cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pirching am Traubenberg
Pirching am Traubenberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Spokane Valley (Vaŝingtonio)
Spokane Valley estas urbo en Kantono Spokane, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi estas antaŭurbo de Spokane mem, situante oriente de la metropoleto. Ĝi estiĝis en 2003 kiam pluraj nemunicipiĝintaj kvartaloj unuiĝis en novan municipon. La urbo prenis sian nomon de la samnoma rivera valo, en kiu ĝi situas. Ĝi estas la dua urbo laŭ nombro de loĝantoj en la kantono, kaj dek-unua en la ŝtato.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Preĝejo Stefano la 1-a (Balatonszepezd)
Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en malgranda vilaĝo Balatonszepezd. Ĝi estas vota preĝejo, ĉar fiŝkaptistoj en la Balatono travivis ŝtormon, tial ili votis. La preĝejturo dum la historio montris la direkton al la fiŝkaptistoj, nuntempe al la velboatantoj.
Historio
La unua mencio okazis pri la kirko Sankta Andreo en 1288, tamen oni supozas, ke ĝi konstruiĝis en la 12-a aŭ frua 13-a jarcento. Ĝi estis parte barokigita en la 18-a jarcento, la nova titolo poste estis Stefano la 1-a (Hungario). La orgeno estis farita en 1810. La altaraj kandelingoj estis faritaj en 1816. Laŭ skribo sur la plafono trakonstruo okazis en 1888.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur malalta monteto apud bordo de Balatono. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. La navo formas brikon, fine duonronda absido troviĝas. La altara bildo prezentas tiun scenon, kiam Stefano ofertas la kronon al Sankta Maria. Ĝi estis pentrita en 1810.
Kermesoj okazas en la 20-an de aŭgusto.
Občina Logatec
Obĉina Logatec estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo enhavas 19 komunumojn kaj ĝia areo estas 173,1 km². Komence de 2017 tie loĝis 13 802 homoj. La administra centro estas la urbo Logatec.
Loko, priskribo
La teritorio de la municipo estas monta, la alteco de la regiono estas de 435 m en la sudoriento ĝis 930 m en la okcidento.
Ĉe la sudorienta rando de la areo en la longo de ĉirkaŭ 9 km, tra aŭtovojo A1 — kun branĉo en la urbo de Logatec. La fervojo ankaŭ transiras la fervoja linio okcidente kaj sude de la ŝtato. La sola fervoja stacidomo troviĝas en Logatec.
Apudaj municipoj estas: Občina Gorenja vas al la norde, Občina Dobrova-Polhov Gradec al la nordoriento, Občina Vrhnika oriente, Občina Cerknica al la sudoriento, Občina Postojna sude, Občina Ajdovščina al la sudokcidento, Občina Idrija okcidente kaj Občina Ĵiri al la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el 19 vilaĝoj: Grčarevec, Hleviše, Hlevni Vrh, Hotedršica, Jakovica, Kalce, Lavrovec, Laze, Logatec, Medvedje Brdo, Novi Svet, Petkovec, Praprotno Brdo, Ravnik pri Hotedršici, Rovtarske Ĵibrše, Rovte, Vrh svetih Treh Kraljev, Zaplana, Ĵibrše.
Nándor András Köllő
Nándor András KÖLLŐ [koeloe] rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Gheorgheni la 15-an de februaro 1990.
Kariero
Nándor András Köllő diplomitiĝis en Arta Universitato de Târgu Mureș en 2012. Li estas aktoro de Teatro Figura Stúdió.
Csongrád-Csanád
Ekde 4-a de junio 2020: Csongrád-Csanád Departemento Csongrád (pron. ĉongra'd) estas mezgranda administra unuo en Sud-Hungario. Ĝi najbaras kun departementoj Bács-Kiskun (okcidente), Békés (oriente), Jász-Nagykun-Szolnok (norde) kaj sude limas al Rumanio kaj Jugoslavio.
San Pedro el Alto
Geografio
San Pedro el Alto apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3949 loĝantojn. El tiuj estis 1927 viroj kaj 2022 virinoj. La komunumo havas surfacon de 127,58 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3353 indiĝenoj. El tiuj 2690 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2690 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vizo
[[Dosiero:Electronic_visas.png|eta|Elektronikaj vizoj tra la mondo. Blua: Landoj donantaj elektronikajn vizojn universale Landoj donantaj elektronikajn vizojn por elekti naciecojn
Helblue: Landoj postulantaj elektronikan registradon de plej multaj vizaj sendevigitaj vizitantoj (ekskluzive de aŭstralia eVisitor)
Grize: Landoj, kiuj planas enkonduki eVizojn en la estonteco]] Vizo (mallongigo por la latina carta visa, "dokumento vidita") estas dokumento eldonita de lando, kiu donas al iu persono la rajton eniri en la koncernan landon dum konkreta periodo de tempo por difinita celo.
Ofte la vizo estas stampata aŭ gluata en la pasporton de la petanto. Kelkfoje oni transdonas ĝin sur aparta folio.
Multaj landoj havas reciprokan interkonsenton, kiu forigas la bezonon de vizo, por la eniro de civitanoj de la lando. Estas ankaŭ landoj, kiuj subskribas la Schengen-Konvencion, kaj ili agnoskas vizojn eldonitajn de unu lando al tiuj, kiuj eniras ĝiajn limenirejojn, do translokiĝi al tria lando ne bezonas vizon. Plej multaj EU-landoj subskribas ĉi tiun traktaton.
Krom baza enirigebla vizo, kiu permesas eniron en la landon kiel turisto, aliaj tipoj de vizoj estas uzataj, kiel laborvizo, kiu permesas labori en la lando, aŭ studvizon, kiu permesas studi en la lando. Kutime, laborvizoj konvertiĝos al laborpermesoj post eniro en la landon, kaj ili estos plilongigitaj ĉiujare.
NGC 2310
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Jakobo la 1-a de Skotlando (angle: James I, skotgaele: Seumas I Stiùbhairt; naskiĝis la 25-an de julio 1394 en Dunfermline, Fife, Skotlando; mortis la 21-an de februaro 1437 en Perth) estis reĝo de la skotoj ekde 1406 ĝis sia murdo. Tamen, li estis malliberigita de la angloj ekde 1406 ĝis 1423 kaj Roberto Stuarto, unua Duko de Albany anstataŭe regis kiel regento dum tiu periodo.
Frua vivo
Jakobo Stuarto estis filo de Roberto la 3-a kaj Annabella Drummond. Li havis du pli aĝajn fratojn, kiuj ambaŭ mortis tre june. La frato Davido, la reĝa heredonto, estis malliberigita de sia onklo, Roberto Stuarto, unua Duko de Albany kaj mortis, verŝajne laŭ volo de la duko.
Por sekurigi la junan reĝidon, kiu fariĝis heredonto post la morto de Davido, Roberto la 3-a sendis lin al Francio en 1406. Malfeliĉe, en la vojo, la princo estis kaptita de anglaj piratoj kiuj donis lin al la angla reĝo Henriko la 4-a.
En aprilo 1406, aĝante 11 jarojn, Jakobo reĝiĝis, sed ĉar li ankoraŭ estis malliberigita de la angloj, li ne jam estis kronita.
Mallibereco
Henriko la 4-a kaj poste Henriko la 5-a gardis la kaptitulon dum ĉirkaŭ dek ok jarojn, ĝis 1423
Unue, li estis malliberigita en la Turo de Londono. En 1407 li estis prenita al kastelo en Nottingham. Li estis bone edukita kaj studis filozofion, juron kaj muzikon. Li fariĝis tre atleta kaj eĉ verkis poezion.
Kiam Henriko mortis en 1422, kaj post la morto en 1420 de la onklo kaj regento de Jakobo, Roberto Stuarto, la skotoj finfine grave komencis diskuton pri liberigo de Jakobo. La traktato estis subskribita en 1423 kaj Jakobo estis liberigita por elaĉeta mono. La sumo estis 60,000 markoj (aŭ 40,000 pundoj) kiun Skotlando devis pagi post reveno de Jakobo. Unu el la kondiĉoj estis ke Jakobo edziĝos kun angla virino, kaj li do edziĝis Joan Beaufort la 13-a februaro 1424: 10,000 markoj el la elaĉeta mono estis pagita kiel ŝia doto.
Reveno al Skotlando
Jakobo revenis al Skotlando en aprilo 1424 kaj estis kronita en majo 1424 ĉe Scone Abatejo, Perthshire, apud la Ŝtono de Scone.
Li decidis restarigi kaj eĉ ampleksi la gloron de la skotlanda reĝaro por egali al tiu de la angloj. Li komencis per senkapigo de kelkaj fortaj nobeloj, kiel la regento Murdoch (filo de la tiam-mortinta Roberto, Duko de Albany), pro perfido. Tiel, li rajtis preni la bienojn de tiuj kondamnituloj kaj povis uzi ilin por plibonigi sian pozicion.
Li fariĝis forta sed konstitucia reĝo kiu faris multajn reformojn. Ekzemple, li fondis la skotan Court of Session (supera juĝejo) kaj ampleksis la povon de la parlamento. Ĉefe, li celis malpliigi la povon de la nobeloj, kiuj estis fariĝinta tre forta dum la regenteco de Albany.
Santiago Sochiapan
Santiago Sochiapan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo nomiĝas Xochiapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 212. Laŭ la censo de 2005 la komunumo havis 7 639 loĝantojn. La statuson de komunumo la loko akiris nur en decembro 2003, antaŭe la teritorio apartenis al la najbara komunumo Playa Vicente.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Reveno al Skotlando
Tial, kaj ĉefe pro lia kontraŭ-nobela politiko, la reĝo multe malgajnis la fidelecon de siaj nobeloj kiuj komencis komploti kontraŭ li.
-222
En la jaro 222 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Oprah Winfrey
Oprah Gail WINFREY (naskiĝis la 29-an de januaro 1954) estas usona televida intervjuistino de The Oprah Winfrey Show, la plej populara intervjua serio de televida historio. Ŝi ankaŭ estas influa libro-kritikistino, Oskar-nomumita aktorino, kaj filantropo. Laŭ revuo Forbes ŝi estas la plej riĉa afrika-usonano de la 20-a jarcento, kaj la sola nigrula miliardulo por tri sinsekvaj jaroj. Revuo Life nomis ŝin kiel la plej influan virinon de ŝia generacio.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Verkoj
La reĝo verkis du poemojn kiuj estis ankoraŭ konata:
Oprah Winfrey
Frua vivo
Oprah Winfrey estis naskita en Kosciusko (Misisipio) al baptisma familio. Ŝiaj gepatroj estis needzaj geadoleskuloj. Ŝia denaska nomo estis Orpa Gail Winfrey, nomata laŭ Orpah, bofilino de Naomi en la Libro de Rut en Biblio. Winfrey diris, ke pro problemoj de prononcado kaj literumado de "Orpah", la "r" kaj la "p" estis interŝanĝitaj. Ŝia patrino, Vernita Lee, estis ĉambristino, kaj ŝia patro estis karbonministo, kaj poste barbiro kaj urba magistratano.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Verkoj
The Kingis Quair estis unue publikita en The Poetical Remains of James the First (La poetemaj ceteraĵoj de Jakobo la 1-a), redaktita de William Tytler en 1783.
Oprah Winfrey
Frua vivo
Malgraŭ sia malbona hejma vivo Winfrey estis bonega studento, preterpaŝante du nivelŝtupojn en bazlernejo. Kiam ŝi estis 18-jaraĝa, ŝi gajnis beleco-konkurson por nigruloj en Tenesio. Ŝi ankaŭ gajnis orator-konkurson, kiu permesis ŝin ĉeesti Tennessee State University senpage, por studi komunikadon. En Tenesio ŝi estis ĉefa novaĵlegisto ĉe pluraj televidaj elsendejoj.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Morto kaj posteuloj
En 1437, pro lia tiel nomata tiraneco, kelkaj nobeloj komplotis la murdon de la reĝo. Aparte komplotis Siro Robert Graham, Walter Stewart, grafo de Atholl, kaj Siro Robert Stewart. Ili atakis lin la 21-an februaro ĉe monaĥejo en Perth. Li provis eskapi per kloako, sed la atakantoj ĉasis lin kaj ponardis lin ĝis morto. Lia edzino kaj filo sukcesis eskapi al Kastelo de Stirling.
Oprah Winfrey
Televido
En 1983 Winfrey transloĝiĝis al Ĉikago por estri intervjuo-televidserion, AM Chicago. Post nur kelkaj monatoj ĝi populariĝis kiel la plej populara intervjuo-televidserio en Ĉikago. Ĝi estis renomita The Oprah Winfrey Show, kiu ekelsendis trausone je. Ŝia televidserio rapide populariĝis kiel la plej populara tia televidserio en Usono.
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Morto kaj posteuloj
Li estis entombigita en Perth, kaj lia filo, Jakobo la 2-a sekvante reĝiĝis.
Oprah Winfrey
Televido
Apud ŝiaj televidaj aperoj, Winfrey kunfondis la virinan televidan reton Oxygen. Ŝi ankaŭ estas la prezidanto de produkto-studio Harpo Productions ("Oprah" legita de malantaŭe antaŭen).
Jakobo la 1-a (Skotlando)
Morto kaj posteuloj
Lia edzino, Joan Beaufort, poste edziniĝis kun Siro James Stewart kaj mortis la 15-a julio 1445.
Georgo K. Davidov
Georgo Karpoviĉ DAVIDOV (naskiĝis 1879 en Armavir (Norda Kaŭkazio)) estis rusia esperantisto, armeno.
Al Esperanto li aliĝis en 1892. En 1903 li venis al Saratov (Ruslando) kaj komencis tie fervoran propagandon. En 1905-1907 Davidov subtenis multajn Esperanto-gazetojn, eldonis propagandajn broŝurojn kaj sigelmarkojn kaj esperantigis kelkajn literaturaĵojn el kaŭkazaj lingvoj.
Plej konata li estas pro sia unika Esperanto-biblioteko, por kiu li penis akiri ĉion presitan en aŭ pri Esperanto. En Berlin 1908 kaj en Wolfenbüttel 1911 estis eldonita kompleta katalogo de la biblioteko de Davidov. La biblioteko de Davidov mem perdiĝis post la oktobra revolucio en la frua epoko de Sovetunio.
Ankaŭ estas atentindaj la statistikaj laboroj de Davidov pri eldonitaj Esperanto-lernolibroj, originala kaj tradukita Esperanta literaturo ("titolaroj") kaj pri Esperanto-gazetaro.
Gipsisolo
Gipsisolo estas unu el la 30 grundotipoj laŭ la FAOsistemo de grundklasifikado. Gipsisoloj estas kakterizitaj per tavolo de gipso sub la surfaco kaj troviĝas nur en la plej aridaj areoj de la mondo, kiel ekzemple en Nord-Afriko kaj Proksima oriento.
Skurĝado de Kristo
La skurĝado de Kristo estas epizodo de la vivo de Jesuo kiel raportata de la Evangelioj (Mt 27, 26; MK 15, 15; Lk 23, 16; Jo 19,1).
La skurĝado estas batado aparte sanga, pere de bastonoj, vergoj aŭ kato je naŭ vostoj. Tiu lasta konsistis, laŭ la romia tipologio, el bastono al kiu estis ligitaj diversaj laĉoj finigantaj per metalaj krifoj, plombaĵoj kaj ostaj splitoj kiuj estigis doloregajn ŝiraĵojn kaj ostorompojn al la torturito.
La epizodo
Laŭ la kanonaj evangelioj, Jesuo estis submetita al la torturo de la skurĝado dum la proceso stariĝinta antaŭ la romia prokuroro Poncio Pilato. Laŭ Johano, Pilato skuĝigis Jesuon por kontentigi al la hebreaj altaranguloj lin akuzantoj kaj por kvietigi la ektumulton kiun ili provokis kaj, plue, por kortuŝi la hebrean popolon, kiu, tamen, ne kvietiĝis kaj male daŭrigis grandvoĉe postuli la krucumon de Jesuo,, kiun fine Pilato permesis.
La temo renkontiĝas en la arto ekde la 9-a jarcento, dum estis tute malĉeesta en la bizanca arto kaj malofta en la Ortodoksa Eklezio. Dekomence ĝi aperis en manuskriptoj, precipe en Italio.
Ofte Pilato estas pentrata ĉeestanta la scenon, kaj servisto de lia edzino estas rakontanta pri ŝia mesaĝo.
Pentrarto
La skurĝado de Jesuo ĉeestas en diversaj artaj verkoj inter kiuj:
Kino
Kaj en la filmaro pri la vivo de Jesuo:
30252 Textorisová
30252 Textorisová estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Izabela Textorisová (1866–1949), la unua virino plantsciencistino en Slovakio. Ŝia abunda sekplantaro restas hodiaŭ valora fonto por la plantsciencistoj. Ŝi priskribis pli ol centon da novaj plantoj en la regiono Turóc. En 1893 ŝi malkovris novan specion de kardo pli malfrue nomita Carduus textorisianus Marg. en ŝia honoro.
Kortepohja
Kortepohja estas urboparto de Jyväskylä apud la lago Tuomiojärvi. Ĝi havas proksimume 10 000 loĝantojn en 2018. Tie estas speciale apartamentaj konstruaĵoj kaj envicaj domoj el 1960-aj kaj 1970-aj jaroj sed malmulte ankaŭ pli malnovaj unufamiliaj domoj, el kiuj parto estas ĉe Tuomiojärvi. En Kortepohja estas manĝbutiko kaj biblioteko. En Kortepohja estis ankaŭ luterana kirko. En Kortepohja estas ankaŭ Ylioppilaskylä, loĝareo por studentoj de Universitato de Jyväskylä. En Kortepohja laboras loĝantkunigo. Kortepohja havas elementan lernejon por lerneja jaroj 1–6. En Kortepohja estas ankaŭ manĝa butiko. Oni publikigis historian libron pri Kortepohja. Najbara urboparto de Kortepohja estas Kypärämäki. Ankaŭ la plej alta loko de la monto Kypärämäki (kaskomonteto) apartenas al Kortepohja. Sur la monteto estas akvoturo. Apud la loĝareo estas vintrosporta centro Laajavuori. Ankaŭ hotelo Rantasipi situas apud la loĝareo. Kortepohja estas populara areo. En Kortepohja sur strando de Tuomiojärvi estas malgranda naĝostrando. El Kortepohja estas hiphopartistoj, kioj faris Kortepohjan pli konata ol antaŭe. En Kortepohja estas kvite multaj parkoj.
En Kortepohja en Haukkala situas fonto, kies akva kvalito estas en komunuma oficiala observo. Ĝi estas vere populara, sed iam uzo de ĝia akvo estas malpermesita, ĉar la kvalito estas pli malbona ol normale.
Haukanniemi estas vere populara ekskursa areo apud la loĝareo Kortepohja.
Kortesuo estas areo en orienta parto de Kortepohja. En Kortesuo estas apartamentaj konstruaĵoj speciale el 1990-jaroj kaj el 2000-jaroj. Ankaŭ ĉefa parto da unufamilia domareo Kortemäki estas oficiale parto de Kortepohja. Tamen ĝi havas pli apuda kontaktoj al Kypärämäki. Aŭtovojokontakto en Kortemäkin estas nur laŭ Kypärämäki kaj laboroareo de loĝantkunigo inkludas Kortemäkin. Kortemäki apartenas en voĉareon de Kypärämäki. Ankaŭ Haukkaranta en la pli vasta areo Haukkala al nordo el centro de Kortepohja estas unufamilia domareo, kio estas oficiale parto de Kortepohja sed estas ofte pensata kiel alia areo ol Kortepohja. En Haukkala estas speciala lernujo kaj por surdaj kaj por kondutaj problemaj lernejanoj. En centro de Kortepohja estas ankaŭ taghejmo de infanoj pre la allernejoiro.
Saint-Martin-de-Landelles
Saint-Martin-de-Landelles estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Landelais.
Ĝi nun formas parton de Saint-Hilaire-du-Harcouët.
Flavkapa saknestulo
La Flavkapa paruo aŭ Flavkapa saknestulo (Auriparus flaviceps) estas specio de saknestulo. Ĝi estas la ununura specio en la genro Auriparus, kaj la ununura specio de la familio en Ameriko.
La Flavkapa paruo estas tre eta birdo. Kiel la Psaltriparo estas unu el la plej malgrandaj paserinoj de Nordameriko. Ĝi estas griza supre, kaj plenkreskuloj havas brilflavan kapon, kio nomigas la specion, kaj rimarkindan ruĝecan "ŝultromakuleton" (malgrandaj kovrilplumoj). Malkiel la paruedoj, ili havas akrapintan bekon.
Flavkapaj paruoj estas komunaj kaj konstantaj loĝantaj birdoj de Sudokcidenta Usono kaj norda Meksiko, kun teritorio el sudorienta Kalifornio al Teksaso, tra Baja California kaj al centra Meksikio, norde de Sierra Nevada.
Vaja
Vaja estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Mátészalka. La loknomo devenas de historia familia nomo Vay (vaj), kiuj longe havis la bienojn.
Situo
Vaja situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Nyíregyháza-Mátészalka, laŭ fervojo Nyíregyháza-Vásárosnamény. Mátészalka troviĝas 15, Vásárosnamény 20, Nyíregyháza 37, Debrecen 80, Budapeŝto 263 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1272. Antaŭ la turkoj burgo de familio Vay konstruiĝis. En 1711 en la burgo pasigis tempon Francisko Rákóczi la 2-a. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Poste kolĥozo formiĝis. La komunumo iĝis grandvilaĝo en 1970, urbo en 2009.
Famuloj
En Vaja naskiĝis komponisto István Vántus.
Duobla antaŭdestinismo
Duobla antaŭdestinismo estas la ideo, ke ne nur Dio elektis kelkajn savotojn, sed ankaŭ, ke li kreis kelkajn nesavotojn.
Kelkaj modernaj kalvinistoj respondas al la etika dilemo de la duobla antaŭdestinismo klarigante, ke la aktiva antaŭdestinismo fare de Dio estas nur por la elektitoj. Dio havigas gracon al la elektitoj pro savemo, sed por la nesavotoj Dio retiras la savigan gracon. Kalvinistoj instruas, ke Dio restas ĝuste kreante personojn kiujn li antaŭdestinas al nesavo ĉar kvankam Dio unuflanke laboras en la elekto produktante regeneradon, Dio ne aktive pelas la nesavotojn al la peko. La duobla antaŭdestinismo ne estas la rigardo de ajna el la reformaciitaj eklezioj, kiuj parolas pri Dio preteraprobanta pli ol aktive malaprobanta la nesavotojn.
Henriko la 1-a (Portugalio)
Henriko la 1-a de Portugalio, surnomata la Pia, kaj ankaŭ nomata Henriko la kardinalo (n. en Lisbono, la 31-an de januaro 1512 - m. en Almeirim, la 31-an de januaro 1580), regento (1557 - 1568) kaj poste reĝo de Portugalio inter 1578 kaj 1580.
Henriko estis filo de Emanuelo la 1-a la Bonŝanca kaj de la infantino Maria de Aragono kaj Kastilio kaj la pli juna frato la reĝo Johano la 3-a la Pia kaj, kial malgranda filo, li ne esperis atingi la portugalan tronon. Kiam juna, Henriko eniris la religian vivon por stimuli la rilatojn inter Portugalio kaj la Katolika Eklezio, en tiu tempo tiuj rilatoj estis sub la kontrolo de Hispanio. Li rapide ascendis inter la eklezia hierarkio, li fariĝis ĉefepiskopo de Brago, Evoro kaj Lisbono, kaj Granda Inkvizitoro antaŭ fariĝi kardinalo. Henriko decidis venigi la jezuitojn en Portugalion kaj uzi ilin por la kolonia imperio.
Li agis kiel nevo-regento de Sebastiano la 1-a kaj sukcedis lin kiel reĝo la 28-an de aŭgusto 1578 post la malapero de Sebastiano en la batalo de Alkazarkiviro. Henriko intencis rezigni la eklezian okupon kun la celo trovi edzinon kaj sekurigi la daŭrigadon de la dinastio, sed la papo Gregorio la 13-a, aliancita de la Habsburgoj, ne akceptis la rezignon.
Sensukceda morto
La reĝo-kardinalo forpasis antaŭ la elekto de sukceda reĝo far la Konsilio pri Regentado. Je lia forpaso ekiĝis la sukceda krizo en kiu pluraj pretendantoj intencis validigi siajn rajtojn al la portugala trono. Unu el la ĉefaj pretendantoj estis la hispana reĝo Filipo la 2-a kiu, en junio de 1580, sendis al la duko de Alba por la reklamado de la portugala trono perforte. Lisbono rapide estis venkata kaj Filipo estis elektata reĝo kun la kondiĉo ke Portugalio kaj ĝiaj transmaraj teritorioj ne fariĝos hispanaj provincoj
Bardello
Bardello estas komunumo de Italio.
Umbrisolo
Umbrisolo estas unu el la 30 grundotipoj laŭ la FAOsistemo de grundklasifikado. Umbrisoloj estas kakterizitaj per riĉa enhavo de organika materialo en la plej supera tavolo. Tiu ĉi tipo de grundo superregas en nordokcidenta Hispanio, en partoj de nordokcidenta Usono kaj partoj de la Andoj. Ekzistas proksimume 1,000,000km^2 da umbrisola grundo en la mondo, kiu do estas la 24-a en la vico laŭ ofteco inter la 30 grundospecoj kiujn FAO en 1998 klasifikis per la World Reference Base for Soil Resources (Tutmonda komparobazo por grundresursoj).
Arja Alho
Arja Inkeri ALHO (n. 21-a de marto 1954 en Hartola) estas finna ekzamenanto kaj libera verkisto kaj politikisto. Alho estis parlamentano de Socialdemokratia Partio de Finnlando en 1983–2007. Ŝi estis ministro en 1995–1997.
-403
En la jaro 403 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Pleudaniel
(jen france, bretone Planiel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
André-Pierre Gignac
''' - prononco franclingva laŭ sistemo IFA ' estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Martigues, do nun estas -jara.
Norbert-László Moşu
Norbert-László MOȘU [moŝu] rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Margita la 18-an de novembro 1987.
André-Pierre Gignac
Ekde la jaro 2009 kaj 2016 li estis membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "10".
Tellef Davidson
EdE-D
Norbert-László Moşu
Kariero
Norbert-László Moşu diplomitiĝis en 2009 en Arta Universitato de Târgu Mureș. Li estas aktoro de Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni.
Tellef Davidson
Tellef DAVIDSON (naskiĝis 1848, mortis la 3-an de oktobro 1921), norvego, distrikta lernejestro. Vojaĝinta sekr. de IOGT. Elokventa oratoro, kiu multe kaj lerte propagandis per paroladoj kaj per bontemplana gazetaro. E-isto de 1905. Ellaboris elementan korespondan kurson 1906 kaj fondis koresp. klubon 1907 kun sekcioj en 8 urboj. Verkis N-E vortareton, l907.
Gisejo Heinrichshütte (Wurzbach)
La Gisejo Heinrichshütte (germane: Technisches Schaudenkmal Gießerei Heinrichshütte) troviĝas en Wurzbach, Leutenberger Straße nr 44.
Historio
El la granda nombro da ferfabrikoj en la ferregiono de la norda Frankonia Arbaro restis nur Heinrichshütte proksime de Wurzbach. Ĝi konstruitis en 1729 kiel dratfabriko. Post brulo ĝi nove konstruitis en 1836 kaj ekde tiam funkciis kiel fergisejo. Krom la fabrikaj ejoj (kun altforno, per akvoforta movita blovaparato, gisada halo kun gruo) ekzistas ankaŭ du loĝejoj por la laboristaro, la domo de la uzinestro kaj gastejo. Ĉiuj konstruaĵoj bonege konservitis, ĉar fabriko funkciis ĝis 1981. En la jaro 1982 ĝi deklaritis monumento teknika. En la 1-a de majo 1983 ĝi inaŭguritis kiel muzeo per solena gapgisado.
Kolektoj
Gapgisadoj okazantaj ĉiun semajnon igis la muzeon unika en tuta Germanlando. En la elmontra salonego videblas ekspozicio kun belegaj malnovaj fornetoj, kamenpletoj, forĝeja ateliero, malnovaj bor-, tir- kaj trenmaŝinoj; krome admireblas granda akvorado 260 jarojn aĝa. En alia salonego staras varmaermotoroj funkciantaj. Kulmino porvizitanta estas ĉiam denove la startigo de vapormaŝino el Unterwellenborn kun ĝiaj 15.000 ĉevalpovoj.
Saint-Martin-de-Varreville
Saint-Martin-de-Varreville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Varrevillais.
Eichkögl
Eichkögl estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Lucien Decourt
Lucien DECOURT [dökur'] (naskiĝis la en Mâcon; mortis la  apud Parizo) estis franca esperantisto.
Esperantistigita de Carlo Bourlet, kiam li estis profesoro en la militista kolegio en La Flèche, li havis la ideon krei Federaciojn kaj organizis ilin. La unuaj estis fonditaj en 1907-08. Dek ekzistis en 1910.
Liancourt-Rokoj
La Liancourt-rokoj estas grupo de disputitaj insuletoj en la maro de Japanio. La Liancourt-rokoj estas postulitaj de ambaŭ Sud-Koreio kaj Japanio[1]. Ili nomiĝas respektive Dokdo (독도, 獨島 [tokto])  aŭ Takeshima (竹島 [takeŝima]). La nomo "Liancourt-rokoj" - kiel kompromiso inter la nomkvereloj - devenas de la franca balenĉasada ŝipo Liancourt, kiu unue mapigis la insuletojn en 1849. La insuloj estas de-fako kontrolitaj de Sud-Koreio.
Koreia sinteno
Suda Koreio aktuale okupas la esence neloĝatajn insulojn ekde 1952, kiu daŭre estigas oficialajn protestojn en Japanio. Koreioj propagandas, ke la insularo apartenu al Koreio, kantante "독도는 우리땅" (Doktoneun urittang, "Dokto estas nia teritorio") sed rifuzas la proponon de Japanio, ke la du registaroj diskutu ĉe Internacia Kortumo en Hago.
Japania sinteno
Takeshima estas japana nomo por tiu grupo da insuletoj, kiuj troviĝas nordokcidento de la Okinoshima (insularo Oki) de Japanio, kaj konsistas el Otokojima, Onnajima kaj aliaj insuletoj. Ekde 1948 Suda Koreio kontraŭleĝe regas ĝin, kiu administre apartenas al Okinoshoma, Okinoshima-cho, Shimane (provinco).
Orienta fago
La orienta fago (Fagus orientalis) estas decidua arbospecio el la familio de fagacoj. Ĝia natura arealo etendiĝas ekde nordokcidenta Turkujo oriente ĝis Kaŭkazo kaj Elborz-Montaro en Irano. Ĝi estas limigita al montarbaroj, je altitudo de 500 - 2 100 m. Ĝi estas granda arbo, kapabla de atingi altecojn ĝis 45 m kaj trunkodiametrojn de 3 m, kvankam kun tipaj alteco de 25-35 m kaj trunkodiametro ĝis 1,5 m. Tiu palearktisa specio tre parencas al la eŭropa fago (F. sylvatica), miksiĝas kaj hibriĝas kun ĝi en Balkana duoninsulo kaj nordokcidenta Turkujo; tiuj hibridaj arboj nomiĝas Fagus x taurica.
La folioj estas alternantaj, simplaj kaj glatrandaj aŭ iomete krenelaj, 7-15 cm longaj kaj 5-9 cm larĝaj, kun 7-13 nervuroj je ambaŭ flankoj de la folio (6-7 nervuroj ĉe Fagus sylvatica). La burĝonoj estas longaj, sveltaj, 15-30 mm longaj kaj 2-3 mm dikaj, sed pli dikaj (ĝis 4-5 mm) kie la burĝonaj enhavas florajn burĝonojn. La floroj estas etaj amentoj kiuj printempe aperas nelonge post la folioj. La semoj estas etaj triangulaj nuksoj, 15-20 mm longaj kaj 7-10 mm larĝaj je la bazo; estas du semoj en ĉiu kupulo. La fruktoj maturiĝas aŭtune 5-6 monatj post polenado; la kupulo diferencas de tiu de eŭropa fago pri havante platigitajn, iomete foliecajn alpendaĵojn je la bazo (maldikaj, molaj pikaĵoj ĉe eŭropa fago).
(17271) 2000 LL2
(17271) 2000 LL2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
James Francis Edward Stuart
Li estis publike proklamita kiel la legitima heredanto de la angla kaj skota tronoj fare de Ludoviko la 14-a de Francio.
Li edziĝis al la pola princino Maria Klementina Sobieska. El tiu geedzeco naskiĝis la du pretendantoj Stuarto al la trono de Anglio, Skotlando kaj Irlando, nome Karlo Eduardo Stuarto (1720–1788) kaj Henriko Benedikto Stuarto (1725–1807), ambaŭ sen sukcedontoj, pro kio, la supozitaj rajtoj al la trono, pasis al la Dinastio de Savojo.
Verda fazano
La Verda fazano, Phasianus versicolor, konata ankaŭ kiel Japana fazano, estas birdo de la familio de Fazanedoj kaj de ties plej tipa genro nome Phasianus. Kelkaj fakuloj konsideras la Verdan fazanon kiel subspecio de la Komuna fazano, ĉefe ĉar ĝi estas tre simila al kelkaj el la mutacioj (nome la melanismaj variantoj) de la Komuna fazano (Phasianus colchicus).
Aspekto
Ĝi estas birdo de malaltaj teroj. Proksime rilata al la Komuna fazano, la virbirdo distingeblas pro sia malhelverda plumaro en brusto (kun iom da makuleco en suba parto) kaj dorso kaj pugo (multe nuanca al oliveca aŭ bluecgriza). La masklo havas malhelverdan kronon, bluan gorĝon, irizecan purpurviolan kolon, ruĝan nudan vizaĝan haŭtaĵon (ŝvela kaj pligrandiĝanta por reprodukta sezono) kaj purpurverdan voston, kies vostoplumoj estas malhelolivecaj kun larĝaj, nigraj strioj kaj rozkolorecaj bordoj; skapularoj estas striecaj nigre kaj sablokolore kun bruna bordo kaj verda pinto; la flugilkovriloj estas helgrizaj nuance al bluverda, kun plej granda parto tre markata brune; flugilplumoj estas kiel ĉe aliaj Veraj fazanoj; subaj partoj estas malhelverdaj iom nuance al blua aŭ purpua. Temas pri malgranda fazano: flugilo: 215-243 mm; vosto: 270-425 mm; tarso: 64-78 mm; bekosupro: 29-38 mm.
La ino estas pli malgranda ol la masklo, kaj havas sablokoloran brunecan plumaron kun malhelaj punktoj, plie ol ĉe la ino de colchicus; la malhela parto de la plumoj de la dorso estas nigra kaj etendas ĝis mallarĝa, palbruna bordo, kaj havas verdan nuancon ĉe la pinto; la subaj partoj estas pli makulecaj ol ĉe iu ajn alia formo de Veraj fazanoj. Flugilo: 195-220 mm; vosto 207-275 mm; tarso: 55-64; bekobordo: 25-33 mm.
Subspecioj kaj hibridoj
Estas tri agnoskitaj subspecioj nome: la nomiga Suda verda fazano (P. versicolor versicolor), la Pacifika verda fazano (P. v. tamensis), kaj la Norda verda fazano (P. v. robustipes). La tri subspecioj varias iomete: versicolor estas la plej malhela; tanensis estas pli hela ol versicolor, kun pli da blua kaj purpura en ĝenerala plumaro; robustipes estas pli hela ol la aliaj du, la krono havas pli da bronzokoloro kaj same ĝenerale. La inoj estas ĉiuj tre similaj, sed sekvas la tendencon de la maskloj: pli malhelaj sude al pli helaj norde.
La melanismaj formoj de Phasianus colchicus estas ĝenerale pli malhelaj, la flugilkovriloj malhelolivecaj, ne bluecgrizaj kiel ĉe versicolor. Hibridoj inter versicolor kaj colchicus okazas en kaptiveco kaj en naturo ambaŭ specioj estis enmetitaj en apudaj teritorioj. La hibridoj varias laŭ plumaro, sed estas tre diferencaj el mutacioj.
Habitato
Indiĝena kaj endemia de Japana insularo, la Verda fazano estas la nacia birdo de Japanio. Tiu specio estas komuna kaj disvastigata tra ties indiĝena teritorio. Ĝi oftas ĉe farmoj kaj ofte videblas proksime de homaj setlejoj. La preferata habitato estas nedensaj arbaraj areoj ĉe kultivataj teroj kaj herbejoj. La Verda fazano estas ankoraŭ komuna en Japanio kaj estas la plej populara ĉasbirdo en tiu lando. Leĝoj malpermesas liberigon de Phasianus colchicus en plej parto de areoj de Japanio. La Verda fazano rare kontaktas kun la alia japana endemia fazano, nome la Kuprofazano, sed estis kelkaj informoj pri hibridoj en naturo.
Ĝi estis enmetita ankaŭ en Havajo kaj en Usono kiel ĉasbirdo. La populacio de Havajo stabilas, sed kunhavas habitaton kaj teritorion kun Phasianus colchicus. Populacioj de okcidenta Eŭropo eble reproduktiĝis kun Phasianus colchicus kaj ne ekzistas plu puraj versicolor tie. Tiu specio kruciĝis kun Phasianus colchicus en kelkaj ĉasfarmoj de Nordameriko kaj estis liberigitaj, sed malprobablas ke estas iu ajn pura versicolor en naturo tie.
Fagiano Okayama, klubo de futbalo, kun sidejo en Okajamo, Gubernio Okajama, havas emblemon bazita sur la Verda fazano.
Beaumotte-lès-Pin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Konrad Rupff
Conrad Rupsch aŭ Konrad Rupff (ĉirkaŭ 1475-1530, (floris en 1520-aj jaroj) estis germana komponisto. Li estis kapelmajstro de Frederiko la Saĝa kaj poste kunlaboris kun Johann Walter kaj Marteno Lutero por la muziko de la Deutsche Messe (Germana Meso).
(16800) 1997 JQ16
(16800) 1997 JQ16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 2311
NGC 2311 (alia indiko — OCL 553) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ferenc Hiry
HIRY Ferenc (hiri) estis hungara hungara pedagogo, verkisto naskita en Ilosva la 2-an de novembro 1798 kaj mortinta en Zilah la 5-an de decembro 1876.
Biografio
Ferenc Hiry post la fino de la reformita altlernejo de Koloĵvaro studis en Germanio, Svislando kaj Francio. En 1829 li iĝis la instruisto-direktoro de la reformita altlernejo de Zilah. Li partoprenis en la reformmovadoj de departemento Közép-Szolnok. Li ĉesis la instruadon en latina lingvo kaj prelegis ĉiujn studobjektojn en hungara lingvo. Je la eksplodo de la liberecbatalo en 1848 li sendis siajn lernantojn por esti honvedoj. Li povis instrui denove nur post 1856. Li verkis krom artikoloj poemojn kaj tradukis plurajn teatraĵojn hungaren. Li faris multe por fruktokultivado en Szilágyság.
Anthony Martial
''' - prononco franclingva de la familia nomo laŭ sistemo IFA ' estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Massy, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2015 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "11".
Johann Parler la pli juna
Johann Parler la pli juna (naskiĝinta supozeble en 1359 je Prago; mortinta en 1405 aŭ 1406), estis grava arĥitekto kaj konstruestro el la germana familio Parler.
Li estis filo de la germana konstruestro Peter Parler. Post la morto de sia patro li kelkajn jarojn direktis la konstrulaborojn ĉe la katedralo Sankta Vito en Prago. Al liaj plej famaj verkoj apartenas la katedralo Sankta Barbara en Kutná Hora, kies unua arĥitekto li estis: la katedralo nun estas registrita kiel monda heredaĵo de Unesko.
Tibeta serino
La Tibeta serino (Serinus thibetanus), iam foje konsiderata siskino de la genro Carduelis, estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ĝi troviĝas ĉirkaŭ Himalajo nome en Butano, sudokcidenta Ĉinio, norda Barato, norda Birmo kaj Nepalo. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Temas pri olivflaveca serino kun flavecaj subaj partoj, oliveca dorso strieca kaj pli malhelaj flugiloj kaj vosto iom forkoforma. En la kapo estas iom flavecaj superokula strio kaj subokula makulo, dum estas pli olivecgrizaj krono kaj orelareo. La ino estas pli strieca ol la masklo.
Insuloj de Irlando
Jen listo de la insuloj de Irlando. {| class="wikitable" ! esperanta nomo ! irlanda nomo ! angla nomo ! rimarkoj !bildo
-421
En la jaro 421 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Romia Grekio
Frua Romia Historio
La Greka duoninsulo unufoje venis sub regado de la Roma Respubliko en 146 a.K. post la Batalo de Korinto kiam Makedonio iĝis Romia provinco, dum suda Grekio venis sub la kontrolo de la prefekto de Makedonio. Tamen, kelkaj grekaj urbo-ŝtatoj sukcesis reteni partan sendependon kaj eviti impostotrudon. La regno de Pergamo estis dekomence aldonita al tiu teritorio en 133 a.K. kiam la reĝo Atalo la 3-a lasis siajn teritoriojn al la Romia popolo en sia testamento. Tamen, la Romianoj estis malrapidaj certigi sian plendon kaj Aristoniko kondukis al la ribelo kun la helpo de Blosio. Tiu situacio finiĝis en 129 a.K., kiam Pergamo estis dividita inter Romo, Ponto, kaj Kapadokio.
Ateno kaj aliaj grekaj urboj ribeliĝis en 88 a.K., kaj la ribelo estis venkita de la romia generalo Sulla. La romiaj enlandaj militoj detruis la landon eĉ plie, ĝis Augustus organizis la duoninsulon kiel la provinco de Aĥea en 27 a.K.
Grekio, dekomence ekonomie ruinigita, ekstaris ekonomie post la militoj. La grekaj urboj de Malgranda Azio rekuperiĝis pli rapide dekomence ol la urboj en la greka duoninsulo, kiuj estis tre forte damaĝitaj de la fortoj de Sulla. La Romianoj tamen ege investis, kaj rekonstruis tiujn urbojn. Korinto iĝis la ĉefurbo de la nova provinco Aĥea, dum Ateno prosperis kiel tradicia centro de filozofio kaj lernado.
Frua Romia Imperio
La vivo en Grekio pluis sub la Romia Imperio multe same kiel ĝi estis irinta antaŭe. Fakte la romia kulturo estis tre influita de la Grekoj; kiel Horacio diris, Graecia capta ferum victorem cepit ("La kaptita Grekio kaptis sian krudan konkerinton"). La eposoj de Homero inspiris la Eneado de Vergilio, kaj aŭtoroj kiaj Seneko la Juna verkis uzante grekajn stilojn. Kvankam kelkaj romiaj nobeloj regardis la grekojn kiel banalaj kaj malprogresaj, multaj aliaj brakumis la Grekajn literaturon kaj filozofion. La Greka lingvo iĝis preferata de la edukitoj kaj de la elito en Romo, kiel ekzemple Skipio Afrika, kiu klopodis studi filozofion kaj rigardis la grekajn kulturon kaj sciencon kiel sekvenda ekzemplo.
Simile, plej romiaj imperiestroj montris admiron por grekaj aferoj. La Romia Imperiestro Nerono vizitis Grekion en la jaro 66 n.e., kaj partoprenis en la Olimpikaj Ludoj, spite la regulojn kontraŭ negrekaj partoprenantaroj. Li estis honorita per venko ĉe ĉiu konkurenco, kaj en la venonta jaro li proklamis la liberon de la grekoj ĉe la Istmaj Ludoj en Korinto, ĝuste same kiel faris Flaminino ĉirkaŭ 200 jarojn antaŭe. Hadriano estis partikulare klinema al la Grekoj; antaŭ iĝis imperiestro li estis servanta kiel eponima arkonto de Ateno. Li ankaŭ konstruis tie sian Arkon de Hadriano.
Multaj temploj kaj publikaj konstruaĵoj estis konstruitaj en Grekio fare de imperiestroj kaj riĉaj romiaj nobeloj, ĉefe en Ateno. Julio Cezaro ekkonstruigis la Romian agoron en Ateno, kaj ĝi estis finigita de Augustus. La ĉefa enirpordo, Pordego de Atena Arĥegetis, estis dediĉita al la patrona diino de Ateno, nome Atena. La Agrip-Odeono estis konstruigita en la centro de la ĵus konstruita Romia Agoro fare de Marcus Vipsanius Agrippa. La Turo de la Ventoj estis konstruigita de Androniko de Cirros en 50 a.K., kvankam ĝi povus esti de antaŭ la tuta romia sekcio de Ateno. La imperiestro Hadriano estis grekiema kaj arda admiranto de Grekio kaj, rigardante sin kiel heredanto de Periklo, faris multajn kontribuojn al Ateno. Li konstruis la Bibliotekon de Hadriano en la urbo, same kiel kompletigis la konstruadon de la Templo de Olimpia Zeŭso, ĉirkaŭ 638 jarojn post ties konstruo estis startita de la tiranoj de Ateno, sed ĉesita pro la kredo ke tiu konstruaĵo je tia skalo estus montro de hibris. La atenanoj konstruis la Arkon de Hadriano por honori la imperiestron Hadriano. La flanko de tiu arko antaŭ la Atena agoro kaj la Akropolo havis surskribon aserte "Tiu estas Ateno, la antikva urbo de Tezeo." La flanko antaŭ la Romia agoro kaj la nova urbo havis surskribon aserte "Tiu estass la urbo de Hadriano, kaj ne de Tezeo." Adrianou (Hadriana Strato) ekzistas ĝisnune, kiu kondukas el la arko al la Romia agoro.
La Pax Romana (Romia Paco) estis la plej longa periodo de paco en la greka historio, kaj Grekio iĝis ĉefa vojkruciĝo por mara komerco inter Romo kaj la grekparolanta orienta duono de la imperio. La greka lingvo urilis kiel lingvafrankao en la Oriento kaj eĉ en Italio, kaj multaj grekaj intelektuloj kiaj Galeno faris plej el siaj verkoj en Romo.
Dum tiu tempo, Grekio kaj multo de la cetero de la Romia oriento venis sub la influo de la komenca kristanismo. La apostolo Paŭlo de Tarso predikis en Filipio, Korinto kaj Ateno, kaj Grekio tuj iĝis unu el la plej tre kristanigitaj areoj de la imperio.
Malfrua Romia Imperio
Dum la 2a kaj 3a jarcentoj, Grekio estis dividita en provincoj kiaj Aĥea, Makedonio, Epiro, Trakio kaj Sparto. Dum la regado de Diokleciano fine de la 3a jarcento, Moesia estis organizita kiel diocezo, kaj estis regata de Kajo Galerio. Sub Konstantino (kiu jam iĝis kristano mem) Hellas (Grekio) estis parto de prefekturoj Makedonio kaj Trakio. Teodozo dividis la prefekturon Makedonio en la provincoj Kreto, Aĥea, Tesalio, Malnova Epiro, Nova Epiro, kaj Makedonio. La Egeaj insuloj formis la provincon Insulae (insuloj) en la prefekturo Asiana.
Heterotrofo
Je biologio, heterotrofo, aŭ alinutreco, estas la vivmaniero de tiuj organismoj, kiuj uzas la energiotransformon de aliaj organismoj. Tiaj organismoj nomiĝas heterotrofuloj aŭ alinutruloj. La vorto "heterotrofa" venas el la greka lingvo kaj signifas laŭvorte: sin nutranta el aliaj (eteros - fremda, aliulo; trophe - nutrado).
Romia Grekio
Malfrua Romia Imperio
Grekio suferis invadojn el Heruloj, Gotoj, kaj Vandaloj dum la regado de Romulus Augustulus. Stiliko, kiu agadis kiel regento por Arkadio, senloĝigis Tesalion kiam la Visigotoj invadis fine de la 4a jarcento. La ĉambelano de Arkadio nome Eŭtropio permesis al Alariko eniri en Grekion, kaj fakte li rabadis Atenon, Korinton kaj la Peloponezon. Stiliko eventuale forigis lin ĉirkaŭ 397 kaj Alariko fariĝis magister militum (militestro) en Iliriko. Eventuale, Alariko kaj la Gotoj migris al Italio, rabadis Romon en 410, kaj konstruis la Visigotan Regnon en Iberion, kio daŭris ĝis 711 pro la alveno de la Araboj.
Heterotrofo
Ĉiuj animaloj kaj fungoj estas heterotrofuloj; tiuj uzas, por sia korpokonstruo, la materialojn konstruitajn far aliaj organismoj. La foruzo de la nutraĵo (digestado) okazas ĉe animaloj enkorpe, ĉe fungoj ekstere.
La plimulto de plantoj estas aŭtotrofuloj, kiuj uzas por kombini organikajn molekulojn nur la sunlumon, karbonan dioksidon, akvon, kaj neorganikajn mineralojn.
Romia Grekio
Malfrua Romia Imperio
Grekio restis parto de la relative unuigita orienta duono de la imperio, kiu eventuale ixgis la centro de la restanta Romia Imperio, la Orienta Romio aŭ Bizanca Imperio. Male al eksmodaj rigardoj al la malfrua Antikveco, la Greka Duoninsulo estis plej verŝajne unu el la plej prosperaj regionoj de la Romia Imperio. Plej antikvaj scenaroj de malriĉo, senloĝigo, barbareca detruo kaj civitana dekadenco estis reviziita je la lumo de ĵusaj arkeologiaj malkovroj. Fakte la polis, kiel institucio, ŝajne restis prospera ĝis almenaŭ la sesa jarcento. Samtempaj tekstoj kiaj la Sindekmos de Hieroklo asertas ke la malfru-antikva Grekio estis tre urbanizita kaj enhavis proksimume 80 urbojn. Tiu rigardo de ekstrema prospero estas amplekse akceptita nuntempe, kaj oni supozas ke inter la 4a kaj la 7a jarcentoj, Grekio povis esti unu el la plej ekonomie aktivaj regionoj en la orienta Mediteraneo.
Endre Hlatky
HLATKY Endre (hlatki) estis hungara radiodirektoro, presestro, redaktoro naskita en Nadjvarado la 4-an de julio 1895 kaj mortinta en Romo la 11-an de julio 1957.
Biografio
Endre Hlatky havigis doktoradon pri ŝtatscienco en la Universitato de Budapeŝto (1917); li iĝis presreferanto de la registaro de Segedo (1919). Li laboris en la ministerio pri eksteraj aferoj, poste en la pressekcio de la Konsilantaro de ministroprezidanteco. En jaroj 1928–31 li estis persona sekretario de István Bethlen, en jaroj 1931–32 li estis dum la registaro de grafo Gyula Károlyi gvidanto de la pressekcio, en jaroj 1933–40 li estis programdirektoro de l Hungara Radio. Li anoncis la legadon de la proklamacion de Horthy en radio (la 15-an de oktobro 1944). Je la fino de la 1944 li loksidiĝis en Italio.
San Pedro Huamelula
San Pedro Huamelula estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Huamelula. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 307.
Geografio
San Pedro Huamelula apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8834 loĝantojn. El tiuj estis 4371 viroj kaj 4463 virinoj. La komunumo havas surfacon de 505,23 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 80 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 849 indiĝenoj. El tiuj 728 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 728 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Fehring
Fehring estas komunumo de Aŭstrio, kiu ekde 1962 havas urbajn rajtojn. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Komence de 2015 la antaŭa urbo Fehring unuiĝis kun la apudaj komunumoj Hatzendorf, Hohenbrugg-Weinberg, Johnsdorf-Brunn kaj Pertlstein al nova administra unuo, kiu daŭre havas la urbonomon Fehring. Fine de en la komunumo vivis.
Fajrkapa paruo
La Fajrkapa paruo (Cephalopyrus flammiceps) estas specio de birdo de la familio de Remizedoj. Tiu specio estis iam konsiderata membro de la genro kaj familio de Regoledoj, sed ĝi estas nuntempe traktita kia membro de la remizedoj, kvankam tio estas foje ankoraŭ pridisputata. Ĝi estas monotipa ene de la genro Cephalopyrus. La plej rimarkinda eco estas la ruĝaj markoj de frunto kaj gorĝo ene de flava kaj iom verdeca fono kio aspektas kvazaŭ fajro kaj de tie devenas la nomo en Esperanto Fajrkapa, sed ankaŭ ambaŭ el la partoj de la scienca nomo ĉar Cephalopyrus signifas en la greka “kapo” kaj “fajro” kaj flammiceps en la latina “flamo” kaj “kapo”.