cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slavonio
Historio
Dum la turka epoko, la ofico de la kroata kaj slavona banusujoj kunfandiĝis kaj ekde la 18-a jarcento, oni rigardis la malnovan Slavonion jam kiel parton de Kroatio. Ĝia loĝantaro konsistis ĝis la 16-a jarcento ĉefe el kroatoj, malpli el hungaraj kaj germanaj setlintoj. Dum kaj post la turka epoko, regado, ĝin plenigis sudslavaj rifuĝintoj kaj restis nur kelkaj hungaraj vilaĝoj ĉirkaŭ Eszék. La pli norda regiono nomata Baranya restis firme hungara. Tiu regioneto troviĝas sur la mapo ne blue, sed helblue.
Oni regis Slavonion en la 18-19-a jc. el administra centro Eszék (Osijek) kaj formante la departementojn Verõce, Pozsega (reĝa departemento) kaj Szerém. En 1868, la tri departementoj iĝis partoj de la aŭtonoma Kroatio-Slavonio, kompense la kroatoj transdonis la havenon Fiume al la hungaroj.
Slavonio estis inter 1991 kaj 1995 batalejo por la kroataj kaj serbaj trupoj. La tie vivantaj serboj sensukcese provis fondi apartan ŝtaton (Krajina) el Kroatio kaj resti en Jugoslavio. La kroatoj reokupis la teritoriojn en 1995.
Slavonio estas parto de Panonia ebenaĵo kaj loĝantaro plejparte okupiĝas pri agrikulturo. Oni tie sukcese kreskigas tritikon, maizon kaj aliajn ekonomie gravajn plantojn.
Elvira Lippe
Elvira LIPPE (1905 - mortis la 19-an de novembro 1989) famiĝis kiel Esperanta poetino en la 1960-aj jaroj.
NGC 2689
NGC 2689 (alia indiko — PGC 2333935) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3184 Raab
3184 Raab  estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Ernest Leonard Johnson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la aŭstrian komputiston kaj amatoran astronomon Herbert Raab (naskita en 1969), kreinto de la programaro "Astrometrica".
9819 Sangerhausen
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana urbo Sangerhausen, en kies proksimaĵo estis trovita la ĉieldisko de Nebra. Tiu rimarkinda arkeologia objekto, olda je 4000 jaroj, montras preskaŭ realisman stelhavan ĉielon. Ĝia simileco kun ŝildo priskribita en la kanto 18-a de la Iliado estas frapanta.
Nobelio
Nobelio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon No kaj la atomnumeron 102. Ĝi estas rara tero kaj elemento en la aktinoida serio. Nobelio estas posturania radioaktivega metala elemento kiu oni povas fari de bombardi kuriumon per jonoj de karbono. Ĝi estis nomita pro la Nobel Instituto (kaj Alfred Nobel) kie unue raportis ke la elmemento estis farita.
Nová Ves (distrikto Rychnov nad Kněžnou)
Nová Ves estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Rychnov nad Kněžnou. En ĉi tie vivis.
Filipina falketo
La Filipina falketo (Microhierax erythrogenys) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj genro de Falketoj, kiu komponiĝas el tre malgrandaj falkoj de Azio.
Nová Ves (distrikto Rychnov nad Kněžnou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1575.
Filipina falketo
Aspekto
Tiu specio havas nigrecajn (aŭ ardezkolore malhelgrizajn) suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn kaj tiele ĝi estas iom simila al la proksimaj parencoj nome la Blankafrunta falketo kaj ĉefe la Nigrablanka falketo, eĉ kun pli pura kontrasto ol ĉe aliaj samgenranoj. Krome ankaŭ la femuroj estas samkolore nigrecaj kaj en suba ventro estas iomete da sablokolora nuanco. La kapo prezentas specifan bildon nome nigraj frunto, krono kaj nuko kun tre klara limo traokule sub kiu foje estas iomete da sablokolora nuanco. La flanka blanka kolumo kuniĝas kun la blanka vango kaj la tuta subaro estas tre neĝofloka areo. La ventro montras iom da sablokolora al helruĝa nuanco. La tre dika kaj hokoforma beko kaj kruroj estas nigrecaj al malhelgrizaj. La vosto estas tutnigra supre kaj sube.
(16865) 1998 AQ
(16865) 1998 AQ estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
József Babocsay
József Babocsay [jOĵef baboĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Babocsay József estis hungara kuracisto. Lia nobela antaŭnomo estis nagy-szarvai [nadjsarvai].
Biografio
József Babocsay akiris medicinan kaj bestkuracistan diplomojn en Reĝa Universitato de Pest en 1789. Post siaj studoj li estis kuracisto en Babócsa kaj Berzence. Ekde 1792 ĝis sia morto li estis magistrata ĉefkuracisto de Nagykanizsa. En tiu longe periodo li foje estis urbestro. En 1801 li estis urba deputito al reĝo Francisko la 1-a (Aŭstrio).
795 Fini
795 Fini estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
(17325) 3300 T-1
(17325) 3300 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Márk Vedres
Márk VEDRES [vedreŝ], hungare Vedres Márk estis hungara skulptisto. Márk Vedres naskiĝis en Uĵhorodo (tiutempe hungara urbo Ungvár), en la 13-an de septembro 1870, li mortis en Budapeŝto, en la 12-an de aŭgusto 1961.
Vivo
Márk Vedres lernis skultoarton en Munkeno, poste en Parizo ĉe Auguste Rodin. Ekde 1915 li vivis en Budapeŝto kaj aliĝis al Okopo (artista grupo). Baldaŭe li loĝis ĝis 1934 en Florenco. Poste li ĝismorte vivis en Budapeŝto. Li ekspoziciis Budapeŝto, Berlino, Parizo, Londono, Kolonjo, Vieno, Amsterdamo kaj en San Francisco. Liaj surstrataj skulptaĵoj troviĝas ne nur en Hungario, sed ankaŭ en Svislando kaj Italio. Memorekspozicio okazis en 1962.
Al-Ĝahiz
Al-Ĝahiz aŭ al-Jāḥiẓ (الجاحظ) (laŭ kompleta nomo Abū ʿUthman ʿAmr ibn Baḥr al-Kinānī al-Baṣrī أبو عثمان عمرو بن بحر الكناني البصري) (n. 776, en Basra – Decembro 868/Januaro 869) estis araba verkisto de prozo kaj aŭtoro de verkoj de literaturo, de Mutazila teologio, kaj de politik-religiaj polemikoj.
Ĉefaj verkoj estas la jenaj:
Kitab al-Hajaŭan (Libro de animaloj)
Kitab al-Buĥala (Libro de avaruloj) ankaŭ (Avaro kaj avarulo)
Risalat mufaĥarat al-sudan 'ala al-bidan (Traktaĵo pri negroj)
Bibliografio
Kennedy, Hugh (2006). When Baghdad Ruled the Muslim World: The Rise and Fall of Islam's Greatest Dynasty. Cambridge, MA: Da Capo Press. ISBN 978-0-306814808. Alirita la 15an de Novembro 2016.
Eksteraj ligiloj
Paŭlo Sergio Viana, Kion instruas al ni niaj lernejoj?, Esperanta Retradio, la 27-an de marto 2019.
Disdivido de Afriko
La disdivido de Afriko, aŭ la nomita ankaŭ kverelo pro Afriko aŭ eĉ konkurenco pro Afriko, estis la plinombrigo kaj komplikigo de eŭropaj postuloj pri afrikaj teritorioj dum la periodo de la Nova Imperiismo, inter la jardeko de 1880 kaj la komenco de la Unua Mondmilito, kiu implikis ĉefe la ŝtatojn de Francio, Germanio kaj Britio, kvankam partoprenis ankaŭ Italio, Portugalio, Belgio, Hispanio kaj, de malproksime, Usono, tiu laste menciita per la fondigo de Liberio.
Paroli pri la nomata "kverelo pro Afriko" estas vere pludaŭrigi debaton pli ol jarcentaĝan. La dua duono de la 19-a jarcento, ĉirkaŭ la jaro 1880, vidis la transiron de la "neformala" imperiismo kiuj kontrolis per milita influo al tiu de ekonomia hegemonio per rekta regado. La klopodoj intermezi la imperian konkurencon, kiel tiuj faritaj ĉe la Berlina Konferenco (1884 - 1885) inter Britio, Francio kaj Germanio ne povis solvi definitive la postularojn de ĉiu implikita potenco. Tiu kvereloj pri Afriko estis inter la plej gravaj faktoroj kiuj kaŭzis la Unuan Mondmiliton.
Britio
Britio estis ĉefe interesita pri pluhavi sekurajn komunikvojojn kun Barato, kio pelis ĝin interesiĝi pri Egiptio kaj Sudafriko. Kiam tiuj du areoj estis sekurigitaj, venis klopodo de britaj koloniistoj kiel Cecil Rhodes setligi la fervojon de Kaburbo-Kajro.
Oluf Olsen
Norvega esperantisto
Oluf OLSEN (1890- mortis la 23-an de marto 1990) estis norvega esperantisto.
Esperantisto ekde 1907, li dum multaj jaroj kompostis Norvega esperantisto kaj ĉiujn aliajn presaĵojn de la norvega movado. Li estis estrarano de Eldonejo Esperanto kaj ĝis la fino restis aktiva korespondanto.
Panasonic
Panasonic mem produktas la bezonatajn erojn kaj produktas en Japanio, interalie per maŝinoj, kiujn ĝi mem muntas.
Panasonic havas profesian filion, kiu zorgas ĉefe pri muziko kaj studioj: Ramsa.
Ĝi posedas la markon JVC (Japan Victor Company), usondevena.
Panasonic vendas fotilojn sub la marko Leica.
En 2007 Panasonic estis la kvara plej granda elektronikfirmao malantaŭ Siemens, Samsung kaj Hitachi, sed antaŭ Sony, LG aŭ Philips.
Linio 18 de la metroo de Parizo
Estonta Linio 18 de la metroo de Parizo de Grand Paris Express
Jeceaba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itaguara. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
19587 Keremane
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sravya Ramadugu Keremane, finalistino en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Howard Bishop Middle School de Gainesville (Florido, Usono).
Ribelo de la varsovia geto
Ribelo de la varsovia geto estis armita konflikto inter la armeo de Tria Regno (Wehrmacht) kaj la varsoviaj judoj en la varsovia geto pase de la Dua Mondmilito. Ĉefaj bataloj komencis la 19-an de aprilo 1943, sed la persistema juda rezisto gvidinta de Mordechaj Anielewicz estis finfine rompita nur la 16-an de majo 1943 SS-Brigadeführer (pli poste Gruppenführer) Jürgen Stroop.
Tiu estis la plej granda juda ribelo, kaj fariĝis klara simbolo de juda rezisto en la holokaŭsto. La ribelo de judaj batalantoj ene de la varsovia geto en okupita Pollando estis malespera provo malhelpi la germanojn sendi la reston de la geto-loĝantaro al la ekstermejo Treblinka, aŭ almenaŭ morti dum batalado.
Malgraŭ la malabundaj rimedoj je ilia dispono, la ribeluloj sukcesis kaŭzi viktimojn al la fortoj uzataj por subpremi la ribelon, almenaŭ en ĝiaj fruaj tagoj, kaj la likvidado de la Varsovia geto dungis gravajn naziajn trupojn dum preskaŭ kvar semajnoj. La ribelo estis senespera, kaj finiĝis per la detruo de la geto, kaj la elpelo de la pluvivaj loĝantoj al la ekstermejoj. Plej multaj batalantoj, kiuj partoprenis la ribelon, estis mortigitaj dum ĝi, malplimulto el kiuj sukcesis eskapi el la geto diversmaniere kaj daŭre batalas subtere kontraŭ la nazioj.
Fono de la batalo
Jam ekde la jaro 1940 la germanoj koncentrigis pli ol tri milionojn da polaj judoj en ekstreme troloĝigitajn getojn en diversaj polaj urboj. La 15-an de oktobro 1940 estis fondita la plej granda varsovia geto, kiam sur 2,4 % de areo de Varsovio devis premi sin ĉirkaŭ 30 % de loĝantoj - 380.000. Multaj homoj mortis sekve de malsanoj kaj malsatigado ankoraŭ antaŭ komenco de deportadoj en koncentrejojn.
Somere en 1942 estis 300.000 da loĝantoj de la geto sendita en la ekstermejon Treblinka. La judaj loĝantoj volis entrepreni neniajn kontraŭagadojn, ĉar unue ili konjektis, ke iliaj parencoj estis senditaj sole en labortendarojn. Poste trapenetris en la geton sciigoj, ke Treblinka estas ekstermejo kaj pro ties sekvoj la restintaj judaj loĝantoj decidiĝis batali. Pro tiu ĉi celo ili fondis rezistmovadajn organizojn Żydowska Organizacja Bojowa (ŻOB) (Juda Batalorganizo), el anoj de bundismo, maldekstrema cionismo kaj komunismo, kaj Żydowski Związek Wojskowy (ZZW) (Juda Militista Asocio), el anoj de dekstraj cionismaj kaj naciismaj tendencoj.
La ribelo
Estis konstruitaj multaj kaŝejoj kaj fuortoj, kiuj estis reciproke kunigitaj per kanaliza reto aŭ disbranĉigo de akvo aŭ elektro. Ĉiu batalonto havis revolveron kun 10-15 kartoĉoj kaj kelke da grenadoj aŭ brulbotelojn. Sed regis manko de pli pezaj armiloj - la judoj havis nur kelke da fusiloj kaj 1-3 mitralojn (diversaj fontoj indikas diversajn numerojn). Regis ankaŭ ĝenerala manko de municio. La germanoj estis male ekipitaj per kirasitaj veturiloj, batalgaso, flamĵetiloj, bombaviadiloj, tankoj kaj artilerio.
La subteno de ekstere estis limigita, sed la polaj rezistmovadaj organizoj Landa Armeo (Armia Krajowa, AK) kaj la komunista Popola Gvardio (Gwardia Ludova, GL) atakis kontraŭ la germanaj taĉmentoj proksime de la geto klopodante kontrabandi enen armilojn. Kelkaj polaj partizanoj ankaŭ sukcesis helpe de la pola helpo eskapi eksteren el la geto tra varsoviaj kanaloj.
La 1-a tago
Antaŭvespere la 18-an de aprilo 1943 la geto estis ĉirkaŭita de la germana soldataro kaj la pola kunlaborisma blua polico, je la 19-a de aprilo (la juda festo pesaĥo) devis komenci likvido de la geto. Je la 5-a matene enmarŝis en la geton la germanaj soldatoj gvidataj de oberführer Ferdinand von Sammern-Frankenegg. La soldatoj de la armeo de Nazia Germanio (Wehrmacht) estis surprizitaj pro la neatendita atako de la judoj armilekipitaj per pistoloj, grenadoj kaj la kokteloj de Molotov. La judoj reciproke ankaŭ kunigis ĉiujn domojn, do ili prezentis malfacilan celon. Tagmeze la gvidadon de Wehrmacht transprenis SS-Gruppenführer Jürgen Stroop. La germanoj estis vespere devigitaj retiriĝi, 40 el ili estis en la bataloj mortigitaj.
La 2-a tago
La celo de la atako de la germanoj estis placo de Muranowski, kie la judoj antaŭan tagon hisis la polan flagon kaj la flagon kun stelo de Davido. La judoj ankaŭ sukcese forpafis preparitan bombon, kiu mortigis 80 da germanaj soldatoj; la germanoj sukcesis la mortigan batalon parte rompi nur per uzo de flamĵetiloj kaj Luftwaffe, kiu detruis domojn en zono, kie la germanaj surteraj fortoj ne sukcesis enpenetri. Vespere Wehrmacht denove retiriĝis el la zono, la germanaj perdoj ĉitage atingis 100 da mortigitaj soldatoj.
Pluaj tagoj
La germanoj fiksis sin al taktiko de forbruligado de domoj per la flamĵetiloj, la zono kun la plej granda rezisto estis jam bombita de Luftwaffe, do la germanoj havis pli facilan pozicion. La juda komandantejo sur la placo de Muranowski estis post kvar tagoj konkerita, plimulto de la defendantoj estis jam morta aŭ vundita; proksimume dudek homoj sukcesis eskapi el la geto. La gvidanto de la ribelo - Mordechaj Anielewicz devis trovi alian lokon, de kie li povus koordini la batalojn. La 23-an de aprilo la komandantejo estis transŝovita en straton Miła n-ro 18; sekve de manko de la municio la judoj estis devigitaj ŝanĝi la taktikon - unue ili atakis kontraŭ la germanoj el domoj, nun ili retiriĝis en subterajn fuortojn kaj faris nur celitajn agadojn. Jürgen Stroop ankaŭ malpermesis al siaj soldatoj marŝon en vico, kio malebligis la judajn kontraŭagadojn.
Fine de la aprilo la plimulto de fuortoj kaj kaŝejoj estis malkovritaj, multe da domoj estis forbruligitaj aŭ detruitaj. Multaj batalantoj estis venenigitaj per gaso, kiun la germanoj enkondukis en la fuortojn, aŭ memmortigis sin (inkluzive de Anielewicz, la gvidanto de la ribelo). Kelke da centoj da judoj fine de la bataloj sukcesis eskapi el la geto.
Per neniigo de sinagogo la 16-an de majo la bataloj estis oficiale finitaj, malgraŭ tio ankoraŭ dum multaj monatoj entreprenis la restintaj supervivintaj judoj atakojn kontraŭ la germanaj patroloj. El tiuj, kiuj sukcesis eskapi el la geto, fariĝis partizanoj, sed ofte ili estis fuĝante pafmortigitaj aŭ malkaŝitaj. Kelkaj plu kaŝis sin en Varsovio kaj batalis flanke de poloj dum varsovia ribelo en 1944.
Precizaj indikoj pri la mortoj estas malfacile konstati en ambaŭ flankoj. En la juda flanko oni indikas proksimume 1000 batalantojn, el kiuj proksimume tri kvaronoj falis. Nombro de soldatoj en la germana flanko oni ankaŭ malfacile difinas; falis verŝajne ĉirkaŭ 300 - 500 germanaj soldatoj. Jürgen Stroop en oficiala raporto indikis sole 16 mortigitajn kaj 85 vunditajn soldatojn.
En Esperanto
En la esperantlingva gazeto pri flagoj nome VENTO aperis artikolo pri la flagoj uzitaj en tiu ribelo.
Adalbert Stifter
Adalbert STIFTER (/ˈadalbɛrt ˈʃtɪftər/ [ˈadalbɛɐt ˈʃtɪftɐ]) (n. la 23-an de oktobro 1805 en Oberplan, Bohemio, m. 28-an de januaro 1868 en Linz) estis aŭstra verkisto kaj pentristo.Li studis juron, matematikon kaj natursciencon en Vieno, sed lia intereso pri pentrado kaj verkado pli kaj pli fortiĝis. En la jaro 1837 li edziĝis. Kvankam famiĝanta kiel verkisto kaj pentristo, li pro financaj zorgoj vivtenis sin kiel redaktoro kaj instruisto. Liaj rilatoj al aŭtoritatuloj ofte estis tre malbonaj, lia financa situacio ne esence pliboniĝis kaj finfine lin premis sanecaj problemoj. Suferanta je hepata cirozo li provis suicidon kaj mortis sekve de ĝi du tagojn poste. La sinmortigo poste estis prisilentata, ĉar suicidintojn laŭ la tiama tradicio ne eblis normale entombigi.
Castelvisconti
Castelvisconti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Azzanello, Bordolano, Borgo San Giacomo (BS), Casalbuttano ed Uniti, Casalmorano kaj Quinzano d'Oglio (BS).
Adalbert Stifter
La verkaro de Adalbert Stifter brilas pro la elstaraj priskriboj de pejzaĝoj, kiuj laŭ la aŭstra verkisto Peter Rosegger efikas "kvazaŭ pentritaj per la peniko". Kiel pentristo Stifter estas rigardata antaŭulo de la impresionismo, krome menciindas liaj meritoj en la konservado de artaj valoraĵoj.
En Esperanto aperis
La erikejvilaĝo,tria ĉapitro (trad. Karl Bartel, La Marto, 1911, p. 52-54)
La flugo per la Kondoro : (Fragmento el la novelo La Kondoro) ; Die Fahrt auf dem Kondor : (aus der Novelle Der Kondor) / [Trad. Ernst Werner]. - En: Austria antologio ; p.18 - 23, kajeroj 11 - 15
Survoje al lernejo en montaro / Trad. E. Werner. - En: Austria antologio ; p.26 - 30, kajeroj 16 - 18
La flugo per la kondoro. - En: Tri majstro-noveloj ; p.30 - 32
Nouzerines
Nouzerines estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 261 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta
La Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta estas komarko de la provinco Avilo, en ties sudokcidenta zono ĉe la sudorienta pinto de la provinco Salamanko, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.
Nouzerines
Geografio
Nouzerines etendiĝas sur 19,09 km², kaj havis 261 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta
Ĝi estas limigita norde per la deklivaroj plej okcidentaj de la Sierra de Ávila, sude per la Sierra de Gredos; per La Serrota oriente kaj per la Sierra de Béjar kaj la rivero Tormes oriente. La Sierra de Villafranca estas montaro centre, de oriento okcidenten, ĝis proksime al Barco de Ávila. Du estas la ĉefaj riveroj fluantaj tra la komarko: nome Corneja [korNEĥa] norde kaj Tormes sude kaj okcidente. Ĉirkaŭ 10 procento de la teritorio, koresponda al la sudorienta pinto, drenas akvon al la rivero Alberche.
Nouzerines
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Nouzerines situas je alteco de 447 metroj.
Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta
Nur 2 el 63 municipoj superas 1 000 loĝantojn: nome El Barco de Ávila kun 2 673 loĝ, kaj Piedrahíta kun 1 948 loĝ. La Horcajada, kun 672 loĝantoj, estas la tria plej granda municipo laŭ loĝantonombro.
Nouzerines
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Nouzerines apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta
La plej etendaj municipaj teritorioj estas tiuj de San Juan de Gredos (95 km²), Navalonguilla (90), Navarredonda de Gredos (78) kaj Bohoyo (73). La malplej etenda estas Collado del Mirón kun apenaŭ 5 km². La averaĝa altitudo de la ĉefaj loĝlokoj de ĉiu municipo estas de 1 195 msm, game inter 999 m de San Bartolomé de Corneja ĝis 1 600 m de Santiago de Tormes.
Municipoj
Ĉiuj municipoj apartenas al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, escepte Vadillo de la Sierra.
Nouzerines
Administrado
Nouzerines apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Ortodoksa preĝejo Sankta Triunuo (Miskolc)
La Ortodoksa preĝejo de Sankta Triunuo estas religia Monumento historia en Hungario, en urbo Miskolc, en la interna urboparto. Ĝi estas ankaŭ religia muzeo.
Historio
Inter 1785-1806 grekaj rifuĝintoj konstruis la preĝejon. Pli frue ili havis nur kapelon. Apud la preĝejo ankaŭ hospitalo, lernejo kaj paroĥo konstruiĝis kaj la apudaĵo estis tombejo. Ĉiujare okazas kermeso dum tago de Sankta Triunuo.
Konstruaĵo
En la interna parto esta videbla la ikona muro, la plej granda en Mez-Eŭropo (16 metrojn alta prezentanta 88 bildojn). Laŭ la kutimo en la interna parto ne estas sidlokoj, nur kelkaj klapseĝoj por la malsanuloj. Apud la preĝejo estas muzeo de ekleziaj objektoj.
Muzeo
La Hungara Ortodoksa Eklezia Muzeo troviĝas en la apuda iama lernejo konstruita en 1805 kaj estas vizitebla ekde 1988. Ĝi prezentas en 3 ĉambroj diversajn ekleziajn objektojn.
Selenitkaverno (Friedrichroda)
La Selenitkaverno (germane: Marienglashöhle) troviĝas apud la federacia ŝoseo B88 en Friedrichroda, en direkto al Tabarz. Ofertas la Turingia Arbarfervojo haltejon ĝuste antaŭ la elirejo al la kaverno.
Priskribo
La kaverno nombriĝas inter la plej belaj kaj grandaj gipskristalgrotoj de tuta Eŭorpo. Ĝii ŝuldas sian malkovron al la ministoj estantaj aktivaj en kaj ĉirkaŭ la urbo jam ekde Mezepoko. En malnovaj gvidlibroj troviĝas sekve ankoraŭ la epiteto mineja kaj kuracbana urbo por Friedrichroda kio atestas la iaman ekspluaton de krudmaterialoj. Post floro dum la 15-a jarcento reviglis la ekspluatado en la 17-a kaj la 18-a jarcentoj ĉe Abtsberg, ĉe Gottlob kaj ĉe Schorn inter 1752-1855. En 1788 oni trovis dum serĉado de novaj riĉaj feraj ercvenoj kaze gipstavolojn: la tia minado daŭris ĝis 1903. En 1784 oni pluse malkovris seleniton (germane: Marienglas). Ĝi servas kiel ornammaterialo por kandelabroj aŭ kiel protektilo de mariaj kaj sanktulaj statuetoj respektive de altaroj.
La berlina geologo Leopold von Buch priskribis en la jaro 1824-a la profilon de la galerio kaj en 1848 eblis unuafoje viziti la kavernon. Kiel gapminejo Marienhöhle funkciis de 1903-43. Remalfermitis ĝi en 1968 sub la nomo Marienglashöhle. Enirantoj al la galerio bone vidas tra geologiaj fenestroj la diversajn tavolojn. Je la unuaj 50 metroj troviĝas ekzemple ruĝaj kaj grizaj sedimentoj de la bunta grejso, pli profunde ene videblas dolomitaĵoj. La impona kristalgroto meze de la galerio ne estas natura sed estiĝis nur post la ekspluato. Survande admirindas selenitkristaloj longaj ĝis 75 kaj larĝaj ĝis 8 centimetroj.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 95
Raoul Vajk
VAJK Raoul (naskiĝis la 19-an de decembro 1896 en Vajdahunyad, mortis la 4-an de oktobro 1980 Uniontown, (Pennsylvania, Usono)) estis hungara geofizikisto.
Santa Catarina Tayata
Geografio
Santa Cruz Tayata apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 541 loĝantojn. El tiuj estis 267 viroj kaj 274 virinoj. La komunumo havas surfacon de 42,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6 indiĝenoj. El tiuj 6 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 6 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(17326) 4023 T-1
(17326) 4023 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Atlamajalcingo del Monte
Atlamajalcingo del Monte estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Atlamajalcingo del M.. Atlamajalcingo del Monte apartenas al la regiono La Montaña, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Atlamajalcingo del Monte apartenas entute 13 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12009.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5143 loĝantojn. El tiuj estis 2471 viroj kaj 2672 virinoj. La komunumo havas surfacon de 199,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1760 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1300 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4214 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4138 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 98,2 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Sámuel Borbély
Kariero
Sámuel Borbély pristudis juron kaj eduksciencon, poste li estis istruisto de 1872 en Zilah kaj de 1886 ĝis 1901 lernejestro en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc. Li estis posedinto kaj eldoninto de la unua loka gazeto Szilágy, poste li estis kunulredaktoro de la fakrevuo porinstruista de Szilágymegyei Tanítótestület. Li publikigis studaĵojn pri edukaj, arkeologiaj kaj historiaj temoj. Li verkis ankaŭ poemojn. Li malkovris la plurligvan kantlibron Borbély-kódex.
Atlamajalcingo del Monte
Sociogeografio
2657 de la loĝantoj de Atlamajalcingo del Monte en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1155 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 43,47 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 55,48 % (770 el 1388 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 30,34 (385 el 1269 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 4214 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 3957 apartenis al la katolika religio. 257 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Béla Zsedényi
ZSEDÉNYI Béla [ĵede:nji be:la] estis hungara jursciencisto. Li naskiĝis la 5-an de aprilo 1894 en Aknasugatag en, departemento Máramaros (hodiaŭ en Rumanio) kaj mortis la 8-an de februaro 1955 en Budapeŝto. Li havis gravan rolon en la enkodukado de la parlamenta sistemo post finiĝo de la nazia okupado (ekde 1944).
77621 Koten
77621 Koten estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Pavel Koten, astronomon de la teamo de la Astronomia Instituto de la Ĉeĥa Akademio de Sciencoj. Li estas sperto pri fiziko de meteoroj kaj astronomio, ĉefe en la disvolvo de teknikoj por la detekto kaj analizo de plej feblaj meteoroj.
Toon Hermans
Kune kun Wim Kan kaj Wim Sonneveld li estas konsiderata unu el la plej grandaj kabaredistoj post la dua mondmilito. Li antaŭ ĉio estis la specialisto de la "malgrandaj aĵoj": movoj, mimo, poeziaĵetoj, vortludoj. Plej populara li iĝis per siaj One man shows (unuhomaj prezentaĵoj), per kiuj li sola dum tuta vespero ĝuigis la publikon en dekoj da teatrejoj en Nederlando kaj Flandrio. En ili li povis senfine humure paroladi kaj paroladi pri la plej simplaj aferoj, ekzemple pri la seĝo sur kiu iam sidis lia fratino, aŭ pri viandobulo kiu dum bankedo pasis antaŭ liaj okuloj. Toon disradiis simplecon, optimismon kaj ĝojon.
Kiam en 1990 mortis lia amata edzino Rietje, li interrompis sian karieron. Tamen en 1993 li revenis al la publiko kaj prezentis siajn plej belajn kantojn pri amo kiel odon al ŝi. En 1996, estanta 80-jaraĝa, la plej maljuna kabaredisto de la malaltaj landoj prezentis al la publiko sian lastan spektaklon, eble la plej belan. Forfalis la skeĉoj kaj la humuro, sed restis neforgeseblaj vesperoj. Sur la scenejo Toon ne plu volis aktori, li volis esti. Lia lasta spektaklo pruvis lian amon por la vivo, por la teatro, por lia publiko.
Komence de 2000 Toon Hermans devis subiri operacion pri la cerbo. Poste li denove revis pri la teatro kaj kun amika pianisto li laboris pri disko. En aprilo 2000 Toon mortis. Nederlando kaj Flandrio funebris. Lia albumo Als de liefde niet bestond (Se amo ne ekzistus) aperis poste en la sama jaro kaj montras denove alian kabarediston kun belegaj kantoj. Lia Adieu aan Carré (Adiaŭ Carré) en tiu disko estas adiaŭo ne nur al lia ŝatata teatrejo Carré en Amsterdamo sed al lia publiko.
Dek unu tutvesperaj spektakloj liaj restas konservitaj kaj estis eldonitaj kiel vidbendoj kaj viddiskoj. Tiel la verkaro de la plej granda klaŭno de la malaltaj landoj restas konservita por la estonta generacio.
De la poezia verko de Toon Hermans preskaŭ ne ekzistas tradukoj en aliaj lingvoj, ĉar ĝi estas plena je vort- kaj son-ludoj, kiuj perdus tro multe dum la tradukado.
Sed Toon Hermans ne nur estis kabaredisto kaj poeto. Li ankaŭ estis artpentristo. Tion li faris pure hobie, kaj li ne intencis per ĝi iri al la publiko. Pro tio li preskaŭ neniam ekspoziciis siajn verkojn. En novembro 2004 pluraj liaj pentraĵoj estis aŭkciataj kaj liveris la sumon de 600 000 eŭroj. Tiu mono iris ĉefparte al la fondaĵo Toon Hermans Huis (La domo de Toon Hermans), organizaĵo fondita de Toon mem kun la celo helpi al personoj kun kancero kaj al ilia familio.
Statuo de Toon Hermans troviĝas en lia naskiĝurbeto Sittard, antaŭ la teatrejo.
Paraceratherium
Paraceratherium (pli frue ankaŭ Baluchitherium aŭ Indricotherium) estis genro de antaŭhistoriaj rinoceroj kiuj apartenis al la plej grandaj terloĝataj mamuloj de ĉiu tempo. Nur kelkaj de la plej grandaj rostruloj povis atingi similan grandecon.
Kiel reprezentanto de Rhinoceratoidea, ĝi estas parenca al la hodiaŭaj rinoceredoj, sed ĝi ne havis nazkornon.
Ĝi vivis en la tempo de oligoceno ĝis en la frua mioceno en suda kaj centra Azio. Ĝia kranio mem longis 1,3 m, la tuta korpo 7,4 m kaj la postkola alteco 4,8 m. Ĝi pezis laŭ kalkuloj ĉ. 17 tunojn, estis plantovoranto. Ĝi havis tri fingrojn je ĉiu piedo.
La unuajn ostojn de la besto malkovriĝis en 1911 Siro Clive Forster Cooper en Beluĉistano. Pliajn ostojn trovis en 1922 usona ekspedicio, nome suban makzelon kaj fragmentojn de kranio. El 365 kraniaj fragmentoj, oni povis rekonstrui kompletan kranion. Oni trovis ankaŭ fosiliojn en Pakistano kaj Mongolio.
En muzeo de paleontologio de Universitato de Kalifornio estas ekspoziciita skeleto de tiu besto.
Nigrablanka falketo
La Nigrablanka falketo (Microhierax melanoleucos) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj genro de Falketoj, kiu komponiĝas el tre malgrandaj falkoj de Azio. Ĝi estas monotipa.
Tiu specio havas nigrecajn (aŭ ardezkolore malhelgrizajn) suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn kaj tiele ĝi estas iom simila al la plej proksima parenco nome la Filipina falketo, eĉ kun pli pura kontrasto ol ĉe aliaj samgenranoj, kio nomigas la specion kaj laŭ la komuna nomo kaj la latina scienca nomo kie melanoleucos estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “nigra” kaj “blanka”. La kapo montras nigran traokulan strion. La dika kaj hokoforma beko kaj kruroj estas nigrecaj al malhelgrizaj. La vosto estas tutnigra supre kaj sube.
34132 Theoguerin
34132 Theoguerin estas tre malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Theo Calvin Guerin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Falmouth Academy de Falmouth (Masaĉuseco, Usono).
Anna Adamis
Anna Adamis naskiĝis la en Gúta (Hungara reĝlando, nuntempa Kolárovo en Slovakio).
Biografio
Post la 2-a mondmilito la familio Adamis translokiĝis al Budapeŝto. La juna Anna akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝia kariero komenciĝis en Omega (rokgrupo), kie ŝi estis tekstopoeto ne nur hungare, sed ankaŭ angle. Iom poste ŝi verkis ankaŭ al aliaj ŝlagrorkestroj kaj muzikistoj. En la 1970-aj jaroj ŝi verkis ankaŭ tekstojn de muzikaloj. Ŝi ricevis premiojn inter 1970-2013 (ankaŭ eksterlandajn), en 2023 premion Kossuth.
Billy Taylor (basinstrumentisto)
William „Billy“ TAYLOR (naskiĝis la 3-an de aprilo 1906 en Vaŝingtono; mortis la 2-an de septembro 1986 je la urbo Fairfax en Virginio) estis usona ĵaza kontrabasisto kaj tubjisto de svingo.
Vivo kaj verkado
Billy Taylor ludis tubjon en la aĝo de dek tri jaroj kaj iris en 1924 al Novjorko, kie Elmer Snowden dungis lin por unu jaro. Post tio li laboris en 1926 ĉe Willie Gant kaj Arthur Gibbs, ekde 1927 ĝis 1929 ĉe Charlie Johnson, ekde 1929 ĝis 1931 ĉe McKinney’s Cotton Pickers kaj en 1932/33 denove ĉe Charlie Johnson. En ĉi tiu periodo li rezignis la tubjon favore al kontrabaso. En 1934 li muzikis ĉe Fats Waller, post tio ĉe Fletcher Henderson kaj ekde 1935 ĝis 1940 en la Orkestro Duke Ellington, en kiu li jam antaŭe estis ludinta en 1928. La aliĝo de Jimmy Blanton kaŭzis, ke Taylor baldaŭ forlasis la bandon de Ellington. Dum sia tempo ĉe Ellington li ankaŭ kunverkis la sonregistraĵojn de et-ensembloj kun elingtonaj muzikistoj kiel Cootie Williams kaj Johnny Hodges. En 1940 li muzikis kun Coleman Hawkins, ĉe Red Allen (1940/1) kaj Joe Sullivan (1942), Cootie Williams (1944), Barney Bigard (1944/5), Benny Morton (1945) kaj Cozy Cole (1945). Post tio li ĉefe laboris kiel liberprofesia muzikito en Novjorko kaj ekde 1949 en Vaŝingtonon. En 1944 li surdiskigis ĉe Keynote Records kun Johnny Guarnieri, Harry Carney kaj aliaj je propra nomo.
Taylor apartenis al la plej elstaraj basinstrumentistoj de la svingepoko. Li kunverkis sennombrajn surdiskigojn, el kiuj estas aparte elstarigendaj Dream Man de Fats Waller (1934) same kiel Diminuendo and Crescendo in Blue, Harmony in Harlem (1937), Subtle Lament kaj Portrait of the Lion (1939) de Duke Ellington. Taylor ankaŭ surdiskigis diskojn je propra nomo.
La basinstrumentisto ne estas erare intermiksenda kun ĵazpianisto Billy Taylor naskiĝinta en 1921.
Kálmán Molnár (grafikisto)
Kálmán Molnár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Kálmán estis hungara grafikisto, afiŝisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Katalin Sárváry.
Kálmán Molnár naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Kálmán Molnár abiturientis en industriarta mezlernejo en 1961 en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1967. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Fónyi kaj György Konecsni. Li debutis en ekspozicio jam en 1966. Post la diplomo li iĝis memstara, profesia grafikisto. Plej ofte li kreis afiŝojn, krome kovrilpaĝojn, ilustraĵojn. Li studvojaĝis en Egiptio, Irano, Kuvajto, Alĝerio, Barato, Tajlando, Nepalo, Japanio, Novjorko. En 1990 li ekinstruis en la Belarta Altlernejo, post du jaroj li gvidis la grafikan katedron. Inter 1992–2004 li estis vicrektoro. Li ricevis premiojn inter 1971-2014.
Soumans
Soumans estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 544 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Soumans situas je alteco de 497 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Soumans apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Nore, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Soumans apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Darwin (operaciumo)
Darwin estas la nomo de la kerno de Mac OS X kaj estas FreeBSD-bazita.
Civila servo
Civila servo nomiĝas la deviga laborperiodo, kiun en aro da landoj plenumas junuloj, kiuj rifuzis militservon.
Tia reguligo ekzistas interalie en jenaj ŝtatoj: Aŭstrio, Brazilo, Germanio, Italio, Rusio, Svislando kaj aliaj.
En kelkaj landoj, kiel Germanio, tiu estas (respektive "estis", vidu sube) grava afero, ĉar multaj junuloj pro pacisma sinteno ne volas militservi, sed en aliaj landoj, kiel Brazilo, ĝi apenaŭ ekzistas kiel rajto, ĉar tie militservo estas rigardata kiel grava ŝanco por akiri vivrimedojn kaj profesion kaj eĉ ne estas sufiĉaj vakoj por ĉiuj, kiuj volas militservi.
Ekde la fino de la Malvarma Milito en 1991, iom post iom en multaj ŝtatoj forpreniĝis la deviga militservo, kaj kadre de tio ankaŭ neniiĝis la anstataŭa, deviga civila servo: En Belgio tio jam okazis en 1992, en Germanio en julio 2011.
Preĝejo Helpema Sankta Maria (Bodajk)
La preĝejo Helpema Sankta Maria estas romkatolika monumento historia kaj plilgimloko en urbo Bodajk (Hungario).
Historio
Laŭ la legendo depost kristaniĝo de Hungario kapelo estis konstruita en la 9-a jarcento. Stefano la 1-a (Hungario), Emeriko de Hungario kaj Sankta Gerardo ofte pilgimadis al la kapelo. Ĝi neniiĝis dum dominado de turkoj, sed poste la ruinoj estis trovitaj kaj la kapelo denove rekonstruiĝis. Denove alvenis pilgrimantoj, tial la kapucenoj konstruis novan kirkon inter 1737 kaj 1768. Ekde 1742 malgranda orgeno funkciis, sed en 1911 pli nova orgeno alvenis. En 1810 sismo detruis la kriptojn. Inter 1943 kaj 1950 korto por pilgrimantoj estis konstruita. En 1992 la kirko interne estis restaŭrita, sed la altaro nur en 2013.
Konstruaĵo
La preĝejo kun monaĥejo situas ĉe vojkruciĝo en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Super la enirejo estas videbla murpentraĵo el 1940, pli supre granda fenestro. La turopinto estas piramida. En la fasado situas ankaŭ 2 niĉoj, interne statuoj pri Sankta Antonio el Padovo kaj en:Fidelis of Sigmaringen. La absido estas duonronda kaj iomete pli mallarĝa, ol la navo. La monaĥejo ligiĝas al la navo. Interne la altaro estis farita en 1745, sed la apudaj statuoj pri Sankta Antonio kaj Sankta Francisko el Asizo post 2 jardekoj. La sankta bildo estas varianto de pentraĵo de Lucas Cranach.
Kermeso okazas en dimanĉo plej proksima al la 12-a de septembro.
Lars
Lars estas precipe nordia vira nomo. Ĝi estas formo de nomo Laurentius, nome Laŭrenco.
Giorgio Armani
Li studis kelkajn jarojn medicinon, sed forlasis tion kaj eklaboris kiel montrofenestra dekoristo, poste kiel ekspozicia aranĝisto, fine li laboris kiel modvesta aĉetisto kaj gvidanto de la vira modbutiko de la Majlanda Varovendejo La Rinascente. En la jaroj 1961-1970, li laboris sub gvido de Nino Cerruti, agadis liberprofesio ĉe Ungaro kaj Zegna. Li fondis en 1974 sian modvendejan reton por viroj; kaj por virinoj en 1975. Ekde tiam, li mem kontrolas enkondukon de subvestoj, naĝvestoj, akcesoraĵoj, infanvestoj.
La Forbes-magazino nomis lin (en 2001) la plej sukcesa dezajnisto, kiu havis en 1999 enspezon de 135 milionoj da usonaj dolaroj.
Lian internacian trarompon alportis vestado de holivudaj steluloj. Specife la vestoj por Richard Gere (Haute Couture) en la filmo de 1980 „American Gigolo“.
Hodiaŭ, liajn vestojn uzas ne nur la steluloj kiel Katie Holmes, Tom Cruise aŭ Lindsay Lohan, sed ankaŭ infanoj de David kaj Victoria Beckham.
Lia vendeja reto valoras ĉ. 5 miliardojn da USD. Li ne havas infanon.
Kienersrüti
Kienersrüti estis urbo ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 48 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Kun nur 48 loĝantoj kaj areo de malpli ol unu kvadratkilometo Kienersrüti estas unu el la plej malgrandaj komunumoj de Kantono Berno. Ĝi situas en la Svisa Mezlando en la valeto de la rojo Limpach, alfuanto de Aro. La komunumo konsistas el la setlejoj Kienersrüti (sur alteco de 579 m s.m. sur teraso oriente de la rojo Limpach) kaj Schürmatt (sur alteco de 581 m s.m. norde de Kienersrüti), krome al la komunumo apartenas kelkaj izolitaj bienoj. La okcidentan limon formas la rojo Limpach, en nordo leviĝas la suda fino de la montoĉeno de Belpberg.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kienersrüti limas en nordo al Kirchdorf, en oriento al Uttigen, en sudo al Uetendorf, kaj en okcidento al Noflen.
Trafiko
Kienersrüti situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas tra flankaj vojetoj tra Uttigen kaj Noflen. Laŭlonge de la nordorienta komunumlimo pasas la vojo n-ro 1229 de Uttigen al Kirchdorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 5 kilometrojn oriente apud Kiesen. Kienersrüti ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kienersrüti datiĝas nur el la jaro 1676 kiel Kienersrütte. Supozeble en Kienersrüti post la reformacio en la jaro 1528 estis atribuita al la tribunalo Mühledorf sub al alta jurisdikcio de la Kampartribunalo de Seftigen. Dum pluraj jarcentoj Kienersrüti apartenis al Amsoldingen kaj estis servuto de la preĝejmastroj. Post 50-jara tribunala lukto Kienersrüti liberiĝis de servuteco kaj konstituiĝis en la jaro 1742 kiel propra komunumo. Post la fino de la Helveta Respubliko Kienersrüti estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Thun.
Vidindaĵoj
La vidindaĵo de la komunumo estas la tiel nomita Fornodomo (en la germana lingvo Ofenhaus), tipa berna kamparandomo, kiu estis renovigita en la jaro 1996 per laboro de volontuloj el la komunumo, kaj nun servas kiel komunuma domo kaj ankaŭ lueblas por kunvenoj kaj renkontiĝoj de asocioj.
NGC 2690
NGC 2690 (aliaj indikoj — UGC 4647, MCG 0-23-8, ZWG 5.20, PGC 24926) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Probolinggo
Probolinggo estas marhavena urbego en norda marbordo de la ĉefa insulo Javo en provinco Orienta Javo en Indonezio.
Geografio
Probolinggo situas en nordorienta marbordo de la insulo (la plej orienta urbego de la insulo). Malang troviĝas 69, provinca ĉefurbo Surabajo 76, Mojokerto (urbo) 92, Surakarta 265, Jogjakarto 314, Semarang 320, Bandungo 625, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 727, Makassar 746, Tangerang 747, Serang 801, Palembang 1076, Batam 1418, Padango 1613, Pekanbaru 1597, Medano 2048, Banda Aceh 2476 kilometrojn (aere).
Historio
Probolinggo (tiam "Banger") en la 14-a jarcento estis fiŝkaptista vilaĝo apartenanta al reĝlando. Baldaŭ la areo longe apartenis al Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj. Dum dua duono de la 2-a mondmilito japana dominado okazis.
Trafiko
Probolinggo situas laŭ unu el la plej gravaj aŭtovojoj en tuta Javo, pagvojo funkcias rekte al Ĝakarto. La urbego havas marhavenon por fiŝkaptistoj. Ankaŭ fervojo funkcias, sed ne estas rekta trajno al Ĝakarto. Internacia flughaveno funkcias en Surabajo, loke la flughaveneto ne akceptas flugojn.
Eduko
Probolinggo havas nur baz- kaj mezlernejojn.
Religio
Plimulto de Probolinggo estas islama.
Klimato
Probolinggo havas tropikan savanan klimaton (Aw). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 1388 mm. Inter majo-oktobro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 20-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Castello
Castello en la itala kaj kataluno lingvo havas la signifon de kastelo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Engadino
Engadino estas valo en la svisa kantono Grizono, tra kiu fluas la rivero Eno (germane Inn, romanĉe En), kaj kie oni parolas ĉefe la romanĉan lingvon, nome ties dialekton Vallader. Oni distingas la Supran Engadinon de Sankta Maŭrico ĝis S-chanf kosistante el komunumaro kun sama nomo disde la Suba Engadino de Zernez ĝis la pasejo Finstermünzpass [finstamincpas'], ĉe kiu la rivero Eno transfluas al Aŭstrio konsistante el la tri komunumaroj Ramosch, Suot Tasna kaj Sur Tasna.
Jam Finstermünzpass, la plej malalta loko de la valo, havas altecon de 1188 metroj super marnivelo. Pro la alteco la kondiĉoj por neĝaj sportoj estas tre bonaj, sed ne ĉiam eblas libera uzo de la ŝoseoj. Tial gravas la reto de la Retia Fervojo (Rhätische Bahn, Viafier retica, RhB), kies etŝpuraj trajnoj trairas la tutan valon, escepte de la lasta peco inter Scuol kaj Finstermünzpass, kie la valo estas tre malvasta. Per konstruado de la fervoja tunelo Vereina inter Sagliains kaj Klosters oni certigis tutjare sekuran ligon de Engadino al Pretigovio kaj la valo de Rejno.
Suba Engadino estas fama pro la Svisa Nacia Parko, kiu kovras grandan parton de la suda valflanko. La kultura centro, kvankam ne la ĉefloko de la Supra Engadino estas la fama kuracloko Sankt-Maŭrico, kie dufoje okazis la Vintraj Olimpikoj nome en 1928 kaj 1948.
(16866) 1998 AR
(16866) 1998 AR estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Princlando Valaĥio
La Princlando Valaĥio aŭ Princlando Valaĥujo (principatul Țării Românești) estis ŝtato en la historia regiono Valaĥio kun centro en Câmpulung kaj poste en Curtea de Argeș, kiu estiĝis komence de la 14-a jarcento sub princo Basarab la 1-a. Ĝis 1330 la princlando estis dominata de la Hungara reĝlando, sed povis liberiĝi per la batalo de Poseda, en kiu malvenkis reĝo Karolo la 1-a.