cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stefan George
Influo sur aliaj
Organo, en kiu George kaj siaj adeptoj prezentis kaj propagandis la novan artkoncepton, estis la neregule aperantaj Blätter für die Kunst - Folioj por la arto, kies 12 numeroj eldonitis de 1892 ĝis 1919.
Naturo, arto, amikeco, jen la ĉefaj temoj de la lirika verkaro de George, ege influata de Stéphane Mallarmé kaj ekkonebla per ega individuiga pretendo montriĝanta en longe serĉitaj lingvaj kaj formaj rimedoj (ekzemple per estetike multpostula tipografio aŭ per konsekvenca uzo de minuskloj.
Verkaro
La frua verko entenas poemciklojn kiel Hymnen (1890), Pilgerfahrten (1891), Algabal (1892) kaj Die Bücher der Hirten- und Preisgedichte, der Sagen und Sänge und der hängenden Gärten (1895), en kiuj la verkisto priskribas la orientan mondon, la antikvan epokon kaj la mezepokan kiel la gravajn kleriglokojn kaj kultivas estetikan malmoralismon. Krome menciindas la triparta ciklo Das Jahr der Seele (1897 kaj 1899), kiun karakterizas forta tendenco je plia individua interniĝo.
Post 1900 George forlasis la estetikismon kaj malfermis per siaj verkoj novan mondon, en kiu la poeto servu kiel profeto por grupo da obeemaj adeptoj. Tiun turniĝpunkton markas la poemciklo Der Teppiĉchdes Lebens und die Lieder von Traum und Tod (1900), kies engaĝiĝegemo similas al kaŝitaj faŝismaj ideoj. La poemoj de Der siebente Ring (1907) kaj Der Stern des Bundes (1914) abundas je antaŭvidantaj kaj apokalipsaj-revelaciaj elementoj kun reciproka fandiĝo de agnoskado kaj kritikado de la estanteco.
Inspiroj kaj interpretado
Ne nur la verkoj de Friedrich Hölderlin sed ankaŭ la kulturfilozofiaĵoj de Friedrich Nietzsche inspiris la verkiston skribi la lastan poemvolumon Das neue Reich (1928). Tie la verkisto montras sian vizion de nova Germanujo, farota laŭ klasikaj-aristokratiaj idealoj. Tial la nazioj konsideris George kunulo, kies verkojn ili volis uzi por siaj celoj. Sed la verkisto rezistis al tia adaptigaĉo per fuĝo en Svislando en la 1933-a jaro.
Eldonado kaj tradukista agado
La verkoj, iam private presitaj kaj venditaj, aperis inter 1927-1934 kiel 18-volumaj kompleta eldono.
Gravis George ankaŭ kiel tradukinto de poemoj de Dante, Swinburne, Verlaine, Mallarmé, Rimbaŭd kaj Baŭdelaire. Al liaj admirintoj nombriĝas ĉefe krom Rainer Maria Rilke (kiu renkontis lin en 1897) ankaŭ Georg Simmel kaj Wilhelm Dilthey.
Honorigoj
Interalie, la universitato de Duseldorfo en Germanio honore al li fondis literaturan premion, kiu aparte penas tutmondigi la sciojn pri poetoj kaj pri ilia literaturo. Ekzemple en 2006 tiun preminon ricevis la ĝibutia verkisto Abdourahman A. Waberi.
Steindachnera trionikso
La steindachnera trionikso (Palea steindachneri) el la ordo de testuduloj kaj familio de trioniksedoj troviĝas en Gŭangdong, Gŭangŝji, Junnan kaj Gujĝoŭ de Ĉinio. Ĝi kun longeco de 40-50 cm havas longan rostron kun naztruoj sur ties pinto, malgrandajn okulojn kun rondaj pupiloj kaj po unu grandan verukon ambaŭflanke de sia kolobazo. Ĝia korpo estas kovrita de mola haŭto sen kornecaj platoj. En la antaŭa rando de ĝia dorshaŭto estas vico da dikaj verukoj. Ĝia dorso estas olivverda aŭ brungriza kun nigraj makuloj kaj ventro helflava. Ĝi povas enŝovi siajn kapon kaj longan kolon en la karapacon. Ĝi posedas platajn membrojn, kiuj havas po kvin fingrojn kun tri ungoj. Membrano bone kreskanta interligas la fingrojn. La virbesto havas pli platan korpon kaj pli longan voston, kies fina parto vidiĝas el la karapaco, kaj estas tute male por la ina. La besto vivas en riveroj, lagoj, basenoj kaj pli grandaj monttorentoj de la suda parto de Ĉinio. Ĝi povas rapide eniĝi en ŝlimon ĉe akvofundo. Tage ĝi ŝatas sin sunumi surakve kaj nokte aktivadas surborde. Ĝi rapide naĝas kaj nutras sin per fiŝoj, salikokoj, kobitidoj, helikoj `kaj lumbrikoj, kaj ankaŭ akvaj herboj. Jen la lokanoj priskribas ĝian vivkutimon tiel: "Ĝi surbordiĝas dum printempa akvoŝveliĝo, kuŝas en la ombro de arbo dum varmega somero, sin kaŝas en ŝtonkaverno dum malvarmeta aŭtuno kaj ehiras en profundan lagon dum frosta vintro." Ĝi demetas ovojn inter majo kaj aŭgusto. Tiam ĝi kutime surteriĝas en nokto kaj fosas kavon ĉ. 10 cm. profundan per la malantaŭaj membroj en ŝirmita kaj sunplena loko sur plaĝo. Ĝi ĉiufoje ellasas kelke aŭ dekojn da ovoj laktblankaj kaj preskaŭ rondaj kun diametro de 2-3 cm., larĝeco de 2 cin. kaj pezeco de 10 gramoj. Post natura kovado de ĉ. du monatoj la idoj eloviĝas kaj rampas en akvon. Vintre de novembro ĝis la venonta marto la besto restas en aroj surfunde sen manĝi kaj moviĝi ĝis la alveno de varmeta printempo.
Heinersreuth
Heinersreuth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bayreuth kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lajos Dobroszláv
DOBROSZLÁV Lajos [dobroslavl] estis hungara pentristo. Li naskiĝis la 10-an de majo 1902 en Vinga kaj mortis la 8-an de aŭgusto 1986 en Tata.
Kvartalo Bunkjo
Kvartalo Bunkjo aŭ Bunkjo-ku (文京区 [bunkjō]) estas unu el la 23 specialaj kvartaloj en metropolo de Tokio. Ĝi estas areo por rezidejoj kaj edukejoj. Scienculoj kaj politikistoj loĝas tie.
Velká Lhota (apartigilo)
Nomon Velká Lhota havas pluraj sidejoj:
Lajos Dobroszláv
Kariero
Lajos Dobroszláv studis inter 1922-1926 en la Arta Artlernejo de Budapeŝto. Li instruis desegnon ekde 1926 en Tatabánya, ekde 1942 en Tata li laboris kiel desegnibstruisto, de 1951 ĝis 1954 artdirektoro de la loka muzeo.
Brimeux
Brimeux estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Brimeusois.
Pola landvojo n-ro 29
La pola landvojo n-ro 29 (DK29) estas landvojo en okcidenta parto de Lublina Provinco je longeco ĉ.58 km. Ĝi gvidas el landlima trairejo kun Germanio en Słubice al Połupin apud Krosno Odrzańskie. Ĝi estas plilongigo de.
Kvartalo Edogaŭa
Kvartalo Edogaŭa aŭ Edogaŭa-ku (江戸川区 [edogaŭa-ku]) estas speciala kvartalo de Tokio.
Stacio Idagawa
Stacio Idagawa (japane: 井田川駅 [Idagaŭa-eki], angle: Idagawa Station) estas fervoja stacio en Kamejama, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Kansai (ĉefa).
Delovoj centr (stacio de Moskva metroo)
Delovoj centr (Деловой центр, "Afera centro") estas stacio sur Metrolinio Kalininsko-Solncevskaja de la Metroo de Moskvo. Ĝi estis malfermita la. Ĝi estis fermita la. Ĝi estis denove malfermita la.
Akva varano
La akva varano (Varanus salvator) el la ordo de skvamuloj kaj familio de varanedoj troviĝas en Junnan, Gŭangŝji kaj Gŭangdong de Ĉinio, kaj ankaŭ en la Hindoĉina Duoninsulo, Bangladeŝo, Srilanko, la Filipinoj kaj Sumatro, Javo, Kalimantan kaj Sulaveso de Indonezio.
Tiu orientalisa specio havas grandan korpon, dikajn membrojn, longajn kapon kaj rostron, maldikan langon kun forko en la antaŭa parto, voston longan kaj ne facile rompiĝeman. Ĝi longas ĉ. 3 metrojn.
La akva varano estas la dua granda el la lacertoj en la mondo. Ĝi vivas ĉe riveroj kaj ties bordoj en montaroj, humidaj arbaroj aŭ riverbuŝoj kaj lagetoj. Ĝi kapablas naĝi kaj arbogrimpi. Ĝi nutras sin per fiŝoj, salikokoj, birdetoj kaj iliaj ovoj, kaj ankaŭ aliaj reptilioj, musoj kaj insektoj. Foje ĝi eĉ rampas en vilaĝon por ŝteli nutraĵon.
Ĝi surtere moviĝas tre facile, sed ne rapide. Ĝia longa vosto estas flanke platforma. Kiam ĝi estas atakata, ĝi frapas la atakanton per la vosto kaj samtempe gratas per la ungoj kaj mordas per la buŝo. La varano estas tre forta. Ĝi povas facile faligi plenkreskan viron per unu vostfrapo.
Iu ĉeĥo faris eksperimenton: li alligis varanon korpe longan 80 cm. al ĉareto, en kiu oni metis infanon kun pezeco de 16 kilogramoj, la varano fortiris la ĉareton senpene. Poste, kiam alia homo kun pezeco de 60 kilogramoj eksidis sur la ĉareton, ĝi ankaŭ povis movi ĝin kun peno. La varano preferas kuŝi en varmeta akvo, foje kelkajn horojn semove. Kolerita aŭ ekscitita, ĝi eligas sonojn "ĉi, ĉi, ĉi", sed ĝi neniam la unua atakas. La varano estas facile dresebla.
Taksonomio
La subspecio V. s. cumingi, V. s. marmoratus kaj V. s. nuchalis estas klasifikitaj kiel sendependaj specioj.
Juan Antonio Lavalleja
Juan Antonio Lavalleja y de la Torre [labaJEĥa] (Minas, Vicreĝlando de Rivero Plata, 24-a de junio de 1784 – Montevideo, Urugvajo, 22-a de oktobro de 1853) estis militisto kaj politikisto el Urugvajo. Li estis estro de la Tridek Tri Orientanoj kaj Prezidento de Urugvajo en la Triviraro de 1853.
Li estis la filo de hispanaj terposedantoj.
Pro la leviĝo de sia lando responde al la Revolucio de Majo okazinta la 25-a de majo de 1810 en Bonaero Lavalleja entuziasmiĝis kaj kiel soldado luktis en la Batalo de Las Piedras en 1811, post kio li iĝis kapitano en 1814. Akompane Artigas kaj dekomence sub estreco de Fructuoso Rivera en la lukto kontraŭ la unueciguloj, li batalis kontraŭ Manuel Dorrego en la kamparo de Guayabos, la 10a de januaro de 1815, kaj li venkis.
La Tridek Tri Orientanoj
Lavalleja estis la elektita por estro de la danĝera entrepreno, rekomendita pro sia sentima kuraĝo. La agado okazis la 19an de aprilo de 1825, kiam elŝipiĝis borde de la Rivero Urugvajo, ĉe la strando de Agraciada, kun kelkaj armiloj kaj nedifinita grupo de orientanoj kaj anoj de aliaj argentinaj provincoj, kiu la tradicio nomigos kiel Tridek Tri Orientanoj, ĉefe oficiroj.
La 24an ili sukcesis eniri en Santo Domingo de Soriano kaj poste sekvis serĉe de la kolonelo Rivera, kiun ili trafis ĉe Monzón la 29an. Post interkonsento, Rivera aliĝis al la patriotoj kun siaj soldatoj. Estis polemiko ĉu Rivera estis surprizita kaj arestita de Lavalleja en Monzón, kiel tiu leteris al sia edzino el San José la 2an de majo, aŭ Rivera akceptis la sintenon de la invadantoj, aŭ ĉio estis konsekvenco de antaŭplano, kiel ŝajnas natura, sed ĉiukaze Rivera bezonis ŝajnigi.
Poste la grupo kaptis la vilaĝojn San José kaj Canelones, kaj la 14a de junio estis starigita en Florida Provizora Registaro sub la prezidenteco de Manuel Calleros kaj tie, la 25an de aŭgusto de 1825, la Reprezentantoj proklamis la sendependecon de la provinco kaj tuje oni deklaris ties unuigon al la aliaj de Rivero Plata. Rivera venkis super siaj kontraŭuloj en Rincón de Haedo la 24a de septembro kaj la 12an de oktobro Lavalleja venkis en Sarandí Grande.
Posta agado
La registaro de Bonaero akceptis la Orientan Provincon kune al la aliaj, kio okazigis militon kontraŭ la Brazila Imperio kio ekis en januaro de 1826 (Brazil-Argentina Milito). Tamen ĉe la argentina flanko estis malkonsentoj inter la diversaj estroj. Lavalleja estis en la venka Batalo de Ituzaingó la 20an de februaro 1827. La pactraktato de 1828 elpostenigis Lavalleja el diktatura posteno.
En aŭgusto de 1830 per balotado Rivera atingis pliajn voĉdonojn kaj oktobre samjare estis proklamita Prezidento. Lavalleja ribeliĝis kontraŭ la prezidenteco de Rivera, kaj enarmiĝis en julio de 1832, estis venkita kaj devigita rifuĝiĝi en Brazilo. En 1834 insurekciis denove, invadis la Orientan Respublikon helpe de Juan Manuel de Rosas. Ankaŭ tiam li estis venkita.
En la prezidenteco de Manuel Oribe, 1835-36, estante elmigrita en la Argentina Konfederacio, Rosas apogis lin kontraŭ Oribe. Tamen kiam la generalo Rivera ribeliĝis kontraŭ la registaro, meze de 1836, li proponis sin al Oribe, elŝipiĝis en Colonia la 1an de aŭgusto 1836 kun cento da soldatoj. Li estis realigita en la nacia armeo, kaj kunvenkis kun la generalo Ignacio Oribe en la Batalo de Carpintería, la 19an de septembro de 1836, sed ankaŭ estis venkita ĉe Palmar, la 15an de junio de 1838.
Post la rezigno de Oribe oktobre de 1838, Lavalleja pasis al Bonaero por meti sin al servo rekta de Rosas, akompanis la generalon Pascual Echagüe, en la invado de 1839 kaj la 29an de decembro suferis malvenkon en la batalo de Cagancha. Revenis kaj 1840 estis venkitaj en Don Cristóbal. Li ne partoprenis en la longa periodo de la Granda Milito kaj laŭ Antonio F. Díaz suferis veran malriĉon.
Tibor Molnár
Tibor Molnár, hungare Molnár Tibor estis hungara aktoro.
Tibor Molnár naskiĝis la 1921 en Zagyvapálfalva (nun apartenanta al Salgótarján) - mortis la  1982 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Molnár frekventis ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1945-1949, poste li aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1950-1956 li estis ano en Teatro Petőfi, poste li forlasis la landon kaj vivis en Vieno, Munkeno, Genova kaj Londono. Hejmenveninta li apartenis al Nacia Teatro (Miskolc), poste al Vígszínház. En 1962 li verkis membiografion. Li ricevis premion en 1955, en la sekva jaro premion Kossuth.
Lehel Domokos
DOMOKOS Lehel [domokoŝ] estas rumanuja hungara skulptisto naskita la 11-an de novembro 1945 en Negreşti-Oaş. Ekde 1982 en (Irvine, Kalifornio) li estas restarigisto.
Biografio
Inter 1963-69 Domokos studis en Bukareŝto.
Veterná Poruba
Veterná Poruba (hungare Szélporuba [sElporuba]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Veterná Poruba situas laŭ traira flankovojo. Liptovský Mikuláš troviĝas je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1353. Post 1902 la oficiala hungara loknomo iĝis Szelesortovány pro la hungariga politiko, kie en 1910 laŭ la popolnombrado vivis 354 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veterná Poruba 344 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Tiszakerecseny
Situo
Tiszakerecseny situas sur ebenaĵo, inter dekstra bordo de Tiso (sen trapasejo) kaj Ukrainio, laŭ traira flankovojo. Lónya troviĝas 6, Záhony 19, Vásárosnamény 21 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1324 en formo Kerechun. La kampoj apartenis al diversaj bienuloj, inter ili familioj Kerecsényi kaj Lónyai. En 1865 digo konstruiĝis laŭ la rivero, tial la vilaĝo ŝanĝis lokon. En 1920 la vilaĝo trovis sin apud nova limo de nova ŝtato Ĉeĥoslovakio.
Vilaĝservoj estas kuracejo, poŝto.
Ernő Versánszky
Kariero
Ernő Versánszky laboris en sia naskiĝurbo, poste en Târnăveni. En 1991 li establis la Antokvaĵvendejon Ernest en Kluĵo.
Parkkaverno (Weimar)
La Parkkaverno (germane: Parkhöhle) estas subtera galeriaro en Vajmaro. La enirejo estas apud la Liszt-domo.
Priskribo
La Parkkaverno troviĝas en malalteco de 12 metroj kaj ŝuldas sian ekziston al la deziro de la grandduko Carl August havi propran bierfarejon en Weimar. La 500 metrojn longa ĉefa galerio estiĝis inter 1794-96. Iam ĝia komenco estis en nuntempe ne plu alirebla enroka kelo transflanke de Belvederer-aleo. Ĝia fino estas ĉe Nadelöhr ĉe la Ilm-rivero. Tie ĉi elfluas ankaŭ la akvo el subtere malfermita fonto. Ĝi fluas tra por la bierfarejo farita Brauchwasser-kanaleto nome Rösche. Fakte la konstruo de bierfabriko neniam estis realigita, sed tamen iĝis inter 1791-1815 late disbranĉiĝinta galeriosistemo pro ekspluato de sablo kaj ŝtongruzo. La poste replenŝutita branĉaro nur inter 1992-99 parte remalfermitis kaj muzee aranĝitis.
Kolekto
La tuto permesas al la vizitantoj ravigan gvidon tra 200.000 jaroj da tera kaj homara historioj. Gravas la enrigardaj geologiaj dum subtera ekskurso. Tre impone estas la parto ĉe la iama bombrifuĝejo. En la surloka muzeo informatas i.a. pri la travertino vajmara, kies eksploro komenciĝis per la studoj de Goeto kaj lia filo August, kaj oni lernas multon pri la historio de galerifarado ĝenerale. Videblas ankaŭ fosilioj. La kaverno de tempo al tempo ankaŭ uzatas kiel ejo por diversaj aranĝoj, ne nur rilate al mineralogio.
Baziliko Sankta Johano de Laterano
La baziliko Sankta Johano de Laterano (Basilica di San Giovanni in Laterano) estas la katedralo de la diocezo de Romo, kaj la oficiala eklezia sidejo de la episkopo de Romo, kiu fakte estas la papo. Ĝi estas oficiale nomita Archibasilica Sanctissimi Salvatoris et Sancti Iohannes Baptista et Evangelista in Laterano ("Arkibaziliko de la Plej Sankta Savanto, Sankta Johano Baptisto kaj Sankta Johano la Evangeliisto en Laterano"). Ĝi estas la plej grava el la kvar bazilikoj de Romo. Ĝi estas ankaŭ la plej antikva: en la jaro 324 la Baziliko Sankta Johano de Laterano estis solene konsekrita al Jesuo Kristo fare de papo Silvestro la 1-a.
Skribaĵo ĉe la fasado, Christo Salvatore, dediĉas la bazilikon al la "Plej Sankta Savanto", ĉar la katedraloj de ĉiuj patriarkoj estas dediĉitaj al Kristo mem. Kiel la katedralo de la episkopo de Romo, ĝi entenas la papan tronon (Cathedra Romana) kaj estas la plej altranga preĝejo de la tuta romkatolika preĝejaro. Ĝi eĉ superas la bazilikon Sanktan Petron.
Originoj
La baziliko estis konstruita en 4a jarcento en la areo tiam konata kiel  Horti Laterani , antikva terposedaĵo de la familio Laterani, poste estis konfiskita kaj fariĝis parto de la imperiaj posedaĵoj en la tempo de Nerono. En 161 Marko Aŭrelio li konstruis palacon en la regiono. Fine de 2a jarcento Septimo Severo li konstruis fortikaĵon sur parto de la tero (la Castra Nova equitum singularium); poste la Horti revenis al la posedaĵo de la familio Laterani.
La lando kaj la palaco, kiuj tie staris, venis al imperiestro Konstantino kiam li edziĝis en 307 kun sia dua edzino, Fausta, filino de la eks-imperiestro Maksimiano kaj fratino de uzurpanto Maksencio. La restadejo do estis konata, tiutempe, kun la nomo  Domus Faustae  kaj Konstantino havis ĝin kiel personajn posedaĵojn kiam Maksencio venkis ĉe la Batalo de Ponte Milvio, en la 312a jaro.
La ĝentila kristana tradicio spuras la venkon al antaŭsenta vizio, kiu en la moto in hoc signo vinces instigintus la imperiestron pentri la kristanan simbolon de la kruco sur la ŝildoj de iliaj soldatoj. Venka, Konstantino donintus, kiel signon de dankemo al Kristo, la praan landon kaj la restadejon de la Lateranoj al la Episkopo de Romo, en necerta dato, sed asociita kun la papado de Miltiades (310 - 314). La primitiva baziliko estis do konstruita sur la loko de la antikva castra, konsekrita de Miltiades al la Elaĉetanto, post la edikto de Milano de la jaro 313 kiu leĝigis la Kristanismo. En la domus, kiu fariĝis la papa sidejo, la konsilio okazis en tiu sama jaro kun kiu herezo donatismo estis deklarita.
La oficiala dediĉo de la baziliko al la Sankta Savanto estis farita de papo Silvestro la 1-a] en [[324, kiu deklaris la preĝejon kaj anekson Palaco de Laterano Domus Dei ("domo de Dio").
Frua kristana periodo: la unua baziliko
Fama kaj populara Ora Legendo rakontita en la Tricento de Jacopo de Varagine rakontas la historion de la fondo de la baziliko alimaniere, nomante la konstantinianan donacon laŭ Papo Silvestro la 1a.
Ŝajnas, ke Konstantino estis frapita de lepro, en 313, sed rifuzis oferi la infanojn, kies sango, laŭ kuracistoj, resanigus lin. Konstantino do sonĝus pri du fremduloj nomataj Petro kaj Paŭlo, kiuj instigis lin sendi serĉi ermiton nomatan Silvestro, kiu kun siaj kunuloj evitis kontraŭkristanajn persekutojn, en kaverno sur monto Soratte, kiu estus povinta resanigi lin.
Konstantino, kiu konfuzis la du sanktulojn kun dioj, alvokis Silvestron, kiu, alveninte, montris al li du portretojn de apostoloj Petro kaj Paŭlo, en kiuj la imperiestro rekonis siajn revajn "diojn". Tiam Silvestro ordonis al la imperiestro liberigi la malliberigitajn kristanojn kaj fasti dum unu semajno, poste li mergis lin en la baptujon kaj la imperiestro eliris resanigita.
Pri la originala aspekto de la baziliko, post la edikto de Milano, estas konataj la priskriboj de la fontoj kaj informoj rilataj al postaj rekonstruoj, kiuj dum certa periodo daŭre baziĝis sur la originala strukturo.
La origina baziliko estis konata, pro sia grandiozeco kaj pro sia graveco, kun la nomo de "Baziliko Aurea" kaj estis la temo de kontinuaj kaj gravaj donacoj de imperiestroj, papoj kaj aliaj bonfarantoj, atestitaj en la Liber Pontificalis.
La konstruaĵo estis orientita laŭ la oriento - okcidento linio tipa de fruaj kristanaj bazilikoj, kun la fasado turniĝanta Okcidente.
Lateran
Eta Francio
Eta Francio (La Petite France) estas historia kvartalo de Strasburgo. Ĝi situas sur la Granda Insulo, kiu estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1988.
Historio
La kvartalo prenas lian nomon de la malnova rifuĝo por variolo malsanaj. Ĝi konstruis fine de la 15-a jarcento por ricevi la soldatojn, kiuj venis de la itala kampanjo infektitaj de sifiliso. Ĉi tio malsano nomiĝis ankaŭ la franca malsano. Eta Francio havis multe da tanejoj, kaj ĝi estis fakte la "tanisto kvartalo" de Strasburgo.
Lesum
La rivero Lesum, platgermane Leessem, situas en la federacia lando Bremeno de Germanio. Ĝi formale nur longas 10 kilometrojn kaj alfluas la riveron Weser, sed kun la fonta rivero Wümme kaj ties fonta rojo ĝi konsistigas riveron de 131 kilometroj, kiu en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 58-an lokon. Tiu komuna akvovojo de 131 kilometroj kalkuliĝas la dua plej granda alfluo de la rivero Weser.
Diana Abgar
Diana Abgar (armene: Դիանա Աբգար, n. la 12-an de oktobro 1859 - m. la 8-an de julio 1937) estis armena verkisto, diplomato, kaj ambasadoro en Japanio de la mallongdaŭra Unua Armena Respubliko (1918-1920). Ŝi estis la unua armena diplomatino kaj verŝajne la unua virino en la tuta mondo kiu estis unuafoje nomumita por iu diplomatia posteno.
Vivo
Diana Anahit Aĥabekjan, kies baptnomo estis Gajane, estis naskita en Ranguno, Brita Birmo (hodiaŭ Jangono, Mjanmaro) la 12an de oktobro 1859. Ŝia patro estis barata armeno kiu migris al sudaorienta Azio el Nova Julfo, Irano. La patrino de Diana Abgar nomiĝis Avet kaj apartenis al la familio Tateos Avetum de la Ŝiraza distrikto de Irano. Diana estis la plej juna el sep infanoj en la familio. Abgar estis portita al Kolkato kaj edukiĝis en loka monaĥejlernejo. Diana Abgar iĝis flua parolanto de la armena, la angla kaj la hinda. Ŝi geedziĝis kun Apkar Mikaelo, posteulo de la familio Abgar de Nova Julfo, la sama areo kie la familio de Abgar ankaŭ originis. La Abgar-familio iĝis sukcesaj metiistoj kaj komercistoj ĉirkaŭ tuta sudorienta Azio. Ili iĝis aparte sukcesaj en la import-eksporta komercado de ŝelakoj kaj lakperloj. En 1891, Diana kaj ŝia edzo ricevis la proponon translokiĝi al Japanio por fondi kaj vastigi la familian entreprenon. Ili poste havis 5 infanojn, el kiuj nur 3 pluvivis. En ŝia 67jaraĝo, Abgar travivis multajn fizikajn problemojn, kiel ekzemple perdon de la vido, aŭdperdon, kaj artriton. Tiuj santemoj kaŭzis ŝian morton dum la mateno de la 8a de julio 1937 en Jokohamo. Ŝi estis entombigita en tombejo por fremduloj apud sia edzo kaj nuntempe estas prizorgita fare de la Societo de Amike Japanio-Armenio kiu estas bazita en Tokio.
Diplomatia kariero
Kiam Armenio akiris sian sendependecon la 28an de majo 1918, Armenio sin proklamis respubliko, kiu ne estis rekonita de iu ajn internacia ŝtato. Ankoraŭ en 1920, tra la klopodoj de Abgar, Japanio iĝis unu el la unuaj nacioj se temas pri rekonado de la sendependeco de la nova respubliko. Pro respekto al ŝiaj klopodoj, Hamo Ohanĝanjan, kiu tiam estis la Ministro pri Eksteraj Rilatoj de la respubliko, nomumis ŝin Honora Konsulo de Japanio. Tio igis al Diana Abgar la unuan armenan virinon diplomato kaj tre probable la unua virino kiu estis nomumita por iu diplomatia posteno en la 20a jarcento. Tamen, post la sovetiigo de Armenio en la 1920-aj jaroj, ŝia posteno estis subite nuligita.
Verkoj
Post kiam ŝia filo transprenis la familian entreprenon en Japanio, Abgar havis pli da tempo por koncentriĝi pri sia humanitara, literatura, kaj diplomatia kariero. Ŝi komencis labori kun multaj ĵurnaloj kaj gazetoj kiel ekzemple La Japania Anoncanto, Ekstrema Oriento, La Japana Gazeto, kaj 'Armenio' (poste konata kiel Nova Armenio). Ŝi enfokusigis multon el sia literaturo pri la subpremitoj kaj iliaj cirkonstancoj. Ŝi skribis koncerne la armenajn malfacilaĵojn en la Otomana Imperio por krei tutmondan konscion. Antaŭ 1920 ŝi jam skribis pli ol naŭ librojn dediĉe al la Armena genocido. Ŝi ankaŭ skribis multajn artikolojn pri internaciaj rilatoj kaj pri la efiko de imperiismo sur mondaferoj kaj tutmonda paco.
Kapo de insekto
eta|250px|dekstra|Kapo de [[ortopteroj|ortoptero.
a: anteno b: oceloj (aŭ simplaj okuloj) c: verto d: komponata okulo e: okcipito f: vango g: pleŭrostomo; h: mandiblo; i: labia palpilo j: maksila palpilo k: maksilo l: supera labio aŭ labro m: klipeo; n: fronto]]
La kapo estas la unua (antaŭa) granda segmento de la anatomio de la insekto.
En stadio de plenkreskulo, la kapo de la insekto estas distingebla el la torako, male al tiu de aliaj artropodoj, kiuj estas kunfandita kun torako por formi la cefalotorakon.
Ĝi portas: Malantaŭ la kapo estas la kolo (aŭ Cullum) kiu ligas la kapon al la torako. La kapo de iuj insektoj (muŝoj, libeloj) estas tre movebla. Male, iuj koleopteroj havas kapon senmova (rilate al la torako).
En la kapo troviĝas la cerbo, ringoforma, ĉikaŭanta la ezofagon. La insekta cerbo rezultigas de la kunfandiĝo de neŭraj ganglioj.
Laŭ ĝia orientiĝo rilate al la korpo, la insekta kapo povas esti
Eksteraj ligiloj
Insekten
Delovoj centr (BKL Moskvo)
''' (Деловой центр) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas najbare de la stacio ' centre de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Groß Molzahn
Groß Molzahn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Rehna. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
8609 Shuvalov
8609 Shuvalov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ivan Ivanoviĉ Ŝuvalov (cirile: Ива́н Ива́нович Шува́лов, 1727–1797), elstara ano de la rusa registaro, kiu kontribuis al la disvolviĝo de la rusaj scienco kaj arto kaj estis meceno por scienculoj, verkistoj kaj pentristoj. Li estis fondinto kaj unua dekano de la Moskva Ŝtata Universitato.
5435 Kameoka
5435 Kameoka estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Gubernio Ŝiga (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Kameoka, oriente de Kioto.
Patù
Patù estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Apulio kaj en la provinco Lecce. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Ĉilio en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1912 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1932, kiam la ekonomia situacio tutmonde estis aparte streĉita kaj en 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. El tiuj partopreno ĝis la stato de 2021 sume rezultis 13 medaloj, aparte multaj el ili pri teniso: Temas pri 2 oraj,  7 arĝentaj kaj  4 bronzaj medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 87-an rangon. La partoprenoj en la unuopaj olimpikoj detale dokumentiĝis - la paĝojn eblas vidi per montrado de la navigilo "Nacia teamo de Ĉilio" sube de la paĝo.
Krome la teamo ekde la vintra Olimpiko 1948 ĝis inkluzive la olimpiko de 2022 ankaŭ partoprenis en ĉiuj vintraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1972 kaj de 1980, per relative etaj teamoj, kaj kontraste al la someraj eventoj ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis vintran olimpikan medalon. Ĉar ne estas tiom multaj informoj por dokumentigo pri la vinteraj eventoj, tial ne ekestis propraj paĝoj pri la aperoj de la teamo en unuopaj vintraj ludoj.
Kunordigas la teamon ekde sia kreiĝo la Olimpika Komitato de Ĉilio (Comité Olímpico de Chile), neprofitdona organizaĵo fondita en 1934 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato samjare.
Pola Milita Tombejo en Katin
Pola Milita Tombejo en Katin (pole: Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu) – pola militista tombejo en Gnezdovo, konstruita en la jaroj 1999–2000 laŭ projekto de Zdzisław Pidek.
Historio
La Tombejo ekestis danke al iniciato de la Federacio de Katinaj Familioj; ripozas en ĝi 4 421 oficiroj kaj substandardistoj de la pola armeo, militkaptitoj de internigejo en Kozelsk murditaj en 1940 de NKVD. Ili estis alveturigataj per vagonoj ĝis fervoja stacio en Gnezdovo, kaj poste murdataj en Katin.
Dum la inaŭguro ĉeestis interalie Jerzy Buzek, Maciej Płażyński kaj Cirilo la 1-a.
En 2000 aperis "Księga Cmentarna" (Tombeja Libro) de la tombejo en Katin kun la listo de entombigitaj tie viktimoj de la masakro de Katin kune kun mallongaj biogramoj (sume 4406 nomoj).
2227 Otto Struve
2227 Otto Struve estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1955 en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Otto Struve, kiu migris kaj karieris en Usono.
Adolf von Kröner
Adolf von KRÖNER (naskiĝinta la en Stuttgart, mortinta la  samloke) estis germana eldonisto. Li honortitoloĝis sekreta komerca konsilisto kaj iĝis honora civitano de Lepsiko.
Vivo
Post gimnazifrekvento li volis dediĉi sin je muziko sed devas baldaŭ interrompi tiajn studojn. Sekve li aliorientiĝis je libroeldonado kaj librovendado kaj trejniĝis ĉe W. Bach en Stuttgart. Liaj lernoknabaj jaroj venigis lin ankaŭ al la entreprenoj de Rieger en Munkeno kaj Maltes en Stuttgart.
En 1859 li memstaruliĝis aĉetinte libropresejon Hof- und Kanzlei-Buchdruckerei de la gefratoj Mäntler en Stuttgart. Tuj poste ĝi etendiĝis je eldonejo. Jam la unajn jarojn konstateblis vigla eldonado. Kröner editoris i.a. la leterinterŝanĝon inter Varnhagen von Ense kaj Oelsner kaj leterojn de Rahel (1865). Krome Em. Geibel, Ein Münchener Dichterbuch; la geografiajn-historiajn skribitaĵojn de Th. Griesinger; W. Hertz, Hugdietrichs Brautfahrt, 1863; diversaĵojn de Paul Heyse, Paul Lindau, Otfried Mylius.
En 1867 la Kröner-eldonejo pligrandiĝis post akiro de la plejparto de la verkardo de la stuttgart-a Becher-eldonejo (iam: Riegersche Verlagsbuchhandlung). Krom diversaj lernejaj libroj menciindas tie ĉi la verkoj de Hans Hopfen kaj W. Menzel kiel ankaŭ la komponaĵoj muzikaj de R. von Hornstein. Post la dungo de la pli juna frato Paul en 1867, kiu specialiĝis je presotaĵoj, la entrepreno tiel kreskiĝis ke funkciis baldaŭ ne malpli ol 34 rapidaj presiloj. En la 1868-a jaro ankaŭ Carl Kröner ekkompanianis. En 1870 la kompleta eldonejo de Adolph Krabbe el Stuttgart (fondojaro 1839) alvenis kiu estis prizorginta verkojn de F. W. Hacklaender, de Ernst Eckstein, Edm. Hoefer, W. Jensen, Th. Mundt, L. Mühlbach, Ottilie Wildermuth, Emma Laddey ktp. Gravis en la eldonprogramo ankaŭ la ĝenerala mondhistorio en 72 volumoj de W. Menzel kaj ties fama trivoluma verko »Deutsche Dichtung«. Mondliteraturaĵoj de Joh. Scherr (Bildersaal der Weltliteratur) kaj multaj porjunulaĵoj ankaŭ publikigitis.
Angam-tago
Angam-tago (angle: Angam Day) estas nomo de ferio festita ĉiun 26-an de oktobro sur Nauro. Ĝi memorigas pri la dato, kiam la insulo unufojon post la koloniiĝo atingis denove popolon de 1.500 loĝantoj.
Adolf von Kröner
Vivo
En 1877 la firmaonomo ŝanĝiĝis je Gebrüder Kröner; samjare ĉiuj rajtoj pri la Hacklaender-aĵoj ceditis al Carl Krabbe en Stuttgart (fondiĝo en 1876). En 1883 Carl Kröner maldungiĝis, inverse oni akiris la lepsikan firmaon de Ernst Keil. En 1886 faritis alia akiro, nome de la porjunula sekcio de Emil Berndt (Lepsiko/Odeso), kiu siavice estis akirinta la iama Chelius-eldonejo (Stuttgart). En 1888 la Gefratoj Kröner englutis la en 1865 fonditan firmaon de Hermann Schönlein, el kies sortimento famegis la universala libro »Buch für Alle«.
Angam-tago
Etimologio
Angam estas naura vorto, kiu signifas feston, jubileon, atingon de komuna celo, triumfon super ĉiaj malfacilaĵoj kaj ankaŭ revenon hejmen.
Adolf von Kröner
Vivo
En 1890 unuigis Gebrüder Kröner, Herm. Sĉönleins Naĉfolger kaj W. Spemann siajn entreprenojn akcikompanie sub la nova nomo "Union Deutsche Verlagsgesellschaft" kies ĉefkontrolkomisiano estis Adolf Kröner mem. Malmultekostajn klasikaĵojn publikigis oni kune kun la Cotta-eldonejo sub la titolo »Cottas Bibliothek der Weltlitteratur«. En 1904 Adolf Kröner demisiis de la kontrolkomisio kaj ĉefgvidis la Cotta-firmaerojn.
Angam-tago
Antaŭ Angam
Censo estas okazigita en 1919, post kiam la germanoj forlasis la insulon kaj britoj transprenis la mandaton pri Nauro, fare de la oficiro Griffith, aŭstralia administranto. Li sekve deklaris en kunveno kun tribestroj, ke la nombro de nauranoj estis alarmige malalta, kaj se nauranoj supervivu kiel etno, tiam la nombroj estu almenaŭ 1.500. Oni deklaris, ke kiam la popolo atingos 1.500, la tago estos nomata Angam-tago, ĝi estos publika ferio kaj memorigita ĉiujare. La bebo, kiu atingos la celon estos nomata Angam-bebo kaj ricevos donacojn kaj honorojn.
Adolf von Kröner
Graveco
Adolf Kröner faris por la komuna bonesto de la libra mondo multajn gravajn aferojn. En 1879 li elektitis dua, en 1882 unua estro de la Borsasocieto de la germana librovendado. Li tre engaĝiĝis en la batalo kontraŭ tro malkaraj kaj malbonaj libroj. Instiganto li estis krome de laf ondo de lokaj kaj provinciaj societoj filiaj de la borsa societo. Internacie li pioniris en kopirajtaj problemsolvoj. Sub lia gvidado metitis la fundamenta ŝtono je la Lepsika librovendista kaj -eldonista domo (Leipziger Buchhändlerhaus) en 1886.
Fonto
Rudolf Schmidt: ''Deutsche Buchhändler. Deutsche Buchdrucker''. Vol 3. Berlin/Eberswalde 1905, p. 583-584, kio relegblas tie ĉi interrete.
Angam-tago
Unua Angam
Post 13 jaroj la naura popolo atingis 1.500 pro la naskiĝo de la unua Angam-bebo la 26-an de oktobro 1932, la knabino Eidegenegen Eidagaruwo.
Dum la japana okupado dum la dua mondmilito, 1.201 nauranoj estis transportitaj al la insuloj Truk (nomita nun Ĉuuk). Nur 737 nauranoj supervivis kaj revenis hejmen post la milito kaj kuniĝis kun la ĉirkaŭ 400 supervivantoj sur Nauro. La Angam-knabino estis inter tiuj, kiuj mortis sur Ĉuuk kaj neniam revenis hejmen.
Dua Angam
Post la fino de la dua mondmilito la popolo de Nauro strebis denove atingi la nombron de 1500 anoj.
La 31-an de marto 1949 fine naskiĝis Bethel Enproe Adam, la dua Angam-bebo, de Kenye kaj Clarence Adam en Boe sur Nauro. Malgraŭ tio la oficiala data de Angam-tago restis la 26-a de oktobro.
Mărtănuș
Mărtănuș (hungare: Kézdimartonos ) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Brețcu, 3 km norde; en Brețcu estas ankaŭ la plej proksima fervoja stacio kaj la plej proksima nacia vojo (DN11).
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 844 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
István Lakatos
István Lakatos
Ferenc Ottó Lakatos
LAKATOS Ferenc Ottó (lakatoŝ) estis hungara pastro, ekleziverkisto naskita en Kecskemét la 6-an de aprilo 1865 kaj mortinta en Arado la 25-an de majo 1942.
Kariero
Lakatos Ferenc Ottó finis romkatolikan teologion en Eger. Li instruis en Nagybánya, li estis ordenestro (1907-18), parokestro de Arado de 1918 ĝis sia morto. Li estis fondinto de la Muzea Unuiĝo de Nagybánya kaj de la urba muzeo. Li havis meritojn en evoluigo de mezlernejoj de Szilágysomlyó kaj Nagybánya.
Ambrózfalva
Ambrózfalva [ambrOzfalva] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Makó.
Situo
Ambrózfalva situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Orosháza-Mezőhegyes. Makó troviĝas je 28 km-oj.
Historio
Slovakaj tabakokulturistoj fondis tie vilaĝon en 1844, nomata Kis-Pitvaros (kis hungare signifas: malgranda). Post 5 jaroj la komunumo nomiĝis pri figuro Ludoviko Ambrózy. La setlejo iĝis memstara vilaĝo ekde 1861. Fine de la 19-a jarcento la fervojo atingis la vilaĝon. La rumanoj en 1919 okupis la vilaĝon.
En Ambrózfalva migra poŝto servas.
Famuloj
En Ambrózfalva naskiĝis:
Stacio Amami
Stacio Amami (japane: 天見駅 [Amami-eki], angle: Amami Station) estas fervoja stacio en Kaŭaĉinagano, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Kapelo Sankta Marko (Szécsisziget)
Historio
La kapelo estis konstruita en la 13-a jarcento por la iama vilaĝo "Petróc". En la 16-a jarcento pro la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis, la kapelo ruiniĝis. En 1794 la kirketo estis renovigita, en la sekvaj jarcentoj kelkfoje ĝi renoviĝis, lastfoje en 1964. La apuda tombejo estis uzata ĝis 1945. La kapelo estas uzata dum tago de Sankta Marko la evangeliisto. La vilaĝanoj nomas la kapelon "Márok," sed tiu nomo estas malklara por la scienciistoj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto inter vilaĝoj Szécsisziget kaj Iklódbördőce. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. Malsupre meze de la turo la enirejo funkcias. La absido estas preskaŭ kubo. Kelkaj pilieroj apogas la kapelon. Interna interesaĵo estas sidlokoj en la muro ĉirkaŭ la altaro. La altara bildo estis pentrita en la 20-a jarcento.
Nova Muzeo (Weimar)
La Nova Muzeo (germane ĝis 2020 Neues Museum Weimar; poste ree Museum Neues Weimar) estas muzeo troviĝanta en Vajmaro, Germanujo (Weimarplatz). Tre proksimas ekde 2019 la nova Bauhaus-muzeo kun kiu formiĝas nova centro kultura vajmara.
Priskribo
La Nova Muzeo reinaŭguritis ene de la iama Grandduka muzeo en la 1-a de januaro 1999 post la distingo de Weimar kiel Eŭropa Kultura Ĉefurbo. Ĝi dediĉas sin - kiel unu el la unuaj muzeoj en la eksa GDR - fokuse al la nuntempa arto. Troviĝante sur la akso inter la ĉefa stacidomo kaj la urbokerno historia, la ejo (konstruita de 1863-69) nombriĝas inter la plej malnovaj muzeaj konstruoj de Germanujo, kiel ekzemple ankaŭ la berlina Altes Museum, la munkena Glyptothek aŭ la dresdena Sempergalerie. Ĝia instalo ŝuldiĝas al instigo de lia grandduka moŝto Karolo Aŭgusto kiu volis krei propran ekspozicipavilonon por la vandpentraĵoj de scenoj el la Odiseo pentritaj fare de la malfruklasicisma artisto Friedrich Preller la Maljuna. Decidan rolon koncerne la akuratan situigon de la ejo ludis inĝeniero Ernst Heinrich Kohl.
La duetaĝan novrenesancstilan konstruaĵon faris Josef Zítek, la plej elstara bohema arkitekto de la 19-a jarcento. Planite origine por la granddukaj kolektoj, la muzeo gastigis en la 1920-aj jaroj ekspoziciojn furorajn kiuj sukcesis malfermi novajn vojojn sur la kampo de Moderna arto. Post tiu mallonga kulmino la muzeo tragike ekmalgravis. En Nazia Germanio ĝi eĉ servis kiel ĉefkomandejo de la estro de la Regna govio Turingio. Ne mallonge for sur friso de Stegmann-domo montratas el argilo humure la funkcio de tiu ĉi muzeo.
Minacoj kaj renaskiĝo
Post la Dua mondmilito la ensemblo kadukiĝis. Pro protestoj de kuraĝuloj planita malkonstruo ne efektiviĝis. Restaŭradlaboroj ekis tuj ekde 1990 kunsubvenciataj kaj de la Liberŝtato Turingio kaj de Berlino.
Nuntempe la muzeo prezentas sin kiel modelon por perfekta revivigo de muzeo kaj por regajno de historia konstrusubstanco. Artistoj el la tuta mondo kontribuis al la aranĝo de la interno kaj de la ekstero, respektante la originan kernon kun la Odisea ciklo de Preller. La usona artisto Sol LeWitt projektis geometrian vandpentraĵon en ses partoj por la vestiblo, Daniel Buren aranĝis la centran ŝtuparon kiel artaĵon en si mem kaj Robert Barry etikedis la muzean kafeon per konceptaj surskriboj. La berlina artistino Gunda Förster faris luman instalaĵon por la ekstera fasado kaj skulptaĵo el bronzo de Thomas Schütte bonvenigas tie ĉi ĉiun vizitanton.
Kolektoj
Teretaĝe videblas i.a. elekto de aĉetitaj verkoj kaj donacoj de la iama Paul-Maenz-kolektoj kompletigantaj la verkojn el la posedaĵoj de la muzeo mem. Ili ebligas enrigardon en diversajn artistajn vidpunktojn ekde la 1960-aj jaroj. Per fokuso metita sur italan kaj germanan artojn montratas la multo da rilatoj inter Italujo kaj Weimar de la malfrua 18-a kaj la frua 19-a jarcentoj. Krom verkoj de Piero Manzoni (pioniro de la itala avangardo) menciindas tiuj de Giulio Paolini kaj aliaj artistoj de la itala Arte Povera (Giovanni Anselmo, Giuseppe Penone, Salvatore Mangione). Reprezentas la Transavanguardia-epokon dum la 1980-aj jaroj verkoj de Sandro Chia kaj Francesco Clemente.
Ekzemple de al tio kontraŭaj germanaj stiloj oni elmontras artaĵojn de Joseph Beuys, Blinky Palermo, Peter Roehr, Anselm Kiefer, MIchael Morgner respektive tiujn de Neue Malerei de la 1980-aj jaroj (ekz. de Jiří Georg Dokoupil, Walter Dahn, Werner Büttner).
Krome admireblas aliaj pruntedonitaĵoj el privataj kolektoj ene de kuntekstoj ŝanĝantaj laŭ temo. En la supra etaĝo nedaŭraj specialaj ekspozicioj pri la klasika Moderna arto kaj pri internacie aperanta Nuntempa arto ĉiam denove invitas al revizito de la fortimpresa muzeo.
Blangy-sur-Ternoise (stacidomo)
Blangy-sur-Ternoise estas franca stacidomo sur linio - Étaples, situanta en  Blangy-sur-Ternoise, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pol-sur-Ternoise - Étaples (308000).
Kajeroj el malliberejo
La Kajeroj el malliberejo (Quaderni del carcere ) estas la kolekto de observoj, tekstoj kaj notoj, kiujn Antonio Gramsci povis verki dum sia ok jaroj de politika malliberigo sub la diktatora reĝimo de Benito Mussolini, de februaro 1929 ĝis 1935, kiam la reĝimo kondiĉe liberigis lin surbaze de malbona sano.
Tiszaszalka
Tiszaszalka (tisasalka) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Vásárosnamény.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, inter dekstra bordo de Tiso (sen trapasejo) kaj Ukrainio, laŭ flankovojoj. Vásárosnamény troviĝas 8 km-ojn for.
Kajeroj el malliberejo
La unua eldono de Giulio Einaudi
Unu el la postmilitaj prioritatoj de la Itala Komunisma Partio estis la publikigo de la verkoj de Gramsci. La gvidantaj pensistoj de la partio kopiis, legis kaj konsideris la tekstojn dum la 1940-aj jaroj, kiam ili laboris strukturigi la multampleksajn kajerojn por libropublikigo. Al Felice Platone, iama redakcia kunlaboranto de Gramsci antaŭ sia aresto kaj malliberigo, ili atribuis la ĉefan redaktan respondecon.
Tiszaszalka
Historio
La unua mencio devenis el 1289 en formo Zalka. En 1567 la tataroj detruis la vilaĝon. En 1872 ĥolero okazis, post 6 jaroj la komunumo iĝis distriktejo. En 1920 la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de nova ŝtato Ĉeĥoslovakio.
Kajeroj el malliberejo
La unua eldono de Giulio Einaudi
Artikolo de Platone en la aprila 1946-a numero de la revuo Rinascita ("Renaskiĝo") provizas precizan fizikan priskribon de la Gramsciaj kajeroj kaj klarigas ilian eksterordinaran kulturan gravecon. La artikolo estas interesa por la kvalito kaj kvanto de informo, kiun ĝi havigas: la eseo tamen montras iun faktkonflikton koncerne la realan konceptan laboron de la Gramscia sistemo, ĉar laŭ Platone, la ĉefa temo de la kajeroj estas la historio de italaj intelektuloj.
Tiszaszalka
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, poŝto, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, klubo de gemaljunuloj, restoracio, 3 vendejoj.
Kajeroj el malliberejo
La unua eldono de Giulio Einaudi
Tiu ĉi deklaro ne respondas al la realaj intencoj de Gramsci: en siaj kajeroj, neniu subordigo ekzistas inter unu subjekto kaj alia; tute malsamaj temoj estas kunordigitaj per la starigo de egalaj rilatoj. Esploradi la pensojn de italaj intelektuloj sendube havis apartan signifon por la konsideradoj de Gramsci, sed rigardi ĉi tiun temon kiel la “centra fadeno de la tuta laboro de la Kajeroj kunportas la riskon de entute reduktantan takso de la tasko al kiu Gramsci sin aplikis kaj de la rezultoj al kiuj li alvenis.”
Neskuĉnij Sad
Neskiĉnij Sad ("Neenu(ig)a ĝardeno" Нескучный сад) estas la plej malnova parko de Moskvo. Ĝi konsistas el tri ĉefaj bienoj aperigitaj en la 18-a jarcento kaj multaj aliaj konstruaĵoj, kiuj situas en granda parko preskaŭ encentre de Moskvo. La parko estas malfermita por ĉiuj vizitantoj (senpage) kaj estas konata kaj ŝatata loko por ripozo.
Parkaj bienoj
En la parko situas tri ĉefaj bienoj :
Interreto de aĵoj
Ĉi tiu nova teknologio malfermas la pordon al sennombraj eblecoj, kaj en la akademiaj kaj en la industriaj kampoj. Tamen, tiaj eblecoj portas riskojn kaj kaŭzas gravajn teknikajn kaj sociajn defiojn.
Neskuĉnij Sad
Konstruaĵoj de la parko
Krom la bienoj en la parko troviĝas multaj aliaj malpli grandaj konstruaĵoj:
La ĝardeno hodiaŭ
Lastatempe la ĝardeno fariĝis la ŝatata loko por adeptoj de Tolkien, kiuj nomas ĝin "Eglador" (poste pro konfliktoj kun polico ili devis translokiĝi al Caricinskij parko). Krome ĉi tie okazas diversaj ŝakaj turniroj (anstataŭ eksa "Ŝaka dometo", estis kontruita pli ampleksa "Ŝaka kiosko"). Okazas turniroj pri tabloteniso. Sur la bordo de Moskva rivero situas funkcianta biblioteko.
Interreto de aĵoj
IdA en la monda ekonomio
Je la ekonomia nivelo, IOT enkondukis novan fazon de cifereca tutmondiĝo en monda komerco, kie komerco kaj transporto de fizikaj varoj estas anstataŭigataj per komerco de teknologiaj donitaĵoj. Robotoj estos programataj por produkti necesajn kaj individue adaptitajn varojn surloke.
Ekzempoj de Interreto de Aĵoj
Ekzemploj kie la Interreto de aĵoj fariĝis realaĵo:
Eksteraj ligiloj
RFC 3344 - IPv4 Movebleco
Kvazaŭsklavigo pro ŝuldoj
Kvazaŭsklavigo pro ŝuldoj estas formo de sklaveco, kiu ekzistis en multaj kulturoj. Ĝenerale, tiaj laboristoj estas pli bone traktataj ol simplaj sklavoj, ĉar ili apartenas al sama popolo. En la Biblio, ekzemple, estas leĝoj de Moseo pri sklaveco pro ŝuldoj, laŭ kiuj homo devis servi sian ŝuldanton dum sep jaroj, aŭ doni infanojn ĝis ili esti 12-jaraĝaj. En Romo, alie, sklavo pro ŝuldo povis fari kontrakton kun protektaj klaŭzoj.
Hodiaŭe laboristoj estas kvazaŭsklavigitaj pro ŝuldoj (inside kaj false aranĝitaj intence de la mastroj) ĉefe en Brazilo kaj Nepalo (kie ŝuldoj povas estis "elaĉetitaj" de aliaj bienistoj, kiuj tiel fakte "aĉetas" la laboristojn).
Brazilo
En Brazilo kvazaŭsklavigo pro ŝuldoj ne estas la plej ofta formo de kvazaŭsklavigo, ĉar hejma preskaŭsklavigo estas multe plej ofta.