cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irigacio
Inunda irigacio
Okaze de inunda irigacio, oni apartigas la agrojn per grundodigoj je pli malgrandaj unuoj kaj poste oni inundas la interdigan areon per konvena kvanto da akvo. Poste oni aŭ lasas la akvotavolon forsorbiĝi en la grundo aŭ – ekz. okaze de rizo – oni postplenumas je dezirata akvonivelo. La unuopaj interdigaj partoj devas estis tute plataj, horizontalaj unuoj: tion oni atingas per elformo de terasoj; kaj se iam konvenas la elfuo de akvo, konvenos ke la tereno havu iometan deklivon por faciligi la forigon de la akvo je konvena ritmo aŭ rapideco. Hodiaŭ oni uzas la inundan irigacion plej ofte ĉe rizo, sed portempan inundon eĉ ĉe kelkaj aliaj plantoj.
Strie flueta, kanaleta irigacio
Por strie flueta irigacio konvenas la milde aŭ proporcie deklivaj parceloj. Ĉi-foje, oni fluigas la akvon en direktaj digetoj, kavetoj (je 8–10 m unu al la alia) ĝis tiam, ke ĝi akvumu en la konvena profundo la grundon. Oni uzas tiun metodon por akvumado de luzerno, trifolio kaj gazonejo.
Pluviga irigacio
La pluviga (aŭ ŝpruciga) irigacio (akvumado) disvastiĝis en la dua duono de la 20-a jarcento. Bazo de tiu disvastixgo estis la disvastiĝo de la motoraj pumpiloj. Ĉe pluviga irigacio, oni kondukas la akvon en akvoduktoj, sub premo al la ajuto (nozlo), kiu gutigas kaj pluvigas la akvon super la plantojn, en la aeron. La avantaĝoj de la metodo estas, ke ĝi estas uzebla sur iu ajn grundo (dekliva, neregul-surfaca, sur ĉiu grundotipo), bone mekanizebla kaj per konvena lokigo ĝi donas averaĝan irigacion. Malavantaĝo estas, ke grava parto de la akvo vaporiĝas jam en la aero, sur folioj de la planto aŭ ĝis atingo de la radika zono. La perdo estas tre granda en sunbrila, varma vetero. Plua malavantaĝo estas, ke la restanta vaporo antaŭhelpas la fungajn malsaniĝojn de la plantoj. Spite al la problemoj, ĝi donis fine de la 20-a jarcento jam 80–90% de la agra irigacio. El tiu ĉi metodo evoluis diversaj metodoj kaj teknologioj, ĉefe pri movo de la flankaj (flugilaj) duktoj kaj pri mekanizo de la irigacio.
Gutiga irigacio
La plej akvoŝpara, moderna, sed plej investobezona metodo estas la gutiga irigacio. La akvo fluas tra maldikaj tuboj al la gutigaj korpoj aŭ mikronozloj, kiuj poste reguligite transdonas akvon en la radikan zonon. La vaporado kaj subenfiltriĝo estas fakte neglektebla, tiel oni povas atingi 50%-an ŝparon je akvo kompare al la tradiciaj metodoj. Oni eĉ povas tiel alkonduki fluidajn sterkojn aŭ en akvo solveblajn sterkojn, kio certigas por la plantoj tre efike la necesajn mineralojn.
La plej modernajn gutigajn sistemojn kontrolas, direktas komputiloj: ili kontrolas la akvon kaj mineralabsorbon de la plantoj kaj tiel ili reguligas la densecon, kvanton de la likvaĵo. Tiel ili malpliigas la perdojn de la kemiaj sterkoj kaj malpliigas la mediopoluadon.
La metodo estas uzata pro la granda investa bezono en la plej intensaj plantaj kulturoj (ĝardenoj, forcejoj, vitrodomoj).
Drena irigacio
Ĉe tiu metodo, oni alkondukas la likvaĵon pli direkte al la radikoj. Por tio necesas subgrunda sistemo de senemajlaj, bruligitaj argilaj tuboj aŭ perforitaj plataj tuboj. Avantaĝo estas la akvoŝparo, malavantaĝo estas la granda investbezono, malbona riparebleco pro ŝtopiĝo, la agrokultivado povas okazi nur en tavoloj super la tuboreto. Ĝi ne estas disvastiĝinta.
Akvofontoj
Irigacia akvo povas veni el grundakvo (elfosita el fontoj aŭ per uzado de putoj), el surfaca akvo (elprenita el riveroj, lagoj aŭ rezervejoj) aŭ el nekonvenciaj fontoj kiaj reuzata akvo nome traktita rubakvo, sensaligita akvo aŭ drenigita akvo. Speciala formo de irigacio uzanta surfacan akvon estas elinunda irigacio, nome kaze de inundo akvo estas kondukita al normale sekaj riverejoj (ŭadioj) uzante reton de digoj, pordoj kaj kanaloj kaj disigita tra grandaj areoj. La malsekeco stokita en la grundo esto poste uzata por kultivi plantojn. Inundirigaciaj areoj estas partikulare situantaj en duon-aridaj aŭ aridaj, montaraj regionoj. Dum inundakva agrikulturo apartenas al la akceptitaj irigaciaj metodoj, pluvakva agrikulturo ne estas kutime konsiderata formo de irigacio. Pluvakva agrikulturo inkludas la kolekton de pluvakvo el tegmentoj aŭ neuzita tero kaj ties koncentrigo por rekte akvumi en la momento la kultivatan teron.
Ĉirkaŭ 90% el rubakvo produktita tutmonde restas netraktita, kaŭzante enorman akvo-poluadon, speciale en malriĉaj landoj. Pli kaj pli, agrikulturo uzas netraktitajn rubakvon kiel fonto de irigacia akvo. Urboj havigas enspezigajn merkatojn por freŝaj produktoj, kaj tiele ili estas allogaj por farmistoj. Tamen, ĉar agrikulturo devas konkurenci por pliiĝante malabundaj akvorimedoj kun industrio kaj loĝantaj uzantoj, ofte ne estas alternativo por farmistoj escepte uzi akvon jam poluita pro urba rubo, kiaj tiuj de forigitaj akvoj, por rekte akvumi siajn kultivaĵojn. Danĝeraj malsanaj problemoj povas rezulti el la uzado de akvo enhavanta patogenojn tiuvoje, speciale se la personoj manĝas krudajn vegetaĵojn kiuj estis irigaciitaj per poluita akvo. La Internacia Akvadministrada Instituto estis laborinta en Barato, Pakistano, Vjetnamo, Ganao, Etiopio, Meksiko kaj aliaj landoj per variaj projektoj cele al konsilado kaj malpliigado de riskoj pro rubakva irigacio. Ili defendas 'mult-barieran' alproksimiĝon al uzado de rubakvo, kaj farmistoj estas kuraĝigintaj adopti variajn riskomalpliigajn kondutojn. Tiuj estas ĉesi irigacion kelkajn tagojn antaŭ la rikoltado por ebligi ke la patogenoj mortiĝu sub la sunlumo, aplikante akvon zorge por ke ĝi ne poluu la foliojn kiuj probable estos konsumitaj krude, purigi la vegetaĵojn per desinfektiloj aŭ permesi la fekajn ŝlimojn uzatajn en farmado sekiĝi antaŭ esti uzata kiel homdevena sterko. La Monda Organizaĵo pri Sano disvolvigis gvidliniojn por pli sekura uzado de rubakvo.
Efikeco
Modernaj irigaciaj metodoj estas sufiĉe efikaj por havigi la tutan kampan areon uniforme per akvo, tiele ke ĉiu planto havu la kvanton de akvo se necese, nek tro multe nek tro malmulte. Efikeco ĉe la uzado de irigacia akvo en la kamparo povas esti determinita jene:
Antaŭ kvindek jaroj (en 2010), la ofta percepto estis ke akvo esti senfina rimedo. Tiame, estis nur duono el la nuntempa loĝantararo en la planedo. Homoj ne estis tiom riĉaj kiom nuntempe, konsumis malmultajn kaloriojn kaj manĝis malpli da viando, tiele malpli da akvo estis necesa por produkti ties manĝaĵojn. Ili postulis unu trionon el la volumeno de akvo kiun oni prenas nuntempe el riveroj. Hodiaŭ, tla konkurenco pro akvaj rimedoj estas multe pli intensa. Tio okazas ĉar estas nune pli ol sep mil milionoj da personoj en la planedo, ties konsumado de akvonecesaj viando kaj vegetaĵoj estas kreskanta, kaj estas pliiĝanta konkurenco por akvo el industrio, urbanizado kaj biodizelaj kultivaĵoj. Por eviti tutmondan akvokrizon, farmistoj devos barakti por pliigi produktivecon kiu plenumu la postulajn mendarojn por manĝaĵoj, dum industrio kaj urboj devos trovi vojojn por uzi akvon plej efike.
Sukcesa agrikulturo estas dependa el farmistoj kiuj havu sufiĉan akiron al akvo. Tamen, akva malabundo estas jam kritika limigo al farmado en multaj partoj de la mondo. Rilate al la agrikulturo, la Monda Banko celas manĝoproduktadon kaj akvadministradon kiel pliiĝanta tutmonda afero kiu estas okaziganta kreskantan polemikon. Fizika akva malabundo estas kiam ne estas sufiĉe da akvo por plenumi ĉiujn mendarojn, inklude la akvon necesan por ke ekosistemoj funkciu efektive. Aridaj regionoj ofte suferas pro fizika akva malabundo. Ĝi okazas ankaŭ kie akvo ŝajnas abunda sed la resursoj estas tro-postulitaj. Tio povas okazi kie estas troa disvolvigo de hidraulika infrastrukturo, kutime por irigacio. Simptomoj de fizika akva malabundo estas la media degradado kaj malpliiĝanta grundakvo. Ekonomia malabundo, dume, estas kaŭzita de manko de investado en akvo aŭ nesufiĉa homa kapablo por kontentigi la mendaron por akvo. Simptomoj de ekonomia akva malabundo estas manko de infrastrukturoj, kaj la fakto ke personoj ofte devas rekte elpreni akvon el riveroj por hejmaj kaj agrikulturaj uzoj. Ĉirkaŭ 2.8 mil milionoj da personoj nuntempe loĝas en akvomalabundaj areoj.
14-a de februaro
La 14-a de februaro estas la 45-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 320 tagoj restas (321 en superjaroj).
Je la 14-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 14-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Kropivnickijo
Kropivnickijo (Кропивницький) estas urbo en Ukrainio, ĉefurbo de Kirovohrada provinco.
Geografio
Kropivnickijo etendiĝas en centra parto de la lando laŭ malgranda rivero.
Corumbá de Goiás
Corumbá de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.344 enloĝantojn en 2010.
Omšenie
Omšenie, hungare Nagysziklás [nadjsiklAŝ], germane Mißen estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj loknomoj estis hungare Misén, slovake Mšenné.
Situo
Omšenie situas en valo de rojo laŭ traira flankovojo. Trenčín troviĝas je 16, Trenčianske Teplice je 5 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332. Dum la historio ofte okazis inundoj kaj incendioj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagysziklás 1417 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Omšenie 1958 homoj, (1938 slovakoj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, sportejo, bakejo, vendejo, poŝto.
Famuloj
En la iama Misén naskiĝis superintendanto Dániel Krmann.
Martialis heureka
Martialis heureka estas specio de formikoj malkovrita en 2000 el la Amazona pluvarbaro proksime al Manaŭso, Brazilo. Ĝi estis priskribita kiel nova specio kaj metita kiel ununura sola membro de nova subfamilio Martialenoj, Martialinae. La genra nomo signifas "el Marso" kaj ĝi estis ricevita pro sia malkutima morfologio, kaj la specia epiteto heureka indikas la surprizan malkovron kiel en la konata esprimo Heŭreka. Ĝi apartenas al la plej malnovaj konataj distingitaj stirpoj kiuj diverĝis el la prauloj de ĉiuj aliaj formikoj.
Priskribo
Kiel ĉiuj membroj de la familio Formikedoj, tiuj formikoj havas distingajn kubutecajn antenojn, elstarajn metapleŭrajn glandojn, kaj distingajn peciolojn. Tiuj formikoj tamen ne havas komponitajn okulojn, estas palkoloraj, kaj vivas subteran vivon, predante malgrandajn ruborganismojn. La laborformikoj havas nekutimajn, longajn makzelojn, distinge bazaj en siaj trajtoj.
Baze sur la morfologio, fakuloj sugestis, ke tiuj formikoj vivas subgrundan vivon, eble manĝante sur la surfaco dumnokte. La unuaj du specimenoj estis trovitaj en grundaĵoj, kaj alia en folirubaĵo. Ili probable faras uzon de antaŭ-ekzistantaj subteraj kavaĵoj, ĉar iliaj kruroj ne montras adapton por elfosado.
Kantono Meyssac
Kantono Meyssac (france canton de Meyssac) ĝis marto 2015 estis franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio - kiu poste en 2016 integriĝis en novan administran regionon Nova Akvitanio. Ĝi estis unu el la 15 kantonoj de la arondismento Brive-la-Gaillarde. Ĝia ĉefurbo estis Meyssac.
Komunumoj
Apartenis al la kantono la jenaj 14 francaj komunumoj :
Vidaro
En nord-ĝermana mitologio Vidaro (Víðarr, eventuale "larĝe reganto" ) estas dio inter la azoj asociita kun vendetto. Víðarr estas priskribita kiel la filo de Odino kaj la jötun Gríðr, kaj estis antaŭdirita venĝi pro la morto de sia patro mortigante la lupon Fenrir ĉe Ragnarök, konflikto kiun li estas priskribinta kiel pluvivanta. Víðarr estas atestita en la Poezia Edda, kompilita en la 13-an jarcento de pli fruaj tradiciaj fontoj, la Proza Edda, verkita en la 13-a jarcento fare de Snorri Sturluson, kaj estas interpretita kiel prezentita kun Fenrir sur la Gosforth Kruco. Kelkaj teorioj ĉirkaŭas la figuron, inkluzive de teorioj ĉirkaŭ ebla rita silento kaj pra-hind-eŭropa bazo.
Poezia Edda
En la Poezia Edda, Víðarr estas menciita en la poemoj Völuspá, Vafthrúdnismál, Grímnismál, kaj Lokasenna. En strofoj 54 kaj 55 el la poemo Völuspá, sorĉistino rakontas al Odino ke lia filo Víðarr venĝos la morton de Odino ĉe Ragnarök pikante Fenrir en la koro. En strofoj 51 kaj 53 el Vafthrúdnismál, la giganto Vafþrúðnir deklaras ke Víðarr kaj lia frato Váli fartas ambaŭ vive en la "temploj de la dioj" post kiam la fajro de Surtr ĉesis kaj ke Víðarr venĝos la morton de sia patro Odino dividante la malvarmajn mandiblojn de Fenrir en batalo
En strofo 17 el Grímnismál, dum la vizioj de Odino pri diversaj loĝlokoj de la dioj, li priskribas la loĝejon de Viðarr:
Laŭ Lokasenna, Loki riproĉas la diojn ĉe la komenco de la poemo pro ne konvena bonvenigado de li al la festeno ĉe la halo de Ægir. En strofo 10, Odino finfine malinsistas al la reguloj de gastamo, instigante Víðarr por stari kaj verŝi trinkaĵon por la disputema gasto. Víðarr faras tion, kaj tiam Lokio tostas la Azojn antaŭ komencado de sia muŝsonoro.
Proza Edda
Víðarr estas referencita en la libroj de Proza Edda - Gylfaginning kaj Skáldskaparmál:
Gylfaginning
Víðarr estas referencita en la libro Gylfaginning en ĉapitroj 29, 51, kaj 53. En ĉapitro 29, Víðarr estas lanĉita fare de la kronita figuro de Alta kiel "la senvoĉa dio" kun dika ŝuo, kiu li estas preskaŭ same forta kiel la dio Toro, kaj ke la dioj fidas je li en tempoj de enormaj malfacilaĵoj.
En ĉapitro 51, Alte antaŭdiras ke, dum Ragnarök, la lupo Fenrir forkonsumos Odinon, Víðarr venĝos lin retiriĝante kun unu piedo sur malsupra makzelo de la monstro, prenante ĝian supran makzelon en unu mano kaj disŝirante ĝian buŝon, mortigante lin. La «dika ŝuo de Víðarr» estas priskribita kiel konsistante el ĉiuj ekstraj ledpecoj kiujn homoj tranĉis de siaj propraj ŝuoj ĉe la piedfingro kaj kalkano, kolektitaj fare de la dio dum ĉiu tempo. Tial, iu ajn kiu estas sufiĉe koncerna por doni asistadon al la dioj devus forĵeti tiujn pecojn.
En ĉapitro 54, post Ragnarök kaj la renaskiĝo de la mondo, Víðarr kune kun sia frato Váli postvivis kaj la ŝveladon de la maro kaj la fajran incendion startitan fare de Surtr, tute nedifektita, kaj devas poste resti ĉe la kampo Iðavöllr, "kie la grandurbo de Asgardo antaŭe estis".
Skáldskaparmál
Laŭ Skáldskaparmál, Víðarr estis unu el la dek du prezidaj viraj dioj sidantaj en iliaj tronoj ĉe bankedo por la alvojaĝanta Ægir. Ĉe punkto en dialogo inter la skalda dio Bragi kaj Ægir, Snorri mem komencas paroladon de la mitoj en eŭhemerismaj esprimoj kaj asertoj ke la historia ekvivalento de Víðarr estis la troja heroo Eneo kiu postvivis la Trojan militon kaj realigis "grandajn farojn".
Poste en la libro, diversaj metaforaj vortumoj aperas por Víðarr, inkluzive de denove la "silenta azo", "posedanto de la ferŝuo", "malamiko kaj mortiganto de Fenrisulf", "la venĝado de la dioj azo", "la bieneto-enloĝado de patro azo", "filo de Odino", kaj "frato de la azoj". En la rakonto de la vizito de la dio Toro al la halo de la jötun Geirröd, Gríðr estas deklarita kiel la patrino de "Víðarr la Silenta" kiu helpas Toro'n en sia vojaĝo. En ĉapitro 33, post revenado de Asgard kaj festenado kun la dioj, Ægir invitas la diojn por veni al sia halo en tri monatoj. Dek kvar dioj faras la ekskurseton por partopreni la festenon, inkluzive de Víðarr. En ĉapitro 75, la nomo de Víðarr aperas dufoje en la listo de azoj.
Arkeologia registro
Meze de la 11-a jarcento Gosforth Kruco, situanta en Kumbrio, Britio, estis priskribita kiel prezentaĵo de kombinaĵo de scenoj de la kristana Lasta juĝo kaj la pagana Ragnarök. La kructrajtoj montras diversajn figurojn prezentitajn en stilo Borre, inkluzive de viro kie lanco alfrontas monstran kapon, unu el kies piedoj estas puŝita en la duigitan langon de la bestaĉo kaj sur sia malsupra makzelo, dum mano estas lokita kontraŭ sia supra makzelo, sceno interpretita kiel Víðarr-batalado Fenrir. La bildigo ankaŭ estis teoriadita kiel metaforo por la malvenko fare de Jesuo super Satano.
Teorioj
Teorioj estis proponitaj ke la silento de Víðarr povas veni de rita silento aŭ aliaj sindetenoj kiuj ofte akompanas agojn de venĝo, kiel por ekzemplo en Völuspá kaj Baldrs draumar kiam Váli, elpensis por la sola celo de venĝadoj de la morto de Baldr, abstinas de lavado de siaj manoj kaj kombado de sia hararo "ĝis li alportis la kontraŭulon de Baldr al la sepultfajro". Paraleloj estis desegnitaj inter ĉapitro 31 el la verko de la 1a jarcento de Tacito Germania kie Tacitus priskribas tiujn membrojn de la Ĥatoj, ĝermana tribo, kiuj eble ne razas aŭ aranĝas sin antaŭ unue mortigi malamikon.
Georges Dumézil teoriadis ke Víðarr reprezentas kosman figuron de arketipo derivita de la pra-hind-eŭropanoj. Dumézil deklaris ke li estis akordigita kun kaj vertikala regiono, pro sia allokigo de lia piedo sur la malsupra makzelo kaj lia mano de la lupo sur la supra makzelo, kaj horizontala regiono de la lupo, pro lia larĝa paŝo kaj forta ŝuo, kaj ke, ĉe mortigado de la lupo, Víðarr konservas la lupon de detruado de la kosmo, kaj la kosmo povas poste esti reestigita post la detruo rezultiĝanta el Ragnarök. Tiel Dumézil elpensas Víðarr kiel spaca dio. Dumézil dokumentas tiun aserton kun la teksto de la Lokasenna, en kiu Víðarr, provanta mediacii la disputon kun Lokio, instigas la alian Aesir por "doni al Lokio sian spacon" ĉe la festena tablo. Dumézil argumentas ke tiu ludo pri la spaceco de Víðarr estintus komprenita fare de spektantaro alkutimiĝinta al la dio, interpreto plue motivite per lia legado de la Lokasenna kiel estante en signifa parto libro de vortludoj kaj vortludoj koncerne la malsaman Aesir. Dumézil ankaŭ indikas ke la spaceco de Víðarr vidiĝas en la Viŝnuo de la vedaj tradicioj, kaj etimologie (la Vi radiko) kaj mitologie, citante la rakonton de Balio kaj Viŝnuo. En tiu legendo, Viŝnuo (en la formo de Vamana) trompas la malican reĝon Balio, kiu sekurigis regopovon super la tuta Tero, per farado de Balia promeso doni al Vamana la tutan teron kiun li povas kovri en tri rapidecoj. Vamana iĝas sin giganto kaj paŝegas laŭlarĝe ĉion el ĉielo kaj la Tero, prenante la kapon de Balio kaj donante al li senmortecon en loko de prenado de la lasta rapideco. Dumézil teoriadas ke tiuj mitoj de Fenrir/Víðarr kaj Balio/Vishnu povas havi komunan originon en hind-eŭropa dio de spaceco, similaj sed apartaj de la hipoteza enkadrigo aŭ enir/elireja dio kiun generis Janon kaj Hejmdal.
Vilma Bognár
Vilma Bognár naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), ŝi mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Vilma Bognár komence ricevis kantistajn lecionojn hejme. Ŝi aĝis nur tri, kiam ŝi ricevis jam rolon en Nacia Teatro de Pest. La sekva, kvazaŭ plenaĝa rolo okazis en 1860 kun sukcesoj, tial en la sekva jaro ŝi estis ano de la Nacia Teatro. En 1862 ŝi edziniĝis, poste la geedza paro vojaĝis al Milano, kie ŝi lernis kantoteknikon de en:Francesco Lamperti. Iom poste ŝi lernis kantadon en Vieno de en:Matteo Salvi. Post lernado ŝi kantis en kortega operejo de Hanovro. Ĝis 1883 ŝi estis ano de la Nacia Teatro, tamen kun oftaj interrompoj. Ŝi kantadis ankaŭ en pluraj germanaj uboj, en Amsterdamo kaj Roterdamo. Ŝi naskis filinon, kiu mortis juna, krome ŝia edzo mortigis sin. Pro la tragedioserio ŝi retiriĝis en 1883 kaj ŝi fondis kantolernejon, kie ŝi instruis. Ŝi kontribuis verketojn.
Aagot Sletterød
Aagot SLETTERØD [Ogot SLEtered] (naskiĝis Aagot Johansen la 17-an de julio 1883) estis norvega esperantistino, oficistino en Oslo, honora membro de Norvega Esperantista Ligo (NEL) ekde 1967.
(11106) 1995 UK3
(11106) 1995 UK3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Aagot Sletterød
Sekretario de NEL kelkajn jarojn. Gvidis kursojn pri Esperanto.
Ajuto
Ajuto estas tubeto aŭ specialforma plato lutita al la fino de tubo, kie elfluas la fluidaĵo, por reguligi tiun elfluon (ReVo).
Forumo (LSG)
Forumo estas la oficiala bulteno de la Ligo de Samseksamaj Geesperantistoj (LSG). Forumo aperis unuafoje en marto 1978, unu jaron post la fondiĝo de la esperantista samseksema asocio. Forumo celas ligi kaj informi la LSG-anojn. En ĝi aperas plej diversaj informoj: LSG-aj, GLAT-komunumaj, erotikaj rakontoj kaj bildoj, informoj pri UK-gastigantaj urboj ktp. Post ĝia 150-a numero, Forumo ne plu aperas ekde 2015. Manko de taŭga akurata redaktanto estis ofta problemo por ĝia aperigo.
Anna Maria von Schürmann
Anna Maria van Schürmann (1607-1678) estis nederlanda humanistino, teologino, gravuristino, poetino, kiu elstariĝis pro sia erudicio. Ŝi parolis bonnivele 14 idiomojn, inter ili: la latinan, grekan, hebrean, araban, sirian, aramean kaj etiopan. Je la 4-jaraĝo ŝi jam sciis legi kaj diplomiĝis pri juro. Ŝi ŝatadis muzikon, pentrarton, poezion, arton kaj beletron. Ŝi konatiĝis kun Jean de Labadie, jesuito konvertiĝinta al protestantismo, kaj fondinto de religia sekto, kaj ŝi fariĝis grava disvastigantino. Ŝi estis la unua virino studanta en la Universitato de Utrecht.
Gravellona Lomellina
Gravellona Lomellina estas komunumo de Italio.
Gabrijel Divjanoviĉ
D-ro Gabrijel DIVJANOVIĈ (1913 - mortis la 27-an de julio 1991 en Zagrebo) estis fondinto de la grupo "Junaj astronomoj-esperantistoj" ĉe la Zagreba Observatorio, kiu aperigis en 1961 la kontraŭmilitan pledon Tragedio en la Universo kaj iniciatis la E-feriejon en Primoŝten ĉe la Adria marbordo.
Li ankaŭ multe verkis pri sia fako en Esperanto, precipe en la popularscienca revuo Homo kaj kosmo, kiun dum pli ol 20 jaroj (1963-1984) li ĉefredaktis kun la helpo de kolegoj el la observatorio.
NGC 3145
NGC 3145 (aliaj indikoj — MCG -2-26-36, PGC 29591) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sándor Csányi (bankisto)
CSÁNYI Sándor [ĉanji ŝandor] (n. Jászárokszállás, la 20-an de marto 1953) estas hungara entreprenisto, prezidanto-ĉefdirektoro de la banko OTP.
Biografio
Li naskiĝis kiel dua filo de kampogardisto de la loka kooperativo kaj patrino kiu laboris en la teksaĵa industrio. La geedza paro prizorgis tri filojn kaj vivtenis sin krom la ordinara laboro ankaŭ el ablebredado kaj kultivado de sukerbeto.
Li lernis en Ekonomia Mezlernejo en Budapeŝto, poste studis en la Financa kaj Kontotenada Altlernejo kaj samtempe laboris kiel nokta kolegia eduka instruisto.
Li estis ekde 1974 dungito de la financa ministerio, dumtempe diplomiĝis en la Budapeŝta Ekonomika Universitato kaj poste doktoriĝis.
Li laboris ekde 1983 en la Agrikultura kaj Nutraĵ-afera ministerio. Tie li ricevis loĝejon kaj ekŝatis la ĉasadon. Li laboris ekde 1986 en la Hungara Kreditbanko, ekde 1989 vicdirektoro de la Komerca kaj Kreditbanko.
Li iĝis en 1992 prezidanto-ĉefdirektoro de la banko OTP Bank Rt.. Li maldungis en la unua monato ĉiujn 215 gvidantojn kaj nur 150 estis redungita.
Li estas la plej riĉa hungaro, oni estimis lian riĉecon je 160 miliardoj da hungaraj forintoj en 2008.
Tlacolula de Matamoros
Tlacolula de Matamoros estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tlacolula de Matamoros. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 551.
Geografio
Tlacolula de Matamoros apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16510 loĝantojn. El tiuj estis 7672 viroj kaj 8838 virinoj. La komunumo havas surfacon de 244,96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3841 indiĝenoj. El tiuj 3316 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3316 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Geofikcio
Geofikcio okupiĝas pri la kredado de fikcia j geografiaĵoj : urboj, landoj aŭ planedoj.
Rimarkindas ke multaj de la homoj kiuj aktive praktikas geofikcion venas el la plej diversaj disciplinoj kaj uzas geofikcion kiel instrumenton por testi iliajn talentojn. Ekzistus diplomatoj kiuj okupiĝas pri geofikcio por ektuŝi la plej ekstremajn geopolitikajn situaciojn, samkiel lingvistoj kiuj kreas imagitajn lingvojn.
Tamen la plimulto e geofikciantoj estas verkistoj kaj dezajnistoj de libroj, filmoj, videoludoj en la ĝenroj de fabelo, sciencfikcio kaj fantazio interesiĝas pri ĝi. En iuj lernejoj, geofikcio estas uzata kiel ekonomia projekto.
Iuj okupiĝas pri geofikcio pro malkontento kun la ekzistanta mondo kaj kreas utopia n revo-mondon aŭ almenaŭ socion kiun ili preferus. Aliaj estas pli fascinitaj de la malnova mondo kaj enkondukas siajn interesojn, ekzemple kartoj, lingvoj, muziko aŭ fervojoj, en siaj inventitaj landoj. En geofikcio ĉiuj eblaj interesoj venas kune kaj sekve geofikcio videblas kiel "meta-hobio". Kelkaj vidas geofikcion kiel formo de arto. Geofikcianoj, praktikantoj de geofikcio, desegnas mapojn, verkas konstituciojn, priskribas la evoluojn en iliaj landoj, faras horarojn kaj kreas lingvojn.
Geofikcio kaj lingvokreado
Jen kelkaj ekzemploj de lingvokreado en rilato al fikciaj mondoj :
Ekzemploj de geofikcio
Unu el la plej famaj fikciaj mondoj estas la mondo de Mezo-tero de J. R. R. Tolkien, kiel li priskribis ĝin en siaj libroj La Hobito kaj la sinjoro de la ringo. Tolkien ne nur ellaboris la lingvojn kaj mitologion de lia mondo, sed ankaŭ produktis mapojn, foje tre detale. Ankaŭ la librofelietono Duno de Frank Herbert kaj La Petveturista Gvidlibro pri la Galaksio de Douglas Adams enhavas multajn imagitajn planedojn kaj mondojn.
Tolkien kaj Adams famiĝis pro tre mirinda geofikcio en kiu eksterteraj estaĵoj ludis gravan rolon. Ne ĉiuj geofikciantoj ne same procedus. Por multaj inter ili la scienca, "realisma" karaktero restas ludi gravan rolon. Farante tiel la nederlandano Rolandt Tweehuysen fariĝis bone konata pro liaj libroj kaj prelegoj pri Spokanio, fikcia lando kiu vere povintus ekzisti kaj por kiu eĉ estis verkitaj vojaĝo-gvidilojn.
Geofikcio ankaŭ povas esti uzata por parodii la ekzistantan mondon. Konata en tiu subĝenro estas la rakontoj de Jonathan Swift kaj Terry Pratchett. Ankaŭ utopioj kaj malutopioj kiel en la verkoj de Thomas More, George Orwell povas esti konsiderataj kiel geofickio. Pli lastatempaj ekzemploj estas la humuraj vojaĝgvidiloj pri la inventitaj landoj Molvanîa, Phaic Tǎn kaj San Sombrèro, kiuj ĉiuj estas parodio pri certa (sub-)kontinento sur la tero.
Noto kaj refencoj
Tiu ĉi artikolo baziĝas preskaŭ centprocente sur la artikolo en la nederlanda vikipedio je la 19-a junio 2017.
Halvdan Karterud
Halvdan KARTERUD (naskiĝis 1894, mortis la 30-an de junio 1972 en Trondheim) estis pioniro de la blindula laboro kaj la Esperanto-movado en Norvegujo, esperantisto ekde la jaro 1910, honora membro de Norvega Esperantista Ligo ekde 1971. Li estis vicprezidanto de Universala Asocio de Blindul-Organizaĵoj (UABO) kaj honora membro de Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj (LIBE). Li posedis la norvegan "Reĝan Meritmedalon" kaj la ordenon "Pro Merito" de Norvega Esperantista Ligo.
Divinópolis de Goiás
Divinópolis de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.967 loĝantojn en 2010.
Notliniaro
Notliniaro aŭ Muzikliniaro estas bazoelemento en la norma muziknotacio. La notliniaro plejofte konsistas el 5 paralelaj horizontalaj linioj je sama interdistanco sur kiu oni povas noti muzikon. De maldekstre al dekstre oni notas fermajn aŭ malfermajn globetojn sur kaj inter la linioj per kiu oni indikas la tonalton. La tonliniaro ekestis per la aldono de unue unu poste tri kaj kvar kaj fine kvin linioj al la neŭmoskribo kiu de origine ne konis ekzaktan indikon de intervaloj kaj tonaltoj.
Sur la notliniaro ĉiu tono de la gamo estas notata sur sia propra loko. Ĉar en la gamo la tondistancoj ne ĉiam estas samgrandaj - povas esti tutaj kaj duonaj distancoj - la pozicio de du diferencaj notoj sur la notliniaro ne montras la reciprokan tondistancon. La notoskribo - kaj per tio la notliniaro - de origine intencis esti notacio por kantpartoj.
Alia maniero por noti muzikon estas Klavarskribo.
Nuottikirjoitus
Ladislav Vladyka
Ladislav Vladyka, propranome Ladislav Přimda (naskiĝis la 1-an de junio 1893 - mortis la 15-an de junio 1956) estis ĉeĥa verkisto.
Tatra
Tatra estas ĉeĥa fabrikanto de ŝarĝaŭtomobiloj, havanta sidejon en Kopřivnice. La preciza nomo estas Tatra a.s. (Tatra akcia kompanio).
Historio de Tatra
En la intermilita periodo la firmao nomiĝis Ringhoffer-Tatra aŭ nur Ringhoffer, laŭ sia posedanto. Ĝi plu produktis la personajn kaj la ŝarĝaŭtomobilojn, fervojajn motorajn vagonojn kaj eĉ ankaŭ aviadilojn.
Karakteriza personeco de la firmao estis konstrukciisto kaj longjara teknika direktoro Hans Ledwinka (En Tatra li estis okupita ekde la 1897 ĝis 1945). Tiu estis kreinto de ĝishodiaŭ de Tatra eluzata koncepto de ĉasio kun centra tubo kaj movigaksoj, kiun oni ankaŭ markas kiel spinframo, sed en la mondo per pli konata markigo Tatra-koncepto. Tatra estas ankaŭ konata precipe per eluzado per aero fridigataj motoroj.
Post la dua mondmilito Tatra fabrikis precipe ŝarĝaŭtomobilojn, sed ankaŭ luksajn limuzinojn por gvidantaj laboruloj kaj partiaj funkciuloj. Por testi la fabrikitajn aŭtomobilojn Tatra konstruis en Kopřivnice testan poligonon nomata Veturrondo Tatra. En la jaro 1989 okazis malkresko de produktado de personaŭtomobiloj kaj problemoj kun privatigo, kiuj gvidis al bankroto de la firmao. Tiutempe la firmao sukcesis akiri grandan armean mendon, kiu helpis al ĝi superi la krizon. Post longtempaj traktadoj kun eksterlandaj investantoj fine usona kompanio Terex Corporation, kiu okupiĝas per produktado de peza mekanikaĵo, sukcesis akiri majoritatan 80,5 % kvocienton de kompanio Tatra a.s. kaj per tio ĝi unusignife aliorientiĝis al produktado de pezaj ajngrundaj ŝarĝaŭtomobiloj. Dank‘ al kompanio Terex Tatra sukcesis enpenetri ankaŭ en okcidentajn merkatojn.
Horrenbach-Buchen
Horrenbach-Buchen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 256 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Tatra
Uzino en Smíchov
Sed sub la marko Tatra oni ne produktis nur aŭtomobilojn kun eksplodmotoroj, sed ankaŭ elektrajn veturilojn, trolebusojn kaj tramojn. Tiuj produktiĝis en uzino en Smíchov en Prago, samkiel fervojaj vagonoj. Post la dua mondmilito la fabriko de Ringhoffer estis naciigita kaj ĝi ricevis markigon Tatra. La smíchova uzino produktis la mondfamajn tramojn T1, T2, T3 liveritaj en multajn landojn nenur de orienta bloko. En la okdekaj jaroj la Smíchova uzino estis alivicigita sub koncernon de ČKD, tial nepluraj hodiaŭ scias, ke la konataj „to-trioj“ estiĝis ankoraŭ kiel Tatra-oj.
Horrenbach-Buchen
Geografio
Horrenbach-Buchen situas en montara regiono de la Svisaj Antaŭalpoj en Berna Oberlando proksimume 15 kilometrojn orientnordoriente de la urbo Thun. La komunumo konistas el du apartaj teritorioj, nome Buchen en okcidento kaj Horrenbach en oriento. Al la orienta teritorio krom Horrenbach apartenas ankaŭ pluraj izolitaj bienoj kaj biengrupoj. En oriento al komunuma tereno leviĝas ĝis al monto Sichel, kiu kun alteco de 1952 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,44 km², de kiuj 39,4% estas kovritaj de arbaro, 50,0% servas por agrikulturo kaj 1,3% por setlado.
Ekonomio
En la loko Innereriz troviĝas la ununura restoracio de la komunumo kaj ankaŭ la skilifto, kiu permesas modestan turismon. Krom tio la ĉefa enspezofonto de Horrenbach-Buchen estas la agrikulturo kaj precipe la bovobredado kaj laktoproduktado. Ankaŭ ekzistas lingoperlabora entrepreno en la komunumo. Vendejo en la komunumo jam de longe ne plu ekzistas. En Horrenbach troviĝas lernejo, kies supra etaĝo de la komunumanoj estis en la lastaj jaroj grandigita kaj nun servas kiel komunuma centro, kie okazas ankaŭ la komunuma asembleo kaj troviĝas la komunuma administracio.
Najbaraj komunumoj
La orienta parto Buchen lima en nordo al Unterlangenegg, en nordoriento al Oberlangenegg, en oriento en unu punkto al Eriz, en sudo al Teuffenthal, kaj en okcidento al Homberg.
La okcidenta parto Horrenbach limas en nordo kaj oriento al Eriz, en sudoriento al Beatenberg, en sudo al Sigriswil, kaj en okcidento al Teuffenthal.
Trafiko
Horrenbach-Buchen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per la vojo n-ro 1140 de Steffisburg. La lasta parto de la vojo al Horrenbach fakte estas tre mallarĝa kaj la veturado sur ĝi precipe dumvintre preskaŭ aventura. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 13 kilometrojn okcidente norde de Thun en Heimberg. Per la buslinio 33 de la trafikentrepreno Thun kaj Interlaken de Thun al Teuffenthal la komunumaprto Buchen estas konektita al la publika transportreto. La komunuma parto Horrenbach ne disponas pri publika trafikilo.
Historio
Dum mezepoko la teritorio de Horrenbach-Buchen apartenis al la kiburga Senjorujo Heimberg, kiu en la jaro 1384 fariĝis havaĵo de la urbo Berno kaj estis atribuita al la libera tribunalo de Steffisburg. Ĝis 1693 Horrenbach-Buchen apartenis al la paroĥo Steffisburg, tiam ĝi estis atribuita al la paroĥo Schwarzegg. Proksimume en la jaro 1712 Horrenbach-Buchen konstituiĝis kiel komunumo. En la jaro 1928 en Buchen estis konstruita propra preĝejo kaj en la jaro 1935 Buchen fariĝis aparta paroĥo.
Blazono
La blazono de Horrenbach-Buchen montra blankan riveron en kiu naĝas tri fagofolioj sur ruĝa ŝildo. Kun du sespintaj steloj supre dekstre kaj malsupre maldekstre de la rivero kiu fluas de maldekstre supre diagonale dekstren malsupren. La rivero simbolas la rojon Horrenbach, la fagofolioj estas simbolo por Buchen (Buchen en la germana lingvo signifas fagoj) La du steloj simbolas la du vilaĝojn, el kiuj konsistas la komunumo.
Javanoj
Javanoj (en java: Ngoko: ꦮꦺꦴꦁꦗꦮ (Wong Jawa), Krama: ꦠꦶꦪꦁꦗꦮꦶ (Tiyang Jawi); (en indonezia: Suku Jawa aŭ Orang Jawa) estas etna grupo indiĝena de la indonezian insulo Javo.
Priskribo
Kun proksimume 100 milionoj da personoj, ili formas la plej grandan etnan grupon en Indonezio. Ili loĝas ĉefe en la centraj ĝis orientaj partoj de la insulo. Estas ankaŭ gravaj nombroj de javandevenuloj en plej el la ceteraj provincoj de Indonezio, en Malajzio, Singapuro, Surinamo, Egiptio, Saudarabio kaj Nederlando. La etna grupo de Javanoj havas multajn subgrupojn kiel la Mataramanoj, Cirebonanoj, Osinganoj, Tengeranoj, Saminanoj, Nagananoj, Banĝumasanoj ktp.
Majoritato de Javananoj identigas sin kiel islamanoj, kaj minoritato kiel kristanoj kaj hinduistoj. Tamen, la Javana civilizacio estis tre influita pro pli ol jarmilo de interagado inter la indiĝenaj animisma religio Keĝaven kaj la hindia hindusima—budhisma kulturo, kaj tiu influo estas ankoraŭ videbla en la javaj historio, kulturo, tradicioj, kaj artoj. Pro sia enorma tutmonda loĝantaro, la javanoj estas konsiderataj grava grupo ĉar ili estas la kvara plej granda etna grupo inter islamanoj en la mondo post Araboj, Bengalanoj kaj Panĝaboj.
6824 Mallory
6824 Mallory estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita montogrimpisto George Mallory (1886–1924). Li malaperis sur la monto Ĉomolungmo kun sia kolego Andrew Irvine.
19730 Machiavelli
19730 Machiavelli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la florenca politika filozofo Niccolò di Bernardo dei Machiavelli (1469–1527), teoriisto kaj verkisto, kiu rekomendis fortan centran registaron. Lia fama traktaĵo, "La Princo" (1513), priskribas la plenumadon kaj tenadon de la povo far de determinita reganto indiferenta pri moralaj konsideroj.
Rotenfels
Rotenfels (alteco 327 m) inter Bad Münster am Stein-Ebernburg kaj  Norheim havas  202 m altan vandon, kiu longas 1200 m. La plej granda parto de la Rotenfels situas sur la komunumo Traisen. Rotenfels estas la plej alta kruddeklivo inter la Alpoj kaj  Skandinavio.
La roka masivo konsistas al ruĝeca Riolito, porfira-ŝtonaĵo kun fajnkristalina strukturo. Ĝi estas kaj naturprotektejo kaj fama areo por grimpantoj.
Malsupre de la roko fluas la rivero Nahe..
Antaŭ 270 ĝis 260 milionoj da jaroj formiĝis en fazo de tre granda vulkana aktiveco arde fluanta  magmo kiu supreniĝas. Post la rigidiĝo restas la veterdisfalrezista ruĝeca ŝtonaĵo de Rotenfels.
La naturprotektejo estas 91 ha granda.
843 Nicolaia
843 Nicolaia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Holger Thiele elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf,
Nomo
Ĝi estis perdita dum 65 jaroj, antaŭ esti remalkovrita en 1981 de la Instituto de Astronomia Kalkulo de Hejdelbergo. (Heidelberg Astronomisches Rechen-Institut)
Wieland Wagner
Wieland Adolf Gottfried Wagner (naskiĝinta la 5-an de januaro 1917 en Bayreuth; mortinta la 17-an de oktobro 1966 en Munkeno) estis germana operreĝisoro kaj scenaranĝisto.
Vivo
Wieland Wagner estis la unua ido de komponisto Siegfried Wagner, filo de Richard Wagner, kaj de ties edzino Winifred (denaska Williams). Li ricevis edukadon kiel pentristo kaj fotisto kaj respondecis jam junaĝe la scenaranĝon por la festivalo de Bayreuth (1937 Parsifal, 1943 Die Meistersinger von Nürnberg), tiam tamen ankoraŭ laŭ plene tradicia stilo kun moderaj abstraktaĵoj.
Kariero en la nazia ŝtato
Wieland Wagner estis jam en 1933 ano de la Hitlera Junularo. En 1937 li kreis scenaranĝojn por la sceneja solena festivala verko Parsifal. Joseph Goebbels notis pri tio la 24-an de julio en sian taglibron: „Ege diletanta.“ En 1938 Wieland Wagner aniĝis en la NSDAP (n-ro 6078301). Adolf Hitler persone liberigis lin de ĉia militservo. Sian aliron al la „gvidanto“ Wieland Wagner uzis en la lukto pri la potenco en Bayreuth (kontraŭ sia patrino, kontraŭ la arta direktisto Heinz Tietjen kaj la scenaranĝisto Emil Preetorius). Dum la tiel nomataj „militfestivaloj“ de 1943/1944 li produktis la scenodekorojn por Die Meistersinger von Nürnberg, la ununura opero de Wagner tiam prezentata en Bayreuth (Citaĵo el la programkajero: „Sur la festoherbejo kunlaboris krom la festivala ĥoro Hitlerjugend, BDM kaj viroj de la SS-standardo Wiking.“) Ekde septembro 1944 ĝis aprilo de 1945 Wieland Wagner militservis ĉe la „instituto por fizika esploro Forschung“ en la koncentreja filio Bayreuth, kie multaj malliberuloj el la koncentrejo Flossenbürg estis devigita kiel sklavoj produkti direktigajn sistemojn por raketoj.
Kariero en postmilita Germanujo
Post la milito Wieland Wagner sin forturnis plene de la nazia pasinteco kaj fariĝis novigema reĝisoro kaj scenaranĝisto, kiu ne timis rompiĝi per la tradicio kaj foje ankaŭ konscie provokis. Ekde 1951 li direktis kune kun sia frato Wolfgang la novmalfermitajn festivalojn de Bayreuth. Sian apartan enscenigostilon li atingis nelaste per la kunlaboro de sia edzino Gertrud Wagner (denaska Reissinger, 1916–1998), dancistino kaj ĥoreografistino. Kiel plej konata reĝisoro de la „Nova Bayreuth“ Wieland rezignis en siaj enscenigoj pri detala naturalismo. Per abstraktadoj kaj sugestopova lumreĝio la muziko restis en la malfono. La scena agado estis esprimpove densigata kaj akcentata nur per treege sinretenaj stiligitaj kaj signifegaj gestoj kaj movoj. La ensceniga stilo de Wieland Wagner en Bayreuth fariĝis ofte kopiata modelo por operaj enscenigoj ĝis en la 1970-aj jaroj.
Wieland Wagner sukcesis altiri la plej bonajn kantistojn kaj orkestrestrojn de sia epoko por siaj verkoj. Al liaj plej gravaj malkovritoj apartenas la sopranistino Anja Silja, kun kiu lin ankaŭ ligis intima rilato. Krom la verkoj de sia avo Wieland Wagner ankaŭ enscenigis operojn de Christoph Willibald Gluck (Orfeo ed Euridice), Ludwig van Beethoven (Fidelio), Giuseppe Verdi (Aida, Otello), Georges Bizet (Carmen), Richard Strauss (Salome, Elektra), Alban Berg (Wozzeck, Lulu) kaj Carl Orff (Antigonae, Comoedia de Christi Resurrectione). Gastdungitecoj kondukis lin je tio al Stutgarto, Hamburgo, Berlino, Munkeno, Kolonjo, Frankfurto, Vieno, Napolo, Venecio, Torino, Milano, Romo, Bruselo, Barcelono, Laŭzano, Ĝenevo, Parizo, Amsterdamo, Kopenhago, Londono und Edinburgo. En siaj lastaj enscenigoj Wieland Wagner sin turnis pli al la malabstrakta modelo. Ekde lia frua morto oktobron de 1966 lia frato Wolfgang direktis ĝis 2008 en sola respondeco la festivalojn de Bayreuth.
Rekonstruitaj enscenigoj de Wieland Wagner estis prezentataj pli malfrue i.a. en Novjorko, San-Francisko, Sidnejo kaj Osako.
El lia geedzezo devenis la komunaj gefiloj Iris Wagner (naskiĝinta en 1942), Wolf Siegfried Wagner (naskiĝinta en 1943), Nike Wagner (naskiĝinta en 1945) kaj Daphne Wagner (naskiĝinta en 1946). La tombo de Wieland Wagners troviĝas sur la urba tombejo de Bayreuth en la vagnera familiotombo, en kiu ankaŭ estis enigitaj lia edzino, lia bofratino Gudrun Wagner kaj la urno de sia frato Wolfgang Wagner.
Rábakecöl
Rábakecöl (rAbakecol) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Kapuvár.
Situo
Rábakecöl situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de rivero Rába, for de fervojo kaj ĉefvojo. Győr estas ne tro for.
Historio
Peĉenegoj fondis la vilaĝon. Ili okupiĝis precipe pri gardado de limo. Post la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo estis senhoma. En 1945 oni disdonis parcelojn por la malriĉulaj kamparanoj el la grandbieno. Dum la socialismo kuracejo kaj infanĝardeno konstruiĝis.
Mukaĉevo
Mukaĉevo (Мукачево [mukáĉevо] aŭ Мукачів [mukaĉiv], rutene Мукачово [mukaĉovo], Мукачево [mukа́ĉevo], Munkács [munkaĉ], Mukačevo, MinkAĉ, Munkatsch, Mukaczewo, Munceag) estas urbo en Ukrainio, en Transkarpata provinco. Ĝi estas administra centro de Mukaĉeva Distrikto.
Situo
La urbo situas centre de Transkarpata provinco apud rivero Latorica, ĉe renkontiĝo de ebenaĵo kaj montoj, laŭ fervojo Ĉop-Strij, ĉefvojoj estas al Uĵhorodo, Ĥust (Ukrainio) kaj Lviv.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj ferepoko, poste alvenis keltoj, slavoj kaj, fine, hungaroj okupintaj la regionon en 895. La unua skriba mencio devenis 1138, sed pli frue Sankta Ladislao tie venkis la kumanojn en 1085. La tataroj en 1241 faris senhoma la komunumon.
École Vétérinaire de Maisons-Alfort (pariza metrostacio)
École Vétérinaire de Maisons-Alfort [ekɔl veteʁinɛʁ də mɛzɔ̃ alfɔʁ] (Bestokuraca Lernejo de Maisons-Alfort) estas stacio sur linio 8 de la Metroo de Parizo, en komunumo Maisons-Alfort.
Mukaĉevo
Historio
Poste precipe rumanoj alvenis kaj en 1359 rutenoj. Tiutempe oni konstruis novan fortikaĵon. La loko ricevis rangojn urbo en 1378, kampurbo en 1427, libera urbo en 1445. En la 16-a kaj 17-a j.c.-oj pro disfalo de Hungario la urbo apartenis al princlando Transilvanio. La poloj detruis la urbon en 1657. Ilona Zrínyi (zrinji) defendis la fortikaĵon kontraŭ aŭstroj dum 1686-1688. En 1703 Francisko Rákóczi la 2-a malvenkis de Habsburgoj, sed en la sekva jaro sukcese okupis la fortikaĵon. En 1834 incendio okazis. La hungara armeo en 1848 venkis la aŭstrojn. En la 19-a jarcento la urbo estis distriktejo.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas fortikaĵo, kastelo de Rákóczi, klostro, katolikaj kaj kalvinana preĝejoj, kapelo, urbodomo el 1901.
École Vétérinaire de Maisons-Alfort (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita la.
Jiddu Krishnamurti
Jiddu Krishnamurti aŭ Ĝidu Kriŝnamurti (జిడ్డు కృష్ణమూర్తి), (Madanapalle, Barato, la 12-an de majo 1895 – Ojai, Kalifornio (Usono), la 17-an de februaro 1986) estis hinda bramano, aŭtoro kaj spirita instruisto.
École Vétérinaire de Maisons-Alfort (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio disponas pri tri alirejoj kiuj troviĝas sur Avenuo du Général-Leclerc.
Jiddu Krishnamurti
Kiam li aĝis 34, li publike rifuzis la famon kaj la mesiecon akiritajn kiam la Teozofia Societo proklamis lin la nova enkarniĝo de la Majtreja Budho, kaj pasigis la ceteron de sia vivo per regula publikigado kaj publika prezentado de siaj paroladoj, ĉefe en Suda Azio, Eŭropo kaj Usono. 90-jara, li alparolis Unuiĝintajn Naciojn pri paco kaj konscio, kaj en 1984 ricevis la Pac-Medalon de UN.
La libreto Ĉe la Piedoj de la Majstro
La angla origino de tiu libreto (At the Feet of the Master) estis publikigita en 1910. Kiel aŭtoro estis indikita "Alcyone" kaj, inter krampoj, "J. Kriŝnamurti". Laŭ la biografistino Mary Lutyens (en la libro The Life and Death of Krishnamurti) la teozofiisto C. W. Leadbeater kondukis la 14-jaraĝan Jiddu en 1909 dum kvin monatoj astrale al Majstro Kuthumi (ĉiutage dum 15 minutoj), kaj la sekvajn matenojn la adoleskanto notis tion, kion li memoris. Tiuj notoj estis publikigitaj en la menciita libreto. Tamen iuj dubas, ke estis vere li la aŭtoro de la notoj. Verŝajne pro tio la verko ne estas menciita en alilingvaj versioj de Vikipedio (almenaŭ ne en la angla, franca, germana, hispana, portugala).
Ĉiukaze jam en 1913, do nur tri jarojn post la publikigo de la originalo, aperis la esperanta traduko, farita de W. W. Mann kaj eldonita de la Presa Esperantista Societo (Parizo). En sia “Prezenta Parolo” A.P. Warrington (tiama Ĝenerala Sekretario de la Teozofia Societo en Ameriko) opiniis: ''“[...] Jen do libreto, tradukita en admirinda stilo, kiu enhavas gvidon je homa konduto tiel altega, ke ĝi prenas rangon kun la etiko de la grandaj Sanktaj Skriboj de la mondo. [...]”.''
La libreto estis tradukitaj en multajn lingvojn.
NGC 3146
NGC 3146 (aliaj indikoj — ESO 567-23, MCG -3-26-29, PGC 29663) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Recas
Estas similnoma vilaĝo en Rumanio nome Recaș.
Toponimio
La termino "Recas" devenas de la hispana vorto recuas, aro de ŝarĝobestoj, kiu siavice devenas el araba "rákab" kiu signifas karavano, aŭ veturaro. En la 12-a jarcento ĝi nomiĝis ĉu Recas ĉu Recuas sendistinge.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Requeños. La censita populacio en 2010 estis de 3.912 loĝantoj kaj la denseco estas de 126,19 loĝ/km². Dum la 20-a jarcento la populacio duobliĝis kaj ankoraŭ kreskas.
Situo
Recas estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 571 m; je 27 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°3′10″ N 3°59′5″ Ok.
Geografio
Recas limas kun la municipaj teritorioj de Chozas de Canales, Lominchar, Cedillo del Condado, Villaluenga de la Sagra, Yunclillos kaj Bargas, ĉiuj de la Provinco Toledo.
Historio
Estas restoj de romiaj kaj arabaj epokoj. La plej antikva mencio estas en dondokumento al episkopo de Toledo fare de Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio. En 1576 Recas jam estis loko reĝoposedata.