cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mara (Desești)
Mara situas ĉe samnoma rivero kaj ĉe la nacia vojo DN18. Ĝi estas la plej granda parto de la komunumo.
Maryla Falk
Maryla Falk (naskiĝis la 26-an de aprilo 1906 en Lvovo, mortis la 13-an de junio 1980 en Chamonix-Mont-Blanc) estis pola orientalistino, sanskritologo kaj religiosciencistino.
Vivo
Ŝia biografio pro manko de konservitaj fontoj estas malfacile rekonstruebla. Verŝajne Maryla Falk finis orientalistikajn studojn en unu el polaj universitatoj. En Parizo ŝi studis en Sorbono kaj Kolegio de Francio sub gvido de Jean Przyluski. En la 1930-aj jaroj ŝi krome laboris science en Romo kaj Orientalistika Instituto de Varsovia Universitato, publikigis interalie en Rocznik Orientalistyczny (Orientalistika Jarlibro) kaj Polski Biuletyn Orientalistyczny (Pola Orientalistika Bulteno). Ŝi kunlaboris kun Raffael Pettazzoni kaj Stanisław Schayer kaj membris en Pola Orientalistika Societo. En 1938 ŝi prezentis referaĵon en la 20-a Internacia Kongreso de Orientalistoj en Bruselo. Maje 1939 ŝi salutis en Varsovio revenantan tra Pollando al Barato profesoron Surendranath Dasgupta. Ankoraŭ samjare ŝi forvojaĝis al Barato, kio tre saĝis pro la videble alproksimiĝanta Dua Mondmilito, kaj en kolkata universitato lekciis slavajn lingvojn. La 5-an de oktobro 1939 ŝi fondis en Kolkato la organizaĵon Indo-Polish Association kaj iĝis ties sekretariino. Ŝi publikigis anglalingvajn sciencajn artikolojn en barataj revuoj, kaj ofte kunlaboris kun Wanda Dynowska.
Ŝia vivoverko estas Il mito psicologico nell'India antica (Romo 1939, 1986; la pola traduko Mit psychologiczny w starożytnych Indiach, Kraków 2011). Tiu ĉi laboraĵo, komence ne priatentita, en sciencaj medioj estis ĝuste taksita nur en la 1980-aj jaroj post apero de ĝia represaĵo. En 1937 ŝi verkis disertaĵon Nama-Rupa and Dharma-Rupa. Origin and Aspects of an Ancient Indian Conception, eldonitan en Universitato de Kolkato en 1943, kaj poste publikigis Misteri di Novalis (Napolo 1938).
En 1947 ŝi revenis al Eŭropo, provante akiri britan vizon, poste verŝajne loĝis en Romo. Decembre de la sama jaro ŝi membriĝis al Société Asiatique en Parizo. En la 1950-aj jaroj vigle aktivis en internacia orientalistika medio. En la sekva dekado ŝi retiriĝis de scienca laboro kaj mortis solece en 1980 en sia domo en Chamonix-Mont-Blanc. Postmorte neniu nekrologo estis publikigita.
Montara hotelo sur Suchý vrch
Montara hotelo sur Suchý vrch  (sur Seka Monto) estas serĉata turisma celo super la orientbohemia urbo Lanškroun, Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en altitudo 995 m s.m. kaj estas atingebla aŭtomobile per vojo kun asfalta tegaĵo el la ŝoseo n-ro 11 inter Jablonné nad Orlicí kaj Šumperk, aŭ piede el diversaj elirpunktoj: per ruĝe signitaj padoj el Mladkov  kaj el Králíky trans estinta artileria fuortaro Bouda, parto de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj. Eblas ankaŭ uzi t.n. Jirásek vojeton el Jablonné nad Orlicí aŭ unu el blue signitaj padoj el Lanškroun, Těchonín aŭ Štíty.
Historio de la kabano ekde la jaro 1924
Pri konstruo de la hotelo (kabano) sur Suchý vrch (Seka Monto) diskutis anoj de Klubo de Ĉeĥaj Turistoj jam en la jaro 1924. En la jaro 1926 jam estis solene metita fundamenta ŝtono. Jam post du jaroj dum monato julio estis la kabano malfermita. Ĝi estis nomita laŭ d-ro Karel Kramář – unua ĉefministro de ĉeĥoslovaka registaro en la jaroj 1918–1919. En la jaroj 1931 – 1932 apud la kabano estis kostruita akvoturo 33 metrojn alta, kiu foje eĉ nun servas kiel belvida turo. La kabano estis ekipita per moderna centra hejtado kaj per elektra lumigo. Ene de la kabano troviĝis reprezenta restoracio, por tranokto 8 dulitaj ĉambroj kaj du tranoktejoj por pluaj 21 personoj. Antaŭ la kabano estis betona baseno. El unuaj eminentaj gastoj, kuj vizitis la kabanon, estis prezidento Edvard Beneš. Poste, kiam en la jaro 1939 germanoj okupaciis Sudetion, la kabano estis uzata por resanigado de vundintaj germanaj aviadaj oficiroj. Al ĉeĥoj ĝi estis redonita nur post la milito kaj solene por la publiko ĝi estis alirebla la 1-an de junio 1945. En tiu jaro la kabanon vizitis poeto Petr Bezruč, kiu skribis kelkajn liniojn en memorlibron:
Irante al la kabano se pluvas, mi sakras, pro pli rapida irado mi lacas. Mi deziras por ĉiu ironto estu ĉiam seka la monto.
En la jaro 1953 la kabano estis fermita por turistoj kaj transdonita al ĉeĥoslovaka armeo. Vasta publiko povis ree uzadi ĝin post la jaro 1961. Dum pluaj jaroj oni diskutis ĉu konstrui skilifton. Bedaŭrinde ĉi tiu plano neefektiviĝis – ne konsentis ĉasgardistoj. Grava rimarkindaĵo en la sepdekaj jaroj estis i.a. traveturo de bicikla vetkurado - Porpaca Vetkuro -/Závod míru/ - trans Suchý vrch kaj urbeto Červená Voda (Ruĝa Akvo). En marto de la jaro 1982 la kabano fermiĝis por unu jaro pro rekonstruado. Post du jaroj estiĝis nova dominanto de la monto – metala turo por telekomunikaj celoj. En la naŭdekaj jaroj estis laŭdinde, ke estis malfermita almenaŭ la belvida turo kaj eĉ bufedo kaj tiu stato daŭras ĝis hodiaŭ. Supre de la turo estas bona panoramo al montaro Králický Sněžník, Hrubý Jeseník inkluzive de monto Praděd. Kaj se estas bonaj vid-kondiĉoj, oni povas vidi la monton Sněžka (Neĝulo) – la plej altan ĉeĥan monton.
Ekde la jaro 1990 la kabano kadukiĝis. Posedantoj de la kabano ne efektivigadis privatigan projekton, kio kaŭzis eĉ juĝan proceson. Principa turnopunkto en historio de la kabano okazis dum nokto de la 16-a ĝis la 17-a de julio 2003, kiam ekflamis incendio, verŝajne intence bruligita. Per tio unu etapo finiĝis kaj komenciĝis plua – malfacile supozebla. La bruliginto ĝis nun ne estas kaptita. Esplorado estis jam metita flanken.
Novtempa historio
Fine de la jaro 2010 regiona registaro aprobis subvencion por renovigi la kabanon per sesdek procentoj el ĉiuj elspezoj. En printempo de la jaro 2011 komenciĝis realigo de la konstruaĵo en suma valoro de 42 milionoj de kronoj. Oni planas, ke la unuaj turistoj povus veni kaj sidiĝi al la tabloj en nova kabano dum julio de la jaro 2012. Eestas ankaŭ proponita plano konstrui skilifton ekde vilaĝo Dolní Boříkovice ĝis Suchý vrch.
Astronomia Terminaro
Esperanto-kulturo > Esperanto-vortaro > Astronomia Terminaro
En Marto 2000, grupo de astronomoj-esperantistoj komencis la verkadon de faka terminaro pri astroscienco. La komenca vorttrezoro estis prenita el malgranda komputiltajpita vortlisto kreita de Johano Rapley. Poste, la vorttrezoro kreskis pro la aldono de PIVaj kaj PIV2aj terminoj kaj terminoj kolektitaj el pluraj priastronomiaj libroj, artikoloj kaj ĵurnaloj.
La terminaro uzas la teknologion de Reta Vortaro kaj provizas la konsultanton per koncizaj difinoj, sinonimoj, nocisistema klasifikado, uzekzemploj kaj nacilingvaj tradukoj al preskaŭ 90 lingvoj. Ĝi nuntempe enhavas pli ol 1800 artikolojn.
Johann Joachim Quantz
Johann Joachim Quantz (* 30-a de januaro 1697 en Scheden (Hannover); † 12-a de julio 1773 en Pocdamo) estis Germana flutisto, komponisto kaj flutinstruisto de Frederiko la Granda.
Vivo
Quantz naskiĝis en 1697 kiel kvina filo de la hufferisto Andreas Quantz en Scheden. Post la morto de liaj gepatroj (1702 kaj 1707) lia onklo Justus Quantz, urbomuzikisto en Merseburg, kaj la orgenisto Kiesewetter transprenis la edukadon. Ankaŭ la onklo baldaŭ mortis, kaj ties posteulo Johann Adolf Fleischhack edukis Quantz. Kiel "submajstro" en 1713 tiu ĉi iris al Radeberg kaj en 1714 li iĝis urbofajfisto en Pirna. Post fino de la edukado en marto 1716 li ricevis laboron en la urbokapelo de Dresdeno (hobojo kaj fluto). Post dujara servo en la ensemblo li transposteniĝis al la Pola Kapelo de Aŭgusto la 2-a, kun kiu li regule vojaĝis al Pollando.
Por progresi profesie, li studis en 1717 ĉe Jan Dismas Zelenka kaj Johann Joseph Fux en Vieno; jaron poste li sekvis en Dresdeno leciojn pri transversflutoludado ĉe la Franca flutisto Pierre-Gabriel Buffardin kaj komencis komponi. Studovojaĝo en la jaroj 1724 ĝis 1726 lin kondukis al Francesco Gasparini en Italio samkiel 1726 kaj 1727 al Parizo kaj Londono. Per tiuj vojaĝoj tra Eŭropo li konatiĝis persone kun Alessandro Scarlatti kaj Georg Friedrich Händel, tamen ankaŭ li ekkontaktis la komencan fruan klasikon.
En la jaro 1728 li iĝis flutisto ĉe la Saksona reĝa kapelo kaj ekkonis la tiaman Prusan kronprincon Frederiko, kiun li ekde tiam instruis pri flutludado. En 1737 Quantz edzinigis Anna Rosina Carolina Schindler. Post kiam Frederiko reĝiĝis, li destinis Quantz 1741 kiel ĉambromuzikisto kaj kortegokomponisto al la Prusa kortego en Berlino, kie tiu ĉiutage instruis Frederikon, direktis domkoncertojn kaj komponis. Krome li mem konstruis flutojn, plibonigis ilin per aldonado de dua klapo. Johann Sebastian Bach kaj Georg Philipp Telemann konis tiujn instrumentojn kaj adaptis kelkajn el ili komponaĵoj al la novaj eblecoj teknikaj. En 1752 li verkis la flutinstrulibron Provo de instruo ludi la transversfluton (la transversfluto ankaŭ venkis en la Franca stilo).
Quantz restis je la Frederika kortego ĝis sia morto. En la jaro 1755 en la „Historisch-kritischen Beyträgen zur Aufnahme der Musik“ [Historiaj-kritikaj kontribuoj pri la akceptado de la muziko] de Friedrich Wilhelm Marpurg aperis aŭtobiografio; plia sekvis en 1762 en la Itala kaj speciale detala biografio skribis lia pranevo 1877 Albert Quantz.
Verkaro
La komponaĵoj de Quantz plejparte estas destinitaj por transversfluto. Inter ili troviĝas pli ol 200 fluto-solosonatoj, ĉ. 300 flutokoncertoj, 45 Triosonatoj kaj 9 kornokonzertoj.
Krome Quantz postlasis flutoduojn, -triojn kaj –kvartetojn, kaj krom kantoj ankaŭ la Neuen Kirchenmelodien ... (Ĥoralmelodioj al 22 odoj de Gellert el 1760).
La plej multaj verkoj nur ekzistas liegen nur als manuskripte, ĉar nur malmultegaj pecoj aperis kiel presaĵoj. En lia naskiĝloko Scheden regule okazas koncertoj kun verkoj de Quantz. Lia instrulibro por transversfluta ludado Versuch einer Anweisung, die Flöte traversière zu spielen (1752) ankoraŭ en 1992 estis noveldonata en Munkeno & Kassel. Kritikon pri tiu ĉi li repuŝis en la Marpurg-aj "Beiträge" [kontribuoj] en 1755: Application pour la flûte traversière à deuxx clefs, o.J.
Bäriswil
Bäriswil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Iga
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geisenfeld
Geisenfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pfaffenhofen an der Ilm kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Geisenfeld, kiu plenumas administrajn taskojn ankaŭ por la najbara komunumo Ernsgaden.
Lineara funkcio
Lineara funkcio estas matematika esprimo kun du malsamaj signifoj. Unuflanke, ĝi povas esti ĉiu funkcio f de la formo
Tritikeoj
Tritikeoj (Triticeae) estas tribo de herboj en la subfamilio pooideoj.
Lineara funkcio
Tia funkcio reprezentas konstantan kreskon de f(x) rilate al x. La grafikaĵo de tia funkcio estas ĉiam rekta linio. Se m>0, tiam f estas kreskanta funkcio; se m<0 , ĝi estas malkreskanta; kaj se m=0, tiam f estas konstanta funkcio.
Tritikeoj
La kromosomoj de tritikeoj estas grandaj; ilia nombro estas multoblo da 7.
Meksikaj loknomoj
Tiu ĉi tabelo estas listo de la subŝtatoj de Meksiko kaj la Federala Distrikto. tabelo kun la nomoj esperantigitaj de subŝtatoj kaj ties ĉefurboj.
Lineara funkcio
derivaĵo de lineara funkcio je ĝia sendependa variablo x, egalas al la konstanto m.
La problemo kun la supre skizita signifo de lineara funkcio estas, ke tia funkcio ne estas lineara bildigo. Tial multaj matematikistoj nomas tian funkcion kiel afina funkcio, kaj rezervas la esprimon lineara funkcio por linearaj bildigoj.
Laŭrenca lingvo
La laŭrenca lingvo estis irokeza lingvo, parolata ĝis la 16-a jarcento de la Haudenosaunee de la Sankt-Laŭrenca rivero, en Kebekio kaj en Ontario (Kanado). Jacques Cartier malkovris ĉi tiun lingvon dum sia vojaĝo en Kanado. La nomo de la lando, Kanado, venas el ĉi tiu lingvo.
13123 Tyson
13123 Tyson estas malgranda, meze hela, verŝajne duopa, asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astrofizikiston Neil deGrasse Tyson, plej juna direktoro de la planetario Hayden de Novjorko. Li direktis la kompletan refaradon de la planetario, kiu remalfermis en 2000. Li ankaŭ instruas pri astronomio ĉe la Universitato Princeton.
Satelito
Observoj de en februaron 2015 lasis suspekti la ĉeeston de satelito, anoncita en februaron 2015.
La rotacia periodo de tiu satelito estas 3,862 ± 0,002 horoj; ĝiaj aliaj fizikaj kaj orbitaj ecoj estas ankoraŭ nekonataj.
Sándor Hindi
Sándor HINDI [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hindi Sándor estis hungara aktoro. Lia familia nomvarianto estis Hindy dum la fruaj tempoj.
Sándor Hindi naskiĝis la  en Újpest, li mortis en marto de 1982 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Hindi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1947. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie li restis ĝis la emeritiĝo en 1977. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis membro de la aktora komisiono. Kelkfoje li ricevis rolojn en filmoj kaj en la Hungara Radio. Li ricevis premiojn en 1953 kaj 1957.
Valy
Valy povas esti:
Monogamio
Monogamio (de la greka: mónos: unusola kaj gamos: geedzeco), Unuamemo (ankaŭ unuamoremo aŭ unuamismo) estas la prefero por samtempe havi nur unu rilaton aman, koramikan, aŭ romantikan; oni ne ofte uzas la vorto krom por kontrasti kun pluramemo.
Inversa sistemo kie ekzistus diversaj tipoj de neekskludeco en paraj rilatoj same kaj inter homoj kaj inter bestoj nomiĝus poligamio.
Monogamio inter homoj estas afero studebla de diversaj sciencoj kiel Antropologio, Sociologio, Psikologio aŭ eĉ Historio. Ĉe bestoj la plej koncernataj sciencoj estus kaj la Biologio, la Etologio kaj la Zoologio. Por tuij tre ofte la diferenco inter specioj rilatas ankaŭ iliajn emojn por Monogamio aŭ por Poligamio.
Saori Takarada
Saori Takarada (宝田 沙織, n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2019 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Esperanto-grupo Lumradio
Lumradio estas la esperantogrupo de la urbo Cheste, situanta proksime de Valencio, Hispanio.
La grupo estis kreita je 1909 kaj ĝi gastigis la unuan esperantokongreson je 1924.
Tiu urbo havadis antaŭ jardekoj grandan esperantisman fervoron.
Mettendorf
Mettendorf havas diversajn signifojn:
Esperanto-grupo Lumradio
Eventoj
= Referencoj =
= Eksteraj ligiloj =
Exodus (apartigilo)
Exodus (tra la greka έξοδος „Eliro“ iĝis latina exodus) povas rilati al:
Gabriel Hanotaux
Gabriel Albert Auguste Hanotaux estis franca diplomato, historiisto kaj politikisto.
Gabriel Hanotaux kaj esperanto
Kiel reprezentanto de Francio al la Ligo de Nacioj, li partoprenis en la kvar unuaj ĝeneralaj asembleoj, de 1920 ĝis 1923. Li kontraŭis la akcepton de esperanto kiel laborlingvo de la Ligo de Nacioj, nome de Francio, timante ke esperanto kontraŭstaru la tiaman internacian statuton de la franca lingvo.
Witold Wilkosz
Witold Wilkosz (naskiĝis la en Krakovo, mortis la  samloke) estis pola matematikisto, fizikisto, lingvisto, filozofo kaj populariganto de scienco.
Biografio
Witold Wilkosz naskiĝis en la familio de Jan Wilkosz, polisto kaj profesoro de gimnazio, kaj Józefa Vopalko. De la plej junaj jaroj distingiĝis per matematikaj kaj lingvaj kapabloj. Junaĝe amikiĝis kun matematikisto Stefan Banach. Antaŭ abiturientiĝo verkis artikolon pri ŝemidoscienco, pro kio ricevis de scienca societo Morgenländische Gesselchaft membrecon kaj stipendion, kiu permesis al li universitatajn studojn en Bejruto. Post kelkaj monatoj li revenis kaj ekstudis filologion en Jagelona Universitato. Post du jaroj ŝanĝis studdirekton al matematiko, kiun lernis en Krakovo kaj Torino. Doktoriĝis surbaze de disertaĵo pri la integralo de Henri Léon Lebesgue komencante laboron de lekciisto de matematiko en sia altlernejo. En 1920 habilitiĝis kaj en 1936 iĝis profesoro. Novembre 1939 estis arestita de germanoj dum ilia okupado de Pollando. Malkreskanta sano kaŭzis, ke li liberiĝis de malliberejo. Mortis pro pneŭmonito.
Claude-Louis-Hector de Villars
Claude-Louis-Hector de Villars estis franca nobelo kaj militisto naskiĝinta la 8an de majo 1653 en Moulins kaj mortinta la 17an de junio 1734 en Torino, Italio).
Li diplomatis en Munkeno, Germanio. Antaŭ la Milito de hispana sukcedo li estis sendita al Vieno, Aŭstrio, kies agado tie estis aprezata de la reĝo Ludoviko la 14-a.
Li militis dum la du unuaj jardekoj de la 18a jarcento kaj fone de sia kariero li ricevis kelkajn altajn postenojn.
William Gilbert
William GILBERT, foje literumata ankaŭ Gilberd (naskiĝis la, mortis la ) estis angla kuracisto, fizikisto kaj natura filozofo. Li pasie malakceptis kaj la tiutempe regantan aristotelan filozofion kaj la lernejajn metodojn de universitata instruado. Nuntempe li konatas grandparte pro sia libro De Magnete ("pri la magnetoj", 1600), kaj konsideriĝas unu el la kreintoj de la terminoj "elektro" kaj "magnetismo".
Unuo de magnetomova forto, ankaŭ konata kiel magneta potencialo, estis nomata "gilberto" je lia honoro.
Movelier
Movelier (la malnova germanlignva nomo de la komunumo estas Moderswiler) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 386 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La vilaĝo Movelier situas en alta kaldrono de la monteta kamparo de la norda Ĵuraso proksimume 5 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Delemonto. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,01 km², de kiu 50% estas kovritaj de arbaro, 46% servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Movelier limas en nordo al Ederswiler, en nordoriento al Roggenburg (BL), en oriento al Soyhières, en sudo al Mettembert, kaj en okcidento al Pleigne.
Trafiko
Movelier situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la buslinio de Roggenburg al Delemonto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Movelier dagiĝas el la jaro 1188 Moderswilre.
Movelier apartenis dum mezepoko al la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1454 la episkopo Bazelo aĉetis la vilaĝon, kiu tiel fariĝis unu de la 13 liberaj vilaĝoj de la Senjorujo Delemonto. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Movelier apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Jenišovice
Nomon Jenišovice havas pluraj municipoj:
… kaj partoj de municipoj: … kaj kastelo:
Mettenheim
Mettenheim havas diversajn signifojn:
Jet Propulsion Laboratory
La Jet Propulsion Laboratory aŭ JPL (esperante: Reakci-pelada Laboratorio), en Pasadena, Kalifornio, estas nacia laboratorio de Usono. Ĝin operacias la Kalifornia Instituto de Teknologio (angle California Institute of Technology aŭ Caltech), por la Nacia Aeronaŭtika kaj Spaca Administracio (angle National Aeronautics and Space Administration aŭ NASA). Ĝi faras robotan esploradon de la sunsistemo.
Bernal Díaz Del Castillo
Bernal Díaz del Castillo (Medina del Campo, Hispanio, 1492 - Gvatemalo, 1584). Hispana konkeristo kaj kronikisto de Ameriko.
Biografio
Bernal Diaz del Castillo akompanis la ekspedicion de Hernán Cortés kaj estis ties kronikisto. Li veturis en 1514 al Ameriko en la ekspedicio de Pedro Arias Dávila, kiu estis nomumita antaŭ unu jaro guberniestro de la regiono tiam nomita Castilla del Oro. Tiutempe li estis junulo ĉirkaŭ dudekjaraĝa, neklera kaj neriĉa.
Ŝajne li estis iomete kun tiu en la zono de la istmo de Panamo. De tie li veturis al la ĵus konkerita Kubo, kie gubernis Diego Velázquez de Cuéllar, kiu oferis al li kiel al aliaj hispanoj indiĝenoj laŭ la sistemo de encomienda, kio neniam okazis, dum li restis du jarojn sen ion profiti.
La indiĝena loĝantaro de la insulo malpliiĝis pro epidemioj kaj perforta laborigo kion ili ne povis elteni. Cele kapti indiĝenojn por poste vendi ilin kiel sklavoj en Kubo, la guberniestro de la insulo organizis esploradon al la alaij malgrandaj insuloj de Karibio. En tiu veturado realigita en 1517 aliĝis Bernal sub la regado de la kapitano Francisco Hernández de Córdoba, malkovrinto de Jukatano. Tiujare li ekkontaktis kun la ampleksa teritorio kio poste nomiĝos Nueva España (Nova Hispanio). Dum tiu ekspedicio ili esploris la marbordojn de Jukatano kie li povis ekscii pri la ekzisto de urboj tie. Post danĝera veturado li revenis al Kubo laŭ katastrofaj kondiĉoj.
Lia definitiva eniro en Meksiko okazis en 1519, kiam li reenŝipiĝis sub regado de Hernán Cortés. Sub la rektaj ordonoj de Pedro de Alvarado li partoprenis en multaj el la ĉefaj eventoj de la konkero de la Azteka Imperio. Li ĝuis eksterordinaran memoron kaj post multaj jaroj li memoros tiujn ĉiujn epizodojn kaj decidis verki ilin. Tio okazis kiam li estis jam en Gvatemalo, kie li edziĝis en 1544 al Teresa Becerra, filino el kiu estis unu el la konkeristoj kaj urbestro de Gvatemalo. Díaz del Castillo veturis dufoje al Hispanio por peto de favoroj kaj la duan fojon li partoprenis en la fama Junta de Valladolid, nome konsilantaro kiu pridebatis la aferon de la sklavecon de la indiĝenoj en 1550 (kie polemikis Bartolomé de las Casas kaj Juan Ginés de Sepúlveda). Revene en Gvatemalon sen atingi favorojn sekvis sian lukton por akiri la rajtojn kiujn li devis ricevi pro sia profesio de konkeristo. Li estis skabeno en Gvatemalurbo, kie li estis el 1553 al 1557 ĉirkaŭe. Tiam eble li ekverkis sian historion de la konkero de Meksiko, kiu finiĝis en 1575.
Tiu verko sub la titolo Historia verdadera de la conquista de la Nueva España (Vera historio de la konkero de la Nova Hispanio), inkludas vivegan, eposan kaj viglan rakonton de la ĉefaj eventoj de la konkero de meksiko, ekde ties komenco ĝis la falo de Tenoĉtitlano kaj dealiaj okazaĵoj. Díaz del Castillo forpasis en Gvatemalo en 1584. Liaj restaĵoj troviĝas enterigitaj en la katedralo (nuntempe ruine) de la urbo de Antikva Gvatemalo (origine Santiago de los Caballeros de Guatemala).
Verko
En sia verko Historia verdadera de la conquista de la Nueva España la aŭtoro konfesas, ke li nek scipovas la latinan nek iris al la universitato, sed tio ne malhelpis la verkadon, ĉar li baziĝas en sia persona sperto. Ĝenerale oni povas diri, ke la ĉefa celo estis la defendo de la rolo kiu en la konkero ludis la simplaj personoj kiuj helpis la gravulojn konkeri ties famon kaj kontraŭdiri iomete la historiistojn kiuj helpis nur la ĉefrolulojn kiel Gomara, kiuj forgesis la gravon de la simplularo kaj normalaj soldatoj sen kio la konkero ne estus eblinta. Bernal tiel asertas, ke maljustas vidi en la jam markiso Cortés la ununura aganto de la konkero kaj kontroligo de la centramerikaj teritorioj.
Krome la verko enhavas fortan literaturan povon pro sia realismo, rekteco kaj eposa stilo. Kaj li mem agnoskas la unuajn el tiuj ecoj. Li ĝenerale kontraŭdiras la malcertaĵojn de Francisco López de Gómara kaj lian kronikon pri la konkero de Meksiko, dum ekis longdaŭran historiologian debaton kiu ankoraŭ pludaŭras, kie ankaŭ li estas kritikata ekzemple de sia samtempulo Antonio de Solís, kiu denoncas lian envion al Cortés. La Historia verdadera estis tradukita al la franca de la franca parnazia poeto de dominga deveno José María de Heredia en tri volumoj (1877-1878).
Kastelo Gondorf
La kastelo Gondorf, nomata Oberburg (esperante: „supra burgo“) kontraste al Niederburg (esperante: „malsupra kastelo“) nomata kastelo Liebieg, situas en la vilaĝparto Gondorf de la komunumo Kobern-Gondorf ĉe la rivero Mozelo en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Literaturo
in: Burgen und Schlösser - Zeitschrift der Deutschen Burgenvereinigung e.V. für Burgenkunde und Denkmalpflege, Braubach am Rhein 75/II, S. 65ff
Sándor Kányádi
KÁNYÁDI Sándor (ka:nja:di) estis rumania hungara poeto, tradukisto, interna kunlaboranto de la porinfana revuo Napsugár. Laŭreato de Kossuth-premio naskita en Porumbenii Mari la 10-an de majo 1929, mortinta en Budapeŝto la 20-an de junio 2018. Li vivis longe en Budapeŝto. Li estis la patro de literaturhistoriisto András Kányádi.
György Kroó
Biografio
György Kroó devenis el juda familio. Dum la holokaŭsto li estis trudlaboristo, sed tiam la aliaj familianoj iĝis martiroj. Li studis violonadon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1949 kaj 1952, poste inter 1951-1956 muzikologion en la ĵus fondita katedro. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály, Bence Szabolcsi, Lajos Bárdos, Dénes Bartha, Antal Molnár (komponisto) kaj Zoltán Gárdonyi. En 1957 li ekhavis statuson en Hungara Radio kaj li redaktis rubrikojn pri la muzika edukado. Liaj muzikkritikoj aperis ankaŭ en gazetoj. En 1961 li ankaŭ komencis instrui en la Altlernejo, en 1972 li estis nomumita katedrestro. Li kandidatiĝis en 1964, doktoriĝis en 1984. Li ricevis premiojn inter 1963-1995. Li havis edzinon, kiu naskis plurfoje.
(13134) 1994 QR
(13134) 1994 QR estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Săliște (Băsești)
Săliște [səliŝtje] (hungare: Kecskésfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 302 loĝantojn (rumanoj), en 1992 186 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Băsești.
Pierre Étienne Rémillieux
Pierre ÉTIENNE RÉMILLIEUX Vienne (Isère), 1811 - Lyon, 1856) estis franca pentristo.
Lernanto de Claude Bonnefond kaj Augustin Thiérrat en la École nationale des beaux-arts de Lyon, li montris en la Salon de Paris (1841-1855), kaj estis premiita kun medalo de tria klaso en 1841 kaj duaklasa en 1847.
Iseo (apartigilo)
Iseo estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
33534 Meiyamamura
33534 Meiyamamura estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mei Yamamura, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto en teamo pri energio. Ŝi estis lernantino ĉe la Nacia Kolegio pri Teknologio de Jonago (gubernio Tottori, Japanio).
Klokočí
Klokočí povas esti:
Blue eyes
Blue eyes (angle, "Bluaj okuloj") estas muzikaĵo verkita de la britaj artistoj Elton John kaj Gary Osborne kaj aperinta unue en la albumo Jump up! de Elton John, en 1982.
Mária Lugossy
Mária Lugossy [lugoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lugossy Mária estis hungara skulptisto, vitroartisto, oraĵisto, medalisto, membro de Hungara Belarta Akademio (2007). Ŝia edzo estis Zoltán Bohus. Mária Lugossy naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mária Lugossy studis en Industriarta Altlernejo inter 1969-1973, poste ŝi plulernis en instituto. Jam dum la studentaj jaroj ŝi edziniĝis (1970), ŝi naskis gefilojn en 1971, 1979 kaj 1992. Ŝi estis aktiva en simpozioj kaj artistkolonioj, ŝi instruis kelkfoje en someraj universitatoj eksterlande. Ŝi havis atelieron en Artistkolonio (Budapeŝto). Ŝi ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1977 – 2012.
Mondello
Mondello (sicilie Monneddu) estas kvartalo kaj turisma loĝloko de Palermo, kiu estas parto de la 8a Distrikto, ĉirkaŭita de Monto Pellegrino kaj Monto Gallo. Malkaŝita de la urbo pro la Parco della Favorita, ĝi povas esti atingita tra pluraj arboplenaj avenuoj aŭ per aliaj malpli grandaj vojoj.
La areo estas fama por bonkvalita strando, kiu estas unu el la plej aprezataj strandoj en Sicilio, pro la multaj modernaj vilaoj, konataj kiel la plej bona esprimo de Art Nouveau en Italio, kaj por lokoj de historia intereso. Ĝi gastigas la Mondan Festivalon sur la Strando. En ĉi tiu loko, en 1975 naskiĝis la Mondello-Premio, literatura festivalo hodiaŭ organizita de la Sicilia Fondaĵo kune kun la Internacia Librofoiro de Torino.
2129 Cosicosi
2129 Cosicosi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo "Cosicosi" (tiel-tiel) estas itala dirmaniero por indiferenteco.
Kastelo Mirów
La kastelo Mirów estas kavalira kastelo, troviĝanta apud la vilaĝo Mirów en la Silezia Provinco en Pollando. Ĝi estas parto de la kastelaro Aglaj Nestoj.
Ĝi estis konstruita en la 14-a jarcento sur kalkoŝtona roko kaj anstataŭis lignan-grundan fortikaĵon. Posedis ĝin komence la kavalira familio Koziegłów de la blazono Lis.
La fortikaĵo rapide kreskis ĝis sia kastela formo. Ludoviko la hungara, reĝo de Pollando, donis ĝin kiel feŭdon al duko Ladislao de Opole. Pro lia kontraŭpollanda politiko Ladislao la 2-a reprenis la posedaĵon. En 1442 la kastelon aĉetis Piotr el Bnin kaj komencis pligrandigi ĝin. La laboron daŭrigis la familio Myszkowski de la blazono Jastrzębiec, kiu ĉi tie situigis sian sidejon kaj al la familia nomo aldonis oficiale "el Mirów". Dum ilia posedo la kastelo estis plialtigita kaj aldonita estis loĝturo. Tamen la ebleco pligrandigi la konstruaĵon estis limigita kaj Myszkowski translokiĝis al nova, pli granda sidejo. La kastelon ekhavis Piotr Koryciński kaj poste la familio Męciński.
Dum la sveda diluvo la kastelo estis detruita. Depost rekonstruo ĝi estis enloĝata ĝis 1787. Post kiam la lastaj loĝantoj forlasis la kastelon en Mirów, ĝi kadukiĝis kaj ĝis nun restas ruino. De kelkaj jaroj ĝia posedantaro estas la familio Lasecki, kiu kune kun arkeologoj esploras ĝin por ekscii pli precize ĝian historion.
Ĝis la nuntempo konserviĝis fragmentoj de la muroj, la loĝturo kaj la flankaj turoj.
Csemő
Csemő (ĉemO) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Cegléd. La nomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, la plej proksimaj urboj eatas Cegléd kaj Nagykőrös.
Historio
Post la turka erao formiĝis farmoj apartenantaj al Nagykőrös kaj Cegléd. En 1952 la loko memstariĝis kaj iĝis municipo. Ankaŭ nun apud la vilaĝo troviĝas multe da farmoj. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo.
La vilaĝo akiris la 3-an lokon en konkurso de la plej floraj eŭropaj vilaĝoj.
Amara kardamino
La amara kardamino, kardamino amara , kreso amara (latine Cardamine amara) estas plantspecio el la genro de la kardaminoj (Cardamine) en la familio de la Brasikacoj (Brassicaceae).
Habitato kaj folioj
La alterne starantaj folioj havas tigetojn. La foliplato ests nepare pinata kaj konsistas kelkfoje el ĝis ok paroj da folietoj.
Floroj, infloresko, fruktoj kaj semoj
Du ĝis tridek floroj staras kune je la fino de la tigo en komence mallongaj, ŝirmilgrapolaj kiuj fariĝas je fruktmaturiĝo maldensaj grapolaj infloreskoj. La duseksaj floroj estas kvarnombraj kun duobla involukro. La kvar sepaloj estas ovformaj kaj verdaj. La kvar blankece kaj malofte rozekoloraj petaloj estas 7 ĝis 12 mm longaj, tial trioble pli grandaj ol la sepaloj. La floroj entenas ses stamenoj kun violkoloraj anteroj (distingilo al la simila oficina nasturtio ). La planto floras de aprilo ĝis julio.
La silikvoj havas longecon de 2 ĝis 4 cm kaj diametron de 1 ĝis 2 mm. La semoj kuŝas en ĉiu kamero en unu vico. La du valvoj malfermiĝas tuj antaŭ la maturiĝo aŭ ĉe tuŝo eksplodforme kunvolvante kaj la semoj estas elĵetitaj.
Disvastigo
La amara kardamino hejmiĝas en Eŭropo kaj okcidenta Azio und kommt in Mitteleuropa ziemlich häufig vor. Ĝi preferas kreski en ebenaj kaj montetaraj regionoj kelkfoje ĝis supalpecaj regionoj. Ĝi preferas akvo- kaj nutraĵriĉan loman – argilan grundon. Ĝi troviĝas tial ofte en fontaj areoj, arbaraj marĉoj fosaĵoj kaj marĉalnaroj. Ofte ĝi aperas krantkvante, ĉar la planto formas stolonojn.
Enhavosubstanco
La planto havas altan kvanton da Vitamino C. Tial ĝi estis uzata kiel saniga rimedo kontraŭ skorbuto. Krome la planto enhavas la sinapglikozido glukoklearino, el kiu fariĝas butilsinapoleo. Tio kaŭzas la amaran guston de la planto. .
Sistematiko
La unua priskribo de Cardamine amara okazis en 1753 fare de Karolo Lineo enn Species Plantarum. sinonimo por Cardamine amara L. estas Cardamine umbrosa Lej. kaj Cardamine wiedemanniana Boiss.
La genronomo Cardamine venas de la greka vorto κάςδαμων (kárdamon), kiu signifas „kreso“.
La subspecio austriaca estas la sola kvarploida kun kromozomnombro de 2n = 32. La aliaj subspecioj amara, balcanica, opicii kaj pyrenaea estas duploidaj kun kromozomnombro de 2n = 16.
Elektra ŝargo
Elektra ŝargo estas fundamenta konservita eco de materio. Materio kiu posedas ŝargon influiĝas de kaj produktas elektromagnetajn kampojn. La interagoj inter ŝargo kaj elektromagneta kampo estas la fonto de unu el la kvar fundamentaj fortoj.
Elektra ŝargo povas mezuriĝi rekte de elektrometro. Ĝia mezurunuo estas la kulombo (simbolo C). Observataj partikloj havas ŝargon kiu estas aŭ pozitiva aŭ negativa entjera oblo de la elementa ŝargo, kiu estas fundamenta fizika konstanto. La diskreta naturo de elektra ŝargo estis montrita de Robert Millikan en lia ole-guta eksperimento.
Historio
Ŝargo estis malkovrita de la antikvaj grekoj kiuj trovis ke frotado de pelto sur variaj substancoj, tiel kiel sukceno, amasigis elektre ŝargan malekvilibron. La grekoj ankaŭ notis ke ŝargitaj sukcenaj butonoj povis altiri malpezajn objektoj, tiel kiel haro. La grekoj ankaŭ notis ke se ili frotis sukcenon sufiĉe daŭre ili povis saltigi sparkon. La vorto "elektro" devenas de ηλεκτρον, la greka vorto por sukceno.
Ni nun scias ke la modelo de Franklin estis tro simpla. Materio efektive konsistas el du specoj de elektro: partikloj nomitaj protonoj kiuj portas ŝargon de pozitiva elektro, kaj partikloj nomitaj elektronoj kiuj portas ŝargon de negativa elektro. Estas ankaŭ aliaj specoj de ŝargitaj elementaj partikloj. Anstataŭ unu ebla elektra kurento estas multaj: fluo de negativaj partikloj, fluo de pozitivaj partikloj, aŭ fluo de kaj negativaj partikloj kaj pozitivaj partikloj laŭ kontraŭaj direktoj. Por malpliigi kompleksecon, elektraj laboristoj ankoraŭ uzas la Franklin-an konvencion kaj ili imagas ke elektra kurento (sciata kiel konvencia kurento) estas fluo de ekskluzive pozitivaj partikloj. La konvencia kurento simpligas elektraj konceptoj kaj kalkuloj, sed ĝi malagnoskas la fakto ke ene de kelkaj konduktantoj (elektrolitoj, duonkonduktaĵoj, kaj plasmoj) du aŭ pli specoj de elektra ŝargo fluas laŭ kontraŭaj direktoj. La flua direkto por la Konvencia Kurento estas ankaŭ kontraŭen kompare al la efektiva elektrona drivo (averaĝa movo) okazanta dum elektraj kurentoj en metaloj.
Geisenhain
Geisenhain estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Salinas (Alakanto)
La municipo Salinas estas ĉe iama senelflua laguno, kie ĝis 1950 oni elfosis grandajn kvantojn da salo, el kio dericas la loknomo "Salejoj". Tiu senelflua baseno estas ĉirkaŭita de la montaroj Salinas NOk, Cabrera NOr, Cámara aŭ Umbría SOr kaj Sima SOk. En 1751 okazis granda inundo kiu totale ruinigis la lokon. La urba kerno estis rekonstruita sur nova loko, proksimume je unu kilometro nordoriente, pli for de la laguno. ​ La nova kerno estis planita racie aplikante organizitan urban desegnon.
Tamás Somló
Tamás Somló [tamAŝ ŝomlO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Somló Iván Tamás estis hungara ŝlagromuzikisto (kantisto, gitaristo, komponisto, saksofonisto, klarnetisto), cirkisto.
Tamás Somló naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Somló devenis el juda familio. Li studis violonadon en muziklernejo, poste en gimnazio, kie li ankaŭ konatiĝis kun pluraj instrumentoj. Li finis la lernadon en lernejo por cirkistoj, poste li estis muzikklaŭno kaj akrobatisto. Pere de la cirko li travojaĝis la mondon, poste pro sanproblemoj li forlasis la cirkon. Li iĝis plejparte konata pro membreco de hungaraj rokmuzikaj grupoj Omega (rokgrupo) (1964–1967) kaj Locomotiv GT (1973–2016). Li longe estis muzikisto en Danio, ekde 1992 solisto en Hungario. En 2004 li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li ricevis premiojn en 2004 kaj 2014. Li mortis pro kancero kaj postlasis 3 filojn kaj filinon.
Protektomono
Protektmono (aŭ protekta mono, el la angla : Protection; "protekto") estas metodo ĉantaĝi monon funkciigitan plejparte de membroj de organizita krimo. La metodo kutime aplikiĝas al malgrandaj kvartalaj entreprenposedantoj, sed ankaŭ al privataj personoj.
La metodo baziĝas sur interkonsento inter la kompanio kaj la krimuloj, laŭ kiu la krimuloj provizos la kompanion per protektaj servoj kontraŭ alia krimo (aŭ kontraŭ si mem, en iuj kazoj) kontraŭ fiksa pago. En multaj kazoj ĝi fakte estas ĉantaĝo, ĉar la krimuloj fakte "protektas" la entreprenon de si mem, ĉar se li ne pagas la sponsoradan kotizon - ili mem damaĝos lin aŭ lian posedanton.
Michelau
Michelau havas diversajn signifojn:
Protektomono
La ĉantaĝo kutime komenciĝas per amika aliro al la komerca posedanto kaj oferto por provizi al ili kontraŭvandalismajn protektajn servojn. Se la komerca posedanto rifuzas aŭ asertas, ke li ne bezonas tiajn servojn, krimuloj uzas diversajn metodojn de vandalismo aŭ perforto (kiel bruligo aŭ rabo) por timigi la komercan posedanton, kaj ili estas devigita pagi fiksan kotizon al la krimuloj, por ke la detruaj agoj ne ripetiĝu.
Kiel kun iu ajn komerca agado en la krima mondo, ĉi tiuj transakcioj ankaŭ efektivigas sub la ŝajno de malkaŝaj aŭ kaŝaj minacoj por certigi la pagon de plenaj kvantoj kaj ĝustatempe.
Plejofte, la kolekto de sponsoradaj kotizoj efektivigas per rajtigita kompanio kiel sekurecaj kompanioj, ŝajne laŭleĝe, kaj tute ne raportita al la polico. Ĉi tiu formo de "nigra" monkolektado kaj "laŭleĝaj" rimedoj nomiĝas monlavado.
AUC
AUC estas mallongigo de:
Fenilpropeno
Fenilpropenoj estas aromataj hidrokarbonidoj klasata kiel fenilpropanoidoj kie unu benzena ringo ligiĝas al 2-propenila grupo (CH3-CH=CH2-). Fenilpropenoj estas antaŭaĵoj al vasta gamo da aliaj substancoj tiaj kiaj cinamata acido, ŝavikolo, estragolo, ktp.
Fenilpropenoj ĝenerale produktatas per vapordistilado de plantaj materialoj (ekzemple: kariofiloj) kiuj estigas esencoleon, kiu ordinare estas kompleksa miksaĵo de fenilpropenoj kaj aliaj naturaj volatilaĵoj tiaj kiaj hemiterpenoj, unuterpenoj kaj seskviterpenoj. Fenilpropenoj estas tre ordinaraj en naturo kaj ĝi trovatas en la specio de la genro curcuma longa kaj la zingibracoj.
Kamejama (Mie)
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Salins-les-Bains
Salins-les-Bains estas komunumo en Francio ( departemento Ĵuraso). La urbo situas en orienta Francio, ĉe la alteco de Svislando, kontraŭ Ĵuraso. En 2020, la urbo kalkulis ĉ. 2 600 loĝantojn.
Dum jarcentoj, la urbo estis centro de salproduktado kaj ŝuldis sian riĉaĵon al tio. Ĝi estis unu el la plej gravaj urboj de Burgonjo en la Mezepoko. Ekde 1982, la salfabriko de Salins, kune kun la reĝa salfarejo de Arc-et-Senans, estas Monda Heredaĵo de Unesko.
La unua terma fonto en Salins estis malfermita en 1858, profitante de la salaj fontoj, riĉaj je kloro, magnezio kaj kalio. La urbo iĝis kuracloko, pro kiu la oficiala nomo de la urbo iĝis Salins-les-Bains en 1926.
La urbo ankaŭ estas konata pro la Téméraire, bakaĵo kun pomoj, nuksoj kaj franditaj fruktoj.
Esperanto
Kurso de Esperanto en Lycée Victor CONSIDERANT (2023)
<div class="interProjectTemplate interProject-groot toccolours" style="display:flex; align-items:center; width:100%; min-height:45px; box-sizing:border-box; margin:1em 0 -0.5em 0;">
Itupeva
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Jundiaí. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Spáleniště (Dobruška)
Spáleniště estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,93 km².
Pohorelá
Pohorelá (hungare Koháryháza [kohArihAza]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno.
Situo
Pohorelá situas en valo sub monto 1519 m alta, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Telgárt-Brezno. La lasta urbo troviĝas 30 km.
Historio
Paŝtistoj kaj arbohakistoj fondis la vilaĝon, kies unua mencio devenis el 1612 en slava formo „Pohorela”. Baldaŭe la hungara loknomo estis Garamkohó, kiu ekde 1907 ŝanĝiĝis al Koháryháza honore al la loka bienestro Koháry. ne memstara komunumo. En la 18-a jarcento oni minadis tie feron, baldaŭe ankaŭ feruzino funkciis. En 1828 vivis tie en 151 domoj 1942 homoj. En 1910 loĝis en Koháryháza 2807 homoj, (2570 slovakoj, 216 hungaroj, 9 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Vaľkovňa, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito partizanoj batalis en la ĉirkaŭaĵo. En 2001 loĝis en Pohorelá 2677 homoj (2660 slovakoj, 6 ciganoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).
Edipo (Voltaire)
Edipo aŭ en franca Œdipe estas la unua teatraĵo de Voltaire.
La verko estis verkita en aleksandroj kaj estis premierata la 18an de novembro 1718 en la teatro de la Franca Komedio, sen granda renovigo ĉar ĝi reprenas la miton de Edipo kaj lian skandalan kazon de incesto, sen aldoni verajn plinovigojn, kaj kiu intencas retrovi la grekan simplecon. Ĝi temas ĉefe pri la amo de Filokteto al Jokasta. Ĉiukaze ĉe Voltaire la temo montras novan aspekton ĉar Edipo ne sentas sin kulpa kaj male akuzas la barbarecon de la dioj.
Edipo estis la unua verko kie Arouet uzis la nomon de Voltaire. Li korektis tiun tragedion dum sia enbastiliĝo en 1717, kaj ĝi aperis dum lia unua ekzilo ĉe Châtenay-Malabry kaj estis ricevita kun granda sukceso. Ĝi markis la komencon de la sukceso de la aŭtoro en la teatra kariero.
La verko ĝuis, en sia noveco, 45 ludojn. Quinault-Dufresne ludis larolon de Edipo, kaj Charlotte Desmares tiu de Jokasta. Ĝi estis reludata la 7an de majo 1723 fare de Sinjorino Le Couvreur kaj Quinault-Dufresne kaj restis ĉe la repertorio de la Franca Komedio ĝis 1852.
György Vajda (inĝeniero)
György Vajda [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajda György estas hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1976, ordinara en 1982) de Hungara Scienca Akademio.
Ruda
Ruda povas esti unu el la sekvaj loĝlokoj
György Vajda (inĝeniero)
György Vajda naskiĝis la  1927 en Budapeŝto.
Kiko Seike
Kiko Seike (清家 貴子, n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2019 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
György Vajda (inĝeniero)
Biografio
György Vajda akiris diplomon en la Hungara Reĝa Teknika Universitato József en 1949, poste li samloke eklaboris kiel vicprofesoro. En la sekva jaro li ricevis postenon en MTA. En 1952 li partoprenis en fondo de instituto kiel vicdirektoro. En 1963 li eklaboris en la ministerio, post 4 jaroj li ricevis la instruan rangon titulara profesoro en la teknika universitato. Li doktoriĝis en 1965 antaŭ la akademio. En 1970 li revenis al la instituto, kiun li gvidis 27 jarojn. Li okupiĝis precipe pri la energio (ankaŭ pri atomenergio) kaj elektrotekniko. Li ricevis premiojn inter 1960-2008.
Ruda
Krome ekzistas:
Michelbach
Pluraj komunumoj havas la nomon Michelbach:
Komarkoj de Rioĥo
Laŭ orografio, klimato kaj la teruzado, oni kutime dividas la regionon Rioĥo en Supra kaj Malsupra Rioĥoj aŭ Supra, Meza kaj Malsupra Rioĥoj. Ĉiuokaze tiuj dividaĵoj estas subdivideblaj en pli klaraj komarkoj aŭ subkomarkoj, kiuj plej rilatas al kaj nomiĝas laŭ siaj ĉefurboj. Krome estas naŭ tradiciaj jurisdikciaj teritorioj.
Laŭ duparta divido
Alia divido tre ofta en popola konsidero kiu krome aperas ankaŭ en historiaj dokumentoj tre antikvaj estas en du duonoj. Nome Rioja Alta (supra) kiu estus la okcidenta parto kaj la Rioja Baja (malsupra) kiu estus la orienta Parto. La dividejo inter ambaŭ estus la rivero Iregua. Laŭ tio la municipoj estus distribuataj jene:
Konstanto de Avogadro
La konstanto de Avogadro (simbolo NA), estas konstanto uzata en ĥemio kaj fiziko por starigi rilaton inter la nombro de entoj kaj la materikvanto. Oni ĝin difinas kiel la kvanto da entoj (plej ofte atomoj aŭ molekuloj) en unu molo,. Nombra valoro de la konstanto de Avagadro estas fiksata per la nova difino de molo, kiu enfortiĝis la 20-an de majo 2019.
La valoron de la nombro unue kalkulis Johann Josef Loschmidt, de la nombro de partikloj en unu kuba centimetro de gaso en norma kondiĉo. La nomo konstanto de Loschmidt tial pli ĝuste rilatas al tiu valoro, kiu estas proporcia al konstanto de Avogadro. En germanlingva literaturo, "konstanto de Loschmidt" estas uzata por ambaŭ konstantoj.
Historio kaj etimologio
La konstanto de Avogadro nomiĝis pro la deknaŭjarcenta itala sciencisto Amedeo Avogadro. Tiel oni agnoskis lin kiel la unua ekscii (1811) ke la volumeno de gaso (strikte, de ideala gaso) estas proporcia al la nombro da atomoj aŭ molekuloj.
En 1909 la franca kemiisto Jean Baptiste Perrin proponis nomi la konstanton honore al Avogadro.
Loschmidt: Mezuri la konstanton de Avogadro
Avogadro neniam provis mezuri la konstanton: la valoron unue taksis la aŭstra fizikisto Johann Josef Loschmidt en 1865 per la kineta teorio de gasoj. Kion Loschmidt vere mezuris, tio estis la nombro da entoj en volumena unuo de ideala gaso, t.e. la nombra denseco de partikloj en ideala gaso.
egala al (2,686 7774 ± 0,000 0047) × 1025 m−3 je 273,15 K kaj 101,325 kPa kun kB la konstanto de Boltzmann, T la temperaturo kaj p la premo.
Ĉi tiu konstanto rilatas al la konstanto de Avogadro per la rilato:
kun kB la konstanto de Boltzmann, kaj R la gasa konstanto, kaj el tio
Normigi la molon
Ĝis 1960, ekzistis malkongruaj difinoj de la molo, kaj tial de la nombro de Avogadro (kiel oni nomis ĝin tiutempe), bazita sur 16 gramoj da oksigeno: fizikistoj ĝenerale uzis oksigenon-16 dum kemiistoj ĝenerale uzis la "nature ekzistantan" izotopan proporcion.