cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastela kirko de Torgau
Priskribo de la interno
La altaro (kopio) estas, laŭ la koncepto de Lutero, libere staranta. La tablon portas kvar anĝeloj. Ĝin ĉirkaŭu la komunumo por ricevi la komunion. Eble revenos restoj de la retablo de la dum la Dua mondmilito detruita kirkomeblo.
La orgeno' super la altaro faritis de la firmajo Peter Vier el Friesenheim. Ĝi inaŭguritis en la 2-a de oktobro 1994 kaj konformas kun la sonkvalito renesanca (3 manualoj, 21 registroj, meztona agordo).
Kontraŭe sur la galerio videblas la blazonoj de la princo-elektisto Johano Georgo (1611-56) kaj de lia edzino.
Dediĉo tabulo bronza pendas sur la malantaŭa muro. Ĝi mulditis en 1545 en la laborejo de la Fratoj Hilger en Freiberg kaj memorigu la konsekron solenan de la kapelo. La latinlingva enskribo entenas laŭdon de la konstruiginta princo. La bildo de Johano Frederiko troviĝas sur la supra medaliono flankita de du aliaj medalionoj kun liaj filoj Johano Frederiko kaj Johano Vilhelmo. Malsupre estas bildo de Lutero.
Funkcioj en la kuro de historio
Vere multis la funkcioj de tiu ĉi preĝejo. Ekde 1736 ĝi eĉ estis katolika preĝejo sub la regado de Frederiko Aŭgusto la 2-a, posteulo de Aŭgusto la forta. Inter 1771-1812 ĝi servis kiel kapelo prizona: ĉar dum tiu ĉi periodo Hartenfels iĝis malliberejo kaj punlaborejo. Post la Viena kongreso la tuto estis kazerno de Prusio (ĝis 1912). De 1919-26 la kapelo servis kiel aŭlo por seminario de estontaj instruistinoj. Nur ekde 1932 ĝi servas denove al la evangelio komunumo de Torgaŭ kiel kirko.
Fonto
Faldfolio kuŝanta sur informstando ene de la kirko.
Eksteraj ligiloj
Detalaj informoj pri la kapelo
Jörg Breu la Maljuna
Jörg Breu la Maljuna (ĉirkaŭ 1475–1537) estis pentristo de Augsburg de la nomita Germandanuba skolo. Li estis la filo de teksisto. Li estis la patro de Jörg Breu la Juna, kiu kunlaboris kun la patro en kelkaj verkoj.
Li veturis al Aŭstrio kaj kreis kelkajn mult-panelajn altarerojn tie en 1500–02, kiel la Altaro de Melk (1502). Li revenis al Augsburg en 1502 kie li iĝis majstro. Li veturis al Italio dufoje, en ĉirkaŭ 1508 kaj en 1514/15.
Germana aŭtovojo A30
La germana aŭtovojo A30 (germane Autobahn 30, mallonge A30, aŭ formale Bundesautobahn 30, mallonge BAB 30) estas aŭtovojo inter la limo inter Germanio kaj Nederlando (transire al la nederlanda aŭtovojo Rijksweg 1, proksime de la urboj Hengelo kaj Bad Bentheim) ĝis la urbo Bad Oeynhausen en Malsupra Saksio. La aŭtovojo longas 138 kilometrojn. Ĝi estas parto de la eŭropa ŝoseo 30. Malgraŭ sia relativa mallongeco, la vojo estas parto de la aŭta vojo inter la urboj Amsterdamo kaj Berlino kaj grava eŭropa ligilo.
Blazono de Aŭstrio
La aŭstria federacia blazono, la nuntempa blazono de Aŭstrio, enkondukiĝis en la jaro 1919 kun la ruĝa-blanka-ruĝa flago de Aŭstrio kaj la simbolo de "aŭstria federacia aglo" (Österreichischer Bundesadler). En la tempo de Aŭstrofaŝismo ĝi anstataŭiĝis per alia agla simbolo nomata Quaternionenadler, kaj post la fino de la Dua Mondmilito en 1945 la blazono de 1919 en ioma variigo - aldoniĝis frakasitaj ĉenoj de mallibero - reenkondukiĝis.
La blazonon detale difinas la "federacia leĝo de la 28-a de marto 1984 pri la blazono kaj aliaj nacia simbolo de la respubliko Aŭstrio''.
Priskribo
La aŭstra federacia blazono montras ŝvebantan, unukapan aglon el sablo kun kruroj el oro, kun beko, krono kaj lango el gorĝo, kies brusto estas kovrata per blazonŝildo el gorĝo kun trabo el arĝento. La du maleolojn ĉirkaŭas frakasita fera ĉeno. En la heraldike dekstra piedo la aglo portas falĉilon, en la liva, oran martelon. Ekzistas du diversaj versioj de la blazono: Versio konvena al la nacia konstitucio, en kiu la aglo - heraldike ĝuste - montratas unukolore nigre, kaj arta versio, en kiu la plumaro de la aglo estas detale prezentata. Ambaŭ versioj oficiale uziĝas.
Simboleco
La simboloj kaj emblemoj en la federacia emblemo de Aŭstrio signifas:
Malsamaj politikaj interpretoj de la federacia blazono en la pasinteco kreis fortajn diskutojn pri la blazono. Laŭ enketoj tamen la origina signifo de la blazono estas vaste konata inter la civitanoj de Aŭstrio, kaj ne ĝustas la kritiko ke la simboleco estus "tro komplika". Unuflanke tamen la respublika blazono interpretas kiel nova respublika simbolo, aliflanke kiel ŝanĝita versio de la malnova habsburga blazono. Laŭ la dua teorio en la antaŭa blazono de Aŭstrio-Hungario, la du kapoj de la duobla aglo reprezentis po Aŭstrion kaj Hungarion kaj la forfalo de unu kapo simple respegulis la forfalon de Hungario el la ŝtato - baze la aglo do daŭre estus monarkia signo. Oficiala aldonaĵo pri la leĝo pri nova "blazono kaj ŝtata sigelo de la respubliko de germanlingva Aŭstrio" de 1919 tamen substrekis ke la "nova" unukapa aglo ne aludis al la antaŭa habsburga duobla aglo, sed al "...la simbolo de la romia respubliko, la "aquila". En la sekva frazo tamen rimarkatis "ke la loĝantaro tuj rekonu kaj respektu la novan insignon, kaj ke tial certagrada simileco al la antaŭa ŝtata simbolo ja estis intencita.
La aŭstriaj federaciaj landoj tamen plejparte tenis siajn antaŭrespublikajn blazonojn, je granda parto devenaj el la alta mezepoko.
Aliaj kritikantoj malŝatis ke la martelo kaj falĉilo en la blazono interpreteblus kiel komunistaj simboloj – la du komunismaj simboloj tamen estas krucitaj, kaj en la aŭstria simbolo intencatas triopo el martelo, falĉilo kaj urbomura krono.
Kvartalo Naniŭa
Kvartalo Naniŭa aŭ Naniŭa-ku (浪速区 [naniŭa-ku], Hepburn/Kunrej: Naniwa) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
Alcudia de Monteagud
Alcudia de Monteagud estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 15 km2 kie loĝas 154 geloĝantoj, do loĝdenso estas 10.3 loĝ./km2. Alcudia de Monteagud situas je 88 km de la provinca ĉefurbo Almería. Ĝi estas en la komarko Filabres-Tabernas en la centro de la provinco.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 154 geloĝantoj de la municipo Alcudia de Monteagud estas 81 inoj kaj 73 viroj. En la 15-kvadratkilometra teritorio estas nur la vilaĝo, kie loĝas 154 geloĝantoj, kaj neniu loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 0, 0 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 0, 0 inoj kaj 0 viroj. Tiel la natura kresko estis 0 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 65 homoj (42.2%).
Bartolomeo Karduĉo
Bartolomeo KARDUĈO (itale, Bartolomeo CARDUCCI; hispane, Bartolomé CARDUCHO), itala pentristo (Florenco ĉirkaŭ 1560-El Pardo 1608), frato de Vincento Karduĉo. Ĉambra pentristo de Filipo la 3-a kaj iniciatinto de la madrida baroko. Li alvenis al Hispanio kun Federico Zuccaro por labori en El Escorial (1585).
Stretavka
Ne miskomprenu kun la apuda Stretava!
Bazaj informoj
Stretavka, hungare Kisszeretva estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. La historia slovaka nomo estis Malá Stretava.
Situo
Stretavka situas sur ebenaĵo, proksime de kunfluejo de riveroj Laborec kaj Uĵ, laŭ flankovojoj. Veľké Kapušany troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1317. En 1910 loĝis en Kisszeretva 296 da homoj, (267 slovakoj, 15 germanoj, 13 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Kisszeretva apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Stretavka 177 da homoj, (158 slovakoj, 3 ukrainoj).
Blue1
La entrepreno Blue1 estas finnlanda, en internacia komparo relative malgranda flugkompanio kun sidejo en Vantaa. Ekde la 3-a de novembro 2004 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 1,4 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 12 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Post la fondo de la kompanio en 1987 sub la komenca nomo "Air Bottnia", la kompaniaj aviadiloj unue kunlabore kun la pli granda finna flugkompanio Finnair transportigis pasaĝerojn en la maldense loĝatan nordon de Finnlando - al finna Sameio (Laponia provinco) kaj la regionojn oriente de la Botnia Golfo (precipe Norda Ostrobotnio). De 1998 la kompanio estas konzerne ligita al la kompanio Scandinavian Airlines, tamen daŭre konsideratas sendependa entrepreno, en 2004 prenis la nomon "Blue1" kaj samjare aliĝis al la grupo "Star Alliance".
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon KF; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas BLF.
Sovetia Esperantista Junulara Movado
Deveno
En la jaro 1964 dum la 49-a Universala Kongreso de Esperanto tiama prezidanto de TEJO Humphrey Tonkin proponis al Anatolij Gonĉarov pripensi la ideon krei junularan organizaĵon de esperantistoj en Sovet-Unio. Ĉar krei tian organizaĵon oficiale estis neeble kaj krei ĝin neoficiale estis danĝere, Anatolij Gonĉarov eltrovis nomi la oprganizaĵon tiel, ke ĝi ne aspektu organizaĵo. Vintre de la jaroj 1964-1965 Anatolo sendis al 12 konataj al li junaj geesperantistoj alvokon krei organizitan junularan movadon. Lian ideon subtenis 9 personoj kun kiuj Anatolo aktive kolektis aliajn junajn esperantistojn tra la tuta Sovetunio. Tiuj reeĥintoj siavice konigis aliajn konatajn al ili junajn esperantistojn kaj tute baldaŭ Anatolo dissendis jam al 17 adresoj la Adresaron kun 17 nomoj, proponante nomi la organizaĵon "Adresaro de junaj Esperanto-aktivuloj". Fine de la jaro 1965 la adresaron eniris 18 grupgvidantoj kaj unuopuloj ĉefe de Rusio kaj Ukrainio. Tiel estis preterita danĝero aspekti neoficiala organizaĵo. Tuj poste Anatolo lanĉis informilon "Juna Esperantisto" kiun li multobligis sur cigareda papero mem kompilanate plej ofte el leteroj venantaj al li kiel al la centro. Post kelkaj monatoj Anatolo komisiis la redaktadon kaj multobligadon al Aleksandro Jauŝkin (Kazano). Krom la menciita Jauŝkin tre aktivaj organizaj helpantoj estis Boris Kolker, Vladimir Samodaj kaj Leo Kazancev. Komence de 1966 formiĝis "Estraro de Adresaro". La estraro konsistis el jenaj personoj: A. Gonĉarov (Barnaul, V. Samodaj (Moskvo), B. Kolker (Birsk). Poste en la sama jaro aliĝis M. Ŝevĉenko (Ustj-Kamenogorsk), V. Bespalov (Soĉi) kaj V. Ŝilas (Vilno).
En Moskvo, en la strato Moĥovaja, No 8 (antaŭe avenuo Marks, No 17/19), kontraŭ la Rusia ŝtata biblioteko troviĝas ukraina restoracieto Taras Bulba. La 16-an de decembro 1965 en tiu ejo (kiu estis modesta kafeterio) la tiam junaj Vladimir Samodaj kaj Boris Kolker pridiskutis ĉe kafotaso la ideon de Anatolij Gonĉarov kaj decidis, ke tiu triopo fondu junularan organizaĵon de esperantistoj en Sovet-Unio. Laŭ propono de V. Samodaj la nova organizaĵo ricevis sian nomon - SEJM (Sovetia Esperantista Junulara Movado).
Do, SEJM estis lanĉita en 1965 jaro en formo de kolektivo de aktivuloj. Tamen kiel organizaĵo SEJM naskiĝis en la jaro 1966.
Naskiĝo
Inter la 16-a kaj la apud Kolomna (Moskva regiono) okazis junulara tendareto, kiu estas konsiderebla kiel fonda (nula) konferenco de SEJM. Dum la tendareto, organizita de Jefim Zajdman, okazis laborkunsido de la Estraro kaj aktivuloj de SEJM. Dum la dutaga kunsido ĉefe estis pridiskutitaj jenaj temoj:
Dum la SEJM-konferenco estis elektitaj estraranoj kaj komitatanoj. La unuan Estraron eniris A. Gonĉarov, B. Kolker, V. Samodaj, M. Ŝevĉenko, V. Ŝilas. La Komitaton eniris V. Bespalov, V. Bobin, A. Gonĉarov, Je. Zajdman, A. Jauŝkin, B. Kolker, S. Kotlarov, E. Ojasild, A. Pavlukovec, Je. Perevertajlo, V. Samodaj, M. Ŝevĉenko, V. Ŝilas.
Unua projekto de SEJM-statuto estis ellaborita de B.Kolker laŭ skizoj de V.Samodaj. La statuto post pridiskuto estis akceptita. Ankaŭ estis decidite, ke reelekto de SEJM-komitato estu ĉiujare dum semenarioj enkadre de someraj Esperanto-tendaroj. Ankaŭ estis notitaj unuaj SEJM-fakoj kun iliaj ĉefoj: Aŭtune ekfunkciis la koresponda servo de SEJM (respondeculo L. Kazancev).
Aktivado
SEJM dum dek tri jaroj kunordigis kaj evoluigis diversflankan agadon de Esperanto-kluboj, precipe junularaj. Ĝia pleja merito estis regula aranĝado de amasaj SEJToj (Sovetiaj Esperantistaj Junularaj Tendaroj) kun riĉa programo kaj kun SEJM-Konferenco. Trafi la Konferencon estis afero de honoro, oni aspiris ĝin, malgraŭ tio ke la partoprenantoj alvenadis proprakoste kaj dum siaj ferioj. SEJM famiĝis ankaŭ pro interkluba konkurado, regionaj renkontiĝoj, belartaj konkursoj, internaciaj ligoj. SEJM eldonis bonajn informilojn ("Juna esperantisto", "Akorodo", "Aktuale", "Kurte"). Ankaŭ estas rimarkindaj Sekretaria libro kaj Jarlibro de SEJM.
SEJM partoprenis ankaŭ organizadon de OSERoj - Okcident-Siberiaj esperantistaj renkontiĝoj. Listo de prezidantoj de SEJM: SEJM kreskigis aron da novaj, modern-stilaj aktivuloj: Dmitrij Cibulevskij, Nina Cvileneva, Vladimir Bespalov, Jefim Zajdman, Leonid Borisov, Miĥael Ŝevĉenko, Boris Anoĥin, Dina Lukjanec, Povilas Jegorovas, Ludmila Novikova, Jevgenij Perevertajlo, Vladimir Sapoĵnikov, Abduraĥman Junusov, Miĥail Lineckij, Nina Korĵenevskaja, Aristids Medinŝ.
La etoso de SEJM estis amikeca, neformala kaj gaja. Kaj ĝenerale, la historio de SEJM iĝis bela, romantika legendo, eble pro tio, ke ĝiaj aktivuloj estis tiam junaj kaj liberaj, plenaj de optimismo kaj energio kaj ne atentis la grizecon de la vivo, kiu tiam kovris la tutan landon.
En 1976 okazis konkurso pri Universala SEJM-afiŝo. La konkurso finiĝis la 1-an de oktobro. La unuan premion gajnis Varis Rudzitis (el urbo Rigo). En 1976 - 1977 jaroj okazis konkursoj pri Esperanto-afiŝo kaj SEJM-leterpapero. Oraganizanto de la konkurso estis Aristids Medinŝ.
Estas interese, ke malgraŭ eksterpolitikeco, SEJM ofte kontraŭstaris la oficialan ASE kaj ties ŝtatajn gvidantojn. Ekzemple en Kurte №5 aperis jena artikolo:
Distrikto Böblingen
La distrikto Böblingen situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Böblingen. La distrikto estas parto de la distriktaro Stuttgart kaj de la regiona ligo Stuttgart.
Sovetia Esperantista Junulara Movado
Malfondiĝo
el kanto de Mikaelo Bronŝtejn
Distrikto Böblingen
La distrikto havas areon de 617 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Ludwigsburg norde, Esslingen plus la eksterdistrikta urbo Stuttgart oriente, Reutlingen sudoriente, Tübingen sude kaj Calw okcidente kaj Enz nordokcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 26 komunumoj, el kiuj 8 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de septembro 2006.
Urboj:
Caporciano
Caporciano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Sovetia Esperantista Junulara Movado
Malfondiĝo
Lige kun la kreiĝo de la oficiala Asocio de Sovetiaj Esperantistoj (ASE), post 14 de marto 1979 SEJM malfondiĝis, sed ĝia neformala agado iomgrade daŭris pliajn tri jarojn. Dum kelkaj monatoj SEJM-komitatanoj kaj SEJManoj cerbumis, kion fari en la novaj kondiĉoj de apero de oficiala Esperanto-asocio en Soveta Unio.Somere de 1978 jaro en apudmoskva Ŝĉerbinka okazis la lasta SEJM-konferenco dum kiu oni konkludis, ke SEJM ne povas plu agadi. Inter la kaŭzoj estis ankaŭ jenaj: Per plimulto de la partoprenintoj, tamen ne unuanime, oni decidis, ke SEJM memlikvidiĝu, kaj ties aktivuloj same aktive kontribuu al sukcesa laboro de ASE.
Post malfondiĝo de SEJM aperis Laborgrupo por Interkluba Spertŝanĝo, kiu strebis kontinui ĝian agadon. La nova organizaĵo ekzistis nelonge kaj poste ankaŭ estis malfondita.
Libroj pri historio de SEJM
Libroj, en kiuj estis priskribita historio de SEJM:
SEJM-2
Naŭ jarojn post la malfondiĝo de SEJM, en 1988, dum perestrojko en Sovetunio aperis nova junulara Esperanto-asocio, kiu prenis la nomon SEJM.
Jen kion rakontis pri tio Andrej Grigorjevskij:
Por distingi ĝin de la pli frua kaj jam legenda organizo oni fojfoje nomis ĝin SEJM-2. La dua SEJM reprenis multon el la aktivaĵoj de la antaŭa SEJM, i.a. kunordigadon de OkSEJT-oj kaj OrSEJT-oj. Tamen laŭ la strukturo, agadmanieroj kaj, nature, membraro tio estis tute aparta fenomeno.
La refondo
La refonda konferenco de SEJM okazis en Taŝtagol fine de 1988 - komence de 1989. Ĝin partoprenis Jelena Lebedeva, Andrej Grigorjevskij, Andrej Liskov, Borisov el Minusinsk, Jevgenij Perevertajlo el Uzbekio, Andreas Künzli el Svislando, Gennadij Basov kaj Vladimir Minin el Tomsk kaj multaj esperantistoj el Moskvo, Ivanovo, Volgogrado, Krasnojarsk, Tomsk, Novokuzneck, Taŝtagol kaj aliaj urboj.
Titolo de la organizaĵo
Ek de komence la junulara organizaĵo prenis titolon SEJM kia estis deĉifrita Sovetia Junulara Esperantista Movado (Движение молодых советских эсперантистов). Kvankam en oficiala parto de la unua statuto ne estis uzita titolo SEJM-2, sed en informo pri akcepto de la statuto jam estis uzita titolo SEJM-2. La titolo SEJM-2 neniam estis fiksita en statutoj.
Post disfalo de Sovetunio la titolo SEJM ne plu estis deĉifrita, kio estis respegulita en statuto.
Evoluo de strukturo kaj statutoj de SEJM-2
La unua statuto de SEJM (eldonita ruslingve) estis akceptita dum la Fonda konferenco de SEJM la kaj pliĝustigita dum la dua SEJM-konferenco la. Laŭ la statuto anoj de SEJM estas nur personoj ne pliaĝaj ol 35 jaroj. La postulo estas grava diferenco de la unua SEJM en kia estis klubaj anoj. La kandidato nepre devis havi rekomendojn de SEJManoj. Ankaŭ ekzistis subtenantoj de SEJM - personoj (sendepende de aĝo) aŭ esperantistaj kolektivoj finance subtenantaj SEJMon.
La statuto estis eldonita de SEJM en Taŝtagol en 1988, reeldonita en 1989. Ĝi havas 3 paĝojn (A4-formataj). Malgraŭ aparteno al SEJM la eldonaĵo povas esti taksita samizdato, ĉar SEJM neniam estis oficiala organizaĵo.
La statuto estis eldonita en la rusa lingvo. En piednotoj estas indikite, ke ĝi estas tradukita de Esperanto. Sed estas konata fakto, ke Georgij Kokolija tradukis la statuton de la rusa al Esperanto dum flugo al 46-a IJK por SEJM estu akceptita al TEJO.
Ĉefa organo de SEJM estis SEJM-konferenco okazinta unu foje dum jaro. Nur la Konferenco povis ŝanĝi statuton de SEJM kaj akcepti/malakcepti novajn anojn.
Por plenumi konkretajn taskojn estis organizitaj laborgrupoj. La laborgrupoj celis plenumi konkretan taskon (ekzemple, organizi OkSEJT-on) kaj malfondiĝis post ĝia plenumo. La laborgrupojn fondis SEJM-konferenco aŭ SEJM-komitato kaj ĝin rajtis partopreni ne nur SEJM-anoj.
SEJM-on povis malfondi du trionoj de SEJM-anoj.
Financa fundamento de SEJM-2
Financa fundamento de SEJM-2 konsistis el diversaj fontoj: kotizoj de SEJManoj kaj mondonacoj de subtenantoj, profitoj de aranĝoj de SEJM (tendaroj, festivaloj ktp) kaj aliaj. Sola senŝanĝa postenulo de SEJM estis Andrej Liskov kiu estis eterna kasisto.
Funkciuloj de SEJM-2
En diversaj periodoj en la dua SEJM aktivis (alfabetorde): Andrej Ananjin, Dina Arĥipova, Grigorij Arosev, Gennadij Basov, Aleksandr Blinov, Miĥail Ĉertilov, Oĉjo Dadaev, Svetlana Ejst, Jurij Karcev, Maria Koĉetkova, Georgij Kokolija, Jelena Lebedeva, Andrej Liskov, Andrej Obrezkov, Dmitrij Oŝĉepkov, Aleksandr Osokin, Vladimir Perepelica, Konstantin Viĥrov kaj dekoj da aliaj.
La 1-3.07.1991 okazis SEJM-konferenco enkadre de OkSEJT-32. La komitato de SEJM konsistis el jenaj personoj: A-komitatano por TEJO estis elektita Garik Kokolija. Atentinde, ke somere de 1991 Andrej Grigorjevskij estis elektita en TEJO-estraron.
SEJM-komitato por 1993 - 1994:
SEJM-komitato por 1995 - 1998:
SEJM-komitato por 1998 - 1999:
Agado de SEJM-2
Dum IJK-1990 en Kubo SEJM aliĝis al TEJO, en 1995 ĝi jam mem gastigis la 51-an IJK-on en Serovo (Sankt-Peterburgo).
En novembro de 1995 en Ĉeboksari okazis grava SEJM-konferenco dum kia estis levita demando pri malfondiĝo de SEJM. Sed SEJM pluekzistis.
La "nedeĉifrebla siglo" estis forlasita en 2000, kiam post profunda krizo la organizo estis rekreita preskaŭ de nulo kaj oni akceptis la nomon Rusia Esperantista Junulara Movado. Tamen la nova titolo ne savis la situacion.
Aranĝoj de SEJM-2: OkSEJT, OrSEJT, EoLA, ATS.
Eldonagado de SEJM
Informiloj de SEJM-2 estis "Eksciu, ke...", "SEJMinfo" kun suplemento "SEJMsup", foje aliaj. Ankaŭ inter la inform-organoj de SEJM ofte estas menciita AKTUALE Eŭro-Azia. Tiel ĝin opiniis Vladimir Minin. Tamen reale ĝi neniam rolis en tiu senco.
Eksteraj ligiloj
Libroj en la katalogo de UEA:
Planalto (San-Paŭlio)
Planalto estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 4.472 loĝantojn en 2010.
Natria cianido
Natria cianido estas la natria salo de cianida acido (HCN, en iuj naciaj lingvoj nomata "blua acido" aŭ "prusia acido" en aludo de specifa malhelblua koloro, kiun oni nomas "prusia"). La struktura formulo de natriocianido estas Na+ −C≡N. La substanco en kutima tersurfaca temperaturo de inter 10 kaj 30 celsiusaj gradoj estas senkolora, higroskopia, kristala pulvoro, kiu iom odoras kvazaŭ amara migdalo aŭ ties oleo, respektive kvazaŭ oleo el aprikotaj kernoj. En kombino de acidaj substancoj, natria cianido disiĝas al la tre venena gaso hidrogena cianido:
Tiu paŝo povas esti konscia ago kadre de kemia militado, malpermesita fare de la ĝeneva konvencio de 1925, sed ankaŭ povas okazi akcidente, kiel ekzemple kadre de la katastrofaj eksplodoj de 2015 en Tjanĝino: Tie pro eksplodoj liberiĝis granda kvanto de natria cianido, kiu simple pro la acideco de la aera humideco, kaj ankoraŭ pli forte pro kontakto kun pluvo, transformiĝis al hidrogena acido, sen ke necesus pli fortaj acidoj.
7627 Wakenokiyomaro
Nomo
Ĝi estis nomita en la memoro de Wake no Kiyomaro (japane 和気清麻呂, 733 – 799), fida konsilanto de la imperiestro Kammu, en la Nara-epoko. En 793, li konsilis la imperiestron, ke li translokigu la japanan ĉefurbon de Heijō-kyō (la nuntempa Nara) al Heian-kyō (nune Kioto), prefere ol Nagaoka-kyō.
Gyula Háry
Gyula Háry [djula hAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Háry Gyula estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, framasono, altlerneja instruisto.
Gyula Háry  naskiĝis la  en Zalaegerszeg, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Háry frekventis mezlernejojn en Kőszeg kaj Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1886. Lia plej grava instruisto estis János Greguss. Háry plulernis en majstrolernejo de Károly Lotz kaj li studvojaĝis al Nederlando kaj Italio. Li estis ŝatata ilustristo de Vasárnapi Ujság dum 3 jardekoj. Li pentradis plej ofte pejzaĝojn, urbopartojn. Inter 1900 kaj 1920 li instruis en Reĝa Teknikuniversitato József. En 1902 li aliĝis al loĝio Erzsébet. Li ricevis 3 premiojn inter 1911-1923.
376 Geometrio
376 Geometrio estas meze granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico. Estis la tria asteroido, kiun li malkovris la 18-an de septembro 1893.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la scienco Geometrio.
Ardabrova minao
La Ardabrova minao (Enodes erythrophris) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Enodes. Ĝi estas endemio de humidaj arbaroj de altaj teroj de Indonezio nome en insulo Sulaveso.
La priskribitaj rasoj eble reprezentas nur malgrandajn kolorvariantojn, kaj la specio estas kutime traktata kiel monotipa; dume plia studado necesas. Oni priskribis tri subspeciojn provizore agnoskataj:
Ĝi estas specio ĝenerale malhelgriza iom pli hela en la gorĝareo tre kontrasta kun la pli malhelgriza vizaĝo kie elstaras bruna okulo kaj kiu kontrastas kun tre ruĝoranĝa brovareo, kio estas la ĉefa distingilo kaj kio nomigas la specion ankaŭ en la latina scienca nomo. La beko estas nigreca, la flugiloj malhelbrunaj al brunverdecaj kaj pugo kaj subpugo helbrunaj aŭ brunflavecaj.
Universitato de Tulono
La Universitato de Tulono (Université de Toulon) estas Franca publika universitato, kreita en 1979. Ĝi situas ĉefe en Tulono kaj La Garde, sed ankaŭ en Saint-Raphaël, La Valette-du-Var kaj Draguignan (ĉiuj urboj en la departemento Var).
Tie ĉirkaŭ 500 instruistoj instruas sciencojn, teĥnikojn, plurmedian komunikadon, juron, ekonomikon, sporton, literaturon kaj lingvojn al proksimume 10 000 studentoj.
Inter 2011 kaj 2015, la prezidanto estis Marc Saillard. La nuna prezidanto estas Éric Boutin.
Tiu universitato havas la 1560an rangon en la Ranking Web of World Universities (2013) (65an inter la Francaj universitatoj). Ĝi ne apartenas al la 500 plej bonaj universitatoj de la mondo, laŭ la Jiao Tong Universitato de Ŝanhajo. (Academic Ranking of World Universities).
Crizbav
Crizbav [krizbav] (Krizba, germane:Krebsbach ) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Braşov. Administre ĝi apartenas al Hălchiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1897 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1898 (rumanoj, 30% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1440. Ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Brassó) vármegye).
Baptisma preĝejo (Kiskőrös)
La baptisma preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1992) en Kiskőrös (Hungario).
Historio
Dum vizitado de parencoj el Kiskunhalas etendiĝis la baptismo en Kiskőrös. En 1889 la baptistoj fondis grupon kaj ili kunvenadis por diservoj en privata domo. Baldaŭ ankaŭ pastro helpis la funkciadon. La grupo aĉetis konvenan parcelon por konstrui preĝdomon en 1892. En la sekva jaro estis preta la konstruaĵo. Nova, pli granda preĝejo estis konstruita inter 1924-1926. En la sekvaj jardekoj ĝi estis daŭre renovigita.
Konstruaĵo
La preĝdomo situas sola en korto, sed la fasado kontaktiĝas kun la trotuaro. La estas simetria, meze estas triopa enirejo. Pli supre estas 3 fenestroj, plej supre 3 turoj (tamen ne altaj) altiĝas. La domo enhavas ankaŭ la pastran loĝejon. Interne la diserva halo havas rondgalerion. Ekde 1896 funkcias koruso kaj orkestro.
István Páczelt
István Páczelt [iŝtvAn pAcelt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Páczelt István estas hungara inĝeniero pri maŝinoj, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).
István Páczelt naskiĝis la  1939 en Nyírparasznya.
Biografio
István Páczelt frekventis universitaton en Miskolc inter 1957-1962, poste li samloke eklaboris. Li plulernis en Leningrado inter 1966-1969, fine li akiris PhD. Inter 1971-1982 li estis vicdekano en Miskolc. Li doktoriĝis en 1982, en la sekva jaro li atingis la rangon universitata profesoro, krome li iĝis dekano ĝis 1994, poste dum jardeko li estis katedrestro. Li okupiĝis pri mekanikaj problemoj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1993-2009.
Andrea Boattini
, diplomita en 1996 de la Universitato de Bolonjo. Li estas abunda malkovrinto de kometoj kaj asteroidoj.
Li laboris ĉe la Istituto di Astrofisica Spaziale e Fisica Cosmica kaj la Istituto Nazionale di Astrofisica de la Consiglio Nazionale delle Ricerche, en Romo. Li nun estas ano de la teamo de la Catalina Sky Survey.
Kun 21 kometoj malkovritaj aŭ kunmalkovritaj, Boattini estas la unua kometa malkovrinto de Italio. Li estis unu el la tri anoj de la teamo de CINEOS (Campo Imperatore Near-Earth Objects Survey), kiuj mallkovris la asteroidon 2004 PY42, kiu poste montriĝis esti kometo kaj estis nomita 167P/CINEOS. Li estas kunmalkovrinto de la damokloido 2009 UG89, ankaŭ kiu montriĝis esti kometo : C/2009 UG89 Lemmon.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris aŭ kunmalkovris 258 asteroidoj inter 1994 kaj 2006. El ĉi tiuj li dediĉis 12848 Agostino al sia patro kaj 14973 Rossirosina al sia patrino.
Honoroj
En 2005 li ricevis la premion "Meteorite d'oro - Comune di Secinaro" por la sesio "kometo"
La asteroido 8925 Boattini estis nomita en lia honoro.
Federico Zuccaro
Zucaro laboris en El Escorial (1586-1588), sed lia verko ne plaĉis al Filipo la 2-a, kiu anstataŭigis kelkajn el liaj pentraĵoj per aliaj de Pellegrino Tibaldi.
Ensisheim
Ensisheim estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
Ensisheim situas 17 kilometrojn norde de Mulhouse, inter la mezalta montaro Vogezoj kaj la rivero Rejno.
Rebecca
Rebecca (1940) estis la unua usona filmo de Alfred Hitchcock, kaj lia unua filmo sub kontrakto kun la produktoro David O. Selznick, nome psikologia, gotikstila, nigrablanka streĉo-filmo. La scenaro estis de Robert E. Sherwood kaj de Joan Harrison, kaj la verkadapto de Philip MacDonald kaj Michael Hogan.
Montmélian (stacidomo)
Montmélian estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Montmélian, situanta en  Montmélian, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Rebecca
Ĝi estis filmita en holivuda versio de angla Kornvalo kaj bazita sur samnoma romano de angla verkisto Daphne du Maurier de 1938. La filmo, en kiu stelulis Laurence Olivier kaj Joan Fontaine, temas pri naiva (kaj sennoma) virino kiu edziniĝas al vidva aristokrato. Ŝi iras loĝi en lia granda angla kampardomego, kaj luktas kontraŭ la restinta reputacio de lia eleganta kaj monduma unua edzino Rebecca, kiu estis mortinta dum misteraj cirkonstancoj. La opozicio estas la rolulo de la dommastrino Srino. Danvers, ludita de Judith Anderson.
La filmo atingis la Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Filmo en la 13a okazo de la Oskar-premioj; la statupremio estis ricevita de David O. Selznick, kiel la filmoproduktoro. Hitchcock estis nomumita por la Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Reĝisoro, kiu estis lia unua el kvin tiaj nomumoj.
Lingva kuriozaĵo atestas pri la populareco kiun la filmo atingis tutmonde. En Hispanio oni nomas "rebeca" [reBEka] la kardiganon, tio estas pulovero malferma antaŭe kaj kutime kun libera dekoltaĵo. Male al pulovero estas uzata por ne malvarmaj veteroj. La tiamaj parolantoj miskomprenis, ke la protagonistino de la filmo, tio estas Rebecca (kiu fakte ne aperas en ĝi) vestis tian vestaĵon, dum fakte estis la dommastrino Srino. Danvers kiu vestis tion. La nuntempa averaĝa parolanto ĝenerale ne scias pri tiu deveno, sed ĉiuj en la lando nomas tiun puloveron tiel.
11819 Millarca
11819 Millarca estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Germana aŭtovojo A31
La germana aŭtovojo A31 (germane Autobahn 31, mallonge A31, aŭ formale Bundesautobahn 31, mallonge BAB 31) estas aŭtovojo inter la urbo Emden ĉe la Norda Maro en la regiono Orientfrislando de nordokcidenta Germanio ĝis la urbo Bottrop en la industria Ruhr-Regiono en la okcidento de la ŝtato. La aŭtovojo longas 241 kilometrojn. Ĝi estas parto de la eŭropa ŝoseo 22.
11819 Millarca
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Millarca Valenzuela, geologiistino ĉe la Pontifika Katolika Universitato de Ĉilio kaj fakulino pri meteorŝtonoj ; ŝi entreprenis multenombraj serĉajn ekspediciojn en Atakama-Dezerton.
Germana aŭtovojo A31
Gravaj urboj laŭlonge de la vojo estas interalie Leer, Papenburg, Meppen kaj Lingen (la lastaj tri en la historia regiono Emsland), Gronau, Coesfeld, Borken kaj Kirchhellen. La aŭtovojo krucas la aŭtovojojn A28 (proksime de la urbo Leer), A30 (proksime de la komunumo Schüttorf) kaj A2 (ĉe la suda finaĵo de la vojo, proksime de la urbo Bottrop). Aparte gravas la orienta-okcidenta aŭtovojo A30, kiu estas parto de la trafika ligilo inter Amsterdamo kaj Berlino.
|r2 = Nordrejn-Vestfalio
Serio ETR 500 de FS
ETR 500 (“Elektra Trajno Rapida”, itale: “ElettroTreno Rapido”) estas la plej grava kaj prestiĝa evoluo de moderna altrapida trajno fare de la italaj fervojoj FS (“Fervojoj de la Ŝtato”, itale: “Ferrovie dello Stato”, nuntempe “Trenitalia” kaj “Rete Ferroviaria Italiana”).
Ĝeneralaj proprecoj
Du modeloj estis konstruitaj en la tempo: Unutensia ETR 500 (itale: monotensione) kaj Pluratensia ETR 500 (itale: politensione). Tiu ĉi lasta modelo estas la plej moderna kaj ĝi povas ruliĝi kaj sur la “historiaj “ linioj je 3Kv kontinua kurento kaj sur la novaj altrapidaj linioj je 25 Kv alterna kurento. Ĝia maksimuma rapido estas 300 kilometrojn hore.
Ekde la jaro 1992 (en kiu oni realigis la unuan unutensian prototipon de tiu ĉi trajno), la trajno koloriĝis je diversaj koloroj. La plej uzataj estas la komuna blanka-ruĝa-verda livreo kaj la t.n. “altrapida livreo”, kies koloroj estas nigra, ruĝa kaj griza. Ekzistas tamen ankaŭ aliaj livreoj (t.n. “reklamaj”), kiuj ofte estas vere belaj kaj buntaj. Ekde junio 2008 ĉi tiu trajno estas farbita per la t.n. "Ruĝasaga" livreo (itale: "Frecciarossa"), kiu konsistas en unu ruĝa strio etendiĝanta subfenestrete de unu lokomotivo ĝis la alia.
Sur la tuta itala nacia fervoja reto estas ruliĝantaj ĉirkaŭ 60 ETR 500, kiujn Trenitalia uzas ĝenerale kiel Eurostar-trajnoj sur la plej gravaj naciaj linioj. Tiele, la plej grandaj italaj urboj estas tute interligataj per rapidaj kaj oftaj kunligoj.
Teknikaj proprecoj
La trajno konsistas nuntempe el 12 vagonoj - 4 unuaklasaj vagonoj, 7 duaklasaj vagonoj kaj unu restoracia vagono - kaj 2 elektrikaj lokomotivoj por ĝia ruliĝado. La tuta trajno estas 354 metrojn longa kaj en ĝi estas 671 sidlokoj (195 unuaklasaj, 476 duaklasaj kaj 2 sidlokoj por handikapuloj). La tuta trajno estas 642 tunojn peza.
Sefid-Kuh
34.1975°N, 47.13361°W
Izobutila krotonato
Izobutila krotonato aŭ izobutila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj izobutanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izobutila krotonato posedas 8 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Izobutila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de izobutilaj derivaĵoj.
Hesperidio
En botaniko, hesperidio estas modifita tipo de bero, ofte akirita el citrusoj. Estas karneca frukto de pli malpli malmola ŝelo, nomita perikarpo, konstituita de epikarpo, mezokarpo kaj endokarpo, kaj karneca materialo inter la endokarpo aŭ interna muro de la ovario kaj la semoj. Tiuokaze, la karneca parto ne estas konstituita de la muroj de la ovario, sed de karpeloj fermitaj kaj ŝvelaj inter ili kaj la semoj. La dezajno estas tiele tute diferenca al tiu de la beroj, kun kiuj ili povas esti konfuzitaj, kie la mezokarpo kaj la endokarpo konstituas la karnecan materialon aŭ pulpo.
Kelkaj ekzemploj de hesperidioj estas la fruktoj oftaj en rutacoj, kiel por ekzemplo la citrono, la oranĝo kaj la mandarino.
Ilse
Ilse estas familio nomo de jenaj personoj:
Groto Cosquer
La Groto Cosquer [prononcu Kosker] situas en la Kalanko la Triperie, en Marseille, apud la Kabo Morgiou. Tiu groto, kies enirejo estas hodiaŭ enmara, havas la nomon de sia eltrovinto, (Henri COSQUER), kiu signalis ĝin en 1991.
Priskribo de la kavo
La groto estas alirebla hodiaŭ per tunelo longa je 175 metroj, kies enirejo troviĝas 37 metrojn sub la nuntempa nivelo de la maro.
La arto de la Groto Cosquer
Tiu groto entenas plurajn dekojn da verkoj pentritaj kaj gravuritaj dum malfrua Paleolitiko. Tiuj verkoj respondas al du disaj periodoj de homa okupiĝo :
Aliaj grotoj kun prahomaj pentraĵoj: · Lascaux (groto) · Groto Cosquer · Kavo Chauvet · Groto Cussac · Groto du Mas d'Azil · Groto de Niaux · Groto Pech Merle · Groto de Rouffignac
Eksteraj ligiloj
Oficiala TTTejo de la franca kulturministerio
Kalvinana preĝejo (Ópályi)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Ópályi.
Historio
En tiu loko dum la mezepoko katolika kirko funkciis. Supozeble en la 16-a jarcento la reformacio atingis ankaŭ tiu ĉi lokon, dokumento nur en 1617 mencias la kalvinistan meson. La preĝejo estis renovigita en 1628, poste plene trakonstruita en 1787. La turo estis konstruita laŭ romantikismo en 1872. La sekvaj renovigaj laboroj okazis en 1930 kaj inter 1970-1972. La orgeno estis farita en 1941.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur holmo en korto. Ŝtupoj kuras al la simetria fasado, kie la ĉefenirejo funkcias. La plej supre la turo altiĝas. La navo finiĝas en kuboforma absido, kiu estas nur iomete mallarĝa, ol la navo. Estas alia enirejo ĉe flanko de la navo. Interne oni trovis murpentraĵojn el la 14-a jarcento.
Deodoro da Fonseca
Manuel Deodoro da FONSECA /manu'eŭ deo'dorŭ dafon'eka/ naskiĝis en tiam Alagoas Urbo hodiaŭe Marechal Deodoro, en la, kaj mortis en Rio-de-Ĵanejrio la. Marŝalo en 1884. Batalis en milito kontraŭ Paragvajo. Estis provincestro de Suda Rio-Grando. Partoprenis en puĉo kiu finis la monarkion en Brazilo en la 15-a de novembro de 1889. En tiu nokto oni organizis la Provizoran Registaron, kaj Deodoro iĝis la unua Prezidanto de Brazilo. En la 24-a de februaro 1891, elektiĝis konstitucia Prezidento. Li puĉis kaj fermis la Parlamenton, en la 3-a de novembro 1891, kaj iĝis diktatoro. La vicprezidento Floriano Peixoto kontraŭpuĉis en 23-a de novembro 1891, demetis Deodoron, restarigis la demokration kaj iĝis prezidento. Deodoro mortis kelkajn monatojn poste.
Koracio
Koracio estas genro de birdoj, de la familio Koraciedoj, nome Coracias. Sed ankaŭ la sama termino taŭgus por la Eŭropa koracio, kiu estas la ununura specio en Eŭropo de tia familio kiu enhavas multajn aliajn speciojn afrikajn kaj ankaŭ ununuran azian (Coracias benghalensis). La samfamilia genro Eŭristomoj konsistas el similaj birdoj ankaŭ afrikaj.
Aspekto
La koracio estas pli granda, dika kaj fortika ol la aliaj birdoj de la ordo Koracioformaj (alcionoj, abelmanĝuloj, ktp.), tiom preskaŭ kiom korvoj aŭ garoloj, tio estas 29–32 cm longa (ĉirkaŭ 30 cm mezaveraĝe) kun enverguro de 52–73 cm kaj mezaveraĝa pezo de 130 g, sed el 110 ĝis 155 g. Tamen ĝi estas tiom longa kiom la abelmanĝulo (30 cm). La kapo kaj kolo estas fortikaj kaj grandaj, iom malproporciaj rilate la reston de la korpo. Ankaŭ la griznigra beko estas fortika: tre larĝa ĉebaze kaj pintakrega kaj hokeca; inter la beko kaj la okulo estas iom da nigra haŭtaĵo. La kruroj estas rozbrunaj.
Laŭ koloroj ĝi similas al abelmanĝuloj kaj alcionoj, ĉar ĉefas la bruna kaj blua. Same kiel abelmanĝuloj, havas brunon dorse kaj bluon ventre; same kiel alcionoj ĝi havas preskaŭ la saman miksaĵon (bluon kaj brunon) sed inverse, tio estas bruna dorso kaj blua ventro (alcionoj havas bluon dorse kaj brunon ventre).
Detale ĝi estas helblua (iom brilverda), brilbruna ĉedorse kaj ĝi havas iom da bruno kaj verdo ĉevoste. Dumfluge ĝi aspektas kiel tute brilblua birdo, sed precize nur sube estas tute blua sed helblua ĝenerale kaj brilmalhelblua en la malantaŭaj duonoj de la flugiloj kun nigrecaj pintoj; supre videblas la tuta gamo de koloroj: helbruna dorso, helbluaj kapo, pugo, vosto kaj flugiloj kun verdeca ĝenerala nuanco kaj brunecaj makulnuancetoj, krom tre brilbluaj ŝultroj (kun iom da viola nuanco, ankaŭ videblaj ripoze) kaj nigraj malantaŭaj duonoj de la flugiloj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, eble la masklo iom pli granda kaj koloreca, sed junuloj estas drabber versio de plenkreskuloj.
Kutimoj
Ĝia flugo estas forta kaj rekta aŭ nerekta kaj foje iome akrobata, ĉefe dum kaptado de insektoj, flat-pariĝado aŭ atako kontraŭ danĝeraj alproksimigoj al nesto, eĉ kontraŭ homoj. Por pariĝada ceremonio celebras turniĝantajn akrobataĵojn.
Ofte la koracio estas videbla trankvile gvatanta ekde fostoj, kabloj, ktp. Ili manĝas krom insektojn, lacertojn kaj ranojn; pli malofte eĉ etajn ronĝulojn. La grandaj predoj estas frapitaj kontraŭ la ripozejo, kiel faras abelmanĝuloj. La voĉo de la koracio konsistas el klare aŭdebla rak-rak kvazaŭ korveca, de kie venas onomatopee la hispana nomo "carraca" [kaRRAka]. Estas alia voĉo de alarmo kaj atako pli ripeta kaj konfuzrapida. La nesto estas nekovrita truo (eble nur kelkaj herberoj aŭ plumoj) en arbo aŭ malnova konstruaĵo aŭ pli malofte fendo aŭ truo en sabla klifo, kie la ino demetas fine de aprilo ĝis ses blankajn ovojn, sed plej ofte 4 aŭ 5, el kiuj ne ĉiuj survivas. Kovado daŭras el 17 ĝis 20 tagoj kaj elnestiĝo okazas post pliaj 20 ĝis 28 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idaron kaj defendas agreseme la nestoteritorion eĉ kontraŭ homoj.
Tiu palearktisa specio foje serĉas la kompanion de aliaj, kiel turfalkoj aŭ monedoj por nestumado kaj kun aliaj specioj de koracioj aŭ eĉ falkoj por vintra ĉasado. Por migrado al reproduktejoj akompanas abelmanĝulojn. Sed ĉiukaze estas soleca specio kiu estas ĉiam sola aŭ plej ofte laŭ paro; foje proksime estas alia paro, sed sen konstitui koloniojn.
Ili vivas ĝis 9 jaroj.
Disvastiĝo
eta|maldekstre|250px|Natura [[arealo
]] Tiu koracio okupas grandan parton de la Malnova Mondo: Hispanio, Magrebo, Orienta Eŭropo (el Italio ĝis suda Siberio) kaj Okcidenta Azio (el Turkio ĝis Pakistano). Ili migras suden vintre.
Estas du subspecioj: la nomiga garrulus, kiu reproduktiĝas en Nordafriko el Maroko orienten ĝis Tunizio, sudokcidenta kaj orienta Eŭropo (suda Iberio kaj el Italio kaj Pollando orienten) kaj Turkio orienten tra nordokcidenta Irano al sudokcidenta Siberio; kaj semenowi, kiu reproduktiĝas en Irako kaj Irano (escepte nordokcidento) orienten ĝis Kaŝmiro kaj norde al Turkmenio, suda Kazaĥio kaj nordokcidenta Ĉinio (okcidenta Ŝinĝango). La Eŭropa koracio estas longdistanca migranto, kiu vintras en suda Afriko en du diferencaj regionoj, el Senegalo orienten ĝis Kameruno kaj el Etiopio okcidenten ĝis Kongo kaj suden al Sudafriko.
Medio
Ili loĝas en arbaroj kaj paŝtejoj enhavantaj kelkajn arbojn. Ili nestas en arbaj truoj, malnovaj konstruaĵoj, sablejoj, ktp. Temas pri birdo de varma, seka, malferma kamparo kun disigitaj arboj, prefere de malaltaj teroj kun makuloj de kverkoj Quercus, maturaj pinoj Pinus, kun maldensaĵoj, fruktarbaroj, miksita terkultivejoj, rivervaloj kaj ebenaĵoj kun disigita dornarbustejo aŭ folidensaj arboj. Ili vintras ĉefe en seka savano kaj arbusteca ebenaĵo.
Populacio
Malpliiĝo en la eŭropaj loĝantaroj rezultis en la altiĝo de la statuso en la Ruĝa Listo el Malpli Zorga al Preskaŭ Minacata en 2005. Minacoj inkludas persekutadon dum migrado en kelkaj mediteraneaj landoj kaj centoj, eble miloj, mortpafitaj kiel manĝaĵo en Omano ĉiu printempe. Uzado de pesticidoj malpliigas la manĝodisponeblon, kaj la specio suferas ŝanĝojn de farmaj kaj forstaj praktikoj.
Mendes Pimentel
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Mantena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
(18832) 1999 NV42
(18832) 1999 NV42 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Preĝejo Sankta Vito (Pilisborosjenő)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sur monteto en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas kaj altiĝas. La enirejo funkcias tra la turo, ŝtupoj kuras al la enirejo. Interne la flanka altaro kaj ŝranko en la sakristio estis faritaj en la 18-a jarcento, la predikejo kaj la ĉefaltaro en la sekva jarcento.
Kermeso okazas en la 23-an de aprilo aŭ en dimanĉo depost 15-an de junio.
Glacifjordo de Ilulissat
La Glacifjordo de Ilulissat (Ilulissat Kangerlua aŭ, Ilulissat Isfjord) situas en Gronlando (du kilometrojn sude de la nomdona komunumo Jakobshavn]).
Fjordo kaj glaĉero
La glacifjordo (Kangia) situas 250 kilometojn norde de la arkta cirklo ĉe la okcidenta bordo de Gronlando. Ĝi sternas 40 kilometrojn en la landon kaj vastas 7 kilometrojn. Ĉe sia fino ("fonto") troviĝas glaĉero, unu el la plej aktivaj glaĉeroj de la mondo, kiu fluas je ĉ. 20 metrojn tage. Koresponde glaciamaso da jare enverŝiĝas en la maron.
Ĉe la glaĉer-"buŝo", kie la glaĉero fluas en la maron, forrompiĝas grandaj amasoj da glacio: la glaĉero naskas glacimonton. Daŭras ĉirkaŭ 12 ĝis 15 monatojn, ĝis nova glacimonto atingas la liberan maron (Davisa Markolo), ĉar la glaĉero alŝutis ĉe sia enfluejo submaran morenon, kiu malfaciligas la forflosadon de la pli grandaj glacimontoj.
La Glacifjordo de Ilulissat kaj la glaĉero Sermeq Kujalleq estis objekto de multaj studoj pri glaĉeroj (ĉar ili estas relative facile atingeblaj).
Monda heredaĵo
Pro sia giganteco kaj sia graveco por la esplorado de glaĉeroj la Glacifjordo de Ilulissat estis deklarita Monda Naturheredaĵo far UNESKO en 2004.
Eksteraj ligiloj
Ilulissat
Ŝanĝo de bazo
En lineara algebro, oni povas konsideri iun finidimensian vektoran spacon, kiu povas havi asociitan kun ĝi iun bazon kun kiu oni povas labori. La norma bazo povas esti sufiĉa, sed oni ankaŭ povas ŝanĝi bazon por konverti certajn problemojn en la pli simplajn.
Ideoj
Estu finidimensia vektora spaco V kun krepuska V = n. Tiam supozu estas bazoj B1 = {e1, ..., en}, B2 = {f1, ...., fn} Nun, oni havas
Oni povas krei matricon el ĉi tiuj ekvacioj: Ĉi tiu matrico estas sciata kiel matrico de ŝanĝo de bazo.
Se oni havas vektoron v kun koordinatoj en B1, oni povas ŝanĝi la vektoro al ĝi havu koordinatojn en B2 per multipliko al M, do, M v. Oni povas vidi ke ĉi tiu okazo [v]B 1 =b1e1+...+bnen kaj la ŝanĝo de bazo estas klare lineara.
David S. Dixon
David S. DIXON (naskiĝis en 1947) estas usona amatora astronomo.
Li laboras kiel esploristo ĉe la White Sands Missile Range en Nov-Meksiko. Li observas elde la Observatorio de Jornada en Las Cruces (Nov-Meksiko, Usono).
Burĝa turo
Burĝa turo (germane: Bürgerturm) sur Galberg-monto apud Gotha, Germanlando, estas belvidejo starigita en 2009. Ĝi ofertas longdistancajn rigardojn sur Turingion. Temas kvazaŭ pri posteula turo de la iama Arnoldi-turo forigita en la 1972-a jaro de sovetianoj.