cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die Welt als Wille und Vorstellung
Resuma enhavo
Schopenhauer opinias, ke la individua ideo malhelpas nin, ekkoni la mondon kia ĝi estas - do la volon - en ĉio kaj ne nur en ni mem. Schopenhauer vidas en kompreno de la mondo, kiu nure estas perceptata kiel ideo, subjektive konsiderata de la individua volo, i.a. klarigon por miismo. En la neado de nia individua volo ekzistas elturniĝo el la mondo kiel nura ideo, per kiu ni povas ekkoni la saman volon kaj la saman suferon en ĉio. La metafiziko de Schopenhauer estas per tio lige ligita kun lia etiko. Eblecon de dumtempa voloneado prezentas laŭ Schopenhauer la arto.
Epistemologio (1-a sekcio)
La komenca frazo estas "La mondo estas mia reprezentado" (Die Welt ist meine Vorstellung). En la unua sekcio, Schopenhauer vidas la mondon kiel reprezentado. Specife, la unua sekcio traktas reprezentadon kondiĉigitan de la "principo de sufiĉa gusto" (Satz vom Grunde). En la tria sekcio, Schopenhauer revenas por nomi la mondon reprezentadon; ĉi-foje, li koncentriĝas pri reprezentado sendependa de la principo de sufiĉa gusto (t.e. la platona ideo, la tuja kaj adekvata objekto de deziro, kiu estas la objekto de arto).
Schopenhauer komencas la eseon ekzamenante la mondon kiel ĝi montras sin al ni en nia konscio, kiam objektoj estas nepre aranĝitaj laŭ spaco kaj tempo kaj laŭ kaŭzeco. Laŭ nia sperto, la mondo estas ordigita laŭ la principo de sufiĉa gusto. Ni perceptas multecon da objektoj rilataj unu al la alia laŭ necesaj manieroj.
La surskribo de la unua sekcio estas citaĵo de Jean-Jacques Rousseau "Sors de l'enfance, ami, réveille-toi" (libere tradukita: Foriru el infanaĝo, amiko, vekiĝu!).
Ontologio (2-a sekcio)
En la dua sekcio, Schopenhauer asertas ke la volo estas la kantia aĵo en si mem, la nura esenco kiu subestas ĉiujn objektojn kaj fenomenojn en la mondo. Kantio kredis ke spaco kaj tempo estas nur niaj formoj de observado tra kiuj ni devas percepti la mondon de fenomenoj, kaj tiuj faktoroj (verŝajne) ne validas por la aĵo en si mem. Schopenhauer atentigis, ke objektoj povas esti juĝitaj kaj distingitaj nur en tempo kaj spaco, do la aĵo en si mem devas esti unueca. Ĉiuj aĵoj kiuj ekzistas, inkluzive de homoj, devas esti parto de ĉi tiu fundamenta unueco. La esprimo de la ununura volo en la amaso da objektoj kiujn ni spertas estas la "objektivigo de la volo". Multeco ekzistas kaj fariĝis ebla nur helpe de tempo kaj spaco, kaj tial Schopenhauer nomas ilin la principo de individuigo ( principium individualis ). Deziro, kiel aĵo en si mem, estas ekster la principo de sufiĉa gusto (en ĉiuj ĝiaj formoj) kaj estas do senbaza (kvankam ĉiu el la fenomenoj de deziro estas submetita al ĉi tiu principo). La volo, kiu ne estas submetita al la "principo de individuigo", liberiĝas de ĉia multeco.
Ĉiuj fenomenoj enkorpigas esencan aspiron: elektro kaj gravito, ekzemple, estas priskribitaj kiel fortoj, kaj tiuj por Schopenhauer estas la objektivigo de deziro. En la sama maniero, la kapablo de homa ekkono estas ankaŭ submetita al la postuloj de la volo.
Tamen ĉio, kion mi deziras, neeviteble kondukas al sufero. Schopenhauer prezentas pesimisman bildigon, laŭ kiu neplenumitaj deziroj estas doloraj, kaj plezuro estas nur la sento spertita post kiam tia doloro estas forigita. Tamen, la plej multaj deziroj neniam realiĝas, kaj tiuj kiuj faras estas tuj anstataŭigitaj per pli malfacilaj deziroj.
Estetiko (3-a sekcio)
En la tria sekcio, Schopenhauer esploras la sperton de estetika observado. Kiam ni rigardas ion estetike, ni havas scion pri la objekto ne kiel individua afero sed pri la universalaĵo kiel la platona Ideo (die Platonische Idee). Post tio, la persono povas perdi sin en la objekto de estetika observado, kaj por mallonga momento eskapi de la ciklo de nerealigita deziro kiel "subjekto [temo] de pura kaj sendezira scio" (reinen, willenlosen Subjekts der Erkenntniß). Ĉi tio implicas forlasi la metodon de rekono ligita al la principo de sufiĉa gusto (la sola maniero taŭga por la servo de la scienca volo). Dum la estetika sperto ni ricevas momentan malpeziĝon de la doloro akompananta nian aspiron. Kiel multaj aliaj estetikaj teorioj, la centro de Schopenhauer estas la koncepto de la geniulo. Genio, laŭ Schopenhauer, estas posedata de ĉiuj homoj en diversaj gradoj kaj konsistas el la kapablo por estetika sperto. Tiuj kun alta nivelo de genio povas esti instruitaj por transdoni ĉi tiujn estetikajn spertojn al aliaj, kaj objektoj kiuj komunikas tiujn spertojn estas artaĵoj.
Ni vidas belajn objektojn kiel plej bone plibeligantan observadon, kiu estas pure objektiva fare de neinteresita menso kaj esprimanta 'altigitajn' ideojn (kiel tiuj de la homaro). Schopenhauer komparas la travivaĵon de io bela kun la travivaĵo de io kiel la "sublima" (das Erhabene) - en ĉi-lasta kazo, ni luktas kontraŭ nia natura malamikeco al la objekto de observado kaj estas levitaj super ĝi. Estetika sperto ne estiĝas el la objekto, kiu vekas nian deziron; tiel Schopenhauer kritikis bildigojn de nudaj virinoj kaj apetitigan manĝaĵon, ĉar tiuj vekas deziron kaj tiel malhelpas la spektanton iĝi "la temo de pura, sendezira scio."
La cetero de la tria sekcio enhavas priskribon de diversaj artaj formoj, inkluzive de arkitekturo, pejzaĝa ĝardenado, pejzaĝo, besta pentraĵo, historia pentrarto, skulptarto, nudeco, literaturo (poezio kaj tragedio), kaj finfine muziko. Muziko okupas privilegian lokon en la estetiko de Schopenhauer, ĉar li kredis ke ĝi havis specialan rilaton al deziro. Aliaj artaĵoj objektigas la deziron kaj objektigas ĝin nur nerekte per la ideoj (la taŭga objektivigo de la deziro), kaj nia mondo estas nenio alia ol la apero de la ideoj en la plureco estiĝanta el tiuj ideoj sub la "principo de individuigo". Aliflanke, muziko transpasas la ideojn kaj do estas sendependa de la mondo de fenomenoj.
Etiko (4-a sekcio)
En la kvara sekcio, Schopenhauer revenas por nomi la mondon deziro. En ĉi tiu sekcio, li asertas prezenti puran priskribon de homa etika konduto, en kiu li identigas du specojn de konduto: unu, asertante la "volon al vivo" (Wille zum Leben) kaj la alia malakceptante ĝin. Ĉi tiuj konsistigas la esencon de ĉiu individuo. Schopenhauer poste klarigis sian etikan filozofion en siaj du eseoj: "Sur la Libereco de la Volo" (1839) kaj "Sur la Bazo de Moralo" (1840).
Laŭ Schopenhauer, la volo estas en konflikto kun si mem pro la egoismo, per kiu ĉiu homo kaj besto estas dotita. Kiam kompato ekestas kiel devio de egoismo, tiam la iluzia koncepto de individueco penetras, kaj eblas senti empation kaj identigi kun la sufero de iu alia. Kompato povas implici la eblecon iri preter volo kaj deziro. Schopenhauer tute neas la ekziston de "libera volo" en la konvencia signifo, kaj nur neas kiel la volo povas esti konfirmita aŭ neita, sed ne estas kondiĉigita de ŝanĝo, kaj ĝi funkcias kiel la radiko de la ĉeno de kaŭzeca determinismo.
Schopenhauer longe diskutas sinmortigon, notante ke ĝi ne vere neas la volon aŭ ajnan parton de ĝi laŭ granda maniero, ĉar morto estas nur la fino de unu speciala fenomeno de la volo, kiu tiam estas rearanĝita.
Asketismo estas vidita kiel la finfina neo de la volo, kiel praktikita fare de la monaĥoj de la Oriento, kaj permesas al la individua volo esti malrapide malfortigita en maniero kiu estas multe pli signifa ol perforta sinmortigo, kio estas fakte, en certa signifo, devigo de la volo.
La praktiko de asketismo igis Schopenhauer aprezi budhismon, Vedanton kaj hinduismon, same kiel kelkajn monaĥajn ordenojn kaj asketajn praktikojn en la Romkatolika Eklezio. Aliflanke li esprimis malestimon kontraŭ protestantismo, judismo kaj islamo, kiujn li vidis kiel optimisma, sen metafiziko kaj kruela al ne-homaj bestoj.
Laŭ Schopenhauer, la profunda vero estas, ke en kazoj de tro-aserto de la volo, kiam unu individuo ekzercas sian volon ne nur por sia plenumo, sed por nedeca regado de aliuloj - li ne konscias esti tiu, kiun li vundas. Tiel fakte la volo vundas sin la tutan tempon, kaj justeco estas farita en tiu momento, samtempe kiam la krimo estas farita, ĉar la sama metafizika individuo estas kaj la kriminto kaj la viktimo.
Laŭ Schopenhauer, nei la volon vivi estas la vojo al savo el sufero. Savo povas veni nur de la rekono ke individueco estas nenio pli ol iluzio. La mondo en si mem ne povas esti dividita en individuajn diskretajn unuojn. La homo, kiu tion rimarkas, "neas" sian deziron kaj tiel liberigas sin de la doloroj de la ekzisto estiĝantaj de la senĉesa strebado de deziro. Kiam la volo estas neita, la saĝulo fariĝas nenio, sen efektive morti. Kiam deziro malaperis, kaj deziro kaj la mondo fariĝas nenio. Laŭ li, por tiu, kiu atingis la staton de ne-volo, la mondo kiel volo estas malkaŝita kiel nenieco. Ĝia tenado sur ni kiel ŝajna realo estas levita, tiel ke ĝi nun staras antaŭ ni kiel nenio alia ol premsonĝo el kiu ni vekiĝas.
En piednoto, Schopenhauer asocias tiun "nenio" kun la mahajana koncepto de perfekteco de saĝo, kiel la punkto kie subjekto kaj objekto jam ne ekzistas.
Kritiko de Kantiana filozofio (Apendico)
Ĉe la fino de la 4-a sekcio, Schopenhauer inkludis profundan diskuton de la merits kaj malmeritoj de la filozofio de Kantio. La kritiko de Schopenhauer malfermiĝas kun la sekva citaĵo de Voltaire el "La Epoko de Ludoviko la 14-a": "C'est le privilège du vrai génie, et surtout du génie qui ouvre une carrière, de faire impunement de grandes fautes" ("Ĉi tio estas la privilegio de vera genio, kaj precipe la genio, kiu malfermas novan vojon, fari grandajn erarojn senpune."
Schopenhauer asertas ke la plej granda talento de Kantio estis la distingo inter la fenomeno (Erscheinung ) kaj la aĵo en si mem (Ding an sich), kiu pruvas ke konscio ĉiam staras inter ni kaj aĵoj, kaj tial ni ne povas scii aferojn kiel ili estas ekster nia konscio. Inter la difektoj de Kantio, Schopenhauer asertas, estas la netolerebla maniero en kiu Kantio elektis prezenti la aĵon en si mem en la Kritiko de Pura Racio. Schopenhauer argumentis ke Kantio ne distingis inter intuicia kaj abstrakta pensado - t.e. intuiciaj reprezentadoj - kiuj kaŭzis gravajn konfuzojn kaj erarojn. Kritikante la preferon de Kantio por aranĝi sian filozofian sistemon laŭ eleganta arkitektura simetrio, Schopenhauer iam priskribas la dek du kategoriojn de Kantio kiel teruran Prokrustan liton, sur kiu li perforte trudas ĉion en la mondo kune kun kaj ĉion, kio okazas al homoj.
Cursi
Najbaraj komunumoj estas.
(14801) 1980 PE3
(14801) 1980 PE3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Reĝa Observatorio de Edinburgo elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Karnavalo en Salvador de Bahio
La karnavalo en Salvador de Bahio (portugale: Carnaval da Bahia) estas laŭ la Guinness-Libro de Rekordoj la plej granda strata karnavalo de la mondo kaj unu el la plej grandaj festoj tutmonde. La festaĵojn partoprenas en la ĉefurbo de la brazila federaciero Bahio ĝis 2,7 milionoj da homoj. La karnavalo okazas sur tri ĉefaj lokoj (circuitos): Dodô (en Barra-Ondina), Osmar (sur Campo Grande de Avenida Sete) kaj Batatinha (en Centro Histórico, historia centro de Salvador). Krom tio okazas kvartalaj festoj interalie en Cajazeiras, Itapoã, Periperi kaj Pau da Lima. Dum la karnavalo muzikas famaj bandoj kiel ekzemple Olodum, Daniela Mercury, Timbalada kaj Ivete Sangalo dum liberaeraj koncertoj kaj sur la Trios Elétricos. La populareco kaj tutmonda konateco de la karnavalo en Salvador estas tre altaj krom tiuj de Rio-de-Ĵanejro aŭ Olinda. En Salvador okazas la plej granda karnavala evento, alia konata karnavala festo de la federaciero Bahio estas en Porto Seguro.
Pau elétrico
La pau elétrico aŭ bahia gitaro, kiu ekestis en la 1940-aj jaroj, ebligis la evoluon de strata karnavalo sur grandaj paradoĉaroj, la tiel nomataj trios elétricos. Inspirita estis la konstruo de la bahia gitaro de tipo da elektra gitaro, kiun estis konceptinta Benedito Chavez en Rio-de-Ĵanejro. Aliaj tipaj instrumentoj estas la violão-pau-elétrico kun bas-tonoj kaj la tenorgitaro triolim.
Trio elétrico
Tipaj por la strata karnavalo en Salvador estas la trios elétricos. Ili ekestis la unuan fojon per malnova aŭto Ford Bigode, konstrujaro 1929, kiun oni transkonstruis al la unua trio elétrico kaj pripentris kaj ornamis por la karnavalaj festaĵoj. Sur la ŝarĝareo ludis muzikistoj per la tipa pau elétrico.
Inventintoj de la trio elétrico estas Dodô (realnome Antonio Adolfo Nascimento) kaj Osmar Macedo, kiuj ekde 1938 kunlaboris en la radio. La du estis muzikstudentoj kaj serĉis teĥnikan eblecon, plialtigi la laŭtecon de muzikinstrumentoj sen kabloj. En 1950 ili sukcesis per la pau elétrico kaj la trio elétrico la unuan stratan karnavalon. La unua ĉaro nomiĝis Fobica. Ili invitis en 1951 muzikiston Temístocles Aragão, kaj el la „duo elétrico“" (elektra duopo) estis naskiĝinta la „trio elétrico“ (elektra triopo). Sekvan jaron la triopo devis rezigni pri Temístocles Aragão, sed pro la akirinta fameco el la antaŭa jaro la nomo restis trio elétrico.
Post la granda sukceso de la elektraj triopoj oni uzis pli malfrue pli grandajn ŝarĝaŭtojn, por proponi prezentoplatformon al pli grandaj bandoj.
En 1969 la kantisto de Muziko Populara Brazila Caetano Veloso famiĝis tutlande per sia kanto „Atrás do trio-elétrico“. Trios elétricos estas en la moderna karnavalo remorktraktoroj kun vestoŝanĝejoj, trinkejoj kaj granda scenejo. Krom tio ili havas grandajn laŭparolilo-instalaĵojn kun povumo da 100.000 vatoj. Nun diversaj artistoj kaj bandoj uzas la trios elétricos, kiuj pasas en granda parado tra la urboj kaj tra la kvartaloj Barra, Ondina kaj Campo Grande kaj kiujn postsekvas granda aro da fervoruloj. Dum kiam la ĉaroj estas iaspecaj veturscenejoj por artistoj, aktoroj, dancistoj kaj eminentuloj, la popolo postdancas malantaŭ la trios elétricos aŭ atendas ilin ĉe la stratbordo.
Blokoj
Blokoj (blocos) oni nomas karnavalajn taĉmentojn, kiuj sin prezentas laŭ diversaj apartenecoj, temoj kaj muzikgruoj en la strata karnavalo de Brazilo. La karnavalaj blokoj estas muzikaj, estetikaj kaj religiaj manifestacioj. Ankaŭ indianaj originoj sin esprimas en la blokoj. La temoj de la strata karnavalo ŝanĝiĝas ĉiun jaron kaj estas politikaj aŭ sociaj primokoj aŭ parodioj. Ekzemple en la jaro 1997 la muzikgrupo Olodum, kiu havas pli ol 3.000 anojn, prikantis en sia samboregea kanto „Mundo Cão“ (hunda [aŭ diabla] mondo) la malfacilajn kaj diskriminaciajn vivkondiĉojn de la nigrularo de Salvador, kiun oni ankaŭ nomas „Roma Negra“, la Nigr[ul]an Romon.
Kutime la membroj de bloko surhavas la saman konstumaron aŭ almenaŭ la saman ĉemizon (abadá). La abadao estas plejofte blanka vestaĵo de afrikaj islamanoj. En Bahio precipe kapoejraj dancistoj surhavas abadaojn. En la brazila karnavalo la abadao simbolas en diversaj koloroj, skemoj kaj etiketoj la apartenecon al iu bloko aŭ loĝio kaj estas aĉetenda. Nur per la akiro de abadao oni povas partopreni paradon de iu bloko ene de la ŝnurega limigo aŭ en vetura aŭ fiksa loĝio. Camarotes estas iaspecaj karnavalaj asocioj, kiuj kune sinprezentas en la blokoj kaj la sur trios elétricos. Malantaŭ la trios elétricos postveturas simile granda ĉaro, sur kiu troviĝas spektantoj. Loĝioj do povas esti veturigeblaj aŭ fikse konstruitaj kiel tribuno ĉe la stratobordo. La ekesto de la karnavalaj blokoj (portugale: blocos carnavalescos aŭ cordões [ŝnuregoj]) deiras de la jaro 1889. La cordões estis timataj de la „honestaj“ burĝoj pro la partoprenantaj bataldancistoj, do la kapoejristoj. Ekde 1920 ekregis la influo de la intelektuloj, kiuj rigardis karnavalon kiel iaspeca kultura atestaĵo kaj pro tio finis la ĝis tiam ekzistintan „ĥaoson“ metante la ĝis nun konatan organizan formon.
En la jaro 2013 dum la karnavalo de Salvador prezentis entute 38 blokoj. Ĉiu bloko havas po unu „amuziston“. Tiu ĉi kutime estas fama kantisto, ekzemplo Ivete Sangalo kun la bloko Coruja (strigo) aŭ Léo Santana kun la samseksemula bloko Muquiranas.
Afoŝeo
La karnavalo de Salvador kaj en la tuta subŝtato Bahio radikas en la eŭropaj kiel en la afrikaj kulturoj, precipe tamen en la afrika religio kandombleo. Pro tio afoŝeo en brazilo ankaŭ estas konata kiel „stratokandombleo“. Ĝia signifo estas esprimata per la muziko kaj per multaj kostumoj. La vorto „afoŝé“ devenas el la joruba lingvo kaj konsistas el tri vortoj: a (nominala prefikso) - fo (diri) - ŝé (realigi). Oni povus ĉirkaŭskribi ĝin per la vortoj „la eldirita fariĝas faro“ aŭ „la eldirita realiĝas“. En afoŝeo-bloko troviĝas precipe perkutinstrumentoj kiel tamburoj, afoŝeoj kaj agogooj. Je kantado ĉefkantantoj komenciĝas, kaj la tuta bloko ripetkantas, simile kiel en la kandombleejoj.
Filhos de Gandhy
Granda bloko de afoŝeo estas Filhos de Gandhy, „Filoj de Gandhi“, kiuj sin identigas kun la idealoj de Mahatma Gandhi, aparte kun la paco. En la karnavalo ĉi tiu bloko aparte klarkontura elstaras pro sia blua-blanka aperaĵo de milaj membroj, kiuj surhavas blankajn turbanojn.
Filhos de Gandhy fondiĝis sub la direktado de Durval Marques da Silva en 1949 el provizejlaborantoj ("estivadores") de la haveno de Salvador, eminentularo inter la nigrulaj laboristoj, precipe ĉar ĉi tiu speco de havenlaboro estis relative memstara. Por eviti revenĝojn de la tiama militreĝimo – tro granda estis la timzorgo, ke ili devus suferi similajn venĝojn kiel tiujn kontraŭ la nomdonanto de la bloko Gandhi, jaron antaŭe murdita, kiu per sia malsatstriko en 1932 ekigis pacan revolucion – ĝiaj fondintoj ŝanĝis la nomon de „Gandhi“ en „Gandhy“. El bloko de 36 partoprenantoj fariĝis asocio kun pli ol 17.000 anoj kun sidejo ĉe la placo Pelourinho [historia foirejo kaj piloriejo] en la historia urbocentro de Salvador. Kvankam oni prenas ne tute serioze la malpermeson drinki, la granda bloko memoras pri granda pacmovado, kiu ja dividas plej imponan celon de Mahatma Gandhi.
Muquiranas
En la jaro 1964 la ekstera aperaĵo de la karnavalo de Salvador ŝanĝiĝis ĝisfunde, kiam unuan fojon viroj enmiksiĝis kun virinaj jupoj inter la festantoj. Lindolfo Araújo, ŝercnomo Charita, kaj kelkaj amikoj estis la pioniroj de ĉi tiu revolucieto. Ili tajloris kun helpo de edzino, patrino kaj kuzinoj siajn kostumojn. Intertempe el la familia ŝerco fariĝis profitodona negoco en tria generacio, kaj la muquiranas, la „amorantaĉoj“, estas kun mil anoj de la bloko, iun jaron vestitaj kiel pupo Barbie, alian kiel gejŝoj aŭ Afroditaj, ne plu forimageblaj el la karnavalo de Salvador. Je tio la partoprenantoj ne nur estas samseksemuloj, sed ankaŭ edziĝintaj patroj familiaj, al kiuj ĝis 200 eŭroj por la kostumado ne estas domaĝaj. Dum kiam la muquiranas en 2013 festis kostumitaj kiel greka amdiino tra la karnavala kampo Osmar, armitaj per akvopistoloj, ilin instigis la kantistoj Léo Santana (Parangolé) kaj Alex Max (Saiddy Bamba) sur la trio elétrico. Sur sia oficiala hejmpaĝo Bloko Muquiranas anoncis la 18-an de februaro 2013, ke tiun ĉi tagon estis mortinta Florisa Paganelli de Carvalho, edzino de Lindolfo Araújo kaj kunfondinto de Bloko Muquiranas, en la aĝo de 77 jaroj.
Aŝeo
Aŝeo estas muzika ritmo en Bahio kaj estas komprenata kiel kunfandaĵo de frevo kaj de afoŝeo. Famaj aŝeaj grupoj kaj muzikistoj el la regiono de Salvador de Bahio estas ekzemple Luiz Caldas, Sara Jane, Chiclete com Banana, Banda Beijo, Banda Cheiro de Amor, Babado Novo, Bandamel, Ara Ketu, Banda Eva, As Meninas, Rapazolla, Terra Samba kaj ''Olodum. Olodum'' kaj ĝia multpersona perkut-instrumentistaro ŝanĝis la karnavalon de Salvador en la plej grandan, plej longan kaj plej laŭtan liberaeran okazaĵon de la mondo. Tipaj por la strata karnavalo estas la tamburistaroj kaj perkut-instrumentistaroj nomataj „baterias“, kiuj paradas per longaj procesioj tra la stratoj de la historia urbocentro. La strata karnavalo kaj ĝiaj multaj prezentadoj fariĝis pli kaj pli talentokonkurso por venontgeneraciaj artistoj, kiujn patronas sukcesaj muzikistoj kiel ekzemple Luis Caldas, Chiclete com Banana, Ilê-Ayê, Margareth Menezes kaj Olodum. Ĉi-lasta tenas la ekvilibron inter komerca muziko kaj tradicio.
Daniela Mercury
Daniela Mercury fariĝis inter 1992 kaj 1993 per sia samboregea furorkanto „O Canto da Cidade“ (La kanto de la urbo) unu el la plej konataj etiketoj de la karnavalo en Salvador. Per ĝi ŝi tutmonde famiĝis. La brazila televidostacio Rede Globo helpis al Daniela Mercury por ŝia sukceso.
Turismo
La karnavala periodo alportas al Salvador kaj la ĉirkaŭaĵo ĉiujare ondon da tranoktadoj kaj enspezoj. En la jaro 2006 proksimume duona miliono da en- kaj eksterlandaj turistoj iris al Salvador, por festi tie karnavalon. Tio signifas kreskon da 30 elcentoj kompare kun la vizitantoj, kiuj entute venas al Salvador kaj Bahio dum la somera sezono. La devizo de la karnavalo estas: „Bahia: major explosão de alegria“ (Bahio: la plej granda eksplodo de ĝojo). Salvador ŝanĝiĝas sur areo da 25 kvadrataj kilometroj en „cidade de carnaval“ [karnavalurbon] kaj ofertas por la sekureco de la vizitantoj urĝohelpajn staciojn kaj policopikedojn. La karnavalo fariĝas plej granda dunginto de la urbo. 200.000 personoj estas rekte ligitaj kun la karnavalaj aktivecoj. 86.000 el ili estas tiel nomataj „cordeiros“ [ŝnuregistoj], kiuj havas la taskon sekurigi la blokojn per forta ŝnurego.
Problemoj ĉirkaŭ la karnavalo
Pro forta polica ĉeesto la karnavalo pasas tre kvieta. Tamen je la homfluegoj ĉiam povas esti, ke ĝi ne sufiĉas. Pro tio privataj sekuroservistoj protektas la privatajn loĝiojn kontraŭ la altrudaj homamasoj. Je temperaturoj da proksimume 30 celsiaj gradoj kaj atmosfera humido da 80 elcentoj okazas je la senpaŭza dancado ĉiam denove kazoj de troa elĉerpiĝoj. Alia danĝero estas la troa drinkado.
Ekde 2010 oni disdonas ĉirkaŭmanojn por infanoj, por ke ili estu pli bone identigeblaj, kiam ili perdiĝus inter la homamasoj. Regule oni vidas dungintojn, kiuj serĉas perdiĝintajn infanojn, por ŝirmi ilin respektive redoni ilin al iliaj respondeculoj. La karnavalo, de jaro al jaro pli bone preparata, prezentas al turistoj multkoloran bildon de brazila kulturo same kiel al brazilanoj kulturan okazaĵon, per kiu tiuj ĉi povas identigi sin kun sia historio.
Retrorigardo sur karnavalon de 2013
Ne nur dum la festo mem, sed ankaŭ poste la bona preparo deflanke de la urba administrejo rikoltigis bonajn rezultojn. Forta polica ĉeesto kaj senindulgaj reguloj faris la eventon al relative sekura aranĝo. La 13-an de februaro la respondeculoj prezentis nombrojn kaj faktojn. Laŭ tio oni konfiskis pro sekurokialoj: 12.736 ŝaŝlikponardojn, 38 tranĉilojn kaj pli ol 2000 vitrobotelojn kun biero aŭ aliaj alkoholaĵoj. Krom tio oni estingis 98 lignokarbo-rostilojn kaj fajretojn. Samrigore oni agis kontraŭ alkoholpleniĝintaj ŝoforoj: oni haltigis 1688 ŝoforojn kaj devigis ilin al alkohola kontrolo; el tiuj ĉi 160 estis enkorpigintaj troajn kvantojn da ebriigilo. Oni ekzamenis 1345 trinkejojn kaj manĝetejojn, el kiuj 340 havis higienajn kaj aliajn mankojn, ekzemple mankantajn prezolistojn.
Estas preskaŭ ne imageble, sed ankaŭ la surdiga bruo de la trios elétricos havas limojn: sep veturiloj estis klasifikataj kiel tro laŭtaj kaj devis sekve redukti la laŭtecon. Bedaŭrinde malgraŭ tio okazis du murdoj, unu per tranĉilo kaj alia per interpafado. 1085 karnavalaj festantoj devis submeti sin al kuracado post interbatiĝo, 343 el tiuj pro vundoj je nazo kaj buŝo. 226 homoj estis savataj de dronado. Sep malaperintaj infanoj estis rekondukataj en siajn familiojn aŭ al siaj respondeculoj. Oni registris 845 arestadojn pro drogaj kaj ŝtelaj krimetoj, kies nombro triobliĝis kompare kun la antaŭjaro.
Infansoldato
Infansoldatoj estas infanoj kiuj estas uzataj por armeoj ĉu regulaj kaj leĝaj ĉu neregulaj aŭ kontraŭleĝaj por plej diversaj funkcioj, ekde rekta militado ĝis helpaj funkcioj, kiel portistoj, helpantoj, kurieroj kaj eĉ prostituitoj. Aliaj kromaj funkcioj estus la uzado de infanoj kiel homaj ŝildoj aŭ kiel propagando por militistaj kampanjoj. Laŭ la ILO estas infanoj homoj ĝis 18 jaroj. Tiun praktikon kaj situacion multaj organizoj tutmonde kontraŭbatalas. Ĉiukaze la problemo estas ke la vivo de infanoj estas terure endanĝerigita.
Historio
Laŭlonge de la historio, kaj en multaj kaj diversaj kulturoj, estis infanoj enmetitaj en militistaj kampanjoj, inkludante kiam tiu uzado estis kontraŭa al la kulturaj tradicioj.
En Eŭropo dum la Mezepoko, oni uzis infanojn kiel helpantojn en la batalo (ŝildistojn), kvankam ties rolo en la realaj bataloj estis limigita. La tiel nomita Infana Krucmilito en 1212 rekrutis milojn da infanoj kiel soldatoj sen antaŭa trejnigo, sub la supozo, ke la dia povo permesus ilin venki la malamikon. La infanoj vere ne ekmilitis rekte kaj reale. En Hispanio ekzistas legendo, ke fine de la 13-a jarcento en Tarifo, la plej suda urbo de la lando la guberniestro Guzmán el Bueno ne akceptis ŝanĝon de la urbo kontraŭ la vivo de sia filo kaj tiu estis mortigita de la malamikoj.
Aktuale
Nuntempe ekzistus ĉirkaŭ 300 000 infansoldatoj en la mondo okaze de trideko da konfliktoj; triono en subsahara Afriko kaj Kongo Kinŝasa, en Kolombio (kie inter 11 kaj 14 000 infanoj membrus en kvazaŭ-militistaro) kaj en Birmo (kie 20 % de la armeo estus neplenaĝaj laŭ Human Rights Watch ). La plej multaj estis 14- ĝis 18-jaruloj, sed troveblas ankaŭ infanoj apenaŭ 8- aŭ 9-jaraj, kiuj libervole anas milicojn kaj aliajn kvazaŭ-militistajn grupojn. Kvankam kutima bildo estas tiu de infansoldato kun pafilo enmane, infansoldatoj havas multajn diversajn taskojn: spionado, terenesploro, lokigo de teraj bomboj, trejnado de plenkreskaj soldatoj, sed ankaŭ domtaskoj, kuirejaj taskoj, portado de materialo. Knabinoj riskas seksan perfortiĝon.
Oni akuzis diversajn armeojn endanĝerigi infanojn je morto en militista agado en modernaj tempoj. Kelkaj armeanoj uzas geinfanojn kiel ŝildojn. Se la malamiko ĉesas pafi pro tio, tio donas al ili avantaĝon. Se la malamiko pafas, tion ili povas uzi kiel propagandon kontraŭ malamiko.
Motivoj
Motivoj estas supervivrimedo en regionoj ofte ruiniĝintaj, spertoj pri familimembroj mortigitaj aŭ kripligitaj pro la konflikto aŭ manka edukado, kiu malhelpas trovi alternativon. Multaj knabinoj engaĝiĝas por eskapi seksan perfortiĝon aŭ domsklaviĝon, kvankam iliaj vivkondiĉoj eble ne estas pli bonaj kiel soldatoj. La proporcio de knabinoj estus ĉirkaŭ 40 %. La motivoj de la varbantoj estas malsamaj: infansoldatoj estas "pli influeblaj, pli facile subigeblaj al aŭtoritato, malpli dizertemaj aŭ salajropostulemaj ol plenkreskuloj". Unicef asertas ke la disvastiĝo de malgrandaj armeoj kreskigis la uzon de infanoj.
Aiguebelle (stacidomo)
Aiguebelle estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en , en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Culoz - Modane (frontière) (900000).
Senpintigita dudekedro
La senpintigita dudekedro estas pluredro, arkimeda solido. Ĝi havas 12 regulajn kvinlaterajn edrojn, 20 regulajn seslaterajn edrojn, 60 verticojn kaj 90 laterojn.
Areo kaj volumeno
La areo A kaj la volumeno V de la senpintigita dudekedro de randa longo a estas:
Geometriaj rilatoj
Ĉi tiu pluredro povas esti konstruita de dudekedro per senpintigo (forhako) de la 12 verticoj tiel ke unu triono de ĉiu latero estas dehakita je ĉiu el ambaŭ ĝiaj finoj. Ĉi tio kreas 12 novajn kvinlaterajn edrojn, kaj aliformigas la originalajn 20 triangulajn edrojn en regulajn seslaterojn.
La senpintigita dudekedro ekzistas en la aro de senpintigitaj formoj inter dekduedro kaj dudekedro:
Aplikoj
Futbala pilko estas ekzemplo de senpintigita dudekedro. La pilko havas la sama manieron de interkonekso de regulaj kvinlateroj kaj regulaj seslateroj, sed estas pli sfera pro ena aera premo kaj elasteco de la materialo.
Ĉi tiu formo estis ankaŭ la konfiguro de la lensoj uzita por fokusado la eksplodaj ondoj en iuk atomaj bomboj.
La senpintigita dudekedro estas la formo de la karbona fulerena molekulo C60.Ĝia diametro estas proksimume 10−9 metroj.
Senpintigitaj dudekedroj en la artoj
Senpintigita dudekedro kun "solidaj randoj" estas desegnaĵo per Luca Pacioli en La Klerika Proporcio.
Lipnica Wielka
Lipnica Wielka aŭ Lipnica Wielka na Orawie, slovaka Dolná Lipnica, hungara Alsólipnica estas vilaĝo en Pollando, en provinco Malgrandopolio, en vojevodio Nowy Sącz, en Distrikto Nowotarski. Tra la vilaĝo fluas la rivereto Lipnica.
Situo
La vilaĝo situas en Karpatoj en valo de rojo Lipnica, laŭ traira flankovojo. Jablonka troviĝas 3 km malproksime.
Historio
La vilaĝo formiĝis en la 17-a jarcento. En 1910 loĝis tie 2634 da homoj, plejparte poloj. Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trsztena, poste al Pollando. En 1939 Slovakio okupis la vilaĝon kaj ĝis 1945 apartenis al Slovakio.
2211 Hanumano
2211 Hanumano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Leland Cunningham elde la Observatorio de Monto Wilson en la Kantono Los-Anĝeleso (Kalifornio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la simio-dio Hanumano, de la hindua mitologio.
Buloh Kasap
Buloh Kasap estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
Etimologio
La nomo Buloh Kasap estis derivita de malaja vorto por specio de malglata bambuo havebla tie kiam la urbeto estis fondita precipe proksime de Buloh Kasap-malnova merkato. La nomo Buluh Kasap laŭlitere signifas malglatan bambuon en malajo.
Historio
La historio de la Buloh Kasap-ponto
La malnova ponto de Buloh Kasap estis konstruita fare de Ĝohora registaro kaj konstruita fare de brita registaro dum la konstruado de Federacia Itinero 1.
Tamen, la britaj soldatoj disfaligis parton de la ponto dum Dua Mondmilito por ĉesigi la antaŭenmarŝon de japanaj soldatoj al Singapuro.
Post kiam la milito finiĝis, nova ponto estis konstruita. Tiu ponto estis forportita dum peza inundo en 1964 kune kun la ponto je la 9-a mejlo. Provizora kastelmura ponto estis konstruita dum nova ponto estis farita plej proksime al ĝi.
Ĝuste nun la nova ponto estas en uzo kaj oni povas vidi la restaĵojn de la malnova ponto de ĝia flanko.
Fama Batalo de Buloh Kasap
Konata kiel Batalo de Sungai Muar (Buloh Kasap) en 2-a Mondmilito kiam la japanaj soldatoj provis al trapasado de Muar Rivero.
Veruka berberiso
Veruka berberiso aŭ latine Berberis verruculosa estas unu el la el Ĉinujo devenanta plantospecio el la genro de la Berberiso (Berberis) en la familio familio de la Berberisacoj (Berberidaceae).
Buloh Kasap
Geografio-Loko
La urbetoj kiuj apudas Buloh Kasap
Fama Frukto en Buloh Kasap
Durio Murr estas la varmarko de Buloh Kasap. Oni ne rajtas maltrafi la ŝancon provi la frukton dum preterpasado.
Veruka berberiso
Disvastigado
La hejmregiono de la veruka berberiso situas en Ĉinujo pli precize en la okcidenta parto de Siĉuano. Ĝi estis enkondukita de Ernest Henry Wilson, kiu de 1899 ĝis 1905 por Veitch and Sons (hortikultura entrepreno) kolektis en okcidenta kaj centra Ĉinujo. Li portis la planton en 1904 al Eŭropo.
Priskribo
La Veruka berberiso estas densa, ĉiamverda arbusto, kiu atingas alton de 2 metroj. La unujaraj branĉoj estas aspraj kaj arkecaj kun komence brunaj kaj poste nigraj verukoj. La planto havas multajn malgrandajn foliojn. La malsupra surfaco de la folioj estas blankeca. La planto havas tripartajn folidornojn kiuj longas ĝis 2 cm. La floroj estas orflavaj. La cilindroformaj beroj estas malhelpurpuraj.
Uzado
Ankaŭ tiu specio estas uzata kiel ornamarbusto.
Hibridoj
La specio kruciĝas kun aliaj specioj de la genro. Jen kelkaj hibridoj:
Flag-Smasher
Flag-Smasher (signifas "Frakasanto de Flagoj" angle) estas nomo de kelkaj kontraŭpatriotismaj, kontraŭnaciismaj supermaliculoj en la Universo de Marvel.
Flag-Smasher (Karl Morgenthau)
La unua Flag-Smasher kreatis por esti kontraŭulo de Captain America, kaj por simboli kontraŭpatriotismon. Li povas bone paroli Esperanton, kaj plie la anglan, la francan, la germanan, la italan, la japanan, kaj la rusan.
Flag-Smasher (Guy Thierrault)
Post la ŝajna mortigo de la unua, la dua Flag-Smasher aperis, por pluigi la atingadon de la celo de la unua.
LMD
Post la dua Flag-Smasher estis mortigita, tiu ĉi versio aperis, kvankam ĝi vere estis falso por mortigi la senatanon Herald.
65637 Tsniimash
65637 Tsniimash estas tre malgranda, eksterordinare hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la interna asteroida zono (Hungaria familio) malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Centra Esplora Instituto de Mekanika Inĝenierarto (rusa: Центральный научно-исследовательский институт машиностроения), akronime ЦНИИMаш: "CNIIMaŝ", aŭ, laŭ oficiala translitero: "TsNIIMash", kiu estas instituto de la Federacia Kosma Agentejo de Rusio. De 1946, la instituto faris gravajn kontribuojn al la sovetuniaj kaj rusiaj kosmaj programoj, kaj al la disvolvo de la.
Trapo
Trapo estas genro de akvaj herboj, el kiuj la plej konata specio (Trapa natans aŭ kvarkorna trapo; akvonukso) estas eŭropa unujara akva herbo, kun metrolongaj tigoj, portantaj subakve plumforme aranĝitajn radikojn, dum la flosantaj partoj de la tigoj portas rozeton el pufapetiolaj folioj kun unuopaj blankaj floroj kaj kun fruktoj, kiuj estas nigra-brunaj drupoj (aŭ glanofrukto?) havantaj 4 kornoformajn elkreskaĵojn. Ties internon oni manĝis krude aŭ kuirite. Ĝi havas kaŝtanguston. Ĝi kreskas en ne- aŭ apenaŭ fluantaj akvoj (ekz. en inundareo). Pro organika poluado trapo malaperas el la areo. Ĉar ĝi ne toleras la natriajn jonojn, tute mankas en la sodiĝantaj akvoj.
La ŝosa planto aperas en Hungario fine de majo kaj floras en julio-aŭgusto. La etaj floroj estas blankaj, la polenadon faras insektoj, sed oftas la mempolenado. La frukto evoluas subakve, el la kalikoj formiĝas la karakterizaj kornoj. La semoj maturiĝas je oktobro-novembro. La frukto subgrundiĝas kaj tie kaptas per la kornoj la grundon. Se la semoj elfalas, la frukto ofte aperas surakve, ĉar la ekstera ŝelo longtempe malkonstruiĝas pro la enhavanta tana acido.
La frukto entenas 50 % da karbonhidratoj, 20 % da proteinoj, ĝia gusto similas al tiu de la marono.
La kvarkorna trapo estas protektita planto en Hungario.
pliaj specioj
(11883) 1990 RD5
(11883) 1990 RD5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Arondismento Château-Thierry
La arondismento Château-Thierry (france arrondissement de Château-Thierry) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Aisne kaj en la regiono Hauts-de-France. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Château-Thierry. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Luterana preĝejo (Rudabánya)
La luterana preĝejo estas sakrala historia monumento en urbo Rudabánya (Hungario).
Hans Eideneier
Hans EIDENEIER (naskiĝinta la en Stuttgart) estas germana fakulo pri bizanciaj studoj kaj la novgreka. Li ankaŭ estas elstara tradukisto.
Heidenheim (Meza Frankonio)
Heidenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weißenburg-Gunzenhausen kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hahnenkamm.
Hans Eideneier
Vivo kaj agadoj
Post frekvento de la Eberhard-Ludwig-gimnazio en sia naskiĝurbo kaj trapaso de la abiturienta ekzameno en la 1956-a jaro li studis klasikan filologion kaj bizanciaĵoj kaj doktoriĝis en 1966 ĉe la Universitato de Munkeno pri t.n. kristanaj tabuvortoj (Eideneier pruvis la absurdecon de la tezo laŭ kiu malnovgrekaj vortoj kiel ἄρτος, οἶνος, ἰχθύς kaj ὕδωρ pro sia konotacio kristana en pli malfrua lingvoŝtupo anstataŭigitis per ψωμί(ον), κρασί(ν), (ὀ)ψάρι(ον) kaj νερό(ν) . En 1974 li habilitiĝis en Kolonjo per tekstkritika eldono komentita pri la satira poemo pri la tipo de senbarbulo (spanos). Baldaŭ poste li profesoris pri mez- kaj novgreka filologioj ĉe la Universitato de Kolonjo. Inter 1994 ĝis la emeritiĝo en 2002 li estis orda profesoro ĉe la Hamburga universitato.
Science li antaŭ ĉio okupiĝis pri la komencoj de popollingvaj literaturaĵoj en bizancia kaj postbizancia epokoj kaj eldonis la serion respektive organizis la prelegaron Neograeca Medii Aevi. La en 1982 fonditan Romiosini-eldonejon - kie la menciita serio kaj multaj aliaj aferoj de li publikigitis - tenadis lia edzino Niki Eideneier-Anastassiadi. Kun ŝi li ankaŭ kreis tre ŝatatan lernolibron plurpartan por la moderna greka idiomo. Eideneier krome estis inter 1983 kaj 2008 prezidanto de Πολιτιστική Ομάδα Πρωτοβουλίας – Initiativgruppe Griechische Kultur in der Bundesrepublik Deutschland e. V.
Honoroj
Por siaj meritoj pri la literaturoj bizancia kaj novgreka li honoritis en 2005 per meritmedalo la berlina Fondaĵo pri greka kulturo. En 2017 li iĝis honora doktoro de la Demokrito-universitato je Trakio
Verkoj (elekto)
Teksteldonoj kaj -komentoj Monografioj Eldonistece Artikoloj Librolernaĵoj Übersetzungen aus dem Neugriechischen
4524 Barklajdetolli
4524 Barklajdetolli estas tre malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Heinrich Kleffel
Heinrich Gustav Adolf KLEFFEL (naskiĝinta la en Großbreitenbach, mortinta la  en Berlino ) estis germana juĝisto en Orienta Prusio. Pli ol tri jardekoj li urbestris en Sovetsk (Kaliningrada provinco).
4524 Barklajdetolli
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa princo kaj ĉefgeneralo Miĥail Bogdanoviĉ Barklaj-de-Tolli (cirile : Михаил Богданович Барклай-де-Толли, 1761–1818), ankaŭ konata sub la nomo Michael Andreas Barclay de Tolly ; unu el la militestroj de la Rusia Imperio dum la militoj de Napoleono Bonaparte.
Heinrich Kleffel
Vivo
Estante filo de evangelia paroĥestro li frekventis ekde 1825 Georgo-Ernesto-gimnazion en Schleusingen. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li studis ekde 1830 jursciencojn diversloke, je la fino Berline. Poste li eniris la servojn de Reĝlando Prusio kaj senditis al la landa kortumo de Ĉernjaĥovsk (1839) respektive al la distrikta tribunalo de Neman (1845). Ekde 1851 Kleffel estante distrikta tribunalkonsilisto kandidatis pri urbestreco en Sovetsk unu jaron pli poste. Li elektis kaj ekdeĵoris okaze de la 300-a datreveno urbofondiĝa. Lia sinteno politika estis liberalisma. Pro elstaraj retorikaj kaj skribistaj talentoj li baldaŭ evidentiĝis ulo estanta supre de ĉiuj partioj. Reelektoj sukcesis en 1858, 1870 kaj 1882. Dum lia regado la urbo akceptis la silueton kiun ĝi povis gardi ĝis la alveno de Ruĝa Armeo ene 1945: malkonstruitis la urbopordegoj Hohes Tor (1861) kaj Deutsches Tor (1865). Kleffner ankaŭ zorgis pri la dividigo de la burĝaj herbaroj kaj paŝtejoj (1858), kies kultivado antaŭe malfacilis pro malklaraj proprietaj reguloj. Pavimo strata metitis kaj gazlumigo enkondukitis. Por havigi pli bonan korespondadon inter la urbo kaj Nemunas-altebenaĵo modernigitis Stolbecker-strato kaj Niederunger-ŝoseo. Tiu ĉi mezuro ankaŭ favoris por la proksimaj kazernoj. Kiam konstruitis Preußische Ostbahn, fervojlinio inter Berlino kaj Kybartai, li zorgis por ke havu Sovetsk konekton al la fervojlinioj ĝis Ĉernjaĥovsk (1861) respektive al Klaipėda (1875). En 1865 ekfunkciis la stacidomo de Sovetsk. Problemoj en la transpontado de Nemumnas kaj ties malnovaj ujoj ĝis Pagėgiai prokrastigis la tuton.
Dum la urbestrado de Kleffel ankaŭ enkondukis oni en Sovetsk akvoliveradon (1880). Du jarojn pli malfrue listigitis plano pri surkonstruado kiu validis ankoraŭ dum jardekoj. En la aĝo de 71 jaroj li retiriĝis ofice kaj transloĝiĝis en la regnan ĉefurbon Berlino.
Kleffel estis ankaŭ aktivega framasono membrante ĉe la Andreo-loĝio Strenua. Lia pli juna frato Friedemann Kleffel iĝis en Turingio kortega pentristo; en 1851 li venis kiel instruisto pri desegnado ĉe la Realisma lernejo de Sovetsk. En 1863 li tamen transloĝiĝis al Koblenz.
Classic 21
Classic 21 (eo: "Klasik' 21") estas belga francparolanta komunservada radiostacio fundita la 2004 el la disiĝo de la radiostacio Radio 21 al Pure FM kaj Classic 21. Ĝi estas orientata al rok-muziko kaj pop-muziko de la 50-aj jaroj ĝis nuntempo. Ĝi ankaŭ dissendas aktualaĵojn kaj trafikajn informojn de Franclingva Komunumo de Belgio. Kaŭze de sia geografia situo, Classic 21 estas aŭskultebla ankaŭ de norda Francio.
Sajan
Sajan (Соёоны нуруу, Саяны, plurale: восточного Саян oriente kaj западного Саян okcidente) estas alta montaro kun orienta kaj okcidenta montaropartoj en centra Azio. Ĝi situas okcidente de la lago Bajkalo, en la nordokcidenta parto de Mongolio kaj en la sudo de Siberio, parto de la Rusia Federacio.
La orienta montaroparto etendiĝas 1 000 kilometrojn de la rivero Jenisejo Rivero je la longitudo 92° orienta ĝis la sudokcidento finaĵo de la lago Bajkalo je la longitudo 106° orienta. La okcidenta montaroparto konsistigas la orientan daŭrigon de la montaro Altajo, etendiĝinta je 500 kilometroj de la longitudo 89 ° orienta ĝis la mezo de la orienta montaroparto ĉe 96 ° orienta.
La altaj pintoj de la montaro kaj malvarmetaj lagoj en la sudokcidento de la respubliko Tuvio donas sian akvon al pluraj riveroj kiuj kunfluas al unu al la plej grandaj riveroj de Siberio, Jenisejo, kiu fluas norden pli ol 2000 kilometrojn ĝis la Arkta Oceano. La regiono estas protektitaj kaj izolitaj areo, estante fermita laŭ ordono de la registaro de Sovetunio ekde la jaro 1944.
Aiguebelle (Savoie)
Aiguebelle estas malaperinta franca situanta en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Skamandro
Skamandro (el la greka Σκάμανδρος, «foso farita de homo» aŭ «kurbiĝinta homo» estas la nomo de du roluloj de la helena mitologio: oceanido kaj sia nepo, kiu iĝis reĝo de Beotio.
Skamandro, la oceanido
Skamandro estis riverdio, la plej larĝa el tiuj, kiuj fluadis tra la ebenaĵo sur Monto Ido, en Troado (Misio). Ĝi naskiĝas en ĉi tiu monto kaj alfluas en Helesponton, proksime al la monteto Sigeo. Verŝajne ĝi temas pri la nuntempa Karamendereso, rivero en la provinco Çanakkale (Turkio). Ĝi havis du nomojn: Ksanto por la dioj kaj Skamandro por la homoj, kio eble estas diferencigo inter la riverdio kaj la rivero mem . Laŭ Homero, tiu ĉi akvofluo devenis el du fontoj, unu kun varma akvo kaj la alia kun tiu malvarma, sendepende de la sezono.
Kiel la plimulto de la oceanidoj, Skamandro estis filo de la maraj titanoj Oceano kaj Tetiso. Tamen, alternativa versio asertas ke lia patro estis Zeŭso.
Aiguebelle (Savoie)
Ĝi nun formas parton de Val-d'Arc
Skamandro
Skamandro, la oceanido
Verŝajne, la originon de la rivero oni atribuas al Heraklo. Kiam la heroo vizitadis la regionon en sia ekspedicio kontraŭ Trojo li tiom soifis ke li gratis la teron ĝis spruĉo de rivero. Tio povas iom klarigi la etimologion de ĝia nomo, kiu signifas «foso farita de homo» (skamma andros). La kompilisto de Homero aldonas ke Zeŭso helpis sian filon en tiu tasko, per sendado de fulmo kiu ebligis la aperon de akvo. Laŭtradicie, la akvo de Skamandro blankigis la hararon de la virinoj kiuj sin banadis en ĝi. Afrodito profitis tiun efikon por doni al sia hararo oran aspekton, antaŭ la juĝo de Pariso. Tio eble estas la origino de ĝia alternativa nomo (Ksanto signifas «flava»), ĉar oni tinkturis la ŝafan lanon en tiu ĉi rivero.
La riverdio Skamandro ricevis kultadon en templo al li dediĉita. Fakte, la saĝa Dolopiono estis unu el liaj sacerdotoj. Elstaras la rito laŭ kiu ĉiuj fraŭlinoj, la nokton antaŭ edziniĝo, banis sin en la rivero kaj oferis ilian virgecon al li. Skamandro, dankeme pro la ofero, aperadis el la kanejo kaj akompanadis la junulinojn al lia kaverno. Laŭ rakonto de Skino, fia junulo enamiĝinta de iu Kaliroo profitis tiun riton kaj, kiam la knabino banis sin, li alivestiĝis kiel riverdio kaj akompanis ŝin ĝis la gruto. Kelkajn tagojn poste, Kaliroo revidis la knabon surstrate, kaj naive atentigis ĉiujn pri la ĉeesto de Skamandro en la urbo. La junulo nur savis sian vivon danke al ĝustatempa forfuĝo.
Laŭ alternativa versio, la rivero ricevis sian nomon de samnoma junulo kiu gvidis kolonigocelan ekspedicion de triono de la kreta loĝantaro, kiu forlasis siajn hejmojn pro tiea malsatego. Ĵusalveninte en Frigio, ili tendumis proksime al la urbo Hamaksito, inter la maro kaj monto kiun ili nomigis Ido, kiel tiu troviĝanta en ilia deveninsulo. Apolono konsilis ilin setliĝi en loko kie ili suferus noktan atakon de naskiĝintoj el la tero. Ĉinokte, kamparaj musoj invadis la tendaron kaj ronĝadis la ledajn partojn de ilia armilaro. Post tio, la ekspedicianoj dediĉis templon al Smintea Apolono kaj setlis ĉirkaŭe, fondante la urbon Sminteo. Kun la helpo de Apolono, ili venkis siajn najbarojn, la bebricojn, sed dumbatale Skamandro falis kaj dronis en la riveron Ksanto, kiu de tiam ricevis lian nomon. Tamen, plia versio asertas ke li estis filo de Koribo, kaj ĵetis sin en la rivero pro freneziĝo, post partopreni la misteron de la Patrino de la dioj.
Skamandro en la Troja milito
Kvankam Apolono kaj Pozidono devojigis la kursadon de ĉiuj riveroj de la areo, Skamandro kaj Simoizo inkludite, dum naŭ tagoj en klopodo faligi la muregojn de Trojo per inundo, Skamandro intervenis en la Troja milito apogante la trojanojn post insultado kontraŭ li fare de la aĥaja Aĥilo. Ĉifoje li aperas nur kiel personigo de la rivero, ĉagrenita ĉar la aĥajoj, kiu starigis sian tendaron ĉe lia alfluo en Helesponton, uzis la ebenaĵon de li trafluata kiel batalkampo, do lia akvo pleniĝis je homa sango kaj kadavroj. Li klopodis mortigi la grekan heroon trifoje, kun la helpo de sia rivera frato Simoizo. Nur la interveno de Hero, Ateno kaj Hefesto sukcesis savi Aĥilon. La forĝista dio, post peto de sia patrino, ekbrulis fajregon kiu katastrofis la tutan ebenaĵon kaj sekigis la fontojn de la troadaj riveroj, kies akvo eĉ komencis boli. Finfine, preskaŭ sekita Skamandro petegis kompaton kaj rifuzis plu ataki la heroon, revenante al ĝia fluado.
Multaj fontoj priskribas la funebron de Skamandro kaj siaj filinoj pro la partopreno de tiom da junuloj en la milito, unue, kaj pro la fina detruo de la urbo, poste. Li klopodis eviti ĝin, kaj kune kun Simoizo kriadis kiam la trojanoj naive enirigis la trojan ĉevalon, sed timego al ebla puno fare de Hero silentigis ilin.