cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pumelo
Priskribo
Pumelo similas al pampelmuso. La frukto estas ofte iom pirforma, pezas 500 ĝis 2000 g kaj havas diametron de 15 ĝis 25 cm. Sub la blank-flava ĝis verdeca surfaco estas relative dika, blanka, spongeca tavolo. La fruktkarno estas helflava ĝis rozkolora kaj havas acidetan-dolĉan kaj sukan guston. La frukto estas dividita en segmentoj, kiuj estas ĉirkaŭataj de forta membrano. La meza akso estas kava.
Enhavo-substancoj
100 g de pumela fruktkarno havas energivaloron de 25 ĝis 50 Kcal. kaj enhavas 0,5 gramon da graso kaj proteino,    1 g da fibroj   kaj 41 mg da vitamino C.
Same kiel grapfrukto ankaŭ pumelo enhavas naringinon, kiu influas la efikon de kelkaj medikamentoj.
Utiligado
Pumeloj estas manĝeblaj freŝe. Eblas ankaŭ fari sukon, ĉatnioj aŭ marmeladon. La amaraj ŝelo kaj segmentmembranoj ne estas manĝataj.
Historio
Pumelo estas la rezulto de plurfoja kruciĝo de mandarinujo kaj pampelmusujo. Oranĝo estas la rezulto de la unua kruciĝo de mandarinujo (Citrus reticulata) kaj pampelmusujo (Citrus maxima. sin C grandis). Pere de naturaj kruciĝo ekestis unue grapfrukto (Citrus paradisi x C. maxima) kaj post aliaj pumeloj venis pere homlaboro. Ĉe grapfrukto dominas la amara gusto de pampelmuso, sed oranĝo kaj pampelmuso gustas fruktece.
Genetika diverseco
Genetika diverseco estas la totala nombro de genetikaj karakteroj en la genetika formado de specioj. Ĝi distingiĝas el "genetika varieblo", kiu priskribas la tendencon de la genetikaj karakteroj al variado.
Genetika diverseco utilas kiel vojo por ke la populacioj adaptiĝu al ŝanĝoj en la medioj. Per pli da variado, estas pli facile ke kelkaj individuoj en populacio posedu variaĵojn de aleloj kiuj estas kongruaj por la medio. Tiuj individuoj plej facile survivos por produkti idojn kiuj portu tiun alelon. La populacio pluos dum pluaj generacioj pro la sukceso de tiuj individuoj.
Vincent du Vigneaud
Vincent du Vigneaud (naskiĝis en Ĉikago, 1901, mortis en Scarsdale, Novjorkio, 1978) estis usona biokemiisto kiu ricevis la Nobel-premion de kemio en 1955.
Kun li laboris Robert W. Holley, kiu poste same ricevos la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino en 1968 (kun Har Gobind Khorana kaj Marshall Warren Nirenberg).
Rosello
Rosello estas komunumo de Italio.
6-plus-6-instrumentoj
6+6-instrumentoj estas kromataj muzikaj instrumentoj, ĉe kiuj la klavoj, butonoj, kordoj aŭ tonplatoj en ĉiu el du vicoj estas en tona distanco de unu tono. Ambaŭ vicoj mem havas distancon inter si de duona tono. Ĉi tiu ordo kaŭzas ĉiam la saman fingradon por unu muzikaĵoj en ĉiuj kazoj en kiuj la komenca tono estas en la sama vico. Se la komenca tono estas en la alia vico, la fingrado estas spegulita. Se ekzistas tria vico, kiu esta identa kun la unua, tiukaze eĉ por ĉiuj gamoj estas la sama fingrado, ekzemple ĉe la trivica akordiono.
La 6+6-sistemon enhavas la muzikprincipo de Beyreuther.
Jenaj 6+6-instrumentoj estas konataj:
Batinstrumentoj
Ĉi tiuj instrumentoj estas haveblaj kun ŝanĝeblaj tonplatoj, tiele ke eblas ŝanĝi normalan kromatan instrumenton al 6-plus-6-instrumento.
Blovinstrumentoj
La basa fluto de Pan havas du vicojn da tuboj. La aliajn oni kreas per unu vico da tubetoj en la distanco de unu tono. Por ricevi la tonojn en distanco de duona tono oni devas ŝanĝi la angulon de la fluto al la buŝo.
Instrumentoj kun translokita 6-plus-6-sistemo
Ĉe ĉi tiuj instrumentoj unu el la du vicoj estas translokita en unu direkton je pli ol duona tono.
Aleksandar Vučić
Aleksandar Vučić (en la serba cirile Александар Вучић, prononcata ; naskita la 5-an de marto 1970) estas serba politikisto, kiu nuntempe funkcias ekde 2017 kiel la ŝtata prezidanto de Serbio. Post forlasado de la ultranaciisma Serba Radikala Partio en 2008, li fariĝis unu el la fondintoj de la popularisma konservativa Serba Progrespartio (SNS) kaj li estas la prezidanto de la partio ekde 2012.
Vučić funkciis kiel la ĉefministro de Serbio en du oficperiodoj de 2014 ĝis 2016 kaj de 2016 ĝis 2017, same kiel la vicĉefministro de 2012 ĝis 2014. Krome, Vučić funkciis kiel membro de la serba parlamento, kiel ministro de informoj de 1998 ĝis 2000 kaj poste kiel ministro pri defendo de 2012 ĝis 2013. En aprilo 2017, Vučić estis elektita prezidanto kun pli ol 55% de la voĉoj en la unua balotoparto, tiel evitante duan balotoparton. Li formale ekoficis la 31-an de majo 2017, sukcedante Tomislav Nikolić. Lia ceremonia inaŭgura ceremonio okazis la 23-an de junio 2017.
La Aleksandar Vučić kaj la ĉefministro de Kosovo Avdullah Hoti subskribis kun perado de Usono interkonsenton pri normaligo de la ekonomiaj rilatoj inter ambaŭ landoj.
La Aleksandar Vučić venkis en la balotado en Serbio kaj pluestos prezidento.
Betilo
Betilo (vorto el la hebrea Beth-El: Loĝejo de Dio aŭ Rememoro de Dio), estas vorto kiu indikas sanktan ŝtonon.
En kelkaj ŝemidaj kulturoj ankaŭ ĝi uziĝas por la restaĵoj aŭ spuroj de meteoritoj kiuj frapis la teron. Tiu ĉi nomo uziĝas por montri ajnan starantan ŝtonon kiu rememorigas la ĉeeston de la dieco kaj la situon de sankta loko. La vorto ankaŭ uziĝas kiel ĝeneralaĵo al ajna ŝtono kiu sin konsideras sankta de iu specifa kulturo.
La plejmulto el la betiloj, verŝajne venantaj el meteoritoj, estis dediĉitaj al la gedioj aŭ estis kultitaj kiel simboloj de la dieco mem.
Mitologiaj referencoj
En la fenica mitologio rakontita de Sankuniatono, unu el la filoj de Urano estis nomita Bet-El. Lia kultado estis ofta en la plejmulto de la fenicaj kolonioj inkluzive de Kartago eĉ post la adoptado de kristanismo, kio estis denuncita de sankta Aŭgusteno de Hipono.
En la helena mitologio, la vorto estis speciale aplikita al la omfalo, ŝtono kiun supozeble glutis Krono kredante ke ĝi estis sia filo Zeŭso. Ĉi tiu ŝtono estis zorgita en Delfo, ĉiutage unktita de olivoleo kaj kovrita de lano dum specialaj okazaĵoj
Huérguina
Huérguina [ŬERgina] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas huerguinero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 56 loĝantoj kaj la denseco estas de 2 loĝ/km².
Situo
Huérguina estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 28,01 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°02′26″N 1°36′32″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Huérguina, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Huérguina kie oni perdis duonon de la loĝantaro en la lastaj jardekoj kaj tiele oni alvenis al la nunaj 56.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis foje de maldekstra partio PSOE sed lastatempe el dekstra PP.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Montserrat Guibernau
Ŝi estas specialisto pri la esploro de nacioj kaj naciismo, nacia kaj etna diverseco, eŭropa politiko kaj hispana kaj kataluna politikoj.
Ŝi estas membro de la eldona estraro de Nations and Nationalism (Nacioj kaj Naciismo) kaj de la asesora konsilio de la Association for the Study of Ethnicity and Nationalism (ASEN) (Asocio por la studo de etneco kaj naciismo). Ŝi estis vizitanta profesoro ĉe la Centre for Global Governance, LSE (centro por tutmonda regado).
Ĉefaj esplor-areoj
Naciismo kaj etneco en okcidento kun emfazo pri la esploro de okcidentaj nacioj sen ŝtatoj. Ŝi sin dediĉas ĉefe al la esploro de nacia identeco, naciismo, regado en plurnaciaj demokratiaj ŝtatoj, tutmondiĝo kaj civitaneco en la Eŭropa Unio. Esplora stipendio de la Leverhulme-fondaĵo ĉe la projekto ‘The Impact of Migration on National Identity‘ (la efiko de migrado sur la nacian identitecon).
Ŝi ricevis esplorajn stipendiojn ĉe la Universitato de Edinburgo, la Universitato de Tampere (Finnlando), la Universitato Pompeu Fabra kaj la Universitato Autònoma (Barcelono), la UQAM (Montrealo), la Aŭstra Akademio de Scienco kaj la London School of Economics (Londona lernejo pri ekonomiko).
Eventualaj doktoremaj studentoj
Ŝi bonvenigas aplikojn de eventualaj doktoremaj studentoj en iuj ajn el la sekvaj esplor-areoj:
* Naciismo kaj etneco * Nacia identeco kaj tutmondiĝo * Komparaj esploroj sur nacioj sen ŝtatoj en la Eŭropa Unio kaj Kanado * Kataluna kaj hispana nuntempa politiko
Kursoj instruitaj
* La nacio en la tutmonda erao jaro 2 * Eŭropa politiko: nacia identeco kaj etneco jaro 3 * Naciisma, demokratia kaj kosmopolitisma postgradigoj pri tutmonda kaj kompara politiko
Libroj
The Sociological Thought of Raymond Aron (la sociologia penso Raymond Aron). Barcelono: Raima Press, 1988.
Nationalisms: The Nation-State and Nationalism in the Twentieth Century (naciismoj: la naci-ŝtato kaj naciismo en la dudeka jarcento). Kembriĝo: Polity Press, 1996.
Nations without States: Political Communities in a Global Age (nacioj sen ŝtatoj: politikaj komunumoj en tutmonda erao). Kembriĝo: Polity Press, 1999.
The Ethnicity Reader: Nationalism, Multiculturalism and Migration (la etneca leganto: naciismo, plurkultureco kaj migrado). Kembriĝo: Polity Press, 1997. (kompil.) with John Rex.
Nationalism: Debates and Dilemmas for a New Millennium (naciismo: debatoj kaj dilemoj por nova jarmilo). Barcelono: Proa Press-CETC, 2000. (kompil.).
Governing European Diversity (regado de eŭropa diverseco). London: Sage, 2001. (kompil.)
Understanding Nationalism (kompreno de naciismo). Kembriĝo: Polity Press, 2001. (kompil.) with John Hutchinson.
The Conditions of Diversity in Multinational Democracies (la kondiĉoj de diverseco en plurnaciaj demokratiaj ŝtatoj). Montreal, Canada IRPP-McGill University Press, 2003. (red.) with Alain Gagnon and François Rocher.
History and National Destiny (historio kaj nacia destino). Oxford: Blackwell, 2004. Published also as Special Issue of the journal Nations and Nationalism (publikita ankaŭ kiel speciala artikolo de la revuo nacioj kaj naciismo). (kompil.) with John Hutchinson.
Revista d’Etnologia de Catalunya (kataluna revuo de etnologio). no. 25, November 2004. Special Issue on Democracy and Nationalism in a Global World. (kompil.) (speciala artikolo pri demokratio kaj naciismo en tutmondiĝo)
Revuaj artikoloj (ĵusaj)
‘Individual, collective rights and citizenship’ (Individuaj, kolektivaj rajtoj kaj civitaneco), L'Espill, vol. 4, 2000, 98-107.
‘Catalonia after 20 years of political autonomy’ (Katalunio post 20 jaroj de politika memstareco), Scottish Affairs (skotaj aferoj), vol. 37, 2001, 1-21.
‘Nations without states: a comparative study of different political scenarios’ (nacioj sen ŝtatoj: kompara studo de malsamaj politikaj scenaroj), Historia Contemporánea (nuntempa historio), vol. 2 (23), 2001, 759-790.
‘Cosmopolitan democracy: an interview with David Held’ (kosmopolita demokratio: intervjuo kun David Ten), Constellations, vol. 8 (4), 2001, 427-441.
‘The consequences of 11 September for national and ethnic minorities’ (la sekvoj de la 11a de septembro por naciaj kaj etnaj malplimultoj), Transversal vol. 18, 2002, 11-21.
‘Between autonomy and secession: the accommodation of Catalonia within the new democratic Spain’ (inter memstareco kaj secesio: la adaptiĝo de Katalunio en la nova demokrata Hispanio), ESRC ‘One Europe or Several?’ (Unu Eŭropo aŭ kelkaj? ) Programme, Sussex European Institute. Working paper 48, 2002,1-25.
‘On globalization’ (pri tutmondiĝo), Revista de Occidente, no. 262, 2003, 5-29.
‘Nationalism and intellectuals in nations without states’ (naciismo kaj intelektuloj en nacioj sen ŝtatoj), Social and Political Sciences Institute (instituto de sociaj kaj politikaj sciencoj) (ICPS), Barcelono. Working paper 222, 2003, 1-33.
‘Nationalism and Intellectuals in nations without states’ (naciismo kaj intelektuloj en nacioj sen ŝtatoj), Political Science Debates, Social and Political Sciences Institute (debatoj pri politikaj sciencoj, instituto de sociaj kaj politikaj sciencoj) (ICPS), Barcelono, vol. 3, 2003, 91-115.
‘Cultural and linguistic diversity in the European Union’ (kultura kaj lingva diverseco en la Eŭropa Unio), Revista de Llengua i Dret (revuo pri lingvo kaj juro), no. 39, 2003, 35-50.
‘Nation formation and national identity’ (nacio-farado kaj nacia identeco), Revue belge d’histoire contemporaine (belga revuo pri nuntempa historio) RBHC/BTNG Belgisch Tijdschrift woor Nieuwste Geschiedenis, no. 34 (4), 2004, 657-682.
‘A critique of Anthony D. Smith’s theory of nations and national identity’ (kritika komentario de la teorio de nacioj kaj nacia identeco de Anthony D. Smith), Nations and Nationalism (nacioj kaj naciismo), vol. 10 (1/2), 2004, 125-142.
‘Nations without States: political communities in the global age’ (nacioj sen ŝtatoj: politikaj komunumoj en la tutmonda erao), Michigan Journal of International Law, vol. 25 (4), 2004, 1251-1282.
‘National identity, devolution and secession in Canada, Britain and Spain’ (Nacia identeco, malcentralizo kaj secesio en Kanado, Britio kaj Hispanio), Nations and Nationalism (nacioj kaj naciismo), 12 (1), 2006, 51-76.
Libraj Ĉapitroj (ĵusa)
'Spain: Catalonia and the Basque Country' (Hispanio: Katalunio kaj Eŭskio) in O'Neill, M. and Austin, D. (red.) Democracy and Cultural Diversity (demokratio kaj kultura diverseco). Oxford: Oxford University Press, 2000, 55-68.
'Globalisation and the nation-state' (tutmondiĝo kaj la nacio-ŝtato) in Guibernau, M. and Hutchinson, J. (red.) Understanding Nationalism (kompreno de naciismo). Kembriĝo: Polity Press, 2001, 242-268.
‘Regionalism’ (Regionalismo) in Leoussi, A. S. (red.) Encyclopaedia of Nationalism (enciklopedio de naciismo). New York: Transaction Publishers, 2001, 263-265.
'National identity and modernity' (Nacia identeco kaj moderneco) in Dieckhoff, A. and Gutiérrez, N. (red.) Modern Roots: Studies of National Identity (modernaj radikoj: studoj pri nacia identeco). Aldershot : Ashgate, 2001, 73-94.
‘Introduction’ (Enkonduko) in Giddens, A. El Nou Progressisme: Praxi Política de la Tercera Via (la nova progresismo: politika praktiko de la tria vojo). Barcelono: Pòrtic, 2002, 9-30.
‘On non-secessionist nationalisms’ (pri nesecesiistaj naciismoj) in Seymour, M. (red.) États-nations, Multinations et Organisations Supranationales (naci-ŝtatoj, plurnacioj kaj supernaciaj organizaĵoj). Montreal Liber, 2002, 327-338.
‘Globalization and national identity’ (tutmondiĝo kaj nacia identeco) in Antich, X., Castineira, A. and Colomines, J. (red.) Cataluna-Espana: Relaciones Políticas y Culturales. (Katalunio-Hispano: politikaj kaj kulturaj rilatoj) Barcelono: Icaria Política, 2003, 100-109.
‘Nations without states as new political actors’ (nacioj sen statoj kiel novaj politikaj aktoroj) in Duchastel, J. (ed) Fédéralismes et Mondialisation: L’Avenir de la Démocratie et de la Citoyenneté (federalismo kaj tutmondiĝo: la estiĝo de la demokratio kaj la civitaneco). Montreal, Canada: Athéna Editions, 2003, 185-198.
‘Catalonia between autonomy and secession: political options for nations without states’ (Katalunio inter memstareco kaj secesio: politikaj opcioj por nacioj sen ŝtatoj) in Mokre, M., Weiss, G. and Bauböck, R. (red.) Europas Identitäten: Mythen, Konflicke, Konstruktionen. Frankfurt/New York: Campus Verlang, 2003, 92-116.
’Entre autonomie et sécession: la prise en compte du nationalisme minoritaire en Catalogne’ (inter memstareco kaj secesio: la preno en konsideron minoritata naciismo en Katalunio) en Le Coadic, Ronan et Demeuré-Vallée, Christian (red.) Identités et démocratie: Diversité culturelle et mondialisation, repenser la démocratie (identecoj kaj democratio: kultura diverseco kaj tutmondiĝo, repensi la demokration) Rennes, France: Presses Universitaires de Rennes, 2003, 279-299.
‘Globalization and identity in the modern nation-state’ (tutmondiĝo kaj identeco en la moderna naci-ŝtato) in Groof, Jan de, Judo, Frank and Storme, Matthias E. (red.) De Vlaamse en Europese Uitdaging Vlaming zijn nu. Leuven, Belgium: Lannoo Campus, 2004, 71-94.
‘Catalonia: a non-secessionist nationalism?’ (Katalunio: nesecesiista naciismo?) in Seymour, M. (red.) The Fate of the Nation State (la sorto de la naci-ŝtato). Montreal & Kingston: McGill-Queen’s University Press, 2004, 234-246.
‘Anthony D. Smith on nations and national identity: a critical assessment’ (Anthony D. Smith pri nacioj kaj nacia identeco: kritika takso) in Guibernau, M. and Hutchinson, J. History and National Destiny. (historio kaj nacia destino) Oxford: Blackwell, 2004, 125-142.
'On Catalan identity: an account of Jordi Pujol's theory of nationalism' (pri Kataluna identeco: priskribo de la teorio de naciismo de Jordi Pujol) in Palard, Jacques; Gagnon, Alain-G.; and Gagnon, Bernard (eds) Diversite et identites au Quebec et dans les regions d'Europe (diverseco kaj identecoj en Quebec kaj en la eŭropaj regionoj) (P.I.E.-Peter Lang and Les Pressses de l'Universite Laval: Breussels, and Quebec) 2006, 321-336.
'Nations without states in the EU: the Catalan case' (nacioj sen ŝtatoj en la EU: la kataluna kazo) in McGarry, John and Keating, Michael (red.) European Integration and the Nationalities Question (eŭropa integriĝo kaj la nacioj demando). Routledge: London and New York, 2006, 216-224.
La Structure Logique des Mots
La Structure Logique des Mots dans les Langues Naturelles, considérée au point de vue de son Application aux Langues Artificielles [La logika strukturo de la vortoj ĉe la naturaj lingvoj rilate al sia apliko ĉe la konstruitaj lingvoj] eldonita en 1919 en Berno, estas franclingva libro de René de Saussure, prezidinto de la Komisiono pri Vortfarado ĉe la Akademio de Esperanto. Nuntempe la dokumento ankoraŭ ĉiam gravegas kaj el la vidpunkto de la historio de Esperanto kaj de tiu de la lingvo mem, kaj de tiu de la lingvistiko ĝenerale.
Eltiraĵoj : Strukturo de la vortoj ĉe Esperanto
<Gallery> Dosiero:1919 Structure 29.jpg Dosiero:1919 Structure 30.jpg Dosiero:1919 Structure 31.jpg Dosiero:1919 Structure 32.jpg Dosiero:1919 Structure 33.jpg Dosiero:1919 Structure 34.jpg Dosiero:1919 Structure 35.jpg Dosiero:1919 Structure 36.jpg Dosiero:1919 Structure 37.jpg Dosiero:1919 Structure 38.jpg Dosiero:1919 Structure 39.jpg Dosiero:1919 Structure 40.jpg Dosiero:1919 Structure 41.jpg Dosiero:1919 Structure 42.jpg Dosiero:1919 Structure 43.jpg Dosiero:1919 Structure 44.jpg Dosiero:1919 Structure 45.jpg Dosiero:1919 Structure 46.jpg </Gallery>
Abatejo Notre-Dame-de-Ré
La abatejo Notre-Dame-de-Ré [] estas ruina cistercia abatejo situanta en la oriento de la insulo Ré, en Francio.
Ĝi estis deklarita historia monumento en 1990.
Historio
La abatejo estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1150, sed la nuna ruino devenas de la 14-a jarcento, ĉar la origina abatejo estis detruita en 1294 de angloj. Ĝi estis rekonstruita kaj parte detruita dufoje dum la Centjara milito, en 1388 kaj 1462. Ĝi estis denove rekonstruita, kaj detruita de la hugenotoj dum la francaj religiaj militoj en 1574. Ĉi-foje, la monaĥoj forlasis la abatejon. En 1625, parto de la ŝtonoj de la abatejo estis uzita por konstrui la najbaraj fortikaĵon Fort de La Prée.
Tugéras-Saint-Maurice
Tugéras-Saint-Maurice [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 361 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Tugéras-Saint-Maurice situas en la sudo de Charente-Maritime, sude de Cognac.
Timișoara
Timișoara [timiŝŭara], esperante Timiŝoaro kaj ankaŭ Temeŝvaro (hungare: Temesvár temeŝvar; germane: Temeswar, Temeschburg, en germanaj dialektoj ankaŭ Temeschwar), estas la ĉefa urbo de la rumana provinco Banat. Ĝi estas la ĉefurbo de la distrikto (judeţ) Timiș. Ĝi situas ĉe la kanalo Bega, 562 km okcidente de București. Oni aligis al ĝi la vilaĝojn Freidorf, Colonia Kunz kaj Mehala.
Loĝantaro
En 1910 en la urbo vivis 72 555 loĝantoj, germanoj, hungaroj kaj rumanoj, laŭ kvanto en tiu sinsekvo; en 1992 estis 334 115 (82 % rumanoj, 9,5 % hungaroj, 4 % germanoj, 2 % serboj). En la urbo estas unu el la plej grandaj universitataj centroj de Rumanio. Ankaŭ post la jaro 1920, kiam la urbo laŭ la traktato de Trianon de Hungario estis donita al Rumanio, la tiam ankoraŭ multnombra german- kaj hungarlingvaj urbaj loĝantaroj tenis multajn kulturajn instituciojn, gazetojn, libroeldonejojn, lernejojn, teatrojn. Unu el multaj ekzemploj de provo pri hungarlingva gazeto en la urbo estis A Hét, kiu sukcesis nur aperi en 1945, tuj post la fino de la Dua Mondmilito. En 1953 remalfermiĝis
Historio
Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye).
Eventoj
En Timișoara komenciĝis, je la 16-a de decembro 1989, la ribelo, kiu alportis finon al la diktaturo de Rumanio. Je la 20-a de decembro Timișoara deklaris sin la unua libera urbo, tamen je la prezo de 1.104 mortintoj kaj 3.352 vunditoj. Unu semajnon poste disfalis la reĝimo de Nicolae Ceaușescu.
Esperanto
En Timișoara troviĝas la sidejo de la Esperanto-Asocio de Rumanio kaj de RumEJA. En majo 2003 tie okazis Balkana E-Simpozio, en la Okcidenta Universitato.
Ĝemelaj urboj
Jenaj urboj havas ĝemelecon kun Timișoara:
Strato Respubliko (Tjumeno)
La strato Respubliko (улица Республики) en la urbo Tjumeno (Tjumena provinco, Rusio) troviĝas en la Centra kaj Lenina administraj distriktoj kaj longas pli ol 10 km. Ĝi etendiĝas tra plejparto de la urbo kaj estas ĝia plej malnova strato.
Situo
La strato ekas ĉe la fondoloko de la urbo, kie ĝi kuniĝas kun strato Lenin apud la Ponto de Geamantoj. Poste ĝi preskaŭ tute rekte sekvas sud-orienten kaj rande de la urbo transformiĝas je Jalutorovska landvojo. Tio estas la plej longa strato de la urbo kaj fakte la sola strato, ebliganta traveturi la tutajn administran kaj komercan urbopartojn.
Ĝenerala karakterizo
La strato spegulas la pli ol kvarjarcentan historion de la urbo. Ĝia komenca parto — ĝis strato Pervomajskaja — troviĝas en la historia zono, kie estas malpermesita konstruado de pli ol kvaretaĝaj domoj. Tiu malpermeso, kvankam kelkfoje neglektita, ebligis konservi malnovan etoson de la strato, kiu tiuloke grandparte konsistas el duetaĝaj domoj de negocistoj, konstruitaj fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj. La kvartalo inter stratoj Pervomajskaja kaj Orĝonikidze formiĝis en la 1940-aj — 1950-aj jaroj, kiam la ĵuskreita Tjumena provinco bezonis decan administran centron kun oficejoj kaj loĝejoj por ŝtatoficistoj. Tio estas tipa ekzemplo de la Stalin-klasikismo. La kvartaloj post strato Orĝonikidze formiĝis post malkovro de naftogasaj minejoj en la 1960-aj jaroj, kiam Tjumeno iĝis centro de la formiĝanta Okcidentsiberia naftogasa komplekso. La urbo draste impetis orienten, aperis kvartaloj el plejparte kvinetaĝaj loĝdomoj (ĥruŝĉovkoj) kaj pluretaĝaj oficejoj de naftogasaj konzernoj. Tiu parto de la strato estas pli larĝa kaj veturebla en ambaŭ direktoj. Post strato Novatorov ĝi pasas tra industria zono kaj fine transformiĝas je Jalutorovska landvojo.
Historio
La strato komenciĝas ĉe la fondoloko de Tjumeno, kio ligas ĝin al la unuaj paĝoj de la urba historio. En 1700 komenciĝis konstruado de la Anunciacia katedralo (Благовещенский собор) en norda parto de la Tjumena fortikaĵo. Laŭ ĝi la strato, en kiu ĝi situis, ricevis la nomon Anunciacia (Благовещенская). Tamen la tjumena amatora historiisto Aleksandro Ivanenko atentigas, ke en mapo de Tjumeno datita fine de la 17-a jarcento, sur respektiva loko estas skribite: "Granda Savinta Veturejo" (Большая Спасская проезжая улица), ĉar ĝi iris tra la Savinta pordego (Спасские ворота) en la urbomuro. Post konstruado de la Anunciacia katedralo la strato ricevis ĝian nomon dum la paralela strato post konstruo tie de la Savinta preĝejo (Спасская церковь) eknomiĝis Savinta (Спасская).
En 1837 la urbon vizitis la tronheredonto Aleksandro Nikolajeviĉ, estonta imperiestro Aleksandro la 2-a. Memore al tiu evento la 1837 oni alinomis la straton al Aleksandrovskaja (Александровская; Aleksandra) kaj la  — al Carskaja (Царская; Cara). Tiel ĝi nomiĝis ĝis la, do jam post la Februara revolucio, sed antaŭ tiu Oktobra, kiam la Urba Dumao decidis akordigi ĝian nomon al la ŝanĝiĝinta politika situacio. La decido estis akceptita malgraŭ rimarkoj de deputito Nikolao Besedniĥ, kiu memorigis ke “alinominte ĉiujn carajn nomojn, ni tamen ne kapablos forviŝi el la memoro de la popolo rememorojn pri la caroj, ĉar ni ne povas anstataŭigi unu historion de Rusio per alia”.
Fine de la 18-a jarcento la strato atingis la nunan straton Pervomajskaja, post kiu jam troviĝis malplena tereno, kie la urbanoj paŝtis brutojn. En 1861 tiun areon okupis Bazarplaco, kiu etendiĝis ĝis la nuntempa strato Orĝonikidze, post kiu estis jam fabrikoj kaj metiejoj, kaj domaĉoj de proletoj kaj marĝenuloj. En 1940 la strato jam atingis la nunan straton Ĥolodilnaja, kiu tiam nomiĝis Odnostoronka (Unuflankaĵo), ĉar prikonstruita estis nur ĝia okcidenta flanko dum tiu orienta havis nur muelejon de la tjumena negocisto Andreo Tekutjev kaj la samtitolan tombejon.
De la nuna strato Maurice Thorez ĝis strato Ĥolodilnaja etendiĝis kvartaloj de unuetaĝaj domaĉoj, kie loĝis proletoj de apudaj fabrikoj kaj marĝenuloj. La maldekstra parto nomiĝis Kuznici (Forĝejoj), la dekstra — Sarai (Tenejoj). Tio estis la plej malkomfortaj kaj krimecaj urbopartoj.
Post malkovro de la naftogasaj minejoj en Tjumena provinco la urbo ekkreskis rapidege kaj la strato impetis orienten. Laŭ la ĝenerala plano de 1969, la urbo devis halti ĉe strato Permjakov. Tamen en la 1970-aj jaroj direktoro de la Tjumena Motora Fabriko, kiu troviĝas eksterurbe, ĉe la Malnova Tobolska landvojo, konvinkis la urban administracion permesi al li konstruadon de kelkaj domoj por siaj kunlaborantoj ĉe rivereto Kljuĉi (Zmejka), rande de vilaĝo Vojnovko, en dekminuta veturdistanco de la fabriko. Reference al tio similan permeson ricevis aŭtoentrepreno, kies garaĝoj kaj riparejoj troviĝis proksime. Apude ekkreskis kvar amasloĝejoj de konstrua organizaĵo kaj du domoj de fabriko "Elektron". Finfine en 1983 vilaĝo Vojnovko malaperis kaj ĝian lokon okupis produktejoj kaj loĝataj areoj de la urbo. Tamen plua etendiĝo de la strato ĉesis, blokita de la establita tie industria zono.
Maldekstra flanko
La unua konstruaĵo ĉe tiu ĉi flanko estas unuetaĝa policejo, aperinta fine de la 2010-aj jaroj post konstruado de la kajo de rivero Turo. Sekvas la Ponto de Geamantoj, parkumejo kaj bushaltejo Nabereĵnaja (la Kajo). En decembro 2020 ĝi iĝis unu el tri unuaj inteligentaj haltejoj, kie oni povas konsulti interagajn ekranojn pri busaj itineroj, ŝarĝi siajn elektronikaĵojn per USB, uzi Wi-Fi.
Apud la ponto haveblas ŝtuparejo laŭ kiu eblas malsupreniri al la kajo. Konstruado de la kajo, kiu estas inter la plej grandaj en Rusio, komenciĝis en 2008. La unua parto (de la Ponto de Geamantoj ĝis la Ĉeluskincev-ponto) estis malfermita en 2012. En 2018 la konstruado de la kajo finiĝis kaj ekis laboroj pri konstruado de simila kajo ĉe la maldekstra bordo.
Kontraŭ la ponto situas piedirejo kun semaforo, funkcianta laŭpete (instalita en majo 2021).
Fine staras domo N 1 — la duetaĝa konstruaĵo, aperinta fine de la 19-a jarcento. Unue ĝi estis posedaĵo de la firmao de la negocisto Filimon Kolmogorov, poste transiris al posedanto de leda fabriko Kapiton Pliŝkin. Nun ĝi, same kiel sekvaj domoj, apartenas al la Tjumena Provinca Haŭto-Venerologia Dispensario, fondita en 1925.
Iam tiu flanko de la strato estis multe pli larĝa kaj enspacigis du tute malaperintajn establojn: Sad Prikazĉikov (Komiza Ĝardeno) kaj tombejon de la Anunciacia katedralo. La eksplodigo de la katedralo en 1932 sekvigis ebenigon de la tombejo kaj ĉiujara falo la riverbordo kaŭzis malaperon de la ĝardeno. Nun trotuaro kaj la parkumejo fakte troviĝas sur la tomboj, kion konfirmas trovaĵoj dum fosaj laboroj. Unuaj eltrovoj okazis en 1987, pliaj en 1988 kaj 2008.
Dekstra flanko
La strato komenciĝas ĉe la triangula Historia skvaro, limigita de stratoj Respubliko kaj Lenin, kaj de la gastokorto.
En 1952 tie estis starigita monumento al Lenin, forigita en la 1990-aj jaroj.
Nun sur ĝia loko staras fera vojranda kruco kiel simbola donaco de la siberiaj kozakoj al la kozaka atamano Jermak. La krucon la kozakoj starigis la okaze de la 410-a datreveno de la Siberia Kozaka Armeo surloke de la supozebla kampado de Jermak kaj lia taĉmento en 1582. En junio 1994 la lokon vizitis patriarko de la Rusa Ortodoksa Eklezio Aleksio la 2-a, kiu faris antaŭ ĝi preĝon "Al la atamano Jermak kaj liaj kamaradoj" — unuafoje en la postrevolucia historio de Rusio. Por la ceremonio oni aldonis pliajn granitajn rokaĵojn al la monumento.
Kelkfoje la urbaj aŭtoritatoj provis forigi la krucon, starigitan sen oficiala permeso, sed ĉiam haltis pro protestoj de la kozakoj kaj ortodoksuloj. Same malsukcesaj estis provoj de tiuj lastaj starigi en la skvaro monumenton al Jermak, kontraŭ kio akre protestis la tatara komunumo. Ankaŭ la aŭtoritatoj dubis pri la politika ĝusteco de tiu ago, proponante interalie kiel alternativon starigi tie la monumenton al la urbofondintoj. Post longaj diskutoj en la urba kaj provinca parlamentoj ĉio restis sen ŝanĝoj.
La skvaro longan tempon restis sennoma. En 2004 ĝi ricevis pli neŭtralan kaj la unuan oficialan nomon — la Historia skvaro.
Ĝis komenco de la 2000-aj jaroj tie kreskis multaj arboj kaj arbustoj, plejparte forhakitaj dum la rekonstruo.
La placon sekvas longa duetaĝa konstruaĵo de gastokorto forme de duono de kvadrato, kies centra parto etendiĝas laŭlonge de la strato. Ĝi estis konstruita en 1848 por gastoj, kiel oni nomis aliurbajn negocistojn, venintajn por vendi siajn varojn. Tie okazis foiroj kaj ĉiutaga vendado. Origine oni planis fari ĝin duoble pli granda, do devis aperi la dua parto, simetrie turnita al strato Lenin, sed tiuj planoj neniam plenumiĝis. Komence de la 20-a jarcento komercaj aktivaĵoj translokiĝis al la oble pli granda Bazarplaco, sekvinte la ĝeneralan progreson de la urbo orienten. La gastokorto perdis sian iaman gravecon kaj en 1905 laŭ iniciato de la urbestro Andreo Tekutjev estis transformita je kazernoj de la Tobolska infanteria regimento. Dum la rilata rekonstruo oni interalie masonis mezan parton de la arkoj, kiuj origine etendiĝis tra ambaŭ etaĝoj. En 1939-1946 tie troviĝis la Tjumena Milit-Infanteria lernejo. Nun en la konstruaĵo sidas la Tjumena provinca militkomisarejo kaj la Tjumena instituto pri kulturo.
Poste ĝis strato Perekopskaja etendiĝas longa kvinetaĝa loĝdomo, laŭjure du domoj kun du malsamaj adresoj: N 6 kaj 6a. La unua estis konstruita en 1964 de armeaj konstruistoj, la dua en 1966. Ambaŭ ricevis novan fasadon en la 2000-aj jaroj. Origine iliaj loĝantoj estis militistoj, nun restis iom da militaj pensiuloj, abundas studentoj de la apuda Tjumena Ŝtata Universitato. Maljunaj tjumenanoj konas ĝin kiel domon, kie iam falis balkono. La unuan etaĝon okupas oficejoj, kie sidas juĝistoj, advokatoj, vojaĝagentejo ktp. La kelo iam gastigis vendejon, poste fitnesklubon kaj nun dum longa tempo estas vane serĉanta luantojn.
Antaŭ T-forma kruciĝo kun strato Perekopskaja haveblas laŭpeta semafora piedirejo.
Maldekstra flanko
Plejparton de la kvartalo okupas duetaĝaj konstruaĵoj de la Tjumena Provinca Haŭto-Venerologia Dispensario. Ĝi estis fondita en 1925 kaj de komence lokiĝis tie, paŝon post paŝo okupinte ĉiujn apudajn konstruaĵojn. Nur dum la Dua mondmilito ĝi provizore ĉesigis sian funkciadon, ĉar la kuracistoj estis mobilizitaj al la fronto kaj la ejoj okupitaj de evakuaj hospitaloj. Domo N 3/1 estis konstruita fine de la 19-a jarcento de la tjumenaj negocistoj Pjotr kaj Zinaida Lagin kaj estis parto de ilia rezidejo, kiu kombinis loĝatajn kaj komercajn ejojn, same kiel la sekvanta ĝin duetaĝa domo N 3 kun brika unua etaĝo kaj la dua el ligno. Domo N 5 aperis en la sama periodo. Ĝis 1909 ĝi estis posedaĵo de sacerdoto Aleksandr Sevrjugin, poste transiris al Olga Ŝmirova.
En 1918 tie troviĝis la stabejo de la Ruĝa Gvardio. En 1932-1939 ĝin okupis la stabejo de la 65-a pafista divizio, kiu dum la Dua mondmilito iĝis la 102-a gvardia Novgorodo-Pomerania Ruĝstandarda pafista divizio, pri kio informas memortabulo, metita en majo 2006. Alia memotabulo, samtempe instalita, sciigas, ke en 1945-1953 tie sidis la stabejo de la 6-a aparta gvardia Berislavlo-Ĥingana dufoje Ruĝstandarda Suvorov-ordena pafista brigado. La kvaretaĝa domo N 5a aperis en 1994-1998 kaj krom oficejoj gastigas kelkajn kafejojn, ŝuan butikon, vendejon de elektronikaĵoj ktp.
Dekstra flanko
Ĉe angulo de stratoj Respubliko kaj Perekopskaja staras kvaretaĝa loĝdomo N 8, konstruita en 1961. Al ĝi limas unuetaĝa domo, konstruita fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj kiel vendejo. En la 2000-aj jaroj ĝi estis transformita je kafejoj kaj la malnovaj brikaj muroj malaperis sub nova ŝtala fasado. Ĝin sekvas la kvaretaĝa domo N 10, konstruita en 1990 laŭ individua dezajno de la Tjumena Ŝtata Universitato, do loĝata ĉefe de ĝiaj instruistoj. En ĝia unua etaĝo funkcias picejo kaj florvendejo.
Maldekstra flanko
Komence de la kvartalo ekde la troviĝas piedirejo kun semaforo, funkcianta laŭpete.
La sola konstruaĵo en tiu ĉi parto estas la duetaĝa kolosaĵo de la Ŝtata Agrikultura Universitato de Norda Transuralio. Ĝi aperis en aŭgusto 1880 kiel sidejo de la novestablita Aleksandra Reala lernejo, konstruigita de la tjumena negocisto kaj urbestro Prokopio Podarujev kaj nomita honore al la imperiestro Aleksandro la 2-a, vizitinta la urbon en 1837 ankoraŭ kiel tronheredonto. Ĝia direktoro en 1879-1906 estis la fama siberia sciencisto Ivan Slovcov, kies kolektojn poste aĉetis loka negocisto kaj mecenato Nikolao Ĉukmaldin por la tiele fondita Tjumena muzeo.
En 1889-1892 tie studis la fama rusa verkisto Miĥail Priŝvin, kies onklo estis la grava tjumena negocisto Ivan Ignatov, kiu gastigis la nevon, forpelitan el lernejo en la gepatra urbo Jelec pro aroga konduto rilate instruistojn. Siajn impresojn pri la tjumena vivo la verkisto esprimis en novelo Kaŝĉejeva cep (Ĉeno de Kaŝĉej). En la 1880-aj jaroj tie studis ankaŭ Leonid Krasin, estonta sovetia diplomato, kies familio havis domon en la apuda strato, kiu nun portas lian nomon. En 1926-1927 en la Tjumena Agrikultura teknikumo studis Nikolao Kuznecov, la fama spiono kaj teroristo, kiu sukcese agadis en la okupaciita Ukrainio dum la Dua mondmilito. En 1941-1945 la konstruaĵo transformiĝis je maŭzoleo, ĉar la korpo de Lenin kune kun ĝiaj gardistaro kaj sciencistaro estis translokita al Tjumeno, kie ĝi sekrete troviĝis dum la tuta milito en la ĉambro N 15 en la dua etaĝo. Sur la konstruaĵo pendas memortabuloj pri tiu evento kaj ankaŭ pri Ivan Slovcov, Miĥail Priŝvin , Leonid Krasin kaj Nikolao Kuznecov. Antaŭ la enirejo staras sur podio busto de Nikolao Kuznecov fare de la tjumena skulptisto Alekseo Kljukin, starigita en 1967. En 1920 tie estis malfermita la Tjumena Agrikultura teknikumo, kiu la transformiĝis je la Tjumena Agrikultura instituto, la  je la Tjumena Ŝtata Agrikultura Akademio kaj ekde 2012 nomiĝas la Ŝtata Agrikultura Universitato de Norda Transuralio.
En julio 1918 la Blanka Armeo forpelis la Ruĝan Armeon el la urbo kaj laŭ rememoroj la novaj aŭtoritatoj ordonis elfosi restaĵojn de la ruĝarmeanoj el la amastombejo en la placo kaj reenterigi ilin eksterurbe. Aliloke, sed ene de la placo oni entombigis pereintajn blankarmeanojn. Mankas informoj, ĉu post reveno de la bolŝevistoj en 1919 oni revenigis la restaĵojn de la ruĝarmeanoj aŭ ne.
Jorge Volpi
Jorge Luis VOLPI Escalante (Meksik-urbo, 10-a de julio1968) estas meksika verkisto de la konata kiel generación del crack .
Akvoturo en Zambrovo
Historio
La konstruaĵo estis konstruita en la 1880-aj jaroj kiel parto de la konstruado de la cara kazerna komplekso kiel ilia ero kaj helpa infrastruktura instalaĵo. Ĝia tasko estis havigi aliron al akvo al du caraj infanteriaj regimentoj (15-a kaj 16-a), 5 baterioj, 4 artileriaj brigadoj, grupo de kozakoj kaj la Repniński-stabo. Post 1915, ĝi servis la germanajn trupojn postenigitajn en la kazerno. Dum la Dua Pola Respubliko, ŝi ankaŭ servis la armeon, inkluzive de la 71-a Infanteriregimento kaj militaj lernejoj: la Infanteria Rezerva Oficira Kadeta Lernejo kaj la Masovia Kadeta Lernejo, Artileria Rezervo generalo Jozefo Bem. En la postmilitaj jaroj ĝi servis ankaŭ al la armeo. Post la konstruado de Zambrovaj Fabrikoj de Kotona Industrio, ĝi estis uzata de la fabriko ekde 1954.
Strato Respubliko (Tjumeno)
Maldekstra flanko
La placo estis grave rekonstruita en 2013-2014 kaj solene malfermita la 2014. Plejparto de la arboj kaj arbustoj estis forhakitaj, sed oni plantis 70 novajn arbojn omaĝe al la 70-a datreveno de Tjumena provinco. Tiam aperis infanludejo kaj du monumentoj: la Arbo de Feliĉo kaj fontano kun la Mapo de Tjumena provinco, ofte kritikata pro ĝia malbeleco. Ekzistas planoj pri konstruado de subtera parkumejo sub la placo.
Ĉe la placo situas haltejo Ploŝĉad Borcov Revolucii (Placo de la Batalantoj de la Revolucio).
Dekstra flanko
La duetaĝa domo N 12 aspektas kvazaŭ unueca konstruaĵo, kvankam origine tio estis du apartaj domoj. En 1809 la negocisto Aleksandr Ŝadrin konstruigis la duetaĝan loĝdomon ĉe angulo de stratoj Respubliko kaj Krasin. Poste aperis alkonstruaĵo destinita por vendejo kaj poŝtejo. En 1875 tie ekfunkciis poŝtejo kaj en 1894 aperis la unua telefona stacio por 50 abonantoj. La domo ĝis nun gastigas telekomunikajn instituciojn.
Ĝin sekvas skvaro de Adiaŭo, ricevinta sian nomon la, ĉar centre de ĝi staras la Memorialo al la lernejanoj de Tjumeno, pereintaj dum la Dua mondmilito, malfermita la. Ĝi konsistas el skulptaĵo forme de junulino kiu adiaŭas junulon en soldata uniformo, kaj platoj kun nomoj de la pereintoj. Rimarkindas, ke pro monproblemoj la tjumena skulptisto Nikolao Raspopov anstataŭ uzi bronzon faris la skulptaĵon el betono, poste tegita de metalaj platetoj, velditaj inter si. Tio estas tre komplika kaj peniga tekniko. En la skvaro regule okazas aranĝoj, ligitaj al militaj aferoj kaj patriotismo, speciale en la Venkotago. En la 1950-aj jaroj sur tiu loko somere funkciis kafejo-restoracio Volna (Волна; Ondo), kiu sidis en ĉarma ligna konstruaĵo.
Malantaŭ la skvaro altiĝas du konstruaĵoj, aperintaj en la 1990-aj jaroj: la kvinetaĝa oficejaro N 14 kaj la deketaĝa loĝdomo N 14/1. Ambaŭ konstruaĵoj estas brila ekzemplo de rompo de la konstruaj reguloj, ĉar grave superas la altecon permesitan en la historia urbozono.
Rimarkindas ke strato Turgenev zigzagas ĉi-loke, pro kio eĉ lokanoj plejparte ne konas ĝin.
Jorge Volpi
Li studis juron kaj literaturon en la UNAM kaj doktoriĝon en la Universitato de Salamanko. Li nuntempe vivas en Puebla.
Strato Respubliko (Tjumeno)
Maldekstra flanko
La tutan kvartalon tiuflanke okupas tri konstruaĵoj de la Tjumena Ŝtata Universitato N 9 kaj 9/1. La plej alta estas la kvaretaĝa konstruaĵo N 9, kiu estas la ĉefsidejo de la universitato, finkonstruita en 1962. En 2005 oni anoncis konstruadon de la nova, 11-etaĝa ĉefsidejo en la placo de la Batalantoj de la Revolucio, ĝis nun ne plenumita, inkluzive pro kontraŭstaro de la urbanoj. En N 9/1, kiu fakte staras en strato Turgenev, funkcias restoracio "Na Carskoj" (En la Cara), kies titolo memorigas pri la antaŭa stratonomo. La universitato estis establita la surbaze de la Tjumena Pedagogia Instituto.
Akvoturo en Zambrovo
Arkitekturo
5-etaĝa cilindra konstruaĵo, konstruita el ruĝaj brikoj, simile al aliaj kazernaj konstruaĵoj. Ornamita per brikaj detaloj. Estas fenestroj ĉirkaŭ la turo sur ĉiu etaĝo. Sur la etaĝoj 1-4, ili estas rektangulaj kaj dividitaj en duonon, kaj supre ili estas rektangulaj kun duoncirklo supre. La ruĝbrika silueto de la akvoturo turas super la panoramo de la suda parto de la urbo.
Strato Respubliko (Tjumeno)
Dekstra flanko
Plejparto de la konstruaĵoj tiuflanke estas arkitekturaj kaj historiaj monumentoj.
Domo N 18 estas la muzeo "Rezidejo de Kolokolnikov", parto de la Tjumena Provinca Muzeo de Ivan Slovcov. La rezidejo estas konata ekde komenco de la 18-a jarcento. En 1837 en tiu ĉi domo pasigis unu nokton la carido Aleksandro Nikolajeviĉ kaj lia edukisto Vasilij Ĵukovskij, kiuj estis gastoj de la urbestro Ikonnikov. Tiu unuetaĝa ligna domo sur brika teretaĝo estis konstruita en 1880-1918 kiel parto de la rezidejo de la influa tjumena familio Kolokolnikov, inter kies anoj estis gravaj negocistoj kaj politikistoj. La domo estas zorgeme restaŭrita kaj prezentas historian ekspozicion, kiu rakontas pri ĝia historio kaj la sortoj de ĝiaj posedantoj. En la teretaĝo okazas provizoraj ekspozicioj. Unuafoje la muzeo malfermiĝis tie la kaj tio estis la Muzeo de stabejo de la marŝalo Vasilij Bljuĥer, kies stabo funkciis tie en 1919 post la rekapto de Tjumeno dum la Enlanda milito. En 1994 ĝi estis transformita je la muzeo, dediĉita al ĉiuj iamaj posedantoj kaj loĝantoj de la domo.
La duetaĝa domo N 20, konstruita en la 1880-aj jaroj kiel unuetaĝa butiko kaj rekonstruita en 1914 kiel duetaĝa vendejo, estas bela ekzemplo de novklasikismo kaj secesio kaj servis kiel butiko de Kolokolnikov. Nun ĝi funkcias kiel parto de la menciita muzeo. La unua etaĝo reprezentas etoson de malnova vendejo dum en la dua okazas provizoraj ekspozicioj.
La trietaĝa domo N 22 estas la librejo de la Tjumena Ŝtata Universitato. Ĝi staras surloke de la duetaĝa domo de negocistoj Brjuĥanov, en kiu en la 1930-1950-aj jaroj funkciis NKVD. En keloj de la domo sidis arestitoj, samloke okazis amasaj ekzekutoj. Poste tie troviĝis amasloĝejo de la Tjumena Pedagogia Instituto (poste universitato). En 1998 la domo estis deklarita neriparebla kaj detruita kaj sur ĝia loko aperis la nova konstruaĵo laŭ dezajno de la moskva arkitekto Vitalij Vorobjov (farita en 1996), kies aspekto nur iom similas al la originalo. Antaŭ ĝi, proksime al la domo N 20, la aperis memorŝtono el griza kaj ruĝa granitoj, dediĉita al viktimoj de la Stalin-reprezalioj. Tie foje okazas rilataj eventoj, speciale la, en la Tago de la Viktimoj de la Politikaj Reprezalioj.
De strato Semakov ĝis strato Kirov
Komence de la kvartalo troviĝas piedirejo kun semaforo.
Maldekstra flanko
En 1949 en tiu ĉi flanko, de strato Semakov ĝis strato Ĉeljuskincev, estis konstruita la unua en la urbo asfalta trotuaro.
Tiuparte la kvartalo konsistas el du malnovaj domoj. La duetaĝa domo N 13, konstruita en 1870-1890, iam apartenis al loka riĉulo, negocisto Ivan Vojnov, poste transiris al negocisto Aleksandr Bagajev, kiu loĝis en la dua etaĝo dum la unua etaĝo en diversa tempo gastigis klubon de komizoj kaj vendejon. En 1941-1942 tie funkciis hospitalo por vunditaj militistoj. Nun tie troviĝas sekcioj de la Ŝtata Agrikultura Universitato de Norda Transuralio.
Ĝin sekvas la domo N 17, fakte kelkaj sendistance alpremitaj domoj, ankaŭ konstruitaj fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj. La unua mencio pri ĝi aperas en 1897. La unuan, trietaĝan parton ĉe kruciĝo de stratoj Respubliko kaj Kirov (tiam — Carskaja kaj Vojnov) konstruigis la tjumena negocisto de la 2-a rango Nikolao Jadriŝnikov. Poiomete la rezidejo kreskis, en 1909 aldoniĝis duetaĝa domo inter la domoj de Jadriŝnikov kaj Vorobejĉikova — tie funkciis vendejoj kaj oficejoj. En 1918 en la domo sidis la stabo de la Ruĝa Armeo. En 1919 la rezidejo estis ŝtatigita, fine de la 1920-aj jaroj transiris al la militista fako kaj komence de la 1930-aj jaroj estis unuigita kun la rezidejo de Pavla Vorobejĉikova (N 15) kaj tiu de la Oranta katedralo (strato Semakov N 13) kaj transdonita al la diviziono de OGPU. En 1950 oni decidis konsideri ilin unu domo kaj donis statuson de la arkitekta monumento. En 1936 tie ekfunkciis la unua en la urbo dekjara lernejo N 1. En la 1950-aj — 1980-aj jaroj domoj N 15 kaj 17 estis parto de tiu lernejo. Memortabulo, metita en 2001, informas ke tie laboris la honora civitano de la urbo Pavel Ioanidis, fondinta en 1945 la unuan infanan sportlernejon en la regiono, kiu funkciis tiuloke dum jardekoj.
La malaperinta domnumero 15 apartenis al la rezidejo de Pavla Vorobejĉikova, konstruita en 1897. Ŝi apartenis al familio de la tjumena negocisto Giljov, unu el la plej riĉaj familioj de la urbo kaj en 1887 edziniĝis al alia riĉulo, Pjotr Vorobejĉikov. Ekde 1900 en la unua etaĝo de la domo funkciis ŝia vendejo. Nun en la domo sidas sekcioj de la urba administracio.
Dekstra flanko
La kvartalon ĉi-flanke formas du malnovaj domoj. La kvinetaĝa domo N 24 nomiĝas Rekonstruktor (Rekonstruisto), ĉar ĝi aperis en 1937 kaj estis konsiderata simbolo de la rekonstruo de la nacia ekonomio. Tiutempe en ĝi loĝis ŝtatoficistoj. En la 1990-aj jaroj estis alkonstruita la kvina etaĝo. La domo gastigas plurajn ŝtatoficejojn, en la unua etaĝo flanke de strato Semakov funkcias kafejo Maksim de la samnoma restoracia reto, unu el la plej malnovaj en la urbo. Memortabulo, metita en 2000, informas ke en la domo loĝis Heroo de Sovetunio Viktor Bugajev, tankisto dum la Dua mondmilito.