cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7780 Maren
7780 Maren estas asteroido de la asteroida zono,malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Jack B. Child elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro Maren Elizabeth Child, pro ŝia altruisma sindonemo al familio, amikoj kaj komunumo, feliĉe, pli ofte observita ol ĉi-tiu malgranda planedo, kiu nun portas ŝian nomon. Ŝia subteno kaj kompreno pri la postuloj de asteroidaj observoj en kelkfoje bizaraj horaroj far'de ŝia kunulo povas esti interpretita nur kiel serioza sindediĉo al la astronomio.
Břežany (distrikto Klatovy)
Břežany (Breschan) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1319.
Kameruna olivkolombo
La Kameruna olivkolombo aŭ pli simple Kameruna kolombo (Columba sjostedti) estas specio de birdoj en la familio de Kolombedoj, Columbidae. Ĝi troviĝas en la vulkanĉeno Kameruna linio (inklude Bioko). La specio troviĝas nature en Santomeo kaj Principeo, Ekvatora Gvineo kaj Niĝerio.
Pulko
Pulko estas la meksikia nacia trinkaĵo. Ĝi estas alkohola trinkaĵo el la fermentita suko de diversaj agavoj, ĉefe de Agave salmiana.
Farado
La fermentado de pulkovo ne okazas – kiel ĉe la aliaj etanol-havaj fermentitaj trinkaĵoj – pere de gisto, sed per la Bakterio Zymomonas mobilis. Pulkvo estas laktece neklara kaj enhavas ĉ. 2 ĝis 6 Vol.-% alkoholo (etanolo).
Kulturhistorio
Kaj la algavo kaj la pulko ludas en la Mitologio kaj relegiaj ritoj de la  indiana popolacio de Meksikio grandan rolon. La estiĝo de pulko estas nekonata. Sed troviĝis rokdesegnaĵoj ĉirkaŭ la jaro 200, kiuj havas rilaton al pulko. La indiana historio nobelon de la toltekoj kun la nomo Papantzin dum la regado de Tecpancaltzin eltrovis la sekreton, kielmaniere oni ricevas la sukon el la planto kaj faras pulkon. Ankaŭ la Aztekoj uzis tiun trinkaĵon por relegiaj ceremonioj. Ekzistas sennombraj ujoj kaj kalikoj el la antaŭkolumba epoko en formo de simio, kiuj estis uzataj por trinki pulkon. La simio simbolas la ebrian staton post la trinkado de pulko.
La aztekoj nomis la trinkaĵon ixtac octli (blanka likvoro). La nomo„pulque“ aŭ pulko venas de octli poliuhqui (putra likvoro). Tiu esprimo estis uzata por trofermentita pulko.
Hodiaŭ
Pulko estas farita kaj trinkita en partoj de Meksikio, sed ankoraŭ nur en limigitaj kvantoj kaj precipe ekster la urboj. La ĉefa kultivregiono estas la federacia ŝtato Hidalgo.
Pulko putriĝas rapide kaj apenaŭ estas storebla kaj transportebla. Tial la trinkaĵo estas apenaŭ troveblas ekster Meksikio. Tri kvaronoj de la tuta produktado de pulko estas farata el la suko de Agave salmiana, la resto precipe el Agave americana en la suda subŝtato Oaxaca. Krome pulko estas gajnata el Agave mapisaga kaj Agave marmorata antaŭ ĉio en meza Meksikio.
Pentre Ifan
Pentre Ifan estas por sia alteco plej fama megalita monumento en Kimrujo en la montetaro Preseli Hills. Estas la restaĵoj de la portaltombo el la neolitiko ĉirkaŭ la jaro 3500 a.K. Ĝi servis al komuna entombigo de la mortintoj. Ĝi povus esti uzata longtempe kaj poste sigelita. Origine la tomba kamero estis kairno. La ŝtonoj jam de longe estis forprenitaj kaj tial la origina kovraĵo mankas.
La tipo de la tombokamero estas nomata portala dolmeno. La fronto de la kamero konsistas el tri grandaj vertikale starantaj en formo de H. La nur sur tri portoŝtonoj kuŝanta ŝtonplato estas 5 m longa kaj pezas verŝajne pli ol 16 tunoj.
Flavokula kolombo
La Flavokula kolombo (Columba arquatrix) estas birdospecio de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu estas loĝanta reproduktanta birdo en multo de orienta kaj suda Afriko el Etiopio ĝis Kablando. Populacioj estas en okcidenta Angolo, sudokcidenta Saudarabio kaj norda Jemeno. Ĝi estas surloke ofta, kvankam vakuoj en ties distribuado okazas pro ties habitataj postuloj.
Priskribo
La maskla plenkreskulo de Flavokula kolombo estas granda kolombo de 37 ĝis 42 cm longa kaj peza 300 ĝis 450 g.  Ties dorso kaj flugiloj estas grenat-koloraj, kaj la ŝultroj havas tre multajn blankajn punktomakulojn. La subaj partoj estas grenat-koloraj kun tre multaj blankaj punktomakuloj, kaj la kapo estas griza kun flavaj makuloj ĉirkaŭ la okuloj, kaj flava beko. La plumaro de kolo, uzata en memmontrado, estas strieca grenat-kolora kaj blanka, la subflugilo kaj subvosto estas malhelgrizaj, kaj la piedoj estas flavaj.
Inoj estas tre similaj sed iom pli senkoloraj. Junuloj havas la grenat-kolorajn kaj grizajn partojn anstataŭitaj per malhelbrunaj partoj, dum la nudaj partoj estas senbrilaj verdec-flavaj, kaj la flugilplumoj havas palajn bordojn. Dumfluge, tiu kolombo aspektas tre malhelaj. Ties flugo estas rapida, kun regulaj flugilfrapoj kaj foja subita flugilfrapado kiu estas tre karaktera de kolomboj ĝenerale. The call is a loud coo coo.
Habitato
Tiu estas specio de malvarmaj, humidaj arbarkanopeoj super 1 400 m altitude, kvankam ĝi estas foje surloke tiom malalte kiom ĝis 700 m. Ili loĝas en montara finboso, duaranga kreskaĵaro, kaj arbarklarejoj, kaj manĝas en agrikulturaj kultivejoj kiam ili ne estas persekutataj.
Reproduktado
La Flavokula kolombo konstruas grandan neston el bastonetoj de ĝis 15 m alta en arbo kaj tien la ino demetas unu (rare du) blankajn ovojn. La ovoj estas kovataj dum 17–20 tagoj ĝis eloviĝo, kaj la idoj elnestiĝas post kromaj 20 tagoj.
La masklo faras memmontradon kiu konsistas el longaj kapinklinoj, kaj memmontran flugadon kiuj konsistas el suprenigo, flugilfrapado kaj milda glitado.
Manĝado
La Flavokula kolombo manĝas fruktojn kaj berojn, ĉefe plukitajn en la kanopeo, sed ĝi povas ankaŭ descendi por preni falitaj fruktoj kaj kapti kelkajn insektojn kaj raŭpojn. En la sudo de ties teritorio, ĝi favoras la frukton de tre invada planto, nome Solanum mauritianum. Tiuj birdoj flugas konsiderindajn distancojn el ties ripozejoj al manĝareojn, kaj junuloj kaj nereproduktuloj formas arojn.
Geofagio (nome argilplukado) estis observita en tiu specio.
Arkidiakono
Arkidiakono aŭ ĉefdiakono estis titolo de kristana funkciulo. Li estis gvidanto de eklezia administra unuo, ĉefdiakonujo, kiu estis subunuo de diocezo kaj mem ofte estis dividata en plurajn dekanujojn.
Origine la arkidiakonoj estis anstataŭantoj de episkopo, dependaj de la superulo. En la flora epoko de arkidiakonoj, en la 12-a kaj 13-a jarcentoj en kristanisma Eŭropo, la arkidiakonoj mem rajtis preni impostojn kaj havis la rajtojn vortumi verdiktojn kaj aliajn jurajn decidojn. Ili rajtis memstare oficiale viziti paroĥejojn, puni pastrojn kaj dekanojn aŭ senpostenigi ilin. Eĉ ili rajtis memstare ekskomuniki personojn, do malmembrigi ilin el la kristana eklezio.
La ekzaktaj rajtoj tre variis inter la diocezoj, ĉar multaj el la rajtoj ne estis reguligitaj per la eklezia juro. Ekde la 13-a jarcento la rajtoj de la arkidiakonoj iom post iom pli limiĝis, ekzemple per la decidoj de la koncilio de Trento. En iuj diocezoj oni forigis la titolojn de arkidiakono jam antaŭ tiu koncilio, sed en aliaj diocezoj ĝi restis ĝis la 17-a respektive 18-a jarcentoj.
Olivér Sin
Olivér Sin [ŝin], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo Sin Olivér Gábor estas hungara pentristo, ilustristo. Lia nomo ofte estas ekster Hungario Oliver Šin. Olivér Sin naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Olivér Sin interesiĝis pri artoj kaj sciencoj ekde sia infanaĝo. Li frekventis artan gimnazion en Dunakeszi, poste li studis artojn kaj la kroatan lingvon en Universitato de Okcidenta Hungario en fakultato en Szombathely. Post siaj studoj li kreas pentraĵojn, ilustraĵojn, fotojn, videojn. Li ricevis premiojn en la jaroj 2012 kaj 2013.
Flaviano de Konstantinopolo
Flaviano (Φλαβιανός, Flaviānus, mortis la 11-an de aŭgusto 449) estis ĉefepiskopo de Konstantinopolo inter la jaroj 446 ĝis 449.
Carl Axel Arrhenius
Carl Axel ARRHENIUS (1757-1824) estis sveda mineralogo, militisto kaj kemiisto. Kiel militisto, li estis komandanto de la pulvora manufakturado kaj subkolonelo en la artileria regimento de la sveda armeo, sed li memorindas ĉefe pro sia malkovro de antaŭe ne konata erco en feldspata minejo en Ytterby. Posta analizo de la erco aŭ mineralo, nomata iterbito aŭ gadolinito, kondukis al la malkovro de dek elementoj el la grupo de raraj teroj (lantanoidoj). Unue estis malkovrita la kemia elemento itrio. Poste, inter 1843 kaj 1907 estis izolitaj terbio, erbio, iterbio, tulio, holmio, skandio, gadolinio, disprozio kaj lutecio.
Flaviano de Konstantinopolo
Vivo
Flaviano estis la gardisto de la sanktaj vazoj de la granda preĝejo de Konstantinopolo kaj, laŭ la bizanca kristana historiisto Nikeforo Kalisto, vivis sanktecan vivon, kiam li estis elektita ĉefepiskopo de Konstantinopolo.
Dum lia konsekrado, la Roma Imperiestro Teodozio la 2-a restis en Kalcedono. Lia eŭnuko Ĥrisafio (Χρυσάφιος) provis ĉantaĝi donacon de oro al la Imperiestro, sed kiam li sukcesis, li komencis konspiri kontraŭ la nova ĉefepiskopo de apogante la ĉefabato Eŭtiko en lia kverelo kun Flaviano.
Flaviano prezidis koncilion de kvardek episkopoj en Konstantinopolo ekde la 8-a de novembro 448 por solvi disputon inter la metropolita episkopo de Sardeso kaj du episkopoj de sia provinco. Eŭsebio, episkopo de Dorileo (Δορύλαιον, Dorilaeum), prezentis sian akuzon kontraŭ Eŭtiko. Rezulte la sinodo senpostenigis Eŭtikon.
Tamen, kiam Eŭtiko protestis kontraŭ tiu verdikto kaj ricevis la apogon de la patriarko Dioskoro de Aleksandrio, la Imperiestro kunvokis alian koncilion en Efezo (la Duan koncilion de Efezo). Je ĉi tiu koncilio, kiu kunvenis la 8-an de aŭgusto 449, Eŭtiko kaj Dioskoro perforte atakis la ĉefepiskopon. La koncilio repostenigis Eŭtikon.
Flaviano mortis mallonge poste, la 11-an de aŭgusto 449, en la urbo Hipepo (Ύπαιπα, Ύπηπα) en Lidio, Malgranda Azio de la lezoj kiujn li ricevis de tiu atako. Oni entombigis lin kaŝe.
Kulto
Flaviano estas honorigata kiel sanktulo de la Ortodoksa Eklezio kaj la Katolika Eklezio. En la Roma Katolika Eklezio Flaviano estis deklarita sanktulo kaj memorigata la 18-an de februaro.
Papo Leono la 1-a, kies senditoj estis ignoritaj en la koncilio, protestis, nomante la koncilion "rabista sinodo", kaj deklaris la decidojn malvalidaj. Post kiam Teodozio la 2-a mortis en 450, lia fratino Pulcheria revenis al la povo, geedziĝus kun la oficiro Marciano, kiu iĝis Imperiestro. La nova Imperia paro ordonis ke la ostoj de Flaviano estu portataj al Konstantinopolo en maniero kiu, laŭ la vortoj de kronikisto, pli similis "al triumfo … ol al funebra procesio". La Koncilio de Kalcedono, kunvokita en 451, kondamnis Eŭtikon kaj deklaris Flavianon martiro.
19364 Semafor
19364 Semafor estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento), nemalproksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la Teatro Semafor, fenomeno de la praga kultura vivo en la 1960-aj jaroj, kun gvidantaj famuloj kiel Jiří Suchý kaj Jiří Šlitr. Multenombraj el liaj kanzonoj fariĝis popularaj kaj estas ankoraŭ aŭdeblaj ĉirkaŭ la tendumfajroj.
Kotešová
Kotešová (hungare Kotessó [koteŝO]) estas unuiĝinta vilaĝo en Slovakio.
Situo
Kotešová situas laŭ flankovojoj, laŭ dekstra bordo de Váh. Bytča troviĝas je 2 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1234 en formo "Hotesou". Baldaŭe diversaj vilaĝoj fondiĝis tie. En 1598 Nagykotessó menciiĝis laŭ tiama hungara ortografio "Nagy Kotessowa" (=Granda). En 1784 loĝis tie 527 vilaĝanoj en 75 domoj, en 1828 767 vilaĝanoj en 91 domoj.
En 1598 ankaŭ Kiskotessó menciiĝis laŭ tiama hungara ortografio "Kys Kotessowa" (=Malgranda). En 1784 loĝis tie 123 vilaĝanoj en 21 domoj, en 1828 176 vilaĝanoj en 16 domoj. La 2 vilaĝoj unuiĝis en la 19-a jarcento.
En 1598 ankaŭ Nemeskotessó menciiĝis laŭ tiama hungara ortografio "Nemes Kotessowa" (=Nobela). En 1784 loĝis tie 123 vilaĝanoj en 21 domoj, en 1828 487 vilaĝanoj en 36 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nemeskotessó 775, en Nagykotassó 541 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bytča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1943 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Kotešová 1842 homoj, (1826 slovakoj).
Lago de Brienz
La Lago de Brienz (Brienzersee, esperantigite ankaŭ Lago de Brinco) estas lago en la kantono Berno de Svislando. Ĉe ĝia nordokcidenta bordo situas la komunumo Brienz, de kiu la lago havas sian nomon.
Priskribo
La Lago de Brienz troviĝas en alpa valo, proksimume je. La lago-bordoj estas tre deklivaj kaj la tuta lago havas nur malmultajn lokojn, kie la akvo malprofundas.
La rivero Aro enfluas en la lagon oriente de la komunumo Brienz, laŭ kiu la lago nomiĝas kaj elfluas en Interlaken. Tuj post Interlaken la rivero Aro en fluas en la Lagon de Thun. La lago de Brienz estas 14 km longa kaj ĝis 2,8 km larĝa. Ĝia surfaco mezuras 29.8 km² kaj ĝia maksimuma profundeco estas 261 metroj. La volumeno de la lago estas proksimume 5.17 km³.
La lago situas 564 metrojn super la marnivelo. Ĝia alfluregiono havas surfacon de proksimume 1127 km². Je la norda bordo de la lago situas la vilaĝo Brienz. Interlaken kaj la vilaĝoj Matten kaj la urbo Unterseen troviĝas sud-okcidente de la lago.
Ekonomio rilate al la lago
La lago estas malriĉa je nutraj elementoj, kaj sekve la fiŝkaptado ne estas ne tre signifa. Tamen, en 2001 10'000 kg da fiŝoj estis kaptitaj. Sur la lago navigas liniaj pasaĝer-ŝipoj ekde 1839. La ŝipojn funkciigas la loka fervoja kompanio Bern-Lötschberg-Simplon-Bahn (BLS).
San Vittore del Lazio
San Vittore del Lazio estas komunumo de Italio.
22626 Jengordinier
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Gordinier, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Pine Crest School de Fort Lauderdale (Florido).
Mexicali (komunumo)
Mexicali estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Baja California. La ĉefurbo de la komunumo estas Mexicali. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 02002. Mexicali estas la plej norda komunumo de latinameriko. Laŭ al popolnombrado de la jaro 2000 la komunumo havis 784709 loĝantoj. En 2005 jam estis 895962 loĝantoj kaj en 2008 ĝi laŭtakse plej verŝajne superis la milionon. El la tuta lando Meksiko okazas enmigrado al Mexicali.
La komunumo situas en la regiono de la valo de Mexicali kaj ĝi limas al Usono (norde), oriente kun Usono (eta parto) kaj kun la meksika subŝtato Sonora, sude kun la maro kaj la komunumo de Ensenada (komunumo) kaj okcidente kun la komunumo de Tecate.
Mexicali kun ĉirkaŭ 13700 km² okupas ĉirkaŭ 18 % de la areo de la subŝtato Baja California. Tio signifas ke Mexicali laŭ la teritorio estas pli granda ol la subŝatoj Aguascalientes, Colima, Meksikurbo, Morelos, Querétaro kaj Tlaxcala.
Parto de Mexicali ankaŭ estas la insuloj: Gore, Montague, Miramar, Salvatierra, Encantada, San Luis, San Luis Gonzaga, Ángel de la Guarda, Mejia, Granito, Estanque, Coronado, El Piojo, La Ventana, Cabeza de Caballo, Pond, Partida, Rsa, Salsipuedes, Las Animas kaj San Lorenzo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5517 indiĝenoj. El tiuj 4262 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 4262 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Delegacioj
La komunumo de Mexicali (sen la ĉefurbo) administre konsistas el 14 delegacioj.
La plej grandaj urboj estas:
Guttaring
Guttaring estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Il Guarany
Il Guarany (eo: La Gvaranio) estas la plejfama opero de Antônio Carlos Gomes, brazila operkomponisto. Li verkis ĝin kiam li vivis en Italio, laŭ la muzika gusto de la iamaj italanoj. La opero aperis unuafoje je la 19-a de marto de 1870, en Milano.
La granda kaj gloriplena Giuseppe Verdi deklaris pri Carlos Gomes, en la nokto de la 19a de marto de 1870: Questo giovane comincia dove finisco io! (aŭ esperantlingve: Ĉi tiu junulo komenciĝas kie mi finiĝas!)
Ĝenerala balotado
Ĝenerala balotado estas tipo de balotado per kiu oni elektas ĉiujn aŭ plej membrojn de difinita politika instanco. La termino estas kutime uzata por aludi al elekto por ĉefa enlanda leĝofara korpo respektive parlamento, distinge el partaj aŭ lokaj elektado, respektive municipaj.
Ĉe prezidentaj sistemoj, la termino aludas al regule antaŭvidita elektado kie estas elektitaj kaj la prezidento, kaj ĉu parto ĉu ĉiuj membroj de la nacia parlamento samtempe. Ĝenerala balotado povas inkludi samtage elektadon por lokaj funkciuloj aŭ oficuloj.
La termino originiĝis en la balotadoj de Unuiĝinta Reĝlando por la Ĉambro de Komunuloj.
Caspueñas
Caspueñas estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo, borde de la rivero Ungría.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas agallonero [agaĝoNEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 96 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,49 loĝ/km².
Situo
Caspueñas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Supra Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties centro, je altitudo de 855 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 14,79 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°41′35″N 2°58′43″Ok.
Heredajoĵ kaj historio
Inter ĝiaj monumentoj elstaras la paroĥa preĝejo de la 17-a jarcento, kun dato de 1624, kiel markite en unu de la ŝtonoj de la sakristio. La publika fontano de la placo estas de 1876. En la preĝejo estas memortabulo kiu indikas ke en tiu vilaĝo naskiĝis Alonso de Veracruz, monaĥo kaj filozofo en Meksiko.
Ĉe la bordoj de la rivero Ungría stariĝis kelkaj muelejoj, el kiuj tri en la teritorio de Caspueñas, kiuj funkciis kiel farunproduktaj muelejoj el la Mezepoko al mezo de la 20-a jarcento en kiu ili konvertiĝis en elektraj centraloj, kaj ekde 1973 al 1992 en fiŝbredejo por produktado de trutoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 96, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Caspueñas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Caspueñas kie oni falis al la nunaj 96.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Meva Maron
Meva MARON estas pseŭdonimo de esperantisto. Oni supozis, ke temas pri Kris Long, sed tio ŝajnas ankoraŭ ne konfirmita.
NGC 1790
NGC 1790 estas grupo de steloj en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alana (persona nomo)
Alana estas virina ekvivalento de persona nomo keltdevena Alano.
Diverslandaj variantoj
Alanna, Alana , Alaina , Alayna , Allana , Alanis , Alannah , Allannah , Alannis
Sant'Ambrogio sul Garigliano
Sant'Ambrogio sul Garigliano estas komunumo de Italio.
Rasa segregacio
Rasa apartigo estas ĝenerale malpermesita, sed povas ekzisti fakte per sociaj normoj, eĉ kiam ne ekzistas forta individua prefero por ĝi, kiel sugestas la modeloj de apartigo kaj posta laboro de Thomas Schelling. Segregacio povas esti konservita per rimedoj kiuj varias de diskriminacio en dungado kaj en la luado kaj vendado de loĝejo al certaj rasoj al gardista perforto. Ĝenerale, situacio kiu ekestas kiam membroj de malsamaj rasoj reciproke preferas asocii kaj fari negocojn kun membroj de sia propra raso kutime estas priskribitaj kiel apartigo aŭ fakta apartigo de la rasoj. En Usono, apartigo estis postulita de leĝo en iuj ŝtatoj kaj venis kun kontraŭ-miksadaj leĝoj (malpermesoj kontraŭ interrasa geedzeco). Tamen la apartigo ofte permesis proksiman kontakton en hierarkiaj situacioj, kiel permesi al persono de unu raso labori kiel servisto por membro de alia raso. Apartigo povas impliki spacan apartigon de la rasoj, kaj deviga uzo de malsamaj institucioj, kiel lernejoj kaj hospitaloj de homoj el malsamaj rasoj.
Observebla universo
La observebla universo estas globforma regiono de la universo konsistanta el la tuta materio kiu povas esti observita de la Tero aŭ ĝiaj spacbazitaj teleskopoj kaj esploraj enketoj nuntempe, ĉar la elektromagneta radiado de tiuj objektoj havis tempon atingi la Sunsistemon kaj la Teron ekde la komenco de la kosmologia ekspansio. Povas ekzisti 2 duilionoj da galaksioj en la observebla universo, kvankam tiu nombro estis taksita en 2021 je nur kelkcent miliardoj surbaze de datumoj de Novaj Horizontoj. Supozante ke la universo estas izotropa, la distanco al la rando de la observebla universo estas proksimume la sama en ĉiu direkto. Tio signifas, ke la observebla universo estas sfera regiono centrita je la observanto. Ĉiu loko en la universo havas sian propran observeblan universon, kiu povas aŭ eble ne interkovras kun tiu centrita sur la Tero.
Flago de Niĝerio
La nacia flago de Niĝerio estis dizajnita en 1959 kaj unuafoje oficiale hisita la 1-an de oktobro 1960. La verdaj strioj reprezentas la arbarojn kaj riĉan naturon de Niĝerio dum la blanka strio reprezentas pacon.
Kastelo Dhaun
Kastelo Dhaun aŭ germane Schloss Dhaun estas kastela ruino en la mezmontaro Hunsrück, sur la teritorio de la komunumo Hochstetten-Dhaun. La kastelo kaj la vilaĝparto Dhaun situas alte super la valo de la rivero Kellenbach. Ĝi estas la plej granda kastelkomplekso en la valo de la rivero Nahe.
Historio
En 1340 la burgo estis setlitaj en la tiel nomata "Kvereloj de Daun" („Dhauner Fehde“) fare de trupoj de la ĉefepiskopo Baldueno de Treviro. Li kverelis kun burgestro Johano la 1-a de Dhaun pri la Schmidtburg. En la kverelo venkis la Trevira ĉefespiskopo. Johann devas finfine cedi al li la alirrajton al la burgo de Dhaun. Post la „kvereloj de Dhaun“ konstruiĝis tutan ringon de burgoj al kiu apartenas la antaŭburgo Brunkenstein, la burgoj Rotenberg kaj Martinstein, la setlejo Geiersley kaj la burgo sur Johannisberg.
Johano la 1-a mortis en la jaro 1350, sen vira heredanto. Tial la burgkomplekson heredis lia nevo, Rejngrafo Johano la 2-a de Stein, filo de Hedwig, la fratino de Johano Hedwig. Kun li komenciĝis la longa erao de la sovaĝaj kaj rejnaj grafoj de Dhaun.
En la 15-a kaj 16-a jarcento la burgo estis pligrandigata kaj plifortikata. El tiu tempo estas la barbakano de la supera burgo, kiu estas konstruita en 1526. Ankaŭ la konservita trietaĝa sistemo el subgrundaj tuneloj kaj kameroj datiĝas el tiu jarcento. La tunelo finiĝas je la piedo de la burgo, en ties kola fosaĵo.
En 1729 okazis la ŝanĝo de la iama burgo Burg en baroka kastelo fare de la sovaĝa kaj rejna grafo Karlo de Dhaun kaj ties edzino Luise, naskita grafino de Nassau-Saarbrücken. La Palaco en la okcidento alikonstruiĝis al loĝdomo. Al tiu aldoniĝis pluetaĝa alo je la suda flanko. Kune kun la iom pli aĝa konstruaĵo je la nordo la komplekso nun havas la formon de hufumo. La larĝa rondo de la supera burgo fariĝis kastelparko kun remiso. Grafo Karlo ne povis longe ĝui la plivastigitan propraĵon, ĉar li mortis kvar jarojn post la fino de la konstrulaboro en 1733.
Unu jaro poste dum Pola Tronsukceda Milito preskaŭ detruiĝis kiel la najbara Kyrburg, sed la vidvino Luise sukcesis eviti tion.
En 1794 francaj revoluciaj trupoj konkeris la regionon kun kastelo Dhaun. Ĝi fariĝis propraĵo de la franca ŝtato kaj la restaĵoj de la kastelo estas foraŭkciataj en 1804 por malkonstruo. Tiel Andreas van Recum aŭkciis la ruinon por la sumo de 1200 frankoj. Antaue la subprefekto de la la franca administrejo de la arondismento Simmern, transportigis ĉiujn uzeblajn konstrupartojn al la Kauzenburg en Bad Kreuznach.
Plian ruiniĝon nur estas haltigita en la 19-a jarcento kiam en la jaro 1850 Trevira kuracisto aĉetis parton de la kastelo kaj komencis renovigi ĝin. Liajn konstruojn estas forte influitaj de romantismaj konceptoj pri mezepokaj burgoj kaj nur malmulte koincidas kun la mezepoka realeco. El tiu tempo venas la hodiaŭaj konstruelementoj de la enirejo de la kastelo.
Plian ŝanĝon de la proprietulo sekvis fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento kiam la kirnana fabrikestro Simon el Kirn aĉetis kastelon Dhaun. Li parte novkonstruis la superan burgon kaj renovigis ĝin.
Simon anstataŭis la ruinon de la norda alo per la hodiaŭa salonego de la kavaliroj. Ĝiaj malnova enirejo kaj la familia blazono ankoraŭ estas videblaj. Familio Simon ankaŭ aĉetis la figuron de Prometeo, kiun skulptis Robert Cauer der Ältere, skulptisto el Bad Kreuznach, en la jaro 1888 en Romo.
De familio Simon la kastelo transiris en la jaro 1954 al „Zweckverband Schloss Dhaun“ (utilligo de Kastelo Dhaun", kiu estas fondita de la urbo Kirn, de la tiama subdistrikto Kirn-Land kaj distrikto Bad Kreuznach. La ligo ankaŭ fariĝis proprietulo de la kastelo.
La kastelo hodiaŭ
De la iama mezepoka burgo konserviĝis de la supera burgoparto ruinoj de la kapelo de sankta Georgo, benita en 1661, la kuireja domo, du bastionoj kaj ringmuro kun defendturo kaj pordego.
De la okcidenta parto de la iama palaco konserviĝis enirportalo. La konstruaĵo estis rekonstruata de la ligo kaj ekde 1957 estas hejmo de la „Hejma popola altlernejo katelo Dhaun“, klerigejo por junuloj kaj plenkreskuloj. Ekde 1991 en la kastelo troviĝas ankaŭ la Kommunalakademie Rheinland-Pfalz, t.e. akademio por la komunuma politiko en Rejnland-Palatinato.
En la malsupera kastelo la distrikto Bad Kreuznach havas junularklerigejon. La kavalira solono uzeblas kiel festejo.
Hornbach (Schwarzbach)
La Hornbach (france: La Horn) estas alfluanto de la rivero Schwarzbachs. Ĝi fontas en Francio, proksime de Bitche kaj fluas al Rejnlando-Palatinato (Germanio). La longeco en Francio estas 27,6 km. La rivereto Hornbach kun siaj flankriveretoj senakvigas la en la nordo de la departemento Moselle situantan landon de Bitche, la ekstreman sudokcidenton de la Palatinata arbaro, la montetarlandon de Zweibrücken kaj la sudorienton de la distrikto Saarpfalz.
Riverfluo
La rivereto fontas 400 m sude de la lageto „Entenbaechel Teich“, sude de Bitche, trafluas la lageton „Étang d’Hasselfurth“ kaj fluas norden trans Hanviller kaj Bousseviller al Waldhouse. Ĉi tie enfluas la preskaŭ samgrandan rivereton Trualbe de dekstre. Dum la sekvantaj 12 km la rivereton nun portas ambaŭ nomojn. Inter la lorena Rolbing kaj la palatinata Riedelberg la rivereto estas la landlimo. Poste ĝi fluas en la distrikton Südwestpfalz kaj ŝanĝas apud la muelejo, kie la rojo Felsalb enfluas de dekstre, sian direkton okcidenten. Sur la vasta distanco trans Dietrichingen kaj Mauschbach al la urbo Hornbach la rivero inundas larĝan apudriveran areon dum printempo. Apud la urbo Hornbach enfluas de maldekstre la rivereto Schwalb. Poste la rivereto trafluas agrikulturan valon en norda direkto. En la valo troviĝas ĉi tie ankaŭ la federacia strato B 424 kaj bicikla vojo, kiu uzas la trakon de la iama trajnlinio Hornbachbahn. Post Althornbach la rivereto forlasas la distrikton Südwestpfalz kaj atingas la urboparton Rimschweiler de la sendistrikta urbo Zweibrücken. Tuj antaŭ Ixheim enbuŝiĝas de maldekstre la Bickenalb, kiu fontas en la lorena kantono Rohrbach-lès-Bitche kaj poste trafluas por kelkaj kilometroj Sarlandon. Apud la germana aŭtovojo A1 la rivereto nun estas grandparte kanaligita la enfluas apud la urboparto Bubenhausen de maldekstre en la Schwarzbach, kiu mem tuj poste enfluas la riveron Blies.
Trafiko
Ekde 1913 la trajnlinio Hornbachbahn ligis la urbon Zweibrücken kun la urbo Hornbach.
Simon Mol
Simon MOL, ĝuste Simon Moleke Njie (naskiĝis la 6-an de novembro 1973 en Buéa, Kameruno; laŭ iuj fontoj en 1986) - loĝanta en Pollando kameruna verkisto, poeto kaj ĵurnalisto (li publikigis i.a. en Warsaw Voice). Nomiĝite sin politika rifuĝinto, ricevis en 2000 azilo en Pollando, tamen laŭ diversaj gazetaj artikoloj lia biografio estis fikcia.
La 3-an de januaro 2007 arestita en Varsovio, riproĉita pri konscia infektado multajn seksajn kunludantinojn de HIV.
Straßburg (Karintio)
Straßburg (jen germane, slovene Pokrče) estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Béla Vikár
VIKÁR Béla (1859-1945) estis hungara esperantisto, etnografo, tradukisto, membro de la Hungara Scienca Akademio, pens. estro de la parlamenta stenografoficejo.
Béla Vikár naskiĝis en 1859 en Hetes kaj li mortis en Dunavecse en 1945.
Béla Vikár frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1877-1884, dume li stenografe notis la prelegojn kaj li eldonis ilin. Tiutempe (kaj baldaŭe) li kolektis ankaŭ fabelojn kaj popolkantojn. Ekde 1880 li estis stenografisto en la hungara parlamento ĝis la emeritiĝo en 1921. En 1889 li vojaĝis al Rusio al tiu landparto, kie nun estas Suomio por studi la etnografion kaj la lingvon. En 1900 en la mondekspozicio en Parizo li prelegis pri siaj rezultoj (li havis ĉ. 7000 popolkantojn). En la 1910-aj jaroj li esperantiĝis. Li redaktis diversajn revuojn.
Tradukinte al hungara la kartvelan eposon „Kavaliro en tigra felo“, li sukcesis fari tion nur per la Esperanta-lingva interpreto de Ciklari (Giorgi Ciklauri). Kiel ĉefsekretario de „La Fontaine Literatura Societo“, li dufoje kunaranĝis Esperantan literaturan matineon.
Lindewitt
Lindewitt (dane: Lindved) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Schafflund, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Kontraŭmilitarismo
Kontraŭmilitarismo estas la ideologio kiu kontraŭas militarismon, ĉefe kontraŭ armea hierarkio kaj aŭtoritatismo, militemeco kaj naciismo. Plej komuna tendenco estas simple kontraŭo al milito. Pliradikala estas la movado, kiu kontraŭas ĉian tipon de armeoj aŭ armeaj agadoj, kaj militarismo.
Historie, la koncepto devenas de luktoj ligitaj al kontraŭkapitalismo, kontraŭkoloniismo, kontraŭimperiismo, kontraŭaŭtoritatismo, kiuj aperis dum la 19a jarcento.
Kontraŭmilitaristoj apartiĝas de pacistoj, ĉar ili ne estas ĉiuj kontraŭ perforta lukto (inkluzive sociala memdefendo).
« Comités de soldats » (soldataj sindikatoj)
Dum la 1970aj jaroj, en Francio, cento da soldataj sindikatoj aperis, ĉefe post la voĉdono de la leĝo « Michel Debré » en 1973, kiu nuligis prokrasteblecojn pri enregimentiĝo de la studentoj. En februaro 1976, sindikatisto Gérard Jussiaux, loka sekretario de CFDT-Besançon (Francio), estas malliberigita. Ĉar li kuniris kun kontingentaj soldatoj, arigitaj en soldataj sindikatoj. Solidara movado vekiĝis tra la lando. 53 uloj estis akuzitaj, pro atako kontraŭ la armea moralo antaŭ speciala milita jurisdikcio (Cour de sureté de l'État). 26 estis malliberigitaj. En 1978 senkulpiga ordono por ĉiuj estis decidita.
En la franca: undefined
Kontraŭmilitismo en kulturo
La kontraŭmilitarismo influas la popola kaj la alternativa kulturoj. La hipia movado kaj sia opono al vjetnama milito, multaj progresrokmuzikaj grupoj en 1980aj jaroj, kaj la puna muziko depostilas sian apartenon al kontraŭmilitarismo.
Kantoj
La 7an de majo 1954 (tago de la disvenkiĝo ĉe Diên Biên phu), Boris Vian kantas La Dizertonton: leteron al la prezidento de Francio, lontempe prohibita ĉe ondoj. La fino de la teksto okazigis pasiajn diskutojn por scii, ĉu la dizertonto vere senarma, ĉu batalanto estis: Boris Vian unue kantis
Tiuj estas paroloj pri kiuj Mouloudji, unua interpretisto, preferintus pli neŭtralan version, kiu finfine sin trudis:
Flago de Kameruno
La nacia flago de Kameruno estis adoptita en sia nuna formo la 20-an de majo 1975 post kiam Kameruno iĝis unuiĝinta ŝtato. Ĝi estas vertikala trikoloro de verda, ruĝa kaj flava, kun kvin-pinta stelo en ĝia centro. Ekzistas ampleksa vario en la grandeco de la centra stelo, kvankam ĝi ĉiam estas enhavita ene de la interna strio.
La kolorkombino uzas la tradiciajn tutafrikajn kolorojn (Kameruno iĝis la dua ŝtato kiu faris tion), kaj la trikoloro estis prilaborita laŭ la flago de Francio. La centra strio supozeble signifas unuecon. Ruĝa estas la koloro de unueco, kaj la stelo estas referita kiel "la stelo de unueco". La flava strio por la suno, kaj ankaŭ la savanoj en la norda regiono, dum verdo estas por la arbaroj en la suda parto de Kamerunio.
(19365) 1997 VL5
(19365) 1997 VL5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Attila Demény
DEMÉNY Attila [deme'nj] estis rumanuja hungara operreĝisoro, dirgento naskita en Kluĵo la 2-an de marto 1955 kaj mortis la 11-an de majo 2021. Li estis la filo de Dezső Demény kaj de Piroska Demény
Kariero
Li finis la fakojn pri piano kaj komponado en konservatorio de Kluĵo en 1979 kaj pri operreĝisorado en Bukareŝto en 1987. Li laboris en Sibio, Sfântu Gheorghe kaj ekde 1988 en la Kolozsvári Állami Magyar Opera. Li estas prezidanto de la Romániai Magyar Zenetársaság (Rumanuja Hungara Muzikasocio).
Charles-Louis Largeteau
Charles-Louis Largeteau [ŝarl lŭi larĵeto'] (naskita la 23-an de julio 1791 en Mouilleron-en-Pareds, Vendeo; mortinta la 11-an de septembro 1857 en Pouzauges, Vendeo) estis franca astronomo, geodeziisto, membro de la Akademio de sciencoj, membro de la Buroo pri longitudoj.
Biografio
Charles-Louis Largeteau naskiĝis el malriĉa familio. Lia patro mortis en la batalo de Le Mans en 1793, dum la Vendea milito. Akceptita ĉe geonkloj en Fontenay-le-Comte, li tiel brile studis en la tiea gimnazio, kaj poste en la liceo de Poitiers, ke li povis eniri la Politeknikan Lernejon en Parizo (promocio de 1811, kun la numero 19 el 180). Poste, kiel sub-leŭtenanto en la reĝa korpuso de la inĝenieroj geografoj, li eniris en la Buroo pri longitudoj kie li fariĝis biblioteka sekretario en 1829 kaj astronomo asistanto en 1831. Li estis lernanto de François Arago pri geodezio. En 1825, la franca registaro nomumis lin kiel membron de angla-franca komisiono taskita por kontroli la diferencon de longitudo inter Parizo kaj Greenwich. Li partoprenis en la laboroj por nova kartografio de Francio. En 1834, li publikigis noton pri la kalkulo de la distanco de la Luno al la steloj. Li aperigis multajn artikolojn kaj tabelojn en la revuo "La connaissance des temps" (La konoj pri la tempoj), kies redaktoro li estis. La 10an de julio kaj la 30an de oktobro 1843, en la Akademio de sciencoj, li prezentis gravan laboron pri lunaj tabeloj, kiujn alte taksis la sciencistoj. Lia ĉefa laboro konsistis en la determino de la longeco de la meridiano. Largeteau kreis ankaŭ tabelon por la kalkulo de ekvinoksoj kaj solsticoj. Li estis akceptita kiel libera membro de la Akademio de sciencoj la 13an de decembro 1847 kaj estis nomumita oficiro de la Honora Legio.
Dokumento de la 11a de septembro 1813 de la Politeknika Imperia Lernejo jene priskribis lin fizike : “Haroj kaj brovoj kaŝtanbrunaj, frunto malkovrita, eta nazo, grizbluaj okuloj, buŝo mezgranda, mentono ronda, vizaĝo ovala, staturo de unu metro sepdek, kun variolmarkoj“.
Modesta scienculo, bonkora, li estis patro de filino, kies familia nomo fariĝis, post geedziĝo, Naud. Li mortis 66-jara en Pouzauges, Vendeo, la 11-an de septembro 1857. Lia naskiĝdomo, ne vizitebla, troviĝas ĉe la angulo de la placo de la preĝejo (place de l'église)
Fontoj
La bazaj informoj de tiu artikolo fontas el :
Natalia Kills
Kills rompiĝis kiel aktoro en pluraj televidserioj kaj filmoj kiel juna viro, inkluzive de Ĉio pri mi, Coronation Street kaj No Angels.
En 2003, ŝi subskribis kiel repisto kun la diskokompanio Adventures in Music kaj tiam ŝi publikigis sian unuan unuopaĵon Don't Play Nice en marto 2005, sed la diskokontrakto finiĝis poste tiun jaron. Frue en 2008, ŝi estis numero unua sur Myspace sub sennomaj artistoj kie ŝi havis du demonstraĵojn, Swaggeriffic kaj Shopaholic. Bloganto Perez Hilton tiam rimarkis ŝin kaj la kantojn kaj skribis afiŝojn pri ili.
En majo 2008, la artisto kaj muzikeldoneja posedanto will.i.am malkovris Kills (tiam Natalia Cappuccini) kaj subskribis kontrakton kun Interscope Records / Cherrytree Records. Ŝi estis malkovrita per la EP Wommanequin.
Dunganoj
Dunganoj (memnomo huj) estas etna grupo en Azio, parenca al ĉinoj. Ilia kredo tradicie estas islamo.
Dunganoj vivas en Ĉinio (ĉ. 8 milionoj, sed estas nomataj tie hujoj) kaj en aziaj landoj de eks-Sovetio (ĉefe Kazaĥio, Kirgizio kaj rusia regiono Tatarujo; preskaŭ 100 mil). Translokiĝo de dunganoj al Centra Azio okazis en kelkaj ondoj, la unua el kiuj okazis en la jaroj 1862-1877: tiam dunganoj fuĝis de persekutoj post ribelo kontraŭ ĉina imperia potenco.
Lingvo
Dunganoj parolas la dunganan lingvon, kiu estas unu el la dialektoj de la ĉina kun multaj pruntoj el la araba kaj aliaj lingvoj de la islama mondo.
Kazaĥio
El proksimume 40 mil kazaĥaj dunganoj, 17 mil loĝas en la vilaĝo Masanĉi, kie ili konsistigas 94% de la loĝantaro, dum la resto dividiĝas egale inter la rusoj kaj kazaĥoj. En februaro 2020 tie okazis tumultoj, en kiuj partoprenis ĝis 100 homoj. Pluraj domoj, vendejoj kaj aŭtoj estis bruligitaj, 10 homoj mortigitaj, 137 vunditaj.
Parc de Saint-Cloud (Tramtransporto en Parizo)
Parc de Saint-Cloud (antaŭe Le Pont de Saint-Cloud) estas haltejo de Tramvojo T2 situanta en komunumo Saint-Cloud, departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Puteaux - Issy-Plaine (972000).
NGC 1791
NGC 1791 (alia indiko — ESO 56-SC41) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Gabriela Kulka
Gabriela Konstancja KULKA-STAJEWSKA (ankaŭ Gaba KULKA; naskiĝis en 1979 en Varsovio) - pola sendependeca muzikistino. Ŝi naskiĝis en muzika familio - ŝia patro, Konstanty Kulka, estas fama pola violisto kaj profesoro de Muzika Universitato Frederiko Ŝopeno. Stilo, kiun reprezentas Gabriela Kulka estas mikso de ĵazo, kantata poezio kaj teatraj muzikaloj. En ĉiuj kantaĵoj ŝi uzas pianon. Ŝian verkaron inspiras precipe muziko de Kate Bush kaj Tori Amos.
Rathgar
Rathgar (en irlanda Ráth Garbh, signife ringofortiko) estas ĉeurbo de Dublino, Irlando, kuŝe ĉirkaŭ 3 kilometrojn sude de la urba centro. Rathgar estas situanta en suda Dublino. Ĝi kuŝas ĉe Rathmines, Terenure, Dartry kaj Harolds Cross. Aliaj najbaraj ĉeurboj estas Ranelagh, Rathfarnham, Milltown, Kimmage kaj Crumlin. La Granda Kanalo kuŝas rekte norde de Rathgar. Ĝi kuŝas ene de la jurisdikcio de Dublina Municipo, kaj ties poŝta limo de Dublino 6.
Geomagnetiko
Sub la termino geomagnetiko oni komprenas tiujn procedojn de la geofiziko (precipe de la aplikata geofiziko), kiuj okupiĝas pri la natura tera magnetkampo aŭ la efiko sur ĝi de artefaritaj (teknike produktitaj) magnetaj kampoj.
La tera magnetkampo induktas al ĉiuj materialoj magnetajn ecojn (indukta magnetigo). Sed la influo povas varii je multaj grandecoŝtupoj, ĉar la susceptebleco ege dependas de la materialo (diversaj petroj, ercoj; metaloj aŭ keramiko en deponejo ktp.). Per la induktado en la tera magnetkampo tiuj korpoj mem fariĝas magnetoj. Ilia magnetkampo interferas kun tiu de la Tero kiel perturba kampo, kiu generas "anomaliojn" en la normala kampo.
Segregacio en rekonstruo
La  Senigo post la Rekonstruada Erao en Usono estis bazita sur serio de leĝoj, novaj konstitucioj kaj praktikoj en la Suda Usono, kiuj estis intence uzataj por malhelpi nigrajn civitanojn registriĝi por baloti kaj voĉdoni. Ĉi tiuj trudoj estis realigitaj de la iamaj konfederaciitaj ŝtatoj ĉe la fino de la 19-a jarcento, kaj de Oklahomo kiam ĝi akiris ŝtatanecon en 1907, kvankam ne de la antaŭaj landlimaj sklavismaj ŝtatoj. Iliaj agoj estis dezajnitaj por malhelpi la celon de la Dekkvina Amendo al la Usona Konstitucio, ratifita en 1870, kiu celis protekti la voĉdonrajton de liberuloj post la Usona Enlanda Milito.
Dum la postaj elektoj de Rekonstruada epoko, komenciĝantaj en la 1870-aj jaroj, blankaj demokratoj uzis perforton de paramilitaj grupoj, kaj ankaŭ fraŭdon, por subpremi nigrajn respublikanajn balotantojn kaj forigi respublikanojn. Post reakirado de la regado de la ŝtataj leĝdonaj periodoj, demokratoj maltrankviliĝis de malfrua 19-a jarcento pri alianco inter respublikanoj kaj popoluloj, kiu kostis al ili kelkajn elektojn. Post atingado de kontrolo de ŝtataj leĝdonaj periodoj, blankaj demokratoj aldonis al antaŭaj klopodoj kaj atingis plimultan malpermesitan leĝon per leĝo: de 1890 ĝis 1908, sudŝtataj leĝdonadoj sukcesis aprobi novajn konstituciojn, konstituciajn amendojn, kaj leĝojn pli malfacilajn pri registriĝo kaj voĉdonado, precipe kiam administrite de blanka personaro diskriminacie. Ili sukcesis senigi la rajton diskonigi la plej multajn nigrajn civitanojn, same kiel multajn malriĉajn blankulojn en la Sudo, kaj voĉdonantoj falis draste en ĉiu ŝtato. La Respublikana Partio estis preskaŭ eliminita en la regiono dum jardekoj, kaj la demokratoj establis unu-partian kontrolon tra la sudaj ŝtatoj.
Ĉerkesoj
Ĉerkesoj estas proksimaj parencoj de la najbara pli granda etno — kabardoj.
Fama ĉerkesa verkisto estas Boris Jedghef kies poemo Mia patrina lingvo, la ĉerkesa, aperis en Literatura Foiro.
Literaturo
Amjad Jaimoukha, "The Chechens - handbook" (La ĉerkesoj: manlibro), Londono, 336 paĝoj, eld.Routledge, 2014, ISBN 9781138874459
Aliaj lingvouzoj (apartigilo)
La nomo ĉerkesoj estas ankaŭ uzata por referenci al:
Vidu ankaŭ
Ĉerkesa lingvaro
Castañares de Rioja
Castañares de Rioja [kastaNJAres deRJOĥa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada. la Loknomo Castañares de Rioja estas etimologie kompreneble kiel Kaŝtanarbaroj de Rioja kaj Rioja kiel la nuntempa nomo de la regiono, eble devena de la rivero Oja (río Oja = Rioja), kiu fakte trafluas la municipan teritorion.
Geografio
Tute apude okcidente estas vilaĝeto Baños de Rioja, kaj la urba kerno estas laŭ la fluejo de la rivero Oja inter Villalobar de Rioja (sude) kaj Casalarreina (norde); oriente estas Zarratón.
Historio
La loĝloko datas de la epoko de romianoj, kiel pruvas tomboŝtono trovita en la teritorio, en 1963, datita en la jaro 30 n.e. Proksimeco al la romia vojo Via Aureliana eble havigis gravon. La ekzistado de la nuna loĝloko estas dokumentita per donacatestiloj el la 11-a jarcento.
La loko estis posedo de la Duko de Béjar.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, tiel oni descendis el pli ol 1 100 loĝantoj en la 1950-aj jaroj ĝis nunaj 400.
La ekonomio baziĝas sur pli ol 300 hektaroj de irigacio por kultivoj de terpomoj kaj betoj, krom cerealoj, fazeoloj, legomoj kaj kelkaj vitejoj. Estas du fiŝbredejoj kaj kelkaj bredejoj de porko, ŝafo kaj bovoj.
Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, kaj blazondomoj, ktp.
Vădaș
Vădaș [vədaŝ] (hungare: Vadasd [vadaĵd]) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sângeorgiu de Pădure. Administre ĝi apartenas al la komunumo Neaua.
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Stefano la 1-a (Hungario)
Stefano la 1-a aŭ Sankta Stefano (Szent István; origine laŭ nekristana nomo Vajk) estis la unua reĝo de Hungario 1000–1038 kaj post sia morto iĝis la nacia kristana sanktulo de la lando. Li naskiĝis dum la jaro 969 en la proksimeco de Esztergom kaj mortis la 15-an de aŭgusto (Esztergom) 1038.
Li venis el la Arpad-dinastio, lia patro estis ĉeftribestro Geza (972–997), lia patrino estis Ŝarolt (Ŝarolta; Saroldu). Li naskiĝis kiel Vajk kiel pogano, sed li estis jam junaĝe baptita je Stefano kaj li estis edukita en kristana spirito. Kune kun sia patro Géza la 16-jara Stefano katolike baptiĝis dum la jaro 985. La grandduko Géza malgraŭ la bapto fakte restis nekristano, sed Stefano ricevis kristanan edukon. la praga episkopo Adalberto el Prago.
La influo de kristanismo ankoraŭ plifortiĝis, kiam li edziĝis en 996 kun la bavara duka filino Gizela de Bavario, kiu estis la filino de la pli posta germana imperiestro (disputanta) Henriko la 2-a. Ŝi naskis plurajn infanojn, sed plenkreskis nur Emerikon kaj ankaŭ li mortis antaŭ morto de la patro. La geedziĝo plifortigis la freŝan aliancon de Hungario kaj Bavario (ankoraŭ dum 991 Bavario milite estis atakanta Hungarion). Per tio klariĝis, ke la feŭda ŝtato Hungario ligiĝis al la okcidenteŭropa katolika eklezio kaj ne al la orienteŭropa ortodoksa eklezio, kaj ĝenerale orientiĝis al okcidento, ne al oriento (la Bizanca Imperio aŭ la slavaj regoj de orienta Eŭropo).
Post morto de Geza, Stefano iĝis gvidanto de la hungaroj, sed li devis batali por la vera potenco. Li armile batalis kontraŭ sia kuzo Koppány, kiu iĝis plej aĝa vira membro de Arpad-dinastio, post morto de Geza. Stefano venkis la paganajn hungarojn per helpo de germanaj kavaliroj. La batalo okazis ĉe Veszprém kaj mortis eĉ Koppanj; lian kadavron kvaronigis Stefano kaj la partojn najligis sur pordoj de la tiam tri plej gravaj hungaraj urboj (Esztergom, Győr kaj Veszprém), unu sendis al Transilvanio, kie regis patrina onklo de Stefano, nome Djula (Gyula), kiu estis bizanckreda.
Dum la jaro 1000 Stefano sendis la abaton Astriko (Astricus (Anastasius), m. ĉ. 1030/1040) al la papo Silvestro la 2-a, kaj petis la papon reĝan titolon. La germana imperiestro Oto la 3-a, kiu estis parenco de Stefano kaj tiutempe en Romo, subtenis la peton. Astriko fine hejmenportis kronon (tamen alia ol la nun konata hungara Sankta Krono) kaj aliajn reĝajn simbolojn al Hungario kaj poste iĝis episkopo de Esztergom – formale la plej altranga reprezentanto de la hungaria katolika eklezio.
Viktimoj (libro)
Viktimoj estas originale Esperantlingve verkita romano de Julio Baghy. Ĝi aperis 162-paĝe en 1925 ĉe Literatura Mondo el Budapeŝto. La dua eldono datiĝas de 1930, la kvina de 1971 (en Kopenhago). Eldonejo Fenikso prizorgis la sesan eldonon en la jaro 1991.
Stefano la 1-a (Hungario)
La reĝigo de Stefano fare de papa sendito la 17-an de aŭgusto 1000 estis ligita al la kreo de hungaria katolika eklezio kaj supozeble ankaŭ al la donaco de la reĝlando Hungario al la papo, kiu reage redonis ĝin kiel feŭdo al Stefano. Tiu paŝo, kiu kompareblis al la kreo de la reĝlando Pollando, celis firmigo la regadon de Stefano kaj la kontinuecon, ke post lia morto liaj idoj daŭre havu rajton je la hungaria reĝa krono. Tio signifis, ke Hungario membriĝis en komunumo de la kristanaj nacioj de Eŭropo kaj la lando orientiĝis al Okcidento (Romo). La reĝo ne iĝis vasalo de la imperiestro, la sendependeco de la nova ŝtato restis.
Por la vera potenco super la lando, li devis militiri. Li venkis en 1003 Djula-on en Transsilvanio, lin mem enprizonigis, sed poste lasis fuĝi al Pollando. Kelkajn jarojn poste, Stefano venkis la paganan estron Ajtonj, reganto ĉe la Maros. Li batalis en la 1010–1020-aj jaroj sukcese kontraŭ la poloj kaj organizis la ŝtaton laŭ germana ekzemplo.