo kaj la Regno de Saksio.
En 1849, li estis sendita al la tiama aŭstra reĝlando Lombardujo-Venetio, kun la tasko kontroladi publikajn konstruaĵojn, fervojojn kaj konstruadon de telegraflinioj, kaj trafikon sur rivero Pado. Dum tiu tempo li ricevis la titolon Ritter von Moldelbe. La nomon li elektis en memoro pri siaj tempoj laborantaj pri la riveroj Vultavo/Moldau kaj Elbo. Li revenis al Vieno en 1855 kie li estis nomumita Ĝenerala inspektisto de la aŭstraj fervojoj.
En 1846 li estis invitita fare de Barthélemy Prosper Enfantin al la "Société-d'Étude du Canal de Suez" kaj partoprenis en la esplorada turneo al la istmo de Suezo en 1847. En 1855 li estis invitita fare de Ferdinand de Lesseps al la Internacia Komisiono por la alenado de la istmo de Suezo (Commission Internationale pour le percement de l'isthme des Suez) konsistanta el dek tri ekspertoj de sep landoj kiuj devis ekzameni la planojn jam elpensitajn fare de Linant de Bellefonds kaj por konsili pri la farebleco de kaj pri la plej bona itinero por la kanalo. Negrelli formis parton de la prienketanta grupo vojaĝanta al Egiptujo. En la finaj konsideradoj de la Komisiono en Parizo en 1856, liaj ideoj de kanalo sen kluzinstalaĵo kaj norda eniro plue en la okcidento regis. La Komisiono tiam produktis ampleksan finan raporton inkluzive de planoj kaj profiloj laŭ kiuj la Sueza kanalo poste estis konstruita.
Negrelli estis malhelpita de grava malsano al vizitado de Egiptujo denove kaj mortiĝis en Vieno la 1an de oktobro 1858, kelkajn semajnojn antaŭ ol la Suezkanala Firmao estis establita kaj duonan jaron antaŭ ol la verkoj por la kanalo estis komencitaj.
En sia libro pri Transportation in Egypt (Transportado en Egiptujo) Negrelli skribis koncerne la Suez-kanalon:
... La ligo de la du maroj kun kanalo estas ne nur neceso por libera komerco mallongigante la itineron inter Eŭropo kaj la malnovaj riĉaj landoj de la Hinda Oceano sed ankaŭ por pliiĝo de marborda navigacio kaj ekonomia prospero de tiu feliĉega lando (Egiptujo) ...
István Plájás
PLÁJÁS István [pla:ja:ŝ] estas rumania hungara fotisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș en 1953. Li estas la patro de fotistino, filmkritikistino Erzsébet Plájás.
Biografio
István Plájás komencis fotadi en 1970. Inter 1974 kaj 1979 la revuo Opinia Studenteasca de Iași publikigis pli ol 250 da siaj fotoj. Inter 1980 kaj 1983 li estis ano de fotoklubo de Târgu Mureș. Liaj fotoj estis plurfoje premiitaj kaj ekspoziciitaj en pli ol 35 internaciaj salonoj.
Béla Vörösmarty
Béla Vörösmarty [voroŝmarti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vörösmarty Béla estis hungara juĝisto, subministro, parlamenta deputito. Lia patro estis Mihály Vörösmarty, post morto de lia patro (1855) lia edukisto estis Ferenc Deák.
Biografio
Béla Vörösmarty maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1868. Post la diplomo li estis juĝisto, ekde 1887 jam en la ĉefa juĝejo. Intertempe en 1872 li akiris advokatan diplomon. Li estis nomumita prezidanto de la Reĝa Tribunalo de Győr en 1895, samtempe li estis ankaŭ subministro. Inter 1899 kaj 1901 li estis parlamentano, poste li havis altan postenon en la ĉefjuĝejo.
Distrikto Karlovy Vary
Distrikto Karlovy Vary estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Karlovy Vary. La distrikto estas unu el tri distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 55 urboj kaj vilaĝoj.
Ŝanĝo de limo de distrikto
Ĝis la 1-a de janauro 2007 estis en distrikto Karlovy Vary ankaŭ urbo:
Gyula Juhász (skulptisto)
Gyula Juhász [djula juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász Gyula estis hungara skulptisto, medalisto.
Gyula Juhász naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Újpest.
Biografio
Gyula Juhász frekventis industriartan mezlernejon en Budapeŝto inter 1891–1893, poste li laboris en pluraj metiejoj. Ekde 1901 li lernis de Ede Telcs, poste tri jarojn helpe de stipendio en Akademio de Belartoj de Vieno. Liaj ĉefinstruisto estis Edmund von Hellmer. Reveninta al Budapeŝto li denove laboris apud Ede Telcs. En 1911 li studvojaĝis al Florenco, poste li ricevis propran atelieron en la ĵus fondita artistkolonio en Budapeŝto. Li frue mortis, ĉar li estis malforta, malsaneca.
Rudolf Diener Dénes
Rudolf Diener Dénes [dEneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Diener Dénes Rudolf estis hungara pentristo. Lia familia nomvarianto estis Diener-Dénes, lia persona nomvarianto estis Rezső [reĵO].
Biografio
Rudolf Diener Dénes lernis diversajn metiojn en sia naskiĝurbo, poste en 1909 li venis al Budapeŝto. Li studis en vespera kurso de Reĝa Industriarta Lernejo (tage li laboris), poste en Reĝa Modela Desegna Lernejo (1910-1913), fine li lernis en Artistkolonio (Nagybánya). Liaj plej gravaj instruistoj estis Károly Ferenczy kaj Henrik Pap. Li studvojaĝis al Vieno en 1916, poste li lernis laŭvice en privataj lernejoj de Béla Iványi-Grünwald kaj József Rippl-Rónai. En 1919 li pentradis en Artistkolonio (Kecskemét). Inter 1924 kaj 1931 li vivis en Parizo. En 1944 li estis deportita, sed li rifuĝis kaj kaŝiĝis. En 1946 li aliĝis al Artistkolonio (Szentendre). Li ricevis premiojn inter 1934-1952. Li edziĝis kun hungarino en Parizo en 1929, baldaŭ 2 gefiloj naskiĝis.
Commercy (stacidomo)
Commercy estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Commercy, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Michael Townley
Michael Vernon TOWNLEY estas usona teroristo, nuntempe vivanta en la Usono sub kondiĉo de federacia atestant-protekta programo. Townley konfesis, ke li kulpas je murdo de Orlando Letelier, iama ĉilia ambasadoro en Usono. Li estis agento de la ĉilia sekretservo kaj partoprenis ankaŭ en pluaj murdoj (Carlos Prats).
Pukanec
Pukanec, hungare Bakabánya, germane Pukantz estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
La vilaĝo situas laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 20 km-ojn for.
Historio
La minista vilaĝo fondiĝis en 1075 laŭ la dokumento Baka, tiutempe apartenanta al abatejo. Oni minadis arĝenton, en la 14-a jarcento ili estis germanoj. La minejo ricevis privilegiojn en 1323 kaj iĝis libera reĝa urbo en 1345.
Alianco de minurboj dum la mezepoko en la regiono (la loknomoj estas unue hungare (uzataj ĝis 1920)), poste laŭ la nuna slovaka formo:
Poste la loĝantaro konstruis defendan muron ĉirkaŭ la urbo. La turkoj detruis la urbon en 1640, 1652 kaj 1664. La loĝantaro okupiĝis ankaŭ pri vinkulturo kaj okazis jare po 4 tutlandaj foiroj. Francisko Rákóczi la 2-a okupis la urbon en 1703. La minado finiĝis en 1875, sekve la urbo perdis ĉiujn rangojn kaj privilegiojn. En 1910 loĝis en la vilaĝo 3141 da homoj (2935 slovakoj kaj 107 hungaroj. Ĝis 1919 la loko apartenis al Hont, al distrikto de Bát, poste al Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis en la vilaĝo 2155 da homoj (2063 slovakoj).
Famuloj
En la urbo naskiĝis hungara-slovaka pastro Károly Lányi.
Tutmonda komunismo
Dum la stalinisma epoko, la ideo de "socialismo en unu lando", kiun multaj internaciaj komunistoj konsideris nefarebla, iĝis parto de la ideologio de la Komunista Partio de Sovetunio ĉar Josif Stalin kaj liaj subtenantoj konkludis, ke estis naiva pensi, ke tutmonda revolucio estas tuja. Tio kaŭzis grandan seniluziigon inter multaj komunistoj tutmonde, kiuj konsentis kun Karl Marx kaj Vladimir Lenin ke internacia konsidero estas ŝlosila por atingi komunisman sukceson. Aliaj tendencoj de nacia komunismo, speciale post la Dua Mondmilito, moderigis la antaŭmilitan popularecon de internacia komunismo.
La fino de la Malvarma Milito, kun la Revolucioj de 1989 kaj la Dissolvo de Sovetunio, estas ofte nomita la falo de komunismo. Tamen, kelkaj internaciaj komunistoj restas inter kelkaj frakcioj de Maoistoj, maldekstraj komunistoj, kelkaj nuntempaj rusaj komunistoj kaj aliaj.
Distrikto Bernkastel-Wittlich
La distrikto Bernkastel-Wittlich situas en la okcidento de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia administra sidejo estas la urbo Wittlich, kiu donis sian nomon al la distrikto. La alia parto de la distrikta nomo aludas al la distrikta urbo Bernkastel-Kues. Plia grava urbo de la distrikto estas Traben-Trarbach, kie dufoje okazis la Internacia Seminario de GEJ.
Najbaras la distriktoj Rhein-Hunsrück, Mainz-Bingen, Donnersberg, Kusel kaj Birkenfeld.
La distriktan teritorion, kiu apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"], trafluas la rivero Mozelo, kies valo havas bonan klimaton por vinkultivado. La loĝantoj konsideras sin anoj de la geografia regiono Treviro (Trier).
5222 Ioffe
5222 Ioffe estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo. Ĝi estas la plej granda ano de la palasa familio, post 2 Pallas mem.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa soveta fizikisto Abram Fjodoroviĉ Ioffe (cirile : {{:ru:Иоффе, Абрам Фёдорович|Абрам Фёдорович Иоффе]] 1880–1960), ano de la Rusia Akademio de Sciencoj.
Dranske
Dranske estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio kaj estas parto de la insulo Rügen en la Balta Maro. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Nord-Rügen de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 7514
NGC 7514 (aliaj indikoj — UGC 12415, MCG 6-50-26, ZWG 515.27, KARA 1009, PGC 70689) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Takuma Shikayama
Takuma Shikayama (鹿山 拓真, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe V-Varen Nagasaki.
Dvin
Dvin (Դվին; Δουσιος, ; دبيل [Dabil]; ) estis granda komerca urbo, tiama ĉefurbo de Armenio en la Alta Mezepoko. Ĝiaj ruinoj troviĝas en la provinco Ararat, proksime de la samnoma vilaĝo. La urbo estis konstruita de Kosroes la 3-a de Armenio, en 335, en la loko de la antikva loĝloko kaj fortikaĵo de la tria jarmilo a.K. Ekde tiam la urbo fariĝis la ĉefa rezidejo de la armenaj reĝoj de la Arsakida Dinastio. Ĝi havis 100.000 loĝantojn kiuj profesie sin dediĉis al la komercado, fiskaptado, manartaĵoj, artoj, ktp.
Nomo
Praaj armenaj literaturaj fontoj preskaŭ ĉiam donas la nomon de la pratempa urbo Dvin kiel Douin, kvankam Duin aŭ Dvin fine disvastiĝis. Pli postaj aŭtoroj preferis la nomon Dvin, kiu estas la plej ofta formo donita en scienca literaturo. Laŭ Moseo de Ĥoreno, konsiderata patro de la Historio de Armenio, konsideris ke la vorto Dvin havas siajn radikojn en la mezpersa lingvo, kio signifas monteto, kaj tiu konsidero estas kutime akceptita en moderna scienca literaturo, sed efektive devenas de miskompreno de Faŭsto de Bizanco.
Historio
La antikva urbo Dvin estis konstruita de Ĥosrov la 3-a Kotak en 335 sur loko de praa setlejo kaj fortikaĵo de la 3-a jarmilo a.K. Ekde tiam, la urbo estis uzata kiel la ĉefa loĝejo de la armenaj reĝoj de la dinastio arsakida. Dvin fanfaronis pri loĝantaro de ĉirkaŭ 100.000 civitanoj kiuj okupis sin pri diversaj profesioj, inkluzive de artoj kaj metioj, komerco, fiŝkaptado, ktp.
Post la falo de la Armena reĝlando en 428, Dvin iĝis la loĝejo de la sasanidaj lokaj regantoj konataj kiel marzpanoj, bizancaj kuropalatoj kaj poste la vostikanoj dum la epoko de regado de umajadoj kaj abasidoj. Sub arsakida regado, Dvin prosperis kiel unu el la plej popolriĉaj kaj plej prosperaj ekonomiaj urboj oriente de Konstantinopolo. Ĝia prospero daŭris eĉ post la dispartigo de Armenio inter romianoj kaj persaj sasanidoj, kiam ĝi fariĝis la provinca ĉefurbo de Persa Armenio, kaj fine ĝi fariĝis celo dum la pinto de la islamaj konkeroj. Laŭ Sebeos kaj Katolikoso Johano la 5-a, Dvin estis kaptita en 640 dum la regado de Konstanto la 2-a kaj Katolikoso Ezra. Dum la araba konkero de Armenio, Dvin estis kaptita kaj prirabita en 640, en la unuaj atakoj. La 6-an de januaro 642 la araboj sturmis kaj prenis la urbon, kun multaj mortoj kaŭzitaj. Dvin fariĝis la centro de la provinco Arminija, la araboj nomis la urbon Dabil.
Kvankam Armenio estis batalkampo inter araboj kaj bizancaj fortoj dum la venontaj du jarcentoj, en la 9-a jarcento ĝi ankoraŭ prosperis. Oftaj tertremoj kaj daŭra militado kaŭzis la malpliiĝon de la urbo ekde la komenco de la 10-a jarcento. Dum grava tertremo en 893, la urbo estis detruita, kune kun la plej multaj el ĝiaj 70.000 loĝantoj.
Post detrua atako de la dajlamidoj en 1021, kiu prirabis la urbon, Dvin estis kaptita fare de la ŝadadidoj de Ganĝa, kaj regita fare de Abu'l-Aswar Shavur ibn Fadl,  kiuj sukcese defendis ĝin kontraŭ tri bizancaj atakoj en ĉi-lasta duono de la 1040-aj jaroj.
En 1064, la selĝukoj okupis la urbon. La ŝadadidoj daŭre regis la urbon kiel selĝukaj vasaloj ĝis la kartvela reĝo Georgo la 3-a konkeris la urbon en 1173. En 1201–1203, dum la regado de reĝino Tamara, la urbo denove estis sub kartvela regado. En 1236, la urbo estis tute detruita de mongoloj.
Dvin estis la naskiĝloko de Najm ad-Din Ayyub kaj Asad ad-Din Shirkuh bin Shadhi, kurdaj generaloj je la servo de la selĝukoj; La filo de Najm ad-Din Ayyub, Saladino, estis la fondinto de la ajubida dinastio. Saladino naskiĝis en Tikrit, Irako, sed lia familio originis de la antikva urbo Dvin.
Strukturo
Dvin havis unikan strukturon kompare kun aliaj tiuepokaj urboj de la regiono: ĝia interna strukturo. En ĝia centro, sur monteto de relativa alteco 30-35 m, staris la citadelo kun altegaj muroj. La bariloj estis ĝis 16 m dikaj kaj 6-7 etaĝoj alte konstruitaj. Sur la monteto ĉe la supro de la citadelo konstruiĝis sur ĝiaj deklivoj staranta palaco de la armenaj reĝoj kiuj apartenis al la dinastio de arŝakunidoj, kie post ilia falo loĝis la guberniestroj kaj la vostikanoj, kaj en la fortikaĵo de la malsupra platformo, alt-rangaj palacaj oficialuloj. La malsupra platformo havis grandan areon por militaj ekzercoj kaj paradoj. La citadelo estis tute ĉirkaŭita de duobla murfosaĵo protektita de puto. kiu estis 30-70 m larĝa kaj 5-6 m profunda ekstere. La akvo estis inundita de la rivero Azat en artefarita baseno. La fortikaĵo estis ligita kun la urbo per levponto kies du restaĵoj konserviĝis.
Dvin ankaŭ havis fortikaĵojn protektantajn ĝiajn enirejojn. La plej granda parto de la urbo ankaŭ estis barita. Belaj ŝtonaj konstruaĵoj estis konstruitaj. La plej fama el ili estis la palaco de la reĝoj de arŝakunida dinastio (4-a jarcento), de kiu konserviĝis la ruinoj de la reĝa trono (kun areo de 272 kvadrataj metroj). La halo kun kvar paroj da kolonoj estis dividita en tri navojn kiuj etendiĝis de oriento ĝis okcidento, kies centro havis duoble la larĝon de la randoj. La palaca halo de la Katolikoso, konstruita en la dua duono de la 5-a jarcento, havis preskaŭ la saman grandecon kaj strukturon, kie la kolonoj kaj unu el la palmornamitaj ĉapoj estis konservitaj surloke. La arkitektura ĉefverko de Dvin estis la Patrina Katedralo, konstruita sur la loko de pagana templo komence de la 6-a jarcento, kiu estis transformita je centra kupola preĝejo komence de la 7-a jarcento, kaj estis detruita meze de la 13-a jarcento.
Bertreville-Saint-Ouen
Bertreville-Saint-Ouen estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Dvin
Strukturo
La centra distrikto ankaŭ havis malgrandan ununavan templon kaj aliajn konstruaĵojn apartenantajn al la Katolikoso (verŝajne muzeo, Matenadarano, seminario, kancelario, trezorejo ktp.), Kies ruinojn hodiaŭ malfacilas distingi. Unu el la plej famaj arkitekturaj konstruaĵoj en Dvin estis la ĉefa bazaro, kun tri internaj stratoj kaj ses vicoj de butikoj. Ĝi estis konstruita el ŝtono kaj plumbo, ornamita per multaj kolonoj. Ĝi estis detruita de tertremo en 893, poste rekonstruita per bakitaj kvadrataj brikoj. La plej potenca strukturo estis la citadelo, kun kvar grandegaj turoj, belaj pordoj kaj multaj piramidoj, kiuj estis ligitaj per du-vica muro. Ĉiuj distriktoj de la urbo estis provizitaj per trinkakvo per argilaj tuboj de la ĉirkaŭaj montoj. La domoj havis frontonhavajn tegmentojn, Putoj (iuj en la centro de la ĉambroj) estis fositaj en la domoj por sorbi humidon aŭ kiel fridujo por stoki trinkakvon aŭ manĝaĵojn. Estis putoj kun mallarĝaj truoj, drakoj kiel ornamaĵo, kiuj larĝiĝis en la profundo. Ĉi tiuj servas kiel kaŝejoj aŭ kel-karceroj.
Bertreville-Saint-Ouen
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bertrevillais.
Dvin
Katedralo Sankta Gregorio
Troviĝis sur la centra placo de la antikva urbo la Katedralo Sankta Gregorio. Ĝi estis origine konstruita en la 3-a jarcento kiel tri- nava pagana templo kun sep paroj de internaj strukturaj subteniloj. La templo estis rekonstruita en la 4-a jarcento kiel kristana preĝejo, kun kvinflanka absido, kiu elstaris akre sur ĝia orienta flanko. Meze de la 5-a jarcento, ekstera arka galerio estis aldonita al la ekzistanta strukturo. Tiutempe kiam la katedralo estis konstruita, ĝi estis la plej granda en Armenio kaj mezuris 30,41 metrojn per 58,17 metroj. Ornamitaj dekoraciaĵoj beligis la internon kaj la eksteron de la konstruaĵo. La kapiteloj de la kolonoj estis ornamitaj per filikeca reliefo, dum la kornicoj estis ĉizitaj laŭ la desegno de tri interplektitaj fadenoj. La interna planko de la strukturo konsistis el mozaikaj plurkoloraj mol-koloraj platoj en geometria ŝablono, dum la planko de la absido estis ornamita en la 7-a jarcento per mozaiko de pli malgrandaj ŝtonaj kaheloj reprezentantaj la Sanktan Virgulinon. Ĝi estas la plej antikva mozaika bildigo de ŝi en Armenio. Meze de la 7-a jarcento, la katedralo estis rekonstruita laŭ krucoforma kupola preĝejo kun absidoj, kiuj elstaris de ĝiaj flankaj fasadoj. Restas nur hodiaŭ la katedralo la ŝtonaj fundamentoj malkovritaj dum arkeologiaj elfosejoj en la 20-a jarcento.
Metioj kaj komerco
La administra kaj politika graveco de Dvin pliiĝis dum la komenca periodo de araba regado, en la 7-a kaj 8-a jarcentoj, kiam ĝi iĝis la centro de multe pli granda administra unuo, la registaro de Armenio. Armenio ankaŭ kunigis orientan Kartvelion kaj Kaŭkazan Albanion. Dvin estis unu el la plej famaj urboj de la Oriento. Ĝi estis granda centro de artmetioj kaj transitkomerco. Ses internaciaj aŭtovojoj kruciĝis ĉi tie, tra kiuj Armenio komercis en Malgranda Azio kaj Suda Eŭropo, Norda Kaŭkazio kaj Centra Azio, Mezopotamio kaj eĉ kun nordafrikaj landoj. Metioj kaj komerco disvolviĝis dum la periodo kiam regis la marzpanoj. La metiistoj kuniĝis en malsamaj grupoj, formis apartajn distriktojn.