cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastelo de Pusztaszabolcs
Historio
Tiu areo post erao de la turkoj apartenis al pluraj bienuloj (vidu la enkondukan frazon!). La kastelo mem estis konstruita inter 1925-1927. Komence de la socialismo la ŝtato forprenis ĝin kaj la kastelo estis bazlernejo, baldaŭ internulejo ĝis 2009. Pli poste la municipo zorgis pri la kastelo, sed konata celo ne estas konata. La malpena kastelo serĉas zorgeman posedanton.
Konstruaĵo
La eklektika kastelo situas en granda parko en areo nomata Felsőcikola. La teretaĝa konstruaĵo estas brikoforma, sed la meza parto estas unuetaĝa kaj iomete reliefas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la ĉefenirejo. Alia enirejo estas videbla dekstre.
Johann Georg Scheffner
Johann Georg Scheffner (naskiĝis la 8-an de aŭgusto 1736 en Kenigsbergo; mortis la 16-an de aŭgusto 1820 samloke) estis germana advokato, verkisto, tradukisto, prusa oficisto, pioniro de klerismo kaj Framasono.
Pobladura de Valderaduey
Pobladura de Valderaduey [poblaDUra debalderaDŬEJ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. Pobladura de Valderaduey estas etimologie tradukebla al Loĝejaro de rivero Valderaduey.
Johann Georg Scheffner
Vivo
La patro estis prusa ŝtatoficisto kaj farmisto. Post studado de juro de 1752 ĝis 1759 en la Universitato de Kenigsbergo, li kiel volontulo partoprenis en la Sepjara Milito. Je la 28-a de januaro 1761 li estis akceptita en la kenigsberga framasona loĝio Zu den Drei Kronen. En 1765 li geedziĝis kun Susanne Elisabeth (Babet, Babette), naskita Bouissont ( naskiĝis la 7-an de februaro 1734; mortis la 21-an de junio 1813). De tiu jaro li estis en registara servo, unue kiel Sekretario de la Milito kaj Domajna Ĉambro en Kenigsbergo, poste kun la stacioj 1767 kiel milita kaj imposta konsilisto en Gumbinnen en la sama funkcio, 1770 translokiĝis al Königsberg kaj de 1772 ĝis 1775 al Marienwerder. Post forlaso de la publika servo en 1775, li unue vivis en Stolzenberg (ekde 1945 pole Sławoborze) apud Dancigo. Tiam sur akiritaj bienoj, unue 1780 sur Sprindlack-biendomo proksime de Tapiau, poste sur la biendomo Eberswalde en Orienta Prusio. En 1788 la loĝio Zu den Drei Kronen aĉetis la bibliotekon de Scheffner por 3000 taleroj. En 1795 li translokiĝis reen al Kenigsbergo. Sian ĝardenon li lasis en 1809 al la Botanika ĝardeno de Kenigsbergo.
Pobladura de Valderaduey
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 39 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 250 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Johann Georg Scheffner
Vivo
Liaj skribaĵoj donas sciojn pri la vivo de Kenigsbergo en la tempo de la Klerismo. Li estis la plej proksima amiko de Immanuel Kant dum multaj jaroj kaj apartenis al lia Ronda Tablo. Li ankaŭ estis proksimaj amikoj kun Theodor Gottlieb von Hippel kaj Christian Jakob Kraus. Li ankaŭ konis Gotthold Ephraim Lessing, Johann Christoph Gottsched kaj Johann Georg Hamann. Kiel konanto de germanlingva literaturo, ekigita de recenzista disputo ekde 1766, li amike korespondis kun Johann Gottfried Herder; ambaŭ konis unu la alian de Kenigsbergo kaj, kiel Kant, Hamann kaj Hippel, estis regulaj gastoj ĉe la artistino Caroline von Keyserling. La erotikaj frivolaj poemoj de Scheffner estas unikaj por la germana literaturo de la epoko. Li estas konsiderata kiel Kant-ano, kiu estis la sola germano kiu provis disvolvi erotikan filozofion similan al tiu de Francio.
Pobladura de Valderaduey
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 1172. Ĝi apartenis al la Provinco de Toro.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Faramontanos de Tábara
Faramontanos de Tábara [faramonTAnos deTAbara] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Tábara, en la centro de la provinco. Faramontanos de Tábara estas etimologie tradukebla al Ekstermontaranoj de Tábara, alude al montaranoj (aŭ nemontaranoj) kiuj venis reloĝadi la areon. Estas similaj loknomoj en la sama provinco, en Provinco Salamanko kaj en Provinco Oŭrenso.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 54,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 332 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 55 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 25 km de Benavente.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, ponto, piedirado).
Kantono Fulton (Kentukio)
La kantono Fulton - angle Fulton county - estas kantono de Usono en la subŝtato Kentukio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Ĉelovek s kinoapparatom
Ĉelovek s kinoapparatom (Человек с киноаппаратом, signifante Viro kun filma fotilo, aŭ La Viro kun Kinokamero) estas sovetia muta dokumenta filmo reĝisorita de Dziga Vertov. Lia frato Mikhail Kaufman filmis la filmon kaj aperas en la filmo kiel la kameraisto. La filmo estas eksperimenta kaj ne estas aktoroj. Ĝi montras la urbovivon en Moskvo, Kievo kaj Odeso dum unu tago. La filmo ofte estas konsiderita unu el la plej bonaj filmoj kaj dokumentarioj.
Superrigardo
Ne ekzistas ununura rakonto aŭ intrigo. La filmo komenciĝas kun homoj enirantaj teatron kaj montras ekranon. Sur la ekrano, la kameraisto iras al lokoj por registri surloke. La kameraisto aperas plurajn fojojn en la filmo. La filmo ofte ŝanĝas de montri al la kameraisto al tio, kion la fotilo rigardas. La fotilo montras homojn kaj maŝinojn frumatene. Ĉio estas kvieta kaj trankvila. La fotilo daŭrigas por montri la urbon vekiĝanta. Ĝi montras laboristojn kaj transportadon (tramoj, trajnoj, aviadiloj, ĉaroj). Estas malsamaj specoj de laboro kaj klasoj de homoj. La fotilo kaptas la movadon de objektoj. La filmo montras la densan loĝantaron kaj okupatajn industriojn. La filmo ŝanĝas inter movado kaj senmovaj bildoj. Poste en la tago, la fotilo montras pli da distro kiel strando kaj karnavalo kaj sportojn kiel atletiko kaj futbalo kaj muziko. Aliaj ĉiutagaj eventoj inkluzivitaj estas persona higieno, geedziĝo kaj eksedziĝo de homoj, naskiĝo de infanoj kaj entombigo. La filmo finiĝas kun bildo de la fotilo kaj la okulo de la kameraisto trarigardanta ĝin.
Stilo kaj Teknikoj
La filmo estas tre eksperimenta kaj radikala. Vertov volis krei universalan bildon, kiu estis aparta de iu ajn lingvo. La filmo estas tre rapida. Multo de la muntada redaktado ne estas lineara. Ĝi uzis multajn filmajn teknikojn. Ekzemploj estas multobla malkovro, rapida moviĝo, malrapida moviĝo, frostigaj kadroj, matĉotranĉoj, saltaj tranĉoj, dividitaj ekranoj, nederlandaj anguloj, ekstreme deproksimaj fotoj, spurpafoj, inversigitaj bildoj, haltmoviĝaj animacioj kaj memrefleksaj bildoj. Multaj filmoj nuntempe uzas ĉi tiujn teknikojn.
De la reĝisoro
Vertov diras pri sia La Viro kun Kinokamero ke li luktis "por decidema purigado de la lingvo de filmo, por ĝia tuta apartigo de la lingvo de teatro kaj literaturo." En la malfruaj nombroj de "Kino-Pravda", Vertov eksperimentis multege, provante forlasi tion, kion li konsideris filmkliŝon (kaj ricevis kritikadon pro tio); lia eksperimentado fariĝis eĉ pli okulfrapa je la epoko de Homo kun kamerao. Iuj kritikas la evidentajn staĝigojn en Homo kun kamerao kiel kontraŭ la du devizoj de Vertov, "vivo kiel ĝi estas" kaj "vivo kaptita sen antaŭkono": la sceno en kiu virino leviĝas kaj sin vestigas estis evidente staĝita, kaj ankaŭ estas la malita sceneto en kiu oni forpuŝas ŝakludojn de la ŝaktablo, kaj la sekvaĵo en kiu Mikhail Kaufman filmas trian aŭton. La virinoj en la tria aŭto ekrimarkas la kameron; la scenon evidente oni antaŭplanis por la kamero. Tamen, la du kredoj de Vertov, ofte uzataj anstataŭigeble, estas fakte apartaj, kiel Juri Civian rimarkigas en la komentarikanalo en la DVD de Homo kun kamerao: por Vertov, "vivo kiel ĝi estas" signifas, ke oni rekordu vivon tiel, kiel ĝi estus sen la ĉeesto de la kamero. "Vivo kaptita sen antaŭkono" signifas ke oni rekordu vivon kiam surprizita, kaj eble provokita, de la ĉeesto de la kamero. (Ĉe 16:04 en la anglalingva komentarikanalo.) Ĉi tiu klarigo kontraŭdiras la kutiman antaŭsupozon, ke por Vertov "vivo kaptita sen antaŭkono" signifis "vivo kaptita sen kono de la kamero". Ĉiuj el tiuj scenetoj povus konformi je la devizo de Vertov, "vivo kaptita sen antaŭkono".
Akcepto
Viro kun Filma Fotilo nun estas rigardata kiel bonega filmo kaj eĉ unu el la plej bonaj. La filmo havas 97% rangigon sur Rotten Tomatoes. La filmo ricevis 8-an lokon en Sight & Sound- enketo de 2021. La ​​filmo estis inkluzivita en la Time magazine's All-time 100 Movies. Roger Ebert donis al la filmo kvar el kvar rangigon.
Federacio Internacia de l’Aŭtomobilo
La Internacia Aŭtomobila Federacio (Fédération Internationale de l'Automobile, akronime FIA) estas internacia sporta federacio kiu administras la plej multajn el la motorsportaj agadoj tutmonde. Krome, la federacio antaŭenigas agadojn por altigi la nivelon de vojsekureco en malsamaj landoj. La federacio estis establita la 20-an de junio 1904 sub la nomo Internacia Asocio de Rekonitaj Aŭto-Kluboj (International Association of Recognized Automobile Clubs, akronime : AIACR). Post la fino de la Dua Mondmilito, la federacio ŝanĝis sian nomon al sia nuna.
La elstaraj ĉampionecoj kiujn la federacio kontrolas kaj aprobas estas Formulo 1, la World Endurance Racing Championship kaj la Monda Ralio Ĉampioneco (World Rally Championship) kaj kelkaj malsamaj ĉampionecoj de sportoj kaj vojaĝveturiloj. Krome, la federacio kune kun (Internacia Motorciklo Federacio (FIM) kontrolas kaj aprobas la provojn starigi rekordojn de veturrapideco. La Internacia Olimpika Komitato agnoskis la federacion provizore en 2011. Du jarojn poste, la agnosko iĝis konstanta.
Historio
La Internacia Asocio de Rekonataj Aŭtokluboj (angle: International Association of Recognized Automobile Clubs, akronime AIACR) estis establita la 20-an de junio 1904 en Parizo kiel asocio de aŭtomobilaj kluboj el la tuta Francio. La celo de la asocio estis reprezenti la interesojn de la veturilo-posedantoj kaj krome kontroli la internacian motorsportan scenon. En 1922, la Internacia Sporta Komisiono (Commission Sportive Internationale) estis establita kies rolo estas establi regularojn por okazigo de internaciaj Grandpremio-vetkuroj (Grand Prix). La Eŭropa Ĉampioneco estis okazigita por la unua fojo en 1931 kaj la ĉampionecotitolo estis aljuĝita al la ŝoforo kiu atingis la plej bonajn rezultojn en kelkaj elektitaj vetkuroj. Kun la rekomenco de aŭtovetkuro post la Dua Mondmilito, la nomo de la federacio estis ŝanĝita al sia nuna nomo. En tiu tempo, novaj vetkuraj kategorioj estis kreitaj, inter ili Formulo 1, kiu estas okazigita ekde 1950.
Internacia Motorciklo Federacio
La Internacia Motorciklo Federacio (Fédération Internationale de Motocyclisme, akronime FIM) estas la organizaĵo de motorciklovetkuro en la mondo. La federacio, kies sidejo situas en la urbo Mies en Svislando, nuntempe reprezentas proksimume 90 naciajn motorciklajn vetkurfederaciojn dividitajn en ses malsamajn kontinentajn regionojn. La organizaĵo pritraktas 34 malsamajn mondĉampionecojn sub ses ĉefaj areoj de motorciklovetkuro :
Historio
La organizaĵo estis fondita la 21-an de decembro 1904 en Parizo, Francio sub la nomo FICM: "Internacia Federacio de Motorciklaj Kluboj" (Fédération Internationale des Clubs Motocyclistes). En 1906 la organizaĵo estis dissolvita, sed estis refondita en 1912 kaj la oficoj de la renoviĝinta organizaĵo estis establitaj en Anglio.
La organizaĵo estis nomita la "Internacia Federacio de Rajdantoj" en 1949, la saman jaron en kiu okazis la unua Grandpremio-motorcikla vetkuro, kiu estis okazigita ade kaj senhalte ĉiuj jaroj poste. La oficejoj de la organizaĵo translokiĝis al Ĝenevo, Svislando en 1959.
Kantono Fulton (Nov-Jorkio)
La kantono Fulton - angle Fulton county - estas kantono de Usono en la subŝtato Novjorkio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Konkurso
Konkurso (concursus = kunfluo) estas organizita formo de rivala konkurado inter pluraj individuoj aŭ kolektivoj en arto, scienco, sporto, hobio aŭ distraĵo aŭ alia sfero kun la celo determini ilian relativan kvaliton aŭ rangon por honori demonstritajn atingojn.
Kantono Fulton (Ilinojso)
La kantono Fulton - angle Fulton county - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Metroo de Medellín
La Metroo de Medellín (Metro de Medellín), realnome Metropola trajno de la Valo de Aburrá (Tren metropolitano del Valle de Aburrá), estas la metroa sistemo de la metropola areo de la Valo de Aburrá en Antjokio, Kolombio; Ĝi konsistas el tri fervojlinioj, nome: du komercaj servolinioj: linio A kaj linio B; kaj proviza linio: linio C kiu provizas linion B kaj nur disponigas komercan servon en iaj okazoj. Kune ili sumas totalan longon de kilometroj. Estas 27 stacioj en funkciado, ĉiuj estas adaptitaj por faciligi eniron al personoj kun reduktita moviĝeblo (PRM). Tiu ĉi transportsistemo estas administrata de la ŝtata kompanio "Empresa de Transporte Masivo del Valle de Aburrá Ltda. - Metro de Medellín Ltda".
Ĝi formas parton de SITVA ("Integrita transportsistemo de la Valo de Aburrá", Sistema integrado de transporte del Valle de Aburrá), kune kun la Telfero de Medellín, aŭtobusoj en buskoridoroj Metroplús, la Integra Transportsistemo (SIT) kaj la tramvojo de Medellín.
Kiel unua sperto de moderna amastransporto en Kolombio kaj la sola metroa sistemo en la lando, la Metroo de Medellín respondas al la plej ellaboritaj urbaj planoj de la Departemento Antjokio.
Veturanta materialo
La veturanta materialo de la Metroo de Medellín estas funkciigita per elektro, tra supertraka kontakta lineo. La uzata ŝpuro estas, kio estas la internacia ŝpuro.
La Metroo de Medellín havas aron da 80 trajnoj entute, dividitaj en 2 arojn.
La plej malnovaj trajnoj estas tiuj de la 1-a aro, produktitaj de MAN, kiuj estas 42 entute.
Dum la plej modernaj trajnoj estas tiuj de la 2-a, fabrikitaj de CAF, kiuj estas 38 entute.
Loscorrales
Loscorrales [loskoRAles] (en aragona Os Corráls aŭ Os Corrals, kaj​ oficiale Loscorrales/Os Corrals​, kun signifo La Bestokortoj) estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas norde kun Loarre, sude kun Lupiñén-Ortilla, oriente kun La Sotonera kaj okcidente kun Ayerbe. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj inter la riveroj Sotón kaj Gállego.
La loĝloko Loscorrales mem (620 msm) estas je 26 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-132 ĝi estas komunikata kun Ayerbe nordokcidente kaj kun Plasencia del Monte sudoriente.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj. ​ La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Loscorrales: oni malaltiĝis el 569 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 98 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, kaj montaraj naturaj lokoj.
Kantono Otavo
Kantono Otavo (angle Ottawa County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
(160679) 2000 DB6
(160679) 2000 DB6 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Ai Qing
Ai Qing (simpligita ĉina skribo; 艾青, pinjino: Aì Qīng, naskita kiel Jiǎng Zhènghán (simpligita ĉina skribo: 蒋正涵, pinjino: Jiǎng Zhènghán), lia alia nomo estas Jiǎng Hǎichéng (simpligita ĉina skribo: 蒋海澄, pinjino: Jiǎng Hǎichéng; n. la 27-an de marto 1910 - m. la 5-an de majo 1996). Li ankaŭ estas konata sub sia plumnomo Lín Bì (simpligita ĉina skribo: 林壁, pinjino: Lin Bi), Kè'ā ( simpligita ĉina skribo:克阿, pinjino: Kè'ā) kaj Éjiā (simpligita ĉina skribo:莪伽, pinjino: Éjiā).
Ai Qing estis unu el la plej grandaj ĉinaj poetoj, vicprezidanto de la Ĉina Verkista Asocio kiu ankaŭ lernis Esperanton en 1932.
Ai Qing estis denuncita dum la kontraŭdekstra movado. En 1958 la familio estis sendita al laborkampo en Beidahuang, Heilongjiang. Poste li kun sia familio iris en ekzilo al Shihezi, Ŝinĝango en 1961, kie ili vivis dum 16 jaroj. Post la morto de Mao Zedong kaj la fino de la Kultura Revolucio, la familio revenis al Pekino en 1976.
Biografio
Ai Qing naskiĝis en la vilaĝo Fantianjiang (贩田蒋), distrikto Jinhua, en la provinco Zhejiang en orienta Ĉinio. Astrologo mencias ke li havas malbonŝancon, kaj li estas transdonita al malriĉa flegistino nomita Dayehe (大葉荷) por esti prizorgata. Kiel plenkreskulo, Ai Qing verkis poemon nomitan Dayanhe (Mia Patrino) por priskribi Dayehe (大叶荷). En tiu tempo, Ai Qing nur sciis la lokan dialektan nomon por Dayehe, ne konis la simpligitan ĉinan skribon, dum en la dialekto de Jinhua, la elparolo de Dayehe (大叶荷) estis konfuzita kun Dayanhe (大堰河), kiu finfine rezultigis tajperaron.
Reiro al Ĉinio kaj lia arestado
En januaro 1932, Ai Qing reiris al Ĉinio. Survoje, li verkis poemon titolitan Di Sana (simpligita ĉina skribo:那边, pinjino: Nà Biān) kiu reflektas lian zorgadon pri la kondiĉo de la lando kaj la homoj. En majo 1932 li aliĝis al la Alianco de Ĉinaj Artistoj de la Maldekstro kaptante la atenton de la ĉina verkisto Lu Xun. Du monatojn poste, Ai Qing estis denuncita pro ŝtatperfido fare de spiono de la Kuomintango, ĉina naciista partio, arestita kaj kondamnita al 6 jaroj en malliberejo.
En la malliberejo, Ai Qing verkis Bambuo-Fluton (simpligita ĉina skribo:芦笛, pinjino: Lúdí), Brila Nokto (simpligita ĉina skribo: 透明的夜, pinjino: Tòumíng de yè), Parizo (simpligita ĉina skribo:巴黎, pinjino; Bālí), Marsejlo (simpligita ĉina skribo: 马赛, pinjino: Mǎsài), kaj ankaŭ Mia Patrino aŭ Dayanhe (simpligita ĉina skribo: 大堰河, pinjino: Dàyànhé) kiu poste iĝis lia ĉefa verko. En 1934 li publikigis Dayanhe sub la plumnomo Ai Qing kiu estis tiam uzita por la unua fojo. Post esti liberigita el la malliberejo en 1935, li en tiu jaro instruis en altlernejo por instruistinoj en Changzhou dum duona jaro kaj poste iris al Ŝanhajo. En 1936 en Ŝanhajo, Ai Qing publikigis kolekton de Dayanhe-poemoj kun la financa helpo de amiko. En Marto de la jaro 1937 la gazeto Tiānxià Rìbāo estis fondita kaj ĝia ĉefredaktisto, Zhong Dingwen, petis Ai Qing esti la helpredaktisto.
En 1937 post la ekesto de la ĉina-japana milito inter 1937 kaj 1945, Ai Qing forlasis Ŝanhajon kaj iris al Vuhano, Ŝjiano kaj Gujlin, por helpi la rezisto-agadojn de Ĉinio kontraŭ Japanio. Li alvenis en Ĉongĉingo en 1940 kaj tuj ricevis instruistan postenon en lernejo por literaturaj studoj. En 1941 kiam okazis la Longa Marŝado, Ai Qing fuĝis al Yan’an (simpligita ĉina skribo: 延安市) en la provinco Ŝenŝjio. Yan’an estis la fino de la Longa Marŝado kaj la povocentro de la Komunista Partio de Ĉinio de 1935 ĝis 1948.
Vivo en Yan’an
Ai Qing vivis en Yan’an (elp. janan) de marto 1941 ĝis septembro 1945. Du tagojn post kiam li helpis batali kontraŭ la japanoj en Yan’an, li ricevis viziton de Luo Fu, la tiama Sekretario de la Centra Komitato de la Ĉina Komunista Partio kaj de Kai Feng, Prezidanto de la Propaganda Departemento de la Ĉina Komunista Partio, kiuj demandis pri liaj opinioj rilate al la kvalito de la laboro kaj vivo en Yan’an. Samtempe ĵus malfermiĝis la Lernejo pri Arto kaj Leteroj "Lu Xun" kaj estis fondita la Ĉina Rezistan Asocio de Artistoj kiuj proponis postenon al Ai Qing. Ai Qing elektis por gvidi la Rezistan Asocion kaj rifuzis gvidi la Lernejon "Lu Xun".
En 1939, Ai Qing publikigis la verkon titolitan Norda (simpligita ĉina skribo: 北方, pinjino: Běi Fāng). En 1945 li reeldonis Fronte al la Suno (simpligita ĉina skribo: 向太阳, pinjino: Xiàng Tàiyang), Torĉo (simpligita ĉina skribo: 火把, pinjino: 火把, Huǒ Bǎ), Poemoj Por la Vilaĝo (simpligita ĉina skribo: 献给乡村的诗) kaj 12 aliaj poeziaĵoj.
Vivo en la Ĉina Popola Respubliko
En septembro 1945, Ai Qing gvidis la movadon de la norda ĉina literatura laborista dividado de Yan’an ĝis Zhangjiakou. En januaro de la jaro 1949, li iĝis armea reprezentanto ĉe la Speciala Lernejo de Arto "Beiping". En oktobro de la sama jaro Ai Qing fariĝis ĉefredaktoro de la revuo Popola Literaturo. En 1950 li publikigis la poemkolekton Huanhuji (simpligita ĉina skribo: 欢呼集) kaj en la aŭtuno de la sama jaro estis publikigita lia poemaro La Brila Ruĝa Stelo (simpligita ĉina skribo: 宝石的红星, pinjino: Bǎoshí de hóngxīng).
Plumnomo
En 1933, estante torturita kaj malliberigita de la Ĉina Naciisma Partio kaj skribante Dayanhe, Ai Qing estis skribonta sian nomon sed li ĉesis ĉe la unua komponento, ĉar li estis memorigita pri sia frustriĝo kun la gvidanto de la Ĉina Naciisma Partio, Ĉiang Kai-ŝek. Li ne ŝatis havi la saman familian nomon kiel li (Ĉiang/Ĵiang). Li uzis la verdan koloron (青) por priskribi la trankvilon de la oceano ("Ai Qing" aŭ 艾青).
En Esperanto
La 17-an de oktobro 2021 okazis en la ĉina urbo Shenyang la Dua Liaoning-recitalo de esperantaj kaj ĉinaj poemoj organizita de la Liaoning-Esperanto-kultura klubo. Dum la unua recitalo refiefigis preskaŭ sole poemojn de forpasintaj Esperanto-poetoj, en la dua recitalo oni aŭskultis la Esperanto-versiojn de ĉinaj poemoj en diversaj histororiaj periodoj interalie la poemon Mi amas tiun ĉi teron de Ai Qing. Kvankam Ai Qing ankaŭ lernis Esperanton en 1932, ne estas konata ke aliaj verkoj de Ai Qing estis iam tradukitaj al Esperanto.
Persone
Ai Qing estas la patro de la fama artisto Ai Weiwei kaj de la artistino Ai Xuan.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Ai Qing en la indonezia vikipedio, listo de aŭtoroj.
Sylvester Bauer
Sylvester BAUER (naskiĝinta ĉ. 1600, mortinta en 1669) estis aŭstra baroka pentristo kies verkoj ĝis hodiaŭ admireblas en salcburgiaj kirkoj.
Vivo
Sylvester Bauer kreis aĵojn en la konventa preĝejo de la arkiabatejo Sankta Petro, en la salcburga Miĥaelo-kirko kaj en la abatejo kirko de Michaelbeuern. Je Michaelbeuern videblas freskoj en la somera altarejo el la 1631-a jaro kaj je Petro-kirko faris pentris li la morton de Sankta Ruperto (1662). En 1646 kaj 1647 loĝis li en la domo de ĉe Kajetanerplatz 4 en la kvartalo Kaiviertel. Tiuloke oni muntis memortabulon por li.
Kantono Fulton (Arkansaso)
La kantono Fulton - angle Fulton county - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Uster (stacidomo)
Uster estas fervoja stacidomo en Uster, Svislando.
Emmenbrücke Gersag (stacidomo)
Emmenbrücke Gersag estas fervoja stacidomo en Emmen, Svislando.
Har Brakha
Har Brakha fondiĝis la 17-an de novembro 1982. En 1987 grupo de judortodoksaj familioj alvenis kaj starigis la vilaĝon. Post la fondado de la vilaĝo, rabeno Eliezer Melamed estis nomumita la rabeno de la vilaĝo, verkinto de la serio de halaĥaj libroj "Perloj de Halaĥo".
Post konstrui kelkcentojn privatajn domojn en Har Brakha, la loĝantoj decidis ekkonstrui kvar-, kvin- kaj eĉ sesetaĝajn apartamentdomojn. Tiu decido estis farita por malmultekostigi loĝejojn kaj ebligi al junaj paroj aĉeti domojn en la vilaĝo. Kiel parto de tiu konstruado, lernejoj por knaboj kaj knabinoj estis konstruitaj kune kun dek unu infanĝardenoj.
Emmenbrücke (stacidomo)
Emmenbrücke estas fervoja stacidomo en Emmen, Svislando.
Hideo Levy
Ian Hideo Levy (リービ英雄, Rībi Hideo; naskiĝis la 29-an de novembro 1950) estas usona japana verkisto kaj tradukisto de la japana al la angla. Li estas unu el la unuaj usonanoj por skribi modernan literaturon en la japana.
Li estis rimarkita en Japanio por lia romano Seijōki no Kikoenai Heya publikigita en 1992, por kiu li ricevis la premion Noma de la novaj aŭtoroj. Por liaj kontribuoj al la radiado de la japana literaturo eksterlande, li ricevis en 2007 speciala premion de la Japana Fondumo.
En 1996 lia romano Tiananmen estis nomumita por la Premio Akutagawa.
Biografio
Ian Hideo Levy naskiĝis en 1950 de uson-pola patrino kaj de juda patro. Lia patro nomis lian filon Hideo laŭ unu el liaj amikoj kiuj estis internigita en nazia koncentrejo dum la Dua mondmilito. La patro de Levy estis diplomato, kaj la familio vivis en Taijvano, Hong Kong, Japanio kaj Usono.
Ian Hideo estas diplomitiĝinto de la Universitato Princeton kaj ricevis poste lian doktoriĝon ĉe la sama universitato por esti studinta Kakinomoto no Hitomaro.
Post esti asista profesoro en Universitato Princeton, li instruas ĉe la universitato Stanford.
Dum lia estado al Princeton, Levu studis Man'yōshū. Lia traduko en la angla de tiu teksto permesas al li vidi sin aljuĝi en 1982 la U.S. Nacia Book Award, unu el la plej prestiĝaj literaturaj premioj en Usono, en la kategorio Tradukado (komuna premio). Li menciis Susumu Nakanishi, klera specialisto de la Man'yōshū, kiel lia mentoro.
Pagdomo
Pagdomo estas konstruaĵo ĉe vojo aŭ akvovojo, kie paspagoj estis pagataj. Tio povus esti speco de importimposto (oni parolas ankaŭ pri akciza domo) aŭ paspago por vojaj aŭ akvaj konektoj (ekzemple pagvojoj, pagpontoj aŭ pramoj). En ĉi-lasta kazo, la paspagdomo estis kutime ankaŭ la ofica loĝejo de la paspagkolektanto. Paspagoj ofte estis lizitaj. La paspagkolektanto tiam pagis al la biensinjoro (poste la registaro) kvanton je jaro por la rajto kolekti paspagojn, inkluzive de okupo de la paspagdomo. En Nederlando post la Mezepoko la paspagoj ofte estis luitaj de la Ŝtatoj de la regiono aŭ de la grandurbo, poste de la centra administracio, la provinco aŭ la municipo. La plej multaj el tiuj paspagoj estis ĉesigitaj en Nederlando en la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Haveno de Karaĉio
La Haveno de Karaĉio​ (en urdua: کراچی بندرگاہ) estas unu de la mar-havenoj de profundaj akvoj plej grandaj kaj aktivaj de Suda Azio, en kiu operacias ĉirkaŭ 60% de la kargo de la lando (25 milionoj da tunoj jare), kun loko en Karaĉio, en Pakistano. Ĝi estas fakte inter la urboj Karaĉio kaj Kiamari Saddar, proksime al la ĉefa distrikto de negocoj kaj de kelkaj industriaj areoj. La geografia loko de la haveno estas proksima al la ĉefaj vojoj de navigado, kiaj la Hormuza Markolo. La administrado de la haveno estas farita pere de la Fideikomiso de la Haveno de Karaĉio, kreita en la 19-a jarcento.
Izoheksano
2-Metila pentano aŭ C6H14 estas kutime konata kiel izoheksano, estas branĉoĉena alkano kaj senkolora  likvaĵo kun karakteriza odoro. Ĝi estas struktura izomero de la heksano komponita je metilgrupo ligita al la dua karbonatomo de la pentana ĉeno. Ĝi estas nesolvebla en akvo kaj uzata kiel solvanto en organikaj sintezoj. Izoheksano estas produktita per frakcia distiliĝo de la benzino derivata el krudoleo aŭ likva produkto derivata el naturgaso. Ĝi estas solvebla en organikaj solvantoj tiaj kiaj etanolo, kloroformo, duetila etero, benzeno kaj benzino.
La bolpunkto de la hidrokarbonidoj altiĝas laŭmezure kiel pligrandiĝas la karbona ĉeno. Tamen, branĉoĉenaj derivaĵoj malaltigas iliajn bolpunktojn kompare kun la rektoĉenaj izomeroj kun samaj karbonatomoj. Ekzemple: la bolpunkto de la heksano estas 69,1 °C dum la bolpunkto de ĝia izomero branĉoĉena estas iom malpli alta 62 °C.
Kantono Otavo (Kansaso)
La kantono Otavo - angle Ottawa County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Kantono Otavo (Oklahomo)
La kantono Otavo - angle Ottawa County - estas kantono de Usono en la subŝtato Oklahomo. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Tago de la Sendependeco de Pakistano
La Tago de la Sendependeco de Pakistano (en urdua, یوم آزادی; Jaum-e Āzādī), celebrita ĉiun 14an de aŭgusto, estas nacia tago kiu rememoras la tagon en kiu Pakistano atingis sendependecon kaj deklariĝis kiel suverena ŝtato, post la fino de la Britia Hindio, en 1947.
La movado de Pakistano, estrita de la Islama Ligo, siavice estrita de Muhammad Ali Jinnah, celis la kreadon de islama ŝtato sendependa en la nordorienta regiono de Suda Azio. La sendependigo estis realigita pere de la Leĝo de Sendependigo de Hindio de 1947, laŭ kiu Britia Hindio dividiĝis en du novaj landoj —nome la Dominio de Barato (poste, Respubliko Barato) kaj la Dominio Pakistano (poste Islama Respubliko Pakistano), kiu inkludis la subŝtaton Okcidenta Pakistano (aktuala Pakistano) kaj Orienta Pakistano (aktuala Bangladeŝo, kiu poste siavice sendependiĝis).
Laŭ la islama kalendaro, la tago de la sendependeco koincidas kun la Nokto de la Destino.
Kantono Otavo (Miĉigano)
La kantono Otavo - angle Ottawa County - estas kantono de Usono en la subŝtato Miĉigano. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Frauenfeld (stacidomo)
Frauenfeld estas fervoja stacidomo en Frauenfeld, Svislando.
Dübendorf (stacidomo)
Dübendorf estas fervoja stacidomo en Dübendorf, Svislando.
San Antonio (Metroo de Medellín)
San Antonio estas stacio sur linio A kaj finstacio sur linio B de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝi ŝuldas sian nomon al preĝejo San Antonio.
Ĝi ankaŭ estas finstacio sur linio T de la Tramvojo de Medellín.
Wettingen (stacidomo)
Wettingen estas fervoja stacidomo en Vetingo, Svislando.
Las Peñas de Riglos
Las Peñas de Riglos [lasPEnjas deRIglos] (en aragona As Penyas de Riglos​) estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta pinto de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidenta pinto de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas norde de la teritorioj de Agüero, Murillo de Gállego kaj Loarre, kaj nordokcidente de Arguis. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj sur ambaŭ bordoj de la rivero Gállego. La municipo enhavas la loĝlokojn Centenero, Ena, La Peña Estación, Rasal, Riglos (kiel plej loĝata kaj municipa ĉefurbo), Salinas de Jaca, Santa María de la Peña, Triste, Villalangua kaj Yeste kaj la senhomejojn Carcavilla, kaj Garoneta Vieja. Parto de la municipa teritorio estas okupata de la Protektita Pejzaĝo de San Juan de la Peña y Monte Oroel.
La loĝloko Riglos mem (678 msm) estas je 45 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo Z-310 ĝi estas komunikata kun la A-132 kaj apuda Murillo de Gállego okcidente. Riglos estas tre fame rekonata kiel domaro ĉe imponaj vertikalaj montorokaĵoj, nomitaj Mallos de Riglos.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. La municipo formiĝis en la 1960-aj jaroj kiel grupigo de malgrandaj municipoj por plibonigi administradon.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Las Peñas de Riglos: oni malaltiĝis el 700 loĝantoj en 1970-aj jaroj ĝis nunaj 260 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo, ĉefe rilate al la kastelo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas romanika preĝejeto de la 11-a jarcento, la paroĥa preĝejo, romanika ermitejo de San Juan Bautista en Rasal, interpretejo pri rabobirdoj kaj montaraj naturaj lokoj.
Fredrikke Egeberg
Vivo
Tiel Fredrikke kreskis en tiu alt-mezklasa familio de naŭ infanoj, kie ŝi estis la plej juna kaj la sola knabino.
La muziko estis parto de la familia vivo. Ĉe la Egeberg-hejmo oni okazigis regulajn domkoncertojn, kiel kutimis fari la gvidantaj familioj. Ili estis gravaj sociaj scenejoj kie la riĉaj homoj societumis kaj interligiĝis.
Tiam Fredrikke kaj ŝia frato Christian August, kiu fariĝis sperta amatora violonĉelisto, koncertis kune kun aliaj amatoraj kaj profesiaj muzikantoj. La norvega virtuoza violonisto kaj komponisto Ole Bull, kiu estis proksima amiko de la familio, ofte prezentiĝis ĉe tiuj vesperoj. En tiaj aranĝoj estis kultivataj intimaj formoj de muziko: ĉambra muziko, piana liriko kaj romancoj.
Fredrikke iĝis talenta pianisto. Ŝi ludis pianon en la preĝejo Gamle Aker kirke proksime de la familia biendomo. Ankaŭ foje ŝi ludis en koncertoj kun la Muzika Liceo orkestro, kiu estis ĉefurba orkestra organizo de amatoraj muzikistoj. Fredrikke Egeberg prezentis plurfoje teknike postulemajn pianokonĉertojn, sed kiel prezentisto, ŝi plejparte restis ene de la amatora sfero.
Ŝia nomo vere floris kiel kreiva artisto. Krom esti escepte bona pianisto, ŝi ankaŭ verkis multajn komponaĵojn, ĉefe por voĉo kaj piano.
De la malfruaj 1840-aj jaroj ŝi estis tre produktiva kiel komponistino. Ŝi publikigis multajn verkojn dum sia relative mallonga vivo. Pli ol tridek kanzonoj, pluraj korusaj verkoj kaj pianaj komponaĵoj estis presitaj kaj publikigitaj. Ŝi estis unu el la malmultaj norvegaj komponistoj kiu komponis por korusoj.
Ŝia samtempulo kaj samurbano, la komponisto Halfdan Kjerulf en 1851 skribis "Fredrikke Egeberg komponas ‘Fingroj for’ (Fingrene af sig) kaj feliĉigas ĉiujn", … "ĉiuj sekvas al Fredrikke Egeberg."
Ŝi atingis grandan popularecon en la 1850-aj jaroj: Fredrikke Egeberg komponis kantojn en tempo kiam romancoj estis nur enirantaj en Norvegion. La kantoj iĝis popularaj kaj vivis multe preter ŝia propra tempo.
Ŝia elekto de poemoj, al kiuj ŝi skribis melodiojn, montras ke ŝi estis laŭ naturo tre religia. Grandparte, ŝi prenis tekstojn de himnopoetoj kiel Kingo, Grundtvig kaj Landstad. Ŝi ŝatis doni al tiuj kantoj korustuŝon. Fredrikke muzikigis poemojn el la norvegaj poetoj Wergeland, Welhaven kaj Bjørnson. La kantoj distingiĝis per siaj fajne kreitaj allogaj melodioj, kun simpla, vigla kaj ofte priskriba pianakompano.
Ŝiaj kreaĵoj akiris specialan popularecon en tempo kiam hejma muziko prosperis. Kelkaj el ŝiaj komponaĵoj, kiel “Sinjoro, prenu en vian fortan manon” (Herre tag i din sterke Hånd), sur poemo verkita de Bjørnson, eniris en la norvegajn librojn de kantoj kaj melodioj kaj fariĝis parto de la hejma kanttradicio de Norvegio. La perlo de ŝia produktado daŭre estas “Al mia Gyldenlak” (Til min Gyldenlak) sur tekstoj de Wergeland. Ĝia bela kaj originala melodio kreita de Fredrikke Egeberg, por la lastaj vortoj de la mortanta poeto, estas en la repertuaro de kantistoj ĝis hodiaŭ.
Verkaro
Elektitaj verkaĵoj inkluzivas:
Kantono Van Buren
Kantono Van Buren (angle Van Buren County) estas la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:
Ĉiuj nomatas laŭ Martin Van Buren, la oka prezidanto de Usono.
Hospital (Metroo de Medellín)
Hospital estas stacio sur linio A de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝi ŝuldas sian nomon al Universitata Hospitalo San Vicente Fundación.
Baar (stacidomo)
Baar estas fervoja stacidomo en Baar, Svislando.
Kantono Van Buren (Miĉigano)
La kantono Van Buren - angle Van Buren county - estas kantono de Usono en la subŝtato Miĉigano. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la. Ĝi nomatas laŭ Martin Van Buren, la oka prezidanto de Usono.
Kantono Van Buren (Arkansaso)
La kantono Van Buren - angle Van Buren county - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la. Ĝi nomatas laŭ Martin Van Buren, la oka prezidanto de Usono.
33524 Rousselot
33524 Rousselot estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita dum la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Philippe Rousselot, franca profesoro ĉe la Observatorio de Besançon en Francio. Li estas fakulo pri proksim-infraruĝa fotometrio kaj spektroskopio de aktivaj malgrandaj korpoj, inklude kometojn, centaŭrojn kaj
Andor Mészáros (skulptisto)
Andor Mészáros [mEsAroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mészáros Andor estis hungara-aŭstralia arkitekto, skulptisto, medalisto. Lia familia nomo ĝis 1909 estis Fleischmann [flejŝman], lia bofrato estis Lajos Szabolcsi.
Biografio
Andor Mészáros naskiĝis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis skulptadon kaj arkitekturon en Akademio Julian, Teknika Universitato (Vieno) kaj Reĝa Teknikuniversitato József. Post siaj studoj li laboris en ateliero de Ede Telcs, kreis kelkajn ornamputojn kaj ekspoziciis medalojn. Ekde 1939 li vivis en Aŭstralio. Li edziĝis en 1932, lia edzino naskis 2 filojn 1935 kaj 1945. Li ricevis artajn premiojn inter 1931-1964.
Kantono Van Buren (Tenesio)
La kantono Van Buren - angle Van Buren county - estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la. Ĝi nomatas laŭ Martin Van Buren, la oka prezidanto de Usono.
Prado (Metroo de Medellín)
Ĝi ankaŭ estas stacio sur linio 2 de Metroplús.
Wädenswil (stacidomo)
Wädenswil estas fervoja stacidomo en Wädenswil, Svislando.
Renens VD (stacidomo)
Renens VD estas fervoja stacidomo en Renens, Svislando.
Parque Berrío (Metroo de Medellín)
Parque Berrío estas stacio sur linio A de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝia nomo devenas de tiu de Parko Berrío, en kie ĝi troviĝas.
Attila Ábrahám
Attila Ábrahám, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ábrahám Attila estis hungara kajakisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono.
Biografio
akiris pedagogian diplomon en Altlernejo Gyula Juhász en 1991, post 8 jaroj juran diplomon en Universitato Attila József. Baldaŭ li havis postenojn en la hungara sporta vivo. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis signifajn ŝtatajn premiojn en 1988 kaj 1992.
Sporta kariero
inter 1958-1977 estis kajakisto en Győr, poste en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 1996. Li estis hungara ĉampiono 17-foje duope aŭ kvarope inter 1986-1995, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1985-1996. Li estis kvarope ĉampiono de Universiado en 1987 en distanco 1000 m. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kun ora, arĝenta kaj bronza medaloj teame, krome en mondĉampionumoj li estis la unua kvinfoje inter 1989-1993 teame.
Universidad (Metroo de Medellín)
Universidad estas stacio sur linio A de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝi ŝuldas sian nomon al la apuda Universitato de Antjokio.
Juan Brull
Juan BRULL y Vinyolas aŭ Joan Brull i Vinyoles ​(Barcelono, 1863 - 1912) estis hispana pentristo de fino de la 19-a jarcento, reprezentanta de la kataluna simbolismo kun aliaj artistoj kiel Adrià Gual, Josep Maria Tamburini aŭ Alexandre de Riquer.
Li rilatis kun diversaj intelektuloj de la epoko, kiel tiuj de Els Quatre Gats, aŭ de la Real Círculo Artístico. Li amikiĝis ankaŭ kun Ramón Casas kaj Santiago Rusiñol kadre de la kataluna modernismo.
Li ekkarieris en la realismo, kaj poste ĝi centriĝis en la simbolismo, reprezentante rolulojn de la mitologio, plejparte inajn. Li estas konata ankaŭ pro la kvanto de portretoj kiujn li faris, la plej parto infanoj kaj almozuloj de Barcelono en fino de la jarcento.
Seula Pac-Premio
La Seula Pacpremio estas aljuĝita ekde 1990 kaj estas distribuita ĉiujn du jarojn. La premio estis donita por memorigi la sukceson de la Somera Olimpiko 1988 okazinta en Seulo, en 1988, kiu por Sud-Koreio estis difina diplomatia evento en kiu partoprenis 160 landoj el la tuta mondo. Laŭ liaj iniciatoj, ĉi tiu premio estas donita por reflekti la deziron de la korea popolo al paco. La nomuma komitato konsistas el 300 koreaj fakuloj, kaj 800 internaciaj fakuloj. La gajnintoj ricevas atestilon kaj kontantan premion de ducent mil dolaroj.
En la pasinteco estis pluraj kazoj kie la gajninto de la premio ankaŭ gajnis la Nobel-premion pri paco; Ekzemple, en 1996, la organizaĵo Kuracistoj sen landlimoj gajnis ĉi tiun premion, kaj tiam la organizaĵo ankaŭ gajnis la Nobel-premion pri paco en 1999. La gajninto de la Nobel-premio pri paco por 2018, Denis Mukwege, ankaŭ gajnis tiun ĉi premion en 2016.
Katalin Hollósy (kajakisto)
Katalin Hollósy [holOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hollósy Katalin estas hungara kajakisto, olimpiano, mondĉampiono, arbitraciisto, violonĉelisto.
Katalin Hollósy naskiĝis la en Budapeŝto.
Muzika kariero
Katalin Hollósy en sia aĝo 9 komencis violonĉeladi. Baldaŭ ŝi frekventis majstrokurson en Aŭstrio. Ŝi muzikadis en pluraj orkestroj.
Sporta kariero
Katalin Hollósy en 1965 komencis kajakadi en ĉefurba sportklubo, inter 1965-1969 ŝi ofte estis la unua en junularaj konkursoj. Inter la plenkreskuloj li estis hungara ĉampiono dufoje individue. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972 sen medalo, sed pli frue en mondĉampionumo ŝi estis la unua duope kun Anna Pfeffer en 1971 en distanco 500 m. Depost sia aktiva sporta kariero ŝi estis arbitraciisto en la 1990-aj jaroj.
Andor Mészáros (historiisto)
Andor Mészáros [mEsAroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Mészáros Andor Ákos [Akoŝ] estas hungara historiisto, altlerneja instruisto.
Andor Mészáros naskiĝis en Budapeŝto.
Biografio
Andor Mészáros maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1991, poste li akiris diplomon MSc en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1999. Li instruis inter 1992-2005 en Katolika Universitato Péter Pázmány, inter 2004-2020 en Universitato Loránd Eötvös kaj Universitato de Konstantino Filozofo en Nitra. Li akiris sciencan gradon Ph.D. en 2008, lia habilitiĝo okazis en 2020. Lia ĉeftemo estas historio de Mez-Eŭropo ekde fino de la 18-a jarcento. Lia edzino naskis trifoje.
Attila Adrovicz
Attila Adrovicz [adrovic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Adrovicz Attila estas hungara kajakisto, olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Lia familia nomvarianto estis Adrovitz [adrovic].
Biografio
inter 1978–1996 estis kajakisto en ĉefurba sportklubo, pli precize en Újpest. Li estis hungara ĉampiono sesfoje inter 1986-1995 duope aŭ kvarope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun arĝenta medalo kvarope, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje teame en 1986, 1991 kaj 1994. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1996, poste li havis postenojn en la hungara akvasporta vivo. Ekde 2004 li estis trejnisto en Sud-Afriko. Li ricevis signifan ŝtatan premiojn en 1996.
La kiso (Gustav Klimt)
Tiu verko, laŭ la kanonoj de la Simbolismo, estas tolaĵo kun ornamoj kaj mozaikoj sur orumita fono. Ĝi estas eksponita en la Österreichische Galerie Belvedere de Vieno. Normale la verkoj de Klimt kreis skandalojn kaj estis kritikitaj kiel "pornografio". Liaj verkoj metis Klimt kiel "enfant terrible" (terura infano) pro siaj opinioj kaj kontraŭ-aŭtoritataj kaj kontraŭ-popolismaj pri arto. Male, "La kiso" estis ricevita entuziasme, kaj tuj estis aĉetita.
Gustav Klimt reprezentas la amparon enfermita en la intimeco, dum la cetero de la pentraĵo estas sur brila fono de ekstravaganca modelo (ora aero kaj sur angula pinto de flora herbejo). Tiu modelo sugestas la stilon de Art Nouveau. La figuroj ina kaj vira kontrastas per la bunta ornamado de la respektivaj vestoj, ĉe la virino per rondoformaj grapoloj kiuj memorigas pri arto de Bronzepoko kaj ĉe la viro per geometriaj bildoj pli propraj al Art Nouveau.
Agüero
Agüero [aGŬEro] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas oriente kun Murillo de Gállego kaj Santa Eulalia de Gállego. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj okcidente de la rivero Gállego. La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokon San Felices. Norde, tiu valo estas fermita per la spektakla montaro Mallos de Agüero, kun kapricaj formoj de konglomeraĵoj iom ruĝecaj tre similaj al la plej konataj Mallos de Riglos, de la transa bordo de la rivero Gállego. Mallos de Agüero estas deklivaro de la tre longa montaro Santo Domingo.