cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Budhana Ligo Esperantista
Fondiĝo
Budhana Ligo Esperantista estis fondita en 1925 de A. C. March el Londono kaj Edgar Grot el Rigo. Geo Yoxon eksciis pri la ligo en 1926 kaj komencis eldoni la bultenon La Budhismo ekde 1931. En la sama jaro, unu el la fondintoj de BLE kaj la komitatano en Japanio, la zena bikŝuo Shibayama Zenkei el Kioto, fondis la Japanan Budhanan Ligon Esperantistan, kiu eldonis la bultenon La Lumo Orienta. BLE kaj JBLE siatempe reprezentis la budhanan Esperantistan movadon en Eŭropo kaj Japanio, kaj ili havis kunlaboran rilaton inter si. Dum la dua mondmilito, ambaŭ ligoj malaktiviĝis.
Nuna refandiĝo
BLE refondiĝis dum la UK en Fortaleza, 2002, kaj ĝis hodiaŭ estas aktiva. La prezidanto estis Gunnar Gällmo kaj la vicprezidanto estis José Antonio Vergara.
Gregori
Gregori estas la familia nomo de la sekvaj personoj:
Zoltán Borbereki Kovács
BORBEREKI KOVÁCS Zoltán [Borbereky, Kovács Zoltán] (borbereki kova:ĉ) estis hungara pentristo, skulptisto naskita en Rónaszék la 27-an de julio 1907 kaj mortinta en Johanesburgo la 26-an de marto 1992.
Kariero
Zoltán Kovács Borbereki rifuĝis al Budapeŝto depost okupado de Transilvanio fare de la rumana armeo en 1919. Li finis mezlernejon, poste li studis post desegnolernejo de Artúr Podolini-Volkmann de 1928 ĝis 1933 en hungara arta altlernejo de Budapeŝto. Liaj majstroj estis János Vaszary kaj István Csók. Kiel stipendiulo de Romo li studis murpentroarton en Accademia delle Belle Arti ĉe Ferruccio Ferrazzi. Li ekspozicias de 1928. En la 1930-aj jaroj li laboris plej ofte en Artistkolonio (Szolnok). En 1948 li disidis al Italio, baldaŭ li vivis en Johannesburg.
Sándor Köpeczi
KÖPECZI Sándor [pr. koepeci] estis rumanuja hungara operkantisto naskiĝinta en Cristur la 6-an de majo 1945. Li estas la edzo de kantistino Júlia Kirkósa.
Kariero
Sándor Köpeczi estis ekde 1968 ĝis 1996 solisto de la operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo.
Büßleben
Büßleben estas urboparto de Erfurto, Germanio. En la 31.12.2016 ĝi havis 1262 loĝantojn; aliĝo al Erfurto fariĝis en la 1.7.1994. Urboparta urbestrino estas Kathrin Hörr.
Geografio
Büßleben troviĝas ĉirkaŭ 6 kilometrojn oriente de Erfurto en ebena, senarbara medio inter Linderbach norde, Urbich okcidente, Niedernissa sude kaj Mönchenholzhausen oriente. Fluas tra Büßleben la rivereto Peterbach, flanka rojo de Linderbach kiu siavice alfluas al Gramme. La supra parto de la torento Peterbach bezonas akvopurigon.
Historio
La unua endokumenta mencio de Büßleben estis en la jaro 876-a. Apartenis la vilaĝo al la Grafujo Vieselbach kaj post vendo en la posedoĵaron de la Gleichen-grafoj kiuj ne antaŭ 1403 vendis la tuton al la urbo Erfurto. La de tempo al tempo historilibre legebla versio ke Büßleben estintus provizadvilaĝo por la majencanoj ne veras. En 1802 la vilaĝo iĝis prusia, poste inter 1807 kaj 1813 ĝi estas ene de la Princlando Erfurto. Reprusi-iĝo iĝis post la Viena kongreso. Inter 1816 kaj 1944 Büßleben estis parto de la Landa distriko erfurta ene de la prusia Provinco Saksio. Inter 1815 kaj 1918 ĝi landlimas kun la Duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach. En la 1.7.1950 enkorpigitis al Büßleben la ĝis tiam memstara komunumo Urbich. Ekde 1952 ĝi apartenis al la GDR-Distrikto Erfurt-Land. En 1994 ĝi erfurtiĝis. Danke al granda novkonstruaĵzono en la uesto la enloĝantaro de 1990 (500 personoj) kreskis ene de 16 jaroj al ĉ. 1300.
Ekonomio kaj trafiko
Tra jarcentoj estis Büßleben agrikultura, pri kio atestas ĝis nun bienoj grandaj kun imponaj pordoj. Nur post la Turniĝo ĝi ŝanĝiĝis de terenkultiva vilaĝo al ŝatata loĝejdona vilaĝo por la landĉefurbanoj. Disde Büßleben kondukas ŝoseoj al Urbich, Obernissa kaj al la federacia strato B 7 al Linderbach. La urba buslinio 51 venigas la loĝantojn komforte al la Stacidomo de Erfurto.
Schlösslein
Schlösslein aŭ Schlößlein estas la germana vorto por "kasteleto"
Schlösslein estas loknomo de
Konstitucio de Alĝerio
La Konstitucio de Alĝerio estis unuafoje adoptita per referendumo en 1963, post la Alĝeria Milito de Sendependeco (1954–62); origine, ĝi estis skizita de konstitucia asembleo kondukita de Ferhat Abbas, sed tiu skizo estis reverkita de la unua Prezidento, Ahmed Ben Bella. En sia formo de 1963, la konstitucio deklaris Alĝerion unupartia ŝtato regata de la iama rezistomovado, nome Nacia Liberiga Fronto (FLN). Tiu konstitucio estis interrompita de la militista puĉo de 1965. Post jaroj de regado pere de plenuma dekretaro fare de la estro de la Revolucia Konsilantaro, Houari Boumédienne aperigis duan konstitucion en 1976, emfaze al la gravo de socialismo kaj - formale - restaŭrante politikajn instituciojn super la militista establado. Boumédienne estis poste elektita kiel la dua prezidento de la lando, post esti lasante la postenon dum dekunu jaroj.
Poliez-Pittet
Poliez-Pittet estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 712 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Poliez-Pittet situas sur la molasaj montetoj de Jorat en la Vaŭda Mezlando ĉe la okcidenta flanko de la valo de la rivero Mentue en sudoriento de la regiono nomita Centro de Vaŭdo (en la franca lingvo Gros-de-Vaud), en distanco de proksimume 10 kilometroj nordnordoriente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 5 kilometroj orinete de la distriktĉefurbo Echallens. La komunumo konsistas el la vilaĝo Poliez-Pittet kaj la setlejoj Pralet, Méregniaux kaj Chenau, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,01 km², de kiuj 35,1% estas kovritaj de arbaro, 55,5% servas por agrikulturo kaj 9,4% por setlado.
Trafiko
Tra Poliez-Pittet pasas en nordoriento al kantona ĉefvojo n-ro 15 de Laŭzano al Thierrens. Tra la vilaĝocentro kondukas konekta vojo de Bottens al Dommartin, kaj konekta vojo konektas la vilaĝocentro kun la kantona ĉefvojo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 8 kilometrojn sudsudokcidente de la komunumo apud Laŭzano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Poliez-Pittet datiĝas el la jaro 1160 kiel Poleto. Fine de la 19-a jarcento en Poliez-Pittet estis elfositaj la restaĵoj de gaŭla-romia setlejo, kie estis trovitaj pluraj bronzaj statuetoj. Dum mezepoko Poliez-Pittet apartenis al la nobela familio de Bottens. En la jaro 1348 ĝis akiris kune kun la Subvoktejo Bottens la Senjoroj de Orbe kaj Echallens. De 1474 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Poliez-Pittet apartenis al la komunuma berna kaj friburga Senjorujo Orbe-Echallens. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Ŝilo
Ŝilo estas unu el la paramitoj. Paramito (pāramitā पारमिता en sanskrito; en palia lingvo: pāramī पारमी ; tibete pha rol tu phyin pa ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་) laŭvorte signifas "perfekteco". Ŝilo rilatas al moralemo, ĝusta traktado.
Top Gear
Top Gear (eo. Plej alta rapidumo) estas brita televida serio pri motoraj veturiloj, precipe pri aŭtoj. Ĝi komenciĝis en 1977 kiel tradicia informa revuo pri aŭtoj kaj aŭtumado - novaj modeloj, konsiloj pri trafika sekureco, ktp. Tiun ĉi tre konvencian stilon oni iom post iom ŝanĝis.
La aparte ekde la jaro 2002 tre sukcesa formato de la programo karakteriziĝas per tre specifa, humura kaj laŭ kelkaj kritikistoj eĉ iomete seksisma prezentada stilo. Ĝuste tiu ĉi tiama ŝanĝo de la stilo al pli humura kaj preskaŭ satire kritika formato kondukis al saltega plipopulariĝo de la programo.
En la nuna formo, ĝi estis prezentata de Jeremy Clarkson, Richard Hammond, James May kaj aŭtokonkursa testveturisto konata nur kaŝnome kiel The Stig (la Novulo, la Novlernejano). Oni taksas, ke laŭ stato de 2012 ĉiusemajne la programo atingas ĉirkaŭ 350 milionojn de spektantoj en 170 malsamaj landoj, el kiuj nur 5 milionoj loĝas en Britio, kaj ke ĝi estas multe elŝutita pere de la interretaj samtavolaj dosiero-dividantaj servoj.
La unua serio de epizodoj elsendiĝis en Britio tra la televidkanalo BBC 2. Post kiam oni produktis jam la 14-an serion de epizodoj, la programo aldone prezentiĝis altdetalece en BBC HD.
770
En la jaro 770 post Kristo okazis, interalie:
Gorontalo
Gorontalo - same indonezie kiel en Esperanto - estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 11 257 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sulaveso. Laŭ stato de la jaro 2011 la provinco Gorontalo havis 1 040 164 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 94 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el unu urbo, 5 distriktoj, 65 subdistriktoj kaj 595 vilaĝoj. Administra centro estas la samnoma urbo Gorontalo.
La loĝantoj de la provinco grandparte vivas de agrikulturo, sed fabrikatas ankaŭ palmoleo, kariofilo, kokosoj, kakao kaj sukerkano, kaj marborde praktikatas fiŝkaptado.
Sant'Ippolito
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Dezső Malonyai
Dezső Malonyai [deĵO malonjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Malonyai Dezső (malofte Malonyay Dezső) estis hungara verkisto, literaturhistoriisto, etnografo, membro de Societo Petőfi. Dezső Malonyai naskiĝis la 1866 en Budapeŝto. Li mortis la 1916 en Budapeŝto.
Friedrich Nicolaus Bruhns
Friedrich Nicolaus Bruhns, alia skribmaniero Nikolaus kaj la altgermana formo de la familia nomo Brauns, (naskiĝinta la 11-an de februaro 1637 en Lollfuß antaŭ Ŝlesvigo; mortinta la 13-an de marto 1718 en Hamburgo) estis komponisto de la baroko.
Friedrich Nicolaus devenis de ŝlesvig-holstinia muzikisto-familio, en kiu naskiĝis ankaŭ lia nevo Nicolaus Bruhns. En 1682 li fariĝis posteulo de Nicolaus Adam Strungk kiel direktisto de la hamburga urba muzikistaro; ekde 1687 li estis kantoro ĉe la katedralo de Hamburgo.
Friedrich Nicolaus Bruhns postlasis unu Marko-Pasionon kaj unu Johano-Pasionon (1702 kaj 1706), kiujn oni longe atribuis al Reinhard Keiser. Krome konserviĝis dek unu solokantatoj kun kontinua baso kaj akompano de du violonoj el la jaroj 1706 ĝis 1712 samkiel 1715 ĝis 1718 erhalten.
En 1726 Johann Sebastian Bach transprenis la Marko-Pasionon (1702) por prezentado en la lepsika Thomas-preĝejo Sanktan Vendredon kaj kompletigis ĝin per ĥoraloj, por adapti ĝin al la praktiko de Lepsiko.
Brenda Bakke
Brenda Jean Bakke (naskiĝis la 15-an de majo, 1963) estas usona aktorino, plej konata pro la roloj de Lana Turner en filmo L.A. Confidential, Michelle Rodham Huddleston en Hot Shots! Part Deux, Cordelia la prostituitino en Tales from the Crypt: Demon Knight kaj kapitano Linda Gilder en Under Siege 2: Dark Territory. Bakke naskiĝis en Klamath Falls, Oregono, Usono.
Amazonoj
Amazono (malnovgreke Ἀμαζόνες, Amazónes, singulare Ἀμαζών, Amazōn) estas virino el tribo de militistinoj, kiuj ne akceptis virojn inter si. Ĉar virinoj estis arkopafistoj oni diris, ke ili fortranĉis de si mamon por pli akurate pafi.
Priskribo
La amazonoj en la greka mitologio estis membroj de ekskluziva socio de militistaj virinoj, kiuj elstaris pro siaj rajdkapabloj, kaj ankaŭ pro siaj kuraĝo kaj fiero. Ili estis konsiderataj filinoj de la Dio de milito Areso kaj vivtenis sub la regado de la reĝino Hipolita ĉe la eksteraj limoj de la konata greka mondo, en la suda marbordo de la Nigra Maro.
En la amazona socio la virinoj okupiĝis pri la tradiciaj viraj agadoj kiel rajdado, ĉasado kaj milito. En la sfero de legendo -sen iuj historiaj pruvoj por subteni ĝin- oni diras, ke la amazonoj bruligis la dekstran mamon de la knabinoj por ke ĝi ne kresku kaj tiel pli bone uzi la arkon kaj ĵeti la lancon. Sed kurioze, la greka arto neniam prezentis amazonon sen mamo. Ankaŭ al ili estis atribuita la praktiko venigi virojn el aliaj triboj nur por reproduktaj celoj.
En arto amazonoj plej ofte survestas kirason, rajdas ĉevalojn kaj portas armilojn, arkon kaj lancon, malofte hakilon. Ili estis konsiderataj ne nur kapablaj militistinoj, sed ankaŭ spertaj pri embuskoj kaj surprizaj ĉevalaj atakoj. Tion rakontas mitologio. Sed, ĉu la amazonoj vere ekzistis? Se jes, kiel kaj kial formiĝis tiu virina socio?
Ŝajnas, ke ĉi tiuj socioj ekformiĝis pro la alta socia diskriminacio kaj perforto, kiuj ekzistis en tiamaj grandaj urboj, ne nur rilate al virinoj sed ankaŭ al la plej malfavorataj sociaj klasoj, tiuj estas a homoj socie ekskluditaj, la forigitoj, la fuĝintoj, la persekutitoj, viroj kaj virinoj kolektiĝis kaj ekasociiĝis en la montoj kaj arbaroj por defendi sin kaj kune ĉasi por ilia nutrado.
Tiel ili specialiĝis pri la uzo de ĉasarmiloj, kaj de ĉevaloj pro ilia nomada vivkondiĉo, ambaŭ specialiĝoj montriĝis utilaj en la bataldefendo, kiun ili ofte devis alfronti. Okazis longa fuĝo ekde la Mezopotamio al mediteranea marbordo kaj poste al Nigra Maro.
La socio en kiu viroj kaj virinoj plenumis la samajn laborojn kaj havis la samajn respondecojn, fariĝis pli solidara kaj egalrajta ekskludante tiujn, kiuj montris signojn de perforto, ĝuste de kio ili estis fuĝante.
Tiel ili naskis socion en kiu virinoj fariĝis ne nur esceptaj ĉasistoj kaj preskaŭ akrobataj rajdistoj, sed ankaŭ forĝistoj kiuj produktis siajn proprajn kuprajn kaj ferajn armilojn, kaj juvelistoj kiuj manfaris belajn orajn juvelojn, kolĉenojn kaj zonojn.
La scenoj de ĉi tiuj batalantinoj estis popularaj en la greka arto, precipe ceramikaĵoj kaj monumentaj statuoj, kiuj ornamis iujn el la plej gravaj konstruaĵoj en la greka mondo, inkluzive la Partenonon en Ateno.
Aŭtoroj rimarkas ke la amazonoj eĉ havis siajn proprajn dancojn kaj muzikon, sed por eniri la batalon uzis ritman muzikon ‘Peanon’. Ĝi estis milita kanto de venko kaj ĝojo kantata ĥore kiel refreno honore al la Dio Apolono. Ili uzis ĝin kiel bazon por flamigi la trupojn, kaj vigligi la spiritojn, donante tre signifan potencon en la atako.
En Anatolio estis atribuita al la amazonoj la fondado de multaj setlejoj, precipe tiuj de Efezo, Cime, Sinope, Priene, Myrina, Smyrna (Izmiro) kaj Mitileno sur Lesbo. En Efeso la Diino pri ĉasado Artemiso havis templon kie la amazonoj faris por ŝi ceremonion. Ili jam armitaj por ĉasado aŭ batalo prezentis militajn dancojn en rito kiu ripetiĝis ĉiujare.
Je la fino de la Troja Milito, la amazonoj kiuj ĉiam batalis kontraŭ la grekoj, helpis la trojanojn. Reĝino Penthesilea, filino de Areso kaj Otrera, estis mortigita de Aĥilo en la batalo. Oni rakontas ke Aĥilo enamiĝis al sia viktimo kiam li demetis ŝian kaskon ĝuste kiam ŝi estis mortanta. La sceno estas kaptita en fama vazo de nigra desegno farita de la fama pentristo kaj ceramisto Exekias (ĉ. 540 a.K.).
La greka Palaifato karakterizis Amazonojn kiel militaj viroj kiuj surhavis kutiman trakian virinon (longa Kitono ĝis piedoj) kaj kiuj ligis ilian hararon per rubandoj. Estas pro ilia vestaro kiun ili estis prenitaj por virinoj.
Post Antikva Grekio
Kiam la unuaj eŭropanoj (nome ĉefe hispanoj) vidis militemajn virinojn inter indiĝenoj de Sudameriko ili trovis kialon por nomi la zonon de Amazonoj.
Witschel
Witschel estas la familia nomo de jenaj personoj:
Escobedo
Escobedo estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Escobedo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05008.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 2549 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,039 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 2072 personoj apartenis al la katolika religio kaj 263 personoj al la protestantisma religio. 101 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 141 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Afto
Afto estas sendanĝera, sed dolora ulcereto de la buŝa mukozo. Tio estas eta, blanka kaj aperas en la buŝkava mukozo (sur palato, lango, gingivo). La kaŭzo estas ne tute konata sed ĝenerale virusdevena, kies aktiviĝon helpas vundiĝo de la mukozo aŭ malofte neŭra problemo.
Se oni viŝas per tuketo la ulcereton kaj restas tie ruĝeta makulo (simila al malferma vundo), tio estas afto.
La saniĝo daŭras longe, eĉ 10-14 tagojn kaj ankaŭ okazeblas 3- ĝis 6-foje jare. Oni devas gargari la buŝon per infuzoj (ekz.roma kamomila, salvio ) aŭ per specialaj gargaraĵoj.
Se la afto renoviĝas, oni devas konsulti kuraciston.
Eksteraj ligiloj
Medicina vortareto France-Esperanto
Dulce Pontes
Dulce José da Silva PONTES (Montijo, 8-a de Aprilo 1969) estas portugala kantistino kaj komponistino de fado konata en la spektakla medio kiel Dulce Pontes.
Dulce Pontes estas konsiderata artistino de Mondmuziko. Ŝia arta agado kontribuis al la renaskiĝo de fado en la 1990-aj jaroj]]. Ŝi estas konata pro sia agado kun artistoj kiel Ennio Morricone, Joan Manuel Serrat, Cesária Évora, Caetano Veloso, The Chieftains, Carlos Núñez, Giorgos Ntalaras, Andrea Bocelli kaj José Carreras.
Kariero
Ŝi populariĝis inter la portugala publiko tra televiprogramo Regresso ao passado. En 1991 ŝi venkis en la Festivalo RTP de Kanto kaj reprezentis Portugalion en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kie ŝi kantis "Lusitana paixão". Ŝi rezultis la oka inter 22 partoprenantaj landoj, nome unu el la plej sukcesaj portugalaj rangigoj en tiu konkurso ĝis tiam. Sanjare ŝi partoprenus en la Festivalo OTI, okazinta en Akapulko, kie ŝi atingis la finalon, en kiu ŝi iĝis la 5a per la kanto "Ao sul da América".
En 1992 ŝi registris sian unuan albumon, Lusitana. En 1993 ŝi publikigis sian duan diskon, Lágrimas, de heterodoksa fado, kun modernaj ritmoj kaj instrumentoj, serĉe de novaj esprimaj muzikformoj. Ŝia disko, Caminhos, de 1996, enhavis klasikaĵojn kiel "Fado português", "Gaivota" kaj "Mãe preta", same kiel proprajn komponaĵojn. En la disko O primeiro canto (1999), Dulce enkondukis elementojn de ĵazo (kun kunlaboro de Maria João), antikvajn muziktradiciojn (eĉ kantas kanton en miranda lingvo) kaj malkovris jam forgesitajn melodiojn kaj instrumentojn.
Sorcy-Bauthémont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ĥanlando de Naĥiĉevano
La Ĥanlando de Naĥiĉevano (perse خانات نخجوان) estis malgranda ŝtato kiu ekzistis en la sudoriento de la Historia Armenio sub la irana suvereneco. Ĝi fariĝis sendependa en 1747 sub la loka dinastio Kangarluo. Ĝi aneksiĝis kiel vasala ŝtato de la Rusa Imperio post la traktato de Turkmenĉajo en 1828 antaŭ estis aneksita en 1834.
Tauxigny
Tauxigny estas malaperinta franca situanta en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi nun formas parton de Tauxigny-Saint-Bauld.
Santa Maria Nuova
Santa Maria Nuova estas komunumo de Italio.
János Sükösd
János SÜKÖSD [sykoeĵd] rumania hungara eduksciencisto. Li naskiĝis en Corund la 1-an de februaro 1925. Li estas la edzo de geografino Éva Sükösd.
Jožka Jabůrková
Jožka Jabůrková (n. la 16-an de aprilo 1896, Vítkovice − m. la 31-an de julio 1942 Ravensbrück), estis ĉeĥoslovaka maldekstrula ĵurnalistino kaj verkistino. Ekde la jaro 1931 ŝi estis praga reprezentantino de KPĈ. Senpere post estiĝo de Protektorato Bohemio kaj Moravio ŝi estis arestita kaj malliberigita en koncentrejo Ravensbrück, kie ŝi estis fine ankaŭ morttorturita.
János Sükösd
Kariero
János Sükösd diplomitiĝis en 1951 en Universitato Bolyai de Kluĵo pri pedagogio-psikologio. Inter 1952–56 li studis en Leningrado kaj kaj tie ricevis la sciencan gradon de kandidato. De 1956 li estis instruisto de Pedagogia Pluperfetiga Instituto kaj Porinstruista Altlernejo de Kluĵo. En 1977 li translokiĝis en Hungarujon kun sia familio kaj tie li estis kunlaboranto de Centra Statistika Oficejo.
Jožka Jabůrková
La vivo
Ekde la junaĝo ŝi laboris en gimnastika movado; ŝi enpaŝis en vicojn de socialdemokrata junularo kaj en Laboristan gimnastikan unuecon. Ŝi estis ekzercistino, estrino kaj edukistino. Ŝi partoprenis en organizado de signifa manina spartakiado en la jaro 1921 kaj ŝi estis funkciulino de Federacio proleta gimnastikado. Dum la jaroj ŝi penege dediĉis sin al laboro inter virinoj kaj junularo. Ŝi validigis dum tio sian literaturan talenton, ŝi fariĝis gvidanta redaktistino de virina ĵurnalo (Dissemigistino). Ŝi verkis pri la vivo en Prago, pri interesoj kaj problemoj de virinoj, ŝi referis pri ebleco de solvo de senlaboreco, ŝi dediĉis sin al bezonoj de infanoj. Ŝi tuŝis ĉiujn ĉefajn socialajn demandojn, ŝi reagis al danĝero de la milito. Sub ŝia gvidado Rozsévačka organizis agadojn utile al suferantaj infanoj en Hispanio eĉ helpon al germanaj antifaŝistoj fuĝantaj en Ĉeĥoslovakion.
En la jaro 1931 ŝi estis elektita en centran reprezentaron de ĉefurbo Prago sur kandidatlisto de KPĈ. Sian socialan senton ŝi montris ankaŭ ĉi tie. Ŝi postulis establigadon de infanvartejoj, infanĝardenoj, manĝejoj kaj ludejoj, efikan sanzorgon por la infanoj de laboristoj kaj senlaboruloj, konstruadon de malmultekostaj modernaj loĝejoj por sociale malfortaj familioj. Ŝi restis efike kontraŭ montroj de faŝismo kaj ŝi atentigis ties danĝerojn. Ŝi klopodis krei unuecan nacian kontraŭfaŝistan fronton. Sed nokte el la 15-a je la 16-a de marto 1939 ŝi estis arestita kaj pli poste malliberigita en la koncentrejo Ravensbrück, kie ŝi estis unu el la unuaj ĉeĥaj malliberigitinoj.
Tuj de komence de sia internigo ŝi ligis kontaktojn kun antifaŝistinoj de diversaj landoj, ĉefe kun la germanaj, kiuj estis en la koncentrejo malliberigataj jam vicon de jaroj. Ŝi helpis kiel ŝi povis, ŝi laboris inter la virinoj ĝis lasta momento de sia vivo. Enkadre de eblecoj ŝi klopodis plifaciligi eĉ suferigon de ŝokitaj lidicaj virinoj. Ŝi mortis la 31-an de julio 1942 post peza torturado, post kiu ŝi estis lasita sen helpo en la koncentreja arestejo.
En la jaro 1965 estis senvualita ŝia monumento en Prago-Košíře. La monumento estis en la jaro 1992 pro postulo de restituentino de parcelo, sur kiu ĝi situis, forigita kaj forveturigita en depozitejon de Galerio de ĉefurbo Prago. Ĉi tie ĝi restis ĝis somero de 2002, kiam la statuo de tiu ĉi kuraĝa virino estis resenvualigita en Tombejoj Olšany
Surbaze de la vivo kaj la morto de Jožka Jabůrková estiĝis origina scenario de Jaromíra Kolárová al filmo Zastihla mě noc (Atingis min la nokto), kiun reĝisoris Juraj Herz.
Bedeciu
Bedeciu [bedeĉu] (Bedecs bedeĉ) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 1116 loĝantojn (rumanoj), en 1992 766. Ĝia unua skriba mencio estis en 1345. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al Mănăstireni.
Matheu Hinzen
Matheu Hinzen (naskiĝis la 12-an de majo 2007 en Antverpeno, Flandrio, sed tamen laŭ pasporto nederlanda) estas nederlanda infana kantisto kaj infana aktoro.
Monda Biodiverseca Tago
La Internacia Tago por Biodiverseco (aŭ Monda Biodiverseca Tago) estas UN-proklamita internacia feritago por propagandi biodiversecajn temojn apud Interkonsento pri Biologia Diverseco. Nuntempe ĝi okazis je 22-a de majo.
Matheu Hinzen
En 2019 Hinzen partoprenis la nederlandan junularan kantokonkurson, kiun li gajnis la 28-an de septembro 2019 per la kanto Dans met jou ("dancu kun vi", en la senco de 'mi dancu kun vi'). Ĉi tio permesis al li je aĝo de 13 jaroj reprezenti Nederlandon ĉe la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2019 en la pola urbo Gliwice la 24-an de novembro 2019. La konkurso estis gajnita fare de gastigita lando Pollando, kaj Matheu prenis kvaran lokon kun poentaro de 186 poentoj.
Neuenburg (apartigilo)
Neuenberg staras por:
Vidu ankaŭ:
Poliez
Poliez estas elemento de pluraj geografiaj nomoj.
765
En la jaro 765 post Kristo okazis, interalie:
Rakontoj kaj Poemoj
Rakontoj kaj Poemoj estas verko de Ĝibran Ĥalil Ĝibran tradukita de Georgo Abraham kaj eldonita en la jaro 1972 en Rio-de-Ĵanejro ĉe Kultura Kooperativo de Esperantistoj.
Vincenzo Galilei
Vincenzo Galilei (* ĉ. 1520 en Santa Maria a Monte, † 2-an de julio 1591 en Florenco) estis itala liutisto, muzikteoriisto kaj komponisto. Li estis patro de la granda natursciencisto Galileo Galilei.Vincenzo Galilei estis lernanto de la muzikteoriistoj Gioseffo Zarlino kaj Girolamo Mei. Poste li aktivis kelkteme kiel liutinstruisto en Pizo, antaŭ ol li definitive translokiĝis al Florenco. En Florenco li estis membro de la Camerata Fiorentina de Giovanni Bardi dei Conti di Vernio, grupo, kiu celis la revivigon de antikvaj idealoj. En sia verko dediĉita al Giovanni de' Bardi, Dialogo della musica antica e della moderna de 1581, li montriĝis kiel unua reprezentanto de Aristoxenos-renesanco, ĉar li defendis la komprenon, ke oni devas agordi la liuton egalŝtupe; li indikis la kordoproporcion 18:17 kiel ege bona aproksimaĵo de la egalŝtupe temperita duontono. Samverke li luktis por revivigo de la antikva monodio (unuvoĉeco) kaj kontraŭis la tradician polifonion. Tion li tamen faris laŭ modifigita maniero tiel, ke li propagandis la solokantadon kun instrumentakompanado. Lia verko fariĝis vojmontra por la evoluo de la recitativo. Li mem komponis la unuajn monodiajn verkojn kun liutakomanado, kiuj tamen ne konserviĝis. Sed konserviĝis de li kelkaj plurvoĉaj madrigaloj kaj liutpecoj.
Ĉefverko
Galileo, Vinzeno: Dialogo della musica antica e della moderna, Florenco 1581.
Tony Rinaudo
Tony Rinaudo (naskiĝis la 19-an de januaro 1957) estas mediprotekta aktivulo el Aŭstralio, kiu precipe laboras en Niĝero. En 2018 al li kune kun Yacouba Sawadogo el Burkino estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“. En la 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj, Rinaudo evoluigis rearbarigan teknikon, kiu implikas kultivi arbojn de radiksistemoj kaŝitaj sub la dezerta sablo. Tiel, partoj de la Sahelo estis sukcese reverdigitaj. Uzante ĉi tiun metodon, li kaj lia teamo povis kreskigi pli ol 200 milionojn da novaj arboj en la Sahelo, kaj aliaj teamoj plantis pliajn 600 milionojn laŭ lia tekniko. Ĝis la jaro 2019 ekzistis 20 milionoj da hektaroj entute kun meza arbadenseco de proksimume 40 arboj je hektaro.
Endre Balázs
Endre BALÁZS [balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs Endre estis hungardevena-usonana biokemiisto, profesoro, membro (ekstera (2010)) de Hungara Scienca Akademio. Li estis konata en Usono kiel Endre Alexander Balazs. Li dediĉis sep jardekojn al esplorado de la terapia potencialo de hialurona acido.
Biografio
Endre Balázs frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1942. Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al esploraj laboroj de Tivadar Huzella. Post siaj studoj li laboris en muzeo, sed li ankaŭ esploris en la universitato. Inter 1947 kaj 1950 li esploris en Svedio en la Karolinska Institutet, poste li migris al Usono. En 1951 en Bostono li partoprenis en fondo de nova instituto, krome li instruis en Harvardo ĝis 1975. En 1968 li establis propran laborejon, kie li esploris precipe la okulojn kaj artikojn. Inter 1975 kaj 1985 li esploris en Universitato Kolumbio, krome li laboris en sia laborejo. Li pensiuliĝis unua en 1985, duafoje en 2000. Lia "hialurona acido" signife helpis la kuracadon en la okuloj.
Éva Jablonkay
Éva Jablonkay [jablonkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jablonkay Éva estis hungara operkantisto, (aldo).
LSL
La vorto havas plurajn signifojn:
Éva Jablonkay
Éva Jablonkay naskiĝis la  en Mezőkövesd, ŝi mortis la  en Mezőkövesd.
Ekranoplano
Ekranoplano (el la rusa lingvo экранопла́н) estas rapida transportilo, simila al aviadilo aspekte, sed dependa de "grundefiko", tio estas kapabla flugi nur je relative malgranda alteco de glata surfaco (akvo, tero, glacio). Kompare al aviadiloj, ekranoplanoj havas rimarkeble malpli longajn flugilojn.
Ekranoplanoj povas esti uzataj en multaj itineroj, speciale super la akva surfaco, ankaŭ tie, kie ŝipoj ne povus trairi (ekzemple, pro malgranda profundeco de akvo).
Inter la avantaĝoj de ekranoplanoj estas:
Ekranoplanoj havas ankaŭ malavantaĝojn:
La sola ŝtato, kie ekranoplanoj de kelkaj modeloj estis konstruataj kaj uzataj, estas Sovetunio. La unua ekranoplano, konstruita fare de la grupo de Rostislav Aleksejev en 1962, tre impresis sovetajn altrangulojn, kaj la grupo ricevis bonan financadon. En 1966 estis finkonstruita kaj sendita al Kaspia maro por testado la ekranoplano KM (konata kiel "Kaspia Monstro", kvankam KM estis fakte rusa mallongigo de Корабль-Макет "ŝipo-modelo"). Longeco de Kaspia Monstro estis ĉ. 100 metroj, ĝi povis pezi maksimume 544 tunojn ĉe ekflugo. Ĝis konstruo de ŝarĝaviadilo An-225, Kaspia Monstro estis la plej peza flug-aparato en la mondo.
En 1972 estis konstruita la unua ekranoplano A-20 Orlonok. Estis konstruitaj entute kvin (el planitaj 24) tiaj ekranoplanoj, ilin uzis milita ŝiparo. Post morto de defendoministro Dmitrij Ustinov en 1984 ekranoplanoj (kaj kelkaj aliaj science novatingitaj teknikaĵoj) ne plu estis produktataj kaj esplorataj.
En moderna Rusio kelkaj relative malgrandaj ekranoplanoj estas ellaboritaj kaj produktataj, kiel Ivolga EK-12P produktata en Omsko. Ĝia maksimuma ekfluga pezo estas 3,7 tunoj, ĝi povas preni ĝis 12 homojn kaj estas destinita por diverstipa gardista uzado.
Aliaj du ŝtatoj, kie daŭras esplorado de ekranoplanoj, estas Sud-Koreio kaj Usono. En Usono kompanio Boeing estas ellaboranta grandegan ekranoplanon, kiu povos porti samtempe ĝis 17 tankoj M-1. Tia ekranoplano povus esti multe malpli kosta rimedo por transporti militistajn teknikaĵojn al konfliktozonoj.
(7018) 1992 DF
(7018) 1992 DF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Propanoila klorido
Propanoila klorido aŭ C3H5ClO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la halogenidoj de la propanoata acido kaj kloro. Propanoila klorido estas senkolora likvaĵo, uzata kiel kemia reakciaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propanoila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propanoila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Gideon
Gideon (hebree:גדעון  - Ghide'on) estas biblia persono, pli precize unu el la juĝistoj priskribitaj en la libro de la juĝistoj ĉapitroj 6-8. Li estas konsiderita sanktulo ĉe la katolika eklezio kiu lin festas la 26-an de septembro.
Elektito de Dio
Gideon estas filo de Ioaŝ, devenas el neelstara familio de la tribo de Manase sed estas viro de granda konfido je Dio.
Post kvardeko da pacaj jaroj alportitaj de la venko de Debora kaj Barak kontraŭ la kanaanidoj, la izraelidoj denove foriris el la ordonoj de la Sinjoro kaj, pro dia puno, estas atakataj de Midjanidoj kaj Amalekidoj. Gideon estas elektita de Dio por savi sian popolon kaj ĝin malproksimigi de idolkulto. Kiel signon kaj konfirmon de tiu elekto, Gideon volas miraklon, kiu estiĝas per konsumado de la ofero de Gideon (kaprido kaj multaj panoj ne fermentintaj) per fajro ŝprucinta el roko (6, 11-21).
Obeante al la dia ordono, Gideon detruas, noktotempe, la altaron konstruitan en la urbo por honori la dion Baalo. Kiam la loĝantaro informiĝis pri tio okazigita de Gideon kaj prezentiĝis por ke Gideon estus transdonita al iliaj manoj, lia patro Ioaŝ oponas ke se Baalo estas dio li povas sin defendi tutsole (6, 25-32).
Gideon kuniras sekve la virojn de la triboj de Manase, Aŝer, Zabulon kaj Neftali por repuŝi la invadantojn de Midjan kaj Amalek. Li propetas denove signon al Dio: Dio, tial, konsentas surŝprucigi roson nur sur ŝaflana vualon dum la ĉirkaŭa tereno restas seka (6, 36-40).
Venko sur la invadantoj
Dio ne volas ke la venko kiun estas donanta al la izraelidoj kontraŭ la invadanto estas malĝuste interpretita. Dio do ordonas al Gideon elekti nur tricent virojn inter la dudek miloj kiujn li estis kunigintaj (7, 2-7).
Dumnokte, Gideon enŝoviĝis en la kampon de Midjanidoj kaj kiam la tricent trumpetsone atake sin lanĉis, la Maidjanidoj ekpanikis kaj reciproke sin buĉis. La supervivintaj ekfuĝis (7, 2-16).
Post tiu venko izraelidoj invitas Gideon fariĝi ilia reĝo. Li rifuzis, respondante ke nur Dio estas ilia gvidanto (8, 22-23).
Tiamaniere la lando spertis la pacon dum la tuta vivo de Gideon..
Kulto
Gideon estas konsiderata sanktulo de la katolika Eklezio. El la Roma martirologio de 26-a de septembro: “Memoro pri Gideon, de la tribo de Manase, kiu estis juĝisto en Izraelo kaj, ricevinte el la Sinjoro la signon de la roso descendanta sur la vualo, per la dia forto detruis la altaron de Baalo kaj liberigis la izraelidan popolon el la jugo de la malamikoj”.
Aliaj projektoj
KOMUNA entenas foton kaj dosierojn pri Gideon.
Subjektivaj fontoj de la homaj rajtoj
Antaŭkontrakta bazo
Sed kiuj tipoj de antaŭkontrakta fundamento ekzistas devigantaj respekti la kontraktojn-paktojn)? Entute la precipaj estas du: En la 1. kazo,tamen, povas okazi ke ulo aŭ ularo ne havas (aŭ ne plu havas) profiton kaj avantaĝon respekti la kontrakton-pakton, povas okazi ke iu neobservo avantaĝas kaj ke kiu volas neobservi la pakton kapablas tion fari senpune. Tiukaze, se la fundamento de la respekto pri la kontrakto-pakto estas nur la avantaĝo, tiam la neobservo ne povas esti morale kritikata (se konsideri ke la neobservanto akiris sian avantaĝon) kaj ne ekzistas kontraktoj kaj do rajtoj kontraktitaj-paktitaj neperforteblaj. Sammaniere, estas nek neperforteblaj eĉ ne la rajto de la senkulpulo kaj ne agresanto ne esti mortigita, nek la rajto de popolo ne suferi genocidon: se tio kio valoras estas nur kaj ekskluzive la utilo, povas okazi ke estas avantaĝe mortigi kaj ekstermi tutan popolon. En la kazo 2., male, kiam la respekto pri kontrakto-pakto estas morala bono, la neobservo de la kontrakto-pakto estas morale malŝatebla ankaŭ kiam estas materie avantaĝa. Kaj, se bonaĵo estas morale neperfortebla (ekzemple la vivo de senkulpa homa estulo kaj ne agresanta), tiam ekzistas agoj ĉiam malbonaj, ekzemple mortigo de senkulpulo kaj ne agresanto kaj do ekzistas ne malobserveblaj rajtoj.
Ligo kun la homa multvaloro
Fakte iuj valoroj rekte fontas el iuj bonoj kiujn moralbonas protekti; eĉ kiujn estas devo protekti: ĉar la devo estas la alia fasado de la bono, kiu de ĝi konstituas la celon kaj la altiron. Nu, ekzistas bonoj de personoj (bonoj, ekzemple, kiel la vivo kaj la libereco) kiujn oni devas protekti ĉar ili estas bonoj kiujn la personoj rajtas posedi. Ekzemple, la rajto al vivo fontas el tiu bono kiu estas la vivo kaj elstaras por ĝin protekti, kaj la rajto al la libereco estas la sekvo kaj la perfektigo de tiu bono kiu estas la libereco. Tial, se ekzistas bonoj de la homo ĉar homo, nome homaj rajtoj ĉar homo kiujn estas devo protekti, ekzistas ankaŭ rajtoj de la homo ĉar homo, nome homaj rajtoj. Nu, la bono propra de la homo ĉar homo estas lia digneco, nome lia altvaloro, nemezurebla valoro (vidu: Immanuel Kant). Tial, la homo rajtas je la vivo kaj libereco ĉar li posedas tian nemezureblan dignecon: do okazas pro tiu kialo ke la hommortigo de la senkulpulo kaj neagresanto kaj la sklaveco estas netolereblaj. Analogan justigon oni povas apliki al ĉiuj homaj rajtoj, nome ĉiuj estas en, rekta aŭ nerekta, kunligiteco kun la homa digneco, nome ili devenas el la digneco. La ideo pri la homaj rajtoj fontas el argumentado aranĝita per du etapoj: Tio signifas ke la homaj rajtoj antaŭas la Ŝtaton, kiujn ĝi ne kreas sed nur devas respekti kaj igi ĝueblaj…
Ĝambio
Ĝambio (Jambi) estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 50 058 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sumatro. Laŭ stato de la jaro 2011 Ĝambio havis 3 092 265 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 57 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 2 urboj, 9 distriktoj, 128 subdistriktoj kaj 1 319 vilaĝoj. Administra centro estas la namnoma urbo Ĝambio respektive Jambi.
La provinco precipe kovras la ebenan orientan parton de la insulo, kiu karakteriziĝs per marĉaj terenoj kaj grandaj riveroj, inter ili la rivero Hari. Ankaŭ la rivero Jambi fontas tie kun du fontaj riveretoj, fluas tra la orienta aluvia ebenaĵo kaj finiĝas je 1 grado de suda latitudo en la Sudĉina Maro.
760
En la jaro 760 post Kristo okazis, interalie:
LSO
La vorto havas plurajn signifojn:
Smethwick
Smethwick estas grandurbo en Unuiĝinta Reĝlando, en Anglio.
Geografio
Smethwick etendiĝas en centro de Anglio en proksimeco de Birmingham.
Historio
Ĝis fino de la 18-a jarcento Smethwick estis malproksima vilaĝeto, kie la malnova kapelo estis konsekrita en 1732. La unua kanalo ekfunkciis tie en 1769 (la dua en 1829) kaj portis karbojn kaj diversajn varojn. En 1802 fandejo ekfunkciis, kiu tiris diversajn fabrikojn. Dum la 2-a mondmilito rifuĝintoj grandnombre alvenis.
Ĉalma
Ĉalma, serbe Чалма, slave Čalma, hungare Csála [ĉAla], germane Tschalma estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Situo
Ĉalma situas laŭ traira flankovojo.
Historio
Pli frue romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1351 en formo "Chala". Dum regado de turkoj la vilaĝo ne suferis. En la jarcentoj 16-a kaj 17-a ĝi apartenis al limgarda zono rekte apartenanta al Habsburga Imperio. En 1791 serboj, baldaŭe germanoj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, al distrikto de Mitrovica, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. Poste la germanoj estis forigitaj kaj alvenis serboj en la malplenajn domojn. En 2002 loĝis en Ĉalma 1675 homoj, (1634 serboj (98 %), 14 kroatoj, 5 jugoslavianoj, po 4 ukrainoj kaj slovakoj kaj ankaŭ aliaj).
Tauxigny-Saint-Bauld
Tauxigny-Saint-Bauld estas nova franca situanta en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Andrea Berg
Andrea BERG (naskiĝinta la en Krefeld) estas germana ŝlagro-kantistino.
Ŝi gajnis la germanan muzikpremion ECHO en 2003, 2004, 2005 kaj 2007 en la kategorio "ŝlagro en germana lingvo". Ŝia en 2001 aperinta albumo Best of estis distingita per platendisko kvin fojojn. Unu el ŝiaj plej konataj ŝlagroj estas Du hast mich tausendmal belogen (Mensogis vi al mi milfoje).
Libero de asociiĝo
Ne konfusiĝu kun la Kunvenlibereco
Libero de asociiĝo estas la rajto aliĝi aŭ lasi grupojn per persona propra elekto, kaj por la grupo por fari kolektivan agadon cele al la interesoj de la membroj. Libero de asociiĝo, esenca el la Homaj Rajtoj 18, asertas ke ĝi inkludas kuniĝi kun aliaj individuoj kaj kolektive esprimiĝi, helpi, persekuti kaj defendi komunajn interesojn. Ĝi estas kaj individua kaj kolektiva rajto, garantiita de ĉiaj modernaj kaj demokrataj juraj sistemoj, kiaj la usona Leĝo de Rajtoj, la artikolo 11a de la Eŭropa Konvencio de Homaj Rajtoj, la Kanada Ĉarto de Rajtoj kaj Liberoj, kaj la internacia juro, kiel ĉe artikoloj 20a kaj 23a el la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj, la artikolo 22a de la Internacia Pakto pri Civilaj kaj Politikaj Rajtoj, kaj la Konvencioj 87a kaj 98a de la Internacia Organizaĵo de Laboro.
Ostrava baseno
Ostrava baseno (ĉeĥe: Ostravská pánev, pole: Kotlina Ostrawska , germane: Ostrauer Becken) estas geomorfologia tutaĵo en norda Moravio kaj en Silezio en geomorfologia regiono Nordaj Eksterkarpataj malaltaĵoj. La plej alta pinto estas Kouty kun supermara alteco 333 m s. m. Tio estas ebenaĵo preskaŭ plata montetaro, tra kiu trafluas rivero Odro kaj ties alfluantoj (Opava, Ostravice kaj Olše). Temas pri dense enloĝata kaj urbanigita regiono de (ostrava aglomeraĵo). Oni minis ĉi tie nigran karbon, aperas ĉi tie peza industrio. Ĉi tie ankaŭ troviĝas etnografia regiono Laĥio.
Plej gravaj urboj estas Ostrava, Karviná kaj Havířov.
Santa Vittoria in Matenano
Santa Vittoria in Matenano estas komunumo de Italio.
Imre Timkó (episkopo)
Imre Timkó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Timkó Imre estis hungara pastro, grekokatolika episkopo, profesoro, kanoniko.
Imre Timkó naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Nyíregyháza.
Biografio
Imre Timkó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li aliĝis al la benediktanoj en 1938. Li lernis teologion en Romo kaj Budapeŝto. Li pastriĝis en 1945, poste li estis universitata pastro en Budapeŝto. En 1948 li doktoriĝis, poste li estis lektoro, inter 1952 kaj 1957 privata profesoro, inter 1959–1975 katedrestro en la jam apartigita Teologia Akademio. En 1966 li estis nomumita kanoniko, en 1975 episkopo. Lia episkopa slogano estis Katholiké – Oikumené.
Ekde 1955 ĝismorte li estis denuncisto laŭ pseŭdonimo Kiss János. Li estis entombigita en kripto de Baziliko de Máriapócs.
Francisco I. Madero (Coahuila)
Francisco I. Madero estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Francisco I. Madero, kaj ambaŭ evidente havas sian nomon laŭ la samnoma historia personaĵo, kiu estis prezidanto de Meksiko inter 1911 kaj 1913. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05009.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 51.528 loĝantojn. El tiuj estis 25.566 viroj kaj 25.962 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4933,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 40.035 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 16 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,04 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 39.527 personoj apartenis al la katolika religio kaj 2603 personoj al la protestantisma religio. 576 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 2144 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(144332) 2004 DV24
(144332) 2004 DV24 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
LSS
La literkombino LSS havas plurajn signifojn:
(144332) 2004 DV24
Orbito
Ĝia discentra, neordinare klinata orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero, ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Éva Sükösd
Éva SÜKÖSD [sykoeĵd] rumania hungara geologino-geografino. Ŝi naskiĝis en ? la 22-an de julio 1928. Ŝi estas la edzino de eduksciencisto János Sükösd.
Kariero
Éva Sükösd akiris diplomon pri geologio-geografio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1953) kaj ŝi estis scienca esploristino, kaj ŝi instruis en la sama universitato, poste en UBB (1953–70); en Porperfektiga Instituto Pedagogia (1970–77). De 1977 ŝi vivas kun sia familio en Hungarujo kaj laboris ĉe la Centra Statistika Oficejo de Budapeŝto. De 1960 ŝi publikigis kun kunulaŭtoroj pri socigeografio en rumanaj revuoj Studia Univ. Babeş–Bolyai kaj pri instrudaj metodikoj en Tanügyi Újság.
Shishapangma
Shishapangma (aŭ Ŝiŝapangma aŭ Ŝisapangmo, oficiala ĉina transkribo al latina alfabeto: Xixiabangma) estas la 14-a plej alta monto en la tuta mondo kaj la plej malalta de la 8000-metraj pintoj.
Barsoomian
Barsoomian estas fikcilingvo kreita de Edgar Rice Burroughs por siaj marsanoj. En fikcio de Burroughs, John Carter estis la unua homo kiu vizitis Marson. Lia vojaĝoj kaj la vojaĝoj de liaj kunuloj, estis rakontitaj de Burroughs en 11 libroj:
Shishapangma
Historio de la grimpado
Ŝiŝapangmo estis la lasta inter la 8000-metraj montoj, kiu estis grimpita, ĉefe pro la fakto ke ĝi situas sur ĉina teritorio, kial ĝis la jaro 1959 la aliro al la regiono por montgrimpado por ne-ĉinaj ekspedicioj malfacilis. La unuan grimpadon finfine sukcesis la 2-an de majo 1964 relative granda ĉina ekspedicio konsistanta el Xǔ Jìng, Zhāng Jùnyán, Wáng Fùzhōu, Chén Sān, Chéng Tiānliàng, Wū Zōngyuè, Sodnam Dorji, Minar Trashi, Dorji kaj Tontan.
Barsoomian
La marsanoj komunikiĝis inter si per telepatio, sekve, sia lingvo estus kroma komunikilo, kiel gestoj al ni. Pro tio, la Barsoomiano estas tre simpla, kaj en unu semajno oni povus lerni ĝin. Barsoomiano ne indikas pluralon, ne havas deklinacion aŭ artikolojn. La sintakso estas SVO, la demandoj ĉiam komencas por interogativaj pronomoj aŭ interrogativa vorteto (kiel Esperanto). Ne estas posedaj pronomoj.
Shishapangma
Historio de la grimpado
Ĉirkaŭ 22 personoj mortis grimpante al Shishapangma, inter ili la usona Alpisto Alex Lowe kaj la portugaldevena grimpisto Bruno Carvalho. Malgraŭ tio, Shishapangma estas relative facile grimpebla monto en Himalajoj.
Barsoomian
Ĉar la fonto pri la lingvo estus la notoj de Carter, soldato sen lingvistika eduko, kaj li uzis la anglan ortografion, oni ne konas detale ĝia fonologio.
Eksteraj ligiloj
http://www.langmaker.com/barsoom.htm
Flez-Cuzy
Flez-Cuzy estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Flez-Cusiens.
Erwin Weiss (apartigilo)
Erwin Weiss estas la nomo de jenaj personoj:
Kapelo Koro de Jesuo (Miskolc)
Kapelo de Koro de Jesuo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Miskolc, en kvartalo Tapolca.
Historio
En 1934 monaĥo taksis la kavojn konvena por kapelo. La kavoj (tiam por ŝafoj) estis 6×8x2 m. Oni pligrandigis kaj kunligis la kavojn. En la sekva jaro jam oni uzis la konsekritan kapelon, tamen oni daŭris la laboron. En 1940 finiĝis elminado de la koridoro ĉirkaŭ la kapelo. La 2-a mondmilito kaŭzis difektojn, la rekonstruoj finiĝis en 1965. En 1995 renovigo okazis.
Konstruaĵo
En pinto de la fasado situas kruco, pli malsupre sonoriloj funkcias, tial meza parto de la fasado estas kvazaŭ turo. En dekstra parto de la fasado estas videbla skulptaĵo pri Sankta Maria. Ankaŭ interne oni metis skulptaĵojn. En la dekstra flanko de la navo estas la flanka altaro, en la maldekstra flanko estas la ĥorejo.
Blazono de Podlaĥia provinco
La Blazono de Podlaĥia Provinco estas horizontale dividita al du partoj. Supre ĝi montras la blazonon de Pollando - Blankan Aglon, kaj malsupre - Pahonia, litove Vytis, la blazonon de Litovio. Ĉi tiuj du flankoj signifas, ke Podlaĥio estis parto de Pollando kaj Litovio.