cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8693 Matsuki
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Noboru Matsuki, amatora astronomo, kiu kumulis grandegan kvanton da observadaj datumoj pri la sunmakuloj de 1958.
Uzovská Panica
Bazaj informoj
Uzovská Panica, hungare Uzapanyit (uzapanjit) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
La vireto kaj la fraŭlineto
Intrigo
Per la mono, kiun la profesoro ricevis de la produktanto, li aĉetas grandan vilaon proksime de Lugano kie li loĝas kun sia trampolino - saltanta amikino Rosa Marcipan kaj Makĉjo.
Uzovská Panica
Situo
Uzovská Panica situas laŭ maldekstra bordo de rojo nomata Blh, fine de longa sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 11 km-ojn.
La vireto kaj la fraŭlineto
Intrigo
La rakonto de Makĉjo estas televidigita ĉirkaŭ la mondo. Nanino de Fairbanks, Alasko, kiu estas nomita sinjorino Simpson, vokas la profesoron kaj rakontas al li ke ŝi havas filinon nomitan Emily (Millie) kiu estas 5 cm alta kiel Makĉjo.
Sekve, la patrino kaj filino estas invititaj al la vilao kaj tie la rakonto finiĝas en la "feliĉa fino". Makĉjo kaj Millie iĝas paro kaj vivas en la miniaturdomo en la vilaa ĝardeno kaj la profesoro geedziĝas kun Rosa Marcipan.
1433 Geramtina
1433 Geramtina estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Gefiona familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo, "Geramtina", estis kunmetita en honoro de la fratino de la sveda astronomo Bror Ansgar Asplind.
Armaviro (provinco)
Armaviro (Արմավիր, estas provinco en la okcidenta parto de Armenio. Situante en la Ararat-ebenaĵo dominita de la monto Ararato de la sudo kaj la monto Aragaco de la nordo, la provinca ĉefurbo estas la urbo Armaviro dum la plej granda urbo estas Eĉmiadzin. La provinco dividas 72 km da landlimon kun Turkio sude kaj okcidente.
La provinco estas hejmo de la spirita centro de la armena nacio; la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin de la Armena Apostola Eklezio. Ĝi estas la sidejo de la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj.
La provinco estas nomita laŭ la praa urbo Armavir fondita en 331 a.K. La provinco ankaŭ estas la loko de la decida Batalo de Sardarapat en 1918, kiu rezultigis la fondon de la Respubliko Armenio. La batalo estas vidata kiel kerna historia evento ne nur haltigante la turkan antaŭeniĝon en la reston de Armenio sed ankaŭ malhelpante la kompletan detruon de la armena nacio.
La nuklea centralo Mecamoro ankaŭ situas en la provinco Armaviro proksime al la urbo Mecamoro.
La Internacia Flughaveno Zvartnoco-Erevano situas proksime al la vilaĝo Parakar en la provinco Armaviro okcidente de Erevano.
Etimologio
La provinco estas nomita laŭ la pratempa urbo Armaviro, unu el la 13 historiaj ĉefurboj de Armenio. Laŭ Moseo de Ĥoreno, praa Armavir estis konstruita de Aramajis; la nepo de Hajko, kiu transloĝiĝis de Tarono al la Ararat-ebenaĵo.
Geografio
Armaviro havas areon de 1.242 km 2 (4,2% de areo de Armenio) igante ĝin la plej malgranda provinco de la lando laŭ la totala areo. Ĝi limas kun la turkaj provincoj Kars okcidente kaj Iğdır sude, kun longeco de 130,5 km limo, kie rivero Aras apartigas Armenion de Turkio. Enlande ĝi limas kun la provinco Aragacotno norde, la provinco Ararato oriente kaj la ĉefurbo Erevano nordoriente.
Historie la nuna teritorio de la provinco ĉefe okupas la kantonon Aragacotno, kune kun malgrandaj partoj de la kantonoj Arŝarunik kaj Masjacotno de la provinco Ajrarato de Antikva Armenio.
La provinco tute situas en la koro de la Ararat-ebenaĵo, ĉefe konsistanta el agrikulturaj teroj, kun averaĝa alteco de 850 metroj super la marnivelo, kun iuj ebenaĵoj atingantaj ĝis 1.200 metroj.
La rivero Mecamoro (ankaŭ konata kiel Sevjur-rivero) estas la nura rivero kiu originas de la provinco. La malgranda lago Ajger situanta proksime al la vilaĝo Aknaliĝ, estas inter la malmultaj akvaj surfacoj de la provinco.
Provinco Armaviro estas karakterizita per seka kontinenta klimato, kun varmaj someroj kaj iom malvarmaj vintroj.
Historio
La teritorio de antikva Armaviro estis loĝata ekde la 5-a jarmilo antaŭ nia erao. Multaj lokoj inkluzive de la kastelo Mecamoro, monteto Ŝreŝ kaj monteto Moĥrablur devenas de la neolitika periodo. La antikva urarta setlejo de Argiŝtiĥinili estis fondita en 776 aK fare de reĝo Argiŝti la 1-a. Unu el la plej malnovaj skribaj registroj pri la regiono estis trovita en la surskriboj lasitaj de la urarta reĝo Rusa la 2-a (685–645 a.K.).Oni kredas ke la urbo Eĉmiadzin (oficiale Vagharŝapat) estis fondita fare de reĝo Rusa la 2-a en 685 a.K kiel Kuarlini. Laŭ Moseo de Ĥoreno, la teritorioj de la nuntempa provinco Armaviro ĉefe okupas la centran parton de la historia provinco Ajrarato en la centro de la Armena Altebenaĵo. Ĝi enhavas partojn de la kantono Aragacotno kune kun malgrandaj partoj de la Arŝarunik kaj Masjacotno. La teritorio estis inter la plej gravaj regionoj de antikva Armenio ekde la periodo de la reĝlando Urarto. Ĝia strategia graveco signife kreskis kun la establado de la Reĝlando Armenio en 331 a.K. de la orontidoj. Tri el la historiaj ĉefurboj de Armenio situas en nuntempa Armaviro. La antikva urbo Armavir fariĝis ĉefurbo en 331 a.K. ĝis 210 a.K. Ĝi estis anstataŭigita de la proksima urbo Jervandaŝat kiu restis kiel la ĉefurbo de la reĝlando ĝis 176 a.K., sub la regado de la artaksia dinastio. Inter 120 kaj 330 p.K., la ĉefurbo de la reĝlando estis la urbo Vagharŝapat sub la arsakida dinastio.
Post la kristanigo de Armenio en 301, Vagharŝapat fariĝis la spirita centro de la armenoj tutmonde. En 405, Mesrop Maŝtoc enkondukis la nove kreitan armenan alfabeton al la armenoj en Vagharŝapat. Post la falo de la Reĝlando Armenio en 428, la regiono fariĝis parto de la Sasanida Imperio de Persio ĝis la araba konkero de Armenio meze de la 7-a jarcento. Antaŭ la fino de la 9-a jarcento, la regiono iĝis parto de la nove establita Bagratida Armenio. Inter la 11-a kaj 15-a jarcentoj, la regiono suferis respektive pro la invadoj de selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj. Tamen la urbo Vagharŝapat restarigis sian gravecon en 1441 kiam la sidejo de la Armena Katolikosejo estis transdonita de la kilikia urbo Siso al Eĉmiadzin.
Komence de la 16-a jarcento, la teritorio de nuntempa Armaviro iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la Safavida Irano. Dum la unua duono de la 18-a jarcento, la teritorio fariĝis parto de la Ĥanato de Erevano sub la regado de la afŝaridoj kaj poste de la kaĝaroj de Irano. Ĝi restis sub la persa regado ĝis 1827-1828, kiam Orienta Armenio estis cedita de la Rusa Imperio kiel rezulto de la Rusa-Persa Milito de 1826–28 kaj la subskribo de la Traktato de Turkmenĉajo. Post la falo de la Rusa Imperio en 1917, la otomana armeo intencis frapi Armenion kaj kapti la rusan Transkaŭkazion kaj la naftoputojn de Bakuo. En majo 1918, la otomanaj trupoj atakis orientan Armenion en 3 frontoj. Ĉe la norda fronto, la otomanoj atingis Karakilisa (nuntempe Vanadzor) la 20-an de majo preskaŭ sen rezisto. La dua fronto estis tra la urbo Aparan dum la tria kaj plej granda fronto estis tra la urbo Sardarapato (nuntempe Araks) en la regiono Armavir. La 21-an de majo, la taĉmento de Zihni Bejo venkis armenan unuon kiu konsistis el 600 infanterianoj kaj 250 kavalerianoj, kaj poste transprenis Sardarapaton. Poste, la otomanaj trupoj avancis direkte al la vilaĝo de Jeghegnut. La armena ofensivo gvidita de Daniel Bek-Pirumjan kaj Movses Silikjan estis lanĉita la 22-an de majo. Rezulte de la decidaj armenaj venkoj super la turkoj sur la 3 frontoj de Sardarapat, Aparan kaj Karakilisa, la regiono Armaviro fariĝis parto de la sendependa Armenio antaŭ la fino de majo 1918.
Post 2 jaroj da mallonga sendependeco, Armenio fariĝis parto de Sovetunio en decembro 1920. De 1930 ĝis 1995, nuntempa Armaviro estis dividita en 3 rajojn ene de la Armena SSR: Bagramjan-rajono, Hoktemberjan-rajono , kaj Eĉmiadzin-rajono. Kun la teritoria administracia reformo de 1995, la 3 rajonoj kunfandiĝis por formi la provincon Armaviro.
Loĝantaro
Laŭ la oficiala censo de 2011, Armaviro havas loĝantaron de 265.770 (130.078 viroj kaj 135.692 virinoj), formante ĉirkaŭ 8.8% de la tuta loĝantaro de Armenio. La urba loĝantaro estas 85.050 (32%) kaj la kampara estas 180.720 (68%). La provinco havas 3 urbajn kaj 94 kamparajn komunumojn. La plej granda urba komunumo estas la urbo Vagharŝapat (Eĉmiadzin), kun 46.540 loĝantoj. La aliaj urbaj centroj estas Armaviro kaj Mecamoro.
Kun 5 584 loĝantoj, la vilaĝo Parakar estas la plej granda kampara komunumo Armavir.
Nigravosta leporo
Aspekto
Ĝi estas grizeca en kapo kaj dorso kaj pli helbruna en subaj partoj kun blankecaj makuloj ĉirkaŭ la okuloj kaj la malantaŭa zono de la oreloj, kiuj estas tre disvolvigitaj, kiel ĉe plej parto de leporoj. La pintoj de la oreloj kaj de la vosto estas nigraj, de kie devenas la nomo de la specio. La korpo estas ĉirkaŭ 50 cm longa kaj la pezo estas de ĉirkaŭ 2,5 kg mezaveraĝe kaj ĝenerale 1,5 al 4.
Armaviro (provinco)
Etnoj kaj religio
La plimulto de la loĝantaro de la provinco Armaviro estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Armavir, estrita de episkopo Sion Adamjan. La Katedralo Sankta Gregorio de Narek en la urbo Armaviro estas la sidejo de la diocezo. Tamen, estas signifa nombro de jezidoj en Armaviro entute ĉirkaŭ 17,000 homoj, ĉefe en la vilaĝoj Zartonk, Jerasĥahun, Nalbandjan, Jeghegnut, Artaŝar, Nor Artagers kaj la malgranda vilaĝo Ferik, kie la jezidoj formas la plimulton. La vilaĝo Aknaliĝ estas la loko de du jezidaj temploj en Armenio: unu malgranda kaj la alia ĵuskonstruita, Quba Mere Diwane, la plej granda en la mondo.
Nigravosta leporo
Subspecioj
Estas 6 agnoskataj subspecioj:
Armaviro (provinco)
Etnoj kaj religio
La vilaĝo Nor Artagers ankaŭ estas hejmo de malgranda asiria komunumo entute ĉirkaŭ 260 homoj. Ili apartenas al la Asiria Eklezio de la Oriento.
Kulturo
Armaviro estas inter la plej riĉaj kulturaj centroj de la Respubliko Armenio. La urbaj setlejoj de la provinco gastigas kulturajn palacojn kaj ankaŭ multajn publikajn bibliotekojn. Tamen, dum la sovetia periodo, estis 98 publikaj bibliotekoj en Armaviro kun nur 21 el ili ankoraŭ funkciantaj. La urbo Eĉmiadzin estas hejmo de granda nombro da muzeoj inkluzive de la etnografia muzeo Vagharŝapat, muzeo kaj artgalerio Ĥoren Ter-Harutjunjan, muzeo kaj artgalerio Mher Abeghjan, kaj domo-muzeo Hovhannes Hovhannisjan. Multaj muzeoj kaj bibliotekoj troviĝas en la komplekso de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin, inkluzive de: La vilaĝo Musaler estas hejmo de la ĉiujara festo pri la rezisto de Musa Dagh, kiam miloj da armenoj de la tuta mondo alvenas en la vilaĝon ĉiujare dum la monato septembro, por festi la eventon ĉirkaŭ la monumento de Musa Dagh. La fama memora komplekso Sardarapat, inkluzive de la Armenia Etnografia Muzeo, situas en la vilaĝo Araks, ĉirkaŭ 10 km sudokcidente de la provinca centro Armaviro.
Transportado
La Internacia Flughaveno Zvartnoco de Erevano situas ene de la teritoriaj limoj de la provinco Armavir. La provinco estas ligita kun Erevano kaj suda Armenio tra la Aŭtovojo M-5, dum la Aŭtovojo M-3 ligas Armaviron al norda Armenio. La urbo Armaviro estis fondita kiel stacidomo konektanta Erevanon kun Gjumri kaj norda Armenio. La stacio estis renovigita dum la unua jardeko de la 21-a jarcento. En novembro 2009, la stacio estis provizita per elektra lokomotivo, kiu ligas Armaviron kun la stacio Aragacavan kaj la nordokcidenta Armenio.
Agrikulturo kaj vinkultivado
Okupante grandan parton de la fekunda Ararat-ebenaĵo, la provinco Armavir havas gravan kontribuon en la agrikultura sektoro de la Respubliko Armenio. La ekonomio de la provinco plejparte baziĝas sur agrikulturo, inkluzive terkultivadon kaj brutbredadon. Ĉirkaŭ 78% (970 km²) de la tuta areo de la provinco estas kultiveblaj teroj, el kiuj 40% (388 km²) estas plugitaj. La ĉefaj kultivaĵoj estas vinberoj, abrikoto, persiko, pruno, grajnoj, sekaj semoj kaj legomoj. Nuntempe la provinco havas kontribuon de 17,8% en la jara totala agrikultura produkto de Armenio. Armavir estas inter la ĉefaj provincoj de Armenio rilate al vinproduktado laŭ vinberkultivado kaj eksportado de vino (kune kun Ararato kaj Vajoco-Dzoro).
La kokinbredejoj Baghramjan kaj Araks situas respektive en la vilaĝoj Mjasnikjan kaj Ĝrarbi. Lastatempe ankaŭ fiŝbredado signife disvolviĝis en la provinco.
Ekde 2004 Fonduso Infanoj de Armenio komencis labori en Armavira regiono. Karakert, petante glason da akvo de maljunulo sidanta antaŭ sia domo, doktoro Armen eksciis, ke la vilaĝanoj devas aĉeti trinkakvon de la plej proksima urbo. Ĉi tiu ŝoko kaj la longa konversacio sekvis Karakert kiel la loko por Infana Armenia Fonduso por komenci sian laboron; komencante trakti la mankon de akvo, hejtado, necesejoj kaj aliaj infrastrukturaj plibonigoj necesaj por komunumoj kaj lernejoj. En 2004, kun la unuaj donacoj de la organizo, COAF komencis la renovigon de la vilaĝa lernejo Karakert.
La drastaj ŝanĝoj en Karakert inspiris proksimajn vilaĝojn en Armavir aliĝi al programoj de COAF. COAF komencis labori en grupa aliro, grupigante proksimajn vilaĝojn por infrastrukturaj plibonigoj kaj programoj. En 2006, COAF kreskis al 18 vilaĝoj en Armaviro, efektivigante la stilon de la organizo de komunumaj engaĝitaj programoj, kreskante por inkludi sanan vivstilan instruplanon en lernejoj, post lernejaj kluboj, psikologia subteno, junulpovigo, same kiel profesiaj trejnadoj kaj inspektado de COAF-ekspertoj.
Industrio
La provinco havas kontribuon de 4% en la ĉiujara totala industria produkto de Armenio. La industrio de la provinco ĉefe baziĝas sur nutraĵprilaborado kaj alkoholaj trinkaĵoj. La urbo Eĉmiadzin estis hejmo de la unua paperfabriko kaj presejo en la historio de Armenio. En 1780, Katolikoso Simeono la 1-a de Erevano fondis la Paperfabrikon Eĉmiadzin, kiu funkciis nur 6 jarojn.
La nuklea centralo Mecamoro estas la plej granda centralo en Armaviro kaj la tuta respubliko. Ĝi estis malfermita en 1969 proksime de la urbo Mecamoro kaj produktas ĉirkaŭ 40% de la konsumita elektro en Armenio.
Eĉmiadzin fariĝis grava industria centro dum la sovetiaj jaroj. Ĝi estis hejmo de 4 ĉefaj industriaj firmaoj specialigitaj pri produktado de milita teknologio. Tamen la produktiveco de la plantoj malpliiĝis post la dissolvo de Sovetunio. Nuntempe la plej grandaj industriaj firmaoj de la urbo estas la "Echmiadzin Instrument Making Factory" fondita en 1966, la "EPG Echmiadzin Cannery" fondita en 1969, la laktfabriko "Echmiadzin Kat" fondita en 1997, la "Sonimol" fabriko por grajnoj fondita en 2001, kaj la fabriko pri detruado de biologiaj ruboj "Ekologia VKH" fondita en 2009.
Hidiș
Hidiș [hidiŝ] (Hegyes) estas vilaĝo en Rumanio 20 km nordokcidente de Beiuș. En 1910 ĝi nombris 449 loĝantojn (rumanoj), en 1992 504. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Pomezeu.
Armaviro (provinco)
Industrio
Estante proksime al la ĉefurbo Erevano, la vilaĝoj Parakar kaj Tairov estas hejmo de granda nombro da malgrandaj kaj mezgrandaj fabrikoj, inkluzive de mebloj fabrikantaj laborejojn kaj produktantojn de polimeraj materialoj. La vilaĝo Musaler estas hejmo de fabriko por polietilenaj produktoj kaj fabriko por pezaj paperaj produktoj. La vilaĝo Merdzavan havas fabrikon de vestaĵo kaj kudraĵoj.
Turismo
La provinco estas hejmo de la katedralo de Eĉmiadzin, katedralo Zvartnoco, preĝejoj Sankta Ripsime, Sankta Gajane kaj Ŝoghakat, ĉiuj kolektitaj supertuto kiel la Katedralo kaj Preĝejoj de Eĉmiadzin kaj la Arkeologia Ejo de Zvartnots kiel monda heredaĵo de Unesko.
Kvankam ĝi estas la spirita kaj religia centro de la armena nacio tutmonde, la turismaj servoj en la provinco ne estas sufiĉe evoluintaj pro la proksimeco al la ĉefurbo Erevano kie abundas ĉiaj hoteloj kaj gastigebloj estas pli trafaj por unutagaj vizitoj. Tamen, estante hejmo de la Internacia Flughaveno Zvartnoco, Parakar estas hejmo de multaj hazardludaj domoj kaj noktaj kluboj.
La Natura Rezervejo Vordan Karmir estas la sola protektita natura areo en la provinco. Ĝi estas hejmo de la armena koĉenilo, insekto, kiu antaŭe produktis samnoman purpuran karminan kolorilon, kiu estas konata en Armenio kiel vordana karmiro. La ruĝa tinkturfarbo de la insekto estis plejparte uzita en armenaj miniaturoj same kiel aliaj specoj de artoj dum la historio de antikva kaj mezepoka Armenio.
La Memorejo de Sardarapat kaj la monumento al la rezisto de Musa Dagh estas inter la aliaj gravaj altiraĵoj de la provinco.
Edukado
La Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin en Eĉmiadzin estas hejmo de la Gevorkjan Teologia Seminario (teologia universitato) de la Armena Apostola Eklezio. La urbo ankaŭ estas hejmo de la Centro de Teologio kaj Armenologio Garegino la 1-a. La Patrina Seĝo ankaŭ administras la Eurnekjan Publikan Lernejon, kiu estas unu el la elstaraj lernejoj de Armenio.
La provinco havas la privatan "Universitato Grigor Lusavoriĉ" en la urbo Eĉmiadzin. Ekde la lerneja jaro 2015-2016, Armavir havas 119 lernejojn, kaj ankaŭ 2 lernejojn por specialaj bezonoj. Ĝis la fino de 2015, la nombro de la studentoj en la lernejoj de la provinco estas 31.100.
Sporto
Piedpilko estas la plej populara sporto en la provinco. FK Armavir reprezentis la urbon Armaviro en la hejmaj futbalaj matĉoj inter 1965 kaj 2003 antaŭ ol dissolviĝis pro monaj malfacilaĵoj. Same, FK Vagharŝapat reprezentis Eĉmiadzinon inter 1967 kaj 2005 antaŭ esti dissolvita.
22010 Kuzmina
22010 Kuzmina estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la grupo da asteroidoj tiel nomata "Greka Tendaro".
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusnaskita slovaka biatlonistino Anastasia Kuzmina.
Armaviro (provinco)
Sporto
La Jubilea Stadiono de Armavir estas la 3-a plej granda futbalejo en Armenio. Eĉmiadzin ankaŭ estas hejmo de futbala stadiono kun eta kapablo. Du futbalaj akademioj nuntempe konstruiĝas en la urboj Eĉmiadzin kaj Armaviro.
Luktosporto inkluzive de ĵudo, taja bokso, sambo kaj tekvondo ankaŭ estas popularaj en la provinco. La vilaĝo Aknaliĝ (10 km sude de Eĉmiadzin) estas fama pro la ĉevala centro Ara kaj Ajcemnik.
Akso Berlino-Romo-Tokio
Kiel Akso Berlino-Romo, pli poste Akso Berlino-Romo-Tokio, mallongigite Akso markiĝis armee-politika grupiĝo de la nazia Germanio, Italio kaj sekve de Japanio. Tiu ĉi alianco estis destinita per germana-itala kontrakto el oktobro de 1936, kiu markis la germanajn kaj la italajn sferojn de influo en Eŭropo. Al tiu ĉi baza kontrakto ligis la t.n. ŝtala pakto el majo de 1939, en kiu ambaŭ aliancanoj interkonsentis pri komuna antaŭenpaŝo okaze de milito en Eŭropo kaj al tio koneksanta ekonomia kaj armea helpo.
Ankoraŭ en la jaro 1936 al la Akso aliĝis Japanio, kiu fermis kun Germanio Pakton kontraŭ Kominterno (te. alianco celita kontraŭ Komunista Internacio kaj sekve kontraŭ Sovetunio.
En la jaro 1940 estis enkadre de la Akso fermita Pakto de tri, kiu konfirmis aliancon de la faŝisma reĝimo en Italio, la nazia en Germanio kaj la militarisma en Japanio. Al la Pakto de tri sekve aliĝis germanaj satelitoj batalantaj surflanke de la Akso.
La alianco de la Akso estis tre ŝanĝiĝema, estas malfacile karakterigi ĉiujn ties membrojn kaj firmecon de reciprokaj aliancaj ligoj. Eblas ja aserti, ke la Akso dum la dua mondmilito batalis kontraŭ Aliancanoj (te. Usono, Unuiĝinta Reĝlando, Francio, Sovetunio, Pollando kaj pluaj), sed ankaŭ tio estas problema, ĉar ekzemple Finnlando militis surflanke de la Akso sole kontraŭ Sovetunio kaj Sovetunio mem estis ĝis junio de 1941 aliancano de Germanio (eĉ spite la ekzistado de Pakto kontraŭ Kominterno) kaj tiuj ĉi du ŝtatoj komune ekatakis en la jaro 1939 Pollandon.
La Akso estis fine dum la dua mondmilito malvenkita. Italio subskribis kun Aliancanoj armisticon en septembro de 1943, Germanio senkondiĉe kapitulacis en majo de 1945 kaj Japanio estis devigita kapitulaci en septembro de 1945.
Listo de mangaoj
Tiu ĉi estas listo de mangao
Al vikipediistoj, aldonu titolon kreante paĝon kun mininuma informo
Fındıklı
Fındıklı estas urbo en provinco Rize en Turkio.
Majano
- jen itale, friule Maian - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Buja, Colloredo di Monte Albano, Forgaria nel Friuli, Osoppo, Rive d'Arcano kaj San Daniele del Friuli.
Optika fibro
Optika fibro estas ondokonduktilo, medio kie la lumo (normale el lasero aŭ lum-eliganta diodo) povas propagiĝi sen disiri en multaj direktoj. Tiel la lumo povas vojaĝi multajn kilometrojn kaj porti informacion kun si.
Tjaskero
Tjaskero aŭ Ĉaskero estas la plej malgranda ventpumpejo en Eŭropo.
Optika fibro
La optikaj fibroj povas esti faritaj el siliko aŭ plasto, sed la plej konataj estas la fibroj el siliko.
Tjaskero
Tjaskero ne havas dentradojn kontraŭe al 'normalaj' muelejoj. Sur la akso al kiu fiksiĝas la aloj, estas malgranda Arkimeda ŝraŭbo ĉirkaŭita de speco de cilindra barelo.
Estas du tipoj nome fosto- kaj stablotjaskero.
En Nederlando ankoraŭ estas 25 tjaskeroj, el kiuj 11 en Frislando.
Optika fibro
Uzante la optikajn fibrojn oni povas transsendi informaron je altega donaĵtakso (bitrate).
Kiel funkcias
La funkciado de la fibroj baziĝas en la fenomeno de la plena reflekto de la lumo. Tiel la fibro povas esti fleksita kaj la lumo ankoraŭ trairas ĝin.
Mihai Ghimpu
Mihai Ghimpu (naskiĝis en la vilaĝo Coloniţa, komunumo Kiŝinevo, Moldavio, do nun -jara) estas moldavia politikisto. Ekde la 28-a de aŭgusto 2009 li estas la parolisto (fakta prezidanto) de la moldavia parlamento, kaj kiam la antaŭa prezidanto de Moldavio, Vladimir Voronin, demisiis la 11-an de septembro 2009, Mihai Ghimpu ankaŭ fariĝis oficanta ŝtatprezidanto.
Kantono Latah (Idaho)
Kantono Latah estas administra unuo, kiu situas en norda Idaho, Usono, kaj la plej orienta limo de la Palouse-regiono. En la censo de la jaro 2010, la loĝantaro estis 37 244. La kantona sidejo estas Moscow, kie situas la universitato de Idaho, la primara kaj la plej malnova universitato de la subŝtato.
La kantono estis kreita en la jaro 1888 per ago de la usona kongreso, kaj nomigis laŭ la rivereto Latah. La nomo en la Nez-Perce-a lingvo signifas "La loko de pino kaj pistilo." La tribo trovis ombron sub arĝent-pinoj por mueli camas-radikojn.
György Dobronoki
György Dobronoki [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dobronoki György estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, instruisto.
György Dobronoki naskiĝis la  1588 en Hungara reĝlando en Dobronok (nuntempa Dobrovnik en Slovenio). Li mortis la 1649 en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Biografio
György Dobronoki aliĝis al la jezuitoj en 1610. Li akiris filozofian (komprenu sciencajn) kaj teologian diplomojn, poste li instruis en lernejoj. Ekde 1627 li estis rektoro en diversaj jezuitaj monaĥaj lernejoj. En la fruaj 1630-aj jaroj li apartenis al la fondintoj de la Jezuita Universitato de Nagyszombat. Li estis ties unua rektoro en la studjaro 1635, poste denove en 1644.
Heterocikla kombinaĵo
Ekzemploj da heterociklaj kombinaĵoj
<Center> <Gallery> Furan-2D-numbered.svg|  Furano Tetrahydrofuran.svg|  Kvarhidrofurano Piperidin.svg|  Piperidino Pyridine.svg|  Piridino Pyrrole-2D-numbered.svg| Pirolo Thiophene-2D-numbered.svg|  Tiofeno </Gallery> </Center>
Heterocikla kombinaĵo aŭ ringa strukturo estas cikla kombinaĵo havanta atomojn kun almenaŭ du malsimilaj elementoj kiel membroj de ties ringoj. Heterocikla kemio estas branĉo de kemio pritraktanta la sintezojn, proprecojn kaj uzojn de ĉi tiuj heterociklaĵoj. Kontraste, la ringoj de la homociklaj komponaĵoj tute konsistas je atomoj de unu sama elemento.
Kvankam heterociklaj kombinaĵoj povas esti neorganikaj, la plejmulto posedas almenaŭ unu karbonon. Malgraŭ ke la substancoj entenantaj nek karbonon nek hidrogenon kutime referenciĝas kiel heteroatomaj en organika kemio, ĉi tiu ordinare okazas kompare kun tuta karbonstrukturo. Tamen, ĉi fakto ne evitas ke iu komponaĵo kiel la borazino (kiu havas neniun karbonatomon) estu glumarkita kiel heterocikla. IUPAKo rekomendas la nomenklaturon de Hantzsch–Widman por nomigo de heterociklaj komponaxoj.
Klasifikado surbaze de elektrona strukturo
Tiuj kun du heteroatomoj inkludas:
Kvarmembraj ringoj
Kombinaĵoj kun du heteroatomoj:
5-membraj ringoj
Kun heterociklaĵoj enhavantaj kvin atomojn, la nesaturitaj kombinaĵoj ofte estas pli stabilaj pro la aromateco.
Kvin-membraj ringoj kun unu heteroatomo:
La komponaĵoj kun 5-membraj ringoj enhavantaj du heteroatomojn, kie unu el ili estas la nitrogeno, estas are nomitaj azoloj. Tiazoloj kaj izotiazoloj enhavas sulfuron kaj unu nitrogenan atomon en la ringo. Dutiolanoj havas du sulfurajn atomojn.
Komponaĵoj kun 5-membraj ringoj enhavanta kvar heteroatomojn:
Kun 5-heteroatomoj, la komponaĵo povas esti konsiderata neorganika anstataŭ heterocikla. Kvinazolo estas la nura nesaturita komponaĵo kies heteroatomo estas la nitrogeno.
6-membraj ringoj
Sex-membraj ringoj kun ununura heteroatomo:
Kun du heteroatomoj:
Kun tri heteroatomoj:
Kun kvar heteroatomoj:
La hipoteza komponaĵo kun ses nitrogenaj heteroatomoj estas la heksazino.
7-membraj ringoj
Kun 7-membraj ringoj, la heteroatomo devas provizi pi orbitalon (ekz, boro) por ke "normala" aromata stabiligado estu disponebla; male, homoaromateco povas okazi. Komponaĵoj kun unu heteroatomo inkludas:
Tiuj kun du heteroatomoj inkluzivas:
Ilustraĵoj
La nomoj italikaj rekomendiĝas de IUPAKo kaj tute ne obeas al la Nomeklaturo de Hantzsch-Widman
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Acridin.svg|  Akridino Anthracene.svg| Antraceno Benzofuran_2D_numbered.svg|  Benzofurano Benzothiophene_numbering.svg|  Benzotiofeno Dibenzofuran-numbering-2D-skeletal.png|  Dubenzofurano Phenanthren_-_Phenanthrene.svg| Fenantreno Indole_2D_numbered.svg|  Indolo Carbazol_-_Carbazole.svg|  Karbazolo Quinoline_chemical_structure_part1.png|  Kinolino Pentazole-3D-balls.png|  Kvinazolo Naphthalene_200.svg| Naftaleno </Gallery> </Center>
La vireto
Kästner verkis la romanon por sia filo Tomaso.
Henrik Berzeviczy
Henrik Berzeviczy naskiĝis la  1652 en Hungara reĝlando en Hámbor (nuntempa Brezovička en Slovakio). Li mortis la 1713 en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio).
Biografio
Henrik Berzeviczy aliĝis al la jezuitoj en 1669. Li akiris filozofian (komprenu sciencajn) kaj teologian diplomojn. Ekde 1673 li instruis longe en diversaj gimnazioj aŭ kolegioj de Supra Hungarujo. En 1679 li instruis matematikon (poste aliajn sciencojn) en Jezuita Universitato de Nagyszombat. En 1686 li estis vicrektoro, poste rektoro inter 1704/05–1707/08. Intertempe li estis arestita dum liberecbatalo de Emeriko Thököly, poste en 1708 liberecbatalantoj de Francisko Rákóczi la 2-a forigis ĉiujn jezuitojn, tial li ekzile instruis plu en Graz. Post falo de la liberecbatalo li hejmenvenis.
La vireto
Intrigo
Kiam Makĉjo estis sesjaraĝa liaj gepatroj mortis kaj la magiisto adoptis lin. Makĉjo ne povas iri al lernejo, ĉar pro lia alteco la aliaj infanoj ĉikanis lin, kaj ankaŭ estis malfacile por li studi hejme ĉar la libroj estas pli grandaj ol li, kaj por turni paĝon en libro li devas malsupreniri per ŝtupetaro kaj supren denove por legi de taŭga distanco. La magiisto aĉetis por li etajn lernolibrojn, presitaj en grandeco de poŝtmarko.
Makĉjo estis tre saĝa knabo kaj bone studis, sed lia adoptpatro ankoraŭ maltrankviliĝis pri sia estonteco, kaj scivolis kion Makĉjo faros kiam li plenkreskiĝos. Li opiniis ke Makĉjo povus esti interpretisto, pro sia ampleksa scio pri lingvoj, sed Makĉjo firme sciigis ke li volis esti artisto kaj prezenti en la cirko. Jokus provis malemigi lin de la ideo, ĉar li opiniis ke Makĉjo estas tro malgranda kaj la publiko ne vidos lin, sed Makĉjo insistis, kaj do la magiisto elpensis la ideon preni lin kiel metilernanto kaj uzi lin en lertaĵoj por "ŝteli" objektojn de homoj kaj por fari prestidigiton.
Makĉjo, kiu estas konata kiel "La malaperanta homo" aŭ "La hometo" aperas en precipe surpriza debuto kiu estis grandega sukceso, kaj baldaŭ kaj subite li iĝis stelulo. Ludiloj, diversaj objektoj kaj reklamoj estas faritaj laŭ lia bildo inkluzive de pupo tute identa al li, kaj eĉ invito por fari Holivudan filmon pri lia vivo. Jokus von Pokus prizorgas Makĉjon kaj provas eduki lin por aprezi la vere gravajn aĵojn en vivo.
Bela trampolinknabino nomita fraŭlino Rosa Marcipan ankaŭ eniras la rakonton, kiu sukcesas doni al Makĉjo la patrinan amon kiun li mankas. Makĉjo traktas multajn aferojn, akceptante sian malaltan altecon, lia ambicio esti normala infano, lia sopiro al siaj gepatroj, traktante la kapturnigan sukceson en la cirko kaj kun malamikoj kaj fiuloj kiuj deziras lin kvazaŭ li estus nur objekto kaj ne reala persono. Makĉjo traktas ĉion kun la helpo de sia kuraĝo kaj inteligenteco, la amo de la magiisto kaj la helpo de bonaj homoj survoje.
La romano, kiu estas nefikcia por ĉiuj intencoj kaj celoj, estas verkita en humura kaj distra maniero. Ĝia daŭrigo La vireto kaj la fraŭlineto daŭrigas la rakontojn kaj aventuroj de Makĉjo, la magiisto kaj fraŭlino Marcipan.
La akcepto de aliulo fare de socio
En la romano, Kästner provas montri kiel socio kondutas direkte al tiu kiu estas malsama kaj fremda al ĝi. La socio en kiu Kästner elektis planti la rakonton estas ĝuste en la cirko, la loko de ĉio nekutima kaj stranga. En la cirko, neniu mokas la altecon de Makĉjo, neniu humiligas aŭ insultas lin. Kontraste, la socio ekstere ŝajnas agresema. Kiam Makĉjo provas iri al regula lernejo la infanoj ĉikanas kaj fitraktas lin, ĝis li devas ĉesi. Tamen, post lia sukceso, la ĉirkaŭa socio admiras lin multe, ĝis fameco.
Memakcepto fare de la aliulo
Makĉjo ŝajnas komence akcepti sian anomalion en normala kaj ordinara maniero. Li nek ofte parolas pri tio, nek ignoras la fakton, sed traktas sian situacion kiel natura. Tamen, poste en la romano estas rivelita ke la plej granda revo de Makĉjo estas simple esti ordinara infano, kiel ĉiuj aliaj. Makĉjo scias ke tio kion li revas estas neebla, kaj tamen li sopiras. Kiam li rakontas Jokus pri lia revo, la magiisto provas sian plej bonan por instrui Makĉjo akcepti sin kia li estas.
La graveco de amikeco pli ol mono
La magiisto estas priskribita kiel sagaca komercisto. Per aludoj kaj eksplicitaj frazoj evidentiĝas, ke mono ne mankas al li kaj tamen li scias marĉandi kun la posedanto de la cirko kaj la aliaj komercistoj, kiuj provas komerci Makĉjon. Tamen, li ne estas preta fari ĉion por mono. Post la granda sukceso de Makĉjo, li scias ke li povas translokiĝi al pli granda cirko kaj gajni multe pli ol la cirkestro povas doni al li, kaj tamen li elektas resti en la cirko. Li senkulpigas sian agon dirante, ke: „Homo, kiu zorgas nur pri mono, estas nenio alia ol piediranta kalkulmaŝino.” Makĉjo demandas al si, ĉu mono ne gravas, kaj li respondas: „gravas, sed la persono, amikeco kaj amo ankaŭ estas gravaj."
45519 Triebold
45519 Triebold estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mike Triebold, gvidanta preparisto de fosilioj de muzea kvalito. En 2019, li ricevis la medalon Charles H. Sternberg de la Asocio de Aplikata Paleontologiaj Sciencoj pro sia kontribuo al la paleontologio, pro la helpo al la kunlaboro kaj kompreno inter profesiaj, amatoraj kaj universitataj paleontologiistoj.
Johann Baptist Schad
Johann Baptist SCHAD (naskiĝinta la en Rattelsdorf-Mürsbach, mortinta la  en Jena; ordena nomo: Roman) estis benediktano ĉe Abatejo Banz, konvertiĝinto protestantisma kaj profesoro en Ĥarkivo.
Vivo
En 1768 li venis kiel messervanto je Abatejo Banz kaj ricevis en 1772 edukiĝon fare de la jezuitoj en Bamberg; en 1778 li iĝis novico en Banz. Sed baldaŭ li aniĝis al klerismo kaj iĝis akra malfavoranto de klostra vivo. Post skribo de anonima skribaĵo li devis fuĝi el la monaĥejo en 1798 kaj venis al Ebersdorf. Tie li konvertiĝis je protestantismo. Poste li iris al Jena kaj nuptis koburganinon.
En Jena li renkontis Johann Gottlieb Fichte, kiu (laŭ informoj de Schad mem) taksis la ideojn surpaperigitajn fare de Schad je Gemeinfaßliche Darstellung des Fichteschen Systems ŝlosila ka bonega interpretilo de la fichte-aj konceptoj. En 1800 Schad iĝis privata docento je Jena.
En 1804 Schad sekvis vokiĝon al Ruslando, kiun peradis Johann Wolfgang von Goethe estante unu el 28 germanaj docentoj respektive profesoroj kiuj enkondukitis en la 17-a de januaro 1805 en la ĵus malfermitan Universitaton de Ĥarkivo. Post morto de la edzino en Ĥarkivo li denove edziĝis. El Ruslando li forpelitis en 1816 pro kelkaj maldecentaj alineoj en siaj skribaĵoj. Post tio li revenis al Jena kie li mortis en 1834.
Docentado
La filozofio de Schad esence ripetas la bazajn principojn de la filozofio unue de Fichte kaj poste de Schelling. Profesoro F. A. Zelenogorsky en du artikoloj, metitaj en la 27-a kaj 30-a libroj de Вопросов философии и психологии, ekzamenis la latinajn verkojn de Schad, publikigitajn dum lia restado en Ĥarkovo (Institutiones philosophiae universae tomus primus logicam complectens) kaj du paroladoj ĉe solenaj kunvenoj de Ĥarkova Universitato. Profesoro E. F. Leikfeld faris interesan analizon de la logiko de Schad en la priuniversitathistoria verko Истории Харьковского университета (vol. I, p. 654). Laŭ li Schad estas ne nur komentisto pri la doktrino de Fichte, sed ankaŭ posteulo de ĝi. La samon devus oni diri pri la jurfilozofio de Schad: li ribelas kontraŭ la mekanika teorio de la ŝtato, kiu regis certan tempon. La ŝtato, laŭ lia opinio, ne estas maŝino regata mekanike per leĝoj, ne fabriko, ne institucio kreita nur por sekureco. Schad ne konsideris ke leĝaro derivas de iu kontrakto ribelante kontraŭ la artefarite kreita interspaco inter leĝo kaj moralo.
Memoro kaj honoroj
Monumento en Mürsbach ekzistas ekde 1991. Ĉar Schad do estis fondinto de la Ĥarkiva filozofiskolo en 1804 la sekcio de teoria kaj praktika filozofioj de la fakultato pri filozofia de la Universitato de Ĥarkivo nomiĝis por li en 2017. En oktobro 2018 oni tiuloke okazigis sciencan konferencon titole ''Germana Idealismo: Germanio-Ukrainio. 260-a datreveno de la naskiĝo de Johann Baptist Schad''. La 19-an de oktobro 2018 aŭditorio nomiĝis laŭ profesoro Schad.
Adalaroj
Adalaroj, foje nomataj ankaŭ rokoj-ĝemeloj, estas du negrandaj enakvaj rokoj en la Nigra maro apud la loĝloko Gurzufo.
Laŭ la deveno la rokoj estas "rokoj-forpelitoj": antaŭe ili estis parto de la Krimea montaro, sed iumomente apartiĝis de ĝi kaj malrapide moviĝis malsupren (same kiel la fama roko Ruĝa Ŝtono).
En la 19-a jarcento sur la pli proksima roko estis konstruita restoracio, kiu ekzistis ĝis la Granda Krimea Tertremo (1927).
La rokoj estas unu el la simboloj de Gurzufo kaj de la tuta Suda bordo de Krimeo. Kune kun ili kaj la fona monto Ajudago la Gurzufa kreko prezentas tre pentrindan vidaĵon.
Laŭ unu el la plej famaj krimeaj legendoj la rokoj estas du ŝtoniĝintaj fratoj, kiuj ne obeis sian instruiston-edukiston kaj uzis la magiajn ilojn (kiuj ebligis al ili veturi sur la mar-fundo kaj vidi la marajn trezorojn) por malnoblaj celoj.
(35276) 1996 RS25
(35276) 1996 RS25 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata «Greka Tendaro».
Quatzenheim
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Fervoja signalaĵo en Francujo
Historio
Fervoja signalaĵo en Francujo devenas de malsamaj signalaĵoj en la multaj fervojoj en Francujo antaŭ la unuiĝo en SNCF.
La signalaĵo de Verlant estis aprobita en 1930 kaj ĝia instalaĵo komencis en 1935 sur la linioj de Francujo.
Lumaj signaloj kaj meĥanikaj signaloj
Ekzistas du tipoj de signaloj: lumaj signaloj kaj meĥanikaj signaloj. La meĥanikaj signaloj ne ekzistas por ĉiuj eblaj signaloj. Por ĉiuj signaloj estas priskribitaj ĉi tie la luma signalo aŭ ambaŭ tipoj de signaloj, kiam la meĥanika signalo ekzistas.
Meĥanikaj signaloj
La meĥanikaj signaloj estas la pli malnova tipologio de signaloj: ili estas tabloj de taŭgaj formo kaj koloro, kiuj povas esti montritaj peprendikulare al la vojo, tiam videblaj kaj respektindaj fare de la maŝinisto aŭ povas esti montritaj paralelaj al la vojo, tiam ne videblaj kaj ne respektindaj fare de la maŝinisto.
Dum la tago la tabloj estas bone videblaj, sed ne en la nokto kaj en malbona vetero: tiam la meĥanikaj signaloj havas ankaŭ lumojn kiuj povas esti viditaj de nokto kaj en malbona vetero.
La lumoj estas la samaj de la korespondantaj lumaj signaloj.
Lumaj signaloj
La lumaj signaloj estas pli nova tipologio de signaloj kiuj usas nur lumojn: ili havas plurajn lumojn instalitajn en panelo.
Oni uzas lumojn de kvin koloroj: verda, flava, ruĝa, blanka kaj purpura. Ili povas havi pli da signifoj ol meĥanikaj signaloj, ĉar ankaŭ ekbrilanta lumojn estas konsentita.
Laŭ la reguloj, ili povas montri unu aŭ du sigifoj, anstataŭ la sola kiun povas montri meĥanikaj signaloj.
Specoj de protekto
La signaloj povas protekti unu punkton aŭ unu sezonon de vojo.
Oni uzas la signalojn nomatajn "kvadrojn" (en franca lingvo: "carrés") por protekti unu punkton, kaj oni usas la signaloin nomatajn "semaforojn" (en franca lingvo: "sémaphores") por protekti unu sezonon.
Signaloj de aresto
Ĉi tiuj signaloj eksistas por protekti unu puntkon de la vojo, ekzemple unu aŭ pliajn interŝanĝojn
Petřkovice (Ostrava)
Petřkovice (Petershofen, ĝis la jaro 1907 Petrzkovicz, Pietrzkowice) estas eksa municipo en Ĉeĥio, ekde la 24-a de aprilo 1976 parto de urbo Ostrava, ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava, sur kies norda rando ĝi situas. Vivas ĉi tie. Sudoriente fluas rivero Odra. Super ties kunfluejo kun Ostravice elstaras monteto Landek. Temas pri la plej signifa arkeologia trovejo en Ostrava-regiono.
Kantono Columbia (Viskonsino)
Kantono Columbia - angle Columbia County - estas kantono en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Portage. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantono estis fondita la.
Foça
Foça estas urbo de Turkio, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Historio
Antikve ĝi estis helena urbo, Φώκαια (Fōkaja), latine Phocaea, esperante Fokajo, fondita en la 8-a jarcento a.K. de eŭbeanoj. La urbo prosperis kaj fondis siajn koloniojn en la okcidenta Mediteraneo, inter kiuj Marsejlon kaj Nicon.
En 546 a.K. ĝi estis konkerita de la persanoj; multaj el la loĝantoj fuĝis kaj, post pluraj okazaĵoj, fondis Elajon en la suda itala duoninsulo, sed kelkaj restis kaj Fokajo reakiris sendependecon kiam la Persanoj malvenkis kontraŭ Ateno (480 a.K.). La Persanoj konkeris denove la urbon en 412 a.K. kaj regis ĝin ĝis la alveno de Aleksandro la Granda.
La posta historio de la urbo estas la sama kiel tiu de okcidenta Anatolio (imperio de Aleksandro kaj posteuloj, romia konkero, bizanca imperio) ĝis 1264, kiam la urbo estis donita al la Mara Respubliko de Ĝenovo kiel danko pro ĝia helpo al la Bizanca Imperio. Sub la nomo de Foggia (foĝa) la urbo restis sub Ĝenovo ĝis 1455, kiam la Otomanoj kaptis ĝin.
Plessis-Saint-Jean
Plessis-Saint-Jean estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo kreita la 1-an de januaro 2016.
Geografio
Plessis-Saint-Jean etendiĝas sur 11.02 km², kaj havis 216 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 20 homoj po kvadrata kilometro. Dum Yonne situas en la nordokcidenta parto de Burgonjo, la komunumo estas tutnorde de sia departemento kaj proksime de la departemento Seine-et-Marne.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Yann Gautrot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Plessis-Saint-Jean apartenas al la kantono de Sergines, kies ĉefurbo estas Sergines. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
(12021) 1996 XX19
(12021) 1996 XX19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Der Blaue Reiter
Der Blaue Reiter (esperante "La Blua Rajdanto") estis grupo da germanaj ekspresionismaj artistoj, kiu formiĝis en Munkeno ekde 1911. Ĝiaj plej gravaj membroj estis Vasilij Kandinskij, August Macke, Franz Marc kaj Paul Klee. Ankaŭ apartenis al la grupo aliaj famuloj kiel Gabriele Münter, Heinrich Campendonk, David Burljuk, Alexej von Jawlensky, Marianne von Werefkin kaj Natalja Gonĉarova. La grupiĝo organizis du elstarajn ekspoziciojn de ekspresionisma arto.
La grupo Der Blaue Reiter estis kreita iom post la alia grava ekspresionista germana grupo, Die Brücke, kiu estis fondita en Dresden en 1905.
Manifesto kaj praktiko
La grupo ricevis sian nomon de infana kreaĵo nomata La Blua Rajdanto, legendo pri kavaliro, kiu celas korekti la maljustaĵojn de la mondo. Kiel li, la membroj de la grupo sentis, ke ili devas krei novan fluon kaj ripari la mondon de la katenoj de tradicia arto.
Cauaceu
Cauaceu [kaŭaĉeŭ] (Hegyközkovácsi) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea.
Der Blaue Reiter
Manifesto kaj praktiko
La grupo laŭdis infanan arton kaj primitivan arton, sed ne havis klarajn artajn celojn. El la tri, Kandinskij estas la plej fama, kaj eĉ estis konata kiel unu el la patroj de abstrakta pentrarto, sed ne ĉiuj pentristoj de la grupo kundividis lian entuziasmon pri abstrakta pentrado.
Cauaceu
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 830 loĝantojn (hungaroj), en 1992 603 (98% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Biharia.
Der Blaue Reiter
Manifesto kaj praktiko
En 1912, La grupo publikigis "Der Blaue Reiter Almanach (La Blua Rajdanta Almanako)" ekspozicita primitivajn verkojn, fotojn de popolarto kaj porinfanajn pentraĵojn (influitaj de Paul Klee).
Aliaj modernismaj pentristoj kiel Pablo Picasso, Georges Braque kaj Robert Delaunay ankaŭ estis ekspoziciataj ĉe la ekspozicioj de la grupo.
La mondkoncepto de la movado estas, ke "la kreiva spirito estas kaŝita ene de la materio" (Kandinsky) kaj la formoj kaj koloroj estas la ekstera esprimo de tiu spirito.
Marmora trituro
Kutimaro
Ili manĝas diversajn akvajn senvertebrulojn, kvankam kiam kunvivas kun larvoj de Planda trituro (Triturus helveticus aŭ Lissotriton helveticus) manĝas pli grandajn senvertebrulojn. Loĝas en arbaroj kaj kampoj ĉiam ĉe akvareoj kaj kutime sub 1000 metroj. Ties morteco ĉe ŝoseoj estas altaj (ŝosemortinto).
Dubaja Interreturbo
Dubaja Interreturbo (Arabe: مدينة دبي للإنترنت, officiala Angla nomo: Dubai Internet City) estas libera ekonomia zono, kreita en 2000 de la registaro de Dubajo, en kiu kompanioj povas operacii sen la reguloj je fremda proprieto kiu ekzistas alie en la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
La Interreturbo situas proksime al la Amerika Universitato en Dubajo kaj Dubaja Koneca Vilaĝo.
Mirosław Filipowicz
Mirosław Filipowicz (naskiĝis la 13-an de junio 1963 en Tarnowskie Góry) – pola historiisto.
Vivo
Diplomito de Katolika Universitato en Lublin (1987). Dum la studoj kunredaktis "Materiały Dyskusyjne" (Pridiskutataj Materialoj), revuon de la Rondo de Historiistoj-Studentoj de KUL. Laboranto de la universitato ekde 1990, kie doktoriĝis kaj habilitiĝis. En la jaroj 2008-2010 direktoro de Instituto pri Historio de KUL. De 2009 eksterordinara profesoro en la Instituto, gvidanto de la Katedro pri Historio de Historiografio kaj Metodologio de Historio ĉe la Instituto pri Historio de KUL. De 2013 direktoro de la Instituto de Mez-Orienta Eŭropo.
Novembre 2016 estis alvokita de ministro pri eksteraj aferoj por Aferoj de Pola-Rusa Grupo pri Malfacilaj Problemoj kaj kiel la pola Vicprezidanto de Grupo. Inaŭguro de laboraĵoj de pola parto de la Grupo en renovigita konsisto okazis la 9-an de marto 2017.
Li okupiĝas pri historio de historiografio de la 19-a kaj 20-a jarcentoj esplorante historion de la 20-jarcenta usona historiografio, intelektan vivon de la rusa elmigrantaro. En siaj laboraĵoj okupiĝis pri historiistoj kiel Szymon Askenazy kaj liaj disĉiploj.
Membro de Pola Historia Societo, Societo de Instituto de Mez-Orienta Eŭropo, Pola-Rusa Komisiono de Pola Scienca Akademio, li kunsidas en konsilio de la Instituto de Mez-Orienta Eŭropo en Lublin.
Elektitaj publikaĵoj
Libroj
Maurice Koechlin
Maurice Koechlin (8a de marto 1856 - 14a de januaro 1946) estis franc-svisa pristruktura inĝeniero. Li devenas el familio el Alzaco, kiu fine de la 19a jarcento elfranciĝis kaj svisiĝis, sed poste refranciĝis. Li laboris kiel helpanto de Gustave Eiffel. Li laboris ekzemple por la strukturo de la Statuo de Libereco en Novjorko kaj por la Ejfel-Turo.
Gaziemir
Gaziemir estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn. La urbo aparte konatas pro aerarmea akademio.
(155287) 2005 XK1
(155287) 2005 XK1 estas tre malgranda, ne tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:5 kun Venuso.