cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antal Dávid
Biografio
La mezlernejon Antal Dávid finis en sia naskiĝurbo kaj faris sian abiturientan ekzamenon en Budapeŝto 1932. En universitato de Innsbruck li studis farmakologion. Inter 1932 kaj 1934 li estis korespondanto de la loka Székely Újság. Ekde 1934 li estis interna kunlaboranto de la Brassói Lapok, pli poste de Keleti Újság, en 1941-45 Szövetkezés en Marosvásárhely kaj de Magyar Nép en Kolozsvár. En 1945 li translokiĝis Budapeŝton kaj li laboris kiel publikoficisto redaktante samtempe la ĵurnalon Angyalföld. Li publikis ankaŭ en la Erdélyi Helikon, Pásztortűz, Kelet Népe kaj Híd.
Duobligo (lingvo)
Duobligo en la germana
La termino duobligo ne ĉiam estas tute klara. Do, tiel estas vortoj, kiuj formas kun si mem komponaĵon (Autokomposita), ofte ni kiel tiaj rigardataj. Kompetenz-Kompetenz ekz. estas kelkfoje traktata kiel la plej longa per duobligo kreita germana vorto. Fakte temas ĉi tio tamen pri determina kunmetaĵo, kiu akcentas la signifon de la kompetento por la kreado de kompetentoj (komparu ankaŭ francan: compétence de la compétence). bittebitte, klein-klein kontraŭe, kiuj simple esprimas „intensigo“n, estas duobligoj.
Duobligo en la svisgermana
En la svisgermana estas uzataj kontraŭe al la norma germana kaj svisa altgermana duobligoj de verboj kaj demandaj pronomoj ofte.
Duobligo de verboj
La svisgermana priskribas senpere proksimajn agojn per la helpoverboj gaa "iri", cho "veni" laa "lasi", afange "komenci". Ĉi tiu verboj disponas ĉiuj pri neakcentata formo, kiu estas uzata en la duobligo aŭ eĉ triobligo, kiu en kunteksto kun sekva post la verbo infinitivo estas uzata.
Ekzemploj:
Duobligo de demandaj pronomoj
Ekzemploj: (Signifo en la norma germana: Was machen wir morgen, bitte sehr? "Kion ni faros morgaŭ, bonvolu?")
Duobligo en la malnova greka
Kelkaj malmultaj verboj havas duobligon de prezenco kun la vokalo ι, per kiu ili distingiĝas de efektiva verba radiko: δίδωμι verba radiko: δω
Klasoj
Oni distingas diversajn formojn de duobligoj/iteracioj: Ĉe la duobligo kun ablaŭto okazas en la germana plej ofte interŝanĝo de i al a: ekz. Singsang, Wirrwarr, zickzack, ritsch-ratsch, schnipp-schnapp, tick-tack. En la angla troviĝas interŝanĝo de i al o: ekz. Flip-flop, Hip-hop, Pingpong, Tip-top.
Katerino de Aragono
Katerino de Aragono (n. la 16-an de decembro 1485, m. la 7-an de januaro 1536) estis la unua edzino de Henriko la 8-a (Anglio).
Frua vivo
Katerino naskiĝis en Madrido, Hispanio, kaj estis la plej juna ido de Ferdinando la 2-a (Aragono) kaj Isabel la 1-a (Kastilio).
Krom la kutimaj damecaj fakoj kiel lanbrodado, muziko kaj danco, ŝi studis latinan kaj grekan literaturon, religion, historion kaj juron, kaj iĝis tre klera virino kiu parolis plurajn lingvojn. Ŝi estis ankaŭ tre pia.
Unua edziĝo
La 19-an de majo 1499 ŝi estis prokure edzigata al Arthur Tudor, la pli aĝa filo de Henriko la 7-a (Anglio). Arthur tiam havis 12 jarojn. Ili korespondis ĝis lia 15-a naskiĝtago. La 4-an de novembro 1501 ŝi unue renkontis sian edzon en Hampshire, Anglio, kaj la 14-an de novembro okazis nupto ĉe Katedralo Sankta Paŭlo (Londono). Laŭ Thomas More ŝi tuj gajnis la favoron de la angla popolo.
Arthur, kiu estis Princo de Kimrio, iris al Kastelo Ludlow por prezidi en konsilio, kaj Katerino akompanis lin. Tamen post pluraj monatoj ili ambaŭ grave malsanis pro febro. Arthur mortis la 2-an de aprilo 1502, sed Katerino fine resaniĝis.
Vidvino
Henriko la 7-a deziris reteni la doton de Katerino, kaj estis decidate ke ŝi reedziĝos al Henriko, la pli juna frato de Arthur. Tamen Henriko la 7-a prokrastis la aferon, aparte post la morto en 1504 de Isabel, la patrino de Katerina: ties pli aĝa fratino heredis Kastilion, kaj pro tio la proponita edziĝo malpli avantaĝis al Henriko la 7-a. Aldone, necesis permeso de la papo antaŭ ol Katerino rajtus edziĝi al la frato de ŝia mortinta edzo. Katerino mem ĵuris ke ŝi kaj Arthur neniam ĝuis amorajn rilatojn. Dume Katerino loĝis en Londono preskaŭ kiel malliberulino kaj mankis al ŝi sufiĉe da monrimedoj por pagi la kostojn de ŝia sekvantaro: pri tio ŝi plendis al sia patro.
Dua edziĝo
Fine, la 11-an de junio 1509 ŝi private edziĝis ĉe Greenwich al Henriko la 8-a, kiu estis heredinta la anglan tronon la antaŭan aprilon. La 24-an de junio ŝi kaj sia edzo kroniĝis ĉe Abatejo Westminster.
Henriko al 8-a ege fidis al ŝi: ekzemple, en 1513 li nomumis ŝin regento dum li militis en Francio. La skotoj invadis kaj Katerino mem rajdis norden kun parto de la armeo. Sekvis decidiga batalo ĉe Flodden Field la 9-an de septembro 1513, dum kiu la skota reĝo Jakobo la 4-a (Skotlando) mortis kaj la angloj venkis. Ŝi sendis al Henriko la sangmakulitan mantelon de Jakobo.
En 1520 Karlo la 5-a (Sankta Romia Imperio), nevo de Katerina, vizitis Anglion, kaj ŝi urĝis Henrikon alianciĝi al tiu, ne al Francio; sed Henriko preferis peti aliancon al Francisko la 1-a (Francio). Tamen tiu ne sukcesis, kaj ene de du jaroj Henriko denove militis kontraŭ Francio. Oni proponis ke Karlo fianciĝus al Maria, filino de Katerino, sed tio ne okazis.
Senfileco
Henriko ege bezonis filon por daŭrigi la tudoran dinastion. Ses fojojn Katerino gravedis sed, krom Maria (naskita en 1518), ĉiufoje ŝi abortis aŭ la ido mortnaskiĝis aŭ tiu mortis kiel bebo.
En 1525 Henriko ekamis Anne Boleyn, kiu apartenis al la sekvantaro de lia edzino. Pro senfileco, li ekkredis ke lia edziĝo estis malbenita ĉar edziĝo al vidvino de frato estas kontraŭ la leĝo de Dio. Li deziris nuligon de la geedziĝo, planante edziĝi al Anne Boleyn kaj esperante ke tiu naskus filon.
Disiĝo
Sekvis multaj problemoj. Katerino rifuzis cedi sian pozicion kiel edzino de Henriko, kaj kontraŭis proponon ke ŝi enirus monaĥinejon. La papo estis preskaŭ kaptito de ŝia nevo Karlo la 5-a. Henriko konfidis la aferon al Thomas Wolsey, kiu kunvenigis eklezian tribunalon kiun papa legato ĉeestis, sed Katerino kuraĝe aperis antaŭ ĝi, emocie kontraŭis la nuligon, kaj tuj eliris de la halo. La papo revokis sian legaton kaj malpermesis ke Henriko reedziĝu antaŭ ol lia decido. Wolsey sekrete korespondis kun la papo kaj laŭdire komplotis ekzili Anne Boleyn. Henriko eltrovis tion kaj kolere senpostenigis Wolsey en 1529. Ties sekvulo estis Thomas More, kiu unue klopodis antaŭenigi la nuligon, eldonante formalan opinion de teologoj de Oksfordo kaj Kembriĝo ke la edziĝo de Henriko kaj Katerino estis neleĝa.
Gyula Kiss
Gyula Kiss  naskiĝis la  1954 en Miskolc.
Katerino de Aragono
Disiĝo
Henriko mem proklamis ke la papo ne rajtas decidi pri anglaj aferoj, kaj tial komenciĝis la sendependo de la anglikana eklezio. La 25-an de januaro 1533 Henriko sekrete edziĝis al Anne Boleyn. La 23-an de majo 1533 eklezia tribunala sub Thomas Cranmer, ĉefepiskopo de Canterbury, deklaris ke la edziĝo de Henriko kaj Katerino estis kontraŭleĝa kaj tial neniam validis. La 28-an de majo Cranmer formale aprobis la edziĝon de Henriko kaj Anne Boleyn.
Finaj jaroj
Katerino neniam akceptis tiun decidon, kaj ĝis sia morto priskribis sin kiel la leĝa edzino de Henriko kaj reĝino de Anglio. Kontraste, Henriko priskribis ŝin kiel vidvin-princino de Kimrio, aludante al la edziĝo al sia frato.
Gyula Kiss
Biografio
Pri lernojaroj de Gyula Kiss mankas informoj. Post lernado en 1980 li eklaboris en advokata laborejo. Post 2 jaroj li estis advokato en sia naskiĝurbo. En Kabineto Antall li estis senpostena ministro pri iamaj politikaj arestitoj en la jaroj 1990 kaj 1991, poste ministro pri laboro ĝis decembro de 1993. Li estis same ministro pri laboro en Kabineto Boross. Tiutempe li havis ankaŭ partiajn postenojn. Depost 1994 li forlasis la politikon kaj li estas denove advokato jam en Budapeŝto.
Katerino de Aragono
Finaj jaroj
En 1535 Katerino estis transloĝigata al la kastelo de Kimbolton, Cambridgeshire. Tie ŝi enfermis sin en unu ĉambro, portante hararĉemizon, kaj eliris nur por ĉeesti diservojn. Henriko ordonis ke ŝia filino Maria ne vizitu ŝin, kvankam sekrete ili korespondis.
Decembron 1535, kredante ke post tre nelonge ŝi mortos, ŝi faris sian testamenton kaj skribis al sia nevo Karlo la 5-a, petante ke tiu protektus Maria. La 7-an de januaro 1536 ŝi mortis ĉe Kastelo Kimbolton. Ŝi entombiĝis en Katedralo Peterborough laŭ rito taŭga por vidvinprincino de Kimrio, ne por angla reĝino. Henriko la 8-a ne ĉeestis la riton, kaj malpermesis la ĉeeston de Maria.
Akvoburgo Osterspai
La burgo Osterspai estas iama akvoburgo en la komunumo Osterspai en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Osterspai estis dum jarcentoj teritorio kiu rekte estis regata de la imperiestro, t.n. regnosenpera teritorio sub gvido de regnokavaliro. En la jaro 1806 la duklando Nassau transprenis la teritorion lige kun la fondo de la Rejna Federacio.
Henrik Kalmár
Henrik Kalmár, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo Kalmár Henrik Elkán estis hungara presisto, komisaro. Lia origina nomo estis Kohn Henrik.
Piper Laurie
Piper LAURIE (denaske Rosetta Jacobs; 22a de Januaro, 1932) estas usona aktorino. Ŝi estas konata pro sia roloj en la filmoj The Hustler (1961), Carrie (1976), kaj Children of a Lesser God (1986), ĉiuj el kiuj havigis al ŝi nomumojn al Oskar-premio. Ŝi estas konata ankaŭ pro sia ludoj kiel Kirsten Arnesen en la originala televida produktaĵo de Days of Wine and Roses, kaj kiel Catherine Martell en la televidserio Twin Peaks, pro kiu ŝi ricevis Premion Ora Globo en 1991.
En 1949 ŝi kontraktis kun Universal Studios kaj tiukadre ŝi aktoris kun James Best, Julie Adams, Tony Curtis, kaj Rock Hudson. Ŝia elrompa rolo estis en Louisa, kun Ronald Reagan, kun kiu ŝi havis amaferon. Aliaj roloj estis en filmoj Francis Goes to the Races (1951, kun Donald O'Connor); Son of Ali Baba (1951, kun Tony Curtis); kaj Ain't Misbehavin' (1955, kun Rory Calhoun).
Tully Marshall
William PHILLIPS (n. la 10-an de aprilo 1864 - m. la 10-an de marto 1943) estis usona aktoro pli konita kiel Tully Marshall. Li restis teatra aktoro dum preskaŭ 25 jaroj antaŭ ol aperi en filmo por la unua fojo en 1914.
Piper Laurie
En 1979, ŝi aperis en aŭstralia filmo Tim kun Mel Gibson. Post divorco en 1981, Laurie translokiĝis al Kalifornio. Ŝi ricevis trian nomumon al Oskar-premio pro sia ludo de Mrs. Norman en Children of a Lesser God (1986). Samjare, ŝi ricevis premion Emmy pro sia ludado en Promise, televida filmo, kun James Garner kaj James Woods.
Ekde tiam ŝi apenaŭ ricevis gravan rolojn en kinfilmoj, kaj agadis ĉefe por televido, elstare en Twin Peaks, kaj en teatro.
Henrik Kalmár
Henrik Kalmár naskiĝis la  1870 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1931 en Bratislavo.
Biografio
Henrik Kalmár devenis en juda familio. Li frue agitatis por la socialismo, tial li devis forlasi Budapeŝton en la malfruaj 1880-aj jaroj. Li faris la samon en sia naskiĝurbo, krome li redaktis germanlingvan gazeton. Dum Kabineto Mihály Károlyi li estis subministro, dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro (komprenu ministro) pri germanaj aferoj. Post falo de Soveto li estis kondamnita je dumviva prizono, sed Soveta Rusio ŝanĝis lin, fine li vivis plu en sia naskiĝurbo.
Tully Marshall
Marshall komencis sian teatran karieron je la aĝo 19, kaj ludis variajn rolojn en Broadway-teatraĵoj ekde 1887. En 1902, aperante en la dramo The City de Clyde Fitch, li fariĝis la unua aktoro, kiu aŭdacis diri "God Damm" sur Broadway-scenejo.
Lia kariero kiel filmaktoro estis sukcesa antaŭ kaj post la alveno de parolaj filmoj. Li kapablis ludi tre variajn rolojn, el ebriaj skoltoj al afablaj avoj kaj sinistraj advokatoj.
Paulian
Paulian (Sándormajor) estas vilaĝo en Rumanio administre memstariĝis de Doba en 1956. Ĝi plu apartenas al la komunumo Doba.
Paulian situas ĉe la nacia vojo DN19, kiu ligas ĝin al Doba, Satu Mare kaj Carei. La plej proksima fervoja stacio estas en Ghilvaci kaj nomiĝas General Gheorghe Avramescu.
Buttisholz
Pri la komunumo
Buttisholz estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2966 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Buttisholz situas en la tiel nomita Rot-Valo en monteta regiono 4 kilometrojn oriente de la Lago de Sempach. En la sudo de la komunumo troviĝas la lago Soppensee. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Buttisholz mem la vilaĝetoj kaj setlejoj Gattwil, Guglern, Luternau, St. Ottilien kaj Soppensee, kaj multnombraj izolitaj bienoj kaj domoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buttisholz limas en nordo al Oberkirch, en nordoriento al Nottwil, en sudoriento al Ruswil, en sudokcidento al Menznau, kaj en nordokcidento al Grosswangen.
Trafiko
La komunumo Buttisholz estas konektita al la publika transportreto per du buslinioj, nome de Lucerno al Ettiswil kaj de Sursee al Wolhusen. Iama fervojprojekto tra la Rot-Valo neniam realiĝis.
Historio
La unua dokumenta mencio de Buttisholz datiĝas el la jaro 1036 kiel Buttensulza, kia Ulriko la 1-a de Lencburgo koncedis parton de la eklezia interzrajtoj al la Abatejo Beromünster. Sur teritorio de la hodiaŭa loko Guglern, kiu ricevis sian nomon laŭ moknomo de la soldatoj de la duko Enguerrand 4-a de Coucy, okazis dum la sankta nokto la 24-an kaj 25-an de decembro 1375 batalo inter 600 soldatoj de la Svisa Ĵurkomunumo kaj 5-oble pli multnombra armeo de de Coucy. Malgra la granda multnombreco la soldistoj de de Coucy estis venkitaj kaj fuĝis. La altan jurisdikcion posedis dum mezepoko la Baronoj de Wolhusen, kiuj ĝin vendis en la jaro 1290 al la Habsburgoj, kiuj ĝi atribuis al la kamparvoktejo Wolhusen. Post la Batalo de Sempach en la jaro 1396 la loko fariĝis lucerna kaj estis atribuita al la lucerna voktejo Ruswil. Dum la alta jurisdikcio ek de la Batalo de Sempach apartenis al la urbo Lucerno, la malalta jurisdikcio multfoje venis al alia posedanto. Ek de la fino de la Helveta Respubliko Buttisholz estas komunumo de la distrikto Sursee en Kantono Lucerno. La 16-an de aŭgusto 1861 la tuta vilaĝokerno forbruliĝis dum inscendio. Ĝis post la katastrofo estis novkonstruita en unueca malfruklasika stilo surbaze de verdikto de la lucerna registaro. Tiu vilaĝo kerno hodiaŭ estas konstrumemoraĵo de nacia signifo.
Ladečka
Ladečka (ĝis la jaro 1950 Lichtenštejn) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Horní Podluží. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Horní Podluží. Estas ĉi tie registritaj 10 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ladečka situas en katastra teritorio Horní Podluží kun areo 7,33 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1748.
Hitzkirch
Hitzkirch estas komunumo en la distrikto Hochdorf, en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 4589 loĝantojn je la.
Geografio
La komunumo situas en la orienta flanko de la valo Seetal inter la Lago de Hallwil norde kaj la Lago de Baldegg sude.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hitzkirch limas en nordokcidento kaj ankaŭ per sia enklavo norde la la Lago de Hallwil al Altwis kaj Aesch, norde al Schongau oriente al Beinwil (Freiamt), Buttwil kaj Geltwil (ĉiuj tri en Kantono Argovio), sude al Hohenrain, sudokcidente al Römerswil, kaj okcidente al Ermensee, kaj per sia enklavo norde de la Lago de Hallwil ankaŭ al Beromünster.
Trafiko
Hitzkirch diponas pri haltejo de la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita Seetal-Fervojo kaj ankaŭ estas konektita per du buslinioj al la publika trafikreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hitzkirch datiĝas el la jaro 1230 kiel Hiltschilche.
Kun efiko de la la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Hitzkirch, Gelfingen, Hämikon, Mosen, Müswangen, Retschwil kaj Sulz estis unuigitaj, konservante la nomon de la plej granda el la 7 komunumoj, nome Hitzkirch.
Akroleino
Akroleino estas la plej simpla nesaturita aldehido, senkolora likvaĵo kun akra malagrabla odoro. La odoro je bruligita graso, kiam kuiroleo varmiĝas ĝis ties fumpunkto, kaŭzatas de la glicerolo kiam la bruliga graso transformiĝas en akroleino. Industrie ĝi estas produktata el la propileno kaj ĉefe uzatas kiel biocido kaj kemia kontrubloko pro kreado de aliaj kemiaj komponaĵoj, tia kia la aminoacido metionino.
En 1995, la tutmonda produktado de akroleino atingis 113 mil tunojn ĉiujare. Pro ĝia antimikroba aktiveco, akroleino uzatas kiel agento por kontrolado de mikrobo-kreskado en manĝo-industrio, per tio kontrolante la nivelojn de korodo kaj ŝtopo en la produktada procezoj. Etaj kvantoj da akroleino formiĝas kaj disiriĝas tra la atmosfero kiam arboj, tabako, plantoj, benzino kaj oleo brulas. Akroleino uzatas kiel pesticido en la kontrolo de pestoj, trudherboj, bakterio kaj moluskoj.
La urba atmosfero enhavas averaĝan koncentriĝon je 0.006 ppm de akroleino. William Ramsay sugestis al la Brita Ministerio pri Milito ke la akroleino estus uzata kontraŭ milit-malamikoj kaj ĝi fakte estis uzata kiel larmiga gaso.
Sintezoj
Per varmigado de la kuiroleo la glicerolo malkomponiĝas per akvo kaj akroleino. Pro tio oni sentas okulardon dum fritadoprocezoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Structural formula of trans-crotonaldehyde.svg| Krotonaldehido Acryls%C3%A4ure.svg| Akrilata acido Glutaraldehyd.svg| Glutaraldehido Acrylamid.svg| Akrilamido </Gallery>
Bastiglia
Bastiglia estas komunumo kun 3.745 loĝantoj en Provinco de Modena en regiono Emilio-Romanjo, en Italio.
Moirans
Moirans estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Moirannais.
Ruĝa Kapelo
La Ruĝa Kapelo (germane Rote Kapelle, ruse Красная капелла, Krasnaja kapella), foje laŭ la angla traduko red orchestra ankaŭ alternative nomata Ruĝa Orkestro, estis nomo de tiuj personoj, kiuj laboris kun la sovetunia sekreta servo kaj uzis radiofonian reton por komuniki. La nomon donis kaj difinis la armea spiona kaj kontraŭspiona servo Abwehr de Nazia Germanio, kaj rapide ĝin transprenis ankaŭ la sekreta ŝtata polico Gestapo de Nazia Germanio.
Hodiaŭ oni uzas la esprimon unuavice por la kontraŭstara grupo de Harro Schulze-Boysen kaj Arvid Harnack, kies grupoj estis malkovritaj kaj arestitaj.
Patricia Medina
Patricia Paz Maria MEDINA (19a de Julio 1919 – 28a de Aprilo 2012) estis brita aktorino. Ŝi estas eble plej bone konata pro ŝiaj roloj en la filmoj Phantom of the Rue Morgue (1954) kaj Mr. Arkadin (1955).
Ŝi kunaktoris en 1950 en Fortunes of Captain Blood kun la brita aktoro Louis Hayward, kaj sekve ili kunludis en 1951 en The Lady and the Bandit, Lady in the Iron Mask, kaj Captain Pirate en 1952. Pro sia bruneca beleco, Medina estis klasita por historiaj melodramoj kiel ĉe The Black Knight. Du el ŝiaj elstaraj filmoj estis de William Witney Stranger at My Door kaj de Orson Welles Mr. Arkadin, bazita sur epizodoj de radioserio The Adventures of Harry Lime, siavice derivita el la filmo The Third Man. Poste ŝi aperis ĉefe en televido kaj eventuale en teatro.
3042 Zelinsky
3042 Zelinsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan matematikiston David S. Zelinsky, partopreninto al la Planet-Crossing Asteroid Survey dum lia studo en Kalteko
Unua atomfrapo
Unua atomfrapo estas nocio el la atomstrategio. Ĝi signifas atakon per atomarmiloj, faratan kun la intenco neniigi tuj ĉiujn aŭ almenaŭ la plej grandan parton de la kontraŭaj atomarmiloj startigaj instalaĵoj. Tia atako tamen povus esti sukcesa nur se la atakata ŝtato disponas pri signife malpli da atomarmiloj ol la atakanto. Iliaj pozicioj devus esti konataj. La atakato krome devus ne havi la eblecon ĝustatempe lanĉi siajn proprajn armilojn reage al la atako.
Per la seninterrompa elkonstruado de la kapabloj je dua frapo de la du superpotencoj Usono kaj Sovetunio, ekz-e laŭ la usona strategio de la "reciproke certigita detruo", tia scenaro ŝajnis en la evoluo de la malvarma milito pli kaj pli nereala. Kiel taŭgan rimedon por deteni unuan frapon de la kontraŭulo oni konsideris speciale la uzadon de ŝiparo de strategiaj submarŝipoj, eksplicite konceptita por plenumi neniigan duan frapon pere de atomraketoj. Almenaŭ parto da ili estis por atakanto konstante ne atingebla, ĉar dum patroladoj apenaŭ aŭ tute ne lokeblaj. La ekzisto de tiuj strategiaj submarŝipoj faris la riskon de unua frapo por eventuala atakanto teorie "kalkuleble ne farebla".
La gravecon de la protekto kontraŭ unua frapo la tiama usona defendministro Robert McNamara en parolado formulis jene:
Referencoj
{laŭ la germanlingva Vikipedio}
Izomorfio
En matematiko, izomorfio (greka lingvo:_isos_ "egala", kaj _morphe_ "formo") estas tia dissurĵeto f inter du objektoj havantaj algebran strukturon de la sama tipo, ke kaj f, kaj ĝia inverso f−1 estas homomorfioj, t.e. strukturo-konservantaj funkcioj.
Neformale, izomorfio estas speco de funkcio inter objektoj, kiu montras strukturan similecon inter iliaj respektivaj ecoj aŭ/kaj operacioj. Se ekzistas izomorfio inter du strukturoj, oni nomas la du strukturojn izomorfaj. En certa senco, izomorfaj strukturoj estas strukture identaj - se oni malatentas pli subtilajn diferencojn, kiuj devenas de iliaj respektivaj difinoj, t.e. detalojn nerilatajn al la ecoj de konsiderata tipo de strukturo.
Celo
Izomorfioj estas ofte uzataj por malpligrandigi laboron pri studado de matematikaj objektoj. Se bona izomorfio povas troviĝi de relative nekonata parto de matematiko en iun pli bone studitan parton de matematiko, kie multaj teoremoj estas jam pruvitaj, kaj multaj metodoj estas jam haveblaj por trovi respondojn, do la funkcio povas esti inversigita por transigi problemojn el la unua parto en la duan kaj inverse.
<!--
Fizika (analogioj, analogias)
Jen iu ĉiutaga (ekzemploj, ekzemplas) de izomorfia (strukturoj, strukturas):
Praktika ekzemplo
Jeno estas (ekzemploj, ekzemplas) de (izomorfioj, izomorfias) de ordinara algebro.
<ul><_li_> Konsideri la logaritma funkcio: Por (ĉiu, iu) (fiksis, neŝanĝebligita) bazo b, la logaritma funkcia logob (mapoj, mapas) de la pozitivaj reelaj nombroj sur la reelaj nombroj \mathbb{R}; formale:
Ĉi tiu (mapanta, bildigo) estas (bijekcia, dissurĵeta) kaj sur, tio estas, ĝi estas (dissurĵeto, bijekcio) de la domajno al la celo-aro de la logaritma funkcio.
Aldone al estante izomorfio de aroj, la logaritma funkcio ankaŭ konfitas certa (operacioj, operacias). Aparte, konsideri la grupo de pozitivaj reelaj nombroj sub ordinara multipliko. La logaritma funkcio obeas jena idento:
Sed la reelaj nombroj sub aldono ankaŭ ariĝi. Do la logaritma funkcio estas fakte grupa izomorfio de la grupo al la grupo. </_li_>
<_li_> Konsideri la grupo Z6, la nombroj de 0 al 5 kun aldono module 6. Ankaŭ konsideri la grupo Z2 × Z3, la (ordigitaj duopoj, duopoj, paroj) kie la x (koordinatoj, koordinatas) povas esti 0 aŭ 1, kaj la y (koordinatoj, koordinatas) povas esti 0, 1, aŭ 2, kie aldono en la x-koordinato estas module 2 kaj aldono en la y-koordinato estas module 3.
Ĉi tiuj (strukturoj, strukturas) estas izomorfia sub aldono, se vi identigi ilin uzanta jena skemo:
aŭ en ĝenerala (A,b) -> ( 3A + 4 b ) _mod_ 6.
Ekzemple (tononomo, noto, noti) (tiu, ke) (1,1) + (1,0) = (0,1) kiu (tradukas, translingvigas) en la alia sistemo kiel 1 + 3 = 4.
(Ebena, Para) kvankam ĉi tiuj du aroj "(aspekti, aspekto, rigardi)" malsama, ili estas ja izomorfia. Pli ĝenerale, la direkto (produkto, produto) de du ciklaj grupoj Zn kaj Zm estas cikla se kaj nur se n kaj m estas _coprime_. </_li_>
</ul> -->
Rilato-konserva izomorfio
Ekzemple, se unu objekto konsistas el aro X kun ordigo ≤ kaj la alia objekto konsistas de aro Y kun ordigo \sqsubseteq tiam izomorfio de X al Y estas dissurĵeto f : X → Y tia ke Tia izomorfio estas nomata orda izomorfio. <!--
Operacio-konserva izomorfio
Supozi (tiu, ke) sur ĉi tiuj aroj X kaj Y, estas du duuma (operacioj, operacias) \star kaj \Diamond kiu okazi al konsistigi la (grupoj, grupas) (X,\star) kaj (Y,\Diamond). (Tononomo, Noto, Noti) (tiu, ke) la (operatoroj, operatoras) operacii sur eroj de la domajno kaj limigo, respektive, de la "(bijekcia, dissurĵeta)" kaj "sur" funkcio f. Estas izomorfio de X al Y se la (dissurĵeta, bijekcia) funkcio f : X → Y okazas al produkti rezultoj, (tiu, ke) aroj supren rilato inter la operatoro \star kaj la operatoro \Diamond.
por ĉiuj u, v en X.
Aplikoj
En abstrakta algebro, du baza (izomorfioj, izomorfias) estas difinita:
En Analitiko, la _Legendre_ (konverti, konverto) (mapoj, mapas) pezaj diferencialaj ekvacioj enen pli simplaj algebraj ekvacioj.
En universala algebro, unu povas provizi ĝenerala difino de izomorfio (tiu, ke) kovras ĉi tiuj kaj multaj alia (okazoj, skatoloj, kestoj, kestas, okazas). Por pli ĝenerala difino, vidi teorio De Kategorioj.
En grafeteorio, izomorfio inter du (grafikaĵoj, grafeoj) G kaj H estas (dissurĵeta, bijekcia) mapo f de la verticoj de G al la verticoj de H (tiu, ke) konfitas la "randa strukturo" en la (senso, senco) (tiu, ke) estas rando de vertico u al vertico v en G (se kaj nur se, se... kaj nur tiam) estas rando de f(u) al f(v) en H.
Juliette Gréco
Juliette GRÉCO (naskiĝis en Montpeliero, mortis  en Ramatuelle) estis franca kantistino kaj kinoaktorino.
Dum dua mondmilito ŝia patrino kunirigis ŝin en la Rezistado-movado. Kaptita de la germanoj, oni ne portis ŝin en Koncentrejon pro ŝia junaĝeco.
Venis "Liberigo" kaj la jaro 1945, ŝi konatiĝis kun la intelekta kirliĝo en Saint-Germain-des-Prés (kvartalo de Parizo) kaj kun la politika vivo per la kumunista junec-movado. Ŝi konatiĝis kun Jean-Paul Sartre, ekkantis en kabaredoj kiel "le bœuf sur le toit" (bovo sur la tegmento) kaj famiĝis kantante kanzonojn de Boris Vian.
Montara budo
Montara budo (germane: Bergbauden) estas tipo de montara kabano, kiu aperas plejparte en Gigantmontaro. Devene temis pri ŝirmaj montaraj loĝlokoj por paŝtistoj de brutaro. Kutime temis pri konstruaĵoj konstruitaj el metitaj unu sur la alia traboj kun ŝinda tegmento kun du ĉambroj kaj stalo. Somere ili servis kiel loĝlokoj por paŝtistoj kaj lignohakistoj.
Ĉirkaŭ la jaro 1850 ili komencis esti interesaj ankaŭ por montara turismo. Ĉirkaŭ fine de la 19-a jarcento jam multaj servis kiel hosteloj por turistoj kaj pro tiu celo ili estis disvastigataj, por ke ili povu gastigi kaj loĝigi kreskantan kvanton de gastoj. Samtempe ankaŭ estiĝadis tute novaj montaraj budoj.
Multaj historiaj budoj devis esti post la jaro 1990 pro kialo de averia stato fermitaj kaj detruitaj. Aliaj estis renovigitaj, akomodigitaj al la nova epoko kaj denove malfermitaj.
En Polllando la montaraj budoj estas markataj kiel Schronisko turystyczne.
Pollando
Gigantmontaro: Jizera montaro:
Germanio
Supra Luzacio: Ercmontaro:
Muriel Pavlow
Muriel Lilian PAVLOW (27a de Junio 1921 – 19a de Januaro 2019) estis angla aktorino. Ŝia patrino estis franca kaj ŝia patro rusa.
Takaoka (urbeto)
Takaoka (高岡町 [takaoka-ĉō]), estis urbeto en la gubernio Mijazaki de Japanio. Komence de la jaro 2006 Takaoka kun la urboj Sadoŭara kaj Tano estis aligita al la pligrandigita urbo Mijazaki kaj ne plu ekzistas kiel sendependa municipo.
Laŭ la stato de la jaro 2003, la urbeto havis taksatan populacion de 12 621 loĝantoj kaj loĝdenson de 87,29 personoj po km². La tuta urbeta areo estis 144,58 km².
Regulo de la dekstra mano
En matematiko kaj fiziko, la regulo de la dekstra mano aŭ de la korkotirilo estas ofta memorhelpa metodo por kompreni la orientigon de aksoj en Tri-dimensia spaco. Tio estas por determini vektorajn direktojn, kaj ili havas kiel bazon la karteziajn ebenojn. Ĝi estas uzata praktike dumaniere: por sencoj kaj linivektoraj movoj, kaj por rotaciaj movoj kaj sencoj.
Tiel, kiam oni turnas korkotirilon aŭ ŝraŭbon "al la dekstra" (en la senco de la horloĝmontriloj) la korkotirilo aŭ ŝraŭbo "antaŭeniras", kaj inverse, kiam oni turnas korkotirilon aŭ ŝraŭbon "al la maldekstra" (male al la senco de la horloĝmontriloj), la korkotirilo aŭ ŝraŭbo "malantaŭeniras".
Jászapáti
Situo
Jászapáti situas sur ebenaĵo inter urbo Jászberény kaj rivero Tiso. Jászberény troviĝas 20, Újszász 32, Szolnok 46, Budapeŝto 97 km.
Historio
La regiono apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝadi ĉe la rivero Zagyva. Inter 1746 kaj 1876 Jászapáti estis kampurbo, poste grandvilaĝo, ekde 1989 iĝis urbo. Oni okupiĝas pri agraraj produktoj. Nuntempe la kuracbanejo prosperas.
Sikiono
Sikiono; en Antikva greka: Σικυών; gen.: Σικυῶνος) estis urboŝtato de Antikva Grekio situa en norda Peloponezo inter Korinto kaj Aĥeo en la teritorio de la nuntempa regiona unuo Korintio. Antikva monarkio en la epoko de la Troja Milito, la urbo estis regata de nombraj tiranoj dum la Arkaika kaj Klasika periodoj kaj iĝis demokratio en la 3a jarcento a.K. Sikiono estis fama pro siaj kontribuoj al arto de Antikva Grekio, ĉar tie estas multaj famaj pentristoj kaj skulptistoj. En Helenisma Epoko ĝi estis ankaŭ la hejmo de Aratos de Sikiono, nome estro de la Aĥea Ligo.
Dekkvara Amendo al la Usona Konstitucio
La Dekkvara Amendo al la Usona Konstitucio estas unu el la konstituciaj amendoj al la Usona Konstitucio postaj al la Usona Enlanda Milito, kaj inkludas, inter aliaj, la Kodicilon de la Justa Proceso kaj la Kodicilon pri Egaleca Protektado, gravaj en la kadro de la Rekonstrua Epoko. Ĝi estis proponita la 13an de junio 1866, kaj ratifita la 9an de julio 1868. ​
La aliaj du gravaj amendoj postmilitaj estas la Dektria Amendo (kiu malpermesas la sklavecon) kaj la Dekkvina Amendo (kiu malpermesas la segregacion pri voĉdonado rilate al la raso).
Martha Mattox
Martha MATTOX (naskiĝis la 19-an de junio 1879, mortis la 2-an de majo 1933) estis usona aktorino de mutaj filmoj. Ŝi plej famiĝis kiel "Mammy Pleasant" en la populara 1927-filmo The Cat and the Canary. Ŝi cetere havis rolon en Torrent (1926).
Ŝi mortis pro kormalsano je la aĝo 53.
Ellensburg (Vaŝingtonio)
Ellensburg estas urbo en Vaŝingtonio, Usono kaj la administra sidejo de Kantono Kittitas. Ĝi situas oriente de la Kaskada Montaro. Laŭ la usona Buroo Censa, Ellensburg havis loĝantojn en 2010.
Bonn
Bonn - jen germane, pli frue latine Bonna, en Esperanto Bonno - estas eksterdistrikta urbo en la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio, situanta ĉe ambaŭ bordoj de la rivero Rejno. Ĝi havas pli ol 2.000-jaran historion kaj estas unu el la plej malnovaj urboj de Germanio. Ĝis la fino de la 18-a jarcento Bonn estis rezidejo de la feŭda Princo-elektista Kolonjo, kaj multaj kasteloj kaj pliaj konstruaĵoj aparte el la epokoj de baroko kaj rokoko dominas la urbocentron. Dum 1770 en la urbo naskiĝis la komponisto Ludwig van Beethoven. Ĝis la fino de la 19-a jarcento la universitato de Bonn iĝis unu el la plej gravaj germanaj altlernejoj: la urbo, kiu situas pitoreske riveroborde inter montetoj riĉaj je arbaroj, vitejoj kaj pluraj fortikaĵaj ruinoj, iĝis ŝatata loĝoregiono de studentoj, intelektuloj kaj pensiuloj.
De 1949 ĝis 1990 Bonn estis ĉefurbo de Federacia Respubliko Germanio. Ĝis 1999 ĝi restis sidejo de la germana registaro. Malgraŭ la translokiĝo de la parlamento (Bundestag) kaj de partoj de la registaro al Berlino, daŭre 6 germanaj ministerioj havas sian ĉefan sidejon en Bonn; pliaj ministerioj havas duan sidejon tie.
Sudoeste Amazonense
La mezoregiono Sudoeste Amazonense estas unu de la kvar mezoregionoj de la brazila subŝtato de Amazonio. Ĝi enhavas 16 municipojn po du mikroregionoj.
Bonn
En tiu urboparto, kiu intertempe nomiĝas "federacia kvartalo" (Bundesviertel) dum julio 2006 inaŭguriĝis "UN-kampuso", sur kies areo troviĝas la plejmulto el la 13 organizoj de Unuiĝintaj Nacioj (UN), kiuj havas sian sidejon en Bonn. Krom tiuj organizoj, administraj sidejoj de grandaj germaniaj entreprenoj, la centra sidejo de la internacia germanlingva radio "Germana Ondo" (Deutsche Welle) kaj la "Internacia Kongresejo Federacia Domo Bonn" (en kies centra halo ĝis 1999 kunvenis la parlamento de Germanio) dominas tiun ĉi urboparton.
Historio
Dum la jaro 1989 la urbo festis sian 2000-jaran fondojubileon: tiu dato memorigis pri la starigo de la unua romia fortikaĵo en la urbo dum la jaro 12 antaŭ Kristo. Tamen en la urba teritorio jam multe pli frue vivis homoj. Pri tio atestas la duobla tombejo en la urboparto Oberkassel, kiu aĝas 14.000 jarojn, kaj restaĵoj de ligna fortikaĵo sur la monto Venusberg, kiuj stariĝis antaŭ iom pli ol 6.000 jaroj.
Dum la jaroj ĉirkaŭ la naskiĝo de Kristo nur malmultaj romiaj soldatoj vivis en Bonn, sed post la malvenko de la romia armeo kontraŭ la ĝermanoj norde de la nuna urbo Osnabrück dum la jaro 9 post Kristo la nombro tre altiĝis. Romia legiono rezidis en la norda parto de la nuna urbocentro, kaj sude de ĝi ekestis urbo de komercistoj kaj metiistoj.
Kiam pereis la romia regno, unue ankaŭ malgraviĝis la urbo. Dum la 9-a kaj 10-a jarcentoj en la areo de la urba katedralo ekestis religia centro, kaj reviviĝis la komerca urboparto ĉirkaŭ la merkata placo.
Post la Unua Mondmilito la urbo unue estis okupita de la brita kaj poste ĝis 1926 de la franca armeo. Pli ol 1000 bonnanoj, precipe judoj, estis murditaj dum la jaroj inter 1933 kaj 1945, proksimume 8000 pliaj estis forpelitaj. Dum la Dua Mondmilito pliaj 4000 bonnanoj mortis, kaj 30 procentoj de la urbaj konstruaĵoj estis detruitaj (tio, kompare al ekzemple la najbara urbo Kolonjo, kiu detruiĝis je pli ol 90 procentoj, estis relative favore).
Post la translokiĝo de la plejparto de la naciaj registaraj instancoj de Bonn al Berlino dum 1999 la urbo denove ŝanĝiĝis. La restintaj ministerioj, novaj registaraj oficejoj, administraj sidejoj de germaniaj entreprenoj, internaciaj organizoj kaj sciencaj institucioj nun estas la plej signifaj dungantoj - daŭre la urbo apenaŭ havas industrion.
Konstruaĵoj
La historia urbodomo ĉe la merkata placo konstruiĝis dum 1737 en stilo de rokoko kun blanka-rozkolora fasado. Tuj proksime troviĝas la eksa rezidejo de la elektodukoj de Kolonjo, kastelo el vico de barokaj konstruaĵoj kun fasado blanka-flava, kiu de la komenco de la 19-a jarcento estas la ĉefa konstruaĵo de la urba universitato, kaj sude de tio la kastela herbejo Hofgarten.
La Aleo de Poppelsdorf kun kvar vicoj da kaŝtanoarboj ligas la universitaton kun la kastelo de Poppelsdorf, kiu konstruiĝis komence de la 18-a jarcento. La aleon tranĉas la fervoja linio inter Kolonjo kaj Koblenz plus Mainz. Senpere norde de tiu punkto troviĝas la urba ĉefstacidomo, konstruita dum 1883/84. Antaŭ ĝi dum pluraj el la 60-aj jaroj de la 20-a jarcento troviĝis grandega truo, kiam la urbo ekhavis metroon, kaj la fina, tre moderna alirejo al la metroa stacio daŭre memorigas pri truo kaj dum multaj jaroj grumbligis la loĝantojn - post la finkonstruo, la "bonna truo" iĝis plej ŝatata renkontopunkto de la urbaj junaj drogokonsumantoj.
Ĝis 1999 urba regularo malpermesis altajn konstruaĵojn, kaj la sola escepto estis la turdomo kun la oficejoj de la anoj de la nacia parlamento, kiu laŭ la persona nomo de la parlamenta prezidanto Eugen Gerstenmaier, kiu aparte premis ĝian rapidan finkonstruon, ricevis la nomon "Langer Eugen" kaj altas 115 metrojn. Intertempe apuda turdomo de la nacia poŝta entrepreno kun 163 metroj superas ĝin.
Transporto
Kvankam la urbo havas konektojn al tuta reto de aŭtovojoj, kiuj ligas ĝin al la interregionaj aŭtovojoj 1 al Hamburgo, 3 al Frankfurto ĉe Majno kaj Aŭstrio unuflanke kaj al Nederlando aliflanke, kaj 4 al Akeno por plua vojo al Nederlando kaj Belgio, tra la urbocentro ankaŭ kondukiĝas la pli malnova federacia vojo 9, kiu interalie pasas tra bela pordego de la baroka urba kastelo, gvidas suden tra la bonna urboparto Bad Godesbergo kaj plu suden tra la pitoreska rejna valo.
La centra ĉefstacidomo de la urbo en la historia urbokerno okcidente de la Rejno "nur" estas servata de trajnoj kiuj vojas suden en la rejna valo (aŭ venas de tie), jes ja pitoreska, sed ankaŭ la Intercity-trajnoj en la parte malvasta valo ne atingas maksimumajn rapidecojn. Tial aldone ekzistas kroma rapidtrajna stacidomo Siegburg-Bonno oriente de la Rejno, kiu de la urba ĉefstacidomo facile atingeblas per la loka tram-metroo 66: Tie eblas atingi vere rapidajn ICE-trajnojn al Kolonjo kaj Frankfurto, kaj plu interalie al Amsterdamo kaj Bruselo, Munkeno kaj Bazelo. La informkesta mapo klare vidigas ke la urbo situas ambaŭflanke de la rivero, sed ĉar nur ekzistas kelkaj pontoj kaj aldone iuj pramoj inter la riveraj bordoj, la rivero tamen prezentas trafikan obstaklon - tial la urbanoj kutimas indiki, ĉu iu urba loko situas okcidente aŭ oriente de la riverego.
La Flughaveno Kolonjo/Bonno distancas 20 kilometrojn, ankaŭ oriente de la Rejno - kiel la nomo indikas, ĝi situas inter la urboj Kolonjo kaj Bonno kaj servas ambaŭ urbojn.
Famuloj
En Bonn krom Ludwig van Beethoven interalie naskiĝis la naciema Nikolaus Becker. Tie interalie mortis la hungara-brita orientalisto Gottlieb Vilmos Leitner kaj la verkisto Ernst Moritz Arndt, laŭ kiu rievis sian nomon la universitato Ernst Moritz Arndt en Greifswald.
Partneraj urboj
La urbo Bonn ekde la jaro 1988 havas partnerajn rilatojn al kaj ekde 1983 amikajn rilatojn al
Plie tamen la unuopaj distriktoj de la urbo, kiu ĝis la jaro 1969 estis memstaraj, havas partnerajn kaj amikajn rilatojn al pluraj urboj:
La urba distrikto Bonn havas partnerajn rilatojn al
La urba distrikto Bad Godesberg havas partnerajn rilatojn al
La urba distrikto Beuel havas partnerajn rilatojn al
kaj la urba distrikto Hardtberg partnerajn rilatojn al
Krom ĝeneralaj urbaj partneraj kaj amikaj kont(r)aktoj la urbo flegas "temajn kaj projektajn urbopartnerecojn". Krom interŝanĝo de junularaj grupoj kaj kulturaj iniciativoj ekzistas kunlaboro pri ekologio, urboplanado kaj prevento de katastrofoj. Projektaj urbopartnerecoj laŭ stato de 2007 ekzistas kun la urboj
Esperanto en Bonn
Restas malmultaj spuroj pri la unuaj Esperanto-grupoj de la urbo fine de la 19-a kaj ĝis mezo de la 20-a jarcento - laŭ la strukturo de la loĝantaro, en ili aktivis precipe studentoj kaj intelektuloj.
Dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento, grupo ĉirkaŭ la tiama studento Klaus-Peter Fritz evoluigis la Esperanto-lernolibron "Praktiku kun ni"; krome en GEJ kaj TEJO interalie aktivis la studentoj kaj postaj diplomatoj Ulrich kaj Barbara Brandenburg. Komence de la 80-aj jaroj la medicina studento Eckhard Bick kaj 6 aliaj Esperanto-parolantaj studentoj luprenis domon en la urboparto Oberkassel kaj instalis esperantan loĝkomunumon, kiu elstaris en la listo de gastigantoj Pasporta Servo pro tio, ke ĝi ofertis senkostan tranoktigon de ĝis 12 gastoj dum laŭplaĉe pluraj semajnoj: ĝin prikantis la kanzono "Domo en Bonn'" de la muzika grupo Amplifiki. La loĝkomunumo same evoluigis Esperanto-lernolibron kun la titolo "Tesi, la testudo".
Dum 1986 teamo ĉirkaŭ la medicina studento Thomas Pusch instalis nacian Esperanto-centron en la kerno de la registara kvartalo (vidalvide al la politika muzeo "domo de la historio de FRG"), kiu ĝis 1995 realigis multajn projektojn por la naciaj Esperanto-organizoj GEJ kaj GEA, sed ankaŭ (ĝis 1997) por TEJO. La teamo dum 1990/91 starigis duan oficejon de GEJ en (orienta) Berlino, sukcese lobie agadis kaj plialtigis la ĉiujarajn ŝtatajn subvenciojn por GEJ de 30.000 al 75.000 germanaj markoj. La ĉefaj motoroj Thomas Pusch kaj Klaus Dahmann krom multaj informiloj kaj instruiloj (en pli ol 40 lingvoj) verkis la germanlingvan lingvogvidilon Esperanto Wort für Wort ("E-o vorton post vorto", en unua eldono Esperanto für Globetrotter, "E-o por mondvagemuloj"), kiu en prestiĝa serio de lingvogvidiloj iĝis la senkonkurence plej ofte vendata libro pri Esperanto en Germanlingvio.
Fine de la 80-aj jaroj la historiisto Ulrich Lins, kiu ĝis la jaro 2008 laboris en la germana oficejo por interŝanĝo de universitatanoj DAAD en Bonn, publikigis en la germana kaj en Esperanto verkon kun la titolo "La danĝera lingvo", kiu priskribas la persekutojn de esperantistoj en la diktaturoj de la meza 20-a jarcento, aparte sub Hitler kaj Stalin.
La junulara urba Esperanto-grupo ĝis 1997 estis modele aktiva, aranĝis almenaŭ kvar lingvokursojn ĉiujare, gastigis studentajn eventojn en diversaj lokoj de la urbocentro, plurfoje ankaŭ en la baltia studenta loĝejo Haus Annaberg en urboparto Friesdorf. Dum la postaj jaroj la grupo pro frustriĝo de la gvidantoj pri GEJ kaj TEJO ekpaŭzis, sed restas spuroj pri ĝi ekzemple en la urba biblioteko, kiu daŭre havas modelan kolekton de Esperanto-libroj.
Dum 2007 la familia Esperanto-renkontiĝo Printempa Semajno Internacia dumpaske la trian fojon gastis en la urba seminariejo sur monto Venusberg, post kiam ĝi jam dum 1998 kaj 2003 okazis en la urbo.
Atea
Atea (hungare: Atya atja) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Satu Mare. Administre ĝi apartenas al Dorolţ.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 676 loĝantojn (hungaroj); en 1956 501, en 1992 355 (rumanoj, 70% hungaroj).
Argumentaro
En matematiko, la argumentaro (aŭ malbildo) de funkcio estas la aro f^{-1}[Y] de tiuj elementoj de la fonta aro, por kiuj la funkcio estas difinita.
Atea
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1314. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szatmár (reĝa departemento)).
Argumentaro
Difino
Por funkcio, kiu ĵetas elementojn de la aro A (kiu en tia kunteksto nomiĝas fonta aro) en la aron B (kiu nomiĝas cela aro), oni nomas la aron konsistantan el ĉiuj elementoj de la aro A, kie la funkcio estas difinita, la argumentaro de f.
Menkaure
Menkaure, greke Μυκερινος (Mikerinos), estis egipta faraono el la 4-a dinastio. Li konstruigis la malplej altan el la tri ĉefaj Piramidoj de Gizo.
Argumentaro
Difino
Elemento de la argumentaro nomiĝas argumento; la funkcio ĵetas argumenton a\in A al ĝia bildo, f(a) \in B, kiu estas elemento de la cela aro B. Alie eblas diri, ke a \in A apartenas al malbildo de b \in B, kiam f(a) = b. Tiasence, la argumentaro de funkcio estas la malbildo de ties tuta cela aro B.
(7709) 1994 RN1
(7709) 1994 RN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (sudo de Japanio).
Argumentaro
Notacio
signifas, ke la funkcio f estas difinita sur la aro X.
Herrngiersdorf
Herrngiersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kelheim kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Langquaid. Kiel la aliaj distriktaj komunumoj sude de la rivero Danubo, Herrngiersdorf estas parto de la geografia kaj kultura regiono Hallertau.
Muzeo de sonoriloj (Valdaj)
La muzeo de sonoriloj en la urbo Valdaj estas muzeo, dediĉita al sonoriloj, sonoriletoj k.s. La muzeo ekde 1995 situas en la urbo Valdaj de la Novgoroda provinco, Rusio.
Priskribo
En la muzeo troviĝas kolekto de sonoriloj, sonoriletoj kaj aliaj similaj objektoj, faritaj ekde la 3-a jarcento a.K. ĝis nun. Estas ritaj sonorilsimilaj objektoj el Ĉinio, Vjetnamio, Barato, Benino; preĝejaj sonoriloj el mulataj eŭropaj landoj kaj el Rusio; sonoriloj pordaj, ŝipaj, teatraj, lernejaj, signalaj kaj aliaj; sonoriletoj porĉevalaj, kabinetaj, ludilaj kaj aliaj. Krom tio, en muzeo troviĝas dokumentoj kaj materialoj pri historio de sonoriloj, pri teknologiaj procezoj de produktado de ili ktp.
La elekto de la loko
Ekzistas legendo, laŭ kiu kiam laŭ ordono de Ivano la Tria la veĉean sonorilon (kiu estis simbolo de ĵus konkerita Novgoroda respubliko) oni forprenis el Novgorodo kaj veturigigadis al Moskvo, la sonorilo falis apud Valdaj kaj frakasiĝis en etajn pecojn. Poste valdajanoj komencis fari sonoriletojn el tiuj pecoj. En Rusio valdajaj sonoriletoj estis tre famaj, kaj ĝis nun la plej ordinara memoraĵo, kiun oni aĉetas dum vizito en la urbo estas sonorileto. Pro tio aperis ideo fondi muzeon de sonoriletoj (kaj poste ankaŭ de sonoriloj) ĝuste en Valdaj.
Schlatt TG
Schlatt (por distingi ĝin de aliaj lokoj kun la nomo Schlatt ankaŭ nomita Schlatt ĉe Diessenhofen aŭ Schlatt (Turgovio)) estas komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Diessenhofen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1,574 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 11,586 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Schlatt situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno ĉe la orienta bordo de Cholfirst. Ĝi estas la plej nordokcidenta komunumo de Kantono Turgovio kaj limas nur en okcidento al turgovia teritorio.
Schlatt konsistas el la municipoj de la iama komunumo Mett-Oberschlatt, nome Mett-Schlatt, Oberschlatt, Fallentor, kaj de Unterschlatt, al kiu krom Unterschlatt mem apartenas la municipoj Altparadies (ĉe la iama Monaĥejo Paradies), Neuparadies kaj Fallentor.
Najbaraj komunumoj
Aliflanke de la rivero Rejno en nordo situas la germana enklavo Büsingen am Hochrhein. En okcidento Schlatt limas al Feuerthalen kaj Laufen-Uhwiesen, en sudokcidento al Trüllikon, en sudo al Truttikon, en oriento al Basadingen-Schlattingen kaj en nordoriento al la urbeto Diessenhofen.
Trafiko
Schlatt disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Stein ĉe Rejno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schlatt datiĝas el la jaro 858 kiel Slate. En mezepoko la Grafejo de Kiburgo posedis la voktorajtojn pri Schlatt. En la 15-a jarcento tiuj rajtoj transiris al la urbo Diessenhofen, kiuj ekzercis ilin ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. En la jaro 1799 apud Schlatt proksime de la Monaĥejo Paradies aŭstraj trupoj sukcesis transiri la Rejnon.
En la jaro 1999 la tiamaj lokaj komunumoj Mett-Oberschlatt kaj Unterschlatt kunfandiĝis al la nuna komunumo Schlatt.
Wanda Nowicka
Wanda Hanna Nowicka (naskiĝinta la ) estas pola politikistino, parlamentanino de la 7-a kj 9-a oficperiodo de Pola Sejmo, Vicprezidantino de Pola Sejmo de la 7-a oficperiodo, klasika filologino, Prezidantino de la Federacio por la Virinoj kaj Planado de Familio kaj Prezidantino de la asocio/societo Egaleco kaj Moderneco (stowarzyszenie Równość i Nowoczesność).
Politika agado
Ŝi estas politikistino de la 7-a kaj 9-a oficperiodo de Pola Sejmo, Vicprezidantino de Pola Sejmo de la 7-a oficperiodo, klasika filologino, Prezidantino de la Federacio por la Virinoj kaj Planado de Familio kaj Prezidantino de la asocio/societo Egaleco kaj Moderneco (stowarzyszenie Równość i Nowoczesność). Ŝi estis kandidatino por Prezidento de Pollando en Prezidentaj balotoj en Pollando 2015. Oktobre 2015 ŝi estas kandidatino en parlamentaj balotoj al Pola Sejmo de la Unuiĝinta Maldekstrularo (Alianco de Demokrata Maldekstrularo, Via Movado, Pola Partio Socialista, Unio de Laboro kaj Verduloj 2004) en la balot-regiono n-ro 20 (Varsovio-2) en la distriktoj: Piaseczno, Pruszków kaj Wołomin sed ne akiris la mandaton.
En la parlamentaj balotoj al Pola Sejmo en oktobro 2019, ŝi kandidatis de la i-a loko de la listo Alianco de Demokrata Maldekstrularo en la balot-regiono 29 akirante 25 767 da voĉoj kaj la mandaton por la Sejmo de la 9-a oficperiodo.
La agado profesia kaj socia
Ŝi finis klasikan filologion en la Universitato de Varsovio.