cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malsategoj en Rusio kaj la Sovetunio
Historio
Okazis malsategoj dum blokado de Leningrado (1941-44) kaj direkte post la dua mondmilito. Poste la Soveta ŝtato aĉetis — se necesis — la bezonatan nutraĵon.
Islamigo
Islamigo estas termino kiu referencas al la procezo konverti unuopulon, homgrupon aŭ socion al la religio Islamo. Okaze de unuopulo aŭ malgranda grupo, temus pri islamiĝo se temas pri volonta procezo kaj pri islamigo se temas pri pli malpli trudema forta pelo al la konverto. Krome, en la unua okazo estus islamigo ankaŭ el la nivelo de la religiaj aŭtoritatoj kiuj akceptas la konvertiton. Okaze de socio la pelo al la konverto gamis historie el konvinko per supera nivelo en kulturo, ekonomio aŭ komerco tra la trudo de impostoj al tiuj kiuj ne akceptas la novan kultur-religion (aŭ inverse: privilegioj por konvertitoj) ĝis rekta devigo al konverto fare de konkeroj kaj ĝihado.
Tiele historie la historio de Islamo konsistis en mikso de tiuj tialoj ekde la plej fruaj etendoj en la fino de la 7a jacento en la Arabia Duoninsulo, tra Nordafriko al Al-Andalus, tra Mezoriento al Hindio kaj ĝis Filipinoj, al Sahelo, tra Anatolio al Balkanio, tra Centra Azio ĝis nordorienta Ĉinio.
Krome islamigo estas uzata kiel neologismo uzata por aludi al pliigo de la deviga obeo al religiaj (aŭ al religi-kulturaj) reguloj en jam ekzistinta islama socio, kiel okazis en Irano en la lasta kvarono de la 20a jarcento, en Afganio post la venko de la talibanoj, en Irako, Sirio ktp.
Arko de Germanicus
La arko de Germanicus estas romia arko en la urbo Saintes, en Francio. Ĝi estis konstruita en la jaro 18 aŭ 19 por la imperiestro Tiberio, lia filo Drusus kaj lia nevo kaj adopta filo Germanicus.
Islamigo
Islamigo finfine, en nuntempa kompreno, estas termino uzata por aludi al pliiĝo de la islama loĝantaro partikulare en Eŭropo kaj, ĝenerale, en landoj de «Okcidento». Tiu pliigo estas asocia kun elmigrado kaj pli alta naskindico, kio laŭ kontraŭislamanoj rezultus en eventuala aplikado de la islamaj juro (ŝario) aŭ kutimoj, ligite al la malferma akcepto fare de la okcidenta socio. La islama religio, laŭ ties kontraŭuloj havus facilan aliron pere de la multkulturismo hegemonie en modernaj landoj, kiuj facile akceptas la forlason de siaj propraj tradicioj. Aparta okazo estus la islamiĝo aŭ konverto al islamo de granda parto de la afrikdevena loĝantaro de Usono.
Arko de Germanicus
Ĝi estis deklarita historia monumento en la jaro 1905.
Severní
Severní (Hilgersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lobendava. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Lobendava. Estas ĉi tie registritaj 63 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Severní estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,04 km².
Geografio
Ĉi tiea vilaĝplaco estas la plej norda mezo de municipo en Ĉeĥio. Al la vilaĝo falas ankaŭ la plej norda konstruigita loko en Ĉeĥio kaj al la sama katastra teritorio apartenas ankaŭ la plej norda punkto de Ĉeĥio. En pasinteco la plej norda municipo estis municipo Fukov, norde de Šluknov.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1472.
Domprel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Adolf Hurwitz
Adolf HURWITZ (26a de marto 1859 – 18a de novembro 1919) estis germana matematikisto kiu laboris pri algebro, analitiko, geometrio kaj nombroteorio.
Li estis el familio de neriĉaj judoj kaj povis iri al universitato nur per helpo de amikoj. Li studis en Munkeno, Berlino kaj Lepsiko, foje ĉe Felix Klein. Poste li estis profesoro en la Universitato de Gotingeno. En 1884, Adolf Hurwitz alvenis al Göttingen kiel Krom-Profesoro (t.e., helpoprofesoro). Tiel startis intensa kaj fruktodona scienca interŝanĝo inter la triopo Hurwitz-Minkowski-Hilbert, kaj Hermann Minkowski kaj David Hilbert speciale faros reciprokan influon unu super la alia variajn fojojn en siaj sciencaj karieroj.
Kontribuoj
Li estis unu el la plej fruaj studantoj de la teorio de la Riemann surfaco, kaj pruvis multajn el la fondaj rezultoj pri algebraj kurboj; ekzemple per la teoremo pri memformismo de Hurwitz. Tiu verko antaŭis al nombraj postaj teorioj, kiel la ĝenerala teorio de algebraj korespondadoj, la operatoroj de Hecke kaj la teoremo de fiksa punkto de Lefschetz. Li havis ankaŭ prokundan intereson en nombroteorio.
Suraĵ
Suraĵ (ruse Сураж) estas urbo en Brjanska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 15254501.
La urbo estis fondita en komenco de la 17-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas (+7)48330, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La urbo estas ĉe rivero Iputj (Ипуть) (baseno de rivero Dnepr (Днепр)).
En la urbo estas fervoja stacio.
Teologio morala
Do, fonto de la teologio “morala”, se temas ekzemple pri kristana moralo, estas la Biblio kaj etikaj ordonoj en ĝi entenataj kun la bibliaj konceptoj de interligo, regno, kaj aliaj nocioj kiel la dek ordonoj kiuj fakte konfirmas kaj apogas normojn jam dedukteblajn el la natura morala leĝo. Kaj tiel rilate alijan religiojn.
Suraĵ
En jaro 2002 la urbo havis 12 mil loĝantojn.
Teologio morala
Teologio morala distingiĝas ankaŭ el moraleco kiu koncernas la sintenon de la homo al la morala leĝo, nome lia libera decido ĝin akcepti aŭ malakcepti.
Kutime oni distingas la teologion moralon el la sistemoj moralaj: en la amplekso de la teologio morala, por morala sistemo oni intencas tiu doktrino kiu kaze de duba liceco de morala ago, konsentas ke la aganto estu morale aprobita (precipe de sia konscienco) pri la elekto farita. Ili estas, se mencii kelkajn, probablismo (licas sekvi la interpreton probablan), pliprobablismo (oni devas sekvi la interpreton pli probablan), plicertismo (oni devas sekvi la interpreton pli certa), lasismo (oni rajtas sekvi eĉ la malpli certan interpeton), ktp.
Ĉar moralo estas ligita al la filozofia sistema subkuŝanta, ĝi varias laŭ la fundamento kaj justiĝo de la filozofia sistemo.
Voĉoj kunligitaj
Etiko
Moralismo
Moraleco
Bernard Häring
Dinastio de Braganzo
La dinastio Braganzo, Sereníssima Casa de Bragança, estas portugala nobela familio nomita laŭ la samnoma urbo, al kiu apartenis de 1640 ĝis 1853 la reĝoj de Portugalio kaj de 1822 ĝis 1889 ankaŭ la imperiestroj de Brazilo. Per la morto de reĝino Maria la 2-a, la reĝeco de Portugalio transiris de la familio Braganzo al la familio de ŝia edzo, Saksio-Koburgo kaj Gotao, branĉo de dinastio Wettin. Tiu branĉo foje estas nomata Braganzo-Saksio-Koburgo-Gotao aŭ Braganzo-Wettin.
Kadmia oksalato
Kadmia oksalato aŭ dukarboksilato de kadmio (II) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj kadmia hidroksido. Ĝi estas senkoloraj aŭ blankaj kristaloj, nesolveblaj en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kadmia oksalato posedas 1 kadmiatomon, 2 karbonatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Kadmia oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kadmiaj derivaĵoj.
Esperanto sen fleksio
Principoj
Jen estas la principoj de la projekto, laŭ la aŭtoro, en Esperanto sen fleksio mem (kaj la traduko en norman Esperanton):
Ekzemplo de teksto
Jen Patro Nia:
Patro nia, kiu esti en chielo, sankta estu via nomo; venu regno via; estu farita volo via, kiel en chielo tiel ankaw sur tero. Na pano nia chiutaga donu al ni hodiaw, kaj pardonu al ni shuldo nia, kiel ni ankaw pardoni na nia shuldanto, kaj ne konduki ni en tento, sed liberigu ni de malbono.
"Mi instrui pri la vojo sen distingo inter ekstera kaj interna leciono. Instruanto de vero ne havi fermita pugno, kaj ne kashi grava scio. Sciokashado indiki falsa doktrino." – Buddha
Neniu paroli esperanto.
Eksteraj ligiloj
Esperantido
Funikularo Starý Smokovec-Hrebienok
La Funikularo Starý Smokovec-Hrebienok (Pozemná lanová dráha Starý Smokovec – Hrebienok) estas funikularo inter Starý Smokovec kaj la turisma komplekso de pinto de Hrebienok en Altaj Tatroj, Slovakio.
Historio
Plena rekonstruado de la linio okazis en 1967. Teĥnologio por la tuta linio estis provizita de la itala kompanio Ceretti-Tanfani. Po 130 anstataŭ 45 homoj povis vojaĝi samtempe per veturilo. Tial ke moderna teĥnologio estis uzata, daŭro de la vojaĝo malpliiĝis al 7 el la pli fruaj 11 minutoj.
Du malnovaj veturiloj estis anstataŭigitaj per novaj en novembro 2007. Novaj veturantaj materialoj estis faritaj fare de Garaventa, kompanio bazita en Berno, Svislando. Doppelmayr, aŭstra kompanio helpis en la kreo de la nova funikularo, kiu havas kapaciton de 160 homoj, 30 pliaj ol la pli frua.
Funkciado
La linio havas la sekvajn parametrojn:
Jeremias David Reuß
Jeremias David Reuß (1750-1837) estis germana filologo, helenisto, beletra historiisto kaj bibliotekisto Li estis filo de la teologo Jeremias Friedrich Reuß (1700-1777), kaj frato de la kuracisto August Christian Reuss (1756-1824). Liaj onkloj estis la kuracisto Albrecht Reichardt Reuss (1712-1780) kaj August Reuss (09.10.1709 Horrheim - 21.05.1776 Marbach).
NGC 250
NGC 250 (aliaj indikoj — PGC 2765, UGC 487, MCG 1-3-2, ZWG 410.5, IRAS00446+0738) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Jeremias David Reuß
Biografio
Li unue studis filologion kaj en 1768, kun 18-jaroj, li ricevis sian diplomon kiel doktoron pri filologio en la "Universitato de Tubingeno". Mallongatempe li iĝis kuratoro de la universitata biblioteko. En 1774, li estis indikita kiel subbibliotekisto. En 1780, li partoprenis en la eldono de Johann Friedrich Fischer (1726-1799) pri la "Dialogoj de Platono".
NGC 250
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jeremias David Reuß
Biografio
Iom post iom Reuss navigadis el la filologio al la historio de la sciencoj. Inter 1781-1782 li entreprenis studvojaĝon tra Germanio kaj iĝis asocia profesoro pri intelekta historio en la Universitato de Göttingen, en 1782, kaj estinte plena profesoro en 1785. En Göttingen, Reuss sin tute dediĉis al la historio de la sciencoj.
En 1789 li iĝis titulara profesoro kaj subbibliotekisto (sukcedante al Christian Gottlob Heyne) en la universitata biblioteko de Göttingen. En 1812, li iĝis unua bibliotekisto kaj ĉefbibliotekisto ekde 1829. En 1790, lia lasta kontribuaĵo al la filologiaj laboroj estis la Bibliotheca graeca, kune kun Johann Andreas Fabricius (1696-1769).
En 1805, la Bavara Akademio pri Sciencoj nomumigis lin kiel korespondan membron. Li korespondis kun sennombraj erudiciuloj inklude de la luterana teologo Friedrich Münter (1761-1830), la evangelia teologo Heinrich Eberhard Gottlob Paulus (1761-1851) kaj la historiisto Ludwig Timotheus Spittler (1752-1810).
Kiam li mortis, li lasis sian privatan bibliotekon, kiu entenis pli ol 7 mil titolojn, al la Biblioteko de la Universitato de Tubingeno.
Natria 3-etilbenzoato
Natria 3-etilbenzoato aŭ natria 3-etilfenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la 3-Etilbenzoata acido kaj natria hidroksido. Natria 3-etilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Natria 3-etilbenzoato prezentas 3-Etilbenzoatan grupon ligitan al natria katjono. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 9 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Natriaj
Eleanora de Provenco
Eleanora de Provenco (n. ĉirkaŭ 1223, m. la 24-an aŭ 25-an de junio 1291) estis la edzino de Henriko la 3-a (Anglio).
Taunton
Taunton estas la ĉefurbo de Somerset, Anglio. En 2011 ĝi havis 60 479 loĝantojn.
Eleanora de Provenco
Naskiĝo kaj familio
Eleanora naskiĝis en Aix-en-Provence kaj estis filino de Ramon Berenger la 4-a (grafo de Provenco) kaj Beatrica de Savojo.
Taunton
Historio
Dum la milito de rozoj okazis bataleto ĉe Taunton. En 1497, Perkin Warbeck, kiu pretendis la anglan tronon, atingis Taunton, sed fuĝis pro timo de la armeo de Henriko la 7-a (Anglio): post sia kaptiĝo li estis enkarcerigita ĉe Taunton antaŭ esti translokita al Londono.
Eleanora de Provenco
Malpopulareco
Eleanora ege influis sian edzon kaj venigis en Anglion multajn savojajn kuzojn. Tio malkontentigis multajn anglajn nobelojn. Kiam en 1263 Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester) estris ribelon, ŝi forte kontraŭis lin, kaj kunigis batalistojn en Francio por subteni Henrikon.
Taunton
Historio
Dum la mezepoko okazis komercaj bazaroj, kiuj famis pro la vendo de lana tolo fabrikita en la urbo. Fine de la 18-a jarcento estiĝis silkteksa industrio.
Dum la angla enlanda milito, la urbo estis okupata foje de subtenantoj de Karlo la 1-a (Anglio), foje de tiuj de la parlamento. De julio 1644 al junio 1645 reĝa armeo sieĝis la urbon. Dum tiu milito multaj antikvaj konstruaĵoj detruiĝis.
En 1685, post la subpremo de la ribelo de Monmouth, ĉe la kastelo de Taunton okazis parto de la "sangaj procesoj" de juĝisto Jeffreys, kiu tie mortkondamnis pli ol 200 ribelintojn.
Vidindaĵoj
Inter la vidindaĵoj de Taunton estas:
Eleanora de Provenco
Malpopulareco
Londonaj gravuloj malamis ŝin, kaj pro tio Eleanora postulis la pagon de impostoj al kiuj ŝi ne tutklare rajtis. La 23-an de julio 1263, dum ŝi velis laŭlonge la Tamizon, londonanoj atakis ŝian barĝon, kaj nur malfacile ŝi eskapis al la loĝejo de la londona episkopo.
Abatejo Beaulieu
Abatejo Beaulieu estis cistercia abatejo kies ruinoj troveblas en Hampshire, Anglio.
Eleanora de Provenco
Karaktero
Eleonora famis pro siaj beleco, klereco kaj poemoj. Ŝi ege ĝuis laŭmodajn vestaĵojn, kiujn ŝi ofte importis el Francio. Ŝi enkondukis en Anglion novspecan, altan kaptukon.
Abatejo Beaulieu
Johano (Anglio) fondis la abatejon en 1203-1204 kaj venigis tien 30 monaĥojn el Cistercio, la ĉefmonaĥejo de la cistercianoj. Johano donis al la nova abatejo multe da mono, grandajn bienojn en suda Anglio, kaj aliajn donacojn. La abatejo tre grandis kaj la konstruado daŭris ĝis 1246. La preĝejo longis 102 metrojn kaj enhavis 11 kapelojn. Papo Inocento la 3-a ordonis ke la abato devis respondi nur al la papo, ne al angla episkopo, kaj konfidis al la abatejo gravajn rajtojn de azilo: pro tio kaj krimuloj kaj nobeloj trovis rifuĝon tie. En 1497 Perkin Warbeck, kiu pretendis la anglan tronon, estis kaptata ĉe Beaulieu.
Hallungen
Hallungen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Hainich-Werratal, ligo de pluraj najbaraj komunumoj cele al komuna plenumo de difinitaj servoj kaj taskoj.
Eleanora de Provenco
Karaktero
Ŝi amis aparte sian plej aĝan filon Eduardon, kaj kiam tiu grave malsanis en 1246, ŝi restis tri monatojn apud li ĉe Abatejo Beaulieu.
Lasta jaroj
Post la 1272-a morto de Henriko kaj la kroniĝo de Eduardo la 1-a, Eleanora restis en Anglio, prizorgante plurajn genepojn. En 1274 mortis Henriko, filo de Eduardo, kiun Eleanora lamentegis: ŝi entombigis lian koron en nova priorejo kiun ŝi fondis ĉe Guildford (Surrey).
Plurajn jarojn antaŭ sia morto Eleanora eniris monaĥinejon. Ŝi mortis en 1291 ĉe Amesbury, Wiltshire, kie ŝi entombiĝis en la abatejo.
Idoj
Eleanora kaj Henriko la 3-a havis almenaŭ kvin gefilojn:
Eble estis kvar aliaj filoj kiuj mortis infane.
Abatejo Beaulieu
En 1535, laŭ reĝaj komisiitoj, la abatejo havis malnetan enspezon de 428 pundojn (nete, 326 pundojn). En aprilo 1538 Henriko la 8-a fermis la abatejon: multaj monaĥoj ricevis pensiojn. Pluraj krimuloj kiu ĝuis rifuĝon en la abatejo ricevis pardonojn kaj ŝuldantoj kiu ankaŭ rifuĝis tie ricevis permeson resti tie.
Eblas viziti la ruinojn kaj la domegon. En la ĉirkaŭ bieno situas grava Nacia Aŭtomuzeo.
3698 Manning
3698 Manning estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan Brian Manning.
Arhavi
Arhavi estas urbo en provinco Artvin en Turkio.
Altlernejo Károly Róbert
Altlernejo Károly Róbert [kAroj rObert], (origine hungare Károly Róbert Főiskola mallonge KRF) estis altlernejo en Gyöngyös, kie studas 13000 studentoj.
Historio
En 1334 Gyöngyös ricevis urborajton fare de Karolo la 1-a. Ekde tiam la urbanoj estimas la reĝon, tial la altlernejo prenis nomon de la reĝo.
Jam en 1871 oni iniciatis altlernejon pri vinberkulturistoj, vinkulturistoj, vitkulturistoj, kiu ne sukcesis. Tamen en 1900 lernejo por vitistoj funkciis kelkajn jarojn. En 1920 ekfunkciis agrikultura mezlernejo, kiu iĝis en 1949 agrikultura gimnazio. En 1962 oficiale establiĝis la pli supera instruado. En 1976 la lernejo iĝis parto de agrikultura altlernejo de Gödöllő. En 1989 tie okazis la unua hungara koresponda instruado, poste en 2000 la lernejo ricevis la titolon memstara fakultato. Post 3 jaroj ĝi plene memstariĝis kiel altlernejo.
En la diversaj fakultatoj krom la vinoj-vitoj oni instruas ankaŭ informadon, komercojn, financojn, turismojn, spicherbojn.
Kampuso
En 2016 la altlernejo estis integrita al Universitato Károly Eszterházy kiel kampuso.
Historio de la Romia Imperio
La historio de la Romia Imperio kovras la historion de Antikva Romo el la falo de la Romia Respubliko en 27 a.K. ĝis la abdiko de la lasta okcidentromia imperiestro en 476 p.K. Romo eketendiĝis tuj post la fondo de la Respubliko en la 6a jarcento a.K., kvankam ĝi ne etendiĝis ekster la Italia Duoninsulo ĝis la 3a jarcento a.K. Enlanda milito ekis en la Roma ŝtato en la mezo de la 1a jarcento a.K., unue inter Julio Cezaro kaj Pompeo, kaj fine inter Aŭgusto Cezaro kaj Marko Antonio. Antonio estis venkita ĉe la Batalo de Aktio en 31 a.K. En 27 a.K. la Senato kaj romana popolo faris Oktavianon imperator ("komandanto") kaj tiele komencis la Princlando, nome unua epoko de Romia imperia historio kiu kutime datis el 27 a.K. al 284 p.K.; ili poste havigis al li la nomon Augustus, nome "la venerata". La sukceso de Aŭgusto establis principojn de dinastia sukcedo estis limigita de lia supervivo al nombro de talentaj eventualaj heredantoj: nome la dinastio Juli-Klaudia daŭris dum kvar pliaj imperiestroj — Tiberio, Kaligulo, Klaŭdio, kaj Nerono — antaŭ ĝi lasis la pason en 69 p.K. al la militdetruita Jaro de la kvar imperiestroj, el kiu Vespaziano aperis kiel victor (venkinto). Vespaziano iĝis la fondinto de la mallongdaŭra Flavia dinastio, kiu estis sekvita de la Nerva–Antonina dinastio kiu produktis la «kvin bonajn imperiestrojn»: Nerva, Trajano, Hadriano, Antonino Pia kaj la filozofema Marko Aŭrelio. Laŭ la greka historiisto Kasjo Diono, nome tiutempa observanto, la ascendo de la imperiestro Komodo en 180 p.K. markis la descendon "el regno de oro al alia de rusto kaj fero" — nome fama komento kiu kondukis al kelkaj historiistoj, notinde Edward Gibbon, al konsidero de la regado de Komodo kiel komenco de la Falo de la Romia Imperio.
Seltenbach (Eisbach)
La rojo Seltenbach estas 5,4 km longa, orografie dekstra flankrivero de la rivereto Eisbach en la nordoriento de la Palatinata arbaro, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rivervojo
La rojo havas sian fonton en alteco de 282 m super marnivelo. Nordokcidente de la komunumo Neuleiningen. La fonto ĉe la nordokcidenta deklivo dela monteto Kleiner Donnersberg situas sur la teritorio de la komunumo Hettenleidelheim. Unue la rojo fluas nornord okcidenten la tangas la la komunumon Hettenleidelheim. Poste ĝi turniĝas nordorienten. Ĝi pli kaj pli alproksimiĝas al la Eisbach kaj pasas Ebertsheim. Oriente de Seltenbach l rojo enfluas de dekstre la rivereton Eisbach. Nur kelkaj metroj malsupe enfluas la Rodenbach kaj Quirnheimer Bach.
3062 Wren
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan desegniston, geometron, anatomiiston astronomon kaj arkitekton Christopher Wren (1632 – 1723).
Voivodeni (Dragu)
Voivodeni (Dragu) [vojvodenj] (hungare: Vajdaháza) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Dragu.
Voivodeni (Mureș)
Voivodeni [vojvodenj] (hungare: Vajdaszentivány [vajdasentiva:nj]) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Reghin. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Toldal.
Loĝantaro
En 1910 Vajdaszentivány havis 1729 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1768 (rumanoj, 64 % da hungaroj).
Arnold Mostowicz
Arnold Mostowicz (naskiĝis la en Lodzo, mortis la  en Varsovio) estis pola verkisto, ĵurnalisto, tradukisto, kuracisto kaj scienca populariganto.
Comeglians
Comeglians [prononco "KomeljiANS] aŭ friule Comelians estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis . Kristana patrono estas la sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Ovaro, Paluzza, Prato Carnico, Ravascletto kaj Rigolato.
6426 Vanýsek
6426 Vanýsek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Arnold Mostowicz
Vivo
Arnold Mostowicz naskiĝis en juda familio. En la jaroj 1932–1939 li studis medicinon en Tuluzo. Li revenis al Pollando antaŭ germana invado en Pollandon. Dum sieĝo de Varsovio li laboris en malsanulejo. Post konkero de la ĉefurbo fare de Wehrmacht, oktobre 1939 li revenis al Lodzo, kie li estis translokigita al geto. Tie dum 4 jaroj li laboris kiel kuracisto en infekta hospitalo kaj rapidhelpo. Post likvido de la geto li estis sendita al koncentrejo Aŭŝvico. Post la dua mondmilito li ne revenis al medicino, sed okupiĝis pri ĵurnalismo ĝis sia pensiiĝo.
Choi Seung-ja
Choi Seung-ja (hangeul: 최승자, Chungcheongnam-do, 1952) estas verkistino de Sud-Koreio.
Arnold Mostowicz
Vivo
Dum tiu ĉi periodo li jam prilaboris antologiojn de la franca kaj soveta humuroj. En la franca volumo li aperigis 28 nekonatajn aŭtorojn, kies verkojn mem tradukis. En la 70-aj jaroj okupigis pri scienca popularigo de biologio, kaj pri Nifo-temaro.
En la 70-aj kaj 80-aj jaroj li kunkreis serion de bildliteraturaĵoj Bogowie z kosmosu (Dioj de la kosmo, bazitan sur hipotezoj de Erich von Däniken, kiuj fmiĝis en multaj landoj de Eŭropo. Li ankaŭ publikigis siajn rememorojn pri Lodzo.
La unua libro de Arnold Mostowicz kiel verkisto, eldonita en 1988, Żółta Gwiazda i Czerwony Krzyż (Flava Stelo kaj Ruĝa Kruco) estas bildo de liaj getaj kaj koncentrejaj rememoroj kaj pripensoj, kiun la kritikistoj konsideris unu el la plej valoraj dokumentoj pri holokaŭsto.
Li mondfamiĝis danke al dokumenta filmo Fotoamator (Fotoamatoro) de Dariusz Jabłoński de 1998, en kiu postulas historian veron pri holokaŭsto kiel komentisto de diapozitivoj devenantaj de la lodza geto. Li ankaŭ kunaŭtoris scenaron de tiu ĉi filmo. En 1995 iĝis prezidanto de la fondaĵo Monumentum Iudaicum Lodzense, kies celo estas prizorgo de la heredaĵo de lodzaj judoj. Dum multaj jaroj plenumis funkcion de prezidanto de la Asocio de Judoj-Ekssoldatoj kaj Damaĝitoj en la dua mondmilito. En 1998 ricevis la titolon Honora Civitano de la Urbo Lodzo.
Arnold Mostowicz estis entombigita en Militista Tombejo Powązki en Varsovio.
Choi Seung-ja
Ŝi studis germanan filologion en la Universitato de Koreio, sed ŝi ne finis. Ŝi ankaŭ laboris kiel tradukistino de la germana lingvo kaj eldonis siajn unuajn poemojn en la revuo Munhakgwa jiseong en 1979.
Provinco Samangan
Samangan (paŝtoe سمنګان, perse سمنگان) estas provinco (velayat) en la nordo de Afganio kaj limas al la provincoj Balĥ, Kunduz, Baglan, Bamijan kaj Sar-i Pul. La ĉefurbo la provinco estas Ajbak. La teritorio havas 345 100 loĝantojn.
6426 Vanýsek
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa astronomo Vladimír Vanýsek (1926–1997), profesoro pri astrofiziko ĉe la Universitato de Karolo, fakulo pri la kemio kaj la fiziko de la kometoj.
Provinco Samangan
En aprilo 2010 la provinco Samangan estis skuita de forta tertremo, kiu kaŭzis mortojn, vunditojn kaj detruojn de konstruaĵoj.
Mitologio
Samangan havas gravan rolon en la irana nacia eposo Ŝahnameo de Abol-Gasem Ferdousio. En la rakonto pri Rostam kaj Sohrab, Samangan priskribiĝas kiel lima lando inter Irano kaj la regno Turano de tjurklingvaj popoloj. La reĝo de Samangan, Tahmine, enamiĝas al Rostam. Naŭ monatojn post ama nokto naskiĝas la komuna filo Sohrab, kiu kreskas sen koni la patron. Kiam li iĝas adoleska kaj serĉas sian patron en Irano, li renkontas la patron en batalo kaj la patro sen ekkoni sian filon mortigas la junulon per ponardo. Nur en la lasta momento de la mortado Tahmine tamen ekkomprenas kiu estas la mortanto, rekonante brakoringon kiun li iam donis al Rostam.
16513 Vasks
16513 Vasks estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la latvan komponiston kaj kontrabasiston Pēteris Vasks, kiu studis komponadon ĉe la Latva Ŝtata Konservatorio. Li inkludis en sia laboro grandan senson de la naturo, ambaŭ virgina kaj detruita, kiel en lia Arĉa kvarteto n° 2 (1984). En 1997 li ricevis la latvan Granda Musikan Premion pro lia konĉerto por violono.
Fosforila fluorido
Fosforila fluorido aŭ POF3 estas neorganika fosfora kombinaĵo, senkolora, venena, koroda gaso, analogaĵo de la fosforila klorido kaj fosforila bromido, uzata kiel kemia reakcianto en industriaj kaj laboratoriaj sintezoj. Ĝi reakcias kun akvo formante fluoridan acidon kaj fosfatan acidon.
Ekzistas multaj manieroj por produkti ĉi-substancon. Thomas Edward Thorpe (1845-1925) kaj F. J. Hambly uzis la reakcion de kriolito kaj fosfora kvinoksido kaj helpis determini ĝian molekulan mason. La belga kemiisto Frédéric Swarts (1866-1940) studis la konvertadon de kloridoj en fluoridojn, Oskar Glemser (1911-2005) plenumis sennombrajn esplorojn pri fluoroderivaĵoj kaj malkovris la Freon-12. En 1886, Henri Moissan (1852-1907) reakciigis 2 partojn de maldike dividitan krioliton kun tri partoj de fosfora kvinoksido. Joseph Louis Gay-Lussac (1778-1850) interesiĝis pri la origino de la fluoro en homaj ostoj kaj priskribis plurajn fluoridojn. Louis-Jacques Thénard (1777-1857) studis la agadon de la kloro sur fosforo, ktp.
Krom tio, per fosforila trifluorido oni povas sintezi sennombrajn kemiaĵojn tiaj kiaj fluorosulfata acido (reacio 12), dumetilamino-fosforil-fluorido (reakcio 1), fosfata acido (reacioj 2, 3, 5, 6, 7 8), trifenil-fosfito (reakcio 4), trifluoro-pirimidino (reakcio 5), trifluoro-benzeno (reakcio 6), benzila fluorido (reakcio 7), vinil-benzeno (reakcio 8).
Fosforila trifluorido reakcias kun akvo, alkoholoj kaj acidoj. Ĝi estas solvebla en eteroj kaj hidrokarbonidoj. Ĝi plenumas sennombrajn senhidratigajn reakciojn konvertante nitrilojn en amidojn (reakcio 3) kaj barbiturata acido en trifluoro-pirimidinon (reakcio 5).
Géza Zemplén
Géza Zemplén, laŭ la hungara skribmaniero Zemplén Géza (naskiĝis la 1883 en Hungario, en Trencsén (nuntempa Trenčín en Slovakio), mortis la  1956 en Budapeŝto) estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio. Lia frato estis Győző Zemplén.
Biografio
Géza Zemplén frekventis gimnazion en Fiume, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj ankaŭ li doktoriĝis en 1904. En la sekva jaro li estis asistanto en Akademio de Selmec, sed dume li ankaŭ plulernis en Berlino. En 1907, poste en 1920 kaj 1933 li edziĝis. En 1940 li prelegis pri kemio en Berlino, en 1947 li estis gastoprofesoro en Vaŝingtono. Li ricevis premion Kossuth en 1948, en 1928 kaj 1932 ankaŭ aliajn premiojn.
Makaton
La Makaton estas komunikadilo por helpi infanojn, kiuj havas malfacilon komunikadi, por plibonigi komunikadon, miksante gestojn kaj grafikajn signojn. Ĝenerale oni instruas ĝin per parolado, signoj kaj piktogramoj.
Romia teatro de Malago
La Romia teatro de Malago estis konstruaĵo konstruita sub ordono de la romia imperiestro Cezaro Aŭgusto, en la romia urbo Malako, nuna Malago, Hispanio. Ĝi estis konstruita en la 1-a jarcento a.K kaj troviĝas ĉe la monteto de la Alkazabo, en la Strato Alcazabilla. Ĝi estis uzata ĝis la 3-a jarcento. Ĝi restis kaŝita dum multaj jarcentoj ĝis la jaro 1951 kiam oni realigis la ĝardenojn de la Palaco de Arkivoj kaj Bibliotekoj.
Makaton
Celoj
- Ebligi pli bonajn interŝanĝojn
Hohenaltheim
Hohenaltheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Makaton
Celoj
- Optimumigi la socian asimiliĝon
- Favori la komprenadon kaj la paroladon
- Helpi la lernadon de la skriba lingvo
Signoj
La signoj en Francio devenas de la gesta lingvo por surduloj (LSF: Signa Franca Lingvo). Nur la ĉefaj vortoj estas signaj en la ordo de la parola lingvo. Por la lernantoj, vida kaj kineza informo el la signoj ebligas pli bone kompreni la mesaĝon ĉar tiel la memoro estas pli bone aktiva; grade, laŭ siaj kapabloj, la uloj proprigas al si signojn kaj esprimas siajn bezonojn, dezirojn…
La sperto pruvas, ke uzi signojn stimulas kaj kuraĝigas la evoluadon de la parolo.
La piktogramoj estas grafikaj simboloj adaptitaj por baza leksiko. Ili povas esti facile reproduktataj. Handikapuloj kiuj povas nek signi nek paroli montros piktogramojn kaj tiel esti komprenotaj. Plie la piktogramoj estas interesaj, se oni uzas ilin kun signoj kaj parolo por instali sintaksajn sciojn kaj evoluigi la kapablojn legi.
Priskribo
Makaton estas lingva programo kiu proponas rimedon por komuniki kaj favori la evoluadon de la parolo ĉe uloj kiuj havas gravajn perturbojn en komunikado. La programo Makaton estis konceptita de sinjorino Walker, angla ortofonistino, en la sepdekaj jaroj.
Tiu komunikadilo konsistas el 450 vortoj kiuj estis zorge elektitaj kaj gradaj laŭ komplekso. La bazaj niveloj enkondukas necesan leksikon por esprimi simplajn nociojn. La aliaj niveloj enkondukas la pli kompleksajn nociojn.
La diverso de la koncepto ebligas rapide favori la interŝanĝojn: nomi, formuli peton aŭ malkonsenton, priskribi, esprimi senton.
Suplementa leksiko de proksimume 7000 vortoj aldonitaj al la programo ebligas pli bone komuniki por iuj kiuj estas pli kapablaj.
Unue ĝi estis konceptita por helpi kreskulojn kiuj estis en malsanulejo kaj suferis pro surdeco kaj gravaj pertuboj en lernado. Nun oni uzas ĝin por kaj kreskuloj kaj infanoj kiuj havas lingvajn perturbojn kun diversaj handikapoj: aŭtismo, plurhandikapo, mensa handikapo…
La programo Makaton estas uzata en multaj landoj: Britio, Aŭstralio, Japanio, Palestino, Usono, Nov-Zelando. En Francio la unua instrua staĝo okazis en 1995 en Parizo danke al AAD (Asocio Estonteco Afazio)
Transporto en Tjumeno
Transporto en Tjumeno ampleksas surterajn, akvajn kaj aerajn veturilojn kaj transportan infrastrukturon ekzistantajn en Tjumeno (Rusio). Ekde komenco de sia historio Tjumeno rolis kiel la transporta nodo de Okcidenta Siberio kaj plu havas gravan transportan signifon.
Historio
Sur la malnova blazono de Tjumeno estas skribite: "De tiu ĉi urbo komenciĝas" (supozeblas daŭrigo: "la vojo laŭ riveroj siberiaj"). Tio substrekis signifon de la urbo, kiel elirpunkto por plua vojaĝado tra Siberio, en kiu Tjumeno iĝis la unua rusa urbo. Poste estis konstruitaj kelkaj landvojoj (тракт), kiuj ligis la regionon al Eŭropa Rusio. La plej fama estis la Siberia (ankaŭ nomata Moskva) landvojo, kiu nun ene e la urbo transformiĝis je strato Moskovskij trakt. Veturado okazis en kaleŝoj, gvidataj de ŝtataj koĉeroj (inter loĝlokoj) au privataj koĉeroj (ene de loĝlokoj). Apero kaj disvolviĝo de novaj transportoj (unue fervojo, poste aviado) malpliigis signifon de akva transporto. En la 1990-aj jaroj ŝoseoj ligis ĉiujn grandajn loĝlokojn de la regiono, do ankau signifo de loka aviado malkreskis.
Aviado
En 1912 la fama rusia aviadisto Aleksandr Vasilev faris la unuajn flugojn en aviadilo Farman super Tjumeno dum sia prezentado sur loka hipodromo. En 1913 lian triumfon ripetis Sergej Utoĉkin. En 1924 aviadilo Junkers flugis laŭ itinero Sverdlovsko — Tjumeno — Tobolsko — Irbito — Sverdlovsko. Komence de la 1930-aj sur lago Andrejevskoje apud Tjumeno aperis akva flughaveno kun betona moleo, akceptanta hidroplanojn. En 1934-1935 estis konstruita flughaveno ĉe vilaĝo Pleĥanovo, rande de Tjumeno. En 1934 formiĝas loka aviagrupo. En 1957 tie flugis ĉefe aviadiloj Antonov An-2 kaj kelkaj Lisunov Li-2 (ĉefe en kargoversio kaj nur iuj en pasaĝera versio). Flugo en Iljuŝin Il-14 de Tjumeno al Moskvo daŭris tutan nokton, kun du alteriĝoj en Sverdlovsko kaj Gorkij.
En 1966 estis konstruita la unua aviokurejo de la flughaveno Roŝĉino. La el la flughaveno Pleĥanovo al Roŝĉino estis translokita avia taĉmento. La malfermiĝis la aera stacidomo Roŝĉino En 2012-2016 okazis grava rekonstruo de la flughaveno Roŝĉino. Oni pripensas plian rekonstruon.
Fervojo
La fervojo venis al Tjumeno el Ekaterinburgo en 1885 kaj tiutempe la urbo estis ĝia fina punkto, do ĉiuj kargoj sekvantaj orienten estis transportataj al la riverhaveno Tura ĉe la rivero Turo, kaj metitaj sur vaporŝipojn. En inversa direkto sekvis la siberiaj varoj. Tio stimulis disvolviĝon de la akva transporto kaj, kiel kromefiko, en la urbo aperis la unuaj ŝtonaj pavimoj — danke al speciala imposto, ricevata de ĉiuj kargoj transportataj inter la fervoja stacio kaj riverhaveno. Danke al tio la urbaj stratoj, kiuj dum jarcentoj famis pro sia aĉa stato, grave pliboniĝis.
Komence de la 20-a jarcento estiĝis granda lukto por daŭrigo de la fervojo al [[Orienta Siberio. Inter konkurantoj estis Ŝadrinsko, Tobolsko kaj eĉ Jalutorovsko. La unua havis plej grandajn ŝancojn, ĉar tiun itineron promociis influa grupo da lokaj farunfaristoj, kies komerco postulis aliron al la merkato de Eŭropa Rusio. Sed danke al klopodoj de la tjumena urbestro Andrej Tekutjev, lastmomente la itinero estis ŝanĝita kaj estis aprobita la tjumena varianto. En en 1911-1913 la fervojo ligis Tjumenon al Omsko, kio fine certigis statuson de la urbo kiel komerca kaj industria centro de la regiono. Post tio Tobolsko kaj Ŝadrinsko definitive perdis sian ekonomian signifon kaj degeneris . En 1966-1975 estis konstruita fervojo Tjumeno — Tobolsko — Surguto. La apud la urbo estis malfermita la infana fervojo, kie infanoj lernas kaj praktikas fervojajn profesiojn.
Busa transporto
En 1952 laŭ stratoj Respubliko kaj Pervomajskaja de fervoja stacidomo ĝis riverhaveno navedis busoj, faritaj surbaze de kamiono Gaz-51. Tia "buso" enspacigis ĝis 20 pasaĝerojn. Plejparte temis pri ordinaraj kamionoj, kun tento kaj lignaj benkoj laŭlonge de flankoj. Oni eniris kaj eliris laŭ metala ŝtuparejo, alkroĉita ĉe la posta flanko.
En 1957 en strato Orĝonikidze estis konstruita la unua busa stacidomo, de kie busoj veturis al aliaj vilaĝoj kaj urboj. Ĝi troviĝis surloke de la nuna aĉetcentro CUM. Ĉiutage okazis ĝis 250 veturoj laŭ 6 apudurbaj kaj 14 interurbaj itineroj. En 1963 la stacidomo estis translokita al la vilaĝo Parfjonovo (ene de la urbo) kaj lokiĝis en la teritorio de la aŭtokompanio 1228. En 1974 estis konstruita la nova trietaĝa stacidomo en strato Permjakov. En 2004 ĝi estis grave rekonstruita.
Aŭtoj
La unua aŭto aperis en Tjumeno en printempo 1907 kiel posedaĵo de inĝeniero Bednarskij. Poste venis pliaj aŭtomobiloj. La aŭtoj ofte trafis piedirantojn, surveturis trotuarojn, timigis ĉevalojn kaj kaŭzis plurajn akcidentojn, pro kio iliaj posedantoj seniĝis je stirpermesiloj. Poste nombro de la aŭtoj ĉiam kreskis.
Bicikloj
En aŭgusto 1906 al Tjumeno venis kun prezentaĵoj du famaj biciklistoj por aranĝi konkuron. Sed kiam loka amatoro avancis la ĉefurbajn stelulojn, ili ne enmanigis al la gajninto promesitan oran ĵetonon kaj devis fuĝi de indignita publiko. Ekde la 1920-aj jaroj nombro de bicikloj konstante kreskis.
Publika transporto
La laŭ itinero "Transtjumenko — la Riverhaveno" eknavedis la unua buso, farita de fajrobrigadstoj el malnova kamiono. En 1934 aperis la unuaj tri veraj busoj. En 1960 venis la unuaj itineraj taksioj, sed baldaŭ ili malaperis, reveninte nur en 1968. Trolebusoj trafikis en Tjumeno de 1970 ĝis 2009, sed fine estis komplete forigitaj kiel arkaikaj kaj malefikaj. La tuta trolebusa infrastrukturo estis malmuntita. Oni planis lanĉi ankau tramojn kaj eĉ lasis tiucele larĝajn verdajn striojn meze de stratoj Melnikajte kaj 50 Jaroj de Oktobro, sed poste la aŭtoritatoj rezignis je tiuj planoj kaj en strato Melnikajte la strio jam estas forigita.
Aviado
En la urbo funkcias du flughvenoj.
La Internacia Flughveno Roŝĉino havas federacian statuson kaj troviĝas 13 km okcidente de la urbo. Ĝi estis malfermita en 1968, funkcias tutdiurne kaj povas akcepti ĝis 2,5 milionoj da pasaĝeroj jare. Oni povas konsulti horaron rete. Regulaj kaj porokazaj itineroj ligas ĝin al dekoj da urboj en Rusio kaj eksterlande (Grekio, Azerbajĝano, Egiptio, Vjetnamio, Uzbekio kaj aliaj). En la flughaveno funkcias poŝtejo, bankoficejo, pluraj vendejoj kaj kafejoj. Proksime troviĝas hotelo "Lajner".
La flughveno Pleĥanovo troviĝas ĉe suda rando de la urbo kaj servas kiel bazejo de la flugkompanio Utair, kiu specialiĝas pri helikopteroj kaj lokaj aviadiloj An-2. Ĝi ne havas retejon kaj estas uzata sole por internaj bezonoj de la kompanio.
Fervojo
Tjumeno estas nodo de la Transsiberia fervojo, de kie interalie ekas ĝia branĉo al Tobolsko, Surguto, Niĵnevartovsko. La nuntempa fervoja stacidomo estis konstruita en 1974 kaj grave rekonstruita en 2003-2010. Ĝi troviĝas en la urbocentro (fine de strato Pervomajskaja) kaj povas enspacigi ĝis 1500 homojn. Krom atendejoj haveblas ankaŭ hotelo, frizejo, kafejoj kaj vendejoj. Oni povas konsulti horaron kaj aĉeti biletojn rete. Ekde 2018 ĉiutage inter Tjumeno kaj Tobolsko cirkulas elektrotrajno "Imperiestra itinero" (Императорский маршрут), en kiu oni povas spekti dokumentan filmon pri la lastaj tagoj de la ekzilita cara familio en Tobolsko, vidi rilatajn fotojn kaj legi informojn.
Ŝoseoj
Tra la urbo sekvas jenaj federaciaj ŝoseoj:
Kurgano — Tjumeno: venas de sudo, apud la urbo nomiĝas Ĉerviŝevskij trakt (Ĉerviŝeva landvojo);
Ekaterinburgo — Tjumeno: venas de okcidento, apud la urbo nomiĝas Moskovskij trakt (Moskva landvojo);
Tjumeno — flughaveno Roŝĉino;
Tjumeno — Jalutorovsko — Iŝimo — Omsko: venas de sud-oriento, apud la urbo nomiĝas Jalutorovskij trakt (Jalutorovska landvojo);
Tjumeno — Ĥanti-Mansijsko: venas de oriento; iras tra Tobolsko, Surguto, Neftejugansko; apud la urbo nomiĝas Tobolskij trakt (Tobolska landvojo).
La ĉirkaŭa ŝoseo «Ĉirkaŭiro de Tjumeno» (Обход г. Тюмени) kunigas, , , kaj  kaj ebligas al transita transporto plu sekvi sen eniri la urbon.
La ŝoseo Tjumeno — Kamenka — Sverdlovska provinco: venas de okcidento, apud la urbo nomiĝas Irbitskij trakt (Irbitska landvojo).
La ŝoseo Tjumeno — Salairka — Sverdlovska provinco: venas de nord-okcidento, apud la urbo nomiĝas Irbitskij trakt (Salairka landvojo).
La ŝoseo Tjumeno — Malsupra Tavda: venas de nordo, apud la urbo nomiĝas Veliĵanskij trakt (Veliĵanskij landvojo).
La ŝoseo Tjumeno — Krivodanovo: Starotobolskij trakt (Malnovtobolska landvojo), la 3-4-a kategorio.
La ŝoseo Tjumeno — Borovskij — Bogandinskoje: la 2-3-a kategorio.
La ŝoseo «Ĉirkaŭiro de Tjumeno»: la 1-a kategorio.
Galerio Ferus
La Galerio Ferus (Ferus Gallery) estis usona nuntempa artgalerio funkcianta el 1957-1966. En 1957 ĝi estis situanta en la 736-A North La Cienega Bulvardo, Los-Anĝeleso, Kalifornio. En 1958, ĝi estis relokigita aliloke en la strato al 723 North La Cienega Bulvardo, kie ĝi restis ĝis ties fermo en 1966.
Transporto en Tjumeno
Ŝoseoj
La ŝoseo Trufanovo — Voronino.
Galerio Ferus
Ĝi estis la unua galerio ĉe la Okcidenta Marbordo de Usono kiu dediĉis soloan ekspozicion al Andy Warhol, kun kiu Blum estis renkontiĝinta en Novjorko en 1961. Blum kuraĝis ankaŭ ekspozicii aliajn orientbordajn artiston, kiaj Jasper Johns, Roy Lichtenstein, kaj Frank Stella.
Transporto en Tjumeno
Ŝoseoj
La ŝoseo Knjaĵevo — Verĥnij Bor.
La ŝoseo Alveno al Bereznjaki.
En aprilo 2020 la aŭtoritatoj anoncis dezajnadon de la dua cirkla ŝoseo, tamen ne komplete ĉirkaŭonta la urbon. Temas pri la ŝoseo, kiu kunigus la vojojn Tjumeno — Brovskij — Bogandinskij kaj Tjumeno — Ekaterinburgo. Ĝi estos 20 km longa. La dezajnado komenciĝis en julio 2020; la unua kaj dua etapoj devos finiĝi en septembro 2021, la tria kaj kvara — en septembro 2022. En januaro 2021 la aŭtoritatoj konfirmis ke la konstruado komenciĝos en 2022.
Aŭtoj
Veturejoj de la urbo plurfoje estis agnoskitaj la plej bonaj en Rusio. Ĉiujare okazas granda riparado kaj rekonstruado, inkluzive de larĝigo de la veturejoj koste de piedirejoj kaj verdaĵoj. Funkcias pluraj pontoj, viaduktoj kaj vojnodoj, kaj ĉiujare estas konstruataj pliaj. Ekzistas kelkaj subteraj kaj pluraj superteraj pasejoj. La semaforoj ĉe stratkruciĝoj estas agorditaj tiel, ke dum verda lumo por piedirantoj, aŭtoj sur ambaŭ stratoj staras senmove, do la piedirantoj povas transiri la straton en ĉiuj direktoj. Multaj semaforoj havas ankaŭ sonsignalon por blinduloj. Maldekstra sago ĉe multaj semaforoj eklumas anticipe, do la aŭtoj havas tempon por turni maldekstren antaŭ renkontaj aŭtoj ekveturos. Multaj stratoj en la urbocentro havas unudirektan trafikon.
Parkumejoj estas ĉefe surteraj kaj senpagaj. Tamen ekde 2016 aperis reto de pagendaj parkumejoj. Oni povas pagi per pagmaŝinoj en parkumejo, SMS, retejo aŭ poŝtelefona aplikaĵo Tjumenskij parking (Tjumena parkumejo). La elektraj aŭtoj rajtas parkumi senpage. Ekde la pagendaj iĝis du parkumejoj ĉe la kajo de rivero Turo (la pluretaĝa kaj tiu subĉiela ĉe la domo N 1 en strato Respubliko). Por handikapuloj ili estas senpagaj. Tio kaŭzis kontraŭdirajn reagojn de la urbanoj, iuj eĉ kolektis subskribojn sub protesta peticio. Aŭtune 2019 oni planis fari pagendaj ĉiujn parkumejojn en la urbocentro — de strato Herzen ĝis strato Sovetskaja kaj de strato Profsojuznaja ĝis strato Dzerĵinskij. Poste tiu areo larĝiĝos kaj fine pagendaj iĝos ĉiuj parkumejoj en la areo inter stratoj Herzen kaj Sovetskaja, kaj de strato Profsojuznaja ĝis strato Dzerĵinskij. Pro la pandemio de Kovim-19 tiu ĉi plano ne estis efektivigita, sed la pagiloj estis instalitaj kaj ekde novembro 2021 la parkumado en la urbocentro iĝis pagenda (nur en labortagoj kaj nur ĝis la 7-a vespere). En februaro 2023 oni grave ampleksigis la zonon de la pagenda parkumado. Periodo de la senpaga parkumado estis longigita kaj validas de la 6-a vespere ĝis la 9-a matene.
Funkcias multaj ŝarĝejoj por benzinaj, dizelaj kaj gasaj aŭtoj, kaj kelkaj ŝarĝejoj por elektraj aŭtoj. En januaro 2019 ĉe la aĉetcentro Kristall aperis la unua aŭtomata benzinstacio, funkcianta sen kasejo kaj servistoj. La unuaj ŝarĝejoj por elektraj aŭtoj aperis en novembro 2017 kaj oktobro 2019 ilia nombro atingis ses, el kiuj kvar estas rapidaj (DC) kaj du malrapidaj (AC). Krome funkcias 20 neoficialaj ŝarĝejoj ĉe ĉiuj ĉefaj vojoj rande de la urbo. Multaj posedantoj de elektraj aŭtoj havas proprajn ŝarĝilojn surstrate, konektitajn al iliaj hejmaj elektroretoj kaj alireblaj por iu ajn posedanto de elektra aŭto. Ĉiuj ŝarĝejoj estas markitaj en mapo kaj serĉeblas per poŝtelefona aplikaĵo plugshare.com. En januaro 2021 en Tjumeno haveblis pli ol 300 elektraj aŭtoj kaj ĉiusemajne aperas pliaj. Ekzistas klubo de posedantoj de la elektraj aŭtoj, kiu havas propran retejon kaj aranĝas renkontiĝojn.
Taksioj
En la urbo funkcias ĉiuj ĉefaj taksiaj servoj, inkluzive de Yandex Taksio, Uber, BlaBlaCar, Maxim kaj aliaj.
Bicikloj
Nombro de biciklantoj aktive kreskas, sed la infrastrukturo postrestas. La biciklaj parkumejoj haveblas ĉe ĉiu aĉetcentro aŭ kafejo kaj en multaj aliaj lokoj. Biciklejoj malmultas (sume 52,29 km) kaj ilia konstruado alfrontas malfacilaĵojn pro manko de spaco en la urbocentro.
Aktiva disvolviĝo de la infrastrukturo komenciĝis en 2017 post opinisondo, dum kiu la urbanoj nomis tion inter la ĉefaj prioritatoj. La unua granda biciklejo estis konstruita laŭlonge de strato Ŝirotnaja (urborando). Sekvis biciklejoj en kelkaj placoj kaj parkoj. En 2019 devos aperi pliaj 9 km, interalie nova biciklejo kunigos Gilovan boskon kaj la kajon de rivero Turo. Fine devos formiĝi reto de biciklejoj 195 km longa kaj kuniganta ĉiujn urbopartojn. Kun intervalo je kelkaj kilometroj aperos riparejoj, kie ĉiu povos fiksi biciklon sur speciala rako kaj ripari ĝin, uzante disponigeblajn ilojn.
La 2019 okaze de la Tago de Rusio okazis bicikla parado, kiun partoprenis 4 mil biciklantoj. La 2019 la urbo partoprenis en la tutlanda aranĝo "Al laborejo — sur biciklo", okupinte la sesan lokon laŭ nombro de registritaj partoprenantoj. Ĉiujare en aŭgusto sur la kajo de rivero Turo okazas bicikla parado "Sinjorino sur biciklo" (Леди на велосипеде).
Krom multnombraj vendejoj funkcias ankaŭ luejoj de bicikloj. Ekde la funkcias senkontakta luigado de elektraj skutiloj, dise lokitaj tra la urbo. En aŭgusto 2020 aperis la sama servo pri luado de bicikloj. Ekde la funkcias municipa servo pri luigado de bicikloj. Ĝi inkluzivas 10 surstratajn senkontaktajn luejojn, lokitajn laŭ stratoj Lenin kaj Respubliko, de la placo Nikolskij ĝis la teknoparko. Sume per ĝi lueblas 100 bicikloj.
Piedira transporto
Trotuaroj en la urbo estas plejparte ebenaj, asfaltitaj aŭ pavimitaj per trotuaraj platetoj. Haveblas unu piedira ponto trans la rivero Turo kaj kelkaj pontoj trans malpli grandaj riveroj. Havbelas kelkaj subteraj pasejoj kaj pluraj superteraj, kondukantaj trans stratojn, ŝoseojn kaj fervojon. Iuj trafiklumoj estas ŝalteblaj laŭpete de piedirantoj.
En Tjumeno loĝas ĉirkaŭ 2000 rulseĝuloj. Estas realigata regiona programo kadre de kiu piedira infrastrukturo estas adaptata al bezonoj de handikapuloj. Ĉiuj vendejoj, oficejoj kaj aliaj organizaĵoj havas ramplojn, ebligantajn al rulseĝuloj eniri. Se tio ne eblas, oni instalas tabulojn kun telefonnumeroj aŭ vokbutonojn, kies uzado venigos homojn kiuj asistos eniron de respektiva persono. Novkonstruitaj aŭ rekonstruitaj trotuaroj havas deklivojn ĉe pasejoj. Ĉiuj poŝtejoj, riverkajo kaj kelkaj aliaj lokoj havas tabulojn kun informoj en Brajlo-skribo. Funkcias ruslingva retejo kun mapo, per kiu eblas konsulti informojn pri alirebleco de diversaj lokoj en la urbo. Tamen rulseĝuloj ofte plendas pri malperfekteco de la infrastrukturo, speciale tiu malnova, sed foje ankaŭ pri novaj konstruaĵoj.