cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zoltán Ráth
Biografio
Zoltán Ráth maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1880, baldaŭe li studis juron en Jura Akademio (Győr) (1881-1883), poste en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li lernis ekzemple de Gyula Kautz, Károly Kerkapoly. Li ricevis diplomon en 1886. Post 2 jaroj li ekinstruis. Spite tion li eklaboris en statistika oficejo. En 1892 li iĝis privata profesoro en la universitato, same en la teknikuniversitato. En 1896 li ekinstruis en la Reĝa Jura Akademio (Kassa).
Richard Friedenthal
Post studado en Munkeno, Berlino kaj Jena Friedenthal laboris kiel redaktoro en la Berlina eldonejo "Knaur". En la jaro 1931 li tie eldonis la enciklopedian vortaron Knaurs Konversationslexikon. Ekde la 1920-aj jaroj li ankaŭ mem verkis.
En 1933 la nazioj malpermesis al Richard Friedenthal la verkadon. Li en 1938 elmigris al Londono, tie li de 1943 ĝis 1950 laboris en la germanlingva sekcio de la radiostacio BBC. Ekde 1947 li estis brita civitano.
La verkaro de Richard Friedenthal konsistas el liriko, noveloj, romanoj, vojaĝraportoj, eseoj kaj biografioj (ekz. pri Goethe, Martin Luther kaj Georg Friedrich Händel). Kiel eldonisto li okupiĝis i.a. la postlasaĵoj de Stefan Zweig.
Amimona
Amimona - (helene Αμυμωνη, latine Amymone) estis en la helena mitologio filino de Danao, la reĝo en Libio kaj en Argo, prapatro de la gento de danaoj. Danao havis kvidek filinojn, Danainojn. Ĉiuj kun sia patro fuĝis en Grekion, ĉar ilia onklo Egipto volis edzinigi ilin al siaj kvindek filoj. Legendo rakontas, ke post albordiĝo en Argo sendis Danao siajn filinojn alporti akvon, por ke ili povu oferi al dioj. Amimona volis mortigi cervon, sed mise trafis Satiron, kiu atakis kaj ĝenis ŝin. La knabino vokis helpon kaj alrapidis la mara dio Pozidono mem, ĵetis al Satiro tridentan forkon kaj mortigis lin. Kiam li poste permesis, ke la knabino eltiru tridenton el la tero, elŝprucis en tiu loko intensiva fonto, kiu estis nomigita per ŝia nomo. Pozidono akiris amon de Amimona, edziĝis al ŝi kaj ili kune havis filon Naŭplion, kiu pli poste fondis faman samnoman havenurbon.
Bruce Edward Behymer
Bruce Edward BEHYMER estas usona astronomo
Li fariĝis bakalaŭro ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio en 1983.
Albert Dupontel
Albert DUPONTEL (naskiĝis en Saint-Germain-en-Laye) estas franca komikulo, aktoro kaj reĝisoro. Li estas kunulo de komediistino Claude Perron.
Biografio
Albert Dupontel devenas de Bretonio tra sia patro. Ĝis kiam li estis 20-jara li vivis kun sia patro (kuracisto) kaj sia patrino (dent-kuracistino) en Conflans-Sainte-Honorine. Liaj ŝatataj sportoj estis ĵudo kaj gimnastiko. Post bakalaŭro li studis medicinon dum kvar jaroj, de 1982 ĝis 1986 sed forlasis ĉion en la 5-a studjaro profite al teatra arto, kiun li studadis de 1986 ĝis 1988, kaj li ekludis etajn rolojn.
Li tiam plene dediĉis sin al sia pasio, komedio, kaj ekludis telefilmon Sales histoires. Li ankaŭ aperis kiel komikulo en "one man show" en 1990. Patrick Sébastien invitis lin al sia televida elsendo, kio rapide konatigis lin de la publiko kiel komikulon. Li poste ludis en kelkaj teatraĵoj, sed lia vera celo estis kino.
En 1992, li lanĉiĝis kiel reĝisoro de sia unua kurtfilmo Désiré. Li samtempe aktoris en filmoj kiel Un Héros très discret. En 1996, dank'al mono gajnita dum siaj spektakloj, li reĝisoris sian unuan filmon Bernie, kiu estis tre sukcesa. Li ludis pli kaj pli gravajn rolojn en filmoj kiel Giorgino, Un long dimanche de fiançailles kaj Jacquou le Croquant. Li ludas ĉefan rolon en filmo Deux jours à tuer de Jean Becker.
NGC 1628
NGC 1628 (aliaj indikoj — PGC 15674, MCG -1-12-39, IRAS04351-0448) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lajos Balogh
Lajos Balogh [balog] rumania hungara pentristo, grafikisto naskita en Bukareŝto la 17-an de marto 1928.
Kariero
Lajos Balogh finis en liceo de Carei, artstudojn en 1954 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto. Inter 1954-58 li estis grafika redaktoro de hungaraj gazetoj de Bukareŝto.
Camamu
Camamu estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 35.180 loĝantojn en 2010.
Lajos Balogh
Fonto
.
Kecskemét
Kecskemét [keĉkemEt] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, kies departementejo estas kun departementrajto, en Distrikto Kecskemét, kies centro estas. En la loknomo Kecske signifas: kapro, sed la kialo estas duba, krome la finaĵo "mét" estas nesolvebla.
Historio
La plej malnovajn restaĵojn oni trovis el la bronzepoko, poste lasis ŝpurojn skitoj, sarmatoj, hunoj kaj avaroj. La unua mencio devenis el 1368, kiel urbo. Ankaŭ por la turkoj la urbo estis grava kaj kun Cegléd kaj Nagykőrös estis triopo, kie la vivkondiĉoj estis pli favoraj, ol en aliaj komunumoj. Tial la loĝantoj de la ĉirkaŭaj vilaĝoj venis en Kecskemét. En 1707 serba taĉmento faris detruojn al la urbeto (en la 18-a jarcento la statuso estis kampurbo). En 1832 la loĝantoj elaĉetis la feŭdajn postulojn, ili iĝis liberaj. La kampurbo evoluis pro la agrikulturo. En 1870 la statuso estis altrangigita. En 1911 tertremo okazis. Kecskemét estis nomumita departementejo en 1950.
La urbo havas militan flughavenon, teatron, 5 ĉeflernejojn kaj elstaran basketbolan teamon.
Esperanto
Estas delegito de UEA tie.
Else Hirsch
Else Hirsch (naskiĝis la 29-an de julio 1889 en Bützow, Schwerin, mortis en la geto Riga) estis juda instruistino en Bochum, kiu dum la erao de la naziismo helpis organizi infantransportojn eksterlanden.
Else Hirsch venis en 1927 de Berlino al Bochum, por transpreni postenon de instruistino ĉe la juda lernejo en Bochum. Krome ŝi laboris en la juda inasocio kaj instruis la hebrean al knabinoj.
Oktobre 1937 ŝi partoprenis pluklerigadon pri la angla, ĉe la Reichsvertretung der Deutschen Juden (regna reprenzentejo de germanaj judoj) en Berlino, por povi instrui al eblaj elmigrontoj en Bochum anglan. En junio 1938 ŝi ankaŭ vojaĝis al Palestino, supozeble por kontakti la Infan- kaj junul-Alijah, kiu provis savi kiel eble plej multajn infanojn kaj junulojn el la deportadoj kaj amasmurdoj naziaj.
Post la kristala nokto novembre 1938, je kiu ankaŭ la sinagogo de Bochum estas viktimo de brulfaro, la juda popollernejo estis deviga por ĉiuj gelernantoj judaj. Else Hirsch komencis interakorde kun la juda regna reprenzentantaro oranizi transportojn por infanoj kaj junuloj. Inter decembro 1938 kaj aŭgusto 1939 ŝi organizis dek infantransportojn la Nederlando kaj Anglio.
Ŝi mem restis kiel ununura juda instruisto ĉe la postrestintaj lernantoj, ĝis kiam la nazioj malfondis la lernejon septembre 1941. Fine de januaro 1942 Else Hirsch kune kun kelkaj el ŝiaj lernantoj estis deportita en la geton de Riga. En la geto Else Hirsch instruus laŭ eldiro de supervivanta lernanto en konstruaĵo mallongan tempon infanojn kaj organizus manĝaĵojn por maljunaj kaj malfortaj homoj. Ŝi pereis en la genocido.
Al ŝi estas ŝuldata, ke multaj judaj junuloj el Bochum supervivis la popolmurdon. Tial la urbo Bochum nomumis straton laŭ Else Hirsch.
Pura
Pura estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Pianokonĉerto
Pianokonĉerto estas konĉerto, en kiu la soloinstrumento piano kontraŭstaras orkestron.
Yusei Yashiki
Yusei Yashiki (屋敷 優成, n. ) estas japana futbalisto.
Pianokonĉerto
Plej malfrue en 1721 Johann Sebastian Bach disigis en sia Brandenburga konĉerto n-o 5 la klavicenon el sia kutima ĝeneralbasa rolo kaj disponigis al ĝi ampleksajn soloajn pasaĝojn. Poste Bach translaboris ankoraŭ pluajn konĉertojn por aliaj soloinstrumentoj en klavicenkonĉertojn. Ene de malmultaj jardekoj por la komponistoj (ekz. la filoj de Bach, Georg Friedrich Händel, Johann Adolph Hasse, la fratoj Graun kaj multaj aliaj) soloa rolo de klavarinstrumento jam estis ĉiutagaĵo – por la je la fino de la 18-a jarcento venkanta piano ili ekde la komenco skribis solokonĉertoj.
Yusei Yashiki
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Oita Trinita.
Pianokonĉerto
Ekde la baroko ĝis la modernismo la pianokonĉerto estas trovebla en ĉiuj epokoj. Je tio ĝi orientiĝis kutime laŭ la muzikaj formoj de la respektivaj epokoj.
En la baroka muziko la klavicenkonĉerto laŭas la tiam kutiman tripartan formon. Ekzistas nuntempe interpretistoj, kiuj realigas barokajn klavicenkonĉertojn sur moderna piano.
La pianokonĉerto de la viena klasikismo orientiĝis laŭforme kutime je la simfonio/sonata formo. Haydn, Mozart kaj Beethoven skribis tiajn konĉertojn, kiujn karakterizas alterna ludado kun la celo de kuna muzikado. Ofte je la fino de la unua movimento kadenco donas al la soloisto eblecon, elmontri siajn pianistajn kapablojn malakompanate. Kadencoj je la komenco estis improvizataj, poste pli kaj pli fiksitaj de la komponistoj; en la koncertado ofte venkis kadencoj de famaj interpretistoj.
Pianokonĉertoj el la romantismo ofte deflankiĝas de la fiksaj formoj de la klasikisma pianokonĉerto. Ĉar la 19-a jarcento generis multajn virtuozajn pianistojn, kiuj deziris pli bonan prezentadon de sia povo, la pezocentro de la alterna ludo inter orkestro kaj soloisto forŝoviĝis favore la soloistojn. En la soloista parto la orkestro esence prezentas nur sinretenan akompanaĵon. Karakterizaj ekzemploj por tio estas la pianokonĉertoj de Frédéric Chopin, kiujn oni povus ankaŭ ludi komplete sen orkestro, se la pianisto transprenus la orkestroparton transskribitan en pianoversion.
La pianokonĉerto kiel memstara muzika formo konserviĝis ĝis en la modernismo, krome tamen ankaŭ ekestis aliaj formoj, kiuj same intencas la konĉertadon de piano kaj orkestro sen estis pianokonĉerto proprasence. Ekzemplaj por tio estas la „Wanderer-Fantasie (laŭ Franz Schubert)“ de Franz Liszt, „Simfoniaj variacioj por piano kaj orkestro“ de César Franck aŭ „Blusa rapsodio“ de George Gershwin.
(7746) 1987 RC1
(7746) 1987 RC1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Pura TI
-
Pura estas komunumo de la Komunumaro Magliasina kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1320 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Pura situas en la suba parto de la regiono Malcantone, proksimume 2 kilometrojn okcidente de la Lago de Lugano, 12 kilometrojn sudokcidente de la distriktĉefurbo Lugano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Al Pura apartenas la vilaĝoj Pura, Magliasina kaj Moriscio, kaj krome la setlejoj Prelongo, Romani kaj Ronchettone.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,04 km², de kiuj 72,5% estas kovritaj de arbaro, 9,4% servas por agrikulturo kaj 17,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pura limas en nordo al Curio, en nordoriento al Neggio, en oriento al Magliaso, en sudoriento al Caslano, en sudo al Ponte Tresa, kaj en okcidento al Croglio.
Trafiko
Laŭlonge de la suda limo de Pura pasas la kantona ĉefvojo n-ro 398 de Lugano al Ponte Tresa. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas proksimume 10 kilometrojn nordokcidente de la komunumo. La haltejo Caslana de la etspura trama fervojo de Lugano al Ponte Tresa situas rekte apud la sudorienta komunumlimo. Tra la vilaĝocentro kondukas buso, kiu kondukas de Magliaso al Novaggio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pura datiĝas el la jaro 751. Dum mezepoko la Monaĥejo San Pietro Cielo d'Oro en Padovo, la katedrala kapitolo de Como kaj la Abatejo de Disentis estis bienposedantoj en Pura. La pastra preĝejo Sankt Marteno estis la unuan fojon menciita en la jaro 1352. Ĝi estis grandigita en la jaroj 1642 kaj 1658. En la 2-a duono de la 20-a jarcento estis konstruitaj multaj novaj domoj en Pura kaj la loĝantaro signife kreskis.
Zarza de Granadilla
Zarza de Granadilla (Rubusarbo de Granateto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Aktuale ĝi inkludis en sian teritorion la vilaĝon de Granadilla (Cáceres) (Historia-Arta Komplekso) kiu estis senloĝigita por la konstruo de la Akvobaraĵo Gabriel y Galán post 1965.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas zarzeños. La censita populacio en 2009 estis de 1.864 loĝantoj.
Situo
Zarza de Granadilla estas situa en la pleja norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, je altitudo de 399 m; je 115 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 175 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed plej proksima urbo estas Plasencia je 32 km. La areo de ties teritorio estas de 134 km².
Ĝi situas inter la valoj de la rivero Alagón kaj de la rivero Ambroz (alfluanto de la unua menciita).
Lanze (Lauenburg)
Lanze estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lütau, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Lauenburg (Elbo), kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Zarza de Granadilla
Ekonomio
Agrikulturo (40%) kaj brutobredado (20%). La industrio kaj konstruado okupas 15% de la laborpopulacio, dum la resta 25% okupiĝas je Servoj.
La agrikulturo produktas ĉefe cerealojn kaj paŝtejojn, kun malgrandaj areoj de olivarbaro. Pri agrikulturo de irigacio, tabako kaj papriko samegale estas majoritataj kultivoj.
Distrikto Nowa Ruda
Distrikto Nowa Ruda - pole powiat noworudzki - de la jaro 1954 ĝis la jaro 1975 estis distrikto en la provinco (vojevodio) Malsupra Silezio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Nowa Ruda. Ĝis la jaro 1945 la teritorio estis plejgrandparte germanlingva, administre apartenis al la Germana Regno kaj al la prusia provinco Silezio. La distrikta ĉefurbo ĝis tiu jaro nomiĝis Neurode kaj de 1855 ĝis 1932 estis administra centro de distrikto nomata Kreis Neurode. Ekde la malfondo de la distrikto en 1975 la teritorio apartenas al la distrikto Kłodzko (ĝis 1945 germane Glatz).
Latinida ĵazo
Latinida ĵazo estas ludmaniero de moderna ĵazo, kiu distingiĝas precipe per transpreno de ritmoj kaj parte ankaŭ komponaĵoj el la repertuaro de latinamerika muziko. Pli-malvasta-sence temas ĉefe pri la interkruciĝo de elementoj de ĵazo kaj diversaj stiloj el Karibio, je kio siaflanke la kuba muziko tenas bazan pozicion. Plivastasence la nocio entenas ankaŭ influojn el la brazila popularmuziko.
Kuba kaj brazila muzikoj
La kuba ĵazo evoluis ekde la 1940-aj jaroj kaj distingiĝas per la enigo de melodiaj kaj precipe ritmaj elementoj el la kuba muziko en la svingon kaj la modernan ĵazon. Kiel frua formo de latinida ĵazo validas kubopo, miksaĵo el kubaj ritmoj kaj bibopo. La stilon ekestis en la kvardekaj jaroj ĉefe per la kunlaboro de Dizzy Gillespie kaj Mario Bauzá kaj per Chico O’Farrill.
La afrikdevenajn ritmoj de Kubo oni ludas per larĝa perkutinstrumentaro – ekde la kongatamburoj trans la guiroj ĝis la klaveoj. Por la kunfando kun ĵazo perkutinstrumentistoj kiel Chano Pozo, kiuj laboris en Novjorko, estis esencaj. Menciindas tamen ankaŭ la sonregistraĵoj, kiujn Stan Kenton ludis kun la ritmosekcio de Machito. La popolmuzika karaktero de la kuba muziko ankaŭ pregis la melodian stilon de la kuba ĵazo.
Komence de la 1960-aj jaroj usonaj ĵazmuzikistoj direktis sian intereson ekde la kuba ĵazo al la brazilaj sambo kaj bosanovo, kiu rezultigis vendofuroraĵojn kiel Jazz Samba, Getz/Gilberto kaj The Girl from Ipanema. Muzikistoj el Karibio tamen daŭrigis la intereson pri kunfando de kariba kaj ĵaza muzikoj.
Ĵazligitajn ludmanierojn de salso flegis dum improvizadkunsidoj grupoj kiel Fania All Stars, den Tico All Stars aŭ Cesta All Stars per iliaj ĵazsolooj.
Difino de la nocio latinida ĵazo
Pro la antaŭenigo de ĉi tiu ĵazstilo en Usono ĝi nomiĝas anglalingve latin jazz. Usonanoj nomas latin ĉion ajn, kiu rilatas al la kulturo de Latin-Ameriko. Taŭga esperantigo estas latinida ĵazo, ĉar ĝi similas al la usonangla origino kaj samtempe klarigas, ke ne temas pli latinlingva ĵazo, kiel farus ekz. latin-ĵazo, formo pli proksima al la usona. Krome la formo latinida ĵazo memorigas la spertan esperanto-parolanton pri la nocio latinida lingvo, kaj fakte la esenca de ĉi tiu ĵazstilo estas la ritmoj, kiuj geografie devenas de tiuj landoj en Ameriko, en kiuj oni parolas latindajn lingvojn.
Ekzemple la muziko el Meksiko malgraŭ ĝia geografia najbareco al Usono nur malmultege eniris en ĵazon. Eĉ la sonregistraĵo Tijuana Moods de Charles Mingus (1957), kiu nomiĝas laŭ meksika limurbo, reflektas tamen aŭrezulte ĉefe hispanan kaj kariban muzikon. Tamen kelkaj origine meksikaj boleroj eniris pretervoje per la kuba muziko en la ĵazrepertuaron. Fama ekzemplo estas Bésame mucho de Consuelo Velázquez.
Ankaŭ la riĉan muzikan tradiciojn de Argentino kaj Urugvajo la ĵazo longtempe neglektis. Escepto estas la verkado de Gato Barbieri, precipe en la 1970-aj jaroj. Ekde proks. 1990 tamen okazis rimarkinda ŝanĝo, kiu originas en la populareco de la komponaĵoj de Astor Piazzolla kaj de la nova tango. Ĉu ĉi tiu relative moderna „tangoĵazo“ onte estus atribuenda al la ĝenro latinida ĵazo, nuntempe tamen ne estas decidebla kun certeco.
Makassar
Makassar (=Makazao/Makassaro/Makazo) estas provinca ĉefurbo kaj havenurbo en insulo Sulaveso en Indonezio. En tiu insulo ĝi estas la plej granda urbo kaj la plej granda haveno. La historia loknomo estis inter 1971-1999 Ujung Pandang.
Situo
Makassar situas sur suda parto de la insulo Sulaveso laŭ la marbordo.
Historio
La unuaj eŭropaj loĝantoj estis la portugalaj maristoj en la 16-a jarcento. La loko, kiel komercocentro de orienta Indonezio fondiĝis en 1607. Baldaŭe alvenis ankaŭ nederlandanoj kaj malajoj.
Ekonomio
En Makassar la plej grava estas la fiŝkaptado.
Trafiko
Makassar havas internacian flughavenon iom for. En la urbo malgrandaj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Makassar havas tropikan klimaton. La temperaturo estas inter 25-32 ° C. Jare pluvas dum 149 tagoj, resume 2860 mm. La plej seka monato estas aŭgusto kun 11 mm pluvokvantoj, la plej pluva monato estas januaro kun 660 mm pluvokvantoj.
Blättersberg
La monto havas nordan (alteco 613,2 m) kaj sudan kupolon (alteco 606,0 m). Sur la suda kupolo staras la elrigardturo Ludwigsturm.
Situo
La monto situas en la Haardt, la oriento montetarĉeno de la Paltinata arbaro, kaj tie en la Naturparko Pfälzerwald. ĝia pinto estas 3 km okcidentnordokcidente de Rhodt unter Rietburg. 4,5 km okcidentsud okcidente estas Edenkoben kaj 1,6 km nordokcidente la vilaĝo Weyher in der Pfalz. Norde estas la valo de Edenkoben kun la rivereto Triefenbach kaj sude estas la valo de la rivereto Modenbach. Sur la orienta flanko de la monto fontas la Leißelgraben. Orienta sprono de la norda kupolo nomiĝas Spitzbergel (alteco 324,7 m ).
Ludwigsturm
Sur la orientnordorienta flanko de la monto troviĝas piede de la monto la kastelo Villa Ludwigshöhe.
Vidu ankaŭ
Listo de montoj en Rejnland-Palatinato
Eksteraj ligiloj
-->
Fortalezo
Fortalezo (Fortaleza "fortikaĵo"), ĉe la Atlantiko, estas la ĉefurbo de Cearao, nordorienta subŝtato de Brazilo. Je du gradoj sude de la ekvatoro, je altitudo ĉirkaŭ 21m, ĝi estas municipa centro de de areo kaj 2,703,391 da loĝantoj (urba denseco: po 8,655 je km²). En ĝia aglomeraĵo vivas ĉirkaŭ 4 milionoj da loĝantoj je 2021. Fortalezo allogas ĉiujare milionojn da turistoj el tuta Brazilo kaj de cetera mondo. Ĝi situas ĉe koordinatoj.
Ĝi estas grava haveno, kiu eksportas kotonon, kafon, felojn kaj aliajn produktojn de la landinterno.
Tricentjara historio
La historio de Fortalezo, ĉefurbo de la ŝtato (brazila federaciero) Cearao, estas ligita al la konstruo de simbola monumento pri rezisto kaj forto, la Fortikaĵo Schoonenborch. Starigita de nederlandano Mathias Beck en 1649, la fortikaĵo estis signo de la disputo inter portugaloj kaj nederlandanoj pri la cearaa teritorio. Post la venko de la portugaloj, komanditaj de Álvaro de Azevedo Barreto, ĝi ricevis la nomon Fortaleza de Nossa Senhora da Assunção (Fortikaĵo de Nia Sinjorino de la Ĉieliro), el kio fontas la urbonomo. Sub regado de la Portugala Krono, la malnova domaro plimultiĝinta ĉirkaŭ la konstruaĵo evoluis al vilaĝo en 1726 kaj pli poste al la urbo, kiu fariĝis en 1799 ĉefurbo de la ŝtato Cearao, ero de la brazila federacio.
La nuntempa Fortalezo, kun pli ol 2,7 milionoj da loĝantoj, konservas el pasinteco, krom la kulturoj kaj arkitekturaj monumentoj, la diversecon de naturaj allogaĵoj kaj specialan klimaton, kiu faras ĝin unu el la plej popularaj brazilaj vojaĝceloj por enlanda kaj internacia turismo.
En 2002, Fortalezo gastigis la Universalan Kongreson de Esperanto kaj la 70-a IJK 2014 ankaŭ okazis en Fortalezo.
Nathan Burns
Nathan Burns (n. ) estas aŭstralia futbalisto. Li de 2007 ĝis 2015 membris en la aŭstralia nacia teamo de futbalo.
Suda Dobruĝo
Suda Dobruĝo (en bulgara: Южна Добруджа, Judĝna Dobrudĝa aŭ simple Добруджа, Dobrudĝa) estas areo de nordorienta Bulgario enhavanta la administrajn distriktojn nome laŭ la ĉefaj urboj Dobriĉ kaj Silistra. Ĝi havas areon de 7,565 km² kaj 358,000 loĝantojn. Kiam ĝi estis parto de la Rumanio el 1913 al 1940 ĝi estis konata en rumana kiel Dobrogea de sud, Cadrilater ("Kvarflanka"), aŭ Dobrogea Nouă ("Nova Dobruĝo").
Fortalezo
Geografio
eta|300px|Vido de Fortalezo el [[satelito]] Laŭ la regiona divido valida ekde 2017, establita de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko (IBGE), la komunumo apartenas al la Meza kaj Tuja Geografiaj Regionoj de Fortalezo. Ĝis tiam, kun la valideco de la dividoj en mikroregionoj kaj mezregionoj, ĝi estis parto de la mikroregiono de Fortalezo, kiu siavice estis inkludita en la Metropola mezregiono de Fortalezo. La municipo estas limigita al Atlantiko norde; Maracanaú, Itaitinga kaj Pacatuba en la sudo; Caucaia en la okcidento kaj Eusébio kaj Aquiraz en la oriento. Kun 312,350 km², Fortalezo estas unu el la plej malgrandaj ĉefurboj en la lando laŭ teritoria areo. Ĝi estas ankaŭ la brazila subŝtata ĉefurbo plej proksima al la eŭropa kontinento, je distanco de 5 608 km de Lisbono. La natura medio en Fortalezo havas trajtojn similajn al tiuj de aliaj marbordaj urboj en Brazilo. La klimato estas varma, kun averaĝa ĉiujara temperaturo je 26 °C. La superrega vegetaĵaro estas mangrovo kaj restingao. Ĝia reliefo estas de marborda ebenaĵo kaj antaŭmarbordaj altebenaĵoj. La teritorio havas mezan altecon de dek ses metroj. La Ekologia Parko de Cocó elstaras pro esti la plej granda verda areo en la grandurbo kaj unu el la plej grandaj urbaj parkoj en Latinameriko. Antaŭ la kontinenta drivo, la areo kie Fortalezo aperis estis najbara al la grandurbo de Lagoso sur la Gvinea Golfo en Niĝerio. La nuna marbordo de la du urboj aperis antaŭ 150 milionoj da jaroj, en la supera Ĵurasio.
Suda Dobruĝo
Komence de la moderna epoko, Suda Dobruĝo havis miksan logantaron de Bulgaroj kaj Turkoj kun kelkaj pli malgrandaj minoritatoj, inklude Gagauzojn, Krimeajn Tatarojn kaj Rumanojn. En 1910, el 282,007 loĝantoj de Suda Dobruĝo, 134,355 (47.6%) estis Bulgaroj, 106,568 (37.8%) Turkoj, 12,192 (4.3%) Ciganoj, 11,718 (4.1%) Tataroj, kaj 6,484 (2.4%) Rumanoj.
Fortalezo
Fortal'
En la lasta semajno de julio, Fortalezo vivas la gajecon de Fortal’, unu el la plej viglaj ekstersezonaj karnavaloj en Brazilo. En la Avenuo Beira-mar, miloj da homoj amuziĝas je la sono de trios elétricos [trius eletrikus] (muzik-kamionoj) kun tutlanda famo, vestitaj per la abadás (teamaj kostumoj) de la diversaj dancgrupoj kiuj vigligas la feston. Alia ebleco estas spekti la paradon en loĝioj ĉe la avenuo, starigitaj por la evento, aŭ sur la trotuaro laŭ la bordo.
Suda Dobruĝo
En 1913–1940, dum la epoko de la Reĝlando de Rumanio, la regiono kovras du kantonojn: Durostor kaj Caliacra. Nuntempe, la teritorio de Suda Dobruĝo formas la provincojn Silistra kaj Dobrich.
Fortalezo
Gastronomio
La maraĵoj (fiŝoj, moluskoj, krustuloj), preparitaj tuj post la kaptado per modera uzo de kokosa lakto kaj regionaj spicoj, estas referencoj de la sana kuirarto de la cearaa marbordo.
Regionaj fruktoj kiel anakardio, spondio, muricio, anono, kokoso, sapotfrukto kaj mango estas la bazo por bongustegaj sukoj, dolĉaĵoj, marmeladoj, likvoroj kaj glaciaĵoj. Anakardinukso, anakardi-vino, krudsukeraĵo, sukerkana suko kaj brando same estas tipaj elementoj de la regiona gastronomio.
Gustoj de aliaj regionoj riĉigas la gastronomiajn eblecojn en la urbo. En Fortalezo eblas, ekzemple, manĝi bonan ĉuraskon (rostitan viandon) en unu el la multaj specialigitaj restoracioj. Internacinivelaj restoracioj kaj tiuj tipaj por diverslandaj kuirartoj - itala, franca, araba, japana kaj ĉina, inter aliaj - same formas la diversecon de la fortaleza tablo.
Plejparte la restoracioj troviĝas ĉe Avenuo Beira-mar [bejramar’] (marborda), ĉe Plaĝo de Iracema kaj en la gastronomiaj centroj de Varjota kaj Monto Santa Terezinha [santa terezinja].
Butikumado
Aĉetejoj grandaj kaj malgrandaj ofertas diversecon en butikumado dum ferioj. Ekzistas, cetere, gravaj butikaj koridoroj kiel Avenuo Monsenhor Tabosa [monsenjor’ taboza], kun vendejoj de la ĉefaj cearaaj vestofabrikoj, krom la propra urbocentro, kvartalo kie komerco estas multnombra kaj varia.
Manarto
Hamakoj, puntoteksaĵoj, brodaĵoj kaj kroĉtrikaĵoj: la manartaĵoj el kotonaj fibroj, heredaĵo de la portugala koloniigo, estas inter la plej signifaj manifestiĝoj de la ŝatata cearaa manarto. Pajlaj korboj, mansakoj kaj ĉapeloj, produktoj el argilo, ledo, liano kaj ligno same estas rimarkindaj. En pluraj lokoj de la urbo vendejoj kaj stratfoiroj ofertas tiujn produktojn.
Centro Dragão do Mar de Arte e Cultura
Centro Dragão do Mar [dragaun du mar] ("Mardrako") pri Arto kaj Kulturo, la plej moderna kaj bonekipita kultura centro en Brazilo estas invito al ĉiaj kulturaj spertoj. Planetario, artmetiejoj, kursoj, muzeoj, biblioteko, kinejoj, amfiteatro, ludejo, galerioj, terasoj kaj kortoj estas alireblaj al ĉiuj, en ensemblo ĉirkaŭata de historiaj konstruaĵoj. La kvartalo de artistoj inkluzivas restoraciojn kaj noktoklubojn en domaro laŭ novklasika arkitekturo el la frua XX-a jarcento, kiuj ofertas kulturon kaj amuzon en la plej ĉarma parto de kvartalo Iracema. Strato Dragão do Mar, 81.
Hoteloj, Gastejoj kaj Luapartamentoj
De la rafinita hotelo al la plej akceptema gastejo, Fortalezo disponigas pli ol 222 alternativojn por gastigado. Plejparte la hoteloj troviĝas en la regiono de Avenuo Beira-mar, la luapartamentoj en Meireles, kaj la gastejoj ĉe Plaĝo de Iracema. Estas ankaŭ unu junulargastejo kaj unu tendumejo.
Subakviĝo
La cearaa marbordo ofertas plurajn lokojn taŭgajn por la praktikado de subakviĝo. La Ŝtono de Risca do Meio [riska du mejo], 10 mejlojn for de Mucuripe, estas malavara pri aroj da malgrandaj fiŝoj kaj rajoj, je 28-metra profundeco. Dudek mejlojn for de la Plaĝo de Pecém [pesem’], 30 metrojn sub la marnivelo, troviĝas la restaĵoj de la ŝipo de Pecém, torpedita dum la Dua mondmilito, unu el la plej belaj lokoj por subakviĝo en Ceará. La Kanalo de Arabajanas, 15 mejlojn for de la ĉefurbo, kaj la restaĵoj de alia ŝipo, Macau, proksime de la bordo de Terpinto Maceió [masejo’], estas rekomendindaj. Specialaj kursejoj ofertas subakviĝon kun la kompanio de profesiuloj, oftaj programoj kaj luadon de ekipaĵoj.
Esperanto kaj Fortalezo
La 87-a UK 2002 okazis en Fortalezo kaj la 70-a IJK 2014 same okazis en la urbo.
Priŝtelo de banka trezoro en 2005
Oni forŝtelis en 2005 150 milionojn da brazilaj realoj (ĉiu 50-banknoto) en pezo de 3,5 tunoj. La rabistoj luis domon en la najbaraĵo kaj fosis 200-metran tunelon.
Ménilmontant (pariza metrostacio)
Ménilmontant [menimɔ̃tɑ̃] estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 11-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la.
Alirejoj
La stacio havas unusolan alirejon en n-ro 137 Bulvardo de Ménilmontant.
Mark Scott Marley
Mark Scott MARLEY estas usona astronomo.
Gasto
Gasto estas vizitanto, invitita por restado. Radikaj formoj de "gasto", ekzemple Gast (germane), gostĭ slavone aŭ hostis (latine) origine signifis "fremdulo". Krome gasto estas paganta persono, akceptata en gastejo aŭ manĝejo. Gastlibro estas libro (papera aŭ elektronika en la interreto) en kiu la gasto aŭ vizitanto povas lasi sian komenton, ekzemple laŭdon, kritikon aŭ notojn.
Mark Scott Marley
Li fariĝis bakalaŭro ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio en 1984.
Gasto
En Esperantio la vorto gasto kun la derivaĵoj gastigi, gastiganto, gastemo, ktp. havas specialajn signifojn pro la tradicia kutimo gastigi vizitantojn por montri la prorpan urbon kaj profiti por praktiki esperanton kun eksterlandanoj. Tio estas la ĉefa celo de la konata servo esperanta Pasporta Servo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri gasto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Mark Scott Marley
Li kunmalkovris la asteroidon 5942 Denzilrobert la en kunlaboro kun Bruce Edward Behymer.
Tiro (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Tiro (el la greka Τυρώ, «fromaĝ-aspekta») estis tesalia princino, filino de la gereĝoj Salmoneo (filo de Eolo) kaj Alkidiko. Laŭ Diodoro Sicila, ŝia nomo devenis el la vorto «tyrôs», ĉar ŝia haŭto estis tiel blanka kaj supla kiel kaprina fromaĝo.
Post la morto de siaj gepatroj (pro kompari sin kun Zeŭso kaj Hero ), la infana Tiro translokiĝis al la kortego de sia onklo Kreteo, reĝo de Jolko. Tie ŝi freneze enamiĝis al Enipeo, tesalia riverdio kiu daŭre rifuzadis ŝiajn amproponojn, kvankam la princino pasigis siajn tagojn en ĝiaj riverbordoj priplorante sian situacion. La mara dio Pozidono lascive profitis la ŝancon kaj adoptis la formon de Enipeo por allogi la princinon. Profitante unu el ŝiaj oftaj vizitoj al la rivero, li kreis akvokirlon kiu kaptis Tiron, dormigis kaj portis ŝin al bela kaverno subakva kie li plenumis sian pasion. Kiam Tiro vekiĝis, terurigite, Pozidono fanfarone klarigis ĉion al ŝi, ordonis ŝin diri nenion kaj promesis kiel kompenso ke iliaj filoj iĝos povoplenaj. El tiu unuiĝo naskiĝis la ĝemeloj Peliaso kaj Neleo, kiuj poste akiris diversajn reĝlandojn. Pro timo al Sidero, Tiro forlasis la bebojn en monto, celante ilian morton, sed servistino, ŝafisto aŭ ĉeval-bredisto vartis ilin kiel propra idaro. Laŭ kelkaj rakontoj, ĉevalino nutradis Peliason kaj hundino Neleon, paralele al la multnombraj priskriboj («mitemo») de herooj vartitaj de bestoj dum infanaĝo.
Troviĝas ankaŭ alternativa versio laŭ kiu Tiro, antaŭ naski la bebojn, konfesis al sia patro ke Pozidono gravedigis ŝin. Sed Salmoneo ke kredis tion, kaj atribuis la staton de sia filino al Sizifo, sia malamata frato. Do, li ordonis ke, post naskiĝo, oni forlasu siajn nepojn en naturo por tiel kaŭzi ilian morton.
Plenkreskite, la ĝemelaj filoj de Tiro kaj Pozidono serĉadis sian patrinon, kaj malkovris ke ŝi suferadas mistraktadon en Jolko fare de la dua edzino de Salmoneo, Sidero, al kiu li edziĝis post la morto de Alkidiko dum la naskiĝo de Tiro. Sidero kasiĝis ĉe la templo de Hero, sed tio ne dekonvinkis Peliason, kiu fine mortigis Sideron en la sanktejo kaj, kune kun sia frato, okupis la urbon. De tiam, la dia edzino de Zeŭso ĵuris eternan malamon al la heroo kaj pro tio ŝi helpadis Jazonon kaj la argonaŭtojn en ilia ekspedicio al Kolĉido (la patro de Jazono estis duonfrato kaj dumviva malamiko de Peliaso). Verŝajne, Peliaso faris nenion por pacigi la diinon, ĉar li de tiam rifuzadis honori ŝin.
Post sia liberigo kaj la morto de Sidero, Tiro edziniĝis al sia onklo Kreteo. Kun li, ŝi havis tri filojn: Esono, Fereso kaj Amitaono (plus Talao kaj Peliaso laŭ kelkaj versioj).
Laŭ tute malsama rakonto, la edzo de Tiro estis alia frato de Salmoneo: Sizifo, fama por sia fia agado. Ŝi naskis du filojn al li, sed Apolono aŭguris ke ili iam mortigos sian avon Salmoneo, do Tiro decidis mortigi la bebojn por savi sian patron. Fakte, Sizifo edziĝis al sia nevino Tiro ĝuste pro tiu aŭguro, ĉar li malamis sian fraton kaj la orakolo asertis ke li estos murdita de la ebla idaro de Tiro kaj Sizifo. Fakte li, indiferenta al la morto de siaj filoj, portis iliajn kadavrojn al merkato de Lariso kaj akuzis Salmoneon pri ilia morto kaj sangadolto kun Tiro. Lia strategio sukcesis, ĉar la loĝantaro ekziligis Salmoneon for de Tesalio kaj Sizifo akiris la tronon. Ĝuste pro tio, laŭ tiu ĉi versio, Sidero mistraktadis ŝin, ĉar ŝi konsideris Tiron kulpanto de ilia ekzilo en Eliso. Tiu rakonto verŝajne estas deformita versio de la seksperforto fare de Pozidono, kiu supervivis nur parte kaj aldoniĝis al pliaj lokaj mitoj.
Tiro iĝis praulino de multaj el la plej elstaraj herooj en la greka mitaro. Nepoj ŝiaj estis, inter aliaj, la divenisto Melampo kaj la argonaŭtoj Jazono, Admeto, Akasto, Ifiklo kaj Periklimeno. Plie, kelkaj el ŝiaj pranepoj partoprenis la Trojan militon.
Tibor Gavrucza
Tibor Gavrucza [gavruca] rumania hungara reformita pastro, akvarelisto naskita en Oradea la 25-an de aprilo 1946.
Tiro (mitologio)
Tiro en arto kaj literaturo
La nuntempa poeto Ezra Pound ankaŭ mencias Tiron en sia verko The Cantos, kie li priskribas seksperforton konstraŭ ŝi fare de Pozidono kaj rilatas ŝin al Alkmeno, malliberigita en Hadeso.
Tibor Gavrucza
Kariero
Tibor Gavrucza finis teologion en Protestanta Teologio de Kluĵo en 1968, pristudis arton inter 1964-67 en arta popollernejo. Li estis pastro en pluraj lokoj. De 2003 li estas ano de Galerio Ernő Tibor de Oradea.
Eksteraj ligiloj
.
Notre-Dame en Saint-Melaine
Notre-Dame-en-Saint-Melaine (esperante: Nia Damo en Sankta Meleno) estas franca abateja preĝejo situanta en Rennes en la departemento Ille-et-Vilaine, kiu estis uzata kiel katedralo dum la unua duono de la 19-a jarcento. Ĝi situas plilongige al la strato Saint-Melaine en la nordorienta parto de la urba centro, kaj ĝi tuŝas rande de sia suda fasado al la okcidenta fino de la parko Thabor.
Inter 1803 kaj 1844, la katedralo Saint-Pierre de Rennes, malkonstruita fine de la 18-a jarcento kaj ankoraŭ ne rekonstruita, ne plu estis uzebla kiel katedralo nek kiel sanktejo. Étienne Célestin Enoch, episkopo de Rennes, do decidis provizore movi la sidejon de la diocezo al la abateja preĝejo Notre-Dame-en Saint-Melaine, kiu tiel fariĝis provizora katedralo.
La sanktejo estas dediĉita al sankta Meleno, tradicie konsiderata kiel la unua episkopo de Rennes, kiu tie mortis en la 6-a jarcento.
La nuna konstruaĵo laŭ la klasika stilo datiĝas de la 17a jarcento. Ĝia plano estas laŭ latina kruco.
Historio de la starigo de la nuna sanktejo
La unua preĝejo estis konstruita sur la tombo de Sankta Meleno, episkopo de Rennes fine de la 5-a jarcento kaj komence de la 6-a jarcento. Ĝi estis dufoje bruligita kaj rekonstruita, en la 7-a kaj 10-a jarcentoj. Gervais, abato de Saint-Melaine gvidis la konstruadon de la romanika preĝejo (1081-1109), el kiuj iuj partoj ankoraŭ ekzistas nun: temas pri la transepto kaj la bazamento de la sonorilturo.
En la unua duono de la 13-a jarcento, la kvadrato de la transepto estis kovrita per volbo el ogivoj kies komenciĝo estas ankoraŭ nun videbla. En la 14-a jarcento, la arkadoj de la navo kaj la altaj fenestroj estis refaritaj, same kiel la ĥorejo. En 1432, la sonorilturo estis rekonstruita sur la romanika bazo.
En 1627, la maŭristoj ekloĝis en Saint-Melaine kaj faris gravajn modifojn. En 1676, dum la abatado de Jean d'Estrades, la fasado de la sonorilturo estis tute refarita per skulptita kalkoŝtono en la laborejo Corbineau, kiu konstruis ankaŭ en 1683 novan klostron, sed la kapiteloj kaj la kolonoj de la malnova klostro de la 11-a jarcento, estas konservitaj en la Muzeo de Bretonio en Rennes.
La abateja preĝejo fariĝis paroĥa en 1791, la abatejo estis nuligita. Ĝi estis starigita al provizora katedralo de 1803 ĝis 1844 laŭ la nomo de Saint-Pierre, poste ĝi refariĝis paroĥa ekde 1844 sub la nomo Notre-Dame. En 1855, la sonorilturo estis superlevita per aldona nivelo de la arkitekto Mellet, kaj kronita per statuo de la Virgulino el orumita plumbo, verko de la laborejo de la abato Choyer en Angers.
La preĝejo estis difektita en la dua mondmilito, sed estis restaŭrita poste.
Fasado
La fasado de la sonorilturo, desegnita laŭ perfekte simetria maniero estas en tre bona stato. Ĝi datiĝas en sia nuna aspekto de 1676, kaj estas konstruita per skulptita kalkoŝtono fare de la laborejo Corbineau (arkitektoj el Laval fakigitaj en la starigo de retabloj). Poste, turo plialtigos la tuton. Belaj fruktokorboj ornamas paradizajn scenojn kaj ĉie, multego da keruboj ĉirkaŭas monaĥon kun episkopa bastono, verŝajne bildo de sankta Meleno, en alegoria prezento.
Interne
Mura pentraĵo de la 15-a jarcento prezentanta la bapton de Kristo, situas en la suda transepto. Alia de la 20-a jarcento de André Muriel Bussy estas videbla norde de la transepto.
Kantono Otsego (Nov-Jorkio)
La kantono Otsego - angle Otsego County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas, situanta ĉe la suda bordo de la lago Otsego, kiu donis sian nomon al la kantono.
Lago Pojang
Lago Pojang (鄱阳湖), situanta en provinco Jiangxi, estis la plej granda purakva lago en Ĉinio.
Ĝi havis surfacan areon de 3585 km² kaj volumenon de 25 km³. Ĝia averaĝa profundo estis 8 metroj. La lago provizis loĝlokon por duono de miliono da migradaj birdoj. Ĝi estas nutrata per riveroj Gan kaj Xiu, kiu estas konektita al Jangzio tra kanalo. Dum la vintro, la lago estas hejmo de blankaj gruoj. Tie la fiŝkaptado estas malpermesata ekde 2002.
En 2012, pro la sekeco kaj la practiko de akvorezervado ĉe la Akvobaraĵo Tri Gorĝoj, la lago-aero reduktiĝis al ĉ. 200 km².
Tie okazis en 1363 la mararmea batalo (batalo de lago Pojang).
Konsultejo
Konsultejo tradicie estas ĉambro, kabineto, kie advokato, kuracisto k.a. donas siajn respondojn al konsultantoj.
Nuntempe 2017 Esperantaj konsultejoj kutime funkcias per interreto.
La Akademio de Esperanto en 1999 starigis sekcion Lingva Konsultejo de la Akademio, al kiu povas turni sin ĉiu Esperanto-uzanto pri difinitaj lingvaj demandoj por ricevi konsilon aŭ rekomendon. Tia konsultejo ekzistas ankaŭ en Facebook.
5471 Tungusko
5471 Tungusko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la evento de Tungusko, forta eksplodo okazinta la en Siberio, verŝajne kaŭzita de alfrapo de meteoroido aŭ de malgranda kometo.
Izobutila adipato
Izobutila adipato aŭ C14H26O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la adipata acido kaj izobutila alkoholo. Izobutila adipato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila adipato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila adipato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Podhrad
Podhrad (Pograd) estas vilaĝo en Ĉeĥio, unu el partoj de urbo Cheb, troviĝanta en distrikto Cheb. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Podhrad situas en katastra teritorio Podhrad kaj Dřenice u Chebu.
Geografio
Podhrad troviĝas proksimume du kilometroj sudoriente de Cheb sur la suda flanko de akva rezervujo Jesenice en supermara alteco 440 metrů.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1287, kiam la vilaĝeto apartenis al burgo en Cheb. De komence de la 15-a jarcento ĝi apartenis al familio Ruduschoj, post la jaro 1470 Podhrad parte proprumis Junckeridoj el Seeberg. En la jaro 1503 akiris Podhrad Crahmeridoj, kiuj tenis ĝin ĝis la jaro 1638, kiam aĉetis ĝin Filip Martini. En tenado de lia familio ĝi estis ĝis l jaro 1724, kiam ĝi fariĝis posedaĵo de Neubergoj. En la jaro 1754 poste akiris la vilaĝon Gableridoj kaj pli poste Opitzidoj. Post la jaro 1945 kaj nuligo de nobelaro en Ĉeĥoslovakio posedaĵo fariĝis la ŝtato. Antaŭ la dua mondmilito vivis en la vilaĝo en 48 domoj 464 loĝantoj. Hodiaŭ ĉi tie vivas ĉirkaŭ 200 homoj.
Dum la unua mondmilito estis en Podhradu establita tombejo de militkaptitoj, kie ripozas 420 rusoj, 225 muslimoj el diversaj landoj kaj 46 italoj. Pli poste ĉi tie estis sepultitaj ankaŭ 13 anoj de la soveta armeo falintaj en la dua mondmilito. . Iliajn viktimojn rememorigas monumentoj kun ortodoksa kruco kaj duonluno. Tiu ĉi tombejo, kiu antaŭ longe ne remorigis tombejon, kaj kelkaj civitanoj eĉ ne sciis, ke ĝi ekzistas, estis en la jaro 2009 revitaligita por sume 1 089 000 da ĉeĥaj kronoj. . Urbo Cheb akiris doton en alteco 867 miloj da kronoj de Ministerio de enlando de Ĉeĥio.
Julio Herrero
Julio HERRERO estas aktiva movadano por Esperanto en Andaluzio (Hispanio) kiu ankaŭ mecenatis literaturajn publikaĵojn kiel Pandemonio (Malaga, 1987). Per sia subteno, li kontribuis al lanĉado de la tiel nomata Hispana Opo, grupo de junaj hispanaj verkistoj en la okdekaj jaroj. Li prezidas Esperantan Naturamikaron ekde 2010 kaj estas senatano de la Esperanta Civito (Verda grupo) ekde 2006.
2417 McVittie
2417 McVittie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon George C. McVittie (1904 — 1988).
Electric Light Orchestra
Electric Light Orchestra (ELO; "Elektra Lum-Orkestro") estis brita rokmuzika muzika grupo el Birmingham. Ili agadis inter la jaroj 1971 - 1986, kiam la muzikistoj eldonis 11 albumoj, la dekduan albumon ili eldonis en la jaro 2001. Ĉefulo de la kapelo estis Jeff Lyne. La grupo estiĝis en oktobro de 1970.
Lapitz
Lapitz ekde la 1-a de januaro 2012 estas parto de la tiutage novkreita komunumo Kuckssee en Germanio, antaŭe temis pri sendependa administra unuo. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro 2010 la komunumo havis 175 loĝantojn.
Kristodorno
Kristodorno ( Paliurus spina-christi ) (sin.: P. aculeatus Lam., P. australis Gaertn., kaj Rhamnus paliurus L.) estas plantospecio, kiu apartenas al ramnacoj (Rhamnaceae). Ĝia nomo eble venas el tio, ke oni uzis tion en dornokrono.
Priskribo
Ĝi estas falfolia arbeto altante 3-5 m, kun fortaj dornoj. La pinglopikaj dornoj staras duope, alterne kreskante sur la branĉoj dekstre-maldekstre. La brilfolioj estas rondformaj aŭ ovoformaj, starantaj en du vicoj. La folioj longas 2–4 cm, la folirando estas fajne dentita.
La flav-verdaj floretoj (diametro 2 mm) floras en junio-julio en foliaj akseloj, en grapolo. La fruktoj grandas 2–3 cm kaj meze pintiĝas la grajno, kiun ĉirkaŭas ondranda flugiga flugilo.
Neloĝata insulo
Neloĝata insulo aŭ soleca insulo estas insulo ne loĝata de homoj regule. Iuj unuopaj insuloj estas protektataj kiel naturaj rezervejoj, kaj iuj estas private posedataj.
En kino, teatro kaj literaturo neloĝataj insuloj ofte estas uzataj kiel rifuĝo por postvivantoj de ŝiprompiĝoj. Ĉi tiuj insuloj ofte realigas stereotipojn de "paradizo".
Malgrandaj koralaj atoloj aŭ insuloj kutime havas neniun konstantan fonton de dolĉa akvo.
Germanoj
Germanoj estas etno de homoj kiu aŭ parolas la germanan lingvon denaske aŭ partoprenas en germana kulturo aŭ estas rektaj idoj de germanaj parencoj. Kvankam la plejparto de germanoj loĝas en Germanio, multaj loĝas ankaŭ en Usono, Brazilo, Aŭstrio, Svislando kaj Kanado.
André Rebouças
André Pinto REBOUÇAS ([rebousas]; Cachoeira, 13-a de januaro 1838 — Funchal, 9-a de maio 1898) estis brazila inĝeniero, kontraŭsklavisto kaj inventisto, filo de Antônio Pereira Rebouças (1798-1880) kaj Carolina Pinto Rebouças. Advokato, membro de la Parlamento (reprezentante la brazila subŝtato Bahio) kaj konsilisto al Petro la 2-a, lia patro estis filo de liberigita sklavo kaj portugala tajloristo. Siaj fratoj Antônio Pereira Rebouças Filho kaj José Rebouças ankaŭ estis inĝenieroj.
Malgraŭ la rasismo de la epoko, Rebouças iĝis fama en Rio-de-Ĵanejro, tiutempe ĉefurbo de la Imperio de Brazilo. Li solvis la problemon de akvoprovizado, alportante ĝin de ŝprucfontoj de ekster la urbo.
Biografio
Dum la Milito de la Trilanda Alianco, André Rebouças servis kiel militara inĝeniero, kaj kreis torpedon, uzita sukcese.
En 1871, André kaj sia frato Antônio, ankaŭ inĝeniero, prezentis al Imperiestro Petro la 2-a fervojo-projekto ligante la urbon Curitiba ĝis la marbordo de Paranao, en la urbo Antonina. Dum la projekta plenumigado, oni ŝanĝis la vojon al Haveno de Paranaguá. Ĝis hodiaŭ, tiu fervoja verko elstaras pro sia teknika audaco.
Li instigis la karieron de muzikisto Carlos Gomes, kreinto de la opero O Guarani.
Inter septembro 1882 kaj februaro 1883, Rebouças restis en Eŭropo, kaj poste revenis al Brazilo por daŭrigi la klopodadon kontraŭ la sklaveco. Kun la fino de la sklaveco en Brazilo, ankaŭ falis la Imperio. Do, en 1889, André Rebouças transloĝiĝas kun la imperia familio al Eŭropo. Dum du jaroj, li restis ekzilita en Lisbono, laborante kiel ĵurnalisto por la brita gazeto The Times. Poste, li transiras al Cannes, kie li restis ĝis la morto de Petro la 2-a en 1891.
En 1892, deprimita kaj kun monaj problemoj, Rebouças akceptas postenon en Luando, kie li restis dum 15 monatoj. Ekde 1893, li loĝis en Funchal, en la Madejra Insulo, kie li memmortigas la 9-an de majo 1898. Sia korpo estis trovita ĉe la bazo de klifo, proksimume al la hotelo kie li vivis.
Domanín
Nomon Domanín havas pluraj municipoj:
Károly Lotz
LOTZ Károly (kAroj loc') (16-a de decembro 1833, Homburg vor der Höhe – 13-a de oktobro 1904, Budapeŝto) estis hungara pentristo.
Vitulano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Károly Lotz
Vivo
Lia hungara patrino – post morto de la germana patro – revenis kun la infano al Hungario. Lotz komence volis iĝi skulptisto, sed poste eklernis pentardon ĉe Jakab Marastoni kaj Henrik Weber. Li veturis en 1852 al Vieno, kie li iĝis lernanto kaj poste kunlaboranto de K. Rahl. Li kun lia majstro pentris murbildojn en grandnobelaj palacoj, poste sola pentis murbildojn en gravaj, famaj konstruaĵoj.
Li iĝis instruisto en 1883 en la Provpentrolernejo (Mintarajziskola), ekde 1896 la gvidanto de la dua hungara pentrista majstrolernejo. Li estas elstara hungara pentristo en la dua duono de la 19-a jarcento. Liaj murbildoj respegulas la efikon de la venecia baroka freskopentrado: ili estas leĝeraj, elegantaj. Li verkis skizojn, allogajn portretojn kaj mitologiajn pentraĵojn (sur tiuj lastaj ofte aperis liaj filinoj). Li pentris nudbildojn pri lia filino Kornelia.
(mur)pentraĵoj en
Fenoloj
La fenoloj estas membroj de tiu organika kombinaĵ-familio, en kiuj unu hidroksilgrupo (OH) aliĝas al karbono, kiu estas membro de benzolringo aŭ alia aromata ringo konsistanta el karbonatomoj. La nomo fenolo ne estas nur grupnomo de diversaj kombinaĵoj. Oni nomas ankaŭ fenolo la plej simplan membron de la familio, la monohidroksi-benzolon (C6H5OH) (ankaŭ nomata karbolatacido).