cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plœuc-sur-Lié
(jen france, bretone Ploheg) estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio, kiu ekde komenco de 2016 apartenas al nova komunumo Plœuc-L’Hermitage. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sevran - Livry (stacidomo)
Sevran - Livry estas franca stacidomo sur linio B (branĉo B5) de RER, situanta en komunumo Sevran, en departemento Seine-Saint-Denis en regiono Francilio.
Stacidomo
Ĝi estis konstruita en 1860 de "Compagnie des chemins de fer du Nord". Ĝi havas altecon de 58 metroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
Luise von Göchhausen
Vivo
Luise von Göchhausen infane estis malalta kaj ĝiba havante malmultajn ŝancojn trovi sociale taŭgan edzon. Pro ti ŝi estis feliĉa, dankema kaj fidelecpreta kiam ŝi akceptitis en 1783 en la rondo de la kortegaj damoj en Vajmaro. Tre ŝatis ŝin la dukino pro humuro ŝia kaj rapida saĝeco. De tempo al tempo ŝi estis eĉ maliceta. Kvankam ŝi ne malofte estis viktimo de trukoj luditaj de amikoj ŝi estis nek indignema nek malpardonema. Ŝi regis la lingvojn anglan, francan kaj italan. Antaŭe ŝi estis estinta ĝis 1775 en la servoj de la kulture tre varia margrafino Caroline Louise (Badenio).
La rilato je Goethe estis baldaŭ bonega kaj la geniulo profitis de ŝia lerteco skribada. Ŝi faris la kopiojn de la gazeto Journal von Tiefurth el la literatura rondo dukina. Goethe plurfoje transdonis al ŝi post laŭtlegadvesperoj manuskriptojn siajn por kopiado. Ekzemple eĉ la unuajn scenojn el la verko Faŭsto, la t.n. Urfaust. Ilin li kolere forĵetis kaj ĝi longe konsideritis malaperinta. Ŝi rajtis titoli Goethe en leteroj ŝerce Liebster aller Geheimen Räthe! En la 17.10.1790 skribis Goethe el Vajmaro al Knebel pri longdaŭraj kvereloj inter la dukino kaj Góchhausen kiuj laŭ li ne plu trankviliĝeblos. Finfine la du virinoj reharmoniis inter si.
En 1780 Anna Amalia transloĝiĝis kun du servistinoj je la supra etaĝo de Tiefurt-kastelo. La kortega damo Luise rajtis resti en flanka ejo. Dum minaco kontraŭ kaj okupo de la vajmara dukujo fare de tirano Napoleono Bonaparte la dukino kaj ŝia unua kortega damo mallonge iris ekzilen. Kvin monatojn post la morto dukina forpasis ankaŭ Luise. En 2019 aperis romano de Elke Orlac kun la titolo Louise, Hofnärrin zu Weimar. Ŝia mansarda loĝejo ĉe Vidvina palaco servis por multaj kiel retiriĝ a zono kie oni amuziĝis en etoso malkomplika. Dum specialaj amikecaj tagoj kolektiĝis gajaj rondoj ĉi-tie.
Postlasitaĵoj kaj postvivo
En 1887 oni trovis la kopiojn de la unua Faŭsto-versio en la de Göchhausen postlasitaj aferoj; tion baldaŭ nomiĝis Urfaust do Prafaŭsto, kio malgraŭ literaturscienca maltrafo konserviĝis ĝis hodiaŭ. Ŝia pranevo Bruno transdonis ĝin en 1887 al Erich Schmidt je eldonado. Ankaŭ gravis la lepsika kantolibro Annette, donaco de Goethe kiun faris la kaligrafisto E. W. Behrisch.
Mitteldeutscher Rundfunk kaj Klassik Stiftung Weimar lanĉis esplorprojekton en kies kadro finfine klariĝu la demando ĉu unu el la du ŝileraj kranoj en la Princa kripto de Weimar vere estas de Friedrich Schiller. En printempo 2008 anoncitis ke la t.n. Froriep-krano vere estas göchhausen-a.
Chueca (apartigilo)
El hispana termino Chueca [ĉŭEka] povas aludi al:
József Gábor
GÁBOR József [ga:bor] estis rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Nagyszalonta la 16-an de aŭgusto 1918 kaj mortinta en Oradea la 29-an de aprilo 1991. Li estis la edzo de aktorino Katalin Gábor, patro de aktorino Kati Gábor.
Kariero
Li debutis en 1940 en la trupo de Bálint Putnik. Inter 1946 kaj 1948 li ludis en Satu Mare en la trupo de Dezső Jakabffy, poste post kelkaj monataj ludo en Kluĵo li revenis al Oradea. Inter 1966 kaj 1969 li estis artgvidanto de la teatro.
4914 Pardina
4914 Pardina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina astronomino Elsa Gutierrez Rodriguez-Pardina, kiu laboris de 1952 ĝis 1956 en la Observatorio de La Plata en la departemento pri ĉiela mekaniko.
Hauschildt
Hauschildt estas la familia nomo de la jenaj personoj:
malnova skribmaniero:
Petreștii de Sus
Petreştii de Sus [petreŝtij de sus] (hungare: Felsőpeterd) estas komunumo en Rumanio okcident-sudokcidente de Turda. En 1910 ĝi havis 533 loĝantojn (rumanoj), en 1992 119 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1407. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Petreștii de Jos.
Losine
(jen itale, en la loka dialekto Luden) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Braone, Breno, Cerveno, Malegno kaj Niardo.
Kristana patrono estas la sankta Maŭrico, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Busov (montaro)
Busov – estas la plej malgranda montaro en la Slovakio. Ĝi apartenas al geomorfologia tuteco Malaltaj Beskidoj. Tuta montaro kuŝas en distrikto Bardejov, regiono Prešov sur la nordoriento de Slovakio. La plej alta montopinto de geomorfologia tuteco estas monto Busov kiu estas ankaŭ la plej alta monto pinto de Malaltaj Beskidoj. Iuj aliaj montoj en la montaro: Stebnická magura (899 m), Javorina (881 m), Sivá skala (837 m), Staviská (806 m), Suchý vrch (742 m), Polianka (726 m), Koldorina (594 m).
Albreĥto (Prusio)
Albrecht von Brandenburg-Ansbach, en Esperanto Albreĥto (aŭ Alberto) de Brandenburgio-Ansbach (naskiĝis la en Ansbach; mortis la  sur kastelo Tapiau en duklando Prusio) estis princo de la princlando Ansbach el la frankonia branĉo de la hohencolerna dinastio kaj ekde 1511 la lasta Alta Majstro de la Germana Ordeno en Prusio. En 1525 li akceptis la Reformacion, sekularigis la teritorion de la Germana Ordeno en Prusio kaj transformis ĝin de eklezie regata romkatolika teritorio al sekulara, luterana duklando Prusio sub feŭdo de Pollando (reĝo Sigismondo la 1-a), kaj regis ĝin kiel ties unua duko, duko Albreĥto de Prusio, ĝis sia morto. En la jaro 1525 en Krakovo li kiel feŭdo de Pollando omaĝe al pola reĝo Sigismondo la 1-a (Pollando) genuis antaŭ li kaj pagis tributon (vidu la apudan foton de la bildo pentrita de pola pentristo Jan Matejko).
Dua duko de Prusio fariĝis lia filo Albreĥto Frederiko, kiu estis malforta reganto sub influo de fortaj konsilantoj. Kun li formortis tiu branĉo de la familio, kaj la duklandon heredis la brandenburgia branĉo de la Hohencolernoj, la margrafoj de Brandenburgio. Per tio komenciĝis en 1618 la persona unio Brandenburgio-Prusio, kerno de la poste pli kaj pli fortiĝinta ŝtato Prusio.
<!--
Leben
Geboren wurde Albrecht am 17. Mai 1490 in Ansbach. Sein Vater war Friedrich II., Markgraf von Brandenburg-Ansbach. Seine Mutter Sophie war eine Tochter des polnischen Königs Kasimir IV. Jagiello und der Elisabeth von Habsburg, einer Tochter des deutschen Königs Albrecht II.. Seine Eltern bestimmten Albrecht im Sinne der Dispositio Achillea zur geistlichen Laufbahn.
Nachdem Maximilians Nachfolger Karl V. bei seiner Thronbesteigung 1519 Albrecht zum Lehnseid aufgefordert hatte und klar geworden war, dass weder aus dem Reich noch aus Livland Unterstützung für Albrecht zu erwarten war, fielen polnische Truppen im Winter 1519/1520 in den Ordensstaat ein, um den Orden zu unterwerfen. Wider Erwarten kam es zu keiner Entscheidung. Dänische Unterstützung, ein Söldnerheer aus dem Reich und vor allem die Angst vor dem mit Albrecht verbündeten Russland veranlassten Sigismund mit Albrecht, dessen Söldner immer aufsässiger wurden, im April 1521 durch Vermittlung des Papstes und des Kaisers einen vierjährigen Waffenstillstand zu schließen.
In den folgenden zwei Jahren verlief Albrechts Suche nach Unterstützung im Reich unglücklich, während Sigismund sich mit Moskau arrangierte. Jedoch wurde Albrecht 1522 während der Religionskämpfe in Nürnberg von Andreas Osiander für die Reformation gewonnen. Auf Luthers Rat entschloss er sich im November 1523, bestätigt durch Sigismunds Gesandten Achatius von Zehmen, das Amt des Hochmeisters niederzulegen, den Deutschordensstaat in ein weltliches Herzogtum umzuwandeln und dort die Reformation einzuführen. Vor Sigismund legte Albrecht am 8. April 1525 in Krakau den Huldigungseid ab, in dem Albrecht Preußen als ein in gerader, männlicher Linie forterbendes Herzogtum zu Lehen nahm. Mitbelehnt wurden seine Brüder Kasimir und Georg. Auf dem Landtag, der kurz darauf in Königsberg gehalten wurde, erklärten sich alle Stände mit dem Bischof von Samland, Georg von Polenz, an der Spitze für die Anerkennung des Herzogtums und für die Annahme der Reformation.
Albrecht setzte an die Durchführung seines Werkes alle Kraft. Sofort erschien eine neue Kirchenordnung, und die Versuche des Deutschen Ordens, Albrecht wieder zu verdrängen, sowie die beim Kammergericht in Deutschland 1531 gegen den Herzog erwirkte und am 18. Januar 1532 verhängte Reichsacht hatten keine andere Wirkung, als dass dieser die Einführung der evangelischen Lehre und die Befestigung seiner Herrschaft umso eifriger betrieb. Das bedeutete das Ende des Ordensstaates in Preußen.
Ganz besonders förderte Albrecht das Schulwesen: In den Städten legte er Lateinschulen an, gründete 1540 das Gymnasium in Königsberg und 1544 die dortige Universität, die Albertus-Universität ("Albertina"). Deutsche Schulbücher (Katechismen etc.) ließ er auf eigene Kosten drucken, und Leibeigenen, welche sich dem Lehrgeschäft widmen wollten, gab er die Freiheit. Von ihm stammt der Text der ersten drei Strophen des Kirchenliedes „Was mein Gott will, gescheh allzeit“ (Evangelisches Gesangbuch Nr. 364). Albrecht legte auch den Grundstock zur königlichen Bibliothek, dessen 20 prächtigsten Bände er für seine zweite Gattin Anna Maria in reinem Silber beschlagen ließ. Sie erhielt daher den Namen „Silberbibliothek“.
Seine letzten Regierungsjahre wurden ihm durch kirchliche und politische Zerwürfnisse vielfach verbittert. Der Streit des Königsberger Professors Osiander, der Melanchthon heftig anfeindete, mit seinen Kollegen, namentlich mit Joachim Mörlin, gab Anlass zu ernsten Verwicklungen. Der Herzog stand auf Seiten Osianders, der größte Teil der Geistlichkeit, auf das Volk gestützt, hielt es mit dem des Landes verwiesenen Mörlin, ebenso die Städte und der Adel, weil jene so die Anerkennung ihrer ehemaligen Vorrechte, dieser dagegen die Beschränkung der herzoglichen Gewalt auf das Verhältnis des ehemaligen Hochmeisters zu seinem Orden zu erreichen hofften. Fast das ganze Land stand dem Fürsten feindselig gegenüber, der angeklagt wurde, die Ausländer zu sehr zu begünstigen, in der Tat viele Jahre sich vom kroatischen Abenteurer und Universalgelehrten Stanislav Pavao Skalić hatte beherrschen lassen und überdies sehr verschuldet war. Die Stände suchten Hilfe in Polen. Daraufhin sandte Polen 1566 eine Kommission nach Königsberg, die gegen den Herzog entschied. Des Herzogs Beichtvater Johann Funck, der Schwiegersohn Osianders, und zwei Verbündete wurden als Hochverräter zum Tode verurteilt, Mörlin wurde zurückberufen und zum Bischof von Samland ernannt. Als solcher schrieb er zur Verdammung der Osianderschen Lehren das symbolische Buch Preußens: Repetitio corporis doctrinae Prutenicae. Neue Räte wurden dem Herzog von der polnischen Kommission und den Ständen aufgenötigt. Von ihnen abhängig, verlebte Albrecht seine letzten Tage in tiefem Kummer.
Familie und Nachkommen
In zweiter Ehe heiratete er 1550 Prinzessin Anna Maria, Tochter von Herzog Erich I. von Braunschweig-Calenberg. Aus dieser Ehe stammten zwei Kinder:
Gedenktag
20. März im Evangelischen Namenkalender.
Einzelnachweise
-->
Préjano
Geografio
Préjano estas en montara areo sur la maldekstra bordo de la rivero Ruesca, alfluanto de Cidacos. Préjano estas tre aparta loĝloko kiu havas komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-382, kiu komunikas nordoriente kun Arnedo kaj nordokcidente kun Arnedillo. Krome la plej apuda municipo estas Santa Eulalia Bajera norde laŭ la LR-380.
Historio
La loko aperis menciita kiel Presano en la dokumento Votos de San Millán, atribuitaj al Fernán González en 934, sed nun konsiderataj falsaĵoj de komenco de la 13-a jarcento. Pli fidinda estas dokumento de la arkivo de Simanko de ĉirkaŭ 942 en kiu oni donas vitejojn en Prescano. La episkopo de Calahorra, Juan de Préjano, faras donacon en 1200, kaj en ĝi aperas citita Préjano («et tertiam de Praejano, de Herce de Legarda»). Henriko la 4-a de Kastilio donis Préjano al don García Manrique, filo de Pedro Manrique.
La kastelo de Préjano estis aparteno de la Ordeno de Kalatravo, kiu en 1288, donis ĝin al Vela Ladrón de Guevara, kun tiu de Enciso. Ŝajne la loĝloko estis iam enmurigita kaj havis du pordegojn. La loko ege suferis tertremojn en 1818: el 200 domoj nur 16 restis loĝeblaj.
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj estis terura ĉe Préjano, kie oni malaltiĝis el pli ol milo en la dua duono de la 19-a jarcento ĝis nunaj 200. La elmigrado okazis ĉefe en la 1960-aj jaroj pro la fermo de la karbominado.
Aktualo
Ĝi estis iam minista loĝloko, nun la ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo, nur iom da brutobredado kaj industrio ĉe la proksima komarka ĉefurbo, Arnedo. Krome estas rura turismo.
Noroy-le-Bourg
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mirochov
Mirochov (Mirochau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Chlum u Třeboně en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 6 km norde de Chlum u Třeboně. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/153. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 69 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mirochov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,72 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1489.
Naturaj rilatoj
En orienta duono de la katastra teritorio situas natura rezervejo Alka marĉo ĉe Mirochov (Losí blato u Mirochova).
La Olmeda de Jadraque
La Olmeda de Jadraque (La Ulmejo de J.) [ĥaDRAke] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi troviĝas je malmultaj kilometroj de la turisma urbo Sigüenza.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 12 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,02 loĝ/km².
Situo
La Olmeda de Jadraque situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 995 m super marnivelo; je 87 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 11,71 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°07′39″N 2°44′22″Ok.
Historio
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉiam super la 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 12, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Olmeda de Jadraque, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe La Olmeda de Jadraque kie oni falis al la nunaj 12.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Salomone Rossi
Salomone ROSSI (naskiĝis ĉirkaŭ 1570- mortis en 1630) estis itala renesanca komponisto.
Salomone Rossi estas unu el kelk-opa nombro da malnov-epokaj komponistoj (i.a. Guglielmo, Effrem, Rittangel kaj aliaj) kiuj estis judaj kaj gardis sian religion ĝis sia morto.
Rossi verkis sufiĉe grandan repertuaron da muziko. Elstara estas lia antologio Aŝirim Asher Li'Ŝlom kiu kombinas pra-arkaikajn hebreajn preĝojn kun muziko en renesanca stilo. Li ĝin publikigis en Venecio 1623.
Oni povas konsideri tiun "eksperimenton" senefika. Fine oni hodiaŭ ne plu aŭdas tian muzikon en sinagogo kaj eĉ ĝin rigardas kiel blasfemon.
Baltimore (Irlando)
Baltimore (irlande: Dún na Séad – burgo de la juveloj) estas unu el la plej sudaj lokoj en Irlando. Ĝi estas malgranda havenurbo sudokcidente de Skibbereen en la graflando Cork. La angligita nomo devenas de la irlanda Baile an Tí Mhóir (loko de la granda domo) kaj rilatas al la burgo de la familio O'Driscoll. La klano, kies nomo devenas de Ó hEidirsceoil regis la regionon. Baltimoron rabatakis la 20an de junio 1631 alĝeriaj korsaroj. Pli ol 100 loĝantoj estis sklavigitaj.
Vizitinda estas la lumturo en la haveno, konstruita de la brita registaro post la irlanda rebelo de 1798. Ĝi nomiĝas „Baltimore Beacon“ (“Baltimora bujo”) aŭ „la virino de Lot“. En la haveno albordiĝas la pramo al Schull (aŭ Skull) sur la duoninsulo de Mizen, kiu ankaŭ ligas la urbon kun la Sherkin Insulo kaj Cape Clear Insulo. Tuj apud la albordejo sur la insulo Sherkin oni vidas la ruinon de franciskana monaĥejo el la 15a jarcento.
Pălatca
Pălatca [pəlatka] (hungare: Magyarpalatka) estas komunumo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 1268 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 888 (rumanoj, 40% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1296. Ĝi estis en la mezepoko hungara-rumana servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre apartenas al ĝi Mureşenii de Câmpie, Petea (Pălatca).
Petäjävesi
Petäjävesi estas komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. La areo de komunumo estas 495.55 km² el kiu 37.59 km² estas akvo. Petäjävesi havas 3,691 loĝantojn (2003).
La malnova ligna preĝejo de Petäjävesi, konstruita en 1763–1765, apartenas al la listo de mondaj heredaĵoj de Unesko.
Petäjävesi signifas en la finna pina lago kaj pino aperas ankaŭ en ĝia blazono.
Flagstaff
Flagstaff estas la nomo de jenaj lokoj :
(51354) 2000 RX25
(51354) 2000 RX25 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Tünde Fülöp
Tünde FÜLÖP [tynde fyloep] rumania hungardevena sveda fizikistino, universitata profesorino. Ŝi naskiĝis en Cârța la 10-an de julio 1970.
Kariero
La familio de Tünde Fülöp loĝis en vilaĝo Lunca de Jos, kie siaj gepatroj estis instruistoj. Ili elmigris en Svedujon je la fino de la 1980-aj jaroj. Ŝi maturdiplomitiĝis en Ĉefgimnazio de Miercurea Ciuc en 1988. En 1994 ŝi akiris diplomon pri fiziko en la Teknologia Universitato Chalmers de Gotenburgo. Ŝi doktoriĝis en 1999 en la sama universitato, kaj de 2010 ŝi estas universitata profesorino de la sama universitato.
Revizia latinliteriga transskribo de la korea lingvo
La Revizia latinliteriga transskribo de la korea lingvo aŭ RLT (국어의 로마자 표기법 lit. transskribo de la nacia lingvo en latinaj literoj) estas la oficiala transskriba sistemo uzata en Sud-Koreio por transkribi la korean alfabeton per la latina alfabeto ekde 2000. Ĝi anstataŭis la malnovan sistemon bazitan sur la sistemo de McCune-Reischauer. La nuna latinliteriga transskribo estis farita de la nacia akademio de la korea lingvo (국립국어원) kaj publikigita de la Ministerio por Kulturo kaj Turismo de Respubliko Koreio, la 1-an de julio 2000.
Diftongoj
Noto:
Konsonantoj
La nuna latinliteriga transskribado baziĝas principe sur la norma prononco.
Streketo
Por montri silablimojn, oni povas uzi streketon.
Majuskligo
Propraj nomoj transskribiĝas majuskle en la vortokomenco.
Personaj nomoj
Notoj:
Geografiaj nomoj
Administraciaj unuoj en Sud-Koreio transskribiĝas jene: 도 do, 시 si, 군 gun, 구 gu, 읍 eup, 면 myeon, 리 ri, 동 dong kaj 가 ga. Ili aldoniĝas al la loknomo kun streketo kiel sufiksoj.
Konvencia transskribo
Oni rajtas uzi konvenciajn transskribojn ĝis nun uzatajn por nomoj de personoj kaj firmoj.
Inversigebleco
Ĉar ne eblas aŭtomate inversigi inter la transskribo kaj la korea skribo, ekzistas modifita metodo, t.e. rekta transliterumado de korea skribo, kiu ne reflektas la asimilitan prononcon.
Vidu ankaŭ
Korea lingvo
Flagstaff (Arizono)
Flagstaff (esperante : Flagstafo) estas urbo en la nordo de Arizono en Usono, sur la sud-okcidenta rando de la Kolorado-altebenaĵo. Ĝi estas ĉefurbo de la konteo Coconino (angle : Coconino county). La urbo ŝuldas sian nomon al fosto (angle :staff) kun flago de Usono starigita de grupo da esploradistoj de Bostono por celebri la jubileon de Usono la.
Flagstaf estas la sidejo de unu el la tri publikaj universitatoj de Arizono : la Universitato de Norda Arizono (Northern Arizona University).
Altebenaĵo Ali
La Regno Guge
Ali estas alloga pro siaj amasoj da malfacile solveblaj enigmoj, el kiuj unu estas Guge-regno. Laŭ historia libro en la tibeta lingvo 16 reĝoj sinsekve regis Guge-regnon kaj ĝi disfalis en la 17-a jarcento. La problemo, kiu plej interesis la arkeologojn, estas: tiu regno kun centmil loĝantoj prosperis siatempe, tamen la trovita ruino de ĝia ĉefurbo kaj ĉiuj logeblaj kavernoj povis enteni nur proksimume 2 000 homojn.
Sekve ekspedicioj iris sur la altebenaĵon unu post alia por esplori la misteran regnon. Post kelkjara ordigado kaj studado arkeologoj konkludis, ke ĝi estas la plej granda budaisma kaverna ruino el tiuspecaj kavernoj ĝis nun trovitaj en Tibeto. Laŭ nekompleta nombrado tie troviĝas proksimume mil kavernoj, kiuj plejparte servas kiel loĝejoj, meditejoj kaj tenejoj por bonzoj, parte por statuoj kaj freskoj kaj preĝejoj. La kavernoj estas unu-, du-, tri- kaj plurĉambraj kun diversaj tegmentoj.
La Kavernaro
Ĉar la kavernoj estis fositaj sur malkompakta sabloroka montdeklivo, tial en ili estis neeble ĉizi ŝtonojn por statuoj. Oni povis nur ŝmiri la murojn per tavolo da argilo miksita kun pajlo kaj poste kalki ilin. Oni faris sur la muroj freskojn kaj statuojn. Similaĵoj videblas ankaŭ en Dunhuang kaj Xinjiang en okcidenta Ĉinio.
En la kaverno numero 1, Dongga B, oni trovis tibetlingvajn epigrafojn, kiuj plejparte defalis. Nun legeblas nur apartaj vortoj, kiel ekzemple nomoj de la loko kaj kavernoj, majstroj de la konstruado k.a. Malgraŭ tio, tiuj antikvaj restaĵoj liveris indikojn pri la konstrutempo de la kavernoj, la koncernaj religiaj personoj kaj aliaj. Eltrovo de la ŝtonkavernaro de Dongga kaj Piyang ne nur plenigis grandan blankon de la antikva ŝtonkaverna arto de okcidenta Tibeto, sed pli grave malkovris lokon okupatan en la okcidenta parto de Tibeto en la antikva epoko de Azio.
Freskoj
La tieaj freskoj plejparte estis faritaj per lokaj mineralaj farboj. Malgraŭ atako de sabloventoj dum multaj jaroj, ili ne senkoloriĝis. Ili prezentas budhojn, bodisatvojn, bikŝuojn, flugajn apsarojn, mandalojn kaj kultadojn, kaj estas ankaŭ diversaj ornamaj desegnaĵoj.
La freskoj en la kavernoj numeroj 1 kaj 2 en Dongga A kaj la kaverno numero 1 en Dongga B estas la plej ĉarmaj. Tiuj kavernoj estas kvadrataj kun tegmentoj ebena, en formo de inversigita funelo aŭ plurtavolaj samcentraj cirkloj. La kaverno numero 1 en Dongga A, 6,65 m profunda kaj larĝa, kaj 5.65 m alta de la plafono ĝis la fundo, estas la plej granda. La kaverno estas plene kovrita de freskoj diverstemaj: La supro kovriĝas per 9-tavolaj desegnajoj, el kiuj la plej okulfrapaj estas bildoj de kvin cervoj, ok feniksoj, kvar drakoj, paro da kokoj starantaj vizaĝon al vizago, tigro pelanta tri ŝafojn, paro da anseroj starantaj vizagon al vizago, kaj bildoj de diverspozaj, viglaj bestoj kaj tiuj de diverspozaj dancistinoj kaj muzikistoj. Meze de 1a muroj estas pentritaj mandaloj: laŭ situo de la Budho kaj liaj servistoj ili plejparte estis vajradhatu-aj mandaloj. Malsupre de la mandalaj bildoj estas pentraĵoj pri la Budho predikanta sutron, subigo de demono, elefanta batalo, unua kaj refoja turniĝado dum preĝado, nirvano de la Budho, konstruo de stupao ktp. En la kaverno numero 2 de Dongga-vilaĝo vidiĝas freskoj de milbudaaj bildoj kun mandala supro. En la randoj estas pentraĵoj de multvizaĝaj kaj multbrakaj dioj, iuj el ili kun besta kapo. Historia ben-religia libro de Tibeto notas, ke dioj de benreligio estas ĉevalkapa, tigrokapa, kaprokapa, ĉiuj kun homa korpo. Kredeble Ali estas unu el la luliloj de la frua ben-religio, kaj bildigas diojn kaj spiritojn de ĝi.
Historia Signifo
La arkeologia esplorado montris, ke budaismaj kavernaj freskoj en la okcidenta parto de Tibeto ekzistas ne nur en Dongga kaj Piyang, sed ankaŭ en aliaj lokoj de la vasta altebenaĵo ĉirkaŭ Guge-regno. Geografie Ali situas en la nodo de la regionoj, kie furoris Mez-Azia kaj Sud-Azia budaismo. Laŭ la maniero, stilo, trajtoj de la hom- kaj bestfiguroj kaj aliaj aspektoj de la freskoj en la kavernaro de Dongga kaj Piyang, oni trovis tre intiman rilaton inter ili kaj la budaisma arto de Mez-Azio kaj SudAzio. Ekzemple en la freskoj la birdoparoj, bestoparoj kaj la ornamaĵoj prezentis unu el la trajtoj de la antikva persa arto de Mez-Azio. La longaj roboj kun triangula borderita kolumo en la freskoj estis ordinaraj ankaŭ en la kavernoj de Dunhuang, regata de Tubo-regno. Tio montras kulturan rilaton inter ili. Tial, la kaverna arto de okcidenta Tibeto montras, ke ĝi iaparte estis enkondukita el SudAzio kaj havis rektan rilaton kun la religia arto de la sekreta sekto de Hindio, kaj tre kredeble gi ĉerpis certan arton de tiuj budaismaj artoj de Mez-Azio. De eltrovo de la kavernaro de Dongga kaj Piyang ĝis nun tibetaj kaj han-aj arkeologoj, historiistoj kaj tibetaj lingvistoj faris esploradon pri la formoj de la kavernoj, enhavo de la freskoj, epigrafoj, ingrediencoj de la farboj, kaj esperas, ke tiuj esploros levos la misteran vualon super la kaverna arto de Ali.
Niederdorla
Niederdorla estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio. La 31-an de decembro 2003 la komunumo havis 1469 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la novkreita komunumo Vogtei.
Vidindaĵoj
Ofermarĉo Niederdorla
Tolino
Tolino havas plurajn signifojn:
Amorfa solido
Amorfa solido estas solido en kiu ne estas long-ampleksa ordo de la lokoj de la molekuloj. (Solidoj en kiuj estas long-ampleksa molekula ordo nomiĝas kristalaj solidoj.) Plej multaj klasoj de solidaj materialoj aŭ troviĝas aŭ farebliĝas en amorfa formo. Ekzemple, kutima fenestra vitro estas ceramikaĵo, plej multaj polimeroj estas amorfaj, kaj eĉ amorfaj alojoj fareblas sub specialaj kondiĉoj (ekzemple rapida solidiĝo kaj jona implantado) Vitroj ofte konsideriĝas 'subfridigitaj' likvoj.
Sovaĝaj fruktoj
Sovaĝaj fruktoj aŭ nekultivataj fruktoj estas fruktospecioj, kiuj ne estas kultivitaj de la homo. Sovaĝaj kaj kultivataj fruktoj ne povas ĉiam esti precize distingeblaj.
Amorfa solido
Estas multaj manieroj fari amorfan solidon. Se likvo malvarmiĝas sufiĉe rapide por eviti kristaliĝon, amorfa solido nomita vitro formas sub la vitra-transira temperaturo. Amorfaj solidoj produktitaj laŭ aliaj vojoj, tiel kiel jona implantado ne estas, teknike parole, vitroj. Laŭ vulgara lingvaĵo, la termino vitro signifas amorfajn oksidojn, kaj precipe silikatojn (kombinaĵojn bazitajn sur silicio kaj oksigeno). Por eviti konfuzon, aliaj specoj de vitroj ofte terminiĝas per adjunkto, do la termino 'metala vitro' signifas amorfajn metalajn alojojn.
Sovaĝaj fruktoj
Sovaĝaj fruktoj estas ankaŭ ekonomie kultivataj, sed en malpli granda kvanto ol la normale kultivataj fruktospecioj. Ekzistas ĉe kelkaj specioj selektoj.
Amorfa solido
Estas malfacile distingi inter vere amorfa solido kaj kristala solido, en kiu la grandeco de la kristaloj estas tre malgranda (malpli ol du nanometroj). Eĉ amorfaj materialoj havas iom da mallong-ampleksa ordo inter siaj atomaj lokoj (en distanca skalo de proksime unu nanometro). Plue ĉe tre malgrandaj kristaloj, granda frakcio de ties atomoj lokiĝas ĉe aŭ apud la surfaco de la kristalo; reformado de la surfaco kaj interfacaj efikoj distordas la atomajn lokojn, malpliigante la strukturan ordon. Eĉ la plej antaŭaj teknikoj de struktura karakterizado, tiel kiel X-radia difrakto kaj transmisia elektrona mikroskopio, malfacile distingas inter amorfaj kaj kristalaj strukturoj ĉe tiaj ĉi grandecaj skaloj.
Sovaĝaj fruktoj
Kelkaj ekzemploj:
Amorfa solido
La transiro de likva stato al vitro, ĉe temperaturo sub la ekvilibra fandopunkto de la materialo, nomiĝas la vitra transiro. De praktika vidpunkto, la vitre transira temperaturo difiniĝas empirie kiel la temperaturo, ĉe kiu la viskozo de la likvo pliiĝas je certa kvanto (kutime 1013 paskal-sekundoj). La transira temperaturo dependas de la fridiga rapido, kun la vitra transiro okazanta ĉe pli alta temperaturo por pli rapida fridiga rapido. La preciza naturo de la vitra transiro estas objekto de progresanta esploro. Dum estas klare ke la vitra transiro ne estas unuagrada termodinamika transiro, estas debato ĉu ĝi estas plialtgrada transiro, ĉu nur kinetika efiko.
Ekzemploj de amorfaj solidoj estas vitroj kaj plastoj.
(30791) 1988 RY11
(30791) 1988 RY11 estas malgranda ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Bildo
Bildo estas la videbla (aŭ imagebla) aspekto de objekto aŭ koncepto. Bildoj povas esti 2-dimensia (kiel fotografaĵo aŭ pentraĵo) aŭ 3-dimensia (kiel skulptaĵo aŭ statuo). Ili estas faritaj per optikaj iloj, kiel fotografiloj, speguloj, teleskopoj, mikroskopo, ktp, kaj ankaŭ per naturaj objektoj kaj fenomenoj, kiel la okulo; aŭ ombro, reflekto de akvo.
Bildo ankaŭ povas aludi al pli larĝa difino de iu ajn ilustraĵo aŭ 2-dimensia figuro, kiel mapo, grafikaĵo, aŭ abstrakta pentraĵo. En ĉi-tiu larĝa difino, oni povas fari bildojn permane (de desegnado aŭ pentrado) aŭ per komputilo (komputila grafiko).
Verda Ĉaro de Julio Baghy
La Verda Ĉaro de Julio Baghy estas artisma kolektivo fondita en 1954 de Antonín Seemann kaj Eva Seemannová ĉe Praga Esperanto-klubo subtenataj de Julio Baghy, kies nomon ĝi transprenis.
La 16-an de decembro 1954 okazis en la teatro Malá scéna (Malgranda Scenejo) la unua teatra prezento de "VERDA ĈARO DE JULIO BAGHY“, artisma kolektivo de la Esperantista Klubo en Praha. Ĝi estis malgranda trupo de aktoroj, kiu intencis prezenti esperantlingvajn teatraĵojn en grandaj urboj de la tuta mondo tuj, kiam la internacia situacio ebligos tion. Ĝis tiam ĝi deziris ludi enlande por prepari sin. La fondintoj estis la profesia aktorino Eva Suchardová kaj Antonín Seemann, aktoro, reĝisoro kaj teatra verkisto. Ili kolektis grupon de taŭgaj amatoroj, kiujn ili instruis, studis kun ili la rolojn, gvidis ilin kaj laboris sur scenejoj. En la unua publika vespero estis prezentitaj komedio "Korespondu“ kaj sceno el la Zamenhof-vivo "Mi esperas“, verkitaj de A. Seemann, kaj poemoj de Eli Urbanová kaj Eva Suchardová, ĉiuj premiitaj ĉe la internacia belarta konkurso kadre de la Universala Kongreso en Haarlem:
Ĝuste la sukceso en Haarlem stimulis fondi la Verdan Ĉaron. Estu menciite, ke en "Mi esperas“ estis unuafoje en la historio, prezentata sur scenejo la figuro de L. L. Zamenho, laŭ interpreto de d-ro Jaroslav Sucharda, Klara Zamenhof (E. Seemannová), la bopatro Silbernik (A. Slanina) kaj A. Grabowski (A. Seemann). (La unuan voĉan prezenton de L. L. Zamenhof en drameto efektivigis en 1948-05-06 Radio Tokio II.)
Per la fondo de V.Ĉ.J.B. realiĝis la revo de J. Baghy pri migranta aktorgrupo samnoma.22) Baghy donis sian "patran benon“ al la Ĉaro kaj verkis por siaj teatristoj du teatraĵojn: "Granda ludo“ kaj "Dum tondras kanonoj“. El tiuj la lasta, en kiu dum milito internacia esperantista amikeco havas ŝlosilan pozicion, fascine impresis surprizitan publikon: ja dum la unua parto estas aŭdataj nur naciaj lingvoj (la ĉeĥa kaj iu tute fremda), subite aŭdiĝas Esperanto el la buŝo de vundita malamika "barbaro“ Ullo (P. Tichý): "Ria, Ria, mia kara!“ (E. Seemannová).
La nombro de prezentaĵoj estas konsiderinda. Ilia "motoro“ estis la arta gvidantino Seemannová, kiu ankaŭ tradukis la plejparton de la dramotekstoj, kaj ŝia edzo Antonio, la reĝisoro. Post nelongaj teatraĵoj kaj deklamadoj la kolektivo transiris al tutvesperaj programoj, realigataj en la malgranda teatro Malá scéna. Inter ili ĝi prezentis, ĉiam kun alta nivelo de lingvokulturo kaj ankaŭ de aktora arto, la teatraĵon "Maryša“ de la fratoj Mrštík, "Pigmaliono“ de G. B. Shaw (trifoje), "Nora“ de H. Ibsen, "Legendo pri amo“ de N. Hikmet, "Ĉe l' akvo de forgeso“ de M. Boulton. La kontraŭmilita teatraĵo de K. Ĉapek "La patrino“ estis prezentita krom en Esperanto ankaŭ en la ĉeĥa en la konkurso "Popola artisma kreado“ (ricevita laŭda diplomo). La turka poeto Nazim Hikmet, ĉeestinta la "Legendon“, deklaris i. a.: "Nenian mi estis tiel emociita, kiel hodiaŭ inter vi, amatoroj. . .“ Li favore menciis ankaŭ Esperanton.
La plej grandan sukceson, antaŭ trimilmembra publiko, V. Ĉ. J. B. akiris en Varsovio dum la 44a Universala Kongreso, 1959, per "Pigmaliono“. (La ĉefaj rolintoj: E. Seemannová, d-ro Pravoslav Sádlo, Jindřich Ondráček, A. Seemann, Arnoštka Nývltová, Eva Nývltová). Logika sekvo estis invito al la venonta kongreso en Bruselo.
La lasta prezentado de V. Ĉ. J. B., ripeto de la "Varsovia“ Pigmaliono, okazis en Malá scéna 1959-10-10, dum ĉeesto de oficialaj reprezentantoj (Centra Nacia Komitato de Praha k. a.) kaj de esperantistoj eĉ el malproksimaj lokoj (Karlovy Vary, Karviná k. a.). Inter la kaŭzoj de la ĉesigo estis ankaŭ alicela forpreno de la scenejo Ma1á scéna.
En la komenco de sia artisma aktiveco Eva Seemannová prezentis sin monologe en vico de aliaj verkoj, ekz.: Apokrifoj, La afero Makropulos kaj R. U. R. (Čapek), Ifigenio en Taŭrido kaj Faŭsto (Goethe), Somero (Šrámek), La morto de Hipodamio (Vrchlický), Letero de Tatjana al Onegin (Puŝkin), Elizabeth (Machar), La ombro de la vivo (Niccodemi), La homa voĉo (Cocteau) k. a.
La laboro plenumita de la Verda Ĉaro, precipe de Eva kaj Antonio Seemann, sur la kampo de Esperanta kulturo ne estas forgesebla. Per ilia klopodo la kulturo de Esperanta parolo kaj teatra arto atingis sian kulminon apenaŭ atingitan ĝis tiu tempo. Cetere, krom enlandaj ankaŭ eksterlandaj gazetoj, ellasante la esperantistajn, konfirmis tion: gazeto de la vietnama verkista asocio, la hungara teatra revuo Szinház és Mozi, la soveta Teatr, Ilustrowany Kurier polski, Daily Worker.
La malfacila politika situacio en la mondo, la epoko de malvarma milito, ne permesis al la Verda Ĉaro de Julio Baghy la plenan plenumon de revo de la homo, kies nomon ĝi surhavis: pri nomada teatra societo Esperanta, kies ruliĝanta ĉaro estas tirata de urbo al urbo, de lando al lando...
17438 Quasimodo
17438 Quasimodo estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 3264
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lovere
Lovere estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bossico, Castro (BG), Costa Volpino, Pianico, Pisogne (BS) kaj Sovere.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Apostolo Bartolomeo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Nerila oksalato
Nerila oksalato aŭ C22H34O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj nerolo. Nerila oksalato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Nerila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Nerila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
23270 Kellerman
23270 Kellerman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tanja Kellerman, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Citrusdal High de Citrusdal (Okcidenta Kablando, Sud-Afriko).
Flagstaff Arts and Leadership Academy
Flagstaff Arts and Leadership Academy estas ŝtata mezlernejo en Flagstaff (Arizono), Usono. Ĝi havas ĉirkaŭ tricent studentojn kaj ekzistas ekde 1996. Lernejestro laŭ la stato finde de 2012 estas Ari Wilder. La lernejo ene de la urbo translokiĝis en 2010.
Massing
Massing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottal-Inn kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eike von Repgow
Eike von Repgow (naskiĝinta inter 1180-90 en Reppichau, mortinta en 1233) estis germana juristo kaj kodisto. Krom Sachsenspiegel estas nur kelkaj aliaj dokumentoj kiuj atestas lian personon kaj lian familion.
Vivo
Eike plej gravis pro la verkado de la kodo Sachsenspiegel, la plej influa mezepoka kodo en germana lingvo. Alia, simila verko nomita Sächsische Weltchronik laŭ fakula opinio ne estas de li. Li estis asesoro de la grafa tribunalo kaj samtempe fakkonsilisto de la eminenta grafo Hoyer von Falkenstein, konventa vokto en Quedlinburg (dokumenta mencio inter 1211-42).
Danke al longa praktikado Eike perfekte regis la saksian jursistemon. Krome li posedis neordinare ampleksan kleriĝon por laikulo de la 13-a jarcento. Li konis la latinan lingvon kaj la biblion kaj spertis pri literaturoj kanona, latinlingva sekulara kaj tiutempa germanlingva.
La verko skribitis inter 1221-24 en latina lingvo sed tradukitis laŭpete de von Falkenstein inter 1224-25 en la germanan. Do Sachsenspiegel estas la unua skriba prezento de germana juro.
Eike unuafoje resumis la jurisdikciajn tradiciojn kaj procedurojn kutimajn de la germanoj kiuj ĝis tiam nur buŝe estis transdonitaj. Sed tia laŭkutima jurisdikcio kompreneble havis troan interpretliberon kaj favoris ofte la personajn interesojn de la juĝintoj. Per tia revolucia verko Eike metis la fundamenton por unueca jurisdikcio. Similaĵoj ekzistis nur por la kanona juro. Por Eike ankaŭ tipis praktikaj kaj pragmatikaj elirpunktoj.
Lajos Hőke
Lajos Hőke [lajoŝ hOke], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hőke Lajos estis hungara juristo, historiisto.
Biografio
Lajos Hőke frekventis gimnazion en Gyönk, poste li studis juron kaj teologion en la kalvinana kolegio de Debrecen. En 1835 li ekinstruis en Hódmezővásárhely, en 1838 li estis juristo en juĝejo de Pest (urbo). En la sekva jaro li estis stenografisto-skribisto en la parlamento en Pozsony, en 1840 li advokatiĝis en urbo Pest. Inter 1841 kaj 1849 li estis familia edukisto. (Kelkaj fontoj mencias, ke li batalis dum la Hungara revolucio de 1848.) Inter 1850 kaj 1867 li laboris en la ŝtata administrado en diversaj urboj. En 1861 li estis nomumita subnotario de Hont, post 4 jaroj li estis arkivisto. En 1869 li ricevis neniujn postenojn, tial li pensiuliĝis kaj vivis plu en diversaj parencoj en Dombóvár, Kaposvár kaj Csurgó.
Lovero
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Edolo (BS), Sernio, Tovo di Sant'Agata kaj Vervio.
Konská (distrikto Žilina)
Konská (hungare Kunfalva germane Rossdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Konská situas laŭ flankovojoj, sed ĉefvojo kaj fervojo estas proksime. Rajecké Teplice troviĝas je 2, Žilina je 14 km.
Ploëzal
(jen france, bretone Pleuzal) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Hucín
Bazaj informoj
Hucín, hungare Gice estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Hucín situas sub monto 428 m-ojn alta en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Rožňava-Revúca. La lasta troviĝas 20 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1327 en formo "Gyuche". La kampoj longe apartenis al familio Giczey (gicei). En 1828 oni nombris 76 domojn kaj 551 homojn, kiuj okupiĝis pri agrikulturo, argilpotado kaj kalkofarado. En 1910 loĝis en Gice 530 da homoj, (471 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Gice rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume alvenis slovakoj. En 2001 loĝis en Hucín 781 da homoj, (391 ciganoj, 207 hungaroj, 149 slovakoj, unusola ĉeĥo).
Anikó Schwartz
Anikó SCHWARTZ (Juhász) [ŝvarc (juha:s)] estas rumania hungara esplorkemiistino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 31-an de januaro 1950. Ŝi estas la edzino de esplorkemiisto Róbert Schwartz.
Kariero
Anikó Schwartz diplomitiĝis en UBB de Kluĵo, kaj ŝi estis kemiistino en kuracilfabriko en 1972–73, inter 1973–78 en Instituto por Kuracilesplorado, poste samloke esploristino, (1978–89), de 1989 ĉefesplorististino. Ŝiaj studaĵoj aperis en fakrevuoj enlandaj kaj eksterlandaj. Ŝi estis kunulaŭtorino de pluraj patentoj. Ŝi patroprenis la eldonadon kaj disvastigadon de samisdatgazeto Kiáltó Szó (1988).
Festono
Festonoj povas esti:
Laŭ Francisko Azorín festono estas Ornamaĵo formita de arkoformaj dentetoj, uzata kiel garnituro de ŝtoforando, aŭ de arkaĵoj aŭ aliaj konstruelementoj. Li indikas etimologion el la latina festa (festo). Kaj li aldonas teknikan terminon festoni, por fari festonojn.
Gosse Dam
Gosse Dam (Buitenpost, 7-an de julio 1950) estas nederlanda skulptisto.
Vivo kaj laboro
Dam sekvis edukadon je la Akademio Minerva en Groningen, kie li havis lecionojn de inter aliaj Johan Sterenberg kaj Jentsje Popma. En 1979 li ekloĝis kiel skulptisto en Frislando. En liaj verkoj li estas influata de Maillol kaj Brâncuşi.
Epsilono Pegaza
Epsilono Pegaza (latine Epsilon Pegasi, ε Peg laŭ la nomaro de Bayer) estas granda stelo en la konstelacio Pegazo. Ĝi ankaŭ tradicie nomatas Enif, el araba vorto kiu signifas nazo, pro tio, ke laŭ la tradicia bildigo la stelo situas ĉe la nazo de la mitologia ĉevalo Pegazo.
Temas pri oranĝkolora supergiganta ŝtelo 150-oble pli granda ol la Suno, kiu tre verŝajne travivas la lastajn fazojn el sia evoluo, kaj nun mortantas. Tre verŝajne la stelo pluvivos kelkajn milionojn da jaroj, kaj estas neklare ĉu ĝi poste eksplodos kiel supernovao aŭ iĝos blanka nano je neono - la du eblecoj same verŝajnas pro tio, ke la supozata maso de la stelo situas ĝuste ĉe la sojlo inter la du evolumanieroj.
Oni plurfoje mezuris ŝanĝiĝojn de lumeco ĉe Epsilono Pegaza; tio pensigas, ke ankaŭ tiaj supergigantaj steloj de tempo al tempo elŝprucigas plasmon en la ĉirkaŭan medion, simile kiel nanaj steloj, kiel ekzemple la Suno.
Ormenans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Spegulo
Se vi serĉas informojn pri la Esperanto-gazeto nomata "Spegulo", vi povas trovi ĝin ĉe Spegulo (revuo).
Se vi serĉas informojn pri la ero de anatomio de birdoj nomata "Spegulo", vi povas trovi ĝin ĉe speguleto.
Spegulo estas reflekta surfaco kiu estas sufiĉe glata por formi bildon. La plej konata ekzemplo estas la simpla ebena spegulo en multaj domoj. En ĝi, paralela radio de lumo ŝanĝas sian direkton kaj tiel daŭrigas paralele. Tiel estiĝas bildo, kiu estas samgranda al la originala. (Vidu je spegula bildo.)
Laŭ Francisko Azorín spegulo estas Glata, brila surfaco, resendanta la lumon k. la bildon de la objektoj. Li indikas etimologion el la latina speculum, el specio (vidi). Kaj li aldonas la terminon speguli, por resendi la bildon de io.
La koncepto de spegulo inspiris ankaŭ Lewis Carroll en lia porinfana libro Trans la spegulo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri spegulo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Montigny-sur-Vence
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Nándor Urmánczy
URMÁNCZY Nándor (urma:nci) estis hungara politikisto, ĵurnalisto, parlamentano. Li naskiĝis en Maroshévíz la 1-an de oktobro 1868 kaj mortis samloke la 31-a de oktobro 1940.
Biografio
Urmánczy pristudis juron en Reĝa Universitato de Budapeŝto, kie li doktoriĝis en 1895. Post la diplomo li havis postenojn en la departementa administrado. En 1902 oni elektis lin landkunvena deputito de la liberala partio en Szászrégen. En 1905 li transpaŝis al sendependa kaj 48-a partio. En 1906 kaj 1910 oni denove elektis lin deputito. En 1919 li translokiĝis Budapeŝton. Li estis kunlaboranto de Pesti Hírlap.
Petreștii de Jos
Petreştii de Jos [petreŝtij de ĵos] (hungare: Magyarpeterd) estas komunumo en Rumanio sude de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Crăești (Petreștii de Jos), Deleni (Petreștii de Jos), Livada (Petreștii de Jos), Petreștii de Mijloc, Plaiuri (Petreștii de Jos), Petreștii de Sus.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 893 loĝantojn (rumanoj), en 1992 811 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1278.
Historio
De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis en la mezepoko hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Gordon Bajnai
Gordon BAJNAI (naskiĝis la 5-an de marto 1968 en Szeged) estas hungara politikisto.
Li akiris diplomon en Ekonomia Universitato pri Marx Károly, Budapeŝto. Li estas profesia entreprenisto, negocisto kaj sendependa de politika partio.