cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inundo de Flava Rivero (1938)
Strategia decido kaj inundo
En 1937 la japana imperia armeo marŝis rapide al la centro de la ĉina teritorio. En junio 1938 la japanoj kontrolis la tutan nordan parton de Ĉinujo. La 6-an de junio ili kaptis la ĉefurbon de Henan, Kaifeng, kaj minacis Ĝengĝoŭon. Tiu urbo estis la kunvenejo de la fervojoj de Pinghan kaj Longhai, kaj tiel la japanoj endanĝerintus rekte la urbegojn Vuhano kaj Ŝiano.
Por haltigi la antaŭmarŝon de japanoj al la okcidenta kaj suda partoj de Ĉinujo Ĉiang Kai-ŝek, laŭ propono de Chen Guofu, decidis malfermi digojn de Flava Rivero ĉe Ĝengĝoŭo. La unua plano celis la detruon de la digo ĉe Zhaokou, sed pro malfacilaĵoj en tiu loko la digo estis fine detruita la 5-an kaj 7-an de junio ĉe Huayuankou, je la suda riverbordo. Akvo inundis ĝis Henano, Anhujo kaj Ĝjangsuo. La inundo kovris kaj detruis milojn da kvadrataj kilometroj de agraro kaj puŝis la enfluejon de la Flava Rivero centojn da kilometroj suden. Miloj da vilaĝoj estis inunditaj aŭ detruitaj kaj pluraj milionoj da vilaĝanoj iĝis rifuĝintoj.
Oficiala naciisma postmilita komisio taksis ke 800.000 homoj dronis, sed tio eble estas tro malalta nombro.
Sekvoj
La digoj estis rekonstruitaj en 1946 kaj 1947. La Flava Rivero reiris al sia antaŭ-1938-a fluejo.
Muzeo Van Gogh
La Muzeo Van Gogh (Van Gogh Museum, prononce nederlande [vɑŋ ˌɣɔx myˈzeːjɵm]) estas arta muzeo en Amsterdamo, Nederlando, dediĉita al la verkoj de Vincent van Gogh kaj de liaj samtempuloj. Ĝi estas situanta ĉe la muzeplaco Museumplein en la kvartalo stadsdeel Amsterdam-Zuid (Amsterdama Sudo), ĉe la Stedelijk Museum, la Rijksmuseum, kaj la koncertejo Concertgebouw.
La muzeo malfermiĝis la 3an de Junio 1973. Ĝi situantas ĉe konstruaĵoj desegnitaj de Gerrit Rietveld kaj Kisho Kurokawa. La muzea kolekto estas la plej granda kolekto de pentraĵoj kaj desegnoj de Van Gogh en la mondo.
En 2013, la muzeo havis 1.4 milionojn da vizitantoj, kaj estis la 2a plej vizitataj muzeoj en Nederlando kaj la 35a plej vizitata arta muzeo en la mondo. En 2014, la muzeo havis 1.6 milionojn da vizitantoj.
Verkaro
La verkaro en la muzeo inkludas interalie:
Mythimna unipuncta
La Mythimna unipuncta estas malnov-arkta noktopapilio aŭ tineo el la familio de Noctuidae aŭ Noktuedoj vivanta en Eŭropo.
Priskribo
La imagino larĝas de 41 ĝis 48 mm.
Vivmaniero
Mythimna unipuncta estas trigeneracia specio.
La raŭpo manĝas Echinochloa crus gallis, Digitaria, Agrostis  kaj Phleum pratense. Ĝi damaĝigas en la zeo kaj en la herbejo.
Mazeirat
Mazeirat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 137 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Mazeirat etendiĝas sur 7,8 km², kaj havis 137 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 17 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Mazeirat situas je alteco de 459 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Mazeirat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Christophe Martin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mazeirat apartenas al la kantono de Ahun, kies ĉefurbo estas Ahun. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Saint-Sauveur-le-Vicomte
Saint-Sauveur-le-Vicomte estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
4701 Milani
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala matematikisto kaj astronomo Andrea Milani Comparetti, profesoro en la Universitato de Pizo.
Universitato de Kolonjo
La Universitato de Kolonjo aŭ Kolonja Universitato - germane Universität zu Köln aŭ pli mallonge Uni Köln) - estas la universitato en la urbo Kolonjo en okcidenta Germanio.
La en 1388 fondita malnova universitato estis inter la plej malnovaj universitatoj de Eŭropo. Ĝi estis fermita en 1798, kiam la armeo de Napoleono estis konkerinta la urbon - kaj kiam kelkajn jarojn poste la germana ŝtato Prusio ricevis la regionon Rejnlando inkluzive de la urbo Kolonjo, la novaj aŭtoritatoj decidis ne remalfermi la univseritaton de Kolonjo, sed la pli junan najbaran universitaton en Bonno, 30 kilometrojn pli sude. Nur post la Unua Mondmilito ankaŭ en Kolonjo remalfermiĝis nova universitato. Ĝi interalie celis daŭrigi la tradicion de la germanlingva universitato de Strasburgo pli sude borde de la rivero Rejno, kiu ekde la fino de la milito estis parto de Francio kaj ĉesis ekzisti kiel germanlingva institucio. Vintre 2009/2010 pli ol 44 000 studantoj edukiĝis en la universitato, kiu sekve estas la tria plej granda altlernejo de Germanio. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Buglio in Monte
(jen itale, lombarde Böi) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ardenno, Berbenno di Valtellina, Chiesa in Valmalenco, Colorina, Forcola, Torre di Santa Maria kaj Val Masino.
Universitato de Kolonjo
La malnova universitato
La kolonja universitato la 21-an de majo 1388 fondiĝis kiel kvara universitato en la germanlingva Sankta Romia Imperio post la Karola Universitato en Prago (1348), la Universitato Vieno (1365) kaj la Universitato Ruprecht Karl en Hajdelbergo (1386). La iniciaton ne kiel krome kutime havis la imperiestro aŭ alia nobela reganto, sed la konsilio de la libera regna urbo Kolonjo, kiu ankaŭ transprenis la universitatajn kostojn kaj antaŭvidis ampleksajn avantaĝojn por vigligo de la urba vivo. La fondodokumenton subskribis la papo Urbano la 6-a en Perugia. La 6-ande januaro 1389 komenciĝis la lekcioj. Fonda rektoro estis Hartlevus de Marca, kiu faris la unuan lekcion pri teologia temo - per disputo kun la teologia profesoro Gerhard Kikpot von Kalkar pri la verso 60,1 de la biblia libro Jesajo. La universitataj konstruaĵoj komence estis dissemitaj tra pluraj urbopartoj.
La universitato orientiĝis laŭ la tiutempe plej renoma modelo, la universitato de Parizo. Ĝi diferenciĝis de la pariza modelo en tio, ke ĝi dekomence instruis imperiestran juron (romian juron) kaj estis observata de la katolika eklezio. Ekde la komenco en ĝi edukiĝis 700 studantoj, kaj sekve la universitato tuj estis inter la plej grandaj de Eŭropo. Antaŭaĵo de la institucio estis studejo de la dominikana monaĥa ordeno, kiu en 1248 estis fondita de la klerulo Albertus Magnus. La altlernejo havis ĉiujn kvar tiam kutimajn fakultatojn: arto, kristana teologio, medicino kaj juro - en la lasta fakultato instruiĝis kaj eklezia kaj imperiestra (romia) juro. La ĉefaj universitataj konstruaĵoj estis en urbocentra areo ĉirkaŭ la kolonja katedralo kaj la strato "An der Rechtschule" ("ĉe la jura lernejo"). Al la universitato ligiĝis granda nombro da famaj profesoroj kaj studantoj, Post la mezepoko la univeritato estis sub forta influo de la humanismo, kiu gvidis al ampleksaj kontroversoj kaj reformoj.
La 28-an de aprilo 1798 la universitato de la armeo de Napoleono, kiu ekde 1794 okupis la urbon, estis fermita, ĉar la profesoroj, gvide de la rektoro Ferdinand Franz Wallraf, komence rifuzis ĵuri fidelon al la Franca Respubliko, argumentante ke universitato devu esti sendependa kaj profesoroj ne estu ŝtataj administraj dungitoj. Anstataŭe fondiĝis urba franclingva centra altlernejo, kies rektoro en 1799 tamen iĝis Ferdinand Franz Wallraf, kiu fine tamen ĵuris fidelon al la Franca Respubliko. Li en la sekvaj militaj jaroj savis multajn artaĵojn en Kolonjo kaj ankaŭ povis kaŝi la universitatan sigelon de la franca armeo. Lia kolekto ankoraŭ nuntempe estas parto de la urba Wallraf-Richartz-muzeo.
La nova universitato
Dum la 19-a jarcento streboj de la urba konsilantaro kaj multaj civitanoj pri revivigo de la universitato restis malsukcesaj. Nur en 1919 la prusia registaro estis konvinkata pri tia revivigo. Per decido de la urba konsilantaro la universitato estis refondita. La 29-an de majo 1919 la tiutempa ĉefurbestro Konrad Adenauer subskribis koncernan traktaton kun la prusia registaro. La universitato fontis el la same urba, la 1-an de majo 1901 fondita, "komerca altlernejo", el "altlernejo pri komunuma kaj socia administrado" de 1912 kaj de la unua germana "akademio pri praktika medicino" de 1904 - ili iĝis la fakultatoj pri ekonomio kaj sociaj sciencoj respektive pri medicino. Unua rektoro igixs la ekonomikisto Christian Eckert, kiu antaŭe gvidis la komercan altlernejon. La universitato havis sian sidejon en la por la komerca altlernejo starigitaj konstruaĵoj, kiujn nun uzas la faka altlernejo Kolonjo. Pro la altaj nombroj de studantoj en 1929 ekkonstruiĝis la nova, nuna universitata ĉefkonstruaĵo, kiu pretiĝis kaj ekuziĝis en 1934.
Jam en 1925 la kolonja universitato post la Humboldt-Universitato en Berlino estis la dua plej granda universitato de Prusio. En 1920 aldoniĝis fakultatoj pri juro kaj pri filozofio, de kiu en 1955 debranĉiĝis fakultuato pri matematiko kaj natursciencoj. En 1980 la du kolonjaj partoj de la "Pedagogia Altlernejo Rejnlando", iĝis fakultatoj pri pedagogio kaj pri terapia pedagogio. La universitataj konstruaĵoj en la Dua Mondmilito estis forte damaĝitaj, sed tamen jam en 1945 rekomenciĝis lekcio en provizoraj ejoj. Tamen la kostoj por la rekonstruo de la konstruaĵoj superis la eblecojn de la urbo, kiu ĝis 1954 estis la sola universitata financejo. Tiel en aprilo 1954 la federacia lando Nordrejn-Vestfalio transprenis la universitaton. Plu la universtitato intense kunlaboras kun multaj urbaj institucioj, kiel la ekonomia arkivo de Rejnland-Vestfalio kaj kun multaj urbaj klinikoj.
La ampleksigo de la universitato komenciĝis per konstruo de lekciejaro kaj seminariejaro, kaj de oketaĝa centra konstruaĵo por la ekonomika kaj sociscienca fakultato inter 1956 kaj 1960. En en tiu fakultato la nombro de studantoj inter la jaroj 1949 kaj 1955 kvinobliĝis al pli ol 5000 studantoj. En 1966 sekvis nova universitata bibliotekejo, la placo Albertus Magnus vastiĝis per tio, ke la "universitata strato" krucanta ĝin estis kondukita subteren kaj do nun pasas sub la placo. En 1968 pretiĝis plia lekciejaro, inter 1968 kaj 1975 konstruiĝis novaj ejoj por la fizikaj kaj ĥemiaj institutoj. Per pretiĝo de la filozofia konstruaĵo Philosophikum en 1974 la universitata kampuso esence kompletis. La universitata klinikaro moderniĝis ekde la jaro 1965, komence de la ginekologia kliniko. La en 1974 konstruita nova centra studenta manĝejo flanke de granda parka herbejo, kie somere amase ripozas studantoj inter siaj lekcioj, ankoraŭ estas inter la plej modernaj kaj plej grandaj studentaj manĝejoj en Eŭropo. Kaj la moderniĝo kaj ampleksigo de iuj konstruaĵoj kompreneble daŭras ĝis la nuntempo.
Ĉiuj tiuj konstruaĵoj situas ĉe la interna "verda zono" de Kolonjo, larĝa parka areo kiu duoncirkle ĉirkaŭas la tutan kolonjan urbocentron okcidente de la riverego Rejno - do ekestis universitata kampuso urbocentra sed tamen parka.
Honoraj universitatanoj
Ekde la jaro 1925 la universitato nomumas personojn aparte meritajn pri subteno de la universitata institucio aŭ pri la scienca esploro ĝenerale "honoraj universitatanoj". Temas pri
Konataj profesoroj
La universitato nuntempe havas iom pli ol 500 profesorojn, inter ili pli ol 60 virinoj. Inter ili estas ekzemple:
Muzeoj
Pluraj muzeoj apartenas al la universitato, interalie pri geologio, teatraj sciencoj, muzikiloj, antikva Egiptio, prahistorio, antikvaj papirusoj kaj pri minado (repliko de mina tunelo Barbarastollen).
Nassella
Nassella estas genro de plantoj de la subfamilio de Pooideae. La genro estas tre proksima de la genro Stipa.
Priskribo
Ili estas staŭdaj sen rizomoj. Ili havas spiketojn kun ege grandaj aristoj.
Disvastiĝo
La genro vivas precipe en la nearkto aŭ neotropiko en freŝa klimato.
Ĉefaj specioj
La genro enhavas ĉirckaŭ 80 speciojn.
NGC 2472
NGC 2472 (aliaj indikoj — MCG 10-12-39, ZWG 287.19, PGC 22364) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buguggiate
Buguggiate estas komunumo de Italio.
Piers Gaveston
Piers GAVESTON (n. ĉirkaŭ 1284, m. la 19-an de junio 1312) estis favorato, kaj eble amorato, de Eduardo la 2-a (Anglio).
Frua vivo
Gaveston naskiĝis en Gaskonio. Liaj gepatroj estis Kavaliro Arnoldo de Gaveston (batalisto kiu servis Eduardon la 1-an) kaj Claramonde de Marsan. Dufoje Eduardo la 1-a transdonis Arnoldon de Gaveston kiel ostaĝo: la duan fojon Arnoldo eskapis, kaj fuĝis kune kun Piers al Anglio, kie ili ambaŭ eniris la reĝan domanaron. Tie Piers altiris la aprobon de Eduardo la 1-a pro sia bona konduto kaj batala lerteco. La heredonto de Eduardo la 1-a, la estonta Eduardo la 2-a, amikiĝis al Piers, al kiu li faris multajn donacojn.
Tamen Eduardo la 1-a malkontentis pro la forta amikeco inter sia filo kaj Piers ĉar Piers ne havis nobelan rangon. La reĝo koleriĝis kiam en 1306 Piers, kune kun 22 aliaj kavaliroj, forlasis la anglan armeon dum militado en Skotlando kaj partoprenis turniron en Francio. Eduardo la 1-a proklamis ke ili estas ŝtatperfiduloj kaj konfiskis iliajn bienojn. Januaron 1307 li pardonis ĉiujn krom Piers: li plikoleriĝis kiam li informiĝis ke lia filo kaj Piers faris ĵuron ĉiam kune batali, ĉiam defendi unu la alian, kaj ĉiam dividi siajn posedaĵojn. Tia ĵuro minacis la stabilon de la regno.
Tamen lia filo planis nobeligi Piers per dono al li de la graflando Ponthieu. Li persvadis la anglan trezoriston William Langton peti la permeson de sia patro: kolerege Eduardo la 1-a alvokis kaj riproĉegis sian filon, laŭdire forŝirante buklojn desur ties kapo. La reĝo kunvenigis siajn nobelojn kaj ekzilis Gaveston, sed, ĉar li ŝajne senkulpis, Gaveston ricevis pension kondiĉe ke li ne alteriĝos en Anglio.
Revenigo
Julion 1307 mortis Eduardo la 1-a. Tuj Eduardo la 2-a venigis Gaveston, kiun li nomumis grafo de Kornvalo kaj fianĉigis al Margareta de Clare, nepino de Eduardo la 1-a. La nupto okazis ĉe Berkhamsted, kaj ĝin sekvis festenoj, ĉasoj, kaj turniro.
En 1308 Eduardo la 2-a eliris de Anglio por edziĝi al Izabela de Francio: li nomumis Gaveston regento, tio kio malplaĉegis al la aliaj nobeloj, kiuj kredis ke novnobeligito estas maltaŭga regento.
Gaveston kaj Izabela malamis unu la alian. Dum la kronada festeno de Eduardo, Gaveston ignoris ŝin kaj ŝiajn parencojn, kaj Eduardo mem klare pliĝuis la kompanion de sia favorato ol de sia edzino. Poste eltroviĝis ke Eduardo donis al Gaveston la oraĵojn kaj juvelojn kiun li ricevis kiel nuptodonacoj. Estiĝis onidiroj ke Eduardo kaj Gaveston estas amorantoj.
Dua ekzilo kaj reveno
La nobeloj devigis Eduardon denove ekzili Gaveston, kiu iris al Irlando kiel lordo-leŭtenanto (guberniestro). Tie li plifortigis Dublinon kaj akiris reputacion kiel bona administranto (laŭ la angla vidpunkto - li plisekurigis anglajn bienojn en Irlando): sed verŝajne li kverelis kun grava angla nobelo, Roĝero Mortimer (1-a grafo de March).
Somere de 1309 Eduardo sufiĉe potentis por revenigi Gaveston, sed denove tiu faris influajn malamikojn, inter kiuj estis Aymer de Valence (2-a grafo de Pembroke) (kiun Gaveston moknomis "Jozefo la judo") kaj Tomason Plantaĝeneton, kuzon de Eduardo kaj la plej potencan nobelon de la regno.
Béla Vágó (historiisto)
Béla VÁGÓ [va:go:] estas rumania hungara historiisto. Li naskiĝis en Sighetu Marmației la 22-an de junio 1922.
Kariero
Béla Vágó estis inter 1949–57 universitata instruisto en la Universitato Bolyai de Kluĵo. En 1957 li elmigris Israelon.
58365 Robmedrano
58365 Robmedrano estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la usona aerarmea observatorio Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory (AMOS) sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui.
Nomo
Ĝia nomo honoras Robert S. Medrano, kernan membron de la teamo de AMOS, kiu provizas teknikan subtenon al la gastigataj programoj de observo de AMOS, garantiante ties sukceson. Li ankaŭ subtenas la ĉiujaran teknikan kunvenon de AMOS.
34003 Ivozell
34003 Ivozell estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ivo Zell, plej bonan en lia kategorio kaj gajnanton de la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro lia projekto pri mekanika inĝenierarto. Li ricevis ankaŭ la Premion Gordon E. Moore. Li estis lernanto ĉe la Internatsschule Schloss Hansenberg de Johannisberg-Geisenheim (Germanio).
Roland Barthes
Roland Barthes [Bart] (naskiĝis la, mortis la ) estis franca literaturkritikisto, literatura kaj socia teoriisto, filozofo kaj semiotikiisto.
Lia longa kaj fruktodona kariero etendiĝas de strukturisma lingvistiko en Francio ĝis poststrukturismo. La verkoj de Barthes estas centraj al kaj la strukturismaj kaj post-strukturismaj fluoj. Li estis senkaŝa samseksemulo, kaj kelkaj priskribas lin kiel unu el la fondintoj de kvir-teorio. Aldone al tio, la aŭtobiografia kaj estetika kvalito de la verkaĵoj de Barthes turnas multajn el ili de teoriaj studoj en realan literaturon.
Vivo
Barthes naskiĝis en Cherbourg. Lia patro mortis, kiam Barthes estis juna, kaj lia patrino translokiĝis al Parizo en 1924. Lia patrino laboris kiel Bindistino. Barthes lernis en Sorbonne. En 1934 li infektitiĝis je tuberkulozo. Li iris al sanatorioj, sed, dum paŭzoj de la malsano, inter 1939 kaj 1949 li instruis en lernejoj en Biarritz, Bayonne, Parizo kaj Bukareŝto.
De 1952 ĝis 1954 li faras staĝon je C.N.R.S. en la kampo leksikologio.
En 1953 aperis lia unua libro Degré zéro de l'écriture ĉe Seuil.
De 1954 ĝis 1962 li faris diversajn intruajn kaj konsilajn laborojn.
En 1962 li fariĝis direktoro je la École Pratique des Hautes Études.
La 25-an februaro 1980 li havis akcidenton kun etkamiono, je kies sekvoj li post monato la 26-an de marto mortis en Pariza malsanulejo.
9778 Isabelallende
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉilian verkistinon Isabel Allende, kiu instaliĝis en Venezuelon en 1973 kaj komencis verki en 1981. Ŝiaj fakonataj verkoj inkludas La casa de los espiritos (1982) kaj Eva Luna (1987), verkitaj en stilo de magia realismo.
Maja Gregl
Maja Gregl (naskiĝis, do nun -jara) estas kroata aktorino kaj verkistino de filmaj scenaroj. Ŝi interalie verkis la scenarojn de la kroataj filmoj Pont Neuf (1997) kaj Alma Mahler (2001), kaj krome rolis interalie en la unua de tiuj filmoj. En la Esperanto-movado ŝi konatiĝis per la monodramo Judita, kiun ŝi adaptis al scenejo laŭ romano de Miro Gavran kaj kiun teatre prezentis la aktorino Vida Jerman interalie dum la UK 2004 en Pekino.
Őcsény
Őcsény (Oĉenj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Budapeŝto-Bátaszék. Szekszárd troviĝas 7 km-ojn for.
Historio
Pli frue romianoj, hunoj kaj avaroj vivis en Őcsény. Dum la turkoj la vilaĝo daŭre restis viva. En 1817 incendio okazis.
Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de germanoj kaj ciganoj, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, kuracejo, infanokuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, sportejo, hotelo, flughaveno por deltaplanoj.
Ŝanhaja lingvo
La ŝanhaja lingvo aŭ dialekto (ĉina simpligita: 上海话, ĉina tradicia: 上海話, pinjino: shànghǎihuà, la ŝanhaja: [zɑ̃̀hɛ́ ɦɛ̀ɦò]), ankaŭ konata kiel la Hu lingvo aŭ dialekto (ĉina simpligita: 沪语, ĉina tradicia: 滬語, pinyin: hùyǔ, la ŝanhaja: [ɦùɲỳ]), estas variaĵo de la Vua parolata en la centraj distriktoj de Ŝanhajo kaj ĉirkaŭaj lokoj. Ĝi klasifikiĝas je parto de la Ĉinotibeta lingvaro. La ŝanhaja, kiel alia variaĵoj de Vua, ne estas reciproke komprenebla kun aliaj variaĵoj de la ĉina, kiel la norma ĉina.
La ŝanhaja havas multajn vokalojn [i y ɪ ʏ e ø ɛ ə ɐ ɑ ɔ ɤ o ʊ u] (dek du el kiuj estas fonemoj) kaj konsonantojn. Kiel aliaj dialektoj de la Tajhu Vua, la ŝanhaja havas voĉajn komencliterojn [b d ɡ ɦ z v dʑ ʑ]: nek la kantona nek la nordĉina havas voĉajn plozivojn aŭ afrikatojn. La ŝanhaja tonaro estas ankaŭ grave malsama de aliaj variaĵoj de la ĉina, pli simile al la japanaj akcentoj, kun du-tona kontrasto (alta kaj malalta), ol al lingvoj kun kontura tono kiel la nordĉina aŭ la kantona.
Finaĵoj
La vokaloj de la ŝanhaja: Ĉiuj eblaj finaĵoj en la ŝanhaja reprezentataj de Internacia Fonetika Alfabeto. Silabaj daŭrigaĵoj: [z̩] [m̩] [ŋ̩] [l̩]
La transskirboj uzataj supre estas ĝeneralaj, kaj oni rimarku la jenon pri vera elparolo:
Tonoj
Ŝanhaja havas kvin fonetike distingeblaj tonoj por unuopaj silaboj elparolataj izole. Tiuj tonoj estas montrataj jen kun ĉaŭ-nomoj. Pri mezĉina tongrupoj, la "jin"-tonkategorio havas tri tonojn ("jinŝang" kaj "jinĉju" kuniĝis al unu tono), kaj la "jang"-tonkategorio havas du tonojn ("jangping", "jangŝang", kaj "jangĉju" kuniĝis al unu tono).
Tonkunmetaj ŝanĝoj
Tonkunmetaj ŝanĝoj (en multaj lingvoj nomataj "sandhi") estas procezo, en kiu apudaj tonoj ŝanĝiga multe en konektita elparolado. Simila al aliaj dialektoj de la norda vua, la ŝanhaja havas du tipojn de tonkunmeta ŝanĝo: vorta kaj fraza.
Vorta tonkunmeta ŝanĝo en la ŝanhaja estas maldekstre-forta, kaj montras regadon de la unua silabo al la sono de la tuta vortgrupo. Rezulte la tonoj de silaboj krom la plej maldekstra silabo havas neniun efikon al la tono de la vortgrupo. Oni nomas tiun efikon tonetendo (T1-4) aŭ tonmovo (T5, escepte de 4- kaj 5-silabaj kunmetaĵoj, kiuj povas sperti kaj etendo kaj movo). Jen la eblaj tonkombinaĵoj: Ekzemple, du silaboj de la vorto Ĉinio, elparolate unuope, havas tonojn T1 kaj T4: kaj. Tamen, elparolate kune, la T1 de etendas al la kunmetaĵo rezultante en. Simile, la silaboj de komuna vorto por malsaĝa estas: (T5),  (T1), and  (T2). Tamen, kune ili montras la T5-movon, en kiu la unuasilaba T5 moviĝas al la fina silabo en la grupo:.
Fraza tonkunmeta ŝanĝo estas dekstre-forta, kaj montras dekstran silabon tenantan sian tonon, kaj maldekstran silabon ricevantan meznivelan tonon laŭ la devena tono. Jen la eblaj tonkombinoaĵoj: Ekzemple, kunmetite, ("aĉeti") kaj  ("vino") fariĝas  ("aĉeti vinon").
Skribo
La ŝanhaja ne havas skribsistemon. Kutime oni uzas hanziojn (la ĉinan skribon) por skribi la signifon de la ŝanjahaj vortoj, sed la leganto devas interpreti la deziratajn ŝanhajajn vortojn. La ŝanhaja foje estas malformale skribita uzante samsonajn vortojn: "limono" (níngméng), skribate 檸檬 en la norma hanzio, povas skribiĝi 人門 (persono-pordo; rénmén en norma pinjino) en la ŝanhaja; kaj "flava" (黄; huáng) povas skribiĝi 王 (reĝo; kaj wáng en norma pinjino) anstataŭ la norma hanzio 黃. Tiuj ĉi ne havas la saman sonon en la ĉina normlingvo (la mandarena), sed ja havas la saman sonon en la ŝanhaja. Ankaŭ ekzistas samsonajn vortojn en la ĉina normlingvo, kiuj ne estas samsonaj en la ŝanhaja, ekzemple 做, 作 and 坐, ĉiuj zuò en la ĉina normlingvo. Latinigo de la ŝanhaja estis unue kreita de protestantaj anglaj kaj usonaj misiistoj dum la 1800-aj jaroj, inkluzive Joseph Edkins. Oni uzis tiun latinigan sistemon ĉefe por tradukoj de la biblio, aŭ por angla-ŝanhajaj vortaroj por helpi la fremdaj misiistoj lerni la ŝanhajan. Sistemo de fonetikaj simboloj similaj al ĉinaj hanzioj nomata "Nova fonetika karaktero" kreiĝis de usona misiisto Tarleton Perry Crawford.
Komunaj vortoj kaj frazoj
''Rimarku: Ĉina skribo por la ŝanhaja ne estas norma kaj estas montrata nur kiel ekzemplo. Internacia fonetika alfabeto estas por la meztempo de la moderna ŝanhaja lingvo (中派上海话), kiel parolata de personoj havantaj inter 20 kaj 60 jaroj.''
Dijon-Porte-Neuve (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Is-sur-Tille (849000).
Stefanie Keyser
Stefanie KEYSER (naskiĝinta en la 30-a de marto 1847 en Sondershausen, mortinta samloke en la 30-a de januaro 1926) estis germana furorverkistino kaj aktorino. Ŝi skribis antaŭ ĉio por la gazeto Die Gartenlaube. Ŝia patrino Friederike (nask. Busch) originis de Arnstadt.
Vivo
La intereso pri poetikaj temoj pli kaj pli kreskis subtenata per la vizito de muzeoj kaj galerioj. Kiel 35-jaraĝulino (en 1882) Keyser publikigis la unuan fojon en la gazeto DIe Gartenlaube, nome la novelon kulturhistorian Der Krieg um die Haube. En la membiografia skizo Wie ich Schriftstellerin wurde, verkita je instigo de la Gartenlaube-eldonisto okaze de la 50-a numero (1882), ŝi eksplikis sian kompletan personan identigon en la verkistinado.
Graveco
Ŝia verkaro konsistas en ne tute 50 noveloj, rakontoj ka romanoj, inter ili la en Arnstadt ludantaj verkoj Glockenstimmen (burĝa rakonto el la 17-a jarcento; aperinta en 1882) kaj Sturm im Wasserglas (romano; Leipzig 1895). Ili nombriĝas, kun kelkaj kulturhistoriaj rakontoj, inter ŝiaj plej bonaj skribaĵoj.
Pri la privata vivo apenaŭ io konatas. Ŝi restis senedza kaj aktive kunlaboris en la en 1853 fondita literatura societo Sondershäuser Verein für deutsche Geschichts- und Altertumskunde.
Ravi Shankar (spirita gvidanto)
Ravi Shankar (ஸ்ரீ ஸ்ரீ ரவி ஷங்கர்) naskiĝis la 13-an de Majo 1956 en (Paapanaasham, Tamilnado, Barato. Li estas spirita gvidanto. Li estas alparolata kun lia honora nomo "Sri Sri" (formala parolmaniero) aŭ kiel Guruji aŭ Gurudev (instruisto).
Stefanie Keyser
Honoroj
1921: Honora membriĝo al Sondershäuser Verein für deutsche Geschichts- und Altertumskunde
Ravi Shankar (spirita gvidanto)
Li estas fondinto de la International Art of Living Foundation (Fondumo Internacia Arto de Vivo), la plej granda humanista organizaĵo bazita sur volontulado kaj edukado. Ĝi estis kreita en 1981 kun la celo trankviligi individuan streĉitecon kaj malkreskigi sociajn problemojn kaj perforton en la socio.
En 1997, li fondis bonfaran asocion bazita en Ĝenevo, kies nomo estas Internacia Asocio por Homaj Valoroj (IAHV), NRO kiu okupiĝas pri trankviliga laboro kiu strebas akceli komunajn tutmondajn valorojn. kiel neperforto, digno, egaleco, justeco kaj bonfarto, kiuj produktas pozitivan efikon laŭ kiuj individuoj kaj komunumoj interagas je ĉiu nivelo de socio.
En 2010 li fondis la Mondan Forumon pri Etiko en Komerco (WFEB) kun sidejo en Bruselo, kies ĉefkonferenco ĉiujare okazas en la Eŭropa Parlamento en partnereco kun la Monda Banko.
Stefanie Keyser
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): ''Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 311
Eksteraj ligiloj
Verkoj surretaj
Ravi Shankar (spirita gvidanto)
Por liaj meritoj li ricevis kelkajn de la plej altaj premioj en pluraj landoj inkluzie de Barato, Peruo, Kolombio kaj Paragvajo.
En januaro 2016, li ricevis la premion Padma Vibhushan de la Registaro de Barato.
La gazeto Le Monde kvalifikis lin kiel la "Guruo de la paco". Lia reputacio en Barato kaj ĉirkaŭ la mondo povus esti uzata por disvolvi molan potencon en la mondo.
Shankar estas honora membro de la Klubo de Budapeŝto.
Spiritualeco kaj paco
Shankar instruas ke spiritualismo estas tio kio plibonigas homajn valorojn kiel amo, kompato kaj entuziasmo. Ĝi ne estas limigita al iu ajn religio aŭ kulturo. Tial ĝi estas malferma al ĉiuj homoj. Li opinas ke la spirita ligo, kiun ni kundividas kiel parto de la homa familio, estas pli eminenta ol nacio, sekso, religio, profesio aŭ aliaj identecoj kiu apartigas nin.
El la vidpunkto de Shankar, "Perforto-libera socio, malsano-libera korpo, tremeto-libera enspiro, konfuzo-libera menso, hezito-libera intelekto, traŭmato-libera memoro kaj malĝojo-libera animo estas la naskiĝrajto de ĉiu homo . Alliaj organizaĵoj en kiuj Shankar estas enplektita okupiĝas pri la evoluigo de la kamparo, agrikulturo kaj ajurvedo.
Ravi Shankar estas envolvita en interreligia dialogo kaj nuntempe estas estrarano de Mondaj Religiaj Gvidantoj por la Elijah Interfaith Institute.
En januaro 2008, kun la Dalai-Lamao, Baba Ramdev kaj la iama Prezidento de Barato A.P.J. Abdul Kalam, li partoprenas la lancxon de la Tutmonda Fondumo por Civilizacia Harmonio, kiu celas promocii pacon kaj harmonion en la mondo.
Kritiko
Edward Luce, en sia libro: In Spite of the Gods: The Strange Rise of Modern India, mencias la konjektitajn ligojn de Sri Sri Ravi Shankar kun la fondintoj de la hinduaj naciismaj grupoj Rashtriya Swayamsevak Sangh kaj Vishva Hindu Parishad.
Svit
Svit (hungare Szvit) estas urbo en Slovakio en Regiono Prešov, en Distrikto Poprad. La urbonomo signifas lumo, sed la urbonomo estas mallongigo de Slovaka Viskoza Fabriko.
Ravi Shankar (spirita gvidanto)
Kritiko
Bernard Golstein, en lia libro "J'ai vécu le miracle indien" (Mi vivis la baratan miraklon), difinas la entreprenon de Sri Sri Ravi Shankar kiel "multinacian" kun "nekredeble merkatika talento" sed kies sciencaj asertoj estas "tute malhelpaj" kvankam Shankar patentis sian metodon uzante sciencan lingvaĵon.
Eksteraj ligiloj
IAHV
Svit
Situo
La urbo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Poprad (rivero), laŭ ĉefvojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo Žilina-Poprad. La lasta troviĝas 8 km. Inter Svit kaj urbo Poprad troviĝas flughaveno.
Historio
La urbo apartenas al esceptoj, ĉar dum la hungara erao ne estis tie komunumo. En 1934 la ĉeĥa ŝuofabriko Baťa aĉetis la kampon de Veľká kaj fondis tie fabrikon pri viskozaĵoj kaj por la laboristoj komunumon. En 1946 ĝi iĝis memstara vilaĝo, en 1962 urbo. En 2001 loĝis en la urbo 7 445 da homoj, (7 180 slovakoj).
Ravi Shankar (spirita gvidanto)
Vidu ankaŭ
Senperfoto
Bengala lingvo
La bengala lingvo (বাংলা ভাষা, Bāṃlā bhāṣā, Bangla bhasha) apartenas al la hindeŭropaj lingvoj. Minimume 215 milionoj da personoj parolas ĝin kiel gepatran lingvon (2005) en Suda Azio. Ĝi apartenas al la tiel nomataj mondolingvoj (pli ol 100 milionoj da parolantoj) kaj okupas la lokon 7a laŭ la kvanto de la parolantoj en la mondo. El la parolantoj pli ol 140 milionoj da homoj vivas en Bangladeŝo, kie la bengala lingvo estas oficiala lingvo, nacia lingvo kaj la plej parolata lingvo. Fakte la nacia kaj oficiala estas la Moderna Normiga Bengala (Literatura Bengala). Ĝi utilas kiel la lingvafrankao de la lando, kaj 98% el Bangladeŝanoj estas fluaj parolantoj en Bengala (inklude dialektojn) kiel unua lingvo.
En Barato vivas pli ol ĉirkaŭ 75 milionoj da parolantoj. Tie ĝi estas unu el 22 oficialaj lingvoj. En la federaciaj ŝtatoj Okcidenta Bengalio kaj Tripuro inklizive de la ĉefurboj Kolkato kaj Agartalo ĝi estas la dua plej grava lingvo post la hinda lingvo. Ĝi estas parolata ankaŭ ĉe la Barak Valo en la ŝtato Asamo. Ĝi estas parolata ankaŭ en diversaj partoj de la Bramaputra valo de Asamo. Estas Bengalaj mezlernejoj kiuj plenumas la postulojn de la komunumo. La bengala estas instruata ankaŭ en variaj altlernejoj kaj universitatoj en Asamo. Ĝi estas ankaŭ la plej parolata lingvo en la insuloj Andamanoj kaj Nikobaroj en la Golfo de Bengalo. Ĝi estas parolata ankaŭ fare de gravaj minoritatoj en aliaj ŝtatoj kiel Ĝarkhando, Biharo, Mizoramo, Meghalajo, Madja Pradeŝo kaj Odiŝo.
Aliaj homoj ĝin parolas en aliaj landoj, kiel Malajzio, Nepalo, Sauda Arabio, Singapuro, la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Britio kaj Usono. Kun pli ol ĉirkaŭ 300 milionoj da parolantoj tutmonde (laŭ la censo de Barato de 2011), la Bengala lingvo estas kutime enkalkulita kiel sesa aŭ sepa indiĝena lingvo plej parolata en la mondo laŭ loĝantaro.
Vortaroj el la komenco de la 20-a jarcento atribuis iomete pli ol la duono de la Bengala vortotrezoro al indiĝenaj vortoj (t.e., nature modifitaj sanskritaj vortoj, koruptitaj formoj de sanskritaj vortoj, kaj pruntoj el ne-hindeŭropaj lingvoj), ĉirkaŭ 30 procenton al nemodifitaj sanskritaj vortoj, kaj la ceteron al eksterlandaj vortoj. Dominante en la lasta grupo estas la Persa lingvo, kiu estas ankaŭ la fonto de kelkaj gramatikaj formoj. Pli ĵusaj studoj sugestas ke la uzado de indiĝenaj kaj eksterlandaj vortoj pliiĝis, ĉefe pro la prefero de Bengalaj parolantoj por la parola stilo.
Skribsistemo
Kiel ĉiuj aliaj Hindiaj skriboj ĝi devenas de la Brahmi-a skribo. Jen ties literoj, kun la okcidenta nagaria skribo ekvivalentoj, kaj prononco:
Gramatiko
La bengala lingvo sekvas jenan vortordon - subjekto, objekto, verbo. Ĝi uzas postpoziciojn anstataŭ prepoziciojn. Ne ekzistas gramatika genro.
Historio
La plej antikvaj skribaj atestoj pri la lingvo estas kolekto de 47 kantoj de diversaj poetoj, la Ĉarjapado.
Nuntempa klasika muziko
Nuntempa klasika muziko povas esti komprenita kiel apartenanta al la periodo kiu startis en la mezo de 1970-aj jaroj al la 1990-aj jaroj, kiu inkludas modernisman, postmodernisman, novromantikan, kaj pluralisman muzikojn. Tamen, la termino povas ankaŭ esti uzata en pli larĝa senco por referenci al ĉiuj muzikaj formoj de post-1945. Gravaj muzikoj por kompreni ties fonon estus Pierre Boulez kaj Karlheinz Stockhausen. Por la centra epoko gravus John Cage, Henry Cowell, Philip Glass, kaj aliaj.
Orlando Drummond
Orlando DRUMMOND, kies vera nomo estas Orlando Drummond Cardoso (naskiĝis la  en Rio-de-Ĵanejro - 27-a de julio 2021) estis brazila aktoro de kino kaj televido, humuristo, specialigita en dublado. Li estis konata ĉefe por enkorpigi la karakteron de Seu Peruo en la spektaklo Escolinha Profesoro Raimundo kaj ankaŭ estis la voĉo de multaj personoj en desegnofilmoj kiel Scooby Doo, Alf, Popeye, inter aliaj.
Biografio
Naskiĝinta en Rio-de-Ĵanejro la li komencis sian karieron en 1942 kiel zumisto, kaj kun la helpo de Paŭlo Gracindo, li eklaboris kiel dublanto. Li ankaŭ laboras kiel aktoro de kino en Rei do Movimento (1954) kaj Caroço de Angu (1955), poste faras la kompletan dubladon en la 1950-aj jaroj.
Li ankaŭ partoprenis en la telenovelo Caça Talentos kie li ludis la rolon de Zaratuŝtro 1996 ĝis 1998.
NGC 2473
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Louis Bacon
Louis Bacon (naskiĝis la 1-an de novembro 1904 je Louisville en Kentukio; mortis la 8-an de decembro 1967 en Novjorko) estis usona ĵaza trumpetisto kaj kantisto de svingo.
Vivo kaj verkado
Bacon alkreskis en Ĉikago kaj en la aĝo de 22 jaroj li komencis labori kiel profesia muzikisto, komence en bandeto de Zinky Cohn. En 1928 Bacon iris al Novjorko, muzikis ĉe Bingie Madison, trumpetisto el la bando de Tim Brymnn; post periodo ĉe Brymn li muzikis en 1929/1930 en la bando de Chick Webb. En 1930 li ankaŭ kunverkis sonregistraĵojn de Bessie Smith. En la 1930-aj jaroj li ankaŭ muzikis kun la Orkestro Duke Ellington, unuafoje decembron de 1933 (Dear Old Southland kaj Daybreak Express), pli malfrue kun muzikistoj el la rondo de Ellington same kiel en 1939 ĉe la bando Rex Stewart and his 52nd Street Stompers (The Duke's Men). Kiel kantisto Bacon estas audebla ankaŭ en la peco „Rude Interlude“ de Ellington.
Ekde 1935 ĝis 1938 li muzikis ĉe Louis Armstrong. Post malsaniĝo pro ftizo Bacon devis paŭzadi kelktempon, reiris tamen en 1939 sur la podion, prezentante kun la bandego de Benny Carter en la dancejo Savoy Ballroom en Harlemo. Fine de tiu jaro Louis Bacon iris al Eŭropo, kie li prezentis kun la orkestro de Willie Lewis precipe en Francujo kaj Svisujo; en Parizo ekestis sonregistraĵoj je lia nomo por diskeldonejo Swing, interalie ankaŭ kun Orkestro Freddy Johnson. En 1941 li tie ludis kun Ernst Höllerhagen en dancorkestro „The Original Teddies“. Post reveno en Usonon Bacon laboris ĉe Cootie Williams, kolego el la elingtona bando. Bacon ĉiam denove malsaniĝis; en 1944 li tamen koncertis kun saksofonisto Garvin Bushell. Post la fino de la Dua Mondmilito li muzikis je koncertvojaĝoj de U.S.O. en Azio kiel membro de la Orkestro Jessie Stone. En la 1950-aj jaroj sankaŭzoj devigis lin, plejparte rezigni la trumpetludon, Li prezentis tamen de temp' al tempo en novjorkaj klubejoj, ekzemple en Jimmy Ryan's, koncentriĝis tamen pli pri la kantado. En la 1960-aj jaroj Bacon pli ofte laboris kiel ambulancoŝoforo.
Ružiná
Ružiná [ruĵinA], hungare Rózsaszállás [rOĵasAlAŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ružiná situas laŭ traira flankovojo. Lučenec troviĝas je 16 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1499 en formo "Rosalehota". En 1715 oni komputis tie 10 slovakajn kaj 2 hungarajn familiojn. En 1828 loĝis tie 420 vilaĝanoj en 55 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Rózsa-Lehota, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. Tiutempe oni komencis minadi magneziton. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Rózsaszállás 546 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En la 1950-aj jaroj la minado ĉesis. En 2001 vivis en Ružiná 857 homoj, (852 slovakoj).
Eadric (Kent)
Eadric (m. la 31-an de aŭgusto 687) estis reĝo de Kent ekde 685.
Li estis filo de Ecgberht la 1-an kaj nevo de Hlothere. Ŝajne dum iom da tempo Hlothere regis kune kun Eadric: estas leĝoj eldonitaj je ambaŭ iliaj nomoj. Sed ili kverelis kaj en 685 Hlothere ekzilis Eadric, kiu iris al Sussex, kie li kunigis armeon: Eadric venkis Hlothere, kiu mortis pro vundoj la 6-an de februaro. Tamen post nelonge Caedwalla, reĝo de Wessex, invadis Kent kaj venkis Eadric, entronigante sian fraton Mul.
Laŭ franka kroniko, Eadric mortis la 31-an de aŭgusto 687.
Olga Bede
BEDE Olga estis rumanuja hungara porinfana verkistino naskita en Dicsőszentmárton la 24-an de novembro 1908 kaj mortinta en Târgu Mureş 1985.
Biografio
La mezlernejon Olga Bede finis en sia naskiĝurbo en 1925, ŝi estis oficistino en pluraj urboj de Transilvanujo. Ŝi komencis publiki en la fino de la 50-aj jaroj.
Gregemo
Gregemo estas la tendenco vivi are, grupe kun aliaj samgenranoj formante gregojn, fiŝarojn, koloniojn aŭ, ĉe homoj, sociajn grupojn.
Homoj estas nek komplete gregemaj, kiel la formikoj, ruĝaj cimoj aŭ abeloj, nek tute solema, kiel tigroj, sed anstataŭe homoj estas pli kompleksa kaj tendencas esti duongregema, tio estas, kelkaj el iliaj celoj kaj necesoj estas sociemaj kaj aliaj estas solemaj.
Gregemo estas interspecia rilato kiu okazas kiam la individuoj de populacio asociiĝas cele al ricevo de ia profito, kiel sekureco, predevito, idozorgado, predado, manĝado, ripozo, varmigado ktp.
La scienco kiu celas la studon de la bestosocioj estas la etologio kaj tiu kiu analizas kaj karakterizas la homajn sociojn estas la sociologio. Aliflanke la socibiologio estas la fako de la sociologio kiu studas la biologiajn fundamentojn de la sociaj agadoj kaj establas dialogon inter sociologio kaj biologio.
Durum-tritiko
Durumo aŭ malmola tritiko (T. turgidum durum) estas kvarploida subspecio de tritiko, kiu estas hodiaŭ vaste kultivata en mediteraneaj landoj kiel materialo por pastaĵoj. Oni uzas ĝin ankaŭ por fari nudelojn, bulguron kaj kuskuson.
Saint-Sébastien-de-Raids
Saint-Sébastien-de-Raids estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sébastiénots.
Ecgberht la 1-a (Kent)
Ecberhet la 1-a (m. la 4-an de julio 673) sekvis sian patron kiel reĝo de Kent, Anglio en 664.
Lia patro Eorcenberht (Kent) mortis la 14-an de julio 664, kiam Ecberht eble estis ankoraŭ knabo: unue lia patrino Seaxburh servis kiel regento.
Onidire li komandis la mortigon de siaj kuzoj Aethelred kaj Aethelberht, verŝajne ĉar ili estis rivaloj por la trono de Kent.
Li estis sekvata de sia frato Hlothere.
Elektra kontrabaso
Elektra kontrabaso aŭ e-kontrabaso estas elektra basinstrumento kun mezuro (1/2, 3/4, 4/4) de kontrabaso. La konstrumaniero ebligas ludi kontrabason kun la kutima kordolongeco, sed sen ties volumena korpo, i.a. por eviti transporproblemojn. Ĉar elektra kontrabaso konsistas plejofte nur el plilongigita piedo kaj la kolo inkluzive la kordoj, ponto ktp., la sonprenado kaj transformado en elektraj signaloj okazas piezokeramike aŭ elektromagnete trans amplifilo kun laŭtparolilo.
Ekde la 1960-aj jaroj oni konstruis malsamajn elektrajn kontrabasojn kun malgrandaj sonkorpoj aŭ elektrogitarecajn elektrajn kontrabasojn.
Fayetteville (Norda Karolino)
Geografio
Fayetteville situas sur ebenaĵo en la orienta landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato.
Historio
En la nuna Fayetteville indianoj vivis dum jarmiloj. La britoj konkeris la areon en la 18-a jarcento kaj ili fondis 2 vilaĝojn Cross Creek kaj Campbellton. En 1789 oni tie ratifis la Usonan Konstitucion kaj oni fondis la plej maljunan publikan universitaton de Usono. En 1793 infanteria armeo formiĝis. Post la Usona Milito de Sendependeco la du vilaĝoj estis unuigitaj kaj renomitaj pri armea heroo Marie-Joseph Motier, markizo de La Fayette, kiu vizitis la novan urbon en 1825. En 1831 granda incendio okazis. En 1865 armeo de William T. Sherman atakis kaj detruis Fayetteville.
Klimato
Fayetteville situas en subtropika klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 10-23 °C. La varmo kulminas en julio rekorde 42 °C, la malvarmo kulminas en februaro rekorde -21 °C. Jare pluvas po 1157 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en aŭgusto kaj malkulminas en novembro.
Ĝemelurbo
Saint-Avold, Francio
Highland Park
Highland Park estas urbo en Kantono Vajno, Miĉigano, Usono. La nombro da loĝantoj estis 16 746 dum la censo de 2000. La urbo estas tute ĉirkaŭita de Detrojto escepte de eta parto, kiu tuŝas la urbon de Hamtramko, kiu ankaŭ estas ĉirkaŭita de Detrojto.
La urbo havas areon de 7,6 km².
Krusto
Krusto (de la latina vorto crusta kaj la germana vorto Kruste) povas esti:
Forbach (Francio)
Forbach estas franca komunumo lokita en la departemento Moselle kaj en la regiono Loreno. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras arondismenton.
Westeifel
Sub la geografia eprimo Westeifel aŭ Okcidenta Efelo ni konas tiun parton de la mezmontaro Eifel, kiu stuas ĉirkaŭ la urbo Prüm ĝis la landlimo al Belgio kaj Luksemburgio. Ĝi geologie ne estas precize difinita, sed kovras ĉ. 60 % de la Schneifel),dum la geologoj kalkulas la nordan parton de la Westeifel al la Vulkaneifel kaj la sudan parton al la Südeifel.
Forbach (Francio)
Forbach havas proksimume 23 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Forbachois kaj Forbachoises.
Westeifel
La montpinoj preskaŭ samaltas ol la altecoj de la Vulkaneifel, sed la pejzaĝo estas ofte pli malakra. Geografie-topologie la du parto povas esti distingeblaj:
János Czitrom
CZITROM János [citrom] estis rumania hungara psikologo, tradukisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 5-an de decembro 1923 kaj mortis la 16-an de julio 2016.
Westeifel
La regiono estas maldense loĝata en la nordo (Schneifel kaj ĉirkaŭo).La Aŭtoŝoseo A 60 al Lieĝo iras ofte tra densaj arbaroj. Iam la regiono havas signifon en minado (rigardu Bleialf). En la suda parto –ekzemple en la valo de la rivero Prüm kaj la [flanka valo| flankaj valoj]] – la regiono estas pli dense loĝataj j. Tiu regiono ankaŭ apartenas al la Germana-Luksemburga Naturpark.
Forbach (Francio)
Vidindaĵoj
La kastelo Schlossberg estas vizitinda : ĝi entenas interalie turon, cavalirĉambron, belan parkon kun pluraj ruinoj kaj eĉ altkvalitan restoracion. La kapelo Sainte-Croix de Forbach estas historia monumento kaj datiĝas de la 13-a jarcento. Ekzistas cetere alia preĝejo, Saint-Rémi de Forbach, kiu estis konstruita en 1866.
János Czitrom
Kariero
János Czitrom kiel laborservulo iĝis milikaptito. Li diplomitiĝis en 1952 pri pedagogio-psikologio en Universitato Bolyai de Kluĵo. Komence li estis esploristo de Sociscienca Centro, de 1975 psikologo de Maŝinfabriko Unirea.
Zalasárszeg
Situo
Zalasárszeg situas en Montetaro Zala sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo el Budapeŝto, aŭtoŝoseo Budapeŝto-Zagrebo preteriras. La vilaĝo kontaktiĝas kun Kisrécse. Zalakaros kaj Nagykanizsa troviĝas po 10, Zalaegerszeg 56, Budapeŝto 199 kilometrojn.
Kalvinana preĝejo (Ajka)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en urbo Ajka (Hungario).
Historio
Dum dominado de turkoj aperis la protestantaj religioj. En 1721 nur 2 homoj estis kalvinanoj en tiama vilaĝo Ajka, sed post la sekvaj jardekoj ili multobliĝis. Ili frekventis diservojn en la luterana kirko loke aŭ en aliaj vilaĝoj. Depost 1781 laŭ leĝo de la hungara parlamento oni permesis konstrui reformaciajn kirkojn. Post kelkaj jaroj jam ekfunkciis la kalvinana preĝejo de Ajka. En 1842 fulmo detruis la tegmenton, sed poste ĝi estis rekonstruita. En 1882 kaj 1914 la konstruaĵo estis renovigita, en 1938 interne trakonstruita. La orgeno alvenis en 1938, ĝi estis renovigita en 1991. Dum la socialismo la kirko interne renoviĝis en 1976, ekstre en 1980.
Aglo de Haast
La Aglo de Haast aŭ Haast-a aglo (Harpagornis moorei) estas formortinta, grandega aglo-simila rabobirdo, kiu elevoluiĝis en la Suda insulo de Nov-Zelando dum la plejstoceno. Ĝia nomo venas de la malkovrinto: la specion priskribis unuafoje Julius von Haast, en 1872.
Ĝi estis grandega birdo: la masklo pezis ĉirkaŭ 10 kg, la femalo ĉirkaŭ 13 kg ( seksa dimorfismo); ĝia enverguro atingis la 3 m.
Ĉar sur du insuloj de Nov-Zelando la mamulojn reprezentis vespertoj, mankis eĉ grandaj reptilioj, tiel plimulto de la vertebruloj estis birdoj. La aglo de Haast estis verŝajne la pinto-predisto de la ekosistemo, ĝi ĉasis la neflugkapablajn moaojn.
La grandega aglo ekzistis antaŭ la enmigrado de maorioj (11-a jc.) sed mankis ĉe alveno de la eŭropanoj en la 18-a jc. Ĝi plej verŝajne formortis dum la 15-16-aj jarcentoj pro malvenko en konkurado kun la homoj.
Laŭ plej novan DNA-esploroj, ĝia plej proksima parenco estas la 1 kg-a aŭstrala nanoaglo (Hieraaetus morphnoides).