cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperia kampefilo
La Imperia kampefilo estas oficiale listita kiel Draste Endanĝerita (eble formortinta) de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Tamen, la lasta konfirmita informo estis de “ĵus” pafita birdo en Durango en 1956 kaj la specio estis probable nun formortinta. La ĉefa kialo de ties malpliiĝo estis habitatodetruo, kvankam la malpliiĝo akceliĝis pro troa ĉasado por uzado en popola medicino kaj ĉar idoj estis konsiderataj delikataĵo de Tarahumaraoj. Imperia kampefilo estis impresaj birdoj kaj la specio iĝis rara ĉar multaj ŝajne estis mortpafitaj de homoj kiuj neniam trafis ekzempleron kaj volis vidi ĝin de proksime (Lammertink et al, 1996).
Pro la preskaŭ kompleta detruo de sia origina biotopo, kaj la manko de iu ajn konfirmita vidaĵo en ĉirkaŭ 50 jaroj, plej parto de ornitologoj opinias, ke la Imperia kampefilo tre verŝajne formortiĝis. Estas kelkaj ĵusaj, nekonfirmitaj vidaĵoj (Mendenhall, 2005), la plej ĵusaj el kiuj okazis tuj post la aperigo en 2005 de la supozata remalkovro de la Eburbeka kampefilo. Lammertink et al. (1996), post ekstensivaj reserĉadoj post la informoj de 1956, konkludis, ke la specio ja survivis en la 1990-aj jaroj en la centra parto de sia teritorio, sed konsideris ankaŭ daŭran survivon tre malprobabla. Laŭ ili, la populacio estis ĉiam malampleksa en historia tempoj, kvankam la specio estis en maksimuma denseco antaŭ la katastrofa malpliiĝo dum la 1950-aj jaroj. La manko de fidaj informoj dum tiu tempo estas ŝajne bazita pli sur manko de reserĉo ol sur fakta rareco, sed tio ŝajnas esti ŝanĝinta radikale nur post unu jardeko.
La Imperia kampefilo estas konata nur el ĉirkaŭ 120 specimenoj de muzeoj; malkiel ĉe la Eburbeka kampefilo, oni ne konas ĉu fotojn ĉu surbendigojn de vivantaj birdoj de Imperia kampefilo.
(19846) 2000 SN327
(19846) 2000 SN327 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Agoj de Pilato
La Agoj de Pilato estas apokrifo de la Nova Testamento koncernanta Pontion Pilaton verkita greklingve kun abundaj eroj en la latina, inter la duono de la 2-a jarcento kaj la duono de la 3-a jarcento. Malgraŭ tio, ke ĝi estas sendependa teksto, ekde la 5-a jarcento oni trovas ĝin unuigita kun la apokrifaĵo Evangelio laŭ Nikodemo, konsistigante la unuajn 11 ĉapitrojn de ĉi-lasta. .
Iom pri la historio de la dokumento kaj ĝiaj enhavoj
La teksto estas greklingva sed kun aldonaĵoj latinlingvaj, kio komprenigas, ke ĝin redaktis pluraj aŭtoroj. Greklingva estas la “raporto de Pilato al imperiestro Klaŭdio”, kiun la aŭtoro prezentas kiel apendicon: laŭ studuloj ĉiu ero datiĝus de la 2-a jarcento; tuj poste sekvas la latinlingvaj Agoj de Pilato: ĝia aŭtoro asertas, ke li legis oficialajn dokumentojn konservitajn en la pretorejo de Pilato (pro tio, kelkaj aludas ĉi tiun apokrifaĵon per la titolo "Aktoj de Pilato"). La kulpon de la kondamno de Jesuo la aŭtoro atribuas al la judaj juĝistoj, laŭ deklaro de Nikodemo (el tio fontis la kromnomo Evangelio laŭ Nikodemo). Tiu teksto ĝenerale ĉeestas en multaj kodeksoj kaj ĝi ĝuis grandan popularecon dum mezepoko kiel atestas ĝiaj multaj tradukoj kaj versioj en diversaj lingvoj.
La agoj de Pilato estas dividita en diversaj sekcioj: la latinlingva descensus ad inferni (descendo al la infero) tamen ne ĉeestas en la grekaj versioj. La unua parto (ĉapitroj 1-11) rakontas la proceson kontraŭ Jesuo, laŭ maniero iom simila al tiu de la Evangelio laŭ Luko; la dua parto (ĉapitroj 12-16) rakontas pri la resurekto de Jesuo kaj la revivigo de du mortintoj post la resurekto de Jesuo.
Certa nombro da manuskriptoj entenas la latinlingvan apendicon pri la puno kontraŭ Pilato kaj la juĝistoj, puno ordonita de imperiestro Tiberio. En tiu parto estas i.a. skizita la formo plej antikva de la legendo de Sankta Veronika kaj estas ankaŭ rakonto pri la mirakla resaniĝo de Tiberio per lia simpla alrigardo al la bildo de Kristo. Al tiu ĉi rakonto oni referencas la komencon de la mito pri la Tuko de Edessa, multe disvastiĝinta en la kristana oriento.
Ĝenerale la Agoj de Pilato tendencas senkulpigi Pontion Pilaton, kvankam li ricevis punon de Tiberio.
Riba de Saelices
Riba de Saelices estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. En ĝia municipa teritorio troviĝas la Groto de Casares, kun gravaj prahistoriaj murpentraĵoj, deklarita Nacia Monumento jam en 1934. Apud tiu ekis la forsta incendio de 2005 kiu rezultis en la morto de 11 fajrobrigadistoj.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 103 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,54 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Riba de Saelices situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 999 m super marnivelo; je 102 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 66,68 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°54′44″N 2°17′44″Ok.
La grundo de la municipo komponiĝas de kalkoŝtonoj kaj ruĝaj sabloŝtonoj kiuj kuŝas sur la paramoj tra kiuj fluas rojoj kiel Linares kaj Lamadre. Granda parto de la teritorio estas kovrita el pinaroj, juniperoj, kaj kverko. Alia parto estas dediĉita al la kultivo de cerealoj kaj eĉ estas ankaŭ kelkaj malgrandaj zonoj de paŝtejoj, kelkaj dornaj makisoj kaj granda vario de malgrandaj odorplantoj, inter kiuj lavendo, timiano kaj rosmareno.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 103, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Riba de Saelices, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Riba de Saelices kie oni falis al la nunaj 103.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Turismo: groto de Casares kun prahistoriaj murpentraĵoj, preĝejo de Sankta Maria Magdala, kun ŝtontajlistaj markoj.
Taŭmaso
Laŭ la helena mitologio, Taŭmaso (el la greka Θαῦμας, «miro») estis mara dio, unu de la protogenoj aŭ originaj dioj. Li estis filo de Ponto (la Maro Mediteraneo) kaj Geo (la Tero), kaj personigis la mirindaĵojn de la maro kaj la danĝerojn ligitajn al ĝi
Li edziĝis al la oceanidino Elektro (sukcen-koloraj nuboj) aŭ Ozomeno, kaj kun ŝi li estis patro de la Harpioj (la Ventokirloj), de Iriso (Ĉielarko), mesaĝistino de la gedioj, kaj laŭ kelkaj rakontoj ankaŭ de Arko.
Aliaj roluloj same nomitaj
Krom la antaŭa, Taŭmaso estis ankaŭ la nomo de aliaj roluloj de la helena mitologio:
Orson Hyde
Orson HYDE (Oksfordo (Konektikuto), 8-a de januaro 1805 – Sanpete County, Utaho, 28-a de novembro 1878), estis unu el la ĉefoj en la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj origina membro de la Kvorumo de la Dek du Apostoloj.
Becilla de Valderaduey
Becilla de Valderaduey [beZIlja debalderaDŬEJ] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝi limas kun Mayorga, Castroponce, Villacid de Campos, Ceinos de Campos, Villavicencio de los Caballeros kaj Urones de Castroponce
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejoj kaj la supozita romia ponto ĉe romia ŝoseo.
Kapelo Sankta Jozefo Tadeo (Viehhofen)
Kapelo Sankta Jozefo Tadeo (germane: Niederbrandkapelle) en Viehhofen, Aŭstrio, atingeblas disde la buŝaltejo Viehhofen-Forsthaus ĉe Niederbrandner-farmejo respektive tra Stiegernigg-gastejo.
Historio
La de la Unua mondmilito hejmen reveninta soldato Mathias Kendler, kamparana filo el Viehhofen, estis farinta voton starigi kapelon por la falintaj kunbatalantoj. Fakte li sukcesis veni hejmen en 1918, sed jam en la 5.11.1918 li mortis je la hispana gripo. Lia vidvino Gertraud Kendler plenumis la promeson de la edzo kaj starigis preĝejeton inter 1932 kaj 1934.
Arkitekturo
Fine de la 1990-aj jaroj tiu ĉi kapelo restaŭritis de la Kendler-oj helpite de multaj mondonintoj; tiuj ĉi laboroj daŭris du jardekoj. Poste Alex Adelsberger transprenis la respondecon prikapelan.
Quistello
Quistello estas komunumo de Italio.
Ĉeĥa radio
La Ĉeĥa radio (ĉeĥe Český rozhlas, mallongigo ČRo) estas ĉeĥa radiostacio de publika juro. Ĝia antaŭinto, la Ĉeĥoslovaka radio, komencis eksperimente elsendadi en la jaro 1923, oficiala elsendado komenciĝis en la jaro 1926.
La stacio ludis signifan rolon en la moderna nacia historio de Ĉeĥoslovakio, ĉefe antaŭ la disvastiĝo de televido (precipe dum la liberiĝado de la nazioj en majo 1945 kaj ankaŭ dum la okupacio fare de la sovetoj en 1968). En tiuj tempoj radio estis por la civitanoj la ĉefa fonto de informoj kaj la momenta reganto de la radio fakte decidadis, kion la homoj ekscios pri la okazantaj eventoj kaj kion ne.
Nuntempe la Ĉeĥa radio okazigas dissendojn per 4 tutŝtataj stacioj kaj preskaŭ en ĉiuj regionoj ekzistas ĝia speciala regiona radiostacio. Samtempe ĝi kontribuas al la eksperimenta cifereca radia elsendado kaj elsendado eksterlanden.
La unuopaj "programoj" (fakte apartaj stacioj) de la Ĉeĥa radio estas:
Dezerta vitro
Dezerta vitro aŭ Libia dezerta vitro (LDG) estas trovita en (dekkilometraj) sablaj dezertaj regionoj en la Libia dezerto, Afriko. Dezerta vitro ankaŭ troviĝas en suda Aŭstralio.
La plej akceptita teorio pri deveno de la vitro estas la meteroitfrapo. Tion fortigis osmium-izotopaj mezuroj kaj enfermaĵoj en ĝi. Laŭ mezuroj, la vitro estiĝis antaŭ 28,5 milionoj da jaroj.
Kvankam oni jam pli frue konis tiujn vitrojn, fakte Patrick A. Clayton konigis ilin post sia ekspedicio en 1932. Laŭ nunaj kalkuloj, maso de la vitro en 150x50 km-a areo sumas 1400 tunojn. Oni kalkuals la originan mason je 14 milionoj da tunoj.
La vitro similas plej ofte al vulkana vitro (obsidiano), ĝi estas strukture amorfa kaj kolore hela. La SiO2-enhavo estas 96,5-99%.
UTC-08:00
UTC−08 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de ok horoj al la Universala Tempo Kunordigita. Ĝi uziĝas en la okcidenta parto de Norda Ameriko kaj en kompare malgranda parto de Centra Ameriko: tutjare en insulo Klarjono (la plej okcidenta de la Insuloj Revillagigedoj), kaj de oktobro ĝis aprilo en Baja California, la norda parto de la duoninsulo Suba Kalifornio de Meksiko. Krome la horzono aplikatas tutjare en la insulo Klipertono (apartenanta al Francio) kaj la Pitkarna Insularo (apartenanta al Britio) en la Pacifika Oceano.
Henryk Bull
Henryk BULL (n. en ? - m. en ?) estis entreprenisto kaj esploristo, kiu elmigris el Norvegio al Aŭstralio. Svend Foyn konsentis finance subteni ekspedicion al Antarkto estritan de Henryk Bull, cele al la serĉado de eubalaena-balenoj. Uzita por la ekspedicio estis la ŝipo Antarctic, kiu disponis dekunu harponilojn, multajn eksplodaĵojn, ok balenbarkojn kaj 31 maristojn.
La, dum ili estis serĉantaj la misterajn eubaleana-balenojn, grupeto surteriĝis sur unu el la rokaj Possession-insuloj. La, barko ankaŭ surteriĝis kun ses homoj (inkluzive de Bull, Leonard Kristensen, Carsten Borchgrevink kaj maristo Tunzelmann) ĉe la kabo Adare, en Antarkto.
UTC-09:00
UTC−09 estas horzono en kelkaj teraj regionoj kiuj havas tempodiferencon de naŭ horoj al la Universala Tempo Kunordigita. Ĝi uziĝas de oktobro ĝis aprilo en la subŝtato Alasko de Usono, kun escepto de la Aleutaj Insuloj situantaj pli okcidente ol longitudo 169°30' okcidenta kaj de la insuleto Annette Island, kie ĝi uzatas kiel somera tempo, do de aprilo ĝis oktobro. Krome la horzono aplikatas tutjare en la Insuloj de Gambier (apartenantaj al Francio) en la Pacifika Oceano.
Teknika universitato en Liberec
La Teknika universitato en Liberec (ĉeĥe Technická univerzita v Liberci) estas publika universitato en Liberec (Ĉeĥio). Ĝi evoluis el la Altlerneja maŝin-inĝeniera, kiu estis fondita en 1953. La altlernejon oni plialtrangigis al universitato kaj sian aktualan nomon ĝi ricevis en 1995. Nuntempe la universitato havas ĉirkaŭ 8.000 studentojn en ses fakultatoj kaj unu instituto: Nuna rektoro estas inĝ. Vojtěch Konopa.
Renovigo
Diversaj universitataj konstruaĵoj estis renovigitaj por la Monda ĉampionado pri nordia skiado 2009 okazonta en Liberec en februaro de 2009.
Esperanto
La studenthejmo Harcov apartenanta al la Teknika universitato en Liberec gastigis la 65-an IJK-n okazintan en Liberec' en julio de 2009.
Ohrada (Bílovec)
Ohrada estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Bílovec en distrikto Nový Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 1 km de Stará Ves kaj 6 km de Bílovec. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj.
Ohrada situas en katastra teritorio Stará Ves u Bílovce kun areo 11,65 km². La vilaĝo en pasinteco apartenis al katastra teritorio Slatina kaj ĝi estis do konsisto de la tn. Moraviaj enklavoj en Silezio.
Brunvosta cerkomelo
La Brunvosta cerkomelo (Cercomela scotocerca) estas specio de birdo de la genro de Cercomela en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas indiĝena de orienta Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en Ĉado, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano kaj Ugando. Ties natura habitato estas seka savano kaj subtropika aŭ tropika seka makiso.
Kiel ĉe aliaj membroj de la genro de cerkomeloj, ankaŭ tiu specio havas brunajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn, sed kiel distingilo montras brunecajn brustozonon kaj flankojn, tiele ke la gorĝo estas tre kontraste blanka inter la brustozono kaj la bruna vango separtia per blanka mustaĉostrio el la beko. Krome la vosto estas tute bruna (kio nomigas la specion) anstataŭ kun partaj blankaj aŭ oranĝecaj markoj en la bordo- aŭ vostobazo kiel ĉe aliaj specioj de la genro. La beko kaj la kruroj estas nigraj; ankaŭ la okulo estas nigra, sed krome videblas hela okulringo.
Mlýnské Struhadlo
Mlýnské Struhadlo estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy 13 km nordoriente de urbo Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.
Capitão (Suda Rio-Grando)
Capitão estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.636 loĝantojn en 2010.
Bernhard Henrik Crusell
Bernhard Henrik CRUSELL (naskiĝis la 15-an de oktobro 1775 en Uusikaupunki, mortis la 28-an de julio 1838 en Stokholmo) estis finnlanda muzikisto. Lia naskiĝurbo (svede Nystad) situas en Finnlando, kiu ĝis 1809 estis parto de la Sveduja regno, kaj li plej multe laboris en Stokholmo, la ĉefurbo de Svedujo. Finnlando konsideras lin unu el la pioniroj de sia muzika vivo.
Li komencis ludi klarneton kvarjaraĝe, kaj rimarkita de loka bienulo kiu prezentis lin al armea orkestrestro, la juna virtuozo estis dungita. Baldaŭ li iĝis regimenta orkestrestro en Stokholmo, kie li loĝis dum sia tuta posta vivo.
En 1795 li unue ludis en solo, kaj de 1801 ĝis 1833 li estis unua klarnetisto de la kortega orkestro. Li vojaĝis al Berlino, Parizo, Peterburgo ktp., kaj tie donis koncertojn kaj gajnis famon.
Li komponis tri klarnetkonĉertojn, kvaropojn kun klarneto kaj klarnetduopojn. Liaj plej ampleksaj komponaĵoj estas la opero Den lilla slafvinnan (La eta sklavino) kaj muziko por la poezia rakonto Frithiofs saga de Esaias Tegnér. Li estas la unua finna komponisto, kies verkoj estis eldonataj.
Ĉiujare en Uusikaupunki okazas muzikfestivalo nomata Crusell-semajno. Ĝia specialaĵo estas muziko por lignaj blovinstrumentoj.
Doma muŝo
Doma muŝo aŭ hejma muŝo, en la latina-zoologia nomenklaturo musca domestica, estas unu el pluraj specioj de la genro musca neformale nomata "vera muŝo", de la biologia tribo muscini kaj korespondaj taksonomia subfamilio, familio kaj superfamilio videbla en la informkesto, el la insekta subordo braĥiceroj brachycera, kiuj neformale kutime ĉiuj nomatas "muŝoj".
Ĝi supozeble evoluis en la Kenozoiko, eble en la Proksima Oriento, kaj disvastiĝis ĉie en la mondo kiel akompananto de homoj. Ĝi estas la plej ofta muŝospecio trovita en domoj. Plenkreskuloj estas grizaj ĝis nigraj, kun kvar malhelaj, longitudaj linioj sur la torako, iomete harplenaj korpoj, kaj ununura paro de membranecaj flugiloj. Ili havas ruĝajn okulojn, disigitaj pli dise ĉe la iomete pli granda ino.
La ina hejmmuŝo kutime pariĝas nur unufoje kaj stokas la spermon por posta uzo. Ŝi demetas arojn de ĉirkaŭ 100 ovoj sur kadukiĝanta organika materio kiel ekzemple manĝorubo, kadavraĵo aŭ feko. Tiuj baldaŭ eloviĝas al senkruraj blankaj larvoj. Post du-ĝis-kvin tagoj da evoluo, tiuj metamorfozas al ruĝe brunaj krizalidoj, proksimume 8 milimetrojn longaj. Plenkreskaj muŝoj normale vivas du ĝis kvar semajnojn, sed povas pretervivi vintron en vintra dormo. La plenkreskaj domaj muŝoj manĝas diversajn likvajn aŭ duonlikvajn substancojn, same kiel solidajn materialojn, kiuj estis moligitaj per sia salivo. Ili povas porti patogenojn sur siaj korpoj kaj en siaj fekoj, polui manĝaĵon, kaj kontribui al la translokigo de manĝaĵo-portitaj malsanoj, dum, en nombroj, ili povas esti fizike ĝenaj. Pro ĉi tiuj kialoj, ili estas konsiderataj plagoj.
En scienco kaj literaturo
En la moderna scienco, domaj muŝoj estas uzataj en laboratorioj en esplorado pri maljuniĝo kaj seksdeterminado. En literaturo, domaj muŝoj aperas ekde la epoko de malnovgreka mitologio kaj en la Fabloj de Ezopo. Aŭtoroj foje elektas la muŝon por paroli pri la koncizeco de vivo, kiel en poemo "La Muŝo" de William Blake el la jaro 1794, kiu traktas mortecon kondiĉigita de neregeblaj cirkonstancoj.
Ankaŭ en la 20-a jarcento domaj muŝoj estis fokusigitaj en la literaturo, ekzemple en novelo The Fly de la brito-franco George Langelaan, kiu filme adaptiĝis en du samnomaj hororaj filmoj de 1958 kaj 1986, kaj aldone adaptiĝis al opero, kiu premieris en Parizo en 2008.
La hispana poeto Antonio Machado dediĉis elvokivan poeziaĵon al la hejmaj muŝoj, nome "Las moscas".
Nottleben
Nottleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Nesseaue.
Makoto Yonekura
Makoto Yonekura (米倉 誠, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe NKK, Nagoya Grampus Eight kaj Cerezo Osaka.
Feto
Feto estas nenaskita (prenata periodo) unuopulo de vertebrulo en feta evolua periodo. Tio estas inter periodo de embrio ĝis naskiĝo (nasko).
Ĉe homo estas la feta periodo de la 8-a (aŭ la 10-a) semajno de gravedeco ĝis nasko (t. e. de la 3-a luna monato ĝis fino de la 10-a luna monato).
Okazas ĉe ĝi evoluo de organaj sistemoj, kresko de la feto, diferenciigo de la organoj.
La evoluon de la feto studas scienca fako embriologio. La suma evoluo de unuopulo nomiĝas ontogenezo.
En periodo post la nasko la homa unuopulo nomiĝas novnaskito.
Daŝti Margo
Daŝti Margo (perse: دشت مارگو), Daŝt-e Mārgow, Daŝt-e Margoh, laŭvorte "Dezerto de Morto" estas dezerta regiono en la sudaj provincoj Helmand kaj Nimruz en Afganio. Tiu dezerto estas apuda al la Ĥaŝa kaj al la Registana Dezertoj. La areo estas ĉirkaŭ 150,000 km2; la alto estas ĉirkaŭ 500–700 m. La dezerto konsistas ĉefe el sablaj amasoj kaj rok-argilecaj ebenaĵoj kun solonĉakoj, takiroj, kaj raraj oazoj. Daŝt signifas dezerton en Daria lingvo kaj margo signifas "morto," kaj tiele de tio Dezerto de Morto.
Vulvo
Vulvo (laŭ la latina termino pudendum femininum, kaj vulgare piĉo) estas nomo por eksteraj virinaj seksorganoj. Ĝi konsistas el vagina vestiblo, en kiu komenciĝas la uretro kaj la vagino. Antaŭe troviĝas klitoro. La vulvo estas ŝirmata elflanke per du paroj de vulvaj lipoj, de la grandaj kaj la malgrandaj. La vulvo estas uzata dum urinado, dum seksa kuniĝo, menstruo kaj nasko.
Ofte oni uzas por vulvo nocion vagino, sed tiu ĉi nomo estas neĝusta, ĉar vagino nur komenciĝas en la vulvo. Tio estas simila interrilato kvazaŭ buŝon oni nomus gorĝo.
Pli ĝenerale, vulvo estas ekstera seksorgano de inaj mamuloj. Ĝi estas uzata por urinado kaj seksumado kaj estas tiu, tra kiu naskiĝas idoj.
Partoj de vulvo
La mola triedra altaĵeto antaŭ la vulvo estas firma grasa tuko kovranta puban oston. Ĝi nomiĝas monteto de Venuso, Venus-monteto aŭ puba monteto. Post pubereco kovras ĝin viloj. Simile povas esti kovritaj per viloj ankaŭ la grandaj kaj la malgrandaj vulvaj lipoj.
La malgrandaj vulvaj lipoj estas tuŝe tre sentemaj molaj haŭtaj fimbrioj interne de la grandaj vulvaj lipoj. Kvankam ili nomiĝas la malgrandaj, ili estadas pli grandaj ol la grandaj, do ili estadas videblaj. Ili estas kovritaj per haŭto simila al mukozaĵo. Ankaŭ estas en ĝi multe da mukozaĵ-glandetoj. La malgrandaj vulvaj lipoj fermas la vaginan vestiblon.
En la vagina vestiblo estas antaŭe klitora frenulo, kiu kovras klitoron. Malantaŭ ĝi (aŭ sub ĝi) troviĝas unue komenco de la uretro kaj poste vagina enirejo. Ĉe virgulinoj la vagina vestiblo transiras ĉirkaŭ ĝi en himenon, kiu ŝirmas vulvon. La vulva aperturo estas normale fermita kaj vandoj de la vulvo reciproke tuŝas unu la alian.
Iom sub kaj en flankojn de la vulva enirejo estas glandoj de Bartholini, kiuj okaze, ke virino estas sekse ekscitita, produktas lubrikan fluaĵon, kiu plifaciligas enpenetron dum seksa kuniĝo.
La grandaj vulvaj lipoj malantaŭe ĉe anusa aperturo transiras en spacon, kiu nomiĝas perineo. La perineo difektiteblas dum komplika nasko, tiukaze oni poste rekudras ĝin.
La aspekto kaj la grandeco de la partoj de vulvo diferenciĝas inter la virinoj. Estas kutime, ke vulvo ne estas tute maldekstre-dekstre simetria.
Miĥail Voroncov
Miĥail Semjonoviĉ Voroncov (ruse: Михаил Семёнович Воронцов; n. la 30-an de majo 1782 - m. la 18-an de novembro 1856), estis rusa princo kaj marŝalo, distingiĝis dum la napoleonaj militoj, kaj gvidanto de la rusa konkero de Kaŭkazio de 1844 ĝis 1853.
Li estas la filo de grafo Semion Romanoviĉ Voroncov kaj komponisto Katarina Seniavina, frato de Katarina, grafino de Pembroke kaj nevo de imperia kanceliero Aleksander Romanoviĉ Voroncov. Li kreskis en Londono kun sia patro, kie li ricevis brilan edukadon. En 1803-1804 li deĵoris por la unua fojo en Kaŭkazio sub la ordonoj de Pavel Cicianov kaj Guljakov, kaj preskaŭ mortis en la katastrofo de Zakatalo (15-an de januaro 1804).
De 1805 ĝis 1807, li kontraŭbatalis la napoleonajn soldatojn, precipe en la bataloj de Pułtusk kaj Friedland. De 1809 ĝis 1811, li partoprenis la militon kontraŭ la turkoj kaj distingiĝis pro kuraĝo en preskaŭ ĉiuj gravaj momentoj.
Flughaveno Ndjili
La internacia flughaveno Ndjili - france  Aéroport international de Ndjili - estas unu el du internaciaj flughavenoj de Kinŝaso, ĉefurbo kaj urba provinco de la Demokratia Respubliko Kongo. Ĝi havas la IATA-kodon FIH kaj la ICAO-kodon FZAA. La alia ĉefurba flughaveno havas la nomon flughaveno N’Dolo.
Metadono
Metadono estas sinteza opiaĵo ekproduktita en Germanio dum la 1940-aj jaroj. Nuntempe oni komercas ĝin kiel draĝeojn.
Konsumado
Metadono estas ĉefe konsumita per buŝo, tamen, oni povas injekti ĝin.
Efikoj
La substanco provokas similajn fizikajn efektojn al la aliaj opiaĵoj.
Uzado
Oni ĝin komencis uzi kiel sedativon kaj kontraŭ la tuson, sed sen granda sukceso. Nuntempe oni uzas ĝin por malkutimigi la dependulojn de opiaj drogoj, kiel heroino, ĉar ĝi helpas la fizikan dependecon, sen la mensaj kromefektoj.
6909 Levison
6909 Levison estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, en la Kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Kvankam klasifikata "marsrenkonta", ĝi restas sufiĉe malproksima de Marso pro sia granda orbita klinangulo.
Boleslao la 2-a (Bohemio)
Boleslav la 2-a nomata La Pia (eble 932 – ) estis bohemia kníže el la gento Přemyslidoj, li regis ekde 967 aŭ 972 ĝis 999, filo de Boleslao la 1-a kaj lia edzino Biagota, laŭ la kroniko de Kosmas „viro pleje pia, patro de orfoj, protektanto de vidvinoj, konsolanto de plorantoj“.
Daniel Alves Gomes
Daniel Miguel Alves Gomes (naskiĝis en Karakaso, Venezuelo, do nun -aĝa), kutime nur nomata Danny, estas portugala futbalisto. Li interalie en la portugala nacia teamo de futbalo (ĝis teama eliminiĝo en la okonfinalo kontraŭ Hispanio) partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Boleslao la 2-a (Bohemio)
Dum Boleslava regado atingis ĉeĥa ŝtato sian arean kulminon. Escepte la teritorion de la urbo Cheb ĝi inkluzivis tutan Bohemion, Moravion, Silezion, ne konatan parton de Slovakio kaj oriente atingis Ruĝan Rusujon - la limon de kieva regno.
Prago tiutempe estis vojkruciĝo de kelkaj gravaj negocvojoj. Pleje prosperis negoco pri sklavoj. Aĉetadis ĉi tie vikingoj, slavoj, hungaroj, germanoj, muslimoj, hebreoj.
Boleslav komence grave influis la polan princon Mjeŝko la 1-a, edzon de lia filino Dobrava. Post ŝia morto (977) rilatoj al pola princlando malboniĝis. Fragila interpaciĝo venis nur en 990. Dum 80-aj jaroj Boleslav perdis rusajn teritoriojn kontraŭ la kieva regno. Post ekregado de Boleslao la Brava (992) en Pollando devis Boleslav la 2-a forlasi ankaŭ regionon ĉirkaŭ Krakovo.
La 28-an de septembro 995 přemyslidaj batalantoj konkeris la fortikaĵon de Slavníkidoj en Libice nad Cidlinou kaj murdis ĉiujn ĉeestantojn. Tiamaniere finiĝis la proceso de politika unuiĝo de Bohemio. Tiutempe Boleslav eble suferis cerban apopleksion kaj ne influis agojn de sia bataltaĉmento.
Politiko kontraŭ Sankta romia imperio
973 – 974 li subtenis la bavarian dukon Henriko la 2-a la Kverelema kontraŭ la imperiestro Oto la 2-a
975 – 978 – pluaj konfliktoj kun Oto la 2-a
984 – denova subteno de Henriko la 2-a la Kverelema en lia peno iĝi imperiestro post la morto de Oto la 2-a
992 – batalo kontraŭ ĉeelbaj slavoj kune kun Oto la 3-a
Familio
Liaj edzinoj estas ne precize konataj, eble unu nomiĝis Agediva, alia Emma. Numismatikisto P. Radoměrský venis en j. 1953 kun teorio, ke Agediva (Adivea) estis filino de angla reĝo Athelstan (regis 925 – 939)
Tri liaj filoj regis en ĉeĥa princlando: Boleslav la 3-a, Jaromír kaj Oldřich. Filinoj ne estas konataj. Boleslav la 2-a ripozas en baziliko de Sankta Georgo en Praga burgo, sub la planko meze de la ĉefa navo. Post lia morto la ĉeĥa ŝtato perdas sian gravecon, la pola reganto Boleslav la 1-a la Brava konkeris ne nur Krakov-regionon kaj Moravion, sed por mallonga tempo eĉ Bohemion mem.
Mümling
Nomo
La romianioj nomis la rivereton Nemaninga, kaj dum la 9-a jarcento post Kristo ĝi menciiĝas kiel Mimininga. La nomo Mümling apartenas al la t.n. "pra-eŭropa grupo de rivero-nomoj", kaj ĝi estas paralela formo de la rivero-nomo Nemunas (germane Memel, pole Niemen ktp).
Flughaveno N'Dolo
La internacia flughaveno N’Dolo - france Aéroport international de N’Dolo - estas unu el du internaciaj flughavenoj de Kinŝaso, ĉefurbo kaj urba provinco de la Demokratia Respubliko Kongo. Ĝi havas la IATA-kodon NLO kaj la ICAO-kodon FZAB. La alia ĉefurba flughaveno havas la nomon flughaveno Ndjili. Inter la du, la flughaveno N'Dolo estas la pli aĝa kaj pli malgranda.
Blankokula riverhirundo
La Blankokula riverhirundo (Pseudochelidon sirintarae, foje Eurochelidon sirintarae) estas paserina birdo, unu el la du membroj de la subfamilio de riverhirundoj de la familio de hirundoj nome Hirundedoj. Ĝi estas konata nur de ununura vintrejo en Tajlando, kaj povas esti formortinta ĉar ĝi ne estis vidata post 1980.
La plenkreskulo de Blankokula riverhirundo estas mezgranda hirundo, kun ĉefe brila nigroverdeca plumaro, blanka pugo kaj vosto kiu havas du longegajn fajnajn centrajn vostoplumojn kun longaj larĝaj rakedoj je la pintoj. Ĝi havas blankan okulon kaj larĝan, brilan verdoflavecan bekon. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la junuloj ne havas la vostorakedojn kaj estas ĝenerale pli brunaj ol la plenkreskulo. Oni scias malmulte de la kutimaro aŭ la reprodukta habitato de tiu specio, kvankam kiel ĉe aliaj hirundoj ĝi manĝas insektojn kaptitajn dumfluge, kaj ripozas enkanejoj vintre.
113949 Bahcall
113949 Bahcall estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Blankokula riverhirundo
Tiu endemismo de Tajlando aperis en tiea poŝtmarko de 1975 kiel unu el serio de kvar poŝtmarkoj priskribante tajlandajn birdojn, kaj en ormonero de 1974 pri konservado.
Taksonomio
La Blankokula riverhirundo estas unu de du membroj de la subfamilio de riverhirundoj nome Pseŭdoĥelidonenoj, dum la alia estas la Afrika riverhirundo (Pseudochelidon eurystomina) de la baseno de la Rivero Kongo en Afriko. Tiuj du specioj posedas kvanton de distingaj karakteroj kiuj markas ilin for de la aliaj hirundoj, inklude ties fortikajn krurojn, piedojn kaj bekojn.
113949 Bahcall
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Blankokula riverhirundo
Taksonomio
La amplekso de ties diferencoj el la aliaj hirundoj kaj la ampleksa geografia separo de tiuj du hirindoj sugestas, ke ili estas restantaj populacioj de grupo de specioj kiuj diverĝis el la ĉefa stirpo de hirundoj frue en ties evoluo.
La nomo de la genro Pseudochelidon (Hartlaub, 1861) devenas el la greka prefikso ψευδο/pseŭdo "falsa" kaj χελιδον/ĥelidOn, "hirundo", tio estas falsa hirundo. La nomo de la specio P. sirintarae rememoras la princinon Sirindhorn de Tajlando.
113949 Bahcall
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astrofizikisto John Bahcall (1934–2005), nelacebla advokato por la Kosmoteleskopo Hubble, bone konata pro sia kontribuoj al la problemo pri la sunaj neŭtrinoj kaj la modeloj de stela strukturo, kaj pro sia gvideco por la disvolvo de la astrofizika programo ĉe la Instituto de Antaŭenira Studo de Princeton.
Blankokula riverhirundo
Taksonomio
La afrika kaj azia specioj de Pseudochelidon diferenciĝas markite en la grando de siaj bekoj kaj okuloj, sugeste ke ili havas diferencajn mangokutimojn, ĉar la Blankokula riverhirundo probable kapablas kapti multe pli grandajn predojn. La Tajlanda specio havas ankaŭ pufan, fortan "buŝon" (karna interno de la beko) malkiel la milda, pli karneca, kaj multa malpli elstara buŝo de la Afrika riverhirundo, kaj ĝi estas foje lokita en separata unutipa genro Eurochelidon, kiel proponite ekzemple en 1972. Tamen tio ne estis larĝe akceptita de aliaj fakuloj; sed, BirdLife International nuntempe uzas la nomon Eurochelidon.
Disvastiĝo kaj biotopoj
La Blankokula riverhirundo estis malkaŝita tiom ĵuse kiom en 1968 de la tajlanda ornitologo Kitti Thonglongya, kiu kolektis naŭ specimenojn retokaptitaj de profesiaj birdoĉasistoj kiel parto de nokta ĉasado de migrantaj birdoj en ripozejo de la plej granda lago de Tajlando nome Bueng Boraphet en la provinco Nakhon Sawan.
Tiu orientalisa specio estis vidata nur en tiu loko, ĉiam inter la monatoj de novembro kaj februaro, kaj oni supozas, ke la vintra habitato estas en apudaj malfermaj akvejoj por manĝo, kun kanejoj por ripozejoj nokte. La Blankokula riverhirundo tre verŝajne estas migranta, sed ties reproduktaj teritorioj kaj habitatoj estas nekonataj, kvankam eble en rivervaloj de Norda Tajlando aŭ sudokcidenta Ĉinio; supozita bildo de tiu specio en ĉina rulpentraĵo eble montras pli verŝajne ekzempleron de Orienta glareolo (Glareola maldivarum). Ankaŭ Kamboĝo kaj Birmo estis sugestitaj kiel ebla rifuĝejo por tiu specio, sed eĉ oni pluhavas dubojn ĉu vere la specio estas entute migranta.
Se la reprodukta biotopo similas al tiu de la Afrika riverhirundo, tre verŝajne la biotopo estas arbaraj valoj de grandaj riveroj; tio povas havigi sablobordojn kaj insulojn por nestumado, kaj arbarojn super kiuj la birdoj povas kapti insektojn.
Priskribo
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj ne havas la vostorakedoj, havas brunajn kapon kaj mentonon, kaj estas ĝenerale pli brunaj ol plenkreskuloj. Junuloj kaptitaj en januaro kaj februaro estis dum la plumoŝanĝado.
Kutimaro
Ĉar oni ne konas ties reproduktejojn, oni scias nenion pri la reprodukta biologio de la Blankokula riverhirundo, kvankam oni sugestis, ke ĝi povus nestumi en nestotuneloj en riveraj sablobordoj, probable en aprilo aŭ majo antaŭ kiam la musonpluvoj levas la akvonivelojn. Vintre, ĝi ripozas kun la Kamphirundo en kanejoj.
Kiel ĉe aliaj hirundoj, la Blankokula riverhirundo manĝas insektojn, inklude skarabojn, kiuj estas kaptaj dumfluge. Pro la grando kaj malkutima strukturo de la buŝo, tiu specio povus kapti pli grandajn insektojn ol aliaj hirundoj. Tiu specio estas priskribita kiel gracia kaj forta dumfluge, kaj, kiel ties afrika parenco, ŝajne malkutime uzas ripozejojn, kutimo kio, kune kun ties malkutima fingroformo kaj la fakto ke oni trovis koton sur fingroj de unu el la unuaj specimenoj, sugestas, ke tiu specio povus esti relative surterema.
Statuso
La Blankokula riverhirundo estis vidata en Tajlando en 1972, 1977 kaj 1980, sed tute ne poste, kvankam estis nekonfirmita vidaĵo en Tajlando de 1986. Ĝi estas klasita kiel draste endanĝerita, kio estas la plej alta riskokategorio atribuita de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) por naturaj specioj. Tiu atribuita kategorio signifas, ke la populacio de la specio malpliiĝis aŭ malpliiĝos je 80 % en tri generacioj. La IUCN ne konsideras specion kiel formortinta ĝis kiam oni faris ekstensivajn porcelajn priserĉadojn, sed la Blankokula riverhirundo eble jam ne plu ekzistas en la naturo.
Spite leĝa protektado laŭ la Apendikso 1 (la plej alta kategorio) de la traktato de Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio (CITES), tiu birdo estis kaptita de lokanoj kune kun aliaj hirundoj vendotaj por manĝo aŭ por esti liberigitaj de buddhistoj, kaj ĉar oni scias, ke pli da 100 estis kaptitaj, la malgranda populacio povus iĝi senplua. Tamen, ebla vidaĵo okazis en Kamboĝo en 2004.
Estis drasta malpliiĝo en la hirundo-populacio de Beung Boraphet el la centoj da miloj kiuj estis ĉirkaŭ 1970 al maksimumaj kalkuloj de 8,000 faritaj vintre de 1980-1981, kvankam ne certas ĉu tio reprezentas veran malpliiĝon aŭ lokoŝanĝon kiel respondo al persekutado. Aliaj eventualaj kaŭzoj por la malpliiĝo de tiu specio inkludas la ĝenadon de la riveraj sablobordoj, la konstruo de akvobaraĵoj kiuj inundas la areon kaj ŝanĝas la riverfluan hidrologion, senarbarigado, kaj pliiĝanta konverto de tiu habitato al agrikulturo. Malmultaj hirundoj nun ripoziĝas en la kanejoj de Beung Boraphet, preferante plantejojn de sukerkano, kaj spite serĉado de la Blankokula riverhirundo ne estis trovata en aliaj proksimaj grandaj ripozejoj de hirundoj.
Beung Boraphet estis deklarita kiel Neĉasa Areo kiel klopodo por protekti la specion, sed la priserĉadoj por trovi tiun hirundon estis malsukcesaj, inklude kelkajn ĉe Beung Boraphet, priserĉadon en 1996 de la riveroj Nan Yom kaj Wang de norda Tajlando, kaj priserĉado de 1996 de riveroj en norda Laoso.
Woqooyi Galbeed
Woqooyi Galbeed (kiu signifas (somale: nordokcidento; وقوي غلبيد‎ aŭ Maroodi Jeex estas regiono (gobolka) en la nordo de Somalio. Ĝi limas al Etiopio, la somaliaj regionoj Awdal, Sanaag kaj Togdheer kaj krome al la Adena Golfo. En la regiono vivas ĉirkaŭ (kalkulo 2008) loĝantoj en teritorio de ĉirkaŭ 28.836 km². Ĝi estas parto de Somalilando, kiu estas internacie ne akceptita ŝtato. La ĉefurbo estas Hargeysa, kiu samtempe estas la ĉefurbo de Somalilando.
Administre la regiono estas dividita en 9 distrikoj:
Laŭ la administra divido de Somalio ankaŭ la havenurbo Berbera apartenas al Woqooyi Galbeed. En Somalilando tamen la marborda regiono formas la propran regionon Saaxil(kun Berbera kiel ĉefurbo). La okcidenta najbara regiono Awdal origine apartenis al Woqooyi Galbeed, ĝis oni dividis ĝin administre.
Berrueces
Berrueces [beRŬEzes] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Berrueces estas etimologie rilatebla al Rokaro el antaŭromia vorto, eble kelta.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 50 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Moral de la Reina, Palazuelo de Vedija, Palazuelo de Vedija kaj Medina de Rioseco.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Berrueces estis de 1251.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.
Lupsingen
Pri la komunumo
Lupsingen estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1332 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Lupsingen situas en plata kaldrono de flanka valo de la Orisvalo proksimume 3 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Liestal.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lupsingen limas en nordoriento al la komunumo Seltisberg, en oriento al Bubendorf, en sudo al Ziefen kaj Seewen (Kantono Soloturno), en okcidento al Büren (Kantono Soloturno), kaj en nordo al Nuglar-Sankt-Pantaleon (Kantono Soloturno).
Trafiko
Lupsingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Büren kaj Liestal.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lupsingen datiĝas el la jaro 1194 kiel Lubesingin.
En mezepoko Lupsingen apartenis al la Senjorujo Waldenburg. En la jaro 1366 la vilaĝo fariĝis posedaĵo de la episkopo de Bazelo kaj estis en la jaro 1400 kun la tuta voktejo Waldenburg transigita al la urbo Bazelo. Pro ĝia lima situo al Kantono Soloturno la vilaĝo dum la Sankt-Jakoba Milito je la 27-a de decembro 1448 estis rabbruligita. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Lupsingen estis transigita al la distrikto Liestal, kies parto ĝi restis ankaŭ post la fondiĝo de la nova Kantono Bazelo Kampara. Dum la luktoj okaze de la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 la vilaĝanoj de Lupsingen batalis flanke de la urbo Bazelo, tamen la komunumo poste estis atribuita al la kampara duonkantono.
Alonso Sánchez Coello
Alonso Sánchez Coello (Benifairó de les Valls, Valencio, ĉirkaŭ 1531 – Madrido, 8-a de aŭgusto 1588) estis pentristo de la hispana renesanco, nomumita kortega pentristo de la reĝo Filipo la 2-a.
Biografio
Li loĝis ekde la dek jaroj en Portugalio kaj lia artisteduko ekis en Lisbono, kiel protektito de la reĝo Johano la 3-a. Li veturis poste al Flandrio, kie li studis kun Antonio Moro. En 1552 li laboris kiel pentristo de la reĝa familio en la portugala ĉefurbo kaj en 1555 li revenis en Hispanion, kie li iĝis la portretisto de la reĝa familio kaj de ties plej proksima etoso, kiel de la Infantino Johanino kaj el 1559 de la kortego de Filipo la 2-a.
Stilo
Li admiris la pentrarton de Tiziano, kiel li mem, fakulo pri portretoj kaj simplaj figuroj, kaj de detalismo propra de Velázquez. Inter sia verkaro, troviĝas diversaj religiaj bildoj por la eklezio kaj la nobeluloj de la kortego, kvankam lia famo rilatas al la portretoj, ĉiuj el la reĝa familio aŭ ties proksimuloj. Temas pri portretoj de granda simpleco en kiuj klare montriĝas la roluloj, preskaŭ ĉiam situaj antaŭ neŭtra fono (ekzemple, malhela kurtenaro) kiu emfazas la kolorojn kaj kvaliton de la vestaĵoj. Sánchez Coello ne sekvis en siaj verkoj la tradicion hegemonian en la tiamaj hispanaj emoj, sed kombinis influojn de la skoloj de manierismo kaj Romismo.
Daniel Alves
La nomigo Daniel Alves povas esti ioma mallongigo
11-a de februaro
La 11-a de februaro estas la 42-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 323 tagoj restas (324 en superjaroj).
Je la 11-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 11-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Popoldomo Jena
La Popoldomo Jena (germane: Volkshaus Jena) estas multfunkcia domo en la centro de Jena, Germanio, Carl-Zeiss-Ring nr. 15.
Historio
La popoldomo inaŭguritis en la 1.11.1903. La arkitekto Arwed Roßbach planis la tuton en la stilo de turingia renesanco. La koncepto de multfunkcia domo malfermita al ĉiuj politikaj partioj, kun biblioteko popola kaj legadosalonego, estis usona kaj apogitis de la scienculoj kaj bonfarulo Ernst Abbe mem. Je lia honoro faris la fama arkitekto Henry Van de Velde pavilonon memorigan kiu inaŭguritis en la 30.7.1911 kontraŭe al la popoldomo. Ĝi similas templon kaj brilas inter eŭropaj monumentaj artaĵoj!
La unuajn jarojn koncertis tie ĉi ofte fremdaj orkestroj (ekz. de la Ŝtata opero de Dresdeno). Dum la Muzikfesto en 1930 kaj 1931 gastis ĉi tie eĉ la Berlinaj Filharmoniistoj sub la muzika regado de Wilhelm Furtwängler. Nur en 1934 fonditis propra orkestro en Jena (Städtisches Sinfonieorchester) kiu ŝanĝis la nomon en 1969 je Jenaer Philharmonie. Koncertoj filharmoniaj okazas surloke ĝis nun. Inter 1922-24 kolektoj, kiuj troviĝas nuntempe en la Optika muzeo, estis elmontritaj en la popoldomo.
Post la rekonstruo post la damaĝoj faritaj dum la Dua mondmilito la komplekso estis i.a. kulturdomo por VEB Kombinat Carl Zeiss Jena. Tiam estis ankaŭ multaj "popolartrondoj" kaj aliaj grupoj de la ŝtata tegmenta organizaĵo Kulturbundtie ĉi.
Gyula Schvarcz
Gyula Schvarcz [djula ŝvarc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schvarcz Gyula estis hungara historiisto, politikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1864, ordinara en 1887) de Hungara Scienca Akademio. Liaj pseŭdonimoj estis enlande Pécsi Zombath, eksterlande Edgar Lartey.
Popoldomo Jena
Post 1990
Post la Turniĝo kelkaj postvivis, ekz. Sinfonieorchester Carl Zeiss Jena e.V., Tanztheater Jena e.V.. Ankaŭ la societo Jenaer Kunstverein (malpermesite en 1937) refonditis. La Ernst-Abbe-bilbioteko servis kiel urba biblioteko ĝis la 20a de julio 2019 antaŭ translokiĝo en la iaman okulklinikon ; en la 11.9.1991 la urbo estis transpreninta la ŝirmfunkcion pri la popoldomo kaj la biblioteko. Hodiaŭ oni tre antaŭenpuŝas la amuzigan karakteron de la spektakloj.
Gyula Schvarcz
Gyula Schvarcz naskiĝis la  1839 en Székesfehérvár. Li mortis la 1900 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Schvarcz frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, universitatojn en Pest (urbo), Munkeno kaj Berlino. Li ricevis diplomon en 1861 en Jena, poste li studvojaĝis al Anglio kaj Mez-Eŭropo. En 1865 li fondis pedagogian gazeton. Li plurfoje estis elektita parlamenta deputito, li strebis por la moderna ŝtato-sistemo. Inter 1894-1900 li instruis en Universitato de Budapeŝto. Liaj artikoloj ofte aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).
Popoldomo Jena
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 157-158
Jouy-sur-Eure
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Joviciens.
József Takáts
József Takáts [jOĵef takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takáts József estis hungara verkisto, juristo, eldonisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis péteri kaj téti.
Kamenec pod Vtáčnikom
Kamenec pod Vtáčnikom (hungare Kemenec germane Kammenetz bei der Vogelsberg) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
József Takáts
József Takáts naskiĝis la en Keszthely, li mortis la  en Győr.
Kamenec pod Vtáčnikom
Situo
Kamenec pod Vtáčnikom situas fine de sakovojo. Prievidza troviĝas je 16 km.
József Takáts
Biografio
József Takáts frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Győr (lia plej signifa instruito estis József Fabchich), poste seminarion en Pozsony (1786-1790), sed li ne pastriĝis. Hejmenveninta li estis edukisto kaj bibliotekisto ĉe familio Festetics ĝis 1799. Intertempe li fondis eldonejon en 1798 kaj lia plej grava amiko estis Sándor Kisfaludy. Inter 1800 kaj 1810 li estis eklezia juristo en Veszprém (urbo). En tiu periodo li edziĝis kaj li havis kontaktojn kun kremo de la hungaraj literaturaj personoj. En la sekvaj jaroj li agrikulturis en Tét, kie li pli frue aĉetis bienon. Ekde 1816 li estis ĉefnotario de Győr (reĝa departemento). Li okupiĝis ankaŭ pri verkado kaj libroeldonado, bedaŭrinde postmorte parto de lia biblioteko kaj verkaro perdiĝis.
Kamenec pod Vtáčnikom
Historio
Apud la vilaĝo oni trovis restaĵojn de fortikaĵo 3000 jarojn aĝa. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1355 laŭ latina formo "Superior Caste Ilyan", en 1419 laŭ hungara formo "Kamenech". Ekde la 14-a jarcento estis tie "Suba" kaj "Supra" vilaĝoj. En 1601 estis tie 27 domoj kaj ankaŭ lernejo, en 1828 vivis tie 262 vilaĝanoj en 42 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Suba Kemenec 593, en Supra Kemenec 494 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Oslany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. La unuiĝo okazis en 1955. En 2001 vivis en Kamenec pod Vtáčnikom 1868 homoj, (1849 slovakoj).
Agen
Agen estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Lot-et-Garonne kaj en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi estas la prefektejo de la departemento. En la franca, la loĝantoj nomiĝas Agenais (aŭ Agenois, kiu estas pli malnova, hodiaŭ kaduka vorto).
Agen havas proksimume 30 000 loĝantojn. La urbo estas famkonata tra Francio kaj tra la tuta mondo pro siaj sekigitaj prunoj, la pruneaux.
Geografio
Agen troviĝas ĉe la maldekstra bordo de la Garono, inter Tuluzo kaj Bordozo.
Historio
La nomo "Agen" devenas la latina vorto Aginnum (t.e roko, alto). Agen aperis dum la romia periodo, kaj fariĝis grava urbo dum Mezepoko, ĉar ĝi situis proksime de la bordo inter la reĝlandoj de Francio kaj Anglio.
La urbo gastigas episkopejon depost la 4-a jarcento. Inter la plej famaj episkopoj, oni povas mencii :
Demografio
En 1999, la urba areo de Agen enhavis 94 659 loĝantojn, dispartigitajn en 56 komunumoj (interalie Le-Passage-d'Agen, Bon-Encontre, Foulayronnes, Boé kaj Pont-du-Casse).
Ekonomio
Agen estas famkonata tra Francio kaj tra la tuta mondo pro siaj sekigitaj prunoj (la pruneaŭ). Ĝi cetere gastigas UPSA, gravan farmacian firmaon.
4744 Rovereto
4744 Rovereto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.