cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
10132 Lummelunda
Satelito
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,97 km kaj orbitan de ĉirkaŭ 7,3 km kun orbita periodo de 0,935 ± 0,0004 tago (22,44 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Dennis Ritchie
Dennis MacAlistair RITCHIE (naskiĝis la 9-an de septembro 1941 en Bronxville, Novjorkio; forpasis la 12-an de oktobro 2011 en Berkeley Heights, Nov-Ĵerzejo) estis komputikisto, kiu forte influis la programlingvojn B, BCPL kaj C kaj la mastrumajn sistemojn Multics kaj Unikso.
En 1983 li ricevis kune kun Ken Thompson la Turing-premion "pro evoluigo de malspecifa teorio pri mastrumaj sistemoj kaj speciale pro la realigo de la mastruma sistemo Unikso".
Kune kun Brian Kernighan li verkis en 1978 la libron The C Programming Language ("La programadlingvo C"), kiu longe estis konsiderata kiel referenca verko.
Bârghiș
Bârghiș [bırgiŝ] (hungare: Bürkös [byrkoeŝ], germane: Bürgesch) estas komunumo en Rumanio sud-sudoriente de Mediaș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Apoș, Ighișu Vechi, Pelișor, Vecerd, Zlagna.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 178 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 891 (rumanoj, 14 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1357. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Espoteko
Komence de la 1970-aj jaroj Hermann D. Tautorat transprenis la bibliotekon de Esperanto-Ligo Berlin kaj administris ĝin. Li planis fari katalogon ne nur de tiu biblioteko, sed ankaŭ de la privataj kolektaĵoj de esperantistoj.
Eksteraj ligiloj
Katalogo
Katedralo de Santandero
La Katedralo de Santandero estas gotika katedralo en la hispana urbo Santandero (ĉefurbo de Kantabrio) konsekrita al Ĉielenpreno de Maria. Oni konstruis ĝin inter la 13-a kaj 17-aj jarcentoj. Ĝi konsistas el du etaĝoj (unu super la alia) kaj unu klostro.
Silves
Silves estas urbo de Portugalio en la Distrikto Faro, en la regiono kaj sub-regiono de Algarve, kun ĉirkaŭ 11,000 loĝantoj. Silves jam estis ĉefurbo de Algarve, sed perdis tiun statuson, parte, pro la sedimentado de la rivero Arade.
Katedralo de Santandero
Historio
En 1754 oni kreis la diocezon de Santandero kaj la tiama kapitula kirko iĝis katedralo, laŭ ordono de la papo Benedikto la 14-a. Tiam ĝi iĝis ĉefa sidejo de la episkopujo de Santandero.
Silves
Ĝi estas sidejo de municipo kun 680,02 km² de areo kaj 37,126 loĝantoj, subdividita en ok freguesia. La municipo limas norde kun la municipo de Ourique, nordoriente kun Almodôvar, oriente kun Loulé, sudoriente kun Albufeira, sudokcidenste kun Lagoa, okcidente kun Portimão kaj Monchique, nordokcidente kun Odemira kaj sude kun marbordo de Atlantiko.
Katedralo de Santandero
Historio
La katedralo suferis gravan difekton pro la dinamita eksplodo de la vaporŝipo Cabo Machichaco en 1893. Kvankam ĝi sukcese vivis tra la Hispana Enlanda Milito, ĝi ankoraŭ suferis gravan difekton pro la incendio de Santandero de 1941. Oni rekonstruis kaj ampleksigis ĝin en 1942 kaj ree en 1953.
12672 Nygårdh
12672 Nygårdh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hans Cristian Nygårdh, unu el la plej fruktodona kompilintoj de krucvortenigmoj en Svedio.
Ledce
Nomon Ledce havas pluraj setlejoj:
8175 Boerhaave
8175 Boerhaave estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ledce
Nomo de municipo:
Kastro
Kastro – de la latina verbo castro, -as, -avi, -are, castratum, kiu signifas malfortigi, prirabi, forpreni - estas la forpreno de la viraj reproduktaj glandoj, do la testikoj, plej ofte per operacio. PIV ankaŭ listigas al tiu esprimo forligon de la sekreciaj kanaloj (vazektomio), plua tipo de steriligo. (Rimarko: PIV de 1987 skribis: "senigi viron aŭ beston..." do oni povas supozi, ke la termino tiam celis nur pri viroj, virbestoj. Postaj eldonoj ŝanĝis la vorton viro al homo, tiel konfuzante la esprimon.)
Kastriĝo ankaŭ estas la detruo de la testikoj, ekzemple pro radioaktivado, aŭ la subpremo de la hormona produktado pro medikamentoj ("ĥemia kastriĝo").
La forpreno de la virinaj reprodukaj glandoj, la ovarioj, ne nomiĝas kastro, sed ovariektomio.
Dum preskaŭ ĉiuj epokoj de la homa historio kaj en multaj kulturoj oni pro religiaj aŭ aliaj sociaj kialoj kastris iujn virojn aŭ knabojn - la kastritoj nomiĝas eŭnukoj. Parte oni dum tia socia kastro forprenis ankaŭ la penison. Jen estas kastritaj animaloj kaj homoj:
Atamanto
Atamanto (helene Αθάμας, latine Athamas) estis en la helena mitologio filo de la tesalia reĝo Eolo, lia avo estis Heleno, prapatro de ĉiuj grekoj. Atamanto fariĝis reĝo en la beotia Orĥomeno.
Atamanto edziĝis dufoje, la unua lia edzino estis diino de nuboj Nefelo. Ŝi naskis al li filon Frikson kaj filinon Helon. Atamanto kaŭzis malfeliĉan sorton al si kaj al la gefiloj per forpelo de Nefelo. Duafoje li edziniĝis kun Inoa, filino de Kadmo, reĝo de Tebo. Kun ŝi pli poste li havis du filojn, Learĥon kaj Melikerton. La duonpatrino Inoa la infanojn de la unua edzeco malamis tiel, ke ŝi per artifikoj kai intrigoj atingis konsenton de Atamanto kun ofero de ili al dioj, por ke li savu la reĝolandon de malsato, mizero kaj ribeloj de la popolo. Momenton antaŭ la ofera ceremonio la patrino de la infanoj, Nefelo, sendis la oran virŝafon, kiu la infanojn forportis el la templo. Ĝi transportis ilin trans maro en foran Kolĉidon. Tio finiĝis bone por Frikso, sed Helo dronis en la maro.
Baldaŭ post tio Atamanto perdis favoron de la diino Hero, pro tio, ke li prizorgis malgrandan Dionizon, filon de la plej granda dio kaj edzo de Hero Zeŭso kaj lia amantino Semela. Hero sendis al Atamanto frenezecon, en kiu li mortigis sian filon Learĥon. Li jam ne povis difekti la duan filon Melikerton, kiun Inoa elŝiris de li, sed ŝi jam ne kapablis fuĝi kaj kun la filo ĵetis sin en maron. Sed dioj savis ilin kaj eĉ levis ilin inter si. Inoa akceptis nomon Leŭkoteo kaj el Melikerto fariĝis Palemono. Kiam freneza Atamanto provis mortigi ankaŭ Dionizon, la knabon kaŝis la dio Hermeso.
Fino de Atamanto ne estas en la mitoj atestita, memmortigon oni nur supozas. Okazaĵo de Atamanto kaj lia filo Frikso staras en la komenco de la pliaj grandaj mitoj, precipe pri la granda ekspedicio de Jazono kaj Argonaŭtoj en Kolĉidon por la Ora ŝaffelo.
Transprenita kaj malstrikte tradukita de cs:Athamás
REGA
REGA (Svisa Aersavservo) (en la germana lingvo Schweizerische Rettungsflugwacht, en la franca lingvo Garde aérienne suisse de sauvetage, en la itala lingvo Guardia aerea svizzera di soccorso)) estas memstara komunutila fondumo por la privata aersavo, kiu estis fondita en la jaro 1952 de membroj de la Svisa Vivosava Societo.
Historio
En la jaro 1946 la svisaj armeaj pilotoj, Victor Hug kaj Pista Hitz, savis la pasaĝerojn de usona dakota-aviadilo, kiu akcidentiĝis sur la Gaŭli-Glaĉero. Tiu evento povas estis konsiderata kiel la naskiĝhoro de la aersavado en Svislando. En la jaro 1952 de membroj de la Svisa Vivosava Societo estis fondita la svisa aersavservo REGA. En 1960 la institucio estis sub Fritz Bühler restrukturita kaj apartigita de la Svisa Vivosava Societo. En tiu jaro komenciĝis ankaŭ la rehejmigaj flugoj de svisoj, kiuj akcidentiĝis aŭ malsaniĝis eksterlande. La unuan de maro 1965 per decido de la Federacia Konsilio REGA estis nomumita kiel helporganizaĵo de la Ruĝa Kruco.
Operacibazoj
REGA disponas pri 10 operacibazoj, nome en Dübendorf (Rega 1), Bazelo (Rega 2), Berno (Rega 3), Laŭzano (Rega 4), Untervaz (Rega 5), Lokarno (Rega 6), Sankt-Galo (Rega 7), Erstfeld (Rega 8), Samedan (Rega 9) kaj Wilderswil (Rega 10, ĉi-lasta ĝis 2010 havis sian sidejon en la helikoptera bazo de Gsteigwiler).
Ciferoj
En la jaro 2010 REGA plenumigis entute 13726 savomisiojn, el inter kiuj 729 koncernis montaroakcidentojn, 1518 vintrosportoakcidentojn, 920 trafikakcidentojn, 78 lavangoakcidentojn, 720 rehejmigojn kaj 352 rekondukojn kun liniflugoj. La nombro de la subtenantoj de 2009 al 2010 kreskis je 3,8% al 2,294 milionoj da personoj.
Ferdinand Schrey
Ferdinand Schrey (naskiĝis la 19-an de junio 1850 en Elberfeld (nuntempe urboparto de Wuppertal), mortis la 2-an de oktobro 1938 en Berlino) estis elstara inventanto de stenografiaj sistemoj, praktikulo kaj aganto.
Schrey dekomence akiris metion ĉe banko kaj dume profunde okupiĝis pri lingvolernado. Post la metilernado li okupis postenon de korespondanto en la angla kaj franca. Post la partopreno en la franc-prusa milito 1870/1871 li enposteniĝis kiel komerca asistanto. Li fariĝis ankaŭ kunposedanto de butonfabriko.
En 1874 Schrey vidis unu el siaj kolegoj stenografii kaj decidis ellerni la sistemon de Franz Xaver Gabelsberger. Stenografio tre rapide fariĝis lia ĉefa ŝatokupo kaj vera pasio. Li akiris elstaran rapidskriban kapablon kaj profundan teorian konon.
En 1877 li publikigis la „Tezojn de Solingen“, kiuj dividis la sistemon de Gabelsberger en korespondan kaj paroladan skribon por havigi al komencantoj pli facilan bazan ŝtupon. La propono trovis nesufiĉan subtenon.
Schrey ellaboris sian propran, plisimpligitan sistemon, kies lernolibro aperis en 1887. Ĉi-foje lin atendis sukceso: la nova sistemo rapide akiris aliĝantojn.
En 1885 Schrey transprenis la estradon de agentejo de tajpiloj Hammond kaj fariĝis sola reprezentanto de tiu usona entrepreno en ĉiuj germane parolantaj landoj. En 1891 li fondis sian propran skribmaŝinvendejon en Berlino. Poste li fondis stenografian eldonejon. Li organizis instruadon de tajpantaj stenografiistinoj. La kunfandiĝo de ambaŭ metioj estis fakte lia ideo.
En norda Germanio la sistemo de Schrey konkurencis kontraŭ la plisimpligita variaĵo de la sistemo de Wilhelm Stolze. Fine la reprezentantoj de ambaŭ sistemoj ektraktis pri unuiĝo. Tiu okazis en 1897 per la publikigo de la bazaj principoj. Schrey devis kontraŭvole foroferi kelkajn siajn eltrovaĵojn, pri kiuj li aparte fieris. La sistemo Stolze-Schrey fariĝis vaste uzata en la nordo de Germanio kaj en Svisio, kie ĝi restas ĝis nun la sola gvidanta sistemo.
Germanio kaj Aŭstrio enkondukis en 1924 la germanan unuecsistemon, kiu reprezentas kompromison inter Stolze-Schrey kaj Gabelsberger.
Schrey malaprobis tiun desupran devigan enkondukon, tamen verkis kaj publikigis lernolibrojn pri ĝi.
Schrey estis kapabla montopromenanto, kondukis korpe aktivan kaj sanan vivon kaj propagandis nefumadon, nedrinkadon, korpajn ekzercojn kaj sunbanadon per multaj verketoj. Tamen dum la lasta vivjardeko lin trafis grava malsano, kiu katenis lin al la lito.
En 1928, jam maljuna, Schrey deturnis sin de sia vivoverko kaj ĉiuj ĝistiamaj ideoj pri la stenografio. Li volis krei simplan rapidskribon por la popolo. Post kelkaj diversaj provoj li alprenis la verkon de sia iama dungito Karl Friedrich Scheithauer kaj, iomete prilaborinte ĝin, eldonis lerno- kaj legolibrojn.
Eĉ post 1933, kiam la nazia ŝtato malpermesis instruadon de aliaj rapidskriboj krom la unuecsistemo, oni lasis maljunan kaj alte respektatan Schrey eldoni siajn lernilojn kaj periodaĵojn.
En la sistemo de Scheithauer kaj ĝia pludisvolviĝo pere de Schrey oni skribas ĉiujn vokalojn malsame ol la antaŭaj germanaj sistemoj, kiuj nur indikas ilin per la pozicio rilate la skriblinion, premo ktp. La nova sistemo tute ne uzis la plidikigon per premo.
Post la morto de Schrey la ŝtato tuj malfondis la klubojn kaj ĉesigis ĉian agadon ĉirkaŭ la sistemo. Post la milito kaj reestabliĝo de la demokratio la anoj de la sistemo denove fondis klubojn kaj eldonadis periodaĵojn.
Ekde sia junaĝo Ferdinand Schrey interesiĝis pri artefaritaj lingvoj kaj ellernis unu post la alia Volapukon, Esperanton kaj Idon. Ĉi-lasta restis lia preferata planlingvo, kaj Schrey eĉ agis dum kelka tempo kiel prezidanto de la germana Ido-Societo. Lia lasta vivoverko, la jam menciita "popola stenografio" estis adaptita al Ido kiel Koresteno.
Dino del Garbo
Dinus Florentinus (1280-1327) estis itala mezepoka kuracisto kaj filozofo, Li studis en la Universitato de Bolonjo kun Taddeo Alderotti en 1295. Li estis filo de la kirurgo kaj kuracisto Buono del Garbo deveninta el riĉa familio el Florenco. Kune kun aliaj tiamaj intelektuloj, li estis konsiderata unu el la plej renomaj en sia cirklo pro liaj komentoj pri Averroes kaj Aviceno.
Vivo
En 1296, pro la milito inter Bolonjo kaj Ferrara li, kune kun sia patro, reiris al Florenco kie ili partoprenas en la gildo de kuracistoj kaj apotekistoj ĝis 1297. La ĉiutaga observado je la laboro de lia patro instigas la junan Dinon doni pli da atento al la legaĵoj de la Kanono de Aviceno, ĵusenkondukita de Taddeo Alderotti en la instruplano pri medicino, specife rilate al la 4-a libro pri Kirurgio.
En 1300, la politikaj kondiĉoj sufiĉe pliboniĝis kaj li rekomencis siajn studojn en Bolonjo, kie li doktoriĝis pri Medicino en la sekva jaro kaj inter 1304 kaj 1306 li ekinstruis. En 1306, la papa legato Napoleone Orsini Frangipani ekskomunikis la urbon Bolonjon, do al centoj da studentoj estis malpermesite vizitadi la universitaton. Plian fojon Dino del Garbo estis devigita forlasi la urbon. En 14-a de oktobro 1306 li estis al Sieno k, kune kun alia kuracisto, Braccino da Pistojo, li ricevis la eksterordinare altan salajron je 90 orflorenoj kiel "doktoro pri scienco kaj fiziko de la Siena komunumo". Ĝis 1309 li restis en Sieno, kaj tie li sukcesis fini siajn komentojn de la 4-a libro de la "Canonis Avicenne".
En 1311 li ree revenis al Bolonjo, kie li ekverkis sian "Dilucidatorium totius pratice medicinalis scientie" kaj poste li iris al Padovo kie li instruis kelkjare. En 1319, li revenas al Florenco, sia naskiĝurbo, kie li finis la ""Dilucidatorium". En 1321, sekvante la konatan elmigradon de la universitataj studentoj el Bolonjo al Sieno, li denove kontaktis la sienajn aŭtoritatulojn por profesori en la Studio Generale de la urbo. Tiuepoke lia salajto altiĝis al 350 orflorenoj jare.
János Szeberényi (superintendanto)
János Szeberényi [jAnoŝ seberEnji], slovake Ján Seberini, laŭ hungarlingve kutima nomordo Szeberényi János estis hungaria slovaka luterana pastro, superintendanto, altlerneja instruisto. Lia filo estis Gusztáv Szeberényi. Liaj familiaj nomvariantoj estis Szeberini, Szeberinyi aŭ Szeberínyi.
Litchfield
Litchfield estas nomo de pluraj lokoj:
János Szeberényi (superintendanto)
János Szeberényi naskiĝis la en Nagyfalu (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Veličná en Slovakio, li mortis la  en Selmecbánya (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
János Szeberényi apartenis al la slovaka minoritato de la lando. Li lernis-studis en pluraj urboj de Supra Hungarujo, ekde 1804 en Jena. Post 3 semestroj li hejmenvenis kaj li estis familia edukisto en Pozsony. Ekde 1807 li estis luterana pastro en pluraj lokoj. Li estis elektita eklezia notario en Selmecbánya, eklezia dekano en 1829. Li estis superintendanto inter 1834 kaj 1850, poste la Habsburgoj malpermesis tiun postenon. Pli frue en 1839 li ricevis honoran teologian doktoriĝon de universitato en Jéna. Liaj religiaj artikoloj aperis enlande kaj en Germanio.
Litchfield
en Anglujo
en Usono
en Aŭstralio
Litchfield estas familia nomo de:
Bernard Giraudeau
Bernard René GIRAUDEAU (naskiĝis la en La Rochelle en Charente-Maritime, mortis la  en Parizo) estis franca aktoro, reĝisoro, produktoro, scenaristo kaj verkisto.
Biografio
En 1963, 16-jaraĝa, Bernard Giraudeau eniris Lernejon de meĥanikistoj-lernantoj de la floto de Franca Mararmeo. Li eliris unuarange unu jaron poste. En 1964-1965 kaj 1965-1966, li partoprenis en la du unuaj kampanjoj de helikoptera ŝipo Jeanne d'Arc. Li poste enŝipiĝis en Fregato Duquesne kaj en aviadila ŝipo Clemenceau antaŭ forlasi mararmeon por provi sian bonŝancon kiel aktoro.
Tiel li dufoje ĉirkaŭis la mondon en Mararmeo antaŭ eniri la Nacian Superan Konservatorion de Drama Arto en 1970. Li gajnis tie la unuan premion de klasika kaj morderna komedioj.
Li havis du gefilojn kun aktorino Anny Duperey, Gaël (naskiĝinta en 1982) kaj Sara Giraudeau (naskiĝinta en 1985), virina revelacio de la 21-a "Nokto de Molières" en majo 2007.
Li debutis en kino kun Jean Gabin en Deux hommes dans la ville (1973) kaj rapide alternis grandajn rolojn en kino kaj teatro. En 1987, li transiris la kameraon fariĝante reĝisoro, daŭrigante aktoradon samtempe.
En 2000 li estis trafita de kancero, kio devigis lin suferi fortranĉon de la maldekstra reno, poste de metastazo en pulmo en 2005, kio devigis lin bremsi siajn aktivecojn. Bernard Giraudeau komprenis, ke li devas ŝanĝi sian vivon. Li tiam rakontis ke kancero ebligis al li koni sin mem. Li dediĉis parton de sia tempo por helpi malsanulojn subtenante Instituton Curie kaj Instituton Gustave Roussy.
Li estis baptopatro de promocio 2010 "Frégate Thétis" de Matrosa Lernejo, kiu estis nomita laŭ la unua lernej-ŝipo de la lernejo, kiu ankaŭ estis la unua depost la lernejo estis denove malfermita en septembro 2009. En oktobro 2009, li partoprenis la remalferman ceremonion, apud ministro de Defendo Hervé Morin kaj admiralo Pierre-François Forissier, Ĉefo de Mararmea stabo.
La estis atribuita al li Premio Mac Orlan pro Cher Amour, publikigita de Eldonejo Métailié en majo 2009. Li ne povis viziti la ceremonion pro malsan-kialo.
Bernard Giraudeau mortis en Parizo la je la 7-a matene, pro pulm-kancero.
Reĝisoro de dokumentaj filmoj
Les carnets de voyage de Bernard Giraudeau:
Yang Chum Noi Distrikto
Yang Chum Noi (Esperanto: Jang Ĉum Noj, taja: ยางชุมน้อย) estas distrikto en la norda parto de Provinco de Sisaketo, nordorienta Tajlando. Cepo produktado estas la plej granda enspezofonto de Sisaketa provinco.
Esperanto en Jang Ĉum Noj
Kelkaj loĝantoj estas lernanta Esperanton nun.
Gyula Reviczky
Gyula REVICZKY [djula revicki], hungare Reviczky Gyula estis hungara poeto kaj verkisto. Li naskiĝis en la 9-an de aprilo 1855 en la tiama vilaĝo Vitkóc (nun Kuzmice (distrikto Topoľčany), Slovakio). Li mortis en la 11-an de julio 1889 en Budapeŝto.
Biografio
Li estis membro de Societo Petőfi.
Podilsk-Pivniĉnij (stacidomo)
Podilsk-Pivniĉnij (Подільськ-Північний, "Podilsk-Norda") (antaŭe Kotovsk-Pivniĉnij, Котовськ-Північний) estas fervoja stacio en Podilsk (Odesa provinco), urbo en Ukrainio.
-50
En la jaro 50 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Guludoj
La guludoj estas etno en la Nuba-montoj en Sudano. Ili parolas la katlan lingvon kiu apartenas al la kordofanaj lingvoj. La guludoj estas ĉirkaŭ 10.000 homoj.
Johann Geiler von Kaysersberg
Biografio
Lia patro mortis dum ursoĉasado, do, li estis edukita de sia avo. En 1460, li eniris en la Universitato de Frajburgo kie li diplomiĝis kaj estis lernanto de Konrad Stürtzel (1435-1509). Poste, li studis la "Libron pri la Sentencoj" far Petrus Lombardus (1100-1160), la komentojn far Aleksandro de Hajleso kaj multenombrajn verkojn de Aristotelo.
Lia granda intereso pri teologiaj objektoj, nutrataj de la studoj kun Johano de Gerson, lin kondukis, en 1471, al la Universitato de Bazelo, kiu tiam estis la konverĝa centro al la plej renomaj kleruloj tiupoke. En 1475, li fariĝis Doktoro pri Teologio, kaj en la sekvanta jaro li estis nomumita al katedro en la Universitato de Frajburgo. Tamen, liaj interesoj, sub la forto de la tempo, iom post iom inkliniĝis kaj li fariĝis predikanto, kaj en malmulte da tempo, lia fervoro kaj lia elokventeco rezultis al li en multaj invitoj al la plej grandaj urboj.
Finfine, en 1478, Johano akceptas inviton al la katedralo de Strasburgo, kie li senĉese laboris, kun malmultaj interrompoj, ĝis iom antaŭ sia morto, en la 10-a de marto 1510. La bela predikseĝo, starigita de li, en 1481, sur la katedrala navo, kiam la Kapelo de Sankta Laŭrenco montriĝis tiel eta, daŭre donis atestojn pri lia populareco kiel predikanto, kies konfirmado povas doni al ni Sebastien Brant (1457-1521), Beatus Rhenanus (1485-1547), Johannes Reuchlin (1455-1522), Filipo Melanktono (1497-1560), kaj aliaj montrantaj kiom influa estis lia karaktero kaj figuro. Lia predikoj estis efikaj, solidaj, abundaj je pitoreskaj bildoj kaj tekstoj kies bazo estis ne nur la Biblio, kaj kiuj influis la germanan penson, same kiel la germanan lingvon liaepoke.
Gejler faradis en siaj predikoj akraj kaj bonhumoraj kritikoj rilate al la situacio de la eklezio kaj sekularigo de la klerikaro, al kiu li postulis severajn reformojn. Liaj verkoj konsideriĝas la plej grava atesto de la piema kaj populara germana beletro antaŭaj al Marteno Lutero. Ties efektoj kompariĝas al tiuj de predikistoj kiel Berthold von Regensburg (1210-1272) kaj Abraham a Sancta Clara (1644-1709).
Brian Kernighan
Brian W. KERNIGHAN ([BRAjen KEnien], naskita en 1942 en Toronto) estas komputikisto. Li estas profesoro en la Universitato Princeton.
Kune kun Alfred Aho kaj Peter Weinberger li planis kaj verkis la programon AWK kaj ties programlingvon. AWK estas nomita laŭ la inicialoj de la tri verkintoj.
Kune kun Rob Pike li verkis kelkajn respektajn librojn pri programado: The UNIX Programming Environment (Programada Ĉirkaŭaĵo UNIX), The Practice of Programming (Praktiko de Programado).
Eksteraj ligiloj
Kategorio:C
Polzow
Polzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Uecker-Randow-Tal de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Yuki Matsushita
Yuki Matsushita (松下 裕樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Avispa Fukuoka, Kawasaki Frontale, Thespakusatsu Gunma kaj Yokohama FC.
Idanha-a-Velha
Idanha-a-Velha estas freguesia de Portugalio de la municipo de Idanha-a-Nova, kun de areo kaj 63 loĝantoj (2011). Denseco: 3 loĝ/km². Ĝi estas unu el la Historiaj Domaroj de Portugalio.
Toponomie, Idanha-a-Velha devenas el la romia nomo Civitas Igaedinorum, termino kiu iĝus Igeditania. La nomo Egitania aperas en dokumento de la 6-a jarcento kaj devenas el la formo Egitania de visigotoj kaj de la formo araba Idania.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1910 (Lasker-Schlechter)
La matĉo
La gajninto estus la ludanto kun la plej bona poentaro post 10 ludoj. La matĉo finiĝis en egaleco 5-5, kiam en la lasta ŝakludo Lasker venkis. ! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! Poentoj
Hohenruppersdorf
Hohenruppersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Knonau
Geografio
Knonaŭ situas okcidente de la montoĉeno Albis ĉe la bordo de la rivereto Lorze, kiu en Maschwanden alfluas la riveron Reuss. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Knonau, Baregg kaj Uttenberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,47 km², de kiuj 16,6% estas kovritaj de arbaro, 62,7% servas por agrikulturo kaj 18,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Knonaŭ limas en nordo al Mettmenstetten, en oriento al Kappel ĉe Albis, en sudo al Steinhausen (ZG), en sudokcidento al Ĥamo (ZG),kaj en nordokcidento al Maschwanden.
Trafiko
En Knonaŭ troviĝas stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la trajnlinio de Zuriko al Zugo, kaj ankaŭ per diversaj poŝtaŭtobuslinioj la komunumo bone estas konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. Tra Knonaŭ pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A4, kiu ligas Zurikon tra la Uetliberg-Tunelo kun la Gotard-Aŭtovojo. Sur la komunuma teritorio troviĝas aŭtovojripozejo kaj alveturejo. Sude de la komunumo situas la vojnodo kun la svisa aŭtovojo A14.
György Verebes
György Verebes [djordj verebeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Verebes György estis hungara pentristo, grafikisto, dekoraciisto, ilustristo, pianisto, instruisto. György Verebes naskiĝis la en Senta (Jugoslavio, nun en Serbio).
M109
Pri la aliaj signifoj de "M109" vidu artikolon M kun nombro.
György Verebes
Biografio
György Verebes apartenis al la hungaraj minoritatoj en Jugoslavio. Li frekventis mezlernejon pri kemio en sia naskiĝurbo, poste li akiris grafikistan diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1989, samloke plian diplomon post 3 jaroj. Liaj plej gravaj instruistoj estis Károly Raszler kaj Imre Kocsis. Post siaj studoj li faris plurajn laborojn, ekzemple li ilustris librojn, faris teatrajn dekoraciojn, pentradis, pianludis kaj komponadis. Inter 1998 kaj 2002 li estis arta gvidanto de galerio, poste li translokiĝis al Artistkolonio (Szolnok), kie li gvidis la kolonion ekde 2003. Inter 2007–2011 li instruis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto. Li havis stipendiojn inter 2007-2013 kaj en 2017, li ricevis premiojn inter 2011-2017. Li havas edzinon, kiu naskis filinon en 2012.
Knonau
Historio
Unua skriba mencio de la komunumo Knonaŭo datiĝas el la jaro 1045 en dokumente de la Monaĥejo Schänis, en kiu la preĝejo de Knonaŭo kaj la al ĝi apartenanta bieno Meierhof estas listigitaj kiel posedaĵoj de la monaĥejo. Kiel administrantoj de tiu-ĉi bieno oficis la Meyer-anoj de Knonaŭo. Ili eksetlis meze de la 14-a jarcento en la urbo Zuriko kaj akiris la urban civitanecon. Jam baldaŭ ili estis reprezentitaj en la konsilio de la urbo kaj ili el familio eĉ devenis la urbestro. Dank al iliaj rilatoj ili povis en la jaro 1399 ankaŭ akiri la voktadon pri la komunumo Knonaŭo kaj aliaj vilaĝoj.
Georg Malmstén
Georg MALMSTÉN (27-a de julio 1902 en Helsinki – 25-a de aŭgusto 1981 en Helsinki) estis svedlingva finna kantisto kaj komponisto, kies konataj sondiskoj estas almenaŭ "Äänisen aallot", "Heili Karjalasta", "Suurin onni, lyhyin onni", "Särkynyt onni" kaj iuj porinfanaj kantoj. Li faris ankaŭ kinan muzikon. Li faris 842 sondiskajn registraĵojn. En Finnlando faris pli multajn sondiskojn nur Kari Peitsamo.
Knonau
Historio
En la jaro 1512 la urbo Zuriko aĉetis la voktdistrikton Knonaŭo kune kun diversaj aliaj rajtoj en la ĉirkaŭo. Ek de tiam kampara vokto rezidis en la Kastelo Knonaŭo, kiun la urbo konstruigis kiel administra rezidejo.
M109
M109 (Messier 109, aliaj indikoj — NGC 3992, UGC 6937, MCG 9-20-44, ZWG 269.23, IRAS11549+5339, PGC 37617) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Roma Kolegio
La Roma Kolegio estas institucio fondita en 1551 en Romo de Ignaco Lojola kelkajn dekojn da jaroj post la fondo de Jezuitoj. Ĝi jam funkciis kiel “skolo de gramatiko”; la fondaĵo rapide disvolviĝis por fariĝi ĉe la fino de la 16-a jarcento akademia institucio de superaj instruaĵoj kovrante ĉiujn kampojn de la scienca kaj skolastikisma sciaro, konservante tamen ĉiujn la karakterizojn de eklezia universitato.
M109
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Roma Kolegio
Homaĝe kaj dankeme al la papo Gregorio la 13-a, kiu estis ĝia granda bonfaranto kaj protektanto, la Roma Kolegio pliposte ricevis la definitivan nomon de Pontifika Gregoria Universitato.
Knonau
Historio
Per la liberala konstitucio de 1830 kaj 1831 de la Kantono Zuriko la kamparaj komunumoj akiris egalajn rajtojn kiel la urbo. Pro tradicio Knonau restis ĉefkomunumo de la distrikto, sed pro ĝia periferia situo la sidejo de la distrikta administrado jam baldaŭ estis translokigita al la nova ĉefkomunumo Affoltern ĉe Albis.
Roma Kolegio
Origino kaj fondo
Kuraĝigita de la sukceso de alia kolegio kreita de la Jezuitoj de Mesino (Sicilio) aktivigita en oktobro de 1548, Sankta Ignaco proponis kaj iniciatis realigi similan projekton en Romo.
La sukceso estis pruvata de la aliĝo de 300 studentoj jam en 1552 kun la samtempa kresko de studmaterioj.
En 1558, donaco de najbaraj domoj permesis al Jezuitoj krei la unuajn establojn de tiu kiu estos la “Gregoria universitato”.
Favoro kaj helpo de la samtempaj papoj
Memorindaj la favoro, kaj ofte la financaj helpoj, de Pio la 4-a, Pio la 5-a kaj Gregorio la 13-a. Tiu lasta tiom favoris ke Jezuitoj elpensis dediĉi al lia persono la Roman Kolegion per la nomo de la “Gregoria universitato”.
La definitiva inaŭguro okazis en 1584 kiam komencis ankaŭ la serio de la akademiaj jaroj. La papo, ĉi-kaze, estis salutata kaj dankata de studentoj de 24 lingvoj. Li simple respondis: ‘Soli Deo honor et gloria’ (Honoro kaj gloro nur al Dio).
Hodiaŭ
La Roma Kolegio estis asignita al la sekulara klerikaro de Romo kiam la kongregacio de Jezuitoj estis aboliciita (1773). Sed al ĝi la Roma Kolegio estis redonita kiam la papoj permesis la realestiĝon (1814) de Jezuitoj. Papo Leono la 12-a al la redonita Kolegio redonis ankaŭ la kvalifikon de universitato kun la precizigita kaj definitiva titolo de Pontifika Gregoria Universitato.
La tuta establaĵo estis okupita de revoluciuloj dum la epoko de la itala releviĝo.
Malforta acido
Malforta acido estas acido kiu ne perdas ĉiujn siajn atomojn de Hidrogeno kiam ĝi estas solvita en akvo, aŭ kiam ĝi disociiĝas nur parte.
La malforta acidoj koncernas grandan kvanton da substancoj, inter kiuj la aceta acido (kiu liveras al la aceto karakterizas odoron). La malfortaj acidoj estas utiligataj en la formado de bufraj solvoj, en kiuj ili estas reakciigitaj per forta bazo.
Jen tipa formulo de la formiĝo de la malforta acido:
Jen ankaŭ la formulo de la ekvilibra koncentriteco de reakciiloj kaj bazaj elementoj kun la konstanto de acideco (Ka):
Inversigita riproĉa dekdu-dekduedro
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj por la verticoj de inversigita riproĉa dekdu-dekduedro estas ĉiuj paraj permutoj de kun paraj kvantoj de plusoj, kie Preno de la neparaj permutoj de la pli supraj koordinatoj malinkluzive aŭ de neparaj kvantoj de plusoj donas la spegulitan varianton de la pluredro.
Isola d'Asti
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
-->
De Dijk is Dicht
De Dijk is Dicht estas nederlanda filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Anton Koolhaas. De Dijk is Dicht estis originale filmita en la nederlanda lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Kees Brusse, Jan Teulings kaj Henny Alma.
La filmo entute daŭras 100 minutojn.
Genki Nakayama
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Consadole Sapporo, Shonan Bellmare kaj Renofa Yamaguchi FC.
Usona Arbara Agentejo
Historio
En 1876, la Kongreso kreis la oficejon de Speciala Agento en la Ministrejo de Agrikulturo por taksi la kvaliton kaj la cirkonstancojn de la arbaroj en Usono. Franklin B. Hough estis nomumita la ĉefo de la oficejo. En 1881, la oficejo estis vastigita en la nove formitan Sekcion de Arbarmastrumado (Division of Forestry). La Arbaro-Rezervejo-Leĝo (Forest Reserve Act) de 1891 rajtigis reteni terenojn de la publikaj bienoj kiel "arbarorezervejojn", administritajn fare de la Ministrejo de la Internaj Aferoj.
En 1901, la Sekcio de Arbarmastrumado estis renomita la Oficejo de Arbarmastrumado (Bureau of Forestry). La Translokigo-Leĝo (Transfer Act) de 1905 transdonis la administradon de arbarorezervoj de la Ĝenerala Tero-Oficejo (General Land Office) de la Ministrejo de Landinternaj Aferoj al la Oficejo de Arbarmastrumado, ekde tiam konata kiel la Usona Arbaragentejo (United States Forest Service). Gifford Pinchot estis la unua Ĉefa Forstisto de la Usona Arbaragentejo en la administrado de prezidanto Theodore Roosevelt.
Superrigardo
Nuntempe (en 2009), la Usona Arbaragentejo havas totalan buĝeto-aŭtoritaton de 5,5 da miliardoj usonaj dolaroj, de kiuj 42% estas eluzataj por kontraŭbatali arbarajn incendiojn. La Arbaragentejo laborigas 34 250 da dungitoj en 750 da lokoj, inkluzive de 10 050 da fajrobrigadistoj, 737 da policopersonaro, kaj 500 da sciencistojn.
La misio de la Arbaragentejo estas "subteni la sanon, la diversecon, kaj la produktadpovon de la arbaroj kaj herbejoj de la nacio por respondi al la bezonoj de la nunaj kaj estontaj generacioj. Ĝia moto : "Zorgi por la tero kaj servi la homojn". Kiel la plej grava federacia agentejo en natura resurcokonservado, la Usona Arbaragentejo disponigas gvidadon en la protekto, administrado, kaj uzo de la arbaro, de la naturaj herbejoj kaj de la akvaj ekosistemoj de la nacio. La ekosistemaliro de la agentejo al administrado integras ekologiajn, ekonomiajn, kaj sociajn faktorojn por konservi kaj plifortigi la kvaliton de la medio por kontentigi la nuntempajn kaj la estontajn bezonojn. Tra efektivigo de tero kaj resursomastrumadplanoj, la agentejo certigas daŭrigeblajn ekosistemojn per reestigado kaj konservado de la biodiverseco kaj de la ekologia produktiveco kiu helpas disponigi distron, akvon, lignon, mineralojn, fiŝojn, faŭnon, sovaĝejon, kaj estetikajn valorojn por la nunaj kaj estontaj generacioj de homoj.
La ĉiutaga laboro de la Arbaragentejo ekvilibrigas rimedekstraktadon, rimedoprotekton, kaj disponigadon de distriĝo. La laboro inkludas administradon de 780 000 da km2 da naciaj arbaro kaj herbejo, inkluzive de 240 000 da km2 da senvojaj areoj; 14 077 da distrejoj; 230 693 km da promenadvojoj; 603 316 km da vojoj; kaj la rikoltlaboro de 1,5 miliardoj da arboj je jaro Plue, la Arbaragentejo kontraŭbatalis incendiojn sur 12 120 da km2.
La Arbaragentejo inkludas gardistodistriktojn, naciajn arbarojn, regionojn, esplorstaciojn kaj esplorunuojn kaj la Nordorienta Areo-Oficejon por Subŝata kaj Privata Forstumado. Ĉiu nivelo havas respondecon por gamo da funkcioj.
Ĉaabi
Origine el la Kasbaho, la ĉaabi unuafoje aperis en la fino de la 19a jarcento, inspirita de voĉaj tradicioj de araba kaj berbera Alandalusa muziko, ankaŭ la hejmo de flamenko. Ĉaabi simple signifas "popola" en Alĝeri-araba.
Károly Scheip
SCHEIP Károly (ŝeip) estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Sebesmező (Poiana) la 1-an de julio 1904 kaj mortis en Baia Mare, 18-a de novembro 1981.
Biografio
Li lernis adrespentradon en Szatmárnémeti kaj pli poste li iĝis la lernanto de Sándor Ziffer en Baia Mare. Li ekspoziciis ekde 1936.
Sadu
Sadu (hungare: Cód, germane: Sodenbach) estas komunumo en Rumanio sude de Sibiu. En 1910 ĝi havis 2 143 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 2 561 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1488. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye).
17858 Beaugé
17858 Beaugé estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la Argentina astronomo Cristian Beaugé, de la Observatorio de la Nacia Universitato de Kordobo, kiu montris la eblecon de malsimetriaj resonancaj orbitoj en resonanco kun Neptuno, kaj li kontribuis al la kalkulo de la propraj orbitaj elementoj por la de Jupitero.
Gábor Véssey
Gábor Véssey naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Véssey akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1972, poste li samloke studis en la majstrokurso. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Fónyi kaj Sándor László Veress. Ekde 1988 li instruas en la ĵus menciita altlernejo (nuntempe jam universitato). Li partoprenis kun aliaj pentristoj en pentrado de kapelo. Li ricevis premiojn inter 1990-2004.
Liaj libroalbumoj
Ekde 1994 li eldonas librojn pri siaj desegnaĵoj:
Internacia premio Paŭlo la 6-a
Internacia premio Paŭlo la 6-a estas aljuĝita je ĉiu kvina jaro al persono aŭ institucio kiu kontribuis laŭ elstara maniero al la plifondigo kaj disvastigo de la kulturo inspirita de religiaj valoroj.
Ĝi estis elpensita ĉe la “Istituto Paolo Sesto” (Instituto Paŭlo la 6-a), kaj lanĉita en Breŝo (Italio), aprobita en 1977 per episkopa dekreto kaj agnoskita, en 1978, laŭ la ŝtata leĝo per dekreto de la Prezidento de la Itala Respubliko
Iuj ŝatantoj de emfazoj epitetas la premiojn “katolika Nobelo” por ĝia pliiĝanta internacia resono.
Premiitoj
1984. Hans Urs von Balthasar, svisa teologo, ĉar “la vasteco kaj kultura profundo, multfaceto kaj amplekso de lia verko, originaleco kaj koncepta aŭdaco okupis elstaran rolon inter la figuroj de la teologoj de tiu jarcento”.
1988. Olivier Messiaen, franca komponisto kaj orgenisto pro “la kompleksa artista personeco kaj multforma primuzika verko eltiris fundamenton kaj inspiron el intensa sentemo religia kunigita al eksteza amo por la naturo”.
Endre Kazay
KAZAY Endre estis hungara apotekisto, fakverkisto naskita en Nagybánya la 10-an de novembro 1876 kaj mortinta en Vértesacsa la 20-an de aprilo 1923.
Internacia premio Paŭlo la 6-a
Premiitoj
1993. Oscar Cullmann, germana luterana teologo por “honori eminentas atestanton de ekumenismo de la vero, kiu trovas fundamenton en la Vorto de Dio kaj en la Fido en ago de la Sankta Spirito”.
Endre Kazay
Biografio
Li redaktis kaj eldonis kiel apotekistpraktikantan kvarvoluman enciklopedion pri farmacio (Nagybánya, 1900). En 1903 li diplomiĝis pri farmacio en Budapeŝto kaj de 1903 ĝis 1908 li gvidis la apotekon de Ógyalla. En jaroj 1908–10 li estis apotekposedanto en Nagyszalonta, de 1910 ĝi 1915 uzinestro de kuracilkemia fabriko Galenus en Budapeŝto. Li estis ĉefkunlaboranto de la faka semajngazeto Gyógyszerészi Hetilap. En 1915 li luis la apotekon de Vasko, poste de 1918 li laboris en Vértesacsa kiel apotekposedanto ĝis sia morto. Li priokupiĝis ankaŭ kemion, astronomion, meteorologion, muzikestetikon, literaturon, konstruadon de fizikiloj, heraldikon, antropologion, geologion, piroteknikon. Li publikis en Gyógyszerészeti Hetilap, Gyógyszerészi Közlöny, Magyar Chemiai Folyóirat, Időjárás, Természettudományi Tudományos Közlemények.
Internacia premio Paŭlo la 6-a
Premiitoj
1998. Jean Vanier, kanada fondinto de la Komunumo “Arche” (Arkeo) kaj de la Movado "Foi et Lumière" (Kredo kaj Lumo), pro “sperto de studo kaj partopreno en homa sufero, laŭ tuta kaj fakta solidareco kun la mensa handikapo”.
2003. Paul Ricoeur, profesoro kaj filozofo “agnoskita kiel unu el la plej gravaj filozofoj de nia tempo, kies riĉega verkaro estas atesto de pensisto ĉiam inklina kapti kaj dialogi kun signifoplenaj pensfluoi de la niatempa kulturo”.
2009. "Sources Chrétiennes", pariza eldonejo kiu ekde 1942 ĉiam pli karakteris per “grava engaĝo en la kultura dialogo krom teologia kaj eklezia, kiu kontribuis kaj lumigas la renkonton de kristanismo kun la antikva kulturo”.
Marcos Cramer
Markos KRAMER (oficiala nacilingva formo: Marcos CRAMER, naskiĝis la 27-an de junio 1984 en Bonaero) estas german-argentina esperantisto kaj membro de la Akademio de Esperanto.
De 2003 ĝis 2007, Kramer studis matematikon kaj filozofion en Oksfordo, Britujo. En 2013 ri doktoriĝis pri la komput-lingvoscienca kaj logika analizado de matematikaj tekstoj en Bonn, Germanujo. Nun ri laboras kiel esploristo pri komputoscienca logiko ĉe la Universitato de Luksemburgo.
Kramer kreis la planlingvon Loglio. Ri estas kunaŭtoro (kun Robin van der Vliet) de la Terminaro pri Seksa Identeco kaj Seksa Orientiĝo por esperanto-parolantoj.
(10345) 1992 DC11
(10345) 1992 DC11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Radioamatora operatoro
Radioamatora operatoro estas iu, kiu uzas ekipaĵojn ĉe radioamatora stacio por fari ambaŭdirektajn personajn komunikojn kun aliaj radioamatoroj sur radiofrekvencoj, kiuj apartenas al la radioamatoraj bendoj. Radioamatoraj operatoroj devas havi licencon transdonita de registara reguliga aŭtoritato post trapaso de ekzameno pri elektroniko, regularoj, antenoj, radioteorio, etera radia operado (foje ankaŭ telegrafio) kaj similaj fakoj. Kiel parto de iliaj licencoj, radioamatoroj ricevas voksignon, kiu devas esti uzata por identigi sian stacion dum kontaktoj. Ekzistas proksimume tri milionoj da radioamatoroj tutmonde. Radioamatora operatoro ankaŭ estas konataj mallonge kiel radioamatoroj.
Sekso
En la plimulto de landoj la radioamatoroj estas ĉefe viraj. En Ĉinio 12% de la radioamatoroj estas virinoj, dum en Usono estas ĉirkaŭ 15%. La Young Ladies Radio League estas internacia organizo de radioamatoraj virinoj. Vira radioamatora operatoro povas esti nomitaj OM, mallongigo uzata en morsa kodo por "maljunulo" ( old man), nekonsiderante la aĝo de la operatoro. Inaj radioamatoroj povas esti nomitaj kiel YL, el la mallongigo uzita por "fraŭlino" ( young lady), nekonsiderante la aĝon de la radioamatorino. XYL iam estis uzita de radioamatoraj operatoroj por paroli pri senlicenca virino, kutime la edzino de vira radioamatoro; hodiaŭ, la esprimo signifas ajna edzino de radioamatoro kun licenco aŭ ne. Kvankam tiuj kodoj estas elprenitaj de anglalingvaj mallongigoj, ilia uzo estas ofta inter radioamatoroj tutmonde.
Aĝo
En la plej multaj landoj ekzistas neniu minimuma aĝa postulo por akiri radioamatoran licencon kaj iĝi radioamatora operatoro. Kvankam en multaj landoj la averaĝa aĝo de radioamatoroj estas tre alta. En kelkaj landoj, la averaĝa aĝo estas 80 jaroj, dum en la plej multaj ili akiras licencon post la 40 jariĝo. Kelkaj radiaj asocioj respondis al tio evoluigante programojn specife por instigi junularan partoprenon en amatora radio, kiel ekzemple la radia eduka kaj teknologia programo de la ARRL. La World Wide Young Contesters estas organizo kiu antaŭenigas junularan engaĝiĝon, precipe inter eŭropanoj en radioamatoraj konkursoj. Forta rilato ankaŭ ekzistas inter la radioamatora komunumo kaj la skolta movado por enkonduki radioteknologion dum junaĝo. La ĉiujara Ĵamboreo Sur La Aero (JOTA) estas la plej granda agado de skoltoj, kun partopreno de duonmiliono da skoltoj kaj gvidistoj kiuj parolas unu kun la aliajn uzante radioamatorajn sendricevilojn dum ĉiu oktobro.
Silenta klavo
Silenta klavo rilatas al radioamatoro, kiu forpasis. La esprimo povas esti mallongigita "SK" (el la angla Silent Key), precipe en morsa kodo. La klavo pensigas en telegrafa morsklavo, la instrumento uzita de fruaj radioamatoraj operatoroj, same kiel multaj nuntempaj radioamatoroj, por sendi morsan kodon. La esprimo, estis historie uzita en telegrafio por indiki finon de elsendo, kutime antaŭ malŝalto de radiosendilo. Kutime la lastaj kodoj senditaj tiel ke ĝi estis prenita por nomi forpasintajn radioamatorojn.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1910 (Lasker-Janowski)
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1910 estis ludita inter la mondĉampiono Emanuel Lasker kaj la defianto David Janowski. La matĉo okazis en Berlino, Germanio de la 8-an de novembro ĝis decembro 1910. Lasker gajnis la matĉon 9½-1½ la plej granda diferenco en la historio de la mondĉamionumoj.
La matĉo
La unua ludanto kiu venku en 8 ŝakludoj estus ĉampiono. ! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! Venkoj !! Totalo
Villers-devant-Mouzon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Atocha Renfe (metroo de Madrido)
Atocha Renfe (Atoĉa Proksimaĵoj) estas stacio sur linio 1 de Metroo de Madrido, kiu situas sub Avenuo Ciudad de Barcelono kaj Promenejo Infanta Isabel, inter la kvartaloj de Jerónimos (distrikto Retiro) kaj Atoĉa (distrikto Arganzuela), en la interŝanĝejo, apud la Trajnstacidomo Atocha, kun kiu ĝi estas interkonektita.
4989 Joegoldstein
4989 Joegoldstein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona inĝeniero Joseph I. Goldstein, dekano de la fakultato de inĝenierarto de Masaĉuseco en Amherst. Li estras teamon de esploro pri metalografiaj teknikoj kaj esperimentaj determinoj de rilatoj inter fazoj. Tiuj studoj celas klarigi la formiĝon kaj la strukturon de la ferometeoritoj.
14027 Ichimoto
14027 Ichimoto estas tre malgranda, sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kiyoshi Ichimoto, profesoron ĉe la Universitato de Kioto. Li kontribuis al la kompreno pri magnetofluidodinamikaj fenomenoj de la Suno kiel la sunmakuloj kaj la per novigantaj observoj. Li ankaŭ estas ano de la Astronomia Societo de Japanio.
Do Ansoo
Do Ansoo estas pakistana filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Anwar Kamal Paŝa. Do Ansoo estis originale filmita en la urdua lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Ajmal, Allaudin, Gulshan Ara kaj Himalaywala.
Pergamo-muzeo
La Pergamo-muzeo aŭ Pergama muzeo estas muzeo en Berlino, Germanio. Ĝi estis konstruita laŭ planoj de Alfred Messel kaj Ludwig Hoffmann inter 1910 kaj 1930 sur la Muzea Insulo de Berlino por prezento la de Carl Humann malkovrita Granda Altaro de la antikva urbo Pergamo en Malgrandazio, por kolekto de postantikva germana arto de la pentraĵ- kaj skulptaĵgalerio, por sudokcidentazia departemento kun hititaj, asiraj, babilonaj kaj persaj artaĵoj kaj por la islama artdepartemento. Unue ĉiu departemento portis propran nomon, nur ekde 1958 la tuta konstruaĵoj nomiĝis "Pergamo-muzeo". La Pergamo-muzeo estis en 2005 pro ĉirkaŭ 960 000 vizitantoj la plej vizitata berlina muzeo kaj la plej vizitata germana artmuzeo. Ankaŭ inter 1999 kaj 2003 ĝi estis la plej vizitata muzeo de Berlino.
20285 Lubin
20285 Lubin estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amos Benjamin Lubin, finalisto en 2004 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Hanover High School en Hanover (Nov-Hampŝiro, Usono).
Glenn Miller
Vivo
Sian infanecon Miller pasigis en Iovao, Nebrasko, Misurio kaj Koloradio. En la altlernejo-orkestro de Fort Morgan li ludis trombonon, per kio li financis du jarojn de sia studo. Post deflankiĝo al la universitato de Koloradio li aniĝis en 1926 en la bando „Ben Pollack Band“, kiun li forlasis du jarojn poste. Ekde 1929 ĝis 1937 li ludis kiel sendependa trombonisto ĉe Red Nichols, Benny Goodman, en American Band de Ray Noble kaj ĉe Dorsey Brothers. Kun sia unua propra bando Miller faris en 1937 kelkajn sonregistraĵojn por la diskeldonejoj Columbia („Solo Hop“, aprilon 1935, unua furormuzikaĵo de Miller, kiu atingis rangon 7), Brunswick kaj Decca, sed ankoraŭ samjare la grupo disfalis.