cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantabra labaro
Kontraŭ
Pluraj spertuloj, kiel Joaquín González Echegaray, José Luis Casado Soto aŭ Ramón Teja, konsideras la nunan ruĝ-blankan oficialan flagon historie kohera kaj ĝusta, ĉar ĝi jam estis uzata de la kantabraj ŝipoj en la 18-a jarcento. Laŭ tiu ĉi spertuloj, kvankam antikvaj tekstoj mencias flagon cantabrum, neniu klare priskribas ties formon, kolorojn aŭ enajn simbolojn, kaj do, ĝi ne estas rekonstruebla per tiel malmultaj datumoj. Responde al misprezento publikigita de diversaj medioj kritikaj je la kantabra labaro, González Echegaray en esplorpublikaĵo nomita Pri la tiel nomita "Kantabra Labaro" nur diras jenon pri la moderna labaro: «Ĝi estas nova kreaĵo, kaj nur eblas diri, ke ĝi malprecize inspiriĝas je kelkaj historiaj elementoj tie ĉi menciitaj»; tamen li ne apogas oficialiĝon de la flago.
Oriono (mitologio)
Pliaj fontoj
La marĝeno de la kopio de la Iliado de la Imperiestrino Eŭdocio enhavas noton resumantan helenisman poeton kiu rakontas malsaman miton pri la naskiĝo de Oriono. Ĉi tie la dioj Zeŭso, Hermeso kaj Pozidono vizitis Hirieon el Tanagro, kiu rostis tutan virbovon por ili. . Kiam ili ofertis al li kompensan favoron, li petis naskiĝon de filoj. La dioj prenis la felon de la virbovo kaj ejakulis aŭ pisis sur ĝi, subterigante poste la rezulton apud la tombejo de la edzino de Hirieo, kaj konsilante lin elfosi la felon dek monatojn poste. Kiam li obeeme faris tion, li trovis Orionon ene de la felo, kiu klarigas kial oni konsideris lin naskiĝinto el la Tero.
Kantabra labaro
Kontraŭ
Laŭ pli kritika Casado Soto, la kantabra labaro estas simple nur inventaĵo de la kantabrismo kaj li konsideras, ke ĝi elkreiĝis tuj antaŭ Kantabrio iĝis aŭtonoma komunumo kaj do ĝi ne estas tiel malnova. Laŭ li, la nuna debato pri regionaj simboloj estas provo malkonstrui la konsenton atingitan dum kreo de la Statuto de Aŭtonomeco.
Oriono (mitologio)
Pliaj fontoj
Dua plena rakonto, kvankam malpli longa ol tiu de Heziodo, aperis en kolekto de mitoj romi-epoka, kie la parto de Oriono baziĝis plejparte sur la verko de la mitologiisto kaj poeto Ferecido el Leroso. Ĉi tie Oriono estas priskribita kiel grandega aŭtoktono, filo de Pozidono kaj Eŭrjalo. Ĝi aldonas unuan geedziĝon al Sido, antaŭ la renkontiĝo kun Meropo. Tamen, pri tiu virino oni nur scias ke Hero ĵetis ŝin en Hadeson, ĉar Sido konkuris kun ŝi en beleco. Tiu versio priskribas ankaŭ la morton de Oriono, malsama ol tiu de la Iliado: Eoso, la Tagiĝo, ricevis malbenon fare de Afrodito, kaj de tiam ŝi enamiĝadis sencese al mortemuloj. La unua el ili estis Oriono, translokigita de Eoso al Deloso, la sankta insulo de Artemiso kaj Apolono, por plenumi tie, diskrete, tiun amo. Sed tiu sakrilegio iĝis fatala por la giganta ĉasisto, ĉar Artemiso mortigis lin.
Plian rakonton pri la deveno de la konstelacioj, tri-paragrafe longa, oni atribuis al latina verkisto, kies resumaj notoj supervivis laŭ la nomo de Higeno. Ĝi komenciĝas per la rakonto de la bov-felo kaj la naskiĝo de Oriono, lokigita en Tebo aŭ Ĥio, bazita verŝajne sur la verkoj de Kalimako kaj Aristomako. Higeno resumas du versiojn, ignorante en la unua la intervenon de Pozidono. Laŭ la moderna mitologiistoj, ĉi tiu estis la originala versio.
Ĝi ankaŭ rakontas du malsamajn versiojn pri la morto de Oriono. Laŭ la unua, pro lia vivo en granda amikeco kun Enopiono, li fanfaronis antaŭ Artemiso kaj Leto pri ke li povos mortigi ĉion spruĉitan el la Tero. Kompreneble, Geo obĵetis kaj kreis la Skorpion. . Laŭ la dua rakonto, Apolono protestis kontraŭ la amo ke laŭ li Artemiso sentis al Oriono kaj, vidante Orionon naĝi kun ĵus sia kapo videbla, defiis al Artemiso pafi ark-pafi ĝin, kun mortiga rezulto. Li rilatas la konstelacion Oriono ne nur al tiu de Skorpio: laŭ ĝi, Oriono postkuris Plejonon, la patrinon de la Plejadoj, dum sep jaroj, ĝis kiam Zeŭso intervenis steligante ĉiujn. . Tamen, laŭ Taskoj kaj tagoj, Oriono postkuris la Plejadojn mem. Malgranda Hundo kaj Granda Hundo estis tiuj de Oriono, kaj Prociono, tiu el ili kiu kuris avangarde. Ili ĉiuj ĉasadas Leporon, kvankam Higeno mem kaj aliaj kritikistoj konsideris ĝin malnoblan predon por tiel granda ĉasisto, kaj sugestis anstataŭigi ĝin per Taŭro, la virbovo. Renesanca mitologo plilongigis la liston de hundoj de Oriono: Leŭkomeleno, Meero, Dromiso, Ciseto, Lampuriso, Likoktono, Ptoofago kaj Arktofono.
Variantoj de la rakonto
Ekzistas multaj variaĵoj de la ĉefa rakonto laŭ aliaj verkistoj. La plej granda parto el tiuj estas hazardaj referencoj en poemoj kaj skolioj. Elstare, la romia poeto Vergilio priskribas Orionon kiel giganto vaganta tra la Egea Maro kun la ondoj frapante liajn ŝultrojn; prefere ol piedirante sur la akvo, kiel li jam estis priskribita. . Ekzistas pluraj referencoj al Hirieo kiel patro de Oriono, ligante lin al lokoj en Beotio, inkluzive Hirio. Verŝajne, ĉi tiu povas bone esti la origina rakonto (kvankam ne la unua eltrovita), ĉar Hirieo estas supozeble eponimo de tiu urbo. Li ankaŭ estas nomita Eneo, kvankam ne temas pri la kalidonia samnomulo. Aliaj antikvaj skolioj asertas, kiel Heziodo faras, ke Oriono estis la filo de Pozidono kaj lia patrino estis filino de Minoo. Tamen, ili nomas ŝin Brilo aŭ Hieleso.
Troviĝas ankaŭ du versioj laŭ kiuj Artemiso mortigis Orionon, aŭ per ŝiaj sagoj aŭ per spruĉado de la Skorpio. En la dua variaĵo, Oriono mortis pro la piko de tiu monstro, same kiel laŭ Heziodo. Kvankam Oriono venkas la Skorpion en neniu versio, plurajn variaĵojn rakontas ke ĝi mortis konsekvence de siaj vundoj. Artemiso povis havi diversajn kialojn por tion fari: Oriono fanfaronis pri sia nevenkeblo kaj defiis ŝin al ĵetdiska konkurso. Aŭ li atakis ĉu Artemison ĉu unu el ŝiaj sekvantinoj: la hiperborean junulinon Opiso. .
La mallonga priskribo de Arato, en lia Astronomio, kombinas la diversajn elementojn de la mitaro: laŭ li, Oriono atakis Artemison, dum ĉasado en Ĥio, kaj la Skorpio mortbatis lin tie. . Nikandro, en lia Theriaca, grandigas la staturon de la Skorpio, kiu kaŝiĝis sub malgranda ŝtono (oligos). La plimulto de la versioj kiu daurigas la rakonton post la morto de Oriono konsentas pri la poziciigo de la giganto kaj la Skorpio sur la ĉiela firmamento. Tamen, eĉ ĉi tie troviĝas variaĵo: antikvaj poetoj asertas ke Asklepio sukcesis revivigi lin, kaj pro tio estis punita de Zeŭso. La argolanda epopeisto Telesarko, en citaĵo sur skolio estis unu el tiuj kiuj rakontis tion. . Alternative, oni anonime atribuis al aliaj aŭtoritatuloj la rakonto pri ke Asklepio ne redonis al li la vivon, sed sanigis lian blindecon, kiam Enopiono krevigis liajn okulojn. .
Leoparda rano
Specioj
Rana berlandieri
Rana blairi
Oriono (mitologio)
Variantoj de la rakonto
La rakonto de Oriono kaj Enopiono ankaŭ varias. Unu fonto konsideras Meropon edzino, do ne filino, de Enopiono. Alia asertas ke ŝi estis filino de Minoo el Kreto. . La plej longa versio konsistas en kolekto de melodramaj intrigoj verkitaj fare de aleksandria poeto por ke la romiano Cornelius Gallus versigu ilin en la latinan. . Ĝi priskribas Orionon mortigante ĉiujn la sovaĝajn bestojn en Ĥio, sed ankaŭ stelante perforte al la loĝantojn por fari nov-edzinan donacon al la filino de Enopiono, ĉifoje nomita Aero aŭ Lejro. Kompreneble, Enopiono ne volis edzinigi ŝin al sovaĝulo kiel Oriono, kiu verŝajne frustrita, eniris la dormoĉambron de la princino kaj seksperfortis ŝin. Neesprimite, la teksto implicas la postan blindigon de Oriono.
Luciano inkludas bildon kun Oriono en retorika priskribo de ideala konstruaĵo, laŭ kiu Oriono piediras en la altiĝantan sunon kun proksime al Lemnoso, kun Cedaliono sur lia ŝultro. Li reakiras sian vidkapablon tie, dum Hefesto daŭre rigardas en la fono.
Leoparda rano
Specioj
Rana chiricahuensis
Zebra mitulo
La Zebra mitulo, Dreissena polymorpha, estas malgranda nesalakva mitulo. Tiu specio estis origine indiĝena de la lagoj de sudorienta Rusio kaj estis unuafoje priskribata en 1769 de germana zoologo Peter Simon Pallas ĉe la riveroj Uralo, Volgo kaj Dnepro. Ili troviĝas ankaŭ proksime, kiel specio de la Nigra Maro kaj de la Kaspia Maro. Tamen ĝi estis hazarde enmetita en multaj aliaj areoj, kaj iĝis ankaŭ invada specio en multaj diversaj landoj tutmonde.
Sd
La literkombino havas plurajn signifojn:
Leoparda rano
Specioj
Rana fisheri
Rana magnaocularis
Rana miadis
Rana neovolcanica
Rana omiltemana
Rana onca
Rana pipiens
Rana sphenocephala
Tobias Michael Carel Asser
Tobias Michael Carel Asser (La 28-an de‏ aprilo 1838 - 29-a de julio 1913 ) estis juristo kaj ŝtatisto nederlanda de juda - sefarada deveno, gajninto de la Nobel-premio pri paco en 1911, kune kun la aŭstro Alfred Hermann Fried.
Vivo
Asser naskiĝis en 1838 en Amsterdamo de riĉa juda familio. Lia avo kaj patro praktikis juron kaj lia onklo estis la ministro pri justico de Nederlando. Asser akiris sian edukon en la universitatoj de Leiden kaj Amsterdamo, kie li ankaŭ servis kiel profesoro pri privata internacia juro. Samtempe li ankaŭ gvidis politikan karieron, kiu komenciĝis en 1875 per lia nomumo kiel jura konsilisto en la Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj, kaj poste kiel membro de la Nacia Konsilio kaj kiel senpostena ministro en la registaro (1904).
Asser partoprenis kiel la nederlanda reprezentanto ĉe la du pacaj konferencoj en Hago (1899 kaj 1907). Krome li estis ŝlosila aktivulo en la eŭropa paca movado kaj ludis gravan rolon en fondo de la Instituto de Internacia Juro en Belgio en 1873. Li poste helpis establi la Konstantan Tribunalon de Arbitracio en Hago (fondita en 1899), kio kaŭzis la kreadon de la Akademio de Internacia Juro en Hago. En 1911 li gajnis la Nobel-premio pri packune kun Alfred Herman Fried.
La Institucio T. M. K. Asser (nederlande: T.M.C. Asser Instituut) por la studo de internacia juro en Hago (fondita en 1965 ) nomiĝas laŭ li.
Győző Szépligeti
Győző Szépligeti [djOzO sEpligeti], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szépligeti Győző Bernárd estis hungara instruisto, biologo (botanikisto, entomologo). Lia familia nomo estis Schönauer ĝis 1870.
Caraglio
Caraglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bernezzo, Busca, Cervasca, Cuneo, Dronero, Montemale di Cuneo kaj Valgrana.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Győző Szépligeti
Győző Szépligeti naskiĝis la en Zirc, li mortis la  en Budapeŝto.
Oriono (mitologio)
Variantoj de la rakonto
Latinaj fontoj aldonas ke Enopiono estis filo de Dionizo, kiu sendis satirusojn por profunde dormigi Orionon tiel ke li povus esti blindigita. Unu fonto rakontas la saman historion, sed anstataŭigas Enopiono per Minoo el Kreto. Ĝi aldonas ke orakolo rakontis al Oriono ke lia vido povus esti reestigita per piedirado orienten kaj ke li trovos sian manieron per aŭdado la martelado de la Ciklopoj, poziciigante unu el ili sur lian ŝultron. Ĝi ne mencias Cabejroj aŭ Lemnoso, kiuj supozeble apartenas al la aldono de la rolulo Cedaliono. Aldone, skolio en latina poemo rakontas ke Hefesto donis al Oriono ĉevalon. .
Győző Szépligeti
Biografio
Győző Szépligeti maturiĝis en Buda, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1877. Post siaj studoj ĝis la emeritiĝo en 1912 li instruis en diversaj lernejoj de Budapeŝto. Jam dum la studentaj jaroj li diligente kolektis plantojn, ekde la 1880-aj jaroj ankaŭ insektojn. En 1891 li estis fondinta membro de hungara turista societo, en 1902 li fondis zoologoan revuon. Post la emeritiĝo li donacis parton de sia kolektaĵo al muzeo, la ceteron testamente.
Oriono (mitologio)
Variantoj de la rakonto
Giovanni Boccaccio citas anoniman latinan verkiston (Teodoncio) por rakonti ke Oriono kaj Kandiopo estis filo kaj filino de Enopiono, reĝo de Sicilio. Kiam la virga ĉasisto Oriono dormis en kaverno, Venuso delogis lin. Tuj post eliri sian dormejon, li vidis sian fratinon, eksterordinare brila, kaj seksperfortis ŝin. Sciite tion, Enopiono forpelis sian filon kaj malpermesis lin reveni. Orakolo konsilis Orionon iri orienten, kie li akirus la reĝecan gloron. Do Oriono, akompanata de Kandiopo kaj ilia filo Hipologo, velis ĝis Trakio "provinco oriente de Sicilio", konkeris la loĝantojn, kaj iĝis konata kiel la filo de Neptuno. Lia filo estis la patro de Driaso, defendanto de Tebo dum la milito de la Sep kontraŭ Tebo, kiel menciis Statio.
Kultado kaj popola percepto
En Antikva Grekio, specifa heroo-sekton kultadis Orionon, ĉefe en la regiono Beotio. Tamen, la multnombraj lokoj asociitaj al lia naskiĝo indikas ke tiu kultado povis esti pli ĝeneraligita. . Hirio, la plej ofte menciita, lokiĝis en la teritorio de Tanagro. Tie oni aranĝadis festenon honore al Oriono almenaŭ ĝis la alveno de la Romia Imperio, kaj montreblas tombejo de la heroo tre eble ĉe la piedoj de la Monto Cericio (nuntempe Monto Tanagro). Maurice Bowra argumentas ke Oriono estis la popola heroo de la beotianoj, same kiel Kastoro kaj Polukso por la dorianoj, bazante tiun aserton sur la atena epigramo pri la Batalo de Coronea, dum kiu Oriono donis al la beotia armeo orakolon, kaj poste eniris en batalon apogante ilin kaj venkinte la atenanojn.
La beotia skolo pri epopea poezio, kiu interesiĝis multe pri la genealogioj de dioj kaj herooj, aldonis al la originala mito multajn rakontojn, komence sendependaj. Ekzemple, papirusa fragmento de la beotia poetino Korino atribuis kvindek fortegan filojn (rita nombro) al li, inter ili la orakolan heroon Akafrono, tiu kiu atentigis Asopon pri la forkapto de liaj filinoj fare de la dioj. Tiu multnombra idaro devenis el lia rilato kun la cefizidinoj, la nimfaj filinoj de la oceanido Cefizo. Laŭ ŝi, Oriono konkeris kaj nomigis la orientan parton de Beotio. . Oni ankaŭ kredas ke Oriono havis kaj eldiris orakolojn. Krome, Higeno asertis ke la patrino de Hilaso estis Menodico, filino de Oriono. Alia mitologiisto, Antonino Liberala, rakontas pri Menipo kaj Metjoko, filinoj de Oriono, kiuj oferis sin por la bono de ilia lando kaj estis transformitaj en kometoj.
Oriono ankaŭ havas etiologian ligon al la grandurbo Mesino, en Sicilio. Diodoro Sicila verkis mondan historion ekde la tempoj de gedioj kaj herooj ĝis la sia propra (komenco de la regado de Aŭgusto Cezaro), en kiu li rakontas du eksterordinarajn historiojn pri Oriono kaj Sicilio. Unu el ili priskribas kiel li helpis Zanclon, la fondinton de Zanclo (antaŭa nomo de Mesino), konstrui la monteton kiu formas la urban havenon. La alia, kiu Diodoro atribuas al Heziodo, rakontas ke antaŭe ekzistis sufiĉe longa distanco inter Sicilio kaj Italio, sed Oriono konstruis la monteton poste nomatan Kabo Peloro, kreante tiel la Markolon de Mesino. Laŭ ĝi, la giganto konstruis sur tiu monteto templon dediĉitan al Pozidono, kaj migris poste al Eŭbeo. Ĝuste por ke oni memoru tiajn prodaĵojn, la gedioj konsentis pociziigi lin inter la stelaro.
Leoparda rano
Specioj
Rana subaquavocalis
Oriono (mitologio)
Kultado kaj popola percepto
Malfacilas rekoni la reprezentadojn de Oriono en klasika arto, kie klaraj ekzemploj maloftas. Ekzistas pluraj antikv-grekaj bildoj de ĉasistoj portantaj klaboj, kiuj povis reprezenti Orionon, sed tiaj kolektivaj ekzemploj povis same simboligi arketipan "ĉasiston", aŭ eĉ Heraklon.
Oni asertas ke aliaj grekaj artaĵoj ja reprezentas specifajn aspektojn de la Oriona mitaro, ekzemple la ceramiko en la 5-a jarcento a.K., per kiu oni simbolis la esperon pri ke eĉ fripono kiel Oriono povis atingi gloron. John Beazley rekonis scenon de Apolono portante la delian palmon kaj venĝante Orionon pro seksatenco kontraŭ Artemiso. Kaj ankaŭ troviĝas sceno de Oriono atakante Artemison, kiu siavice estas venĝita fare de serpento (ekvivalento al la skorpio) en funebra grupo, ĉi-foje supozebla simbolo de la espero pri ke eĉ la krima Oriono povus fariĝi senmortaj. Plie, tombofriso en Taranto (ĉ. 300 a.K.) eble montras Orionon atakante Opison. Sed la plej antikva klara prezentado de Oriono en klasika arto estas romia: la bildigoj de odiseada submundo malkovritaj ĉe la Eskvilino (50-40 a.K.). Oriono videblas ankaŭ sur 4-a-jarcenta bareliefo, nuntempe fiksita al muro en la havena kvartalo de Napolo. La konstelacio Oriono aperas ekde novembro, je la fino de la mareltena sezono, kaj estis asociitaj al ŝtormvetero, etendante tiun karakterizaĵon al la tuta mitaro pri Oriono. Tiu bareliefo eble estis asociita al la maristoj de la urbo.
Leoparda rano
Specioj
Rana tlaloci
Oriono (mitologio)
Renesanco
Mitologoj diskutadas pri Oriono kaj la klasika sciado almenaŭ ekde la Renesanco. Dum tiu epoko, la interpretado de tiu mito estis ĉefe alegoria. En la 14-a jarcento, Boccaccio interpretis la rakonton pri la bov-felo kiel reprezentado de homa koncipo: la felo simbolus la uteron, Neptuno la malsekecon de spermo, Jupitero ĝian varmon kaj Merkuro la inan malvarmon. Laŭ li, la morto de Oriono fare de Diano (luna diino) reprezentas la Lunon produktante vintroŝtormon.
Ankaŭ la 16-a jarcenta itala mitologo Natalis Comes interpretis la mitaron pri Oriono, ĉi-foje kiel alegorio de la evoluo de ŝtorm-nuboj, formitaj el aero (Zeŭso), akvo (Pozidono) kaj suno (Apolono). Ŝtorm-nuboj divastiĝadas (la vorto Ĥio, laŭ Comes, devenas el χέω, "verŝas eksteren"), svebadas tra la aero (Aeropo, literumata Meropo), malvarmiĝadas (Oriono blindiĝas) kaj iĝas akvon danke al la luna influo (Artemiso). Tio ankaŭ klarigus kial Oriono kapablis piediri surmaren. Pro la sama interpretad-scienco, la koncipo de Oriono igis lin simbolo de la Filozofia infano (Filius philosophorum), la filozofio kiu devenas el diversaj fontoj (la tri dioj), ofta alegorio, kun variantoj, kaj dum la Renesanco kaj en alĥemio. Tiel, la germana alĥimisto Michael Maier (16-a jarcento) kaj la franca Antoine-Joseph Pernety (18-a jarcento) konsideris lin filo de Jupitero, Neptuno kaj Vulkano. .
Leoparda rano
Specioj
Rana yavapaiensis
Oriono (mitologio)
Moderna interpretado
La modernaj mitologoj konsideris la rakonton de Oriono taŭga maniero rekte aliri lokajn popolajn fabelojn kaj kultajn praktikojn, sen la enmiksiĝo de la antikva alta kulturo. Multaj el ili klarigis la miton lau sia propra interpreto de la greka prahistorio kaj ĝia speguliĝo en la mitologio. Ekzistas ĝenerala interkonsento pri kelkaj nuancoj, ekzemple, ĉiuj interpretas la atakon al Opiso kiel atako al Artemiso mem, ĉar Opiso estis unu el la multnombraj kromnomoj de tiu diino.
Dum la 19-a jarcento aperis skolo kiu interpretis la mitojn de ĉiuj beotiaj herooj kiel simplaj personigoj de la konstelacioj. Ekde tiam, estas interkonsento pri tio, ke la mito de Oriono aperis antaŭ doni tiun nomon al la stelaro. Homero, ekzemple, mencias Orionon (la ĉasiston) kaj Orionon (la konstelacion), sed neniam konfuzas ambaŭ rolulojn. Poste, ekde la identigo de Oriono al la konstelacio, astronomio influis lian miton. Ekzemple, la inkludo de Sido eble estas ero de astronomia rakonto: ĝia nomo signifas granato, kies rikolto koincidas kun la apero de Oriono en la ĉielo. Rose proponas eponiman devenon de la partnero de Oriono: ĝi rilatas al Sidae, beotia urbo. Se tiel, la granato (simbolo de la submundo), estus alegorio pri ŝia ĵetado tien, fare de Hero.
La germana klasika akademiulo Erwin Rohde, 19-a jarcenta, konsideris Orionon ekzemplo pri kiel la grekoj iom post ignoradis la limojn inter la dioj kaj la homaro. Se Oriono sukcesis esti en ĉielo, tion povis esperi ankaŭ la ceteraj mortemuloj.
La hungara mitologo Karl Kerényi, unu el la fondintoj de la moderna studado de la helena mitologio, skribis koncerne Orionon en Gods of the Greeks (Dioj de la grekoj) (1951). Kerényi priskribas tie Orionon kiel giganto kun titana forto kaj krimemon, naskiĝita ekster sia patrino, same kiel Dionizo aŭ Titio. Li emfazas la varianton laŭ kiu Meropo estis edzino, do ne filino, de Enopiono, ĉar li kredis trovi en tiu rakonto reston de malaperita versio de la mito laŭ kiu Meropo estis la patrino de Oriono, transformita post kelkaj generacioj en lia duon-patrino, kaj el tie en sia nuntempa rolo. La blindigo de Oriono estus tiel paralelaĵo de tiuj suferitaj de Egipto kaj Edipo. En sia eseo Dionizo (1976), Kerényi portretas Orionon kiel ŝamana ĉasista heroo, supevivanto de la minoaj tempoj (tial lia rilato al Kreto). Laŭ li la vortoj Hirieo kaj Hirio devenas de la kreta dialektvorto ὕρον, "abelujo", aperinta nur en antikvaj vortaroj. El tio, li konsideras Orionon reprezentanto de la pra-kulturoj kiuj rite trinkadis hidromielon, anstaŭitaj per tiuj trinkantaj vinon (identigitaj al Enopiono kaj Eneo, la malnov-greka vorto por vino estis oinos). Fontenrose citas fonton laŭ kiu Enopiono instruis al la loĝantaro de Ĥio la manieron fari vinon antaŭ ol iu ajn.
Laŭ Joseph Fontenrose, Oriono estis la tipa specimeno de groteska heroo, simila al Cú Chulainn, tio estas pli forta, granda kaj potenca ol ordinaraj homoj, kaj perforta amanto de la Dia Ĉasistino. Tio identigis lin al Akteono, Leŭkipo (filo de Enomao), Cefalo, Tirezio kaj Zeŭso kiel amanto de Kalisto. Fontenrose ankaŭ trovis paralelismojn kun orientaj roluloj kiel Aqhat, Atiso, Dumuzido, Gilgameŝ, Duŝianto (diaĵo en Mahabarato) kaj Prajapato (kiel persekutanto de la diino Ushás).
Robert Graves konsideras Enopionon reprezentanto de sakrala jar-reĝo, ĝuste kiam li devis morti, sed fine estis anstataŭita de alia (Oriono tiukaze), por ke ĝi mortu anstataŭ li. La blingigo estus ikonotropio devenanta de la sceno de Odiseo blindigante Polifemon, miksita kun suna legendo tute helenisma: la suna heroo estas kaptita kaj blindigita fare de siaj malamikoj dum krepusko, sed sukcesas liberiĝi kaj reakiras sian vidon ĉe tagiĝo, dum kiam ĉiu bestaĉo forfuĝas el li. Graves interpretas la reston de la mitaro kiel sinkretisma rakonto de diversspecaj devenoj, inter kiuj povus esti la historio de Gilgameŝ kaj la Skorpia-viroj, la skorpio sendida de Setho por mortigi Horuson, la rakonto de Aqhat kaj Jatpano de Ugarito kaj la mito pri la sacerdotinoj de Artemiso-Opiso, kiuj mortigis vizitanton en sian insulon Ortigio. Li komparis la koncipon de Oriono per virbova felo kun la okcident-afrika pluv-kreada rito, konsiderante ke li, filo de Pozidono, devus havi la povon alvoki pluvon.
Klasika literaturo
La antikvaj grekaj kaj romiaj fontoj kiuj mecncias la historion de Oriono, iom pli ol ke li estis giganta ĉasisto, estas plimulte malklaraj. Li estis koncize menciita de Arato kaj Vergilio, kiel ni klarigis supren. Pindaro laŭdis la pankraciston Meliso el Tebo komparante lin kun Oriono, se ne fizike, almenaŭ pro ilia forto.
Cicerono, tradukisto de Arato en sia junaĝo, rakontis la orionan epizodon pli longe ol ĝi estis en la greka, aldonante al la tekso la tradician latinan argumenton pri freneziĝo. La Aratea de Cicerono estas unu el la plej antikvaj latinaj poemoj supervivintaj ĝis nun en kiu oni verkis pli ol kelkajn izolajn liniojn. Ĝi stablis teknikon pri inkludado de epopeaj fragmentoj en ne-eposaj poemoj. La rakonto estis uzita ankaŭ de Horacio, kiu priskribis lian morton fare de Diano (Artemiso), kaj de Ovidio, en sia verko Fasti, por la 11-a de majo, meza tago de la festo Lemurio, okaziĝinta tiutempe kiam la konstelacio Oriono subiras kune kun la Suno. Ovidio rakontas la epizodon de la tri dioj kaj Hirieo, konsiderante tiun lastan ege malriĉa homo, por atentigi eĉ pli pri lia nobla sindonemo kiam li oferis tutan vir-bovon. Troviĝas ankaŭ ununura mencio al Oriono en lia verko Am-arto, kiel suferanto de senreciproka amo ("pala Oriono vagadis en la arbaro pro Sido").
Statio mencias Orionon kvar fojojn en sia Tebaida: dufoje kiel konstelacio, personigo de ŝtormo, sed ankaŭ dufoje kiel la prapatro de Driaso el Tanagro, unu el la defendantoj de Tebo. La malfrua greka epopeisto Nono el Panopoliso tre koncize mencias la rakonton pri la virbov-felo, kiam li listigas la hirianojn en la katalogo de la beotia armeo de Dionizo.
Palaifato eksplikas lian nomon el la simileco de la greka vorto por urino.
Pentrarto kaj skulptarto
Referencoj ekde antikvo estas sufiĉe maloftaj. Ĉe la komenco da la 17-a jarcento, la franca skulptisto Barthélemy Prieur gisis, inter 1600 kaj 1611, bronzan statuon nomata Oriono et Cédalion, kiu prezentas Orionon kun sia gvidanto surŝultre, bildigante tiel la antikvan legendon de heroo retrovanta sian vidkapablon. La skulptaĵo troviĝas nuntempe ĉe Luvro.
La franca Nicolas Poussin pentris en 1658 Paysage avec Oriono-aveugle cherchant le soleil ("Pejzaĝo kun blinda Oriono serĉante la sunon"), post scii pri la priskribo de tiu rakonto verkita de la 2-a jarcenta greka verkisto Lukiano. Li inkludis ŝtormnubojn, indikante la paseman naturon de la blindeco de Oriono, forigonta kiel nubo eksponita al suno. Sur tio eble influis la esotera interpreto de Natalis Comes pri Oriono kiel ŝtormnubo. Verŝajne, Poussin ne konsultis rekte Lukianon, sed la notojn ĉe la franca traduko de la verko de Filostrato Bildoj La aŭstra Daniel Seiter (laboranta en Torino), pentris Diane auprès du cadavre d'Orion (ĉ. 1685) ("Diana apud la kadavro de Oriono").
La poemo Endymion (1818), de John Keats enhavas verson "Ho, blindigita Oriono, malsatanta matene", kiun oni opinias estis inspirita sur la pentraĵo de Poussin. William Hazlitt, tiu kiu poste verkis la eseon Pri la Pejzaĝo de Nicolas Poussin, eble enkondukis Keats en la pentraĵo. .
Moderna literaturo
Richard Henry Horne, verkis, unu generacion post Keats kaj Hazlitt, la tri-volumenan epopeon Oriono (1843). Ĝi estis printita per almenaŭ dek eldonoj, kaj represita fare de la Scholartis Press en 1928. La scienc-fikcia verkisto Ben Bova, re-elpensis la miton de Oriono per serio de kvin romanoj, laŭ kiuj la klasika heroo iĝis temp-vojaĝanta servisto de diversaj dioj.
La dudek-jarcenta franca poeto René Char trovis en la blinda, volupta ĉasisto, samtempe persekutanto kaj persekutato, kernan simbolon, kiel James Lawler longe klarigis en sia eseo de 1978 René Char: the Myth and the Poem.. La ankaŭ franca roman-verkisto Claude Simon same konsideris Orionon trafa simbolo, tiukaze de verkisto, kiel li klarigis en sia romano Orion aveugle (1970). Marion Perret argumentas ke en La Dezerta Tero de T. S. Eliot (1922), Oriono estas silenta ligo inter la volupta Akteono/Sweeney, la blinda Tirezio kaj, per Siriuso, la hundo ("amiko de la homaro").
Resume, la mito de Oriono estis ankaŭ ĉefa parto de la intrigo de la jenaj romanoj, poemaroj kaj teatraĵoj:
Muziko
La itala komponisto Francesco Cavalli skribis la operon L'Orione, en 1653. La rakonto lokiĝas en la greka insulo Deloso, kaj fokusiĝas sur la amo de Diana al Oriono, en konkuro kun tiu de ŝia rivalo, Aŭroro (Eoso). Diana ark-pafas Orionon nur post trompado fare de Apolono, kiu konvinkis Artemison pri ke li estas marmonstro. Malkovrante la veron, ŝi priploras sian morton kaj serĉas Orionon en la submondo, ĝis kiam oni levigis lin ĉielen. Johann Christian Bach ("la angla Bach") skribis operon, Oriono aŭ Venĝita Diano, unue prezentita ĉe la Haymarket Theatre de Londono en 1763. Oriono, kantita fare de kastrito, ekenamiĝis al Kandiopo, filino de Enopiono, reĝo de Arkadio. Sed lia aroganteco ofendis Dianon, kies orakolo malpermesis ilin geedziĝi kaj anoncis gloron kaj morton de Oriono. Li tiam kortuŝe adiaŭas Kandiopon kaj ekvojaĝas serĉante sian destinon. Tuj poste Diano permesas lin ĝui venkon, sed mortigas lin per siaj sagoj private, ekster la scenejo. Tiu opero enhavas arion per kiu la patrino de Oriono, Retreo (reĝino de Tebo), priploras lian morton sed finfine spektas la kompensan steligadon de sia filo.
La opero de 2002 Galileo Galilei, de la amerika komponisto Philip Glass inkludas kanton inter Oriono kaj Meropo (konsiderata kanto ene de kanto) kiu priskribas la resanigon de la blindeco de Oriono fare de la sunlumo, klara alegorio pri moderna scienco. Philip Glass ankaŭ skribis pli mallongan pecon pri Oriono, samen kiel Tōru Takemitsu, Kaijan Saariahon , kaj John Casken. La brita komponisto David Bedford ankaŭ verkis pri Oriono, sed ĉefe pri la konstelacio, ĉar li estas amatora astronomo.
Lo mito de Oriono estis ĉefa inspiro de la jenaj komponoj:
Bibliografio
Pri arta prezentado:
Hans Rudolf Herren
Hans Rudolf Herren - naskiĝis la 30-an de novembro 1947 en Mühleberg BE - estas entomologo, agrikultura kaj mediprotekta aktivulo en Svislando. En 2013 al li kaj al la fondaĵo Biovision estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“. Hans Rudolf Herren membras en la Usona Nacia Akademio de Sciencoj kaj en la Klubo de Romo.
127
En la jaro 127 post Kristo okazis, interalie:
Endre Ütő
Biografio
Endre Ütő akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1964. Lia plej grava instruisto estis Andor Lendvai. Post la diplomo li iomete plulernis en Romo, poste li aliĝis al Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li jam en 1963 li debutis. Li atingis kantokonkursojn en Munkeno kaj Reggio Emilia. Li daŭre kantadis en la Operejo ĝis 1996. Inter 1991 kaj 1995 li estis samloke operejestro. Ekde la 1980-aj jaroj li okupiĝis ankaŭ pri kreaĵoj de ceramikaĵoj. Li ricevis premiojn inter 1970-2017.
TGO
La vorto havas plurajn signifojn:
Sg
La literkombino havas plurajn signifojn:
Marcolino Gomes Candau
Marcolino Gomes Candau (30-a de Majo 1911 - 23a de Januaro 1983) estis brazila kuracisto kaj funkciulo en Unuiĝintaj Nacioj.
Li studis en la Universitato de la Subŝtato Rio-de-Ĵanejro kaj en la Universitato Johns Hopkins.
En 1950 li eklaboris kiel funkciulo en la sidejo de la Monda Organizaĵo pri Sano en Ĝenevo, en 1952 en Vaŝingtono. En 1953, li estis elektita, estante 42-jaraĝa, la dua Ĝenerala Direktoro de la MOS. ​ En 1958, 1963 kaj 1968, la Dro. Candau estis reelektita por sinsekvaj estrotempoj en tiu posteno, kiun li okupis ĝis 1973.
Fresnoy-le-Grand
Fresnoy-le-Grand estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fresnoysiens.
Fratoj de Jesuo
La fratoj de Jesuo aŭ fratoj de la Jesuo de Nazareto, foje indikataj per la vorto desposyni (el la antikva grea δεσπόσυνος, desposunos, «de la mastro» aŭ «kio koncernas la mastron») estas elvokataj en la Evangelioj, en la Agoj de la apostoloj, en la verkoj de Jozefo Flavio, en la verkoj de Eŭsebio de Cezareo kaj en la apokrifaj evangelioj.
Jozefo
Jozefo estas tute ignorota en la Evangelio laŭ Marko kiu, laŭ multaj modernaj bibliaj esploristoj, estis utiligita de la Mateo kaj Luko kiel bazo de iliaj rakontaroj.
En la <evangelioj de Mateo kaj Luko estas menciata Jozefo kiel adopta patro de Jesuo: estas ĝuste li kiu, per tiu fakto, igas Jesuon “davidido”.
Jozefo ne estas menciita en la aliaj kanonikaj evangelioj; ankaŭ la Agoj de la apostoloj lin ignoras kiel ignoras la aliajn membrojn de la familio de Jesuo. Tiuj faktoj estas ĝenerale interpretitaj, ĉe la asertantoj pri la historieco de la Evangelioj, kiel la signo ke li estis jam mortinta kiam Jesuo komencis sian predikadon.
Maria
La plejgranda parto de la informoj pri Maria, la patrino de Jesuo,devenas el la mencioj legeblaj en la kanonaj evangelioj, precipe en tiu de Luko kaj en la Agoj de la apostoloj. La Evangelio laŭ Johano neniam ŝin nomas per ŝia nomo spite de ok sennomaj mencioj.
Krom la aludaj rakontoj de la evangelioj kaj de aliaj kristanaj fontoj, ekzistas neniu eksterbiblia informo sendependa kaj kontrolebla rilate aspektojn de ŝia vivo. Teksto pri la infanaĝo de Maria gastas en la Evangelio laŭ Jakobo apokrifaĵo de la Nova Testamento de la 2-a jarcento. La evangeliaj tekstoj atestas, ekde la fino de la 1-a jarcento, pri maria tradicio forte establita en la unuaj kristanaj komunumoj. Oni scias ke la pieco al Maria antaŭis la eklezian doktrinon. .
La «fratoj kaj fratinoj» de Jesuo
Jesuo estas priskribita kiel havanta fratojn (Mt 12, 46; Mk 3, 31; Lk 8, 19), Jakobo, frato de Jesuo, Jozefo, frato de Jesuo, Judaso, frato de Jesuo kaj Simeono, frato de Jesuo kaj la samo koncernas fratinojn
La ekzegeza debato pri naturo de tiu “frateco” komenciĝis inter katolikaj kaj protestantoj, kvankam Lutero kaj Zvinglo kaj John Wesley kaj aliaj eminentuloj en tio ne distanciĝis el katolikismo.
Apogoj en la Malnova Testamento
Tiu lasta teorio ŝajnas trovi kelke da fundamento en la teksta analizo de de la hebrea Biblio.
Fakte la termino “frato” kaj ĝiaj derivaĵoj estas ofte uzata en la Biblio kaj ne ĉiam kun sama signifo en la masora Biblio kaj multfoje ankaŭ en la Septuaginto.
En la 39 libroj konstituantaj la masoran tekston, la termino hebrea kaj aramea אח ('ah, oni vidu la homologan kaj samsonan araban kaj sirian ܐܚ) aperas 635 fojojn, inkluzive de la derivaĵoj (pluralo, stata konstruo singulara kaj plurala, formo kun pronoma sufikso). Laŭ la "Lexicon Hebraicum et aramaicum veteris testamenti" de Zorell, la termino povas havi ĝis 12 signifojn. Jen iuj el ili: • "frato", nome filo de la samaj gepatroj (ekzemple Esav kaj Jakobo filoj de Isaak); • "duonfrato", nome filo de la sama patro sed de malsama patrino: ekzemple la dekdu filoj kiujn Jakobo generis tra kvar malsamaj virinoj. (Genezo 35,22-26;37,4;42,3;42,4;42,13); • "parenco" aŭ "kuzo", nome apartenanta al la sama fa-milia rondo: ekzemple Abrahamo difinas "frato" sian nevon (filon de sia frato) Lot (Genezo 11,27;13,8;14,14;14,16), kaj la samo okazas por Labano. Oni vidu ankaŭ en 1kronikoj; • "membro de la sama tribo", nome de unu el la dekdu triboj: ekzemple nombroj 8,26; kaj 2 Samuelo 19,11-13); • "amiko" aŭ "aliancano", aparte en suferaj cirkonstan-coj kiel en 2 Samuelo 1,26; 1 Reĝoj 9,13; Pr 17,17; • "kolego", nome ulo religie aŭ milite aŭ socie samŝarĝita (2 Kronikoj 31,15; 1 Reĝoj 20,32; 1 Samuelo 30,23; • "proksimulo", nome ulo socie samgrada por kiu oni estas precize morale devigata (Jeremia 9,3; Ezekieloe 47,1; • "kredokompanulo": signifo kiu en la sinsekva kristana tradicio originos la terminon "frato": ekzemple, Readmono 1,16; Psalmo 133,1.
Maria de Klopas kaj Klopas
Maria de Klopas estas citita en la Evangelio laŭ Johano: «Sed apud la kruco de Jesuo staris lia patrino, kaj la fratino de lia patrino, Maria, la edzino de Klopas, kaj Maria Magdala.» (Jo 19, 25).
Tiu verseto similas al tio kio estas legata en la Evangelio laŭ Mateo: ''“56 inter kiuj estis Maria Magdala, kaj Maria, la patrino de Jakobo kaj de Joses, kaj la patrino de la filoj de Zebedeo. (27,55)”; kaj en la Evangelio laŭ Marko: “40 Estis ankaŭ virinoj, rigardantaj de malproksime, inter kiuj estis Maria Magdalena, kaj Maria, la patrino de Jakobo la malgranda kaj de Joses, kaj Salome.” (15, 40; kaj al la sekva de Marko «1 Kaj kiam la sabato jam pasis, Maria Magdala, kaj Maria, la patrino de Jakobo, kaj Salome aĉetis aromaĵojn, por ke ili iru kaj ŝmiru lin» (16,1); kaj de la Evangelio laŭ Luko: «10 Kaj ili estis Maria Magdala, kaj Johana, kaj Maria, la patrino de Jakobo; kaj la ceteraj virinoj kun ili rakontis tion al la apostoloj» (24,10)''.
En pasaĥo de la Prieklezia historio de Eŭsebio de Cezareo kiu ŝajnas citaĵo el Hegesipo (ĉirkaŭ 150) sugestas ke Klopas estas frato de Jozefo edzo de Maria: “Ĉiuj, sampensante, decidis ke Simeono, filo de Klopas (kiu estas menciita en la Evangelioj) indis je la sidejo de tiu Eklezio: li estis, oni diras, kuzo de la Savanto: Hegesipo, fakte rakontas ke Klopas estis frato de Jozefo» (Prieklezia hist. 3, 11, 32). En alia pasaĵo (3, 32) Simeono estas dirata filo de Maria virino de Klopas.
Mannersdorf
La toponimo Mannersdorf  povas aludi al la komunumoj
Chichiquila
Chichiquila estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chichiquila.
Fratoj de Jesuo
Maria de Klopas kaj Klopas
Ĉiuj tradicioj ŝajnas konsenti por identigi “Marian patrinon de Jakobo, virinon de Klopas” kaj “Marian patrinon de Jakobo la pli juna kaj de Jozefo frato de la Sinjoro.
Chichiquila
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 23072 loĝantojn. El tiuj estas 11368 viroj kaj 11704 virinoj. La komunumo havas surfacon de 100.78 kvadratkilometroj.
Fratoj de Jesuo
Maria de Klopas kaj Klopas
E.W. Bullinger kaj, pli frue, Sankta Hieronimo, deduktis el Johano 19,25 ke Maria, virino de Klopas, estis fratino de Maria patrino de la Mesio. Fakte, la teksto en la greka ne uzas la koordigan konjuncion και (latine: et) inter «la fratino de lia patrino» kaj «Maria de Klopas»: Johano 19, 25 : «ειστηκεισαν δε παρα τω σταυρω του Ιησου η μητηρ αυτου και η αδελφη της μητρος αυτου, Μαρια η του Κλωπα και Μαρια η Μαγδαληνη» . Laŭ tiu interpreto rezultas ke Jozefo de (Maria patrino de Jesuo) kaj Klopas estis du fratoj kiuj edzinigis du fratinojn ambaŭ nomatajn “Maria”. Laŭ alia interpreto, eble pli versimila, (uzata en la Biblio TOB Ekumena traduko de la Biblio), nepras distingi «la fratinon de lia patrino», Marian Saloman, el Maria de Klopas kiu ne estus indikata per apozicio sed simple apudmetitaj.
Johano la Baptisto, Zeĥarjan, Elizabeto
Johano la Baptisto, filo de la sacerdoto Zeĥarja kaj de Elizabeto (Luko, 1, 5s), estas, laŭ la evangelia teksto, parenco de Jesuo ĉar lia patrino estis kuzino de Maria, laŭ kristana tradicio. La Evangelio atribuata al Luko diras nur ke Maria kaj Elizabeto estas «parencoj» (Lk 1, 36). Laŭ kristana kaj islama tradicioj Johano la Baptisto kaj Jesuo estis kuzoj.
Chichiquila
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 12′ norda latitudo kaj 97° 4′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1800
Fratoj de Jesuo
Anna
Laŭ diversaj apokrifaj Evangelioj, Anna estus la patrino de Maria la patrino de Jesuo, do avino de Jesuo.
Kosti
(foje Kusti),arabe : كوستي, Kūstī estas grandurbo kaj universitata urbo (ekde 1994) en Sudano. Ĝi estas ankaŭ duobla urbo kun Rabak.
Fratoj de Jesuo
Aliaj personoj
Laŭ Eŭsebio de Cezareo, la juda-kristana komunumo de Jerusalemo, kiu estis ĝis tiam regata de parencoj de Jesuo, nome de Jakobo la Justulo kaj Simeono la 1-a de Jerusalemo, elmigris al Pella en Transjordanio antaŭ aŭ dum la Unua Juda-Romia Milito (66-70 (Pri eklezia historio 1, 5). Post tiu elmigro ĝi ĉesis roli ion gravan en la disvolviĝo de kristanismo, malgraŭ ĝia reveno al Jerusalemo.
Chichiquila
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21050a.htm
Kosti
Geografio
situas sur montetaro en la suda parto de la lando laŭ maldekstra bordo de Blanka Nilo. En la alia flanko etendiĝas Rabak, inter ili ponto funkcias. Rabak troviĝas je 7, Ĥartumo 270, Omdurmano 276, Kassala 476 km.
Historio
En pro la civila milito en suda Sudano en 1982 oni ne povis konstrui rafinejon por petrolo, en 2007 nova plano naskiĝis pri tio.
Ekonomio
En granda sukerrafinejo "Kenana" funkcias. Krome la urbo estas komerca centro por kotonoj kreskantaj laŭ Blanka Nilo.
Trafiko
havas riveran havenon, sed flughavenon la najbara Rabak havas. Vojoj kuras al Ĥartumo, Omdurban, Sudanhavenurbo, Al Ubajjid kaj Sud-Sudano. Nun neuzitaj reloj kuras al Sudanhavenurbo kaj Al Ubajjid.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 27 kaj 32 °C. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 312 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter decembro-marto neniam pluvas.
128
En la jaro 128 post Kristo okazis, interalie:
Hista inĝenierarto
Hista inĝenierarto estas tekniko de rekreo de homa histoj kaj organoj. En ĉi tiu tekniko, homaj ĉeloj (praĉeloj aŭ alia korpa ĉelo) kulturitas kontakte kun diferencaj materialoj (ceramikoj, polimeroj, pli malofte metaloj). En kulturo uzatas faktoroj de ĉela diferenciĝo kaj kreskado.
Mannersdorf am Leithagebirge
Mannersdorf am Leithagebirge estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Bruck an der Leitha (aŭ mallonge distrikto Bruck). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Raji Sourani
Raji Sourani - arabe راجي الصوراني, prononco, naskiĝis la 31-an de decembro 1953 - estas advokato kaj homrajta aktivulo en Gaza-urbo. En 2013 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Kuŝejo
Kuŝejo estas ejo por kuŝi do plejofte lito. Ĝi ankaŭ povas esti lito en veturilo, boato aŭ ŝipo.
Kuŝejoj en boatoj aŭ ŝipoj
Litoj sur grandaj ŝipoj iom diferencas de tiuj sur la tero, la malabundo de spaco sur etaj jaktoj signifas ke kuŝejoj devas esti laŭmezuraj.
Kuŝejoj en trajnoj
Longdistancaj trajnoj kiuj veturas dumnokte kelkfoje enhavas kuŝejojn, ofte en dormvagonoj aŭ -kupeoj. Multfoje oni povas transformi la kuŝejojn en sidejojn se necesa.
Kuŝejoj en kamionoj
Ŝoforoj de kamionoj dormas en kuŝejoj kiam ili laŭleĝe devas ripozi. La kuŝejo devas havi la mezuron kaj lokon laŭ la reguloj por kamionoj de la koncerna lando.
Sh
SH havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti:
Peine
Peine estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Peine de la federacia lando Malsupra Saksio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝemelurboj
Peine havas ĝemelurbajn rilatojn al la jenaj aliaj urboj:
Alta Val Tidone
Alta Val Tidone estas nova komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco de Piaĉenco. En 2018 la komunumo havis loĝantojn.
La komunumo naskiĝis la, per la kuniĝo de Caminata kun Nibbiano kaj Pecorara.
NGC 3601
NGC 3601 (aliaj indikoj — UGC 6282, MCG 1-29-24, ZWG 39.91, ARAK 284, IRAS11129+0523, PGC 34335) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nelsona parulio
La Nelsona parulio (Geothlypis nelsoni) estas specio de la familio de Paruliedoj kaj genro de Flavgorĝuloj aŭ Geothlypis kiu enhavas tre similajn speciojn. Ĝi estas endemia de la altaj teroj de Meksiko norde de la Terkolo de Tehuantepeko.
Ili estas loĝantaj birdoj en densa duonarida al humidaj montaraj arbustaroj nome chaparral [ĉaparAl].
Tiu specio havas kiel ĉe la aliaj membroj de la grupo olivverdecajn suprajn partojn kun iom da nigra nuanco en krono. La kutima nigra masko estas tre markata ĉe la masklo, kie okupas la tutan frunton al la orelareo, dum ĉe la ino estas nur grizeca brido. Temas pri klara kazo de seksa duformismo. La groĝareo estas tre brilflava kaj kontrasta kun la masko, sed diference de aliaj proksimaj parencoj, la resto de subaj partoj nuanciĝas al olivverdeca koloro. La beko estas nigreca.
Chémery-Chéhéry
- prononco laŭ sistemo IFA [] aŭ pli simple - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Flughaveno de Gjumri
Flughaveno Ŝirako (Շիրակ միջազգային օդանավակայան, IATA: LWN, ICAO: UDSG) estas internacia flughaveno de Gjumri kaj la provinco Ŝirako, Armenio. Ĝi situas je ĉirkaŭ 5 km de la centro de Gjumri kaj estas la dua plej granda flughaveno en la lando, post la internacia flughaveno Zvartnoco de Erevano. La terminalo estis finkonstruita en 1982 de la arkitektoj Christophorian kaj Ruben Asratjan. Tamen, post la tertremo en 1988, la flughaveno fariĝis plejparte neatingebla kaj preskaŭ neuzata ĝis ĝi estis parte renovigita en 2004. Komence de 2006, Armenio sentis la gravecon kalkuli je dua flughaveno, kiam adversaj veterkondiĉoj signifis, ke multaj flugoj devis deturniĝi de la Internacia Flughaveno de Erevano al ĉi flughaveno. Novaj radaraj sistemoj, kiuj ebligas identigi aviadilojn ene de 400 kilometra radiuso, estis instalitaj en 2006.
129
En la jaro 129 post Kristo okazis, interalie:
Diomedo
Liaj famoj agoj estis la vundigo de Afrodite, murdo de la reĝo Rezo kaj la trakoj, forrabo de la sankta portreto de diino Palas Atene, kiu portreto protektsi Trojon.
Diomedo eksciis - reveninte el la milito - ke lia edzino iĝis malfida al li kaj oni pridiskutas lian pretendon je la argos-a trono. Li fuĝis en Italion, kie en Apulia fondis la urbon Argyrippe (pli poste Arpi) kaj fine packontraktis kun la trojanoj.
Diomedo estis estimata kiel heroo en Argos kaj Metapontum. Laŭ romiaj fontoj, Afrodite transformis liajn kunulojn al birdoj, kiuj setlis sur la Diomedo-insuloj ĉe bordo de Apulia kaj estis malamikaj al ĉiuj negrekaj personoj.
Caramagna Piemonte
Caramagna Piemonte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Carmagnola (TO), Racconigi kaj Sommariva del Bosco.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Chietla
Chietla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chietla.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 32825 loĝantojn. El tiuj estas 15538 viroj kaj 17287 virinoj. La komunumo havas surfacon de 276.82 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 31′ norda latitudo kaj 98° 35′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1120
Copalnic
Copalnic [kopalnik] (hungare:Szurdukkápolnok) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 130 loĝantojn (rumanoj); en 1992 859 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka, poste Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Copalnic-Mănăştur.
Chietla
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21051a.htm
Sj
La literkombino havas plurajn signifojn:
Götzendorf an der Leitha
Götzendorf an der Leitha estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Bruck an der Leitha (aŭ mallonge distrikto Bruck). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Longwood House
'Longwood House' estis la loĝejo de Napoleono Bonaparte, dum lia ekzilo en la insulo Sankta Heleno, de la 10a de Decembro 1815 ĝis lia morto en la 5a de Majo 1821. Ĝi kuŝas sur ventobalaita ebenaĵo je ĉirkaŭ 6 km (3.7 mi) el Ĵamestaŭno.
Je lia alveno oni konstatis, ke ne estis taŭga loĝejo por eks-imperiestro kaj oni planis translokigi lin al pli komforta loko. Sed poste oni decidis ke estus pli sekura tiu nekomforta loko kaj tiam jam en 1818 oni decidis konstrui novan domon apude, sed tiu neniam estis okupita de Napoleono.
Götzendorf
La toponimo Götzendorf povas aludi al la komunumoj
Ĉenej
Ĉenej, serbe Ченеј, slave Čenej, hungare Csenej [ĉenej] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Novi Sad.
Situo
Ĉenej situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojo, ĉefvojo preteriras.