cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vipo (politiko)
Kanado
En Kanado, la vipo estas membro de la Kanada Senato aŭ la kanada Ĉambro de Reprezentantoj. La rolo de la vipo estas precipe grava kiam ekzistas minoritata registaro aŭ se la registaro havas malgrandan plimulton. La pozicio de vipo ne estas konsiderita registara pozicio, sed la vipo ankaŭ povas funkcii kiel ministro sen paperaro.
Barato
Barato heredis la rolon de la vipo de la brita rego de la periodo de kolonia rego. Ĉiu politika partio pli granda ol si vipas. La vipo respondecas pri frakcia disciplino, sed kutime ne povas decidi pri voĉoj en prezidant -elektoj.
Irlando
En Irlando, ĉiuj partioj en la Irlanda Senato kaj Dáil Éireann nomumas sian propran vipon. Plej ofte la vipo de la reganta partio ĉeestas ankaŭ ĉe la registaraj kunvenoj. La vipoj de ĉiu domo kunvenas ĉiun semajnon por plani la staton de la voĉoj por la sekva semajno. Ekde 1998 la vipoj rajtas je plia salajro krom sia parlamenta salajro. Plejofte la salajro dependas de la grandeco de la partio. La plej alta salajro ricevis en 2011 de la partio Fianna Fáil. Tiun jaron la vipisto gajnis ĉirkaŭ 19,000 funtojn sterlingojn.
Nov-Zelando
Kiel Barato, Nov-Zelando ankaŭ heredis la pozicion de la tempo de brita regado. Ĉiuj partioj kun 4 aŭ pli da reprezentantoj en la Parlamento de Nov-Zelando rajtas almenaŭ unu vipon. En partioj kun 24 ĝis 44 reprezentantoj, ekzistas proksimume du vipoj, unu altranga kaj unu juniora. Partioj kun 45 reprezentantoj aŭ pli havas la rajton al du junioraj kaj unu altranga vipo.
Oldřichovice
Nomo Oldřichovice povas marki:
Odoriko de Pordenone
Odoriko de Pordenone (1286–1331), konata ankaŭ kiel Odorico Mattiussi aŭ Mattiuzzi, estis itala franciskana monaĥo, misiisto kaj esploristo de la fino de la Mezepoko. Lia rakonto pri sia vizito al Ĉinio estis grava fonto por la rakonto de John Mandeville. Multaj el la nekredeblaj informoj de Mandeville montriĝis adpatitaj versioj de la rektaj atestoj fare de Odoriko.
Biografio
Iĝinte franciskano, li aliĝis al la konvento de Udine, ĉefurbo de Friuli. En 1296 Odoriko iris kiel misiisto al Balkanio, kaj poste al Mongoloj de suda Rusio.
Odoriko estis sendita Orienten en aprilo 1318. Starte el Padovo, li iris al Konstantinopolo tra Venecio kaj poste trapasis tra la Nigra Maro al Trebizondo. El tie li veturis al kaj predikis en Armenio, Medio, kaj Persio. En ĉiuj tiuj landoj la Franciskanoj estis fondintaj misiejojn. El Soltanijeh li sekvis al Kaŝano kaj Jazdo, kaj tra nerekta vojo tra Persepolis, Ŝirazo kaj Bagdado ĝis la Persa Golfo. Kun alia monaĥo, nome James de Irlando, kiel kompano, li navigis el Hormuzo al Barato, kie li elŝipiĝis ĉe Thane, apud Mumbajo.
En tiu urbo Tomaso el Tolentino kaj liaj tri franciskanaj kompanoj estis ĵus martirigitaj pro "blasfemo" kontraŭ Muhammad antaŭ la loka kadio dum okazo de hejma perforto. Iliaj restaĵoj estis arigitaj fare de Jordano de Severac, Dominikano kiu estis lasinta ilin tuj antaŭe kaj kiu poste estos la unua katolika episkopo en Barato. Li enterigis ilin en la preĝejo de Supera, apud Vasai, ĉirkaŭ 26 mejlojn norde de Mumbajo. Odoriko rakontis, ke li elterigis tiujn relikvojn kaj kunportis ilin dum siaj pluaj veturoj. Li ankaŭ vizitis la urbon Puri, kaj havigis unu el la plej fruaj rakontoj de la ties Ĉarfestivalo honore al la hinduisma dio Jaganata al la okcidenta mondo. En sia rakonto de 1321, Odoriko rakontis kiel la popolo metis la "idolojn" sur ĉaroj, kaj la Reĝo kaj la Reĝino kaj la tuta popolo kondukis ilin el la "preĝejo" kun kantoj kaj muziko.
El Barato, Odoriko navigis per ĵonko ĝis Sumatro, kie vizitis variajn havenojn en la norda marbordo de tiu insulo. El tie, li vizitis la insulojn Javo kaj Borneo, kaj la regnojn Ĉampa, kaj Kantono (kion li konis kiel "Ĉin-Kalan" aŭ "Mahaĉin"). El Kantono, li veturis enlande ĝis la granda haveno Ĉjuanĝoŭ ("Zajton") kie estis du domoj de Franciskanoj. En unu el tiuj, li lasis plej el la restaĵoj de la Kvar Martiroj de Thane, kvankam li plue portis tiujn de la kapo de Tomaso el Tolentino ĝis li liveris ĝin al la franciskanoj de la hejmurbo de la martiro en Tolentino.
El Fuzhou Odoric trairis la montojn ĝis Zhejiang kaj vizitis Hangzhou ("Kansaj"). Ĝi estis tiam unu el la plej grandaj urboj de la mondo kaj Odoriko — kiel Marko Polo, Giovanni de' Marignolli kaj Ibn Batuta — donas detalojn de ties splendo. Pasinte norden tra Nanjing kaj trapasinte la Jangzion, Odoriko enbarkiĝis en la Granda Kanalo kaj veturis al la sidejo de la Granda Ĥano (probable Yesün Temür Ĥan) en Ĥanbaliko (ene de la nuntempa Pekino). Li restis tie dum tri jaroj, probable el 1324 ĝis 1327. Li estis ligita, sendube, al unu el la preĝejoj fonditaj de la franciskana arkiespiskopo Johano de Montekorvino, tiam jam tre maljuna. Li vizitis ankaŭ Yangzhou kie oni trovis la tomboŝtonon de Katarina Vilioni.
Gravo
La veturoj de Odoriko estas eble plej bone konsideritaj kiel diplomata misio, aldone al ilia religia aspekto. Krome liaj verkoj havigis tre interesajn informojn pri la vivo en aziaj landoj tute nekonataj en Okcidento.
Hugo Flintzer
Adolf Hugo FLINTZER (naskiĝinta la en Eisenach, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pentristo kaj ilustristo. Li estis malsenedzina havante tri filinojn (Sanna, Hildegard kaj Marianne). Li estas arthistorie neglektita en niaj tagoj.
Vivo
Ĉe Flintzer lernis ekz. la (ŝton)skulptisto Max Schwarz kiu kreis la imponan tomboŝtonon de Flintzer ĉe la Historia tombejo vajmara en formo de kelta kruco. Ĝi ankoraŭ ekzistas. Flintzer mortis soldatinte dum la Unua mondmilito pro tifo.
Li ankaŭ aktivis kiel libra ilustristo kio ŝajne pleje konatigis lian agadon.
Memoro
En la 2017-a jaro okazis ĉe Urbomuzeo de Vajmaro speciala ekspozicio. Dum la lastaj vivomonatoj li kreis la emocivekantan ciklon Vater unser kun enplekto de militaj travivaĵoj. Ĝi konsideratas ĉefverko lia.
100049 Césarann
100049 Césarann estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe sur  eksponitaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de César Hernandez kaj Ann Hernandez, bofrato kaj fratino de la malkovrinto.
Nigrablanka arto
Nigrablanka arto estas termino uzata ĉefe en la kampo de kino kaj fotarto por priskribi diversajn formojn de vida teknologio. En nigrablanka fotado, la bildo konsistas el malsamaj varioj de brilo kaj ne varioj en koloroj. Tipaj nigrablankaj bildoj konsistas ne nur el nigrablankaj tonoj sed plejparte grizaj tonoj, kaj foje aliaj koloroj, kiel ekzemple sepiobildoj (sepia; malhelbruna fotado).
La plej multaj vidaj teknologioj estis komence kreitaj en nigrablankaĵo kaj nur poste evoluigitaj en koloro:
École supérieure de chimie physique électronique de Lyon
La École supérieure de chimie physique électronique de Lyon (CPE Lyon) estas universitato en Villeurbanne, Liono, Aŭvernjo-Rodano-Alpoj, Francio.
Ĝi estas membro de la granda ekologia konferenco. Ĝi edukas ĉefe ĝeneralismajn inĝenierojn de tre alta nivelo, ĉefe celitaj por dungado en kompanioj.
Listo de la plej oftaj personnomoj (Islando)
Jenas listo de la plej oftaj personnomoj islandaj (stato de 2012). Personnomoj estas en Islando la pli grava nomero post la patronomo (kp. islanda nomo). La sekvaj listoj tute ne temas pri la po plej ŝatataj bebonomoj sed informas pri la absolute pleje ekzistantaj personnomoj de la vivanta enloĝantaro de Islando.
Viraj kaj virinaj personnomoj
La plej oftaj (mal)inaj personaj nomoj en Islando estis en 2012 jene:
ZKM Centro por Arto kaj Medioj Karlsruhe
La ZKM (germane "Zentrum für Kunst und Medien"  Centro por Arto kaj Medioj) estas kultura institucio kiu estis fondita en 1989 fare de la urbo Karlsruhe kaj la ŝtato Baden-Virtembergo kaj troviĝas en protektita industria konstruaĵo de iama municiofabriko en Karlsruhe ekde 1997. Ĝi organizas specialajn ekspoziciojn kaj temajn eventojn, esploras kaj produktas sur la efikoj de novaj medioj, cifereciĝo kaj tutmondiĝo kaj ofertas publikajn kaj individuajn edukajn programojn.
Eventoj
Krom ekspozicioj, eventoj estas uzataj kiel platformo por interŝanĝo kun vizitantoj kaj aktoroj de diversaj kampoj de socia vivo, kiel ekzemple politiko, ekonomio aŭ filozofio. La formo kaj enhavo de la aranĝoj varias: de la opero kun multmedia scenejo, sciencaj simpozioj kaj popularaj koncertoj ĝis prezentoj, danco aŭ filmoj.
Ekde 2014, la Gulaŝo-Programada Nokto (GPN) okazas ĉe la ZKM kaj la HfG. La kvartaga konferenco de la germana kaj internacia kodemula sceno estas organizita fare de Entropia e.V. (Ĥaosa Komputila Klubo Karlsruhe).
Universitato de Arto kaj Dezajno Karlsruhe (HfG)
La Universitato de Arto kaj Dezajno (HfG) estas ŝtata artkolegio fondita en Karlsruhe en 1992. La fokuso estas sur amaskomunikila arto, komunikadodezajno, produktodezajno, ekspoziciodezajno kaj scenografio, arthistorio kaj amaskomunikila filozofio kun fokuso sur interfaka interfako inter la sekcioj. La universitato havas ĉirkaŭ 400 studentojn.
Municipa Galerio Karlsruhe
La Municipa Galerio Karlsruhe estas artmuzeo. Ĝi okupas la plej sudan el dek atrioj en la granda konstruaĵo, kiu ankaŭ enhavas la ZKM.
Uzbekio en la Olimpikoj
Uzbekiaj sportistoj unue inter 1900 kaj 1912 partoprenis olimpikojn kadre de la teamo de la, poste inter 1952 kaj 1988 kadre de la teamo de. Aldone, en 1992 ili partoprenis en Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio. Ekde la Vintra Olimpiko 1994 kaj ekde la Somera Olimpiko 1996 oficiala uzbekia teamo partoprenas la olimpikojn.
La Nacia Olimpika Komitato de Uzbekio (uzbeke latinlitere Oʻzbekiston Milliy Olimpiya qoʻmitasi, cirile Ўзбекистон Миллий олимпия қўмитаси) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1992 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 71 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Temur Ibragimov.
2000
En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 70 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Muhammadqodir Abdullayev.
2004
En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 70 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Abdullo Tangriyev.
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 56 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Dilshod Makhmudov.
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 54 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Elshod Rasulov.
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 70 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Bahodir Jalolov/Baĥodir Ĵalolov.
2020
En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 67 uzbekiaj sportistoj. Teamaj flagotenantoj estis 'Nigora Tursunkulova kaj Bahodir Jalolov/Baĥodir Ĵalolov en la malferma ceremonio kaj Akbar Djuraev/Akbar Ĝuraev'' en la ferma.
Vintraj Olimpikoj
En Vintraj Olimpikoj la uzbekia teamo nur unufoje atingis medalon: bronzan en la Vintra Olimpiko 1994 en Lillehammer. Por la postaj Vintraj Olimpikoj sekve mankas indikoj pri atingitaj medaloj.
1994
En la Vintra Olimpiko 1994 en Lillehammer partoprenis 7 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Sergej Brener.
2002
En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 6 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto duafoje estis Komil Urunbajev.
2006
En la Vintra Olimpiko 2006 en Torino partoprenis 4 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Kayrat Ermetov.
2010
En la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero partoprenis 3 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Oleg Ŝamajev.
2014
En la Vintra Olimpiko 2014 en Soĉio partoprenis 3 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Ksenija Grigorjeva.
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 2 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Komiljon To'xtayev.
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 1 uzbekiaj sportistoj. Teama flagotenanto duafoje estis Komiljon To'xtayev.
Ĝjilina Universitato
Ĝjilina Universitato (ĉine :吉林大学, pinjine : Jílín Dàxué, Jilin University akronime: JLU) estas gvida universitato en Ĉinio sub la edukministerio.
La universitato, situanta en Ĉangĉuno, la ĉefurbo de provinco Ĝilinio en nordorienta Ĉinio, havas 7 kampusojn en ses distriktoj, kiuj enhavas 39 malsamajn altlernejojn pri filozofio, internaciaj rilatoj, ekonomiko, juro, literaturo, edukado, historio, scienco, Inĝenieristiko, Agrikulturo, Medicino, Administrado kaj Militsciencoj.
Ĝjilina Universitato estas konsiderata unu el la ĉefaj en Ĉinio kaj regule aperas en la listo "10 gvidantaj universitatoj de Ĉinio".
Historio
En 1946, ĝi estis fondita kiel la "Nordorienta Kolegio de Administrado en Harbino" en Hejlongĝjango. Ĝjilina Universitato kunfandis multajn universitatojn kaj altlernejojn en ĝin kaj eĉ plurfoje ŝanĝis sian nomon. En majo 1948, la "Nordorienta Kolegio de Administrado" kunfandita kun Universitato Harbin kaj estis renomita la "Nordorienta Akademio de Sciencoj." En novembro 1948, ĝi moviĝis al Ŝenjango, Ljaŭningo kaj estis renomita la "Nordorienta Akademio de Administrado." En 1950, ĝia nomo estis ŝanĝita al "Nordorienta Popola Universitato".
En 2000, Ĝjilina Universitato de Teknologio, Bethune Medicina Universitato, Changchun Universitato de Scienco kaj Teknologio kaj Changchun Instituto de Poŝtoj kaj Telekomunikado estis aneksitaj al ĝi.
En 2003, la Zhuhai-kampuso estis establita.
Tbilisa Ŝtata Medicina Universitato
La Ŝtata Medicina Universitato de Tbiliso (თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი (თსსუ); Tbilisi State Medical University, akronime TSMU) estas gvida universitato, situanta en Tbiliso, Kartvelio, la plej granda medicina universitato en Kartvelio kaj Orienta Eŭropo.
Ĝi estis fondita la 27-an de februaro 1918 kiel la Instituto de Medicino de Tbiliso, kiu iĝis, la 10-an de junio 1930, la fakultato de Medicino ĉe la Ŝtata Universitato de Tbiliso. Post la sendependiĝo de Kartvelio, en 1992 ĝi fariĝis aparta universitato sub sia nuna nomo.
Grandduka saksia artlernejo
Grandduka saksia artlernejo (germane: Großherzoglich Sächsische Kunstschule) estis gravega institucio porarta en Vajmaro, Germanujo, kiu eĉ naskis propran skolon. La lulila domo troviĝas ĉe Geschwister-Scholl-Straße 8.
Historio
Lia grandduka moŝto Karlo Aleksandro fondis en la 1.10.1860 privatan artlernejon kiu komence ampleksis nur klasojn por pentrado. La unua direktoro estis Sta­nis­laus von Kalck­reuth kiu venigis samjare ankoraŭ Arnold Böck­lin kaj Franz von Len­bach. Tre baldaŭ ĝi emancipiĝis de konservativaj kortegaj planoj; por la lernejanoj radike gravis la akurata observado de naturo kio kreigis - laŭ la ideoj de la francaj impresionistoj - tre realismajn bildkonceptojn. Tiu fenomeno arthistorie nomiĝis Vajmara skolo (Weimarer Malerschule). Tiam tre influgravis surloke la artistoj Albert Bren­del, Theo­dor Hagen, Karl Buch­holz, Paul Baum, Leo­pold von Kalck­reuth, Lud­wig von Glei­chen-Russ­wurm kaj Chris­tian Rohlfs.
En 1885, okaze de la 25-datreveno fondiĝa, la ĵurnalisto kaj posta estro de Anna-Amalia-biblioteko, Paul von Bojanowski publikigis festlibreton. Samjare en la 17-a oktobro la duko retiriĝis kaj ordonis organizadon de la altlernejo fare de ministroj. La nova direktoro (ĝis 1902), Emil Friedrich Schlitz tamen daŭre responsis pri la lernejaj agoj ankaŭ antaŭ la suvereno grandduka.
Katana Gégé Bukuru
Katana Gégé Bukuru (naskiĝis la 31-an de decembro 1963 en Demokratia Respubliko Kongo) estas konga aktivulino, kiu batalas por la virinaj rajtoj en D.R. Kongo. Ŝi fondis en 2001 la asocion Solidarité des femmes activistes pour la défense des droits humains, mallonge SOFAD) kaj centrojn de paco el kongaj vilaĝoj.
Bukuru estas konata kiel la "Fera Sinjorino" de la Demokrata Respubliko Kongo pro sia sindevontigo al la batalo por la tieaj virinaj rajtoj.
Ŝi estas subtenata en sia lukto de Amnestio Internacia, kiu disponigas trejnadon por virinoj kaj instigas ilin formi "paco-ĉelojn" ene de sia propra najbareco, por transdoni rajtojn kaj por akcepti virinojn sur la loka nivelo.
Okaze de la Internacia Virina Tago en 2018, Bukuru estis parto de la franca Unesko-kampanjo: "Ĉu vi devas esti viro por havi Vikipedian paĝon?", por kreskigi la konscion ke estu pli da seksa ekvilibro en la cifereca mondo.
Solidareco de Virinaj Aktivuloj por Defendo de Homaj Rajtoj (SOFAD)
La organizo kunigas pli ol 600 virinojn batalantajn por sociaj, ekonomiaj kaj politikaj rajtoj. SOFAD celas protekti defendantojn de homaj rajtoj kaj klopodas certigi la respektadon de la rajtoj enskribitan en la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj. La asocio celas doni helpon kaj subtenon al viktimoj de seksa misuzo kaj perforto, precipe per organizado de atelieroj kaj trejnkursoj por virinoj kiuj alstrebas esti gvidantoj en siaj fako j.
La misio de SOFAD estas trejni kaj mobilizi virinajn aktivulojn, pliigi ilian partoprenon en la protekto kaj antaŭenigo de homaj rajtoj, kaj faciligi la rehabiliton de viktimoj de ĉiuj formoj de perforto. La organizo ankaŭ batalas kontraŭ la grandskala proliferado de armiloj en la regiono de la Grandaj Lagoj kaj en Orienta Afriko
Vidu ankaŭ
Denis Mukwege
Eksteraj ligiloj
SOFAD, retejo kaj filmeto
Zsolt Szentirmai
Zsolt Szentirmai [ĵolt sentirmai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szentirmai Zsolt András estas hungara aktoro, infana aktoro, voĉoaktoro.
Zsolt Szentirmai naskiĝis la  en Budapeŝto.
Argentina Esperantisto (periodaĵo)
Argentina Esperantisto estis membrogazeto de Argentina Esperanto-Asocio. Redaktita fare de Lázaro Musih, Angel Romano, Jorge Hess (1902-1980), Curt Milkuschutz (1914-2001), Augusto H. García Breque (1914-1998), Horacio Nuñez Regueiro, Hugo Antonio Lingua (1928-1989), Raul Alberto Marzo, Enrique Kohei (1921-1997), Floreal Villar (1920-2006), Marta Suzana Solis, Carlos H.  Otheguy, ĝi aperis de 1917 ĝis 1995 en Rosario kaj en Bonaero.
Sultanlando Demak
Kasultanan Demak, la reĝolando aŭ sultanlando Demak, ekzistis de 1475 ĝis 1548 kaj estis la unua islama ŝtato de Javo. La lando sur la norda marbordo ekestis dum la lasta kvarono de la 15-a jarcento kaj unue estis satelita ŝtato de la imperiestro de Majapahit. La malgranda regno ekzistis nur mallonge sed ludis gravan rolon en la disvastigo de la islamo sur Javo. Estis la postsekvanto de la imperio Majapahit kaj estis kiam sultano Trenggana mortis kaj laŭvice estis anstataŭigita de la reĝolando Pajang. Kiel la plejmultaj javaj ŝtatoj la lando estis nomata laŭ la loko kie la reĝa palaco (kratono) estis konstruita, ĉi tie tio estis Demak.
Kentukia Ŝtata Universitato
La universitato estis establita en 1886 kiel "lernejo por koloraj homoj". La nomo de la universitato estis ŝanĝita plurfoje tra la jaroj, kiam la statuso de afrik-usonanoj pliboniĝis. Nur en 1952 la referenco al la raso de la universitataj studentoj estis forigita. En 1972, la universitato iĝis plenrajta universitato, kaj en la lerneja jaro 2013, 2,746 studentoj studas tie, el kiuj 2,490 estas studentoj.
La hodiaŭaj lernejoj estas:
Santo Tomas (Batangoj)
Santo Tomas - Lungsod ng Santo Tomas - estas kvaraklasa urbego en Filipinoj, en suda Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Batangoj. La patrono aŭ nomdonanto de Santo Tomas estas Tomaso de Akvino.
Geografio
Santo Tomas kuŝas sur ebenaĵo ĉe piedo de dormanta vulkano. Tanaunan troviĝas nur 6, Calamba 11, Lipa (Filipinoj) 18, Rosario (Batangoj) 30, Dasmariñas 33, provinca sidejo Batangas 39, Nasugbu 55, ĉefurbo Manilo 56, Kezonurbo 65 kilometrojn (aere).
Historio
La tiama municipo estis fondita en 1666. La hispanaj monaĥoj konstruis preĝejon. Post jaroj multe da domoj estis konstruitaj ĉirkaŭ la preĝejo, sed samtempe dise en la proksima areo. Santo Tomas estas la hejmurbo de filipina revolucio kaj la nacia heroo Miguel Malvar, la lasta, kiu kapitulacis al la usonanoj. Santo Tomas travivis post la usona dominado ankaŭ japanan eraon (1942-1945). La urbo atingis la internacian klasifikon urbego en la 2000-aj jaroj kaj en 2015 atingis la filipinan klasifikon komponenta urbo.
Ekonomio
Santo Tomas havas ekonomian parkon kaj menciindas la diversaj vendejegoj kun restoracioj.
Eduko kaj religio
Santo Tomas havas politeknikan kampuson. La loĝantoj estas ĉefe kristanaj.
Trafiko
Santo Tomas havas trairan arterian ĉefvojon el nordo al sudo kaj flankovojon al la proksima komunumo. Enurbe oni uzas ĉefe triciklojn, en la najbareco busetojn kaj al la pli foraj urboj jam aŭtobusojn.
Klimato
La klimato de Santo Tomas estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1121 mmm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro falas pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 22-29 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Franz Götze
Franz GÖTZE (naskiĝinta la en Neustadt an der Orla, mortinta la  en Lepsiko) estis germana violonisto, operkantisto kaj kantoinstruisto. Lia filino estis la kantistino kaj pedagogino Augusta Götze.
Vivo kaj agadoj
Franz Götze komence disĉiplis ĉe Louis Spohr en Kaselo. En 1831 li iĝis membro de la Kortega kapelo de Vajmaro. Tie li jesis trejniĝon je operkantado kaj surloke aktivis inter 1836 kaj 1852 kiel unua tenoro. En 1853 li iĝis instruisto ĉe la konservatorio lepsika. En 1867 li iĝis privata kanto-lernigisto en Lepsiko. Lia grandduka moŝto vajmara nomumis lin en 1855 profesoro.
Pinilla de Toro
Pinilla de Toro estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 24,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 205 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Zamoro.
La setlejo mem fondiĝis en la 10-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La tero leviĝas
La tero leviĝas (en la angla: Earthrise) estas foto de la tero brilanta super la luno, fotita de la astronaŭto William Anders en 1968 dum misio de Apollo 8. La foto estis inkludita en la serio de la 100 plej influantaj fotoj de ĉiuj tempoj de Time Magazine kaj estas konsiderita "la plej influa media foto iam prenita".
153301 Alissamearle
153301 Alissamearle estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
La tero leviĝas
Detaloj
La tero leviĝas estas la nomo de foto de NASA, desegnita AS8-14-2383, kiu estis farita dum la misio Apollo 8. La komandanto de la misio, astronaŭto Frank Borman, prenis similan foton en nigroblanko antaŭ preni tiun foton. La foto estis prenita denove de astronaŭto William Anders per multkolora filmo, kaj fakte ĉi tiu estas la foto kiu gajnis diskonigon.
153301 Alissamearle
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika Observatorio de la monto Cerro Tololo en Ĉilio.
La tero leviĝas
Detaloj
La foto estis prenita dum la orbito ĉirkaŭ la luno la 24-an de decembro 1968, uzante fotilon de varmarko Hasselblad. La fotilo havis filmon kiu estis speciale preparita de Kodak. Oni povas aŭskulti registradon de la evento, en kiu la tri astronaŭtoj, Anders, Borman kaj Jim Lovell, parolas en la momento de la filmado.
153301 Alissamearle
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alissa M. Earle, kiu elfinis sian Ph.D. ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio en esploro pri la long-tempa sezona ciklo sur Plutono dum ŝi servis en la teamo pri analizo de komponiĝo por la misio New Horizons al Plutono.
La tero leviĝas
Detaloj
La aŭtobiografio de Borman enhavas tutpaĝan foton de reproduktaĵo de la nigrablanka foto, kiun li prenis de la evento, kune kun la fototeksto "Unu el la plej famaj fotoj en fotarta historio - prenita post kiam mi prenis la fotilon de Andreo". Borman plue notis en sia libro, ke ĉi tiu estas la foto, kiun la poŝta servo uzis por la poŝtmarko, kaj ne ekzistas multaj aliaj fotoj, kiuj estis duobligitaj kiel ĉi tiu foto. Sed kiel antaŭe skribite, la foto kiu aperas en la libro de Borman ne estas la sama kiel la foto farita de Anders, kiam krom la malsama loko de la tero, la formo de la nuboj ankaŭ estas malsama.
LiAZ-6213
LiAZ-6213 estas la malaltplanka kuplita urba buso de speciale granda enspacigeblo, destinita por la urboj kun aktiva kaj aktivega trafiko. Ĝi estas produktata de la Likina Aŭtobusa Uzino (Likino-Dulovo, Rusio) kaj estas la unua rusia buso de tiu ĉi tipo. La amasa fabrikado komenciĝis en 2008, sed de novembro 2014 ĝis oktobro 2016 haltis. Ĝis marto 2020 estis fabrikitaj 2248 busoj, ekspluatataj en Rusio kaj Kazaĥio.
La tero leviĝas
Detaloj
La foto aperas en libro eldonita de la revuo Life "100 fotoj kiuj ŝanĝis la mondon".
LiAZ-6213
6213.00
La unua buso estis fabrikita en 2004 kaj samjare prezentita en la ekspozicio Motoro-Prezentaĵo-2004. Ĝi havis motoron Caterpillar-3126 (same kiel LiAZ-6212), transverse situantan, aŭtomatan triŝtupan rapidumskatolon Voith (modelo Diwa D 863.3E) kun angula reduktoro, ĉarojn Rába, kuplilon Hubner HNGK 19.5 kaj apog-ŝovajn pordojn. Ĝi estis la sola ekzemplero de tiu ĉi modifaĵo. En 2008 ĝi estis transformita je trolebuso kun indekso LiAZ-6213T (poste LiAZ-6236) kaj sendita por testado al Bulgario. Ekde 2016 ĝi staris senmove en Lvivo (Ukrainio).
La tero leviĝas
Detaloj
En 1969, la Usona Poŝta Servo produktis poŝtmarkon kun detaloj de ĉi tiu foto, kun la fototeksto "In the beginning God... "(En la komenco Dio...).
LiAZ-6213
6213.20
En 2007 surbaze de eksperimenta modelo LiAZ-6213.00 estis kreita nova buso, nomita LiAZ-6213.20. Ĝi havis motoron MAN D0836LOH02, aŭtomatan rapidumskatolon ZF Ecomat 6 HP 504 C, ĉarojn ZF, la tiran ĉaron ZF AV-132/87, mezan ĉaron ZF AVN-132, frontan ĉaron ZF RL-85A. La motoro situis laŭlonge de la buso, do ŝanĝiĝis ankaŭ ĝia interiero. La buso ricevis indekson LiAZ-6213.20 kaj estis testata en la 14-a busejo de Moskvo.
Luterana preĝejo (Szécsény)
La luterana preĝejo estas sakrala konstruaĵo en urbo Szécsény (Hungario).
(153305) 2001 HV62
(153305) 2001 HV62 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Luterana preĝejo (Szécsény)
Historio
La luteranoj konstruis propran kirkon inter 1884-1992. La impona altaro estis kreita en 1897 kun financa apogo de Ágost Pulszky. La kirko estis renovigita en 2011.
(153305) 2001 HV62
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso kaj ĝi estas en orbita resonanco 3:5 kun la ruĝa planedo.
Luterana preĝejo (Szécsény)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, kiu kuŝas laŭ stratangulo, sed la maldekstra flanko de la navo rekte tuŝas la trotuaron. Ankaŭ tie estas enirejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo sola sonorilo povas sonoradi. Ankaŭ la turo havas enirejon, super tiu enirejo estas kvadrata fenestro, pli supre ĉe la tegmenta nivelo ronda fenestro. La navo etendiĝas ne laŭlonge, sed laŭlarĝe. La navo laŭ la fasado havas simetrie po du fenestrojn. La altara bildo prezentas Ĉieliron fare de Lajos Kubányi. La altaro mem estas 2 metrojn longa, 2 metrojn larĝa kaj iom pli, ol 4 metrojn alta.
LiAZ-6213
6213.20
En 2008 komenciĝis amasa fabrikado. En 2008-2010 la busoj estis liverataj al Moskvo kaj Sankt-Peterburgo. En 2008-2012 salonoj por la busoj estis muntataj en la fabriko Tuŝino-Aŭto. Dezajno ofte ŝanĝiĝis. En 2008-2009 la salono estis tegita je griza plasto, kun verdaj manteniloj kaj sidiloj kun blua artefarita ledo. En 2009-2010 sidiloj iĝis helbrunaj, aperis konveksaj pordoj kun tutecaj vitroj. En majo-junio 2010 salono iĝis hel-beĵa, planko verda kun flavaj makuloj, manteniloj flavaj, sidiloj el blua aŭ malhelverda ŝtofo. Lumiloj ricevis alian formon kaj etendiĝis laŭ centro de la salono linie. Aperis la motoroj MAN D0836 LOH40, kiuj funkciis grave malpli brue. Lastaj busoj de tiu ĉi serio venis en 2012 al la 2-a kaj 7-a busejoj de Sankt-Peterburgo. Ekde 2014 komenciĝis ilia forigado, kiu iĝis amasa ekde printempo 2018 pro ilia eluziteco. Sume estis fabrikitaj 388 busoj, el kiuj 259 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
6213.21
La serio diferenciĝas per la motoro MAN D0836LOH55, kongrua al la postuloj de Eŭro-4, nova salono kreita de la firmao KOPA (Nabereĵnije Ĉelni).
La unua buso de tiu ĉi serio estis konstruita en 2008 kaj ĝis nun funkcias en Tjumeno. Fabrikado de la serio restartis en decembro 2010, post testado de la unuaj dek busoj en la 14-a busejo en Moskvo. Ekde somero de 2011 la busoj ricevis lumilojn de la firmao Hella kaj po du klimatiziloj (unue Spheros, poste Konvekta), sidiloj Pilot estis anstataŭigitaj per tiuj de la Tuŝina Maŝinkonstrua Uzino. Poste la busoj estis liveritaj al Severodvinsk, Velikij Novgorod kaj aliaj urboj.
Sume estis fabrikitaj 308 busoj, el kiuj 257 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
6213.22
Unuafoje buso de tiu ĉi serio estis prezentita printempe de 2012 en la ekspozicio Busworld Russia en Niĵnij Novgorod. Ĝi estas simila al busoj, destinitaj por rapidaj busaj itineroj en Moskvo. Ĝi havas motoron MAN D0836 LOH64, kongruan al la postuloj de Eŭro-5, rapidumskatolon ZF EcoLife 6 AP 1200 B kaj, kadre de eksperimento, 41 sidlokojn anstataŭ kutimaj 31. Post sukcesa testado en 2013 komenciĝis amasa fabrikado. En junio 2013 la unua buso venis al Niĵnij Novgorod, ĝin sekvis 29 pliaj. Ekde aŭtuno de 2014 la busoj liverataj al Moskvo estas farbataj blue, sendataj al aliaj regionoj — blanke.
La amasa fabrikado de la serio ĉesis pro kresko de la prezo de la motoro MAN. En 2016 oni planis ekprodukti la modifaĵon LiAZ-6213.22-77 kun la sama motoro kiel ĉe LiAZ-5292.22-77, sed kadre de anstataŭigo de la importaĵoj komencis aŭtune 2016 fabrikadon de LiAZ-6213.65-77 kun motoro de JaMZ. Sume estis fabrikitaj 281 busoj, el kiuj 243 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
6213.22-01
La modifaĵohavas lernostirejon en la salono. Ĉio alia samas kiel ĉe LiAZ-6213.22. Sume estis fabrikitaj 57 busoj, el kiuj 53 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
6213.65
Sume estis fabrikitaj 828 busoj, el kiuj 823 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
6213.65-77
La modifaĵo de kuplita buso surbaze de la buso LiAZ-5292.65-77. Oni larĝigis irejon en la pobo, aldonis trian sidlokon antaŭ la grandigita motorejo, ŝanĝis la lumilojn. Meze de septembro 2016 komenciĝis amasa fabrikado.
La unuaj 50 busoj venis al la 17-a busejo en Moskvo en oktobro 2016. Fine de 2016 venis pliaj 65 busoj. Ekde marto 2017 ĝi estis liverata al aliaj busejoj.
6213.65-79
En majo 2017 komenciĝis fabrikado de la modernigita versio, komplete malaltplanka, kun pli longa salono, tri ekranoj en la salono, kvar USB-ingoj, nova instrumenta panelo kun elektre reguligebla stirrado, nova komputilo, sistemo de ĉirkaŭgvatado, sen ventolaj lukoj en la tegmento, kun aldona luma indikilo. La itinera indikilo estas levita supren, surskriboj sur ĝi ŝanĝiĝis. Posta fenestro iĝis plasta. Aperis butonoj, ebligantaj malfermi la pordojn, fare de pasaĝeroj troviĝantaj ene kaj ekster de la buso. Oni rezignis je tri pliaj sidlokoj ĉe la motorejo kiel malkomfortaj. La testado de unu ekzemplero okazis en Sankt-Peterburgo, du aliaj estis senditaj al Tjumeno, kie tuj ekveturis laŭ itineroj. En februaro 2018 al Tjumeno venis pliaj 48 busoj, ĝis fino de 2018 al Almato (Kazaĥio) venis 54 busoj. Plejparto de la busoj estis senditaj al la 5-a busejo en Moskvo.
Fine de 2018 komenciĝis fabrikado de renovigita versio kun helverdaj itineromontriloj (similaj al tiuj en elektrobuso LiAZ-6274.00 de 2018), pro forigo de turnokrucoj en Moskvo reaperis sidiloj sur la frontaj arkoj, krome aperis dua ekrano. Super la pordoj aperis aldona ruĝa indikilo. Vokbutonoj iĝis malpli grandaj kaj estigas ankaŭ sonsignalon. Ekde 2019 ĝis marto 2020 estis produktataj busoj kun aliaj etaj ŝanĝoj.
La busoj fabrikataj ekde marto 2020 havas frontan kaj postan partojn identajn al tiuj de le elektrobuso LiAZ-6274.
6213.67-79
La kuplita modifaĵo surbaze de LiAZ-5292.67 kun la gasa versio de la dizela motoro JaMZ-53604-40 kaj rapidumskatolo Voith Diwa D 864 aŭ ZF 6AP-1400B. Oni planis lanĉi la samasan fabrikadon en julio 2018, sed pro manko de mendoj estis farita nur unu ekspozicia ekzemplero kaj Moskvo preferis aĉeti LiAZ-6213.71-79 kun motoro MAN.
6213.70
La modifaĵo diferenciĝas danke al Cummins CGe4-280 kaj aŭtomata rapidumskatolo Allison T-325R. La gasbalonoj situas sur la tegmento.
La unua buso de tiu ĉi modifaĵo estis fabrikita en 2008. La unuaj 10 busoj estis ekspluatataj en la 11-a busejo en Moskvo. 9 el ili havis salonon identan al la busoj de la serio 6213.20, produktitaj en 2010 dum la deka buso kun numero 11487 havis specialan dezajnon, ĉar ĝi estis origine farita por ekspozicioj. Ekde 2012 pro gravaj problemoj pri la motoroj Cummins CGe4-280 Moskvo aĉetas anstataŭ tiu ĉi modifaĵo LiAZ-6213.71 kun motoro MAN.
Sume estis fabrikitaj 10 busoj, el kiuj 9 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj en Moskvo kaj 1 en Tula provinco.
6213.71
Busoj de tiu ĉi modifaĵo havas gasmotoron MAN E0836 LOH01 kaj rapidumskatolon ZF Ecolife 6 AP 1200 B. AL Moskvo estas liverataj busoj kun klimatregilo, GLONASS, aŭtomata sistemo de pagokontrolo, temperaturaj sensiloj, itinermontriloj, elektronika cifereca taĥografo kun ebleco legi ŝoforajn identigilojn. En la stirejo kaj la salono aperis gvatkameraoj. La gasbalono en unu el busoj eksplodis, post kio ĉiuj gasmotoraj busoj estis provizore forigitaj el trafikado en Moskvo. En 2014 estis instalitaj novaj gasbalonoj, post kio la busoj ekcirkulis tra Moskvo denove.
Martha Abicht
Martha ABICHT (naskiĝinta la en Ehrlichs-muelejo apud Neustadt an der Orla, mortinta la  en Charlottenburg) estis germana infanvartisto kaj intima kunlaborantino de Anna von Gierke en la socialpedagogia institucio Verein Jugendheim.
La tero leviĝas
Efikoj
Oni konsideras, ke tiu foto multe helpis al la evoluigo de la tutmonda medikonservada movado, per la antaueniro de tutmonda konscienco pri la tre speciala komuna hejmo de la homaro inter la homoj de la tuta mondo, sendiference de ideologio, fono aŭ vivstilo.
LiAZ-6213
6213.71
Sume ĝis junio 2020 estis fabrikitaj 388 busoj, el kiuj 259 en junio 2020 ankoraŭ estas oficiale registritaj.
Pozoantiguo
Pozoantiguo estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Alfoz de Toro en la centra oriento de la provinco. Pozoantiguo estas tradukebla etimologie al Antikva Puto. Puto ja videblas en la blazono el kiu eliras spikoj kiel aludo al cereala ĉefa enspezofonto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,6 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 44 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, beto) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
LiAZ-6213
6213.71-79
La modifaĵo de kuplita buso surbaze de la buso LiAZ-5292.71-79, kreita por Moskvo, kun grandigita motorejo kaj nova korpuso. La salono kaj distribuo de la sidlokoj identas al la dizela LiAZ-6213.65-79, farita fine de 2018. La amasa fabrikado komenciĝis en aprilo 2019.
6213.71-80
La modifaĵo kreita surbaze de LiAZ-6213.71-79 kun lernostirejo, kreita por Moskvo.
Trolebusoj surbaze de LiAZ-6213
Surbaze de la korpuso de LiAZ-6213.00 en 2008 estis kreitaj trolebusoj LiAZ-6236, MTRZ-6232 (3690) kaj SVARZ-6234 (3699) (ĉiuj po unu ekzemplero). La buso 3699 cirkulis en Moskvo kaj en junio 2019 estis transdonita al muzeo. La buso 3690 estis forigita en aprilo 2015.
Teknikaj karakterizoj
En decembro 2020 estis anoncita apero de redezajnita versio kun pli modernaspekta vitroplasta fronta kaj posta maskoj. Ili konsistas el apartaj elementoj, kio faciligas la riparadon kaj anstaŭigadon. La nova fronto estas komplete rustoimuna, malpeza kaj malpli kosta. Aperis novaj frontaj lumiloj, estis redezajnitaj salono kaj stirejo.
Martha Abicht
Vivo kaj agado
Post bankroto la gepatroj transloĝiĝis enurben kaj du jarojn pli malfrue Berlinon. Tie Martha Abicht trejniĝis infanĝardenistece inter 1893 kaj 1985 ĉe la renoma Pestalozzi-Fröbel-domo. Poste ŝi laboris mallonge kiel privata edukistino. En majo 1896 ŝi dunigits fare de la institucio Verein Jugendheim kie ŝi transprenis la gvidadon de la infanĝardeno. Tie ŝi enkondukis la metodon de objekto de la monato kiun elpensis Henriette Schrader-Breymann. Poste ŝi ankaŭ ekrespondecis pri aliaj najbaraj hejmoj kaj la kantino.
Kune kun Anna von Gierke ŝi fondis en 1931 Landjugendheim Finkenkrug s.r.l. kaj jam en somero 1922 oni povis starigi barakon en Finkenkrug kaj jaron pli malfrue la tuto ekfunkciis. La landa hejmo antaŭ ĉio estu ripozumloko por dungitoj, lernantinoj kaj infanoj de Verein Jugendheim.
Kiam la duonjudino Anna von Gierke per forto devigitis forlasi Jugendheim Abicht deklaris sin solidara kun ŝi. En 1938 ŝi transloĝiĝis en la domon de Gierke ĉe Carmerstraße 12 apogonte la amikinon helpi helpbezonantojn kaj de la nazioj premitojn. . Abicht baldaŭ poste mortis revenante el Munkeno vintre de vizito de konatino. En ŝian loĝejon venis la politike rezistema Elisabeth von Thadden.
En la 20.5.1978 solene memoras la iamaj Jugendheim-anoj la datrevenon 100-a de la naskiĝtago de Abicht.
Kálmán Szentiványi
Kálmán Szentiványi [sentivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentiványi Kálmán estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Steiner [ŝtejner] ĝis 1914.
Kálmán Steiner naskiĝis la  en Veszprém (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Szentiványi devenis el juda familio. Li akiris aktoran diplometon en privata lernejo de Zoltán Horváth (aktoro) en 1904. Post 2 jaroj li apartenis al teatra kompanio de János Komjáthy en provinco, baldaŭ li ludis en kabaredoj. Li batalis en la 1-a mondmilito, poste li apartenis al Teatro Madách. Tamen li havis renomon en kabaredoj. Dum la 2-a mondmilito li havis rolojn nur en juda teatro. Li havis edzinon.
Ĉinio en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato (ĉine tradicie 中國奧林匹克委員會).
Universitato de Eŭskio
La Universitato de Eŭskio (Euskal Herriko Unibertsitatea, EHU; Universidad del País Vasco, UPV) estas publika universitato situanta en pluraj lokoj en Eŭskio en Hispanio. La universitato havas plurajn kampusojn, en la tri provincoj de la Eŭska regiono, Provinco Biskajo (en la urboj Bilbao, Barakaldo, Portugaleto kaj Leioa), Provinco Alavo (en la urbo Vitoria-Gasteiz) kaj Provinco Gipusko (en la urboj Donostio kaj Eibar).
La universitato estis establita en 1980 kiel sendependa universitato. Ĝi antaŭe aperis kiel kolekto de fakultatoj sub kio tiam estis la Universitato de Bilbao. En 1955, ĝi estis formita kun fakultatoj de ekonomiko, dum la fakultato de medicino estis aldonita en 1968. Du jarojn poste, interalie, maramea komandlernejo kaj teknika kolegio aliĝis.
La instruejo estas la plej granda en la regiono, kun 45,000 studentoj kaj proksimume 5,000 dungitoj. Ĝi respondecas pri ĉirkaŭ 90 procentoj de la universitat-bazita esplorado en Eŭskio kaj profitas el la forta industria aktivado de la regiono.
Ŝlegeliacoj
La ŝlegeliacoj (Schlegeliaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas 5 genrojn kaj ĉirkaŭ 40 speciojn,. Ĝia tipa genro estas ŝlegelio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (26 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Sigrid Fridman
Sigrid Fridman, je plena nomo Sigrid Karolina Sofia Fridman, estis sveda skulptistino. Ŝi naskiĝis la 23-an de novembro 1879 en Haparanda kaj mortis en aĝo de 83 jaroj la 8-an de januaro 1963 en Stokholmo, paroĥo Kungsholm.
Biografio
Fridman komence trejniĝis en fizioterapio. Ŝi laboris en tiu ĉi profesio dumtempe en Londono, kaj ekstudis skulptadon en la grandurbo post kiam ŝia intereso en arto estis vekita. En 1912 ŝi translokiĝis al Parizo, kie ŝi studis ĉe la Académie de la Grande Chaumière kun docento Antoine Bourdelle. Post ŝia reveno al Svedio, ŝi kreis diversajn bestskulptaĵojn por institucioj en Gotenburgo en la fruaj 1920-aj jaroj, inkluzive de ĉevalo kaj rosmaro por asekura entrepreno kaj pingvena fontano por la naturhistoria muzeo de Gotenburgo.
Ŝi poste ekloĝis en Stokholmo. Pluraj el ŝiaj plej gravaj verkoj estis kreitaj tie, inkluzive de skulptaĵo nomata "centaŭro". Ĉi tie Fridman renkontis la envion de ŝiaj viraj kolegoj kaj malakcepton de viraj kritikistoj. La laŭplana lokigo de la centaŭro sur la placo Norrmalmstorg en 1928 ne realiĝis. Nur en 1939 oni trovis lokon sur monteto apud la [observatorio de Stokholmo. Dum ŝia vivo, ŝiaj portretadoj de personecoj de la movado por la rajtoj de virinoj, kiel ekzemple Fredrika Bremer kaj Ellen Key, estis publike mallaŭdigitaj. Ekster la virina movado, ŝia laboro nur ricevis la taŭgan aprezon post ŝia morto. La sveda biografia leksikono priskribas ŝian stilon kiel "klaran, potencan modeligon, tre en la spirito de Bourdelle" kaj multe da detaloj estas atribuitaj al ŝiaj portretadoj de karakteroj.
Sigrid Fridman entreprenis plurajn studvojaĝojn al aliaj eŭropaj landoj ĝis 1947. Ŝi partoprenis en ekspozicioj en Kopenhago, Parizo, Vieno, Helsinko kaj en sia hejmlando.
Badlapur
Badlapur, laŭ marate बदलापूर estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en distrikto de Thane. Ĝi apartenas al urbaro de Mumbajo.
Geografio
Badlapur situas laŭ rivero. Ulhasnagar troviĝas 13, Kaljan-Dombivali 21, distrikta sidejo Thane 32, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 52, Nasiko 108, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 230, tutlanda ĉefurbo Delhio 1127, Kolkato 1613 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Badlapur havis populacion de. La legopovo estas 91,7%, pli alta, ol la ŝtata mezumo.
Historio
Badlapur estiĝis ek pluraj vilaĝoj, inter ili la plej grava estis Kulgaon, tial la urbego estas konata ankaŭ Kulgaon-Badlapur.
Ekonomio
Badlapur estas konata pri bredado de ĉevaloj. Komence digo 65 metrojn alta funkcias.
Religioj
En Badlapur vivas majoritate hinduoj 81%, krome budhanoj 12%, islamanoj 3,8%, kristanoj 1,7%, ĝainistoj 0,6%.
Klimato
Badlapur havas savanoklimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen (Aw) kun influo de musono. Dum 7 monatoj regas sekeco kaj precipe en julio pluvas (tiam estas musono, kiu daŭras inter majo-novembro). Jare pluvas po ĉirkaŭ 2005 mm. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 22-32 °C.
Trafiko
Badlapur havas trairan fervojan linion, kaj tie kruciĝas 2 ĉefvojoj. Tra la rivero ponto helpas la trafikon.
Valdefinjas
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,3 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 30 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, vitejoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis krom industrio de vino kaj fromaĝo.
Belorusio en la Olimpikoj
Belorusiaj sportistoj unue inter 1952 kaj 1988 partoprenis kadre de la teamo de. Aldone, en 1992 ili partoprenis en Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio. Ekde la Vintra Olimpiko 1994 kaj ekde la Somera Olimpiko 1996 oficiala belorusia teamo partoprenas la olimpikojn.
Kiam ne suspendita, la Belorusa Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1991 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 157 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Ihar Astapkoviĉ (Ігар Астапковіч).
2000
En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 139 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Sjarhej Liŝtvan (Сяргей Ліштван).
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 181 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Aleksandr Romankov (Александр Романьков).
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 165 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Maks Mirni (Макс Мірны).
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 124 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Vasil Kirjienka (Васіль Кірыенка).
1994
En la Vintra Olimpiko 1994 en Lillehammer partoprenis 33 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Ihar Ĵaljasoŭski (Ігар Жалязоўскі).
1998
En la Vintra Olimpiko 1998 en Nagano partoprenis 59 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Aljaksandr Papoŭ (Аляксандр Папоў).
Stilbeacoj
La stilbeacoj (Stilbaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas 12 genrojn kaj ĉirkaŭ 40 speciojn,. Ĝia tipa genro estas stilbo.
Belorusio en la Olimpikoj
2010
En la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero partoprenis 50 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Aleh Antonenka (Алег Антоненка).
Stilbeacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (26 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Belorusio en la Olimpikoj
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 33 belorusiaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Ala Cuper (Ала Цупер).
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 29 belorusiaj sportistoj. Teamaj flagotenantoj estis Ihnat Halavazjuk (Ігнат Галавацюк) kaj Hanna Nifantava (Ганна Ніфантава).
Ĉinio en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato (ĉine tradicie 中國奧林匹克委員會).
Tetrakondracoj
La tetrakondracoj (Tetrachondraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 3 speciojn,. Ĝia tipa genro estas tetrakondro.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (26 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :