cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Higüey
Geografio
La Kabo Engaño (trompo) estas kabo ĉe la plej orienta pinto de la insulo Hispaniolo kaj sekve de ties orienta duono nome ŝtato Domingo. La nomo aludas al la danĝeroj de proksimaj rifoj kaj de la Mona Markolo, kiu separas tiun insulon el la najbara Puerto-Riko.
Historio
Kiam hispanoj invadis la tiaman Hispanola, tiu orienta sekcio apartenis al la Caíçimu-Higüey-regno de Taíno indianoj. La nomo Higüey eble signifos teron, kie la suno naskiĝas. Higüey estis fondita en 1503 fare de hispanoj. Post mallonga sed heroa rezisto la indiĝenoj estis grandparte buĉitaj. Baldaŭe ja hispanoj alportis afrikajn sklavojn. En 1508 la areo iĝis limigita aŭtonomio. La urbeto iĝis grava pilgrima celo de katolikoj. En 1801 Hispanio cedis la insulon al Francio, sed baldaŭe hispanaj trupoj reakiris la kontrolon. En 1822 haitiaj trupoj rekaptis Higüey-on. La sklaveco finiĝis sub kaj haitia kontrolo. En 1844 municipo kreiĝis en Higüey. Usono okupis la regionon de 1965 ĝis 1966.
Ekonomio
La ekonomio de Higüey estas bazita sur tropika agrikulturo (sukerkano, kafo, tabako, kakao, rizo, maizo), bredado de bovinoj kaj porkoj), turismo.
Klimato
Higüey situas en musona tropika klimato, kie la temperaturoj varias averaĝe inter 24-26 °C. Inter julio-oktobro averaĝe oni mezuras 26 °C, inter decembro-marto averaĝe nur 24 °C. En la urbego jare falas 1288 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. Lia plej seka monato estas marto, plej ofte pluvas en oktobro. Ofte okazas uraganoj.
Trafiko
Higüey havas flughavenon. Pavimita vojo kuras tra la urbego de la marbordo al la ĉefurbo.
NGC 2141
NGC 2141 (alia indiko — OCL 487) estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de turkaj esperantistoj
Jen listo de turkaj esperantistoj:
Hayrettin Dural
Hayrettin DURAL (naskiĝis en 1921; mortis la en Ankara) estis turka esperantisto kaj kolonelo, fakdelegito pri lingvoj en Istanbul (1996-2003).
Hasan Kocaman
Hasan KOCAMAN (naskiĝis 1907; mortis la 23-an de aprilo 1975) estis turka esperantisto. Li lernis esperanton en 1930 kaj estis delegito de UEA en Istanbulo dum 25 jaroj.
Serra Riccò
Serra Riccò estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Casella, Genova, Mignanego, Montoggio, Sant'Olcese kaj Savignone.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 16-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Józef Mackiewicz
Józef Mackiewicz blazono Bożawola (naskiĝis la 1-an de aprilo 1902 en Sankt-Peterburgo, mortis la 31-an de januaro 1985 en Munkeno) – pola verkisto kaj publicisto.
Raporto pri Katyń
Maje 1943 post malkovro en Katin, fare de germanoj, tombojn de polaj oficiroj murditaj de sovetanoj, laŭ germana invito kaj konsente kun la Pola Subtera Ŝtato li iris al Katin kiel observanto de eltombigado. Post la reveno en gazeto Goniec Codzienny aperis intervjuo kun J. Mackiewicz titolita Mi vidis propraokule, kie li raportis pri sia restado en la loko de ekstermado de polaj oficiroj. Pro la intervjuo Pola Laborista Partio kondamnis lin je mortpuno.
Johann Christoph Pezel
Johann Christoph Pezel (* 5-a de decembro 1639 en Glatz; † 13-a de oktobro 1694 en Bautzen) estis Germana urbofajfisto kaj komponisto.
Aliaj skribmanieroj de lia nomoj estis jenaj: Pezelius, Betzel, Betzeld, Petzold, Petzel aŭ Bässel.
Estas dokumentite, ke Pezel laboris ekde 1664 en Lepsiko kiel violonisto. En 1669 li iĝis urbofajfisto. Ekde 1672 li direktis la Collegium musicum. En 1675 kaj 1679 li kandidatiĝis vane por posteno kiel konsilantara muzikisto en Dresdeno. Ankaŭ aspirado de la kantorposteno ĉe la preĝejo Thomaskirche (Lepsiko) fiaskis en 1677. En 1681 finfine li iĝis urbomuzikisto en Bautzen. La komponaĵoj de Pezel laŭas la tradicion de la pli malnovaj Germanaj suitoj. La melodioj ofte montras Francajn kaj Italajn influojn.
Spring Valley (Nevado)
Spring Valley (aŭ Printempa Valo) estas grandurbo, tamen nur censa loko en Usono, en subŝtato Nevado, en Kantono Clark (Nevado). Ĝi apartenas al urbaro de Lasvegaso.
Geografio
Spring Valley situas en valo, en la sudokcidenta landparto de Usono, en suda parto de la subŝtato, en meza parto de la kantono. Lasvegaso troviĝas 9, Enterprise (Nevado) 10, Paradise (Nevado) 12 km.
Historio
Spring Valley estis fondita en la 1950-aj jaroj. Precipe societo por aŭtokonkursejo aĉetis kampojn. Ĝi neniam ricevis statuson pri municipo, sed en 1981 ĝi ricevis specialan statuson. La urbestraro funkcias en la kantono.
Klimato
Spring Valley situas en varma dezerta klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 13-27 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 40, rekorde 47 °C, la malvarmo kulminas en januaro averaĝe 2, rekorde -13 °C. Jare pluvas po 114 mm. La pluvo kulminas en februaro kaj malkulminas en junio.
Famuloj
En Spring Valley loĝas inter aliaj tenisistoj Andre Agassi kaj Steffi Graf.
Sabantuj
Sabantuj (tatare: Сабантуй, [sʌbɑn`tuɪ], aŭ pli precize: Saban tuyı (Сабан туе, [sʌb`ɑn tu`jɯ]), laŭvorte "plugilo-festo") estas tatara kaj idel-urala somera popola festivalo kun multaj konkursoj kaj popolaj distriĝoj, kies originoj datumas de la volgobulgaria epoko.
En 2006 la Kazana Sabantuj estis festita la 24-an de junio, kutime la festo la ĉefurbo de Tatarstan estas la lasta, tiel, ke venkintoj en lokaj konkursoj havis ŝancon konkuri. En vilaĝoj oni komencas festi proksimume en la fino de la unua semajno en junio, la plej forta kaj lerta ĉampiono, monata tatare "batir" ("fortulo") kutime estas sendata al pli granda vilaĝo aŭ urbeto, ktp. La antaŭlasta rundo okazas en mezgrandaj urboj de Tatarstano: Nabereĵnije Ĉelni, Almetjevsk. La lasta rundo, kies ĉampiono kutime ricevas premion -- aŭtomobilon -- okazas tracidie en Kazano.
Konkursoj dum Sabantuj
Tradiciaj estas jenaj konkursoj:
Senirisafekcio
Senirisaj homoj ne havas (aŭ ne plene havas) irisojn en la okuloj, do la okulokoloro estas tute nigra. Ĉirkaŭ kvin mil homoj havas ĉi afekcion en Nordameriko. Se la afekcio estas eta, la okuloj havas iomete koloron.
Ĉi malsano igas grandan kunluman doloron. Ĉar la iriso ne ekzistas, la okuloj ne povas ŝanĝiĝi laŭ la lumokvanto, kaj la nigroj en la okulaj (la pupiloj) ne iĝas pli malgrandaj kiam la homo vidas lumon, sunon, ekbrilon ktp. Plejofte loĝas aliaj afekcioj samtempe la seniriseco, ekz. eble la homa okulakvo (ploreroj) ne bone funkcias, kaj do la okuloj ofte malsekiĝus kaj dolorus. La havantoj eble havos verdajn aŭ grizajn kataraktojn, kaj ĉi malsanoj pli ofte venas dum maljuneco. Seniriseco plej ofte venas el la gepatroj, kaj ne ofte okazas ne-atendite ĉe la naskiĝotempo.
Kuracado kaj deveno
Plej ofte, priokulaj malsanoj naskiĝas ĉare la gepatroj (kaj ĉefparte, la patrino) ne manĝis kaj nutris sufiĉe dum la tempo kiam la infaneto loĝis enkorpe. Ekzemple, nutromanko igas blindecon al bovoj. Nutromanko ankaŭ igeblas trofruan naskiĝon, kaj ankaŭ aliajn malsanojn (kiel cerbaĉecon). Multaj senirisuloj naskiĝas tro frue, kaj cerbaĉecon ofte venas samtempe la seniriseco. Plie, la vidpovo aŭ okulodoloro de suferanto ofte iĝas pli bona post manĝiĝas nutroplenaj manĝaĵoj (fermentitoj, fiŝoleo, kokosoleo ktp).
Estonte, enokula fluidaĵo eble kuracos ĉi senirisecon.
Senirisaj Esperantistoj
La esperantisto »lusentoj« havas ĉi malsanon: http://lusentoj.neocities.org/ (Tvitera konto ĉi tie)
Esperanto-movado en Paranao
En la Ŝtato Paranao, la pioniroj de Esperanto-movado estis Magnus kaj Estela Maria Sondhal kiuj instruis Esperanton en du marbordaj urboj, Paranaguá kaj Guaratuba, kaj en Curitiba [Kuritibo]; ili estis elmigrintoj el Islando.
La 1-an de majo 1925 estis fondita Paraná Esperanto-Grupo, poste Paraná Esperanto-Asocio (PEA), en Kuritibo. Inter la fondintoj, S-ro Augusto Gonçalves de Castro, laboris por Esperanto disvastigante ĝin dum sia tuta vivo. Li estis la unua prezidanto de grupo inter 1925 kaj 1956, kiam li estis elektita Honora Prezidanto, kaj kun tiu honora posteno li restis ĝis sia forpaso.
En 1952 Paraná Esperanto-Asocio eldonis la revuon “Esperanto Pinarbaro”, kiu cirkulis dum malmulta tempo. Dum sesio en la Urba Konsilaro, la konsilanto, Mendes Caldas, prezentis projekton por doni la nomon d-ro Zamenhof al strato proksima al la urbocentro. La projekto de Mendes Caldas estas aprobita la 3-an de januaro 1953. Estis prezentita de ŝtat-deputito Julio Rocha Xavier, la projekto por rekoni Paraná Esperanto-Asocion kiel Institucion de Publika Utileco, aprobita per Leĝo 1240 la 18-an de septembro 1953. Okazis en 1954 la 14-a Brazila Kongreso de Esperanto, en Curitiba. Partoprenis 289 kongresanoj. Tiu kongreso estis disvastigita inter ĉiuj esperantaj mondmedioj.
En 1956 estis elektita prezidanto de PEA Geraldo Mattos, Augusto Gonçalves de Castro estis elektita kiel Dumviva Honora Prezidanto. En tiu jaro okazis ankaŭ Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Maringá. En 1958 iĝis prezidanto de PEA Attilio Régulus Trevisan kaj en 1962 Gert Drucker.
En 1968 la Urba Konsilantaro aprobis Paraná Esperanto-Asocion kiel Institucion de Publika Utileco, per Leĝo 3316 de la 18-a de septembro 1968. En tiu jaro okazis la dua Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Londrina. La 7-a Esperanto-Seminario, sub la aŭspicio de Kultura Kooperativo de Esperantistoj, okazis en Curitiba en 1972. Organizis la lokan komitaton Geraldo Mattos. Okaze de la seminario oni inaŭguris monumenton al Zamenhof, donaco de la aŭspicianta Kooperativo. Nuntempe ĝi situas flanke de la preĝejo “Nossa Senhora do Perpétuo Socorro”, proksime al la strato Zamenhof.
En 1982 estis elektita prezidanto de PEA Itacir Luchtemberg. En 1984 okazis 2-a Sudbrazila Esperanto-Renkontiĝo, en Curitiba kaj elektiĝis prezidanto Espedita de Castro Feitosa.
La 22-a Brazila Kongreso de Esperanto, en Curitiba okazis en 1986.
En 1988 prezidanto de PEA iĝis Jorge Teles kaj okaziĝis 4-a Sudbrazila Renkontiĝo de Esperanto, en Curitiba.
En 1990 prezidanto iĝis Gloria Lucia Perine kaj okaziĝis 1-a Internacia Seminario pri Instruado de Esperanto, en Curitiba, organizita de Argentina Esperanto-Asocio kune kun Paraná Esperanto-Asocio. En 1991 estis Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Castro.
Prezidanto Edmundo Mario Tissori iĝis en 1992. En 1993 okazis Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Curitiba.
Denove en 1994 Gloria Lucia Perine iĝis prezidanto de PEA. Per nova statuto ŝanĝiĝas la nomo de la Asocio, kiu nun estas Paranaa Esperanto-Asocio (ankoraŭ PEA). Ĝi reprezentas nun, laŭ tiu nova statuto, la esperantan movadon en la ŝtato Paraná.
Okazis en 1995 2-a Seminario de Esperanto en Curitiba kaj Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Foz do Iguaçu.
Iĝis en 1996 prezidanto Caiubi Muniz. Post la rezigno de prezidanto Muniz, la vicprezidantino Luzineide de Souza Santos fariĝis prezidantino.
Okazis en 1997 33-a Brazila Kongreso de Esperanto, en Curitiba.
En 1998 prezidanto estis denove Gloria Lucia Perine. Geraldo Mattos, estrarano de PEA, tiu jare, estis elektita prezidanto de la Akademio de Esperanto.
En 1999 okazis Paranaa Esperanto-Renkontiĝo, en Pato Branco, kaj en 2001 en Campo Largo. Ankoraŭ en 2001, prezidanto de PEA iĝis Marcos Barbosa Carneiro. En 2002 la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Pato Branco.
Prezidantoj de PEA de post 2004: S-ro Roger de Castro Gotardi (2004-2006); s-ro Carlos Alfredo Oliveira Andrade (2006-2008); s-ino Ariádene Mara Figueiró (2008-2010); d-ro Ivan Eidt Colling (2010-2014) kaj s-ro Jônatas Stephen Barros Jr. ekde la 1-a de majo 2014.
Jen estas la konsisto de la estraro de PEA en la lastaj jaroj:
- de la 1-a de majo 2010 ĝis la 30-a de aprilo 2011: D-ro Ivan Eidt Colling (prezidanto), Gert Drucker (vic-prezidanto), Ariádene Mara Figueiró (sekretariino), D-ro Matheus Artioli Firmino (kasisto); kontrol-konsilianoj: D-rino Rita de Moraes, Carlos Alfredo Oliveira Andrade kaj Marcelo Luiz Brasil;
Nederlanda aŭtovojo 11
La nederlanda aŭtovojo 11 aŭ N11 (nederlande Rijksweg 11, aŭ Autoweg N11) estas relative mallonga aŭtovojo de Nederlando, kiu ampleksas 21 kilometrojn kaj ligas la aŭtovojojn A4 kaj A12. Ĝi situas proksime de la urbo Alphen aan den Rijn. La vojo origine en 2000 konstruiĝis nur kiel dutraka ŝoseo, pro juraj disputoj pri mediprotektaj temoj. En 2004 tamen konstruiĝis ankaŭ la restaj du, dekomence planitaj trakoj, tiel ke nun temas pri "normala" aŭtovojo. La N11 estas parto de la "Rijnland Route" aŭ "rejnlanda vojo", la plej granda trafika vojo inter la okcidento kaj oriento de Nederlando.
Esperanto-movado en Paranao
- de la 1-a de majo 2011 ĝis la 30-a de aprilo 2012: D-ro Ivan Eidt Colling (prezidanto), Gert Drucker (vic-prezidanto), Ariádene Mara Figueiró (sekretariino), D-ro Matheus Artioli Firmino (kasisto); kontrol-konsilianoj: D-rino Rita de Moraes, Carlos Henrique Castilho Daitschman kaj Thiago Machado da Silva;
- de la 1-a de majo 2012 ĝis la 30-a de aprilo 2014: D-ro Ivan Eidt Colling (prezidanto), Thiago Machado da Silva (vic-prezidanto), Silvana Maria Maffessoni (sekretariino), D-ro Matheus Artioli Firmino (kasisto); kontrol-konsilianoj: D-rino Rita de Moraes, Rangel de Castro Gotardi kaj Régis de Castro Gotardi;
- ekde la 1-a de majo 2014: Jônathas Stephen Barros Jr. (prezidanto), D-ro Hamilton Leite Ribeiro (vic-prezidanto), Silvana Maria Maffessoni (sekretariino), Régis de Castro Gotardi (kasisto); kontrol-konsilianoj: D-ro Matheus Artioli Firmino, Rangel de Castro Gotardi, Felipe Gustavo Bombardelli.
85200 Johnhault
85200 Johnhault estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada terfizikisto kaj amatora astronomo Andrew Lowe sur  eksponitaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de John Arthur Hault (1947–2013), direktoro de la Planetario Elizabeto la 2-a en Edmontono. En mezo de la 1970-aj jaroj, li agnoskis la neceson de granda scienca centro. Li ludis gravan rolon en la disvolvo de la projekto kaj servis kiel unua direktoro de la Centro de Kosmaj Sciencoj de Edmontono. (nun, la Telus World of Science) kiam tiu ĉi malfermiĝis en 1984.
Anyama
Geografio
situas sur ebenaĵo en la suda sekcio de la lando. Abiĝano troviĝas ĉirkaŭ 15, Divo 149, Jamusukro 200, Gagnoa 220 km.
Historio
En la antaŭurbon alvenis diversaj homoj por trovi laborlokojn en Abiĝano kaj dormi en. En la urbo precipe atjeoj vivas.
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo varias inter 23 kaj 26 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 1600 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, la pluvo kulminas en junio kaj malkulminas en januaro.
Trafiko
-on havas tuŝas ĉefvojo lak fervojo Abiĝano-Bouaké. Flughaveno de Abiĝano estas proksime.
Universitata malsanulejo de Kuopio
Universitata malsanulejo de Kuopio (KUH; finne: Kuopion yliopistollinen sairaala, KYS, svede: Kuopio universitetssjukhus) estas unu de kvin universitataj malsanulejoj en Finnlando kaj la plej granda malsanulejo en orienta Finnlando. Ĝia ĉefa konstruaĵo situas en urboparto Puijonlaakso. En Universitata malsanulejo de Kuopio agas ĉiuj specialaj medicinaj areoj. La malsanulejo estas vere grava edukada malsanulejo, kaj ĉiujare tie studas pli ol 1000 kuracistaj ŝtudantoj. En la malsanulejo estas kora centro, kiu estas en la tuta mondo la plej bona en disvolvo de biologiaj ĉirkaŭiraj operacioj, kaj ankaŭ la epilepsia centro de Universitata malsanulejo de Kuopio estas escepte elstara.
Sesta Godano
Sesta Godano estas komunumo de Italio.
(16773) 1996 VO1
(16773) 1996 VO1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Mingorría
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Mingorría kaj Zorita de los Molinos. Ĝi okupas totalan areon de 30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 377 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 38 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Peñalba de Ávila, Pozanco, Santo Domingo de las Posadas, Cardeñosa, San Esteban de los Patos kaj Ávila. La rivero Adaja fluas tra la teritorio, sed je 5 km de la urba kerno.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia epoko de vetonoj ("verraco" [beRAko]). En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj ŝtonminado de granito. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, muelejoj, preĝejoj).
Banĉapo
Banĉapo estas ĉapo el iometa elasta plasto aŭ kaŭĉuko kies celo estas ke oni portas ĝin dum banado, naĝado aŭ duŝado. Ĝi povas servi por diversaj celoj:
30199 Ericbrown
30199 Ericbrown estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eric Brown, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Hamilton Southeastern Junior High School de Fishers (Indianao).
Erzsébet Fráter
FRÁTER Erzsébet (fra:ter) (naskiĝis la 20-an de junio 1827 en Cséhtelek, mortis la 17-an de novembro 1875 en Nagyvárad) estis edzino de hungara verkisto Imre Madách.
Biografio
Erzsébet Fráter estis la filino de ŝuldiĝita bienulo József Fráter. La verkisto edziĝis kun ŝi je kontraŭstaro de siaj amikoj kaj sia familio. Ili geedziĝis en 1845 post mallonga gefianĉiĝo. Ilia edzeco malsukcesis. Dum la verkisto estis malliberigita pro donado rifuĝejon por János Rákóczy, secretario de Lajos Kossuth, lia edzino vivis facilanime. Pro tio Madách en 1854 eksedziĝis kaj ŝi revenis en la naskiĝvilaĝon al siaj gepatroj.
Hlinka
La vilaĝo ricevis sian nomon en konekso kun minado de argilo (hlína).
NGC 2142
NGC 2142 estas stelo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Universitata malsanulejo de Oulu
Universitata malsanulejo de Oulu estas la plej granda malsanulejo de norda Finnlando en urboparto Kontinkangas. Ĝi estas unu de kvin universitataj malsanulejoj en Finnlando (la aliaj estas Universitata ĉefmalsanulejo de regiono Helsinko, Universitata malsanulejo de Tampere, Universitata centralmalsanulejo de Turku kaj Universitata malsanulejo de Kuopio). Universitata malsanulejo de Oulu estas fondita en 1973. La malsanulejo havas iom pli ol 900 pacientlokojn kaj la plej grandan malsanulejan dungitaron en Finnlando. Specialrespondecareo de Universitata malsanulejo de Oulu inkludas proksimume vangon de areo de Finnlando.
Gabriella Vöő
VÖŐ Gabriella (voe:) Zattler Gabriella estis rumanuja hungara etnografino naskita en Kluĵo la 27-an de aŭgusto 1937 kaj mortinta en Pécs la 24-an de marto 2006. Ŝi estis la edzino de lingvisto István Vöő
Biografio
Gabriella Vöő post mezlernejo en sia naskiĝurbo akiris diplomon de mezlerneja instruisto pri la hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo en 1959. Ekde 1960 ŝi estis la kunlaborantino de Arkivejo Folklora de Rumana Akademio. Ŝi estas doktoro de scienco pri etnografio.
Kazan-Passaĵirskaja (stacidomo)
La stacidomo proponas servojn de longdistancaj trajnoj, inkluzive de 13 regionaj trajnoj, kaj ankaŭ de elektraj kaj dizelaj trajnoj. Entute, la stacio servas pli ol ok milionoj da pasaĝeroj jare. La stacidomo havas 15 trakojn, kelkajn malaltajn kajojn kaj internajn trapasejojn super la trakoj, kun liftoj funkciantaj en ĉiuj kajoj.
Historio
La stacidomo estis malfermita baldaŭ post la alveno en la urbo en 1893 de la fervoja linio Moskvo-Kazano. Ekde la sovetia epoko la stacio estas zorgita de la subdivido de Fervojo de Gorki, branĉo de la Sovetiaj fervojoj kaj poste de la Rusaj fervojoj. En 1992 la ĉefa konstruaĵo suferis grandan incendion kaj estis rekonstruita en 1997.
La, por la Somera Universiado 2013 okazinta en Kazano, altrapida fervojo inter la stacidomo kaj la flughaveno estis kreita kun elektrotrajnoj de nova generacio, nome "Lastoĉka" de Aeroekspress.
Eŭmolpo
Laŭ la helena mitologio, Eŭmolpo (el la greka εὔμολπος, «bona melodio» aŭ «bona kantisto») estis trakiano kiu alvenis en Atikon kiel bardo, soldato aŭ sacerdoto de Demetro kaj Dionizo, laŭ la diversaj versioj. La plej ofta tradicio, kiu estis sufiĉe malfrua en la mita evoluo, konsideris lin filo de Pozidono kaj Ĥiono, la filino de la ventodio Boreo kaj de la atika heroino Oritio. Eŭmolpo estis elstara muzikisto kaj kantisto, fakte li gajnis la muzikan konkurson dum la funebraj ludoj honore al Pelio. Li ludis la aŭlon kaj la liron, kaj aperas kiel instruisto de Heraklo pri muziko. Iam, Lino anstataŭis Eŭmolpon en la instruado kaj Heraklo mortbatis lin per liro, ĉar li rifuzis muzikscion malsaman de tiu, lernita de Eŭmolpo.
Eŭmolpo en Eleŭziso
Laŭ Mitologia biblioteko, de kiam Ĥiono sciis pri sia gravediĝo rezultanta de ŝia amrilato kun Pozidono, ŝi tiel timis la eblan reagon de ŝia patro, ke post la sekreta nasko de la bebo ŝi ĵetis lin en la maron. Tamen, Pozidono protektis la ĵusnaskiĝinton kaj alportis lin al la etiopia marbordo, kie Bentesikimo, filino de la mara dio kaj Amfitrito, vartis lin. Kiam Eŭmolpo maturiĝis, li edziĝis ĝuste al unu el la du filinoj de ĉi tiu etiopia mardiino.
Tamen, Eŭmolpo elkore amis la alian filinon de Bentesikimo, kaj klopodis forrabi ŝin. Pro tio oni forpelis lin el la lando kaj, akompanata de lia filo Izmaro (aŭ Immarado), li alvenis en Trakion. Tegirio, la tiea reĝo, gastigis ilin kaj edzinigis sian filinon al Izmaro. Sed verŝajne Eŭmolpo partoprenis komploton kontraŭ li, kaj Tegirio malkovris la intrigon. Eŭmolpo forfuĝis ĉifoje al Eleŭziso, kie li amikiĝis kun la loka loĝantaro.
En Eleŭziso, Eŭmolpo iĝis la unua sacerdoto de Demetro kaj Dionizo, kaj unu el la kvar kunfonditoj de la Eleŭzisaj misteroj. La diino persone instruis lin, kun Triptolemo, Dioklo kaj Keleo, pri la sakrala ritaro. Oni atribuis al li ankaŭ la elpensadon de la vin-kultivado kaj de la mastrumado de fruktaj arboj, ĝenerale.
Li senpekigis Heraklon de la morto de la ĉevalviroj kaj iniciis lin en la eleŭzisa kulto, kvankam pliaj versioj atributas tion al lia posteulo Muzeo. Post la morto de Izmaro, Tegirio sciis pri la konata pieco de Eŭmolpo, pardonis lin kaj sendis heroldon lin serĉi. Ili paciĝis kaj poste Eŭmolpo heredis la trakian regnon.
Ekspedicio kontraŭ Ateno
Dum milito inter Ateno kaj Eleŭziso, Eŭmolpo venis kun trakia armeo helpi tiun lastan urboŝtaton. Laŭ Higeno, Eŭmolpo venis ankaŭ, kun sia ekspedicio de trakianoj, pro koloniga celo. Li depostulis la regionon, kiel posedaĵon de lia patro Pozidono. Reĝo Ereĥteo de Ateno pretigis defendon kontraŭ la trakia armeo, kvankam orakolo aŭguris venkon al li nur se li oferus sian filinon Otiono aŭ Ktonio. Malĝoje, sed konvinkite de ĝia neceso, li tion plenumos, kaŭzante ankaŭ la sinmortigon de liaj filinoj Protogonio kaj Pandoro, kiuj volis akompani sian fratinon. La rakontoj pri tiu milito malsamas laŭ la fontoj. Kelkaj asertas ke la eleŭzisanoj, komanditaj de Eŭmolpo, atakis la atenanojn kaj estis malvenkitaj de atika armeo estrita de Jono. Rezulte, Eŭmolpo kaj du el liaj filoj, Forbo kaj Immarado, mortis dumbatale.
Paŭzanio reflektas tradicion laŭ kiu dumbatale, Ereĥteo kaj Immarado mortis, kaj poste la atenanoj kaj eleŭzisanoj paciĝis per interkonsento. La kondiĉoj de la paciga traktato estis ke Eleŭziso agnosku subregadon fare de Ateno, sed tiu lasta permesu ke nur la eleŭzisanoj okupiĝu pri la celebrado de iliaj misteroj kaj nur Eŭmolpo kaj la filinoj de Keleo plenumu la ritajn oferadojn. Por soleni la venkon de Ateno sur Eleŭziso naskiĝis la atika festivalo Boedromioj. Post la forpaso de Eŭmolpo, lia filo Kerikso sukcedis lin en la sacerdota posteno, kaj lia familio iĝis la plej altranga en la urbo.
Estis klare ke Immarado estis mortigita fare de Ereĥteo dumbatale, sed laŭ kelkaj versioj ankaŭ Eŭmolpo iĝis viktimo de la atenano. Pozidono petis tiam al Zeŭso venĝi la morton de lia filo, do la dia reĝo mortigis Ereĥteon per fulmo, aŭ Pozidono mem trafis lin per sia tridento kaj igis la teron malfermiĝi kaj engluti lian kadavron. Malgraŭ la morto de la atika reĝo, Eleŭziso malvenkis tiun militon kaj estis okupita fare de Ateno, sed la eŭmolpidoj kaj la keriksidoj, du Demetro-sacerdotaj familioj, daŭrigis la celebradon de la misteroj eĉ tiel. La plej juna filo de Eŭmolpo, Kerikso («heroldo»), estis la praulo de tiuj ĉi familiaj branĉoj kaj li donis sian nomon al la ceriksoj, la heroldoj kiuj de tiam prezidis la inician ceremonion en Eleŭziso. Laŭ Diogeno Laertio, Eŭmolpo estis patro de plia filo, la fama Muzeo, kiu agadis ankaŭ kiel hierofanto en la misteroj. Naŭzo, nepo de Eŭmolpo, enkondukis la misterajn ritojn en Arkadion.
Pro tio, ke oni konsideris Eŭmolpon antikva historia bardo, en la lasta epoko de Antikva Grekio oftis poemoj kaj verkaĵoj pri la misteroj al li atribuitaj. Heksametra linio de himno dediĉita al Dionizo, konserviĝas en la verkaĵo de Diodoro Sicila laŭ lia nomo. Malsamecoj inter la diversaj tradicioj, igis antikvajn mitologojn diferencigi du-tri malsamajn personojn kun la nomo Eŭmolpo. Ili konsideris la reĝon de Trakio, filo de Ĥiono kaj Pozidono, malsama persono ol la fondinto de la misteroj, kiu eble estis filo de Dejopo kaj do, nepo de Triptolemo. La tombejo de Eŭmolpo montriĝis en la epoko de Paŭzanio kaj en Eleŭziso kaj en Ateno.
Aliaj personoj same nomiĝintaj
Krom ties, de la antaŭe priskribita, Eŭmolpo estis ankaŭ la nomo de la jenaj personoj de la greka mitologio:
Papradno
Papradno, hungare Kosárfalva [koŝArfalva] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Papradno situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 15 km-oj.
Karujärv
Karujärv (Karujärv — "Ursa lago") estas lago en Estonio, kiu situas en okcidenta parto de la insulo Saaremaa, en distrikto Lääne-Saare. Ĝi estas la plej granda lago sur la insulo Saaremaa kaj la 13-a laŭ grandeco en Estonio.
Priskribo
Lago Karujärv troviĝas proksimume je 4,5 km norde de vilaĝo Kärla. Ĉe la norda bordo situas vilaĝo Karujärve (antaŭe Dejevo, sovetia milita urbeto). Ĉe la orienta bordo funkcias kelkaj kampadejoj. Laŭ la nordorienta bordo iras aŭtovojo kun busa trafiko.
En la lago troveblas kelkaj malgrandaj insuloj. Antaŭe ilia kvanto estis 5, sed nuntempaj informfontoj diras pri nur 3 insuloj, ĉar aliaj du kuniĝis kun bordo, eble pro malleviĝo de la akvonivelo en la jaro 1932.
Alteco super la mara nivelo estas 32 metroj. Areo de la lago estas 345,6 hektaroj (349,9 hektaroj kune kun la insuloj). La longo de la bordo estas 12,276 km. Longo de la lago estas 2,8 km, larĝo 2,2 km. Maksimuma profundo — 6 metroj. La bordoj estas plejparte kovritaj per densa arbaro. La fundo estas sabla, ĉe la kampadejoj ekzistas sablaj strandoj.
En la lago abundas kankroj. Multas ankaŭ fiŝoj: perkoj, ezokoj, idusoj, skardinioj, tinkoj, koregonoj kaj ĉotoj.
Historio
La lago Karujärv aperis proksimume antaŭ 8 mil jaroj, apartiĝinte de la maro, kaj nun estas la plej malnova lago sur la insulo Saaremaa.
Antaŭ la Dua mondmilito Estonio kontraktis kun Soveta Unio pri uzado de apuda vilaĝo Karujärve kiel milita objekto. Poste Estonio iĝis parto de USSR, kaj en la jaro 1959 la vilaĝo estis alinomita al Dejevo laŭ Heroo de Soveta Unio Vladimir Dejev. Ĝi funkciis kiel grava parto de sistemo de nacia defendo ĉe okcidentaj limoj de Sovetunio. Nun la milita urbeto ne plu estas uzata kaj iĝas turisma objekto. Tamen, en la lago oni ofte trovas neeksplodintajn aerbombojn. Ekzemple, dum purigado de la lago en la jaroj 2009—2017 oni trovis pli ol 50 bombojn.
Dum sovetia tempo kolĥozo Kärla organizis kampadejojn surborde.
Legendoj
La nomo Karujärv signifas estone "Ursa lago". Ekzistas legendo, ke ĝi ekestis, kiam sep ursoj malpaciĝis inter si. Por kvietigi ilin, naturfortoj estigis pluvon, kiu aperigis la lagon. Pro tio ke la ursoj disiris al diversaj direktoj, la lago havas sep golfetojn.
En kulturo
Estona verkisto Jakob Mändmets dediĉis rakonton "Lago" al la lago Karujärv.
10975 Schelderode
10975 Schelderode estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la agrikultura vilaĝo Schelderode, fondita en la 10-a jarcento ĉe la rivero Skeldo en Flandra Regiono, Belgio. Tie laboris kaj loĝis la belga astronomo Christiaan Sterken dum pli ol tri jardekoj.
1848
1848 estis superjaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1848 post Kristo okazis, interalie:
(19460) 1998 HW13
(19460) 1998 HW13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vaporama
Fondaĵo Vaporama
La fondaĵo  vaporama estas posedanto de kolekto de diversaj vapormaŝinoj. Ekde jaro 2009 oni neniigis la fondaĵon pro la nova muzeo en Vinterturo.
Celoj de "Vaporama"
Kooperativo kaj fondaĵo uzas la artan nomon "Vaporama" kaj volis fondi svisan vapormaŝino-muzeon en Thun. La urbo Thun proponis en jaro 1998 la separon de la ŝipo kaj de la kolekto. Ekde 17-a junio 2006 oni havis samajn personojn en la konsilistaroj. Sed oni ne trovis bonan domegon en Thun por la muzeo.
Parka vaporfervojo en parko Schadau ("ŝadaŭ") en Thun
Oni planis ankaŭ parkan vaporfervojon por infanoj kun la muzeo. Hodiaŭ nur la bela parka vaporfervojo estas en funkcio ekde 2009, sed la muzeo ne estos en Thun, sed en Vinterturo. La parka fervojo transportis 30000 personojn en jaro 2009.
Nederlanda aŭtovojo 12
La nederlanda aŭtovojo 12 aŭ A12 (nederlande Rijksweg 12, aŭ Autosnelweg A12) estas aŭtovojo inter la urbo Hago okcidente kaj la limo inter Nederlando kaj Germanio oriente. De tie, la vojo daŭriĝas kiel germana aŭtovojo A3. Krom Hago, aparte grandaj urboj laŭlonge de la aŭtovojo en Nederlando estas Gouda, Utrecht kaj Arnhem.
Kronberg im Taunus
Kronberg im Taunus estas urbo en la germana lando Hesio, en la distrikto Hochtaunus. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
Kronberg im Taunus havas areon de 18,62 km² kaj situas en la centro de Germanio, iom okcidente de la geografia mezo. Kiel indikas la nomo, la urbo situas en la mezalta montaro Taunus.
Nederlanda aŭtovojo 12
Inter la nodopunktoj Prins Clausplein kaj Lunetten, la vojo konsistigas parton de la eŭropa ŝoseo, inter la nodopunkto Oudenrijn ("malnova Rejno") kaj la limo inter Nederlando kaj Germanio ĝi konsistigas parton de la eŭropa ŝoseo.
Inter la nodopunktoj Gouwe kaj Oudenrijn ĝi krome konsideratas parto de la eŭropa ŝoseo. La aŭtovojo estas inter la plej multe frekventataj trafikaj vojoj inter la okcidento kaj oriento de Nederlando.
Sequedin
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ildikó Pongor
Ildikó Pongor naskiĝis la 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Ildikó Pongor lernis baleton en Ŝtata Baleta Instituto en Budapeŝto, poste en Leningrado. En 1972 ŝi aliĝis al baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe ŝi gastroladis ekzemple en Japanio, Tajvano, Kanado, Meksiko. En 1976 en Varna ŝi atingis la 3-an lokon en konkurso. Inter 1981-1985 ŝi ofte baletadis en Vieno, inter 1981-1985 ŝi la samon faris en Stokholmo. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Aliko Dangote
Aliko DANGOTE GCON (naskiĝinte la ) estas niĝeria komercisto, kaj la plej riĉa persono en Afriko, kun proksimuma valoro de US$11.6 miliardoj (aprilo 2021).
Eduko
Dangote edukiĝis ĉe la Sheikh Ali Kumasi Madrasa, kaj post tio ĉe Capital High School, Kano. Pri sia frua vivo, Dangote diris: "'Mi povas memori kiam mi estis en la bazlernejo, mi aĉetis skatolojn da sukeraĵoj kaj mi komencis vendi ilin nur por la mono. Komerco tiom interesis min, eĉ tiam.'" Je 1978, Dangote diplomiĝis de la Government College, Birnin Kudu. Tiu ricevis bakalaŭron pri komercaj studoj kaj administrado de Al-Azhar Universitato, Kairo.
Niĝerio
The Dangote Group establiĝis kiel malgranda komerca firmao je 1977, kaj tiujare Dangote translokiĝis al Lagos por grandigi la firmaon. Hodiaŭ, ĝi valoras multajn duilionojn da najroj kun kaj funkcias en Benino, Ganao, Niĝerio, Zambio kaj Togolando. La firmao de Dangote nun inkluzivas la pretigadon de manĝaĵoj, la fabrikadon de cemento, kaj frajtadon. The Dangote Group ankaŭ superregas la sukeran merkaton en Niĝerio kaj estas la ĉefa provizanto (70 procento de la merkato) al firmaoj de karbonataj trinkaĵoj, bierofarejoj, kaj sukeraĵfabrikejoj. The Dangote Group fariĝis la plej granda industria grupo en Niĝerio inkluzive Dangote Rafinejon de Sukero, Dangote Cementon, kaj Dangote Farunon.
Tiu ankaŭ donacis monon al la Niĝeria sporta ministerio por renovigi la landan stadionon, Abuja.
The Dangote Group estas la plej granda rafinejo en Afriko kaj la tria plej granda en la mondo, produktante 800,000 tunojn da sukero ĉiujare. The Dangote Grupo posedas salfabrikejojn kaj farunfabrikejojn kaj importas rizon, fiŝojn, nudelojn, cementon, kaj sterkaĵon. La firmao eksportas katunon, akaĵuojn, kakaon, sezamon, kaj zingibron al pluraj landoj. Ĝi ankaŭ havas gravajn investojn en tereno kaj konstruaĵoj, bankoj, transportado, teksaĵoj, petrolo, kaj gaso. Pli ol 11,000 personoj laboras por la firmao kaj ĝi estas la plej granda industria konglomeraĵo en okcidentafriko.
Dangote komencis konstrui 14,000 kilometrojn da kabloj de optika fibro por provizi la tutan Niĝerion. Rezulte, Dangote ricevis honoron je januaro 2009 kiel elstara provizanto de dungado en la niĝeria konstrua industrio.
Alia agado
Dangote havis elstaran rolon en la financado de la kandidateco de Olusegun Obasanjo je 2003, al kiu tiu donis pli ol N200 milionoj (US$2 milionoj). Dangote kontribuis N50 milionoj (US$500,000) al la Landa Moskeo en la nomo de "Amikoj de Obasanjo kaj Atiku". Dangote kontribuis N200 milionoj al la Prezidenta Biblioteko. Ĉi tiuj tre polemikaj donacoj al membroj de la reganta partio zorgigis malgraŭ la tre diskonigitaj klopodoj kontraŭi korupton dum la regado de Obasanjo.
Persona vivo
Dangote loĝas en Lagos, Niĝerio. Tiu estas dufoje edziĝinta kaj eksedziĝinta. Tiu havas tri filinojn -- Mariya, Halima, kaj Fatimah -- kaj unu adoptitan filon Abdulrahman Fasasi. Dangote ankaŭ estas fervora pri Arsenal FC en Anglio kaj esprimis intereson pri aĉeti ĝin. En novembro 2021, Sani Dangote, la Vicprezidanto (VP) de la Dangote Grupo kaj pli juna frato de Aliko Dangote, forpasis.
Gregório de Matos
Gregório de Matos Guerra (Gregorjo de Matos) (1636-1695) (* Salvador, en la 23-a de Decembro 1636 - † Recife, Pernambuko, en la 26-a de Novembro 1695), alnomita La infero-buŝa aŭ la braĝo-buŝa. Li estis renoma poeto kaj advokato dum la kolonia periodo de Brazilo. Li estas rigardita kiel la plej granda poeto de la baroka kultura movado kaj la plej grava satirstila poeto ene de la portugallingva literaturo dum tiu periodo.
Biografio
Gregorjo naskiĝis en familio kun alta akirpovo kompare kun sia epoko, kiuj estis entreprenisto pri laboraĵoj kaj administraj funkciuloj (lia patro estis portugalo, deveninta el Guimarães). Laŭleĝe, la nacieco de Gregorjo de Matos teknike estis portugala, ĉar Brazilo nur fariĝis sendependa en la 19-a jarcento. Ĉiuj naskiĝintoj antaŭe al la sendependiĝo estis rigarditaj luzo-brazilanoj.
En 1642, li studis en la Kolegio de la Jesuitoj, en Bahio. En 1650, li forvojaĝis Lisbonon por daŭrigi siajn studojn, kaj en 1652, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Koimbro kie li diplomiĝis pri Kanono en 1661. En 1663, oni elektis lin ekster-juĝisto en urbo Alcácer do Sal, sed antaŭe li devis pruvi sian kapablecon kaj identecon, ĉar tiaj estis la juraj normoj en tiu epoko.
En la 27-a de Januaro 1668, li estis komisiita reprezenti Bahion en la kortego de Lisbono. En 1672, la Senato de la Ĉambro en Bahio proponas al li la oficon kiel prokuroro. En la 20-a de Januaro 1674 li duafoje reprezentis la ŝtaton Bahio en la kortegoj de Lisbono, tamen, li estis eloficigita kiel prokuroro, ĉar li rifuzis la rolon je inkvizitoro de la krimoj, donitan al li de la guberniestro de Rio-de-Ĵanejro. En tiu sama jaro li proponis la kreadon de iu fakultado en sia denaska urbo.
En 1679 li estis elektita de la ĉefepiskopo Gaspar Barata de Mendonça (1627-1686) kiel supera juĝisto pri la Eklezia Rilato de Bahio. Petro la 2-a, reĝo el Portugalio, en 1682 elektis lin ĉeftrezoristo de la Episkopa Sidejo, unu jaron post eniĝi en la Ordeno de la Malgrandaj Monaĥoj. En 1683 li reiris Brazilon.
La nova ĉefepiskopo, Frato Johano de la Patrino de Dio (1621-1686), eloficigis lin el liaj postenoj ĉar li ŝatis nek uzi sutanon, nek akcepti la aŭtoritatecon de la grandaj ordenoj, celante kapabligi lin por la oficoj al li komisiitaj.
Li do komencis satirigi la kutimojn de la popolo el ĉiuj sociaj klasoj en Bahio (al kiu li nomis infera kanajlaro). Li elvolvis korodan kaj preskaŭ erotikan (kaj eĉ pornografian) poezion, kaj oni alnomis lin Infero-buŝo, malgraŭ ke li ankaŭ uzis vojojn pli lirikajn kaj propre sanktajn. Gregorjo de Matos estis baroka poeto en ĝia signifoplena kapableco, kaj li ne indiferentas pri la konoj de la erudiciuloj kaj samtempuloj de la 15-a jarcento, kie elstariĝas Góngora (1561-1627) kaj Kevedo (1580-1645).
Inter liaj amikoj, ni trovos ekzemple la portugalan poeton Tomás Pinto Brandão (1664-1743.
En 1685, la eklezia prokuroro en Bahio denoncis liaj liberajn kutimojn al la tribunalo de Inkvizicio. Li estis akuzita, ekzemple, pri kalumnio al Jesuo Kristo kaj ne montri riverencon, elprenante la kapveston tiam kiam li preterpasas procesion. Tamen la akuzo restis senrezulte.
Nu, la malamikoj daŭre kreskadis en rekta rilato kune kun la poemoj, kiujn li sinsekve kreas. En 1694, akuzita per ĉiuj flankoj (ĉefe de la guberniestro Antonjo Luis da Câmara Coutinho ), kaj eĉ riskante esti murdita, li estis deportita en Angolon, de la guberniestro el Bahio, el kiu li estis amiko.
Skribaĵoj
La brazila kuracisto kaj historiisto Afranjo Peiŝoto (1876-1947) eldonis la restantan verkon, el 1923 ĝis 1933, en ses volumoj, laŭrespondece de la Brazila Beletristika Akademio, escepte de la pornografia kolekto, kiu estis fine publikigita en 1968, fare de James Amado.
Liaj verkoj estis tre satirkarakteraj kaj ege modernaj por la tiama epoko, krom ŝoki pro la erotika enhavo de kelkaj el liaj versoj.
Inter liaj grandaj poemoj menciendas: A cada canto um grande conselheiro, kie li kritikas la regantoj de la urbo Bahia el sia epoko. Ĉikritiko, tamen, estas netempa kaj universa - la grandaj konsilistoj estas nurnure tiuj individuoj (politikistoj aŭ ne) kiuj volas administri niajn havaĵojn, sed ne kapablantaj regi ilian kuirejon, tamen povante regi la tutan mondon. La figuro de la granda konsilisto rilatas al la hipokrituloj kiuj fingromontras alies erarojn, sen rigardi la proprajn. Resume, estas tiu, kiu konsilas, tamen ne obeas ties preceptojn.
Enrique Líster
Enrique Líster Forján, (Ameneiro, Korunjo, 21-a de aprilo de 1907 — Madrido, 8-a de decembro de 1994) estis politikisto kaj militisto hispana.
Li edukiĝis en la Akademio Frunze, milita akademio de la Ruĝa Armeo kaj konata pro sia agado unue, en la Komunista Partio de Hispanio (PCE) kaj, poste, en la Komunista Laborista Partio de Hispanio. Li revenos al la PCE en 1986, post la abandono de tiu fare de Santiago Carrillo. Li ludis gravan rolon kiel altranga militisto dum la Hispana Enlanda Milito kaj kontraŭ la antaŭeniro de la frankismaj trupoj kaj kontraŭ la atingoj de la anarkiistoj (CNT) kaj de aliaj maldekstraj fortoj ne regataj de la stalinistoj.
Andrea Chiti-Batelli
D-ro Andrea Chiti-Batelli (naskiĝis en Florenco, en 1920 mortis la 15-an de februaro 2023) estis itala federalisto, mem dirita eŭropisto. Liaj verkoj traktas precipe pri Eŭropo, kun granda fokuso pri la politikaj rilatoj en la eŭropa komunumo kaj en la Eŭropa Parlamento, ĉefe kadre de la eŭropa federalismo, tamen kun vere ampleksa temaro, kiu tuŝas ekde politikaj, leĝaj kaj juraj rilatoj ĝis lingvaj, infanaj kaj bestaj rajtoj en la kontinento.
En 1944 li ekaktivis en la eŭropa federaciisma movado. Dum multaj jaroj li estis funkciulo de la itala senato. Li fariĝis Direktoro de la Eŭropa Oficejo de tiu senato kaj rolis kiel parlamenta konsilisto kaj sekretario de italaj delegitaroj en la Eŭropa Parlamento. Ekde 1977 li plene sin dediĉis al la studoj de la eŭropa afero.
Li ankaŭ estas aŭtoro de unu el la plej kompletaj libroj pri uzo de bestoj en sciencaj eksperimentoj en Eŭropo, por kio li proponas la kreon de etikaj komitatoj malfermitaj al eksteraj fakuloj kaj ĉefe la centralizon de la testoj al malpli da laboratorioj: “Estas vere, ke multaj eksperimentoj [uzantaj bestojn] ankoraŭ utilas kaj devas esti farataj (sed multaj senutilaj ankaŭ estas farataj). Kaj multaj, pro diversaj kialoj, bezonas esti ripetataj. Tamen kial ili okazas samtempe en pluraj esplorcentroj? Estas ĉirkaŭ kvindek, aŭ iomete malpli, nur en Milano, kaj malmultaj havas taŭgan kaj modernan ekipaĵon”.
Hormilleja
Hormilleja [ormiLJEĥa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la nordokcidento de la regiono. La loknomo Hormilleja estas etimologie komprenebla kiel diminutivo de la apuda Hormilla.
Andrea Chiti-Batelli
Multe kontribuis por la diskonigo de liaj ideoj la manduria eldonisto Piero Lacaita, kiu fine de la 1970-aj jaroj, “kongrue kun la hegelismaj bezonoj de la tempo” kaj “koincide kun la unuaj elektoj al la Eŭropa Parlamento” konfidis la reĝisoradon de eŭropisma eldonserio, L’Italia e l’Europa (“Italio kaj Eŭropo”) “al la kompetenteco kaj pasio de Andrea Chiti-Batelli” (laŭ la vortoj de Gaetano Arfé). En tiu serio la “nelacigebla federalisto” kunlaboris kun sennombro da erudiciuloj kaj politikistoj, inkluzive de Altiero Spinelli, kiu en ĝi publikigis La mia battaglia por un’Europa diversa (“Mia batalo por diverseca Eŭropo”).
Hormilleja
Geografio
Tiu municipo estas en la Supra Rioĥo ĉe la kunfluejo de la riveroj Najerilla kaj Tuerto. Limas norde kaj nordokcidente kun San Asensio, oriente kun Somalo, kaj sude kaj okcidente kun Nájera. Plej proksima loĝloko estas Uruñuela sed separita per la rivero Najerilla kiu malhelpas bonan kontakton ŝosee. Tial ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la regiona ŝoseo LR-208 kun San Asensio norde kaj kun Nájera sude kaj la nacia aŭtoŝoseo N-120 (orient-okcidente). Ĝi estas je 494 metroj super marnivelo.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromiaj kaj romiaj epokoj. En la frua Mezepoko la loko nomiĝis Formelleia. El la 13-a jarcento la tiam nomita Ormillexa moviĝas al sia aktuala loko. La domoj kaj la tombejo estis borde de la rivero Tuerto.
Andrea Chiti-Batelli
Verkoj
La vasta verkaro de Andrea Chiti-Batelli ampleksas eseojn, kritikojn, opiniojn kaj redaktoradon. Li kunlaboris kun multaj eldonejoj, ĉefe italaj, kaj ankaŭ kun Universala Esperanto-Asocio. Li verkis ĉefe en la itala kaj la franca, foje en la angla.
Hormilleja
Historio
La municipo apartenis al la senjorlando de la Monaĥinejo de Cañas, kaj la urbestro estis elektita de la monaĥinoj de tiu konvento. En la 18-a jarcento ĝi formis parton de la Junta de Valpierre, apartenanta al la partio de Santo Domingo de la Calzada.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1950-aj jaroj oni malaltiĝis el 384 loĝantoj ĝis la nunaj 141.
Aktualo
La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe vinproduktado, sekvita de tritiko kaj hordeo, krom la fruktoĝardenoj. Proksimeco al Nájera helpas ĉiutagan veturadon de lokanoj labori tien. La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo, blazondomo, popola arkitekturo, arkeologiaj kuŝejoj ktp.
Trappes
Trappes [] estas mezgranda franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi situas 13 kilometrojn okcidente de Versailles kaj havis 28,638 loĝantojn en la jaro 2009.
Trappes apartenas al la kunurba komunumaro Saint-Quentin-en-Yvelines. Ĝi plie estas la ĉefurbo de la kantono de Trappes. La loĝantojn de Trappes oni kutime nomas franclingve Trappistes.
Geografio
La komunumo troviĝas sur ebenaĵo etendiĝanta sude de Versailles, sudokcidente de la centro de Parizo. Ĝi havas landlimojn kun Bois-d’Arcy, Montigny-le-Bretonneux, Magny-les-Hameaux, Le Mesnil-Saint-Denis, Élancourt kaj Les Clayes-sous-Bois.
Trappes havas stacidomon, kiu troviĝas ĉe la regionaj linioj Transilien N ( al Parizo-Montparnasse) kaj Transilien U ( al ).
Listo de famuloj naskiĝintaj en Pécs
Listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Pécs:
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
Sankt Peter-Freienstein
Sankt Peter-Freienstein - germana prononco pli-malpli - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leoben. Fine de en la komunumo vivis.
Szemenye
Szemenye [semenje] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Vasvár.
Situo
Szemenye situas laŭ la ĉefvojo inter Veszprém kaj Vasvár. La lasta urbo troviĝas 13, Sárvár 21, Zalaszentgrót 26, Szombathely 28, Budapeŝto 189 kilometrojn. La komunumo estas ĉirkaŭita per arbaro aŭ vitejo.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La unua skriba mencio devenis el 1217. Dum la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis, poste germanoj estis refondintoj.
En Szemenye migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
La vilaĝo havas romkatolikan preĝejon omaĝe al Sankta Vendelo el 1932.
Abergement-la-Ronce
Abergement-la-Ronce estas franca komunumo lokita en la kantono , en la departemento Jura kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Teatro Madách
Teatro Madách estas grava kultura konstruaĵo en Budapeŝto, laŭ la granda bulvardo.