cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sara Curruchich
Kantaro (elekto)
(2015) Ixoqi (Virinoj)
Chico Anysio
Biografio
Ekde la fino de la 1950-aj jaroj, li komencis sian karieron en televido, en TV RIO per programoj Noite de Gala en 1957 kaj Só Tem Tantã en 1959. En 1968, li eniris en Rede Globo, la plej granda brazila televida ĉeno. Li ĉiam verkis siajn tekstojn, kaj por Rede Globo li estis sporta ĵurnalisto, kaj ankaŭ verkis tekstojn de pluraj kanzonoj (kiel Rancho da Praça XI, okaze de la kvarcenta datreveno de la karnavalo de Rio-de-Ĵanejro).
Sara Curruchich
Kantaro (elekto)
(2016) Resistir (Rezisti)
(2017) Ralk'wal Ulew (Infanoj de la tero»)
Chico Anysio
Biografio
Pro akcidento en 1996, kiu provokis al li rompon de mandiblo, lia kariero malrapidiĝis ĝis 2005, kiam li rekomencis ludi en rolo de Doktoro Saraiva en la telenovelo Sítio do Picapau Amarelo.
Familio
La familio de Chico Anysio estas familio de artistoj; li estas la patro de pluraj filoj:
Sara Curruchich
Kantaro (elekto)
(2019) KD Somos (Ni estas)
(2021) KD Mujer Indígena (Indiĝena Virino), plena de sonoj kiuj prezentas al ŝia spektantaro novajn kulturajn taktojn kaj kantojn portantaj potencajn mesaĝojn kiuj voĉigas la forton, ekziston kaj irendan vojon de indiĝenaj virinoj tra la mondo.
Vidu ankaŭ
Majaoj
Kakĉikela lingvo
Marimbo
Eksteraj ligiloj
Ralk'wal Ulew (Infanoj de la tero»), jutuba muzikfilmeto
Ixoqi ' (Virinoj), jutuba muzikfilmeto
Tiempo de Mujeres. Festivalo por la egaleco.
Tsakhia Elbegdorj
CAĤIAGIJN Elbegdorĝ (naskiĝis la en la provinco Zereg, regiono Ĥovd) estis prezidento de Mongolio de 2009 ĝis 2017. Lia posteulo estas Khaltmaagiin Battulga.
Elbegdorj estas edzo, patro de kvin gefiloj. Li finis en 1979 mezlernejon de sia provinco, en 1981 altlernejon en urbo Erdenet, en 1988 Universitaton de Armea Politologio en Ukrainio kaj en 2002 universitaton Harvard. Bakalaŭro pri ĵurnalismo kaj magistro pri ŝtata estrado. Parolas anglan kaj rusan.
Tsakhia [caĥia'] estas lia patronomo; lia persona nomo estas Elbegdorj [elbegdorĝ]. Alia nomformo estas Tsakhiagijn Elbegdorj, cirile Цахиагийн Элбэгдорж.
Livingstone
aŭ Maramba estas grandurbo kaj administra centro de provinco en Zambio. La loknomo devenas de brita esploristo David Livingstone.
Geografio
situas sur altebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Zambezi, kiu estas ankaŭ landlimo de Zimbabvo en suda parto de Zambio.
Historio
Antaŭ vivtempo de Livingstone la plej proksima vilaĝo situis 10 km. En 1855 David Livingstone vizitis la unua tiu ĉi lokon, kiel eŭropano. En la 1890-aj jaroj Cecil Rhodes establis kolonion. En 1904 la fervojo atingis la akvofalojn kaj oni konstruis ponton en la sekva jaro. La urbeto evoluis, danke tion al la trajno. Baldaŭe la progreso haltis pro la politiko kaj ankaŭ la arboj elĉerpiĝis en la proksimeco. Nuntempe motoro de la evoluo estas la turismo.
Trafiko
havas flughavenon, fervojojn, pramon al Bocvano kaj landovojon.
Howard Gardner
Howard GARDNER (naskiĝis la 11-an de julio 1943 en Scranton, Pensilvanio) estas usona psikologo, spertulo pri kogna psikologio, kiu laboras en Harvard Graduate School of Education ĉe Universitato Harvard. Li estas ĉefe konata pro sia teorio pri multoblaj intelektoj.
En 1983 Howard Gardner prezentis teorion pri multobla intelekto (angle multiple intelligences). En 1981 premiita per "MacArthur Prize Fellowship".
En Pollando de 2008 ĝis 2011 estis realigata - surbaze de liaj konceptoj - eduka projekto "Unuaj spertoj de lernanto survoje al scio", kiun partoprenis pli ol 142 mil infanoj el 2 732 lernejoj. Por ties resumo profesoro Gardner alvenis al 3 konferencoj "Edukado de la menso. Elasta modelo de edukado bazita sur teorio de Howard Gardnera". 1500 personoj aŭskultis liajn lekciojn en Kielce, Varsovio kaj Poznań.
Harrogate
Harrogate (pron. [ˈhæɹəgət]), en esperanto Harogato , estas banurbo en la angla provinco North Yorkshire kun 70.000 loĝantoj.
Urbo de la 46-a UK 1961.
NGC 2260
NGC 2260 estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Piroska Péczely
Piroska Péczely [piroŝka pEceli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péczely Piroska estis hungara pentristo, restaŭristo, muzeologo. Ŝia nobela antaŭnomo estis középgulácsi [kozEpgulAĉi].
Piroska Péczely naskiĝis la  en Kiskomárom (nuntempa parto de Zalakomár), ŝi mortis la  en Keszthely.
Biografio
Piroska Péczely studis en Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto kaj Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj ŝi ne nur pentradis, sed ankaŭ muzikadis kaj poemadis. Ŝiaj ekspoziciitaj pentraĵoj ne portis sukcesojn. En 1932 ŝi havis ekspertan postenon en brokanta firmao en Budapeŝto. Inter 1952-1954 ŝi estis muzeologo de Hungara Muzeo pri Metia Arto, poste de Keszthely. Ŝi faris ankaŭ restaŭrajn laborojn en Keszthely. Ŝi pensiuliĝis en 1959.
Jindřichov (distrikto Bruntál)
Jindřichov (Hennersdorf) estas vilaĝo de Ĉeĥio en distrikto Bruntal. Ĝi havas. Ĝia teritorio estas 3.470 ha. Fervoja stacio nomiĝas Jindřichov ve Slezsku.
Historio
Unua skribaĵo pri vilaĝo estas de jaro 1256.
Jindřichov
Jindřichov estas nomo por pluraj setlejoj de Ĉeĥio.
…kaj partoj de municipoj:
(15319) 1993 NU1
(15319) 1993 NU1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,
Princo Filipo, Duko de Edinburgo
Princo Filipo, Duko de Edinburgo (Prince Philip, Duke of Edinburgh), KG KT OM GBE AC QSO PC (naskiĝis la en Korfuo, mortis la  ) estis la edzo de reĝino Elizabeto la 2-a. Li estis nepo de reĝo Georgo la 1-a de Grekio kaj origine estis reĝa princo Filipo de Grekio kaj Danio.
Post kiam li ŝanĝis sian naciecon, li fariĝis konata kiel Filipo Mountbatten.
La, li estis ordenita Kavaliro de la Ĝartero kaj titolita "Lia Reĝa Moŝto" kaj la , li edziĝis kun Princino Elizabeto, la kondiĉa heredontino (nuntempa heredanto al la trono) de la Reĝo Georgo la 6-a, li fariĝis Duko de Edinburgo. Li estis farita Princo de Unuiĝinta Reĝlando en 1957.
Otto von Böhtlingk
Otto von BÖHTLINGK (30a de Majo 1815 – 1a de Aprilo 1904) estis rus-germana hindologo kaj fakulo pri Sanskrito. Lia ĉefverko estis Sanskrit-Germana vortaro.
Li naskiĝis en Sankt-Peterburgo, Rusio. Liaj germanaj prauloj migris al Rusio el Lübeck en 1713. Li studis (1833–1835) orientajn lingvojn, partikulare araban, persan kaj Sanskriton, en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato, li pluigis siajn studojn en Germanio, unue en Berlino kaj poste (1839–1842) en Bonn.
Lia unua granda verko estis traduko de la gramatiko de Sanskrito de Panini, Aṣṭādhyāyī, kun germanlingva komentario, sub la titolo Acht Bücher grammatischer Regeln (Bonn, 1839–1840). Tio estis reale kritikaro de la filogiaj metodoj de Franz Bopp.
Oni sugestis, ke dum la 1860-aj jaroj, Böhtlingk indikis la periodan naturon de la alfabeto de Sanskrito al la rusa kemiisto Dmitrij Mendelejev kaj tiukadre helpis lin en la formulado de la perioda tabelo. Laŭ tiu sugesto, la uzado fare de Mendelejev de la prefiksoj eka, dvi, kaj tri (sanskrite por unu, du, kaj tri) por nomi ĝis tiam nemalkovritajn kemiajn elementojn povas esti konsiderataj omaĝo al la sanskrita gramatiko kaj al la sanskrita gramatikisto Pāṇini.
Tourtour
(jen france, okcitane -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
José Artur Boiteux
José Artur BOITEUX (naskiĝis en 1865 en Tijucas, Santa Catarina kaj mortis en 1934) estis brazila politikisto, juristo kaj esperantisto. Li apartenis al la estraro de Brazila Esperanto-Ligo, en Rio de Janeiro.
Li havis siajn unuajn studojn en sia naskiĝurbo, pere de belga instruisto. Li studis en la ĉefurbo de la tiama provinco, poste iris al Rio de Janeiro, kie li studis medicinon ĝis la 2-a jaro, poste prenante la oficon de ĵurnalisto kaj enirante la mondon de la politiko. Kiam oni proklamis la respublikon, li revenis al la ĉefurbo de Santa Catarina kiel oficiro de kabineto de la unua subŝtatestro, Lauro Muller. Ŝtata asembleano, ekde la konstitucia asembleo ĝis 1900. Li revenis en 1900 al Rio de Janeiro, kiel federacia deputito. Li diplomiĝis pri juro en 1905. En tiu periodo, José Boiteux deĵoris por Esperanto kaj en 1906 Lauro Muller permesis ĝian uzon por la nacia telegrafo.
Okaze de la 6-a Geografia Kongreso, en Salvador, 1913, D-ro José Boiteux, ĝenerala sekretario de la geografia societo, prezentis projekton favore al Esperanto, unuanime aprobitan.
Denove revenis José Boiteux al sia subŝtato, kvankam ankoraŭ reirante kelkfoje al Rio de Janeiro.
En 1926 li estis sekretario de 8-a Brazila Kongreso de Esperanto. Li estas aŭtoro de nuna flago de Santa Catarina (oficialigita en 1953). Li estas fondinto de la Historia kaj Geografia Instituto de Santa Catarina (en 1896), de la Akademio pri Beletroj de Santa Catarina (1920), de la Fakultato pri Juro de Santa Catarina (1932). Li estis sekretario de la du regperiodoj de Hercílio Luz (1894 – 1898) (1918 – 1924).
Omaĝe al li estas la fondaĵo Fundação José Artur Boiteux en Santa Catarina, kie arkivo kun leteroj de José Boiteux estas konservata, kie troviĝas pluraj informoj pri Esperanto.
Al-Hurra
Al-Hurra (الحرة, t.e. "La Libera", fakte قناة الحرة, t.e. "La Libera Kanalo") aŭ, angle kaj latinskribe, Alhurra TV) estas arablingva televido, lokita en la usona federacia ŝato Virĝinio kiu volas disvastigi informojn pri eventoj kaj programoj laŭ interesoj de Usono. En araba okcidenta Azio Alhurra TV per satelito atingas 25 procenton de la loĝantaro. La televida stacio estas senreklama kaj apogita fare de la usonaj instancoj. La kredebleco kaj populareco de la usona sendilo estas momente tre mallarĝa. Usono volas ankaŭ eki kampanjon en la medio kontraŭ la araba ekstremismo eĉ al Eŭropo.
10985 Feast
10985 Feast estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Lago Debo
La ekzisto de tiu lago nomita la "Granda Lago" ene de la interna delto de la Niĝera Rivero inter Jenne kaj Timbuktuo en Malio estis establita nur post etenda studo de mapoj de la regiono etende al la periodo ĉirkaŭ 1000 al 1900 p.K.; 400 mapoj estis studitaj dum tiu periodo.
10985 Feast
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Michael William Feast, kiu havis dintingindan karieron de studo de la Lakta Vojo kaj de la Magelanaj Nuboj. Kiel direktoro de la Sud-Afrika Astronomia Observatorio, li gardis la esplorojn je alta nivelo dum la malfacilaj jaroj, kiujn Sud-Afriko suferis pro sia politiko de apartismo.
Spermo
Spermo (greke σπέρμα, spérma, "ĝermo", "semo") estas sekrecio de maskla besto cele al seksa reproduktado.
Ĝi konsistas el spermoĉeloj, epiteliaj ĉeloj kaj semoplasmo. La spermoĉeloj estas kreataj en la du testikoj. La semoplasmo estas kreata ankaŭ per aldonaj seksaj glandoj: flanktestikoj, la semoveziko kaj prostato.
Ĉe homo
Homa spermo estas liberigata per ejakulo. Unu ejakulo averaĝe donas volumon de unu te-kulereto. Tie troviĝas 200 ĝis 500 milionoj da spermoĉeloj, kio estas 2 ĝis 5 % el la suma enhavo de la spermo.
Ecoj
Spermo plej ofte havas blankan aŭ helflavan koloron. Denseco, koloro, pH kaj aliaj ecoj dependas de individuaj ecoj, aĝo, sana stato, specio, ktp.
Slango
Ĉuro estas vulgara aŭ komunuza sinonimo de spermo. La verbo ĉuri, signifas ejakuli aŭ orgasmi (por maskloj).
Lago Debo
15.31667°N, -4.1°W
1336
En la jaro 1336 post Kristo okazis, interalie:
Peçanha (mikroregiono)
La mikroregiono Peçanha (esperante: Pesanja) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 9 municipojn.
Alsou Abramova
Alsou Abramova, realnome Alsou Ralifovna Abramova (Алсу Ралифовна Абрамова), naskonome Safina (Сафина) (naskiĝis en Bugulma, Tatarstano, Sovetunio) estas rusa kantistino de pop-muziko kaj aktorino. Ŝi nun loĝas en Unuiĝinta Reĝlando.
Ŝi estis Artisto por Paco de Unesko.
Ŝia patro estas entreprenisto de tatara deveno kaj li estis nomita unu el la plej riĉaj viroj en Rusio fare de la revuo Forbes. Ŝia patrino estas arĥitekto.
Ŝi estas tre konata en Germanio, Usono, Kanado, Aŭstralio kaj en la plej multaj ekssovetiaj respublikoj.
La ŝi edziniĝis kun la milionulo Jan Abramov.
Ŝi prezentis la finalon de Eŭrovido-Kantokonkurso 2009 okazanta en Moskvo kune kun Ivan Urgant.
Ŝi estis artisto por paco de Unesko.
Nacia plado
Nacia plado estas plado, manĝaĵo aŭ trinkaĵo kiu reprezentas la partikularajn gustosentojn de nacio, regiono aŭ komunumo. Plej ofte la nacia plado estas kuirita el ingredencoj facile prilaboritaj aŭ kultivitaj en la regiono, aŭ ĉiukaze el ingredencoj kun kiuj sentiĝas identigitaj la loĝantoj de tiuj nacioj. Oni konsideras ilin kiel kliŝo aŭ simbolo de difinita kulturo aŭ popolo.
Sociologio
La koncepto estas neformala kaj svaga, kaj en multaj kazoj la rilato inter teritorio kaj la konsumantoj estas ambigua. La tipaj pladoj varias el regiono al regiono, kaj la uzado de la esprimo "Nacia plado" ne nepre necese okazigas la ekziston de nacio aŭ lando en la leĝa senco, ekzemple pri katalunaj naciaj pladoj kiaj pantumako aŭ butifaro, aŭ paelo en Valencilando. Estas ekzemploj de naciaj pladoj kiuj trapasas la landlimojn de landoj, kiaj ekzemple la nacia plado de Aŭstrio, de la federala ŝtato de Bavario en Germanio kaj de Ĉeĥio estas tre similaj; krome la bigoso, la barĉo, kaj la pierogo estas tre popularaj en diversaj landoj de Orienta kaj Centra Eŭropo. Estas tre konataj la moruo kiel nacia plado de Portugalio (kun supozataj 365 diversaj receptoj kiuj permesas manĝi ĝin ĉiujare sen ripeti la saman kuiradon en unu jaro), la kuskuso en Maroko, la empanada en Argentino kaj Ĉilio, la cebiĉe en Peruo, la feijoada en Brazilo, la mole en Meksiko, la pabellón en Venezuelo, la sancocho en Domingo, la gazpaĉo en Hispanio, la hamburgoj en Usono aŭ la Suŝio kaj Saŝimo en Japanio. Preskaŭ ĉiuj el tiuj iĝis poste internaciaj danke al ties popularecoj kiel naciaj pladoj.
Ankaŭ la trinkaĵoj estas ekzemplo de atribuo al nacio kiel plado kiaj la tekilo de Meksiko, la biero en Germanio aŭ Ĉeĥio, la vino en Francio, Hispanio kaj Portugalio, la vodko en Pollando kaj Rusio ktp.
Nieppe
- jen france, origine nederlande respektive flandre Niepkerke - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas nieppois.
Al-Muti'
Al-Muti'  aŭ Abū ʾl-Qāsim al-Faḍl ibn al-Muqtadir (914 – septembro/oktobro 974), pli bone konata laŭ sia regna nomo al-Muṭīʿ li-llāh (المطيع لله, "obea al Dio"), estis la Abasida Kalifo en Bagdado de 946 ĝis 974.
Kiam la Bujidoj eniris en Bagdado en 945, al-Muti revenis el sia retiro kaj establis sin ĉe la nova kortego. Sed eĉ li mem post iĝi kalifo ne plu rajtis nomumi la veziron kion faris la Bujidaj emiroj kiuj estis dominanta Irakon. La kalifa posteno estis senigita je respekto kaj digneco. Ŝijaismo estis trudita sammaniere. La Kaliflando de Bagdado estis ankoraŭ rekonata spirite tra la islama mondo kie la ortodoksa (Sunaismo) kredo hegemoniis, escepte ĉe la Umajida Hispanio kaj la Idrisida Maroko. La Fatimidaj kalifoj, alflanke, postulis spiritan hegemonion ne nur en Egipto, sed ankaŭ en la predikejoj de Sirio. La Turkoj plurestis Sunaismaj kaj apoge al la povo de Bagdado.
QuickClot
QuickClot estas hemostaza kuracilo, tio estas materialo, kiu rapidigas la ĉeson de sangumado per pli rapida sangokoaguliĝo. Ĝin produktas la firmao Z-medica.
La medikamento estas poroza mineralo simila al sablo. En la vundo ĝi absorbas fluidaĵon, pli precipe la seron de la sango. Ĉar la sero entenas multajn kontraŭhemostazajn faktorojn, tiel la efiko estas 5-obla ol normale (la sangumado ĉesas post 2 minutoj anstataŭ 10). Alia avantaĝo estas, ke la kuracilo plenigas la vundon kaj tiel plenŝtopas ĝin. Dum la absorbo de la fluidaĵo, la sablo varmiĝas; ankaŭ tio helpas la rapidan saniĝon.
La kuracilo estis evoluigita por kaj unuafoje uzata fare de la usona armeo.
Carmen Cervera
Ŝi estis Miss Hispanio en 1961 kaj edzino de Lex Barker aktoro kiu famiĝis per roloj de Tarzan, Espartaco Santoni, ankaŭ aktoro, kaj Hans Heinrich von Thyssen-Bornemisza, riĉa aristokrato.
Toro
La vorto toro povas signifi la jenajn:
Viĉitravirjo
Viĉitravirjo (sanskrito: विचित्रवीर्य, ​​Vicitravīrya) estis la pli juna filo de la reĝino Satjavati kaj la reĝo Ŝantano en la hindua epopeo Mahabarato. Lia pli aĝa frato, Ĉitrangado, komence sukcesis en la trono de Hastinapuro, sed kiam li mortis seninfane, Viĉitravirjo lin sukcedis.
Viĉitravirjo estis ankoraŭ knabo kiam li estis kronita reĝo, sekve Biŝmo regis kiel lia regento. Kiam la juna reĝo atingis la taŭgan aĝon, Biŝmo serĉis taŭgan fianĉinon por li. Biŝmo portis al li la princinojn Amba, Ambika kaj Ambalika. Sed Amba jam donis sian koron al Ŝalvo, sekve Ambika kaj Ambalika geedziĝis al Viĉitravirjo. Tamen, iom post lia geedzeco, Viĉitravirjo mortis je tuberkulozo.
Esgueva
La Esgueva estas eta rivero kiu trairas la urbon Valadolido, Hispanio.
Dum la mezepoko ĝi iris laŭlonge la centro de la urbo, kaj la urbanoj uzis gin kiel kloakon. En la unuaj tagoj de la 20-a jarcento oni devojgis ĝin per la norda parto de la urbo, sed ankoraŭ oni povas vidi, en la mezo de la urbo, lukojn (restaĵojn) de ĝia ekzsisto.
Gyöngy Kovács Kiss
Kariero
Gyöngy Kiss Kovács akiris diplomon pri historio-filozofio en UBB de Kluĵo (1983). Ŝi instruis liceo en Oradea, poste ŝi estas redaktorino, vicĉefredaktorino de revuo Korunk.
Aprica
Aprica estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio kaj estas la provinca ĉefurbo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Corteno Golgi (BS), Teglio kaj Villa di Tirano.
Apostola administrantujo
Apostola administrantujo (Administratio apostolica) estas administra unuo en la Katolika Eklezio. Apostola Seĝo establas apostolan administrantujon kiam ekzistas grava kialo por ne establi ordinaran diocezon. Ĝia estro, apostola administranto (administrator apostolicus), povas esti episkopo aŭ sacerdoto, kiu regas en la nomo de la Papo. Apostolaj administrantujoj multrilate similas al ordinaraj diocezoj.
Listo de apostolaj administrantujoj
Laŭ la paĝaroj catholic-hierarchy.org kaj GCatholic.org en 2019 ekzistas 6 apostolaj administrantujoj de la ordinara roma rito, 1 apostola administrantujo de la neordinara (tradicia) roma rito kaj 2 apostolaj administrantujoj de la bizanca rito:
Zoltán Beck
Zoltán Beck [bek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beck Zoltán estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto, orkestrestro), altlerneja instruisto.
Zoltán Beck naskiĝis la en Devecser.
Biografio
Zoltán Beck frekventis gimnaziojn en Szentes kaj Ajka, poste li akiris 2 diplomojn en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi en 1994 kaj 1995, poste en Universitato de Pécs en 1998. Post siaj studoj li estis asistanto en Universitato de Pécs. En 2000 li fondis ŝlagrorkestron, tamen la instruado ne ĉesis, eĉ kelkfoje li estis gastinstruisto en Universitato de Vieno. Kelkfoje li havas taskojn en spektakloj kaj filmoj. En 2010 li akiris sciencan gradon PhD en Pécs. Li ricevis premion en 2012 pro sukcesa muzikteksto. Li havas edzinon, kiu naskis filinon.
Hélesmes
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Uriel Da Costa
Uriel Da Costa estis portugala filozofo, edukisto, teksta kritikisto kaj profesoro. Li studis filozofion kaj kanonika juro en la Universitato de Koimbro. Pro siaj ideoj neantaj la senmortecon de la animo, li estis forpuŝita de la amikoj kaj de la familio, li fine sin mortigis. Li havis grandan influon sur la filozofia konjekto de Spinoza, per sia diismo, kiu malakceptis ĉiujn formojn de dia revelacio.
Uriel: la historio de nekredanto
Citaĵo, kiun religiaj judoj en Israelo ĝuas kvazaŭ pluvo de varmaj argumentoj per laikaj judoj, estas tiu de la fondinto de la "Movado Hashomer Hatzair" kaj spirita estro de la kibucmovado, Yaakov Hazan (1899-1992): "Ni volis kreskigi generacion de apikorsim [ne-observemaj judoj], sed anstataŭe ni kreis generacion de "amei haaretz" [ignorantaj judoj]. "
Ĉi tiu citaĵo estas unu el kolekto da religia aroganteco, kiu inkluzivas "la parabolon de la malplenaj vagonoj" el la fama diskuto inter Ben-Gurion, Hazon Ish (1878-1953) kaj tiu Rezerva Generalmajoro Yaakov Amidror (n. 1948), "Laikaj judoj estas hebre-parolantaj nacianoj." Ili reflektas kaj la deziron malpliigi tiujn, kiuj kutime defendas la sekularan judismon, kaj diskutas tiujn lertajn erudiciajn kontraŭulojn, kiuj studas Gemarao en la Ŝabato dum ili fumas cigaredojn.
Ĉi tio estas bona deirpunkto, por ekzameni, tion kion historio instruas pri herezaj judoj, kaj ĉefe por klarigi, kiel la religia juda komunumo akceptis la unuajn herezulojn, kiuj alvenis sur sian sojlon en la komenco de la Moderna Erao.
Uriel da Costa naskiĝis ĉirkaŭ 1590 ĉe riĉa eminenta familio en Porto (la urbo kiu donis la nomon al Portugalio). Li ricevis la nomon Gabriel pro lia katolika patro kaj juda patrino, li sciis nenion pri sia juda deveno ĝis plenaĝeco, kaj vivis la tipan vivon de nobelaj junaj katolikaj viroj en Porto. Kun la aĝo de 20 jaroj, li okupis la respektatan postenon kiel kasisto de la preĝejo. Post la morto de sia patro, da Costa enprofundiĝis en teologiajn aferojn kaj komencis legi la Malnovan Testamenton. La Libro de la Libroj ne estis norma legilo por junulo de sia klaso - tiu libro renversis lian mondon kapon malsupren. Li ankaŭ malkovris tiutempe, ke lia patrino estas juda kaj decidis, ke li volas fariĝi judo. Sed la teruroj de la hispana inkvizicio en Portugalio malhelpis lin fari tion. Historiistoj taksas, ke elde 1618-1625, 143 loĝantoj ĉe Porto estis akuzitaj de la Inkvizicio pri praktikado de judismo kaj kondamnitaj esti bruligitaj ĉe la ŝtiparo.
En la aĝo de 22 jaroj, da Costa fuĝis el Portugalio al Amsterdamo, la tiama plej tolerema kaj libera urbo.
Tiu judismo ripozis sur strikta rabena Halaĥo, kiu devigis siajn dekmilojn da sekvantoj observi regulojn kaj kondutojn, kiujn da Costa serĉis plurfoje sed ne sukcesis trovi en la Bibliaj tekstoj. Li komprenis tion kiel judan version de la katolika religio, kiun li forlasis - ne la "biblian religion de la racio", kiu kaptis lian koron, tiam kiam li legis la Toraajn partojn sub la malklara lumo de la kandelo en sia subtegmento en Porto.
Kolera kaj maldolĉa, li sidiĝis por skribi severan akuzon al la rabena establo, sub la titolo "Obĵetoj Kontraŭ la Tradicio". Kiam oni petis denunci ĉi tiun dokumenton, li rifuzis. Responde, la juda komunumo ekskomunikis lin kaj bruligis la tekston. Ekskomunikita judo nenion povis fari en tiuj tagoj krom atendi morton pro malsato. Estis malpermesite dungi, gastigi aŭ oferti ekzilon, manĝaĵon aŭ ŝirmejon.
La sola maniero eskapi de ĉi tiu neeltenebla duobla ekzilo estis konvertiĝo al kristanismo. Da Costa decidis forlasi la plezuron. Konsiderante lian biografion, reveno al la religio de lia junaĝo estus pli ol teruriga.
Li vivis en soleco kaj mizero dum multaj longaj jaroj. Infanoj ĵetis ŝtonojn al li dum li iris laŭ la strato kaj plenkreskuloj fingromontris al li kvazaŭ li estus stranga monstro. Kiam li ne plu eltenis la humiligon, li decidis penti - nur laŭ vorte. Li komencis vivi sekretan vivon: kiel kredanto tage kaj herezulo vespere. Ironie, la plej multaj el la judoj de Amsterdamo estis posteuloj de Anusim, kiuj estis ekzilitaj el Hispanio kaj Portugalio.
Praktike, da Costa estis la malbela anaso inter iamaj anusimoj. En la aŭtobiografio, kiun li verkis malfrue en la vivo, "Exemplar Humanae Vitae", da Costa difinis sian penton kiel konscian decidon vivi "kiel simio inter simioj." Ĉi tio ne estis ĝuste priskribo de viro, kiu pentis per sia tuta koro.
Lia kapablo persvadi sin ankaŭ havis limon - da Costa simple ne tenis sian langon. Kun la tempopaso, liaj opinioj fariĝis ekstremaj kaj li adoptis naturalisman mondkoncepton, kiu asertis, ke Dio kaj la naturaj leĝoj estas unu kaj ke la homo inventis ĉiujn religiojn.
NGC 2261
NGC 2261 (alia indiko — LBN 920) estas emisia nebulozo kaj reflekta nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Uriel Da Costa
Uriel: la historio de nekredanto
Ĉi-foje la komunumestroj plenumis escepte kruelan humiligon. En ceremonio en la Granda Sinagogo de Amsterdamo, da Costa unue estis devigita konfesi siajn pekojn, poste elteni 39 vipobatojn, kaj fine kuŝi sur la sojlo kaj lasi la tutan homamason transpaŝi sian korpon. Same kiel la Eklezio torturis ilin kaj iliajn prapatrojn dum la Hispana kaj Portugala Inkvizicio, tiel ili torturis sian herezan fraton en Amsterdamo.
NGC 2261
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Uriel Da Costa
Uriel: la historio de nekredanto
Da Costa neniam resaniĝis post tiu humiliga ceremonio. Li prenis pistolon kelkajn monatojn poste kaj pafis sin en la kapon meze de la strato. Okjara knabo ludis kun siaj amikoj, tiutempe, en proksima korto.
La knabo, Baruĥ Spinozo, ne sciis, ke la mizera viro, kiu sinmortigis antaŭ pluraj stratoj el tie, estis paviminta sian vojon por fariĝi "la unua laika herezulo en la historio". Ili izolis kaj ekzilis Spinozon ankaŭ.
Trhové Sviny
Trhové Sviny estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto České Budějovice. En ĝi havis. Dekomence grava komerca centro de la plej suda parto de Suda Bohemio. Ĉefa elirpunkto por piedmigraj ekskursoj al Slepičí hory (Kokina montaro).
Erich Borchert
Erich BORCHERT (ruse: Эрих Вильгельмович Борхерт/Eriĥ Vilgelmoviĉ Borĥert; naskiĝinta la en Erfurto, mortinta la  en Karlag/internigejo apud Karagando) estis germana kaj soveta pentristo.
Vivo
Borchert pasigis la junulajn jarojn en Erfurto. Inter 1926 kaj 1929 li studis vandan pentradon ĉe Bauhaus en Dessau estante disĉiplo de Paul Klee, Vasilij Kandinskij kaj Lyonel Feininger. Li finstudis en 1930 diplomite kiel artista arkitekto. Jam en 1928 li estis iĝinta membro de komunisma ĉelo de Komunista Partio de Germanio inter bauhaus-anoj.
Post la studoj li estis unu el ĉirkaŭ 30 bauhaus-anoj vojaĝintaj en Sovetion por helpi la konstruon de la lando en la kadro de industriigaj projektoj gigantaj. Danke al perado de la bauhausa majstro Hinnerk Scheper li transloĝiĝis en 1930 al Moskvo deĵoronte en al evoluigsekcio pri farbado kaj arkitekturo en urba planado. En la planadburoo Projekto Maljarstroij oni okupigis lin en la farado de fasadoj kaj internaĵoj. Tiel Borchert rekte influis la loĝadan kaj laboradan ĉirkaŭaĵon de dekmiloj da homoj en la tuta lando. En 1933 li eĉ ĝuis pri ekskluziva ekspozicio en la Ŝtata muzeo de Nova okcidenta arto (la hodiaŭa Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin) en Moskvo.
Kontraŭe al Hannes Meyer aŭ Hinnerk Scheper, kiu forlasis post kelkaj jaroj sobriigite Sovetion, Borchert restis kaj edzinigis en 1931 la rusan artistinon Sofija Matvejeva. Naskiĝis en 1935 la kuna filino Erika. En 1938 li iĝis soveta civitano laŭ ordono de la prezidanto de la ekzekutiva komitato. Same kiel aliaj nehejmenirintaj kontraktlaboristoj Borchert baldaŭ pli malpli eksubpremitis. En la 25.12.1941 Borchert devis eksoldati en la konstrutaĉmento nr 871 de la Ruĝa Armeo por konstrui aluminifabrikon en Kamensk-Uralskij. Ne tute unu jaron poste, en la 18.11.1942 li arestitis pro laŭdira preparo de sabotado en al centralo de fosilia energio en la kvartalo Krasnogorski, samloke. Krome oni imputis al li intencitan dizertadon al Wehrmacht. En la 15.1.1944 li akuzitis - do 13 monatojn post arestado - pro membreco en kontraŭsovetia grupo kaj ŝtatperfido je 20 jaroj da mallibereco. En la 24.9.1944 li mortis en la punlaborejo Karlag havante nur 37 jarojn. Nur en 1962 iĝis lia rehabilitiĝo.
Honoroj
En Erfurto oni muntis en 2009 memortabulon ĉe sian dumjunulecan loĝejon en la strato Friedrich-Engels-Straße 67.
Stacio Kishi (Osaka)
Stacio Kishi (japane: 喜志駅 [Kiŝi-eki], angle: Kishi Station) estas fervoja stacio en Tondabajaŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagano.
Aksolotlo
La (meksika) aksolotlo (Ambystoma mexicanum) estas specio el klaso amfibioj (Amphibia), ordo vostaj amfibioj (Caudata), familio kverdentaj salamandroj (Ambystomatidae).La unuan aksolotlon alportis Alexander von Humboldt al Eŭropo en 1804 kiel ekzotaĵon por la Pariza Naturhistoria Muzeo.
Nomo
La vorto aksolotlo (en formo axolotl) venas el la nahuatla lingvo. Oni ligas la nomon al ŝolotlo, hundoforma dio de la morto kaj la renaskiĝo. Laŭ la azteka mitologio, la unuajn homojn la Dioj murdis kaj la rekreado de la homoj okazis el homa osto, alportita de Ŝolotlo. Ĝia originala signifo estas akva hundo (atl=akvo, xolotl=hundo).
Priskribo
En la naturo, vivantaj aksolotloj estas plej ofte grizaj kun nigraj makuloj, sed venditaj ili estas en multaj diversaj koloroj (albina, ora, nigra ktp.). La besto konservas siajn brankojn de la larva stadio kaj sian larvan formon eĉ en plenkreska seksmatura formo (neotenio). Tio signifas, ke ili ne bezonas metamorfozon por povi reproduktiĝi, eĉ en natura medio. Se aksolotlo loĝas en loko kie akvo aŭ oksigeno en akvo mankas, la brankoj poiome maldisvolviĝas, kaj la besto pli uzas siajn pulmon. La plenkreskaj bestoj povas longi ĝis 30 cm kaj vivi ĝis 25 jaroj.
Ili havas fortan, flanke platigitan voston. Sur la flankoj, la ripaj sulkoj estas karakterizaj. La kapo estas plata, larĝa, la buŝo situas sube. La korpomembroj estas mallongaj, sed fortaj. La maskloj havas konveksiĝantan kloakon, la femalo platan.
La ennaturaj aksolotloj nutras sin kiel ĉasantoj je krustacoj, aliaj akvaj senvertebruloj (ekz. insektaj larvoj), etaj fiŝoj kaj frajo, idoj de amfibioj aŭ la propra specio.
Natura medio
En natura medio, aksolotloj aktivas nokte kaj ŝatas oksigenriĉajn akvojn. La aksolotlo estas endanĝerigita specio. Oni kalkulis, ke retas inter 700 kaj 1200 individuoj en kanaloj de Xochimilco, Chalco-lago, sude de Meksikurbo. Antaŭ Eŭropa koloniado, ili abundis en lago de Meksikurbo. La kresko de la urbo malhelpis aksoltolojn: Ekde 1607, nova sistemo de kanaloj malgrandigis ilian vivlokojn, kaj la akvo iĝis pli kaj pli malpura. En la jaroj 1970 kaj 1980, homoj enkondukis predantajn fiŝojn, kiuj manĝis aksolotlojn dum ili antaŭe ne havis naturajn predantojn.
Akvaria bredado
Aksolotloj bezonas relative grandan akvarion (ekz. 100x40x40 por tri plenkreskaj bestoj), puran akvon. Oni devas uzi akvofiltrilon kaj ŝanĝi la tutan akvon ĉiun duonjaron. Oni devas parte ŝanĝi parton de la akvo kun manĝaĵaj restaĵoj, ekskrementoj. La besto toleras pH-valorojn de 6,5 ĝis 8,5. La ideala akvotemperaturo estas 17-18 °C.
Ĉar la bestoj ŝatas serĉfosi la grundon, tiel oni povas planti fortradikajn plantojn, kiuj ne bezonas multe da lumo. Oni devas elakvigi la bestojn prefere per mano, se necesas.
La plej konvena akvario estas abunda je akvoplantoj, enhavas min. 40-50 litrojn da akvo. Ĉar la aksolotlo evitas lumon, ne necesas lumigi la akvarion aŭ nur per malforta lumigilo. Gravas la akvofiltrado kaj estas proponata la monata parta akvoŝanĝo.
En kaptiteco, la bestoj vivas 12-20 jarojn.
Nutrado
Oni povas nutri ilin per tervermoj, tubifekso, etaj fisoj, helikoj, etaj krustacoj, larvoj sed eĉ per bovokoro kaj bovohepato, kokoviando ĉiujn 2-3-ajn tagojn. La aksolotloj reagas plej verŝajne nur je la moviĝantaj nutraĵoj, tiel oni devas atenti je la daŭra forigo de la restaĵo. Se la besto hazarde kaptas onian fingron, oni ne devas ektimi, sed devas atendi ĝis la besto malkovras "sian eraron", oni ne vundu la beston per la ungo.
Malsanoj
Oni devas doni ĉiam varian menuon por la dorlotbestoj, ĉar la nekonvena, olea, grasa nutro povas kaŭzi problemojn. Oni devas aparte lokigi la vundiĝintajn bestojn (je vosto, kruroj, branko) en malvarmegan akvon. La malalta temperaturo malrapidigas la disvastiĝon de la infektoj. Oni povas uzi ankaŭ 10-minutan tage 1-2-foje (2-3 kulero da kuireja salo po akvolitro), kio povas helpi okaze de bakteriaj kaj fungaj infektadoj. Oni devas ĉiam tre atenti je pureco de la akvo. Oni evitu la superfluan streson je la bestoj (tro forta akvofluo, tro varma akvo, retkaptado).
Reproduktado
La aksolotloj atingas la seksan maturecon en aĝo de 15 monatoj. Ili pariĝo okazas inter novembro kaj junio (en la naturo en februaro). La masklo ellasas karakterizajn feromonojn, poste demetas surgrunde la spermujon (spermatoforo), kiun la femalo ensuĉas per sia kloako. Kelkajn horojn poste, la femalo demetas sur la akvoplantojn 350-700 ovojn, el kiuj eloviĝas la larvoj en 10-12 tagoj. Sur la larvoj aperas la antaŭaj membroj en aĝo de 20-25 tagoj; en 30-36-taga aĝo la postaj membroj.
Regenerado
Aksolotloj havas la kapablon rekreskigi membrojn, organojn kaj eĉ parton de la cerbo kaj koro. La rekreskigitaj membroj estas plene identaj al la perdita parto kaj ili havas plenan funkcian kapablon. Tial ili estas bredataj por sciencaj esploroj pri embriologio.
Aksolotlo en la mezamerika kulturo
La aksolotlojn „fiŝkaptis” la mezamerikaj praloĝantoj kaj manĝis ĝin kiel delikataĵon. La aztekoj traktis ĝin kiel sanktan beston kaj estis ofertitaj kiel festa manĝaĵo.
Zsigmond Pollák
Zsigmond Pollák [ĵigmond polAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pollák Zsigmond estis hungara ilustristo, pentristo, grafikisto, ksilografisto. Lia familia nomvarianto estis Pollack. Zsigmond Pollák naskiĝis la  en Pozsony (Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Zsigmond Pollák devenis el juda familio. Li studis en Akademio de Belartoj de Vieno (1856-1860, 1864-1870). Jam ekde 1857 li estis ilustristo de Vasárnapi Ujság. Li faris ankaŭ grafikaĵojn al aliaj revuoj, eldonejoj. En 1864 li establis metiejon por krei ksilografiaĵojn.
András Kiss (poeto)
KISS András [kovaĉ kiŝ] plumnomoj: M. Kiss András, Végvári Kiss András, estas rumania hungara historiistino, redaktorino. Li naskiĝis en Tormac la 27-an de oktobro 1950.
Kariero
András Kiss akiris diplomon pri biologio En UBB. Li instruis en Cenad, de 1974 li estis kunlaboranto de Muzeo de Banat, de 1975 redaktoro de muzea eldonaĵo Tibiscus-Ştiinţele Naturii, de 1985 esploristo-biologo de laboratorio de Instituto de Publiksano.
Drumling
Drumling, hungare Drumoly [drumoj] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Stadtschlaining.
Situo
Drumling situas sur deklivoj. Oberwart troviĝas je 4 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj ferepoko. En 1514 la vilaĝo estis doganprena loko. En 1532 la turkoj, en 1622 Gabrielo Bethlen detruis ĝin. En 1856 luterana preĝdomo kaj lernejo ekfunkciis. En 1910 vivis en Drumoly 265 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Drumling aliĝis al Stadtschlaining.
István Pallos
István PALLOS [paloŝ] estis rumania hungara inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis en Sátoraljaújhely la 26-an de oktobro 1912 kaj mortis en Karlsruhe la 21-an de aprilo 2003). Li estis la edzo de artistino Jutta Pallos-Schönauer.
Biografio
István Pallos akiris diplomon en la teknikuniversitato de Karlsruhe (Germanio) (1934). Li laboris ĉe la Ŝtonoleindustria Entrepreno Astra-Română, Câmpina-Ploieşti-Bucureşti (1937-47), en Teknikuniversitato de Kluĵo (1947-60), en la Maŝinfabriko Tehnofrig de Kluĵo (1960-70). En 1986 li translokiĝis en FRGon.
Porúbka (distrikto Bardejov)
Porúbka (hungare Tapolyortovány [tapojortovAnj], germane Bornbach aŭ Haudorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Porúbka situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bardejov troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1427, tiam 20 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 10 servutulajn domojn. En 1715 10, post 5 jaroj 8 familioj pagis impostojn. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1828 241 vilaĝanoj loĝis en 30 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Porúbka, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tapolyortovány 221 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Porúbka 265 homoj, (262 slovakoj).
Tourves
(jen france, okcitane Torvas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Sayatón
Sayatón [saĝaTON] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas tri domaroj, nome Anguix, Salto de Bolarque (Akvobaraĵo) kaj Sayatón mem. En ties municipa teritorio troviĝas la kastelo de Anguix, ĉe la akvorezervejo de Bolarque, kie ekas la transiga kanalo Taĵo-Segura.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas sayatonero [saĝatoNEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 86 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,9 loĝ/km².
Historio
La vilaĝo fondiĝis fine de la 15-a jarcento aŭ komenco de la 16-a fare de la fratoj Calvete, kvankam iĝis villa kun rajto disponi el urbestroj, pendumilo kaj pilorio, ĉirkaŭ de 1535, dum la regado de Karlo la 1-a kiu vendis la villa al Doña Ana de la Cerda, avino de la princino de Éboli kaj senjorino de Pastrana.
Japana mitologio
La japana mitologio estas tre kompleksa sistemo de kredoj de Japanio. Nur la panteono de ŝintoismo konsistas el kolekto de pli ol 8 000 000 kami ("dioj" aŭ "spiritoj" en la japana). Malgraŭ la influo de la antikva ĉina civilizo, grava parto de la religio kaj mitologio japanaj restas unikaj. Ĝi enhavas ŝintoismajn kaj budhismajn tradiciojn samkiel agrikulturajn popolajn kredojn. Aliflanke, male al la greka mitologio, nordia kaj egipta, estas relative malfacile distingi kio estas vera "mito" por la japanoj.
La konvenciaj japanaj mitoj baziĝas sur la Koĝiki, en la Nihon Ŝoki kaj kelkaj komplementaj libroj. La Koĝiki kiu laŭvorte signifas "registro de antikvaj aferoj" estas la plej antikva libro agnoskata pri mitoj, legendoj kaj la historio de Japanio kaj Nihon Ŝoki estas la dua plej antikva. La Ŝintoŝu eksplikas la originon de la japanaj diaĵoj ekde budhispa perspektivo dum la Hocuma Cutae registras malsaman version pri la mitologio.
Rimarkinda rezulto de la japana mitologio temas pri ĝia klarigo pri la estigo de la japana imperia familio, kaj reprezentas ĝin kiel dian posteularon. La japana vorto por Imperiestro en Japanio, tennō (天皇), signifas "Ĉiela suverenulo".
Entoj
En japana mitologio, Namacu (鯰) aŭ onamacu (大鯰) estas giganta anariko kiu kaŭzas sismojn. Li vivas en la koto sub la insuloj de Japanio, kaj estas gardita fare de la dio Kaŝima kiu retenas la anarikon kun ŝtono. Kiam Kaŝima lasas sian gardiston fali, Namacu baraktas, kaŭzante perfortajn sismojn. Forigi anariko supozeble povus, frakasante sian kapon sanktan ŝtonon de la sanktejo.
Sayatón
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Turismo.
Japana mitologio
Entoj
Riuĝin, Ryūjin aŭ Ryōjin (龍神 "dia drako"?) kiu en kelkaj tradicioj estas ekvivalenta al Ōwatatsumi, estis la gardisto-dio de la maro en la japana mitologio. Ĉi tiu japana drako simboligis la potencon de la oceano, havis grandan buŝon kaj estis kapabla aliformiĝi al homa formo.
Takemikazuĉi (建御雷/武甕槌?) (建御雷/武甕槌) estas diaĵo en la japana mitologio, konsiderita kiel la dio de la tondro kaj la glavo. Li ankaŭ konkurencis je tio kion oni konsideras kiel la unuan sumoan luktadan matĉon historie registritan.
Milito en Montara Karabaĥo (1988-1994)
La Milito en Montara Karabaĥo estas la armita konflikto kiu okazis inter februaro 1988 kaj majo 1994, en la malgranda enklavo Montara Karabaĥo en la sudorienta regiono de Kaŭkazio, malnova provinco de Sovetunio loĝata de armenoj kaj tute ĉirkaŭata de Azerbajĝano. Laŭlonge de la konflikto, Armenio kaj Azerbajĝano envolviĝis en iompostioma nedeklarita milito en la montara regiono de Karabaĥo, kun la celo subpremi la secesiistojn kaj iredentismajn movadojn de la antikva memstara oblasto. La Parlamento de Montara Karabaĥo voĉdonis favore al la aneksiĝo kun Armenio, kiu estis ratifita per plebiscito kun ega plimulto de la loĝantaro kiu deziris la sendependecon. La agoj por aliĝi al Armenio, kiuj naskiĝis en la 1980-aj jaroj, komence disvolviĝis pace, kvankam la aŭtonomisma premo antaŭ la falo de Sovetunio ĝis fine de la jardeko, ankaŭ pliigis la perforton en la regiono inter ambaŭ etnaj grupoj, kio finiĝis per etna purigo el ambaŭ flankoj.
Ĉi tiu konflikto transformiĝis en la plej grava el tiuj kiuj okazis post la disiĝo de Sovetio en decembro 1991. La interetnaj bataloj ekiĝis iom post kiam la parlamento de la oblasto voĉdonis favore de la unio al Armenio la 20-an de februaro 1988. Ĉi tiu secesiisma deklaro disde Azerbajĝano estis konsiderita kiel la rezulto de "longdaŭra rankoro en la armena komunumo de Montara Karabaĥo kontraŭ la gravaj limigoj de ilia kulturo kaj religia libereco fare de la centra soveta kaj azera registaroj" sed pli grava, temis pri longtempa disputata teritoria konflikto. . Kune kun la secesiismaj movadoj de la baltiaj respublikoj (Estonio, Latvio kaj Litovio, la konflikto signifis unu el la plej gravaj elementoj kiuj rolludis en la disiĝo de Sovetio. La sendependec-proklamo de Azerbajĝano, sekvata de la eventoj konataj kiel "Nigra Januaro", signifis la kooptadon de la povoj ekzercitaj de la centra registaro mane de la administrado en Bakuo. Unu el la unuaj aranĝoj por la naskiĝanta respubliko estis la forigado de la aŭtonomeco de la memstara oblasto Montara Karabaĥo, kio okazigis amasan voĉdonon flanke de la armena plimulto en la deklarado por krei la Respublikon Karabaĥo.
La pliigo de la perforto akriĝis laŭlonge de la vintro 1992. Malgraŭ la intencoj de internacia perado gviditaj de la OSKE, kiuj fiaskis en la intenco solvi la konflikton kaj povi kune labori en interkonsenta solvo. En la printempo 1993, armenaj fortoj kaptis regionojn ekster la enklavo, kun la intenco enmiksigi aliajn landojn de la regiono. En 1994 la armenoj de Montara Karabaĥo ne nur kontrolis la propran teritorion de la respubliko, sed ankaŭ ĉ. 9% de la azera teritorio (14% inkluzive de la armena enklavo). Interkonsentita batalhalto en 1994 sub aŭspicio de Rusio, finigis la armitan parton de la milito, dume organismo nomata Minska Grupo de la OSKE estis establita por povi realigi la respektivajn pacnegocadojn.
Antaŭaj okazintaĵoj
La suvereneco sur la teritorio de Montara Karabaĥo, estis subjekto je longa disputo inter Armenio kaj Azerbajĝano, kiu ĝis nun ekzistas. La regiono, konata kiel Arcaĥ de la armenoj, estis la deka provinco de la Reĝlando Armenio plurajn jarcentojn antaŭ la loĝado de la azeroj en tiu proksima regiono. Krom tio ĝi estis okupata de diversaj imperioj kaj nacioj. La problemoj rilate la suverenecon, tamen, estas relative novaj. Iom post la kapitulaco de la Otomana Imperio dum la Unua Mondmilito, okazis la Rusa Revolucio de 1917, pere de kiu la bolŝevikoj atingis la povon de la kolapsita Rusa Imperio en 1917. Tri nacioj de Kaŭkazio, Kartvelio, Armenio kaj Azerbajĝano proklamis sian sendependecon disde la Imperio kaj ili tri organiziĝis en la Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko, kiu havis mallongan ekzistadon (el la 10-a de februaro al 28-a de majo 1918). .
Armena-azera milito (1918-1920)
Post la disiĝo de la Federacio, gravaj teritoriaj kaj etnaj disputoj inter armenoj kaj azeroj okazigis malferman militon inter la ĵus fonditaj demokratiaj respublikoj Armenio kaj Azerbajĝano. La milito koncentriĝis en la distriktoj Qazaj, Sjuniko, Naĥiĉevano kaj Karabaĥo mem. La disputo enfokusiĝis en la kreado de landlimo por ambaŭ landoj en tiuj menciitaj provincoj. La armenoj de Karabaĥo intencis proklami sendependan respublikon, sed ili malsukcesis pro la maleblo kontaktiĝi kun Armenio. Post la otomana malvenko en la Unua Mondmilito, britaj trupoj okupis la regionon de Transkaŭkazio en 1919, metante la regionojn de Karabaĥo kaj Zangezuro sub mandato de Ĥosrov Bejo Sultanov, dume la definitiva decido pri la estontenco de la regiono estis prenita en la Konferenco de Parizo 1919.
Soveta okupado
Armenaj kaj azeraj historiistoj longtempe esploris kaj kreis plurajn teoriojn pri la kialoj de tiu decido, kaj unu el la konkludoj estas la aplikado de la regulo "dividu kaj vi regos". Tio videblas, ekzemple, en la stranga lokigo de la enklavo Naĥiĉevano, kiu estas ĉirkaŭata de Armenio sed apartenata al Azerbajĝano. Alia ebla motivo por tiu decido estas intenco realigi politikan bonvolan geston flanke de la sovetoj al la Turkio de Mustafa Kemal Atatürk. Armenio, siaflanke, ĉiam neis la leĝan agnoskadon de la decido kaj laŭlonge de la jaroj protestis ene de la soveta sistemo por rericevi la regionon.
Dum la soveta epoko, la armenoj de Montara Karabaĥo estis la objekto je diskriminaciado flanke de Azerbajĝano. La azeraj aŭtoritatoj limigis la ligojn inter la enklavo kaj Armenio, kun la celo kulture « senarmenigi » la regionon kaj ekloĝigi azerojn, translokigante la armenojn ekster la oblasto kaj ne aŭskultante iliajn ekonomiajn bezonojn. La censo de 1979 montris ke la loĝantaro de la enklavo kalkuliĝas je 162.200 personoj, el ili 123.100 armenoj (75,9 %) kaj 37.300 azeroj (22,9 %), pro kio la armenoj komparas la nombron de 1923 (94 % armenoj). Armenaj vilaĝoj ankaŭ estis senloĝigitaj (85 en 1980), kio ne estis la kazo de iu ajn azera vilaĝo.