cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gretchen
Gretchen, artistnomo de Maria Odete BRITO de MIRANDA, (naskiĝis en Rio de Janeiro la ) estas brazila kantistino kaj dancistino, kiu jam akiris tri orajn diskojn kaj du platenajn, pro muzikaĵoj kiuj skuis kaj frenezigis ŝatantojn en kaj ekster Brazilo en la komenco de la 1980-aj jaroj, kiel Dance With Me, Freak Le Boom Boom, Conga, Conga Conga, Melô do Piripiri kaj aliaj. Ŝi estas konata kiel "Reĝino de la Pugo".
El la naŭ gramofondiskoj kaj el la kvar KDoj registritaj de ŝi, vendiĝis pli ol kvin milionoj da ekzempleroj en Brazilo kaj pli ol du milionoj en Argentino nur de la albumo My Name is Gretchen.
Ŝia nova verko, la KD La Pasión, estas konsiderata kiel la plej bona de ŝia kariero. La perfektan produktadon subskribis la bonreputacia Márcio Vip Antonucci (respondeca pri la freŝa sukcesaĵo A Discoteca do Chacrinha), kun aranĝoj tre bone ellaboritaj kaj plenumitaj de la anoj de grupo Roupa Nova kaj la partopreno pli ol speciala de Edson Cordeiro.
Ŝi partoprenis multajn filmojn, inkluzive pornografiajn.
Romantikismo
Romantikismo estis arta, literatura kaj intelekta movado precipe en la unua duono de la 19-a jarcento en Eŭropo. Ĝi havis siajn originojn en la dua duono de la 18-a jarcento, kaj fortiĝis kiel reago al la Industria Revolucio. Parte la romantikismo estis ribelo kontraŭ aristokrataj sociaj kaj politikaj normoj de la klerismo kaj reago kontraŭ la scienca raciigo de naturo. Ĝi enkorpiĝis plej forte en la vidaj artoj, muziko, kaj literaturo, sed havis gravan efikon ankaŭ al historiografio, eduko kaj naturhistorio.
Fouday (stacidomo)
Fouday estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Fouday, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Romantikismo
Distanciĝante de la klasikismo la romantikistoj volas liberiĝi el ties malvastaj reguloj, el la regado de intelekto kaj sobreco. La romantikismon karakterizas strebado al sento kaj fantazio. El tiuj du fontoj la romantikistoj ĉerpas inspiron. Koloron, pitoreskon, eĉ terurecon, svagajn kaj nekontentigeblajn sopirojn ili taksas pli valoraj ol enkapsuligon de nobla klareco kaj reguleco, drastigon kaj esprimivon pli ol moderecon.
Fouday (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Romantikismo
Ĝia ĝermoj kaj praformoj estis en Germanio la skolo Sturm und Drang, en Anglio la poetoj William Wordsworth kaj Colerige, en Francio la kulto de la sentemo lanĉita de Jean-Jacques Rousseau kaj Bernardin de Saint-Pierre. Kiel patron de la franca romantikismo oni konsideras François René de Chateaubriand.
Ĉe multaj ĝi manifestiĝis kiel eterna ribelo de la junuloj kontraŭ la "maljunaj barbuloj".
Verkistoj
Laŭalfabeta listo de verkistoj konsiderataj kiel reprezentantoj de Romantikismo:
Romantikismo en muziko
En la muziko, la romantika skolo komenciĝis per Franz Schubert kaj liaj samtempuloj (kelkaj volas inkluzivi ankaŭ la finan periodon de Ludwig van Beethoven) kaj daŭris pli longe ol en la aliaj artoj, sur la eŭropa kontinento ĝis la komenca periodo de Arnold Schönberg, en norda Eŭropo ĝis kaj inkluzive Hugo Alfvén kaj Jean Sibelius.
Romantikismo en pentrarto
Kiel reprezentantoj de Romantismo en pentrarto oni ofte inkludas la nomojn de Caspar David Friedrich, Eugène Delacroix, William Blake, Francisco de Goya, Johann Heinrich Füssli, Philipp Otto Runge, Piotr Michałowski, Joseph Mallord William Turner
Incesto
Incesto (ankaŭ nomata sangadulto ) estas seksumado kun familiano aŭ parenco.
Plej multaj kulturoj tabuas inceston, almenaŭ en la grado inter (ge)fratoj kaj inter generinto kaj ido. Tamen ne ĉiam kaj ĉie estis tiel ĉi ĉar la ideo pri parenceco kaj seksumado estas malsama de kulturo al kulturo.
Laŭ Claude Lévi-Strauss, tabuo pri incesto estas la bazo de socia organizo, ĝi estas la unua leĝo de la homa socio. Laŭ li, tabuo de incesto devigis al viroj "sanĝi" fratinojn kaj tio kreis sociajn rilatojn.
Malakcepto aŭ timo pri incesto estas la bazo de tradiciaj rakontoj kaj eĉ de modernaj verkoj de literaturo aŭ aliaj artoj, kiel ekzemple la fama Cent jaroj da soleco de la fama kolombia verkisto Gabriel García Márquez.
Streymin-ponto
La Streymin-ponto (feroe: Brúgvin um Streymin) estas ponto sur Ferooj, kiu superas Sundini, kaj interligas du insulojn, Streymoy kaj Eysturoy. Ĝia nomo venas de „Streymin”, plej mallarĝa parto de Sundini, kiu estas forte inluata je tajda kurondo.
Oni nomas kelkfoje, ŝerce la ponton ponto super la Atlantiko.
Historio
La 220 m longa ponto estis inaŭgurita la 30-an de oktobro 1973 kaj interligas la okcidentan Nesvík kaj la orientan Oyrarbakki kaj Norðskáli. La pli frue tie trafikantajn pramojn ŝanĝis unue private funkciigataj midibusoj, pli poste la bluaj interlokaj busoj de la Strandfaraskip Landsins.
Dusun Tua
Dusun Tua estas eta vilaĝo en Selangoro, Malajzio.
Jacopo della Quercia
Jacopo di Pietro D'Agnolo di Guarnieri, aŭ malpli formale Jacopo della Quercia (n. en 1374 en Sieno - m. en 1438) estis itala skulptisto de la frua florenca Renesanco.
Jacopo della Quercia kunlaboris interalie kun Nanni di Banco kaj Donatello koncerne la grandan pordon de la katedralo Santa Maria del Fiore de Florenco. Li partoprenis la grandan konkurson de 1401 por konstrui la duan pordon de la baptejo Sankta Johano.
Giorgio Vasari inkludis biografion pri li en sia referenca verko Le Vite.
Sigma-alĝebro
En matematiko sigma-alĝebro (aŭ σ-alĝebro) super aro estas familio de ties subaroj, kiu estas fermita je komplementoj kaj kalkuleblaj komunaĵoj kaj kunaĵoj.
Sigma-alĝebroj estas uzataj precipe por difini mezurojn kaj tial estas gravaj en probablo-teorio kaj analitiko.
Difino
X estu aro. Familio de subaroj de X nomiĝas sigma-alĝebro, se kaj nur se por ĝi validas ĉi-subaj aksiomoj:
2191 Upsalo
2191 Upsalo estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio de Monto Stromlo apud Kanbero en Aŭstralio.
Sigma-alĝebro
Ekzemploj
Pri ajna aro X, la ĉi-suba sigma-alĝebro, la maldiskreta sigma-alĝebro, estas la plej malgranda sigma-alĝebro super ĝi: Pri ajna aro X, la ĉi-suba sigma-alĝebro, la diskreta sigma-alĝebro, estas la plej granda sigma-alĝebro super ĝi:
Stacio Hirano (Osaka Urba Subtera Fervojo)
Stacio Hirano (japane: 平野駅 [Hirano-eki], angle: Hirano Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hirano, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Oyrarbakki
Oyrarbakki (Ørebakke) estas vilaĝo sur insulo Eysturoy de Ferooj. Administre ĝi apartenas al vilaĝo Sundini. Ĝi havas ĉ. 100 loĝantojn.
Martinov (Ostrava)
Martinov estas eksa municipo kaj ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Ĝi etendiĝas sur la dekstra bordo de rivero Opava. Vivas ĉi tie.
Nacia Biblioteko de Brazilo
La Nacia Biblioteko de Brazilo (Fundação Biblioteca Nacional, mallongigita FBN) estis fondita en 1810 kaj troviĝas en Rio de Janeiro, Brazilo. UNESCO konsideras ĝin la sepa plej granda nacia biblioteko en la mondo kaj la plej granda en latinameriko.
Konstruaĵo
En 1858 la biblioteko estis instalita en konstruaĵo sur Rua do Passeio, kie la Lernejo de Muziko de la Federacia Universitato de Rio-de-Ĵanejro nun situas. En 1902, en la numero 24 de la Analoj de la Nacia Biblioteko, direktoro Manuel Cícero Peregrino da Silva klarigis al siaj ĉefoj, en jarraporto, la bezonon de nova konstruaĵo por gastigi la ĉiam kreskantan kolekton de la Nacia Biblioteko.
En la mezo de la ĉefa fasado, la konstruaĵo havas enirhalon kun ses korintaj kolonoj, kiuj subtenas la frontonon ornamitan de grupo en bronzo, kun la figuro de la Respubliko en la centro, laŭflankita per alegorioj de la Gazetaro, Bibliografio, Paleografio, Kartografio, Ikonografio kaj Numismatiko. La aro estis efektivigita laŭ modelo fare de la nacia artisto Modesto Brocos. Sur la dekstra flanko de la Portada, bronza statuo, de Corrêa Lima, reprezentas Inteligentecon; alia, maldekstre, de Rodolfo Bernardelli, reprezentas la Studon. En la supra parto de la fasado, ĉiuflanke de la timpano, oni povas vidi, en bronzo, la jarojn de la fondo de la Biblioteko MDCCCX, kaj de la inaŭguro de la konstruaĵo, MCMX.
En la vestiblo, maldekstre kaj dekstre, estas du paneloj de la usona pentristo George Bidddle kaj du bronzaj bareliefoj de lia edzino, la skulptisto Helena Sardeau Biddle. Tiuj ĉi artaĵoj estas donaco de la registaro de Usono al Brazilo kaj estis inaŭguritaj la 8-an de decembro 1942. La interna ŝtuparo estas el marmoro kun protekta bronza balustrado kun nigra patina traktado kaj friso formanta la latunon, protektata de barilo de polurita oro. Sur la surteriĝo de la ŝtuparo inter la dua kaj tria etaĝoj, troviĝas la marmora busto de D. João la 6-a, skulptita en Romo en 1814 de Leão Biglioschi kaj kiu apartenis al la Reĝa Biblioteko.
Sub la kolora vitrala tegmento en la vestiblo, kaj kvazaŭ subtenante ĝin, videblas 12 gipsaj kariatidoj. La tuta konstruaĵa komplekso estas pintata de kvar koloraj vitralaj tegmentoj; unu en la centra kupolo super la vestiblo; unu super la flanka alo de la librostokejoj (maldekstre); alia sur la flanka alo de la periodaĵoj-stokejoj (dekstre), la kvara situas sur la halo de la Divizio de Rara Verkaro. Rimarkindaj estas la paneloj subskribitaj de renomaj artistoj, kiuj ornamas la trian kaj kvaran etaĝojn. En la tria, en la Divido de Maloftaj Verkoj, iama ĝenerala legejo, estas paneloj de Rodolfo Amoedo, titolita A Memória e A Reflection, kaj de Modesto Brocos, A Imaginação e A Observação. Sur la kvara etaĝo, kie situas la Oficejo de la Prezidanteco, ekzistas kvar pliaj paneloj, du de Henrique Bernardelli, La Regado de Homo super la Fortoj de Naturo kaj La Lukto por Libereco, kaj du de Eliseu Visconti, Progreso kaj Homa Solidareco. En spaco sur la teretaĝo (aŭ unua etaĝo) kun aliro de Rua México, moderna aŭditorio estis malfermita en 2000, kiu prenis la nomon de Machado de Assis kaj galerio por ekspozicioj kun la idealaj postuloj por lumo kaj temperaturo. Ĉi tiu spaco estis inaŭgurita per la grandioza ekspozicio "Brazilo 500 jaroj ĉe la Nacia Biblioteko".
Historio
La komenco de la itinero de la Reĝa Biblioteko en Brazilo estas ligita al unu el la plej decidaj momentoj en la historio de la lando: la translokigo de la reĝino D. Maria la 1-a, de D. João, princo reganto, de la tuta reĝa familio kaj de la portugala kortego al Rio-de-Ĵanejro, dum la invado de Portugalio fare de la fortoj de Napoleon Bonaparte, en 1808.
Kiam, en 1821, la reĝa familio revenis al Portugalio, D. João la 6-a prenis reen la plej multajn el la manuskriptoj en la kolekto. Post la proklamo de sendependeco, la akiro de la Reĝa Biblioteko fare de Brazilo estis reguligita per la Aldona Konvencio al la Traktato de Paco kaj Amikeco subskribita inter Brazilo kaj Portugalio la 29-an de aŭgusto 1825.
Administracio kaj legaĵoj
Administre, la Nacia Biblioteko estis subigita al la antaŭa Ministerio pri Interno kaj Justeco, poste al la Edukministerio kaj Sano. Kun la kreado de la Sanministerio, ĝi iĝis parto de la Edukministerio kaj Kulturo. En 1981, la korpo pasis al nerekta administrado, formante parton de la Fundação Nacional Pró-Memória, ĝis 1984, kiam, kune kun la Instituto Nacional do Livro, ĝi iĝis la Fundação Nacional Pró-Leitura. En 1990, la Nacia Biblioteko, kun ĝia malĉefa biblioteko, Euclides da Cunha, en Rio-de-Ĵanejro, kaj la Nacia Libro-Instituto, kun ĝia Demonstra Biblioteko, en Braziljo, iĝis la Nacia Biblioteko Fonduso (FBN). Ekde 2004, per ĝia nuna statuto, Dekreto n. 5.038 de la 7-a de aprilo 2004, estas subskribita de la Prezidanto.
FBN ankaŭ havas Kopirajto-Oficejon por registrado kaj registrado de kopirajto kaj ankaŭ estas la Nacia Agentejo por la ISBN (Internacia normigita numero de libro). Kiel tia, ĝi kunordigas kaj instigas la uzon de la internacia libronumersistemo kaj asignas kodojn al eldonejoj kaj naciaj publikaĵoj por la celo de disvastigo kaj komercigo.
La Nacia Biblioteko Fonduso estas la sola profitanto de la Leĝo 10,994 de la 14-a de decembro 2004, kiu zorgas pri la sendado de verkoj al la Nacia Biblioteko. La ĉefa celo de la leĝo pri Leĝa Deponejo estas certigi la registradon kaj gardadon de la nacia intelekta produktado, krom ebligi la kontrolon, ellaboron kaj disvastigon de la nuna Brazila Bibliografio, kaj ankaŭ la defendon kaj konservadon de la nacia lingvo kaj kulturo. Hodiaŭ, por la celoj de Leĝa Deponejo, publikigo estas komprenata kiel ajna verko registrita, en iu ajn fizika subteno, destinita al senpaga vendo aŭ dissendo.
Ĝuste per observado de la leĝo pri Leĝa Deponejo, la Nacia Biblioteko, ricevinte kopion de tio, kio estas publikigita en Brazilo, fariĝas gardanto de la brazila grafika memoro. La Leĝa Deponejo estas la plej potenca helpo de la Nacia Biblioteko por plenumi sian celon havigi kulturajn informojn en la diversaj areoj de homa scio bazita sur brazila intelekta produktado kaj sur la plej signifaj verkoj de fremda kulturo, kiuj konsistigas la ĉiam kreskantan kolekton. bibliografiaj kaj gazetartikoloj, kies tuto devas esti konservita.
La Biblioteko estas parto de la nacia koncepto, kontraste al la publika, ĉar ĝi havas la jenajn trajtojn: esti profitanto de la Jura Deponejo-Instituto; havi strukturitan mekanismon por aĉeti bibliografian materialon eksterlande por kolekti kolekton de eksterlandaj verkoj, kiuj inkluzivas librojn rilatajn al Brazilo aŭ interesajn al la lando; preparas kaj disvastigas aktualan brazilan bibliografion per retaj katalogoj, disponeblaj en la Institucia Portalo ( www.bn.br ); ĝi estas ankaŭ la nacia centro por bibliografia interŝanĝo, kaj nacie kaj internacie.
Laŭ la nova statuto de la Fonduso, la Nacia Biblioteko vastigis sian agadkampon, komencante kunordigi la fundamentajn strategiojn por la interplektiĝo de tri el la plej gravaj fundamentoj de la brazila kulturo: biblioteko, libro kaj legado. Tiel, la institucio kunordigas la Nacian Sistemon de Publikaj Bibliotekoj kaj la politikon de instigado de legado tra Proler.
Por certigi la prizorgadon de sia kolekto, FBN havas paperajn restaŭrajn kaj konservadlaboratoriojn, povante restarigi, uzante la plej modernajn teknikojn, ajnan pecon de la kolekto kiu bezonas ĉi tiun servon. Ĝi ankaŭ havas librobindadlaborrenkontiĝon kaj centron por mikrofilmado, fotarto kaj ciferecigo. En ĉi tiu areo de konservado de kolekto, la Nacia Biblioteko disvolvas du planojn: La Nacia Mikrofilma Plano por Brazilaj Periodaĵoj, kun reto de ŝtataj mikrofilmaj centroj cele al konservado de la tuta ĵurnalisma produktado en la lando, kaj la Nacia Plano por la Restarigo. de Maloftaj Verkoj. , kies celo estas identigi kaj retrovi ekzistantajn rarajn verkojn, ne nur en la Nacia Biblioteko, sed ankaŭ en aliaj bibliotekoj kaj bibliografiaj kolektoj en la lando.
Por plifirmigi la enmeton de la Nacia Biblioteko Fonduso en la informa socio, estis lanĉita la Institucia Portalo ( www.bn.br ), ebligante aliron al retaj Katalogoj. En 2006, la Nacia Cifereca Biblioteko estis kreita, larĝe konceptita kiel medio kie ĉiuj ciferecigitaj kolektoj estas integritaj, metante la Nacia Biblioteko Fonduso ĉe la avangardo de latin-amerikaj bibliotekoj kaj egaligante ĝin al la plej grandaj bibliotekoj en la mondo en la procezo de ciferecigado de kolektoj kaj aliro al verkoj kaj servoj per la Interreto.
Kolekto Barbosa Machado
Donacite de la glora bibliofilo, ĝi konsistas el 4 300 verkoj en 5 764 volumoj. Krom libroj, ĝi havas presaĵojn kaj mapojn. Barbosa Machado kolektis altvaloran kolekton de maloftaj broŝuroj ligitaj al la Historio de Brazilo kaj Portugalio kaj, reduktante ilin al ununura formato por konsistigi kolekton de 85 volumoj, donacis ilin, kiel la resto de sia biblioteko kaj aliaj fikciaj kolektoj, al la Realo. Helpo Biblioteko.
Kolekto Conde da Barca aŭ Kolekto Araujense
Akirite ĉe aŭkcio en 1819, du jarojn post la morto de ĝia posedanto, Antônio de Araújo de Azevedo, Kalkulisto de Barca. Ĝi konsistas el 2 365 verkoj en 6 329 volumoj, plejparte de la 18-a kaj 17-a jarcentoj. Tiu kolekto inkludas la Le Grand Théâtre de l'Univers presaraĵon, kolektitan en 125 grandaj volumoj.
Kolekto De Angelis
Akirite en 1853 de Pedro de Angelis, napola politikisto kaj bibliofilo, naturigita argentinano. Ĝi havas 1 717 verkojn en 2 747 volumoj kaj 1 295 manuskriptoj. Ĝi estas de granda intereso al la historio de la Jezuitaj redukcionoj en Paragvajo kaj la temoj de landlimoj en la La Plata regiono.
Kolekto Salvador de Mendonça
Donacite de Salvador de Mendonça, brazila konsulo en Novjorko, en 1884. Ĝi konsistas el 122 verkoj en 215 volumoj, sep manuskriptoj kaj multaj presaĵoj. Entute elstaras la materialo rilatanta al la Nederlanda Regado en Brazilo, kunmetita de la plej maloftaj pecoj, presitaj en la 17-a jarcento.
Kolekto Thereza Christina Maria
Donacite en 1891 de la eks-imperiestro D. Pedro la 2-a kun la eksplicita deziro ke la nomo de la imperiestrino estu konservita. Ĝi konsistas el 48 236 binditaj volumoj kaj multnombraj broŝuroj, sen paroli pri apartaj flugfolioj, fascikloj el diversaj literaturaj kaj sciencaj revuoj, presaĵoj, fotoj, partituroj kaj pli ol mil presitaj kaj manuskriptoj geografiaj mapoj. La multaj aŭtografitaj dediĉoj de la aŭtoroj al la Imperiestro kaj Imperiestrino donas specialan karakteron al ĉi tiu grava kolekto, la plej granda iam ricevita de la biblioteko.
Kolekto Wallenstein
Ĝi konsistigis la arkivon de la rusa diplomato Henri Jules Wallenstein. Kun 2.800 dokumentoj, ĝi konsistigas kolekton de la plej granda graveco por la politika, socia kaj ekonomia historio de Brazilo en la 19-a jarcento, precipe por la Regency periodo.
Kolekto Benedito Otoni
Ĝi apartenis al la kolektanto kaj bibliofilo José Carlos Rodrigues. Dum la kialo por ĝia publika vendo, ĝi estis akirita fare de Dr. Júlio Benedito Otoni, kiu donacis ĝin tute al la Nacia Biblioteko, en 1911.
Arkivo de Casa dos Contos
Kun proksimume 50,000 dokumentoj kaj multaj kodeksoj, la kolekto venas de la antaŭa Casa dos Contos de Ouro Preto kaj estas kompletigita kun du aliaj de la sama origino kiuj estas trovitaj, unu en la Nacia Arkivo kaj la aliaj en la Publika Arkivo de Minas-Ĝerajso. Ĝi konsistas el dokumentoj de la administrado de Minas en la 18-a kaj 19-a jarcentoj, kun altvalora materialo por la studo de la historio de minado, kvinonoj, kontrabando de oro kaj diamantoj, flagoj kaj la Mineira Inconfidência.
Kolekto Alexandre Rodrigues Ferreira
Dokumentado abunde ilustrita per akvareldesegnaĵoj de Joaquim José Codina kaj José Joaquim Freire, produktita de la brazila naturisto Alexandre Rodrigues Ferreira, rilata al la vojaĝo, kiun li entreprenis, laŭ ordono de D. Maria la 1-a, tra la Kapitancoj de Grão Pará, Rio Negro, Mato-Grosso kaj Cuiabá, inter 1783 kaj 1792. Alfredo do Vale Cabral priskribas 51 kodeksojn kaj 11 alfiksitajn dokumentojn, apartenantaj al la kolekto de la Nacia Biblioteko Fonduso.
Biblioteca Abraão de Carvalho
En 1953, la Muziko kaj Sound Archive Division ricevis la muzikan bibliotekon de Abraham de Carvalho akiritan fare de la Federacia Registaro kaj kunmetitan de 17,000 pecoj. La kolekto estas riĉa je partituro kaj verkoj pri muziko, kelkaj maloftaj el la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Enhavo
Inter la altvaloraj kolektoj de la Nacia Biblioteko Fonduso meritas specialan mencion jenaj:
Martinov (Ostrava)
Historio
Martinov estis pure agrikultura vilaĝo. Eĉ ne rapidega evoluo de industrio en la ĉirkaŭaĵo kapablis ŝanĝigi la agrikulturan karakteron de la municipo. Kvankam plimulto de laborkapablaj viroj laboris en la ĉirkaŭaj entreprenoj, la agrikultura produktado ĉi tie neniam ĉesis. Post Munkena interkonsento Martinov fariĝis ekde la 10-a de oktobro 1938 parto de Tria regno ĝis liberigo la 27-an de aprilo 1945. La memstara municipo estis aligita al Ostrava la 1-an de julio 1961. En municipa sigelilo ĉiam troviĝis sankta Martin dividanta je sia mantelo kun almozpetanto.
La nomo
La nomo martinov estas verŝajne derivita de persona nomo Martin (Marteno), kio devus esti nekonata lokinto de la vilaĝo. Dum la jaroj ĝi estis kelkfoje ŝanĝita:
Nessetal
Komunumopartoj
Nessetal konsistas el jenaj partoj: Ballstädt, Brüheim, Bufleben, Friedrichswerth, Goldbach, Haina, Hausen, Hochheim, Pfullendorf, Remstädt, Wangenheim, Warza kaj Westhausen.
Historio
Dum periodo kiam eblis libervola kunfandiĝo de komunumoj (en 2018/19) la plejparto de la komunumoj el la antaŭa Verwaltungsgemeinschaft Mittleres Nessetal decidis kunestadon novan. Nur Sonneborn malakceptis tion.
(10517) 1990 BH1
(10517) 1990 BH1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Handano
Handano estas urbo kaj romkatolika episkopa sidejo en meza Ĉina Popola Respubliko.
Historio
Handano estis komerca centro dum la okcidenta kaj orienta Han-dinastio, sed malrapide ĝi malkreskis, eble pro la multaj bataloj. Dum la socialismo Handano industriiĝis. En la proksimeco oni trovis karbon, tial la urbo produktas ŝtalon.
Ekonomio
Handano estas industria urbo, kies evoluon la liverado kaj la telekomunikado helpis. Oni okupiĝas pri feraĵoj, teksaĵoj, kemiaĵoj kaj cemento.
Burgo Straufhain
Burgo Straufhain estas ruino de la mezepoka Struphe-kastelo sur monto Straufhain la kvartalo Streufdorf de Straufhain en Germanujo.
Situo
La ruinoj de la montetopinta kastelo estas sur la pinto de la Straufhain, kiu estas 449 m super marnivelo. Temas pri la plej alta punkto en la regiono Heldburg.
Salgótarján
Salgótarján [ŝalgOtarjAn] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Hungario hungare: Észak-Magyarország, en departemento Nógrád, kies departementejo estas kune kun departementorajto, en Distrikto Salgótarján, kies administra centro ĝi estas. Tarján estas prahungara tribonomo.
Burgo Straufhain
Situo
La malnova nomo por la kastelo estis Struphe kaj poste Strauf. La pli posta esprimo Straufhain por la arbaro ĉirkaŭanta la kastelon (karpeno kaj kverko) estas prenita hodiaŭ kaj por la arbaro, por la monto kaj la kastelruinoj egale. Ĝis antaŭ nelonge, la ruinoj de Straufhain estis plejparte kovritaj de densa foliarbaro kaj nur povis esti viditaj de la valo dum la vintraj monatoj. Post kiam la vidlinioj estis tranĉitaj liberaj, la ruinoj denove povas esti viditaj de malproksime tutjare.
Salgótarján
En la proksimeco troviĝas mezepoka fortikaĵo Salgó, pri kiu Petőfi verkis poemon.
Burgo Straufhain
Situo
Hodiaŭ estas konservitaj nur restaĵoj de la iama loĝejetaĝo, la dikaj muroj estas ankoraŭ sufiĉe imponaj. Ĉar skribaj signoj de la kastelo estas tre malabundaj, ekzistas pluraj provoj rekonstrui la originan kastelon, ofte per nuraj konjektoj. Kio estas certa estas ke ĝi konsistis el pluraj konstruaĵoj kiuj okupis la tutan pinton kaj la areo devis esti artefarite vastigita pro la limigita spaco. Mantelmuro ĉirkaŭis la kastelon sur la pinto, inkluzive de la eksteraj muroj de la konstruaĵoj. Iom malsupre alia kovrila muro baris la aliron, kio eblis superiĝi nur per levpontoj. Eĉ pli malsupre, ĉirkaŭfosaĵo estis sekvita per ĉirkaŭfermeja muro ĉirkaŭanta la tutan monton. La problemo estis la akvoprovizado de la kastelo, kiu en krizo eblis nur el cisternoj. Akvohavigo el fonto ekster la ringa muro ne estis fidinda, kaj ĉe la montopiedo alia liveris la dolĉakvon, kiun oni devis eduki per azenoj. La akvoproblemo certe estis unu el la ĉefaj kialoj de la posta forlaso de la kastelo.
Salgótarján
Historio
La unua mencio okazis en 1397. La tiama vilaĝo senhomiĝis dum la turka erao. Ekfunkciis karbonminejo en 1850. La regiono iĝis industria centro. En 1919 la ĉeĥa armeo komencis ekokupi la urbon. La ministoj en laborkostumo tuj prenis armilojn kaj sukcese defendis la vilaĝon. En 1922 la minista vilaĝo iĝis urbo. Ekde 1950 la urbo iĝis departementejo kaj iĝis prospera urbo dum la socialismo. En 1970 ĉesis la minado, sekve ankaŭ la industrio iom retiriĝis.
Burgo Straufhain
Historio
La najbaraj setlejoj strufedorp (hodiaŭ Streufdorf) kaj siduchestat (hodiaŭ Seidingstadt), ambaŭ nun apartenantaj al la municipo Straufhain, estas nomitaj kune en dokumento devenanta de 800, kaj la kastelo povus estiĝi jam en tiu tempo. En tiu tempo la grafoj de Wildberg regis la areon. Dokumento de la episkopo Gebhard de Würzburg en 1156 atestas la viron Helbold de Strufe kiel vasalo de margrafo Albrecht la Urso en sia rolo de suvereno de Vajmaro-Orlamünde. Poste, la grafoj de Hennebergio (Popponen) posedis la kastelon, kiuj ludis gravan rolon en la historio de Frankonio. Sub Poppo la 6-a kiu geedziĝis kun grafino Palatino Bertha von Sachsen en 1136, Struphe-kastelo travivis glortempon, menestreloj distris la sociojn kaj turniroj multaj estis okazigitaj en Seidingstadt. Sub Poppo la 7-a(li nomis sin barono de Struphe regante de 1190 ĝis 1245) kaj lia edzino Jutta von Thüringen, Straufhain-burgo estis grava kultura centro por la regno. Unu el liaj filoj, Hermano la 1-a (Henneberg) geedziĝis kun Margarethe, la fratino de la rom-germana reĝo Wilhelm von Holland, en la reĝa korto en Majenco en 1245. Ili nomis sian filon Poppo. La kastelo ankaŭ estis kultura centro en tiu tempo, kaj de 1247 la influkampo ankaŭ inkludis la prizorgon de Koburgo. Tio igis Straufhain-kastelo iĝi la plej granda centro de potenco en la regiono sude de la Turingia Arbaro. Ekde la 14-a jarcento Straufhain iom post iom perdis sian gravecon kiel kastelo por la reganta nobelaro. Ĉirkaŭ 1525, la kastelo, kiu fariĝis nesto de rabistbaronoj, estis detruita fare de ribelemaj kamparanoj dum la Kamparana Milito. La najbaraj kasteloj en Koburgo kaj Heldburg dume transprenis la rolon de Straufhain, kiu poste estis forlasita. La dukoj de Saksio-Hildburghausen tre ŝatis la trankvilan lokon kun la ruinoj kaj kun ili fone teatraj prezentoj kaj patriotaj ceremonioj okazis sur la monteto. En Seidingstadt la dukoj konstruis ĉaskabanon (kiun la orientgermanaj GDR- ne prizorgis kaj eĉ malkonstruis fine). La arbaroj ĉirkaŭ Ruino Straufhain ĉiam estis populara ĉasejo. Ĉirkaŭ 1780 ankoraŭ kvar etaĝoj de la palaco ruine staris. Amikoj regionkulturemaj plurfoje provis konservi la ruinojn.
Salgótarján
Esperanto
Estas delegito de UEA tie.
1321 Majuba
1321 Majuba estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo derivas de tiu de la Monto Amajuba, eponimo de la distrikto Amajuba, en la provinco de Kvazulu-Natalo.
He Yanrong
He Yanrong - ĉine 何艳荣 - estas ĉina pentristino kaj libroilustristino. Ŝi en 1934 naskiĝis en Dinghai, provinco Ĝeĝjango de Ĉinio. En 1957 sinjorino He komencis kiel memedukita artistino kontribui ilustraĵojn de porinfanaj libroj. Nun ŝia profesia bazo estas la Ŝanhaja Porinfana kaj Porjunulara Eldonejo (ĉine 上海 少年儿童 出版社, pinjine Shanghai shaonian ertong chubanshe).
Sinjorino He ricevis multajn premiojn por sia ilustraĵoj, el kiuj kelkaj estis inkluditaj en la kolekto de la Ĉina Artgalerio.
Pluraj libroj ilustritaj de ŝi ankaŭ aperis en Esperanto, en eldono de la Fremdlingva Eldonejo Pekino. Interalie temas pri la publikaĵoj:
(16388) 1981 EA39
(16388) 1981 EA39 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Grenviĉa Meridiano
La Grenviĉa Meridiano (aŭ referenca meridiano aŭ unua meridiano) havas pro konvencio la longitudon nul. Ĝi estas la linio de longitudo kiu iras tra la Observejo de Greenwich en Britio, apud Londono.
Ĝin akorde difinis en oktobro de 1884 en Vaŝingtono la prezidento de Usono, 41 delegitoj el 25 landoj, kiuj renkontiĝis por la Internacia Konferenco pri Meridianoj. Tiam oni interkonsentis pri la sekvaj principoj:
La dua rezolucio, kiu ligis la meridianojn al Greenwich, estis aprobita de 22 landoj; nur unu malaprobis t.e. Domingo, nun Dominika Respubliko, kaj du detenis sin t.e. Francio kaj Brazilo. Francio ne adoptis la Grenviĉan Meridianon ĝis 1911. Kialo por tiu rezervo estis la impreso, ke Grenviĉo kaj Londono laŭ la nula meridiano kvazaŭ deklariĝas "la centro de la mondo", estus neadekvata honorigo de la Brita imperio.
Antaŭe, la meridiano de la insulo El Hierro (Kanarioj) estis uzita de la plejparto de la marameroj de Eŭropo. Konvencie oni difinis ĝin kiel meridiano 20° okcidente de Parizo (17° 39' 46" okcidente de Greenwich).
Supratekstigo
Supratekstigo estas uzata por montri la tradukon de kantata aŭ parolata teksto pere de projektado sur unu aŭ pli da ekranoj aŭ sur rulumanta teksto-panelo (angle indoor LED display) super la scenejo aŭ sur la podio dum teatraj aŭ muzikaj prezentoj. La supratekstoj konsistas el unu- aŭ du-liniaj paroladoj por helpi interpreti la operon/teatraĵon.
Supratekstigo estas ofte uzata dum operoj por montri tradukojn de tekstoj al la publiko, kaj en tio ĝi similas al subtekstigo. Supratekstigo havas la saman funkcion kiel subtekstigo en filmo kaj televido. Ĝi proponas la eblon montri resumon aŭ kompletan tradukadon de la kantata aŭ parolata teksto por ke la publiko povu sekvi la signifon.
Supratekstoj povas esti sugesto por la parto de la publiko kiu komprenas la fremdan lingvon sur la scenejo, sed por tiuj kiuj ne komprenas, ĝi ne estas sugesto, sed neceso. Tiel okazis ekzemple en Teherano kie nederlandaj kaj iranaj teatristoj prezentis la interkulturan teatraĵon "Mi estas Antigon" (perse: من آنتیگونه هستم) prezentita en la persa kaj nederlanda kun supratekstoj en la angla.
En Finnlando, preskaŭ ĉiuj operoj, eĉ tiuj en la finna, estas provizataj per supratekstoj ekde 1987. Teatro-supratekstoj estas iom maloftaj kaj plejparte aplikataj dum gasto-prezentoj en fremda lingvo.
En kontrasto kun subtekstoj en filmoj, supratekstoj estas mane montrataj dum ĉiuj teatraj aŭ operaj prezentadoj kaj tio en reala tempo (angla : 'real-time') kiel ekzemple dum la opero Sternenhoch ( Ŝternenhoĥ ) en Esperanto prezentita en la Nacia Teatro en Prago kaj dum kiu estis simultane projekciitaj tekstoj en la supra parto de la scenejo en la ĉeĥa kaj la angla.
Eksteraj ligiloj
(de) Sprachspiel (lingvoludo)
(en) Subtivals, libera programaro por supratekstigo
(en, fr) Qstit, alia libera programaro por supratekstigo
Neukölln
Neukölln estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 44,93 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 312 862 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 6 969 loĝantoj po km². La distrikto Neukölln inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en la okcidenta parto de Berlino, "insule" ĉirkaŭita de la teritorio de GDR. En la reunigita urbego ĝi troviĝas sudsudoriente de la urbocentro kaj etendiĝas suden ĝis la urbolimo.
Romulo kaj Remo
Romulo kaj Remo - estis filoj de la dio Marso kaj mortemulino, vestalino Rhea Silvia, ĝemeloj, kunfondintoj de Romo 21-an de aprilo -753 en Romia mitologio. Romulo estis la unua Romia reĝo.
Neukölln
Internacie
Anderlecht proksime de Bruselo, Belgio, ekde la 17-a de junio 1955
Romulo kaj Remo
La legendo
Patroflanke ili estis rektaj posteuloj de unu el la plej potencaj dioj kaj patrinflanke posteuloj de Askanio - Iulo, filo de estro de fuĝintoj el Trojo, Eneo, kiu estis filo de la diino Venuso.
Neukölln
Internacie
Boulogne-Billancourt proksime de Parizo, Francio, ekde la 17-a de junio 1955
Romulo kaj Remo
La legendo
Sur la trono de Alba Longa tiam estis Numitoro, la pli aĝa filo de la reĝo Prokaso. Sed lia pli juna frato Amulio baldaŭ detronigis kaj elpelis lin. Por sekurigi regadon ankaŭ por siaj posteuloj mortigis ĉiujn Numitorajn filojn kaj lian filinon Rhean Silvian devigis fariĝi sacerdotino de la diino Vesta kaj promesi virgecon. Sed Rhea Silvia tiun ĉi promeson rompis kaj kune kun dio de milito Marso ŝi havis la ĝemelojn Romulon kaj Remon.
Neukölln
Internacie
Zaanstad proksime de Amsterdamo, Nederlando, ekde la 17-a de junio 1955
urbodistrikto Hammersmith and Fulham de Londono, Britio, ekde la 17-a de junio 1955
Romulo kaj Remo
La legendo
Kiam Amulio eksciis pri ilia naskiĝo, li ĵetigis Rheon Silvion kaj la infanojn en riveron Tibero. Rhea Silvia pro volo de la rivera dio Tibero saviĝis. Ambaŭ knabojn la servistoj metis en korbon, kiun flosigis en superbordiĝinta Tibero kaj raportis al la reĝo plenumon de la tasko. Sed la akvo en la rivero baldaŭ malaltiĝis kaj la korbo kun infanoj troviĝis sur tero. Ilia plorado allogis lupinon, kiu ilin poste forportis en sian kuŝejon sur Palatina monteto. Tie ŝi mamnutris ilin per sia lakto kaj varmigis ilin per sia korpo. Ekvidis ĝin Faŭstulo, paŝtisto de Amuliaj gregoj. La infanojn li forportis hejmen kaj kun sia konkubino Aka Larentia edukis ilin kune kun siaj infanoj. La lupino iĝis simbolo ekzemple en la skulptaĵo de la Kapitola lupino.
Neukölln
Internacie
Bat Jam proksime de Tel-Avivo, Israelo, ekde la 21-a de septembro 1978
Romulo kaj Remo
La legendo
Kreskintaj junuloj batetadis kun Numatoraj paŝtistoj, estis kaptitaj kaj venigitaj antaŭ Numitoro. Tiu en ili rekonis siajn nepojn kaj konvinkis ilin pri venĝo al Amulio. Romulo kaj Remo kun granda aro de siaj amikoj atakis Alban Longan, Amulion mortigis kaj regadon redonis al Numitoro.
Neukölln
Internacie
Marino proksime de Romo, Italio, ekde 4-a de oktobro 1980
Ústí nad Orlicí (germane Wildenschwert), Ĉeĥio, ekde la 6-a de novembro 1989 resp. 24-a de novembro 1989
Romulo kaj Remo
La legendo
La urbo ricevis poste nomon laŭ Romulo kaj tiu fariĝis ĝia unua reĝo. La unuaj komunumanoj estis liaj kolegoj, kiuj kun li paŝtis sur Palatino brutaron.
Neukölln
Internacie
Puŝkin proksime de Sankt-Peterburgo, Rusio, ekde la 3-a de junio 1991
Romulo kaj Remo
La legendo
Ĉar en la urbo ne estis virinoj, romanoj iris en najbarajn vilaĝojn elekti al si edzinojn. Ĉar ili ĉie estis rifuzataj, Romulo aranĝis solenajn ludojn honore al dio Neptuno Konso (konsolalioj), kiujn vizitis multaj gastoj, precipe najbaraj Sabinoj kun siaj edzinoj kaj filinoj. Post signalo romaj viroj ĵetis sin kontraŭ la sabinaj virinoj kaj rabakiris ilin. Ekestis milito. Sed sabinaj virinoj petis siajn patrojn, fratojn kaj siajn novajn edzojn, ke ili paciĝu kaj interligu siajn naciojn. Tiel okazis. Ekestis nova ŝtato, kies ĉefurbo estis Romo.
Neukölln
Internacie
urbodistrikto 5 de Prago, Ĉeĥio, ekde la 8-a de septembro 2005
Romulo kaj Remo
Malkovro de groto en 2007
Oni anoncis internacie la malkovron de groto, kaverno la 20-an de novembro 2007, kiu servis en la antikvo plej verŝajne al adoro de la urbofondintoj.
La groto situas nun ĉirkaŭ 16 m sub la Palatina holmo kaj estas ornamita per marmoroj kaj konkoj. La arkeologoj esploras la groton per endoskopoj kaj laseroj. Ĝi altas 8m, havas la diametron de ĉirkaŭ 7,5 m.
En la antikvaj tekstoj, oni ofte parolas pri groto kiel „Lupercale“. „Lupa“ estas la latina vorto por lupino.
Olaus Martini
Olaus Martini Mårtensson (* Upsalo, en la 1557 - Upsalo, en la 17-a de marto 1609) estis ĉefepiskopo de Upsalo ekde 1601 ĝis sia morto. Li enmatrikuliĝis en la Universitato de Upsalo, sed, kiam ĝi estis tempe fermita, en 1578, li vojaĝis eksterlanden. En 1583, li diplomiĝis kiel Magistro en la Universitato de Rostock, kaj ree reiris hejmen. Returninte, li akiris grandan reputacion kiam li kritikis la liturgion de la reĝo Johano la 3-a, kiu iom tenadis pri la katolika fido, kvankam Svedio estis luterana ekde 1531.
Hatten
Hatten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oldenburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la Hatten havis  loĝantojn. La komunumo situas tuj sude de la urbo Oldenburg: de la norda komunuma limo ĝis la urbocentro de Oldenburg estas distanco de 7 kilometroj.
Rilatoj al Esperanto
Inter la 27-a de decembro 1960 kaj la 3-a de januaro 1961 cetere la 4-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en la komunuma parto Hatten-Sandkrug kaj pritraktis la temon "Sudamerikaj problemoj".
Minidisko
Minidisko (MD) estas cifereca perilo por konservi datenon. Tio estis kreita de la firmao Sony. MD-a Walkman (portebla kased-ludilo) estis iam populara en Japanio.
Malta Ordeno
La Malta Ordeno aŭ Ordeno de Malto estas kvazaŭ-ŝtata suverena subjekto de la internacia juro, sen ŝtata teritorio.
Ĝia plena nomo estas en la itala lingvo Sovrano Militare Ordine Ospedaliero di San Giovanni di Gerusalemme di Rodi e di Malta (Suverena Milita/Kavalira Hospitala Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo de Rodoso kaj de Malto). La itala estas la oficiala lingvo de la ordeno. Ĝia valuto estas la eskudo (1 Scudo = 12 Tari = 240 Grani). De 1961 ĝi (denove) stampas proprajn monerojn, de 1966 ĝi eldonas poŝtmarkojn.
Historio
La kavalira ordeno estis fondita antaŭ mil jaroj en Jerusalemo. Kiam krucmilitistoj estis forpelitaj el Palestino, anoj de la ordeno translokiĝis al Kipro, poste devis foriri denove al Rodoso kaj fine setliĝis en Malto, kiu kromnomis la organizaĵon. Tie ili prosperis ĝis 1798 kiam Napoleono okupis la insulon kaj forpelis la kavalirojn.
Helpo venis subite kaj neatendite — el Rusio. Tie en novembro de 1796 surtroniĝis Paŭlo la 1-a, malfeliĉa filo de Ekaterina la 2-a. Li okupis la tronon jam 42-jara, pasiginte jardekojn kiel neamata filo en la ombro de sia brila patrino. Paŭlo sentis ke li vane malŝparis preskaŭ la tutan vivon, do hastis plenumi ĉion, elpensitan dum kvar jardekoj. La persono inteligenta, erudicia kaj idealisma, li estis ege ambicia kaj konsideris sin savinto de Eŭropo kontraŭ la malnobla revolucia pesto. Kaj jen aperis unika ŝanco — la Malta ordeno pene serĉis subtenon. Paŭlo la 1-a donis ĝin kaj en decembro 1798 la ordeno elektis ĝin la granda magistro. Tio estis la unua kaj lasta fojo, kiam la ortodoksa imperiestro iĝis reganto de la katolika ordeno. La malta kruco aperis eĉ sur la rusia blazono.
Paŭlo invitis la kavalirojn en la Rusian imperion kaj ili venis amase kaj alportis kun si ordenajn relikvaĵojn. Ili setliĝis en la Priorata palaco, konstruita por ili en Gatĉino apud Sankt-Peterburgo, ne malproksime de la imperiestra Gatĉina palaco. Sed la revoj de la rusia imperiestro pri unuiĝo de katolikismo kaj ortodoksismo, Eŭropo kaj Azio, ne plenumiĝis. En marto 1801 Paŭlo la 1-a estis murdita en sia kastelo Miĥajlovskijs. Lia filo Aleksandro la 1-a nuligis multajn decidojn de la patro, inkluzive la kavaliran eksperimenton. La malta kruco malaperis de la rusia blazono, la kavaliroj foriris al Eŭropo, ĉesis revoj pri unuiĝo de la Okcidento kaj Oriento.
Agado
Ĝi havas proksimume 13 500 membrojn kaj 80 000 volontulojn en 120 landoj, kiuj nomiĝas "damoj" kaj "kavaliroj", kiuj organizas bonfaran laboron en la propra lando kaj medicinan helpon en la tuta mondo kaze de naturaj katastrofoj aŭ konfliktoj. Ĝi havas 46 naciajn asociojn, sekciojn.
Ambasadaj rilatoj estas kun 93 ŝtatoj, daŭraj reprezentejoj ĉe ses pliaj. Ĝia sidejo estas en du domoj en Romo, ĉe adresoj Via Condotti 68 kaj Piazza dei Cavalieri di Malta 4, kiuj havas eksterteritorian statuson kaj ne apartenas al Italio.
Reganto estas la grandmajstro, elektata por tutviva oficado de la ŝtata konsilio. La (latina) devizo de la ordeno estas Tuitio Fidei et Obsequium Pauperum (protekto de la fido kaj zorgo pri malriĉuloj). La aŭtomobilkodo de la ordeno estas SMOM.
La ordeno laŭvice rezidis en Palestino, Kipro, Rodoso kaj Malto, kie ĝi regis ĝis 1798. Tiam Napoleono senbatale konkeris la insulon, kies posedantoj laŭ siaj reguloj ne rajtis batali kontraŭ aliaj kristanoj. Plej multaj elmigris al Rusio. En la 19-a jarcento la ordeno establis la nunan sidejon en Romo.
Márta Chiovini
Márta Chiovini, laŭ hungarlingve kutima nomordo Chiovini Márta estis hungara violonisto, koncertmajstro, instruisto. Ŝia patro estis Ferenc Chiovini, ŝia unua edzo estis Imre Aszódi, ŝia dua edzo estis Ernő Kenéz, ŝia filino estis Mária Aszódi.
Márta Chiovini naskiĝis la en Szolnok, ŝi mortis la.
Biografio
Márta Chiovini akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt dum la 2-a mondmilito. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn. En 1957 ŝi ricevis statuson en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi edziniĝis al Imre Aszódi, naskis dufoje, poste ŝi eksedziniĝis kaj denove edziniĝis. En la malfruaj 1960-aj jaroj ŝi estis altrangigita al koncertmajstro. Ŝi partoprenis ankaŭ en eksterlandaj turneoj de orkestro de la Operejo, krome ŝi violonadis en kvarteto, eĉ ŝi gvidis ankaŭ virinan orkestron. En 1994 ŝi pensiuliĝis, sed ŝi instruis private disĉiplojn. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1975-1986.
Mohamedo bin Raŝid Al Maktum
Ŝejĥo Mohamedo bin Raŝid Al Maktum (en araba: محمد بن راشد آل مكتوم; Muḥammad bin Rāŝid Āl Maktūm; naskiĝinta la 15an de julio 1949) estas la vicprezidento kaj ĉefministro de la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), kaj reganto de la Emirlando Dubajo. De sia ascendo en 2006, post la morto de sia frato Ŝejĥo Maktum bin Raŝid Al Maktum, li entreprenis reformojn en la registaro de UAE, starte per la UAE Federala Registara Strategio en aprilo 2007. En 2010 li lanĉis la rigardon al UAE de 2021 kun la celo fari de UAE 'unu el la plej bonaj landoj en la mondo' ĉirkaŭ 2021.
Li estas responsa pri la kresko de Dubajo al mondurbo, same kiel pri la lanĉo de multaj gravaj enterprenoj kiel Emirates Airlines, DP World, kaj Jumeirah Grupo. Multaj el tiuj estas posedoj de Dubai Holding, nome kompanio kun mult-diversigita negocaro kaj investado. La Ŝejĥo Mohamedo superrigardis la disvolvigon de multaj projektoj en Dubajo kiel la kreado de teknologia parko kaj de libera ekonomia zono, nome la Dubaja Interreturbo, de la Dubaja Komunikurbo, de la Dubaja Internacia Financa Centro, de la Palm-insuloj kaj de la Hotelo Araba turo. Li estris ankaŭ la konstruadon de Burĝ Ĥalifa, nome la plej alta konstruaĵoj en la mondo.
Kritikoj
Mohamedo bin Raŝid Al Maktum havis almenaŭ ses edzinojn en sia vivo.
Lia filino Latifa publikigis filmeton en la 4a de marto 2018, en kiu ŝi komentas vivmalfacilon kaj intencon fuĝi el Dubajo, post malsukcesa klopodo foriri el UAE kaj posta malapero, kaj en kiu ŝi konfirmas akuzon de malbona traktado fare de sia familio, kaj akuzas sian patron inter alia pri nombraj murdoj.
Ciklo de Krebs
La ciklo de Krebs (ankaŭ konata kiel ciklo de trikarboksilaj acidoj aŭ citr-acida ciklo) estas aro de reakcioj, kiuj estas centra parto de la elĉerpado de energio el nutraĵoj (per la katabolo de karbonhidratoj, lipidoj kaj proteinoj por fine produkti karbonan dioksidon kaj ATP-molekulojn). Ĝi estas unu el la plej gravaj cikloj de ĉiuj ĉeloj, kies ĉelspirado okazas per oksigeno (do, ĉiuj ĉeloj, kiuj havas mitokondriojn). Tiun ĉi ciklon malkovris la Nobel-premiitoj Albert Szent-Györgyi kaj Hans Krebs.
Tanaĵo
La plej konataj kaj malnove uzitaj tanaĵoj estas plantaj tanaĵoj kiel la kverka ŝelo, anakardiacoj, gajlo, valoneo kaj konio. La plantaj tanaĵoj estas acidaj, fenol-entenaj, formas karakterizan bluan aŭ verdan precipitaĵon kun fersaloj. Ili havas forte adstringan guston, kuntiran efikon. Plej grava kemia efikaĵo en la planta tanaĵo estas la tanino kaj la kateĥino.
La kemiaj tanaĵoj estis ekuzitaj en fino de la 19-a jarcento, tiam la tanaĵo estis kromaj saloj.
96591 Emiliemartin
96591 Emiliemartin estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Ciklo de Krebs
Ĝenerala vido
acetil-CoA + 3 NAD+ + FAD + ADP + Pi → CoA + 3 NADH + H+ + FADH2 + ATP + 2 CO2
96591 Emiliemartin
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ciklo de Krebs
Ĝenerala vido
El unu glukoz-molekulo oni elĉerpas entute 36 ATP-molekulojn (se oni konsideras la tri fazojn de ĉelspirado: glikolizo, ciklo de Krebs, kaj transport-ĉeno de elektronoj). Oni fakte akiras 38 ATP-molekulojn, tamen du el ili estas uzitaj por transporti el citoplasmo al mitokondria matrico la du molekulojn de acetila koenzimo A, kiuj fariĝas dum glikolizo.
96591 Emiliemartin
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan sciencan ĵurnalistinon Emilie Martin,. Ŝi estis rubrika estrino por la franca astronomia revuo Ciel et Espace, kie ŝi fakiĝis en aktivoj de scienca raporto tra la mondo. Ŝi ankaù laboris kiel scienca ĵurnalistino por pluraj kanaloj de la franca televido.
Romo
Romo (Roma) estas la ĉefurbo de Italio kaj antikvece de Romio. Ene de Romo situas la ŝtateto Vatikano, kie loĝas la papo kaj kie lokiĝas la centra administrejo de la Roma Katolika Eklezio. La mitaj fondintoj de la urbo estas la ĝemeloj Romulo kaj Remo. Romo estas la "Eterna Urbo" kaj ankaŭ la "urbo de sep montetoj". Ĝi estas la plej granda urbo en Italio. SPQR = Senatus Populusque Romanus = Senato Kaj Popolo Roma estas la devizo de la urbo.
De 150 a.K. ĝis ĉirkaŭ 400 p.K., Romo estis la plej potenca regno de la baseno de Mediteraneo, konkerinte grandan, ĉirkaŭmaran imperion, nome la romia imperio. De 500 p.K. ĝis 1500, Romo estis la metropolo de la nomita Okcidento: ĝiaj latina lingvo, latina skribo, juro, religio nome katolikismo, julia kalendaro, romia mezuro, ktp, fariĝis la normo en Okcidento dum tiu tempo. Post 1500, Okcidento fariĝis naciisma kaj naciaj normoj emis renversi la antikvajn normojn de Romo.
Etimologio
La etimologio de la vorto Roma ne estas klara, kaj ekde la antikvo ekzistas pri ĝi la plej diversaj teorioj. Neprobabla ŝajnas la deveno de la greka Ρώμη (Romē), kiu signifas kuraĝo, braveco. Pliverŝajne estas rilato al la radiko *rum-, mamo, kun eventuala indiko al la lupino, kiu mamnutrintus la ĝemelojn. Eblas ankaŭ, ke la nomo Roma devenas de etruska familio, la Rumina.
Fondo, Reĝeco kaj Respubliko
Laŭ la roma mitologio Romo fondiĝis la 21-an de aprilo 753 a.K. fare de Romulo. Romulo poste mortigis sian ĝemelan fraton Remo, kiam tiu mokis la de Romulo starigitan urbomuron. La ĝemeloj estis laŭlegende la gefiloj de la dio Marso kaj de la vestalo Rhea Silvia. Ili estus mamnutritaj de lupino, kaj poste trovitaj de la ŝafisto Faustulus ĉe la Velabrum sub la Palatino kaj edukitaj de li.
La tradicia fondiĝdato de Romo estas la komenco de la temposkalo de la romia kalendaro, latine ab urbe condita, mallongigite a.u.c., esperante "depost la fondiĝo de la urbo (Romo)". Elfosadoj sur la Palatino montris setlejajn restaĵojn el la epoko de 1000 a.K., verŝajne iuj latinaj kaj sabinaj vilaĝoj estis ĉirkaŭ 800 a.K. unuigitaj al urbo, eble fare de etruskoj.
La kuniĝo de unuopaj setlejoj al urbo laŭ historiistoj eble okazis ĉirkaŭ la legenda fondiĝdato. La proverbaj sep montetoj de Romo estas: Nuntempe la urbo entenas ankaŭ la montetojn Gianicolo, Vaticano kaj Pincio.
Komence de sia historio Romo estis reĝlando. La unua de la legendaj posteuloj de Romulo nomiĝis Numa Pompilius laŭ Tito Livio. Post forpelo de la lasta etruska reĝo Tarquinius Superbus – laŭdire en la jaro 509 a.K. – Romo iĝis respubliko – kvankam tio verŝajne okazis nur ĉirkaŭ 475 a.K.. Post tio estiĝis internaj bataloj inter la senrajtaj kvankam liberaj plebanoj kaj la nobelaj patricioj. Romo grandiĝis kaj kuniĝis kun ĉirkaŭaj teritorioj.