cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norda senharibiso
Habitato kaj teritorioj
Post la morto de la migranta turka kolonio, oni scias, ke la Ermitibiso survivas en naturo nur en la marokaj lokoj, kvankam eventualaj vidaĵoj de birdoj en Jemeno, Eritreo, Saŭdarabio, kaj Israelo dum la 1980-aj jaroj kaj la 1990-aj jaroj sugestis, ke estas ankoraŭ kolonio ie en Mezoriento. Intensivaj kampostudoj en printempo de 2002, baze sur la kono de beduenaj nomadoj kaj lokaj ĉasistoj, montris, ke la specio neniam iĝis komplete formortinta el la siriaj dezertaj stepoj. Pere de sistemaj priserĉadoj, oni trovis 15 malnovajn nestolokojn, unu, ĉe Palmira, estis ankoraŭ hejmo de aktiva reprodukta kolonio de sep individuoj. Kvankam la ibiso estis deklarita formortinta el Sirio pli da 70 jaroj antaŭe, la birdo ŝajnas esti estinta relative komuna en la dezertaj areoj ĝis antaŭ 20 jaroj, kiam kombino de troekspluatado de ties teritorioj kaj pliiĝo de ĉaspremo ekis draman malpliiĝon.
La marokaj reproduktuloj estas loĝantaj birdoj, kiuj disiĝas laŭlonge de la marbordo post la reprodukta sezono. Oni sugestis, ke marborda nebulo havigas kroman humidecon por tiu populacio, kaj permesas la ibisojn resti la tutan jaron. En la cetero de siaj iamaj teritorioj, for el la marokaj marbordaj lokoj, la Ermitibiso migris suden por vintro, kaj iam aperis kiel vaganto en Hispanio, Irako, Egiptio, Azoroj, kaj Kaboverdo.
Satelita kontrolado de 13 siriaj birdoj en 2006 montris, ke la tri plenkreskuloj de la grupo, plus kvara nekontrolita plenkreskulo, vintris kune el februaro al julio en Altaj Teroj de Etiopio, kie la specio ne estis registrita dum preskaŭ 30 jaroj. Ili veturis suden ĉe la orienta flanko de la Ruĝa Maro tra Saŭdarabio kaj Jemeno, kaj revenis norden tra Sudano kaj Eritreo.
Reproduktado
La Ermitibiso reproduktiĝas en izolaj disaj kolonioj, nestumante sur klifokornicoj inter rokoj sur akraj eklivoj, kutime ĉe marbordoj aŭ ĉe rivero. Volontulaj grimpistoj kreis artefaritajn kornicojn en la kolonioj de Souss-Massa por sekurigi ke tiu reprodukta populacio ne estu limigita pro la disponeblo de nestokornicoj, kaj artefaritaj nestoskatoloj estas uzataj en la kontrolita kolonio de Birecik. Pasinte tiuj birdoj nestis ankaŭ en konstruaĵoj.
La Ermitibiso vivas en kaptiveco dum averaĝe 20–25 jaroj (plej malnova registrita masklo de 37 jaroj, plej malnova registrita ino de 30 jaroj). La averaĝa aĝo en naturo estis ĉirkaŭkalkulata je 10–15 jaroj.
Manĝo
Tiu gregema specio pendolveturas el la klifaj reproduktejoj aŭ vintraj ripozejoj al manĝareoj, flugante laŭ V formado. La aroj povas enhavi ĝis 100 birdojn vintre. Dum la reprodukta sezono, la ibisoj regule manĝas ĝis 15 km for el la kolonio, kaj, kvankam stepoj ne tiam kultivataj estas preferataj por manĝo, ili povas uzi ankaŭ stoplejojn, kaj eventuale eĉ aktive kultivatajn kampojn.
Malé Svatoňovice
Malé Svatoňovice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Orienta Bohemio, rande de la turisma montara regiono montaro Jestřebí, administre en Regiono Hradec Králové, distrikto Trutnov. En ĝi havis.
Norda senharibiso
Konservostatuso
Kvankam la Ermitibiso estis delonge formortinta en Eŭropo, survivis ankoraŭ multaj kolonioj en Maroko kaj Alĝerio ĝis komenco de la 20a jarcento, kiam ili ekmalpliiĝis rapide, kaj la lasta kolonio en Alĝerio malaperis fine de la 1980-aj jaroj. En Maroko estis ĉirkaŭ 38 kolonioj en 1940 kaj 15 en 1975, sed la lastaj migrantaj populacioj en la Atlasa Montaro malaperis ĉirkaŭ 1989. La specio estas nune oficiale draste endanĝerita laŭ la skaloj de la IUCN, kun ĉirkaŭkalkulata populacio en 2008 de ĉirkaŭ 500 en naturo kaj ĉirkaŭ milo en kaptiveco. La Ermitibiso estas unu el ŝlosilaj specioj al kiuj aplikiĝas la traktato Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA), kaj ĝi ĝuas detalan, internacie agnoskatan konservadan planon laŭ la traktato. Kiel specio minacata je formorto, ĝi estas listata ĉe la Apendico 1 de CITES (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora), kio signifas, ke komerco ĉu de naturaj ĉu de kaptitaj birdoj estas kontraŭleĝa, kaj povas esti permesata nur por esceptaj cirkonstancoj.
La Ermitibiso malpliiĝis dum kelkaj jarcentoj, almenaŭ parte kiel konsekvenco de neidentigitaj naturaj kaŭzoj. La pli rapida malpliiĝo en la pasintaj cent jaroj, kun perdo de 98% de la populacio inter 1900 kaj 2002, estas rezulto de kombino de faktoroj. Tiuj povas esti grava homa persekutado, ĉefe pro ĉasado, kaj ankaŭ perdo de stepaj kaj neintensivaj agrikulturaj areoj (ĉefe en Maroko), venenado pro pesticidoj, ĝenado, kaj konstruado de akvorezervejoj. La malkovro en Jordanio de tri mortintaj plenkreskuloj el la turkia kolonio konfirmis, ke la troa uzado de pesticidoj estas ankoraŭ kaŭzo de morto dum migrado. Tiuj birdoj estis kontrolitaj per satelito post eliri el Birecik; ili haltis mallonge ĉe la siria kolonio, kaj estis poste trovitaj mortintaj en la jordania dezerto. Kvankam la kadavroj estis proksimaj al elektraj fostoj, la kaŭzo de la morto estis veneno, probable lasata de kokofarmistoj por mortigi rodulojn.
Malé Svatoňovice
Eksa minista komunumo konatas precipe kiel naskiĝloko de la fama ĉeĥa verkisto Karel Čapek.
Norda senharibiso
Naturaj populacioj
La kontrolado de la maroka natura populacio estas garantiita de la partneroj de BirdLife International, ĉefe de RSPB kaj SEO/BirdLife laŭ kunlaboro kun la administrado de la Nacia Parko Souss-Massa. Por la unua fojo en la registrita historio de la specio, estis nune konstatoj de populacikresko en naturo, kaj la populacio en Maroko pliiĝis al 100 reproduktaj paroj en la jardeko antaŭ 2008. Simplaj protektadoj kaj de loko kaj de specio faciligis ties kreskon. Kvantitativa konsilaro pri la gravo de lokoj por reproduktado, ripozado kaj manĝado gvidis la agadon por eviti la ĝenadon kaj la perdon de ŝlosilaj areoj antaŭ la disvolviĝo de amasturismo. Gvardiado fare de lokanoj malpliigis la homan entrudon kaj pliigis la konscion pri la valoro de la birdoj. La provizado de trinkakvo kaj forigo kaj forkonvinko de predantoj kaj konkurencantoj plibonigas sukceson de bredoprogramoj (konservado), kaj unuopa kontrolado konfirmis, ke stepoj kaj duajaraj stoplejoj estas ŝlosilaj manĝohabitatoj.
Pluhavi tian neintensivan teruzadon en futuro povas prezenti pli gravajn administraciajn defiojn, kaj la rekupero en la regiono de Souss-Massa restas povra ĉar la populacio estas koncentrata en ĝuste kelkaj lokoj. Tamen, ĝi povus havigi oportunojn por natura etendo de la teritorio al iame okupitaj lokoj plie norde en Maroko.
Ĉefa kaŭzo de reprodukta malsukceso ĉe la Nacia Parko Souss-Massa estas ovoperdo pro predantoj, ĉefe fare de la Komuna korako kiu laŭ unuopa kontrolado ŝajne ege grave efikas kontraŭ unu subkolonio. La efikoj de predantoj super plenkreskuloj ne estis studata, sed la tre simila Suda kalvibiso, Geronticus calvus, estas ĉasata de grandaj rabobirdoj, ĉefe tiuj kiuj kunhavas la reproduktajn klifojn. Estas montroj de malsatego ĉe idoj en kelkaj jaroj, sed la ĉefaj minacoj al reproduktantoj estas homa ĝenado kaj perdo de manĝohabitatoj. Estis drama morta okazintaĵo ĉe la marokaj kolonioj en majo 1996, kiam 40 plenkreskuloj mortis aŭ malaperis dum periodo de ĉirkaŭ naŭ tagoj. Kvankam analizoj ne identigis la kaŭzon, ia viruso, toksino, aŭ botulismo estas la plej verŝajnaj kaŭzoj de tiuj mortoj. Tamen, la populacio plupliiĝis malrapide.
Kapelo de Sankta Triunuo (Lendava)
La kapelo de Sankta Triunuo estas romkatolika konstruaĵo en Slovenio, en urbo Lendava, sur monteto 266 metrojn alta.
Norda senharibiso
Naturaj populacioj
La siria ministerio de agrikulturo aplikis protektajn decidojn por sekurigi la malabundan reproduktan populacion en tiu lando, kaj Jemeno kaj Etiopio, kiuj havigas migradajn haltejojn kaj vintrumajn areojn, havas bonan registraron por konservado. Tamen, la junuloj nek vintrumas nek revenas kun la plenkreskuloj kaj ties vintrejoj estas ankoraŭ nekonataj. Kvankam la natura siria populacio estas tre malgranda, la malkovro ke duonnaturaj turkaj birdoj en migra veturado vizitis la kolonion de Palmira kondukis al esperoj ke kelkaj migrantoj povu kuniĝi kun la siria reprodukta populacio kaj pligrandigi la nombrojn en tiu lando.
Intensiva protektoprogramo bazata sur komunumoj en Palmira sub projekto de FAO/Italia Kunlaborado dum 2002–2004 registris averaĝe ke la reprodukta sukceso estis pli alta ol ĉe Turkio kaj Maroko. Dum la periodo 2005–2010 la protektoprogramo, nune sub administrado de Birdlife Mezoriento havis multe pli malaltan efikon kaj suferis mankon de konstanta ekstera scienca kaj teknika helpoj al la lokaj aŭtoritatoj. Tio rezultis en tre varia reprodukta sukceso; du negativaj kaj antaŭvideblaj reproduktaj malsukcesoj okazis en 2005 kaj 2008. Dum 2004–2007, pro antaŭa alta reprodukta sukceso, kvar subplenkreskuloj revenis al la kolonio kaj tri integriĝis sukcese, kompense al la natura mortindico de plenkreskuloj. La neeltenebla alta mortindico de junaj ibisoj for de la reproduktejoj (ĉirkaŭkalkulata je 85%) kaj la reproduktaj malsukcesoj en 2009 kaj 2010 (pro nekonataj kaŭzoj) signifis, ke la kolonio atingis sian plej malaltan grandon en 2010, eĉ nur kun unu paro, kaj tri plenkreskuloj. Formorto je tiu punkto ŝajnas neevitebla.
Kapelo de Sankta Triunuo (Lendava)
Historio
La kapelo estis konstruita en 1728, sed oni konjektas, ke pli frue estis tie ia konstruaĵo. Mihály Hadik (patro de generalo Andreo Hadik), kiu defendis fortikaĵon de la urbo kontraŭ la turkoj kaj mortis en 1603, estis reentombigita en la kapelon en 1733, kiel mumio. La kapelo estas ankaŭ tombo de la familio Kakasdi Hajós (kakaŝdi hajOŝ). En 1945 kanono trafis la kapelon, sed oni restaŭris la kapelon.
Norda senharibiso
Turkio
Pro la perdo de aŭtenta natura turka populacio, la Ministerio de Medio kaj Natura Konservado starigis novan duonnaturan kolonion en Birecik. Tiu estis tre streĉe kontrolita, kun birdoj rekaptataj post la reprodukta sezono por eviti migradon. La programo estis sukcesa, kun nombroj de 91 birdoj julie de 2006. La intenco estis permesi la birdojn migri post kiam la populacio atingos stabilajn 100 parojn, eksklude junulojn.
La birdoj estas liberigitaj fine de januaro aŭ komence de februaro por reproduktiĝi for de la kaĝoj en kornicoj kaj, ĉefe, en la nestoskatoloj en la preparita reproduktejo. La ibisoj estas liberaj flugi kaj manĝi ĉe la areo de Birecik en arbaraj vartejoj, agrikulturaj kampoj, kaj ĉe la Eŭfrato, sed ankaŭ oni havigas al ili suplementan manĝon. Fine de la reprodukta sezono, la birdoj estas reenkaĝigitaj fine de julio aŭ komence de aŭgusto por eviti migradon. Kontrolado de migrado uzante monitoritajn birdojn konfirmis la riskojn prezentatajn al veturantaj birdoj pro pesticidoj.
Kapelo de Sankta Triunuo (Lendava)
Konstruaĵo
La simpla konstruaĵo havas kvadratan turon super la enirejo. Post la turo sekvas la navo, fine la absido.
Norda senharibiso
Reenmetoj
La gvidlinioj por konservado kaj reenmetoj de la Ermitibiso estis starigitaj en 2003 ĉe la Konferenco de la Internacia Konsilantaro por la Norda kalvibiso (IAGNBI) okazinta en Innsbruck ĉe Alpenzoo, kiu pluhavas la eŭropan studlibron por la Norda kalvibiso.
Oni prenis tiam tiujn jenajn decidojn:
Kapelo de Sankta Triunuo (Lendava)
Konstruaĵo
El korto de la kapelo okaze de bona vetero oni vidas 4 landojn: Slovenion, Hungarion, Aŭstrion kaj Kroation. Ĉirkaŭ la kapelo estas la plej malnova tombejo de la urbo, funkcianta jam en la 15-a jarcento. Kontraŭ la kapelo estas skulptaĵo pri Sankta Anna. Sur la monteto oni metis diversajn krucojn kaj aliajn memoraĵojn en diversaj tempoj, ĉe la kapelo estas 2 krucoj. La kapelo estas pilgrimejo.
Norda senharibiso
Aŭstrio
En 1504, dekreto de Leonhard von Keutschach, Ĉefepiskopo de Salcburgo faris la Ermitibison unu el la plej fruaj oficiale protektataj specioj de la mondo. Spite la dekreton, ĝi formortis el Aŭstrio same kiel ĉie en Eŭropo. Estas nune du ibisreenmetaj projektoj en la lando, ĉe Grünau kaj Waldrapp. La priserĉostacio de Grünau havas reproduktan kolonion kontrolatan, kiel la turka populacio, nome de liberfluga aro kiu estas enkaĝigata por la migrepoko. La celo tie estas reserĉi arajn interagadojn kaj hormonajn statusojn, kutimarajn kaj ekologiajn aspektojn de natura manĝado, kaj la starigon de tradicioj pere de socia lernado.
La Projekto Scharnstein estas klopodo starigi migrantan kolonion de Ermitibisoj uzante ultramalpezajn aviadilojn por instrui migrovojon. La skemo konstruiĝas ĉe la centro Grünau per disvolvigo de metodo por kontroli kaj gvidi la aŭtunan migradon de fondinta populacio, kiu poste povas pasi tiun migran tradicion al sekvaj generacioj. Maje 2002, 11 birdoj el la Viena Bestoĝardeno kaj de la kolonio Grünau estis trenataj por sekvi du ultramalpezajn aviadilojn, kaj en 2003, oni faris unuan klopodon konduki grupon de birdoj el Scharnstein al suda Toskanio. Pro malbona vetero kaj teknikaj problemoj, la birdoj devis esti transportataj laŭ ŝoseo dum konsiderinda parto de la distanco. La sekvaj liberigoj estis pli sukcesaj, kun birdoj vintrumantaj en Toskanio, kaj, el 2005, revene al norda Aŭstrio. En 2008, ibisino nomigita Aurelia flugis 930 km reen al Aŭstrio dum sia kvara reveno al reproduktejo. Malfacilaĵojn de tia veturado montris la perdon de ŝiaj du idoj kaj de ŝia partnero dum la sudena veturado aŭtune de 2007.
Hispanio
En 2014 oni kalkulis en la komarko La Janda, Kadizo, jam 24 reproduktajn parojn, nome tri pli ol la antaŭa jaro. Similaj kalkuloj estis registritaj en la komenco de la 2020-aj jaroj.
Andrzej Frycz Modrzewski
Andrzej Piotr Modrzewski blazono Jastrzębiec, konata kiel Andrzej Frycz Modrzewski (naskiĝis la 20-an de septembro 1503 en Wolbórz (proksime al Piotrków Trybunalski), mortis en 1572 samloke) – pola kreinto kaj politika verkisto de renesanco, tiutempe konata eksterlande, reĝa sekretario, adepto de irenismo, studis en la Jagelona Universitato.
Verkaro
La plej konata lia verko estas skribita latine: De Republica emendanda (Pri plibonigo de la Respubliko, 1551). La disertaĵo estis ankaŭ tradukita en la germanan lingvon kaj publikigita en Krakovo kaj Bazelo. La verko konsistas el kvin libroj:
La libro dediĉita al la Eklezio estis de katolikaj instancoj rekonita kiel hereza, tial la verko de Frycz ektroviĝis en la Indekso de malpermesitaj libroj, kaj la unua eldono aperis sen du lastaj libroj.
Norda senharibiso
En kulturo
Laŭ loka legendo en la areo de Birecik, la Ermitibiso estis unu el la unuaj birdoj kiujn Noa liberigis el la Arkeo kiel simbolo de fekundeco, kaj pludaŭra religia sento en Turkio helpis la koloniojn tie survivi longe post la malapero de la specio en Eŭropo, kiel jam oni menciis.
Tiu ibiso estis adorata kiel sankta birdo kaj simbolo de brilo kaj splendo en Antikva Egipto, kie, kun la Afrika blanka ibiso, ĝi estis konsiderata reenkarniĝo de Toto, skribisto de dioj, kiu kutime estis priskribita havante homan korpon kaj kapon de ibiso. La vorto en malnova egipta aĥ, "esti splenda, brila", estis pentrita per hieroglifoj kiel Kalvibiso, eble kiel referenco al ties brila plumaro. En pli abstrakta senso, aĥ signifas ankaŭ elstara, glora, honora, kaj virta. Ĝi estis uzata ankaŭ por signifi la egiptan koncepton de animo aŭ spirito, nome unu el kvin elementoj konstituantaj personecon.
Herodoto verkis pri la homomanĝaj birdoj de Stimfalo, kiuj havis flugilojn de latuno kaj akrajn metalajn plumojn kiujn ili povis lanĉi kontraŭ siaj viktimoj. Liberigi la Lagon Stimfalion en Arkadio el tiuj kreaĵoj estis unu el la dekdu laboroj de Heraklo. Tiuj mitaj birdoj estas foje konsiderataj bazitaj sur la Norda kalvibiso, sed ĉar ili estas priskribitaj kiel marĉaj birdoj, kaj kutime pentritaj sen krestoj, la legenda specio estas plej verŝajne devena el la Afrika blanka ibiso. Kelkaj pentraĵoj, kiaj tiuj de la 6a jarcento a.K. de atena nigrafigura amforo en la Brita Muzeo, klare montras la nigran kapon kaj blankan korpon de tiu lasta specio. Post kiam la Ermitibiso iĝis formortinta el Centra Eŭropo, kelkaj postaj verkistoj missupozis, ke la priskribo de Gesner estis unu el kelkaj en lia libro priskribantaj mitajn bestojn.
Kelkaj landoj eldonis poŝtmarkojn kiuj priskribas la Nordan kalvibison. Ili estas Alĝerio, Maroko, Sudano, Sirio, Turkio kaj Jemeno, kiuj estas ĉu reproduktaj ĉu migraj lokoj; Aŭstrio, kiu klopodas reenmeton de tiu birdo; kaj Ĵerzejo, kiu havas malgrandan kaptivan populacion.
Konsilio de la Kvin Centoj
La Konsilio de la Kvin Centoj (Conseil des Cinq-Cents) estis, kune kun la Konsilio de la Maljunuloj (Conseil des Anciens), unu el la du leĝofaraj asembleoj de Francio dum la periodo de la Direktoraro (1795-1799). Ĝi estis kreita de la konstitucio de la 3-a jaro kaj ĝia inaŭgura sesio okazis la 23-an de septembro 1795.
Ĝi estis forigita de Napoléon Bonaparte post la puĉo de la 18-a de brumero.
Francisco Santos
Francisco SANTOS (Francisco José Ribeiro Lopes dos Santos) (naskiĝinta la, en Luando, Angolo) estas angola/portugala naĝisto, plastika artisto, muzikisto kaj verkisto de poezio, mallonga fikcio kaj romanoj. Li reprezentis Angolon en naĝado ĉe la Somera Olimpiko 1980 (la 100 m Brustnaĝo de viroj kaj la 4 × de viroj 100 m Medley Relay ).
Li ankaŭ reprezentis sian landon en aliaj internaciaj ludoj, inkluzive de la Alĝerajn Tutafrikajn Ludojn de 1978, la Moskvan Sepan Sovetunian Somerspartakiadon de 1979 kaj la Meksikan Someran Universiadon de 1979.
Biografio
La gepatroj de Xesko (kiuj estis portugalaj) enmigris al Angolo en 1959, kaj li kreskis mergita en la afrikaj kvartaloj (museques) de Luando.
Ekde junaĝa, li estis dediĉita al la Artoj kaj Sporto. Li komencis skribi 14jaraĝa kaj pentri je 16 (akvareloj kaj ĉina inko). En tiu tempo, li publikigis kelkajn novelojn kaj poemojn en pluraj revuoj kaj artikoloj.
En la mezlernejo, estis fondinto kaj eldoninto de la Revuo "La Bantalas" tute dediĉita al la Artoj (Arto-Pentraĵo, Foto, Prozo kaj Poezio) kaj partoprenis konkurson de Pentrado kies celo estis la kreado de afiŝo memoriga de la datreveno de la MPLA akirante la 1º lokon.
Ĝi dekroĉis sin vaste en sporto, akirante plurajn titolojn de Nacia Ĉampiono, en naĝado (sinsekve de 1972 to 1980) kaj ŝako (1977 kaj 1979). Ĝi reprezentis la nacion eksterlande plurajn fojojn, estante la lasta fojo en la 1980 Somerolimpikoj (Moskvo).
Li amas travivi novajn teknikojn kaj ideojn en pentrado, estante forte influita de la afrika arto kaj proksime de la laboro de Salvador Dali.
TIU
TIU povas rilati al:
Francisco Santos
Biografio
Lia intereso proksime de la pentraĵo venis ĝis 1986, tempo kiam personaj problemoj ĉesis la agadon ĝis denove pentri en 2002. De 1982 al 1999 li estis implikita en pluraj muzikaj kaj teatraj projektoj kiel teknikisto, muzikisto, produktanto kaj direktoro, skribante plurajn adaptadojn kaj du originalajn pecojn.
Videbla Ekstremisto de la Junularo de la partio (JMPLA) prirezignis la politikon kiam li moviĝis al Portugalio en 1986.
Diplomiĝis en Sovetunio en 1982, pri Kemia Inĝenierado, kie li ankaŭ vizitadis la Kursojn de "Scienca Pentrado" kaj "Kreiva penso en poŝt-modernismo".
En Portugalio, li diplomiĝis en datumtraktado, Sisteminĝenierado kaj Programado. Li ankaŭ vizitadis la Kursojn de "Plibonigo en Pentristaj Teknikoj por Petrolo-Portretoj", antaŭenigita fare de la arto-farbisto Master Almaia, "Foto kaj Grafika Desegno", de IADE (Instituto de Vidaj Artoj, Dezajno kaj Merkatigo), "Estetiko kaj Teorioj de la Nuntempa Arto" kaj "Arto-Pentraĵo kaj Vida interveno", de SNBA (Naciaj Socio de Monpuno-artoj).
En la momento li studas por la Nuntempaj Belartoj ĉe la Sheffield Instituto de Arto, Britio.
Li havas plurajn verkojn elmontritaj en publikaj lokoj kaj li estas reprezentita en pluraj privataj kaj oficialaj kolektoj en Portugalio, Rusio, Francio, Hispanio, Brazilo, Britio kaj Angolo.
Heteronimoj
La primara artonomo de Francisco Santos kiu ŝanĝas memon.
La heteronimo de Alan J. Banta estas priskribita kiel inĝeniero, naskiĝinta en la jaro de 1952 en Kakamas, vilaĝo de Norda Kablando, Sudafriko sed porvivaĵo kaj laborado en Angolo. Post sendependeco, en 1975, restis en la lando, ĉar li pripensas sian veran hejmon. Tiu heteronimo aperas kiel proliferoza verkisto de Fantazio kaj Sciencfikcio, pro iliaj sudafrikaj originoj kaj angla eduko, tendencas esprimi laŭ tre klasika maniero. Aljuĝi al Xesko tiu de Alan J. Banta, prezentiĝas por la neceso de la verkinto distanciĝi sian studentan vivon de siaj fantazioj.
Proksime de alia flanko, la heteronimo Elias Karipande, estis naskiĝinta en la jaro de 1958 en Karipande, vilaĝo de Alto Zambeze en Moxico, Angolo. Samlandano, nur ekzamenis bazlernejon, rekrutas la FAPLAN en 1977 post la mortigo de iliaj gepatroj fare de UNITA. Naskiĝinta poeto, lia poezio reflektas la heroan spiriton de la tempo. Aljuĝi al Xesko tiun heteronimon prezentiĝas por la neceso de kreado de animo de pura naciismo.
Alan J. Banta
(Romano, novelo)
Elias Karipande
(Poezio)
Xesko
(Poezio)
(Romano, novelo)
Verdikto
Verdikto (latine: verum - la vero, dicere,dictum - la dirita) estas jura termino kaj signifas la finan decidon de kortumo en juĝo. Motivaĵo (laŭ PIV) aŭ Motivaro estas termino jura, nome aro de la motivoj de juĝista decido, listigataj antaŭ tiu ĉi en teksto de juĝo. Tiu motivaro nepras por posta deklaro de verdikto. Racie la motivoj devas konduki al kongrua fina decido.
Pará de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Pará de Minas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vermand
Vermand estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. Ĝi estas la centro de la historia regiono "Vermandois".
Augusta Viromanduorum estis gaŭla urbo dum la romia periodo, kaj kelkaj ruinoj restas ĝis hodiaŭ.
La komunumo estis preskaŭ tute detruita dum la Unua mondmilito.
NGC 3614
NGC 3614 (aliaj indikoj — UGC 6318, MCG 8-21-15, ZWG 242.19, IRAS11155+4601, PGC 34561) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
25250 Jonnapeterson
25250 Jonnapeterson estas tre malgranda, trege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Sándor Kardos
Sándor KARDOS [ŝAndor kardoŝ], hungare Kardos Sándor, Esperante Aleksandro Kardos estas hungara kameraisto, reĝisoro kaj fotisto.
25250 Jonnapeterson
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jonna Peterson, familiara kun la nokta ĉielo de ŝia infanaĝo kaj voluntulino por la vespera programo de popularigo de la Observatorio Lowell de 2012. Plaĉas al ŝi uzi binoklon por instrui la vizitantojn pri la nokta ĉielo.
Sándor Kardos
Sándor Kardos naskiĝis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Kardos komence laboris en presejo, sed poste li frekventis universitaton, poste aktoran-filman ĉeflernejon. Inter 1972-1979 li havis laboron ĉe produktejo de filmoj, kiel kameraisto. Poste li laboris en Hungara Televizio. Li ricevis premion Kossuth en 2010, pli frue ekde 1985 ankaŭ aliajn (eĉ eksterlandajn) premiojn.
Gelaso la 2-a
Gelaso la 2-a (latine Gelasius Secundus, naskonome Giovanni dei Caetani d'Aragona) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1118. Li oficis ĝis sia morto la 28-an de januaro 1119, dum 1 jaro kaj 5 tagoj. Sume temis pri la 161-a papo.
Büren SO
Büren estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 953 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Büren situas en la Nigrobubolando 15 kilometrojn sudoriente de Bazelo kaj 6 kilometrojn sudokcidente de Liestal ĉe la norda flanko de Soloturna Ĵuraso. Krom la vilaĝo mem al la komunumo apartenas aro da izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 727 m s.m. sur Bürenflue en okcidento de la komunumo. La komunumon senakvigas la rojo Orisbach, alfluanto de Ergolz. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur aro de 6,22 km², de kiuj 46% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Büren limas en nordo al Gempen, en nordoriento al Nuglar-Sankt Pantaleon, en oriento al Lupsingen (BL), en sudoriento en unu punkto al Ziefen (BL), en sudokcidento al Seewen, kaj en nordokcidento al Hochwald.
Trafiko
Büren situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per konekta vojo de Seewen al Liestal. 5 kilometrojn oriente en Liestal situas la plej proksima alveturejo al la ekspresvojo H2, tra kiu atingeblas la svisa aŭtovojo A2. Per la poŝtaŭtolinio de Liestal al Hochwald la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Büren datiĝas el la jaro 1194 kiel Buoron. Restaĵoj de antikva akvokondukilo indikas, ke en Büren jam dum la romia epoko ekzistis homaj setlejoj. Dum mezepoko diversaj monaĥejoj posedis bienojn en Büren. De la heredaĵo de la Grafoj de Pfirt la norda duono de la vilaĝo kun la burgo Sternenfels, de kiu hodiaŭ ekzistas nur ankoraŭ ruinŝpuro, fariĝis feŭdo de la episkopo de Bazelo, dum la suda parto kun la lageta domo fariĝis havaĵo de Aŭstrio. En la jaro 1502 la Grafoj de Thierstein vendis la senjorujon Büren al Soloturno, kiu ĝin atribuis al la voktejo Thierstein. En la jaro 1530 Soloturno akiris ankaŭ la ekleziajn interezorajtojn.
Martelegeto
Martelegeto estas ilo por frapi aŭ perkuti, ĝenerale el ŝtalo kun mallonga ligna tenilo. Ĝi estas uzata de masonistoj, ŝtontajlistoj kaj skulptistoj. La martelo povas esti diversforma, ortograma aŭ konusa (portugala martelegeto) kaj ĝia pezo varias inter 500 g kaj 1500 g.
La martelegeto povas esti rekta perkutilo, kiu senpere frapas la materialon. La portugala martelegeto estas nerekta perkutilo, kiu frapas alian ilon nomatan ĉizilo.
Dinastio Jin (1115–1234)
La dinastio Jin (en ĉina: 金, Wade-Giles: Chin, en pinjino: Jīn, en ĥurĉen: Anĉu), konata ankaŭ kiel dinastio Ĥurĉen, estis fondita de la ŭajnan (完顏 Wányán), klano de la ĥurĉenoj, la prauloj de la Manĉuroj kiuj establis la dinastion Qing post kvincent jaroj. La nomo estas foje skribita Jinn por diferenci ĝin disde la antaŭa dinastio Jin kies nomo estas sama al Jin en la latina alfabeto.
Ĝi estis fondita en 1115 (aŭ 1125 depende de la kriterio), sub la estreco de Wányán Āgǔdǎ (完顏阿骨打), estro de la klano Waynan aŭ ŭajnan, en la nordo de Manĉurio, kiu proklamigis imperiestro de Ĉinio laŭ la nomo de Tàizǔ (太祖). Post la morto de Wányán Āgǔdǎ (1123), lia filo kaj sukcedanto Wányán Wúqǐmǎi (完顏吳乞買) -kiu estis preninta la imperian nomon Tàizōng (太宗)- nenigis sukcese la dinastion Liao en la jaro 1125, kiu estis ekzistinta inter Manĉurio kaj la norda limo de Ĉinio dum kelkaj jarcenotj. En la 9a de januaro 1127, la fortoj Jin de Wányán Wúqǐmǎi rabadis Kajfengon, ĉefurbo de la Dinastio Song de la nordo, kaj kaptis la novan imperiestron Qinzong, kiu estis ascendinta al la trono post la abdiko de sia patro la imperiestro Huizong kiam li vidis la neceson kontraŭi la armeon Jin. Post la falo de Kajfengo, la Song, sub la estreco de la heredanta Dinastio Song de la sudo, pluigis la lukton dum pli ol unu jardeko kontraŭ la povo Jin, sed subskribis finfie pactraktaton en 1141, kaj lasis la nordon de Ĉinio al Jin en 1142 por atingi pacon.
En 1616 la manĉuroj kiuj troviĝis sub la estreco de Nurhaci formis la postan dinastion Jin, prenante ĝian nomon el tiu dinastio. La posta dinastio Jin estis renomita dinastio Qing en 1636, kaj pluigis la konkeron de Ĉinio, iĝante la lasta dinastio de la imperia Ĉinio.
Gonzalo de Illescas
Fray Gonzalo de Illescas (Illescas, ? - 1464, Hornachuelos) estis monaĥo de hieronimanoj, prioro de la Monaĥejo de Guadalupe kaj episkopo de Kordovo (1454-1464), kaj ankaŭ kapelano de Johano la 2-a (Kastilio).
Kiel prioro de la Monaĥejo de Guadalupe, li konstruigis la bibliotekon kaj la orgenon grandan de la ĥorejo de la monaĥa preĝejo. Dum sia episkopeco en Kordovo, oni fondis la konventojn de Sankta Kruco kaj Sankta Agnesa. Antaŭ mortiĝi, li heredigis sian bibliotekon al la Monaĥejo de Sankta Hieronimo de Valparaíso.
Li estis entombigita en Guadalupe, en arta tombejo skulptita de Egas Cueman de 1458-1460, kun kuŝanta statuo el blanka marmoro. Oni konas lin laŭ la portreto, tre posta, en kiu li aperas side skribanta, nome verko de Francisco de Zurbarán, kiu konservatas en sur la maldekstra muro de la sakristio de la Monaĥejo de Guadalupe.
Červenica pri Sabinove
Červenica pri Sabinove (hungare Vörösalma [voroŝalma], germane Tscherwenitz in der Scharosch [ĉervenic in der ŝaroŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La slovaka historia loknomo estis Jablonov.
Situo
Červenica pri Sabinove situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Prešov-Stará Ľubovňa. Sabinov troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1278 laŭ tiama hungara ortografio "Weresalma" (= ruĝa pomo). En 1427 29 familioj pagis impostojn. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1787 361 vilaĝanoj loĝis en 40 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vörösalma 397 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Sabinov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la grandbieno estis forprenita kaj disdonis ilin al la malriĉaj vilaĝanoj. En 2001 vivis en Červenica pri Sabinove 729 homoj, (723 slovakoj).
Karel Čáslavský
Karel Čáslavský (naskiĝis la 28-an de januaro 1937 en Lipnice nad Sázavou - mortis la 2-an de januaro 2013 en Prago) estis ĉeĥa filma arkivisto, historiisto, ĵurnalisto kaj anoncisto, laboristo de la Nacia Filma Arkivo de Ĉeĥa respubliko specialigita je novaĵaj filmoj en 1945.
Peitz
Peitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio.Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La urbo estas la administra centro de samnoma komunumaro, do administra grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj civitanaj servoj, germane nomata Amt Peitz.
(20137) 1996 PX8
(20137) 1996 PX8 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Cubillas de Santa Marta
Cubillas de Santa Marta [kuBIlJas desantaMARta] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campiña del Pisuerga en la centro de la provinco. Cubillas de Santa Marta estas etimologie komprenebla kiel Turetoj de Sankta Marta.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 352 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 29 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Quintanilla de Trigueros, Dueñas (Palencia), Trigueros del Valle, Valoria la Buena kaj Corcos del Valle. Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Pisuerga kaj de la Kanalo de Kastilio.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 13-a jarcento kun elstara orgeno; la Ermitejo de Kristo, tradiciaj vinkeloj, domkeloj sur la deklivaro, lavejo kaj fonto, blazondomoj, la trajnstacio (1860) kaj la Kanalo de Kastilio.
Villars (Vaucluse)
Villars (jen france, okcitane Lo Vilar) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Orientbalta raso
La orientbalta raso estu unu el la subkategorioj de la historia antropologia koncepto de eŭropeca kaŭkaza raso. Ĝi difiniĝis per antropologoj fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento, unuafoje uziĝis fare de la antropologo Rolf Nordenstreng, sed populariĝis per la scienca rasisto Hans F. K. Günther, tre atentata en Nazia Germanio. La "orientbalta raso" priskribu la gvidajn ĝeneralajn korpajn trajtojn de la loĝantoj de iuj partoj de Baltio kaj orienta Eŭropo: anoj de tiu raso havu "malaltan staturon kaj malaltan kapon kun larĝa vizaĝo, kun tre forta makzelo sen aparte elstara mentono, relative larĝan kaj mallongan nazon, malhelblondan hararon, elstarajn helajn (grizajn aŭ helbluajn) okulojn) kaj helan haŭton kun griza subtono". En la verkaĵoj de Hans F. K. Günther la termino estis parto de hierarkiisma "nordisma" rasa modelo, kiu elstarigis laŭdiran superecon de la nordia raso. La usona scienca rasisto Madison Grant teorie postulis ke la orientbalta raso estu miksaĵo de la nordia kaj alpa tipoj.
Tiaj rasaj tipologioj estas kritikataj kaj plejparte kontraŭataj fare de modernaj antropologoj pro pluraj kialoj, aparte post la ekesto de molekula antropologio.
4906 Seneferu
4906 Seneferu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Snofru (aŭ Snefru), unua faraono de la egipta 4-a dinastio, kiu reĝis ĉirkaŭ de -2613 ĝis -2589. Li konstruigis plurajn piramidojn, el kiuj plej konata estas la Kurba Piramido de Dahŝuro.
Boulder (Koloradio)
Boulder - prononco laŭ sistemo IFA - estas la administra centro kaj la plej multe loĝata komunumo de samnoma distrikto Boulder, kaj la 11-a plej multe loĝata komunumo en la usona ŝtato Koloradio. Boulder situas ĉe la bazo de la montetoj de la Rokaj Montoj ĉe alto de 1 655 metroj super marnivelo. La urbo situas 40 kilometron nordokcidente de Denver.
Laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vexin
Vexin estas natura kaj geografia regiono de nordokcidenta Francio. Ĝi devenas de la apero de la reĝlando de Francio. Vexin estas fakte realaĵo pli geografia aŭ natura ol politika. Ĝi proksimume etendiĝas sur la regiono inter Pontoise kaj Rouen (Oriento-Okcidento) kaj inter Beauvais kaj la Sejno (Nordo-Sudo).
Boulder (Koloradio)
Boulder estas fama pro sia asocio pri la historio de konkero de la Sovaĝa Okcidento kaj por esti la hejmo de la ĉefa kampuso de la Universitato de Koloradio, la plej granda universitato de la ŝtato. La urbo ofte ricevas altajn rangojn en arto, sano, bonstato, kvalito de vivo kaj edukado.
Vexin
Vexin kovras kvin francajn departementojn : Val-d'Oise, Yvelines, Eure, Seine-Maritime kaj Oise.
15761 Schumi
15761 Schumi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana aŭtomobilpiloto de Formulo 1 Michael Schumacher, agnoskita plej bona aŭtomobila vetkuristo en la mondo. Li estis plej sukcesa sportisto en Formulo 1, multobla monda ĉampiono kaj rekorda gajnanto de Grand Prix.
Universitato de Greifswald
Apud tiuj en Heidelberg, Köln, Leipzig kaj Rostock ĝi apartenas al la plej malnovaj universitatoj de Germanio kaj eĉ estas la dua plej malnova en norda Eŭropo. Pro la iama aparteno al Svedio kaj Prusio, oni povas nomi ĝin (laŭ aĝo) unua universitato de ambaŭ landoj.
Placo Sankta Ana
La Placo Sankta Ana (Plaza de Santa Ana) estas placo kiu troviĝas en la urbocentro de Madrido, ĉefurbo de Hispanio.Ĉi tiu placo, kies aspekto multe ŝanĝiĝis kun la paso de la tempo, troviĝas proksime de la Teatro de la Komedio kaj de la strato Huertas, en la nomata Kvartalo de la Beletro. En la placoj estas multaj trinkejoj kaj kutime multaj madridanoj kaj eksterlandanoj ofte renkontiĝas tie dum la freŝa kaj varma jarsezonoj.
En unu el ĝiaj flankoj estis konstruitaj, komence de la 19-a jc., luksan hotelon (nuna ME Reina Victoria) kiu famiĝis pro esti la plej ŝatata loko de la plej popularaj taŭristoj.
Universitato de Greifswald
La universitato troviĝas en la urbo Greifswald en Meklenburgo-Antaŭpomerio, federacia lando de Germanio. Hodiaŭ ĝi havas ĉirkaŭ 10.000 studentojn kaj estas unu el du universitatoj de Meklenburgo-Antaŭpomerio. La dua estas Universitato Rostock.
Placo Sankta Ana
En la angulo kun la strato Príncipe troviĝas la Hispana Teatro, kiu ekzistas ekde la 17-a jc. kun la nomo Corral de la Pacheca aŭ Príncipe.
Ĝi havas statuojn omaĝe al Calderón de la Barca kaj Federico García Lorca.
Nevidebla mano
Adam Smith en sia verko La riĉo de nacioj notis la gravan principon de kapitalismo — individuo agas por sia propra bono, sed li ne suspektas, ke li agas por bono de tuta socio. Oni diras, ke tio estas rezulto de ago de nevidebla mano. Do, Adam Smith pensis, ke enmiksiĝo de ŝtato estas senbezona kaj nur difektas principojn de la libera merkato.
En la fako de ekonomiko, la principoj de la klasika liberalismo estis superitaj en la Nuntempa epoko (Novklasika ekonomika skolo, Kejnsisma ekonomiko -helpo al konsumo kaj publika investado por kontraŭi la malkapablon de la libera merkato por reagi al la krizo de 1929- aŭ Ludoteorio -nome strategioj de kunlaborado kontraŭ la individuismo de la "nevidebla mano"-).
Honorio la 2-a
Honorio la 2-a (latine Honorius Secundus, naskonome Lamberto Scannabecchi da Fiagnano) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1124. Li oficis ĝis sia morto la 13-a de februaro 1130, dum 5 jaroj, 1 monato kaj 29 tagoj. Sume temis pri la 163-a papo.
Morosaglia
Morosaglia (Merusaglia) estas franca komunumo en la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Merusaglinchi.
Afonso la 6-a (Portugalio)
Afonso la 6-a de Portugalio, kromnomita la Venkinto, (24-a de Aŭgusto 1643​ - 12-a de Septembro 1683) estis reĝo de Portugalio, nome la dua de la Dinastio de Braganzo. Li estis la sesa el 8 filoj de la duko Johano la 2-a de Braganzo — kiu poste estos la reĝo Johano la 4a de Portugalio — kaj de Luisa Francisca de Guzmán.
Tamen liaj fizikaj kaj mensaj malkapabloj lasis lin submetita al Luís de Vasconcelos e Sousa, 3a Grafo de Castelo Melhor. En palaca puĉo organizita de la edzino de la reĝo nome Maria Franciska de Savojo, kaj lia frato, Petro, Duko de Beja, la reĝo Afonso la 6-a estis deklarita mense malkapabla kaj ekzilita unue al Azoroj kaj poste al la Reĝa Palaco de Sintra, norde de Lisbono. Post la morto de Afonso, Petro surtroniĝis kiel reĝo Petro la 2-a.
Grabs
Pri la komunumo
Grabs estas komunumo en la elektodistrikto Werdenberg, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 6415 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Grabs situas en la Rejnvalo norde de la urbo Buchs. La komunumo Grabs etendiĝas okcidenten ĝis preskaŭ al la alteco de la Wildhaus-Pasejo, limante al la komunumo Wildhaus. Sur ĝis areo ankaŭ troviĝas la lago Voralpsee. Al Grabs apartenas la municipoj Grabs kaj Studen, diversaj disigitaj setlejoj kaj la historia urbeto Werdenberg, kiu kun 34 loĝantoj estas la plej malgranda urbo de Svislando, se ne de la mondo. La plej malalta punkto de Grabs estas en la ebenaĵo de la Rejnvalo je 443 m s.m., dum ĝia plej alta punkto situas en la Alpstein-Masivo je alteco de 2384 m s.m.
Trafiko
Gams estas atingebla per poŝtaŭtobusoj de Buchs SG kaj de Togenburgo tra la Wildhaus-Pasejo.
Historio
La unuaj dokumentaj mencioj de Grabs datiĝas el la jaroj 841 kaj 979 kiel Quaravedes kaj el la jaro 1235 kiel Grabdis.
En la 12-a jarcento la regiono, kiu ĝis en la 13-a jarcento estis romanĉlingva, fariĝis posedaĵo de la Grafoj de Montfort. Proksimume meze de la 13-a jarcento la regiono fariĝis posedaĵo de la Grafoj de Werdenberg-Heiligenberg, kies urbeto Werdenberg fariĝis la regejo de la grafejo. En la jaro 1499 Grabs dum la Ŝvaba Milito estis detruita de la imperiestraj trupoj. En la jaro 1517 ĝi fariĝis posedaĵo de la Svisa Ĵurkomunumo sub la regado de Glaruso, kontraŭ kio la loĝantoj vane ribelis.
Dum la periodo de la Helveta Respubliko Grabs apartenis al Kantono Linth. En la jaro 1803 la municipoj Grabs, Studen kaj Werdenberg estis kunigitaj al la hodiaŭa komunumo Grabs kaj integritaj al la nove fondita Kantono Sankt-Galo.
Carignano
Carignano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Moncalieri, Vinovo, La Loggia, Piobesi Torinese, Villastellone, Castagnole Piemonte, Osasio, Lombriasco kaj Carmagnola.
Fatalo
Fatalo estas koncepto laŭ kiu ĉiaj okazoj estas antecipe dekretitaj. La fatalo estus antaŭfiksita, neevitebla superega leĝo de la okazontaĵoj super oni regus neŝanĝebla dekretoj, laŭ la kredantoj.
Oni uzas la vorton fatalo prefere pri malbona ŝanco. Estas homoj kiuj kredas ke fatalo kvazaŭ persekutas ilin, sendepende de ilia konduto. Racie, oni trovas aferon pli simpla kaj malpli humiliganta al memamon atribui fiaskojn al la sorto aŭ destino, ol al nezorgemo mem.
Brigado de Savojo
La brigado de Savojo estis la savoja militista forto de la reĝlando de Piemonto-Sardio. Ĝi ĉefe baziĝis en Torino de sia fondo en 1660 ĝis sia unua malfondo en 1802. Rekreita okaze de la sarda resurtronigo en 1815, la brigado estis denove malfondita en 1860, nur tagojn antaŭ la aneksado de Savojo fare de Francio. Ĝia sarda parto fariĝis la Brigata del Re, sekve la Brigata Re.
Ĝi hodiaŭ estas la 1-a regimento de infanterio de la armeo de Italio, kun la kromnomo "San Giusto".
Widnau
Widnau (prononcu Vidnaŭ) estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 8,293 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Widnau situas en la Suba Rejnvalo ĉe la bordo de la rivero Rejno, kiu formas la landlimon inter Svislando kaj Aŭstrio. Parto de la municipo Heerbrugg apartenas ankaŭ al la komunumo Widnau. La najbaraj komunumoj de Widnaŭ en Svislando estas Au-Heerbrugg en nordo, Balgach en oriento kaj Diepoldsau en sudo. Meze tra la komunumo fluas la Rheintaler Binnenkanal, kanalo, kiu fluas paralele al Rejno je ĝia orienta flanko en Svislando.
Trafiko
De la stacidomo Heerbrugg, kiu situas sur la teritorio de la najbara komunumo Au-Heerbrugg, Widnau facile atingeblas per lokaj aŭtobusoj. La komunumo ankaŭ havas aliron al la svisa aŭtovojo A13, kiu konektas Sankt-Margreto kun Sargans.
Ekonomio
Komence de la 20-a jarcento en Widnau floris la brodadindustrio. en la 1920-aj jaroj la brodado tamen spertis grandan krizon. La sekvo estis senlaboreco kaj formigro. Per la malfermo de la viskozo-fabriko en la jaro 1924 estiĝis tamen alternativo al la brodado. Nuntempe Widnau estas la sidejo de multnobraj etaj kaj mezgrandaj entreprenoj kaj ankaŭ pro sia landlima situo meze en prospera regiono allogas ĉiam novajn firmaojn.
Balotada paradokso
Oni povas montri tian situacion per ekzemplo. Ni supozu, ke ni havas tri kandidatojn, A, B, C, kaj tri balotantojn. Do, oni balotas kaj ĉiu balotanto elektas kandidatojn laŭ siaj propraj preferoj:
Balotanto 3: C A B
Do, kiel vi vidas, kandidato A estas preferita al kandidato B dufoje, kandidato B estas preferita al kandidato C dufoje, kaj kandidato C estas ankaŭ dufoje preferita al kandidato A.
NGC 3614A
NGC 3614A (aliaj indikoj — MCG 8-21-14, PGC 34562) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Kinolono
Kinolono aŭ C9H7NO estas organika aromata komponaĵo, apartenanta al la familio de la kinolinoj, blankaj kristaloj kiuj oscilas en la likva formo sub la taŭtomera formoj de la alkohola hidrokso-kinolino kaj la ketono formo de la kinolono. Krom la pedagogia intereso, kinolonoj reprezentas grandan klason da gravaj drogoj kun biologiaj proprecoj.
Proprecoj
Kutime, la kemia sintezo de la kinolonoj implicas en ringofermaj reakcioj. Tiaj reakcioj ofte rezultas en pozicio de hidroksila grupo sur la nitrogena ringo. Kinolinoj, fluorokinolinoj, klorokinolinoj, hidroksokinolinoj kaj la samaj derivaĵoj por la kinolonoj (fluorokinolono, klorokinolono, hidroksokinolono, fenilkinolono) estas gravaj farmaciaĵoj uzataj en la traktado kontraŭ tuberkulozo, artritoj, kontraŭinflamaĵoj, antibakteriaĵoj, krom la produktoj uzataj en la medicina kemio kaj agrikulturo.
Elomar Figueira Mello
Elomar FIGUEIRA MELLO (naskiĝinta en Vitória da Conquista (Bahio)) estas brazila kantisto kaj komponisto, speciale konata pro tio ke li miksas klasikan kaj modernan muzikon kun lokaj ecoj.
24059 Halverson
24059 Halverson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carl Halverson, kiu mentoris unu finalist(in)on de The Discovery Channel Young Scientist Challenge de 2007, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Li instruas ĉe la Mission Valley Middle School de Prairie Village (Kansaso).
Neukirch (Bodenlago)
Neukirch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Schindhübelturm
Sur la monto Schindhübel staras la 17 m alta ligna Schindhübel-turo, kiu estis konstruata en 1975 de Bundeswehr-pioniroj el Speyer. En la jaro 2004 la turo estis resanigita ŝanĝante ne plu taŭgajn lignojn partojn per novaj. De la subtegmenta elrigardplatformo oni povas rigardi trans la orienta Palatinata Arbaro,. Krome oni povas vidi de tie norden al la monto Donnersberg (alteco 689) en la Nordpalatinata montolando kaj en sudsudoriento dum bona vetero la 83 km fora monto Hornisgrinde (alteco 1163) en la norda Nigra Arbaro.
Municipo (Slovenio)
Municipo en Slovenio (Občina) estas baza administracia unuo, kiu sendepende regas siajn proprajn aferojn ene de la juro, kaj starigas profesian leĝaron en lokoj, kiuj rajtas je tio. Občina konsistas el unu aŭ pli da komunumoj kun komunaj interesoj de la loĝantaro. La reprezentanto de la municipo estas robo (urbestro) elektita laŭ la plimulta voĉdona sistemo.
Municipoj en Slovenio estas establitaj surbaze de la Loka Memregistara Leĝo. Sub ĉi tiu juro, municipoj rajtas aliĝi al provincoj.
Slovenio estas administracie dividita en 212 municipojn (občin-ojn), el kiuj 11 havas la statuson de urbaj municipoj kun plia aŭtonomeco.
Ĉiu municipo en Slovenio havas sian blazonon, flagon kaj publikan feston.
La Ekzorcisto
La Ekzorcisto estas horora romano de la usona verkisto William Peter Blatty. Ĝi estas bazita je la ekzorco de Robbie Mannheim en 1949, kion Blatty ekkonis kiam li estis studento en Universitato Georgetown, jezuita kaj katolika universitato.