cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj
Muziko
La muziko de la 1960-aj jaroj moviĝis al elektra, psikedela versio de roko, plejparte pro la decido de Bob Dylan ludi elektran gitaron ĉe la Newport Folk Festival en 1965. La lastatempe popularigita elektra sono de rokmuziko tiam estis konstruita sur kaj formita en psikedela roko de artistoj kiel The 13th Floor Elevators kaj britaj grupoj Pink Floyd kaj The Beatles. La albumo de The Beach Boys, Pet Sounds (1966), ankaŭ pretigis la vojon por pli postaj hipiaj aranĝoj, kun la skribo de Brian Wilson interpretita kiel "pledo pri amo kaj kompreno." Pet Sounds servis kiel grava fonto de inspiro por aliaj nuntempaj aranĝoj, la plej multaj precipe rekte inspiris Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band  de The Beatles. La unuopaĵo "Good Vibrations" pliiĝis al la numero unu tutmonde, tute ŝanĝante la percepton pri tio, kio povus esti disko. Estis dum ĉi tiu periodo la tre atendita albumo Smile. Tamen, la projekto kolapsis kaj The Beach Boys publikigis malaltigitan version nomitan Smiley Smile, kiu malsukcesis fari grandan komercan efikon sed ankaŭ estis tre influa, plej precipe ĉe The Who de Pete Townshend.
The Beatles poste iĝis la plej grava komerca reprezentanto de la "psikedela revolucio" (Revolver, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band kaj Magical Mystery Tour), en la malfruaj 1960-aj jaroj. En Usono, bandoj, kiuj ekzemplis la kontraŭkulturon, fariĝis grandegaj komercaj kaj ĉefaj sukcesoj. Ĉi tiuj inkluzivis The Mamas & the Papas, Big Brother and the Holding Company (Cheap Thrills), Jimi Hendrix (Are You Experienced ), Jefferson Airplane (Surrealistic Pillow), The Doors (The Doors) kaj Sly and the Family Stone (Stand!). Bandoj kaj aliaj muzikistoj, kiel la Grateful Dead, Neil Young (Kanado), David Peel, Phil Ochs, The Fugs, Quicksilver Messenger Service, John Sebastian, Melanie, The Velvet Underground, Frank Zappa, Captain Beefheart, Santana, CSNY, Shocking Blue, Country Joe and the Fish, kaj The Holy Modal Rounders estis konsideritaj ŝlosilo por la kontraŭkultura movado.
MC5 de Detrojto ankaŭ eliris el la subgrunda rokmuzika scenejo de la malfruaj 1960-aj jaroj. Ili enkondukis pli agreseman evoluon de garaĝa roko, kiu ofte estis kunfandita kun sociopolitikaj kaj kontraŭkulturaj verkoj de la epoko, kiel ekzemple en la kanto "Motor City Is Burning" (John Lee Hooker-kovrilo adaptante la rakonton de la Detroit Race Riot de 1943 al la Detrojta tumulto de 1967). MC5 havis ligojn kun radikalaj maldekstraj organizoj kiel Up Against the Wall Motherfuckers kaj White Panther Party de John Sinclair. MC5 faris longan aron antaŭ la Demokrata Nacia Konvencio de 1968 en Ĉikago, kie fifama tumulto poste eksplodis inter polico kaj studentoj protestantaj kontraŭ la Vjetnama milito kaj la lastatempaj murdoj de Martin Luther King kaj Robert Kennedy. MC5, The Stooges kaj la jam menciita Velvet Underground, estas nun viditaj kiel influo sur la prapunka sono kiu kondukus al punkroko kaj metalroko en la malfruaj 1970-aj jaroj.
Alia hejtilo de la kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj estis Aŭstino, Teksaso, kun du el la legendaj muzikaj ejoj de la epoko, Vulcan Gas Company kaj la Armadillo World Headquarters, kaj muzikaj talentoj kiel Janis Joplin, The 13th Floor Elevators, Shiva's Headband, kaj, poste, Stevie Ray Vaughan. Aŭstino ankaŭ estis hejmo de granda novmaldekstra aktivisma movado, unu el la plej fruaj subgrundaj gazetoj, The Rag, kaj avangardaj grafikaj artistoj kiel Fabulous Furry Freak Brothers de la kreinto Gilbert Shelton, subgrunda komiksa pioniro Jack Jackson (Jaxon), kaj superrealisma Armadillo-artisto Jim Franklin. La 1960-aj jaroj ankaŭ estis epoko de rokfestivaloj, kiuj ludis gravan rolon en disvastigado de la kontraŭkulturo tra Usono. La Montereja Festivalo, kiu lanĉis la karieron de Hendrix en Usono, estis unu el la unuaj el ĉi tiuj festivaloj. Festivaloj de Insulo Wight (1968-1970) de Britio altiris grandajn nomojn kiel ekzemple The Who, The Doors, Joni Mitchell, Hendrix, Bob Dylan, kaj aliaj. La Woodstock Festivalo (1969) en Novjorkio, iĝis simbolo de la movado, kvankam la festivalo ĉe la insulo Wight de 1970 altiris pli grandan homamason. Kelkaj kredas ke la epoko finiĝis abrupte per la fifama Altamont Free Concert fare de The Rolling Stones, en kiu pez-savita sekureco de la Hells Angels rezultigis la mortpunon de spektantaro, ŝajne en memdefendo, ĉar la spektaklo fariĝis ĥaoso.
Dum la psikedela revolucio progresis, kantoteksto fariĝis pli kompleksa, (ekzemple, "White Rabbit" de Jefferson Airplane). Longdaŭraj albumoj ebligis al artistoj fari pli profundajn deklarojn ol povus esti faritaj nur per unu kanto (kiel ekzemple la satira kanto Freak Out de Mothers of Invention). Eĉ la reguloj pri ununuraj kantoj streĉiĝis, kaj aperis simplaj daŭroj pli ol tri minutoj, kiel "Like a Rolling Stone" de Bob Dylan, "Alice's Restaurant" de Arlo Guthrie, kaj la kanto de Iron Butterfly (17-minuta) In-A-Gadda-Da-Vida.
La 1960-aj jaroj vidis la protestan kanton havi senton de politika mem-graveco, kun "I Ain't Marching Anymore" de Phil Ochs kaj "I-Feel-Like-I'm-Fixin'-to-Die Rag " de Country Joe and the Fish, inter la multaj kontraŭmilitaj himnoj kiuj estis gravaj por la epoko.
Libera ĵazo estas alproksimiĝo al ĵazo, kiu unue disvolviĝis en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. Kvankam la muziko produktita de liberaj ĵazverkistoj vaste variis, la komuna trajto estis malkontento pri la limoj de bibopo, malmolbopo kaj modala ĵazo, kiuj disvolviĝis en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Ĉiu laŭ sia propra maniero, liberaj ĵazmuzikistoj provis ŝanĝi, etendi aŭ malkonstrui la konvenciojn de ĵazo, ofte per forĵetado de ĝis nun senŝanĝaj trajtoj de ĵazo, kiel ekzemple fiksaj kordaj ŝanĝoj aŭ taktoj. Kvankam kutime konsiderata eksperimenta kaj avangarda, libera ĵazo ankaŭ kontraŭe estis elpensita kiel provo redoni ĵazon al ĝiaj "primitivaj", ofte religiaj radikoj, kaj emfazo al kolektiva improvizado. Libera ĵazo estas forte asociita kun la novigoj de Ornette Coleman kaj Cecil Taylor en la 1950-aj jaroj kaj la pli postaj verkoj de saksofonisto John Coltrane. Aliaj gravaj pioniroj estis Charles Mingus, Eric Dolphy, Albert Ayler, Archie Shepp, Joe Maneri kaj Sun Ra. Kvankam hodiaŭ "libera ĵazo" estas la ĝenerale uzata termino, multaj aliaj terminoj estis uzitaj por priskribi la malstrikte difinitan movadon, inkluzive de "avangarda", "energia muziko" kaj "La nova afero". Dum ĝia frua kaj ora epoko meze de la 1960-aj jaroj, multe da libera ĵazo estis publikigita de establitaj etikedoj kiel ekzemple Prestige, Blue Note kaj Impulse, samekiel nepartianoj ESP Disk kaj BYG Actuel. Libera improvizado estas improvizita muziko sen reguloj preter la logiko aŭ inklino de la muzikisto implikita. La termino povas rilati al ambaŭ teknikoj (uzita de iu muzikisto en iu varo) kaj kiel rekonebla ĝenro en si mem. Libera improvizado, kiel muzika ĝenro, disvolvita en Usono kaj Eŭropo meze ĝis malfruaj 1960-aj jaroj, plejparte kiel elkreskaĵo de libera ĵazo kaj modernaj klasikaj muzikoj. Neniu el ĝiaj primaraj reprezentantoj povas esti konsiderataj famuloj ene de la ĉefa ĵaza mondo; tamen, en eksperimentaj rondoj, multaj liberaj muzikistoj estas bone konataj, inkluzive de saksofonistoj Evan Parker, Anthony Braxton, Peter Brötzmann kaj John Zorn, perkutisto Christian Lillinger, trombonisto George Lewis, gitaristoj Derek Bailey, Henry Kaiser kaj Fred Frith kaj la improviza grupo Art Ensemble of Chicago kaj AMM.
Allmusic Guide deklaras, ke "ĝis ĉirkaŭ 1967, la mondoj de ĵazo kaj roko estis preskaŭ tute apartaj". La termino "ĵaz-roko" (aŭ rok-ĵazo") ofte estas uzata kiel sinonimo de la termino "ĵazfuzio". Tamen, iuj faras distingon inter la du terminoj. The Free Spirits foje estis cititaj kiel la plej frua ĵaz-roka bando. Fine de la 1960-aj jaroj, samtempe, kiam ĵazmuzikistoj spertis pri rokmuzikoj kaj elektraj instrumentoj, rokmuzikaj grupoj kiel Cream kaj Grateful Dead komencis enkorpigi elementojn de ĵazo en sian muzikon, eksperimentante etenditan liberan formon de improvizado. Aliaj grupoj kiel Blood, Sweat & Tears rekte pruntis harmonikajn, melodiajn, ritmajn kaj instrumentajn elementojn de la ĵaza tradicio. La rokaj grupoj, kiuj uzis ĵazajn ideojn (kiel Soft Machine, Colosseum, Caravan, Nucleus, Chicago, Spirit kaj Frank Zappa), turnis la miksaĵon de la du stiloj kun elektraj instrumentoj. Ĉar rokmuziko ofte emfazis sincerecon kaj simplecon super virtuozeco, ĵaz-rokenrolo ĝenerale kreskis el la plej arte ambiciaj rokmuzikaj subgenroj de la fino de la 1960-aj jaroj kaj komencoj de la 1970-aj: psikedelo, progresiva rokenrolo, kaj la kantaŭtora movado. La sesioj Bitches Brew de Miles Davis, registritaj en aŭgusto 1969 kaj publikigitaj la sekvan jaron, plejparte prirezignis la kutiman turnadon de ĵazo favore al rok-stilo kun elektra basgitaro. La registrado miksis liberan ĵazon kiu blovis kun elektronika ensemblo kun elektronikaĵoj klavaroj kaj gitaro, plus densa miksaĵo de perkutado. Davis ankaŭ tiris la rokan influon ludante sian trumpeton per elektronikaj efikoj kaj pedaloj. Dum la albumo donis al Davis oran diskon, la uzo de elektraj instrumentoj kaj rokfrapoj kreis grandan konsternon inter kelkaj pli konservativaj ĵazokritikoj.
Kino
Provo fari kinstudion profitante la hipian tendecon en 1968, estis Psych-Out, kiu kontraste al la filmversio  Alice's Restaurant de Arlo Guthrie, kiun kelkaj diras ke ĝi portretis la generacion kiel "kondamnita". La muziko de la epoko estis reprezentita de filmoj kiel Woodstock de 1970, dokumenta filmo pri la muzika festivalo. Inaŭgurita de la publikigo de Blue Movie de Andy Warhol en 1969, la fenomeno de plenkreskaj erotikaj filmoj estas publike diskutita de famuloj (kiel Johnny Carson kaj Bob Hope kaj prenita serioze fare de kritikistoj (kiel Roger Ebert), ), ​​kaj prenitaj serioze de kritikistoj (kiel Roger Ebert), prilumita de Ralph Blumenthal de The New York Times, kiel "porno ŝika", kaj poste konata kiel la porna orepoko, komenciĝis, por la unua fojo, en moderna usona kulturo. Laŭ premiita aŭtoro Toni Bentley, de la filmo de la jaro 1976 The Opening of Misty Beethoven, bazita sur la teatraĵo Pygmalion de George Bernard Shaw, kaj pro atingado de ĉefa nivelo en la historio kaj scenejoj, ĝi estas konsiderita la "krona juvelo" de ĉi tiu "Ora Epoko".
En Francio la Nova Ondo estis kovra termino kreita de kritikistoj por grupo de francaj produktoroj de la malfruaj 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, influitaj de itala novrealismo kaj klasika Holivuda kinarto. Kvankam neniam formale organizita movado, la produktoroj de la Nova Ondo estis ligitaj per sia mem-konscia malakcepto de klasika kina formo kaj ilia spirito de juna ikonoklasmo kaj estas ekzemplo de eŭropa arta kino. Multaj ankaŭ okupiĝis pri la sociaj kaj politikaj malordoj de la epoko, farante siajn radikalajn eksperimentojn per redaktado, vida stilo kaj rakonta parto de ĝenerala rompo kun la konservativa paradigmo. La maldekstra grupo, aŭ Rive Gauche, estis kontingento de produktoroj asociitaj kun la franca nova ondo, unue identigitaj kiel tiuj de Richard Roud. La kontesta grupo "dekstra flanko" konsistas el la pli famaj kaj finance sukcesaj nov-ondaj direktoroj asociitaj kun Cahiers du cinéma (Claude Chabrol, François Truffaut kaj Jean-Luc Godard). Maldekstremaj direktoroj inkludas Chris Marker, Alain Resnais, kaj Agnès Varda. Roud priskribis apartan "amon por speco de bohemia vivo kaj senpacienco kun la konformeco de la Dekstra Banko, alta grado de implikiĝo en literaturo kaj la plastiko, kaj sekve intereso pri eksperimenta kinarto", kaj ankaŭ identigo kun la politika maldekstro. Aliaj nov-ondaj filmoj el la tuta mondo asociitaj kun la 1960-aj jaroj estas Nova Germana Kino, Ĉeĥoslovaka Nova Ondo, Brazila Nova Kino kaj Japana Nova Ondo. Dum la 1960-aj jaroj, la esprimo "arta filmo" komencis esti multe pli uzata en Usono ol en Eŭropo. En Usono, la termino ofte estas difinita tre larĝe, por inkluzivi filmojn de "aŭtoro" de fremdaj lingvoj (ne anglalingvaj), sendependajn filmojn, eksperimentajn filmojn, dokumentfilmojn kaj mallongajn filmojn. En la 1960-aj jaroj "arta filmo" iĝis eŭfemismo en Usono por pikaj italaj kaj francaj B-filmoj. De la 1970-aj jaroj, la termino estis uzita por priskribi eŭropajn filmojn kun eksplicita seksumado kaj arta strukturo kiel ekzemple la sveda filmo Jag är nyfiken.... La 1960-aj jaroj estis grava periodo en artfilmo; la publikigo de kelkaj pioniraj filmoj okazantaj en la eŭropa arta kino, kiu havis kontraŭkulturajn trajtojn ĉe produktoroj kiel Michelangelo Antonioni, Federico Fellini, Pier Paolo Pasolini, Luis Buñuel kaj Bernardo Bertolucci.
Teknologio
Kulturaj historiistoj, kiel Theodore Roszak en lia eseo en 1986 "El Satori al Silicia Valo" kaj John Markoff en lia libro What the Dormouse Said, montris, ke multaj el la fruaj pioniroj de persona komputilo aperis en la usona okcident-marborda kontraŭkulturo. Multaj fruaj komputikaj kaj interkonataj pioniroj, post malkovri LSD kaj vagi en la kampusoj de la Universitato de Kalifornio, Berkeley, Stanford, kaj MIT en la malfruaj 1960-aj jaroj kaj fruaj 1970-aj jaroj, aperis el ĉi tiu tavolo la kreintoj de la moderna teknologio, precipe la Silicon Valley.
Religio, spiritualeco kaj okultismo
Multaj hipioj malakceptis tradician organizitan religion favore al pli persona spirituala sperto, ofte uzante indiĝenajn kaj popolajn kredojn. Se ili aliĝus al ĉefaj kredoj, verŝajne hipioj akceptus Budhismon, Daoismon, Hinduismon, Unuitaran Universalismon kaj la restaŭrisman kristanisman movadon. Kelkaj hipioj akceptis nov-paganismon, precipe Viko. Viko estas sorĉarta religio, kiu fariĝis pli elstara komence de 1951, kun la nuligo de la Witchcraft Acts de 1735, post kiu Gerald Gardner kaj poste aliaj kiel Charles Cardell kaj Cecil Williamson komencis publikigi siajn proprajn versiojn de la Metio. Gardner kaj aliaj neniam uzis la terminon "Viko" kiel religia identigilo, simple aludante al la "sorĉa kulto", "sorĉado" kaj la "malnova religio". Tamen, Gardner nomis sorĉistinojn kiel "la viko". During the 1960s, the name of the religion normalised to "Wicca". Dum la 1960-aj jaroj, la nomo de la religio normiĝis al "Viko" (angle Wicca). La tradicio de Gardner, poste nomata Gardnerianismo, baldaŭ iĝis la dominanta formo en Anglio kaj disvastiĝis al aliaj partoj de la Britaj Insuloj. Post la morto de Gardner en 1964, ĝi daŭre kreskis seninterrompe malgraŭ sensacieco kaj negativaj portretoj en britaj gazetoj, kun novaj tradicioj disvastigitaj de figuroj kiel Robert Cochrane, Sybil Leek kaj plej grava Alex Sanders, kies aleksradra viko, ĉefe bazita sur Gardnerismo, kvankam kun emfazo metita sur ceremonia magio, rapide disvastiĝis kaj gajnis multe da atento de la amaskomunikiloj.
En la libro, Hippies and American Values ​​(1991), Timothy Miller priskribis la hipian etoson kiel esence "religia movado" kies celo estis superi la limojn de ĉefaj religiaj institucioj. "Same kiel multaj malkonsentaj religioj, la hipioj estis ege malamikaj al la religiaj institucioj de la dominanta kulturo, kaj ili provis trovi novajn kaj taŭgajn manierojn fari la taskojn, kiujn la superregaj religioj ne plenumis." En lia pionira, samtempa laboro The Hippie Trip, la aŭtoro Lewis Yablonsky rimarkigis, ke tiuj, kiuj plej respektas hipion estis la spiritualaj gvidantoj, la tiel nomataj "ĉefpastroj" kiuj aperis dum tiu epoko. Unu tia hipia "alta pastro" estis Stephen Gaskin, instruisto ĉe la State College de San-Francisko. Komence de 1966, "Lundnokta Klaso" de Gaskin fine superis la prelegon, kaj altiris 1.500 hipio-sekvantojn en malferma diskuto pri spiritualaj valoroj, priskribante kristanajn, budhanajn kaj hindajn instruojn. En 1970, Gaskin fondis Tenesian komunumon nomitan La Bieno, kaj li ankoraŭ listigas sian religion kiel "Hipia."
Timothy Leary estis usona psikologo kaj verkisto, konata pro sia defendo de psikedelaj drogoj. La 19-an de septembro 1966, Leary fondis la Ligon por Spirituala Malkovro, religio deklaranta LSD kiel sian sanktan sakramenton, parte kiel malsukcesa provo konservi leĝan statuson por la uzo de LSD kaj aliaj psikedeloj por la religiaj partianoj bazitaj sur "libereco" de religio. The Psychedelic Experience estis la inspiro por la kanto de John Lennon "Tomorrow Never Knows" en la albumo de The Beatles Revolver. Li publikigis pamfleton en 1967 nomata "Komenci vian propran religion" por kuraĝigi tion kaj estis invitita ĉeesti la 14-an de januaro 1967 ĉe Human Be-In en renkontiĝo kun ĉirkaŭ 30.000 hipioj en Parko Golden Gate en San-Francisko. Li kreis la faman frazon "Enŝalti, agordi, forlasi".
La Principia Discordia estas la fonda teksto de Diskordianismo verkita de Greg Hill (Malaclypse la pli juna) kaj Kerry Wendell Thornley (Lord Omar Khayyam Ravenhurst). Ĝi estis origine publikigita sub la titolo "Principia Discordia aŭ kiel La Okcidento estis Perdita" en limigita eldono de kvin ekzempleroj en 1965. La titolo, laŭlitere kun la signifo "Malkonkordaj Principoj", kongruas kun la tendenco de la latina por preferi hipotaktikajn gramatikajn aranĝojn. En la angla, oni atendus, ke la titolo estu "Principoj de Malkonkordo".
Kritiko kaj heredaĵo
La daŭra efiko, inkluzive de nedezirataj konsekvencoj, kreiva produkto kaj ĝenerala heredaĵo de la kontraŭkultura epoko daŭre estas aktive diskutita, debatita, malestimata kaj festata. Eĉ la nocioj de kiam la kontraŭkulturo enigis la Beat-Generacion, kiam ĝi cedis al la posteulo, kaj kio okazis inter ili estas malfermitaj por debato. Laŭ rimarkinda brita subgrunda kaj alternativa kulturista verkisto Barry Miles, "Ŝajnis al mi, ke la 1970-aj jaroj estis kiam okazis la plej multaj aferoj, kiujn homoj atribuas al la 1960-aj jaroj: ĉi tiu estis la aĝo de ekstremoj, homoj prenis pli da drogoj, pli longaj haroj, pli malmultekostaj vestaĵoj, pli da seksumado, protestis pli forte kaj renkontis pli da opozicio de la sistemo. Ĝi estis la epoko de seksumado kaj drogoj kaj rokmuziko, kiel diris Ian Dury. La kontraŭkultura eksplodo de la 1960-aj jaroj vere implikis nur kelkajn milojn da homoj en Britio kaj eble dekfoje pli en Usono, plejparte kontraŭ la Vjetnama milito, dum en la 1970-aj jaroj la ideoj disvastiĝis tra la mondo.
Instrua fako de la Universitato Kolumbio, pri la kontraŭkultura epoko diris: "Kvankam historiistoj ne akordiĝas pri la vera influo de la kontraŭkulturo sur usona politiko kaj socio, plejmulto el ili priskribas la kontraŭkulturon laŭ similaj terminoj. Virtuale ĉiuj aŭtoroj, ekzemple, dekstre, Robert Bork en Slouching Towards Gomorrah (Novjorko: Regan Books, 1996) kaj, maldekstre, Todd Gitlin en  The Sixties: Years of Hope, Days of Rage (Novjorko: Bantam Books, 1987), karakterizas la kontraŭkulturon kiel memindulgema, infaneca, malracia, narcisisma, kaj eĉ danĝera. Malgraŭ tio, multaj liberalaj kaj maldekstremaj historiistoj trovas konstruajn elementojn, dum tiuj dekstremaj ne".
La generacia breĉo inter la riĉaj junuloj kaj iliaj tre ofte malriĉaj gepatroj estis kritika ero de la kulturo de la 1960-aj jaroj. En intervjuo kun la ĵurnalisto Gloria Steinem dum la usona prezidenta kampanjo en 1968, la estonta Unua Damo Pat Nixon elmontris la generaciajn abismojn rilate al mondkonceptoj inter Steinem, 20 jarojn pli juna, kaj ŝi mem post kiam Steinem prisondis sinjorinon Nixon rilate al ŝia juneco, rolmodeloj kaj vivstilo. Nekredebla infano de la Granda Depresio, Pat Nixon diris al Steinem, "Mi neniam havis tempon pripensi tiajn aferojn, kiun mi volis esti, aŭ kiun mi admiris, aŭ havi ideojn. Mi neniam havis tempon revi pri tiaj aferoj. Mi devis labori. Mi ne nur sidis kaj pensis pri mi aŭ miaj ideoj aŭ kion mi volis fari ... Mi daŭre laboris. Mi ne havis tempon por maltrankviliĝi pri kiu mi admiras aŭ kun kiu mi sentas min identigita. Mi neniam havis facilan taskon. Mi tute ne similas al vi.
Ekonomie, oni asertis, ke la kontraŭkulturo vere nur kreis novajn merkatigajn segmentojn por la moderna junstila amaso. Eĉ antaŭ ol la kontraŭkultura movado atingis sian pintan influon, la koncepto pri adopto de socie respondecaj politikoj de korporacioj establitaj, estis diskutita de ekonomikisto kaj Nobel-premiito Milton Friedman (1962): "Malmultaj tendencoj povus tiel profunde subfosi la saman bazon de nia libera socio kiel la akcepto fare de korporaciaj respondeculoj pri socia respondeco krom ebligi pli multe da mono al siaj akciuloj. Ĉi tio estas fundamente subfosaj doktrinoj. ĉu vi scias, kio ĝi estas? Ĉu mem-elektitaj privataj individuoj povas decidi, kia estas la socia intereso? "
En Britio, la komentisto Peter Hitchens identigis la kontraŭkulturon kiel unu el la kontribuantaj faktoroj al tio, kion li vidis kiel la ioma misfarto en brita politiko en 2009. En 2003, aŭtoro kaj eksa aktivulo pri liberesprimo Greil Marcus estis citita, "Kio okazis antaŭ kvar jardekoj estas historio. Ĝi ne estas nur eksplodo en la historio de tendencoj. Kiu ajn aperas en marŝo kontraŭ milito en Irako, ĝi ĉiam okazas kun memoro pri la efikeco kaj ĝojo kaj kontentiĝo de similaj protestoj okazintaj antaŭ jaroj... Ne gravas, ke ne ekzistas kontraŭkulturo, ĉar kontraŭkulturo de la pasinteco donas al homoj senton, ke iliaj propraj diferencoj gravas."
Demandite pri la perspektivoj de la kontraŭkultura movado en la cifereca epoko, iama kantaŭtoro de Grateful Dead kaj memnomata "kiber-liberecano" John Perry Barlow diris, "Mi komencis kiel adoleska beatniko kaj poste fariĝis hipio kaj poste fariĝis kiberpunkto Kaj nun mi ankoraŭ estas membro de la kontraŭkulturo, sed mi ne scias, kiel nomi tion. Kaj mi emis pensi, ke tio estas bona afero, ĉar post kiam la kontraŭkulturo en Usono ricevos nomon tiam la amaskomunikilaro povos ĝin kovri, kaj la reklamindustrio povos igi ĝin merkatista tavoleto. Sed vi scias, ĝuste nun mi ne certas, ke ĝi estas bona afero, ĉar ni ne havas ajnan flagon por kunigi. Sen nomo eble ekzistas kohera movado."
Dum la epoko, konservativaj studentoj protestis kontraŭ la kontraŭkulturo kaj trovis manierojn festi iliajn konservativajn idealojn per legado de libroj kiel A Study of Communism de J. Edgar Hoover, kuniĝantaj studentaj organizoj kiel la College Republicans, kaj organizado de grekaj eventoj kiuj plifortigis seksajn normojn.
Libera advokato kaj socia antropologo Jentri Anders observis, ke kelkaj liberecoj estis aprobitaj ene de kontraŭkultura komunumo en kiu ĝi vivis kaj studis: "libereco esplori onian potencialon, libereco krei onian Memon, libereco de persona esprimo, libereco de tempoprojekto, libereco de rigide difinitaj roloj kaj hierarkiaj statoj ... " Aldone, Anders kredis, ke iuj en la kontraŭkulturo deziris modifi la edukadon de infanoj tiel ke ĝi ne malinstigis, sed kuraĝigis" estetikan senton, amon al naturo, pasion por muziko, deziron por reflekto, aŭ forte markitan sendependecon. "
En 2007, Carolyn Garcia, iama ano de Merry Pransters, komentis, "Mi vidas restojn de tiu movado ĉie. Ĝi estas iom kiel la nuksoj en la glaciaĵo Ben and Jerry: ĝi estas tiel komplete miksita, ni iom atendas ĝin. La afero estas, ke ekstravaganco ne plu estas tiel fremda. Ni ampleksis diversecon laŭ multaj manieroj en ĉi tiu lando. Mi kredas, ke ĝi faris al ni grandegan servon.
Tangento
Tangento estas trigonometria funkcio skribata kiel tg x aŭ tan x kaj difinita kiel la kvociento de la sinuso kaj la kosinuso de angulo "x": La funkcio nomiĝas tiel, ĉar ĝi povas esti difinita kiel la longeco de certa segmento de tanĝanto al la trigonometria cirklo.
Derivaĵo
La derivaĵo de tangento estas:
Infinitezima kalkulo
Por formala difino de tangento oni bezonas la infiniteziman kalkulon pri derivebla kurbo.
La kurbo y=f(x) havas tangenton ĉe la punkto (a;f(a)) se ĝi havas derivaĵon ĉe a. Tiam la formulo por la tangento de la kurbo en la punkto (a;f(a)) estas y = f'(a)·(x - a) + f(a).
Inversa kvociento
Kotangento estas la tangento de la komplementa angulo de x (simbolo: cot x, cotg x aŭ cotan x); ĝi egalas la kvocienton inversan al tangento:
Inversa funkcio
Tangentarko estas la funkcio inversa al tangento (simbolo: arctg x aŭ arctan x); ĝi do permesas koni la valoron x de angulo ekde ĝia tangento..
Vidu ankaŭ
Trigonometriske funksjoner
Tetuano (Madrido)
Tetuano ({{lang-es|Tetuán) estas unu el la 21 distriktoj de la municipo Madrido, Hispanio kaj administre organizata en ses kvartaloj: Belaj Vidoj, Vojkruciĝo, Kastiljeĥo, Almenaro, Valdeacedero kaj Berugeto.
La distrikto Tetuano estas tre diversa, kaj arkitekture kaj socie. En ĝi troveblas ekde modernaj nubskrapuloj, en la komplekso AZCA, financa centro de Madrido, ĝis malgrandaj domoj simile al la kamparanaj, heredo de la kvartalo en ĝiaj originoj, en la okcidenta zono de la distrikto.
La nomo Tetuano rememoras pri la pasinteca koloniismo de Hispanio en norda Maroko kies plej ĉefa urbo estas Tetuano (Vidu sube artikolon prie).
La distrikto Tetuano enhavas la jenajn kvartalojn: Belaj Vidoj, Vojkruciĝo, Kastiljeĥo, Almenaro, Valdeacedero, Berugeto.
Hohenstein (Untertaunus)
Hohenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rheingau-Taunus de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Les Sièges
Geografio
Les Sièges etendiĝas sur 23.59 km², kaj havis 439 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Administrado
Les Sièges apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Leszek Moczulski
Leszek Moczulski, ĝuste Robert Leszek Moczulski (naskiĝis la en Varsovio) estas pola ĵurnalisto, politikisto, historiisto kaj universitata geopolitikisto.
Aktivulo de opozicio en Pola Popola Respubliko, plurfoje arestita, sume dum ĉ. 6 jaroj malliberigita pro politikaj kaŭzoj. Kunkreinto de Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj, fondinto kaj plurjara gvidanto de la Konfederacio de Sendependa Pollando. Kandidato por prezidenta baloto en 1990, parlamentano en Sejmo de la 1-a kaj 2-a oficperiodoj.
Popola Pollando
En 1946 partoprenis en subtera junulara armita organizaĵo kontraŭkomunista en Sopot. En 1947 eniris al Batal-Asocio de Junuloj, transformita unu jaron poste al Asocio de Pola Junularo. Samtempe en 1948 membriĝis al Pola Laborista Partio kaj sekve al kunkreita de ĝi Pola Unuiĝinta Laborista Partio. En 1950 forigita de ĝi. En 1952 li finis juron kaj en 1958 historion en Universitato de Varsovio.
Bazilido
Bazilido (greke: Βασιλείδης, latine: Basilides; floruit 117-138 – 200 ĉirkaŭ) estis majstro de la kristana unua gnostikismo Li aktivis en Aleksandrio de Egiptio, estis disĉiplo de Menandro (eble alia nomo per kiu estas intencite Simono la Magiisto aŭ de supozita interpreto de Petro Apostolo nome Glaucias (sed historiistoj dubas pri la ekzisto de tiu Glaucias). La Agoj de disputo kun Manes asertas ke li laŭlonge de certa tempo predike instruis inter la Persoj Oni opinias ke li verkis dekduon da libroj komentantaj pri la Evangelioj, hodiaŭ perdiĝintaj, tirolitaj Exegetica. Afero tia kiu lin individuas kiel unu el la plej antikvaj komentistoj pri la Evangelioj, sed nur iuj eroj de tiuj verkoj konserviĝis dum liaj ideoj estas konigitaj per la refutoj flanke de liaj kritikantoj.
Leszek Moczulski
Popola Pollando
Komence de la 50-aj jaroj laboris kiel ĵurnalisto en "Życie Warszawy" (Vivo de Varsovio) kaj poste en "Dookoła Świata" (Ĉirkaŭ la Mondo). En 1972 publikigis – retirigitan poste de bibliotekoj flanke de regopovoj – libron Wojna Polska 1939 (Pola Milito 1939), en kiu interalie defendis konduton de la posteuloj de Józef Piłsudski dum la germana invado en Pollandon kaj la eskterlandan politikon de Józef Beck.
Bazilido
La subtenantoj de Bazilido, nome bazilidanoj, formis movadon kiu daŭrigis almenaŭ du jarcentojn post lia morto; Epifanio ĉe la fino de 4-a jarcento, atestas la ĉeeston de bazilidanaj gnostikuloj en Egiptio. Probablas, tamen, ke tiu skolo jam fandiĝis kun la precipa fluo de gnostikismo de la dua duono de la 2-a jarcento.
Leszek Moczulski
Popola Pollando
En 1973 eklaboris pri estigo de Konvento, kiun eniris interalie Romuald Szeremietiew. La konvento sin deklaris kiel ĉeno "nn" kondukanta al apero de malkaŝa politika movado. Tiun ĉi laboradon marte 1977 finis fondo de la Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj. Decembre 1978 la movado dissplitiĝis. Junie 1979 Leszek Moczulski publikigis tekston "Revolucio sen revolucio" kiel manifeston de formiĝanta tiam nova organiozaĵo. En ĝi li nomis Polan Popolan Respublikon "formo de soveta regopovo super Pollando", postulante laŭgradan konstruon de la "Tria Respubliko" laŭ paca vojo.
Bazilido
Biografio
La malmultaj informoj koncernantaj lian vivon devenas el la verkoj de la unuaj herezologoj, ankaŭ se ofte la informoj liveritaj foje kontrastas inter si. Ekzemple, kio asertata de Epifanio el Salamis, aŭ ke li estis disĉiplo de Menandro en Antioĥio de Sirio kaj ke nur sekve li translokiĝis al Aleksandrio de Egiptio, neverŝajnas se oni konsideras ke kaj Eŭsebio de Cezareo kaj Teodoreto subtenas ke li estis naskiĝe aleksandria. Ankaŭ la informoj de Agoj de Arkelao laŭ kiu Bazilido estis “predikanto” inter la persoj, estas certe frukto de konfuzo. Certas, ĉiukaze, ke li havis filon, Isidoro, kiu daŭrigis la instruon de la gnostika majstro. Krome, Bazilido enŝovis du profetojn kiuj lin antaŭanoncis, nomatajn Barkabbas kaj Barkof dum mem pretendis esti ricevinta sugeston rekte de Mateo apostolo por fariĝi disĉiplo de iu Glaŭko, predikisto kiu fieris estinti sekvulo de Petro apostolo kaj ricevinti el tiu la sekretajn doktrinojn de Kristo.
Doktrino kaj etiko
De liaj verkoj restis praktike nenio kaj ne ekzistas gnostikaj atestantoj de tiu epoko; tial, por koni lian doktrinon oni devas reiri al liaj oponantoj: De Praescriptionibus de Tertuliano, sed probable kompilita ĉirkaŭ 240 kaj bazita sur perdita "Kompendio" de Hipolito;
Leszek Moczulski
Popola Pollando
Post interveno de britaj parlamentanoj en Varsovio Leszek Moczulski ricevis pasporton por sin kuraci eksterlande. En la unua duono de 1987 li restis en Britio, Francio, Usono kaj Kanado, kie renkontiĝis interalie kun vicprezidento George H. W. Bush, aliaj politikistoj kaj polaj diasporaj medioj. Li lekciis en kelkaj altlernejoj kaj "The Washington Post" presis lian artikolon.
Leszek Moczulski ne partoprenis konversaciojn de Ronda Tablo, restante kritika al faritaj tie decidoj.
Tria Respubliko
En 1990 Leszek Moczulski startis en prezidenta baloto gajnante la lastan 6-an lokon. En la jaroj 1991–1997 estis parlamentano, elektita de Krakovo. Parolante en Sejmo li akronimigis mallongigon PZPR (Pola Unuiĝinta Laborista Partio) kiel Salajrataj Perfiduloj, Servistoj de Rusio.
En 1994 kune kun parlamenta partio KPN (Konfederacio de Sendependa Pollando) organizis helpon por Ĉeĉenio kaj estis kunkreinto de Ĉeĉena Informa Centro.
En 1992 li ektroviĝis en t.n. listo de Antoni Macierewicz pro kio trapasis 3 procesojn kun interveno de Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj.
En 2005 Leszek Moczulski defendis en Humanistika Akademio en Pułtusk doktorecan tezon ''Geopolitiko. Historio de la penso kaj nuntempa stato de la sciencobranĉo'', kies promociiganto estis profesoro Bronisław Geremek, akirante sciencan gradon de doktoro pri homa scienco rilate al politiko. Li habilitiĝis en 2009, samjare iĝante honora prezidanto de Pola Geopolitika Societo.
En 2014 kunkreinto kaj membro de Civitana Komitato de Solidareco kun Ukrainio.
Distingoj
La 28-an de julio 2015 prezidento Bronisław Komorowski distingis Leszek Moczulski per la Granda Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
La 3-an de majo 1987 estis distingita de prezidento en ekzilo Kazimierz Sabbat per la Oficira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
Bazilido
Doktrino kaj etiko
La doktrina sistemo de la pensisto, laŭ Ireneo (Adversus haereses I, 24), sin bazis sur kosmogonio kiu vidis el la negenerita Patro naskiĝi Nous (intelekto); de tiu la Logos (Racio); el Logos, Phronesis (Prudento); el Phronesis, Sophia (Saĝo) kaj Dynamis (Povo). En tiuj du lastaj naskiĝis: la virto, Arkontoj kaj Anĝeloj kiu kreis la unuan ĉielon. De tiu generado naskiĝis aliaj estaĵoj kiuj konstruis la duan ĉielon, kaj tiel plu, ĝis la atingo de la 366-a ĉielo, ĉiu el tiuj korespondas al anĝela rango (Tia estas la motivo pro kiu la jaro komponiĝas el 356 tagoj). La anĝeloj de la ĉielo, aŭ videbla ĉielo, kreis la materian ĉielon kaj la homojn, ilin dividante en diversaj popoloj. La plej altranga el tiuj estis la Dio de la Malnova Testamento, protektanto de la Hebreoj. Ĉar tiu lasta deziris ke la aliaj nacio (goj) estu submetitaj al sia protektito, la aliaj anĝeloj rezistege oponis. El tio devenas la kontraŭeco al tiu raso ĉe ĉiuj aliaj. la Negenerita kaj Nedifinebla Patro, tion vidinte, sendis sian Unuenaskiton, Nous (tiu kiu estas konata kiel Kristo) por liberigi el la povo de la anĝeloj, jam kontruintaj de la mondo, tiujn kiuj kredus je li. Al la homoj Kristo ŝajnis homo kapabla plenumi miraklojn. Ĉiukaze ne estis Kristo kiu suferis sur la Kruco, sed prefere Simono el Cireno, kiu estis devigita porti la krucon de Kristo kaj fine estis krucumita anstataŭ Kristo ĉar Kristo lin transformis por ke “oni kredu ke temis pri Kristo mem“. dum Kristo ŝajnis Simono. Ĝuste pro tio “se iu konfesas la kredon je la Krucumito, tiu estas ankoraŭ servisto kaj submetito al la povo de tiuj kiuj kreis la korpojn: male, tiuj kiuj lin (la krucumiton) malkonfesos estos liberigita el la povo de tiuj kaj scios la decidojn de la Negererita Patro“.
La bazilidana kosmogonio priskribita de Irenoj pova esti kompletata konsultante la verkojn de Epifanio kaj de Pseŭdo-Tetuliano: la trealta Dio, Negenerita Patro, korespondas al la mistera nomo Abrakso; la anĝeloj kiuj kreis la mondon ĝin ekstrapolis el la Eterna Materio, sed estante la materio la principo de ĉiu malbono, ĝin estas malŝatata de Bazilido kaj lia Kristologio estas esence doceteca: suferi martiriĝon, ili diradi, por konfesi Kriston estas senutile: estus kiel morti pro Simono el Cireno, kaj ne por Kristo.
Bazilido ĉiam rifuzis kaj la emanadon kaj la eternecon de la materio. Tamen lia sistemo enorme multigis la entojn starantajn en la medio kaj aktivantaj por provoki la sinsekven ĉenon de la kosmogoniaj eventoj, en kiu elmerĝas tri filigojn...
Tiu kosmogonio koincidas, kvankam propraj apartaĵoj aŭ mitologaĵoj de ĉiu sistemo, kun tiuj de (Valetino)) kaj Markiono pro la fakto ke, por ili ĉiuj, la materio estas la malbono, ke Dio de la hebreoj distingiĝas el la Dio de Jesuo, ke la Elaĉeto de Jesuo estas sekreta scio efika nur sur la sciantoj...
Bazilidanoj
Bazilidismo vivis ĝis la fino de la 4-a jarcento epoko en kiu Epifanio rimarkis la ĉeeston de bazilidanoj en la Nildelto kaj Sulpicio Severo informas ke bazilismo enradikiĝis en Hispanio: eble temas pri la unika ekspansio ekstere de Egiptio. Herezologoj tiutempaj informas ke la filo de Bazilido, Isidoro, verkis precizigante kaj plidisvolviĝante la kosmogonion de la patra sistemo. Tiu Isidoro estis la unika verkisto menciita kiu ellaboris ("Psyche Prosphyes") (pri la provizora animo); kaj alia verko nomata de Klemento el Aleksandrio “Etiko”. Ambaŭ Perdiĝintaj.
Rilate la bazikidan etikon oni konas malmulte. Oni scias ke Bazilido ordonis ke siaj sekvuloj observu, kiel ĉe Pitaroka Doktrino, rigoran silenton (kvinjaran), ke baziladanoj festis la datrevenon de la bapto de Jesuo. Bazilido instruis ke licas manĝi viandaĵon oferitajn al la idoloj, Bazilidanoj sin ornamis per amuletoj kun la vorto “Abrakso” kaj aliaj simbolaj figuroj, kiuj laŭ ili, kuntrenis bonfarajn propecojn.
Ankaŭ se Bazilido estis menciita ĉe ĉiuj Patroj de la Eklezio kiel ĉefo de gnostikismo, la sistemo de Valentino ŝajnas estinti pli popolarigita, same kiel tiu deMarkionismo.
Frank Byron la 2-a
Frank BYRON la 2-a estis la ventroparolada figuro uzata de The Great Lester (La Granda Lester), eble la plej fama ventroparola figuro de la vodevila epoko. La manekeno estis skulptata de Lester kaj nun restas ĉe Vent Haven Museum Ventra Havena Muzeo en Fort Mitchell, Kentukio, Usono.
Pola Folkloro kaj Popolkanto
EdE-PPola Folkloro kaj Popolkanto. Originale de S. Grenkamp. 1933, 64 p., kun muziknotoj kaj bildoj. „En koncize komponita verketo oni unue renkontas historie geografian skizon kaj ĝin sekvas sintezo de la popola karaktero; en tria ĉapitro la verkinto traktas la popolan poezion kaj en la sekvanta la popolan kanton.“ (Joĉjo, „Svenska Arbetar E-isten“, sept. 1934.).
Marie Laurencin
Ŝi estis modelo por kelkaj artistoj, inkluzive de la Doganisto Rousseau.
Biografio
En 1907 ŝi unuafoje ekspoziciis ĉe la Salono de Sendependuloj. La saman jaron Picasso prezentis ŝin al Guillaume Apollinaire. El tiu ĉi renkontiĝo naskiĝis pasia kaj tumulta rilato, kiu daŭris ĝis 1912. En 1914 ŝi edziniĝis al la barono Otto von Wätjen. La paro translokiĝis al Hispanio post la militdeklaro, unue al Madrido kaj poste al Barcelono. Ĉi tie la artisto frekventis Sonia kaj Robert Delaunay, dank' al renkontiĝo organizita de Francis Picabia, por kiu ŝi verkis poemojn, poste eldonitajn de la revuo Dada en 1917. ŝi revenis al Parizo en 1920.
Ŝia stilo estas karakterizita per aparta uzo de fluidaj kaj dolĉaj koloroj, de simpla kunmetaĵo, kaj de prefero por iuj longaj kaj graciaj inaj formoj. Tio ebligis al ŝi baldaŭ okupi privilegian lokon en la koro de la monduma Parizo de la 1920-aj jaroj.
Fariĝinta la oficiala portretisto de la ina socia medio (Nicole Groult, Coco Chanel) de la 1920-aj jaroj, Marie Laurencin ankaŭ laboris kiel dekoraciisto por baleto Les Biches de Bronislava Niĵinskaja, kun muziko de Francis Poulenc (1924), poste por la Opéra-Comique, la Comédie-Française kaj kelkaj baletoj de Roland Petit ĉe la Théâtre des Champs-Elysées.
Ŝi mortis 72-jara, en sia propra hejmo, pro korhalto.
Trestia
Trestia estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
(14958) 1996 JK1
(14958) 1996 JK1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui (Usono).
Wisła
Wisła estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Wisła en distrikto Cieszyński.
Porvoo
Porvoo (prononco []; svede Borgå [], "kastelrivereto") estas urbo kaj episkopejo ĉe la Finna golfo en suda Finnlando en provinco Uusimaa. Ĝia areo estas 663,71 km², el kio 9,30 km² estas kovrata per akvo. Porvoo estas dulingva, 64 procentoj de la loĝantoj parolas la finnan, 33 procentoj estas svedlingvaj. Porvoo estas episkopejo de svedlingva diocezo (diocezo de Borgå) de Finnlando. Ĝis 2009 ĝi apartenis al la gubernio Suda Finnlando, kaj ĝis 2010 ankaŭ al la tiutempa provinco Orienta Uusimaa, sed la 1-an de januaro 2011 tiu provinco estis nuligita kaj ligita al Uusimaa.
Historio
Porvoo ricevis la urbajn rajtojn en la jaro 1346 de la sveda reĝo Magnus Erikson kaj tiel estas post Turku (svede „Åbo“) la dua plej aĝa urbo de Finnlando. Kiam en 1550 estis fondita Helsinki (svede „Helsingfors“), reĝo Gustavo Vasa ordonis al la civitanoj transloĝiĝi tien. La sekva malprogreso tamen daŭris nur ĝis 1579, kiam renoviĝis la urbaj privilegioj. 1708 rusoj detruis la urbon, kaj en la 19-a jarcento Porvoo iĝis sidejo de pluraj finnaj poetoj kaj artistoj. En 1809 en Porvoo okazos kunsido de Finnlanda parlamento, dum kiu la caro Aleksandro la unua promesis respekti la leĝojn de Finnlando kiam ĝi fariĝis parto de Rusa Imperio kaj el kio rezultis formiĝo de Grandduklando Finnlando.
En 1997 la urbo Porvoo kaj ĉirkaŭa Kamparana komunumo de Porvoo estis kunigitaj. La areo de la urbo kreskis de 19,4 km² al 663,7 km² kaj la loĝantaro de 20 000 ĝis pli ol 40 000.
Evoluo de la loĝantaro
<br style="clear:both;"/> La mezepoke aspektaj buntaj lignodomoj kaj malvastaj stratetoj de la pitoreska malnova urbo (sub monumenta protekto) konstruiĝis plejparte nur post la incendio de 1760. La iama urbodomo de 1764 enhavas muzeon. Ĉarma ankaŭ estas la rufaj saltenejoj (el la 18-a jarcento) apud la bordo de la Porvoo-rivero. La katedralo de Porvoo, gotika konstruaĵo el la jaro 1418, reprezentas la rekonilon de la urbo per sia frontono el ruĝaj brikoj. Tiu katedralo estis parte detruita je la 29-a de majo 2006 pro fajrego. En Porvoo vivis la finnlanda nacia poeto Johan Ludvig Runeberg. En lia loĝdomo instaliĝis muzeo. Same tie agis la skulptisto Ville Vallgren.
En Porvoo ekzistas muzea fervojo Porvoon Museorautatie, kiu subtenas historiajn veturilojn de la Finna Ŝtata Fervojo.
Placidus Muth
Placidus MUTH (vere: Johann Kaspar Muth; naskiĝinta la en Poppenhausen, mortinta la  en Erfurto) estis germana teologo, rektoro de la Universitato de Erfurto kaj lasta abato de la Benediktana monaĥejo erfurta. Post sekulariĝo li iĝis reĝa konsilisto pri ekleziaĵoj kaj lernejaĵoj.
Vivo
Estante filo de malriĉa masonisto li lernantis en Volkach, Würzburg kaj Erfurto, kien la familio transkloĝiis. Post du jaroj da studo de jurscienco Muth frokuliĝis kaj faris religian voton pri benediktaneco en la 20.10.1778. En la 6.4.1783 li ordinitis pastro kaj iĝis docento enmonaĥeja en 1785. En 1788 li doktoriĝis pri teologio kaj fariĝis samjare profesoro universitata. La temo de lia tezo estis pri la legendo de la bigamiisto Ernesto de Gleichen (latina titolo: Dissertatio historico-critica in bigamiam Comitis de Gleichen). Normalis ke ĉeuniversitate docentis kaj ordenanoj de la benediktana Petersberg-monaĥejo kaj de la komunumo Sanktaj Nikolao kaj Jakobo.
Post la morto de abato Günther Basting (1794) Muth posteulis en la 18.3.1794. Ekde 1796 li krome estris la katolikan gimnazion "Emericianum", fundatan fare de la Jezuitoj kaj post 1773 sub la gvidado de la Aŭgustenanoj. Muth intencis modernigi la konventon kaj revivigi sciencajn laborojn en ĝi. Liajn planojn malhelpis la baldaŭ posta veninta sekularigo. En 1794 Muth dekanis ĉe la teologia fakultato, inter 1796-1800 kaj denove inter 1803-1813 li rektoris en Erfurto. En 1808 li gvidis petdelegacion antaŭ la francan tiranon Napoleono Bonaparte. Post malfondiĝo de la benediktana abatejo erfurta Muth restis privata docento, post la malfondiĝo de la universitato laŭ ordono de la prusoj li iĝis reĝa konsilisto pri lernejaĵoj. La lastajn jarojn li okupiĝis pri komentado je la Nova Testamento, kio ne plu finskribitis.
Muth estis membro de Akademie gemeinnütziger Wissenschaften ekde 1788. Tie li prelegis en la 3.4.1804 pri la influo de la benediktanoj en la erfurta regiono (germana titolo: Über den Einfluß des vormaligen Peterklosters Benedictiner-Ordens zu Erfurt). Pluse li estis membro de la framasonisma loĝio Carl zu den drei Adlern. En Erfurto nomitis strato por li en la urbokvartalo Brühl inter la Marteno-preĝejo kaj la Teatro de Erfurto.
Literaturo
GND: 119063603
Uster-Tago
Je la Uster-Tago, la 22-an de novembro 1830 10'000 kamparloĝantoj postulis ampleksigon de la demokrataj rajtoj kaj novan konstitucion. La revolucio de la Uster-Tago estis la unua paŝo al la moderna Kantono Zuriko. 1831 kiel rezulto de la Tago de Uster estis realigita la disigo de la fortoj kaj akceptita en la Kantono Zuriko nova konstitucio sur la bazo de la popola suvereneco, egalrajreco de kamparanoj kaj urbanoj, kaj libereco de opinio kaj gazetaro. Tio fakte estas la eventoj, kiuj pli poste kondukis al la reala naskiĝo de Svislando en la jaro 1848.
Historio
Dum mezepoko la urbo Zuriko akiris grandan parton de la kamparaj teritorioj ĉirkaŭ Zuriko. Kiel aĉetitaj subuloj la loĝantoj de la kamparaj lokoj ek de tiam estis servutoj de la Senjoroj de Zuriko. Nur en 1798 okaze de la Helveta Revolucio la kamparaj loĝantoj unuan fojon akiris civitanan liberecon. Post la fino de la regado de Napoleono en la jaro 1814 dum la restaŭracio la zurikaj senjoroj restarigis la malnovan reĝimon senrajtigante la kamparajn loĝantojn per la restaŭracia konstitucio. Tio kondukis al politika evoluo, kiu kulminis en la liberala revolucio de 1830. La kampara popolo iom post iom akiris edukon, la kamparanoj sen helpo de la urbo konstruis lernejojn. Ĉirkaŭ Paul Usteri, kiu fondis la Novan Zurikan Gazeton, estiĝis opozicia movado, kiu protestis kontraŭ la restaŭracia konstitucio. La Julia Revolucio de Parizo instigis ankaŭ la liberalulojn en Zuriko. D-ro Ludwig Schnell publikigis la memorfolion de Küsnacht. Iom poste proksimume 100 personoj kunvenis en Stäfa, kaj decidis organizi en novembro 1830 renkontiĝon en Uster. La 22-an de novembro 1830 dekmilo da civitanoj el ĉiuj direktoj marŝis al Uster. Ĉar la preĝejo tro malgrandis por la homamasoj oni renkontiĝis sur la Monteto de Zimikon. La kunveno faris diversajn decidojn postulis liberigon de impoŝtoj kaj novan konstitucion. La decidoj estis prezentita en la memordeklaro de Uster. La Uster-Tago okazis en paco sen armea interveno.
Sekvoj
Jam la 6-an de decembro 1830 okazis elektoj de nova kantona parlamento, kiu nun konsistis je du trionoj el reprezentantoj de la kamparaj loĝantoj. Tiu parlamento kreis novan demokratan kaj liberalan konstitucion, kiu jam en marto 1831 ekvalidis. La eventoj de Uster en sia konsekvenco kondukis fine al la estiĝo de la moderna Svisa Federacio en 1848.
Jara Memorfesto
Nuntempe ĉiujare en Uster oni memoras la 22-an de novembro la eventojn de 1830. En sia parolado de 1994 okaze de la memoro pri la Uster-Tago la federacia konsiliano Kaspar Villiger diris: "Uster por la moderna Svisalando havas la saman signfifon kiel la la Batalo de Sempach por la malnova Svisa Ĵurkomunumo: ĝi estas la signifa sukcesmomento. Uster estas la pruvo, ken nia popolo en sia historio ĉiam denove trovis la forton por renoviĝo sen perdi samtempe sian historian kaj politikan identecon."
Vinkultivada subregiono Mikulov
Vinkultivada subregiono Mikulov situas en vinkultivada regiono Moravio kaj ĝi estas kreita de partoj de distriktoj Břeclav kaj Brno-provinco. En la jaro 2020 la vinkultivada subregiono ensumigis 30 vinkultivadajn municipojn, 2395 kultivantojn kaj 185 vinlinojn, la propra areo de la vitejoj faris 4948 ha. Tiu ĉi subregiono estiĝis en majo de 2004 en konekso kun nova aranĝo de la vinkultivadaj regionoj.
Signifaj vinkultivadaj municipoj en tiu ĉi subregiono estas urbo Mikulov kaj plu poste municipoj Valtice, Novosedly, Drnholec, Brod nad Dyjí, Dolní Dunajovice, Sedlec, Popice. Kultura kaj vincentrejo estas municipo Pavlov, kie troviĝas municipa vinoteko. En la vinkultivada subregiono Mikulov troviĝas Pavlovské vrchy, sur kies deklivoj etendigas vitejoj.
Bom Jesus do Amparo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itabira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.