cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joaquín Fanjul
La 19-a de julio de 1936, la retirigita generalo zorgante pri la organizado de puĉo en Madrido, eniris, vestita je civilulo, en la Montokazerno. Anstataŭ eliri kun trupoj por konkeri ĉefajn strategiajn punktojn de la ĉefurbo, proklamis la militstaton kaj restis kun 1.500 militistoj kaj ĉirkaŭ 180 falangistoj en la kazerno. Li esperis helpotrupojn el la kazernoj de Kampamento, Getafe kaj Kvar Ventoj, kie la puĉo fakte malsukcesis. La Montokazerno gravis por la respublika registaro ĉar tie estis ŝlosilaj pecoj de pafiloj, neutilaj sen tiuj.
Posttagmeze la kazerno estis ĉirkaŭita de trupoj fidelaj al la registaro de la Respubliko kaj popolaj milicoj. Mateniĝe komencis kanonado kaj la puĉistoj rezitis nur horojn. Okazis diferencoj inter la puĉistoj ĉar kelkaj montris la blankan flagon, dum aliaj plupafis kontraŭ la registaraj sieĝantoj (aŭ temis pri trompoklopodo). Intervenis aviado kaj dum la konkero preskaŭ estis detruita la kazerno. Oni kalkulis inter 500 kaj 900 mortintoj, depende de la fontoj kaj el la enkalkulitaj homgrupoj. La respublikanoj kaptis la generalon Fanjul kaj aliajn oficirojn, kiuj estis enprizonitaj, juĝitaj la 15an de aŭgusto kaj mortpafitaj tiun saman monaton.
Ruth Schaumann
Ruth SCHAUMANN (naskiĝinta en la 24-a de aŭgusto 1899 en Hamburgo, mortinta en la 13-a de marto 1975 en Munkeno) estis germana verkistino kaj artistino. Ŝi apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Vivo
Schaumann pasigis la junajn jarojn en Haguenau, ĉe la geavoj en Uelzen kaj - separite de la familio - en Hamburgo kaj Lahr. En 1905 ŝi perdis, pro skarlatino la aŭdsenson. En 1917 ŝi transloĝiĝis kun sia edukistino Munkenon, kie ŝi studis en 1918 ĉe la Ŝtata Artmetilernejo kaj iĝis majstra disĉiplino de Josef Wackerle. Nombriĝis inter la munkenaj spronistoj la pastoroj kaj verkistoj Alois Wurm kaj Peter Dörfler kiel la germanistikisto Fritz Strich.
Schaumann komencis verki jam kiel infano kaj publikigis en 1920 la religian-pasian poemkolekton Die Kathedrale en la ekspresionisma serio "Der jüngste Tag" (represite ĉe: O. Schürer, Versöhnung, 1981). Eseo de Friedrich Fuchs en la gazeto "Hochland" igis ŝin konata (1923). Krom plusaj poemvolumojn ŝi publikigis ludojn scenejajn (ekde 1924), rakontojn (ekde 1929), romanojn (ekde 1933) kiel ankaŭ fabelojn, legendojn kaj poradoleksantajn librojn. En 1931 ŝi honoritis per la Poeta premio de la urbo Munkeno estante la unua virino al kiu oni aljuĝis ĝin. Post la demisiigo (1935) kaj la morto (1948) de sia edzo, ŝi perlaboris la vivon de la tuta familio sole, per verkado kaj artaĵfarado.
Graveco
En la plastikaj kaj grafikaj verkoj Schaumann konsideritis kiel renovigistino de kristana arto. Ekser figurojn (Verkündigung, 1921, City Art Mus., St. Louis, USA; Pietà, 1929, Krypta d. Frauenfriedenskirche, Frankfurt/M.), reliefojn el bronzo/ligno kaj dizajnon de la berlina porcelanaĵmanufakturo ŝi faris desegnojn, lignogravuraĵojn, papertondadojn, portretojn, mozaikojn kaj vitralojn (Kirko Sankta Spirito en Landstuhl, 1955). Ne forgesendas ke ŝi ankaŭ ilustris proprajn kaj fremdajn librojn. La amasego da (dum la 1950-aj/1960-aj jaroj jam eksmodaj) grafikaĵoj kaj poemoj tamen baris la vidon al la kreiva energio kaj sensiveco de ŝiaj bildofarado.
Ekde la fino de la 1920-aj jaroj ŝi estis eminenta kaj populara verkistino, ankaŭ ĉe nekristanoj, eĉ dum la tempo de Nazia Germanio. Enhave ŝi krom religiaĵoj ĉerpis el historiaj, ekzotikaj, idiliaj kaj pridestinaj motivoj. Simpleco kaj sincereco lingva koncentriĝis en muzikozeco de la lirikaro. Prozverkare troviĝas kaj plisimpliga stilizado kaj poetike tute propra laŭvorteco kaj ludadoj kun ŝanĝiĝantaj rilatoj. La centraj daŭrantaj motivoj de la verkaro,nome infaneco kaj patrineco, tipas ankaŭ por ŝia plej furora libro, la aŭtobiografia romano Amei, Eine Kindheit (1932).
Mühlberg (Turingio)
Mühlberg ĝis la fino de 2008 estis memstara administra komunumo en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio en Germanio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 1319 loĝantojn. Ekde la jaro 2012 ĝi kun la najbaraj eksaj komunumoj Wandersleben, Grabsleben kaj Seebergen konsistigas novan komunumon Drei Gleichen. Administra centro de la nova komunumo estas la loĝloko Wandersleben.
Radegundo-venerado
En la protestantisma Kirko Sankta Luko estas kapelo kiu memoras pri Sankta Radegundo de Turingio. Surmonte apud la Kastelo Mühlburg videblas spuroj de la origianal kapelo.
Vidindaĵoj kaj kulturo
Multas en Mühlberg la kulture interesaj aĵoj. Jen la plej gravaj:
Tra Schloßleite kondukas la ĉefa migradopado inter Jena kaj Eisenach kiel ankaŭ la belega Gustav-Freytag-pado kondukanta ĝis Kastelo Wachsenburg en Holzhausen. Krom Mühlburg kaj Radegundo-kapelo admireblas ankaŭ:
Djambala
Djambala estas urbo de la Respubliko Kongo. Ĝi situas en la departemento Plateaux kaj estas ties administra centro. Laŭ la stato de 2007 en Djambala vivis 17 265 loĝantoj.
Oberweis
Oberweis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Puertomingalvo
Puertomingalvo [pŭertominGALbo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos.
Historio
Oni trovis restaĵojn de iberoj kaj de romianoj. En la islama epoko jam estis kastelo kiu en 1202 estis menciita per la arablingva nomo Avingalbón.
La loĝloko estis konkerita de kristanoj fare de Alfonso la 2-a ĉirkaŭ la jaro 1181, post la konkero el islamanoj de Teruelo en 1170. En 1202 oni redaktis la fondan protokolon de la loko. En Mezepoko estis murego kaj kastelo. Dum la Mezepoko kaj la Antikva Reĝimo, ĝis la provinca divido de 1833, ĝi estis areo de reĝlando (ne senjorlando), kadre de la komunumo de domaroj de Teruelo en la Sesma del Campo de Monteagudo.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Puertomingalvo oni malaltiĝis ĝis nunaj 125 loĝantoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la baroka trinava preĝejo, tre bone konservita kastelo utila kiel rigardejo, du ermitejoj, restaĵoj de la murego, du pordegoj de la iama murego, urbodomo, du gotikaj blazondomaj palacoj, iama hospitalo de la 15-a jarcento, popola arkitekturo, naturaj lokoj, fortikita kampardomo Mas de Torre Pintada ktp.
József Frank
József Frank [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Frank József estas hungara biologo, genetikisto, altlerneja instruisto.
József Frank naskiĝis la en Hódmezővásárhely.
Biografio
József Frank maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1968. Li eklaboris post la diplomo en esplora instituto de Iregszemcse, li publikigis sian disertaĵon en 1970. Li laboris en simila esplora instituto en Szeged, kie paŝo post paŝo li havis pli altajn postenojn, fine en 1991 li estis institutestro. En tiu periodo li kandidatiĝis en 1976, li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1989. Li kreis pli bonajn specojn (patentojn) pri sunfloroj. Li estis nomumita katedrestro en 1991 en Agrikultura Universitato de Debrecen. Li ricevis premiojn inter 1979-2018.
(38606) 1999 YC13
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: ĝi orbitas, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero,
Géza Bene
Biografio
Bene havigis diplomon en la altlernejo de Selmecbánya en 1884. Unue li estis inĝeniero pri minejoj en la sudhungaruja bieno de la Aŭstria-Hungara Fervojasocio. Por kelkaj jaroj li gvidis la ferercminejon en areo de Vaskő kaj Dognácska, poste ĝis sia morto li estis la estro de la karbominejo de Stájerlakanina. En 1886 en Belgujo, Francujo kaj Germanujo li esploris la minejojn karbajn kaj kuprajn; en 1888 la orminejojn de Transilvanujo, en 1900 la lokon de minejkatastrofo en Courrières (Francujo). Liaj studoj aperis en hungaraj kaj eksterlandaj fakrevuoj.
Versailles-Chantiers (stacidomo)
Versailles-Chantiers estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest kaj Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo Versailles, kvartalo Chantiers, en departemento Yvelines, en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de TGV, TER Centro-Valo de Luaro, TER Malsupra Normandio, TER Supra Normandio, trajnoj de linio N de Transilien (Parizo-Montparnasse), trajnoj de linio U de Transilien (La Défense - La Verrière) kaj trajnoj de linio C de RER.
Sárkeszi
Sárkeszi [ŝArkesi] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Székesfehérvár. Dum la pratempoj estis en la regiono marĉa lago, tial en la loknomo estas sár (=koto), keszi estas hungara gentonomo.
Historio
La unua mencio okazis en 1274 en formo Kesu. En Sárkeszi migra poŝto servas.
Komunumoj de "Keszi" en Hungara reĝlando
Keszi estas unu el la 7 hungaraj gentoj.
György Breuer
BREUER György (brajer) estis hungara minejestro, ornitologo, iĥtiologo naskiĝinta Anina la 10-an de oktobro 1887 kaj mortinta en Lovászi la 11-a de junio 1955.
Biografio
Breuer studis en Selmecbánya, Sopron kaj en Szeged li finis la komercan akademion. En 1909 li laboris en la uzinminejo de Brennbergbánya, ekde 1948 li estis ĝia administra gvidanto. Ekde 1949 li estis en Lovásziban (dep. Zala) aferfaranto en la Mineja Esplorinstituto. Li faris ĉefe ornitologiajn esplorojn, sed li priokupiĝis ankaŭ esploron de fiŝoj.
Ilertiseno
Ilertiseno (germane:Illertissen) estas urbo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi administre estas parto de la distrikto Neu-Ulm kaj la distriktaro Ŝvabio de Bavario, kaj krome de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras partojn kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. La urbo troviĝas proksimume 30 kilometrojn sude de Ulm kaj 30 kilometrojn norde de Memmingen en la centra partro de la historia regiono Ŝvabio. Fine de Ilertiseno havis  loĝantojn. La urbon trafluas la rivero Iller.
En Ilertiseno dum la jaro 1989 okazis kongreso de SAT.
Vera origano
Origano, vera origano (Origanum vulgare) estas plantspecio de la genro Origano el la familio Lamiacoj. La planto estas uzata kiel spicherbo kaj kuracplanto.
Aspekto
Origano estas multjara herba planto, kiu atingas altecon de 20 ĝis 70 cm. La planto havas karakterajn odoron kaj guston.
El ofte ligna rizomo kreskas staranta, kvareĝa tigo, kiu disbranĉiĝas forke.
Floraro kaj floro
La floraro staras en globecaj grapoloj. La planto floras de julio ĝis septembro. La duseksa floro estas zigomorfa kun duobla involukro. La kvin malhelverdaj, ĉ. 3 mm longaj sepaloj estas kunkreskintaj unu kun la alia. La kaliko estas multe pli mallonga ol la krono. La petaloj estas sonorilformaj kaj violkoloraj aŭ malofte blankaj.
Frukto
La planto havas kamerfrukton, kiu disigas en longecaj ĝis ovalaj glataj nuksetoj.
Kromosomnombro
La kromosomnombro estas 2n = 30 aŭ 32.
Ekologio
Origano estas hemikriptofito aŭ kamefito. La planto multobliĝas vegetative per subgrundaj stolonoj. La malsupra surfaco de la folioj havas glandajn punktojn, el tiuj la planto odoras forte. Tiu odorado ankaŭ protektas la planton kontraŭ troa transpirado.
Origano ofertas al insektoj nektaron, kiu enhavas ĝis 76 % da sukero. La floroj estas vizitataj precipe de mielabeloj. Ankau multaj papiliaj specioj, ekzemple oksookulo, Melanargia galathea aŭ Coenonympha pamphilus kaj sirfedoj vizitas la planton. Mempolenigado ĝenerale ne okazas.
La fruktoj de origano estas kamerfruktoj. Ili malfermiĝas se estas sekaj. La fruktoj elsemiĝas per vento. La fruktoj maturiĝas de oktobro ĝis novembro.
Disvastigo
La origine en la mediteranea regiono kreskanta specio nun estas kultivata tutmonde. Ĝi preferas varmajn gis moderajn regionojn. La planto preferas varmajn ejojn kaj ĝi kreskas preskaŭ ĉie en Eŭropo. Origano preferas varmajn kreskejojn kaj kalkhavan subgrundon. Ĝi kreskas en sekaj kaj maldensaj arbaroj. Ekzemple en kverkaroj kaj pinaroj.
Sistematiko
La unua priskribo de Origanum vulgare okazis  1753 fare de  Carl von Linné en Species Plantarum, 2, S. 590. Ekzistas multaj sinonimo.
Estas konataj de Origanum vulgare ses subspecioj:
Enhavosubstancoj
En la planto troviĝas eteraj oleoj kiel timolo kaj karvakrolo kaj p-kimolo, taninoj kaj amaraĵoj. La enhavo de vitamino-C en la freŝa drogo estas 267,2 mg pro 100 g en freŝa peso.
Etera origana oleo
Origana oleo efikas kontraŭ bakteriojn en la aromaterapio pro sia alta procentaĵo de fenoloj. Ĉar ĝi iritas la haŭton, oni uzu ĝin nur interne kaj kune kun oleo, kiu ne iritas la haŭton (ekzemple oleo de sunfloro). Kiel sola dozo oni prenu po 50 mg (du gutojn) ĝis dekoble por tago.
2641 Lipschutz
2641 Lipschutz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao) en Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan geokemiiston kaj kosmokemiiston Michael E. Lipschutz.
Gardanteco
La Gardanteco estas institucio anticipita en la centra libro, la Kitab-i-Aqdas de Bahá'u'lláh, la Fondinto de la Bahaa Kredo. Ĝi estis formale kreita en la Testamento de 'Abdu'l-Bahá por la nomumo de Shoghi Effendi (1897-1957) kiel la unua Gardanto de la Bahaa Kredo; kiel tia li oficis de 1921 ĝis 1957.
Klarjona troglodito
La Klarjona troglodito (Troglodytes tanneri) estas specio de birdo de la familio de Trogloditedoj. Ĝi estas endemia de la Insulo Klarjono en la Pacifiko ĉe Meksiko.
Ĝi aspektas multe kiel la Domtroglodito sed ĝi estas pli granda kun pli elstare longa beko, iom proksime al la Karolina troglodito laŭ formo.
Ties natura habitato estas la malplej aridaj zonoj de makiso, notinde de konvolvuloj Ipomoea halierca. Ili ĉeestas ankaŭ la kazernojn kaj ĝardenojn de la Sulfurgolfo sed kutime evitas la rokajn bordojn kaj aliajn eksponitajn areojn. En densa plantaro, teritorioj havas ĉirkaŭ 10 m por diametro.
Maskloj kantas ĉikane por forigi entrudajn eventualajn konkurencantojn. Ovodemetado ŝajne okazas inter mezmarto kaj mezaprilo.
La ovoj estas similaj al tiuj de la Domtroglodito, sed pli grandaj kaj pli longecaj. Ili longas ĉirkaŭ 20 × 14 mm kaj estas ankaŭ kolore baze kiel tiuj de la Domtroglodito, sed kun pli malmultaj kaj puraj markoj notinde pli densaj je la plej akra pinto.
István Friss
István FRISS [iŝtvAn friŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Friss István estis hungara ekonomikisto, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1960).
István Friss naskiĝis la  1903 en Hungario, en Nagyvárad (nuntempa Oradea en Rumanio). Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Biografio
István Friss frekventis ĉeflernejon en Berlino. Li jam pli frue aliĝis al la hungaraj komunistoj en 1922, tial li ricevis punon en 1925 pro malpermesaj politikaj agadoj. En 1928 li redaktis subteran gazeton komunistan. En 1935 li vivis en Sovetunio, poste en Prago, poste en Pollando, post la germana okupo en Svedio, fine en 1941 en Moskvo. Post 4 jaroj li hejmenvenis, kie li ricevis altajn politikajn postenojn. Inter 1949-1967 li estis deputito parlamenta, kie li okupiĝis pri ekonomiaj temoj. Li ricevis premion Kossuth en 1949, precipe poste ankaŭ aliajn premiojn.
Flavpuga kardelo
La Flavpuga kardelo (Spinus uropygialis, iam Carduelis uropygialis) estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj. Ĝi troviĝas el centra Peruo al Santiago en Ĉilio, ĉirkaŭ Mendoza en Argentino kaj ankaŭ en Bolivio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj altaltitudaj arbustaroj de andaj altebenaĵoj.
Tiu kardelo estas 14 cm longa, kaj estas kazo de seksa duformismo ne tre markata. La masklo havas nigrajn kapon, kolon kaj supran bruston, dum la dorso estas nigra kun tre fajnaj flavverdecaj plumobordoj, dum la ino havas striecan dorson kaj estas ne tiom kontrastakolora. La pugo, malsupra brusto, ventro kaj subvosto estas flavaj. La flugiloj estas nigraj kun flavaj flugilstrioj. La vosto estas nigreca kun flavaj eksteraj vostoplumoj en baza duono. La nigra kaj flava koloroj de la masklo estas pli markata ol ĉe la ino.
Ili moviĝas en aroj depende de la veteroj kaj de la koncentro de arbustoj kie ili manĝas semojn. Ili estas tre atentemaj en la reprodukta sezono kaj uzas rokajn malatingeblaĵojn.
Rikiya Kawamae
Rikiya Kawamae (川前 力也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Sagan Tosu, Mito HollyHock kaj ALO's Hokuriku.
Riĉka
Riĉka ukraine Річка estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.
Sidejo de Unesko
Sidejo de Unesko aŭ Unesko-domo (france: Maison de l'UNESCO), estas konstruaĵo inaŭgurita la 3-an de novembro 1958 ĉe 7 Place de Fontenoy en Parizo, Francio, por roli kiel la sidejo de Unesko. Ĝi estas konstruaĵo vizitebla laŭvole.
Historio
Inter 1946 kaj1958, la sidejo de Unesko troviĝis en la malnova Hôtel Majestic (nun Peninsula), en la 16-a subdistrikto de Parizo.
En 1967, je distanco de kelkaj centoj da metroj, krom-sidejo aldoniĝis en la 15-a subdistrikto (1 rue Miollis).
Desegno
Le 3-hektara loko estis antaŭe okupata de kavaleria kazerno kaj artileria deponejo (la milita lernejo estas tute apud ĝia flanko).
La desegno de la sidejo de Unesko kombinis la laboron de tri arkitektoj: Bernard Zehrfuss (Francio), Marcel Breuer (Hungario) kaj Pier Luigi Nervi (Italio). Planoj estis ankaŭ konfirmitaj de internacia komitato de kvin arkitektoj: Lucio Costa (Brazilo), Walter Gropius (Germanio/Usono), Le Corbusier (Francio), Sven Markelius (Svedio) kaj Ernesto Nathan Rogers (Italio), kun la kunlaboro de Eero Saarinen (Finnlando).
Priskribo
La sep-etaĝa ĉefa konstruaĵo, en kiu estas la sekretariejo, formas tri-pintan stelon. Aldone la konferenca centro, kiun oni nomas la "akordiona konstruaĵo", troviĝas ĉe la suda angulo kun enirejo tra la avenuo Suffren, kaj kuba konstruaĵo, unue planita por konstantaj delegacioj kaj ne-registaraj organizaĵoj.
Ĉi tiuj konstruaĵoj okupas 30,350 kvadratajn metrojn terenon, tranĉita en la nordorienta angulo de la duonronda formo de la Place de Fontenoy. Ĝiaj limoj estas la avenuoj Saxony, Segur de Suffren, kaj Lowendal.
Rilatoj kun Francio
La tereno sub la konstruaĵo estas posedaĵo de la franca ŝtato. Laŭ dekreto de la 22a de decembro 1952, respondecas pri ĝi la Ministerio pri eksteraj aferoj por la uzo de Unesko. Tio efektiviĝas per luo de 99 jaroj, renovigebla kun simbola lupago (1000 frankoj jare), proksime al la fino de la luperiodo. Krome, la loĝejo de ĉi tiu interregistara organizaĵo sur la franca teritorio estas regata de sideja interkonsento kiu difinas ĝiajn privilegiojn kaj imunecojn. Ambaŭ interkonsentoj estis subskribitaj en Parizo je 1954, tiu je la 25a de junio kaj tiu ĉi je la 25a de julio.
La franca parlamento akceptis la luon per leĝo enleĝigita je la 6a de aŭgusto 1955, permesita de la prezidanto de la respubliko por ratifi la sidejan interkonsenton. La sideja interkonsento efektiviĝis je la 23a de novembro 1955. Ĝi eldoniĝis per dekreto de la 11a de januaro 1956.
Kolombo (konstelacio)
Por birdoj de la genro Columba vidu Columba (genro).
Impfondo
Impfondo estas urbo de la Respubliko Kongo. Ĝi situas en la departemento Likouala kaj estas ties administra centro. Laŭ la stato de 2012 en Impfondo vivis 40 654 loĝantoj.
Viganò
Viganò estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Apolonia de Aleksandrio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Barzanò, Missaglia, Monticello Brianza kaj Sirtori.
Siskinoj
Siskinoj povas esti diversaj taksonoj de birdoj de la familio de Fringedoj:
Birdoj
Spinus (iam Carduelis)
Serinus
Roztoka
Roztoka estas pluraj vilaĝoj en Ukrainio.
78661 Castelfranco
78661 Castelfranco estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Castelfranco Veneto en la veneta ebenaĵo, fama pro esti la hejmo de Giorgione, pentristo de la veneta skolo. La burgo de la 12-a jarcento estas ankoraŭ bone konservata.
Franz Künstler
Franz KÜNSTLER (24-an de julio 1900 en Soost, tiam suda Hungario, hodiaŭ Rumanio; 27-an de majo 2008 en Niederstetten) estis la lasta viva veterano de la reĝa kaj imperia armeo, kiu servis en la unua mondmilito. Li estis ĉe sia morto same la plej aĝa germana civitano.
Li estis soldatigita la 6-an de januaro 1918 kaj unu monaton poste ekservis jam en la 1-a rajdanta artileria regimento, en kiu li servis ĉe la itala fronto kiel kanonisto.
Li servis dum la dua mondmilito en 1942 dum ses monatoj en Ukrainio kiel moviĝanta poŝtisto.
Künstler estis ekde 1946 germana civitano (ĝis tiam hungara, perforte ellandigita en 1946) kaj vivis en Niederstetten en Baden-Württemberg. Li laboris ankaŭ kiel oldulo kiel muzea gvidisto en ĉasmuzeo en kastelo Haltenbergstetten, en kies proksimo li loĝis.
Hans Haid
Hans HAID (naskiĝinta la en Längenfeld/Distrikto Imst, mortinta la  samdistrikte en Haiming) estis kritikema aŭstra verkisto dialekta, regionhistoriisto kaj montkamparano.
Vivo
Haid estis laborprenanto, postfaris la abiturientan ekzamenon kaj studis poste etnologion kaj arthistorion ĉe la Universitato de Vieno; doktoriĝo tiea fariĝis en la jaro 1974-a per temo pri kutimoj de la hejma tirola Oetztal-valo kaj la influo de fremdultrafiko je la tradiciaj moroj. La lastan tempon li ivis en Soelden-Heiligenkreuz (Venter-valo) en bieno je alteco de 1680 metroj. Haid rangis inter la plej konataj kaj pridisputataj personuloj de la Oetztal-valo. Li estis la edzo de la popolmuzikologistino Gerlinde Haid (1943–2012).
Graveco
Danke al Haid la dialekto de la Oetztal-valo pli respektiĝis kiel ilo de literatura kreiveco. Ĝi enlistiĝis en 2010 kiel nemateria hereditaĵo aŭtria. Multajn jarojn Haid publikigis poeziaĵojn, radidramojn kaj romanojn. Centra temo de li estis la influo de amasturismo je la Alpoj. Peter Turrini nomis Haid, pro ties kritiko antaŭ la aĉa vendado kaj detruo de la hejmregiono, Abraham a Sancta Clara de la alpa regiono. Haid ankaŭ verkis respektive eldonis bildlibrojn kaj priregionhistoriaĵojn reklamante novajn ekonomiajn kaj vivajn manierojn por la Alpoj estontece.
Masato Otake
Masato Otake (大嶽 真人, n. ) estas japana futbalisto.
La Rosière (Haute-Saône)
La Rosière estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Záhorie
Záhorie (slovake, laŭvorte "lando malantaŭ la montoj", hungare Erdőhát) estas regiono en okcidenta Slovakio. Ĝi limiĝas per la Malgrandaj Karpatoj en la oriento kaj la rivero Moravo en la okcidento. Kvankam ne memstara administra regiono, ĝi estas unu el la 21 oficialaj turismaj regionoj en Slovakio (la turisma regiono slovake komplete nomatas Záhorský región cestovného ruchu). Záhorie situas en la areo de tri administraj regionoj: Regiono Bratislavo (Distrikto Malacky kaj Záhorská Bystrica en Bratislavo), Regiono Trnava (distriktoj Senica kaj Skalica) kaj Regiono Trenčín (suda parto de Distrikto Myjava). La regiono ankaŭ kreas la limojn inter Slovakio, Ĉeĥio kaj Aŭstrio.
Armea distrikto de la sama nomo situas ĉirkaŭ Malacky.
Rekiti
Rekiti ukraine Рекіти, hungare Rekettye [reketje] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Liskovec.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1609 en formo "Rekytha". En 1910 vivis en Rekettye 370 loĝantoj (367 rutenoj, 3 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rekiti. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Blanknigra alciono
La Blanknigra alciono (Ceryle rudis) estas mezgranda, videblega kaj bruema akvalciono, tio estas birdo de la superfamilio de alcededoj, kiu enhavas ankaŭ la alcionon kaj la kukabaraojn, kaj de la familio de Ceriledoj. Tiu ĉi specio estas la ununura membro de la genro Ceryle.
Aspekto
Oni supozas, ke la Blanknigra alciono estas la tria plej komuna alciono en la mondo, kaj estas bruema birdo, ne konfuzebla en sia teritorio, pro ties klara blankonigra aspekto. Ĝi havas nigrajn okulojn, krurojn, fortikan kaj longan bekon, kronon (iom krestan), traokulajn makulstriojn kaj brustan zonon, dum blankajn superokulajn striojn, gorĝon kaj ventron. Dumfluge en flugiloj estas nigraj ŝultroj kaj plumopintoj kaj centraj blankaj zonoj.
Ĝi estas el 25 ĝis 28 cm longa kun enverguro de 38 cm kaj pezo de 68 ĝis 110 g.
Kutimoj
Ĝi estas ĉefe specialista fiŝomanĝanto, kvankam ĝi povas manĝi ankaŭ krustulojn kaj grandajn akvajn insektojn. Ĝi kutime ĉasas ŝvebante super akvo kaj plonĝas suben rekte por kapti fiŝon.
Ĝi evoluigis du unikajn ĉasstrategiojn, kunhavataj de neniu alia alciono. La Blanknigra alciono povas ĉasi kaj en sala kaj en nesala akvo. Ĝi povas ankaŭ elturniĝi kun predoj sen reveno al ripozejo, kaj povas, ekzemple, preni duan fiŝon, aŭ manĝi etajn predojn dumfluge. Tiuj adaptoj signifas, ke tiu alciono povas ĉasi super maro aŭ en estuaroj kie ne estas ripozejoj aŭ gvatejoj bezonataj de aliaj alcionoj.
Tiu maltimida alproksimigebla mezgranda (25 cm) birdo estas nekonfuzebla, pro ties ekskluzive blanknigra plumaro. Krome malkiel aliaj alcionoj, ĝi estas tre gregema, kaj formas grandajn ripozejojn nokte. Ĝi povas esti facile enhejmita.
Ĝi nestumas en truo en riverbordo, aŭ rekte en kolonio, kie la ino demetas 3-6 blankajn ovojn. La Blanknigra alciono foje reproduktas kooperative, kun junuloj nereproduktuloj helpante la reproduktan paron. Kiel ĉe ĉiuj alcionoj, la nesto de Blanknigra alciono tuj iĝas malsaniga, ĉar ili lasas tie la restaĵojn de la manĝo kaj aliaj ekskrementojn.
Deveno
Tiu specio estis dekomence supozita kiel descenda el praa Amerika verda alciono kiu trapasis la Atlantikan Oceanon antaŭ ĉirkaŭ 1 miliono da jaroj (Fry & Fry, 2000). Tamen, pli juse, Moyle (2006) konsideris pli probable, ke la Blanknigra alciono kaj la Amerikaj verdaj alcionoj devenas el malnovmonda specio, kaj poste la Blanknigra alciono aŭ ties praulo perdis la metalan koloron.
Józef Teodorowicz
Biografio
Infanaĝo kaj junaĝo Józef Teodorowicz naskiĝis en nobela familio armendevena, setliĝinta de jarcentoj en Pollando, kiel filo de Grzegorz Teodorowicz kaj Gertruda Ohanowicz. Li finis gimnazion en Stanisławów, poste komencis studi jurosciencon en universitato en Ĉernivco en Bukovino. Dum la studado li travivis krizon de la kredo. Post unu jaro forlasis laikajn studojn enirante Animzorgan Seminarion en Lvovo ĉe Teologia Fakultato de Lvova Universitato
Sacerdoteco
La 2-an de januaro 1887 ordiniĝis helpe de Izaak Mikołaj Isakowicz. En 1901, post morto de ĉefepiskopo Isakowicz, en la aĝo de 37 jaroj estis nomumita de lvova ĉefepiskopo laŭ armena rito
Politika kaj sendependiga agado
Sejma prediko
La 10-an de februaro 1919 li aŭdigis faman predikon en la katedralo al Sankta Johano en Varsovio ĉe la komenco de kunsidado de Leĝdona Sejmo. Li substrekis neprecon forĵeti partiajn kaj personajn interesojn favore al laboro por komuna bono en renaskiĝanta de aneksaj dispartigoj Pollando.
Strebado al poleco de Silezio
En 1920, kiam decidiĝis la sorto de Silezio, li forveturis kun episkopo Adam Stefan Sapieha al Romo, por tie prezenti la polan aferon al la papo Benedikto la 15-a, revenvoje lekciis en Parizo kaj Bruselo por turni atenton de la monda publika opinio al postuloj de Pollando.
Kojšov
Kojšov (hungare Kojsó [kojŝO], germane Koischdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1368 en formo "Koys", poste en hungara formo "Koysfalua" en 1375. La unuaj loĝantoj estis rutenoj. La vilaĝo estis finloĝigata pere de valaĥia rajto. Baldaŭe oni minadis feron. En 1787 loĝis tie 751 vilaĝanoj en 106 domoj, en 1828 933 vilaĝanoj en 129 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kojsó 1066 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kojšov 744 homoj, (733 slovakoj).
Blanka milvo
Blanka milvo aŭ Blankvosta milvo laŭ la latina scienca nomo Elanus leucurus, kie en la specifa parto aperas du radikoj el la antikva greka signife respektiva "blanka" kaj "vosto", estas elaneda milvo kiu troviĝas ĉe Kalifornio, en kariba Meksiko kaj de tie suden tra tuta Sudameriko escepte la malvarmaj plej sudaj partoj.
Taksonomio
Tiu birdo antaŭe estis nomata kiel Nigraŝultra milvo, kiel subspecio de eŭropa kaj afrika specio Elanus caeruleus. Poste oni pensis, ke temas pri aparta specio laŭ nomo de Blanka milvo aŭ Blankavosta milvo laŭ scienca nomo Elanus leucurus. Poste, Clark kaj Banks (1992) pruvis, ke la Blanka milvo diferencas disde la malnovmonda Nigraŝultra milvo laŭ grando, formo, plumaro kaj konduto kaj tiuj diferencoj sufiĉas por aparta klasigo. Tiele la specio rehavis devenan nomon Blanka milvo. Dume E. caeruleus estis renomata kiel Nigraflugila milvo, kaj la nomo Nigraŝultra milvo restis por la aŭstralia specio, Elanus axillaris, kiu estis antaŭe konsiderata subspecio de E. caeruleus kaj nun aparta specio.
Disvastiĝo
La Blanka milvo preskaŭ formortis dum la 30-aj kaj 1940-aj jaroj en Kalifornio pro pafado kaj ovokolektado, sed nun estas ree komuna en tiu regiono. Tamen ne ankoraŭ regula. Ili povas esti viditaj en la Centra Valo kaj sudaj marbordaj areoj, ĉirkaŭ Sankta Francisko (Golfo de San-Francisko), sed aliloke raras aŭ forestas, tamen ĝi troviĝas ankaŭ ĉe suda Teksaso, Malsupra Kalifornio, okcidenta Meksiko kaj de tie suben.
Je tutmonda konsidero la specio ne estas konsiderata minacata specio fare de la IUCN. Rare tiu birdo troviĝas ege fore. Je diversaj fojoj oni vidis du en Nov-Anglio kiel en 2010.
Aspekto
Ili estas longaj de 35 ĝis 41 cm kaj pezas ĉirkaŭ 300 g.
Ties koloro estas simila al tiu de mevoj, sed formo kaj flugmaniero estas falkecaj, kun angula vosto.
Ili estas blankaj ĉekape, ĉevoste kaj sube kaj helgrizaj supre kaj havas nigrajn flugilpintojn kaj ŝultrojn; ties flugiloj estas longaj kaj pintecaj. Ili havas nigran bekon, ruĝajn okulojn kaj flavajn krurojn.
Kutimoj
Blankaj milvoj manĝas ĉefe ronĝulojn -kaj ankaŭ grandajn insektojn (akridoj) kaj lacertetojn- kaj pro tio ili estas ofte vidataj superflugantaj kaj ŝvebantaj arbustarojn, herbejojn kaj rubejojn. Ili flugas malrapide kaj malalte (8 ĝis 30 m). Ili rare aŭ preskaŭ neniam kaptas birdojn, kaj eĉ ĉe malferma cerado, kun miksitaj kunmanĝantaroj ili ĝenerale malatentas ilin.
Lli flugas sole aŭ popare, sed escepte dum la reprodukta sezono ili povas kuniĝi en aroj ĝis po cento.
Reproduktado
Ili konstruas neston el branĉeteroj kaj kovras ĝin per pli mola materialo -ekzemple herbo-, ĉiam en arboj aŭ izolitaj arbustoj. Ili reproduktiĝas somere aŭ komence de vintro. La ino demetas 2 ĝis 6 blankajn ovojn kun brunaj makuletoj. La patrino kovas dum unu monato kaj la ĉirkaŭ 2 idoj -nutritaj de ambaŭ gepatroj- survivantaj ekflugas iome post alia monato.
Referencoj
(en la angla)
Matematika konstanto
Matematika konstanto estas kvanto, kutime reela nombro aŭ kompleksa nombro, kiu nature aperas en matematiko kaj kies valoro ne ŝanĝiĝas. Malsame al fizikaj konstantoj, matematikaj konstantoj estas difinitaj sendepende de ajnaj fizikaj fenomenoj.
Pluraj certaj nombroj havas apartan signifon en matematiko, kaj aperas en pluraj kuntekstoj. Ekzemple la multipliko kun nenulaj kompleksaj nombroj estas unika holomorfa funkcio f kun f '  = f. Tial, f(1)/f(0) estas matematika konstanto, konata kiel e. f krome estas perioda funkcio, kaj la absoluta valoro de ties periodo estas alia matematika konstanto, 2π.
Tabelo kun elektitaj matematikaj konstantoj
Akronimoj:
Pegazo (konstelacio)
Pegazo estas konstelacio de tera ĉielo.
Mitologio
Tamen Iobates hezitis mortigi Belerofonon mem. Li alimaniere planis la aferon. Monstro kaŭzis zorgojn en lia lando. Oni nomis ĝin la Ĥimero. Per sia leona faŭko ĝi elkraĉis fajron. Ĝi havis korpon de kapro kaj saltadis tre lerte. Ĝi havis voston de serpento kaj ĝia faŭko minacis per hokdentoj.
Iobates petis, ke Belerofono mortigu la monstron. Antaŭ ol ekbatali, Belerofono petis konsilon de aŭguristo. Al li estis dirita, ke li gajnos, se li rajdos Pegazon, la flugilhavan ĉevalon. Sed tre malfacile estis malsovaĝigi ĝin. Feliĉe la diino Atena helpis lin. Ŝi metis la kondukilojn de la ĉevalo en liajn manojn. Belerofono ekflugis sur Pegazo ĝis altaĵo, de kie li ekvidis sube la ĥimeron. Tiam li malsupreniris. Unue Belerofono ekpafis sagon post sago al la besto. Kiam la monstro estis senfortigita, li puŝis sian lancon, kies minto estis plumbokovrita, en la faŭkon de la ĥimero. Tiel, kiam la monstro volis kraĉi fajron, la plumbo fandiĝis. Tio mortigis la monstron. Kaj tiel venkis Belerofono.
Iobates donis al li unu el siaj filinoj. Sed Belerofono opiniis pli kaj pli, ke li estas egala al la dioj. Kun Pegazo, iun tagon, li flugis supren, dezirante atingi Olimpon. Zeŭso ne volis permesi tion. Li sendis al Pegazo etas tabanon, kies pikilo enprofundiĝis sub ĝian voston. Tuj la ĉevalo baŭmis kaj Belerofono falis kaj mortis. Tiel pereas tiuj, kiuj aŭdacas rivali kontraŭ la dioj!
Pegazo denove liberigita, ankoraŭ nun flugadas en la nokta ĉielo.
59833 Danimatter
59833 Danimatter estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomo Christophe Demeautis elde la Observatorio de Village-Neuf (Haut-Rhin, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca amatora astronomo Daniel Matter, amiko de la malkovrinto.
Kenderes
Kenderes (pron. kendereŝ) estas urbo en hungara departemento Jász-Nagykun-Szolnok en Distrikto Karcag. En la loknomo kender signifas: kanabo.
Geografio
Kenderes situas norde de Tiso sur la Granda Hungara Ebenaĵo, kun administra areo 11.124 ha kaj estis (en 2001) 5.850 loĝantoj, ĉefe katolikoj. Törökszentmiklós troviĝas 22, Debrecen 125, Budapeŝto 140 km-ojn. Ĝiaj geografiaj koordinatoj estas.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. La unua mencio pri la nuna urbo okazis en 1352, tiam havaĵo de kumanoj. Dum dominado de turkoj Kenderes ne senhomiĝis. Kenderes estas ekde la 19-a jarcento la originloko de la familio de la hungara guberniestro Miklós Horthy, kies mortaj restaĵoj ripozas ekde 1993 en maŭzoleo. La tiama vilaĝo evoluis pere de Horthy, kion la loĝantoj ne forgesis.
78756 Sloan
78756 Sloan estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey dum kiu ĝi estis malkovrita. Tiu kampanjo estis nomita en memoro de Alfred P. Sloan (1875–1966), kies fondaĵo alportis signifan monhelpon.
12534 Janhoet
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga bildartohistorio Jan Hoet (1936–2014). En 1975 li estis nomumita direktoro de la Genta Urba Muzeo por Aktuala Arto en Gento. Bone konata pro sia ekspozicio Dokumenta IX (Duseldorfo, 1992), li estis respondeca de pluraj ekspozicioj en Eŭropo, Japanio kaj Kanado.
Titanoj
Titanoj, el la greklingva Τιτάν, eble kun la signifo de reĝo, estas, laŭ la helena mitologio, la idaro de Gaja kaj Urano. Ili (Oceano, Kojo, Krejo, Hiperiono, Japeto, Krono, Teja, Rea, Temisa, Mnemozina, Feba kaj Tetisa) reprezentas la unan dian generacion. Oni ankaŭ nomas la diinojn (Rea, Teja, Temisa, Mnemozina, Feba kaj Tetisa) titaninoj.
La Titanoj havis gravan rolon en la fama batalo kontraŭ Zeŭso, la Titanomakio.
FOI
La vorto havas plurajn signifojn:
Germana aŭtovojo A14
La germana aŭtovojo A14 (germane Autobahn 14, aŭ BAB 14, mallonge por Bundesautobahn 14, „federacia aŭtovojo 14“) estas parto de la unuaranga trafika reto de aŭtovojoj en Germanio. Ĝi fine voju 422 kilometrojn tra la federaciaj landoj Meklenburgo-Antaŭpomerio, Brandenburgio, Saksio-Anhalto kaj Saksio, el kiuj 318 kilometroj jam estas finkonstruitaj kaj uzeblaj. La plej norda punkto estas la hansa urbo Wismar ĉe la balta Maro kun konektiĝo al la aŭtovojo kaj la plej suda estas konektiĝo al la aŭtovojo  ĉe la la urbo Dresdeno.
Gravaj urboj survojaj estas Schwerin kun konektiĝo al la aŭtovojo, Karstädt, Burgstall kaj Wolmirstedt en la norda konstruita parto, kaj de Niedere Börde kaj ties parto Dahlenwarsleben, konektiĝo al la aŭtovojo , Halle (Saale) kaj Lepsiko en la suda parto de la vojo.
La vojo estas parto de la eŭropa ŝoseo.
Jenő Tettamanti
Jenő Tettamanti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tettamanti Jenő estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia nepo estis Béla Tettamanti (karikaturisto).
Jenő Tettamanti naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Dorog.
Biografio
Jenő Tettamanti frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1905. Post siaj studoj li estis memvola soldato unu jaron, inter 1907-1913 li havis postenon en signifa fabriko en Budapeŝto. En 1913 li ekinstruis en minada kaj arbara Mineja kaj Arbara Altlernejo de Selmecbánya. Post la 1-a mondmilito li sekvis la altlernejon al Sopron, kie li estis rektoro inter 1924-1926, bibliotekestro inter 1930-1952. Li estis transmetita al instituto al Budapeŝto en 1952. Post 2 jaroj li pensiuliĝis, en 1959 li doktoriĝis. Li ricevis premiojn dum la socialismo.
Teleskopo (konstelacio)
Teleskopo estas konstelacio de tera ĉielo.
Sibiti
Sibiti estas urbo de la Respubliko Kongo. Ĝi situas en la departemento Lékoumou kaj estas ties administra centro. Laŭ la stato de 2012 en Sibiti vivis 23 752 loĝantoj.
R. J. Milton
Russell John (José) MILTON (5-a de junio 1924 en Ĉinujo – 14-a de aŭgusto 2007 en Helsinki, Finnlando) estis brit-devena finna esperantisto. Dum sia vivo li loĝis en Ĉinujo, Britujo, la Brita Hindujo, Sud-Ameriko kaj, ekde 1951, en Finnlando). Dum jardekoj li instruis la lingvon en Helsinki. Li estis redaktanto de Esperanta Finnlando, membro de la loka kongresa komitato de la 54-a Universala Kongreso de Esperanto en Helsinki, estrarano de Esperanto-Asocio de Finnlando kaj de Esperanto-klubo de Helsinki, kiu ankaŭ nomis lin sia honora membro. Kiel delegito de Universala Esperanto-Asocio, faka aŭ urba, li funkciis de 1953 ĝis 2005.
Sokora troglodito
La Sokora troglodito (Troglodytes sissonii) estas specio de birdo de la familio de Trogloditedoj. Ĝi estas endemia de la insulo Sokoro, Meksiko. Ĝi estis iam lokita en la genro Thryomanes sed ĝi estis translokita al Troglodytes konsiderinte "kutimojn, kanton, plumaron, ktp" kaj pro biogeografio kaj analizoj de DNA.
Ili estas ĝenerale brunaj kaj malgrandaj kiel la aliaj trogloditoj.
Ties natura biotopo estas la tropika arida arbustejo de Croton masonii-nopaloj kaj foje la pli humidaj arbaroj. Ŝajne ili preferas tiun vivejon, limigante sian eston al ĉirkaŭ 600 m kvankam ĝi teritorias tra la tuta insulo.
La ĉefaj limigitaj faktoroj estas habitatodetruado pro sovaĝitaj ŝafoj kaj predado fare de liberaj katoj. En 1953 oni konstatis, ke ĝi estas maltimida. Tamen la IUCN ne konsideras ĝin minacata, ĉefe kompare al la pli grandaj birdoj de Socorro, estas ne malbone konsiderata kaj restas inter la plej komunaj lokaj birdoj.
Takso
Takso (el la latina lingvo taxare, kiu signifas admoni, imponi) estas tributo, kies impostebla fakto konsistas en la prefera uzado aŭ speciala profito de la publika havaĵo, la prunto de servoj aŭ la realigo de agadoj laŭ reĝimo de publika juro kiu rilatas, afektas aŭ favoras partikulare al la deviga impostopaganto, kiam la servoj aŭ agadoj ne estas volontaj por la devigaj impostopagantoj aŭ ne estas pruntitaj aŭ realigitaj de la privata sektoro. Ekzemplo de tio estas la realigo de la voj-flanko, kiu iras antaŭ loĝejo; tial la posedanto de tiu loĝejo devos pagi la realigo de tiu servo; tamen ne estas tiala publika lumigservo, ĉar tie oni pagas por la profito kaj ne por la laboro. La publika lumigservo troviĝas ene de la grupo de specialaj kontribuoj.
Diferenco inter takso kaj publika prezo
Gravas la distingo inter takso kaj publika prezo pro la diferenco inter la postuloj por modifi unu aŭ alian. Publika prezo estas tiu, kiun oni pagas pro servo ricevita de la ŝtato laŭ egaleco de kondiĉoj rilate la privata sektoro kaj laŭ reĝimo de privata juro. La klazika ekzemplo estas la publika transporto.
Dum pri takso, laŭ la hispania leĝaro, "oni komprenos, ke la servoj estas ricevitaj aŭ la agadoj estas relaigitaj laŭ reĝimo de publika juro kiam tiuj estos realigataj pere de ĉiu ajn el la antaŭviditaj formoj de la administra leĝaro por la administrado de la publika servo kaj ties posedaĵo korespondas al publika ento". Praktike takso devos esti regulata de Leĝo kaj aprobata de la Parlamento, aliflanke ekzistas granda fleksebleco por la modifo de publikaj prezoj.
Referencoj
<References/>
Fontoj
(en la hispana)
77-a SAT-Kongreso 2004
La 77-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Bratislavo inter la 14-a kaj la 21-a de aŭgusto 2004. Tiam estis prezidento de la Plenum-komitato Jakvo Schram kaj estris la kongresan komitaton Petro Chrdle.
Deklaracio
La 77-a Kongreso de SAT, kunveninta de la 14-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2004 en Bratislavo, Stilizita bildo de la fluganta subtaso de la Ponto SNP estis simbolo de la 77-a SAT-Kongreso okazinta en Bratislavo samtempe kun la konferenco de ILEI.
Sonfunelo
Sonfunelo aŭ Sonorilo (blovinstrumentoj) estas tiu finaĵo de blovinstrumentoj, je kiu la sono forlasas la instrumenton.
Lignaj blovinstrumentoj
Sonorilo nomiĝas la fino de ligna blovinstrumento. Ĝi estas plejparte cilindra (ekz. ĉe la moderna transversa fluto) aŭ konusa (je hobojo aŭ klarneto). La sonorilo havas esencan influon sur la sonkoloro de instrumento. Ekzemple hobojo kun konusa sonorilo sonas brila kaj hela, amorhobojo kun pirforma sonorilo pli malhela kaj nazume. Tre vasta, konusa sonorilo servas je kelkaj instrumentoj ĉefe por la sonformado (ŝalmo), je aliaj instrumentoj ĉefe por ornamaj celoj (sakfajfilo).
Latunaj blovinstrumentoj
Je latunaj blovinstrumentoj la sonfunelo estas la treege larĝigita finaĵo de la sonpeco. La malferm-angulo de la sonfunelo influas la suprotono-enhavon de sono de la respektiva instrumento. Principe oni povas diri: La longeco de la sonpeco mem estas produktadmaniere kaŭzata, konektaj partoj je pli grandaj instrumentoj ofte nomiĝas arko aŭ esta rekte formitaj kiel agordotubo.
Fundamentan influon sur la ekzakta intervaldistanco ene de la naturtonaro ankaŭ havas la mezuro de la sonpeco, depende de ĝia elprocenta longeco en la tuta instrumento:
La sonpeco de korno foje estas malŝraŭbebla. Tio servas al pli facila transportebleco, ĉar oni tiamaniere pli bone povas enpaki la instrumenton.
Mühlberg (Elbo)
Mühlberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
La 27-an de aprilo 1547 venkitis tie ĉi la protestantoj de la Ŝmalkalda Ligo (i.a. sub la gvidado de Johano Frederiko la Grandanima) en la Batalo de Mühlberg.
8032 Michaeladams
8032 Michaeladams estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona testpiloto Michael J. Adams (1930–1967) de la Usona aerarmeo. Li estis la 12-a piloto de la raketaviadilo North American X-15, sur kiu li flugis 7-foje. Li estis mortigita la kiam sia X-15 disrompiĝis dum la reeniro. Li estis la unua usonano, kiu mortis dum kosma flugo kaj postmorte ricevis la Ordenon de kosmonaŭto
Nikolaj Ĉeĥov
Nikolaj Pavloviĉ Ĉeĥov (Николай Павлович Чехов; la — la ) estis rusa pentristo kaj la frato de Anton Ĉeĥov.
Biografio
Jam estante infano Nikolai montris talenton por arto kaj muziko. Li studis en la Moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Li estis malkapabla fini siajn studojn pro grava alkoholismo kaj la tempoperiodoj, ofte semajnoj, kiujn li pasigis vagante laŭ la moskvaj stratoj.
Nikolaj estis talenta artisto, kaj li ofte ilustraciis la novelojn de Anton. Anton verkis por li, konsilante resti sobra kaj pluverki, sed malsukcese. Li mortis en Luka (en kamparbieno de Lintvarev) estante 31-jaraĝa pro tuberkulozo. La morto de Nikolai influis la verkon de Anton Enua historio, pri homo fronte al sia tuja propra morto.
Gvatkapitalismo
Gvatkapitalismo estas nova merkata formo kaj specifa logiko de kapitalisma mon-amasigo, kies nomo populariĝis pro eseo el 2014 fare de la komerca teoriisto kaj socia sciencisto Shoshana Zuboff. Ŝi karakterizis ĝin kiel "radikale eligita kaj eltira variaĵo de informa kapitalismo," bazita sur la varigo de la "realo" kaj ties transformo al kondutaj datumoj por analiziĝi kaj vendiĝi.
En posta esplora artikolo el 2015, Zuboff analizis la sociajn implicojn de tiu mutacio de kapitalismo. Ŝi diferencigis "gvat-valoraĵojn", "gvatkapitalon" kaj "gvatkapitalismon" kaj ilian dependecon sur tutmonda arkitekturo de komputila perado, kiun ŝi nomas "Big Other" ("Granda Aliulo"), distribuita kaj plejparte nekontraŭata nova esprimo de potenco, kiu konsistigas kaŝitajn mekanismojn de eltirado, varigado kaj regado, kiuj minacas kernajn valorojn kiel liberecon, demokration kaj privatecon.
Laŭ Zuboff, gvatkapitalismo estis iniciatita de Google kaj poste Facebook, laŭ multaj el la samaj manieroj, kiel amasproduktado kaj manaĝera kapitalismo estis iniciatitaj de Ford kaj General Motors antaŭ jarcento, kaj nun fariĝis la superrega formo de informa kapitalismo.
En sia prelego ĉe Oksforda Universitato eldonita en 2016, Zuboff identigis mekanismojn de gvatkapitalismo kaj praktikoj, inkluzivante la fabrikadon de "prognozaj produktoj" por vendo en novaj "kondutaj estontecaj merkatoj". Ŝi enkondukis la koncepton "malposedigo per gvatado" kaj argumentis, ke ĝi defias la psikologiajn kaj politikajn bazojn de memdeterminado tiel, ke ĝi koncentras rajtojn en la gvatadan reĝimon. Tio estas priskribata kiel "puĉo desupra".