cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trairebla stacio
Sume la modelo de trairebla stacio montriĝis pli bona ol tiu de kapostacio, pro la pli rapide kaj pli facila trajna trafiko, kaj ankaŭ ĉar pro la evito de nepraj direktoŝanĝoj necesas malpli da relaj trakoj kaj da trakforkoj, kaj la bezonata urbocentra teritorio estas malpli granda ol komence kalkulita.
Gregorio la 11-a
Gregorio la 11-a (naskiĝis ĉirkaŭ 1336 - m. la 27-an de marto 1378), denaske Pierre Roger de Beaufort, estis la romkatolika papo ekde 1370 ĝis sia morto en 1378. Li naskiĝis en Rosiers-d'Égletons (Limoĝio) kaj fariĝis la posteulo de Urbano la 5-a kiel avinjona papo.
Dum lia reĝado estis faritaj drastaj decidoj kontraŭ la herezoj, kiuj estis aperintaj en Germanio, Anglio kaj aliaj partoj de Eŭropo. Li ankaŭ provis defundamente reformi la variajn monaĥajn ordenojn. La 19 proponoj de John Wycliffe (1320-1384) kaj la 13 artikoloj de la Sachsenspiegel estis ĉiuj firme kondamnitaj de Gregorio la 11-a en 1377.
Urupês
Urupês estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 12.720 loĝantojn en 2010.
Apencelo
La regiono Apencelo (germane historie Appenzell, nun Appenzellerland) estas
La montoj de la regiono nomiĝas Apencelaj Alpoj, kaj internacie aparte konatas la Apencela Fromaĝo, kiu produktiĝas nur ĉi tie.
Stacidomo Kassel-Wilhelmshöhe
La stacidomo Kassel-Wilhelmshöhe estas fervoja stacidomo en la urbo Kaselo de Germanio. Ĝi konstruiĝis ekster la urbocentro, kiel trairebla stacio aparte por rapidaj ICE-trajnoj de la nord-suda rapidtrajna fervoja linio Hanovro-Würzburg, aldone al la pli malnova ĉefstacidomo urbocentra, kiu estas kapostacio. La tradicia ĉefstacidomo pro tio perdis sian superregionan signifon.
Joda
Joda (Yoda) estas fikcia rolulo el la Stel-Militaj- (SM-) filmoj de George Lucas. Li aperas en ĉiuj el la SM-filmoj escepte de la kvara epizodo. La marionetisto, kiu movigas kaj pruntedonas sian voĉon al Joda, estas Frank Oz.
Dandelion Wine
Dandelion Wine (Leontoda Vino aŭ Taraksaka Vino) estas la titolo de novelo verkita de Ray Bradbury, kaj de romano de la sama aŭtoro. La novelo eldoniĝis en 1953 en la gazeto Gourmet, kaj la romano, bazita sur tiu novelo kaj aliaj, plejparte jam eldonitaj noveloj, eldoniĝis en 1957. La rakonto temas pri nostalgia rigardo al la malgrandurba usona junaĝo de la verkinto, kaj estas iasence aŭtobiografia.
Joda
Li estas unu el la plej grandaj ĵedajaj majstroj de tiu ĉi universo, sed li estas alta nur je 0,66 metroj kaj li havas verdan haŭton. Kvankam li estas malgrandega, li estas timinda per sia verda lumsabro. Li parolas la "Basikan" lingvon (kiu estas la angla lingvo), sed li inversigas la norman ordon de la vortoj.
Dandelion Wine
En 1971, la kosmonaŭtoj de la usona luna ekspedicio Apollo 15 nomis krateron "Dandelion" honore al tiuj verkoj. Ankaŭ pluraj muzikistaj duopoj kaj kantotitoloj uzas tiun nomon, kaj en 1997 en Rusio aperis televida programero bazita sur la romano.
Joda
En la Ĵedaja Templo, li estas membro el la Ĵedaja Konsilio kaj li ankaŭ estas la instruisto de la junaj Ĵedajaj lernantoj.
Dandelion Wine
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio, kun fotoj el la Vikimedia Komunejo.
Joda
Dum la jaro 20 abJ li postvivis la ordonon 66 de la nova imperiestro Palpatino. Kiam li mortis sur la planedo Dagobaho, li estis ĉirkaŭ 900-jara (datoj: de 896 abJ ĝis 4 pbJ; "a/pbJ" signifas "antaŭ/post la batalo de Javino").
Iomete antaŭ ol morti, li diris al Luke Skywalker: "Kiam 900-jara vi estos, bele aspekti vi ne povos, ĉu?"
George Lucas konservas sekrete la nomojn de la specio kaj de la devena planedo de Joda.
Deveno de la nomo
Kiel multaj personoj el la Stelaj Militoj, la nomo "Joda" estas supozata deveni el antikvaj lingvoj:
Eksteraj ligiloj
Figuren aus Star Wars
József Kováts (fizikisto)
KOVÁTS József (pro. kova:ĉ) estis hungara fizikisto, altlerneja profesoro naskita ? kaj mortinta en Nadjenjedo la 5-an de junio 1795.
1320 Impalo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sud-afrika antilopo "impalo".
József Kováts (fizikisto)
Biografio
József Kováts studis en Marosvásárhely kaj li instruis fizikon kaj matemetikon de 1767 ĝis sia morto en la altlernejo de Nadjenjedo. En 1774 aperis lia verko A természetfilozófia elemei, kiu estis reverkita tradukaĵo de la verko Naturlehre de Krüger Johann Gottlieb. La libro estis la unua fiziklibro en Transilvanio laŭ opinio de Newton. Li heredigis en sia testamento 15 mil hungarajn forintojn al la altlernejo.
Limerick (apartigilo)
Limerick aŭ Limeriko staras por:
Erstein (stacidomo)
Erstein estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Erstein, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Limerick (apartigilo)
Lokoj en Usono:
.
Károly Unkelhäusser
Károly Unkelhäusser [kAroj unkelheuser], laŭ hungarlingve kutima nomordo Unkelhäusser Károly estis hungara-kroata politikisto, ministro. Károly Unkelhäusser naskiĝis la  1866 en Hungara reĝlando en Vukovar (nuntempe en Kroatio). Li mortis la 1938 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Unkelhäusser akiris diplomon en Universitato Kolozsvár en 1888, poste li eklaboris en la ŝtata administrado. Inter 1892 kaj 1895 li faris la samon en sia naskiĝurbo. En la sekva jaro li estis sekretario en ministerio. Interrompo okazis inter 1901 kaj 1904, tiam li estis vicdepartementestro en Szerém. En 1912 li estis subbanuso, poste li ricevis signifan postenon en Bosnio. En la jaroj 1917 kaj 1918 li estis senpostena ministro pri Kroatio-Slavonio-Dalmatio.
La malbela dukino
La malbela dukino aŭ konata ankaŭ kiel Aĝulino estas oleopentraĵo de la flandra pentristo Quentin Massys, realigita ĉirkaŭ 1513. Temas pri satira pentraĵo pri aristokrata virino kiu nedece intencas rekrei sian junecon per eksmoda vesto, la misformiĝoj de la virino estas la kaŭzoj de la Paĝet-malsano kiu okazigas tiajn misformojn en la ostoj. La verko estis donacita en 1947 de Jenny Louisa Roberta Blaker al la Nacia Galerio de Londono en Britio, kie ĝi troviĝas en plentempa ekspozicio.
La pentraĵo estas foje uzata kiel simbolo de malbelo kaj maloportuno.
Grabow (Möckern)
Grabow estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Möckern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj apartenas al la historia regiono Fläming. Fine de la jaro 2015 la komunumoparto havis 721 loĝantojn.
Rohožník (distrikto Malacky)
Rohožník [rohoĵnIk], (hungare Nádasfő [nAdaŝfO], germane Rohrbach) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky. La historia slovaka loknomo estis Rarbok.
Vyhne
Vyhne, hungare Vihnyepereszény [vihnjeperesEnj], germane Eisenbach [ejzenbah] estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
Rohožník (distrikto Malacky)
Situo
Rohožník situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Zohor-Plavecký Mikuláš. Malacky troviĝas je 10 km.
Vyhne
Historio
Pragermanoj jam antaŭ Kristo minadis tie feron. En la 13-a jarcento germanaj ministoj alvenis, kiuj nomumis la lokon "Eisenbach". Tiutempe ankaŭ la termobanejo funkciis.
Vyhne menciiĝis unuafoje en 1326 en formoj "Vyhine, Vyhinie". Tiam servistoj de fortikaĵo de Léva fondis la vilaĝon. Baldaŭe oni minadis oron, arĝenton kaj feron. En la banejo havanta 38 °C-an akvon kun fero banadis Francisko Rákóczi la 2-a. En 1747 incendio okazis. En la 18-a jarcento la ministoj fondis tie kuracbanejan centron. En 1828 vivis tie 934 homoj en 133 domoj. En 1819 ferofabriko, iom poste bierofarejo ekfunkciis.
Vihnye, Vihnyefürdő (=Vihnyebanejo) kaj Peszerény unuiĝis en 1891, kies loknomo estis Vihnye. En 1910 vivis en Vihnyepereszény 1623 homoj, (1411 slovakoj, 180 hungaroj, 26 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1940-1944 deportejo por judoj funkciis tie, ĝis la partizanoj detruis ĝin. En 2001 loĝis en Vyhne 1391 homoj (1366 slovakoj, 9 ciganoj, po 6 ĉeĥoj kaj hungaroj). En la vilaĝo bierofabriko nomata Steiger funkcias.
Famuloj
En la iama Vihnye hungara kuracisto István Boleman levis al alta nivelo la bankulturon.
Marzahn-Hellersdorf
Marzahn-Hellersdorf estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 61,74 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 247 893 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 4 013 loĝantoj po km². La distrikto Marzahn-Hellersdorf inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en orienta Berlino, la ĉefurbo de GDR. En la reunigita urbego ĝi konsistigas la plej orientan parton de la urba teritorio. En Marzahn kaj Hellersdorf situas aparte multaj slabokonstruaĵoj, tipaj por la socialisma konstruado de tuta orienta Eŭropo.
ISO 3166-2:MY
Ŝanĝoj
Post la unua publikigo (en 1998) de ISO 3166-2 estis anoncita ŝanĝo de ISO 3166-2:MY en la bulteno N I-5:
Sufragana diocezo
En la teritoria organizo de la Katolika Eklezio, sufragana diocezo estas diocezo (aŭ, pli malofte, ĉefdiocezo) gvidata de sufragana episkopo kaj ligita al metropolita seĝo siavice gvidita de ĉefepiskopo.
La etimologio de la termino estas necerta: laŭ iuj ĝi devenas el la fakto ke, en la provinca koncilio, estrata de metropolito, apartenis al la episkopoj la ius suffragii (votorajto); dum laŭ alia interpreto la suffragium estis, male, la partopreno en la komuna preĝado.
La episkopo de sufragana seĝo dekomence ne disponis pri dioceza teritorio ekstere de la urbaj limoj kaj dependis de metropolita ĉefepiskopo.
Pasinte, tiu ligo kuntrenis ankaŭ kanonajn devojn; nun, post la Dua Vatikana Koncilio, la rilato inter la diocezoj sufraganaj kaj tiuj metropolitaj estas precipe formala, kvazaŭ atestaĵo pri la historia ligo kiu unuigis iliajn diversajn episkopajn seĝojn. La kodo de kanona juro asignas, tamen, iujn limigitajn funkciojn:
La kanono 463 eksplicite ekskludas ke la metropolito posedas aliajn povojn sur la sufragana diocezo.
Róbert Hegedűs
Róbert Hegedűs [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegedüs Róbert, estas hungara kajakisto, olimpiano, sepfoja mondĉampiono, trejnisto, juristo.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
akiris juran diplomon kaj depost sia aktiva sporta kariero li havis postenon en sportklubo. Baldaŭ li estis juristo en la ŝtata administracio.
Sporta kariero
ekde 1982 estis kajakisto en sportklubo de Százhalombatta sur Danubo. Liaj sekvaj kluboj estis en sia naskiĝurbo inter 1990-2000, fine en Szeged. Li estis hungara ĉampiono 21-foje inter 1992-2002 duope aŭ kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 sen medalo, sed en mondĉampionumoj li estis la unua sepfoje inter 1997-2001 duope aŭ kvarope. Lia ofta partnero en kajako estis Vince Fehérvári. Iom post la aktiva sportvivo li estis trejnisto en Sud-Afriko.
Coat-Guégan (stacidomo)
Coat-Guégan estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pont-Melvez, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Carhaix (485000).
Urbano la 5-a
Urbano la 5-a, denaske Guillaume de Grimoard (n. en 1310 - m. en 1370 en Avinjono) estis la sesa papo de Avinjono. Li kontribuis al la starigo de multaj monumentoj kaj, pro la Centjara milito, ludis la rolon de arbitracianto por multaj konfliktoj.
Kultura kaj karaktera formado de Urbano la 5-a
Li monaĥiĝis en benediktana medio; studis teologion kaj kanonan juron en Tuluzo, Avinjono, Parizo kaj Montpellier, kie doktoriĝis je kanona juro en 1342. Post instruado pri kanona juro, en 1352 estis levita abato de Saint Germain d’Auxerre kaj en 1362 kaj prioro de Sankta Viktoro en Marsejlo kaj estis elektita, lianescie, papo la 22-an de septembro 1362 dum diplomatie misias en Napolo. Tiam li estis invitita urĝe reveni al Avinjono tutsekrete pro timo, ke la itala popolo informiĝu pri lia leviĝo al papado kaj bloku lian translokiĝon al Avinjono en Francio.
La elekto de la konklavo adresiĝis al li ĉar, ne sukcesinte akordiĝi sur unika kandidato, oni decidis retreti al personulo ekstera kardinala kolegio. Urbano restis benediktana monaĥo ankaŭ en papaj vestoj kaj oficoj: aŭstera, sobra kaj sincere religia, ĝis rezigni la kutiman pompon kiu akompanis de ĉiam la novan enpapadon. Li ŝatis literaturon kaj ĝenerale kulturon ĝis defendi kaj iniciati Universitaton, fariĝante fakte protektanto de studentoj. Li riĉigis la Avinjonan bibliotekon akirigante preciozajn volumojn.
Eklezia regado de Urbano la 5-a
Romo, la papa diocezo, estis praktike forgesita de la papoj avinjonaj: konsekvence, en la urbo floris anarkio kaj dekadenco de artoj kaj monumentoj ĉar la papaj delegitoj ne sukcesadis ekzerci sian estradrajton. Laŭ Ludwig von Pastor, la fama historiisto de la papoj, bildigas tiun dekadencon per ne nur metafora esprimo: "en la bazilikoj de Sankta Petro kaj de Laterano ofte paŝtiĝis ŝafaro ĝis la altaro". Ene de tiu stato, jen originaleco de Urbano la 5-a: la decido reveni al Romo. La situacio de Italio estis konstante agitiĝema, kaj multaj kardinaloj originfrancaj, kontraŭvole akceptis la ideon forlasi la avinjonajn agrablecojn; ne malutilas aldoni ankaŭ la fortan oponon al la projekto de Urbano flanke de la franca reĝo Karlo la 5-a (1338-1380). Spite de ĉio, Urbano, havinte la plenan apogon de la imperiestro Karlo la 4-a (1316-1378), konsciis pri la profunda aspiro de la Romanoj rericevi la papon post pli ol 63 jaroj. Tion urĝis, plurkrie, ankaŭ Francesco Petrarca kaj Sankta Birgita el Svedio. Urbano ekforiris el Avinjono la 30an de aprilo 1367: atingis la havenon de Korneto (Tarquinia) la trian de junio kaj tuj surstrande celebris dankan meson. En Viterbo, bedaŭrinde, li devis konsterne konstati la perdon de kardinalo Gil Álvarez de Albornoz (1295ĉ-1367), kiu laŭ Ferdinand Gregorovius estis granda ŝtatisto inter la kardinala kolegio kaj kiu tiom diplomatie jam elpezis por igi akcepta ĉe eŭropaj kancelarioj la revenon al Romo de la papo.
La 16-an de oktobro 1967 Urbano eniris Romon ricevante la plej solenajn honorojn, kaj ene de malmulte da tempo renaskigis la urbon jam falintan, more kaj entreprene, en konstateblan dekadencon komencigante diversajn restrukturaĵon. Tie li ricevis viziton de la bizanca imperiestro Johano la 5-a (Bizanco) alveninta al Romo por oficiale proponi la reunuigon de la orienta eklezio kun tiu okcidenta kaj konfesis publike sian personan katolikan kredon kaj samtempe urĝis helpon por efike rezisti al la milita premo de la Turkoj. Ĝuste pro tio Urbano lanĉis inviton por ke la kristanaj princoj alkuru milite helpi: alkuros nur Amadeo la 6-a (Savojo), kiu tamen rezignis laŭvoje. En Romo, Urbano ricevis ankaŭ la viziton de la sanktaromia imperiestro, Karlo el Luksemburgio, kiu tamen, post la kroniĝo, ne helpis la papon reodigi la urbajn frakciojn armitajn unu kontraŭ la alia, kaj la italajn ŝtatojn ĉiam batalantajn unu kontraŭ la alia.
Sámuel Benkő
BENKŐ Sámuel (benkeo:) estis hungara kuracisto, ĉefkuracisto de Borsod naskita en Kisbacon en 1743 kaj mortinta en Miskolc la 25-an de aprilo 1825.
Urbano la 5-a
Eklezia regado de Urbano la 5-a
Post du jaroj de restado en Romo, en 1370 Urbano decidis reveni al Avinjono pro la refajriĝo de la kontrastoj inter la partioj kaj koterioj neniam komplete ĉesintaj en Romo, dum la italaj ŝtatoj estis okupitaj sin defendi el nebremseblaj rabkuroj de la dungita soldataro. Kaj eĉ ne la admono de Sankta Brigita, ke li mortos ĵus tuŝinte la avinjonan teritorion, lin rezignigis el lia propono. La 5-an de oktobro li enŝipiĝis el la haveno de Korneto, la 16an sammonatan atingis Marsejlon kaj la unuan de oktobro eniris Avinjonon; ne multe post li komencis suferi pro febroj persistaj kaj foje fortrenantaj, kiuj en nuraj tri monatoj, lin, 61-jaraĝantan, kondukis al morto (19-an de decembro 1370).
Sámuel Benkő
Biografio
Sámuel Benkő studis en Germanujo kaj Nederlando, li havigis diplomon de kuracisto en Leiden, diplomon pri filosofio en Buda. Li agadis por enkonduki la kurcistmeteorologiajn observadojn. Li estis la unua hungara scienca patologisekciisto. Lian laboraĵon pri la febro la kuracistakademio de Dijon honoris per rekompenso. Estis grava lia studo pri la skarlatino. Li priokupiĝis ankaŭ ŝtatfilozofion. Li estas la aŭtoro de unu el unuaj urbohistoriaj verkoj.
Urbano la 5-a
Eklezia regado de Urbano la 5-a
Lia posteulo Gregorio la 11-a revenos definitive al Romo.
Li estis beatigita en 1870 de la papo Pio la 9-a.
Burgo Rennenberg
La burgo Rennenberg estis la devenburgo de rejnlanda nobelgento, kiu 1217 estis nomita en dokumento de la kolonja ĉefepiskopo Engelbert la 1a de Kolonjo. En 1585 la pintburgo jam estis kadukiĝinta. La ruino de la burgo situas supre de la urbeto Linz am Rhein en la distrikto Neuwied, en la nordo de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
402 Kloeo
402 Kloeo estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rolulino de la greka bukoliko "Dafniso kaj Kloeo", verkita de Longoso en la 2-a aŭ la 3-a jarcento.
Eduard Kruspe
'''Ed. Kruspe''' estas firmao en Eisenach (Germanujo), kiu produktas latunajn blovinstrumentojn. Karl Kruspe fondis ĝin en 1834 kaj liaj du filoj Eduard kaj Friedrich (Fritz). Al Ed. Kruspe oni atribuas la konstruadon de la unuaj pratipoj de duoblokornoj en la jaro 1897.
La duoblokornon inventis Edmund Gumpert, kaj Fritz Kruspe plibonigis kaj patentigis ĝin ĉirkaŭ 1900.
129149 Richwitherspoon
129149 Richwitherspoon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Richard A. Witherspoon, gvidanta kondukanto de elektraj provoj de Lockheed Martin por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li ankaŭ laboris ĉe Surrey Satellite Technology.
Ádám Lux
Ádám Lux [luks], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lux Ádám estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ádám Lux naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ádám Lux akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1987. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Horvai, Dezső Kapás kaj István Iglódi. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Csokonai (Debrecen). Inter 1989-1993 li estis membro de Teatro József Attila, poste denove de Teatro Csokonai 2 jarojn. Ekde 1995 li estis liberprofesiulo havanta rolojn en diversaj teatroj. Li ricevis premiojn inter 1998-2021. Li havis edzinon.
Someș
Someș [someŝ] (latine Samum, hungare Szamos) estas maldekstra flankorivero de Tiso, fluanta grandparte en Rumanio kaj malgrandparte en Hungario.
Ĝia longo estas 411 km, el tio en Hungario 52 km.
La rivero kolektas la akvojn kune kun aliaj malgrandaj riveretoj en Norda Transilvanio. La rivero mem en la supra parto havas apartajn riveretojn, sed ili ĉiuj havas la nomon Someșul (-ul estas la rumana artikolo) kun epitetoj (Malgranda, Varma ktp). Ĉi tie konstruiĝis akvonodoj. En la malsupra parto la rivero estas kanaligita kaj fluas inter digoj. Agrij [agriĵ] (hungare Egregy) estas rivero, maldekstra alfluanto de Someș.
Akvonivelaj indikiloj: Dej, Satu Mare, Csenger.
Kalvinana preĝejo (Edelény)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en urbo Edelény (Hungario). Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la urbo.
VIAF
La Virtuala Internacia Norma Datumaro - angle Virtual International Authority File, de tio la mallongigo VIAF, hispane Fichero de Autoridades Virtual Internacional (FAVI), germane Virtuelle Internationale Normdatei, france Fichier d'autorité international virtuel ktp. - estas internacia norma datumaro. Ĝi estas komuna projekto de pluraj naciaj bibliotekoj kaj funkciigita fare de la Online Computer Library Center (Reta Komputila Biblioteka Centro) (OCLC). La projekto estis iniciatita fare de la Germana Nacia Biblioteko kaj la Kongresa Biblioteko de Usono (Library of Congress).
Kalvinana preĝejo (Edelény)
Historio
La katolika gotika preĝejo konstruiĝis ĉirkaŭ 1330. La turkoj detruis la urbeton en 1552, la loĝantoj forfuĝis. En 1580 la homoj revenis, sed tiam ili jam havis kalvinanan pastron. En 1696 oni konstruis la ŝtonan turon, post 3 jaroj la lignan turopinton. En 1700 la kirko estis restaŭrita, la instalaĵoj estis faritaj en 1705. En la jaroj 1729 kaj 1730 la plena preĝejo estis restaŭrita. Tiam on faris enirejon tra la turo.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo (preskaŭ tiel larĝa, ol la navo) reliefas. La navo finiĝas en oklatera absido kaj la navo havas flanke antaŭĉambron por la enirejo. La absido kaj navo havas apogpilierojn. Interne la plafono estas pentrita lignaĵo. Oni konjektas, ke la blankaj muroj kaŝas freskojn.
Adoleskantina romano
Kiel adoleskantinan romanon (germane: Backfischroman) oni titolas ĝenron de porinfana literaturo kaj de la ĉefe al knabinoj de inter 12 kaj 16 jarojn aĝaj celita literaturo.
Sulmona
Sulmona estas komunumo de Italio. Ĝi estas urbo je 140 km oriente de Romo, en valo de Apeninoj.
Adoleskantina romano
La termino estas uzata ene de la germana literaturhistorio por verkoj skribitaj inter 1850 kaj 1950. Ili kliŝe prezentas tradician imagon de la adoleskantinoj kaj de la virinoj kaj de ilia rolo socia. Sekve la agado de multaj finiĝas per la edziniĝo. La heroino iĝas hejmmastrino kaj rezignas pri eventuale ekzistantaj profesiaj deziroj.
Sulmona
Historio
La antikva Sulmo estis verŝajne fondita de samnitoj antaŭ la 4-a jarcento a.K..
Adoleskantina romano
Klasikaj verkoj estas "Der Trotzkopf" de Emmy von Rhoden. Aliaj konataj reprezentantoj estas Magda Trott kaj Henny Koch. Krome estas konataj kaj ĝis hodiaŭ eldonitaj la libroj de Else Ury.
Sulmona
Famuloj
En Sulmona naskiĝis:
Adoleskantina romano
Dum la dua duono de la 20a jarcento tiu subĝenro evoluiĝis samtempe kun la tuta socio al alitipaj historioj de alitipaj junulinoj, kun nunaj novaj problemoj, kiaj rilatoj kun la junuloj, problemoj kun la gepatroj aŭ geinstruistoj kaj lernejo, problemoj inter amikinoj ktp.
Edwy
Edwy aŭ Eadwig (n. eble ĉ.941, m. la 1-an de oktobro 959) estis reĝo de Anglio ekde 955.
Liaj gepatroj estis Edmundo la 1-a (Anglio) kaj Aelfgifu de Shaftesbury. Li sekvis sian onklon Edred (kiu mortis la 23-an de novembro 955) kiel reĝo de Anglio.
Dum lia regado li havis konfliktojn kun la eklezio, kaj aparte kun Sankta Dunstan. Laŭlegende la tagon de sia kroniĝo Edwy ne ĉeestis kunvenon de nobeloj. Dunstan, kiu tiutempe estis abato de Glastonbury kaj tre potencis dum la regado de Edred, serĉis lin kaj trovis lin amindumanta nobelinon nomatan Aethelgifu. Edwy rifuzis reveni kun Dunstan. Tiu koleriĝis kaj devigis la reĝon lasi la virinon kaj deklari ŝin putino. Post Dunstan konsciis ke li estas ege provokinta la reĝon kaj fuĝis al sia abatejo, sed Edwy sekvis lin kaj disrabis Glastonbury. Dunstan eskapis eksterlanden. Tamen la anglosaksa kroniko diras nur ke Dunstan fuĝis el Anglio sen doni la kialon.
Poste Edwy edziĝis al Aelfgifu sed la edziĝo estis nuligata pro tro da parenceco.
En 957 la senjoroj de Mercia kaj Northumbria ribelis kontraŭ Edwy, kaj nomumis lian fraton Edgaron reĝo. Ĉe Gloucester ili venkis Edwy. Sekvis pacakordo per kiu Edwy regis Anglion sude de la Tamizo, kaj Edgaro la reston de la lando.
Post tio Edwy pli favoris la eklezion, verŝajne por gajni pli da subteno en Wessex kaj Kent. Tamen li baldaŭ mortis kaj Edgaro reuniigis la landon.
Stacio Komagawa-Nakano
Stacio Komagawa-Nakano (japane: 駒川中野駅 [Komagaŭa-Nakano-eki], angle: Komagawa-Nakano Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Higaŝi-Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Vozokany (distrikto Galanta)
Vozokany, hungare Pozsonyvezekény estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta. Laŭ la vilaĝnomo oni supozas, ke la turka nomo bezeken signifas tion, ke kun la hungaroj alvenis turkoj loĝantaj tie.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Galanta troviĝas 11 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko kaj ferepoko. En la 7-a jarcento slavoj alvenis. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1240 en formo "Vezekyn". En 1910 loĝis tie 973 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Galánta, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1949kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis tie 1114 da homoj, (925 hungaroj, 180 slovakoj).
Ottorino Respighi
Ottorino Respighi (n. 9-an de julio 1879 en Bolonjo; m. 18-an de aprilo 1936 en Romo) estis itala komponisto. Li validas kiel gvida reprezentanto de la pli nova itala instrumenta muziko.
Vivo
Respighi estis filo de pianinstruisto kaj ricevis infanaĝe violon- kaj pianinstruon. Ekde 1891 ĝis 1899 li studis ĉe Liceo musicale en Bolonjo violonon kaj vjolon ĉe Federico Sarti samkiel kompozicion ĉe Luigi Torchi kaj Giuseppe Martucci.
Post sia finekzameno ĉe Liceo li mallonge laboris kiel vjolisto en la orkestro de la urbo Bolonjo kaj poste en 1900/01 kaj denove en 1902/03 alprenis engaĝon ĉe Opera Italiana en la teatro de Sankt-Peterburgo. Tie li renkontis Nikolaj Rimskij-Korsakov, je kiu li sekvis kelkajn kompozici-lecionojn kaj kies koloreca orkestrado lin forte influis. En 1902 krome li mallonge studis ĉe Max Bruch en Berlino. Ekde 1903 ĝis 1908 li denove laboris kiel orkestromuzikisto en Bolonjo kaj je tio li pli kaj pli elstariĝis per propraj komponaĵoj samkiel prilaboraĵoj de barokaj komponaĵoj. Dua restado en Berlino 1908/09, kie li perlaboris kiel pianisto en kantlernejo, denove pliampleksigis lian muzikan horizonton kaj alportis al li unuan agnoskon kiel komponisto ekster Italio.
La finfinan trarompon kiel komponisto Respighi atingis en 1916 per la tre sukcesa prezentado de sia Le fontane di Roma|Fontane di Roma. En 1923 li fariĝis direktoro ĉe Conservatorio di S. Cecilia (kiel nomiĝis Liceo musicale di S. Cecilia ekde 1919), tamen rezignis ĉi tiun postenon en 1926, ĉar ĝi ne lasis al li sufiĉe da tempo por komponado. Lian instruadon li tamen daurigis ĝis 1935.
En la postaj jaroj Respighi ofte turneis en Italio kaj en eksterlando por prezenti siajn komponaĵojn, je kio li sin prezentis kaj kiel dirigento kaj kiel pianakompananto (plejofte de sia edzino), foje ankaŭ kiel solopianisto. Lia muziko estis ege ŝatata ankaŭ de la faŝisma registaro, sen ke Respighi tamen konsentis kun tiu.
Ekde 1933 Respighi ne plu povis kompletigi novajn originalajn komponaĵojn pro malsanaj kaŭzoj. Li mortis en la aĝo de preskaŭ 57 jaroj pro kormalsano. Lia edzino Elsa postvivis lin per 60 jaroj kaj dum ĉi tiu tempo intense zorgis pri la flegado de lia muzika heredaĵo.
Stilo
Post prefere klasikismaj fruaj komponaĵoj la muzika lingvo de Respighi post restado en Rusio pliampleksiĝis. Libera formo, pli ampleksa harmoniaro kaj granda bendlarĝo de la muzika esprimo ekde nun karakterizis la komponaĵojn. Krome la muziko de Respighis reprezentas forturnon de la verismo en Italio. Kune kun Alfredo Casella, Ildebrando Pizzetti kaj Gian Francesco Malipiero ekestis nuntempa muzikkulturo, kiu enigis influojn el tuta Eŭropo. Respighi mem sin malfermas en sia muziko ekz. al dutonaleco, liaj orkestrokomponaĵoj ekkonigas precipe influojn de la franca impresionismo, li alproksimiĝis al la sonlingvo de Maurice Ravel. Sed Respighi ankaŭ estas reprezentanto de klasikismo en Italio. Malsame kiel en Francio, kie la grupo Les Six propagandis Novan Simplecon, kiu precipe revekis la facilecon de la Viena klasikismo, Respighi sin turnis precipe al la itala muziko de la baroko kaj renesanco, al kies muzikon li parte surmetis novan sonvestaĵon (orkestra suito Gli Uccelli [la birdoj]) aŭ uzis, por komponi in stilo antico.
Rob Zombie
Rob ZOMBIE (12-an de januaro 1966 en Haverhill, Usono), naskita Rob CUMMINGS estas usona ŝtonroka kantisto kaj reĝisoro de marĝenaj hororaj filmoj.
26829 Sakaihoikuen
26829 Sakaihoikuen estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Masaru Inoue elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita por honori la infanĝardenon Sakaihoikuen de Musaŝino (Tokio), establita en 1969, kiu, en la celo eduki infanojn en kunlaboro kun ties laborantaj gepatrojn, ofertas oportunojn por infanoj aĝaj inter du monatoj kaj kvin jaroj por disvolviĝi kaj konstrui varmajn rilatojn kun aliaj infanoj per ludoj kaj sociaj aktivecoj.
44530 Horáková
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa advokatino Milada Horáková (1901–1950), aktivulino por la homaj kaj virinaj rajtoj en la intermilita kaj postmilita periodoj kaj fondistino de la ĉeĥa virina ĵurnalo Vlasta. Ŝi aniĝis al la ĉeĥa kontraŭ-nazia rezistado, postvivis al nazia malliberado (1940-1945) kaj estis poste maljuste ekzekutita en la komunisma Ĉeĥoslovakio.
Ruppoldsried
Ruppoldsried estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 260 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Ruppoldsried situas en la Svisa Mezlando, proksimume 15 kilometrojn nordokcidente de la federacia urbo Berno. La komunumo troviĝas sur la suda flanko de la ebenaĵo de la Valo de Limpach. Malgranda parto de la komunuma teritorio etendiĝas ankaŭ norde de la rivereto ĝis la piedo de la montoĉeno Bucheggberg. Ĉe la suda limo la komunumo leviĝas al la arbara altebenaĵo de Rapperswil. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Ruppolsried la setlejo Oberfeld, parto de Eichholz (kiu parte apartenas al la soloturna komunumo Messen) kaj kelkaj izolitaj domoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,2 km², de kiuj 13% estas kovritaj de arbaro, 79% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ruppoldsried limas en nordo kaj oriento al Messen (SO), en sudo al Rapperswil, kaj en okcidento al Wengi.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 251, kiu kondukas de Bätterkinden tra la tuta Valo de Limpach al Grossaffoltern. Per la poŝtaŭtolinioj de Berno al Messen kaj de Lyss al Messen la komunumo estas konektita al la publika tranportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ruppoldsried datiĝas el la jaro 1279 kiel Ruopolsriet. En la jaro 1313 aperis la formo Ruplisried kaj poste en 1389 Rupolsriet kaj en 1400 Rapolzried. Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la berncivita familio von Ergeuw, kiu ĝin vendis en la jaro 1506 al la urbo Berno. La alta jurisdikcio apartenis la la kampara tribunalo de Zollikofen, kiu en la jaro 1406 fariĝis berna havaĵo. En la jaro 1803 Ruppoldsried estis atribuita al la distrikto Fraubrunnen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Seeland.
Vörösmarty tér (metrostacio)
La Vörösmarty tér [voroŝmarti] (=Placo Vörösmarty) estas internurba finhaltejo de la M1 metrolinio en Budapeŝto. La stacio troviĝas sub Placo Vörösmarty.
Historio
En 1893 oni komencis okupiĝi pri plano de metroo (tiam nomata subtera trajno). Oni supozis, ke la ebla tramo ĝenos trafikon de la kaleŝoj kuntiritaj per ĉevaloj, tial oni decidis konstrui subteran fervojon (tramon). La konstruado estis simpla: oni elfosis la teron laŭ la ĵus kreita avenuo, poste oni muntis la relojn sube kaj la elektran relon supre, oni faris la betonajn murojn, fine oni kovris la elfosaĵon. Menciindas, ke la vagonoj trafikis super la kanalizado, tial la farita tunelo estis laŭeble malalta. La subtera tramo ekfunkciis en 1896, ĉar ĝuste tiam estis miljara datreveno de alveno de la hungaraj triboj al la Karpata baseno. Post la malfermo vojaĝis mem Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) en iomete pli ornama vagono en la subtera tramo, kiu poste permesis, ke la tramo prenu la nomon Francisko Jozefo. En la sekva jaro Vilhelmo la 2-a (Germana Regno) uzis la subkrustan trajnon. Tiu vagono trafikis ĝis 1955. En 1941 plena Hungario ŝanĝis la trafikan direkton al la dekstra flanko, tamen la subtera tramo restis laŭ la maldekstra sistemo ĝis 1973. En 1970 ekfunkciis jam vera metroo, tial ĉi tiu linio estis nomita jam metrolinio, ja ĝi trafikas sub la tero, pli precize sub la krusto. En 1973 kaj 2005 plenaj renovigaj laboroj okazis.
La finhaltejo
Dum la inaŭguro la placo estis oficiale nomata placo Gizella. Simplaj ŝtuparoj kuras al la vagonoj, sed super ambaŭ ŝtuparejoj po unu dometoj kovris la ŝtupojn. La dometoj en 1911 estis malkonstruitaj. En la peronoj la muroj estas kovritaj per blankaj kaheloj. En la sekvaj jardekoj oni planis plilongigi la linion al la proksima Danubo, sed tio neniam estis farita. La placo apartenas al negoca-komerca centro de la urbego, tial baldaŭ la placo estis deklarita piediranta zono. La finhaltejo ne havas kontaktojn kun aliaj trafikiloj, tamen estas tre proksime aŭtobuso, iom poste tramo, poste tuj estas havenostacio de ŝipoj.
Apencelo (distrikto kaj komunumo)
Priskribo
La komunumo Apencelo (germane Appenzell) estas identa kun la distrikto Apencelo. Ĝi havis 5771 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La komunumo konsistas el la municipoj Rinkenbach, Kau kaj Meistersrüte, al kiu apartenas ankaŭ la setlejo Brenden, kaj el parto de la municipo kaj vilaĝo Apencelo. La vilaĝo situas en alteco de 780 metroj super marnivelo, piede de la montmasivo Alpstein, kies plej alta pinto estas Säntis.
Municipo Apencelo
La vilaĝo Apencelo estas la administra centro de la Kantono Apencelo Interna de Svislando. Iom komplike, ĝiaj vilaĝopartoj administre apartenas al la tri etaj kantonaj distriktoj Appenzell, Schwende kaj Rüte, kiuj ĉiuj ankaŭ inkluzivas iom da ĉirkaŭaj vilaĝetoj kaj unuopaj farmbienoj. Ĉar la tri distriktetoj, kiel la politikaj komunumoj en Kantono Apencelo Interna oficiale nomiĝas, ĉiam devis proksime kunlabori en la administrado de la vilaĝaj servoj, jam dum la 16-a jarcento ekestis komunaj institucioj, ekzemple komuna fajrobrigado.
11856 Nicolabonev
11856 Nicolabonev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la bulgaraj geastronomoj Violeta G. Ivanova kaj Vladimir Georgiev Ŝkodrov elde la Observatorio Roĵen proksime de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la bulgara astronomo Nikola Bonev (bulgare Никола Бонев 1898–1979) kiu estis dum 40 jaroj direktoro de la departemento pri astronomio ĉe la Universitato de Sofio kaj fondinto de la Instituto de Astronomio de la Bulgara Akademio de Sciencoj. Li estis konata pro siaj laboroj pri ĉiela mekaniko, teoria astronomio, suna aktiveco, kosmologio kaj studoj pri Luno.
Kuala Kubu Bharu
Kuala Kubu Bharu estas la urbeto en Selangoro, Malajzio.
Tridek Tiranoj
La Tridek Tiranoj (en antikva greka: οἱ τριάκοντα τύραννοι, hoi triákonta týrannoi) estis pro-Sparta oligarkio instalita en Ateno post ties malvenko en la Peloponeza milito en 404 a.n.e. Je peto de Lisandro, la Tridek estis elektita keil tirana registaro, ne ĝuste kiel leĝofara komitato. Kvankam ili retenis povon nur dum ok monatoj, ilia regado rezultis en la mortigo de 5% de la Atena loĝantaro, la konfisko de la propraĵoj de civitanoj kaj la ekzilo de demokrataj apogantoj. Ili iĝis konata kiel la "Tridek Tiranoj" pro sia kruela kaj subprememaj taktikoj. La du ĉefaj membroj estis Kritjas kaj Teramenes.
Listo de la Tridek
La nomoj de la Tridek estis listitaj de Ksenofono:
Funk'n Lata
Funk'n Lata ('Funko kaj lado') estas bando de brazila muziko. Ĝin fondis Ivo Meirelles, kiu komencis sian karieron kiel membro de la tradicioplena sambolernejo Estação Primeira de Mangueira en Rio-de-Ĵanejro kaj estis talenta kiel granda talentulo de perkutinstrumentisto kaj komponisto.
Kiam Meirelles komencis kune kun junuloj el la mizerkvartaloj, miksi la tradiciajn ritmojn de sambo kun funko, repo kaj hiphopo, li eniĝis je 1995 en konflikton kun la asocia estrado, estis eksigata kaj fondis la grupon Funk'n'Lata. La bando konsistas el tamburistoj kaj ladblovistoj, aldoniĝis la repokantado. Rekonilo de la bando estas la blanke blondigitaj frizaĵoj de la bandanoj. Ensemataj en la tekstojn estas ankaŭ citaĵojn de James Brown ('Make it Funky!', en: Baile funk ao vivo) aŭ Queen, kiel interkantaĵo kaj invitoj al la publiko.
Bunkovce
Bazaj informoj
Bunkovce, hungare Bunkós estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Bunkócz.
Funk'n Lata
Malgraŭ tutmonda sukceso Meirelles loĝas plue en la sama mizerkvartalo. Unu el liaj celoj estas, montri al la junuloj for de krimo kaj drogomanio. En 1999 li fondis la propran diskeldonejon Do Morro Produções [„Produktaĵoj de la Mizerkvartalo“], per kiu li antaŭenigas novgeneraciajn bandojn.
Bunkovce
Situo
Bunkovce situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Sobrance troviĝas 7 km-ojn.
Funk'n Lata
En 2002 Mika Kaurismäki prezentis en sia muzika dokumentfilmo Moro No Brasil la bandon per rektaj koncertoj kaj intervjuoj.
Bunkovce
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1358. En 1910 loĝis en Bunkós 365 da homoj, (351 slovakoj, 12 hungaroj, 2 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Bunkós apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Iom pli antaŭe la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Bunkovce 306 da homoj, (escepte unusolan rutenon ĉiuj slovakoj).
Ruĝa Flago
Ruĝa Flago - ĉine 红旗, pinjine Hongqi - estis influa ĉinlingva magazino, kiu ekde junio 1958 ĝis majo 1988 aperis en Pekino. Ĝi estis unu el la organoj de la Komunista Partio de Ĉinio, kaj ties centra komitato estis la eldonisto. Aparte en la 1960-aj jaroj, iuj ĉefartikoloj de la gazeto pere de la Fremdlingva Eldonejo Pekino aperis ankaŭ libroforme en Esperanto; kaj iujn politikajn publikaĵojn kune verkis la redakcioj de la periodaĵo Ruĝa Flago kaj de la sampartia taggazeto Renmin Ribao.
Ĝi finiĝis en 1988 dum la rega epoko de la ĉina ŝtatestro Deng Xiaoping kaj estis anstataŭita per nova publikaĵo nomata Qiushi.
Sées (stacidomo)
Sées estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sées, en departemento Orne, regiono Normandio.
Malfermita en 1858 de "compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj intercités, Normandio kaj  Luarlandoj.
Stacidomo
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Mézidon (430000).
La konstruaĵo estis vendita en 2014.
Fervojlinioj
Trajnoj Intercités, Normandio kaj  Luarlandoj, priservantaj stacidomojn,  kaj.
Nicole Kidman
Ŝi estis edziniĝinta al la aktoro Tom Cruise de 1990 ĝis 2001. La paro adoptis du infanojn, Isabella kaj Connor.
Komunumoj de Haute-Marne kun ĉiuj ligiloj
Jen listo de la 426 komunumoj de la franca departemento Haute-Marne, laŭalfabete. La nombro konstantas ekde komenco de 2019.
la uzinda listo estas Komunumoj de Haute-Marne. Tiu ĉi versio saviĝas nur pro teknikaj kialoj.
ATENTU: La komunumoj de 1000 aŭ pli da loĝantoj laŭeble ĉiuj ricevu artikolon. Por komunumetoj de signife malpli ol 1000 loĝantoj tio ne sencas, kaj en la departemento ekzistas multaj vilaĝetaj komunumoj kun malpli ol 100 vilaĝanoj. Tial forpreniĝu la ruĝaj ligiloj de tiuj ekstreme malgrandaj adiminstraj unuoj (ofte sen foto, kutime sen reta ligilo), kiuj probable en la venontaj jaroj ankoraŭ transformiĝos al iom pli grandaj "novaj komunumoj".
Bérénice Bejo
Biografio
3-jaraĝa, Bérénice Bejo translokiĝis al Francio kun siaj gepatroj fuĝante la lastan civilan-militistan diktaturon de Argentino. Sub la influo de sia patro, la argentina reĝisoro Miguel Bejo, ŝi sekvis kursojn de aktorado. Ŝia unua apero en kino estis en la kurtfilmo Pain perdu (1993), de Tiéri Barié.
Florenca kalendaro
La florenca kalendaro estis kalendaro uzita en Italio dum Mezepoko, precipe en Florenco. Laŭ tiu sistemo komencis nova tago je sunsubiro. Kiam la referenco de naskiĝo estis ekzemple "du horoj en la tago", tio signifis "du horoj post sunsubiro". Povis do okazi, ke naskiĝtago difinita kiel la 12-a de aŭgusto fakte kongruis kun la moderna tago 11-a de aŭgusto.
La jaro cetere komencis ne la 1-an de januaro, sed la 25-an de marto, tiel ke datoj kelkfoje malsamas de la hodiaŭ determinitaj jaroj.
Kazimierz Ajdukiewicz
Kazimierz Ajdukiewicz (naskiĝis la 12-an de decembro 1890 en Tarnopol, mortis la 12-an de aprilo 1963 en Varsovio) estis pola filozofo kaj logikisto, reprezentanto de Lvova-Varsovia skolo.
Li lernis en Krakovo kaj Lvovo. En 1908 komencis studi filozofion en Lvova Universitato. En 1912 li doktoriĝis ĉe Kazimierz Twardowski kaj estis disĉiplo de Jan Łukasiewicz. Studis ankaŭ matematikon ĉe Wacław Sierpiński kaj fizikon. Poste studis en Göttingen ĉe Edmund Husserl kaj David Hilbert.
En 1921 li docentiĝis en Varsovia Universitato per disertaĵo Z metodologii nauk dedukcyjnych (El metodologio de deduktaj sciencoj) sub direktado de Kazimierz Twardowski. Poste li prelegis en Lvova Universitato kaj instruis en lernejoj. En 1926 eklaboris en Varsovia Universitato.
En 1945 jaro li atingis katedron en Universitato de Adam Mickiewicz en Poznań. Poste estis rektoro de tiu universitato. Membro de Pola Scienca Akademio kaj Pola Akademio de Scipovoj. Al liaj studentoj apartenis Stefan Swieżawski.
Ajdukiewicz estas kreinto de reciproke netradukeblaj nociaj aparatoj, do li kreis regajn regulojn de lingvoj kaj iliaj nociadoj de mondo. Li interesiĝis pri semantiko, epistemologio kaj ĝenerala metodologio de sciencoj. Unue li estas proksima al nova pozitivismo. Li estis kontraŭulo de irracionalismo. Liaj lingvaj verkoj estis uzitaj en tradukiloj.
Richárd Bodó
Kariero
Richárd Bodó diplomiĝis en Pécs (1922). En 1925 li estis stipendiulo en Londono. En 1929 li loksidiĝis en Usono kaj li estis invitita asistanto en la instituto pri kuraciloj kaj fiziologio de University of New York City, ekde 1952 universitato profesoro. Li publikis plurajn studojn en fakrevuoj.
Sociala kredito
Sociala kredito estas ekonomika ideologio kaj socia movado, kiu aperis komence de la 1920-aj jaroj. Ĝi origine estis ekonomika teorio ellaborita de la skotlanda inĝeniero Clifford Hugh Douglas en 1918. La esprimo "sociala kredito" devenis de lia deziro, ke la ĉefa celo de la mona sistemo ("kredito") estu la plibonigo de homa socio ("sociala"). La teorio estis subtenita de pluraj eminentaj ekonomikistoj, inkluzive de la Nobel-premiito Maurice Allais.
Principe la sociala kredito zorgas tiele, ke ĉiuj civitanoj de iu lando havu inter siaj manoj la tutan monon, kiu estas bezonata por aĉeti la tutajn varojn produktatajn de ili.
Tri kunligitaj eroj faras la socialan krediton:
La sociala kredito tute ne bezonas naciigi la firmaojn, nek la bankojn: ĉiuj privataj aferoj senŝanĝe restas privataj.
Samtempe inflacio kaj deflacio malaperas pro la mona ekvilibro daŭre garantiita de la repagita diskonto.
La senkondiĉa ĉiumonata dividendo forigas malriĉulecon: se la homo estas dungata kiel laboristo, li aldonas sian salajron al sia dividendo.
Ju pli la maŝinoj anstataŭas la homojn en la firmaoj, des pli la dividendo plialtiĝis por anstataŭi la perditan salajron.
Danke al la stabileco de la mono, la internacia komerco plifaciliĝas.
Oni kutime resumas ankaŭ la socialan krediton, kiel la kristanismo aplikata al la ekonomiko, aŭ kiel la ekonomika demokratio.
Eksteraj ligiloj
angle ĉe http://douglassocialcredit.com aŭ plurlingve ĉe http://www.michaeljournal.com
Peter Lauremberg
Peter Lauremberg (1585–1639) estis germana kuracisto, universitata profesoro, rektoro en la Universitato de Rostock kaj eldonisto pri medicinaj verkoj kaj aliaj diversaj topikoj. Li estis filo de la universita profesoro Wilhelm Lauremberg (1547–1612), frato de la matematikisto Johann Lauremberg (1590–1658) kaj patro de la historiisto kaj juristo Jakob Sebastian Lauremberg (1619–1668).
Biografio
Laŭrenbergo studis medicinon kaj astronomion en la Universitato de Rostock, kie li gradiĝis en 1607. En la sekvanta jaro li komencis siajn medicinajn studojn en Lejdeno. Poste li vojaĝis al Francio kaj dum kelka tempo li loĝis en Montauban, kie li instruis filozofion en 1611. En 1614, tamen, li estis en Hamburgo kaj iĝis profesoro pri naturfilozofio ĝis 1620.
Tiam li reiras al Rostock kaj estis nomumita profesoro pri poetiko, en 1624. En 1633, li produktis enciklopedion sub la titolo "Pansophia, sive Paedia Philosophica", disvastigante la vorton "Pansophia" (kies signifo estas "universala konado") kiu estis adoptita de la ĉeĥa pedagogo Johano Amoso Komenio por proponi movadon kiu povas unuigi sciencon kaj religion. En 1635 li elektiĝis rektoro en la universitato de Rostock. Lia frato Johann Lauremberg ankaŭ estis profesoro pri poetiko en Rostock.
Nikolao Sokolov
Nikolao Sokolov (legu So'kalav) (Николай Николаевич Соколов) estis rusa kemiisto kiu studis la ĉeeston de la kreatinino en la urino de la ĉevaloj, kaj faris esplorojn pri la hipurata acido, la benzilglikolata acido kaj la glikolata acido. Li estis lernanto de Aleksandr Voskresensky (1808-1880) en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato kaj de Justus von Liebig (1803-1873) en Gießen.
Biografio
Dum tiu periodo, Sokolov, kune kun la profesoro Aleksandro Nikolajeviĉ Engelhardt (1832-1893) malfermis privatan kemian laboratorion, kie eniro estis malfermita al ĉiuj kostopage de eta kotizo. La laboratorio estis tute scienca kaj servis kiel modelo por la tiamaj mizeraj universitataj laboratorioj. Tie li instruadis laŭ la metodo de Liebig.
La kvanto da homoj, kiuj deziris studi, superis la atendojn de la fondintoj. La laboratorio ekzisitis ĝis la transiro de Sokolov kiel profesoro pri kemio en la "Universitato de Sankt-Peterburgo". Krom tio, Sokolov kaj Engelhardt fondis la unuan kemian ĵurnalon en Rusio, kiu ekzistis dum du jaroj (1859-1860).
Dank'al li, jam en la 1850-aj jaroj, la instruado pri kemio en Rusio preskaŭ universale baziĝis sur la vidpunktoj de Laurent kaj Gerhardt, dum en Francio, kie ĉiuj famaj apotekistoj aktivis, ilia vidpunkto estis oficiale enkondukita en la instru-sistemo nur en la 1880-aj jaroj. En sia doktora tezo, Sokolov disertacias "Pri la hidrogeno en Organikaj Kombinaĵoj" kie li priskribas pri la eltrovo de la glikolata acido kune kun la germano-angla apotekisto Heinrich Debus (1824-1915).
La signifo de ĉi-laboro estis signifoplena, ĉar pli malfrue, ĝis meze de la 1860-aj jaroj, la plej bonaj apotekistoj tiaj kiaj Charles Adolphe Wurtz (1817-1884), August Kekulé (1829-1896) kaj Hermann Kolbe (1818-1884), ekdiskutis pri la proprecoj de la alkoholaj acidoj, kiel la glicerolo. En 1864, Sokolov ekprenis la departementon pri kemio en la "Universitato de Novorosijsk", kie li ankaŭ aranĝis laboratorion.
En 1868, kiel rezulto de sia laboratorio, li lanĉis la verkon "Pri la laktata acido derivita el la β-jodopropionata acido". En 1872, Sokolov transloĝiĝis al la Arbara kaj Agrikultura Instituto de Sankt-Peterburgo, en kies laboratorioj, li faris, kune kun Pavel Laĉinov (1837-1891), sian lastan laboron: "Pri la efiko de la amoniako sur la acetono." (1874)