cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Starmania (muzikalo)
Historio
En 1992, angla versio de la spektaklo estis kreita kun la eldono de la albumo Tycoon (Magnato), kun kantoteksto de Tim Rice kaj ĉefrolantoj Kim Carnes, Celine Dion, Nina Hagen, Peter Kingsbery, Cyndi Lauper, Willy Deville, Kevin Robinson, kaj Tom Jones. La usona debuto de Tycoon, kun angla kantoteksto, estis montrita ĉe la Vespermanĝa Teatro UTEP en El Paso, Teksaso en 1996, kaj Plamondon ĉeestis. Ĝi translokiĝis al Parizo kun la franca versio dum kelkaj monatoj.
En 2004, Starmania ricevis honoron kiel MasterWork de la Audio-Visual Preservation Trust of Canada (Aŭdvida Konserva Organizaĵo de Kanado).
Kompromiso de 1790
La Kompromiso de 1790 (en angla Compromise of 1790) aludas al politikaj aferoj en Usono kiuj kondukis al aprobo de leĝoj Acts pri Residence kaj Assumption en Julio de 1790, supere de leĝofaraj malebloj en Usona Kongreso. La kompromiso avertis pri politika krizo, kiu, laŭ samtempuloj, kontraŭstaras la ĵus organizitan novan usonan nacion kaj kondukus al la disigo. Centre de la polemiko kuŝis la kontraston inter la interesoj kaj komercaj kaj agraraj kiel fontoj de riĉo, kaj la aŭtoritato de la nova centra registaro por helpi la urban kaj industrian disvolvigon je malprofito de la etendo de agrikulturo okcidenten. Ŝtatestroj de kaj federaciaj kaj de ŝtataj niveloj serĉis rompi la leĝofaran malhelpon pri “assumption” kaj “residence” tra neoficiala negocado. Tiele oni organizis mombrajn sekretajn kunvenojn kaj politikajn vespermanĝojn en Novjorko - tiam funkciante kiel provizora ĉefurbo de la lando en la somero de 1790kiam ankoraŭ ne estis decidita la solvo pri Vaŝingtono.
Neotropiso
La neotropiso, neotropisa ekozono aŭ novtropiko estas unu el la ok ekozonoj aŭ biogeografiaj regnoj de la tersupraĵo. Ekozono estas ujo de plantoj kaj bestoj kiuj havas tre longan komunan historion, estante disigitaj de aliaj partoj de la tersupraĵo.
La neotropisa ekozono ampleksas la tutaĵon de Sudameriko kaj Mezameriko ĝis la sudo de Meksiko. Ĝi prezentas faŭnon kaj flaŭron kiuj diferencas de tiuj de la nearktisa ekozono, pro la estinta disigo inter la du kontinentoj.
Ĉefaj ekologiaj partoj
La Monda Natur-Fonduso (WWF) disigas la neotropisan ekozonon en ok ekoprovincojn (aŭ biolandojn), kiujn ĝi difinas kiel "geografiaj grupoj de ekoregionoj povinte enteni diverstipajn biomojn, sed prezentante fortajn biogegrafiajn afinecojn, speciale je taksonomiaj niveloj pli altaj ol la specia nivelo (genro, familio)."
Cherán
Cherán estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Cherán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 024.
Neotropiso
Ĉefaj ekologiaj partoj
Orient-sudameriko inkluzivas la kaatingajn kserfitarojn de nordorienta Brazilo, la vastajn ceradajn herbejojn kaj savanojn de la Brazilaj Altaĵoj, kaj la pantanalajn kaj ĉakajn herbejojn. La diversaj Atlantikaj arbaroj de orienta Brazilo estas disigita de la arbaroj de Amazonio per Kaatingo kaj Cerado, kaj gastigas diferencan flaŭron kaj faŭnon.
Cherán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15734 loĝantojn. El tiuj estas 7521 viroj kaj 8213 virinoj. La komunumo havas surfacon de 169.43 kvadratkilometroj.
Industrio de mizero
Industrio de mizero estas sociologia koncepto uzata en Brazilo. Registaroj de malriĉaj landoj kaj NROj kiuj petas helpon al mizeruloj, tre ofte, havas estrarojn kiuj ricevas, rekte aŭ nerekte, "monhelpon" por laborado, kaj por ili — ju pli da mizeroj, des pli bone. Registraroj ofte deturnas la monon al aliaj celoj, aŭ persona profito de korupteca registraranoj. Pro tio, ili ofte troigas la imagojn de sufero ĉar tio estas utila al monpeto.
Ofte, la originalaj celoj de tiuj NROj kaj registaroj estas sinceraj, sed jaro post jaro, ĝia strukturo rigidiĝas kaj la daŭro de la NRO iĝas pli grava ol la originala helpcelo. Ekzemple, multaj NROj aperas por protekti prostituitinojn en X lando, se malaperos la prostitueco en tiu lando, la NRO ne plu ekzistos. Sekve, ĝiaj estraranoj zorge serĉos novajn prostituistinojn kaj kreos novajn konceptojn pri prostitueco.
Tiu okazis en Brazilo dum la registraro de Fernando Collor de Mello, tiam la Monda Banko kreis krediton al registraroj, ĉefe de Azio, por eviti la infanan prostituecon, Brazila registraro, sekve, informis al Monda Banko ke estus 90 mil infanaj prostituistinoj en Brazilo nur por ricevi helpon de Monda Banko. Pro tio, oni kreis novan leĝon kiu rigardas kiel "infanon" ĉiuj homoj ĝis 18-jaraĝa. Sed, ankoraŭ vere ne estis 90 mil "infanaj" prostituistinoj, do la brazila registraro konsideris ĉiuj malriĉaj knabinoj ĝis 18-a jaraĝo kiel "infanoj en seksa danĝero". Laŭ la nova koncepto estas 500 mil "eblaj infanaj prostituistinoj" en Brazilo, kaj brazila registraro povas peti monhelpon por eviti ke ili prostituiĝis. La Internacia Labor-Organizo (ILO) kaj brazila registraro diris ke en tiu lando ekzistas 1819 eblaj infanprostituejoj, t.e., lokoj kie oni povus prostituigi infanojn kaj faras monhelpan kampanon por eviti ke iu, iam, eble pensos prostituigi infanojn tie.
Neotropiso
Historio
Sudameriko origine estis parto de la superkontinento Gondvano, kiu inkluzivis Afrikon, Aŭstralion, Hindujon, Novzelandon, kaj Antarkton, kaj la neotropiso kunhavas multajn plantajn kaj bestajn parencarojn kun aliaj kontinentoj, inkluzive de marsupiulaj mamuloj kaj la antarkta flaŭro.
Post la decida disfalo de Gondvano ĉirkaŭ antaŭ 110 milionoj da jaroj, Sudameriko estis apartigita de Afriko kaj drivis norden kaj okcidenten. Multe pli malfrue, antaŭ ĉirkaŭ 2 ĝis 3 milionoj da jaroj, Sudameriko estis ligita al Nordameriko per la Istmo de Panamo, kiu permesis biologian interŝanĝon inter la du kontinentoj, la tiel nomatan Grandan Amerikan Interŝanĝon.
Bestoj
Tridek unu birdfamilioj estas endemiaj de la neotropiso, pli ol la duoblo de iu ajn alia ekozono. Ili inkluzivas raojn, tinamojn, Cracidae, kaj tokanojn. Birdfamilioj origine limigitaj al la neotropiso inkluzivas kolibrojn (familon Trochilidae) kaj trogloditedojn (familon Troglodytidae).
UK 1994
La 79-a Universala Kongreso de Esperanto okazis somere de la jaro 1994 en Seulo, Sud-Koreio. Ĝi havis 1776 aliĝintajn partoprenantojn.
Neotropiso
Bestoj
Mamulaj taksonoj origine restriktaj al la neotropiso inkluzivas :
Géza Balkay
Géza Balkay [balkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balkay Géza estis hungara aktoro, reĝisoro. Géza Balkay naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Cherán
Sociogeografio
Entute 9 720 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 7 726 estis alfabetoj kaj 1 989 analfabetoj. Tio signifas ke 20.46 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Neotropiso
Bestoj
Aliaj ekzemploj de grupoj kiuj estas komplete aŭ ĉefe restriktaj al neotropiso inkluzivas :
Cherán
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Géza Balkay
Biografio
Géza Balkay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1978. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Inter 1979 kaj 1982 li apartenis al la Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li estis fondinta membro de Teatro Katona József. Post jaroj li estis aktoro kaj reĝisoro sen iu ajn trupo, fine en 2001 li aliĝis al malgranda teatro en Budapeŝto. Li havis teĝisorajn taskojn ankaŭ en Hungara Radio. Li ricevis premion en 1984.
Cherán
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16024a.htm
Wiesbaden
Wiesbaden estas la ĉefurbo de la germana federacia lando Hesio. Ĝi troviĝas 40 km okcidente de Frankfurto ĉe la rivero Rejno. La urbo estas sidejo de kelkaj gravaj germanaj oficejoj (Federacia Kriminala Oficejo, Federacia Statistika Oficejo), malsanulejoj (Germana Kliniko pri Diagnostiko) kaj asekuraj kompanioj. La urbo apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno. Ĝi situas ĉe la suda rando de la mezalta montaro Taunus.
Klasika antikvo
La romia setlejo unue estas menciita per la nomo Aquae Mattiacorum (latina por "Akvoj de la Mattiaci") en 121. La Mattiaci estis ĝermana tribo, eble branĉo de la apudaj ĥatoj (Chatti), kiu vivis en la najbareco tiutempe. La vilaĝo ankaŭ aperas kiel Mattiacum la verkaĵo Geographia (2.10) de Ptolemeo. La linio de Romaj landlimaj fortikaĵoj, la Limes Germanicus, estis konstruita en la mezalta montaro Taunus iom norde de Wiesbaden.
La ĉefurbo de la romia provinco Germania Superior, Mogontiacum (la aktuala Majenco), bazo de 2 (kelkfoje 3) romaj legioj, situis tutproksime trans la Rejno kaj estis konektita per ponto ĉe la nuna urboparto Mainz-Kastel (romia "castellum"), forte fortikigita ponto.
La alemanoj, koalicio de ĝermanaj triboj de trans la limeso, kaptis la fuorton ĉ. la jaro 260. Poste, en la 370-aj jaroj, kiam la romianoj kaj alemanoj estis aliancitaj, la alemanoj gajnis kontrolon de la areo de Wiesbaden kaj ricevis la taskon zorgi pri ĝia defendo kontraŭ aliaj ĝermanaj triboj.
Mezepoko
Post kiam la Frankoj sub Klodvigo venkis la alemanojn en la batalo de Zülpich (tiutempe Tolbiac aŭ Tulpiacum) en 496, la frankoj iom post iom tra la 6-a jarcento delokigis la alemanojn el la urbo Wiesbaden al la ĉirkaŭaĵo. En la 8-a jarcento, Wiesbaden iĝis loko de reĝa palaco de la franka regno. La unua dokumentita uzo de la nomo Wiesbaden estas per Einhard, la biografo de Karolo la Granda, kies skribaĵoj mencias "Wisabada" iam inter 828 kaj 830.
Kiam la franka Karolida Imperio disiĝis en 888, Wiesbaden estis en la orienta duono, nomata Orientfranka imperio (kiu poste evoluis al la Sankta Romia Imperio). La urbo estis parto de Frankonio, la koro de la orienta imperio. En la 1170-aj jaroj, la grafoj de Nassau ricevis la areon ĉirkaŭ Wiesbaden kiel feŭdo. Kiam Frankonio diseriĝis en la frua 13-a jarcento, Nassau aperis kiel sendependa ŝtato kiel parto de la Sankta Romia Imperio.
En 1232 Wiesbaden iĝis libera regna urbo de la Sankta Romia Imperio. Tamen, en 1242, dum la milito de imperiestro Frederiko la 2-a kontraŭ la Papo, la ĉefepiskopo de Majenco, Siegfried la 3-a, ordigis la detruon de la urbo.
Adolf, filo kaj posteulo de Walram, poste iĝis reĝo de Germanio de 1292 ĝis 1298. En 1329, sub Gerlach la 1-a, filo de Adolf, la domo de Nassau kaj sekve, Wiesbaden, de la imperiestro Ludoviko la 4-a ricevis la rajton de monerofarado.
En 1355, la graflando Nassau-Weilburg estis dividita inter la filoj de Gerlach. La graflando Nassau, la posedaĵoj estus subdividitaj multfoje inter heredantoj, kaj iuj denove kunuiĝis kiam dinastia linio formortis. Wiesbaden iĝis la sidejo de la graflando Nassau-Wiesbaden sub grafo Adolf la 1-a (1307-1370), plej aĝa filo de Gerlach. En 1605 ĝi denove iĝis parto de la graflando Nassau-Weilburg.
Moderna epoko
Pro ĝia partopreno en la ribeloj de la Germana Kamparana Milito de 1525, Wiesbaden perdis ĉiujn privilegiojn por pli ol kvardek jaroj. Dum tiu tempo, Wiesbaden iĝis protestantisma kun la nomumo de Wolf Denthener kiel unua luterana pastro la 1-an de januaro 1543. La saman tagon, la unua latina lernejo estis malfermita, preparante lernantojn por la gimnazio en Idstein. En 1566 la privilegioj de la urbo estis restarigitaj.
La plej malnova restanta konstruaĵo de Wiesbaden, la malnova urbodomo, konstruiĝis en 1609 kaj 1610. Neniuj pli malnovaj konstruaĵoj estas konservitaj pro du incendioj en 1547 kaj 1561. En 1648, ĉe la fino de la detruega tridekjara milito, kronikoj rakontas ke en Wiesbaden restis apenaŭ 40 loĝantoj. En 1659, la duklando Nassau-Weilburg dividiĝis denove. Wiesbaden iĝis parto de la duklando Nassau-Usingen. En 1744, la ĉefurbo de Nassau-Usingen translokiĝis al Biebrich (nun urboparto de Wiesbaden). En 1771, la grafo de Nassau-Usingen donis koncesion por vetludado en Wiesbaden. En 1810, la urba kazino (germane: Spielbank, "ludbanko") estis malfermita en la malnova kuraca palaco Kurhaus. Vetludado estis poste malpermesita per la prusiaj aŭtoritatoj en 1872.
Kiel rezulto de venko de Napoleono super Aŭstrio en la Batalo de Austerlitz, la Sankta Romia Imperio estis malfondita en 1805. La 12-an de julio 1806, 16 ŝtatoj en la eksa Sankta Romia Imperio inkluzive de la duklandoj Nassau-Usingen kaj Nassau-Weilburg, formale kunligiĝis en la Rejna Federacio. Napoleono estis ĝia "protektanto". Sub premo de Napoleono, ambaŭ duklandoj kunfandiĝis por formi la duklandon Nassau la 30-an de aŭgusto 1806.
En la Viena Kongreso de 1815, la Duklando Nassau eniris la Germanan Federacion. La ĉefurbo de Nassau translokiĝis de Weilburg al Wiesbaden, kaj la urbo iĝis la duka rezidejo. Komenciĝis forta konstrua aktiveco por doni al la urbo superban aspekton. La plejparto de la historia centro de Wiesbaden datiĝas el tiu tempo.
En la revolucio de 1848, 30 000 civitanoj de Nassau kunvenis en Wiesbaden la 4-an de marto. Ili postulis konstitucion de la duko, kiun ili ricevis.
En 1894, la nuna Hesia Ŝtata Teatro, desegnita de la vienaj arkitektoj Fellner kaj Helmer, estis konstruita nome de la imperiestro Vilhelmo la 2-a.
Post la Unua Mondmilito
Post la Unua Mondmilito, Wiesbaden falis sub la aliancana okupo de la Rejnlando kaj estis okupita fare de la franca armeo en 1918. En 1921, la Visbadena Interkonsento pri germana kontribo al Francio estis subskribita en la urbo. En 1925, Wiesbaden iĝis la ĉefsidejo de la Brita Rejna Armeo ĝis la retiro de okupa armeo el la Rejnlando en 1930.
En 1929, flughaveno estis konstruita en la urboparto Erbenheim sur la loko de antaŭa ĉevalkonkursejo. En 1936, ĉastrupo de la nazia aerarmeo Luftwaffe estis postenigita tie.
En la pogromo "kristala nokto" de la 10-a de novembro 1938, la granda urba sinagogo sur la monto Michelsberg estis detruita. La sinagogo estis fasonita fare de Phillip Hoffmann kaj konstruita en 1869. Alia sinagogo en la urboparto Bierstadt same detruiĝis. Kiam la nazioj enpotenciĝis en Germanio, ekzistis 2 700 judoj vivantaj en Wiesbaden. Antaŭ junio 1942 preskaŭ ĉiuj el ili estis deportitaj al la koncentrejoj en Pollando.
Generalo Ludwig Beck de Wiesbaden estis unu el la planistoj de la Atenco de la 20-a de julio 1944 kontraŭ Adolf Hitler. La kunkonspirantoj antaŭvidis ke Beck estu la estonta ŝtatestro de Germanio post la eliminado de Hitlero. La intrigo malsukcesis, kaj Beck estis devigita memortigi sin. Hodiaŭ, la urbo ĉiujare aljuĝas premion Ludwig Beck por civila kuraĝo.
La luterana pastoro kaj teologo Martin Niemöller, fondinto de la rezistomovado Konfesanta Eklezio kontraŭ la nazioj, estas honora civitano de Wiesbaden. Li prezentis sian lastan predikon antaŭ sia aresto en la merkata kirko de la urbo.
Post la Dua Mondmilito, la ŝtato Hesio (en 1945-1946 nomata "Grand-Hesio") estis establita, kaj Wiesbaden iĝis ĝia ĉefurbo, kvankam la proksima urbo Frankfurto ĉe Majno estas multe pli granda kaj enhavas multajn registarajn oficejojn de Hesio. Wiesbaden tamen suferis multe malpli ol Frankfurto kaj Darmstadt de elaviadila bombado. Ekzistas persista onidiro ke la Usona Aerarmeo indulgis la urbon kun la intenco igi ĝin postmilita centra sidejo, sed respondeculoj de la Usona Aerarmeo daŭre nomas tion mito. Ĉiukaze fakte Wiesbaden de 1953 ĝis 1973 iĝis la centra eŭropa sidejo de la Usona Aerarmeo.
Partneraj urboj
La urba partnereco inter Wiesbaden kaj Klagenfurt datiĝas el la jaro 1930 kaj estis la unua urba partnereco tutmonde.
Esperanta agado
De la 2-a ĝis la 9-a de aŭgusto 2015 en la urbo okazis la 71-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO.
UK 1995
La 80-a Universala Kongreso de Esperanto okazis somere de la jaro 1995 en Tampereo, Finnlando. Ĝi havis 2443 aliĝintajn partoprenantojn.
Stacio Akasaka-mitsuke
Stacio Akasaka-Mitsuke (赤坂見附駅 [akasaka-micuke eki]) estas metroa stacio de la metroa reto Tokyo Metro en Tokio, Japanio. Ĝi servas 2 liniojn: Linion Ginza kaj Linion Marunouchi. La stacio situas en Kvartalo Minato-ku apud la bordo kun Kvartalo Chiyoda.
Kajoj
La linioj Ginza kaj Marunouchi havas komunajn insulajn kajojn. Je ĉiu kajo estas samdirekta trafiko. La kajoj situas sur malsamaj etaĝoj (al / — supre).
Apudaj stacioj
(Por transiri inter la stacioj ne necesas trairi tra bilet-pordo).
10205 Pokorný
10205 Pokorný estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa astronomo Zdeněk Pokorný (1947–2007), kiu laboris en la Observatorio kaj Planetario "Nicolas Copernicus" kaj en la Masaryk-Universitato de Brno. Li komencis sian karieron per studo de la gigantaj planedoj, sed sia ĉefa laboro estas la eduko kaj popularigo pri astronomio. Li kreis multrnombrajn programojn por la planetario de Brno kaj estas aŭtoro de la unua ĉeĥa plurpera kompakta disko pri astronomio: "ASTRO 2001". En 1991 Pokorný estis la fondinto kaj la unua prezidento de la "Asocio de la Observatorioj kaj Planetarioj de Ĉeĥoslovakio".
NGC 4491
NGC 4491 (aliaj indikoj — UGC 7657, MCG 2-32-107, ZWG 70.140, VCC 1326, IRAS12284+1145, PGC 41376) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Unita matrico
En matematiko, unita matrico estas n×n kompleksa matrico U kontentiganta kondiĉon
kie In estas la n×n identa matrico kaj U* estas la konjugita transpono (ankaŭ nomata kiel la hermita adjunkta) de U.
Ĉi tiu kondiĉo, laŭ difino de inversa matrico, implicas ke matrico U estas unita se kaj nur se ĝi havas inverson kiu estas egala al ĝia konjugita transpono
Unita matrico en kiu ĉiuj elementoj estas reelaj estas orta matrico. Simile al tio kiel orta matrico Q konservas la reelan enan produton de du reelaj vektoroj
tiel ankaŭ unita matrico U kontentigas
por ĉiuj kompleksaj vektoroj x kaj y, kie <·, ·> estas la norma ena produto sur  Cn.
Se U estas n×n matrico tiam jeno estas ĉiuj ekvivalentaj kondiĉoj:
Ecoj de unitaj matricoj
kaj
kaj do UV estas unita.
Saliceto
Saliceto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cairo Montenotte (SV), Camerana, Cengio (SV), Gottasecca kaj Montezemolo.
(12744) 1992 SQ
(12744) 1992 SQ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Ágnes Szatmári
SZATMÁRI Ágnes [pr. satma:ri] estas rumanuja hungara scenejdekoraciistino kaj kostumdizajnistino naskiĝinta en Satu Mare la 17-an de marto 1932.
Kariero
Ágnes Szatmári ekde aŭtuno de 1957 ĝis sia pensiuliĝo estis la scenejdekoraciistino kaj kostumdizajnistino de la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare.
Linko (foliumilo)
Lynx (aŭ Linko) estas tekstreĝima foliumilo ĉe Linukso. Oficiale la foliumilo nur haveblas en fontoteksta formo, sed formoj plenumeblaj estas inkluzivitaj kun la plejparto el linuksaj distribuaĵoj kaj estas haveblaj por operaciumoj kiel Vindozo kaj Makintoŝo. Protokoloj komprenataj estas Gopher, HTTP, FTP, WAIS, NNTP kaj SSL.
Sekureco
Lynx ne povas rekte legi bildojn, plurmediaĵojn, Javaskripton ktp (tamen oni povas uzi perajn legilojn por tiaj), kaj oni ne povas enmeti kromprogramojn. Tiuj certigas, ke Lynx estas rapida kaj sekura. Ĝi komprenas kuketojn, sed apriore Lynx forviŝas ilin dum ĉesigo.
Esperantlingva prezento
Lynx ankoraŭ ne havas esperantlingvan prezenton.
Elmontrado de supersignoj
Supersignoj aperos se oni uzas unikodajn bibliotekojn dum muntado. Aliokaze ĝi nur forigos la kromsignojn de la literoj.
Tajpado de Esperanto
Same se oni uzas unikodan muntaĵon, tiu povos tajpi literojn kun supersignoj. Pro tio, ke la specialaj esperantlingvaj signoj postulas du bajtojn, tajpado de tiaj signoj kaŭzos kursoran malkongruecon.
Tutmonda Adresaro de la Esperantistoj 1938
Tutmonda Adresaro de la Esperantistoj estas adresaro kompilita kaj eldonita en 1938 de Hugo Steiner sub la aŭspicioj de la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno.
Moosch (stacidomo)
Moosch estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Moosch, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lutterbach - Kruth (130000).
24701 Elyu-Ene
24701 Elyu-Ene estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Elyu-Ene ("Granda Rivero") estas la origina nomo en evenka lingvo de la rivero Leno, unu el plej longaj en la mondo kun 4400 km. Tiu siberia rivero fontas en la Bajkala montaro, fluas ĝenerale nordorienten kaj turnas norden proksime de Jakutsko al la Lapteva Maro kaj la Arkta Oceano.
1902 Shaposhnikov
1902 Shaposhnikov estas meze granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras Vladimir Grigorjeviĉ Ŝapoŝnikov (cirile Владимир Григорьевич Шапошников), soveta astronomo mortigita dum la dua mondmilito.
Symphony Sid
Symphony Sid (* 14-an de decembro 1909 en Novjorko; † 14-an de septembro 1984; ankaŭ Sid Torin aŭ Symphony Sid Torin, vera nomo Sidney Tarnopol) estis usona diskludisto pri ĵazo. Poste li prezentis pli kaj pli latinamerikan muzikon, kio alportis al li insultojn kiel “ĵazperfidulo”.
Tambovo
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68401.
La interurba telefona kodo estas 0752 (ĝis 2005), 4752 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2006).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1870).
Schönenberg-Kübelberg
Schönenberg-Kübelberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Dominique Caillaud
estas franca politikisto, kiu naskiĝis je la en.
Li engaĝiĝas en la politika partio Unuiĝo por la Franca Demokratio (UDF). Inter alie li ekde la 1-a de junio 1997 ĝis la 18-a de junio 2002, do en la 11-a parlamenta periodo, servis kiel deputito en la Nacia Asembleo de Francio - tie li reprezentis la 2-an balotan distrikton de la departemento Vendée. Entute li estis deputito inter 1997 kaj 2012.
Beharovce
Historio
La loko estis loĝata jam dum la pratempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1338 en formo "Beherowch". En 1787 168 vilaĝanoj en 23 domoj, en 1828 191 vilaĝanoj en 26 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Beharóc 208 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišské Podhradie, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Beharovce 171 homoj, (ĉiuj slovakoj).
ENIAC
La Electronic Numerical Integrator and Computer (ENIAC) estis la unua pure elektronika komputilo. Ĝi estis uzata de la Usona terarmeo por la kalkulado de balistikaj tabeloj.
Historio
ENIAC estis projektata ek de la jaro 1943 ĉe la Universitato de Pensilvanio fare de teamo gvidata de J. Presper Eckert kaj John W. Mauchly. La tuta projekto estis financiita de la Usona Armeo. Ĝi estis finita kaj publike prezentita la.
En 1946 Mauchly kaj Eckert fondis firmaon, nome la Eckert-Mauchly Computer Corporation, kiu en 1947 akirisi patenton rilate al la komputilo. Pri la valideco de tiu patento en 1967 komencis longdaŭra jura disputo. Fine, en 1973, la patento estis abĵurita, ĉar kelkaj ecoj de ENIAC estis konataj jam de la Atanasoff-Berry Komputilo, finkonstruita en la jaro 1942.
Teknikaj ecoj
Simile al Atanasoff-Berry Komputilo (1938–1942) kaj al la brita Colossus (1943), la ENIAC uzis elektronaj valvoj por prezenti ciferojn kaj elektrajn pulsojn por la transmisio de ili. Tio ebligis signife pli altan kalkulkapablon ol tiu de la komputiloj de Konrad Zuse Z3 (1941), kiuj havis pli bonan kalkularktekturon, sed estis bazitaj sur elektromekanikaj relajsoj.
Por prezenti nombrojn, ENIAC uzis la dekuman sistemon.
ENIAC konsistis el 40 paralele funkciantaj komponantoj, kiuj ĉiuj estis 60 cm longaj, 270 cm altaj kaj 70 cm largaj. La tuta instalaĵo estis U-forma kaj kovris areon egalan al 10 m × 17 m. Ĝia tuta maso egalis al 27 tunoj. La komputilo estis kompononita el 17.468 elektronaj valvoj, 7.200 diodol, 1.500 relajsoj, 70.000 rezistiloj kaj 10.000 kondensatoroj. La necesa elektra povumo egalis al 174 kW. Rilate al ĝiaj antaŭuloj la ENIAC estis impresa aparte pro ĝia grandeco.
Kapabloj
ENIAC kapablis adicii, subtrahi, multipliki, dividi kaj eltiri la kvadratan radikon. Adicio aŭ subtraho daŭris 0,2 ms, multipliko 2,8 ms, divido 24 ms kaj eltiro de kvadrata radiko pli ol 300 ms.
Q-Net
Q-Net estas aldona kirasa armaĵo kreita de QinetiQ por protekti sin kontraŭ permana reaktiva grenado.
Vesna Parun
Vesna PARUN (naskiĝis la sur la insulo Zlarin apud urbo Šibenik; mortis la  en Stubičke Toplice) estis kroata poetino.
Biografio
Ŝia unua poemo estis publikigita kiam ŝi havis dek jarojn. La sekvonta poemo La invito havis la plej gravajn ideojn kiuj lasos spuron tra ŝia tuta verkaro: la himno al la vivo, laboro kaj kuraĝo. Krom poezio, ŝi verkis infanajn poemojn kaj satirajn versojn, prozon kaj dramojn. Kvar el ŝiaj dramoj estis surscenigitaj. Multaj ŝiaj verkoj estas tradukitaj en diversajn lingvojn. Ŝi ricevis multajn laǔdojn kaj premiojn. En la jaro 1970 en Parizo ŝi ricevis Diplomon por la poezio.
Ŝi forpasis la 25-an de oktobro 2010 en sia 88-a jaro. Sur la insulo Šolta de kie devenas ŝia patrino troviĝas ŝia tombo.
Verkaro
Vesna Parun estis la plej grava poetino de la dua parto de la 20-a jarcento. Ŝi estis la unua poetino kiu vivis nur de kaj por la poezio.
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Szombathely)
Franciskana preĝejo de Elizabeto de Hungario estas romkatolika preĝejo kaj monaĥejo en Hungario, en urbo Szombathely en la ĉefplaco, kiu estas la plej malnova kirko.
Historio
En tiu loko jam la romianoj havis prakristanan kirkon. Arkeologoj trovis tiujn restaĵojn, poste ankaŭ hungaran mezepokan romanikan kirkon. Apude hospitalo funkciis. En la 1360-aj jaroj el la hospitalo iĝis monaĥejo de franciskanoj kaj la preĝejo gotikiĝis. En 1541 pro religiaj konfliktoj la franciskanoj rifuĝis, sed ili revenis en 1630. En 1634 konsekro okazis omaĝe al Elizabeto de Hungario. Tiam pretiĝis la nova baroka navo, la ĉefaltaro kaj flankaltaroj de Dipatrino kaj Sankta Francisko el Asizo. En 1723 pro incendio la turo bruliĝis. Post 7 jaroj la monaĥejo pligrandiĝis.
Inter 1926-1950 ĉeflernejo de la franciskanoj funkciis en la monaĥejo, dume la konstruaĵo pligrandiĝis. Inter 1950-1990 la franciskanoj estis forpelitaj.
Konstruaĵo
En la preĝejo la ĉefaltara bildo prezentas la incendion en 1716, kie estas videbla la tiutempa urbo. Sur la muro estas malgranda restaĵo de gotika fresko pri Sankta Elizabeto de Hungario el la 14-a jarcento. Sub la preĝejo kriptoj troviĝas. Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Drávagárdony
Drávagárdony [drAvagArdonj] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs.
Situo
Drávagárdony situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Dravo, fine de mallonga sakovojo. Barcs troviĝas 14, Szigetvár 23, Sellye 25 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1483 laŭ tiama hungara ortografio "Gardon". Pro peto de poŝto "Dráva" aldoniĝis al la loknomo por fari diferencon de Gárdony. Vilaĝservoj estas kulturdomo (iama lernejo), vendejo, kuracejo, migra poŝto.
Občina Bohinj
Občina Bohinj estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 24 komunumoj kovrante areon de 333,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 5125 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Bohinjska Bistrica.
Loko, priskribo
Preskaŭ la tuta teritorio de la lando situas en la Nacia Parko Triglav. En la altaj montoj, kun alteco de ĉirkaŭ 2000 m. La plej alta monto Triglav havas 2864 m super marnivelo. Ĉirkaŭ la mezo de la municipo estas la lago Bohinj (527 m asl).
La apudaj municipoj estas:
Občina Gorje kaj la Občina Kranjska Gora en la nordo, kaj la Občina Bled kaj Občina Radovljica en la nordoriente, Urba municipo Kranj oriente, Občina Železniki en la sudoriento, Občina Tolmin en la sudo, Občina Kobarid okcidente kaj Občina Bovec en la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 24 vilaĝoj:
Bitnje, Bohinjska Bistrica, Bohinjska Češnjica, Brod, Goreljek, Gorjuše, Jereka, Kamnje, Koprivnik v Bohinju, Laški Rovt, Lepence, Log v Bohinju, Nemški Rovt, Nomenj, Podjelje, Polje, Ravne v Bohinju, Ribčev Laz, Savica, Srednja vas v Bohinju, Stara Fužina, Studor v Bohinju, Ukanc, Žlan
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-gorenjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:4_x419707_y129286.5_s11_b4
Jacob Ziegler
Jakobo Ciglero (1470–1549), ankaŭ nomata Jakobus Lateranus, estis humanisto, matematikisto, geografo, teologo, kartografo, kiu havis vagantan vivon en Eŭropo, studis en la Universitatoj de Ingolstadt kaj Vieno, estis lernanto de Conrad Celtis (1459-1508), pasis kelkatempe en la kortego de Leono la 10-a antaŭ ol konvertiĝi al Protestantismo, sekve liaj geografiaj verkoj estis metitaj en la Index Librorum Prohibitorum.
Biografio
Dum kelkatempo li instruis en Vieno, kiam grandaĝe li estis gasto en la domo de Wolfgang von Salm (1514-1555), episkopo de Passau. Lia portreto, farita de Wolf Huber (1485-1553) estis pentrita kiam li estis 70-jara, kaj hodiaŭ troviĝas en la Muzeo pri la Historio de la Arto en Vieno.
Li estis amiko de Adam Reusner (1496-1582) kiu estis persona sekretario de la germana kondotiero Georg von Frundsberg (1473-1528), al kiu li akompanis en Italion, inter 1526 kaj 1528, kulminante kun la fama epizodo de la Disrabado de Romo.
Ziegler ankaŭ konatigixs kun kelkaj skandinavaj prelatoj same kiel Olav Engelbrektsson(1480-1538) kaj Johannes Magnus (1488-1544), kaj surbaze de iliaj informoj li faris prisrkibon pri la Stokholma sangobano. Kelkaj el liaj verkoj estis poste aneksitaj al la Scriptores historiæ germanicæ kaj en la 2-a eldono de la Chronica regnorum aquilonarium (1583) far Albert Krantz (1448-1517).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Naturalishistoria.jpg| Natura Historio de Plinio Pliny_the_Elder.png| Plinio (23-79) Albert_krantz.png| Albert Krantz (1448-1517) Conrad-Celtis.jpg| Conrad Celtis (1459-1508) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Georg_von_Frundsberg_(1473-1528).png| Georg von Frundsberg (1473-1528) Raffael_042.jpg| Leono la 10-a (1475-1521) Olav_Engelbrektssons_1527_Seal.jpg| Olav Engelbrektsso (1480-1538) Wappen des Georg Tannstetter (Brosamer).png| Georg Tannstetter (1482-1535) Vadian - 002.png| Joachim Vadian (1484-1551) Huber-Krems.jpg| Wolf Huber (1485-1553) Johannes_Magnus.png| Johannes Magnus (1488-1544) Wappen_Mindelheim.svg| Adam Reusner (1496-1582) Wolfgang von Salm.jpg| Wolfgang von Salm (1514-1555) Diego López de Zúñiga (m. 1531).png| Jacobus Stunica (1531) Johannes_Messenius.jpg| Johannes Messenius (1579-1636) Siegmund_Günther.jpg| Siegmund Günther (1848-1923) </Gallery>
Dániel Mihalik
Dániel Mihalik, laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihalik Dániel estis hungara pentristo. Dániel Mihalik naskiĝis la  en Tallós (Hungara reĝlando, nuntempa Tomášikovo en Slovakio), li mortis la  en Szolnok.
Biografio
Dániel Mihalik frekventis mezlernejon jam en Budapeŝto, poste li studis pentradon en Modela Desegna Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Greguss kaj Bertalan Székely. En la majstrolernejo Károly Lotz instruis lin. Fine li lernis en akademio de Munkeno. Ekde 1897 li pentradis en Budapeŝto. En la sekva jaro lia pentraĵo ricevis premion, helpe de la sumo li frekventis Akademion Julian en Parizo. En 1901 li hejmenvenis kaj partoprenis en fondo de Artistkolonio (Szolnok), kie li pentradis ĝismorte. Li apartenis al la famaj pentristoj pejzaĝaj.
NGC 4492
NGC 4492 (aliaj indikoj — IC 3438, UGC 7656, MCG 1-32-89, ZWG 42.141, VCC 1330, PGC 41383) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Kathleen Hall
Kathleen Mary HALL (naskiĝis la 28-an de januaro 1924) estas brita esperantistino, kaj honora membro de UEA (2002).
NGC 4492
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kathleen Hall
Ŝi instruis la francajn lingvon kaj kulturon en britaj universitatoj, verkis fakajn librojn kaj tradukis verkojn de Kipling al Esperanto. Lojala kaj laborpreta ano de la E-grupo de Oksfordo, dum jaroj ŝi instruis en la kursoj de Barlaston, Britio. Dum jardekoj ŝi helpis transdoni E-on al Afriko, kaj, inter ĉiuj aliaj servoj, redaktis la bultenon La Afrika Reto por afrikaj verkemuloj. Ŝi estas ekzemplo de esperantista laboremo kaj modesteco, daŭre helpas pri ĉiuj esperantistaj aferoj, servas ĉe propagandaj budoj kaj gastigas esperantistojn.
Kosmokonkuro
Dum la Malvarma milito, la kosmokonkuro estis la konkuro por la dominado de la kosmo, inter la du tiamaj superpotencoj, Usono kaj Sovetunio.
Komenco
La komenco de la kosmokonkuro troviĝas en internaciaj streĉoj inter la du landoj post la Dua mondmilito, kaj efektive ĝi komenciĝis post la sovetia lanĉo de Sputnik-1, la. Kosma teknologia iĝis grava parto de la kultura kaj teknologia konkurado inter Usono kaj Sovetunio, kaŭze de ĝiaj militaj uzoj, kaj de ĝia psikologia avantaĝo plialtigante la moralon.
Salmour
Salmour estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bene Vagienna, Cervere, Cherasco, Fossano kaj Narzole.
Balatonszentgyörgy
Balatonszentgyörgy (balatonsentdjordj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono Fonyód.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj, ĉe suda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa. Tie finiĝas la Balatono laŭ vidpunkto el Budapeŝto, krome tie estas enfluejo de Zala (rivero) al la lago. Estas ankaŭ alia fervojo al Keszthely, krome ĉefvojo inter Keszthely kaj Marcali.
Historio
Pli frue romianoj, poste peĉenegoj loĝis tie. La unua skriba mencio devenis el 1298, tiam preĝejo funkciis tie. La turkoj faris ruina la komunumon en 1566, estis tie setlejo en 1699, kiu formiĝis vilaĝo en 1722. Familio Festetics havanta la kampojn konstruis ĉasdomon nomata Csillagvár (=stelo-fortikaĵo) en 1821. Ekfunkciis la fervojo en 1861. Oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj jam en 1922. Preĝejo konstruiĝis en 1928. Dum la 2-a mondmilito okazis grandaj bataloj. En 1959 kolĥozo pri "Stelofortikaĵo" formiĝis.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, muzeoj en "Stelofortikaĵo" kaj en karakteriza vilaĝa domo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, infansana servo, klubo de maljunuloj, fajrobrigado.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Edmund Körner
Edmund Körner (naskiĝinta la 2-an de decembro 1874 en Weinhübel (distrikto Görlitz); mortinta la 14-an de februaro 1940 en Essen, plena nomo: Edmund Hermann Georg Körner) estis germana arĥitekto. Li estis pretertempe membro de la artistokolonio je Darmstadt, vivis kaj verkis tamen alikaze en Essen.
Agoj de Petro kaj Andreo
La Agoj de Petro kaj Andreo estas mallonga apokrifo de la Nova Testamento koncernanta la apostolojn Petron apostolon kaj Andrean apostolon, greklingve verkitan post la 5-a jarcento. Temis pri apendico de la apokrifo Agoj de Mateo kaj Matiaso, poste kondensita kiel aŭtonoma rakonto
Edmund Körner
Vivo
Post konstrumetia lernotempo Körner lernis ĉe la konstrulernejo je Sulza, pli malfrue li studis ĉe la teknologia altlernejo je Dresdeno kaj ĉe la Teknologia Altlernejo je Berlino. Krom tio li estis akceptata kiel majstrolernanto de la Universitato de Artoj Berlino.
Agoj de Petro kaj Andreo
La teksto rakontas miraklojn koncernantajn la du apostolojn: interalie Andreo rajdas nubon kaj Petro sukcesas enirigi kamelon tra kudriltruo! Tiu lasta fabela miraklo referencas al la subaj tekstoj
Edmund Körner
Vivo
Ekde 1909 li laboris ĉe la domkonstruo-oficejo de la urbo Essen, ĝis kiam li en 1911 estis vokita al la artistokolonio je Darmstadt. Samtempe li profesoriĝis. Kiam post eksplodo de la Unua Mondmilito la laboro en la artistokolonio haltis, Körner revenis en 1916 al Essen, kie li plue verkis sukcese kiel memstara arĥitekto.
Agoj de Petro kaj Andreo
"24 Kaj cetere mi diras al vi: Estas pli facile por kamelo iri tra trueton de kudrilo, ol por riĉulo eniri en la regnon de Dio. (Mateo 19,24).”
Edmund Körner
Vivo
Edmund Körner estis membro de pluraj arĥitekto-organizaĵoj.
Ĉe la stratangulo Moltkestraße / Camillo-Sitte-Platz en la Moltke-Kvartalo de Essen staras la loĝo kaj verkodomo, kiun li en 1928/1929 mem konceptis kaj pli malfrue nur uzis kiel verkejo. Ĝi surmontras elementojn de la brikoesprimismo kaj de la Nova Konstruo. Tuj apude, ĉe Camillo-Sitte-Placo, li konstruis mallonge poste sian loĝodomon.
Agoj de Petro kaj Andreo
Esploristoj taksis de tuj malrealisma la rakontaro, siavice impregnita de gnostikeco.
Rex F. May
Rex F. May (pseŭonomo "Baloo," el la Hindia lingvo) estas usona ŝercbildisto, kies ŝercbildoj troviĝas en revuoj kaj ĵurnaloj kiel National Review, Saturday Evening Post, Liberty, Good Housekeeping, Woman’s World, ktp. Li ankaŭ verkas ŝercojn por bildstrioj desegnataj de aliaj ŝercbildistoj. Li naskiĝis la 19-an de junio 1946, en Terre Haute en la Usona ŝtato de Indianao. Li parolas (laŭ si) Esperante iomete, sed tre malofte trovas esperantistojn kun kiuj li povas praktiki. May loĝas en Kolorado, Usono, kun sia edzino, Jean.
May estas la inventisto de la planlingvo Ĉenglio.
Cifereca Komiksa Muzeo
Cifereca Komiksa Muzeo estas cifereca biblioteko de komiksaj libroj en la publika domajno, starigita en 2010. Tiu muzeo proponas 15 000 komiksajn librojn, en angla lingvo, liberaj je rajtoj. Temas pri komiksoj datintaj el Orepoko de komiksaj libroj, publikigitaj antaŭ 1959.
Vidu ankaŭ
Komikso
27054 Williamgoddard
27054 Williamgoddard estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 18-an de septembro 1998 dum la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William H. Goddard, ano de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell. Li servis cxe la Investa Komitato kaj estis longtempe ano de la Amikoj de la Observatorio Lowell.
Edomo
Edomo (אדום, do Adom aŭ Edom) estis antikva regiono en la teritorio de Palestino en okcidenta Azio, kaj la edomanoj tribaro de la malfrua ferepoko. La popolo de edomanoj kune kun la arameoj, izraelidoj, joktanidoj kaj midjanidoj kalkuliĝas al la popolaro de hebreoj.
Nomo
"Edom" signifas "ruĝa" kaj eventuale devenas de la ruĝa koloro de la sabloŝtona montaro oriente de la malaltaĵo Arava. La plej malnova skriba mencio de la nomo estis en egiptia teksto de la 8-a jarcento antaŭ Kristo.
La historio kaj kulturo de la regiono Edomo nuntempe esploriĝas fare de grupoj da arkeologoj kaj historiistoj el Francio kaj Germanio. La fakulo Pierre Bordreuil de la Centre national de la recherche scientifique (CNRS) interalie havas la tezon, ke la facile mikseblaj hebreaj konsonantoj Dalet kaj Reŝ gvidis al fojfojaj miksoj de la mencioj pri Aram kaj arameoj unuflanke kaj Edom kaj edomanoj aliflanke en bibliaj tekstoj.
Geografio
La teritorio de Edomo situis oriente de la suda parto de la valo de la rivero Jordano ("Uedo Araba") inter la norde situanta regiono Moab kaj la suda montaro Seir. Hodiaŭ la teritorio apartenas al la ŝtato Jordanio.
Laŭ pluraj teksteroj de la Biblio la edomanoj origine devenas el la montaro Seir, kiu troviĝas sudokcidente de la Morta Maro.
La loĝoteritorio de la edomanoj parte identas kun tiu dum postaj generacioj enloĝita de la idumeanoj kaj nabateanoj. La ekzaktaj interrilatoj inter tiuj tri etnoj malklaras: Ĉu la nabateanoj eble forpuŝis la tie loĝintajn edomanojn, aŭ ĉu la nabateanoj estas la posteuloj de la pli frua edomana popolo, kaj la idumeanoj eble estas branĉiĝo de la edomanoj, kiu translokiĝis okcidenten, ĝis nun ne klarigeblis.
Historio
La edomanoj unue dum la ferepoko estis tribaro de agrikulturistoj (ĉefe en la altebenaĵo) kaj bestobredistoj (ĉefe en la sabloŝtona montaro), sed post la konkero fare de la israelida reĝo Davido iĝis ŝtato kun centra administratdo (biblia tekstero 2 Sam 14,22). La izraelidoj, kies Biblio estas la ĉefa skriba fonto pri la edomanoj, opinis la popolon parenca al sia propra (bibliaj teksteroj Gen 36,10. 19 kaj Dtn 2,4-8).
Edomo interalie estis
La dum la romia epoko en Judio reganta dinastio de Herodo la Granda havis edoman devenon, kvankam ĝi estis tra pluraj generacioj judiĝinta. Dum la 4-a jarcento antaŭ Kristo la edomanoj ne plu pruveblas en la regiono, sed anstataŭe la arabdevenaj nabateanoj.
Arkeologiaj trovaĵoj
Ekde la 7-a jarcento antaŭ Kristo la edomanoj konstruis diversajn defendajn fortikaĵojn. Ekzemplo estis la urbo Buseira aŭ Bosra, situanta 45 kilometrojn norde de Petra, kiu estis metropolo kaj grava administra centro de la lando. Restaĵoj de plia urbo, kiu havis la nomon Elat, troviĝis norde de la hodiaŭa urbo Akabo. Pliaj arkeologie esploritaj edomaj urboj estas se-Sela kaj Tavilan.
Moosch
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mooschois.
Edomo
Edomo en la literaturo
Tiu sinonima uzo de la vorto Edomo ankaŭ troveblas en la historiaj romanoj de Lion Feuchtwanger. Ekzemple en la romano "La judino de Toledo" la persono Jehuda negative parolas pri la "filoj de Edomo", kaj ankaŭ en la romano Jud Süß "Edomo" uziĝas sinonime por la malamikoj de la israelanoj.
Religio
La ĉefa dio de la edomanoj havis la nomon Qaus. La nomo signifas "arko", supozeble "ĉielarko". Qaus do estis vetera dio, kiu poste ekhavis militeman trajton. Ankaŭ post la perdo de la ŝtata sendependeco la edomanoj adoris la dion, kion pruvas multaj, al la greka lingvo tradukitaj nomoj. Ankoraŭ la juda kronikisto Flavio Jozefo konas ĝin en la nomoformo Koze.
James M. Gavin
James Maurice "Jumpin' Jim" GAVIN (22a de marto, 1907 – 23a de februaro, 1990) estis Usonarmea oficiro, kun la rango de leŭtenanta generalo, kiu estis la tria Komandogeneralo (KG) de la 82a Avitransportata Divizio dum la Dua Mondmilito. Dum la milito, li estis ofte aludita kiel "The Jumping General" (Saltogeneralo) pro sia praktiko partopreni en batalaj saltoj kun la paraŝutistoj sub sia komando; li estis la nura usona generala oficiro kiu faris kvar batalsaltojn en la milito.
Gavin estis la plej juna maĵora generalo kiu komandis usonan divizion en la Dua Mondmilito, el nur 37 en promocio, kaj la plej juna leŭtenanta generalo post la milito, en marto 1955. Li ricevis la premion de du Distingoservaj Krucoj kaj de kelkaj aliaj dekoracioj pro sia servo en la milito. Dum batalo, oni konis lian kutimon porti fusilon M1 Garand, tipe portita de usonaj infanterianoj, anstataŭ la karabeno M1, kiun oficiroj kutime portis.
Trifaza elektro
Trifaza elektro estas elektra sistemo, kiu baziĝas sur tri alternaj tensioj de egalaj frekvencoj, kies fazoj havas inter si egalajn distancojn de triona periodo (= 120°). La sumo de la tri tensioj estas ĉiam nula.
Historio
En 1882 la brita fizikisto John Hopkinson ricevis patenton pri la distribuado de trifaza elektro. En la sekvaj jaroj Galileo Ferraris, Nikola Tesla kaj Michał Doliwo-Dobrowolski sukcese okupiĝis pri la konstruado de trifazaj motoroj kaj generatoroj. Ĉi-lasta en 1889 konstruis unuan nesinkronan trifazan motoron.
James M. Gavin
Gavin ankaŭ laboris kontraŭ segregacion en la Usona Armeo, kio havigis al li iome da famo.
Trifaza elektro
Apliko de trifaza elektro
Trifaza elektro estas aplikata precipe por la distribuado (transporto) de elektra energio kaj por potencaj elektromotoroj kaj generatoroj. La kialo estas, ke elektraj linioj, motoroj kaj transformatoroj por trifaza sistemo bezonas malpli da materialo (konduktiloj, feraj magnetkernoj) ol unufaza sistemo kaj pli efike utiligas la elektran povon.
La pliefikeco de trifaza elektro en la transporto de energio rezultas el la fakto, ke la sumo de la tri tensioj nuliĝas. Se la kurentoj (kaj tial la povoj) en la unuopaj fazoj estas egalaj, ne necesas aparta linio por retransporti la kurenton; por tio servas la du aliaj fazoj. Unufaza aŭ kontinua elektro, kontraŭe, bezonas apartan linion por retransportado de la kurento.
Kiel tension de trifaza sistemo oni kutime nomas la tension inter (ajnaj) du fazoj; ĝi estas pli alta ol la tensio inter unu fazo kaj la mezpunkto inter la tri fazoj. La rilatumo estas √ 3 ≈ 1,732. Ekzemple la unuopaj fazoj de trifaza sistemo de 400 V havas tension de ĉirkaŭ 230 V.
Boën-sur-Lignon
Boën-sur-Lignon (ankaŭ nomata per sia iama nomo Boën) estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Boënnais.
Zoltan Sabo
Zoltan Sabo (serbe cirile Золтан Сабо, hungare Szabó Zoltán naskiĝis, mortis en Sremska Kamenica estis serba futbalisto, kiu ankaŭ havis pasporton de Hungario. Li ludis kiel defendanto.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Avispa Fukuoka. Aliaj teamoj liaj estis Hajduk Kula de Jugoslavio, Vojvodina Novi Sad kaj Partizán de Belgrado de Serbio, Suwon Samsung Bluewings de Sud-Koreio, Zalaegerszegi TE de Hungario kaj AEK Larnaka de Kipro.
Idumeo
Idumeo (Ἰδουμαία kaj Idumæa respektive Idumea) estas antikva regiono en okcidenta Azio sude de Judio, kaj la idumeanoj antikva popolo, kiu dum la lastaj jarcentoj antaŭ la naskiĝo de Kristo loĝis en tiu regiono. Iuj judaj tekstofontoj egaligis la popolon kun la loĝantoj de la (laŭ iuj fontoj proksima, laŭ aliaj fontoj identa) regiono Edomo, kies kulturo ŝajnas pli malnova - ĉu tiu kultura identigo de idumeanoj kaj edomanoj estas kulture ĝusta, restas neklare kaj pridisputate.
La idumeanoj unuafoje pruveblas dum la 6-a jarcento okcidente de la regiono Edomo, en kiu samtempe ekloĝas la nabateanoj. Ĉu la nabateanoj forpuŝis la tie loĝintajn edomanojn, aŭ ĉu la nabateanoj estas la posteuloj de la pli frua popolo de edomanoj, kaj la idumeanoj estas branĉo de la edomanoj, kiu translokiĝis okcidenten, ĝis nun ne klarigeblis.
La teritorio de Idumeo etendiĝis de Betlehemo norde ĝis Berŝeba sude, kaj de la Morta Maro oriente ĝis la marborda ebenaĵo okcidente, tamen ne ĝis la bordo de la Mediteranea Maro. La ĉefurbo nomiĝis Marisa.