cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alĝeria vario de la araba
La alĝera araba estas la indiĝena lingvo de 75 ĝis 80 procento el alĝerianoj kaj estas mastrita de 95 ĝis 100 procento el ili. Ĝi estas esence parolata lingvo, uzata en ĉiutaga komunikado kaj distro, dum la klasika araba estas ĝenerale rezervata por oficiala uzo kaj edukado.
Listo de senatanoj de Meuse
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Meuse.
NGC 3949
NGC 3949 (aliaj indikoj — UGC 6869, MCG 8-22-29, ZWG 243.25, IRAS11510+4808, PGC 37290) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Julie Depardieu
Julie DEPARDIEU (naskiĝis en Parizo) estas franca aktorino, filino de Gérard Depardieu kaj Élisabeth Depardieu (naskiĝinta Guignot), kaj fratino de Guillaume Depardieu.
NGC 3949
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Purettone (stacidomo)
Purettone (Purettone) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Borgo, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Pouru-Saint-Remy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Dekdu-dekduedro
En geometrio, la dekdu-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U36.
Ĉi tiu pluredro povas esti konsiderata kiel rektigita granda dekduedro.
Ĝi komunigas la saman situon de verticoj kun la konveksa dudek-dekduedro.
(24279) 1999 XR171
(24279) 1999 XR171 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la grupo da korpoj tiel nomata "Greka Tendaro".
2738 Virakoĉo
2738 Virakoĉo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de inkaa dio Virakoĉa.
(114749) 2003 HR29
(114749) 2003 HR29 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
5709 Tamyeunleung
5709 Tamyeunleung estas magranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita per la kantona postnomo "Tamyeunleung" en honoro de la honkonga filantropino Fong Tamyeunleung (ĉine: 方 谭远良), kiu, kun sia edzo Fong Yunwah, sin dediĉis al helpo por la virinoj, infanoj kaj malhelpuloj.
Poing
Poing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ebersberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Poĉon
Poĉon (포천시, laŭ ĉinaj literoj 抱川市) estas senhavena urbego en norda Sud-Koreio.
Geografio
Poĉon situas sur altebenaĵo en la norda parto de la lando.
Historio
Poĉon dum la historio apartenis al pluraj dinastioj. En 1413 aperis la loknomo, kiam pli nova okparta provincsistemo estis establita. La urba statuso validas ekde 2003.
Eduko
En Poĉon 2 universitatoj kaj kolegio funkcias.
Kafejo Fenix (Ostrava)
Kafejo Fenix en Ostrava situas en urboparto Moravia Ostrava. Ĝi estis verŝajne la unua ostrava kafejo en ĝusta senco de vorto. Tiam ĝi estis konata sub nomo kafejo Austria (pli poste Sommer). Ĝi estis malfermita verŝajne en la jaro 1893 en unuetaĝa novkonstruaĵo de konata ostrava posedanto de realaĵoj Karel Kraus sur angulo de strato Nová kaj placo Lux (hodiaŭ strato de Ĉeĥoslovakaj legioj kaj placo de Msgre. Šrámek) apud antaŭ nelonge konstruita preĝejo de Dia Savinto kaj kontraŭ al ĝuste finata Nacia domo kaj ĝi baldaŭ fariĝis amasiĝejo de la urba elito.
La unua luanto de la kafejo tiam konata sub la nomo "Café Austria" estis Alois Schmidt. Sed jam en la jaro 1895 koncesion, kiu ebligis kredencadon de manĝaĵoj, elkranejo de rumo, konjako, slivovico, fajnaj likvoroj, kredencado de kafo, teo, ĉokolado, refreŝigaĵoj kaj trafikado de permesitaj ludoj ricevis Wilhelm Roithmayer. Pase de la jaro 1901 la kafejaj ĉambroj trairis tra ampleksa modernigo, por ke la entrepreno egaligu al konkurenco de nove establita kafejo Union sur Ĉefa placo (hodiaŭ Placo de Masaryk) kaj ne perdis la klientaron el vicoj de bone finance situantaj urbaj tavoloj. En la jaro 1901 tial Wilhelm Roithmayer ekpostulis ankaŭ pri ampleksigo de la koncesio je kredencado de biero kaj vino en boteloj, ĉar la "kafejo prezentas socian centrejon de ne neprincipa signifo, en kiu devas esti ĉio: la ludo, la socio, la legaĵo kaj la refreŝigaĵo de ĉia speco. Al tio apartenas laŭ kutimo de bona urba socio en la tuta Aŭstrio ankaŭ biero kaj vino". La postulo estis plenumita en la jaro 1902.
Post la morto de Wilhelm Roithmayer estis en la jaro 1911 la koncesio por la trafikado de kafejo donita al Julius Sommer. La entrepreno akiris kun la nova luanto ankaŭ la novan nomon: kafejo "Sommer".
En la jaro 1928 la nova posedanto de domo, viv-asekureja kompanio Fenix, ricevis permesilon al detruo de la domo, kie J. Sommer ĝis nun trafikis la kafejan koncesion kaj sekve permesilon al konstruado de kunigitaj domoj n-roj 146, 885 kaj 887, trafantaj en straton Tyršova, Ĉeĥoslovakaj legioj kaj la ''placo de Msgre. Šrámek''. Intenco de la kompanio estis lokigi en la novkonstruaĵo krom loĝejoj kaj kancelarioj de la asekurejo modernan kafejon, "ĉar la ĝisnuna kafejo ne respondis al postuloj de la nun atempo, precipe en la loko, kiu lastatempe tiel evoluis, nome per neatendita maniero".
Ekipaĵaron kaj la trafikadon de la kafejo transprenis Banloka kaj hotela kompanio en Bratislavo, al kies utilo J. Sommer rezignis pri la koncesio kaj agadis ĝis la jaro 1929 sole kiel ties vicestro. La koncesio estis ampleksigita pri vendado de distilitaj alkoholaj trinkaĵoj kaj kredencado de elkranita biero kaj vino, kio kaŭzis grandan indignon de Asocio de gastejestroj kaj kafejestroj en Moravia Ostrava. Laŭ ilia opinio "por la kafejo de tiel ampleksaj ĉambroj kaj dimensioj ne okazas en Moravia Ostrava tiun plej minimuman bezonon...", kaj ili ne povas "ankaŭ permesi, por ke fremdaj kompanioj riĉiĝu je konto de ĉi tieaj gastejestroj kaj kafejsetroj". Ili finas siajn protestojn kun drama rimarko: "...se ankoraŭ Fenix havus elkrantablon, la sorto de ĉi tieaj gastejestroj estas sigelita". La disputo estis fine solvita per ŝajniga kompromiso. En oktobro de 1930 nova luanto Ludvík Skřídlo akiris ampleksigon de la koncesio je kredencado de elkranita biero kaj vino sole por sia bezono, nome dum daŭro de la lukontrakto.
La freŝe aprobita novkonstruaĵo estis elirebligita al publiko sabate la 19-an de aprilo 1930. La tutan teretaĝon de la konstruaĵo prenis kafeja ĉambro, kun kiu najbaris ludejo kaj el alia flanko sekcio por nefumantoj. En subteretaĝo troviĝis dancejo, bilardoj kaj malgranda restoracio. La kafejo sume kapablis preni pli ol 1500 gastojn. Per sia interna ekipaĵaro (tegaĵaro kaj meblaro el raraj lignaĵoj, marmoraj kaj vitraj tabuloj de tabloj, unuaklasa drapiraĵo) la kafejo estis unu el la plej luksa entreprenoj en Moravia Ostrava. Atentemon de presaro katenis precipe novepoka aerumiga ekipaĵaro kaj ankaŭ kuirejaj maŝinoj, kiuj "suprizas per sia plena aŭtomatikeco, do kia ajn priservo forfalas". La vizitantoj estis alogataj al granda elekto de hejmaj kaj eksterlandaj ĵurnaloj kaj same al kulturaj agadoj. Ĉi tie okazis koncertoj (ekz. sub gvidado de konata kapelestro Leo Kaufmann, kiu partoprenis ankaŭ en aliaj ostravaj entreprenoj), en la subteretaĝo ekde la naŭa horo oni ĉiutage dancis kaj dum sabatoj kaj dimanĉoj estis aranĝataj teoj je la kvina. Dum someraj monatoj la gastoj havis je dispono ĝardenan restoracion antaŭ la kafejo malfermita al la placo de Msgre. Šrámek.
Pola griza saŭco
Pola griza saŭco estas tradicia saŭco de pola kuirarto. Sub tiu nomo (pole: szary sos polski) ĝi estas konata en tuta Eŭropo ekde la 17-a jarcento. Ĝiaj plej oftaj ingrediencoj estas faruno, butero, vinagro, sukero, sekvinberoj, vino, karamelo kaj pecoj da mielkuko. Foje oni aldonas aliajn ingrediencojn, kiel migdaloj kaj cepo. La saŭcon oni dekoras per tranĉaĵoj da citrono.
Preparado
1. Senŝeligitan cepon distranĉu je fajnaj pecoj, fritu en butero, aldonu farunon kaj fritu, ĝis kiam ĉio havos oran koloron.
2. Aldonu buljonon kaj mielkukon kaj ĉion boligu. La mielkuko devas dispecetiĝi. Se necesas, uzu kribrilon por fajnigi la saŭcon.
3. Enverŝu vinon, ĝustigu la guston per sukero kaj citron-suko, aldonu karamelon (karamelo estas unu kulereto da sukero fritita kun 2-3 kuleroj da akvo).
4. Aldonu brogitajn kaj dispecigitajn migdalojn kaj lavitajn sekvinberojn. Revarmigu la saŭcon miksante ĝin.
Fenicio
La fenica civilizo estis entrepreneca mara komerckulturo kiu disvastiĝis trans la Mediteraneo dum la 1-a jarmilo a.K. Tamen la antikvaj limoj de tiaj urbcentrataj kulturoj variadis. La urbo Tiro ŝajne estis la plej suda urbo. Sarepta, inter Sidono kaj Tiro, estas la plej plene elfosita urbo en la fenicia hejmlando.
Posteuloj
La posteuloj de la fenicianoj estas hodiaŭ inter la popoloj vivantaj en la mediteranea marbordo, kiel ekzemple: libananoj, magrebanoj, Malto kaj Kipro. Laŭ genetika studo de populacioj nuntempe vivantaj en ĉi tiuj lokoj, proksimume 6% de la viroj specimenitaj havis Y-kromosomo n kiu povus esti ligita al fenica migrado. Libananoj, kaj precipe la maronita kristana populacio, bazigas libanan naciismon sur fenica historio.
Madrid-Chamartín (stacidomo)
Madrid-Chamartín, plennome Madrid-Chamartín-Clara Campoamor, estas fervoja stacidomo situanta en la distrikto Chamartín, en la norda zono de Madrido, (Hispanio). Ĝi centrigas ĉiujn komunikojn fervojajn el Madrido al la nordokcidenta kvarono de la Iberia Duoninsulo, el Salamanko al, tra la tri ĉefaj linioj kiuj eliras el ĝi: la Linio Madrido-Hendajo (Madrido-Avilo-Valadolido-Burgoso-Miranda de Ebro-Vitorio-Donostio-), la rekta Linio Madrido-Barcelono, la rekta Madrido-Burgoso (directo de Burgos) kaj la nova Linio de alta rapido Madrido-Segovio-Valadolido. Ĝi havas ankaŭ kelkajn servojn tra tunelo kiu ligas ĝin kun la Trajnstacidomo Atocha.
Ago kaj Reago
Ago kaj Reago estas libro verkita de spirito Andreo Ludoviko kaj psikografiita de Chico Xavier. La enkondukon verkis Emmanuel. Esperantigis ĝin Luiz da Costa Porto Carreiro Neto.
Broad Peak
Broad Peak (kio signifas Larĝa Pinto, en loka traduko, kiu tamen estas apenaŭ akceptita Falĉan Kangri; iam nomita K3 apartenas kun alteco de al la dek kvar al la montoj pli altaj ol 8000 m kaj estas la 12-a plej alta monto de la tero.
Ago kaj Reago
Brazila Spiritisma Federacio el Rio-de-Ĵanejro eldonis la tradukitan verkon en la jaro 1963.
Broad Peak
Geografio
Broad Peak situas en Karakorumo sur la landlimo inter Pakistano kaj Ĉinio. Ĝi apartenas al la Gaŝerbrum-grupo, al ies norda flanko ĝi situas. Ĝia norda najbaro estas K2, de kiu ĝi estas disigita de Godwin-Austen-Glaĉero. Broad Peak [Larĝa Pinto] ricevis sian nomon en la jaro 1892 de William Martin Conway, kiu gvidis britan esplorekspedicion. Li nomis la monton tiel pro ĝia pinta kresto, kiu estas pli larĝa ol unu kilometro.
Unua grimpo
La unuan grimpon sukcesis la 9-a de junio 1957 aŭstra ekspedicio al kiu apartenis Marcus Schmuck, Fritz Wintersteller, Kurt Diemberger kaj Hermann Buhl.
Fervojisto
Fervojisto estas laboristo aŭ oficisto kiu laboras ĉe fervojo, kiu estas transportsistemo, funkcianta laŭ relo/rado-principo kun sekureciga sistemo pro atingebla granda kineta energio.
Esperanto-movado inter fervojistoj
Inter fervojistoj tradicie ekzistis aktiva Esperanto-movado. Ĝi estis unue organizita ek de 1909 en la Internacia Asocio de la Esperantistoj-Fervojistoj (IAEF) kaj de post la 2-a mondmilito en la Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF).
Gottasecca
Gottasecca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Cairo Montenotte (SV), Camerana, Castelletto Uzzone, Dego (SV), Monesiglio, Prunetto kaj Saliceto.
Ago kaj Reago
Enhavo
Ĝi estas verko el la libroserio La vivo en la spirita mondo (la unua libro el tiu serio estas Nia Hejmo). Per ĝi oni ekkonas novajn aspektojn de la spiritaj malsuperaj regionoj de la Tero.
Gottasecca
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Senpintigita romba dekduedro
En geometrio, senpintigita romba dekduedro estas konveksa pluredro konstruita el la romba dekduedro per senpintigo de la 6 verticoj de ordo 4.
La 6 verticoj estas senpintigitaj tiel ke ĉiuj lateroj estas de egala longo. La originalaj 12 rombaj edroj iĝas seslaterojn, kaj la senpintigitaj verticoj donas kvadratojn.
La seslateraj edroj estas egallateraj sed ne regulaj plurlateroj. Ili estas formitaj per senpintigo de rombo, havas 2 enajn angulojn de proksimume 109,47° (arccos(-1/3)) kaj 4 enajn angulojn de proksimume 125,26°, la regula seslatero devus havi ĉiujn angulojn de 120°.
John Lewis (pianisto)
John Aaron Lewis (* 3-an de majo 1920 en La Grange, Ilinojso; † 29-an de marto 2001 en Novjorko) estis usona ĵaz-muzikisto (pianisto kaj komponisto).
Sumo de Minkowski
En geometrio, la sumo de Minkowski aŭ pligrandiĝo de du aroj A kaj B en eŭklida spaco estas la aro de ĉiuj rezultoj de adicio de elemento de A al elemento de B, kio estas la aro
Senpintigita romba dekduedro
Ĉar ĉiuj ĝiaj edroj havi paran kvanton de flankoj kun 180° turna simetrio, la pluredro estas zonopluredro.
Senpintigita romba dekduedro estas la sumo de Minkowski de romba dekduedro kaj kubo de flanka longo 1, kun ok verticoj de la romba dekduedro estantaj je (±1, ±1, ±1) kaj ĝiaj ses verticoj estantaj je la permutoj de (±2, 0, 0)
Ĉi tiu pluredro estas simila al la uniforma senpintigita okedro:
John Lewis (pianisto)
Vivo kaj verkado
Meze de la sepdekaj jaroj John Lewis plejofte prezentis soloe, sed ludis ankaŭ kune kun aliaj pianistoj, precipe kun Marian McPartland kaj ĉefe kun Hank Jones, kun kiu li en 1976 koncertis en Japanujo kaj plurfoje ĉe la festivalo je Nico. Ne nur liaj japanujaj solodiskoj Statements and Sketches For Development (1977) kaj Point Of View akiris multan atenton, sed ankaŭ la duopo-disko An Evening With Two Grand Pianos, ekestinta en1981 en duopo kun Hank Jones, kaj kiu estis distingata per la Germana Sondisko-Premio.
Sumo de Minkowski
Ekzemple, se kaj do la Sumo de Minkowski estas
John Lewis (pianisto)
Vivo kaj verkado
Lewis aktivis ĝis mallonge antaŭ sia morto kiel muzikisto. Liaj komponaĵoj kunligis unikamaniere klasikan muzikon kun ĵazo. Laŭ Joachim E. Berendt li jam tre frue ekvilibrigis majstre la rilaton inter kompozicio kaj improvizado: „Nur ekde li kaj per li memkompreniĝas, ke ĵazregistrado estas tuto, ke ĝi devas esti fermita en se kaj ne simple esti sinsekvo da belaj solooj.“ Unu el liaj preferataj formoj estis la fugo; li tamen ankaŭ verkis per kontrapunktaj improvizadoj kaj aparte per la principo de la granda konĉerto, kiu signifis por li, ke ekzistas neniu nura soloa kaj nura akompaninstrumento, sed nur alternaj solooj kaj tutecoj envolvitaj en la komponaĵo. Lewis verkis ankaŭ komponaĵojn por baleto kaj filmo. Jen aparte nomendas la filmoj No Sun In Venice, Odds Against Tomorrow, A Milanese Story kaj Cities For People (1975). En 1963 ekestis lia muzikalo Natural Affection. Liaj ĵazkomponaĵoj Django kaj Two Bass Hit validas kiel ĵazaj normkantoj. Lewis verkis ekde 1956 ankaŭ komponaĵoj de la tria fluo partoprenis same la fondadon de la Jazz and Classical Music Society meze de la 1950-aj jaroj, grava por la prezentado de tiaj komponaĵoj, kiel tiun de la Orchestra U. S. A. inter 1962 kaj 1966. Ankaŭ dum sia lasta koncerto en Germanujo, En 1992 ĉe „Jazzgipfel Stuttgart“, li prezentis kun sia Modern Jazz Quartet kaj la klasika ĉambrorkestro „Arcata“ en kunteksto de tria fluo.
Lewis ankaŭ estis influa kiel ĵazinstruisto. Li organizis ekzemple ekde la malfruaj 1950-aj jaroj la somerajn kursojn de la Lennox School of Music. En 1977 li profesoriĝis ĉe City College of New York, post kiam li jam instruis en Universitato Harvard.
Lewis estis honordoktoro de la Universitato de Nov-Meksikio, de la Nov-Angluja Konservatorio pri Muziko kaj de Columbia College en Ĉikago. En 2001 li ricevis honorigon de la ŝata NEA-fondaĵo.
Sumo de Minkowski
Ĉi tiu operacio estas uzata en teoremo de Minkowski: por konveksa simetria aro enhavanta nulon, kie en la maldekstra flanko estas la sumo de Minkowski kaj en la dekstra flanko estas la homotetio per faktoro 2.
Esenca sumo de Minkowski
Estas ankaŭ nocio de la esenca sumo de Minkowski +e de du aroj en eŭklida spaco. La esenca sumo de Minkowski estas difinita kiel
kie μ estas n-dimensia lebega mezuro. La kaŭzo por la termino "esenca" estas jena propraĵo de nadlaj funkcioj: se
do
Planado de movo
Sumo de Minkowski estas uzitaj en planado de movo de objekto inter obstakloj. Ĝi estas uzata por la kalkulado de la konfigura spaco, kiu estas la aro de ĉiuj konsenteblaj pozicioj de la objekto. En la simpla modelo de paralela movo de objekto en la ebeno, kie la pozicio de objekto povas esti unike precizigita per la pozicio de fiksa punkto de ĉi tiu objekto, la konfigura spaco estas la sumo de Minkowski de la aro de obstakloj kaj la movata objekto.
Prilaboro de materialoj
En aŭtomata prilaboro de materialo, la programado de la laborilo uzas tion ke la sumo de Minkowski de la tranĉanta peco kun ĝia trajektorio donas la formo de la eltranĉaĵo de la materialo.
Du konveksaj plurlateroj en la ebeno
Por du konveksaj plurlateroj P kaj Q en la ebeno kun m kaj n verticoj, ilia sumo de Minkowski estas konveksa plurlatero kun m+n verticoj kaj povas esti komputita en tempo O(m+n) per tre simpla proceduro, kiu povas esti neformale priskribita kiel sekvas. Estu la lateroj de la plurlateroj donitaj en unu direkto, ekzemple, kontraŭhorloĝnadla, laŭ la plurlatera rando. Tiam ĉi tiuj lateroj estas ordigita laŭ la polusa angulo. Oni uzu kunfandan algoritmon je la direktaj eĝoj de P kaj Q en solan ordigitan vicon S. Imagu ke ĉi tiuj lateroj estas solidaj sagoj kiuj povas esti movataj libere konservante ilin paralelo al la iliaj originalaj direktoj. Oni munti ĉi tiujn sagoj en la ordo de la vico S per alfiksanta la vosto de la venonta sago al la kapo de la antaŭa sago. La rezultanta plurlatera ĉeno estas konveksa plurlatero kiu estas la sumo de Minkowski de P kaj Q.
Antal Gyenes
Antal Gyenes [djeneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyenes Antal estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, profesoro.
Antal Gyenes naskiĝis la  1920 en Mezőtúr. Li mortis la 1996 en Keszthely (laŭ alia fonto en Zalaszántó).
Biografio
Antal Gyenes frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste teknikuniversitaton en Budapeŝto. Dum la studentaj jaroj li partoprenis en la junularaj kontraŭnaziaj okazintaĵoj. Li aliĝis al la komunistoj en 1941, poste li estis atestita 3 monatojn, poste dum la nazia erao li kaŝiĝis, sed li partoprenis en la rezista movado. Inter 1945 kaj 1947 li estis parlamenta deputito, dume li ricevis diversajn ŝtatajn kaj partiajn taskojn, krome li fondis agrikulturan gazeton. En 1950 la partio punis lin, li devis labori kiel simpla laboristo. En la sekva jaro li ekinstruis en la agrikultura altlernejo. Li estis nomumita ministro pri nutrokolekto dum la Hungara revolucio de 1956, li tuj deklaris finon de deviga nutrokolekto. Li apartenis al fideluloj de Imre Nagy (politikisto). Post falo de la revolucio li apartenis al stabo de János Kádár, dume li pledis Nagy-on. ĉefe partiajn taskojn kun postenojn. Ekde 1957 li laboris en agrikultura esplorinstituto, kie li kandidatiĝis en 1962. Li pensiuliĝis en 1985.
Doma fantomo
Doma fantomo aŭ familia fantomo laŭ popola kredo de diversaj kulturo estas fantomo kiu daŭre vivas en home loĝata domo. Dum ĝenerale fantomoj ofte karakteriĝas timigaj aŭ eĉ terurigaj, domaj fantomoj en mitologiaj rakontoj kutime estas protektaj estaĵoj, kiu gardas la domon kaj ĉirkaŭan teritorion kaj protektas la tie loĝantajn homojn kaj bestojn. Post malobeoj de tiuj tabuoj aŭ aliaj prifantomaj regularoj ili tamen povas iĝi aŭ ĝenaj, kiuj devas esti repacigataj aŭ forpelataj, aŭ ili malaperas, tiel retiras sian helpon, kaj postlasas homojn funebrantaj pri tiu perdo.
Specifigo
Eblas grupigi diversajn tipojn de domaj fantomoj, kvankam unuopaj fikciaj estaĵoj ne ĉiam klare kategorieblas:
"Ĉambraj fantomoj" nur loĝas en parto de domo aŭ de bieno, ekzemple en la kuirejo, la kelo aŭ en certa bestejo - tiuj lokoj tiel ekhavas apartajn tabuojn. "Persone servaj fantomoj" helpas al konkretaj domanoj kaj subtenas ilin pliigi kaj sekurigi materian bonstaton - ekzemploj estas botelaj fantomoj el la araba mitologio nomataj ĝinoj aŭ estaĵoj el la ĝermana mitologio nomataj Drak (sen etimologia rilato al la vorto drako, sed mallongigo de la laŭdire magia planto mandragoro. "Domaj nanoj" kiel la germanlingvaj estaĵoj Heinzelmännchen aŭ koboldoj kaj havas la renomon esti nevideblaj noktaj helpantoj en la domo, kaj laŭdire povas fari petolaĵojn, damaĝajn ŝercojn aŭ povas puŝi nelaboremajn domanojn al pli da diligento. Malbonvolaj domaj fantomoj kiel la kategorioj germanlingve nomataj Nachtalb aŭ Poltergeist, nokte bruaĉas aŭ klopodas kaŭzi koŝmarojn, per tio ĝenas la domanojn aŭ eĉ celas forpeli ilin el la domo.
En Tajlando laŭdire la bonaj fantomoj de domo vivu en aparta porfantoma dometo, nomata San Phra Phum.
Radibor
Radibor (jen germane, suprasorabe Radwor) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝi estas la naskiĝurbo de la martiro Alois Andritzki.
65 Cibelo
65 Cibelo estas la 12-a plej granda asteroido de la asteroida zono, malhela pro ĝia karboneca surfaco. Ĝi estas ĉefa ano de la Cibela grupo, grupo da asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Ernst Wilhelm Leberecht Tempel en la observatorio de Marsejlo (Francio).
Kiel plejparto el la objekto de la ekstera sunsistemo, ĝi entenas glacion de akvo
Sekve al observoj de kaŝado en 1979, la asteroido ŝajnas havi neregulan formon kun longo de 245 km. Dum tiu kaŝado, estis suspekto de ĉeesto de malgranda satelito.
Shingo Kumabayashi
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Shonan Bellmare, Yokohama F. Marinos, Vegalta Sendai, Tokushima Vortis, Thespa Kusatsu kaj Blaublitz Akita.
133861 Debrawilmer
133861 Debrawilmer estas asteroido de la ekstera asteroida zono, proksima de la 1:3 kun Marso kaj 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Debra Wilmer, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel Plenumanta Asistanto ĉe la Oficejo de la Ĉefa Esploristo.
Granda dudek-dekduedro
En geometrio, la granda dudek-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U54.
Ĉi tiu pluredro povas esti konsiderata kiel rektigita granda dudekedro.
Ĝi komunigas la saman situon de verticoj kun la dudek-dekduedro.
Serchio
La Serchio estas toskania rivero (111 km) en Italio. Pro la longo estas la tria en la regiono (post Arno kaj Ombrone).
La meznombra trafluo estas 46 m³/s. Eblas tamen egaj ŝanĝoj: en 1982 la trafluo apud Lucca atingis maksimumon de 2200 m³/s; somere ĝi ofte malgrandiĝas ĝis 6-7 m³/s kaj eksterordinare ĝis 4 m³/s. Pro akvokvanto, Serchio estas la dua rivero en la regiono, post Arno kaj antaŭ Ombrone.
Andy Warhol
Andy Warhol, realnome: Andrew Warhola (naskiĝis la 6-an de aŭgusto, 1928 en Picburgo, mortis la 22-an de februaro, 1987 en Novjorko) estis usona popartisto, pentristo, film-faristo, eldonisto, kaj unu el la ĉefuloj de la arta movado konata kiel pop-arto.
Liaj verkoj esploras la rilaton inter arta esprimo, famulkulturo kaj reklamado tiom prospera ĉirkaŭ la 1960-aj jaroj. Post sukcesa kariero kiel komerca ilustristo, Warhol iĝis fama kaj foje kontestata artisto. The Andy Warhol Museum (La Muzeo Andy Warhol) en sia naska grandurbo, Picburgo, Pensilvanio, aranĝas ampleksan permanentan kolekton de arto kaj arkivoj. Ĝi estas la plej granda muzeo en Usono dediĉita al ununura artisto.
Hara-Kiri (gazeto)
Hara-Kiri estis ĉiumonata franca satira gazeto, unufoje publikigita en 1960, nome antaŭanto de Charlie Hebdo. Ĝi estis kreita de Georges Bernier, Cavanna kaj Fred Aristidès. Ĉiusemajna kontraŭpartnero, Hara-Kiri Hebdo, estis unuafoje publikigita en 1969.
Andy Warhol
La arto de Warhol ampleksis multajn formojn de amaskomunikilaro, inkluzive de mandesegnado, pentrado, presaĵkreado, fotarto, silkrastrumo, skulptarto, kino, kaj muziko. Li ankaŭ estis pioniro en komputil-generita arto uzante Amiga komputilojn kiuj estis lanĉitaj en 1984, du jarojn antaŭ lia morto. Li fondis Interview Magazine kaj estis la verkinto de multaj libroj, inkluzive de The Philosophy of Andy Warhol (La Filozofio de Andy Warhol) kaj Popism: La Warhol Sixties. Li administris kaj produktis la Velvet Underground, rokmuzikan grupon kiu havis fortan influon sur la evoluo de punkroka muziko. Li ankaŭ estas fama kiel samseksema viro kiu vivis malkaŝe kiel tia antaŭ la samseksema liberiga movado. Lia studio, The Factory, estis fama renkontiĝejo kiu kunigis eminentajn intelektulojn, reĝinjojn, dramistojn, boheman stratpopolon, Holivudo-famulojn, kaj riĉajn patronojn.
Hara-Kiri (gazeto)
Kontribuantj estis Melvin Van Peebles, Jean-Marc Reiser, Roland Topor, Moebius, Wolinski, Gébé, Cabu, Delfeil de Ton, Jean-Claude Fournier, Jean-Pierre Bouyxou kaj Willem. En 1966 ĝi publikigis Les Aventures de Jodelle, desegnita de [Guy Peellaert.
Andy Warhol
Warhol estis la temo de multaj retrospektivaj ekspozicioj, libroj, kaj dokumentaj filmoj kiaj I Shot Andy Warhol. Li elpensis la vaste uzitan esprimon "15 minutojn da famo". Multaj el liaj kreaĵoj estas tre kolekteblaj kaj tre valoraj. La plej alta prezo iam pagita por Warhol-pentraĵo estas 105 milionoj da usonaj dolaroj por kanvaso (1963) titolita "Silver Car Crash (Double Disaster)". Artikolo en The Economist (2009) priskribis Warhol kiel la "prognozilon de la artmerkato". La verkoj de Warhol inkludas kelkajn el la plej multekostaj pentraĵoj iam venditaj.
Hara-Kiri (gazeto)
Hara-Kiri Hebdo iĝis Charlie Hebdo
En Novembro 1970, post la morto de Charles de Gaulle hejme en Colombey-les-Deux-Églises, la ĉiusemajna Hara-Kiri Hebdo montris ĉefan titolon «Bal tragique à Colombey: 1 mort» ("Tragika danco en Colombey: 1 morto").
Andy Warhol
Komenca vivo (1928–1949)
Andy Warhol (naske Andrej Varhola, Jr.) estis naskiĝinta la 6-an de aŭgusto 1928 en Picburgo, Pensilvanio. Li estis la kvara filo de Andrej Varhola (usonigita kiel Andrew Warhola, Sr., 1889-1942) kaj Júlia (naske Zavacká, 1892-1972), kies unua filo estis naskiĝinta en ilia patrujo kaj mortis antaŭ ol ilia movo al Usono. Andy havis du pli aĝajn fratojn, Paul (26a de junio 1922 - 30a de januaro, 2014) kaj John Warhola (31a de majo, 1925 - 24a de decembro 2010).
Andy estis filo de laboristaj ukrainaj (ruten-ukrainaj enmigrintoj nome Lemkoj)  el la vilaĝo Miková, tiam Mikó, apud Medzilaborce (nuna nordorienta Slovakio tiama Aŭstrio-Hungario). La patro de Warhol enmigris al Usono en 1914, kaj lia patrino aliĝis al li en 1921, post la morto de la geavoj de Warhol. La patro de Warhol laboris en karbominejo. La familio vivis ĉe 55 Beelen Street kaj poste ĉe 3252 Dawson Street en la Oaklanda najbarejo de Picburgo. La familio estis bizancaj katolikoj kaj ĉeestis ĉe la Katolika Preĝejo de Sankta Johano Krisostomo de Picburgo. Andy Warhol havis du pli aĝajn fratojn - Pavol (Paul), la plej aĝa, estis naskiĝinta antaŭ ol la familio elmigris; Ján estis naskita en Picburgo. La filo de Pavol, James Warhola, iĝis sukcesa infanlibra ilustristo. Ĉirkaŭ 1939, li komencis kolekti aŭtografitajn kartojn de kinosteloj.
Hara-Kiri (gazeto)
Hara-Kiri Hebdo iĝis Charlie Hebdo
Kiel kontrastigo, la elekto de la titolo aludis al la multe pli granda perdo de vivo la saman monaton: nome incendio en dancejo en kiu mortis 146 personoj. La registaro konsideris tiun elekton kiel ofendo de lèse-majesté (kontraŭgravula) kontraŭ la mortinta prezidento kaj la tiama ministro de enlandaj aferoj Raymond Marcellin ordonis tujan kaj definitivan malpermeson de reklamado kaj de vendado al minoritatuloj.
Andy Warhol
Komenca vivo (1928–1949)
En la lerneja tria grado, Warhol havis la malsanon koreon de Sydenham (konata ankaŭ kiel la Danco de Sankta Vito), nome la nervosistema malsano kiu kaŭzas kontraŭvolajn movadojn de la ekstremaĵoj, kiu verŝajne estas komplikaĵo de skarlatino kiu kaŭzas haŭtopigmentaĵan makulecon. Li iĝis hipokondriulo, evoluigante timon de hospitaloj kaj kuracistoj. Ofte litmalsana kiel infano, li iĝis forpelita el la lernejo kaj ligiĝis kun sia patrino. En tempoj kiam li estis enŝlosita al lito, li pentris, aŭskultis la radion kaj kolektis bildojn de filmosteluloj ĉirkaŭ sia lito. Warhol poste priskribis tiun periodon kiel gravegan en la evoluo de sia personeco, kapablaro kaj preferoj. Kiam Warhol estis 13jaraĝa, lia patro mortis en akcidento.
Kiel adoleskanto, Warhol studentiĝis ĉe Schenley High School en 1945. Post studentiĝado ĉe mezlernejo, liaj intencoj estis studi artedukon en la Universitato de Picburgo en la espero iĝi artinstruisto, sed liaj planoj ŝanĝiĝis kaj li enskribiĝis en la Carnegie Institute of Technology (Instituto de Teknologio Carnegie) en Picburgo, nun konata kiel Carnegie Mellon University, kie li studis reklaman arton. Dum sia tempo tie, Warhol aliĝis al la kampusaj Modern Dance Club kaj Beaux Arts Society. Li ankaŭ servis kiel arta direktoro de studenta arta gazeto, Cano, ilustraciante kovrilon en 1948 kaj tutpaĝan internan ilustracion en 1949. Tiuj eble estis liaj unuaj du publikigitaj artaĵoj.
En 1949, li gajnis Bakalaŭron pri Belartoj en bilda dezajno. En 1949, li moviĝis al Novjorko kaj komencis karieron en revuilustraĵo kaj reklamado. La urbo donis al li tuj diversajn okazojn por famiĝi en la mondo de la reklamado, laborante por revuoj kiel Vogue kaj Glamour.
1950-aj jaroj
Dum la 1950-aj jaroj, Warhol akiris famon pro siaj arbitraj inkdesegnaĵoj de ŝuanoncoj. Tiuj estis faritaj laŭ loza, makul-inka stilo, kaj aperis en kelkaj el liaj plej fruaj ekspozicioj ĉe la Galerio Bodley en Novjorko. Kun la samtempa rapida vastiĝo de la muzikindustrio kaj la enkonduko de la vinildisko, hifio, kaj stereofonaj registradoj, RCA Records dungis Warhol, kune kun alia sendependa artisto, nome Sid Maurer, por dezajni diskkovraĵojn kaj varbajn materialojn.
Warhol estis frua adoptanto de la serigrafia pres-procezo kiel tekniko por farado de pentraĵoj. Lia plej frua silkrastrumo en pentraĵo implikis mandesegnitajn bildojn kvankam tio baldaŭ progresis al la uzo de fotografe derivitaj serigrafiaĵoj en pentraĵoj. Antaŭ enirado de la kampo de belartoj, la reklamgrafika fono de Warhol ankaŭ implikis novigajn teknikojn por bildokreado kiuj estis iom rilataj al presaĵaj teknikoj. Dum farado de komercaj objektoj por reklamado Warhol elpensis teknikon kiu rezultigis karakterizajn bildojn. Liaj figuroj utiligitaj en reklamado ofte estis efektivigitaj per surŝmirado de inko al papero kaj tiam makuligante la inkon dum daŭre malseke. Tio estis simila al preskreada procezo sur la plej rudimenta skalo.
Hara-Kiri (gazeto)
Hara-Kiri Hebdo iĝis Charlie Hebdo
Charlie Hebdo aperis tuj poste. Charlie en la titolo aludas al la Generalo de Gaulle (diris Georges Wolinski); sed ĝi estis ankaŭ la nomo de alia gazeto el Éditions du Square nome ĉiumonata Charlie Mensuel, nomita laŭ la rolulo Charlie Brown el la verko de Charles M. Schulz nome Peanuts.
NGC 3950
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sotosalbos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Andy Warhol
1960-aj jaroj
Li komencis elmontri sian laboron dum la 1950-aj jaroj. Li okazigis ekspoziciojn ĉe la Galerio Hugo, kaj ĉe la Galerio Bodley en Novjorko kaj en Kalifornio por sia unua okcidentmarborda galeria ekspozicio kiu okazis la 9-an de julio 1962, en la Galerio Ferus de Los-Anĝeleso. La ekspozicio markis lian okcidentmarbordan debuton de poparto.
Sotosalbos
Geografio
Ĝi distas 19 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pelayos del Arroyo, Turégano, Santo Domingo de Pirón, Collado Hermoso kaj Alameda del Valle (Madrid).
Zoologia ĝardeno de Pekino
Turismo > Gvidlibro pri Pekino > Zoologia ĝardeno de Pekino
Energy Star
Energy Star (angle, energistelo) estas la nomo de internacie agnoskita programo por energiŝparado. Ĝi estis inicita de la usona Environmental Protection Agency (EPA) en 1992 por limigi la forcejan efikon. Ĝi ekzistas kiel markemblemo aŭ atestilo por produktoj, kiuj respekta la mediprotektajn normojn, kiel komputiloj aŭ lumigiloj. Ĝi povas esti agnoskita por industriaj konstruaĵoj, laborejoj aŭ hejmaj domoj: tiel en 2005, 2000 konstruaĵoj kaj 350.000 novaj domoj ricevis tiun atestilon en Usono.
Zoologia ĝardeno de Pekino
La Zoologia ĝardeno de Pekino sin trovas en la okcidenta parto de la ĉina ĉefurbo Pekino, kun pli ol 5,000 bestoj de ĉirkaŭ 500 specoj.
Malgrandaj bestoj, kiaj zibeloj, lutroj k.a., loĝas en la malgranda bestoĝardeno oriente de la ĉefa enirejo. Se oni rondiras de oriente okcidenten, oni povas viziti laŭvice la enfermejojn de simioj, elefantoj, ursoj, tigroj, leonoj, resusoj, akvobirdoj (en pitoreska lageto), hipopotamoj, rinoceroj kaj cervoj. Ĉe la lasta vidiĝas milu (Elaphurus davidianus), rara indiĝena besto de Ĉinio, kun vosto iom simila al la azena, hufoj al la bovaj, kolo al la kamela kaj korno al la cerva, kaj tial ĝi estas konata en Ĉinio kiel Kvarobla Malsimilaĵo.
En la okcidenta parto de la ĝardeno estas enfermejoj de ĝirafoj, maraj bestoj, manatoj, ĉimpanzoj, goriloj kaj reptilioj. Tie oni povas vidi interalie orharajn simiojn kaj blankkapajn folisimiojn -- rarajn apartaĵojn de Ĉinio.
Proksime al la elirejo de la ĝardeno staras domo ĉirkaŭita de verda bambuaro. En ĝi loĝas monde famaj kaj raraj bestoj de Ĉinio -- grandaj pandoj.
En Ĉing-dinastio la loko estis privata ĝardeno de princo. En 1908 ĝi fariĝis menaĝerio nomata Ŭanŝengjŭan (Ĝardeno de Dek Miloj da Bestoj). Post la Liberiĝo ĝi multe disvolviĝis kaj nun prezentas sin kiel vere granda zoologia ĝardeno.
Energy Star
En Eŭropo
En 2001 la Eŭropa Komisiono subskribis konsenton kun Usono por favori la agnoskon de la normo en Eŭropo. Novembre de la jaro 2009 la eŭropa komisiono kaj EPA validigis Energy Star 5.0 display, kiu rilatas al afiŝigiloj kaj ebligos ŝpari preskaŭ 9 TWh dum la vivodaŭro de produkto.
Andy Warhol
1960-aj jaroj
La unua novjorka soloa poparta ekspozicio de Andy Warhol estis gastigita ĉe la Galerio Stable de Eleanor Ward ekde la 6a ĝis la 24a de novembro 1962. La ekspozicio inkludis la verkojn Marilina diptiko, 100 sup-skatoloj, 100 Koka-kolao-boteloj, kaj 100 dolarbiletoj. Ĉe la ekspozicio de la Galerio Stable, la artisto renkontis por la unua fojo poeton John Giorno kiu ĉefrolos en la unua filmo de Warhol, nome Sleep, en 1963.
Estis dum la 1960-aj jaroj kiam Warhol komencis produkti pentraĵojn de ikonecaj usonaj objektoj kiaj ekzemple dolarbiletoj, fungonuboj, elektraj seĝoj, supoladoj Campbell, Koka-kolao-boteloj, famuloj kiaj ekzemple Marilyn Monroe, Elvis Presley, Marlon Brando, Troy Donahue, Muhammad Ali, kaj Elizabeth Taylor, same kiel gazettitolojn aŭ fotojn de policaj hundoj atakantaj porcivitanrajtajn manifestacianojn. Dum tiuj jaroj, li fondis sian studion, "The Factory" (La Fabrikejo) kaj kolektis koncerne lin larĝan gamon de artistoj, verkistoj, muzikistoj, kaj kontraŭkulturaj famuloj. Lia laboro iĝis populara kaj kontestata. Warhol tion jenan diris koncerne Koka-kolaon:
La Muzeo de Moderna Arto de Novjorko aranĝis Simpozion pri poparto en decembro 1962 dum kiuj artistoj kiel Warhol estis atakitaj por "kapitulaci" al konsumismo. Kritikistoj estis ŝokitaj per la senkaŝa brakumo de Warhol al la merkatkulturo. Tiu simpozio fiksis la tonon por la publika ricevo de Warhol. Dum la jardeko iĝis ĉiam pli klare ke okazis profunda ŝanĝo en la kulturo de la arta mondo, kaj ke Warhol estis en la centro de tiu ŝanĝo.
Pivota okazaĵo estis la ekspoziciaĵo La Amerika Superbazaro (The American Supermarket) (1964) spektaklo okazigita en la galerio de Upper East Side de Paul Bianchini. La spektaklo estis prezentita kiel tipa usona malgranda superbazara medio, krom ke ĉio en ĝi - la produktoj, konservaĵoj, viando, afiŝoj sur la muro, ktp. - estis kreita fare de ses eminentaj popartistoj de la tempo, inter ili la kontestataj (kaj similmensaj) Billy Apple, Mary Inman, kaj Robert Watts. La pentraĵo de Warhol el ladskatolo da la supo de Campbell kostis 1,500 usonaj dolaroj dum ĉiu aŭtografis ladskatolon ŝanĝitan en 6 USD. La ekspoziciaĵo estis unu el la unua aro da okazaĵoj kiuj rekte alfrontis la popolon pri kaj poparto kaj la plurjara demando de kiu arto estas.
Kiel reklamartisto en la 1950-aj jaroj, Warhol uzis helpantojn por pligrandigi sian produktivecon. Kunlaborado restos difinan (kaj polemikan) aspekton de liaj verkadaj metodoj tra sia kariero; tio estis partikulare vero en la 1960-aj jaroj. Unu el la plej ĉefaj kunlaborantoj dum tiu periodo estis Gerard Malanga. Malanga helpis la artiston ĉe la produktado de serigrafiaĵoj, filmoj, skulptaĵoj, kaj aliaj verkoj ĉe "The Factory," nome la studio de Warhol kovrita kaj farbita el aluminifolio kaj arĝentokoloroj ĉe la 47a Strato (poste translokigita al Broadway). Aliaj membroj de la varhola faktorio estis Freddie Herko, Ondine, Ronald Tavel, Mary Woronov, Billy Name, kaj Brigid Berlin (el kiu ŝajne li havis la ideon registri siajn telefonajn konversaciojn).
Dum la 1960-aj jaroj, Warhol ankaŭ arigis grupon de bohemiaj kaj kontraŭkulturaj stravaganculoj al kiuj li atribuis la nomigon de "Supersteluloj", kiaj Nico, Joe Dallesandro, Edie Sedgwick, Viva, Ultra Violet, Holly Woodlawn, Jackie Curtis, kaj Candy Darling. Tiuj ĉiuj homoj partoprenis en la Factory filmoj, kaj kelkaj — kiel Berlin — restis amikoj de Warhol ĝis lia morto. Gravaj figuroj en la novjorka subgrunda art/kina etoso, kiaj la verkisto John Giorno kaj filmofaristo Jack Smith, ankaŭ aperas en la varholaj filmoj de la 1960-aj jaroj, montrante la varholajn konektojn al diversa gamo de artaj scenoj dum tiu tempo. Malpli bone konata estis lia subteno kaj kunlaborado kun kelkaj dekjaruloj dum tiu epoko, kiuj poste atingos elstarecon en la vivo kiaj la verkisto David Dalton, photographer Stephen Shore kaj la artistino Bibbe Hansen (patrino de popmuzikisto Beck).
La Exploding Plastic Inevitable, kelkfoje simple nomata Plastic Inevitable aŭ EPI, estis serio de plurmediaj eventoj organizitaj de Andy Warhol inter 1966 kaj 1967, kun muzikaj prezentoj de The Velvet Underground kaj Nico, projekcioj de la filmoj de Warhol, kaj danco kaj agadoj, precipe de Mary Woronov kaj Gerard Malanga.
Atenco
La 3-an de junio 1968, la artistino, verkistino kaj radikala feministo Valerie Solanas, pafis al Andy Warhol kaj al lia tiama partnero Mario Amaya, arta kritikisto kaj komisaro en la varhola studio. Antaŭpafe, Solanas estis marĝena figuro en la scenejo de la Factory. Ŝi aŭtoris en 1967 la S.C.U.M. Manifeston, nome deklaro por separatisma feminismo kiu postulis la nuligon de viroj; kaj ŝi estis aperinta en la varhola filmo de 1968 nome I, a Man. La saman tagon de la atako, pli frue, Solanas estis foririnta el la Factory post peti la redonon de scenaro kiun ŝi estis doninta al Warhol. Tiu scenaro ŝajne estis perdita.
Ambaŭ pretervivis la okazaĵon, eĉ se Andy Warhol serioze vundiĝis. Amaya ricevis nur minorajn vundojn kaj estis elhospitaligita poste la saman tagon. Warhol estis pli serioze vundita pro la atako kaj malfacile survivis: kirurgoj malfermis lian bruston kaj masaĝis lian koron por helpi ĝian movadon denove. Li suferis fizikajn rezultojn dum la resto de sia vivo, kaj eĉ devis vesti kirurgian korseton. La publikaj aperoj de Warhol post tio draste malpliiĝis. La pafado profunde tuŝis la vivon kaj arton de Warhol.
Solanas estis arestita la tagon post la atako. Kiel klarigo, ŝi diris, ke Warhol "havis tro multan kontrolon super mia vivo." Ŝi estis fine kondamnita al tri jaroj sub la kontrolo de novjorka aŭtoritato por kondutokorekto, sed poste denove malbone kondutis, estis denove arestita kaj finfine falis en forgeson.
Post la pafado, la scenejo de la Factory iĝis multe pli kontrolita, kaj por multaj la faktoriaj 1960-aj jaroj finis.
Sotosalbos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado, kaj la teroj de Sotosalbos estis donitaj al episkopo de Segovio en 1116; konfirmite de Alfonso la 1-a en 1122, por reloĝado de la loko tiam nomita Sotis Albis. Ekde 1247 menciita kiel Sotosalbos (blankaj riverarbaroj).
Andy Warhol
Atenco
Warhol komparis sian preskaŭ mortigan sperton al la maniero kiel homoj rigardas televidon aŭ filmojn. Oni supozas, ke tio ne estas reala, sed li vidis tion kiel realo.
Sotosalbos
Historio
En 1536 la segovia pastraro vendis ĝin al don Pedro de Zúñiga, kaj ĝi tial ekdependis de la senjorlando de la markizo de Aguilafuente. La historio de Sotosalbos estis tre ligita al Juan Ruiz, Arcipreste de Hita, kiu en la 14-a jarcento mencias Sotos Albos en la Libro de buen amor, citante renkonton en la Montopasejo Malangosto kun la serrana La Chata.
Andy Warhol
1970-aj jaroj
Kompare al sukcesoj kaj skandaloj de Warhol en la 1960-aj jaroj, la 1970-aj jaroj estis multe pli trankvila jardeko, ĉar li iĝis pli entreprenema. Laŭ Bob Colacello, Warhol dediĉis multe de sia tempo al serĉado de novaj, riĉaj patronoj por portretaj komisioj aŭ mendoj — kiaj tiuj de la Ŝaho de Irano Mohammad Reza Pahlavi, lia edzino la imperiestrino Farah Pahlavi, lia fratino Princino Ashraf Pahlavi, Mick Jagger, Liza Minnelli, John Lennon, Diana Ross, kaj Brigitte Bardot. La fama portreto fare de Warhol de la fama ĉina komunista estro Mao Zedong estis kreita en 1973. Li ankaŭ fondis, kun Gerard Malanga, la gazeton Interview, kaj publikigis The Philosophy of Andy Warhol (1975). Jen por ekzemplo ideo propra de la nova tempo esprimita en la libro: "Fari monon estas arto, kaj labori estas arto kaj bona negoco estas la plej bona arto."
Warhol kutimis diboĉi ĉe diversaj noktejoj en Novjorko, kiaj Max's Kansas City; kaj, poste en la 1970-aj, Studio 54. Li estis ĝenerale rigardata kiel trankvila, timida, kaj pordetala observanto. Artokritikisto Robert Hughes nomis lin "la blanka talpo de Union Square."
Sotosalbos
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj kaj rura turismo plej ekgravis. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj kaj ĉefe la preĝejo de Sankta Mikaelo kun romanikaj elementoj, ĉefe kapiteloj.
Andy Warhol
1970-aj jaroj
Kun sia dumlonge amiko Stuart Pivar, Warhol fondis la Novjorkan Akademion de Arto en 1979.
1980-aj jaroj
Warhol ĝuis re-aperon de kritika kaj financa sukceso en la 1980-aj jaroj, parte pro sia afineco kaj amikeco kun nombrajn fekundaj pli junaj artistoj, kiuj estis hegemoniaj ĉe la altpreza novjorka arto de la 1980-aj jaroj: Jean-Michel Basquiat, Julian Schnabel, David Salle kaj aliaj tiele nomitaj Novekspresionistoj, same kiel membroj de la movado de Transavangardo en Eŭropo, kiaj Francesco Clemente kaj Enzo Cucchi.
Sotosalbos
Aktualo
La urbestroj estis de dekstraj partioj el la reveno al la demokratio en la fino de la 1970-aj jaroj.
Andy Warhol
1980-aj jaroj
Ĉirkaŭ tiu periodo, Warhol estis kritikita pro iĝi simpla "negocartisto". En 1979, reviziantoj malamis liajn ekspoziciojn de portretoj de gravuloj kaj famuloj de la 1970-aj jaroj, kiel supraĵaj, facilaj kaj komercaj, sen profundeco aŭ indiko de la gravo de la portretitoj. Ili kritikis ankaŭ lian ekspozicion de 1980 de 10 portretoj ĉe la Juda Muzeo en Novjorko, titolita Jewish Geniuses (judaj geniuloj), kiujn Warhol — kiu estis neinteresitaj en judismo aŭ judoj — estis prskribinta en sia taglibro kiel "They're going to sell" (vendeblaj). Poste, tamen, kelkaj kritikistoj ekrigardis la supraĵecon kaj komercecon de Warhol kiel "the most brilliant mirror of our times" (la plej brila spegulo de niaj tempoj) asertante ke "Warhol estis kaptinta ion nerezistebla pri la zeitgeist de la usona kulturo en la 1970-aj jaroj."
Warhol ankaŭ ege montris intensan kliniĝon al la Holivuda glamuro. Li iam diris: "I love Los Angeles. I love Hollywood. They're so beautiful. Everything's plastic, but I love plastic. I want to be plastic" (Mi amas Los-Anĝeleson. Mi amas Holivudon. Ili estas tiom belaj. Ĉio estas plasta, sed mi amas plaston. Mi volas esti plasta).
Morto
Li mortis en Novjorko la 22an de februaro 1987, post esti realiginta Last Supper, inspirita de "La lasta vespermanĝo" de Leonardo da Vinci.
Warhol mortis en Novjorko precize je 6:32 la 22an de Februaro, 1987. Laŭ novaj informoj, li estis bone rekuperiĝinta el rutina galvezika kirurgio ĉe la Novjorka Hospitalo antaŭ mortiĝi dumdorme pro subita post-operacia kormisritmo. Antaŭ tiu diagnozo kaj operacio, Warhol prokrastigis solvi siajn galvezikajn problemojn, ĉar li timegis eniri hospitalojn kaj eĉ viziti kuracistojn. Lia familio plendis kontraŭ la hospitalo pro maltaŭga zorgado, dirante ke la misritmo estis okazigita de malkonvena zorgado kaj troa akvigo. Tiu kazo pro malbona praktiko estis tuj eljuĝistigita; la familio de Warhol ricevis nepublikigitan kvanton da mono.
La korpo de Warhol estis portata al Picburgo fare de liaj fratoj por funebro. La adiaŭo okazis ĉe la Funebrejo Thomas P. Kunsak kaj temis pri ceremonio de malferma ĉerko. Tiu estis solida bronzaĵo kun orkoloraj teniloj kaj blanka subŝtofaĵo. Warhol estis ege lukse vestita kun okulvitroj. Li tenis poze malgrandan preĝolibron kaj ruĝan rozon. La funebra liturgio okazis ĉe la Bizanca Katolika Preĝejo de la Sankta Spirito de la North Shore de Picburgo. La laŭdo estis farita de monsinjoro Peter Tay. Parolis ankaŭ Yoko Ono kaj John Richardson. La ĉerko estis kovrita el blankaj rozoj kaj asparagaj plantoj. Post la liturgio, la ĉerko estis kondukita al la Bizanca Katolika Tombejo Sankta Johano en Bethel Park, suda ĉeurbo de Picburgo.
Ĉe la tombo, la pastro faris mallongan preĝon kaj ŝprucis sanktigitan akvon supre. Paige Powell lasis en la tombon kopion de gazeto Interview, T-ĉemizon Interview kaj botelon de la parfumo de Estée Lauder nome "Beautiful". Warhol estis entombigita ĉe siaj gepatroj. Okazis memorservo en Manhatano por Warhol la 1an de Aprilo 1987 ĉe la Katedralo Sankta Patriko (Novjorko).