cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mirakloj de Lurdo
La akvo de la groto de Massabielle
La analizoj pri la akvo, kies la unua estis efektivigita la 7-a de aŭgusto 1858, montris ke temis pri komuna trinkakvo "nek antisepsa nek antibiotika" kaj sena de substancoj kiuj povus atribui al ĝi la terapeŭtikan valoron, same kiel komfirmis la ekzamenoj de la 8-s de oktobro de 1964. La akvo fontas en temperaturo de 13/14 centigradoj (°C), kun fluo kalkulita inter la 17.000 kaj 72.000 litroj tage, laŭ la sezonoj. Ĝi plenigas du foje tage la naĝejojn por la unuopa mergiĝo, do ne post unuopa mergiĝo: en ĝi sin banas la plej diversaj malsanuloj, trafitaj de la plej diversaj patologioj, ankaŭ kontaĝaj, kaj ankaŭ haŭtaj (ĉirkaŭ du mil personoj tage en la periodo de la pilgrimoj).
Pieter De Rudder
La saniĝo de la flandra Pieter De Rudder, okazinta la 7-an de aprilo de 1875, estis enombrigita inter la mirakloj de Lourdes, spite de la fakto ke ĝi okazis en la sanktejo de la Madono de Lourdes en Oostakker, najbare de Gento. La maldekstra kruro estis frakasita pro la falo de trunko: post ok jaroj de senefika kuracoj, kun la tibio kaj fibulo reduktitaj al fragmentoj kaj la “tria malsupero de la kruro kaj la piedo balanciĝanta kiel ĉifono”. la pilgrimanto iris al la sanktejo “treniĝante per la lambastono” kaj revenante “siakrure kaj dancante”. Li tiam 44jaraĝis, kaj atngis la aĝon de 75 jaroj: dekkvar monatoj post la morto, lia korpo estis eltombigita kaj la fenomeno okazinta, neesplikebla science, estis konstatita de pli ol cento da medicinistoj. La ŝarĝitaj komisionoj rekonis lian saniĝon kiel miraklan la 25-an de julio de 1908, do post la morto de la saniĝinta
Francis Pascal
Francis Pascal, naskiĝis la 3an de oktobro 1934 en malgranda municipo kaj vivis kun la siaj en Beaucaire, najbare de Aviniono. La 5-an de decembro 1937 malsaniĝis je meningito, kiu lin iom post iom blindigis kaj paralizigis.
La gepatroj decidis lin kunpreni kun si pilgrimante al Lourdes, lin konfidante al medicinisto J. Roman, kiu deĵoris inter la malsanuloj. La 31-an de aŭgusto, post la dua mergiĝo en la baseno de la akvo devenanta el la fonto de la groto, oni konstatis malaperon de la simptomoj.
Pro la eksplodo de la dua mondmilito kaj de la sekva interrompo de la aktiveco de la Medicinista Ofico de Lourdes, la kazo Francis Pascal povis esti ekzamenita en la komisiono nur 1948. Medicinisto Leuret informas: “La saniĝo ne estas laŭ la nunaj sciencoj komprenebla, kaj koncerne la naturon de la malsano kaj koncerne la rapidecon de la rekupero de la vidkapablo kaj de la marŝkapablo, kaj ĝuste pro tio la kazo transiris al la kanona komisiono de la diocezo por ke ĝi estu juĝata”.
Charles de Provenchères, ĉefepiskopo de Aix, Arles kaj Embrun, diocezo kompetenta, la 3-an de majo 1949 deklaris la saniĝon mirakla..
Leo Schwager
Bernard-Josef Schwager naskiĝis la 19-an de majo 1924 en Balterswil Svislando, en kamparana familio. Aĝe de 21 jaroj, la 2-an de novembro 1945, eniris la religiulan komunumon de la Benediktanoj. Manifestiĝis, tamen, baldaŭ la unuaj simptomoj de plurflanka sklerozo; en 1947 li estis akceptita kiel provizora votinto kun la nomo de frato Leo, kaj la 8-an de decembro 1950 elmetis la relgiulajn votojn.
En 1951 la malsano malpliboniĝis: postvenis afazio kaj hemiplegio. Al li estis permesite pilgrime aliris Lourdes, kien alvenis la 3-an de aprilo 1952. Post la dua mergiĝo en la banejo, unu matene kaj unu posttagmeze, dum kiuj okazis nenio, ĉirkaŭ la 16-a horo male, dum la procesio kun la Sanktega Sakramento, dum ricevado de la persona sakramenta beno, Schwager – kiel mem diros sekve – sin sentis trairita de elektra skuo kaj perceptis ke mem unubate saniĝis; forlasis la invalidveturilon kaj ekgenuiĝis por preĝi..
Ĉio estis ekzamenita la sekvan tagon en Medicinista Ofico de la Sanktejo, kaj sinsekve 1956, 1957 kaj 1958. La 15-an de aprilo 1959, antaŭ la medicinista komisiono de Parizo, la profesoro Jacques Thiébaut deklaris la saniĝon neeksplikebla laŭ la tiamaj sciencaj scioj.
La okazo de frato Schwager estas priskribita en la libro “Mi estis sanigita en Lourdes” de la svisa verkistino Ida Luthold-Minder, redaktita sur la bazo de la rakontoj de la religiulo kaj konstatoj de la komisionoj.
Vittorio Micheli
Vittorio Micheli estis naskiĝinta la 6-a de februaro 1940 en Scurelle, malgranda municipo de la aŭtonoma provinco de Trento. Dudekdujaraĝante, dum militservo, li estis trafita de ostosarkomo ĉe la pelvo. Post dek monatoj pasintaj en milita hospitalo de Trento, la radiografiaj kaj histologiaj kontroloj kaj la koncernaj referaĵoj atestis la gravecon de la kazo
Micheli decidis pilgrime iri al Lourdes. Kiel rezultas el liaj deklaroj kaj de liaj akompanantoj, brankarde portita al la groto, la 2-an de junio 1963, post mergiĝo en la fonta akvo, abrupte li sin sentis sanige pliboniĝanta. Reveninte al la Trenta hospitalo, li restis tie gasto ankoraŭ kelke da monatoj por akurataj kontroloj: radiografioj efektigitaj en tiu periodo rivelas progresivan rekonstruiĝo de la ostaj partoj detruitaj. Micheli, krome, rekomencis marŝi.
La 3-an de majo 1971 la Medicinista Ofico de Lourdes finis siajn esplorojn per raporto en kiu oni legas: “Vittorio Micheli estis trafita de maligna tumoro ĉe la pelvo, tiun ĝi tute envolvis detruante la plejgrandan parton de la iliumaj ostoj, Tiu tumoro estis sarkomo, kiu abrupte, sen specifa kuracado, malaperis.”
Kiel kutime, la medicinista referaĵo estis sendita al la teologa komisiono de la ĉefdiocezo de Trento: kiu pozitive juĝis la a okazon kaj proponis al la ĉefepiskopo procedi al la deklaro pri la mirakleca saniĝo de Micheli, kio okazis la 26-an de majo de 1976.
Delizia Cirolli
Delizia Cirolli naskiĝis la 17-an de novembro de 1964 enPaternò (Sicilio). En 1976 manifestiĝis suferiga ŝveligo ĉe la dekstra genuo; la infaneto estis ekzamenita radiografie kaj histologie ĉe la Universitata Ortopedia Kliniko de la Universitato de Katanio (Sicilio): oni diagnozis malignan tumoron en la supera parto de la tibio.
Pro la medicinista fatala prognozo, kiu antaŭvidis sesmonatojn de vivo, oni decidis la amputadon de la kruro kaj radioterapian kaj farmakologian kuracadon.
Danke al monkolekto, organizita en la naskiĝa vilaĝo, la infano estis akompanata al Lourdes la (5-13 de aŭgusto) de 1976, sed oni vidis neniun pliboniĝon. Sed en la kristnaska tago de la samjaro komencis malaperi la doloroj kaj la ŝveligo, kaj la infano povis esti enkondukita la porinfana lernejo.
La sinsekvan jaron oni prezentigis Delizia Cirolli al la Medicinista Ofico de Lourdes kiu, post la rutinaj konstatoj kaj kontroloj laŭlonge de tri jaroj, konstatis la saniĝon kompletan kaj neeksplikeblan (julio de 1980). Kaj la sinsekva eklezia komisiono, aplikante la religiajn kriteriojn, alvenis al konkludo pri la mirakleco de la saniĝo kaj tiel estis deklarita la la loka episkopo
Resaniĝoj ne rekonataj kiel miraklaj de la ŝargita eklezia komisiono
Inter tiuj kazoj falas tiu de Maria Bailly, okazinta en 1903, fama ĉar ĝi estis priskribita de la medicinisto kaj scienculo Alexis Carrel en ties libro Vojaĝo al Lourdes. Li, hazarde deĵoranta inter la malsanuloj pilgrimantaj al la Sanktejo de Lourdes, konstatis propraokule la resaniĝon de de la virino: Tio estis okazo por lia transiro de agnostikismo al la Katolika Kredo.
Opinioj pri la mirakloj
Luc Montagnier, direktoro de la Institut Pasteur, malkovrinto de la viruso HIV kaj Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino 2008, skribis: “Rilate la mirakloj de Lurdo, kiuj mi analizis, mi opinias ke efektive temas pri io neeksplikebla. […] Mi ne komprenas tiujn miraklojn sed agnoskas ke okazas saniĝoj ne konstatitaj en la stato de la nura scienco.
Kritikoj kaj teologiaj kaj medicinistaj respondoj
a) Kial la mirakloj estas tiom maloftaj se kompartaj al la pilgrima alfluo (pli ol cent milionoj da homoj)?
La invito de la Apero estis la preĝo kaj la konvertiĝo; la saniĝo evidente estas korolario tute nebezonata.
b) La miraklaj kazoj ne superas, fakte, la procento de la spontanaj remitoj de neoplaziaj malsanoj.
''Pri tiu procento estas batalo inter kompetentuloj kaj. plue, la abrupteco de la saniĝo estas io tute originala kaj unika. Al kio aldonendas ke ne temas ekskluzive pri neoplazioj.''
c) Émile Zola rimarkigas ke, inter la multaj lambastonoj troviĝas neniu ligna kruro.
Vere, kvankam foje estas kazoj en kiuj rekonstruiĝis la osto detruiĝinta. .
ĉ) Kial Dio rompus la harmonion de la naturaj leĝoj, kontraŭante sian originan kreadon? Tiaj ŝanĝoj modifus la tutan universon.
Dio antaŭsciis tion ĉar li antaŭvolis kaj antaŭharmoniigis.
d)Tiaj mirakloj okazas ankaŭ en sanktejoj de aliaj religioj. Do ili pruvas nenion favore de kristanismo.
''Laŭ kristanismo Dio estas la unika Dio amanto al ĉiuj homoj kaj agas ĉiam favore al la homo: do ankaŭ la miraklo, laŭprincipe, povas okazi ankaŭ ekstere de kristanismo. Tamen temas ankaŭ pri dokumentado: oni apliku al ĉio la kontrolan rigoron igita bezona en la kristana kulturo.
e) La eksterordinareco de la miraklo fascinus kaj detruus la liberan elekton de la homo kiu restus katenita de la sufokiga evidento.
En kristanismo la miraklo estas ankaŭ io konfidenca, io humila kiu lasas spacon al la necesa esploro, Foje Jesuo rezignis, eĉ rifuzis la miraklojn kiujn tamen, en diversaj cirkonstancoj, mem efektivigis.
f) Kaj se temus pri efikoj de memsugestio?
''La komisionoj profunde esploras la personecon de la “miraklito”. Kaj, krome, foje, temas pri infanoj, tute nekonesciaj pri la afero.''
g)....
Kritikoj
Matematikisto Piergiorgio Odifreddi konstatigas ke la spontanaj remitoj de patologio estas vaste pli nombraj ol la lurdaj mirakloj. Tio veras, respondas la lurda medicinista komitato, sed temas pri remito subita kaj abrupta kaj kompleta, science konstatebla. “Sendube, la spontana remito de neoplazioj estas fenomeno bedaŭrinde malofta, sed konata de dekoj en medicino: la kazoj de spontana remito, ĉiukaze, kutime koncernas tumorajn masojn kaj ne hororajn metastazojn vastigitaj en la tuta korpo kun detruo de sanaj histoj. Kutime la ebleco de la miraklo estas rifuzata pro la aprioraĵo laŭ kiu Dio ne ekzistas aŭ se ekzistas pri la homaj aferoj ne interesiĝas.
Vojaĝo al Lourdes
Vojaĝo al Lourdes (france: Le Voyage de Lourdes) estas libro de franca medicinisto kaj sciencisto Alexis Carrel (Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino de 1912), publikigita en 1949 en 1903 kiel medicinisto deĵoranta en trajno por malsanaj pilgrimantoj al la sanktejo de Lurdo. En Lurdo li estis vidatestanto pri neeksplikebla saniĝo de juna virino, Maria Bailly, finstadia malsanulino. Carrel, kiu estis agnostikulo, sekve de tiu evento alproksimiĝis al la katolika kredo. Kompletigas la libron iuj eltiraĵoj el la taglibroj de la lastaj jaroj de lia vivo, entenataj en liaj filozofiaj kaj sociaj meditoj. La sukceso de la libro dependis ankaŭ de la fakto ke ĝi estis publikigita post la morto de la verkisto, nome tridek jaroj post la Vojaĝo al Lourdes.
Bovilioj
La bovilioj (aliaj nomoj: Bowiri, Tuwili, Liwuli, Siwuri, aŭ Bawuli) estas etno en Ganao. La boviloj vivas en malgranda loĝregiono je la orienta bordo de la barillago Voltao proksime al la limo al Togolando sen havi kontaktojn tien. La loĝregiono de la bovilioj situas inter la vilaĝoj Bowiri Odumase, Kwamekarom, Odumase, Amanfrom kaj Takrabe.
La bovilioj havas proksimume 12.000 homojn.
Silvaplana
Pri la komunumo
Silvaplana (en Esperanto ankaŭ Silvaplano, en la romanĉa lingvo Silvaplauna) estas komunumo de la komunumaro Supra Engadino kaj la distrikto Malojo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1002 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Silvaplana situas en Supra Engadino ĉe la bordo de la Lago de Silvaplano, el kiu okicdente de la vialĝo elfluas la rivero Eno. Norde de la lago troviĝas la ĉefvilaĝo Silvaplana kaj sude de la lago konektita per ponto kun la ĉefvilaĝo la vilaĝo Surlej. La vilaĝo Champfèr ĉe la orienta fino de la lago estas politike dividita inter Silvaplana, al kiu apartenas la parto okcidente de la rojo Ova da Suvretta, kaj Sankta Maŭrico, al kiu apartenas ties orienta parto.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Silvaplana limas en nordo al eksklavo de la komunumo Bever GR en Supra Valo Bever, en oriento al Sankta Maŭrico, en sudoriento al eksklavo de Samedan, en sudokcidento al Sils im Engadin/Segl, kaj en nordokcidento al Bivio.
Trafiko
En Silvaplana kuniĝas la kantona ĉefvojo n-ro 27 tra Engadino kun la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Koiro tra Albulopasejo kaj Silvaplana al Malojopasejo kaj Chiavenna en Italio. Per poŝtaŭtolinioj al Chiavenna, Sankta Maŭrico, Samedan, Thusis kaj Koiro, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Lingvoj
Ĝis en la 19-a jarcento la ĉefa lingvo en Silvaplana estis la romanĉa. Ek de tiam almigris germanlingvanoj kaj samtempe romanĉlingvanoj forlasis la lokon. En 1880 73,3% de la loĝantaro parolis la romanĉan. 100 jarojn poste dum la popolnombrado de 1980 26,20% indikis kiel ĉeflingvo la romanĉan, dum jam 43,80% estis germanlingvanoj kaj 17,47% parolis la italan. Dum la popolnombrado de 2000 la romanĉa lingvo kun nur ankoraŭ 10,62% troviĝis nur ankoraŭ sur la tria loko, dum 65,94% estis germanlingvanoj kaj 15,88% itallingvanoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de la preĝejo Sankta Maria en Silvaplana datiĝas el la jaro 1356. Dum mezepoko la ĉefa setlejo de Silvaplana estis Surlej. La vilaĝo Surlej tamen komplete detruiĝis per ŝlimlavangoj en la jaroj 1772 kaj 1793 kaj granda parto de la loĝantaro fuĝis al la hodiaŭa ĉefvilĝo Silvaplana. Silvaplan formis parton de la tribunalkomunumo Sur Funtauna Merla. Post la administracia reformo de la jaro 1851 estis kreita la hodiaŭa komunumo en la komunumaro Supra Engadino de la distrikto Malojo.
Tiszaigar
Tiszaigar [tisaigar] estas malgranda vilaĝo en en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Tiszafüred.
Situo
Tiszaigar situas proksime de Tiso. La vilaĝo ne havas fervojon, nur trairantan vojon. Tiszafüred troviĝas 11, Abádszalók 20, Kisköre 28 km-ojn.
Historio
Ekde la tatara invado ĝis fino de la turka epoko Tiszaigar estis senhoma. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kulturdomo, kuracejo, poŝto.
San José del Progreso
San José del Progreso estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San José del Progreso. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 072.
Geografio
San José del Progreso apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6164 loĝantojn. El tiuj estis 2960 viroj kaj 3204 virinoj. La komunumo havas surfacon de 66.34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1580 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 464 indiĝenoj. El tiuj 302 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 302 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Palmtop 200LX
Palmtop 200LX estas nomo de unu el pioniraj poŝkomputiloj far firmao Hewlett-Packard. La aparato apartenas al speco de klavaraj poŝkomputiloj. Malgraŭ sia malgranda dimensio ĝi estas vera IBM PC-kongrua komputilo.
Teknika priskribo de Palmtop 200LX
La poŝkomputilo povas rekte printi per printiloj HP LaserJet, Epson FX-80, IBM Pro Printer kaj kongruaj al ili.
Orve
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Palmtop 200LX
Teknika priskribo de Palmtop 200LX
Interesa trajto de la aparato estas ĝia eblo esti komutata al poŝtelefono Nokia 2110 per kiu, Palmtop 200LX estas ligita kun interreto.
Rolleville (stacidomo)
Rolleville estas franca stacidomo sur linio - Tourville-les-Ifs, situanta en  Rolleville, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Havre-Graville - Tourville-les-Ifs (361000).
Radøy
Radøy estas insulo kaj komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Fine de en la komunumo vivis.
3069 Heyrovský
3069 Heyrovský estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan fizika kemiiston Jaroslav Heyrovský (1890–1967).
Nacia Observatorio de Hajdelbergo - Königstuhl
La Nacia Observatorio de Hajdelbergo - Königstuhl (Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl) estas astronomia observatorio ekspluatita de la Universitato de Hajdelbergo. Ĝi situas je sur la okcidenta kresto de la monto Königstuhl apud Hejdelbergo, ĉe alteco de 560 metroj. Ĝia MPC kodo estas 024.
Historio
La Observatorio de Hajdelbergo estas posteulo de la observatorio de Mannheim, kies instrumentoj, pro malboniĝo de la kondiĉoj de observado, estis unue provizore transloĝigitaj al Karlsruhe, antaŭ esti instalitaj al Königstuhl en 1898.
Ĝi estis inaŭgurita la de la grandduko Frederiko la 1-a de Badeno sub la nomo de "Grandduka monta observatorio" (Großherzogliche Bergsternwarte).
En la observejo, estis kreitaj du departementoj: tiu pri astrofiziko estrita de Max Wolf kaj tiu pri astrometrio estrita de Karl Wilhelm Valentiner. Valentiner estis de 1880 direktoro de la observatorio de Mannheim kaj zorgis pri la transloĝigo en Karlsruhe. En 1909, post emeritiĝo de Valentiner, ambaŭ departementoj estis reunigitaj, estritaj de Max Wolf.
Max Wolf sukcesis, por financi la aĉeton de efikaj teleskopoj, ricevi monhelpon de privataj mecenoj, kiel Catherine Wolfe Bruce kiu donacis usonajn dolarojn je la fino de la 19-a jarcento. Tiu sumo utilis por konstrui duopan lornon, konatan sub la nomo de Bruce-Doppelastrograf (Duopa astrofotilo Bruce).
La ĉefaj agadoj de la observatorio estis la unuaj studo pri la nebulozojn kaj la serĉo de asteroidoj. Wolf, siaj kunlaborantoj kaj disĉiploj malkovris pli ol 800 asteroidojn antaŭ 1950. Inter la unuaj trovitaj estas la troja asteroido 588 Aĥilo, en 1906. Kunlabore kun Johann Palisa en Vieno, ili kreis la unuan stelan maparon por trovi kaj identigi la nove malkovritajn astrojn.
En 1957 estis kreita la Laboratorio Happel por la mezuro de la radiadoj.
De 2005, la observatorio ne plu estas ŝtata institucio, sed, kun la Instituto de Astronomia Kalkulo (Astronomischen Rechen-Institut - ARI) kaj la Instituto pri Teoria Astrofiziko (Institut für Theoretische Astrophysik - ITA), estis integrita en la nova Centro pri Astronomio de la Universitato de Hajdelbergo (Zentrum für Astronomie der Universität Heidelberg - ZAH), dependanta de la Universitato de Hajdelbergo.
La nunaj astrofizikaj observoj temas pri la ekstergalaksiaj objektoj kaj la ĉirkaŭaĵo de la varmaj steloj. Ĝi internacie kunlaboras kun la Eŭropa Kosma Agentejo, la Instituto pri Radioastronomio Milimetra (IRAM), la Eŭropa suda observatorio (ESO) kaj la NASA, inter aliaj en la "Lucifer-Projekt" por la usona Large Binocular Telescope.
La observatorio proponas vizitojn al la publiko kaj iniciadojn al astronomio por la infanoj.
En la proksimo, troviĝas "Planeda Promenejo", tie estas vojo laŭlonge de kiuj estas modeloj de Suno kaj de la planedoj de la Sunsistemo, je la sama skalo por evidentigi la relativajn grandojn kaj distancojn inter la astroj.
En 2006, Andreas Quirrenbach iĝis direktoro de la observatorio, posteulante al Immo Appenzeller.
Nathan Knorr
Nathan Homer KNORR (naskiĝis la 23-an de aprilo 1905 en Bethlehem,Pensilvanio, mortis la 8-an de junio 1977) estis la tria prezidanto de la Societo Gardoturo, ekiĝante 13-an de januaro 1942, anstataŭante al Joseph Franklin Rutherford, kiu deĵoris en la pozicio ekde 1916.
Knorr aranĝis la kreadon de novaj sekcioficejoj en multaj landoj. En 1942, kiam li iĝis prezidanto, ekzistis 25 sekcioficejoj tutmonde. Antaŭ 1946, malgraŭ la okazaĵoj de la Dua Mondmilito, la nombro da sekcioficejoj pliiĝis al 57. Dum la venontaj 30 jaroj, la nombro da sekcioficejoj pliiĝis al 97.
La doktrino de la malakcepto de sangotransfuzo ankaŭ estis lanĉita dum la gvidado de Knorr. Li mortis pro cerba tumoro ricevinte hospicoprizorgon ĉe etendaĵo de la jehovatestanta monda sidejo en Nov-Jorko.
Hans-Georg Kaiser
Hans-Georg KAISER naskiĝis en la jaro 1954 en la urbo Gera en Germanio. Li estas esperantisto kaj poeto.
Li volonte tradukas en Esperanto kaj en la germana kaj verkas mem kaj en Esperanto kaj en la germana lingvo. Krome li estas membro de la klubo Karapaco kaj redaktoro de la retmagazino KARAPACO-PANORAMO.
Romanoj
B.TRAVEN
B.Traven Mahagonciklo
KAFKA
TWAIN
Rakontoj
MARUT
Ret Marut: "Der Ziegelbrenner" (Zeitschrift)
B.TRAVEN
STEVENSON
TOTH (traduko el Esperanto en la germanan lingvon)
Laocio: Dao De Jing
Ne estas la traduko de la originalo el ĉina lingvo, sed la traduko de la unua germana traduko de Rikardo Vilhelmo, kiu tre famigis la ĉinan filozofon Laocio en Eŭropo.
Goleniów
Goleniów (germane: Gollnow; aliaj nomoj en la historio: Golinog 1220, Golenoge 1248, Golnowe 1255) - estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Goleniów. Fine de en la urbo vivis.
Siderurgio
Kiel siderurgio resp. minindustrio oni nomas tiun industrion, kies ĉefa celo estas la elminado de karbo aŭ fererco, la traktado de karbo aŭ la produktado fero kaj ŝtalo.
La termino siderurgio originas el la greka sideros, kiu signifas feron.
Jam en la bronzepoko kaj la sekva ferepoko la homoj komencis prilabori metalojn per altaj temperaturoj. Ĝis en la 18a jarcento forĝistoj metie prilaboris metalojn al varoj, armiloj kaj ornamaĵoj.
Pro la industriigo kaj la invento de ŝtalo, la forĝejojn anstataŭis ŝtaluzinoj kaj fabrikoj, kiuj povis surmerkatigi la produktojn dank‘ al favora amasproduktado. Ekestis la siderurgio. Pro la novaj teĥnologioj ebliĝis produktoj, kiuj antaŭe pro sia grandeco ne estus manipuleblaj, kiel ekz. reloj kaj lokomotivoj, kiuj antaŭenigis la industriigon, aŭ relative malmultekosta konstruŝtalo, sen tiu la konstruo de modernaj grandarkitekturaĵoj ne eblus. Ankaŭ la moderna veturilkonstruado ne penseblus sen produktiva siderurgio.
La ŝtaluzinoj kaj ŝtalprilaboraj fabrikoj setlis prefere en la proksimeco de koncernaj krudaĵotrovejoj. Gravaj starejoj en Germanio estas la Ruhr-regiono (speciale Duisburg), la distrikto Aachen kaj Sarlando, kie estas karbotrovejoj. En Usono, la siderurgio ekestis pro similaj kaŭzoj en la regiono de Pittsburgh. Ankaŭ en Svedio, evoluis surbaze de fererctrovejoj grava siderurgio. Ofte la malgrandaj urboj proksimaj al la minoj kreskas al grandurboj.
Se la siderurgio en Germanio estis ĝis la 1960aj jaroj la motoro de la ekonomia miraklo, nun ekde la 1970aj jaroj la graveco de la siderurgio ege malkreskis. Post multaj ŝtalkrizoj la malnovaj industrilandoj koncentrigis la produktkapablojn je nur malmultaj starejoj kaj tiel neniigis multajn laborpostenojn. Nun la ŝtalindustrio produktas pli ol ekz. en la 1970aj jaroj kun malpli da laboristoj.
En la koncernaj regionoj kaj urboj, tiu ŝanĝo kondukis de unustruktura industrisocio al servo-socio, sed plejofte ankaŭ kreskis la senlaboreco kaj iĝis daŭra fenomeno, tiel ke jam ekzistas homoj tie, kiuj neniam en sia vivo trovis laŭtarife pagatan dungadon.
Komuzo
La Komuzo (kirgize: комуз, azere: gopuz, turke: kopuz) estas centrazia kordinstrumento, nome speco de gitaro. Ĝi havas tri nilonajn kordojn en tri kordoĥoroj. La tonoj estas A, E, A.
(19157) 1990 SS6
(19157) 1990 SS6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 442
NGC 442 (aliaj indikoj — PGC 4484, UGC 789, IRAS01121-0116, MCG 0-4-54, PRC C-9, ZWG 385.41) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4619 Polyakhova
4619 Polyakhova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 11-a de septembro 1977 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa matematikistino Elena Nikolajevna Poljaĥova (cirile : Елена Николаевна Поляхова), helpanta profesorino pri astronomio en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato, kiu studis interalie la problemojn pri la uzo de en kosma flugo.
Horgenzell
Horgenzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
André Baudet
André BAUDET [bode'] (naskita la en Parizo; mortinta la  ) estis franca esperantisto kaj inĝeniero-industriisto. Eminentulo en la komercaj rondoj, en kaj ekster Francujo. Prezidinto de multaj komercaj oficialaj societoj. Prezidis la Parizan Komercan Ĉambron dum 4 jaroj, kaj la kunvenon de la Komercaj Ĉambroj.
En 1921, komisiita por raporti al la Komerca Ĉambro de Parizo pri utileco kaj elekto de internacia helplingvo, li komencis sian studon skeptike, sed rapide fariĝis konvinkoplena Esperantisto, penetrigis la lingvon en la komercon en kaj ekster Francujo, Esperantigis multajn komercajn ĉambrojn. Delegito de la Pariza Komerca Ĉambro al la Kongresoj de Ĝenevo (1922), Venecio (1923), Parizo (1925). Fondis kaj prezidas la Asocion Esperanto kaj Komerco. Al li Esperanto dankas siajn progresojn en la komercaj rondoj de Francio. Verkis broŝurojn pri Esperanto kaj Komerco, rimarkindan paroladon kun kurso de Esperanto en unu horkvarono, kaj La komerco antaŭ kaj post cent jaroj prelego farita ĉe la 24-a UK.
Aldonoj
Laŭ la trivoluma "Historio de Esperanto — 1889-1960", de Léon Courtinat (Bellerive-sur-Allier, 1964-1966), André Baudet mortis dum la aŭtuno 1940; mankas precizigo pri la loko. Li estis ankaŭ vic-prezidanto de SPPE (Societo por Propagando de Esperanto) kaj honora membro de UEA.
Kontraŭe al siaj antaŭuloj kaj posteuloj en la prezidanteco, en 1928-1930, li pledis por interveno de la ŝtato en raciigo kaj planado de la komerca aktivado. En sia parolado de fino de prezidanteco, la 18an de januaro 1930, li atentigis pri "la timinda minaco de konkurencantoj, riĉaj je homoj kaj je kapitaloj, kaj potence ekipitaj por la ekonomia lukto" kaj instigis la ekonomiajn agantojn agi en la senco de "organiziĝo ĉiam pli racia de la produktado kaj interŝanĝoj".
La 9an de novembro 1928, kiam inaŭguriĝis la Nacia Instituto pri Profesia Orientiĝo (Institut National d'Orientation Professionnelle —INOP), li salutis la "oficialan impulson" kiu ebligos "konfronti la metodojn, precizigi ilin, perfektigi ilin, kontroli ilian efikon".
La 11an de oktobro 1930, kun ĉeesto de la prezidento Gaston Doumergue, Wallace Donham, dojeno de Graduate School of Business Administration de Harvard, li partoprenis en la inaŭguro de la Centro de Preparado al la Negoco (Centre de Préparation aux Affaires) ĉe la Ĉambro de Parizo pri Komerco kaj Industrio. André Baudet estis raciema homo, kaj lia influo estis neneadebla.
CP866
CP866 estas signara kodo por prezenti en komputilo literojn de cirila alfabeto kaj aliajn signojn. Ĝi estas uzata en operaciumoj MS-DOS kaj OS/2. Krome ĝi estas uzata en dosierujoj de sistemo FAT (kaj por mallongaj nomoj en VFAT).
CP866 havas ankaŭ la kromnomon «alternantiva kodo». Sed «alternativa» estas ne nur CP866 sed ankaŭ ties multaj variantoj; tamen la diferenco estas nur en la malofte uzata kodzono 0xF0 ... 0xFF.
La kodtabelo
Deksesumaj nombroj sub la literoj estas kodnumeroj de la signoj laŭ Unikodo.
Aliaj variantoj
(estas montritaj nur diferenco de la norma varianto)
István Kocsis
KOCSIS István (koĉiŝ) estas rumanuja hungara/hungara verkisto naskita en Ambud la 7-an de majo 1940.
Kestert
Kestert estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Citrus australasica
Citruskaviara lemono, Citrus australasica estas arbedo aŭ malgranda arbo troviĝanta en la subvegetaĵaro de subtropikaj malaltaj pluvarbaroj en la marborda limregiono de Kvinslando kaj Novsudkimrio, Aŭstralio. La planto altas 2-6 metrojn. La folioj estas malgrandaj, 1-5 cm longaj kaj 3-25 mm larĝaj, glataj, kun la pinto tranĉita kaj krenata en la apekso. La floroj estas blankaj kun 6-9 mm longaj petaloj. La frukto estas cilindra, 4-8 cm longa, foje iomete kurba. Ĝi venas en malsamaj koloroj, inkluzive rozkoloran kaj verdan.
Kultivado kaj uzo
Lastatempe ĉi tiu specio estis kultivata komerce responde al la granda postulado pri ĝia frukto. Estas kreskantaj varioj de genetikaj selektoj, kiuj estas greftitaj sur citrusgreftbazoj. Kun la neatendita pliiĝo de postulo de fruktoj, la ĉefa fonto de genetika materialo por disvastigo venas el sovaĝaj plantoj. En kultivado, la planto estas traktata same kiel la cetero de la citrusaj specioj. Ĝi povas esti atakita de iuj damaĝbestoj kaj malsanoj postulantaj ĝiajn regadon en iaj situacioj. La plej oftaj estas koĉoj, raŭpoj, cinipaj insektoj kaj putrado de branĉoj. La esploroj de d-ro Andrew Jessop pri fruktomuŝo konkludis, ke ĝi ne estas gastiganta planto por ĉi tiu speco de muŝo kaj sekve ne riskas kvarantenon por importantaj landoj. Esplorado farita en la 1970-aj jaroj indikis ke, sovaĝaj selektitaĵoj de C. australasica estis tre rezistema al Phytophthora citrophthora fungosimila patogeno kiu kaũzas radikarmalsanon, pro tio oni ellaboris hibridigprogramon por obteni rezisteman citrusan greftbazon.
Anzeling (stacidomo)
Anzeling estas franca stacidomo sur linioj - Anzeling kaj  - Überherrn, situanta en  Anzeling, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Kantono Lafayette (Misisipio)
La kantono Lafayette  (Lafayette County) estas kantono de Usono en la subŝtato Misisipio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La administra centro estas la urbo Oxford. La nomo de la kantono honoras la figuron de la Markizo de La Fayette, franca militista heroo kaj usona generalo kiu luktis dum la Usona Milito de Sendependeco. La kantono estis fondita la.
La Kantono Lafayette estas ofte konsiderata kiel inspiro por la Kantono Yoknapatawpha, nome la fikcia scenejo de multaj el la verkoj de William Faulkner.
Libra turo
La Libra Turo aŭ nederlandlingve Boekentoren, dezajno de la belga arkitekto Henry Van de Velde, estas unu el la plej konataj konstruaĵoj de la urbo Gento en Flandrio. Ĝi gastigas pli ol du milionoj da libroj de la Genta universitata biblioteko.
Pletro
Pletro estas antikva mezurunuo de longo, egala al 100 futoj kaj valoranta 29,6 metrojn.
Libra turo
Historio
Van de Velde, tiama profesoro ĉe la Genta Universitato, estis petita je la aĝo de 70 dezajni novan universitaton bibliotekon. La loko por tio estas la genta Blandijnberg, la plej alta punkto de la urbo. Li elektis turon kiel gvidmarkilo de la scienco; kvara turo kiu povis esti komparata kun la preĝejo de Sankta Nikolao, la katedralo de Sankta Bavo kaj la Belfrido. Ideo estis ke ĝi povis esti kontraŭo al la religiaj kaj mondaj povoj. La dezajno estis kontestata kaj oni eĉ mendis alternativan planon ĉe la arkitekto Armand Cerulus.
La turo tamen rajtis esti konstruita. Ĝi estas 64 metrojn alta, nombras 20 surterajn etaĝojn kun belvedero kiel observejo kaj kvar kelajn etaĝojn. Temas pri konstruaĵo el betono, kies soklo estas kovrita de ardena gnejso, en formo de greka kruco. En 1939 la kruda konstruaĵo kaj parto de la finpretigo estis pretaj. La dezajno ankaŭ ampleksis la enan arkitekturon: nigraj feraj fenestraj profiloj, plankaj patronoj, pordaj teniloj, mebloj,... La Dua mondmilito malebligis ke planitaj laboroj efektiviĝu. Dum la milito la germanoj uzis la turon kiel centro por aera defendo.
Stato kaj ebla renovigo
Longe la Libra Turo estis en malbona stato. Dum jaroj la monumento estis plurfoje riparaĉita, dum la seriozaj strukturaj problemoj estis neglektitaj pro manko de monaj rimedoj. La ekstera betona surfaco ekzemple estis tre korodita pro betonputro. Je la 1a de julio 1992 tial la Libra Turo ricevis la statuson de protektita monumento. En septembro 2021 la restaŭrado finiĝis. https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/09/08/boekentoren-gent/<\ref>
Tiszagyenda
Tiszagyenda [tisadjenda] estas nova vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Tiszafüred.
Golina
Golina estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Golina en distrikto Koniński.
Tiszagyenda
Situo
Tiszagyenda situas inter Tiso kaj Kunhegyes. La vilaĝo ne havas fervojon, nur trairantan vojon, krome en Tiszaroff prame povas atingi la alian flankon de Tiso. Abádszalók troviĝas 15, Kisköre 16, Törökszentmiklós 30 km-ojn.
Kantono Newton (Georgio)
La Kantono Newton estas kantono en la usona ŝtato Georgio. Laŭ la censo de 2010, estis 99,958 loĝantoj. Ĝi estas situa en la nordcentra parto de la ŝtato Georgio. La kantona sidejo estas Covington.
Tiszagyenda
Historio
Dum la historio la komunumo ofte estis senhoma. En 1946 Tiszagyenda memstariĝis kaj iĝis municipo.
Kantono Newton (Georgio)
Plej ofte venkis en balotoj la Demokrata Partio.
Nommay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Tombejo meza de Gotha
La Tombejo meza de Gotha (germane: Mittlerer Gottesacker aŭ Friedhof II) estis unu el la malnovaj tombejoj de la urbo Gotha.
Ĉangde
Ĉangde, ĉine 常德 estas metropolo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo Changde administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj urbon.
Tombejo meza de Gotha
Historio
Ĉar post pli ol 200 jaroj la Malnova tombejo apenaŭ ne plu havis lokon por entombigoj, oni instalis en 1757 rekte supre de ĝi novan tombejon. Limigis lin la Eisenacher-strato, Sonneborner-strato kaj Karl-Schwarz-strato.
Max van der Stoel
Max van der Stoel (Voorschoten, 3-an de aŭgusto 1924 – Hago, 23-an de aprilo 2011) estis eminenta nederlanda politikisto. Li estis la speciala konsilanto de Javier Solana je la tereno de komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio.
Tombejo meza de Gotha
Historio
La unua tie ĉi entombigita kadavro estis de altranga prusa soldato, kiu dum batalo en la urboparto Schlichte morpafitis far aŭstra soldato en la 19.9.1757. La novan tombejon multaj tradiciaj familioj tamen ne akceptis tuj. Kelkaj daŭre uzis la Malnovan tombejon kun ĝiaj maŭzoleoj. Definitiva fermo de la unua tombejo estis nur en 1874. En 1831 oni konstruigis sur la tereno tombeja loĝejon por la administranto kaj kadavrodeponejon. Per urba decido venis la definitiva fino de la tombejouzo en aprilo 1883.
Max van der Stoel
Krom ministro de eksterlandaj aferoj, li ankaŭ estis ambasadoro de Nederlando ĉe la Unuiĝintaj Nacioj kaj la unua alta komisaro rilate naciaj minoritatoj de la Organizaĵo pri Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo. En 1991 Van der Stoel estis nomumita al dumviva ministro de ŝtato de Nederlando.
Ĉangde
Geografio
Ĉangde etendiĝas en la suda parto de la lando.
Tombejo meza de Gotha
Historio
En la 1933-a jaro oni vidis ankoraŭ 109 tombojn sur la tombejo sed ofte temis pri tomboj por pluraj familianoj. 80 de la tomboj estis laŭlonge de la tombeja muro.
Ĉangde
Historio
Ĉangde estis jam loĝata jam dum la ŝtonepoko. En 589 la loknomo ŝanĝiĝis al Vuling kaj tiutempe ĝi estis sidloko de prefektejo. En la 19-a jarcento ĝi iĝis prospera komerca centro kaj la ĉefa agrikultura centra merkato de la regiono. Ekde 1905 estis malfermita al la internacia komerco. En 1943 la japanoj okupis la urbon.
Ekonomio
Post 1949 en Ĉangde evoluis la malpeza industrio el krudmaterialoj ligno kaj ledo.
Tombejo meza de Gotha
Historio
En la 21.5.1993, okaze de la 215-a datreveno naskiĝtaga de Ernst Wilhelm Arnoldi, lia tomboŝtono estis restarigita en la orienta parto de la parka tereno, sed ne ĉe la originala situo (ĉ. 10 m for). Lernantoj de la proksima gimnazio, kiu nomitis por Arnoldi, honoras la graveculon ĉiun jaron per almeto de floro-bukedo.
Ĉangde
Klimato
Ĉangde havas subtropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas po 1324 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter marto-aŭgusto. La temperaturo inter junio-aŭgusto iomete superas 30 °C. Vintre tio foje falas ĝis frostopunkto.
Tombejo meza de Gotha
Tomboj de elstaruloj
Jen ekzemplo de gravaj personoj kiuj estis enterigitaj tie ĉi:
Ĉangde
Trafiko
Nacia aŭtovojo 207 trafas la urbon.
Tombejo meza de Gotha
La pestpordeto
Interesa estas eta, mure fermita pordeto maldekstre de la enirejo ĉe Eisenacher-strato kun la populara nomo Pestpförtchen. Ĝi originas de la Malnova tombejo kaj portas la daton 1554 vertice. Laŭ la legendo pri tiu ĉi pordeto la kadavroj estis portataj tombejen tra ĝi, kiam furoris epidemio en la urbo. Laŭ konsilio de migranta frokulo oni murfermis ĝin - kaj la pesto abrupte ĉesis. La legendo malpermesas la reforigon de la ŝtopaĵo por ne plu enlasi la peston en la urbon. Post la forigo de la muroj de la Malnova tombejo oni respektis tiun ĉi legendon kaj enmetis la pordeton en la ĉirkaŭbaraĵon de la nova tombejo.
Faskoj
La faskoj (plurale tantum-a vorto el la latina fascis) aŭ fasko da liktoroj, estis la arigo de 30 vergoj (ĝenerale el betulo aŭ ulmo, unu po kurio de la Antikva Romio), ligitaj kun ritaj ceremonioj per ruĝa ledaĵo kreante cilindron, kiu tenas komunan hakilon aŭ duklinga hakilo. Origine ĝi estis la emblemo de la militista potenco de la etruskaj reĝoj, adoptita de la romiaj monarkoj kaj postvivante dum la respubliko kaj parto de la imperio. Tradicie, ĝi simbolas la potencon, pro la fasko da vergoj, «la unuiĝo igas la forton», ĉar pli facilas rompi unu solan vergon ol la tutan faskon, kaj la hakilo simbolas la justecon, senkompata rilate la vivon kaj la morton.
Ekde la komencoj de la Romia Respubliko, la faskoj estis portitaj surŝultre de pluraj liktoroj, fasces lictoriae, kiuj akompanis la edilojn kiel simbolo de la aŭtoritateco de ilia imperiumo kaj ilia kapablo por ekzerci la justicon.
Urba Respubliko Mulhaŭzo
La Urba Respubliko Mulhaŭzo - germane Stadtrepublik Mülhausen - estis historia urbo-ŝtato de Okcidenta Eŭropo, kiu situis en la suda parto de la kultura regiono Alzaco, ĉirkaŭ la urbo Mulhaŭzo (germane Mülhausen, france Mulhouse). Ĝi ekestis el la statuso de libera regna urbo de la germanlingve dominita Sankta Romia Imperio, kaj adoptis respublikan reĝimon en 1347 per la elekto de la unua urbestro (alemane Bürgrmoaschtr, germane Bürgermeister). Ekde ĝia fondo en 1354, la urbo estis membro de la Ligo de Dek Urboj, ligo de dek liberaj urboj de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco en Elzaso (hodiaŭ Alzaco). Ĝi estas devigita laŭgrade rompi rilatojn al la resto de Alzaco kaj armee ligiĝi al la Svisa konfederacio post la "Milito de la Ses Dinaroj" de 1466-1468. En tiu ŝlosila okazaĵo en la urba historio, la Ligo de Dek Urboj ne kapablis alfronti la armeojn de la nobelaro. En 1529 la Reformacio gvidis al kompleta kaj ekskluziva protestantismo en la urba respubliko. En 1746, ĝi iĝis pioniro en la industria revolucio. Sub milita premo de la postrevolucia najbara Franca Respubliko ĝi post voĉdono de la urbanaro la 15-an de marto 1798 estis aligita al la Francia Respubliko. Tiutempe Mulhaŭzo estis potenca kaj prospera industria urbo, motoro de la industria revolucio en Eŭropo.
Robert Hart
Robert HART estas usona poeto kiu nasiĝis la 1-an de marto 1941, premiito de la Premio Pulitzer. Li estis Laŭreata poeto de Usono de 1995 ĝis 1997.
Robert naskiĝis en San-Francisko, Kalifornio, Hass estas bone konata poeto en Usono pro la temo de siaj verkoj kaj pro la sinteno kiu regas en liaj poemoj. La alkoholismo de lia patrino estas unu el la plej gravaj temoj de lia kolekto de poemoj en 1996, Sun Under Wood. Dum la 1950-aj jaroj li alproksimiĝis al Gary Zinder kaj Allen Ginsberg, fakto kiu instigis lian proksimecon al la beatnikaj poezioj. Post diplomiĝo ĉe la Katolika Lernejo de la Mararmeo, en 1958 li interesiĝis pri orientalismo kaj sekve atentis literaturajn eventojn kiel hajko. Nuntempe Hass estas edziĝinta kun la poeto kaj kontraŭmilita aktivulino Brenda Hillman, instruistino en Saint Mary's College of California.
Scone (Skotlando)
Scone estas vilaĝo en Skotlando kie antaŭe kroniĝis reĝoj de Skotlando, proksime al Perth.
Dum siaj plej fruaj jaroj, la regno Skotlando ofte nomiĝis la "regno de Scone" kaj Scone servis preskaŭ kiel ĝia ĉefloko. Dum la 12-a jarcento Aleksandro la 1-a (Skotlando) fondis benediktanan priorejon, kiu en 1163 aŭ 1164 iĝis abatejo. Tie situis la Ŝtono de Scone, uzata por kroniĝaj ritoj kaj kaptita de Eduardo la 1-a (Anglio) en 1296. Tamen skotaj reĝoj daŭre kroniĝis ĉe Scone.
La abatejo suferis pro incendio dum la malfrua 12-a jarcento, kaj estis atakata kiam la skotoj militis por sendependo de Anglio inter 1296 kaj 1314. Junion 1559, subtenantoj de la skota reformacio bruldetruis ĝin, kvankam partoj de la ruinoj estis uzataj ĝis la 17-a jarcento. En 1651 Karlo la 2-a (Anglio) kroniĝis tie.
En 1803 la grafo de Mansfield (kiu tiam posedis Scone) komencis konstrui novan palacon ĉe Scone: la tiama vilaĝo malkonstruiĝis kaj du kilometrojn oriente de la sito fondiĝis nova vilaĝo.
Robert Henryson
Robert HENRYSON estis skota poeto kiu verkis ĉ. 1460-1500.
Pri lia vivo oni scias malmulte. Li vivis en Dunfermline kaj eble instruis juron kaj aliajn fakojn. Laŭ la poeto William Dunbar, Henryson mortis en la urbo.
Henryson estis inter la plej gravaj poetoj de la skota renesanco. Liaj ĉefaj verkoj estas:
Podhořany u Ronova
Vilaĝo Podhořany u Ronova situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, sur relative kruta okcidenta deklivo de montetaro Železné hory, 10 km okcidente de la urbo Heřmanův Městec, 10 km oriente de la urbo Čáslav, ĉe la ŝoseo n-ro 17 liganta tiujn urbojn. Vivas ĉi tie. Teritoria morfologio, deklivo orientita kontraŭ superregantaj okcidentaj ventoj estas aparte favora por sporta aviado el ĉi tie situanta sporta aviadejo.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Vidindaĵoj
Ĉi tiea kastelo ekestis en 19-a jarcento per rekonstruo de fortikaĵeto. En la jaro 1898 ĝi estis rekonstruita en novrenesanca stilo.
Naturo
Laŭ la vilaĝo estas nomata komplekso de gnejsaj petroj inter Týnec na Labem kaj Březinka kiel Bazemento de Podhořany. La vilaĝo troviĝas sur dekstra flanko de rivereto Čertovka. En la vilaĝo situas malgranda fiŝlago.
Le Havre-Graville (stacidomo)
Le Havre-Graville estas franca stacidomo sur linioj Paris-Saint-Lazare - kaj Le Havre-Graville - Tourville-les-Ifs, situanta en  Le Havre, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Podhořany u Ronova
Turismo
Trans la domaro Nový Dvůr gvidas flave sigita turisma pado el Konopáč apud Heřmanův Městec al Semtěš. En Podhořany kaj en proksima ĉirkaŭaĵo kruciĝas biciklismaj padoj n-ro 4188, 4179, 4129 kaj 4128.
Anzeling
Anzeling estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Anzelingeois.
Norman Finkelstein
Gary Norman FINKELSTEIN estas usona historiisto kaj politologo, kiu plenumis sian studkursaron ĉe la universitato Binghamton de Novjorko, kaj ĉe École Pratique des Hautes Études en Parizo, gajnante fine doktoriĝon pri Politikaj Sciencoj ĉe la Universitato de Princeton. Li lekciis ĉe Brooklyn College, Hunter College, New York University kaj fine ĉe DePaul University en Chicago (ĝis septembro 2007).
Norman G. Finkelstein uzas, en plejparto de siaj verkoj kaj en ĉiu paĝo de sia retejo, la kromnomon Norman G. Finkelstein, eble por senefikigi ĉian ajn konfuzon kun alia eseisto Norman H. Finkelstein, kiu verkas samteme pri Israelo kaj pri historio de cionismo.
Biografio
Filo de travivintaj judoj de la Varsovia geto kaj poste de la eksterma koncentrejo de Auschwitz, Finkelstein akiris famon pro siaj verkoj rilataj al araba-israela konflikto kaj pro la polemikoj ekscititaj de sia kritiko pri la «Industrio de la Holokaŭsto»: esprimo per kiu li denuncas la organizaĵojn kaj judajn personojn (aparte la Juda Monda Kongreso/n aŭ Elie Wiesel)/n kiuj, laŭ li, ekspluatadas la Ŝahon politikcele (por apogigi la israelan politikon) aŭ komercajn (akiri financajn kompensojn el Germanio kaj Svislando). Finkelstein malkaŝis ke liaj historiaj rekonstruaĵoj estis provokitaj okaze de la kompenso de po 1.000 usonaj dolaroj ofertitaj al siaj gepatroj kaj aliaj travivintoj: cifero tro malalta se komparata kun tiu liverita de Germanio kaj Svislando kaj kun la nombro komence rimarkigita kiam aliancanoj censis la travivintojn el naziaj koncentrejoj. Tiu nombro, laŭ li multe malpli alta ol miliono da personoj, tamen daŭre ŝvelis ruze de la komisionoj taskitaj fiksi la kompensojn, formitaj de israelanoj kaj usonanoj multe simpatiantaj al Israelio, kiuj tiel retenis grandegajn financajn riĉfontojn avantaĝe al la juda ŝtato, malutile al la veraj saviĝintoj el la Ŝaho.