cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valsad
Historio
Historie Valsad longe apartenis al ŝtato de Bombajo. Dum la sendependiĝo en 1947 la loĝantoj voĉdonis pri Barato kaj alia naskiĝanta najbara ŝtato Pakistano, poste multe da homoj formigris al Pakistano.
Číhaná (Úněšov)
Číhaná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,72 km².
Valsad
Ekonomio
Valsad estas agrikultura urbego, kie la ĉefa produktaĵo estas la mango (frukto). En la urbego troviĝas marketo kun pli ol 300 mango-butikojn. Krome ekzistas grava kemia firmao.
Číhaná (Úněšov)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1219.
Valsad
Lingvoj
En Valsad la oficiala lingvo estas la guĝarata, sed estas vaste konata ankaŭ la hindia, maratia kaj la angla.
Religioj
En Valsad plejparto de la populacio estas hinduoj (85%) kaj muslimoj (10%), iomete estas ĝajnistoj (2,5%) kristanoj (1%).
Eduko
En Valsad la plej alta eduko okazas en kolegioj.
Klimato
Valsad troviĝas en savanoklimato (Aw). Jare pluvas averaĝe 1500 mm. Inter junio-septembro pli ofte pluvas pro la musonoj, inter oktobro kaj majo praktike ne pluvas. La temperaturo varias inter 21-32 °C.
Trafiko
Valsad havas trairan fervojan linion kun stacidomo laŭ la etapo Delhio-Mumbajo. La stacidomo konstruiĝis en 1925. Al aliaj urboj kaj proksimaj vilaĝoj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. 4 vojoj kuras al la urbego. 4 pontoj helpas la trafikon. La plej proksimaj flughavenoj funkcias en Daman kaj Surat.
Islando en la Somera Olimpiko 2020
Pro la kronvirusa pandemio la evento, kiu tenis en sia oficiala nomo la jaron "2020", estis fakte prokrastita al la 23-a de julio ĝis la 8-a de aŭgusto 2021. Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Izoŝavikola valerato
Izoŝavikola valerato aŭ izoŝavikola pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj izoŝavikolo. Izoŝavikola valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izoŝavikola valerato prezentas valeratan grupon ligitan al izoŝavikola grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Danio en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato.
Pulegola valerato
Pulegola valerato aŭ pulegola pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj pulegolo. Pulegola valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Pulegola valerato prezentas valeratan grupon ligitan al pulegola grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Imperia kulto
Imperia kulto estas maniero de ŝtata religio en kiu imperiestro aŭ dinastio de imperiestroj (aŭ regantoj kun alia simila titolo), estas adorataj kiel dio, mesio, duondio aŭ diaĵo. Tiukadre «kulto» estas uzata en la senco de «adorado», ne laŭ moderna pejorativa senco. Tia kulto povas esti al personeco kiel ĉe figura de Evemero ĵus ascendita aŭ iu de nacia identeco, kiel ĉe la etiopia imperio aŭ ĉe la japana imperio) aŭ supernacia diaĵo ĉe pluretnaj ŝtatoj (p.e. ĉe imperia Ĉinio aŭ ĉe la Romia Imperio).
En la antikva Ĉinio, la imperiestroj estis konsiderataj «Filoj de la Ĉielo». En Antikva Egipto, la viraj faraonoj estis konsiderataj enkarnigo de la dio Horuso, kio estis same kiel filo de la suna dio, Hatoro (aŭ poste Isis), aŭ de la diaĵo de la ĉielo, Nut. En la Romia Imperio, la Imperia kulto konsistis en la adorado de la Romia imperiestro kiel dio, praktiko kiu ekis ĉe Aŭgusto kaj iĝis elstara elemento de la romia religio. Dum la Inkaa Imperio, la Sapa Inka estis konsiderata «filo de la dio Suno (Inti) kaj de la diino Luno (Mamaquilla)». Pri Japanio, ĝis antaŭ la fino de la Dua Mondmilito, la japana imperiestro pretendis esti posteulo de dioj.
Romano Bolognesi
D-ro Romano BOLOGNESI (Bolonjo 22.03.1941-) estis funkciulo en diversaj fakoj de la Itala Ŝtata Fervojo (FS) en Bolonjo. Esperantisto ekde la jaro 1957, li estis Prezidanto de la urba grupo en la jaroj 1978-79, nacia konsilanto de la Itala Esperanto-Federacio (IEF), redaktoro de la bulteno de la Itala Fervojista Esperanto Asocio (IFEA) ekde la jaro 1979, IFEA-Sekretario dum la jaroj 1984-2014. Li atingis la instruan nivelon en la jaro 1986 kaj membriĝis ĉe la Itala Instituto de Esperanto (IIE). Direktoro de la IIE-Bologna-Katedro ekde la jaro 1987. IIE-estrarano dum la jaroj 1993-2007 kaj IIE-Kasisto dum la jaroj 1996 -2007. UEA-Delegito en Bologna. Li kunagis ĉe la Dopo Lavoro Ferroviario – DLF – (libertempa organizo de fervojisto) por konfirmigi la daŭre agantan grupon organizante kursojn kaj instruante la Lingvon ekde la jaro 1979.
IFEF-agado
En la IFK en Salou (ES) 1989 li elektiĝis Sekretarion de IFEF, kies novan Statuton (1990) li reordigis. Li elektitiĝis IFEF-Prezidanton en la IFK en Aalborg (DK) 1998, kaj konfirmiĝis en Tabor (CZ) 2001, en Sopron, (HU) 2004, en Parizo (FR) 2007, demisiis en Sofio (BG) en la jaro 2010. En Triesto en la jaro 2009 li iĝis IFEF-Honoran Prezidanton.
Teruzado
Teruzado, aŭ uzado de la tero, enhavas "la agojn, aktivecojn kaj intervenojn kiujn faras la personoj sur difinita tipo de areo por produkti, modifi aŭ elteni ĝin" (FAO, 1997a; FAO/UNEP, 1999).
La uzado de la grundo enhavas la administradon kaj modifon de la natura medio por fari ĝin agrikultura tereno: kultiveblaj kampoj, paŝtejoj; aŭ homaj setlejoj. La esprimo uzado de la tero estas uzata ankaŭ por referenci al diversaj uzoj de la tereno en zonigo.
La praktikoj de teruzado varias konsiderinde en diversaj partoj de la mondo. La Divizio de Disvolvigo de Akvo de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo de Unuiĝintaj Nacioj klarigas, ke "La uzado de la tero enhavas la produktojn kaj/aŭ profitojn kiujn oni akiras el la uzado de la tero same kiel la agadon de administrado de la tero (aktivecoj) faritan de homoj por produkti produktojn kaj profitojn." ​ Komence de la 1990-aj jaroj, proksimume 13% de la areo de la Tero estis konsiderata plugebla tero, kun 26% de paŝtejoj, 32% de arbaroj, kaj 1,5% de urbaj zonoj.
Izopulegola valerato
Izopulegola valerato aŭ izopulegola pentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familo de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj izopulegolo. Izopulegola valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopulegola valerato prezentas valeratan grupon ligitan al izopulegola grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Josef Heise
Josef HEISE (naskiĝinta la en Münster; malĝusta literumado intertempe Josef Seife ) estis germana skulptisto kaj medalionisto en Vajmaro.
Vivo
Heise estis mastra disĉiplo ĉe Adolf Brütt en Vajmaro. Li studis ĉe la artakademioj kasela kaj vajmara. Ekstere apenaŭ konate li ja ĝuis certan famon en Vajmaro mem. Heise kreis monumentojn en parkoj kaj sur tombejoj. Aĵojn honore de falintaj soldatoj li ne nur faris Vajmare respektive sur aliaj porsoldataj tombejoj sed eĉ en okupitaj teritorioj (Franclando). Heise krome produktis la monumenton por la falintaj membroj de la societo Germana Ŝilera Ligo sur la Historia tombejo vajmara. En la parko de Holzdorf (kvartalo vajmara) restis de li i.a. Krokodilsbank (krokodila benko) kaj Schwanenbank (cigna benko).
Bois-de-Gand
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
La teritorio havas komunan limon kun.
Danio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato.
Danio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato.
Danio en la Somera Olimpiko 2012
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato.
Danio en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato.
Hospital Virgen del Rocío (Metroo de Sevilo)
Hospital Virgen del Rocío estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
(159635) 2002 CZ46
(159635) 2002 CZ46 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso proksime de siaj ambaŭ nodoj kaj ekstere malproksime tanĝas tiun de la Tero.
Placo de la kvar kleruloj (Vajmaro)
Placo de la kvar kleruloj (germane: Gelehrtenplatz aŭ Viergelehrtenplatz) estas loko en la parko de Kastelo Belvedere en Vajmaro, Germanujo.
Priskribo
Tie spekteblas kopioj de la portretoj de Goethe, Friedrich Schiller, Christoph Martin Wieland kaj Johann Gottfried Herder. Ilin faris Martin Gottlieb Klauer krom la portreto ŝilera kiu estas de Ludwig Klauer.
La aranĝo datumas de ĉ. 1818. Iniciatinto estis la granddukino Maria Pavlovna Romanova. Estis la portretoj el bakita argilo. Anstataŭis ilin ekde 1978 kopioj el gisita betono. Du benkoj invitas onin resti kaj mediti. Meze de la ronda tuto estas bedo kun ornamplantoj.
La tuta komplekso figuras sur la oficiala listo de protektotaĵoj.
Islando en la Somera Olimpiko 2012
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Heliópolis (Metroo de Sevilo)
Heliópolis estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Vidu ankaŭ
{{DEFAŬLTORDIGO:Heliopolis (Metroo de Sevilo)
Islando en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Manuel Siurot (Metroo de Sevilo)
Manuel Siurot estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Islando en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Le Pin (Jura)
Le Pin estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Islando en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Naligonda
Naligonda (నల్గొండ), estas urbego, municipo en meza-orienta Barato, en subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. La historiaj loknomoj estis "Nilagiri" kaj "Nalgunda".
Geografio
Naligonda situas sur montetaro en averaĝa alteco de 421 metrojn de la marnivelo. Suriapet troviĝas 38, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 92, Varangal 106, Mumbajo 715, Kolkato 1130, tutlanda ĉefurbo Delhio 1303 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Naligonda havis populacion de, kun la aglomeraĵo (en 2011). La legopovo estas, signife pli alta, ol la ŝtata mezumo.
Historio
Paleolitikaj restaĵoj estis trovitaj ĉirkaŭ Naligonda. Dum la konata historio la areo apartenis al imperio de Aŝoko. Dum tiu periodo la regiono establis komercajn kontaktojn kun la Romia Imperio. En la 3-a jarcento la Budhismo prosperis. En la sekvaj jarcentoj pluraj dinastioj regis. Naligonda akiris triagradan municipan statuson en 1941, la nuntempa statusa grado estas "speciala".
Lingvoj
La plej grava kaj oficiala lingvo en Naligonda estas la telugua, sed la instruaj lingvoj estas ankaŭ la urdua kaj la angla.
Religioj
En Naligonda vivas hinduoj preskaŭ (77%), muslimoj (19%) kaj aliaj.
Edukado
En la distrikto Naligonda universitato kaj kelkaj altlernejoj funkcias.
Klimato
En Naligonda jare pluvas averaĝe po 751 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter julio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-marto apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 23-35 °C.
Trafiko
Naligonda havas trairan fervojn linion kaj 4 alvenantajn ĉefvojojn.
Islando en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Islando en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Islando en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Skandia (III) hidroksido
Skandia (III) hidroksido aŭ trihidroksido de skandio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidrolizo de la skandia hidroksido. Skandia (III) hidroksido estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Skandia (III) hidroksido prezentas tri hidroksilajn grupojn ligitajn al skandiatomo. Ĝi konsistas je 1 skandiatomo, 3 hidroksilaj grupoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Ĝi estas amfotera kunmetaĵo. Ĝi estas iomete solvebla en akvo, kaj ĝia saturita solvaĵo (pH = 7,85) enhavas molekulan Sc(OH)3 kaj malgrandan kvanton da jonaj Sc(OH)+2. La solvebleco de skandio (III) hidroksido en akvo estas 0.0279 mol/L. Ĝi konvertiĝos al ScO(OH) kun la tempopaso, tre reduktante la solveblecon al (0.0008 mol/L). Skandia hidroksido estas blanka senforma substanco, kiu iom post iom senhidratiĝas en aero.
Distrikto Mārupe
Distrikto Mārupe (Mārupes novads) estas distrikto en centra Latvio. Distrikto estis kreita post la administra-teritoria reformo de Latvio en 2021. Tiam komunumoj Mārupe kaj Babīte estis kunfanditaj. Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente ŝtata urbo Rigo, sude distrikto Jelgava kaj distrikto Olaine, okcidente distrikto Tukums kaj norde ŝtata urbo Jūrmala. La centro de la distrikto situas en Mārupe.
Historio
La norda parto de la distrikto 5-6 mil jaroj antaŭ estis sub la marnivelo. De post iom plileviĝis kaj Babīte iĝis laguno, setlejoj de fiŝkaptistoj kaj ĉasistoj komencis formiĝi sur la marbordo. La plej malnova malferma setlejo de Romju-Kalniņu devenas de la 3-a jarmilo a.K. En la 12-a jarcento, la regiono estis loĝita fare de livonoj kaj zemgalaj. Ekde la 13-a jarcento, la aktuala Mārupe distrikto estis parto de Riga kampara distrikto. Post la Livonia milito, la plej granda parto de la regiono venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando, kaj post 1629 ĝi estis akirita fare de Svedio. Malgranda parto sur la maldekstra bordo de rivero Lielupe estis inkludita en Duklando Kuronio kaj Zemgalio. La Svedia parto estis aneksita al la Rusia Imperio en 1721, kaj la duklanda parto en 1795. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La norda kaj orienta parto de la distrikto apartenas al la Rīgava ebenaĵo de la Marborda malaltebenaĵo (Piejūras zemiene), sed la suda kaj okcidenta parto - al la Tīreļi ebenaĵo de la Centra Latva malaltebenaĵo (Viduslatvijas zemiene). Geologie, kiel en la plej granda parto de Latvio, la supra devonia sedimentoj dominas. La grundoj estas ĉefe sabla lomo, podzola lomo kaj torfejoj. Sude troviĝas partoj de marĉoj Cenu kaj Medema, en sudokcidento marĉo Ložmetējkalna. Pinoj dominas en la arbaroj.
Lagoj
La plej granda lagoj - Babītes lago (25,6 km²), Božu akvorezervujo (0,5 km²), Skaista lago (0,2 km²), Beberbeķu mueleja lageto (0,1 km²).
Loĝantaro
Distrikto Mārupe havas 32 824 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 94,6 loĝantoj por kvadratkilometro. * Ekde 01.07.2022, vilaĝo Mārupe ricevos la statuson de urbo.
Urboj (pilsēta)
Mārupes pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Babītes pagasts, Mārupes pagasts kaj Salas pagasts.
Islando en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
36340 Vaduvescu
36340 Vaduvescu estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la 1:2 kun Marso kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Urbodomo de Altenburg
La Urbodomo de Altenburg (Altenburger Rathaus) troviĝas en la eostturingia urbo Altenburg en Germanujo. Ĝi estas sidejo de la administrado municipa taksate unu el la plej gravaj renesancstilaj urbodomoj de tuta Germanlando.
Arĥitekturo
Temas pri trietaĝa, rektangula konstruaĵo sur angula areo ĉe la sudflanko de la altenburga foirejo. La fasado regule parceligitis. Aldone kelkaj fenestroj havas fenestrajn gablojn. Frontfasade meze troviĝas okangula ŝtupara turo kun rektangula soklo kaj vostita spajro. Krome muntitis malpostflanke du angulaj orieloj kio ankaŭ tipis por saksaj urbodomoj tiutempaj (ekz. en Lepsiko kaj Torgau). Ĉeorielare estas reliefaj bildoj de bibliaj scenoj, de saksiaj dukoj kaj erotoj. La tri portaloj de la urbodomo estas rondarkaj kaj ĉirkaŭataj de kolonoj. Gablokampe estas ankaŭ gapkapoj.
Viadukto de Coteaux Beauclair
La Viadukto de Coteaux Beauclair (Viaduc de Coteaux Beauclair) estas fervoja ponto situanta en la franca departemento Seine-Saint-Denis en la regiono Francilio. Ĝi troviĝas inter la municipoj de Noisy-le-Sec kaj Rosny-sous-Bois transirante la Aŭtostraton A86. La viadukto estos uzata de vagonaroj de la linio 11 de la Metroo de Parizo. Ĝi surportos la superteran metrostacion.
Urbodomo de Altenburg
Arĥitekturo
Teretaĝe estas kelo Ratskeller kun krucvolboj kuŝantaj sur kolonoj kun figuraj kapiteloj.
Historio
Starigo estis inter 1561 kaj 1564. La planoj por tio estis de Nikolaus Gromann dume realigis la faron Caspar Böschel. Ĉiuj skulptadlaboraĵoj ene kaj ĉe la urbodomo estas el la gotaa ateliero de Hermann Werner orientiĝante parte je italaj modeloj. Jam en 1663 estis la unua restaŭrado, en 1864 la dua. En 1923/24 aldonitis domero por la urba ŝparkaso estante en stila harmonio kun la urbodomo.
Wilhelm Frick
Wilhelm FRICK (naskiĝinta la en Alsenz, ekzekutita la  en Nurenbergo) estis germana ministro kaj juristo.
Vivo
Frick studis juron en Munkeno, Göttingen kaj Berlino kaj doktoriĝis en Hajdelbergo en 1901. En 1900 li estis jura praktikanto en Kaiserslautern, en 1904 registara oficisto ĉe la distrikta registaro de Supra Bavario kaj prokuroro ĉe la munkena policejo, en 1907 distrikta oficejo-asistanto: li tiam daŭre laboris ĉe la munkena policejo, kie li provizore gvidis la politikan policon kiel altranga magistrato. Kune kun policestro Pöhner, li apogis NSDAP kaj venis en kontakton kun Adolf Hitler frue. Post la Hitler-puĉo Frick estis kondamnita de la munkena popoltribunalo en 1924 je unu jaro kaj 3 monatoj da malliberigo pro helpado kaj instigado de krimo de ŝtatperfido. Fakte li neniam sidis en karcero.
De 1926 ĝis januaro 1930 kaj denove de 1.1.1932 ĝis 30.1.1933 Frick estis oficialulo ĉe la supera asekuro-oficejo de Munkeno. Li estis membro de Reichstag ekde la dua balotperiodo (4.5.1924), unue kiel membro de Nationalsozialistische Freiheitspartei poste de NSDAP post ĝia restarigo en 1925; li transprenis la gvidadon de ties parlamenta grupo en 1928 kaj oficiale konservis ĝin ĝis 1945.
En la turingia koalicia registaro de Erwin Baum la 23-an de januaro 1930 li ricevis la ministerion pri internaj aferoj kaj publika instruado. Tiel Frick iĝis la unua nazia ministro en germana landa registaro, tri jarojn malpost la potencakiro nazia en Berlino. Ĝin li forlasis en la 1.4.1931 post kiam la ŝtata parlamento akceptis mocion de malfido kontraŭ li. Dum jardekoj administra oficialulo kaj dum pluraj jaroj parlamenta gvidanto de la kontraŭparlamentaj nacisocialistoj li estis: tial Frick ja konsidereblis la ekspertego pri administracio kaj interna politiko ene de NSDAP. La 30.1.1933 li iĝis sub Hitler ministro pri internaj aferoj kie li respondecis pri la organizo kaj politiko de interna administrado dum pli ol 10 jaroj implikiĝis en la nacisocialisma leĝdonado (ekz. pri la nacisocialisma potencpreno de 1933 mem; pri la konformigo de ĉiuj germanaj landpolitikaĵoj kun centralaj berlinaj interesoj; pri rasa diskriminacio; pri elektoj parlamentoj kaj referendumoj; pri la protekto de germana sango - direktita kontraŭ la juda loĝantaro; pri civitaneco).
Centralizismo de policaj aferoj sub Frick kreis la bazon por la pli posta decida potencopozicio de SS kaj la pliakrigo de totalismo. Frick reklamis la celon de integriĝo de la partio en la ŝtaton kaj reciprokan penetron kun kontinuigota funkcia apartigo de la ŝtataj aŭtoritatoj kaj la partia organizo. Tion ĉi li provis antaŭenpuŝi lige kun reorganizo de la tuta interna administrado. Estante ĉefadministranto de la ŝtato li taŭgigis gravajn administraciajn branĉojn por la milito; li ankaŭ estis membro de la ministra konsilo por la defendo.
Inter la 20.8.1943 ĝis majo 1945 li estis regna protektatestro de Bohemio kaj Moravio kaj ministro sen konkreta funkcio. Post la fino de la Dua mondmilito la Nurenberga tribunalo taksis lin unu el la ĉefaj respondeculoj pri la interna politiko en Nazia Germanio kaj kondamnis lin en la 1.10.1946 al morto.
Islanda nacia teamo de futbalo
La islanda nacia teamo de futbalo estas la landa vira futbalista teamo de la insula ŝtato Islando. Aparte de tio komprenebla ankaŭ ekzistas virina nacia teamo de futbalo.
Historio
Kvankam jam en 1912 komenciĝis la enlandaj matĉoj de la islanda futbala ligo Úrvalsdeild ("selekta parto", ekde 2022 nomata Besta deild, "plej bona parto"), tiam ankoraŭ ne ekzistis tutlanda asocio de futbalo. Neformala nacia vira teamo de Islando havis sian unuan internacian matĉon kontraŭ la nacia teamo de la malgranda insularo Ferooj en 1930, kvankam tiutempe ambaŭ tutlandaj teamoj ankoraŭ ne havis internacian rekonon. Tiu formale nur ŝanĝiĝis por la islanda teamo, kiam en 1947 fondiĝis la Futbala Asocio de Islando (Knattspyrnusamband Íslands) - samjare ĝi membriĝis en la Federacio Internacia de Futbalo Asocia (FIFA) kaj en 1954 ankaŭ membriĝis en la tiujare fondita kontinenta Unio de Eŭropaj Futbal-Asocioj (UEFA). Kiel oficiale unua nacia matĉo nun konsideriĝas sporta renkontiĝo kun la dana nacia teamo de futbalo jam la antaŭan jaron, en 1946, kiun la islandanoj malvenkis je 3-0 goloj.
Dum la unuaj 20 jaroj de la ekzisto de la nacia asocio, la teamo plejparte ne partoprenis kvalifikadon por la Futbala Mondpokalo aŭ la Eŭropa Ĉampionado. En 1954, Islando petis partopreni en kvalifiko por la Futbala Mondpokalo 1954, sed la kandidatiĝo estis malakceptita. En kvalifikado por la Futbala Mondpokalo 1958, Islando finis laste en sia grupo kun nul venkoj, koncedante 26 golojn! Ekde 1974, la teamo partoprenis en kvalifikado por ĉiu Monda Pokalo kaj Eŭropa Ĉampionado. En 1994, la teamo atingis sian tiam plej bonan pozicion en la Monda Rangotabelo de la federacio FIFA, la 37-a pozicio. Ĉi tiu rekordo staris ĝis 2016 kiam ili sukcesis atingi la 21-an pozicion.
Mejloŝtono por islanda futbalado estis la venko de 2-0 goloj kontraŭ la itala nacia teamo de futbalo en amika matĉo la 18an de aŭgusto 2004 en la Nacia Stadiono Laugardalsvöllur, kiun surloke rigardis 20 034 spektantoj - tio estis tiam islanda rekordo.
En kvalifikado por la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, Islando renkontis la teamojn de Albanio, Norvegio, Svislando, Slovenio kaj Kipro. La islanda teamo atingis la duan grupan lokon, ludis en la finaloj la 15-an kaj 19-an de novembro 2013 kontraŭ Kroatio kaj fine perdis en Zagrebo.
En la kvalifiko por la Eŭropa Ĉampionado 2016, Islando ludis kontraŭ la teamoj de Nederlando, Ĉeĥio, Turkio, Latvio kaj unuafoje Kazaĥio, kun kiu renkontiĝis la geografie plej malproksimaj naciaj teamoj de UEFA. En ĉi tiu kvalifikado, la islanda nacia teamo venkis la trian plej fortan teamon laŭ la UEFA-koeficiento, Nederlando, en ambaŭ ludoj. Post senrezulta matĉo de 0-0 goloj kontraŭ la kazaĥa teamo la 6-an de septembro 2015, Islando staris kun 19 poentoj en la unua pozicio de la grupo A kaj sep poentoj antaŭ la turka teamo en tria pozicio. Kun tio, la islandanoj jam ne devis atingi du ceterajn ludtagojn kaj kvalifikiĝis rekte por la Eŭropa Ĉampionado 2016 - la unua partopreno en finalo de Eŭropa Ĉampionado. Tie, la nordeŭropanoj atingis la rondon de 16 lastaj teamoj post senrezulta matĉo kontraŭ Portugalio kaj Hungario, venko super Aŭstrio kaj sensacia venko super Anglio, sed en la kvaronfinalo la teamo malvenkis je 2: 5 goloj kontraŭ la gastiganta franca nacia teamo de futbalo. La salto al la kvaronfinalo de Eŭropa Ĉampionado reprezentas la plej grandan sukceson ĝis nun de la islanda nacia teamo.
En kvalifikado por la Futbala Mondpokalo 2018, Islando venkis la teamojn de Kroatio, Ukrainio, Turkio, Finnlando kaj Kosovo kaj, estante ĉe la unua loko de la tabelo, kvalifikiĝis por la fina turniro de la Mondpokalo. Tie la islandanoj renkontis en Grupo D la teamojn de Argentino, Niĝerio kaj Kroatio. Ĝis la fina fazo de la lasta grupludo kontraŭ Kroatio, la ŝanco antaŭeniri restis, sed finfine rezultis nur la kvara loko.
La teamo ne kvalifikiĝis por la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2021 - ĝi malsukcesis en la antaŭmatĉoj kontraŭ la hungara nacia teamo kun malvenko de 1: 2 goloj.
36352 Erickmeza
36352 Erickmeza estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la perua astronomo Erick Meza, ĉefa esploristo por la nova teleskopo de 1 m ĉe la Perua Kosma Agentejo CONIDA (Moquegua, Peruo). Lia laboro includas teleskopajn komisiojn, astrometrion por antaùkalkulo de stelaj kaŝadoj kaj studon pri la plutona atmosfero.
Islando en la Somera Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
36773 Tuttlekeane
36773 Tuttlekeane estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 5-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Tuttle Keane, postdoktora esploristo ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio, kiu studas la tajdan evoluon de la sunsistemaj planedoj, satelitoj kaj malgrandaj korpoj; li havas ankaŭ talenton por klare ilustri planedajn procezojn.
Hermann Conradi
Hermann CONRADI (naskiĝinta la en Jeßnitz, mortinta la  en Würzburg) estis germana verkisto.
Vivo
Studinte ekde 1884 en Berlino, Lepsiko kaj Würzburg li jam frue interesiĝis pri verkista kariero. Reprezentanto entuziasma de naturalismo li verkis la skizojn »Brutalitäten« (Zuriko 1886), »Lieder eines Sünders« (Leipzig 1887) kaj la romanon »Phrasen« (Leipzig 1887), kiun sekvis la psikologia socia observado »Wilhelm II. und die junge Generation« (Leipzig 1888).
Treege furoris lia romano »Adam Mensch« (Leipzig 1889), kio kaŭzis konflikton kun la kriminaljuraj aŭtoritatoj. Kun Wilhelm Walloth kaj Konrad Alberti li akuzitis pri publika lezo de dececo. Ankoraŭ antaŭ sinprezento tribunala li mortis (pro pneŭmonito). Li flegis leterinterŝanĝon kun Alberta von Maytner.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 4. Leipzig 1906, p. 260 (ĉi tie interrete)
Islando en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Karaikudi
Karaikudi, ankaŭ Karaikkudi, (காரைக்குடி) estas urbego en distrikto Sivaganga, en subŝtato Tamilnado, en sudorienta Barato. Ĝi estis deklarita heredaĵurbo. La loknomo derivas sian nomon de dorna planto.
Geografio
Karaikudi situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 82 metrojn. Pudukkottai troviĝas 17, Tiruĉirapali 69, Tanĝavur 73, Maduraj 79, Dindigul 85, Koimbatore 212, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 352, Mumbajo 1160, Kolkato 1710, tutlanda ĉefurbo Delhio 2051 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 Karaikudi havis da loĝantoj. La meza legopovo estas 81.48%.
Islando en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Karaikudi
Historio
Karaikudi estis establita en la 19-a jarcento. Mahatma Gandhi faris du paroladojn en la urbo en 1927. La municipo estis fondita en 1928, en pli altaj statusoj en 1973, 1988 kaj 2013.
Ekonomio
Karaikudi estas evolua urbo precipe industrie. Gravas ankaŭ la hejmindustrio, la virinoj teksas korbojn el palmfolioj, la viroj produktas kahelajn mozaikojn.
Religio kaj lingvoj
La ĉefa religio en Karaikudi estas hinduismo. La tamila estas la oficiala lingvo.
Eduko
En Karaikudi universitato kaj kolegio funkcias.
Trafiko
Karaikudi estas bone ligita voje kaj fervoje al la proksimaj areoj. La plej proksimaj flughavenoj funkcias en Tiruĉirapali kaj Maduraj.
Klimato
Karaikudi havas savanoklimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen kun musonoj. Jare pluvas averaĝe 920 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en la dua jarparto pli ofte. La temperaturo varias inter 24-34 °C.
Izopulegola izovalerato
Izopulegola izovalerato aŭ izopulegola izopentanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la izovalerata acido kaj izopulegolo. Izopulegola izovalerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopulegola izovalerato prezentas izovaleratan grupon ligitan al izopulegola grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Islando en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Serĉilo Google
La serĉilo Google (prononco: GUgul), Google-Serĉo, aŭ iam Gugla serĉilo, estas interreta serĉilo, kiun evoluigis la firmao Google. Ĝi estas la plej uzita serĉilo sur la Tut-Tera Teksaĵo, ĉiun tagon pritraktante pli ol 3.6 miliardojn da serĉoj. En la komenco de la jaro 2022, ĝi estas la plej uzita serĉilo en la mondo, kun merkatparto de 92 procentoj. Google resendas serĉrezultojn, kies ordo estas bazita, parte, laŭ paĝorango-sistemo. La serĉilo ankaŭ disponigas multajn malsamajn opciojn por adaptitaj serĉoj, uzante simbolojn por inkludi, ekskludi, precizigi aŭ postuli certan serĉan konduton, kaj ofertas specialigitajn interagajn travivaĵojn — ekzemple, la statuson de flugnumero aŭ de pakaĵo por livero, veterprognozojn, valuton, la konvertojn inter mezurunuoj kaj horzonaj tempoj, vorton difinoj, kaj pli.
Zsófia Konkoly
[ĵOfia], laŭ hungarlingve kutima nomordo Konkoly Zsófia estas hungara naĝisto, paralimpikano, olimpika kaj dufoja monda ĉampiono.
Serĉilo Google
La ĉefcelo de Google-Serĉo estas ĉasi tekston en publike alireblaj dokumentoj ofertitaj per retserviloj, kontraste al aliaj datumoj — ekzemple, bildoj aŭ datumoj, kiun enhavas datumbazoj. Ĝin origine evoluigis Larry Page kaj Sergey Brin en 1997.
Zsófia Konkoly
naskiĝis la en Pécs.
Biografio
naskiĝis kun pli mallonga dekstre mano. Ŝi lernis en sia naskiĝurbo, poste ŝi studis en Universitato de Pécs. Ŝi ricevis ŝtatajn premiojn en 2016 kaj 2021.
Sporta kariero
komencis naĝi en sia aĝo 6, sed la sportaj sukcesoj venis nur ekde 2015. Ŝi estis paralimpiano en Somera Paralimpiko 2016 kaj Somera Paralimpiko 2020 kun ora, du arĝentaj kaj bronza medaloj, krome en 2 mondĉampionumoj ŝi estis la unua dufoje, krome la dua kaj tria.
Islando en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Urbodomo de Gera
Historio
Laŭ posta tradicio posedis la eta urbo jam en 1254 sian unuan urbodomon. La unua skriba mencio estas de al 30.3.1425. Dum la Saksia interfrata milito de 1450 detruitis la ejo rekonstruote ĝis al unua urborajtcedo (1487) kun utiligo de pli malnovaj partoj de la konstruaĵo. Inter 1573 kaj 1575 iĝis la nova urbodomo renesancstila. Pro la granda simileco kun al Urbodomo de Altenburg supozatas ke ambaŭ planitis fare de ĉefkonstruisto Nicol Gromann el Torgau. En la 14.10.1575 finitis la konstruo sub solena sormeton de la turspajro. Proksime de la transirejo inter Foirplaco kaj Grenofoirejo (ĉe Brotbank, eksa vendejo de panoj kie nuntempe estas restoracio) troviĝas ĝis hodiaŭ la malnova punpilorio. Ĝia nuntempaformo datumas de 1754.
Dum la incendio de 1780 la urbodomo ege damaĝitis sed ja konserveblis la muraro pro kie en 1783/84 renaskiĝo laŭoriginala povis okazi. Nur pri bela gablo ĉefoirej-flanka rezignitis. En 1793 estiĝis dorse ĉe Grenofoirejo duetaĝa alkonstruitaĵo.
En 1911/12 pligrandigitis la urbodomo per tute nova ejo nomata Neues Rathaus. Ambaŭ enirejportaloj simlias al la fine de la 19-a jarcento malkonstruita Bader-pordego, la lasta el ĉiuj gera-aj urbopordegoj.
En 1973 malfermitis en la urbodoma kelo la kabaredo ''Fettnnäppchen.
Portalo
La portalon kreis inter 1573 kaj 1576 Nicol Teiner el Lobeda (Jena) kun du aliaj ŝtonskulptistoj. Frontone vidatas la dukapa aglo de la Sankta Romia Imperio, malsupre la blazonoj de la dinastoj Reuß kaj Solms. Ĉi-lasta estas aludo al Dorothea von Solms-Sonnenwalde, kiu tiutempe regatis por la ankoraŭ neadulta fiko Henriko la 2-a (Reuß-Gera). Malsupre de la nobela blazono estas - flankite de du latinaj enskribaĵoj - la renversita urboblazono. La tri viroj ene de la arko interpretitis kiel tri urbestroj el la tempo de ĝia estiĝo. Gera tiam havis triopan konsilion kun po unu urbestero. Ili ĉiujare alternis regade. La skulptaĵoj portal-ale bildigas la romian deinon Justiculino kun ŝiaj atribuoj okultuko, pesilo kaj juĝoglavo. Ĉe la dekstra flanko de la portalo estas ankaŭ la pramezuro de la gera-a ulno (0,572 m).
Turgvatista ĉambro
La 57 metrojn alta turo enloĝitis lastfoje dum 1936 kaj 1939. Aktuale estas en la 8 m2 loejeto eta ekspozicio kun historiaj bildoj de la treeta loĝejo. La regionhistoriisto kaj pra-malidara esploristo Heinz Xylander donacis en 1994 elekton de naŭ ĉininkaj desegnaĵoj pri urboaspekteroj al laborrondo de junaj urbaj ĉiĉeronoj. Tio faritis okaze de la 3-a kelara festo.
Eblas surgrimpi 161 ŝtupojn por atingi belvidejon en alteco de 33,5 metroj. La rondaspektĝujo rekomendatas. Supre de la gvatista ĉambro estas lanterno tura kun kariljono kun 37 sonoriloj.
Islando en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Islando en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Islando en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Islanda Olimpika Komitato.
Kastelo Kaulsdorf
Kastelo Kaulsdorf (germane: Schloß Kaulsdorf) troviĝas en la samnoma komunumo Kaulsdorf en Germanujo. Ĝi situas malsupre de Kastelo Eichicht sur spronoza roka elstaraĵo supre de la malnova strato disde Saalfeld (Saale) al Nurenbergo.
Konstruaĵo
Memorigas onin la kastelo je loĝtursimila konstrubloko sur to-forma horizontala projekciaĵo kun duonronda turo ĉe la mallonga flanko. partoj de la konstruaĵo estas framskeleta. Ankaux spuroj de fosaĵo ankoraux videblas kun iama levoponto. Tre verŝajne ĝi estis fortikigita senjorejo.
Historio
En 1426 akiris burgon kaj vilaĝon la princ-elektisto de Saksio. La parto de la Orlamünde-grafoj (Lauenstein) iĝis feŭdaĵo en 1427 de la Margrafujo Brandenburg-Bayreuth. En 1438 ĝi venditis al la dinastio de Schwarzburg kaj de ili en 1503 al la dinastio Mansfeld-Vorderort. Postaj posedantoj estis: von Thüna, von Streitberg, von Dobeneck. La nuna kastelo datumas de 1678. Dobeneck-blazono spekteblas en la kirko. La Dobeneck-oj unuingas siajn posedaĵojn en 1687 kun la dinastio de Könitz.
En 1791 la eksklavo iĝis parto de Prusio kiu aĉetis la bienon en 1795 kaj disdonis kampoparcelojn al burĝoj kaj kamparanoj. En 1814 venditis ankaŭ la kastelo. Ĝis la 20-a jarcento ĝi servis kiel malriĉulejo. Nova vendiĝo venis en 1920; aĉetanto estis la ginekologo Walter Treupel el Jena kiu starigis supre okangula framskeleteĵo sur la turo. De tiam ĝi havas altecon de 25 metroj. Tiam estis ankaŭ uzo gasteja. Nuntempe ĝin posedas privatulo.
Strato Seine
Strato Seine, en franca Rue de Seine, estas strato de la 6-a arondismento de Parizo.
Tiu strato trapasas la kvartalojn Monnaie, Odéon, kaj Saint-Germain-des-Prés.
Tiu strato estis konstruitaj sur la parto de la fosejo de la murego de Filipo Aŭgusto kiu flankas al la rivero Sejno.
Rue de Seine estas la temo kaj la titolo de poemo de Jacques Prévert.
En la romano La Duchesse de Langeais finita en 1834, Honoré de Balzac metas la hejmon de la generalo Montriveau en la suda parto de la rue de Seine, proksime de la chambre des pairs, kun sidejo en la Luksemburga Palaco.
Verdlavado
Verdlavado aŭ Verdigo (el la angla : Greenwash) estas kritika esprimo kiu priskribas la kreadon de pozitiva publika bildigo por konduto kiu supozeble antaŭenigas medie enpensigantan konduton sed fakte temas pri la kaŝado de negativaj efikoj elitemaj, ĉu al la medio aŭ aliaj aspektoj de la vivo. La termino estas uzata por priskribi misgvidajn konsumantojn de kompanioj, kiuj asertas, ke la operaciaj metodoj, varproduktoj aŭ servoj ne damaĝas la medion.
La origino de la esprimo estas la panigo de la bazoj de la esprimo "verda" (kiam rilatas al media ideologio) kun la esprimo "blankkalko" (blankigi aŭ gipsigi). Usona media aktivulo Jay Westerblad elpensis la frazon en artikolo kiun li skribis pri la gastama industrio.
La plej multaj el la asertoj kontraŭ verdlavado estas direktitaj al la komerca sektoro, sed ŝtatoj kaj ne-profitaj organizaĵoj ankaŭ subkontraktas siajn agadojn, ŝajne, por protekti la medion.
Firmaoj ofte asertas, ke la promocio de libermerkataj politikoj, la uzo de nova teknologio kaj ekonomia kresko estas necesaj por atingi daŭripovon, kaj ke ili konscias pri la media efiko. Iliaj kritikistoj argumentas ke malgraŭ tiu retoriko, ekzistas malmulte da indico ke entreprenoj ŝanĝas sian konduton en la direkto de daŭripovo; kaj ili plie asertas, ke multaj korporacioj restas la ĉefaj produktantoj de ekologie detruaj kaj nedaŭrigeblaj teknologioj, do verda lavado estas nur publikaj rilatoj aŭ merkatika tekniko.
Silenta plimulto
La silenta plimulto estas esprimo, kiu reflektas argumenton pri la ekzisto de grupo, kiu konsistigas plimulton en aparta populacio, sed ne esprimas siajn opiniojn publike, kaj tial donas la impreson, ke la opinio de la pli voĉema malplimulto estas la opinio de la plimulto. La unua registrita uzo por ĉi tiu termino okazis en la angla, en 1874, sed ĝi havis malsaman signifon, ĉar tiam ĝi referencas al la mortintoj.
Politiko
La frazo akiris popularecon en la 1960-aj jaroj, kiam usona prezidanto Richard Nixon asertis ke liaj politikoj estis subtenataj de la plimulto de civitanoj, sed ke ili ne ĝenis esprimi siajn opiniojn. La 3-an de novembro 1969, li diris: "Kaj sekve, al la granda silenta plimulto de miaj kunulaj usonanoj, mi petas vian subtenon ĉi-vespere." La frazo ankaŭ aperis en la vortoj de la deputito de Nixon, Spiro Agnew, la 9-an de majo 1969: "Alvenis la tempo por ke la silenta plimulto de Usono defendu ĝiajn rajtojn. Memoru, ke la usona plimulto inkluzivas ĉiujn malplimultojn. La silenta plimulto de Usono estas embarasita de la neracia protesto."
Kontraŭ la "silenta plimulto" oni argumentas, ke ĝi ne zorgas pri la estonteco de la komunumo, do la "bruema malplimulto" sentas, ke ĝi havas pravigon por treni la ĝeneralan publikon en siajn ideologiajn aŭ politikajn aspirojn.
Strato Bonaparte
Tiu strato trapasas la kernon de la Rive gauche. La areo estas servita per la metrostacioj Saint-Sulpice, Saint-Germain-des-Prés kaj Mabillon. Ĝi trapasas gravajn vojojn kiel quai Malaquais, rue Jacob, rue du Vieux-Colombier, rue de Vaugirard kaj aliaj.
Silenta plimulto
Politiko
Ekde la 1980-aj jaroj la frazo fariĝas pli kaj pli uzata ĉefe en Usono, kaj de tie al la anglalingvaj landoj kaj la tuta mondo.
Strato Bonaparte
Tie estas diversaj vivindaĵoj kiel la Preĝejo Saint-Sulpice.
Silenta plimulto
En la Interreto
La silenta plimulto en la Interreto estas priskribo por grupo de ĉirkaŭ 80% de interretaj uzantoj en la epoko de Retejo 2.0 kiuj konsistigas fonan spektantaron pasivan kaj sindetenas fari malkaŝan Interretan agadon. En interretaj komunumoj ekzistas regulo 90-9-1, laŭ kiu 90% de la retumantoj tute ne kontribuas al la reto, 9% de la retumantoj malmulte kontribuas dum nur 1% multe kontribuas, alŝutas, kreas kaj redaktas enhavon en la reto. En blogoj la procento de kontribuoj estas pli malgranda kaj staras ĉirkaŭ 95-5-0.1 kaj en Vikipedio la nombroj estas eĉ pli ekstremaj 99.8-0.2-0.003. Ĉi tiu kondiĉo kaŭzas fenomenon nomatan partoprena malegaleco.
Fono
En la epoko de Retejo 2.0 plej multe de la reteja enhavo estas alŝutita kaj redaktata de la retumantoj mem. Retumantoj fariĝis aktivaj produktantoj de enhavo kaj ne nur pasivaj konsumantoj. Kvankam la reganta opinio estas, ke en epoko, kiam la Interreto servas kiel libera mondo por krei enhavon kaj esprimi opiniojn, la retumanto havas multegon da ebloj kaj ĉiuj kontribuas al la reto. Tamen en la praktiko, la situacio estas malsama, kaj ekzistas la problemo de la libera pasaĝero, situacio en kiu la plej multaj retumantoj ĝuas la avantaĝojn de Interreto sed ne kontribuas kaj fidas je malgranda procento de retumantoj kiuj kreas kaj redaktas enhavon.
Partoprena malegaleco
Partoprena malegaleco estas koncepto elpensita de Jakob Nielsen en siaj esploroj, laŭ kiu kontraŭe al populara kredo ke ekzistas partoprena egaleco inter retumantoj, la situacio fakte ne estas tia kaj la procento de retumantoj kiuj kontribuas al la reto estas tre malgranda. Malegaleco ekzistas ĉie en la reto, ekzemplo de kiu estas la retejo de Amazon kie nur 1% de klientoj kontribuas recenzojn.
Tiu fenomeno havas kelkajn malavantaĝojn: parta kaj malpli fidinda informo eldonita en la reto, kiel entrepreno kiu havigas sugestojn (formo de kontrolo pri la kvalito de la servo, retrosciigo) al siaj klientoj sed ne ricevas plian reprezentan specimenon ĉar nur tre malgranda procento de la klientoj respondas. Konsumanto serĉanta produktajn recenzojn trovos tre malgrandan nombron da recenzoj kaj opinioj. Tio rezultas en manko de diverseco de opinioj kaj riĉa publika diskurso.
Kvankam la fenomeno de partoprena malegaleco ĉiam ekzistos, gravas la grado, kaj ekzistas diversaj manieroj por ĝin redukti: faciligi kaj oportune uzi la partoprenan interfacon, rekompenci kontribuantojn al la reto, instigi redaktadon de enhavo - pli facila agado ol krei tute novan enhavon, promocii kvalitajn kontribuaĵojn kaj pli.
Germana Ŝilera Ligo
Germana Ŝilera Ligo (germane: Deutscher Schillerbund) estis societo fondita por flegi la kulturan heredon de la poeto Friedrich Schiller.
Historio
Fondiĝo estis en al 30.9.1906 en Vajmaro, Germanujo, okaze de la unua Naciteatra tago. La dua Naciteatra tago faritis en 1908 sub la estrado de Wilhelm Schultze-Arminius. La estraron formis sume 28 uloj.
Patrono kluba estis lia grandduka moŝto Vilhelmo Ernesto (Saksio-Vajmaro-Eisenach), kiu tamen sekve nek tro interesiĝis nek engaĝiĝis ĉi-prie.
La ligo en si tenadis diversajn filiojn. Unu el la kunfondintoj estis la direktoro de Schiller-domo (Weimar), Eduard Scheidemantel. Iniciinto estis Adolf Bartels, kiu siavice eksmembriĝis jam en 1913. Bartels intencis krei Bayreuth-on teatran, speciale por la germana junularo. Lian forlason kluban kialigis kreskanta rasisma kaj naciema insultiĝo de aliaj klubanoj. Ankaŭ la Wagner-stipendia fondaĵo volis ebligi al junaj talentitaj muzikistoj la estadon ĉe la festivaloj de Bayreuth. Tio tuŝis la fruan historion de Richard-Wagner-asocio: oni strebis novigi la germanan teatron kaj ebligi al junuloj travivaĵojn neforgeseblajn pere de spekto de klasikaj teatraĵoj surscenigitaj Vajmare. En 1909 tiu ĉi asocio organizis la jubileajn solenaĵojn en honoro de Schiller, ekz. Nationalfestspiele für die deutsche Jugend laŭ iniciato de Adolf Bartels (parte ankaŭ kun publikaj monrimedoj). Tio ankaŭ relegeblas en la protokoloj de Reichstag. Naciema pensado ĝenerale modis Vajmare dum al fondojaroj klubaj. Ja la entuziasmo iĝis forma kulto pri Schiller kion intertempe ankaŭ karikature kritikitis. La lastaj tiaj naciaj festivaloj okazis en 1943.
Abatejo Eldena
Monaĥejo Eldena (latine: Abbatia Hilda, germane: Kloster Eldena) estas ruino de eksa cistercia komplekso en Eldena, urbokvartalo de Greifswald, Germanujo.
Germana Ŝilera Ligo
Historio
Organo liga memkompreneble ankaŭ ekzistis. Malfondiĝo estis en 1949. Monumenton por falintaj membroj en la Unua mondmilito kreis la skulptisto Josef Heise kiu admireblas sur la Historia tombejo vajmara.
Abatejo Eldena
Historio
Fondis ĝin monaĥoj en 1199 ĉe enfluo de la rivero Hilda (poste Ryk). De tie ekis la setlado de la urbo Greiswald ekde la mezo de la 13-a jarcento. Dum la Tridekjara milito ĝi ege damaĝitis kaj komenciĝis kaduko ĝia. En la 17-a jarcento oni uzis ties brikojn por remparaj restaŭradoj kaj eĉ universitatanoj partoprenis tian barbaran agadon por siaj konstruaj celoj. Detruon kompletan malhelpis la pentristo Caspar David Friedrich kiu atentigis pri la bedaŭrinda stato de la restaĵoj kaj sekve en 1828 ĝi iĝis protektota objekto. Ĉirkaŭen oni kreis parkon kiu ĝis hodiaŭ invitas al romantikaj promenoj.
Inter 1926 kaj 1927 okazis surloke sciencaj elfosadoj por trovi originalajn aĵojn; la t.n. Eldena-bierkelo rezultiĝis, kiun utiligis jam la antaŭreformaciaj frokuloj. Ĝis 1932 bierfarejo surloka funkciis. En niaj tagoj gastis kele malofta speco de kiropteroj. La ruino kun siaj ĉirkaŭaĵoj gravas kiel scenejo dum paskaj festivaloj de Theater Vorpommern aŭ ĝi kulisas por mezepokaj festoj.
Germana Ŝilera Ligo
Post 1949
Tamen la ŝileraj memoroj ne ĉesis post fondo de GDR. Inter 1955 kaj 1959 revenis la tradicio de vajmaraj festotagoj kio pligrandiĝis en 1961. De ili estiĝis Weimartage der Jugend nomiĝinte ekde 1980 Weimartage der FDJ kun lasta unusemajna festado en julio 1989. Krom kulturaj aranĝoj ankaŭ surtagordis vizito de la koncentrejo de Buchenwald.
En Okcidenta Germanio okazis ene de Kameradschaftsring Nationaler Jugendverbände kaj Deutsches Kulturwerk Europäischen Geistes la ekstremisma organizo Schillerjugend kiun fondis en 1955 la verkisto Herbert Böhme.
Danio en la Somera Olimpiko 1908
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato, fondita en 1905.
Blois-sur-Seille
La teritorio havas komunan limon kun.
Le Fied
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Poligny.
Danio en la Somera Olimpiko 1912
Kunordigis la teamon la Dana Olimpika Komitato, fondita en 1912.
La medalojn rikoltis:
oro:
arĝento:
bronzo:
Raĝputoj
Raĝputoj (el sanskrito raja-putra,, "reĝido", Rajapute, hindie राजपूत, portugale en la 16-a jarcento Resbutos, nuntempe Rajapute, angle Rajputs) estas granda mult-enhava aro de kastoj, klanoj kaj lokaj grupoj, kiu kunhavas socian statuson kaj ideologio de genealogia deveno el la hinda subkontinento. La termino Raĝputo kovras variajn patroflankaajn klanojn historie asocia kun la militsenjoreco: kelkaj klanoj postulas Raĝputan statuson, kvankam ne ĉiuj postuloj estas universale akceptitaj.