cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Taoismo
Nuntempe, la Taoista religio estas unu el la kvin religioj oficiale agnoskitaj de la reĝimo en la Popolrespubliko Ĉinio (PRĈ), inklude en siaj specialaj administraciaj regionoj Hongkongo kaj Makao. Ĝi estas ankaŭ ĉefa religio en Tajvano kaj tra tuta orientazia kultura sfero ĉininflua inkludante Koreion kaj Japanion, kaj havas grandan nombron de sekvantoj en nombraj aliaj societoj tra tuta Orienta kaj Sudorienta Azio, partikulare en Malajzio, Singapuro kaj Vjetnamio. Taoismo havas sekvantojn ankaŭ en Okcidento, kio inkludas enmigrantojn el Orienta kaj Sudorienta Azio same kiel okcidentulojn konvertitajn al Taoismo.
Daŭdeĝjingo - Tao Te Ching - Dao de jing 道德經
La ĉefverko de taoismo estas la daŭdeĝingo (ĉine: 道德經, pinjine: dàodé jīng; Wade-Giles tao⁴ tê² ching¹; EPĈ-pinjin-metode daŭdeĝjingo) "La sankta skribo pri la Vojo kaj la Virto" estas la plej konata fontoteksto de la taoismo. Ĝi estas mallonga libro – ĝi enhavas nur 5467 vortojn – kaj estas skribita en tre antikva klasika ĉina lingvo. Aliformaj nomoj retroveblaj en diversaj lingvoj estas ankaŭ Tao Te Ching aŭ Dao de jing.
Traduko al Esperanto
La tuta verko de la Daŭdeĝingo ekzistas en Esperanto sub la titolo Dao de jing. Ĝin tradukis Wang Chongfang, tradukinto de Kamelo Ŝjangzi kaj la Analektoj de Konfuceo, sub la titolo ''Dao de jing. Wang tradukis rekte el la originala klasikĉina lingvo al Esperanto kaj al la nuntempa ĉina normlingvo (Putonghua'').
Historio
Laŭzio estis tradicie konsiderata kiel la fondinto de taoismo kaj estas tre proksime asocia en tiu kunteksto kun "origina" aŭ "unuaranga" Taoismo. Ĉu li fakte ekzistis estas disputata; tamen, la verko atribuita al li – nome Tao Te Ĉing – estas datita de la fino de la 4a jarcento a.K.
Taoismo desegnas sian kosmologiajn fondojn el la Skolo de Naturalistoj (en formo de ties ĉefaj elementoj – Jino kaj Jango kaj la Kvin Fazoj), kiu disvolviĝis dum la Militŝtata periodo (4a al 3a jarcentoj a.K.).
Robinet identigas kvar komponantojn en la apero de Taoismo:
Kelkaj elementoj de Taoismo povas esti serĉitaj el prahistoriaj popolaj religioj en Ĉinio kiuj poste kristaliĝis en la tradicio de Taoismo. Precize, multaj praktikoj de Taoismo venas el la fenomenoj de la Militŝtata periodo nome vu (konektita kun la ŝamanisma kulturo de norda Ĉinio) kaj la fangŝi (kio probable derivas el la "arkivist-divenistoj de antikveco, unu el kiuj supozeble estis Laŭzio mem"), eĉ kvankam postaj Taoistoj insistis ke tio ne pravas. Ambaŭ terminoj estis uzataj por aludi al individuoj dediĉitaj al "... magio, medicino, divenado,... metodoj de longviveco kaj por ekstaza vagado" same kiel la ekzorcismo; en la kazo de vu, "ŝamanoj" aŭ "sorĉistoj" estas ofte uzata kiel traduko. La fangŝi estis filozofie proksimaj al la Skolo de Naturalistoj, kaj fidis multe el ties astrologiaj kaj kalendaraj spekulacioj al ties divenadaj aktivaĵoj.
Post la morto de Laŭzio, Ĝuangzio disvolvis taoismon kaj fondis ĝin kiel skolon de filozofio, fariĝintan unu el la ĉefaj skoloj de ĉina filozofio, pri la jino al la jango de konfuceismo. Post jarcentoj, Laŭzio fariĝis dio, kaj taoismo religio, kun temploj, ritoj, diaro, sacerdotoj, monaĥoj, ktp. — kvankam Laŭzio mem ne kredis je dioj. La sacerdotoj, tamen, interpretis la diojn kiel esprimojn de la Tao. En la plej severa aŭ pura sekto, la monaĥoj meditas kaj ne manĝas viandon, nek tondas hararon.
La Yunji Qiqian estas (ĉ. 1029) antologio de la (1016) Taoisma Kanono, kiun la oficiala akademiano Zhang Junfang kompilis por Imperiestro Ĵenzong de la dinastio Song. La Yunji Qiqian registras multajn fruajn taoismajn tekstojn perditajn de la 11-a jarcento, kaj estas grava rimedo por kompreni mezepokan taoismon.
Kiam budhismo venis al Ĉinio, taoismo influis ĝian interpreton, tiel naskinte zenismon. Siavice, taoismo estis influita de budhismo. Tra la epokoj, taoismo kutime estis subtenita de la imperiestro, sed en 1911, la imperiestro falis kaj la temploj estis rabitaj kaj taoismo persekutata, precipe sub Mao kaj la Komunista partio (kune kun iu alia religio, kiun la Partio ne povis bridi). En 1949 estis milionoj da monaĥoj en Ĉinio, sed en 1960 nur 50 mil.
Frua moderna Taoismo
Dum la 19-a kaj 20-a jarcentoj, Taoismo suferis multan detruadon kiel rezulto de religia persekuado kaj nombraj militoj kaj konfliktoj kiuj skuis Ĉinion en la tiel nomita Jarcento de humiligo. Tiu periodo de persekuado estis okazigita per nombraj faktoroj kiel Konfuceaj antaŭjuĝoj, kontraŭ-tradiciaj ĉinaj modernismaj ideologioj, eŭropa kaj japana koloniismo, kaj Kristana misiigo. Ĉirkaŭ la 20-a jarcento, nur unu kompleta ekzemplero de la Tao Cang survivis sentuŝe, konservita en la Monaĥejo de la Blanka Nubo en Pekino. Ŝlosila Taoista gravulo dum tiu periodo estis Ĉen Jingning (1880-1969). Li estis grava membro de frua Ĉina Taoista Asocio kaj verkis nombrajn librojn kiuj promociis Taoistajn praktikojn.
Dum la Kultura Revolucio (1966-1976), multaj Taoistaj pastroj estis elreligiigitaj kaj senditaj al laborkampoj kaj multaj Taoismaj lokoj kaj temploj estis detruitaj aŭ konvertitaj al civilaj uzoj. En tiu periodo okazis foriro de Taoistoj el Ĉinio. Ili elmigris al apudaj Koreio, Malajzio, Singapuro, Tajvano, Tajlando kaj ankaŭ al Eŭropo kaj Nordameriko. Tiukadre, la komunista subpremado aŭ ĉikanado havis ankaŭ konsekvencon fari Taoismon tutmonda religio dissemante Taoistojn tra la tuta mondo.
En la 1910-aj jaroj, Taoisma doktrino pri "Ksian" (senmortuloj) kaj atendo ĝis postmorte por vivi en "la hejmo de senmortuloj" estis unu el la plej popularaj kaj influaj kredoj de la religio.
Malfrua moderna Taoismo
Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, en Ĉinio ardis la nomita "febro de Ĉigongo", kiu konsistis en forta popularigo de la praktiko de Ĉigongo tra tuta Ĉinio. Dum tiu periodo multaj novaj Taoismaj kaj Taoism-influitaj religioj ekaperis, el kiuj la plej popularaj estas tiuj asociataj kun Ĉigongo, kiel Zangmigong (Tantrisma Ĉigongo influita de la Tibeta Budhismo), Ĵonggongo (Centra Ĉigongo), kaj Falungongo (kiu estis eksterleĝigita kaj subpremita de la KPĈ).
Nuntempe, Taoismo estas unu el la kvin oficialaj agnoskitaj religioj en la Popolrespubliko Ĉinio. En kontinenta Ĉinio, la registaro reguligas ĝian aktivecon pere de la Ĉina Taoista Asocio. Pri la statuso de Taoismo en Ĉinio, Kohn skribis:
"Taoistaj institucioj estas ŝtat-posedataj, monaĥoj estas pagitaj de la registaro, kelkaj oficejoj kompetentas pri la enspezoj kaj administracia povo, kaj la trejncentroj postulas kursojn pri Marksismo kiel preparado por plena ordenigo. Krome, templokompleksoj estas starigitaj sur la kvin religiaj montoj, sur Taoismaj montoj, kaj en ĉiuj gravaj urboj."
581 Tauntonia
Ĝi estis la unua malkovritaĵo de la usona amatora astronomo Joel Hastings Metcalf, la.
Taoismo
Malfrua moderna Taoismo
La Templo de la Blanka Nubo en Pekino plue estas la plej grava centro por la trejnado de Taoistaj monaĥoj en Ĉinio, dum ankaŭ la kvin religiaj montoj de Ĉinio enhavas gravajn taoismajn centrojn. Aliaj ŝlosilaj lokoj estas jenaj: Montoj Vudang, Monto Longhu, Monto Kijun, Monto Kingĉeng, Monto Tai, Montoj Ĵongnan, Monto Mao (Skolo Ŝangking), kaj la Monto Laŭo. Dume, Taoismo estas praktikata multe pli libere en Tajvano kaj Hongkongo, kie ĝi estas grava religio kaj retenas unikajn trajtojn kaj movadojn kiuj diferencas el tiuj de kontinenta Taoismo. Taoismo estas praktikata ankaŭ tra tuta Orienta Azio.
581 Tauntonia
Nomo
Ĝia nomo, "Tauntonia", referas al la urbo Taunton (Masaĉuseco), elde kiu Metcalf malkovris ĝin.
Taoismo
Malfrua moderna Taoismo
Ekster Ĉinio, multaj tradiciaj Taoismaj praktikoj disvastiĝis, speciale pere de la ĉinaj elmigrantoj same kiel pro konvertado de neĉinoj. Ankaŭ Taoism-influitaj praktikoj, kiel Tajĝiĉuano kaj Ĉigongo, estas popularaj tra la tuta mondo. Tiukadre, Taoismo estas nun tre diversa "tutmonda religio" kun vere tutmonda distribuado.
Dum la fino de la 20-a jarcento, Taoismo ekdisvastiĝis ankaŭ al la okcidenta mondo, kio rezultis en variaj formoj de Taoistaj komunumoj en Okcidento, pere de Taoismaj publikaĵoj, retejoj, kaj centroj por meditado kaj Tajĝiĉuano, kaj tradukoj de Taoismaj tekstoj fare de okcidentaj fakuloj same kiel fare de nefakuloj. Krome taoismaj klasikaĵoj kiel la Daodejing populariĝis en la movado Nova Epoko kaj en la "populara okcidenta Taoismo", tipo de popularigita hibrida spiriteco. Laŭ Komjathy, tiu "populara okcidenta Taoismo" estas asociata kun popularaj tradukoj kaj interpretoj de la Daodejing, kaj la verkaro de popularaj figuroj kiel James Legge, Alan Watts, John Blofeld, Gia-fu Feng kaj Bruce Lee. Tiu populara spiriteco nutras sin ankaŭ el la Ĉinaj luktartoj (kiuj estas ofte nerilataj al Taoismo mem), el usona transcendismo, el la Kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj, el la spiritemo de la movado Nova Epoko, el la eternema filozofio kaj el la alternativa medicino.
Aliflanke, tradicikredantaj Taoistoj en okcidento estas ofte ĉu etne Ĉinoj aŭ ĝenerale akceptintoj de ioma nivelo de ĉinigo, speciale ĉe la adaptado de la ĉinaj lingvo kaj kulturo. Tio okazas ĉar ĉe plej granda parto de tradiciaj Taoistoj la religion oni ne rigardas kiel aparta el la ĉinaj etneco kaj kulturo. Tiukadre, plej granda parto de okcidentaj konvertitaj taoistaj grupoj estas estritaj ĉu de ĉinaj instruistoj ĉu de instrusitoj kiuj lernis kun ĉinaj instruistoj. Kelkaj elstaraj okcidentaj Taoismaj asocioj estas jenaj: Asociación de Taoismo de España, Association Française Daoiste, British Daoist Association, Daoist Foundation (San Diego, Kalifornio), American Taoist and Buddhist Association (Novjorko), Ching Chung Taoist Association (San Francisco), Universal Society of the Integral Way (Ni Hua-Ching), kaj Sociedade Taoista do Brasil.
Partikulare populara en Okcidento estas grupoj kiuj fokusas al batalartoj kiel Tajĝiĉuano, al Ĉigongo kaj al meditado. Alia pli malgranda parto de grupoj fokusas ankaŭ al interna alkemio, kiel la Healing Dao de Mantak Chia. Kvankam tradicia Daoismo dekomence alvenis en Okcidenton tra ĉinaj enmigrantoj, pli ĵuse, ankaŭ okcidentregataj Daoismaj temploj ekaperis, kiel la Taoisma Sanktejo de San Diego kaj la Dayuan Circle en San Francisco. Kohn notas, ke ĉiuj el tiuj centroj "kombinas tradiciajn ritarservojn kun la filozofio Daodejing kaj Yijing same kiel kun variaj sanpraktikoj, kiel spirado, dieto, meditado, ĝigongo, kaj mildaj batalartoj."
Taoistoj
Tradicie, la ĉina lingvo ne havas terminojn reference al aliĝintoj al la doktrinoj aŭ praktikoj de Taoismo, kio anstataŭe estas komprenita ene de la kampo de la popolreligio. Taoisto, en la okcidenta ĉinologio, estas tradicie uzata por traduki daoŝi/taoŝih (道士, "mastro de Dao"), tiel strikte difinante la pastrojn de Taoismo, nome ordenigitaj pastroj de Taoista institucio kiuj "reprezentas Taoistan kulturon je profesia nivelo", estas fakuloj pri la Taoista liturgio, kaj tiel povas uzi tiun sciaron kaj ritkapablojn por la profito de komunumo.
Tiu rolo de Taoistaj pastroj montras la difinon de Taoismo kiel "liturgia kadro por la disvolvigo de lokaj kultoj", alivorte skemo aŭ strukturo por la ĉina religio, proponita porl aunua fojo fare de la fakulo kaj Taoist-iniciatito Kristofer Schipper en The Taoist Body (1986). Tiukadre Taoŝioj estas kompareblaj al ne-Taoistaj ritestroj (法師) de popolaj tradicioj (la tiel nomitaj "Faismo") ene de la ĉina religio.
La termino dàojiàotú (道敎徒; 'sekvanto de Dao'), kun la signifo de "Taoisto" estas "baza membro aŭ kredanto de Taoismo", estas moderna elpensaĵo kiu datas el la enkonduko de la okcidenta kategorio de "organizita religio" en Ĉinio en la 20-a jarcento, sed ĝi ne havas sencon por la plej granda parto de la ĉina socio en kiu Taoismo plue estas "ordo" de la pli granda korpuso de la ĉina religio.
Influoj
Influitoj (inter multaj aliaj) estas jenaj:
En la libroj de infanoj en la angloparolantaj landoj, Winnie-la-Pu (angle, Winnie the Pooh, far A. A. Milne) agas taoisme dum Kuniklo agas tre kontraŭ-taoisme.
Tokipono estas planlingvo, kies vortoj estas elektitaj laŭ la pensoj de taoismo.
Taoisma etiko
La taoisma etiko diras, ke la homoj orientiĝu laŭ tao. Taoistoj klarigas tion jene:
Kiu observas la ŝanĝiĝadon de la mondo, tiu povas ekkoni fenomenojn kaj leĝojn, kiuj sugestas, ke en ili esprimiĝas principo. Tao estas ĉi mondoprincipo.
Ĉar la tao esprimas sin en la naturo, ĝi simbolas naturecon, spontanecon kaj la kapablon ŝanĝiĝi. Sekve saĝulo atingas harmonion kun tao pli per intuicia adaptiĝo al la fluo de la aĵoj de la mondo ol per racio, volo kaj planita agado.
En la kosmo ekzistas nenio firma, fiksa. Ĉio devas daŭre ŝanĝiĝi. Ĉiu estaĵo ŝanĝiĝe realigas spontane specifan vojon, agmanieron aŭ metodon, sian propran taon. Permesi al ĉi spontano liberan disvolviĝon estas etike valora konduto. Tiu ĉi neintervena praktiko nomiĝas ĉine vu vei (= neinterveno aŭ neago).
La taoistoj kredas, ke la aĵoj kaj ties evoluo mem ordigas sin kaj disvolvas sian laŭnaturan karakteron. Laŭ ili do estas sen senco malŝpari energion por ago kontraŭ naturaj procezoj (en kiuj ja efikas tao). Ago estu konvene adaptita, en ĝusta mezuro. Ĝi estas esprimiĝo de spirito, kiu ne estas centrita al la mio; spirito, kiu povas lasi okazi trankvilanime, ĉar ĝin ne blindigas la propraj deziroj kaj avidoj.
Laŭ taoisma kompreno nur la kongruo kun tao kondukas al vera kaj daŭra feliĉo. Kontraste la implikiĝo en mondajn aferojn distancigas de la veraj virtoj. Pro tio rekomendindas gajni egalanimecon vidalvide de riĉaĵoj kaj komforto kaj sin gardi kontraŭ ekscesaj deziroj.
La instruo de la Laoco
La Laoco tao-te-ĉing aŭ la libro de moralo estas verko atribuita al Laŭzio kiu konsistas el 81 alineoj pri moralo kaj vivkompreno. Ĝi intencas instrui konduton al homo kaj partikulare al la reganto.
Alineoj
Resumo de la 81 alineoj povas esti jena:
Australopithecus afarensis
Australopithecus afarensis estas specio de Homedoj, nome formortinta specio de la genro de Aŭstralopitekoj kiu vivis el ĉirkaŭ antaŭ 3.9–2.9 milionoj da jaroj en Plioceno en Orienta Afriko. La unuaj fosilioj estis malkovritaj en la 1930-aj jaroj, sed la ĉefaj fosiliaj trovitaĵoj ne estis malkovritaj ĝis la 1970-aj jaroj. En la ekspedicio de 1972–1977 en Hadar, Etiopio, nome Internacia Afaresplora Ekspedicio estrita de antropologoj Maurice Taieb, Donald Johanson, kaj Yves Coppens elterigis kelakjn centojn de homedaj specimenoj, el kiuj la plej grava estis tiu de konservita skeleto AL 288-1 ("Lucy", nomita laŭ la kanto Lucy in the Sky with Diamonds) kaj la loko AL 333 ("Unua Familio"). Dekomence en 1974, Mary Leakey estris ekspedicion en Laetoli, Tanzanio, kaj malkovris gravajn fosiliajn spurojn. En 1978, la specioj estis unuafoje priskribita, sed tio estis sekvita de argumentoj por disigi la abundon de specimenoj en diferencaj specioj pro la ampleksa gamo de variado kiu dekomence estis atribuita al seksa dimorfismo (normalaj diferencoj inter maskloj kaj femaloj). A. afarensis probable descendis el A. anamensis kaj eble ĝi faris vojon al la genro Homo, kvankam tiu lasta hipotezo estis disputita.
Julian Fałat
Fałat studis kun Władyslaw Łuszczkiewicz ĉe la Krakova Lernejo de Belartoj, kaj poste ĉe la Arta Akademio de Munkeno. Post kelkaj vojaĝoj tra Eŭropo kaj Azio en 1885, Fałat evoluigis raporton pri impresoj de siaj vojaĝoj, kiu estis utiligita pli malfrue en liaj artaĵoj. Tipaj temoj de la pentrado de Fałat estas polaj pejzaĝoj, ĉaso-scenoj, portretoj, kaj skizoj de la vojaĝoj. En 1886 Fałat akceptis la inviton de Vilhelmo la 2-a, imperiestro de Prusio, servi lin en Berlino kiel kortuma pentristo.
Australopithecus afarensis
"Lucy" aŭ Dinknesh (amhare: Ho vi mirindulino) estas la karesnomo donita de la sciencistoj al preskaŭ kompleta virina skeleto de Aŭstralopiteko el la specio Australopithecus afarensis. Ĝi estis trovita en Etiopio la 30-an de novembro 1974 fare de la skipo da esploristoj, inter ili Donald Johanson kaj Yves Coppens.
Julian Fałat
Fałat mortis en Bystra Śląska, kie troviĝas "Fałatówka" - muzeo dediĉita al li.
Australopithecus afarensis
A. afarensis havis altan vizaĝon, delikatan brovobordon, kaj prognatismon (mandiblo elstara). La mandiblosto estis tre fortika, simila al tiu de goriloj. La grando de A. afarensis estis debatita, kaj argumentoj kaj poraj kaj malporaj markeis prigrandajn diferencojn inter maskloj kaj femaloj. Lucy estis eble 105 cm altaj kaj 25–37 kg pezaj, ses eble ŝi estis malgranda por sia specio. Kontraste, supozita masklo estis ĉirkaŭkalkulita je 165 cm kaj 45 kg. Perceptita diferenco inter maskla kaj femala grandoj eble rilatis nur al diferencoj inter ekzempleroj. La gambostoj kaj la fosiliaj spuroj de Laetoli sugestas, ke A. afarensis estis tute dupiedulo, kvankam iom malpli efika piediranto ol nunaj homoj. La ostoj de brakoj kaj ŝultroj havis iome similajn aspektojn al tiuj de orangutangoj kaj goriloj, kio estis varie interpretita kiel pruvo de parta arbovivado (arbomoviĝo), aŭ bazaj trajtoj hereditaj el la lasta komuna praulo de ĉimpanzoj kaj homoj sen adapta funkcio.
Julian Fałat
Li ofte ripetis: Pola arto devus porti en si niajn historiojn, niajn konvinkojn, niajn kvalitojn kaj malkvalitojn; devus esti kvintesenco de nia tero, ĉielo, kaj de niaj idealoj.
Australopithecus afarensis
A. afarensis estis probable ĝeneralista ĉiomanĝanto kaj de arbaraj plantoj C3 kaj de savanaj plantoj C4 KAM — kaj eble de la bestoj kiuj manĝis tiajn plantojn — kaj kapablis ekspluati varion de diferencaj manĝofontoj. Simile, A. afarensis ŝajne loĝis en ampleksa gamo de habitatoj sen reala prefero, vivante en malfermaj herbejoj kaj arbaroj, arbustaroj kaj lag- aŭ river-bordaj arbaroj. Ebla pruvaro de uzado de ŝtonaj iloj indikis ankaŭ viandon kiel dieta komponanto. Markita seksa dimorfismo en primatoj tipe korespondas al poligina socio kaj malalta dimorfisma monogamio, sed la grupodinamiko de fruaj homedoj estas malfacile priskribebla akurate. Eble tiuj prahomedoj falis prede de tiamaj grandaj karnovoruloj, kiel grandaj katoj kaj hienoj.
(16580) 1992 HA
(16580) 1992 HA estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Arare
Arare (japane: あられ, hajlero) estas speco de japana rizkuketo farita el gluema rizo kaj parfumita de sojsaŭco. Grandeco kaj formo disigas arare de senbei.
Arare estas dolĉaj aŭ salaj. Norimaki arare estas ĉirkaŭita de nori-folio.
Japanoj kutime manĝas arare dum hinamatsuri, la pupfestivalo, la 3-an de marto. Tiu tago estas ankaŭ nomita tago de knabinoj. Tiuj arare estas tre koloraj: rozaj, flavaj, blankaj, brunaj, helverdaj, ktp. Kutimaj arare estas aĉeteblaj dum la tuta jaro, sed koloroj nur inter januaro kaj marto, pro la onta festivalo.
Eva Jelínková
Ŝia rakonto Reveno estis premiita en Belartaj Konkursoj de UEA kaj aperis en Fonto 26/1982.
Wolf-Premio pri Matematiko
La Wolf-Premio pri Matematikoj estas atribuita preskaŭ ĉiujare fare de la Wolf Foundation en Israelo. Ĝi estas unu el la ses Wolf-premioj establitaj fare de la Fondaĵo kaj premiita ekde 1978. La aliaj temas pri Agrikulturo, Kemio, Medicino, Fiziko kaj Artoj. Laŭ enketo farita en 2013 kaj 2014, la Wolf-Premio pri Matematiko estas la tria plej prestiĝa internacia akademia premio en matematiko, post la Abel-Premio kaj la Medalo Fields. Ĝis la starigo de la Abel-premio, ĝi verŝajne estis ekvivalenta al "Nobel-premio pri Matematiko", ĉar la Medalo Fields estas premiita nur ĉiun kvaran jaron kaj nur al matematikistoj sub 40 jaroj.
Hans Breitenbach
Hans BREITENBACH (naskiĝis la 27-an de januaro 1924 en Erfurto, Turingio, mortis la 19-an de februaro 1980 en Berlino) estis germana esperantisto. En Germana Esperanto-Revuo li publikigis recenzojn sub la pseŭdonimo monitoro.
Breitenbach blindiĝis en frua junaĝo kaj ricevis lernejan kaj profesian (stenotajpistan) edukadon en la blindul-lernejo en Halle-Saale. Tie li ankaŭ lernis pianludon kaj agordadon.
Post militfino en 1945 li en Orienta Berlino laboris en muzikredakcio de berlina radiostacio. Komence de la 1950-aj jaroj li transloĝiĝis al Okcidenta Berlino kaj estis dungita de la Berliner Bank, kie li laboris kiel telefonisto ĝis la morto.
Breitenbach apartenis al la unuaj membroj de Esperantista Blindula Ligo en Germanio (EBLOGO) post ĝia refondiĝo. Inter 1959 kaj 1979 li estis la unua prezidanto de EBLOGO. De Joseph Kreitz li transprenis la eldonadon de la brajla revuo de EBLOGO Panoramo. Li mem produktis la kliŝojn per malnova presmaŝino de la berlina blindul-presejo kaj verkis kontribuojn.
Li partoprenis multajn internaciajn kongresojn kaj organizis seminariojn de blindaj esperantistoj en Rheinbreitbach 1967 kaj la 42-an IKBE en Hamburgo 1974.
Breitenbach publikigis en la Germana Esperanto-Revuo kritikajn observoj pri radioelsendoj.
Li estis redaktoro de Berlina informilo ekde julio 1953 ĝis lia morto kaj vicprezidanto de Esperanto-Ligo Berlin ekde 1956. Kiel la kontaktadresulo kaj sekretario de la Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj, Breitenbach redaktis kaj parte produktis ankaŭ ĝian organon Esperanta Ligilo. Li verkis la kontribuaĵon pri la blindula Esperanto-movado en Esperanto en Perspektivo.
Vârteșca
Vârteșca [vırteŝka] (hungare: Virtyeskatelep [virtjeŝka-telep]) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al la komunumo Zalha.
Reginald Workman
Reginald David Workman (* 26-an de junio 1937 en Filadelfio) estas usona ĵaza basinstrumentisto kaj altlerneja instruisto.
Vivo kaj verkado
Workman ricevis infanaĝe pianolecionojn kaj lernis ĉe la mezgrada lernejo komence tubjon, antaŭ ol li turniĝis al kontrabaso. Li muzikis komence ĉe Al Grey, poste en ritmenblusaj bandoj. Poste li iris al Novjorko, kie li laboris ĉe Lee Morgan. Post tio li laboris por Jackie McLean, Kenny Dorham, Gigi Gryce (1958/59), Red Garland (1959), Roy Haynes kaj John Coltrane (Africa/Brass1960/61). Sekvatempe li estis membro de la bando de James Moody, antaŭ ol li ekde 1962 ĝis 1964 (Free for All) muzikis en la bando Jazz Messengers de Art Blakey kaj vojaĝis kun ĝi koncerte tra Japanujo kaj Eŭropo. Postsekve li membris en la grupoj de Al Heath, Yusef Lateef (1965), Herbie Mann (1966) kaj Thelonious Monk (1967). Li krome surdiskigis kun muzikistoj kiel Eric Dolphy, Elvin Jones, Freddie Hubbard, Wayne Shorter (JuJu, 1964 kaj Adam's Apple, 1966)), Bill Dixon, Roy Ayers, Archie Shepp, Andrew Hill, Gary Bartz, Pharoah Sanders (Karma, 1969) aŭ Bobby Hutcherson kaj aliĝis al la kvaropo New York Jazz Quartet kaj la bando Jazz Composer’s Orchestra. Komence de la 1970-aj jaroj li studis ĉe universitato kaj muzikis en la bandoj de Alice Coltrane, Charles Tolliver kaj Max Roach. Post tio li laboris por la Centro de Afrikaj Kulturoj de Babatunde Olatunji.
Ekde 1987 li estas profesoro de la Nova Lernejo por Socia Reserĉo. Krom tio li tenis plue muzikajn projektojn, kun kiuj li ankaŭ surdiskigis, ekz. “Duet” kun Dee Dee Bridgewater, “Super Jazz Trio” kun Tommy Flanagan kaj Joe Chambers kaj “Images” kun Marilyn Crispell, Don Byron, Gerry Hemingway kaj Jeanne Lee. El inter sonregistraĵoj de la 1990-aj jaroj menciendas aparte la lumdiskoj kun Mal Waldron, kiuj parte ekestis en Eŭropo. Krom tio Workman ludis kun muzikistoj de diversaj stiloj kiel Aki Takase, Marion Brown, Horace Tapscott, Hank Jones, Frank Wess, Edward Vesala, Derek Bailey aŭ Living Colour. Sub la nomo de Reginald Workman nur malmultaj diskoj aperis.
José Santamaría Neira
José SANTAMARÍA NEIRA (naskiĝis 1887 - mortis la 7-an de decembro 1979) estis dojeno de la esperantistoj en Bilbao, Hispanio.
Minoru Kobata
Minoru Kobata (japane 小畑 穣, n. 24-an de novembro 1946) estas japana futbalisto. Li de 1970 ĝis 1973 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
José Santamaría Neira
Esperantistiĝinte en 1905, li kunfondis la lokan grupon en Bilbao en 1906. Inter 1909 kaj 1913 li redaktis la revuon Nova Sento en Bilbao; liaj kontribuaĵoj aperis sub la pseŭdonimo "Virgilio".
Claude Nourmont
Claude NOURMONT (esperantigite Klod NURMON; naskiĝis la 23-an de oktobro 1945 en Rouen, mortis la 25-an de februaro 2022) estis franca instruistino kaj esperantistino, loĝanta en Luksemburgo, honora prezidanto de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO), redaktoro de Monato (rubriko Arto) de 2005 ĝis 2022, kaj vicprezidanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA) de 2004 ĝis 2013.
Esperanta agado sur loka kaj nacia nivelo
Nourmont estis kunfondinto de la rondo de studentoj-esperantistoj en Aix-en-Provence (Francio), estrarano de tiama STELO (Studenta Tutmonda Esperantista Ligo), kies kongreson en 1968 en Aix ŝi kunorganizis. En 1969 ŝi sukcesis kun Michel Duc Goninaz akceptigi oficialan kurson de Esperanto en la Universitato de Aix-en-Provence, kiu okazis dum 25 jaroj.
Ŝi okupis diversajn postenojn en Unuiĝo Franca por Esperanto (UFE): komitataniĝis tie en 1968, fariĝis ĝenerala sekretario en 1973, kaj dum 7 jaroj de 1994 ĝi 2001 ŝi estis ties prezidanto. Ekde 2003 ŝi estas redaktoro de ties magazino Le Monde de l'Espéranto.
Esperanta agado sur internacia nivelo
Nourmont estis prezidanto de TEJO de 1975 ĝis 1977 kaj poste ĝia honora prezidanto.
Dum multaj jaroj ŝi estis komitatano de UEA (C kaj A por Francio) kaj de 2004 ĝis 2013 vicprezidanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj estrarano pri kulturo, kongresoj kaj edukado. Ŝi organizis i.a. simpozion La 100-jara sperto de Esperanto-renkontiĝoj en Boulogne-sur-Mer en 2005.
Nourmont estis prezidanto de LKK por la Universala Kongreso en Montpellier en 1998. En 2002 ŝi elektiĝis kiel prezidanto de ATEO. Ŝia edzo estis la angla esperantisto Brian Moon.
Verkado
Ekde 2003 ŝi estis redaktoro de Le Monde de l'espéranto, dulingva magazino de UFE. Ŝi krome estis ekde 2005 redaktoro pri arto de la magazino "Monato".
Hans Breitenbach
En la jaro 1979 pro kancermalsano li demisiis de ĉiu posteno, Stankiewicz skribis pri li :en la Historio de Esperantomovado inter la blinduloj:"„Hans Breitenbach estis homo kun multaj talentoj. Li kapablis gvidi kunsidon kaj poste amuzi la ĉeestantojn per pianludo aŭ per spritaj kabaredaĵoj memverkitaj... Hans Breitenbach ludis gravegan rolon en la E-movado de germanaj blinduloj.'"
La Hutte - Coulombiers (stacidomo)
La Hutte - Coulombiers estas franca stacidomo sur linioj -  kaj La Hutte - Coulombiers - Mamers, situanta en   apud vilaĝo La Hutte en komunumo Saint-Germain-sur-Sarthe, en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
La Haye-Bellefond
La Haye-Bellefond estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hayons.
Bekasi
Bekasi (en oficiala loka lingvo Kota Bekasi) estas urbo (kvazaŭ antaŭurbo de Ĝakarto) en la norda-okcidenta parto de la insulo Javo en Indonezio.
Situo
Bekasi situas sur ebenaĵo laŭ fervojo Ĝakarto-Surabajo, apud aŭtovojo el Ĝakarto.
Historio
En 1878 oni trovis surskribon "Candrabhaga" sur roko. Tiu eble estis iama komunumo. Dum la koloniado de Nederlando tiu loko longe estis bieno.
Ekonomio
Multaj grandaj firmaoj, kiel ekzemple Honda kaj Samsung, havas fabrikojn en Bekasi. Precipe ĉe la aŭtovojo aro de vendejoj funkcias.
Klimato
Bekasi havas tropikan klimaton. La tagoj kaj noktoj estas preskaŭ egallongaj.
NGC 643A
NGC 643A (alia indiko — ESO 29-SC44) estas malfermita stelamaso en konstelacio Virhidro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Arondismento Privas
La arondismento Privas (france arrondissement de Privas) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ardèche kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Privas. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Kantonoj
Ekde 2015 apartenas al la arondismento Privas la jenaj 6 kantonoj:
Ferenc Lénárd Szegedi
Ferenc Lénárd SZEGEDI [segedi] laŭ hungarlingve kutima nomordo Szegedi Ferenc Lénárd estis hungara pastro, teologo, episkopo, preposto, kanoniko.
Ferenc Lénárd Szegedi naskiĝis en 1614 en Hungara reĝlando en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio). Li mortis la 1675 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio).
Biografio
Ferenc Lénárd Szegedi lernis en altlernejoj en Vieno kaj Romo. Li komence estis familia edukisto ekde 1642. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li multe strebis pri liberigo de hungaroj de la turka sklaveco.
Sembejo
Sembejo (煎餅 [senbei]) estas japanaj rizkuketoj. Ili povas esti diversformaj, diversgrandaj kaj estas kutime maldolĉaj, sed foje ankaŭ dolĉaj.
Oni manĝas sembejon trinkante verdan teon aŭ bieron.
Sembejo estas kutime bakitaj aŭ rostitaj, tradicie super lignokarbo. Dum preparado ili estas foje kovritaj de saŭco, ofte sojsaŭco aŭ mirin. Iuj estas volvitaj en nori-folio.
Paŝtistaj epistoloj
Paŝtistaj epistoloj oni nomas tri el la 14 tiel nomataj paŭlaj epistoloj en la Nova testamento. Estas jenaj:
Nomo
La vorto signifas, ke ili entenas instrukciojn pri la paŝtista servo de la episkopoj.
Esperanta nomo
Por elekti taŭgan esperantan nomon, oni povas rigardi aliajn lingvojn. La latina epistulae pastorales samtempe signifas ankaŭ la hodiaŭajn episkopajn leterojn. La franca Épîtres Pastorales estas specifa (la episkopaj leteroj estas Lettres Pastorales). Same specifa estas la germana Pastoralbriefe (kontraste al Hirtenbriefe). Tamen: La esperanta radiko pastoral jam havas alian signifon: Pastoralo estas paŝtista poemo.
Oni jam uzis pastoraj leteroj; sed pastoro estas hodiaŭa reformita komunumestro, same kiel pastro ĉe la katolikoj kaj ĉe kelkaj luteranoj.
Paŝtistaj leteroj estas jam uzata por hodiaŭaj episkopaj rondleteroj. Tamen estus eble, preni tiun terminon.
Sed la plej bona formo estas verŝajne Paŝtistaj epistoloj, kombino el la plursenca radiko paŝt kaj la literatura, ĉefe religia, fakvorto epistolo. Ĝi estas tre proksima al la latina kaj tamen specifa.
Ecoj
La tri leteroj prave formas apartan grupon, ĉar ili estas tre similaj unu al alia laŭ formo kaj enhavo.
Aŭtenteco
La paŝtistaj epistoloj estas konataj en la tuta eklezio kaj kiel de Paŭlo envicigitaj en la biblian kanonon ekde meze de la 2-a jarcento. Sed jam pli frue, ĉe Ignaco el Antioĥio, mortinta ĉirkaŭ 110, ni havas pli-malpli klarajn aludojn pri ili. Oni neniam pridubis la aŭtentecon de la epistoloj ĝis komence de la 19-a jarcento: Johann Ernst Christian Schmidt, Friedrich Schleiermacher, Johann Gottfried Eichhorn. Pli kaj pli ankaŭ katolikaj eksegezistoj ekopiniis, ke la leteroj estiĝis nur post Paŭlo.
Sed ekzistas ankaŭ gravaj argumentoj por la aŭtenteco:
Memkompreneble ĉio tio povus esti fikcio de iu post-paŭla verkinto.
Do: Nek la aŭtenteco nek la ne-aŭtenteco estas certa. Oni povas konkludi, ke la paŝtistaj epistoloj certe estas ne samgrade rekte de Paŭlo kiel la sendube aŭtentaj epistoloj.
Loko kaj tempo
Se Paŭlo mem (pli-malpli rekte) estas la aŭtoro, tiam 2 Tim estiĝis mallonge antaŭ lia morto, do ĉirkaŭ 66, 1 Tim preskaŭ samtempe kun Tit ĉirkaŭ 65.
Verŝajne 1 Tim kaj Tit estiĝis ie en Makedonio, 2 Tim en Romo.
Fonto
Bazo de tiu ĉi paĝo estas la germanlingva artikolo Pastoralbriefe de Joseph Reuss en Herbert Haag (ed.), Bibellexikon, Einsiedeln 1968.
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nova traduko de Gerrit Berveling:
Gulaoj
Unu el la celoj de Etnologue, konsultlibro pri la lingvoj de la mondo, eldonita de la Somera Instituto de Lingvistiko de Usono, estas listigo de lingvoj, kiuj ankoraŭ bezonas tradukadon de la biblio. Utiligas tiujn donitaĵojn du organizaĵoj, la Wycliffe-Bibliotradukistoj kaj Ia Somera Instituto de Lingvistiko, ambaŭ dediĉitaj al konvertado de paganoj al kristanismo. Por efektivigi tiun vastan kaj longdaŭran kampanjon de evangelizado, estas necese unue traduki la biblion aŭ partojn de ĝi, en kiel eble plej multajn lingvojn. La unua grupo de misiistoj-tradukistoj alprenis por sia titolo la nomon de John Wycliffe [Ĝon Ŭiklif] (proks. 1330-1384), angla teologo, filozofo, eklezia reformanto kaj la iniciatinto de la unua kompleta traduko de la biblio en la angla lingvo. Inter aŭgusto 1380 kaj la somero de 1381 Wycliffe, kiel kleriko en la Reĝina Kolegio de la Universitato de Oksfordo, okupiĝis pri planoj traduki la biblion kaj fondi ordenon de Malriĉaj Predikantoj, kies tasko estos porti la biblian veron al la popolo kaj tiel havigi la leĝon de Dio al ĉiu homo kapabla legi. La nuntempaj Wycliffe-Bibliotradukistoj pluportas Ia torĉon de sia antaŭulo el la 14a jarcento sur tutmonda skalo.
Labormetodo
La misiistoj en ambaŭ organizaĵoj, informiĝinte pri gentoj kaj triboj, en kies lingvo ankoraŭ ne ekzistas traduko de la biblio, taskas al lingvistoj fakan priskribon de la koncernaj lingvoj, kaj, manke de ekzistanta skribsistemo, ellaboron ankaŭ de alfabeto. Kiam venas decido okupiĝi pri specifa etna grupo, la traduklaboro same kiel la prozelitismo disvolviĝas en misiistaj bazoj situantaj en la regionoj, kie loĝas la ankoraŭ ne kristanigitaj indiĝenoj. Kvankam la rezultoj de Ia esploroj de pluraj eminentaj lingvistoj servas al la misiistoj por praktikaj celoj kiel nemalhavebla bazo de ilia traduklaboro, la vortlistoj kaj gramatikaj analizoj estas ankaŭ valora kontribuaĵo sur la tereno de la lingvistiko, ĉar temas pri ekzotaj lingvoj ankoraŭ ne adekvate priskribitaj en la lingvistika fakliteraturo.
La gulaoj kaj ilia lingvo
Unu el la indiĝenaj lingvoj de Usono, bezonanta biblian tradukon, estas la gulaa, parolata de proksimume 250 000 nigruloj loĝantaj sur la maraj insuloj de la ŝtatoj Sud-Karolino, Georgio kaj Florido kaj ankaŭ sur la apuda kontinenta bordo. Konataj en la angla kiel Gullahs [Gulaz] kaj ankaŭ Geechees [Giĉiz], ambaŭ okcidentafrikaj tribaj nomoj, la gulaoj estas posteuloj de antaŭaj sklavoj. Blankuloj, kiuj en la unua tempo aŭdis la gulaojn paroli, supozis, ke la multaj nekompreneblaj vortoj, kiujn ili uzis, rezultis simple el misprononcado de la angla lingvo. Tamen, pli profunda lingvistika analizo rivelis, ke la gulaa estiĝis kiel angla piĝina bazo karakteriza de la parolado de britaj koloniantoj de la 17a kaj 18a jarcentoj kun aldono de leksikaj elementoj kaj kelkaj gramatikaj formoj derivitaj de diversaj okcident-afrikaj lingvoj. Tiu gulaa piĝino evoluis sur la komercaj vojoj, laŭ kiuj la sklavoj venis al Ameriko. Poste, la gulaa, fariĝinte la gepatra lingvo de pluraj generacioj, akiris la statuson de kreola lingvo. Proksimume 6000 afrikaj vortoj estis identigitaj en la gulaa. Iliaj parolantoj simpligas anglajn vortojn kaj gramatikajn konstruojn, parolas rapide sen la karakteriza sud-usona paroltrenado, kaj uzas intonacion malsimilan al tiu de la angla. Jen frazo en la gulaa lingvo kun tradukoj:
Traduko de la biblio
Sur la izolita insulo Sankta Helena, ĉe la marbordo de Sud-Karolino, malgranda grupo da volontuloj dediĉas sin al la traduklaboro, kiu komenciĝis antaŭ dek kvar jaroj kaj bezonas ankoraŭ multajn jarojn por atingi sian finon. La traduk-projekto estis iniciatita en proksimume 1980 fare de la tieaj loĝantoj, kiuj pasigis multe da tempo laborantaj kun la Wycliffe-Bibliotradukistoj. La estro de la tradukteamo, pastro Ervin Green [Grin], kiu loĝas en la regiono, atentigas, ke kvankam la celo de la projekto estas evangelizado, la kreo de biblio en la gulaa kontribuas ankaŭ al la evoluigo de sento de fiereco pri la kulturo kaj la lingvo.
Cambronne (pariza metrostacio)
Cambronne [kɑ̃bʁɔn] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 6, en la 15-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝi tiam situis sur linio 2 sud.
La stacio estas supertera sur viadukto en la akso de Bulvardo Garibaldi, okcidente de Placo Cambronne.
Ĝia nomo devenas de Placo kaj Strato Cambronne, kiuj omaĝas al generalo Pierre Cambronne (1770-1842).
Alirejoj
La stacio disponas pri unusola alirejo sur la inter-ŝoseo de Bulvardo Garibaldi, fronte al n-ro 2.
Okubo Toshimichi
Okubo TOSHIMICHI, aŭ en Esperanto Okubo Toŝimiĉi, estis politikisto el Japanio, kiu naskiĝis en la 26-a de septembro 1830, en Kagoŝima, Kjuŝuo. Li mortis 47-jaraĝa, en la 14-a de majo 1878. Li estis samurajo kaj nome unu el la tri nobeloj kiuj kondukis al la Reformo Mejĝi. Tiele li estas konsiderata unu el la ĉefaj fondintoj de moderna Japanio.
Nicolae Dărăscu
Nicolae Dărăscu [nikolaje dərəsku] (naskiĝinta la 18-an de februaro, 1883 - mortinta la 14-an de aŭgusto, 1959) estis rumana pentristo. Lin influis Impresionismo kaj Nov-impresionismo.
Biografio
Naskiĝinta en Giurgiu, li studis pentradon ĉe la Akademio de Belartoj en Bukareŝto inter 1902 kaj 1906, en la klaso de George Demetrescu Mirea. Post diplomiĝo, al li estis aljuĝita stipendio de la Académie Julian en Parizo (en kiu, kiel admiranto de ĝiaj eks-studentoj Nicolae Grigorescu kaj Ştefan Luchian, li volis varbiĝi). Li studis kun Jean-Paul Laurens kaj unu jaron poste, en 1907 ĉe la École des Beaux-Arts kun Luc-Olivier Merson.
Li vojaĝis vaste kaj loĝis en la suda Francio (Toulon kaj Saint-Tropez, 1908), al Venecio (1909), en Rumanio (al Vlaici, Distrikto Olt, 1913, kaj en la Suda Dobroĝo - Balĉik, 1919). Li konservis konstantajn kontaktojn kun artistoj de aliaj Eŭropaj kulturoj, vizitinte ĉefajn artajn muzeojn kaj plivastiginte siajn horizontojn provi novajn formojn de artista esprimo. Malkiel multe da siaj samtempuloj, Dărăscu malofte pentris internojn aŭ senmovajn scenojn.
En 1917, kune kun la pentristoj Camil Ressu, Ştefan Dimitrescu, Iosif Iser, Marius Bunescu kaj la skulptistoj Dimitrie Paciurea, Cornel Medrea, Ion Jalea kaj Oscar Han, li fondis la asocion Arta Română en Iaşi.
Giovanni Verga
Giovanni Carmelo VERGA ([ Ĝovanni Karmelo Verga] ; naskiĝis la 2-an de septembro 1840 en Catania, mortis la 27-an de januaro 1922 en Catania) estis itala verkisto.
Biografio
La naskiĝon de Giovanni Verga oni registris en la komunumo de Katanio la 2an de septembro 1840.
Clearwater (Florido)
Clearwater estas grandurbo en Usono, en subŝtato Florido, en distrikto Pinellas.
Geografio
Clearwater situas sur la marborda ebenaĵo de Meksika golfo en la sudorienta parto de Usono, en la meza kaj okcidenta parto de Florido.
Historio
En la 1830-aj jaroj la Usona Armeo komencis konstrui fortikaĵon ĉe la nuna haveno. Baldaŭe oni konstruis ankaŭ vilaojn. La unua vojo al Tampa konstruiĝis en 1849, la fervojo ekfunkciis en 1888. Clearwater urbiĝis en 1891, tiam ĝi estis ŝatata feriejo. En 1915 grava ponto estis konstruita. Dum la 2-a mondmilito ĉiuj hoteloj de Clearwater iĝis kazernoj por novaj rekrutoj.
Trafiko
Clearwater havas internacian flughavenon. Estas bonaj kontaktoj voje al la najbaraj komunumoj. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
En Clearwater la averaĝa temperaturo varias inter 20-29 °C. La varmo kulminas inter junio-julio (foje kun 38 °C), la malvarmo kulminas inter decembro-februaro (foje eĉ frostas). Jare pluvas po 1455 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en junio, plej malofte decembre.
Éva Jakab Tóth
La informkesto donas falsan informon pri la naskiĝdato!
Éva Jakab Tóth [tOt], aŭ laŭ hungarlingva sinsekvo Jakab Tóth Éva, estas direktoro de scienca esplorado en la CNRS. Ŝiaj laboroj temas pri la radioterapio kaj la konceptoj de metal- kompleksoj aplikitaj al la medecina fotografio.
Biografio
Éva Jakab Tóth naskiĝis en 1967 en Debrecen. En 1990, ŝi akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth kaj doktoriĝis en 1994. Inter 1995 kaj 2000, ŝi daurigis sian doktoran tezaron kaj samtempe laboris kiel scienca esploristo en Universitato de Laŭzano. Inter 2001 kaj 2005, ŝi instruis kursojn en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano kaj doktoriĝis en 2004 ĉe la Hungara Scienca Akademio. En 2005 ŝi eklaboris en la scienca instituto de CNRS, situita en la franca urbo Orléans. Ekde 2012, ŝi direktis la Centron de Biofizika Molekulo kaj ricevis la arĝentan medalon de CNRS en 2018.
Merzbach (Mozelo)
La Merzbach   estas  4,0 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo, kiu enfluas la Mozelon  en  Issel en la germana federacia lando  Rejnlando-Palatinato. Ĝia akvokolekta areo estas  3,9 km².
József Lippert
LIPPERT József estis hungara arkitekto naskita en Arado la 21-an de januaro 1826 kaj mortinta en Gutenstein (apud Vieno) la 15-an de aŭgusto 1902.
Biografio
József Lippert studis en Akademio de Belartoj de Vieno kaj li faris studvojaĝojn en Italio, Francio kaj Skandinavio. Ekde 1850 li estis arkitekta konsilisto de Arnold Ipolyi, de 1857 li laboris al arkiepiskopo de Esztergom, János Simor, de 1864 li estis lia ĉefarkitekto.
Šarišský Štiavnik
Šarišský Štiavnik (hungare Sósfüred [ŝOŝfured], germane Schawnik [ŝavnik]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Šarišský Štiavnik situas en valo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Giraltovce-Pollando. Svidník troviĝas je 14 km.
Clara Rojas
Clara Leticia ROJAS González (naskiĝis en Bogoto) estas kolombia imposto-juristino, universitata lekciistino, kaj direktoro de kampanjo de antaŭa Senatanino kaj prezidenta kandidatino Íngrid Betancourt. La ŝi estis kaptita, samtempe kun Betancourt, de gerila grupo de FARK apud San Vicente del Caguán, dum Betancourt kampanjis por la prezidenteco. Post ilia kapto, Rojas estis nomita vic-prezidenta kandidatino.
En 2006, estis malkaŝite, ke Rojas naskis filon nomitan Emmanuel dum ŝi estis en kaptiteco. Estis dirite, ke la patro estas gerilano de FARK.
Operaco Emmanuel
La, estis dirite, ke la gerila grupo de FARK planas baldaŭan liberigon de Rojas kune kun ŝia filo kaj kongresanino Consuelo González en unu-flanka liberigo de kaptitoj negocita de venezuela prezidento Hugo Chávez.
Chavez planis ilian liberigon en operaco baptita "Operaco Emmanuel", uzante venezuelan aviadilon kun la helpo de Ruĝa Kruco.
Emmanuel
La FARK prokrastis la liberigon de ostaĝoj pro tio ke la infano, Emmanuel, forestis. Laŭ raportoj, la FARK lasis la infanon sub la prizorgo de kamparana familio kaj oni ne povis trovi lin ĝustatempe por la celita tago de liberigo de ostaĝoj. Dume, la kolombia registaro eksciis, ke infano korespondanta al la priskribo de Emmanuel estis sub la prizorgo de la Kolombia Instituto por Familia Bonstato (ICBF) la. La la registaro kontestis la FARK-on, kaj kontrolis ĉu la infano estas Emmanuel. Konsekvence, la 4-an de januaro, laŭ la kolombia registaro, la infano estis submetita al mitokondria DNA-provo. Laŭ la Instituto de Jura Medicino de Kolombio, la provo konfirmis, ke li efektive estas la filo de Clara Rojas. Tiu informo estis poste konfirmita kiel prava de FARK. Emmanuel malsaniĝis dum li estis bebo, kaj Rojas permesis, ke sia filo estu montrita al kuracisto por sanigo, kondiĉe ke li estu realportita al ŝi. Anstataŭe, li estis metita sub prizorgo de kamparano, kiu ne sciis al kiu la infano apartenas.
Liberigo
Post mallonga prokrasto, la operaco estis rekomencita, kaj la, humana komisiono estrata de la Internacia Komitato de Ruĝa Kruco flugis per du venezuelaj helikopteroj ĝis la loko en Kolombio, decidita de la FARK la antaŭan tagon. Rojas kaj González estis liberigitaj sub la prizorgo de la komisiono. La, Clara Rojas estis reunuigita kun sia filo, Emmanuel; la unuan fojon, kiam ŝi vidis sian filon post kiam ili estis apartigitaj antaŭ pli ol du jaroj.
La Haye-d'Ectot
La Haye-d'Ectot estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Hütten (Ŝlesvigo-Holstinio)
Hütten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hüttener Berge, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Groß Wittensee.
Torespanjo
Torespanjo havas 220 metrojn alte (232 metroj kun la anteno). Oni komencis starigi ĝin la 17-a de februaro 1981, kaj finkonstruiĝis post dek tri monatoj. La inaŭgurado okazis la 7-a de junio 1982. Ekde Torespanjo elsendas ok televidkanalojn, dek kvar analogiajn radistaciojn, dek ok ciferecajn radistaciojn kaj dudek televidkanaloj de surtera cifereca televido.
Moll Davis
Moll (Mary) Davis (n. ĉ. 1648, m. 1708) estis amorantino de Karlo la 2-a (Anglio).
Ŝi naskiĝis en Westminster, kaj laŭ Samuel Pepys estis nelegitima filino de "Kolonelo Howard, Lordo Barkeshire", verŝajne Thomas Howard, 3-a grafo de Berkshire. Dum la 1660-aj jaroj ŝi estis aktorino de la Kompanio de la Duka Teatro, kaj loĝis kune kun ties direktisto William Davenant. Ŝi estis populara dancisto, kantisto kaj komediistino: tamen laŭ la diario de Pepys, ties edzino priskribis ŝin kiel "la plej impertinenta putino de la mondo."
Ĉirkaŭ 1667 ŝi renkontis Karlon la 2-an aŭ en teatro aŭ en kafejo, kaj post nelonge iĝis ties amorantino. Ŝi ŝatis elmontri la luksajn donacojn kiujn ŝi ricevis de la reĝo, kaj akiris reputacion pro avareco kaj vulgareco.
Dana Carvey
Dana CARVEY (la 2-an de junio 1955) estas usona kinoaktoro kaj komikulo.
Moll Davis
En 1668 ŝi forlasis la teatron. En 1673 ŝi naskis filinon per Karlo, Damo Mary Tudor, kies unua edzo estis Edward Radclyffe (2-a grafo de Derwentwater). Du filoj de Mary Tudor estis jakobitoj kiuj ekzekutiĝis pro ŝtatperfido.
Dana Carvey
Vivo
Kiam Dana 3-jaraĝis, sia familio translokiĝis al San Carlos, Kalifornio al kristana -lutera familio. Kiam li estis juna knabo li ricevis sian unuan drumaron. Li ricevis sian bakalaŭron de la Universitato de San Francisco. Li estas membro de la luteranisa momovado en kristanismo.
Moll Davis
Probable pro la interrveno de Nell Gwyn, Karlo forsendis Moll Davis, sed donacis al ŝi mil-pundan pension. En 1686 ŝi edziĝis al francdevena muzikisto de Jakobo la 2-a (Anglio), Jacques Paisible. La dramisto George Etherege satire kaj iom obscene komentis, "S-ino Davis elmontris la grandan pasion kiun ŝi ĉiam havis por muziko, kaj S-ro Paisible nun havas pluan kontrabason kiun li povas fingroplektri." Kiam Jakobo la 2-a ekziliĝis, Moll Davis kaj sia edzo ĉeestis ties kortegon ĉe Saint-Germain-en-Laye. Tamen en 1693 ili revenis al Anglio kaj Jacques Paisible iĝis komponisto de Princo Georgo de Danlando, edzo de Princino Anna, la heredontino de la angla trono.
Dana Carvey
Vivo
Carvey aktoris en filmoj kaj televidaj serioj, kaj interalie li rolis kiel la rolulo de Gareth Elgar, la akompanulo de Wayne, en la filmoj Wayne's World (1992) kaj Wayne's World 2 (1993).
En 1996, li aranĝis sian propran intervjuspektaklon nomitan "The Dana Carvey Show" sur la ABC. La programo kiu estis nuligita post 8 epizodoj. Inter aliaj, en la serio ĉefroligis Stephen Colbert, Bob Odenkirk kaj Steve Carell.
Coulombiers (Sarthe)
Coulombiers estas malaperinta franca situanta en departemento Sarthe, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Coulombéens.
Ĝi nun formas parton de Fresnay-sur-Sarthe.
NGC 643B
NGC 643B (aliaj indikoj — PGC 6117, ESO 29-53, IRAS01384-7515) estas galaksio en konstelacio Virhidro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.