cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finiș
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 949 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 856 (rumanoj, 58 % da hungaroj).
Ĝibutia franko
La ĝibutia franko estas fikse ligita al la usona dolaro (USD) per kurzo 1 USD = 177,721 DJF.
Finiș
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Nicomedes Pastor Díaz
Nicomedes-Pastor Díaz Corbelle (Vivero, Lugo, 15-a de septembro de 1811 - Madrido, 22-a de marto de 1863), estis hispana verkisto, ĵurnalisto kaj politikisto de la Romantismo kaj de la galega movado Rexurdimento. Kiel politikisto, Díaz estis ministro en la registaro de Leopoldo O'Donnell en 1856, dum la regado de Isabel la 2-a (Hispanio).
Biografio
Li estis la tria el dek gefratoj, ok virinoj kaj du viroj, kaj ricevis la nomon de la naskotaga sanktulo nome, San Nicomedes, plus la virigita nomo lia baptopatrino, Pastora (Pastor formas parton tiele de lia propra nomo, ne de lia familinomo, ege ofta konfuzo). Lia patro, Antonio Díaz, estis administra funkciulo de la Armea Ŝiparo, kaj poste de la poŝta servo de Lugo. La patrino estis María Corbelle. Malofte por la epoko, ĉiuj gefratoj survivis la infaaĝon. Lia nura vira frato, Felipe Benicio, estis funkciulo kaj Deputito. Nicomedes eniris en Seminario kaj poste en alia de Mondoñedo en 1823. Post kvar jaroj li iris studi juron en la Universitato de Santiago de Compostela, kie komencis lia poezia agado. Poste li translokiĝis al Alcalá de Henares por plustudi, kaj tie gradiĝis kiel advokato en 1833. Ŝajne lia religia profesio estis sincera: mortiĝis fraŭlo kaj, laŭ Juan Valera, li preĝis ĉiutage, sed ne pastriĝis pro personaj memdevigoj.
Danke al la akademiano Manuel José Quintana, li konatiĝis kun Donoso Cortés, Juan Nicasio Gallego, Ventura de la Vega, Espronceda, Larra, Serafín Estébanez Calderón kaj aliaj, inter kiuj estos post jaroj lia granda amiko kaj protektito: José Zorrilla. Li ĉeestis en la babilrondo El Parnasillo kaj publikigis en diversaj madridaj revuoj, kiaj El Artista, La Abeja kaj El Siglo, kie li kunredaktoris kun Ros de Olano kaj José de Espronceda. Frua amo por junulino, memorata kiel Lina, frue mortinta, markis liajn vivon kaj verkon. Setlita en Madrido (1832), partoprenis en romantikaj agadoj kaj protektis José Zorrilla, kies agadon dum la entombigo de Larra en 1837 li rakontis emocie. Konservativulo kaj monarkiema, li estis fidela al María Cristina, malamiko de Espartero, kiun li atakis ekde la ĉiusemajna El Conservador (1841), gazeto fondita de li mem, Antonio Ríos Rosas, Joaquín Pacheco kaj de Francisco de Cárdenas.
En 1835 li kunlaboris en la refondo de la Ateneo kaj samjare li estis nomumita ministro, kio markis la komencon de lia politika kariero. Li ricevis altrangajn postenojn dum la 1830-aj jaroj en diversaj lokoj. En Segovio li agis kuraĝe metante ĉiun riĉaĵon en la Alkazaro kiam okazis atako de karlistoj, kiuj volis ĉefe tion. Krome li sekrete veturis tra la tuta provinco okupita de la karlistoj, por informi la registaron pri la agado de la okupantoj. Post tiuj du jaroj kiel aktivulo kaj post la venko sur la karlistoj, Pastor Díaz, ricevis altrangan jurpostenon en Valadolido. En 1839, li iĝis guberniestro en Cáceres, ke li redaktis faman Manifiesto. Ekde tie li apogis malferme la defendo de la Konstitucio de 1837 kaj kontraŭas energie la partianojn malfermi novan konstitucifaran periodon; dume li koncentriĝis al la klopodoj por kunigi la partiojn. Kio kompreneble havigis al li grandajn komplikojn.
Post la puĉo de septembro de 1840, Pastor Díaz ricevis mendon iri al Valencio por negoci kun la regentino María Cristina la formadon de registaro de nacia unuiĝo kiu estu super la lukto partia. Tiam li konatiĝis kun la generalo Leopoldo O'Donnell. Reveninte al Madrido, li estis enkarcerigita dum du monatoj. Fine li estis liberigita kaj partoprenis kun Ríos Rosas en la defendo de la ĵurnalistoj ekzilitaj pro la lastaj okazintaĵoj.
1841 estis malbona jaro por Pastor Díaz. Li malsaniĝis kaj lia patro mortiĝis. Samjare kunlabore kun Francisco Cárdenas, iniciatis la komponon de serio de biografioj en la nomata Galería de españoles célebres contemporáneos inter kiuj elstaras la Duko de Rivas, la generalo Diego de León, Ramón Cabrera kaj Javier de Burgos. Kun Francisco Cárdenas, Joaquín Pacheco kaj Antonio de los Ríos Rosas, fondis revuon tre influan ĝis ties fermo fare de registara ordeno, El Conservador (1841), per kiu li intencis kontraŭstari kun la moderuloj kontraŭ Espartero, kaj same apogis la regentinon dum tiu konflikto; pro tio li estis malliberigita dum unu monato, sed kreskis lia politika prestiĝo inter monarkianoj. Post laboro en El Correo Nacional kaj El Heraldo, li fondis la ĵurnalon El Sol kun Antonio de los Ríos Rosas kaj Gabriel García Tassara. Ekde tiu gazeto li postulis malferme en 1842 la aĝomajorigon de la futura reĝino Isabel la 2-a.
Elektita deputito por La Coruña en 1843, kaj poste por Cáceres. Poste por Pozoblanco, kaj por Navalmoral de la Mata. Poste li iĝis altranga postenulo pri trezoro, pri komerco, pri eduksistemo kaj aliaj aferoj: apogis la bibliotekon de la Universitato de Sevilo kaj nomumis Bretón de los Herreros kiel direktoro de la Nacia Biblioteko. En 1847, nome la 18-an de marto, estis nomumita Pastor Díaz membro de la Real Academia Española de la Lengua, kun Hartzenbusch kaj Olivari. El tie li apartiĝis iom post iom el politiko, kvankam foje oni alvokos lin por moderigi la polemikojn inter la diversaj frakcioj.
Li centriĝis tiam en sia intelekta agado. El 1847 al 1850 li estis rektoro de la Universitato de Madrido kaj en 1856 iĝis ŝtata konsilisto kaj ministro en 1856 dum la registado de Unión Liberal de Leopoldo O'Donnell. En 1857 estis elektita membro de de la Akademio de Moralaj kaj Politikaj Sciencoj. En 1858 iĝis senatano, krom ambasadoro en Sardio (1854) kaj Lisbono (1859-1861), kaj aliaj; li mortiĝis la 22-an de marto de 1863.
Verkoj
Publikigis Poesías (1840) post ties apero en El Artista kaj aliaj revuoj, komponitaj ekde 1828. Fakte lia poemo en galega Alborada (1818) estas konsiderata unu el unuaj montroj de la renaskiĝo de la lingvo. Per tiaj poemoj li antaŭis kun Enrique Gil y Carrasco, al la pasia intimeco de Gustavo Adolfo Bécquer kaj de Rosalía de Castro. El lia poemo "Mi inspiración" (1828) derivis Zorrilla sian ideon pri la misio de la poeto kaj la koncepto de tiu kiel senterigita en la mondo.
Li komponis ankaŭ poemojn priskrib-filozofajn. Tempopaso kaj malpleno de homa vivo estas en "Al Acueducto de Segovia" kaj "En las ruinas de Itálica". "La sirena del Norte" priskribas la maran pejzaĝon de Galegio, la ĉiutagan aventuron de la maristoj kaj la religian fervoron de la fino de la serĉo. "A la inmortalidad" esprimas dubon pri la alia mondo kaj la pludaŭro. Li faris ankaŭ kelkajn tradukojn el la franca kaj kelkajn komponojn pri cirkonstancoj, kiaj "A don José Zorrilla". En metriko li montriĝis originala, inventante strofojn.
Li kontribuis al romanarton per du verkoj klasitaj kiel sentimientaj kun elementoj membiografiaj. Una cita (rendevuo, 1837), verkita en 1833, estas novelo kun etoso en Galegio kiu revivigas la amhistorion kun Lina kaj ties morto. Ĝi similas al "La promesa" de Bécquer. ''De Villahermosa a la China. Coloquios de la vida íntima (1855), antaŭpublikita en La Patria'', estas romano kie Javier, la protagonisto, estas indentigebla kun la aŭtoro. Li rakontas la amojn de diboĉulo kaj ties religian konverton, ekde festoj de la madrida palaco Villahermosa ĝis lia foriro al Ĉinio kiel misiisto. Pedro Antonio de Alarcón ŝajne inspiriĝis en Nicomedes Pastor Díaz por sia romano El escándalo (la skandalo). Ĉiukaze De Villahermosa a la China estas antaŭeniro en la konsolido de la Realismo rakonta.
Li krome komponis nombrajn artikolojn kaj librojn rezulte el sia laboro kiel ĵurnalisto, politikisto kaj oratoro. ''Condiciones del Gobierno Constitucional en España. Palabras de un diputado conservador sobre las principales cuestiones de nuestra situación política (1846) studas la strukturon de la politikaj partioj kaj petas la union de liberaloj; ĝi publikiĝis en 1848 laŭ subtitolo de A la Corte y a los partidos'' (al parlamento kaj al partioj). Serio de prelegoj en la Ateneo de Madrido konstituas la kernon de Los problemas del socialismo (1848-1849), kiu jam estis publikitaj en La Patria (1849). En ili montriĝas lia konservativa pensmanieron per kontraŭo al la socialaj modernaj doktrinoj kaj esperi el religio la solvon de la konfliktoj. Kunlabore kun Francisco Cárdenas verkis Galería de españoles célebres y contemporáneos o biografías retratos de todos los personajes distinguidos de nuestros días en las ciencias, la política, en las armas, en las letras y en las artes (1842) al kio kontribuis per la biografioj de Ángel de Saavedra, Duko de Rivas, kaj Ramón Cabrera. Li publikigis ankaŭ Compendio Histórico-Crítico de la Jurisprudencia Romana (1842), prijura verko, bazita sur la verko de la angla historiisto Gibbon kie tiu analizis la disvolvigon de la Romia Juro ĝis la tempo de Justiniano.
Inter liaj artikoloj pri kritiko elstaras "Del movimiento literario en España" (Museo Artístico y Literario, 1837), brila defendo de la Romantismo, kaj "De las novelas en España" (El Conservador, 1841), per kiu, pri la apero de Sab, markas la mankon de noveloj en hispana lingvo. Liaj Obras (verkoj) estis publikitaj de la Real Academia (1866-1868) en ses volumenoj, kun enkonduko de Fermín de la Puente, Juan Eugenio Hartzenbusch, Antonio Ferrer del Río, Juan Valera kaj Patricio de la Escosura. Estas moderna eldono de Obras (Madrid, BAE, 1969-1970), kun studo de José María Castro y Calvo.
Monumentoj al Nicomedes Pastor Díaz
Vivero, la naskurbo de Nicomedes Pastor Díaz, faris omaĝon al li per nomigo de strato kaj metante tabulon sur muro de la naskodomo. Poste laŭ iniciato de Manuel Murguía oni starigis monumenton, konstruita ekde 1889 al inaŭguro la 26-an de septembro de 1891. Montras statuon el fero kovrita el bronzo kun 2,80 metroj de alto. Ĝi estis farita de la kataluna skulptisto José Campeny Santamaría kaj fandita en la atelieroj de Alejandro Wolgüemoutch, de Barcelono. Aperas Pastor Díaz stare havanta plumon en dekstra mano kaj rulon el paperoj en la maldekstra.
Tatsuya Murata
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Consadole Sapporo, Vegalta Sendai kaj Omiya Ardija.
Hungaraj fabeloj
Hungaraj Fabeloj estas 71-paĝa libro enhavanta dek rakontojn de la hungara Andersen, Elek Benedek, tradukitajn fare de Maria Benczik. Hungara Esperanto-Asocio eldonis ĝin unuan fojo en 1979 kaj duan fojo en 1983.
Hezikasmo
Hezikasmo (el la malnova greka lingvo: ἡσυχασμός hesychasmos, el ἡσυχία hesychia = kalmo, paco, trankvilo, senzorgo) estas doktrino kaj asketa praktiko disvastiĝinta inter la monaĥoj de la kristana Oriento ekde la tempoj de la Patroj de la dezerto (4-a jarcento).
Celo de hezikasmo estas la interna paco de la animo, unuiĝinte kun Dio kaj harmoniiĝinte kun la kreitaro. Hezikio kiel soleco, hezikio kiel silento, hezikio kiel paco.
Origino de la asketa kaj mistika praktikoj
Disvastigita de Evagrio Pontico (4-a jarcento) kaj de aliaj spiritaj majstroj inter kiuj elstaras sankta Johano Klimako aŭtoro de la Eskalo de Paradizo, la praktiko de hezikasmo estas ankoraŭ viva en la monaĥejoj de Monto Athos de la Ortodoksa Eklezio. Sur Athos ĝi ricevis decidan impulson per la iniciatemo de Gregorio Palamas (forpasinta en 1359) kaj en la sekvaj jarcentoj per la verkoj de teologoj kaj mistifikistoj kolektitaj en la Filokalio.
Priskribo de la hezikasmaj ekzercoj
Hezikistoj, kiu revigliĝis en la 14-a jarcento, praktikas la tieldiritan preĝon de Jesuo aŭ “preĝo de la koro”, kiu konsistas en la ripetado de la sama formulo, laŭ la spira ritmo: (Sinjoro Jesuo Kristo, Difilo, kompatu min pekulon (mezepokgreke: Κύριε Ιησού Χριστέ, Yιέ Θεού ελέησον με τον αμαρτωλό). Tia preĝo – renomigita nuntempe per la Rakontoj de rusa pilgrimulo, de anonimo de la 19-a jarcento, ofte plenumita kun kapo klinita sur la brusto, sugestis al iliaj kontraŭuloj la mokon de praktikado de “onfaloskopio”, nome kontemplo de sia umbiliko.
Akuzo pri herezo kaj teologia debato
Tiu mistika doktrino dekomence provokis fortajn kontrastojn en la bizanca imperio ĉirkaŭ la 14-a jarcento. La kontrasto, kiu havis politikajn implikaĵojn, akre dividis la religiajn ĉefojn de la imperio laŭ almenaŭ dek jaroj (1341-1351 ĉirkaŭ), damaĝante ankaŭ la rezistan kapablon antaŭ la minaco de la Turkoj.
Fine, konsiderita plene ortodoksa de multaj spiritaj majstroj kaj religiaj ĉefoj, tiu asketa ekzerco - fakte, formo de kristana meditado – influis la revigliĝon de la monaĥismo en la kristana Oriento kaj aparte en la slava mondo
Canon EOS 50D
Canon EOS 50D estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Listo de urbestroj de Liono
Tiu artikolo listigas urbestrojn de Liono laŭ mandatodato :
(13768) 1998 SS143
(13768) 1998 SS143 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Listo de urbestroj de Liono
La urbo partigita en divizioj (1796-1805)
De 1796 ĝis 1805, la urbo (aŭ kantono Lyon) estis partigita en tri unuojn, ĉiu kun propra urbestro :
De la 1-a Imperio al la dua Respubliko : reiro al la unika urba Konsilio (1805-1852)
Adam-Pierre-Eustache Godinot, 1-a vicurbestro, oficis kiel urbestro en iuj periodoj
2-a Imperio : divido de la povo (1852-1870)
La urbo estis dividita en kvin arondismentojn (poste en ses ekde 1867) ĉiu kun urbestro, nomumita de la centra povo.
3-a Respubliko (1870-1940)
De 1873 ĝis 1881, la urbo estis regata per nomumita komisiono (1873-74) poste per urba KOnsilio elektita kun prezidanto sen povo.
Ken Russell
Henry Kenneth Alfred „Ken“ Russell (* 3-an de julio 1927 en Southampton, Anglio) estas brita filmoreĝisoro kaj scenaristo.
Vivo
Post studado ĉe Pangbourne Nautical College Russell edukiĝis ĉe Walthamstow Art School en Londono kiel fotografio. Jam frue li okupiĝis pri la filmo kiel komunikilo. Kiel amatoro li eksperimentis per 16-mm-etŝpura filmo, kiun li poste ankaŭ profesie uzis.
Siajn unuajn amatorfilmoj, inter ili „Amelia kaj la anĝeloj“, li produktis en 1957 kaj 1958. Ekde 1958 li kreis por BBC plurajn dokumentajn filmojn pri komponistoj. Lia ne-laŭkutima stilo – Russell metis en malfonon malpli faktojn ol sian individuan sentadon – donis al li deflanke de diversaj muzikkritikistoj la riproĉon de malrespekteco. Samtempe la internacia gazetaro laŭdis lin kiel eksterkutime ideoriĉa reĝisoro.
En la 1980-aj jaroj Russell laboris dum iom longa tempo en Usono. Je tio ekestis modernaj ĝenro-klasikaĵoj kiel en 1980 („Altered States“), 1984 („Crimes of Passion“) kun Kathleen Turner kaj Anthony Perkins, „Gothic“ de 1986 kaj („Lair of the White Worm“) de 1988. 1990 sekvis la filmo „Whore“.
Dum la unua duono de la 1980-aj jaroj Russell aktivis krome kiel operreĝisoro kaj surscenigis en Florenco, Liono, Ĉarlstono (Usono) kaj Spoleto diversajn operojn, inter ili „Mefistofele“ de Arrigo Boito. Liaj surscenigoj substrekis ja lian famon kiel ideoriĉa ekscentrulo, sed ilin trafis kritikaĉoj de kritikistoj.
En la 1990-aj jaroj Russell spertis pli kaj pli malfacilaĵojn, financigi siajn projektojn; ne laste pro sia elekto de temoj kaj aktoroj. en la lastaj jaroj li transiris al tio, financi mem kaj produkti etbuĝetajn filmojn.
Tra la verkaro de Russell troviĝas temoj kiel sekseco kaj religio, kiujn Russell traktas malprude kaj ofte ankaŭ konscie provoke. Lia ege simboleca bildlingvo foje reekprenas manierismajn elementojn. Ne tute malprave oni rigardas Ken Russell kiel antaŭulo de Peter Greenaway.
Cachoeira Alta
Cachoeira Alta estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.553 loĝantojn en 2010.
Vallerois-Lorioz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
8745 Delaney
8745 Delaney estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de de William P. Delaney, adjunkta direktoro de la Laboratorio Lincoln, spertulo pri radaro, estro de fruktodona programo de optika serĉo.
Merxheim
Merxheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ryszard Legutko
Ryszard Antoni LEGUTKO (naskiĝis la 24-an de decembro 1949 en Krakovo) estas pola filozofo kaj politikisto, profesoro de la homa scienco, publicisto, aŭtoro de soci-politikaj libroj, tradukisto kaj komentisto de la verkoj de Platono.
Hans W. Geißendörfer
Hans Wilhelm Geißendörfer (naskiĝis la 6-an de aprilo 1941 en Augsburg je la nomo Wilhelm Max Geißendörfer) estas germana reĝisoro, scenaristo kaj filmproduktisto.
Vivo
Inter la jaroj 1962 kaj 1967 li studis germanistikon, teatrosciencon, psikologion kaj afrikajn lingvojn. En 1971 li kun aliaj scenaristoj-filmproduktistoj de la skolo de "nova germana kino" Neuer Deutscher Film) fondis la Filmverlag der Autoren. Lia filmo Die gläserne Zelle ("la vitra ĉelo") en 1979 estis nomumita pri la Akademia Premio en la kategorio de plej bona eksterlanda (neusona) filmo.
En 1982 li fondis sian propran filmproduktan societon, nomata Geißendörfer Film- kaj Fernsehproduktion GmbH, mallonge gff GmbH. Ĝi ekde la jaro 1985 kunlabore kun la okcidentgermana televida korporacio WDR produktas la unuan germanian plurjaran televidan serion Lindenstraße - dumtempe li ankaŭ reĝisoris la serion.
En publikaj prezentiĝoj li ĉiam havas malgrandan, malhelan lanan ĉapon sur la kapo - iom simile al juda kipao. Laŭ propra informo li post forta infanaĝa inflamo ricevis la kuracistan konsilon ĉiam porti kapveston, kaj la nunan ĉapon inspiris la filmo One Flew Over the Cuckoo's Nest (Iu flugis super la kukola nesto), en kiu la ĉefrolulo Jack Nicholson havis similan modelon.
Siruah
Siruah (arabe صرواح, latinliterigo laŭ sistemo DMG Ṣirwāḥ, prononco proksimuma, sed ĉar en Esperanto la sono "ŭ" ankaŭ en transskriboj de alilingvaj nomoj ne antaŭvidatas sen antaŭa "a" aŭ "e", la latinliterigo "Siruah" prefere al "Sirvah" restas laŭeble proksima al la origina prononco) estis la historia unua ĉefurbo de la reĝlando Ŝeba, kaj poste post fondo de la nova ĉefurbo Marib estis la due plej grava ekonomia kaj politika centro de la reĝlando. Ĝi situis en la suda parto de la Araba Duoninsulo, en la teritorio de la nuna ŝtato Jemeno. La oazan urbon ĉirkaŭis fortikigita muro. Ĝi inkludis plurajn imponajn konstruaĵojn, kiuj origine altis ĝis 10,5 metrojn.
La ruinoj de Siruah situas 40 kilometrojn okcidente de Marib. La urbo estis bone protektita pro ĉirkaŭaj montoj, kiuj tamen samtempe metis limojn al la urba disvolviĝo kaj etendiĝo. Rezulte Siruah rapide perdis sian pozicion kiel regna ĉefurbo, kiu estis transprenita fare de Marib, urbo en grava ekonomia centro pro sia situo rande de la komerce signifa olibana vojo. La urbo tamen restis grava centro por la ŝabeoj, kiel montras la granda nombro da templaj konstruaĵoj.
Arkelogio
Nuntempe la Almakah-templo estas restaŭrata. Dum tiuj laboroj malkovriĝis plia templo el la 7-a jarcento antaŭ nia erao. Tiu sanktejo havas monumentan enirejon, ornamitan per kolonoj. Ĝi enhavas plurajn grandajn ĉambrojn, konstruitajn el ligno kaj ŝtono - laŭ la nuna stato la templa aranĝo unikas en la regiono kaj epoko. La arkeologiaj esploroj ankoraŭ daŭras, kaj antaŭvideblas pliaj ekkonoj pri la komenca fazo de la ŝabea reĝlando.
Pasturo
Pasturo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Roĥo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Ballabio, Barzio, Cremeno, Esino Lario, Introbio, Mandello del Lario kaj Primaluna.
18-a de majo
La 18-a de majo estas la 138-a tago de la jaro (la 139-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 227 tagoj restas.
Je la 18-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 18-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Episkopa kastelo de Fertőrákos
La episkopa kastelo de Fertőrákos (konata ankaŭ pri la iama trakonstruinto Kastelo de Zichy [ziĉi]) estas impona historia monumento en Hungario, en vilaĝo Fertőrákos. La kastelo longe estis someruma rezidejo de la ĉiama episkopo de Győr, sed dum turka erao de Győr la konstruaĵo estis mem departementa domo.
Historio
La unua kastelo estis konstruita en nekonata tempo, nur estas konata, ke en 1311 loĝantoj de Sopron detruis ĝin. Tamen okazis paco inter Sopron kaj la episkopo, tial Sopron rekonstruis la kastelon. Post jarcento eĉ Matiaso la 1-a (Hungario) estis gasto en la kastelo. En la jaroj 1529 kaj 1532 la turkoj faris detruojn en la domego, tiutempe ĝi estis forlasita. En la 1580-aj jaroj Juraj Drašković unue faris riparojn, poste plene trakonstruis ĝin. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj denovaj trakonstruoj okazis, la kastelo estis centro de la kontraŭreforma movado. En 1681 Leopoldo la 1-a (Sankta Romia Imperio) vizitis la kastelon, en 1789 oni metis memortabulon sur la muron pri la okazintaĵo. En 1683 la granda turka militiro atingis ankaŭ la kastelon, sed poste la turkoj malaperis el la regiono. Post la militiro Ferenc Zichy (episkopo) faris signifajn trakonstruojn. János Simor ĉi tie establis la unuan metiejon pri pentrado de vitrofenestroj en Hungario. Fenestroj de Preĝejo Sankta Mikaelo (Sopron) estis faritaj ĉi tie. Dum la 2-a mondmilito la kastelo difektiĝis, poste ĝi estis forprenita de la eklezio, la nova posedanto estis la loka kolĥozo. Post jaroj funkciis en la domego ekzemple kinejo, biblioteko, infanĝardeno. En 1966 la kastelo renoviĝis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en mezo de la vilaĝo en granda ĝardeno. Ĝi formas kvadraton, meze korto situas. La fasado estas simetria, meze estas la ornama enirejo, en la unua etaĝo balkono, ĉe la tegmento timpano.
Interne plej granda parto de la originaj mebloj jam malaperis, tamen restis kelkaj fornoj. La ĉambroj estas ornamitaj per stukoj kaj freskoj. Aparte menciindas la interna kapelo. En la kelo estas videblaj premiloj por vinberoj kaj bareloj.
Umeo
Umeo aŭ mumeo (japane: 梅 [ume], latine: Prunus mume) estas japana specio de prunuso. Ĝi estis transigita el Ĉinio en la antikva epoko. Oni nomas ĝin ankaŭ japana pruno aŭ japana abrikoto.
Plumbibiso
La Plumbibiso (Theristicus caerulescens) estas specio de birdoj de la familio Treskiornitedoj. Oni ne konas subspeciojn.
Nohen
Nohen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Plumbibiso
Ties komuna nomo kaj ankaŭ ties latina scienca nomo devenas el la latina vorto por plumbo, nome plumbum, alude al ties plumbeca griza koloro.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en herbejoj, savanoj, terkultivejoj kaj ĉefe marĉoj de centra Sudameriko, kun teritorio el sud-centra kaj sudorienta Brazilo, orienta kaj norda Bolivio, tuta Paragvajo, tuta Urugvajo kaj norda kaj nordorienta Argentino nome la tuta Plata Baseno. Ĝi estas ĝenerale tre komuna kaj estas facile vidata en Pantanalo inter aliaj areoj. Registro de Valdivia, Ĉilio, estas konsiderata dubinda, kaj atribuita al fuĝinto el kaptiveco aŭ eĉ plej probable al konfuzo kun alia specio.
Aspekto
Ĝi estas distinga birdo, 71 al 76 cm longa, ĝenerale griza kun longaj plumoj en nuko kaj kolo, mallarĝa kaj tre markata blanka bendo en frunto el okulo al okulo kaj ruĝecaj kruroj; la irisoj estas tre flavaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, do ne estas seksa duformismo.
Ekologio
La ino demetas 2 al 3 ovojn, kiuj estas kovataj dum ĉirkaŭ 28 tagoj.
Studentoj de Universitato Corvinus de Budapeŝto
Jen listo de studentoj en Universitato Corvinus de Budapeŝto (elekto):
Roveň (Všelibice)
Roveň (Rownay) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Všelibice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordoriente de Všelibice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 39 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Roveň situas en katastra teritorio Všelibice kun areo 6,03 km².
2589 Daniel
2589 Daniel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi ricevis la viran antaunomon "Daniel", en honoro de la filo de la malkovrinto.
Feodoza municipo
Feodoza municipo estas unu el la primaraj administraj unuoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo — la teritorio, regata de la Feodoza urba konsilantaro. La municipo situas sur la sud-orienta marbordo de Krimea duoninsulo kaj estas fama ripoz- kaj kurac-regiono.
Sude kaj oriente la municipon lavas la Nigra maro; okcidente la municipo limas la Sudakan municipon, norde - la Kirovskan kaj Leninan distriktojn. La administra centro de la regiono estas urbo Feodozo.
Administra konsisto de la municipo
La municipon konsistigas 1 urbo (Feodozo) kaj 6 komunumoj, kiuj sume havas 5 urbotipajn loĝlokojn kaj 12 vilaĝ(et)ojn.
Sube estas prezentita la listo de la komunumoj kaj de la loĝlokoj. En Esperanto estas prezentitaj nur tiuj loĝlokoj, kiuj estas centroj de la koncernaj komunumoj. Parenteze estas menciitaj la historiaj krime-tataraj nomoj, kiuj estis ŝanĝitaj en 1945-49 post la ekzilo de la krime-tatara popolo.
Canon EOS 40D
Canon EOS 40D estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Induktanco
Difino
Induktanco estas mezuro de la kvanto de magneta flukso produktita de donita elektra kurento.
kie
La simbolo L uziĝas por induktanco honore al la fizikisto Heinrich Lenz. La termino induktanco estis fabrikita de Oliver Heaviside en februaro 1886. La SIa unito por induktanco estas la Henro (simbolo: H).
Precize parole, la kvanto ĵus difinita nomiĝas mem-induktanco, ĉar la magneta kampo estas kreita sole de la konduktanto kiu portas la kurenton.
Arvigo
Pri la komunumo
Arvigo estas komunumo de la komunumaro Calanca, kies ĉefloko ĝi estas, kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 95 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Induktanco
Difino
Kiam konduktanto volviĝas sur si mem N-foje ĉirkaŭ la la sama akso, la kurento postulata por produkti donitan kvanton de flukso reduktiĝas per faktoro de N kompare kun unuopa turno de drato. Tiel, la induktanco de bobeno de drato de N turnoj doniĝas de
Vaite
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Arvigo
Geografio
Arvigo situas en la Valo de Calanca, flanka valo de la Valo de Mesoko, ĉe la okcidenta bordo de la rivero Calancasca. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Arvigo la vilaĝo Landarenca en nordo de la komunumo kaj la setlejo Antiglio en la valfundo sude de la ĉefvilaĝo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arvigo limas en nordo al Cauco, en nordoriento al Selma, en sudoriento al Braggio, en sudo al Buseno, en sudokcidento al San Vittore, en okcidento al Cresciano (TI), kaj en nordokcidento al Osogna (TI).
Induktanco
Difino
kie \lambda estas la tuta 'fluksa kuplado'.
Arvigo
Trafiko
Arvigo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka vojo de Grono al Rosso supre en la Valo de Calanca. Sur tiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio per kiu Arvigo estas konektita al la publika transportreto. La vilaĝo Landarenca atingeblas nur per piedpado kaj aertelfero ek de Selma. Alia aertelfero kondukas de Arvigo al Stabbio.
Induktanco
Difino
Tia bobena konduktanto estas ekzemplo de induktilo.
Arvigo
Historio
La unua dokumenta mencio de Arvigo okazis relative malfrue en la jaro 1453 kiel Arvicho. Kiam en la jaro 1496 la valoj de Mesoko kaj de Calanca aliĝis al la Griza Federacio, la valo de Calanca fariĝis unu de la kvar flagoj de la Supera Tribunalo de Mesoko. Arvigo en ĝi ricevis la statuson de duondegagno. En la jaro 1590 estis fondita kaplanejo, kiu fariĝis en la jaro 1611 memstara paroĥo. Per la administracia reformo de 1851 Arvigo fariĝis politika komunumo de la komunumaro Calanca en la distrikto Moësa.
Induktanco
Ecoj de induktanco
Farado de la tempa derivaĵo de ambaŭ flankoj de la ekvacio donas:
Arvigo
Historio
La unua dokumenta mencio de Landarenca datiĝas el la jaro 1550 kiel Lan Darencha. En la jaro 1980 la ĝis tiam aparta komunumo Landarenca estis integrita al la komunumo Arvigo.
Induktanco
Ecoj de induktanco
En plej multaj kazoj, la induktanco estas konstanta tempe kaj tiel
Laŭ la leĝo de Lenz-Faraday de Induktanco oni havas
kie \mathcal{E} estas la elektromova forto (emf) kaj v estas la induktita tensio. Notu ke la emf estas kontrauen al la induktita tensio. Tiel
La efiko de induktanco povas esti komprenita per unuopa maŝo de drato kiel ekzemplo. Se tensio subite aplikiĝas inter la finoj de la maŝo de drato, la kurento devas ŝanĝi de nula al ne-nula. Tamen, ne-nula kurento indukas magnetan kampon per la leĝo de Ampere. Tiu ĉi ŝanĝo de la magneta kampo induktas emf, kiu estas rekte kontraŭa al la ŝanĝo de kurento. La grando de tiu ĉi emf estas proporcia al la ŝanĝo de la kurento kaj la induktanco. Kiam la kontraŭantaj fortoj ekvilibriĝas, la rezulto estas kurento kiu pliiĝas lineare kun tempo, tiel la pokvanto de tiu ĉi ŝanĝo determiniĝas de la aplikata tensio kaj la induktanco.
Permeableco
La kvanto de magneta flukso produktita de kurento dependas de fizika eco de la medio ĉirkaŭanta la kurento kiu nomiĝas kiel la permeableco, \mu. Ju pli granda la permeableco des pli granda la magneta flukso generita de la donita kurento. Certaj materialoj havas multe pli altan permeablecon de aero. Se konduktilo (drato) estas volvita ĉirkaŭ tia materialo, la magneta flukso estas ĝenerale multe pli granda, do la induktanco estas multe pli granda ol la induktanco de la drato volvita en la aero. La mem-induktanco L de tia solenoido (idealigado de bobeno) povas esti kalkulita de
kie
Tio ĉi, kaj la induktanco de pli komplikitaj formoj, povas deriviĝi de la ekvacioj de Maxwell.
Reciproka induktanco
Reciproka induktanco estas la tensio induktita en unu cirkvito (la sekundara cirkvito) kiam la la kurento en alia cirkvito (la primara cirkvito) ŝanĝas da unito dum unita tempo. Ĝi estas grava kiel mekanismo per kiu transformilo funkcias; sed ĝi povas ankaŭ kaŭzi nedeziritan kupladon inter la konduktilo en cirkvito.
Derivado
kie
Teoremo de Stokes estis uzita.
tiel ke la induktanco estas pure geometria kvanto sendependa de la kurento en la cirkvitoj.
Fakte:
Mem-induktanco
Meminduktanco, notita L, estas speciala kazo de interinduktanco kie, en al supra ekvacio, i = j. Tiel
Fizike, la mem-induktanco de cirkvito reprezentas la kontraŭ-emf priskribita de la leĝo de induktado de Lenz-Faraday.
Radětice (distrikto Tábor)
Radětice (Radietitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. En parton de la katastra teritorio Radětice u Bechyně trafas naturparko Plziny.
Induktanco
Uzado
La flukso \Phi_i\ \! tra la i-a cirkvito en aro evidente estas donita de tiel ke la induktita emf, \mathcal{E}, de specifa cirkvito, i, en iu donita aro povas esti donita rekte de:
Radětice (distrikto Tábor)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1291.
Grupo de la perioda tabelo
Grupo de la perioda tabelo estas ĉiu kolumno de la perioda tabelo. Ĉiu elemento de unu grupo havas la samnombran valentelektronon kaj pro tio ili havas similajn proprecojn. Ekzistas 18 grupoj, el kiu 8 (grupoj 1, 2 kaj 13-18) estas ĉefgrupoj kaj 10 (grupoj 3-12) estas kromgrupoj. En la kromgrupoj troviĝas i.a. la transiraj metaloj. La atommaso, de la elementoj kreskas en unu grupo desupre al subo. La eletronegativeco de la elementoj malkreskas, la metaleco kreskas en unu grupo suben. Kelkaj grupoj estas kuntiritaj al blokoj.
Nomoj de la grupoj
Nomumo de la grupoj okazas per arabaj ciferoj (1..18) kaj tiel sekvas la nun validan IPUAC-konvencion, kio devas anstataŭigi la malnovajn IPUAC kaj CAS-konvenciojn.
Ĉar la unuopaj elementoj de la sama grupo montras similajn kemiajn proprecojn, kelkaj gruppoj havas ankaŭ specialan nomon. Inter la krampoj (IA,IA) aperas unua la malnova IUPAC-numero kaj poste la CAS-numero (tiuj rilatas al la t.n. kurtperioda tabelo, la IUPAC-numeroj al la longperioda tabelo). La malnova IUPAC-sistemo estis disvastiĝinta en Usono, la CAS-sistemo en Eŭropo. En la CAS-sistemo uzatas la litero A por la ĉefgrupoj kaj B por la kromgrupoj. En la malnova IUPAC-sistemo staris A sur la maldekstra kaj B sur la dekstra flanko de la perioda tabelo.
Kelkfoje oni rigardas – pro la similaj kemiaj proprecoj – ankaŭ la seriojn de lantanoidoj kaj aktinoidoj kiel grupo. Ĉe tiuj estas peligita iom post iom la f-orbitalo.
28715 Garimella
28715 Garimella estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mihir Tejas Garimella, finaliston de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Dorseyville Middle School de Pittsburgh (Pensilvanio).
31648 Pedrosada
31648 Pedrosada estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la meksika astronomo Pedro Antonio Valdés Sada, profesoro pri fiziko kaj matematiko ĉe la Universitato de Monterejo (Monterejo, Meksiko), kies esploroj inkludas astrometrion kaj fotometrion de asteroidoj kaj stelajn kaŝadojn.
Antaŭ unu jarcento. La granda milito kaj Esperanto
'Antaŭ unu jarcento. La granda milito kaj Esperanto' estas la kolektiva verko "mozaika" laŭ la esprimo mem de ties redaktoroj Javier Alcalde kaj José Salguero, kiuj celis "kolekti tekstojn el diversaj devenoj, pri diversaj enhavoj, pri la milito, la militaj jaroj, kaj pri la rolo de Esperanto en ĉio tio". Eldonis SAT-EFK.
Kontribuintoj
Verkis aŭ tradukis kontribuojn: Eugène Adam, Javier Alcalde, J. Borel, Ed Borsboom, Lucien Bresler, Henry Broadbent, Mikaelo Bronŝtejn, István Ertl, Nikolao Gudskov, Claudine Guéguen, Javier Guerrero, Walter Guhr, Stanislav Kamarýt, Luis Ladeira, Eduardo Larrouy, R. Lederman, Petro Levi, Albert Louvrier, Miroslav Malovec, Antonio Marco Botella, Vinko Markovo, Otto Maschl, Robert Murray, Brigid O’Keeffe, Marius Paulet, Thérese Pinet, Roland Platteau, Edmond Privat, José Salguero, Martine Schneller, Richard Schneller, Gustav Scholze, Jean Selle, Jens Stengaard Larsen, Humphrey Tonkin, Bernhard Tuider, Urtzi Urrutikoetxea, Nikolao Xil Karvaljo, Ludoviko Zamenhof.
Recenzoj kaj reagoj
Laŭ Pascal Dubourg Glatigny en la roterdama Esperanto, "Antaŭ unu jarcento estas grava kolekto de dokumentoj kaj studoj, kiu montras kial, malgraŭ sia marĝena socia influo, la esperantista movado kiel specifa preternacia observopunkto al la monda historio, ebligas lumigi makrofaktojn per freŝaj okuloj". Simile, Bo Sandelin en la sveda La Espero (septembro 2018, p. 8) konkludis jene: "Estas interesa libro. Ĝi donas en pluraj kontribuaĵoj personan bildon pri la milito de tiuj, kiuj iel rilatis al ĝi. Ofte dum la legado mi pensis pri la romano En okcidento nenio nova." La recenzisto en la japana La Monato (revuo el Nagojo) atentigis pri tio ke la libro pensigas kaj pri la milito kaj pri ties efiko sur la posta evoluo de la Esperanto-movado. Sandor Horvath en la oceania Esperanto sub la Sudra Kruco asertis ke la libro "bone montras ke historio havas ĉiam preskaŭ sennombrajn angulojn el kiuj vidi kaj studi la eventojn". Laŭ Nikolao Gudskov en Cerbe kaj Kore, kultura suplemento al Bulteno de Rusia Esperantista Unio, "sendepende de tio, kiom grave la leganto konas la koncernan historian epokon, ĝi donas al ĉiu novajn sciojn pri ĝi kaj novajn imagojn pri la gravega evento". Anneke Buys en la nederlanda Fenikso taksis la libron "tre interesa por ĉiuj kiuj interesiĝas pri historio", sed bedaŭris lingvajn erarojn. Siaflanke, Carlo Minnaja observis en Libera Folio ke la libro "aspektis al mi originalaĵo, malgraŭ ke aperis pri la unua mondmilito centoj kaj centoj da memorverkoj" kaj ankaŭ, ke "tiu kolekto estas manka je du gravaj detaloj: la traktado de la suda milit-fronto kaj la sinteno de la katolikoj". En Esperantologio/Esperanto Studies, la sama Minnaja atentigis la leganton pri tio ke "La stilo ĉarmas, ĉar en pluraj eroj oni rekonas la pason de la jaroj", sed ankaŭ avertis ke "kiam pluraj voĉoj traktas la saman temon, maleblas eviti ripetiĝojn". Fine, Ivan Orsini en Literatura Foiro konkludis, ke temas pri "ĉarmanta libro, altkvalita rezulto de la klopodoj de la du redaktoroj, libro kiu provizas utilajn kaj kelkfoje entute nekonatajn sciigojn, desegnas larĝajn historio-freskojn kaj, plej grave!, donas elementojn kaj perspektivojn cele al venontaj serĉadoj".
La enkonduko de Brigid O’Keeffe aperis angle en la blogo Languages and the First World War, kiu post unu semajno fariĝis la plej legata ero de tiu blogo; kaj ankaŭ Esperantlingve en Beletra Almanako 31, kie ankaŭ aperis la ĉapitro de Humphrey Tonkin. Simile, la ĉapitro de Javier Alcalde aperis en la 2019-a numero de Sennacieca Revuo.
En 2018 ĝi estis unu el la 10 plej vendataj libroj de la libroservo de UEA.
Cachoeira Dourada (Gojaso)
Cachoeira Dourada estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 8.254 loĝantojn en 2010.
Bloko de la perioda tabelo
La kemiaj elementoj estas klasifikitaj laŭ blokoj de perioda tabelo, kies nomoj rilatas al la plej energioriĉa orbitalo de iliaj elektronkovraĵojn. Unu bloko inkludas plurajn grupojn de la perioda tabelo.
Oni diferencigas la sekvajn blokojn:
Vehiklo
Sed laŭ PIV ĝi estas uzata en Esperanto nur pri materialaj aŭ ne-materialaj perantoj.
Aliaj fakoj
En farmacia kemio ĝi estas substanco, en kiun oni metas aŭ solvas efikantajn substancojn por prepari medikamenton. Ekz. vazelino estas vehiklo de ungventoj, alkoholo de tinkturoj k.s. Medikamentoj estas vehikloj de vitaminoj, kiujn ili disportas en la korpo de la paciento.
En biologio ĝi estas ĉiu objekto, ĉiu vivulo, mem sana aŭ ne, kiu portas patogenajn mikrobojn kaj povas ilin transdoni al alia vivulo, kiu infektiĝos kaj eventuale malsaniĝos. Ekz. puloj kaj ratoj estas vehikloj de multaj malsanoj.
En genetiko ĝi estas portanto de unu aŭ pluraj kaŝitaj heredaj dispozicioj, kiuj ne manifestiĝas ĉe la koncernulo, sed kiuj nur eventuale aperas ĉe posteuloj kiel percepteblaj kvalitoj. Ĉiu vivulo ricevas kvalitojn de ambaŭ siaj gepatroj, sed ekstere manifestiĝas nur la pli forta kvalito. Ekz. se vi heredis nigrajn kaj flavajn harojn, vi mem havas la nigrajn, sed al via infano vi povas transdoni la kaŝitajn flavajn. Se la infano heredis la flavajn ankaŭ de la alia el la gepatroj, tiam la infano havos flavajn harojn, kvankam la gepatroj eble ambaŭ estas nigraharaj.
En filozofio ĝi estas ĉia rimedo de intelekta transdonado aŭ transportado. Ekz. vortoj estas vehiklo de pensoj, lingvoj estas vehiklo de ideoj, romano estas vehiklo de politikaj opinioj ktp.
Granda Vehiklo estas sinonimo de mahajano kaj Malgranda Vehiklo estas sinonimo de hinajano, du skoloj kaj movadoj, klopodantaj disvastigi la budhismon.
Valdivia
Valdivia estas ĉilia municipo, kies ĉefurbo estas la urbo samnoma (fondita kiel Santa María la Blanca de Valdivia fare de la konkistadoro Pedro de Valdivia), kiu krome estas la ĉefurbo de la samnoma provinco kaj de la Regiono Riveroj.
Ĝi estis la unua urbo fondita en suda Ĉilio, en 1552, kaj la kvara de la gubernio, post Santiago, La Serena kaj Concepción. Ĝi estis konsiderata «la ŝlosilo de la maro suda» en la epoko kolonia, ĉar ĝi estis strategia enklavo por la aliro al la Pacifika Oceano. Pro tio oni konstruis sistemon de fortikaĵoj kiuj protektis ĝin el malamikaj atakoj.
La urbo de Valdivia troviĝas en la suda hemisfero de Ameriko, je 39°48’30” S de latitudo kaj 73°14’30” Ok de longitudo, je 841,24 km de Santiago, ĉefurbo de Ĉilio. Ĝi estas situanta ĉe la kunfluo de la riveroj Calle-Calle, Valdivia - Cau-Cau kaj Rivero Cruces, kaj troviĝas je 15 km de la golfo Corral.
Laŭ la censo de 2002, Valdivia estas la 18a urbo plej loĝata el la lasno kun 127,750 loĝantoj. En 1960, la urbo kaj ties ĉirkaŭoj estis plej tuŝitaj de la plej terura tertremo de la historio de la homaro, kiu atingis ĝis 9,5 en la skalo de Richter, konata en Ĉilio «tertremo de Valdivia».
Horzono
La horzono estas segmento de la tersurfaco, kie la sama hortempo validas. Tio lokiĝas en ideala kazo laŭlonge de la sama meridiano. Por tio tradicie validas la Grenviĉa Meza Tempo, GMT (el la angla Greenwich Mean Time). La moderna posteulo de GMT estas Universala Tempo Kunordigita (UTK, ankaŭ konata kiel UTC ekster Esperantujo).
Peklita umeo
Peklita umeo estas peklaĵo de umea frukto (la japana pruno).
Japanio
Umeboshi (japane 梅干し aŭ 梅干, laŭvorte »prunseko«) ofte koloratas per folio de ruĝa shiso (Perilla frutscens) de menta familio. Konata produktejo de peklitaj umeoj estas la Ŭakajama prefektujo en Japanio. Neseka peklita umeo estas nomata "umezuke".
Horzono
Ĉar la Tero turniĝas de okcidento orienten, irante de unu horzono al apuda en orientena direkto, oni devas adicii unu horon. Male, irante al okcidenta direkto, oni devas subtrahi unu horon. La meridiano de 180°, konata kiel Internacia datlinio, markas la ŝanĝon de tago kaj dato.
Seigné
Seigné [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 94 loĝantojn en la jaro 2012.
Horzono
Enkonduko
Se iu sekvas sur mondmapo perfingre la direkton al oriento, tiu antaŭpaŝas en la tempo (kaj kompreneble en la okcidenta direkto la tempo retroiras). Tiu tempovojaĝo do trafas limon, la tiel nomitan datlinion, kiun transirante orienten oni gajnas unu tagon (transirante okcidenten oni perdas tagon).
Seigné
Geografio
Seigné situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Horzono
Enkonduko
Post apero de trajnoj kaj la enkonduko de vojaĝplanoj, la malnova temposistemo montriĝis tro komplika, ĉar oni devis ĉiam atenti pri la tempoŝanĝoj en la horaroj. Tiel oni decidis enkonduki unuecan tempon por ĉiu lando. Rezulte de la internacia konferenco de 1884, oni disdividis la teron je 24 horzonoj, tiel ke la diferenco de du zonoj estis 60 minutoj aŭ unu horo. Pure matematike, ĉiu tempozono ampleksas strion de 15 longitudaj gradoj sur la tera surfaco.
Hodiaŭ
La horzonoj estas aranĝitaj laŭ la hortempo de Grenviĉo/Londono, kiu situas sur la 0-a longituda grado, ĝin oni nomas GMT, Grenviĉa Meza Tempo. De tie kalkuliĝas diferencoj al la aliaj tempozonoj.
Ĉiu ne tro granda lando estis aranĝita al unu tempozono. La grandaj landoj havas plurajn tempozonojn, ekzemple Rusio havas 9, Kanado kaj Usono 6, Brazilo 4, Aŭstralio 3 kaj Meksiko 2 tempozonojn. Ĉinio tamen havas nur unu, la Pekinan Tempon kiu kovras kvin horzonojn.
Ekzistas landoj kaj regionoj, kiuj havas specialajn tempozonojn. Irano havas ekz. 4,5 horojn, Barato 5,5 horojn, du regionoj de Aŭstralio 9,5 horojn antaŭ GMT. La kaŭzo de tiuj specialaj horzonoj estas ĉiam politika-historia.
Politiko kaj tempo
Ankaŭ hodiaŭ havas la horzono iun politikan guston kelkloke. En EU la plimulto de la landoj apartenas al la Centr-Eŭropa Tempo (CET), kiu estas unu horo antaŭ UTC. Portugalio, Britio, Irlando kaj Islando uzas la Okcident-Eŭropan tempon (WET). Finnlando kaj Greklando uzas la Orient‐Eŭropan tempon (EET) (+ 2 horoj al UTC), kvankam oni ĉiam strebis aligi tiujn landojn al CET. Tiu ŝato de la CET kondukas al tio, ke la suno atingas la zeniton sur la nord-okcidenta marbordo de Hispanio nur post la 13a horo kaj kontraŭ tio je la 11a horo en orienta Pollando.
En Ĉinio, kie la lando trapasas teorie 5 horzonojn, oni uzas nur unu por la tuta lando, kiu signifas +8 horoj al UTC. Antaŭ 1949, ekzistis en la lando kvin horozonojn kaj la registaro decidis konservi tiun de Pekino.
Nomo
Ĉiu horzono havas nomon depende de la landoj kiuj estas regataj de tiu kaj eblas okazoj ke la nomo estas kunhavata de du aŭ pliaj landoj aŭ ke tiu estas ekskluziva de unu lando aŭ specifa zono. La nomo estas plej ofte mallongigita per sia anglalingva skribado kaj tiu enhavas la vortojn Standard (norma) aŭ Daylight (lumtaga) por distingi ĉu la horzono estas uzata de difinita lando en norma horaro aŭ kiel somera tempo (se oni aplikas tion) respektivem kvankam la nomo povas ankaŭ ne inkludi tiujn vortojn. Menciindas, ke en ĉiutaga parolmaniero oni uzas la nomon de la horzono sen fari tiun distingon.
Brejo Grande
Brejo Grande estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 7.742 loĝantojn en 2010.
Yoshinori Abe
Yoshinori Abe (阿部 良則, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Vegalta Sendai, Tosu Futures, Shonan Bellmare kaj Kawasaki Frontale.
Kajeliĉa
Kajeliĉa - en la kosa lingvo Khayelitsha - estas la tria plej granda township de Sud-Afriko. Ĝi situas ĉe la urborando de Kaburbo. Khayelitsha en la kosa lingvo signifas "nova hejmo".
Probable pli ol 1,5 milionoj da homoj vivas en Kajeliĉa: el ili 90 procentaĵoj laŭ la sudafrika terminaro konsideras "nigruloj" (angle blacks) kaj 10 procentaĵoj "koloruloj" (angle coloureds). Ene de la township preskaŭ nur parolatas la kosa lingvo. La loĝejoj estas plejparte kabanoj el lado, ligno kaj fortika papero.
La loĝloko ekestis, post kiam en 1950 en Sud-Afriko stabiliĝis la sistemo de apartismo, kaj ekvalidis la leĝo Group Areas Act, kiu malpermesis al homoj konsiderataj "nigruloj" vivi en sudafrikaj urboj. Post la fino de la sistemo de apartismo en 1994 centmiloj da malhelhaŭtaj kamparanoj venis al la grandaj urboj, aparte al Kaburbo, en la espero trovi laboron, kaj tre multaj el ili ekloĝis en la township-loĝlokoj kiel Kajeliĉa. Dum la lastaj jaroj la ŝtata registaro pro diversaj kampanjoj provis plibonigi la lokajn vivkondiĉojn. Oni provas disponigi al ĉiuj loĝantoj liberan aliron al akvo kaj elektro, kaj plibonigi la stabilecon de la loĝejoj. Por la novkonstruitaj ŝtonaj dometoj tamen ekzistas longaj atendolistoj.
Kajeliĉa en populara kulturo
La sudafrika filmo Karmen de Khayelitsha en 2005 internacie konatigis la vivkondiĉojn en la loĝloko - ĝi en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale de tiu jaro gajnis la kino-premion Ora Urso.
Hispana Konstitucio de 1978
La  Hispana Konstitucio de 1978 estas la plej supera normo de Hispanio, al kiu estas submetata la publikaj povoj kaj la hispanaj civitanoj, valida ekde la 29-an de decembro 1978.