cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4547
NGC 4547 (aliaj indikoj — MCG 10-18-69, ZWG 293.30, NPM1G +59.0111, PGC 41896) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rezonita katalogo
Rezonita katalogo (en la franca, germana kaj angla: catalogue raisonné) estas inventaro plej kompleta de la verkoj de pentristo, juvelisto aŭ skulptisto, kun indiko de la loko, kie la verkoj situas kaj de mencio de ilia posedanto, se tiu persono akceptas. Plej ofte aperas ĝenerala prezento de la artisto. La plej ofta titolo de tia katalogo estas la nomo de la artisto kun la naskiĝdato kaj la mortodato. Ideale oni kolektu plej multe da informoj pri tiu persono ; oni metu en la katalogon informojn pri genealogio, lertigado, komenco en la kariero, matura periodo, vivofino. Venu indikoj pro la famo de tiu personeco, kiel la recenzistoj kaj la publiko akceptis lin/ŝin. Menciindas la lernantoj, la amikoj, la sekvantoj. Arkivaj dokumentoj bonvenas en tia katalogo : juraj aktoj pri vivoeventoj kaj similaj.
Tiu esprimo rezonita katalogo naskiĝis en Francio kaj restas en diversaj lingvoj. Ĝi estas uzata precipe de muzeoprizorgantoj, historiistoj pri arto, profesiuloj pri arta komerco kaj kolektantoj, kiuj deziras difini la valoron de sia havaĵo por asekuroj.
La vorto «raisonné» signifas, ke la historiisto prezentas la kompletan verkaron de la artisto laŭ difinita ordo :
Alfredo Kindelán
Alfredo KINDELÁN Duany (Santiago de Cuba, 1879-Madrido, 1962) estis hispana militisto kaj aviadisto, konsiderita fondinto de la aktuala Hispana Aerarmeo.
Li estis la unua estro, en 1913, de la branĉo de Aviado de la Servo de Milita Aeronaŭtiko, estrita de Pedro Vives kiu kontemplis duan branĉon de aeronaŭtiko. Li partoprenis kiel Ĉefo de Aero, respondeca pri la aera forto de la flanko de la generalo Francisco Franco dum la Hispana Enlanda Milito. Direktoro de la Supera Lernejo de la Armeo kaj membro de la Reĝa Akademio de Historio, lia plej grava verko estas Mis cuadernos de guerra, sed li verkis multajn aliajn primilitajn kaj prihistoriajn verkojn. Li estis nomumita markizo de Kindelán en 1961. ​
Červená Lhota (kastelo)
Červená Lhota estas konata renesanca akvokastelo en Ĉeĥio, pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Ĝi situas en la samnoma vilaĝo, en orienta parto de sudbohemia regiono, 10 km for de la distrikta urbo Jindřichův Hradec. La pitoreska konstruaĵo troviĝas meze de la fiŝlago sur rokeca insuleto kaj havas fermitan kvaralan dispozicion ĉirkaŭ la kvadrata korto. Alira vojo al la kastelo kondukas trans ŝtona ponto, kiu anstataŭigis la originan lignan falponton.
Historio
Dum la jarcentoj la kastelo apartenis al diversaj nobelaj posedantoj. La plej konata estas princa familio Schönburg-Hartenstein, kiu posedis la kastelon inter 1835 kaj 1945, kiam ĝi estis konfiskita de la ŝtato.
En la jaroj 1796 – 1799 en la kastelo loĝis komponisto kaj kunfondinto de la germana opero Karl Ditters von Dittersdorf.
Trarigardo
La kastelo estas malfermita por publiko ekde aprilo ĝis fino de oktobro. La trarigardo daŭras proksimume 50 minutojn kaj dum ĝi eblas vidi 16 kameretose ekipitajn cambrojn prezentantajn loĝadon de nobelaro ekde renesanco ĝis la 19-a jarcento. Rimarkinda estas vira laborĉamvro kun renesancaj bildoj, baroka manĝejo kun riĉa stuka ornamo kaj ĉarma franca salono ekipita en la stila de dua rokoko. En someraj monatoj eblas krome viziti kastelajn kelojn kaj vendoekspozicion pri t.n. kaprompiloj.
Ĉirkaŭ la fiŝlago kondukas promenvojo rande de la natura kastela parko kun variaj specoj de arboj.
Getting Acquainted
A Fair Exchange (Bona interŝanĝo) antaŭe nomita "Getting Acquainted" (Interkono) estas usona komedia muta filmo de 1914 farita de Keystone Studios, en kiu ĉefrolas Charlie Chaplin kaj Mabel Normand. La filmo estis verkita kaj reĝisorita fare de Charles Chaplin.
Resumo
Charlie kaj lia edzino piediras tra la parko kiam ili renkontas Ambrozion kaj lian edzinon. La du viroj enamiĝas unu al alies edzinoj kaj komencas interkuri tra la parko.
Limay (stacidomo)
Limay estas franca stacidomo sur linio Paris Saint-Lazare - tra  situanta en  Limay, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Mantes-Station par Conflans-Ste-Honorine (334000).
Ĥorologio
Ĥorologio (el greka χῶρος, khōros, "loko, spaco"; kaj -λογία, -logia) povas signifi
En geografio, la termino estis unuafoje uzata de Strabo. En la 20a jarcento, Richard Hartshorne prilaboris denove tiun nocion. La termino estis popularigita de Ferdinand von Richthofen.
Alfred Hettner estas konata pro sia koncepto de ĥorologio, nome studo de lokoj kaj regionoj, koncepto kiu influis super kaj Carl O. Sauer kaj Richard Hartshorne. Krom Eŭropo, lia laborkampo koncentriĝis ĉefe en Kolombio, Ĉilio kaj Rusio. Laŭ li, geografio estas ĥorologia scienco aŭ estas studo de regionoj. Hettner malakceptis la komprenon ke geografio estu aŭ ĝenerala aŭ regiona. Geografio kiel aliaj kampoj de lernado devas temi kaj pri unikaj aĵoj (regiona geografio) kaj pri universalaj (ĝenerala geografio), sed la studo de regionoj — speciale en la formo de lia alproksimiĝo al Länderkunde — estas la ĉefa fako de geografio.
Cadereyta de Montes
Cadereyta de Montes estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Querétaro, kiu situas en la centro parto de Meksiko, ĉirkaŭ 200 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Cadereyta. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 22004.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 57204 loĝantojn. El tiuj estis 26698 viroj kaj 30506 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1,131.00 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2040 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 44510 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 814 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,83 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
László Jakucs
László Jakucs [lAslO jakuĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jakucs László estis hungara speleologo, geologo, altlerneja instruisto. Lia frato estis Pál Jakucs. László Jakucs naskiĝis la en Sarkad, li mortis la  en Szeged.
Biografio
László Jakucs maturiĝis en kalvinana gimnazio en Debrecen en 1945, poste li akiris geologian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1949. Jam dum la studentaj jaroj li amatore partoprenis en trovoj de kavoj. En la sekva jaro li plustudis en geologia instituto en Moskvo, post la hejmenveno li laboris en simila instituto en Budapeŝto. Estis li, kiu en la mondo la unua trovis kavernon science ĉe Aggtelek en 1952. Tie estis rojo, kiu malaperis en la teron. Li farbis la akvon kaj la farbo aperis en for en fonto. Li konstatis eblan groton, kiun fine li trovis. Inter 1953 kaj 1963 li estis direktoro de kavoj, grotoj en Aggtelek. Intertempe li doktoriĝis en Universitato Lajos Kossuth en 1958 kaj kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1961. Li estis docento (1963–1971), profesoro (1971–1991), katedrestro (1964–1991) en Universitato Attila József. Li iĝis akademia doktoro en 1970. Li vojaĝis al Kubo en 1969, al Slovenio en 1990. Li ricevis plurajn premiojn, memormedalojn. Li edziĝis dufoje pro eksedziĝo, la unua edzino naskis filinon en 1950, la dua gefilojn en 1955 kaj 1957.
Nord-Stavropolo-Pelagiada minejo
Nord-Stavropolo-Pelagiada minejo estas la gasminejo kiu situas en Stavropola regiono (Rusio), 36 km nord-okcidente de la urbo Stavropolo kaj estas parto de la Nord-Kaŭkaza naftogasa provinco.
Ekspluatado
Ĝi estis malkovrita en 1950, ekspluatata ekde 1952 kaj ekde 1959 servis kiel la baza minejo de la gasdukto Stavropolo — Moskvo. Ekde 1979 ĝi funkcias kiel subtera gasdeponejo. La komenca gaskapacito estis taksita je 228 miliardoj da kubaj metroj, la elminigado ĝis 2002 sumiĝis je 211,5 miliardoj da kubaj metroj.
Geologio
La minejo situas en la centra parto de la Stavropola volbo kaj subiĝas al granda antiklinalo kun la Nord-Stavropola kaj Pelagiada kupoloj (grandaj je 33 x 19 kaj 20 x 12 km, amplitudo 300 kaj 200 m respektive).
En la minejo oni malkovris kvar gaskuŝejojn: en la terigenaj sedimentaĵoj de la karagana, ĉokraka (meza mioceno de neogeno) kaj ĥaduma horizontoj, kaj de la verda tavolaro (eoceno de paleogeno). La ĉefa gaskapacito estas ligita al la ĥaduma horizonto, kiu supre konsistas el aleŭrolitoj, malsupre — el intertavolaj aleŭrolitoj, grejsoj kaj argiloj. La ĥaduma horizonto kuŝas je fundo 700-850 m. La efika dikeco de kolektujoj estas 22,3 m, poreco 21,6%, penetrebleco malpliiĝas de malsupre supren de 1,5 ĝis 0,1-0,01 mkm². La komenca tavolpremo estas 6,5 MPa, tavola temperaturo 65 °C. La gaskuŝejo estas tavola volba. La komenca gasakva kontakto registriĝis laŭ absoluta marko de -466 ĝis -522 m. Oni elminigis po 300-500 mil m³ diurne. La gasa enhavo: metano 96,5%, homologoj da metano 1,8%, karbonduoksido 0,2%, azoto 1,5%.
Rheurdt
Rheurdt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Venko
Venko signifas
Proverbo
Ekzistas proverbo pri venko en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Sanfront
Sanfront estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barge, Brossasco, Envie, Gambasca, Paesana, Rifreddo kaj Sampeyre.
Rektorejo malnova (Arnstadt)
La Malnova rektorejo (germane: Altes Rektorat) estas unu el multaj historiaj domoj en la urbocentro de Arnstadt (Kohlgasse nr. 17).
Historio
La unua mencio endokumenta faritis en 1412, en la plej malnova konservita registro pri heredaj tributoj. En ĝin oni skribis kun la nomoj de la posedantoj kaj la situo de iliaj bienoj la impostojn grundajn kaj konstruaĵajn pagitajn sub formo de mono aŭ naturaĵoj.
Por tiu ĉi grundo troviĝas la mencio 1 talento de s-ro Conrad von Than al Michaelis de la bieno de ĉe la fino de Kohl-strateto, kiun posedis la sinjorino de Kefernburg. El tiu relative alta sumo oni povas konkludi ke la bieno estis granddimensia. Temis verŝajnje pri la nuna loĝejo kiel ankaŭ pri la nuna grundo de la najbara lernejo, kiu etendiĝas ĝis Berg-strateto.
La ĉefo de Johann Sebastian Bach, la ĉefdiakono Quirinus Hedenus aĉetis ĝin en 1681. En 1838 troviĝis surloke la lerneja direktorejo, ekde 1894 la Muzeo pri regiona historio (instalita fare de Museumsgesellschaft) kaj la urba arkivo, de 1935-60 daŭra ekspozicio pri Bach. En la 1920-aj jaroj la ejo ankaŭ servis kiel junulargastejo.
Priskribo
De la mezepoka konstrusubstanco troviĝas nuntempe nur etaj restoj, ekz. rondarko de romanikstila fenestro uzite kiel spolio en la kelo. La tuto forbrulitis kiel multaj aliaj konstruaĵoj dum la incendio de 1581. En la jaro 1600-a konstruis Anton Christoph Kirchberger novan loĝdomon, kiu konservitis kvazaŭ neŝanĝita ĝis nun. La konstrutempon oni eltrovis post analizo de la jarringoj de la uzitaj traboj.
Vidu ankaŭ
Junulargastejo de Arnstadt
Mendionde
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lekondar.
Balatonberény
Situo
Balatonberény estas la plej lasta komunumo laŭ la suda bordo de Balatono, situanta laŭ traira flankovojo (ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo estas proksime), laŭ fervojo Budapeŝto-Nagykanizsa. Fonyód troviĝas 20 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis unuafoje menciita en la jaro 1121, en la fondletero de monaĥejo de Almádi kiel „Buren”. La hungara grafo József Hunyadi konstruigis banejon en la jaro 1881, post tio la vilaĝo iĝis ŝatata loko por la ripozantoj. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. En la proksimo situas la varmakvaj kuracbanejoj de Hévíz kaj Zalakaros.
Aŭtoliko
Aŭtoliko estis evidente la pomo, kiu ne falis malproksime de la arbo, lia patro estis kromalie dio de ŝtelistoj.
Eble lia faro plej konata estis ŝtelo de la brutaro de la eĥalia reĝo Eŭrito kaj pikanta estas, ke el tiu ĉi faro li kulpigis la heroon Heraklon. Tiun ĉi okazaĵon oni konsideras la unua kazo, kiam la ŝtelisto krias: "Kaptu ŝteliston!"
Ŝtelon de brutaro li ankaŭ faris de Sizifo, sed Sizifo estis pli sprita, metis insidon per brutoj, sur kies hufoj estis surskriboj „Ŝtelis Aŭtoliko“, do li estis baldaŭ post la delikto konviktita kaj punita.
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
Kultura Centro Jawaharlal Nehru ĉe la ambasadejo de Barato en Moskvo
Kultura Centro Jawaharlal Nehru ĉe la ambasadejo de Barato en Moskvo estis fondita en 1989 kiel fako de la Barata Konsilio pri kulturaj ligoj kun celo doni freŝan impulson en la rilatoj inter Rusio kaj Barato
La ĉefa tasko de la Centro estas establi, fortigi, kuraĝigi kaj subteni kulturajn rilatojn inter la du landoj.
La dato de fondiĝo de la Centro kongruas kun tiu de la naskiĝo de la unua ĉefministro de Barato Jawaharlal Nehru, kiu multe kontribuis en la historio de barata-rusia amikeco kaj kunlaboro.
Novella
Novella estas komunumo de Italio, kiu ekestis komence de la jaro 2020 per kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Brez, Cagnò, Cloz, Revò kaj Romallo. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Árpád Bényi
BÉNYI Árpád (bEnji) estis hungara pentristo, grafikisto naskita en Târnăveni la 23-an de marto 1931 kaj mortinta en Debreceno la 24-an de decembro 2006.
Kariero
Árpád Bényi finis en 1955 pedagogian altlernejon en Segedo, en 1966 en la Universitato Kossuth Lajos de Debreceno. Inter 1955-59 li loĝis en Kunhegyes poste en Berettyóújfalu. De 1975 li vivis en la artistkolonio de Debrecen. En 1981-92 li gvidis la desegnkatedron de altlernejo Nyíregyháza, de 1986 li prelegis arthistorion en la universitato Kossuth Lajos de Debreceno.
(14059) 1996 BB2
(14059) 1996 BB2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Der Tod und das Mädchen (arĉkvarteto)
Der Tod und das Mädchen estas la titolo de arĉkvarteto n-ro 14, d-minora, op. post., D 810 de Franz Schubert. Schubert komponis la kvarteton por du violonoj, vjolo kaj violonĉelo jam en 1824, unua privata prezentado okazis la 1-an de februaro 1826 en la viena loĝejo de kantisto Joseph Barth. Ĝin publikigis post la morto de la komponisto en 1829 eldonejo Josef Czerny. La unua publika prezentado okazis marton de 1833 en Berlino. La verko apartenas krom la kvartetmovimento en c-minoro, D 703 kaj la du arĉkvartetoj en a-minoro, D 804 resp. op.29, ankaŭ nomata "Rosamunde"-kvarteto, kaj G-maĵoro, D 887 resp. op.161 al la grupo de la malfruaj kvartetoj de Schubert.
La kvar movimentoj staras en minoro. La dua movimento, Andante con moto, estas variaĵaro pri la enkonduko al la lido Der Tod und das Mädchen, kiun Schubert komponis en 1817 pri la samnoma poemo de Matthias Claudius. Ĉi tiu donis al la kvarteto la kromnomon kaj faras ĝin elstara specimeno de la subjekto Morto kaj junulino, konata jam ekde la renesanco.
Fono
La verkado de la arĉkvarteto okazis en la plej malfacila fazo en la vivo de Schubert. Li intencis muzikiste enradikiĝi en Vieno kaj – kiel Mozart – akiri respekton kiel operkomponisto. Post kelkaj provoj ekde 1814 la nun 26-jara volis eldevigi 1823 la trarompon per tri operoj. Li fiaskis, ĉar la libretoj validis kiel malabundaj kaj lia muziko ne trafis la publikan guston. Samtempe li grave malsaniĝis je sifiliso kaj neŭrastenio. Ĉi tiuj krizaj vivcirkonstancoj formas la fonon de la komponaĵo, sed ili ne klarigas ilian rekonatan altegan artan rangon.
Formado
Kiel absoluta muziko la kvarteto d-minora ne estas programe destinita de la titolo. Ĝi ne priskribas muzike la Morton aŭ la junulinon, sed la sinsekvo okazas laŭ muzikinternaj reguloj kaj esprimformoj same kiel je simfonio aŭ sonato. La arĉkvarteto konsistas el kvar malsame longaj movimentoj, kiuj kune daŭras proksimume 41 minutojn, se ĉiuj ripetoj estas ludataj.
Unua movimento
Escepte la 2-an movimenton la movimentoj estas karakterizataj de la „tragedia streĉosfero inter esto kaj neniiĝo. […] Jam la enkondukaj dek kvar taktoj montras per sia parolanta sinsekvo de muĝa al- kaj admonvoko, mallaŭta, maltrankvilega demando kaj angora meditado kvazaŭ epigrama surbaze de seriozega animagordo de la tuto. Encerbiĝe jen ankaŭ jam aperas la maltrankvile pela triolmotivo, kiu regas vastaparte la unuan movimenton kiel mova elemento.“ La 1-a movimento baziĝas sur la sonata formo, tamen sen aparta malvolviĝa parto, ĉar temprezento kaj resumo tiun jam enigis, ĉar post la prezentado de la temoj tuj komencas tralabora proceso. Okulfrape la unua temo (t. 15-19) prezentata en pianissimo ludas neniun rolon, ĝi reaperas post la okta ripetado nur mallongigite kaj kaŝite en la 2-a violono mallonge antaŭ la komenco de la resumo (T. 152) kaj poste finfine en la elkonduko (t. 311). Krom la triolmotivo el la enkonduko, kiu apogas jam la unuan temon laŭ trarompita stilo kaj plue estas malvolvita, la dua temo (T. 62-65) destinas la movimenton. En ĉiam novaj formaĵoj kaj kuntekstoj ĝi pasas tra la kvar instrumentoj, kiuj egalrajte partoprenas la malvolvadon. Je tio Schubert malfermas al si per ŝanĝo de laŭteco, tonalto kaj harmoniaro novajn esprimvariaĵojn inter kruta (unusono) kaj delikate elasta. Foje aliĝas mallonge ekbrila nova motivo (t. 102), foje la 2-a temo en la resumo estas reduktita al akompanfiguro, sur kiu leviĝas melodieto kun la karakteriza unu-kaj-duontona paŝo de la harmonia minorgamo (t. 187). Je tio okazas la tema laboro en blokoj separitaj per krutaj cezuroj (fortissimo, unusono). La unuaj 40 taktoj de la movimento havas neniun egalvaloraĵon je la komenco de la resumo, la aliaj partoj retroviĝas parte identaj, parte transponitaj kaj kompozicie ŝanĝitaj, sed egalaj laŭ paso kaj daŭro, en la resumo. La kodo (t.299) „kondukas trans veaj fremdnotaj disonancoj, mediteme eltenataj akordoj kaj reveno de la unua evoluo de la unua temo finfine al laciĝa malleviĝo en melankolion kaj funebron.“
Dua movimento
La temo citas en la unua parto la oktaktan enkondukon de la lido „Der Tod und das Mädchen“, oktakta periodo konsista el du egalaj duonoj. En la dua parto aldoniĝas du pliaj periodoj, je kio la unua formas la mezparton de la temo kaj la dua ĉirkaŭfermas la temon per melodiaj rilatoj al la komenco de la temo. La temo estas prezentata en pianissimo kiel homofona, akorda tonmetaĵo. En la unua variaĵo la violonĉelo ludas la basvoĉon de la temo kordopluke, la mezvoĉoj plenigas la akordojn per triolaj tonripetadoj. Je tio la 2-a violono plejparte tenas la melodinotojn, kiun alikaze laŭ la principo de la trarompita stilo ĉiam estas audeblaj, kaj la 1-a violono figuras trisonorompojn kaj fremdnotojn helpe de ritmomodelo ruze ligita kun la pavanritmo. La dua variaĵo altigas laŭtecon, mallongecon de la notvaloroj (interna akcelado) kaj esprimon, ĉi lastan per alta violonĉela melodio, kiu alprenas la pavanritmon en ĉiu dua takto, kiu troviĝas en oktoj kaj duoblaj notvaloroj en la vjolo, krom tio harmoni-subtenaj tonoj en punktigoj en la 2-a violono kaj triosonorompoj laŭ deksesonaj notoj en la 1-a violono. Provizora pinto de la intensiĝo estas la tria variaĵo, kiu atingas per fortissimo, per unusono kaj per denove duobligitaj notvaloroj de la pavanritmo tre krutan esprimon de la temo. Je la plua paso la mezvoĉoj konservas ĉi tiun novan version de la pavanritmo, dum kiam la eksteraj voĉoj ludas al tio etajn melodiajn turnojn aŭ akordojn komplemente metitajn. La kvara variaĵo alikondukas la intertempe kreitan energion en la delikaton per la tonaloŝanĝo al G-maĵoro, laŭteco reduktita al pianissimo, karesema melodiaro en la du malsupraj voĉoj, kiuj reekprenas la temon laŭ la originala ritma formo kaj per kelkaj melodiaj turnoj. Pli malfrue ankaŭ partoprenas la 2-a violono, dum kiam la 1-a violono figuras je tio maltrudiĝemajn triolojn. Ĉi tiuj troviĝas en la 1-a parto de la kvina variaĵo en la baso, dum kiam la mezvoĉoj artikulacias la temon kiel en la variaĵo kaj la 1-a violono ludas deksesonajn notojn plejparte kiel tonripetadojn. Per tio ekestas jam intensiĝo, kiu okazas ĉefe en la dua parto per akordaj tonripetadoj en deksesonaj notoj de la tri supraj voĉoj, je kio la violonĉelo reekprenas la temon iomete figuritan. Post trakonduko per trioloj de la 1-a violono sur konstantaj akordoj komencas la elkonduko preĝece en triobla p kun la iomete ŝanĝita homofona tema elformado de la komenco.
Resume Schubert elgajnas el la temo laŭ la senco de absoluta muziko multajn esprimvariaĵojn kaj kompoziciajn rafinecojn, sed ne laŭ la semantika senco el la Morto de la lido multajn facetojn, kio ja ne estas la tasko de la arĉkvarteto. Kompare kun aliaj variaciaroj de Schubert aŭ aliaj komponistoj la temo estas orelfrape konstanta kaj travivas malmultajn variiĝojn, simile al la dua movimento de la kvarteto Hoboken-registro 77, C-maĵora ("Kaiserquartett") de Joseph Haydn. La diferenco tamen estas, ke ĉi tiu lasta prezentas la neŝanĝitan melodion en pokaze nur unu instrumento, dum kiam en la ŝurberta kvarteto la melodio ofte estas dividita sur pluraj instrumentoj.
Tria movimento
La malmola, akra skercotemo (allegro molto, forte, unusono de la violonoj) estas oktakta periodo, kiu retroviĝas en la dua parto de la skerco en la du malsupraj voĉoj, je kiu la supraj voĉoj takton post takto paŝas malsupren, kiu korespondas kun la passus duriusculus, ekde la renesanco esprimo de doloro aŭ sufero en muziko. Kontraŭ tion „la delikate kaj ĉarme kanta trio“ kun sia ŝanĝiĝo al maĵoro, pianissimo kaj plejparte homofona belsono formas krutan kontraston, kiu devenas de 16-takta melodio (du periodoj). Pro la da capo de la skerco ankaŭ ripetiĝas la komenca sinteno.
Kvara movimento
„En la Presto-Finale superregas denove, sed eĉ pli emocie ol en la unua movimento, la funebraj, minacaj fortoj la kampon. Unusone komenciĝas la kvar instrumentoj per la maltrankvile rapidega d-minora ĉeftemo. Ĝi destinas la kompletan karakteron de la tuta movimento, kiu kreskakvante elvokas la imagon de ĉasado.“ Ĝi konsistas el du oktaktaj periodoj prezentata en piano, kies unua duono estas identa kaj kies dua duono komence kondukas al f, post la novkomenco poste en la bazan tonon d. La tria takto estas separata tuj post la temprezentado kaj uzata kiel akompanmotivo en la 1-a violono, dum kiam vjolo kaj violonĉelo ekprenas la temon per imita voĉkomenciĝo. Dumpase de la tralabora proceso la motivo fariĝas memstara, konsistiga elemento. La dua temo (t. 88) metas akran kontraston al la unua, haltigante la antaŭe pelan movon per sia kompakte homofona tonmetaĵo, per la retenata ritma movo (nur ankoraŭ unu longa tono por takto), fortissimo kaj sforzato, kio donas al ĝi krudan esprimon. La malvolviĝo baziĝas tamen plej parte sur la ĉeftemo, kaj tio en blokoj, kies rapidega movo ĉiam denove estas haltigataj per krutaj fortissimo-cezuroj, kies akordoj memorigas pri la dua temo. Sekvas malvolva tralaborado de la unua temo. Je la epilogo (t. 252) la separita motivo el la ĉeftemo formas la akompanon por iomete hungareca melodio de la 1-a violono. La strukturo de la movimento konformas al tiu de la unua movimento: Post la temprezentado, kiu jam komencas la malvolvon per daŭra tema laboro, aperas la resumo samstruktura, kompreneble podetale variita. La kodo komenciĝas en t. 651 per reekpreno de la unua temo en sia originala formo, por poste ekde t. 707 je prestissimo enbuŝiĝi en stretto, kiu siaflanke intensigas la pelantan movon ekde en trioblan f kaj plenenergie finas kaj la movimenton kaj ankaŭ la kvarteton sur ĝia pinto.
La analizo pruvas, ke Franz Schubert malgraŭ mizeraj vivcirkonstancoj sukcesis per ĉi tiu kvarteto kompozicie abundan majstroverkon. La preskaŭ daŭre streĉa tono kaj la faskigita energio eble estus rekte rilatigeblaj al lia krizo, la teknika lerteco kaj anima trapenetro montras vaste trans tio.
Sabaneta
Sabaneta estas municipo de Kolombio. Ĝi situas en la departemento Antjokio, lokigita ĉe la nord-okcidento de la lando. Komence de en la municipo vivis   sur areo de 15 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lipo (apartigilo)
Lipo aŭ Lippe havas plurajn signifojn.
Anatomio
Lipo estas:
Geografio, Historio
Lipo, germana Lippe, estas nomo (aŭ parto de la nomo) de:
Familia nomo
"Lippe", "zur Lippe" aŭ "von der Lippe" estas germanaj familiaj nomoj, interalie de:
Aerkuseno
Aersako (angle airbag) aŭ aerkuseno estas sekureca aparato en veturiloj, por la sidantoj. La aerkuseno abrupte plenbloviĝas okaze de akcidento inter la sidanto kaj iu rigida, malmola aŭtomobila parto.
Oni povas paroli pri front-aerkusenoj kaj pri flank-aerkusenoj por la stiranto kaj la kunsidanto, kiuj aersakoj hodiaŭ jam estas standardaj en la novproduktitaj veturiloj. La flank-aerkusenoj por la poste sidantoj kaj la kapo-aerkuseno aperas nuntempe ĉefe en la multekostaj veturiloj (nomata ankaŭ supra klaso). Oni povas malaktivigi la aersakon de la kunsidanto, ekz. okaze de bebo-sidejo.
La unua patento por aerkusen-simila ekipaĵo aperis en 1920 por aviadiloj. La unuaj aerkusenooj aperis amase ĉe la usonaj aŭtomobiloj ekde 1973. La fronta aerkuseno estis deviga en Usono en 1993. La unuajn flankajn aerkusenojn enkondukis Volvo en 1995 ĉe Volvo 850, la unuajn kapajn aerkusenojn en 1998 ĉe Volvo S80. La aerkuseno por motorbicikloj aperis en 2006 por Gold Wing 1800.
Funkcio: post kiam kraŝ-sensiloj (malakcelaj datenoj) sendas signon al la aerkuseno, ekbrulas eksplodaĵo (ĝis 1995 natria nitrido kun kalia nitrato, poste nevenenaj senacidaj kemiaĵoj). Pro tio plenboviĝas plasta, nilona aŭ alia poliamida sako ene de ĉ. 10–40 ms. La gasgeneratoro produktas ĉefe 60-150 litrojn da nitrogeno: 10 NaN3 + 2 KNO3 → 5 Na2O + K2O + 16 N2
Pola Negri
Pola NEGRI, aŭ realnome Barbara Apolonia CHAŁUPIEC (naskiĝis en 1897 - mortis en 1987) estis pola filmaktorino, internacia stelulino de muta kino.
Junaĝo
Kiam Pola estis infano, ŝia patro estis arestita de rusoj kaj forportita al Siberio. En 1902 kun patrino ŝi ekloĝis en Varsovio. Tie ŝi finstudis teatran lernejon kaj komencis aktori en teatroj: la Granda, la Malgranda kaj la Somera. Dum la 1-a Mondmilito Pola malsaniĝis je ftizo kaj estis kuracata en Zakopane. Post reveno el la kuracloko kinofirmao Sphinx proponis al ŝi rolon.
La filmodebuto de Pola Negri estis Sklavino de sensoj. Ŝi ludis ankaŭ en Edzino, Studentoj, Bestio kaj en la filmoserio Misteroj de Varsovio (Arabella, Ĉambro n-ro 13, Lia lasta ago). Tiam ŝi ekuzis la pseŭdonimon Pola Negri honore al sia plej ŝatata itala poetino - Ada Negri.
Fameco
En 1917 Pola Negri forveturis al Berlino; tie ŝi ludis ĉe Max Reinhardt kaj en germanlingvaj filmoj: La okuloj de mumio Mia, Carmen, Madame du Barry, Sumurun kaj aliaj, reĝisoritaj interalie de Ernst Lubitsch.
En 1923 ŝi veturis al Holivudo kaj ludis en Hispana dancistino, Malpermesita paradizo (alte taksata pro la rolo de imperiestrino Katerina), Hotel Imperial, Amo de aktorino kaj multaj aliaj. Ŝi estis serioza konkurantino al Gloria Swanson.
En Usono Pola Negri iĝis stelulino de muta kinoarto kaj seksosimbolo, interalie pro amaĵoj kun Charlie Chaplin kaj Rudolph Valentino (oni akuzis Pola, ke ŝi eluzis la entombigan ceremonion de Valentino por sinprezento) kaj pro onidiroj pri amo inter Pola kaj Margaret West.
Poste Pola ekludis en sonaj filmoj (Pro devigo de virino) sed tio ne finiĝis sukcese pro ŝia malagrabla, malalta voĉo kaj pola akĉento. Tial ŝi revenis al Germanio komence kun famaj sukcesoj, sed kiam nazioj ekregis, la ministro pri propagando Joseph Goebbels malpermesis al ŝi engaĝiĝi en kinoarton pro onidira, juda deveno. En la afero intervenis Hitlero mem, kiu tre ŝatis Pola; ŝi ludadis denove en germanaj filmoj: Mazurka, Moskvo-Ŝanhajo, Madame Bovary (1937), Tango Notturno kaj aliaj.
Antaŭ la 2-a Mondmilito ŝi revenis al Ameriko. Ankoraŭ kelkfoje ŝi aperis en filmoj, interalie He Diddle Diddle kaj The Moonspinners. Lastan fojon filme ŝi ludis en la jaro 1965.
Cinamopipio
La Cinamopipio (Anthus cinnamomeus) estas mezgranda paserina birdo, membro de la genro de pipioj kaj familio de Motaciledoj (kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj longungulojn) kiu reproduktiĝas en Afriko. Ĝi estis iam kunigita kun la Granda, Novzelanda, Monto- kaj la Rufa pipioj en ununura specio, nome Pipio de Richard (Anthus novaeseelandiae), sed ili estas nuntempe plej ofte traktataj kiel separataj specioj.
Distribuado kaj habitato
Ili loĝas en herbejoj kaj kamparoj en Suda, Centra kaj Orienta Afriko, sudoriente de linio el Angolo tra la Demokratia Respubliko Kongo al Sudano. Ĝi troviĝas ankaŭ en sudokcidenta Arabio. Estas izolata populacio en la altaj teroj de Kameruno kiu foje estas konsiderata separata specio: Kameruna pipio (Anthus camaroonensis).
Aspekto
La Cinamopipio estas 15 al 17 cm longa kaj estas svelta birdo kun rekta sinteno. Ĝi estas sablokolora al bruna supre kun pli malhela strieco. La subaj partoj estas blankecaj aŭ palsablokoloraj kun strieca helbruneca brusto kaj senmarkaj ventro kaj iom brunecnuancaj flankoj; el tiuj helbrunecaj nuancoj devenas la komuna nomo de Cinamopipio kaj la latina scienca nomo kie cinnamomeus aludas al la sama ideo. La vizaĝo montras bildon de pala strio super la okulo kaj malhela subvizaĝa strio. La eksteraj vostoplumoj estas blankaj. La kruroj estas longaj kaj rozkolorecaj kaj la svelta beko estas malhela kun flaveca bazo ĉe la suba makzelo. Junuloj havas punktecan bruston, strietecon ĉe supraj partoj kaj iom da strieco en flankoj.
La birdokanto estas ripetata serio de babilecaj notoj, elsendataj dum ondeca flugokanto aŭ el malalta ripozejo.
La Kameruna pipio estas iom pli granda kaj malhela kun sablokoloraj subaj partoj.
Konservostatuso
BirdLife International disigis kaj unuigis la Cinamopipion kun la Granda pipio, kaj pro tio ne indikis separatan konservostatuson. Tamen Zimmerman, Turner, kaj Pearson (1999) konsideras ĝin kiel "la komuna orientafrika pipio."
Mouguerre
Mouguerre (Mugerre) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mugertar.
-650
En la jaro 650 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Gonzalo Pizarro
Gonzalo PIZARRO aŭ pli precize Gonzalo Pizarro Alonso (Trujillo, Hispanio, ĉ. 1510 - Kusko, Vicreĝlando de Peruo, 10-a de aprilo de 1548) estis konkistadoro hispana, patraflanka pli juna frato de Francisco Pizarro kaj unu el la ĉefaj rolantoj de la Konkero de Peruo kaj de la enlandaj militoj inter la konkerantoj. Li estris la Grandan Ribelon de Enkomendestroj de 1544 kontraŭ la hispana krono, proteste pro la aprobo de la nomitaj Novaj Leĝoj. Li estis nomumita Guberniestro de Peruo (1544-1548). Venkita de Pedro de la Gasca, en la batalo de Jaquijahuana (9-a de aprilo de 1548), estis arestita, juĝita, kondamnita je morto kaj senkapigita.
Ekkariero
Gonzalo Pizarro naskiĝis en Trujillo de Ekstremaduro, ĉirkaŭ 1510. Li estis kontraŭleĝa filo de la kapitano Gonzalo Pizarro Rodríguez de Aguilar la Longa, kiu havis lin kun María Alonso, muelistino de La Zarza (nuna Zarza de Montánchez), je ĉirkaŭ kvin leŭgoj de Trujillo. El tiu konkubineco naskiĝis ankaŭ Juan Pizarro, kelkajn jarojn pli aĝa ol Gonzalo.
Gonzalo kreskis sub kontrolo de sia pli aĝa frato Hernando Pizarro (la nura laŭleĝa frato), kiu zorgis pri tio ke li ricevu edukon de kavaliro. Kiam Francisco Pizarro, la plej aĝa frato de la familio (kvankam ankaŭ eksterleĝa), vizitis Trujillo en 1529, eble li vidis la unuan fojon Gonzalo kaj Juan. Certe li konvinkis lin, kun Hernando, aliĝi al la entrepreno de la konkero de Peruo per la promeso ke ili fariĝu riĉuloj.
Gonzalo pasis tiam al Ameriko kun Francisco Pizarro (1530) kaj partoprenis en ĉiuj epizodoj de la Tria Vojaĝo ĝis la kapto de la Inkaa Atahualpa la 16-a de novembro de 1532. Poste, li ĉeestis en la okupo de Kusko kaj en la hispana refondo de tiu urbo, kie li estis nomumita urbestro.
Je la ribelo de Manku Kapak en 1536, li estis el la grupo de hispanoj kiuj estis ĉirkaŭitaj en Kusko fare de miloj de inkaaj militistoj. Sub la ordonoj de Hernando Pizarro kaj estre de unu el la kavaleriaj rotoj, Gonzalo elstaris en la defendo de la urbo. Kun la helpo de miloj da helpantoj kanjariaj kaj ĉaĉapojaj, la hispanoj rompis la sieĝon kaj atakis la fortikaĵon de Saksajŭaman (16-a de majo de 1536), kiam estis vundita morte Juan Pizarro, pro ŝtonfrapo sur la kapo.
Kiam estis haltigita Manku Kapak, tuj ekis la enlanda milito inter la konkerintoj. Ĝi estis okazigita pro la disputo inter Francisco Pizarro kaj Diego de Almagro pro la posedo de Kusko. Diego de Almagro, reveninte el sia malsukcesa ekspedicio al Ĉilio, okupis Kuskon en 1537 kaj enprizonigis Hernando kaj Gonzalo Pizarro. Tuj poste, Hernando estis liberigita kaj Gonzalo fuĝis el la prizono, kaj ambaŭ reorganizis la trupoj de Pizarro kaj kontraŭis la almagranojn. La fina batalo okazis en la batalo de Salinas, ĉe Kusko (6-a de aprilo de 1538), kiam Gonzalo estris la infanterion pizarran, havante elstaran partoprenon. La almagranoj estis venkitaj kaj Diego de Almagro enprizonigita kaj ekzekutita.
Tuj poste, Gonzalo akompanis Hernando-n al la konkero de Collao kaj Ĉarkas (aktuale Bolivio). Aliancanoj al la koja-oj, luktis kontraŭ la lupaka-oj en memorindaj bataloj, kiaj tiuj kiujh okazis en Desaguadero kaj en Koĉabamba. Pacigita la regiono, la hispanoj fondis La Plata (nune Sukro) kaj ekspluatis la riĉajn minejojn el arĝento de tiu areo. Gonzalo ekhavis la valoran enkomendon de Ĉaki.
Serĉe de Cinamolando
En novembro de 1539, Francisco Pizarro nomumis Gonzalo Guberniestro de Kito (aktuale en Ekvadoro) kaj rajtigis lin por entrepreni la malkovron de la País de la Canela (Cinamolando) kaj El Dorado.
Gonzalo Pizarro eliris tiam el Ĉaki, pasis al Kusko kaj ariĝis 170 soldatojn, 3000 indianojn kaj multajn kameledojn kiel ŝarĝbestoj. Li veturis al la montarvojo kiu kondukis al la nordo kaj alveninte al Kito li estis ricevita kiel guberniestro fare de la stabanaro de tiu urbo. Tie li decidis iri al Cinamolando, kion rakontoj situigis oriente, en ĝangala teritorio. Li eliris Kristnaske de 1540. Menciindas ke tiu ekspedicio prepariĝis en Kusko kaj el tie eliris, dum Kito estis nur trapasejo, antaŭ eniri en Amazonio.
En Motín atingis lin lia malproksima parenco kaj vic-oficiro Francisco de Orellana [oreJAna], fondinto de Guayaquil, kiu kunportis 23 soldatojn. La ekspedicio jam estis formita. Ili trapasis Kikson, nome lasta loko konkerita de la inkaoj; en Zumako ili kampadumis ĉe la deklivo de la vulkano Gvakamajo. Post kelkaj tagoj, ili trovis cinam-arbetojn, tre malbonkvalitajn, kio estis lia unua seniluziiĝo. Krome, ili eksuferis ĉiajn tipojn de penoj kaj suferoj, atakitaj de insektoj kaj reptilioj, same kiel ili eksuferis malsanojn pro la klimato tiom malsaniga kaj, plej grave, pro la malsato kiun ili eksuferis.
Gonzalo Pizarro lasis Orellana kun la ariergardanoj kaj antaŭeniris kun la avangardo ĝis la rivero Koka, kiun li nomigis kiel rivero Santa Ana. Tie li amikiĝis kun la kaciko kaj decidis ke unuiĝu al li Orellana kaj la cetero de la truparo. Ĉe la rivero oni konstruis brigantinon. Oni intencis iri laŭ la riverfluo serĉe de manĝo, ĉar malsato suferigis ĉiujn kaj la homoj minacis per ribelo. Orellana petis al Gonzalo Pizarro prunto de la brigantino dum tri aŭ kvar tagoj por alporti manĝaĵojn. Gonzalo akceptis kaj Orellana ekiris en la 26-a de decembro de 1541.
Kedarnath Singh
Kedarnath SINGH [kedaarnat sing] hindie: केदारनाथ सिंह (7an de julio 1934 - 19an de marto 2018) estis hindia verkisto kaj edukisto de Uttar-Pradeŝo, Barato. Li verkis poemarojn kaj esearojn. Li ankaŭ hindiigis la poezion de Brecht, Baudelaire kaj Rilke. Jam ricevinte plurajn premiojn, en 2013, li gajnis ankaŭ la premion Gjanpith, la plej alta literatura honoro atribuata de la barata registaro.
Gonzalo Pizarro
Serĉe de Cinamolando
Orellana kaj liaj homoj descendis laŭ la rivero Koka, eniris en la riveron Napo kaj, pluigante la fluon, en la 12-a de februaro de 1542 malkovris la famano Río Grande (Granda Rivero) kiun poste ili nomigos kiel Rivero de la Amazonoj. Jam sen intenco reveni ĉe Gonzalo, Orellana descendis la kompletan fluejon de la rivero, ĝis ties elfluo en la Atlantikon.
Kedarnath Singh
Profesie, Singh estis profesoro pri la hindia en la universitato Jawaharlal Nehru en Delhio.
Gonzalo Pizarro
Serĉe de Cinamolando
Gonzalo Pizarro, dume, suferante mil penojn, revenis al Kito du jarojn post la ekiro, kun apenaŭ dekoj de malsatintaj kaj nudaj hispanoj, nuraj survivintoj de la missorta ekspedicio. Li plendis indignoplene pro la "perfido" de Orellana kaj akuzis lin esti abandoninta lin en la malgastama ĝangala.
2802 Weisell
2802 Weisell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Gonzalo Pizarro
Serĉe de Cinamolando
Post la malvenko de la almagranoj en la batalo de Ĉupas (16-a de septembro de 1542), Gonzalo revenis al Kusko kaj interparolis kun Vaca de Castro, al kiu li ripetis sian fidelon. Li iris poste al Ĉarkas kaj retiriĝis al sia enkomendo de Ĉaki, kie li dediĉis sin al la serĉado de minejoj de oro kaj arĝento. Li pensis eble finigi tiel sian vivon, profite de la enspezoj de sia enkomendo, sed nova kortuŝo metis lin denove al la politika scenejo.
Ribelo de la Enkomendestroj
En 1542 la hispana krono promulgis la nomitajn Novaj Leĝoj ideitajn de Bartolomé de las Casas en klopodo por protekti la indiĝenojn; tiuj leĝoj establis la nuligon de la enkomendoj kaj de ĉia deviga laboro de indianoj. Oni kreis ankaŭ la entojn de la Vicreĝlando de Peruo kaj de la Real Audiencia de Lima. Estis elektita kiel unua vicreĝo de Peruo Blasco Núñez Vela kaj kiel personaro de la Audiencia lima 4 oidores: nome Diego Vásquez de Cepeda, Juan Álvarez, Pedro Ortiz de Zárate kaj Juan Lissón de Tejada.
2802 Weisell
Nomo
Ĝia nomo honoras la patron de la malkovrinto.
Gonzalo Pizarro
Ribelo de la Enkomendestroj
Kiam la Vicreĝo Núñez Vela alvenis al Peruo, li aplikis energie la plenumon de la Novaj Leĝoj. La enkomendestroj protestis indigne kaj organizis ribelon, elektinte kiel estro Gonzalo Pizarro, tiam riĉa enkomendestro en Ĉarkas.
Loganiacoj
La loganiacoj (Loganiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo gencianaloj (Gentianales). Ĝi enhavas 15 genrojn kaj ĉirkaŭ 350 speciojn,. Ĝia tipa genro estas loganio.
Multaj loganiacoj estas venenaj, inkluzive de la vomnukso.
Sanfrè
Sanfrè estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bra, Cavallermaggiore, Pocapaglia, Sommariva del Bosco kaj Sommariva Perno.
Loganiacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Gonzalo Pizarro
Ribelo de la Enkomendestroj
Gonzalo iris al Kusko, kie li estis bonege akceptita kaj proklamita Procurador General del Perú por protesti la Novajn Leĝojn antaŭ la Vicreĝo kaj, se necese, antaŭ la propra Imperiestro Karlo la 5-a (aprilo de 1544).
En Lima, la vicreĝo Núñez Vela iĝis malsatata pro sia arbitreco, ekzemple pri la murdo per propraj manoj de elstara urbano nome Illán Suárez de Carbajal. La jur-funkciuloj de la Audiencia, intence akiri popularecon, kliniĝis defendi la rajtojn de la enkomendestroj: enprizonigis la Vicreĝon (18-a de septembro de 1544) kaj enŝipigis lin revene al Hispanio.
Gonzalo Pizarro eniris triumfe en Lima en la 28-a de oktobro de 1544, estre de 1200 soldatoj. La oidores (jur-funkciuloj) de la Audiencia de Lima nomumis lin Guberniestro de Peruo en la 21-a de novembro de 1544. Gonzalo respondis nomumante leŭtenantoj de guberniestro: nome Alonso de Toro en Kusko; Francisco de Almendras en Ĉarkas; Pedro de Fuentes en Arekipo; Hernando de Alvarado en Trujillo; Jerónimo de Villegas en Piura, Lope de Ayala en Puerto Viejo kaj Gonzalo Díaz de Pineda en Kito. La ribelo kontraŭ la hispana krono estis jam farita kaj kelkaj klopodis konvinki lin por sendependiĝi kaj proklamiĝi Reĝo de Peruo, sed Gonzalo malakceptis tiun konsilon, ĉar li esperis la agnoskon de la Reĝo de Hispanio kiel Guberniestro danke al la fakto ke li estas frato de Francisco Pizarro.
Gonzalo Pizarro ĝuis popolan apogon; liaj homoj nomigis lin la «Granda Gonzalo» kaj la insurekcion la «Granda Ribelo». Dume, la Vicreĝo sukcesis fuĝi kaj elŝipiĝi en Tumbes, kaj poste eliris al Kito, kie li formis novan armeon kaj iris al la sudo; li okupis San Miguel de Piura kaj alvenis ĝis Motupe, sed dubinte pri la povo de siaj fortoj, decidis eviti la renkonton kun la gonzalanoj kaj tujege revenis al Kito.
Dume, en la sudo de la Vicreĝlando Peruo, la kapitano Diego Centeno, fidela al la hispana monarkio, eksciite pri la morto de la Vicreĝo ekarmiĝis kontraŭ Gonzalo en La Plata kaj regrupigis fortojn intence al restablo de la reĝa aŭtoritato. Sed Francisco de Carvajal, anstataŭanto de Pizarro, fuĝigis lin, sen okazigi batalon. Centeno refortiĝis tuje kaj formis povegan armeon de 1000 soldatoj, pro kio Gonzalo Pizarro devis eliri el Lima por iri persone lukti kontraŭ li, pasis tra Arequipa kaj alvenis al altebenaĵo. Ambaŭ armeoj luktis en la Batalo de Huarina, proksime al la lago Titikaka, en la 20-a de oktobro de 1547, en kiu estis venkita Diego Centeno. Tiu estis granda venko de la gonzalanoj, malmultaj laŭnombre (ili estis nur 400 soldatoj), venko grandparte ŝulda al la uzado de arkebuzaro plibonigita kaj direktita de Carvajal.
Malvenko kaj morto
Gonzalo Pizarro iĝis la absoluta estro de Peruo. Tamen, lia povo forvaporiĝis kiam la nova reprezentanto de la krono, nome la pastro Pedro de la Gasca, nomumita prezidanto de la Real Audiencia de Lima kun la titolo de «Paciganto», alvenis al Panamo, proponis pardonon al la ribelintoj kaj nuligis la Novajn Leĝojn. La fortoj de Gonzalo Pizarro ekdizertis kaj aliĝis al La Gasca, kaj la unuaj la Ŝiparmeo, kiu estis estre de la admiralo Pedro de Hinojosa.
Kun tiu ŝiparmeo kaj multaj homoj, La Gasca kursis al Peruo. Elŝipiĝis en Tumbes, poste sekvis al la sudo, pasante tra Trujillo, Huaylas kaj Jauja, kie li eksciis pri la malvenko de Huarina. Li pluis al Huamanga kaj Andahuaylas, kaj alproksimiĝis al Kuscko. Li jam havis multnombran armeon de 700 arkebuzanoj, 500 lancistoj kaj 400 kavalerianoj. Dume Gonzalo kunigis en Kusko nombran armeon de 900 soldatoj kaj atendis sian rivalon. Ambaŭ armeoj frontis unu la alian en la batalo de Jaquijahuana, en la pampo de Anta aŭ Sacsahuana, en la 9-a de aprilo de 1548.
Reale ne estis batalo sed fuĝo de la fortoj gonzalanaj kiuj dizertis al la armeo de La Gasca. La dizerto estis komencinta de la oidor Cepeda kaj la kapitano Sebastián Garcilaso de la Vega. Gonzalo Pizarro estis enprizonigita same kiel lia anstataŭanto Francisco de Carvajal, kun la ceteraj kapitanoj ribelaj. Ĉiuj estis senkapigitaj la postan taĝiĝon, escepte de Carvajal, kiu, ĉar li estis nenobelo, estis pendigita. La kapoj de Gonzalo kaj Carvajal estis senditaj al Lima kaj eksponitaj senlime en la Granda Placo de Lima, ene de kaĝoj el fero. Jarojn poste, venis al tiu aro la kranio de Francisco Hernández Girón, alia ribelulo ekzekutita. En 1563 ĉiuj tiuj kranioj estisŝtelitaj, laŭ rakontas al verkistoj pri tradicioj Ricardo Palma.
La senkapigita kadavro de Gonzalo estyis portita al Kusko kaj entombigita sub la ĉefaltaro de la preĝejo La Merced, kie jam estis la kadavroj de Almagro la Maljuna kaj Almagro la Juna.
Salvador de Zapardiel
Salvador de Zapardiel [salbaDOR dezaparDJEL] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. Salvador de Zapardiel estas komprenebla etimologie kiel Savinto de Zapardiel alude al rivero Zapardiel.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formata de Salvador kaj la submunicipo Honcalada, okupas totalan areon de 26,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 110 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 70 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Muriel de Zapardiel, San Esteban de Zapardiel kaj Lomoviejo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de rojoj inter kiuj Viejo, Regueras, Zapardiel kaj Caño. Tial estas naturprotekta areo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la mudeĥara preĝejo de la 16-a jarcento.
Rota
Rota estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 84 km2 kie loĝas 27571 geloĝantoj. Rota situas je 36 km de la provinca ĉefurbo Cádiz, sed tute antaŭ tiu urbo trans la markoleto kiu fermas la Golfeton de Kadizo.
Ĝi enhavas havenon kaj bazon de la Usona armeo.
M91
Pri la aliaj signifoj de "M91" vidu artikolon M kun nombro.
Citronventra kapito
La Citronventra kapito (Capito squamatus) estas specio de birdoj de la familio de Ramfastedoj aŭ de propra familio de Kapitonedoj, laŭ kelkaj fakuloj, sed ĉiukaze parencoj de tukanoj, tukanetoj, Sudamerikaj barbuloj ktp.
M91
M91 (Messier 91, aliaj indikoj — NGC 4548, IRAS12328+1446, UGC 7753, ZWG 99.96, MCG 3-32-75, VCC 1615, PGC 41934) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Citronventra kapito
La plej karaktera eco de tiu ĉi specio estas la verda ventro kiu nomigas la specion. Tamen la krono kaj dorso estas nigrecaj kiel ĉe aliaj membroj de la grupo. La subvosto estas blueca. La beko estas grizeca, fortika, mallonga kaj tre mallarĝa en bazo.
Cenzuro en Alĝerio
Laborkondiĉoj de ĵurnalistoj en Alĝerio evoluis depost la sendependenco en 1962. Post 1990 la gazetara kodo estis abolita, permesante pli grandan liberecon al la gazetaro. Tamen dum la interna milito en la 1990-aj jaroj pli ol 70 ĵurnalistoj estis mortigitaj, aŭ de la sekurectrupoj aŭ de islamanoj. 60 ĵurnalistoj estis mortigitaj inter 1993 kaj 1998 en Alĝerio.