cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SILC
SILC (angle: Secure Internet Live Conferencing, Esperante: Sekura Interreta Viva Konferencado) aŭ Projekto SILC (SIVK) evoluigas la protokolon SILC, kies intenco estas provizi laŭeble mult-ecajn konferencajn servojn je alta sekureco. Projekto SILC kunordigis ka evoluigon de la protokolo dum la lastaj jaroj. La specifaĵoj de la protokolo publikiĝis pere de Internet Engineering Task Force (IETF). Projekto SILC celas plene normigi la protokolon SILC en IETF.
La projekto krome evoluigas la referencan realigon de la protokolo SILC sur la flankoj klienta kaj servila. Por program-evoluigantoj la projekto kreis la ilaron SILC, kiu provizas bibliotekojn por eksteraj uzantoj de SILC por integrigo en iliajn produktojn. Laste projekto SILC respondecas ankaŭ pri organizado de la SILC-a reto kaj ĝiaj evoluigo kaj zorgado; tiu reto provizas al uzantoj publikan kaj liberan aliron al la servoj de reto SILC.
László Hornok
László Hornok naskiĝis la  1947 en Újpest.
Biografio
László Hornok frekventis universitaton en Gödöllő inter 1966-1970, poste li eklaboris en filio de MTA. En 1990 li ekhavis postenon en esplora instituto. Li komencis instrui en la universitato en 1994. En la sekva jaro li habilitiĝis kaj li estis katedrestro inter 1994-2007. Li longe redaktis fakrevuojn Acta Phytopathologica et Entomologica Hungarica kaj Applied and Environmental Microbiology. Li okupiĝis precipe pri genetiko kaj fungoj. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1997-2006.
Zoltán Haragos
Biografio
Zoltán Haragos ekfotis de sia dudek jaraĝo, de 1959 li estis fotoraportisto de la loka ĵurnalo, de 1974 de revuo Új Élet, de 1990 de Erdélyi Figyelő. Li estis fondantano de la loka fotoklubo (1953). Li ekspozicias de 1956 kaj enlande kaj eksterlande. Li partoprenis 438 internaciajn kaj 246 enlandajn ekspoziciojn, kaj li ricevis 132 premiojn. Li havis 18 indivuajn ekspoziciojn. Li ricevis en 1965 la titolojn Artist FIAP (AFIAP) kaj en 1975 Exellence FIAP (EFIAP).
93
En la jaro 93 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
90er
UGY
La vorto havas plurajn signifojn:
Somera Olimpiko 1968
Partoprenantaj naciaj teamoj
' ' Klarigo: Teamoj kun klinitaj literoj havas kolektan subpaĝon por la partopreno en kelkaj jaroj kaj teamoj kun rektaj literoj eĉ havas apartan subpaĝon nur pri tiu-ĉi jaro.
József Spielmann
SPIELMANN József (spilman) estis rumanuja hungara kuracisto, medicinhistoriisto, universitata profesoro naskita en Mezővelkér la 9-an de majo 1917 kaj mortrinta en Târgu Mureş la 28-an de aŭgusto 1986. Li estis la patro de historiisto kaj verkisto Mihály Sebestyén.
Biografio
József Spielmann akiris diplomon de kuracisto en 1943 en Kolozsvár, poste laboris en la katedro de medicinhistorio. Dum la lastaj jaroj de la dua mondmilito li estis laborservulo. Inter 1945-50 li estis kunlaboranto de profesoro Valeriu Bologa kaj ekde 1950 ĝis sia morto li gvidis la medicinhistorian katedron en Târgu Mureş.
Kantono Sherman (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Sherman situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Stratford.
NGC 7415-2
NGC 7415-2 (aliaj indikoj — UGC 12244, MCG 3-58-12, ZWG 453.23, PGC 69985) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Distrikto Bruntál
Distrikto Bruntál estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Moravia-Silezia Regiono. La distrikto estas unu el ses distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 68 urboj kaj vilaĝoj.
Loučná (rivero)
Loučná estas rivero en Ĉeĥa respubliko, regiono Pardubice. La rivero mezuras 80,3 km kaj la areo de la riverbaseno estas 724,7 km².
Karaktero de la akvofluo
La rivero elfontas en supermara alteco 541 metroj ĉe la vilaĝo Karle, 7 km okcidente de Svitavy. Ĝi fluas trans geologia tabulo de Loučná, kiu deklivas norden kaj estas esprimplene dividita per valoj de akvofluoj. En regiono de meza kaj suba fluoj troviĝas kelkaj fiŝlagoj, el kiuj la plej grandaj estas Velký Zálešský kaj Chobot apud Vysoké Mýto kaj Lodrant ĉe vilaĝo Dolní Roveň. Sur la rivero ne estas valbaraĵoj. Pro hidrogeologiaj kaŭzoj, granda parto de subteraj akvoj, ĝi havas relative harmoniajn flukvantojn kaj malvarman akvon. Meza flukvanto ĉe Sezemice estas 4,43 m³/s. La rivero pasas la sekvajn urbojn: Litomyšl, Vysoké Mýto, Zámrsk, Dašice, Sezemice.
Antaŭ enfluo de Loučná al rivero Elbo deflankas el ĝi maldekstren la kanalo Halda, kiu kondukas akvon en la riveron Chrudimka en Pardubice. La kanalo estas restaĵo de estinta fiŝlaga kaj defenda sistemo de Pardubice el la 15-a jarcento.
Johann Heinrich Voß
Vivo
En 1766 li ekfrekventis la lernejon en Neubrandenburg kaj iĝis poste privata instruisto ĉe s-ro von Örtzen en Ankershagen. En pasko 1772 li translokiĝis al Göttingen. Tie ĉi li baldaŭ forlasis la teologiajn studojn kaj dediĉis sin tute al la filologio. Li eniris la seminarion filologian de Christian Gottlob Heyne kaj engaĝiĝis tre por la societo "Hainbund". Kiam Heinrich Christian Boie, kun kies fratino Ernestine fianciĝis Voß, iĝis oficisto li transdonis la redaktadon ĉefan de »Göttinger Musenalmanach« al Voß. Ĉi tiu prizorgis tion ekde Wandsbek kien li estis translokiĝinta. Li pasigis plurajn jarojn amikajn kun Matthias Claudius kaj Friedrich Gottlieb Klopstock tie. En 1777 li edziĝis. En 1778 li transprenis lernejan estradon en Otterndorf kie li anoncis tradukon de Odiseo, kiu aperis en 1781. Ĝi sendube estis la kulmino de voß-a tradkoarto; danke al ĝi Homero iĝis ne plu perdebla kaj porĉiama posedaĵo de germana eduko. En 1782 Voß iĝis, danke al perado de la amiko Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg, lernejestro en Eutin. Tie aljuĝitis al Voß en la jaro 1786 la titolo "Hofrat".
Intertempe li estis ano de la longega filologia kverelo kun la iama instruisto Heyne kio akrigas la kvereleman karakteron de Voß. Li eldonis en 1789 la tradukon de la poemoj de Vergilio »Über den Landbau« kaj en 1793 novan prilaboron de siaj Iliado kaj Odiseo. Poste li entuziasme ekokupiĝis pri esplorado de helena geografio kaj mitologio. La paralelaj poemaj ambicioj floris post kiam Voß trovis sian propran formon de heksametra idilaĵo. La plej bona poeziaĵo tia estis »Luise« (Kenigsbergo 1795), aminda rakontaĵo pri la vivo en protestantismaj paroĥaj domoj; la antaŭa poemo »Siebzigster Geburtstag« povas esti konsiderata kvazaŭ estus ties provaĵo. En aŭtuno 1802 li iris - kun gracedonita pensio (ricevita pro malbona sanstato) - al Jena li publikigis la ege pridiskutitan recenzon pri la Iliado-traduko de Heyne kaj en la maja numero de 1803 de la gazeto »Allgemeine Literaturzeitung«. Vane Johann Wolfgang von Goethe, kiu faris pozitivan recenzon de la poemoj de Voß en 1802, volis reteni lin en Jena.
En somero 1805 Voß sekvis vokon al la universitato de Heidelberg. Tie li baldaŭ ekkverelis kun la romantikuloj surlokaj Clemens Brentano, Achim von Arnim kaj Joseph Görres; liaj suspektoj pri eklezia konservatismo ĉe romantikuloj bonege senteblis kiam Voß polemikegis kontraŭ formo de soneto. Similaj estis la verko »Antisymbolik« (Stuttgart 1824) direktita kontraŭ la antikvecfakulo Friedrich Creuzer. Ties duan parton publikigis postmorte la filo Abraham en 1826. Eĉ pli radike li atakis, estante laŭ memtakso raciema klerismulo, kontraŭ la iama bona amiko Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg ĉefe pro ties konvertiĝo je katolikismo. En 1819, mallonge antaŭ la forpaso de Stolberg, li publikigis kontraŭ Stolberg ĉe »Sophronizon« (eldonita de la klerismulo Paulus) la malamikan polemikon akuzan »Wie ward Fritz Stolberg ein Unfreier?«.
Graveco
Li ŝatis kvereli dum la tuta vivo. Kiel memstara poeto li kapablis bridi certan sobraĉon kaj obstinecon nur tre malfacile. Sed kiam temis pri bona observademo li estis vera majstro. La duan vivoparton li koncentriĝis pli kaj pli pri tradukoj. Sed dum la malfruaj jaroj Voß preferis korektecon troigitan koncerne versstrukturojn originalajn kaj vortelekton - kio malvivigis la tradukojn. Pri tiaj nepraj pretendoj li verkis la teorian lernolibron »Zeitmessung der deutschen Sprache« (1802). Tiu troigo legeblis ankaŭ ĉe la tradukoj pli postaj de Horacio 1806, Teokrito 1808, Tibulo 1810, Aristofano 1821 i.a. Ankaŭ lia tento iĝi pli bona Ŝekspiro-tradukanto ol Friedrich Schlegel fiaskis.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 268-269 (tie ĉi interrete)
Bresta regiono
Geografio
La regiona areo limas al la Podlaĥia kaj Lublina provincoj de Pollando okcidente, la Volina kaj Rivna provincoj de Ukrainio sude, la Hrodna kaj Minska regionoj de Belarusio norde kaj la Homela regiono oriente. Sume la regiona areo ampleksas pli-malpli 15,7 procentaĵojn de la tuta ŝtata areo.
La regiono ofte nomatas la "okcidenta pordo" al Belarusio. Geografie, ĝi apartenas al la teritorio historie nomata Polesio.
Historio
La areo estis parto de la Polesia voevodilo de la Dua Pola Respubliko inter la jaroj 1921 kaj 1939. La moderna regiono estis fondita en la jaro 1939, kiel parto de BSSR, post la reunuiĝo de Okcidenta Belorusio kun Sovetunio. En la jaro 1954 la regiono akiris teritoriojn de iama Pinska regiono de BSSR.
Loĝantaro
En la jaro 2018, 85% de la loĝantaro estis belorusoj.
178 Belisana
178 Belisana estas mezgranda, hela asteroido de la asteroida zono.
Malkovris ĝin la aŭstria astronomo Johann Palisa, de la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario, nun, en Kroatio) la.
Nomo
Ĝia nomo estas misformo de tiu de la kelta diino Belisama.
Domersleben
Domersleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de komunumo Wanzleben-Börde. Fine de 2008 la loĝloko havis 1144 loĝantojn.
Zoltán Gombos
Zoltán GOMBOS [gomboŝ] hungardevena usona redaktoro, eldonisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 21-an de januaro 1905 kaj mortis en Klevlando la 26-an de novembro 1984.
Kariero
Zoltán Gombos elmigris en 1924 en Usonon, kaj li iĝis ĵurnalisto. Li estis raportisto ĉe la gazeto Szabadság en 1933, en 1934 redaktoro, en 1938 negocdirektoro, de 1939 posedanto de gazeto kaj de  tipografio en Klevlando. Li estis eldonisto kaj redaktoro de la plej malnovaj kaj la plej disvastigitaj usonaj hungaraj gazetoj (Amerikai Magyar Népszava (1952–84), Szabadság kaj Amerikai Magyar Világ). Kiel gvidanto de hungara sekcio de Demoktratia Partio li partoprenis ankŭ en la poltikia vivo.
Antarkta traktato
La antarkta traktato estas dokumento pri nur porpaca uzo de Antarkto, proklaminta Antarkton "tereno libera de nukleaj armiloj". La traktato estis subskribita en Vaŝingtono la kaj ekvalidis la.
Ekde tiam ĝin subskribis 45 ŝtatoj.
Celoj
La deklaritaj celoj de la traktato estas uzo de la Antarkto por pacaj celoj, antaŭenigo de internacia kunlaboro kaj subteno de sciencaj esploroj. Antarkto ne estu platformo de internaciaj disputoj. La Antarkta traktato aplikiĝas al ĉiu teritorio sude de la 60-a grado de suda latitudo, inkluzive de ĉiu glaĉerŝildo de tiu teritorio (artikolo 6).
Pro la konservado de la ekologia ekvilibro, ĉiaj militistaj operacioj estas malpermesitaj. Estis ankaŭ malpermesite ekspluati la subterajn materiojn, ĉar la necesaj havenoj, minejoj, ktp. havus gravegajn efikojn al la Antarkto kaj do ankaŭ al la tutmonda klimato.
Alia punkto estas, ke la informoj de sciencistoj estas disdividotaj.
Traktatoj
La Antarkta traktataro (Antarctic Treaty System) estas aro de internaciaj interkonsentoj pri aferoj de Antarkto, kun diversaj aldonaj traktatoj, kiuj estis subskribitaj surbaze de la unua traktato.
Sekvotraktatoj de la antarkta traktato de 1959 estas:
Membroj
[[Dosiero:Antarctic Treaty.png|400px|eta| brune: konsultindaj membroj kun terenopostuloj
oranĝe: konsultindaj membroj, kiuj rezervis rajton postuli terenojn
Nomoj de Amerikaj landoj
Toponimio > Landnomoj > Nomoj de Amerikaj Landoj
Aldo Manuzio
Aldo Manuzio, kun latina nomo Aldus Pius Manutius (n. 1449 en Bassiano; m. 5-a de februaro 1515 en Venecio), estis itala libropresisto kaj eldonisto.
Nomoj de Amerikaj landoj
Argentino
En 1526 la itala esploristo Giovanni Caboto esploris la elfluejon de la rivero Paranao. Laŭ la opinio de tiu vojaĝanto ĉi tiu rivero fluis sur teritorio riĉa je arĝento. Pro tio ĝi estis nomita Río de la Plata (hispane río - rivero; plata - arĝento). Pli poste la nomo estis disvastigita sur la tuta lando, tamen laŭ la latina formo - argentum.
Antarkta traktato
Membroj
verde: konsultindaj membroj
Aldo Manuzio
Vivo
Post studado in Ferrara, Romo kaj Verona, kiam li estis 40, li kreis libroprintejon en Venecio, kies produktoj tute ŝanĝis la vizaĝon de la mondo de la libroj. La Biblioteca Marciana en Venecio estis la plej vasta kolekto de manuskriptoj en la helena (ĝi konstituiĝis post la rabado de Bizanco per la krucmilitistoj en 1204). Kun talentaj kompostistoj, li proponis sin eldoni tiujn manuskriptojn. Li inventis la presilon aldinan kaj eldonis la Aldinlibrojn, aron de malgrandaj (Oktava Formato), relative malmulte kostaj eldonoj de tekstoj el al helena aŭ latina antikveco. Ek de 1494 li eldonis la unuaj printlibrojn kun helenaj literoj. Per tiuj eldonoj Manuzio multe kontribuis al re-malkovro de la antikva literaturo, filozofio kaj scienco.
Nomoj de Amerikaj landoj
Bolivio
Estis nomita laŭ la nomo de Sudamerika batalanto por sendependeco, Simón Bolívar.
Antarkta traktato
Membroj
flave: subskribintaj membroj ]] 12 ŝtatoj subskribis kaj tiel fondis la antarktan traktaton la 1-an de decembro 1959.
Aldo Manuzio
Vivo
Manuzio arigis en sia domo multajn erudiciulojn (ili eĉ konstituis sin en Akademion), kiuj zorge kunlaboris en la redaktado de la eldonataj tekstoj. Ĉefaj humanistoj, kiel Ĝirolamo Aleandro, Pietro Bembo, Erasmo, Johannes Reuchlin, estis liaj amikoj.
Nomoj de Amerikaj landoj
Brazilo
La nomo estas donita pro la abundo de la multekostaj specoj de arboj kiu havas ruĝan lignon, kio en la lingvo de aborigenaj indianoj nomas Ibirapitanga kaj porgalanoj nomis Pau-Brasil, tiu estas, "Ligno Ruĝa kiel Fajro".
Ekvadoro
Landan teritorion trapasas la ekvatoro, de kie devenas la landnomo.
Haitio
En la lingvo de la karibaj indianoj haiti signifas "montara".
Honduro
Estis malkovrita de Kolumbo en 1502. Hispane Hondura signifas 'profundeco', ĉar ĉe la bordoj de la lando, la akvo estas tre profunda.
Kanado
La nomo verŝajne devenas el kanata, kiu en la lingvo de la hurona tribo de indianoj signifas "vilaĝo".
Kolombio
La lando estis nomita pro Kolumbo.
Kostariko
Hispane Costa Rica signifas "riĉa bordo".
Peruo
La haipanaj soldatoj antikve nominejis Birú [biru] aŭ Berú [beru] al lando el sudo la Panamo.
Puerto-Riko
La origina setlejo de San-Juan estis fondita en 1508 sur la ĉefinsulo, sed en 1521 la nomo estis movita al la du najbaraj rokaj insuletoj. La setlejo unue nomiĝis Puerto Rico, t.e. "Riĉa Haveno", kaj la ĉeflando - Juan Bautista (aŭ Johano la Baptisto). Post jarcentoj la du lokoj interŝanĝis siajn nomojn.
Venezuelo
La nomo estis donita de la hispana ekspedicio de Alonso de Ojeda en la 15-a jarcento. Ekvidante pitoreskan vilaĝon ĉe la golfo Maracaibo, la alvenintoj nomis ĝin Venezuela, t.e. malgranda Venecio (i.a la ekspedicion partoprenis ankaŭ Amerigo Vespucci).
Antarkta traktato
Membroj
Inter ili estas 7 ŝtatoj kun terenopostuloj en Antarkto, inter kiuj kelkaj terenoj estas plurfoje postulitaj. La aliaj 5 ŝtatoj ne havas tiajn postulojn.
Ekde 1961 aliaj ŝtatoj subskribis la traktaton.
Por iĝi konsultindaj, tiuj ŝtatoj devas, aŭ konduki vastajn sciencajn esploradojn kaj posedi sciencan esplorejon en Antarkto, aŭ sendi sciencan ekspedicion al Antarkto.
Ne-konsultindaj ŝtatoj ne estas voĉrajtigitaj dum konsultkunsidoj.
Je la fino de 2006, 46 ŝtatoj subskribis la traktaton: 28 inter ili estas konsultindaj membroj. Inter la konsultindaj membroj, la 21 ŝtatoj, kiuj ne postulas terenojn, ne agnoskas la terenopostulojn de la 7 aliaj.
* Terenopostuloj.
** Terenopostulkonfliktoj.
*** Rajtoj pri terenopostuloj rezervitaj.
Administrado
La administrado de Antarkto estas farita de du organizaĵoj.
SCAR kunigas tutmonde ĉiajn sciencajn institutojn interesitajn pri Antarkto kaj kunordigas la sciencan esploradon.
COMNAP estas la komitato de la gvidantoj de la naciaj antarkto-programoj kaj kunordigas la agadon de la administracioj kiuj zorgas pri la naciaj programoj.
Terenopostuloj
Kvankam la antarkta traktato malpermesas terenpostulojn en la Antarkto, ili tamen ekzistas, sed estis per valido de la traktato "frostigitaj". Aliaj terenpostuloj ne estas permesitaj laŭ la traktataro. Tiel la antarkta traktato ne finsolvis la politikajn postulojn.
Antarkto estis neniam vere koloniita kaj ne havas centran registaron. Iuj ŝtatoj postulas terenojn en Antarkto (listigitaj kun longitudoj):
Nuntempe ne ekzistas aliaj postuloj, sed Usono, Rusio kaj iaj aliaj ŝtatoj rezervas la rajton pri iama postulo.
Mediprotekto
La protekto de la Antarkto kaj ties delikataj ekologiaj sistemoj ĉiam estas pli grava por la konsultindaj ŝtatoj. Centre staris ĉefe la efikoj de la minagadoj. La ekspluatado de la krudmaterialoj necesus konstruon de minejoj, industriaj kompleksoj kaj havenoj. Tiuj negative efikus al la antarkta medio kaj tiel al la tutmonda klimato.
Oni taksas la sub la meze 1,7 kilometrojn dika glacitavolo disponeblan nafton je 45 miliardoj da bareloj kaj la tergason je 115 bilionoj da kubikmetroj. Aldone troveblas terkarbo, titano, kromo, fero, kupro, platino kaj oro.
Aldo Manuzio
Vivo
Ekde 1495, li eldonis kvin librojn el Aristotelo, sekvatajn de verkoj el Teokrito, Aristofano kaj Vergilio, Juvenalo, Petrarko, Marcialo, Tucidido, Sofoklo kaj Herodoto, Eŭripido, Homero, Pindaro kaj Platono. Sed la plej fama eldono estas la libro de Francesco Colonna Hypnerotomachia Poliphili (1499) kun belegaj lignogravuroj. En 1502 li eldonis la Dian Komedion de Danto.
Ankaŭ la uzon de la literoj li ege influis. Tiutempe estis kutime uzi la frakturliterojn, kiuj imitis la skribmanieron de la mezepokaj kopiistoj. Manuzio male elektis tute artemajn literojn, ankaŭ uzatajn hodiaŭ: estas la tiel nomataj aldaj literoj, aŭ "Antiqua". En la eldono de Vergilio en 1501 li ekuzis, kreitan de Francesco Griffo, la kursivan literon (italika).
Quercus lyrata
Quercus lyrata estas decidua kverko indiĝena al Orienta kaj Sudorienta Usono. Ĝi altas ĝis 20m en malsekejoj. Ĝia specia nomo lyrata venas el la latina lyre; kordinstrumento ĉar ĝia folio aspektas tiel.
(18496) 1996 JN1
(18496) 1996 JN1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Victoria de los Ángeles
Victoria de los Ángeles LÓPEZ GARCÍA, konata per sia duobla baptonomo Victoria de los Ángeles (naskiĝis en Barcelono la, mortis la ), estis hispana soprano.
Riku Kobayashi
Riku Kobayashi (小林 里駆, n. ) estas japana futbalisto.
Victoria de los Ángeles
Filino de malriĉa laboristo, ŝi komencis sian karieron en la teatro Liceo de Barcelona, danke al amatora konkurso. Tamen, ŝia internacia kariero vere komenciĝis en 1947, danke al la gajno de premio en la Internacia Konkurso de Ĝenevo.
Riku Kobayashi
Li futbalas ĉe FC Tokyo.
Victoria de los Ángeles
En 1948 la BBC taskas ŝin kanti la operon La mallonga vivo (hispane: "La vida breve") de Manuel de Falla. Inter ŝiaj plej ŝatataj roloj troviĝas la Marguerite de Fausto (de Charles Gounod), Madame Butterfly aŭ Mimi de La Bohème. Ŝi estis invitita partopreni la vagneran Festivalon de Bayreuth en 1961 kaj 1962, kie ŝi interpretis la rolon de Elisabeth de Tannhäuser.
En la lastaj jaroj ŝi dediĉis sin plejofte al la recitaloj de Lieder (germanaj kantoj), kun speciala pritrakto de la katalunaj komponistoj.
Ok noveloj (2019)
Ok noveloj estas libro eldonita de Dokumenta Esperanto-Centro, Bjalistoka Esperanto-Societo, Libro-Mondo kaj Ars Libri por la Nacia Legado en Pollando en 2019. Ĝi estas kolekto de ok noveloj de polaj verkistoj.
Nacia Legado
La prezento de la libro okazis la en Centro Ludoviko Zamenhof en Bjalistoko. En ĝi estis renkontiĝo kun du tradukintoj kaj legado de fragmentoj de la noveloj.
Neniuseksemo
Neniuseksemo, neniseksemo, aseksemo aŭ senseksemo , estas seksa orientiĝo kiu konsistas el tuta aŭ plejparta manko de ajna seksuma deziro.
Ĝi malsamas al eŭnuĥeco aŭ kastro ĉar ĝi ne supozas ajnan fiziologian neeblon reprodukti aŭ seksumi. Plue, neniuseksemo ne egalas al kontraŭseksumismo, ĉar ĝi ne supozas aŭ aproban aŭ malaproban trakton al la ago de seksumo mem. Neniuseksemon oni iafoje ekvivalentigas al celibateco, sed la malantaŭa rilatas al agado senkonsidere dezirojn, kaj la antaŭa rilatas nur al manko de deziro.
La koncepto de "neniuseksemo" aperas antaŭ nur nelonge, kaj plivastiĝis precipe dank' al la interreto. Iuj argumentas ke neniuseksemo ne estas vera orientiĝo kiel aliseksemo aŭ samseksemo, sed anstataŭe estas ia seksuma malsano. Tamen medicinaj pruvaĵoj por tiaj ĉi asertoj mankas.
Nombroteorio
Nombroteorio estas branĉo de matematiko dediĉita al la studado de ecoj de entjeroj kaj ties ĝeneraligoj (ekz. algebraj entjeroj). La demandoj pri la plej granda komuna divizoro, la plej malgranda komuna oblo, malkomponado je primoj, prezento de natura nombro en iu certa formo, ĝia dividebleco kaj aliaj temoj estas studobjektoj de la nombroteorio. Ĝi inkluzivas ankaŭ teoriojn de komparoj, diofantaj ekvacioj, eble ĉenaj frakcioj, diofantaj alproksimiĝoj, transcendaj ekvacioj (vidu transcenda nombro) k.a.
Multaj problemoj en nombroteorio estas tre facile kaj koncise formuleblaj sed tre malfacile solveblaj, kaj konsiderindaj branĉoj de moderna matematiko estis evoluigitaj en provo solvi tiajn problemojn. Bonkonata ekzemplo estas la lasta teoremo de Fermat, kaj problemoj kiuj estas ankoraŭ malfermitaj kiel la Goldbach-konjekto (ĉiu para nombro pli granda ol 2, estas sumo de du primoj), la konjekto pri ĝemelaj primoj (laŭ kiu ekzistas malfinio da paroj de primoj kun la nombra diferenco de nur 2 inter ili) kaj la hipotezo de la primaj kurbaj nombroj (laŭ kiu ekzistas malfinio da primoj de Mersenne kaj rezulte estas senfineco da perfektaj nombroj).
Ekde la 1980-aj jaroj nombroteorio trovis surprizajn aplikojn en ĉifrado (kriptografio); ĝi ebligis la unuajn nesimetriajn ĉifrojn.
En speciala literaturo oni ofte trovas ankaŭ sinonimajn terminojn – Teorio de Nombroj aŭ Teorio pri Nombroj.
Historio
La naturaj nombroj akompanas la homon de la komenco de kulturo. Oni ne scias ĝuste kiam la afero naskiĝis en "abstraktaj" demandoj rilataj al nombroj, demandoj kiuj ne rekte rilatas al nombrado de objektoj.
La teorio de nombroj prosperis en antikva Grekio, precipe en la verkoj de Pitagoro, Eŭklido kaj Diofanto.
Famaj kontribuantoj al la evoluo de tiu branĉo en modernaj tempoj estas Fermat, Euler kaj Gauss.
Elementa nombroterio
Kelkaj gravaj malkovroj de tiu ĉi fako estas la malgranda teoremo de Fermat, la teoremo de Eŭler, la ĉina restaĵa teoremo kaj la leĝo de kvadrata reciprokeco. Elementa nombroterio ankaŭ inkluzivas la ecojn de multiplikaj funkcioj kiel la funkcio de Möbius kaj la Eŭlera φ-funkcio, entjeraj vicoj, faktorialoj kaj Fibonaĉi-nombroj.
Analitika nombroteorio
Analitika nombroteorio uzas ilojn de infinitezima kalkulo kaj kompleksajn funkciojn (vidu Kompleksa analitiko) por trakti problemojn implikantajn la ecojn de entjeroj. Ĉi tiuj iloj estas plej utilaj por studi la ecojn de primoj: La prima teoremo, ŝlosila teoremo kiu priskribas la densecon de tiuj nombroj, estis pruvita uzante analitikajn metodojn, kiel havas multajn aliajn rezultojn ligitajn al primoj (en 1949 Paŭlo Erdős kaj Atela Salberg trovis "elementan" pruvon de la prima teoremo (Tiu ĉi pruvo ne uzas analitikajn metodojn, sed ĝi estas konsiderata pli komplika kaj malfacila ol la analitika pruvo). La Riemana hipotezo estas grava ankoraŭ nesolvita problemo kiu eliris el analitika nombroteorio, kaj nefermitaj problemoj kiel la Goldbach-hipotezo estas esploritaj per similaj rimedoj.
Algebra nombroteorio
Algebra nombroteorio traktas algebrajn entjerojn, kiuj estas ĝeneraligo de ordinaraj entjeroj: nombroj kiel 2+3\sqrt{5} aŭ estas algebraj entjeroj. Tiuj nombroj havas, sub certaj supozoj, trajtojn similajn al ordinaraj entjeroj, kaj povas esti uzataj por pli facile ataki problemojn en nombroteorio.
Aritmetika algebra geometrio
Aritmetika algebra geometrio esploras problemojn en nombroteorio per iloj kiuj kombinas geometrion kaj algebron.
La ĉefaj objektoj studitaj en la kampo estas aritmetikaj skemoj. En ĉi tiu kampo speciale grava estas la studado de elipsaj kurboj kaj la kompletaj kaj raciaj punktoj sur ili; la pruvo de Wiles de la hipotezo konata kiel "la lasta teoremo de Fermat" apartenas al tiu sfero. La nomo geometria nombroteorio (aŭ geometrio de nombroj) rilatas al la pli klasika kampo, aparte la teorio de Minkowski kiu diskutas la geometrion de kradoj.
Komputebla nombroteorio
Komputebla nombroteorio traktas la studon de algoritmoj kiuj estas signifaj al nombroteorio. Algoritmoj por rapida testado de ĉu antaŭfiksita nombro estas primo aŭ malkomponita en faktoroj estas de granda graveco en kriptografio, kampo kiu faris nombroteorion de teoria branĉo al tre utila branĉo.
Probablisma nombroteorio
Probablisma nombroteorio aplikas metodojn de probableco al nombroteorio, precipe koncerne la nombron de la primaj faktoroj de nombro. Unu el la fondintoj de ĉi tiu Torao estis Paŭlo Erdős.
Konjektoj kaj hipotezoj
La teoremon de Diofantaj ekvacioj oni pruvis esti nedecidebla. (Vidu artikolon la deka problemo de Hilbert)
Analitika Nombroteorio
Analitika nombroteorio uzas infiniteziman kalkulon kaj kompleksan analitikon por solvi demandojn pri entjeroj. La prima teoremo (PT) kaj la parenca hipotezo de Riemann estas ekzemploj. Oni provas solvi ankaŭ la problemon de Waring (reprezenti entjeron kiel sumo de potencigitoj), la ĝemelan priman konjekton (pri la trovado de nefinie multaj primaj paroj kun diferenco de 2), kaj la konjekton de Goldbach (pri la skribado de paraj entjeroj kiel sumoj de du primoj), per analitikaj metodoj. Oni klasas ankaŭ pruvojn pri la transcendeco de matematikaj konstantoj, kiel π kaj e, en analitika nombroteorio. Kvankam deklaroj pri transcendaj nombroj eble ŝajnas ne esti parto de la studado de entjeroj, ili vere temas pri la eblaj valoroj de polinomoj kiuj havas entjerajn koeficientojn de, ekzemple, e; ili ankaŭ proksime ligas al la fako de Diofantaj ekvacioj, kie oni esploras "kiel bone" reelo povas esti proksimume kalkulata de racionalo.
Algebra Nombroteorio
En algebra nombroteorio, la koncepto pri nombro estas pligrandigita al la algebraj nombroj kiuj estas radikoj de polinomoj kun racionalaj koeficientoj. Ĉi tiuj kampoj enhavas partojn anagolajn al la entjeroj, la tiel-nomatajn algebrajn entjerojn. En tiu ĉi kadro, la familiaraj trajtoj de la entjeroj (ekz. unika disfaktorado) ne necese veras. La bonaĵo de la iloj uzitaj - Teorio de Galois, grupa kohomologio, klaskampa teorio, grupa prezento, kaj L-funkcioj - estas ke ili ebligas al ni iom rehavi tiun ordon por ĉi tiu nova speco de nombroj.
Multajn nombroteoriajn demandojn oni plej bone alproksimiĝas per la studado kiel modulo p, kie ĉiuj primoj estas p (vidu artikolon finiaj fakoj).
Albisturo Kvinke
Albisturo KVINKE estas aŭtoro verkanta nur en Esperanto. La plimulto da liaj skribaĵoj aperis dum jaroj en la magazino Monato. En la jaro 1996 estis eldonita la unua novelo el la longa humura serio Analoj de Bailenambeann [pron. baljenamjaŭn], rakontoj pri vivo en malgranda kampara urbo en Irlando kaj pri Hortensia, la admirinda edzino de Albisturo, kiuj de temp' al tempo legeblas sur la paĝoj de tiu revuo. Laŭŝajne, tiuj kronikoj - pruntante esprimon de Geraldo Mattos - estas nur parte fikcia, kaj provas demonstri la iom ekscentran naturon de la tipe irlanda karaktero. Supozeble, la urbo Bailenambeann vere ekzistas, sed la loknomo estas ŝanĝita. Kvinke jam publikigis en Monato pli ol dudek novelojn, el kiuj la plimulto temas pri Bailenambeann.
Ok noveloj
Ok noveloj estas:
Fontano Orfeo
La Fontano Orfeo (en la hispana Fuente de Orfeo) troviĝas en la Placo de la Provinco, en la madrida zono konata kiel Madrido de la Aŭstroj, en la historia urboparto. Ĝi estis konstruita dum la unua triono de la 17-a jarcento kaj dispecigita je la fino de la 20-a jarcento. Nuntempe estas ekspoziciata reproduktaĵo realigata fine de la 20-a jarcento en sama loko kie estis la originala.
Historio
La Fontano Orfeo estis malkonstruita en 1865, sed la skulptaĵo, kiu reprezentas Orfeon, estis konservita. Nuntempe ĝi troviĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Madrido.
En la jaro 1998 estis realigata reproduktaĵo, dezajnita laŭ desegnaĵoj kaj pentraĵoj de tiu epoko, laŭ entuziasmo de la Municipa Entrepreno de la Loĝejo, dependanta de la Madrida Urbodomo.
NGC 7416
NGC 7416 (aliaj indikoj — MCG -1-58-4, PGC 70025) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Döllstädt
Döllstädt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Fahner Höhe.
Historio
Pli frue la vilaĝo nomiĝis Tullenstat kiu etimologie atestas la malnovgermanan radikon tulli/duli signifantan tubon, profundaĵon; ĉevalpiedo; sago. La du lastaj signifoj povus esti en kunteksto kun la proksimeco de reĝa korto. Fruaj setladoj per elfositaĵoj atestitis en la epoko de malfrua ŝtonepoko kaj bronza epoko. Granda tombomonteto ĉe la norda vilaĝorando, la t.n. Vargulhügel forigitis en la 19-a jarcento. Ĝis hodiaŭ oni havas la nomojn topografiajn en distanco de ĉ. 1 km disde la norda vilaĝo. La unua mencio de Tullenstat estis en donacdokumento de la klostro de Fulda el la jaro 799. En alia donacdokumento de la 18.5.874 menciitis Tolestat apud aliaj 116 lokoj en Turingio devantaj liveri dekonon al la konvento en Fulda. Ĉefepiskopo Liubert el Majenco kiel ankaŭ abato Sigehard el Fulda kredis havi la rajton je dekonkolekto. La kverelon pacigis reĝo Ludoviko la Germano je sia kortego en Ingelheim en favoro de la fulda-anoj.
Apartenis la vilaĝo kaj la burgo al la senjoroj de Tullestete. El la menciita dinastio naskiĝis multaj bonaj politikistoj kaj administristoj. En 1212 ekposedantis la senjoroj el Salza, poste la Gleichen-grafoj. En 1540 vane sieĝitis la bone remparita akvokastelo. Tamen la vilaĝo brulkonsumiĝis. Tiam apartenis Döllstädt al la Administradujo Tonna kiu iĝis en 1677 parto de la Duklando Saksio-Gotao-Altenburg. En 1291 la majenca ĉefepiskopo Gerardo la 1-a konfirmis dokumenton por la cistercia monaĥinejo Döllstädt kies denova mencio estis ĉirkaŭ 1350. En 1524 la ernestidoj ekregis kaj enkondukitis la Reformacio kio memkompreneble neniigis la klostron. La posedaĵoj ĝiaj iĝis bieno ŝtata. La en 1912 ankoraŭfoje pligrandigita ĉambra bieno (363 hektaroj) kie laboris la plejmulto de la vilaĝanoj, dividitis post 1945 dum la komunisma tempo.
Ankoraŭ en 1777 ĉirkaŭfortikaĵo kun du pordegoj kaj unu enirejo konserviĝis. Post marodoj dum la Napoleonaj militoj en 1806 la burga monteto kalvas. Ankaŭ en Döllstädt oni kultivis multe da isato. En la 18-a jarcento sur la kampoj de Döllstädt gravis alia kolorigplanto, nomis carthamus officinarum por gajni safransimilan koloron. Ankaŭ anizo kaj koriandro lukre kultivitis ĝis 1775 kiam damaĝa organismo ĉesigis la tuton.
Trafiko
En 1889 ricevis la vilaĝon konekson al la fervoliniaro danke al la konstruo de la fervojlinio inter Ballstädt kaj Straußfurt. En 1897 venis plusa fervojlinio kondukanta inter Erfurt-Kühnhausen kaj Bad Langensalza. Nuntempe funkcias nur la laste menciita. Post liberiĝo el la nazia diktaturo fare de la Usona Armeo en aprilo 1945 apartenis la vilaĝo ekde julio al la sovetia okupadzono kaj ekde 1949 al GDR. Faritis ideologie baziĝantaj terendividoj kaj ŝtatigoj; la iama kastelo uzitis ekde 1950 kiel maljunulejo. Nuntempe plej gravas asparagokampoj en la ĉirkaŭaĵoj de la vilaĝo. Post 1990 plietendiĝis la vilaĝo je la moderna loĝejzono Im Teich.
Triforio
Triforio estas koridoro en la alta muro de malfruromanikaj, ĉefe tamen de gotikaj bazilikoj, kiu malfermiĝas nur direkten al navo. Ĝi formas mezan etaĝon inter la arkaĵoj en la teretaĝo kaj la fenestrozono de la meznavo. Se la triforio ne estas konstruita kiel koridoro, sed nur kamufla masonaĵo kiel murstruktura elemento, oni diras blinda triforio aŭ ŝajntriforio.
7678 Onoda
7678 Onoda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen (gubernio Ehime).
Triforio
Laŭ Francisko Azorín triforio estas Galerio, aĵura kontraŭ la ĉefa navo, konstruita sur la arkaĵoj de la flankoj. Li indikas etimologion el la latina triforium, el trans foratum (tra fendita).
7678 Onoda
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama urbo Onoda (japane 小野田市, Onoda-shi) en gubernio Jamaguĉi, naskiĝloko de la malkovrinto. La, tiu urbo estis kunfandita kun Sanjo por formi la novan urbon Sanjo-onoda.
Triforio
Vorta signifo
La ofte asertita dedukto de la termino de latine tri- (tri-) kaj foris (pordo, malfermaĵo) laŭ la senco „triopa malfermaĵo“ eble estas majĝusta, ĉar la unua uzado de triforium en la raporto de la mezepoka monaĥo Gervasius pri la rekonstruo de la katedralo de Canterbury el la jaro 1185 rilatas kun koridoro sen triopaj malfermaĵoj. Pro tio estas supozata kiel pli verŝajna dekukto de la mezepoka latinangla termino por „trarompitaj“ artmetiaĵoj aŭ ekesto kiel anglolatina novvorto thoroughfarum („trairejo“). Alia dedukto verŝajna estas la deveno de la latina transforare = „trabori“, tiel ke transforatum signifas „traboraĵo“ kaj plivastasence „malfermaĵo“ Kiel ajn, la nuntempa uzado de la termino ne ligiĝas al la ekziston de tri malfermaĵoj.
Funkcio
Triforio estas esence stila elemento, kies origino konsistas en tio, ke komence malantaŭ tiu troviĝis la tendtegmentoj de la flankaj navoj, tiel ke la fenestroj de la fenestrozono ne etendiĝas ĝis sur la arkaĵojn. Ĝi evitas, ke pro tio ekestas nestrukturita faco, kaj servas tiel al plastika pliriĉigo, malpli al praktika celo (funkcio kiel koridoro).
Historio
Grava antaŭŝtupo de la triforio ekestis proksimume 1140 en la katedralo de Sens (Francujo). Unuan fojon la vera triforio aperis verŝajne en la katedralo de Noyon (Francujo) proksimume 1150 – tamen en kvarparta murskemo karakteriza por frua gotika arĥitekturo (Soissons, Laon k.a.). Ekde la konstruokomenco de la nova laŭlonga navo de la katedralo de Chartres post la jaro 1190 ĉe preskaŭ aliaj katedralaj novkonstruaĵoj la klasika triparta murstrukturo el arkadozono, triforio kaj fenestrozono de la gotiko superregis.
Dum la pluevoluigo de la gotika arĥitekturo oni inventis aliajn tegmentoformojn por la flanka navo, por eviti ĉian ajn senfenestran murozonon. Aŭ la flanknavo ricevis gablotegmenton aŭ ĉiu navero de la resp. navera paro je duoblaj flanknavoj apartan kapoton kiel groptegmento. Tiel oni povis ekipi la triforion per fenestroj, kaj la preskaŭ kompleta murfaco estis tralumata. Per tio la triforio ja perdis sian veran funkcion, sed konserviĝis ankoraŭ longan tempon. En kelkaj malfrugotikaj preĝejoj ĝi tamen komplete malaperis; la supera fenestrozono tiukaze estis plilongigata malsupren, tiel ke la klasika triparta murskemo de la gotiko de nun estis reduktata al duparta.
Pola landvojo n-ro 7
Pola landvojo n-ro 7 estas landvojo en Pollando, kiu gvidas el Żukowo a. Gdańsk tra Varsovio ĝis landlimo kun Slovakio en Chyżne. Ĝi estas parto de eŭropa trako.
Wole Soyinka
Wole SOYINKA (en la angla Akinwande Oluwole Wole Soyinka, en la joruba Akinwándé Oluwo̩lé Babátúndé S̩óyinká; naskiĝis je la 13-a de julio 1934 en Abeokuta) estas niĝeria verkisto.
Plurajn jarojn de sia vivo Wole Soyinka pasigis eksterlande: parte libervole por studi kaj labori (ekz. en Britio), sed parte ankaŭ, ĉar la regantoj en lia patrujo persekutis la politike ege aktivan kaj kritikeman verkiston, kiu pro siaj konvinkoj ankaŭ plurajn jarojn (1965 kaj 1967-1969) pasigis en malliberejo. Gajninte en la jaro 1986 la Premion Nobel de Literaturo (kiel unua afrikano), li intertempe apartenas al la plej famaj reprezentantoj de la afrika literaturo.
AS "Sud-Kazaĥstana Maŝinkonstrua Uzino"
Akcia Socio «SKMU» - plennomenklatura maŝinkonstrua uzino, sola en la Respubliko de Kazaĥstano liveranto de akvolevadiloj, maŝinoj por bestobredejoj kaj paŝtejoj, kaj ankaŭ nenormita ekipo por naftogazeligada kaj uranoeligada industrioj.
16150 Clinch
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan montogrimpiston Nicholas Bayard Clinch, de Palo Alto, Kalifornio, celebratan estron de ekspedicio, filantropon kaj investiston.
AS "Sud-Kazaĥstana Maŝinkonstrua Uzino"
La entrepreno havas sekvajn tipojn de teĥnologia ekipo: metaloĉiza, premmaŝinoj, forĝeja, metalvara, termika, velda, por metalizado kaj kolorigo, por produktado de polimeraĵoj, por reciklado de gumo kaj plastoj.
La uzino havas plenan ciklon de produktado, komence de pretigaĵoj del' detaloj ĝis muntado de preta produkto.
Banagher
Banagher estas urbeto en la Graflando Offaly, Irlando. Estis ĉirkaŭ 1600 homoj en Banagher en la jaro 2006. Ĝi situas en la centro de la lando.
AS "Sud-Kazaĥstana Maŝinkonstrua Uzino"
Historio
Tuta produktada areo de la uzino estas 560 000 m².
Muntada produktejo
Lokas en aparta konstruaĵo. La produktejo konsistas sekvaj sektoroj: preparado, stampado, veldado, muntado, meĥanika, tubaro, du kolorigiziloj.
Termika sektoro
En termika sektoro oni farigas ĉementadon, hardadon en ŝaktaj kaj kameraj fornoj, malaltan kaj altan koncedon, normigadon kaj maljunigadon de detaloj.
Ankaŭ havas forĝan, metalvaran, galvanizan kaj sektoro pri recikligo de plasto kaj gumo.
Instrumenta produktejo
En la produktejo oni riparas aparataĵojn de ĉefa fabrikado, produktado de ĉiziloj, mezuriloj kaj akcesora instrumento, adaptiloj. Kune, instrumenta produktejo faras mendojn riparadi aŭtotransportan teĥnikon, faras grajnopitilojn, oleopremilojn, plenumas demandojn pri produktado de fornoj banejaj kaj hejtadaj, stabloj pri lignaĵado.
Stacio Sumizome
Stacio Sumizome (japane: 墨染駅 [Sumizome-eki], angle: Sumizome Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fuŝimi, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
AS "Sud-Kazaĥstana Maŝinkonstrua Uzino"
Energia produktejo
La produktejo faras riparadon kaj servadon de ĉiuj elektraj retoj del' uzino. En produktejoj de ĉefa fabrikado oni riparas elektromotorojn kaj elektrajn sistemojn de direktado de aparataro, faras mendojn pri bobenado de elektromotoroj. Riparadas kaj servadas uzinan pneŭmatikan sistemon.
Riparad-konstrua sektoro
Riparad-konstrua sektoro riparadas domojn kaj uzinajn konstruaĵojn, produktadas taron por pakado, faras mendojn pri popolaj porkonsumaj varoj kaj riparajn laborojn.
Transporta produktejo
Aŭtotransporta produktejo faras interproduktejajn transportadojn, transportadas materialojn, pretigaĵojn kaj kompletigaroj por ĉefa fabrikado. Faras mendojn pri riparado de aŭtotransporto, por transportadi ŝarĝojn. Uzina aŭtoparko inkludas aŭtogruojn, aŭtobusojn, mikroaŭtobusojn, ŝarĝaŭtoj ZIL-555, KAMAZ-5320 ktp.
István Incze
István Incze
Patai
Patai, Patay, Pathai, Pataj:
UJO
La vorto havas plurajn signifojn:
UJI
UJI povas rilati al:
NGC 7417
NGC 7417 (aliaj indikoj — ESO 109-28, PGC 70113) estas galaksio en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Langenrohr
Langenrohr estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Eĵrekorto
Eĵrekorto, historie konata kiel Donanaghta (Dún an Uchta, Eyrecourt), estas vilaĝo en Graflando Galway, Irlando.
Historio
La Eyres, laŭ kiu la vilaĝo estas nomita, tiel kiel aliaj lokoj kiel Eyre Kvadrato en Galivo Urbo, estis angla familio, kiu venis super kun Cromwell. Ilia eksa loĝejo, Eĵrekorto Kastelo (nun pereo), provizas la grandan metalan enirejon ĉe la orienta fino de ĉefa strato kaj la 100-akreo kastela gazono pretere. La familio estis por multaj jaroj proksime asociita kun la loka ĉaso, la Galway Blazers.
Agrablecoj
Ĉiun duan jaron en junio la vilaĝo gastigas feston de frua maŝinaro, la "Eĵrekorto Vinjara Festo", kiam malnovaj traktoroj, vaporo-motoroj kaj fruaj bienaj maŝinoj estas montritaj. Ĉiun septembron Eĵrekorto ankaŭ gastigas agrikulturan rezulton, kiu inkluzivas brutarajn rezultojn kaj bakanta kaj ĝardenadaj konkursoj.
Eĵrekorto estas proksimume (40 minutoj) de Galway kaj  (2 horoj) de Dublino.
Internaciaj rilatoj
Eĵrekorto estas ĝemelurbo kun la vilaĝo de Gouesnach en Bretonio.
Paroko
La paroko de Eĵrekorto en suda orienta Graflando Galivo inkluzivas la antikvajn ekleziajn centrojn de Dunanaughta, Clonferto kaj Meeliko kaj estas bounded de la Riveroj Shannon kaj Suĉi por 16 mejloj (26 km ).
Ene de Eĵrekorto, Meeliko kaj Clonferto, estas du preĝejoj; la katolika eklezio de Saint Brendan kiu havas kelkajn rimarkindan makulita glasajn fenestrojn, (la laboro de John Frue de Dublino) kaj la Preĝejo de Irlanda Preĝejo de St John la Baptist ( Anglo gotika strukturo konstruita en 1867). Meeliko havas la plej malnovan katolikan preĝejon en Irlando kun kontinua uzo ekde 1414 AD. Clonferto havas la tombon de Sanktulo Brendan "La Navigisto" kaj Clonferto Katedralo (kun ĝia architecturally rimarkinda pordejo) kaj 14a-jarcenta statuo de "Nia Sinjorino de Clonferto".
Szczecin Golęcino
Szczecin Golęcino (ĝis 1945 germane: Frauendorf) estas fervoja haltejo en la pola urbo Szczecin en Pollando. La stacio estas lokita ĉe la strato Świętojańska, kelkaj metroj de la traknivela pasejojo, sur teritorio de la urba parto Golęcino. Ĝi troviĝas sur la ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński.
La haltejo situas proksime de la onkologia hospitalo kaj tramdeponejo Golęcin. Mallonge, post la Dua Mondmilito la stacio havis nomon Golęcino Szczecińskie. Nuntempe la plej proksima haltejo de la urba aŭtobusa transporto estas "Świętojańska".
Leopold (Anhalt-Köthen)
Leopold von Anhalt-Köthen (* 29-an de novembro 1694 en Köthen; † 19-an de novembro 1728 samloke) estis reganta princo de Anhalt-Köthen el la dinastio de la Askanoj. Li eniris la historion kiel patrono kaj dumviva amiko de Johann Sebastian Bach.
Efektoj
Por la princlando Anhalt-Köthen la novfondado de la kortega muziko, okazinta en 1714, unue sub Augustin Reinhard Stricker kaj post li sub Bach, grava kultura pliriĉigo. La pli grandan parton de la profana muziko de Bach ni dankas al lia verkadotempo en Köthen.
Krome li novfondis en 1718, kune kun August Ludwig, la kastelobibliotekon kiel publika biblioteko, kiu tamen kun 190 volumoj komence havis nur modestan amplekson. Leopold igis novigi la Burg-straton kaj tutnove konstrui la Wall-straton en Köthen, kie li disponigis al sia kapelmajstro J. S. Bach novan domon.
En 1723 la princo subtenis la malfermadon de orfejo en Köthen.
La Leopoldo-strato en Köthen nomiĝas laŭ li.
Gyula Hornyánszky
Gyula Hornyánszky [hornjAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hornyánszky Gyula estis hungara klasika filologo, historiisto, sociologo, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1909), framasono. Lia patro estis Viktor György Hornyánszky.
Gyula Hornyánszky naskiĝis la  1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1933 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Hornyánszky frekventis universitaton en Budapeŝto. Li interesiĝis pri verkaro de Émile Durkheim. Baldaŭe helpe de stipendioj li studvojaĝis al Parizo, Londono, Grekio. Ekde 1894 li instruis diversloke en gimnazioj. En 1902 li habilitiĝis kaj instruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste en Universitato Kolozsvár, baldaŭe en Szeged, fine denove en Budapeŝto.
Parnasa skolo
La parnasa skolo estas movado aperinta en Francio en la dua duono de la 19-a jarcento de poetoj kiuj ĵuris resuprenigi la poezion sur la monton Parnaso de kie Alphonse de Lamartine estis ĝin malsupreniginta. La nomo aperas en 1886 kiam la eldonisto Alphonse Lemerre publikigas antologion titolitan Le Parnasse contemporain (la nuntempa Parnaso).
En Brazilo, parnasanismo estis la ĉefa poezia skolo ĝis 1922.
Listo de internaciaj organizaĵoj
Normaligitaj nomoj de internaciaj organizaĵoj laŭ la konvencioj de Monato:
Cerdic (Wessex)
Cerdic (m. 534) estis reĝo de Wessex, Anglio, de 519 al 534. Oni konsideris lin la praulo de ĉiuj postaj reĝoj de tiu regno.
Li estis anglosakso. Laŭ la Anglosaksa Kroniko li alteriĝis en Hampshire en 495 kune kun sia filo Cynric. En 508 li batalis kontraŭ, kaj mortigis, britan reĝon nomitan Natanleod. En 519 li venkis britojn ĉe Charford (ties nomo signifas "la travadejo de Cerdic"), kaj post tio li iĝis la unua reĝo de Wessex. Li konkeris Isle of Wight kiun li konfidis al parencoj nomitaj Stuf kaj Wihtgar (kiuj alvenis al Anglio en 514).
Berlepŝa tinamo
Taksonomio
La berlepŝa tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj je pli granda etendo estas ankaŭ Strutoformaj, kvankam kelkaj fakuloj atribuas propran ordon Tinamoformaj. Malkiel aliaj Strutoformaj (respektive ĉiuj Strutoformaj), la Tinamedoj povas flugi, kvankam ĝenerale, ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiu Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj Tinamedoj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Ĝis mezo de la 20a jarcento, tiu specio estis konsiderata subspecio de la Cindrotinamo, sed pro ties bekogrando, ties proporcio de fingro- kaj tarso-longoj kaj la fakto ke ties plumaro havas rimarkindajn diferencojn disde tiu de la Cindrotinamo alportis sufiĉajn tialojn por estigi novan specion.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". Siaflanke berlepschi estas latina formo de la familinomo Berlepsch por rememori Hans von Berlepsch.
Aspekto
La berlepŝa tinamo estas mezgranda birdo, ĉirkaŭ 29.6–32 cm longa, kies masklo pezas 430-537 g kaj ino 512-615 g. La plumaro de tiu birdo varias iome; tamen estas kelkaj karakteroj kiuj povas esti konstatitaj, kiaj ĝenerale la koloro estas brunecnigra al tre fulga malhelbruna. Krome la kapo kaj gorĝo tendencas esti pli malhela ol la resto de la korpo, kun ruĝeca nuanco en ties krono kaj nuko. La kruroj kaj piedoj estas rozkoloraj kaj la beko havas malhelan supran makzelon kaj rozkolorecan suban. Ties beko estas pli longa kaj fortika ol tiu de la Cindrotinamo. Fine ties irisoj estas ruĝaj.