cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hipodamio
Hipodamio, edzino de Pelopso
Dankinte al Hero pro faciligi sian unuiĝon al Pelopso, Hipodamia alvokis dek ses matronojn, po unu el ĉiu urbo el Elido, kaj kune kun ili ŝi establis la Herajn Ludojn. De tiam, ĉiu kvara jaro, la matronoj kaj iliaj sukcedintinoj organizadis virinan kuradon kaj faris komunan tunikon por la diino. Ili agadis kiel paca korporacio, kaj ankaŭ organizis du dancistinarojn: unu dediĉita al Hipodamio kaj la alia al Fiskoo, patrino de Narceo.
Laŭ orakola konsilo, oni translokigis la ostojn de Hipodamio el Argolando, kie ŝi sin mortigis, al Olimpio. Po unu fojo ĉiujare, virinoj eniras ŝian mason-fermitan templon por plenumi oferon al ŝi. Krome oni ankaŭ honorigis Hipodamian per bronza statuo de ŝi gratulante Pelopson pro lia venko, kiu prezidis kurbon de la olimpia hipodromo.
Hipodamio, edzino de Piritoo
Hipodamio aŭ Deidamio estis filino de Buteso, trakia filo de Boreaso, aŭ de Adrasto, reĝo de Argo. Ŝi estis unu el la plej belaj virinoj de tiu tempo, kaj edziniĝis al Piritoo, reĝo de la lapitoj.
Ĝuste por festi sian nupton, Piritoo organizis grandiozan bankedon, al kiu li invitis la olimpanojn (krom Areso kaj Erido, pro kiel ili agis dum la nupto de Peleo kaj Tetiso) kaj la tutan loĝantaron de sia lando, inkluzive la centaŭrojn. Tiuj lastaj gustumis vinon unufoje dum tiu festo, do ili rapide ebriiĝis, kaj en tiu stato ilia ĉefo Eŭrito forkaptis Hipodamion. La ceteraj ĉevalviroj imitis lin, kaj perforte prenis ĉiujn virinojn kaj eĉ kelkajn junulojn kiuj ankaŭ ĉeestis en la bandeko. Ĉi tiu iĝis la kialo de la fama milito inter centaŭroj kaj lapitoj, kiun venkis tiuj lastaj, danke al la interveno de Piritoo mem kaj de lia fidela amiko Tezeo. Oni diris ke tiu sanga incidento estis instigita de Areso kaj Erido, venĝavidaj pro la ofendo ne inviti ilin al la festo.
Piritoo kaj Hipodamio havis infanon, Polipeto, kiu partoprenis la Trojan militon. Post la morto de Hipodamio, ŝia edzo konvinkis Tezeon, ankaŭ ĵus vidvinta, vojaĝi al Hadeso kaj forkapti Helenon, ĉar li volis unuiĝi al la familio de la famaj Dioskuroj.
Hipodamio, filino de Brizeo
Tiu Hipodamio estis filino de Brizeo, sacerdoto de Apolono en la urbo Lirneso (Troado) aŭ en Pedaso, lelega urbo regata de Alteso, laŭ Homero. Pro ŝia patro, ŝi estis pli konata per la kromnomo Brizeiso.
Dum la Troja milito, Eneo serĉis rifuĝon en Lirneso, en Malgranda Azio, sed Aĥilo, kun sia armeo de mirmidonoj, sekvis lin, kaj promesis detrui la urbon kiu gastigis sian malamikon. Do, post sieĝo, li brutece mortigis la reĝon Mineton (edzo de Hipodamio) kaj lian fraton Epistrofon, kaj dekumis la loĝantaron. Eneo sukcesis forfuĝi danke al la helpo de Zeŭso, kaj Aĥilo, serĉante lin, trovis Hipodamion, kaj igis ŝin sia plej ŝatata sklavino. Laŭ Kreta Dikto, Brizeo pendumis sin post la detruo de sia urbo kaj perdo de sia filino.
Kiam Agamemno rezignis Krizeison, laŭ orakola konsilo, li ordonis al liaj heroldoj Taltibio kaj Eŭribato preni Hipodamion el la tendo de Aĥilo, kiel kompenso. Aĥilo ofendiĝis pro tio, kaj rifuzis plu partopreni la sieĝon. Tion profitis la trojanoj, kiuj komencis venki la militon ĝis kiam la morto de Patroklo kaj la redono de la sklavino Hipodamio igis Aĥilon reveni al batalado.
5365 Fievez
5365 Fievez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga astronomo Charles Fievez (1844–1890), pioniro de la astrofiziko en Belgio. Lia kariero en la Reĝa observatorio de Bruselo estis breva (1877 - 1890) sed fruktodona. En 1880 li malfermis la unuan spektroskopan laboratorion en Belgio, li publikigis du dekduojn da artikoloj pri spektroskopio, en kiu "atlaso" de la suna spektro. En 1885 li observis plilarĝiĝon de la spektraj linioj pro magneta kampo (sed sen trovi la taŭgan kialon) dek unu jaroj antaŭ Pieter Zeeman.
55276 Kenlarner
55276 Kenlarner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj  Joseph A. Dellinger kaj William G. Dillon elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono). Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Ken Larner, edzo de Nancy, tutmonde fama esplora terfizikisto agnoskita pro lia talento de diskreta gvidado. Lia distingata kariero inkludas direktorajn postenojn ĉe Western Geophysical kaj ĉe la Mina Lernejo de Koloradio, kie li estris la Centro pri Ondaj Fenomenoj.
Terra Australis
Terra Australis, aŭ pli kompleta Terra australis incognita (la Nekonata Sudlando), estas kontinento de kiu oni antaŭe pensis ke ĝi troviĝus sur la suda hemisfero. La termino datas el la tempo de Ptolemeo, kiu opiniis ke la Hinda Oceano estas ĉirkaŭita de tero, kaj metis Terra Australis je la suda rando.
Plipostaj kartografoj desegnis la landon en la sudo de la mondo, sed (multe) pli etendiĝante ol la hodiaŭa Antarkto, ĉefe en la suda Pacifiko. Interalie Nov-Zelando estis, post la malkovriĝo fare de Abel Tasman, vidata kiel parto de Terra Australis.
La mito de Terra Australis finiĝis per la vojaĝoj de James Cook, kiu dum sia unua vojaĝo ĉirkaŭis Nov-Zelandon kaj dum sia dua vojaĝo trakrozis diversajn oceanojn je alta suda latitudo. Per tio li pruvis ke eventuala suda kontinento ne povis situi je modera latitudo, sed nur en la polusa areo.
Eksploro de la suda kontinento ĉe la poluso
Je la 18-a jarcento homoj eltrovis Antarkton. Antaŭ la eltrovo, oni suspektis pri la ekzisto de “Nekonata Suda Lando” (Terra Australis Incognita), kiu supozeble “ekvilibris” la Teron. En la 18-a jarcento, britaj esploristoj longe serĉadis ĝin, sensukcese. Ĝis nun oni iom diskutas pri tio, kiu faris la veran eltrovon.
La plej suda kontinento havas areon de 14 milionoj da kvadrataj metroj, do ĝi estas pli vasta ol Eŭropo. Preskaŭ tute kovrita de glacio, ĝiaj montaroj atingas altitudon de pli ol 3000 metroj. Sur Antarkto oni trovis 145 lagojn, sub la glacia tavolo. Krome, ekzistas tie kelkaj riveroj, inter kiuj la plej granda estas Rivero Onikso, kiu fluas laŭlonge de 30 kilometroj. Ĝi estas la plej malvarma, la plej seka kaj la plej ventoplena kontinento. Fakte, ĝi estas vasta dezerto. Ventoj ĉe la marbordoj povas atingi pli ol 300 kilometrojn hore. La plej malaltan temperaturon sur la Tero oni registris en Antarkto (-93 celsiaj gradoj). La mezuma temperaturo en la interno de la kontinento, en somero, estas -40 celsiaj gradoj.
Tie ne vivas konstanta loĝantaro. Grupoj de kelkaj miloj da sciencistoj frekventas tieajn laboratoriojn. Antarkto ne havas registaron kaj apartenas al neniu lando. Je la 1-a de decembro 1959, landoj interesitaj pri okupado de partoj de tiu kontinento subskribis traktaton, laŭ kiu ili rezignas pri loka regado kaj konsentas pri libereco por scienca loka esplorado. La dokumenton subskribis 12 landoj. Ĝi estis difinita kiel regiono por natura protektado kaj libera scienca esplorado, kun malpermeso pri ia ajn militista manovro. Nuntempe, 29 landoj posedas sciencajn esplorbazojn en Antarkto.
Ilona Mester
MESTER Ilona [meŝter] estas rumania hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis en Abrud la 16-an de aprilo 1941.
Gyula Hoványi
HOVÁNYI Gyula (hova:nji) estis hungara/rumanihungara juristo naskita en Nagyvárad la 24-an de marto 1860 kaj mortinta en Nagyvárad la 27-an de novembro 1939.
Apagy
Apagy [apadj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Nyíregyháza.
Situo
Apagy situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Vásárosnamény.
Historio
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento en formo Opag. En la vilaĝo okazis kunsidoj de la departemento kaj en 1608 ankaŭ parlamento. En 1919 la rumanoj okupis la regionon.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, sportejo, kuracejo, klubo de gemaljunuloj.
Malgranda Placo
Geografio > Eŭropo > Ĉeĥio > Prago > Malnova Urbo > La Malgranda Placo < Turismo
La Malgranda Placo (Malé náměstí) estas placo en Prago. Ĝi estis, dum mezepoko, foirejo de fruktoj. Je la nordorienta flanko de la placo konserviĝis gotika arkadaro. Speciale interesa estas la angula domo n-ro 4/10, en malfrua renesanco (ĉ. 1600), kun angula balkonaĵo kaj restoj de sgrafitoj sur la fasado. Je la okcidenta flanko staras la Rott-domo n-ro 142/3, novrenesanca (1890) kun riĉe ornamita fronto laŭ desegnoj de Mikoláš Aleš. Centron de la placo okupas bela renesanca fontano kun forĝita krado (1580). Tipe patricia domo estas la "Richter-domo" n-ro 459/11, el la fino de l' 18-a jarcento, kun bela klasikisma portalo el la komenco de l' 19-a jarcento.
(13026) 1989 CX
(13026) 1989 CX estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Domfront (Orne) (stacidomo)
Domfront estas fermita franca stacidomo sur linio La Chapelle-Anthenaise -, situanta en , en departemento Orne, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Muzeo pri Teŝina Silezio
La Muzeo pri Teŝina Silezio (Muzeum Śląska Cieszyńskiego) estas muzeo troviĝanta en la urbo Teŝino (Cieszyn), en la nuna Silezia Provinco de Pollando. Ĝi estis fondita en 1802 de jezuita pastro Leopold Szersznik kaj estas unu el la plej malnovaj publikaj muzeoj en Pollando. La muzeo okupiĝas pri la historio kaj tradicioj de Silezio, precipe pri la regiono de Teŝino en Silezio.
Domfront (Orne) (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio La Chapelle-Anthenaise - Flers (436000).
Muzeo pri Teŝina Silezio
Ĝi estas dividita je la sekvantaj sekcioj: Krom la konstataj ekspozicioj estas ankaŭ organizataj la porokazaj.
La ekspozicio estas organizita en ĝuste la sama maniero, kiel la fondinto, Leopold Szersznik, lasis ĝin, en formo de kuriozaĵkabineto. La palacaj internoj de la nuna muzeo estas restaŭritaj laŭ ilia originala aspekto, inter ili estas t.n. "Egipta Salono" ornamita per surmura pentraĵo montranta pejzaĝon kun antikvaj konstruaĵoj kaj sfinksoj, ĉu "Roma Salono" sur kies muroj estas pentrita teraso, de kiu videblas romantika pejzaĝo. Interesa estas ankaŭ la stalo fondita en 1831 per tiama posedanto de la palaco Filip Sankta-Genois d'Anneaucourt, konstruita laŭ projekto de Joseph Kornhäusel. En la stalo troviĝas nun muzea kafejo.
La muzeo havas filiojn en Górki Wielkie, Skoczów kaj Wisła. Ĝi kunlaboras kun  Książnica Cieszyńska -  muzea biblioteko en Cieszyn kaj kun Muzeum Těšínska en Český Těšín, la ĉeĥa parto de la urbo.
Geografio de Maŭritanio
Maŭritanio estas lando en la okcidenta regiono de la kontinento de Afriko, estas ĝenerale plata, siaj 1,030,700 kvadrataj kilometroj formas vastajn, aridajn ebenaĵojn rompitajn per fojaj krestoj kaj klifosimilaj malfermejoj. Ĝi limas la nordan Atlantikon, inter Senegalo kaj Okcidenta Saharo, Malio kaj Alĝerio. Ĝi estas konsiderita parto de kaj la Sahelo kaj la Magrebo. Serioj de eskarpoj (ŝtup-tavoloj) turniĝas al sudokcidento, laŭlonge dusekcante tiujn ebenaĵojn en la centro de la lando. La eskarpoj ankaŭ apartigas serion de grejsaj altebenaĵoj, kies plej alta estas la Altebenaĵo Adrar, atingante altecon de 500 metroj. Fonto-nutrataj oazoj situas je la piedo de kelkaj el la eskarpoj. Izolitaj pintoj, ofte riĉaj je mineraloj, pliiĝas sur la altebenaĵoj; la pli malgrandaj pintoj estas nomitaj guelboj kaj la pli grandaj kedioj. La samcentra Guelbo eh Richat estas elstara reprezentanto de la nord-centra regiono. Kediet Iĝil, proksime al la grandurbo de Zuerato, havas altecon de 915 metroj kaj estas la plej alta pinto.
Ĉirkaŭ tri-kvaronoj de Maŭritanio estas dezerto aŭ duondezerto. Kiel rezulto de plilongiĝinta, severa arido, la dezerto disetendiĝis ekde la mezaj 1960-aj jaroj. La altebenaĵoj iom post iom descendas direkte al la nordoriento, al la dezerta El Djouf, aŭ "Malplena Kvartalo", vasta regiono de grandaj sablodunoj, kiu transiras en la Sahara-dezerton. En la okcidento, inter la oceano kaj la altebenaĵoj, alternas areoj de argilaj ebenaĵoj (reg-oj) kaj sablodunoj (erg-oj), iuj el tiuj ŝanĝas de loko ĝis loko, iom post iom movata per fortaj ventoj. La dunoj ĝenerale kreskas en grandeco kaj moviĝeblo direkte al la nordo.
Zonoj de natura vegetaĵaro, egalrilatante al la pluvokvanta ŝanĝiĝo, etendiĝas de oriento ĝis okcidento kaj varias de tropika arbaro laŭ la Senegalo ĝis arbustaro kaj savano en la sudoriento. Nur sablodezerto estas trovebla en la centro kaj norde de la lando.
Gravaj geografiaj kaj klimatzonoj
Maŭritanio havas kvar ekologiajn zonojn: la Saharan Zonon, la Sahelian Zonon, la Senegalriveran Valon, kaj la Marbordan zonon. Kvankam la zonoj estas rimarkeble diferencaj unu de la alia, neniuj naturaj ecoj evidente konturas la limojn inter ili. Sablo, variante en koloro kaj kunmetaĵo, kovras 40 procentojn de la surfaco de la lando, formante dunojn, kiuj aperas en ĉiuj zonoj krom la Senegala Rivervalo. Fiksaj sablodunoj estas kunmetitaj de kruda, cervid-kolora sablo, ŝanĝantaj ("moveblaj") dunoj konsistas el fajnaj, polvosimilaj, ruĝet-koloraj sabloj, kiuj povas esti portitaj per la vento. Altebenaĵoj ĝenerale estas kovritaj per pli pezaj bluaj, grizaj, kaj nigraj sabloj, kiuj formas krustan surfacon super tavoloj de mola, loza sablo.
Sahara zono
La sahara Zono konsistas norde du trionojn de la lando. Ĝia suda limo egalrilatas al la izopluva linio (linio sur la surfaco de la Tero laŭ kiu la pluvokvanto estas la sama), kiu reprezentas jarpluvon de 150 milimetroj. Pluvo kutime falas dum la pluvsezono, kiu daŭras de julio ĝis septembro. Ofte, izolitaj ŝtormoj faligas grandajn kvantojn da akvo en mallonga tempodaŭro. Jaro, aŭ eĉ pluraj jaroj, povas pasi sen iu pluvo en kelkaj lokoj.
Tagnoktaj varioj en temperaturo en la sahara zono povas esti ekstremaj, kvankam ĉiujaraj varioj estas minimumaj. Dum decembro kaj januaro, temperaturoj varias de frua matena malkulmino de 0 °C ĝis mezposttagmeza alta de 38 °C. Dum majo, junio, kaj julio, temperaturoj varias de 16 °C en la mateno ĝis pli ol 49 °C antaŭ posttagmezo. Tutjare, la harmatano ofte kaŭzas brilajn sabloŝtormojn.
La administraj regionoj de Tiris Zemmour en la nordo, Adrar en la centro, kaj la nordo de la orienta regiono Hod-eŝ-Ŝarki, kiuj konsistigas la plej grandan parton de la sahara zono, estas vastaj senhomaj areoj de dunoj alternantaj kun granitaj rokinsuloj. Post pluvo, aŭ en la ĉeesto de bone, tiuj rokinsuloj povas apogi vegetaĵaron. En la loĝataj Adrar- kaj Tagant-altebenaĵoj, fontoj kaj putoj disponigas akvon por paŝtado kaj ioma agrikulturo. En la okcidenta parto de la sahara zono, etendante direkte al Nuakŝoto, vicaj etendigyxoj de sablodunoj estas vicigitaj de nordoriento ĝis sudokcidento en krestoj de du ĝis dudek kilometrojn larĝe. Inter tiuj krestoj estas depresioj plenigitaj kun kalkoŝtono kaj argila sablo kapabla je apogado de vegetaĵaro post pluvo. Dunoj en la malproksima norda ŝanĝas pro la vento plie ol tiuj en la sudo.
La sahara zono havas nur malmulte da vegetaĵaro. Kelkaj montaj areoj kun akvofonto subtenas malgrand-foliajn kaj dornajn plantojn kaj malpli valorajn herbojn taŭgaj por kameloj. Ĉar semoj de dezertaj plantoj povas resti neaktivaj dum multaj jaroj, dunoj ofte burĝonigas malabundan vegetaĵaron post pluvo. En depresioj inter dunoj, kie la akvo estas proksima al la surfaco, iu flaŭro - inkluzive de akacioj, sapberaj arbustoj, kaporo, kaj Cynanchum - povas esti trovita. Salozaj areoj havas unuopajn specojn de vegetaĵaro, plejparte kenopodioj, kiuj estas adaptitaj al altaj salokoncentriĝoj en la grundo. Kultivado estas limigita al oazoj, kie daktilujoj estas uzataj por ombri aliajn kultivaĵojn kontraŭ la suno.
Sahela zono
La sahela zono etendas suden de la sahara zono al ene de ĉirkaŭ tridek kilometroj de la Senegala rivero. Ĝi formas orient-okcidentan zonon, kie ĝia akso kuras de Boutilimit tra Ajun-el-Atrus ĝis Nema, konsistigita de stepoj kaj savanaj prerioj. Brutaroj, ŝafoj, kaj kaproj moviĝas tra tiun zono en serĉo por paŝtebla.
La pluvzono pli frue komenciĝas en la Sahela Zono ol en la Sahara Zono, ofte daŭranta de junio ĝis oktobro. Ĉar terkultivistoj kaj paŝtistoj dependas de ĉiujaraj pluvoj, prokrasto de unu monato en la komenco de la pluvsezono povas kaŭzi grandajn perdojn kaj konduki al amasmigradoj de Hod-eŝ-Ŝarki kaj Hod-el-Garbi en Malion. La temperaturaj ekstremaĵoj estas pli malgrandaj ol en la sahara zono. La harmatano estas la reganta ventotipo.
Senegala Rivervalo
La Senegala Rivervalo estas mallarĝa zono de tero kiu etendas norden de la Senegala Rivero. Antaŭ la aridaj 1960-aj, 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, la zono etendiĝis de 16 ĝis 30 kilometroj norde de la rivero. De la malfruaj 1980-aj jaroj, dezertiĝo atingis la nordan bankon de la rivero en kelkaj partoj de la valo. La valo estas pli larĝa en Regiono Guidimaka kaj estas tute dominita per la laŭsezona ciklo de la rivero. Preskaŭ ĉio el la ekonomie aktiva populacio de la valo okupiĝas pri agrokultivado aŭ fiŝkaptado laŭ la Senegala rivero kaj ĝiaj ĉefaj alfluantoj - la Karakoro, la Gorgol, kaj la Garfa. Tiu areo liveras la plej grandan parton de la agrikultura produktado de la lando.
La klimato de la Senegala Rivervalo kontrastas al tiu de la saharaj kaj sahelaj zonoj. Pluvokvanto estas pli alta ol en aliaj regionoj, variante de 400 ĝis 600 milimetroj ĉiujare, kutime inter majo kaj septembro. Tiu pluvokvanto, kombinita kun ĉiujara inundado de la rivero, disponigas la bazon por agrikulturo. Temperaturoj estas pli malvarmetaj kaj malpli varias dumjare kaj dumtage ol en aliaj regionoj.
La Senegalo estas la nura permanenta rivero inter suda Maroko kaj centra Senegalo. De ĝia fonto en Gvineo, ĝi elfluas norde kaj okcidente 2,500 kilometrojn, atingante Atlantikon ĉe Saint-Louis, Senegalo. De ĝia buŝo, la rivero estas navigebla ĝis Kayes, Malio dum la pluvsezono kaj ĝis Podor, Senegalo, dum la resto de la jaro. Pluvegoj, komenciĝante en aprilo en Gvineo kaj majo, junio en Senegalo kaj Malio, alportas jarajn inundojn. Tiuj inundoj kovras la tutan valon supren al larĝo de 25 ĝis 35 kilometroj, plenigante multajn lagojn kaj marĉojn, kiuj malpleniĝas reen en la riveron dum la seka sezono. Kiam la akvoj retiriĝas de la riveraj aluviejoj, plantado komenciĝas.
La Senegala Rivervalo, kun ĝia riĉa aluvia kaj argila grundo, estas relative abunda en flaŭro. Krome, pli alta pluvokvanto, irigacio, kaj abundaj flankokanaloj kaj marĉoj tendencas produkti abundan, preskaŭ-tropikan vegetaĵaron, kun baobabo kaj gonaki-arboj (Acacia adansonii) kaj abundaj riĉaj herboj. Dumpalmoj kaj borussus-palmoj (palmiraj palmoj, el genro Borassus) ankaŭ estas kultivataj ĉi tie. Granda parto de la riverebenaĵo estas kultivita.
Marborda zono
La Marborda zono, aŭ Sub-kanaria zono, etendiĝas ĉirkaŭ 754-kilometrojn longe apud la atlantika marbordo. Regantaj oceanaj pasatoj de la Kanaraj insuloj modifas la influon de la harmatano, produktante humidan sed temperitan klimaton. Pluvokvanto ĉi tie estas minimuma; en Nuadibu ĝi averaĝas 30 mm ĉiujare kaj okazas inter julio kaj septembro. Temperaturoj estas moderaj, variante de averaĝaj maksimumoj de 28 kaj 32 °C por Nuadibu kaj Nuakŝoto, respektive minimumoj de 16 kaj 19 °C.
Detruajmarondoj kaj kursabloj karakterizas la tutan longon de la marbordo. La duoninsulo Ras Nuadibu (antaŭe konata kiel Cap Blanc), kiu formas la golfon Daĥlet Nuadibu (antaŭe Lévrier Bay) en la oriento, estas 50 kilometrojn longa kaj 13 km larĝa. La duoninsulo estas administre dividita inter Okcidenta Saharo kaj Maŭritanio, kun la maŭritana haveno kaj fervojfino de Nuadibu situanta sur la orienta marbordo. Dakhlet Nuadibu, unu el la plej grandaj naturaj havenetoj sur la okcidenta marbordo de Afriko, estas 43 kilometrojn longa kaj 32 kilometrojn larĝe ĉe ĝia plej larĝa punkto. Kvindek kilometrojn sudoriente de Ras Nuadibu situas Arguin. En 1455 la unua portugala instalaĵo sude de Kabo Bojador (en la aktuala Okcidenta Saharo) estis establita ĉe Arguin. Pli sude estas la nura signifa terkapo de la marbordo, 7-metrojn altaj Kabo Timiris. De tiu kabo ĝis la marĉa areo ĉirkaŭ la buŝo de la Senegala Rivero, la marbordo estas regula kaj markita nur proksime de foja alta duno.
Sur marbordaj dunoj vegetaĵaro estas malofta. Je la piedo da krestoj, aliflanke, grandaj tamarisk-arbustoj, nanakacioj, kaj asklepiadoj povas esti trovitaj. Iom da alta herbo, miksita kun balzamo, eŭforbio, kaj dornaj arbedoj, kreskas en la centra regiono. La nordo havas nur malmulte da vegetaĵaro.
Ampleksiĝo de la dezerto
La klimato ŝanĝis draste ekde la komenco de la longedaŭra arido en la 1960-aj jaroj, parte de ĉeso ripetiĝanta ŝanĝiĝo de sekaj kaj malsekaj cikloj kutima por Sahela Afriko. Fakuloj konsentas, aliflanke, ke tropaŝtado, senarbarigo, senplantigo de terkovraĵo ĉirkaŭ putoj, malbonaj terkultivaj metodoj kaj troloĝateco plimalbonigis la aridon. En Maŭritanio la izopluva linio indikas jarpluvon de 150 milimetroj - konsideritaj la minimumo por paŝtista kulturo - ŝovis suden proksimume 100 kilometrojn al punkto sude de Nuakŝoto. Dum la 1980-aj jaroj, la dezerto avancis suden kun laŭtaksa rapideco de ses kilometroj jare. Ĉiuj gravaj klimatzonoj movis suden, kaj en kelkaj kazoj preskaŭ-dezertaj kondiĉoj atingis la bankojn de la Senegala Rivero.
De la malfruaj 1980-aj jaroj, dezertiĝo principe ŝanĝis paŝtadan kaj loĝadan imagon de la lando. Perdo de grundkovraĵo en la Sahela Zono movis bestojn kaj homoj suden en serĉo de manĝaĵo kaj akvo kaj kaŭzis estiĝon de novaj sablodunoj. La progresaj dunoj minacis engluti putojn, vilaĝojn, kaj vojojn; ili eĉ invadis Nuakŝoton sur sia marŝo al la maro. La registaro certigis internacian helpon stabiligi la dunokampon ĉirkaŭ Nuakŝoto kaj plantis 250,000 palmarbojn por krei baron kontraŭ la invada dezerto. Por plu batali elsekiĝon, la registaro konstruis digojn ĉe la Senegala Rivero kaj ĝiaj alfluantoj por pliigi la kvanton de uzebla tero.
Areo
totalo: 1,030,700-km² tero: 1,030,400-km² akvo: 300 km²
terolimoj
totalo: 5,074 km
limolandoj: Alĝerio 463 km, Malio 2,237 km, Senegalo 813 km, Okcidenta Saharo 1,561 km
Marbordo
754 km
Maraj pretendoj
apuda zono: 44,4 km kontinenta deklivo: 370,4 km aŭ al la rando de la kontinenta marĝeno ekskluziva ekonomia zono: 370,4 km teritoria maro: 22,2 km
Altecaj ekstremaĵoj
plej malalta punkto: Sebkha de Ndrhamcha —3 m plej alta punkto: Kediet Iĝil 910 m
krudmaterialoj
fererco, gipsoŝtono, fiŝo, kupro, fosfato, nafto, petrolo, gaso
kultivado
plugtero: 0% permanentaj kultivaĵoj: permanentaj paŝtejoj: 38% arbaroj kaj maldensarbaro: 4% aliaj: 58% (1993 est.)
Irigaciita agro
490 km² (1993 est. )
Naturaj danĝeroj
varmaj, sekaj, polvo-/sablo-ŝarĝitaj ŝirokaj ventobatoj ĉefe en marto kaj aprilo; periodaj aridoj
Medio - nunaj temoj
tropaŝtado, senarbarigo, kaj grunderozio plimalbonigita pro arido kontribuas al dezertiĝo; tre limigitaj naturaj dolĉakvaj resursoj fore de la rivero Senegalo, kiu estas la nura tutjara rivero
Medio - internaciaj interkonsentoj
partoprenas al: biodiverseco, klimata ŝanĝo, dezertiĝo, enndanxgerigitaj specioj, danĝeraj defalaĵoj, leĝo de la maro, atomtesta malpermeso, ozona tavola protekto, ŝippoluado,. malsekregionoj subskribis, sed ne ratifis: neniu el la elektitaj interkonsentoj
Grandurboj
La plej granda parto de la populacio koncentriĝas en la grandurboj de Nuakŝoto kaj Nuadibu kaj laŭ la Senegala Rivero en la suda regiono.
Ekstremaj punktoj
Tiu ĉi estas listo de la finpunktoj de Maŭritanio, la punktoj kiuj estas plej nordaj, sudaj, orientaj aŭ okcidentaj ol iu alia loko.
Sudinsula bruna kivio
La Sudinsula bruna kivio, Tokoeka, Tokoeko, aŭ Komuna kivio, (Apteryx australis), estas specio de kivio el la Suda Insulo de Novzelando. Ĝis 2000 ĝi estis konsiderita samspecifa kun la Nordinsula bruna kivio, kaj ankoraŭ estas tiele konsiderita de kelkaj fakuloj.
Taksonomio
La nomo Apteryx australis estas bazita sur la greka kaj latina. Apteryx signifas "A-" sen "pteriks" flugiloj, kaj "australis" el "auster" la suda vento, kaj "-alis" rilata al. De tie “rilata al suda vento” estas la laŭvorta signifo de australis, ne nepre “el Aŭstralio”.
La Sudinsula bruna kivio apartenas al la kivia familio kaj al ordo de Strutoformaj birdoj. Kiel ĉe ĉiuj tiuj, ties sternumo ne havas kilon, ĝi estas nefluga birdo, kaj ĝi havas distingan palaton.
La Sudinsula bruna kivio estas dividata en du subspecioj:
Dieto
La Sudinsula bruna kivio havas longan sveltan bekon kun flankaj naztruoj pinte, kio helpas havigi al ili flarsenson. Ili uzas tion, pli ol vido aŭ aŭdo, por manĝi inter foliaro senvertebrulojn, kiaj tervermoj, larvoj de skaraboj, helikoj, araneoj, centpieduloj, kaj ortopteroj. Ties maĉstomako estas febla, kaj subuzita pro manko de planta materialo. Ties cekumo estas longa kaj mallarĝa kaj helpas al digestado.
Konservado
En 2000, post esti agnoskita de Internacia Unio por la Konservo de Naturo, ili estis lokitaj en la statusa grupo de vundeblaj specioj. Ili havas loĝteritorion de 9,800 km2 kaj populacion de 27,000, ĉirkaŭkalkulite en 1996. La vulpoposumoj, Trichosurus vulpecula, kaj la ermenoj, Mustela erminea, manĝas la kiviajn ovojn, dum la ermenoj kaj katoj manĝas kaj idojn kaj junulojn. Ankaŭ plenkreskuloj estas sub minaco de hundoj, furoj, kaj vulpoposumoj, kiuj atakas kaj ilin kaj junulojn. La populacio de la Stewart-insulo estas stabila pro manko de tiuj predantoj, tamen ermenoj koloniigis la insulon en 2000.
Anna Katalin Gally
GALLY Anna Katalin [gali] estas rumania hungara instruistino pri desegno, pentristino. Ŝi naskiĝis en Kide la 28-an de septembro 1944.
Biografio
Anna Katalin Gally diplomitiĝis pri belarto en 1965 en la Pedagogia Altlernejo de Kluĵo. De 1970 ŝi instruis en Kluĵo.
NGC 7783A
NGC 7783A (aliaj indikoj — NGC 7783-1, VV 208, UGC 12837, ARP 323, MCG 0-60-58, HCG 98A, ZWG 381.60, KCPG 595A, PGC 72803) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5388 Mottola
5388 Mottola estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stefano Mottola, de la sekcio pri planeda distanca sondado de la Deutsche Forschungsanstalt für Luft- und Raumfahrt, en Wesseling (Germanio).
Kontraŭdiro (filozofio)
Logika kontraŭdiro estas vorto kaj koncepto implicantaj samtempan validecon de propozicio kaj de ĝia kontraŭo. Ĝi realiĝas, kiam aserto estas samtempe taksata kaj vera, kaj malvera.
Eblas konvencie priskribi la simplan kontraŭdiron per P & ¬P, kie P estas ia propozicio.
Kontraŭdiro en logiko
La principo de nekontraŭdiro kuŝas sub multaj tipoj de logiko, ĉar oni delonge opiniis, ke ĝi prezentas minimuman garantion de kohero de ĉiu aserto kaj inferenco. La ligo de valideco de la principo de nekontraŭdiro, kiu tradicie estas ĉiam inkluzivita inter la fundamentoj de la klasika logiko (kiel en la kazo de la logiko silogisma, aŭ aristotela), ne supervivas tie kie estas negata ankaŭ la alia principo de la tradicia logiko, nome la principo de duvalento (aŭ principo de tria ekskluzivita), (kiel okazas, ekzemple, en la logiko fuzzy).
Kiam logika inferenco allumigas kontraŭdiron ene de ĝi, oni parolas pri Paradokso (= konkludo ŝajne neakceptebla devenanta el premisoj ŝajne akcepteblaj), aŭ antinomio.
La kontraŭdiro povas indiki ankaŭ aserton kiu estas “ĉiam malvera”, sendepende de la vertabelo de la propozicioj ĝin komponantaj; laŭ tiu senco ĝi estas la malo de taŭtologio. Banala ekzemplo de kontraŭdiro kreiĝas en : ekzemple, pluvas kaj ne pluvas.
En logika rezonado la kontraŭdiro ekestas en la kazo en kiu, deirante el difinitaj aksiomoj, oni alvenas pruvi ilian malveron, igante tiel memkomprenebla la malverecon de la tuta rezonado. Utiligo de tiu metodo estas la pruvo per absurdo.
Filozofoj provis ĉiam solvi la kontraŭdirojn aŭ ilin akordiĝi inter si kaj prospektigi la harmonion en la mondo kaj en la eventoj de la mondo. La graveco kaj diskutoj pri kontraŭdiro marŝas kutime kun tiuj de la principo de nekontraŭdiro en kiun facile konfluas
Nikolao el Kuzo kaj lia coincidentia oppositorum
El la historio de la filozofio, tamen, oni alvenis ankaŭ al la neado pri la absoluta valido de la principo de nekontraŭdiro kaj, konsekvence, al la aserto ke en la kontraŭdiro estas io vera, almenaŭ rilate certajn aspektojn. La inklinema al konceptoj de Novplatonismo Nikolao el Kuzo, ekzemple, konceptis Dion kiel coincidentia oppositorum, nome kiel “unuigo de maloj”: tio eksplikus, en la penso de tiu filozofo-teologo, la kialon pro kiu ne eblas koni la dian esencon per la racio.
Por igi akceptinda la vidpukton laŭ kiu en Dio ĉesas validi la principo de nekontraŭdiro, Nikolao el Kuzo utiligis la bildon de la Cirklo: se ĝi estas dilatata al la senfino, ĉiuj ĝiaj elementoj (diametro, radio, cirkonferenco) finiĝas en la koincidiĝo (=fine ili koincidas). Sammaniere, Dio estas la punkto en kiu la kontraŭoj, aŭ maloj, koincidas. En Li, lumo kaj mallumo, blanko kaj malblanko, viro kaj virino, substanco kaj nesubstanco estas identaj. Dio, tial, estas ankaŭ transe de la Vero kaj de la Malvero, ĉar ili en Li koincidas.
La principo de identeco kaj de nekontraŭdiro, laŭ Kuzano, validas nur por la finita mondo, nome la mondo de nia realo. Tiel la matematika senfino fariĝas la modelo de la dia senfino, kaj montras logikon de la senfino malan kaj nekompreneblan ĉe la logiko de nesenfino, kiu ne akceptas la koincidon de la maloj. Nikolao el Kuzo metis, pro tio, distingon inter racio kaj intelekto: la racio estas la sfero homa (aristotela), nome la medio kie validas kaj regnas la principo de nekontraŭdiro; la intelekto, male, estas la sfero “dia” en la homo, ĉar ĝi, leviĝante al mistika novelo, nin helpas intuicii la komunan radikon de tio kio, je nivelo logika-racia, aperas male senrimede kontraŭdira.
Kritikoj al la principo de nekontraŭdiroj
Rezonadoj pri kontraŭdiro kaj principo de nekontraŭdiro tiom koncepte similas ke la parolado ne distingiĝas. Dum Kuzano lasis integra la principon de nekontraŭdiro se referencatan al la racia sfero de ĉi tiu mondo kreita, supozigante logikan salton inter Dio kaj la mondo, tiu sama principo fariĝis objekto de akraj kritikoj kaj kontestadoj, aparte ĉe ideismoj precipe ĉe Hegelo.
Greka evangelio de Egiptoj
La Greka Evangelio de Egiptoj estas greklingva gnostika Evangelio estiĝinta inter la duono de la 1-a kaj 2-a jarcentoj, plejprobable ĉe la komenciĝo de la 2-a. Ĝi perdiĝis, nur konserviĝis senperaj citaĵoj en verkoj de iuj Patroj de la Eklezio, (Klemento de Aleksandrio, Hipolito el Romo kaj Epifanio el Konstatinopolo kaj ĉe aliaj verkistoj. Nur Klemento tamen transdonis precizajn tekstojn.
Kvara Internacio
La Kvara Internacio estas la nomo de internacia organizaĵo kiu komence grupigis la sekvantojn de la rusa revoluciulo Lev Trockij, kaj tial estas konsiderata politike trockiista.
Greka evangelio de Egiptoj
Disvastiĝinta en Egiptio en la dua kaj tria jarcentoj, ĝi estis uligita de enkratistoj por plifortigi siajn doktrinajn poziciojn rilate temojn kiel la reĵeton de la geedziĝo: tiu evangelio, fakte, estas karakterizata per rimarkinda seksa asketeco kaj per la devigo forigi la seksan malsamecojn (koncepto tiu, kundividita kun iuj logia (sentencoj) de la Evangelio laŭ Tomaso, (kiel la 37 kaj 114).
Kontraŭdiro (filozofio)
Kritikoj al la principo de nekontraŭdiroj
Malsame ol Kuzano, kiu faligis la rigidecon de la nekontraŭdira principo nur ĉe mistika kaj transcenda nivelo, Hegelo opiniis pruveble, ke la kontraŭdiro apartenas al la realo, en kiu oni vivas, kaj ke ĝi estas propra al la dimensio de la racio kvankam, ne al tiu intuicia. Laŭ Hegelo, la kontraŭdiroj ke oni konstatas en la mondo trovus akordiĝon en la racio dialektika, trairante la tri stadiojn: tezo, antitezo, sintezo. Ne necesas, do, ankriĝi al transcenda principo: blanko kaj nigro, ekzemple, ne fontas el supera kaj komuna Ideo de Koloro, sed fontas unu de la alia.
Kvara Internacio
La Kvara Internacio estis fondita en 1938 en Parizo, kiam multaj komunistoj opoziciintaj la regadon de Stalino en Sovjetunio konsideris ke la tiama Kominterno servis ĉefe por la defendo de la reĝimo de tiu lando, kaj ne por la revolucio en la kapitalistaj landoj.
Greka evangelio de Egiptoj
Datado kaj atestaĵoj
La kompilada dato plej antikva povus esti la fino de la unua jarcento, kiam elstariĝis iuj diroj inkluzivitaj kaj en la greka Evangelio de Egiptoj kaj en la Epistoloj de Sankta Paŭlo (kiel 1-a epistolo al la korintanoj - 1Kor|12,13); la dato plej malfrua estas la duono de la dua jarcento, kiam la evangelio estis uliligata de iuj gnostikaj grupoj kaj estis poste, pro tiu motivo, citita de kristanaj egiptaj verkistoj. Surbaze de morfologiaj konsideroj, la plej probabla datado estas la fino de la unua jarcento kaj la komenco de la dua, tamen malkovrintoj de la fragmentoj de Oksirinĥo, Bernard Pyne Grenfell kaj Arthur S. Hunt, ĝin datas por la komenco de la dua, sciigante tamen ke ero de la sentencoj tie entenenataj povas esti parto de sendependa tradicio el kiu ĉerpus ankaŭ la kanonaj evangelioj de la unua jarcento
Kontraŭdiro (filozofio)
Kritikoj al la principo de nekontraŭdiroj
Al Hegelo referencas Karl Marx, kiu sammaniere imagis povi superi la kontraŭdirojn de la historio pere de la tiel nomata materiismo laŭ sia koncepto pri dialektika materiismo. Laŭ Karl Marx, la kontraŭdiroj instaliĝantaj inter kontraŭaj realoj estus la risorto movanta la mondon: ili trovas repacigon ne en transcenda principo (kiel ekzemple Dio), sed en la historio mem.
Greka evangelio de Egiptoj
Datado kaj atestaĵoj
La greka Evangelio de Egiptoj estis konata de Klemento el Aleksandrio, kiu el ĝi transdonas iujn erojn en sia verko Stromata (Στροματεις). Ankaŭ Hipolito el Romo ĝin konis kaj kunligis kun la sektoj de Naasenoj; herezologo Epifanio el Konstantinopolo asertis ke ĝin profitis la Sabelianoj; tiujn kunligojn konfirmus la datadon je la 2-a jarcentoj, konfirmita ankaŭ de la uzo de la voĉo "logos" kiel epiteto por Kristo kaj frukto de influo de la Evangelio laŭ Johano.
Kontraŭdiro (filozofio)
Kritikoj al la principo de nekontraŭdiroj
Tiu maniero koncepti la logikon estis objekto de diversaj kritikoj ĉe multego de filozofoj, kiel Schelling, Arthur Schopenhauer, Søren Kierkegaard, Friedrich Wilhelm Nietzsche, kaj preskaŭ ĉiuj filozofiaj skoloj aparte tiuj malfermitaj al la Transcendo. Tiuj, spite de malsamaj vidpunktoj startaj kaj finaj, rebatas ke la realo estas disŝirita pro profundaj kontraŭdiroj kiujn la racio neniam sukcesas komplete repacigi. Laŭ tiuj filozofoj, Hegelo kaj Markso sin allasis al speco de neraciismo kamuflita per raciismo. Al ĉiu tezo, fakte, kontraŭmetiĝas antitezo, nome limo, kiu ne povas esti dialektike akordigita en sintezo. El tiu konstato, jen diversaj solvoj en kiuj la kontraŭdiroj restas kontraŭdiroj kaj la principo de nekontraŭdiro reokupas sian funkcion en la logiko.
Greka evangelio de Egiptoj
Enhavo
Pro la fragmenta naturo de la verko kaj pro la fragmenta transdono de la sentencoj entenataj en la citataj aŭtoroj, ne eblas la formiĝo de ĝenerala kaj definitiva ideo pri la verko.
16177 Pelzer
16177 Pelzer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Greka evangelio de Egiptoj
Enhavo
La fragmentoj konservitaj raportas pri dialogo de Jesuo, resurektinta, ĉe la tombo kun la disĉiplino Salomea: en ĝi, kiel en aliaj, estas subtenate la seksa asketismo kiel rimedo por interrompi la mortigan ĉenon de naskiĝo-morto kaj por superi la pekaltirajn malsamecojn inter viro kaj virino, permesante tiel al ĉiuj reveni al tiu intencita origina kaj androgina stato.
16177 Pelzer
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Justin Raymond Pelzer, finalisto en 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Justin estis lernanto ĉe la  Evanston Township High School de Evanston (Ilinojso, Usono).
Kvara Internacio
La postmilita gvidantaro estis organizita ĉefe de Michel Raptis (pli konata kiel Pablo) kaj Ernest Mandel. La ĉefa skismo okazis en 1953, kaj kondukis al la kreado de la Internacia Komitato de la Kvara Internacio (ICFI). La du frakcioj reunuiĝis en 1963, kaj dum la 1960-aj jaroj pleje emfazis la apogon al la kontraŭkoloniismaj movadoj.
Edward Elgar
Sir Edward William ELGAR (naskiĝis la 2-an de junio, 1857, mortis la 23-an de februaro, 1934) estis angla komponisto, la plej fama angla de post Henry Purcell kaj grava reperezentanto de la muzika malfruromantikismo.
Elgar naskiĝis kiel filo de vendisto de muzikaĵoj (instrumentoj, partituroj k.s.) en Broadheath ĉe Worcester. Jam frue li ludis diversajn instrumentojn. Post mallonga laboro ĉe notario li kunlaboris en la patra vendejo. Ne antaŭ 1879 li prenis violonlecionojn en Londono, kaj kiel komponisto li estis aŭtodidakto. En 1882 Elgar iĝis koncertestro en Worcester kaj en 1885, kiel sekvanto de sia patro, orgenisto je la preĝejo St. George. En 188 li edziĝis al sia violonlernantino Caroline Alice Roberts, translokiĝis al Malvern (Worcestershire) kaj vivis de tiu tempo kiel sendependa komponisto.
Liaj unuaj kantatoj The Black Knight („La nigra kavaliro“, 1893) kaj King Olaf („Reĝo Olaf“, 1896) same kiel la oratorio The Light of Life („La lumo de la vivo“, 1896) havigis al li agnoskon, sed definitive li sukcesis kiel komponisto en 1899 per siaj Enigma Variations („Enigma-variacioj“) kaj en 1900 per la oratorio The Dream of Gerontius („ La sonĝo de Gerontius“). En 1904 nomumita kavaliro, li iomete poste iĝis profesoro en la universitato de Birmingham. Krom pliaj oratorioj estiĝis en la sekvantaj jaroj la du simfonioj kaj la violonkonĉerto. Dum la jaroj de la unua mondmilito li verkis, krom patriotaj kompozicioj, tri bonegajn pecojn da ĉambromuziko kaj la violonĉelokonĉerton.
Kvara Internacio
La internacio plu ekzistas nun, kvankam ankoraŭ malfortigita pro postaj dividoj; ne ĉiuj partioj kiuj sin konsideras trockiistoj agnoskas la historian kontinuecon de la organizaĵo.
Edward Elgar
En 1920 mortis Caroline Alice Elgar, kaj la morto de lia edzino malaperigis la kreadan potencon de Elgar. Krom tio lia stilo estis konsiderata eksmoda en la dudekaj jaroj. Malgraŭ tio en 1924 li estis nomumita „Master of the King’s Music“ kaj en 1931 nobeligita kiel „1st Baronet of Broadheath“. Ankoraŭ unufoje li sin dediĉis al la komponado, sed kiam en 1934 en Worcester li mortis pro kancero, multaj el liaj verkoj restis nefinitaj.
Stephen P. Laurie
Stephen P. LAURIE estas brita amatora astronomo.
Greka evangelio de Egiptoj
Enhavo
La sama teologio reflektiĝas en la reinterpreto pri la rakonto de la kreo kaj falo de la unua homo kiel rakontata en la Genezo: surbaze de la greka Evangelio de la Egiptoj, la kreo de la virino, kun la sinsekva malsameco de la seksoj, estis kaŭzinta la rompon de la unueco de la homo, kies rekuniĝo, akirita pere de la remodliĝo de la karpoj kaj la reunuiĝo de la samaj, estis la esenco de la elaĉeto anoncita de Jesuo.
Stephen P. Laurie
Profesie li estas aktuario, tie estas matematikisto fakigita en probablokalkulo por asekuro.
Li estas fruktodona malkovrinto de asteroidoj kaj kometoj, li ankaŭ laboras pri serĉo de kaj li malkovris la supernovaon SN 1997bq en la galaksio NGC 3147 en 1997.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 50 asteroidojn inter 1995 kaj 1997.
Ervin Szabó
Ervin Szabó [sabO], hungare Szabó Ervin (naskiĝis kiel Schlesinger Sámuel Ármin la 1877 en Hungario, en Szlanica, kiu vilaĝo jam ne ekzistas, sed estas nuntempa urboparto en Námestovo en Slovakio. Li mortis la  1918 en Budapeŝto) estis hungara bibliotekisto, ĵurnalisto kaj revoluciulo.
Saint-Denis-des-Murs (stacidomo)
Saint-Denis-des-Murs estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Denis-des-Murs, en departemento Haute-Vienne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
Strato de Karolo
La Strato de Karolo (Karlova ulice), kiam Prago ankoraŭ havis nur unu ponton - la Ponton de Karolo - estis unu el la ĉefaj stratoj. Tra ĝi marŝadis la ceremoniaj kronad-procesioj al la Kastelo. El artisma vidpunkto la plej interesa estas la domo n-ro 175/3 "Ĉe la ora puto" (U zlaté studně), kun barokaj reliefoj sur la fasado de skulptisto J. O. Mayer (1701). Menciinda estas ankaŭ la domo n-ro 181/16 "Ĉe ora serpento", kie oni en la jaro 1714 malfermis la unuan kafejon en Prago.
Kira Peikoff
Kira Lily PEIKOFF (naskiĝis la ) estas ĵurnalisto kaj verkistino. Ŝi estas setliĝinta en Novjorko. Ŝi estas la filino de filozofo Leonard Peikoff.
Cabaj-Čápor
Cabaj-Čápor, hungare Cabajcsápor [cabajĉApor] estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Cabaj-Čápor situas laŭ flankovojoj. Nitra (urbo) troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. El la 10-a jarcento oni trovis tie slavajn tombojn. La vilaĝo naskiĝis en tiu formo en 1924. Tiam unuiĝis la vilaĝoj menciitaj sube. Pli frue la 2 vilaĝoj ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste kune al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ŝtata bieno en 1948, kolĥozo post jardeko formiĝis. En 2001 vivis en Cabaj-Čápor 3424 homoj, (3351 slovakoj).
Cabaj
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1248 en formo "Choboy". La turkoj bruldetruis ĝin en 1601. En 1787 loĝis tie 966 vilaĝanoj en 161 domoj, en 1828 1319 vilaĝanoj en 188 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Cabaj 1606 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato).
Csápor/Čápor
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1156 en formo "Cipur". En 1752 oni komputis tie 107 familiojn. En 1787 loĝis tie 474 vilaĝanoj en 89 domoj, en 1828 659 vilaĝanoj en 94 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csápor 942 homoj, (plejparte slovakoj).
Frankenhain
Frankenhain estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la komunumo Geratal. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Historio kaj priskribo
La nomo Frankenhain atestas frankonan setladon post la disfalo de la Turingia Regno en la jaro 531. La unua mencio de tiu ĉi vilaĝo estis je la komenco de la 14-a jarcento. Danke al la kuna ĉeesto de diversaj geologiaj areoj Frankenhain havas, aparte en sia nordo, admirindan buntecon da ŝtonaj fenomenoj. Aldone ĝojigas la lokon flaŭro kaj faŭno tre variaj (ekz. sur la kampoj de la montoj Kirchberg kaj Rumpel).
Dum longa tempo la frankenhain-anoj vivis de ekspluato de fera erco. Ĝia prilaboro faritis en najbara Luisenthal. Kromaj metioj estis la rezinotraktado, la farado de pinaj blatajhoj, la ekspluato de gruzo en proksimaj ŝtonrompejoj. Nuntempe oni ĉefe vivas de turismo kaj eta metiado. Konata estas ankaŭ la surloka biatlono-centro. En la protestantisma Kirko Sankta Leonardo spekteblas bela plafona pentrado.
La fervojlinio Ohratalbahn (nuntempe neservita) unuigas la lokon kun Gotha en la nordo kaj Gräfenroda en la sudo.
(16178) 2000 AT127
(16178) 2000 AT127 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Malters
Malters estas komunumo en la distrikto Lucerno en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 6283 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Malters situas okcidente de la urbo Lucerno en la valo Entlebuch ĉe la bordo de la rivero Kleine Emme.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Malters limas en nordo al Ruswil kaj Neuenkirch, en oriento al Littau, en sudo al Kriens kaj Schwarzenberg, kaj en okcidento al Entlebuch kaj Werthenstein.
Trafiko
Malters disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lucerno al Berno. Per poŝtaŭtolinio la komunumo krome estas ligita kun la najbara komunumo Schwarzenberg.
La plej proksima aliro al nacia aŭtoŝoseo A2 situas en distanco de proksimume 10 km en Emmenbrücke.
Historio
La unua dokumenta mencio de Malters datiĝas el la jaro 840 kiel Maltrensi marcha.
En la jaro 1291 la Habsburgoj akiris la kontrolon pri Malters. Post la habsburga malvenko dum la Batalo de Sempach la 9-an de julio 1386 la vilaĝo venis sub lucerna influo kaj en la jaro 1477 la urbo Lucerno akiris la lokon. Inter 1481 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Malters formis kune kun Littau kamparvoktejon. Ek de 1803 Malters apartenas al la distrikto Lucerno. De la 30-a ĝis 31-a de marto 1845 apud Malters okazis batalo inter la laŭorda lucerna armeo kaj libermilitistaranoj, kiuj fuĝis post malsukcesa atakto de la urbo Lucerno. La 12-an de septembro 1845 Schwarzenberg, kiu ĝis tiam formis parton de Malters, fariĝis aŭtonoma komunumo.
Tria Internacio
La Tria Internacio aŭ Kominterno estas skismo de la Dua Internacio fondita de Lenino je la 2-a de marto 1919. La 3-a Internacio grupigas komunistojn kiuj forlasis la socialistojn de la Dua Internacio. Ĝi estis gvidita de la komunista partio de Sovetunio. Ekde 1926 ĝin gvidis Stalino, kiu kreis novan ideologion kiun li nomis Marksismo-leninismo kaj kiu antaŭenmetis socialismon en unu sola lando.
Estis Angel Pestaña kiu proponis al la 3-a Internacio la studon de la rolo de Esperanto en la asocio (vidu specifan artikolon).
NGC 7783B
NGC 7783B (aliaj indikoj — NGC 7783-2, KCPG 595B, UGC 12837, ZWG 381.60, MCG 0-60-59, VV 208, NPM1G +00.0650, ARP 323, PGC 72808) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
(13056) 1990 VN1
(13056) 1990 VN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Henry Paulson
Henry M. Paulson, Jr. (28-an de marto 1946 en Palm Beach, Florido; plennome Henry Merritt Paulson, karesnomo Hank) estas usona komercisto kaj politikisto. Li estas konata apoganto de medioprotektaj aferoj.
Li laboris post studo en Harvardo, de 1970 ĝis 1972 en Pentagon, poste en la Blanka Domo. Li ŝanĝis en 1974 al Goldman Sachs en Ĉikago. Li gvidis de 1983 ĝis 1988 Investment Banking Group en mezokcidenta regiono.
Li estis de 1999 ĝis 2006 prezidanto kaj afergvidanto (CEO) de la investa banko Goldman Sachs. Li estis de julio 2006 ĝis januaro de 2009, Usona Sekretario de la Trezorejo. Lia posteulo estis en tiu posteno Timothy F. Geithner.
81822 Jamesearly
81822 Jamesearly estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:5 kun Marso.