cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10958 Blanka Monto
10958 Blanka Monto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Újkígyós
Újkígyós (UjkidjOŝ) estas urbo en Hungario en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en subregiono Békéscsaba. La loknomo signifas: nova-serpenta.
Situo
Újkígyós situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Békéscsaba troviĝas 17, Gyula 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1398. La vilaĝo senhomiĝis dum la turkoj. En 1814 la komunumo refondiĝis, en 1885 katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Maria) konstruiĝis. Dum la socialismo Dózsa kaj Nova Vivo poste Ora Spiko kolĥozoj formiĝis. En 1950 vilaĝparto Ókígyós (=malnova Kígyós) disiĝis kaj fondis apartan vilaĝon. Újkígyós ricevis la titolojn grandvilaĝo en 1970, urbo en 2009.
NGC 1983
NGC 1983 (alia indiko — ESO 56-SC133) estas malfermita stelamaso kun emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jad Vaŝem
Jad Vaŝem (יד ושם, Yad Vashem) estas la oficiala institucio kaj nacia muzeo por memorigi pri la holokaŭsto en Israelo. Eble ĝi estas la plej signifa muzeo memoriganta pri la genocido de judoj fare de la nazioj inter la jaroj 1933 kaj 1945 kaj dokumentiĝas ĝin science.
Christian Flor
Flor estis ekde 1652 orgenisto ĉe la preĝejo St. Marien en Rendsburg, ekde 1655 orgenisto ĉe la preĝejo St. Lamberti en Lüneburg, ekde 1676 ĝis sia morto orgenisto ĉe la preĝejo St. Johannis en Lüneburg.
Jad Vaŝem
Yad Vashem respondecas pri dokumentado de la historio de la juda popolo antaŭ kaj dum la holokaŭsto, festante la rakonton pri la vivoj kaj memoro de la milionoj kiuj pereis, kaj pludonante la heredaĵon de la holokaŭsto al estontaj generacioj. Tiucele, la institucio okupiĝas pri la memorgardo kaj scienca dokumentado de la okazaĵoj de la holokaŭsto, la kolekto de objektoj kaj dokumentoj, la kolekto de pruvoj pri la holokaŭsto kaj ilia publikigo, la kolekto de la nomoj de tiuj, kiuj pereis en la holokaŭsto kaj ilia memorceremonio, esplorado kaj edukado.
La memorejo situas en Jerusalemo kaj malfermiĝis la 19-an de aŭgusto 1953 per decido de la israela parlamento Knesset kiel ŝtata institucio. Ĉiujare pli ol du milionoj da homoj vizitas la memorejon. Inter ili sendube ankaŭ estas multaj esperantistoj. Aparte granda esperantlingva grupo venis en auĝusto 1986, kiam ĉiuj partoprenantoj de la Internacia Junulara Kongreso en Neurim en taga ekskurso al Jerusalemo vizitis la memorejon.
Monumento kaj nomo
Jad Vaŝem (hebree יד ושם por "monumento kaj nomo") ricevis sian nomon laŭ verso el la biblia libro de Jesajo 56:5: „Al ili mi donos en mia domo kaj inter miaj muroj lokon kaj nomon pli bonan ol al filoj kaj filinoj; mi donos al ili nomon eternan, kiu ne ekstermiĝos.".
La muzeo ampleksas la sekvajn partojn:
Muzeo pri la historio de holokaŭsto
La "muzeo pri la historio de holokaŭsto" en naŭ subteraj galerioj dokumentigas la historion de kontraŭjudismo. Laŭ filmaj instalaĵoj, fotoj, montrataj ĉiutagaj objektoj, dokumentoj kaj artaĵoj prezentiĝas la genocido de la eŭropaj judoj. La ekspozicio estas kronologia kaj komenciĝas per la juda kultura vivo en Eŭropo antaŭ la holokaŭsto, lumigas la kreskiĝantan naziismon en la Germana Regno komence de la 1930-aj jaroj, la Duan Mondmiliton kaj la detruo de juda vivo en okupita Pollando (sub germania okupado), la instalon de judaj getoj (kun rekonstruo de la „Ulica Leszno“, la ĉefstrato de la Varsovia geto) ĝis la amasmurdoj en la naziaj koncentrejoj. Sekvas prezentoj de la juda rezisto kontraŭ la genocido kaj la "mortigaj marŝoj" de la germanaj nazioj. La ekspozicio finiĝas per la situacio de la judoj travivintaj la naziajn terorojn, ilia serĉo de parencoj, la vivo en kampadejoj por "mislokigitaj personoj" (angle displaced persons) kaj la elmigro al Israelo aŭ al aliaj landoj. En pli ol 100 televidaj ekranoj montriĝas filmetoj kun eldiroj de travivintoj de la holokaŭsto.
Nova konstruaĵo de la muzeo, kiun konceptis la arkitekto Moŝe Safdie, malfermiĝis en marto 2005.
Aleo de la justuloj inter la popoloj
La „Aleo de la justuloj inter la popoloj“ estas kadrigita de arboj plantitaj por la "justuloj". La vorto "justulo inter la popoloj" celas nejudajn personojn kaj organizaĵojn (ekzemple: la memortabulo omaĝe al Konsilantaro por Helpo al Judoj "Żegota" tio estis pola subtera organizaĵo aganta en la jaroj 1942-1945, kiu estis la nura organizaĵo en la german-okupita Eŭropo kies celo estis savi judojn), do la personoj kaj organizaĵoj kiuj rezistis al la nazia reĝimo por savi la vivon de judoj. Iliaj nomoj kaj devenlandoj estas montritaj sur tabuloj apud la arboj. Ekzemploj estas Oskar Schindler, Irena Sendlerowa (vidu la apudan foton), Henryk Sławik, Chiune Sugihara, Berthold Beitz aŭ Giorgio Perlasca. La projekto komenciĝis en 1963.
Monumento por la infanoj
La „Monumento por la infanoj“ dediĉiĝas pri la memoro de la 1,5 milionoj da holokaŭste murditaj judaj infanoj. La monumento estas subtera ĉambro, en kiu kandeloj en la malhelo tiel reflektiĝas, ke ekestas la impreso de nokta ĉielo plena je steloj. En la fono aŭdiĝas sondosiero deklamanta la nomojn, la aĝojn kaj la naskiĝlokoj de la infanoj.
Halo de la nomoj
En la „Halo de la nomoj“, la lasta itinero en la muzeo pri la historio de holokaŭsto, kolektiĝas la nomoj kaj personaj datumoj de la judaj viktimoj de la nazia amasmurdo. Bazo por tio estas la indikoj en "memorfolioj" faritaj de parencoj kaj konatoj de la murditoj. Ofte la memorfolioj estas la solaj restintaj dokumentoj pri la viktimoj.
Zamenhof - familianoj
En la jaro 2005 esperantistoj aldonigis en la halo de la nomoj ankaŭ la nomojn de Lidia Zamenhof, filino de L.L. Zamenhof, tre aktiva esperantistino pereinta en Treblinka, samkiel la nomojn de tri aliaj familianoj : Ida Zimmerman-Zamenhof, Sofia Zamenhof kaj Adam Zamenhof. Ĉiuj nomoj aperis ekde 2007 en la listo, rete retrovebla pere de la "shoah Victims' database ' sur la retejo de Jad Vaŝem. Pere de ĝi eblas ankaŭ aperigi atestofolion kun la detaloj de ĉiu viktimo.
Monumento memore al la forportitoj
La „Monumento memore al la forportitoj“ per historia vagono de la fervojo de la Germana Regno memorigas pri la transportoj de judaj viktimoj en la naziajn koncentrejojn. La vagono staras super deklivo sur ponto kondukanta nenien kaj estas origina vagono uzita por naziaj genocidaj transportoj. La registaro de Pollando transdonis ĝin al la memorejo.
Valo de la komunumoj
Sur areo de proksimume hektaro en la „Valo de la komunumoj“ (hebree בקעת הקהילות, Bik'at haKehilot) sur 107 ŝtonaj muroj memoriĝas la pli ol 5000 judaj komunumoj, kiuj dum la holokaŭsto neniiĝis komplete aŭ plejparte.
Pliaj instalaĵoj en Jad Vaŝem
Krome la institucio havas departementojn pri eduko, publikado kaj esploro.
La retejo YadVashem.org havas datumaron kun la nomoj kaj perdonaj datumoj de pli ol tri milionoj da murditaj holokaŭstaj viktimoj. La datumaro estas parto de projekto, kiu celas dokumentigi la nomojn kaj vivhistoriojn de ĉiuj viktimoj. Post 50 jaroj da esploro la datumaro prezentas la rezultojn de tiuj klopodoj. En dek jaroj komence de 21-a jarcento pli ol 1500 homoj enkomputiligis ĉiujn informojn. Plej probable temas pri la plej ampleksa datumaro tiuspeca.
En multaj eŭropaj landoj ekzistas partneraj asocioj kunlaborantaj kun Jad Vaŝem. Ili memorigas pri la holokaŭsto en siaj landoj per specifaj memoriaj kaj edukaj projektoj. Per kulturaj eventoj la multloke perdiĝinta juda kulturo estas revivigata kaj tenata en memoro.
Ĉimango
La Ĉimango, Ĉimanga karakaro, ankaŭ konata kiel Tiuque [tjUke] (Milvago chimango) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj subfamilio de Poliborenoj.
Signes
Signes (jen france, okcitane Sinha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ĉimango
Habitato
Ĝi troviĝas en suda Sudameriko nome en Argentino, Brazilo, Ĉilio, Paragvajo kaj Urugvajo. Ĝi estas vaganto al Falklandoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaro, altaltituda arbustaro, moderklimata herbejo, kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
Tiu birdo troviĝas tipe ĉe bordo de akvo, ĉe montetoj, ĉe kampoj, ĉefe se tiuj estis ĵus plugitaj. Ekzempla habitato de tiu birdo estas en la Nacia Parko La Campana ĉe seka arbaro de montetoj de malaltaj teroj de centra Ĉilio; tie unu el la hegemoniaj arboj estas la endanĝerita Ĉilia vinpalmo.
Aspekto
Longo: 37 al 40 cm. Tipa Ĉimango havas malhelbrunan dorson. Kolo, brusto, kaj ventro estas helbrunaj. La krono kaj nuko estas malhelbrunaj, sed la vizaĝo estas pli helbruna. Estas nigreca superokula strio super bruna okulo. Ĝi estas la plej malgranda variaĵo de karakaro. La flugiloj estas brunaj kun malhelbruna strieco en flugilpintoj (plumopintoj) kaj blanka strieco antaŭe (plumobazoj, “fenestroj”) de unuarangaj flugilplumoj. La vosto estas helbruna kun malhelbruna fina zono. La beko estas fortika, dika ĉebaze, hokoforma kun granda supra makzelo kaj hela (flaveca). Ĉe bekobazo estas nuda rozkoloreca brido kun harecaj plumetoj, kie videblas la vaksaĵo. La kruroj estas helgrizaj ĉe maskloj kaj flavecaj ĉe inoj.
Nutrado
Ĝi manĝas ĉefe kadavraĵojn, kaj estas oportunema, atakas malgrandajn junajn birdojn el siaj nestoj, ronĝulojn kaj insektojn. Ĝi ankaŭ ĉasas dumfluge aliajn birdojn. Pro sia oportunemo, ĝi povas uzi la forton de la grupo por ataki ĉiun ajn predon. En Ĉilio la nutra kaj habitata kutimaroj similigas ĝin al korvoj de la norda hemisfero.
Reproduktado
La reproduktado okazas kaj solece kaj kolonie. La reprodukta sezono okazas septembre al decembre, kaj ĉefe oktobre. Montras preferon por konstrui neston ĉe vegetaĵaro, kun protekto kontraŭ suno kaj pluvo.
Subspecioj
Oni konas tri subspeciojn de Milvago chimango:
7845 Mckim
7845 Mckim estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Richard J. McKim, direktoro la sekcio "Marso" de la British Astronomical Association. Li estis sekretario (1986 - 1990) kaj prezidento (1993 - 1995) de la B.A.A. Li ricevis la medalojn "Merlin" kaj "Goodacre" de la B.A.A. kaj kompilis la unuan plenan katalogon de la rakontoj pri marsaj sabloŝtormoj
1962
1962 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
Universala atlaso de lingvaj strukturoj
La Universala atlaso de lingvaj strukturoj (World Atlas of Language Structures) estas granda datumbazo de strukturaj proprecoj de lingvoj — fonologio, gramatiko, leksiko — kaj konstruaĵoj de lingvoj kiujn oni kolektis el priskribaj materialoj. Ĝi estis eldonita de la Eldonejo Universitato de Oksfordo kiel libro kun kompakta disko en 2005.
1962
En la jaro 1962 post Kristo okazis, interalie:
Universala atlaso de lingvaj strukturoj
La dua, interreta eldono aperis en aprilo 2008. La Max-Planck-instituto pri evolua antropologio kaj la cifereca biblioteko Max Planck ĝin daŭrigas. La redaktoroj estas Martin Haspelmath, iniciatinto de Glottopedia, Matthew S. Dryer, David Gil kaj Bernard Comrie.
La atlaso donas informojn sur la loko, la lingva aliĝo kaj la bazaj tipologiaj karakteroj de granda nombro de la monda lingvoj. Ĝi interrilatas kun Google Maps. La informoj de la atlaso eldonitas sub la permesilo Krea Komunaĵo.
Ili ankaŭ prizorgis la lingvoinformtenejon Glottolog ĝis 2015, kiam ĝi estis transprenita fare de la Max Planck Instituto por la Scienco de Homa Historio en Jena.
Pierre Ramus
Pierre RAMUS (naskiĝinta la 15-an de aprilo 1882 en Vieno, mortinta la 20-an de majo 1942 suratlantike) estis pseŭdonimo por Rudolf Großmann. Li estis anarĥia verkisto.
Li elmigradis Usonon en la 1895-a jaro. Influis lin Emma Goldman kaj Johann Most, poste Lev Tolstoj. Ekde 1907 li denove vivis en Aŭstrio kiel strikta defendanto de neviolenta anarĥiismo.
Leopold Bloom
Leopold Bloom estas fikcia protagonisto kaj heroo de la verko de James Joyce nome Uliso. Lia pilgrimado kaj trafoj en Dublino la 16an de junio 1904 respegulas, je pli banala kaj ĉiutaga skalo, tiujn de Uliso/Odiseo en Odiseado. Tiu pilgrimado estas okazo por la festo de Bloomsday.
La rolulo de Leopold Bloom estis inspirita de la tre proksima rilato de James Joyce kun Aron Ettore Schmitz (Italo Svevo), aŭtoro de La coscienza di Zeno. Tiu estas la filo de hungardevena judo kiu konvertiĝis al la protestantismo en Irlando, kiu siavice konvertiĝas al la katolikismo por edziĝo.
Margarita Xirgu
Margarita XIRGU Subirá (Molins de Rei, 18a de julio 1888 - Montevideo, 25a de aprilo 1969) estis hispana aktorino plej ofte asocia speciale kun la teatraĵoj de García Lorca. Ŝi iris al ekzilo dum la frankisma diktatoreco, kaj ŝi finfine ekhavis la ŝtatanecon de Urugvajo. Ŝi dediĉis sin ankaŭ al la reĝisorado kaj teatra produktorado.
Biografio
En 1900 ŝi komencis labori en tekstila ateliero kaj samtempe aktoradis libertempe en amatoraj grupoj. Profesie ŝi premieris en la trupo de Josep Santpere, kaj en 1910 ŝi kreis sian propran teatran grupon. Margarita havis denaske scenejan talenton, grandan studemon, pasion kaj firman kulturon. Tial fine de la 1910-aj jaroj, ŝi estis jam la plej fama aktorino de la kataluna teatra etoso. Baldaŭ ŝiaj sukcesoj estis konataj en la cetero de la lando, kaj Margarita komencis ludi ankaŭ hispanlingve.
Teatra kariero
Inter 1909 kaj 1916 ŝi faris kelkajn filmojn sed ne ŝatis tiun sperton, kaj nur plian fojon, jam en 1938, denove ludis antaŭ kamerao en la argentina filmo Bodas de sangre (Sanga nupto) laŭ la teatraĵo de García Lorca. En 1914 ŝi ludis unuafoje en Madrido. Tie ŝi laboris en la Teatro Español (Hispana Teatro), kie ŝi prezentis verkojn de la plej konataj tiumomentaj aŭtoroj. Ŝia sukceso ĉe Marianela, nome romano de Benito Pérez Galdós, al teatro adaptita fare de la tiam tre popularaj fratoj Álvarez Quintero, estas memorinda. Ekde tiam multaj intelektuloj de la epoko komencis vidi en ŝi la forton kapablan montri al la publiko la pasiojn kaj zorgojn, kiujn ili metis en siajn verkojn, bone spegulante la novajn tempojn.
Iom post iom ŝi plifirmiĝis en la kultura mondo, ĉar ĉiu verko, kiun ŝi ludis, estis certa sukceso, el kio sekvis la famigo ankaŭ de la aŭtoro. Dum la 1930-aj jaroj ŝi enkondukis en la hispanan teatron la verkojn de Oscar Wilde, Bernard Shaw, Luigi Pirandello kaj Gabriele D'Annunzio kaj pavis la vojon al junaj hispanaj talentuloj kiel Federico García Lorca kaj Alejandro Casona. La tiutempa kritikaro konsideris ŝin la plej elstara renoviganto de la hispana scenejo.
En 1933 ŝi sukcesis ludi en la romia teatro de Merido, inaŭgurante tiel tradicion, kiu nuntempe manifestiĝas per la Festivalo de Klasika Teatro de tiu urbo. Pri ŝia interpretado de Medeo en tiu okazo diris Miguel de Unamuno: “Mi nur paroligis Senekon hispanlingve. Seneko nur klarigis la historion de Medeo. Sed Margarita kreis Medeon. Ŝi transformis tiun rolulon, imagitan aŭ realan, en vivantan estaĵon kiu kunprenas nin al si korpe kaj anime”.
García Lorca havigis al la famega aktorino manuskripton de sia teatraĵo Mariana Pineda. Sen konsideri la antaŭajn fiaskojn de la juna aŭtoro, ŝi decidis ludi la verkon, kaj en 1927, kun dekoracioj de Salvador Dalí, ŝi premiere prezentis ĝin. Ekde tiam, Margarita kaj Federico formis sukcesan artan duopon, kies vojoj kunfluis kaj tute kongruis. Tamen, pro ŝia maldekstrema politika sinteno kaj ŝia amikaro, parto de la publiko kaj certa sektoro de la ĵurnalaro faris al ŝi problemojn.
Milito kaj ekzilo
Komence de 1936, Margarita vojaĝis al Latinameriko por sesmonata turneo. Ŝi ludis tie teatraĵojn de Lorca. Vane ŝi estis insistinta, ke li akompanu ŝin. Ili interkonsentis nur renkontiĝi tie iom poste. Margarita neniam revenis el tiu vojaĝo, kiu iĝis la plej amara, ĉar tiam mortis la edzo, ŝi sciiĝis pri la militista puĉo de la 18-a de Julio kaj ricevis la novaĵon pri la murdo de Lorca.
Dum multaj monatoj ŝi metis funebran simbolon en ĉiuj teatroj kie ŝi aktoris: oni metis grandan foton de la poeto en la teatraj enirejoj kaj oni gardadis silenton antaŭ la komenciĝo de la prezento.
Iam, en Bonaero, post granda sukceso de Doña Rosita la soltera (Fraŭlino Rozinjo), ŝi interrompis la publikan aplaŭdon kaj diris: “Se vere vi deziras per ĉi aplaŭdoj rememori lin, parolu pri liaj verkoj al viaj filoj, parolu al ili pri la vivo de la poeto. Ni ĉiuj forpasos, forpasos mi, ja sensignifa aĵo; sed la verkaro de la poeto restos por vi kaj por viaj filoj, por la senmorteco”. Post la milito, ŝi ekziliĝis sinsekve en Ĉilio, Argentino kaj Urugvajo, sed en ĉi lasta lando ŝi pasigis pli da tempo kaj fine iĝis urugvaja civitano. En 1940 ŝi legis en la ĉilia gazetaro pri sia proceso en Hispanio ĉe la Tribunalo pri Politikaj Responsoj (Tribunal de Responsabilidades Políticas). La frankisma registaro konfiskis ĉiujn ŝiajn havaĵojn kaj kondamnis ŝin al dumviva ekzilo.
En Montevideo ŝi ludis verkojn de hispanaj aŭtoroj kaj, en 1949, iĝis direktoro de la Urba Teatrolernejo (Escuela Dramática Municipal). Dum dek jaroj ŝi estis tie direktoro de la Nacia Komedio (Comedia Nacional). En 1956, kvindeka datreveno de ŝia sursceneja eklaboro, oni omaĝis ŝin en la Teatro Solís de Montevideo, kiu centjariĝis samtempe. Partoprenis Rafael Alberti, Álvaro Sánchez Albornoz kaj Alejandro Casona kaj ĉeestis la plej gravaj hispanaj ekzilitoj.
Ŝi forpasis en 1969 en Montevideo, kie ŝi pasigis la lastajn 20 jarojn de sia vivo.
Roberto Rivellino
Roberto Rivellino (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1965 ĝis 1978 membris en la brazila nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 5291 matĉoj kaj atingis 26 golojn.
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1952
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1952. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Jászapáti)
Preĝejo de Naskiĝo de Maria estas Monumento historia en Hungario, en urbo Jászapáti.
Historio
La unua mencio pri la gotika preĝejo okazis en 1391. Laŭ alia informo la turo konstruiĝis en 1493. Dum dominado de turkoj la preĝejo ne detruiĝis, nur iomete ruiniĝis. Inter 1745-1759 ĝi barokiĝis kaj pligrandiĝis, en la 1820-aj jaroj iomete ĝi klasikismiĝis. La lasta trakonstruo okazis en 1833.
Konstruaĵo
La preĝejo estas ĉirkaŭita per defenda muro kaj havas 2 turojn. La navo formas krucon. Super la enirejo estas videbla skulptaĵo pri Sankta Anna. La ĉefaltaro prezentas naskiĝon de Sankta Maria. Estas ankaŭ 2 flankaj altaroj. La freskoj pretiĝis en 1904 fare de Pál Vágó (pentristo).
Kastelo Fantaisie
La Kastelo Fantaisie staras en Eckersdorf-Donndorf, kvin kilometrojn okcidente de Bayreuth. Ĝi ekestis – post la Eremitage – kiel kroma somerloĝejo por la gemarkizoj Frederiko la 3-a kaj Vilhelmino de Brandenburgo-Bayreuth.
Tiuj ĉi realigis per Kastelo Fantaisie impresojn, kiujn ili ricevis dum unujara vojaĝo en Italujo. Frederiko komenciĝis en 1761 per la konstruado, sed ne povis ĝisvivi – same kiel sia edzino – la finkonstruadon. La filino de la gemarkizoj, Princino Frederika, heredis la posedaĵon en 1763, finfarigis la konstruadon ĝis 1765 kaj nomis la domegon Fantaisie.
Bashar Matti Warda
Bashar Matti WARDA (naskiĝis la 15-an de junio 1969 en Bagdado) estas iraka ĉefepiskopo.
Li estas iraka redemptoristo pastro de la ĥaldea katolika Eklezio, kaj ĉefepiskopo de Ĉefeparĥio de Arbil (Irako) ekde la. ;
Biografio
Naskiĝinta en Bagdado la, li pastriĝis en 1993, kaj en 1997 li devenis redemptoristo en Flandrio, kaj diplomigis en la Katolika universitato de Loveno.
En 1999 li revenis al Irako kaj devenis apostola administranto de la eparĥio de Zākhō de julio 2007 ĝis junio 2013.
La li estis nomumita de la papo Benedikto la 16-a ĉefepiskopo de la Ĉefeparĥio de Arbil. Li estis konsekrita en para la patriarko Emmanuel III Delly.
Ivano Susanin
Ivano SUSANIN ( Ива́н О́сипович Суса́нин) estas rusa popola heroo kaj martiro pereinta en 1613 dum la Granda Malordo en Rusio por savi la junan caron. Liaj precizaj naska kaj morta datoj ne estas konataj.
Vintre de 1613 polaj invadintoj provis reataki Rusion kaj rekapti Moskvon. La ĵus elektita caro Miĥaelo la 1-a tiam troviĝis en la vilaĝo Domnino, Kostroma provinco. Por atingi la vilaĝon en malfavoraj, vintraj kondiĉoj, la pola taĉmento prenis lokan ĉiĉeronon, maljunulon Ivan Susanin. Tiu ne volis malkovri la situon de la cara rezidejo kaj direktis la konkerintojn en netraireblan arbaron. Li reale savis la junan caron, sed turmente pereis tie.
Memoro
La heroaĵo allogis atenton de multaj rusaj verkistoj, pentristoj kaj muzikistoj. Poeto Kondratij Rilejev gloris ĝin per jenaj rimarkindaj vortoj "... ĉiu Patrolandon amas de juneco kaj animon sian per perfido ne difektos." Komponisto Miĥail Glinka omaĝis al tiuj eventoj sian operon "Ivano Susanin". En 1967 en Kostroma urbo oni starigis la monumenton (skulptisto Nikita Lavonskij) respekte al la heroo sur la Moloĉnaja Gora (Lakta Monto).
Fagiano Okayama
Fagiano Okayama (japane ファジアーノ岡山) estas japana profesia sporta klubo, interalie konata pro piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2009 apartenas al la 2-a divido de la Japana Profesia Futbala Ligo. La klubo havas sian sidejon en la urbo Okajama, ĉefurbo de la samnoma gubernio Okajama. La nomo fagiano cetere aludas al la itala vorto por la birdo fazano, pro tia birdo kiu akompanis la lokan legendon Momotarō. La emblema bildo de la klubo inspiriĝis fare de la specifa japana variaĵo, la verda fazano.
Ponthierry - Pringy (stacidomo)
Ponthierry - Pringy (plennome Saint-Fargeau-Ponthierry - Pringy) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Fargeau-Ponthierry, apud , departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Malfermita en 1897 de "Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée" (PLM), temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio D de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Corbeil-Essonnes - Montereau (746000).
Arondismento Château-Chinon
La arondismento Château-Chinon (arrondissement de Château-Chinon) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Nièvre kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Château-Chinon. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Zemun
Zemun (Земун, Zimony, Semlin) estas urboparto de Beogrado kaj samtempe municipo en Serbio, en distrikto de Beogrado, historie apartenanta al Srem (regiono). La slava vorto zeml'ny signifas: terofortikaĵo. La municipo havas ankoraŭ 29 urbojn kaj 3 antaŭurbojn.
Situo
Zemun situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Danubo kaj Sava (rivero) (kontraŭe troviĝas Beogrado), laŭ aŭtoŝoseo al Zagrebo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo al Budapeŝto. Zemun havas kontaktojn per pontoj al Beogrado.
Historio
La romianoj fondis urbon nomatan Taurunum. La unua mencio devenis el 1173 en formo Zemlen. En 1152 Bizanco okupis la fortikaĵon kaj denove en 1165 sed sekvontjare la hungaroj reokupis. En 1521 la turkoj okupis kaj la fortikaĵon, kaj la urbon. En 1910 vivis en Zimony homoj, ( germanoj,  serboj,  kroatoj,  hungaroj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la urbo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 2002 loĝis en Zemun  homoj.
En 2010 ĉinoj konstruas ponton al Borĉa.
Paludza
Paludza estas malaperinta municipo en distrikto Liptovský Mikuláš, ĝi estis inundigita de baraĵlago Liptovská Mara.
Devena ligna artikola preĝejo estis transportita kaj ĝi situas inter municipoj Svätý Kríž kaj Lazisko.
En la municipo naskiĝis: Ekster akvo de la lago restis apuda similnoma vilaĝo Palúdzka, kies origino estas ligita al tiu de Paludza.
1563 Noël
Nomo
Ĝia nomo, "Noël", estas mallongigo de "Emanuel", antaŭnomo de la filo de la malkovrinto.
19413 Grantlewis
19413 Grantlewis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Grant Allen Lewis, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Delavan High School de Delavan (Ilinojso Usono).
Kroniko de Nabil
La Kroniko de Nabil estas historia raporto, kiun verkis en la persa lingvo Muḥammad-i-Zarandí kromnomita Nabíl-i-A'ẓam, pri la fruaj jaroj de la Babismo kaj de la Bahaismo. Oni ĝin konas ankaŭ per la titolo "La Herooj de la Nova Tago" (angle : The Dawn-Breakers). Jen kion skribis la verkisto en Akko (Israelo) dum la jaro 1305 p.H. (1887-1888) kiel dankesprimo kaj antaŭparolo por sia libro :
"Estas mia intenco, per la helpo de Dio, dediĉi la enkondukajn paĝojn de ĉi tiu historio al tiaj rakontoj, kiajn mi povis akiri rilate al tiuj duopaj grandaj lumoj,  Sh ay kh Aḥmad-i-Aḥsá’í kaj Siyyid Káẓim-i-Ra sh tí, post kio estas mia espero rakonti kronologie la ĉefajn okazintaĵojn, kiuj okazis de post la jaro ’60 (1260 p.H. = 1844), la jaro, kiu vidis la deklaron de la Kredo de Báb, ĝis la nuna tempo, la jaro 1305 p.H. (1887-1888). En certaj okazoj mi iom detalos, en aliaj mi kontentiĝos per mallonga resumo de okazintaĵoj. Mi priskribos la epizodojn, kiujn mi mem vidis, kiel ankaŭ tiujn, kiuj estis raportitaj al mi de fidindaj kaj konataj informantoj, kaj specifos en ĉiu okazo iliajn nomojn kaj rangon. Tiuj al kiuj mi ĉefe ŝuldas, estas la jenaj : Mírzá Aḥmad-i-Qazvíní, la sekretario de Báb; Siyyid Ismá`íl-i- Dh abíh;  Sh ay kh Ḥasan-i-Zunúzí;  Sh ay kh Abú-Turáb-i-Qazvíní; kaj, laste sed ne malpleje, Mírzá Músá, Áqáy-i-Kalím, frato de Bahá'u'lláh. Mi dankas al Dio pro tio, ke Li helpis min verki tiujn ĉi antaŭajn paĝojn, kaj pro tio, ke Li benis kaj honorigis ilin per la aprobo de Bahá’u’lláh, kiu afable bonvolis pripensi ilin, kaj kiu konigis, pere de sia sekretario Mírzá Áqá Ján, kiu legis ilin al Li, siajn plaĉon kaj akcepton. Mi preĝas, ke la Plejpotenculo subtenu kaj gvidu min, por ke mi ne peku kaj ŝanceliĝu en la tasko, kiun mi entreprenis plenumi.
Nabil komencis la verkadon en 1888 kaj finverkis ĝin post unu jaro kaj duono. Parton de la manuskripto kontrolis kaj korektis Bahá'u'lláh kaj 'Abdu'l-Bahá, sed bedaŭrinde perdiĝis tiu korektita versio komence de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento.
Operejo je Halle
Scenaranĝisto Rudolf Heinrich, reĝisoro Heinz Rückert, orkestrodirektisto Horst-Tanu Margraf kaj dramaturgino Waldtraut Lewin decide stampis en la 1950-aj jaroj sur la kampo de opero ekzemple per Ezio, Radamisto, Poro, Rinaldo la Händel-Festivalojn de Halle. Alia florepoko de la prizorgo de Händel-muziko okazis sub ĉefmuzikestro Christian Kluttig kaj reĝisoro Peter Konwitschny en la 1980-aj jaroj.
Ekde la 1-a de januaro de 1992 la domo fariĝis Operejo de Halle, kiu limiĝis sur ĉiuj fakoj de muzikteatro. Iom post iom oni sanigis kaj rekonstruis la domon. La suda fasado pretiĝis proksimume 2000, la orienta fasado havas ekde 2011 ree sian originan aspekton. Dum la venontaj jaroj oni volas rekonstrui la okcidentan fasadon kun teraso kaj surkonstrui kiel eble laŭstilan novan kupolon.
San Lorenzo Albarradas
San Lorenzo Albarradas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Lorenzo Albarradas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 226.
Geografio
San Lorenzo Albarradas apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2477 loĝantojn. El tiuj estis 1239 viroj kaj 1238 virinoj. La komunumo havas surfacon de 61.24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1810 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 419 indiĝenoj. El tiuj 356 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 356 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Rukto
Rukto (latine Ructus) estas la eligo de stomakaj gasoj tra la buŝo, ofte kun plaŭda, tipa bruo.
Fiziologio
Rukto okazas ofte pro la trorapida engluto de trinkaĵoj kaj manĝaĵoj, per kiuj ofte oni kunglutas aeron. La engluto, rukto povas okazi intence per helpo de engluto de aero. Rukton povas kaŭzi ankaŭ la konsumado de karbondioksidaj trinkaĵoj (mineralakvo, biero, ĉampano). Tiukaze la eligita gaso estas karbona dioksido.
Sociala signifo kaj etiketo
En la okcidenta, kristanradika kulturo, la aŭdebla rukto estas malĝentila ago, tiel kiel furzo, sed ne tiom kiom tiu. Tiel oni povas subpremi, senlaŭte eligi la gasojn aŭ - se necese - oni forlasas la ejon kaj vizitas la necesejon aŭ alian pli foran lokon. Okaze de senbrua eligo de la rukto ĉe manĝotablo, oni kovras la buŝon per almeto de la mano, imitante oscedon.
En la pli fruaj historiaj epokoj (en mezepoko) kaj ĉe arabaj landoj, la rukto estas signo de la kontenteco pri la servitaj manĝaĵoj.
Rukto de beboj
Dum digestado de la beboj, en ili kolektiĝas gaso pro ties engluto, kiun oni devas eligi. Por helpi tion, oni metas la bebon en konvenan pozicion - plej ofte surŝultre - kaj oni milde promenas kun ŝi/li tiel skuetante la bebon kaj helpante eligon de la gaso.
Ĉar la rukto de la bebo povas kaŭzi vomon, oni metas tukon surŝultre.
Ĉe bestoj
La rukto okazas ankaŭ ĉe mamuloj, ĉefe ĉe remaĉuloj, en ties remaĉula stomako. La eligita gaso estas metano, kromprodukto de la besta digestado.
Candida albicans
Candida albicans  estas specio de gistofungoj. Ĝi povas kaŭzi kandidozon.
Kondamino
Kondamino france La Condamine estas unu el la dek distriktoj en kiuj administre dividiĝas la Princlando Monako. Ĝi troviĝas nordokcidente de la lando, ĉirkaŭ la haveno de Monako, kies vera nomo estas Haveno de Heraklo. Ĝi estis fondata en 1297. Ĝia nomo venas de la Mezepoko kaj rilatiĝas al kultivebla tero kiu troviĝas ĉe la piedoj de vilaĝo aŭ kastelo.
Ĝi havas 16.213 loĝantojn laŭ la censo de 2000, kaj inter ĝiaj allogaĵoj troviĝas la famkonata municipa merkato de la Placo de la Armiloj kaj la strato Princino Karolina, strato por piedirantoj kaj kun granda komerca allogo. Ankaŭ menciindas la kapelo al Sankta Devota, konstruita en la 11-a jarcento kaj restaŭrita en la 19-a jarcento, kie ĉiun 27-an de januaro oni celebras ceremonion je ŝia memoro.
Helga Kolti
Helga Kolti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolti Helga estis hungara aktoro, teatrestro, instruisto.
Helga Kolti naskiĝis la  en Baja.
Biografio
Helga Kolti maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1998. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Péter Huszti kaj Imre Kerényi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém), sed post jaro ŝi estis membro de Nacia Teatro (Szeged), denove post jaro ŝi partoprenis en fondo de scenejo. Ŝi revenis al Teatro Petőfi (1993-1998), poste ŝi estis fondanta membro de Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár). Ŝi estis ankaŭ teatrestro en Veszprém inter 2000-2005, poste ŝi estis privata aktoro. Ekde 2014 ŝi instruis en aktora mezlernejo, foje ankaŭ en universitato. Ŝi ricevis premiojn inter 2004-2012. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon.
Lago Winnipegosis
Winnipegosis estas granda (5370 km²) lago en centra Nordameriko, en Manitobo, Kanado, je 300 km nordokcidente de Vinipego (Manitobo). Ĝi estas kanada la 11-a plej granda lago.
Stará Bělá
Stará Bělá estas ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. La urba parto situas proksimume 10 km sudoriente de urbocentro de Ostrava. Fluas tra ĝi rojo Starec (devene Bělá). Vivas ĉi tie.
Memorigaĵoj
En la urbocentro proksime de tombejo kaj la eksa senjora korto troviĝas restaĵoj de akva burgaro konstruita de Hanuš z Dětřichovic (Větřkovice ĉe Příbor) ĉirkaŭ la jaro 1408. En 1422 la burgaro estis subigita al senjoroj el Cimburk. Sed la unua skriba mencio pri la burgaro en Stará Bělá estas nur el la jaro 1476. La burgaro estis lastfoje enloĝita de Zuzana Preissová, la vidvino post Ladislav z Kadaně, el Nový Jičín en la unua duono de la 16-a jarcento.
Plua memorigaĵo estas preĝejo de sankta Johano Nepomuka konsekrita en la jaro 1801.
Anne Parr (grafino de Pembroke)
Anne PARR (grafino de Pembroke) (n. ĉ. 1514, m. la 20-an de februaro 1552) estis fratino de Catherine Parr, la sesa edzino de Henriko la 8-a (Anglio), kaj inter la sekvantaro de ĉiuj edzinoj de tiu reĝo.
Fruaj jaroj
Anne Parr naskiĝis ĉ. 1514. Ŝiaj gepatroj estis Kavaliro Thomas Parr de Horton House, Northamptonshire, kiu devenis de Eduardo la 3-a (Anglio), kaj ties edzino Maud Green. Thomas Parr estis ŝerifo de Northamptonshire kaj ministro de Henriko la 8-a; Maud Green, Damo Parr, servis en la domanaro de Katerino de Aragono, la unua edzino de Henriko la 8-a. Anne Parr havis fraton, William Parr (1-a grafo de Essex), kaj fratinon, Catherine Parr, kiu iĝis la sesa edzino de Henriko la 8-a. Damo Parr estris la reĝan lernejon por filinoj de nobeloj, kaj tie Anne edukiĝis.
Ĉe la reĝa kortego
En 1528 per la peto de sia patrino Anne Parr eniris la sekvantaron de Katerino de Aragono, la unua edzino de Henriko la 8-a. En tre tikla epoko, kiam multaj perdis siajn postenojn (kaj foje siajn vivojn) pro la nestabila religia politiko de la reĝo kaj ties edziĝaj problemoj, Anne sukcese servis ĉiujn postajn edzinojn de Henriko. Kiam ties kvara edzino Catherine Howard estis arestata pro adulto, kontraste al pluraj aliaj anoj de la reĝina domanaro Anne ne estis akuzata pro komplico, kaj la reĝo konfidis ŝiajn juvelojn al ŝi.
Edziĝo
Februaron 1538 Anne edziĝis al William Herbert (1-a grafo de Pembroke), kiu ĝuis la favoron de Henriko.
Fratino de la reĝino
La 12-an de julion 1543 ĉe Hampton Court Anne ĉeestis, kaj estis formala atestantino de, la nupto de Henriko kaj sia fratino Catherine. Anne iĝis la ĉefa ĉambristino de sia fratino. Catherine kaj Anne favoris protestantismon. En 1546 protestantino Anne Askew estis arestata pro herezo, kaj torture ekzamenata pri la religiaj kredoj de Anne kaj Catherine Parr kaj aliaj anoj de la reĝina domanaro. Malamikoj de Catherine kaj Anne ricevis permeson aresti ilin, sed Catherine reamikiĝis al Henriko antaŭ ol la planitaj arestoj povus okazi.
La 28-an de januaro 1548 Henriko mortis. William Herbert nomumiĝis kuratoro de lia sekvanto, Eduardo la 6-a. La 11-an de oktobro 1551 William ricevis la titolon grafo de Pembroke. La sekvantan jaron Anne Parr mortis.
Gefiloj de Anne Parr kaj William Herbert
Anne Parr kaj William Herbert havis tri gefilojn:
Georges Cau
Georges CAU ( - ) estis franca esperantisto iama delegito en Aix-en-Provence, prezidinto de la loka klubo kaj de Provenca Esperanto-Federacio.
Li estis kunlaboranto de la vortaro Grand Dictionnaire Français-Espéranto (1992) kaj tradukis (1992) la dramon La troja milito ne okazos de J. Giraudoux.
Valdepeñas de Jaén
Valdepeñas de Jaén [baldePEnjas de ĥaEN] (Valo de Rokoj de Ĥaeno) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 183,80 km2 kie loĝas 3 714 geloĝantoj, do loĝdenso estas 20,96 loĝ./km2.
Geografio
Frailes situas je 31 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno en la komarko Suda Montaro (do kun tereno partikulare montara), je altitudo de 920 msm.
De granda forsta areo, interne de la Subbetika Montaro, limas norde kun la montaro Sierra de la Pandera kaj sude kun la montaro Alta Coloma kaj disponas de gravaj malfermaj kverkarbaroj. La montaro Morenilla estas sude de Valdepeñas de Jaén, el kie eblas rigardi al najbaraj lokoj kiel Martos, Alcalá la Real, ktp.
Historio
Valdepeñas de Jaén estis fondita en 1539, kiel nova setlejo, kadren de la projekto de koloniigo kaj reloĝado de la montaroj de la Provinco Ĥaeno iniciatita en 1508, post la normaligo kaj definitiva integrado de la regno de Granado. Ekde 1539 oni desegnis la stratarplanon laŭ moderna urbanizado. Ĉirkaŭ 1550 la setlejo estus konstituita kaj dependa de la jurisdikcio de Ĥaeno. La ekonomia kaj socia prospero de Valdepeñas ebligis peton al Filipo la 2-a por havi propran jurisdikcion, ene de la regno Kastilio en 1558.
Eckhard Bick
Eckhard BICK (naskiĝis la 16-an de julio 1958) estas germana esperantisto, kuracisto kaj lingvisto vivanta en Danio.
Eckhard Bick studis medicinon en Bonn, sed laboras kiel esploristo en Komputa lingvoscienco. Iom post lia edziĝo al danino la familio ekloĝis en Danio.
Klerigado
Eckhard Bick laboras pri komputa lingvoscienco ekde 1988 kaj eniris la Instituton por Lingvo kaj Komunikado (ISK) en 1996.
Esperantaj aktivecoj
Li aktivis en la junulara grupo de Bonn kaj en Germana Esperanto-Junularo. Li estas kunaŭtoro de "Tesi, la testudo" (Esperanto-lernolibro por germanoj) kun ilustraĵoj de Uta Hasekamp kaj publikigis diversajn esperantlingvajn ludojn. Li tradukis al Esperanto kelkajn librojn, kantojn kaj teatraĵojn. Li estis estrarano la Dana Esperanto Junularo-Organizo en 1987. Li estis estrarano de Dana Esperanto Asocio. Krome li estas aŭtoro de ampleksa Esperanto-dana vortaro kun ĉ. 35.000 kapvortoj (1990, 342 p.). Laŭ la amplekso komparebla kun la klasika de Lorenz Friis kaj Peter Frey ("Store Esperanto-Dansk Ordbog", tri eldonoj 1938, 1953, 1969, ĉ. 31.000 kapvortoj), ĝi tamen estas pli moderna kaj la hodiaŭ gvida vortaro de ĝia tipo.
Lingvistika kariero
Ekde 1996 Bick gvidis la projekton de Vida Interaktiva Sintaksa Lernado ĉe la Instituto por Lingvo kaj Komunikado ĉe la Universitato de Suda Danio, kie li estas okupita en la koncipado kaj programado de gramatikaj iloj por la Interreto. Li ankaŭ konstruas deviggramatikon kaj frazan strukturon gramatikon por la VISL-aj lingvoj, vortfaradajn rimedojn kaj prinotitan tekstaron. Konata kiel Treebank, ĉi tiuj tekstaroj inkluzivas gramatikan analizon por ĉiu vorto; lia VISL-a teamo produktis tian mane reviziitan lingvan datumon por 27 lingvoj kaj, en kunlaboro kun GrammarSoft, kiu surmerkatigas la teknologion, evoluigis regul-bazitajn etikedojn kaj sintaksajn analizilojn por naŭ lingvoj, inkluzivantaj anglan, portugalan, Esperanton kaj la skandinavajn lingvojn.
Johannes Punt
Johannes Philippus PUNT, Johannes PUNT (naskiĝis 1906, mortis la 22-an de septembro 2001 en Oosterbeek, Nederlando) estis nederlanda socialdemokrato, esperantisto, iama delegito de Universala Esperanto-Asocio pri Amnestio Internacia kaj mecenato. Smit prezentis socialistan, esperantistan radio-programon dum 16-jaroj.
Biografio
Punt estis kiel kolono de la postmilita Esperanto-movado en Nederlando. Li prizorgis esperantlingvan radio-programon Socialistaj Novaĵoj en Esperanto (1950-1966), estis redakciano (1952-58) de la prestiĝa revuo La Progresanto de la Federacio de Laboristaj Esperantistoj kaj membris en la landa ekzamena komitato.
Smit aparte aktivis, ankaŭ verke kaj redakte, ĉe fervojistoj, blinduloj kaj ĉe la esperantistoj de Utreĥto, kies revueton li redaktis inter 1977 kaj 1986.
Roger Machado Marques
Roger Machado Marques (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2001 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Oscedo
La oscedo (lat. oscitatio) estas refleksa konduto de bestoj kaj homoj, per longa malfermo de la buŝo kaj enspiro de aero. Ĝi havas ofte rilaton al laciĝo, malinteresiĝo, enuiĝo. Dum oscedo oni ofte provas subpremi la soneligojn, kovri la buŝon per mano aŭ flankenturniĝi.
La kaŭzoj de la oscedo ne estas klare difinitaj. Por la oscedo necesas nervotransigilo, tiel la malsanulo de la parkinsona malsano ne povas oscedi, ĉar en ilia korpo ne produktiĝas la nervotransigilo.
La oscedo estas ofte kialo por kontagio, tio estas, ke en kunigo de homoj se unu oscedas ofte ankaŭ aliaj faras same eĉ kontraŭvole. Tio alportas fakulojn pri etologio konsideri ke oscedo estas psikologia mekanismo kiu permesas al homoj pli malpli interkonsenti pri la taŭga momento por iri ripozi tiele ke ĉiuj pli malpli povas konduti laŭ socia maniero.
Anton Wilhelm Amo
Anton Wilhelm AMO (* ĉ. 1700, † post 1753) estis filozofo kaj la unua afrikano kun universitata edukiĝo en Eŭropo.
Sasaki Tasku
EdE-S SASAKI Tasku, japano, licea instruisto. Naskiĝis 1-a de aprilo 1883 en Tokyo-shi. Esperantisto de 1907, SAT-aniĝis 1925. Fondis studejon de Zamenhofa gramatiko, kie krom li laboras Ĵ. Iŭaŝita k. a. Ilia esplormetodo estas tute objektiva: unue elektas kiel eble plej malgrandan temon (ekz. Depost) kaj kolektas ekzemplojn el ĉiuj paĝoj de Zamenhofaj verkoj kaj ilin sisteme klasigas. Multaj gazetartikoloj. Ekz.: „Depost“, „La Esperantisto“, Tokyo, 1931-32. Kompilis: „Paroladoj de Zamenhof“, 1930 (komparis diversajn variantojn, reviziita eldono, 1933).
Anton Wilhelm Amo
Anton Wilhelm Amo naskiĝis ĉe la Ora Bordo, nuntempe Ganao. Tie nederlandaj homrabistoj kaptis lin infanaĝa kaj donacis lin en 1707 al princo Anton Ulrich von Braunschweig-Wolfenbüttel.
Ĉe la princa kortego Amo estis sisteme edukita, ekzemple pri la lingvoj germana, franca, latina, greka, hebrea kaj nederlanda, kaj de 1721 ĝis 1727 estis studento de la Universitato de Helmstedt. Ekde 1727 li studis filozofion kaj juron en la universitatoj de Halle kaj Wittenberg (Germanio). En 1729 Amo publike diskutis la temon De iure Maurorum in Europa ("Pri la jura situacio de negroj en Eŭropo") kaj en 1734 li publikigis filozofian disertacion pri la menso-korpo-dualismo: De Arte sobrie et accurate Philosophandi ("Pri la arto de sobra kaj ekzakta filozofado").
Post siaj studoj Amo laboris kiel docento en la universitatoj Halle, Wittenberg kaj Jena. En 1747 li revenis al Ora Bordo. Tie li sentis sin fremda, sed restis ĝis morto.
Laŭskole Anton Wilhelm Amo apartenas ne al afrika filozofio, sed al eŭropa. Kutime oni opiniis lin disĉiplo de Christian Wolff, sed novaj prijuĝoj similigas liajn ideojn al stoikismo.
Obleco
En matematiko, la obleco de membro de multaro estas kvanto de fojoj je kiuj la membro estas en la multaro.
Anton Wilhelm Amo
Honore al Anton Wilhelm Amo la universitato de Halle-Wittenberg en 1965 starigis monumenton kaj ekde 1994 aljuĝas Anton-Wilhelm-Amo-Premion por elstaraj sciencaj verkoj de studentoj.
En 2020, Oksford Universitata presejo publikigis tradukon (en la anglan) de liaj latinaj verkoj de la fruaj 1730-aj jaroj.
Obleco
Obleco de prima faktoro
Ekzemple ĉe
Obleco de radiko de polinomo
Estu p(x) polinomo de unu variablo. a estas nulo aŭ radiko de obleco k de p(x) se kaj nur se ekzistas polinomo s(x) tia ke s(a) ≠ 0 kaj p(x) = (x-a)k s(x). Se k=1, do a estas simpla radiko.
Ekzemple, la polinomo p(x) = x3 + 2x2 - 7x + 4 havas radikojn 1 kaj -4. Ĝi povas esti skribita kiel p(x) = (x+4)(x-1)2. Ĉi tio signifas ke 1 estas radiko de obleco 2, kaj -4 estas radiko de obleco 1 (simpla radiko).
Geometria konduto
Estu f(x) esti polinoma funkcio. Tiam, se f estas grafita en karteziaj koordinatoj, ĝia grafikaĵo krucas la x-akson je reelaj nuloj de nepara obleco kaj ne krucas la x-akson je reela nuloj de para obleco. Aldone, la grafikaĵo tanĝas al la x-akso je reela nuloj kun obleco pli granda ol 1.
Obleco de nulo de funkcio
Obleco de radiko de polinomo povas esti ĝeneraligita al ne polinomaj funkcioj.
Estu funkcio f(x). Estu c nulo de la funkcio, kio estas ke f(c)=0. La punkto c estas nulo de obleco k de f se ekzistas reela nombro a, a≠0 tia ke
NGC 1985
NGC 1985 (alia indiko — PK 176+0.1) estas reflekta nebulozo en konstelacio Koĉero.
Obleco
Obleco de nulo de funkcio
La punkto c estas nulo de obleco ∞ de f(x) se por ĉiu k
Ekzemplo 1. Pro tio ke
NGC 1985
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kurulo
La Kuruloj estas grupo de birdoj kiuj kun la glareoloj formas la familion de Glareoledoj. Ili havas longajn krurojn, mallongajn flugilojn kaj longajn pintajn bekojn subenkurvitajn. La plej nekutima eco inter birdoj klasitaj kiel vadbirdoj estas ke ili loĝas desertojn kaj similajn sekegajn regionojn.
Obleco
Obleco de nulo de funkcio
0 estas nulo de obleco 2 por la funkcio 1-\cos x.
Kurulo
Ili havas kamuflan plumaron kaj kaŭriĝas kiam ili estas alarmitaj pro minaco de eventualaj predantoj.
Obleco
Obleco de nulo de funkcio
Ekzemplo 3. Estu funkcio f(x) tia ke f(0) = 0 kaj por x≠0. Tiam, pro tio ke
0 estas nulo de obleco ∞ por la funkcio f(x).
Kurulo
Kiel la glareoloj, la kuruloj troviĝas en plej varmaj partoj de la Malnova Mondo. Ili ĉasas insektojn per rapida kurado de kie venas la nomo.
Obleco
Obleco de intersekco
Obleco de intersekco estas konsiderata je intersekco de du kurboj.
Kurulo
La ino demetas 2-3 ovojn en grunda truo.
Obleco
Obleco de intersekco
La n-obla intersekco estas limiganta okazo de n apartaj intersekcoj je n malsamaj punktoj, se la punktoj estas movitaj tiel ke ili ekkoincidas.
Pli ĝenerala okazo estas intersekcoj en pli alte-dimensia okazo kaj ankaŭ tiam povas esti necese konsideri de la oblecojn de ĉi tiaj intersekcoj.
En kompleksa analitiko
Ankaŭ ĉi tio estas ĝeneraligo de obleco de radiko de polinomo al ne polinomaj funkcioj.
Estu z0 radiko de holomorfa funkcio f(z), kaj estu n la plej malgranda pozitiva entjero tia ke la n-a derivaĵo de f(z) komputita je z0 diferenciĝas de nulo. Tiam la potencoserio (serio de Taylor) de f(z) ĉirkaŭ z0 komenciĝas kun la n-a termo, kaj f(z) havas radikon de obleco aŭ ordo n. Se n=1, la radiko estas simpla radiko.
Oni povas ankaŭ difini la obleco de la nuloj kaj polusoj de meromorfa funkcio tiel: Se estas meromorfa funkcio, oni prenu la seriojn de Taylor de g kaj h ĉirkaŭ punkto z0, kaj trovu la unuan ne-nulan termon en ĉiu serio, ili estu membroj numero m kaj n respektive). se m=n, tiam la punkto havas ne-nulan valoron. Se m>n, do la punkto estas nulo de obleco m-n. Se m<n, do la punkto havas poluso de obleco n-m.