cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝigolo
Ĝigolo estas viro proponanta al virinoj por paga kompanion, akompanon en socion kaj donanta seksumajn servojn, sed tio ne estas nepre tio, kion oni pensas pri ĝigoloj. Multaj virinoj ne volas seksumadon kun ĝigolo, ili volas nur viran akompanon en socion, restoracion ks. Same kiel prostituitino donas seksan liberigon al viroj, la ĝigolo donas seksan kontentigon al virinoj. Rilate al karaktero de virinoj, kiuj ĝenerale serĉas prefere komprenon kaj atentemon, diference de viroj, kiuj pagas al prostituitinoj por ebleco realigi seksan liberigon, la ĝigolo estas elserĉata ofte kiel bona kompaniulo. Vico da virinoj fakte ne havas intereson realigi kun la ĝigolo koiton - la virinoj estas en plimulto da kazoj en sia karaktero aliaj ol la viroj. Kelkaj virinoj ne ricevas en longdaŭraj rilatoj de siaj kunuloj ĝentilecon, atentemon, teneron, sentojn de graveco kaj agnoskon. Vico da virinoj volas, por ke la viro, al kiu ili pagos por la akompanado, estu al ili precipe ĝentila, atentema kaj kara, ke li iru aĉetadi kun ili, iru kun ili vespermanĝi kaj simile.
François Colas
François COLAS estas franca astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris la asteroidon 121865 Dauvergne la, en kunlaboro kun Cyril Cavadore.
Kolektiva puno
Kolektiva puno estas punado de grupo da homoj pro la konduto de unu aŭ pliaj individuoj, ofte senrespekte de la faktoj, ĉu aŭ ĉu ne ekzistas rekta kontakto inter la punotoj kaj la "punendaj", aŭ ia kontrolo de ties agadoj. Kolektiva puno regule okazas en tempoj de milito kaj armita konflikto kaj ofte rezultigis terurajn masakrojn.
Kolektiva puno povas okazi en familioj, en lernejoj ... aŭ en enlandaj konfliktoj. - Ĉi tie tamen estu traktata nur la aspekto de kolektiva punado en internacia rilato. Tio nepre estas rompo de la internacia leĝaro kaj la Konvencioj de Ĝenevo.
Historiaj okazoj de kolektiva punado
Historie, okupaciaj armeoj ofte uzis kolektivan punadon por subpremi aŭ preventi politikan reziston de la populacio en la okupitaj teritorioj. Ili celis starigi avertan ekzemplon (ekz-e per detruado de kompletaj vilaĝoj, kie atakoj okazis), por fortimigi eblajn sekvantojn. (Fakte kolektiva punado ofte pruviĝis ne- aŭ eĉ kontraŭefika, ĉar ĝi radikaligas la atestantojn de tia kruelaĵo.)
Nazi-Germanio
1942 detruita de la Germanoj kiel venĝo por la murdatenco kontraŭ Reinhard Heydrich.
Owego (Nov-Jorkio)
Owego estas loĝloko en orienta Usono. Precize ĝi konsideratas vilaĝo kaj la okcidenta parto de samnoma urbo Owego. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Tioga. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kolektiva puno
Britaj kolonioj
Ĉiuj tiuj agadoj hodiaŭ estas rigardataj kiel agadoj kontraŭ la bazaj juraj reguloj, kiuj garantias individuan traktadon laŭ ĉies individua kulpo. Artikolo 33 de la Kvara Ĝeneva konvencio eksplicite malpermesas kolektivan punadon.
En Israela-Palestina konflikto
Homrajtaj organizaĵoj asertas, ke kelkaj agadoj de la Israela armeo, kiujn Israela politiko defendas kiel "sekurecrimedojn", fakte estas kolektiva punado de la palestinanoj. Temas specife pri la atakoj kontraŭ loĝdomoj - de Israelo deklaritaj kiel "atakoj kontraŭ teroristoj kaj teroristejoj"; kaj la drastan limigon de elektro por Gaza-strio. En februaro 2005 Israelo haltigis la detruon de domoj.
Speyerbach
La Speyerbach (esperante „Rojo de Speyer“) estas okcidenta, maldekstra flankrivero de la Rejno en Palatinato (Rejnland-Palatinato).
Kolektiva puno
Aktuale
Usona armeo estis riproĉita pro kolektiva punado en Irako, kiam buldozoj detruis palmokampon en areo al-Dora proksime de Bagdado, de kie usonaj soldatoj estis atakitaj en la antaŭaj semajnoj. La armeanoj ĉesigis elektron por la loka loĝantaro, baris aliron kaj detruis la lokan benzinejon. Similaj operacioj estis okazintaj antaŭe.
Speyerbach
La supra fluejo kaj ties alfluantoj formas kun sia vaste disbranĉigita valosistemo la mezan parton de Pfälzerwald. En la supra rejna ebenaĵo la rivero formas la plej grandan riversistemon de la regiono Vorderpfalz, kvankam ĝi perdis parton de la akvo ĉe tri disbranĉiĝoj.
Kolektiva puno
Aktuale
La Ĉina registaro estis akuzita pro kolektiva punado kontraŭ la popolo en Tibeto.
Speyerbach
La malsupra parto de la rivero estas minimume de 1200 jaroj en artefarita fluejo, kiu sekvas sian sedimentaĵan tavolon je la suda rando. En Speyer, kie parto nomiĝas Gießhübelbach, ĝi enfluas la Rejnon.
Superrigardo
De la fonto ĝis la buŝo la Speyerbach longas 60 km, Ĝia sein akvokolekta areo havas 596 km². La meza akvo-kvanto estas en Neustadt ĉe la Vinstrato, do piede de la mezmontaro, ĉirk. 2,4 m³/s; la maksimuma ĝis nun estas 19,5 m³/s. En Neustadt la rivero disbranĉiĝas maldekstren al Rehbach. Restis al Speyerbach nur 2/3 de la akvokvanto. En Speyerdorf, urboparto de Neustadt la rivero perdis ankoraŭ akvon en la maldekstran kanalon Ranschgraben. En Hanhofer Wassergescheid la Woogbach forprenas duonon de la akvokvanton. Pli poste tio refluas al Speyerbach. La meza akvokvanto ĉe la buŝo estas 3 m³/s.
Vojo
La fonto estas en alteco de 296 m sper MN meze de la mezmontaro Pfälzerwald ĉe la setlejo „Speyerbrunn“, parto de la komunumo Elmstein gehört. La ĉirkaŭantaj montoj altas ĝis 609 m (Eschkopf). Tuj apud fontlago al la rojo aldoniĝas alia pli forta rojo, la Erlenbach. Kiel vera fonto de Speyerbach oni ofte konsideras la fonton Husarenbrunnen je la monto „Eschkopf“ en alteco de 460 m.
Komence ĝi fluas orienten, poste nordorienten meandante tra la valo de Elmstein, pasante la komunumon Elmstein. Kvin kilometro malsupren alfluas dekstre la rojo Helmbach. La plej granda alfluanto estas la 20- kilometra longa Hochspeyerbach, supre de Frankeneck. la rivero turniĝas sudorienten kaj trafluas la urbeton Lambrecht.
Sándor Hegedüs
HEGEDÜS Sándor (hegedyŝ) estis hungara politikisto, ministro, ano de MTA naskita en Koloĵvaro la 22-an de aprilo 1847 kaj mortinta en Budapeŝto la 28-an de decembro 1906.
Speyerbach
Vojo
Antaŭ Neustadt forlasas la mezmontaron. En Neustadt trafluas la mallarĝan landon kun monteto ambaŭflanke de la „germana vinstrato“. La suprarejnan ebenaĵon ĝi trafluas en sudorientan direkto kaj tuŝas „ Speyerdorf“, urboparton de Neustadt kaj la komunumoj Hanhofen kaj Dudenhofen. Antaŭ Hanhofen enflasas dekstre la Mühlbachgraben, tuj poste disbranĉiĝas maldekstren „Woogbach“. Dum la sekvantaj 3 km unue alfluas dekstre Modenbach. Poste Woogbach, nun nomata Nonnenbach, kuniĝas en Speyer denove kun Speyerbach. Ĝi enflauas ĉe la haveno de Speyer en la Rejnon.
Sándor Hegedüs
Biografio
Sándor Hegedüs studis juron kaj ekonomikon kaj en 1865 li estis kunlaboranto de Budapesti Szemle, de 1868 de la A Hon. De 1875 ĝis 1905 li estis deputito en landkunveno de la Szabadelvű Párt (Liberala Partio). DE 26-a de februaro 1899 ĝis 4-a de marto 1902 li estis ministro pri komerco. En 1905 li iĝis ano de la supera ĉambro de la landkunveno.
Speyerbach
Historio
La „Speyerbach“ jam tre frue fariĝis kanalo, verŝajne jam en la romia, ebla ankoraŭ nur en la karolinga epoko. En la Mezepoko sur tiu kanalo estis transportataj varoj al la rejno. La sabloŝtonoj por konstrui la katedralon de Speyer, venante el ŝtonminejo ĉe la rando de la Haardt, estis transportita perŝipe sur Speyerbach al la 40 km Speyer verschifft.
Ankaŭ la transporto de ligno okazas sur la riverkanalo. Pro la malalta akvo oni kolektis la lignon dum la jaro en tiel nomataj kluzoj por flosu la lignon dum neĝdegelo. La hodiaŭa Speyerbach estas je sia meza kaj malsupra fluejo grandparte laboraĵo de la homo. La iamaj meandroj estis rektigataj dum la jarcentoj.
Vidindaĵoj
La ruino de „Burgo Elmstein“, supre de la samnoma komunumo situas je la sudorienta flanko de la 458 metroj alta „Schlossberg“. Apud la setlejo Breitenstein staras la ruino de Burgo Breitenstein, pli rivermalsupren ĉe la sedlejo Erfenstein maldekre la ruino de Burgo Erfenstein, dekstre la ruino de Burgo Spangenberg.
La arbarlaborista muzeo Elmstein, en la domo de la lasta eingerichtet im Haus des letzten armilforĝisto Heinrich Haag, informas ekde 1990 pri la laboro en arbaro.
La muelejoj Fronmühle ĉe Speyerbach estas konata gastejo. Tie staras naturmonomenton, grandega blanka poplo. La muelejo Aumühle inter Haßloch kaj Hanhofen ankaŭ estas gastejo. Ĝi havas funkciantan muelradon.
Tréauville
Tréauville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Speyerbach
Trafiko
La federacia strato B 39 (Speyer – Neustadt – Frankenstein) sekvas la riveron. En la valo paralele al la strato estas la reltrako de la fervoja linio Mannheim – Saarbrücken.
Tréauville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tréauvillais.
Ĉeĥoslovaka armeo
Estiĝo de la armeo 1918-1920
Post la disbato de Aŭstrio-Hungario kaj kreo de Ĉeĥoslovakio en oktobro de 1918 okazis formigado de nova ĉeĥoslovaka armeo. Eĉ kiam ekzistis konsideroj pri tio, ke la armeo estos en la nova ŝtato anstataŭigita per milico, tiu ĉi koncepto fiaskis kaj la nova ĉeĥoslovaka armeo transprenis fakte bazajn aŭstriajn-hungarajn defendleĝojn. Kiel la unuaj estiĝis volontulaj organizaĵoj, kiuj plimulte konsistis el la eksaj ĉeĥaj soldatoj de aŭstria-hungara armeo. Al ili iom post iom aliĝis taĉmentoj de ĉeĥoslovakaj legioj en Italio kaj en Francio, sed kiuj estis subigitaj al komandantoj el tiuj ĉi landoj. Pro kaŭzo de manko de fakuloj estis fermita la 20-an de januaro 1919 kontrakto, en kiu estis difinite, ke estro de franca misio estos samtempe estro de la ĉefa stabo de Ĉeĥoslovaka armeo.
La kreigado de la ĉeĥoslovaka armeo okazis dum funkciado kaj karakterize projekciis en ĝin bataloj, kiujn la ĉeĥoslovakaj soldatoj devis partopreni. En novembro kaj en decembro de la jaro 1918 okazis bataloj kontraŭ germanaj separatistoj, kiuj volis alligi la ĉeĥan limregionon al Germanio, dum kio la ĉeĥoslovaka armeo fine sukcesis reteni ĉiun teritorion, kiuj apartenis al Krono Ĉeĥa. La armeo ankaŭ sekurigis Teŝinion, kio kulminis per la t.n. Septaga milito en januaro de 1919. Ĉeĥoslovaka-polan disputon je Teŝinio oni sukcesis diplomate egaligi nur en la jaro 1920. Sed la plej malfacila situacio venis en Slovakio kaj en Karpata Rutenio, kie hungaroj ne volis rezigni pri siaj teritoriaj ambicioj. Se konkerado de suda Slovakio fare de la ĉeĥoslovaka armeo okazis komence de la jaro 1919 tute sukcese, poste post eksplodo de bolŝevika revolucio en Hungario okazis ŝanĝo de la situacio. La bone armita hungara armeo konkeris grandan parton de Slovakio kaj al katastrofo devis malhelpi nur alŝovo de alfortoj gvidataj de Josef Šnejdárek, kies soldataroj en batalo je Zvolen kaŭzis turnon kaj denove ĝi sekurigis la regionojn konkeritaj fare de la hungaroj.
En la jaro 1920 okazis dissolvo de la lastaj volontulaj korpusoj kaj estis akceptita uniigo, dum kiu estis dislokitaj regulaj regimentoj de Ĉeĥoslovaka armeo. Samtempe okazis ankaŭ reveno de ĉeĥoslovakaj legioj el Rusio, pro kio la armeo akiris pluajn spertajn batalantojn.
La armeo en la 1920-aj jaroj
En la ĉeĥoslovaka armeo okazis en la jaro 1922 plua reorganizado, dum kiu estiĝis 12 infanteriaj divizioj, 2 montaraj brigadoj kaj 3 rajdistaj brigadoj, kun suma nombro 150.000 viroj. Tiu ĉi paca stato povis esti okaze de endanĝerigo plinombrita je rekrutoj, subigantaj al baza soldata servo. Tiu daŭris 24 monatojn, ekde la jaro 1924 nur 18 monatojn. La ĉeĥoslovaka armeo ankaŭ tre emfazis armilaron, kiu konsistis el diversaj tipoj de armiloj kun neunueca municio. La baza armilo de la soldatoj tiel fariĝis fusilo modelo 24, kiu eliris el tipo Mauser same kiel oficira pistolo modelo 24. En la armilaron estis enkondukita peza mitralo modelo 24 kaj malpeza mitralo modelo 26. Granda parto de kanonoj, transprenita post la aŭstria-hungara armeo (ekz. 7,5cm montara kanono M 15, 10cm montara haŭbizo M 16 aŭ 15cm vulgara haŭbizo M 14), estis fabrikata fare de pilzena fabriko Škoda, kiu en fabrikado de diversaj tipoj de kanonoj kaj haŭbizoj daŭrigis eĉ en postmilita periodo.
En la armeon oni komencis enkonduki ankaŭ la unuajn artileriajn tirilojn, unue importitajn, pli poste eĉ de ĉeĥa produkto (de fabrikantoj Škoda Plzeň, Prago) kaj ankaŭ ŝarĝaŭtomobilojn. Inter la ekipo de la armeo ankaŭ apartenis kirasitaj aŭtomobiloj (KA modelo 23, KA modelo 27, KA modelo 30), kirasitaj trajnoj aŭ kirasitaj drezinoj. La armeo ankaŭ aĉetis la unuajn tankojn el Francio, kiuj estis Renaultoj FT-17. Post la aŭstria-hungara armeo restis en Ĉeĥoslovakio diversaj tipoj de aviadiloj (ekz. Hansa Brandenburg B.I, Phönix C.I, Aviatik D.I kaj pluaj), sed kiuj estis malnovtipaj kaj en nebona teknika stato. Pli poste estis por la armeo akiritaj aviadiloj el Francio (SPAD S.VII, SPAD S.XIII, Salmson 2 kaj aliaj) - vidu Ĉeĥoslovakaj armeaj aviadiloj post la unua mondmilito. Sed baldaŭ ekkuris fabrikado de la unuaj ĉeĥoslovakaj armeaj aviadiloj, inter la plej sukcesaj tipoj apartenis Avia BH-3, Avia BH-9, Aero A-18, Aero A-11 aŭ Letov Š-18.
En la periodo de komenco de la 20-aj jaroj estis fermitaj aliancanaj kontraktoj kun Francio kontraŭ Germanio kaj kun Jugoslavio kaj Rumanio kontraŭ Hungario (la t.n. Malgranda interkonsento). Ekde duono de la 20-aj jaroj la situacio ŝanĝiĝis ankaŭ en gvidado de la armeo, al la plej superaj postenoj venis ĉeĥoslovakaj generaloj kaj influo de la franca armea misio sinkis. La unua ĉeĥoslovaka estro de la ĉefstabo fariĝis generalo Jan Syrový.
La armeo en la 1930-aj jaroj
Komence de la 1930-aj jaroj komenciĝis videble ŝanĝiĝi la sekureca situacio de Ĉeĥoslovakio. Al potenco en Germanio venis Adolf Hitler, pri kies ekspanziemaj intencoj ne estis dubinde. La ĉeĥoslovaka armeo devis rapide reagi al tiu ĉi stato per principaj disponoj, nome eĉ spite al tio, ke la monda ekonomio troviĝis en ekonomia krizo. La plej alta konsilantaro de la defendo de ŝtato decidis en la jaro 1934 rapidigi modernigon de la armeo kaj plenigi la armilaron. Ŝanĝojn alportis ankaŭ nomigo de generalo Ludvík Krejčí en frunton de la armeo, kiu faris vicon de necesaj disponoj. Estis farita reorganizo kaj modernigo de la armeo, denove enkondukita dujara baza militservo, oni komencis konstrui limregionajn fortikaĵojn. La armeaj elspezoj por la defendo de la ŝtato senĉese kreskis kaj danke al ili venis ankaŭ novaj laborokazoj por ĉeĥoslovakaj civitanoj.
La ĉeĥoslovaka armeo akiris en tiu ĉi periodo novajn tipojn de armiloj. Estis konstruita nova peza mitralo modelo 37, en brna armilfabriko prepariĝis fabrikado de la unua ĉeĥoslovaka mitraleto. Artilerio kaj infanterio estis ekipitaj per novaj haŭbizoj kaj kanonoj (ekz. 3,5cm kontraŭtanka kanono modelo 37, 10,5cm vulgara kanono modelo 35 kaj pliaj), okazis granda alkresko de nombro de artileriaj tiriloj, ŝarĝ- kaj personaj aŭtomobiloj (ekz. Tatra 85, Praga RN, Tatra 57) kaj motorcikloj. La armeo estis ekipita iom post iom per tanketo modelo 33 kaj tankoj LT-34 kaj LT-35, prepariĝis produktado de moderna tanko LT-38. Estis modernigita ankaŭ floto, la plej disvastigita persekut-aviadilo fariĝis Avia B-534, la plej disvastigita bombaviadilo Letov Š-328. En franca licenco estis fabrikata plurcela aviadilo Aero MB-200, en soveta licenco denove Tupolev SB-2. Estis preparata produktado de modernaj ĉasaviadiloj Avia B-35 kaj Avia B-135.
En la jaro 1935 Ĉeĥoslovakio fermis aliancanan kontrakton kun Sovetunio. La reorganizo de la ĉeĥoslovaka armeo estis finita en la jaro 1938. En paco ĝi konsistis el 7 komandantejoj de korpusoj, 17 infanteriaj divizioj kaj 4 rapidaj divizioj, dum kio ties nombra stato faris 200.000 viroj. En majo de la jaro 1938 estis sekve de la malboniĝanta situacio proklamita parta mobilizo kaj la 23-an de septembro 1938 pro sekvoj de munkena krizo la mobilizo ĝenerala. Post akcepto de la kondiĉoj de la Munkena interkonsento la limregionaj regionoj de Ĉeĥoslovakio estis iom post iom transdonitaj al Germanio, Pollando kaj Hungario. La armeo en tiu ĉi periodo partoprenis ne nur en evakuado de tiuj ĉi regionoj kaj certigado de la novaj ŝtatlimoj, sed ĝi gvidis batalojn precipe kontraŭ hungaroj kaj kontraŭ ukrainaj naciistoj. Armitaj kunpuŝiĝoj okazis eĉ kontraŭ germanoj, kiuj volis alproprumi pli da teritorio, ol difinis la Munkena interkonsento. Plua reorganizo jam ne estis tempo por fari ĝin, ĉar la lando estis en marto de 1939 aneksita fare de germanoj kaj estiĝis Protektorato Bohemio kaj Moravio, en Slovakio estiĝis memstara Slovaka ŝtato.
Ĉeĥoslovakaj soldatoj en la milita konflikto
En marto de 1939 estiĝis diferencaj kondiĉoj por la soldatoj el Bohemio kaj Moravio kaj por la soldatoj el Slovakio. Dum en la ĉeĥaj landoj la armeo estis dissolvita kaj estiĝis sole nenombra marioneta registara soldataro, poste en Slovakio okazis difino de Slovaka armeo, kiu partoprenis en invado en Pollandon eĉ en Operaco Barbarossa kaj en sekvaj bataloj kontraŭ Sovetunio. Granda grupo de soldatoj el la ĉeĥaj landoj, sed ankaŭ kelkaj slovakaj soldatoj, foriris en la unuaj jaroj post la disbato de la respubliko eksterlanden, kie ili partoprenis en bataloj surflanke de Aliancanoj. Unue ili batalis kontraŭ germanoj en Pollando kaj en Francio, en la jaro 1940 komencis kreiĝi eksterlandaj taĉmentoj en Palestino, kie estiĝis Ĉeĥoslovaka infanteria bataliono 11 - Orienta, kiu eminentiĝis en bataloj en Tobruko kaj kiu iom post iom diskreskis en Ĉeĥoslovakan memstaran kirasitan brigadon.
En flugbatalo je Britio eminentiĝis per karakteriza maniero Ĉeĥoslovakaj skadroj en RAF. En Sovetunio estiĝis en la jaro 1942 la 1-a ĉeĥoslovaka memstara kampa bataliono, kiu post batalo ĉe Sokolovo, batalo je Kievo kaj partopreno en Ĵitomira-berdiĉeva operaco diskreskiĝis en la 1-an ĉeĥoslovakan armean korpuson. En USSR estiĝis ankaŭ la 1-a ĉeĥoslovaka persekut-flug regimento, kiu pase de la tempo diskreskiĝis al divizio, kaj la 2-a ĉeĥoslovaka paraŝutista brigado, kiu rekrutiĝis precipe el slovakaj soldatoj, kiuj transiris al flanko de Aliancanoj. Tiuj ĉi orientaj taĉmentoj eniris fine de la jaro 1944 en karpata-duklan operacon kaj komence de la jaro 1945 en Ostrava operaco sur la teritorio de Ĉeĥoslovakio jam kiel forta kaj bone armilekipita armeo.
Multe da ĉeĥoslovakaj soldatoj estis dum la milito enigita en enlandan kontraŭnazian rezistmovadon aŭ agadis en partizana rezistmovado kaj sur la teritorio de Bohemio kaj Moravio, kaj sur la teritorio de Slovakio dum Slovaka nacia ribelo. En la jaro 1945 la soldatoj aktive eniĝis en majan ribelon, kiu estis unu el la faktoroj de detruigo de fronto kaj rapida liberigo de la ĉeĥaj landoj en la fino de la milito mem.
Ĉeĥoslovaka armeo 1945-1954
La 25-an de majo 1945 estis aprobita la t.n. Dumtempa organizado de la ĉeĥoslovaka defendpotenco, laŭ kiu okazis reorganizo de la ĉeĥoslovaka armeo. En la landon iom post iom estis revenantaj soldatoj, kiuj batalis kontraŭ la naziismo en ĉiuj batalfrontoj de la dua mondmilito. La teritorio de Ĉeĥoslovakio estis dividita en kvar regionojn, en kiuj estiĝis iom post iom 16 infanteriaj divizioj, kiujn plenigis tanka korpuso kaj artileria divizio. La komenca optimismo en la planoj por alikonstruo de la armeo estis alternigita per sobriĝo, fontanta pro malharmoniigita postmilita ekonomio kaj pro manko de homaj kaj materialaj fontoj.
La ĉeĥoslovaka armeo estis post la milito komisiita fari forŝovon de germanoj kaj hungaroj kaj ĝi estis enigita en helpon en la nacia ekonomio. Apud la taĉmentoj de Korpuso de nacia sekureco ĝi partoprenis ankaŭ en bataloj kontraŭ banderanoj. Post reorganizo de la armeo en la jaro 1947 estis malaltigitaj statoj kaj vico de taĉmentoj pereis.
Post la jaro 1948, kiam la potencon en Ĉeĥoslovakio ekprenis komunistoj, okazis karakteraj ŝanĝoj eĉ en la armeo. El la armeo estis devigita foriri pli ol duono de oficiroj, komencis okazi eĉ persekutoj de soldatoj. Enkadre de la politikaj procesoj estis juĝitaj precipe la soldatoj, kiuj batalis dum la dua mondmilito en okcidenta Eŭropo, sed paradokse okazis eĉ persekutado de kelkaj soldatoj, batalantaj dum la milito el la batalfronto orienta. La armeo tute venis en la potencon de KPĈ kaj en la jaro 1950 okazis principa reorganizo laŭ la soveta modelo. En la jaro 1951 estis inter Ĉeĥoslovakio kaj Sovetunio subskribita Interkonsento pri maniero kaj kondiĉoj de rekapitulo por liverita armilaro kaj materialo, laŭ kiu Sovetunio donis krediton en alteco de preskaŭ 44 milionoj da rubloj por aĉeto de armea tekniko, sed precipe de aviadiloj kaj radiolokatoroj. Okazis plialtigo de armigo kaj plialtigado de nombroj de anoj de la armeo, kiu post la jaro 1953 superis 300 mil personoj.
Por la ĉeĥoslovaka armeo estis en la postmilita periodo tipa stato, kiam sur la teritorio de Ĉeĥoslovakio troviĝis diversa armilaro, kiu devenis eble el la tuta Eŭropo kaj Usono. Temis pri tankoj LT-38, LLT (LT-40), M5 Stuart, Crusader, Challenger, Cromwell, Sherman Firefly, T-70, T-34/76, T-34/85, IS-2, Pz-III, Pz-IV, Panther, Tiger, memmovigaj kanonoj SU-76, SU-85, ST-38 I, ST-38 II, StuG III, 43M Zrínyi II, SU-100, ISU-152, diversaj tipoj de kanonoj kaj ties tiriloj, kirasitaj veturiloj, aŭtomobiloj aŭ malpezaj armiloj. La ĉeĥoslovaka armea floto disponis la tutan vicon de aviadiloj, kiuj estis post la milito tipe markitaj (vidu Markigo de la aviadiloj uzataj en Ĉeĥoslovakio post la dua mondmilito).
La orientado al Sovetunio post frebruara renverso fakte solvis ankaŭ direktadon de havigado de plua armilaro. La ĉeĥoslovaka armeo komencis iom post elimini britiajn, usonajn aŭ germanajn tankojn kaj aviadilojn kaj komenciĝis orientiĝi aŭ al armilaro fabrikata en USSR, al soveta armilaro fabrikata en licenco en Ĉeĥoslovakio aŭ al propraj ĉeĥoslovakaj armiloj, kirasitaj aŭtomobiloj aŭ transportaj rimedoj. Se la surteraj fortoj uzis ĝis duono de la 50-aj jaroj teknikon, kiu estiĝis fakte dum la dua mondmilito, poste en la floto okazis signifa modernigo. En la armilaron estis en tiu ĉi periodo enkondukitaj batalaviadiloj Iljuŝin Il-10, fuz-ĉasaviadiloj Jakovlev Jak-17, Jakovlev Jak-23, MiG-15 kaj MiG-17 fuz-bombaviadilo Iljuŝin Il-28.
En junio de la jaro 1954 en Prago okazis la 10-a kunveno de KPĈ, kiu konstatis, ke Ĉeĥoslovaka armeo fariĝis armeo popola, edukata al senlima sindoneco kaj amo al la popol-demokrata patrujo. La nomo Ĉeĥoslovaka armeo estis tiel ŝanĝita al Ĉeĥoslovaka popola armeo.
Ĉeĥoslovaka armeo 1990-1992
Post ŝanĝo de reĝimo, kiu okazis en novembro de 1989, okazis en Ĉeĥoslovaka popola armeo vico da ŝanĝoj. Kiel unu el la unuaj "videblaj" punktoj estis ties alinomado al ĉeĥoslovaka armeo, kiu okazis laŭ leĝo n-ro 74/1990 Sb. el la tago de la 14-a de marto 1990. Estis iom post mallongigata soldata servo, estis akceptita leĝo pri civila servo. Sinkis nombro de profesiaj anoj de la armeo kaj en junio de 1991 pereis Varsovia interkonsento. En harmoniigo de Kontrakto pri konvenciaj armitaj fortoj en Eŭropo estis difinitaj maksimumaj nombroj de la anoj de armeo kaj ties armilaro, pro kio okazis ilia plua malaltigado. En ŝanĝo de jaroj 1991 kaj 1992 venis nova reorganizo de la armeo, kiu estis reago al la ŝanĝiĝanta sekureca situacio en Eŭropo. Je la 31-a de decembro okazis pereo de Ĉeĥoslovakio, kiu estis apartigita en Ĉeĥion kaj Slovakion. En tiu ĉi konekso okazis ankaŭ divido de Ĉeĥoslovaka armeo al Armeo de Ĉeĥa respubliko kaj Armeo de Slovaka respubliko.
Rustofungoj
Rustofungoj (Pucciniales) apartenas al la bazidiomicetoj (Basidiomycetes), kiuj malsanigas pli ol 4000 utilplantojn kaj fiherbojn. Dum siaj vivcikloj, ili parazitas sur unu aŭ du mastroplantoj.
Kelkaj el la duplantaj specioj:
La unuplantaj specioj de rustofungo parazitas asparagon, fazeolon, krizantemon, kafon, rozalteon, antirinon kaj sukerbeton.
La rustofungo aperas kiel makulo plej ofte flava, oranĝ-flava, ruĝa, rust-ruĝa, brua aŭ nigra. Ĝi aperas sur folioj, junaj ŝosoj kaj fruktoj kaj kaŭzas malpliiĝon de la kreskemo kaj produktemo.
Rustosimilan malsaniĝon kaŭzas ankaŭ specioj de blanka dartro (Albugo-genro el Peronosporales). Ili estas unuplantaj fungoj, ne bezonas pluan mastroplanton. Ĝi atakas unujarajn plantojn, kaŭzante helflavajn makulojn sur folioj, blankan koloriĝon sur aliaj plantoj. Tiuj lastaj iĝas vaksaj, poste sekiĝas kaj nigriĝas. La folioj ofte velkas, formortas, kresko haltas. La protektado samas kiel supre.
Cañizar
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas cañizareño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 63 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,09 loĝ/km².
Julio Salinas
Julio Salinas (n. ) estas hispana futbalisto. Li de 1986 ĝis 1996 membris en la hispana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 56 matĉoj kaj atingis 22 golojn. Krome li ludis el 1988 ĝis 1994 en Futbala Klubo de Barcelono.
Cañizar
Situo
Cañizar situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties centro, je altitudo de 799 m super marnivelo; je 24 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 15,41 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°46′15″N 3°03′56″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 63, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Cañizar, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Cañizar kie oni falis al la nunaj 63, do duoniĝis la loĝantaro dum kvarono da jarcento.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Sándor Barabás
BARABÁS Sándor [baraba:ŝ] estas rumania hungara violonartisto, koncertmajstro. Li naskiĝis en Kluĵo la 13-an de oktobro 1968.
Kariero
Sándor Barabás diplomitiĝis pri violonludo en Muzikakademio de Kluĵo en 1995. Li estis ano 1989 de operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo, de 1995 koncertmajstro de orkestro, primara violonisto de kamerorkestro, fondintano de ensemblo Musica Mundi.
San Felice Circeo
San Felice Circeo (prononcu San Feliĉe Ĉirĉeo) estas komunumo de Italio.
Ostrofungo
Ostrofungo aŭ ostra pleŭroto (Pleurotus ostreatus) estas fungo, kiu povas kreski je malforta frosto. Ĝi fakte bezonas iom da malvarmeco por aktivigi la kreskadon. Tial ĝi troveblas ĉefe dum la malvarma sezono. Ĝi prefere kreskas ĉe formortintaj falfoliaj arboj, kelkfoje alte sur la trunko. Tial ĝi apartenas al la - nesistema - grupo de arbofungoj.
Ostrofungojn oni kreskigas kaj vendas grandnombre. Hobioĝardenistoj povas kreskigi ilin. La kreskado sufiĉe facilas sur pajlo kaj ligno. Ankaŭ sur kaforekremento ĝi bone kreskas.
Endre Kovács (historiisto)
Endre Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Endre estis hungara historiisto, literaturhistoriisto, verkisto, poeto.
Ostrofungo
Ĝi povas atingi eĉ diametron de 1 metro kaj pezon de 10 kg.
Endre Kovács (historiisto)
Endre Kovács naskiĝis la 1911 en Paks. Li mortis la 1985 en Budapeŝto.
Biografio
Familio de Endre Kovács frekventis lernejojn en Pozsony, kie li travivis naskiĝon de Ĉeĥoslovakio kaj restis tie. Komence li instruis en Bratislavo, poste en denove hungara urbo Érsekújvár. Tiutempe li jam verkadis poemojn, novelojn. En Budapeŝto li doktoriĝis en 1943. Post la 2-a mondmilito li okupiĝis pri Ĉeĥoslovakio, slavoj, poloj havanta diversajn postenojn. Li ricevis premion Kossuth en 1955.
Distrikto Szécsény
La Distrikto Szécsény [sEĉEnj] (hungare Szécsényi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád. Ĝi situas ĉe montaro Cserhát en la norda parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Szécsény, kiu estas urbo, la ceteraj 13 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 285,26 km², kie loĝas 19 537 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bredadoj. La senlaboreco estas aéta.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1978. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Imre Mayer
MAYER Imre (prononco "majer") estis slovako-hungara instruisto, lingvisto naskita en Koloĵvaro la 4-an de novembro 1884 kaj mortinta en Poĵonjo la 11-an de oktobro 1961.
Biografio
Imre Mayer finis la universitaton en Koloĵvaro kaj li pasigis unu jaron en universitatoj de Lepsiko kaj Berlino kiel instruisto pri latina, hungara kaj germana lingvoj. Inter 1913 – 1945 li estis instruisto de la komercakademio kaj de 1950 de la pedagogia altlernejo, de 1960 ĝis sia morto komisiita lekciisto de universitato Komenský de Pozsony.
Stanisław Ruziewicz
Stanisław Ruziewicz (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1889 en Kolomeo, mortis la 12-an de julio 1941) – pola matematikisto. Disĉiplo de Wacław Sierpiński.
Aŭko
Aŭko estas tipo de holarktisa marbirdo, sed temas pri vorto kiu povas utili por nomigi la tutan familion de Aŭkedoj, la genron Alca, de kiu latinlingva vorto devenas Aŭko kaj la konatan specion, nome Aŭko, Alca torda, kiu estas granda Aŭkedo, 38-43 cm longa, kun enverguro de 60-69 cm. Ĝi estas la ununura membro de la genro Alca. Ĝi kapablas flugi.
Aspekto
La Aŭkoj estas nordatlantikaj akvobirdoj el la ordo de Ĥaradrioformaj, kun larĝa flankebena beko, pinta vosteto kaj kruroj malantaŭe lokiĝintaj. Plenkreskuloj estas nigraj supre kaj blankaj en brusto kaj ventro. La larĝa nigra beko finas per larĝa kaj malakra pinto. La vosto estas pinta kaj pli longa ol tiu de Urio; dumnaĝe ĝi aperas levata. Vintre la nigra vizaĝo blankiĝas. Krome estas aliaj mallarĝegaj blankaj strioj laŭlonge de la supra bekobazo, transe antaŭ la bekopinto kaj preskaŭ fine de la dorso antaŭ la vostokomenco. La kapo estas fortika kaj la kolo mallonga kaj dika. Junuloj havas blankan vizaĝon, ne tiom larĝan bekon kaj sen blankaj strioj.
Disvastiĝo kaj kutimoj
Ties reprodukta medio estas insuloj, rokaj strandoj kaj klifoj en marbordoj de norda Atlantiko, en orienta Norda Ameriko kaj tiom sude kiom ĝis Majno en Usono kaj en okcidenta Eŭropo el nordokcidenta Rusio al norda Francio. Ili kutime nestumas en kolonioj kaj la ino demetas la ovojn sur roko aŭ grundo.
Nordamerikaj birdoj migras maren kaj suden el la Grand Banks de Novlando ĝis Nova Anglio. Ankaŭ Eŭraziaj birdoj vintras mare, kun kelkaj translokiĝante tiom suden kiom ĝis okcidenta Mediteraneo.
Tiuj birdoj manĝas per subnaĝado. Ili nutras sin ĉefe per fiŝoj, kiel sablofiŝoj, haringoj kaj ermelinoj, ankaŭ kelkaj krustuloj kaj marvermoj.
Evoluado kaj prahistoriaj specioj
Kvankam Aŭko estas la ununura vivanta specio, la genro Alca havis plian diversecon en la Plioceno. Laŭ nuna kono la genro ŝajnas estis evoluinta en okcidenta Norda Atlantiko aŭ la nuna Karibo, kun prauloj atingintaj la tiaman ankoraŭ malferman Istmo de Panamo dum la Mioceno (Bédard, 1985). Oni trovis fosiliojn de:
Mölbling
Mölbling estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Dezertenanto
La Dezertenanto aŭ Dezertsaksikolo (Oenanthe deserti) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas loĝanto de dezertoj, kiel sugestas la nomo en Esperanto kaj la latina scienca nomo.
Ĝi estas migranta insektomanĝanta specio, 14.5 al 15 cm longa. Kaj la okcidenta kaj la orienta formoj de la Dezertenanto estas raraj vagantoj en okcidenta Eŭropo.
Kvankam maskloj de tiuj subspecioj estas somere pli malpli distingaj; aŭtune, inoj kaj junuloj havas konfuzajn plumarojn.
La okcidenta Dezertenanto reproduktiĝas en Saharo kaj nordo de Arabia duoninsulo. La orienta raso troviĝas en duondezertoj de centra Azio kaj en vintro en Pakistano kaj nordorienta Afriko.
La supraj partoj de masklo en somero estas sablokoloraj. La subaj partoj estas blankaj kun sablokolora nuanco en brusto. Nigro en vizaĝo kaj gorĝo etendas al ŝultroj kaj flugilplumoj, kaj estas distinga blanka superokula strio. La plej bona ecodistingilo, en ambaŭ seksoj je ĉiuj aĝoj, estas ke la tuta vosto estas nigra je nivelo de la supraj vostokovriloj. La ino estas pli griza supre kaj pli sablokolora sube kaj ne havas nigron en gorĝo, kaj en vintra plumaro la nigro de gorĝo de la masklo estas markita de blankaj pintoj.
15-a arondismento de Parizo
La 15-a arondismento (XVe arrondissement) estas unu el la dudek arondismentoj de Parizo. Ĝi troviĝas sur la maldekstra bordo de la Sejno, havas proksimume 230000 loĝantojn kaj kovras 8.48 km². Ĝi do estas la plej multhoma arondismento de la franca ĉefurbo.
La 15-a arondismento, samkiel la 14-a arondismento, entenas parton de la kvartalo Montparnasse. La turo Montparnasse kaj la apuda gare Montparnasse situas je la limo inter la du arondismentoj.
Tie cetere troviĝas la granda centro por variaj ekspozicioj apud la Porte de Versailles, aŭ la areo Front de Seine kun altaj turoj, proksime al la Eiffel-Turo.
Vidindaĵoj
Oni kelkfoje rigardas la 15-an arondismenton kiel la plej senkarakteran parton de Parizo. Sed jen kelkaj vidindaĵoj :
Herne (Germanio)
Herne [] estas eksterdistrikta urbo en la norda parto de la industria Ruhr-regiono. Ĝi situas en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio, kaj apartenas al la distriktaro Arnsbergo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Dum la 19-a kaj la unua duono de la 20-a jarcento Herne estis grava karbomineja urbo. Pluraj el la karbominejaj turoj ankoraŭ hodiaŭ memorigas pri tiu ekonomia bazo de la urbo. Multnombraj asocioj de ministoj vivtenas la tradicion de la minlaboristoj, kiuj ĉiam rigardis sian "subteran" laboron tre malsama ol ĉiuj aliaj profesioj.
Ĝemelurboj
Kunlaboraj urboj kaj distriktoj estas:
Esperanto en la regiono
Ĉar en Herne ne ekzistas Esperanto-klubo, ĝiaj esperantoparolantaj civitanoj povas veturi al Essen, kie ekzistas ekde la 9-a de januaro 2004 la Esperanto-Grupo Essen (EGE) kun nun pli ol 20 membroj. Ĝi invitas al renkontiĝoj ĉiun duan ĵaŭdon monate en la klerigejo Grend, Westfalenstr. 311 en 45276 Essen-Steele, kaj ĉiun kvaran ĵaŭdon monate esperantoparolantoj kunvenas en la Kulturzentrum Bahnhof Langendreer, Wallbaumweg 108 en 44894 Bochum.
Incidento de U-2
Komence, la usonaj aŭtoritatoj agnoskis la incidenton kiel la perdon de civila vetera esplorado de aviadiloj operaciitaj de NASA, sed ili estis devigitaj akcepti la veran celon de la misio kiam kelkaj tagoj poste la sovetia registaro montris la kaptitan piloton kaj partojn de la U-2-a ekipaĵo, inkluzive fotojn de sovetiaj militaj bazoj dum la misio.
La okazaĵo okazis dum la prezidanteco de Dwight D. Eisenhower kaj la ĉefministra regotempo de Nikita Ĥruŝĉov, ĉirkaŭ du semajnojn antaŭ la planita malfermo de orientokcidenta pintkunveno en Parizo. Ĝi kaŭzis grandan embarason al Usono kaj instigis gravan plimalboniĝon en ĝiaj rilatoj kun Sovet-Unio, jam streĉitaj pro la daŭranta Malvarma Milito.
Powers estis juĝita pro spionado kaj kondamnita al tri jaroj da malliberigo plus sep jarojn da malfacila laboro sed estis liberigita du jarojn poste la 10an de februaro 1962 dum malliberula interŝanĝo por sovetia oficiro Rudolf Abel.
Sulina
Sulina estas havenurbo en Rumanio, en la distrikto Tulcea apud la Sulina-branĉo de la rivero Danubo. Ĝia loĝantaro en 2011 estis 3,663 personoj, ĉefe rumanoj kaj ĉ. 11% da slavoj.
La plej orienta punkto sur la teritorio de Rumanio situas en Sulina.
Historio
La nomo venas plej verŝajne el la slava sol (salo).
En la 18-a jarcento ekas la turka ŝiptrafiko sur Danubo al Konstantinopolo. Tiutempe, el la tri branĉoj de la Danuba riverdelto, oni povis ŝipi nur sur la Sulina-branĉo. Agao Besir en 1745 donis subvencion por konstruo de lumturo.
La urbo estis inter 1856 kaj 1939 ĉefsidejo de la Danuba Komitato.
Dum la dua mondmilito 80% de la urbo estis detruita de sovetia bombardado.
Laŭ kalkuloj el 2004, la senlaboreco estas ĉ. 40%.
Ĉongo
Zhong [ĉong] aŭ Gai Wan [kaj wan] estas ĉina taso kun potfermilo por prepari teon.
Oni enmetas teon en la taso kaj verŝas varmigitan akvon sur la folioj. La teo estas miksita per la potfermilo. Dum trinkado, la tefolioj estas retenita ankaŭ per la potfermilo.
(19361) 1997 KH4
(19361) 1997 KH4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Čejč
Čejč (Czejtsch, Tscheitsch, Scheitz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1222.
Dum Prusia-Aŭstria milito konkeris la 15-an de julio 1866 la municipon prusia armeo, kiu ĉi tien altrenis epidemion de prusia ĥolero. Mortis 40 loĝantoj kaj 3 prusiaj soldatoj, inter kiuj ankaŭ generalleŭtenanto Friedrich von Clausewitz, kiu ĉi tie estis entombigita. La armeo poste foriris la 1-an de oktobro.
Ĉkalovskaja (stacio de Moskva metroo)
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Sciencaj Studoj bazitaj sur originalaj esploroj kaj observoj
Sciencaj Studoj : bazitaj sur originalaj esploroj kaj observoj estas kolekto de sciencaj artikoloj fare de diversaj aŭtoroj sub la redakto de Paul Neergaard. Ĝi estas eldonita en 1958 okaze de la 50-jara jubileo de Internacia Scienca Asocio Esperantista.
Eksteraj ligiloj
</Br>
Anton Tomić
Anton TOMIĆ estis jugoslava esperantisto, naskita en 1906, kiu loĝis en Kolombio kaj multe laboris por La Internacia Lingvo en Kolombio. Li estis filo de Stanislav Tomić, inĝeniero, kaj ankaŭ esperantisto, aŭtoro de pluraj verkoj, kiu alvenis al Kolombio por labori en la konstruado de fervojo en la regiono de Antjokio.
Anton Tomić estis delegito de UEA ekde la jaroj 1932 (al 1938?), kiam li loĝis en urbo Medellin kaj laboris kiel oficisto. Li atingis kolombian ŝtatanecon en la jaro 1946.
Poste li loĝis en la kolombia ŝtatĉefurbo Bogoto, kaj ekde la jaro 1950 (al 1958?) li estis delegito de "Universala Ligo". Tiujare li ankaŭ komencis instrui Esperanton en la lernejo "República Argentina" de tiu urbo.
Dum sia daŭra agado por Esperanto, s-ro Tomić ankaŭ okupiĝis pri la diskonigado de kolombia kulturo en eksterlando, precipe en sia patrujo, kaj tiucele sendadis kolombiajn dokumentojn al Boegrado, Sarajevo kaj Zagreb.
Inter la tradukaĵoj faritaj de Anton Tomić, estas tre ŝatata far la kolombiaj esperantistoj "Kompatinda Maljunulineto", traduko el tre populara fabelo "La Pobre Viejecita" de verkisto Rafael Pombo. Tiu verketo estis publikigita en la literatura sekcio de medellina ĵurnalo El Colombiano, la 11an de decembro de 1955.
Verŝajne, Anton Tomić estis la unua homo kiu interesiĝis pri skribi la historion de Esperanto-Movado en Kolombio, tasko kiu li fakte entreprenis en la jaro 1977.
Dum la lastaj jaroj de sia vivo li vojaĝis el Bogoto por ekloĝi denove en Medellin serĉante pli bonan klimaton por sia jam ne tre bona sanstato. Li mortis en ĉi-lasta urbo en 1984.
Li estis homo absolute influa en la divastigo kaj intelekta prestiĝo de Esperanto en Kolombio, precipe en Medellin kaj en Bogoto. Lia malrapida kaj klara elparolo estis ĉiam preciza kaj de vaste klera homo, kun plezurige bona lingvaĵo.
La influo de Anton Tomiĉ etendiĝis nerekte ĝis Kalio. La ĉefa disvastiganto de Esperanto en Kalio, Libardo Mejía, lernis la lingvon en Bogoto pro rekomendo de Tomiĉ en 1960.
Stanislav Tomić
Stanislav Tomić estis Kroato, kiu naskiĝis en Lič (Kroatio) en la jaro 1879.
Infanaĝe, li vivis en Bela Palanka kaj en Negotin Serbio, kaj fariĝis esperantisto en 1908.
Li estis pioniro de Esperanto en Kroatio, Prezidanto de Zagreba Esperanto-Societo. Li gvidis multajn kursojn por laboristoj, kunlaboris en Kroata Esperantisto, verkis filozofian verkon La Vojo al Vero (publikigita en Parizo, en 1910), gramatikon por kroatoj Esperanto en 33 Lecionoj (publikigita en Zagreb, en 1919) kaj Du Sudslavaj Popolafabeloj (publikigita en Zagreb, en 1919). Li verkis ankaŭ kroate.
Pro politikaj cirkonstancoj li devis elmigri al Usono. En Sudameriko li fariĝis inĝeniero. Kiel konstruinĝeniero li restadis en Sudameriko konstruante vojojn kaj fervojliniojn. Longtempe restadis en Amazonio kaj Andoj.
Li estis patro de Anton Tomić, ankaŭ esperantisto, tre grava en la disvastigo de La Internacia Lingvo en Kolombio.
Stanislav Tomić mortis en Kolombio en la jaro 1932.
Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato
La plej altaj montoj en la federacia lando
Sekvas tabelo kun la plej altaj montoj kaj altaĵoj de la diversaj rejnland-palatinataj pejzaĝoj.
En la kolumno pejzaĝoj la mezmontaroj estas grase skribitaj. La pejzaĝoj, kiuj ne havas specifaj pintoj estas kursive skribitaj.
vidu ankaŭ: Listo de la naturregionoj en Rejnland-Palatinato
Montoj dise en Rejnland-Palatinato
Nomo, alteco, situo (loko, distrikto, regiono)
Ustilago
La ustilago (aŭ fulgofungo aŭ smutofungo) estas genro el la ordo ustilagofungoj (Ustilaginales) kaŭzantaj multajn gravajn malsanojn al vaskulplantoj ĉefe al poacoj.
La specioj de la genro parazitas en la histoj de la plantoj. Multaj specioj penetras la mastroplantojn dum embrio- aŭ ĝermostato kaj sur tiu elevoluas plene dum la plenkreska fazo. La ustilaga parto de la planto (grajno, folio, tigo, partoj de la floro aŭ bulbo) aperas fulgosimile, en tiel nomata soroj. Post kreviĝo de la soro, la nigra spormaso disvastiĝas per la vento.
San Giorgio a Liri
San Giorgio a Liri estas komunumo de Italio.
Ustilago
Oni preventas per fungicida traktado de la grajno aŭ per kultivado en neinfektita agro. Oni neniigas la atakitajn plantojn aŭ plantajn partojn antaŭ la sporformado kaj kreviĝo.
Emakimono
Emakimono (絵巻物 emaki-mono, bilda skribrulaĵo), ofte mallonge nomata emaki (絵巻), estas unu el la stiloj de japana pentrarto. Ĝi estas horizontala, ilustrita rakonta formo kiu estis kreita inter la 11-a kaj 16-a jarcento en Japanio. Emakimono kombinas ambaŭ kaj tekstojn kaj bildojn, kaj estas pentrita sur skribrulaĵo el papero aŭ silko. Ili reprezentas batalon, romantikismon, religion, folkloron, kaj rakonton de la supernatura mondo. Famaj skribrulaĵoj estas jene; La Genji Monogatari Emaki (源氏物語絵巻 La Ilustrita skribaĵo de Romano pri Genĵi), La Ĉo-ĵu-ĵinbucu-giga (鳥獣人物戯画 La karikatura skribaĵo pri karaktero de homoj kiel bestoj) kaj tiel plu.
Lindenfels
Lindenfels estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bergstraße de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Lindenfels situas en la suda parto de la mezalta montaro Odenvaldo.
Gainneville
Gainneville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gainnevillais.
Listo de komunumoj en Nuevo León
En la meksika federacia subŝtato Nuevo León ekzistas entute 51 komunumoj.
La plej granda komunumo estas Monterrey, kiu samtempe estas la ĉefurbo de la provinco. Ekster la grandregiono de Monterrey al kiuj apartenas la komunumoj Apodaca, García, General Escobedo, Guadalupe, Juárez, San Nicolás de los Garza, San Pedro Garza García kaj Santa Catarina la komunumoj ĝenerale ne havas multajn loĝantojn. Krom Cadereyta Jiménez, Linares kaj Montemorelos neniu komunumo havas pli ol 50.000 loĝantojn. La plej granda komunumo estas Galeana, la plej malgranda Hualahuises. La komunumojn estras la komunumo prezidanto, kiu havas oficperiodon de 3 jaroj. La municipaj prezidentoj povas esti elektitaj por diversaj ne sinsekvaj periodoj.
Frauenstein (Karintio)
Frauenstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Sankt Veit. Fine de en la komunumo vivis.
Strato Aram
Strato Aram (armene: Արամի Փողոց), estas strato ĉe la centra distrikto Kentrono de la armena ĉefurbo Erevano, nomita laŭ Aram Manukjan; la estro de la rezistado de Van de 1915 kaj unu el la fondintoj de la Unua Respubliko Armenio. Ĝi estas unu el la plej malnovaj stratoj en moderna Erevano.
La strato iras de la strato Ĥanĝjan en la sudoriento, al Avenuo Mesrop Maŝtoc ĉe la nordokcidento, laŭ la arta pulbazaro Vernissage, la Nacia Galerio de Armenio kaj la parko de Misak Manukjan.
Historio
La strato malfermiĝis en 1837 kaj nomiĝis Cara Strato honore al la caro Nikolao la 1-a, kiu vizitis la urbon dum tiu periodo. En 1919, post la morto de la unua interna ministro de la Unua Respubliko de Armenio Aram Manukjan, la strato estis oficiale renomita pro li. Post la sovetiĝo de Armenio, la komunistoj renomis la straton laŭ la bolŝevika aktivulo Suren Spandarjan en 1921. Post la sendependeco de Armenio en 1991, la nomo de Aram Manukjan estis restarigita kaj la strato estis oficiale renomita strato Aram (en armena lingvo: Arami Pogoc).
Inter 1917 kaj 1919, Aram Manukjan loĝis en la konstruaĵo situanta ĉe Aram-strato 9. La konstruaĵo apartenanta al Fadej Kalantarjan, datiĝas de 1910 kaj estis projektita de la arkitekto Boris Mehrabjan.
Metropolola tartrato
Metropolola tartrato aŭ C4H14MgO6 estas organika kombinaĵo konsistanta je du grupoj metropololaj kaj unu grupo tartrato. Ĝi estas blanka solidaĵo uzata kun aŭ sen aliaj medikamentoj por trakti altan sangopremon (hipertension). Malaltigi altan sangopremon helpas malhelpi batojn, koratakojn kaj renajn problemojn. Ĉi tiu medikamento ankaŭ estas uzata por trakti brustan doloron (anginon) kaj por plibonigi la postvivadon post koratako. Metoprololo apartenas al klaso de drogoj konataj kiel beta-blokiloj. Ĝi funkcias blokante la agadon de certaj naturaj kemiaĵoj en via korpo, kiel epinefrino, sur la koro kaj sangaj glasoj. Ĉi tiu efiko malaltigas la korfrekvencon, sangopremon kaj streĉon sur la koro.
Monda pralingvo
La esprimo monda pralingvo aŭ eĉ monda protolingvo koncernas hipotezan plej lastan komunan praulon de ĉiuj lingvoj de la mondo – antikva pralingvo el kiu deriviĝas ĉiuj nunaj lingvoj, ĉiuj lingvofamilioj kaj ĉiuj mortintaj lingvoj konataj de la lastaj 6000 jaroj de registrita historio.