cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romain Gary
Biografio
Romain Gary tiel liberiĝis el la antaŭjuĝoj ligitaj al ekzistantaj bildo kaj famo, kiujn la publiko havis de li. Sub la subskribo Ajar, li eĉ aŭdacis publikigi la verkonPseudo, en kiu la aŭtoro severe primokas iun Tonton Makoute (onĉjon Makuto), figuron de Romain Gary, kiun Paul Pavlowitch vokis "onĉjo" en la reala vivo. Tiel li trompis iujn kritikistojn (kiel Mathieu Galey, nepo de la fama arkitekto Lucien Bechmann), kiuj estis severe draŝintaj la verkiston Romain Gary, kaj laŭdegis la junan geniulon de la franca literaturo Émile Ajar. Li ankaŭ trompis siajn amikojn, kiuj estis eksuspektantaj, ke Gary estas Ajar. Post la publikigo de Pseudo, ili fine pensis, ke ne.
Gary iĝis unu el la plej popularaj kaj produktivaj verkistoj de Francio. Li estis entute aŭtoro de ĉirkaŭ 30 libroj, 25 librojn sub sia nomo kaj ses librojn sub pseŭdonimoj, nome romanoj, rakontoj, eseoj kaj memoroj, krom filmaj scenaroj, medio en kiu li reĝisoris du filmojn ĉefrolulitaj de lia edzino, Jean Seberg.
Laŭ la pseŭdonimo kaj nomo Romain Gary
(ekde oktobro 1951 Romain Gary ne plu estas pseŭdonimo, sed lia oficiala nomo)
Vidu ankaŭ
Eksterlingva verkado
Eksterlingvaj verkistoj
Vinila propionato
Vinila propionato aŭ C5H8O2 estas organika komponaĵo, apartenanta al la familio de la esteroj, senkolora rapidbola likvaĵo, rezultanta el interagado de propanata acido kaj vinila alkoholo. Ĝi uzatas en la produktado de poli(vinila propionato) samkiel aliaj kunpolimeroj kun akrilataj esteroj, vinila klorido kaj vinila acetato, multaj el kiuj estas uzataj en la fabrikado de farboj. Ĉar vinila alkoholo ne estas disponebla, vinila propionato estas produktata per aldono de propanata acido kaj acetileno en ĉeesto de zinkaj saloj.
Arboŝelo
Arboŝelo estas la plej eksteraj tavoloj de tigoj kaj radikoj de lignaj plantoj. Plantoj kun arboŝelo inkludas arbojn, lignajn grimpoplantojn kaj arbustojn. Arboŝelo aludas al ĉiuj histoj for de la kambiumo kaj estas neteknika termino. La interna tavolo de arboŝelo nomiĝas basto. Tie troviĝas vivantaj ĉeloj, ekzemple sekundara kambiumo. La eksterna tavolo de arboŝelo nomiĝas ritidomo. Ĉi-tie la ĉeloj estas mortaj.
Arboŝelo en Hortikulturo
En hortikulturo kaj ĝardenkulturo oni uzas arboŝelojn por
NGC 3874
NGC 3874 estas duopa stelo en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Favria
Favria estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Rivarolo Canavese, Busano, Oglianico kaj Front.
Fluidodinamiko
Fluidodinamiko estas aparta branĉo de fluidmekaniko en kontinuaj medioj pri movo de likvoj kaj gasoj. Same kiel en aliaj branĉoj de fiziko pri medioj, kiuj konsistas el granda nombro da partikloj, fluidodinamiko rigardas la medion kiel abstraktan kontinuan medion, kaj kreas mov-ekvaciojn por ĝi, sed ne por ĉiu aparta partiklo.
István Vas
István VAS [iŝtvAn vaŝ], hungare Vas István estis hungara poeto, verkisto, dramisto kaj tradukisto.
Fluidodinamiko
Ideala medio
Tiu ĉi branĉo studas idealan likvon - abstraktan medion sen viskozeco, froto kaj varmkondukeco. Oni povas imagi ĝin kiel sistemo de malfinie malgrandaj pilkoj kun malfinia elasteco, kiuj tute ne adheras unu al alia. Ili ofte kolizias kaj per ĉiu kolizio transdonas impulson, impuls-momanton kaj energion sen iuj perdoj.
István Vas
Li naskiĝis en la 24-an de septembro 1910 en Budapeŝto. Li mortis en la 16-an de decembro 1991 en Budapeŝto.
Ŝuvalovskij prospekt (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Ŝuvalovskij prospekt (Шуваловский проспект) estos stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estos malfermita en 2025.
Fluidodinamiko
Fluidodinamiko de fluliniaj movoj
Fluidodinamiko de fluliniaj movoj studas konduton de likvoj en fluoj sen iuj turbuloj. En kelkaj okazoj tiuj problemoj povas esti solvitaj precize, sen iuj ekartoj. La plej gravaj problemoj por tiu ĉi branĉo de fluidodinamiko estas:
István Vas
Biografio
Lia unua skribaĵo aperis en 1926 kaj ekde 1933 li ofte verkadis al revuo Nyugat. Dum la 2-a mondmilito li kaŝiĝis pro la juda deveno. Inter 1949-1953 li devis silenti pro la tiama politiko, tiam li nur tradukadis. Lia edzino estis Piroska Szántó. Inter 1956-1971 li laboris ĉe eldonejo. Li ricevis premion Kossuth en 1962 kaj 1985.
Li tradukis de François Villon, Guillaume Apollinaire, John Steinbeck, Aldous Huxley, Somerset Maugham, William Shakespeare, Jean Racine, Friedrich Schiller, Bertolt Brecht, Anatole France, William Makepeace Thackeray, Johann Wolfgang Goethe, Daniel Defoe, Eugene O'Neill, Maurice Maeterlinck, Tennessee Williams, Peter Weiss, T. S. Eliot, Thomas Mann, G. B. Shaw, ktp.
Fluidodinamiko
Turbuloj
Verŝajne turbulaj fluoj povas esti sufiĉe ekzakte priskribitaj per sistemo de nelinearaj diferencialaj ekvacioj. Tamen ekzakta modelo de turbulo estas unu el plej malfacilaj problemoj de moderna teoria fiziko. Estas sciata, ke turbuloj ĉiam aperas pro rompoj de iuj kritikaj limoj - tro granda rapideco aŭ grando de ĉirkaŭfluigita korpo kaj tro malgranda viskozeco. Nombro de Reynolds estas uzata por trovi limon inter laminara kaj turbula fluo, sed nuntempe ne eblas antaŭdiri, kiam vere komencos turbula fluo kaj kio okazos en ĝi sen eksperimento.
Super-sonrapideca fluidodinamiko
Tiu branĉo studas fluojn kun rapidecoj proksimaj al rapido de sono aŭ eĉ pli grandaj. Diferenca eco de tiaj situacioj estas tio, ke en ili aperas ŝokondoj. Ŝokondoj povas esti sufiĉe simplaj, sed en pli komplikaj okazoj (ekz. post detonacio) ilia strukturo ŝanĝiĝas kaj aperas aldonaj komplikaĵoj.
Ankaŭ interesa varianto estas, kiam fluoj havas rapidecon proksiman al Lumrapideco. Tiaj fluoj estas antaŭnelonge trovitaj en kelkaj objektoj de astrofiziko. En tiom grandaj rapidoj aperas signifaj relativismaj efektoj, kiuj influas la fluon. Studo de tiaj fenomenoj donas bazon por nova fako, la relativisma fluidodinamiko.
Interŝanĝoj de temperaturo
En kelkaj okazoj la distribuo de temperaturo en fluido estas neregula (ekzemple, kiam en la likvon estas metita korpo kun difera temperaturo, aŭ dum fluo en diferspecaj tuboj). Ĉar multaj ecoj de fluidoj (denseco, viskozeco, varmokondukeco ktp.) dependas de temperaturo, movo de maso de fluido kaj distribuo de temperaturo estas konektitaj. Ofte oni bezonas ege komplikajn ekvaciojn por kalkuli la regulojn. Krome, la trovitaj solvoj en tiuj situacioj ofte estas nestabilaj.
Paŭla privilegio
La paŭla privilegio estas, laŭ la kanona juro, unu el la kaŭzoj pro kiu la geedziĝa ligilo estas malligebla kiel antaŭvidite en la kanonoj 1143-1147. Ĝi tiel nomiĝas ĉar originas el la epistolo de la Paŭlo, nome el la 1Kor 7, 12-15.
Surbaze de la paŭla privilegio, validaj geedziĝoj malligiĝas, favore al la fido (favor fidei) kian unu el la geedziĝaj partneroj ricevas sinsekve la bapton kaj la alia rifuzas daŭrigi la kunvivadon kaj ne volas pace kunloĝi senofende al la Kreinto.
Tielkaze la baptita partnero, pridemandinte la alian partneron por koni lian eventualan disponeblecon al la bapto aŭ almenaŭ al paca kunvivado, kiam la rezulto estas negativa, akiras la rajton ligiĝi al alia katolika partnero; kaj pro motivoj juĝataj validaj de la episkopo, geedziĝe kuniĝi kun ne kristana partnero.
Pluva agrikulturo
Ekzemple la olivoj devenaj el olivarboj de pluva agrikulturo estas pli bonkvalitaj ol tiuj devenaj el olivarboj de irigacia agrikulturo, ĉar ili ne posedas tiom da akvo kaj sekve pli da oleo.
Kultivoj de pluva agrikulturo
Kelkaj kultivoj de pluva agrikulturo tipaj de la Mediteraneo estas la jenaj:
330
En la jaro 330 post Kristo okazis, interalie:
Endre Vajda
VAJDA Endre estis hungara poeto, eseisto, kritikisto, tradukisto naskita en Deĵo la 18-an de julio 1914 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de decembro 1987.
Biografio
La lernejojn Endre Vajda finis en Magyaróvár kaj Pápa, li akiris diplomon de instruisto en universitato de Debrecen. Inter 1940 kaj 1947 li estis lektoro de la libroeldonejo Athenaeum. Liaj poemoj aperis en antologio Négy nemzedék kaj en revuoj. Liaj kritikoj aperis en revuoj Nyugat, Magyar Csillag, Újhold, Magyar Nemzet, Új Irás, Vigilia.
János Vámosi
János Vámosi [jAnoŝ vAmoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vámosi János estis hungara ŝlagrokantisto. Lia origina familia nomo estis Wéber, lia edzino estis Márta Záray.
János Wéber naskiĝis la en Bicske, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Vámosi maturiĝis en teknika mezlernejo, poste li eklaboris. Vespere li frekventis muziklernejon, en 1948 li akiris permesilon (diplometon) pri kantisto. En la sekva jaro li kantadis en elita amuzejo de Budapeŝto. En 1950 alia kantisto alvenis: Márta Záray. Ili geedziĝis post 3 jaroj. Komence ili kantadis solaj, ekde 1957 ofte duope kaj ili akiris relative grandajn sukcesojn. Depost apero de gitarorkestroj (ekzemple Beatles) ilia muziko malmoderniĝis, tamen ili kantis plu kiel nostalgiaj kantistoj. Ili koncertis ankaŭ eksterlande tie, kie vivas multe da hungaroj. Vámosi ricevis premiojn inter 1966-1994. Lia edzino naskis trifoje, ili vivis ĝismorte harmonie.
Wargnies-le-Petit
Wargnies-le-Petit estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 711 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Wargnies-le-Petit estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Wargnies-le-Petit troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Wargnies-le-Petit etendiĝas sur 5,22 km².
Administrado
Wargnies-le-Petit apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Nova Suda Gronlando
Nova Suda Gronlando, ankaŭ kromnomita lando de Morrell, estis fantoma lando registrita en marto 1823 de Benjamin Morrell, la usona ŝipestro de la ŝipo Wasp, okaze de fokĉasada kaj esplorada vojaĝo al la Weddell-maro en Antarkto. Naŭ jarojn post la vojaĝo, Morrell verkis vojaĝraporton titolitan A Narrative of Four Voyages, en kiu li proponis precizajn priskribon kaj geografiajn koordinatojn de la marbordo, kiun la ŝipo liadire laŭiris je pli ol 480 kilometroj.
En la tempo de la vojaĝo de Morrell, la geografio de la ankoraŭ nenomita Weddell-maro kaj de la ĉirkaŭaj landoj restis preskaŭ tute nekonata, tiel ke tia landaperado ŝajnis kredebla. Morrell tamen havis aĉan reputacion de fabelisto, kaj lia vojaĝraporto entenis plurajn evidentajn erarojn, kiuj pludifektis lian bonfamon kaj dubigis liajn asertojn. Ĉar la regiono de la Weddell-maro estis ankoraŭ malmulte konata kaj tre malfacile alirebla pro densa bankizo, oni ne serĉadis la supozitan landon antaŭ la komenco de la 20-a jarcento, kiam la unuaj modernaj antarktaj ekspedicioj klare malkonfirmis la ekziston de Nova Suda Gronlando. En junio 1912, la ŝipo Deutschland de la germana esploristo Wilhelm Filchner estis kaptita de glacio en la Weddell-maro kaj drivis al la loko indikita de Morrell : Filchner serĉis la landon sed trovis neniun konvinkan pruvon. Sondo de la marfundo evidentigis profundecon de pli ol 1 500 metroj, tiel ke la ĉeesto de proksima lando estis despli dubinda. Tri jarojn poste, kiam la ŝipo Endurance de Ernest Shackleton estis kaptita de glacio en la sama areo, la esploristo sammaniere malkonfirmis la ekziston de proksima lando.
Oni sugestis variajn hipotezojn por klarigi la eraron de Morrell, inkluzive de intenca trompo. Morrell tamen priskribis la malkovritan landon koncize kaj senemfaze, videble esperante neniun personan profiton aŭ gloron pro la malkovro. Li en sia raporto atribuis la grandfaron al sia kolega fokĉasista kapitano Robert Johnson, kiu laŭ Morrell trovis kaj nomis la landon du jarojn antaŭe. Morrell eble estis bonintenca kaj erarigita, miskalkulante post naŭ jaroj la situon de la ŝipo aŭ forgesante gravan detalon de la vojaĝo. Eble li ankaŭ konfuzis malproksiman glacimonton kun lando, kio estas komuna eraro inter maristoj. Laŭ alia hipotezo, Morrell estis eble konfuzita de antarkta miraĝo. En 1843, la eminenta brita esploristo James Clark Ross same raportis la verŝajnan ekziston de lando en areo proksima al tiu de Morrell. Tiu landaperaĵo estis ankaŭ poste malkonfirmita.
Unua fazo (junio 1822 - marto 1823)
La ŝipo Wasp foriris Novjorkon la 22-an de junio 1822, kaj ekiris suden. Ĝi atingis la Falklandojn fine de oktobro : Morrell tiam sensukcese dediĉis 16 tagojn al la serĉado de la neekzistantaj Aŭrorinsuloj, antaŭ ol ŝipveturi al Sud-Georgio, kie ankris la ŝipo la 20-an de novembro. En sia raporto, Morrell malĝuste registris la precizan lokon de tiu halto, situante ĝin 60 kilometrojn for de la sudgeorgia marbordo. La Wasp sekve iris orienten por ĉasadi fokojn kaj, laŭ Morrell, atingis la malproksiman Buvet-Insulon la 6-an de decembro : tiun izolitan insulon, laŭ la antarkta historiisto W.J. Mills, trovis Morrell "mirinde facile". La priskribo de tiu insulo fare de Morrell estas laŭ Mill "nefidinda", ĉar ĝi ne mencias la plej okulfrapan proprecon de tiu lando, nome la ĉeesto de ĉiama glacitavolo super la grundo. Li tiam provis konduki la ŝipon suden, sed atingis densan bankizon je la koordinatoj 60°S, tiel ke li devis turni nordorienten direkte al Kergelenoj, kie la ŝipo ankris la 31-an de decembro.
Post pluraj tagoj de esplorado kaj de videble profitdona ĉasado, la Wasp foriris Kergelenojn la 11-an de januaro 1823, ŝipveturante suden kaj orienten ĝis sia plej orienta atingita loko, je koordinatoj, kiun ĝi atingis la 1-an de februaro. El tiu pozicio, laŭ sia propra raporto, Morrell decidis profiti de la fortaj orientaj ventoj, kaj rapide revenis okcidenten ĝis la grenviĉa meridiano, je 0°. Lia raporto ne enhavas multajn detalojn sed mencias, ke la ŝipo tiel iris tra distanco de pli ol 5 600 kilometroj en nur 23 tagoj. La ebleco kaj aŭtenteco de tia rapida, rekta vojaĝo tra glacikovrita maro estis abunde disputitaj, despli ke Morrell plurfoje registris sudajn latitudojn, kiuj fakte situis sude de la ankoraŭ nemalkovrita antarkta kontinento. La 28-an de februaro atingis la Wasp la insulon Candlemas en la Sud-Sandviĉinsuloj. Post pluraj tagoj dediĉitaj al la serĉado de karburaĵo por la ŝipa forno, la Wasp ekiris suden la 6-an de marto, direkte al la areo poste nomita Weddell-maro. Ĉar li trovis maron mirinde senglacian, Morrell atingis la latitudon 70°14'S antaŭ ol turni norden la 14-an de marto. Tiu returniro, laŭ Morrell, originis pro manko de karburaĵo. Alikaze, li asertis, li estus kapablinta trapasi tiun malfermitan maron ĝis la latitudo 85°, aŭ eble ĝis la Suda Poluso mem. La brita esploristo James Weddell esprimis la saman opinion, kiam li esploris la saman areon unu monaton antaŭ Morrell, tiel ke pluraj historiistoj suspektis, ke Morrell plagiatis la raporton de Morrell.
Landapero
Je la dua posttagmeze de la 15-a de marto, kiam la Wasp estis krozanta en la nordorienta parto de la maro poste nomita Weddell-maro, Benjamin Morrell raportis la jenon : "lando estis vidita el la mastpinto, direkte al okcidento, je distanco de tri ligoj" (proksimume 14 km). Sekvas en la raporto : "je la kvara kaj duono posttagmeze, ni estis proksimaj de la landomaso, kiun kapitano Johnson nomis Nova Suda Gronlando". Robert Johnson, eksa ŝipestro de la Wasp, jam plenumis esplorvojaĝon laŭlonge de la okcidenta marbordo de la antarkta duoninsulo en la jaro 1821, kaj li ja nomis ĝin "Nova Suda Gronlando". Tia indiferenta aludo al Johnson montras, ke Morrell rigardis la aperantan landon kiel la orientan bordon de la duoninsulo, kies amplekso kaj geografiaj proprecoj ne estis konataj tiutempe (la ŝipo fakte situis je 14 gradoj oriente de la duoninsulo). Morrell cetere skribis, ke la ŝipanaro ĉasadis fokojn laŭlonge de tiu supozita marbordo dum la resto de la tago. La sekvan matenon rekomenciĝis fokĉasado, dum la ŝipo estis malrapide moviĝanta suden. Tiun progreson finfine decidis haltigi Morrell pro "manko de akvo kaj malfruiĝo de la sezono". La ŝipanaro tamen povis observi neĝkovritajn montojn pli sude.
Morrell revenis norden el pozicio, kies koordinatoj li taksis je 67°52'S 48°11'U. Post tri tagoj, la 19-an de marto, la ŝipo preterpasis tion, kio laŭ Morrell estis la norda kabo de la lando, je koordinatoj 62°41'S, 47°21'U. "Tiu lando abundas je oceanaj birdoj de ĉiuj specoj", li skribis. Li ankaŭ entute registris tri mil marelefantojn. Je la deka matene, la Wasp "adiaŭis la senĝojajn bordojn de Nova Suda Gronlando". Troveblas neniu alia aludo al tiu lando en la longa vojaĝraporto de la esploristo. La Wasp iris direkte al la insularo Fajrolando, el kie ĝi trapasis la magelanan markolon ĝis la Pacifika Oceano, atingante la ĉilian urbon Valparaiso la 26-an de julio 1823.
Jam ekde la unuaj ŝipveturadoj al la Suda Oceano en la 16-a jarcento, oni de tempo al tempo raportis en tiu regiono landojn, kies ekzisto estis poste malkonfirmita. La polusa historiisto Robert Headland, de la serĉinstituto Scott Polar Research Institute, proponis plurajn hipotezojn por klarigi tiajn fantomajn landojn, inkluzive de ekscesa konsumado de rumo aŭ de propravolaj trompoj, cele al la devojigo de rivalaj ŝipoj el la plej bonaj regionoj por fiŝkaptado. Aliaj tiaj landoj eble estis nur grandaj glacimontoj, kiuj kunportis rokojn aŭ aliajn glaciajn rubojn (malpura glacio ja povas aspekti kiel lando). Ankaŭ eblas, ke kelkaj el tiuj landoj ja ekzistis, sed estis subakvigitaj post vulkanaj eruptoj. Aliaj aperoj de lando eble vere kongruis kun ekzistantaj landoj, sed estis malĝuste lokalizitaj pro navigaj eraroj, malbona vetero aŭ malkompetenta ŝipanaro.
Opinioj kaj teorioj
Laŭ W.J. Mills, Benjamin Morrell estis rigardita de siaj samtempuloj kiel "la plej granda mensogulo de la Suda Oceano". Mills krome konsideris, ke la vojaĝo de Morrell okcidenten el lia plej orienta pozicio estis "neebla, (...) nekredeble rapida, krome ne konsiderante ke li situis sude de la marbordo dum la plej granda parto de la vojaĝo". Serĉante klarigon, kaj ĉar la raporto de Morrell estis verkita naŭ jarojn post la vojaĝo, Mills sugestis ke Morrell eble ne plu disponis la taglibron de la ŝipo, kaj do "sentis sin devigata inventi detalojn, kiuj ŝajnis kredeblaj" por subteni sian raporton. Tio ja klarigus la multajn erarojn rilate al datoj kaj pozicioj.
En 1905, antaŭ ol la neekzisto de Nova Suda Gronlando estis firme pruvita, skribis Hugh Robert Mill pri la absurdeco de pluraj el la incidentoj priskribitaj de la raporto de Morrell. Pro la mallertaĵoj de Morrell, kaj pro lia emo akapari la sperton de aliaj esploristoj por liaj propraj raportoj, Mill konkludis ke ĉiuj liaj asertoj estis dubindaj kaj nepre pruvindaj. Li tamen konsentis, ke "homo povas esti senscia, fanfarona kaj obskura kaj povas samtempe plenumi solidan laboron". La kanada geografisto Paul Simpson-Housley rigardis Morrell iom pli kompate. Kvankam li daŭre dubis pri la asertoj de Morrell, Simpson-Housley sugestis ke la rapideco de la vojaĝo okcidenten estis ja mirinda sed ebla. Li cetere opiniis ke la plej suda pozicio atingita de Morrell, dubigita de Mill, estis tute kredebla, ĉar James Weddell jam iris pli suden je kvar gradoj antaŭ nur unu monato.
Alia defendanto de la reputacio de Morrell estis la verkisto Rupert Gould, kiu interalie aŭtoris longan eseon pri Nova Suda Gronlando en sia verko Enigmas, eldonita en 1929. La hipotezo, laŭ kiu Nova Suda Gronlando estis simple inventita de Morrell, estas malakceptita de Gould, ĉefe pro tio ke Morrell dediĉis nur tre malgrandan parton de sia 500-paĝa raporto al tiu malkovro. Laŭ Gould : "se Morrell vere deziris ĝui fraŭde akiritan reputacion kiel antarkta esploristo, li certe estus farinta pli bone ol kaŝi la pruvdokumentojn, post kiam li falsis ilin, en senkarakteran angulon de tiel masiva libro". En la malmultaj paĝoj dediĉitaj al Antarkto, la raporto de Morrell estas konciza kaj tute pragmata. La esploristo eĉ atribuis la trovaĵon al kapitano Johnson, kiu liadire du jarojn antaŭe malkovris la landon
Gould cetere debatis pri la hipotezo, laŭ kiu la lando vidita de Morrell estis fakte la orienta marbordo de la lando de Graham, ankaŭ nomita "bordo de Foyn", kvankam ĝi normale situas je 14 gradoj pli okcidente de la registrita pozicio de Nova Suda Gronlando. Por subteni tiun hipotezon asertas Gould, ke la orienta marbordo de la antarkta duoninsulo ja bone kongruas kun la priskribo de Morrell. Tiu teorio do implicas, ke Morrell miskalkulis la pozicion de la ŝipo, eble ĉar li ne havis sufiĉe bonan kronometron por taŭga ŝipesplorado. En sia raporto skribis Morrell, ke li estis "sena je la variaj ŝipaj kaj matematikaj instrumentoj". En aliaj partoj de la raporto tamen klare videblas, ke blinda navigado okazis nur tre malofte dum la ekspedicio. Longituda eraro de 14 gradoj estas ĉiukaze kolosa : cetere ŝajnas, ke la aldona distanco de 560 kilometroj estis longa por 10-taga vojaĝo el la Sud-Sandviĉinsuloj, kie la pozicio de la ŝipo estis precize registrita por la lasta fojo. Gould tamen daŭre opiniis, ke la lando vidita de Morrell estis laŭ "kunesto de pruvoj" la bordo de Foyn.
Laŭ la vidpunkto de la esploristo Wilhelm Filchner, la apero de Nova Suda Gronlando eble originis pro miraĝo. Li pli precize sugestis, ke Morrell kaj la aliaj ŝipanoj vidis "superan miraĝon". Unu tipo de supera miraĝo, kelkfoje nomita "fatamorgano", ja konsistas en la kurbiĝo de malproksimaj plataj marbordoj horizontale kaj vertikale, tiel ke povas aperi grandaj klifoj aŭ aliaj rimarkindaj geografiaĵoj kiel altaj pintomontoj aŭ valoj. En sia vojaĝraporto titolita South, Ernest Shackleton bone priskribis fatamorganon observitan la 20-an de aŭgusto 1915, ĝuste kiam lia ŝipo Endurance estis alproksimiĝanta al la registrita pozicio de Nova Suda Gronlando : "la malproksima bankizo aliformiĝas en tur-aspektan baron, samkiel klifoj, kiuj speguliĝas sur bluaj lagoj kaj akvaj linioj baze de ili. Grandaj blankaj kaj brilaj urboj, orientaspektaj, regule aperas laŭlonge de tiuj klifpintoj kaj indikas malproksimajn glacimontojn (...). La linioj jen supreniras jen malsupreniras, tremante, disiĝante kaj reaperante en senfine ŝanĝanta sceno".
Serĉado de Nova Suda Gronlando
Oni por la unua fojo dubigis la ekziston de Nova Suda Gronlando en la jaro 1838, kiam la franca esploristo Jules Dumont d'Urville atingis la pozicion de la "norda kabo" registrita de Benjamin Morrell sed trovis neniun landon. Tiu malkonfirmo aldoniĝis al la ĝenerala reputacio de Morrell, kiu laŭ la brita geografisto Hugh Robert Mill estis fanfaronulo "tiel granda kiel heroo de aŭtobiografia romanco", tiel ke multaj geografistoj poste preferis ignori liajn variajn asertojn. Daŭre restis skeptiko, eĉ post kiam James Clark Ross raportis alian landaperaĵon en 1843, proksime al la antaŭa observado de Morrell. La landaperaĵo estis tamen ja kelkfoje menciita por subteni la aserton de Morrell. Oni ne plu denove esploris la Weddell-maron antaŭ la jaro 1903, kiam la ŝipo Scotia de William Speirs Bruce atingis la latitudon 74°1'S okaze de la Skota Nacia Antarkta Ekspedicio. La ŝipo pasis tra areo malproksima de tiu de Morrell kaj Ross, sed Bruce emis kredi Morrell kaj li skribis, ke oni ne devus malakcepti lian aserton antaŭ absoluta malkonfirmo.
8-a Azia Kongreso de Esperanto
Laŭ decido de la Azia Komisiono de UEA (KAEM), la 8a Azia Kongreso de Esperanto okazis dum 3–6 novembro 2016, en Quanzhou, sudorienta Ĉinio, paralele kun la 5-a ILEI-seminario en Orienta Azio (5-a ISOA). Ankaŭ tie okazis la 10-a Jarkunveno de IKEF-Ĉinio (komercistoj) enkadre de la kongreso.
Nova Suda Gronlando
Serĉado de Nova Suda Gronlando
La unua specifa serĉado de Nova Suda Gronlando okazis dum la Dua Germana Antarkta Ekspedicio (1911-13), estrita de Wilhelm Filchner. La ekspedicia ŝipo Deutschland enkaptiĝis en densa bankizo, kiam la ŝipanaro estis instalinta grundbazon en la golfo de Vahsel. La kaptita ŝipo drivis nordokcidenten, kaj atingis meze de junio 1912 pozicion, kiu situis nur 60 kilometrojn for de la lando de Morrell. Filchner foriris de la ŝipo la 23-an de junio kaj, kune kun du aliaj ŝipanoj kaj trisemajnaj provizoj, sledis okcidenten tra la bankizo, serĉante la landon de Morrell. Taglumo daŭris nur du aŭ tri horojn ĉiutage, kaj temperaturo malvarmiĝis al -35 °C, tiel ke la vojaĝo montriĝis precipe malfacila. Malgraŭ tiuj kondiĉoj, la grupo traveturis 50 kilometrojn, haltante plurfoje por observadi la horizonon. Ili trovis neniun indicon de lando. Plumba pezilo estis lanĉita tra la glacio kaj atingis profundecon de 1 600 metroj antaŭ rompo de la ŝnuro, kio konfirmis la neeston de proksima lando. Filchner konkludis, ke Morrell vidis nur miraĝon.
8-a Azia Kongreso de Esperanto
Kvar-taga Esperanto-festo kun riĉa programo kaj multaj ekskursoj tra Quanzhou-urbo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo, kiu dum tiu sezono havas perfekte agrablan veteron.
Nova Suda Gronlando
Serĉado de Nova Suda Gronlando
La 17-an de aŭgusto 1915, la ŝipo Endurance de Ernest Shackleton estis enkaptita de glacio samkiel la Deutschland tri jarojn antaŭe. Ĝi drivis al pozicio, kiu troviĝis 16 kilometrojn for de la registrita pozicio de Morrell. Alia sondo raportis profundecon de 3 000 metroj, tiel ke Shackleton skribis : "Mi decidis, ke la lando de Morrell estu aldonita al la longa listo de antarktaj insuloj kaj kontinentaj marbordoj, kiuj mem solviĝis kiel glacimontoj". La 25-an de aŭgusto, plia sondo de 3 500 metroj despli pruvis la neekziston de Nova Suda Gronlando.
8-a Azia Kongreso de Esperanto
La temo estis Esperanto por azia kunlaboro en la reta epoko!
Nova Suda Gronlando
Serĉado de Nova Suda Gronlando
Kvankam la ekspedicioj kaj observoj de Filchner kaj Shackleton estis akceptitaj kiel definitivaj pruvoj, ke Nova Suda Gronlando estis nur mito, restis dubo pri la landaperaĵo raportita de Sir James Ross je koordinatoj 65°S 47°U. La reputacio de Ross estis pli bona, tiel ke lia aserto estis konsiderita pri serioze kaj registrita sur oficialaj mapoj. En 1922 Frank Wild, estro de la ekspedicio Shackleton-Rowett sur la ŝipo Quest (pro la morto de Shackleton komence de la vojaĝo), zorgeme esploris la regionon de la landaperaĵo kaj vidis nenion. Spite de la malfavora densa bankizo, kiu malhelpis al la ŝipo atingi la precizan lokon, Wild plenumis sondon je koordinatoj, evidentigante profundecon de 4 300 metroj kaj do pruvante la neeston de proksima lando.
8-a Azia Kongreso de Esperanto
Kongresejo
Hotelo Quanzhou Huaqiao (Quanzhou Overseas Chinese Hotel) 泉州华侨大厦
Kongresurbo
Ne senkiale, ĉar jen la komenca punkto de la mara itinero de la Silka Vojo. Malfermita kiel havenurbo dum la dinastio Tang (618–907), Quanzhou atingis sian apogeon dum la dinastioj Song (960–907) kaj Yuan (1279–1368). Tiam tie loĝis eĉ hindoj, araboj kaj persoj. Ĝis nun funkcias moskeoj kaj eblas trovi spurojn de diversaj aliaj religioj. Iuj supozas, ke en Quanzhou loĝis Sindbado la Maristo, fama figuro el Mil kaj unu noktoj. Marco Polo notas la ŝajne arablingvan nomon de tiu ĉi urbo Zayton, kaj ĝin registras ankaŭ la islama vojaĝisto Ibn Battuta.
Pro tia historia fono en Quanzhou ankoraŭ nun regas etoso de interkulturaj aventuroj. La aventuroj de iamaj ŝipistoj similas al tiuj de nunaj retumantoj, kiuj virtuale navigas.
Corcelles-près-Payerne
Corcelles-près-Payerne estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,915 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Corcelles-près-Payerne situas en la ebenaĵo de la rivero Brojo, kiu trafluas la komunumon en nordo, kaj la molasaj montetoj de la Svisa Mezlando. La vilaĝo Corcelles situas en la suda parto de la komunumo ambaŭ flanke de la rivero Arbogne, suda alfluanto de Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Corcelles en sudo kaj Pont Neuf en nordo, krome al ĝi apartenas diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,13 km², de kiuj 4,4% estas kovritaj de arbaro, 82,5% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
340
En la jaro 340 post Kristo okazis, interalie:
Corcelles-près-Payerne
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1, de kiu kondukas la kantona ĉefvojo 186 tra la vilaĝocentro de Corcelles al Payerne kaj Estavayer-le-Lac. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas en nordo tra la komunuma teritorio, situas proksimume 3 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Payerne. La komunumumo disponas pri du stacidomoj, unu ĉe la trajnlinio de Morato al Payerne kaj la alia ĉe la linio de Friburgo al Payerne.
Plessa
Plessa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Grande Médaille
La Granda Medalo (france Grande médaille de l’Académie des sciences) de la Franca Akademio de Sciencoj estas aljuĝita ĉiujare al esploristo kiu faris decidan kontribuon al la evoluo de scienco. Ĝi estas la plej prestiĝa el la Akademiaj Premioj, kaj estas aljuĝita en malsama kampo ĉiun jaron. Ĝia kreo estas la rezulto de la kombino de serio de sciencaj premioj de la Franca Akademio mem: en 1970 aliĝis la Premio Lalande kaj la Premio Valz ; kaj en 1997 pliaj 122 premioj estis aldonitaj.
Shin Nakamura
Shin Nakamura (中村 伸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu kaj Vegalta Sendai.
(15830) 1995 BW1
(15830) 1995 BW1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Didingaoj
La didingaoj estas etno kun ĉirkaŭ 100.000 homoj, kiuj loĝas en la montaro Didinga Hills en la regiono East Equatoria en la sudorienta angulo de Sudano.
Natria 2-acetilbenzoato
Natria 2-acetilbenzoato aŭ natria 2-acetilfenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la 2-Acetilbenzoata acido kaj natria hidroksido. Natria 2-acetilbenzoato estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Natria 2-acetilbenzoato prezentas acetilan grupon kaj natrimetanata grupon ligitajn al la 1-a kaj 2-a pozicioj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 7 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 natriatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
NGC 3875
NGC 3875 (aliaj indikoj — UGC 6739, MCG 3-30-105, ZWG 97.139, KCPG 300B, PGC 36675) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dubasijenoj
La dubasijenoj estas etno kun pli ol 50.000 homoj en Sudano. La dubasijenoj parolas la sudan-araban lingvon.
Hans Hopf
La nomo Hans Hopf povas interalie aludi al
Deutsche Oper Berlin
La  Germana Operejo Berlino - germane Deutsche Oper Berlin - estas la plej granda el la tri operejoj en la metropolo Berlino. La konstruaĵo ĉe la avenuo Bismarckstraße en la centra urboparto Charlottenburg malfermiĝis en la jaro 1961 kaj estis anstataŭaĵo por la samloke dum la Dua Mondmilito en 1943 per bombado detruita historia Deutsche Oper. La nuna operejo havas 1859 sidlokojn por operaj aŭskultantoj kaj sekve estas inter la plej grandaj teatrejoj en Germanio.
La Germana Operejo kune kun la Ŝtata Operejo Unter den Linden, la Komika Operejo Berlino, la Ŝtata Baleto Berlino kaj plia societo pri scenejaj servoj konsistigas tegmentan institucion, kiu havas la nomon fondaĵo Opero en Berlino.
Eksteraj ligiloj
http://www.youtube.com/user/DeutscheOperBerlin?feature=mhee
Kaiserliederbuch
La "popolkantaro por virĥoro" − eldonita laŭ ordono de la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a − aperis unuafoj en 1906. En popola dirmaniero ĝi ankaŭ nomiĝis Des Kaisers Liederbuch (kantaro de la imperiestro) aŭ mallonge „Kaiserliederbuch“ (imperiestrokantaro).
Historio
La popolkantaro estas treege ampleksa kolekto el 610 popolkantoj en malnovaj kaj novaj komponaĵoj, kiu post trijara ekesto aperis en la jaro 1906 en pluraj volumoj. Ĝi estis la komenco de serio, al kiu sekvis − la imperiestra ordono – laŭ la modelo de la popolkantaro por virĥoro sekvis en 1915 la "popolkantaro por miksita ĥoro" same kiel pli malfrue en 1930 la "popolkantaro por la junularo".
Ĉinoto
Citrus myrtifolia, la mirtfolia oranĝarbo, estas specio de Citruso kun foliaro simila al tiu de la Ordinara mirto. Ĝi estas kompakta arbo kun malgrandaj folioj kaj neniuj dornoj, kiu kreskas ĝis alteco de tri metroj (10 ft) kaj troveblas en Malto, Libio, Suda Francio kaj Italio (ĉefe en Ligurio, tipe Savono, kaj ankaŭ en Toskanio, Sicilio kaj Kalabrio).
Kaiserliederbuch
Historio
Por ĉi tiu projekto oni starigis apartan labora kaj selekta komisiitaro. Komisiitoj estis interalie la prezidantoj Max Friedlaender kaj Rochus Freiherr von Liliencron same kiel Johannes Bolte, muzikdirektoro Ferdinand Hummel kaj la direktoro de la Kantakademio, Georg Schumann, ĉiuj el Berlino. De februaro ĝis oktobro de 1904 ili kunsidis entute 25 fojojn. Krom tio alvenis skribaj ekspertizoj kaj voĉdonoj pri pli ol 8000 kantoj, ĉar la abundo da kantoj alimaniere ne estis subigebla.
Ĉinoto
La frukto de la arbo similas al malgrandaj oranĝoj. Ĝi havas amaran guston kaj estas ofte nomata per sia itala nomo, chinotto (itala elparolo: [kiˈnɔtto]). Ĝi estas esenca aromiga agento de plej multaj italaj amaraj trinkaĵoj i.a. de la populara Campari-aperitivo, kaj de kelkaj markoj de karbonataj nealkoholaĵoj, kiuj estas ĝenerale nomataj "chinotto".
Kaiserliederbuch
Historio
El inter la "plej lertaj kaj pruvitaj fakuloj" de la tiama epoko oni krome elektis priverkantoj por popolkantoj, kiuj tiam ne ekzistis en konvenaj komponaĵoj por virĥoro. Krom la unuialinie envolvitaj membroj de la komsiitaro, el kiuj Georg Schumann, de la imperiestro mem vokita en la komisiitaron, liveris la plej multajn priverkaĵojn interalie apartenis Engelbert Humperdinck, Max Bruch, Gustav Schreck kaj Richard Strauss.
Ĉinoto
La mirtfolia oranĝarboj foje estas plantitaj en ĝardenoj. Pro sia kompakteco, ĝi ankaŭ povas esti plantita en poto aŭ en alia speca ujo.
Kaiserliederbuch
Historio
En 1955 en GDR aperis reference al la historia modelo Nova popolkantaro por miksita ĥoro.
345
En la jaro 345 post Kristo okazis, interalie:
Paula Cândido
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Viçosa. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Tjurka lingvaro
Problemoj pri klasado
La klasado uzata en tiu ĉi artikolo estas kreita de la rusa tjurkologo O. Mudrak. Sed la lingvostatistika metodo, kiu ne prilaboris ĉiujn tjurkajn lingvojn, donas iomete malsamajn rezultojn. Ekzemple, per ĝi karluka kaj kipĉaka grupoj estas unuigitaj kaj azerbajĝana lingvo pli proksimas al la turkmena ol al la turka.
Altaja superlingvaro
Multaj lingvistoj kredas ke tjurkajn lingvojn necesas unuigi kun la Mongolaj en unu grandan Altajan superlingvaron. Kelkaj eĉ proponas ankaŭ aldoni la Japanan kaj la Korean. Sed multaj aliaj fakuloj tion tute ne agnoskas.
Etnoj
Turka grupo de etnoj apartenas al la altaja lingvofamilio. La plej multnombraj popoloj de la grupo estas turkoj, uzbekoj, azerbajĝananoj, kazaĥoj, tataroj kaj ujguroj.
Nova Tjurka Alfabeto
Nova Tjurka Alfabeto (tatare яңа əлифба/jaꞑa əlifʙa, baŝkire яңы әлифбә, "nova alfabeto"), mallonge яңалиф/jaꞑalif, ebla esperantigo janalifo, estas projekto de unuigita latinida alfabeto por tjurkaj lingvoj kreita en Sovetunio en la fino de 1920-aj jaroj. En 1928 ĝi estis oficiale enkondukita en tjurklingvaj sovetaj respublikoj kaj aŭtonomaj respublikoj de RSFSR anstataŭ arabidaj alfabetoj kiuj tie tradicie utiliĝis. Tamen en 1938–1940 janalifo estas urĝe anstataŭigita per alfabetoj surbaze de cirila skribo kaj do estas ne plu uzata.
Feisoglio
Feisoglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bossolasco, Cerreto Langhe, Cravanzana, Gorzegno, Levice, Niella Belbo, Serravalle Langhe kaj Torre Bormida.
(17828) 1998 HK8
(17828) 1998 HK8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
7115 Franciscuszeno
7115 Franciscuszeno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la morava jezuito Franciscus Zeno (aŭ Francisco Zeno, 1734–1781), dua direktoro de la observatorio de la Clementinum. Li estis astronomo, geologo paleontologo kaj profesoro pri matematiko en la Universitato de Karolo de Prago.
Querstedt
Querstedt ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2010 ĝi havis 97 loĝantojn.
Notkompostado
Notpresado signifas (analoge al kompostado en presarto) la preparado de notoj en publikebla kaj kopiebla formo. La principoj de notpresado tamen multe distingiĝas disde tiuj de la tekstopresado.
La metian notpresadon far edukitaj notgravuristo resp. notkompostisto ekde fine de la 20-a jarcento pli kaj pli forŝovas la komputila notkompostado, kiun oni uzas kaj por la produktado de presŝablonoj kaj ankaŭ por la disvastigo de muziko per elektronaj amaskomunikiloj.
La komencoj de notpresado
Ĝis en la dua duono de la 15-a jarcento oni povis multobligi kaj disvastigi notojn nurnure manskribe. La plej konataj notoj, verŝajne presitaj per lignoplatoj en blokpresadomaniero (lignogravurado), devenas el la jaro 1473. Oni ankaŭ aplikis kuprogravuradon por la presado de notoj. Ambaŭ teknikoj tamen estis laborelspeza kaj pro tio oni nur malofte multobligis notojn per ĉi tiu tekniko.
Presado per moveblaj prestipoj
Ottaviano dei Petrucci (1466–1539) evoluis teknikon, kiu same kiel la tekstopresado de Johannes Gutenberg funkciis kun moveblaj prestipoj. Per ĉi tiu metodo oni unuafoje povis presi muzikon malmultpreze kaj en pli grandaj eldonkvantoj.
Petrucci presis en pluraj presprocedoj notliniarojn, notosignojn kaj tekston. Estis tre elspeziga, kongruigi precize la presfazojn. Pierre Attaingnant (1494–1551) plifaciligis la procedon, unuigante notliniarojn kaj -signojn en unu prestipo. Tio tamen rezultigis videblajn breĉetojn en la notliniaroj, (komp. bildon), ĉar ĉi tiujn kunmetis vico de unuopaj prestipoj. Tamen ĉi tiu procedo disvastiĝis pro sia ekonomieco. Ĝi estis en uzo ĝis en la 20-a jarcento, precipe por tekstoj kun notekzemloj.
La notacio evoluiĝanta en la baroko tamen ne plu estis adekvate bildigebla per ĉi tiu procedo. Johann Gottlob Immanuel Breitkopf (1719–1794) pro tio dismetis la prestipojn en pli malgrandajn segmentojn, por fari ilin pli flekseble kombineblaj. Sed ankaŭ ĉi tiu procedo estis tre limigita kompare kun la manskriba notacio. La kuprogravurado tamen laŭ fleksemo preskaŭ egalis al manskribado. J. S. Bach mem uzis kuprogravuradon por multobligo de sia muziko.
Notgravurado kun ŝtalstampiloj
Ĉ. 1730 la anglo John Walsh (1665–1736) inventis la notgravuradon per ŝtalstampiloj kaj per tio unuigis la avantaĝojn de fleksema kuprogravurado kun tiu de efika tipopresado. Anstataŭ tipoj li uzis stampilojn, kiujn oni povis permartele bati ĉe ajna loko en presplato el malmola peltro. Oni ankaŭ povis enbati tekston en la platon helpe de stampiloj. Liniojn (notliniaroj, taktostrekoj, koloj kaj traboj) samkiel arkojn oni plue gravuris analoge al kuprogravurado. Peltro estas alojo el plumbo, stano kaj antimono, en uzo jam antaŭe por permana gravurado. Sekvatempe ankaŭ aliaj metaloj estis uzataj.
De la gravurita plato oni povis presi laŭ kavogravurado. Plato tamen estis uzebla nur por limigita nombro da presadoj. Pro eluziĝo la presbildo iom post iom perdis klarecon. La litografio kaj poste fotomekanikaj reproduktadmetodoj ebligis, presi per unu kopio de la gravurita plato altan eldonkvanton.
La profesio de notgravuristo kiel metio estis tradiciita kaj perfektigita de generacio al generacio. La edukado daŭris 6 jarojn. Nian nuntempan imagon pri aspekto de la notaciaj elementoj decide stampis la notgravura metio. La kvalito de presŝablonoj produktitaj far notgravuristoj fakte validas kiel nesuperita. Ĉiuj postaj procedoj do orientiĝis ĉe la notgravurado.
Alternativaj metodoj por produktado de presŝablonoj
La fotomekanika reproduktadotekniko ebligis la uzadon de ajnaj nigraj-blankaj grafikaĵoj kiel presŝablonoj. Pro tio oni serĉis ekonomiajn alternativojn al material- kaj laborelspeza notgravurado. La plej simpla ebleco konsistis en tio, uzis manskribitajn notojn. Lertaj notgrafikistoj, kiuj desegnis notojn per ĉina inko sur diafanan folion papero, povis atingi rezultojn, kiuj nur post intensa trarigardo estas distingebla de gravuritaj notoj.
Apoge sur notgravurado ekzistis la stampmanuskripto kaj la notmetado. La prestipojn, per stampiloj enbatitaj, je tio oni surmetis per stampilo kaj presinko resp. per defrotado de la signoj de folioj, produktitaj tiucele, sur diafanan folion aŭ paperon. La elementojn, ĉe tradicia gravurado sen stampilo gravuritaj, oni desegnis per plumo kaj ĉina inko.
Komputila notkompostado
Kompare kun la tekstkompostado oni nur relative malfrue evoluis programojn por notkompostado. Unuflanke la strukturo de notskribo estas pli kompleksa ol tiu de normala teksto, aliaflanke ne ekzistas devigaj reguloj por ekzakta aranĝo de notsignoj. En metia notkompostado lokigo de la signoj sekvis la spertojn kaj estetikan sentadon. Aŭtomatigo de notkompostado do estas tre malfacile realigebla.
Unuaj aŭtomataj muzikformatigaj programoj pro tio estis uzataj precipe por simplaj situacioj kiel la notado de kantmelodioj. En la komenco oni parte devis skribi elementojn kiel ligarkoj permane. Aktuala, progresinta formatigoprogramo estas LilyPond. Ĝi ne havas grafikan uzantinterfacon. Per enigolingvo oni enigas semantikajn informojn pri tonaltoj kaj -daŭroj, paŭzoj, trabigo ktp., kiujn la programo ŝanĝas en grafikan notbildon. Por la produktado de presŝablonoj por eldoneja notpresado nuraj formatigoprogramojn oni tamen jam ne uzas.
La nuntempe tutmonde plej disvastiĝintaj notaciprogramoj, kiujn uzas kaj profesiuloj kaj ankaŭ aliaj uzantoj, estas Finale kaj Sibelius. Unuflanke ili estas tiel komfortaj je la manipulado, ke ankaŭ malprofesiuloj povas uzis ilin, kaj aliaflanke ili estas sufiĉe fleksemaj, por produkti per ili notojn por presado.
Eksterkutimajn notaciojn de Nova Muziko oni parte produktas rekte per disvastigitaj grafikprogramoj kiel ekz. CorelDraw, Freehand aŭ ankaŭ Illustrator.
Komputila notkompostado havas kompare kun la metiaj procedoj multaj ekonomiajn avantaĝojn. Ĝi estas malpli tempoelspeza, ebligas ampleksajn kaj rapidajn korektadojn kaj enorme plibonigas la arkivadon kaj reuzeblecon de jam kompostitaj notoj. Oni ne bezonas apartan kostointensan labormaterialon. Je konsiderinda laborfaciligo ĝi estas malpli erarema, ekz. ĉe voĉeltiraĵo samkiel ĉe transponado aŭ la aŭtomata taktonumerigo. Per apliko de MIDI notkompostisto povas, kompletige la vidan kontrolon, kontroli partituron pri eraroj krome peraŭde.
Zenit (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Zenit (Зенит) (pli frue: Novokrestovskaja, Новокрестовская) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Nevsko-Vasileostrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estis malfermita la.
Évian-les-Bains
Évian-les-Bains estas urba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. Évian-les-Bains situas ĉe la bordo de lago Lemano, je 45 km nord-oriente de Ĝenevo. Ĝi internacie konatas precipe pro minerala akvo de marko Évian, kiu enboteliĝas ĉi tie.
Situo
Évian-les-Bains situas ĉe la suda bordo de Lago Lemano, ĝiaj najbaraj komunumoj estas Neuvecelle, Larringes kaj Publier.
Ŝipa
La Compagnie générale de navigation sur le lac Léman, (Ĝenerala Entrepreno de ŝipveturo sur Lemana Lago) ligas ŝipe Évian-les-Bains kun Thonon-les-Bains kaj Laŭzano.
Fervoja
SNCF-linio al.
(14021) 1994 PL20
(14021) 1994 PL20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 3876
NGC 3876 (aliaj indikoj — UGC 6730, MCG 2-30-29, ZWG 68.55, IRAS11428+0926, PGC 36644) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hans Hopf (tenoro)
Hans Hopf (naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1916 en Nurenbergo; mortis la 25-an de junio 1993 en Munkeno) estis germana tenoro, specialiĝinta kiel herotenoro.
Post la lernejaj jaroj, li studis kantadon ĉe Paul Bender en Munkeno kaj ĉe Ragnvald Bjärne en Oslo. Sian scenejan debuton kiel tenoro li havis 1936 en Munkeno en la rolo de s-ro Pinkerton en la opero Madame Butterfly de Giacomo Puccini. Inter la jaroj 1939 kaj 1942 li kiel lirika tenoro estis membro de la ensemblo de la teatraj scenejoj de Augsburg, kaj poste plulaboris en la stabo de la Semper-Operejo en Dresdeno, kie li specialiĝis kiel herotenoro. Inter la jaroj 1946 kaj 1949 li apartenis al la teamo de la Germana Operejo en Berlino kaj sekve al la Bavara Ŝtata Operejo en Munkeno kaj ĉiujare krome plurfoje gastis en la Ŝtata Operejo de Vieno.
Ekde la jaro 1951 li regule kantis en la ĉiujara Festivalo de Bayreuth, en la unua postmilita festivalo de 1951 la tenoran voĉon de la 9-a sinfonio de Beethoven. En 1952 li debutis en la Metropola Operejo de Novjorko. Ankaŭ al la Teatro alla Scala en Milano, al la Royal Opera House Covent Garden en Londono kaj al aliaj renomaj scenejoj invitiĝis la tenoro aparte aprezata pro sia interpreto de roloj el la operoj de Richard Wagner. Tiu internacia aprezo de liaj Wagner-roloj iom forgesigas, ke fakte li ankaŭ estis elstara interpreto de tenoraj roloj el italaj operaj.
Ekde la jaro 1950 li estis per regulaj gastaj roloj kontrakte forte ligita a la Germana Operejo ĉe la Rejno en Duseldorfo kaj Duisburg. En la Festivalo de Salcburgo de 1954 li kantis la rolon de Max en la opero Der Freischütz. Inter la tenoraj roloj en operoj de Richard Wagner, Hans Hopf precipe brilis kiel heroo Tannhäuser en la samnoma opero, kiel Siegfried en la opero La ringo de la Nibelungo kaj kiel vira ĉefrolo en la opero Tristano kaj Izoldo. Lia voĉo havis solidan baritonan fundamenton kaj brile regis la altajn tenorajn kantopartojn, kaj lia kantado ŝajnis tute senpena, radianta je energio - tiel li konsideriĝas unu el la "lastaj" geniaj germanaj Wagner-tenoroj.
Post la adiaŭa opera prezento en 1988, du jarojn post la jubileo de 50 scenejaj jaroj, li en Munkeno laboris kiel pedagogo. Lia nepo Dominique Hopf same iĝis profesia kantisto.