cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aŭtarkio
Laŭ nocio „autarkio” signifas „memprizorgon” kaj venas el la greka αὐτάρκεια vorto (αὐτο, „ön”, és ἀρκέω „plenumi”). Oni malofte konfuzas ĝin kun nocio αὐταρχία kiu signifas absolutan regadon (aŭtarĥo).
Eduard Stettler
Eduard STETTLER estis svisa juristo kaj ido el patricia familio en Berno, Svislando. Li naskiĝis la 5-an de februaro 1880 en Berno kaj mortis la 21-an de oktobro 1940 ankaŭ en Berno.
Stettler fariĝis vicdirektoro de UEA en 1911, sub Direktoro Hector Hodler. Fine de 1920 li elektiĝis prezidanto de UEA kaj rezignis en 1924 pro sano-kialoj. Denove li prezidantis de 1928 ĝis 1934. Li rezignis duan fojon pri la prezidanteco dum la skandaleca 26-a UK 1934 en Stockholm, protestante kontraŭ la ne-reelekto de tri komitatanoj, sed li restis Honora Prezidanto (kio li estis ekde 1924).
Li verkis interalie la Statuton de 1920 kaj biografion pri Hector Hodler, 1928.
Aŭtarkio
La embargo-ŝarĝitaj landoj ankaŭ devas apliki aŭtarkion, sed tio ne estas memvola (Sovetunio ĉ 1918-1921, poste Orienta bloko 1948-1956, Germanio dum la dua mondmilito)
Eduard Stettler
Enciklopedio de Esperanto
Eduard STETTLER, sviso, Bern. Nask. en Bern 1880 de patricia familio. Lernis E-n en 1908, aliĝis al UEA en 1909 kaj venis Ĝeneven en 1910 por labori dum du jaroj libervole en la modesta oficejo de UEA. - La kvalitoj de St. estas feliĉa kompletigo al tiuj de Hodler kaj ambaŭ reprezentis en rimarkinda maniero la svisan karakteron. Al la intuicio kaj iniciatemo de Hodler, St. alportis la svisan prudenton, trankvilan prijuĝon, kelkfoje embarasigan ĝisfundecon. Juristo klarvida, li tuj komprenis la malfortecon de la strukturo de la movado kaj en la kadro de UEA serĉis realigi tion, kion li spertis en aliaj societoj, ĉe kiuj li kunlaboris libervole. Lia nomo do aperis kiel sobra realigisto de eblecoj fareblaj. Liaj raportoj legataj nur de malplimulto en la movado, ankoraŭ nun estas fonto de utilaj pensoj, spertoj kaj observoj. - St. estis vicdel. de UEA en Bern ĝis 1910, komitatano de UEA, poste vicdirektoro ĝis 1919, direktoro kaj fine prezidanto de la Asocio de 1920 ĝis 1924. (La roloj de direktoroj estis ĝis 1920 honoroficaj). - La komitato elektis lin honora prez. 1924, kiam pro grava malsano de St., d-ro Privat akceptis la prezidantecon. Reelektita en 1928 kiel prez. St. rezignis sian oficon en Stockholm 1934 pro solidareco al kunlaborantoj ne elektitaj en la novan komitaton de la Asocio. - Plurfoje St. estis prez. de la Svisa ES. Okupiĝinte en la du organizaĵoj pri la gvido, li verkis la statutojn de UEA de 1920 kaj 1934, biografion de Hodler, kaj, krom kelkaj literaturaj tradukoj, grandan nombron de priaferaj artikoloj en la gazeto ,E'.
Frances Stonor Saunders
Frances Stonor Saunders (nask. en 1966) estas brita ĵurnalistino kaj historiistino. Ŝi vivas en Londono.
Biografio
Kelkajn jarojn post ricevo de unua diplomo kun distingo en la angla ĉe St Anne's College, en Oksfordo, ŝi elektis karieron de kinreĝisorado por dokumentaraj televidfilmoj.
"Hidden Hands: A Different History of Modernism" (Hidden Hands: Malsimila historio pri modernismo) estis farita por "Channel 4" en 1995. Ĝi pritraktis ligilojn inter la apartaj usonaj art-kritikistoj kaj pentra abstrakta ekspresionismo kaj CIA. "Who Paid the Piper ?: CIA and the Cultural Cold War" (Kiu pagis la ŝalmoludiston ? CIA kaj la malvarma kultura milito — 1999), estis ŝia unua libro, ellaborita surbaze de ŝia laboro por la dokumentara filmo koncentriĝanta sur la historio de la sekreta CIA-financado (Congress for Cultural Freedom / Kongreso por la libereco de kulturo). Aliaj verkoj de Stonor Saunders spegulas ŝian universitatan vojon, kiel mezepokistino.
Provinco 2
La administra unuo simple nomata Provinco 2 (प्रदेश नं० २) estas unu el sep provincoj de Nepalo, formitaj la 20-an de septembro 2015 konforme al la agendo 4 de la konstitucio de Nepalo. Laŭ la censo de 2011 la teritorio de la nuna provinco havis loĝantojn. La provinca areo ampleksas kvadratajn kilometrojn, kio rezultas en loĝdenso de po 559 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Janakpur.
Frances Stonor Saunders
Biografio
Ŝia dua libro, "Hawkwood : Diabolical Englishman" (Hawkwood : Diabla anglo), rakontas la vivon kaj la karieron de John Hawkwood, kondotiero de la 14a jarcento. Denaska anglo, Hawkwood (1320-1394) faris faman karieron kiel partoprenanto en politika regpovo konfuza kaj perfida. Lia vivcelo estis nur persona gloro kaj riĉiĝo.
Fonto
La informoj de tiu ĉi artikolo fontas preskaŭ entute el la anglalingva versio de "Wikipedia" kun eltiraĵoj el la franclingva.
Henry Wetherbee Henshaw
Henry Wetherbee Henshaw (naskiĝinta la en Kembriĝo, Masaĉuseco, mortis al  en Vaŝingtono) estis usona ornitologo.
Henshaw studis ĉe Cambridge High School kie li renkontis kun William Brewster. En 1869 li devis forlasi lernejon pro malsano, kaj iris al kolekta veturado al Luiziano. Tio markis la ekkarieron kiel trakampa naturalisto.
En 1870 Henshaw veturis al Florido. En 1872 li iris al Utaho kiel naturhistoria kolektisto de la Ekspedicio Wheeler, kaj plue ĝis li eniris en la United States Geological Survey en 1879.
Ĉerkasi (stacidomo)
Ĉerkasi (Черкаси) estas fervoja stacio en Ĉerkaso (Ĉerkasa provinco), la 19-a plej granda urbo en Ukrainio.
Templo de Porto-Alegro
La templo de Porto-Alegro estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 102 posteno en operacioj por la Eklezio, la tria templo konstruita en Brazilo kaj la numero 34—kaj lasta—dediĉita en 2000 ĉirkaŭ la mondo, lokita sur monteto en la distrikto de Vila Jardim laŭlonge de rivero kaj la haveno por kiu ricevu lian nomon la urbo de Porto Alegre, ĉefurbo de la ŝtato Suda Rio-Granda kaj unu el la ĉefaj havenoj de la lando. Por la 2009 la Eklezio estis dediĉinta en Brazilo kvin temploj. La templo de Manaos, kiu estis anoncita en 2007, estos la sesa templo en Brazilo.
Teresztenye
Teresztenye [terestenje] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La loknomo signifas slave: kanejo.
Historio
La unua mencio devenis el 1272 en formo "Trestene". Dum la historio la loĝantaro daŭre malpliiĝas. En Teresztenye migra poŝto servas.
Anton Bendík
Anton Bendík (naskiĝis la, en Hrušov, Slovakio mortis la , en Zvolen, Slovakio) estis konata slovaka folkloristo kiu ludis specifan specon de diatana akordiono kaj solokantis. Li venis el Hrušov, li pasigis la lastajn jarojn en Zvolen. Dum sia vivo li fariĝis integran parton de grandaj folkloraj festivaloj kaj ankaŭ de multaj lokaj eventoj tra Slovakio kaj Ĉeĥio. Li agis en pluraj slovakaj televidaj formatoj (Tero kantas, Kapura, Talento de Ĉeĥoslovakio , Reflex ).
Vivo
Anton Bendík naskiĝis la 8an de aŭgusto 1931 en Hrušov. Li devenas de muzikista familio - lia avo estis violonisto, lia patro kutimis ludi diatana akordiono de tempo al tempo. Li suferis severajn brulvundojn kiel kvarjara. Por rapidigi sian resanigon, lia patro aĉetis al li akordionon. Anton Bendík lernis ludi ĉi tiun muzikan instrumenton kiel memlernanto kaj restis fidela al li por la resto de sia vivo. Dum sia vivo li edziĝis al Paulina Berešová el Hrušov. Ili havis ĝemelojn, kiuj mortis tuj post naskiĝo. Poste filo kaj filino naskiĝis. Komence de decembro 1997, lia edzino mortis post 46-jara geedzeco. La lastajn jarojn li pasigis en Zvolen kun sia filino. Li mortis la 22an de junio 2019 en la aĝo de 87 jaroj. Li estas entombigita en sia indiĝena Hrušov.
Folkloraj prezentiĝoj
Anton Bendík famiĝis pro sia ludado de 135-jaraĝa diatona akordiono de marko Hlaváček. En siaj prezentoj ĉe folkloraj festivaloj kaj sociaj eventoj tra la tuta Slovakio (folkloraj festivaloj en Východná, Detva, Kojšovská heligónka kaj aliaj) kaj Ĉeĥio, li origine interpretis kantojn de Hrušov, kio grave kontribuis al disvastigado de la bona nomo de la naskiĝ-vilaĝo. Li partoprenis regule en la folklora festivalo Hontianska paráda, kie krom ludi la akordiono dum la scenejprogramoj li agadis per rikolto.
Lia interpreto fariĝis nekonfuzebla pro la karakteriza voĉo. Ĉar li neniam lernis kanti kaj ludi samtempe, li ĉiam daŭrigis sian basan ritmon (kantado) dum kantado. Li ludis la melodion de la kanto nur en la uverturoj, nekonataj korusoj kaj postguste. Kun ĉi tiu nekutima sinteno li kreis nekonfuzan kaj distingan stilon.
Li liberigis sian profilon KD Horička zelená kelkajn monatojn antaŭ sia morto. Estas 23 kantoj de Hrušov, kiuj famigis lin dum liaj prezentadoj.
3891 Werner
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert A. Werner, studento pri aerospaca scienco en la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino. Lia disertaĵo "Ekstera Gravito de Pluredra Derivato " havas gravajn aplikojn por kalkuli orbiton ĉirkaŭ malregule forma korpo kiel asteroido.
CM-42
Ĝi sekvas la linio de la iama C-400 inter Toledo kaj Tomelloso, kvankam tiu ŝoseo pluas dudirekte ĝis Sotuélamos, kie ĝi konektas kun la nacia ŝoseo N-430 al Albacete.
Ĝi trapasas la municipajn teritoriojn de Burguillos de Toledo, Nambroca, Almonacid de Toledo, Mora, Consuegra, Madridejos, Camuñas, Villafranca de los Caballeros, Herencia, Alcázar de San Juan (inklude la submunicipon Alameda de Cervera) kaj Tomelloso.
Leopoldo la 1-a (Sankta Romia Imperio)
Leopoldo la 1-a (1658 – 1705)
Distrikto Nowodworski
Distrikto Nowodworski havas diversajn signifojn:
Tashiro Masashi
TASHIRO Masashi (Hepburn), [taŝiro masaŝi] 田代まさし,(31-a de aŭgusto 1956 -) estas eks-televidartisto, membro de Rats & Star, moknome Marcy[māŝī].
Kiel artisto kaj amuzisto
Li naskiĝis en Saga-prefektujo. Post diplomiĝo de lernejo, li debutis kiel membro de grupo Japana Doo-wop Chanels, kun Suzuki Masayuki Kuwano Nobuyuki en 1980-aj. Poste Chanels renomiĝis la grupo Rats & Star en 1983, ĉar Chanel reklamaciis, sed Tashiro estis koncerna ilia furora disketo, li akiris popularecon en Japana muzika TV-programo "The Best Ten" k.c.
Post malorganizo de Rats & Star, li estis eltrovata ridigan talenton de Shimura Ken, membro de Japana komedia grupo The Drifters, kaj li trasiĝis en amuzistan mondon. Li estis moknomata "Imperiestro de Komika Spritaĵo" (ダジャレの帝王 daĵare no tei-o), "Geniulo de Rekvizito"(小道具の天才 kodogu no tensai), kaj ofte aperis en televid-reklamoj. Krome li aktivis kiel Kino-reĝisoro.
Falo en krimon
Tashiro estis enketata de polico pro subfotado jupon de virino en Toritsudaigaku-Stacio de Tokyu-Toyoko-Linio je 24-a de septembro 2000. Li ĉesis sian amuzistan laboron. En julio de 2001, li reaperis en amuzista mondo, sed 9-a de decembro li estis arestata ĉar li subrigardis banejon, plue rearestata pro havo kaj uzo de kontraŭleĝa stimulilo. En 2002 kiam li reĝisoras kinon,tiam oni pensis ke li reaperus en amuzistan mondon. Tamen, li okazis aŭto-akcidenton en junio 2004, plue en septembro li estis arestata pro uzo de kontraŭleĝa stimulilo.
Persono de la jaro de Gazeto Time en 2001
En 2001, uzantoj de retforumo 2ch okazigis fifeston nomatan "Tashiro Matsuri". La uzantoj multefoje voĉdonis por Tashiro en enketo elekti "Persono de la jaro" (Person of the Year). 2ch-programantoj produktas programarojn nomatajn "Tashiro Kanono" (Taŝiro-hō, 田代砲), "Tashiro Mega-partiklo-kanono" (Mega-rjūshi Taŝiro-hō, メガ粒子田代砲), 25-foje ripetanta Taŝiro Kanono" (Niĵū-go renda Taŝiro-hō, 25連打田代砲) "Super-Taŝiro Kanono" (Chō Tashiro-hō, 超田代砲), por doni amason da voĉdonoj, Tiuj programaroj estis etpovaj, sed tro multe da uzantoj uzis la programarojn, ili duonfunkciigis servilon de Time (DoS-atako). Rezulte Tashiro provizore akiris 1-an sidlokon je 21-a de decembro 2001. Tamen oficistoj de Time eksciis ke tio estas eksterordinara, kaj Tashiro estis forigata el la enketo, finfine Rudy Giuliani akiris 1-an sidlokon. Dos-atakiloj Tashiro-kanonoj estas uzataj ĝis nun, okazigas iom problemojn en interreto.
Stacio Den-en-chōfu
Stacio Den-en-chōfu (japane: 田園調布駅 [Den-en-ĉoofu-eki], angle: Den-en-chōfu Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ota, Tokio, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko, Linio Tōkyū-Meguro.
NGC 2719A
NGC 2719A (aliaj indikoj — MCG 6-20-18, ARP 202, KCPG 181B, KUG 0857+359B, IRAS08571+3555, PGC 25284) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
József Liska
LISKA József (liŝka) estis hungara prielektra inĝeniero, teknikuniversitata profesoro, ano korespondanta de la Hungara Scienca Akademio (1958), laŭreato de Kossuth-premio (1954). Li naskiĝis en Resicabánya la 6-an de aprilo 1883 kaj mortis en Budapeŝto la 20-an de marto 1967.
Stonava
Stonava estas vilaĝo en distrikto Karviná en Ĉeĥio, etendiĝanta sur proksimume 14 kvadrataj kilometroj, kie vivas. Pri tio, ke la vilaĝo vivas, atestas ties tradicio kaj interesa historio longa pli ol 600 jaroj. Minadiga politiko ĝis fino de la 80-aj jaroj kondukis en antaŭ nelonga tempo preskaŭ al la pereo de la vilaĝo, sed hodiaŭ la vilaĝo denove evoluas kaj de profunde spiras.
József Liska
Biografio
Liska studis en teknikuniversitatoj de Vieno, Budapeŝto kaj Karlsruhe li havigis diplomon de inĝeniero en 1907, en 1908 diplomon de teknikdoktoro. Reveninte li estis ĝis 1939 ĉefinĝniero en diversaj entreprenoj, respektive direktoro. En 1919 li igixs privatprofesoro, ekde 1939 en katedro pri elektrotekniko vicprofesoro, ekde 1942 en la katedro pri elktromaŝinoj kaj mezuradoj. Li estis dum pluraj jaroj ĉefredaktoro de revuo Elektrotechnika.
Stonava
Kiam la vilaĝo estiĝis, ni ne scias precize. La unua mencio estas datita per la jaro 1388, kiam ĉi tie en mezepoka burgaro loĝis la unua posedanto de la vilaĝo, Hanke von Stoena.
Esperanto en Stonava
Pola Socialista Partio aranĝis oficialajn kursojn de Esperanto dufoje semajne en Stonava, 1922.
Josip Pleadin
Josip PLEADIN (kromnomo: Joĵa) estas kroata esperantisto. Li naskiĝis la 3-an de septembro 1958 en Đurđevac. Ekonomikan mezlernejon frekventis en Bjelovar. Esperantistiĝis aŭtodidakte en 1977 kaj poste partoprenis kurson ĉe Jim Cushing. En 1979 eklaboris en profesia esperantista entrepreno Internacia Kultura Servo en Zagreb, unue kiel presisto poste kiel kompostisto. En 1977 li fondis Esperanto-klubon en Đurđevac, kies prezidanto kaj sekretario li estis dum 1977 respektive 1980. Gvidis Esperanto-kursojn en Elementa lernejo en Đurđevac, poste gvidis kursojn ankaŭ aliloke (BJelovar). Propagandis Esperanton ĉe Radio-Đurđevac, estis kuneldonanto kaj teknika redaktoro de la loka E-gazeto “Koko”. El la kroata tradukis 8 novelojn de G. Karlovčan kiuj aperis en “Novelaro”, eldonita de la loka klubo. Estis reprezentanto de Bjelovara regiono en la Prezidantaro de KEL en 1980. En 1982 li fariĝis UEA-delegito por Đurđevac kaj en tiu funkcio restis ĝis nun. En la Kunordiga komitato de esperantistoj en Bjelovara regiono li aktivis kiel prezidanto (1982). Profesie laboris por Esperanto en IKS ĝis la jaro 1986. Fariĝis privata entreprenisto en grafika fako. Posedas presejon kaj eldonejon “Grafokom” kiu ekde sia ekesto en 1986 produktis multajn eldonaĵon en Esperanto (“Jugoslavia Stelo”, “ZELano”, “Koko”, “Tempo”, diversaj broŝuroj kaj libroj). Kompostis librojn por aliaj eldonistoj, el kiuj elstaras Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino. Dum certa periodo estis redaktoro de “Tempo” (1990-1991).
Vizitis IJK en Rauma (Finnlando), UK en Roterdamo (1988), Vieno (1992), Berlino (1999, Tel-Avivo (2000), Zagrebo (2001) kaj Florenco (2006), IFEF-kongreson en Skopje kaj plurajn naciajn kongresojn kaj E-aranĝojn. Dum certa tempo gvidis libroservon de E-klubo “Koko” en Đurđevac, kiu liveris eksterlandajn librojn al enlandaj esperantistoj kaj mem eldonis. Prezidanto de LKK kaj ĉefa organizanto de la 4-a kongreso de kroataj esperantistoj (Đurđevac, la 27-an de majo 2000). En la UK de Tel-Avivo (2000) estis redaktoro de la oficiala kongresa kuriero “Stel-Avivo senpaŭze” (7 numeroj). Membro de LKK de la 86-a UK en Zagrebo (Esperantlingva informado, redaktoro de la kongresa kuriero “Zagreba Albumo”). En periodo 2002-2005, heredis samideanon Ivica Špoljarec en la funkcio de ĉefdelegito de UEA por Kroatio.
Grafike redaktas la oficialan gazeton de Kroata Esperanto-Ligo "Tempo" de post la UK en Zagrebo kaj presas ĝin. En 2002 aperigis ampleksan verkon "Biografia leksikono de kroatiaj esperantistoj" kaj en 2006 la furoran biografiaron pri Esperantlingvaj verkistoj "Ordeno de Verda Plumo". Komence de 2006 dediĉis sin al intense kolektado de materialo por sia Esperanto-kolekto kun la celo fondi nacian Esperanto-arkivon kaj verki ampleksan kaj bone dokumentitan historion de la enlanda Esperanto-movado.
Joachim Mynsinger von Frundeck
Joachim Mynsinger von Frundeck (1514-1588) (* Stuttgart, en la 13-a de aŭgusto 1514 - Helmstedt, en la 3-a de majo 1588) estis germana juristo, kanceliero de la Duklando de Brunsvigo-Wolfenbüttel kaj aŭtoro da sennombraj neo-latinaj verkoj. Mynsinger studis en Dole, Tübingen, Padovo kaj Frejburgo-im-Breisgau, kie li ricevis sian diplomon pri Juro kaj Ulrich Zasius estis lia profesoro.
El 1548 ĝis 1556 li estis juĝisto de la Ĉambro en la Imperia Kortumo en Speyer, kaj pli malfrue, kanceliero (1573) de la duklando de Brunsvigo-Wolfenbüttel, kie Franz Mützeltin estis lia sukcedinto. Mynsinger sin dediĉis ĉefe al sciencaj laboroj, sed li daŭre restis kiel konsultisto de la duko kiel vico-juristo kaj konsilisto de la kortumo, fariĝante poste kanceliero de la Universitato de Helmstedt. Lia unua verko "Singularium Observationum Judicii Imperialis Camerae centuriae quatuor", publikigita en 1563, estis pli ol dudekfoje reeldonita ĝis la fino de la 17-a jarcento.
AP-41
Komence de la 21-a jarcento konstruiĝis, kun la celo senkongestigi la alirojn al Madrido, la paga aŭtovojo AP-41, kiu devis esti plilongigita ĝis Andaluzio (Reĝurbo kaj Ĥaeno al Kordovo) kiel alternativo al la A-4; ĉi tiu projekto estas frostita (haltigita) kiel konsekvenco de la ekonomia krizo de Hispanio. Ĉiukaze la ero sude de Toledo estis haltigita ankaŭ pro problemoj kontraŭ la naturo.
Sumi (stacidomo)
Sumi (Суми) estas fervoja stacio en Sumio (Sumia provinco), la 20-a plej granda urbo en Ukrainio.
Baekje
Baekje estis unu el Tri Antikvaj Regnoj de Koreio. Plimalpli antaŭ 2 miljaroj, Kogurjo konkeris kaj Baekje kaj Silla kaj unuigis Koreion per la luktosporto nuntempe konata kiel Tekvondo.
Baekje fondiĝis per Onjo ĉe Wiryeseong (nuntempe en suda Seulo). Baekje, kiel Kogurjo, pretendis posti Buyeo, ŝtato fondita en nuntempa Manĉurio.
2503 Ljaŭningo
2503 Ljaŭningo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nordorienta ĉina provinco Ljaŭningo.
Provinco Bagmati
La administra unuo Provinco Bagmati aŭ simple nomata Provinco 3 (प्रदेश नं० ३) estas unu el sep provincoj de Nepalo, formitaj la 20-an de septembro 2015 konforme al la agendo 4 de la konstitucio de Nepalo. Laŭ la censo de 2011 la teritorio de la nuna provinco havis loĝantojn. La provinca areo ampleksas kvadratajn kilometrojn, kio rezultas en loĝdenso de po 272 homoj laŭ kvadrata kilometro. Kvankam la plej granda urbo de la provinco estas Katmanduo, administra centro estas la urbo Hetauda.
Ellis Waterhouse
Ellis KIRKHAM WATERHOUSE (n. en 1905 - m. en 1985) estis brita arthistoriisto, kiu fakuliĝis pri brita pentrado kaj roma baroko. Li estis profesoro en la universitato de Birmingham, kaj fariĝis ĉefmuzeestro de la Nacia Galerio de Skotlando. Li ankaŭ estis la direktoro de la Barber Institute of Fine Arts dum preskaŭ dudek jaroj.
Humphrey Tonkin
Humphrey Richard TONKIN [hamfri] (naskiĝis la en Truro) estas brita-usona esperantisto, eksa prezidanto de TEJO kaj UEA.
Ellis Waterhouse
Ellis Waterhouse estis la filo de la arkitekto Percy Leslie Waterhouse. Li restis vivlonga amiko de Anthony Blunt.
Humphrey Tonkin
Humphrey Tonkin venas de Britio kaj loĝas nun en Usono. Profesie li estas profesoro pri angla literaturo, specialisto pri la renesanca periodo (ankaŭ Ŝekspiro). Li diplomiĝis en Kembriĝo, doktoriĝis en Harvard kaj estis prezidanto de la Universitato de Hartford, ĉe kiu li aranĝadis famajn somerajn Esperanto-kursojn.
Tonkin esperantistiĝis en 1956. Li kunfondis la junularan Esperanto-asocion en Britio en 1959. De 1961 ĝis 1971 li estis Estrarano de TEJO; de 1969 ĝis 1971 li estis ties prezidanto. En 1963 li, estante kasisto de TEJO, fondis la revuon Kontakto; li ankaŭ estis ties unua redaktoro.
En la UK de Hamburgo en 1974 la Komitato de UEA elektis lin prezidanto, posteulo de Ivo Lapenna. Li posteniĝis ĝis 1980 kaj prezidis denove de 1986 ĝis 1989. Tonkin en 2001-2004 denove oficis en la Estraro, kiel vicprezidanto. Li ankaŭ estas la prezidanto de la Esperantic Studies Foundation kaj plenrajta membro de AIS San-Marino.
Tonkin estas Honora prezidanto de TEJO (ekde 1971) kaj ano de la Honora Patrona Komitato de UEA. Cetere li estas estrarano de la Centro de Esploro kaj Dokumentado pri Mondaj Lingvaj Problemoj (CED), redaktas la interlingvistan parton de la bibliografio de MLA, prestiĝa faka bibliografio pri lingvistiko kaj literaturscienco. Li kunredaktas la revuon Language Problems and Language Planning (Lingvaj problemoj kaj lingva planado). Li verkis, redaktis kaj tradukis elstarajn esperantologiajn verkojn. Aktuale en 2008, li grave kontribuis al la statuto de UEA el 1980.
En 2010 UEA eldonis La arto labori kune : festlibro por Humphrey Tonkin redaktita de Detlev Blanke kaj Ulrich Lins ISBN 978-92-9017-113-3.
Tonkin partoprenis en En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Fonduso Tonkin por novaj iniciatoj
En 2022 Esperantic Studies Foundation kreis fonduson kiu portas lian nomon; "Fonduso Tonkin por novaj iniciatoj" (Humphrey Tonkin Fund for Innovation) por akceli novajn projektojn, esplorojn en edukado kaj lingva justeco.
Verkoj, prelegoj
En Esperanto:
En la Angla:
Fonduso Tonkin
Fonduso Tonkin por novaj iniciatoj
Benjamin Bates
D-ro Benjamin BATES (n. ĉ. 1736 - m. la 12-an de majo 1828) estis brita kuracisto, artamatoro kaj membro de la Hellfire-klubo de Francis Dashwood, The Monks of Medmenham.
Ne haveblas multaj detaloj pri la vivo de S-ro Bates. Li naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 1736 en la norda parto de Anglio, kaj poste studadis medicinon en Edinburgo. Li vivis en Derby dum iom da tempo.
Bates estis grava artprotektanto : li ekzemple aĉetis multajn verkojn de Joseph Wright of Derby, inkluzive de la fama Eksperimento pri birdo en aerpumpilo.
Primošten
Primošten estas unu el la plej belaj urboj de Kroatio. Ĝi situas en la sudo, inter la urboj Šibenik kaj Trogir, ĉe la Adriatika marbordo kaj havas ĉ. 2.900 loĝantojn. La loĝantoj vivtenas sin per turismo, fiŝkaptado kaj per vin- kaj olivkultivado. Konata en la regiono estas la ruĝa vino Babić. Primošten estas fama pro la grandaj kaj belaj vinberejoj. Foto de la vinberejoj de Primošten pendis en la UN centro en Nov-Jorko. Krom la vinberejoj, Primošten ankaŭ estas konata pro ĝia tradicia azena vetkurado kiu okazas ĉiusomere. La plej granda plaĝo de Primošten nomiĝas Raduča, kaj oni elektis ĝian pli malgrandan parton, Mala Raduča, kiel unu el la 10 plej belaj plaĝoj en Kroatio (kaj Kroatio estas, laŭ freŝdata esplorado de National Geographic magazino en Usono, la pintdestino (2006) en la mondo por somera feriado). Dum la 1960-aj jaroj (kaj poste) sur duoninsulo apud Primošten estis Internacia-Esperanto-Kampadejo-Primoŝteno. D-ro Gabrijel Divjanoviĉ iniciatis la E-feriejon kaj Hugo Kraus verkis fotolibron pri ĝi nomata "Feliĉigaj Ferioj". Rade Petković (delegito de Ŝibenik) laboris por la kampadejo dum multaj jaroj.
Cherbourg-en-Cotentin
Cherbourg-en-Cotentin estas la nomo de nova komunumo en la nordo de la departemento Manche, oficiale kreita la, per la kungrupigo de kvin komunumoj membroj de la Urbeca Komunumaro Cherbourg: Cherbourg-Octeville (kiu mem rezultis el la kunfandiĝo de komunumoj Cherbourg kaj Octeville la ), Équeurdreville-Hainneville (kiu rezultis el la kunfandiĝo de komunumoj Équeurdreville kaj Hainneville en 1965), La Glacerie, Querqueville kaj Tourlaville.
Ĝemelurboj
Cherbourg-en-Cotentin estas ĝemelita kun:
Gombosszeg
Gombosszeg [gomboŝseg] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. Gombos signifas: butona.
Situo
Gombosszeg situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Nova troviĝas 11, Zalaegerszeg 16, Lenti 25, Pacsa 27, Őriszentpéter 29 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1552. La loka bienestro longe estis familio "Gombos". En 1962 ankoraŭ vivis en Gombosszeg 151 homoj en 41 domoj. En Gombosszeg migra poŝto servas.
Distrikto Opolski
Ekzistas du distriktoj Opolski en Pollando:
La Motte-Sainte-Roseline (stacidomo)
La Motte-Sainte-Roseline estas franca varstacidomo sur linio Les Arcs - Draguignan, situanta en, en departemento , regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Arcs - Draguignan (943000).
Santa María Chilchotla
Santa María Chilchotla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Chilchotla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 406.
Geografio
Santa María Chilchotla apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20577 loĝantojn. El tiuj estis 10109 viroj kaj 10468 virinoj. La komunumo havas surfacon de 347,02 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1310 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17877 indiĝenoj. El tiuj 15044 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 15044 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vetludo
Vetludo aŭ monludo estas hazardludo kontraŭ mono. La vetludoj konsistas je la riskigo de determinita monkvanto aŭ materialaj havaĵoj en la kredo ke io, kiel ludo, sporta matĉo ktp., havos antaŭvideblan rezulton. La vetita monkvanto, en okazo de trafo estas rekuperata pliigita interŝanĝe al la monperdo de tiuj kiuj ne trafis.
Vetludo estas la vetado de mono aŭ de ioma valoro aŭ evento kun necerta rezulto kun la unuaranga intenco akiri monon aŭ materiajn havaĵojn. Vetludo tiele postulas tri elementojn: varkonsidero, ŝanco kaj prezo. La rezulto de la veto estas ofte tuja, kiel ĉe unuopa kubĵeto, bulĵeto sur ruleta rado, aŭ ĉevalo trapasanta la finan cellinion, sed oftas ankaŭ longdaŭraj vetoj, kio ebligas veton por la rezulto de futuraj sportokazaĵoj aŭ eĉ pri la totala rezulto de sezono.
Oni povas plej ofte – laŭleĝe - ludi vetludojn nur en kazinoj aŭ aliaj vet- aŭ hazard-ludejoj. Ĉiuj ludas por amuziĝo aŭ ebla gajno de mono kaj neniu por perdi grandajn kvantojn de mono. Kelkaj ludantoj iĝas dependaj je la hazardludo kaj ĉiam sopiras por ludo. Por ludi kaj repagi la ŝuldojn kelkaj eĉ krimas.
Juraj aspektoj
Alifoje, la registaroj enmetiĝas tiom, pere de impostoj kaj reguloj, ke ili finfine kreas aktivaĵojn kiel ĉefa fonto de enspezo. Ekstremaj ekzemploj de tiu cirkonstanco estas en Monako aŭ Makao.
Kiam ekzistas leĝaro pri la vetludoj normale oni postulas ke la ebloj trafi estu statistike laŭdeblaj, por eviti troan profiton de la flanko de la vetludejo, sed ankaŭ ke ĝi estu sufiĉe altira por ke la klientoj alvenu kaj partoprenu en la ludo, tio estas investu, konsumu kaj lasu sian monon.
Historio
Kartoludo aperis en la 9-a jarcento en Ĉinio. Pokero, nome la plej populara usona kartoludo asocia kun vetludo, estis bazita sur la persa ludo As-Nas, date reen al la 17a jarcento.
La unua konata kazino estis la Ridotto, establita en Venecio, Venecia respubliko, en 1638.
Antikveco
La manio ludi datiĝas reen al la plej alta antikveco kaj en ĉiuj popoloj troviĝas spurojn el tio. Ŝajne la judoj estis for de tiu agado antaŭ ilia disiĝo; ŝajne ili ekludis, ekde kiam ili kontaktis kun la grekoj, kiuj jam ludis antaŭ la epoko de la sieĝo de Trojo kaj kun la romianoj, kiuj iĝis ludantoj multan tempon antaŭ la detruo de ilia respubliko. Malsukcese la romia juro permesis ludi nur ĝis ia monkvanto; malsukcese Juvenalo kondamnis tiujn kiuj alportis al la ludejo skatoletojn plenaj je oro por riski ilin en unusola kubĵeto; la pasio de la hazarludoj tiom progresis en Romo, ke ĉirkaŭ la epoko kiam Konstanteno forlasis tiun urbon por neniam reveni, ĉiuj emegis furore ludi.
Laŭ atesto de Tacito, ankaŭ la ĝermanoj ŝategis ludadi, tiom ke eĉ perdinte ĉion en la ludo de ĵetkuboj, ili ludvetis sin mem. Tiam la venkito, kvankam li estus pli juna aŭ pli fortika ol sia kontraŭulo, metis sin volonte je liaj ordonoj kaj lasis sin esti ligita kaj vendita al la fremduloj. La priokupo, kiu rigardas la ŝuldojn de la ludo kiel la plej respekteblaj el ĉiuj, kiel honoraj ŝuldoj, venis al oni probable la rigora precizeco de la ĝermanoj por plenumi tiajn kompromisojn.
La hunoj ŝajne estis pli entuziasmaj: Ambrozio de Milano rakontas ke vetinte ĉion pli aprezitan, nome iliaj armiloj, ili ludovetis siajn vivojn kaj eĉ foje mortigis sin eĉ se la venkinto ne postulu tion. Eĉ se temas pri troigoj, tio povas fari ideon de la ludemo de tiuj popoloj.
En Moskvo kaj en Sankt-Peterburgo, oni vetludis monon, meblojn kaj bienojn, sed ankaŭ la personojn kiuj kultivis ilin, tiele ke kompletaj familioj pasis sinsekve al variaj posedantoj en nur unu tago.
Francio
En Franco, dekomence la plaĉo por la vetludoj manifestiĝis dokumentite almenaŭ nur ĉe la nobelaro: dum multa tempo la popolo distris sin per arko, arbalesto, teĥo, aŭ kegloj, ĉiuj ne hazardludoj sed pri lerteco. La kartludoj kiuj enmodiĝis en la kortego de Karlo la 7-a, pasis poste al la malaltaj klasoj: nome al Parizo kaj al la provincoj. En diversaj epokoj, antaŭ Francisko la 1-a, jam oni publikigis reĝajn dekretojn kiuj malpermesis al la popolo la hazardludojn; sed la kontaĝo disvastiĝis. En tempo de Henriko la 2-a, Francisko la 2-a, Karlo la 9-a kaj Henriko la 3-a, la ludantoj preskaŭ neniam estis persekutataj: en tempo de Henriko la 4-a ĝuis je plena libero. Neniam oni ludis en Francio tiom furore kiel en la kortego de tiu reĝo: oni instalis eĉ lud-akademiojn: la uzuro aperis tute ruinige por la havaĵoj de senzorguloj; la juraj procesoj multobliĝis. Tio estis iom subpremita de Ludoviko la 13-a. Tiu reĝo sentis veran pasion por la ŝako, deklariĝis malamikego de hazardludoj kaj malpermesis ilin draste. La kardinalo Mazarte restablis ties uzadon en la kortego de Ludoviko la 14-a, de kie disvastiĝis por la dua fojo la lud-epidemio tra la tuta Francio. Dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj estis profesio esti ludisto.
Tipoj de vetludoj
Oni distingas inter puraj hazardludoj, kiujn neniel povas influi la ludanto, ĉar ilia rezulto dependas plene de la sorto respektive hazardo, kaj lertecludoj, kiuj nur parte dependas de la sorto kaj kiujn aliparte ludanto per lerta ludmaniero, strategio aŭ taktiko povas ankaŭ influi. Ne apartenas al la vetludoj sportaj ludoj, kiuj plene dependas de la kapabloj de la ludantoj, sed memkompreneble estas vetludo la vetado al la rezulto de tiaj ludoj, ĉar la ĝuste agantaj vetantoj ja ne kapablas mem influi la rezulton.
Oni povas distingi la vetlodoj al tiuj kategorioj
Vetludoj estas ekzemple jenaj:
Religia preskribo de vetludado
En multaj religioj vetludado estas preskribita, kondamnita aŭ severe malpermesita. Tiel ekzemple tekstas la Nobla Korano: "Vere deziras Satano estigi inter vi malamikecon kaj malamon per vino kaj hazardludo, por malproksimigi vin de la pensoj pri Allaho kaj de la preĝo." , aŭ la baha-a Kitáb-i-Aqdas: "Vetludo kaj opio estas malpermesitaj por vi. Detenu vin de ambaŭ, ho homoj, kaj ne apartenu al la kulpuloj.''
La Katolika Eklezio tenas pozicion ke ne estas morala malhelpo al vetludado, kondiĉe ke ĝi estas justa, ĉiuj vetantoj havas racian ŝancon trafi, ke ne estu fraŭdo, kaj la diversaj flankoj ne havas faktan konon pri la rezulto de la veto.
La rigardo al vetludo inter Protestantoj varias iome inter malkuraĝigi aŭ malpermesi siajn membrojn el partopreno en vetludado. Por ekzemplo, la Unuiĝinta Metodisma Eklezio kontraŭas vetludadon ĉar ili konsideras ĝin kiel peko kiu baziĝas sur avaremo. Ankaŭ kvakeroj malaprobas vetludadon.
Aliaj Protestantoj kiuj kontraŭas vetludadon estas multaj Menonitoj, la Kristana Reformita Eklezio en Nordameriko, la Libera Metodisma Eklezio, la Savarmeo, la Eklezio de Nazaretano, la Suda Baptisma Konvencio, la Asembleoj de Dio, kaj la Sepataga Adventisma Eklezio.
Aliaj eklezioj kiuj kontraŭas vetludadon estas la Atestantoj de Jehovo, la Eklezio de Kristo, la Iglesia Ni Cristo, kaj la Membroj de la Eklezio de Dio Internacia.
NGC 2720
NGC 2720 (aliaj indikoj — UGC 4710, MCG 2-23-16, ZWG 61.34, NPM1G +11.0182, PGC 25238) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
N-403
La N-403 estas ŝoseo de Hispanio. Ĝi ekas el Toledo kaj finas en Adanero (Avilo), kie ĝi ligas kun la A-6 kaj kun la N-601.
La N-403 estos disduonigita en la totalo de ties etendo kaj ixgos parto de la aŭtovojo A-40.
Etendo
En ĝi troviĝas la montopasejo de La Paramera kaj la diglago Burguillo [burgIjo], en El Tiemblo, ĉe la rivero Alberĉe. Ĝi trapasas, en tri regionoj (nome Kastilio-Manĉo, Madrido kaj Kastilio-Leono) la jenajn municipojn:
Újkér
Újkér estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron. Új estas nova, kér estas hungara gentonomo.
Situo
Újkér situas laŭ la ĉefvojo Sopron-Balatono, fervojo Sopron-Szombathely estas ne tro for. Bük troviĝas 14, Kőszeg 27, Sopron 32, Győr 76, Budapeŝto 196 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1406 en la tiama ortografio Vyker. Dum la kontraŭturkaj bataladoj la vilaĝo havis privilegiojn. La bienoj apartenis al famaj magnatoj. En 1950 memstaraj vilaĝoj Felszopor, Alszopor kaj Makkoshetye aliĝis al Újkér.
Komunumoj pri Kér en Hungara reĝlando
Kér estas unu el la 7 hungaraj gentoj.
Hermeso
Hermeso (ankaŭ Hermes ) – helene Ἑρμῆς – estas la filo de Zeŭso kaj de la filino de la titano Atlaso, Maja. Li estas la fluga mesaĝisto de sia patro, la ĉefdio. La romianoj nomis lin Merkuro.
Nova Ibiá
Nova Ibiá estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 6.648 loĝantojn en 2010.
Laŭ la Censo, estas la pli ateista brazila municipo, po 60% da loĝantoj.
Distrikto Ostrowski
Distrikto Ostrowski havas diversajn signifojn:
Templo de Recifo
La templo de Recifo estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 101 posteno en operacioj por la Eklezio, la dua templo konstruita en Brazilo kaj la numero 3—antaŭlasta—dediĉita en 2000 ĉirkaŭ la mondo, lokita en Recifo, ĉefurbo de la ŝtato Pernambuco kaj unu el la ĉefaj havenoj de la lando. Por la 2009 la Eklezio estis dediĉinta en Brazilo kvin temploj. La templo de Manaos, kiu estis anoncita en 2007, estos la sesa templo en Brazilo.
Belgoroda provinco
Belgoroda provinco (Белгородская область) estas provinco de okcidenta Rusio en la Eŭropa parto de la lando. Ĝi fondiĝis en 1954. La provinco situanta sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj havas 25 distriktojn kaj unusolan urban distrikton. Ekde 2006 en la provinco 337 municipoj funkcias (unusola urbega municipo, 28 urbaj municipoj, 21 distrikta municipoj, 287 vilaĝaj municipoj). La plej alta punkto estas. La regiono estas grava minloko por feroerco en Rusio.
La plej gravaj urboj estas Belgorod (samtempe mina kaj industria centro), Starij Oskol  (industria centro), Gubkin, Ŝebekino  (ĥemia centro), Aleksejevka.
Administra divido de Belgoroda provinco konsistas el 19 administraj distriktoj kaj 3 urboteritorioj.
Tri Antikvaj Regnoj de Koreio
La rivero Han kaj ties ĉirkaŭa areo ludis gravan rolon en la historio de Koreio. La Tri Antikvaj Regnoj de Koreio klopodis ekkontroli la teron kie nun estas Seulo, kiam la rivero estis uzata kiel komercvojo al Ĉinio (tra la Flava Maro).
Pál Bor
Pál Bor naskiĝis la  1919 en Szentes. Li mortis la 2004 en Szeged.
Biografio
Pál Bor frekventis gimnazion en Hódmezővásárhely, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1942. Post siaj studoj li instruis en luterana gimnazio de Orosháza. Inter 1956 kaj 1981 li instruis en pedagogia altlernejo pri Gyula Juhász, kie li estis adjunkto, poste docento. Li pensiuliĝis en 1981. Dum la altlernejaj jaroj li aranĝis konkurson pri fiziko por mezlernejanoj. Li ricevis 4 premiojn inter 1956-1981.
Zinka salikato
Zinka salikato aŭ zinka 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj zinka hidroksido. Zinka salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Zinka salikato prezentas salikatan grupon ligitan al zinka grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 6 oksigenatomoj, 1 zinkatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Sieno
Sieno (Itale Siena) estas ĉefurbo de la samnoma provinco situanta en la regiono Toskanio, Italio. En la jaro 2003 ĝi havis pli ol 52.000 loĝantojn.
Pro sia grava monumentaro kaj la kongruo de siaj konstruaĵoj, ĝi estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Situanta en la valo inter riveroj Arbia, Merse kaj Elsa ĝi unue kreiĝis kiel etruska vilaĝo ĝis la konstruado de la urbo fare de la romia imperiestro Aŭgusto. La urbo fariĝis grava en la 12-a jarcento, kiam sendependiĝis kaj formiĝis la Respubliko de Siena, kiu daŭris ĝis 1557. Ekde tiam venas konkurenco kun la najbara urbo Florenco, fama dum la 13-a jarcento.
Inter ĝia monumentaro ĉefe gravas la katedralo de Sieno, kiu prezentas per si bonan ekzemplon de itala gotiko); la Universitato, kiu estas unu el la plej elstaraj en la lando); kaj la Palazzo Comunale, la Urbodomo situanta en Piazza del Campo, kie okazas la fama Palio).
Minejo Odra
Minejo Odra estis minejo ekzistanta ĝis la jaro 1968. Ĝi situis en ostrava urboparto Přívoz.
Fondinto de la ostrava Minejo Odra estis en la jaro 1907 Suprasileziaj koaksigejoj kaj kemiaj uzinoj, reprezentitaj de Moravia-ostrava minististaro de Marie Anna.
Sed la posedaĵo de tiu ĉi kompanio la minejo estis nur tri jaroj. La minististaron nome finance tre elĉerpis eksperimentoj kun ĉerpado de minejaj akvoj el inundigita minejo Bedřich en Zábřeh nad Odrou. En la jaro 1910 tiel aĉetis ilian plenan minejan posedaĵon Aŭstria mineja kaj metalurgia kompanio kun sidejo en Vieno.
La minejo estis nomita laŭ rivero Odra, kun kiu ĝi najbaris. Tiutempe estis regulo, ke la ministoj identigis la nomojn de ŝaktoj kun nomoj de virinoj, tial ankaŭ la minejo Odra estis konata kiel Oderka.
Monumentoj de minista gloro
La profundigado de la ŝakto estis komencita la 14-an de oktobro 1907, ties fina profundeco estis 448 metroj. En la jaro 1910 estis instalita elektra miniga maŝino. Profundigado de aerumiga truo komencis la 1-an de majo 1908 kaj la ŝakto atingis finan profundeco 260 metroj. La teritorio, sur kiu troviĝas ambaŭ truoj, estis preskaŭ ĉiujare inundigata de rivero Odra, kaj per tio estiĝadis grandaj damaĝoj. Pro ŝirmo kontraŭ la inundoj estis plialtigita masonita firmigo de la truo je du kaj duono de metroj super la tereno.
Telfero veturigis la karbon al koaksigejo
La minejo komencis mini la karbon komence de la jaro 1910 kaj la minado iom post iom plialtiĝis. Sed tuj kiam eksplodis la unua mondmilito estis la trafiko de la minejo ĉesigita kaj oni faris nur necesajn riparojn. La minado estis denove renovigita en la jaro 1916, kiam estis necesa kla karbo por militan produktadon. En la jaro 1928 poste pojara minado faris 189 500 tunoj. La ekspluatita karbo estis transportata per telfero al koaksigejo Ignát.
En la dua duono de 20-aj jaroj de la 20-a jarcento okazis rekonstruo de la minejo, dum kiu la minejtruo estis profundigita al fina profundeco 471,8 metroj. La profundigo de la aerumiga ŝakto al fina profundeco 259,8 metroj estis finita en la jaro 1928. En la sama jaro enkadre de la rekonstruo oni komencis profundigi aerumigan boron, kiu atingis bezonatan profundecon 79 metroj. Super tiu ĉi boro estis instalitaj du elektraj ventoliloj.
Oderka minis sesdek jaroj
Post la dua mondmilito enkadre de racionaligo de gvidado de la minejaj entreprenoj, kunigitaj ekde la 1-a de januaro 1946 en nacian entreprenon Ostravaj-karvinaj minejoj (OKM), estis la minejo Odra la 1-an de oktobro 1954 organize aligita al najbara Minejo Jan Šverma kaj ĝi fariĝis ties uzino n-ro 2.
En la jaro 1990 estis je nomo Minejo Odra alinomita alia ŝakto - Minejo Vítězný únor. Tiama gvidantaro de OKM ne respektis, ke la minejo de la sama nomo jam en Přívoz en la jaro 1907-1968 ekzistis, kaj tiel okazis senbezonaj interŝanĝoj.
34141 Antonwu
34141 Antonwu estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Anton Wu, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Half Hollow Hills High School East de Dix Hills (Nov-Jorkio, Usono).
László Nagy (teatrestro)
László Nagy [lAslo nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy László estis hungara teatrestro, voĉoaktoro.
László Nagy naskiĝis la  en Gádoros kaj mortis la 25-an de aprilo 2023.
Biografio
László Nagy frekventis gimnazion en Orosháza, poste li akiris pedagogian diplomon en Altlernejo pri Gyula Juhász en 1972, poste li plulernis en Scienca Universitato de Szeged kaj politika altlernejo. Post siaj studoj li havis diversajn kulturajn kaj politikajn postenojn en Szeged. En 1982 li estis nomumita teatrestro de Nacia Teatro (Szeged). En la sekvaj jaroj en la teatro pluraj evoluoj okazis, eĉ baleto trupo ekfunkciis. Inter 1992-1995 li estis ĵurnalisto, poste muzeestro en Ópusztaszer. Inter 2009 kaj 2012 li denove estis teatrestro de Szeged, poste li pensiuliĝis. Li ricevis 5 premiojn inter 1989-2007 kaj li ricevis la titolon "eterna membro de Nacia Teatro de Szeged" en 2012.
11263 Pesonen
11263 Pesonen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Kamboĝa kuirarto
Kamboĝa kuirarto estas la kuirarto de ĉiuj etnoj en Kamboĝo, sed kmere kuirarto (kmere: សិល្បៈធ្វើម្ហូបខ្មែរ) estas la kuirarto de la kmeroj. Laŭlonge de ĝia pli ol miljara historio, ĥmeraj kuirartoj absorbis elementojn de barata, ĉina kaj pli lastatempe franca kuirarto, kaj pro kelkaj el tiuj komunaj influoj kaj reciproka interagado, ĝi portas multajn similecojn al najbara tajlanda, vjetnama kaj laosa kuirarto.
11263 Pesonen
Nomo
Ĝia nomo honoras Lauri Pesonen, emeritan profesoron pri terfiziko en la Universitato de Helsinko. Spertulo pri superkontinentoj, li ankaŭ studis la terajn. Li enkondukis planedan geofizikon en la Universitato kaj avertis la publikon en Finnlando pri la alfrapoj de asteroidoj.
Kamboĝa kuirarto
Pro la geografia loko de Kamboĝo, rizo kaj fiŝoj, precipe dolĉakvaj fiŝoj, estas la du plej gravaj fontoj de nutraĵoj en la kamboĝa dieto. Rizo estas bazmanĝaĵo ĝenerale manĝata ĉe ĉiu manĝo. Fiŝoj estas frititaj, sekigitaj, fumitaj kaj fermentitaj en fiŝpasto kaj fiŝsaŭcon. Fiŝoj kaj fiŝproduktoj estas manĝataj du aŭ tri fojojn tage. Kamboĝa kuirarto ankaŭ uzas multajn fruktojn kaj legomojn, precipe foliajn legomojn.
Carl Maria von Weber
Carl Maria VON WEBER (naskiĝis en la, en Eutin, Holstinio, kaj mortis en la , en Londono, Anglio) estis germana komponisto, pianisto, dirigento, gitaristo kaj muzikkritikisto. Li estis unu el la unuaj multsignifaj komponistoj de romantismo.
Vivo
Li estis kuzo de Constanze Weber, la edzino de Wolfgang Amadeus Mozart. Li ricevis muziklecionojn en Munkeno ĉe Michael Haydn, kaj poste en Vieno ĉe Joseph Haydn.
En 1826 Weber vojaĝis al Londono por ĉeesti la premieron de sia opero Oberon. Mallonge poste li tie mortis pro tuberkulozo.
Operoj
Lia opero Der Freischütz iĝis kvazaŭ nacia verko de la ĝermanta germana nacio, simple ĉar ĝi montris, ke eblas verki emocie imponan operon en la germana lingvo. Kvankam la opero ja enhavas emociigan historion kaj interhomajn konfliktojn, iuj diras, ke la ĉefrolo estas tiu de la germana arbaro.
Johann Christian Reil
Johann Christian REIL (naskiĝinta en la en Rhauderfen-Rhaude, mortinta en la  en Halle an der Saale) estis germana kuracisto kaj pionira psikiatro.
Vivo
En 1785 Reil iĝis praktika kuracisto en Orden, en 1787 profesoro neordinara ĉe la novfondita Klinika instituto de Halle. Tie li establis kemian-fizikan laboratorion por priklinika instruado. En 1788 li iĝis ordinara profesoro kaj unu jaron poste oficiala Urba kuracisto. Tiel li estris kaj la universitatan hospitalon kaj municipan malsanulejon. Reil ankaŭ troviĝis inter amikoj de la romantikuloj kaj subtenadis la ideojn de la filozofo, naturscienculo kaj poeto Henrich Steffens. En 1806 Reil iĝis ĉefa observanto de la prusa lazaretaro. Liaj ekspertizoj pri klinika trejnado estis la fundamento por la establo de tiaj fakultatoj ĉe la berlina altlernejo. En la prusia ĉefurbo li iĝis en 1811 dekano kaj estro de la universitata kliniko. Flegistante dum la Batalo de Leipzig Reil infektiĝis per tifo mortis baldaŭ poste.
Graveco
Reil estis unu el la plej influaj kuracistoj dum transira periodo je la komenco de la 19-a jarcento kiu nomiĝas ofte "romantika medicino". Unuflanke li brilis pro organiztalentego kaj kiel klinikisto kaj cerebra anatomiisto, aliaflanke li engaĝiĝis por romantikaj naturesploristoj (kiel Steffens).
Reil etendis la enklinikan instruadon en Halle, kiu ĝis tiam nur praktikitis ĉe ne daŭre enklinikitoj. Pro tio ekde 1791 la studentoj de Halle ne plu devis frekventi la supre menciitan kolegion en Berlino. Liaj ideoj pri eta akademia trejnad- kaj fleghospitalo ne realiĝis antaŭ 1808. Baldaŭ poste ankaŭ la sekcioj pri ginekologio kaj kirurgio de la Klinika lernejo transloĝiĝis al propraj domoj en Halle. Reil krome konatiĝis kiel fondinto de publikaj banejoj kaj li kun aliaj refondis la Teatron de Halle. En la kurdo de lia reorganizo de la municipa malsankuracado verkitis teorie fomulita koncepto pri bona psikiatria traktado (1803). En ĝi Reil kritikegis la ĝistiaman traktadon de psikaj handikapuloj. Praktike tamen nenio ŝanĝiĝis.
En 1804 Reil proponis separon de science trejnitaj kuracistoj kaj praktikistoj. Ili ricevu la instruadon ekstere de universitatoj, en faklernejoj. Kiel dekano en Berlino Reil havis konfliktojn kun tradiciemuloj kiel Christoph Wilhelm Hufeland. Ekde 1795 Reil pli multe ekstudis la cerebran anatomion. Malgraŭ tre limigitaj kondiĉoj li liveris multon da altvaloraj esploroj pri tiu ĉi fako. Same li gravis koncerne la aŭtonoman nervosistemon, la basalajn gangliojn, la topografion de kortekso. Honore oni nomis eron en kortekso laŭ li (Insula Reilii).