cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asocio ĉiupopola
APA estas mallongigita nomo de la internacia societo "All Peoples' Association" (Asocio ĉiupopola), fondita en 1930 kun celo interkonigi la popolojn de la mondo kaj fortigi la amikecon inter ili. Ĝi deklaris fari nenian distingon de raso, rango, kredo, koloro aŭ politika partio kaj deziris kunlabori kun ĉiu organizaĵo, celanta mondamikecon kaj internacian kunlaboron. La membreco ne konfliktu kun la devoj de civitano aŭ kun lojaleco al la propra lando. APA klopodis interkonigi la popolojn per kontakto persona, per la preso, per radio, per korespondo, kaj per interŝango de universitataj profesoroj, studentoj kaj ĵurnalistoj; kaj sentigi al alilandano, ke li estas en hejma atmosfero, kie ajn li troviĝas.
Fondinto de la asocio, kies sidejo estis en Londono, estis Evelyn Wrench, redaktoro de "The Spectator". Subkomitato estis starigita por konsideri la helplingvan demandon. Esperanto estis unu el la lingvoj studataj (parolataj) ĉe la lingvovesperoj de la Londona filio.
La membreco estis organizita en naciaj kluboj, kiuj ofertis vesperajn prelegojn, bibliotekojn, magazinojn kaj lingvokustojn. Membreco en iu ajn landa klubo aŭtomate signifis membrecon en la tutmonda organizaĵo.
La asocio aparte provis fortigi la kompreniĝon inter angloj kaj germanoj en la 1930-aj jaroj, sed tio celo iĝis pli kaj pli malrealisma kiam Nazia Germanio iĝis pli kaj pli malinternaciema kaj naciisma ŝtato post 1933 kaj kiam jam sentiĝis la alproksimiĝo de la posta Dua Mondmilito. Nelaste pro tiu akcentado de angla-germana interkompreniĝo, la organizaĵo bankrotiĝis kaj malfondiĝis en 1936.
Dénes Szabó (kriminologo)
Dénes SzABÓ [dEneŝ sabO] aŭ Denis Szabo, laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Dénes estas hungara-kanadana kriminologo, profesoro, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1993), membro de Kanada Reĝa Akademio.
Dénes Szabó  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Johann Andreas Eisenbarth
Johann Andreas EISENBARTH (naskiĝinta la en Oberviechtach, mortinta la  en Hannoversch Münden) estis tre fama germana kirurgo migranta. Li prikantatas en la konata popolkanto Ich bin der Doktor Eisenbarth laŭ poemo de Johann Christoph Gottsched (1727) kiu humure kaj fiete taksas lin ĉarlatano.
Vivo
Eisenbarth estis okulisto kaj barbiro-kirurgo kiuj specialiĝis pri terapio de kataraktoj, pri konkrementa kirurgio kaj pri la sanigo de frakturoj. Lia avo Wilhelm (1588-1646) kaj patro Matthias (1627-73) ankaŭ estis kirurgoj, kaj multe de la kuracista scio de Eisenbarth estis lernita ĉe lia bofrato Alexander Biller en Bamberg dum 10 jaroj. Malgravaj kirurgiaĵoj kaj denta eltirado estis afero de balneistoj, ne de kirurgoj. Ĉeuniversitate oni nur teorie lernigis kirurgion - la profesoroj mem praktike ekagadis nur post 1750. Kvankam li estis referita kiel doktoro li nek havis iun medicinan doktorecon, nek estis li oficiale nomumita ie iam kuracisto. Malgraŭ tio, li estis konsiderita sperta kirurgo, kaj estis provizita per privilegioj fare de la germana nobelaro. Li iĝis oficiala landa ĉefkuracisto sub dek princoj, en Prusio li nomumitis kortega okulisto kaj konsilisto. Atestanto de liaj spertoj estis la tre kritikema sinjoro Heister el Helmstedt kiu en verko publikigita en 1753 atakis ĉiujn doktoraĉojn. Sed ĉe kvar operacioj de Eisenbarth kiujn li ĉeestis (skrota hernio, hidrocelo, kropo, katarakto/glaŭkomo) li trovis nenion kritikenda. Lian intuicie bonan traktadon de pacientoj kaj kuracistan arton substrekis ankaŭ diversaj politikistoj. Nur en Wetzlar li ŝajne havis kverelojn kun kelkaj oficialuloj. Eisenbarth estis "migranta kirurgo", kaj liaj vojaĝoj kondukis lin kvazaŭ ĉien ene de Germanio. Li kutime vojaĝis kun granda akompanantaro de ĝis 120 personoj. Tiu grupo inkludis distristojn, arlekenojn kaj muzikistojn farontaj karnaval-similan atmosferon dum Eisenbarth kuracistis. La spektakloj, tipaj por la tempo de baroko, allogis grandajn homamasojn kaj la laŭta muziko kaj festado helpis superbrui la kriojn de doloro de liaj pacientoj.
Novaj instrumentoj kaj memoro
Eisenbarth dizajnis siajn proprajn medicinajn instrumentojn, inkluzive de katarakt-pinglo kaj polipa hoko. En lia maleta hejmo en Magdeburgo, la domo Zum goldenen Apfel, li produktis kaj surmerkatigis proprajn medicinojn vendonte siajn memfaritajn kuracilojn grandskale al ĉiuj.
Ĉirkaŭ 1800, kanto nomita "Ich bin der Doktor Eisenbarth" (Mia nomo estas Eisenbarth, kuracisto: ĝi unue aperis presita en studenta kantolibro de 1818) iĝis populara en Germanio, kaj multe malposte Eike Pies skribis libron sub la sama titolo. Memoroj ne malmultaj ankaŭ estas skulptaj: ekzemple en lia hejmurbo Oberviechtach, ekzistas Eisenbarth-puto, lia tomboŝtono videblas en Hannoversch Münden ĉe la ekstera muro de la Egidio-kirko. Apoteko en Oberviechtach vendas produkton nomitan "Eisenbarth-eliksiro", kaj ankaŭ germana poŝtmarko (1977) portas lian vizaĝon. En n Oberviechtach, Viechtach, Hannoversch Münden, Bamberg kaj Magdeburg nomitis stratoj kaj lernejoj por li. En 1952 estis en Nurenbergo la premiero de opereto de Nico Dostal kun la titolo Doktor Eisenbart.
Çankırı
Çankırı estas urbo en provinco Çankırı en Turkio.
Beutal
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
NGC 362
NGC 362 (aliaj indikoj — GCL 3, ESO 51-SC13) estas globa stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Chaillac-sur-Vienne
- jen france, prononco [], okcitane Chalhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Ariranha do Ivaí
Ariranha do Ivaí estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.453 loĝantojn en 2010.
Antonio Ros de Olano
Antonio José Teodoro Ros de Olano y Perpiñá (Caracas, 9-a de decembro de 1808 - Madrido, 24-a de julio de 1886), estis hispana romantika verkisto kaj militisto.
Biografio
La filo de kataluna militisto, servis je ordonoj de Mina en la Unua Karlisma Milito. Ano de la Modera Partio, li kontribuis al la falo de Espartero en 1843. Generalo en 1844. Refondinto de la baza instruado kaj kreinto de Porinstruistaj Altlernejoj kiel ministro de Publika Edukado en 1847. Amiko de Leopoldo O'Donnell, partopreniis en la ribeloj de 1854 kaj 1856. Li estis unu el la kreaintoj de la Unión Liberal. En 1856 la reĝino Isabel la 2-a honorigis lin per la nobela titolo de Grafo de la Almina. Partoprenis kiel generalo en la Milito de Afriko (1859-1860), elstare en la agado de Ŭad-el-Ĥeluo, pro kio li estis nomumita Markizo de Guad-el-Jelú kaj Vicgrafo de Ros. Partiano de la Revolucio de 1868 (La Gloriosa), kvankam li poste akceptis la reĝimon de la Burbona restaŭrado sekve al politikisto Sagasta. Li estis inventisto aŭ almenaŭ popularisto de la ĉapeltipo kiu ricevis sian nomon, la ros.
Don Antonio estis edzo de María del Carmen Quintana y Romo, filino de la generalo Félix Quintana, kaj nevino de la kardinalo Judas Tadeo José Romo y Gamboa. Li havis tri gefilojn, nome María Antonia (nobela akompanantino de la Reĝino Maria Viktoria dal Pozzo, edzino de la reĝo Amadeo la 1-a), Gonzalo kaj Isabel. Post la morto de sia unua edzino, la generalo edziĝis al Isabel Sarthou y Calvo, kun kiu li havis unu filinon, nome Isabel Constanza.
Środa Śląska
Środa Śląska (germane Neumarkt in Schlesien) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Środa Śląska.
Schenkon
Pri la komunumo
Schenkon (prononcu ŝenkon; alamane: Schänke) estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2552 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Schenkon situas ĉe la norda bordo de la Lago de Sempach oriente de la distriktĉefloko Sursee. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Schenkon mem la vilaĝoj kaj setlejoj Greuel, Tannberg (je 590 m s.m.), Tann (663 m s.m.), Zellfeld, Zollhus kaj Zopfeberg (621 m s.m.).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schenkon limas en nordo al Geuensee, en oriento al Beromünster, en sudoriento al Eich, kaj en okcidento al Sursee.
Trafiko
La komunumo Schenkon estas per la poŝtaŭtolinioj de Sursee al Beromünster kaj de Sursee al Sempach-Station bone ligita al la publika trafikreto.
Schenkon ĉe la limo al Sursee ankaŭ disponas pri propra alveturejo al la nacia svisa aŭtovojo A2.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schenkon datiĝas el la jaro 1173 kiel Scenchofen.
Dum mezepoko Schenkon apartenis al la Mikaela distrikto, kiu unue troviĝis sub la regado de la Grafoj de Kiburgo kaj ek de 1264 de ties heredantoj, la Habsburgo. Post la Batalo de Sempach la Mikaela distrikto en 1415 unue falis sub la regadon de Sursee kaj poste en la jaro 1420 rekte de la urbo Lucerno.
Dum la epoko de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 la vilaĝo apartenis al la tiama helveta distrikto Sursee, kaj ek de tiam ĝi estas parto de la aktuala distrikto Sursee de Kantono Lucerno.
Apartaĵoj
Ĉar Schenkon estas konata kiel komunumo kun malaltaj impostoj, havante la reputacion de tiel nomita impostooazo, ĝi estas alloga loĝlokoj por riĉuloj, kio kondukis al kresko de la loĝantaro dum la lastaj jaroj kaj altaj prezoj de nemoveblaĵoj.
Lőrinc Siklódy
SIKLÓDY Lőrinc (ŝklodi) hungara skulptisto. Li naskiĝis en Ditró la 17-an de septembro 1876 kaj mortis en Budapeŝto la 21-an de septembro 1945.
Akvorezervejo de La Serena
La akvorezervejo aŭ baraĵlago de La Serena situas en la orienta parto de la provinco Badajoz en la rivero Zújar. Ĝin inaŭguris la gereĝoj de Hispanio Johano Karlo la 1-a kaj Sofia la 2-an de februaro de 1990.
Tiu baraĵlago estas la dua plej granda akvejo de Iberio (post la akvorezervujo de Alqueva en Portugalio), kaj ĝi estas unu el la plej grandaj en Eŭropo. Tiu povas stoki ĝis 3,21 bilionojn da litroj de akvo, kaj inundas surfacon de 13949 ha, ĉe la municipoj Castuera, Puebla de Alcocer, Esparragosa de Lares, Cabeza del Buey, Peñalsordo, Risco, Capilla, Garlitos, Sancti-Spíritus kaj Siruela.
Ĝi utilas ĉefe por irigacio en agrikulturo, sed ankaŭ por provizado de akvo al najbaraj vilaĝoj kaj produktado de elektra energio.
Brumadinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Belo Horizonte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rod Blagojevich
Milorad "Rod" R. BLAGOJEVICH (en la IFA /bləˈɡɔɪəvɪtʃ/), naskita la 10-an de decembro 1956, estas usona politikisto de la ŝtato Ilinojso. Blagojevich estis la ŝtatestro de Ilinojso kaj antaŭe reprezentis partojn de Ĉikago en la usona Domo de Reprezentantoj. Li estas la dua serba-usonano elektiĝi kiel gubernatoro de ajna ŝtato en Usono, post George Voinovich de Ohio.
Blagojevich estis la unua demokrato elektita kiel gubernatoro de Illinois en 30 jaroj (depost Daniel Walker en 1972). Blagojevich ofte estas kontraŭita de membroj de sia partio (kiu estras la Ĝeneralan Asembleon de Illinois) kaj tial frontas malfacilecon kiam li klopodas pasigi leĝon aŭ ŝtatan buĝeton. Li estas la celo de multaj federalaj enketoj kaj havas historie malaltan publikan aprobnivelon. La pertelefona publikonpinienketa firmo Rasmussen donis al li la titolon de "La Plej Malpopulara Gubernatoro en Usono".
La 9-an de decembro 2008, agentoj de la FBI arestis lin kaj asertis, ke li estas kulpa de diversaj krimoj, ligitaj al lia leĝa privilegio anstataŭigi la seĝon de Barack Obama en la senato.
Alia loĝado
Alia loĝado, iam ankaŭ sekundara loĝado, estas faka termino markanta loĝ-objektojn (refreŝigejajn kabanojn, dometojn, apartamentojn) servantaj por individua loĝado. Povas temi pri loĝ-objekto (loĝejo aŭ domo), kiun la posedanto ne uzas kiel daŭra loĝloko.
Nordamerika uzo de la termino
En Nordameriko, la domoj kiujn oni nomas "dometoj" (ankaŭ somerhejmoj, kabanoj) estas lokoj alirataj de urbanoj semajnfine kaj/aŭ ferie. La proprulo ankaŭ foje luigas la dometon al aliuloj.
Kanadaj dometoj estas kutime apud lagoj aŭ oceanoj en arbarecaj lokoj. Ili estas lokoj por ĉeesti dum ferioj kun amikoj kaj onia familio. Tie oni ofte naĝas, boatas, skias, fiŝkaptas, promenas, kaj faras similajn agojn.
Vivi en dometo estas unu el la plej popularaj kialoj de la venado de turistoj al Ontario, Kanado, kaj tie partoj estas nomataj "somerhejma lando".
Assaí
Assaí estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 18.368 loĝantojn en 2010.
Oleg Iljin
Oleg Gennadjeviĉ Iljin (Олег Геннадьевич Ильин; naskiĝis la, vilaĝo Krasnooktjabrskij, Sokoluka distrikto, Ĉuja provinco, Kirgiza Soveta Socialisma Respubliko, Sovetunio — la , Beslano, Nord-Osetio, Rusio) estis rusia militisto, oficiro de la Administracio «V» («Vimpel») de la Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekurecservo de Rusio, subkolonelo, pereinta dum liberigo de la ostaĝoj dum la terorisma atako en Beslano. Postmorte li estis honorigita kiel Heroo de Rusio.
Biografio
Oleg Iljin naskiĝis en la rusa familio de laboristoj. Baldaŭ post la naskiĝo liaj gepatroj disiĝis. La patrino kun la filo forveturis al Kazaĥa SSR, poste al Siberio, kie li frekventis elementan lernejon kaj cirkan studion. En 1979 la familio translokiĝis al la ŝaktista urbeto Ternovko (Dnipropetrovska provinco, Ukrainia SSR). Post fini la okan lernojaron Oleg petis la patrinon sendi lin al Militlernejo de Suvorov, sed instruistino sukcesis admoni lin rezigni je tiu intenco. Lia revo pri militservo plenumiĝis post fini en 1985 mezlernejon. Li militservis en la Paraŝutistaj trupoj, kie estris plotonon, roton. En 1989 li finis la Rjazanan Superan Militestran lernejon pri telekomunikado de marŝalo Matvej Zaĥarov. En 2000 li finis la Akademion de FSB.
Ekde 1993 Oleg Iljin servis en la Federacia Sekurecservo de Rusio. Ekde junio de 1995 Oleg Iljin servis en speciala taĉmento «Vimpel» de FSB. Li partoprenis batalojn kontraŭ la terorisma grupo de Salman Radujev en vilaĝo Pervomajskoje en 1996 dum la Unua Ĉeĉenia milito, pro kio estis honorigita de medalo «Pro kuraĝo».
Plurfoje li estis sendita al Norda Kaŭkazo, kie partoprenis komplikajn batalajn kaj specialajn operacojn kontraŭ teroristoj. En 1999 li batalis kontraŭ taĉmentoj de Ŝamil Basajev en Botliĥa distrikto (Dagestano), pro kio li estis honorigita de la ordeno de Kuraĝo. En 2002 li partoprenis liberigon de la ostaĝoj dum la Terorisma atako en la Teatro ĉe Dubrovka (Moskvo), pro kio estis honorigita de la ordeno «Pro militaj meritoj». Krome li havis ĉiujn medalojn de la ordeno «Pro meritoj antaŭ la Patrujo» (do, de la 1-a kaj 2-a rangoj).
La lasta batalo en Beslano
La dum la kontraŭterorisma operaco dum la sturmo de lernejo N 1 en Beslano, kaptita de la teroristoj, Oleg Iljin troviĝis en blokgrupo. Kiam la ostaĝoj ekfuĝis, li kiel ano de la avanca sturmogrupo unue batalis en la lerneja korto, alvokante al si pafadon de la teroristoj por ke la infanoj fuĝu. Malgraŭ splitvundo de la vizaĝo li plu batalis. Kiam la Iljin-grupo eniris la lernejon, en la unua etaĝo jam flamis batalo, do ilia tasko estis purigi de la teroristoj la duan etaĝon, de kiu la banditoj planis forkuri eksteren. Ili impetis laŭ ŝtuparo apud la solena halo kaj alfrontis la grupon de Oleg iljin. Dum la interpafado naŭ banditoj estis mortigitaj. Sed lia kamarado Denis Pudovkin falis mortvundita, alia grupano estis grave vundita kaj li mem estis vundita ĉe mano. Li decidis trarompi la vojon por savi la kamaradojn, sed alfrontis teroriston kaj ambaŭ pafis preskaŭ samtempe. Unu kuglo trafis lian bruston tra kirasveŝto kaj mortvundis lin. La teroristo estis mortigita de liaj kamaradoj. Entute dum tiu ĉi operaco Oleg Iljin mortigis du banditojn.
La li estis entombigita en la Nikolo-Arĥangela tombejo de Moskvo (tereno 75a).
Personeco
Pro sia strebo ĉiam avanci dum bataloperacoj kamaradoj donis al li kromnomon Lumtureto ( Маячок) kaj pro firmeco oni nomis lin Roko ( Скала).
Li ŝatis legi librojn pri filozofio kaj psikologio. Inter plej ŝatataj estis filmoj kun Jackie Chan.
Kunservantoj rememoris lin kiel komandestro severa, rektparola antaŭ la estraro, sed zorgema, dum dek jaroj perdinta en bataloj eĉ ne unu soldaton. Li ne prenis kun si en sturmogrupon, sed lasis en blokĉeno soldaton, kies edzino devis baldaŭ naski kaj mem dek minutojn antaŭ la sturmo telefonis al la edzino kaj trankviligis ŝin.
Familio
Oleg Iljin estis dufoje edziĝinta. Lia unua edzino Olga estis lia samlernantino, kiu helpis lin en mezlernejo ekde la sepa lernojaro. Ili geedziĝis kiam li estis ĉe la dua kurso de la Rjazana Supera Militestra lernejo pri telekomunikado de marŝalo Zaĥarov. En la unua familio li naskigis filinon Ksenija. En 1993, kiam ŝi havis nur du jarojn kaj duonon, li divorcis kaj edziĝis al suboficiro de la paraŝutistaj trupoj Anna Valerjevna Iljin (sola ino en paraŝutista bataliono). En tiu ĉi familio li naskigis filon Sergej kaj krome edukis Grigorij, filon de Anna de ties unua familio.
Memoro
La subkolonelo Iljin estis porĉiam enlistigita en la Rjazana Supera Militestra lernejo pri telekomunikado de marŝalo Zaĥarov. Sur esplanado estis starigita monumento de la heroo.
Memore al Oleg Iljin en Rjazano okazas interregionaj turniroj pri la armea luktoarto.
Nutra gisto
Nutra gisto estas senaktivigita gisto, ofte speco de Saccharomyces cerevisiae, kiu estas vendita komerce kiel manĝprodukto. Ĝi estas vendita en formo de flokoj aŭ kiel flava pulvoro kaj povas esti trovita en la plej grandaj natur-manĝaĵejoj. Nutra gisto estas populara ĉe veganoj kaj vegetaranoj kaj povas esti uzata kiel ingredienco en receptoj aŭ kiel kondimento.
Ĝi estas grava fonto de iuj B-kompleksaj vitaminoj kaj enhavas spurojn de pluraj aliaj vitaminoj kaj mineraloj. Foje nutra gisto estas fortikigita per vitamino B12.
Nutra gisto havas fortan guston, kiu estas priskribita kiel nuksa, fromaĝa aŭ krema, kio faras ĝin populara kiel ingredienco en fromaĝaj surgatoj. Ĝi estas ofte uzata de veganoj anstataŭ fromaĝo, ekzemple en purigitaj kaj frititaj terpomoj, en ruligita tofuo, aŭ kiel garnizono de krevmaizo.
En Aŭstralio, ĝi foje vendiĝas kiel "bongustaj gistaj flokoj." En Nov-Zelando ĝi estis konata kiel Brufax. En Usono, ĝi estas foje nomata "hipia polvo" aŭ "nooch". Kvankam "nutra gisto" kutime rilatas al komercaj produktoj, nesufiĉe nutritaj militkaptitoj uzis giston "hejme kreskinta" por eviti mankon de vitaminoj. Nutra gisto diferencas el la gista eltiraĵo, kiu havas tre fortan guston kaj venas en la formo de malhelbruna pasto.
Katlenburg-Lindau
Katlenburg-Lindau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Northeim de la federacia lando Malsupra Saksio.Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Çardak
Çardak estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Denizli kaj al la Egea regiono de Turkio.
27423 Dennisbowers
27423 Dennisbowers estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dennis Bowers, bona, longdaŭra teknikisto ĉe la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono, elektronika inĝeniero por kosmoveturiloj kaj ĉegrundaj observadaj aparatoj ; kaj por modernaj aŭdiovidaj ilaroj por klasoj, lekcioj kaj konferencoj.
Fender Telecaster
Fender Telecaster esats la plej komerce sukcesa masiva (aŭ masivkorpa) elektra gitaro. Ĝia simpla efektiva desegno kaj revolucia sono pavis la vojon kaj markis tendencojn en la fabrikado de elektra gitaro kaj en populara muziko. Enkondukita por enlanda distribuado kiel la Broadcaster en la aŭtuno de 1950, estis la unua gitaro siatipa fabrikita en granda skalo kaj estis en kontinua produktado laŭ unu formo aŭ alia ekde sia unua apero.
Kanalsistemo Trent-Severn
La kanalsistemo Trent-Severn estas kanada aro de kanaloj kaj kluzoj nun uzata nur de porplezuraj boatoj, sed antaŭe uzata por komercaj aferoj. La sistemo ligas Lago Ontario ĉe Trenton kaj la Georgia golfo de la Hurona Lago ĉe Port Severn. La sistemo inkluas la naturajn akvavojojn jenajn: Rivero Trent, Rivero Octonabee, la Lagoj Kawartha, Lago Simcoe, Lago Couchiching kaj la Rivero Severn. La sistemo trairas la "somerhejma lando" de suda Ontario. Ĝi estas malfermita de majo ĝis oktobro.
La longo de la tuta sistemo estas 386 km. Proksimume 32 km el la tuta sistemo estas homfaritaj kanaloj. Estas 44 kluzoj, inkluzive de 36 kutimaj kluzoj, 2 ŝteparaj kluzoj, ŝipliftoj ĉe Peterborough kaj Kirkfield, kaj 1 fervoja kluzo ĉe Big Chute inter la baza kaj alta partoj de la rivero Severn. Estas ankaŭ 39 turniĝantaj pontoj kaj 160 baraĵoj, kiuj malebligas inundojn.
(19134) 1988 TQ1
(19134) 1988 TQ1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Kanalsistemo Trent-Severn
La plej alta parto estas ĉe Lago Balsam. Oni ofte diras, ke tiu estas la plej alta punkto alirebla per boato de marnivelo, sed alireblaj partoj de la Misisipo estas plej altaj.
Urbario
Urbario estas registro pri posedrajtoj de terreganto kaj laborkvantoj de siaj terregatoj en la mezepoko kaj en la frua novepoko. La esprimo estas ankaŭ uzata por stoklibroj.
La esprimo urbario (resp. latinigite Urbarium) devenas el la malnov-altgermana urberan resp. la mezaltgermana erbern por "produkti" aŭ "doni profiton". Temas pri registro de nemoveblaj posedaĵoj, depagoj kaj servoj de terregejo (ekz. monaĥejo) farita pro ekonomiaj, administraj aŭ juraj celoj.
Dum en la frua kaj alta mezepoko la urbariaj listigoj kontentiĝas per posedaj kaj dedonaj listoj, en la malfrua mezepoko tiujn anstataŭas konkretaj posedopriskriboj de konkreta ekonomia sistemo (regado, offico, juĝejo). Urbarioj ekde la 13-a jarcento estis grava instrumento por la organizado de la konstituiĝanta landoregado.
Araucária
Araucária estas municipo kaj urbego de la brazila subŝtato Paranao. La loknomo signifas indiĝenan arbon araŭkario, kiu oftas en la subŝtato. La municipo apartenas al urbaro de Curitiba.
Urbario
Estas uzataj aliaj laŭregionaj esprimoj por urbario.
Araucária
Geografio
Araucária situas sur altebenaĵo en suda parto de la lando. Curitiba troviĝas 25, San-Paŭlo (urbo) 364, Guarulhos 375, Campinas 381, Porto Alegre 525, Nova Iguaçu 682, Rio-de-Ĵanejro 694, São Gonçalo 718, Campo Grande 780, Belo Horizonte 844, Goiânia 992, Braziljo 1101, Salvador de Bahio 1807, Teresina 2386, Maceió 2286, Recife 2483, São Luís 2624, Natalo (Brazilo) 2671, Belém 2686, Manaus 2745 km.
Historio
La unua blankulo en hodiaŭ Araucaria en 1668 komencis kulturi bienon. En 1876 alvenis multe da rusoj, poloj kaj germanoj. Urbo formiĝis en 1890.
Ekonomio
En Araucária la historia produktado estis la lignaĵoj. De la 1970-aj jaroj komenciĝis konsiderinda industriiĝo de la urbego.
Klimato
La klimato en Araucária estas subtropika.
Trafiko
Araucária situas laŭ vojo inter São Mateus do Sul-Curitiba.
Friedrich Achleitner
Friedrich ACHLEITNER (naskiĝinta en la 23-a de majo 1930 en Schalchen, mortina la en Vieno] ) estas aŭstra verkisto kaj arkitekturteoriisto. Kiel membro de la Viena Grupo li aŭtoris eksperimente, poste li okupiĝis kiel docento kaj verkisto pli pri arkitekturo.
Vivo verkista
Liaj teksturoj konstruktivismaj rilate al lingva materialo aperis en 1970 en la volumo prosa, konstellationen, montagen, dialektgedichte, studien; krome li konstribuis al la serio konkrete poesie de Eugen Gomringer. Lia plej ampleksa libro, quadratroman (1973) resumas memkritike-ironie la lingvoeksperimentaĵojn. Sub la titolo kaaas (1991) kaŝiĝis volumo kun dialektpoemoj. Einschlafgeschichten (2003) kaj wiener linien (2004) estas kolektoj de akurate komponitaj etprozaĵoj, en kiuj la terminoj nuliĝis per turnigo de metaforoj kaj abstraktaĵoj. Fariĝas kvazaŭ ŝveba stato de lingvo.
Vivo arkitekta
En 1961 li komencas deĵoradon kiel arkitekto kaj arkitekturkritikisto; i.a. li publikigis: ''Österreichische Architektur im 20. Jahrhundert (1980-95, en 4 volumoj), Nieder mit Fischer von Erlach (1986), Aufforderung zum Vertrauen. Aufsätze zur Architektur'' (1987). Ekde 1963 li estis docento ĉe la Akademio pri vidigaj artoj en Vieno, ekde 1983 profesoro pri historio kaj teorio de arkitekturo ĉe la Altlernejo pri dekoraj artoj.
Maxičky
Maxičky estas XVIII-a parto de statuta urbo Děčín en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas norde de Děčín. Estas ĉi tie registritaj 53 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín XVIII-Maxičky situas en katastra teritorio Maxičky kun areo 18,54 km². En tiu ĉi katastra teritorio troviĝas ankaŭ ĉasista kasteleto Kristin Hrádek, ruinoj de solejo Králův mlýn kaj naturmemorindaĵo Rybník u Králova mlýna.
Historio
Domaron Maxičky (Maxdorf) fondis en la jaro 1671 Maxmilián Thun-Hohenstein, laŭ kiu ĝi ankaŭ ricevis sian nomon. Grafo Thun bezonis en tiu ĉi regiono konstrui mastruman fonon precipe por administrado de arbaroj. Tiutempe ekzistis korto Papert super Horní Žleb, kiu ne apartenis al familio Thun, sed al Christof Stolze kaj liaj loĝantoj nerajtigite intervenis en mastrumadon en tiu ĉi regiono, precipe per ŝtelĉasado.
Metropol Parasol
Ĉar ĝia strukturo tre similas al fungoj, la sevilanoj nomas ĝin La Fungoj de la Enkarniĝo. Ĝiaj instalejoj gastigas bazaron de lokaj komercistoj kaj restoraciojn, spektaklejon, rigardejon kaj la muzeon Antiquarium.
En januaro 2013, la spaco Metropol Parasol estis elektita, el inter la 335 kandidatiĝintaj projektoj, kiel unu el la kvin projektoj selektitaj de la Premio de Nuntempa Arkitekturo Mies van der Rohe, kiu estas atribuita ĉiun duan jaron de la Eŭropa Unio kaj la Fondaĵo Mies van der Rohe kaj ĝi aperis en pluraj artikoloj de ĵurnaloj internaciaj kiaj New York Times
La Supera Kortumo konfirmis la neleĝecon de pluraj artikoloj de la Ĝenerala Plano de Urba Reordigado de Sevilo, inter ili tiu kiu permesis la konstruadon de La Fungoj. Kelkaj sociaj movadoj por la protektado de la historiaj heredaĵoj petas ĝian detruadon surbaze de tiu neleĝeco.
Dezső Vadnay
VADNAY Dezső (vadnai deĵeo:) estis hungara ĵurnalisto, porjunulara verkisto naskita en Satmaro la 2-an de junio 1894 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de oktobro 1977
Kariero
Vadnay post siaj studoj en sia naskiĝurbo kaj Budapeŝto, de 1914 publikis felietonojn, novelojn, porjunularajn romanojn en provincaj gazetoj. De 1927 li prelegis regule el siaj fabeloj en la radio. La teatroj prezentis plurajn el siaj muzikaj fabeldramoj (Napkeleti virágok, 1933; A táncos csizma, 1961).
Preĝejo Sankta Triunuo (Battonya)
Historio
La klasikisma unutura preĝejo konstruiĝis en la 1810-aj jaroj, kiu estis 37 m longa, 15 m larĝa, 19 m alta (interne). En 1935 oni pligrandigis la preĝejon kaj en la sekva jaro oni konstruis 2 turojn, pli frue la malnovan malkonstruis. En 1935 Pál Molnár C. pentris la ĉefaltaran bildon kaj la freskojn. Nova altaro estis farita en 1977.
Konstruaĵo
La preĝejo havas 2 turojn kun skulptaĵoj pri sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Interne tuj estas videbla granda ligna skulptaĵo pri Dipatrino kaj sur la muro reliefo pri Sankta Francisko el Asizo. Ĉe la ĉefaltaro estas bildoj pri Sankta Triunuo kaj Ave Maria. La flanka altaro pri Dipatrino kune kun skulptaĵo estas videbla ekde 1944. La alia flankaltaro montras Koro-n de Jesuo kun skulptaĵo kaj kun bildo pri Sankta Mikaelo. La orgeno troviĝas sur la galerio de 1951. Sub la preĝejo estas kripto.
Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.
Çatalpınar
Çatalpınar estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
Dick Hillenius
Dick HELLENIUS ( en Amsterdamo – Amsterdamo), estis nederlanda poeto kaj biologo. Li laboris kiel zorganto en la zoologia muzeo de la Universitato de Amsterdamo.
Assis Chateaubriand (Paranao)
Assis Chateaubriand estas municipo de la brazila ŝtato Paranao kun 33.028 loĝantoj, laŭ popolnombrado de la jaro 2010.
Emsbaraĵo
La Emsbaraĵo (Emssperrwerk) estas akvobaraĵo en la rivero Emso tuj antaŭ la urbo Emden, kie ĝi elfluas en la Okcidentan Emson (Westerems). La akvobaraĵo estis konstruita de 1998 ĝis 2002 inter la vilaĝetoj Gandersum sur la norda bordo kaj Nendorp sur la suda bordo. La totalaj kostoj de la konstruo estis 224 milionoj da eŭroj.
Sgonico
Zgoniko (Sgonico, Zgonik) estas komunumo en la pleja oriento de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Trieste, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Wilhelm Knappe
Vivo
Knappe frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo (ekde 1863) kaj ekstudentis pri juro ĉe la Universitato de Lepsiko. Li aktivis en la studenta korporacio "Corps Thuringia Leipzig" kaj ankaŭ estris dum certa tempo la korporacianojn studantajn. En 1875 li iĝis studento en Göttingen kie li membriĝis al la korporacio "Corps Hildeso-Guestphalia Göttingen", kie li plenumis la oficon de vicestro de la aktivuloj. Poste li iris al la berlina Friedrich-Wilhelms-universitato kie li doktoriĝis en 1878.
Ekde 1883 li deĵoris en la konsuleja servo de la Ministerio pri eksteraj aferoj kaj faris karieron: en 1885 li iĝis vickonsulo kaj en 1886/87 Ĉefkomisario imperiestra de la Marŝala Insularo. En la rolo de konsulo sur Samoo li eksplodigis konflikton sangan kiu provokis ankaŭ diplomatiajn problemojn kun la Unuiĝinta Reĝolando kaj Usono. Flanka avantaĝo: la nomo de Knappe tuj famiĝis mondskale!
Maldungite fare de kanceliero Otto von Bismarck Knappe estris de 1891-94 la Nacian Bankon de Respubliko de Transvalo sub la prezidanto Paulus Kruger. Reinstalite en la servoj de la ministerio pri eksteraj aferoj Knappe iĝis en 1894–97 konsulo en Kantono (Ĉinio) kaj en 1898-1905 ĝeneralkonsulo en Ŝanhajo. Tie li konstruis propran informadservon. Per subaĉeto de ĉinaj oficistoj li peris multajn jarojn al la Germana Imperiestra Regno gravajn informojn pri ĉinia politiko. Pro grava tropika malsano Knappe devis demisii en 1905 kaj mortis 54 jara.
Li estis la edzo de Charlotte von Eckardt, filino de la diplomato Julius von Eckardt kaj poste de Isabella David, filino de la lepsika koncertĉefo Ferdinand David.
Graveco
Kvankam imputis al li Bismarck post la Samoa Milito (1889) troan "kolerecon konsulan" oni versaĵne ne rajtis karakterizi Knappe kiel tipan prusan batalemulon kies volo estus - je ĉiuj kostoj - akiri influon por Germanlando en la kolonioj. Samtempuloj ja substrekis ties elstaran intereson pri la ĉiutaga vivo de la indiĝenuloj kiel montras ankaŭ liaj etnologiaj laboroj. La fakuloj eĉ laŭdas lian por eŭropa diplomato nekutime sciencan intereson por la Suda Maro kaj Papuo-Nov-Gvineo (Hermann Joseph Hiery). La kolektoj de Knappe videblas hodiaŭ en Erfurto en la Muzeo pri turingia folkloro. En Ĉinio Knappe prezentis sin ankaŭ kiel porparolanto de germanaj kulturuloj kaj engaĝiĝis por la fondo de "Deutsche Medizinschule für Chinesen in Shanghai", antaŭula institucio de la nuna ŝanghaja Universitato Tongji. Kiam li devis forlasi Ĉinion diplomatoj el la tuta mondo kiel ankaŭ ĉinaj personuloj adiaŭis lin per laŭdaj vortoj.
Fono
Tiu ĉi artikolo estas traduko de samtitola el la germanlingva Vikipedio.
Stacio Tabuse
Stacio Tabuse (japane: 田布施駅 [Tabuse-eki], angle: Tabuse Station) estas fervoja stacio en Tabuse, Gubernio Jamaguĉi, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Bief
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Saillat-sur-Vienne
- jen france, prononco [], okcitane Salhac, prononco [], loke [] - estas komunumo de Francio, borde de la rivero Vienne. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Sonipat
Sonipato, Sonepato, Sonipaturbo, Sonepaturbo, Sonipat & Sonipat City aŭ Sonepat, (fondita kiel Sŭarnaprastha aŭ Suvarnaprastha fare de la kvin Pandavaj fratoj dum la epoko de la milito de la Mahabarato) estas urbo kaj Municipa Konsilio en la barata subŝtato Harjano. Ĝi apartenas al la Nacia Ĉefurba Regiono kaj estas ĉirkaŭ 214 km (128 mejloj) el Delhio. Ĝi estas ankaŭ je 214 km (128 mejloj) sudokcidente de Ĉandigaro, nome la subŝtata ĉefurbo. La rivero Jamuno fluas laŭlonge de la orienta limo.
La 22an de Decembro 1972, la distrikto Sonipato estis elprenita for de la distrikto Rohtako kaj farita tutrajta distrikto.
Demokratio
En diversaj kultursferoj kaj ideologiaj tradicioj oni iom diverse difinas demokration. La nuntempe tre vaste akceptita difino estas tiu de liberala demokratio. Laŭ tiu difino, demokratio postulas ĝeneralan kaj egalan balotrajton (kaj similan efektivan rajton kandidati al elekteblaj postenoj), la rajton de la civitanoj organiziĝi kaj eldiri sian opinion sen danĝero esti persekutita aŭ malhelpita, ktp, kaj la rajton krei kaj sekvi amaskomunikilojn liberajn el ĉia subpremo, kaj funkciantan juran ordon, kiu protektu ĉi tiujn liberecojn. En Usono oni tradicie akcentas la disigon kaj la reciprokan kontrolon de la diversaj branĉoj de la potenco: nome la leĝofaranta, la realiganta aŭ plenumanta (praktike administracianta) kaj la juĝista branĉoj (ideo devena el Montesquieu). En la germana kaj nordeŭropa tradicioj oni pli akcentas la popolan suverenecon.
Bazaj kondiĉoj de liberala demokratio
Laŭ la nuntempe sufiĉe vaste akceptita difino, demokratio supozigas la kunecon de almenaŭ la jenaj kondiĉoj :
Malgraŭ ĉi tiuj kvar kondiĉoj, demokratio tre ofte puŝiĝas al neevitebla regulo : la regulo/principo pri plimulto, kiu postulas, ke la adoptotaj decidoj estu tiuj, kiuj akiros la plej grandan nombron de voĉoj. La principo pri plimulto tiel povas kaŭzi subpremadon de sendefendaj malplimultoj fare de la plimulto (do kontraŭ teoria egaleco) kaj la riskon de en si mem demokratiaj decidoj, kiuj atencas la demokratiajn liberecojn. Pro tio la moderna demokratio supozigas, ke la malplimultoj povu libere sin esprimi kaj roli en la politika vivo, kaj ke la zorgo pri ĝenerala intereso atentu ankaŭ samtempe je rajtoj de individuoj kaj malplimultoj, almenaŭ se tiuj estas malfortaj kaj ne riskas subpremi la aliajn sed ja esti subpremitaj de la aliaj.
Kvankam teorie la menciitaj bazoj estas ekde la vidpunkto de etiko vere senriproĉaj, la praktiko montras multajn malfortigajn aspektojn de la demokratiaj sistemoj. La egaleco de la civitanoj estas teoria principo en la aliro al voĉdonado, sed antaŭ tio oakzas longa procezo. En la propagando por disvastigi la ideojn ne ĉiuj civitanoj estas egalaj en la senco, ke oni ne aliras al amaskomunikiloj aŭ eĉ al sistemo de politikaj partioj kun la sama kapablo. Riĉuloj, gravuloj, konatuloj povas pli facile uzi la sociajn rimedojn por atingi siajn politikajn celojn. Tiu fakta malegaleco, aŭ almenaŭ disegaleco, tuŝas ankaŭ la juran aspeton. La supre menciita leĝeco estas simile nur teoria, kiam la kapablo atingi defendon ne estas la sama por ĉiu civitano. Eĉ en demokratiaj landoj, kelkaj gravuloj havas jurajn privilegiojn (reĝoj en monarkioj, parlamentanoj en multaj landoj) ktp. Kaj finfine la libereco foje havas limigojn, kiuj foje povas tuŝi la rezulton de balotadoj.
Formoj de demokratio
Klasike demokratio estis dividita en du grandaj formoj: nome rekta kaj reprezenta.
Nerekta demokratio aŭ reprezenta
En tiu la popolo limiĝas al elekto de iliaj reprezentantoj por ke tiuj diskutu kaj faru decidojn en la povaj instancoj, nome rajto kiun la popolo havigas al ili pere de la voĉdonado.
Duonrekta demokratio aŭ partoprena
Kelkaj fakuloj distingigas ankaŭ trian kategorion intermezan, nome la duonrekta demokratio, kiu foje estas akompanata nuance al la nerekta demokratio. En la duonrekta demokratio la popolo esprimiĝas rekte en partikularaj cirkonstancoj, baze pere de kvar mekanismoj:
Partoprena demokratio emfazas la ampleksan partoprenon de voĉdonantoj en la direkto kaj funkciado de politikaj sistemoj. Etimologiaj radikoj de demokratio (grekaj popolo kaj povo) implicas, ke la homoj havas la povon kaj tiel ĉiuj demokratioj estas partoprenemaj. Tamen, partoprena demokratio emas rekomendi pli implikitajn formojn de civitana partopreno kaj pli grandan politikan reprezentadon ol tradician reprezentan demokration.
Likva demokratio
La likva demokratio estas klaso de rekta demokratio en kiu ĉiu civitano rajtas voĉdoni ĉiun decidon de la parlamento kaj realigi proponojn, sed ankaŭ rajtas transdoni sian voĉdonrajton al reprezentanto por tiuj decidoj en kiu tiu preferas ne partopreni. Tio funkcias pli facile en la regado ne de landoj aŭ de politikaj aŭ administraciaj komunumoj, sed de societoj kaj malgrandaj organizoj. Krome tiu formo de demokratio povas eĉ faciligi la funkciadon de tiaj organizoj.
Inkluziva demokratio
Inkluziva demokratio estas projekto, kiu celas rektan demokration, ekonomian demokration en senŝtata ekonomio, memmastrumadon (demokratio en la socia kampo) kaj ekologian demokration.
Hungario
La longdaŭra ĉefministro de Hungario Viktor Orbán kutime nomas la policiojn de lia registaro kaj la demokration en sia lando kiel malliberala demokratio, kontraŭe al la liberalaj demokratioj de okcident-eŭropaj landoj.
Islama
Post la Irana islama revolucio Irano fariĝis Islama respubliko kun Islama demokratio.
Ide-historiaj rimarkoj
La moderna demokratio, kiu estas hegemonia almenaŭ en Okcidento, devenas grandparte el la anglo-saksa jur-evoluo, kiu komenciĝis per la Magna Charta Libertatum 1215. Temas pri iom post iom evoluinta sistemo de rajtoj je liberecoj (=aŭtonomisferoj) kaj kundecido, fare unuavice de la nobela klaso, direktita kontraŭ la monarko, kaj poste de la burĝoj. Nur fine de la Franca revolucio de 1789 kaj dum la 19-a jarcento la laboristaj klasoj siavice postulis, ke demokratio utilu ankaŭ al ili, la plej ampleksa, kaj plej suferanta klaso de la popolo. Post ĝermoj, dum la 16-a jarcento en Etienne de la Boetie kaj tekstoj kiel Vindiciae contra tyrannos, eŭropaj pensuloj de la 17-a jarcento kiel Hugo Grotius aŭ Thomas Hobbes ellaboris la koncepton de la socia kontrakto. Pensuloj kiel Locke, Montesquieu kaj Jean-Jacques Rousseau provis trapensi kaj glatigi tiun sistemon. Kie la popolo anstataŭ la reĝo fariĝis suvereno (ne ĉie do), ĝi troviĝas en tiu sistemo en tre aparta duobla rolo:
Tiu sistemo, kiu dum la 19-a jarcento havis la nomon "liberalismo" (ne konfuzu ĝin kun la moderna ekonomia liberalismo) estas la moderna demokratio. Ĝi ne estas la samo kiel la greka demokratio, kiu, kiel konate, estis nur profite al malplimulto en ege malegaleca socio, kaj (vidu ekzemple la verkon "Politeia" de Platono), finfine fiaskis. Ĝi estas direktita kontraŭ la ebla "despotismo de la popolo" same kiel kontraŭ la despotismo de la reĝoj aŭ de nobelaj kaj alimaniere privilegiitaj klasoj. La gardado de la individuaj liberecoj, rajtoj de malplimultoj, ne estas logike pravigebla nur el la ideo de la regado de la popolo aŭ de la plimulto. Tial se la ideo de demokratio volas esti humanisma valoro, ĝi devas ankaŭ je tiuj prizorgi. (La usonaj "patroj de la konstitucio" tre klare ekkonis kaj eldiris, ke la konstitucio donu sekurecon kontraŭ la despotismo de la popolo).
Intertempe la antaŭe negativa nuancaro de la nocio paliĝis. Tiun negativan komprenon la vorto havis, pro la fiasko de la atena demokratio, dum pli ol du mil jaroj. La populara, sed iom tro simpla senhistoria, pure etimologia kompreno de la vorto hodiaŭ ofte kondukas al miskompreno de tio, kio la moderna demokratio de ne greka, sed anglo-saksa tipo fakte estas: Nome sistemo de la sekurigo de la libereco de ĉiuj (kaj ne nur de kelkaj pli potencaj, riĉaj aŭ privilegiitaj) per limigo, divido (multcentrismo) kaj kontrolo de la ĉiuspecaj potencoj, fare de gardistoj de la humanismaj valoroj kaj de sekurigitaj kontraŭ-potencoj. (Por pli klare karakterizi la specifecon de la moderna demokratio, oni ofte uzas komplikajn formulojn kiel "demokratio kaj juroŝtato" aŭ "liberec-demokratia baza ordo". Eble, laŭ propono de la konata pridemokratia teoriisto Giovanni Sartori, oni nomu la modernan demokration "liberala demokratio", por distingi ĝin de la "etimologia" miskompreno de la nocio.
La sistemo de la rajtoj de libereco estas konkretigita en la diversaj katalogoj de homaj rajtoj. Pere de la Deklaracio de la Unuiĝintaj Nacioj de la 10-a de decembro 1948, kompletigita de pluraj fakaj internaciaj interkonsentoj kaj rimedoj pri civilaj rajtoj, nome protekto kontraŭ torturo kaj aliaj humiligaj malhumanaj traktadoj, k.t.p., kaj laste sed ne balaste la Internacia Punkortumo en Hago, kiu ricevis internacijuran validecon.
La demokratiaj kaj liberecaj valoroj povas esti konsiderataj pli adekvataj al grandaj socioj ol la antaŭ- kaj kontraŭ-demokratiaj valoroj, ĉar ili ebligas bonan kunvivadon eĉ kun malkonsento, kun plurismo de la vivostiloj, anstataŭ provi perforte forigi la malkonsenton, ĉar tio iam certe fiaskos. La demokratiaj valoroj ne enhave determinas, kiamaniere oni vivu kaj pensu, sed ili celas al formala reguligo de la kunvivado sub la kondiĉo de malkonsento. Juriste dirite, ili estas pli procesjuraj (proceduraj) ol materialjuraj (enhavaj). Sen homaj rajtoj ne temas pri demokratio en la moderna senco, sed pri despotismo de la plimulto. Tial oni foje konsistigis demokration en respekto de individuaj rajtoj, sed krom, ke tio estas tute preterlasi ties esencan difinon ("povo de la popolo", diference ja aliaj tipoj da socioj kaj povoj) kaj forgesi ke la popolo estas konsistigita de individuoj. Tiu simpla konstato montras, ke sen protekto de individuaj rajtoj ne estas demokratio kaj, ke defendo de individuoj neprigas defendon de interesoj de la popolo ĉar ne io ajn alia estas la popolo ol vivantaj individuoj. Distingiĝas demokratio celante ne forgesigi, ke ĉiu el tiuj individoj havas samajn rajtojn, kaj ke politika strukturo devas tiom zorge atenti je la interesoj de kiu ajn, de aliaj socioj, kie estas malprivilegiitaj klasoj aŭ grupoj. Ofte despotismo estas starigita "nome de la popolo", sed ĝenerale por la intereso de individuo, partio, jam reganta malplimulto, aŭ nove formita reganta klaso. Sen vera demokratio la liberecoj ne fakte ekzistas por ĉiuj civitanoj, sed servas al nur kelkaj por pli bone subpremi la aliajn.
Per krudaj rimedoj (puĉoj, "Taĉmentoj de la morto", k.t.p.) aŭ malnaivaj kaj arte ellaboritaj rimedoj (kiel monopoligo de la amaskomunikiloj, monaj bariloj kiuj fakte malhelpas al la popolo partopreni en la politika vivo kaj aliaj rimedoj de politika korupto). Tiu demokratio, dum ĝi havas la eksterajn formojn de demokratio, ofte estas tordita kaj havas nur la nomon demokratio; fine eĉ la simplaj juraj garantioj povas esti trompitaj en pezaj kaj sepsaj etosoj. Libereco de agado (kondiĉe ke ĝi ne damaĝu al aliaj) kaj pensado do, el la vidpunkto de la individuo, estas la antaŭkondiĉo mem de la demokratiaj valoroj.
Historio de demokratio
La demokratio aperas por la unua fojo en multaj el la antikvaj civilizoj kiuj organizis siajn instituciojn sur la bazo de la komunumaj kaj egalismaj sistemoj de triboj (triba demokratio).
En la Antikva Grekio demokratio ekis en Ateno en la jaro 508 a.K., kiam Klisteno lanĉis la tielnomitan "Atenan eksperimenton": li havis kontraŭ si la riĉulojn, kiuj provis ricevi helpon de ekstera regno, t. e. Sparto. La atena sistemo, prosperinte, iĝis modelo, kaj estis imitata de multaj aliaj inter la helenaj urbo-regnoj. Ja inter la plej bone konataj okazoj de demokratio troviĝas la relative mallonga esperto de kelkaj urbo-ŝtatoj de la Antikva Grekio, speciale en Ateno ĉirkaŭ la jaro 500 a.K. La malgrando kaj malabundo de la loĝantaro de la polis (aŭ grekaj urboj) pravigas la eblon ke aperis asembleo de la popolo, kies membroj rajtis esti nur la liberaj viroj, eksklude tiel la 75% de la loĝantaro integrita de sklavoj, virinoj kaj eksterlandanoj. La asembleo estis la simbolo de la atena demokratio. En la greka demokratio ne ekzistis reprezentado, la registaj postenoj estis okupitaj alterne de ĉiuj civitanoj kaj la suvereneco de la asembleo estis absoluta. Tiuj ĉiuj limigoj kaj la malgrando de la loĝantaro de Ateno (ĉirkaŭ 300 000 loĝantoj) ebligis la minimumigon de la evidentaj organizaj malfaciloj de tiu formo de registaro.
En Romio, longa historio de klasbataloj unue inter la Patricioj kaj la Plebo, poste inter la riĉuloj (el la du klasoj) kaj la proletoj kondukis al kompleksa respublika sistemo, kiu neniam estis vere demokratia, pro multspecaj sistemoj kaj artifikoj de la superaj klasoj kiuj celis malhelpi, ke la popolo havu influon aŭ manipuli tiun ĉi, aŭ perfortaĵoj ĉiaspecaj kaj fine enlandaj militoj.
En la Ameriko de la 12-a jarcento oni formis la Demokratian kaj Konstitucian Ligon de la Haudenosaunee, integrita de la nacioj de la Senekoj, la Kaĝugoj, la Oneidoj, la Onondagoj kaj Mohikanoj, en kiu oni praktikis la principojn de limigo kaj divido de la povo, same kiel la demokratian egalecon de viroj kaj virinoj. La demokratio de la Haudenosaunee estis konsiderata de diversaj pensuloj kiel la plej rekta antaŭaĵo de la moderna demokratio.
Sankta Mikaelo (Barbado)
Sankta Mikaelo (Saint Michael [sejnt majkel]) estas la plej loĝata paroĥo de Barbado. Ĝi estas en la plej sud-okcidenta paroĥo de la insulo, kaj havas areon de 39 km². Sankta Mikaelo estas unu de la originaj ses paroĥaj nomoj de 1629.
Demokratio
Historio de demokratio
Ĉe ĝermanaj popoloj pluraj institucioj estis antaŭformoj de demokratio, eĉ pli demokrataj ol tiuj de Grekio, kiuj valoris nur por la civitanoj (ĝenerale nur 10% de la loĝantoj), malinkluzivante ĉiujn virinojn, la alilandanojn kaj la multajn sklavojn. Similaj okazoj estis oftaj en Mezepoko en diversaj landoj kaj regionoj, sed ĉefe en apartaj urboj.