cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cussay
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Pudukkottai
Pudukkottai (புதுக்கோட்டை) estas urbego en la samnoma distrikto Pudukkottai (kie ĝi estas sidejo de la distrikto), en subŝtato Tamilnado, en sudorienta Barato.
Los santos inocentes
Los santos inocentes (La sanktaj senkulpuloj) estas romano de la hispana verkisto Miguel Delibes publikigita en 1981, kies agado okazas en bieno de Ekstremaduro en la 1960-aj jaroj.
Pudukkottai
Geografio
Pudukkottai situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 88 metrojn en rivervalo. Metropolo Tiruĉirapali troviĝas 53, alia distrikta sidejo Tanĝavur 57, Kumbakonam 89, Maduraj 93, Salem (Barato) 158, Erode 159, Koimbatore 214, Koĉi (Barato) 285, Majsuro 318, Bengaluro 319, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 335, Mumbajo 1152, Kolkato 1694, tutlanda ĉefurbo Delhio 2036 kilometrojn (aere).
Los santos inocentes
Intrigo
Familio de kamparanoj formita de Paco "el Bajo", Régula kaj iliaj kvar gefiloj, Nieves, Quirce, Rogelio kaj Charito ("la Niña Chica"), vivas en malriĉa dometo je la servo de la terposedantoj, laborante, obeante kaj eltenante humiligon sen ajna plendo. La gepatroj deziras pli bonan estontecon por la gefiloj. Escepte por Charito, la plej aĝa, kiu suferas cerban paralizon kaj ĉiam kuŝas aŭ estas tenita enbrake. Al la familio aliĝas Azarías, frato de Régula, sendungita de proksima bieno, ĉar li estas mense miskapablulo, kiu priokupiĝas ĉefe pri la bredado de ido de monedo, kiun li nomas milana bonita (bela milvino).
Pudukkottai
Demografio
En 2011 Pudukkottai havis da loĝantoj. En la 1990-aj jaroj Pudukkottai atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil). La meza legopovo estas 92.19%.
Historio
Princlando Pudukottai estis kreita en la 17-a jarcento. En la pli postaj jarcentoj la regantoj faris ofte sendependan eksteran politikon. Pudukkotai finfine venis sub formalan britan protekton. La urba municipo estis fondita en 1912.
Los santos inocentes
Intrigo
Los santos inocentes estas morala kritiko kontraŭ latifundioj, rezulta socia maljusteco kaj la konsekvencoj sur la vivo de la personoj, la brutala hierakiigo de la socio kiu rezultas en senhumanigo.
Ĉefaj temoj de la rakonto
La ĉefaj temoj de tiu romano de Delibes estas la jenaj:
Pudukkottai
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Pudukkottai estas ĉefe agrikultura areo, sed irigacio nepre necesas. Plejparte oni kultivas rizojn, krome miliojn, kotonojn, sukerkanojn, bananojn. La urba loĝantaro prilaboras la agrikulturaĵojn.
Religio kaj lingvoj
La ĉefa religio en Pudukkottai estas hinduismo (79.4%), poste islamo (15.14%), fine kristanoj (4.89%). La tamila estas la ĉeflingvo, sed la uzo de la angla estas relative ofta. La angla estas la instrulingvo en la plej multaj instruejoj kaj oficoj en la serva sektoro.
Los santos inocentes
Roluloj
En la romanoj de Delibes aperas du tipoj de roluloj: la simpluloj, puraj, senkulpaj kaj integraj, al kiuj la leganto sentas simpation kaj kompaton, kaj la neaŭtentaj roluloj, riĉaj kaj fieraj, priokupitaj por la ŝajnigo.
Pudukkottai
Eduko
En Pudukkottai la altnivela edukado okazas en kolegioj kaj instituto.
Los santos inocentes
Roluloj
En Los santos inocentes, la ĉefaj roluloj estas jenaj:
Pudukkottai
Trafiko
Pudukkottai estas bone ligita voje kaj fervoje al la proksimaj areoj. La plej proksima internacia flughaveno estas en Tiruĉirapali.
Los santos inocentes (filmo)
Los santos inocentes (La sanktaj senkulpuloj) estas hispana drama filmo de 1984 de la reĝisoro Mario Camus, bazita sur la samnoma romano de Miguel Delibes publikigita en 1981, kies agado okazas en bieno de Ekstremaduro en la 1960-aj jaroj.
Los santos inocentes
Populareco
Tiu romano estis inkludita en la listo de la 100 plej bonaj hispanlingvaj romanoj de la 20-a jarcento de la ĵurnalo [[El Mundo .
György Eisemann
György Eisemann [djordj ejzeman], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Eisemann György estas hungara altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.
Los santos inocentes (filmo)
Intrigo
Familio de kamparanoj formita de Paco "el Bajo", Régula kaj iliaj tri gefiloj, Nieves, Quirce, kaj Charito ("la Niña Chica") -en la romano estas kvara filo-, vivas en malriĉa dometo je la servo de la terposedantoj, laborante, obeante kaj eltenante humiligon sen ajna plendo. La gepatroj deziras pli bonan estontecon por la gefiloj. Escepte por Charito, la plej aĝa, kiu suferas cerban paralizon kaj ĉiam kuŝas aŭ estas tenita enbrake. Al la familio aliĝas Azarías, frato de Régula, sendungita de proksima bieno, ĉar li estas mense miskapablulo, kiu priokupiĝas ĉefe pri la bredado de ido de monedo, kiun li nomas milana bonita (bela milvino).
György Eisemann
naskiĝis en Budapeŝto.
Biografio
akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1977, poste li estis samloke scienca esploristo (1977-1995), docento (1995-2012), poste profesoro. Li kandidatiĝis (CSc) en 1994, li doktoriĝis (DSc) en 2009 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, la habilitiĝo okazis en 2010. Ekde 2009 li partoprenis en redaktoraj laboroj ĉe revuoj. Lia esplorkampo estis la hungara literaturo de la 19-a kaj 20-a jarcentoj. Li ricevis premiojn inter 1999-2013.
Los santos inocentes (filmo)
Intrigo
La vivo en la bieno sekvas rutinon: unuflanke oni ordonas kaj aliflanke oni obeas; familiaj eventoj, ĉasado (kiel hobio de la terposedantoj) kaj festoj okazas en la granda domo. Fakte Paco "el Bajo" rompas sian kruron pro la trudemo de la la sinjoro Iván kiel ĉas-helpato. La filo Quirce estas tro fiera por servi kiel ĉas-helpanto. Do devas esti la kompatinda Azarías, kiu helpas la sinjoron. En unu el tiu ĉastagoj, la sinjoro Iván, kolera ĉar li ne kapablis bone ĉasadi, pafmortigas la amatan birdeton de Azarías, kio rezultas en perforta reago de tiu.
Preĝejo Sankta Mario (Sallmannshausen)
Preĝejo Sankta Mario (germane: Marienkirche) troviĝas en Sallmannshausen, urbokvartalo de Gerstungen en Germanujo. La komunumo eklezijure apartenas al la Eisenaĉ-Gerstungen ene de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.
Los santos inocentes (filmo)
Produktorado
Delibes plani la verkon kiel intenco montri la kulturmankon kaj malriĉon suferintajn de la kamparanoj de latifundioj limaj kun Portugalio. La titolo estas aludo al la Masakro de la Senpekuloj, kiuj estas subpremataj, kvakam ili estas tute senkulpaj. ​ Kontraste, la sinjoroj kun duobla moralo montriĝas indiferentaj antaŭ la malriĉo suferita de la kamparanoj. ​
Preĝejo Sankta Mario (Sallmannshausen)
Arkitekturo
La malsupra parto de la altareja turo datumas je la komenco de la 16-a jarcento. En 1717 la longa halo pligrandigitis kaj ricevis duonan groptegmenton. Kronogramo ĉe la suda vando de la ĥorejo trifoje montras en romiaj ciferoj la daton 1717. La ardeze tegmentitia turo komence estas kvadrata antaŭ evoluo je okangula sparjo. Sur ĝi roviĝas lanterno kun globa finiĝo. Teretaĝe de la turo estas la altarejo kiun supras bela kruconervura volbo.
Los santos inocentes (filmo)
Produktorado
Por la redakto de la scenaro, oni reduktis la ses epizodoj de la romano al nur kvar, pro kio oni ne inkludis kelkajn rolulojn. La agadon oni dividis en kvar partoj: la unua ekde kiam Quirce portas la "milana" al onklo Azarías (fare de Mario Camus); la dua pri la laboro de Nieves en la biendomo (fare de Antonio Larreta]; la ĉasado de Paco "el Bajo", kaj la lasta, la ĉasado de Azarías (tiuj du fare de Nicolás Matji].
Preĝejo Sankta Mario (Sallmannshausen)
Arkitekturo
Ĉirkaŭ al 1760-a jaro oni pentris en la kirko navo la galeriaj parpetoj bildon de reĝo Davido kaj de la apostoloj. De la sama tempo datumas kvar grandaj pentraĵoj sur la ligna barelvolbo. Ili bildigas la anunciacion, la naskiĝon de Jesuo, la adoradon de la saĝuloj la bapton de Jesuo. La ambonaltaro el la 18-a jarcento staras sur du lignaj kolonoj. Tabernaklo kun romp-arko baratas per krado.
Los santos inocentes (filmo)
Produktorado
La filmado startis fine de oktobro de 1983. Du de la scenoj plej komplikaj estis tiu en kiu la "milana" fuĝas kiam oni fotas la familion, kaj poste devas reveni al la ŝultro de Azarías, ĉar tio dependis nur de la konduto de la birdeto; kaj dua kiam Paco "el Bajo" rompas sian kruron, ĉar devis rezulti kredinda la falo el alta branĉo de la arbo. ​
Preĝejo Sankta Mario (Sallmannshausen)
Arkitekturo
Ankoraŭ ĉeestas malnova lavujo. Ĉe la norda muro altareja estas skulptita retablo de ĉ. 1500. En la kesto de la triptiko montras sin madono kun nimbo. Ŝin flankas du sanktaj episkopoj. En la navoj estas reliefe la apostoloj en du vicoj. Ĉe ties eksteraj flankoj estas bildoj de sanktuloj. Ĝis la 20-a jarcento pendis la altaro supere supre de la triumfarko kaj ĝiaj supraj anguloj estis sege forigitaj.
Los santos inocentes (filmo)
Rezulto
La filmo ege sukcesis, kaj iĝis unu el la plej biletvendantaj filmoj de la hispana kino, kun 523 904 485 pesetoj de enspezo.
Preĝejo Sankta Mario (Sallmannshausen)
Arkitekturo
La orgeno kun 13 registroj sur du klavaroj kun pedalo kreitis en 1857 fare de la Holland-orgenfaristoj.
Los santos inocentes (filmo)
Rezulto
Ĝi ricevis diversajn premiojn kaj en la aktualo oni konsideras ĝin kiel unu de la majstroverkoj de la hispana kino. Ĉiuokaze en la momento de la premiero kaj poste de tempo al tempo aperis kritikoj, kiuj asertis, ke la filmo estas troigo kaj ke la kamparanoj kiel tiuj priskribitaj en la filmo, neniam suferis tiajn humiligojn.
La Ferrière (Indre-et-Loire)
La Ferrière, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
La Cumbrecita
La Cumbrecita (La Malgranda Pinto) estas argentina vilaĝo administrata kiel municipio kiu troviĝas en la Valo Calamuchita en la areo de Sierras Grandes, je nur 120 kilometroj de Kordobo (Argentino) kies loĝantaro ne superas 1,000 loĝantojn. Ĝi estis fondita en 1934 fare de migrantoj el Centra Eŭropo. Ĉirkaŭ 1940, la unuaj privataj hejmoj estis konstruitaj kaj la urbo malrapide akiris la Tirolan karakteron kiu difinas ĝin hodiaŭ.
Turismo
La vilaĝo koncentriĝas sur ekoturismo kaj tial ĝi estas tute piedira kaj rememorigas al la malgrandaj germanaj urboj de la 15-a jarcento kun Alpstilaj hoteloj kaj loĝejoj. Sukeraĵejoj specialigas en Apfelstrudel kaj ĉokolada kuko.
La komunumaj aŭtoritatoj deklaris la zonon protektita ĉirkaŭaĵo kaj depost 1996 kiel "Piedirejo". Vizitantoj devas parki la aŭtojn antaŭ la vilaĝa enirejo kaj tiam piediri laŭ la ŝton-pavimitajn stratojn. La Cumbrecita estas unu el la plej allogaj turismaj lokoj en la regiono. En intervjuo kun BBC World Ingrid Cabjolsky, nepino de la fondinto, rimarkigis, ke ŝi ne komprenas "kial en historiaj centroj en eŭropaj ĉefurboj, aŭtoj estas ankoraŭ permesitaj":
Ferrière-sur-Beaulieu
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Ferrière-Larçon
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Linio 3 de la metroo de Sevilo
La Linio 3 de la metroo de Sevilo, kies konstrulaboroj komenciĝis en februaro 2023, trairos la urbon subtere de nordo al sudo, de la kvartalo Pino Montano ĝis Los Bermejales, kun posta plilongigo al la kvartalo Bellavista.
Linio 1 de la metroo de Sevilo
La Linio 1 de la metroo de Sevilo ligas la ĉefurbon, Sevilo, kun Ciudad Expo (Mairena del Aljarafe), San Juan de Aznalfarache kaj Montequinto (Dos Hermanas).
Hermann Bonitz
Hermann BONITZ (naskiĝinta la en Bad Langensalza, mortinta la  en Berlino) estis germana klasika filologo kaj pedagogo. En 1843 li edzinigis Bertha Semmel el Gera.
Vivo
En 1867 li revenis patrujen kaj nomumitis lernejestro de Graues Kloster. Ekde 1875 li estis preleganta konsilisto en la Prusia ministerio pri edukado kaj kreis en 1882 novan ekzamenordon por la superaj lernejoj prusiaj.
Graveco
Krom siaj temporabaj publikaj deĵoroj Bonitz neniam ĉesigis sciencan aktivecon. Li taksitis unu el la plej bonaj fakuloj de Aristotelo kaj verkis eseojn pri Platono, Sofoklo kaj diversaj demandoj rilate al Homero. Tie ĉi li ne nur subtenis la teoriojn de Karl Lachmann pri komenca konsisto de la homeraj epopeoj el unuopaj kantoj sed eĉ inteligente kompletigis kaj kontinuigis ilin.
Li membris ĉe akademioj de Vieno, Munkeno kaj Berlino.
Fonto
Scharold, Hans, "Bonitz, Hermann" ĉe: Neue Deutsche Biographie 2 (1955), p. 447 (tie ĉi interrete)
Linio 2 de la metroo de Sevilo
La Linio 2 de la metroo de Sevilo, kun entute subtera itinero, kunligos la urbon de oriento al okcidento, komencante de la kvartalo Torreblanca, pasante tra Sevilla Este kaj la Palacio de Congresos, Montes Sierra, Kansas City, la centra stacidomo, José Laguillo, la Plaza del Duque, la stacio Plaza de Armas kaj transirante la riveron ĝis atingo de la ĉirkaŭaĵo de Torre Triana.
Le Louroux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Dame-Marie-les-Bois
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Linio 4 de la metroo de Sevilo
La Linio 4 de la metroo de Sevilo, estos la cirkla linio de la Metroo de Sevilo. Ĝi sekvos la itineron Ronda del Tamarguillo (Oriente-Norde), Macarena, Américo Vespucio kaj Ronda de Triana (Okcidente), por daŭrigi laŭ Avenida Juan Pablo II kaj konektiĝi kun la Ciudad Sanitaria Virgen del Rocío (veturante sub la universitata kampuso Reina Mercedes) por reveni al Ronda del Tamarguillo.
Telfero de Grenoble Bastille
45.19306°N, 5.72611°W
La Telfero de Grenoble Bastille (Téléphérique de Grenoble Bastille) estas unu el la unuaj urbaj telferoj en la mondo post Rio-de-Ĵanejro kaj Kaburbo. Ĝi estis konstruita en 1934, laŭ iniciato de Paul Michoud, vicprezidanto de la oficejo de turisma industrio kaj Paul Mistral, urbestro de Grenoblo, poste lia posteulo Léon Martin.
De la urbocentro de Grenoblo, ĝi ebligas rapidan aliron al "La Bastille": armea fortikaĵo, konstruita en la 19-a jarcento sur monteto kiu ankaŭ donas al ĝi sian nomon, kaj superanta la Grenoblan aglomeraĵon.
(159467) 2000 QK25
(159467) 2000 QK25 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido  malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 4:1 kun Venuso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kun febla orbita klineco, tio, kiu faras, ke ĝi povas pasi tre proksime de Marso.
Kompense, kvankam rigardita kiel terrenkonta asteroido, ĝi restas malproksima de la Tero.
Le Liège
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Hans von Arnim
Hans von ARNIM (naskiĝinta la en Gerswalde, mortinta la  en Vieno) estis germana klasika filologo kiu profesoris ĉe la universitatoj de Rostock, Frankfurto ĉe Majno kaj Vieno. Nuptis li en 1884 Elisabeth Riese; ili havis du filojn. Bernd Dietrich von Arnim iĝis slavisto.
Vivo
Post jursciencajn studojn li aliorientiĝis pri klasika filologio en 1887 en Greifswald fascinite de la prelegoj de Ulrich von Wilamowitz-Moellendorf. Post servo en lernejoj en Elberfeld kaj Bonn (1881–1888), kie li ekkontaktis Hermann Usener, li habilitiĝis en 1888 en Halle (Saale). En 1892 li iĝis ekserorda en Rostock kaj en 1893 orda samloke. En 1900 vokitis li Vienon por posteuli ĉe la katedro helena Hermann Bonitz kaj Theodor Gomperz.
Estante ekde 1914 profesoro en Frankfurto li revenis en 1921 Vienon.
Graveco
Esplorade li unuigis (danke el elstaraj lingvaj kapabloj kaj impona ekzakteco interpreta) filologion kun filozofio. Post fino de interesegaj laboroj pri greka filozofio kaj klerig-historio li reinteresiĝis en Vieno pri Platono. Dum la dua restado en Vieno li koncentriĝis pri Aristotelo. Liaj aĵoj pri Platono apogitis per lingvaj kaj vortuzaj statistikoj. Tio helpu ankaŭ por akurata kronologia ordigo de ĉiuj platonaj dialogoj kaj implicite por kompreno de la filozia evoluo de Platono mem. Poste Arnim interesiĝis pri enhavaj klarigoj, ĉefe de la unuaj dialogoj; danke al Arnim nun klaras ke la dialogo Phaidros estas pli malfrua verko. Simile priesploritis la verkaro de Aristotelo pri kiu li verkis multajn eseojn kaj artikolojn.
Arnim ankaŭ strebis konatigi la grek-romian antikvon al neakademiaj cirkloj verkante popularan filozofihistorion kaj tradukante dek du tragediojn de Eŭripido.
Fonto
Egermann, Franz, "Arnim, Hans von" ĉe: Neue Deutsche Biographie 1 (1953), p. 372 (tie ĉi interrete)
La Celle-Guenand
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Homo sen ecoj
Homo sen ecoj (originala germanlingva titolo Der Mann ohne Eigenschaften), tradukebla ankaŭ kiel Homo sen atributoj aŭ La Viro sen trajtoj, estas romano duvoluma kaj nefinita, verkita de la aŭstria romanisto Robert Musil (1880-1942) inter 1930 kaj 1943. En 1930 oni publikigis la unuan volumon, en 1933 parton de la dua kaj, postmorte en 1943, la ceteron.
La romano prezentas la protagoniston, Ulrich, super la fono de rekreado de la aŭstria socio antaŭa al 1914. Kakania estas la termino per kiu la aŭtoro referencas al la Aŭstrihungara Imperio, kie vivas la menciita Ulrich, burĝulo 32-jaraĝa, matematikisto laŭ eduko, kiu decidas dediĉi unu jaron de sia vivo por ekscii kion fari je tiu.
La akso de la romano temas pri la «paralela agado», nome gravega evento kies celo estas kontraŭmeti la tridek jarojn de monarkio de la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a al la sepdeka datreveno de la aŭstria imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. Neniam oni prezentas klare pri kio temas la agado, kvankam ja oni kreas komisiojn kaj oni diskutas pri ĝi laŭlonge de la tuta libro.
Kelkaj plej gravaj roluloj de tiu verko estas Ulrich, la seneca homo, la mortkondamnita Moosbrugger, Walter kaj Clarissa, Leona kaj Bonadea, la du amatinoj de la matematikisto, la generalo von Stumm, Diotima, estrino de la «Paralela Agado» tiom stulta kiom bela kaj Arnheim, la atributhava homo, prusia milionulo.
En la romano oni ekzamenas la ekzistadon sencela de la seneca ĉefrolulo, Ulrich, kontraŭheroo, super la fono de la aŭstria socio antaŭa al 1914 ene de enorma krizo; sed la romano estas multe pli ol la atesto de la fino de la Imperio. ​ Ĝi estas unu de la rakontaj verkoj plej ambiciaj de la 20-a jarcento, en kiuj oni diskutas multegajn teoriojn (povo, muziko, krimo, amo, socia krizo, influo de la pensaro en agado). Ĝia pluverkado dum pli ol unu jardeko favoris tiun profundecon kaj ankaŭ tiun devojigon. ​
Téléo
Téléo estas urba telfero kiu kunligas, en la sudo de Tuluzo, la onkologian kampuson (Oncopole) kun Universitato Paul Sabatier, kun haltejo en Hospitalo de Rangueil (CHU Rangueil), sur longa itinero, transirante Garonon kaj monteton Pech-David.
3 kilometrojn longa por vojaĝdaŭro de 10 minutoj, la Téléo-linio estis malfermita al publiko la.
(159477) 2000 SE
(159477) 2000 SE estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 17-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun mlgranda orbita klineco kaj proksime de sia malsuprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,17981 astronomia unuo, tie estas 26,899 milionoj da km.
Épeigné-les-Bois
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Listo de asteroidoj (165001–166000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 165001 ĝis 166000. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
William Gaddis
William Thomas Gaddis Jr. (la 29-an de decembro 1922, en Novjorko - la 16-an de decembro 1998, en East Hampton) estis usona verkisto, unu el la plej gravaj de la 20-a jarcento en lia lando. Li verkis kvin romanojn, du el kiuj gajnis la Nacian Libropremion (National Book Award).
La Chapelle-Blanche-Saint-Martin
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
William Gaddis
Vivo
The Recognitions estis represitaj en poŝlibroformato kaj publikigita eksterlande, kio markis la komencon de lia kaŝa reputacio por la verkisto. En 1974, kiam ĝi estis reeldonita en granda poŝlibro presaĵo, Gaddis estis laŭdita fare de kritikistoj kiel "eksperimenta verkisto" kaj identigis lian verkaĵon kun tiu de Thomas Pynchon. Kun la tempo, la romano akiris la statuson de esenca klasikaĵo, difinita de la fama kritikisto Harold Bloom kiel la "usona Uliso". Lia venonta verkaĵo, J R (1976), atingis la rekonon neitan al lia antaŭa peco, akirante la Nacian Libropremion. Simile en komplekseco al lia unua verko, la aŭtoro prezentas per polifonia rakonto la dekadenco al kiu atingis la nuna ekonomia sistemo, kie ĉio eblas. Tiel la protagonisto de la rakonto, dekunujara knabo nomita Junior, konstruas financan imperion de milionoj uzante nur poŝton kaj la telefonon kaj iĝas Wall Street financa sorĉisto. La intenco estis krei paralelecon kiu reflektis la perdon de signifo de la lingvo, malriĉigita per ĝia propra uzo. En 1985 aperis Carpenter's Gothic, konsiderata unu el la plej gravaj el la lastaj literaturaj generacioj. Ĝi prezentis temon paralelan al tiu de The Recognitions, ĉar ĝi provas portreti la mil vizaĝojn de falsado, specife rilate al religio kaj arto. La admirantoj de la romanverkisto momente kredis ke la volumo - kiu markis turnopunkton en la literatura kariero de lia kreinto - pliigos lian popularecon kaj legantaron.
En 1994 li publikigis lian venontan verkaĵon, A Frolic of His Own, pripensado pri intelekta proprieto kaj plagiato kiu gajnis al li lian duan Nacian Libropremion. La ideo por lia kvina romano, kiun li finis baldaŭ antaŭ lia morto kaj kiu ricevis la titolon Agape estas pagita, estis prenita el J R, kie la verkisto Jack Gibbs provis fini romanon kun la sama nomo. Kvankam Gaddis havas tre malgrandan legantaron, li estas ĝenerale vicigita inter la plej grandaj el usonaj verkistoj. Liaj libroj, kiuj fariĝis nuntempaj klasikaĵoj, renovigis la eksperimentismon de Faulkner, Joyce, kaj Sterne. kies verkado anticipis la postmodernan rakonton. Kritikistoj ankaŭ desegnis komparojn kun Malcolm Lowry kaj Herman Melville.
Verkaro
Fikcio
Nefiction
Francueil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Oszkár Elek
[oskAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Elek Oszkár estis hungara instruisto, lernejestro, literaturhistoriisto. Lia origina familia nomo estis Engel ĝis 1901.
Oszkár Engel naskiĝis  en Szolnok, li mortis  en Budapeŝto.
Le Petit-Pressigny
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
LG Electronics
LG Electronics (LG Elektroniko; koree : 에지 이스 ) estas multnacia elektronika firmao kun ĉefsidejo en Sud-Koreio. Ĝi estas filio de la konzerno LG.
La firmao havas kvar sekciojn: hejma distra elektroniko, ĉela komunikado, hejmaj aparatoj kaj aŭtokomponentoj. La firmao havas 128 fabrikojn ĉirkaŭ la mondo, kaj dungas 83,000 homojn.
La kompanio lanĉis kunlabore kun Google plurajn aparatojn de la serio Nexus, inkluzive de la Nexus 4, Nexus 5, kaj la telefonon liberigita fine de 2016: la Nexus 5x. Preter la serio Nexus, la kompanio havas aliajn produktojn en la kampo de saĝtelefonoj. En la pasinteco ili estis surmerkatigitaj sub la Optimus-serialo, kaj tiam sub la G-serio (kiel ekzemple la LG G3). Krome, la firmao surmerkatigas saĝhorloĝojn kaj la LG G Pad 8.3 tablojdokomputilon en la sama serio. La inteligenta horloĝo LG G-Watch produktita de ĝi inkluzivas tuŝekranon kun rezolucio Quad HD 1440X2560. Post ĝia lanĉo, la LG G4 kaj LG V10-telefonoj ankaŭ estis lanĉitaj, kun tri fotiloj kaj du ekranoj. En aprilo 2016 la nova telefono en la serio estis lanĉita: LG G5 kaj en 2018 LG G7.
LG produktas vastan gamon de konsumvaroj (elektro kaj elektroniko) komencante per blankaj varoj por la hejmo kiel ekzemple fridujoj, lavmaŝinoj, klimatiziloj kaj televidiloj, inteligentaj telefonoj, tabulkomputiloj kaj DVD-diskoj por komputiloj. En 2017, la produktado de la LG Thinkyo serio de progresintaj produktoj komenciĝis.
Wernrode
Wernrode estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Bleicherode. En julio 2022 la loĝloko havis 220 loĝantojn.
Cinco horas con Mario
Cinco horas con Mario (Kvin horoj kun Mario) estas romano de la hispana verkisto Miguel Delibes publikigita en 1966. Ĝi estis inkludita en la listo de la 100 plej bonaj hispanlingvaj romanoj de la 20-a jarcento fare de la ĵurnalo El Mundo. La intrigo temas pri la vivo de Carmen "Menchu" Sotillo kun sia ĵus mortitna edzo, Mario Díez. Pere de la verko, Delibes rekreas la hispanan socion de la 1950-aj jaroj.
Brocken-Benno
Brocken-Benno, vere Benno Wolfgang SCHMIDT (naskiĝinta la en Bochum, mortinta la  en Wernigerode) estis germana rekordmigristo. Li grimpis sur Brocken-monto pli ol 9000 fojoj.
Cinco horas con Mario
Intrigo
Carmen Sotillo ĵus iĝis vidvino de Mario. Ŝi estas sola en la funebra vigilo de lia kadavro, kiam familianoj kaj konatuloj jam foriris; kaj dum la kvin sekvaj horoj, ŝi monologas al Mario kvazaŭ li estas ankoraŭ vivanta. Al Mario plaĉis legi la Biblion kaj substreki frazojn. Tial, Carmen strukturigas sian paroladon el la citaĵoj substrekitaj de ŝia edzo. Menchu riproĉas la konduton de Mario, kritikas liajn politikajn kaj religiajn idearojn kaj kulpigas lin pro sia malfeliĉo. Ekzemple unu de la kritikoj faritaj de Carmen Sotillo al sia edzo estas ke li neniam aĉetis aŭton SEAT 600, kio iam estis simbolo de socia prestiĝo; male Mario preferis rajdi biciklon; tiel oni montras la ŝajnigajn sintenojn de Carmen, kontraŭ la sanaj kutimoj de Mario. Tiumaniere konstante la kritikoj de Carmen al Mario fakte iĝas bumerane kritikojn kontraŭ si mem. Laŭlonge de la nokte, Menchu esprimas eĉ pli intimajn sentojn, kiel ĵaluzo, ebla perfido ŝia ktp.
Trajtoj kaj strukturo
La kerno de tiu rakonto estas la monologo de Carmen (kiu foje iĝas falsa dialogo, ĉar ŝi supozas la reagojn de la mortinta edzo) de konservativa virino de mezalta klaso ĉe la kadavro de sia edzo Mario, instruisto de mezlernejo kaj engaĝiĝinta ĵurnalisto kaj intelektulo. Pere de la memoro de ŝia nekontentiga komuna vivo, Delibes rekres la provincecan tiaman Hispanion, la problemojn pro la manko de komunikado inter la geedzoj, kaj eĉ la konflikton de la "du Hispanioj". La verko konsistas de prologo, centra kerno de 27 ĉapitroj (la monologo de Carmen) kaj epilogo. Ĉiu el la ĉapitroj startas per biblia citaĵo, kiun Mario estis substrekinta. El tiuj citaĵoj Carmen disvolvas siajn pensojn, ĉefe kontinuajn riproĉojn pro lia morala integreco kaj manko de ambicio, kiu malhelpis la atingon de la rekono kaj de la socia statuso kiun ŝi mem deziris, krom pro lia sinteno de supereco kaj malvarmo al ŝi. La populara parolmaniero kaj la tempa malordo rilatas al la trajtoj de "konscifluo" de la verko, kaj kontribuas al ĝia verŝajneco. ​
Brocken-Benno
Vivo
Schmidt kreskis en la Harco-montaro kaj ade estis en la montaj arbaroj de frua aĝo. De 1947 ĝis 1950 li faris metilernadon en la distrikta administracio de Wernigerode. Li poste finis studojn en teknika altlernejo kaj fariĝis komerca ekonomikisto. Schmidt laboris kiel estro de la planadsekcio en la oficejo por komerco kaj provizo de la Distrikto Wernigerode. Ekde 1983 li estis sekcia direktoro en la Konsum-kooperativo.
Cinco horas con Mario
Teatro
La 26an de novembro 1979 premieris teatra versio en Teatro Marquina de Madrido reĝisorita de Josefina Molina, kun Lola Herrera en la rolo de Carmen Sotillo. En 1980 la teatraĵo translokiĝis al Teatro Lara de Madrido. Kaj poste oni faris turneojn tra tuta Hispanio kaj poste oni revenis al Madrido. Josefina Molina en 1981 faris la filmon Función de noche (Vespera ludo) kiel real-fikcia historio pri la paraj konfliktoj de Lola Herrera kun ŝia edzo en la epoko en kiu ŝi ludis la verkon turnee. La manko de komunikado inter la realaj geedzoj iel paralelas kun la manko de komunikado inter la fikciaj geedzoj de la teatraĵo kiun Lola ludas; fakte la agado de la filmo okazas en la intermezo inter unu ludado (vespera) kaj la sekva (nokta).
Brocken-Benno
Vivo
Li ofte restis kun amikoj en la Harco-arbaroj. Li ofte piediris de Wernigerode al Brocken. Tiuj migradoj ĉesis subite en 1961. La pinto de Brocken estis proksima al la interna germana landlimo kaj aliro ne plu estis ebla ekde 1961 (la saman tempon kiam la Berlina muro estis konstruita). La monto situanta rekte ĉe la landlima regiono de GDR estis deklarita milita restriktita areo kaj ekipita per aŭskultsistemoj direktitaj okcidenten.
Benno Schmidt tamen eniris la fermitan limregionon dum la GDR-epoko. Li ja havis oficialan enirpermesilon, sed ĝi validis nur por la respektivaj komunumoj, ne por la arbaraj areoj. En la 1970-aj jaroj li estis arestita dum tia nepermesita marŝo je Ilse-valo. Li estis severe admonita kiam konatiĝis kontaktoj kun okcidentanoj, kiujn li ne precizigis. Ekde tiam li estas observcelo de la kaŝpolico Stasi.
Cinco horas con Mario
Teatro
En decembro 1988 la teatraĵo premieris en Parizo, produktorita de José Agost kaj reĝisorita de Jorge Luis Rodríguez, kun Pilar Pérez kiel Carmen Sotillo. En septembro 2010 la aktorino Natalia Millán protagonistis reludadon kun Víctor Elías.
En 2018 Lola Herrera reludis la rolon de Carmen Sotillo por turneo tra Hispanio. Meza de 2019 la verko revenis al la Teatro Bellas Artes de Madrido. Je la starto de la sezono de 2020, la pandemio de COVID-19 suspendis la ludojn. En 2021 la verko revenis al la Teatro Bellas Artes de la 12a de januaro al la 7a de marto.
Brocken-Benno
Post Turniĝo
Post kiam Brocken estis denove libere alirebla, Schmidt rekomencis siajn regulajn piedvojaĝojn supren: komence tute temis ne pri ia rekordofara plano sed pri simpla travivademo de naturo. La 26-an de aŭgusto 1995 li faris sian milan supreniron kaj ricevis la moknomon Brocken-Benno fare de migrantoj de la wernigerode-a filio de Harzklub. En la tago de Germana unueco, la 3-an de oktobro 2016, li atingis la montpinton la okmilan fojon kaj decidis daŭrigi grimpon - preskaŭ ĉiutage, eĉ dum uragano.
Honoroj kaj reklamaj funkcioj
Pri li estis plurfoje raportite en la gazetaro. Li estis honorita en 1997, 1998 kaj 2000 per mencio ĉe Guinness-libro de rekordoj (plej efika Brocken-grimpisto). Dum supreniroj kaj descendoj li renkontis kelkfoje famulojn kiel ekzemple Reinhold Messner, Christian Wulff aŭ Edmund Stoiber.
Brocken-Benno estis aktiva migra gvidisto en la Harco kaj kampanjis por natura kaj media protektoj en la Nacia Parko Harco. Li ankaŭ iĝis speciala ambasadoro por la ordensimila Harca migrado-pinglo (Harzer Wandernadel) aljuĝotaj al senlacaj migremuloj.
Luzillé
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
BBK Electronics
BBK Electronics Corporation (en la norma mandareno :广东步步高电影工业有限公司; en pinjine : guǎngdōng bùbùgāo diànzǐgōngyè yǒuxiàngōngyè laŭvorta tradukado de Elektronika kompanio, Guangdong-buŝtaŭgōngsī ) estas ĉina multnacia konglomerato specialiĝanta pri elektroniko, kiel televidiloj, MP3-ludiloj, ciferecaj fotiloj kaj saĝtelefonoj.
kompania agado
BBK Electronics Corporation surmerkatigas dolortelefonojn sub la markoj Oppo, Vivo , OnePlus , Realme kaj iQOO. Ĝi ankaŭ surmerkatigas Blu-radiajn ludilojn, aŭdilojn, aŭdilamplifilojn kaj saĝhorloĝojn sub la marko Oppo Digital. En marto 2019, BBK Electronics sciigis iQOO, sub-markon specialiĝantan pri efikeco, kiel ĝia plej nova firmao.
La oficejoj de BBK Electronics kaj ĝia produktadbazo situas en Chang'an en Dongguano.
En la unua trimonato de 2017, BBK Electronics eksportis 56,7 milionojn da saĝtelefonoj, iĝante la dua plej granda fabrikanto de saĝtelefonoj en la mondo, per malgranda marĝeno de Samsung, tiel preterpasante kaj Huawei kaj Apple.
Fujitsu
Fujitsu estas japana multnacia teknologia kompanio. Fujitsu produktas ampleksan varion de produktoj en la kampoj de persona komputado, komputado por kompanioj kaj entreprenoj, komputilegoj, serviloj, datumstokado, telekomunikado, mikroelektroniko, kaj eĉ klimatizilo. La firmao laborigas proksimume 155,000 homojn tutmonde, kaj ĝiaj produktoj estas venditaj en pli ol 100 landoj. Ĝi estas la kvina plej granda firmao en la mondo en la kampo de IT-servoj, kaj tenas ĉirkaŭ 78,000 malsamajn patentojn.
Fujitsu estas komercita ĉe Tokia Akcia Borso kaj estas inkluzivita en la Nikkei 225 kaj TOPIX-indeksoj.
Historio
Fujitsu estis fondita la 20-an de junio 1935. En 1954, Fujitsu produktis la unuan komputilon en Japanio.
En 2009, Fujitsu vendis sian durdiskan sekcion al Toshiba, aĉetis de Siemens ĝian parton en Fujitsu Siemens Computers je kosto de proksimume 450 milionoj da eŭroj, kaj ŝanĝis sian nomon al Fujitsu Technology Solutions.
János Wenk
naskiĝis la en Csaca (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Čadca en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
en la ekstersporta vivo estis oficisto. Li estis akvopilkisto kaj naĝisto en signifa ĉefurba sportklubo inter 1910 – 1927, dum li estis hungara akvopilkista ĉampiono 12-foje. Li apartenis al la hungara nacia teamo 33-foje en tiu periodo. Kiel naĝisto li estis same hungara ĉampiono inter 1919-1922 en diversaj naĝobranĉoj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1912 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1924 (en 1920 Hungario ne ricevis inviton) sen medaloj, krome en eŭropaj mondĉampionumoj li estis la unua en 1926 kaj 1927.
Lussault-sur-Loire
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Dekila formiato
Dekila formiato aŭ dekila metanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la formiata acido kaj dekanolo. Dekila formiato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dekila formiato prezentas formiatan grupon ligitan al dekila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Johanna Kinkel
Johanna (Mockel) KINKEL (1810-1858) estis germana komponistino, verkisto, edukisto, direktisto kaj revoluciulo.
Vivo
Ŝi komencis studi kun Franz Anton Ries, violonisto kiu tutoris Beethoven kelkajn jardekojn pli frue. La studentoj de Ries formis grupon kiu estis konata kiel la Cirklo de Kantistoj (Singkränzchen). Johanna certe montris grandan karakteron kaj lertecon, ĉar ŝi transprenis la gvidadon de la Cirklo kiam ŝi estis nur adoleskanto.
Ŝi uzis siajn spertojn kiel korusdirektisto por sia op.1 "La Ĝardeno de Birdoj” por kvin voĉoj kun piano-akompano (1829). En tiu ĉi “Muzika Ŝerco” kvin birdoj ekzercas kaj kverelas unu kun la alia pri kiu estas plej talenta.
Je sia 21 jaraĝo, por eviti la premon de siaj gepatroj ŝi akceptis edziniĝi al Johann Paul Mathieux. Ŝia vivo rapide iĝis restrikta kaj perforta ĉar la edzo malpermesis al ŝi ajnan agadon preter ŝiaj hejmaj devoj. Post ses monatoj, diagnozite de “nerva kolapso”, ŝi revenis al la gepatra hejmo.
Por vivteni sin, ŝi instruis pianon kaj ankaŭ reprenis la direktadon de la Cirklo de Kantistoj. Ŝi eĉ prezentis kaj gvidis tutajn operecajn agojn en la muzikdomoj de Bonn.
Ŝia onklino, la verkinto Dorothea von Schlegel kiu rekonis la talenton de Johanna konsilis ŝin translokiĝi al Berlino. Tiel ŝi pasigis kelkajn jarojn en Berlino, dum kiuj ŝi instruis, partoprenis en muzikaj salonoj kaj komponis. Ankaŭ ŝi daŭre studis pianon kun Wilhelm Taubert kaj komponadon kun Karl Böhmer.
En 1838 ŝi publikigis sian volumon de kantoj op7. La “Nova Muzika Revuo” (Neue Zeitschrift für Musik) de Robert Schumann, nomis ŝian komponadon "virineca". Ŝi ne estis feliĉa esti klasifikita laŭ sia sekso. Por protesti, kiam Schumann mem skribis al ŝi kaj petis alian el ŝiaj komponaĵoj, Johanna sendis al li "mian plej sovaĝan drinkadkanton por vira koruso."
Ŝi havis grandan produktadon de muzikaj komponaĵoj, multaj skribitaj por la Maikäfer Group, grupo de poetoj kiuj serĉis liberiĝi de la limoj de la burĝa konformismo. Johanna gvidis tiun ĉi grupon  helpita de la germana poeto Gottfried Kinkel, kiu fariĝis ŝia dua edzo (1843). La paro havis kvar bebojn en rapida sinsekvo, al kiuj ŝi sendube lulis per siaj infanaj komponaĵoj, kiuj estis publikigitaj siatempe. Dum ŝia tempo kiel patrino de junaj infanoj, ŝi skribis: ''Mi ne plu havas la ŝancon aŭskulti muzikon. Mia fortepiano estas uzata nur por sekigi ĵus gladitajn vindotukojn. … Sed mi devas rifuzi al mi la eblecon naĝi en mia propra elemento, ĝis la infanoj kreskas preter la danĝeraj unuaj jaroj, dum kiuj oni neniam kuraĝas ellasi ilin for de la vido.''
Malgraŭ tio, ŝi iel trovis tempon por direktori koncertojn de Gluck “Ifigenio en Aulis” kaj “Pietro von Abano” de Spohr, same kiel verki romanon nomitan "Muzika ortodokseco".
En 1848 revolucia fervoro kaptis Eŭropon, kaj la geedzoj Kinkel konvinkiĝis pri la bezono de germana demokratia respubliko. Kiel redaktisto de la ‘Nova Bonn-gazeto’ kaj reprezentanto de la revoluciuloj, Gottfried Kinkel estis arestita kaj juĝita al morto fare de ekzekuttrupo. Malespera Johanna kune kun Carl Schurz sukcese planis lian fuĝon de la malliberejo, kaj lian eskapon al Londono. Ŝi sekvis lin kun la infanoj jaron poste. La vivo en Londono kiel rifuĝinta familio esti tre malfacila. Pri tiuj malfacilaĵoj ŝi verkis duonaŭtobiografian romanon, Hans Ibeles en Londono.
Post kelkaj jaroj, kiam ŝiaj infanoj kreskis, Johanna komencis reveni al eksterhejmaj intelektaj okupoj prelegante pri muziko. "Mi estis dungita por doni prelegojn pri muziko," ŝi skribis, "kaj ili ŝajnas esti sukcesaj. Ĉi tio ĝojigas min, ne tiom ĉar ĝi estas pli bona laboro ol instruado de lecionoj, sed ĉar mi malkovris en mi mem la kapablon, en pli posta aĝo, akcepti tute novan vivan agadon... Kio estis sub la neĝo, nun subite volas ĝermi”.
Por plene kompreni kaj aprezi la multflankajn kontribuojn de Johanna Kinkel, necesus daŭra studo pri ŝia muziko, literaturo, kaj pri la politika kontribuo meze de la 19-a jarcento.
Verkaĵoj
Elektita verkaĵoj inkluzivas:
Dekila propionato
n-Dekila propionato aŭ dekila propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familo de la esteroj, rezultanta el interagado de la propionata acido kaj dekanolo. Dekila propionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dekila propionato prezentas propionatan grupon ligitan al dekila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Phablet
Fableto (angle: Phablet - vortokunfando kreita per kombinaĵo de la nomoj telefono kaj tabulkomputilo) estas speco de saĝtelefono kiu kombinas la funkciojn de inteligenta telefono kaj tabulkomputilo. Phablets estas pli grandaj ol la plej multaj saĝtelefonoj, sed iliaj dimensioj ne estas sufiĉe grandaj por meti ilin en la tablojdo aŭ mini-tablojda kategorio. La ekrangrandeco de la phablet varias inter 14,5 kaj 17,5 centimetroj kaj foje ĝi estas ekipita per grifelo. La Steak-aparato produktita fare de Dell estas konsiderita la unua phablet estanta surmerkatigita.
En januaro 2013, IHS raportis ke dum 2012, ĉirkaŭ 25.6 milionoj phablet aparatoj estis venditaj tutmonde. La firmao tiam taksis ke la kvanto de phablets vendota en 2013 pliiĝos al 60.4 milionoj, kaj ke en 2016 la kvanto de phablets vendota estus proksimume 146 milionoj unuoj. Barclays taksis ke la vendokvanto de phablets pliiĝos de 27 milionoj da unuoj en 2012 ĝis 230 milionoj da unuoj en 2015. En septembro 2013, esplorfirmao IDC raportis ke ĝia esplorado indikas ke vendo de phablets preterpasis kaj notlibro- kaj tablojdovendon en Azio de la dua kvaronjaro de 2013.
En 2013, la teknologia blogo Engadget notis, ke la kritikaj faktoroj por la signifa pliiĝo en la populareco de phablets estas la signifa falo en ekranprezoj, la efikeco de la elektrokonsumo de la ekranoj, la signifa pliiĝo en la pila vivo, kaj la kreskanta graveco de spektado de plurmedia sur porteblaj aparatoj.
Louans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
A Night Out (filmo, 1915)
A Night Out ("Nokto ekstere") estas mallonga silentfilmo de Charlie Chaplin el 1915. Ĝi estis la unua filmo de Chaplin kun Edna Purviance, kiu daŭris kiel sia ĉefrolulino dum la sekvaj ok jaroj. Ĝi ankaŭ estis la unua filmo de Chaplin kun Essanay Film Company en Niles (Kalifornio). La unua Essanay-filmo de Chaplin, His New Job, estis farita en la Ĉikago-studio, post kio li translokiĝis al Niles Studioj. Li trovis Purviance en San-Francisko kiam li serĉis ĉefrolulinon por siaj filmoj. A Night Out ankaŭ ĉefroligas Ben Turpin, Leo White kaj Bud Jamison.
Temo
Charlie kaj Ben trinkis tro multe, kaj kiam ili iras al la restoracio ili havas konflikton kun franca dando kaj lia amikino, pro kio la ĉefkelnero forĵetas ilin. Ili iras al sia hotelo kaj Charlie interesiĝas pri alloga juna virino kaj kaŭzas novan konflikton: ĉi-foje kun la grumo. Charlie ŝanĝas hotelon kaj alvenas al la sama kie la ĉefkelnero kaj lia edzino loĝas. Unu el ŝiaj hundoj eskapas kaj sekvante ĝin la virino alvenas al la sama ĉambro kun Charlie, kie ili estas surprizitaj fare de la ĉefkelnero kaŭzante la finan delokiĝon.
Theodor Gomperz
Theodor GOMPERZ (naskiĝinta la en Brunno, mortinta la  en Baden bei Wien) estis aŭstra klasika filologo kaj filozofihistoriisto. Lia patro estis grandkomercisto kaj bankisto; en 1869 li nuptis Elise Siĉrovsky kiu naskis du filojn kaj filinon.
Vivo
Dum la studoj ĉe la gimnazio brunna (1841–47) kaj la surloka filozofia instituto (1847–49) li influitis de la aŭgustenano Thomas Franz Bratranek. Li estis liberpensanto kiu igis ke la 13 jaraĝa Gomperz komencis emancipiĝon le la gepatraj religiaj tradicioj kaj akcepton de pozitivisman mondovizion. Krome gravis lia ekkono de Analysis of the Phenomena of the Human Mind de James Mill kio venigis lin al la verkaro de ties filo John Stuart Mill. Inter 1869 kaj 1880 Gomperz eĉ gvidis tradukistaron por ties kompleta verkaro en 12 volumoj. Poste li pli ŝatis Auguste Comte pro la socialaj aspektoj ĉe la temoj de Comte.
En 1849 li ekstudentis en Vieno ĉe la jura fakultato antaŭ aliorientiĝo pri klasika filologio inter 1850 kaj 1853. Gravis por li tie Hermann Bonitz. Sen strebi forman finstudon kun ekzameniĝo li vagis tra multaj scienckampoj, i.a. naturhistoriaj. Dum restado en Lepsiko (1854–55) li havis kontaktojn kun Gustav Freytag kaj Otto Jahn helpante la redaktadon de "Grenzbote". Krome li iris Parizon kaj Londonon. Per la okupiĝo pri la hipokrataj verkoj kaj papirusoj el Herkulano li metis la fundamentan ŝtonon je habilitiĝo. Ĝi sukcesis en 1867 en Vieno. Doktoriĝon li gajnis nur honoran en 1868 fare de la Universitato de Königsberg.
Vokiĝon al eksterorda profesoreco en Graz pri historio de la antikva filozofio li ne sekvis; en 1869 li nomumitis ekserorda profesoro ĉe la Universitato de Vieno pri klasika filologio. Inter 1873 kaj 1900 li estis tie orda profesoro.
Graveco
Krom la jam menciitaj meritoj li priesploris diversajn aŭtorojn (i.a. Eŭripido, Herodoto, Demosteno) neniam forgesante la ĉefan filozofian intereson. Al la antikvaj filozofoj li dediĉis sian ĉefverkon Griechische Denker, eine Geschichte der antiken Philosophie en tri volumoj (1896–1909, ⁴1922-31; kun tradukoj en la lingvoj angla, franca, rusa, hebrea, itala). Tiu tiama furorverko kompendieska daŭre valoras pro intencita refuzo de prezento de la ŝtupoj de helena pensad-evoluo kiuj povas nur esti frukto de spekulado kaj kunmetado. Malgraŭ eksmodiĝo de kelkaj flankoj tiu ĉi verko honorata estu kiel taŭga elirpunkto por diskutoj pri antikva filozofio.
Fonto
Lesky, Albin, "Gomperz, Theodor" ĉe: Neue Deutsche Biographie 6 (1964), p. 641-642 (tie ĉi interrete)
Imre Zachár
Imre Zachár [zahAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zachár Imre estis hungara naĝisto, akvopilkisto (golulo), dufoja olimpiano, banka oficisto.
Loché-sur-Indrois
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Imre Zachár
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Post la necesaj lernejoj li eklaboris en banko. Ekde 1934 li estis vicbankestro, ekde 1940 bankestro. Dum la frua socialismo inter 1951-1953 li estis deportita en Jászkisér, poste li vivis en Őrbottyán. Li havis edzinon.