cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
100434 Jinyilian
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la akademiano Jin Yilian de la Ĉina Akademio pri Inĝenierarto, kiu levis nombron da ideoj al teknikaj proponoj. Li estis ĉefa ĝenerala planisto de la serio da gigantaj sistemoj da komputiloj ShenWei kun rapido de kalkulo de dek teraflopoj.
Malvarma paco
Butros Butros-Gali, la tiama eksterafera ministro de Egiptio, elpensis la esprimon "malvarma paco" fine de 1982. La frazo estis elpensita kiel la malo de malvarma milito, kie du landoj ne malkaŝe batalas unu la alian, sed sekrete ĉiu el ili provas vundi la alian.
Malvarma paco estas karakterizita de altaj niveloj de malfido inter la partioj, kaj negativa sinteno de la registaroj kaj loĝantaroj, almenaŭ en unu el la landoj, al la alia lando. Ĝi estas kontrastita kontraŭ malvarma milito en kiu almenaŭ du statoj ne estas publike plutraktanta staton de milito kontraŭ ĉiu alia sed publike aŭ sekrete subtenas konfliktojn inter ĉiu alia-a klientaj statoj aŭ alianculoj. Malvarma paco, dum markita de similaj niveloj de malfido kaj antagonisma hejma politiko inter la du registaroj kaj loĝantaroj, ne rezultas en prokuraj militoj, formalaj trudeniroj aŭ similaj konfliktoj.
Egipto-Israelo
Israel-Egiptaj rilatoj sekvantaj la Camp David-Akordojn estas konsideritaj elstara ekzemplo de malvarma paco. La landoj subskribis pacinterkonsenton post kvin malfacilaj militoj inter ili, sed populara subteno por la interkonsento inter egiptoj malpliiĝis post la murdo de Anwar Sadat (1981) kaj la Unua Libana Milito (1982), kaj daŭre malpliiĝis ekde tiam.
La ĉefa parto de la rilato inter la landoj estas esprimita en ekonomia kaj sekureca kunlaboro. En 2005, Israelo kaj Egiptio subskribis interkonsenton sub usona sponsorado, kiu garantiis sendevigon de doganimpostoj en Usono por produktoj produktitaj en ambaŭ landoj. Ĉi tiu interkonsento alportas al Egiptio kaj Israelo pli ol miliardo da dolaroj jare.
En la jaroj 2008-2011, Israelo aĉetis naturan gason el Egiptio por ĉirkaŭ kvar miliardoj da dolaroj jare. En 2011, la gasdukto en Sinajo plurfoje eksplodis, kaj de tiam la provizado ne estis rekomencita. En 2018, kontrakto estis subskribita por vendo de israela gaso al Egiptio kun totala financa amplekso de ĉirkaŭ 15 miliardoj da dolaroj dum 10 jaroj.
Ankaŭ ekzistas armea kunlaboro inter Israelo kaj Egiptio kadre de la milito kontraŭ teroro en Sinajo. Laŭ enketo de la ĵurnalo New York Times, en 2016-2017 la Israela Aera Forto atakis teroristajn agentojn en Norda Sinajo pli ol cent fojojn, kun la aprobo de la Prezidanto de Egiptio, Abdel Fattah al-Sisi. Proparolanto de la egipta armeo neis ĉi tiun raporton.
Jordanio-Israelo
La 26-an de oktobro 1994, la pacinterkonsento inter Israelo kaj Jordanio estis subskribita en impona ceremonio en la ĉeesto de israela ĉefministro Jicĥak Rabin, reĝo Hussein de Jordanio, kaj la prezidanto de Usono, Bill Clinton. En la paroladoj de ambaŭ partioj oni anoncis, ke ili intencas bazi la rilatojn sur aro da komunaj projektoj en la kampoj de ekonomio kaj infrastrukturo. Reĝo Hussein miregigis la spektantaron per aparte emocia parolado en kiu li deklaris ke "la packontrakto ne estos nur paperpeco - ĝi estos realisma, malfermante niajn korojn kaj mensojn unu al la alia."
Dudek jarojn poste Shimon Shamir estis intervjuita kaj diris, ke laŭ lia opinio la espero kaj optimismo montriĝis pasemaj, kaj la magio de malvero ĉie frakasiĝis. Laŭ li, la Ĉefministroj de Israelo ne sufiĉe agis por plifortigi pacon, kaj kaŭzis embarason kaj malfacilaĵojn inter la jordania gvidado. Ĉio el tiuj kaŭzis al reĝo Hussein amaran seniluziiĝon, kaj lia posteulo Abdullah la 2-a, Reĝo de Jordanio, estis priskribita kiel "malvarma paco". En intervjuo de 2010, Abdullah la 2-a diris ke "Jordan-Israel-rilatoj atingis la plej malaltan punkton ekde la packontrakto", kaj en alia intervjuo li priskribis la rilatojn kiel "malvarman pacon kiu daŭre malvarmiĝas".
La 21-an de oktobro 2018, Abdullah la 2-a, anoncis, ke li ne intencas etendi la validecon de aneksaĵo al la pacinterkonsento kun Israelo, kiu permesas al ĝi lui la teritoriojn Naharim kaj la Zofar-enklavon, kaj ili revenos al Jordania suvereneco fine de 2019.
Barato-Pakistano
La konflikto inter Barato kaj Pakistano pri Kaŝmiro tuj komenciĝis post la Dispartigo de Hindio en 1947. La Ĉina Popola Respubliko ankaŭ kontrolas parton de Kaŝmiro. Pluraj armeaj konfliktoj ekis en la regiono, inkluzive de la unua hind-pakistana milito kaj la Kargil-milito. Inter la du landoj ekzistas alia konflikto, pri la kontrolo de la Siachen-Glaĉero. En novembro 2003, Barato kaj Pakistano subskribis batalhalton kaj komencis pacnegocadojn, sed ili donis neniun frukton. Ekde tiam la du landoj estas en "malvarma paca" rilatoj. La loĝantaroj daŭre estas sufiĉe malamikaj unu al la alia, parte pro la implikiĝo de teroristaj organizoj de Pakistano en atakoj en Barato, inkluzive de la terora atako en Mumbajo (2008) kaj la atako en Pulwama (2019), kaj la subteno de spionoficialuloj de Barato al ribelaj organizoj en Baluĉistano, kiuj postulas sendependecon de Pakistano.
En 2008, Barato kaj Pakistano jesis permesi limigitan komercon inter la du partoj de Kaŝmiro. Estas permesite komerci nur 21 erojn, kaj nur per interŝanĝaj transakcioj, ĉar neniu lando volas akcepti la valuton de la alia lando, kaj ne ekzistas interkonsento pri tria valuto.
Barato-Ĉinio
Ekde la Ĉina-Barata Milito (1962), Barato kaj la Ĉina Popola Respubliko konservis diplomatiajn rilatojn sen armitaj konfliktoj, tamen, komence de la 21-a jarcento, neatendita rivaleco disvolviĝis inter la landoj en la ekonomia kampo, same kiel landlimaj disputoj (ekzemple en la urbo Twang en Tibeto) kaj timoj de mara invado. La malkresko de la nivelo de kunlaboro inter la landoj kondukis al situacio de malvarma paco inter ili.
Eritreo-Etiopio
Tra la jaroj, multaj diferencoj de opinio aperis inter la najbaraj landoj de Eritreo kaj Etiopio, pri la temoj de enmigrado, komerco, laborleĝoj kaj la ekonomio. En novembro 1997, Eritreo moviĝis por uzi nacian valuton, kiun Etiopio kontraŭbatalis. Alia temo estis la uzo de la haveno de Assab, kiu estis transdonita fare de Etiopio al Eritreo post sia sendependeco, kiu kaŭzis al ĝi gravajn ekonomiajn perdojn.
Tiuj ĉi temoj estis inter la ĉefaj kaŭzoj de la eksplodo de la Eritreo-Etiopia milito kiu daŭris de 1998 ĝis 2000. La milito lasis ambaŭ landojn ekonomie malriĉaj, kaj malgraŭ la konflikto, rilatoj inter la populacioj ne estis interrompitaj, kaj dum jaroj "malvarmo paco" regis en la regiono. En 2014 komenciĝis diplomatiaj kontaktoj kaj pacprocezo, kulminante per la pintkunveno Eritreo-Etiopia en julio 2018. En la pintkunveno, la gvidantoj de la landoj subskribis komunan deklaron formale fini la konflikton inter la landoj, revenante al plenaj diplomatiaj rilatoj, kaj malfermante la landlimojn al homoj, varoj kaj servoj.
Latin-Ameriko
Multaj militoj ekis inter latinamerikaj landoj en la 19-a jarcento, kaj nur kelkaj konfliktoj okazis dum la 20-a jarcento. La lastaj militoj inter la landoj de Latin-Ameriko estis relative mallongaj konfliktoj - la futbala milito (1969) kaj la Sanpa milito (1995).
Studoj trovis, ke komence de la 20-a jarcento latin-amerikaj landoj koncentriĝis pri atingi internan stabilecon, kaj tio estis la ĉefa kialo de foresto de militaj konfliktoj. Dum ĉi tiu periodo, malvarma paco regis inter la landoj. Ekde la mezo de la 20-a jarcento komenciĝis en la kontinento procezo de demokratiigo, kiu transformis la pacajn rilatojn inter la landoj en varman pacon. En multaj landoj, la gvidantoj promesis eviti armitajn konfliktojn kun siaj najbaroj, kaj hodiaŭ nur negravaj teritoriaj konfliktoj restas en Latin-Ameriko.
Bosnio
La bosnia milito, en kiu la serboj, kroatoj kaj bosnianoj batalis unu la alian, finiĝis en 1995 en armea blokiĝo kaj la konflikto restas nesolvita. Ekde tiam neniu armita konflikto eksplodis inter la malsamaj loĝantaroj, kaj la rilatoj inter ili hodiaŭ estas difinitaj kiel malvarma paco.
Rusio, Ukrainio kaj Eŭropa Unio
Tamen, en Rusio okazis procezoj kiuj plifortigis internan politikon de politika absolutismo kaj agreseman eksteran politikon, kiu traktas Okcidenton kiel malamikon, kaj provas subfosi partnerecojn en Eŭropa Unio kaj NATO. Rusio atakis Ukrainion kaj eĉ aneksis parton de sia teritorio, malobee al internaciaj interkonsentoj, al kiuj ĝi estas subskribinto, kaj ĝi ankaŭ endanĝerigas la stabilecon de multaj aliaj postsovetiaj landoj. En lumo de ĉio ĉi, multaj en la Eŭropa Unio sugestas suspendi kunlaboron kaj transiri al "malvarma paco" kun Rusio.
Izodekila tereftalato
Izodekila tereftalato aŭ C28H46O4undefined estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tereftalata acido kaj izodekanolo. Izodekila tereftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de tereftalata acido derivaĵoj kaj izodekilaj derivaĵoj kaj en la produktado de plastaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izodekila tereftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izodekila tereftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Malvarma paco
Rusio, Ukrainio kaj Eŭropa Unio
La prezidanto de Ukrainio, Petro Poroŝenko, ankaŭ anoncis, ke li intencas kontraŭstari rusan agreson kaj konservi nur "malvarman pacon" rilatojn kun Kremlo.
Sabile
Sabile estas urbo en Latvia historia regiono Kuronio, en la nordokcidento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Talsi kaj situas en suda parto de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 28 km de Talsi, 49 km de Kuldīga kaj 109 km de Rigo. Sabile havis 1461 loĝantoj en 2021. De 2000 ĝis 2009 ĝi estis centro de distrikto Sabile, kiu estis establita kunfandante urbo Sabile kaj paroĥo Abava. La historia centro de Sabile estas historia monumento de nacia signifo.
Tridekila laktato
Tridekila laktato aŭ tridekila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj tridekanolo. Tridekila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Tridekila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al tridekila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 32 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Sabile
Historio
En 1917, Sabile, kiu estis sub germana okupo tiutempe, ricevis urborajtojn.
Ferbetona ponto super la Abava estis konstruita en 1956, kaj en la venontaj du jardekoj la infrastrukturo de la grandurbo estis renovigita aŭ konstruita, inkluzive de loĝkonstruaĵoj, kulturdomo, lernejkonstruaĵo kaj busstacidomo.
Geografio
Sabile situas ĉe la dekstra bordo de rivero Abava en mallarĝa strio sur la deklivoj de la rivervalo, en Orienta Kuronia altebenaĵo (Austrumkursas augstiene).
Averaĝa temperaturo: -5,5 °C en januaro, +16,5 °C en julio. Precipitaĵo 700 mm jare.
Loĝantaro
Sabile havas la plej grandan parton de ciganoj en Latvio - ĉirkaŭ 6%. Tial la urbo ankaŭ estas nomita la cigana ĉefurbo de Latvio.
Tobi (filmo)
Tobi (aŭ Tobi el niño con alas, do "Tobi la knabo kun flugiloj") estas hispana komedia filmo de 1978, verkita de Horacio Varcarcel kaj Antonio Mercero. Reĝisorita de Antonio Mercero, en ĝi ĉefrolas la 7-jarulo Lolo García kaj krome la aktoroj Francisco Vidal, Norma Aleandro, Antonio Ferrandis kaj Walter Vidarte. En la filmo al 7-jara knabo de blonda bukla hararo, Tobi, kreskiĝas flugiloj sur sia dorso, kio donas al li la aspekton de anĝelo. Ĉi tiu fenomeno altiras la atenton al la socio, kiu inkluzivas kuracistojn, sciencistojn kaj lernejojn. Post kiam la flugiloj de Tobi estas kirurgie forigitaj, ili rekreskas. Post kiam aliaj infanoj en lia lernejo dolorigas lin, provante eltiri la flugilojn, kiujn ili supozas esti falsaj, liaj gepatroj ekspoziciigas lin kontraŭ enirmono en kermeso. La knabeto baldaŭ ne plu eltenas la buran gapadon de la scivolemuloj kaj eskapas sur pinton de turo. Kiam la gepatroj kaj aliaj sensaciuloj persekute sekvas lin, li ekflugas de la turo kaj forflugas en surealisma sceno.
Louis Thuillier
Louis THUILLIER (4a de Majo 1856 – 19a de Septembro 1883) estis franca biologo el Amiens. Li studis biologion kaj fizikon en Amiens kaj Parizo, kaj en 1880 iris labori kiel helpanto en la laboratorio de Louis Pasteur.
Kun Pasteur kaj liaj kolegoj, Thuillier ludis gravan rolon en la disvolvigo de vakcinado kontraŭ rabio, porko-febro kaj antrakso. En 1882-83 Thuillier estis sendita tra Germanio kaj Aŭstri-Hungario, por organizi serion de vakcinado de ŝafoj kaj bovoj kontraŭ antrakso. Dum tiuj veturoj li faris plian esploradon pri la malsano, kaj faris pliiĝantan korespondandon de leteroj kun Pasteur. Tiuj leteroj mencias la sukcesojn kaj seniluziigojn kiujn Thuillier havis pri la vakcino, kaj estis tradukitaj al angla kiel "Correspondence of Pasteur and Thuillier, Concerning Anthrax and Swine Fever Vaccinations".
En 1883 li estis sendita al misio en Aleksandrion kun Pierre Paul Émile Roux (1853-1933) kaj Edmond Nocard (1850-1903) por studi epidemion de ĥolero. Thuillier ekhavis la malsanon kaj mortis la 19an de Septembro, 1883 estante 27-jaraĝa.
Čeradice
Čeradice estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie.
Filipina anglo
La angla filipina (simila kaj rilatigita kun la angla amerika) estas iu ajn vario de devena anglo de Filipinoj, inkluditaj la uzitaj de la amaskomunikiloj kaj la granda plimulto de filipinanoj edukitaj kaj studentoj de anglo en Filipinoj de apudaj aziaj landoj. La angla instruas sin en la lernejoj kiel unu el la du oficialaj lingvoj de la lando, estante la alia la filipinano. Kaŭzita de la alfluo de instruistoj de filipinaj anglo en la eksterlando, la angla filipinano ankaŭ iĝas la superreganta vario de anglo kiu lernas en Orienta Azio, kiel ili instruas al li filipinajn instruistojn en pluraj aziaj landoj kiel Sud-Koreio, Japanio kaj Tajlando, inter aliaj. Kaŭzita de la tre multlingva naturo de Filipinoj, la ŝanĝo de kodo kiel Taglish (angla kun infuzaĵo de tagalo) kaj Bislish (angla kun infuzaĵo de ĉiu de la lingvoj bisayanos) venkas en ĉiuj regadoj, de senkonsideraj medioj ĝis formalaj situacioj.
Geranila metakrilato
Geranila metakrilato aŭ 2-Metilpropenato de geranilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la metakrilata acido kaj geraniolo. Ĝi estas senkolora, brulema likvaĵo, solvebla en akvo, DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. Geranila metakrilato posedas 14 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Metakrilato de geranilo uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de metakrilataj polimeroj. Geranila metakrilato posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Moraleja de Sayago
Moraleja de Sayago [moraLEĥa desaĜAgo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. Moraleja estas tradukebla etimologie al morusarbaro; aludoj al arboj oftas por loknomoj en tiu areo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
(153542) 2001 SS107
(153542) 2001 SS107 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 20-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kun granda orbita klineco, tio, kiu tenas ĝin malproksima de la marsa orbito ; ĝia marsa MOID estas 0,32777 astronomia unuo, tie estas 49,034 milionoj da km.
Los Silos
Los Silos [losSIlos] (La Grenstokejoj) estas urbo kaj municipo en la nordokcidento de la insulo Tenerifo apartenanta al la provinco Sankta Kruco de Tenerifo, en la regiono Kanarioj.
La municipa ĉefurbo estas El Casco je 105 m.s.m. La loknomo Los Silos (La Grenstokejoj) aperis por la unua fojo en 1509 en dokumento pri disdonado de teroj fare de la konkerinto de Tenerifo nome Alonso Fernández de Lugo, kaj ĝi aludas al tri stokejoj por cerealoj konstruitaj de la fondinto de la loĝloko, nome Gonzalo Yanes aŭ Gonzalianes. ​ Tiuj aperas skize en la malsupra duono de la municipa blazono.
Geografio
Los Silos estas en la nordokcidento de la insulo Tenerifo. La municipa ĉefurbo estas El Casco, je 105 m.s.m. Temas pri municipo en la okcidento de la Norda Zono de la insulo, kaj en natura komarko nomita Isla Baja (Malsupra Insulo), lima kun la municipaj teritorioj de Santiago del Teide (sude), Garachico kaj El Tanque (oriente) kaj Buenavista del Norte (okcidente); Atlantika Oceano estas norde.
Los Silos posedas areon de 24,23 km², estante la 23a municipo plej etenda de Tenerifo kaj la 44a de la provinco. La municipa teritorio estas klina areo ĝis altaj punktoj tra krutaj areoj trairataj de torentejoj. La plej alta altaĵo estas 1 273 m.s.m. en Piedras Altas.​ Estas multaj pejzaĝoj konstruitaj de la vulkana aktiveco.
La municipo enhavas parton de la Rura Parko Teno kaj de la Loko de Scienca Intereso Interián, kiuj estas ankaŭ Birdoprotektaj Zonoj kaj Specialaj Konservozonoj, inkluditaj en la Reto Natura 2000.
La municipo havas ankaŭ Monton de Publika Utileco nomita Las Aguas y Pasos. ​
Historio
En la areo estis loĝado de guanĉoj, precize de la regno Daŭte. Tion pruvas nombraj arkeologiaj restaĵoj. Poste, en la teritorio loĝis hispanaj kolonoj kun konkerintoj. .
Hispanaj familioj setliĝis tie kaj dediĉis sin al brutobredado kaj al agrikulturo de cerealoj kaj vitejoj. En tiuj teroj setliĝis la portugaldevena familio Gonzalianes (Gonzalo Yanes kaj Teresa Borges), kiu estia ĉefa ekonomia motoro de la loko dekomence. Dum la 16-a jarcento la komarko Daute havis ĝis kvar sukerfabrikejojn, unu el kiuj ekspluatita de la familio Gonzalianes ĝis meze de la jarcento. La preĝejon oni konstruis inter 1568 kaj 1570, kaj iĝis paroĥejo en 1605, apartiĝante disde tiu de Buenavista, kaj ekde tiam la loko ekhavis reĝnomumitan urbestron el komenco de la 17-a jarcento.​ En 1649 fondis konventon de monaĥinoj la kapitano Sebastián Pérez Enríquez kaj lia edzino, Francisca Montañez.
Inter 1768 kaj 1772 oni elektis unuajn lokestrojn. En 1812 oni konstituis la municipon per la kreado de municipoj laŭ la Konstitucio de Kadizo, kaj en 1836 ĝi definitive plifirmiĝis post la alternado inter registaroj de konstituciistoj kaj absolutistoj.
Ekde la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj ekis nova ekonomia florado pro serĉado de akvo el putoj kaj horizontalaj galerioj, kio rezultis en prospero de agrikulturo por eksportado. Ekde la 1960-aj jaroj okazis enorma disvolvigo de turismo.
Demografio
La municipo havis 4 692 loĝantojn je 2020.
Historie la loĝantaro regule kreskiĝis lante dum la unua duono de la 20-a jarcento ĝis 5 000 loĝantoj en 1960-aj jaroj, poste stabiliĝis kaj je la 2010-aj jaroj pro ekonomia kaj demografia disvolviĝo de aliaj lokoj en nordoriento de la insulo, tie ĉi oni malkreskiĝis ĝis nunaj malpli ol 5 000 loĝantoj.
Teritoria organizado
Los Silos dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
La ĉefa ekonomia rimedo de la municipo estis agrikulturo, ĝis la 1950-aj jaroj ĉefe por memkonsumado.
La ekonomio ankoraŭ havas fundamenton en agrikulturo (ĉefe bananoj, vitejoj, fruktarboj kaj terpomoj). Duarange estas iom da brutobredado (ŝafoj kaj kaproj), ĉefe por familiaj bienoj. Fiŝkaptado estas por memkonsumado. Gravas ankaŭ turismo.
Turismo
La turisma disvolviĝo okazis je la fino de la 20-a jarcento. Eblas montara piedirado, kultura turismo, mardistrado kaj marsportoj kaj aliaj okupitecoj.
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Melve
(jen france, okcitane Mèuva) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Forcalquier kaj al la kantono .
Čeradice (apartigilo)
Nomon Čeradice havas pluraj setlejoj:
Krista Kiuru
Krista KIURU (n. 1974) estas finna politikisto. Ŝia partio estas Finnlanda Socialdemokratia Partio. Kiuru estas membro de finna parlamento ekde 2007. Ŝi estis ministro pri loĝejoj kaj komunikado en 2011–2013, ministro pri instruo en 2013–2014 kaj ministro pri instruo kaj komunikado en 2014–2015. Ŝi ŝtudis en Universitato de Turku.
Heksila tereftalato
Heksila tereftalato aŭ C20H30O4undefined estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tereftalata acido kaj heksanolo. Heksila tereftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de tereftalata acido derivaĵoj kaj n-heksilaj derivaĵoj kaj en la produktado de plastaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heksila tereftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksila tereftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
110625 Feryalözel
110625 Feryalözel estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la turkan-usonan astronominon Feryal Özel, kiu estis en la teamo de Hubble ĉe la Instituto de Avancinta Studo. Ŝi estas profesorino ĉe la Universitato de Arizono kaj asociata dekanino pri esploro en ties Kolegio de Scienco, kaj estas anino de la Scienca Konsilantaro de la Event-Horizonta Teleskopo.
Salejoj de Poza de la Sal
La Salejoj de Poza de la Sal estas antikva minekspluatejo de salo en la municipo Poza de la Sal kiun ili nomigas. Ili estas sur depresio ĉe la orienta limo de Páramo de Masa (stepo Masa), formata per kruta deklivo de la tereno el 1100 msm de Páramo, ĝis 650 msm de la ebenaĵo de La Bureba.
Survoje al la zono de la salejoj, estas la Domo de Administrado de la Reĝaj Salejoj kaj, ĉe la rivero, la komplekso nomita «Bona» aŭ «Malbona Fonto», formita per serio de fontoj kiuj servas al lavejoj, brutotrinkejoj kaj iama tanejo, ĉio el la 18-a jarcento, kun kelkaj malmultaj romiaj restaĵoj. La florado de la loĝloko Poza de la Sal estis ligita al siaj salejoj, jam ekspluatitaj el antaŭ la romia epoko kun tiom strategia valoro, ke ĝi rezultis en la fortikigo de la urbo por ties defendo en la Mezepoko. Tiuj salejoj kun tiuj de Añana en Alavo estis la plej gravaj de la nordo de Iberio.
La produktado de salo en Poza estis realigita kondukante akvon el la fontoj tra reto de kondukiloj ĝis horizontalaj platformoj el ligno kaj ŝtono kie la akvo estas disigita sur ortangulaj terpecoj. La vaporiĝo de akvo pretigas la salon por ĝia kolektado en ujoj protektitaj el pluvo. La propraĵoj de tiu rimedo pasis tra diversaj posedantoj ĝis en 1564 Filipo la 2-a dekretis la monopolon de la salo, kiu daŭris ĝis 1888. La uzado de aliaj konserviloj por manĝajoĵ kaj speciale la utiligo de malvarmo tiucele malgravigis la komercon de la salo. La lasta salejo estis fermita en 1974, kiam la elfosado de salo estis definitive abandonita en Poza. En 2001, la salejoj estis deklaritaj «Havaĵo de Kultura Intereso» kaj oni iniciatis ties rekuperon por turisma celo. En 2003, oni malfermis interpretejon pri salo en la iama Domo de Administrado de la Reĝaj Salejoj kaj oni rekuperis laborlokojn kaj salakvujojn por kultura disvastigo.
Almunia de San Juan
Almunia de San Juan [alMUnja desanĤŬAN] (en aragona, L'Almunia de Sant Chuan) estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Meza Cinko (kies ĉefurbo estas Monzón) apartenanta al la suda parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia tre malgranda municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Meza Cinko, norde de la teritorio de Monzono, kaj sude de tiu de Fonz. Ĝi estas oriente de la valo de la rivero Cinca. Ĝenerale ĝi limas norde kun Fonz, Ariéstolas (submunicipo apartenanta al Almunia) kaj Azanuy. Oriente estas la rivero Sosa kaj la apuda San Esteban de Litera. Sude la komarka ĉefurbo kaj dua urbo de la provinco, Monzono. Okcidente la rivero Cinca. Tra la teritorio fluas la rivero Cinca, ĝia alfluanto Sosa kaj la Kanalo de Aragono kaj Katalunio.
La loĝloko Almunia de San Juan (349 msm) estas je 69 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra areo de la rivero Cinca.
La municipa teritorio estas trapasata per la regiona ŝoseo A-1237 kiu komunikas kun apuda Monzono (kaj la nacia ŝoseo N-240) sudokcidente kaj kun Azanuy nordoriente.
Historio
Estis restaĵoj de Bronzepoko, iberoj kaj romianoj.
La araboj loĝis en la valo de Cinca kiun ili menciis kiel la "rivero de la olivarboj" (Cinca) kaj ili lasis ankaŭ la nomon de la rivero Alcanadre kaj de la loĝlokoj Zaidín, Binaced, Albalate, Almunia, Alfántega, Almudáfar kaj Alcolea. La islama etapo lasis urbecon tipan, kun mallarĝaj kaj labirintaj stratetoj, kun abundaj kurboj kaj sakostratetoj kaj ĉefe reton de irigacio. Aktuale ankoraŭ abundas la domoj el briko, parte pro la abundo de argilo en la zono. La loknomo Almunia devenas el la araba "al-munja" kun signifo de "fruktoĝardeno".
Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Fraga kaj Ilerdo estos konkeritaj de kristanoj samtage, nome la 24an de Oktobro 1149. Tiam ŝajne Fraga dependis de Ilerdo, kiu siavice apartenis al la tajfa regno de Zaragozo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La militordenoj ludis gravan rolon en la historio de tiu urbeto, nome Templanoj kaj Ordeno de Sankta Johano (kies kruco aperas en la municipa blazono). Poste ĝi estis Senjorlando de la Episkopo de Ilerdo el la 12-a ĝis la 18-a jarcentoj. Krome partoprenis en la historio la Episkopo de Ŭesko kaj la reĝoj Petro la 4-a kaj Johano la 1-a.
Fine de la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcentoj okazis la malfermo de la Kanalo de Aragono kaj Katalunio, kiu transformis la ekonomion kaj socion de la komarko.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Almunia de San Juan: oni malaltiĝis el 1 207 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 707 loĝantoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al kultura kaj rura turismo.
Socialista Partio de la Unuigitaj Laboristoj
La Socialista Partio de Unuigitaj Laboristoj (Partido Socialista dos Trabalhadores Unificados, PSTU) estas trockisma politika partio en Brazilo. Ĝi estas la plej granda sekcio de la Internacia Laborista Ligo (Kvara Internacio).
Kiel la Brazila Komunista Partio (PCB), la Partio Socialismo kaj Libereco (PSOL) kaj la Partio de la Laborista Kaŭzo (PCO), la PSTU estas maldekstrema opozicio al la urbaj, ŝtataj kaj federaciaj registaroj.
La partiestro estas José Maria. En 2020, la partio havis 15.813 membrojn.
Historio
Post konverĝoj kun la PT, José kaj aliaj aktivuloj fondis la PSTU en 1994, kunfandante aliajn malgrandajn partiojn.
Méailles
(jen france, okcitane Mealhas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Hannele Lauri
Hannele LAURI (n. 1952) estas finna aktoro. Ŝi komencis sian teatran karieron per sukcesa rolo de Ofelia en 1975. Plejparton de sia kariero Lauri faris en Urbteatro de Helsinko en 1983–2015. Antaŭe ŝi laboris en Jyväskylä en 1975–77 kaj en Turku 1977–81. Dum 1980-aj jaroj ŝi aktoris en humura televida programo Spede Show. Ŝia laboro en tiu programo konatigis ŝin. Ŝi kaj Spede Pasanen faris skeĉojn en la programo. Ili faris humuron pri virina logiko. Dum 1990-aj jaroj Lauri aktoris en humura televida programo Hynttyyt yhteen. Ŝi aktoris ankaŭ en filmoj sed ne normale vere grandajn rolojn. Unuan kaj duan fojon ŝi aktoris filme en 1976. Poste ŝi aktoris k.a. en Uuno Turhapuro -filmoj. Lauri kunlaboris kun Vesa-Matti Loiri kaj Eija Vilpas. En 2021 Lauri faris sian unuan filman ĉefrolon en filmo 70 on vain numero. Lauri estas ankaŭ voĉaktoro en animacioj. Ŝi ricevis premiojn Betoni-Jussi kaj Kultainen Venla en 2019. Lauri estas unu el la plej konataj aktorinoj en Finnlando.
Berkshire Hathaway
La kompanio periode tenas grandajn monsumojn, kiuj sumiĝas al dekoj da miliardoj da dolaroj, iuj el kiuj la kompanio intencas uzi por akiri pliajn kompaniojn, laŭ la strategio de Warren Buffett - investante la troajn financojn de la kompanio en publikaj kaj privataj kompanioj, kie la konsideroj en la elekto de ili estas ĉefe la forto de la akirita kompanio kaj la maniero kiel ĝi estas administrita.
Warren Buffett estas la reganta posedanto de la kompanio kaj posedas ĉirkaŭ 38% de la akcia kapitalo de la kompanio, kaj estas konsiderata unu el la plej riĉaj homoj en la mondo danke al lia posedo.
En aprilo 2016, la akcia prezo (BRK-A) transiris la markon de 215 000 dolaroj kaj ĝia merkata valoro atingis ĉirkaŭ 352 miliardojn da dolaroj, kaj en februaro 2022 ĝia valoro jam superis 792 miliardojn da dolaroj.
Historio
La Berkshire Cotton Manufacturing Company estis fondita en 1889 en Adams, Masaĉuseco, kaj kunfandita en 1929 kun alia firmao por formi Berkshire Fine Spinning Associates . La Kompanio Hathaway Produktado estis fondita en 1888 en New Bedford, Masaĉuseco. En 1955 la du firmaoj kunfandiĝis por formi Berkshire Hathaway. Post la kunfandiĝo, la firmao posedis 15 teksaĵfabrikojn kaj dungis 12,000 laboristojn. Ĝiaj oficejoj situis en New Bedford. La vendo de la firmao pintis je 120 milionoj USD. Antaŭ la fino de la 1950-aj jaroj, la firmao fermis duonon de ĝiaj fabrikoj.
En 1962, Warren Buffett, kiu estis imponita de la bilanco de la firmao kaj ĝia relative malmultekosta prezo, komencis aĉeti ĝiajn akciojn, komence je prezo de 7,6 dolaroj po akcio. En 1964, Buffett transprenis la firmaon. La merkata valoro de la firmao en tiu tempo estis 22 milionoj da dolaroj. Buffett starigis al si kreskcelon de 15% jare. Buffett komence daŭris en la tradicia teksaĵkomerco, sed en 1965 la funkciigadperdo pliiĝis al proksimume 10 milionoj da dolaroj. La firmao havis malfacilecon ŝargi troajn prezojn por siaj produktoj, kaj Buffett rimarkis ke la teksa industrio estas tre konkurenciva industrio, konkuranta kun fabrikoj eksterlande kie la salajroj estas malaltaj, kaj kie la kapitalo investita en ĝi estas alta.Berkshire daŭre funkciigis la fabrikojn por pliaj 20 jaroj, ĝis Buffett decidis al Sugram kaj eliri el la teksaĵkomerco en 1985.
La problemoj en la teksa komerco igis Buffett aĉeti aliajn entreprenojn ankaŭ. En 1967 li aĉetis du asekurentreprenojn de lia hejmurbo, Omaho. Pli signifa aĉeto en la asekursektoro estis farita en la sepdekaj kun la aĉeto de asekurentrepreno GEICO, kiu nuntempe formas la kernon de la asekurkomerco de Berkshire Hathaway.
En 1978, Berkshire kunfandigis ene de ĝi la firmaon Blue Chip Stamps, kiu komercas en rabatkuponoj ("kuponoj"), kiujn Buffett komencis aĉeti de ĝiaj akcioj jam 1970. Post la kunfandiĝo, la prezidanto de ĝia estraro de direktoroj, Charlie Munger, estis aldonita al la administrado de Berkshire, kaj li funkcias ĝis nuntempe kiel la vicprezidanto de la grupo kaj la aktiva partnero de Buffett.
La firmao daŭrigis sian butikumadon, kun la linio kiu karakterizas ilin estante la instruoj de Benjamin Graham, kaj aparte lia fama "marĝeno de sekureco", t.e. aĉetante akciojn kies merkata valoro estis signife pli malalta ol la reala longperspektiva valoro.
La firmao estas konata pro siaj relative solidaj investoj en tradiciaj industrioj kaj la fakto ke ĝi ne estas implikita en multaj kompanioj en la kampo de altteknologio, teknologio kaj komunikado. Unu el la plej grandaj investoj de la firmao estas la Coca-Cola Company. Eĉ tiuj konservativaj investoj foje malsukcesas: en 2011, Berkshire Hathaway aĉetis 10,7 miliardojn USD en akcioj de IBM, kies valoro malpliiĝis je 1 miliardo USD post la publikigo de seniluziiga raporto de IBM, kaj faligis pliajn 750 milionojn USD post la publikigo de alia seniluziiga raporto.
En 2011, la firmao investis 5 miliardojn USD en Bank of America en interŝanĝo por preferataj akcioj, kaj en junio 2017, Wayne atingis 17 miliardojn USD.
Komence de majo 2019, estis raportite al la amaskomunikilaro, ke la kompanio aĉetos akciojn de la podetala giganto Amazon.
Akcia prezo
En decembro 2022, la akcia prezo de Berkshire (BRK-A) estas $461,000.00, kaj dum jaroj ĝi estas la ununura akcio kun la plej alta valoro en la Novjorka Borso, kaj verŝajne en la tuta mondo. La alta prezo de la akcio, preter la sukceso de la firmao, devenas de la politiko de la firmao de investado de la profitoj en la pluevoluigo de la firmao, sen distribuado de dividendoj al la akciuloj, kaj ne elfarado de "disigo" en la akcioj (disigo dizajnita por igi la akciojn pli komercebla). Tiu politiko de Warren Buffett estas dizajnita por pliigi la stabilecon de la merkata valoro de la firmao por malfaciligi ke spekulantoj influus tiun valoron kaj malhelpi akrajn ŝanĝojn en la akciprezo en mallonga tempo por akiri rapidan profiton.
The Handmaid's Tale
The Handmaid's Tale (angle, "La rakonto de la servistino") estas konjekta distopia romano de kanada aŭtoro Margaret Atwood, publikigita en 1985. La intrigo okazas en ne tro malproksima estonteco, kiam radikalaj protestantaj kristanoj faris puĉon en Usono kaj establis totalisman teokration. La romano traktas la temon de la subpremado de virinoj kaj la manierojn en kiuj virinoj povas atingi personan agentecon. La nomo rilatas al The Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer.
La romano gajnis la Premion de la Ĝenerala Guberniestro por 1985, same kiel la Arthur C. Clark la unua en 1987. La romano ankaŭ estis nomumita por la Premio Nebulozo, la Premio Booker kaj la Premio Prometeo. Ĝi ankaŭ estis adaptita por kino, televido, radio, opero kaj teatro.
Intrigo
La rakonto okazas en la "Respubliko de Gilead", militarisma-teokratia diktatoreco kiu ekzistas en la periferio de la iama Usono. La respubliko estis establita kiam movado nomita "Filoj de Jakobo" faris puĉon per terora atako en kiu la Prezidanto de Usono estis mortigita, kaj tiam kulpigis islamajn ekstremistojn. En la rezultinta kaoso, la puĉistoj prenis potencon en siajn proprajn manojn kaj establis novan ordon kiu kreis socion en la spirito de la Malnova Testamento kaj ultra-konservativaj valoroj.
La libereco de DeFred estas tre limigita - ŝi nur rajtas forlasi la domon por butikumi ĉe certa vendejo portante grandan ĉapelon kiu kaŝas ŝian vizaĝon, ŝi ne rajtas fermi sian ĉambropordon, kaj ŝi estas kondiĉigita de konstanta gvatado de la "okuloj", la sekreta polico de Gilead.
La romano finiĝas per epilogo el la fino de la jarcento, post la falo de la Gilead-reĝimo, prezentita en formo de prelego de profesoro Peishuto, kiu, kune kun sia kolego, profesoro Notley Wade, malkovris la registradojn de DeFred kaj transskribis ilin, nomante la kolekton de registradoj "la rakonto de la servistino". Helpe de la tielnomita objektiva analizo de la "Gilead-periodo" kaj la graveco de la rakonto de DeFred, la ĉapitro kritikas la akademion. En sia prelego, la profesoro diras ke li kredas ke Nick aranĝis la fuĝon de DeFred, sed li ne povas esti certa ĉar estas nekonate kio okazis al ŝi. Li ankaŭ malkaŝas al la legantoj, ke sur la ruinoj de la Respubliko Gilead ekestis pli egaleca ŝtato, kun religia libereco kaj virinaj rajtoj. Sed Usono tia, kia ĝi estis, ne reviviĝis.
Fono
La intrigo okazas en Kembriĝo, Masaĉuseco, en nekonata estonteco, sed verŝajne inter la 21-a kaj 22-a jarcentoj, en fundamentisma kristana lando konstruita sur la ruinoj de Usono. En ĉi tiu socio, homoj estas apartigitaj laŭ kriterioj de klaso kaj sekso, kaj estas postulataj vesti sin per vestaĵoj dezajnitaj por sia rolo en socio. DeFred, ekzemple, la heroino de la rakonto, portas sklavinajn vestaĵojn - ruĝan mantelon kun blanka ĉapo kovrante ŝian hararon kaj kiu blokas ŝian vizaĝon. Tiuj uniformoj ludas centran rolon en socia kontrolo, kaj klare markas la lokon de homoj en la hierarkio de rajtoj laŭ sekso, okupo kaj kasto.
Politiko
En Gilead, virinaj korpoj estas ilo kiu servas la politikajn kaj personajn celojn de tiuj kiuj tenas la potencon. Virinoj en Gilead-socio estas limigitaj al la hejma spaco, kaj ili estas senigitaj de rajtoj - ili ne havas la rajton voĉdoni, ili ne rajtas labori en profesio, ili eĉ ne rajtas legi kaj skribi (la varmarkoj en la butiko estas sole bildigitaj), kaj ili ne rajtas posedi posedaĵojn. Ĉar la fekundeco kaj naskoprocentoj en la populacio falis akre pro mediaj faktoroj, la registaro kreis novan klason de virinoj nomitaj servistinoj, kies tasko estas naski infanojn por viroj altstatusaj en tiu-ĉi socio. Eĉ la nomoj de la virinoj estas prenitaj de tiuj viroj, tiele ke ili estas nomitaj laŭ la nomo de la viro, kiun ili servas tiutempe - DeFred estas "De Fred", la komandanto kiun ŝi servas.
En la romano ŝajnas, ke eĉ la membroj de la reganta klaso ne vere kredas je la doktrinoj de sia revolucio, sed simple ĝuas la potencon kiun ilia statuso donas al ili. Fred, la estro de Defred, prenas ŝin al seksklubo (La Respubliko ja tenas laŭleĝaj bordeloj por la amuzo de la komandantoj) por amori kun ŝi ekstere de la religia ceremonio al kiu ili estas devontigitaj.
Je ĉiu nivelo de la socio, la homoj de la Gilead-socio montras malkontenton - kaj virinoj kaj viroj provas eskapi al Kanado, aŭ revas pri ĝi, kaj ankaŭ membroj de la supera klaso - kiel ekzemple Serena, la edzino de la komandanto - serĉas rifuĝon de malfacilaĵoj de la ĉiutaga vivo, ĉu help de konsumado de produktoj kiuj estas haveblaj ĉe la nigra merkato, ĉu sur vojoj aliaj.
Kelkaj kritikistoj opinias ke Gilead simbolas Usonon, kaj ke la subpremita sklavino simbolas Kanadon, opinion kiu devenas de la gvidado de Atwood de la kanada kontraŭ-usona movado en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.
Kastoj kaj klasoj
En Gilead, kompleta apartigo inter viroj kaj virinoj estis efektivigita, kie la viroj regas kaj la virinoj estas regataj kaj konsideritaj malsuperaj ol viroj intelekte kaj emocie.
Alia disiĝo inter virinoj kaj viroj estas la vestmaniero: viroj plejparte portas armeajn aŭ paramilitajn uniformojn, kio malklarigas ilian individuismon, sed ankaŭ donas al ili senton de potenco; Virinoj vestiĝas laŭ sia statuso, kaj la divido estas ĉefe dezajnita laŭ la koloro de la vesto. Ekzemple, Servistinoj (reproduktantaj sekssklavinoj) portas ruĝan veston, kaj "ne-virinoj" tiuj kiuj estas forigitaj al kolonioj portas grizan.
Viroj
Viroj en Gilead estas dividitaj en kvar ĉefajn kategoriojn:
Viroj kiuj havas samsekseman sekson (vid Viroj kiuj seksumas kun viroj ĉar esti malferma gejo estas neeltenebla pro risko al la vivo), aŭ ajnan rilaton konsideritan devia laŭ la normoj de Gilead-socio, estas deklaritaj "seksaj perfiduloj" kaj estas ekzekutitaj aŭ senditaj al kolonioj por sperti pli malrapidan morton.
Virinoj
La virinoj en Gilead-socio estas dividitaj en ses ĉefajn kategoriojn da "legitimaj virinoj", kaj du kategoriojn da "nelegitimaj" virinoj kiuj vivas ekster la socia ĉeftendenco:
La labordivido inter la virinoj kaŭzas rankoron inter ili - ekzemple, la servistinoj kaj la utilaj edzinoj vidas la servistinojn kiel prostituitinojn. DeFred lamentas ke la socia ordo forprenis de virinoj la kapablon identigi unu kun la alia.
Beboj
En ĉi tiu socio, denaskaj difektoj fariĝis pli oftaj.
Estas du kategorioj de infanoj:
La ceremonio
La "rito" estas la seksumado inter la mastro kaj la sklavino, farita laŭ religio por reproduktaj celoj. La rito postulas, ke la sklavino kuŝu malsupre de la edzino, inter ŝiaj lumboj, dum la seksumado - kvazaŭ ili estus unu virino. Sajnas ke la virinoj enhavas rankoron kaj sentiĝas humiligitaj pro la ceremonio.
Kunteksto
En Gilead-socio, la vorto "senfrukta" estis forigita de la leksikono. Fekundeco estas la domajno de virinoj, kaj ili estas aŭ fekundaj, aŭ senfruktaj, kaj tiam ili estas konsiderataj "nevirinoj" kaj senditaj al kolonioj, kie la averaĝa vivdaŭro estas tri jaroj.
Atwood ofte ripetas la motivon de kunteksto - en Gilead oni ofte diras la frazon "kunteksto estas ĉio" - kaj kiel ŝanĝiĝantaj kuntekstoj siavice ŝanĝas la perceptojn de homoj. Ekzemple, antaŭ la revolucio, la ludo skrablo estis konsiderata kiel "ludo por virinoj kaj maljunuloj", sed kiam virinoj estis malpermesitaj ludi ĝin, ĝi subite fariĝis dezirinda ludo. Kaj kvankam Defred devenis de libera kaj liberala vivostilo kaj kutimis vesti sin en malkaŝa maniero relative al la Gilead-normoj antaŭ la revolucio, kiam ŝi renkontas japanajn turistojn, ŝi trovas ke la virinoj inter ili ŝajnas troe eksponitaj al ŝi, kaj ŝi estas alarmita ke ili estas ŝminkitaj, kaj prijuĝas ilin negative.
Dum la romano estas ankaŭ subfosaj tekstoj, kiel la proverbo "nolite te bastardes carborundorum" (latine) gravurita sur la ŝranko en la ĉambro de Defered, kaj kiun ŝi ne scias traduki. Sed la leganto povas malkovri, ke la signifo de la vortoj estas "ne lasu la bastardojn venki vin".
Neubrück (Köln)
Neubrück estas kvartalo ĉe la dekstra bordo de Rejno en Kolonjo, en la distrikto Kalk. La granda setlejo estis planita de la fruaj 1960-aj jaroj kaj konstruita de 1965 ĝis 1970 sur la startleno de iama armea flughaveno en la sudokcidento de la distrikto Brück. Ĉar ekzistis malkonsento en la Kolonja Urba Konsilio, kiu estis dominita fare de la SPD, pri la nomo Konrad-Adenauer-Siedlung proponita de la CDU-parlamenta grupo, la kompromiso neniam ricevis oficiale tiun nomon, sed ĝi estis nomita tiel fare de la loĝantaro. Post ŝanĝado de la ĉefa statuto de la grandurbo la 24-an. La 14-an de septembro 1992, la setlejo, malproksime de la ĉefurbo, estis ekde decembro 1992 la 85-a distrikto de Kolonjo kaj samtempe nomita Neubrück.
Ekvilibra miksita evoluo kun unuopaj kaj plurfamiliaj domoj same kiel ampleksa verdiĝo de la setlejo estis determinita en la urboplanado. Ĉar multaj dom- kaj loĝej-posedantoj mem uzis siajn posedaĵojn kaj la lupagoj por la disponeblaj unuoj estis pli altaj ol en aliaj partoj de la grandurbo, la plimulto de la loĝantoj povus esti asignita al la meza klaso de sociologia vidpunkto. Ĉar la distrikto iĝis sendependa, la nombro da loĝantoj malpliiĝis ade kiel rezulto de demografia evoluo sen iuj signifaj vakantaĵoj en vivspaco.
Antonio Mercero
Antonio MERCERO - naskiĝis en Lasarto-Orio, provinco Gipusko, Eŭskio, Hispanio, mortis la 12-an de majo 2018 - estis hispania reĝisoro kaj scenaristo. Interalie li respondecis pri la televidaj serioj Verano azul ("somero blua") kaj Farmacia de guardia ("farmacio deĵoranta"). Li estas plej konata kiel la reĝisoro de surrealisma mallonga horora filmo de 1972 titolita La cabina ("la telefonĉelo"), kiu gajnis Premion Emmy. Same surealisma, kvankam tute ne horora, estis la filmo Tobi de 1978. Lia filmo de 1998 La hora de los valientes ("la horo de la bravuloj"), ankaŭ prezentita je angla titolo A Time for Defiance ("tempo de defio"), partoprenis en la 21-a Moskva Internacia Kinofestivalo kie ĝi gajnis la Specialan Arĝentan premion "Sankta Georgo". En 2010, li estis premiita per honora Goja-premio.
Azerbajĝano en la Olimpikoj
azerbajĝanaj sportistoj unue inter 1952 kaj 1988 partoprenis olimpikojn kadre de la teamo de. Aldone, en la Somera Olimpiko 1992 ili partoprenis en Unia teamo kune kun sportistoj de 11 el la 15 eksaj respublikoj de Sovetunio – en vintro ili tiujare ne partoprenis. Ekde la Somera Olimpiko 1996 oficiala azerbajĝana teamo partoprenas la olimpikojn.
La Azerbajĝana Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1992 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 23 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Nazim Hüseynov (ĵudo).
2000
En la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo partoprenis 31 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Namig Abdullayev (liberstila luktado).
2004
En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 36 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Nizami Pashayev (halterlevo).
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 44 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Farid Mansurov (greka-romia luktado).
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 53 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Elnur Mammadli (ĵudo).
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 56 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Teymur Mammadov (boksado).
2020
En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 44 azerbajĝanaj sportistoj. Teamaj flagotenantoj estis Rustam Orujov (ĵudo) kaj Farida Azizova (tekvondo).
Vintraj Olimpikoj
En Vintraj Olimpikoj la azerbajĝana teamo ankoraŭ neniam atingis medalon.
1998
En la Vintra Olimpiko 1998 en Nagano partoprenis 4 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Julia Vorobieva (arta sketado).
2002
En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 4 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Sergey Rylov (arta sketado).
2010
En la Vintra Olimpiko 2010 en Vankuvero partoprenis 2 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Fuad Guliyev (vidu dekstre).
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 1 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Patrick Brachner (alpa skiado).
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 2 azerbajĝanaj sportistoj. Teama flagotenanto estis Vladimir Litvintsev (arta sketado, vidu maldekstre).
Pál Szilágyi (aktoro)
Pál Szilágyi [silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Pál estis hungara aktoro, operkantisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis szilágysomlói kaj horogszeghi, liaj gefiloj estis Lilla Szilágyi Bulyovszkyné kaj Béla Szilágyi (aktoro).
Pál Szilágyi naskiĝis la en Budao (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, sed pluraj fontoj mencias aliajn datenojn), li mortis la  en Budapeŝto.