cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manĉestro
Historio
En 79 tie ekzistis romia kastelo. La urbo estis fondita en la 9-a jarcento, en loko de iama kelta loĝloko. En 1927 tie okazis grava ergotismo.
Helpe de kanalo la urbo povis evolui kiel grava havenurbo.
28698 Aakshi
28698 Aakshi estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Manĉestro
Esperanto en Manĉestro
La Universitato de Manĉestro havas kolektaĵon nomita Neil Salvesen Esperanto Collection, kio estas la kolektaĵo de libroj de la esperantisto Neil Salvesen. La kolektaĵo enhavas 710 librojn. La urba Esperanto-societo fondiĝis komence de la 20-a jarcento. El la intertempe multaj prezidintoj interalie nomeblas John William Pickard.
28698 Aakshi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aakshi Agarwal, finalistino de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, scienco de la sano kaj mikrobiologio. Ŝi lernis ĉe la  Hamden Middle School de Hamden (Konektikuto).
Manĉestro
Esperanto en Manĉestro
La 16-a kongreso de la Sennacieca Asocio Tutmonda okazis en Manĉestro, inter la 2-a kaj la 7-a de aŭgusto 1936. Aliĝis 196, kaj ĉeestis 167 homoj el 14 landoj.
En julio 2017 la Esperanto-Grupo de Manĉestro (EGdM) estis fondita denove kun la helpo de la EAB kaj la retpaĝo Meetup. En marto 2018 la EGdM estis la unua brita Esperanto-Grupo ĉe la nova Duolingo Groups servo.
3952 Russellmark
3952 Russellmark estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Roĵen, norde de Smoljan (Bulgario).
Jean Jaurès
Auguste Marie Joseph Jean Jaurès, Jean Jaurès (naskiĝis la  en Castres, mortis la  en Parizo) estis franca politikisto.
Vivo
Ido de burĝa provincana familio, li sukcesis unuarange en la enirkonkurso de la prestiĝa Normala Supera Lernejo (École Normale Supérieure) en 1878, kaj iĝis agregaciulo pri filozofio en 1881. Li unue instruis en Albi, kaj poste iĝis docento en la beletra universitato de Tuluzo en 1882. Li estis elektita kiel respublikano en Castres en 1885. Kvar jarojn pli poste, malsukceso ĉe la sama baloto igis lin kandidati en Tuluzo, ĉi-foje kiel socialisto, kaj por la municipa balotado.
Oportunisto
Jaurès ne ĉiam estis socialisto kaj marksisto. Li komence aliĝis al la ideoj de Jules Ferry kaj sidis en la parlamento inter la "oportunistoj", t.e. socie moderaj respublikanoj. Li tiam opiniis la socialistojn perfortemaj kaj danĝeraj por la respublika ordo, sed tamen interesiĝis pri la situacio de la laborista klaso kaj batalis favore al la unuaj sociaj leĝoj de la reĝimo (pri sindikata libereco, protekto de la delegitoj, kreo de la laboristaj emeritkasoj...).
La granda striko de Carmaux
Jaurès staris marĝene de la nacia politika vivo kiam, en 1892, ekis la granda striko de la minoj de Carmaux. La elektita urbestro, Calvignac, sindikatisto kaj socialisto, ministo, estis maldungita de la markizo de Solages, posedanto de la minoj, ĉar li plurfoje forestis por plenumi siajn urbestrajn taskojn. La laboristoj ekstrikis, kaj la ŝtato sendis 1500 militistojn reage por defendi la "liberecon de la laboro". Tiam ankaŭ okazis la Panama afero, kaj Jaurès tiam definitive aliĝis al la socialisma tendaro.
Socialisto
Ekde tiam Jaurès konstante defendos la interesojn de la laboristaro. En 1904 li fondis la gazeton L'Humanité, kaj estis unu el la ĉefaj klopodantoj por la kunigo de ĉiuj laboristaj tendencoj sine de la Franca Sekcio de la Laborista Internacio (SFIO) en 1905.
Kontraŭmilitisto
Dum la jaroj antaŭ la mondmilito Jaurès ekvidis sian ĉefan celon malhelpi la militon, kiu ŝajnis aperi ĉe la horizonto. Li kredis, ke milito estas la granda katastrofo de la homaro, kaj ke nur proksima alianco inter la laboristoj en ĉiuj landoj povas malhelpi la militon. Jam en 1912 li kunvokis konferencon en la svisa urbo Bazelo, proksime al la franca landlimo kun Germanio. La konferencon partoprenis socialistoj de multaj landoj, inkluzive de Keir Hardie kaj August Bebel. La konferenco finiĝis per impresa parolado de Jaurès.
Celerina Staz (stacidomo)
Celerina Staz estas fervoja stacidomo en Celerina/Schlarigna, Svislando.
Jean Jaurès
Kontraŭmilitisto
En marto 1913, en movo tute kontraŭa al la mondkoncepto de Jaurès, la franca registaro plilongigis la devigan militservon de du jaroj ĝis tri jaroj. Jaurès batalis kontraŭ ĉi tiu leĝo plejvigle, proponante bazigi la armeon sur populara bazo de urĝa rezervarmeo. En ĉi tiu lukto la tiama politika dekstro "markigis" lin kiel perfidulo, kaj kontraŭpatrioto. Nun la lukto temis pri la "Trijara Leĝo", kaj dum la tuta Eŭropo preparis sin por milito, liaj partianoj batalis per ĉiuj fortoj kontraŭ la naciismaj elementoj en Francio kaj ankaŭ en aliaj landoj.
La murdo de ĉefduko Franz Ferdinand en junio 1914 pliturnis la radojn de milito, kiun ŝajne nur impona penado povos haltigi. Jaurès prenis ĉi tiun taskon. La 29-an de julio, 1914, li renkontiĝis en Bruselo kun socialismaj gvidantoj, inkluzive de Keir Hardie kaj Roza Luksemburg. En la tagordo estis ĝenerala striko de laboristoj en ĉiuj eŭropaj landoj, por preventi militon. Jaurès publike ĉirkaŭprenis germanan socialiston Hugo Hesse en gestante unuecon inter francoj kaj germanoj. Liaj pacifismaj intervenoj mallonge antaŭ la komenco de la Unua mondmilito igis lin ekstreme malpopulara inter naciistoj, kaj li estis mortpafita en pariza kafejo tri tagojn antaŭ la militkomenco. Tiu ĉi murdo atingis sian celon, ĉar ĝi faciligis la aliĝon de la maldekstro kaj de multaj hezitemuloj al la "Sankta Unuiĝo".
Jean Jaurès estis entombigita la 4-an de aŭgusto 1914, la tago, kiam oficiale eksplodis la unua mondmilito.
Post la milito, multaj francaj stratoj ricevis lian nomon, memore al lia kontraŭmiliteco. Ankaŭ pariza metrostacio portas lian nomon.
Jaurès kaj Esperanto
En 1907 okazis la 7-a kongreso de la Dua Internacio en Stutgarto. Du francaj socialistoj – unu el ili Jean Jaurès – metis proponon en la tagordon, ke Esperanto estu uzata en la oficialaj dokumentoj de la Internacia Socialista Estraro en Bruselo. Tiu relative modesta propono fiaskis, ĉefe pro tre akra kontraŭstaro de germana socialdemokrato. Cetere, tiu malakcepto estis malbone digestita far socialdemokratoj en la esperantista mondo kaj kelkaj el ili – inter kiuj la tiama esperanto-pioniro Edmond Privat – protestis per publika letero en kiu ili substrekis la kontraston inter la principa internaciismo de socialistoj kaj ties reala konduto.
Gunnar Beck
Gunnar BECK, naskiĝis en 1966 en Duseldorfo, estas germana politikisto, ano de la ektremdekstra partio Alternativo por Germanio. Eŭropdeputito ekde 2019, li estas ano de la eŭropa partio Identeco kaj Demokratio.
Vanessa Minnillo
Biografio
Vanessa naskiĝis en 1980 kaj havas du jare pliaĝan adoptitan fraton. Ŝia patrino estas de filipina deveno. Pro la laboro de ŝia patro ĉe la Usona Aerarmeo ŝi ofte transloĝis kaj vivis en Vaŝingtonio, Kalifornio, Nevado, Florido, Germanio kaj Japanio. La gepatroj de Minnillo disiĝis en 1983 kaj divorcis en 1986. Ŝia patrino reedziniĝis kun USAF-kunlaboranto kaj ili transloĝis al Turkio. En 1990 ili devis foriri de tie pro la Golfa milito (1990-1991). Sekve ŝi ekloĝis ĉe la patro en Charleston kaj ekde tiam ne revidis ŝian patrinon. En tiu periodo Minnillo trapasis ok diversajn lernejojn.
Gunnar Beck
Biografio
Beck studis politikan sciencon, filozofion, juron kaj ekonomion en Oksfordo, Monastero, Hajdelbergo kaj Londono kaj doktoriĝis pri filozofio en 1996 ĉe Nuffield College, Oksfordo, sub la superrigardo de Isaiah Berlin. En la 2000-aj jaroj, Beck laboris kiel apelaciadvokato ĉe la internacia advokatfirmao Herbert Smith (2000-2002, nuntempe Herbert Smith Freehills) en Londono kaj ankaŭ estis eŭropa jura konsilisto en la Ĉambro de komunuloj. Li instruis en la Universitato de Oksfordo kaj en la London School of Economics. Ekde 2005, li instruis juron de Eŭropa Unio kaj juran teorion ĉe la Jura Lernejo de la School of Oriental and African Studies (SOAS), kolegio ĉe la Universitato de Londono. Reage al lia laboro kiel AfD-kandidato, liaj kolegoj de la jura fakultato SOAS distanciĝis de li. Tie li estas Reader, oficejo por universitataj profesoroj en UK-universitatoj, situanta inter Senior Reader kaj la relative malofta statuso de Profesoro. Beck ankaŭ laboras kiel sendependa advokato por Londona advokatfirmao. Lia praktiko fokusiĝas al eŭropa juro.
Vanessa Minnillo
Biografio
En la lernejo en Charleston ŝi fariĝis kuraĝigistino (chearleader). En 1996 ŝi partoprenis al la Miss South Carolina-konkurso kaj gajnis. Je la 17-a de aŭgusto 1998 ŝi ankaŭ partoprenis al la Miss Teen USA-elektado kaj ankaŭ gajnis. Post tio ŝi direktis sin al la finstudado de la fakoj, aktorado, modelado kaj televidoprezentado. Ŝi plurfoje aperis en Maxim's kaj je la Hot 100 of-listo de tiu magazino. De 2005 ĝis 2007 ŝi estis sur la 62-a, la dekkvina kaj la 35-a loko.
Gunnar Beck
Biografio
Li parolas la germanan, la anglan kaj la francan.
Goianápolis
Goianápolis estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.695 enloĝantojn en 2010.
Goniometro
Goniometro estas aparato kun formo de duoncirklo aŭ cirklo gradigita en 180º aŭ 360º, uzata por mezuri aŭ konstrui angulojn. Tiu instrumento permesas mezuri angulojn inter du objektoj kiel, ekzemple, du punktoj de marbordo aŭ astro, kutime la Suno, kaj la horizonto. Per tiu instrumento, se la observanto konas la alton de la Suno kaj la horon de la tago, oni povas determini sufiĉe precize la latitudon kie oni troviĝas pere de malfacilaj matematikaj kalkuloj.
La plej ofta tipo de goniometroj estas sekstanto, nome instrumento kiu anstataŭis la astrolabon en la mezurado de la pozicio de ŝipo. Inter goniometroj estas la taĥimetroj kaj la teodolitoj.
Laŭ Francisko Azorín goniometro estas Topografia aparato por mezuri angulojn; angulmezurilo. Li indikas etimologion el greka gonia + metron (angulo + mezuro).
Takahiro Kawaji
Takahiro Kawaji (川地 貴裕, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers kaj Otsuka Pharmaceutical.
Niemegk
Niemegk estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Potsdam-Mittelmark de la federacia lando Brandenburgio kaj apartenas al la historia regiono Fläming. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Amt Niemegk, el kvar najbaraj komunumoj, kiuj komune plenumas iujn civitanajn servojn. Sume la komunumaro, kiu fine de havis  loĝantojn, konsistas el la komunumoj (inter krampoj la unuopaj nombroj de loĝantoj same fine de ):
Oggiona con Santo Stefano
Oggiona con Santo Stefano estas komunumo de Italio.
Brunsvigo-Wolfenbüttel
Brunsvigo-Wolfenbüttel, germane Braunschweig-Wolfenbüttel, estis princlando en la nuna Malsupra Saksio en Germanio, kiu ekzistis de 1269 ĝis 1807. La lando estis parto de la antaŭa duklando Brunsvigo-Luneburgo (kiu formale pluekzistis ĝis 1807), kaj estis najbara (kaj konkurenca) al la alia landoparto de la duklando, la elektoprinclando Brunsvigo-Luneburgo aŭ "lando Hanovro".
Gravaj urboj en ĝi estis Brunsvigo kaj Wolfenbüttel.
La lando Brunsvigo-Wolfenbüttel en 1814 iĝis:
Éva Gyulányi
GYULányi Éva [djula:nji], Csapó Eugenia estis hungara aktorino naskita en Koloĵvaro la 15-an de marto 1915, ŝi mortis la 10-an de oktobro 2018 en Budapeŝto. Ŝi estis filino de la bonvivano Jenő Csapó kaj de la primadono Elza Báthory.
Kariero
Ekde 1937 por unu jaro ŝi estis stipendiulo de la Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1938 ĝis 1939 ŝi ludis en trupo de Géza Kardos. Post 1945 ŝi subtenis sin el okazaj aperoj, post ekde 1951 ŝi dungiĝis al Teatro Szigligeti (Szolnok). Ekde 1952 ŝi pasigis du jarojn en Nacia Teatro (Miskolc), poste revenis al Szolnok. Inter 1958 kaj 1972 ŝi estis ano de la Teatro Ŝtata Déryné.
Etelka Benkő
Etelka Benkő, laŭ hungarlingve kutima nomordo Benkő Etelka estis hungara operkantisto, (soprano), aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Blau Adél, ŝis edzo estis Zoltán Ambrus (verkisto), ŝia geedziĝa nomo estis Ambrus Zoltánné. Adél Blau naskiĝis en 1877 en Szabadszállás, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Etelka Benkő devenis el juda familio. Ŝi akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatra Akademio, poste ŝi aliĝis al trupo de Pál Rakodczay en Teatro Kisfaludy. Ekde 1894 ŝi estis membro de unuigita trupo de Győr kaj Sopron, kie ŝi kantadis operetojn. En la sama jaro ŝi edziniĝis, poste ŝi plulernis en Muzikakademio de Budapeŝto. Ŝi kantadis ankaŭ en Népszínház. Ekde 1902 ŝi estis membro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ŝi mortis pro hispana gripo.
Doksiciklino
La doksiciklino estas antibiotiko de la grupo de la tetraciklinoj kiu evitas la kreskon kaj propagadon de la bakterioj kaj Gram-pozitivaj (+) kaj Gram-negativaj (-). Ĝi estas uzata en la trajtado kontraŭ pneŭmonio kaj aliaj infektoj kiel la Boreliozo Lyme, la akneo, la rozazo, la periodonta malsano kaj la malario. Ĝi estis komercigita en prezentaĵoj de 40, 50, 100 kaj 200 mg sub la markoj Oracea, Vibradoxil kaj Vibramicina.
Oftaj duarangaj efikoj estas diareo, naŭzo, vomado, iritiĝo, alta risko de sunbrulaĵoj. Se oni uzas dum la gravedo aŭ en beboj ĝi povas rezulti en problemoj permanentaj ĉe la dentoj inklude kolorŝanĝojn. Ties uzado dum la mamnutrado estas probable sekura. La doksiciklino estas antibiotiko de ampleksa gamo de la klaso de tetraciklinoj. Kiel ĉe aliaj agentoj tiuklasaj mortigas bakteriojn kaj protozoojn inhibante ties produktadon de proteinoj.
La doksiciklino estis patentita en 1957 kaj estis lanĉita por komerca uzado en 1967. Ĝi estas en la listo de esencaj medikamentoj de la Monda Organizaĵo pri Sano, nome la plej gravaj medikamentoj de baza neceso en sansistemo. La doksiciklino estas disponebla kiel ĝenerala rimedo kaj ĝenerale ĝi estas malmultekosta. La kosto pogranda en la disvolvigita mondo estas inter 0,01 kaj 0,04 usonaj dolaroj por dozunuo.
Pojbuky
Pojbuky (Pojbuk) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1382.
Mrsklesy
Mrsklesy (Nirklowitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1364.
Bonaventura Carles Aribau
Bonaventura Carles Aribau i Farriols (Barcelono, 4-a de novembro de 1798 - 17-a de septembro de 1862) estis verkisto, politikisto kaj ekonomikisto hispana kaj kataluna, konsiderita iniciatanto de la katalunisma movado Renaixença.
Li studis retorikon kaj poetikon en seminario, same kiel hidrostatikon, elektrostatikon kaj eksperimentan fizikon en la Junta de Comercio.
Fondinto de la Sociedad Filosófica de Katalunio, li publikigis Ensayos (eseoj) en 1817. En 1820 aliĝiss al la liberala revolucio kaj kunlaboris en Diario Constitucional. Publikigis himnon titole Libertad libertad sacrosanta. Li estis sekretario de la municiparo Diputación de Lérida (1822 1823). Post la Liberala Jartrio, li rifuĝiĝis en Barcelono. Membro de la Acadèmia de les Bones Lletres el 1820, fondis kun Ramón López Soler la gazeton disvastigan de la literatura eŭropa etoso El Europeo en 1823. En 1826 li translokiĝis al Madrido por administri la negocojn de la Markizo Gaspar de Remisa al kiu li dediĉis en 1833 sian faman Oda a la Patria, nome lia majstroverko. Li laboris por gazetoj La nación, La España kaj El corresponsal, fondita en 1839 de Gaspar Remisa; en la du laste menciitaj li aperas kiel fondinto. En La Nación li redaktoris la sekcion pri ekonomiko. Li apogis kun la eldonisto Manuel Rivadeneyra, la Biblioteca de Autores Españoles. Li estis nomumita altrangan funkciulon pri trezoro (1847), pri doganoj (1850), pri mono (1852) kaj denove trezoro (1857).
Eruko
Eruko (science Eruca) estas genro el familio kruciferacoj
Al tiu genro apartenas :
Arbedo
Arbedo aŭ trunkarbusto (frutex, virgultum) estas ligneca planto kun malalta trunketo, kiu disbranĉiĝas tuj de la bazo ekz. siringo, ribujo, kratago. La arbedo maksimume altas 3 metrojn. La arbeto havas pli altan trunkon (pigmeaj arboj, arbetoj en la altaj montaroj). NPIV"diras (evi) 1 = trunkarbusto " = tufararbusti". Do ĝi konsilas eviton de tiu termino, ankaŭ ĉar tiu termino ne estas pli preciza ol la termino arbusto.
Arbusto estas laŭ PIV 2005 ligneca planto malpli alta ol arbo (de 0,5 ĝis 6–7 m) sen trunko, tufarbusto (vidu ankaŭ arbedo) aŭ kun malalta trunko, trunkarbusto (ne pli ol 0,5 m).
Alia fonto difinas ĝin kiel perena, en plenkreska stato ĉirkaŭ 0,5 ĝis 8 m alta sentrunka aŭ multetrunka ligneca planto, kiu senpere disbranĉiĝas supre de la grundo. Sinonimo estas "arbetaĵo". La sama fakvortaro eksplikas, ke disbranĉiĝi estas forkiĝi en plurajn partojn.
Arbedaro, sinonimo arbedaĵo, estas aro de kelkaj aŭ de multaj grupiĝintaj arbedoj.
Veprejo, aŭ densa (dorna) arbustaĵo, estas densa, malfacile trapenetrebla (dorna) arbedaro.
Blankaj noktoj
Blankaj noktoj estas noktoj, dum kiuj la suno nur subiras por mallonga tempo, tial ke ankaŭ nokte restas hele. Blankaj noktoj ekzistas dum la fino de junio kaj komenco de julio en ĉiuj lokoj inter 60° da norda longitudo kaj la norda arkta cirklo, kaj dum la fino de decembro kaj komenco de januaro en ĉiuj lokoj inter 60° da suda longitudo kaj la suda arkta cirklo. Oni festas la blankajn noktojn aparte en la nordo de Eŭropo, en norda Skandinavio, en Baltio (do Litovio, Latvio plus Estonio) kaj en la nordo de Rusio. Speciale famaj estas la blankaj noktoj de Sankt-Peterburgo, kiuj estas la temo de samnoma novelo de Fjodor Dostojevskij el la jaro 1848 - novelo ankaŭ legebla en esperantlingva versio de la jaro 2002. Plurfoje en Sankt-Peterburgo - iufoje ankaŭ en Arĥangelsko - ekde la fino de la 20-a jarcento ankaŭ okazis internaciaj Esperanto-renkontiĝoj kun la nomo "Blankaj Noktoj".
Norde de la norda arkta cirklo dum junio-julio kaj sude de la suda arkta cirklo dum decembro-januaro tute ne subiras la suno, tial ke dum la tuta tagnokto restas hele: tiun fenomenon oni nomas noktomeza suno.
Metafora uzo
En la itala lingvo la termino "blankaj noktoj" ("Le notti bianche") hodiaŭ estas sinonomo por trafestataj noktoj: origine oni parolis pri "passare le notti in bianco" (pasigi la noktojn en blanko), por esprimi, ke persono dum la tuta nokto restis veka. Pri tio aludas ankaŭ la filmo "Le notti bianche" de la reĝisoro Luchino Visconti, kie la nocio ricevas plian signifon, ĉar en la filmo dum la noktoj daŭre neĝas.
Jeŝivo
Jeŝivo - hebree ישיבה, latinliterigite Jeŝiva, pluralo ישיבות, Jeŝivot - laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel Reta Vortaro estas "juda religia porvira lernejo". Pli detale difineblas, ke temas pri plurjara altlernejo, kie plejparte viraj lernantoj dediĉas sin al studado de Torao, Tanaĥo kaj aparte de Talmudo. Tradicie, sukcesa studado en jeŝivo estas kondiĉo por iĝi rabeno, sed eblas studi tie ankaŭ en simpla deziro bone plenumi la judan kredon, sen inklino iĝi profesia rabeno.
Universitato de Keio
La Universitato de Keio kaj Keio-Universitato (japane: 慶應義塾大学 [Keiō giĝuku daigaku], angle: Keio University), mallongigo — Keio (慶應 [keiō]) aŭ Kejdaj (慶大 [keidai]), estas la plej malnova kaj unu el la plej prestiĝaj universitatoj de Japanio.
Jeŝivo
Estas du tradiciaj studofinaj niveloj: Jeŝiva gedola (ישיבה גדולה, laŭvorte "granda jeŝivo") kaj Jeŝiva ketana (ישיבה קטנה, laŭvorte "eta jeŝivo"). En Usono la pli alta nivelo ankaŭ nomatas laŭ la aramea vorto Metivta aŭ Mesivta (מתיבתא, "akademio"). Jeŝivo por edziĝintaj viraj studantoj nomiĝas Kollel (כולל, „kunveno“).
Universitato de Keio
Ĝi estis fondita en 1858 fare de la fama edukisto kaj aŭtoro Fukuzaŭa Jukiĉi kiel privatlernejo por okcidentaj studoj. La unuaj fakultatoj ekfunkciis en 1890. Kvankam Keio estis la unua progresema lernejo en Japanio, paliĝis ĝi baldaŭ apud la ŝtate apogita Universitato de Tokio. Tion kaŭzis eble la problemhava rilato de Fukuzaŭa Jukiĉi al la samurajoj, kiuj apogis tiutempe la registaron de Mejĝi. Keio konkuras nune kun Universitato de Ŭaseda por la 2-a loko. Unu el famaj studentoj de Keio estas 87-a 88-a ĉefministro Koizumi Ĝuniĉiro.
Jeŝivo
Tradicie oni ne permesis al virinoj studi en Jeŝivo, sed ekde la dua duono de la 20-a jarcento en iuj modernaj institucioj de ortodoksa judismo por ili estas la ebleco akiri jeŝivan finstudan gradon.
Universitato de Keio
Kampusoj
Estas aliaj kampusoj:
Jeŝivo
La gvidanto de jeŝivo havas la titolon "Roŝ Jeŝiva" (ראש ישיבה).
Universitato de Keio
Kampusoj
kaj Keio de Novjorko.
Jeŝivo
La israela lingvisto Tsvi Sadan en prelego de la Internacia Kongresa Universitato de la Universala Kongreso 2011 klarigas pri uzado de la lingvoj en la judaj lernejoj ĥedero kaj jeŝivo:
Atengo
Atengo estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Atengo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 011.
Geografio
Atengo apartenas al la regiono Sierra de Amula. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4918 loĝantojn. El tiuj estis 2504 viroj kaj 2414 virinoj. La komunumo havas surfacon de 412,42 km². La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,3 C. En la komunumo estas 924.00 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1653 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1433 estis alfabetoj kaj 219 analfabetoj. Do 13.25 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1676 virinoj. El tiuj estis 1459 alfabetoj kaj 217 analfabetoj. Do 12,95 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Atengo vivis 4698 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,106 %en la koncerna jaro de la loĝantaro estis indiĝenoj.
Yoshikazu Fujimoto
Yoshikazu Fujimoto (藤本 義一, n. ) estas japana futbalisto.
Fuente el Saz de Jarama
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio, nordoriente de la hispania ĉefurbo Madrido. Ĝi apartenas al la komarko Baseno de Meza Ĥaramo (hispane Cuenca del Medio Jarama), nomata laŭ la rivero Ĥaramo, de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 33,23 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Yoshikazu Fujimoto
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Kukurbo
Kukurbo (Cucurbita el kukurbacoj) estas genro de unu- kaj du-jaraj herboj aŭ ties manĝebla frukto. La fruktoj havas diversajn formojn kaj kolorojn (kutime verda, flava, oranĝa aŭ bruna). Multaj specoj havas grandajn fruktojn.
Kukurboj devenas de Nord-Ameriko. Iuj specoj manĝeblas krudaj, aliaj nur kuiritaj. La frukto estas plej ofte la manĝata parto, sed iuj kuirartoj uzas ankaŭ la semojn (por manĝi rekte, aŭ por premi por akiri oleon). Ankaŭ foliojn kaj florojn oni manĝas laŭ iuj kuirartoj.
En Usono kaj kelkaj aliaj landoj, oni ĉizas vizaĝojn el grandaj oranĝaj kukurboj por festi Halovinon.
Peponoj
Peponoj (Cucurbita pepo) estas specio kun multaj popularaj manĝfruktoj. Oni rikoltas ilin dum la somero, ofte dum ili junas kaj havas molan ŝelon.
Itala kukurbeto
aŭ legomkukurbo (Cucurbita pepo subsp. pepo convar. giromontiina) italia kukurbeto, kiu estas verda aŭ flava, longa.
Gravas la frua rikolto. Ju pli malgranda la frukto des pli delikatan guston ĝi havas. Ankaŭ la floro estas ŝatata manĝaĵo.
Potironoj
Potironoj (Cucurbita maxima) estas specio pli granda kaj globeca. Oni rikoltas ilin nur je la fino de la somero. Ili ofte havas malmolan ŝelon.
Atengo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Shimizu Hiroshi
Homoj kun nomo SHIMIZU Hiroshi [ŝimizu hiroŝi] povas esti:
Kukurbeto
La kukurbeto aŭ italia kukurbo (Curcurbita pepo) estas populara longa verda aŭ flava formo de pepono. Ĝi aspektas simile al kukumo.
Krom la frukto, oni manĝas ankaŭ la floron en iuj kuirartoj, ekzemple en Meksiko.
Kukurboj origine devenas de Ameriko, sed la kukurbeto estas mutaĵo eŭropa, kiu okazis verŝajne en la lasta parto de la 19-a jarcento apud Milano, kaj italoj poste disvastigis la popularan planton al aliaj regionoj.
Kukurbo
Melopepoj
Melopepoj (Cucurbita pepo subsp. ovifera) estas subspecio de la peponoj.
Nafría de Ucero
Nafría de Ucero [naFRIa deuZEro] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Tierras del Burgo. La loknomo Nafría de Ucero estas etimologie komprenebla kiel Navafría de Ucero, tio estas Malvarma Altebenaĵo de Ucero, alude al la najbara loĝloko Ucero.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 36,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 33 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ĝi perdis 400 loĝantojn el la 1930-aj jaroj, nur en la centra urbokerno.
Ĝi distas 69 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj estas inter Ucero (oriente) kaj Fuentearmegil (okcidente). La municipo enhavas la loĝlokojn Nafría de Ucero, Rejas de Ucero y Valdealbín.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. ĝi apartenis al la Partio de Ucero en la Intendencia de Soria, kun jurisdikcio de abatlando sub aŭtoritato de vicurbestro, nomumita de la episkopo de Osma. Meze de la 19-a jarcento, la municipa teritorio pliiĝis ĉar ĝi aligis Rejas de Ucero kaj Valdealbín.
Ekonomio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas preĝejoj kaj popola arkitekturo.
Kantono Comanche (Teksaso)
La kantono Comanche - nomata laŭ la komanĉoj - situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro same nomiĝas Comanche.
13825 Booth
13825 Booth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kliento (komputiko)
En komputiko, kliento signifas perilon, kiu konektiĝas al servilo. La termino komuna ankaŭ temas pri komputilo, kies ĉefa funkcio estas plenumi perilan programon.
Ekz-e en la TTT, TTT-legilo estas speco de kliento. Ĝi konektiĝas al TTT-servilo kaj petas retpaĝon, kaj la servilon respondas retpaĝon (iam erarpaĝo).
Same kun FTP, retpoŝto kaj aliaj specoj de klientoj.
Alia speco de kliento estas la fenestrosistemo X, kiu komunas en Unikso. La kliento estas la programo, kiun la komputilo plenumas. La kliento sendas komandojn al la servilo pentri sur la ekranon. Ĉi tiuj roloj ŝajnas inversa por plejparte da homoj.
Egliswil
Pri la komunumo
Egliswil estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1309 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Egliswil situas en flanka valo de la valo Seetal, la tiel nomita Trimbach-Valo, kiun trafluas la rivereto Trimbach, alfluanto de Abach, kiu en ĝia suba parto nomiĝas Lenzburger Stadtbach [Urba rojo de Lencburgo]. En nordoriento la rivero Aabach formas la limon al Seon.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,29 km², el kiuj 2,50 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,52 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 664 m s.m. sur marĉa altebenaĵo kun la nomo Grossmoos, la plej malalta punkto sur alteco de 415 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Aabach ĉe la trilima punkto kun Seon kaj Lencburgo.
Trafiko
Egliswil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo de Lencburgo tra Hochdorf al Lucerno pasas proksimume 2 kilometrojn oriente de la komunumo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en Lencburgo proksimume 4 kilometrojn norde de la vilaĝo.
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la du buslinioj de Lencburgo al Teufenthal respektive de Lencburgo al Bettwil.
Historio
En mezepoko en Eglis unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Hallwyl, ekde 1331 plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Egliswil fariĝis parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. Egliswil apartenis tiam unue al la tribunala distrikto de Seengen, kaj fariĝis en 1677 aparta tribunala distrikto kun propra subvokto en la voktejo Lencburgo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Egliswil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Bătarci
Bătarci [bətarĉj] (hungare: Batarcs, germane: Batarsch) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1 612 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj), en 1992 2 697 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1378. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Ugocsa vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Comlăușa kaj Tămășeni. La vilaĝo Șirlău estiĝis en la fino de la 19-a jarcento kaj unuiĝis kun ĝi.
Bătarci nord-okcidente limas al Ukrainio, sed la plej proksima limtransirejo estas 15 km for, en Halmeu. Tie estas ankaŭ la plej proksima fervoja stacio.
Metropolito de Kievo kaj de tuta Rusio
La titolon havis ankaŭ metropolitoj de Grek-Katolika Eklezio.
Episkopoj de Rusoj
Kieva katedro de Romkatolika Eklezio, farita per Sankta Olga. Fakte episkopoj ne regis.
Kieva Eparĥio (1054 - 1458)
Dum episkopado de Isidoro en Moskvo enoficigitis alia metropolito Jono (1448 - 1461). Je 1461 metropolitoj, havantaj katedron en Moskvo, nomigis sin Metropolitoj de Moskvo kaj de tuta Rusio
Metropolitoj Kievaj, Galiciaj kaj de tuta Rusio (1458 - 1596)
Post la enoficigo en Moskvo siajn metropolitojn kaj la oficiala abdiko de Isidoro je 1458, Gregorio la 3-a enoficigis Gregorion Bulgaran kiel Metropolito Kieva, Galicia kaj de tuta Rusio en ĉefurbo en Kievo kaj kun eparĥio en Okcidentrusio. Je 1595 Okcidentrusia eparĥio uniiĝis kun Romkatolika Eklezio.
Dom-muzeo de Pickford
Dom-muzeo de Pickford (: Pickford's House Museum of Georgian Life and Costume), N-ro 41 Friar Gate Derby, Anglio, estas eleganta domo de la Georga erao konstruita de la eminenta arĥitekto Joseph Pickford en 1770 por sia propra familio. La muzeo kiu estis establita en 1988 montras la loĝlokon de malfru-Georga profesiulo. La teretaĝo estas meblita kiel povis esti en la tempo de Pickford kune kun eksponoj de dek ok kaj dek naŭ jarcentaj kostumoj. Ĝi estas posedata kaj ekspluatata de la urba konsilio de Derby.
La "Domo de Pickford" estis intencita kiel vitrino de lia laboro, kun la intenco ligi novajn kontaktojn. Ĝi ankaŭ estis lia loĝejo. Malantaŭ la proprietaĵo troviĝis la konstruista korto de Pickford, kies aliro estis vojo dekstre de la proprietaĵo.
Samedan (stacidomo)
Samedan estas fervoja stacidomo en Samedan, Svislando.
Saab JAS 39 Gripen
Saab JAS 39 Gripen estas sveda milita (ĉas)aviadilo. Gripen signifas same kiel Grifo, tio estas nomo de rabobirdo.
Ankaŭ la svisa aerarmeo ekzamenas la "Gripen".
Pilotejo kaj ekranetosistemo - Stirejo kaj indikaj sitsemoj
(angle: displaysystem estas "pompaj sistemoj").
Reaktoro (jetmotoro)
La Volvo Aero korporacio RM12 (reaktoro) estas modula, fuela ŝpara malantaŭflaminga turba ventolilo reaktoro de 80 kN klaso de puŝo kun malalta kvociento de akcesora fluo. La reaktoro basas sur General Electric F-404-400 kun multaj milionoj de flughoroj. Volvo plibonigis la reaktoron, altigas la puŝon kaj la rezistancon kontraŭ birda bato (birdo en reaktoro povas difekti la jetmotoron).
Guto (arkitekturo)
Guto (de la latina gutta, guto) referencas, en la Dorika arkitekturo de la Antikva Grekio, al malgranda konustrunka peco kiu forigas akvon. Metitaj laŭ sesopoj en la supra parto de la arkitravo, sub la friso. Ĉiu gutaro estas linigita sub ĉiu triglifo de la dorika friso.
Laŭ Francisko Azorín guto estas Ĉiu konotrunketo aŭ prismeto metita sub la kornico aŭ sub la triglifoj de iaj konstruaĵoj. Li indikas etimologion el latina gutta (guto).
Jesúpolis
Jesúpolis estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.300 loĝantojn en 2010.
Alĝeria Nacia Teatro Mahieddine Bachtarzi
Por la nova operdomo en Alĝero, vidu Alĝeran Operdomon.
La Alĝeria Nacia Teatro Mahieddine Bachtarzi (المسرح الوطني الجزائري, antaŭe konita kiel la Alĝera Operdomo) estas historia konstruaĵo en Alĝero, Alĝerio. Ĝi estis konstruita inter 1850 kaj 1853. Ĝi estis desegnita de la arkitektoj Charles Frédéric Chassériau kaj Justin Ponsard en la Novbaroka stilo. Ĝi estis rekonstruita post ekbruligo en 1883.
Historio
La 10-an de majo 1865, imperiestro Napoleono la 3-a ĉeestis prezentadon de Rigoletto, prezentita de itala kompanio.
La 19-an de marto 1882, incendio detruis la operejon, sed la eksteraj muroj estis savitaj. Ĝi estis rekonstruita la sekvan jaron kaj la remalfermo okazis la 1-an de decembro 1883.
En 1936 la renovigado de la teatro estis temo de nacia konkurso kaj gajnis la arkitektoj Raymond Taphoureau kaj Emmanuel Guermonprez.
La teatro ricevis novan nomon omaĝe al la elstara alĝeria artisto Mahieddine Bachtarzi, kiu mortis en 1986.
Meco
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio, nordoriente de la hispania ĉefurbo Madrido. Ĝi apartenas al la komarko Baseno de Meza Ĥaramo (hispane Cuenca del Medio Jarama), nomata laŭ la rivero Ĥaramo, de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 35,11 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Pál Bodó
Pál BODÓ [bodO] rumania hungara ĵurnalisto, tradukisto. Li naskiĝis en Pécs la 7-an de marto 1898 kaj mortis en Urugvajo en decembro 1975.
Kariero
Pál Bodó diplomitiĝis en Orienta Akademio de Budapeŝto. Dum la Hungara Sovetrespubliko li redaktis la gazeton Vörös Újság, sed post ties falo li elmigris en Aŭstrion. Li laboris en Bratislava kiel raportisto, poste li loksidiĝis en Rumanio. Li estis helpredaktoro de Bukaresti Hírlap (1921), eldonis la semajnan gazeton Bukaresti Kurír (1922-23). Li estis kunlaboranto de Keleti Újság. En 1924 li translokiĝis en Temeŝvaron, kie li publikigis en Temesvári Hírlap. De 1930 li vivis en Montevideo.
Historio de Malto
Longa historio de Malto komenciĝas en la kvina miljaro antaŭ Kristo. Tiam Malto estis priloĝita de nekonata nacio, pri kies ĉeesto atestas nur konstrumemorigaĵoj. Proksimume de 2000 a.K. Malto estis priloĝita la duafoje. En la paso de plua evoluo ĉi tie alternis fenicianoj, Kartago, Romo, Bizanco, araboj, normanoj, regantoj de Aragono kaj Kastilio, johanitoj, Napoleono, en la plej nova tempo poste britoj. Rilate al sia strategia situo Malto rolis dum longaj jarcentoj rolon de armea bazo kaj klifo kontraŭ araboj kaj Osmanida imperio.
Megalita periodo (proksimume 5200 a.K. ĝis 2500 a.K.)
Tiu ĉi periodo, nomata laŭ memorigaĵoj de la tiel nomata megalita kulturo, enfalas en faka literaturo ankaŭ sub nocio neolito; sur Malto ĝi dividiĝas en kelkajn fazojn laŭ stilo de temploj kaj pluaj trovitaĵoj. Loĝantaro de nekonata origino, kiu transloĝiĝis sur Malton evidente el Sicilio kaj vivis en matriarka socio, postlasis krom restaĵoj de siaj ceremoniaj temploj ankaŭ ceramikon (la t. n. griza kaj ruĝa skorba fazo) kaj statuetoj.
Pri la celo de la temploj estis gviditaj longaj spekulacioj. Hodiaŭ oni eliras el tio, ke temas pri ceremoniaj, sakralaj konstruaĵoj, kiuj plenumis krom alia ankaŭ taskon pri perigado de orakoloj. Konservitaj estas ceremoniaj altaroj kaj oferspacoj. Bazplanoj de la temploj ŝanĝiĝis en la paso de la tempo, plimulte temas pri eliptikaj, leĝere konkavaj kaj komune kunigitaj ĉambroj; oni supozas, ke la ĉambroj estis tegitaj per tegmento (lignaj traboj ks.). La estiĝo de la plej malnovaj datiĝas al periodo ĉirkaŭ 4100 a.K. Estas konate proksimume 45 de tiuj ĉi konstruaĵoj, sed nur proksimume kvin estas bone konservitaj.
Post tiu ĉi periodo, proksimume de 2500 ĝis 2000 a.K. la insularo de Malto estis nepriloĝita. La ekzistado kaj neatendita pereo de la origina loĝantaro estas ĝis hodiaŭ misteroplenaj – krom iliaj temploj (kaj la restaĵoj de unu loĝigo) konserviĝis eĉ ne mitaj fabloj.
Bronzepoko (proksimume 2000 a.K. ĝis 1000 a.K.)
Iam komence de la dua miljaro komenciĝas la dua loĝigo de Malto. Laŭ ĝis hodiaŭ neverkontrolita teorio ankaŭ tiu ĉi loĝigo okazis el Sicilio. La loĝantaro alportas sur la insulon metalon kaj armilojn.
Fenicianoj kaj Kartago (1000 a.K. ĝis 218 a.K.)
Ĉirkaŭ la jaro 1000 a.K. okupis Malton fenicianoj nominte ĝin Malet (en traduko: rifuĝejo), Gozo nomiĝis Gaulos. Ilia kolonio baldaŭ fariĝis signifa centro de komercvojoj en Mediteraneo.
Post la jaro 800 a.K. la fenicia kolonio Kartago transprenis superregadon super okcidenta Mediteraneo kaj per tio ankaŭ super Malto. Punoj, kiel fenicianojn el Kartago romianoj pli malfrue nomis, plu forte influis la kulturon kaj la lingvon sur Malto. Malto fariĝis klifo kontraŭ helenisma kolonigado kaj ĝi ne estis influita per ĝi.
Romo, gotoj kaj Bizanco (218 a.K. ĝis 870 p.K.)
En la dua puna milito Malto estis en la jaro 218 a.K. okupita per Romo (el tiu ĉi tempo devenas nomo Melita). Malto prosperas, en la dua jarcento ĝi akceptas akceptadon de kristanismo de la loka loĝantaro, kvankam laŭ loka tradicio la kritanismon alportis jam sankta Paŭlo dum sia frakasiĝo en la jaro 60. Precipe el la 3-a jarcento devenas romiaj vilaoj, banlokoj, akvoduktoj, katakomboj kaj ŝosearo.
Post interregado de vandaloj kaj ostrogotoj (ekde la 5-a jarcento) Malto en la jaro 533 falas sub Bizanco, sed sekve de la pereo de la imperio pereas ankaŭ ties ekonomia signifo.
Araboj (870 ĝis 1090)
Post okupo de Malto per tunizia dinastio Aghlabidoj (Malto nun nomiĝas Maltacheum) okazas iompostioma islamigo de la loĝantaro. Malto rolas en komerco, krom alia ankaŭ en komerco kun sklavoj. Araboj konstruas diversajn fortikaĵojn, ĝis hodiaŭ estas konservintaj remparoj de tiam ĉefurbo Mdina. La tempo de araba superregado signife influis la lokan kulturon, precipe la lingvon
Normanoj, Aragono, Kastilio (1090 ĝis 1530)
Post la tempo de normanaj regantoj (Roger la 1-a kaj Roger la 2-a), kiuj aligis Malton al sia sicilia reĝlando, Malto falis al staŭfa reĝo Frederiko la 2-a, kiu dum la 13-a jarcento tiam denove musliman loĝantaron devigis ŝanĝi la kredon je kristanismo. Post mallontempa franca interregado Malto falas en la jaro 1282 al aragona reĝlando (pli malfrue: Reĝlando de Aragono kaj Kastlio). Konata fariĝas bone organizita kulturado de kotono sur Malto.
Johanitoj (1530 ĝis 1798)
Komence de la 16-a jarcento Mediteraneo estas senĉese pli forte influata per arabaj invadoj kaj per Osmanida imperio, kiu enpenetras ĝis Balkanon kaj kiu eligas el insulo Rodoso Ordenon de Johanitoj (Ordeno de kavaliroj de sankta Johano en Jerusalemo). Reĝo Karolo la 5-a dediĉas al ili Malton kiel feŭdon. Johanitoj ĉi tie en la jaro 1530 ekloĝas (ili estas poste plu konataj kiel Maltaj Kavaliroj respektive Malta Ordeno) kaj ili estas ŝirmontaj Eŭropon kontraŭ invado de osmanidoj.
Sekvas multe da osmanidaj atakoj, precipe la tiel konata Granda sieĝo de Malto en la jaro 1565 per soldataro de sultano Sulejmano la 1-a. Post kvarmonata sieĝado kaj kelksemajna batalo nur pro prezo de grandegaj perdoj ili sukcesis repuŝi la osmanidajn soldatarojn. Sub tiuj ĉi impresoj grandmajstro Jean de la Valette fondas post li nomita urbon kaj fortikaĵon Valletta. Johanitoj konstruas pluajn fortikaĵojn kaj urbojn, el tiu tempo konserviĝis ankaŭ multe da palacoj, temploj kaj preĝejoj sur la tuta insulo. Johanitoj ankaŭ forte influis sintenon de la loĝantaro al la katolika kredo.
En junio de 1798 la Ordeno de Johanitoj kapitulacis antaŭ soldataro de Napoleono, kiu okupis Malton dum militiro ĝis Egiptio; per li eligita Malta Ordeno poste ekloĝis en Romo.
Brita kronkolonio (1800 ĝis 1964)
Jam en la jaro 1800 Malton okupis britaj soldataroj. Britoj ignoris rezolucion de Amiena Paco (1802), laŭ kiu la insulo estis fariĝonta reen franca, kaj ili realigis en Pariza Paco en la jaro 1814 definitivan membrigon de Malto en sian imperion.
Dum tiu ĉi tempo komenciĝas industriigo de la insulo (krom alia dokoj de brita admiraleco), ekvalidas la unua konstitucio (1849), estas fondita oficejo de ĉefepiskopo (1858), en la jaro 1921 estas elektita la unua malta parlamento kaj Malto akiras partan aŭtonomion; ĉirkaŭ la jaro 1900 vivas sur Malto 180.000 loĝantoj.
Jam dum la unua mondmilito Malto ludas signifan rolon por la brita armeo (Malto tiam ricevis kromnomon malsanuleja flegistino de Mediteraneo). Sed ĝi fariĝas konata kiel nesubakvigebla aviadilŝipo dum la dua mondmilito, kiam en la jaro 1940 okazas sistema kaj peza bombardado de la tuta insulo per la itala kaj la germana aerfloto el la proksima Sicilio kaj longa blokado de la insulo (la dua granda sieĝado). En aprilo de 1942 estas al Malto por meritoj donita Kruco de Georgo, kiu ĝis hodiaŭ ornamas la flagon kaj la ŝtatan emblemon de Malto.
Sendependeco (ekde la jaro 1964)
La 21-an de septembro de 1964 Malto akiras sendependecon, kapo de la ŝtato restas la brita reganto, reprezentata de guberniestro. La 13-an de decembro de 1974 Malto proklamas sin respubliko kun balotata prezidento kiel kapo de la stato, sed ĝi restas membro de brita Komunumo de Nacioj. Frunte de la registaro staras ĝis la jaro 1984 Dom Mintoff, sub kiu okazas denove konfliktoj kontraŭ eklezio, fermo de komadantejo de organizaĵo NATO, foriro de la britaj taĉmentoj kaj proklamo de neŭtraleco. Inter la jaroj 1984 ĝis 1987 frunte de la malta registaro staris Karmenu Mifsud Bonnici, sed en la jaro 1987 Labour Party malvenkis la baloton kaj la regadon transprenis Nacionalisma partio, en kies frunto staris Edward Fenech Adami. Li estis seninterrompe ĉefministro, kun unusola mallonga interrompo en la jaroj 1996 ĝis 1998, kiam denove regis Labour Party (premiero estis Alfred Sant). Ekde aŭtuno de 1998 ĝis aŭgusto de 2004 sur Malto estas senĉese unukolora registaro de Nacionalisma partio, ekde printempo de 2004 gvidas ĝin Lawrence Gonzi, kiu estas ankaŭ premiero. Edward Fenech Adami estis elektita kiel prezidento.
La 1-an de majo de 2004 Malto eniras en Eŭropan Union.
La Maltaj protestoj de 2019 estis daŭra serio de protestoj en Malto, kiuj komenciĝis la 20-an de novembro 2019, en La-Valeto kaj aliaj urbaj centroj. La protestoj alvokis al rezigno de la nacia registaro kaj la ĉefministro post kiam supozitaj politikaj ligoj al la murdo de Daphne Caruana Galizia aperis post la aresto de komercisto Yorgen Fenech. Protestantoj ankaŭ celis registaran koruptecon kaj la mankon de agoj pri lavado de mono. La nunaj protestaj eventoj estas sen precedencoj en la politika historio de Malto ekde ĝia sendependeco.
Trafford
Geografio > Eŭropo > Britio > Anglio > Angla regiono > North West England > Trafford
Trafford  estas metropola distrikto en la angla regiono North West England.
Niemetal
Niemetal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Albrechtice (Pěnčín)
Albrechtice (Albrechtitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pěnčín en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Pěnčín. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 20 adresoj. En ĉi tie vivis.
Albrechtice situas en katastra teritorio Kamení kun areo 2,5 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo, respektive pri ĉi tiea burgejo devenas el la jaro 1405.
Elŝuto
Elŝutado (malofte ankaŭ nomata deŝutado) signifas transigon de datumoj (dosieroj, dosierujoj) el servila komputilo al klienta komputilo. Male alŝutado aŭ enŝutado estas la transigo de lokaj rimedoj al fora komputilo.
Elŝutaĵo (aŭ deŝutaĵo) estas io tiel elŝutita. Alŝutaĵo estas io tiel alŝutita.
La termino ordinare temas pri la transigo de rimedoj ekstere de TTT-legilo. La termino ŝarĝado estas ordinare uzata por la transigo kaj elmontro de rimedoj interne de TTT-legiloj.
Retumiloj komune ankaŭ enhavas administrilojn por elŝutoj. Elŝutoadministriloj permesas por la uzanto plani elŝutojn kaj daŭrigi elŝutojn interrompitajn aŭ nekompletajn.
Rilatoj inter Belgio kaj Britio
Rilatoj inter Belgio kaj Britio ekzistis ekde Belgio secesiis de la Unuiĝinta Reĝlando de Nederlando. La monarkoj de ambaŭ landoj apartenas al la Domo de Saksio-Koburgo kaj Gotha.
Historio
Belga Gaŭlio estis la bazo de operacoj por la romia konkero de Britio ĉirkaŭ la turno de la Komuna Epoko, unue de Julio Cezaro kaj Imperiestro Tiberio kaj finfine de Imperiestro Klaŭdio. La brita provinco iĝis parto de gaŭl-brita marimperio en 286 regata de la Menapiano Karaŭsio. Tiu admiralo ribelis kaj havis sin kronita imperiestro en Londono, sed estis venkita en 293 kaj mortis uzurpanto. Sur brita grundo, lia imperio daŭris pliajn tri jarojn.
La kreado de la Distrikto de Flandrio havis ligon kun la angloj, ĉar Boudewijn geedziĝis kun la Brako de Fero al Judith de Okcidenta Franka Imperio, la antaŭa reĝedzino de Wessex. Baldaŭ post la morto de Boudewijn en 879, la normandoj invadis Flandiron kaj Judit fuĝis kun siaj infanoj al sia vicfilo Alfredo la Granda en Anglio. Ŝi geedziĝis kun la dekkvinjara grafo Baldwin la 2-a al Ælfthryth, la plej juna filino de Alfred.
En la 15-a kaj 16-a jarcentoj, multaj metiistoj kaj artistoj elmigris al Anglio de Nederlando, kiel ekzemple la Southwark teksaĵlaboristoj kaj vitristoj. Dum la religiaj problemoj, ekzistis rifuĝitaj kalvinismaj preĝejoj en Londono, Sandwich, Norwich kaj aliloke. Ili ludis rolon en la Ikonoklasmo de 1566.
Britio estis unu el la potencoj kiuj ellaboris la Ok Artikolojn de Londono en 1814 por subdividi belgajn departementojn en Brition de Nederlando. Post la Belga Revolucio de 1830, Unuiĝinta Reĝlando kontraŭvole rekonis sendependecon. En la Traktato de Londono de 1839, la eŭropaj potencoj subskribis la neŭtralecon de Belgio kaj Nederlando. Kiam Belgio estis atakita fare de Germanio en 1-a Mondmilito, Britio venis al la savo kiel garantianto de neŭtraleco. La seksperforto de Belgio vekis multe da simpatio kaj multaj rifuĝintoj estis bonvenigitaj trans la Kanalo. Dum 2-a Mondmilito, la du landoj iĝis aliancanoj denove. La registaro de Pierlot V estis bazita en Londono. Belgio tiam estis liberigita de, inter aliaj, Britio.
Transporto
Ĉiutage, la altrapida trajno Eurostar veturas ofte inter Bruselo kaj Londono.
Kunlaboro
Ambaŭ landoj estas membroj de la Nordatlantika Traktato-Organizo kaj la OSCE.
Migrado
En Britio loĝas ĉirkaŭ 21 668 belgoj.