cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juda Nacia Fondaĵo
La Juda Nacia Fondaĵo (קרן קימת לישראל, mallongigite JNF kaj foje laŭ la hebrea KKL) estis fondita en 1901, kadre de al kvina Kongreso pri Cionismo en Bazelo (1901), kun la celo aĉeti kaj kultivi terenojn en la provinco Palestino de la Otomana Imperio kaj pli poste en Israelo por setlado de judoj tie. La fondaĵo estas senprofita orgganizaĵo.
Ekde sia fondiĝo, la organizaĵo plantigis pli ol 240 milionoj da arboj en Israelo. Ĝi ankaŭ konstruigis 180 digojn kaj akvorezervujojn, elvoluigis 250 000 akreojn (1 000 kvadratajn kilometrojn) da terenoj kaj establigis pli ol 1000 parkojn.
En 2002, la JNF ricevis la Israel-Premion por dumviva atingado kaj kontribuo al la societo kaj ŝtato de Israelo.
Arbaro de la Paco Jerusalemo
Inter la multaj arbaroj plantitaj, elstaras interalie la "Arbaro de la Paco" en Jerusalemo. En ĝi la partoprenantoj de la IJK 1986 de TEJO plantis oficialan "ĝardenon Esperanto" - ĉiu kongresa partoprenanto, raportis ekzemple la esperantlingva bulteno koncize, "plantis unu arbon, kiu restos kaj kreskos, simbole al la grava kontribuo de Esperanto al la tutmonda paco".
Boltaña
Boltaña (Boltanya) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Sobrarbe (kies ĉefurboj estas Boltaña mem kun Aínsa) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). En la loĝloko, krom la hispanan, oni parolis variaĵon de la aragona lingvo uzitan en la Pireneoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Sobrarbe, lime norde kun Fanlo, oriente kun Aínsa, sude kun Aínsa kaj Bierge, okcidente kun Sabiñánigo kaj Fiscal. Krom la loĝloko Fanlo, la municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Moriello de Sampietro, Ascaso, Santa María, San Fertús, Seso, Silves Alto, Silves Bajo, Aguilar, Espierlo, Margudgued, Sieste, Campodarbe, San Martín, San Belián, Morcat, El Pueyo de Morcat, Matidero, Torrolluela del Obico, Torruéllola de la Plana, Bibán kaj Alastrué, kelkaj el ili jam senhomaj aŭ preskaŭ senhomaj. Ĝi estas ĉe la rivero Ara, alfluanto de Cinca. Parto de ĝia teritorio estas okupata de la Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara.
(19297) 1996 RS24
(19297) 1996 RS24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Boltaña
Geografio
La loĝloko Boltaña mem (643 msm) estas je 93 km nordoriente de Huesca, alirebla laŭ la ŝoseo N-260 inter Fiscal okcidente kaj Aínsa apude oriente; krome la ŝoseo A-1604 komunikas okcidente, ekzemple al Laguarta. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj kaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
En la epoko de la Romia Imperio, la loko estis la ĉefurbo de areo nomita Boletania, kio ŝajne estas la deveno etimologia de la nuntempa lonnomo. Sed tiam la loka kerno estis survoje inter la loko de la nuna kastelo de Boltaña kaj la rivero Ara, kaj tiam ĝi estis nomita Municipium Boletanum. La reĝo de visigotoj Gundemaro monerstampis el stampejo Volotania (Boltaña). ​
La kastelo estas de araba deveno, registrita dokumente jam en la regado de Sanĉo Ramírez de Aragono, kiu fidis ĝin al Jimeno Garcés. Antaŭe, Boltaña estis ĉefe fortikaĵo el kiu islamanoj malhelpis avancon de kristanoj laŭ la valo de la rivero Ara. Oni scias, ke Abderamano la 3-a nomumis guberniestron de la loko Amrus ibn Muhammad. Oni ne konas la precizan daton de la konkero fare de kristanoj, sed ja oni scias, ke en la jaro 941 la reĝo de Pamplona García Sánchez la 1-a kalkulis Boltaña inter siaj posedaĵoj.
En la 11-a jarcento, dum la regado de Sanĉo Garcés la 3-a de Pamplono, Boltaña estis regata de lia nevo Jimeno Garcés (el 1028 ĝis 1031); kaj de Sancho Galíndez, mentoro de la tiam infanto Sanĉo Ramírez de Aragono, inter 1036 kaj 1080, sub la regado de Ramiro la 1-a de Aragono. ​
Dum la 12-a jarcento, Boltaña perdis gravon favore al Aínsa, kiu estis konkerita de la Regno Aragono, speciale post la havigo al tiu de loĝĉarto en 1124 fare de la reĝo Alfonso la 1-a. Dum sekvaj jarcentoj, pliiĝis la procezo de konstanta dekadenco de Boltaña favore al Aínsa, ĝis tio ke jure Boltaña ekestis konsiderata nur dependaĵo aŭ domaro de Aínsa. En 1430 oni donis la senjorlandon de Boltaña al Juan de Bardají, sed tuj la rajtoj revenis al la Krono de Aragono. Ĝia gravo per brutobredado dependis de la paŝtejoj. Dum la 17-a jarcento Boltaña floris, dum komerco kaj kontrabando riĉigis familiojn kiuj povis starigi multajn el la domegoj kiuj ankoraŭ konserviĝas, specife ĉe la turdomegoj oftaj en Norda Aragono.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Boltaña mem kie oni malaltiĝis el 1584 loĝantoj en 1887 ĝis 1157 loĝantoj en 1940; poste oni plialtiĝis al 1703 loĝantoj pro aligo de najbaraj iamaj municipoj, sed poste oni malaltiĝis ĝis 777 loĝantoj en 1991 kaj poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 1097 loĝantoj (2022), danke al kresko de turismo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo. La ekonomio de Boltaña dependas de la sektoro de servoj, kiu koncentras ĉirkaŭ 57% de la laboristaro. Kune, en agrikulturo kaj brutobredado laboras nur 12% de la laboristaro. La agrikulturo estas pluvdependa, kaj apenaŭ 1,2% iĝis de irigacio.
Ĉefaj vidindaĵoj estas ĉe la kastelo kun seslatera ĉefturo kaj legendoj pri kunsidoj de sorĉistinoj. La preĝejo de Sankta Petro estas unu el la plej grandaj en la aragonaj Pireneoj; ĝi estis konstruita dum la 16-a jarcento sur romanika preĝejeto, kaj tial ĝi estas de stilo «aragona gotiko» kun abundaj elementoj de renesanca arkitekturos, ortangula, trinava kun plurlatera kapo. Alia religia konstruaĵo estis la monaĥejo de Carmen, nun banloka hotelo; ​ fondita en 1651, la kerno de la monaĥejo estis ermitejo, poste preĝejo Carmen, kun simpla fasado de influo herera, sed datita el 1711.
La urba kerno estas pitoreska, kun ĉefa placo, ŝtonaj domoj, pontoj, mirindaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj aliaj vidindaĵoj.
(13538) 1991 ST
(13538) 1991 ST estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Anderson Ferreira da Silva
Anderson Ferreira da Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Baró de Viver (Metroo de Barcelono)
Baró de Viver estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Distrikto Kluczbork
Distrikto Kluczborski estas distrikto en Opolio en Pollando.
(15183) 3074 T-1
(15183) 3074 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Kalkulata por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estis 3,19739194 ; ĝi do tiam orbitis ĉ. 390 000 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Lajos Letenyei
Lajos Letenyei [lajoŝ letenjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Letenyei Lajos estis hungara agronomo, bienulo. Lia familia nomvarianto estis Letenyey [letenjei].
Sevilo
Sevilo aŭ ankaŭ Seviljo (Sevilla [sebiĵa] ) estas hispana urbo ĉe rivero Gvadalkiviro. Ĝi sidas sudokcidente en Iberia duoninsulo, kaj estas ĉefurbo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio kaj de la samnoma provinco.
Sevilo disponas je disvolviĝinta reto de transporto per ŝoseo kaj fervojo, same kiel per internacia flughaveno. Rimarkindas la historia ĉeesto de la aeronaŭtika industrio en la urbo, samkiel la militista industrio.
Kun la memorigado de la Iberamerika Ekspozicio de 1929, la urbo spertis grandan urban disvolviĝon markite per la kreado de parkoj kaj la renovigado de konstruaĵoj celitaj por gastigi la okazaĵon, kiel la Parko María Luisa aŭ la Placo de Hispanio. La Internacia Ekspozicio de 1992 lasis kiel heredo por la urbo gravan plibonigon en la infrastrukturoj, precipe la teraj kaj areonaŭtikaj komunikadoj, inter kiuj elstaras la fervoja aliro de AVE en la trajnstacidomo. La areo kie okazis la Internacia Ekspozicio en 1992 adaptiĝis kiel sidejo de la Teknologia Parko Cartuja 93, sidejoj de la Universitato de Sevilo kaj la distra parko Isla Mágica.
Sevilo vekis ekde antikvaj tempoj, kaj precipe dum la epoko de la Romantikismo, la elvokon de eŭropaj artistoj, kiuj vidas en ĝi pitoreskan kaj mirindan lokon. Post la lastaj esploroj, eblis identigi entute 150 operojn kies intrigo situas en la urbo, ekzemple La Forto de la Destino, Carmen, La barbiro de Sevilo, Don Giovanni aŭ La geedziĝo de Figaro.
Toponimio
La nomo de la urbo venas de la indiĝena tarteza nomo Spal, kio estas ebena tero. Post la konkero, la romianoj latinigis la nomon al Hispalis, kiu dum la andalusa epoko iĝis Isbiliya (أشبيليّة), pro la anstataŭo de la "p" (neekzistanta en la araba) per "b" kaj de la tona "a" per "i" (tipa fenomeno en la andalusa araba konata kiel imela), de kie venas la nuna formo Sevilla kiun oni esperantigas foje kiel "Sevilo" (la plej uzata en la esperanta vikipedio) kaj foje "Seviljo" kiu iel alproksimiĝas pli al ĝia originala prononcado.
Simboloj de Sevilo
Ankaŭ estas tradiciaĵoj de la urbo la versoj enskribitaj sur la arko de la Pordo de Jerez, kiuj, tradukitaj resumas la historion de Sevilo tie: La blazono de Sevilo, kvankam kun kelkaj modifoj en la dezajno kaj la koloroj, restas la sama laŭlonge de ĝia historio en kiu aperas la reĝo Fernando la 3-a, kaj tiu de la episkopoj hispan-visigotaj, Isidoro de Sevilo kaj Leandro de Sevilo. La faŝisma genealogiisto Vicente de Cadenas y Vicent priskribis ĝin kiel heraldika blazono tiele:
La urbo elmontras la titolojn "Tre Nobla", "Tre Lojala" (ambaŭ ekde la Mezepoko), "Tre Heroa" (donita de Fernando la 7-a en 1817), "Nevenkita" (de Izabela la 2-a, 1843) kaj "Maria" (de Franco, 1946).
Sevilo en la Antikveco
La originoj de la dekomenca kerno de la urbo troviĝis en insulo de la rivero Gvadalkiviro, en la areo nune nomita Alfalfo. La origina nomo de la loĝloko estis Spal, kiu ankaŭ estas legebla kiel Ispal. En fenica lingvo la signifo de Spal estas laŭvorte la insulo de Baal, unu el la plej gravaj gedioj de la fenica civilizo. Nune ekzistas kontraŭdiroj inter la historiistoj pro duboj rilate al ĝia fondaĵo fare de la fenicoj aŭ de la tartezoj. Por defendantoj de la fenica hipotezo, Tartezo ne estis vilaĝo, sed nur la nomo donita de grekaj fontoj al la sudokcidenta duoninsula regiono.
Poste, en loko poste nomata urbo Sevilo, Julio Cezaro fondis la "Kolonion Iulia Romula Hispalis", latiniginte la nomon de la indiĝena loĝloko de la urbo ("Ispal") en Hispalis, aldonante "Julia" pro la propra nomo kaj "Romula" pro Romo, ofta formo en la nomigado de la romiaj kolonioj.
Meze de la 1-a jarcento a.K., Hispalis havis muregon kaj forumon, kun komerca havena aktiveco. Kun la reorganizado imperia, la juna urbo iĝis ĉefurbo de unu el la kvar konventoj de Baetica, senata provinco kies ĉefurbo estis Kordubo. La areo ĉirkaŭ la nuna placo Alfalfa konstituis la renkontiĝejon de la cardo kiu trairis de nordo al sudo, de la nuna preĝejo Sankta Katarina ĝis la strato Abades kaj la dekumano kiu trairis de oriento al okcidento ekde la nuna preĝejo Sankta Stefano en la strato Águilas ĝis la placo de la Savinto. En tiu ĉi zono troviĝis la forumo el la romia imperia epoko, kiu enhavis templojn, termobanejojn, publikajn konstruaĵojn kaj bazarojn. La kristanismo frue atingis la urbon kaj en la 3-a jarcento estis martirigitaj la fratinoj Sanktaj Justa kaj Rufina (unuj el la nunaj gepatronoj de la urbo), laŭ la legendo, pro nevolo adori la diinon Astarto.
Sevilo en la Mezepoko
Dum la visigota regno Sevilo gastigis en kelkaj okazoj la kortegon. En Al-Andalus, post la islama invado de Iberio, unue ĝi estis sidejo de la korao kaj poste ĉefurbo de la regno de tajfoj, ĝis la ĉefurbiĝo de la almohadoj en Al-Andalus. En la jaro 844 ĝi estis forrabita de la vikingoj kiuj atakis ĝin laŭ la rivero Gvadalkiviro, kio okazigis ke la emiro de Kordovo fortikigu ĝin, sed en 859 la vikingoj sukcesis eniri denove.
En 1248 ĝi aneksiĝis al la kristana Kastilia reĝlando, post la rekonkero sub regado de Fernando la 3-a, kiu estis la unua entombigito en la katedralo de Sevilo. De tiam, Sevilo estis reloĝigita de la kastilia nobelaro; kiel ĉefurbo de la Reĝlando Sevilo estis unu el la urboj kun voĉdono en kortegoj kaj gastigis la kortegon en pluraj okazoj. Dum la Malalta Mezepoko la urbo, ĝia haveno kaj ĝia aktiva kolonio de ĝenovaj komercistoj situis en periferia pozicio sed grava en la internacia eŭropa komercado. En tiu ĉi periodo ĝi suferis dramecajn ekonomiajn, sociajn kaj demografiajn konvulsiojn, kiel la Nigra morto de 1348 aŭ la kontraŭjuda ribelo de 1391.
Mariaĉo
Mariaĉo (hispane, mariachi [marjAĉi]) estas tipa meksika muzika ĝenro de la ŝtato Jalisco kaj ĝiaj muzikistoj. La mariaĉmuziko estas tamen nur unu el la multaj facetoj de meksika popolmuziko, kiu tre regioniĝis. Ekstere de Meksikio, mariaĉa muziko estas la plej konata el la multaj meksikaj muzikaj tendencoj.
Sevilo
Sevilo en la Moderna Epoko
Dum la 16-a jarcento la urbo spertis grandan disvolviĝon kaj transformiĝon, kiu ebligis la konstruadon de kelkaj el la plej gravaj konstruaĵoj de la historia urboparto. La urbo iĝis multkultura centro, helpante tion al la florado de la belartoj, kiuj ludis gravan rolon en la hispana ora epoko. Elstaris la sap-fabriko, la lana kaj la silka artoj.
Koincidante kun sia plej brila arta momento, nome la Baroko, la urbon damaĝis la ĝenerala krizo de la 17-a jarcento, kaj kiel konsekvencoj venis ekonomia kaj demografia dekadencoj, kune al la malfacilaĵoj navigi la riveron Gvadalkiviro ĝis la komerca monopolo kaj ties institucioj estis lokigitaj en Kadizo. En tiu ĉi epoko la urbo suferis grandan epidemion kiu mortigis 60 000 personojn, kio estis tiam preskaŭ duono de la loĝantaro. Fine de la 18-a jarcento Sevilo perdis preskaŭ duonon de la loĝantaro.
Mariaĉo
Mariaĉo uzas ĉefe instrumentojn kiaj gitaroj, violonoj kaj trumpetoj kaj tipe vestas sin per tre ornamitajn folkloraj vestoj ĉefe kun la mondkonata sombrero. La hispanligva termino Mariachi [marjAĉi] devenas el la angla "mariage" (nupto) ĉar meksikaj muzikistoj estis tradicie dungataj por nuptoj en Suda Usono kaj ĉefe en la areoj kie meksikdevenaj usonanoj abundas.
Sevilo
Sevilo nuntempa
Sevilo rapide falis komence de la Hispana Enlanda Milito en 1936. La generalo Queipo de Llano entreprenis puĉon ene de la urbo, prenante senprobleme la urbon. Radio Sevilla oponiĝis al la ribeliĝo kaj petis al la kamparanoj eniri en la urbon kun armiloj, dum la grupoj de laboristoj kreis barikadojn. De Llano post tio ĉio kaptis Radio Sevilla, kiu estis ekuzita por diskonigi la frankismajn propagandojn. Post la komenca akiro de la urbo, la rezistado daŭris inter areoj de la laborista klaso dum kelka tempo, ĝis serio de akraj reprezalioj entrepreniĝis.
Sub regado de la diktatoro Francisco Franco, Hispanio estis oficiale neŭtrala en la Dua mondmilito, kaj kiel la cetero de la lando, Sevilo restis ekonomie kaj kulture grandparte izolita de la ekstera mondo. En 1953 inaŭguriĝis la ŝipkonstruejo de Sevilo, kiu dungis pli ol 2 000 laboristoj en la 1970-aj jaroj. Antaŭ la ekzisto de reguligado de la humidejoj ĉe la baseno de la rivero Gvadalkiviro, Sevilo ofte suferis fortajn inundojn, el kiuj eble la pej damaĝiga okazis en novembro 1961 kiam la rojo Tamarguillo superbordiĝis kiel rezulto de pluvego, kaj Sevilo estis deklarita katastrofa zono.
Mariaĉo
Unekso
Unesko aldonis la Mariaĉo-muzikon en 2011 al sia reprezenta listo de majstroverkoj de la parola kaj nemateria heredaĵo de la homaro.
Sevilo
Sevilo nuntempa
La sindikatismo en Sevilo ekiĝis en la 1960-aj jaroj ĉefe ĉe la aktivaĵoj de la eksterleĝa organizo Comisiones Obreras (CCOO), en fabrikoj kiaj Hytasa, la ŝipkonstruejoj Astilleros, Hispano Aviación, ktp. Pluraj ĉefgvidantoj de la organizo estis malliberigitaj en novembro 1973. Je la 3-a de aprilo 1979 Hispanio okazigis siajn unuajn demokratiajn municipajn balotadojn post la fino de la diktaturo de Franco. Magistratanoj kiuj reprezentis kvar diversajn politikajn partiojn estis elektitaj en Sevilo. Je la 5-a de novembro 1982, la papo Johano Paŭlo la 2-a venis al Sevilo por celebri diservon antaŭ la ĉeesto de duonmiliono da homoj en la foirejo. Denove li vizitis la urbon la 13-an de junio 1993 por la Internacia Eŭkaristia Kongreso.
Situo
La municipo Sevilo situas en la provinco Sevilo, kiu apartenas al la Aŭtonoma Regiono Andaluzio, en la sudo de la Iberia duoninsulo, sur la maldekstra bordo de la rivero Gvadalkiviro; tamen, ĝiaj kvartaloj Triano kaj Los Remedios troviĝas sur la orienta bordo de la navigebla rivero kiu igas ĝin haven-urbo. En la cirkaŭo de Sevilo troviĝas fruktodona valo, samkiel kamparo kaj marĉejaj teroj kun du altaj zonoj kiuj kreas la distrikton aŭ komarkon Aljarafe, tre ligita al la urbo ĉar temas pri la zono kien la urbo etendiĝas.
La tuta municipo Sevilo, el estas reprezentita en la folioj 984, 985 kaj 1002 de la Nacia Topografia Mapo. Ĝi havas limojn norde kun La Rinconada, La Algaba kaj Santiponce; oriente kun Alcalá de Guadaíra; sude kun Dos Hermanas kaj Gelves; kaj okcidente kun San Juan de Aznalfarache, Tomares kaj Camas.
Hidrografio
La municipo Sevilo estas trairata en la okcidenta flanko de la rivero Gvadalkiviro, en kies baseno troviĝas la tuto de ĝia provinco. Ĝi estas enkadrigita en la kerno de la valo de la rivero Gvadalkiviro, unu el la tri litologiaj unuoj en kiuj dividiĝas ties baseno, en unu el la lastaj meandroj kiuj donas formon al ĉi tiu rivero antaŭ ol eniri en la ekzistantan marĉejon ĝis la elfluejo.
La Gvadalkiviro estas la plej longa rivero de Andaluzio kaj la kvina de la Iberia duoninsulo, kun trairaĵo de. Ĝi estas navigebla laŭ precipa trunko el longa, ekde ĝia enfluejo en la Atlantiko en Sanlúcar de Barrameda (Kadizo) ĝis Sevilo, kie troviĝas la sola river-haveno de Hispanio.
La orienta kaj sudorienta parto de Sevilo estas banata de aliaj tri riveroj, alfluantoj kaj subalfluantoj de la rivero Gvadalkiviro ĉe la maldekstra marĝeno. La plej grava el ili estas la rivero Guadaíra, kiu ekfluas en la kadiza sierra de Pozo Amargo, iras tra la sudorienta ekstremo de la municipo kaj enfluas en Gvadalkiviron, de la urbocentro. La rojoj Tagarete kaj Tamarguillo, ambaŭ tre kanaligitaj, kompletigas la hidrografian reton de la urbo.
Klimato
La klimato de Sevilo estas mediteranea leĝere kontinenta, kun varia pluvado, sekaj someroj kaj ekstreme varmegaj kaj mildaj vintroj kaj foje pluvaj kiuj koncentras pli ol duonon de la jara pluvo. Laŭ la klimata klasifiko de Köppen, ĝi apartenas al la klimato Csa. La jara mezuma temperaturo estas 19.2 °C, unu el la plej grandaj de Eŭropo kaj la plej alta el la duoninsulaj ĉefurboj. Januaro estas la plej malvarma monato kun mezumaj temperaturoj de ; kaj julio la plej varma, kun mezumo de ĉiutagaj temperaturoj de. Plurfoje jare la 40 °C estas superitaj. Pro siaj someraj mezumaj temperaturoj, temas pri la provinca ĉefurbo plej varma en Hispanio.
La pluvo, kun mezumo de jare, koncentriĝas inter oktobro kaj aprilo; estante decembro la plej pluva, kun. Ĝi havas ĉirkaŭ 51 pluvtagojn jare, 2917 sun-horojn kaj plurajn frostajn tagojn.
En la vintro de 2005 estis kalkulitaj ĉirkaŭ dudek frostaj tagoj, kun minimumaj temperaturoj ĝis dum malvarma fronto. En la metropolita areo de Sevilo la minimumaj temperaturoj descendis pli la 28-an de januaro, kiam registriĝis en la meteologia ejo de Sanlúcar la Mayor kaj ĝis  en tiu de Aznalcázar, ambaŭ de la Junto de Andaluzio.
Je la 10-a de januaro 2010, post 56 jaroj sen neĝado, neĝis en Sevilo sed ĝi ne restos tro longe surtere, kvankam la neĝado estis malpli intensa ol la antaŭa neĝado registrita, okazinte la 2-an de februaro 1954.
La Hispana Ŝtata Agentejo de Meteologio registris en la meteologia stacio de la flughaveno de Sevilo la ekstremaj valoroj montritaj en la sekva tabelo. Ekzistas rekordo ne konfirmita de la Meteologia Agentejo, el, registrita je la 1-a de aŭgusto 2003, dum la varma varmondo, en la meteologia stacio 83910 (LEZL) situanta en la sudo de la sevila flughaveno, proksime al forlasita militista zono. La plej alta temperaturo registrita estas je la 6-a de aŭgusto 1946, kvankam ekzistas registraĵoj realigitaj de la Universitato de Sevilo, de maksimumaj temperaturoj pli altaj en la 19-a jarcento, kun  la 30-an de julio 1876 kaj  la 4-an de aŭgusto 1881.
Flaŭro kaj faŭno
Laŭlonge de la historio de la urbo disvolviĝis varia plantaro kiu kreis ĝiajn parkojn kaj ĝardenojn kiuj malsamas al la ceteraj laŭ la epoko kaj celoj por ilia konstruado. Pli ol 750 spacoj vegetaĵaj el pluraj mondopartoj troviĝas en la urbo kune al la lokaj. Inter ĝiaj plej elstaraj arboj troviĝas la jakarandoj kaj la amaraj oranĝarboj. En la pejzaĝo surstrata ankaŭ videblas aliaj arboj kiaj blankaj robinioj, platanoj, tipuanoj aŭ fajrarboj.
La historiaj ĝardenoj de la urbo prezentas ampleksan specimenaron el diversaj stiloj kaj grandoj kun ekzotaj specioj, kiaj la Ĝardenoj de la Alkazaro, la Parko María Luisa, la Parko de la Delicoj aŭ la Amerika Ĝardeno. En ili eblas trovi arbojn kiaj belombra arbo, kaŭĉukarboj, magnolioj, krom la antaŭaj menciitaj platanoj, blankaj robinioj kaj jakarandoj.
En la malsamaj verdaj zonoj kiuj rilatas al tradicia koncepto pri urba parko, kie regas kriterioj pri ŝparado por vivtenado kaj la avangardeco de la eŭropa ĝardenumado, precipe troveblas lokaj plantoj aŭ naturigitaj, adaptitaj al la urboj kaj al la klimato de Sevilo.
La parko de la Popleto enhavas 48 hektarojn en la plej norda zono de la Insulo La Cartuja. Konsistas el tri arbarecaj indiĝenaj areoj en kiu la ĝardenumado limiĝas al nuraj ŝprucado kaj sanigaj foliotondadoj. En tiu ĉi parko troveblas arboj kiaj karobarboj, oranĝarboj, olivarboj, kverkoj, anzinoj, korkokverkoj, eŭropaj fraksenoj kaj pinioj.
Proksime, kune al Isla Mágica, troviĝas la Amerika Ĝardeno, kun pli ol 400 plantoj el amerika deveno. Ĝi estis konstruita por la Internacia Ekspozicio en 1992 kaj reinaŭgurita en aprilo 2010.
La naturaj specioj kiuj konsistigas la sevilan bestaron, estas tiuj kiuj profitas pli bone la forĵetaĵojn de la urba socio kaj estas tre malsamaj al tiuj kiuj troveblas en la historiaj ĝardenoj, urbaj parkoj, metropolaj parkoj kaj ĉe la bordoj de la riveroj Gvadairo kaj Gvadalkiviro. La vertebruloj plej multnombraj estas la birdoj, en la diversaj parkoj de la urbo. La fiŝoj, precipe la orfiŝoj krom en la rivero, ankaŭ troveblas en pluraj basenaj fiŝejoj.
La parko Tamargilo estas rivera parko laŭlonge planita kiu troviĝas en la kruciĝo de du historiaj rojoj: Tamargilo, el kiu ĝi ricevas sian nomon kaj la rojo Ranillas. La granda etendo, ĉirkaŭ 96 hektaroj, kaj ĝia situo apud la flughaveno Sankta Paŭlo en la periferio de la urbo, donas al ĝi grandajn avantaĝojn por altiri birdojn. Ĝi havas humidejon kun apartaj karakterizaĵoj kun propraj specioj. Oftas en ĝi la predemaj turfalkoj kaj etaj turfalkoj, botagloj kaj komunaj buteoj. Ekzistas aliaj vertebruloj kiuj vivas en ŝlimaj zonoj aŭ marĉejoj, birdoj kial komuna ansero, la himantopo, la platbeka anaso kaj la brunkapa anaso samkiel reptilioj kaj amfibioj: nome skinko Chalcides striatus, leprotestudo Mauremys leprosa kaj bufo Discoglossus galganoi.
Ĉefurbeco
Sevilo estas la ĉefurbo de la aŭtonoma regiono Andaluzio, sidejo de la Parlamento, de la Prezidanteco de la Junto kaj Konsilio de la Registaro. En Sevilo troviĝas ankaŭ la sidejo de la Delegacio de la Ŝtata Registaro por Andaluzio. La ĉefurbeco iĝas diferenciiga elemento rilate al la aliaj andaluzaj urboj, pro la ganda koncentriĝo de regionaj kaj ŝtataj laboristoj, pli granda kvanto da nefiksita loĝantaro kiu iras al Sevilo por realigi burokratajn procedurojn en la diversaj konsilioj kaj regionaj delegacioj de multaj entreprenoj kaj institucioj. Pro tio ke andaluzianoj venantaj el diversaj partoj kaŭzas pli da elspezojn kaj eĉ sociajn problemojn, la municipo devas elspezi pli ol planite. Tamen, ankoraŭ ne estis promulgita leĝo kiu celas disvolvigi la artikolon 4.1 de la Statuto de Andaluzio, rilate al la ĉefurbeco de Sevilo kaj kiu donus pli da ekonomiaj subvencioj de la Ŝtato al la Municipo de Andaluzio. Sevilo ankaŭ estas la ĉefurbo de la samnoma provinco, kaj pro tio en ĝi ankaŭ sidas la diversaj provincaj delegacioj de la konsilejoj de la Junto de Andaluzio kaj de la Hispana Registaro, same kiel la sidejo de la Provinca Deputitaro.
Metropola areo
La metropola areo de Sevilo, konsistas el 46 municipoj kun 1,508,605 loĝantoj laŭ la municipa registrejo en 2010, sur areo de.
La disvolviĝo de la metropola areo komenciĝis meze de la 1970-aj kaj komence de la 1980-aj jaroj, sed la granda urboplanisma apogeo ekiĝis inter la 1990-aj jaroj ĝis 2008: la metropola areo ne ĉesis kreskiĝi, kaj je loĝantaro kaj je etendiĝo, speciale en la urboj La Rinconada, Pilas, Alcalá de Guadaíra, Mairena del Aljarafe, aŭ la akso Dos Hermanas, Los Palacios y Villafranca kaj Utrera. Multaj sevilanoj translokiĝis al la metropola areo venintaj el la ĉefurbo pro la manko aŭ multkosteco de la novaj loĝejoj, kio okazigis grandajn malekvilibrojn rilate al la moviĝado precipe de de loĝantoj de la distrikto Aljarafe dum la pint-horoj.
Municipa organizo
La politika administrado de la urbo estas realigata pere de municipo kies administrantoj estas demokratie elektataj por kvar jaroj per universala voĉdonrajto. La balota censo konsistas el ĉiuj registritaj loĝantoj en Sevilo pli ol 18jaraĝaj kaj hispanaj civitanoj kaj de aliaj landoj de la Eŭropa Unio. Laŭ la leĝo kiu establas la kvanton de elekteblaj magistratanoj laŭ la kvanto de loĝantoj de la municipo, la Municipa Korporacio de Sevilo estas formita de 31 magistratanoj. En la municipaj balotadoj de 2011, okazintaj la 22an de majo 2011, la Urbodomo estis formita de 20 magistratanoj el la Popola Partio (PP), 11 magistratanoj el la Socialisma Partio (PSOE) kaj du magistratanoj el Unuiĝinta Maldekstro (IU). Per ĉi tiuj rezultoj, la Popola Partio, kun Juan Ignacio Zoido kiel kandidato al la urbestreco, akiris por unua fojo en la historio de la urbo la absolutan plimulton, pro kio li povis regi sen interkonsento kun la ceteraj partioj.
Kun la celo malkoncentrigi la urbon, plibonigi la kvaliton de la publikaj servoj kiujn la municipo donas al la urbo kaj faciligi la civitan partoprenon, Sevilo dividiĝas en 11 distriktojn. Distriktoj dividiĝas en kvartaloj. Famaj kvartaloj estas Kvartalo Sankta Kruco, Kvartalo Los Remedios, Tablada ktp.
La distriktoj de la urbo havas malsamajn geografiajn grandojn kaj loĝantar-nombrojn. Ili ĉiuj estas organizitaj pere de Municipa Junto de Distrikto kun ĝiaj respektivaj delegitoj, administraj oficejoj kaj reprezentantoj de la najbaraj asocioj.
Ekde la unuaj demokratiaj balotadoj en 1979, la urbo Sevilo estis regata de diversaj partioj kaj registaraj koalicioj. Dum la municipaj balotadoj de 2007 por la unua fojo ne plu estis reprezentita la Andaluzisma Partio en la Urbodomo kaj pli kreskiĝis la dupartiismo PSOE-PP, kvankam por povi regi, PSOE kreis koalicion kun la tri magistratanoj de Unuiĝinta Maldekstro, La Verduloj kaj Kunvokado por Andaluzio. En la municipaj balotoj de 2011, la Popola Partio, kun Juan Ignacio Zoido ĉekape, atingis ampleksan kaj plenan plimulton kun 20 magistratanoj. Post la municipa balotado de la 26a de majo 2019, la kompono de la municipo estis de 13 magistratanoj (skabenoj) apartenantaj al Partio Socialista (PSOE), 8 magistratanoj apartenantaj al la Partido Popular (PP), 4 magistratanoj apartenantaj al Adelante Andalucía (AA), 4 magistratanoj apartenantaj al Ciudadanos (Cs) kaj 2 magistratanoj apartenantaj al Vox. Je tiu rezulto, la Partido Socialista Obrero Español de Andalucía revalidigis per simpla majoritato la urbestrecon por la socialista Juan Espadas. ​
Ekonomio
Sevilo estas konsiderata la ekonomia ĉefurbo de Andaluzio, estas fakte la urbo kiu havas pli grandan MEP, pli da entreprenoj kaj ekonomion pli diversan, ekstersezona kaj stabila. Pri agrikulturo, restas en la municipa teritorio malmulta tia areo, nome 690 ha por kotono, iom por herboj kaj ĉefe 832 de irigacio por produktado de olivoj por manĝado. Konstruado estis grava sektoro ĝis 2008 kiam la krizo haltigis la kreskadon de novaj kvartaloj. Turismo estas nun la plej grava sektoro, kun kun edukado, sansistemo kaj financaj servoj.
Industrio
El ekonomia vidpunkto, Sevilo estas grava komerca, financa kaj serva centro, kaj kune kun la metropola areo, temas pri alta industria regiono, kie kreskas kaj akceliĝas la disvolviĝo de novaj entreprenoj kiuj troviĝas en la diversaj industriaj parkoj.
La scienc-teknologia parko Cartuja 93 situanta en la terenoj kie instaliĝis la iamaj pavilionoj de la Expo-92, rekte dungas 14 500 personojn, fakturante 1825 milionojn da eŭroj en 2012, gastigante 345 entreprenojn kaj entojn. El tiuj ĉi, 193 estas progresintaj teknologioj, kaj la cetero korespondas al la progresintaj servoj kaj ĝeneralaj servoj.
Je nivelo de privataj entreprenoj, unu el la inĝenier-entreprenoj plej gravaj de Andaluzio, Abengoa, inaŭguris la 23-an de septembro 2009, en la zono de Palmas Altas kaj proksime al la SE-30, la nomitan Teknologia Centro Palmas Altas, kiu estas la plej granda privata teknologia entreprena komplekso en la sudo de Hispanio. Sevilo koncentras 74 % el la andaluza aeronaŭtika industrio, kun agentejoj de la multnacia aeronaŭtika entrepreno EADS establitaj apud la flughaveno de Sevilo kaj en Tablada, same kiel la Teknologia Aerospaca Teknologia Parko de Andaluzio Aerópolis, situanta en la municipo La Rinconada, ĉe la aŭtoŝoseo A4 kaj la flughaveno de Sevilla kie sidas pli ol tridek entreprenoj de la aeronaŭtika sektoro. La akso Sevilo-Kadizo konvertiĝis en la dua hispana sektoro ĉikampe, post Madrido. Ekde la 24-a de majo 2012 Sevilo apartenas al la Komunumo de urboj Ariane, kiu kunigas urbojn kaj eŭropajn entreprenojn en kiuj disvolviĝas la aerospaca teknologio.
La industrio pri fabrikado de komponantoj de aŭtomobiloj estas reprezentita de FASA-Renault situanta en la kvartalo San Jerónimo, kie situas unu el la plej grandaj kaj modernaj faktorioj pri rapidumaj skatoloj de la aŭtomobila sektoro, produktante 30 % el ĉiuj rapidumaj skatoloj de la grupo Renault je monda skalo.
En Sevilo ankaŭ troviĝas grava bier-fabriko de la grupo Heineken, propietanto de la marko Cruzcampo. Ankaŭ elstaras la produktado de metalurgiaĵoj pere de la faktorio Siderúrgica Sevillana situanta en Alcalá de Guadaira, kaj la faktorioj de la grupo Ros Casares en la haveno.
La nuna trairo de la rivero Gvadalkiviro tra Sevilo havis grandan transformadon en la infrastrukturo kiu disvolviĝis kun la celo de la Internacia Ekspozicio en 1992; ĉi tiuj vorkoj okazigis la konstruadon de naŭ pontoj, inter kiuj elstaras la ponto de la Popleto kaj la ponto de la 5a Centjariĝo. Ankaŭ estis savita por la urbo la strato Torneo foriginte la fervojan infrastrukturon kiu ĝin okupis. Alia tradicia sektoro estas la ŝipkonstruado, sed kiu suferis fortan krizon.
Komerco
Sevilo estas la kvara plej grava komerca urbo de Hispanio, kun pli ol 2 milionoj da loĝantoj kiujn inluzivas la urbon mem, la provincon kaj kelkajn nukleojn de la apudlimaj provincoj (Onubo, Kadizo kaj Badaĥozo). En Sevilo ekzistas filioj de preskaŭ ĉiuj bankaj institucioj de Hispanio kaj Portugalio. Ankaŭ situas en ĝi la regionaj sidejoj de multaj bankoj kaj ŝparkasoj kun ĉeesto en Andaluzio, el kiuj elstaras CaixaBank, ento kiu en 2012 absorbis la sevilan ŝparkason Cajasol.
Por la eniro kaj eliro de varoj, la urbo precipe kalkulas je ampleksa loĝistika zono por kamionoj kaj je la haveno de Sevilo, tra kiu iras inter 4 kaj 5 milionoj da tunoj ŝarĝitaj jare. La transportado de varoj tra la fervojo havas relative malgrandan gravecon en Sevilo (265,000 tunoj en 2004) kaj la aera transportado estas minimuma (inter 4000 kaj 6000 tunoj/jare). Rilate al la transportado de personoj, tra la flughaveno de Sevilo pasis en 2004 ĉirkaŭ 2,678,000 pasaĝeroj kaj tra la fervojo 2,536,000 en tiu sama jaro.
Por plifortigi kaj plibonigi la komercadon en la urbo, ekzistas du organizoj kiuj okupiĝas pri tiu ĉi tasko, parte la Komerca Ĉambro de Sevilo, kiu zorgas pri la entreprenistoj kaj APROCOM kiuj temas pri la entreprenistoj kiuj ekskluzive sin dediĉas al la komercado.
Turismo
Danke al la historia kaj monumenta heredaĵo, ĝiaj diversaj scenejaj kaj kulturaj spacoj kaj ĝiaj festoj printempaj (ĉefe Sankta Semajno kaj Aprila Foiro), la urbo ricevas grandan kvanton de nacia kaj internacia turismo. Temas pri la kvara urbo plej vizitata de Hispanio, post Barcelono, Madrido kaj Benidorm. La plej tipa turismo en Sevilo estas tiu de mallonga restado, ĉirkaŭ 2,5 tagoj, kiuj generas tranoktadon en la multnombraj hoteloj de la urbo kaj la metropola areo. La urbo ankaŭ disponas je ampleksa reto de restoracioj kaj privataj iloj por faciligi la viziton al la urbo, kiel ekzemple ĉevalĉaroj, turismaj busoj kaj et-krozoŝipoj laŭ la rivero Gvadalkiviro.
Sevilo troviĝas inter la 100 unuaj plej gravaj kongres-urboj, danke al ĝia moderna kaj avangarda ampleksiĝo de la Palaco de Kongresoj kaj Ekspozicioj FIBES, realigita de la sevila arkitekto Guillermo Vázquez Consuegra. La Palaco de Kongresoj kaj Ekspozicioj de Sevilo ankaŭ konata kiel FIBES pro la mallongigoj hispanlingvaj, estas arkitektura spaco dediĉata al la disvastigado de la komerca negocado de la urbo kaj ĝia influ-areo, kie okazas kunvenoj de profesiuloj kaj diversfakaj foiroj kaj eventoj. FIBES disponas je centra konstruaĵo el tre aparta arkitekturo. La Palaco de Kongresoj troviĝas en la kvartalo Orienta Sevilo, bone komunikita kun la flughaveno kaj la fervoj-stacio.
Muzeoj
La urbo Sevilo havas multajn muzeojn ĉiu el ili dedicita al specifa fako. Inter la plej gravaj, allogaj kaj vizitataj muzeoj de la urbo elstaras la jenaj: Muzeo de Belartoj, Arkeologia Muzeo. Muzeo de Artoj kaj Popolaj Kutimoj, Andaluza Centro de Nuntempa Arto, Ĝenerala Arkivo de Indioj, Domo Pilatos, Palaco de la markizoj de La Algaba, Palaco de la Grafino de Lebrija, Katedrala Muzeo, Navigmuzeo Orturo, Historia Militmuzeo de Sevilo, Muzeo de Flamenka Danco, Dom-Muzeo de Murillo, Muzeo de Geologio.
Kulturaj eventoj
En Sevilo okazas laŭlonge de la tuta jaro multnombraj kulturaj eventoj, kelkaj rilataj al la loko aŭ regiona kulturo, kelkaj pli malfermaj, inter kiuj menciindas SICAB, Salón Internacional del Caballo foiro Internacia Salono Priĉevala; la Festival de Cine Europeo de Sevilla (Eŭropa Kinfestivalo de Sevilo); la Festival de Videojuegos y Cultura Asiática de Sevilla, Festival de Cultura Asiática y Ocio Digital de Sevilla, konata ankaŭ kiel Mangafest, evento pri mangao, animeo kaj azia kulturo okazigita ĉiujare en Fibes; la Librofoiro ktp.
La populara dancado nomata flamenko estis deklarita de la Unesko kiel nemateria kultura heredaĵo en 2010. La Duajara Festo de Flamenko estas festivalo okazigata en Sevilo ĉiun duan jaron kies scenejoj estas la diversaj teatroj de la urbo. En la festivalo partoprenis la artistoj plej gravaj de la nomita cante jondo [KANte HONdo] kaj ankaŭ estas platformo por la novaj steluloj de flamenko. La unua ĉiuduajara festivalo estis okazigita en 1980, kaj en septembro 2014 estis celebrita la 18-a festivalo. La festivalo konsistas el serio de spektakloj kiuj celas ligi la Belartojn (teatro, kino, poezio, pentrarto) kun la dancoj flamenkaj. En la unuaj okazoj oni disdonis premion nomatan Giraldillo (Giraldeto), kio poste estis nuligita.
Popularaj festoj
Ekzistas du emblemaj festoj en Sevilo kiuj havas internacian prestiĝon kiuj okazas en printempo: t.e. la Sankta Semajno kaj la Aprila Foiro. Ankaŭ estas popularaj inter la sevila loĝantaro la Pilgrimado de El Rocío, la tago de Kristokorpa festo kaj la velá de Santa Ana en Triana.
La diversaj aktivaĵoj kaj aranĝoj kiuj okazas dum la Sankta Semajno konvertiĝas en unu el la plej gravaj okazintaĵoj de la urbo el kultura, religia kaj arta vidpunktoj. La celebrado de la Sankta Semajno de tiu ĉi urbo estas inter la plej famaj de Hispanio kaj kiuj havas plej grandan internacian eĥon en la katolika mondo, pro kio ĝi estas grava turisma allogaĵo. La Sankta Semajno estas konsiderata kiel Festo el Turisma Intereso.
La procesiaj paradoj de la Sankta Semajno estas organizataj de la kunfrataroj, ĉiu el ili distingiĝas per aro da religiaj, artaj, sociaj kaj historiaj faktoroj. La Pento-stacio aŭ procesia eliro estas la precipa videbla kultado realigata de la kunfrataroj. La semajno ampleksiĝas de la Palmofesto al la Dimanĉo de Resurekto, ĉiutage portante bildojn kiuj reprezentas la Pasionon de Kristo. La nomitaj "paŝaĵoj" (porteblaj figurmonumentoj) estas farataj de ŝarĝoportistoj, gvidataj de submastro, kaj akompanataj de sekvantaro de la nomitaj "nazaretanoj". En la Sankta Semajno de Sevilo oftas la kantado de tipaj "saetoj", dum okazas la paŝado, ekde la fenestroj kaj balkonoj. En la nuntempo procesias ĉirkaŭ 60 kunfrataroj, inter kiuj elstaras tiuj de la Granda Potenco, Makarena Espero, Espero de Triano kaj Kunfrataro de la Ciganoj.
Ekzistas Ĝenerala Konsilantaro de Kunfrataroj, kies membroj estas elektitaj ĉiun kvaran jaron fare de la respektivaj kunfrataranoj, kiu organizas la agadon de la Sankta Semajno kaj de faciligi demarŝojn kaj interkonsentojn kun la oficialaj institucioj kaj de ĉio relativa al la Oficiala Plano. ​
La Aprila Foiro estas populara festo okazanta en Sevilo dum la printempo, preskaŭ ĉiam en la monato aprilo. La Foiro okazas en la kvartalo Los Remedios kaj estas konsiderita Festo je Turisma Intereso je nacia skalo, kaj ekde 1965, je internacia skalo.
La specifa foirejo nomita Real de la Feria havas areon de, en kiuj sidas pli ol mil budoj, el diversaj grandoj. La vojoj de la ejoj konsistas el dek kvin stratoj kun nomoj de toreadoroj kun ia rilato al Sevilo. Apud la foirejo, troviĝas la instalaĵoj de la portempa amuzparko, kun 400 diversaj aparatoj, konata kiel Infer-strato. En Municipa Budo realiĝas oficialaj aktivaĵoj de la municipo kaj ĉiu el la urbaj distriktoj disponas je aparta budo. La aliro al la plejmulto de la aliaj budoj estas limigata al iliaj anoj kaj ties invititoj.
La Foiro estis okazigita por la unua fojo en 1846 kiam Narciso Bonaplata, el kataluna deveno, kaj osé María de Ybarra, el eŭska deveno, redaktis proponon liveritan al la Municipo de Sevilo. En marto 1847, la reĝino Izabela la 2-a koncedis al Sevilo la privilegion okazigi tiun foiron. Tuj post la okazo de la foiro okazas ankaŭ la Pilgrimado de El Rocío nome festa pilgrimado al la ermitejo de la Virgulino de El Rocío en samnoma vilaĝo, kiu troviĝas en la municipo Almonte, Onubo) kiu estas okazigata dum la semajnfino de Pentekosto. En Sevilo ekzistas ses kunfrataroj por la pilgrimado, el kiuj la plej malnova estas tiu de Triana kaj poste la aliaj Sevilla-Salvador, Cerro del Águila, Sevilla Sur, Macarena kaj Castrense. La vojo de Sevilo estas la plej konata el kiuj kondukas al la vilaĝo El Rocío.
Toreado
La Reĝa Toreejo de Sevilo estas unu el la toreejoj plej antikvaj de Hispanio. Ĝi estas la sidejo de la toreadoj kiuj okazas en la urbo, estante speciale gravaj por la toreŝatantoj tiuj okazantaj dum la Aprila Foiro. Temas pri unu el la plej popularaj allogaĵoj por la turistoj kaj estas inter la plej vizitataj monumentoj. La toreejo havas sidlokon por 12,500 personoj, ĝi estas propraĵo de la nobelara korporacio kun sidejo en Sevilo de kiu ĝi ricevas sian nomon.
La toreejo estis ekkonstruita en 1749 kiel anstataŭo de iama ortangula toreejo situinta samloke kaj la konstruado de la nuna estis malrapida, dum multaj jaroj, ĉar ĝi estis faritaj laŭ fazoj. En 1765 estis konstruita la interna fasado de la placo, nomata Loĝio de la Princo, kiu konsistas el la pordo aliranta la placon, tra kiu eliras la triumfantaj toreadoroj kaj la loĝio ekskluzive uzata de la Reĝa Familio. La toreejo estis finkonstruita en 1881. Inter la jaroj 1914 kaj 1915, sub la direktorado de la sevila arkitekto Aníbal González, oni reformis la sidlokaron el ŝtono anstataŭante ĝin per alia el briko kun pli milda deklivo.
En la ĉirkaŭoj de la placo troviĝas statuoj dediĉataj al sevilaj toreadoroj kiuj triumfis en ĝi, elstarante inter ili, tiu dediĉita al Curro Romero. La Taŭra Muzeo de Sevilo, inaŭgurita en 1989, estas gastigata sub la ŝtupoj de la toreejo, kie estas ekspoziciataj kolekto de pentraĵoj, afiŝoj, lum-kostumoj, bronzaĵoj, azuleĥoj kaj skulptaĵoj. Inter ili elstaras la verkoj de Mariano Benlliure kaj bustoj de legendaj toreadoroj kiaj Curro Cúchares, Pepe-Hillo aŭ El Espartero.
Rilate al la torespektakloj, menciindas, ke en la lastaj jardekoj kreskanta apero de civitaj kontraŭtoreaj movadoj ofte manifestaciiĝas kontraŭ tiu ĉi spektaklo dum la toreadoj mem, petante ĝian definitivan nuligon kaj malpermeson fare de registaraj instancoj. Torefanoj kaj partoprenantoj multe koleras pri tiu agado en favoro de la bestorajtoj.
Kuirarto
La sevila kuirarto estas tre kondiĉigita de la reganta klimato en la urbareo, tial do, ekzistas tipa kuirarto vintra kaj alia tre malsama adaptita al la varmo kaj altaj temperaturoj someraj. La sevila kuirarto estas karakterizata de simpleco kaj sobreco, kiu ne baziĝas sur komplika ellaborado sed en la saĝa kondimentado kaj spicado de produktoj venantaj el la mediteranea dieto.
Por mildigi la altajn somerajn temperaturojn precipe elstaras la fame konata andaluza gazpaĉo, la rusa salato, diversaj malvarmaj pladoj nomataj "salpikono" (kutime haketita bovaĵo kun vinagro, cepo kaj salo) kaj variaj salatoj. La "frititaj fiŝetoj" estas plado kiu konsistas el fritado de etaj fiŝoj farunitaj kun abunda olivoleo kiu estas konsumata dum la tuta jaro. Tiel, tre oftas la gustumado de ampleksa gamo da kolbasoj, precipe de montara ŝinko ("jamón serrano", tio estas malvarmigita montare), diversaj fromaĝoj kaj la tradicia seranito, nome andaluza sandviĉo el sevila origino kies ingrediencoj estas viandaĵo, ŝinko, kaj frititaj terpomoj kaj kapsikoj.
En la vintraj monatoj la sevila kuirarto konsistas precipe el la andaluza kocido farata el kikeroj kaj "pringá" (diversaj kolbasoj, viando kaj lardo), la spinacoj kun kikeroj, la bovovosto (tipa en epoko de taŭrludado), la andaluz-stilaj tripoj, la ovoj "flamenkostilaj" (tio estas kun legomoj kaj sur ceramika telero), la boligitaj "spicitaj terpomoj" kaj la supo el haketitaĵoj.
Inter la trinkaĵoj plej tipaj elstaras la somera "tinto de verano" (ruĝa vino kun karbonata akvo), la biero, la ŝereo kaj la "manzanilla", blanka vino de Sanlúcar. Same kiel en la cetero de Andaluzio, elstaras en Sevilo la tapoj. La tapoj estas tre malsamaj kaj en ilia ellaborado intervenas la kreemo kaj kreivo de ĉiuj kreantoj. Prie estas ampleksa gamo el varmaj pladoj, rizoj, viandaĵoj kaj tre diversaj variaĵoj de olivoj.
Muziko
La muzika scenejo de Sevilo estas unu el la plej karakterizaj de Hispanio. En la 1970-aj jaroj, estiĝis nova muzika movado en la urbo, la andaluza rokmuziko, kiu kunfandis la progresivan rokon kun la tradicia flamenko, influita de grupoj kiaj Pink Floyd, King Crimson, The Doors, Jethro Tull, inter aliaj. El tiu ĉi movado, naskiĝis muzikbandoj kiaj Triana, Alameda, Gong, Smash, Guadalquivir, Goma, Storm, Tabaca, Nuevos Tiempos kaj aliaj. Poste, kun la rokmuziko ankaŭ provis novaj bandoj kaj kantistoj: Silvio Fernández, Kiko Veneno, Raimundo Amador (el la bando Pata Negra), Mártires del Compás, Zaguán... Alia speco de rokmuziko pli peza kaj urba troveblas ĉe la bandoj Reincidentes aŭ Subliminal Chaos, ankaŭ estiĝis bandoj kiuj kunfandas rokmuzikon kun funko: O'funk'illo aŭ Entódao. Krom rokmuziko, tiu ĉi urbo ankaŭ montras ekde la fino de la 1990-aj jaroj fortan scenejon por la repo, el kiu elstaras SFDK, Tote King, La Mala Rodríguez kaj Dogma Crew.
Ĉi tiu muzika scenejo de la urbo ĉiam estas ligata al la nokta vivo, unu el la plej viglaj kaj popularaj de Hispanio.
La sevillanas estas la muziko kaj danco plej tipa de la urbo, amplekse kaj vaste disvastigata en la festivaloj kaj eventoj en tuta Andaluzio kaj eĉ ekstere. Dum la Sankta Semajno marŝoj oftas en la procesioj.
Monumentoj
Sevilo estas la urbo kun pli da monumentoj katalogitaj en Eŭropo, pro kio ĝi elstaras tiurilate. Inter ĝiaj monumentoj rimarkindas la «Katedralo, la Giraldo, el Alkazaro kaj la Arkivo de Indioj», kiuj estis deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko en 1987, samkiel la «Ora Turo» aŭ la «Placo de Hispanio», kiuj estas kandidatoj al tiu internacia rekono ekde 2013. Ĝi posedas unu el la plej grandaj historiaj urbocentroj plej ampleksaj de Hispanio, el ĉirkaŭ 335 hektaroj. Same menciindas ĝia malnova urboparto, la plej granda de Hispanio kaj unu el la tri plej grandaj de Eŭropo kune kun tiuj de Venecio kaj Ĝenovo, el 3,94 kvadrataj kilometroj.
Katedralo
La katedralo sankta Maria de Sevilo estas la gotika katedralo plej vasta en la mondo kaj la tria plej granda el la religiaj centroj tutmonde. Ĝi estis deklarita de la Unesko kiel Monda heredaĵo en 1987.
Ĝia konstruado ekiĝis en 1433, sur la tereno kiu restis post la detruado de la moskeo de Sevilo, el kiu saviĝis la minareto. La konstruado precipe el malfrugotika stilo fariĝis relative dum malmulta tempo, kvankam la aldonoj kaj dekoraciaĵoj estis realigitaj laŭlonge de pluraj jarcentoj, pro kio ĝi prezentas diversajn arkitekturajn stilojn: gotika (1433-1528), renesanca (1528-1593), baroka (1618-1758), akademia (1758-1823) kaj novgotika (1825-1928).
La monumenta ensemblo de la katedralo estas komplementita de la Giraldo, la Korto de la Oranĝarboj kaj la Reĝa Kapelo, unu el la aneksaĵoj plej vizitataj, temas pri ortangula spaco, simila al interna korto, kiu funkcias kiel klostro de la katedralo.
La Reĝa Kapelo de la Katedralo de Sevilo funkcias kiel la ĉefa parto de la katedralo. En ties kapelo estas enterigitaj la reĝoj Sankta Fernando, Alfonso la Saĝa kaj Petro la Kruela, inter aliaj membroj de la leon-kastilia nobelaro. En la Reĝa Kapelo troviĝas la gotika bildo de la Virgulino de la Reĝoj, Patronino de Sevilo. Menciindas ankaŭ la trezoroj de la templo kaj la granda nombro de pentraĵoj de Murillo, kiaj la portretoj de Sankta Isidoro aŭ Sankta Leandro; pentraĵoj kiaj Sankta Tereza el Avilo de Zurbarán; aŭ la kapo skulptita de Sankta Johano la Baptisto. La tombo de Kristoforo Kolumbo, maŭzoleo verko de Arturo Mélida troviĝas ĉe la dekstra flanko de la transepto de la katedralo. En 2006, esploristoj de la Laboratorio de Genetika Identigado de la Universitato de Granado konfirmis, ke la restaĵoj de Kristoforo Kolumbo vere estas tiuj kiuj troviĝas en la katedralo de Sevilo.
La metropolita pastraro estas la gardanto de la katedralo, kiu permesas la viziton al la turistoj kaj kiu okazigas ĉiutagan diservon kaj la celebradon de la Kristokorpa Festo kaj de la Senmakula koncipiĝo. Krome, ĝi zorgas pri la kultado al la Virgulino de la Reĝoj, patronino de Sevilo kaj de la Arkidiocezo de Sevilo.
Giraldo
La du malsupraj trionoj de la turo apartenas al la minareto de la antikva moskeo de la urbo, de la finoj de la 12-a jarcento, en la almohada epoko, dum la supera triono estas etaĝpinto konstruita en la kristana epoko por gastigi la sonorilojn. En ĝia plej fina pinto troviĝas bulo sur kiu staras la Giraldillo, statuo el bronzo kiu funkcias kiel ventomontrilo. Temas pri la bronza skulptaĵo plej granda el la eŭropa Renesanco. En 1928 la Giraldo estis deklarita "Nacia Heredaĵo" kaj en 1987 iĝis Monda heredaĵo de Unesko.