cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ISO 3166-2:GM
ISO 3166-2:GM estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Gambion. La kodojn havas la kvin regionoj kaj unu urbo. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>GM</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Gambio. La dua parto estas unu litero.
(12283) 1991 EC
(12283) 1991 EC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Deiva Marina
Deiva Marina estas komunumo de Italio.
Artikulacio (muziko)
La muzika artikulacio priskribas, kiel oni frazigas plurajn sinsekvajn tonojn. La artikulacio ekestas, depende de la instrumento, per diferencaj maniero eksonigi tonon: je klavarinstrumentoj ĝi fariĝas per la klavofrapo, je arĉinstrumentoj per la arĉomovo kaj je blovinstrumentoj per la komencado de la aerfluo kaj la langopuŝo.
La kvalito de la artikulacio povas diferenci ekde forta, mallonga stakato ĝis mola portato eblas ĉiuj intergradoj. Legato verdire estas la foresto de artikulacio, je ĉi tiu oni ŝanĝas la prenon sen denove ekarĉi aŭ ekpuŝi. Je klavariloj oni povas, same kiel je ĉiuj frapinstrumentoj, post la klavofrapo ne lu influi la tonon, kaj jen pro kio oni povas nur imiti la legatoludadon nur per konvenaj frapmanieroj.
Ekzemploj por artikulaciaj signoj en nototekstoj
La artikulacio estas je multaj komponaĵoj ne ekzakte notita kaj tial ofte estas tasko de interpretoj, adekvate artikuli. En la praktikoj de ĵazo kaj dancmuziko la artikulaciaj signoj streko kaj punkto i.a. indikas la rilaton al la svingeca (ternara) aŭ rokeca (binara) ritmo.
(19412) 1998 FC24
(19412) 1998 FC24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Paulo Jamelli
Paulo Jamelli (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1996 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Kisarazu
Kisarazu (japane 木更津市 [kisarazu-ŝi]) estas urbo en Gubernio Ĉiba, Japanio. Ĝi situas sudoriente de Tokio kaj sude de Iĉihara sur la duoninsulo Boso ĉe la Golfo de Tokio - ĉio-ĉi situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Komence de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn.
Herbert Staude
Herbert STAUDE (naskiĝinta la en Schmölln, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis germana kemiisto (fotokemio, fizika kemio, elektrokemio).
Trejniĝi kaj restado en Usono
Staude studis matematikon, fizikon kaj kemion ĉe la Universitato de Lepsiko kie li doktoriĝis en 1925 en la instituto de Max Le Blanc ĉe Fritz Weigert pri fotokemio (disertacitemo jenas: Monochromatische Universalfilter und ihre Anwendung). Poste Staude estis ĝis 1926 asistanto ĉe Weigert kaj poste ĝis 1931 privata asistanto de Le Blanc. Tiutempe li ege interesiĝis pri termodinamikaj esplordemandoj. Sekvis restado en Usono kie li deĵoris kiel industrimekanikisto por A. O. Smith Steel Corporation en Milwaukee. Pro dungitarŝparo li jam en 1932 perdis la postenon kio kaŭzis revenon lian patrujen.
1930aj jaroj ĝis la fino de la milito
Unue Staude denove estis helpisto ĉe Fritz Weigert kiu maldungitis jam en 1933 estante judo. Kvankam Staude ricevis vokon de Wheaten College en Illinois, li restis en Germanujo irante en majo 1933 al profesoro Robert Luther ĉe la Fotografian Instituton de Dresdeno. Luther ja estis unu antaŭulo de Weigert en la fotokemia sekcio de la Fizika-kemia Instituto de Lepsiko. Dresdene Staude okupiĝis antaŭ ĉio pri fotometrajn kaj sensitometrajn mezuradojn kaj aliaj temoj fotokemiaj kaj fotografiaj. Malgraŭ la aliĝo al la Nacisocialisma Ligo Instruista (NS-Lehrerbund) li pli kaj pli problemojn havis ankaŭ pro malvolo aliĝi al NSDAP kaj Sturmabteilung. Tiel li iĝis en 1936 scienca kunlaboranto de la firmao Siemens und Halske antaŭ labori ĉe la filmfabriko Zeiss Ikon. De tiam Staude estis membro ĉe la teknikista organizaĵo NS-Bund Deutscher Technik. Peradhelpe de Max Volmer li habilitiĝis en 1939 en Berlino (la titolo de la skribitaĵo estis: Beitrag zur Kenntnis des Entwicklungsvorganges. Die Rolle der Oxydationsprodukte), sed ricevis ne antaŭ 1943 docentpermeson pri fizika kemio ĉe la Fizika-kemia Instituto de la Teknika Altlernejo Berlin-Charlottenburg sub Volmer. Tiu ĉi instituto translokitis pro la milito al Sĉmölln kaj sekve Staude troviĝis je la militofino en Turingujo.
Post 1945
Post la liberiĝo de Schmölln danke al la Usona Armeo Staude iĝis urbestro. Post la eko de la sovetia okupado en la 1.7.1945 Staude ekspolitikistis kaj instruis en lernejo loka matematikon kaj kemion. Paralele li transprenis provizore posteŭlante Luther la gvidadon de la instituto pri scienca fotografio en Dresdeno. En 1946 rekomenciĝis la kontaktoj al la lepsika instituto pri fizika kemio. Gravis por la voko de Staude tien Karl Friedrich Bonhoeffer, kiu preparis la iradon al Berlino. Sekve iĝis eksterorda profesoro Staude je la komenco de la jaro 1947a. Krome li unue provizore ekestris la instituton pri fizika kemio; ĝi reekfloris sub li. En 1949 Staude vokiĝis je profesoreco pri fizika kemio kaj ekde 1951 li iestis dekano de la matematika-naturscienca fakultato.
Fuĝo en la liberan parton de Germanujo
Je la fino de la 1950aj jaroj Staude spertis esplordemandon post kiam supera asistanto lia sukcese fuĝis el GDR uesten. Celo tiam estis ekdungi Staude kiel denunciston por eventualaj aliaj fuĝemuloj. Vojaĝon deĵoran al Aŭstrio li uzis por ne plu reiri al komunisma GDR. Tiu ĉi paŝo fare de multaj universitatanoj de Lepsiko tre malaprobitis, certe pro ke la veraj kaŭzoj nekonataj estis al ili. Rapide Staude reŭniversitatanis okcidente. Unue li estis (ekde 1959) honorarprofesoro en Frankfurto ĉe Majno. En 9164 li iĝis orda profesoro pri fizika kemio. Stude tre okupiĝis pri rivelado sed ankaŭ pri la pasivigo de metaloj, termodifizo, miksaĵaj varmoj, kinetiko de la alsorbo ĉe elektrodoj.
Kaposvár
Kaposvár [kapoŝvAr], germane Kaposch estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy kies departementejo estas kun departementrajto, en Distrikto Kaposvár, kies administra centro ĝi estas. Kaposvár estas ankaŭ sidloko de diocezo. Kapos estas rojo en la regiono, vár signifas: fortikaĵo.
Ringoj de Saturno
La ringoj de Saturno estas plej brilaj kaj videblaj planedaj ringoj de la sunsistemo.
Kaposvár
Geografio
Kaposvár situas en valo de Kapos, laŭ ĉefvojo Dunaföldvár-Nagykanizsa, laŭ fervojo Budapeŝto-Dombóvár-Zagrebo. Budapeŝto etendiĝas 186 km.
Ringoj de Saturno
Ili konsistiĝas el multenombraj eroj da glacio kaj da polvo, kies grando varias de la mikrometro ĝis kelkaj metroj, kiuj formas diskon de 400,000 kilometroj da diametro, kun tre malgranda dikeco (kelkaj dekoj da metroj) orbitante en la ebeno de la saturna ekvatoro. Formas ilin multenombraj samcentraj ringoj disigataj de malplenoj. Tiujn malplenoj, pli malpli larĝaj, naskas pro efiko de orbita resonanco kun la saturnaj lunoj
Kaposvár
Historio
Pli frue keltoj loĝis tie. La hungaroj konstruis terfortikaĵon, kiun en la 15-a j.c. trakonstruis el ŝtono. La turkoj tenis la fortikaĵon inter 1555-1686. Ekde 1558 la komunumo iĝis grandvilaĝo. En 1702 la aŭstroj detruis la fortikaĵon. La loko estis centro de bienego de familio Eszterházi kaj en la 18. jc. evoluis al departementa centro kaj en la dua duono de la 19-a jarcento, kiam oni konstruis la fervojlinion inter Budapeŝto kaj Zagrebo, ĝi iĝis grava trafika centro. En februaro 1919 oni tie establis la unuan agrikulturan kooperativon. En 1950 vilaĝo Kaposszentjakab, en 1973 Kaposfüred, Toponár kaj Töröcske aliĝis al la urbo. La urbo estas episkopejo ekde 1993, havas universitaton, teatron kaj kuracbanejon. En sporto la futbala, basketbala kaj volejbala teamoj estas elstaraj. Apud la urbo fiŝkaptista lago troviĝas.
Ringoj de Saturno
Ila albedo estas inter 0,2 al 0,6. Nudokule nevideblaj, ili estas observeblaj per binoklo. La itala astronomo Galilejo vidis ilin en 1610, sen kompreni iliajn naturon, kiu estis komprenita kaj klarigata de Christiaan Huygens en 1655.
Kaposvár
Esperanto
Vesperto, esperanta periodaĵo estas redaktata en la urbo. Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Ringoj de Saturno
Krom la brilaj ringoj en la saturna ekvatora ebeno, malbrila, malfacile videbla ringo sekvas la retrogradan orbiton de la luno Febo.
Malkovro
La itala astronomo Galilejo rimarkis ilin en 1610 sed kredis vidi « du grandajn lunojn tuŝantajn la planedon », « orelojn » aŭ « ansojn ».
En 1612 ĉi-tiuj malaperis kaj Galilejo sin demandis « ĉu Saturno voris siajn infanojn ». Ili reaperis en 1613, sed ilia formo ŝanĝis. Galileo ne plu komprenas.
En 1655, Christiaan Huygens, observinte Saturnon per pli bona lorno, estas la unua, kiu ekkomprenis ke la planedon ĉirkaŭas ringo. En 1659 li eldonigas sian verkon "Systema Saturnium" en kiu li kialigas la variantajn aspektojn de la saturna ringo.
En 1666 ankaŭ Robert Hooke observis la ringon kaj la ombrojn ĵetitajn sur ĝi.
En 1675, Giovanni Domenico Cassini malkovras, ke la ringo konsitiĝas el pluraj samcentraj disigataj ringoj, la plej granda disigo, larĝa de 4 500 kilometroj estos nomita « Malpleno de Cassini ».
En 1787, Pierre-Simon Laplace hipotezas, ke la ringo konsistiĝas el granda nombro da maldikaj solidaj ringoj. James Clerk Maxwell elmontras en 1859, ke solida ringo estus nestabila kaj frakasiĝus. Li sugestas, ke la ringoj komponiĝas el multenombraj partikloj, orbitantaj sendepende ĉirkaŭ Saturno. Lia teorio estas pravigata en 1895 per spektroskopia analizo fare de James Edward Keeler en la Observatorio Lick.
En 1874, Étienne Léopold Trouvelot observas en la ringoj radiajn striojn , kiuj elvokas spokojn de rado. De 1896 al 1898, aliaj astronomoj , inter kiuj Eugène Antoniadi, A. Anatole Wonaszek kaj Josep Comas i Solá observis kaj desegnis tiajn "spokojn", kies deveno restas ankoraŭ malbone konata.
Nunaj observoj
En 1981, la kosmosondilo Voyager 1 konfirmis detalojn ĝis tiam nebone vidataj, tiel precize tiuj spokoj.
En 2004, la kosmosondilo Cassini-Huygens orbitiĝinte ĉirkaŭ Saturno , alportos novajn informojn pri la spokoj kaj plurfoje trairis la ringan ebenon. Ĝi trovas spuron da atmosfero ĉirkaŭ la ringoj.
En 2009, per la infraruĝa kosmoteleskopo Spitzer, astronomoj malkovras novan ringon , en la orbito de Febo. Ĝi estas videbla nur per infraruĝo pro ĝia malgranda denso, ĝia dikeco estas dudekoblo de la saturna diametro, ĝia interna rando situas je 6 milionoj da kilometroj for de la surfaco de la planedo, ĝia ekstera rando je ĉirkaŭ 12 milionoj da kilometroj. Tiu ringo estas verŝajne la fonto de malhela materialo, kiu donas ĝian apartan aspekton al la satelito Japeto, kies unu duonsfero esta nigra kaj la alia blanka.
Risort-funkciiga radioaparato
Risort-funkciiga radioaparato estas radioaparato, kiu estas funkciigita per risorto, simila tiuj en la horloĝo, sed en la radio ĝi ŝargas elektran generatoron. Ĝi ofte havas aldonajn elektrajn fontojn el sunĉeloj, baterioj.
Ringoj de Saturno
Fizikaj ecoj
La ĉefaj ringoj etendiĝas de 7 000 ĝis 80 000 kilometroj de la saturna ekvatoro, ilia averaxa dikeco estas taksata je 10 metroj.
Risort-funkciiga radioaparato
Ĉar ĝi ne bezonas lokan kurenton, sed mem produktas ĝin, ĝi celas uzkampon en senelektraj areoj, ĉefe en Afriko.
La moderna Risort-funkciiga radioaparato estas patentita dizajno de Trevor Baylis, de la kompanio Baygen.
Eksteraj ligiloj
Human-powered equipment
Ringoj de Saturno
Fizikaj ecoj
Ili komponiĝas je 99,9 % el partikloj da akva glacio kun kelkaj malpuraĵoj, silikato kaj organika kemiaĵoj ĝenerale nomataj tolinoj. La grando de tiuj partikloj estas inter 1 centimetro kaj 10 metroj. Ĉiu partiklo orbitas sendepende ĉirkaŭ Saturno. Tiuj eroj senĉese aglomeriĝas kaj disiĝas pro kolizioj aŭ tajda forto.
La tuta maso de la ringoj estas ĉirkaŭ 3 x 1019 kg, preskaŭ tiu de luno kiel Mimaso, sed eble tiu estas subtakso pro la aglomeriĝo de glacieroj.
Priskribo
De Tero, tri ringoj estas videblaj: du ĉefaj ringoj (A kaj B) kaj alia, malpli videbla : la ringo C. La interspaco inter la ringoj A kaj B estas la "malpleno de Cassini". La ringo A meme estas dividita de la malpleno de Enke.
La kosmosondiloj Voyager malkovris kvar aliajn malpli videblajn ringojn. La ringo F, unu el la eksteraj, havas malsimplan strukturon formatan de pluraj ringetoj "nodataj" unuj kun la aliaj. La ringo F, plej ekstera, etendiĝas sur 240,000 kilometroj kaj grade dikiĝis ĝis la encelada orbito (~ 238,000 km) kun dikeco de 60,000 km.
Identigitaj ringoj
La ringoj A kaj C montras substrukturojn, (malplenaĵoj kaj ringetoj). La malpleno de Cassini (kiu fakte ne estas malplena da materio) montras ankaŭ submalplenojn
Ringa "atmosfero"
La ringoj estas ĉirkaŭataj de maldensa atmosfero da oksigeno, kiu similas la atmosferon de la jupiteraj lunoj Eŭropo kaj Ganimedo.
Tiu atmosfero naskas de la sublimado de la akva glacio. Sub la efiko de la suna ultraviola radiado la akva vaporo malkombiniĝas el hidrogeno kaj oksigeno, la hidrogeno disiĝas en la vakuo kaj la oksigeno, danke al la ekvilibro de gravitaj fortoj, restas apud la ebeno de la ringoj.
Spokoj
La spokoj estas sezona fenomeno: ili aperas ĉefe en la saturna ekvinokso. Ili ne aperis sur fotoj de Cassini en la komenco de 2004, sed reaperis ekde la , tio, kiu ŝajnas pravigi la "meteologian" devenon de la spokoj.
La ringo de Febo
La, estis malkovrata la maldensa toro da materialo en la ebeno kaj la interno de la orbito de Febo. Kvankam tre ampleksa, tiu ringo estas nevidebla, krom en infraruĝo. NASA malkovris ĝin per la infraruĝa kosma observatorio Spitzer La dikeco de tiu ringo estas ĉirkaŭ dudekoble de la saturna radiuso. La partikloj, kiuj konsistas tiun ringon estas verŝajne elŝiritaj el Febo (pro meteoroidaj alfrapoj). Ili do sekvas ties retrogradan orbiton
La ekzisto de tia ringo estis proponita de Steven Soter en 1974, por kialigi la malsamajn kolorojn de la duonsferoj de Japeto. La polveroj de la ringo, alfrapinte la surfacon de Japeto, estigas procezon de sublimado de la glacio, tiu, kiu lasas nigran restaĵon. Pli malhela, tiu tavolo da restaĵo plirapidigas la glacian sublimadon pro sorbo de la suna lumo.
Deveno
La ringoj de Saturno estas eble tiel oldaj kiel Saturno mem. Estas du ĉefaj teorioj pri ilia deveno.
Eblas, ke granda luno (ĉ 300 km de diametro) estis frakasita dum la Granda Malfrua Bombado, periodo de la sunsistema historio dum kiu okazis abundaj alfrapoj de asteroidoj kaj kometoj, ĉirkaŭ kvar miliardoj da jaro antaŭe.
La heleco kaj pureco de la glacio konsistantaj la ringojn pensigas, ke ili estus pli junaj ol Saturno mem, eble de 100 milionoj da jaroj, ĉar se ne, la kumulo de meteoroida polvo malheligus ilin. Tamen, novaj esploroj montris, ke la ringo B estas sufiĉe mashava por "dilui" la meteoroidan materialon sur daŭroj komparebla kun la aĝo de la sunsistemo, periodo de la sunsistema historio. La senĉesa aglomeriĝo kaj disiĝo de la ringaj partikloj kialigas la ŝajnan "freŝecon" de la ringoj.
La teamo de ultraviola bildigo de Cassini (UVIS), estrita de Larry Esposito, per stela eklipso malkovris dektri objektojn, de 27 metroj al 10 kilometroj en la ringo F. Ili estas travideblaj, tio, kio pensigas ke ili estas maldaŭraj amasiĝoj de glacieroj de kelkaj metroj de diametro.
Dinamiko
La granda maldikeco de la ringoj estas ŝuldata al kolizioj inter ĝiaj konsistigantaj partikloj. Ĉiu ero orbitas sendepende ĉirkaŭ Saturno; se ero orbitus "supre" de la ebeno de la ringo, ĝi trairus ĝin po du foje je ĉiu rivoluo ĉirkaŭ la planedo. Kolizioj tiam pli ofte okazus, tio kiu emas uniformigi la rapidecojn de ĉiuj la ringaj partikloj.
Paŝtistaj satelitoj
Orbitante ekstere de la ringoj (kvankam iuj estas ene de ilia maso) troviĝas pluraj malgrandaj lunoj asociataj kun la ringoj. Tio estas tipa konfiguracio en ĉiuj planedaj ringoj de la gasgigantoj.
La saturnaj ringoj estas influataj de tiuj saturnaj lunoj. Iuj el ili, momataj paŝtist-satelitoj, havas efikon kunteni la partiklojn en la ringoj kaj igi ties randojn netaj.
Malplenoj en la ringo estas kaŭzata de lunoj: la malpleno de Cassini ŝajnas esti ŝuldata al orbita resonanco kun Mimaso. Pajno situas en la malpleno de Encke kaj gardas ĝin malplena, samkiel Dafno, orbitanta en la malpleno de Keller, gardas ĝin sen polvo kaj estigas ondojn sur ĝiaj randoj.
Svarmadoj en la ringoj
Estas en la ringoj senĉesa skuado : ondoj, kolizioj, kumuliĝoj da materio. Laŭ la nunaj teorioj, la moviĝado en la ringoj estus ŝuldata al kvindeko da satelitoj: kilometroj) ili estigus perturbojn kiuj movigas la ringajn partiklojn.
La kosmosondilo Cassini permesis plibonigi oniajn konojn pri la evoluoj de la ringoj. La ringo F estis profunde studita; ĝi estas "gardita" de la lunoj Prometeo kaj Pandoro, kies tajda efiko tie estas tiel forta, ke nenia satelito povus tie kreiĝi. En 2004, nebulaj objektoj estis viditaj en ĉi-tiu ringo, maldaŭre nomataj S/2004 S 3 kaj S/2004 S 6 , tiuj objektoj povas esti efemeraj lunoj, kiuj senĉese formiĝas kaj diseriĝas..
Prem Nazir
Abdul Khader (7 Aprilo 1926 - 16 Januaro 1989) pli bone konata pro sia artista nomo Prem Nazir, estis Malajala hinda kinoaktoro. Li estas pripensita kiel unu el la ĉiamaj supersteluloj en malajŝafidokinejo. Li estas referita kiel Nithyaharitha Nayakan (Iam verda heroo).
Templo de Montevideo
La Templo de Montevideo estas unu el la konstruitaj kaj funkciantaj temploj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 103 konstruita de la mormona eklezio kaj la unua de Urugvajo, situanta en la urbo de Montevideo, en la kvartalo Carrasco kaj la 11-a de Sud-Ameriko.
Rochedo de Minas
(prononco: hoŝedo de minas, oficiale Município de) estas municipo en Brazilo. Ĝi apartenas al la mikroregiono Juiz de Fora (esperante: Ĵuisdefora) kaj al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1767, fine de en la municipo vivis.
Tilito
Tilito estas petro, kiu konsistas el rokmaterialo deponita rande de glaĉero (flank-, fin- aŭ grundmoreno). Tilito do estas aluvia marno.
Wajdi Mouawad
Wajdi Mouawad (Libano, 16-an de oktobro 1968) estas kanada verkisto, aktoro kaj direktoro de teatro de libana deveno.
Biografio
Li naskiĝis en kristana maronita familio. En 1977, liaj gepatroj fuĝis de sia hejmo al Bejruto por iri poste en Parizo (Francio) fuĝante de la Libana interna milito kiu okazis inter 1975 kaj 1990. Kvin jarojn pli poste, la 1983, ili setlis en Kebekio.
Li diplomiĝis en la 1991 ĉe la Nacia Lernejo de Teatro de Kanado. De la 2000 al la 2004, li direktis la Teatron de Quat'Sous de Montrealo kaj en la 2005 li fondis la trupon Au carré de l'hypoténuse, en Francio, kaj Abé carré cé carré en Montrealo kun Emmanuel Schwartz.
Li atingis internacian renomon post la sukceso de sia tetralogia Le sang des promesses (Forêts, Littoral, Incendies, Ciels) verkita kaj reĝisorita de li mem.
En 2009, li estis la artisto asociita de la okcitana Festivalo d'Avinyó, kaj li ricevis la Grandan premion de la teatro de la Franca akademio pro la tuto de sia drama verkaro. De la 2007 al la 2012 li estis arta direktoro de la Franca Teatro en la Kanada Nacia Arto Centro en Otavo.
Referencoj
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="column-count: 2; -moz-column-count: 2; -webkit-column-count: 2; list-style-type:decimal;">
Jerkir
Jerkir ( Lando armene երկիր) estas la oficiala ĵurnalo de la supera instanco de la Armena Revolucia Federacio. Ĝi estis unuafoje publikigita la 27-an de aŭgusto 1991 en Erevano, Armenio. Ekde aprilo 2002 ĝi ankaŭ estas publikigita en Bejruto, Libano kun la tradicia armena ortografio. Jerkir legeblas rete en la armena, rusa kaj angla lingvoj. Ĝi celas informi pri politiko, socio kaj kulturo kaj en Armenio kaj en la komunumoj de la armena diasporo.
Teaching Johnny to Think
Teaching Johnny to Think (Esperantigite Instruanta Johnny Pensi) estas anglalingva libro de Leonard Peikoff. Ĝi estis eldonita en 2014. Ĝi estas pri instruado.
Matute
Matute [maTUte] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj precize en ties norda subkomarko, nome la Cogolla kaj en la centrokcidento de la regiono.
Historio
Pri ekonomio, la mezepoka institucio Mesta markis la historion de la montaro ĝis nun. La transmigra brutobredado ordigis la spacon, la uzadon kaj la vivmanieron de multaj generacioj. La brutobredado de ŝafoj estas perfekte adaptebla al la orografiaj kaj klimataj kondiĉoj de la areo, kaj krome estis ankaŭ bovoj kaj kaproj. Ŝafoj ludis gravan rolon en la florado de tekstila industrio en la areo. Sed tio ŝanĝiĝis meze de la 19-a jarcento, kiam la konkurenco de la moderna tekstila industrio de Katalunio ruinigis la lokan tekstilan industrion, tro mandependa kaj tro malmulte mekanizita (kun konsiderinda malprogreso en la adoptado de energioj alternativaj al la hidraŭlika), kaj tro for de la ĉefaj fervojoj. Pro tio fine de la 19-a jarcento la loĝantaro elmigris al novaj industriaj centroj. ​
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn ĝis la nunaj 97.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, ruinoj de ermitejo de Sankta Mikaelo (foto de la tabelo), la montara pejzaĝo kun natural lokj, kiel la akvofalo Salto del Agua, gipejo Peña de Matute, ktp.
Saint-Zacharie (Var)
Saint-Zacharie (jen france, okcitane Sant Jacariá) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Aubagne, kreita en 2000, kiu krome grandparte situas en la okcidente najbara departemento Bouches-du-Rhône ("Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse). Fine de en la komunumo vivis.
129335 Edwardlittle
129335 Edwardlittle estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:10 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Edward Little, kiu laboris kiel inĝeniero pri provo kaj etalonado de la fotilo OCAMS por la Asteroida Misio de Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li estas fervora amatora astronomo kaj planisto pri optiko.
Le Perray-en-Yvelines
Le Perray-en-Yvelines [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 6,600 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Le Perray-en-Yvelines troviĝas en la sudo de la departemento Yvelines, proksimume sudokcidente de Parizo kaj  sudokcidente de Versailles. La najbaraj komunumoj estas Les Essarts-le-Roi nordoriente, Auffargis oriente, Vieille-Église-en-Yvelines sudoriente, Rambouillet sude kaj Les Bréviaires okcidente.
Ĝi havas stacidomon, kiu estas haltejo de la regiona linio Transilien N, kiu ebligas iri interalie al Parizo, Versailles kaj Rambouillet.
(15260) 1990 SY8
(15260) 1990 SY8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Brevier-Legaĵoj – Ordinara tempo
Brevier-Legaĵo estas teksto por la Liturgio de la Horoj.
Tiu ĉi artikolo, post kelkaj klarigoj, entenas kompletan liston de la tiel nomataj «duaj legaĵoj» el la romkatolika breviero laŭ ilia sinsekvo dum la liturgia kaj kalendara jaro. La tekstojn mem oni trovas, sekvante la ligilojn, en Vikifonto.
La artikolo volas instigi vin, verki la ankoraŭ mankantajn esperantajn tradukojn kaj enmeti ilin en Vikifonton.
Pro troa amplekso (pli ol 32 kb) la artikolo «Brevier-Legaĵoj» konsistas el 5 partoj:
Jen la kompleta listo de «duaj legaĵoj» laŭ la ordo en la breviero.
Ordinara tempo
1-a ordinara semajno
2-a ordinara semajno
3-a ordinara semajno
4-a ordinara semajno
5-a ordinara semajno
6-a ordinara semajno
7-a ordinara semajno
9-a ordinara semajno
10-a ordinara semajno
11-a ordinara semajno
12-a ordinara semajno
13-a ordinara semajno
16-a ordinara semajno
17-a ordinara semajno
19-a ordinara semajno
20-a ordinara semajno
21-a ordinara semajno
23-a ordinara semajno
24-a ordinara semajno
25-a ordinara semajno
26-a ordinara semajno
27-a ordinara semajno
28-a ordinara semajno
29-a ordinara semajno
30-a ordinara semajno
31-a ordinara semajno
32-a ordinara semajno
33-a ordinara semajno
34-a ordinara semajno
László Károly Bóka
László Károly BÓKA [lAslO kAroj bOka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bóka László Károly estis hungara verkisto, poeto, literaturhistoriisto, profesoro, membro (korespondanta en 1953) de Hungara Scienca Akademio. Li preskaŭ ĉiam uzis la pli mallongan nomon Bóka László. László Károly Bóka naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis la 1964 en Budapeŝto.
Nukus
Historio
Nukus ekde sia fondiĝo la 1-an de aprilo 1932 estas la ĉefurbo de la Respubliko Karakalpakio. La urbo estis fondita, ĉar Toʻrtkoʻl, la malnova ĉefurbo, havis malfavoran situon kaj daŭre estis minacata per inundoj de la rivero Amudarjo - tial oni decidis investi pli bone en fondon de nov ĉefurbo ol en ripetajn kaj parte vanajn kontraŭinundajn protektokampanjojn de Toʻrtkoʻl.
László Károly Bóka
Biografio
László Károly Bóka frekventis universitaton en Budapeŝto, krome tiutempe ekde 1930 li verkis artikolojn ekzemple al Nyugat. Ĝis fino de la 2-a mondmilito li laboris en la universitata biblioteko. Inter 1947-1950 li estis subministro, poste li ekinstruis en Universitato Eötvös Loránd. Baldaŭe li estis katedrestro. En 1952 li doktoriĝis el literaturoscienco. Li okupiĝis ankaŭ pri edukada sistemo de la literaturo.
Nukus
Historio
Ankoraŭ en la 1960-aj jaroj Nukus estis floranta urbo en la nordo de la Uzbeka SSR, oazo en la dezerto, situanta borde de la lago Aralo kaj de la rivero Amudarjo, kiu pro la forta fluo havis la kromnomon "la rabia".
Ekde tiam la lago tre malgrandiĝis, for de la urbo, kaj la antaŭe impona riverego iĝis nur rojeto: Por havi sufiĉan akvon por la de Jozef Stalin ordonita kultivo de kotono, granda kvanto el la akvo de la riveroj Amudarjo kaj Sirdarjo estis forkondukita en sennombrajn kanaletojn, tiel ke multe maltro da rivera akvo atingas la lagon Aralo, kiu sekve pli kaj pli malaperas.
La Reto Edukado Sen Limoj
La Reto Edukado Sen Limoj (franclingve RESF) estas reto konsistanta el kolektivoj, asociaj movadoj, sindikataj movadoj kaj simplaj civitanoj, kiuj aktivas kontraŭ la forpelo de infanoj enlernejigitaj en Francio. Ĉi tiun forpelon kaŭzas la neleĝa situacio de la gepatroj.
Nukus
Historio
Ekde la jaro 1983 ne plu taŭgas por fiŝkaptado, kaj en 90 tagoj de la jaro ekzistas volvaj uraganoj sur la sekiĝinta eks-fundo de la lago.
La Reto Edukado Sen Limoj
La kreo de la Reto
La 26an de junio 2004 okazis en la pariza Laborborso kunveno, kiu kunigis instruistojn kaj dungitojn de la Nacia Edukado, gepatrojn, edukistojn, kolektivojn, sindikatojn kaj asociojn, kiuj havas komunan zorgon : la malstabila situacio de plenaĝaj lernantoj sen legitimiloj kaj de familioj sen legitimiloj kun neplenaĝaj infanoj enlernejigitaj (de vartlernejo ĝis universitato). Ili tiun tagon decidis krei reton por subteni tiujn infanojn : tiel naskiĝis la Reto Edukado Sen Limoj. Ĝia grava disvolviĝo estas malfacile kalkulebla : ĉiuj kiuj aktivas favore al la junuloj kaj familioj sen legitimiloj povas referenci al la Reto. Ĝia organizformo estas originala, sen estraro, kun decidoj surbaze de interkonsento. Ĝi multe informas kaj esprimiĝas per interreto : multaj dissendolistoj, retejo, sed ankaŭ radio-elsendo ĉe Fréquence Paris Plurielle.
Nukus
Vidindaĵoj
La Karakalpakia arta muzeo Savitskij, nomata laŭ ties eksa direktoro Savitskij - havas impresan kolekton de klasikaj rusiaj avangardaj artaĵoj de la 1920-aj, 1930-aj kaj 1940-aj jaroj - post tiu de la Rusa Muzeo en Sankt-Petersburgo la dua plej granda tutmonde. La loko de tiu signifa kolektaĵo, for de la plej grandaj eŭropaj kulturaj centroj, rigardeblas rezulto de la stalinisma kulturpolitiko, kiu sendis stalinisme "nepreferatajn" artistojn kaj siajn artaĵojn laŭeble "malproksimen". Danke al la saĝo de Savitskij kaj la geopolitike malcentra pozicio de la urbo Nukus tiuj verkaĵoj restis konservataj por la intersata publiko, kaj evitis neniigon.
La Reto Edukado Sen Limoj
Kiun ĝi precize celas ?
Laŭ la franca leĝaro, neplenaĝulo ne povas esti forpelita. Do ne vere eblas paroli pri «neplenaĝuloj sen legitimiloj» ? Tamen, iliaj gepatroj, kiuj estas plenaĝaj, ja estas forpeleblaj se ili ne havas laŭleĝajn restad-permesojn, kaj ties junaj infanoj do sekve estas ankaŭ devigitaj forlasi la francan teritorion, por ne esti disigitaj de siaj gepatroj. La Reto, kiu celas ebligi al la lernantoj en Francio resti surloke se ili deziras do petas ne nur la reguligon de la situacio de junaj studentoj kaj plenaĝaj liceanoj, sed ankaŭ tiun de la gepatroj de lernantoj en Francio (ĉar la junaj neplenaĝuloj jam estas en laŭleĝa situacio).
Nukus
Vidindaĵoj
En la ĉirkaŭaĵo de Nukus krome videblas multaj historiaj konstruaĵoj respektive ties ruinojn, interalie gigantajn burgojn, nomatajn Kalas.
La Reto Edukado Sen Limoj
Leĝaj aspektoj
La artikolo 8 de la Eŭropa Konvencio pri homaj rajtoj garantias la rajton je «normala familia vivo». Je la nomo de ĉi tiu artikolo, estas malfacile, aŭ eĉ preskaŭ eksterleĝe, disigi familion, kaj la ŝtato do devas elturniĝi kun familioj nek forpeleblaj, nek laŭleĝigeblaj. Tamen, en Francio estas leĝe malpermesite subteni fremdulon en eksterleĝa situacio. Ja, laŭ la artikolo L622-1 de la Kodo pri eniro kaj restado de fremduloj kaj pri azilrajtoj :  « Ĉiu, kiu rekte aŭ nerekte, faciligos aŭ provos faciligi la kontraŭleĝan eniron, cirkuladon aŭ restadon de fremdulo en Francio estos punita per kvinjara malliberigo kaj per 30 000-eŭra monpuno. »
La agadoj
La agadoj okazas unue ĉirkaŭ la lernejoj : subskribigoj de peticioj, gepatraj manifestacioj antaŭ la lernejoj, instruistaj strikoj. La kuniĝoj ankaŭ povas okazi en aliaj publikaj lokoj kaj uzi nekutimajn formojn : kolektivaj dosiertransdonoj en Parizo. Juraj deĵoradoj informas la familiojn sen legitimiloj pri iliaj rajtoj kaj helpas ilin konstrui la dosierojn. Festoj ofte estas organizitaj, en lernejoj aŭ en kvartaloj : solidarecaj manĝetoj, ĥoroj, ekzemple. La reto, por ebligi al infanoj kaj al iliaj familioj resti en Francio organizas patronadojn tra la lando. Dum ĉi tiuj agadoj, la infanoj estis patronitaj de famuloj (elektitoj, artistoj...) kaj de malpli famaj homoj. La patronoj promesas helpi ĉi tiujn personojn dum iliaj klopodoj. Iuj municipoj organizis multajn patronadojn [http ://www.educationsansfrontieres.org/ ?rubrique28]. La retanoj ofte akompanas la familiojn dum iliaj klopodoj ĉe la prefektejoj. Ili ĉeestas, foje multnombre, la aŭdiencojn de la JLD (Juĝistoj pri liberoj kaj enŝloso) kaj de la administracia tribunalo.
La retanoj plie malebligas al la policistoj aresti senlegitimilulojn per atestocelaj ĉeestoj, provante averti la preterpasantojn, aŭ rekte intervenante ĉe la policistoj. Tio foje ebligas la ĉesigon de la policaj intervenoj, kiujn la retanoj nomas «amasarestoj». Plurfoje, membroj de RESF kaŝis kaj prizorgis infanojn, kies gepatroj estis minacitaj de forpeloj. Ekzemple, la tri infanoj de la familio Pan estis kaŝitaj dum tri tagoj en majo 2007 kaj ne vizitis lernejon dum unu semajno dum iliaj gepatroj estis provizore arestitaj kaj en malliberejo. RESF ankaŭ kaŝis ambaŭ infanojn de la familio Makombo en novembro 2006. RESF ankaŭ partoprenas en manifestacioj favore al senlegitimiluloj. Ĉi tiuj agadoj ofte ricevis fortan eĥon en la gazetaro, ĉe la radio kaj en la televido. La Reto dissendas proprajn informojn pere de sia retejo kaj de lokaj blogoj, kaj ankaŭ per afiŝado en lernejoj. Paneloj sur la lernejaj fasadoj daŭre esprimas tiun novtipan solidarecon kun la senlegitimilaj familioj. Ĉiuokaze, la reto celas vigligi aktivulojn ekster la kutima rondo, eĉ se tio trudas nekutimajn agadmetodojn.
La membroj de la Reto
En novembro 2007, la reto enkalkulis 221 organizojn kaj kolektivojn tra tuta Francio.
Roka glareolo
Disvastiĝo
La  Roka glareolo estas loĝanta birdo kiu reproduktiĝas en Afriko, en du malsimilaj teritorioj nome kelkaj landoj de la golfo de Gvineo kaj valo de rivero Kongo kaj sudoriente.
Aspekto
Temas pri vadbirdo de tre specifa konturo. La roka glareolo havas mallongajn krurojn, longajn pintajn flugilojn -pli malhelaj ĉepinte- kaj forkoformajn vostojn. Ili havas mallongajn bekojn kio estas adaptiĝo al aera manĝado; pli precize la beko estas mallonga, dika ĉebaze kaj meze kaj tre akrapinta subenkurvita; krome ĝi estas nigra, kaj iomete ruĝa en komenco de ambaŭ makzeloj. La kapo, brusto, dorso kaj la flugiloj estas grizaj. La ventro kaj la pugo estas blankaj. Videblas nigra strimakulo el la beko ĝis la nigra okulo kaj -la plaj karaktera eco- ĝi iĝas tutblanka strio malantaŭ la okulo kaj ĝis la nuko. La kruroj estas ruĝecaj. Surgrunde tiu birdo estas gracie preskaŭ unukolora malhelgriza.
Kutimoj
Ties plej nekutima eco inter birdoj klasitaj kiel vadbirdoj estas ke ili ĉasas ties predojn inter insektoj dumfluge kiel hirundedoj, kvankam ili povas manĝi ankaŭ surplanke per rapida kurado. Ties mallongaj bekoj estas adaptiĝo al aera manĝado.
Tiuj estas birdoj de maferma kamparo kaj estas vidataj ofte apud akvo vespere gvatantaj insektojn.
The Cause of Hitler's Germany
The Cause of Hitler's Germany (Esperantigite La Kaŭzo de la Germanio de Hitler) estas filozofia libro de Leonard Peikoff. Ĝi estis eldonita en 2014. Ĝi estas pri la ideaj originoj de Nazia Germanio.
Gnostikismo
Gnostikismo aŭ gnozismo estas formo de religio kiu floris dum la 2-a kaj 3-a jarcentoj. Ĝi eble devenis de grekaj interpretoj de orienta religio. Estis multaj specoj kaj subspecoj de gnostikismo – juda, kristana, zoroastria, idolkulta, ktp – sed el la multaj specoj, la plej forta kaj furora klare estis la kristana gnostikismo de Valentino (la 2-a jarcento), aleksandriano kiu preskaŭ fariĝis la papo ĉirkaŭ 140. Ĉi tie temas ĉefe pri ĉi tiu speco. (Alia ĉefa formo de kristana gnostikismo estis la de Marciono).
Gnostikismo estis la unua granda herezo de kristanismo. Se katolikismo estis la juda, proletara interpreto de kristanismo, gnostikismo estis la greka, burĝa interpreto. Iasence, ĝi estis platonista interpreto de kristanismo: Al katolikoj, ĝi ŝajnis kristana herezo, dum al platonistoj, ĝi ŝajnis duon-bakita platonismo kun arogantaj mitoj enmiksitaj.
(Notu bone: en tiu tempo, katolikismo kaj ortodoksismo estis unu eklezio, ne skisminte ĝis la 11-a jarcento (vidu Orienta skismo)).
Gnostikismo instruis ke la materia mondo estas malbona, tial ĝia kreinto, la dio de Moseo, la Demiurgo, ankaŭ estas malbona. Sed Jesuo Kristo estis sendita de la vera, bona Dio, la nekonata Patro, por instrui doktrinon sekretan. Sed ĉar la materia mondo estas malbona, Jesuo klare ne estis homo, sed nur ŝajnis homo, kaj nur ŝajnis morti sur la kruco. Tial Jesuo ne savas per sia morto, sed per sia sekreta doktrino, la gnozo (greke, gnosis).
Gnostikismo floris tra la romia imperio, kaj precipe en Egipto kaj estis simila al aliaj misteraj kultoj de la tempo kaj iafoje estis instruita de magiistoj. Sankta Ireneo de la 2-a jarcento estis la ĉefa kaj la plej fama batalinto kontraŭ la herezo, sed eĉ Origeno en la 3-a jarcento devis batali kontraŭ ideojn gnostikajn.
La biblioteko de Nag-Hamado, eltrovita en 1945 en la dezerto de Egipto, estas gnostika kaj enhavas multe de la sekreta doktrino de Jesuo.
Antaŭ 1945, Ireneo estis nia ĉefa fonto pri gnostikismo, sed nun la ĉefa fonto estas la biblioteko de Nag-Hamado.
Doktrino
Ni vivas en mondo plena de sufero, mondo klare difekta kaj absurda. Sed interne de ni homoj estas io multe pli alta ol la mondo, io kio devenas de loko nemonda kaj nekonata, kio revokas nin en voĉo kvieta, apenaŭ aŭdebla. La io estas semo dia, estas nia vera naturo, nia spirito. Ĝi devenas de la vera Dio, do ĝi estas vera kaj perfekta. Ĉio alia—la mondo, la korpo, eĉ la animo kaj moralo, estas trompaĵoj, estas la kaduka, malsana, trista kreo de dio pretenda, la Demiurgo.
La granda problemo de homo estas tia forgeso, tia nescio. Laŭ la Demiurgo la granda problemo de homo estas peko, do li sendis Moseon kaj la Dekologon. Do la katolikoj kredas ke Jesuo venis por morti por niaj pekoj. Sed ĉi ĉio estas mensogo. Jesuo ne venis por liberigi nin de peko, sed de nescio kaj iluzio. Li ne portis pardonon por peko, sed la veron, la gnozon. La kerno de la katolika evangelio estas la morto de Jesuo sur la kruco, sed la kerno de la gnostika evangelio de Tomaso estas la sekretaj diroj de Jesuo.
Homo
Homo estas estaĵo triparta: spirito, animo kaj karno. La spirito devenas de la vera Dio, sed estas malliberigita en la karno, kiu estis kreita de la Demiurgo. La animo devenas de Aĥamoth, la patrino de la Demiurgo.
Ĉar homo estas triparta, estas tri grandaj klasoj de homoj laŭ la parto kiu precipas en ĉiu:
<ul>
<li>spiritanoj (greke, pneŭmatikoj)
estas gviditaj de la spirito, de la parto deveninta de Dio, ĉar ili posedas la veran scion, la gnozon. Ekzemplo: la gnostikoj mem. Post morto ili vidos Dion kaj loĝos kun li, ĉiu kun sia anĝelo.
<li>karnanoj (greke, hylikoj)
vivas tute en la mondo kaj eĉ ne levas la okulojn al la Demiurgo. Ili, gvidate de la karno, serĉas korpan plezuron, monon, honoron, la bonan estimon de aliaj, kaj aliajn materiajn valorojn. Ili ekzistas nur en materia mondo kaj havas nek spiriton, nek animon. Post morto ili malaperos, kiel ĉiuj materiaj estaĵoj.
</ul>
Monda sistemo
La mondo konsistas de du partoj: la Kenomo (greke kenoma, "malpleneco"), nia mondo de fenomeno, kaj la Pleromo (greke, πλήρωμα, "pleneco"), platonisma mondo de ideoj. La vera Dio, la nekonata Patro, loĝas en la Pleromo kune kun la tridek aeonoj, la eternuloj, la ideoj: Vorto, Menso, Penso, Vero, Fido, Espero, Amo, Vivo, Plezuro, Eklezio, Homo, Saĝo, Kristo, Sankta Spirito, ktp. La aeonoj estas seksaĵoj kiuj kuniĝis por naski aliajn aeonojn en genealogio longa. La vera Dio, ankaŭ nomata Bythos (greke Βυθος, "la Profundeco") ne kreis la unuajn aeonojn, sed ili emanas el li.
Aeonoj
Laŭ la sistemo de Valentino, kiun ni scias plejparte per kritikismoj de iliaj oponentoj (aparte la libro de Tertuliano "Adversus Valentinianos", Kontraŭ Valentinanoj), entute ekzistas 30 aeonoj.
Unuaj ok aeonoj (4 generacioj) nomiĝas Ogdoad (la Okopo):
De ili devenas Decad (la Dekopo) kaj Dodecad (la Dudekopo), la Sesa generacio:
La tento kaj pasiono de la plej juna kaj malalta Aeono, Sofia, kreis la kenomon.
Kenomo
En la Kenomo estas la ok niveloj de la ĉieloj, Aĥamoth, kiu loĝas en la oka ĉielo, kaj ŝia filo, la Demiurgo, kiu loĝas en la sepa ĉielo. La Demiurgo ne scias pri la pli altaj niveloj kaj ĝiaj loĝantoj, nek eĉ pri sia patrino. Li kreis la subĉielan mondon, kie ni loĝas. Niaj spiritoj estas diaj semoj malliberigitaj en lia difekta mondo.
Arĥonoj
En malfruaj variantoj de Gnostkismo vaste uzatis termino Arĥono (Archon), kiu signifis servistojn de Demiurgo. Laŭ Orfika Gnostikismo, ekzistas sep arĥonoj. La unua, Jaldabaof (Iadabaoth aŭ Ialdabaoth) kreis na aliaj ses: Jao (Iao), Savaof (Sabaoth), Adonaj (Adonaios), Elaj (Elaios), Astafan (Astaphanos) kaj Horaj (Horaios) (Kiel preskaŭ ĉio kion ni scias pri antikva gnostikismo, tion mi scias de kritikaj libroj. La informo devebas de libro Contra Celsum far Origeno, VI.31). Jaldabaof havas kapon de leo, same kiel Kronos (Chronos) aŭ Veda Narasimha, formo de Viŝnu.
Sendintoj de Lumo
Kristo estis ne Dio, sed Sendito de Lumo kiu alvenis al tero kiel homo. Lia korpo kaj suferado sur la kruco estis ŝajna, ne vera. Jesuo Kristo ne mortis por niaj pekoj, sed por transdoni al ni la sekretan doktrinon, la gnozon.
Sakramento
Ili ŝajne praktikis bapton kaj ian eŭkaristion. Estis ritoj por edziĝo kaj morto. Ili sanigas per formulo por elpeli demonojn.
Ili kantis kaj himnis kaj preĝis. La Kantaro de Salomono estis himnaro gnostika.
Moralo
Sed aliflanke, laŭ gnostikismo la mondo kaj la karno, kiel kreitaĵoj de la Demiurgo, estas nature malbona kaj evitinda. Tial aliaj gnostikoj vivis severe kaj evitis karnan plezuron. La biblioteko de Nag-Hamado, kaŝita de monaĥo en kaverno en la jarcento IV, raportis pri gnostikismo pli severa kaj ne menciis pri malmoralo inter la gnostikoj.
Organizo
Ne estis iu ajn centrigita eklezio aŭ normaj skriboj, kiel en katolikismo, sed plurforma florado de sektoj, skriboj kaj skoloj de inventemaj instruistoj. La ero de organizo estis la instruisto (ekzemple, Valenteno) kaj siaj studentoj.
Gnostikoj kritikis la episkopojn kaj diakonojn de la katolika eklezio kiel "malsekaj kanaloj" ( Apokrifo de Petro, 79.22-80.7 ).
30
Laŭ la kredintoj mem, la origino de gnostikismo estis en la sekretaj instruoj de Jesuo Kristo. Laŭ la katolikoj de la jarcento II, gnostikismo devenis de la instruo de Simono, la magiisto menciita en la libro Agoj.
La evangelio de Tomaso eble estis verkita en la jarcento I.
100
La plej frua, certa atesto pri gnostikismo estas de la 2-a jarcento en la skriboj de Sankta Ireneo en la tempo de Valenteno.
Valenteno estis la plej granda instruisto de gnostikismo kaj preskaŭ fariĝis la papo '''ĉ. 140'''. Liaj doktrinoj estis plue disvolvigitaj de Ptolemeo, Herakleo, Teodoto, Marko, Aksioniko de Antioĥio kaj Kandido de Ateno. Ptolemeo kaj Herakleo verkis iujn el la plej fruaj komentarioj pri la evangelio de Johano. Aldone al Johano la gnostikoj estis interesitaj de Genezo kaj la leteroj de Paŭlo. Ili ankaŭ havis siajn skribojn proprajn, ekzemple la evangelioj de Tomaso kaj Filipo, la agoj de Petro, la apokrifo de Jakobo, ktp.
Ireneo, Justino Martiro, Hipolito, Tertuliano, Origeno, Klemento de Aleksandrio, Krizostomo kaj Aŭgusteno batalis kontraŭ gnostikismo. Gnostikismo influis katolikismon per Klemento de Aleksandrio kaj eble per ĝiaj ritoj. Klemento mem citis la evangelion de Tomaso.
200
En la jarcento III gnostikismo estis multe pli furora ol katolikismo: ekzemple, la greka filozofo Plotino, kiu loĝis en Aleksandrio kaj Romo kaj eble estis la plej bona pensinto de sia tago, konis gnostikismon, sed ne katolikismon. Spite de tio, post unu jarcento katolikismo venkis. Laŭ Elaine Pagels, usona profesoro de Universitato Princeton, gnostikismo perdis la darvinan lukton por travivo al katolikismo pro manko de papoj kaj martiroj: Ĉar la gnostika Jesuo ne suferis ĝis morto, neniu gnostiko volis martiri sin por la fido. Aldone, sen iu ajn plej alta aŭtoritato de dogmo, ĉiu gnostika instruisto disvastigis sian propran specon de gnostikismo, do disiginte kaj malfortiginte la fidon.
Plotino, fondinto de novplatonismo, batalis kontraŭ gnostikismo en Eneadoj 2.9 por ĝustigi la bedaŭrindajn erarojn de siaj eks-kristanaj disĉiploj.
300
En la jarcento IV, post lukto kontraŭ arianismo, katolikismo fariĝis la oficiala religio de la roma imperio. En 367, Sankta Atanazio ordonis forigi ĉiujn herezajn skribojn. Eble en respondo al la ordono, monaĥo kaŝis 13 librojn de gnostikaj skriboj en kavernon en la dezerto de Egipto. Tie ili kuŝis 16 jarcentojn, nekonataj, ĝis 1945 kiam ili estis eltrovitaj hazarde. Ili estas la libroj de biblioteko de Nag-Hamado.
Quinta do Sol
Quinta do Sol estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.085 loĝantojn en 2010.
Gnostikismo
400+
Gnostikismo fine kunfandiĝis kun manikeismo, kiu ne estis eĉ kristanismo hereza. Gnostikismo travivas al nia tempo inter la mandeanoj, kiuj loĝas en suda Irako.
Simpligita, katolikigita formo de gnostikismo aperis en Suda Francio en la jarcento XI kiel albiganismo. La katolika atako kontraŭ albiganismo donis al ni la rozarion, la Inkvizicion kaj la monaĥan ordenon de la dominikanoj.
Kastelo de Rzeszów
Kastelo de Rzeszów (Zamek w Rzeszowie) estas kastelo en Rzeszów, en Komunumo Rzeszów, en Distrikto Rzeszów, en Ĉekarpata provinco en sud-orienta Pollando. Estas tribunalo en la kastelo.
Gyula Rézler
Gyula Rézler naskiĝis la  1911 en Miskolc. Li mortis la 2001 en Budapeŝto.
Kimicu
Kimicu aŭ Kimitsu (japane 君津市 [kimicu-ŝi]) estas urbo en Gubernio Ĉiba, Japanio. Ĝi situas sudoriente de Tokio sur la duoninsulo Boso ĉe la Golfo de Tokio - ĉio-ĉi situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Komence de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn. Limas interalie la urboj Iĉihara kaj Kisarazu.
Fossé (Loir-et-Cher)
Fossé estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas fosséens.
Geografio
Fossé estas proksimume ses kilometrojn nordokcidente de Blois inter Orleano kaj Tours. La rivereto Cisse limigas la komunumon en la nordo. Fossé estas ĉirkaŭita de la najbaraj komunumoj Averdon en la nordo, Marolles en la nordoriento, Villebarou en la oriento, Saint-Sulpice-de-Pommeray en la sudo kaj sudokcidento, Saint-Lubin-en-Vergonnois en la okcidento kaj sudokcidento, Saint-Bohaire en la okcidento kaj nordokcidento kaj La Chapelle-Vendômoise en la nordokcidento.
La Aŭtovojo A10 inter Parizo norde kaj Bordozo sude, parto de la Eŭropa aŭtoŝoseo 5, vojas tra la sudo de la komunumo.
Mýtina (Lipová)
Mýtina (ĝis la jaro 1948 Starý Albenreuth, Altalbenreuth) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lipová, troviĝanta en distrikto Cheb. En la jaro daŭre vivis ĉi tie.
Mýtina situas en katastra teritorio Mýtina, Mýtina I, Kozly u Lipové kaj Oldřichov u Lipové. Mýtina situas proksimume 10 km sudsudoriente de Cheb, proksime de limo kun Germanio, en sudorienta rando de Smrčiny. La nuntempa nomo estas novepoka, la vilaĝo ĉiam nomiĝis Altalbenreuth (diference de Neualbenreuth sur la germana flanko de la limo).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1284.