cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝentlemano
Ĝentlemano (el la angla gentleman - ĝentila viro) signifas viron kiu apartenas al la nobelaro kaj kies sinteno respektas la bonajn morojn (t.e. ĝentileco, afableco, digno). Kvankam oni emas uzi tiun vorton por traduki la anglan gentleman, ĝi ne entenas la saman difinon. Efektive, en la angla, oni uzas la vorton por ĝentile nomi ĉiun: ladies and gentlemen kies esperanta traduko kompreneble estus tiukaze geĝentlemanoj.
En kulturo kaj verkaro
La figuro de la ĝentlemano estis establita kiel literatura arketipo en 20-a-jarcenta kulturo plejparte dank'al kulturaj verkoj kiuj traktis elstarajn ecojn de la karaktero kaj ĝian rilaton kun ĝia medio. Ekzemple, en preskaŭ ĉiuj libroj pri adoleskeco de Charles Dickens, la ĝentlemano troveblas kiel la objekto de envio de malriĉa junulo, kiu volas mem fariĝi sinjoro, kaj fariĝi ĝentlemano finfine estas la kulmino de la romano (ekz-e, Oliver Twist, David Copperfield, Pip en "High Hopes"), la The Pickwick Papers de Dickens enhavas la prototipojn de ĝentlemano kaj la Ĝentlemana Klubo. Ankaŭ en aliaj libroj de Dickens estas kutime la karaktero de la deca, riĉa viro, kiu emas esti bonkora kaj agas trankvile kaj sen peti rekompencon favore al la malfeliĉa ĉefrolulo.
Oscar Wilde diskutas kun ironio la tutan sistemon de leĝoj kaj reguloj, kiuj ligas viktorianan socion, kiam la ĝentlemano-figuro estas en ĝia centro. Tiel en The importance of being earnest ("La graveco de seriozeco") la junuloj konkurencas inter si, kiu estas pli ĝentlemano kaj en la Fano de Lady Windermere kaj Lord Darlington kaj Lord Windermere estas perfektaj ĝentlemanoj.
Jane Austen kaj Charlotte Brontë prezentas la sinjoron kiel serĉatan fraŭlon kaj la aspiron edziĝi al ĝentlemano kiel la aspiro de ĉiu knabino kiel elirejo de malalta socia statuso aŭ ekonomia malfacilo. Rochester en Jane Eyre de Brontë, Mr. Knightley en Emma, ​​Mr. Darcy kaj Mr. Bingley en Fiero kaj Antaŭjuĝemo, Henry Crawford en Mansfield Park kaj ĉiuj viraj roluloj de Austen preskaŭ saĝe kaj senteme reprezentas sinjorajn stereotipojn, kaj eĉ donas grandan gravecon al ĝi en la intrigo. Ekzemple, ĝentlemano Darcy tute ŝanĝas sian konduton publike post kiam la protagonisto de la romano Elizabeto akuzas lin, ke li ne agas kiel sinjoro. La libro de William Makepeace Thackeray, The Vanity Fair, ankaŭ ironie diskutas la samajn aferojn.
Emily Brontë en Wuthering Heights prezentas la malhelan karakteron de Heathcliff kiel kontraŭĝentlemanon: pasia, senatenta pri konvencioj, kolera kaj venĝema. Li estas prezentita kiel avidita de Catherine, kontraŭe al la reganta konvencio, ke ŝi devas voli geedziĝi kun deca sinjoro.
Jules Verne priskribas en "Ĉirkaŭ la mondo en okdek tagoj" la stereotipan rolon de la ĝentlemano Philias Fogg. En Usono, dekoj da gvidlibroj estis publikigitaj sub titoloj kiel: "Kiel Esti Sinjoro", "Gvidilo al Moderna Sinjoro" kaj simile, kiuj diskutas pri etiketo, kavalireca traktado de virinoj kaj maskla modo.
Klešice
Vilaĝo Klešice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en milde ondoforma regiono ĉe la rivereto Podolský, 3 km norde de la urbo Heřmanův Městec. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la vilaĝo apartenas de la jaro 1789 suda parto de domaro Nákle kaj ankaŭ estinta muelejo Lukavec sub Jezbořice. En ebena, milde ondoforma ĉirkaŭaĵo superas herbejoj kaj kampoj uzataj por agrikulturado kaj kreskaĵgenetiko. En Klešice estas haltejo de fervoja linio inter Heřmanův Městec kaj Chrudim.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo estas en juĝa protokolo el la 5-a de novembro 1257, kie oni parolas pri juĝa atestanto Marquardus de Clessicz (Markvardo de Klešice). En la jaro 1848 estis en Ĉeĥaj landoj nuligita regateco kaj sinjorejoj perdis administran kaj juĝan jurpovon. La korto en Klešice restis en havaĵo de familiaro Kinský ĝis la jaro 1945. En Klešice sur rivereto estis jam en la jaro 1448 tri muelejoj kun akvoradoj, el kiuj du muelejoj konserviĝis ĝis fino de la dua mondmilito. En pasinteco loĝantaro ĉi tie vivtenis sin krom agrikulturado ankaŭ per fiŝbredado, vinkulturado kaj eĉ per martelmaŝinado. De la jaro 1976 estis Klešice urboparto de Heřmanův Městec, sed de la jaro 1992 ĝi ree estas memstara komunumo.
Macusaka
' aŭ Matsusaka (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Die Presse
Die Presse estas aŭstria bonkvalita ĵurnalo. Ĝi fondiĝis fare de la entreprenisto August Zang (1807-1888) en la revolucia jaro 1848 laŭ parizaj modeloj.
Establo kaj fermo
La unua numero de ĉi tiu ĵurnalo eldoniĝis la 3-an de julio 1848 kaj estis pioniro ne nur de la ĵurnalista sed ankaŭ de la teĥnika modernigo de la aŭstria gazetaro. Ekde la 1864-a jaro ĝin malfortigis la foriro de gravaj redaktoroj, kiuj estis fondontaj rivale la Neue Freie Presse. En 1867 la ĵurnalo ekapartenis al akcia kompanio kaj specialiĝis en publikigado de oficialaj anoncoj. Ĝi ĉesigis sian eldonon en 1896.
Renaskiĝo
Post la Dua Mondmilito la historiisto Ernst Molden refondis la gazetarprodukton sub la malnova tradicia titolo Die Presse. Komence de la 26-a de januaro 1946 la eldonmaniero estis unufoja dum semajne kaj finfine ĉiutaga de post la 19-a de oktobro 1948.
La poste far Fritz Molden, Otto Schulmeister, Thomas Chorherr kaj Julius Kainz eldonita ĵurnalo estas liberalkonservema kaj ekonomiproksima. La eldonkvanto en la jaro 2009 estis 83.300. Grava ĉefredaktisto estis Wolf In der Maur. Inter 2004 kaj 2012 ĉefredaktoris Michael Fleischhacker.
Maizamelo
La maizamelo estas la amelo aŭ fajna faruno de maizo. Ĝi estas pli ofte konata en pluraj landoj kiel "Maizena" aŭ "Maicena" nomo de marko kiu iĝis propra nomo de la maizamelo en multaj el ĉi landoj kiaj Hispanio.
Uzo
La maizamelo uziĝas por fari panon, pastaĵojn, biskvitojn, picojn, ktp. kaj kiel densigaĵon por supoj, varma ĉokolado, kustardoj, kukkremo, glaciaĵoj kaj eĉ poŝtelefonaj kovriloj. Ĝi estas uzata por ligi saŭcojn kaj kukojn.
La maizamelo estas baza ingredienco por la ellaborado de pastoj kaj desertoj por celiakuloj. Ĝi kutime uzeblas sola aŭ miksita kun rizfaruno aŭ terpomamelo, kaj por sukeraj kaj por salaj receptoj.
Ekster la kuira sfero, ĝi uzatas precipe por doni rigidecon al la kolumoj de la ĉemizoj kaj por la preparado de gluaĵoj.
La miksaĵo de amelo de maizo kun iom da akvo (1 volumo da akvo por 2 volumoj de amelo) estas bona ekzemplo de reodensiga fluido, tio estas ke ĝi entenas sin kiel likvaĵo malmulte viskoza kiam oni manipulas ĝin malrapide (ekscito al malalta frekvenco), sed kiu fariĝas tre viskoza, preskaŭ solida kiam oni manipulas ĝin rapide (ekscito al alta frekvenco). Tiu propreco faras pri tio ne neŭtonan fluidon.
Marko
Maïzena estas marko de amelo de maizo deponita ekde 1891 (1862 laŭ la oficiala loko)
Ĝi estas la posedaĵo de la usona socio Conopco de la grupo Unilever kaj vendata en la tuta mondo.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Vasszentmihály)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas la sola romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Vasszentmihály. La vilaĝo ricevis la loknomon de patrono de la preĝejo.
Historio
La kirko estis konstruita supozeble en la 13-a jarcento. En 1570 la loĝantoj istis protestantoj, la katolika grupo estis refondita en 1672. La preĝejo estis trakonstruita laŭ baroko en 1820. La orgeno estis farita en 1886, trakonstruita en 1913.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto en tombejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La turopinto estas piramida. La enirejo funcias tra la turo. La navo finiĝas en duonronda absido, kiu estas tiel alta kaj larĝa, ol la navo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido.
Kermeso okazas en la 29-an de septembro.
Emily Loizeau
Emily LOIZEAU [emili lŭazo] (naskiĝis ) estas franca kantistino, kantverkistino, kaj komponistino.
Biografieto
Emily komencis lerni piano-ludadon kiam ŝi estis ĉirkaŭ 5-jara, kaj poste trairis longan klasikan muzikan studadon antaŭ ol dediĉi tri jarojn al teatro, interalie kiel asistantino de komponisto kaj reĝisoro Georges Aperghis.
Fine de la jaro 2001, Emily decidas ĉefe dediĉiĝi al kanzono. Krom muzikistino, ŝi fariĝos ankaŭ kantverkistino.
Dank'al angla patrino, Emily estas de angla-franca deveno kaj verkas en ambaŭ lingvoj. Ŝi samtempe estas inspirata de Georges Brassens, Bob Dylan kaj The Beatles. Krom Bach kaj Franz Schubert, ŝi ankaŭ amas Renaud ekde kiam ŝi estis 11-jara, kaj poste estas influata de Tom Waits, Nina Simone kaj Randy Newman.
Kaspar Schwenckfeld
Caspar von Schwenckfeld von Ossig (1489-1561) estis germana teologo, reformatoro kaj predikisto, unu el la unuaj enkonduki la reformacion en Silezio, pere de la influoj ricevitaj de Thomas Müntzer (1489-1525) kaj Andreo Bodenstein (1486-1541). Tamen li disvolvis siajn proprajn ideojn kaj troviĝis malakorde kun Marteno Lutero (1483-1546) pri la eŭkaristio. Li havis siajn propraj ideojn ankaŭ pri la sakramentoj, kiujn li disvolvis kune kun sia kolego Valentino Kratoaldo (1490-1545). Liaj sekvantoj kreis novan sekton, kiu estis malpermesita en Germanio, sed kies ideoj influis la anabaptismon, la puritanismon en Anglio kaj la pietismon, movado kreita de Filipo Jakobo Spenero (1635-1705).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Tauler_Predig_1522_Titel_von_Holbein.jpg| Johano Taŭlero (1300-1361) Martin_Kuthen-George_of_Podebrady.jpg| Georgo de Poděbrady (1420-1471) Litice_castle.JPG| Georgo la 1-a (1470-1502) Karol_I_Podiebradowicz.jpg| Karlo la 1-a (1476-1536) Matth%C3%A4us-Zell.jpg| MateoCelo (1477-1548) POL Legnica COA.svg| Frederiko la 2-a (1480-1547) Martin_Luther,_1529.jpg| Marteno Lutero (1483-1546) Georg_der_Fromme.jpg| Georgo de Brandenburgo (1484-1543) Ulrich-Zwingli-1.jpg| Ulriko Zvinglo (1484-1531) Andreas_Bodenstein.jpg| Andreo Bodenstein (1486-1541) 900-121_Herzog_Ulrich.jpg| Ulriko, Duko de Virtembergo (1487-1550) Thomas_Muentzer.jpg| Thomas Müntzer (1489-1525) He%C3%9F,_Johann_(1490-1547)2.jpg| Johano Heso (1490-1547) Z%C5%82otoryja_-_pomnik_Valentina_Trozendorfa.jpg| Valentin Friedland (1490-1556) Ko%C5%9Bci%C3%B3%C5%82_we_wsi_Travn%C3%A1_(Javorn%C3%ADk).jpg| Valentino Kratoaldo (1490-1545) Martin_Bucer.png| Martin Bucer (1491-1551) DEU Ulm COA.svg| Martin Frecht (1494-1556) Melchiorhofmann.jpg| Melchior Hofmann (1495-1543) Sebastian_Franck_Sprichw%C3%B6rter_1555.jpg| Sebastian Franck (1499-1543) Michael_Servetus.jpg| Mikaelo Serveto (1511-1553) Johannes-Marbach.jpg| Johano Marbako (1521-1581) Chateau_Montbeliard_3.jpg| Daniel Tossanus (1541-1602) Philipp_Jakob_Spener.jpg| Philip Jacob Spener (1635-1705) </Gallery>
Csaba Mokány
Csaba Mokány [ĉaba mokAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mokány Csaba estis slovakia hungara aktoro, reĝisoro.
Csaba Mokány naskiĝis la en Fiľakovo (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio), li mortis la.
Biografio
Csaba Mokány apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, respektive en Slovakio. Li akiris diplomon en teatroarta altlernejo en Bratislavo en 1999, poste li komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro en Komárno. Li havis rolojn ankaŭ en aliaj hungarlingvaj teatroj en Košice, Fiľakovo, eĉ en Hungario. Intertempe li iomete plustudis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Post jaroj li ankaŭ reĝisoris.
Ponto Trift
La Ponto Trift estas la plej longa nur-piedira streĉita ponto de la mondo, longante 170 metrojn kaj pendanta en alto de 100 m.
La ponto streĉas super la lago Trift, proksime al Gadmen, Svislando. La areon vizitas ĉiuajre ĉ. 20.000 vizitantoj por spekti la Glaĉeron Trift. La pli frua ponto estis konstruita en 2004. La nuna ponto estas malfermita la 12-an de junio en 2009. Ĝi estis kompletigita post ses semajnoj.
Erdeborn
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Amsdorf, Aseleben, Dederstedt, Erdeborn, Hornburg, Lüttchendorf, Neehausen, Röblingen am See, Seeburg, Stedten kaj Wansleben am See kunligiĝis al la nova komunumo. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro samnoma, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Erdeborn.
Amanda Higley
Ŝi eklernis Esperanton en 1996, ĉeestis la Nord-Amerikan Someran Kursaron de Esperanto dum kelkaj someroj, kaj en 1999 ŝi ekvojaĝis al Eŭropa Esperantujo. Ŝi ĝenerale uzis Pasportan Servon dum sia estado. Ŝi ĉeestis la Internacian Junularan Kongreson (en Veszprém, Hungario), la Mont-Kabanan Renkontiĝon (en Aŭstrio) kaj la TEJO-seminarion (en Strasburgo, Francio).
Ŝia tuta vojaĝado daŭris 16 monatojn tra 16 landoj. Kiam ŝi revenis, ŝi prelegadis ĉe multaj universitatoj pri siaj spertoj por revigligi la junularan Esperanto-movadon en Usono.
Amplifilo
Amplifilo, aŭ (amplifikatoro), estas aparato, kiu ŝanĝas malgrandan movadon en pli grandan movadon. Tamen, ĝenerale la plej kutimaj kaj utilaj amplifiloj efektive uzas malgrandan kvanton da energio por regi pli grandan kvanton da energio. Plie avantaĝas se la amplifita elaĵo havas linearan rilaton kun la enaĵo. Tiu ĉi rilato sciiĝas kiel la amplifo de la amplifilo.
La plej kutima speco de amplifilo estas la elektronika amplifilo (ekz. operacia amplifilo), ofte uzitaj en radiofoniaj kaj televidaj dissendiloj kaj riceviloj, sonsistemoj, mikrokomputiloj, kaj aliaj elektronikaj ciferaj ekipaĵoj, kaj en gitaroj kaj aliaj instrumentaj amplifiloj.
Petro Poroŝenko
Petro Poroŝenko (ukraine Петро Олексійович Порошенко) estas ukraina politikisto, komercisto kaj miliardulo, de 2014 ĝis 2019 prezidento de Ukrainio. Laŭ la pritakso de Forbes (de februaro 2013) Poroŝenko estas la 5a en la listo de la plej riĉaj ukrainoj (kun posedaĵoj valoraj je 1,8 mld da dolaroj).
Deputito de la 7-a oficperiodo de Verĥovna Rada. Antaŭe estis deputito en la jaroj 1998-2005 kaj 2006-2007; sekretario de la Konsilio de nacia sekureco kaj defendo de Ukrainio de februaro ĝis septembro 2005; ĉefo de konsilio de la Nacia Banko de Ukrainio en la jaroj 2007-2012. En la jaroj 2009-2010 li estis ministro de eksterlandaj aferoj, kaj de marto ĝis novembro 2012 - ministro de ekonomia disvolviĝo kaj komerco de Ukrainio. Prezidanto de Ukrainio de la 7-a de junio 2014 ĝis la 20-a de majo 2019.
Prezidanteco
Kiam evidentiĝis, ke li venkis en la balotado vespere de la balota tago (la 25-an de majo 2014) Poroŝenko anoncis "Mia unua prezidenta vojaĝo estos al Donbaso", kie armitaj por-rusaj ribeluloj deklaris la separismajn respublikojn Donecka Popola Respubliko kaj Luhanska Popola Respubliko, kaj regas grandan parton de la regiono. Poroŝenko ankaŭ ĵuris daŭrigi la armeajn operacojn por fini la armitan ribelon asertante: "La kontraŭterorista operaco ne povas kaj ne devas daŭri du aŭ tri monatojn.
Marcelo Ternant
Vivo
Li estis teknikisto pri elektraj motoroj, uzitaj en la industrio de la malvarmo (grandaj fridujoj). Lia laboro konsistis en kreado de prototipoj de tiuj motoroj. Li lernis la metion, unue kun sia patro, kun kiu li ankaŭ lernis Esperanton (ili kune aliĝis al SAT en 1946), pli poste en laborejo kaj samtempe en vesperaj kursoj ĉe nacia lernejo "Arts et Métiers". Pro diversaj kialoj, li ne povis fini sian studadon en tiu Supera Alta Lernejo, tial li ne fariĝis diplomita inĝeniero, sed verŝajne bonege profitis je tiuj interrompitaj studoj, laŭ atesto de siaj profesoroj, kaj li dungiĝis ĉe entrepreno, kie estis postulata, krom la teknika kompetenteco, la scipovo de la germana lingvo.
De la jaro 1940 ĝis la jaro 1945 li estis militkaptito en Germanio, kie, malgraŭ tre malfavoraj cirkonstancoj, li tamen sufiĉe bone lernis la germanan lingvon. Tio helpis lin en lia profesia vivo.
Li estis redaktanto de Liberecana Ligilo en 1981. Dum multaj jaroj li instruadis esperanton en la pariza regiono, kaj respondecis pri la duagrada perkoresponda kurso de SAT-Amikaro inter 1992 kaj 1998, kaj membris en FEI. Li ankaŭ verkis kaj tradukis poemojn kaj kanzonojn, kiuj aperis dise en la SAT-organoj.
Sittard-Geleen
[[Media:Nl-Sittard-Geleen.ogg|Sittard-Geleen]] (limburge: Zittert-Gelaen) estas municipo en sudorienta Nederlando. Ĝi formiĝis en 2001 el la antaŭaj municipoj Sittard, Geleen kaj Born.
La municipo havis 96 275 loĝantojn (2007) kaj estas, laŭ loĝantoj, la dua plej granda municipo de Limburg (post Maastricht kun 125 000 loĝantoj). Post la balotoj en 2006, la municipo estas regata per koalicio de PvdA (Laborpartio), GroenLinks (Verduloj) kaj la loka parto GOB.
Populaciaj centroj
Born, Broeksittard, Buchten, Einighausen, Geleen, Graetheide, Grevenbicht, Guttecoven, Holtum, Limbricht, Munstergeleen, Windraak, Obbicht, Papenhoven, Schipperskerk kaj Sittard.
Orange 94.0
Orange 94.0 estas libera radiostacio el Vieno. La nekomerca loka radio dissendas ekde la 17-a de aŭgusto 1998. Proksimume kvincent kunlaborantoj produktas la programon de Orange 94.0 kaj prizorgas la proksimume 200 projektojn resp. elsendojn en proksimume 15 lingvoj. Orange 94.0 estas membro de la Ligo de Liberaj Radiostacioj je Aŭstrio (VFRÖ).
2131 Mayall
2131 Mayall estas malgranda meze hela duopa asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Nicholas Ulrich Mayall (1906 - 1993) direktoro de la Observatorio de Kitt Peak de 1960 al 1971.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de ĝia luma kurbo fare de B. D. Warner, P. Pravec, P. Kuŝnirak, K. Hornoch, J. Vilagi, L.Kornoš, Š. Gajdoš, P. Veres, A. Galád, W. Cooney, J. Gross, D. Terrell, Yu. Krugly, kaj V. G. Chiorny inter la 30-a de novembro kaj la kaj anoncita la. Ĝi havas taksatan diametron de 2,46 km kaj ĝi orbitas je distanco de ĉ. 18 km kun orbita periodo de 23,48 horoj (0,9783 ± 0,0004 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Lajos Tárkony
Lajos TÁRKONY [lajoŝ ta:rkonj] (tiel li nomis sin post la dua mondmilito, antaŭe Ludoviko (Ludwig) TOTSCHE [toĉe]) (naskiĝis en 1902 en Budapeŝto, mortis la 15-an de julio 1978) estis hungara esperantisto kaj oficisto.
Li laboris kiel ŝtatoficisto en la financa ministerio. Li esperantistiĝis en 1919; samjare aperis lia unua noveltraduko en Hungara Esperantisto. Totsche gvidis kursojn, publikigis poemojn kaj recenzojn en Literatura Mondo, kies kunredaktoro li estis. Krome li kunredaktis en Bibliografia Gazeto kaj Lingvo Libro.
Li kontribuis al la esperantlingva poem-antologio Dekdu Poetoj aperinta en 1934 ĉe la eldonejo Literatura Mondo sub redakto de Kálmán Kalocsay, kiu komentas lian poezion tiel:
Kiel konata recenzinto en De Paĝo al Paĝo li kritike pristudis la precipajn Esperanto-verkistojn postmilitajn. Liaj kriterioj rifuzis la legolibran tradicion de Esperanto-recenzistoj, kies kritikado estis plie lingva ol literatura.
Problemo
Problemo estas situacio aŭ kondiĉo, kiu estas nesolvita aŭ nevolita. Kutime, naturo de problemo estas ke respondo aŭ solvo estas necesaj.
Lajos Tárkony
Li estis delikata lirikisto, recenzanto kaj tradukanto. Li kontribuis al Hungara Antologio kaj Enciklopedio de Esperanto. Liaj poemoj aperadis precipe en Literatura Mondo, La Nica Literatura Revuo, Norda Prismo kaj Hungara Vivo''.
Problemo
Problemoj povas okazi en diversaj formoj kaj kampoj.
Lajos Tárkony
Tradukoj
Impone aspekta libro pri kamparanoj en Hungario dum komenca periodo de la socialismo. Ĵurnalisto venas 20 horojn en vilaĝon por ekscii, kial okazis pafado tie en 1956. La rememoroj tuŝas la eraon inter la mondmilitoj, la 2-a mondmiliton, la kolĥoziĝon, la revolucion - tiam oficiale kontraŭrevolucion, fine la 1960-aj jarojn. La romano ne diras la veron, sed neniu atendu ĝin en 1966!
Tequila
Tequila [tekIla] estas:
Sankta Birgita
Birgitta Birgersdotter ("Birgitta filino de Birger"), konata kiel la Sankta Birgita, verkisto, teologo, fondinto de monaĥejo, sanktulo kaj patrono de Svedio unu el la ses patronoj de Eŭropo. Naskita 1303 kiel Birgitta Birgersdotter, filino de Birger Persson, juĝisto (lagman) de Uppland, kaj Ingeborg Bengtsdotter el la Folkunga-familio. Pere de siaj gepatroj kaj sia edzo ŝi apartenis al la politike regantaj grupoj en la mezepoka Svedio. Ŝia patrinflanka avo estis kuzo de Magnus Ladulås, do pere de sia patrino ŝi estis parenca al la sveda reĝa familio.
Post sia pilgrimado al Jerusalemo en 1373, ŝi mortis la en Romo.
Festotago
La katolika eklezio festas sanktan Birgita-n la 23-an de julio. En la sama tago memoras ŝin ankaŭ luteranoj kaj anglikanoj.
Listo de okcident-romiaj imperiestroj
Listo de okcident-romiaj imperiestroj:
Albert György (inĝeniero)
Albert GyÖrGy [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo György Albert estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia familia nomo ĝis 1898 estis Gschwandtner [gŝvandtner].
Albert György naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Aknaszlatina (nuntempa Solotvino en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Albert György akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1884, poste samloke li estis asistanto. Ĝis 1890 li instruis en la akademio en pli altaj instruaj rangoj, poste li estis inĝeniero en Dorog, baldaŭ minejestro en Szászvár. En 1899 en Resica li uzis unua betonon por la vertikala ŝakto. Same li estis la unua, kiu uzis kurentojn por pumpi la akvojn el la minejoj. En 1910 li pensiuliĝis, sed post jardeko li ektrovis baŭksitojn en Halimba. Estis li, kiu enkondukis la hungaran saluton por ministoj: "Bonŝancon!
Arara
Arara (06°49' 40" S, 35°45'28" U) estas municipo kaj urbo en subŝtato Paraibo (Brazilo) en subregiono Curimataú Ocidental, kiu havas 12356 loĝantojn en 89km².
Modulo
Modulo havas diversajn signifojn:
Nabari
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Reto Mario Rossetti
Reto Mario ROSSETTI, konata kiel  Reto ROSETTI (naskiĝis la en Biasca, kantono Tiĉino de Svislando, mortis la  en la brita Gosport) estis svisa, poste brita Esperantisto kaj profesoro. Unu jaron antaŭ li mortis lia dua edzino, Olive Rossetti. Frato de Reto estis Cezaro Rossetti, aŭtoro de Kredu min, sinjorino!.
Verka vivo
Lia poemaro aperis en la grava ampleksa verko Kvaropo. Poemoj de Rossetti aperadis en la Esperanta gazetaro. Liaj pluaj verkoj: Mestizo de l' Mondo, poemaro, El la Maniko, novelaro kaj Pinta Krajono, poemaro. Lia plej grava traduko estas Otelo de Shakespeare. Rossetti multe tradukis el la angla poezio. Redaktoro kaj la precipa kunlaborinto super la Angla Antologio.
Tri el liaj verkoj troviĝas sur la Baza legolisto de William Auld: El la Maniko, 33 Rakontoj, Pinta Krajono.
Galerio Korunk
Galerio Korunk Korunk Galéria estas perioda ekpoziciejo en redakciejo de revuo Korunk de Kluĵo.
Historio
La ekpoziciejo funkciis de marto 1973 ĝis julio 1986, kiam la ŝtataj instancoj malpermesis ĝin (estis ekspozicionta 250-a), kaj renaskiĝis la 12-an de aprilo 1990. Ĝi ekspoziciis la kreaĵojn de rumaniaj hungaraj kaj de rumaniaj hungardevenaj artistoj. Okaze de ekspozicimalfermoj elpaŝis aktoroj kaj muzikistoj. La artkolektaĵo troviĝas en bildarejo de Odorheiu Secuiesc sub nomo Korunk Galéria.
Elena Paciotti
Elena PACIOTTI (kompleta nomo Elena Ornella PACIOTTI, naskiĝis la ) estas itala juĝisto kaj politikistino.
Ŝi membras en la Demokratia Partio de la Maldekstro kaj ekde 1999 prezidanto de la Fondazione Lelio e Lisli Basso per lo studio della società contemporanea. ;
Geisfeld
Geisfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Luterana preĝejo (Kőbánya)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya. Ĝi estas la unusola rondpreĝejo de la ĉefurbo.
Historio
En 1910 luterana grupo fondiĝis en tiu kvartalo. Komence ili aranĝis mesojn en lernejo. La tiam moderna preĝejo konstruiĝis en la fruaj 1930-aj jaroj. Dum la 2-a mondmilito la turo terenfalis, la rekonstruo okazis nur post fino de la socialismo. La konstruaĵo ricevis statuson loka historia monumento en 1993.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en triangula parcelo en meza parto de Kőbánya. La konstruaĵo meze konsistas el granda kupolo. En la suda flanko turo aliĝas, kie situas la ĉefenirejo. Sub la kupolo diagonalo de la interna spaco estas 26 metrojn. Pli supre galerio rondiras. Apud la altaro troviĝas la sesangula predikejo. la altara bildo estas kopio pri pentraĵo de Antoon van Dyck: Kristo sur la kruco farita en 1941.
Adolf Schmidt
Adolf SCHMIDT (naskiĝis la 23-an de julio 1860 en Breslaŭo, mortis la 17-an de oktobro 1944 en Gotha, Turingio) estis germana geofizikisto, pacifisto kaj pioniro de Esperanto en Germanio.
Lia ĉefa esplor-objekto estis la termagnetismo. Li teorie kaj praktike baze kontribuis al evoluo de sia scienca fako. La Geomagnetikan Observatorion en Potsdamo (ekde 1930 Adolf-Schmidt-Observatorio en Niemegk) li gvidis 1902–1928 al mondvaste akceptita alta nivelo. Li publikigis diversajn geofizikajn fakverkojn en Esperanto kaj krome informis germanlingve pri la Internacia Lingvo..
Studado kaj instrulaboro en Breslau
Adolf Schmidt, filo de inĝeniero, studis post abituro en Oberrealschule Breslau ĉe universitato de sia hejmurbo matematikon, fizikon, anglan kaj francan lingvojn. Por tiuj fakoj li akiris „Lehrbefähigung für die Oberstufe an höheren Lehranstalten“ (instrukapablon por superaj klasoj de superaj instruaj institucioj). En 1882 li habilitiĝis per matematika ellaboraĵo pri la teorio de transformoj de Cremona, speciale tiuj de la 4-a ordo, summa cum laude al doktoro de filozofio.
Lian provtempon kiel instruisto li pasigis ekde 1882 ĉe Friedrichsgymnasium en Breslau, poste li laboris kiel helpinstruisto en Oberrealschule Breslau.
Gimnazia instruisto kaj libera geofizikisto en Gotha
Ekde oktobro 1884 Adolf Schmidt estis instruisto, ekde la 1-a de januaro 1893 supera instruisto ĉe Gymnasium Ernestinum Gotha. Li instruis matematikon, anglan kaj francan lingvojn.
Sed sian libertempon li uzis por esploro kaj priskribo de termagnetismo, kion li elektis vivtaskon.
Limnognathia
Limnognathia maerski estas mikroskopa platizoa animalo, malkovrita loĝanta en akvofontoj en la Disko-insulo, Gronlando, en 1994, kiu estis varie atribuita kiel klaso aŭ subfilumo en la filumo Gnathifera aŭ kiel filumo en la superfilumo Gnathifera, nome Micrognathozoa. Ĝi estas rilata al la rotiferoj kaj gnatostomuledoj, grupigitaj kune kiel la Gnathifera. Kun averaĝa longo de unu dekono da milimetro, ĝi estas unu el la plej malgrandaj animaloj konataj.
Adolf Schmidt
Gimnazia instruisto kaj libera geofizikisto en Gotha
Kiel studento en Breslau Adolf Schmidt jam partoprenis en analizo de termagnetaj mezurrezultoj, ricevitaj kadre de la Internacia Polusa Jaro 1882/1883. En Gotha la bibliotekoj de la gimnazio kaj de eldoneja institucio de Justus Perthes estis favora kondiĉo por liaj studoj.
Du bazaj ellaboraĵoj pri la novkalkulado de termagneta potencialo zorgis pri lia internacia konateco kaj havis la efikon, ke li estis invitita en 1898 al Bristol o, por partopreni la internacian konferencon pri termagnetismo kaj atmosfera elektrismo de British Association for the Advancement of Science, dum kiu estis fondita ankaŭ la International Earth Magnetic Commission.
Ĉi-tiu invito estis la okazo, nomumi lin profesoro en aĝo de 38 jaroj ankoraŭ antaŭ la konferenco.
Scienca kariero en Potsdamo kaj Berlino
La menciitaj kaj aliaj sciencaj ellaboraĵoj pruvis lian kapablecon, fariĝi en 1902 sekvulo de Max Eschenhagen (1858–1901) kiel estro (Vorsteher) de Magnetika Observatorio de Meteorologia Instituto en Potsdamo, kiun li gvidis ĝis la pensiuliĝo en 1928. En 1909 li fariĝis estro (Vorsteher) de la Meteorologia-Magnetika Observatorio Potsdamo kaj en 1927 ties direktoro.
En Potsdamo Adolf Schmidt sukcese daŭrigis siajn teoriajn laborojn pri termagnetismo. Li publikigis en la potsdama tempo ĉirkaŭ 130 skribaĵojn.
Sub la titolo „Geophysik am Standort Telegrafenberg“ (Geofiziko ĉe loko Telegrafenberg) la  Helmholtz-Zentrum beim GFZ Potsdam (Helmholtz-Centro ĉe GFZ Potsdamo - Andreas Schulze kaj Wigor Webers) karakterizas la agadon de Schmidt rerigarde:"„En la jaro 1890 oni komencis la kontinuan mezurserion de absolutaj kaj relativaj mezuroj de magnetaj elementoj. Per transpreno de la Magnetika Fako en 1902 fare de Geheimrat (titolo: Sekreta Konsilisto) prof. d-ro Adolf Schmidt komenciĝis la flortempo de geomagnetiko, kun konstruado de aparatoj kaj propra, ĝis hodiaŭ mondvasta esplorado pri ĉiuj subfakoj.“"Schmidt verŝajne estis la unua, kiu surbaze de materialoj el diversaj observatorioj montris la realan ekziston de la ringkurento en la jonosfero kaj kapablis mencii nombrojn de ĝia forto.
Li esploris plue la tajdajn periodajn signalojn (aŭ funkciojn) en jonosfero kaj faris matematikajn esplorojn pri transformoj de sferaj harmonoj en diversaj koordinatsistemoj. La geofizikisto Hans-Joachim Linthe, posteulo de Schmidt kiel estro de la observatorio en la 2000-aj jaroj atestas: „Li estis elstare talenta en ĉiuj kampoj de geomagnetikaj esploroj, eksperimentaj metodoj, statistiko kaj matematikaj metodoj.“
Linthe plueksplikas: „Eschenhagen enkondukis 5 kategoriojn (1, 2, 3, 4, 5) por karakterizi la tielnomatan geomagnetikan aktivecon. Schmidt konsideris ĉi-tiun ideon, rigardantan ĝin prava, kaj plibonigis ĝin, reduktante la nombron de kategorioj al tri (0, 1, 2). Dum internacia kongreso en 1905 en Innsbruck ili estis alprenataj kiel internaciaj karakteraj nombroj kaj ankoraŭ hodiaŭ estas uzataj. La ideo de mezurnombroj por la aktiveco fine kondukis al la potsdamaj indicoj K, enkondukitaj de Julius Bartels kaj internacie alprenitaj en 1939 en Vaŝingtono.“
Schmidt, celanta ĉiam al pli bona mezurekzakto kaj kontinua registrado de nombroj, evoluigis sciencajn instrumentojn por la uzo en observatorio kaj konstruigis ilin. Ili ofte atingis efikon vaste ekster la observatorio.
La Lloydan pesilon li modifis por uzado surkampe. Ĉi-tiu termagneta kampa pesilo laŭ Schmidt, kvarca eĝojpesilo, li evoluigis en 1907 kunlabore kun la fajnmekanika metiejo de Otto Toepfer en Potsdamo. Ĝia industria pluevoluigo kiel fadena pesilo estis produktita en Askania-uzino grandkvante kaj servis al la geologoj por esplori erckuŝejojn. Por sia specifa metodo, determini la parametrojn de magnetoj, Schmidt evoluigis apartan teodoliton, la Schmidtan normalteodoliton, ĉe kiu „la fordirektanta efiko de la bastono al la pinglo ne estas determinita en diversaj distancoj, sed la magneto kuŝas sur turntelero kaj povas esti turnita je difinitaj anguloj.”
Por transdesegni magnetogramojn li konstruis specifan pantografon.
Praktikan signifon la laboro de la observatorio akiris por la polusa esplorado. En 1902 Roald Amundsen venis al Schmidt en Potsdamo, por konsiliĝi kun li prepare al la magnetaj mezuroj dum la ekspedicio per „Gjøa“ tra la Nordokcidenta Pasejo 1903–1907. La astronomo Erich Przybyllok, respondeca pri la termagnetikaj observoj de la Dua Germana Sudpolusa Ekspedicio 1911–13, estis instruita de Adolf Schmidt ĉe la Potsdama observatorio pri la observa aparataro kaj uzis ties instrumentojn por mezuri la  vertikalan intensecon.
En 1925 Schmidt korespondis kun Fridtjof Nansen pri la  flugnavigado per magnetaj kompasoj en polusaj terenoj. En 1928 la aerŝipa pioniro Umberto Nobile uzis dum polusa flugo per la aerŝipo „Italia“ la Potsdaman Duoblan Kompason, kiun konstruis Friedrich Bidlingsmaier (1875-1914) laŭ potsdama modelo.
Jam en 1903/4 ekestis problemo de influo de fremdaj perturboj al la termagnetaj mezuroj pro disiĝanta kurento kaŭze de la enkonduko de elektra haŭlado sur Teltow-kanalo. La problemo akriĝis en 1907 pro la elektrizo de potsdama ĉevaltira tramo. Sekve Schmidt konstruigis helpobservatorion en Seddin per financaj rimedoj de Teltow-Kanal-Societo kaj urbo Potsdamo. Al Seddin estis translokigita la variaĵregistro. La bazaj nombroj plue estis derivitaj el la mezuroj en Potsdamo.
Kiam klariĝis, ke la elektrizo de la berlina S-Bahn ankaŭ atingos Potsdamon, kaj li post demando ricevis la informon, ke estos uzata kontinua kurento kun rela rekonduktado, ankaŭ en la regiono de Seddin estis planita elektrizo, li planis la plenan translokigon de la observatorio al nova loko.
La lastajn du laborjarojn ĝis la pensiiĝo en 1928 Schmidt ĉefe okupiĝis pri serĉado de nova loko, projektado de la nove konstruenda observatorio kaj la translokiĝo.
Arbarpeco proksime de burgruino Rabenstein (Rabenŝtajn) kaj privata terpeco en la komunumo Rädigke apartenis al la elektitaj ebloj. Sed la konsilantaro de urbo Niemegk konvinkis per la argumentado, ke la observatorio povos esti ligita kun la urba gaso-, akvo kaj eklektro-provizo kaj la urbo transprenus parton de la estiĝontaj kostoj.
La geofizikisto Adolf Best, estro de la observatorio en la 1990-aj jaroj eksplikis: „Por ĉi-tiu instalaĵo Schmidt faris ĉiujn planojn. Liaj planoj estis modelaj por la magnetika mezuraparataro, kaj ili validas ankaŭ hodiaŭ en multaj detaloj.“ Kiam oni oficiale malfermis la observatorion en Niemegk la 23-an de julio 1930 okaze de la 70-a naskiĝdatreveno de Adolf Schmidt en lia ĉeesto, la Prusa Ministerio pri Kulturo kaj Scienco laŭ peto de la direktoro de Meteorologia Instituto donis al ĝi la nomon „Adolf-Schmidt-Observatorio“. Hodiaŭ la „Adolf-Schmidt-Observatorio“ apartenas al tutmonda reto de observatorioj, kiuj observas la magnetkampon de la tero (Intermagnet-programo).
Gabrielo de Svedio
Princo Gabrielo de Svedio, plennome Gabriel Carl Walther, duko de Dalekarlio, Dalarna (naskiĝis la en Danderyd ĉe Stokholmo) estas la dua infano de princo Karolo Filipo kaj lia edzino princino Sofia, duko kaj dukino de Vermlando.
Gabrielo havas nun la sesan lokon en la svedia tronheredo, tuj post sia frato Aleksandro.
Adolf Schmidt
Scienca kariero en Potsdamo kaj Berlino
Sian instrukomision ĉe berlina universitato li plenumis ĝis 1931 kaj unuigis persone pli ol 20 jarojn esploradon kaj instruadon en kampo de geofiziko.
La 29-an de septembro 1907 li estis membrigita en filozofia fakultato kaj komisiita reprezenti geofizikon kiel honoraria profesoro. La geofizika profesoreco estis kreita rilate al la transpreno de la katedro pri meteorologio fare de Gustav Hellmann (1854–1939) post la morto de Wilhelm von Bezold (1837–1907).
En vintra semestro 1907/08 Schmidt prelegis pri la teno: „Ĝenerala teorio de termagnetismo kaj superrigardo pri la sismaj fenomenoj“.
Rudolf Lasswitz, la filo de la gothaa verkisto kaj gimnazia profesoro Kurd Lasswitz (1848–1910) skribis en printempo 1909 en gazeto Berliner Tageblatt pri la komisio de Schmidt: „Li estas tipo de germana instruitulo bonsence, ĉar li ne kaŝas sin malantaŭ siaj libroj, sed ankaŭ staras meze de la politika vivo. Viro plena de vera liberaleco li abomenas ĉiun servilecon; li vere posedas la civitanan fieron antaŭ reĝaj tronoj. Kiam oni proponis al li iufoje, ie peti aŭdiencon, onidire li diris: Se la princo volas ekkoni min, li devas viziti min ĉe mia laboro. Kun frako mi estas nenio…
Magra, relative granda kun evidente angulaj movoj, kiuj ŝajnis esti akurate geometrie kalkulitaj, vestita per ciname bruna kostumo, tiel migras la figuro de Adolf Schmidt hodiaŭ trans la granda ponto en Potsdamo samkiel ĝi antaŭ jaroj preterpasis nian domon en Gotha…
Estas ĝojo, ke spite al multaj kontraŭstarantaj malfacilaĵoj ĉi-tiu sincera viro estis vokita al la berlina katedro.” Schmidt ekde la emeretiĝo denove vivis en Gotha, kie li mortis en 1944. Li estis cindrigita en kremaciejo de la Ĉeftombejo de Gotha. Lia urno ĝis hodiaŭ staras en la tiea kolumbario.
Lingvoj / Esperanto / Interlingvistiko
Jam kiel studento en Breslau dum la observado kaj kalkulado de termagnetaj elementoj kadre de la Unua Internacia Polusa Jaro 1882/83 Schmidt spertis, ke termagnetikaj esploroj necesigas kunordigitan tutteran esploradon de multaj ŝtatoj.
Kiel sciencisto li bontenis multajn internaciajn kontaktojn, amplekse korespondis kaj observis sciencajn laborojn en aliaj landoj.
En „Archiv des Erdmagnetismus“ (Arkivo de termagnetismo) Schmidt publikigis „unuecan prezenton de termagnetikajn mezurojn de multaj observatorioj de tiutempo.“. En la unua kajero ekzemple aperis prezentoj de la observatorioj de Pavlovsk, Irkutsk, Grenviĉo, Vaŝingtono, Lisbono, Potsdamo, Mumbajo, Batavia (Hodiaŭ  Ĝakarto) k. a.
Schmidt flue regis la anglan kaj francan lingvojn, ankaŭ grekan kaj latinan. Li kapablis legi rusajn publikigaĵojn originale. En postlasaĵo troviĝas leteroj kaj specialaj presaĵoj en franca, angla kaj Esperanto. Fremdlingvaj publikigaĵoj de Schmidt aperis en angla kaj Esperanto.
La geofizikisto Julius Bartels rememoras:
„Sub Schmidt Potsdamo fariĝis unu el la gvidaj centroj de la termagnetika laboro en Eŭropo. Kvankam li neniam forlasis Eŭropon, li estis persone konata al multaj eksterlandaj kolegoj, kiuj vizitis lin cele al komunikado en lia malgranda potsdama studĉambro aŭ en lia gastama domo en Gotha. Schmidt malavare donis konsilon kaj multaj esplorvojaĝoj inkluzive la vojaĝoj de Amundsen fidis al Potsdamo kun ĝia magnetika programo, ĝiaj instrumentoj, normigoj kaj diskutoj.“
Schmidt lernis Esperanton en 1898 en Gotha kaj sin engaĝiĝis ege por ĝia disvastigo.
Kune kun Alfred Hermann Fried (1864-1921) Schmidt preparis en 1902 la fondon de Esperantista grupo en Berlino, kiun li post foriro de Fried el Berlino en 1903 fondis kune kun la svisa ĵurnalisto Jean Bore l (1868–1946), la gimnazia direktoro kaj pioniro de naturprotektado Wilhelm Wetekamp (1859-1945) kaj aliaj Esperanto-amikoj sub aŭspicio de Deutsche Friedens-Gesellschaft (DFG- Germana Porpaca Societo). Schmidt estis prezidanto de la grupo (1903-1908) kaj ekde 1908 honora prezidanto.
Schmidt faris multajn prelegojn,por konatigi ĝin kaj gvidis en 1905 la unuan Esperanto-kurson por instruistoj en Berlino. De la grupo sub gvido de Schmidt eliris la iniciato por fondi germanan Esperanto-gazeton („Germana Esperantisto“, ekde 1905) kaj germanan Esperanto-organizaĵon (Germana Esperanto-Societo 1906, ekde 1909 Germana Esperanto-Asocio).
Por disvastigi Esperanton pli vaste en berlinaj rondoj de scienco kaj komerco, li invitis en 1906 Wilhelm Ostwald (1853–1932), la fondinton de fizika kemio kaj posta nobelpremiito, prelegi en Komerca Altlernejo Berlino. La prelego, en kiu Ostwald debatis pri la eka parolado de Hermann Diels (1848–1929) kiel rektoro de la Berlina Universitato, estis publikigita. Ostwald rifuzis la solvon de Diels pri problemoj de internacia komunikado, la regon de la tri lingvoj angla, franca kaj germana, kaj pledis por neŭtrala lingvo, por garantii la samrajton de lingvoj. Li eksplikis la avantaĝojn de artefarita lingvo.
Ankaŭ Schmidt publikigis en 1906 eseon, en kiu li debatis kun Diels. Li akcentis: „La kreinto de ĉi-tiu lingvo ja preskaŭ nenion en ĝi inventis. Li precipe nur reliefigis  kaj laŭ simplaj principoj … unuece aranĝis la grandan de tago al tago kreskantan trezoron de tio, kio jam komunas en la kulturlingvoj je enhavo kaj formaj elementoj.“
Inter la avantaĝoj de Esperanto li substrekas la „senliman evolukapablon”. Kaj li esprimas, ke li ligas kun Esperanto socipolitikan celon: „…la idealon de lontana estonto, kiu antaŭrigardas kaj preparas unuigon de homaro, bazita sur plej alta disvolviĝo de ĝiaj indivuduaj aranĝaĵoj“.
Schmidt ekde 1907 devis principe debati kun Ostwald, ĉar li kiel prezidanto de komitato de „Delegacio por alpreno de lingvo internacia“, kies membro estis Schmidt, post la kunvenoj en Parizo subtenis la enkondukon de reformita Esperanto (Ido). Schmidt konsente kun Wilhelm Foerster (1832–1921) kaj Ludwig Zamenhof defendis la stabilecon kaj trankvilan evoluon de Esperanto. Li rigardis la Lingvan Komitaton, en kiu li membris ekde la fondo en 1905, kaj la UK de Esperanto 1908 en Dresdeno kompetentajn por eblaj ŝanĝoj en Esperanto. Korespondante kun Ostwald li provis, akiri interkonsenton, sed Ostwald sub influo de Louis Couturat (1868–1914) decidiĝis por Ido.
En 1907/08 Schmidt estis prezidanto de Internacia Scienca Asocio Esperantista. Unu el liaj sekvuloj kiel ISAE-prezidanto estis en 1912 Wilhelm Förster, kun kiu li estis ligita per scienca laboro, per Esperanto kaj pacifisma engaĝiĝo.
Schmidt publikigis sciencajn kontribuojn en Esperanto kaj uzis Esperanton por la interkomunikado kun fakaj kolegoj. Kelkaj el ili lernis Esperanton ĉe Schmidt en Potsdamo kaj estis instigitaj, mem publikigi ion en Esperanto, ekzemple la japana meteorologo Wasaburo Oishi (1874–1950), direktoro de la Japana Aerologia Instituto, kiu en 1912 lernis Esperanton ĉe Schmidt en Potsdamo.
Malferme al la VI-a Germana Esperanto-Kongreso en 1911 en Lübeck Schmidt faris la festprelegon „Esperanto kaj Scienco".
En la 1920-aj jaroj li subtenis la aplikon de Esperanto en Ligo de Nacioj kaj apartenis al la Esperanto-Komitato de la Germana Ligo por la Ligo de Nacioj.
Disvastigo de scienca scio
Komune kun la astronomo Paul Harzer (1857–1932) kaj la gimnazia direktoro kaj amatora astronomo Carl Rohrbach (1861–1932) Schmidt fondis en Gotha lokan grupon de la Unuiĝo de Amikoj de la Astronomio kaj de la Kosma Fiziko. Ĉi-tiu unuiĝo, fondita de Wilhelm Foerster, okazigis sian jarkunvenon en 1894 en Gotha. Harzer agadis kiel astronomo de 1887 ĝis 1896 ĉe la steloobservatorio en Gotha. Rohrbach post foriro de Harzer administris la steloobservatorion de Gotha ĝis 1906. Li en 1904 konstruigis sur sia tereno privatan steloobservatorion kun kvarcola refraktoro kaj kupolo.
Pacmovado
En la kolumbario de Gotha oni vidas la urnon de Bertha von Suttner (1843–1914) centre sur kolono kaj la memortabulon super la urno de Adolf Schmidt maldekstre malantaŭe.
Ankaŭ lia engaĝiĝo en la Deutsche Friedensgesellschaf t (Germana Pacsocieto - DFG) komenciĝis en Gotha. Schmidt membriĝis en 1894 kaj estis en 1896 kunfondinto kaj membro de la loka grupo de Gotha, ekde 1904 honora membro.
Adolf Schmidt sin komprenis kiel pacifisto. Li havis intimajn kontaktojn al aliaj membro de DFG. Ne malmultaj el ili estis sciencistoj kaj esperantistoj samkiel li.
Dum la ĝenerala kunveno en Gotha en 1902 li estis elektita estrarano.
La eksplodo de la Unua Mondmilito lin ege trafis. Post la milito Schmidt estis malentuziasmigita pro tio, ke estis neglektita, krei bazon por daŭra paco.
Al la estraro de DFG li en 1921 skribas: „Estas malfacile por mi, forlasi unuiĝon, kies membro mi estis preskaŭ ekde la fondo – ekde 1894 – kaj por kies celoj mi strebis agadi laŭforte, en tempo, kiam por oficisto tio ankoraŭ ne estis rekomendo kiel hodiaŭ.“ Schmidt kontraŭas „plej unuflankan partipolitikon“ kaj deklaras: „Laŭ mia opinio la ĉeftasko de la „Pacsocieto“ estas, disvastigi la pacpenson en ĉiuj tavoloj de la socio, eduki ilin al paca pensmaniero kaj al pacintenco…“
Schmidt nun avertis pri danĝero de nova milito. En letero al la estraro de Deutsche Liga für Menschenrechte (Germana Ligo pri Homrajtoj), en kiu li membras, li klarigas en 1922: „ke li deziras nenion pli sopire ol la efektivigo de la de vi alstrebata celo de sincera interkompreniĝo inter la germana kaj la franca popoloj.“, sed la realo estas „La ambaŭ popoloj ne aperas kiel samrajtaj kameradoj, kiuj finfine lernis el la terura sperto de ĉi-tiuj jaroj tion, kion ili povus esti lernintaj el la spertoj de la pacifistoj antaŭe. Ili ne donas sin unu la alian la fratan manon, por forigi la sekvojn de la milito per unuigitaj fortoj; ili ne ekkonas kiel ilia plej grava  kaj plej urĝa tasko, konstrui novan templon de la homaro el la ruinoj, kreitaj en blinda frenezo.“
Schmidt kontraŭas, sole kulpigi la germann popolon pro la milito kaj trudi la tutan ŝarĝon de forigo de la militsekvoj al la germana laboranta loĝantaro. Li esperas pri la prudentaj homoj je ambaŭ flankoj.
La kontaktoj al liaj pac- kaj Esperanto-amikoj dumvive daŭris, sed faŝismo kaj milito ĵetas ombron sur la lastaj vivjaroj de Schmidt.
Usono en la Somera Olimpiko 1912
La usona teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1912 en Stokholmo havis 174 sportistojn. Ili partoprenis en 11 fakoj. Flagotenanto de la usona teamo estis. La sportistoj atingis 25 orajn, 19 arĝentajn kaj 19 bronzajn medalojn. Sume la teamanoj en la Olimpiko havis la 1-an rangon.
Adolf Schmidt
Pacmovado
Unu jaron post lia morto en 1945 Konrektor a. D. (Vicrektoro ekster ofico) Walter Koch aprezis Schmidt en gazeta artikolo. „Adolf Schmidt kiel juna instruisto ĉi-tie ĉe la gimnazio 1884–1902 fariĝis unu el la plej ŝatataj homoj, speciale ĉar li ne nur okupiĝis pri supera lernejo, faka erudicio kaj demandoj de socia pozicio, sed uzis koron, cerbon kaj manon por helpi al homo kaj besto, plibonigi ilian situacion kaj subteni ilin en ilia vivbatalo…“
Li finas per la idea heredaĵo:  „Lokaj kaj eksteraj malnovaj amikoj kaj ideaj parencoj provas nove vivigi la viron, lian verkon kaj lian spiriton post la subpremo de ĉio, kio estis internacia, popolinterkompreniĝa kaj home subtena.“
Persone
Adolf Schmidt havis tri gefratojn: Agnes Schmidt, la verkistinon Maria Schmidt (1862–1924) kaj la aŭtoron Reinhold Schmidt (1867–1948). Adolf Schmidt estis la plej aĝa, restis sen edzino kaj zorgis pri siaj gefratoj. Liaj fratinoj gvidis lian gastaman domon en Gotha ankaŭ en la tempo de lia scienca agado en Berlino kaj Potsdamo, kiam li havis deĵoran loĝejon en la ĉefa domo de la Meteorologia Magneta Observatorio sur la potsdama Telegrafenberg (monto).