cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolinci
Historio
La loko apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto de Fehértemplom, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Nikolinci 1240 homoj, (921 rumanoj (74 %), 143 ciganoj, 129 serboj, 9 hungaroj, 6 jugoslavianoj kaj aliaj).
Antonio Beccadelli
Antonio Beccadelli (1394–1471) (naskiĝis en Palermo, 1394 - mortis en Napolo, en la 19-a de januaro 1471) estis itala humanisto, poeto, diplomato, kanonika juristo, kronikisto kaj historiisto. Li estis la plej juna filo de Enrico di Vannino Beccadelli, kiu plenumis aktivan rolon en la sicilia politiko, servinte kiel Pretoro de Palermo, en 1393. Li helpis sian patron en ties negocoj ĝis kiam li entuziasme sentis sin altirita de la humanismaj studoj.
Biografio
Beccadelli travojaĝis multenombrajn italajn urbojn, kaj fariĝis studento de Gasparino Barzizza en Padovo. En 1419, li staĝis mallongatempe en Florenco, kaj el tie li foriris al Sieno por studi jurisprudencon. Sekve, li iris al Bolonjo kaj tie li restis ĝis aŭgusto 1427. Li reiris al Florenco, kaj el tie li vojaĝis al Romo, kie li restis ĝis 1428. En la sekvanta jaro li estis en Ĝenovo.
En 1434, li ekoficis en la servoj de Alfonso, reĝo de Aragono, kiu estis granda patrono de la artoj, kaj en ĉi tiu urbo Beccadelli fondis la akademion Porticus Antoniana, pli malfrue konata kiel Accademia Pontaniana, omaĝe al Giovanni Pontano. En Napolo, Beccadelli fariĝis intima amiko de Pontano, kaj enkondukis la junan klerulon en la majestan kancelierecon de la povohava reĝo Alfonso.
Beccadelli kaj la reĝo kunhavis grandan amon al la kulturo kaj la poeto akompanis la suverenon en ties taskoj de la reĝa kariero. Kiam Alfonso fariĝis malliberulo en la manoj de Filippo Maria Visconti, la Duko de Milano, en 1435, Alfonso konvinkis lian kruelegan kaj ruzan kaptinton liberigi lin, ĉar ne estis intereso de Milano malhelpi la aragonan viktorion en Napolo. Beccadelli, dank'al sia iama ligiteco al la milana kortego, plenumis gravan rolon en tiuj intertraktadoj.
Alfonso estis fianĉo de Maria de Kastilio (1401-1458), fratino de Johano la 2-a el Kastilio, en 1408, kies geedziĝo okazis en Valencio, en 1415. Ili ne havis gefilojn. En Napolo, Alfonso enamiĝis al nobela virino nomita Lucrezia d'Alagno, kiu fakte aktivis kiel reĝino en la napola kortego, tiel kiel inspira muzo. Beccadelli omaĝis ŝin per la latinaj vortoj: "Quantum rex proceres, quantum Sol sydera vincit, / tantum Campanas superat Lucrētia nymphas."
Post la morto de Alfonso, Beccadelli restis intima al la aragona krono, kaj servis al Ferdinando la 1-a. Alfonso konfidis al Beccadelli la instruadon de sia filo kaj sukcedinto. Fama eldono en Germanlingvio faris Friedrich Karl Forberg kun klarigoj en la latina lingvo sub la titolo De figuris Veneris.
Malgranda buntpego
La Malgranda buntpego (Picoides minor aŭ Dendrocopos minor) estas birdo de la genro Dendrocopos kaj ja la plej malgranda buntpego, ne pli granda ol ordinara paseredo! Tamen estas pego kun ties komunaj manieroj, ktp. Ĝi estis iam atribuita al genro Dendrocopos (foje malĝuste literumita kiel Dendrocopus), kaj ankoraŭ ĝi estas, sed ĝi aspektas pli proksima al la Strivizaĝa buntpego, Picoides pubescens.
La arealo de la malgranda buntpego okupas kvazaŭ la tutaĵon de la Palearkto, kaj oni agnoskas kelkajn subspeciojn.
Aspekto
Pro sia malgrandeco kaj kutimo resti sur pinto de altaj arboj en arbaroj kaj parkoj, tiu eta pego estas malofte facile rigardata, sed se oni trafas ĝin ĉe trunko estas facile identigita pro la larĝa striado en flugiloj kaj pli mallarĝa striado en supra dorso.
Kiel aliaj buntpegoj, la virbirdo havas ruĝon sur la kapo, sed la inbirdo ne (kvankam ambaŭseksaj junuloj havas pli aŭ malpli ruĝan kronon), ŝi estas do nur blank-kaj-nigra. Krome li havas brunan frunton, nigran superokulan strion kaj alian el la bekobazo al la nuko. La nuko kaj la supra dorso estas nigraj, sed la malsupra dorso estas tre striita nigroblanke. En flugiloj estas pli larĝaj kaj rimarkindaj strioj, kaj ankaŭ la eksteraj vostopumoj estas striitaj. Ĝi ne havas blankan makulon kiel blankdorsa buntpego kaj ne havas makulojn sur la flugiloj kiel granda buntpego aŭ mezgranda buntpego. Suba parto esta blanka kun strioj flanke. La beko kaj kruroj estas ardezgriza. Ne estas ŝanĝoj laŭ sezonoj.
Dimensioj: longeco de korpo: 14 cm - 16 cm malfermo de flugiloj: 28 cm - 39 cm pezo: 16g - 26g.
Disvastiĝo
Ĝi estas nemigranta, kaj loĝas en tuta Eŭropo. Tio estas okcidenta parto de la Malnov-Arkta ekozono (norda Eŭrazio, inkludante nordan Afrikon kaj okcidentan Azion), kaj orienta parto de ĝi (orienta Eŭrazio inkludante Japanion kaj nordan Ĉinion), kaj orienta regiono de Suda Azio.
La loĝantaroj de tiu ĉi specio estas ĉefe loĝantaj, sed povas esti nomademaj iagrade. Estas komunaj jaraj ŝanĝoj en populacinombro. Vintraj temperaturoj povas influi la vintran survivadon de la Malgranda buntpego' pro varmoperdo, dum veterkondiĉoj dum printempo povas kaŭzi nerektan efekton sur reprodukta kutimaro pro la manĝokvanto.
Ekologio
Ĝi renkontiĝas ĉie, kie estas altaj arboj, urbe eblas en vastaj parkoj, en malfermita kamparo kun arbaroj, grupoj de arboj, arbaretoj, alejoj kaj fruktĝardenoj aŭ en riverbordaj arbarzonoj.
Nokte la birdo ripozas en malnovaj truoj.
5060 Yoneta
5060 Yoneta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Malgranda buntpego
Nestado
Ĝi nestas unufoje jare dum aprilo kaj majo. Ĝi mem ĉizas nestkavon mem, foje uzanta malnovan aŭ naturan truon. Ino metas 5-8 brilblankajn ovojn, kiujn kovas ambaŭ gepatroj dum 11 tagoj. Geidoj estas nutrataj de ambaŭ patroj 20 tagojn kaj post ilia ekfluo ili estas ankoraŭ nutritaj ĉirkaŭ 10 tagojn.
5060 Yoneta
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana inĝeniero kaj amatora astronomo Katsuhiko Yoneta (1904 – 1957).
Malgranda buntpego
Nutrado
Ili manĝas insektojn kaj iliajn larvojn kaptitajn el la ligno kaj eĉ el la surfaco, ĉefe dum reprodukta sezono, malpli formikojn, vintre ankaŭ semojn.
Voĉo
Ties krio estas tre laŭta (por tiom malgranda birdo) kaj ripeta "Ki, ki, ki ..." sonante "flirte" iom kiel tiuj de kardelo sed monotone.
Subspecioj
Tiu ĉi specio Dendrocopos minor havas la jenajn 15 subspeciojn:
(8201) 1994 AH2
(8201) 1994 AH2 estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝia discentra orbito tanĝas tiun de Venuso, kaj ĝi povas alproksimiĝi je 0,07393 AU (11,059 milionoj da km) de tiu ĉi planedo. Ĝi perihelio etendiĝas preskaŭ ĝis la orbito de Jupitero, ĝi do estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido. Ĝi eĉ povas pasi je 1,861 AU (278,355 miliono da km) de Jupitero.
Maria Montessori
Maria MONTESSORI (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1870 en Chiaravalle, mortis la 6-an de majo 1952 en Noordwijk) estis itala pedagogo kaj psikiatro. Ŝi estas mondkonata pro la montesoria pedagogio, unuamomente adoptita (ekde 1907) en la infanlernejoj (nomitaj “Domoj de la infanoj”), kaj poste plivastigita al ĉiutipaj kaj ĉiugradaj lernejoj.
Vivo
Maria Montessori naskiĝis en Chiaravalle proksime al Ancona en burĝa familio. La gepatroi estis instruitaj personoj. La onklo de ŝia patrino estis la teologo kaj geologo Antonio Stoppani. Iliaj ideoj pri la kunligo inter teologio kaj natursciencoj certe influis la junan lernantinon.
Meze de la 1870-aj jaroj la familio translokiĝis al Romo, ĵus fariĝinta ĉefurbo de la unuiĝinta Italio. Jam en bazlernejo Maria interesiĝis pri natursciencoj kaj pro tio ŝi volis kaj sukcesis viziti teknikan lernejon malgraŭ la opono de la konservativa patro. Post la abiturientekzameno ŝi intencis studi medicinon, sed malgraŭ la studado en universitatoj estis konsentita al virinoj ek de 1875, la studado de medicino restis malpermesita al ŝi, ĉar ŝi ne ne estis farinta la abiturekzamenon en liceo. . Pro tio inter 1890 kaj 1892 Maria studis natursciencojn kaj nur poste ŝi povis studi medicinon. Ŝi doktoriĝis en tiu fako en 1896 specialiĝante en psikiatrio.
De 1898 ĝis 1900 ŝi laboris kiel estro de lernejo por klerigado de specialaj (terapiaj) pedagogoj kaj samtempe havis praktikon kiel infankuracistino en Romo. Pli poste (en 1904 - 1908) ŝi gvidis katedron pri antropologio en la Universitato en Romo.
La 6-a de januaro 1907 ŝi malfermis sian unuan lernejon en Romo - la "Casa dei Bambini" (Domo de Infanoj). En 1908 ŝi forlasis ĉiujn prestiĝajn postenojn kaj finis sian kuracistan laboron. Komenciĝis ŝia pli ol kvardekjara prelega kaj verkista agado. En Romo ŝi partoprenis fondon de la unua asocio por disvastigo de siaj metodoj, kiu nomiĝis "Opera Montessori". Jam en 1913 ŝia metodo estis konata en Usono.
De 1914 ĝis 1924, koincide kun la unua mondmilito, Maria Montessori translokiĝis al Hispanio; reveninte al Italio, ŝi havis la apogon de Mussolini, jen ĉar ŝia metodo (kiu multe evoluigas elparolon kaj skribadon) estis aparte efika por kontraŭbatali analfabetecon, jen ĉar ŝia famo plikreskigis la internacian prestiĝon de la reĝimo.
Poste, tamen, faŝismo ekkonsciis, ke la principoj de la metodo Montessori estis en malakordo kun la eliteca kaj totaleca starpunkto de la reĝimo; en 1934, la lernejoj Montessori en Italio estis aŭtoritate fermitaj, kaj la samo okazis pro ordono de Hitler ankaŭ en Germanio kaj Aŭstrio.
En 1934, Maria Montessori estis devigita forlasi Italion; post vojaĝoj tra diversaj Landoj, ŝi ekloĝis en Hindio, kie ŝi estis trafita de la dua mondmilito, kaj internigita ĉar civitanino de malamika Lando. En Hindio ŝi fondis la "Association Montessori Internationale" (Internacian Montessori-Societon).
Liberigita en 1944, ŝi revenis al Italio en 1947, akceptita kun grandaj honoroj. Estis restarigita la Opera Montessori (senprofitcela Instanco), per la helpo de Rosa De Unterrichter Jervolino (patrino de Rosa Russo Jervolino, ĉi-lasta bone konata de la esperantistoj)
Maria Montessori mortis la 6-an de majo 1952 en Noordwijk (Nederlando), kien ŝi estis portempe translokiĝinta. Sur ŝia tombo estas skribite, en itala lingvo: «Io prego i cari bambini, che possono tutto, di unirsi a me per la costruzione della pace negli uomini e nel mondo» (Mi preĝpetas la infanojn, kiuj povas ĉion, kuniĝi al mi por la konstruo de la paco en la homoj kaj en la mondo).
Montessora pedagogio de eduko, kiun ŝi kreis, estas divastigita en la tuta mondo. Malgraŭ la kritikoj kontraŭ la metodo en la 30-a kaj 40-a jardekoj, la metodo ankoraŭ nuntempe estas uzata kaj apartenas al la ĉefaj skoloj de reforma aŭ alternativa pedagogio. Nancy McCormick Rambusch revivigis la metodon en Usono en 1960 per fondo de "Montessori Society" (Montessori-Societo).
Pedagogio
La metodo Montessori baziĝas esence sur du principoj: absoluta egaleco, sen klasaj distingoj kaj sen konkurencemo; spontaneco kaj memstareco de la infanoj, por kiuj la intruistino devas esti nur gvidantino, sen altrudoj.
La pedagogia vidpunkto de Montessori inkluzivas:
Atommodelo de Thomson
La atommodelo de Thomson estas unu el la pluraj sciencaj modeloj de la atomo. Ĝi estis unue proponita de Joseph John Thomson en 1904 rapide post la malkovro de la elektrono, sed antaŭ la malkovro de la atomkerno. La modelo provis kombini la tiame konatajn ecojn de atomoj: 1) elektronoj estas negative ŝargitaj partikloj kaj 2) atomoj estas neŭtre ŝargitaj. Tiele la elektronoj estas supozataj dronigitaj en pozitiva "supo" kiel prunoj (angle plum) en pudingo (angle pudding), sekvas la imaga nomo de tia "plum pudding modelo".
11352 Koldewey
11352 Koldewey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio),
Nomo
Ĝia nomo honoras Eberhard Koldewey, de la institudo pri teknologio de la sensiloj kaj planeda esploro de la DLR, okaze de lia emeritiĝo. Li kontribuis al la plibonigo de la teleskopo Bochum de la Eŭropa suda observatorio, kie li partoprenis al multaj observaj kampanjoj pri asteroidoj.
NGC 4464
NGC 4464 (aliaj indikoj — UGC 7619, MCG 1-32-78, ZWG 42.128, VCC 1178, PGC 41148) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jun Marques Davidson
Jun Marques Davidson (ディビッドソン 純マーカス, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Albirex Niigata, Vissel Kobe, Consadole Sapporo kaj Tokushima Vortis.
Sanktpiero
Sanktpiero (Saint-Pierre) estas ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Sankta-Piero kaj Mikelono, kiu estas transmara teritorio de Francio.
Neuheim
Neuheim estas nomo de diversaj lokoj:
2034
Eventoj
20-a de marto: plena suna eklipso videbla en centra Afriko, Sauda Arabio kaj Azio
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Sanktpiero
Bazaj informoj
La unua mencio devenis el 1536. La ĉefurbo troviĝas sur insulo havanta la saman nomon en Atlantika Oceano proksime de Kanado. Ĉe la ĉefurbo situas la unusola flughaveno de la teritorio.
UK 1967
La 52-a Universala Kongreso de Esperanto okazis somere de la jaro 1967 en Roterdamo, Nederlando. Ĝi havis 1265 aliĝintajn partoprenantojn. Antaŭe la kongreso estis planita por Tel-Avivo, Israelo.
La translokiĝo el Israelo al Nederlando
Jam de longe la judoj en Palestino/Israelo - unuafoje en 1944 - deziris inviti la esperantistojn al Universala Kongreso. En 1967 la revo ŝajnis plenumiĝi, sed la politika evoluo disbatis ĝin. Ĉar fariĝis verŝajne ke eksplodos milito inter Israelo kaj arabaj najbaroj, la Estraro de UEA en majo decidis: la kongreso okazu en Roterdamo, la urbo de la Centra Oficejo.
La 6-an de junio efektive komenciĝis la Sestaga Milito, kiu daŭris ses tagojn. Pro la mallongeco de la milito la Universala Kongreso fakte povus tamen okazi en Tel-Avivo, sed tio ne estis antaŭvidebla.
Josef Ŝemer, nun konata israela esperantisto, rememoras ke tiam li estis 17-jara kaj vizitadis la Esperanto-klubon en Tel-Avivo. Tie li renkontis la plej multajn LKK-anojn, kiel Isaj Dratwer, kvankam li mem ne kunorganizis. La klubkunvenoj okazis ĉiam dimanĉe, tial la Sestaga Milito, kiu komenciĝis lunde kaj finiĝis sabate, ne ĝenis la kunvenan tradicion. Kun siaspeca humuro Josef Ŝemer aldonas: "Eble la israela registaro planis la militon tiel, por ne interrompi la klubkunvenojn..."
Mária Bajcsay
Mária Bajcsay [bajĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bajcsay Mária estas hungara aktoro.
Mária Bajcsay naskiĝis la  en Nagydorog.
Biografio
Mária Bajcsay frekventis hortikulturan universitaton inter 1966-1970. Dum la studentaj jaroj ŝi fondis amatoran teatran trupon, kiu atingis la unuan lokon en konkurso de Hungara Televizio en 1968. Post la studentaj jaroj ŝi aliĝis al diversaj malgrandaj teatroj. Ekde 1982 ŝi apartenis al Teatro Szigligeti (Szolnok), inter 1994-2005 al Teatro Petőfi (Veszprém), poste al Nacia Teatro (Szeged). En 1970 ŝi edziniĝis, naskis filinojn en 1976 kaj 1978. Ŝi ricevis premion en 1987.
Delson
Delson estas kanada urbo situanta en regiona kantono Roussillon de administra regiono Montereĝio.
Cardet
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Delson
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Delsonniens.
Marcelino Menéndez Pelayo
Laŭ lia nomo ricevis nomon la Internacia Universitato Menéndez Pelayo de kaj la Premio Menéndez Pelayo.
Biografio
Li studis en la Universitato de Barcelono (1871–1873) ĉe Manuel Milá y Fontanals, en tiu de Madrido (1873), kie akademia decido de la profesoro Nicolás Salmerón, kiu ripetigis kurson al siaj lernantoj sen ekzameno, malamikigos lin kontraŭ la kraŭsismo postkanta kaj la hegelanoj ĝenerale, kaj en Valladolid (1874), kie amikiĝis kun la konservativulo Gumersindo Laverde, kiu malproksimigis lin el lia komenca liberalismo kaj orientigis lin al la plej konservativa partio, nome tiu de la nomitaj novkatolikoj. Li veturis al bibliotekoj de Portugalujo, Italujo, Francujo, Belgujo kaj Nederlando (1876–1877) kaj iĝis profesoro de la Universitato de Madrido (1878) post ekzameno antaŭ alia klera kritikisto, nome Juan Valera. Al la hejma nokta babilrondo de tiu ĉeestos poste.
Li estis elektita membro de la Real Academia Española (1880), diputito (1884–1892), Direktoro de la Biblioteca Nacional de España inter 1898 kaj 1912, proponita al la Nobel-premio en 1905 kaj direktoro de la Historia Akademio (1909). Antaŭ morti li revenis al sia komenca liberalismo, sed jam ankrita en tre kristanaj vidpunktoj, kaj korektis kelkajn el siaj komencaj malfavoraj kritikoj kontraŭ Gaspar Núñez de Arce aŭ Benito Pérez Galdós, kiu finfine iĝis lia amiko. Li mortis en sia naskiĝurbo, al kies municipo heredigis sian riĉan bibliotekon de 40,000 volumoj. Lia samurbano la kardinalo kaj aktivulo katolika Ángel Herrera Oria, kiu konsideris sin lia lernanto, kiu difinis lin jene: «''Li dediĉis sian vivon al sia patrio. Li volis meti sian patrion al la servo de Dio''».
Kritiko
Konsiderata la plej elstara gravulo de la purista skolo estas ankaŭ reprezentanto de la naciisma skolo en la hispana historiografio. Pro lia konservativeco, li montris ĉiam tro akran kritikon kaj kontraŭstaron kontraŭ ĉiu verko aŭ verkisto kiu eĉ nur iomete flankeniras el tiaj siaj vidpunktoj. Tamen ĝenerale li estis ĉiam konsiderata kiel efika laboranto:
"Li estis perfekta konanto de la eŭropa kulturo, nelacebla laboristo, verkisto de nesupereblaj ĝusteco kaj nerveco, realigis gigantan klopodon priserĉi kaj esprimi nian nacian kulturon, kun kiu li radikale identiĝas".
István Beöthy (skulptisto)
István Beöthy [iŝtvAn bOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beöthy István, en Francio Étienne Béothy estis hungardevena-franca abstrakta avangarda skulptisto, pentristo.
Marcelino Menéndez Pelayo
Kritiko
Liaj studoj kaj verkoj konsistigas la plej seriozan havigon dum la Burbona Restarigo en Hispanio por la kono de la historio de Hispanio.
István Beöthy (skulptisto)
István Beöthy naskiĝis la en Heves (urbo) (Hungario), li mortis la  en Parizo.
Marcelino Menéndez Pelayo
Kritiko
"La konsidero de la katolikismo kiel akso kaj nervo de nia nacia kulturo; la enorma klopodo dokumenti kiu apogas liajn asertojn; la polemika kaj pasia karaktero de multaj el liaj paĝoj, eksplikebla pro la historia cirkonstanco kie li devis komponi sian verkon; la amplekso de spirito kaj la konstanta barakto de homa kompreno estas, eble, la karakteroj plej elstaraj de lia personeco kaj de liaj taskoj.
István Beöthy (skulptisto)
Biografio
István Beöthy abiturientis en 1915, poste li batalis en la 1-a mondmilito ĝis la vundiĝo. En 1918 li studis arkitekturon en Reĝa Teknikuniversitato József, en la sekva jaro pentradon en libera lernejo de József Rippl-Rónai kaj Márk Vedres. Inter 1920-1924 li lernis skulptadon en Reĝa Belarta Altlernejo, sed pro lia stilo li estis forigita, fine li ricevis pentristan diplomon de János Vaszary (pentristo). Li studvojaĝis en Eŭropo, poste li vivis en Parizo ekde 1926. Li aliĝis al la modernaj rondoj, en 1927 li edziĝis. Dum la 2-a mondmilito li aliĝis al la francaj rezistantoj. Li instruis en Nacia Altlernejo de Belartoj de Parizo inter 1952-1953.
Li teorie okupiĝis pri Ora proporcio jam en 1919, kion li komunikis ĝuste post 2 jardekoj.
Marcelino Menéndez Pelayo
Verko
Li verkis La ciencia española (La hispana scienco) (1876), defendo de la ekzisto de scienca tradicio en Hispanio. Horacio en España (1877) estas analizo de la tradukoj de Horacio en la hispana literaturo, kongrue kun la klasikista gusto de la aŭtoro. Estas juste fama lia Historia de los heterodoxos españoles (Historio de la hispanaj heterodoksuloj) (1880–1882), ankoraŭ tre ŝatata, kie li studis la kristanan tradicion tra la hispana historio, ekde antaŭ la Mezepoko ĝis fine de la 19-a jarcento kaj detaligis la laboron de ĉiuj pensistoj kaj verkistoj persekutataj de la hispana katolika tradicio, akceptante la vidpunkton de la katolikismo reakcia kaj malakceptante la verkon de tiaj heterodoksuloj. En la dua eldono li korektis kelkajn el siaj vidpunktoj, sed ne, ekzemple, siajn mokajn komentariojn kaj ironiojn kontraŭ la kraŭsistoj kaj la hegelanoj, ĉefe kontraŭ Emilio Castelar. Historia de las ideas estéticas en España (Historio de la estetikaj ideoj en Hispanio) (1883–1891) estas kvin volumoj tre aktualigitaj per kiuj li esploras, resumas kaj reinterpretas la bibliografion ekzistantan pri literatura kaj arta estetikoj en diferencaj epokoj de la hispana kultura tradicio.
Menéndez Pelayo ekentreprenis tri longajn verkojn kiuj okupos lin ĝis preskaŭ lia morto. Unu estas la publikigo de la Obras (Verkaro) de Lope de Vega (1890–1902) en 13 volumoj; la dua estas la Antología de poetas líricos castellanos (Antologio de kastillingvaj poetoj) (1890–1908), aliaj 13 volumoj dediĉitaj al la mezepoka poezio escepte la lasta, dediĉita al Juan Boscán, kaj kiu, spite sian titolon, inkludas ankaŭ eposan kaj lernigan poeziojn, igante la Antología en vera Historia de la poesía castellana en la Edad Media, kiel ĝi titoligis ĝin por la represado de 1911. La tria en sia studo pri la Orígenes de la novela (Deveno de la romanoj), tri volumoj publikitaj en 1905, 1907 kaj 1910, kun kvara volumo postmorta kie oni ekzamenas la imitaĵojn kiujn okazigis en la 16-a jarcento La Celestina. Samtempe, publikis Antología de poetas hispano-americanos (Historio de hispanamerikaj poetoj) (1893–1895), 4 volumoj kiuj estas reale Historia de la poesía hispanoamericana (Historio de la hispanamerika poezio) kiel li titoligis ĝin por la reeldono de 1911. Li korektis en tiu eldono siajn asertojn pri Peruo post kontakto kun la Markizo de Montealegre de Aulestia. Tiu de 1911 estas ĝenerala studo de la tuta hispanamerika studo kiu utilis por reamikigi la ekskoloniojn kun la eksa kaj dekadenca duoninsula potenco, kaj represis en 5 volumoj siajn Estudios de crítica literaria (Studoj de literatura kritiko) (1892–1908) kaj Ensayos de crítica filosófica (Eseoj de filozofia kritikaro) (1892). Paralele, en 1898, li estis nomumita direktoro de la Nacia Biblioteko de Madrido.
La Consejo Superior de Investigaciones Científicas (Suprema Konsilantaro de Scienca Esplorado) publikigis lian Obras completas (Kompletan verkaron) en 1940 (tre kongrue kun la novkonservativa reĝimo frankisma, en 65 volumoj, sen inkludi liajn epistolarojn kaj notojn. Ekzistas, aliparte, eldono en KD kiu enhavas, krom liaj Obras completas, lian Epistolario kaj lian Bibliografía.
Li estis laborema, inteligentega, scipovanta ok antikvajn aŭ modernajn lingvojn kaj posedanto de elstara fota memoro (li kapablis rediri parkere libron ĵus legitan), en sia analizo de la hispana kulturo identigis la radikon de hispaneco kun la katolika tradicio, ĉefe pri tiu de la humanisto Juan Luis Vives, sed eĉ tiel li studis ĉion ortodoksan ene de la hispana kulturo. Kiel poeto, lia verko estas ekzemplo de bonkvalita stilo klasika en sia jarcento.
Historio de la hispanaj heterodoksoj
Ideo kaj iniciato de Gumersindo Laverde devenas el la jaroj de studento de MMP. Laverde planis nur, ke lia disĉiplo verku serion de resumoj pri famaj hispanaj herezuloj aŭ heterodoksuloj. Sed tiu verko pligrandiĝis kaj rezultis je pli da ok volumoj de mezaveraĝo de po pli da 500 paĝoj. La unua estas kompleta historio de la spirita vivo de Hispanio ĝis la 15-a jarcento, je kie ĝi separiĝis el la doktrinoj de la Eklezio. La sekvaj disvolvigas la epokon de la Renesanco, kaj analizas detale la naskon kaj etendon de la protestanta idearo en Hispanio, ties subpremadon farita de la Inkvizicio, kaj sekvas pri la eksjudoj kaj sorĉistado dum la jarcentoj 16-a kaj 17-a. Laste li studas la francigitojn de la 18-a jarcento, ilian filozofion kaj politikon, kaj la eniro de la kontraŭkatolika (kontraŭeklezia laŭ kelkaj) agado en Hispanio, la influo de la franca revolucio kaj de la progresema liberalismo, kaj kontraŭstaras la doktrinon kaj idearojn de siaj samtempuloj, kiujn li ekde sia perspektivo de novkatolika konsideras neakcepteblajn akre esprimite kaj kontraŭhispanajn.
Bibliografio
(En la hispana)
UK 1968
La 53-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la 3-a ĝis la en Madrido, la ĉefurbo de Hispanio. Ĝi havis 1769 partoprenantojn el 40 landoj.
La Alta Patrono
La Alta Protektanto de la 53-a UK estis la diktatoro Francisco Franco.
En 2007 esperantistoj lanĉis retan peticion por nuligi tiun titolon (kiun ili nomis "honora prezidanteco", laŭ la Hispanlingva esprimo "presidente de honor" uzita en la tiama organo de Hispana Esperanto-Federacio). En la diskutlistoj oni povas vidi debaton inter la subtenantoj, kiuj substrekas la neceson distanciĝi de faŝismo, kaj la kontraŭuloj, kiuj taksas, ke la historion oni ne ŝanĝu, eĉ se ĝi estas kelkfoje hontinda.
La Défense - Michelet (pariza metrostacio)
La Défense - Michelet estas aborta projekto de konstruado de stacio de la Metroo de Parizo.
La nomo Michelet estas tiu de sektoro en afer-kvartalo La Défense.
Historio
Dum la 1970-aj jaroj, kiel rezulto de la konstruado de kelkaj konstruaĵoj en La Défense, la "Établissement public pour l'aménagement de la région de la Défense" (EPAD) planis plilongigon okcidenten de linio 1. Tial ĝi rezervis spacon sub la fundamentoj de iuj konstruaĵoj kio ebligus la konstruadon de du stacioj, La Défense - Michelet kaj .
En 1992, kiam RATP plilongigis la metrolinion, ĝi forĵetis trapason sub la Sejno, planitan de EPAD 20-kelk jarojn pli frue. Ĝi preferis anstataŭe plilongigi la linion super la Sejno, specife uzante la Ponton de Neuilly.
La nova vojo uzata hodiaŭ uzas la stacion , proksimume 100 metrojn nordoriente de La Défense - Michelet.
Koncerne la stacion La Défense - Michelet, ĝi devus malaperi en 2017 kiel parto de la rekonstruo de la konstruaĵo "Carré Michelet" sub kiu ĝi situas, kaj kiu integros la ŝelon kiel suplementan nivelon de kelo.
Urbo de Metiaj kaj Popolaj Artoj (Unesko)
La Urbo de Metiaj kaj Popolaj Artoj de Unesko estas projekto kiu estas parto de la pli larĝa Reto de Kreemaj Urboj de Unesko, fondita en 2004, kiu proponas urbojn kiuj tutmonde faris unikajn kontribuaĵojn en la kampo de metiaj kaj popolaj artoj.
La Urbojn de Metiaj kaj Folkloraj Artoj de UNESKO estas:
Suda Orienta Kvinslando
Sudorienta Kvinslando, en angla South East Queensland (SEQ), estas biogeografia, politika, kaj administra regiono de la ŝtato Kvinslando, Aŭstralio, kiu enhavas 3.4 milionojn da homoj el la ŝtatpopulacio de 4.8 milionoj. La areo kovrita fare de Suda Orienta Kvinslando varias, depende de la difino de la regiono. Ĝia plej ofta uzo estas por politikaj celoj, kaj kovras 22,420 kvadratajn kilometrojn (8,660 kv. mejl.) kaj asimilas 11 lokajn administraciajn areojn, etendiĝante 240 kilometrojn (150 mejl.) de Noosa en la nordo ĝis la Ora Marbordo kaj Novsudkimria limo en la sudo (kelkaj fontoj inkludas Tweed Heads (NSW) kiu estas apuda kiel urba areo kun Brisbano/Gold Coast), kaj 140 kilometrojn (87 mejl.) okcidenten al Toowoomba (kiu estas samtempe konsiderita parto de la Darling Downs regiono).
Suda Orienta Kvinslando estis la unua parto de Kvinslando kiu esti setlita kaj esplorita fare de eŭropanoj. Kompromisoj komence ekestis en la Brisbana kaj Ipswich lokoj kun agado de eŭropaj enmigrintoj disvastiĝantaj en ĉiuj direktoj de tie. Diversaj industrioj kiel ekzemple ligno-produktado kaj agrikulturo rapide formiĝis ĉe lokoj ĉirkaŭ la regiono de la 1840-aj jaroj antaŭen. Transportligoj estis formitaj per la diversaj terenoj trovitaj en Suda Orienta Kvinslando.
La ekonomio de Suda Orienta Kvinslando apogas kaj fidas je larĝa diverseco de agrikulturaj industrioj, komerco kaj turismo. La regiono havas integran publikan transportan sistemon, nome TransLink.
Difinoj
Suda Orienta Kvinslando, klasifikita kiel intervalaŭstralia bioregiono, konsistas el 7,804,921 hektaroj (19,286,380 akreoj) kaj inkludas la Moreton Basenon, Sudan Burnett, kaj la Pitoreskan Randon kune kun dek aliaj biogeografiaj subregionoj. La esprimo Suda Orienta Kvinslando havas neniun ekvivalentan politikan reprezentantaron. La areo kovras multajn malsupraĉambrajn sidlokojn sur la federaciaj kaj ŝtatniveloj. Ĉar Kvinslando havas neniun superan ĉambron, ekzistas ankaŭ neniuj leĝdonaj konsiliaj provincoj aŭ regionoj por porti la nomon.
Historio
Suda Orienta Kvinslando estis hejmo al proksimume 20 000 indiĝenoj antaŭ brita okupo. La lokaj triboj de la areo estis la Yuggurapul de la areo de Centra Brisbano; la Yugumbeh-homoj kies tradiciaj teroj intervalis de sudo de la Logan Rivero, malsupren ĝis la Tvido-Rivero kaj okcidente ĝis la McPherson Intervaloj; la Quandamooka homoj kies tradiciaj teroj ampleksis la Moreton Bay Insulojn al la buŝo de la Brisbana Rivero al Tingalpa kaj sude al la Logan Rivero; kaj la Gubbi Gubbi-popolo kies tradiciaj teroj povas esti norde de la Pino-Rivero, al Burrum Rivero en la nordo, kaj okcidente al la Nerivervalo varias. Laŭ historiesploristoj la indiĝena populacio malkreskis al proksimume 10 000 dum la venontaj 60 jaroj.
Modalismo
Modalismo estas herezo kiu aperis en la 3-a jarcento kaj kiu atribuas al personoj de Sankta Triunuo malsamajn "modalojn" aŭ manierojn de l' Dia Esto. Pritrakto tipe modalisma estas vidi Dion aktiva en la kreado kiel Patro, en la savo kiel Filo kaj en sanktigado kiel Sankta Spirito.
La unuaj kristanoj, kvankam malriĉaj je lingvaĵo koncernanta la estontan dogman formularon, facile kaj instinkte sentis deviojn el la kredo. En la 3-a jarcento pK, Sabelio, libia pastro, sed loĝanta en Romo, inventis novan herezon. Li instruadis, ke en la Dia Esenco troviĝas unusola persono, tiel ke la Patro, la Filo, kaj la Sankta Spirito nenioalie estas ol la sama persono kiu alprenas malsamajn funkciojn aŭ oficojn aŭ karakterizojn aŭ fizionomiojn: ne do tri personoj en unusola Dio. Per tia difino pri Dio, li intencis plisolidigi la kristanan monoteismon. Nature la plejparto de la eklezio tuj rimarkis kaj rimarkigis ke la Sabelia instruo kontraŭas al la tradicia kredo de la Eklezio: Sabelio estis ekskomunikita ĉar persistis en tia instruo al la popolo. Lia herezo estis difinita Sabelismo aŭ Modalismo aŭ Patripasionismo ĉar por Sabelio sur la kruco mortis la Patro subveste de Jesuo, kiel jam komentis Sankta Ireneo.
Tiu herezo liveras gravan informon pri la kristana kredo antaŭnicea. La Nicea Kredo (325) proklamis la diecon de Filo. Sed ĝuste tio estis kredata de la kristanaj komunumoj kiel aperas el la kondamno kontraŭ la Modalismo de Sabelio kiu faris el Jesuo Kristo nur aspekto de la Patro.
Suda Orienta Kvinslando
Historio
Gravaj inundoj estis travivitaj en 1893, 1974 kaj 2011. En 2005, la regiono suferis sian plej malbonan aridon en registrita historio.
Geografio
La tria plej alta pinto de Kvinslando, Monto Barney, situas en la sudo de la regiono. La Cunningham Aŭtovojo pasas sudokcidente al la Darling Downs tra Cunninghams Gap. Pluraj aŭtovojoj kiel la Bruce Highway, Warrego Highway kaj la Pacific Motorway ligas al la apudaj regionoj.
La akvobaraĵo Wyaralong estis malfermita en 2011
Modalismo
Eksteraj ligoj
Monarchianismo
Suda Orienta Kvinslando
Regionoj kaj lokaj administraciaj areoj
Suda Orienta Kvinslando ĝenerale konsistas el la sekvaj regionoj, ĉiu el kiu estas ankaŭ lokadministracia areo (LGA):
Tre produktema integra bileta sistemo por publika transporto deturnis transporttrafikŝtopiĝon en la regiono.
Gravaj grandurboj
La regiono estas kompleksa, regiona hibrido interliganta Brisbanon kun pluraj ĉirkaŭaj grandurboj. Suda Orienta Kvinslando inkludas la sekvajn regionajn grandurbojn:
Industrio
La regiono eksportas kelkajn kultivaĵoproduktojn inkluzive de brokolo, cepo, ĉina brasiko, sukermaizo kaj celerio. Konsiderinda vegetaĵa industrio estas establita en la Lockyer Valo. Ligno-tondado, minado kaj vico da terkultivadaktivecoj inkluzive de laktaĵfabrikado iam estis elstaraj en Suda Orienta Kvinslando. Turismo, delvis pro Brisbano funkcianta kiel grava transporto kaj eksportnabo kaj cellokoj kiel ekzemple la ora marbordo kaj la havebleco de tero por industrio, kreskis en la lastaj jardekoj kune kun specialigitaj kapabloj en profesiaj servoj kaj produktado.
Karl Federn
Karlo FEDERN (naskiĝinta la 2-an de februaro 1868 en Vieno, mortinta la 22-an de marto 1943 en Londono) estis aŭstra juristo, tradukisto kaj verkisto.
Lia patro estis la fama kuracisto Jozefo Salomon Federn, lia frato la psikoanalizisto Paŭlo Federn. En 1903 li renkontiĝis kun la dancistino Isadora Duncan, al kiu li provis alproksimigi la filozofion de Nietzsche.
En la 1933-a jaro li elmigris en Danujon kaj en 1938 Londonon, kie li fariĝis konata kritikanto de la marksismo. Lia verko Hauptmann Latour estis malpermesita en Nazia Germanio.
Elodeo
Elodeo (Elodea) aŭ akvopesto estas genro el la Hidrokaritacoj (Hydrocharitaceae) kiuj konsistas el akvoplantoj el nesala akvo. La plantoj ŝvebas en la akvo. La karbondioksido estas prenata el la akvo en la formo de karbonato. Ili estas rapidkeskantaj plantoj. La mezaj kaj supraj folioj formas florkonojn de tri, kvar aŭ ses. La folioj estas ovalaj ĝis lancetformaj kaj havas tre fajne dentitan folirandon.
La plej konata specio estas la Kanada elodeo.
Ronco Canavese
Ronco Canavese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Cogne (AO), Valprato Soana, Traversella, Locana, Ingria, Ribordone, Pont-Canavese kaj Sparone.
Onsen
Onsen (japane 温泉, sur mapoj aŭ ŝildoj ofte 湯 aŭ ゆ (yu, varmega akvo) aŭ ♨) estas la japana nomo de termofonto. Kutime onsen estas publika banejo (sentō), kiu ricevas akvon el natura termofonto.
Ecoj
Ĉar tuta Japanio situas en vulkane aktiva regiono, onsen-oj troviĝas preskaŭ ĉie en Japanio. La plej sudaj estis instalitaj en Tajvano dum la kolonierao. Urboj kun multaj bonaj onsen-oj estas kuraclokoj (japane: hoyōchi 保養地) laŭ okcidenteŭropa modelo; ili estas rekoneblaj pro la al la nomo aldonita "-onsen".
La plej multaj onsen-oj havas subĉielajn basenojn, kontraŭe al Sento, la akvo estas el vulkana fonto, sed povas esti hejtigita. Multaj onsen-oj havas aldonitajn instalaĵojn, homfaritajn akvofalojn, masaĝejojn, saŭnojn, ktp. Tamen kelkaj, kiel Tsuru-no-Yu en Akita konservis la devenan econ sen aldonaĵoj. Pro la granda kvanto de mineraloj enakvaj, onsen-oj estas konsiderataj sanigaj kaj kuracigaj, sed eblas ankaŭ ke mineraloj estas aldonitaj al la diversaj basenoj de onsen.
Ege heliuma stelo
Ege heliuma stelo, mallonge EHe, estas tipo de supergiganta stelo, kiu havas kompare malgrandan mason kaj nekutime malmulte da hidrogeno. Tamen ne ĉiuj steloj kun malmulte da hidrogeno estas ekstreme heliumaj; ekzistas ekzemple ankaŭ la Wolf-Rayet-steloj kaj aliaj.
Onsen
Ecoj
Fontoj, kiuj estas tiom varmegaj, ke ne eblas bani sin, estas nomitaj Jigoku (infero).
Ege heliuma stelo
En 1942 la usona astronomo Daniel M. Popper trovis la unuan tian stelon, HD 124448, laŭ ĝiaj kiuj montras neniom da hidrogeno, sed ja heliumon, karbonon kaj oksigenon. Intertempe astronomoj agnoskas dudekon da tiaj steloj. Komuna karakterizaĵo estas, ke la rilatumo inter karbono kaj heliumo estas inter 3/1000 kaj 10/1000, kvankam la rilatumoj de aliaj elementoj forte varias.
Onsen
Kultura rolo
La baneja kulturo, kaj tial ankaŭ onsen, havas gravan rolon en la japana kulturo, ĉefe por malstreĉo post laboro. Kiel ĉe sentō, oni lavas sin ĝisfunde antaŭ ol enakviĝi en onsen-on. Tradicie la tuta vilaĝanaro banis sin nude kaj kune sen distingo de seksoj, sed tio ŝanĝis dum la Meij-restarigado. Ankoraŭ nun ekzistas kelkaj malmultaj onsen-oj en kiuj viroj kaj virinoj nude kune sin banas. Publike videblaj kaj pli novaj onsen-oj postulas bankostumojn, sed en normalaj onsen-oj ili estas nedezirataj.
Ege heliuma stelo
Pri la ekesto de ege heliumaj steloj estas du konkurencaj teorioj, tiu de la "du degenerintoj" (DD; kunfandiĝo de blanka nano ege heliuma kaj blanka nano karbona-oksigena) kaj tiu de la "fina fulmo" (FF). Kvankam la unua teorio kondiĉas kosman eventon ne tre oftan, esploroj ŝajnas konfirmi ĝin.
Onsen
Onsen-etiketo
Tatuoj estas malpermesitaj en multaj onsen-oj kaj ankaŭ Sentōj. Tio celas ĉefe anoj de krimorganizaĵoj, ĉar ĝis nun en Japanio tatuo estis uzita de tiu medio.
Onsen-oj estas en Japanio malstreĉigaj lokoj, kie la strikta etiketo, kiu regas la socian vivon estas malstriktita kaj hierarkioj nivelitaj. En onsen dungito ŝvitas apud firmaa ĉefo. Tamen malofte firmaa grupo vizitas onsen kune, kutime temas pri amikoj, familioj, paroj, kiu ĝin vizitas kune. Oni alte aprezas silenton, sed mallaŭta diskuto eblas. Ankaŭ okazas, ke fremduloj ekdiskutas, por kio okazoj maloftas en la cetera vivo.
Antaŭ la banejo estas ejo por ŝanĝi veston kaj kie la vestaĵoj estas metitaj en korbon aŭ ŝranketon. Necesas malgranda mantuko, kiun oni uzas por forviŝi ŝviton surfruntan, ĝi ankaŭ povas utili por kaŝi seksajn regionojn aŭ tatuojn. Antaŭ ol eniri la akvon oni prenas malgrandan benketon kaj ujon kaj iras al muro, kie troviĝas multaj lavlokoj kun varma kaj malvarma akvo. Tie oni duŝas sin sidante sur la benketo aŭ surverŝas la akvon per la ujo.
Tiel purigita oni rajtas eniri la banbasenon. Ĉar la akvo kutime estas varmega, oni restu tie ne tro longe (kaj ne provu starigi rekordojn). Antaŭ ol enakviĝi estus bone testi la temperaturon per piedo. Svenemo post tro longa varmega banado estas nomitaj japane yu-atari (湯中り).
Kelkaj onsen proponas post la banado ejon por malstreĉiĝo, kie oni povas vestita de yukata kaj sidante sur zabuton trinki bovlon de teo.
Medicinaj efikoj
Simila al saŭno, hamam, banja aŭ vaporbano la restado en onsen efikas pozitive al bonfarta sento. La sangocirkulado de la haŭto estas stimulita kaj la pliaĝiĝo de la haŭto malplirapidigita. Muskolaj streĉoj estas neniigitaj.
Homoj, kiuj suferas inflamojn, infektajn malsanojn, cirkuladajn malsanojn, trombon aŭ varikojn, nenial vizitu onsen-on, saŭnon, banja-on, hamam-on aŭ vaporbanon.
St. Bernhard-Frauenhofen
St. Bernhard-Frauenhofen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Horn. La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Nigra spizaeto
La Nigra spizaeto (Spizaetus tyrannus), konata ankaŭ kiel Tirana spizaeto, estas specio de aglo troviĝanta el centra Meksiko al orienta Peruo, sudo de Brazilo, kaj plej norda Argentino. Ties preferataj habitatoj inkludas humidajn arbarojn ĉe riveroj, kaj inter ili diversajn tipojn de arbaroj. Ĝi estas nekomuna al iom komuna tra plej parto de sia teritorio. Ties plej proksima parenco estas la Ornamita spizaeto, kiu estas simila laŭ grando, aspekto kaj kutimaro sed loĝas je pli malaltaj altaĵoj.
La Nigra spizaeto estas 58–70 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 900-1,300 g; ĝi havas nigran plumaron kun variaj modeloj en siaj flugiloj kaj korpo, kaj blankaj makuletoj en diversaj lokoj. Ĝi havas striecajn flugilojn, iom elipsajn laŭforme, kaj longan, mallarĝan voston kiu rare ventumilas. La kvar grizaj strioj en vosto estas distingaj de la Nigra spizaeto, same kiel la blanka linio vidata iom supre la birda okulo. La irisoj kaj fingroj estas flavaj, la ungoj malhelaj kaj la beko malhelgriza al nigreca.
Dumfluge la larĝo kaj mallongo de la flugiloj evidentiĝas. Dumfluge la birda vosto estas tipe fermata.
Dieto
Kvankam malpeza kaj malgranda kompare al aliaj agloj, tiu birdo estas povega predanto kiu ofte ĉasas relative grandajn predojn. Ili manĝas grandajn rodulojn, didelfojn kaj simiojn, same kiel eventuale vespertojn kaj birdojn. Ties populara nomo en Brazilo estas "Gavião-pega-macaco", kio signifas "aglo kiu kaptas simiojn". La predataj birdoj povas esti tre grandaj, kiaj tukanoj, kaj ĉaĉalakoj. La dieta kutimaro de la Nigra spizaeto tamen restas tre nekonataj, sen konata kompleta listo de predospecioj.
Reproduktado
Kiel ĉe ties dieto, la reprodukta kutimaro de la Nigra spizaeto estas malmulte konata krom kelkaj detaloj rilate al ties nesto: komponata el bastoneteroj kaj eble de aliaj materialoj, la nesto estas ĉirkaŭ 1,5 m de totala diametro kaj estas kutime konstruata en altaj arboj, ofte ĉirkaŭ 15 m alte. La vario de arbo elektata probable ege varias, sed ili estis observataj ĉefe en pinoj.
101-a simfonio (Haydn)
La  simfonion no 101 D-maĵora Joseph Haydn komponis en la jaro 1794.
Ĝeneralaĵoj
Haydn komponis la simfonion 101 kadre de sia dua turneo en Anglio. Ĝi ekestis en du etapoj: la dua ĝis kvara movimento ankoraŭ en Vieno, la unua en Anglio. La unua prezentado okazis la 3-an de marto 1794.
La gazeto Morning Chronicle komentis post la unua prezento: „Nenio povus esti pli originala ol la temo de la unua movimento; kaj se li iam inventis trafan temon, Haydn pli bone ol neniu alia povas elĉerpi el ĝi neĉesan variecon, sen delasi de ĝi eĉ nur unu fojon. La formado de la akompanaĵo en la andante, kvankam treege simpla, estis majstreca, kaj ni aŭdis neniam antaŭe pli ravan efekton ol tiu de la trio en la menueto. – Estis Haydn, kion oni povus, kion oni devus plu diri pri tio?“
La kromnomo „Die Uhr“ [la horloĝo] devenas de la Viena eldonisto Johann Traeg, kiu en 1798 eldonis pianoversion de la andante kiel „Rondo. Die Uhr“. Foje tiaj kromnomoj tamen povas elvoki tro altan ekspektemon. Ekz. Jacob (1952) rakontas okazintaĵon el la jaro 1928, post kiam Arturo Toscanini prezentintis la simfonion en Vieno: Unu el la spektintoj plendis en la artista ĉambro, ke li ne resp. nur en la andante auŝkultis tiktaki la horloĝon. Li atendintis, ke li aŭskultas tonpentraĵon kun seninterrompa temo rilatanta sur horloĝon, do eble „historion de horloĝo“, kaj sentis sin treege seniluziigita.
La muziko
Ensemblo: fluto, du hobojoj, du klarnetoj en A, fagoto, du kornoj en D, du trumpetoj en D, timbalo, du violonoj, vjolo, violonĉelo, kontrabaso. Klaviceno ne estas eksplicite notita, tamen Haydn plej verŝajne enmetis ĝin.
Movimentoj:
Daŭro: ĉ. 25-30 minutoj (depende de la observado de la preskribitaj ripetoj).
Elisikoj
La Elisikoj (Ἐλισύκοι -ων, Elesyces ) estas antikva eta popolo en la regiono de Narbonne, kiu fontus el kuniĝo de popoloj  iberaj kun antaŭa loĝantaro kiu povus esti ligura. La opidumoj de Ensérune, Pech Maho (Sigean), Bassanel (Olonzac), Mailhac, la Moulinasse (Salles-d'Aude), le Moulin (Peyriac-de-Mer), Cessero (Saint-Thibéry), la Monédière (Bessan) kaj de Montlaurès povus esti elisikaj fortikaĵoj. Ilia teritorio etendiĝis proksimume en la malsupraj valoj de Attagus (aŭ Atax, Aude), Heledus (aŭ Ledus, Lez) kaj Orobus (aŭ Orbis, Orb), en la nunaj francaj departementoj Aude  kaj Hérault.
La Elisikoj ŝajne estis en kontakto kun komercantaj popoloj en Mediteraneo (Fenicoj, Punikoj, Helenoj) kiujn ili provizis per produktoj de la agrokulturo kaj ercoj venantaj el sia teritorio aŭ el pli foraj regionoj kaj kiujn oni transportis ĝis iliaj komercaj lokoj (Pech Maho).
Ĉi tiu popolo estas menciita nur trifoje en la Antikveco. La plej malnova mencio estas tiu de Hekateo el Mileto kiu inter la fino de la 6-a jarcento a.K. kaj la komenco de la  5-a jarcento a.K. en sia Periegezo (malaperinta verko kies kelkaj eroj estis kompilitaj en la Etnaj de Stefano de Bizanco) konsideras la Elisikojn ligura popolo. . Ankaŭ Herodoto informas ke gaŭlaj soldatoj (Elisikoj) helpis en la kartaga armeo en 480 a.K. dum la sieĝo de Himero (Sicilio).
En Ora maritima, periplo de Festus Avienus, latina aŭtoro vivinta multe pli poste (en la 6-a jarcento p.K. postskribante laŭ la Periegezo de Hekateo el Mileto : « Iam antaŭ longe, la elisika popolo loĝis en tiu loko kaj la urbo Naro estis la grandega ĉefurbo de ilia milita potenco. Tie la rivero Attagus enfluas en la maron. Apude troviĝas la marĉo Helike . Deirante de tie oni trovis Besara (Béziers) laŭ malnovaj raportitaj onidiroj. Nun la riveroj Heledus (Lez) kaj Orobus (Orb) trafluas kampojn kaj ruinamasojn, spurojn de pasinta prospereco »
La regiono iam loĝita de la Elisikoj estis ekloĝata de Volkoj, kelta popolo kiu ekaperis en la 3-a jarcento a.K..
Donald Tusk
Donald Franciszek TUSK (naskiĝis la en Gdańsk) estas pola politikisto, kunfondinto kaj de 2002 prezidanto de la partio Civitana Platformo (Platforma Obywatelska, PO). De 2001 ĝis 2005 li estis vicprezidanto de la pola parlamento. Inter 2003 kaj 2006 li estis estro de la PO-frakcio en la parlamento. De la 16-a de novembro 2007 ĝis la 18-a de novembro 2011 kaj de la 18-a de novembro 2011 ĝis la 22-a de septembro 2014 li estis ĉefministro en Pollando. Ekde la 1-a de decembro 2014 ĝis la 1-a de decembro 2019 li estis Prezidanto de la Eŭropa Konsilio post Herman Van Rompuy, sukcedis lin Charles Michel.
En la parlamentaj elektoj la lia partio ricevis la plimulton de la voĉoj (ĉ. 44%). Donald Tusk fariĝis la nova ĉefministro de Pollando, post Jarosław Kaczyński. Tiupostene li gvidis la duan koalician registaron de Civitana Platformo kaj Pola Popola Partio ĝis sia demisio favore al Ewa Kopacz.
Ambaŭ liaj gepatroj estas de origino kaŝuboj. Donald Tusk estas edzo de Małgorzata Tusk kaj havas kun ŝi du gefilojn: filo Michał (n. 1982) kaj filino Katarzyna (n. 1987).
Tusk parolas angle kaj germane.
Interesaĵo
En majo 2012 Donald Tusk ricevis Premion je la nomo de Walther Rathenau pro meritoj favore al la Eŭropa integrado. Notindas, le la patrono estis adepto de la tezo pri "sezona" pola ŝtato, kaj ankaŭ ĉefarkitekto de la traktato de Rapallo, kiu iĝis pramodelo de la pakto Ribbentrop-Molotov, kun ties sekreta aldona protokolo.
Solanino
Solanino estas glukozida alkaloido de solanidino kun sukeroglukozo, galaktozo kaj ramnozo. Kiel alkaloido ĝi kaŭzas ĉe homoj post formanĝo lakson, malbonfarton, duonsvenon,timemon, ŝvitadon, spirmankon, senkonciiĝon kaj spasmojn (tiuj simptompoj estas priskribitaj kelkfoje kiel solanismo).
Ĝi estas ofta en la botanika familio de solanacoj kiel terpomo aŭ tomato. Grandan entenon je solanino havas la frua terpomo kaj la verda parto de tomato. Se la terpomo estas prilumita dum longa tempo, kreskas en ĝi la solanin-enhavo. La solanino ne malkombiniĝas kiel ofta okazas ĉe kombinaĵoj, sed ĝi parte transiras en la bolakvon.
24649 Balaklavo
24649 Balaklavo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusaj geedzoj geastronomoj Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ kaj Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Alex Antônio de Melo Santos
Alex Antônio de Melo Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li startis sian karieron en la teamo Cruzeiro. Li ludis kiel mezkampulo.