cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ernfrid Malmgren
Direkciano de Sveda Esperanto-Instituto (SEI) kaj fakestro de ĝiaj kursa, financa kaj statistika sekcioj de 1930. Sekretario de Sveda Esperanto-Federacio (SEF) de 1931. Sekretario de Sveda Instruista EF, 1929-1931. Prezidanto de Sveda Esperanta Turista Asocio kaj Esperanta Turista Komisiono (ETK). Organizis plurajn Esperanto-kursojn en Stokholmo kun ekster- kaj enlandaj instruistoj de 1928; oficialajn Esperanto-kursojn por svedaj instruistoj somere 1928 kaj dum 1929-1931, subvenciatajn de la registaro; prelegvojaĝojn de L. Sinha, 1929-1930, tiujn de Scherer, 1931. Efektivigis grandajn turistvojaĝojn inter Svedujo kaj Estonujo, 1929-1931, kune kun Henrik Seppik. Ĉefo-delegito de UEA, 1933. Ĝenerala sekretario por la UK en Stokholmo 1934. De lia ,Sistema Kurso de Esperanto' (kun Seppik), 1932, vendiĝis 5000 ekzempleroj dum 5 monatoj.
En 1934 li eniris la Estraron de UEA kaj okupiĝis precipe pri informado. En sia hejmo en Stokholmo li starigis Propagando-Centron, kaj dum la dua mondmilito li dissendis bultenojn pri la movado precipe en la okupitaj landoj.
Post la kunfandiĝo de Internacia Esperanto-Ligo kaj UEA en 1947 li fariĝis prezidanto. Malmgren, kiu ofte estis malsana, en 1956 rezignis kvankam reelektita en 1955. Malmgren en 1962 ricevis la titolon Honora Prezidanto.
József Rózsay
József Rózsay [jOĵef rOĵai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rózsay József estis hungara kuracisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1864). Lia nobela antaŭnomo estis muraközi.
Stacio Wien Floridsdorf
La stacio Wien Floridsdorf estas fervoja, S-Bahn-a kaj metroa stacio en Floridsdorf, la 21a distrikto de Vieno. De 1996 ĝi estas la fina stacio de la metrolinio U6. Haltas tie ĉefe regionaj trajnoj, sed ankaŭ unuopaj longdistancaj.
József Rózsay
Biografio
József Rózsay devenis el juda familio. Li frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno. Li ricevis diplomon en 1840, poste li studvojaĝis al Germanio, fine li eklaboris en Vieno. En 1843 li translokiĝis al urbo Pest. En 1848 li estis nomita armea ĉefkuracisto. Post 2 jaroj li eklaboris en Pest en malsanulejo por malriĉuloj, en 1861 li estis nomita ĉefkuracisto de malsanulejo por judoj. En 1873 li strebis kontraŭ epidemio pri ĥolero.
Stacio Wien Floridsdorf
Ĝi estas la plej grava trafiknodo en la 21a distrikto; la tramlinioj 25, 26, 30 kaj 31 kaj pluraj urbaj kaj regionaj buslinioj havas haltejon ĉe ĝi.
Matthäus von Pappenheim
Matthäus von Pappenheim (1458-1541) estis germana humanisto, kronikisto, eldonisto, historiisto, genealogo kaj kanoniko en Aŭgsburgo. Li ricevis sian diplomon pri kanona juro en la Universitato de Peruĝo. Post tio, li estis nomumita rektoro, en 1492, en la Preĝejo de Sankta Gertruda, en Aŭgsburgo, kaj en 1493, li fariĝis kanoniko de la Katedralo de Aŭgsburgo, kaj en 1492, kanoniko de la Prepostejo de Ellwangen.
Li ĉiam partoprenis de la humanismaj rondoj kaj inter lia amikaro troviĝas Konrad Adelmann von Adelmannsfelden (1462-1547), Konrad Peutinger (1465-1547), la teologo de Ingolstadt Johannes Eck (1486-1543) kaj la bavara historiisto Johano Aventino (1477-1534). Lia plej grava verko estas la "Kroniko pri la Regantoj de Waldburg", kiu produktis multajn manuskriptojn. Li konsideriĝas unu el la fondintoj de la moderna genealogio en Germanio.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Sylvester_I_and_Constantine.jpg| Silvestro la 1-a (? - m. 335) Heinrich_4_g.jpg| Henriko la 4-a (1050-1106) Siegel_Adolf_von_Nassau_Posse.JPG| Adolfo de Nasaŭ (1250-1298) Conrad-Celtis.jpg| Conrad Celtis (1459-1508) DEU Abtsgmünd COA.svg| Konrad Adelmannsfelden (1462-1547) Amberger_Konrad_Peutinger.jpg| Konrad Peutinger (1465-1547) Kaspar_Sturm_810x644.jpg| Kaspar Sturm (1475-1552) Johannes Aventinus.jpg| Johannes Aventinus (1477-1534) 1481_Kasimir.jpg| Kazimiro de Brandenburgo (1481-1527) Martin_Luther,_1529.jpg| Marteno Lutero (1483-1546) Johannes-Eck.jpg| Johannes Eck (1486-1543) DEU Kulmbach COA.svg| Johano Eko (1494-1554) Regensburger_Dom_11.jpg| Georg von Pappenheim (1563-1563) Maximilian_II_HRR_MATEO.jpg| Maksimiliano la 2-a (1564-1576) Marquard_Freher_by_Johann_Jacob_Haid.jpg| Marquard Freher (1565-1614) Gottfried_Heinrich_von_Pappenheim.jpg| Heinrich zu Pappenheim (1594-1632) Johann_Alexander_D%C3%B6derlein.jpg| Johann Alexander Döderlein (1675-1745) Christian Gottlieb Jöcher.jpg| Christian Gottlieb Jöcher (1694-1758) Andreas_Felix_Oefele_Ex_libris.jpg| Andreas Felix von Oefele (1706-1780) Johann_Georg_Dominicus_von_Linprun_1714_-_1787.jpg| Dominicus von Linprun (1714-1787) </Gallery>
Eŭropa Esplorkonsilio
La Eŭropa Esplorkonsilio (EEK) estas Eŭropunia instanco respondeca pri kunordigado de esploraj klopodoj inter EU-membroŝtatoj kaj la unua tuteŭropa financa agentejo por "esplorado ĉe la limo de scio". Ĝi estis oficiale establita la 27an de februaro 2007 kadre de la Sepa Kadra Programo.
Lāčplēsis
Lāčplēsis estas eposo, bazita sur lokaj legendoj de la latva mitologio. La verkon kreis la latva poeto Andrejs Pumpurs inter la jaroj 1872 kaj 1887. Lāčplēsis de tiam estas konsiderita la latva nacia eposo.
Enhava resumo
La poemo rakontas la vivon de la legenda juna viro Lāčplēsis, kiun la dioj elektas iĝi heroo de sia popolo. La nomo signifas "urso-ŝiranto", ĉar en junaĝo – vivante kiel adopta filo de la reganto de Lielvārde – li mortigis urson per tio, ke li ŝire disigis la mandiblon kaj makzelon nur per la forto de siaj manoj. En la kastelo de la reganto Aizkrauklis, li spione observas la aktivecon de la sorĉistino Spīdola (Spīdala), kiu estas sub kontrolo de diablo, kiu reale estas perfidulo provanta anstataŭigi la tradiciajn diojn per kristanismo. La sorĉistino provas dronigi la junan viron en la rivero Daŭgavo, sed li estas savita per bona diino kaj portita al ŝia subakva kristala kastelo. Tie Lāčplēsis renkontas kaj enamiĝas al la knabino Laimdota. Mallonge poste, Lāčplēsis amikiĝas kun alia heroo, Koknesis ("ligno-portanto"), kaj kune ili studas en la kastelo de Burtnieks, la patro de Laimdota.
Kangars provokas militon kun la estonoj, kaj Lāčplēsis ekvojas por batali kontraŭ la giganto Kalapuisis, kun la celo gajni la rajton edziĝi kun Laimdota. Li venkas la giganton, kaj la du interpaciĝas kaj interkonsentas kune ekbatali kontraŭ komuna malamiko, la germanaj kristanaj misiistoj, gviditaj de la pastro Dietrich (Dītrihs). Lāčplēsis plenumas plian heroan agon, pasante la nokton en la dronita kristala kastelo, tiel ke rompiĝas la sorĉo kaj la kastelo povas releviĝi el la akvo. Laimdota kaj Lāčplēsis gefianĉiĝas. En la sekvaj epizodoj, Laimdota legas el la antikvaj libroj pri la kreado de la mondo kaj aliaj antikvaj latvaj instruoj.
Laimdota kaj Koknesis estas rabitaj kaj enkarcerigitaj en Germanio. La sorĉistino Spīdala konvinkas la heroon Lāčplēsis ke liaj du amikoj estus amantoj. Lāčplēsis revenas hejmen al Lielvārde, sed tiam tamen ekvelas direkte al Germanio. Lia ŝipo perdiĝas en la Norda Maro, kaj li estas bonvenigita per la filino de la Norda Vento. Dumtempe, Dietrich kaj la livonia princo Caupo en Romo renkontiĝas kun la papo por plani la kristanigon de Latvio. Lāčplēsis komencas la danĝeran revojaĝon de la Norda Maro al Latvio – interalie li batalas kontraŭ monstroj kun tri, ses kaj naŭ kapoj en sorĉita insulo. Fine, li renkontas Spīdola sur la insulo kaj liberigas ŝin el la kontrakto kun la kristaniga diablo. Same li trovas la amikojn Laimdota kaj Koknesis, kiuj eskapis de Germanio sed poste estis malliberigitaj sur la sorĉita insulo. Koknesis deklaras sian amon al Spīdola, kaj la kvar revenas al Latvio.
Tago de Lāčplēsis
La "Tago de Lāčplēsis" (latve Lāčplēša Diena) celebriĝas la 11-an de novembro. En tiu tago la latvoj ne celebras la finon de la Unua Mondmilito dum la jaro 1918 (kiel faras la homoj en multaj aliaj landoj), sed la venkon super la kontraŭ-sendependisma armeo de Bermontianoj ĉe la batalo de Rigo la sekvan jaron.
Magyarhomorog
Magyarhomorog [madjarhomorog], estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Berettyóújfalu. Magyar signifas hungaro, homorog ne havas sencon en la hungara.
Situo
Magyarhomorog situas sur ebenaĵo, Rapida Körös preterfluas, laŭ traira flankovojo. Komádi troviĝaj je 5, Berettyóújfalu je 32, Debrecen je 68, Budapeŝto je 232 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1214 laŭ tiama hungara ortografio "Humuroc". La komunumo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj militoj kaj hungaroj refondis ĝin en 1729. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas la kalvinana preĝejo de 1894 kaj la grekokatolika preĝejo de 1880.
Famuloj
En tiam nomata Homorog naskiĝis aktoro Irén Iványi.
Färgelanda Kommun
Faktoj
Färgelanda estas municipo en sud-okcidenta Svedio, gubernio Västra Götalands län (Okcidenta Gotenlando). Ĝi situas 95 km norde de Gotenburgo.
Mamonas Assassinas
Mamonas Assassinas estis brazila rokmuzika grupo formita en Guarulhos en 1995, originante de la grupo Utopia. Ili estis rimarkindaj pro siaj kunmetaĵoj kiuj akordigis poprokon kun popularaj muzikĝenroj, kiel ekzemple sertanejo, pezmetalo, kaj forró, kaj ankaŭ pro siaj malrespektaj kaj ekscentraj prezentoj. Tiaj faktoroj igis la grupon fama eksponento de komika roko, ĝenro antagonisma al alternativroko kiun ĝiaj membroj uzis en la repertuaro de la grupo Utopia.
Ĝis sia formorto en 1996, pro aviadila akcidento kiu mortigis ĉiujn ĝiajn membrojn, la grupo estis komponita de: Dinho (voĉo), Júlio Rasec (klavaroj, perkutado kaj kanto), Bento Hinoto (gitaro), Samuel Reoli (baso) kaj Sérgio Reoli (tamburoj). En iom pli ol 8 monatoj, ili surbendigis ununuran studialbumon, nome Mamonas Assassinas, publikigitan en junio 1995 kaj kiu vendis pli ol 3 milionojn da ekzempleroj en Brazilo, atingo kiu gajnis al ili atestilon diamantdiskon atestitan fare de la Brazila Asocio de Diskoproduktistoj (ABPD). . Du kantoj de tiu albumo, "Vira-Vira" kaj "Pelados em Santos", estis inkluditaj inter la 10 plej aŭditaj kantoj en la lando en 1995. Krome, ili estis publikigitaj postmorte, kunigante kaj nepublikigitan materialon kaj malnovajn registraĵojn, albumojn kiel Attention, Creuzebek: a Baixaria Continua! (1998), Ao Vivo em Valinhos (2002), Mamonas Ao Vivo (2006), One: 16 Hits 2009) kaj Pelados em Santos (2011).
NGC 2741
NGC 2741 (aliaj indikoj — MK 1221, IRAS09004+1827, PGC 25425) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Barono
Barono estas persono havanta nobelan titolon, kiu rangas inter vicgrafo kaj kavaliro.
La vorto estas frankdevena vorto, kiu signifas (liberan) viron.
En Francio
Tiu titolo ne uziĝis antaŭ la 6a jarcento. Tiam nomiĝis "Alt-baronoj" (hauts barons) ĉiuj nobeluloj kiuj efektive uzis siajn feŭdajn rajtojn, kiun ajn titolon ili efektive havas, jen dukoj, jen grafoj, jen episkopo. La titolo multe pli imponis en la 11a, 12a kaj 13a jarcentoj. La princoj ofte preferis tiun titolon al tiu de grafo aŭ de duko. Mezepoke, la titolo uziĝas por ĉiuj nobeluloj kiuj ricevis siajn feŭdojn de la reĝo mem.
Ekde la 16a jarcento, la titolo ariĝas al la nobela hierakio je la plej malalta ŝtupo, kaj estis ligita al specifa feŭdo (baronejo). Ekde Napoleono, ĝi iĝis heredebla, sen konsidero de feŭdo.
En Britio
En la angla sistemo oni ne konfuzu kun baroneto: Barono estas la plej malalta grado por pajro. Tamen en Skotlando la titolo – kiu estas vendebla – dependas de feŭdo, kaj do ne estas pajra titolo.
En Hispanio
Ekzistis baronoj laŭ baronaj feŭdoj, kiuj malaperis en la 19a jarcento, kaj baronoj sen feŭdoj, titolitaj de la reĝoj mem, ekde la 16a jarcento.
En la Sankta Romia Imperio
La titolon "barono" (Freiherr) donis la imperiestro, sen feŭdo. Notindas ke la infanoj, eĉ inaj, havis la titolon.
En Rusio
Same, heredeblan titolon donis la caro.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri barono en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Kantono Clark
Kantono Clark havas diversajn signifojn. Interalie:
La Bohalle
La Bohalle estas malaperinta franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bohalliens.
Ĝi nun formas parton de Loire-Authion.
Ubaitaba
Ubaitaba estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 20.691 loĝantojn en 2010.
Athletic Bilbao
Ili estas konataj kiel Los Leones (la leonoj) ĉar ilia stadiono estis konstruita proksime de preĝejo nomita San Mamés (sankta Mameso), kiu estis frua kristano ĵetita al la leonoj fare de la romianoj. La leonoj rifuzis manĝi Mameson kaj li poste fariĝis sanktulo. La Stadiono San Mamés estas tial moknomita "la piedpilka katedralo" kaj pro tio ĉi kaj pro tio ke oni konsideras ke la sekvantoj de tiu klubo estas pli kleraj pri futbalo ol aliaj.
La klubo estas konata pro sia "porregiona" politiko de alportado de junaj eŭskaj ludistoj al la diversaj laŭaĝaj teamoj, same kiel rekrutado de eŭskaj ludistoj el aliaj kluboj (kiel Joseba Etxeberria aŭ Javi Martínez). Sporta oficiala politiko rilatas al profesiaj indiĝenoj de la pli grande konsiderata Eŭskio, inkluzive de Biskajo, Gipusko, Alavo kaj Navaro (en Hispanio); kaj Lapurdo, Zubero kaj Malalta Navaro (en Francio). Tamen, en lastaj tempoj, tiu politiko estis iom rilaksita kaj ludistoj kun nerekta eŭska-deveno aŭ eĉ kun neniu eŭska deveno sed formitaj en euskaj-kluboj ludis por la teamo. Tiujn akiris atletikajn kaj admirantojn kaj kritikantoj. La klubo estis laŭdita por promociado de enlandaj ludistoj kaj de klubolojaleco. Athletic Club estas unu el nur kvar profesiaj kluboj en Hispanio (la aliaj estante Real-Madrid, Barcelono kaj Osasuna) kiu ne estas sportentrepreno; la klubo estas posedata kaj funkciigata fare de ĝiaj partneroj (socio'oj).
Aktualaj kaj pli tradiciaj kaj oftaj vestaĵaro kaj koloroj.-
Atletika Eŭropa Ĉampioneco
Atletika Eŭropa Ĉampioneco aŭ Malpezatletika Eŭropa Ĉampioneco (en angla lingvo: European Athletics Championships) estas atletika okazaĵo organizita de Eŭropa Atletika Asocio (en angla lingvo: European Athletics Association) (EAA). Unua eldono okazis en 1934 en Torino, Italio. Komence ĝi ludiĝis ĉiun kvaran jaron (krom dum la Dua Mondmilito), sed ekde 2010 ĝi okazas ĉiun duan jaron. Tiel kiam ĝi koincidas kun la Someraj Olimpikoj, la maratono kaj la marŝado ne okazas. El 2018, Atletika Eŭropa Ĉampionado ne okazanta en Olimpika jaro formos parton de la Eŭropa Ĉampionado, nova ĉiun kvaran jaron okazonta mult-sporta evento desegnita kaj okzigita de unuopaj eŭropaj sportaj federacioj.
Viroflay-Rive-Droite (Tramtransporto en Parizo)
Viroflay-Rive-Droite estas haltejo de Tramvojo T6, situanta en komunumo Viroflay, departemento Yvelines, regiono Francilio.
Vakcina Ribelo
La Vakcina Ribelo estis popola tumulto kiu okazis inter la 10-a kaj la 16-a de novembro 1904 en la urbo Rio-de-Ĵanejro, tiam ĉefurbo de Brazilo. Ĝia tuja preteksto estis leĝo kiu igis vakcinadon kontraŭ variolo deviga, sed ĝi ankaŭ estas rilata al pli profundaj kaŭzoj, kiel ekzemple la urbaj reformoj faritaj fare de urbestro Pereira Passos kaj la kloakigkampanjoj gviditaj fare de la kuracisto Oswaldo Cruz.
Komence de la 20-a jarcento, la urboplanado de la urbo Rio-de-Ĵanejro, heredita de la kolonia periodo kaj de la Imperio, ne plu kongruis kun ĝia statuso de ĉefurbo kaj centro de ekonomiaj agadoj. Krome, la grandurbo suferis de gravaj popolsanproblemoj. Malsanoj kiel variolo, bubona pesto kaj flava febro ruinigis la loĝantaron kaj maltrankviligis la aŭtoritatojn. Por modernigi la grandurbon kaj kontroli tiajn epidemiojn, prezidanto Rodrigues Alves iniciatis serion da urbaj kaj sanitaraj reformoj kiuj ŝanĝis la geografion de la grandurbo kaj la ĉiutagan vivon de ĝia loĝantaro. La arkitekturaj ŝanĝoj en la grandurbo estis respondeco de inĝeniero Pereira Passos, nomumita urbestro de la tiama Federacia Distrikto. Stratoj estis larĝigitaj, lukazernoj estis detruitaj kaj la senhavuloj estis forigitaj de siaj iamaj hejmoj. La kuracisto Oswaldo Cruz, kiu transprenis en 1903 la Ĝeneralan Direktoron pri Publika Sano, respondecis pri la kloakiga kampanjo en la urbo, kiu celis ekstermi flavan febron, bubonan peston kaj variolo. Tiucele, en junio 1904, la registaro proponis leĝon kiu faris deviga vakcini la loĝantaron. La leĝo generis ekscititajn debatojn inter leĝdonantoj kaj la loĝantaro, kaj, malgraŭ forta opozicia kampanjo, estis aprobita la 31-an de oktobro.
La ellasilo de la ribelo estis la publikigo de projekto por reguligi la aplikon de la deviga vakcino en la gazeto A Notícia, la 9-an de januaro 1904. La projekto postulis pruvon de vakcinado por enskribiĝi en lernejoj, akirado de laborlokoj, vojaĝoj, loĝado kaj geedziĝoj. Ĝi ankaŭ zorgis pri la pago de monpunoj por tiuj, kiuj rezistis vakcinadon. Kiam la propono likis al la gazetaro, la indignaj kaj ĉagrenitaj homoj komencis serion da konfliktoj kaj manifestacioj kiuj daŭris ĉirkaŭ unu semajnon. Kvankam deviga vakcinado ekigis la ribelon, protestoj baldaŭ komencis celi publikajn servojn ĝenerale kaj registarajn reprezentantojn, aparte kontraŭ subpremaj fortoj. Grupo de florianistaj kaj pozitivistaj soldatoj, kun la subteno de kelkaj civilaj sektoroj, provis profiti de popola malkontento por plenumi puĉon frumatene de la 14-a de novembro ĝis la 15-a de novembro, kiu tamen estis venkita.
Kunteksto
En la komenco de la 19-a ĝis la 20-a jarcento, samtempe kun la movadoj, kiuj ĉesigis la sklavecon kaj la monarkion, okazis, krom la ribeloj, kiuj konvulsiis la unuajn jarojn de la nova reĝimo, grandaj kontingentoj de eŭropaj enmigrintoj. kaj iamaj sklavoj de la areoj kadukiĝantaj kafarboj amasiĝis al Rio-de-Ĵanejro. La grandurbo spertis procezon de industriigo kaj loĝantarkresko, pliiĝante de 522,651 ĝis 811,444 loĝantoj inter 1890 kaj 1906. La premo por loĝigo gvidis la posedantojn de la grandaj imperiaj kaj koloniaj domegoj, kiuj okupis la urbocentron, dividante. ilin interne en plurajn kabinetojn, transformante ilin en pensionojn kaj loĝdomojn kaj luinte ilin al tutaj familioj. La malfortikaj sanitaraj kondiĉoj favoris la proliferadon de malsanoj kiel la bubona pesto, variolo kaj flava febro, endemiaj en Rio-de-Ĵanejro, precipe en la plej malriĉaj regionoj. Epidemioj donis al Rio-de-Ĵanejro la reputacion de turmentita kaj mortiga grandurbo, forpelante fremdulojn, timema de kontraktado de malsanoj, kaj la urboplanado heredita de la kolonia periodo kaj de la imperio jam ne egalis la kondiĉon de ĉefurbo kaj centro de agadekonomio en Brazilo tiutempe.
Gyula Greguss
Gyula GREGUSS [djula greguŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Greguss Gyula estis hungara sciencisto, tradukisto, instruisto, membroj de Hungara Scienca Akademio kaj Societo Kisfaludy. Lia frato estis Ágost Greguss, lia patro estis Mihály Greguss.
Gyula Greguss naskiĝis la 1829 en Hungara reĝlando, en Eperjes (en nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1869 en Pest (urbo).
Biografio
Gyula Greguss frekventis lernejojn en Pozsony kaj Rozsnyó. En 1848-1849 li finbatalis la liberecbatalon, poste li aliĝis al sia pli maljuna frato Ágost en Szarvas. Baldaŭe li frekventis universitaton en Vieno. En 1857 li ekinstruis en gimnazio en Pest, baldaŭe li estis direktoro. Li tradukis precipe el la lingvoj hispana kaj portugala.
Hector Hodler
Hector HODLER (naskiĝis je la 1-a de oktobro 1887, civitano de Gurzelen (Kantono Berno), mortis la 31-an de marto 1920) estis svisa esperantisto, kiu havis fortan influon sur la frua esperanto-movado.
Hodler naskiĝis en Ĝenevo kaj estis filo de la fama svisa pentristo Ferdinand Hodler, kiu post malriĉa vivofazo fariĝis subite tre bonhava. Kiel 16-jarulo Hector Hodler lernis esperanton kun sia samlernejano Edmond Privat, fondis baldaŭ poste klubon kaj la etan gazeton Juna Esperantisto. Ili iom poste lernis je Idiom Neutral kaj je Bolak, por konvinkiĝi, ĉu vere Esperanto estas la plej bona internacia lingvo. Krom Juna Esperantisto, li verkis artikolojn en Tra La Mondo kaj la tradukon de la novelo de Bernardin de Saint Pierre Paŭlo kaj Virginio (1905).
En 1906, okaze de la dua UK lin interesis precipe la organizaj proponoj de Théophile Rousseau kaj Carles, pri ia Esperanto-konsuloj, en kiuj li vidis realigebla sian planon, nome, organizi reciprokan sinhelpon inter bonvolaj homoj. Jen, la ĝermo de UEA kaj ĝiaj iniciatintoj.
La ĵurnalisto en 1907 transprenis la revuon "Esperanto" de Paul Berthelot, kiu fondis kaj ĝis tiam redaktis ĝin, kaj faris ĝin la plej grava organo pri organizaj demandoj de la lingva komunumo. Krome ĝi enhavis multe da artikoloj pri "socia vivo", simile al al nuntempa Monato. Li redaktis ĝin 13 jarojn, ĝis sia morto, krom ses monatoj en 1914 dum la unua mondomilito. Ĝi ankoraŭ nuntempe aperas kiel asocia organo de UEA. Li verkis multajn gravajn artikolojn, tradukis, sugestis traduki ĉefverkojn anstataŭ bagatelaĵoj. Li signis siajn artikolojn per: A R.
La proponoj de Rousseau kaj Carles kunfandiĝis kun liaj planoj, ili estis pritraktataj en lia gazeto kaj trovis varman akcepton. Okaze de la Universala Kongreso de 1907, ekzistis jam ĉirkaŭ 200 konsuloj. Hodler kaj aliaj kiel Théophile ROUSSEAU fondis Universalan Esperanto-Asocion je la 28-a de aprilo 1908. Hodler fariĝis Ĝenerala Direktoro kaj Vicprezidanto. Unu el liaj amikoj kaj kunlaborantoj estis Eduard Stettler, al la redaktantoj apartenis Edmond Privat. Hodler volis per ĝi "krei fortikan ligilon de solidareco inter diverslingvanoj." Dum la milito Hodler kun la tiama sekretario de UEA Hans Jakob organizis la Dummilitan Helpservon de UEA, servo farinta eksterordinaran bruon.
Post la morto de prezidanto Harold Bolingbroke Mudie en 1916 oni atendis ĝis la militfino kaj en 1919 elektis Hodler prezidanto.
Hodler speciale interesiĝis pri socialaj demandoj, pacismo kaj bestprotektado. Privat skribis pri li: "Al tio, kion iniciatis la genio de Zamenhof sur kampo lingva, li aldonis la necesan bazon sur la kampo socia." Laŭ la artikolo de László Halka en Enciklopedio de Esperanto, "estas karakterize por lia nobla animo kaj humaneco, ke en Ĝenevo li aliĝis al la loka bestprotekta societo, kaj diris, ke li ŝatus fari el UEA asocion, por protekti la homojn". Je la fino de sia vivo, dum la milito, kiam li jam estis ofte malsana, li turnis sin ĉefe al sciencaj problemoj. En 1916 li skribis 387 paĝan franclingvan verkon pri la paca organizo de l' popoloj. Hodler mortis en Leysin, Svislando, la 31-an de marto 1920.
Post sia morto en 1920 li heredigis al UEA la revuon "Esperanto" kaj sian esperanto-bibliotekon, kiu nuntempe portas lian nomon, cetere grandan kapitalon kun la celo certigi ĝian ekziston.
Hector Hodler en la arkivejo Jura Brüschweiler
Novaj dokumentoj de Hector Hodler kaj pri Hector Hodler estis trovitaj en 2018 en la arkivejo Jura Brüschweiler kaj formis fonto de nova libro, kiu aperis en novembro 2020. La titolo estas Hector Hodler, pacisma sinteno. La aŭtoroj estas Marine Englert, Ulrich Lins, Christian Lavarenne kaj Charles Heimberg. La libro estas dulingva: franca kaj Esperanto. La tradukoj en ambaŭ direktoj estis faritaj de Mireille Grosjean, krom la ĉapitro de Christian Lavarenne, kiu mem liveris ambaŭ versiojn.
La alvoko de Hodler
Por Hodler Esperantismo estas la penado prepari internacian tuthomaran popolon.
Aĝismo
Aĝismo estas diskriminado kontraŭ, kaj uzado de stereotipoj pri, individuoj aŭ grupoj surbaze de iliaj aĝoj. Tio povas esti laŭnorma, aŭ sistema. La terminon inventis Robert Neil Butler en 1969 por priskribi diskriminadon kontraŭ maljunuloj laŭ la ŝablonoj seksismo kaj rasismo. Butler difinis "aĝismon" kiel kombinon de tri konektitaj elementoj. Inter ili estis antaŭjuĝaj sintenoj al maljunuloj, maljuneco, kaj la maljuniĝa procezo; diskriminaj praktikoj kontraŭ maljunuloj; kaj instituciaj praktikoj kaj politikoj, kiuj daŭrigas stereotipojn pri maljunuloj.
La termino poste etendiĝis por priskribi ankaŭ antaŭjuĝojn kaj diskriminadon kontraŭ adoleskantoj kaj infanoj, ekzemple ignori iliajn ideojn pro ilia juneco aŭ supozi ke ili estas naivuloj, aŭ ke ili kondutu sin iumaniere pro sia aĝo. Oni rimarkis, ke tia stigmato ne nur okazas ekster la image kohera grupo sed same okazas en la grupo al kiu la stigmato estas aplikata (same kiel seksismo, aliseksemismo, rasismo, lingvismo, ktp).
Universitata Kolegio de Saint-Boniface
La Universitata Kolegio Saint-Boniface (Collège universitaire de Saint-Boniface) estas franclingva universitato kaj parto de la universitato de Manitobo, lokita en Vinipego.
Loko
La Universitato estas proksima al la Ruĝa Rivero de la Nordo, apud la katedralo Saint-Boniface. Ĝi estas la sola universitato franclingva en Vinipego.
Historio
Norbert Provencher fondis ĝin en 1818, tiam kiel lerneĵo per knaboj. La universitato ekhavis sian nunan rolon en 1871.
Kantono Columbia
Kantono Columbia havas diversajn signifojn. Interalie:
Ili havas sian nomon honore al Kristoforo Kolumbo, la vaŝingtonia kantono ankaŭ laŭ la rivero Kolumbio, ja ankaŭ nomata honore al Kolumbo.
Seria kaj paralela cirkvitoj
En elektrotekniko kaj elektroniko, komponantoj de elektronika cirkvito povas esti koneksaj serie aŭ paralele. Komponantoj koneksaj serie estas koneksaj laŭ sola vojo, tiel la sama kurento fluas tra ĉiuj komponantoj. Komponantoj koneksaj paralele estas koneksaj tiel ke la sama tensio estas aplikita al ĉiuj komponantoj.
Cirkvito komponita nur el komponantoj koneksaj serie estas seria cirkvito. Cirkvito komponita nur el komponantoj koneksaj paralele estas paralela cirkvito.
En seria cirkvito elektra tensio trans la cirkvito estas sumo de elektraj tensioj trans ĉiuj komponantoj. En paralela cirkvito la tuteca kurento estas sumo de kurentoj tra ĉiuj komponantoj.
Rezistiloj
La tuteca rezistanco de serie koneksaj rezistiloj egalas al sumo de iliaj apartaj rezistancoj:
Kondensatoroj
La tuteca kapacitanco de serie koneksaj kondensatoroj egalas al inverso de sumo de inversoj de iliaj apartaj kapacitancoj:
En la plej bona okazo, la permesata maksimuma elektra tensio de seria kombinaĵo de kondensatoroj egalas al sumo de la permesataj elektraj tensioj de la apartaj kondensatoroj. Ĉi tiu la plej bona okazo rezultas se la permesataj elektraj tensioj de la apartaj kondensatoroj estas inverse proporciaj al iliaj kapacitancoj; ĝi estas en la plej kutima okazo de identaj kondensatoroj. Tamen, pro ebleco de ekzisto de nesciataj forfluaj kurenoj, ofte aldonaj paralelaj rezistiloj estas inde uzataj por certiĝi je egala disdivido de elektra tensio.
Induktiloj
La tuteca induktanco de serie koneksaj ne-kuplitaj induktiloj egalas al sumo de iliaj apartaj induktancoj:
Tamen, ofte estas malfacile malebligi magnetan interinfluon de najbaraj bobenoj, ĉar parto de magneta kampo de unu el ili trapasas tra la aliaj. Ĉi tiu influo estas priskribata per la reciprokaj induktancoj. La reciproka induktanco estas inter ĉiu duo de induktiloj. La tuteca kombinita induktanco estas egalas al sumo de ĉiuj reciprokaj induktancoj inter la diversaj induktiloj inkluzivante la reciprokajn induktancojn de ĉiu induktilo kun si.
kie n estas kvanto de la induktiloj,
Per reciprokeco estas Mij = Mji. Reciproka induktanco de induktilo kun si estas la sin-induktanco aŭ simple ĝia induktanco Li = Mii.
Tiel, se aparte skribi sin-induktancojn kaj kombini la samajn reciprokajn induktancojn
Ekzemple por tri induktiloj, estas ses reciprokaj induktancoj M_{12}, M_{13}, M_{23} kaj M_{21}, M_{31} kaj M_{32}. Estas ankaŭ la tri sin-induktancoj de la tri induktiloj: M_{11}, M_{22} kaj M_{33}.
Pro tio
La lastaj du grupoj estas egalaj. La tri eroj de la unua grupo estas sin-induktancoj de la induktiloj. Tiel:
Por du induktiloj estas la sola reciproka induktanco M kaj
Noto ke signumoj de la reciprokaj induktancoj dependas de interŝanĝoj de bornoj de la induktiloj.
Ĉi tiu maniero povas esti uzata por kalkuli sin-induktancon de induktila bobeno granda aŭ de geometrie malsimpla formo, per konsiderado de ĝi kiel pluraj serie koneksaj simplaj malgrandaj induktiloj.
Impedancoj
Entuta impedanco de serie koneksaj cirkvitoj estas (se ne estas induktila kupliĝo inter la malsamaj cirkvitoj)
Ŝaltiloj
Kelkaj serie koneksaj ŝaltiloj faras funkcion logika KAJ. La tuta cirkvito estas ŝaltita se kaj nur se ĉiu el la ŝaltiloj estas ŝaltita.
Rezistiloj
La tuteca rezistanco de paralele koneksaj rezistiloj egalas al inverso de sumo de inversoj de iliaj apartaj rezistancoj:
Ĉi tio estas iam skribata kiel
La elektra kurento estas disdividata inter la komponantoj inverse proporcie al iliaj rezistancoj:
Kondensatoroj
La tuteca kapacitanco de paralele koneksaj kondensatoroj egalas al sumo de iliaj apartaj kapacitancoj:
La permesata maksimuma elektra tensio de paralela kombinaĵo de kondensatoroj estas limigita per la plej malgranda el la permesataj elektraj tensioj de la apartaj kondensatoroj.
Induktiloj
La tuteca induktanco de paralele koneksaj ne-kuplitaj induktiloj egalas al inverso de sumo de inversoj de iliaj apartaj induktancoj:
Se la reciproka induktanco inter du induktiloj estas M, la ekvivalento induktanco estas
Se L_1=L_2
Impedancoj
Entuta impedanco de paralele koneksaj cirkvitoj estas (se ne estas induktila kupliĝo inter la malsamaj cirkvitoj)
Ĉi tio estas iam skribata kiel
Esperindeco
Se domina maniero de malfunkciiĝo de ĉiu aparta komponanto estas distiriĝo do seria cirkvito estas malpli esperinda, ĉar distiriĝo de unu komponanto implicas ĉeson de funkciado de ĉiu komponantoj. En paralela cirkvito en okazo de distiriĝo de unu komponanto la aliaj komponantoj daŭre funkcias. Komuna ekzemplo estas elektraj lampoj; oni ilin kutime konektas paralele kaj se unu lampo forbruliĝas kaj distiriĝas la aliaj daŭre lumas.
Plua pligrandigo de esperindeco de la tuta cirkvito povas esti farita per paralelo-seria konektado de pluraj komponantoj.
Malfunkciiĝo de ĉiu aparta komponanto estas distiriĝo pli ofta en praktiko kaj ofte estas konsiderata kiel defaŭlta. Ĉi tio gvidis al maniero de desegnado de kvazaŭ-cirkvitoj en teorio de esperindeco, kie paralelaj ero estas konsiderataj kiel rezervantaj unu la alian iu ajn sola funkcianta ero estas sufiĉa; kaj seriaj eroj estas konsiderataj kiel ke ili ĉiuj estas bezonataj por funkciado.
Mohoka lingvo
La mohoka lingvo estas irokeza lingvo parolata en Kanado kaj Usono. La parolantoj estas Mohokoj. Ĝia propralingva nomo estas kanienkeha.
Ponto de Oléron
La ponto de Oléron (pont de l’île d’Oléron) konektas la insulon Oléron kun la resto de Francio.
Ĝi troviĝas pli precize en la departemento Charente-Maritime kaj ligas la komunumojn Le Château-d’Oléron (ĉe la insula flanko) kaj Bourcefranc-le-Chapus (ĉe la ĉeftero).
Ĝi estas preskaŭ tri kilometrojn longa kaj finkonstruiĝis en la jaro 1966. Transiro de la ponto estis pagenda ĝis 1991.
Oraj fazanoj
Disvastiĝo
Tiuj estas specioj kiuj havas ege spektaklajn mirindajn plumarojn de maskloj. La Ora fazano estas indiĝena de okcidenta Ĉinio, kaj la Fazano de Lady Amherst de Tibeto kaj plej okcidenta Ĉinio, sed ambaŭ estis amplekse enmetitaj aliloke. En lokoj kie setlis aŭtonomaj sovaĝiĝintaj populacioj, kiaj Anglio, ambaŭ specioj interreproduktiĝis por produkti hibridojn.
Kutimaro
Spite la mirindan aspekton de la maskloj, tiuj birdoj estas tre malfacile videblaj en sia natura habitato, kiu estas densaj, malhelaj, junaj arbaroj de koniferoj kun disa subkreskaĵaro. Sekve oni scias malmulte pri ties kutimaro en naturo.
Ili manĝas surgrunde grenon, foliojn kaj senvertebrulojn, sed ripozas en arboj nokte. Kvankam ili povas flugi, ili preferas kuri: sed se ili ekflugas ili povas rapidiri per distinga flugilfrapado.
Markolo de Zanzibaro
La sudan enirejon al la markolo indikas lumturo ĉe la ĉefterena marbordo sur la promontoro Ras Kanzi, 22 km sude de Daresalamo.
Naĝado
Je 2015, la 29-kilometra unuopa naĝo trans la Markolo de Zanzibaro komenciĝis ĉe la sablobordo Pungume kaj finiĝis je 9 horoj kaj 1 minuto farde Jean Craven (Sudafriko), Robert Dunford (Kenjo), Megan Harrington Johnson (Sudafriko), Samantha Whelpton (Sudafriko) kaj Emil Berning (Sudafriko).
Kantono Douglas
Kantono Douglas havas diversajn signifojn, Interalie:
Ora Ligo
La Ora Ligo (IAAF Golden League) estis ĉiujara serio de dromaj kaj kampaj atletikaj eventoj organizeita de la Internacia Asocio de Atletikaj Federacioj (IAAF). La Ora Ligo de 2009 estis la lasta laŭ la formato de la Ora Ligo kaj ĝi estis anstataŭata de nova ĉiujara serio konata kiel Diamanta Ligo.
La serio estis formita por pligrangi la profilon de la ĉefaj atletikaj konkurencoj kaj ĝi estis parto de la Monda Atletika Turneo. Atletoj (en selektitaj eventoj) kiuj venkas en siaj fakoj je ĉiuj ses eventoj ricevis premion de 1 miliono da usonaj dolaroj. Aldone, eventoj de la Ora Ligo havigas pli da poentoj por la finalo Grand Prix ol aliaj eventoj de Grand Prix.
Laŭlonge de siaj dekdu jaroj de konkurenco, ĝi estis sponsorita de TDK, Ericsson, kaj finfine de ÅF.
Panenská Rozsíčka
Panenská Rozsíčka estas vilaĝo en Ĉeĥio en okcidenta Moravio (regiono Vysočina), proksime de Třešť. En vivis ĉi tie.
NGC 2742
NGC 2742 (aliaj indikoj — NGC 2816, UGC 4779, MCG 10-13-57, ZWG 288.19, IRAS09036+6040, PGC 25640) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2742, NGC 2816.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bermontianoj
La Okcidenta Rusia Volontula Armeo - latve Rietumkrievijas Brīvprātīgo armija - aŭ Bermontianoj - latve Bermontieši, litove Bermontininkai - estis kontraŭrevolucia armeo en la baltiaj provincoj de la antaŭa Rusia Imperio dum la Rusia enlanda milito de 1918 ĝis 1920. Sian malplilongan nomon la armeo havis laŭ la armea gvidanto, generalo Pavel Bermont-Avalov. Germanaj nomoj de la armeo estis "Deutsch-Russische Westarmee im Baltikum", "Baltische Landeswehr" kaj " Freikorps im Baltikum''.
Malgraŭ sia ruse sona latva nomo, la Okcidenta Rusia Volontula Armeo estis subtenita kaj fakte kreita fare de la Germana Regno. Laŭ la armistico de Compiègne, artikolo 12, germanaj soldataroj estis antaŭviditaj resti en la baltiaj provincoj por helpi kontraŭbatali la bolŝevikojn kaj retiriĝi nur tiam kiam la situacio laŭ vidpunkto de la Aliancanoj estus sub kontrolo. La ordono retiriĝi estis donita kiam la Traktato de Versailles estis subskribita dum junio 1919.
Dum oktobro 1919 la germana-rusa armeo atakis la ĵus sendependiĝintajn ŝtatojn de Litovio kaj Latvio. Ĝi por mallonge konkeris la urbon Rigo, tiel ke la registaro de Kārlis Ulmanis devis peti armean helpon de la najbaraj respublikoj Litovio kaj Estonio. La estona armeo sendis du armitajn trajnojn por helpi al la latvoj (laŭ iuj klarigoj, interŝanĝe al la insulo Ruhnu kaj la ĉirkaŭa akva teritorio, kiu iĝis parto de Estonio), kaj aldone brita batalŝipo en la haveno de Rigo pafe subtenis la respublikan latvan batalon kontraŭ la germana-rusa armeo.
Dum novembro la latva armeo sukcesis rebati la armeon de Bermont-Avalov al litova teritorio. Fine, la germana-rusa armeo severe malvenkis kontraŭ la respublika litova armeo en batalo proksime de Radviliškis. Post aldona diplomatia premo, la restaj soldatoj el la armeo de Bermont-Avalov retiriĝis de Baltio al Germanio.
Cerro al Lambro
Cerro al Lambro - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Vizzolo Predabissi, Carpiano, Melegnano, San Zenone al Lambro, Bascapè (PV) kaj Casaletto Lodigiano (LO).
Uttigen
Uttigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1804 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Uttigen situas en la Svisa Mezlando ĉe la okcidenta bordo de la rivero Aro, proksimume 6 kilometrojn nordnordokcidente de la urbo Thun. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo, sud de la stacidomo la kvartalo Stägmatt, en nordo la setlejo Aarbord kaj en sudokcidento la setlejo Uttigguet kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,05 km², de kiuj 32,5% estas kovritaj de arbaro, 46,2% servas por agrikulturo kaj 18,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Uttigen limas en nordo al Jaberg, en nordoriento al Kiesen, en oriento al Heimberg, en sudo al Uetendorf, en okcidento al Kienersrüti, en sudokcidento al Kirchdorf.
Trafiko
Tra Uttigen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Belp al Thun. Laŭlonge de la orienta komunumlimo pasas la svisa aŭtovojo A6, al kiu la plej proksima alveturejo situas 1 kilometron oriente de la komunumo sur la teritorio de la komunumo Heimberg. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Berno al Thun kun stacidomo en Uttigen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Uttigen datiĝas el la jaro 894 kiel Utingun. En la 13-a jarcento sur la roka teraso supre de Aro estis konstruita la Burgo Uttigen kiel kontrolejo de la trafiko inter la Mezlando kaj la Oberlando. La vasta urbosimila instalaĵo estis unu el la plej grandaj fortikaĵoj sur la teritorio de la aktuala Kantono Berno. En la jaro 1271 ĝi estis havaĵo de la Baronoj de Wädenswil, kiuj ankaŭ estis la voktoj de Unspunnen, kiuj posedis la senjorujojn Frutigen kaj Mülinen. Inter 1476 kaj 1521 Uttigen estis donacita al la hospitalo de Thun, kiu en la jaro 1521 kunigis siajn senjorujojn Uttigen kaj Uetendorf al unika tribunalo kun sidejo en Uetendorf sub la supera jurisdikcio de la Kampartribunalo Seftigen kaj post 1783 de la distrikto Thun. Post la fino de la Helveta Respubliko Uttigen estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Thun.
Coapilla
Coapilla estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Coapilla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07018.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7681 loĝantojn. El tiuj estis 3837 viroj kaj 3844 virinoj. La komunumo havas surfacon de 107 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1630 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4191 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3192 scipovis legi kaj skribi kaj 997 personoj estis analfabetoj. Do 76% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 24% estis analfabetoj.
7217 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 997 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 13.81% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Flughaveno Hamburgo
La flughaveno de Hamburgo (IATA-kodo: HAM, ICAO-kodo: EDDH) ankaŭ nomata Hamburg Airport (en la angla) aŭ Flughafen Hamburg-Fuhlsbüttel (en la germana) estas internacia flughaveno en la germana urbo Hamburgo. Ĝi okupas la kvinan lokon inter la plej grandaj kaj la unuan kiel la plej malnova en Germanio (1911). Ekde la inaŭguro de kroma terminalo la 25-an de majo 2005 ĝi estas konsiderata inter la plej modernaj flughavenoj de Eŭropo. En la jaro 2007 la Hamburga flughaveno transportis 12 780 509 pasaĝerojn (6,8 procentaĵojn pli ol en 2006).
Csaba Lászlóffy
LÁSZLÓFFY Csaba (laslofi) rumanuja hungara poeto, novelisto, tradukisto naskita en Turda la 21-an de majo 1939 kaj mortinta la 14-an de aprilo 2015. Li estis pli juna frato de poeto Aladár Lászlóffy.
Biografio
Csaba Lászlóffy abiturientiĝis en Kluĵo (1955), kaj li akiris diplomon en Universitato Babeş-Bolyai pri hungara lingvo kaj literaturo (1960). Komence li laboris ĉe la ĵurnalo Igazság (1962-68), poste ĉe la revuo Dolgozó Nő, ekde 1990 li estis redaktoro de Családi Tükör.
Premioj
Európa Kvk. Nívódíja 1976, 1981, 1984, 1987; A Kolozsvári Írói Egyesület Díja 1979; A Ro. Írószövetség Költészeti díja 1979, 1984; Látó-díj 1992, 1996; A M. Írószövetség és a M. Honvédség történelmi pályázatának nívódíja 1993; A Hét nívódíja 1993; A Polisz c. folyóirat pályázatának díja 1994; Berzsenyi-díj 1997; Arany János-jutalom 1999.
12369 Pirandello
12369 Pirandello estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sicila verkisto Luigi Pirandello (1867–1936), kiu suferis personan tragedion, kondukante lin esplori frenezon, iluzion kaj izolecon. En 1925 li ricevis la francan. En lia konata teatraĵo Henriko la 4a, la ĉefrolulo perdis la racion pro falo el ĉevalo.
Christian Friedrich Timme
Christian Friedrich TIMME (naskiĝinta la en Arnstadt, mortinta la  en Erfurto) estis germana verkisto de la malfrua raciismo.
Vivo
Estante filo de la kortega ĝardenisto li pasigis la junulajn jarojn en Arnstadt antaŭ la ekstudo. Post magistriĝo li ekverkistis en 1778; en Lepsiko li estis en 1779, poste privatdocento en Erfurto kaj pentristo kaj verkisto. Inter 1780 kaj 1782 li liveris plurajn kontribuaĵojn al Miscellaneen artistischen Inhalts de Johann Georg Meusel.
Ekde 1781 li kunlaboris ĉe la gazeto "Erfurtische gelehrte Zeitung" kie aperis fare de li la unua recenzo je La Rabistoj de Friedrich Schiller. En 1782 Timme gvidis la teatron "Gesellschafts-Theater" fonditan laŭ instigo de Karl Theodor von Dalberg. Eldonisto de satira-morala semajngazeto (Der Luftbaumeister) Timme estis unu jaron ekde 1784. Malgraŭ sukceso verkista li ekŝatis alkoholon tro kaj povriĝis vivante en Erfurto.
Jiřetín pod Jedlovou
Jiřetín pod Jedlovou (Sankt Georgenthal) estas municipo (antaŭa urbo) de Ĉeĥio en norda flanko de Luzacia montaro en disktrikto distrikto Děčín. Vivas ĉi tie.
Historio
Kiel ĉie aliloke en la respubliko (noto: en Ĉeĥio post la milito) ankaŭ eĉ de la germanoj en Jiřetín rilatis represivaj disponoj. Plej bobe dokumentas tion rememoro de Emil Brunn, lasta germana kronikisto de Jiřetín, publikita en la t.n. Blanka libro: ''"Blokataj estis iliaj ŝparoj en ŝparejo, ili devis doni radiodisaŭdigajn aparatojn, muzikajn instrumentojn, sportan ilaron, veturilojn. Germanoj ne darfis post la 19-a horo vespera forlasi siajn loĝejojn kaj ili estis devigaj porti blankajn striojn. Ili ne darfis uzi fervojon kaj en uzinoj ili devis labori sub kontrolo. Ĉiuj entreprenoj ricevis administranton kaj ĉiuj solkomercistoj devis doni siajn enspezojn. Germanoj devis dum sia libertempo forigi baraĵojn kaj defendpostenojn kaj subinspekte fari ankaŭ aliajn laborojn. Ĉiu germana surskribaĵo estis forigita, forigita estis eĉ monumento al falintaj soldatoj en la placo. Unuopaj germanoj estis arestitaj kaj prenitaj en tendaron, nur tial ke ili estis membroj de nazia partio aŭ ke ĉeĥoj malamis ilin. Ili suferis pro malsato kaj perfortaĵoj, aŭ ili pereis tie aŭ aliaj estis tralasitaj nur post la jaroj. Poste estis elserĉataj unuaj viktimoj por ellandigo. Mallongtempe antaŭ tio ili ricevis elvokon por amasiĝi ie en certa tempo, do restis al ili nenia tempo por pakumi tion, kion ili estis devigitaj kunpreni. Tie ili estis denove traserĉataj kaj poste kaj poste per la plej bruta maniero en varmego kaj en pluvo pelataj kiel brutaro kaj en la limoj tralasitaj al si mem."''
Laŭ anonco de Loka administra komisiono vivis en Jiřetín la 18-an de aŭgusto 1945 en la municipo 1058 germanoj, el tio 152 antifaŝistoj. La 9-an de februaro 1946 estis dum razio arestita Anton Kühnel, kiu revenis trans la limo reen por siaj aĵoj kaj dum provo pri fuĝo estis pafmortigita Herbert Schindler. La enloĝigado okazis malrapide. La 18-an de aŭgusto 1945 vivis en Jiřetín sole 120 ĉeĥoj kaj 16 slovakoj., sed kiuj venis ĝis Jiřetín en februaro de 1945 kiel fuĝintoj – Volksdeutsche, kio estis etnaj germanoj el teritorio en oriento.
Alfabeta listo de la deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Tiu artikolo prezentas la liston laŭ alfabeta ordo de la deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko (1997-2002).
Jiřetín pod Jedlovou
Geografio
Sur plimulto de la teritorio de municipo trafas PPR Luzacia montaro. Jiřetín pod Jedlovou havas statuton de urba memoriga zono ekde la jaro 1992. Proksime de la municipo troviĝas ruino de burgo Tolštejn kaj la tria plej alta monto de luzacia montaro Jedlová. Sur okcidenta rando de la municipo, ĉe ŝoseo direkte al Děčín, troviĝas galerio de Jan Evangelista. La municipo estas signifa centro de vintraj sportoj.
Alfabeta listo de la deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Tiu parlamenta periodo, komenciĝis la 1-an junio 1997, sekve de la balotoj de la 25-a de majo kaj 1-a de junio 1997, kaj finiĝis la 18-an de junio 2002.
Jiřetín pod Jedlovou
Sporto
Tra Jiřetín kondukas etapoj de virina biciklista konkurso Tour de Feminin.
Alfabeta listo de la deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
La modifoj al la konsisto de la Asembleo estas indikitaj en notoj.
Monda Tago de Abeloj
Monda Tago de Abeloj (angle: World Bee Day) estas festata la 20-an de majo. Tiun ĉi tagon naskiĝis en 1734 slovena pioniro de abelbredado Anton Janša.
Vilmos Győry
Vilmos Győry [vilmoŝ djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győry Vilmos estis hungara verkisto, tradukisto, teologo, luterana pastro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy (1868), membro de Societo Petőfi (1878). Vilmos Győry naskiĝis la 1838 en Győr. Li mortis la 1885 en Budapeŝto.
Monda Tago de Abeloj
Celo de la internacia tago estas konfirmo de la rolo de abeloj kaj aliaj polenigistoj de la ekosistemo.
Vilmos Győry
Biografio
Vilmos Győry frekventis teologian akademion en Pest (urbo) inter 1856-1860, poste plulernis en Berlino. Inter 1861–1862 li estis vicpastro en Pest, inter 1862-1876 li estis pastro en Orosháza, poste ĝismorte en Budapeŝto. Li tutlande konatiĝis kiel predikanto, krome li verkis teologiajn studojn, se ne paroli pri liaj tradukaĵoj.
Ubatã
Ubatã estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 25.004 loĝantojn en 2010.
Monda Tago de Abeloj
UN-membroj agnoskis la proponon de Slovenio por proklami decembre 2017 la 20-an de majo kiel la Monda Tago de Abeloj.
Stacio Daikan-yama
Stacio Daikan-yama (japane: 代官山駅 [Dajkan-jama-eki], angle: Daikan-yama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ŝibuja, Tokio, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
Kantono Franklin
La nomo Kantono Franklin - angle Franklin County - povas rilati al la jenaj kantonoj de Usono:
Peñarol
Peñarol (Club Atlético Peñarol, [klub atlEtiko penjarol'], "Klubo atletisma Peñarol") estas unu fama futbalteamo en Montevideo, Urugvajo, fondita en 1891 de la Britaj laboristoj ĉe Urugvajaj fervojoj. Ĝi havas multajn nacionalajn konkursojn kaj aliajn prestiĝajn trofeojn. Interalie ĝi trifoje gajnis la Interkontinentan Pokalon.
Wetterkreuzberg
Wetterkreuzberg estas 400,7 m alta monto de la montaro Haardt ĉe la orienta rando de la Palatinata Arbaro en  Rejnlando-Palatinato, Germanujo.
Kapelo Maria-Schutz (protekto-de- Maria- kapelo
La kapelo estis konstruata en la jaro 1953.. Ĉe la kapelo troviĝas la veterkruco de  1863.