cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akbar (romano)
La esperantlingva traduko
Apartaĵo de la traduko estas la uzo de "darfi" (germane dürfen, nederlande mogen) en la senco de "havi la permeson" (ekzemple: "mi ne povas obei vin, mi ne darfas kaj mi ne povas", 2-a eld. p. 139). Stile interesa diferenco inter la du eldonoj krome estas, ke la kunmetitaj tempoj de la verboj, kiuj abundas en la unua eldono, vaste forfalis en la dua eldono, tiel ke tiu ĉi aspektas pli moderna kaj pli facile legebla.
Provinco Farjab
Farjab (ankaŭ latinliterigita Faryab respektive Fāryāb, paŝtoe/perse فاریاب) estas provinco en la nordo de Afganio. La teritorio en 2007 havis 954 200 loĝantojn, el kiuj la plimulto estas uzbekoj. La ĉefurbo la provinco nomiĝas Maimana.
Historio
Farjab estas vorto el la persa lingvo kaj signifas "akvumita lando". La moderna urbo estas nomata laŭ urbo fondita fare de la sasanidoj kaj pli poste detruita fare de la mongoloj en 1220. Laŭ Ibn al-Nadim, la mezepoka islama filozofo Al-Farabi estis naskita en la urbo.
Kalvinana preĝejo (Battonya)
La Kalvinana preĝejo estas historia monumento en urbo Battonya (Hungario).
Historio
La kalvinana preĝejo estis konstruita dum unu jaro en 1883. La orgeno estis farita en 1898. La plena kirko estis renovigita en 1980, nur interne en 2002.
Chester A. Arthur
Chester Alan ARTHUR [ĈESTer ELen Arfer] (naskiĝis la 5-an de oktobro 1830 en North Fairfield, Vermonto, mortis la 18-an de novembro 1886 en Novjorko) estis la dudek-unua prezidento de Usono.
Kalvinana preĝejo (Battonya)
Konstruaĵo
La kirko situas en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La fasado havas ankaŭ po unu altajn kaj mallarĝajn fenestrojn. La enirejo estas tra la turo. La turo supre havas ĉirkaŭireblan balkonon, kie iam oni rigardis la kampojn por ekvidi la eblan fajron. La navo estas simpla. Interne la benkoj estas blankaj. La plena konstruaĵo havas la menciitajn altajn kaj mallarĝajn fenestrojn ankaŭ en la navo en ĉiuj flankoj, same ĉe la turo.
Chester A. Arthur
Arthur estis advokato antaŭ ol li elektiĝis vic-prezidento sub James A. Garfield. Garfield estis morteme pafita de Charles Guiteau la 2-an de julio 1881. Arthur fariĝis prezidento kiam Garfield mortis la 19-an de septembro de tiu jaro. Arthur estis honesta traktisto kaj bona administratoro. Ellen Lewis Herdon estis lia edzino, kaj la paro havis tri filojn. Arthur estis episkopano. Li mortis 57-jaraĝa pro cerbarteria ikto.
Dum lia administrado (1881–1885) okazis, inter alie:
Cynthia Cleese
Cynthia CLEESE (februaro de 1971) estas brita-usona aktorino, filino de la angla aktoro John Cleese kaj usona aktorino Connie Booth.
Ŝi estas konata pro sia rolo kiel Portia en filmo Fiŝo nomata Wanda. En tiu filmo, ŝi ludis filinon de rolanto Archie Leach (John Cleese). Sur la aktorlisto de la filmo, ŝi aperis sub nomo Cynthia Caylor, Caylor estis naskiĝa nomo de ŝia avino.
En la filmo Sovaĝaj estaĵoj, ŝi havis sian duan gravan aktorinan rolon, same kun sia patro. Tiam ŝi ludis Pip, kiu okupiĝis en la Marwood Zoo pri la malgrandaj mamuloj. En tiu filmo aperis ŝi sub sia vera nomo.
Léonce Rosenberg
Léonce ROSENBERG (12a de Septembro 1879 en Parizo – 31a de Julio 1947 en Neuilly-sur-Seine) estis artokolektisto, verkisto, publikigisto, kaj unu el la plej gravaj francaj artokomercistoj de la 20-a jarcento. Liaj plej gravaj efikoj estis subtenanto kaj promocianto de kubistoj, speciale dum la Unua Mondmilito kaj en la tuj postaj jaroj.
Li laboris kun sia frato Paul en la familia negoco. En 1906 Léonce kaj sia frato administris la familian artgalerion, tiam ĉe la Avenue de l'Opéra kiu estis ekzistanta ekde 1872. Ĝi specializiĝis en arto de la 19-a kaj de komenco de la 20-a jarcento, kiel impresionismaj kaj post-impresionismaj pentraĵoj.
La du fratoj komerce disiĝis en 1910, kaj Paul pluis el novaj premisoj ĉe 21 Rue de la Boétie dum Léonce malfermis sian propran negocon, nome Haute Epoque, ĉe 19 Rue de La Baume, traktante vastan gamon de objektoj el francaj antikvaĵoj ĝis arkeologiaĵoj ĝis persaj miniaturoj.
Léonce Rosenberg, tamen, tuj pli kaj pli interesiĝis pri avangarda eksperimentado kies centro estis Parizo, kaj li ekakiris verkojn de kubismaj artistoj, aĉetis ĉefe el la galerio de Daniel-Henry Kahnweiler, kiu estis tiam la ĉefa komercisto kaj promociisto de kubistoj. Ĉirkaŭ 1914 lia kolekto inkludis verkojn de Pablo Picasso, Auguste Herbin kaj Juan Gris, same kiel ekzemplojn de tipoj de azia, egipta kaj afrika arto kiuj estis inspirantaj la avangardan imagopovon.
Hohenpolding
Hohenpolding estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erding kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Seinkirchen, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Steinkirchen, Inning am Holz kaj Kirchberg.
Garissa
Garissa estas urbo en la orienta parto de Kenjo. Ĝi estis la ĉefurbo de la Nordorienta provinco de Kenjo, ĝis ĉiuj provincoj laŭ nova konstitucio de aŭgusto 2010 malfondiĝis. Nun la urbo havas la rangon de distrikta ĉefurbo. En Garissa situas la universitata kolegio, en kiu la 2-an de aprilo 2015 okazis almenaŭ 147 mortoj de aparte kristanaj studentoj pro terorisma atenco fare de la somalia bando Al Ŝabab.
La urbo situas borde de la rivero Tana, proksimume 40 kilometrojn sude de la ekvatoro.
35286 Takaoakihiro
35286 Takaoakihiro estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Hiroshi Abe elde la observatorio de Jacuka (gubernio Ŝimane, Japanio).
Kognato
La sekvanta ekzemplo montras plurajn kognatojn hindeŭropajn de "nokto":
35286 Takaoakihiro
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Akihiro Takao (1975–1996), kiu estis ano de la Astronomia Klubo de Macue. Li estis tragike mortigita en trafikakcidento.
Kognato
La vortoj Esperantaj havas multajn kognatojn en la fontolingvoj de Esperanto, precipe la hindeŭropaj lingvoj. Du kognatoj de la vorto "kognato" estas ekzemple: cognaat en la nederlanda lingvo kaj cognate en la angla lingvo.
Szigetvár
Szigetvár [sigetvAr], estas urbo kun titolo vinvilaĝo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár, kies centro ĝi estas. La loknomo signifas insulofortikaĵo. La fortikaĵo fakte konstruiĝis sur insulo, tamen la nomo devenas de iama posedanto Sziget.
Geografio
Szigetvár situas sur ebenaĵo laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Barcs. Szentlőrinc 16, Barcs 31, Pécs 34, Budapeŝto 220 km.
Ĉizojo
Ĉizojo estas ilo por distranĉi aĵojn, per du klingoj, moviĝantaj unu renkonten al la alia.
La principo laù kiu disrompiĝas pecoj kuŝas en aplikado de du preterpasantajn fortojn, do tranĉas per tondostreĉo, same kiel tondiloj.
Szigetvár
Historio
En la urbo estas grava la ŝuofabriko kaj konservaĵofabriko.
Ambaŭ Miklós Zrínyi
Familio Zrinyi estis kroata-hungara historia familio, dinastio. En 1566 Miklós Zrínyi (heroo) defendis la fortikaĵon, sed el ekstero li ne ricevis helpon, krome estis nekutima varmo, sekve la marĉo sekiĝis. Fine de la sieĝo Zrinyi kune kun la restintaj hungaroj abrupte atakis la turkojn. Ili heroe mortis, dume la maljuna sultano Sulejmano la 1-a mortis. Tiun agon kantis nepo de Zrínyi, havanta la saman nomon Miklós Zrínyi. Oni faris parkon en loko de morto de la sultano.
Ĉizojo
Ankaŭ ekzistas kelkaj ĉizojoj (ĉefe maŝinaj) kiuj funkcias kiel tranĉpinĉiloj, kiuj uzas rekte oponitaj fortoj, do per premstreĉo.
Kutimaj tondiloj estas destinitaj por tondi jen dikajn pecojn, jen el malmolaj materialoj — ladon, paperbloko, ktp.
Oni povas partigi la familion de la ĉizojoj en tri subfamiliojn:
Furnario
Furnarioj estas la membroj de la genro Furnarius de birdoj de la paseroformaj de la familio de furnariedoj. Tiuj birdoj vivas en Sudameriko. Ili estas konataj pro iliaj nestoj, kiuj similas al forno kaj estas faritaj el koto, pajlo kaj sterko. Tiu genro havas 6 speciojn kiuj estas la jenaj:
Foissy-sur-Vanne
Foissy-sur-Vanne estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 287 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Foissy-sur-Vanne etendiĝas sur 15.75 km², kaj havis 287 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 16 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Thomas, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Foissy-sur-Vanne apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Ottó Indig (literaturhistoriisto)
Biografio
Ottó Indig la mezlernejon finis en Oradea, li havigis al si diplomon de instruisto pri la hungaraj lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş–Bolyai de Kluĵo (1960), li doktoriĝis en 1975. Li estis unue la sekretario de la pupteatro kaj en 1961–1962 instruisto en en Sălard (Bihor), inter 1962 kaj 1982 ĝenerala lernejo en Oradea, pli poste ĝis 1990 loka liceo. Ekde 1990 li estis la kunlaboranto de Kelet-Nyugat, en 1992 de Bihari Napló, en 1993 de Erdélyi Napló. Ekde 1993 li estis altlerneja instruisto.
Belartaj Konkursoj de UEA
La Belartaj Konkursoj de UEA okazas ĉiujare kun limdato je la 31-a de marto kaj la rezultoj anoncitaj en la Universala Kongreso. Nuntempaj branĉoj estas poezio, prozo, eseo, teatraĵo, mikronovelo, kantoteksto, infanlibro de la jaro, plus la subbranĉo monologo aŭ skeĉo. La Konkursoj estis lanĉitaj en 1950 laŭ iniciato de Reto Rossetti sub aŭspicio de UEA. La konkursoj havas la celon evoluigi la artojn en kaj pere de la internacia lingvo.
Inter la du mondmilitoj ekzistis simila konkurso nomata Internaciaj Floraj Ludoj.
Ĵurio
Pri la verkoj de la unuopaj konkursaj branĉoj juĝas po tri ĵurianoj, kiuj nuntempe estas :
Antaŭaj ĵurianoj estas
Apartaj premioj
La premio "Nova Talento" ĉiujare estas aljuĝata al tiu konkursanto, kiu plej meritas kuraĝigon, sed neniam gajnis premion. La nomon de "Nova Talento" oni gravuras sur la pokalon "Henriko Harabaĝiu". La unua premio en la branĉo eseo originala havas la nomon "Premio Luigi Minnaja". La una premio en la branĉo originala Mikronovelo havas la nomon "Premio Paula Adúriz". La unua premio en la subbranĉo originala "Monologo aŭ skeĉo" havas la nomon "Premio María Cuevas".
== Rezultoj de 2022 ==
BRANĈO POEZIO
Partoprenis 53 verkoj de 24 aŭtoroj el 17 landoj [7 el Azio, 3 el Afriko, 12 el Ameriko, 31 el Eŭropo]
La unua premio estas nealjuĝita.
La dua premio estas aljuĝita al “Reĝino-nokt” de Evgenij Georgiev el Kazaĥio.
Honora mencio estas aljuĝita al “La lampiro” de Sylvain Barrier el Francio.
Honora mencio estas aljuĝita al “Cimbalaro” de Evgenij Georgiev el Kazaĥio.
BRANĈO PROZO
Juĝkomisiono: Tim Westover, Trevor Steele, Miguel Fernández
Partoprenis 38 verkoj de 22 aŭtoroj el 16 landoj [1 el Afriko, 4 el Azio, 10 el Ameriko, 23 el Eŭropo].
La unua premio estas aljuĝita al “Rekviemo” de Sara Spanò el Germanio.
La dua premio estas aljuĝita al “La pentraĵo” de Jorge Rafael Nogueras el Usono.
La tria premio estas aljuĝita al “Speguloj” de Sara Spanò el Germanio.
Honora mencio estas aljuĝita al “Strato Memoro” de Tobiasz Kubisiowski el Pollando.
BRANĈO MIKRONOVELO
Juĝkomisiono: Tim Westover, Trevor Steele, Miguel Fernández.
Partoprenis 54 verkoj de 25 aŭtoroj el 16 landoj [1 el Afriko, 10 el Azio, 9 el Ameriko, 34 el Eŭropo].
La dua premio estas aljuĝita al “La bela kaj la bestio” de Francisco Javier Moleón el Hispanio.
La tria premio estas aljuĝita al “Kiu ĉeas?”” de Pascal Vilain el Francio.
BRANĈO TEATRAĴO
Juĝkomisiono: Giuliano Turone, Saša Pilipović, Georgo Handzlik
Paul Rosenberg
Paul ROSENBERG (29a de Decembro 1881 – 29a de Junio 1959) estis artokolektisto, kaj unu el la plej gravaj francaj artokomercistoj de la 20-a jarcento. Li reprezentis artistojn kiel Pablo Picasso, Georges Braque kaj Henri Matisse. Kaj Paul kaj lia frato Léonce Rosenberg estis inter la ĉefaj artokomercistoj de moderna arto de la tuta mondo.
Belartaj Konkursoj de UEA
BRANĈO TEATRAĴO
La dua premio estas nealjuĝita.
Paul Rosenberg
Léonce iĝis fama promocianto de Kubismo, same kiel Paul, sed estante ĉe pli fama artodistrikto, li havis pli bonajn kontaktojn kaj pli grandajn gajnojn. Laborante dekomence kun sia bofrato Daniel-Henry Kahnweiler, Paul kaj lia partnero Georges Wildenstein establiĝis kaj poste havis el Kahnweiler ekskludajn rilatojn kun: Picasso (el 1918); Georges Braque (1922); Marie Laurencin; Fernand Léger (1927); kaj finfine Matisse (1936).
Belartaj Konkursoj de UEA
BRANĈO TEATRAĴO
La tria premio estas aljuĝita al “La bakisto kaj la profeto” de Raffaele Del Re el Italio.
Paul Rosenberg
La stoko de Paul inkludis pecojn de ĉiuj klasikaj kaj tiutempaj francaj kaj gravaj eŭropaj artistoj, kaj eĉ usonaj artistoj, kiel: Marsden Hartley; Max Weber; Abraham Rattner; Karl Knaths; Harvey Weiss; Oronzio Maldarelli; Nicolas de Staël; Graham Sutherland; Kenneth Armitage; kaj Giacomo Manzù. La rezulto estis ke el 1920, la entrepreno de Paul Rosenberg estis amplekse agnoskita sendube kiel la plej aktiva kaj influa galerio en la mondo.
Belartaj Konkursoj de UEA
SUBBRANĈO MONOLOGO AŬ SKEĈO
Juĝkomisiono: Giuliano Turone, Saša Pilipović, Georgo Handzlik
Patroprenis 9 verkoj de 6 aŭtoroj el 6 landoj [4 el Azio, 1 el Ameriko, 4 el Eŭropo].
La unua premio – premio María Cuevas – estas ne aljuĝita.
La dua premio estas nealjuĝita.
La tria premio estas aljuĝita al “La Sekvanta” de Amir Naor el Israelo.
Honora mencio estas aljuĝita al “Kurtfilmo” de Ewa Grochowska el Francio.
Honora mencio estas aljuĝita al “Helpoferto” de Stela Besenyei-Merger el Hungario.
Honora mencio estas aljuĝita al “Enkonduko al ‘La Krizolo’” de Brandon Sowers el Usono.
INFANLIBRO DE LA JARO
Juĝkomisiono: Ricardo Albert Reyna, Jang Jeong-Ryeol, Martin Markarian.
Partoprenis 7 infanlibroj de 6 eldonejoj el 6 landoj [ĉiuj el Eŭropo].
La premio “Infanlibro de la jaro” estas aljuĝita al la Eldonejo Esperanto-Asocio de Britio, pro la verko “La domo ĉe Pu-Angulo” de A.A. Milne.
BRANĈO ESEO
Juĝkomisiono: Gotoo Hitoshi, Antonio Valén, Giridhar Rao.
Partoprenis 4 verkoj de 3 aŭtoroj el 3 landoj [2 el Azio, 2 el Eŭropo].
La unua premio – premio Luigi Minnaja – estas ne aljuĝita.
La dua premio estas ne aljuĝita.
La tria premio estas aljuĝita al “La fundamentaj leĝoj de esperantista stulteco” de Federico Gobbo el Nederlando.
BRANĈO KANTOTEKSTO
Juĝkomisiono: Ĵak Le Puil, Ankie van der Meer, Flavio Fonseca
Partoprenis 4 verkoj de 3 aŭtoroj el 3 landoj [4 el Eŭropo].
La unua premio estas aljuĝita en egaleco al la Verkoj: “Ne foriru” de Ewa Grochowska el Francio, kaj al “Menestrelo” de Nikolaj Neĉajev el Rusio.
La dua premio estas aljuĝita al “Kiel la Tero belas” de Ewa Grochowska el Francio.
La tria premio estas aljuĝita al “De kie vi estas?” de Federico Gobbo el Nederlando.
Eseo
1-a premio ne aljuĝita.
2-a premio: Por ke ĉiu komprenu ĉiun. Aleksander Melnikov, Rusio
Honora mencio: Tridek malmortoj de Danielo. Roman Dobrzyński, Pollando
(8 verkoj, 6 aŭtoroj, 6 landoj)
Infanlibro de la jaro
La aventuroj de Jombor kaj Miki. Julian Modest; Eldonejo Dokumenta Esperanto-Centro, Kroatio.
(6 verkoj, 4 aŭtoroj, 4 landoj)
Kantoteksto
1-a premio: Ekas la nokto. Antonio Valén, Hispanio.
2-a premio: Kanto trista. Richard Hable, Aŭstrio.
Honora mencio: Bela rev’. Ewa Grochowska, Francio.
Honora mencio: La balado de l’ kukolo. Serĝo Sire, Francio.
(19 verkoj, 12 aŭtoroj, 11 landoj)
Poezio
1-a premio: Koren de mallumo. Miĥail Frolov, Rusio.
2-a premio: Ĉe via cindro. Benoît Philippe, Germanio.
3-a premio: Ĉe la martkomenco. CHOE Taesok, Koreio/Litovio
Honora mencio: La sonĝo. Evgenij Georgiev, Kazaĥio.
(67 verkoj, 36 aŭtoroj, 23 landoj)
Prozo
1-a premio: Mi trinkas vino. Francisco Javier Moleón, Hispanio.
2-a premio: Parade antaŭ la reĝo. Anna Löwenstein, Britio.
Teatraĵo
(1 verko, 1 aŭtoro, 1 lando)
Ferenc Bárányi
Ferenc BÁRÁNYI [bArAnji] rumania hungara kuracisto, verkisto, politikisto. Li naskiĝis en Sânnicolau Mare la 13-an de majo 1936 kaj mortis la 9-a de decembro 2016. Li estis la edzo de Ildikó Bárányiné László.
Kariero
Ferenc Bárányi diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1959). Li estis kuracisto en Suceava, poste Socolu de Câmpie, pli poste de 1965 li fariĝis fakkuracisto en Temeŝvaro. Inter 1990 kaj 2000 li estis parlamenta deputito de RMDSZ, en 1998 ministro por sanaferoj de Rumanio.
Armistico de Padovo
La armistico de Padovo aŭ la armistico de vilao Giusti estis subskribita la 3-an de novembro 1918 en la vilao de senatoro Giusti ĉe Padua, inter Aŭstrio-Hungario kaj Italio (Entento) kaj finis la unuan mondmiliton en la itala fronto.
Dum la batalo de Vittorio Veneto en oktobro 1918, la taĉmentoj de Aŭstrio-Hungario ne povis defendi la okupitan teritorion, tiel ili strebis pri armistico.
La armistico prenis i.a. Sud-Tirolon de Austrio, kun loĝantaro de 99,6 % da aŭstroj.
Rott (Alzaco)
Rott (jen france, origine germane kaj alzace, prononco kun mallonga vokalo)  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Vojvodinci
Vojvodinci, serbe Војводинци, rumane Voivodinţ, germane Wojwodintz, hungare Vajdalak estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Situo
Vojvodinci situas sur ebenaĵo laŭ bordo de Karaŝ
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Vajdalak apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Vojvodinci 417 homoj, (366 rumanoj (88 %), 19 serboj, 13 ciganoj, 3 hungaroj kaj aliaj).
Franca Hindio
Franca Hindio aŭ Franca Barato estas ĝenerala nomo por la francaj setlejoj fare de la Franca Kompanio de Orientaj Hindioj en Barato el la dua duono de la 17a jarcento antaŭen, and oficiale konata kiel Établissements français dans l'Inde (francaj setlejoj en Barato) el la refunkciado de la franca regado en 1816 al ties de facto aliĝo al la Unio de Hindio en 1947 kaj 1954. Tio inkludis la urbojn Pondiĉero, Karaikal kaj Janamo ĉe la Koromandela Marbordo, Maheo ĉe la Malabara Marbordo, kaj Ĉandernagoro en Bengalo.
La totala areo estis 510 km², el kiuj 293 km² apartenis al la teritorio de Pondiĉero. En 1936, la loĝantaro de la kolonio estis totale 298,851 loĝantoj, el kiuj 63% (187,870) loĝis en la teritorio de Pondiĉero.
Richards Bay
Geografio
situas laŭ Hinda Oceano sur marborda ebenaĵo, pli precize ĉe laguno de rivero Mhlatuze en la nordorienta parto de la lando.
Historio
Ĝi estis fondita en 1879 kiel haveno dum al unua bur-milito de Frederick Richards. Komence ĝi estis nur fiŝkaptista haveno, sed fariĝis nun la plej granda haveno de Sudafriko. En 1969 ricevis statuson urbo.
Ekonomio
Richards Bay estas unu el la turismaj centroj de Sudafriko.
Klimato
havas subtropikan klimaton kun varmaj malsekaj someroj kaj senfrostaj vintroj. Jare pluvas po 1228 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. En januaro la pluvo kulminas. La meza ĉiujara temperaturo estas 21.5 °C.
Kálmán Lázár
LÁZÁR Kálmán, grafo (pro. la:za:r) estis hungara grandbienulo, ornitologo, ano korepondanta de MTA (1867) naskita en Bencenc la 27-an de majo 1827 kaj mortinta en Erzsébetváros la 27-an de februaro 1894.
Biografio
Grafo Kálmán Lázár studis juron en la Universitato de Koloĵvaro. Li partoprenis en la liberecbatalo sekve de hungara revolucio de 1848, li leviĝis el honvedo ĝis majoro. Post la falo li fuĝis Turkujon. Li revenis, sed post kelke da monatoj oni arestis lin kaj enfortikaĵigis lin en Gyulafehérvár. Post sia liberiĝo li vojaĝis en Eŭropo kaj li kolektis birdojn kaj birdovojn. En 1869 li iĝis registarpartia deputito de la landkunveno. De 1872 li vivis en Erzsébetváros. En lia kolektaro troviĝis 2000 pajloŝtopitaj birdoj kaj 8000 birdovoj.
Kulturo de Japanio
La kulturo de Japanio estas la rezulto de historia procezo kiu startis pere de migraj tajdoj devenaj el la azia kontinento kaj el insuloj de la Pacifika Oceano, sekvita de forta kultura influo devena el Ĉinio. Poste, la Tokugaŭa Ŝoguno trudis meze de la 17-a jarcento longan periodon de izoligo aparte de la cetero de la mondo (sakoku) kiu pluis ĝis la komenco de la Epoko Meiĝi, fine de la 19-a jarcento, kiam oni ricevis fortan eksterlandan influon kiu pliiĝis post la fino de la Dua Mondmilito. Tio rezultis en kulturo diferenca el aliaj aziaj kulturoj.
Trajtoj
En Japanio, la personaj rilatoj estas tre influitaj de la ideoj de «devo», «honoro» kaj «memdevigo», aro konata kiel giri (義理), kiu konsistas en kutimaro tre diferenca al la kulturo pli malpli individuisma de la landoj el Okcidento. La konceptoj de «dezirebla kondutaro» kaj «moralo» estas malpli praktikataj en familiaj, lernejaj kaj amikaraj etosoj; sed estas multe pli formalaj en rilatoj kun teoriaj superuloj aŭ nekonatoj.
Aspekto kiu ludis gravan rolon en la japana kulturo estas kompreneble la japana lingvo. Alia partikulara koncepto estas la nemawaŝi (根回し), kiu referencas al zorga kaj serioza preparado de projekto, kiu respegulas harmonion tre necesa kaj respektata ene de la japana kulturo. Alia diferenco rilate al okcidentaj kutimoj estas la tre apartaj korpomovoj kaj ceremonioj, kiuj uzas fizikan kontakton multe malpli, ekzemple nur riverencojn anstataŭ manpremon, brakumon aŭ kison en sociaj rilatoj; tio parte koincidas kun la kutimaro de aliaj najbaraj aziaj landoj.
Aliflanke, japanoj montras senton de humoro komplika kompare kun tiu de aliaj landoj, kio multe montriĝas en kulturo, etiko, lingvo kaj religio.
Kelkaj aspektoj, propraj de la japana kulturo, estis bone akceptitaj en aliaj (eĉ malproksimaj landoj), kiel la japana kuirarto, la batalartoj, la emo al ĝardenado, spiritismo, kinarto, animeo, mangao, bonsajoj, origamio, ikebano ktp. Aliaj konceptoj restas propraj el la japana kulturo kiel kimono, gejŝoj, teceremonioj, genkano, kabuko, krom pli historiaj aferoj kiel la harakiro de samurajoj, la atako banzai ktp. Multaj japanaj aferoj estas tre konataj en ĉiuj landoj kiel kimono, suŝio, sudoko ktp.
La Japana Fondumo
La Japana Fondumo (japane 国際交流基金 国際交流基金, Kokusai Kōryū Kikin, angle “Japan Foundation”) estas kultura institucio, kies tasko estas promocii kaj disvastigi la japanajn lingvon kaj kulturon en la mondo. Ĝi povas esti konsiderata kiel la japana ekvivalento de la germana Goethe-Instituto aŭ la angla British Council.
Christian Helfer
Christian HELFER (naskiĝinta la en Plauen, mortinta la  en Saarbrücken) estis germana jursociologo. Li ankaŭ konatiĝis en la mondo de la latinistoj germanlingvaj pro sia elstara vortaro kun modernaj latinaj esprimoj.
Vivo
Helfer originas el familio universitatkorporaciema el Saksio. La patro, la landtribunaleestro Alfred Helfer, ambaŭ avoj, onklo kaj la du pli junaj fratoj Hans-Martin kaj Roland estis anoj de la studenta korporacio lepsika Corps Thuringia Leipzig; la pli maljuna frato Joachim Helfer tamen malanis. Christian Helfer frekventis la Deutschritter-lernejon en sia naskiĝurbo trapasonte la abiturientan ekzamenon en 1949 en Bad Harzburg. Ke li ekstudis ĉe la Universitato de Erlangen estis kaŭzita ankaŭ pro ke la korporacio Corps Misnia IV kiel tradicitransprenanto de la malaktivula konvento lepsika estis translokiĝinta el sovetie okupita Lepsiko al Erlangen. Post studlokŝanĝo al Bonn li iĝis ano de la korporacio Corps Rhenania Bonn.
Saarbrücken
Li vokitis fare de la Universitato de Sarlando en la 2.4.1969 al Saarbrücken al la katedro pri komparanta kulturscienco de Eŭropo. En Saarbrücken li ankaŭ engaĝiĝis pri la revivigo de la korporacio Corps Thuringia Leipzig kio sukcesis en la 18.1.1971, akurate 100 jarojn post la proklamo de la Germana Imperiestra Regno. Estante universitata profesoro Helfer reaktivuliĝis partoprenonte la normalan studentan vivon. Siajn tiamajn spertojn kaj multon da ĝeneralaj sciendaĵoj korporaciaj/studentarhistoriaj li surpaperigis en la korporacia leksikono Kösener Brauch und Sitte. Inter 1972 li estis vicestro de la malaktivuloj korporaciaj de VAC, post la foriro de Philipp W. Fabry el Saarbrücken Helfer posteulis lin por unu jaro. Lia emeritiĝo estis en 1995. Mallonge post la 78-a naskiĝtago li mortis pro malica malsano. Li nuptis en 1960 Leonie von Massow, kun kiu li havis du filinojn kaj unu filon.
Lukto por la germana reunuiĝo
Forgesitis la longa kaj malpublika engaĝiĝo de Helfer antaŭ la Turniĝo por la realigo de la Germana reunuiĝo kialigite certe ankaŭ pro la politika internigo de la frato Klaus en la fifama GDR-malliberejo en Bautzen inter 1948 kaj 1956. En la 1970-aj jaroj li komencis fari regulajn ekskursojn kun gestudentoj al Lepsiko, okaze de la tieaj foiroj internaciaj. Li ankaŭ kontaktis ekleziulojn kaj aliajn kritikajn GDR-anojn. Apud tio li ankaŭ konatigis junajn sarlandajn studentojn kun en GDR restintaj oldaj korporacianoj. Aktivigis la rondoj de Helfer ankaŭ leterinterŝanĝojn de okcidentgermanoj kun orientgermanoj. Ankaŭ post la neniigo de GDR lia elano porkorporacia neniam ĉesis.
Verkoj
Helfer publikigis pli ol 100 skribaĵoj. Multajn jarojn li kuneldonis la modernan latinan periodaĵon Vox Latina kaj verkis la altvaloregan vortaron germanan-latinan Lexicon auxiliare kun multaj proponoj por mastri elegantajn esprimojn latinajn por modernaj aferoj. La verko Crater dictorum kolektigas latinajn proverbojn, enskribitaĵojn, devizojn el la lastaj kvin jarcentojn.
Šenkvice
Situo
Šenkvice situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Trnava-Pezinok. La lasta urbo troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1256 en latina formo "terram Bozin", pri la vilaĝo en 1390 laŭ tiama hungara ortografio "Samkawych". En la 1540-aj jaroj rifuĝintaj kroatoj alvenis. En 1594 apude nova vilaĝo formiĝis (Malgranda Senkőc). Ili unuiĝis en 1964. En 1873 la alveninta fervojo portis prosperon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kissenkőc (=Malgranda Senkőc) (Malé Čanikovce) 396, en Nagysenkőc (=Granda Senkőc) (Veľké Čanikovce) 1304 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Szenc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Šenkvice 4230 homoj, (4154 slovakoj, 19 ĉeĥoj, 12 hungaroj).
Famuloj
En la iama "Sengvic" naskiĝis hungaria kroata bibliotekisto Márton György Kovachich.
Svedujo-kesto
Svedujo-kesto (germane: Schwedenkiste, svede: Sverigekistan) estas grava dokumentaro en 20 volumoj (de 32–35 cm) en kiu troviĝas paperoj kaj aktoj de duko Ernesto la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg), Johann Joachim Christoph Bode kaj aliaj konataj framasonoj respektive iluminatoj. La nomo originas el la cirkonstanco ke laŭ testamenta volo de la duko la aĵoj senditis postmorte al la granda loĝio de Svedujo Stokholmon. De tie ĝi revenis en 1881 Gotaon.
Detaloj
La el la postlasitaĵoj de Bode devenantaj aĵoj konsistas el grava kolekto de protokoloj, prefekturraportoj kaj loĝiaj paroladoj el la tempospaco de inter 1776 kaj 1787. Por prosopografoj ege interesas la deka volumo kun nomlistoj kaj aniĝvolesprimoj/-deklaroj: tiumaniere dokumentatas la membreco de multaj elstaruloj vivantaj en la dua duono de la 18-a jarcento (i.a. ankaŭ de Johann Wolfgang von Goethe) ĉe la iluminatoj.
En 1934 la germana kaŝpolico Gestapo konfiskis la tuton transportonte ĝin Berlinon. En 1945 la sovetianoj sendis la keston Moskvon. En 1957 fariĝis redono de 19 el 20 volumoj al la centra GDR-arkivo je Merseburg: nur la interesega kun nomlistoj restis en Moskvo. Ekde 1991 ĉiuj denove pretas libere por esplorado. Nuntempe ili troviĝas en Steglitz-Zehlendorf ĉe Geheimes Staatsarchiv Preußischer Kulturbesitz deponite tie fare de la Granda nacia ŝirmloĝio Zu den drei Weltkugeln. Inter la esploristoj profitinte de la nova alireblo menciindas la germanisto W. Daniel Wilson kun siaj novaj fruktodonaj enrigardoj al la publika rolo de Goethe.
Literaturo
fontoj
detala priskribo
prezentadoj
Gavray
Gavray estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gavrayens.
Ĝi nun formas parton de Gavray-sur-Sienne.
Incești (Ceica)
Incești (inĉeŝtj) (Jancsófalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 524 loĝantojn (rumanoj), en 1992 499. Ĝi estis unue menciita skribe en 1828. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Ceica.
En la censo de 2002 ĉiuj 471 loĝantoj deklaris sin rumanoj.
Greka abio
La greka abio (Abies cephalonica) estas abio indiĝena en la montaroj de Grekujo, precipe en Peloponezo kaj en la insulo de Kefalonio, miksiĝante kun la parenca bulgara abio pli norde en Pindo de norda Grekujo. Ĝi estas mezgranda ĉiamverda pingloarbo kiu altas 25-35 m (malofte 40 m) kaj havas trunkodiametron de ĝis 1 m. Ĝi vegetas ĉe altitudoj de 900-1 700 m, sur montoj kun jara precipitaĵo de pli ol 1 000 mm.
Priskribo
La folioj estas pinglo-similaj, platigitaj, 1,5-3 cm longaj kaj 2 mm larĝaj, 0,5 mm dikaj, brile mallume verdaj supre, kaj kun du blu-blankaj strioj de stomoj malsupre. La pinto de la folio estas kutime sufiĉe akra sed foje kun malakra pinto, precipe sur malrapid-kreskantaj ŝosoj de pli maljunaj arboj. La strobiloj longas 10-20 cm kaj larĝas 4 cm, kun proksimume 150-200 skvamoj, ĉiu skvamo kun elstaranta brakteo kaj du-flugilaj semoj; ili malkombiniĝas kiam ili estas maturaj por liberigi la semojn.
Oriente ĝi ankaŭ estas proksime parenca de Nordman-abio el norda Turkujo.
Uzado
Tiu palearktisa specio estis grava en la pasinteco por ligno por ĝenerala konstruo, sed ĝi estas tro malofta por esti de signifa valoro nuntempe. Ĝi ankaŭ estas kreskigita kiel ornama arbo en parkoj kaj grandaj ĝardenoj, kvankam en areoj kiuj ofte travivas malfruajn frostojn ĝi estas sentema al frostdamaĝo, ĉar printempe ĝi estas unu el la unuaj pingloarboj kiuj burĝonas.
Nimis
- jen itale kaj friule - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la martiraj ĝemeloj Gervasio kaj Protasio, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Attimis, Lusevera, Povoletto, Reana del Rojale, Taipana kaj Tarcento.
15004 Vallerani
15004 Vallerani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, proksime de Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala aerospaca inĝeniero Ernesto Vallerani, kiu partoprenis al multnombraj gravaj eŭropaj kaj internaciaj sciencaj programoj. Li notinde ludis gravan rolon en kosmaj aktivecoj en la itala regiono Piemonto.
August von Mackensen
Lia militista kariero komenciĝis en 1869.
Li tute rifuzis la Vejmaran Respublikon, li ĝojis pri morto de Matthias Erzberger („La damaĝulo estas for“), li admiris Hitleron, simpatiis kun lia politiko, sed rifuzis kelkajn barbarismojn de la nazioj (kontraŭ neniigo de SA).
Familio
Li geedziĝis en 1879 kun Dorothea von Horn (1854–1905), naskiĝis kvin infanoj:
Post morto de lia edzino en 1905, edziĝis li en 1908 denove la ĉ. 30-jaran Leonie von der Osten (1878–1963). Tiu edziĝo restis seninfana kaj daŭris ĝis lia morto en 1945.
Aŭgusto de 2008
Jen listo de okazaĵoj en aŭgusto de 2008.
Joseph Kosuth
Joseph Kosuth (Toledo-Ohio, la ) estas usona artisto, filo de usona patrino kaj hungara patro (parenco de Lajos Kossuth, fama pro rolo en la Hungara Revolucio de 1848).
36444 Clairblackburn
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Clair Blackburn (1940–2018), kiu estis nelacebla kaj kontaĝa pozitiva forto por la eduko pri astronomio kaj scienca popularigo en Tonopah (Nevado). Li estis frua adoptinto kaj subtenanto de la Research and Education Collaborative Occultation Network. (Esplora kaj Eduka Kunlaboranta Reto pri Kaŝadoj).
Milkapa brasiko
Milkapa brasiko (Brassica oleracea var. ramosa) estas planta selektaĵo el angla landraso de la folibrasiko (Brassica oleracea var. ramosa, sin. Brassica oleracea kunvar. acephala var. medullosa). Ĝi estas ŝtaŭdo kun mallongaj, kelfoje lignigitaj, pli aŭ malpli dikiĝinta tigo. Ĝi toleras froston.
Ĝi estas konata sub kelkaj nomoj:
La planto ne formas kiel la krispa brasiko ne kapon, sed nur foliojn, kiuj estas manĝeblaj kiel legomo. La junaj folioj taŭgas kiel salato.
La legomo povas esti rikoltata dum la tuta jaro. Regula forpreno de la pinto iĝas kreskigi la planton.
Gábor Gaál
GAÁL Gábor, familinomo Gál (ga:l) estis hungara verkisto, literaturhistoriisto, sociologo naskita en Budapeŝto la 8-an de marto 1891 kaj mortinta en Koloĵvaro la 13-an de aŭgusto 1954.
Biografio
En 1919 Gábor Gaál akiris en Budapeŝto diplomon de instruisto pri la hungara literaturo. Jam dum sia sudenteco li partoprenis la maldekstrajn movadojn (Galilei Kör). En 1918 aniĝis en partio komunista. Post la falo de konsilantara respubliko li elmigris Vienon, poste en 1922 Berlinon, kie laboris en germana filmindustrio. Kiam en 1925 li revenis, oni arestis lin, sed baldaŭ denove fuĝis Berlinon. En 1926 li translokiĝis Koloĵvaron kaj en 1927–29 fariĝis kunredaktoro de Korunk ekde 1932 redaktoro. En 1940 la revuon oni malpermesis. En 1946 reveninte el milito li fariĝis redaktoro de Utunk. Ekde 1954 redaktis la libroserion Haladó hagyományok (Progresaj tradicioj), en kiuj aperis la verkoj de hungaraj klasikuloj. Li estis reprezentanto grava de marksista literaturestetiko. En Universitato Bolyai li prelegis filozofion kaj hungaran literaturhistorion.
Stacio Sakuragawa (Osaka)
Stacio Sakuragawa (japane: 桜川駅 [Sakuragaŭa-eki], angle: Sakuragawa Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Naniŭa, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin-Namba kaj 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Sennichimae.
Lajos Lázár
LÁZÁR Lajos (pro. la:za:r) estis hungara filmreĝisoro naskita en Nagybánya la 2-an de decembro 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de junio 1936.
Biografio
Lajos Lázár kiel advokato ligiĝis al filmofabrikado kaj li iĝis unu el la fekundaj aŭtoroj de la hungara muta kino. En 1917 li fondis sub nomo Lux filmfabrikon, kies filmojn li mem reĝisoris. Lia filmo titolita Tegnap (Hieraŭ) produktita dum la hungara sovjetrespubliko kune kun Dezső Orbán estis la ununura filmo laboristtema konservita plene el tiu periodo. Ĝis 1929 li vivis en Vieno. Li reĝisoros la unuan hungaran voĉfilmon (A kék bálvány, 1931). Li estis la reĝisoro de la unua filmo de Israelo.
MediaVikio
La programo estas skribata per PHP kaj estas instalebla sub diversaj sistemoj. Krome necesas servilo, kiu subtenas PHP. Al la subtenantaj serviloj apartenas Apache kaj IIS.
Božena Benešová
Božena BENEŠOVÁ, fraŭline Zapletalová (naskiĝis la en Nový Jičín - mortis la  en Prago) estis ĉeĥa verkistino.
MediaVikio
Historio
MediaWiki evoluis el Wiki-motoro, kiun la germana biologo Magnus Manske kreis por la interreta enciklopedio Vikipedio, kiam la antaŭe uzita "UseModWiki"-motoro montriĝis ne plu adaptebla.
Božena Benešová
Ŝi naskiĝis en riĉa familio (avo deputito kaj urbestro, patro advokato). Junaĝon ŝi travivis en Napajedla, kie ŝi edziniĝis al fervojista oficisto Jiří Beneš.
Ŝiaj rakontoj priskribas infanojn kaj adoleskantojn, kiuj - plenaj de iluzioj - konfrontiĝas kun la mondo de plenkreskuloj. Pere de junaj okuloj ŝiaj rakontoj akre kritikas la socion.
MediaVikio
Historio
La 25-an de januaro 2002 estis uzata unuafoje la unua versio, tiam nomita "2-a fazo". Post reverkado, plejparte per Lee Daniel Crocker, estis instalita sur la Vikipedia servilo en Junio 2002 plibonigita versio de la oficiale ankoraŭ sennoma programaro.
Dum la sekvaj jaroj evoluis MediaWiki al sukcesa libera programaro-projekto, en kiu partoprenis en la jaro 2005 pli ol 60 programistoj kaj helpantoj. Ne nur Vikipedio kaj MediaWiki-projektoj, sed ankaŭ multaj organizoj, entreprenoj kaj institucioj uzas hodiaŭ MediaWiki-on.
La aktuala stabila versio estas 1.18.2 ekde la marto 2012.
Kurskaja (stacio de Moskva metroo)
Kurskaja (Курская, "de (urbo) Kursk") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejoj al:
Anne Rice
Anne Rice (kaŝnomo de Howard Allen O'Brien) (naskiĝis la 4-an de oktobro 1941, mortis la 11-a de decembro 2021) estis usona verkistino, kiu ĉefe verkis fantastajn romanojn.
Biografio
Anne Rice, la nomon “Anne” ŝi elektis kiel infano, duenaskita de katolika irlanda familio, estas verkistino de hororaj/fantastaj romanoj, kies ĉefaj protagonistoj estas vampiroj kaj sorĉistinoj.
Ŝi naskiĝis kaj travivis la pli grandan parton de sia junaĝo en Nov-Orleano (Luiziano), urbo, kie multaj ŝiaj romanoj estas situigataj. En 1961 ŝi edzigis Stan Rice (kiu antaŭtempe mortis pro kancero la 9-an de decembro 2002), kaj al li oni ŝuldas la inspiron por la kreaĵo de ŝia plej famekonata rolo, la vampiro Lestat de Lioncourt. Ili transloĝiĝis al Sanfrancisko. En 1966 ŝi havis filinon, Michelle, kiu mortis pro leŭkemio nur 5 jarojn poste. En 1978 naskiĝis nova filo, Christopher. Stan, Anne kaj Christopher Rice revenis al Nov-Orleano, kiam Christopher nur estas juna knabo.
Anne Rice skribis diversajn librojn, ankaŭ sub du pseŭdonimoj: Anne Rampling kaj A. N. Roquelaure. Alidirite Anne Rampling ŝi skribis “Exit to Eden” kaj “Belinda”; alidirite A. N. Roquelaure eldonis The Beauty Series (serio de erotikaj romanoj).
Dum sia vivo, specialan atentemon ŝi ĉiam donis al la homa sekseco: fakte ŝi opinias, ke ĉiuj viroj kaj ĉiuj virinoj estus, laŭnature, duseksaj. Por ĉi tio ĉiuj ŝiaj roloj (kaj aparte la vampiroj) havas rilatojn tiel kun virinoj kiel kun viroj.
En oktobro 2005 Rice anoncis la finon de la Kronikoj de la Vampiroj per la libro “Blood Canticle” kaj la komencon de nova tipo de historiaj/religiaj noveloj. Ŝia lasta romano “”Christ the Lord: Out of Egypt” estos fakte la unua de trilogio, kiu rakontos la vivon de Kristo.
The Vampire Chronicles – La Vampira Kroniko
New Tales of the Vampires - Novaj Fabeloj de la Vampiroj
Lives of The Mayfair Witches - Vivoj de La Mayfair Sorĉistinoj
Kantabraj militoj
La Kantabraj militoj (inter -29 kaj -19) estas nomo de milita konflikto inter la Romia Imperio kaj la popoloj asturoj kaj kantabroj vivantaj en la nordo de Iberio. La venko de Romio signifis la delonge volata elromanigo de Iberio. La graveco de tiu ĝi konflikto superis tiun de aliaj de Romio, ĉefe de vidpunkto politika, kaj ĝi estis la ununura operaco en kiu Aŭgusto Cezaro mem partoprenis.
Antaŭokazoj
La unuaj aperoj de la kantabroj en la historia kunteksto de la militoj de Romio en Iberio estas pli fruaj ol la Kantabraj militoj mem, ĉar la kantabroj ofte estis dungitaj soldatoj en aliaj militaj konfliktoj, kaj ene de la Ibera Duoninsulo kaj ekstere de ĝi. Tial, jarojn antaŭ la komenco de la milito en la praaj Kantabrio kaj Asturio, la romia armeo jam antaŭsciis la militemon de la popoloj vivantaj en la nordo de la Ibera Duoninsulo. Oni scias, ke la kantabroj jam partoprenis militon inter Kartago kaj Romio (Dua Punika milito).
Ankaŭ ŝajnas, ke la kantabroj milithelpis la popolojn vivantajn en la centro de Iberio kontraŭ Romio en la jaro -151. Ankaŭ kantabroj batalis kontraŭ Romio en Aquitania, aŭ Ilerdo en la jaro -49.
Per tiaj antaŭokazoj la kantabroj kaj la aliaj popoloj en la nordo de Iberio ekiĝis konataj en la tuta Romia Imperio. Kvankam la romiaj historiistoj pravigis ĉi tian kampanjon kiel respondon al la pluraj kantabraj rejdoj en la teritoriojn jam kontrolitajn de Romio, ŝajnas pli kredebla, ke al Romio interesis la oro en Asturio kaj la fero en Kantabrio. Tial, printempe de la jaro -25, la imperiestro mem, Aŭgusto Cezaro, venis en Iberion, kaj establis sian bazon en Segisama, en la nuna provinco Burgoso.
Armeoj kaj strategio
[[Dosiero:Bellum-Asturicum-Cantabricum.png|righ|eta|440px|Militaj operacoj de Romio okazintaj dum la la du frontoj kontraŭ la kantabroj kaj asturoj.
]]undefined
Ŝajne la strategio de la kantabroj kaj asturoj estis gerilado, evitante la rektan atakon kontraŭ la romiaj trupoj. La indiĝenoj pli bone konis la krutan kaj montozan teritorion, kio permesis al ili ataki pli rapide kaj surprize, per ĵetarmiloj, embuskoj kaj rapidaj retretoj.
Moneroj kaj kantabraj steleoj donas ateston, ke la kantabroj uzadis malpezajn armilojn. Tiama historiisto Marco Anneo Lucano klarigas: "Cantaber exiguis et longis Teutonus armis" ("La kantabroj kun ties etaj armiloj kaj la teŭtono kun ties longaj armiloj"). La kantabroj armiĝis per glavoj, ponardoj, ĵetlancoj, rondaj aŭ ovalaj ŝildoj el ligno, brusto-kirasoj el lino aŭ ledo, ĉapeloj, falkato (ibera spado) kaj la bipennis, hakilo kun duobla eĝo, kio estas propra de la prapopoloj el la nordo de Iberio. Ne estas pruvo de tio, ke ili uzis pafarkojn aŭ ŝtonĵetilojn, sed tre eblas, ke ili prisciis kaj uzadis ilin.
La kantabroj estis lertaj je ĉevalrajdado, kion ankaŭ rivelas tio, ke eĉ kelkaj ĉevalrajdaj taktikoj uzatiĝis de la romia armeo, ekzemple la circulus cantabricus (kantabra rondo), aŭ la cantabricus impetus (kantabra impeto), kio estas fronta atako kontraŭ la malamika linio por disrompi ĝin.
Al tiuj aliĝis helpaj trupoj:
Ankaŭ partoprenis la romia militŝiparo, sendite de Aquitania. Ĝi alvenis al la kantabra marbordo kaj estis tiu, kiu decidis la rezulton de la konflikto. Ĝia alveno sieĝis la kantabrojn per trupoj surteriĝintaj. Oni kalkulas, ke la romia armeo uzis 70.000 soldatojn, tamen ĉi tiu kalkulo estas malsama dependante de la fonto. Oni kalkulas ĉirkaŭ 5.000 homojn po unu legio.
Tamen oni pensas, ke ĉi tiu nombro devus esti pli granda ol 80.000, konsiderante la helpsoldatojn, ĉar kvankam post la reformo de Mario, la oficiala nombro da homoj estis 6.200, ofte dum la regado de Aŭgusto Cezaro unu legio fluktue konsistis el de 5.000 ĝis 8.000 soldatoj.
Fino
Male al aliaj similaj konfliktoj, la Romia imperio ne arigis militkaptitojn, sed preferis mortigi la kantabrojn militpovajn. Ankaŭ oftis inter la kantabroj sinmortigi prefere al sklaveco, ĉu per glavo aŭ fajro, aŭ ĉefe per veneno preparita el semoj de taksuso, mita kelta arbo. Strabono diris, ke ili malrespektas la morton kaj la doloron, ili krius venkon eĉ krucumite. Iliaopinie, laŭ Strabono, morti kiel libera militisto estas jam venko.
La militfino okazis en la jaro -19, tamen en la jaro -16 okazis etaj ribeloj. Romio, same kiel kun aliaj venkitaj teritorioj, volis devigi siajn reformojn. Tamen tiu "fremda" alveno ne multe sukcesis. Kvankam masakrite kaj devigite elmontiĝi, la kantabroj plu estis iomete kontrolitaj de du legioj (X Gemina kaj IV Macedonica), kiuj restis en la kantabra teritorio pluajn 70 jarojn.
Post la kantabraj militoj kaj la submeto fare de Romio, la romiaj legioj adoptis kelkajn simbolojn de la kantabroj, ĉu krucojn kaj simbolojn kaj lunajn kaj sunajn. La romia armeo kopiis ankaŭ ĉevalrajdajn taktikojn kiel la circulus cantabricus aŭ la cantabricus impetus, antaŭe menciitaj.
Tondilo
Tondilo estas mana ilo por distranĉi aĵojn, per du klingoj, moviĝantaj unu renkonten al la alia.
Kutimaj tondiloj estas destinitaj por tondi ne tre dikajn pecojn el molaj materialoj - paperon, kartonon, polietilenon, ŝtofon, harojn, ledon ktp.
Ĉizojo multe similas al tondilo laŭ principo kaj uziĝas por tondi jen pli dikajn pecojn, jen pli malmolajn materialojn kiel ladon aŭ kiel paper-rismon.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri tondilo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Juliovka
Juliovka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krompach. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Krompach. Estas ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Juliovka situas en katastra teritorio Krompach kun areo 7,77 km².
Historio
La vilaĝeto estiĝis ĉirkaŭ la jaro 1650 kaj ĝi akiris la nomon post Julius Franz, duko de Sachsen-Lauenburg. Ĝis la jaro 1946 la vilaĝo portis nomon Juliusthal.
Stacio Higashi-Kishiwada
Stacio Higashi-Kishiwada (japane: 東岸和田駅 [Higaŝi-Kiŝiŭada-eki], angle: Higashi-Kishiwada Station) estas fervoja stacio en Kiŝiŭada, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Rottelsheim
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Gabrielle Lespinasse
Gabrielle LESPINASSE (1888 – ĉirkaŭ 1970) estis pariza muzo de la hispana artisto Pablo Picasso. Ilia amafero el 1915 ĝis 1916 restis sekreta ĝis 1987 kiam finfine iĝis publika kun la disvastiĝo de la antaŭa nekonata verkaro de Picasso.