cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo de Anio
Dekadenco
Eksplodoj en ŝtonminejo sur la armena flanko de la limo, trans la rivero Aĥurjan, laŭdire kaŭzis iujn difektojn al la katedralo en la fruaj 2000-aj jaroj. Meze de junio 2001 "disiga eksplodo skuis la ejon ĝuste kiam grupo de usonaj armenoj kolektiĝis por preĝi ĉe la katedralo." Armena historiisto pri arkitekturo Samvel Karapetjan, kiu atestis la eksplodojn ĉe la armena flanko dum sia vizito al Anio en julio 2000, deklaris, ke la eksplodoj daŭris ĝis 2004/2005. Tamen turkaj akuzoj daŭris ĝis 2008. Laŭ artikolo en Hürriyetde Vercihan Ziflioğlu, nur en 2009 Armenio haltigis eksplodajn agadojn, laŭdire, post la plendo de Turkio ĉe la Internacia Konsilio pri Monumentoj kaj Lokoj (ICOMOS).
Superrigardo
La katedralo estis konstruata ĉefe el flava, sed ankaŭ nigra kaj ruĝa polurita tofo, kio estas tipa vulkana ŝtono trovebla en la regiono. Ĝi havas tri enirejojn. La ĉefa estas sur la okcidenta flanko. La enirejoj ĉe la norda kaj suda flankoj, kvankam sekundaraj, estas same riĉe ornamitaj. Ĝiaj fenestroj estas mallarĝaj kaj longaj, kun ornamitaj kadroj.
Scienca esploro
La katedralo estas ĝenerale konsiderata ĉefverko de armena arkitekturo. Ĝi estas la plej granda kaj plej impresa strukturo de Anio. Armen Kazarjan priskribas ĝin kiel la plej signifan strukturon de la tuta bagratida periodo. La katedralo estas konata pro siaj novaj dizajnaj elementoj. Aŭtoroj de Tutmonda Historio de Arkitekturo skribis ke ĝi "meritas esti listigita inter la ĉefaj monumentoj de la epoko pro siaj pintaj arkadoj kaj arigitaj kolonoj kaj pilastroj". Josef Strzygowski argumentis ke la katedralo estas la plej valora atingo de armena arkitekturo el la eŭropa vidpunkto. David Marshall Lang skribis, ke la konstruaj teknikoj de la katedralo estas "multe antaŭ la nuntempa anglosaksa kaj normanda arkitekturo de okcidenta Eŭropo." H.F.B. Lynch skribis: "La impreso, kiun ni forprenas de nia enketo pri ĉi tiuj diversaj trajtoj, estas, ke ni estis prezentitaj al monumento kun la plej alta arta merito, indikante normon de kulturo, kiu multe antaŭis la nuntempajn normojn en la Okcidento". Sirarpie Der Nersesjan skribis ke ĝi "meritas esti listigita inter la gravaj ekzemploj de mezepoka arkitekturo". La Nova Internacia Enciklopedio karakterizis ĝin kiel la "plej interesa preĝejo de Armenio". David Roden Buxton sugestis, ke la katedralo meritas multe pli da famo ol ĝi efektive havas. Richard Phené Spiers skribis en la Encyclopædia Britannica en la 11-a eldono (1911):"La plej grava ekzemplo de la armena stilo troviĝas en la katedralo de Anio, la ĉefurbo de Armenio, kiu datiĝas el la jaro 1010 post Kristo. En ĉi tiu preĝejo troviĝas pintaj arkoj kaj kunigitaj pilastroj, kun ĉiuj karakterizaĵoj de kompleta pintarka stilo, kiu, kiel Fergusson rimarkas, 'povus esti trovita en Italio aŭ Sicilio en la 12-a aŭ 14-a jarcento'. Ekstere la muroj estas ornamitaj per altaj blindaj arkadoj similaj al tiuj en la katedralo de Pizo kaj aliaj preĝejoj en la sama urbo, kiuj estas probable kvindek jarojn poste. La kompleksa freta ĉizado de la fenestraj pansaĵoj kaj kapuĉaj muldiloj probable estas pruntita de la kahela dekoracio trovita en Persio."
Imitaĵoj en armena arkitekturo
La ĉefa preĝejo de monaĥejo Marmaŝen (datita 988-1029) estas konsiderata miniaturo de la katedralo de Anio. Richard Krautheimer skribis, ke la eksteraj muroj kaj de la preĝejo Marmaŝen kaj de la katedralo de Anio estas "artikitaj per blindaj arkadoj ripozantaj sur maldikaj kolonetoj, unuopaj aŭ duope". Estas signifaj strukturaj diferencoj inter ambaŭ. Stepan Mnacakanjan notis ke la similecoj estas limigitaj al la eksteraj ornamadoj ĉar ekzistas signifaj diferencoj en ĝiaj etaĝoj.
La baza plano de la katedralo de Sankta Savinto en Gjumri, finkonstruita en 1873, baziĝas sur la katedralo de Anio. Tamen, la katedralo estas signife pli granda ol la originala katedralo kaj ne estas ĝusta kopio de ĉi-lasta.
La blindaj arkadoj sur la tri absidoj de la Armena katedralo de Lvivo, aldonitaj iam antaŭ 1902, estas "surprize fidela reprodukto de analoga dekoracio" sur la eksteraj muroj de katedralo de Anio.
Rilatoj kun gotika arkitekturo
Kelkaj eŭropaj erudiciuloj, precipe erudiciuloj de la Proksima Oriento,  sugestis, ke la uzo de pintaj arkoj kaj amasigitaj pilastroj en la katedralo influis la disvolviĝon de gotika arkitekturo. La teorio estis popularigita de Josef Strzygowski, kiu estis la unua eŭropano, kiu ĝisfunde studis armenan arkitekturon kaj metis Armenion en la centron de eŭropa arkitekturo. Strzygowski skribis en la Origino de Arto en kristana Eklezio (1920): "Estas ĝojo, en preĝejo pli frua ol ​​1000 a.K., vidi la konstruiston, la kortegan arkitekton Trdat, portantan armenan arton tiel logike kaj tiel sukcese preter 'romaniko' al 'gotiko'". Pluraj erudiciuloj proponis ĉi tiun vidpunkton antaŭ Strzygowski. H.F.B. Lynch en sia libro pri Armenio aperinta en 1901 sugestis, ke la katedralo havas "multajn el la karakterizaĵoj de la gotika stilo, pri kiuj ĝi establas la orientan originon". William Lethaby trovis la katedralon "strange okcidenta". Li skribis en Mezepoka Arto (1912), ke ĝi estas speciale rimarkinda ĉar ĝiaj pintaj arkoj, kunigitaj pilastroj, ripoj kaj kolonadoj respondas al la gotiko de cent jarojn poste. Edith Browne skribis en 1912 ke la katedralo estas "specimeno de transiro al la gotika stilo". Ekzamenante la eblan influon de kaŭkaza arkitekturo en la Okcidento, David Roden Buxton skribis pri la katedralo de Anio en 1937: "... interne ĝi havas la ŝajnon de gotika katedralo, kiun povus Okcidenta Eŭropo vidi du jarcentojn poste. Paroj de arigitaj kolonoj subtenas altan pintan volbon, kaj ambaŭflanke estas navo kun mallarĝaj pintaj arkoj kiel tiuj de la 'frua angla' stilo. Ĝi estas certe frapa ekzemplo de paralela evoluo, eĉ se ĉiu ideo de ligo kun la gotiko devas esti malakceptita."Cecil Stewart rimarkis, ke la plej interesaj trajtoj de la katedralo estas ĝiaj "pintaj arkoj kaj volboj kaj la agregado aŭ kuplado de la kolonoj laŭ la gotika maniero." Por David Talbot Rice la katedralo estas "mirinde gotika en ĉiu detalo". David Marshall Lang argumentis ke la aspekto de pintarkoj kaj arigitaj pilastroj kune estas "konsiderita unu el la markoj de matura gotika arkitekturo".
La teorio trovis subtenon ĉe armenaj arkitektur-historiistoj, kiel Toros Toramanjan, Tiran Marutuan, Murad Hasratjan. Rouben Paul Adaljan skribis, "la interno kun siaj pintaj arkoj kaj arigitaj pilastroj leviĝantaj al la riphavaj plafonaj volboj, inkluzivis novigojn, kies paraleloj aperus en gotika arkitekturo en Okcidenta Eŭropo jarcenton poste." Armen Der Kiureghjan skribis, ke la katedralo estas "signifa laŭ arkitektura vidpunkto, ĉar ĝi enhavas elementojn de gotika arkitekturo, t.e., kunigitajn kolumnojn kaj pintajn arkojn, multe antaŭ ol ili aperis en Eŭropo".
Laŭ Monda Monumenta Fondaĵo la katedralo estas "ofte konsiderata fonto de inspiro por multaj el la ĉefaj ecoj de gotika arkitekturo, kiu fariĝis domina arkitektura stilo en okcidenta Eŭropo pli ol jarcenton poste". La Ambasadora Fondaĵo por Kultura Konservado sugestis, ke la katedralo "[portas] silentan atestanton pri la originoj de la okcidenta gotika stilo".
Konservaj klopodoj kaj polemiko
Anio estas listigita ĉe la World Monuments Watch fare de World Monuments Fund ekde 1996. En majo 2011 la WMF kaj la turka Ministerio pri Kulturo lanĉis tion, kion ili nomas konservada projekto, temigante la katedralon kaj la proksiman Preĝejon de la Liberiganto. La projekto estas financita de la Ambasadora Fonduso por Kultura Konservado de la Usona Departemento de Ŝtato. Antaŭ la projekto ŝtalstrukturo estis instalita ĉirkaŭ la katedralo, onidire kun la celo malhelpi ĝiajn fenditajn grejsajn murojn kolapsi. La WMF kaj ĝia turka partnero, la NRO Anadolu Kültür, diras, ke ili laboros pri "stabiligo kaj protekto" de la katedralo.
Turka ministro pri kulturo Ertuğrul Günay deklaris "Ni esperas, ke doni novan vivon al la restaĵoj de iamaj splendoraj konstruaĵoj, kiel la katedralo kaj preĝejo de Anio, alportos novajn ekonomiajn ŝancojn al la regiono". Armenaj oficialuloj respondis kun skeptiko. Laŭ Gagik Gjurĝjan, prezidanto de ICOMOS-Armenio, la turka Ministerio pri Kulturo malakceptis la preparan interkonsenton inter Anadolu Kültür kaj la armena flanko por dungi armenajn spertulojn pri restarigaj laboroj. Osman Kavala, prezidanto de Anadolu Kültür, deklaris, ke la manko de formalaj dulandaj rilatoj inter Armenio kaj Turkio eble malhelpis armenajn spertulojn esti enmetitaj en la projekton. Kavala deklaris en intervjuo (2011) ke laŭtakse 1 miliono da usonaj dolaroj estos elspezita por la projekto, kiu estis planita por la jaro 2012 kun tuta longdaŭro de 4 jaroj. Yavuz Özkaya, arkitekto, kiu partoprenis en la projektoj realigitaj en Anio, deklaris en marto 2014, ke studoj pri konservado kaj restarigo de la katedralo finiĝis kaj ili komencis esti efektivigitaj. Ĉi tiuj verkoj inkluzivis liberigi la tegmentojn, instali provizoran strukturon ĉe la disiga punkto inter la okcidentaj kaj sudaj muroj, plifortigi, taŭgan kompletigon de tegmentaj tegoloj kaj fari preventajn rimedojn.
La arkeologia loko de Anio estis enskribita kiel Monda Heredaĵo de Unesko la 15-an de julio 2016. Laŭ art-historiisto Heghnar Watenpaugh la aldono "certigus signifajn avantaĝojn en protekto, esplorado kaj financado". En aprilo 2018 Necmettin Alp, direktoro de la Muzeo Kars, deklaris, ke restaŭrolaboroj en la katedralo komenciĝos post unu monato.
Politiko
En 1989 serio de eventoj sub la titolo "La Gloro de Anio" memoriganta la jarmilon de la Katedralo de Anio okazis en Usono, subvenciita de la Orienta Prelato de la Armena Apostola Eklezio de Usono. Simpozio okazis ĉe la Nov-Jorka Historia Societo la 21-an de oktobro 1989.
La 23-an de julio 2008 turka prezidanto Abdullah Gül vizitis Anion kaj la katedralon.
En junio 2011 la diplomiĝo-ceremonio de diplomiĝantaj kaj bakalaŭraj studentoj de la Historia Fako de la Erevana Ŝtata Universitato okazis ĉe la katedralo. De tiam diplomiĝaj ceremonioj de iuj fakoj de la EŜU okazis ĉe la katedralo. Popoldanca direktoro Gagik Ginosjan kaj lia edzino, kune kun iliaj amikoj, aranĝis geedziĝon en la katedralo. La 10an - 12an de septembro 2011 esploristoj de la Esplorcentro Ŝirak-Armenologio de la Nacia Akademio de Sciencoj de Armenio pilgrimis al la katedralo, kie ili faris sciencajn legaĵojn pri historio de Anio.
En februaro 2020 video aperis interrete, en kiu virino kantis mejanan muzikon sur la altaro de la katedralo dum Pervin Ersoy, la edzino de Mehmet Ersoy, turka ministro pri kulturo kaj turismo, estis montrita starante en la homamaso kaj aplaŭdante.
2010, islama preĝo
La 1-an de oktobro 2010 islama preĝo estis farita en la katedralo de membroj kaj subtenantoj de la ekstremdekstra Partio de Naciisma Movado. La formala okazo estis memorfesto de la selĝuka konkero de Anio en 1064, sed ĝi estis vaste rigardata kiel naciisma reprezalio pro la kristana meso, la unua post la Armena genocido de 1915, en la Katedralo de Aĥtamar ĉe Lago Van la 19-an de septembro. Proksimume du mil homoj, inkluzive de altrangaj membroj de la Partio de Naciisma Movado, kiel ekzemple partiestro Devlet Bahçeli, partoprenis la preĝon. La homamaso svingis turkajn flagojn kaj skandis Allahu Akbar antaŭ ol preĝi en kaj ĉirkaŭ la katedralo. Ilin akompanis militista marŝbando otoman-stila. La preĝo estis rajtigita de la Turka Ministerio pri Kulturo, kaj partoprenis kredantoj el Azerbajĝano kiuj vive elsendis per tri azeraj televidaj kanaloj.
La preĝo estis vaste denuncita pro ĝia politika naturo. Deputito de la reganta AKP nomis ĝin kontraŭleĝa "politika spektaklo" ligita kun la Aĥtamar-meso, dum art-historiisto Heghnar Watenpaugh priskribis la okazaĵon kiel ekzemplon de "politika sceneja metio." Laŭ Aris Nalcı de la turka-armena ĉiutaga gazeto Agos ĝi estis "adresita al turkoj, anstataŭ al armenoj". Laŭ komento preparita de la Yapı Kredi Bank Economic Research, "la sceno aspektis mallerta al granda plimulto de turkoj". Kolumnisto ĉe Hürriyet Daily News Yusuf Kanlı priskribis ĝin kiel "provon [de Bahçeli] svati kaj gajni reen la perditan naciisman-konservativan voĉdonon." Turk-armena ĵurnalisto Markar Esajan skribis en Taraf, ke tio, kion Bahçeli faris ĉe Anio, estis "fakte ekspluatado de religio".
La Armena Apostola Eklezio, en eldonita deklaro, akuzis la turkajn aŭtoritatojn pri "detruado de armenaj monumentoj kaj misuzado de historiaj armenaj sanktaj lokoj kaj kulturaj trezoroj". Fakulo pri arkitekturo Samvel Karapetjan komentis sarkasme: "Ni nun havas kialojn feliĉajn. Dum jarcentoj niaj preĝejoj estis profanitaj kaj transformitaj en necesejojn, dum nun ili nur faras namaz [ sic ]".
10841 Ericforbes
10841 Ericforbes estas asteroido de la interna asteroida zono (aŭ Hungaria familio), malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Eric Gray Forbes (1933–1984), profesoro kaj direktoro de la departemento pri Historio de la Medicino kaj Scienco ĉe la Universitato de Edinburgo. Forbes gvidis la grupon "Skota Kultura Heredaĵo" kaj estis fekunda aŭtoro, vaste esplorinte pri la historio de la astronomio kaj navigado.
9544 Scottbirney
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de D. Scott Birney , profesoro pri astronomio en Wellesley College (Masaĉuseco) de 1968 ĝis 1991, servante departementan karedron. Li verkis du lernolibrojn : Modern Astronomy (1969) kaj Observational Astronomy (1991).
ELibrejo
eLibrejo estas interreta biblioteko de elektronikaj esperantlingvaj libroj en PDF-formo.
La bibliotekon prizorgis Franko Luin, kiu mortis la 15-an de septembro de 2005. La librojn oni povas elŝuti al sia komputilo, dispaki kaj legi sur ekrano. La funkcio de presado estas nuligita, tial neniu povas presi la librojn (tiel estas protektataj la aŭtoraj rajtoj de la verkintoj kaj tradukintoj). Aliflanke la PDF-formato ebligis doni al ĉiu verko aspekton de vera libro, aranĝita grafike, ofte kun ilustraĵoj. Ĉiuj libroj havas similan aspekton, ĉiuj havas bluan inkomakulon kiel simbolon de la eldonserio.
La libroj estas dividitaj jene: Junularaj kaj infanaj - Beletro: Prozo - Beletro: Poezio - Beletro: Teatro - Religiaj libroj - Ceteraj libroj
Ĉe la fino, en 2008, estis en la eLibrejo 277 libroj. La libroj de Inko havas ISBN ojn de 91-7303-000-7 ĝis 91-7303-207-7, kaj la aliaj libroj estis numeritaj de X01-9 ĝis X69-1.
NGC 491A
NGC 491A (aliaj indikoj — PGC 4799, ESO 352-46, MCG -6-4-8, AM 0117-340, PGC 4809) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Thor Lange
Lange studis klasikan filologion ekde 1869 ĝis 1874. Li eklaboris en 1875 en Sankt-Peterburgo kiel instruisto de la latina kaj greka lingvoj, kaj la jaron poste iris al Moskvo. Li edziĝis en 1883 al rusa nobelino kaj mem estis adoptita en la rusan nobelaron en 1889. Tamen li konservis la danan civitanecon kaj plu tenis intensivan kontakton al sia originlando kaj dum periodo estis dana konsulo en Rusio.
Aieta
Aieta estas komunumo de Italio.
Thor Lange
Krom grekajn tragediojn Lange tradukis popolan lirikon el la rusa en la danan lingvon, sed ankaŭ el aliaj eŭropaj lingvoj (Fra fremmede Lande, 1876; Nogle Folkeviser, 1878; Gennem farvet Glas, 1894; Nocturner, 1897). Lia traduko de la Kanto pri la militiro de Igor (1888) estis inspira al komponistoj kiel Peter Heise kaj Peter Erasmus Lange-Müller. Krome li tradukis ankaŭ verkojn de samtempaj aŭtoroj kiel The golden legend de Longfellow kaj poemojn de Nikolaus Lenau.
Siajn vojaĝ-travivaĵojn kaj spertojn li publikigis en rakontoj kiel Rusland (1882), En Maaned i Orienten kaj I Danske Farver (1887) kaj portretoj kiel A. Tolstoj (1894). Liaj propraj aperis interalie en la volumoj Fjerne Melodier (1902), Strengespil (1906), I Danske Farver (1907) kaj Udvalgte Digte (1915).
Thor Lange ankaŭ tre favore recenzis la traktaĵon Videnskabens Fællessprog (Komuna lingvo de la scienco) de Vilhelm Thomsen en Berlingske Tidende la 12-an de majo 1905.
Kirchanschöring
Kirchanschöring estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arondismento Beaune
La arondismento Beaune (arrondissement de Beaune) estas unu el la tri arondismentoj de la franca departemento Côte-d'Or. Ĝia ĉefurbo estas la subprefektujo Beaune.
Geografio
La arondismento etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Komunumoj
La arondismento enhavas 193 komunumojn. Inter krampoj menciiĝas la respektiva kodo de INSEE.
Historio
La arondismento Beaune konsistis ĝis 2015 el la jenaj 10 kantonoj :
27570 Erinschumacher
27570 Erinschumacher estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erin Schumacher, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Thurgood Marshall Middle School de San-Diego (Kalifornio).
Oldambt (regiono)
La Oldambt estas regiono inter la malnova Ommelanden kaj Westerwolde en la provinco Groningen. La Oldambt estas de origino agrikultura komunumo kaj havis turbulan historion. La regiono estas por nederlandaj konceptoj tre maldense loĝata kaj laŭ ekonomio vidpunkto malmulte disvolviĝinta. Per la tiel nomata projekto Blauwestad oni klopodis ŝanĝi tion en la jaro 2000. Ĝis nun kun malmulte da sukceso.
Ralph de Gael
Ralph de Gael (n. antaŭ 1042, verŝajne en Hereford; m. ĉ.1096) estis grafo de Norfolk kaj Suffolk kaj Lordo de Gaël (en Bretonio) et Montfort.
En 1065 li aniĝis al la armeo de Conan la 2-a (Bretonio) kiam tiu sieĝis Combour. La sekvantan jaron li batalis sub Vilhelmo la Konkerinto ĉe Hastings. En 1069 li forpelis skandinavan armeon kiu invadis East Anglia kaj okupis Norwich: eble pro tio Vilhelmo la Konkerinto nomumis lin grafo de Norfolk kaj Suffolk. Li konstruigis preĝejon en Norwich.
En (aŭ antaŭ) 1075 li edziĝis al Emma de Guader, fratino de Roĝero de Breteuil (2-a grafo de Hereford) kaj filino de Vilhelmo FitzOsbern (1-a grafo de Hereford) kaj Alicio (aŭ Adelisa), filino de Roĝero la 1-a de Tosny, Normandio. Ralph kaj Emma havis filinon, Amice, kiu edziniĝis al Roberto de Beaumont (2-a grafo de Leicester).
Kalisz Pomorski
Kalisz Pomorski (laŭvorte "Kaliŝ ĉe la maro", kvankam la balta maro distancas 110 kilometrojn, aŭ "Kaliŝ en Pomerio", germane Kallies, kaŝube: Kalëszk; aliaj nomoj dum la mezepoko estis: Calis 1303, Noua Calys 1307, circa Novum Kalis 1312, Nove Kalis 1338, Calis, Kalis 1364, Calysz, Chalisch 1460, Caliszek 1540, Callies 1789, 1833) - estas urbo en la provinco Okcidenta Pomerio de Pollando.
Ralph de Gael
Vilhelmo la Konkerinto estis malpermisinta la edziĝon de Ralph kaj Emma. Ralph kaj Roĝero de Breteuil komplotis kaj ribelis, kune kun aliaj nobeloj, kontraŭ Vilhelmo. Inter la ribelantoj estis Waltheof, grafo de Northumbria, kiu forlasis la konspiron kaj malkaŝis la komploton al Lanfranc. La afero fiaskis. Kiam Roĝero penis transiri la riveron Severn kun sia armeo, por kuniĝi kun la soldatoj de Ralph de Gael, li estis haltigata de armeo sub Wulfstan (episkopo de Worcester) kaj lojaloj nobeloj. Proksime al Kembriĝo Ralph de Gael mem renkontis pli fortan armeon sub la soldat-episkopoj Odo de Bayeux kaj Ĝofredo de Montbray (Ĝofredo komandis ke oni fortranĉu la dekstrajn piedojn de la ribelantoj). Ralph retretis al Norwich, postkurata de la reĝa armeo. Li fuĝis al Danio por peti helpon, lasante sian edzinon defendi la kastelon de Norwich. Post iom da tempo estiĝis akordo per kiu Emma kaj ŝiaj sekvantoj devis eliri de Anglio: ŝi kaj Ralh estis senigataj de siaj posedaĵoj en Anglio kaj ŝi iris al sia bieno en Bretonio, kie Ralph aliris al ŝi.
(138388) 2000 GX173
(138388) 2000 GX173 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, do ano de la Hilda grupo.
Kalisz Pomorski
Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Drawsko. <!--
Ralph de Gael
En 1076 Ralph ribelis kontraŭ Hoel la 2-a (Bretonio), kaj estis sieĝata ĉe Dol. Vilhelmo la Konkerinto subtenis Hoel, and Ralph fine eniris pacakordon.
Kalisz Pomorski
Publikigeblas post (plena!) traduko al Esperanto:
Ralph de Gael
En 1096 Ralph partoprenis la 1-an krucmiliton, akompanata de sia edzino: ambaŭ mortis survoje al Palestino.
Kalisz Pomorski
Historio de Kalisz Pomorski en la Mezepoko
La plej malnovaj spuroj de homoj sur la terenoj de Kalisz Pomorski estas el la ŝtonepoko kaj bronza epoko. Estas pruvita ke jam en la 8-a jc ekzistis tie la defenda burgo de slavoj kun la apuda setlejo fiŝist-agrikultura. Pobliskie lasy dostarczały ludności pożywienia. Jednak okolice te były stosunkowo słabo zaludnione. La reganto de Grandpollando Przemysł la 1-a, la patro de pola reĝo Przemysł la 2-a, postanowił zagospodarować i umocnić te ziemie. Obecna nazwa miejscowości ukształtowała się prawdopodobnie w połowie XIII wieku, kiedy książę wielkopolski Przemysł I sprowadził z Kalisza osadników dla wzmocnienia granicy z Brandenburgią. W 1296 roku gród przeszedł jednak ostatecznie pod władzę margrabiów brandenburskich, którzy 14 września 1303 roku dokonali nowoczesnej lokacji miasta na prawie magdeburskim. Wkrótce miejscowość oddano w lenno rycerskiej rodzinie von Wedel, a od roku 1378 roku stała się ona na pięć wieków (do roku 1734 roku) prywatnym miastem rodu von Güntersberg. Zajmujące 7 hektarów miasto zostało otoczone owalnym pierścieniem murów miejskich z dwoma bramami. Wojny nie omijały Kalisza Pomorskiego. W wyniku walk między Brandenburgią, Zakonem Krzyżackim i Polską, miasto było wielokrotnie niszczone. W latach 1402-1455 należało do Krzyżaków, aby później znowu powrócić w granice Brandenburgio. Tiuj terenoj estis iom post iom germanigitaj malrapide sed konstante.
Goncourt (pariza metrostacio)
Goncourt [ɡɔ̃kuʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 11, inter la 10-a kaj 11-a arondismentoj de Parizo.
Kalisz Pomorski
Historio de Kalisz Pomorski en la Mezepoko
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Kalisz Pomorski de la 16a jc ĝis 19a jc
En la 16a jc populariĝis en la urbo Protestantismo, tio estis ege influa por la germana kaj kultura aspekto de la urbo. W tym samym okresie rozpoczął się rozwój sukiennictwa, który trwał aż do przełomu XVIII oraz XIX wieku. Przemysł ten rozsławił Kalisz Pomorski również poza granicami Pomorza. Wtedy też powstał cech sukienniczy, liczący 271 Mistrzów. Jeszcze w 1816 roku w mieście było czynnych 271 warsztatów sukienniczych. Klęską okazał się pożar z 1771 roku, który zniszczył 130 budynków i sprawił, że miasto straciło na znaczeniu. Do jego odbudowy, która postępowała bardzo wolno, użyto cegieł z murów miejskich. W II połowie XIX upowszechniła się w okolicy uprawa ziemniaków i wówczas Kalisz Pomorski stał się centrum kopaczy ziemniaków. W latach 1888-1900 zbudowano linie kolejowe i miasto stało się węzłem komunikacji kolejowej. Wówczas też powstały pierwsze zakłady przemysłowe, takie jak tartak, cegielnia, gorzelnia, i garbarnia. Możliwość ułatwionego transportu towarów znacznie ożywiła miasto. Kreskis ankaŭ la interesiĝo pri la urbo kiel ripoz-centro.
Historio de Kalisz Pomorski dum la 20a jc
Dum multaj jaroj, ĝis la komenco de la Dua Mondmilito la urbo estis konata kaj ŝatata kuracloko por la loĝantoj de Berlino. Dzięki temu wzrósł poziom życia mieszkańców. Wzniesiono między innymi szereg budynków użyteczności publicznej, w tym ratusz i szkołę w 1901 roku. Natomiast w 1906 roku zainstalowano oświetlenie gazowe oraz rozpoczęto elektryfikację miasta, zakończoną dopiero w 1924 roku. Pod koniec I wojny światowej zachowane zostały 3 fabryki, które zarówno przed, jak i w czasie wojny produkowały sukno na potrzeby wojska. W 1939 roku Kalisz liczył 3857 mieszkańców. W przeddzień II wojny światowej miasto miało 4000 mieszkańców. Do 1945 roku nie odczuwano tam wojny w sposób bezpośredni. Sytuacja zmieniła się dopiero w pierwszych tygodniach 1945 roku, po rozpoczęciu ofensywy styczniowej znad Wisły. Armia Czerwona posuwały się wówczas niezmiernie szybko w kierunku potężnych fortyfikacji niemieckich, które znajdowały się w okolicy miasta. Miasto znalazło się więc w zasięgu głównych działań wojennych. Ciężkie walki trwały długo, aż wreszcie 12 lutego 1945 roku miasto zostało zajęte przez Rosjan. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Podczas walk połowa budynków mieszkalnych uległa zniszczeniu i nie nadawała się do odbudowy. Również zakłady przemysłowe leżały w gruzach. Nun la urbo konata estas pro la ligno-industrio, forstokulturo kaj la industrio agrikultur-konsuma.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio
Poligraficzn Tongraf, 2005. turystyczny, Bielsko-Biała: Pascal, 2002. -->
Pneŭmatika tubo
Pneŭmatika tubo estas sistemo de transporto por malgrandaj objektoj en cilindraj ujoj puŝitaj tra tuboj per premo de aero.
Vilhelmo la 1-a (Nederlando)
Vilhelmo Frederiko de Oranje-Nassau, nederlandlingve Willem Frederik van Oranje-Nassau (24-a de aŭgusto 1772 – 12-a de decembro 1843), princo de Oranje-Nassau, estis reĝo de Fulda (1803-1806), Grafo de Corvey, Weingarten kaj Dortmund (1802-1806), suverena reĝo de la Nederlandoj (1813-1815), reĝo de la Nederlandoj (1815-1840), Duko de Luksemburgo (1815), grandduko de Luksemburgo (1815-1840) kaj Duko de Duklando Limburgo (1839-1840).
Eofonoj
La Eofonoj aŭ Orientaj dikbekuloj (Eophona) estas genro de birdoj de la familio de Fringedoj kiu enhavas nur la du jenajn speciojn:
Artistelekto
Elekto por spektaklo aŭ enscenigo
Inter la kriterioj staras unuavice la artismaj kapabloj de la kandidatoj (roli, danci, kanti, muziki), poste la korpaj kvalitoj. Do temas pri unua taŭgprovo. Ĉe manekenoj gravas juneco kaj bela staturo, ĉe aktoroj taŭgeco por konkreta rolo. Ofte oni bezonas personon eĉ maljunan, dikan, malbelan. Do la rolulo estas elektata laŭ siaj sekso, aĝo, raso, etno, koloro de haŭto, koloro de haroj, alto, pezo, fototaŭgeco. Ofte decidas ankaŭ aliaj kvalitoj (scio de fremdaj lingvoj, kapablo ŝofori, spertoj pri bestoj, antaŭaj spertoj pri filmado). Kutime la reĝisoroj klopodas akiri por siaj filmoj la plej famajn stelulojn, kiuj certigos altan kvaliton kaj ankaŭ intereson de la publiko, sed en certaj kazoj ili intence elektas aktoron nekonatan, por ke la publiko spektu la heroon de la rakonto, ne la faman vizaĝon.
En la unua renkonto de la elektado oni donas ŝancon al ĉiuj aliĝintaj kandidatoj, sed necesas senkompate elimini ĉiujn maltaŭgajn. Por la dua elektado estas revokitaj nur la plej taŭgaj konkursantoj, inter kiuj poste okazas rivala lukto. Ĉe filmo kaj fotado gravas ankaŭ ekzamenoj antaŭ la kamerao, ĉar ne ĉiu vizaĝo estas fototaŭga kaj la teatra aktora stilo, kiu aspektas nature sur la scenejo, en filmo impresas afekte. La lastaj renkontoj okazas ĉe la finalo aŭ duonfinalo, dependas de la nombro da kandidatoj.
Sophisticated Lady
Sophisticated Lady estas ĵaza normkanto kiun verkis en 1932 Duke Ellington (melodio) kaj ties eldonistoj Irving Mills kaj Mitchell Parish (teksto).
Vilhelmo la 1-a (Nederlando)
Vilhelmo Frederiko naskiĝis en Hago. En 1791 li edziĝis kun Vilhelmina de Prusio, fratino de la reĝo de Prusio. Li havis kvar infanojn.
Sophisticated Lady
Strukturo kaj enhavo de la kanto
Ellington komponis la pecon en 1932 kiel instrumentaĵo. Ekde la publikigo li ankaŭ validas kiel aŭtoro, dum kiam laŭ la biografiisto de Ellington, Stuart Nicholson, la aŭtoroj estas Ellington, Otto Hardwick, Lawrence Brown kaj Mills. Laŭ indikoj de Lawrence Brown la unuaj taktoj devenas de li kaj iliaj solvo de Hardwick. La peco daŭre sonanta en maĵoro havas la klasikan kantoformon AABA. En parto A estas komence arpeĝa movo supren kaj poste kromata movo malsupren, dum kiam la melodio en parto B faras tonsaltojn ambaŭdirekten ekde la trito ĝis la septo. La komponaĵo jam enhavas kelkajn harmoniturnojn, kiuj deflankiĝas de la laŭkutima skemo kaj tiamaniere anticipas erojn de moderna ĵazo; Al Alec Wilder ili ankoraŭ ŝajnis „sorĉaĵoj“
Artistelekto
Elekto por spektaklo aŭ enscenigo
La finan decidon faras la faka ĵurio, precipe la reĝisoro kun siaj asistantoj.
Sophisticated Lady
Strukturo kaj enhavo de la kanto
Nur poste Mitchell Parish aldonis tekston. Ĝi raportas la malgajan rakonton pri virino bonstata, multfumanta, -drinkanta kaj ne pensanta pri la morgaŭo, kiu post longaj jaroj ankoraŭ prifunebras kaj priploras sian amon, se neniu estas en ŝia proksimeco. Laŭ opinio de Ellington la teksto estas grandioza, kvankam ĝi ne konvenas al lia origina ideo, ĉar la komponaĵo memorigis lin pli al la sperteco de lia lerneja instruistino. Tamen la teksto ankaŭ detale konformas kun la melodio: Kiam la teksto mencias la fumadon, drinkadon kaj dancadon, en la melodio estas aŭdebla ŝajna valso.
Vilhelmo la 1-a (Nederlando)
En 1795 li batalis en la ŝtata armeo kontraŭ la franca invadanto. Kiam la francoj estis pli sukcesaj ol li kaj lia patro, ili ekziliĝis. Vilhelmo nepre volis havi politikan povon, kaj tial li cedis kaj intertraktis kun Napoleono. Tiu ĉi donis al li la povon regi je Fulda, Corvey, Weingarten kaj Dortmund. Lia patro tute ne konsentis kun tio. Kiam en 1806 Vilhelmo rifuzis aliĝi al Rejna Federacio kaj elektis la prusan flankon kontraŭ Francio, li denove perdis la povon je tiuj regionoj.
En 1806, post la morto de sia patro, Vilhelmo ekestis estro de la Domo de Oranĝo. Dum sia ekzilo li multe restadis en la prusa korto en Berlino. Post kiam la reakciaj trupoj atingis Nordokcidentan Germanion, la francoj forlasis Nederlandon kaj ekestis insurekcio. La provizora registaro decidis revoki Vilhelmon al Nederlando kaj al li doni la regadon. La 30-an de novembro 1813 li alvenis en Scheveningen kaj iom poste decidis akcepti la titolon de "suverena princo" sub konstitucio kiu pretiĝis en 1814.
Artistelekto
Artistelekta spektaklo
Aliflanke renoma komponisto kiel Andrew Lloyd Webber jam okazigis televide publikan artistelekton por la ĉefroloj en muzikaloj siaj.
Vilhelmo la 1-a (Nederlando)
Reĝo de la Nederlandoj
En 1815 Napoleono mallonge revenis kaj al Vilhemo estis donacita la antaŭaj Aŭstraj Nederlandoj. La sudo estis devigata aliĝi al la nordo; Vilhelmo estis kontenta kun la pligrandigo de lia povo, sed liaj regatoj, nek en la norda nek en la suda parto entuziasmis.
Vilhelmo volis kiel klarpensa despoto gardi la reformojn de la franca periodo. Li ankaŭ estis granda ekonomia entreprenisto, kiu multe investis je la dank'al li ekfloranta belga industrio. Novaj kanaloj kaj akvovojoj estis fositaj sub lia regado kaj li konstruigis fervojojn. Vilhelmo la 1-a estis la unua kapitalisma reganto de Eŭropo kiu per pli-malpli modernaj metodoj volis pligrandigi la enspezojn.
Li ankaŭ enkondukis la metrikan sistemon. Tio elmontris centrigan politikon. Vilhelmo volis fari el la Unuiĝinta Reĝlando de la Nederlandoj unuecan ŝtaton. Precipe je religia kaj lingva terenoj multaj homoj rezistis al liaj planoj. En Flandrio la oficiala lingvo iĝis la nederlanda. Al la franclingva burĝaro tio tute ne plaĉis. Ankaŭ la katolikoj ne volis esti subpremitaj de protestanta reĝo.
Kiam la 27-an de aŭgusto 1830 oni prezentis naciisman operon La muette de Portici, la Belga Revolucio, kiu rezultiĝis je la sendependa belga ŝtato. Vilhelmo sendis sian plej aĝan filon en 1831 al Bruselo por tie perforte restarigi la ordon. Tiu ĉi dektaga militiro fiaskis, ĉar la franca reĝo sendis trupojn por helpi la belgojn sin defendi. Kiam Vilhelmo perdis la subtenon de la Grandaj Potencoj, li obstine rifuzadis la pacon. Tio ĉi bankrotigis la ŝtaton kaj en 1839 li devige devis paciĝi kun la juna Belgio.
La belga apartiĝo estis la ĉefa kialo por la demisio de Vilhelmo la 7-an de oktobro 1840. Vilhelmo jam estis malpopulara kaj pli malpopulariĝis edziĝinte kun la katolika Henriëtte d'Oultremont de Wégimont, kiu devenis de valona kaj do belga nobela familio. Vilhelmo sin tial retiris en Berlino, kie li mortis en 1843 je aĝo de 71.
Albidona
Albidona estas komunumo de Italio.
Referenckadro
En fiziko, referenckadro aŭ kadro de referenco (foje nomata referenco-sistemo) povas esti koordinatsistemo aŭ aro de aksoj por mezuri la pozicion, orientiĝon, vektoran rapidon, angulan rapidon, akcelon kaj aliajn fizikajn ecojn de objektoj en ĝi. La kadro de referenco povas esti ligita kun iu korpo, kies situo kaj orientiĝo tiam difinas la situon de la fonto (punkto (0, 0, 0)) de la koordinatsistemo kaj direktojn de ĝiaj aksoj, en ĉiu tempo.
Ankaŭ, kadro de referenco povas esti observa kadro de referenco ligita al la stato de moviĝo de rigardanto en speciala teorio de relativeco.
Ĝi povas ankaŭ esti ambaŭ observa referenckadro kaj alfiksita koordinatsistemo, kiel unuo.
Bruno el Schauenburg
Bruno el Schauenburg (naskiĝinta proksimume en 1205, probable en Ŝaŭmburgo, mortinta la en Kroměříž) estis germana pastro, en la jaroj 1245 - 1281 li estis Episkopo de Olomouc, pli poste ankaŭ konsilanto kaj diplomato de ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a.
NGC 492
NGC 492 (aliaj indikoj — PGC 4976, MCG 1-4-38, ZWG 411.36) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Listo de la ĉambromuzikaj verkoj de Schubert
Jen listo de la ĉambromuzika verkaro de Franz Schubert
Arpeĝonsonato
Estas rimarkinde, ke la 2-a movimento de la arpeĝonsonato citas la unuajn du taktojn de la 2-a simfonio de Beethoven kvinton pli alte.
Mansac
Geografio
Mansac etendiĝas sur 18,4 km², kaj havis 1 356 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 74 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Mansac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Konataj lokuloj
Georges Nouelle estis parlamentano dum la Tria Respubliko.
Religioj en Angolo
La ĉeesto de la religioj en Angolo estas vasta kaj varia, kun pli ol mil religiaj komunumoj disigitaj tra la tuta lando; por plej multaj el ili oni povas diri, ke temas pri kristanoj; Katolikismo estas proksimume la religio de la duono de la loĝantaro. Aliaj grupoj de kristanoj inkluzivas la adeptojn de Baptismo, Metodismo, Kongregacionismo, Luteranismo kaj fine Kalvinismo kaj Adventismo. Kune kun aliaj kristanaj ne-protestantaj grupoj, ĉiuj ĉi tiuj kredoj reprezentas ĉirkaŭ kvaronon de la loĝantaro.
Post la sendependeco disde Portugalio akirita en 1975, multaj anoj de pentekostismo kaj evangeliismo kreis multajn komunumojn, kiuj ekestis kune kun aliaj de indiĝena tipo, la plej grava el ili estas la Universala Eklezio de la Regno de Dio de brazila origino. Ekzistas ankaŭ du "afrikaj kristanaj eklezioj", kiuj sekvas sinkretismon, nome Kimbangismo kiu havas sian originon en la nuna Demokratia Respubliko Kongo, kaj la indiĝena tokoisma fido.
Ene de Angolo ekzistas ankaŭ malgranda malplimulto de islama kredo, ĉefe anoj de sunaismo, kiuj enmigris el diversaj aliaj afrikaj landoj. Iuj angolanoj, precipe en la plej foraj kamparaj vilaĝoj, profesas tradiciajn afrikajn religiojn; sed ĉi tiuj kredoj ankaŭ kun-ekzistas en granda parto de tiuj, kiuj konvertiĝis al kristanismo.
Albert Sleumer
Arie de Jong submetis al li sian planon de reformo de la lingvo Volapuko (1921), kaj kiam tiu reformo estis preta (1929), li submetis la tuton ne plu nur al Sleumer, sed ankaŭ al Jakob Sprenger. Sleumer, De Jong kaj Sprenger estis la lasta triopo, kiu gvidis la lingvan evoluon de Volapuk kvazau malgranda Akademio.
En 1934, Sleumer reguligis la rajton kaj la devon de ĉifaloj, en 1948 li rezignis la ĉifalecon.
Li estis fama latinisto kaj teologo, defendis, en 1906 la neceson de la eklezia cenzuro.
Rákosliget
Rákosliget (rAkoŝliget) estas urboparto de Budapeŝto en la distrikto Rákosmente, iama vilaĝo kun titolo vinvilaĝo. La nomo signifas: kankra-bosko.
Situo
Rákosliget situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo nomata Rákos, laŭ fervojo Budapeŝto-Miskolc.
16-a de januaro
La 16-a de januaro estas la 16-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 349 tagoj restas (350 en superjaroj).
Je la 16-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 16-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Alberti-baso
La Alberti-baso estas speciala maniero de muzika akompano, kiun precipe la komponistoj de la klasika muziko utiligis. Oni nomis la Alberti-bason laŭ sia inventinto Domenico Alberti.
Temas pri arpeĝo, rompita maniero de akompano, je kiu la unuopaj tonoj de akordo eksonas ne samtempe, sed unu post la alia laŭ la sinsekvo „plej malalta, plej alta, meza, plej alta tono“ (La sinsekvo ne estas fiksita, do estas laŭplaĉe variebla). Ĉi tiu modelo ripetiĝas ĉiam denove. Fama ekzemplo por Alberti-baso estas la komenco de la pianosonato en C-maĵoro KV 545 de Wolfgang Amadeus Mozarts, la t.n. „facila sonato“:
Kutime oni uzas Alberti-basojn en verkoj por klavarinstrumentoj kaj ludas ilin per la maldekstra mano, tamen oni ankaŭ trovas ilin en komponaĵoj por aliaj instrumentoj, ekz. en la 5-a arĉkvarteto de Béla Bartók el la jaro 1934.
Gelozo
Ĝi estas uzata por nutraĵo (do temas pri manĝebla algo), premegi ŝtofojn aŭ por prepari laksigilojn.
Nomo
La nomo devenas de la malaja lingvo, agar-agar, kies signifo estas ĵeleo.
Japanio
En Japanio, gelozo nomiĝas kanten (寒天), mallongigo de kanzashi tokoroten (寒晒し心天), kiu signifas malvarma tokoroten. La nomo devenas de plado, kiu estas manĝata en Japanio de pli ol mil jaroj de la epoko de Nara, nomita tokoroten (心太 aŭ 心天), farita el ruĝaj algoj (tengusa, 天草). La plado estis populara dum la epoko de Edo, dum kiu en 1658, gestejmastro el Kioto nomita Mino Tarōzaemon (美濃太郎左衛門) malkovris, ke malvarmigante ĝin rezultis gelozo.
Ĉinio
En la ĉina oni nomas ĝin yángcài (洋菜), t.e. oceana legomo aŭ eksterlanda legomo. Aliaj nomoj estas 海藻瓊脂 aŭ 凍粉.
Koreio
En Koreio ĝi nomiĝas umu (우무) aŭ hancheon (한천).
Alessandria del Carretto
Alessandria del Carretto estas komunumo de Italio.
Gelozo
Filipinoj
En Filipinoj ĝi estas konata kiel gulaman en la lingvoj tagaloga, apajaa, bikola kaj pangasinano, kiel guraman en la ilokana kaj kiel gurguraman en la sambala.
Tajlando
En la taja lingvo oni nomas ĝin wóon (วุ้น).
Okcidento
Agar aŭ agar-agar estis elektita kiel komercnomo por vendo en okcidentaj landoj. En la germana oni nomas ĝin ankaŭ japana aŭ ĉina gelateno.
Ecoj
Agaragaro estas gustneŭtrala kaj ne digestebla por plej multaj mikroorganismoj. Ĝi estas tre efika gelatenilo, kiu ne dependas de la ĉirkaŭa medio. Jam koncentraĵo je 1 %, likviigita en varmega akvo sufiĉas por bona gelatenaĵo. Duona kulereto da agaragaro respondas al ĉirkaŭ kvar folioj de gelateno. Agaragaro likviĝas je 95°, tial ĝi restas solida ĉe pli altaj temperaturoj ol gelatenaĵo. Ĝi solidiĝas nur je 45°, tial eblas aldoni aĵojn, kiuj malbone eltenas varmigon, post la likviĝo.
La ĉefa substanco de agaragaro estas agaroso.
Agaragaro estas pli facile uzebla ol pektino aŭ gelateno.
Uzo
Oni uzas agaragaron:
Recepto
Laŭ la kvanto de agaragaro oni obtenos aŭ ĵeleojn, aŭ ŝaŭmaĵojn aŭ saŭcojn pli-malpli dikajn.
Dolní Dušnice
Dolní Dušnice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jablonec nad Jizerou. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Jablonec nad Jizerou. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/14. Estas ĉi tie registritaj 49 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Dušnice situas en katastra teritorio Buřany kun areo 5,12 km².
Kazimierza Wielka
Kazimierza Wielka estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kazimierza Wielka kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Kazimierza. La loĝloko unuafoje dokumente menciiĝis en 1320, sed nur en 1959 ricevis urbajn rajtojn. Kvankam la noma aldono "Wielka" signifas "granda", la urbo kompare al aliaj distriktaj ĉefurboj estas kompare malgranda: fine de junio 2015 ĝi havis loĝantojn.
Essarois
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Gronlanda literaturo
Gronlanda literaturo estas la en la gronlanda lingvo verkititaĵaro de la Inuitoj aŭ de la Danoj respektive de devenantuloj de miksitaj geedziĝoj kiuj vivas en Gronlando.
Essarois
Geografio
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Gronlanda literaturo
Antaŭhistorio
La neskriba kulturo kaj rakontadtradicio de la polusaj popoloj inter Gronlando kaj la Ĉukotko-duoninsulo estis longan tempon en rekta konekso. Nur per la dana koloniigo kaj misio Gronlando ekde la 18-a jarcento pli intime ligitis al Danio. La en tiu kunteksto estiĝinta gronlanda literaturo estas do relative juna fenomeno kaj nombriĝas inter la plej modernaj nordaj literaturoj: sed samtempe ĝi enhavas antikvajn rakontmanierojn kaj mitojn. Tiamaniere estiĝas miksa literaturo: ekzistas Gronlandanoj skribantaj en dana lingvo kaj Danoj preferintaj la gronlandan.
Essarois
Historio kaj vidindaĵoj
Proksime de la fonto de la rivereto Cave estas spuro de speco de eta templo, kiu oni nomas fanum. Ĝi datiĝas el la gaŭlia kaj poste el la romia epoko. Oni trovis tie pluraj eksvotoj.
Gronlanda literaturo
Antaŭhistorio
Per la nebuŝa fikso (kaj multe pli per la traduko en eŭropajn lingvojn) perdiĝis kaj perdiĝas gravaj trajtoj de la eldiritaĵoj respektive de komunikitaĵoj faritaj dum monotona kantado/tamburita kantado; la skriba esprimo malhavas sono-travivaĵojn apenaŭ refareblajn. La grondlandaj mitoj temas pri kosmokreado kaj naturaj fortoj, pri homoj estantaj de super natura forteco, de ŝamanoj, fantomoj kaj gigantoj. La rakontoj el la ĉiutaga vivo respeguligas la tradicie malmolan vivon de la Inuitoj kaj ofte ambaŭ mondoj miksiĝas.
Karaktera por la inuita kulturo estas, laŭ Anna Kim, certa "manko de spuroj": Ĉio ajn iam denove reuzatas, nenio konservatas ekster la buŝa rakontotradicio.
Frua gronlanda literaturo
Ekde 1850 disvolviĝis nura gronlanda skribolingvo por teologiaĵoj. La Nova Testamento gronlandiĝis unue far Konrad Kleinschmidt. Lia filo, la misiisto Samuel Kleinschmidt, presigis en 1851 en Berlino la unuan gramatikon de la gronlanda. La baza dialekto de la de li preferita lingvostilo estas la centra idiomo de Uesta Gronlando. Ssed tio malhelpas ĝis hodiaŭ ke Gronlandanoj el Qaanaaq (nordo) aŭ Eosta Gronlando iĝus majstraj verkitoj. La unua eldonejo kun presejo fonditis en 1857; Atuagagdliutit, la unua gazeto (komence ĝi konsistas el nur unu folio, sed poste oni ankaŭ prezentis eŭropajn klasikaĵojn en ĝi) aperis en 1861, la unuau vortaro en 1871.
Buŝaj rakontoj kolektitis inter 1823-28 en norda Gronlando unue far la misiisto Peder Kragh 1823–1828, far la oficisto Hinrich Johannes Rink inter 1858–68 ĉe la okcidenta marbordo kaj far Knud Rasmussen inter 1900–1920 en la centra Norda Gronlando. Sukcesis la ĉasisto Jakob Danielsen (1888–1938), kiu aŭtodidakte trejniĝis kiel pentristo, esprimi kaj transporti la etoson kaj dramecon de sagaoj kaj eĉ mimikojn kaj gestadojn de la rakontintoj en siaj bildoj. La bildojn - li estis ankaŭ mem bona rakontistoj - li aldone ornamis per ampleksaj priskriboj interpretaj. La rakontisto Jens Kreutzmann (1828–1899) kaj la pentristo Aron von Kangeq (1822–1869) regis la skriban lingvon kaj verkis ilustritajn librojn. Rasmus Berthelsen (1827–1901) skribis la unuajn religiajn kantojn en grondlanda lingvo kun tipa gronlanda ritmo.
La 20-a jarcento
La unua kaj samtempe politika grondlanda romano, Sinnattugaq (1914), montras malferme la problemojn sociajn kaj vizie fantazias pri la cirkonstancoj estontaj en 2105, do du jarcentojn pli malfrue. Lia verkinto estis Mathias Storch (1883–1957). Augo Lynge (1899–1959) sekvis per alia politika romano kaj per noveloj. La naturlirikisto Henrik Lund (1875–1948) daŭrigis la tradicion de ekleziaj kantoj; lia poemo Nia lando, tiom maljuna estas ci (1912) estis apelo malfermi la landon al tekniko moderna. Ĝi iĝis poste teksto de la nacia himno (muziko de Jonathan Petersen).
En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj generacio da gronlandaj aŭtoroj orientiĝis je naciromantika skolo de la dana literaturo: Frederick Nielsen (1905–1991), Pavia Petersen (1904–1943) kaj la per kristana etiko kaj prapatraj virtoj influita artisto Hans Lynge (1906–1988). Li pli bone konatas kiel "gronlanda ĉefimpresionismulo", per siaj romanoj, rakontoj kaj teatraĵoj. Nielsen eldonis la unuan kolekton da poemoj kiuj ne estis faritaj por kantado recita.
En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj oni mense okupiĝas multe pli modernigo, urbigo kaj malfermiĝo al eksteraj influoj. En 1953 Gronlando iĝis aŭtonoma regiono. Ĝis 1953 kontaktoj disde la ekstero tre malmultis. Tuj la ĉasado anstataŭitis per industria fiŝkaptado, la gronlanda lingvo pliriĉiĝis per anglaj vortoj kaj la daŭripoveca sinteno de la Gronlandanoj maliĝis: homoj ne plu reciklis aferojn sed ade forĵetis ilin volante esti modernaj.
La gronlandaj aŭtoroj reagis parte per nostalgia reorientiĝo je tradiciaj kutimoj. Inter ili estis kelkaj paroĥestroj deĵorintaj en landopartoj malfacile alireblaj (ĉirkaŭ Qaanaaq respektive en Eosta Gronlando), kiuj tuj ekkonfrontiĝis je la moderniĝo intertempa de Uesta Gronlando. Ili provis konservi la buŝe transdonitajn rakontojn el siaj regionoj, en kiuj ŝamanismo kaj fantoma ekzorco tre oftis. Inter ili menciindas Otto Rosing (1896–1965) kaj lia filo Jens Rosing (1925–2008), kiuj ankaŭ pentris kaj ilustris, krome Villads Villadsen (1916–2006) kaj Otto Sandgren (1914–1999). Pli malfrue plioftis socia kaj civiliza kritikoj faritaj per la verkistoj kaj politikistoj Moses Kim Olsen (1938–2008), la du skribantaj agademuloj por la poraŭtonomia partio Inuit Ataqatigiit (IA), Jens Geisler (* 1951) kaj Aqqaluk Lynge (* 1947). Menciindas ankaŭ la pentristo kaj verkisto Kristian Olsen aaju (* 1942) kaj la en Gronlando ege ŝatata iama instruisto kaj redaktoro Hans Anthon Lynge (* 1945), kiujn ankaŭ influis la Majo de 1968 (Francio) kaj ekzistadismo; ili opoziciis kontraŭ ĉia ajn dana influo. Ankaŭ Hans Lynge partoprenis tiun identecserĉadon kiel oldulo kaj publikigis grandan tetralogion pri historio de la Gronlandanoj disde la elmigro disde Kanado ĝis la aktualaj tempoj (1970–1988).
En la 1980-aj jaroj ankaŭ la unuaj gronlandaninoj literature rimarkiĝis, ekz. Maliarak Vebæk (* 1917; al ŝi oni aljuĝis en 2001 la gronlandan kulturpremion) per la romano Bussini naapineq (1981) kaj Mariane Petersen (* 1937) ki skribis poemaron eldonita en 1988.