cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Assebroek
19-a jarcento
Dum la plej granda parto de la jarcento Assebroek restis kampara komunumo. Bankisto kaj terposedanto Felix Du Jardin en 1845 donacis terenon por pligrandigi la tombejon de Ver-Assebroek. En 1847 li konstruis kotonŝpinejon apud Gentpoort, ĵus ekster Bruĝo. En 1874 li bankrotis. Joseph Jooris-Eggermont iĝis la nova terposedanto kaj ĉirkaŭ 1877 rearanĝis la centron de Ver-Assebroek. En 1863 estis konstruita la fervojlinio 58 de Bruĝo al Eeklo. Assebroek ricevis du haltejojn: Steenbrugge kaj Ver-Assebroek. Ankaŭ du regionaj tramlinioj pasis tra Assebroek: Bruĝo-Zwevezele (1895) kaj Bruĝo-Knesselare (1904). Post la Dua Mondmilito ilin anstataŭis buslinioj.
Jam komence de la 19-a jarcento en Assebroek estis komunuma lernejo. Fine de la jarcento estis konstruitaj novaj lernejoj je Astridlaan kaj en la kvartalo Steenbrugge.
Ĉirkaŭ 1900 pluraj hortikulturaj entreprenoj establiĝis en Assebroek. Plej granda estis Flandria, inter Baron Ruzettelaan kaj la kanalo Gento-Bruĝo. Ĝi malaperis ĉirkaŭ 1970 pro la larĝigo kaj rektigo de la kanalo.
20-a jarcento
Komence de la jarcento la produktanto de fervoja materialo La Brugeoise et Nivelles (nun parto de la kanada konzerno Bombardier) translokiĝis de la bruĝa urbocentro al Sint-Michiels. La fabriko estis atingebla ekde Assebroek per ponto trans la kanalo. Multaj dungitoj ekloĝis en Assebroek kaj tiel rapide disvolviĝis nova kvartalo Sankta Katarino.
Pro la kreskanta loĝantaro estis kreitaj novaj paroĥoj kun novaj preĝejoj: Sankta Katarino (1934), Sankta Kristoforo (1935) kaj Ĉielenpreno de Maria (1965). .
Estis konstruita plia bazerlernejo en Sankta Katarino kaj ĉirkaŭ 1960 ekestis pluraj mezlernejoj kaj malsanulejo Sint-Lucas.
En 1971 Assebroek estis kunigita kun Bruĝo.
Demografia evoluo
Fontoj: NIS kaj Urbo Bruĝo - Rim:1806 ĝis 1970=popolnombradoj; 2008=je 1-a de januaro
Steenbrugge estas loĝkvartalo en la sudo de Assebroek.
Rugbeo
Rugbeo estas nomo de kelkaj porteamaj piedpilkaj sportoj, nome rugby league (Rugbeo 13) kaj rugby union (Rugbeo 15), same kiel la pli fruaj formoj de piedpilko ek kiuj ambaŭ ludosportoj evoluis, kiuj naskiĝis en la angla lernejo Rugby School en la urbo Rugby. Laŭ la legendo, okaze de futbala matĉo, William Webb Ellis, studento de tiu lernejo, mane kaptis la pilkon kaj portis ĝin malantaŭ la gol-linion, dum la tiama regulo postulis ke oni piede puŝu la pilkon, el kio la nomo futbalo, el anglaj foot (piedo) kaj ball (pilko). Tiu kutimo, kiu ekde tiam estis la eco de piedpilko ludata en Rugby, kodiĝis nur en 1846, fare de la lernantoj mem. Sub la nomo de "Rugby-Football", naskiĝis rugbeo.
La Kanada piedpilko, kaj je pli malgranda etendo ankaŭ la Usona piedpilkado estis iel larĝe konsiderataj formoj de rugbeo, sed nuntempe ili estas plej ofte referencata tiel eĉ se la pilko estas uzata pli per mano ol per piedo.
RFU evoluigas la regulojn, celante plibonigi la ludon, kiel ekzemple malpermeso de kelkaj danĝeraj agoj, permeso de mana transdono de la pilko (1875) redukto de la teama nombro al 20, poste al 15 en 1877. Postaj regulŝanĝoj venos en 1906.
Historio
La rugbea futbalo startis ĉirkaŭ 1845 en la Rugby School de Rugby, Warwickshire, Anglio, kvankam formoj de futbalo (piedpilkado) en kiuj la pilko estis portita kaj lanĉita datas el mezepoko aŭ eĉ antaŭe.
Jam la Grekoj kaj Romianoj ludis multajn pilkoludojn, kelkaj el kiuj postulis la uzadon de la piedoj. La romia ludo harpastum ŝajne estis adaptitaj el greka teamludo konata kiel "ἐπίσκυρος" (Episkyros) aŭ "φαινίνδα" (faininda), kiu estas menciita de greka dramaturgo, nome Antifanes de Berge (388–311 a.K.) kaj poste referencata de la jam kristana teologo Klemento de Aleksandrio (ĉ. 150- ĉ. 215 p.K.). Tiuj ludoj ŝajne similis al rugbea piedpilkado. La romia politikisto Cicerono (106–42 a.K.) priskribis la kazon de viro kiu estis mortigita kiam li estis razita kaj piedfrapita pilko venis al la barbistejo. Romiaj pilkoludoj jam konis la aer-plenigitan pilkon, nome la "follis" (aerplena leda pilko). Episkyros estas agnoskita kiel frua formo de futbalo fare de la FIFA.
Rugbeo disiĝis en du diferencaj sportoj en 1895, kiam dudek unu kluboj disiĝis el la Rugby Football Union por formi la Northern Rugby Football Union (poste renomita Rugby Football League en 1922) en la Hotelo George, Huddersfield, kiam ĝistiamaj nepagitaj ludistoj ekhavis liberan tempon el siaj laborpostenoj por ludi la sporton, kaj to faris la rugby league la unua kodo por fari profesia kaj pagi ludistojn. Rugby union iĝis profesia nur cent jarojn poste nome en 1995, post la Rugbea Monda Pokalo de 1995 ludita en Sudafriko. La respektiva tutmonde regantaj instancoj estas World Rugby (rugby union) kaj la Internacia Rugbea Ligo (rugby league).
Rugbeo estis unu el la multaj versioj de futbalo (piedpilkado) luditaj en anglaj publikaj lernejoj en la 19a jarcento. Kvankam la rugby league dekomence uzis la regulojn de rugby union, ili estas nuntempe tute separataj sportoj. Aldone al tiuj du kodoj kaj, kaj la Kanada piedpilko kaj je pli malgranda etendo ankaŭ la Usona piedpilkado evoluis el la rugbea futbalo en la komenco de la 20a jarcento.
Variantoj
Ĉefaj rugbeaj variantoj:
Konkurencoj
La Rugbea Monda Pokalo, en angla Rugby World Cup, estas rugbea ĉampioneco kiu okazas ĉiun kvaran jaron inter la pintaj internaciaj teamoj. La ĉampioneco okazis por unua fojo en 1987, kiam la turniro estis kun-gastigita de Nov-Zelando kaj Aŭstralio.
La Ĉampioneco de Ses Nacioj, en angla The Six Nations Championship (konata ankaŭ kiel Guinness Six Nations pro sponsoraj tialoj) estas jara internacia rugbea konkurenco por viroj inter la teamoj de Anglio, Francio, Irlando, Italio, Skotlando kaj Kimrio. La nuna ĉampiono estas Kimrio, kiu venkis en la turniro de 2019.
Organizoj
La Internacia Rugbea Ligo, en angla International Rugby League, antaŭe konata kiel Rugby League International Federation (Rugbea Internacia Federacio) estas la internacia federacio kiu regas en la funkciado de la sporto rugbeo. Ties sidejo estas en Londono. La aktuala prezidanto estas Nigel Wood.
Salgen
Salgen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Pfaffenhausen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Achdiat Karta Mihardja
Achdiat Karta Mihardja (sundalfabete: ᮊᮁᮒ, latinalfabete: Akhdiat Karta Miharja; 6a de marto 1911 - 8a de julio 2010), pli bone konata sub lia mallonga plumnomo Achdiat K. Mihardja, estis indonezia verkisto, romanverkisto kaj dramisto. Li estas plej konata pro sia romano, Atheis, kiu estis publikigita en 1949. Atheis estas konsiderita unu el la plej gravaj verkoj de indonezia literaturo post la Dua Mondmilito.
Jubeo
En preĝejo, la jubeo estas tribuno kaj ŝtona aŭ ligna baraĵo, apartiganta la liturgia ĥorejo disde la navo. La nomo venas de la unua vorto de la latina esprimo « jube, domine, benedicere » (« degnu, Sinjoro, beni min ») kiun diris la leganto antaŭ la lecionoj de la matutino.
Arkitekturo kaj uzoj
La jubeo konsistas el tri elementoj : la tribuno (la jubeo ĝuste nomita), la baraĵo kaj la skulptita grupo de la krucumo.
Achdiat Karta Mihardja
Vivo
En 1950, li helpis fondi Lekra, organizon de indoneziaj verkistoj ligitaj al la Indonezia Komunista Partio. Li ankaŭ estis grava figuro en la Indonezia PEN-Klubo dum la mezo de la 1950-aj jaroj, serĉante internaciajn ligojn kun tiaj figuroj kiel la angla poeto Stephen Spender kaj helpante gastigi afrik-usonan romanverkiston Richard Wright dum lia vizito en Indonezio por la 1955 Bandunga Konferenco. Kvankam onidiroj daŭras, li neis, ke li estas ateisto mem. Li estas membro de la Indonezia Socialista Partio, kiu estis malpermesita en 1960 fare de lia amiko, prezidanto Sukarno. Li tiam parolis pri sia rilato kun Sukarno: "Ni estas bonaj amikoj sed ne ideologie... Plej malbone, li subite malpermesis mian partion."
Jubeo
Arkitekturo kaj uzoj
Sur la tribuno, oni legis la evangelion kaj oni predikis (la predikejoj anstataŭis ilin por tiu uzo). Oni tie arigis la ĥoron. Portebla orgeno povis esti tie instalita antaŭ ol ĝeneraliĝis la fiksita orgeno, kiu plej ofte estas lokita super la unua spano de la navo.
Achdiat Karta Mihardja
Vivo
En 1961, li iĝis profesoro pri indonezia literaturo kaj lingvo ĉe la Aŭstralia Nacia Universitato ĉe la invito de la universitato. Li poste elektis ekloĝi en Kanbero en Aŭstralio en la 1960-aj jaroj kie li vivis dum pli ol 40 jaroj. Tamen, li daŭre ricevis rekonon pro sia laboro en Indonezio. Li estis premiita per la indonezia artpremio en 1971.
Lia lasta vizito en Indonezio estis en junio 2005. La vizito devis reklami la publikigon de Manifesto Khalifatullah, sekvaĵo al Ateist kiu iris sur vendon la 7-an de junio 2005. Li priskribis la romanon kiel respondon al la temoj levitaj en Ateism kaj ĝia ĉefa mesaĝo estis ke "Dio faris la homon kiel Sian reprezentanton sur la tero, ne de Satano." En 2009 li esprimis intereson en verkado de sia membiografio, sed li estis nekapabla kompletigi tiun laboron.
La kverelo pri Banjo (filmo)
La kverelo pri Banjo (pole: Awantura o Basię) - pola filmadapto de verko de Kornel Makuszyński reĝisorita de Maria Kaniewska el 1959. La filmo estis komenco de kelkfilma kariero de tiame 4-jaraĝa ĉefrolantino Małgorzata Piekarska (nune ŝi loĝas kaj laboras en Aŭstralio).
Jubeo
Arkitekturo kaj uzoj
La baraĵo celas apartigi la ĥorejon (rezervitan al la klerikoj kaj al la superaj senjoroj) disde la fideluloj, kiuj, pro ĝia esto, ne bone aŭ tute ne vidis la ĉefaltaron. Laŭ tio, ĝi similas al la ikonostazo de la orientaj kristanaj preĝejoj.
La krucumo de Jesuo superstaras la tribunon kaj estas ĝia ĉefa ornamaĵo, frontanta al fideluloj. La grandaj krucumitaj kristoj dirataj « hispanaj », kiujn oni trovas en multaj preĝejoj kontraŭ la norda aŭ suda muro de la navo, ofte venas de tiuj malmuntitaj jubeoj. La traboj konservitaj kun ties krucumo, post la detruo de la jubeoj, estas nun nomataj « glortrabo ».
Historio
La jubeoj aperis en Francio en la 12-a jc kun la kuniĝo de tri aparte antaŭekzistantaj elementoj : la glortrabo, la baraĵo kaj la aŭ la du ambonoj.
En la 16-a jc, la koncilio de Trento evoluigis la katolikan liturgion, responde al la sukceso de la Protestantaj Eklezioj. La ĥorejo ekde tiam devis esti videbla de la fideluloj, kio kondamnis la jubeojn. Dum la predikejoj anstataŭis ilin, ili estis aŭ alilokitaj aŭ detruitaj en la sekvantaj jarcentoj, kelkfoje malfrue en la 19-a jc. La regulo aplikiĝis en la paroĥaj preĝejoj kaj en la katedraloj, sed privataj kapeloj kapablis konservi tiun orginalan meblaron, kiel oni konstatas en Bretonio. Malgraŭ ilia malapero, plu ekzistas en multaj lokoj la spuroj de la loko de la traboj portintaj la jubeojn, eĉ ties alirebleco tra pordoj nun murfermitaj, en la masonaĵo de kolonoj enhavantaj ŝraŭbŝtuparon (Locronan/Lokorn - 29). La malnovaj ortodoksaj preĝejoj (ikonostazoj) kaj anglikanaj ĝenerale konservis siajn jubeojn.
Jubeoj en Francio
En Francio restas nur tre malmultaj jubeoj, sed Bretonio konservis belan kolekton.
En Bretonio
Kompletaj jubeoj aŭ solaj baraĵoj :
En Belgio
Kelkaj belaj gotikaj-renesancaj specimenoj, same kiel multaj barokaj jubeoj starigitaj post la koncilio de Trente. En la urbo Bruges estas kvin preĝejoj, kiuj ankoraŭ havas sian jubeon
En Britio
Aldone al multaj kamparaj preĝejoj, iuj katedraloj konservis sian jubeon (rood screen)
Ágnes Szekula
Ágnes SZEKULA [sekula] hungara/israela ĵurnalistino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro en ? kaj mortis en Ĝenevo la 25-an de junio 1969.
Kariero
Ágnes Szekula estis en la 30-aj jaroj raportisto de Ligo de Nacioj el Ĝenevo por gazetoj de Budapeŝto. Post la dua mondmilito ŝi restis en Svislando kaj ŝi fariĝis kunlaboranto de franclingvaj gazetoj. Kelkajn el ŝiaj artikoloj aperis en Új Látóhatár kaj Irodalmi Újság.
Konstipo
Konstipo (laŭ la latina co- : "kun" + stipare : "rigidigi, kompaktigi") aŭ mallakso estas malfacilaĵo por feki. La fekaĵo estas kutime malmola kaj malgranda. Pluraj medicinaj difinoj ekzistas, la plej kutima inter ili estas: "Malpli ol 3 fekadoj semajne aŭ malfacilaĵoj por feki".
Historie
Jam en antikva Egiptujo kaj en la mezepoko oni priskribis digestproblemojn. En medicinaj verkoj el tiuj epokoj, kaj ankaŭ en literaturo kaj arto troviĝas multaj indikoj pri konstipo.
Nuntempe en Germanujo suferas ĉirkaŭ 30 % de la popolo pro konstipo, virinoj kutime dufoje pli ofte ol viroj. Ne ekzistas rilato al la aĝo.
Traktado
Laksigilo estas manĝaĵo, kemiaĵo aŭ preparaĵo uzata por okazigi fekadon, nome la eligo de fekaĵo. La laksigiloj estas konsumataj čefe por trakti la konstipon.
Ngundi
Ngundi (ankaŭ Ingundi kaj Ngondi) estas Bantua lingvo. Ĝi estas parolata de ĉirkaŭ 3000 homoj en la respubliko Kongo.
Ĝi estas parolata en la Departemento Sangha oriente de Ouesso.
Klasifiko
Ngundi formas grupon kun la lingvoj Bomitaba, Bongili, Dibole, Mbati kaj Pande. Laŭ la engrupigo de Malcolm Guthrie Ngundi apartenas al la Guthrie-Zono C20.
Kalifornia kondoro
Kondoro estas la nomo por du birdaj specioj de unu el la du grupoj el la familio de Katartedoj. La alia estus nome la katartoj. La kondoroj estas la du plej grandaj flugantaj birdoj en la Okcidenta Hemisfero.
Aspekto
La Anda kondoro estas iom pli granda ol la Kalifornia, nome la unua havas enverguron ĝis 3,2 m, kio faras ĝin la plej granda fluganta tera birdo de Ameriko. La Kalifornia kondoro, Gymnogyps californianus, havas longecon inter 117 kaj 134 cm., kaj enverguron ĝis 2'8 m, kio faras ĝin la plej granda fluganta birdo el Nordameriko.
La plumaro de plenkreskulo estas tute nigra, escepte pro iom da blanko ĉe flugiloj. Tiele kiam oni vidas tiun kondoron desube oni vidas blankajn triangulojn tre klare rimarkeblajn en la subajn partojn de flugiloj; en la anda kondoro tiu blanko ne estas tiom triangula, sed pli stompita kaj rektangula. Krome de supre oni vidas du blankajn makulojn meze de la antaŭa parto de ĉiu flugilo.
Kiel higienadaptiĝo kaj simile al vulturoj, la kondoroj havas senplumajn kapon kaj eĉ kolon; tiele oni kontrauas tiean haŭton al asepsigaj efektoj de sekigo kaj ultraviola radiado de granda alteco; krome la birdo purigas ĝin atente. La faldoj de la kolo, tre rimarkeblaj, estas komunikilo pri reakcioj kaj intencoj. La kapa haŭto de la Kalifornia kondoro estas oranĝkolora.
La meza fingro estas tre granda kaj longa kaj la malantaŭa malfortika; ĉiu kalkano estas rekta kaj malakra. La piedoj estas pli adaptitaj al marŝado ol en iliaj samfamilianoj, la cikonioj. Pro tio, ili ne servas same por kaptado kaj kiel armilo kial en aliaj rabobirdoj, ekzemple la malnovmondaj vulturoj. La ino, malsame ke en rabobirdoj, estas malpli granda ol la masklo.
Disvastiĝo
La Kalifornia kondoro vivas en la usona ŝtato de Kalifornio, sed ankaŭ en aliaj sudaj proksimaj ŝtatoj. Tutcerte je la komenco de la 19a jarcento vivis en multe pli ampleksa regiono, sed tiam oni ne studis ties nestadon. Pli antaŭe -eĉ en prahistoriaj epokoj- ĝi vivis ĝis proksime de la nuntempa urbo Novjorko, ĉar oni trovis tie ties fosiliojn. Pro tio oni certas, ke tiu nearktisa specio povus vivi en pli malvarmaj medioj, kie ili profitis kadavraĵojn de mamutoj, rangiferoj, cervoj, ktp.
Reproduktado
Seksa matureco kaj reprodukta konduto ne aperas en kondoroj ĝis 5 aŭ 6 jaroj post eloviĝo. Ili povas vivi ĝis pli ol 50 jaroj. La Sudamerika kondoro ripozas kaj reproduktiĝas en altecoj de 3000 ĝis 5000 m. Tie sur neatingeblaj klifoj aŭ kornicoj (ĝis 1830 m.) konstruas simplan neston per kelkaj bastonetoj ĉirkaŭ la ovojn. Kalifornia kondoro povas nesti ankaŭ sur deklivoj kaj sur grandaj arboj, kiel ekzemple sekojoj kie ili povas nesti eĉ 30 m., supergrunde. En terirotio de Kalifornia kondoro tiuj birdoj foje nestas proksime de akvofaloj, ĉar ili de tie povas facile atingi mortigantajn salmojn. Ili foje nestas proksime de falkoj, kiuj defendas la teritorion de aliaj rabobirdoj, ekzemple de korvo, kiu manĝas ovojn kaj reĝa aglo kiu manĝas idojn. En tiaj nestoj la ino demetas 1 aŭ 2 bluecblankajn ovojn pezajn pli ol kvarono da kilo. Tio okazas printempe ĉiu dua jaro. La eloviĝo okazas antaŭ du monatoj de kovado farita de ambaŭ gepatroj. Se la ido aŭ ovo perdiĝas, alia ovo estos demetata. Tion profitas sciencistoj kaj zorgantoj de tiuj specioj, ĉar ili povas forpreni la unuan ovon -por artefarita kovado kaj bredado- kaj permesi novan demeton, kovadon kaj reproduktadon. La ido estas kovrata de blanka lanugo ĝis kiam ĝi estas preskaŭ tiom granda kiom la gepatroj. Ĝi povas flugi post ses monatoj, sed enhejmiĝas kaj ĉasas kun la gepatroj ĝis kiam ĝi estas dujaraĝa kaj estas flankenigita de nova ido. La gepatroj produktas nur po unu idon ĉiu du jaroj, do la pliiĝo de la specio estas tre malrapida. Dum la gepatroj zorgas la idon la Kalifornia kondoro povas forflugi ĝis 180 kmj por trovi manĝaĵon, kio estas vere tre longa distanco. Kompreneble se estas manĝaĵo pli proksime, ili ne tiom malproksime flugas.
Moroj
Estas socia strukturo kiu decidas en grandaj grupoj de kondoroj kaj eĉ kun aliaj specioj kiu rajtas manĝi la unua kaj kiu poste. Tio realigeblas per korpa komuniko, sed ankaŭ per sonoj eĉ se la kondoroj ne havas voĉilon. Aliaj katartoj aŭ similaj rabobirdoj atendas ĝis kiam la kondoro jam manĝis, sed tiu permesas la reĝan aglon unue manĝi, kvankam tiu birdo estas duonpeza, tamen ŝajne la kondoro timas ties ungegojn; nur foje maljunaj kaj malsataj ekzempleroj povas timigi tiujn aglojn kaj manĝi unue.
Dumfluge tiuj birdoj estas graciaj. Ĉar ili ne havas fortikan sternumon por movigi tiom grandajn flugilojn, ili estas ĉefe ŝvebantoj. La birdoj frapas flugilojn ĉefe por elteriĝi sed poste ili ŝvebas kvazaŭ senmove. Jam Karolo Darvino rakontis, ke li rigardis flugantan kondoron dum duonhoro sen ke ĝi flugilfrapas eĉ ne unu fojon. Kompreneble kondoroj preferas altajn ripozejojn el kie elteriĝi senpene.
Kondoroj okupas grandajn teritoriojn, foje flugante ĉirkaŭ 200 km por trovi manĝaĵon. Ili preferas grandajn kadavraĵojn, kiel tiuj de cervoj aŭ bovoj kiujn ili povas vidi serĉinte aliajn kadavrovorulojn, kiuj ne kapablas eltiri tiom grandajn bestojn, kion ja povas fari fortaj kondoroj. Ili estas neregulaj manĝantoj: foje ili ne manĝas dum tagoj, poste ili manĝas multege kiam ili trovas manĝaĵon sed tiom ke poste melfacilege povas elteriĝi.
Vivmedio
Pro tio antaŭe dirita, la kondoroj bezonas por vivi tri ĉefajn faktorojn:
Tamen ne nur tio sufiĉas por facila disvolviĝo de kondoroj. Dum la du lastaj jarcentoj ties nombro malkreskis pro diversaj kialoj, inter ili:
Al tio aldonendas ankaŭ la malrapida reproduktado (po nur unu ido ĉiuj du jaroj). Tiele la Kalifornia kondoro eĉ malaperis de la sovaĝa vivo inter jaroj 80aj kaj 90aj de la 20a jarcento (pli malpli inter 1987 -nur ĉirkaŭ 17 ekzempleroj vivaj- kaj 1992). Poste oni reproduktigis ilin en bestoĝardenoj kaj reenalportis ilin al la sovaĝa vivo (dum 1991 en Kalofornio, en 1996 inter Arizonio kaj Utaho, poste en parko Granda Kanjono). Tamen tiuj idoj naskitaj nesovaĝe ne facile pretervivas, ĉar ili ne timas homojn kaj facile estas mortigataj aŭ memfrapas kontraŭ kablojn.
Armea radiostacio en Pierre-sur-Haute
Armea radiostacio en Pierre-sur-Haute estas armea komunikilo situanta en la maralteco de 1634 metroj sur 30-hektara teritorio sur la terenoj de la komunumoj Sauvain kaj Job en Francio. La lokon trairas la landlimo inter la regionoj Rodano-Alpoj kaj Aŭvernjo. Samloke situas ankaŭ civila radioelsendilo, kiun tie konstruis la telekomunikada kompanio Télédiffusion de France.
La radiostacio famiĝis pro okazaĵo en aprilo 2013, kiu koncernis la sekretan servon de Francio Direction centrale du renseignement intérieur (DCRI) kaj la Francan Vikipedion. La sekreta servo tiam devigis la volontulan vikipedian administranton Rémi Mathis forigi la artikolon, kiu temis pri tiu radiostacio. Motivo de la peto estis, ke la artikolo laŭdire prezentas danĝeron por la nacia sekureco. Alia administranto baldaŭ poste restarigis la artikolon, kaj la amaskomunikila informado pri la okazaĵo sekve generis ondon de ĝiaj tradukoj en aliajn lingvojn, demonstrante la Streisand-efikon.
Abraão Lincoln Martins
Abraão Lincoln Martins (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Shonan Bellmare kaj Thespa Kusatsu.
Vrahovice
Vrahovice estas vilaĝo en Ĉeĥio. Ĝi estas municipa parto de Prostějov. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo spertis signifan disvolviĝon dum la intermilita periodo, sub la ĉefeco de urbestro Josef Stříž, kiam vojoj al Prostějov kaj Vrbátky kaj nova urbodomo estis konstruita. Dum la Dua Mondmilito, okupante naziaj fortoj konstruis observo-punkton sur la monteto supre Vrahovice, kontrolante la fervojon. Post la Dua Mondmilito, estis koncentrejo en la vilaĝo por Germanoj el Prostějov regiono atendante transporton al Germanio.
La 9a de decembro 2004, kvin homoj estis mortigitaj en la vilaĝo kiam kamiono portanta soldatojn frakasis en trajno.
Libervolaj asocioj
En Vrahovice estas multaj kluboj, kiel ekzemple Sokol, la Volontula Fajrobrigado kaj Spolek za staré Vrahovice, asocio dediĉita al loka historio esploro, media protekto, kaj la promocio de la vilaĝo. Ĝi dediĉas al la procezo doni novajn nomojn al stratoj. La stratoj estis nomita laŭ grava Vrahovice loĝantoj - nome Josef Stříž, František Kopečný kaj Zdeněk Tylšar. De 2010 ĝis 2015 Spolek za staré Vrahovice kreis novan parkon, nome "Arboretum Vrahovice".
Nemapogon granella
La Nemapogon granella estas noktopapilio aŭ tineo el la familio de Tineidae aŭ Tineedoj vivanta en la malnovarkta ekozono.
Priskribo
La imagino havas flugillarĝeco de 12 ĝis 15 milimetroj. La lastastadia raŭpo longas de 7 ĝis 12 mm.
Vivmaniero
La raŭpo manĝas grenojn, sekajn legomojn, arakidojn, keksojn, ergotajn slerotiojn, korkojn ...
Kandelabro (Altenbergen)
La Bonifaco-Kandelabro (germane: Bonifatius-Kandelaber) troviĝas supre de la vilaĝo Leinatal-Altenbergen, ekde 1811 kiam la skulptisto Friedrich Wilhelm Eugen Döll faris ĝin.
Priskribo kaj historio de pereinta preĝejo
La monumento konsistas el sabloŝtona kolono, kiu tronas sur sepŝtupa soklo kun ok globoj. Sur ĝia pinto tri anĝeloj portas fajrujon kun tri flamoj. La 10 metrojn alta monumento memorigas onin per sia formo pri mezepoka liturgia kandelingo. Ĝi staras sur sep ŝtupoj kaj ok grejsaj globoj havante ĉepintan fajropaton portatan de tri anĝelaj kapoj: ties tri flamoj signifas la tri konfesiojn, kiuj supren kaj ĉiuflanken entendiĝas.
La en la 17-a de junio 1811 per ekumena solena ceremonio inaŭgurita kandelbaro memoras la agadon de Sankta Bonifaco, kiu laŭtradicie tie ĉi unuafoje en tuta Turingio predikus kaj baptus.
En lia tradicio estas ankaŭ la Kirko Sankta Johano kiu troviĝis surloke ĝis la 18-a jarcento konsiderite la plej malnova baptokirko de Turingio. Ĝia historio tamen postsekveblas ĝis la mezo de la 11-a jarcento.Tiam Ludwig der Bärtige, la prapatro de la postaj turingiaj landposedantoj el la dinastio de la Ludovikidoj, ricevis la vilaĝon Altenbergen. Li starigis la Johano-preĝejon kaj lasis ĝin altrangigi kiel paroĥejan kirkon fare de la majenca ĉefepiskopo Bardo (+ 1051). Ekde 1085 la vilaĝo kun kirko apartenis al la najbara benediktana abatejo Reinhardsbrunn, la kutima monaĥejo de la landgrafoj de Turingio. Ĉu vere tri jarcentoj antaŭe Bonifaco estis konstruiginta samloke preĝejon ne plu pruveblas - ĉar la plej malnova raporto pri tio faritis nur 700 jarojn poste far la kronikisto Johann Rothe [+ 1434) el Eisenach.
Starigo de la kandelabro
La monumento memoru la pereintan kirkon kaj estu signo de interkonfesia respekto antaŭ la agadoj de la sanktulo, la "apostolo de la germanoj". Ĝi simboligas la humanisman kristanecon de tiu tempo (ĉ.la jaro 1800). En tiu ĉi tradicio la kandelabro restaŭritis en 1992; ĉe ĝi okazas regule ekumenaj diservoj.
FC Bayern München
FC Bayern München estas germana futbala klubo en Munkeno, la ĉefurbo de la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi estis fondita la. La klubo aparte famas pro sia profesia vira futbalteamo, kiu estas inter la plej pintaj futbalaj teamoj de la lando, kaj ĝis la jaro 2008 21-foje gajnis la nacian ĉampionecon. Ĝia stadiono ekde la jaro 2005 estas la tiam finkonstruita Allianz Arena, kiu disponas je pli ol 69.901 sidlokoj. Konatas aparta sporta rivaleco rilate al la pli maljuna, sed pli malgranda samurba klubo TSV 1860 München.
Rezultoj de la klubo
1988-89, 1989-90, 1993-94, 1996-97, 1998-99, 1999-2000, 2000-01, 2002-03, 2004-05, 2005-06, 2007-08, 2009/10, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16
2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014
La teamo
Goluloj Defendo Mezo Atako
Soltau
Soltau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidekreis de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Skuodas
(jen litove, latve Skoda) estas urbo en la nordokcidento de Litovio, 80 kilometrojn norde de Klaipėda kaj 2 kilometrojn sude de la limo al Latvio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Skuodas, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Klaipėda. En en la urbo vivis.
11538 Brunico
11538 Brunico estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la hispana astronomo Álvaro López-García elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi ŝuldas sian nomo al la italia urbo Bruneck (itale : Brunico) en Sudtirolo, kie lernantoj de gimnazioj estas emigitaj por partopreni al observoj per teleskopo en unika kunlabora strebo kun profesiaj astronomoj.
Mihály Csikós
Mihály Csikós [mihAj ĉikOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csikós Mihály estis hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj.
Mihály Csikós naskiĝis la en Szeged.
Biografio
Mihály Csikós maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li estis simpla laboristo 2 jarojn. Li akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1982. Post siaj studoj li havis sola arkitekturajn laborojn, inter 1988-1990 li gvidis arkitekturan kooperativon. Depost fino de la socialismo (1990) li fondis propran arkitekturan atelieron. Li specialiĝis pri planoj de distrejoj. En 1999 li kreis projekton por Pekino, krome li vizitis ankaŭ la gravajn aziajn landojn.
Hasta siempre, Comandante
Hasta siempre, Comandante aŭ nure Hasta siempre (Esperante: "Ĝis ĉiam, Komandanto!" aŭ nure "Ĝis ĉiam") estas hispanlingva kanto far la kubana komponisto Carlos Puebla en 1965. La teksto de la kanzono estas respondo al la adiaŭa letero el Che Guevara, kiam li forlasis Kubon. La teksto memoras poetike gravajn momentojn de la kuba revolucio, ĝi gloras la figuron de Che kaj lia rolo kiel revolucia komandanto. La kanzono iĝis grava kaj fama post la morto de Che, kaj pluraj artistoj faris ilian propran version de la kanto.
Mihály Csikós
Biografio
Gefiloj naskiĝis jam en 1981 kaj 1984, li edziĝis en 1998 poste 3 filoj naskiĝis.
Hasta siempre, Comandante
Versioj
Ekzistas pli ol 200 versioj de ĉi tiu kanzono. La kanzono estis interpretita de Compay Segundo kaj Los Calchakis (tiu ĉi versio estas la plej konata), Joan Baez, Maria Farantouri, Soledad Bravo,, Nathalie Cardone, Silvio Rodríguez, Enrique Bunbury, Banda Bassotti, i.a.
Apero en la kino
La kanto aperas en filma sceno de la hispana filmo Estado de sitio en (1972). Kiam iuj studantoj el Urugvajo entranĉeiĝis en ilia universitato protestante kontraŭ la subpremo de la diktatorado de Jorge Pacheco Areco. Oni eblas aŭdi la kanzonon per aŭdiloj de la universitato dum la polico provas vane silentigi ilin.
Kristnaska vespermanĝo
Per kristnaska vespermanĝo finiĝas periodo de adventa fasto kaj komenciĝas kristnaskaj festoj. Ties dato estas la 24-a de decembro en la okcidenta kulturo, laŭ la gregoria kalendaro; en la kopta, serba, rusa, makedonia, kartvelia kaj ukraina ortodoksaj eklezioj, same en la greka ortodoksa eklezio de Jerusalemo, oni uzas la julian kalendaron, kiu sekvas momente 13 tagojn la gregorian kalendaron; tiel tiuj eklezioj festas la kristnaskan vespermanĝon la 6-an de januaro de la sekva jaro. Komencoj de la festo atingas verŝajne celebradon de Saturnalioj en Romio, kie kristanismo disvolviĝis.
Ĝia konsisto en diversaj landoj de la mondo povas multe varii, ĉar reflektas ĉies specifan kulturon kaj tradiciojn.
Aŭstralio
Kristnaska festeno en Aŭstralio tendencas esti tre simila al la tradicia angla versio. Tamen, ĉar Kristnasko en la Suda duonglobo okazas dum varmega somero, viandoj, kiel ekzemple ŝinko, meleagro kaj kokidaĵo estas ofte servataj malvarmaj aŭ kiel barbekuoj. Oftas marmanĝaĵoj kiel ekzemple salikokoj, aŭ kradrostitaj tranĉaĵoj de  bifsteko aŭ kokidbrustaĵo aŭ flugiloj. Ŝatata estas ankaŭ speciala fruktokuko Pavlova (nomita laŭ la rusa baletistino Anna Pavlovna Pavlova); sezonfruktoj inkluzivas mangojn kaj ĉerizojn.
Aŭstrio
Kristnaskokuirarto en Aŭstrio proksimas al tiu de Germanio. Manĝataj estas rostita karpo, torto de Sacher, kuketoj kaj diversaj ĉokoladobongustaĵoj inkluzive de manĝeblaj kristnaskornamaĵoj. La ĉefa kristnaska plado estas kutime ansero, ŝinko servata kun varmigita kaj spicita vino, rumpunĉo kaj ĉokolada ŝaŭmaĵo.
Britio kaj Irlando
La vespermanĝo kutime konsistas el meleagrofritaĵo (kvankam ankaŭ ansero, kokido, anaso, kapono aŭ fazano estas oftaj alternativoj dependantaj de la nombro de manĝantoj), foje kun rostita bovaĵo aŭ ŝinko aŭ porkaĵo. Akompane estas servataj farĉo, oksikokosaŭco aŭ riboĵeleo, panosaŭco, frititaj terpomoj (foje boligitaj aŭ pistitaj) kaj kuiritaj legomoj (precipe brasiko kaj karoto). La plej populara deserto estas kristnaskopudingo (aŭ prunpudingo).
Brazilo
En Brazilo dum la kristnaska solena vespermanĝo estas ofertataj freŝaj legomoj (ekzemple krispa brasiko forte spicita per ajlo), diversaj fruktoj kaj paranuksoj. Ilin akompanas bunta rizo, ŝinko, freŝa salato (foje ankaŭ malvarma terpoma salato) servataj kun meleagrofritaĵo. En kelkaj partoj de Brazilo estas preparataj porkrostaĵo, kokfritaĵo aŭ fiŝo. Krome abundas diversaj desertoj kiel ekzemple "citronobubinaĉo", nuksotorto, ĉokolada kuko aŭ italdevena "panettone".
Ĉeĥio
Tradicia kristnaskomanĝo en Ĉeĥio estas fiŝosupo, fritita karpo kaj terpoma salato. Tiu tradicio komenciĝis post troa multiĝo de fiŝlagoj en la baroka epoko. Multaj dommastrinoj ankaŭ preparas grandan gamon da specialaj kuketoj por povi oferti ilin al kristnaskovizitantoj. Ili estas preparataj multajn tagojn antaŭ la festeno kaj prenas longan tempon por ornami ilin; parte ili estas ankaŭ uzataj kiel ornamaĵoj por kristnaskarbo.
Danlando
En Danlando la tradicia kristnaskomanĝo servata la 24-an de decembro estas porkrostaĵo, ansero aŭ anaso. La viando estas servata kun terpomoj (kiuj estas aparte karameligitaj), ruĝa brasiko, kaj amaso da saŭco. Sekvas deserto nomata Risalamande, rizopudingo kun ĉerizosaŭco aŭ fragosaŭco, ofte kun tuta migdalo kaŝita interne. La bonŝanca trovinto de la migdalo estas rajtigita ricevi apartan donacon. Kristnaskotrinkaĵoj estas varmigita kaj spicita vino kaj tradiciaj kristnaskaj bieroj, kutime kun alta alkoholenhavo.
Filipinoj
La kristnaska festeno en Filipinoj estas nomita "Bona nokto" kaj estas servata post reveno el vespera aŭ noktomeza meso. La ĉefa plado estas kutime kristnaska ŝinko kun edamofromaĝo. Preparataj estas ankaŭ rostita porkaĵo, farĉita kokido aŭ spica bovaĵostufaĵo. Inter dolĉaĵoj plej popularas varma ĉokolado.
Finnlando
Ĉefplado estas kutime granda kristnaskoŝinko, manĝata kun mustardo aŭ pano. Servatas ankaŭ fiŝo kaj kuirpotoj kun hepato kaj sekvinberoj, terpomoj, rizo kaj karotoj. La tradicia kristnaskotrinkaĵo estas aŭ alkohola aŭ senalkohola glogo (varmigita kaj spicita vino).
Francio
Oftaj pladoj estas rostita anaso, ansero aŭ meleagro kun kaŝtanoj kaj farĉo, anasohepato, fumaĵita salmo, ostroj, kaj kiel deserto tradicia kristnaskokuko nomata "la bûche de Noël" (kristnaskoŝtipo), havanta ŝtipan formon kaj kremokukon de diversaj gustoj (ĉokolado, avelo ktp). Tradicie servata trinkaĵo estas ĉampano.
Germanio
En Germanio la ĉefaj tradiciaj pladoj estas fritita ansero kaj fritita karpo, foje ankaŭ porkido aŭ anaso. Tipaj kromaj pladoj inkluzivas frititajn terpomojn kaj diversajn formojn de brasiko kiel ekzemple krispa brasiko kaj ruĝbrasiko. En kelkaj regionoj la kristnaska festeno estas tradicie servata dum kristnaska tago prefere ol dum kristnaska vespero. En tiu kazo, vespermanĝo dum kristnaska vespero estas pli simpla afero, konsistante el blankaj kolbasoj aŭ makaroniosalato. Inter tipaj kristnaskaj dolĉaĵoj menciindas precipe marcipano, spicita kuko kaj diversaj fruktokukoj aŭ fruktopanoj.
Islando
La ĉefpladoj sufiĉe varias en diversaj familioj. Tamen plej ofta estas verŝajne "Hamborgarhryggur", speco de bifsteko kun fumaĵita ŝinko. Aliaj oftaj pladoj estas fritita boaco, monta lagopo, fumaĵita ŝafido kaj bifsteko el anaso aŭ meleagrino.
Kanado
En angla Kanado, kristnaska festeno estas simila al tiu de sia kolonia prapatro, Anglio. Tradiciaj kristnaskomanĝoj estas farŝita meleagrino, terpomkaĉoj, saŭco, oksikokosaŭco, legomoj kaj prunpudingo kiel deserto. Tre popularas ankaŭ buterkeksoj kaj ekscitpunĉo, laktbazita trinkaĵo, ofte kun alkoholo. En franca Kanado, tradicioj pli similas al tiu de Francio.
Litovio, Pollando kaj Ukrainio
Konforme al la tradicio, en Pollando la kristnaska vespermanĝo komenciĝas kun la „unua steleto en la ĉielo”. Tio estas simbola ligo al la Stelo de Bet-Leĥem heroldanta naskon de Jesuo Kristo, kiun laŭ Biblio, ekvidis oriente la tri reĝojn. La vespermanĝon, kiel ordonas la kutimo, fastan, oni komencas de preĝo kaj legado de fragmento de Evangelio laŭ Mateo aŭ Evangelio laŭ Luko, rilatanta al la naskiĝo de Jesuo. Poste la partoprenantoj reciproke interŝanĝas rompatajn oblatojn kun samtempa bondezirado. Sur la tablon kovrita per blanka tuko kaj fasko da fojno sub ĝi oni aldonas unu pluan teleron ol nombro da kolektitaj personoj. La kroma loko estas destinita por surpriza gasto, kio disvastiĝis en la 19-a jarcento. Grava kutimo estas kantado de kristnaskaj kantoj. Ofte apud la kristnaska arbo oni metas donacojn, kiuj laŭ tradicio disdonas la Kristnaska Viro.
Depende de regiono kaj familiaj tradicioj kunmeto de manĝaĵoj estas malsama, sed kutime sur la vespermanĝa tablo devus troviĝi ĉiuj terproduktoj, sed pladoj devus esti dekdu por ĉiu manĝanto. Oni devige provas ĉiun por certigi feliĉon dum la tuta jaro. La plej tipaj estas: barĉo kun pierogi, fiŝoj, pretigataj laŭ diversaj manieroj, kune kun la plej tradicia karpo fritita kaj en ĵeleo, brasiko, kun pizo aŭ fungoj, pierogi kun brasiko, kaĉo kun sekigitaj fungoj, fazeolo kun sekaj prunoj, pasteĉoj kun fungoj, kotletoj kun rizo kaj funga saŭco, farunbuletoj kun papavo, sukero kaj mielo, ĥalao kun kompoto kune kun sekigitaj fruktoj, migdala supo kaj farĉitaj brasikoj. En Silezio estas donataj papavaj kapetoj. Konforme al la polaj kutimoj la manĝaĵoj devus esti fastaj, t.e. senviandaj kaj sen uzo de besta graso. La antaŭvespera fastado estas universale observata, kvankam ne altrudata de diversaj kristanaj eklezioj.
Meksiko
En Meksiko la kristnaska festeno varias laŭ regiono. Oftaj pladoj estas oranĝoj kaj tropikaj fruktoj kaj salato (preparita de pluraj ingrediencoj inkluzive de betoj, bananoj kaj arakidoj). Krome en pluraj ŝtatoj estas preparataj diversaj stufaĵoj: aŭ pozole, farita de porkaĵo aŭ bovaĵo, aŭ menuo el bovaĵotripo, kune kun polento en ruĝa ĉiliosaŭco. En Norda Meksiko la plej tradicia plado estas hakita viando servata kun saŭco kaj foje kun laktokremo kaj iomete da freŝa fromaĝo. Por deserto estas servata maldensigita varma pudingo kun rostitaj farunotortiloj superŝutitaj per sukero kaj cinamo. Ekzistas ankaŭ dolĉaj hakitaj viandaĵoj kun maizo aromigita per sekvinberoj aŭ dolĉaj faboj. Oftas ankaŭ stufita meleagro aŭ ŝinko.
Nederlando
La nederlandanoj kutimas pretigi precipe rostitan bovaĵon, anason, kuniklon kaj fazanon kun diversaj specoj de legomoj, terpomoj kaj salatoj. En lastaj jaroj, tradicioj de anglosaksaj landoj fariĝas ĉiam pli popularaj, plej precipe la britstila meleagro.
Nov-Zelando
Kristnaska festeno ofte similas al la brita kaj konsistas el meleagrofritaĵo aŭ fritita ŝinko, frititaj legomoj, stufaĵo kaj oksikokosaŭco. Ĉar Kristnasko estas tie festata dum somero, oni ankaŭ kutimas kradrosti kaj manĝi laŭsezonan frukton kiel ekzemple ĉerizojn kaj fragojn. Same kiel en Aŭstralio, estas ankaŭ populara deserto Pavlova.
Norvegio
La plej ofta plado estas "ribbe" (porkaĵoripoj). En la okcidentaj regionoj plej popularas "pinnekjøtt" (ŝafaĵo).
Peruo
Dum kristnaska vespero estas surtabligata meleagro, ŝtopita per bovaĵo kaj arakidoj kaj ornamita per freŝaj tranĉaĵoj de ananaso kaj per ĉerizoj, ĉio ĉi kun frititaj terpomoj kaj pomkaĉo. La desertoj inkludas marcipanon kaj bovlon kun sekvinberoj, migdaloj kaj panettone, akompanate per taso da densa varma ĉokolado.
Slovakio
La tradicia vespermanĝo estas maldikaj vafloj kun mielo kaj ajlo, brasiksupo kun sekigitaj prunoj kaj kolbaso, karpo aŭ aliaj fiŝoj kun terpoma salato, kaj kristnaskobiskvitoj.
Usono
Multaj kristnaskaj manĝoj en Usono estas transprenitaj de Britio – tial inter ĉefpladoj kutime troveblas meleagrofritaĵo (aŭ alia kokaĵo), bovaĵo, ŝinko aŭ porkaĵo, kun farĉo, maizo, verdaj fazeoloj kaj terpomkaĉo. Desertoj pli ofte reflektas buntan etnan devenon de usonanoj: ekzemple kukurbotorto, marcipano, panettone, pomkuko, karota kuko, kristnaska "ŝtipo" kaj aliaj. Ekzistas ankaŭ vasta gamo da regionaj specialaĵoj: en Virginio estas preparataj ostroj, ŝinkotorto kaj lanugaj biskvitoj; en Supra Mezokcidento estas ŝatataj skandinavdevenaj pladoj, ekzemple lesivfiŝo kun pistita brasikbeto; specialaĵo de Nov-Anglio estas maizopudingo. En sudaj ŝtatoj de Usono kun multnombra hispandevena populacio estas pretigataj manĝoj similaj al tiuj en Meksiko. Ĝenerale la kristnaska menuo ofte inkluzivas diversdevenajn pladojn, ekzemple angilon laŭ napola maniero, teleron de nigraokulaj pizoj (de afro-amerika origino) kaj deserton de franc-kanada origino.
Jul
Attila Balogh (reĝisoro)
Attila BALOGH [balog] rumania hungara reĝisoro. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 10-an de majo 1988.
Najac (stacidomo)
Najac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Najac, en departemento Aveyron, regiono.
Attila Balogh (reĝisoro)
Kariero
Attila Balogh akiris diplomon en 2010 en Arta Universitato de Târgu Mureș pri reĝisorado, aktorado kaj li laboras de 2011 kiel reĝisoro  en la Norda Teatro Trupo Harag György de Satmaro.
Najac (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
NGC 5329
NGC 5329 (aliaj indikoj — UGC 8771, MCG 1-35-44, ZWG 45.121, NPM1G +02.0357, PGC 49248) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andreo el Sankta Viktoro
Andreo el Sankta Viktoro estis unu el la kleruloj de la Viktora Skolo, distingiĝanta per sia teologio kaj scienca ekzegezo pri la tekstoj de la sankta Biblio de la 12-a jarcento, celanta per ĝi realvenis al la hebraica veritas (juda vero). En tio li sekvis la metodon de sia majstro Hugo el Sankta Viktoro.
Scienca metodo en la pribiblia ekzegezo
Sekvante la konsilojn de sia majstro, li, postkurante la sencon literan-historian de la teksto, revizitis preskaŭ la tutan biblian tekston de la Malnova Testamento. Lin helpi efika kaj brila alpreno de la antikva greka kaj hebrea lingvoj, kaj influo de la tradicioj kaj ekzegezaj metodoj de rabenaj majstroj. Andreo, foje, kaj ankaŭ liaj disĉiploj, preferante la rabenajn interpretojn ol tiujn de la kristana tradicio, ne hezitas rezisti kaj refuti la ekzegezon de «De Emmanuele, 1, 2» (Pri la Emanuelo) de sia kunfrato Rikardo el Sankta Viktoro kiu lin riproĉis pro supozita emo interpreti la skribojn laŭ judoj anstataŭ laŭ kristanoj. El tio foje la akuzo pri judeco de la biblia ekzegezo per la litera (historia) interpreto anstataŭ pee tiu alegoria.
Jen specifa kazo: «Ecce virgo concipiet et pariet filium...''Jesaja, 7,14) (. Laŭ Andreo «la aluda eldiro havas neniun alian objekton ol la juda reĝo Akaz kaj ties regno. Sub la influo de tiu interpreto, oni ekaplikis tiun Jesan pasaĵon, ne al la Virgulino, sed la edzino de la reĝo». (vidu Dictionnaire d'histoire et de géographie écclésistiques, t. 2, Letouzet et Ané, 1914, p. 1618.).
La akuzo malfruis senfajrigi, se ankoraŭ en la 13-a jarcento la franciskana Roger Bacon, protestas kontraŭ la ekscesa senscienca aŭdaco de la kleruloj de Viktora Skolo.
Tradukoj
Iuj verkoj de Andreo el Sankta Viktoro estis tradukitaj al la franca, malofte al aliaj lingvoj. Neniu tiucele kaptis la atenton de esperantistoj.
Literaturo
[[Kategorio:Abatoj]
Arketipo
Arketipo aŭ arĥetipo estas termino enkondukita de Karlo Jung en la psikologion. Ĝi devenis de la koncepto de instinktoj. Multaj studoj pri diversaj bestoj indikis ke instinkto estas heredita tendenco fari specifajn agojn, kiam la cirkonstancoj tion ebligas kaj necesigas. Tiaj agoj povas esti tre kompleksaj, ekzemple la konduto de abeloj kiam ili trovas kaj poste informas la abelaron pri la troviĝloko de certaj floroj.
Jung difinis arketipon kiel hereditan inklinon agi kaj formi koncepton specife homan. Ekzemplo estas la kapablo kaj inklino paroli, kio ekzistas kiel natura parto de la disvolviĝo de la homa menso. Ĉiuj infanoj nature lernas paroli, kvankam la specifaj detaloj de la lingvoparolado estas lernataj. Studoj faritaj de lingvistoj montris ke la strukturo de lingvoj estas ĉie simila, kvankam kun multegaj variantoj kaj idiosinkraziaj detaloj.
Alia ekzemplo estas la disvolviĝo de la desegnokapablo. Ĉie kaj en ĉiuj kulturoj la infanoj evoluigas sian desegnarton laŭ tre simila skemo. Ekzemple, la bildo de homo, farita de dujarulo, estas eksterordinare simila negrave en kiu kulturo loĝas la infano. La skemo de la disvolviĝo de la desegnarta kapablo sekvas tre regulan, denaskan kapablon kaj emon.
Sigmund Freud enkondukis la koncepton, ke specifaj ideoj kaj agoj estas heredaĵoj, kiujn ĉiuj homoj reproduktas siamaniere. Jung rafinis tiun koncepton, per sia atentigo, ke la specifa karaktero de ĉie manifestiĝanta ideo aŭ ago estas kulture determinita, kvankam ĝi estas estigita sur la bazo de malkonscia instinkta heredaĵo, kiu estiĝis laŭ la normala darvina hereda scienco.
(10212) 1997 RA7
(10212) 1997 RA7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita amatora astronomo Stephen P. Laurie elde Church Stretton (Shropshire, Unuiĝinta Reĝlando).
Bartolommeo Scala
Giuliano di Bartolommeo Scala (1430-1497) estis itala historiisto, kanceliero, beletristo, politikisto kaj persono tre grava kiu nur ĵuse estis aprezita. Li okupis la postenon kiel kanceliero de Florenco dum dekkvin jaroj kaj la konado pri lia vivo estas kontribuado por la disvastigado de la itala renesanco kaj la studo pri la kontrastoj inter teorio kaj praktiko dum la regado de la Mediĉoj.
Lia palaco en Borgo Pinti, konstruita surbaze de la klasikaj modeloj, estis emblemo de liaj konkeroj kiel humanisto kaj publika oficisto. Kune kun siaj profesiaj skribaĵoj kiel kanceliero, la traktaĵoj, fabloj kaj dialogoj de Scala - vaste legitaj kaj admirataj de liaj samtempuloj - estis profunde ligitaj al la klasikaj fontoj.
Vivo
Filo de la muelisto Giovanfrancesco Scala, Bartolomeo ĝuis la protekton de Kosimo de Mediĉo (1389-1464) kaj Piero di Cosimo de' Medici (1416-1469) kaj dank'al ilia amikeco li povis studi -- li havis kiel kunulon la kardinalon kaj humaniston Giacomo Ammannati Piccolomini (1422-1479) -- kaj konkeri la plej altajn postenojn en la Florenca respubliko. Verdire, li estis Sekretario de la dek el la Milito, ofico antaŭe okupita de Pietro Aretino (1492-1556) kaj kun merito regita de Skala tiel ke li estis akceptita kiel Civitano en 1457. En 1472 li iĝis prioro, en 1464 Kanceliero kaj Sekretario de la Respubliko kaj en 1486 gonfaloniero pri justico. En 1484 li iĝis ambasadoro de la papo Inocento la 8-a kaj poste Kavaliero de la Ora Sprono kaj Apostola Sekretario.
Li verkis nekompletan "Historion pri Florenco", kiun li lasis en la "Palaco de la Luno", en San Domenico de Fiezolo. Kiel beletristo kaj historiisto, li partoprenis en la "Novplatona Akademio" kiu periode kunvenis en la Palaco Venturi Ginori. Inter 1472 kaj 1480, li konstruigis la palacon della Gherardesca, en Borgo Pinti, kiu tamen iĝis tia nur dum la sekvaj jaroj. Sur lia palaco kuŝas lia blazono kaj lia slogano Gradatim. La palaco apartenis poste al la ĉefepiskopo de Florenco, Alessandro de' Mediĉi (estonta papo Leono la 11-a), kaj pli malfrue al la familio Gherardesca.
Personeca tipo
Klinike efikaj personecaj tipologioj
Efikaj personecaj tipologioj rivelas kaj pliigas scion kaj komprenon de individuoj, kontraste al malpliigado de scio kaj kompreno kiel okazas pri stereotipoj. Efikaj tipologioj ankaŭ permesas ke pliigita kapablo antaŭdirus klinike signifajn informojn pri homoj kaj evoluigi efikajn terapiajn strategiojn. Ekzistas ampleksa literaturo en la temo de klasifikado de la diversaj specoj de homa temperamento kaj same ampleksa literaturo pri personecaj trajtoj aŭ domenoj. Tiuj klasifiksistemoj provas priskribi normalan temperamenton kaj personecon kaj emfazi la superregajn ecojn de malsama temperamento kaj personec-tipoj; ili estas plejparte la kampo de la disciplino de psikologio. Personecaj malsanoj, aliflanke, reflektas la laboron de psikiatrio, medicina specialaĵo, kaj estas malsan-orientitaj. Ili estas konfidencaj en la Diagnoza kaj Statistika Manlibro (DSM) produkto de la Usona Psikiatria Asocio.
Nils Olsson
Nils OLSSON (naskiĝis en 1910, mortis la ) estis UEA-delegito en Höör (Svedio), dumviva membro de UEA kaj regula ano de Societo Zamenhof.
Li lernis la lingvon kun sia pli aĝa frato Olle Olsson jam en la 1920-aj jaroj, kaj kunfondis la klubon en Höör, kie li estis multjara prezidanto. Li tre aktivis en la internaciaj Esperanto-semajnoj de Frostavallen. Li okupiĝis en Eldona Societo en Svedio vendinte Esperanto-librojn. Ankaŭ lia filino, Kerstin Rohdin, estas aktiva en la sveda movado.
Nils Olsson ofte prelegis pri siaj esperanto vojaĝoj kaj pri siaj travivaĵoj per esperanto.
Subaj ligiloj estas prelego por neesparanta publiko por informi pri esperanto, kiam li estis 70 jara (1980).
Saint-Pierre-d'Aurillac (stacidomo)
Saint-Pierre-d'Aurillac estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Saint-Pierre-d'Aurillac, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Parfinskij (distrikto)
La distrikto de Parfino aŭ Parfina distrikto aŭ Parfinskij distrikto (Парфинский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la urbotipa loĝloko Parfino. La distrikto estis fondita en 1968 el parto de la distrikto de Staraja Russa de la Novgoroda provinco. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 12 220 homoj.