cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Diego de la Unión
Sociogeografio
En la komunumo vivas 28 979 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 37 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,13 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Kamenica (apartigilo)
Kamenica povas esti:
Guincourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Daiki Wakamatsu
Daiki Wakamatsu (若松 大樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cosmo Oil Yokkaichi, Montedio Yamagata, Shimizu S-Pulse, Oita Trinita kaj Omiya Ardija.
(60381) 2000 AX180
(60381) 2000 AX180 estas malgranda, malhela, iom nerapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Kalvinana ĉefabrika preĝejo (Diósgyőr)
Historio
En Diósgyőr la unua kalvinana preĝejo ekfunkciis en 1771. La metalurgia fabriko ekfunkciis en 1886, apude por la laboristoj aparta kolonio konstruiĝis. Ili volis proksimajn, apartajn preĝejojn. La kalvinanoj komence uzis la foran kalvinanan preĝejon de Diósgyőr ĝis 1908, poste la proksiman lernejon. En 1926 oni konstruis novan preĝejon helpe de laboristoj, fabrikanoj, eĉ la ŝtato finance helpis. Post 2 jaroj oni uzis la preĝejon. En 1956 la tegmento difektiĝis, la rekonstruo okazis en 1959. En 1978 plena renovigo okazis.
Japana Aerokosmo-Esplora Agentejo
Kosmaj programoj
(inter krampoj la eka jaro)
Kalvinana ĉefabrika preĝejo (Diósgyőr)
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto. Ĉe la ĉefenirejo kruco etendiĝas. En la mezo de la fasado malsupre impona enirejo estas videbla, pli supre la turo altiĝas. Post la turo la longa navo etendiĝas. Interne la orgeno dekomence funkcias.
12596 Shukla
12596 Shukla estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kavita M. Shukla, finalistino de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Centennial High School de Ellicott City, Marilando, Usono.
Venafro
Venafro estas komunumo de Italio.
Metropola areo de Murcio
La Ministerio pri Loĝado de Hispanio konsideras, ke la «urba areo» de Murcio estas formata de 10 municipoj: Murcio, Molina de Segura, Alcantarilla, Las Torres de Cotillas, Archena, Santomera, Beniel, Ceutí, Alguazas kaj Lorquí.
Laŭ la censo de 2009 ĝi havus populacion de 633.683 loĝantoj, dise en totala areo de 1.230,92 km2, rezulte en loĝdenseco de 515 loĝ/km2.
NHI
La vorto havas plurajn signifojn:
Metropola areo de Murcio
Francisco Ruiz, partoprenanto de la projekto AUDES, limigis la etendon de la «metropola areo» Murcia - Molina de Segura - Alcantarilla super la bazo de la censo de 1998. Tiu areo enhavus la municipojn de Murcio, Molina de Segura, Alcantarilla, Las Torres de Cotillas, Archena, Ceutí, Alguazas, Lorquí kaj Librilla.
Laŭ la municipa censo de 2009 ties populacio estus de 611.965 loĝantoj, kuo areo de 1233,2 km², kio okazigas densecon de 496,24 hab/km².
Krome konsiderindus kunurbaĵo Murcia-Orihuela kiel aglomeraĵo de la «metropola areo» Murcia - Molina de Segura - Alcantarilla kaj de la «urba areo» de Orihuela kun populacio totale de 776.784 personoj (2009), areo de 1.787,7 km² kaj loĝdenseco de 445,54 hab/km².
Mark Eyskens
Mark EYSKENS (naskiĝis la en Loveno) estas belga flandra kristandemokrata politikisto. Li plurfoje estis ministro inter 1976 kaj 1992. Li ankaŭ mallonge estis ĉefministro de Belgio de marto ĝis decembro 1981.
Irigacia sistemo de Turpan
La irigacia sistemo de Turfan estas subtera sistemo por la akvoprovizado (irigacio) de la urbo Turpan en Ŝinĝango, Ĉinio.
Irigaciaj sistemoj, nomitaj Karez-irigaziaj sistemoj jam ekzistis en la okcidenta Han-Dinastio. Ili ekzistas i.a. en Turpan, Hami (Kumul) kaj Kutscha (Kuqa). La Persa vorto kanato aŭ Karez; ĉine Kan'erjing ) nomigas horizontale en la monton fositaj tuneloj aŭ horizontalaj putoj.
En la turpan-valo troviĝas pli ol 100 de tiuj. Per tiu sistemo oni povas uzi la subteran akvon, kiu devenas de la fandita neĝo de la Tianshan-montaro. La profundeco de puto estas ĝis 70 m kaj la longeco de subtera kanalo ĉ. 10 km. La Kanaloj de la irigacia sistemo de Turpan havas longecon de entute ĉ. 5000 km.
Kune kun la Granda Ĉina Muro kaj la Granda Kanalo de Ĉinio oni nomigas la sistemon "la tri homfaritajn grandajn konstru-projektojn" (sanda gongcheng ) bezeichnet.
Kun la nomo Kan'erjing dixia shuili gongcheng ĝi estas listigita ekde 2006 en la listo de la monumentoj de Ĉinio (6-1077).
Palangka Raya
Palangka Raya aŭ unuvorte Palangkaraya - prononco - estas urbo de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Borneo, kaj estas la administra centro de la provinco Centra Kalimantano. Laŭ stato de la jaro 2011 la urbo havis 220 223 loĝantojn. En Palangka Raya ekzistas universitato.
Kastelo Beichlingen
La Kastelo Beichlingen (Schloß Beichlingen) troviĝas en la nordokcidenta vilaĝorando de Beichlingen, kiu nuntempe apartenas al la grandkomunumo Kölleda, Germanio.
Historio
La vilaĝo Beichlingen, kiu donis la nomon al unu el la plej gravaj mezepokaj grafaj dinastioj de Turingio, menciitas endokumente jam en kunteksto kun donacoj al la monaĥejo de Fulda en la dua duono de la 8-a jc. Burgo el karolidaj tempoj, menciitas unuafoje en 1014 en la kroniko de Thietmar von Merseburg. En tiu jarcento i.a. la grafoj de Weimar-Orlamünde posedis la bienon. Ekde la mezo de la 12-a jc la burgo kaj pli granda komplekso en la Ustrut-Finne-regiono kiel ankaŭ posedaĵoj en Norda Turingio apartenis al la grafoj de Beichlingen. Sed ili ne povis asekuri ĉiujn posedaĵojn daŭre. La grafoj ĉiam denove devis vendi partojn kaj pli kaj pli sindependiĝis de la wettinaj landgrafoj, ĉe kies kortego ili havis gravajn postenojn.
En 1519 la malmultaj restintaj vilaĝoj, la urbo Kölleda kaj la baza kastelo Beichlingen venis en la posedon de la Sinjoroj de Werthern (ekde 1720 respektive 1840 Grafoj de Werthern). Ili estis akirintaj jam la regadojn de Weihe kaj Frohndorf kaj ekhavis per tio regadon teritorie relative malinterrompitan en la regiono - malgraŭ postaj dividoj la venintajn jarcentojn inter diversaj familiaj branĉoj.
Ĝis la eksproprietigo komunisma post la Dua mondmilito la kastelo estis en la posedo de la dinastia linio de Werthern-Beichlingen. Poste ĝi iĝis klerigejo por junaj instruistoj (Neulehrer trejnotaj laŭ novaj horartabuloj/klerigenhavoj; ekzemplo de tie instruata persono estis Klaus-Dieter Fichtner) kaj poste, ĝis 1992, inĝeniera lernejo pri bestokuracado. Ekde 1991 amikara societo engaĝiĝis pri la ekde 2001 de privatuloj akirita kastelo. Ĝi estas hodiaŭ parte hotelo.
Priskribo
La konstruaĵo la plej dominanta kaj grava estas la je la fino de la 15-a/komenco de la 16-a jc konstruita trietaĝa t.n. Alta domo, kiu havas en la interno interesajn aĵojn el la renesanca tempo (i.a. pordojn, trabaĵojn dilajn). El la sama epoko datumas ankaŭ la Nova Kastelo kun laboraĵoj de la erfurta artista familio Friedemann kaj la Kastela preĝejo restaŭrita inter 1991-99. Krome estas en la kastelo, kiun oni uzas ankaŭ por kulturaj spektakloj, eta ekpozicio pri la kastelhistorio.
Seguin (Teksaso)
Seguin estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Guadalupe, sudoriente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn, kompare al  laŭ la censo de 2010.
Teoremo pri erinaco
Teoremo pri erinaco estas teoremo, kiu asertas ke sur sfero ne povas ekzisti tia vektora kampo, kiu nenie valorus nulon. Pli formale: por ĉiu totala (ĉie difinita) kontinua funkcio el sfero en vektoran spacon ekzistas almenaŭ unu punkto p sur sfero, kie f(p)=0 kaj do la vektoro estas perpendikulara al al sfero. Mnemonike, oni klarigas la teoremon en tia ŝerceca maniero: Se vi havas erinacon kiu ruliĝis en sferon, vi ne povas kombi ĝin tiel, ke ĝi tute nenie estus pika.
10029 Hiramperkins
10029 Hiramperkins estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Hiram Perkins (1833 — 1924), profesoro pri matematiko kaj astronomio ĉe la Universitato Wesleyan en Ohio de 1907 ĝis 1923. Li uzis la profitojn gajnitajn per bredado de porkoj dum la Usona Enlanda Milito por fondi la konstruon de la Observatorio Perkins en Delaware (Ohio)
Die Harzreise
Die Harzreise (laŭvorte Harcvojaĝo) estas vojaĝrakonto en germana lingvo de la studento Heinrich Heine skribite post pieda marŝo en aŭtuno 1824. Ĝin publikigis en 1826 la eldonejo Hoffmann & Campe en Hamburgo ĉe la unua de kvar volumoj de Reisebilder sen iaj cenzuraj intervenoj. Ĝi ekfamigis Heine estante ĝis hodiaŭ unu lia plej ŝatataj verkoj.
Antaŭoj
La unua cenzure mallongigita versio estis raporto en januaro/februaro 1826 kiun Heine faris por la de Friedrich Wilhelm Gubitz eldonita gazeto "Der Gesellschafter". Por la libra versio Heine ja faris prilaborojn kaj ŝanĝojn kaj novajn komencan kaj finan partojn. Oficiale Heine ĉiam parolis pri "fragmento".
Enhavo
Heinrich Heine rakontas studentan vojaĝon disde Göttingen tra Harco kaj Brocken ĝis Ilsenburg. Survoje li renkontas konatulojn kaj nekonatulojn kiujn li priskribis pli malpli longe kaj komparis kun iam vivintaj elstaraj personoj. Ekzemplo estu rekontiĝo en Göttingen kun la kuracisto kaj korporacistudento (kiel Heine mem) Karl Friedrich Heinrich Marx: oni interŝanĝas medicinajn temojn kaj prezentas la marx-a eseo Göttingen in medizinischer, physischer und historischer Hinsicht.
Nekutime en komparo kun aliaj heine-aĵoj estas la granda kvanto da naturaj kaj pejzaĝaj prezentadoj. Tiel la teksto iĝis tre romantikisma se konsideri ke enmiksigatis eroj el fabeloj kaj legendoj kaj kliŝe parolatas pri la simpla kaj feliĉa vivo de averaĝaj personoj.
Enverke ĉiuj tranoktaj kaj ripozumaj punktoj listigatas, nome:
Tiu ĉi migradopado sur kiu Heine marŝis dum ĉ. kvar semajnoj, nun ankaŭ por turistoj facile reireblas prezentate en multaj gvidlibroj. Duelo inter studentoj kiu tiutempe estis jam malpermesita afero.
Ovĉa
Situo
Borĉa situas proksime de maldekstra bordo de Danubo ĉe kunfluejo de Danubo kaj Savo, tial ĝi geografie apartenas al Banato, sed administre apartenas al Palilula kaj Beogrado. La serba ĉefurbo troviĝas je 13 km-oj.
Historio
Ovča menciiĝis unuafoje en 1456, apartenanta al Hungara reĝlando. La unuaj loĝantoj estis rumanaj ŝafistoj. En 1537 la turkoj okupis ĝin, poste la Habsburgoj en 1717. En 1738 pesto okazis, tial la loĝantoj estis forigitaj. La rehomiĝo okazis en 1813. Inter 1794-1873 la komunumo apartenis al Limgarda zono, poste al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, dume plurfoje inundoj okazis.
Ekde 1918 la loko iĝis parto de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (estonta Jugoslavio), dume inter 1941-1944 la germanoj okupis ĝin. Ĝis 1952 la komunumo apartenis al Borĉa, poste municipo formiĝis. Ekde 1965 la municipo estas en Palilula. Ĉe Ovĉa oni profitas la mineralan akvon.
23877 Gourmaud
23877 Gourmaud estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca televida ĵurnalisto Jamy Gourmaud, kiu partoprenis kun Frédéric Courant kaj Sabine Quindou al la scienca populariga programo C'est pas sorcier ĉe France Télévisions (France 3). Helpe de skalmodeloj, Gourmaud klarigas la konceptojn malantaŭ la faktoj. Centoj da modeloj je malsamaj skaloj estis uzitaj en tiu programo.
J. R. G. Isbrücker
Johannes Rijk Gerardus (Jan) ISBRÜCKER (naskiĝis la en Hago, mortis la  ) estis nederlanda inĝeniero, kiu esperantistiĝis en 1909. Post la Dua mondmilito li skribis sian nomon sen tremaoj (do Isbrucker, la prononco restis la sama).
Vivo
Profesie Jan Isbrücker estis inĝeniero de elektrotekniko, speciale pri malforta kurento. Ĝis sia pensiiĝo li estis vicdirektoro de la Supera Teknika Lernejo en Hago. Liaj nederlandaj lernolibroj pri elektroniko ĉiam enhavis resumon en Esperanto.
Esperanto
Isbrücker estis membro de la ekzamena komitato. Inter 1937 kaj 1963 li estis prezidanto de la Akademio de Esperanto. Sub lia gvido aperis Sepa Oficiala Aldono al la Universala Vortaro kaj studo Pri la Vortfarado en Esperanto. Ankaŭ li konsultis M. de Waard kaj lian La Esperanta Literaturo.
Osterwald
Osterwald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Neuenhaus, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Spojil
Municipo Spojil situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de la rivero Elbo, 4 km oriente de centro de la urbo Pardubice. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝoj Spojil, Staročernsko kaj Studánka estis fonditaj en la jaro 1785 sur grundoj de estintaj sekigitaj fiŝlagoj Novočernský, Staročernský, Spojil kaj Studánka. En nomitaj lokaĵoj estis atribuitaj 52 novaj grundoj. Vilaĝo Spojil ekestis sur grundoj post fiŝlagoj Spojil kaj Staročernský kaj ĉe estinta digo de la fiŝlago Staročernský oni atribuis 21 parcelojn por novaj bienoj. Por konstruo de novaj loĝdomoj, staloj kaj garbejoj ricevis la koloniistoj ĉiun lignon senpage. En mallonga tempo tiel elkreskis tuta nova vilaĝo. Sur argilaj kaj ŝlimaj grundoj estis malfacile kultivi bonan rikolton, sed fine la koloniistoj sukcesis okazigi, ke Spojil fariĝis centro de legoma produktado. Nun kultivas la grundojn Agrikultura kompanio Staré Hradiště. De sepdekaj jaroj de la 20-a jarcento ĝis la jaro 1991 estis Spojil kvartalo de regiona ĉefurbo Pardubice kaj nuntempe ĝi estas vilaĝo kreanta enklavon en la urba teritorio.
Vinchiaturo
Vinchiaturo estas komunumo de Italio.
Donjiroj
La donjiroj estas etno en Etiopio kaj Sudano. Ili estas kelkaj 10.000 homoj kaj parolas la njangatoman lingvon, kiu estas nilo-sahara lingvo.
Aŭda fonetiko
Aŭda fonetiko estas subfako de fonetiko koncernata kun la aŭda perceptado de la parolo kaj de ties eroj, inter kiuj oni povas distingi la segmentecajn (parolsonoj) disde la supersegmentaj trajtoj de la prozodio (frazmelodio, akcento, daŭro).
La apuda diagramo montras la regionon de la sonoj, kiujn homo povas aŭdi.
Lingvaj sonoj havas frekvencojn inter 300 kaj 4.000 Hz.
Vidu ankaŭ:
Plainview (Teksaso)
Plainview estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Hale, en la nordokcidenta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Ocolișel
Ocolișel [okoliŝel] (hungare Felsőaklos) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Turda. Administre ĝi apartenas al Iara.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 406 loĝantojn (rumanoj), en 1992 219.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1449. Ĝis 1919 Felsőaklos apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Kvaronhoro
Kvaronhoro aŭ simple kvarono estas unu kvarona parto de horo, tio estas dek kvin minutoj.
Akademia kvaronhoro estas kutimo en altlernejoj (ekzemple universitatoj ), kiu permesas al studantoj por ne partopreni en lecionoj sen puno, kiam instruisto malfruas plu ol kvaronhoro. Ankaŭ studentoj povas malfrui sen puno kvaronhoro.
En universitataj kaj akademiaj kongresoj kutime plej gravaj prelegoj de profesoroj daŭras almenaŭ unu horon dum ne tiom gravaj komunikaĵoj de instruistoj aŭ eĉ studentoj daŭras tre ofte kvaronhoron.
Metila dubromoacetato
Metila dubromoacetato aŭ C3H4Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun metanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Metila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Novzelanda dolaro
La novzelanda dolaro - angle New Zealand dollar, maorie Tāra o Aotearoa - estas la nacia valuto de Nov-Zelando. Ĝi cirkulas ankaŭ en la Kukinsuloj (kie ankaŭ oficialas la "kukinsula dolaro"), en Niuo, Tokelao kaj la Pitkarna Insulo. Unu dolaro estas dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas NZD.
1730-aj jaroj
Malkovroj
La 16-a de majo 1735 Charles Marie de La Condamine estas komisiita de la Franca Scienca Akademio, iri Peruon por mezuri la longon de unu grado de meridiano.
Motvarjevci
Motvarjevci, hungare Szécsiszentlászló (seĉisentlAslo) estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Moravske Toplice.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas senkontrole traireblaj. Pli frue ne estis tie limpasejo, dum erao de Jugoslavio la iamaj trairaj vojoj malaperis.
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
Klubo Seikatsu
La organizaĵo Klubo Seikatsu, je plena nomo origine Klubo-Kooperativo "Seikatsu" de Konsumantoj kaj intertempe eĉ pli longe Klubo-Kooperativa Unuiĝo "Seikatsu" de Konsumantoj - japane 生活クラブ事業連合生活協同組合連合会 - estas ne-registara organizaĵo kaj senprofitcela kooperativo en Japanio. Fondita en 1965, ĝi daŭre havas sian sidejn en la kvartalo Ŝinĝuku en Tokio. En 1989 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Laŭ la stato fine de 2022 la kooperativoj daŭre ekzistas. En 2025 ĝi festos sian 60-jaran jubileon.
Lunca Ilvei
Lunca Ilvei [lunka ilvej], Ilvatelek, estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en distrikto Bistrița-Năsăud en Rumanio. Ĝi situas ĉe la fonto de rivero Ilva, oriente en la distrikto. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1639.
La komunumo Lunca Ilvei konsistas nur el la samnoma vilaĝo. Tra ĝi pasas la distrikta vojo DJ172C, kiu ligas ĝin al Ilva Mica kaj Ilva Mare (okcidente) kaj al distrikto Suceava (oriente). La fervoja stacio de Lunca Ilvei situas sur la linio inter Ilva Mica kaj Dealu Floreni.
San Felipe (Guanajuato)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 95 896 loĝantojn. El tiuj estas 45 522 viroj kaj 50 374 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2969,79 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2080 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 502 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 29′ norda latitudo kaj 101° 13′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 81 059 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj, 81 personoj respektive 0,1 % parolas indiĝenan lingvon.
52 222 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili 10 496 respektive 20,1 % estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Dedimar Souza Lima
Dedimar Souza Lima (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj Tokyo Verdy en Japanio kaj en Vitória, Palmeiras, Atlético Mineiro, Coritiba, Santo André kaj São Caetano en Brazilo.
Dezerta forfluejo
Dezerta forfluejo aŭ dezerta sekrojo (angle: desert dry wash) estas ia nordamerika dezerta vegetaĵaro (aŭ biomo) kio okazas en la ebenaj fundoj de kanjonoj kaj drenejoj, al kiuj mankas akvo ĉe aŭ proksime de la surfaco dum la plejparto de la jaro, kaj en kiuj periode eblas severaj inundaj okazoj. Oni kontraŭmetas dezertan forfluejon al dezerta ĉerivera vegetaĵaro, kiu okazas en dezertaj kanjonoj kaj drenejoj, kie tutjare ekzistas akvo ĉe aŭ proksime al la surfaco. La plantoj devas povi aŭ postvivi tiujn inundaĵojn aŭ restarigi sin antaŭ la sekva inundaĵo. Iuj el ĉi tiuj plantoj evoluadis tiel, kiel la ĝermado de ties semoj postulas ke la semoj estu skrapotaj aŭ ŝlifotaj per sablo, gruzo kaj rokoj dum la inundo. Ili tiam devas rapide ekradiki sufiĉe profunde por deĉerpi subterajn akvo-rezervojn kaj travivi la postinundan sektempon. Oftaj regantaj specioj de la dezerta forfluejo inkluzivas Baccharis sergiloides, la ĥilopson (Chilopsis linearis), kaj la tiel-nomitajn fumarbon (Psorothamnus spinosus), la katokrifon (Senegalia greggii), kaj la fromaĝarbuston (Ambrosia salsola).
Bibiana Zeller
Ŝi private trejniĝis kaj komenciĝis aktori ĉe la viena Teatrejo je Josefstadt, poste ŝi agadis en Berlino kaj Bonno.
Tra vienaj institutoj pri kabareta arto ŝi venis al la Burgteatrejo en 1972. Ŝi ankaŭ rolis en diversaj filmoj, ekz. en 1996 ĉe Der Unfisch aŭ pli frue en la konata televidserio Kottan ermittelt.
2678 Aavasaksa
2678 Aavasaksa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la monteto Aavasaksa, kulmino de Finnlando.
Rivero Sangha
La rivero Sangha estas ekstra alfluanto de la rivero Kongo en centra Afriko. Ĝi ekestas per kunfluo de la du fondoriveroj Kadéï kaj Mambéré apud la loĝloko Nola en la Centrafrika Respubliko. Kun sia meznombra akvotrafluo de 2 471 m³/s kaj akvokolekta areo de 213 400 kvadrataj kilometroj ĝi estas grava alfluanto de la Kongo.
De la loĝloko Nola la rivero fluas suden. Proksime de la loĝloko Salo ĝi iĝas la limrivero inter Kameruno kaj la Centrafrika Respubliko, poste inter Kameruno kaj la Respubliko Kongo. En sia fina parto ĝi tre disbranĉiĝas kaj akvovoje "interplektiĝas" kun la najbaraj riveroj. La enfluejo en la riveron Kongo estas apud la loĝloko Mossaka en la Respubliko Kongo kaj tuŝas la limon al la Demokratia Respubliko Kongo, kiun konsistigas la rivero Kongo - tial formale ĝi ankaŭ konsideratas limrivero de la Demokratia Respubliko Kongo.
Nerzweiler
Nerzweiler - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Heidenlöcher (Palatinato)
La Heidenlöcher estas ruino de montburgo apud la urbeto Deidesheim en la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La restaĵoj estas de fuĝoburgo el karolida, eble el otida tempo.
Heidenlöcher signifas „paganaj truoj“. Ili estas kulturmonumento laŭ la monumentprotekta leĝo de Rejnlando-Palatinato.
Geografiio
La Heidenlöcher situas ĉirkaŭ du kaj duona kilometro nordokcidente de Deidesheim sur montpinto Martensberg en alteco de 347 m s.m.. La restaĵoj de la fuĝburgo estas kovrata de tipa arbaraj kreskaĵoj. Tipe estas arbaraj pinoj kaj akompanantaj plantoj kiel eriko kaj mirtelo.
Raugrafen
La Raugrafen estis nobela familio, kiu havis la centron de sia posedo en la iama Nahegau. Ili devenis de la Emichonen.
Unua Gento en la 12a ĝis la 15a jarcento
La devenburgo supozeble estis Baumburg apud la hodiaŭa loko Altenbamberg sude de  Bad Münster am Stein.
Posedo
La ĉefaj posedaĵoj de la „Raugrafen“ situis sude de la rivero Nahe aĉe la rivero Alsenz, sude de  Kirn,  ĉirkaŭ Alzey kaj ĉirkaŭ  Simmern.
Solanum leptostemonum
'Solanum'' subg. Leptostemonum' estas unu el la sep subgenroj de la genro Solano (Solanum''), kiuj konsistas el ĉ. 350 ĝis 450 specioj. Ĝi estas la dua plej granda subgenro al kiu apartenas du trionoj de la specioj de la genro. Tipaj estas la dornoj. Ankaŭ tipaj estas la stelformaj triĥomoj, kiuj troviĝas sur ĉiu vegetativa plantparto. Al la subgenro apartenas ankaŭ kulturaj kaj utilplantoj, kiel ekzemple melongeno (Solanum melongena), sed ankaŭ invadaj fiherboj kiel Solanum viarum.
Vegetativaj karakterizaĵoj
La specioj de la subgenro  Leptostemonum estas plejparte ĝis unu metron altaj arbustoj aŭ plurjaraj herboj, nur malofte ili estas grimpoplantoj, unujaraj plantoj (efemeraj plantoj) aŭ ĝis 20 m altaj arboj. Multaj specioj havas adventivajn radikojn. Preskaŭ ĉiu specio de la subgenro havas pikilojn (dornojn). Tipa estas la kovrado per triĥomoj. En la sekcio Androceras troviĝas ĝis 30 cm longaj folioj.
Floraroj kaj floroj
La unusimetria floraro povas havi ĝis 50 florojn. La floroj estas plejparte radiosimetriaj, nur en malmultaj okazoj unusimetria. La grandeco de la floroj estas diversaj. La florkorono estas rad- aŭ stelforma, kaj 6, 10 ĝis 20 (25) mm granda. Koloro ofte blanka, lavandkolora, blua, violkolora, flava aŭ verdeca.
Fruktoj kaj semoj
La fruktoj estas sekaj, karnecaj aŭ mukaj, nur malofte lignaj beroj. Krom ĉe  Solanum tudununggae kaj Solanum vansittartense la fruktoj ne restas fermitaj. Kultivaroj de melongenoj (Solanum melongena) atingas grandecon de 15 ĝis 20 × 5 × 15 cm. En la fruktoj estas plej ofte 100 ĝis 400 semoj, malofte nur (1) 5 ĝis 25 (50), aŭ en la fruktoj de la kultivaroj de melongenoj eĉ 15.000 semoj. La specio kun la plej malmultaj semoj estas Solanum  tenuissimum. Ĝi nur havas unu aŭ du. La malintense flava, hel- aŭ malhelbrunaj, nigraj aŭ fornkoloraj semoj estas lent- aŭ ren-formaj. La grandeco de la semoj estas (1,5) 2 ĝis 4 (5) mm.
Nombro de kromosomoj kaj  kariotipo
La specioj de la subgenro havas bazan kromosomnombron de x = 12. La solaj esceptoj estas Solanum mammosum kaj Solanum platense kun  x = 11.
Disvastigejo kaj kreskejoj
La specioj de la subgenro  Leptostemonum estas disvastigitaj en la tropoj kaj subtropo, kelkaj specioj kreskas ankaŭ en la modera klimato. La centro de la disvastigo estas Sudameriko kun ĉ. 180, sekvas  Aŭstralio kaj Indonezio kun ĉ. 100 specioj kaj Afriko kun ĉ. 80 specioj. Krome ekzistas kelkaj specioj en Madagaskaro, en Mez- kaj Nordameriko kaj en suda Azio.
Sistematiko
La interna sistematiko ankoraŭ ne estas komplete konata.Kladogramo laŭ.
Nutraĵo
Kelkaj specioj de la subgenro Leptostemonum estas uzata de la homo kiel nutraĵo. Ĉefe melongena, antaŭ ĉio melongeno (Solanum melongena), sed ankaŭ Solanum macrocarpon kaj Solanum aethiopicum. La tuttera produktokvanto de melongeno estis en la jaro 2006 ĉirkaŭ 31,9 Mio. tunoj.
Malgrandskale ankaŭ la aliaj specioj estas uzataj kiel nutraĵo. El la Andoj ekzistas Solanum quitoense, kies fruktoj estas uzataj kiel freŝaj fruktoj (ekzemple Solanum pectinatum aŭ Solanum vestissimum). Ankaŭ la fruktoj de „Solanum sessiliflorum“ estas manĝataj freŝe: la Tajvano-indiĝenoj uzas pulvoron faritaj el la fruktoj de Solanum sessiliflorum kiel kuracilo.
Ornamplantoj
Kiel ornamplanto la subgenro Leptostemonum nur havas malgrandan signifon. Ekzistas ornamformoj de melongeno (Solanum melongena), kaj Solanum mammosum, kies fruktoj similas al bovinmamoj.
Trois-Chênes (stacidomo)
Trois-Chênes estas franca stacidomo sur linio Paris-Est -, situanta en Belfort, en departemento Territoire de Belfort, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
For la batalilojn!
For la batalilojn (Die Waffen nieder!) estas germanlingva romano verkita de Bertha von Suttner, kiu unue aperis en 1889. El la germana esperantigis  ĝin Armand Caumont. Tiu 320-paĝa verko eldoniĝis en la jaro 1914 en Dresdeno ĉe Ader & Borel.
Vlastislav Zázvorka
Vlastislav Zázvorka (naskiĝis la 3-an de oktobro 1903 en Simferopol, Krimeo – mortis la 9-an de februaro 1992 en Prago, Ĉeĥio) estis ĉeĥa geologo kaj paleontologo, esperantisto.
Dum la jaroj 1915-1923 li lernis en Roudnice nad Labem, en 1921 li ricevis de sia patro lernolibron de Esperanto. Post abiturientiĝo li foriris al Prago por studi geologion kaj geografion ĉe Karola Universitato. Interesis lin ĉefe paleontologio, speciale la kretacea formacio. Tiam li estis en kontakto kun Augustin Pitlík, lektoro de Esperanto ĉe Teĥnika Altlernejo en Prago, kaj pli poste kun la fama germana paleontologo-esperantisto Adalbert Liebus.
Jam kiel studento li laboris volontule en Nacia Muzeo en Prago, en 1927 li finis la natursciencan fakultaton, en 1928 li doktoriĝis kaj ekde 1929 fariĝis profesia laboranto de la muzeo. En 1970 li fariĝis ĉefo de la geologia-paleontologia sekcio de la muzeo kaj en 1971 direktoro de la tuta muzeo.
La ĉefaj kampoj de lia scienca esplorado estis biostratigrafio kaj biotaksonomio, ĉefe de la supra kretaceo, ankaŭ de neogeno, kvaternaro.
En siaj ĉeĥlingvaj artikoloj li ofte uzis esperantlingvan resumon, esperantlingve li verkis por Geologio internacia. En 1926 li verkis artikolon pri unueca tutslava lingvo en la sciencaj kongresoj.
For la batalilojn!
Duan eldonon aperigis la eldonejo KAVA-PECH. Ĝi estas envicigita kiel n-ro 57 en la serion de Universala Esperanto-Asocio, Oriento-Okcidento.
Enhavo
La heroino Marta Althaus, aŭstra grafino, priskribas siajn angorojn, kiam en 1859 ŝia unua edzo, Grafo Arno Dotskij, juna husara oficiro, devis foriri militi en Italujon kaj estis tie mortigita per grenado. Kaj novaj angoroj aperis, kiam ankaŭ ŝia dua edzo, la barono Friedrich Tilling, devis militi unue kontraŭ danoj, poste kontraŭ prusoj en terura milito en 1866 apud Hradec Králové. Ŝi alveturis al la batalejo por serĉi lin kaj priskribas teruraĵojn, kiujn ŝi tie vidis. Dume li revenis hejmen nur negrave vundita, sed baldaŭ ekfuriozas epidemio de ĥolero, kiu mortigas plurajn ŝiajn parencojn kaj geservistojn.
Ŝia patro, emerita generalo, ĉiam defendas la militojn kiel necesaĵon por la progreso de la homaro, same predikas pastroj. Lernejoj instruas al infanoj, ke morti por la imperiestro kaj patrujo estas la plej grava kaj bela devo de la homo. Ŝi kaj ŝia edzo aliĝas al pacifistoj.
Frederick retiriĝas de la militistaro por apogi la pacagadojn de sia edzino. Dum la Francia-Prusia Milito li ne povas reveni hejmen kaj novole restas en Parizo, kaj Althaus vojaĝis por savi lin. Tamen ŝi malfruas kaj li estis pafmortigita de la Pariza Komunumo pro suspekto esti prusa spiono. Rudolph, la filo de Althaus de ŝia unua geedzeco, daŭrigas la vojon de sia patrino en pacisma agado.
NHZ
La vorto havas plurajn signifojn:
Trois-Chênes (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
For la Neŭtralismon!
For la Neŭtralismon! estis devizo de plejmulto el la klasbatalaj Esperantistoj, laŭ kiu ili ne partoprenas en la neŭtrala Esperanto-movado kiel UEA. Samtitole presiĝis broŝuro de Eŭgeno Lanti (1922, 16 paĝoj), aperinta en pluraj eldonoj kaj en diversaj lingvoj.
Tiu broŝuro rapide disvendiĝis kaj post elĉerpiĝo de la unua eldono de februaro 1922 okazis aliaj reeldonoj:
Enhavo
La verketo estas kunigo de tri artikoloj verkitaj sub la plumnomo "Sennaciulo" kaj publikigitaj sinsekve en la revuo Esperantista Laboristo :
Tie li detale pritraktis la organizan demandon kaj konkludis
Ĉi tiuj ideoj renversis multajn el la ĝistiamaj perceptoj pri la tutmonda organizado, tamen iom post iom ilin akceptis la plej aktivaj kaj plej klarvidaj laboristaj esperantistoj. La asocio Liberiga Stelo gajnis membrojn en multaj landoj kaj la kreskanta influo de Esperantista Laboristo, kiu depost oktobro 1920 estis ĝia oficiala organo, plifortigis ĝian pozicion. En 1921 SAT estis fondita de la aktivuloj el la Liberiga Stelo kaj "For la Neŭtralismon!" aperis sekve al tio kiel klariga teksto al la freŝe aliĝintaj membroj pri la gvidlinio de la ĵus fondita asocio.
San Francisco del Rincón
San Francisco del Rincón estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco del Rincón.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 103217 loĝantojn. El tiuj estas 49215 viroj kaj 54002 virinoj. La komunumo havas surfacon de 415,73 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1750 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 967 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 1′ norda latitudo kaj 101° 51′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 86181 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 141 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,16 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
61406 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 54931 alfabetoj kaj 6412 analfabetoj. Do 10,44% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
John Edmonstone
John EDMONSTONE estis sklava nigrulo probable naskiĝinta en Demerara, Brita Gujano (nuntempa Gujano, Sudameriko), iu poste akiris liberon. Li lernis taksidermion el Charles Waterton, kies bopatro Charles Edmonstone (1793, Cardross Park, Dumbarton, Skotlando - 1822, Demerara, Brita Gujano) havis plantejon en Demerara.''
Nobuo Kawaguchi
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj FC Tokyo.
John Edmonstone
Post sia liberigo, Edmonstone venis al Glasgow kun sia iama mastro, Charles Edmonstone. El tie li translokiĝis al Edinburgo (37 Lothian Street), kie li instruis taksidermion al studentoj de la Universitato de Edinburgo, inklude Charles Darwin.
Edmonstone havigis al Charles Darwin inspirantajn rakontojn pri tropika pluvarbaro en Sudameriko kaj eble tio kuraĝigis Darwin al tiea esplorado. La taksidermio kiun Darwin lernis el Edmonstone ege helpis lin dum la Vojaĝo de la Beagle.
NIA
La vorto havas plurajn signifojn:
Reelfluejo
Reelfluejo estas akvofonto, kies akvo estas tiu de subtera akvofluejo, kiu eliras el subgrundo. Teorie, origine estis surfaca rivero, kies tuto aŭ parto da la akvo estas sorbita en la grundon kaj reeliras post pli malpli longa fluo. La loko, kie la grundo sorbas akvon de akvofluo estas nomata "perdo".
La reelfluejoj oftas en la kalkaj plataĵoj, tiel nomataj karstoj. Tiu elfluo povas ankaŭ okazi sub la mara nivelo, foje al pluraj centoj da metroj for de la marbordo.
Unu el la plej konata reelfluejoj estas en Fontaine-de-Vaucluse, en Francio kiu donis la kromonomon "Vaŭkluza fonto" por reelfluejo.
Kountze (Teksaso)
Kountze - prononco - estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la Kantono Hardin, iom nordoriente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Eldonejo TK/Stafeto
Eldonejo TK/Stafeto estis eldonejo en Schoten, norde de Antverpeno. Ĝi daŭrigis la laboron de Eldonejo Stafeto ekde 1975. Ĝia estro kaj presisto estis Torben Kehlet, kies inicialoj donis ĝian nomon "TK".
Monato
La eldonejo staris ĉe la lulilo de la revuo Monato. Ĝi eldonis ĝin de la unua numero (1980) ĝis numero 5/6 de 1984. La postajn numerojn de 1984 TK/Stafeto presis, sed ilin eldonis Grafika Centro Antverpeno.
Ŝovrim Ŝtika
Ŝovrim Ŝtika (שוברים שתיקה, "rompante la silenton," Breaking the Silence) estas israela ne-registara organizo, establita en 2004 de veteranoj de la Israela Defenda Forto (IDF). Ĝi celas doni al servantaj kaj eligitaj israelaj soldatoj rimedon por konfidence rakonti siajn spertojn en la okupataj teritorioj. Kolektoj de tiaj rakontoj estis eldonitaj por eduki la israelan publikon pri kondiĉoj en tiuj areoj.
Ferdinand von Saar
Ferdinand Ludwig Adam von SAAR, (naskiĝis la 30-an de septembro 1833 en Wien, mortis samloke la 24-an de julio 1906) estis aŭstra verkisto.
Ŝovrim Ŝtika
La deklarita celo de la organizo estas "rompi la silenton" ĉirkaŭ tiu milita aktivado. Fondita por kolekti atestojn de 2000 ĝis 2004 de trupoj, kiuj servis en la okupitaj teritorioj, la NRO daŭre funkcias. Ĝi kolektis kaj aperigis rakontojn pri sekvaj operacioj en Gazao kaj aliaj areoj depost tiam.
Ferdinand von Saar
Vivo
Post la frua morto de la patro Ludwig Adam von Saar en 1834 (oficisto, afergvidanto) Ferdinand pasigis la junajn jarojn tre modeste. De 1843-48 li frekventis la Schotten-gimnazion en Wien kaj komencis en 1849 laŭ la volo de sia kuratoro (avo Ferdinand von Nespern) karieron militan (leŭtenantiĝo en 1849). Li partoprenis la kampanjon en Italujo (Dua Itala Milito de Sendependeco) en 1859, kies fiaskon el aŭstria vidpunkto oni sentas legante la pli malfruajn novelojn. Tie von Saar priskribas la sociajn kaj socialajn-psikologiajn konsekvencojn de la malvenko.
Ŝovrim Ŝtika
La NRO estis kritikita pro eldonado de anonimaj rakontoj. Enketo de 2016 konfirmis la integrecon de la organizo, sed ankaŭ diris, ke kelkaj el la atestoj bildigis distordaĵojn. En tribunalaj defioj, ke ĝi riveli siajn fontojn, Ŝovrim Ŝtika gajnis juĝojn protekti sian konfidencon.
Ferdinand von Saar
Vivo
En 1860 li ekssoldatis kun multaj monŝuldoj kaj provis vivi kiel liberprofesia verkisto. Malgraŭ la sukceso de la de Adalbert Stifter influita novelo Innocens (1866) li travivis artistan krizon. Pro kreskanta enŝuldiĝo - lia dua novelo Marianne aperis nur en 1873 eldonita nur danke al la helpo de riĉaj vienaj mecenatinoj. Malkiel la samtempuloj li ne okupiĝis pri ĵurnalistiko por flanke gajni monon. Membriĝinte al la salonoj de Josephine von Wertheimstein kaj de ŝia filino Franziska li havis aliron al la riĉaj kaj artemaj liberaluloj kaj la eblecon partopreni ilian aristokratian vivostilon. Ekzemple garantiis al li la familio Salm-Reifferscheidt daŭran rajton je loĝado en sia kastelo Blansko en Moravio. Li edziĝis kun 1881 Melanie Lederer. Suferante longtempe je nesanigebla kancero li mortpafis sin.
Ŝovrim Ŝtika
La ĉefministro Benjamin Netanjahu kaj kelkaj aliaj altrangaj politikistoj multfoje kritikis la organizon. Lia registaro provis malemigi aliajn registarojn iel ajn financi ĝin. Netanjahu forte kritikis Ŝovrim Ŝtika en parolado al la Kneset komence de 2015, kaj poste tiun jaron, la edukada ministro proponis leĝon por bloki ties parolantojn de ŝtataj lernejoj. Samtempe, kelkaj altranguloj en la israela defenda ministrejo kaj sekureca establo defendis la NROn. Ekzemple, Generalo Amiram Levin diris en 2015, ke "Ŝovrim Ŝtika plifortigas la IDF-n kaj ties moralecon."
Ferdinand von Saar
Graveco
Kvankam li mem taksis sin dramisto (i.a. Kaiser Heinrich IV., 2 partoj, 1865/67) liaj teatraĵoj neniam sukcesis. Publikan agnoskon li akiris ne antaŭ la 1890-aj jaroj. Kiel lirikisto li famiĝis pro liaj Gedichte (1882; eldono pliigita en 1888) kaj en Wien antaŭ ĉio pro la verko Wiener Elegien (1893).
Tamen pli valoras lia arto rakontada. Lia ciklo Novellen aus Österreich (2 volumoj, 1897) povas esti konsiderata kiel novela respondo al la grandaj romancikloj de Honoré de Balzac aŭ Émile Zola kies verkojn von Saar tre bone konis. Ĉe lia eko rakontista gravis - aparte de Adalbert Stifter - la influo de Ivan Turgenjev. Von Saar volis krei per sia novela panoramo de la aŭstria socio kulturhistorion de la epoko de Francisko Jozefo. La ofte enkadrigitaj okazaĵoj montras - diference al la historiografio - nek la grandajn eventojn tiutempajn nek la grandulojn sed ties sociajn efektojn ne malofte subprematajn. Socie kaj geografie la malgravo kaj la ekskludito estas en la centro de la rakontoj. La ekkono de la disonancoj kaj disiĝoj sociaj plurfoje per konvenciaj rakontofinoj malakrigatas, ekz. en la idilieca fino de la ofte en antologioj trovebla novelo Die Steinklopfer (1874).
Grandham
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
23879 Demura
23879 Demura estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana lunscencisto kaj planedsciencisto Hirohide Demura, kiu laboras ĉe la japanaj misioj en profunda kosmo, inter kiuj Nozomi al Marso, Hajabusa al la asteroido Itokawa kaj Kaguja al la Luno.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
Internacia Scienca Asocio Esperanta (mallongigo: ISAE) fondiĝis en la jaro 1906 kaj estas la unua esperantlingva asocio, en kiu fakuloj el ĉiuj sciencaj kampoj, profesiaj aŭ amatoraj, kaj interesatoj pri sciencaj aferoj unuiĝis al mondvasta scienca asocio, uzanta la internacian lingvon Esperanto en scienco kaj teĥniko. Ĝi estas la plej malnova fakasocio en Esperantujo.
Celoj
La laŭstatuta celo de ISAE estas la disvastigo de Esperanto en ĉiujn sciencajn kaj teĥnikajn sferojn, kaj samtempe la progresigo de la preteco ĉe la publiko por akceptado de Esperanto.
Agadoj
En 2015 dum UK en Lillo, la estraro anoncis ke ISAE reformos sian abonsistemon kaj malfermiĝos al esperanta movado kaj al ekstero. ISAE malfermis sian blogon en 2015 kaj kelkajn monatojn poste, la membriĝo estis senpaga. En marto 2016 ISAE inaŭguris sian Fejsbukan profilon.
Por la 60-jaraĝa jubileo de la Scienca Revuo (2006), Brazilo aperigis poŝtmarkojn dank’ al la iniciato de S-ro Pekim Tenorio VAZ, fidela verkisto de la revuo.
Estraro
La estraro elektita por la periodo 2017–2020 estis :
Ĉar en 2020 kaj en 2021 pro la nuligo de la UK 2020 kaj UK 2021 sekve de registaraj malpermesoj baze de la kronvirusa pandemio ne povis okazi regulaj elektoj, kaj ne certas ĉu la statuso de ISAE entute antaŭvidas tian esceptan situacion, povas esti ke eventuale la estraro de 2017 escepte validas dum duobla oficperiodo, ĝis somero 2023.
Paul Martin
Paul Edgar Philippe MARTIN (naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1938, en Windsor (Ontario)) estis la 21-a Ĉefministro de Kanado kaj estas iama estro de la Liberala Partio de Kanado.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
Estraro
En la jaro 2017, la estraro revivigis la sekciojn "Astronomio" kaj "Kemio" nomuminte Loic Rossi respondeculon de la sekcio Astronomio kaj Frank van Hertrooij respondeculon de la sekcio kemio. Plie, Loic Rossi mastrumis sian propran blogon kaj esperantan sciencan kanalon dum Frank van Hertrooij mastrumas sian propran sciencan blogon, Scivolemo.
Paul Martin
Paul Martin enoficiĝis kiel ĉefministro la 12-an de decembro 2004, transprenante la oficon de Jean Chrétien. La 6-an de februaro 2006, post kiam lia partio venkiĝis en la federacia balotado de 2006, li demisiis, kaj la ĉefministrecon transprenis Stephen Harper.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
Statuto
La unua statuto por ISAE post la dua mondmilito estis akceptita en 1948 kaj publikigita en Scienca Revuo en 1949. Poste, tiu statuto estis reviziita tri foje en 1955, 1958 kaj 1978. En 1978, la tiama estraro antaŭvidis ke la nova statuto validos ĝis 1985. Laŭ la tiama estraro, estis la necesa tempo por modernigi ĝin.
Paul Martin
Martin estas federacia deputito por la elektodistrikto LaSalle—Émard en Montrealo depost la 1988 kaj estis Financ-Ministro de 1993 ĝis 2002. Li direktis multajn ŝanĝojn en la financa strukturo de la kanada registaro, kaj lia politiko havis la efikon ke la daŭra fiska deficito de Kanado foriĝis, parte je la kosto de multaj programoj, inkluzive sociajn servojn.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
La Sekcioj de ISAE
Estis 6 sekcioj:
Paul Martin
La 14-an de novembro 2004 Martin transprenis de Jean Chrétien la estradon de la Liberala Partio kaj fariĝis ĉefministro en decembro. La federacia balotado de 2004 rezultigis minoritatan registaron en kiu la Liberaluloj sub Martin retenis la povon. Parlamenta decido de fidomanko devigis la okazigon de federacia balotado la 23-an de januaro 2006, en kiu la opozicia Konservativa Partio havis minoritatan venkon. Martin restis partiestro ĝis la 18-a de marto, kiam li transdonis partiestradon al Bill Graham.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
ISAE kaj la esperanta movado
ISAE estis la unua aliĝinta asocio de UEA en 1957. En 1957 ekzistis la sekcio Terminologio mastrumata de R. Haferkorn. Tiu sekcio estis tiam financata de la germanaj membroj kaj kunlaboris kun l'akademio de Esperanto por prepari la Plena Ilustrita Vortaro (ĝi zorgis pri la teknika parto).
Paul Martin
Laŭ kanada kutimo, kiel iama Ĉefministro, li portas la titolon "La Tre Honorinda" dumvive.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
ISAE kaj la esperanta movado
La ĉefa revuo de ISAE estas Scienca Revuo, sed ekde 1926 ISAE eldonis Bultenon de ISAE. La unua redaktisto de tiu bulteno estis Maurice Rollet de l'Isle.
Paul Martin
Frua vivo
La patro de Paul Martin, Paul Joseph James Martin, franc-ontariano de duone irlanda kaj duone franca deveno, servis dum tridek tri jaroj kiel federacia deputito kaj estis ministro en la kabinetoj de kvar Liberalaj registaroj. Lia patrino, Eleanor "Nelly" Alice Adams, havis skotan, metizan, kaj irlandan devenon. Li havas unu fratinon, Mary Anne. Spite la franc-kanadan heredaĵon de lia familia arbo, Martin plenkreskis en anglalingva medio en Windsor kaj Otavo. Por doni al li ŝancon plibonigi sian regon de la franca lingvon liaj gepatroj enskribigis lin en privata franclingva mezlernejo, École Garneau en Otavo. Sekve li mallonge studis ĉe la Universitato de Otavo.
Charles Laisant
Charles-Ange LAISANT [lezan] (naskiĝis la en Indre apud Nantes; mortis la  en Asnières apud Parizo) estis franca matematikisto, politikisto esperantisto kaj framasono.
Li estis oficiro ĝis 1876, sed jam de 1871 li interesiĝis pri politiko. Li estis deputito, redaktoro kaj direktoro de politikaj ĵurnaloj. De 1893 li dediĉis sin nur al scienco. Li verkis plurajn librojn pri supera matematiko.
Internacia Scienca Asocio Esperanta
Nomo de la asocio
En 2014, la estraro de ISAE anoncis en Scienca Revuo ke la asocio estis oficiale registrita en Nederlando. Estas la unua fojo de ĝia historio ke ISAE havas juran ekziston. Oni trovas la informon ĉe la retejo de Kamer van Koophandel. La oficiala nomo, registrita tiuokaze estas Internacia Scienca Asocio Esperantista. Tamen, sub la prezidanteco de d-ro José-Antonio Vergara oni foje ekuzis la jenan nomon neoficialan: Internacia Scienca Asocio Esperanta. Tial tiu nomo estas trovebla en la jarlibro de UEA 2016. D-ro José Antonio Vergara disvolvis sian idearon pri la estonteco de la asocio en artikolo en Scienca Revuo en 2006.
KZ-filio Schwarze Poth
La koncentrejo-filio Schwarze Poth estis dum la Dua Mondmilito de Koncentrejo Buchenwald en la centro de Essen. La oficiala nomo estis DESt Essen (Schwarze Poth). Tie estis malliberigataj ĝis 150 viroj kiel sklavaj laboristoj por la forigo kaj reuzado de la ruinaĵoj en la jam plejparte detruita urbocentro.
Charles Laisant
Politika kariero (1876-1893)
En 1879, li iĝis direktoro de la gazeto Le Petit Parisien. Kiel tia, li estis peze monpunita pro kalumnio de generalo Courtot de Cissey.