cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simeizo
Historio
Post konkero de la ĝenovaj teritorioj fare de la Otomana Imperio, Simeizo iĝis negranda vilaĝo. En la jaro 1778, kiam la tuta kristana loĝantaro de Krimeo estis deportita sur la nordajn bordojn de la Azova Maro, la loĝloko estis lasita de la lastaj grekoj kaj iĝis loĝata de nur krime-tataroj.
En la jaro 1818 la bienon "Simeizo" aĉetas fama industriisto I. Malcov; granda parto de la bieno estis okupita de vitejoj kaj parkoj. Komence de la XXa jarcento parto de la bieno estis vendita al diversaj privatuloj, kaj sur ĝia loko rapide kreskas la ripoz-loko. Pro tio, ke la konstruado de la loĝloko estis zorge planita, ĝi baldaŭ iĝis unu el la plej prestiĝaj kaj komfortaj aristokrataj kurac-lokoj de Krimeo. Dum tiu periodo estis aranĝita la centrala parko de la loĝloko, oni konstruis multajn vilaojn, kiuj konserviĝis ĝis nun. Plej multaj domoj de la loĝloko estis konstruitaj laŭ la projektoj de inĝeniero Jakov Semenov. En la jaro 1912 la loĝloko estis vizitita de imperiestro Nikolao la Dua.
Post la Oktobra Revolucio la loĝloko evoluas kiel popola kurac-loko. Preskaŭ ĉiuj kuracejoj de Simeizo specialiĝas pri kuracado de ftizo. Ekde la jaro 1932 la simeizaj kuracejoj funkcias tutjare. En la jaro 1929 Simeizo ricevis la statuson de urbotipa loĝloko.
Post komenco de la Dua Mondmilito aŭtune 1941 multaj loĝantoj de Simeizo foriris en la montaron kaj formis partizanajn trupojn. La loĝloko estis liberigita la 16an de aprilo 1944. La 18an de majo 1944 la pli granda parto de la loĝantaro (krime-tataroj) estis deportita en Centran Azion. Post la milito senhomiĝinta Simeizo estis loĝigita de novalvenintoj el la Rostova provinco de Rusio.
Naturo kaj klimato
La averaĝa jar-temperaturo de aero estas +13,5°С; averaĝa aer-temperaturo de februaro estas +4,1°С, de julio - +24,4°С. La bansezono komenciĝas fine de majo kaj daŭras ĝis mezo de oktobro.
Tuj ĉe Simeizo troviĝas bela natura vidindaĵo - rok-komplekso, kiun konsistigas la monto Koŝko kaj tri rokoj: la enmara roko Diva kaj la surbordaj rokoj Panea kaj "Cigna flugilo" (la komplekso estas deklarita kiel natura monumento).
Ekonomio
La bazo de la ekonomio de la loĝloko estas ripoz- kaj kurac- industrio. En Simezio aktivas negranda vinfarejo.
Per la busa trafiko la loĝloko estas ligita al Jalto, Simferopolo kaj Sebastopolo. Somere la loĝloko estas ligita al Jalto ankaŭ per ŝipetoj.
Socia sfero
En la loĝloko estas 1 mezlernejo, 2 infanĝardenoj, 8 sanatorioj, 2 someraj porinfanaj tendaroj, domo-muzeo de ukraina verkisto M. Kocjubinskij.
Vidindaĵoj
Super la loĝloko troviĝas la simeiza filio de Krimea astrofizika observatorio (la t.n. Simeiza observatorio). En la 1950-aj jaroj ĉi tie troviĝis la komanda centro, kiu akceptis la signalojn de la kosma aparato "Luna-3" (kiu, i.a., transmisiis la bildon de la dorsa flanko de Luno). En la observatorio oni aranĝas ekskursojn.
En la loĝloko estas ĉirkaŭ 50 belaj domoj, konsiderataj kiel arkitekturaj monumentoj. Belas ankaŭ la natura monumento - rok-komplekso, kiun konsistigas la monto Koŝko kaj tri rokoj: la enmara roko Diva kaj la surbordaj rokoj Panea kaj "Cigna flugilo".
Ceteraĵoj
Proksimume ekde la 90aj jaroj de la XXa jarcento Simeizo famiĝis ankaŭ kiel geja ripoz-loko. Ĉe la maro apud la monto Koŝka oni regule organizas diversajn gejajn renkontiĝojn kaj festivalojn.
Gabriel Rosenstock
Li estas verŝajne la plej aktiva poeto kiu verkas irlandlingve, kaj jam publikigis pli ol 100 librojn.
Rosenstock estas ano de la irlanda verkista institucio Aosdána, kaj du el liaj plej lastaj libroj estas 'Eachtraí Krishnamurphy' (La aventuroj de Krishnamurphy), 2003 kaj 'Krishnamurphy Ambaist'' (Krisnamurphy, ĉu vere?) 2004.
Lia vojaĝlibro 'Ólann mo mhiúil as an nGainséis' (Mia mulo trinkas el la Ganĝeso), 2003 iom montras liajn kredojn, intelektan vivon kaj filozofion. Li multe tradukas irlanden el aliaj lingvoj.
Lia filo Tristan Rosenstock estas ano de la tradicia irlanda kvinopo 'Téada' (ŝnuroj).
Juvelisto
Juvelisto estas homo, kiu prilaboras aŭ vendas juvelojn, tio estas dediĉas sin al juvelarto aŭ juvelfabriko.
Conceição da Aparecida
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Alfenas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Váh
Váh (Vág, Waag, Wag) estas la plej longa rivero en Slovakio, maldekstra alfluanto de Danubo.
Ĝi fluas de Altaj Tatroj okcidentdirekten kaj ĉe Žilina turniĝas suden. Fontas en marnivelo 664 m ĉe Kráľova Lehota kaj post 351km je 106,5 m pli supre de la marnivelo.
Longo estas 403 km, el tio estas navigebla 40 km. Akvokolekta areo estas 10640 km². La rivero havas dekon da akvonodoj.
Laŭ la rivero konstruiĝis ĉeno de fortikaĵoj kaj kasteloj, kiuj servis defendi Hungarion. Ili restis netuŝitaj, ĉar bataloj tie maloftis. Nun ili servas la turistojn. Menciinda batalserio estis en la valo de rivero en somero de 1849, kiam la hungara armeo ne povis bari enrompiĝon de unuiĝintaj aŭstraj taĉmentoj. En la enverŝiĝo al Danubo la fortikaĵo de Komarno (hungare Komárom) kontraŭstaris sukcese, fine la batalantaj hungaroj ricevis liberan foriron.
Gravaj urboj ĉe la rivero: Liptovský Mikuláš, Ružomberok, Žilina, Trenčín, Komárno. La lastan urbon ne nur Danubo distranĉas, sed ankaŭ la limo inter Hungario kaj Slovakio.
Akvonivelaj indikiloj: Liptovský Hrádok, Šaľa.
Jan Dismas Zelenka
Jan Dismas Zelenka (* 1679 en Launowitz (Louňovice pod Blaníkem) en Bohemio; † 23-a de decembro 1745 en Dresdeno) estis baroka komponisto Bohemdevena.
Vivo
Naskiĝinte kiel filo de orgenisto en Launowitz, Jan Dismas Zelenka estis edukata ĉe la Praga jezuita kolegio Clementinum. En 1709 li estis kontrabasisto en la kapelo de la grafo J.L. von Hartig en Prago kaj en 1710 li eklaboris kiel kontrabasisto ĉe la Saksia kortego en Dresdeno. La Saksa reĝo Aŭgusto la Forta financis al li studovojaĝon al Italio en la jaro 1710. Inter 1716 kaj 1719 li vojaĝis al Vieno, kie li studis ĉe Johann Joseph Fux. Samtempe li mem donis al Johann Joachim Quantz kontrapunktajn leciojn. Tiam li vojaĝis al Italio, kie li verŝajne trafis sur Antonio Lotti kaj Alessandro Scarlatti. Post lia reveno en 1719 li estis nomumata vickapelestro de la kortegokapelo (sub la kapelestro Johann David Heinichen) en 1721, en 1729 li iĝis direktoro de de la eklezimuziko kaj en 1735 li estis nomumata eklezikomponisto. Li restis, kun escepto de okazaj vojaĝoj al Prago, ĝis sia morto en la jaro 1745 en Dresdeno.
Verkaro
Jan Dismas Zelenka komponis ege neordinarajn kaj ne konvenciajn orkestrajn kaj voĉkantajn verkojn. Multaj el tiuj nur ekde la fino de 20-a jarcento travivas renesancon. En siaj sakralaj verkoj por la Dresdena kortego (ekde Aŭgusto la Forta pro politikaj kialoj transirinta al la katolika konfesio), speciale en la granda Lasta Sanktaj Mesoj (Missae Ultimae), li kombinas parte arkaikajn komponteknikojn kun la plej modernaj esprimrimedoj siatempaj al alte esprimpovaj kreaĵoj.
En siaj instrumentaj komponaĵoj Zelenka trovas samkiel siaj famaj posteuloj Bedřich Smetana kaj Antonín Dvořák la tipan "popolan sonon". Tamen la kelkfoje specifikado kiel "Ĉeĥa Vivaldi" parte ŝajnas troiga, parte ne adekvata. En la verkaro de Zelenka vidiĝas paralelecoj al aliaj pro siaj konfesioj el Bohemio forpelitaj ekzilantoj kiel Johann Joseph Fux (1660–1741), Heinrich Ignaz Franz Biber (1644–1704) el Wartenberg, Andreas Hammerschmidt (1612–1675) el Brüx aŭ Gottfried Finger el Olmütz (Olomouc).
Comendador Gomes
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Frutal. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Jan Dismas Zelenka
Verkaro
La ĉambromuzikaj verkoj de Zelenka laŭ instrumentigo estas nespecifaj, kiel ankaŭ la malfrua verkaro de Johann Sebastian Bach (1685–1750), kiu dum sia Lepsika epoko same aktivis por la Dresdena kortego. Krome Jan Dismas Zelenka povas reekpreni riĉan, ofte ja anoniman, Ĉeĥan tradicion. Kiel Ĉeĥaj komponistoj antaŭ Zelenka nomendas Adam Václav Michna z Otradovic aŭ Pavel Josef Vejvanovski.
Zelenka dankas sian remalkovriĝon en Ĉeĥio precipe al la muziksciencisto kaj flutisto Milan Munclinger. En 1959 li registrigis kune kun sia ensemblo Ars Rediviva por la firmao Supraphon unu el la ĉambrosonatoj (jam prezentita tamen en 1958 kadre de laArs rediviva-koncertociklo). En 1964 sekvis la sondiskaj registradoj de pluaj triosonatoj, orkestroverkoj kaj en 1969 de la Lamentationes Jeremiae Prophetae (solistoj: Theo Altmeyer, Karel Berman, Nedda Casei; Ars rediviva direktita de Milan Munclinger), same por Supraphon.
Ekde meze de la sepdekaj jaroj de la lasta jarcento oni pli kaj pli aprezas la inventoriĉecon kaj la virtuozecon de la verkaro de Zelenka, kiu konsiderinde malproksimiĝas de la disvastiĝintaj stiloj de la 18-a jarcento. Gravan parton al la remalkovro de la verkoj de Zelenka prenis la Svisa hobojisto Heinz Holliger, kiu en 1972 direktis la sondiskan registradon de la ses triosonatoj por la firmao Deutsche Grammophon kaj partoprenis en 1977 je la registrado de la orkestroverkoj (same ĉe Deutsche Grammophon). Pro la parenceco al la sonideoj de Johann Sebastian Bach oni rigardas Zelenka pli kaj pli ofte kiel ties komplemento.
Unu el la plej gravaj interpretanoj de la eklezia muziko de Zelenka estas la Marburger Bachchor, en 1966 fundita de studentoj de la universitato Marburg. Sub la direktado de p-ro Wolfram Wehnert de la altlernejo por muziko kaj teatro Hanovro la transregiona ĥoro mondskale meritis respekton pro la multnombraj unuaj prezentadoj de muziko de Zelenka inter 1978 kaj 1990, speciale de la Missa dei Patris, de la Missa votiva kaj multaj aliaj, parte unikaj komponaĵoj. Kun la muziko de Zelenka la ensemblo vojaĝis kun multaj eminenta orkestroj tra multaj eŭropaj landoj kontribuante tiel okaze de multaj festivaloj ege al la renesanco de la muziko de Zelenka.
Verkoj
La verkojn de Zelenka kunigis kaj katalogis la muziksciencisto Wolfgang Reich en la Zelenka-Werke-Verzeichnis (ZWV).
Comendador Gomes
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Geosfero
La geosfero estas la regiono de la tersurfaco, en kiu ĉiuj sferoj tuŝas kaj enpenetras unu la alian.
La sferoj (= ŝeloj en la regiono de la Tero) estas:
Aliaj nocioj, ofte en tiu kunteksto uzataj, estas noosfero kaj antroposfero.
Comercinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Pedra Azul. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Dzukio
Dzukio (Dzūkija, la dua nomo laŭvorte signifas "lando de kantoj") estas unu el la kvin etnografia regionoj de Litovio en la sudoriento de la ŝtato. La regiono ankaŭ inkluzivas vastajn historie litovajn teritoriojn de Belorusio, kaj iom de Pollando. La regiona ĉefurbo estas Alytus, kvankam la plej larĝa urbo estas Vilnius.
Geografio
Dzukio estas lokigita en la sudoriento de Litovio kaj ene de la ŝtata teritorio konsistas el la urboj Alytus kaj Vilnius aldone al la municipoj Varėna, Alytus, Šalčininkai, Trakai, Vilnius, Lazdijai, Elektrėnai kaj la sudo de Švenčionys. Vasta parto de la regiono nun apartenas al okcidenta Belorusio, kun la ĉefaj urboj Lida (litove Lyda) kaj Grodno (litove Gardinas), kaj pli eta parto de la regiono nun troveblas en nordorienta Pollando (vojevodio Podlasio). La urboj Vilnius, Lyda kaj Alytus estas la plej grandaj urboj de Dzukio, kaj la lasta el la tri historie estas konsiderata ĝia ĉefurbo. La difino de ĉiuj 5 etnografiaj regionoj de Litovio ne estas politika aŭ administra, sed kultura laŭ simileco de dialektoj, kamparaj tradicioj, kantoj kaj tradiciaj historioj. Norde de Dzukio najbaras la etnografia regiono Aŭkŝtajtio kaj okcidente Suvalkio.
Larĝaj partoj de Dzukio estas kovrataj de arbaroj kaj en la plej maldense loĝataj areoj de la regiono la denseco de enloĝantoj estas malpli ol 4 personoj po kvadrata kilometro. La plej granda marĉo de Litovio, Čepkelių, ankaŭ troviĝas ĉi-tie.
Du el la entute kvin naciaj parkoj troviĝas en Dzukio: la Nacia Parko Dzukio sudokcidente de Varėna ekestis dum 1991 kaj la Nacia Historia Parko Trakai apud la tradicia mezepoka regocentro Trakai establiĝis dum 1992.
Lingvo
La enloĝantoj de Dzukio tradicie parolas la dzukian dialekton de la litova lingvo, kiu laŭ plej moderna lingvistika klasigo nun havas la etikedon "suda aŭkŝtajtia", do estas subdialekto de la aŭkŝtatia dialektogrupo. Kvankam historie la dialekto estas multe parolata kaj havas fortan pozicion en la enloĝantaro, kiel en multaj regionoj de la mondo ĝia uzo nun tendence malkreskas.
Tradicioj
Pro sia malurbeco, la vastaj arbaroj kaj marĉoj, la regiono dum someroj kaj aŭtunoj havas abundon da sovaĝaj beroj kaj fungoj. Kolekti ilin estas antikva tradicio de la dzukianoj. Multaj el ili somere kaj aŭtune vendas la kolektitajn arbarajn berojn kaj fungojn stratorande, kvankam nun pli kaj pli centrigitaj kompanioj emas aĉeti la kolektaĵojn. Aldone homoj el aliaj partoj de Litovio venas al Dzukio por kolekti berojn kaj fungojn, kvankam la lokuloj provas kaŝi la plej bonajn lokojn de ĉiuj nelokuloj. La litova lingvo tute nature krom la substantivo "grybas" (fungo) havas la verbon "grybauti" (fungumi, do kolekti arbarajn fungojn)... tiom ĝenerala estas la hobio fungokolektado.
Politiko
Kiel ĉiuj etnografiaj regionoj de Litovio krom Ĵemajtio en la pleja okcidento, Dzukio neniam estis difinita politika aŭ administra unuo. Tradicie, la urbo de Alytus estas rigardata la ĉefurbo de la regiono, kvankam la urbo Kaŭnaso ĉe la nordorienta rando de la regiono multe pli grandas. Dum la jaroj post 1990 iuj litovaj politikistoj inkluzive de la eksa prezidento Rolandas Paksas subtenis la ideon, malinstali la 10 artefaritajn distriktojn de Litovio kaj anstataŭe oficialigi la tradiciajn etnografiajn regionojn kiel subŝtatoj, kiuj ricevus la nomon "lando" kiel en Germanio aŭ Aŭstrio. Laŭ tiaj planoj, Dzukio estus unu el la oficialaj "landoj". Kvankam tute ne klaras ĉu tiu ideo iam ajn konkretiĝos, jam antaŭ pluraj jaroj estis kreitaj kaj oficiale aprobitaj flago kaj blazono de Dzukio.
Simboloj
La blazono de Dzukio bildigas blankan militiston kun defenda ŝildo, kiu staras sur blanka grundo, antaŭ fono de blua ĉielo. La granda blazono havas la saman motivon, sed aldone dekstre kaj maldekstre po unu figuron, kiu tenas la blazonoŝildon, kaj sube la latinan moton Ex gente bellicosissima populus laboriosus ... "de gento plej militema al popolo laborema". Tiu moto aludas al la antikva balta popolo de jodvingoj, kiuj estis inter la plej militemaj baltaj popoloj. La jodvingoj vivis en suda Litovio kaj ĉefe en Dzukio, ĝis dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj ili miksiĝis kun la litovoj kaj malaperis ene de la litova popolo. La koncerna flago de Dzukio baziĝas sur la blazono.
Zeth Höglund
Carl Zeth "Zäta" Konstantin HÖGLUND (naskiĝis la 29-an de aprilo 1884, mortis la 13-an de aŭgusto 1956) estis gvida sveda komunista politikisto, kontraŭmilitaristo, aŭtoro, ĵurnalisto, kaj urbestro de Stokholmo (1940 - 1950). Höglund dankeblas kiel la fondinto de la Sveda Komunisma movado. Höglund iris al multe da kunsidoj en Bolŝevika Rusio, kaj estis elektita al la prezidanta komitato de la Kominterno en 1922.
Vivhistorio
Zeth Höglund plenkreskiĝis en Gotenburgo en malalte mezklasa familio. Lia patro, Carl Höglund, laboris kiel ledo-komercisto, kaj poste fariĝis ŝuisto. Zeth estis la plej juna el dek infanoj. Li estis la sola filo, kaj havis naŭ pliaĝajn fratinojn.
Liaj gepatroj estis tre religiaj, sed ili ne ŝatis la eklezian hierarĥion kaj la manieron per kiu la pastroj kaj registaroj uzis religion por regi la popolon. Zeth Höglund poste fariĝis ateisto.
Politika Vekiĝo
Li diplomiĝis de la gimnazio en 1902 kun averaĝaj notoj. Li baldaŭ komencis trejndeĵori ĉe la liberala taggazeto Göteborgs Posten, kaj estis dungita de la ĵurnalo tiuaŭtune.
Dum la sama aŭtuno, Höglund ekstudis historion, politikan sciencon, kaj literaturon ĉe la Universitato de Gotenburgo. Tie li konatiĝis kun Fredrik Ström, studento kun kvar pli da jaroj ol li, ankaŭ radikala socialisto. Ili fariĝis proksimaj amikoj, kaj daŭre estis dum la cetero de iliaj vivoj.
Ĉe la manifestacio de Majtago en 1903, Höglund kaj Ström estis invititaj de la socialdemokratia partio paroli pri la postulo por okhora labortago. Höglund komencis la prelegon, sekvite de Ström, kiu subite ekagitis por 6-horaj labortagoj, eĉ promseante 4-horaj labortagoj en socialisma estonteco.
En Parizo
Dum la somero de 1903, Höglund kaj Fredrik Ström decidis transloĝiĝi al Parizo. Ili kuriozis pri la hejmlando de la granda Franca Revolucio de 1789, kaj pri la urbo kie iliaj herooj Marat, Danton, kaj Saint Just vivis kaj luktadis.
En Parizo ili ĉeestis kelkajn socialistajn kunsidojn, el kiuj la plej granda estis kiam Jean Jaurès parolis al pli ol 4.000 homoj. Ili provis verki sole kaj sendis politikajn tekstojn hejmen al Svedio kie iuj el ili eldoniĝis en pluraj ĵurnaloj. Unu tagon ĉe la poŝtoficejo, Fredrik Ström malkovris, ke ili estis observataj de la francaj policistoj.
La du svedoj havis malmulte da mono. Ili devis vivi modeste en Parizo kaj ne povis elspezi multe da mono por nutraĵoj. Kiam venis la vintro, ili frostadis kaj malsatadis. Ili esperis resti multe pli longe sed deziris reiri al Svedio. Ili ne havis iom da mono por la vojaĝo hejmen, sed du el la fratinoj de Höglund, Ada kaj Alice, sendis monon kaj ili reiris hejmen por la Kristnasko de 1903.
Kontraŭmilitarismo
Höglund membriĝis en la Sveda socialdemokratia partio en 1904 kaj estiĝis la estro de la junular-movado de la partio. Li skribis artikolon, kiu nomiĝis Ni estigu svedan socialdemokration la plej forta en la mondo.
En 1905 Höglund forte subtenis la rajton de Norvegio al mem-destino kaj sendependeco de Svedio. Kiam la sveda burĝaro klarigis, ke ili pretis subigi Norvegion perforte, Höglund skribis la manifeston For la batalilojn! (Ned med vapnen!) en kiu li deklaris, ke se la svedaj laboristoj estis devigitaj ekmiliti kontraŭ Norvegio, ili anstataŭ turnus siajn armilojn kontraŭ la regklaso de Svedio. La milito estis evitita kaj Norvegio sendependiĝis, sed kiel rezulto de sia kontraŭ-milita agitado, Höglund estis kondamnita al ses monatoj en malliberejo, kondamno plenumita inter la mezsomero kaj Kristnasko de 1906.
Dum kondamnita kaj enmalliberejigita de la sveda regklaso kiel danĝera ribelemulo, Höglund salutatis de aliuloj. La germana socialisto Karl Liebknecht priskribis "kamaradon Zeth Höglund" kiel heroo en sia libro Militarismo kaj kontraŭmilitarismo. La rusa komunista estro Lenin skribis: "La proksima alianco inter la norvegaj kaj svedaj laboristoj, ilia kompleta, gefrata klassolidareco, gajnis per la rekono de la svedaj laboristoj de la rajto de la norvegoj malfideliĝi. … La svedaj laboristoj pruvis, ke malgraŭ ĉiuj varioj de burĝa politiko … ili povos konservi kaj defendi la kompletan egalecon kaj klassolidarecon de la laboristoj de ambaŭ nacioj en la lukto kontraŭ ambaŭ la sveda kaj la norvega burĝaro" (La rajtoj de nacioj al mem-destino).
En novembro de 1912, Höglund, kune kun siaj svedaj kamaradoj Hjalmar Branting kaj Ture Nerman, ĉeestis la specialan krizkunvenon de la Socialista Internacio, kiu estis vokita al Bazelo, Svislando, pro la komenciĝo de la Balkanaj militoj. Ĉe la kongreso, la estroj de la eŭropaj socialistaj partioj konsentis kunstari internacie por preventi iujn estontajn militojn.
Conceição dos Ouros
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Zeth Höglund
Kontraŭmilitarismo
Kune kun Fredrik Ström kaj Hannes Sköld, Höglund verkis kontraŭmilitisman manifeston Det befästa fattighuset (La fortresa malriĉulejo) en kiu ili priskribis kaj kritikis Svedion kiel armita fortreso kaj samtempe kiel malriĉulejo, kie la homoj estis mizeraj kaj la estroj elspezis ĉiujn rimedojn por militismo. Ne unu krono, ne unu oero, al militismo! estis la devizo de la manifesto. La burĝaraj politikistoj kaj amaskomunikiloj malamis ĝin.
La Unua Mondmilito kaj Zimmerwald
En 1914, kiam la Unua Mondmilito komenciĝis, Höglund kune kun Ture Nerman reprezentis la Sved-Norvegajn membrojn ĉe la Kongreso Zimmerwald, la internacia socialista kontraŭ-milita movado, kiu kunvenis en la eta svisa vilaĝo de Zimmerwald. Tie la juna sveda socialisto konatiĝis kun Lenin, Grigorij Zinovjev, Karl Radek, kaj Lev Trockij. Höglund kaj Nerman sentiĝis tre proksime al la rusaj bolŝevikoj.
Denove en Berno, post la kongreso en Zimmerwald, Höglund trinkis bieron kun Lenin en loka trinkejo. Lenin demandis al Höglund ĉu la Sveda Socialista Junulara Organizo eble povus donaci iom da multe bezonata mono al la bolŝevikoj. Höglund ofertis al Lenin iom da mono, kaj kvankam ne estis multe, Lenin ege ĝojis kaj dankis. Höglund konsciiĝis poste, ke eble estis pli pri politika fido aŭ pri mono.
Eĉ se Svedio ne partoprenis la militon, la kontraŭmilita propagando de Höglund estis sufiĉe por denove sendi lin al malliberejo pro "perfido de la Reĝlando." Kiam Höglund estis en la malliberejo ĉe Långholmen en Stokholmo, lia edzino naskis ilian duan filinon.
Zeth Höglund, malliberulo numero 172, ellasiĝis el Långholmen la 6-an de majo 1917 post pli ol 13 monatoj en malliberejo. Li estis salutita de siaj kamaradoj, familio, kaj kelkaj miloj da laboristoj, kiuj estis kunvenintaj ekstere de la malliberejo. Je la sama tago de lia ellaso, Höglund prelegis en parko en Stokholmo, amasigante milojn da homoj por aŭdi lin priparoli pacon, socialismon, kaj revolucion.
El Rusio venis telegramo: "Je la tago de via ellaso el malliberejo, la C.K. de la R.S.D.L.P. salutas vian personon kiel forta luktanto kontraŭ la imperialisma milito kaj plenkora subtenanto de la Tria Internacio" subskribite de Lenin kaj Zinovjev.
La naskiĝo de la sveda komunisma movado
En 1916, la maldekstraj socialistoj lanĉis sian propran ĵurnalon, Politiken, en kiu ili skribis kaj eldonis multe da tekstoj de Lenin, Zinovjev, Buĥarin kaj Karl Radek. Ambaŭ Radek kaj Buĥarin, kiu pasis multe da tempo en la neŭtrala Svedio dum la Mondmilito, havis grandan influon sur la evoluo de la Sveda Socialista Maldekstro.
En decembro, 1917, Höglund kaj Karl Kilbom vojaĝis al Petrogrado por viziti la bolŝevikojn kaj montri sian subtenon de la revolucio. Je la tago de ilia alveno, Höglund estis invitita viziti Lenin en la Smolnij. Lenin estis en bonega humoro. La svedaj komunistoj estis unu el la unuaj internaciaj grupoj viziti Sovetan Rusion, kaj ne post la Tago antaŭ Novjaro, al la sveda delegacio aliĝis Otto Grimlund kaj Carl Lindhagen. Höglund kaj Lindhagen estis invititaj paroli al spektantaro da 10.000 homoj en Petrogrado. La Bolŝevikino Aleksandra Kollontaj, kiu pasis multe da tempo en Skandinavio kaj estiĝis proksima amikino de la svedaj maldekstraj socialistoj, tradukis la prelegojn de Lindhagen kaj Höglund el la sveda en la rusan.
Reirante al Svedio, Höglund ankaŭ vizitis la Ruĝulojn en Finnlando, lando kiu tiuepoke suferis pro la Finnlanda Enlanda Milito, kiu baldaŭ finiĝis kun venko de la "Blankuloj".
Kominterno
En marto 1919, la fondo de la Internacio (Kominterno) okazis en Rusio, kaj Otto Grimlund reprezentis la Svedan Socialistan Maldekstron. Zeth Höglund laboregis konvinki siajn kamaradojn, ke la sveda partio membriĝu en la Kominternon.
Dum la dua kongreso de la Kominterno, kiu okazis en Rusio dum la somero de 1920, Grigorij Zinovjev parolis: "Malfeliĉe Kamarado Höglund kaj aliuloj, kiuj partoprenis kun ni la fondon de la Komunista Internacio ne estas ĉi tie." Anstataŭ, Kata Dalström reprezentis la svedajn komunistojn tie.
Sed en la somero de 1921, Zeth Höglund, kune kun Fredrik Ström kaj Hinke Bergegren reprezentis Svedion en la tria kongreso de la Kominterno, kiu okazis en Moskvo, kaj Höglund laboregis devigi la svedan partion akcepti la Dudek unu Kondiĉojn por membreco en la Kominterno, inkluzive ŝanĝon de la nomo de la Socialdemokratia Maldekstra Partio de Svedio al la Sveda Komunista Partio. Iuj el la partianoj kiuj ne konsentis pri tiuj 21 tezoj forlasis la partion, dum aliuloj inkluzive de Carl Lindhagen, estis forpelitaj.
Höglund estis elektita al la Kominterna Prezidanta Komitato en 1922. Tamen, en 1924, pro malkonsento pri la evoluo de la kominterna politiko, pensante ke estis tro rekta kontrolo de Moskvo, Höglund disiĝis el la Sveda Komunista Partio kaj fondis sian propran Komunistan Partion. En 1926, li remembriĝis en la Sveda Socialdemokratia Partio, kie li estis parto de la radikala maldekstro. Li ankoraŭ konsideris sin komunisto ĝis la mortotago en 1956, ĉiam defendante la originajn ideojn de Lenin kaj Trockij, sed kritike kontraŭstarante Stalinismon.
Höglund estis la Urbestro de Stokholmo inter 1940 kaj 1950.
Höglund havis straton nomitan pro li en Leningrado, sed post la leviĝo de Stalinismo la stratnomo estis ŝanĝita.
Amboise
Amboise estas franca urbo ĉe la rivero Luaro, ĉirkaŭ 20 km oriente de Tours. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de 40.65 km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Famuloj
Pro la reĝa kastelo, multaj famuloj vivis en Amboise, la plej fama certe estis Leonardo da Vinci, kiu mortis en Le Clos Lucé.
Inter nuntempaj famuloj oni povas mencii:
Artfamuloj el Amboise:
Ĝemelurboj
Ekzistas jenaj ĝemelurboj:
Buffy Sainte-Marie
Buffy SAINTE-MARIE (naskiĝis Beverly Sainte-Marie, 20-a de februaro 1941) estas kanada indiana muzikisto, komponisto, pentristo, edukisto, kaj soci-aktivulo.
Ŝi naskiĝis sur la kria rezervejo Piapot en la valo de la rivero Qu'Appelle (Saskaĉevano). Ŝi poste adoptiĝis kaj plenkreskis en Majno kaj Masaĉuseco (Usono). Kiel plenkreskulo ŝi perlaboris doktoriĝon en la Belartoj de la Universitato de Masaĉuseco kaj ankaŭ havas diplomojn en instruado kaj orienta filozofio.
Frua kariero
Ĝis 1962, kiam ŝi havis dudek-iom jaroj, Sainte-Marie turneis sole, evoluigante sian arton kaj prezentante en diversaj koncertejoj, muzikfestivaloj kaj indiĝenaj rezervejoj de Usono, Kanado kaj alilande. Ŝi pasigis multan tempon en la kaferoj de la distrikto Yorkville de urbocentra Toronto kaj Vilaĝo Greenwich de Novjorko apud aliaj famiĝantaj kanadaj samtempuloj kiel Leonard Cohen, Joni Mitchell kaj Neil Young.
Ŝi rapide famiĝis kiel talenta kantoverkisto, kaj multajn el ŝiaj fruaj kantoj, kiel "Until It's Time For You To Go", popularigis aliaj muzikistoj, inter ili Barbra Streisand, Elvis Presley, Sonny and Cher, Chet Atkins, Roberta Flack, Janis Joplin kaj Neil Diamond.
Ŝian debutan albumon, It's My Way, eldonis Vanguard Records en 1964, kaj Billboard Magazine sekve nomis ŝin "Best New Artist" (Plejbona Nova Artisto). En ĉi tiu albumo ankaŭ estis la multe laŭdita protestkanto "Universal Soldier" kiu poste estis furoro por Donovan.
En 1967 Sainte-Marie eldonis la albumon Fire and Fleet and Candlelight, en kiu aperis tio kio verŝajne estas la definitiva interpretiĝo de la tradicia kanto "Lyke Wake Dirge" kaj la furoraĵo "Now that the Buffalo's Gone", protesto pri rompitaj traktatoj kun la membroj de la Unuaj Nacioj. Inter la aliaj bone konataj kantoj de Sainte-Marie estas "Mister Can't You See," (usona furoraĵo en 1972); "He's An Indian Cowboy In The Rodeo"; kaj la temkanto de la populara filmo "Soldier Blue".
En la malfruaj sesdekaj jaroj Sainte-Marie uzis sintezilon Buchla por sonbendigi la albumon Illuminations, kiu ne altiris multan atenton. "Homoj estis enamiĝintaj al la bildo de Pocahontas-kun-gitaro" ŝi diris en intervjuo de 1998.
Sainte-Marie edziniĝis al muzikisto Jack Nitzsche en 1969 kaj regule aperis en la porinfana televida serio Sesame Street de 1976 ĝis 1981, kune kun sia filo, Dakota Starblanket Wolfchild.
La kanton "Up Where We Belong" (kiun Sainte-Marie verkis kune kun Will Jennings kaj Jack Nitzsche) prezentis Joe Cocker kaj Jennifer Warnes por la filmo An Officer and A Gentleman. Ĝi ricevis Premion de Plej Bona Kanto ĉe prezentado de la Akademiaj Premioj en 1982.
En 1992 Sainte-Marie aperis en la televida filmo The Broken Chain kun Pierce Brosnan kaj alia indiĝena bahaano Phil Lucas.
Posta Kariero
En 1992, post dekses-jara paŭzo de sonbendigado, Sainte-Marie eldonis la albumon Coincidence and Likely Stories. Sonbendigita hejme per ŝia komputilo, la albumo havis inter aliaj la politike potencajn kantojn "The Big Ones Get Away" kaj "Bury My Heart At Wounded Knee", ambaŭ komentantaj la sorton de Nordamerikaj indiĝenoj. Sekvis tion en 1996 ŝia albumo Up Where We Belong, en kiu ŝi prezentis plurajn el siaj plej popularaj furoraĵoj en malpli amplifiitaj versioj, inter "Universal Soldier".
Talenta komputilartisto, Sainte-Marie montris siajn pentraĵojn en la Muzeo Glenbow de Kalgario, la Vinipega Artgalerio, la Galerio Emily Carr en Vankuvero kaj la Artmuzeo de la Amerika Indiĝenulo en Santa Fe.
En 2004 kanto verkita kaj prezentita de ŝi kun la titolo "Lazarus" estis akceptita de la hiphopa produktisto Kanye West kaj prezentita de Cam'Ron kaj Jim Jones de The Diplomats sub la nomo "Dead or Alive".
Ŝi estas aktiva membro de la Bahaa Kredo.
Premioj kaj Honorigoj
Francio nomis Buffy Sainte-Marie Plej Bona Internacia Artisto de 1993. Tiun saman jaron Unuiĝintaj Nacioj elektis ŝin por oficiale proklami la Internacian Jaron de Indiĝenaj Popoloj.
Sainte-Marie akceptiĝis en la Aŭlo de Famo Juno por sia tutviva kontribuado al muziko en 1995, kaj ŝi gajnis Premion Gemini en 1997 pro la televida specialfilmo kanada Buffy Sainte-Marie: Up Where We Belong. Okaze de la premi-prezentado ŝi unuafoje prezentis sian faman kanton al viva aŭskultantaro.
Ŝi ricevis Premion por Tutviva Atingo (Lifetime Achievement Award) de la Nacia Fondaĵo por Indiĝena Atingo en Kanado en 1998, kaj ŝi ankaŭ fariĝis Oficiro de la Ordeno Kanada.
En 1999 ŝi ricevis stelon sur la Kanada Promenejo de Famo.
Eksteraj ligiloj
[[Kategorio:Indianaj artistoj]
Antroposfero
La antroposfero (greke: anthropos - homo; sfera globo) estas vivspaco kreita de la homo.
Ekzemploj por ĝi estas agraraj, kulturaj kaj industriaj pejzaĝoj en urboj kaj vilaĝoj.
Vidu ankaŭ: antropogena, antropogena pejzaĝo
Mallongkrura tringo
La Mallongkrura tringo, Tringa brevipes (eksa Heteroscelus brevipes: Pereira & Baker, 2005; Banks et al., 2006), estas malgranda azia vadbirdo de la granda familio de Skolopedoj, la tipaj vadbirdoj, kaj la ordo de Ĥaradrioformaj.
Ĝi estas tre parencrilata kun ties nordamerika samfamiliano, la Griza flavkrura tringo, Tringa incana - eksa Heteroscelus incanus, kaj estas tre malfacile diferencigi ilin disde tiu specio. Ambaŭ tringoj estas ununuraj inter la specioj de la genro Tringa pro havo de nebildan grizecajn flugilojn kaj dorson kaj skvaman brustan bildon kiu pliiĝas dum breda sezono ĝis la ventro. Tiam ambaŭ havas ankaŭ tre rimarkindan superokulan strion pli larĝan antaŭ okulo; krome tiu specio montras blankajn okulringojn kaj nigrajn okulojn. La beko estas tre longa, malhelbruna -ĉefe ĉebaze- kaj pli larĝa ĉebaze.
Tiuj birdoj similaspektas kun Ruĝkrura tringo, Tringa totanus, laŭ formo kaj grando. Supraj partoj, subflugiloj, vizaĝo kaj kolo estas grizaj kaj la ventro estas blanka. Ili havas mallongajn flavecajn krurojn kaj bekon kun hela bazo kaj malhela pinto.
Ties reprodukta medio estas ŝtonaj riverbordoj en nordorienta Siberio. Ĝi nestumas surplanke sed tiuj birdoj ripozas en arboj. Ili foje uzas malnovajn nestojn de aliaj birdoj. La Mallongkrura tringo estas migrantaj birdoj kiuj vintras en kotecaj kaj sablecaj marbordoj el sudorienta Azio ĝis Aŭstralio. Ili estas tre raraj vaguloj en okcidenta Norda Ameriko kaj okcidenta Eŭropo. Tiuj birdoj ne estas tre sociaj kaj maloftege estas vidataj laŭ grandaj aroj escepte en ripozejoj.
Ili estas tre similaj al siaj amerikaj samfamilianoj kaj diferenco dependas el detaloj kiel longo de nasa sulkostrio kaj skvamado ĉe tarso. Plej facila distingilo estas alvoko: la Mallongkrura tringo havas dusilaban fajfadon kaj la Griza flavkrura tringo, Tringa incana murmuran kanton.
Tiuj birdoj manĝas surplanke aŭ akve bekoplukante per rigardo. Ili manĝas insektojn, krustulojn kaj aliajn senvertebrulojn.
Le Clos Lucé
Le Clos Lucé estas vilao en Amboise, Francio, ĉirkaŭ 500 metrojn for de la reĝa kastelo de Amboise, al kiu ekzistas subtera pasejo.
Le Clos Lucé estis konstruita de Étienne le Loup meze de la 15-a jarcento. En 1490 la franca reĝo Karlo la 8-a aĉetis ĝin por sia edzino Ana de Bretonio. Poste uzis ĝin la reĝo Francisko la 1-a kaj ties fratino Margareta de Navaro, kiu tie ekverkis sian libron Heptameron.
En la jaro 1516 Francisko la 1-a de Francio invitis Leonardon da Vinci al Amboise kaj donis al li Le Clos Lucé kiel viv- kaj laborloko. Leonardo alvenis tie kunportante la pentraĵojn Mona Lisa, La virgulino kaj la infano kun sankta Ana kaj Johano, la baptisto kaj Sankta Johano la baptisto. Li vivis tie dum tri jaroj ĝis sia morto la 2-an de majo 1519.
Hodiaŭ Le Clos Lucé estas muzeo, kie videblas 40 modeloj de la maŝinoj inventitaj de Leonardo.
Brovtringo
La Brovtringo, Tringa glareola, estas malgranda malnovmonda vadbirdo de la granda familio de Skolopedoj, la tipaj vadbirdoj, kaj la ordo de Ĥaradrioformaj. Ĝi estas la plej malgranda de la tringoj de la genro Tringa.
Aspekto
Tiu tringo estas 20 ĝis 23 com longa, havas enverguron de inter 36 kaj 40 cm kaj pezas 50 ĝis 90 g. Ĝi ŝajnas kiel la Blankpuga tringo, Tringa ochropus , sed estas pli hela, longkrura kaj eleganta aŭ similas ankaŭ al la Solema tringo, Tringa solitaria, sed kun pli mallonga kaj maldika beko, bruna dorso kaj pli longaj flavecaj kruroj. Blanka strio superokula tre rimarkinda kaj ĉirkaŭokula ringo. Tiu specio diferencas el la unua el menciitaj specioj pro tio, ke la blanka puga makulo estas pli malgranda -kun rekta komenco kaj ne kojnforma- kaj ĉefe malpli kontrasta, ĉar la Brovtringo havas flugilojn ne tiom malhelajn kaj la Blankpuga tringo, Tringa ochropus , havas ilin preskaŭ nigrajn ĉefe en la pinta duono. Krome tiu ĉi havas la nigrajn strion vostopinte pli multnombrajn kaj pli mallarĝajn. Pri la Solema tringo, Tringa solitaria, tiu malhavas blankan pugon.
La plej parenca familiano tamen estas la Ruĝkrura tringo, Tringa totanus, kaj ambaŭ samhavas la taksonan rilaton kun Marĉotringo, Tringa stagnatilis (Pereira & Baker, 2005). Tiuj tri specioj formas grupon de etecaj tringoj kiuj havas ruĝajn aŭ ruĝecajn krurojn kaj en breda plumaro estas bruna supre kun malhela punktoj kaj pli disaj ĉe brusto kaj kolo.
Kutimoj
La Brovtringo reproduktiĝas en subarktaj humidejoj de altaj teroj de Skotio, tra Eŭropo -Danio, Skandinavio, baltaj landoj, nordaj Rusio kaj Siberio- kaj Azio. Ili migras tra Eŭropo al tropika Afriko kaj el Siberio al suda Azio, ĉefe Barato kaj ĝis Aŭstralio. Tiu birdo troviĝas kutime ĉe fluanta akvo aŭ lagetoj dum migrado kaj vintrado.
Lorenzo di Credi
Lorenzo di Credi, fakte Lorenzo di Andrea d'Oderigo, (naskiĝis ĉirkaŭ 1459 en Florenco, Italio; mortis la 12-an de januaro 1537 en Florenco) estis itala pentristo, juvelisto kaj skulptisto.
Brovtringo
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas per tuŝoprobado en neprofunda akvo aŭ malseka koto. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj similajn etajn predojn, kiel vermojn, krustulojn kaj eĉ etajn fiŝojn.
Kriosfero
La Kriosfero estas la regiono de la surfaco de planedo, kiu estas kovrita per glacio. Al tio apartenas la marglacio, la glaĉerŝildoj, la glaĉersokloj, la montaraj glaĉeroj kaj la areoj kovritaj de la neĝo.
La kriosfero estas decide grava por la klimatosistemo de planedo, ĉar ĝi havas grandan reflektokapablon (albedo).
Coluna
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Guanhães. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Conceição do Pará
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Divinópolis. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Antropogena pejzaĝo
Ekzemploj:
Tradiciaj vestoj
Eŭropo
tradiciaj vesto de Estonio
Genio
Genio estas la plej alta grado de la homaj kapabloj, superega inteligentulo.
La vorto devenas tra la franca génie, el la latina genius (komence: "la kreanto"), de la greka γίγνομαι ("iĝi", poste en romia religio persona protektanta dio, talanto kaj talento). Oni uzas ĝin por personoj kun eksterordinara krea spirita potenco (ekzemple genia sciencisto, genia artisto) aŭ persono kun eksterordinaraj kapabloj pri aliaj fakoj (genia sportisto).
Laŭ romia mitologio, genio estas diaĵo, kiu zorgas pri la destino, bona aŭ malbona, de ĉiu homo
Stelŝprucilo
Stelŝprucilo (aŭ: stelĵetilo, stelkraĉilo, mirakla torĉo, …) estas piroteknikaĵo: sparkanta petardo tenebla permane. En multaj landoj ĝi estas bruligata dum la festoj de kristnasko kaj Nova Jaro.
Funkcio
Klasika stelŝprucilo konsistas el oksidenzo (kutime baria nitrato - por certigi relative malrapidan bruladon), ligenzo kiel dekstrino, faruno aŭ amelo kaj miksaĵo el diversaj metalpulvoj. La konsisto de la metalmiksaĵo influas kiel la amaso forbrulas: fero ŝprucas la longe brulantajn, flugantajn sparkojn, zinko donas blindige helan flamon, dum aluminio garantias konstantan bruladon kaj estas pli bone stokebla. Buntaj flamoj estas atingeblaj per nitratoj aŭ kloridoj de bario (helverda), kupro (blua/verda) aŭ stroncio (ruĝa). Kutime fero kaj aluminio estas uzataj en stelŝpruciloj.
Produktado
Atentu!!
En diversaj landoj la produktado de piroteknikaĵoj sen licenso estas delikto laŭ la leĝo pri eksplodaĵoj. Eksperimentado kun kemiaj substancoj postulas sperton kaj respondecon. Bario estas venena pezmetalo, ĉiuj nitrogen-oksidoj akcelas brulon.
Por mem fari stelŝprucilojn oni devas atenti pri la miksaĵo (ĉ. 50% da okzidenzo, 30% da fero, 10% da ligenzo, 10% da aluminio), pri la fajneco de la pulvograjnetoj kaj pri la tavoldikeco. Nur per granda sperto oni atingas bele ŝprucantan miksaĵon. Plie oni atentu, ke oni ne tro grandkvante enspiru la estiĝantajn gasojn (inter ili estas la venenaj karbona monooksido kaj nitrogena oksidoj). La temperaturoj de la brulado atingas ĝis 1000 °C. Fakte ne eblas blovestingi stelŝprucilon, eĉ sub akvo ili povas bruli, se la amaso ne estas tro rapide malvarmigita.
Bezonataj iloj: porcelana bovlo, kirlilo, spatelo
Kemiaĵoj: 11 g Barionitrat-pulvo, 1 g Aluminio-pulvo, 5 g malfajna fero-pulvo kaj 3 g amelo estu miksataj. Oni aldonu iom da bolanta akvo kaj kirlu ĝis oni ricevas tre viskozan paston. Per ĝi oni kovru fero-bastonetojn (ekzemple biciklo-spokojn, antaŭe senigitaj de eventuala graso) - lasu duonon senkovrita por povi teni ilin permane. Sekigu ilin per harsekigilo. Poste lasu ilin finsekiĝi dum minimume unu tago. Poste ili pretas.
Nuala Ní Dhomhnaill
Nuala Ní Dhomhnaill (n. 1952) estas, kun la pli maljuna Máire Mhac an tSaoi, la plej bone konata de la nunaj irlandlingvaj poetinoj. Ŝi naskiĝis en Lancashire, Anglio, en 1952 de irlandlingva gepatroj, kaj revenis al Irlando je la aĝo de 5, kaj poste vivis en Corca Dhuibhne, en la ekstrema sukokcidenta parto de Irlando, en la duoninsulo de An Daingean, kaj en an tAonach, en la Graflando de Tiobraid Árann-Tipperary.
Ŝi studis la anglan kaj la irlandan en la Universitato de Corcaigh/Cork, kaj aniĝis la 'Innti' skolon de poetoj. En 1973 ŝi edziniĝis kun la turka geologo, Dogan Leflef, kaj loĝis en Turkio kaj Nederlando dum sep jaroj.
Inter ŝiaj libroj de poezio estas:
An Dealg Droighin (1981) Féar Suaithinseach (1984) Rogha Dánta/Selected Poems (1986, 1988, 1990); Pharaoh's Daughter (1990) Feis (1991) Cead Aighnis (1998).
Ní Dhomhnaill estas membro de Aosdána kaj multe verkis: krom la poezion, ŝi verkis teatraĵojn por infanoj, antologiojn artikolojn, recenzojn kaj eseojn.
Ŝi verkis nur irlande por lojaleco al la lingvo. Oni citas ŝin: "La irlanda estas lingvo de beleco, historia signifo, praradikoj kaj enorma taŭgeco por poezia esprimade tra ĝia ĉiutaga uzo". Ŝi ankaŭ flue parolas angle, turke, france, germane kaj nederlande.
La verkoj de Ní Dhomhnaill koncentriĝas je la riĉaj tradicioj kaj heredaĵo de Irlando, kaj kombinas prairlandajn temojn folklorajn kaj mitologiajn kun modernaj temoj el feminismo, sekseco kaj kulturo. Ŝi skribas: "La mito estas baza strukturigado de nia realeco, rakontmaniero kiun ni lokigas sur la kaoson de la sentoj por doni signifon al niaj vivoj".
Ní Dhomhnaill gajnis multajn premiojn kaj stipendiojn, kaj oni tradukis ŝiajn verkojn al la franca, germana, pola, itala, norvega, estona, japana, bretona kaj la angla.
Nuala nun loĝas apud Dublino kun sia edzo kaj kvar infanoj, kaj regule aŭskultebla en la irlanda radio kaj televido.
Feminista filozofio
Feminista filozofio rilatas al filozofio analizata laŭ feminista vidpunkto. Ĉi tia filozofio emas uzi la metodojn de tradicia filozofio por apogi la feministan movadon, sed ankaŭ kritikas la ideojn de tradicia filozofio per feministaj metodoj.
Ne ekzistas vera "skolo" de feminista filozofio: feministaj filozofoj, samkiel tradiciaj filozofoj, havas tre malsamajn opiniojn pri variaj temoj. Cetere, feministoj si mem oftfoje apartenas al tre variaj branĉoj de tiu movado.
Conceição do Rio Verde
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Conceição do Mato Dentro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj estas la administra centro de la samnoma mikroregiono Conceição do Mato Dentro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Siksto la 4-a
Siksto la 4-a, Francesco della Rovere OFM Conv. (naskiĝis la 21-an de julio 1414 en Celle Ligure ĉe Savona, Ligurio; mortis la 12-an de aŭgusto 1484 en Romo) estis papo de la 9-a de aŭgusto 1471 ĝis la 12-a de aŭgusto 1484.
Siksto la 4-a estis onklo de Julio la 2-a.
Lorenzo de Mediĉo
Lorenzo de la Mediĉoj kromnomita Lorenzo la Grandioza, filo de Piero de Cosimo de la Mediĉoj (naskiĝis la 1-an de januaro 1449 en Florenco; mortis la 8-an de aprilo 1492 en la vilao de Careggi, Florenco) estis itala politikisto kaj la estro de la senjorlando de Florenco dum la itala Renesanco.
Komence li regis kun sia frato Giuliano de Mediĉoj, ĝis ties murdo en la jaro 1478 en la katedralo de Florenco, dum la konspiro de la Pazzi, el kiu li mem eskapis.
Conceição das Alagoas
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Citizen Kane
Citizen Kane (anglalingve por Civitano Kejn) estas 1941-a mistero-dramo-filmo distribuita de RKO Pictures kun Orson Welles kiel reĝisoro kaj ĉefaktoro, lia unua publikigita filmo. Ĝi montras la fikcian rakonton pri "Charles Foster Kane", eldonisto kies batalo por povo transformis lin de ulo aventurema al militema. La rakonto estas montrata per retrospektivaj scenoj, kiuj pritemas ĵurnaliston kiu volas malkovri la signifon de la lasta vorto de Kane: "Rosebud" ("Rozoburĝono").
Citizen Kane estas ofte nomata kiel unu el la plej elstaraj filmoj en la historio de kino.
La ĉefheroo Kane estas kunmetitaĵo de pluraj historiaj personoj: eldonista magnato William Randolph Hearst, la ermitema piloto kaj filmisto Howard Hughes, kaj magnato el Ĉikago Samuel Insull. Kiam la filmo estis prezentita, la ĵurnaloj de Hearst sovaĝe atakis ĝin.
Cônego Marinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Januária. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala
Yngwie J. Malmsteen
Yngwie Malmsteen, arta nomo de Lars Johan Yngve Lannerbäck, (Stokholmo, 30-a de junio de 1963) estas sveda gitaristo.
La Intereso pri Muziko
Lars Johann Yngve Lannerbäck naskiĝis en Stokholmo, Svedio, la 30-an de junio 1963. Li havis lecionojn de piano kaj trumpeto kaj kiam li estis 5-jaraĝa gajnis sian unuan gitaron, kiu restis neuzata ĝis la 18-a de septembro 1970 kiam li vidis per televido specialan programon pri la forpaso de Jimi Hendrix. Kio pli multe prenis atenton de la knabo Malmsteen ne estis la tekniko mem de Hendrix, sed la momento kiam li rompis kaj poste bruligis la gitaron.