cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Špičák (Železná Ruda)
Špičák estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Železná Ruda en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Železná Ruda. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/190. Estas ĉi tie registritaj 272 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1569.
9382 Mihonoseki
9382 Mihonoseki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Peter Klashorst
Peter Klashorst (naskiĝis la 11-an de februaro 1957 en Santpoort, komunumo Velsen, Norda Holando; plena nomo Peter van de Klashorst) estas nederlanda fotisto, skulptisto kaj pentristo. Li specialiĝis pri la pentrado kaj fotado de plejparte nudaj junaj virinoj el Nederlando, Afriko kaj Tajlando.
9382 Mihonoseki
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la iama urbeto Mihonoseki (japane 美保関町, Mihonoseki-chō) en la duoninsulo Ŝimane-Hanto. En 2005 tiu urbo estis kunfandita en la urbo Macue.
Peter Klashorst
Vivo
Peter Klashorst kreskis en Harlemo kaj en 1981 finis siajn studojn pri arto en la Gerrit Rietveld akademio en Amsterdamo. Li havas du infanojn, Elisabeth kaj Frederick, kies patrinoj estas afrikaninoj kaj laŭ aserto de la artisto estas putinoj.
En la 1980-aj jaroj la pentristo apartenis al la nederlanda artista grupo After Nature, kiu por sia arta kreado remalkoveris la ekspresionismon kaj nuntempe kalkuliĝas en la arta ĝenro "Novaj Sovaĝuloj". En 2000 li en la islame dominita ŝtato Senegal malliberiĝis pro sia arto kaj pasigis plurajn semajnojn en karcero. Oni akuzis lin eluzi putinojn kaj produkti obscenajn verkojn.
En 2003, Robert Vuijsje publikigis biografion de Peter Klashorst sub la titolo "King Klashorst". En la jaroj 2003 kaj 2006 la artisto dufoje sensukcese provis per novaj politikaj partioj atingi politikajn postenojn en regionaj balotoj.
Artturi Ilmari Virtanen
Artturi Ilmari Virtanen (15-a de januaro 1895 Helsinko – 11-a de novembro 1973 samloke) estis finna kemiisto de biokemio kaj profesoro. Li estas konata speciale pri AIV-stokado utila por la komercado de lakto kaj butero. Pro tio li ricevis Nobel-premion pri kemio en 1945. Li disvolvis ankaŭ AIV-salon. Li antaŭenigis ankaŭ laktofabrikan laboron.
129060 Huntskretsch
129060 Huntskretsch estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Unitariisma katedralo (Kluĵo)
Unitarisma katedralo (Kluĵo) estas Monumento historia en Rumanio, en urbo Kluĵo.
129060 Huntskretsch
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Hunts Kretsch, Ĉefa Certigita Inĝeniero por la Kapsulo de Specimena Alvenigo (KSA) de OSIRIS-REx. Li estis ankaŭ mekanika projektisto por la KSA de la specimen-alveniga misio de Stardust.
Unitariisma katedralo (Kluĵo)
Historio
Ĝis 1717 la eklezianoj uzis la romkatolikan preĝejon, poste ebleco restis nur en loĝdomo. Longe oni kolektis monon por la nova preĝejo, kiu konstruiĝis en la 1790-aj jaroj. La nuna formo de la turo pretiĝis nur en 1908. La malnova orgeno eksonis en 1806, la nova en 1930. En 1910, 1948, 1968 kaj en 2004 renoviĝoj okazis.
Konstruaĵo
Ekstere la katedralo havanta 3 navojn estas parte gotiko, parte klasikismo, sed la interno estas baroka. La turo altiĝas super la enirejo, kie estas latina surskribo: ''IN HONOREM SOLIUS DEI. MDCCXCVI'' (Honore al la sola Dio, 1796). La predikejo estas renesanca. Sur la baldakeno estas bildo pri pelikano nutranta la idojn. En niĉo estas memorŝtono. Laŭ la onidiro en 1568 predikisto Ferenc Dávid predikis staranta sur la ŝtono pri la religiolibereco, kiu estis unika en Eŭropo. Li fondis tiun eklezion.
21453 Victorlevine
21453 Victorlevine estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Victor Levine, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la James Madison Memorial High School de Madison (Viskonsino).
Quebradillas
Quebradillas - prononco per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo, okcidente de Camuy, Hatillo kaj Arecibo. La loknomo Quebradillas estas etimologie komprenebla kiel riverbranĉetoj, el hispanlingva vorto "quebrada" [keBRAda].
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kvankam rekte ĉe la maro, la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Bassemberg
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rüdesheimer Aue
La insulo Rüdesheimer Aue estas unu el la relative malmultaj insuloj de la federacia lando Hesio de Germanio. Ĝi situas en la rivero Rejno. Administre la teritorio apartenas al la urbo Rüdesheim kaj la distrikto Rheingau-Taunus. La insulo estas parto de insula ĉeno en la rivero inter la urboj Mainz kaj Bingen, aŭ per geografia difino inter la enfluo de la rivero Majno en la Rejnon kaj 28 riverajn kilometrojn poste la enfluo de la rivero Nahe en la Rejnon - tiuj riveroparto germanlingve nomatas Inselrhein, do "insula Rejno".
La alteco de la insulo varias inter 78 kaj 84 metroj, laŭ la kvanto de rivera akvo - mezume temas pri 81 metroj. La insula areo ne loĝatas, tial aparte multaj specoj de hejmaj kaj migrobirdoj konstante aŭ dumtempe vivas tie kaj multaj el tiuj birdoj uzas la areon por kovado. Sekve la insulo deklariĝis naturprotektejo.
József Bachmann
József Bachmann [jOĵef baĥman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bachmann József estis hungara kemiisto, profesoro.
József Bachmann naskiĝis en 1791, li mortis en 1868 en Buda.
Biografio
József Bachmann studis en Akademio de Selmec en 1830, poste li doktoriĝis en Vieno. En 1840 li estis asistanto en la akademio, li partoprenis en esploradoj pri disigoj de oroj, arĝentoj kaj kuproj sen metalurgia prilaborado. En 1845 (aŭ en la sekva jaro) li estis nomumita konsilisto pri minejoj, samtempe akademia ordinara profesoro. Dum la hungara revolucio de 1848 plejparto de la profesoroj ĵuris al la hungara konstitucio, sed Bachmann ne faris tion. Tamen li estis gvidanto de la revolucia akademia taĉmento. Post falo de la revolucio li estis motoro pri la denova instruado, la akademio jam apartenis al la Habsburga Imperio. Inter 1856 kaj 1862 li instruis en akademio de Příbram.
Distrikto Svitavy
Distrikto Svitavy estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Pardubice. La distrikto estas unu el kvar distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 113 urboj kaj vilaĝoj.
Astraia
Astraia (helene  Ἀστραῖα , latine Astraea) estis en la helena mitologio virgulina diino de intakteco kaj pureco, filino de Astreo kaj Eoso. Ŝi estas ligata kun diino de justeco Diko. Ŝi ne estu interŝanĝata pri Asterio, diino de steloj kiaj filino de Kojo kaj Febo. Astraia, ĉiela virgulino, estis la lasta el nemortemaj, kiu vivis kun homoj dum la Ora epoko, unu el kvin malnovgrekaj homaj epokoj. Laŭ Ovidio ŝi lasis la teron dum la Fera epoko. Laŭ la legendo Astraia en unu tago revenos teren kaj kunportos revenon de la utopia Ora epoko.
Bonifaco la 9-a
Bonifaco la 9-a (n. en 1356 - m. la 1-an de oktobro 1404), denaske Piero TOMACELLI, estis la dua roma papo de la granda okcidenta skismo. Li oficis ekde la 2-a de novembro 1389 ĝis sia morto. Dum lia reĝado kiel papo, la kontraŭpapo Klemento la 7-a sencedeme organizis sian propran kortegon en Avinjono, sub la protektado de la franca reĝlando. Bonifaco la 9-a interalie finfine ĉesigis la tumulteman sendependecon de la roma komunumo kaj akiris politikan kontrolon de la urbo, kio necesigis fortikigi la Castel Sant'Angelo kaj la pontojn de Romo. En la papa ŝtato, Bonifaco la 9-a progrese reakiris la kontrolon de la ĉefaj kasteloj kaj urboj, kaj li do refondis la papan ŝtaton laŭ la aspekto, kiun ĝi konservis dum la 15-a jarcento.
Ligueux (Ĝirondio)
Ligueux - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Ligüers - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Eglanterio
La eglanterio (Rosa eglanteria aŭ Rosa rubiginosa) estas rozo. La specio floras de junio ĝis aŭgusto. La floroj estas rozeruĝaj kun blanka centro. Speciale estas ke la planto je la suba flanko de la folietoj havas glandojn kiuj, post frotado, odoras je pomoj. La eglanterio havas hokforme kurbiĝintajn pikilojn sur la tigoj.
Bělá pod Bezdězem
Bělá pod Bězdězem estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Mezbohemia regiono, distrikto Mladá Boleslav.
Eglanterio
Disvastigejo
La natura regiono de disvastiĝo okupas grandajn partojn de Eŭropo kaj Okcident-Azio; en multaj areoj de la mondo ĝi estas neofito. Kelkaj specioj estas uzataj kiel ornamplantoj.
Bělá pod Bezdězem
Ĝi estis fondita en 1264, en ĝi havis. La historia urbocentro estas proklamita kiel protektata monumentzono.
Naskiĝloko de poeto Vladimír Holan kaj de konata ĉeĥa esperantisto Libor Křivánek, fondinto kaj longjara prezidanto de Esperanto-klubo La Ponto en Písek.
Skulptisto
Grandaj skulptistoj estis aŭ estas jenaj:
Ábrahám Szathmári Paksi
Ábrahám Szathmári Paksi [satmAri pakŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szathmári Paksi Ábrahám estis hungara pastro, kalvinana episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis szatmári. Lia filo József Szathmári Paksi estis same kalvinana episkopo.
Ábrahám Szathmári Paksi naskiĝis en 1725 en Transilvanio en Marosvásárhely (nuntempa Târgu Mureș en Rumanio). Li mortis la 1797.
Biografio
Ábrahám Szathmári Paksi frekventis lernejon komence en sia naskiĝurbo, poste en Sárospatak, Franeker, Utrecht. Hejmenveninta en 1754 li estis pastro en Tokaj, Sajókazinc kaj Mezőkeresztes. Baldaŭe li estis eklezia notario. Li estis elektita episkopo en 1792.
Avesto
La Avesto estas kolekto de la sanktaj libroj de la malnova irana religio. Ĝi instruas pri Zaratuŝtrismo, pri nova religia doktrino, kies iniciatoro estis Zaratuŝtro. La rakonto koncernas al la konflikto inter Mazdao (Ahuramazda) kaj Arimano (Anhramajniu), kaj praktikata iam de la magoj kaj nun de la Parsioj. Mazdao estis patrono de paclaboro, zorganto pri hejmaj animaloj kaj kulturaj kreskaĵoj. Liaj adeptoj devis kulturi la teron, bredi brutaron kaj ekstermi sovaĝan bestaron. Arimano estis prezentita malamiko de homa artagado, patrono de rabobestoj, helpanta al militemaj nomadoj rabi pacan loĝantaron. Kaj Mazdao, kaj Arimano havis siajn demonojn, helpantaj al ili en bataloj, kiuj daŭrigadis dum jarmiloj kaj finiĝis per venko de bonkora dio.
Avesto estas verkita en lingvo zendo.
ISO 3166-2:TL
ISO 3166-2:TL estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Orientan Timoron. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas TL, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Orienta Timoro. La dua parto estas du literoj. Kodoj estas por 12 municipoj kaj por 1 speciala administra regiono.
Antaŭ kiam en 2002 Orienta Timoro iĝis sedependa ŝtato ĝi havis la ISO 3166-1 duliteran kodon <tt>TP</tt> (Timoro portugala), kaj en ISO 3166-2:ID por Indonezio ĝi havis la kodon <tt>ID-TT</tt>. Poste ĝi ricevis la kodon <tt>TL</tt> (Timor-Leste).
5249 Gizo
5249 Gizo estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la egipa urbo Gizo (aŭ Giza, Gizeh aŭ Ĝiza; arabe الجيزة al-Ĝīza) sur la okcidenta bordo de Nilo; fama por ĝia antikvaj restaĵoj, notinde la Granda Sfinkso kaj la Piramidoj de Gizo.
Zlatna
Zlatna (hungare: Zalatna, germane: Klein-Schlatten, Goldenmarkt) estas urbo en Rumanio okcidente de Alba Iulia. Apartenas al ĝi: Botești, Budeni, Dealu Roatei, Dobrot, Dumbrava, Feneș, Galați, Izvoru Ampoiului, Podu lui Paul, Părău Gruiului, Pătrângeni, Pirita, Runc, Ruși, Suseni, Trâmpoiele, Valea Mică (Zlatna) kaj Vâltori.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4317 loĝantojn [rumanoj, hungaroj); en 1992 4707 (rumanoj, 2,3 % da hungaroj). Ĝi havas valormetalminejojn (kupro, oro, arĝento).
La nombro en la informkadro rilatas al la administra areo, kun ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Historio
Ĝiaj unuaj mencioj skribaj estas el 1316–1320. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Alsó-Fehér.
Arnoldo de Altena
Arnoldo de Altena (naskiĝinta supozeble antaŭ 1150; mortinta la 3-an de majo 1206, 1207 aŭ 1209) estis Grafo de Altena kaj filo de Eberhardo la 1-a de Berg-Altena.
Li konstruigis kune kun sia frato, Ĉefepiskopo Adolfo de Berg-Altena Kastelon Isenburg ĉe Hattingen kaj disponis pri multaj nemoveblaĵoj. Li validas kiel fondinto de la dinastio Isenberg el la gento Berg-Altena.
Lia filo Frederiko de Isenberg eniris la historion kiel murdinto de Ĉefepiskopo Engelberto la 1-a de Kolonjo. Pluaj filoj estis la episkopo de Osnabrück, Engelberto la 1-a de Isenberg kaj la episkopo de Monastero Ditriĥo la 3-a de Isenberg. Ankaŭ tiuj ĉi estis implikitaj en la murdo.
Geedzeco kaj idoj
Arnoldo geedziĝis kun Meĥthilda, filino de Florenco la 3-a de Holando.
Veľký Cetín
Veľký Cetín, hungare Nagycétény, germane Gross Zitin estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. Veľký kaj Nagy signifas: granda.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1239. La kampoj longe apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. Dum la historio estis 2 vilaĝoj Nobela kaj Granda Cétény, kiuj unuiĝis. En 1910 loĝis tie 1686 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo situis ĉe la nova landolimo ĉe la hungara flanko. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1724 da homoj, (1374 hungaroj, 341 slovakoj).
Villaviciosa de Córdoba
Villaviciosa de Córdoba estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 470 km2 kie loĝas 3587 geloĝantoj, do loĝdenso estas 7,6 loĝ./km2. Villaviciosa de Córdoba situas en la Bruna Montaro (Sierra Morena), apud valo de la rivero Guadiato, je 43 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3587 geloĝantoj de la municipo Villaviciosa de Córdoba estas 1757 inoj kaj 1830 viroj. En la 470-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, kie loĝas 3550 geloĝantoj, kaj aliaj 37 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 26, 11 inoj kaj 15 viroj, kaj mortis 45, 21 inoj kaj 24 viroj. Tiel la natura kresko estis -19 (-0.5%). La laborkapabla loĝantaro estis 1379 homoj (38.4%).
Tatárszentgyörgy
Situo
Tatárszentgyörgy situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, urboj Dabas kaj Örkény estas proksime. Budapeŝto troviĝas 55 km-ojn.
Historio
Komence estis tie 2 setlejoj, kiuj senhomiĝis dum la tatara invado. La sama okazis dum la turka erao, longe ĝi ne estis loĝata. Antono Grassalkovich (graŝalkoviĉ) akiris la bienon kaj fondis vilaĝon en 1758.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Balboa (León)
Balboa [balBOa] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Balboa estas etimologie rilatebla al Bona Valo. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Balboa, Cantejeira, Castañeiras, Castañoso, Chan de Villar, Fuente de Oliva, Lamagrande, Parajís, Pumarín, Quintela, Ruideferros, Ruidelamas, Valverde, Villafeile, Villanueva, Villariños kaj Villarmarín, okupas totalan areon de 51,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 287 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 157 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Cervantes (Lugo), Villafranca del Bierzo, Vega de Valcarce kaj Trabadelo.
Estas atestaĵoj de antaŭromia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 988. Ĝi apartenis al la episkopo de Leono kaj poste al aliaj nobeloj. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, kastelo, preĝejo, muzeo, ruraj kabanoj palloza).
Lajos Ilosvay
ILOSVAY Lajos [iloŝvai] estis hungara kemiisto, membro de MTA. Li naskiĝis la 31-an de oktobro 1851 en Deĵo kaj mortis la 30-an de septembro 1936 en Budapest.
Biografio
Ilosvay studis en la Universitato de Budapeŝto. Li ricevis en 1874 diplomon de farmacimajstro, en 1875 li doktoriĝis. En 1875–76 li agadis apud Béla Lengyel, poste inter 1876–80 kiel asistanto en instituto de Károly Than. En 1880–82 per ŝtatstipendio li laboris apud Bunsen, Baeyer kaj Berthelot. En 1882 li iĝis eksterordinara profesoro en la Teknikuniversitato de Budapeŝto, en 1883 pensiita ordinara profesoro, en 1901–1903 ĝia rektoro. Ekde 1910 li estis registarpartia deputito, inter 1914–1917 ŝtatsekretario de religi-kaj publikinstrua ministerio. Li estis la sekretario de Természettudományi Társulat (Asocio pri Natursciencoj) (1906–14), poste ĝia prezidanto (1914–36), ekde 1932 honora prezidanto de la Asocio kaj li ricevis medalon Szily kun gratifiko. Li estis la sekundarprezidanto de la MTA (1916–19, 1925–28). Li redaktis la revuon Magyar Chemiai Folyóirat (ekde 1897l), poste la revuon Természettudományi Közlöny (ekde 1906). Li priokupiĝis ĉefe la analitikan kaj senorganan kemion.
Odorín
Odorín, hungare Szepesedelény [sepeŝedelEnj], germane Dirn estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Odorín situas laŭ flankovojoj. Spišská Nová Ves troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1263 en formo "Odorin". La fondintoj estis saksoj. La latina loknomo "Odorinum" kaj la hungara "Edelen" aperis en 1435. En 1787 loĝis tie 331 vilaĝanoj en 45 domoj, en 1828 551 vilaĝanoj en 73 domoj. Em 1831 la vilaĝanoj partoprenis en ribelo nomata pri ĥolero. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Odorin, poste ĝi rericevis sian mezepokan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szepesedelény 580 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Igló, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Odorín 872 homoj, (867 slovakoj).
Câmpeni
Câmpeni [kımpenj] (Topánfalva, Topesdorf) estas urbo en Rumanio norde de Abrud, ĉe la rivero Arieș. En 1910 ĝi havis 2 967 loĝantojn [rumanoj, hungaroj ); en 1992 7 354 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1565. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Aladár Fáy
Aladár Fáy, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fáy Aladár estis hungara pentristo, grafikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia onklo estis Ödön Edvi Illés. Aladár Fáy naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Fáy jam dum la lernejaj jaroj ŝatis pentradi. Li akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Altlernejo en 1922, sed li lernis en Artistkolonio (Nagybánya) kaj Artistkolonio (Kecskemét). Liaj plej gravaj instruistoj estis István Csók kaj Imre Révész (pentristo). En la sekva jaro li edziĝis. Inter 1923 kaj 1943 li instruis en arta mezlernejo, poste li estis katedrestro en Hungara Industriarta Altlernejo. Li estis rektoro samloke inter 1943-1945. Tiutempe li partoprenis en kreo de la unua hungara desegnofilmo, sed la milito fiaskis ĝin. Dum sieĝo de Budapeŝto li sukcese kaŝis materialojn de la altlernejo. Post la mondomilito li havis postenon en ministerio, sed li ne aliĝis al la komunistoj. En 1946 li estis arestita, poste kondamnita pro falsaĵoj. Li liberiĝis en 1954, poste li povis labori en Bestoĝardeno kaj Botanika ĝardeno (Budapeŝto) kiel helplaboristo.
László Kelemen
László Kelemen
Galapaga petrelo
La Galapaga petrelo aŭ Kojnpuga petrelo (Oceanodroma tethys) estas malgranda marbirdo el la familio de ŝtormopetreloj.
Aspekto
Estas nigreca birdo kun tre markata larĝa blanka pugostrio. La grandaj duarangaj flugilkovriloj kaj la dorso estas ne tiom nigrecaj, sed pli malhelgrizaj. La vostofino estas kojnforma, kio estas tialo por la alternativa komuna nomo.
Subspecioj
Oni distingis du subspeciojn:
FIDIK
La akronimo FIDIK subtenas titolon: Federacio Internacia De Inĝenieroj Konsultaj en Esperanto, el la originala Franca: FIDIC Fédération Internationale Des Ingénieurs-Conseils. La fakto mem, ke la organizaĵo havas Francan titolon portas ateston pri ĝia fondiĝo en 1913 pere de tri landoj, ĉiu el kiuj tute aŭ parte estas franclingva. La fondintaj membro-landoj de la FIDIK estis Belgio, Francio kaj Svislando.
Servoj
Troviĝanta ĉe la Monda Komerca Centro en Ĝenevo, Svislando, FIDIK celas reprezenti tutmonde la konsult-inĝenieran industrion pere de antaŭenigado de la komercaj emoj de firmaoj provizantaj teknologi-bazitajn, intelektajn servojn por la konstruita kaj natura medioj. Funkciigata plejparte per volontuloj, FIDIK estas konata en la konsultada inĝeniera industrio por ĝia laborado por difini Kondiĉojn de Kontrakto por la Konstruada Industrio tutmonde.
Firmaoj kaj organizaĵoj, kiuj apartenas al FIDIKaj naciaj membro-asocioj estas instigitaj anonci sin kiel FIDIK-membroj kaj uzi la FIDIKan emblemon. La uzo de la emblemo estas strikte kontrolata, kaj ĉiuj FIDIK-produktaĵoj kaj servoj estas protektitaj per la FIDIKa komerc-marko.
Agadoj
FIDIK organizas konferencojn, seminariojn kaj staĝojn. La FIDIKa trejnada manlibra Gvidlibro pri Praktikado - la komerco de profesiaj servaj firmaoj estas konata tra la tuta profesio pri konsulta inĝenierado. FIDIK ankaŭ havas librovendejon kaj eldonas internaciajn kontraktojn kaj komercajn praktikajn dokumentojn, kiuj estas uzataj kiel gvidiloj kaj ŝablonoj tra la tuta mondo.
FIDIK estas plej konata pro sia vasta spektro de Normaj Kondiĉoj de Kontrakto por Konstruado, Fabrikejo kaj Desegnado-Konstruado, EPK/Turn-ŝlosilaj Projektoj kaj Desegnadaj, Konstruadaj kaj Funkciigaj projektoj. Detaloj pri tio estas haveblaj ĉe la FIDIKa Librovendejo. FIDIK ankaŭ eldonas Interkonsenton pri la Klientaj/Konsultantaj Modelaj Servoj kune kun la Sub-Konsulta Interkonsento kaj la Komuna Entreprena Interkonsento.
FIDIK eldonas la MEB Harmoniigitan Eldonon de la Konstruada Kontrakto, kio estas uzata pere de Multnaciaj Evoluigaj Bankoj, inter kiuj estas la Monda Banko por iliaj projektoj. Ĝis 2002, FIDIK estis respondeca pri FIDIKdirekt, la Internacia Adresaro de Konsultaj Inĝenieroj. Ĉi tiu presita kaj enreta adresaro enlistigis internaciajn konstruadajn firmaojn interalie inĝenierojn, kontraktistojn, arkitektojn, termezuristojn kaj iliajn profesiajn konsilistojn interalie bankojn, advokatojn, riskomanaĝerojn kaj similajn.
Barembach
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Henriko la 5-a (Sankta Romia Imperio)
Henriko la 5-a de la Sankta Romia Imperio aŭ de Frankonio (naskiĝis en 1081 aŭ 1086; mortis la en Utrecht) estis imperiestro de la Sankta Romia Imperio, la kvara kaj lasta el la Salia dinastio.
Ascendo al al trono
Filo de Henriko la 4-a, Henriko la 5-a posteulis al la trono post la eloficigo de lia pliaĝa frato Konrado, okazinta en aprilo de 1098. Li estis elektita, la 10-an de majo de la sama jaro, Reĝo de la Romanoj (Rex Romanorum), la 6-an de januaro 1099 unkte konsekrita imperiestro per la manoj de la ĉefepiskopo de Aachen Hermann la 3-a von Hochstaden.
En 1105, en Ingelheim Henriko, la filo, devigis la patron al demisiiĝo kiel imperiestro favore ĝuste de tiu filo. Sed nur kiam la patro forpasis, la sekvantan jaron, la imperiestra titolo de Henriko la 5-a estis universe akceptita. Kaj, fortigite per tiu rekono, li ne malfruis direktiĝi kontraŭ la papo pludaŭriganta la politikon de sia patro.
Investitura konflikto
La 13-an de aprilo 1111 Henriko la 5-a atingis Romon kie li pretendis la imperiestran kronon. Kiam li konsciiĝis ke tio estas rifuzata, li enprizonigis papon Paskalon la 2-an kaj diversajn kardinalojn kaj ilin devigis procedi al lia kronado kaj publika rekono pri “siaj” rajtoj elekti kaj enoficigi la episkopojn de sia teritorioj, Post tio, pli rajtigite, transdonis la titolon de Rego de Italio al Matilda de Toskanio por ŝin repagi pro ties servoj.
Li estis ĵus reveninta al Germanio kiam la Roma kurio revokis la “perfortitajn” akordojn kaj instigis la germanajn princojn al reagoj kontraŭ la imperiestro. Kaj ekde 1112 oni ekribeliĝis kontraŭ Henriko la 5-a: komencis la saksaj nobeloj inter kiuj militis la estonta imperiestro Lotaro la 3-a. La ribeliĝoj daŭris ĝis la finiĝo de 1115, kiam kun la morto de Matilda el Toskanio la titolo de Reĝo de Italio rekuniĝis al la Imperia Krono.
Henriko daŭrigis sian lukton kontraŭ la papo elektante la episkopojn, ĝis 1122, kiam, kun al nova konkordato, poste nomata Konkordato de Worms estis aranĝita kompromiso inter li kaj papo Kalisto la 2-a.
Morto de Henriko la 5-a
En 1124 Henriko la 5-a, post alianciĝo kun sia bopatro, la reĝo de Anglio kaj duko de Normandio, ekinvadis grafejon de Ĉampanjo, atingante Reims, kie blokiĝis ĉar lin atendis impona armeo. La plejgranda parto, fakte, de francaj feŭduloj estis enirintaj sub la standardo de ilia reĝo Ludoviko la 6-a la Dika, ankaŭ tiuj kiuj dek jarojn antaŭe estis aliancanoj de la reĝo de Anglio Henriko la 1-a. Sugerio el Saint-Denis, en sia libro Vie de Louis VI le Gros asertas ke Ludoviko profitis je tiom granda kvanto da kavalerianoj kaj harmuloj kiujn oni dirus lokustoj kiuj malkaŝis al la okuloj la tersurfacon; kaj listigis la princojn pretajn batali kontraŭ la imperiestro: ili tiom nombris ke tio konvinkigis la imperian armeon retiriĝi al Germanio.
Henriko la 5-a forpasis en Utrecht la 23-an de majo 1125, lasante neniun laŭlegan filon; nur eksteredzeca filino havis lin patro. Oni lin entombigis en la katedralo de Speyer.
Pupitro
Pupitro estas meblo kies supera parto havas deklivon, sur kiu oni metas libron, kajeron, por pli komforte legi aŭ skribi.
La pupitro komence estis alta skribotablo, ĉe kiu oni laboris stare, skribis, kopiis kodeksojn dum la mezepoko. Verŝajne el ĝi evoluis la skribotablo. Laŭ Francisko Azorín pupitro estas Meblo, kies supraĵo estas pli malpli klinita por subteni adekvate legotan libron, pentrota paperon, k. c. Li indikas etimologion el la latina pulpitum (pupitro). Kaj li aldonas la tipojn fiksa kaj turnebla.
Nune uzas pupitron la dirigento de orkestro, kaj ĉefe ties muzikistoj. Pupitro staras ankaŭ en kristana preĝejo antaŭ la altarejo, metante sur ĝin diservajn librojn aŭ ikonojn.
Elston
Elston estas la familia nomo de jenaj personoj:
Lokoj
en Usono:
Sagrada Família (Suda Rio-Grando)
Sagrada Família estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Carazinho. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 2 595 loĝantoj. .
3576 Galina
Nomo
Ĝi ricevis la virinan nomon "Galina" en omaĝo al la rusa paraŝutistino Galina Bogdanovna Pjasetskaya (cirile Галина Богдановна Пясецкая).
Deklaracio pri la rajtoj de indiĝenaj popoloj
La Deklaracio de UN pri la Rajtoj de Indiĝenaj Popoloj (angle: United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples (UNDRIP aŭ DOTROIP) estas la plej grava internacia dokumento kaj UN-referneco por la respekto de la rajtoj de indiĝenaj popoloj.
Ĝi ebligas taksi la sintenon de ŝtatoj rilate al indiĝenaj popoloj, sed ĝi ne havas devigan efikon en internacia juro, do temas nur pri 'soft law' (milda leĝo).
La Deklaracio, konata al multaj aktivuloj kiel UNDRIP, estas la plej grava internacia dokumento pri indiĝenaj rajtoj. Kvankam ĝi ne estas interŝtata traktato kaj do ne estas parto de la internacia juro, ĝi jam forte influas la formuladon kaj interpreton de la nacia juro en pluraj landoj
La Deklaracio, je rekomendo de la Viena Deklaracio kaj Agadprogramo asertas, interalie, ke indiĝenaj popoloj rajtas al interna memdeterminado kaj ke pro tiu rajto ili libere determinas sian politikan statuson kaj libere determinas sian ekonomian, socian kaj kultura evoluojn. Ĝi deklaras ke indiĝenaj popoloj ne povas esti forpelitaj de siaj teritorioj, ke ili havas la rajton je la naturaj rimedoj kiuj situantas sur ilia teritorio. Inter la multaj rajtoj agnoskitaj en tiu dokumento, aparte notiindas Artikolo 13, laŭ kiu “Indiĝenaj popoloj rajtas revivigi, utiligi, evoluigi kaj transdoni al estontaj generacioj siajn historiojn, lingvojn, buŝajn tradiciojn, filozofiojn, skribsistemojn kaj literaturojn, kaj asigni kaj reteni siajn proprajn nomojn por komunumoj, lokoj kaj personoj.”
Reagoj
La brita delegito al Unuiĝintaj Nacioj memoris, ke Britio rifuzis la nocion de kolektivaj rajtoj en internacia juro. Ĉi tiu rimarko provokis fortajn reagojn de indiĝenaj popoloj. Ĝi fariĝis temokampanjo de Survival International.
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi estas parta traduko de samtitola artikolo en la franca vikipedio je la 26-a de marto 2019.<references responsive="" group="">
Duncan I. Steel
, kiu loĝas nun en Aŭstralio.
Lernadoj
Li naskiĝis en kinejo de Midsomer Norton (Somerset), kie sia patro Ken Steel laboris kiel projekciisto. Li lernis en Norton Hill School inter 1966 kaj 1973, kaj en pluraj kolegioj de la Universitato de Londono : Queen Elizabeth College, University College de Londono, Queen Mary College kaj Imperial College of Science and Technology, kie li ricevis la Diplomon de Imperial College kaj Magistron pri Sciencoj.
Li poste iris en Usonon kaj, de septembro 1979 al Januaro 1982 laboris en la Laboratorio de Atmosfera Fiziko de la Universitato de Koloradio Boulder. Li pasis la tri postajn jarojn en la Universitato de Canterbury de Christchurch (Nov-Zelando), laborante je la konstruo de radaro por studi la meteorojn. Li fariĝis doktoro de filozofio en 1985.
Laboroj
Inter 1985 kaj 1996, li asociiĝis al la Universitato de Adelajdo (Suda Aŭstralio) kaj faris esplorojn pri la radara observo de meteoroj kaj la dinamiko de la kometoj kaj asteroidoj. En 1987 - 1988, li estis stipendiulo de la Eŭropa Kosma Agentejo en la Observatorio de Lund (Svedio). De 1990 al 1995 li laboris en la Angla-Aŭstralia Observatorio de Coonabarabran (Novsudkimrio), kie estis establita la ununura programo por malkovri kaj sekvi la apudterajn Objektojn. De 1990 al 1999, li muntis siajn proprajn societojn, tiel kiel Spaceguard Australia P/L.
Li partoprenis al enketoj pri la malgrandaj korpoj de la sunsistemo per optikaj teleskopoj, radaroj kaj teoriaj tekniko de studoj pri iliaj dinamikaj evoluoj. Inter liaj malkovroj estas la identigo de asteroido rotacianta tiel rapide, ke ĝi necese estu monolita , la unua identigo de eniro de kosma polvo en la teran atmosferon kaj fluo de kometdevenaj meteoroidoj kuij ŝajnas komponita el gudra organikaĵoj.
Inter 1990 kaj 1994, li malkovris 12 asteroidojn. La asteroido 4713 Steel estas tiel nomata en lia honoro.
Béla la 4-a (Hungario)
Béla la 4-a (ankaŭ Belo, Behlo aŭ erare Adalberto) (n. 1206 – m. 3-an de majo 1270) estis reĝo de Hungario (1235–70), filo de Andreo la 2-a. Dum lia regado okazis la mongola invado kaj rekonstruo de la lando, tiel oni nomas lin ankaŭ dua landokupanto.
Post la surtoniĝo, li volis realigi same fortan regadon ol tiu de Bela la 3-a, tiel li reprenis donitajn bienojn, rajtojn de la baronoj, nobeloj. Tiu politiko kaŭzis kompreneble kontraaŭstaron kaj li devis ĉesigi tiun politikon en 1239. Dum lia regado, Hungario akceptis kumanojn, kiu kaŭzis pluajn konfliktojn prol a nomada vivteno. Jarfine de 1240 atingis la hungarajn limojn la mongolaj armeoj, sed la lando ne estis preta por la batalo pro la menciitaj konfliktoj. La problemon akrigis, ke nebridita homamamaso murdis kumanan estron Kötöny pro falsa akuzo pri kunlaboro kun la mongoloj. La kumanoj detruante, priranbante forlasis la landon, tiel Belo perdis batalforton.
Li estis venkita en 1241 fare de mongoloj gvidataj de Batu-ĥano, en la batalo de Muhi, apud la ribvereto Sajó. Belo fuĝis al Dalmatio kaj la Hungara Reĝlando fakte ne ekzistis dum unu jaro (en la nuna hungara parolo oni nomas tiun invadon ankaŭ tatara invado).
Kiam la mongoloj retiriĝis pro heredaj konfliktoj, Belo komencis rekonstruigi la landon. Tiam li jam volis interkonsenton kun la nobeluloj kaj instigis konstrui ŝtonajn fortikaĵojn.
Ĉar okcidentan parton de Hungario okupis la aŭstra Frederiko Babenberga la 2-a - kontraŭ neplenumitaj promesoj - tiujn teritoriojn estis tre malfacile reakiri. Belo venkis Frederikon en batalo apud Lajta, la 15-an de junio 1246.
Li devis transdoni je Zára (nun Zadar) al Venecio, sed povis reteni Salato-n (nun: Split) kaj aliajn partoj de Dalmatio. Li sekvis la politikon de religia pacienco en Bosnio.
Li militis kun la serba reĝlando fondita de la Nemanja-dinastio kaj kun Ppemysl Ottokár la 2-a pro Stirujo, kiu venis tiutempe al posedo de la ĉeĥoj. Belo en 1261 rebatis la novan mongolan atakon kontraŭ Hungario.
Belo havis du filojn kaj sep filinojn de sia edzino Maria, filino de la bizanca imperiestro nikaia Laskaris Teodoros la 2-a.
Dahlem
Dahlem havas diversajn signifojn:
ISO 3166-2:TK
ISO 3166-2:TK estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Tokelaon. Tokelao estas dependa teritorio de Nov-Zelando en Oceanio. La subaro ISO 3166-2:TK estas malplena. La dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 por Tokelao estas TK, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
Poros
Poros (greke: Πόρος) estas insulparo, parto de la Saronaj insuloj, en Grekio. Ĝi situas 48 km de Pireo, dividas ĝin de Peloponeso kelkcent-metra mara kanalo. La loĝantaro estas ĉirkaŭ 4000.
Geografio
Ĝia surfaco estas ĉirkaŭ 31 km², la du insuloj nomiĝas Sfajria kaj Kalaŭrio, kiujn interligas ponto. La surfaco estas montara.
Historio
Poros estas loĝata ekde la bronza epoko. Dum la bizanza epoko, la insulon ofte atakis piratoj. Dum la turka okupado de Grekio, Poros restis sendependa kaj dum la greka batalo pri libereco grave helpis la aliajn insulojn.
Vidindaĵoj
La haveno de Poros havas la vidindaĵon de horloĝa turo, konstruita dum 1927.
Baldenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝangdian
Ĝangdian, ĉine 张店 estas metropolo (aŭ centro de Zibo) en Ĉinio.
Klimato
En Ĝangdian pluvas (vintre neĝas) jare po pli, ol 600 mm. En januaro regas la plej granda malvarmo, kontraste en julio la plej granda varmo.
Trafiko
Ĝangdian havas bonajn fervojajn kontaktojn.
Barba arbokoturno
La Barba arbokoturno (Dendrortyx barbatus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj kaj ordo de Kokoformaj.
Ĝi troviĝas nur kiel endemio en montaraj moderklimataj kaj pli malvarmaj areoj de Veracruz kaj oriente de San Luis Potosí en Meksiko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj plantejoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Karakteroj
Estas simila laŭ grando kaj aspekto al la aliaj du specioj de la genro Dendrortyx, kaj ties distribuado koincidas parte kun tiu de la Longvosta arbokoturno. Tiu ĉi tamen distingiĝas pro blugrizaj gorĝareo barbaforma (de kie venas la nomoj de barbatus, "barba") kaj superokula strizono kaj pro helbruna krono. La brusto estas ruĝecbruna kaj la dorso pli malhelbruna. La beko estas tre dika baze kaj ruĝa, same kiel la ringo ĉirkaŭokula (dum la okulo estas malhela) kaj kiel la kruroj.
Oni ne konas subspeciojn.
Ekologio
Estas malfacile videbla. Ĝi loĝas en nebularbaroj kaj deklivoj de vulkanoj malfacile atingeblaj, kiaj tiu de la Cofre de Perote kaj Beko de Orizaba.
Friedrich-Wilhelm-Lübke-Koog
Friedrich-Wilhelm-Lübke-Koog estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Dahlen
Dahlen havas diversajn signifojn:
Olcnava
Olcnava, hungare Detrefalva, germane Alzenau in der Zips estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Olcnava situas laŭ dekstra bordo de Hornád, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Košice-Spišská Nová Ves. La lasta urbo troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1312 en latina formo "villa Detrici", poste en 1317 ankaŭ en hungara-latina formo ALCZWNO, QUE VILLA ALBI DITRICI APPELATUR (=Alczwno, kiu nomiĝas Blanka Detre vilaĝo). Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Olcznó, poste ĝi rericevis sian mezepokan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Detrefalva 367 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Olcnava 973 homoj, (948 slovakoj).
Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin
Memor-Tago pri la Viktimoj de la Krimo en Katin estas pola ŝtata festo celebrata ĉiun jaron la 13-an de aprilo. Ĝi estis proklamita la 14-an de novembro 2007 unuanime de la Parlamento de Pola Respubliko por omaĝi viktimojn de la masakro de Katin.
Historio
En la dokumento oni legas: Omaĝe al la Viktimoj de la Katina Krimo kaj por honori la memoron de ĉiuj murditaj fare de NKVD laŭ la decido de la superaj instancoj de Sovetunio de la 5-a de marto 1940 la Parlamento de Pola Respubliko proklamas la 13-an de aprilo Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin.
La Tago de Memoro estas celebrata je la dat-reveno de la inform-anonco de germanoj en 1943 pri malkovro en Sovetunio de amasaj tomboj de la oficiroj de Pola Armeo. Sovetunio konfesis oficiale la kriman agon nur 50 jarojn post la murdo, t. e. la 13-an de aprilo 1990, kiam Miĥail Gorbaĉov transdonis al generalo Wojciech Jaruzelski listojn de la transportitoj de NKVD el internigejoj en Kozelsk, Ostaŝkov kaj liston de militkaptitoj el Starobilsk. De tiu ĉi tago la Tagon de Memoro oni celebris dum dekkelkaj jaroj kiel Mondan Memor-Tagon pri Viktmoj de Katin.
En 2005 okazis antaŭ la rusa ambasadejo manifestacio de la membroj de Komitato de Katin kaj de Katinaj Familioj. Ankaŭ estis kampa meso, oni metis florkronojn ĉe Monumento al Mortfalintaj kaj Murditaj Rus-Oriente kaj donis insignojn al 32 rusoj kaj ukrainoj merititaj en malkovrado de la vero. Merit-Ordeno de Pollando estis atribuita de pola prezidento Aleksander Kwaśniewski interalie al Aleksandr Nikolajeviĉ Jakovlev kaj pluraj membroj de Memorial. Solenaĵoj okazis ankaŭ en aliaj urboj.
La celebrado de la Tago de Memoro en 2010, okaze de la 70-a jardatreveno, estis tragika. La 10-an de aprilo pola ŝtata aviadilo frakasiĝis ĉe Smolensko, proksime al Katin. Ĉiu pereis kune kun la prezidanto de Pollando, Lech Kaczyński. Solenaĵo estis nuligita.
Memorigo
En 2010 por memorigi la 70-an datrevenon de la Katina murdo Pola Poŝto enkondukis poŝtmarkon en la tabulo Memor-Tago al Viktimoj de Katina Murdo.
Imrich Zálupský
Imrich Zálupský (naskiĝis la en Spišská Nová Ves; mortis la  en Bratislava) estis redaktoro, organizanto, funkciulo; profesie li estis redaktoro, ĵurnalisto; en la semajna gazeto „Slovenský svet“ li gvidis E-rubrikon kun E-kurso; en 1947 estis elektita kiel sekretario de SES; en 1949 estis elektita kiel prezidanto de Loka grupo de SES en Košice; dum tri jardekoj li estis redaktoro kaj publicisto en pluraj slovakaj periodaĵoj, laste laboris kiel sekretario de la kompartia semajna gazeto Nové slovo.
Fonto
Ján Vajs: 100 gravaj personoj (de slovaka E-movado), II-a eldono, por LEK eldonis Espero 2009.
La tragedio de l' homo
La Tragedio de l' Homo, estas teatreca poemo, grava verko de la hungara literaturo, verkita de Imre Madách en 1861; trad. de Kálmán Kalocsay. 1924. XXIV kaj 237 p. 21 bildoj. La strukturo konsistas en veturo kiun faras Adamo ("la" homo, foje ankaŭ lia kunulino Evo) kaj Lucifero kiel akompananto kaj gvidisto tra diversaj epokoj, lokoj kaj historiaj momentoj.
Lucifero asertas, ke homoj kaj Adamo volos perfortiĝi kaj renversi sian Kreinton, Dion. Eva aperas kune kun Adamo kaj Lucifero en la plej multaj el la scenoj, sed ŝi ne ludas gravan rolon en la dramo kaj ne eliras el sia historia rolo, male al Adamo kaj Lucifero, kiuj aperas en ĉiu sceno de ĝia komenco, kaj ĉiam trovas ĉiun aliaj kiel Adamo kaj Lucifero mem, kiom ajn ilia historia rolo.
Tiuintence la verko iel imitas aliajn pli konatajn en kiuj atestanto estas gvidita de iu konanto de la itinero, kiel ekzemple la Dia Komedio de Dante.
Prie tiu veko oni faris en 2011 animacian filmon en la hungara kaj multaj teatraj adaptoj.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1924 La Tragedio de l' Homo 2.jpeg Dosiero:La tragedio de l' homo.JPG </Gallery>
(10422) 1999 AN22
(10422) 1999 AN22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Pesquera
Pesquera estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (norda Hispanio).
Geografio
Pesquera situas en la distrikto Campoo-Los Valles, en la sudo de Kantabrio. Ties samlimaj municipoj estas: Bárcena de Pie de Concha kaj Molledo (norde), Santiurde de Reinosa (sude kaj okcidente) kaj San Miguel de Aguayo (oriente). Ĝi estas unu el la plej malvastaj municipoj en Kantabrio.
Vilaĝoj
En la municipo ekzistas tri vilaĝoj:
Loĝantaro
La nomo de loĝantoj iĝas pli kaj pli malgranda. La nunaj loĝantoj estas tre maljunaj kaj multaj migris eksteren de la municipo. Tiun drastan elmigradon konstatiĝas pere de la senloĝantiĝo de la vilaĝo Somaconcha. Parte por eviti tiun problemon, komunan al aliaj apudaj municipoj, oni konstruis aŭtoŝoseon A-67 inter Santandero kaj la Norda Altebenaĵo en Kastilio kaj Leono, kiu ankaŭ celas stimuli turismon en striforma zono ampleksanta la distriktojn Besaya kaj Campoo. Nur unu municipo en Kantabrio havas pli malgrandan nombron de loĝantoj: Tresviso.
Monumentoj
Krom aliaj kirkoj, ankaŭ menciindas la civila konstruaĵo Ponto de Montabliz, la plej alta ŝosea ponto en Hispanio. Ankaŭ estas ripozejo por pilgrimantoj.
Administrado
Ĉar la loĝantaro de la municipo estas malmultenombra, ekzistas nur unu registo en la municipo, kiu agas kiel municipestro.
La Chapelle-Saint-Ursin - Morthomiers (stacidomo)
La Chapelle-Saint-Ursin - Morthomiers estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  La Chapelle-Saint-Ursin, apud Morthomiers, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bourges - Miécaze (695000).
Mcĥeta-Mtianeti
Mcĥeta-Mtianeti (მცხეთა-მთიანეთი) estas regiono de Kartvelio. Ĝi kovras areon de. En la regiono loĝas ĉ. personoj (2014), kun loĝdenso de loĝ/km². Ĝia ĉefurbo estas Mcĥeta, deklarata en 1994 kiel Monda heredaĵo de Unesko.
Okcidente ĝi limas kun la regiono Ŝida Kartli, sude kun Kvemo Kartli kaj Tbiliso, oriente kun Kaĥeti kaj norde kun Rusio.
Khosrow Sinai
Khosrow Sinai (, n. la 1941, Sari, Irano, mortis la 1-an de aŭgusto 2020) — estis irana reĝisoro kaj scenaristo. Jare 1967 li finstudis Vienan Akademion de Artoj kiel reĝisoro por kino kaj televizio. Antaŭe, je la jaro 1966 li finstudis konservatorion en Viena, kie li studis muzikan teorion kaj muzikan klerigon. Kiam li revenis al Irano de jaro 1967 ĝis jaro 1975 li estis aktivulo labore en la ministrejo de klerigo. Dum tia mallonga periodo li verkis pli ol 100 dokumentajn filmojn por televidio. De jaro 1965 ĝis jaro 1992 Sinai instruis en diversaj instruejoj (Teherana universitato, Lernejo de dramo, Lernejo de televido, ktp). De jaro 1968 li estis ĵuriestro en diversaj filmaj festivaloj. Li ankaŭ ricevis multo da premioj por liaj dokumentaj filmoj kaj filmetoj. Lia lasta verko «La fianĉino de fajro» akiris 17 premiojn en naciaj kaj internaciaj filmaj festivaloj.
(18613) 1998 DR
(18613) 1998 DR estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
7559 Kirstinemeyer
7559 Kirstinemeyer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en Holbæk (Danio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la dana fizikistino Kirstine Meyer (1861–1941, naskita Kirstine Bjerrum), la unua virino en Danio kiu ricevis diplomon en fiziko. En 1899 ŝi ricevis la Oran Medalon de la Reĝa Dana Akademio de Scienco pro artikolo ekzamenante ĉu ekzistas ĝenerala ekvacio de stato por ĉiuj fluaĵoj. En 1902 ŝi fondis la revuon Fysisk Tidsskrift.
József Horváth (aktoro, 1924)
József HORVÁTH [jOĵef horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth József estis hungara aktoro.
József Horváth naskiĝis la  1924 en Zsédeny. Li mortis la 2004 en Budapeŝto.