cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reprodukta sistemo
Vira reprodukta sistemo
Vira reprodukta sistemo Spermatozooj produktiĝas en la du testikoj (17). La testikoj estas en la skroto (18), la saketo sub la peniso (3). Milionoj da spermatozooj akumuliĝas en la epididimoj apud la testikoj. Poste ili pasas tra la spermatoduktoj aŭ vaskloj deferens ĝis la spermaj veziketoj apud la veziko (1). Dum la seksa ago, la peniso pligrandiĝas kaj rigidiĝas. La spermatozooj pasas tra la prostato (12) kaj la glando de Cowper (13) kaj ricevas multajn sekreciojn. La spermatozooj kaj ĉi tiuj fluidoj nomiĝas spermo. La spermo pasas en la uretron kaj ejakuliĝas dum koito.
Virina reprodukta sistemo
Virina reprodukta sistemo enhavas kiel plej ekstera parto la vulvon kaj la vaginon kiun la peniso penetras dum koito, kaj ricevas la spermon. La spermatozooj devas atingi la ovon en la salpingo aŭ falopiaj tuboj. Por fari tion, la spermatozooj devas antaŭe pasi tra la cerviko de la utero, kaj la utero mem. La ovario produktas nur unu ovon ĉiumonate, sed se spermatozoo ĝin fekundigas, zigoto formiĝas. Se la zigoto sukcese fiksas sin en la utero, feto formiĝos.
Eksteraj ligiloj
Układ moczowo-płciowy
Károly Frenreisz
Károly Frenreisz [kAroj frenrejs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Frenreisz Károly estas hungara komponisto, gitaristo (baso), kantisto. Liaj duonfratoj estis Zoltán Latinovits kaj István Bujtor. Károly Frenreisz naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Frenreisz apartenas al la granda gitarista generacio en la 1960-aj jaroj. Li apartenis al la plej konataj gitaristaj muzikgrupoj (Metro (rokgrupo) (1965-1971), Lokomoív GT (fondinto, 1971-1973), Skorpió), kie li kantis, gitaris, eĉ saksofonis. Li partoprenis en kompilado de pluraj ŝlagraj gramofondiskoj kiel komponisto, kantisto kaj gitaristo. Li ricevis kelkajn premiojn, en 2017 premion Kossuth.
John Peter Russell
John Peter RUSSELL (16a de Junio 1858 – 30a de Aprilo 1930) estis aŭstralia impresionista pentristo.
Biografio
Naskiĝinta kaj edukita en Sidnejo, Russell translokiĝis al Eŭropo fine de sia adolesko por studi en arta lernejo. Tie, li amikiĝis kun kolego Vincent Van Gogh kaj, en 1886, li pentris la unuan oleportreton de la artisto, nune en la Muzeo Van Gogh. Tiun saman jaron, Russell pentris kun Claude Monet en Belle Île. Russell translokiĝis tien poste kun sia edzino, Marianna Russell, unu el preferataj modeloj de la skulptisto Auguste Rodin. Henri Matisse vizitis Russell en Belle Île en la 1890-aj jaroj, kaj poste instruis al la aŭstralia la impresionismajn teknikojn kaj kolorteorion.
Spite fekundan pentradon kaj fortaj ligoj kun la eŭropa arta avangardo, Russell rare ekspoziciis siajn verkojn kaj, ricevinta grandan heredon el sia patro, ne montris intereson farante monon el arto. Post la frua morto de sia edzino en 1907, Russell, kortuŝita, detruis centojn de siaj pentraĵoj. Li revenis al Sidnejo maljuna kie li mortis en relativa nekonateco. Lia kuzo, la aŭstralia artisto Thea Proctor, faris multon por postmorte promocii la arton de Russell, kaj ĉirkaŭ la fino de la 20-a jarcento, nombraj biografioj kaj ekspozicioj helpis restarigi lian reputacion kiel grava artisto. Nuntempe liaj verkoj estas ekspoziciataj en gravaj galerioj en sia hejmlando kaj en Eŭropo, kiel en la Musée d'Orsay kaj en la Musée Rodin en Parizo.
Alice Pike Barney
Alice PIKE BARNEY (denaske Alice PIKE, n. la 14-an de januaro 1857 - m. en 1931) estis usona pentristino. Ŝi verkis en Vaŝingtono, kaj klopodis, por ke la usona ĉefurbo fariĝu famkonata artcentro.
Ŝiaj du filinoj estis la pariza kaj monduma verkistino Natalie Clifford Barney kaj la bahá'í verkistino Laura Clifford Barney. Ŝi mem vojaĝis al Parizo, kie ŝi fondis monduman salonon por artistoj. Alice konvertiĝis al bahaismo en 1900.
(55760) 1992 BL1
(55760) 1992 BL1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Pavlovce (distrikto Vranov nad Topľou)
Pavlovce (hungare Kapipálvágása [kapipAlvAgAŝa]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Pavlovce situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Prešov troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1359. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kapipálvágása 222 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pavlovce 717 homoj, (698 slovakoj, 15 ciganoj).
Ĉambro de Deputitoj de Argentino
La Ĉambro de Deputitoj de Argentino (hispane Cámara de Diputados) estas unu el du partoj de la duĉambra parlamento de la sudamerika ŝtato Argentino - la alia parto estas la Senato de Argentino. Kune la du ĉambroj nomatas la "Kongreso de la Nacio Argentina". En la Ĉambro de Deputitoj laŭ proporcia balotsistemo elektiĝas 257 deputitoj por ofictempo de po kvar jaroj - po duono elektiĝas ĉiun duan jaron, tiel ke garantiatas kontinua politika agado de sufiĉe granda kvanto da jam spertaj deputitoj. La parlamentejo situas en la nacia ĉefurbo Bonaero.
Kristiano (Saksio-Weißenfels)
Duko Christian de Saksio-Weißenfels (* 23-an de februaro 1682 en Weißenfels; † 28-an de junio 1736 en Sangerhausen) estis la kvara duko de la elektoprinca princlando Saksio-Weißenfels same kiel princo de Saksio-Querfurt kaj devenis de flankbranĉo de la albertidaj Wettinanoj.
„Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd“ - la pasia ĉasisto Christian de Saksio-Weißenfels
Precipe duko Christian estis mania ĉasisto en la arbaroj ĉirkaŭ Weißenfels, Pölsfeld kaj kastelo Neuenburg ĉe Freyburg. Por ĉi tiuj nobelaraj eventoj li devigis la kamparanojn de la tuta ĉirkaŭaĵo al kromaj servutadoj.
La libreto de la kantato ties verkisto Salomon Franck mencias Christian entute kvar fojojn kaj egaligas lin kun la paŝtista dio Pajno kaj alte laŭdas liajn kvalitojn kiel reganto laŭ la tiutempa kutimo. Ĝi prezentas la ĉasadon kiel dian virton kaj per tio kiel privilegon konvenan al princoj.
Verŝajne Bach verkis la komponaĵon kiel mendo de sia tiama dunginto Vilhelmo Ernesto de Saksio-Vajmaro kiel ties donaco por Christian.
Plua naskiĝtaga kantato por duko Christian sekvis per la tiel nomata Paŝtistokantato BWV 249a. Por Bach la mendoj estis profitiga en tio, ke li per ili ricevis la titolon de "princa kortega kapelmajstro".
26891 Johnbutler
26891 Johnbutler estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ Hungaria familio) malkovrita la de la brita astronomo David J. Asher elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomo Christopher John Butler, kiu laboris pri la malvarmaj steloj, la efiko de la suna ciklo sur la klimato kaj bontenis la sciencan heredaĵon de la Observatorio de Armagh por la estontaj generacioj. Li estas bone konata pro sia aktiva engaĝiĝo en la komunumo de Armagh kaj pro la malkovro de ekcepta erupcio ĉe HD 6090 ("la Stelo de Butler").
György Pantó
György Pantó [djordj pantO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pantó György estas hungara geologo, vulkanologo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).
György Pantó naskiĝis la  1936 en Budapeŝto.
Biografio
György Pantó frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1954-1959. Post la diplomo li eklaboris en minejo, baldaŭe li havis postenon en geologia filio de MTA. Li doktoriĝis en 1981 antaŭ la akademio. Li partoprenas en redaktado de fakrevuo Acta Geologica Hungarica. Li okupiĝas interalie pri vulkanoj kaj baŭksitoj. En 2006 li emeritiĝis. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis memormedalon en 1986, premiojn en 2000 kaj 2006.
Nanchital
Nanchital de Lázaro Cárdenas del Río estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Nanchital de Lázaro Cárdenas del Río. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 206.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26804 loĝantojn. El tiuj estis 12933 viroj kaj 13871 virinoj. La komunumo havas surfacon de 64 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 27183 personoj. En la jaro 2000 temis pri 27218, do temis pri kresko / malkresko je 0.03 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 24459 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 919 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 3.76 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Medina de las Torres
Situo
Medina de las Torres estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 529 m; je 67 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj nur je 9 km de Zafra, la plej proksima urbo, al kiu komarko ĝi apartenas. La surfaco de ties teritorio estas de 87,4 km².
Christian Ludwig Brehm
Brehm akumulis kolekton de 15,000 birdofeloj. Li ofertis tiujn al la Berlina Zoologia Muzeo, sed la vendo malsukcesis. Post lia morto ili restis en la subtegmento de lia hejmo, kie Otto Kleinschmidt malkovris ilin kelkajn jarojn poste. Kleinschmidt persvadis Lord Rothschild aĉeti ilin, kaj la kolekto alvenis en lia muzeo en Tring apud Londono en 1900.
Medina de las Torres
Historio
Ĝi estis survoje de komunikado jam en antaxuromia epoko nome Ugultiniacum de keltoj, en romia epoko kiel Contributa kaj same dum la araba epoko, kiam nomiĝis Medinat, tio estas urbo. La aldono "de las Torres" rilatas la fortikaĵojn kiujn oni konstruis por defendo de la teritorio. Inter ili konserviĝa la aktuale konata kiel Torre de los Moros (Turo de la Maŭroj):
Aliaj interesaĵoj de Medina de las Torres estas la municipa naĝejo:
Robert F. Kennedy
Robert F. KENNEDY (aŭ mallonge: RFK, angle, Robert Francis Kennedy; naskiĝis la 20-an de novembro 1925, mortis la 6-an de junio 1968) estis la pli juna frato de la usona prezidento John F. Kennedy (JFK, r. 1961–63). En 1968, RFK staris kontraŭ la milito en Vjet-Namo, kiun Usono tiam batalis, kaj tial en marto 1968, li staris kiel kandidato por prezidento kontraŭ la tiama prezidento kaj sampartiano, Lyndon B. Johnson (LBJ). La 5-an de junio, RFK mem estis pafmurdita de Sirhan Sirhan, kiel lia frato kvin jarojn antaŭe. Novembron, kvin monatoj post la morto de RFK, Richard Nixon gajnis la prezidentecon.
Pri RFK en decembro 1967 de la plumo de amiko Jack Newfield ( Village Voice, la 28-an de decembro 1967), kiam RFK decidis ĉu li estos kandidato kontraŭ Jonsono:
Kennedy estas korŝirita pri tio, kion li faros. La parto de li, kiu estas la senkora, cinika politikestro kun instinkto pri aritmetikaj plimultoj, pensas ke li ne povas venki, ke eĉ se li prenus la kandidatecon for de LBJ, la partio estos tiel fendita, ke li neniam venkus en novembro. Tio estas la "Malbona Boĉjo", kiun Jules Feiffer brile satirigis antaŭ kelkaj monatoj. Li estas kutimema, sekura, ambicia. Kaj, se li fine dominos super la alia Kennedy, kaj formortigos la alian, subteran Kennedy-on, niaj esperoj pri li cindriĝos. Sed ekzistas alia Kennedy. Tio estas la Kennedy, kiu sonas kiel Fidel Castro, kiam li estas kortuŝita de la vido de kamparanoj, kiuj travivas manĝante krabojn, kiuj travivas manĝante ekskrementon en Brazilo. Tiu estas la Kennedy, kiu emocie diris al la junulinoj de la Kolegio Marymount, ke Usono faras al la vjet-namanoj tion, kion la germanoj faris al la judoj. Tio estas la Kennedy, kiu povas legi je Camus kaj subite eltrovas, ke li jam ne kredas je mortpuno.
Bustillo del Páramo
Bustillo del Páramo [busTIljo delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo), en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Acebes del Páramo, Antoñanes del Páramo, Barrio de Buenos Aires, Bustillo del Páramo, Grisuela del Páramo, Matalobos del Páramo, La Milla del Páramo kaj San Pedro de Pegas, okupas totalan areon de 71,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 113 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 36 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Blighia sapida
Blighia sapida aŭ akio estas plantspecio el la familio de Sapindacoj (Sapindaceae). Ĝi originas en tropika okcidento de Afriko kaj estas hodiaŭ la nacia frukto de Jamajko. Ĝi estas kultivata en la tropikaj kaj subtropikaj regionoj de la tuta mondo. Ĝi apartenas al la sama subfamilio „Sapindoideae” kiel liĉio (Litchi chinensis) kaj longano (Dimocarpus longan).
Priskribo
Akio estas ĉiamverda arbo kaj atingas alton ĝis 10 metroj. Ĝi havas mallongan trunkon kaj densan arbokronon. La 15 ĝis 30 cm longaj, simetriaj folioj estas pinataj kaj havas tri ĝis kvin paroj da folietoj estas 8 ĝis 12 cm longaj kaj 5 ĝis 8 cm larĝaj ovoformaj.
La floroj formas floraron. La blankaj kaj odoraj floroj estas aŭ masklaj aŭ duseksaj. La pirforma frukto estas en matura stato helruĝa ĝis flava-oranĝkolora kaj malfermiĝas en tri grandaj fendoj. Tiam aperas brilaj nigraj semoj ĉirkaŭataj de mola, spongeca, blanke flava fruktokarno.
Historio
La genronomo Blighia honoras William Bligh, kapitano de la ŝipo HMS Bounty. Li portis en 1793 la unuan ekzempleron el Jamajko al la Reĝa Botanika Ĝardeno de Londono. Blighia sapida originas el okcidenta Afriko. Ĝi venis per sklavoŝipoj al Jamajko.
Utiligado
Akio ne estas komplete konsumebla. Nur la karna semmantelo (Arilo) estas manĝebla. La resto de la fruktoj kaj ankaŭ la semoj estas toksaj. La toksecon kaŭzas la aminoacido Hipoglicino (hipoglicino A). La frukto malfermiĝu mem, ĝi estu freŝa kaj ne tromatura – nematuraj kaj tromaturaj fruktoj ankaŭ estas toksaj. Nematuraj kaj eĉ maturaj fruktoj povas kaŭzi vomadon (Vomitus) kaj Hipoglikemion. Laŭ amaskomunikilaj raportoj la konsumado de nematuraj fruktoj ankaŭ povas kaŭzi morton.
Akio kaj „Saltfish“ (salita kaj sekigita moruo) estas populara plado de la jamajka kuirejo.
Nutrovaloroj
100 g akio enhavas 903 kJ aŭ 218 kcal. Ĝi estas riĉa je fero (2,7 mg/100 g). La enhavo estas komparebla kun Avokado.
San Vicente de Alcántara
San Vicente de Alcántara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. En tiu suda provinco ĝi situas en la nordokcidenta angulo proksime de Portugalio kaj norde de la provinca ĉefurbo Badajoz (je 67 km), sed iomete pli proksime de la ĉefurbo de la alia ekstremadura provinco, nome Cáceres (je 66 km).
La zono estas konata neoficiale kiel distrikto de los Baldíos.
Loĝantaro
La loĝantaro laŭ la censo de 2007 estis 5.883 loĝantoj.
Historio
En la Supra Mezepoko, oni kredas, ke la eksetlado en tiu zono estis kaŭzita de reloĝado fare de la Ordeno de Alcántara komence de la 15-a jarcento, kiel submunicipo de Valencia de Alcántara.
Gramzow
Gramzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
San Vicente de Alcántara
Historio
En 1671, ĝi akiris la juran sendependon el Valencia de Alcántara, kaj la nomon de vilaĝo, post pago al la Krono de 95.000 dukatoj. Krome ĝi akiris la nomon de "San Vicente de la Orden de Alcántara", ĉar tiuj teroj estis konkeritaj de araboj de la 6-a Superulo de tiu Ordeno, D. Vicente García Sánchez en 1221. Komence la vilaĝo havis malgrandan teritorion, sed poste tiu pligrandiĝis en 1836 por la aldono de Piedrabuena kaj Mayorga, kiam San Vicente estis malligita el la jura distrikto de Valencia de Alcántara kaj enmetita en tiun de Alburquerque. Aktuale la teritorio estas de 275,3 km².
La aspekto pro kiu la vilaĝo estas plej konata estas la produktado kaj prilaborado de korko, kies tradicio devenas el 1858, kiam oni malfermis la unuan fabrikon, kaj en tiu agado San Vicente elstaras nune kiel la plej grava centro de Hispanio.
Dum la Hispana Intercivitana Milito okazis bataloj ĉirkaŭ tiu vilaĝo en 1936.
Registaro
La unua demokrata urbestro estis Enrique Santos Herrera, de la Komunista Partio, kaj poste Joaquín Prieto Cruz, senpartia. Sukcedis Antonio Martín Durán de la Socialista Partio (PSOE) kaj de la sama partio Clodoaldo Fernández Nieto ĝis 1987, Gabriel Ramón Mayoral Galavís ĝis 2007 kaj nune Andrés Hernáiz de Sixte (PSOE).
Monumentoj
San Vicente havas en siaj ĉirkaŭaĵoj dolmenojn tre bone konservitajn. La megalita aro de la municipa teritorio de San Vicente de Alcántara konsistas de naŭ dolmenoj kaj formas parton de la grupo de 48 megalitoj konataj aktuale en la okcidento de Ekstremaduro kaj kiu, kronologie, situas inter la 4-a kaj la 3-a jarmiloj a. K. Ili apartenas al la epokoj de la neolitiko kaj ĥalkolitiko.
Kiel artaĵo, elstaras la preĝejo de San Vicente Mártir starigita en la dua duono de la 18-a jarcento sur alia antaŭa. Ĝi estas baroka kun elementoj de la novklasikismo.
Ege interesa estas la antikva ermitejo de Sankta Ana, starigita en 1708, malgranda, sed de interna arkitekturo, ege baroka, kovrita de ornamaj pentraĵoj, kiuj montras kompletan ikonografian bildon de figuroj kaj aliaj temoj, datebla ĉirkaŭ 1760. Restaĵoj de la antikva monaĥinejo de franciskaninoj konserviĝas en la strato Cantos Molina. Temas pri interna korto duetaĝa, kun grandaj arkoj duoncirklaj kaj klostro, aktuale kulturdomo.
Litovoj
La litovoj (lietuviai) estas etno kies tradicia vivteritorio situas en Litovio, ŝtato en la nordoriento de Eŭropo, kaj kies anoj parolas la litovan lingvon, lingvon el la balta lingvofamilio, kiu apartenas al la hindeŭropa lingvaro. En Litovio 83,5 procentaĵoj de la ŝtata civitanaro estas litovoj. Kulture la litovoj konsideras sin proksimaj al la latvoj, kiuj ankaŭ parolas lingvon el la balta lingvaro, kaj al la estonoj, kiuj parolas lingvon el la finn-ugra lingvaro: La koncernaj tri landoj kune nomiĝas Baltio, kaj la tri etnoj kune kun la baltaj germanoj ofte komune nomatas baltoj (kvankam ja la estona kaj germana ne estas lingvoj de la balta lingvaro).
Historio
Vidu ankaŭ: Historio de Litovio
La plej malnova dokumenta fonto de la nomo, en la formo Litua, estas el la analoj de Quedlinburg de 1009. Litua estis la termino por regiono en la nuntempa Litovio. La slava Nestora kroniko de 1116 nomas la du ĉefajn tribojn de la litovoj: aŭkŝtajtoj kaj ĵemajtoj. En la 13-a jarcento la litovaj princlandoj estis unuigitaj pere de la pli posta litova reĝo Mindaugas, kiu en 1253 de la tradicia litova religio konvertiĝis al kristanismo. Sed la kristanismo ĝis lia morto 1263 ne populariĝis inter la litovoj kaj la postaj regantoj estis kompare malfortaj. Komence de la 14-a jarcento la litovoj sub nova nekristana rega dinastio ekde la grandduko Gediminas konkere vastigis la Grandduklandon Litovio al teritorio inter la Balta Maro norde kaj la Nigra Maro sude. En 1385 la litova grandduko Jogajlo per politika edziĝo fariĝis la reĝo de la kristana Pola Reĝlando kaj pro tio kristaniĝis. Sekve la Grandduklando Litovio kaj la Pola Reĝlando pli kaj pli ligiĝis, kvankam dum pluraj jarcentoj ankoraŭ temis pri sendependaj ŝtatoj. Dum en la 15-a kaj 16-a jarcentoj la Grandduklando Moskvo pli kaj pli atakis la orientan limon de la Grandduklando Litovio, parolantoj de la pola lingvo pli kaj pli transprenis la plej gvidan rolon en la nobelaro kaj eklezia gvidantaro de Litovio, kaj la litova lingvo iĝis duaranga. En 1795, kiam la unia ŝtato Pollando-Litovio estis komplete disdividita, la kerna teritorio de Litovio iĝis parto de la Rusia Imperio. Pro politiko de pli kaj pli prema ruslingvigo aparte en la dua duono de la 19-a jarcento, multaj litovoj elmigris al Ameriko kaj okcidenta Eŭropo, aparte al Usono kaj Kanado, iom malpli al Argentino: antaŭ la Unua Mondmilito proksimume triono de ĉiuj litovoj vivis en Usono kaj Kanado. Tamen almenaŭ la litova katolika eklezio sukcesis sendependiĝi de kultura pola regado, kaj ekde proksimume la jaro 1883 renaskiĝis litova "nacia identeco". En 1918 deklariĝis kreo de sendependa respublika ŝtato Litovio, kiu prosperis dum la sekvaj du jardekoj. Sed jam en 1940 la litovoj iĝis viktimoj de la Pakto Ribbentrop-Molotov kaj en junio 1940 la lando estis konkerita fare de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. Pli ol 38 000 litovoj nur en 1941 de la sovetuniaj okupantoj estis perforte translokigitaj al Siberio, pliaj ekde la jaro 1944, tiel ke fine pli ol 300 000 litovoj estis perforte translokigitaj. Parto de ili mortis pro la mizeraj cirkonstancoj, parto post la morto de Josif Stalin rajtis reveni al Litovio, plia parto devis resti en Siberio. Post la disfalo de Sovetunio en 1990/1991 sukcesis restarigi sendependan respublikon Litovio. En la maltrankvila periodo inter marto 1990 kaj aŭgusto 1991, kiam ne klaris ĉu la sovetuniaj regantoj toleros la malaliĝon de Litovio el la sovetunia ŝtato, tamen multaj pliaj litovoj translokiĝis al okcidenta Eŭropo, aparte Germanio, Britio kaj Irlando, kaj al la tradiciaj ekstereŭropaj elmigrolandoj de litovoj, en kiuj troviĝis samlingvaj familianoj aŭ konatoj, do Usono, Kanado, Brazilo kaj Argentino.
Litovoj ekster Litovio
Nun litovoj kaj iliaj infanoj vivas en la tuta mondo: Argentino, Aŭstralio (precipe en Brisbane), Brazilo, Britio, Francio, Germanio, Hispanio, Irlando, Kanado, Kazaĥio, Latvio (1,4 %), Pollando, Rusio, Skandinavio (precipe en Norvegio kaj Svedio), Ukrainio kaj en Usono (precipe en la urbaro ĉirkaŭ Detroit).
Ekzistas pli ol 3,1 milionoj da homoj, kiuj parolas la litovan kiel gepatran lingvon. Pli ol 4 milionoj konsideras sina litovoj kaj laŭ la leĝo pri ŝtataneco de la Respubliko Livio havas rajton je litova ŝtataneco. Temas ekzemple pri multaj idoj de litovoj en Norda kaj Suda Amerikoj (ĝis la kvara generacio) el la diversaj elmigraj ondoj ekde la komenco de ka 20-a jarcento.
Franz Josef Ignaz von Linden
Franz Josef Ignaz von LINDEN (naskiĝinta en la 5-a de decembro 1760 en Mainz, mortinta en la 3-a de januaro 1836 en Stuttgart) estis germana juristo kaj politikisto.
Vivo
La filo de la ĉefo de la majenca financa administrado Johann Heinrich von Linden (1719–1795) estis edziĝinta kvarfoje kaj havis ok infanojn, el ili famiĝis Joseph von Linden kaj Carl von Linden.
Li studis jursciencon ĉe la Universitato de Majenco kie li promociiĝis. En la 1785-a jaro li ekdeĵoris en majencaj servoj kaj iĝis kortega kaj registara konsilisto en Mainz kaj profesoro pri ŝtatjuro en Erfurto. Ekde 1790 li gvidis kiel ambasadeja konsilisto diplomatiajn interparoladojn en Munkeno kaj Vieno. En 1796 li fariĝis asesoro de la Regna Ĉambra Tribunalo. Post ties nuligo en 1803 li transloĝiĝis al Virtembergo. Li iĝis kunposedanto kaj ekde 1830 posedanto de la bieno Neunthausen en Sulz am Neckar.
En 1807 li iĝis prezidento de la katolika eklezikonsilantaro en Virtembergo kaj en 1809 estro de la supera justickolegaro en Tübingen.
Politikista kariero
Oni sendis lin al la Viena kongreso en 1814/15 kaj poste li iĝis virtemberga deputito ĉe la Asembleo frankfurta. En 1817 reĝo Vilhelmo la 1-a (Virtembergo) nomumis lin distriktestron de Schwarzwaldkreis en Reutlingen, kiun oficon li plenumis ĝis 1835.
En 1829 Linden fariĝis dumviva membro de la Unua ĉambro de la Virtemberga Landa Parlamento. Tiun mandaton li plenumis ĝismorte.
Cherbonnières
Cherbonnières [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 345 loĝantojn en la jaro 2012.
Franz Josef Ignaz von Linden
Honoroj
En 1830 oni aljuĝis al li la Kavaliran krucon de la Frederika ordeno.
Cherbonnières
Geografio
Cherbonnières situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Horloĝa turo
Horloĝturo estas specifa tipo de konstruaĵo, nome turo kiu gastigas turhorloĝon kaj havas unu aŭ pliajn horloĝflankojn sur la supraj eksteraj muroj. Multaj horloĝturoj estas liberstaraj strukturoj sed ili povas ankaŭ esti apudaj aŭ enaj de specifa konstruaĵo, kiel ekzemple preĝejo, urbodomo, palaco ktp.
Horloĝturoj estas ofta vidaĵo en multaj partoj de la mondo kaj estas ankaŭ multaj ikonaj konstruaĵoj. Unu ekzemplo estas la Elizabeta Turo en Londono (kutime nomata "Big Ben", kvankam strikte dirite tiu nomo apartenas nur al la sonorilo ene de la turo).
La unuaj turhorloĝoj estis mekanikaj. La horloĝturoj estis miritaj ekde antikvo pro sia estetiko. Rimarkindas ke plej parto de la loĝantaro ne havis horloĝojn ĝis almenaŭ meze de la 19a jarcento aŭ poste depende de la lando kaj regiono. La turhorloĝoj plenumis tiele funkcion transmiti kaj komuniki horon. La taŭga situo tiele estis en centroj kaj lokoj kun granda urba trafiko: el alto la turo permesis la aŭskultadon de la sonoriloj informante pri la horoj. Unu el la horloĝturoj plej antikvaj en Okcidento estis la Turo de la Ventoj en Ateno kie videblas en ĉiu el la flankoj de la oklatera turo po unu sunhorloĝo.
Péter Bokor (dramaturgo)
Péter Bokor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bokor Péter estis hungara dramaturgo, filmaj reĝisoro kaj scenaristo. Lia edzino estis Hanna Bokorné Szegő.
Péter Bokor naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Donacofeoj
Popoloj kreis plurajn feojn por klarigi al infanoj, kiel ili ricevis misterajn donacojn.
Vintro
En Eŭropo kaj landoj kun eŭropida kulturo, la vintra solstico kaj la Novjaro estas ĉefa okazo por donacoj. La magiaj alportantoj estas:
Falo de laktodentoj
Kiam ajn laktodento de infanoj falas el la makzelo, la etuloj scias, ke baldaŭ feo lasos donacon al ili.
Filomelo (mitologio)
En Greka mitologio, Filomelo (Φιλομήλη Filomḗlē, Philomēla) estis la filino de Pandion la 1-a (Reĝo de Ateno), kaj de Zeŭksipo, kaj fratino de Prokno.
Mito
La edzo de Prokno, reĝo Tereŭzo de Tracio (filo de Areso), akceptis veturi al Ateno kaj eskorti Filomelon al Tracio por vizito. Tereŭzo enamiĝis de Filomelo dum la veturado kaj alvenintaj al Tracio, li seksperfortis ĝin.
Por eviti ke ŝi rakontu la aferon, Tereŭzo fortranĉis ŝian langon kaj enfermis ŝin en ŝia ĉambro. Ŝi teksis tapizon rakontantan la aferon kaj sendis ĝin al sia fratino Prokno, la edzino de Tereŭzo, kiu mortigis lian filon Itys kaj manĝigis Tereŭzon per la kadavro. Kiam la reĝo ekkonis tion, persekutis ambaŭ fratinojn intence mortigi ilin, se la dioj ŝanĝis ilin en birdoj o najtingalo.
Literaturo
Tiu historio estis multe uzata de literaturo ekde la komenco en la Metamorfozoj de Ovidio.
Ĉokveoj
La ĉokveoj estas bantua etnio en suda Afriko. Ili plejparte vivas en Angolo, krome en la Demokratia Respubliko Kongo kaj en Zambio.
Multaj ĉokveoj regas krom sia gepatra lingvo ankaŭ aliajn lingvojn - la portugalan en Angolo, la anglan en Zambio kaj la francan en Kongo.
Walter Noddack
Walter Karl Friedrich Noddack (1893-1960) estis germana kemiisto, kiu, kune kun Ida Tacke kaj Otto Berg, malkovris la kemiajn elementojn Renion. La Renio estas la antaŭlasta elemento nature okazanta malkovrota kaj la lasta elemento kun stabila izotopo. La ekzistado de tiu elemento estis antaŭdirita de Henry Moseley, en 1914. Noddack estis profesoro pri kemio en la Universitato de Frajburgo, en 1935. Post li translokiĝis al la ĵus fondita Reĝa Universitato de Strasburgo, kaj okaze de la 2-a Mondmilito, li komencis instrui en la Universitato de Bambergo. En 1956, li fariĝis direktoro de la ĵus fondita Esplora Instituto en la departemento pri geokemio.
Jakub Kolas
Jakub KOLAS - vera nomo estas Konstanteno Mickjeviĉ (beloruse - Якуб Колас, Канстанцін Міцкевіч) (naskiĝis la 22-an de oktobro (laŭ julia kalendaro)/la 3-an de novembro (laŭ gregoria kalendaro) 1882 - mortis la 13-an de aŭgusto 1956) estis belorusa poeto kaj tradukisto, unu el fondintoj de nova belorusa literaturo kaj de moderna belorusa lingvo.
Junaĝo
Li naskiĝis en kamparana familio en vilaĝo Akinĉici (nuntempe ĝi estas inkludita en urbolimo de Staŭbci), patro servis kiel forstisto, patrino estis dommastrino. En la familio estis 13 infanoj, el kiuj 9 ĝisvivis plenaĝon. Komence, la juna poeto lernis sub gvido de hejma instruisto - dungita fare de la patro de la knabo -, poste, en la jaroj 1892-1894 li lernis en popola lernejo. En la aĝo de 12 jaroj li verkis sian unuan versaĵon "Printempo".
Eternigado
Dum 1959-1965 atribuis literaturan premion Janka Kupala. De 1972 atribuadis Ŝtata premio Janka Kupala, pro pli bonaj prozaj kaj literaturesploraj verkoj. Nomo de la poeto estis donita al Minska poligrafia kombinumo, Instituto de lingvaj esploroj de Scienca Akademio, Vitebska drama teatro, Centra scienca biblioteko de Scienca Akademio kaj aliaj bibliotekoj, Nacia Ŝtata liceo de sociaj sciencoj. La nomon de Jakub Kolas portas lernejoj, placoj kaj stratoj en multaj urboj kaj vilaĝoj de Belorusio. Monumentoj al poeto estis establitaj en Minsk (sur placo nomita en lia honoro), vilaĝo Mikalajeŭŝĉina, en Navagrudak, en vilaĝo Ploskaje (ĉe Taloĉin. En Minsko laboras ŝtata literatura-memoriala muzeo de Jakub Kolas. En la jaro 1990, en vilaĝo Pinkaviĉi, kie la poeto laboris kiel intruisto junaĵe, estis fondita muzeo de Jakub Kolas, malfermon de muzeo vizitis lia filo. Je mezo de jardeko 1980 komencis literaturaj legadoj, dediĉitaj al vivo kaj kreado de Jakub Kolas. Laŭ ĝiaj resumoj eldonadas verkaron "Kalasavini" (de 1986). En decembro 2006, Ŝtata literatura kaj memoriala muzeo de Jakub Kolas ricevis subvencion de UNESKO por internacia scienca konferenco "Kalasavini" dum novembro de la jaro 2007, kaj por eldono de polimedia kolekto "Kalasavini". Krom tio, je tia subvencio estis planite eldoni katalogon de artaĵoj (pentraj, grafikaj, skulptaĵaj), dediĉitaj al Jakub Kolas. Vivon kaj verkaron de la poeto, esploras aparta fako de belorusa literatura scienco. Verkoj de Jakub Kolas estis tradukitaj en 40 lingvoj de la mondo.
Agroteraso
Agroterasoj nomiĝas terasoformaj kampoj (ankaŭ estintaj) sur deklivoj.
Por agrikultura uzo de forte klinitaj deklivoj la agroparceloj estis aranĝitaj deklivoparalele. Per la grundprilaborado, precipe per ĉiam samdirekta deklivoparalela plugado, la grundomaterialo akumuliĝis ĉe la malsupra flanko de la uzata parcelo. Per tio formiĝis terenŝtupoj, tiel ke la unuopaj agroj estas klare ekkoneble distingitaj unu de la alia kaj formas terasojn, kiuj estas iom malpli klinitaj ol la deklivo antaŭe. Tiu efiko plifortiĝas, ĉar tuj supre de la ŝtupo la tereno estas preskaŭ ebena, kio pluse efikas, ke ankaŭ materialo forlavita per la natura denudiĝo estas akumulita tie.
Ankaŭ intence por agrikulturaj celoj konstruitaj terasoj nomiĝas agroterasoj. Oni aranĝas ilin precipe por protekti la grundon de deklivo kontraŭ grunderoziiĝo kaj por pli facila prilaborado.
La alteco de la terenŝtupoj varias. Konserviĝis ankoraŭ agroterasoj el la alta mezepoko en Eŭropo, kiuj ekde la forlasado de vilaĝoj en la malfrua mezepoko kuŝas sub arbaro; ili estas nur kelkajn centimetrojn altaj. En Germanio agroterasaj ŝtupoj sur leŭsaj deklivoj atingas altecon ĝis du metroj, en Ĉinio ĝis naŭ metroj.
En la proksima pasinteco la terenŝtupoj ofte estas ebenigitaj dum la terpeckunigo, por ricevi pli grandajn parcelojn. Konservitaj terenŝtupoj, kiuj en la pejzaĝo estas rekoneblaj per arbedaĵostrioj, kune kun la koncernaj agroterasoj estas konservindaj, el la vidpunkto kaj de la naturprotektado kaj de la monumentprotektado.
Eksteraj ligiloj
Kulturpejzaĝo el la vidpunkto de la monumentprotektado en la pejzaĝoplano de la urbo Frankfurto sur Majno, Germanio
Geschichtsverein (historiasocio) Melsungen: Agroterasoj kiel indiko al forlasitaj vilaĝoj
Literaturo
Hansjörg Küster: Geschichte der Landschaft in Mitteleuropa. München, 1999. ISBN 3-406-45357-0
Gábor Pantó
Gábor Pantó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pantó Gábor estis hungara geologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1965).
Gábor Pantó naskiĝis la  1917 en Budapeŝto. Li mortis la 1972 en Debrecen.
Biografio
Gábor Pantó doktoriĝis en Universitato Pázmány Péter en 1940. En la sekva jaro li ricevis postenon en geologia instituto. Baldaŭe li soldatiĝis, poste li iĝis militkaptisto. Li hejmenvenis en 1946. Li doktoriĝis en 1956 antaŭ la akademio. En 1965 li ekinstruis en universitato de Debrecen, sed li ankaŭ esploris tiujn montojn, kie oni minadas diversajn ercojn. Li okupiĝis ankaŭ pri vulkanoj. Li ricevis memormedalon en 1963.
Liboměřice
Municipo Liboměřice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, sur norda rando de Bohemia-Moravia montetaro, 8 km sudoriente de urbo Slatiňany, kaj 10 km sude de urbo Chrudim. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Historio
Vilaĝo Liboměřice ekestis post la jaro 1329 kaj apartenis al monaĥejo en Vilémov, distrikto Bojanov. Post la jaro 1848 estis kreitaj politikaj komunumoj kaj Liboměřice estis parto de politika komunumo Licibořice. Tio daŭris ĝis la jaro 1910, kiam ĝi memstariĝis.
Ĝis eldono de la Dekreto pri religia toleremo en la jaro 1781 ĉi tie en Meduna garbejo efektivigadis sekretaj evangelianaj diservoj.
Vidindaĵoj
Ĉe domaro Pohořalka estas rekoneblaj restaĵoj post lavado de oro.
Sur vasta vilaĝplaco estas sonoriltureto.
Tra Liboměřice kondukas biciklisma traceo el Čepí al Bojanov.
Cogne
Cogne - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aymavilles, Brissogne, Champorcher, Charvensod, Fénis, Gressan, Locana (TO), Noasca (TO), Ronco Canavese (TO), Saint-Marcel, Valprato Soana (TO) kaj Valsavarenche.
Kristana patrono estas la sankta Ursus de Aosta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Plakodermo
Plakodermoj aŭ kiracaj fiŝoj (latine Placodermi) estas klaso de Makzeluloj (Gnathostomata), kiuj vivis en paleozoiko ekde frua silurio. Apogeo de plakodermoj okazis en devonio, sed anraŭ fino de devonio la klaso plene formortis pro fenomeno konata kiel devonia formorto. Nun ili studeblas nur kiel fosilioj. Fruaj plakodermoj vivis sole en pura akvo, sed en fosiliaroj de pli malfruaj periodoj ili ankaŭ troveblas en maroj kaj oceanoj.
8583 Froberger
8583 Froberger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott, en Arizono (Usono).
Kun orbita granda duonakso de 3,1913714 (je la epoko de la ), ĝi orbitas je 1,291 milionoj da km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto kaj orgenisto Johann Jacob Froberger (1616–1667). Diĉiplo de Frescobaldi, li kombinis la ecojn de multaj naciaj stiloj. Liaj tokato, plenaj de imagivaj kromataj harmonioj, estis kopiitaj el kaj imititaj de Bach.
Toshiko Akiyoshi
Toshiko Akiyoshi (jap. 穐吉 敏子 resp. 秋吉 敏子 aŭ 龝吉 敏子, Akiyoshi Toshiko; naskiĝis la 12-an de decembro 1929 en Ljaojan (foje ankaŭ estas nomata Dalian en Ĉinujo kiel naskiĝurbo) estas japana ĵazpianistino, komponistino, aranĝistino kaj bandegestrino.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Manĉurujo, kien la familio enmigris el Japanujo. Post la fino de la Dua Mondmilito la familio revenis al Japanujo. Toshiko Akiyoshi eklernis pianludon en la aĝo de 7 jaroj kaj muzikis en la aĝo de 16 en drinkejoj por usonaj militistoj en Bepuo sur Kiuŝuo. Kiam ŝi aŭdis pianiston Teddy Wilson sur diskoj, ŝi ekinteresiĝis pri ĵazo kaj aŭskultante diskojn lernis meminstrue improvizadon. En 1952 ŝi formis propran bandon, i.a. kun Sadao Watanabe. En 1952 ŝi orelfrapis dum ties koncertaro en Japanujo al Oscar Peterson, kiu rekomendis ŝin al Norman Granz. Ĉi tiu eldonis en 1953 ŝian unuan muzikalbumon Toshiko´s Piano kun la tiama ritmosekcio de Oscar Peterson el J. C. Heard (frapinstrumentaro), Ray Brown kaj Herb Ellis (gitaro).
En 1955 ŝi ricevis stipendion por studo ĉe Muzikaltlernejo Berklee en Bostono. Samtempe ŝi muzikis en ĵazklubejo Storyville de George Wein, surdiskigis kun Roy Haynes, Ed Thigpen, Paul Chambers kaj Oscar Pettiford (kiu kunmuzikis foje ankaŭ je ŝiaj prezentadoj en Hickory House je Novjorko) kaj koncertis en 1956 dum la Newport Jazz Festival. En sia ekzamena jaro 1959 ŝi geedziĝis kun saksofonisto Charlie Mariano, kun kiu ŝi muzikis en pluraj komunaj bandoj (Kvaropo Toshiko-Mariano) ĝis ilia eks-geedziĝo en 1967. En 1962 ŝi koncertis kun Charles Mingus (Town Hall Concert), por poste reveni por tri jaroj al Japanujo. Post reiro en 1965 al Novjorko ŝi laboris pretertempe por radio-elsendaro.
En 1969 ŝi geedziĝis kun saksofonisto kaj flutisto Lew Tabackin (naskiĝinta en 1940 je Filadelfio), kun kiu ŝi fondis kvaropon kaj en 1972 transloĝiĝis al Los-Anĝeleso, ĉar la dunginta televidstacio de Tabackin ankaŭ translokiĝis tien. La du fondis tie en 1973 bandegon el studiomuzikistoj, i.a. kun Peter Donald, Gary Foster, Bobby Shew kaj Britt Woodman, por kiu Akiyoshi aranĝis kaj komponis. Ŝia unua albumo Kogun aperis en 1974. La nomo signifas „unupersona armeo“ kaj aludas la japanajn soldatojn, kiuj jardekojn post la milito restis sur sia posteno en la ĝangalo. Samtempe tio estis ankaŭ laŭ siaj propraj eldiroj la unua el ŝiaj komponaĵoj, kiu provis enigi influojn de japana muziko kaj kontraste al eŭropamerikana muziko „horizontalan“ anstataŭ vertikalan strukturon. Down Beat elektis en 1978 la albumon Insights el 1976 kiel albumon de la jaro. La bandego sukcesis kaj je recenzistoj kaj ankaŭ je la publiko. En 1982 la du transloĝiĝis al Novjorko, kie ili novfondis la bandon Toshiko Akiyoshi Jazz Orchestra.
Kiel aranĝisto ŝi preferas laŭ propraj eldiroj etajn ensemblojn kun multnombro da [son]koloroj, al kiu konvenas la uzado de multinstrumentistoj inter la lignoblovistoj, ekzemple Frank Wess. Ŝi uzis ankaŭ kvinvoĉan (anstataŭ kiel kutime kvarvoĉan) saksofonsekcion kaj rigardis la frapinstrumentiston de sia bandego kiel persono kun ŝlosila pozicio, kiu laŭbezone devas starigi la ligon inter latunaj kaj lignaj blovinstrumentistoj. La bando ludis regultempe en Birdland, sed Akiyoshi malfondis ĝin en 2003, ĉar ŝi ne sukcesis akiri surdiskigo-kontraktojn por bandego en Usono. Ŝi tamen publikigis multajn diskojn kun etaj ensembloj kun si kiel pianisto, ekz. Interlude el 1987. La komponistino enigis en siajn verkojn krom bibopaj radikoj ankaŭ klasikmuzikajn konĉertoformojn kaj konscie multajn japanajn influojn. En 1999 ŝia bandego prezentis je la Monterey Jazz Festival suiton okaze de la 100-a datreveno de Duke Ellington, en 2001 ŝi komponis suiton Hiroshima - rising from the abyss, unuafoje prezentita je la datreveno de la atombombado de Hiroŝimo. Decembron de 2006 ŝi sukcesis arigi grandan parton de sia iama bandeganoj por koncerto okaze de sia 60-jara sceneja jubileo.
En 2007 ŝi surdikigis sian Drum conference (origine verkita por japanaj tamburistoj) kaj sian Let freedom swing (verkita laŭ mendo de Lincoln Center pri tekstoj de Eleanor Roosevelt) kun la bndego de la radiostacio SWR.
De Charlie Mariano ŝi havas filinon nome Monday Michiru (naskiĝinta en 1963), kiu laboras kiel kantisto kaj aktoro.
Distingoj kaj omaĝoj
En la 1980-aj jaroj ŝi plurfoje gajnis la recenzisto-enketojn de Down Beat kaj pri bandegoj kaj komponistoj kaj aranĝistoj. En la fako bandego ŝi estis 14-foje nomumita por Grammy. Ŝi validas kiel unu el la ĉefaj ĵazkomponistoj kaj -aranĝistoj.
En 1984 ekestis dokumenta filmo pri ŝi (Jazz is my native language). En 2007 ŝi estis distingita per NEA Jazz Masters Fellowship. Ankaŭ en Japanujo ŝi estis honorita per altrangaj premioj. En 1986 ŝi ricevis la premion Liberty Award de la urbo Novjorko.
Granda hindia zibeto
La granda hindia zibeto (Viverra zibetha) el la ordo de karnovoruloj kaj familio de viveredoj sin trovas en suda, orienta, centra kaj sudokcidenta Ĉinio kaj ankaŭ en Hindio, Nepalo kaj Hindoĉina Duoninsulo. Ĝi havas maldikan kaj longan korpon kun muzelo longa kaj pinta kaj kruroj mallongaj. Ĝi portas hararon grizbrunan kun nigraj makuloj kaj strioj, ĉe ĝia gorĝo kaj ambaŭflanke de ĝia kolo troviĝas nigraj kaj blankaj harringoj, kiuj vidiĝas ankaŭ ĉe ĝia vosto kaj estas harmonie aranĝitaj. Ĝi havas longon de 84 centimetroj, pezon de 7-11 kilogramoj, kaj ĝia vosto estas 48 centimetrojn longa. Ĝi similas al la malgranda hindia zibeto, tamen oni povas facile distingi ilin unu de la alia per la jeno: la granda hindia zibeto estas pli granda ol la malgranda, ĝia muzelo estas pli longa sed malpli pinta ol tiu de la malgranda kaj la distanco inter ĝiaj oreloj estas pli granda ol tiu de la malgranda. Krome, laŭlonge de la vertebraro de la granda hindia zibeto, de la kapo ĝis la bazo de la vosto, troviĝas strio da vertikalaj nigraj kaj longaj haroj.
La granda hindia zibeto loĝas en arbaroj, arbedaroj kaj herbaroj. Ordinare ĝi vivas sola. Tage ĝi dormas en densa arbedaro kaj alta herbaro kaj nokte kaptas ĉasaĵon. Kvankam ĝi estas grimpema, tamen ĝi malofte grimpas sur arbon. Ĝi havas akrajn aŭdkapablon kaj flarsenton. Ĝi serĉas nutraĵon ĉe rando de arbaro, rivereto kaj ĉirkaŭ vilaĝo, manĝas malgrandajn mamulojn, birdojn, serpentojn, lacertojn kaj insektojn, kaj ankaŭ birdovojn, fruktojn, radikojn kaj tigojn. Kelkfoje ĝi kaŝe eniras en vilaĝon por ŝteli kortobirdon. En Hindio oni eĉ vidis ĝin kapti fiŝon. La grandaj hindiaj zibetoj pariĝas en printempo. La zibetino ĉiufoje naskas 1-5 idojn, ordinare 2-3. ili vivas 13-15 jarojn.
Same kiel la malgranda hindia zibeto, la granda hindia zibeto havas ĉirkaŭ sia snuso paron da elstaraj glandoj, kiuj povas ellas fetoran sekrecion por memdefendi, kiam ĝi estas atakata de sia malamiko. Tiu sekrecio nomiĝas cibeto, kiu estas bona materialo por fabriki parfumon kaj havas saman efikon kiel mosko, kiam oni uzas ĝin kiel medikamenton.
Vaŝingtona Teritorio
Jenaj mapoj montras la geografian disvolviĝon de la teritorio, kiu komence enhavis ne nur la nunan ŝtaton Vaŝingtonio, sed la teron oriente de tio sed okcidente de la kontinenta akvodislimo kaj norde de la 46-a latituda grado. Post la kreiĝo de la ŝtato Oregono en 1859, oni aldonis al Vaŝingtona Teritorio la partojn de Oregona Teritorio ne inkluzivitajn en la nova ŝtato. En 1861 oni donis parton de tiu regiono, en nuna Vajomingo, al Nebraska Teritorio, kaj en 1863 oni kreis Idahan Teritorion, kiu enhavis la nunajn Idahon kaj partojn de Montano kaj de Vajomingo. De 1863 ĝis 1889, Vaŝingtona Teritorio ampleksis do la saman areon kaj enhavon, kiel la ŝtato Vaŝingtonio ekde ĝia kreiĝo la.
Churchill (rivero - Hudsona golfo)
Rivero Churchill (Churchill River; fleuve Churchill) estas ĉefa rivero kiu fluas tra Alberto, Saskaĉevano kaj Manitobo en Kanado. Ĝi longas proksime 1600 km, kaj fluas al Hudsona Golfo.
Anne Fine
Anne FINE (la 7-an de decembro 1947) estas angla verkisto plej konata pro ŝiaj libroj por infanoj kaj adoleskantoj.
Vivo
Ŝia libro Madame Doubtfire estis adaptita al la filmon Mrs. Doubtfire kun Robin Williams.
Kelkaj libroj estis tradukitaj en eĉ 27 lingvojn.
Poděbaby
Poděbaby (Podiebab) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Havlíčkův Brod, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km okcidente de Havlíčkův Brod. Estas ĉi tie registritaj 172 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Poděbaby estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,18 km². En la katastra teritorio Poděbaby situas ankaŭ Havlíčkův Brod.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278.
Gârciu
Gârciu (hungare: Göröcsfalva [goroĉfalva]  ) estas vilaĝo en Rumanio norde de Miercurea Ciuc. En 1910 nombris 474; en 1992 449 loĝantojn (hungaroj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye). Ĝi apartenas administre al Racu.
Ĝis 2011 la vilaĝo nomiĝis Satu Nou. Ĝi ŝanĝis sian nomon per la leĝo 164/2011.
Tres Valles
Tres Valles estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tres Valles. Tres Valles signifas en la hispana Tri valoj. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 30 207.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 42855 loĝantojn. El tiuj estis 20595 viroj kaj 22260 virinoj. La komunumo havas surfacon de 378.1 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 46.175 personoj. En la jaro 2000 temis pri 44.215, do temis pri kresko / malkresko je -0,86 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 38.918 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El ili 3586 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 9,21 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Klein-Umstadt
Klein-Umstadt estas la plej granda el la ok ĉirkaŭaj urbopartoj de la sudhesia urbeto Groß-Umstadt en la distrikto Darmstadt-Dieburg de Germanio, ĉe la norda rando de la mezmontaro Odenwald. Ĝis 1977 la historia komunumo estis sendependa urbeto. Klein-Umstadt havas 2.500 loĝantojn.
1331 Solvejg
1331 Solvejg estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo, "Solvejg", estas tiu de unu rolulino en la teatraĵo Peer Gynt de Henrik Ibsen.
(11924) 1992 WS3
(11924) 1992 WS3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Apure
Apure (aŭ Apuro en Esperanto) estas unu el la 24 subŝtatoj de Venezuelo.
Konstituo
Ties teritorio formis parton de la provincoj Mérida, Marakajbo kaj Barinaso, laŭ diversaj teritoriaj ordigoj fare de la koloniaj aŭtoritatoj. En 1824 estis kreita la Departemento Apure, sub jurisdikcio de Barinaso, kio konstituis la bazojn por la aktuala ento. En 1856 disiĝis Barinaso kaj la unuan fojon aperas Apure kiel sendependa provinco, kiu en 1864 akiris kategorion de estado (subŝtato). En 1881, Tamen nova teritoria divido unuigis la teritoriojn de Apure kaj de Guajano por formi unusolan ŝtaton, kun la nomo Bolivaro. En 1899 oni restarigis ties aŭtonomecon kaj finfine, laŭ la Konstitucio de 1909, akiris siajn aktualajn limojn.
Aktualo
La nuna ĉefurbo estas San Fernando de Apure aŭ simple San Fernando. La ŝtato Apure estas dividita en 7 municipoj kaj 26 paroĥoj. Kun loĝdenso de, Apure estas unu el la malplej loĝataj ŝtatojs de la lando. Ĉefaj urboj estas la jenaj: San Fernando kaj Guasdualito. Aliaj urbetoj estas Achaguas, Biruaca, Bruzual, Mantecal, El Amparo, Elorza, La Victoria, Puerto Páez kaj San Juan de Payara.
Historio
Ties teritorio famiĝis iam pro la plumoj de ardeo kaj la ledo de Babo, kio utilis por ornamado ĉe eŭropaj urboj aŭ aliaj lokoj eksterlande. Same ĝi estis scenejo de bataloj ĉe la Milito de Sendependeco, same kiel por nombraj bataloj dum la enlanda milito. En la apura etoso inspiriĝis Rómulo Gallegos por verki sian romanon Doña Bárbara, kiu priskribas la enormecon de tiu tero.