cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seedorf (apud Zeven)
Seedorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rotenburg (Wümme) de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo, ne al la najbara metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kvankam la regiono situas pli-malpli mezvoje inter Bremeno kaj Hamburgo kaj ekonomie orientiĝas al ambaŭ urboj kaj ties metropolaj regionoj.
Bovedoj
La parhufulajn bovedojn (Bovidae) karakterizas unubranĉa kavkorno, kiu - malkiel ĉe cervedoj kaj antilokapredoj - neniam defalas. La kornoformo ĝenerale estas kurba kaj kelkfoje tordita. La specioriĉa familio havas bestojn kun korpo diktrunka kaj svelta. Plimulto de ili vivas en grupo (ĉefe en Afriko), nur kelkaj vivas duope.
La dentoformulo de bovedoj (nur kelkaj specioj havas malpli dentojn):
Kiel la dentoformulo montras, la incizivo, kanino mankas en la supra makzelo, en la suba makzelo ili estas samformaj.
subfamilioj, genroj kaj specioj:
(† signas malaperintaj genroj aŭ specioj)
kaj
Nigramantela mevo
La Nigramantela mevo, mara mevo aŭ mara laro (Larus marinus) estas tre granda mevo, tio estas birdo de la familio de laredoj kaj ordo de karadrioformaj, kaj unu el la plej konataj kaj oftaj mevoj en Eŭropo.
Disvastiĝo
Tiu holarktisa specio reproduktiĝas en norda Eŭropo kaj Nordameriko ĉe la marbordo, kaj sur insuloj de Norda Atlantiko, pli precize en Islando, Skandinavio, Britio kaj Francio. Ĝi estas preskaŭ nemigranta kaj loĝanta, sed kelkaj ekzemperoj de Nigramantela mevo translokiĝas al aliaj marbordoj iome suden - ekzemple al suda bordo de la Balta Maro aŭ ĝis Hispanio - aŭ internen por loĝi ĉe lagoj, rubejoj aŭ akvorezervejoj. Entuta loĝantaro povas enhavi ĉirkaŭ 96 000 ĝis 120 000 parojn.
Aspekto
Tiu estas la plej granda mevo, multe pli granda ol la arĝentmevo aŭ pli granda ol la malhela mevo, 61–78 cm longa kun enverguro de 1,25 ĝis 1,7 m kaj pezo de 1150 ĝis 2150 g. Ĝi estas fortika kaj havas tre povan bekon. Plenkreskuloj havas blankajn kapon, kolon, bruston, ventron kaj voston kiuj multe kontrastas kun nigraj - pli nigraj ol tiuj de la malhela mevo - flugiloj kaj dorso, kun tre rimarkindaj blankaj “speguloj” en la flugilpintoj kaj mallarĝa blanka bordo ĉirkaŭ la flugiloj. La kruroj - kiuj havas retpiedojn- estas rozkoloraj, kiel tiuj de la arĝentmevo kaj malkiel tiuj flavaj de la malhela mevo. La beko estas pli fortika ol tiuj de aliaj mevoj, flava kun ruĝa marko en pinto de suba makzelo.
Kutimoj
La voĉo estas akra laŭta "rideca" krio “hao-hao-hao-hao”.
Tiu specio estas ĉiomanĝanta kiel plej granda parto de la mevoj de la genro Larus kaj ili manĝas en rubejoj aŭ serĉas taŭgajn etajn predojn; ili estas pli predantoj ol aliaj mevoj. Ili tre ofte parazitas aŭ rabas aliajn marbirdojn el ties predo. Ili povas ankaŭ engluti ne nur ovojn kaj idojn sed ankaŭ etan fraterkulon aŭ etan anason enterajn. Ĝi estas tre agresema.
La nigramantela mevo (Larus marinus) reproduktiĝas sola aŭ en etaj kolonioj, kie konstruas herbo- aŭ algokovritan neston sur grunde aŭ tre ofte surroke. La ino demetas 3-5 ovojn.
Ili vivas ĝis 20 jarojn.
NGC 4909
NGC 4909 (aliaj indikoj — ESO 269-35, MCG -7-27-28, FAIR 462, AM 1259-423, DCL 463, PGC 44949) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
.hu
.hu estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Hungario. En nomoj eblas uzi hungarajn literojn (ö, ç kc).
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Simon Magus
Simon Magus (aŭ Simono la Magiisto, Simono de Samario, Simono de Gitta; mortis dum la jaro 65 en Romo) konsideriĝas la unua herezulo de la kristana eklezio. La malmultaj informoj konservitaj pri li estas el kristanaj fontoj - plejparte temas pri polemikoj kontraŭ li kaj kontraŭ la ideoj de gnostikismo. Laŭ tiuj fontoj li venis al Samario, kie li estis adorata de siaj adeptoj kiel "la granda forto de dio" aŭ kiel "dio en homa aspekto" (theios aner). Li eterniĝis en la kristana lingvaĵo per la malhonora vorto simonio por "aĉeto de postenoj".
La fontoj
Preskaŭ ĉiuj konservitaj literaturaj fontoj pri instruoj kaj pensoj de Simon Magus venas el kristanaj fontoj – la Biblia libro Agoj de la Apostoloj, la "ekleziaj patroj" Ireneo de Liono, Justino la Martiro kaj Hipolito, la apokrifaj Petro-aktoj kaj la plurlibra romano "pseŭdo-klementanoj". La fontaj tekstoj kreas tre malsamajn bildojn pri Simon, tiel ke eĉ ne klaras, ĉu ili celas la saman personon aŭ ĉu lia nomo nur estis la projekciejo por la kondamno de teologiaj opinioj malsamaj ol la gvida kristanisma tendenco. Ĉar la plej granda parto de la kristanoj konvinkite malakceptis la sinkretismon de Simon, la fontaj tekstoj ne celas komprenon, sed klaran distanciĝon de li. La prezentoj do estas karakterizitaj de misaj proporcioj kaj de akra polemiko. Multaj antikvaj literaturaj fontoj atestas, ke kaj Simon Magus kaj la sanktulo Simon Petro mortis en Romo, la ĉefurbo de la tiutempe potencega Romia Imperio.
Biblia libro Agoj de la Apostoloj
La plej frua indiko pri Simon troveblas en la biblia libro Agoj de la Apostoloj (Apost 8, V 9-25), kiu ekestis inter la jaroj 80 kaj 95. Tie raportatas pri persono kun la nomo Simon Magus en la regiono Samario, kiu ekscitis ĉe aliaj homoj efikojn de ekstazo. Simon, kiu de siaj adeptoj estas adorata kiel "granda dia forto", estas impresita de la sanigaj mirakloj fare de kristanaj misiistoj en Samario, kaj baptiĝas fare de la diakono Filipo. Li aktivis kiel kristana misiisto kaj sensukcese provis akiri la apostolan donaĵon de la sankta spirito kontraŭ pago de mono al la apostoloj Simono Petro kaj Johano – pro tiu tekstero ekestis la vorto simonio.
Justino
Justino la Martiro (mortis dum la jaro 165) priskribas Simonon kiel viron el la tempo de la romia imperiestro Klaŭdio (41 - 54), kiu estis religiece adorata de siaj adeptoj. Simono laŭ la teksto de Justino survojis kun virino nomata Helena, kiun li liberigis el bordelo kaj kiun la simonanoj adoris kiel "dia parta instanco" kun la nomo "unua penso" (tiel!). Justino raportas pri komunumo de simonaj adeptoj en Romo, kiu konsistis precipe el samarianoj. Krome li informas pri statuo sur la tibera insulo de Romo, kiu estis dediĉita al Simono. Dum la jaro 1574 troviĝis statuo sur la insulo, kiu tamen estis dediĉita origine el la roma ĵura dio Semo Sanctus, kiu probable identis kun Jupitero. Tute bone povus temi pri la statuo menciita de Justino, kiu eble aŭ estis "kamuflita" kiel dediĉita al romia dio aŭ ŝanĝis la dediĉon.
Ireneo de Liono
Dum la apostola historio nur scias pri magiisto Simono, sed ne pri sistemo de simonaj instruoj, laŭ Ireneo de Liono la "erare tiel nomita" gnostikismo komenciĝis per Simono. Laŭ lia libro "Kontraŭ la herezuloj", libro 1 de la romano "pseŭdo-klementanoj", Simono asertis esti mesio, kaj venis por liberigi la [virinan] "unuan penson" ("Ennoia") el la materio. Tiu informo povus korespondi al la noto de Justino pri Helena. Tiu "unua penso" subeniris el la "pli altaj regionoj" kaj kreis "anĝelojn" kaj "potencojn". La anĝeloj ribelis pro envio kontraŭ Ennoia-Helena kaj kreis la mondon kiel karcero por la ina "unua penso", en kiu Ennoia-Helena estis malliberigita en virina korpo. Do la animo de la "unua penso" iris de korpo al korpo kvazaŭ de karcero al karcero. Interalie ŝi vivis en la korpo de Helena de Trojo, ĝis ŝi en la fenicia urbo Tiro estis prostituitino, kiu estis liberigita de dio en la korpo de Simon Magus. La nuna mondo, kreita de la anĝeloj, estas destinita perei. Nur tiuj, kiuj kredas je Simon kaj Helena, havu la ŝancon kun ili reveni al la "pli altaj regionoj".
La apokrifaj Petro-aktoj
La probable fine de la 2-a jarcento en Malgrandazio verkitaj apokrifaj Petro-aktoj priskribas legendon pri la morto de Simon Magus. Simon en la roma templa areo Forum Romanum demonstris sorĉadon antaŭ la romia imperiestro Klaŭdio. Por demonstri sian diecon, Simono leviĝis en la aeron. La apostolo Petro preĝis, ke la kristana dio finigu la scenon::
Evidente al la aŭtoroj de la Petro-aktoj ne konsciis, ke la kutimo el la antikva Israelo, esprimi sian malrespekton al iu per ĵeto de ŝtono al la persono, en Romo estintus neimageble. La drama sceno de unue mistere fluganta kaj poste senprocedure falanta Simono tamen tre impresis multajn legantojn aŭ aŭskultantojn de la verko kaj en la mezepoka arto estis ofte bildigata (vidu ekzemple la desegnaĵon el la jaro 1170 artikolokomence).
Hipolito
Hipolito en siaj verkoj kreis kompleksan priskribon de la simonanismo, inkluzive de la sistemo de diaj legendoj kaj de simonaj interpretoj de la Malnova Testamento. Probable tiu priskribo skizas pli postan formon de la simonanismo, dum la originaj simonaj instruoj supozeble estis pli simplaj kaj pli similaj al la priskriboj de Justino kaj Ireneo.
Pseŭdo-klementanoj
En la plur-libra kontraŭ-gnostikisma romano "pseŭdo-klementanoj", kiu ekestis dum la 4-a jarcento, Simon Magus estas la kontraŭulo de Petro kaj ties juna lernanto Klemento. Simon Magus personigas la "eraran instruon" gnostikismo kaj priskribiĝas kiel "falsa profeto".
Pri Simono estas raportate, ke li venis el Samario kaj en la egipta urbego Aleksandrio alproprigis al si grekan edukon kaj sorĉan arton, post kiam li estis lernanto de la sanktulo Johano la Baptisto. La virino Helena akompanis lin kiel "Sofia", do kiel personigita saĝeco.
La disputoj inter Simono kaj Petro karakterizas grandajn partojn de la romano. En tiuj disputoj Simono defendas la en la gnostikismo regantan dualisman instruon pri la "interna lumo" kaj de mondo, kiu estis kreita de malica kaj maljusta dio por esti malliberejo, el kiu nur li, la "plej supera forto de dio", povus liberigi. Petro kontraŭargumentas, ke la mondo, ĉar kreita de bona kaj justa dio, principe estas bona, kaj ke la homoj, kreita laŭ la modelo de dio, povu libere decidi kiel agi kaj kion kredi. Laŭ la priskribo de la romano, per citaĵoj el la biblio Petro pruvas ke Simono estas "falsa profeto". Kiam Simono rimarkas, ke li perdas la disputon kaj ne povas superi Petron, li fuĝas. La figuro de Simono en la romano "pseŭdo-klementanoj" ne ŝajnas esti historia figuro, sed pli la personigo de kliŝeo pri kristana herezulo. Lia historio estas konstruita kiel kontraŭbildo al la vera profeto Jesuo kaj ties adepto Petro, laŭ la teologia koncepto de la romano, laŭ kiu ĉiu aĵo havu sian malon.
La historia Simon Magus kaj la simonanismo
Kaj pri la historia persono Simon Magus kaj pri liaj instruoj kaj anoj praktike nenio konatas. El la literaturaj fontoj eblas konjekti, ke temis pri magiisto de gnostikismo. La plej frua fonto, la apostola historio, tamen ne mencias, ke li havu la memkomprenon esti mesio, kiu per sia "voko" volus liberigi la malliberiĝintan mondan animon, kaj ke li pruvus tion per sia liberigo de Helena.
Forchpasejo
Forch [prononcu: Forĥ] estas montpasejo super la montoĉeno Pfannenstil, kiu ligas la urbon Zuriko kun la komunumoj Maur kaj Egg ZH. Sur la pasejo estiĝis la vilaĝo Forch kun propra preĝejo, poŝtoficejo kaj stacidomo, kiu apartenas al la komunumo Maur.
Simon Magus
La historia Simon Magus kaj la simonanismo
La sistemo de simona gnostikismo, kiu estas dokumentita fine de la 2-a jarcento, prezentas sin kiel konkurenca religio al la ĝermanta nova religio kristanismo, kio korespondus al la ekskludo de Simono el la vicoj de kristanaj misiistoj kaj al lia restado en Romo. La ismo ŝajne direktiĝis kaj al kristanoj kaj al nekristanoj, enprenis ideojn de la platonismo (malliberigita, migranta monda animo), integrigis romiajn religiajn kutimojn (adoro de statuo de la diino Atena kiel Helena) kaj enhavas la ideon de dia personigita virina saĝeco de la antikva helenisma judismo.
En la moderna kristanisma lingvaĵo aparte restis la peko nomata simonio.
Forchpasejo
Trafikinfrastrukturo
La pasejo Forch disponas pri bonega trafikinfrasturkturo. Unuflanke pasas tra ĝi jam dum jarcentoj pasejvojo de Zuriko al la Zurika Oberlando. Paralele al la vojo estis malfermita en la jaro 1912 la Forch-Fervojo (germane Forchbahn), tio estas tramo de al Esslingen (Egg ZH). En la 1970-aj jaroj estis konstruita krome la Forch-Aŭtoŝosejo de Zumikon ĝis la cirklo de Hinwil.
Turismo
La Forch estas elirpunkto de multaj belaj migradoj ekzemple sur la kresto de la Pfannenstil aŭ malsupren tra la Abismo de Küsnacht al la Lago de Zuriko. La restoracio sur la pasejo estas rekomendinda manĝejo ĉu antaŭ aŭ post la migrado.
Forchmemorejo
Sur montpinteto okcidente de la Forchpasejo troviĝas memorejo pri la soldatoj, kiuj mortis dum la unua mondmilito por defendi Svislandon kontraŭ invado de la germanoj, kaj memorigas ankaŭ precipe al la miloj de viktimoj de la hispana gripo, kiuj mortis dum tiu tempo precipe en la armeservo. La hispana gripo fakte mortigis dum la unua mondmilito duoble pli da homoj ol ĉiuj homaj militagoj kune!
Esperanto-balono
La 18-an de decembro 1976 okazis en Guldenen sur la Forchpasejo la inaŭguro de la Esperanto-balono, kies bildo fariĝis la motivo de la Esperanto-poŝtmarko eldonita okaze de la 64-a UK de Esperanto. Kiel baptopatrino de la balono oficis Hanni Liechti.
Centra-meksikaltebenaĵa kserofitaro
La centra-meksikaltebenaĵa kserofitaro estas tersupraĵa ekoregiono kiu situas en la nord-meksika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al la dezertoj kaj kserofitaroj de centra Meksiko. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "ĉiuaŭa kaj tehuakan-vala dezertoj". Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de centra Meksiko.
Priskribo
La ekoregiono situas en la centra parto de Meksika Altebenaĵo kaj estas ĉirkaŭata, okcidente de Okcidenta Patrinmontaro, oriente de Orienta Patrinmontaro, kaj sude de Neĝmontaro. La regiono estas dominata de dezertaj ebenaĵoj, kun kelke da montetoj, kaj montaroj kiuj levas sin ĝis altitudo de 2 400 m. La maĵorio de la substratoj sur kiuj vegetas la kserofitaro estas de sedimenta origino. Tamen iuj areaj kiuj estas pli apude de Okcidenta kaj Orienta Patrinmontaroj ankaŭ havas grundojn de vulkana origino. La klimato estas seka kaj varma, kun precipitaĵo-niveloj sub 500 mm jare.
Flaŭro
La izoligo de la regiono favoris la diferencigon kaj la evoluon de endemiaj specioj en ĉiu el la fragmentitaj partoj. Tial la kserofitaro de Meksika Altebenaĵo estas karakterizata de siaj multaj endemiaj specioj. Almenaŭ 16 endemiaj genroj de endemiaj lignecaj plantoj kaj kaktoj estas priskribitaj.
Faŭno
La vertebrula faŭno konsistas el 248 da specioj kiuj estas endemiaj en Mezameriko, sed 20 el ili estas krize endanĝerigataj.
La ekoregiono gastigas mamulajn populaciojn kiuj ampleksas Orthogeomys spp. (ronĝuloj), la kojoton (Canis latrans), la sosura soriko (Sorex saussurei) kaj la tre minacata meksika cinomuso (Cynomys mexicanus).
Rilate al la avifaŭno, tiu arida regiono de Meksiko estas eksteme riĉa kaj ĝi gastigas interalie : la grandan vojkurulon (Geococcyx californianus), la skvamokoturnon (Callipepla squamata), Strix occidentalis, la reĝan aglon (Aquila chrysaetos canadensis), la grandan kornostrigon (Bubo virginianus), la migran falkon (Falco peregrinus), la jamajkan buteon (Buteo jamaicensis) kaj Spizella wortheni (emberizedoj).
Ekologie, la polenado-procezoj en tiu ĉi kaj en aliaj aridaj regionoj estas alte specialigataj, rezultante en plantospeciojn kaj polenantojn kiuj kunevoluis reciproke kaj kiuj nuntempe estas interdependantaj. Tiu dependeco povas esti tiom ekstrema, ke la reproduktadaj modeloj de iuj agavaj specioj estas estintaj sinkronigitaj kun la migrado-epoko de iliaj polenantaj kiropteroj ekde Mezameriko al Nordameriko, printempe kaj somere.
Minacoj kaj konservado
En la subŝtato Sanktluis-Potosio, la plej granda minaco por la plantoj el la arida medio estas la konversio en agrikulturajn terenojn por brutaro, kapra kaj ŝafa paŝtado. Fajroj uzataj por senarbarigo grave difektas la naturan vegetaĵaron aŭ neniigas ĝin. La kakto Ariocarpus kotschoubeyanus estas endanĝerigata en Sanktluispotosio kaŭze de terenokonversio en maizajn plantejojn.
Alia minaco estas la neleĝa nacia kaj internacia komerco de dezerto-plantoj.
Henri Joseph Anastase Perrotin
Henri Joseph Anastase PERROTIN (naskiĝis la 19-an de decembro 1845 en Saint-Loup (Tarn-et-Garonne), mortis la 29-an de februaro 1904 en Nico) estis franca astronomo. Laŭ iaj fontoj, lia tria antaŭnomo estus Athanase.
En 1880 li iris studi 31 observatoriojn en Eŭropo, laŭ invito de Raphaël-Louis Bischoffsheim por organizi la observatorion de Nico, kies la unua direktoro li iĝis en 1884, ĝis sia morto en 1904.
Li faris observojn de Marso kaj provis determini la rotacian periodon de Venuso. Li kalkulis ankaŭ la perturbojn de la orbiton de 4 Vesta.
En la astronomia literaturo li estas menciita jen kiel Henri Perrotin jen kiel Joseph Perrotin. En la Minor Planet Center li estas menciita kiel "J. Perrotin".
Honoroj
Oni donis lian nomon al:
Le Rœulx
Ekde 1977 la municipoj Gottignies, Mignault, Thieu kaj Ville-sur-Haine apartenas al Le Rœulx, la ĉefa municipo.
Proksime de Thieu estas la Ŝiplifto de Strépy-Thieu.
Geologia Muzeo (Budapeŝto)
La Geologia Muzeo de Budapeŝto, konata ankaŭ Hungara Geologia kaj Geofizika Instituto estas la ĉefa muzeo pri geologio en Hungario. Ĝi situas en Budapeŝto, en Zugló.
Historio
La instituto estis fondita en 1869 kiel Hungara Reĝa Geologia Instituto. Ĝi funkcias ekde tiam seninterrompe, tial ĝi estas la plej malnova hungara esplorinstituto. En 2007 laboris en la instituto 113 homoj. En 2012 la instituto unuiĝis kun la ĵus fondita geofizika instituto.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estis konstruita laŭ planoj de Ödön Lechner en 1896. Ĝi estas deklarita historia monumento kaj apartenas al la plej belegaj secesiaj domoj en Hungario. La duetaĝa domego kun keloj formas neperfektan kvadraton, meze interna korto situas. La tegmento estas kovrita per kaheloj produktitaj en uzino de Vilmos Zsolnay.
Muzeo
András Tasnádi Kubacska establis la muzeon en 1969, kiu trovis lokon en la koridoroj, kiuj ofte estas nekutime larĝaj. (En la ĉambroj okazas la geologia laboro). La muzeo prezentas mineralojn, antaŭhistoriajn spurojn, ĝeneralajn informojn pri la hungara geologio kaj ĝia historio, fine estas ekspozicio pri Ödön Lechner.
Gáspár Ernő Bobe
Gáspár Ernő Bobe [gAŝpAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bobe Gáspár Ernő estis hungara violonisto, orkestrestro.
Gáspár Ernő Bobe naskiĝis en 1924, li mortis en 1993.
Bultei
Bultei estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Anela, Benetutti, Bono, Nughedu San Nicolò kaj Pattada.
Simonio
Simonio estas kristanisma fakvorto por la vendo aŭ aĉeto de eklezia posteno, de sakramento, relikvo aŭ alia aĵo kiu laŭ la kristana etiko estu nevendebla. En la kunteksto de la disputo pri investituro dum la mezepoko la vorto dumtempe estis ampleksigita al ĉiaspeca dono de eklezia posteno per laiko, do per ne-klerikulo, egale ĉu kontraŭ mono aŭ ĉu senkoste.
Gáspár Ernő Bobe
Biografio
Gáspár Ernő Bobe devenis el cigana familio, kie li violonadis ekde la aĝo 6. Li frekventis muziklernejon, poste li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Liaj ĉefinstruisto estis Dezső Rados. Li estis violonisto en pluraj orkestroj, en 1948 li fondis propran orkestron, kiu muzikadis en la plej elitaj restoracioj kaj hoteloj en Budapeŝto, same en eŭropaj urbegoj.
Simonio
Biblia signifo
La vorto "simonio" venas de la persono Simon Magus, kiu laŭ la biblia libro Agoj de la Apostoloj estis "granda sorĉisto" el urbo en la antikva regiono Samario. Laŭ la biblia teksto, Simon, kiu de siaj adeptoj estas adorata kiel "granda dia forto", estas impresita de la sanigaj mirakloj fare de kristanaj misiistoj en Samario, kaj sensukcese provis akiri la apostolan donaĵon de la sankta spirito kontraŭ pago de mono al la apostoloj Simon Petro kaj Johano. La apostoloj tre koleriĝas kaj klare juĝas tiun emon aĉeti spiritan forton malkristana.
Anders Fogh Rasmussen
Anders Fogh RASMUSSEN (naskiĝis la 26-an de januaro 1953) estas dana politikisto, kaj 12-a Ĝenerala Sekretario de NATO sekvita de Jens Stoltenberg. Rasmussen estis ĉefministro de Danio de la 27-a de novembro 2001 ĝis la 5-a de aprilo 2009. Anders Fogh Rasmussen estis estro de la Liberala Partio (Venstre), kaj estris dekstrecan koalicion kun la Konservativa Popola Partio, kiu enpoviĝis en 2001, kaj venkis duan kaj trian fojon en februaro de 2005 kaj en novembro de 2007 respektive. La registaro de Rasmussen ligiĝis al la Dana Popola Partio por subteno, sekve de la dana tradicio pri minoritata registaro. Lia registaro aplikis pli malmolajn limojn por la enmigrado el ekster la Eŭropa Ekonomia Areo kaj malgrandigis la imposto-indicojn de antaŭ lia enpovigo (la "impostofrostado", aŭ skattestoppet en la dana). Li verkis kelkajn librojn pri impostado kaj registara strukturo.
Simonio
Biblia signifo
Kontraŭe al tio, simonio en la hierarkia strukturo de la mezepoka kristana eklezio dum multaj jarcentoj estis kutima malvirto akiri postenon kaj amasigi potencon, malgraŭ ke pluraj kristanaj koncilioj oficiale kondamnis la pekon.
Historiaj aspektoj
La edikto de Milano de la jaro 313 de la romia imperiestro Konstantino la Granda kaj de lia orient-romia kun-imperiestro Licinius finigis la antaŭan persekutadon de la kristanoj en la tuta Romia Imperio. Tiu evoluo konfrontis la kristanismon kun novaj defioj tute malsamajn al la antaŭaj esti persekutata socia grupo de kaŝaj kunvenoj kaj de martiroj mortantaj fidele al sia kredo. Nun la kristanismo estis ŝtata religio de la imperio (komence unu el inter multaj), kaj ekeblis praktiki potencon ene de la kristanismo. En la Koncilio de Kalcedono de la 451 oni eksplicite malpermesis la benan nomumon de pastroj kontraŭ pago. La papo Nikolao la 2-a dum la koncilio de 1059/1060 forte kondamnis la simonion: Ĉiu klerikulo, kiu ekhavis sian postenon pro pago de mono, senprokraste estu senpostenigita.
Kvankam pluraj kristanaj koncilioj konfirmis tiun malpermeson de simonio – ekzemple la Dua Laterana Koncilio (1139), la Tria Laterana Koncilio (1179) kaj la Koncilio de Trento (1545–1563) – la aĉeto de ekleziaj postenoj plue estis tre disvastiĝinta kutimo.
Ekzemploj dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj
Post Inocento la 8-a, la nobelo Rodrigo Borgia, dum la jaro 1492 same per simonio akiris la rajton iĝi papo Aleksandro la 6-a. Laŭdire li por la posteno ofertis tiom da arĝento, kiom kvar muloj povus porti, kaj tio estis pli granda sumo ol la 300.000 oraj dukatoj ofertataj de la reĝo de Francio, Karlo la 8-a, kaj de la Respubliko Ĝenovo, por sia propra kandidato. Pli singardaj historiistoj malmencias detalojn, sed tamen konfesas, ke simonio dum la akiro de tiu papa posteno "ne malverŝajnis". Aleksandro havis la eblecon oferti tiom da mono, ĉar lia onklo, la papo Kaliksto la 3-a, sen bena nomumo iĝi pastro tuj nomumis la nevon kardinalo kaj vickanceliero de la eklezia imperio, kaj sekve la kardinalo Rodrigo Borgia estis unu el la plej riĉaj personoj de Eŭropo, kiu vivis la vivon de renesanca reganto kun vico da konkubinoj kaj eksteredzaj infanoj.
Reformacio kiel reago
Oficiale la mono el la vendo de la senpekigaj paperoj estis destinita por la konstruo de la Baziliko de Sankta Petro de Romo, sekreta konsento kun la papo Leono la 10-a tamen permesis al Albrecht von Brandenburg private enkasigi la duonon de la enspezoj por pagi siajn grandegajn privatajn ŝuldojn: Albrecht per simonio aĉetis la episkopajn postenojn de tri diocezoj (kvankam laŭ la eklezia leĝaro fakte la "posedo" de pluraj diocezoj estis malpermesita) kontraŭ amasa sumo da mono kaj prenis grandegan krediton de la komercista kaj bankista familio Fugger en Aŭgsburgo. Per la vendo de la senpekigaj paperoj laŭ la plano de Albrecht ĉiuj koncernitaj altranguloj kune profitu. Ke Albrecht mem dum decembro 1517 en Romo protestis konraŭ la reformemaj tezoj de Marteno Lutero, do ne mirigas.
Simonio nuntempe
En sia moderna variaĵo simonio probable neniam tute malaperos. La mezepoka praktiko de senkaŝa simonio tamen estas klare malpermesata kaj dum la 21-a jarcento ne plu imageblus. La klara divido de eklezia kaj ŝtata potencoj en preskaŭ ĉiuj mondaj ŝtatoj fundamente malakrigis la problemon.
Certan signifan la termino de simonio formale daŭre tamen havas rilate al elekto de papoj. Laŭ la katolika juro (Codex Iuris Canonici) principe papa elekto realigita per simonio estas malvalida. Tamen la papo Johano Paŭlo la 2-a en la apostola konstitucio „Universi Dominici Gregis“ de la jaro 1996 eksplicite konfirmis, ke la elekto de nova papo restu valida ankaŭ en la kazo de subaĉeto.
Olusegun Obasanjo
Olusegun Obasanjo (en la joruba Oluṣẹgun Mathew Okikiọla Arẹmu Ọbasanjọ, n. 5-an de marto 1937 en Abeokuta, Niĝerio) estis de 1976 ĝis 1979 kaj de 1999 ĝis 2007 ŝtatprezidento de Niĝerio.
En aŭgusto 2021, la Afrika Unio nomumis Olusegun Obasanjon kiel Alta Reprezentanto por Paco en la Korno de Afriko.
Teloglion Fondaĵo de Artoj
La Teloglion Fondaĵo de Artoj (Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών) estis fondita en Tesaloniko, Centra Makedonio, Grekio, en 1972. Ĝi estis nomita laŭ Nestor kaj Aliki Telloglou, kiuj donacis sian artan kolekton kaj sian tutan nemoveblaĵan proprietaron al la Aristotela Universitato de Tesaloniko. Poste la Universitato establis ĉi tiun fundamenton por ordigi la artan kolekton kaj fari ĝin havebla al la publiko.
Enkonduko
La Teloglion Fondaĵo de Artoj estas ne-profita organizo kies ĉefa misio estas alproksimigi la publikon kun arto kaj kulturo kaj subteni esploron kaj studojn pri arto. Cetere, la Fundamento organizas multajn konferencojn kaj seminariojn, subtenante en ĉi tiu vojo la kunlaboron kun aliaj similaj institucioj en Grekio kaj eksterlande. Ĝia granda kolekto venas de donacoj de diversaj individuoj kaj enhavas multenombrajn artaĵojn plejparte de grekaj artistoj de la 19a kaj 20a jarcentoj. Pro tio ekde Decembro de 1999, la Fondaĵo estis instalita en moderna konstruaĵo ĉe la supra parto de la universitatejo de la Aristotela Universitato de Tesaloniko. La desegno de ĉi tiu konstruaĵo estis la rezulto de arkitektura konkurso.
Arta kolekto
La donaco de Nestor kaj Aliki Telloglou estis la kerno de la arto de la muzea kolekto. La ĉefa korpo de la kolekto inkluzivas artaĵojn de gravaj grekaj kaj eŭropaj artistoj de la 19a kaj 20a jarcentoj (desegnoj, gravuraĵoj, oleoj sur kanvaso, skulptaĵoj kaj tiel plu). Ĝi ankaŭ inkluzivas artaĵojn de diversaj civilizacioj: Helenistima, Korinta kaj Romia ceramiko, statuoj, precipe de la Helenisma periodo, ekzemploj de ĉina kaj araba arto (pladoj, vazoj, ktp.), persaj miniaturoj kaj vario de basreliefoj de Tajlando.
Poste la kolekto estis enriĉigita per diversaj donacoj de artistoj kaj artaj amantoj kiel Tonis kaj Ioanna Spiteris, Demetrios Tsamis kaj multaj pli. Kaj tiel hodiaŭ la kolekto de la Teloglion Fondaĵo de Artoj posedas artaĵojn de la plej gravaj grekaj artistoj de la 19a jarcento kaj la komenco de la 20a jarcento, kiel laboroj de Gyzis, Savidis, Spyropoulos, Engonopoulos, Mytaras kaj multaj aliaj. Fine, la kolekto ankaŭ inkluzivas la grandegan laboron de arto "La Mondo de Kipro" kiu estas konstante elmontrita en la muzeo.
Organiza strukturo
La Teloglion Fondaĵo de artoj estas ne-profita organizo, kontrolita de la Aristotela Universitato de Tesaloniko. Ĝi estas direktita de Fideikomisularo, kiu estas kunmetita de universitataj profesoroj de diversaj fakultatoj, kiel la Fakultato de Filozofio, la Fakultato de Juro, la Politeknika Fakultato kaj la Fakultato de Sansciencoj. Cetere, la muzeo salajras esploristojn, kuratorojn kaj teknikan subtenan teamon, kies ĉefa celo estas fari certe ke la Fondaĵo funkciu konvene.
Asimilado
Asimilado ĝenerale signifas proceson de similiĝado. Asimilado estas faktermino en diversaj fakoj:
Siegfried Brachfeld
Siegfried Brachfeld [sigfrid braĥfeld], laŭ hungarlingve kutima nomordo Brachfeld Siegfried estis hungara-germana aktoro, prezentisto, literaturhistoriisto, redaktoro. Lia parenco estis Olivér Brachfeld.
Siegfried Brachfeld naskiĝis la  en Berlino, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Siegfried Brachfeld devenis el varia juda familio. Pro la kontraŭjudaj leĝoj li povis lerni ĝis 1934, poste li vivis el porokazaj laboroj. Gestapo arestis kaj deportis lin en 1939. Post 2 jaroj li estis trudsendita al Hungario, sed ankaŭ tie li estis trudlaboristo ekde 1942. En 1945 li falis en sovetan militkaptitecon (li ne estis soldato!) kaj liberiĝis nur en 1949. Hejmenveninta li estis redaktoro de germanlingva dissendo de Hungara Radio ĝis 1965. Intertempe li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös (1961–1964) kaj Libera Universitato Berlino en Okcidenta Berlino (1965–1968), fine li doktoriĝis en la hungara universitato en 1970. Pli frue ekde 1957 li estis prezentisto en Gaja Scenejo kaj ofte en Hungara Radio (jam en hungara dissendo). Inter 1971–1978 li estis redaktoro de germana gazeto en Budapeŝto, sed en 1977 li ricevis emeritan statuson. Li havis rolojn ankaŭ en filmoj. Li edziĝis en 1953. Li mortigis sin pro nekuracebla malsano.
Lia Putty
Lia PUTTY [puti], eksterlande Lya De Putti aŭ Lya de Putti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Putty Lia estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Putti Amália.
Lia Putty naskiĝis la  en Vécse (nuntempa Vojčice en Slovakio), ŝi mortis la  en Novjorko (Usono).
Biografio
Lia Putty edziniĝis en 1912, poste ŝi naskis 2 filinojn (1914, 1916), sed en 1918 ŝi eksedziniĝis, eĉ ŝi forlasis la infanojn. Ŝi akiris diplomon en Reĝa Teatra Lernejo. Ŝi debutis dancisto en revuo en 1917, en la sekva jaro ŝi havis la unuan filman rolon. Iom poste la rumana armeo okupis orientan parton de la lando, Putty konatiĝis kun rumana oficiro, kun kiu ŝi vivis en Bukareŝto. Putty havis rolojn en kelkaj rumanaj filmoj, sed pro skandalo ŝi rifuĝis al Berlino. Ŝi komence estis dancisto, poste filma aktoro. Inter 1920 kaj 1920 ŝi ludis en 14 filmoj fare de UFA. En 1926 ŝi translokiĝis al Usono ricevanta filmajn rolojn. Post jaroj finiĝis erao de mutaj filmoj, poste ŝi estis ignorita pro la neperfekta angla lingvoscio. Ŝi misglutis dum manĝado, ŝi mortis pro la postaj malsukcesaj operacioj.
Antal Molnár
MOLNÁR Antal estis hungara arkivisto, armenologo: Li naskiĝis en Szamosújvár la 17-an de novembro 1847 kaj mortis en Budapeŝto la 6-an de januaro 1902.
Biografio
Antal Molnár pristudis juron en Kolozsvár.Ekde 1870 li estis urba arkivisto en Szamosújvár. Inter 1871 kaj 1878, inter 1884 kaj 1902 li estis landkunvena deputito de liberala partio de Szamosújvár. Inter 1892 kaj 1902 li estis notario de landkunvenejo. En 1879 li estis redaktoro de opozicia gazeto Magyar Lapok. En 1880 – 81 li redaktis la gazetojn Magyarország kaj Nagyvilág. Li estis la sekretario de la Hírlapírók Nyugdíjintézete. En revuo Armenia kaj en aliaj gazetoj li publikis plurajn artikolojn pri armenoj.
Dezső Maros
Dezső MAROS [maroŝ] estis rumania hungara inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis en Hațeg la 30-an de septembro 1920 kaj li mortis en Kluĵo la 6-an de decembro 2011. Li estas la pli juna frato de kuracisto Tibor Maros.
Biografio
Dezső Maros diplomitiĝis en Univesitato József Nádor de Budapeŝto (1943). Li laboris en Kluĵo, de 1947 en la politeknika instituto. Li estis doktoro de teknikaj sciencoj (1970), poste doktoro docento (1972).
Li estis ekstera membro de Hungara Scienca Akademio.
.ki
.ki estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Kiribato.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Mátyás Mohácsy
Mátyás Mohácsy naskiĝis la  en Békéscsaba. Li mortis la en Budapeŝto.
7287 Yokokurayama
7287 Yokokurayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Belinzono
Belinzono (itale Bellinzona, germane Bellenz, france Bellence [oni tamen hodiaŭ apenaŭ plu utiligas la malnoviĝintajn francan kaj germanan formon], latine Bilitio), estas la ĉefurbo de la svisa kantono Tiĉino. Kun 16 880 loĝantoj je la 31-a de decembro 2006 ĝi estas post Lugano la 2-a plej granda urbo en la kantono.
Mátyás Mohácsy
Biografio
Mátyás Mohácsy frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en hortikultura lernejo en 1900. Inter 1901 kaj 1911 li studvojaĝis al Svislando, Germanio, Britio, Francio, Usono. Hejmenveninta li instruis en la menciita hortikultura lernejo, en 1914 li havis postenon en la agrikultura ministerio. En la sama jaro li soldatiĝis, poste li iĝis militkaptito ĝis 1920. Hejmenveninta li instruis plu en la lernejo, kie li iĝis lernejestro en 1930. En 1943 li estis nomumita profesoro en la ĝardena kaj vita altlernejo, en 1945 dekano, en 1948 rektoro en la agrikultura universitato. En 1949 li iniciatis fondon de agrikultura esplora instituto, poste li pensiuliĝis, sed li ne ripozis, li verkis artikolojn. Li kandidatiĝis en 1952, li doktoriĝis en 1957 antaŭ Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premion Kossuth en 1949, poste ankaŭ aliajn premiojn.
Belinzono
Geografio
La urbo situas ĉe la bordo de la rivero Tiĉino en la ebenaĵo de ties valo. La urbo estas ĉirkaŭita de la Gotard-Masivo.
7287 Yokokurayama
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Yokokurayama, monto en gubernio Koĉi, kie kreskas raraj plantoj. En 1997, muzeo estas konstruita sur ĝia kulmino.
Belinzono
Trafiko
Belinzono troviĝas ĉe la trajnlinio inter Milano kaj norda Svislando trans Gotardo kaj estas haltejo de la gravaj internaciaj eksprestrajnoj inter Italio kaj Germanio. Post finkonstruo de la nova baza fervojtunelo tra Gotardo la veturtempo inter Belinzono kaj Zuriko malpliiĝos de nun tri al du horoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Belinzono datiĝas el la jaro 590 kiel Belitio. La loko estis la strategia kontrolejo de la montpasejoj Sankt-Gotardo, Lukmanier kaj San Berardino. La urbo Como vendis Belinzonon en la jaro 1242 al Milano. Post plurfoja posedantŝanĝo la franca reĝo Ludoviko la 7-a koncedis Belinzonon en la jaro 1503 en la kontrakto de Arono al la ĵurkomunumoj kantonoj Urio, Ŝvico kaj Untervaldo.
Esperanto-Movado
De post la 7a IFEK-kongreso en Zuriko en Kantono Tiĉino kaj precipe en Belinzono aktivis kantona fervojista grupo kun Kurt Greutert, Giovanni Sasselli, Enea Albertini, Fernando de Faveri kaj aliaj. Tio kondukis al la fondiĝo de Esperanto-Grupo Belinzono kaj de Tiĉina Esperanto-Ligo, kies unua prezidanto estis Enrico Balmelli. Tiuj grupoj ĉesis siajn aktivecojn en la 1990-aj jaroj pro maljuniĝo de la aktivularo kaj malsukceso akiri junajn sekvantojn.
Monda heredaĵo
De 2000 la tri kasteloj de la urbo (Castelgrande, Montebello kaj Sasso Corbaro) kaj la urbaj fortikaĵoj apartenas al la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Niĵnij Koropec
Niĵnij Koropec, ukraine Нижній Коропець, rutene Нижньый Коропиць, ruse Нижний Коропец, (grava diferenco prononce ne estas) slovake Nižný Koropec, hungare Alsókerepec estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Historio
La vilaĝo fondiĝis proksimume en 1300. Ĝis Traktato de Trianon Alsókerepec apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. La komunumo rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ĵasko
Ĵasko (persalingve جاسک) estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto Ĵasko en la provinco Hormozgano, Irano. Ĝi estas havenurbo kaj situas borde de la Hormuza Markolo. En 2016, ĝi havis proksimume 16,860 loĝantojn.
Maňa
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, poste alvenis keltoj, kvadoj, skitoj, slavoj, fine hungaroj. La unua mencio pri la loko devenis el 1259. Poste formiĝis 2 vilaĝoj Kismánya (kiŝmAnja) (=Malgranda Mánya), menciita en 1279 kaj Nagymánya (=Granda Mánya). Ili ne senhomiĝis dum la turkoj inter 1599-1663. Lernejo ekfunkciis ekde 1748. En 1910 loĝis en Malgranda Mánya 742 da homoj (plejparte hungaroj), en Granda Mánya 1304 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 ili apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al la distrikto de Érsekújvár. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la regiono retiriĝis al Hungario. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 1962 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 loĝis tie 2108 da homoj (2075 slovakoj, 17 hungaroj).
Delta Goodrem
Delta Goodrem estas aŭstralia kantisto-komponisto kaj aktorino kiu estas plej konata pro sia albuma premiero, nome Innocent Eyes (senkulpaj okuloj), kaj sia rolo kiel Nina Tucker en Neighbours.
Stacio Ōtsukyō
Stacio Ōtsukyō (japane: 大津京駅 [Ōcukjō-eki], angle: Ōtsukyō Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kosei.
Municipa Distrikto 31 Foothills (Alberto)
Municipa Distrikto 31 Foothills estas municipa distrikto en suda Alberto (Kanado) apud la suda flanko de Kalgario en Censodistrikto 6. Ĝi ne estas parto de la Censa Metropolo de Kalgario.
Demografio
Laŭ la Kanada Censo de 2001 :
Komunumoj
Vilaĝoj:
Vilaĝetoj:
Aliaj lokoj:
Akantopterigoj
Akantopterigoj, Acanthopterygii (signife "ŝpinil-naĝila") estas superordo de ostaj fiŝoj en la klaso Aktinopterigoj, nome Actinopterygii. Membroj de tiu superordo estas fojfoje nomitaj "lini-naĝilaj fiŝoj" pro siaj karakteraj akraj, ostaj linioj en siaj naĝiloj; tamen tiu nomo estas ofte uzata por la klaso Aktinopterigoj kiel tuto.
Rommerskirchen
Rommerskirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Kreis Neuss de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saksio-Wittenberg
La duklando Saksio-Wittenberg aŭ Saksujo-Wittenberg (aŭ -Vitenbergo) estis teritorio de la Sankta Romia Imperio kun la ĉefa urbo Wittenberg, situanta proksimume en la hodiaŭa federacia lando Saksio-Anhalto. Ĝi estiĝis post kiam la iama duklando Saksio estis forprenita de Henriko la Leono kaj donita al la askana dinastio kaj poste dividita en la partojn Saksio-Wittenberg kaj Saksio-Lauenburg.
En 1356 la duko de Saksio-Wittenberg ricevis la rangon de princo-elektisto de la Sankta Romia Imperio, kaj la duklando tiel rangaltiĝis al elektoprinclando. La landon poste heredis la dinastio Wettin, kiu kunigis ĝin kun siaj jamaj posedaĵoj, la landgraflando Turingio kaj la margraflando Meißen. La tiel pligrandigita teritorio ankaŭ heredis la nomon "Saksio", kiu tiel migris pli supren kaj orienten, for de sia origina regiono, la pli okcidenta Malsupra Saksio. Saksio-Wittenberg tiel reprezentas la ligon inter la antaŭa, okcidenta kaj la posta, orienta signifo de la vorto "Saksio".
Dwight Macdonald
Dwight MACDONALD (naskiĝis la 24-an de marto 1906, mortis la 19-an de decembro 1982) estis usona verkisto, eldonisto, kinkritikisto, socia kritikisto, filozofo, kaj politika radikalulo.
En 1929, Macdonald estis dungita ĉe la gazeto Time. Dwight Macdonald estis eldonisto de la gazeto Partisan Review el 1937 al 1943. Politike li evoluis el komunismaj tendencoj al demokrata socialismo.
Isabella Leonarda
Isabella LEONARDA (1620-1704) estis itala monaĥino kaj unu el la plej famaj virinaj komponistoj de la baroka periodo. Ŝi estis konsiderata la unua komponistino de sonatoj kaj la unua, kiu publikigis antologion de instrumenta muziko. Ŝia muziko ankoraŭ hodiaŭ prezentiĝas en koncertoj aŭ aŭdiĝas dum religiaj diservoj.
Vivo
Isabella Leonarda estis unu el ses infanoj de la nobela kaj tradicia familio Leonardi, en Novara. Kiel aliaj junaj virinoj de sia tempo kaj socia rango, en la aĝo de dek ses Isabella Leonarda eniris kiel novicino en la prestiĝan Konvento - Kolegion de Sankta Ursula de Novara. La familio Leonardi estis subtenanto de la kolegio, kaj du fratinoj de Isabella estis religiulinoj tie.
La Ursula Kolegio estis katolika eduka ordeno, en kies lernejo studis knabinoj de la supera socia klaso. La sanktaj tagoj de la Eklezio en ĉi tiu prestiĝa institucio kiel en aliaj, estis festitaj per ellaborita muziko.
Ĉar historie la Eklezio bezonis muzikon por siaj liturgiaj festoj, estis la religiemaj virinoj, kiuj elstaris en ĉi tiu krea aktivado, atingante multfoje altajn nivelojn de elstareco. La eniro de virinoj al la profesia praktikado de muziko tra la historio, estis malrapida kaj malfacila. Tiel inter la muroj de la monaĥejoj kaj konventoj elstaris multaj monaĥinoj kiel Isabella Leonarda, kiuj sciis esprimi sian religian senton per muzika komponado.
Oni povas supozi, ke Isabella Leonarda verkis la plej grandan parton de la sankta muziko prezentita en la liturgiaj festoj de la konvento, en kiu ŝi restis dum sia tuta vivo.De juna aĝo Isabella Leonarda estis altirita de muziko. Pro ŝia sociekonomia deveno, verŝajne ŝi ricevis tian instruadon ekde infanaĝo. Jam en la konvento, eble ŝi estis muzike edukita de Elisabetta Casata, orgenistino kaj muzikinstruistino de la konvento. Poste, probable ŝi studis sub la komponisto Gasparo Casati (1610-1641), kiu en la eldono de sia verko Terzo libro di sacri concerti en 1640, inkluzivis du el la plej fruaj konataj komponaĵoj de Isabella Leonarda. En ĉi tiu periodo la instruistoj kutimis inkluzivi verkojn de siaj avantaĝaj studentoj por konigi ilin.
Verkado
Isabella Leonarda estis lerta kaj diverstalenta komponistino, kies ĉirkaŭ 200 komponaĵoj ampleksas ekzemplojn de preskaŭ ĉiuj religiaj ĝenroj. Ŝi estis la plej produktiva komponistino de sia tempo pro la kvanto da verkoj kaj eldonaĵoj: ŝi estas la aŭtorino de pli ol 122 motetoj, 18 sanktaj konĉertoj, 17 mesoj, 12 sonatoj kaj 11 psalmoj. Ŝiaj verkoj estis publikigitaj dum periodo de 60 jaroj, de 1640 ĝis 1700.
La plej abunda verko de Isabella Leonarda estis motetoj por solista voĉo, sed la plej multaj el ŝiaj rimarkindaj atingoj devenas de ŝiaj sonatoj. Ŝi estas konsiderata la unua virino, kiu publikigis sonatojn por 1, 2, 3 kaj 4 instrumentoj, kaj ŝi populariĝis pri tio. Ŝiaj sonatoj estas nekutimaj laŭ sia formala strukturo. La Sonato 12 estas la sola sonato por solisto de Isabella kaj estas unu el ŝiaj plej bonaj komponaĵoj.
Ŝia verkado pri muziko por orgeno ofte sekvis tipajn kvarpartajn konvenciojn atenditajn por la sankta muziko de ŝia tempo. Dume, ŝiaj kantatoj enhavis eksperimentadon kun formo, melodia stilo kaj la uzo de instrumenta ritornelo, foje uzante kordojn kaj teorbon. Estas malfacile trovi en la verko de Leonarda la muzikajn influojn de iu aparta komponisto. Pro sia elstareco ŝi estis memorata kiel ‘la muzo de Novarese ‘. Ŝi estis tre respektata komponistino en sia hejmurbo, sed ŝia muziko ne estis tiel konata en aliaj partoj de Italio. La verko de Isabella Leonarda estis malkovrita en Francio, kiam la franca komponisto Sébastien de Brossard havis aliron al kelkaj el ŝiaj pecoj kaj admire skribis en sia ‘Katalogo de muzikaj libroj’ (Catalogue des livres de musique theorique et pratique (Parizo, 1724): "Ĉiuj verkoj de ĉi tiu glora kaj nekomparebla Isabella Leonarda estas tiel belaj, tiel amuzaj, tiel geniaj, kaj samtempe tiel komprenemaj kaj tiel saĝaj ... ke doloras min ne havi ĉiujn ".
Tiuj verkoj de Isabella Leonarda elstaras ankaŭ pro tio, ke ili estis la escepto rilate al instrumenta muziko publikigita de virinoj en tiu ĉi periodo en Italio. Nur ŝi, kun sia ‘Sonate da chiesa’, opus 16, kaj la komponistino Marieta Morosina Priuli kun ŝia ‘Baletoj kaj fluoj’, produktis kaj eldonis instrumentajn komponaĵojn. Ambaŭ publikigis ununuran kolekton en ĉi tiu kampo, sed tiel la verko de la monaĥino Isabella Leonarda, kiel tiu de la venecia nobelino Marieta Priuli montras siajn grandajn kvalitojn kaj originalecojn en pasia interpreto.
Natria indolacetato
Natria indolacetato aŭ C10H8NNaO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la indolo-acetata acido kun natria hidroksido, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Natria indolacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Dua Laterana koncilio
La Dua Laterana Koncilio okazis dum la jaro 1139 sub prezido de papo Inocento la 2-a en la papa palaco Laterano en Romo.
Laŭ la Romkatolikismo nombrado temis pri la deka ekumena koncilio. Oni taksas la nombron de partoprenantoj je proksimume 1000.
La koncilio provis superi aktualan skismon, do dividon de la katolika eklezio, kaŭzitan de la kontraŭpapo Anakleto la 2-a. Krome ĝi decidis pri la celibato por pastroj.
La kunveno decidis pri la eksigo de la reganto Roger la 2-a de Sicilio el la katolika eklezio, kaj malpermesis la aplikon de la armilo arbalesto de kristanoj kontraŭ kristanoj. Tiu malpermeso en la praktiko tamen restis senefika.
Oberbipp
Oberbipp estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1554 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Oberbipp situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda flanko de la Soloturna Ĵuraso. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Oberbipp la setlejoj Buchli (kun propra tramhaltejo), Riedmatte, Säget, Räbe kaj Eichhof sude de la aŭtovojo.
Trafiko
Tra Oberbipp pasas la kantona ĉefvojo 5 respektive 12 de Olten respektive Bazelo al Soloturno. En sudo tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo disponas pri alvetureblo okcidente en Wiedlisbach kaj oriente en Niederbipp en ambaŭ direktojn en distanco de proksimume 4 kilometroj de la vilaĝocentro. Tra la komunumo pasas tramlinio de Niederbipp al Soloturno kun tri haltejoj sur la komunuma teritorio.
Vidindaĵoj
Plej grava vidindaĵo estas la Kastelo Bipp, kiu situas sur roko norde supre de la vilaĝo. Ĝi estis la centro de la historia senjorujo Bipp.
Lens (Belgio)
Ekde 1977 la municipoj Bauffe, Cambron-Saint-Vincent, Lombise kaj Montignies-lez-Lens apartenas al Lens, la ĉefa municipo.
Ernesto Aŭgusto la 1-a (Hanovro)
Ernesto Aŭgusto la 1-a estis strikte konservativa. La relative liberalan konstitucion, kiun lia antaŭulo estis akceptinta, li tuj nuligis. La famkonata sepo de Göttingen kiu protestis kontraŭ la nuligo estis forpelita el la lando.
Erfurta Nordo
Erfurt-Nord estas la ĝenerala nomo por ĉiuj loĝdomblokaj zonoj ĉe la norda rando de la turingia ĉefurbo Erfurto, kiuj konstruitis de 1970-90. Administre ili apartenas al jenaj urbokvartaloj: Berliner Platz, Moskauer Platz, Rieth kaj Roter Berg.
Priskribo
Kiel similaj setlejoj en la sudoriento de Erfurto sed ankaŭ en Jena-Lobeda aŭ Gera-Lusan, Erfurt-Nord apartenas al la kvar grandaj GDR-loĝdomblokkolonioj en Turingio. Ĝi estis planita por 25000 loĝantoj; hodiaŭ vivas tie nur la duono.
Dum la 2000-aj jaroj oni malkonstruis ne tute kvaronon de la loĝejoj: tiu proceso nun estas finiĝinta. Oni sukcesis stabiligi la zonon kaj aktuale la loĝantaro ne plu malkreskas. La nombro de liberaj loĝejoj malgrandas kaj la agadoj por plibeligi la ĉirkaŭaĵojn bone efikis. Tio ŝuldiĝas certe ankaŭ al ĝenerala ekonomia ekfloro de Erfurto dum la lastpasintaj jaroj.