cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Punktobrusta iktero
Tiu estas birdospecio tre simila al la Blankaborda iktero, kun ĉefe sulfurflava plumaro. Maskla plenkreskulo havas mezgrandan nigrajn okulmaskon kiel brido el la bekobazo al la okulo, kiu pluas kaj kovras iom la gorĝareon kaj iom la supran bruston, dum la resto de la brusto ĉiukaze estas kovrita de nigraj punktoj kio nomigas la specion kaj rekte en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie pectoralis aludas al brusto kaj al ties malkutima inter ikteroj karaktero. Dume Icterus aludas al la ĝenerala flava koloro. Estas nigraj ankaŭ la vosto kaj la flugiloj kiuj montras tre markatajn blankajn flugilstriojn kaj flavan ŝultromakulon. La beko estas fortika kaj griza (kun eburblanka unua duono de la suba makzelo), dum ankaŭ la kruroj estas grizaj. Kelkaj populacioj montras iom da oranĝeca nuanco ĉe kapo kaj eĉ brusto.
Alraŝidija
Alraŝidija aŭ Al Raŝidija (en araba: الراشدية) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra kaj sude de la Dubaja Internacia Flughaveno. Tiu estas komunumo kiu limas norde kun la ŝoseo D 89 (Al Ĥaŭwanij), okcidente kun la ŝoseo D 62 (Nad Al Hammar) kaj oriente kun la ŝoseo E 311 (Ŝoseo de la Emirlandoj). Loka strato, "201a Ŝoseo", apartigas Alraŝidija-n el la areo de Nad Ŝamma.
Ĝi havas 22,326 loĝantojn.
Alraŝidija bordas kun la Dubaja Internacia Flughaveno norde, kun Um Ramul okcidente, kun Nad Ŝamma sude kaj kun Mirdif oriente. Lokaj stratoj de Alraŝidija sekvas urbanizan planon, laŭ kiu par-numeritaj stratoj iras nordoriente-sudokcidenten, dum malpar-numeritaj stratoj iras nordokcidente-sudorienten.
Gravaj lokoj en Alraŝidija estas la Alraŝidija Parko, la Nad Ŝamma Parko, la Alraŝidija Granda Moskeo kaj la Komerca Centro Bin Sugat. Alraŝidija estas relative riĉa kvartalo de enmigrintoj kaj emirlandanoj.
Panhard Dyna Z
La Panhard Dyna Z estas aŭtomobilo produktita de Panhard de 1954 ĝis 1959.
Cikla simetrio
Ĉi tiu artikolo priskribas la kvar malfiniajn seriojn de punktaj grupoj en tri dimensioj (n≥1) kun n-obla turna simetrio ĉirkaŭ unu akso (turnado per angulo de 360°/n ne ŝanĝas la objekton), sen la aliaj turnaj simetrioj (n=1 estas okazo sen ajna turna simetrio).
Nememspegulsimetria: Memspegulsimetria:
Ili estas la finiaj geometriaj simetriaj grupoj sur konuso. Por n = \infty ili estas konformaj laŭ kvar frisaj grupoj.
Pli sube estas uzata skribmaniero de Arthur Moritz Schönflies, kaj en krampoj skribmaniero de Conway. La terminoj horizontalo kaj vertikalo estas uzataj kun respektivo al vertikala rotacia akso.
Cnh (n*) havas reflektan simetrion kun respektivo al ebeno perpendikulara al la n-obla turnada akso.
Cnv (*nn) havas vertikalajn spegulajn ebenojn. Ĉi tiu estas la geometria simetria grupo por regula n-flankita piramido.
S2n (n×) havas 2n-oblan turnoreflektan akson, ankaŭ nomatan kiel 2n-obla nepropra turnada akso, kio estas, la geometria simetria grupo enhavas kombinaĵo de reflekto en la horizontala ebeno kaj turnado per angulo 180°/n. Tial, simile al Dnd, ĝi enhavas certan kvanton de nepropraj turnadoj sen enhavo de la respektivaj turnadoj.
C2h (2*) kaj C2v (*22) de ordo 4 estas du el la tri specoj de 3-dimensiaj geometriaj simetriaj grupoj kun la kvar-grupo de Klein kiel abstrakta grupo. C2v aplikas ekzemple por ortangula kahelo kun ĝia supro malsama de ĝia fundo.
Luther Standing Bear
Luther STANDING BEAR - lakote Ote Kte, alia nomo Mochunozhin aŭ Plenty Kill, naskiĝis en decembro 1868 en Suda Dakoto, mortis la 20-an de februaro 1939 en Huntington Park, kantono Los-Anĝeleso, Kalifornio - estis konata usona indiano el la tribo de dakotoj, apartenanta al la etno de siuoj. Li famiĝis kiel elstara indiana verkisto, edukisto, filozofo kaj aktoro de la 20-a jarcento.
En Esperanto aperis tradukoj de liaj verkaĵoj "Mia indiana knabeco" (My Indian Boyhood) kaj "Historietoj de la Siuoj" (Stories of the Sioux), en traduko de William R. Harmon.
Salvatore Lo Piccolo
Salvatore Lo Piccolo (naskiĝis en Palermo la 20-an de julio 1942), ankaŭ konata kiel Barono (il Barone), estas siciliano de la Mafio kaj unu el la plej potencaj estroj de la Cosa Nostra en Palermo, Sicilio. Li estis la estro de la familio Cardillo-Tommaso Natale Mafio ekde la 1970-aj jaroj kaj la Ordono San Lorenzo ekde la komenco de la 1990-aj jaroj. Li anstataŭigis Salvatore Biondino kiam li estis sendita al malliberejo. LoPiccolo estis fuĝinto ekde 1983 ĝis sia aresto la 5-an de novembro 2007.
Lo Piccolo ankaŭ estas konata kiel "u vascu," sicilia lingvo por "il vecchio" (la maljuna). Salvatore Lo Piccolo kutimis identigi sin per la numero 30 laŭ kaŝa korespondado kun la iama mafiestro Bernardo Provenzano.
La riĉaĵo de Lo Piccolo devenis de internacia kokain-komercado, ĉantaĝo al entreprenoj kaj la ŝtelo de mono destinita por projektoj pri publikaj verkoj. Li investis la plej grandan parton de siaj enspezoj en nemoveblaĵoj. Lo Piccolo longe aprobis la politikon de Provenzano ne direkti perforton al la ŝtato kaj preferis arbitracion kiel rimedon solvi konfliktojn inter rivalaj frakcioj de la mafio.
Unusola tarifo
Interreto
Unusola tarifo estas kutima en ĉiuj alkapacitaj aliroj (ekzemple, ADSL) al Interreto.
Telefonio
Telekomunikaj kompanioj komune ofertas unusolan tarifon al loĝdomaj klientoj por lokaj telefonaj alvokoj.
Matteo Messina Denaro
Matteo MESSINA Denaro (Castelvetrano, la 26-an de aprilo 1962) estas itala mafiano, ligita al Cosa Nostra. Li estis moknomita 'U siccu ("la magra"), pro sia fizika konstitucio, aŭ eĉ Diabolik, kaj estas konsiderata inter la plej serĉataj kaj danĝeraj fuĝantoj en la mondo.
Nediskutebla gvidanto kaj reprezentanto de la Trapania mafio, li estas nuntempe la plej riĉa kaj potenca estro el la Cosa Nostra, kies potenco kaj influoj preterpasis kaj transiris la limojn de sia propra provinco, kiel tiuj de Agriĝento kaj eĉ Palermo. Kvankam tradicie absoluta potenco super la tuta organizaĵo ne povas koncentriĝi en la manoj de baptopatro fremda al Palermo, kaj kvankam la aresto de Bernardo Provenzano estis neita pruvo de piramido de Cosa Nostra, kelkaj esploristoj aludis al li kiel la nuna absoluta gvidanto. Aliaj fontoj, nuntempe pli realismaj, vidas la estron nun nur per sia propra neakordaĵo, eble eĉ malproksime de Sicilio, formale nur kun la rolo de mafia referenco de la Provinco Trapanio, sed sen aktiva rolo en Cosa Nostra.
Mesino estis arestita la 16-an de januaro 2023.
Mommenheim (Alzaco)
Mommenheim (jen france, origine alemane kaj germane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Kala-i Naŭ
Kala-i Naŭ (perse kaj paŝtoe قلعه نو, ankaŭ latinliterigata Qala-i-Naw) estas urbo en la nordo de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Badgis. Laŭ takso en la jaro 2006 Kala-i Naŭ havis proksimume 12 000 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 5 340).
Kala-i Naŭ situas proksimume 555 kilometrojn norde de la urbo Kabulo, proksime de la limo al Turkmenio. La urbo havas malgrandan flughavenon, kiu servas por aviadiloj de proksima stacio de la hispana armeo, kaj ĝis marto 2011 ankaŭ por pasaĝeraj flugoj de la privata afgania flugkompanio Pamir Airways - menciindas ke la al- kaj forflugejo servas kiel aŭtovojo kiam aviadiloj ne bezonas ĝin.
Mariska Halassy
Mariska Halassy [mariŝka halaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Halassy Mariska estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Halusinszky Mária [haluŝinski].
Mariska Halassy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Arad (urbo) (nun jam en Rumanio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mariska Halassy debutis en Marosvásárhely en 1905, poste ŝi havis rolojn en pluraj aliaj trupoj aŭ teatroj Szabadka (1910-1912), Teatro Csokonai (Debrecen) (1912–1916, 1921-1939), Nacia Teatro (Pécs) (1916-1921). Ekde 1941 ŝi apartenis al diversaj ĉefurbaj teatroj (ekzemple Gaja Teatro (1946-1949), Teatro Ifjúsági (1951–1955)). Ŝi sinmortis.
Afgana Sendependeca Tago
Afgana Sendependeca Tago estas celebrata en Afganio la 19an de Aŭgusto por memorigi pri la Angl-Afgana Traktaton de 1919 dum la Tria Angl-Afgana Milito. Tiu traktato garantiis kompletan neŭtralan rilaton inter Afganio kaj Britio. Kvankam Afganio estis neniam parto de la Brita Imperio, la Britoj luktis tri militojn kontraŭ Afganio.
La Unua Angl-Afgana Milito (1839–1842) kondukis al la malvenko de la Briti-estritaj hindaj invadantoj fare de Afganaj fortoj sub la estreco de Akbar Ĥan ie ĉe la soseo Kabulo-Ĝalalabado, ĉe la urbo Ĝalalabado. Post tiu malvenko, la Briti-estritaj fortoj revenis al Afganio en speciala misio por savi siajn militkaptitojn sed rapide faris kompletan retiriĝon.
La Dua Angl-Afgana Milito (1878–80) unue kondukis al Brita malvenko sekve de ties venko en la Batalo de Kandaharo, kio kondukis al fakto ke Abdur Rahman Ĥano iĝis la nova emiro kaj al komenco de amikaj Brit-Afganaj rilatoj. La Britoj ricevis kontrolon de la eksterlandaj aferoj de Afganio ŝanĝe por protekto kontraŭ la Rusoj kaj Persoj. La Tria Angl-Afgana Milito en 1919 ebligis ke Britoj malhavis kontrolon de la eksterlandaj aferoj de Afganio finfine en 1921.
Memetiko
Memetiko, aŭ pli regula esperanta termino memeiko, estas la studado de la evoluado de kulturo kaj ideoj, per analogio kun genetiko.
En sia libro La Egoista Geno The Selfish Gene (1976), Richard Dawkins enkondukis la teorion, ke krom genetika evoluado ekzistus ankaŭ memetika evoluado: evoluado de kulturo.
La memeo estas la "fizika" reprezentado de informoj submetataj al evoluado. Ĝi estas ideo, kiu disvastiĝas inter inform-portantoj (ĝis nun ĉefe homaj cerboj), kaj ankaŭ estas priskribita kiel kontaĝa informa ŝablono. En pli specifa senco: memeo estas memobliga aŭ memgenera unuo de kultura evoluado, same kiel geno estas la unuo de biologia evoluado.
Funkciado
Memeoj pasas de unu cerbo al la alia kaj kun la tempo, ofte jarcentoj, la memeo estas sub inflado de ŝanĝoj. La memeo forpasas aŭ finiĝas en komata stato kiam ĝi 'malmodiĝas'
Memeoj povas enhavi erojn de ideoj, lingvoj, melodioj, desegnoj, moralaj kaj estetikaj valoroj, kapabloj kaj ĉio alia, kiun oni instruas kaj transdonas al aliaj homoj.
Gáspár Tamás
TAMÁS Gáspár (tamaŝ) estis rumanuja hungara poeto, verkisto naskita en Székelyudvarhely la 10-an de novembro 1914 kaj mortinta en Kluĵo la 13-an de decembro 1978. Li estis la patro de Gáspár Miklós Tamás.
Biografio
Gáspár Tamás akiris abiturientan diplomon en sia naskiĝurbo en 1929 kaj unu jaron studis en Universitato de Kluĵo. Ekde 1935 li iĝis kunlaboranto de Brassói Lapok. En 1938 pro sia politika agado oni malliberigis lin. En 1941-42 li estis oficisto en Budapeŝto, en 1942 oni denove arestis lin. Ekde 1945 li estis ĵurnalisto en Kluĵo. Inter 1956 kaj 1962 li estis ano de redakcikomisio de Utunk, kaj ĝis 1959 direktoro de Kolozsvári Állami Magyar Színház. En 1965 li iĝis kunlaboranto de Igazság de Kluĵo.
Veronika Gothárd
Veronika GOTHÁRD [gothArd] rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Călugăreni (Mărtiniș) en 1956.
Kariero
Veronika Gothárd vivas de 1979 en Sfântu Gheorghe. Ŝi diplomitiĝis pri pentroarto en Arta Popollernejo de la urbo ĉe majstro Gusztáv Ütő inter 1988-1991.
IKEA
IKEA estas transnacia sveddevena firmao kiu ĉefe vendas meblojn kaj aliajn loĝejovarojn. En aŭgusto 2009 la firmao havis 301 vendejojn en 37 landoj. La plej multaj situas en Eŭropo, la aliaj en Usono, Kanado, Azio kaj Aŭstralio.
Oni diras ke la IKEA-katalogo, kiu enhavas proksimume 12.000 produktojn, tuj post la Biblio estas la plej disvastigita libro en la mondo. Ĝi estas eldonita en 27 malsamaj lingvoj, kaj estas konsiderata kiel la plej grava reklama rimedo por IKEA.
Historio
]]
IKEA estis fondita en Svedujo en 1943 de Ingvar Kamprad. La nomo IKEA estas akronimo:
Návštěvníci
La Vizitantoj estas ĉeĥa televidserio por infanoj. Ĝi estiĝis dum la jaroj 1981 – 1983 kaj rilatas pri sciencfikciaj temoj.
Reĝisoro Jindřich Polák, scenaristo Ota Hofman kaj aktoro Otto Šimánek (en »La vizitantoj« li korpigas lernejan direktoron) jam bone kunlaboris dum la televidserio »Pan Taŭ«. Kum la jaroj 1981 – 1983 kreiĝis »La vizitantoj« kiel komuna produktaĵo de Ĉeĥa televido kaj kelkaj aliaj eŭropaj landoj.
La muzikon kreis la ĉeĥa komponisto Karel Svoboda, de li estas interalie la muziko ankaŭ de la televidserio »Ferdinando la fluganta« (»Létající Čestmír«). Ambaŭ muzikoj haveblas ankaŭ sur aŭd-laserdisko.
Orientgermane oni pli proksime restis ĉe la ĉeĥaj nomoj kaj trovis pli taŭgajn esprim-tradukojn.
Priskribo
Indikoj pri la televidserio
Aktoroj
kaj multaj aliaj
Rezumo
2484 la tero estas endanĝerigata per kometo; ĝi povus kaŭzi vojŝanĝon de la terglobo. Savo estu formulo de la geniulo Adam BERNAU, li ĝin infanaĝe kreis 1984 kaj notis en kajero, sed la kajero forbruliĝis.
La Akademiulo FILIP proponas tempvojaĝan ekspedicion; oni decidas ke okazu tiel, FILIP iĝas ekspediciestro. Per aŭtomobilo – laŭaspekte de la marko »Lada Niva«, sed preparita kaj por tempvojaĝi kaj por multaj aliaj kromkapabloj – la ekspedicio reenvojaĝas je 500 jaroj.
Montriĝas ke planoj estas unu kaj realo io tute alia ...
Laserdiskoj
Ĉe la ĉeĥa parto de la entrepreno »Universal« 2004 aperis aŭd-laserdisko kun la muzikoj pri kaj »Ferdinando la fluganta« kaj »La vizitantoj«.
Simila jam en formo de sondisko haveblis, 1984 la germana entrepreno »Supraphon« eldonis, n-ro 1113 3473H.
IKEA
Historio
La unua vendejo malfermiĝis en 1958 en la sveda urbo Älmhult. La unua vendejo ekster Svedujo malfermiĝis en 1963 en Norvegujo.
Hodiaŭ la nederlanda fondaĵo Stichting INGKA Foundation posedas IKEA-n, sed ankoraŭ estras ĝin la familio Kamprad.
Diversaĵoj
La socia sukceso de la entrepreno kaŭzis modon per kiu en multaj diversaj landoj oni aranĝas loĝejojn sammaniere, do ekzemplo de kultura tutmondiĝo.
La sukceso iel devenas de la fakto, ke la mebloj estas sufiĉe malmultekostaj kompare kun similaj entreprenoj.
Kritikantoj rimarkigas, ke la klientoj devas transporti la meblojn hejmen kaj ĉefe munti ilin, kio ne ĉiam estas facila.
En IKEA oni povas ankaŭ viziti restoracion kun svedaj manĝaĵoj.
Tomás Rodríguez Rubí
Tomás RODRÍGUEZ y Díaz Rubí (Malago, 1817 - Madrido, 1890) estis hispana hispana dramaturgo kaj politiko.
Biografio
Filo de altranga militisto kiu estis persekutata ofte pro sia liberalismo, orfiĝis dektrijaraĝa kaj laboris kiel sekretario en privataj hejmoj kaj poste en la arkivo de la Grafo Montijo, kiu protektis lin. Li kunlaboris en la gazetoj Semanario Pintoresco Español, La Ortiga kaj El Clamor, foje laŭ la pseŭdonimo Jávora. Direktoris la gazeton El Sur (1855-1856). Li estis ankaŭ direktoro de la Teatro Español kaj lingvakademiano en 1860 por kio diskursis pri "Excelencia, importancia y estado presente del teatro" (tiama stato de teatro), por kio li asertis, ke la teatro estas samtempe kopio kaj lernejo de la socia kutimaro. Li apartenis ĉiam al la modera politika partio. Deputito, altranga funkciulo foje, estis ministro pri kolonioj en la lasta registaro de Isabel la 2-a kaj akompanis al la reĝino al ekzilo pariza en 1868. Tie li aktivulis por la triumfo de la Burbona restaŭrado en Hispanio kaj, kiam tio okazis, li estis nomumita altranga funkciulo en Filipinoj kaj poste en Kubo, nome en Havano en 1876.
Literatura kariero
Por sia verkaro li ekis per imitado al Manuel Bretón de los Herreros kaj poste li kultivis la historian teatron reprezentante transiran Romantikismon: Isabel de Castilla kaj Bandera Negra. En siaj komedioj li antaŭanoncas ĝenrismon pli moderna ol tiu de la unua duono de la 19a jarcento. Li evoluiĝis la romantisman teatron al la serioza komedio de historia etoso kaj politika senco. Li estis ankaŭ unu el la kreintoj de la alta komedio kaj apartenis al la Real Academia Española. Li ankaŭ partoprenis en ''La Enciclopedia moderna. Diccionario universal de literatura, Ciencias, artes, agricultura, industria y comercio'', unua granda hispana enciklopedio eldonita en Madrido de Francisco de Paula Mellado el 1851 al 1855 en 34 volumenoj, adapto de la franca de Diderot.
Verkaro
En Madrido li famiĝis en la Liceo kiel poeto. En 1840 li premieris sian unuan teatraĵon, Del mal, el menos. Li estis konata kiel rapida verkisto de teatraĵoj. Ŝjnae foje promesis al la aktoro Julián Romea komedion post ok tagoj kaj plenumis tiun promeson. Krome, La trenza de sus cabellos (plekto, 1848) estis sukceso en Madrido kaj inaŭguris la ĝenron de sentema-morala komedio, iom supraĵa; kio videblas ekzemple ĉe Borrascas del Corazón (1846), La escala de la vida (1857), pri fifiloj kiuj siavice havas fifilojn, kaj Fiarse del porvenir (1874), pri neceso por junuloj ne enŝipiĝi sen certigi pri sekura tenilo. Aliaj liaj teatraĵoj estis Dos validos y castillos en el aire (1842), pri Peñaranda kaj pastro Nithard; La rueda de la Fortuna (1843, dua parto en 1875), respektive pri ascenso kaj falo de la markizo Ensenada, ministro de Fernando la 6-a (Hispanio); Bandera Negra (nigra flago, 1844), kun historio pri la tumulta Hispanio de Filipo la 4-a, Fortuna contra fortuna, La penitencia en el pecado, El arte de hacer fortuna (1845), komedio kiu atakas la senmoralecon de la mondo de financoj, kaj pri politikaj ŝanĝoj rilate al la borsa movadoj; sekvis en El hombre feliz(1848). Ŝajne li inspiriĝis en la financisto José de Salamanca. La familia (1866) estas morala teatraĵo tre konservema kaj ¡El gran filón! (1874) kritikas la politikan koruptadon; en Isabel La Católica (1844) pri la fino de la Reconquista en Hispanio kaj la malkovro kaj koloniigo de Ameriko, kaj imagas amaferon inter la reĝino kaj la Granda Kapitano, Gonzalo Fernández de Córdoba. Ĝenrisma komedio estas La venta de Cárdenas (1842).
Johann Adolf Hasse
Johann Adolph Hasse (* 25-a de marto 1699 en Hamburgo-Bergedorf, † 23-a de decembro 1783 en Venecio), estis multinflua Germana komponisto de la rokoko.
Junaĝo kaj eduko
Johann Adolf Hasse estis la dua de kvin gefiloj el la edzeco de la orgenisto Peter Hasse kun Abel Christine de Klessing, la filino de la urbestro de Bergedorf. En 1714 li komencis kantostudon en Hamburgo, kie la poeto Johann Ulrich de König atentiĝis pri li kaj rekomendis lin en 1718 kiel tenoriston al la operejo ĉe Gänsemarkt empfahl. Sekvajare Hasse ŝanĝiĝis al Brunsvigo, kie la 11-an de aŭgusto 1721 li prezentis sian unuan operon Antioco samtempe kantante la titolrolon. Ĉar Norda Germanio krom tio oferis al li nur malmultajn perspektivojn, Hasse vojaĝis al Italio kaj studis kompozicion ekde 1722 ĝis 1725 en Napolo ĉe Nicola Porpora kaj Alessandro Scarlatti.
"Il caro Sassone"
Septembre 1725 en la vilao de Carlo Carmignano, reĝa konsilisto ĉe la kortego de Napolo, Hasse prezentis sian serenadon Antonio e Cleopatra, en kiu kantis Vittoria Tesi kaj Farinelli. Kun Sesostrate la 13-an de majo 1726 li sukcese festis sian novan postenon je la renoma Teatro San Bartolomeo en Napolo kaj kun siaj sekvaj operoj li enviciĝis inter la plej amataj operkomponistoj de Italio. Plej malfrue la sukceso de Artaserse dum la karnavalo 1730 en Venecio famigis Hasse, kiu meritis la kromnomon "il caro Sassone", "la kara sakso", trans Italion. Tio ĉi samtempe estis lia unua kunlaboro kun la poeto Pietro Metastasio, kun kiu lin interligis dumviva amikeco.
La 20-an de julio 1730 Hasse edziĝis kun la kantistino Faustina Bordoni, fama kiel "La nuova Sirena". Ekde la 7-a de julio ĝis la 8-a de oktobro 1731 ambaŭ donis gastludon en Dresdeno, kie Hasse la 13-a de septembro 1731 premieris sian operon Cleofide. Inter la spektantoj ankaŭ estis Johann Sebastian Bach kaj lia plej aĝa filo Wilhelm Friedemann, kiuj ankaŭ en postaj jaroj iom ofte vizitis la Dresdenan kortegan operejon por auŝkulti "beletajn kantetojn", kiel li tenere nomis la ariojn de Hasse. Elektoprinco Aŭgusto la Forta donis al Hasse la titolon de Reĝa Pola kaj Elektoprinca Saksa Kapelestro. Lia oficiala ekservado komencis tamen nur la 1-an de decembro 1733 sub la nova reganto Frederiko Aŭgusto la 2-a. Ĝis tiam Hasse kaj Faustina plue vojaĝis tra Italio kaj pliigis siajn famojn per komunaj operludadoj.
Sukcesoj kaj rivalecoj
Dum lia tridekjara oficdaŭro kiel kortegokapelestro en Dresdeno formte Hasse transformis la tiean operpersonaron al pinta ensemblo de sia epoko. Krom la kantistoj kun Faustina Bordoni ĉepinte la orkestro de li novorganizite validis tiel modela, ke Jean-Jacques Rousseau publikis la sidplano de tiu ĉi ensmblo en la artikolo "Orchestre" de la fama Encyclopédie kiel modeldona ekzemplo. La elektoprinca kortego koncedis al Hasse kaj Faustina malpedantajn liberecojn, por ke ili ankaŭ povis flegi iliajn kontaktojn en ilia efektive artista hejmlando Italio. Por la Dresdena tempo almenaŭ kvin iom longaj vojaĝoj de la geedzoj Hasse eksterlanden estas dokumentitaj: Ekde novembro 1734 ĝis januaro 1737, ekde septembro 1738 ĝis fine de 1739, ekde aprilo 1744 ĝis malfrua somero 1745, ekde julio 1746 ĝis komence de januaro 1747 samkiel en la paso de la jaro 1754. Centro de tiuj ĉi vojaĝoj estis Venecio, kie Hasse ekde 1735 posedis domon.
Ĉu Hasse fine de 1734 estis en Londono, kie la "Opera of the Nobility" malamike kun Georg Friedrich Händel ludis prilaboraĵon de lia Artaserse direktate de Nicola Porpora, ne estas pruvite. Laŭ kelkaj fontoj onidire Hasse rifuzis inviton al Londono kun la argumento, li rigardas sin nekapabla, konkuri kontraŭ Händel. Eble li volis eviti renkonton kun Porpora, kiu por iu neklara okazintaĵo dum la studotempo de Hasse en Napolo malkonsentis tiun. Se Hasse vere intencis, elvojiĝi al Porpora, tio ĉi tamen ne plu eblis, kiam tiu lasta venis en 1748 al Dresdeno kaj tuj estis nomumita kiel kantinstruisto de la saksia elektoprincedzino Maria Antonia de Bavario kaj kiel kapelestro. Sekve okazadis groteskaj konfrontadoj inter ili. Ekz. onidire Porpora asertis, ke Hasse intence komponis la arion "Se tutti i mali miei" en la opero Demofoonte tia, ke ĝi situu malfavore por la voĉo de la lernantino de Porpora Regina Mingotti kaj kompromitu ŝiajn kantajn malfortaĵojn. Fakte la menciita ario apartenas al la rolo, kiun personigis Faustina Bordoni en tiu ĉi opero. Kun sia nomumiĝo al ĉefkapelestro (7-a de januaro 1749) Hasse regajnis la superecon, dum Regina Mingotti leviĝis kiel publikofavorulinoj el inter la Dresdenaj kantosteloj. Komence de 1752 Porpora forlasis Dresdenon; komence de 1751 Faustina Bordoni estis retiriĝinta kiel kantisto post la lasta prezento de la opero Ciro riconosciuto pro nekonataj kialoj.
Ekde majo ĝis aŭgusto 1750 Hasse estis en Parizo pro invito de la Franca kortego. La adeptoj de la Franca klarigo ĉirkaŭ la filozofoj Voltaire kaj Rousseau honoris lin kiel ambasadoro de la Itala muzikkulturo, kiun ili rigardis kiel supera al la propra. Por Hasse la invito al Parizo estis la supro de sia Eŭropa famo.
La Sepjara Milito
Pro la eksplodo de la Sepjara Milito la " erao Hasse" en Dresdeno komencis alproksimiĝi al sia fino. La 9-an de septembro 1756 Frederiko la 2-a de Prusio okupis la urbon. Frederiko estis granda admiranto de la arto de Hasse. Jam en 1742 li petis grafon Francesco Algarotti, sendi al li kopion de la ario "All'onor mio rifletti" el Lucio Papirio; post ricevo li letere gratuligis Hasse per Algarotti pro tiu ĉi komponaĵo. En Dresdeno la Prusa reĝo, mem pasia flutisto kaj amatorkomponisto, utiligis spite de la militostato ĉiun okazon, por komune muziki kun la geedzoj Hasse. Tamen la reĝa entuziasmo por lia muziko ne protektis Hasse kontraŭ la teruroj de la milito. Dum la bombardado de Dresdeno la 19-an de julio 1760 forbrulis lia loĝodomo kune kun la kopioj de liaj kolektaj verkoj pretaj por la gravurado. Dum la elektoprinca kortego translokis sian rezidejon al Varsovio, Hasse translokis kune kun sia familio (al kiu ankaŭ apartenis du filinoj, Maria Peppina kaj Christina) al Vieno en januaro de 1761 kaj tie aktivis mallongdaŭre kiel muzikinstruisto de la arkidukinoj Maria Carolina kaj Maria Antonia (Marie Antoinette).
Vieno kaj Venecio
Januare 1771 Hasse ricevis de Maria Teresia la komision, verki la festoperon Ruggiero laŭ nova libreto de Metastasio okaze de la geedziĝfesto de arkiduko Ferdinand kun princino Maria Beatrice d'Este. Kaj Hasse kaj ankaŭ Metastasio finis per tiu opero ilian vivoverkon. Ĝi estis surscenigita la 16-an de oktobro 1771 en la Teatro Regio Ducale en Milano kiel ĉefpunkto de la muzika kadroprogramo de la geedzosolenaĵoj, sed trovis nur malmulte da akceptemo. Kiel el leteraj esprimoj rezultas, ambaŭ artistoj ekkonis, ke ĉesis la tempo de la estetiko de ili kultivata, de kiu ili ne volis separi sin. Konsiderinde pli grandan atenton kaŭzis la sekvatage prezentata serenado Ascanio in Alba de la dekkvinjara Wolfgang Amadeus Mozart. Hasse onidire sekve de tio diris: "Tiu ĉi knabo forgesigos nin ĉiujn."
Aprile 1773 la geedzoj Hasse transloĝiĝis al Venecio, por pasigi tie ilian vivovesperon. La 4-an de novembro 1781 mortis Faustina Bordoni; ŝia edzo supervivis ŝin je du jaroj. Sian lastan ripozlokon li trovis en la preĝejo San Marcuola en Venecio.
Verkaro
Kun siaj operoj Hasse iĝis la ĉefkomponisto de la Opera seria], kiu ricevis sian literaturan formon per la poezio de Pietro Metastasio. La libretoj de Metastasio dum la tuta 18-a jarcento (kaj parte trans tio) estis muzikigataj de preskaŭ ĉiuj famaj komponistoj, kelkaj pli ol kvindek fojojn; La poeto mem tamen sentis la manieron, kiel Hasse muzike envestis liajn dramojn, speciale samgenian kaj metis lin super ĉiuijn siajn aliajn ensonigintojn.
La formon de la „Opera seria“ en la karakterizaj trajtoj jam finformiĝintan komence de sia kariero kiel operkomponisto Hasse finfaris sen aldoni ion principe novan aŭ pridubi ĝin. Ĝisfine li restis fidele al la skemo, kiu konsistis el serio de arioj kun konektaj recitativoj. Tiuj lastaj estas plejofte komponitaj kiel Secco-rezitativo. La orkestre akompanatajn accompagnato-rezitativojn Hasse nur ŝpareme utiligas, laŭ rekomendo de Metastasio; pro tio tiuj al la kulminoj de la drameca sinsekvo rezervitaj scenoj estas ege multefika.
En siaj pli malfruaj Dresdenaj operoj, por kiuj li disponis pri memstara ĥoro, Hasse pliriĉigis la muzikan formtrezoron ankaŭ per ĥoroscenoj kiel la soldatoĥoro en Solimano (kun aldona scenejorkestro) kaj la solena pastroĥoro en L'Olimpiade. Liaj verkoj skribitaj por Italaj scenejoj kontentiĝas per la deviga finkanto, nur formale nomata "Coro", kiun plenumas la solistoj komune kaj kiu proklamas la moralon de la historio.
La arioj de Hasse (kaj ankaŭ la duetoj, kutime unu po opero) laŭas la da-kapo-formon, kiel tiutempe kutimis (da-capo-ario). Je tio la kantado tute staras en la antaŭo kun la celo, adekvate respektigi la lingvan elegantecon kaj la afektenhavon de la teksto. La melodia ideoriĉeco de Hasse kontentigas ĉiujn gradojn de la sentoskalo, kiuj povas aperi en Metastasia dramo, tamen estis antaŭ ĉio tenere melankoliaj amaj- kaj adiaŭaj kantoj kel la hodiaŭ ree relative konata "Per questo dolce amplesso" el Artaserse, kiujn li dankis sian popularecon.
Ankaŭ la orkestran rolon Hasse sciis pritrakti bonege. La instrumentoj ĉiam denove atribuas karakterizajn kolorojn por la elpentrado de poeziema kaj muzika bildo sen meti sin en la antaŭon koste de la kantado..
La samtempanoj de Hasse admiris de lia muziko la elegantan modestecon kaj la lertecon, kun kiu li sen granda elspezo atingis brilajn, ne sintrudemajn efikojn. el hodiaŭa vidpunkto eble lia muziko estas malpli originala ol eble tiu de Händel. Ĝi ŝajnas esti malpli esprimo de individua personeco ol tamen la plenumado de tio, kion imagis liaj samtempanoj kiel muzika belecidealo.
Graveco
La plie periferia rolo, kiun ludas Hasse en la hodiaŭa muzika vivo, apenaŭ korespondas kunlia muzikhistoria graveco. Li estas unu el la plej honoritaj komponistoj de la 18-a jarcento kaj prave rigardis kiel siaj admirantoj gravajn personojn kiel Maria Teresia, Frederiko la 2-a de Prusio kaj Voltaire (kiu nomis lin la "heroo de la jarcento"). Lia verko tamen estis tiom ligita al la estetiko de lia tempo, ke ĝi kune kun tiu devis perei.
La opertipo, kiu formas la pezocentron de la verkaro de Hasse kaj kiel ties tipa reprezentanto li validis, sur la niatempa operscenejo ĝenerale ne havas bonan statuson. La serioza opero dela 18-a jarcento tie estas preskaŭ ekskluzive reprezentata per verkoj de Händel kaj Gluck (sur la merkato pri sonregistraĵo krome per Antonio Vivaldi, samkiel disaj pecoj en arioprezentaĵoj, kiu diferencas pli malpi de la normala formo de la Opera seria.
Portal
Portal estas aga kaj enigma videoludo kreita de Valve Corporation. Ĝi aperis unuafoje la 10-an de oktobro 2007 en la pakaĵo The Orange Box por Windows kaj Xbox 360, kaj por PlayStation 3 la 11-an de decembro 2007. La vindoza versio de la ludo estas disponebla ankaŭ per la elŝutejo Steam, kaj estas vendata en skatoloj ekde la 9-a de aprilo 2008. La Mac-versio aperis la, samtempe kiel la Mac-versio de Steam. Linuksa versio estas disponebla ekde la 3-a de majo 2013.
La ludo konsistas el sinsekvo da terenoj, kiujn la ludanto devas trairi teleportante sin aŭ objektojn per portebla aparato, kiu kreas spacan portalon inter du ebenaj surfacoj. La ludanton defias artefarita intelekto, kiu regule promesas al li, ke li ricevos kukon fine de la testoj.
Portal estas ofte prezentata kiel unu el la plej originalaj ludoj de 2007, kvankam oni povas sufiĉe rapide fini ĝin. Ĝi ricevis favorajn recenzojn danke al sia unika ludsistemo kaj la ĉiea nigra humuro en la intrigo. La populareco de la ludo instigis Valve eldoni diversajn derivitajn produktojn.
Ludsistemo
En Portal, la ludo direktas en subjektiva vido rolulon nomatan Chell, kiu devas trairi diversajn ĉambrojn kun helpo de portalgenerilo simila al pafilo. Tiu generilo ebligas krei du portalojn, unu bluan kaj unu oranĝan, sur ebena surfaco. Ĉiu objekto trairanta portalon eliros tra la alia, konservante sian rapidon. Portaloj ne povas kreiĝi sur ĉia surfaco, sed malsukcesa provo krei portalon ne influos la ekzistantajn portalojn. La ludanto povas ankaŭ porti objektojn, sed ne kapablas ĵeti ilin malproksime. Tiuj objektoj, precipe kuboj, povas esti uzataj por premi butonojn, kiuj aktivigas platformojn aŭ malfermas pordojn, aŭ por ŝirmi sin kontraŭ pafoj.
Portaloj kreas fizikan kaj vidan konekton inter du malsamaj lokoj en tridimensia spaco. Kiam la portaloj ne troviĝas sur paralelaj surfacoj, oni povas observi strangajn geometriajn kaj gravitajn efikojn. Grava elemento de la ludo estas konservado de moviĝo: objektoj konservas sian rapidon, kiam ili trairas portalon, sed ilia direkto estas ŝanĝita depende de la orientiĝo de la elira portalo. Tio ebligas al la ludanto ĵeti sin aŭ objektojn en grandaj distancoj.
Orel
Orel (en traduko Aglo) estas municipo en distrikto Chrudim en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Portal
Ludsistemo
Chell surhavas diversajn protektilojn kaj pro tio ne vundiĝas post falo, sed ŝi povas facile morti pro diversaj danĝeroj, interalie pafturetoj, energigloboj aŭ venenaj likvaĵoj. Male al multaj ludoj, ne estas sistemo de vivpoentoj: la rolulo povas tuj morti pro grava vundo, sed ŝi povas ankaŭ ricevi multe da malgrandaj vundoj sen riski morti.
Orel
La municipo situas proksimume 5 km de urbo Chrudim. Ĝi etendiĝas en ebena tereno de rivero Chrudimka al montarpiedo de Železné hory. Unusola monteto estas norde monteto nomata „Tři Bubny“ („Tri Tamburoj“).
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri" estas katolika eklezia movado, aganta en Pollando kaj Ĉeĥio. Estiĝis en 1975 sekve de renkonto de ties fondinto Jacek Wójcik kun beatigita Patrino Teresa el Kolkato.
Orel
Orel troviĝas en loko, kie estadis ampleksa lago. Restis post ĝi marĉoj kaj torfejoj, la t.n Orliny (Aglujoj), kie ekde la 17-a jarcento ĝis la 19-a jarcento oni minis torfon.
Portal
Ludsistemo
Por ĉiu enigmo ekzistas pluraj solvoj. Post fino de la ludo, disponebliĝas du pliaj ludreĝimoj, kiuj instigas la ludanton serĉi alternativajn solvojn. En defia reĝimo, la ludanto devas refari plurajn nivelojn laŭeble plej rapide, kun plej malmulte da portaloj aŭ plej malmulte da paŝoj. En spertula reĝimo, pluraj niveloj estas malfaciligitaj per aldono de pliaj obstakloj kaj danĝeroj.
Hans Purrmann
Hans Marsilius PURRMANN (19a de Aprilo, 1880 - 17a de Aprilo 1966) estis germana artisto. Li naskiĝis en Speyer kie li kreskiĝis. Li faris metilernadon kiel scenejpentristo kaj dekoristo de internoj, kaj poste studis en Karlsruhe kaj Munkeno antaŭ iri al Parizo en 1906. Tie li estis studento kaj poste amiko de Henri Matisse kun kiu li muntis pentrartan lernejon. Post 1916 Purrmann loĝis en Berlino kaj Langenargen (Bodenlago), kaj translokiĝis el tie en 1935 por regi la germanartan fondaĵon en Villa Romana en Florenco, Italio. Li loĝis tie ĝis 1943, poste en Montagnola (Svisio). Li mortis en Bazelo. Tipaj el la stilo de Purrmann estas kolorplenaj, sensive pentritaj pejzaĝoj, aĵpentraĵoj kaj portretoj. Estas grandaj kolektoj de liaj verkoj en la Muzeo Langenargen kaj en la Domo Purrmann de Speyer.
Orel
La marĉa regiono ne taŭgis en praepoko por loĝi, tial estis trovitaj preskaŭ neniaj prahistoriaj trovitaĵoj — sole etaj rompitaĵoj de pratempaj ujoj. Unusola trovitaĵo estas slava gemo el la 11-a jarcento.
Portal
Roluloj
En Portal estas nur du roluloj: Chell, kiun direktas la ludanto, kaj GLaDOS. Chell estas virino, pri kiu oni scias malmulte (laŭ GLaDOS, ŝi estas adoptita orfo sen amikoj, sed GLaDOS estas memkonfesita mensogisto); oni neniam vidas ŝin (krom tra portaloj) nek aŭdas ŝian voĉon. GLaDOS (Genetic Lifeform and Disk Operating System: “Genetika vivoformo kaj diska operaciumo”) estas artefarita intelekto, kiu gvidas la ludanton per sia voĉo (en la anglalingva versio, ĝi estas la voĉo de Ellen McLain).
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Komenco kaj nomo de la Movado
Unua renkonto de tri unuaj membroj de la posta Movado okazis la 27-an de novembro 1975 apud Varsovia preĝejo por pretigi pakaĵojn sendotaj al Barato. La 15-an de oktobro 1976 pastro episkopo Władysław Miziołek subskribis dokumenton konfimantan la unuan grupon sub la nomo "Studenckie Konwersatorium Trzeciego Świata" (Studenta Forumo pri la Tria mondo), kiu agis ĉe la monaĥejo de paŭlanoj en Varsovio. La skribaĵo komencigis publikan agadon de la posta Movado.
Orel
Esperanto
En Orel naskiĝis Josef Bednář.
Portal
Kadro
La tuta ludo okazas en la Riĉiga Centro de Aperture Laboratories (ankaŭ nomata Aperture Science), la fikcia esplorkompanio, kiu kreis la portalpafilon. La multaj ĉambroj, kiujn esploras Chell, sugestas, ke temas pri tre granda esplorkomplekso. La centro ŝajnas delonge forlasita, kvankam la aparatoj daŭre funkcias sen homa interveno.
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Komenco kaj nomo de la Movado
La vorto "maitri" devenas de sanskrito kaj signifas "amikecon". Ĝi estis akceptita kiel nomo de la Movado, por esprimi estimon kontraŭ tiuj, al kiuj helpas la partoprenantoj. Komence la helpo konsistis en sendado de konkretaj donacoj (vestoj, medikamentoj, bandaĝoj, medicina ilaro, lerniloj, rimedoj por purigado kaj manlavado, diversaj aĵoj por ĉiutaga uzo) forme de poŝtaj pakaĵoj ĝis Kolkato al Patrino Teresa, poste al aliaj (ĉefe polaj) misiejoj en Barato kaj Afriko.
Heilenbach
Heilenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Portal
Intrigo
Chell iras tra la malplena Riĉiga Centro, kaj interagas nur kun GLaDOS. Dum la ludo, evidentiĝas, ke la intencoj de GLaDOS ne estas tiel bonaj, kiel oni povus pensi. Malgraŭ ĝia ŝajna helpemo, la agoj kaj paroloj de GLaDOS montras senzorgecon al Chell kaj mankon de sincereco. La testaj ĉambroj iĝas pli kaj pli danĝeraj, kaj GLaDOS eĉ direktas ŝin al “pafejo kreita por militaj robotoj”, pretekstante, ke la normala testoĉambro estas riparata. En la sekva ĉambro, GLaDOS insistas pri la fideleco kaj graveco de “kunula kubo”, unumetra kubo kun rozkolora koro sur ĉiu edro, necesa al Chell por fini la teston. Sed poste GLaDOS anoncas, ke la kubo devas esti “bedaŭrinde eŭtanaziita” en speciala forno.
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Komenco kaj nomo de la Movado
Tiu ĉi formo de helpo falis pro grandega kresko de sendokostoj post ŝanĝo de la reĝimo en Pollando. La lasta tiutipa ago estis forsendo de du konteneroj kun donacoj al Ruando kaj unu al Kolkato, livero de granda parto de donacoj kun financa apogo de forsendo de kontenero al Burkino fare de redemptoristoj.
Portal
Intrigo
Post kiam Chell finas la lastan testan ĉambron, GLaDOS gratulas ŝin kaj direktas ŝin al fajro por ŝia “venka brulo”. Dum GLaDOS anoncas, ke “ĉiuj teknologioj de Aperture funkcias ĝis ”, Chell fuĝas per la portalpafilo kaj trairas diversajn kulisajn partojn de la Riĉiga Centro. GLaDOS ekpanikas kaj diras, ke ĝi nur ŝajnigis, ke ĝi volis mortigi Chell, kiel parto de la testo. Chell ignoras ĝiajn vokojn, daŭrigante sian vojon tra la centro. Dume, GLaDOS daŭre parolas al ŝi, kaj evidentiĝas, ke ĝi koruptiĝis kaj verŝajne mortigis ĉiujn aliajn homojn en la centro. Chell daŭrigas sian vojon tra kulisoj kaj malplenaj oficejoj malantaŭ la testaj ĉambroj, kelkfoje sekvante murskribaĵojn, kiuj indikas la ĝustan vojon. Tiuj kulisaj partoj, en tre malbona stato, kontrastas kun la senmakulaj testaj ĉambroj. La murskribaĵoj inkluzivas parodiojn de diversaj poemoj kaj la frazon “la kuko estas mensogo” (the cake is a lie).
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Tempo de komunismo
Reĝim-ŝanĝoj kontribuis ankaŭ al signifa malkresko de la movad-centroj kaj ties partoprenantoj - same pro neeblo daŭrigi la ĝisnunajn formojn de la agado, kiel pro malfermo de larĝaj ebloj engaĝiĝi en diversaj aliaj agadoj kadre de Romkatolika Eklezio kaj pere de ne-registaraj organizaĵoj.
Portal
Intrigo
GLaDOS provas malkonvinki Chell per minacoj kaj mensogoj, ke ŝi iras en la malĝusta direkto. Chell fine atingas grandan ĉambron, kie la fizika aparataro de GLaDOS pendas de plafono. Iu globo (“personeca kerno”) de GLaDOS defalas kaj Chell ĵetas ĝin en fornon. GLaDOS diras, ke Chell ĵus detruis ĝian “kernon de moraleco”, kiun instalis la laborantoj de Aperture Science, post kiam ĝi inundis la Riĉigan Centron per morta neŭrotoksino. Sesminuta retrokalkulo komenciĝas kaj Chell bruligas pliajn partojn de GLaDOS, dum GLaDOS strebas haltigi ŝin kaj parole, per provokoj kaj pli kaj pli infanecaj insultoj, kaj ĵetante raketojn al ŝi. Post kiam ŝi detruis la lastan parton, la tuta ĉambro detruiĝas kaj ĉio estas transportata al la surfaco. Chell kuŝas ekstere, antaŭ la pordego de la esplorkomplekso, meze de ruinoj de GLaDOS. Ĝisdatigo de la ludo publikigita kelkajn tagojn antaŭ la anonco de Portal 2 ŝanĝas ĉi tiun scenon: nevidata estaĵo fortiras ŝin, dirante per robota voĉo “Dankon, ke vi adoptis la sekurpozicion por la festo.”
József Pápay (inĝeniero)
József Pápay [jOĵef pApai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pápay József estas hungara inĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).
Portal
Intrigo
La fina sceno, post longa sed rapida flugado tra la Centro, montras nigra-arbaran ĉerizkukon kaj la kunulan kubon, meze de bretaroj enhavantaj dekojn da neaktivaj personecaj kernoj. Ili eklumas unu post la alia, kaj robota brako malsupreniras kaj estingas la kandelon sur la kuko, mallumigante la tutan ĉambron. Fine, GLaDOS donas sian raporton: la kanton Still Alive (“Daŭre viva”), kiu deklaras la eksperimenton granda sukceso, kaj indikas, ke GLaDOS plu vivas.
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Maitri aktuale
Aktuale la Movado okupiĝas pri helpo al orfoj kaj la plej malriĉaj infanoj en Afriko kaj Latin-Ameriko. La plej granda atingaĵo de la Movado estas programo de Kor-Adopto. De 2017 ĝi helpas al malkapablaj infanoj, junularo kaj plenkreskuloj en Halepo en Sirio. La Movado ankaŭ sisteme apogas misiejojn de nutrado por malsategaj infanoj, kaj ankaŭ financas unufojajn projektojn kiel ekz. riparon aŭ konstruon de lernejoj en Afriko, aĉeton de aŭtomobiloj por misiaj centroj ktp.
József Pápay (inĝeniero)
József Pápay  naskiĝis la  1939 en Hungario en Für (nuntempa Rúbaň en Slovakio).
Movado de Solidareco kun Mizeruloj de Tria Mondo "Maitri"
Maitri aktuale
Aktuale en Pollando komunumoj de la Movado Maitri troviĝas en Bjalistoko, Bytom, Gdańsk, Gliwice, Lublin, Racibórz, Toruń, Varsovio kaj Vroclavo. Kelkaj lokaj komunumoj de la Movado posedas registritajn de juĝejo organojn de la Movado: Asocio de Movado "Maitri" en Gdańsk aŭ Asocio de Kor-Adopto "Maitri" en Bytom.
La Movado estas membro-fondinto de la Tutpollanda Konsilio de Katolikaj Movadoj. Plurjara eklezia asistanto de la Movado estis pastro d-ro Roman Forycki SAC, kiu peris en aŭtomobila akcidento la 25-an de junio 2011. De marto 2017 Landa Animzorganto estas pastro d-ro Andrzej Panasiuk.
József Pápay (inĝeniero)
Biografio
József Pápay frekventis universitaton en Miskolc inter 1957-1962. Li eklaboris en firmao, kiu esploris naftojn. Li doktoriĝis en 1968 en la universitato, en la sama jaro li ekinstruis en la sama loko. En 1969 li plulernis en Milano. Inter 1980-1988 li laboris en esplora instituto pri naftoj, poste li laboris en Aŭstrio. En 1984 li doktoriĝis antaŭ la MTA. En 1991 li hejmenvenis, en la sekva jaro li profesoriĝis en Miskolc. Foje li instruis ankaŭ en Freiberg. Li konstante okupiĝas pri nafto kaj tergaso. En 1995 li edziĝis, baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li ricevis 3 premiojn inter 2003-2009.
Gunungsitoli
Gunungsitoli (indonezie: Kota Gunungsitoli, ĉine: 民礼) [binĝaj] estas la ĉefa urbego (sendependa municipo ene de la provinco) en Indonezio, en la insulo Niaso, en provinco Norda Sumatro. La urbego estas dividita en ses distriktojn.
Geografio
Gunungsitoli situas en nordorienta marbordo de la insulo sur multe da montetoj. Provinca ĉefurbo Medano troviĝas 286, Pekanbaru 437, Banda Aceh 540, Batam 717, Palembang 926, ĉefurbo Ĝakarto 1317, Bandungo 1436, Semarang 1694, Jogjakarto 1738, Surabajo 1929, Makassar 2527 kilometrojn (aere).
Historio
Dum la kolonia epoko Gunungsitoli estis estis komerca centro en la regiono ekde la 18-a jarcento. En la dua mondmilito la urbego estis okupita de japanaj trupoj. Tertremo detruis la komunumon en 2005 kaj kaŭzis viktimojn. La urba statuso estis akirita en 2008.
Ekonomio
En Gunungsitoli la plej granda kontribuanto al la malneta regiona produkto estas la komerca sektoro (25,49%), konstruado (21,82%), fiŝindustrio kaj agrikulturo (maizo, manioko, batato, porkobredado) (14,6%).
Klimato
La klimato de Gunungsitoli estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas pli ol 2000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa temperaturo estas 26 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Trafiko
En Gunungsitoli marhaveno kaj flughaveno funkcias. Tra la urbego trairas la laŭmarborda vojo, krome estas alia vojo al interno de la insulo.
Konrad Hofmann
Konrad HOFMANN (naskiĝinta la en Kloster Banz, mortinta la  en Waging am See) estis germana romanistikisto kaj germanistikisto.
Vivo
Hofmann studis ekde 1837 en Munkeno kaj Erlangen medicinon sed baldaŭ aliorientiĝis je filologio. Li doktoriĝis post profundaj studoj en Erlangen, Lepsiko kaj Berlino en la jaro 1848 en Lepsiko skribinte tezon pri malnovhindaĵoj.
La kampojn romanistikajn kaj germanistikajn li pliprofundigis dum restado en Parizo en 1850–51. Reveninte al Munkeno li deĵoris en 1853/54 ĉe la de Schmeller perfekte aranĝita manuskripta sekcio ĉe la Ŝtata biblioteko. Rekomandite de Schmeller mem por posteuleco li nomumitis en 1853 neorda kaj en 1856 orda profesoro pri malnovaltgermana lingvo. En 1869 li devis anstataŭi pri la malnovaj latinidaj lingvoj.
Ekde 1853 li estis membro de la Reĝa akademio pri sciencoj, en kies raportoj kaj skribitaĵoj konserviĝis la plejparto de la hofmann-aj verkoj. Aliaj troviĝas disĵetitaj ĉe »Germania« de Pfeiffer kaj »Romanische Forschungen« de Vollmöller. Tiuj mallongaj traktatoj enhavas multajn intersajn detalojn pri amaso da temoj sciencaj. Memstaraj verkoj de li jenas: en 1850 li publikigis kune kun Vollmer eldonon de »Hildebrandliedes«. Tion sekvis: »Amis et Amiles« kaj »Jourdain de Blaivies« (Erlangen 1852); »Primavera y Flor de Romances« (kun F. Wolf, Berlino 1856); »Karls des Großen Pilgerfahrt«, anglonormannisch, kymrisch u. englisch (München 1866); »Joufrois« (Halle 1880); »Lutwins Adam und Eva« (kun Wilhelm Meyer, München 1881).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 431, kio legeblas tie ĉi interrete.
Stacio Kiyoshikōjin
Stacio Kiyoshikōjin (japane: 清荒神駅 [Kijoŝikooĝin-eki], angle: Kiyoshikōjin Station) estas fervoja stacio en Takarazuka, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Takarazuka (ĉefa).
Itacajá
Itacajá estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 7.104 loĝantojn en 2010.
Cristóbal de Morales
Vivo
Li naskiĝis en Sevilo, kaj post escepta frua instruado tie, kio inkluzivis rigoran trejnadon en la klasikoj kaj antaŭ muzika studado kun iom da la plej famaj komponistoj de la tempo, li tenis postenojn ĉe Avileso kaj Palencio. De 1535 li transmigris al Romo, kie li estis kantisto en la papa ĥoro. Evidente, Papo Paŭlo la 3-a estis partia al hispanaj kantistoj. Morales restis en Romo ĝis 1545, en la dungado de la Vatikano. Tiam, post periodo de malsukcese serĉanta por alia dungado en Italio (kun la imperiestro, kaj antaŭ kun Kosimo de Mediĉo) le revenis al Hispanio, kie he tenis serion de postenoj, multaj de kio difektis de financaj aŭ politikaj malfacilaĵoj. Kiam li estis fameco de ĉi tio tempo kiel unu de la pli grandaj komponistoj en Eŭropo, li ŝajnis esti nepopola kiel dungito, por li ekis havi malfacilaĵo trovanta kaj tenanta postenojn. Li mortis in Marĉeno.
Muziko kaj influo
Preskaŭ tuto de lia muziko esta sakra, kaj tuto de ĝi estas voĉa, kvankam instrumentoj eble uziĝis en akompata rolo en ludado. Li verkis multaj mesoj, iom de spektakla malfacileco, plej verŝajne verkanta por la eksperta papa ĥoro. Li verkis pli ol 100 motetoj, 18 fiksaĵojn de la Magnifikato, kaj almenaŭ kvin fiksaĵojn de la Plorkanto de Jeremia (unu da kiu travivas el sola manuskripto en Meksiko). Sole, la Magnifikatoj starigas lin krom aliaj komponistoj de la tempo, kaj ili estas la parto de lia verko pli ofte ludiĝas hodiaŭ. Stilece, lia muziko havas multon en komuno kun aliaj mezaj renesancaj verkoj de la Ibera duoninsulo. Eksemple, prefero por harmonio aŭdiĝas kial funkcia de la moderna orelo (radikaj moviĝoj de kvartoj aŭ kvinoj estanta iom pli komuna ol en, ekzemple, Gombert aŭ Palestrina), kaj libera uzado de harmonia kruca riladoj simila ol angla muziko de la tempo, eksample en Thomas Tallis. Iom unikaj karakterizaĵoj de lia stilo inkluzivas la ritman liberecon, tia kiel lia uzado de foja tri-kontraŭ-kvar poliritmoj, aj kruca-ritmoj kie voĉo kantas en ritmo sekvanta la tekston sed ignoranta la metro reganta en aliaj voĉoj. Malfrua en vivo li verkis en sobra, peze homofonia stilo, sed en la tuta de lia vivo li estis singarda metiisto kiu konsideris la esprimo kaj komprenebleco de la teksto esti la plejalta arteca celo.
Morales estis la unua hispana komponisto de internacia distingo. Liaj verkoj estis large disdonis en Eŭropo, kaj multaj faris la vojaĝo al la Nova Mondo. Multaj muzikaj skribistoj kaj teoriistoj en la centjaro post lia morto konsideris lian muzikon esti inter la plej perfekta de la tempo.