cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prosobranchia
Prosobranchia (aŭ prosobrankuloj) estas granda taksonomia subklaso de maraj helikoj, terhelikoj kaj nesalakvaj helikoj. Tiu taksono de gastropodoj datas el 1920-aj jaroj. Oni pruvis ke ĝi estas polifiletika (konsista el pli ol unu genlinio. Ĝenerale parolante en biologio, taksonomio estas postulita por montri filogenetikon; en aliaj vortoj la klasigo de grupo devas montri ties evoluan descendon, tiom for kiom oni konas, kaj tiele la taksono Prosobranchia estas ne plu konsiderata uzebla.
Oni povas ankoraŭ trafi tiun subklason uzita kvazaŭ ĝi estas ankoraŭ valida en multaj tekstoj kaj retejoj. Kvankam Prosobranchia ne estas plu ĝenerale akceptita kiel taksono fare de fakuloj kiuj studas vivantajn taksonojn de Mollusca, ankoraŭ la termino prosobrankulo estas legitime uzata kiel anatomie priskriba adjekto aŭ nomo, kaj la taksono Prosobranchia estas ankoraŭ foje uzata de paleontologoj.
Kapotnja (distrikto de Moskvo)
Kapotnja (en rusa: Капотня райо́н) estas teritoria dividaĵo (distrikto, aŭ rajono) en Sud-Orienta administra arondismento, unu el la 125 en la federacia urbo Moskvo, Rusio.
Sajóecseg
Sajóecseg [ŝajOeĉeg] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc.
Situo
Sajóecseg situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Sajó, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Putnok preteriras, flankfervojo al Tornanádaska tie deflankiĝas. La kontraŭa Boldva voje kaj fervoje estas atingebla tra ponto. Sajószentpéter troviĝas 7, Miskolc 11, Edelény 15, Kazincbarcika 16 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1248 en formo "Echeg". Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Famuloj
En Sajóecseg naskiĝis skulptisto Ernő Tóth.
Sho Asuke
Sho Asuke (足助 翔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy kaj Kataller Toyama.
Ferenc Bene (kuracisto)
Ferenc BENE, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bene Ferenc estis hungara kuracisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Ferenc Bene naskiĝis la  1775 en Mindszent. Li mortis la 1858 en Pest (urbo).
Biografio
Ferenc Bene frekventis mezlernejojn en Szeged kaj Buda, universitaton en Pest kaj Vieno. En 1801 li estis la unua kuracisto en Pest, kiu faris preventan vakcinadon kontraŭ variolo. En 1802 li ekinstruis en la Reĝa Universitato de Pest, en la studjaro 1809 li estis rektoro. En 1806 li iĝis direktoro de hospitalo. En la sekva jaro li studvojaĝis al Parizo, Germanio, Anglio.
(8292) 1992 SU14
(8292) 1992 SU14 estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Zoltán Kolláth
Zoltán Kolláth [kolAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolláth Zoltán estis hungara astronomo, altlerneja instruisto.
Zoltán Kolláth naskiĝis la en Tiszafüred.
Biografio
Zoltán Kolláth frekventis gimnazion en Törökszentmiklós (1976-1980), poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1986. Ekde 1987 li laboris en astronomia instituto en Budapeŝto, kie li estis vicinstitutestro inter 2000-2005. En tiu periodo li akiris sciencan gradon (PhD) en 1990 kaj li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 2003. Interrompe la institutan laboron li havis stipendion en Universitato de Florido (1993-1996), krome li instruis en Universitato Loránd Eötvös, Scienca Universitato de Szeged kaj Universitato de Okcidenta Hungario. Li ricevis premiojn inter 1991-2012.
Evolua premo
Ĉiu kialo kiu en evoluo reduktas generan sukceson en proporcio de populacio, potence okazigas evoluan premon aŭ selektadpremon. Kun sufiĉa premo, hereditaj trajtoj kiuj mildigas ĝiajn efikojn - eĉ se ili estus malutilaj en aliaj cirkonstancoj - povas iĝi vaste disvastigitaj tra populacio. Ĝi estas kvanta priskribo de la kvanto de ŝanĝo okazanta en procezoj esploritaj de evolua biologio, sed la formala koncepto ofte estas etendita al aliaj areoj de esplorado.
En populacia genetiko, selektada premo estas kutime esprimita kiel selektada koeficiento.
Preĝejo Sankta Leopoldo (Budafok)
Preĝejo de Leopoldo la 3-a Sankta estas romkatolika paroĥa preĝejo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Budafok-Tétény.
Historio
En Budafok oni konstruis unue kapelon de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, kiu ne sufiĉis por la loĝantaro. La preĝejo estis konstruita en la 1750-aj jaroj kun financa apogo de Maria Tereza de Aŭstrio, sed baldaŭe ankaŭ ĝi estis malgranda. En 1792 la preĝejo estis pligrandigita. Ekde 1896 estas videbla la nuna formo. La unua orgeno muzikis inter 1764-1904, poste la dua orgeno estas aŭdebla. La preĝejo estis plene renovigita en la 1990-aj jaroj.
Konstruaĵo
La svelta turo situas super la enirejo. La konstruaĵo havas unu navon kaj du flankokapelojn. Interne la ĉealtara bildo prezentas Sanktan Leopoldon.
La preĝejo estas Monumento historia. Kermeso okazas en la 15-an de novembro.
Rozari-manifestacio 1938
La Rozari-manifestacio (germane: Rosenkranz-Demonstration) estis katolika kontraŭnaziisma manifestacio en Vieno en 1938.
Historio
En la 15-a de septembro 1938 ĉ. 20 junuloj estis ĉe la tiama viena katedralkapelano Martin Stur kaj pridiskutis ĉu oni ankaŭ tiujare manifestacie alvoku al la vespera preĝado okaze de la Rozarifesto, memortago de la Rozario de la beata Virguliono Maria (ĉiun 7-an de oktobro). Post decido ne cedi al ŝtata kontraŭeklezia propagando oni elpensis specifan strategion: ĉar eblis tiam nur buŝa propagando. Po unu paroĥo destinitis por ĉiu de la ĉeestintaj junuloj. La kvanto de la mobilizeblaj personoj tiam estimatis je ĉ. 2000-3000 fideluloj.
Post nur 6 monatoj de germana okupado (post la t.n. Anschluss) ĉiuj neŝtataj organizoj kaj societoj estis jam nuligitaj. Procedo daŭrinta kelkajn jarojn en Germanio ekde 1933, en (laŭ internacia juro jam ne ekzistanta Aŭstrujo) daŭris nur kelkajn semajnojn. Tio koncernis ne nur la katolikajn organizaĵojn sed ankaŭ la germannaciismajn. Katolika porjunulara prizorgado estis permesata nur ene de ekleziaj konstruaĵoj kaj laŭenhave nur strikte religienrilata.
Rolo de Theodor Innitzer
Theodor Innitzer, la tiama kardinalo de Vieno, ĝis tiam jam estis pentinta pri sia plej granda eraro: saluti la okupintojn kaj eĉ rekomendi al la aŭstroj voĉdoni favore al la unuiĝo al Nazia Germanio en la 10-a de aprilo 1938, tago de la farsa referendumo post la efektivigita okupado!
Reago de HJ
Venĝo sekvis jam la postan vesperon. Anaĉoj de HJ unuiĝinte antaŭ la ĉefepiskopa palaco, perforte eniras kaj difektis ĝin grandparte. Jakob Weibacher, sekretario de la kardinalo, kaŝas la monaĥinojn en subtegmento kaj la episkopon en la arkivejo, manĝas haste la konsekritajn hostiojn kaj provas kontraŭstariĝi al la entrudintoj, sed vane. Ili eĉ intencas ĵeti lin de tra la fenestro, kio lastmomente ne okazas.
Ceremoniestro Franz Jachym estis vundita, en alia domo (la Curhaus) oni ĵetis la domkuratoron Johannes Krawarik trafenestre sur la straton kie li restis kuŝanta kun rompitaj kruroj. La vokita polico alvenis nur post la foriro de la HJ-anoj; oni pli poste riproĉis intencon ne ĝustatempe veni al prezidanto de la viena polico, s-ro Otto Steinhäusl.
Pluraj konataj gvidantoj de katolikaj junularorganizoj estis arestitaj fare de Gestapo: ekz. Hermann Lein estis deportita al la koncentrejo de Dachau kaj translokita en septembro 1939 al Mauthausen. Studento Ferdinand Habel, kiu atestante surloke manifestaciis sian abomenon kontraŭ la agadoj de HJ, same arestite, mortis en 1940 en Mauthausen.
Manifestacio de la ŝtato
Reage goviestro Josef Bürckel, palatinatano, kies speciala tasko kiel "Regna komisario pri la unuigo de Aŭstrio kun la Tria Regno" estis la kompleta naziigo de ĉiuj strukturoj en eksa Aŭstrujo, alvokis al granda demonstracio sur la centra Helden-placo por la 13-a de oktobro 1938. Tie li taksis la agadon de la ĉefepiskopo perfidon de la Regno, kaj la popolaĉo kriadis i.a. "Suben la kleruloj!", "La jezuitojn diablen!", "Sen judoj, sen Romo, ni konstruos la Katedralon ĝermanan!"
Poste la nazioj marŝis tra la urbocentro Rotenturm-strateto kun pupo de la kardinalo sub pendumilo.
Sinoptiko
Per sinoptiko (el la greka syn (kune) kaj òpsis (okulo)) oni intencas kompendion (resumon) de verko kiu ebligas teni preskaŭ subokule, aŭ kompreni per ekrigardo, la plej gravajn ĝiajn erojn.
Laŭ la signifo de “prezentado tabelforme”, sinoptiko estas la termino uzata por la prezentado flank-ĉe-flanke de la Evangelioj de la apostolo kaj evangeliisto Mateo, evangeliisto Marko kaj evangeliisto Luko kiuj rakontas multajn evangeliajn eventojn vidatajn preskaŭ per unu komuna okulo: pro tio ilia Evangelioj estas dirataj ”Sinoptikaj”.
Inter la homoj de la spektaklo, aŭ similkazoj, sinoptiko sinonimas "minimuman resumon de la verko aŭ de la interesita ero ludota".
Laŭ ĝenerala senco, sinoptiko aludas, kvankam kun signifoj variaj, al kolekto de tekstoj de specifa enhavo kaj por aparta celo. Ĉi-kaze sinoptiko alproksimiĝas al kuniĝo, amasiĝo de tekstoj.
Ĝi povas ankaŭ aludi al “sinoptikaj tabeloj” (greke συναξάριον = sinasarion) de la orienta kristana liturgio aŭ al la latinaj liturgiaj “capitularia”. (
Antikvajn epokojn la vorto (vidu la grekan syn-òpsis) sinoptiko povis ankaŭ signifi “sin vidi kune” do popolkuniĝo, asembleo.
Saint-Jean-Trolimon
(jen france, bretone Sant Yann Drolimon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Hipolite
Hipolite estis reĝino de la Amazonoj.
La tribo de la Amazonoj
Laŭ la randoj de Ponto-Eŭkseno (antikva nomo de la Nigra Maro) rajdis la Amazonoj. Ili loĝis apud la rivero Thermodon, kaj ilia ĉefurbo nomiĝis Themiscyra. Ili estis virinoj el tribo de rajdantaj militistinoj, kiuj laŭ la helena legendo, ne akceptis virojn inter si kaj forbruligis al si la dekstran mamon, por faciligi arkpafadon. Nur unufoje ĉiujare, ili kuniĝis kun viroj por koncipi posteulojn.
La naŭa laboro de Heraklo
Hipolite estis reĝino de la amazonoj. Areso donacis al ŝi tre belan zonon, kiel simbolon de ŝia potenco.
Unu el la filinoj de Eŭristeo deziris havi tiun zonon. Heraklo devis do plenumi tiun naŭan laboron. Li ekiris kun armeo de kelkaj viroj, kaj velŝipiris trans la Egea Maro.
Kiam li alvenis ĉe la Amazonoj, li estis bonvenigita. Sed Hera, kiu deziris, ke Heraklo malsukcesu, transformiĝis en Amazonon kaj diris al la tribo, ke Heraklo intencis kapti Hipolite-n. Tuj poste, la tribo rajdis al la ŝipo kaj batalis kontraŭ la helena armeo. Tamen Heraklo venkis kaj forprenis la zonon. Poste li reportis ĝin al Eŭristeo.
Tezeo kaj Hipolite
Laŭ kelkaj versioj de la legendo Tezeo akompanis Heraklon por tiu laboro. Laŭ aliaj Tezeo iris sola. Li forrabis la fratinon de Hipolite. Ŝi nomiĝis Antiopé. Al Tebo li kondukis ŝin. Tiam la Amazonoj ekspediciis al Tebo, sed fine devis kapitulaci. Antiopé estis mortigita dum la batalo. Tamen ŝi antaŭe naskis bebon, kiu nomiĝis Hipolito.
Hipolito estas rolulo en la tragedio de Racine titolita Fedra.
Boëge
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Cikloheksila acetoacetato
Cikloheksila acetoacetato aŭ C10H16O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetoacetata acido kun cikloheksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheksila acetoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Malonataj esteroj kaj acetoacetataj esteroj estas pli acidaj ol akvo kaj alkoholoj.
Chaveroche
Geografio
Chaveroche etendiĝas sur 18,26 km², kaj havis 192 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 11 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Aci Bonaccorsi
Aci Bonaccorsi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aci Sant'Antonio, San Giovanni la Punta, Valverde (CT) kaj Viagrande.
Chaveroche
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chaveroche antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Escurat, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chaveroche apartenas al la kantono Ussel-Ouest, kies ĉefurbo estas Ussel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Sandesneben
Sandesneben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto kaj la administra centro de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Lichtenberg (kvartalo de Berlino)
Lichtenberg estas kvartalo en la samnoma Berlin-Lichtenberg. Por apartigi tion, oni parolas ankaŭ pri Alt-Lichtenberg.
La hodiaŭa kvartalo estiĝis el la vilaĝo Lichtenberg, kiu estis fondita en la 13a jarcento en Barnim. Ĉi tiu vilaĝo restis dum multaj jarcentoj malgranda, agrokulture karakterizita sedlejo kun malmultaj centoj da loĝantoj en la oriento de la urbo Berlino. Maljam fine de la 19a jarcento kreskis pro la industriigo la nombro de loĝantoj de Lichtenberg je multoblo, tiel ke la loko en la jaro 1907 ricevis la urborajton. Pro la fondigo de Groß-Berlin en la jaro 1920 la urbo Lichtenberg estis aligita komunume al Berlino kaj formas ekde tiam la nomon donantan kvartalo por la Berlina urbodistrikto Lichtenberg.
Situo
La kvartalo Lichtenberg situas ĉirkaŭ en la mezo de la urbodistrikto Lichtenberg. En la nordo ĝi estas limigata de la Storkower Straße kaj Landsberger Allee, en la oriento de la Rhinstraße. En la sudo formas la fluo de la S-Bahn-linio S5 la limon de la kvartalo, en la okcidento la Vulkanstraße sed ankaŭ la fluo de la Ringbahn.
Origino kaj nomdonado
La Placovilaĝo Lichtenberg estiĝis dum la germana koloniigo de la Barnim ĉirkaŭ la jaro 1230. Sed ĝi estis menciita nur la 24an de majo 1288 dokumente en lima kontrakto, en kiu estis ĉesigita la konflikto pri la limo inter apartenanta al Berlin vilaĝo Stralau kaj la vilaĝo Rosenfelde. La nomo Lichtenberg estis derivita de la grandaj arbaraj terenoj, kiuj tiutempe kovris Barnimon. La nomo indikas, ke la setlejo Lichtenberg estiĝis en ĉi tiuj arbaroj je iomete pli alte situanta, hela senarbejo.
La vilaĝo Lichtenberg
En la 13-a jarcento estis konstruita la Lichtenberga vilaĝokirko ĉe la hodiaŭa Loeperplatz. Ĉi tiu malnova kerno de la vilaĝo formas ankoraŭ hodiaŭ la historian centron de la urbodistrikto. En 1364 estis Lichtenberg grandparte en posedo de la familio von Rüthenick, kies prauloj supozeble partoprenis la fondon de la vilaĝo. (Je la nomo Rutnikstraße ankoraŭ hodiaŭ rekoneblas). En 1375 estis Alt-Lichtenberg 62 hubojn granda (ĉirkaŭ 1000 hektaroj) kaj posedis „Krug“ (gastejon).
En 1527 ampleksas Lichtenberg 60 hubojn (ĉirkaŭ 4,6 km²). Ĉirkaŭ la jaro 1620 estis konstruita forĝejo. La loĝantaro apenaŭ kreskis dum la unuaj jarcentoj. En 1624 estis nombritaj 219 loĝantoj.
La tridekjara milito inter 1618 kaj 1648 forte trafis la vilaĝon. La izole situanta bieno estis entute ruinigita dum la milito kaj povis esti denove ludonita nur post la rekonstruado en 1688. En 1652 skribita raporto de la landa rajdisto Ulrich Gärtner al la Granda Princo-Elektisto parolas pri ankoraŭ nur naŭ hubistoj kaj naŭ kabanuloj en Lichtenberg kompare al 17 hubistoj kaj 13 kabanuloj en la jaro 1624. Nur en la jaro 1696 altiĝis la nombro de la Vollbauernhöfe denove al dekdu, 1705 al 13 kaj finfine ekde 1744 ĝis en la 19-a jarcento al 14. Kun la aldonaj dek unu kabanulaj ejoj Lichtenberg estis kompare al aliaj vilaĝoj de tiu tempo relative granda. Ĉirkaŭ 1750 estis konstruita en Lichtenberg ventomuelejo, en 1771 sekvis la fondiĝo de la Colonie Friedrichsberg en la Lichtenberga ĉirkaŭvilaĝo. En la jaro 1777 lernejo estis konstruita apud la kirko sur la vilaĝa placo kaj ekipita per grandspaca ĉambreto por silkado (germane Stube (…) zum Seidenbau), por tiel akiri financan helpo de la reĝa registaro. En 1778 en la loko estis konstruitaj du putoj kaj en 1795 du pumpiloj.
La rilatoj al Berlino restis malgrandaj ĝis la mezo de la 18-a jarcento. La regatoj de Lichtenberg pagis siajn impostojn kaj servojn an das Vorwerk en la loko. Ĉi tiu ampleksis en 1729 iomete pli ol 455 akreojn (ĉirkaŭ 1,16 km²). Al la bieno apartenis
La rilatoj al Berlino intensiĝis nur en la malfrua 18-a jarcento, kiam pluraj bonhavaj familioj, oficiroj kaj altaj oficistoj el Berlino konstruigis en Lichtenberg landajn setlejojn kaj vilaojn. Inter tiuj ankaŭ estis la guberniestro de Berlino, generalo W. J. H. Graf von Möllendorff, kiu ĉirkaŭ la jaro 1780 konstruigis sian kastelecan, sed nur unuetaĝan landan setlejon. Ĉe tio estis lukse farbitaj ne nur la granda salono kaj pliaj ĉambroj de la „Möllendorff'schen Schlösschens“, sed ankaŭ parko kaj mastruma korto estis kreitaj. Tiumaniere Lichtenberg fariĝis dumtempa loĝloko de kelkaj bonhavaj familioj el Berlino kaj pro sia nove estiĝinta gastronomio samtempe šatata ekskursa celo por la Berlina loĝantaro.
Fakte dominis en la unuaj jardekoj de la 19-a jarcento en Lichtenberg grandparte agraraj, plej ofte ankoraŭ de la 18-a jarcento karakterizitaj kondiĉoj. Ankaŭ la bieno konsistis krom la per tegoloj kovrita, masiva loĝodomo nur el pajle kovritaj trabfakaj domoj. Ĉi tiuj estis preskaŭ komplete neniigitaj dum ruiniga incendio la 10-an de Septembro 1833. Pliaj bruloj neniigis en 1838, 1839 kaj 1840 entute naŭ farmdomojn. De la Lichtenbergaj konstruaĵoj el tiu kaj el pli frua tempo konserviĝis hodiaŭ nur la fundamenta muro de la vilaĝokirko. Nur meze de la 19-a jarcento masivaj loĝdomoj estis konstruitaj kaj ekde ĉirkaŭ 1860 ankaŭ ŝtonaj labordomoj. Fine de la 19-a jarcento fariĝis la kolonio Friedrichsberg parto de la komunumo Lichtenberg.
La 11-an de Novembro 1898 estis finkonstruita post dujara konstrua tempo la Urbodomo de Lichtenberg. La novgotika brika konstruaĵo kostis siatempe 396.335 markojn kaj estas ankoraŭ hodiaŭ la urbodomo de Berlin-Lichtenberg.
Urborajto
La komunumo Lichtenberg kun ĝiaj loĝantoj ricevis la 1-an de Aprilo 1908 la urborajton, post kiam tio jam la 15-an de Novembro 1907 estis diskonigata en la ''Königlich Preußischen Staatsanzeiger Nr. 263''. Antaŭtempe okazis en januaro 1908 la unua festa kunsido de la urbaj deputitoj en la urbodomo kaj en la sama monato estis elektita la unua urbestro, Oskar Ziethen. . Inter 1911 kaj 1914 estiĝis la Hubertus-malsanulejo, en 1932 ĝi ricevis la nomon „Oskar Ziethen“. Krome estis finkonstruitaj en mallongaj distancoj en la diversaj partoj de la setlejo (Alt-)Lichtenberg, Karlshorst kaj Wilhelmsberg (hodiaŭ Fennpfuhl) novaj lernejaj konstruaĵoj.
NGC 5382
NGC 5382 (aliaj indikoj — UGC 8885, MCG 1-36-7, ZWG 46.22, PGC 49711) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Lichtenberg (kvartalo de Berlino)
Urborajto
Konsiderinda pligrandiĝo de la loĝantaro sed ankaŭ forta kresko je industriaj kaj metiaj entreprenoj okazis al la urbo Lichtenberg en 1912 pro la enkomunumigo de la landa komunumo Boxhagen-Rummelsburg. De 1912 ĝis 1920 la urbo nomiĝis oficiale Berlin-Lichtenberg.
NGC 5382
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lichtenberg (kvartalo de Berlino)
Urborajto
Pro la fondiĝo de Groß-Berlin la urbo Lichtenberg estis enkomunumigita en 1920 al Berlino kaj estas ekde tiam la nomdonanta kvartalo por la samjare fondita Berlina urbodistrikto Lichtenberg. Je la momento de la enkomunumigo Lichtenberg validis kiel la je granda distanco plej vaste urbanizita iama vilaĝo de la orienta Berlina ĉirkaŭaĵo. Ĝi aldonis ĉe la pligrandigo de Berlino terenon de pli ol 1000 hektaroj kaj alte evoluintan urban strukturon.
Ilustrado de la historio
Okaze de la solenaĵo de la 100-jara urborajto ellaborigis la urbodistrikta administro turistan gvidosistemon (germane touristisches Leitsystem), kies financadon transprenis la Wall AG. La 1-an de Aprilo 2008 je naŭ diversaj lokoj de la urbodistrikto metitaj metalaj steleoj informas en bildo kaj teksto pri la historio kaj vidindaĵoj.
Evoluo de la loĝantaro
Listigataj estas la loĝantaraj nombroj de Lichtenberg ekde la unua mencio en la jaro 1624 ĝis la fondiĝo de Groß-Berlin kaj la el tio rezultinta enkomunumigo de Lichtenberg al Berlino en 1920. En la grafiko estas bone rekonebla la nur malrapida kresko de la loĝantaro dum jarcentoj kaj la subita kreskego de la loĝantaro inter la komenco de la industriigo en 1870 kaj la enkomunumigo en 1920.
<references group="B" />
Ekde la fino de la 19-a jarcento ĝis 1945
La teritorio inter la Landsberger Chaussee (hodiaŭ Landsberger Allee) kaj Rittergutstraße (hodiaŭ Josef-Orlopp-Straße) – ankaŭ kiel „Industria teritorio Herzbergstraße“ konatiĝinta – evoluis en la 19-a jarcento al grava ekonomia sidejo en Lichtenberg. Al tio kontribuis interalie la sekvaj institucioj:
Por ĉi tiuj grandaj firmaoj ekzistis propraj klientaj fervojinstalaĵoj por la industrio.
Ankaŭ la konstruado kaj la aktivado de du malsanulejoj, de la hodiaŭa Oskar-Ziethen-malsanulejo kaj de la hospitalo pro frenezuloj Herzberge (hodiaŭ Evangelia malsanulejo reĝino Elisabeth Herzberge), plifortigis la ekonomian evoluon. Ne laste montriĝis la trafikado kiel grava apogo de la ekonomio, la kvartalo disponis pri la fervoja stacio Lichtenberg kaj la trama deponejo en la Siegfriedstraße.
Inter 1945 kaj 1990
Post la Dua mondmilito la grandaj entreprenoj estis eksproprietigitaj. Multaj ne povis produkti komence pro la malmuntitaj maŝinoj aŭ mankintaj krudmaterialoj. Nur ekde 1952 denove komenciĝis nominda produktado de industriaj komercaĵoj. La fabrikoj estis ŝanĝataj al popolproprieta entrepreno (VEB). Ekzemploj por firmaoj kun alta ekonomia potenco en Lichtenberg estis
Ekde 1990
Pro la politika kaj ekonomia ŝanĝo en la jaro 1990 sed ankaŭ pro ofte kvalite kaj preze ne por la monda merkato taŭgaj produktoj la plej multaj firmaoj nun estis paŝo post poŝo likviditaj. Restis malgrandaj aŭ mittelständische Handwerksbetriebe; nove aldoniĝis multnombraj butikumocentroj (Landsberger Allee 358 [ekde ĉirkaŭ 2008 senfunkciigita], Möllendorffpassage, Ringcenter II, Ringcenter III, Mauritius-Kirch-Center) sed ankaŭ aŭtomobilvendejoj (Peugeot-centralo, Škoda kaj Ford).
En la komencaj 2000aj jaroj povis estis finkonstruita la nova kunsida kaj kongresa hotelo ĉe la Storkower Straße fare de aŭstra investanto (kiel Landsberger Arkaden planita kaj komencita). Krome okazis intensa finkonstruo de pli fruaj produktadaj kaj provizaj areoj sude de la Landsberger Allee kiel ekonomia fokusejo. Post kelka baraktado pri la grandeco kaj la arkitekturo Ikea Deutschland povis inaŭguri ĉi tie en decembro 2010 sian ĝis nun plej grandan filion. En la najbareco ekzistas nova Globus Baumarkt, pri kies grandeco okazis eĉ oficiala plebiscito.
Por fortigo de malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj sed ankaŭ de institucioj de la turismoproksima ekonomio en la urbodistrikto ekzistas ekde 2007 la Projekt Tourismusmarketing Lichtenberg. Al la ĝis nun realigitaj paŝoj apartenas informaj okazaĵoj por turismaj entreprenoj, patronada agado sur la Internacia turismo-borso Berlino 2009 kaj la kreo de turista portalo.
Tomoyuki Suzuki
Tomoyuki Suzuki (鈴木 智幸, n. ) estas japana futbalisto.
József Szvorényi
József Szvorényi [jOĵef svorEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szvorényi József estis hungara pastro, monaĥo, prioro, instruisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1846). József Szvorényi naskiĝis la  1816 en Sáta. Li mortis la 1892 en Eger.
Biografio
József Szvorényi frekventis mezlernejon en Eger, poste li lernis teologion en la sama urbo. En 1838 li aliĝis al la cistercianoj. En la sekva jaro li ekinstruis en Székesfehérvár, poste en Eger. Li pastriĝis en 1840. En 1854 li translokiĝis al Pest (urbo) kaj li okupiĝis pri hungara-germana vortaro. Post 2 jaroj li denove instruis en Eger, kie en 1866 li estis nomita direktoro kaj ankaŭ prioro. Li ricevis premion en 1886.
Cercopithecus lomamiensis
Cercopithecus lomamiensis aŭ lesula cerkopiteko, lesulo, lomami-cerkopiteko estas specio de genro cerkopiteko, el cerkopiteka subfamilio (Cercopithecinae), familio Cerkopitekedoj, ordo primatoj kaj klaso mamuloj.
Ĝi apartenas en la genro Cercopithecus al la grupo Lomamiensis, ĝia plej proksima parenco estas la Hamlin-cerkopiteko (Cercopithecus hamlyni).
Ĝi estas cerkopiteko, malkovrita kiel plej lasta de tiu genro en 2007. Oni priskribis ĝin oficiale en 2012.
Aspekto
Ĝi havas mezgrandan staturon kompare al aliaj cerkopitekoj, la maskloj (korpo)longas 47-65 cm, la femaloj 40-42 cm, la maskloj pezas 4-7 kg, la femaloj 3,5-4 kg. Ĝia vango estas senhara, sed ĝi havas blondan longharojn, same blonda estas la brusta hararo. Lumboparte, ĝi havas grandan ruĝan makulon, dum la masklaj pugoj kaj testikoj estas azurbluaj.
Ĝia aspekto similas al tiu de Hamlin-cerkopiteko, sed de ĝi geografie izolas ĝin la rivero Kongo.
Disvastiĝo, vivejo
Ĝi vivas sur la orienta parto de Demokratia Respubliko Kongo, sur areo de 17.000 km², inter la riveroj Lomami kaj Tshuapa, en la pluvarbaroj, inter pintoj de la arboj.
Vivmaniero
Ĝi aktivas dumtage, vivas en grupo, gvidate plej otfe de olda masklo. Ĝi bone moviĝas surtere kaj surarbe. Ĝia manĝo konsistas el fruktoj kaj insektoj, sed konsumas ankaŭ foliojn, burĝonojn, foliojn, ŝosojn.
Naturprotekta situo
Ĝin minacas la arbohakadoj kaj karnocela ĉasado. La specio vivas ankaŭ en la Nacia Parko Lomami, kie la specio havas ŝancon por longtempa ekzisto.
5957 Irina
5957 Irina estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de  Irina Viktorovna Farquhar, rusa ekonomikistino kaj dua edzino de Robert Farquhar (vidu 5256 Farquhar), direktoro de la misio NEAR Shoemaker.
Benzila salikato
Benzila salikato aŭ C 14H12O estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj benzila alkoholo, senkolora aŭ blanka likvaĵo, uzata kiel medicinaĵo kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Salikato de benzilo ankaŭ uzatas pro ĝiaj antifungaj, antibakteriaj kaj antioksidigaj proprecoj.
Kantono Sussex (Nov-Ĵerzejo)
La kantono Sussex - angle Sussex County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Preĝejo Sankta Petro (Belváros)
Franciskana preĝejo Sankta Petro de Alcántara estas romkatolika historia monumento (apude monaĥejo) en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros.
Historio
Dum regado de Béla la 4-a konstruiĝis la preĝejo en la 1250-aj jaroj, supozeble ankaŭ la monaĥejo tiutempe konstruiĝis. En 1298 en tiu preĝejo okazis meso por la parlamentanoj. En 1526 la turkoj parte detruis la kirkon. En 1541 la turka dominado stabiliĝis, tial la preĝejo iĝis moskeo. La reokupo okazis en 1686 kaj jam dum la sieĝo kristana meso okazis en la tiama gotika preĝejo, kiu poste barokiĝis. Inter 1950-1990 la franciskanoj estis forigitaj, sed nun la monaĥejo estas centro de la hungaraj franciskanoj.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ la trotuaro ĉe stratangulo, antaŭe kruco pretiĝis jam en 1763. En mezo de la fasado estas la enirejo. La absido estas brikoforma, sed pli malgranda, ol la navo. Inter la absido kaj la trotuaro restis malplena loko, sed la sekva domo profitis ĝin. La turo estas ĉe la malantaŭa parto. Ekstere estas videblaj skulptaĵoj pri Sankta Petro el Alcántara, Sankta Ludoviko el Tuluzo, Sankta Roĥo, Sankta Francisko el Asizo, Sankta Antonio el Padovo, tamen la plej menciinda estas reliefo, kiu prezentas la inundon de 1838. Interne la ĉefaltaro pretiĝis en 1740. La flankaj bildoj prezentas morton de Sankta Jozefo, la alia Sanktan Anna-n. Menciindas, ke la placo, kiun vi vidas en la malnova foto, nomiĝas "Ferenciek" (=franciskanoj).
Inter 1931-1998 la orgenisto estis Ferenc Gergely, poste li estis entombigita en la kripto.
Kermeso okazas en la 19-an de oktobro.
Poľany
Poľany, hungare Bodrogmező estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Lelesz-Polyán.
Situo
Poľany situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Latorica, laŭ traira flankovojo. Kráľovský Chlmec troviĝas 7 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1214 en formo "Poylen". La kampoj ĝis fine de la 18-a jarcento apartenis al eklezio. En 1910 loĝis en Bodrogmező 781 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogmező apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bodrogmező rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Poľany 517 da homoj, (429 hungaroj, 72 slovakoj).
Sontra
Sontra estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Werra-Meißner de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Hettlingen
Hettlingen estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2923 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Hettlingen situas ĉe la orienta piedo de la montoĉeno Irchel en la nordo de la Vinterturo (distrikto) inter Vinterturo kaj Ŝafhaŭzo kaj apartenas al la regiono de la Zurika Vinlando. De la komunuma areo de 5,87 km² 61,3% estas uzataj por agrikulturo, 21,3% kovritaj de arbaro, 10,7% servas por setlejoj, 5,8% estas uzataj por trafiko, estas 0,2% akvejoj kaj 0,2% dezertaj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hettlingen limas en nordokcidento al Henggart, en nordoriento al Dägerlen, en sudoriento al Seuzach, en sudo al Vinterturo, kaj en okcidento al Neftenbach.
Historio
La unuaj ŝpuroj de setlejoj en Hettlingen datiĝas el la romia epoko. Oni ankaŭ trovis tombon de proksimume la jaro 650 post Kristo. La unua dokumenta mencio de Hettlingen datiĝas el la jaro 886 post Kristo kiel Hetelinga.
Flago de Haapsalu
La flago de Haapsalu estas la flago de estona urbo Haapsalu. Ĝi estas blua kaj blanka.
Flaga larĝeco kaj longeco rilatumo estas 2:1 kaj la normala grandeco estas 16505x825 mm.
Guîtres (stacidomo)
Guîtres estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Guîtres, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de turisma trajno de "Train touristique de Guîtres à Marcenais" (TTGM).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) 19.0xx de la linio Cavignac - Coutras (581000).
Bluffy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Bistrița-Năsăud
Bistrița-Năsăud ['bistrica nəsəud'] estas distrikto (rumane județ) en la norda Rumanio, en Transilvanio. Ĝia ĉefurbo estas Bistrița.
Fonto
Najbaroj: oriente: distrikto Suceava; sude: distrikto Mureș; okcidente: distrikto Cluj; norde: distrikto Maramureș.
Vitor Júnior
Vitor Júnior (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
11547 Griesser
11547 Griesser estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Hagetmau (stacidomo)
Hagetmau estas franca varstacidomo sur linio Saint-Sever - Hagetmau, situanta en Hagetmau, en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
11547 Griesser
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa amatora astronomo Markus Griesser kunfondinto de la Observatorio Eschenberg en Vinterturo. Fervora scienca verkisto kaj popularigisto de la astronomio, li ankaŭ estas diligenta observanto de. Tiu-ĉi asteroido estis numerotita kiel rezulto de observoj fare de li en septembro 1999.
NGC 5383
NGC 5383 (aliaj indikoj — UGC 8875, IRAS13550+4205, MCG 7-29-23, ZWG 219.33, MK 281, KUG 1355+420, PGC 49618) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Hagetmau (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
NGC 5383
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hagetmau (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Sever - Hagetmau (653000).
Nesalakva krabo
Estas ĉirkaŭ 1,300 specioj de nesalakvaj kraboj de la klaso Malakostrakoj de Krustuloj, distribuataj tra la tropikoj kaj ĉetropikoj, dividataj inter ok familioj. Ili montras rektan disvolviĝon kaj patrinan zorgon de malgranda nombro de idoj, kontraste al maraj kraboj kiuj liberigas milojn da planktonaj larvoj. Tio limigas la disigajn kapablojn de nesalakvaj kraboj, kaj tiele ili tendencas esti endemiaj de malgrandaj areoj. Kiel rezulto, granda proporcio estas minacata al formorto.
Distrikto Bihor
Najbaroj: oriente: distriktoj Sălaj kaj Cluj; sud-oriente: distrikto Alba; sude: distrikto Arad; okcidente: Hungario; norde: distrikto Satu Mare.
Municipoj
Jenaj urboj havas la rangon de municipo:
Historio
Historie, la iama fortikaĵa departemento Bihar estis organizita ĉirkaŭ la ter-fortikaĵo Bihar kiel fortikaĵa prefektujo inter 1020 kaj 1050. Ties fruan historion karakterizis la episkopejo, fondita de Stefano la 1-a (Hungario). La episkopejo estis alilokita en 1080 fare de Ladislao la 1-a al Várad. Ĝis la turka okupado de la departemento, la episkopejo posedis ĉirkaŭ duonon de la departementa teritorio. Post la dividiĝo de Hungario je 3 partoj, ĝi iĝis parto de la Transilvania Regneco kaj dum la disvastiĝo de la reformado, la bienoj de la katolika eklezio riĉigis la regnecan (hungare fejedelmi) trezorejon. Per okupo de Várad en 1660 komenciĝis turka okupo de la tuta departemento, kiu daŭris relative mallonge, sed kunportis enorman detruon: la nombro de loĝejoj malpliiĝis je kvarono (1/4) de la 1550-aj jaroj ĝis fino de la 17-a jarcento.
Bihar estis ĝis fino de la unua mondmilito la plej granda departemento (distrikto) de la Aŭstra-Hungara Imperio, kvankam multajn komunumojn oni aligis al la najbaraj departementoj Békés kaj Szabolcs. Drasta ŝanĝo okazis en 1920, kiam ĝi iĝis kripligita departemento pro la Trianona packontrakto. En 1920 estiĝis en Hungario – kun administra centro de Berettyóújfalu – Csonka-Bihar vármegye (fortikaĵa departemento Stumpa-Bihar) kun 60 komunumoj, el kiuj en 1949/50 12 komunumoj – Sarkad kaj ties ĉirkaŭaĵo – venis al la najbara departemento Békés, la aliaj komunumoj formis kun la tiama departemento Hajdú la hungaran departementon Hajdú-Bihar.
Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio
La Vaŝingtona Specioprotekta Konvencio (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES) estas samtempe internacia konvencio kaj organizo, kies deklarita celo estas protekti biodiversecon per tia kontrolo de la internacia komerco, ke la pluvivo de formorto-minacataj aŭ endanĝeraj bestaj kaj plantaj specioj estu certa.
La Konvencio inkluzivas dispoziciojn kaj regulojn por komercado kun ne-membroj. Ĉiuj membroŝtatoj de la Unuiĝintaj Nacioj estas membroj de la traktato, escepte de Korea Demokratia Popola Respubliko, Federaciaj Ŝtatoj de Mikronezio, Haitio, Kiribato, Marŝala Insularo, Nauro, Suda Sudano, Orienta Timoro, Turkmenio kaj Tuvalo. Observanto de UN, la Sankta Seĝo (Vatikano) ankaŭ ne estas membro. Feroaj Insuloj, aŭtonoma lando en la Reĝlando de Danio, ankaŭ estas traktata kiel nemembro al CITES, dum la dana ĉeftero kaj Gronlando estas membroj de CITES.
Historio
CITES estis redaktita de reprezentantoj de 80 landoj kaj subskribita en Vaŝingtono la 3-an de marto de 1973, kaj ekvalidis la 1-an de julio de 1975. Ĝi estis amendita en 1979 en Bonn kaj en 1983 en Gaberono (Bocvano). La 4-an de januaro 2022, la konvencio iĝis valida por la 184-a membro (183 ŝtatoj kaj Eŭropa Unio), Andoro.
Reguloj
La konvencio reguligas la komercon de endanĝeraj bestoj kaj plantoj kaj de produktaĵoj el ili. Ĝi agnoskas kvar tipojn de komerco: importon, eksporton, reeksporton (eksporto de antaŭe importita ekzemplero), kaj elmarigon (transporton en regnon de ekzempleroj prenitaj en mara medio ekster la rego de ĉiuj regnoj). La CITES-a difino de komerco kovras ankaŭ internaciajn transportojn sen financa transspezo. Ĉiu komerco de ekzempleroj de specioj listigitaj per CITES devas esti rajtigita per sistemo de permesiloj kaj atestiloj, prezentendaj al la respektivaj landlimaj aŭtoritatoj en ĉiu lando, antaŭ ol ĝi okazas. La permesilojn kaj atestilojn liveras unu aŭ pluraj Mastrumaj Aŭtoritatoj, kiuj havas la taskon mastrumi la CITES-sistemon en ĉiu lando. La Mastrumaj Aŭtoritatoj ricevas konsilon de unu aŭ pluraj Sciencaj Aŭtoritatoj pri la efiko de komerco de la ekzempleroj al la statuso de CITES-listaj specioj.
Ĉiu partio devas proklami landajn leĝojn por efektivigi la antaŭvidojn de CITES en sia teritorio. Partioj rajtas proklami enlandajn protektojn pli striktajn ol CITES devigas (ekzempli postuli permesilojn kaj atestilojn por kazoj, kie ili normale ne bezoniĝus, aŭ tute malpermesi komercon de iaj ekzempleroj). Komerco kun neratifintaj landoj estas permesata, kvankam estas rekomendate, ke eksportantoj liveru kaj importantoj petu permesilojn kaj atestilojn.
La Gaberona Amendo (1983) permesas, ke regionaj ekonomiaj aliancoj aliĝu al la konvencio.
Aldonoj
Pli ol 38 000 specioj, subspecioj, kaj populacioj estas protektataj per CITES. Ĉiu protektata taksono aŭ populacio estas inkludita en unu el tri listoj, nomataj kiel aldonoj. La aldono, kie taksono aŭ populacio estas surlistigita, spegulas la gradon de minaco, kiun internacia komerco estigus, kaj la kontrolojn, kiujn oni deziras krei per CITES.
Taksonoj povas esti dislistaj, t.e. iuj populacioj estas surlistigitaj en unu aldono kaj aliaj en alia. En aliaj specioj, nur kelkaj populacioj estas protektataj per surlistigo. La Afrika elefanto (Loxodonta africana) estas ekzemplo de dislista specio - la ceteraj populacioj estas surlistigitaj en Aldono 1, sed tiuj de Bocvano, Namibio, Sud-Afriko, kaj Zimbabvo estas en Aldono 2. La antilokapro (Antilocapra americana), nordamerika remaĉulo, estas parte surlista specio, ĉar la meksikaj populacioj estas en Aldono 1, sed la usonaj kaj kanadaj ne estas surlistigitaj.
Oni proponas inkludi, amendi, aŭ malinkludi taksonojn en Aldonoj 1 kaj 2 ĉe kunsidoj de la Konferenco de la Partioj (KdP), kiuj kutime okazas ĉiun trian jaron. Inkludoj kaj malinkludoj en Aldono 3 estas fareblaj de unuopaj partioj.
Aldono 1
Taksonoj en Aldono 1 estas minacataj de formorto kaj ricevas la plej altan gradon de protekto de CITES. Profitema komerco de sovaĝaj ekzempleroj estas malpermesata kaj neprofitema komerco estas strikte regata per postulo de importa permesilo kaj eksporta permesilo, akirendaj de la koncernaj Mastrumaj Aŭtoritatoj en ambaŭ landoj antaŭ ol la komerco okazas.
Ekzemplaj taksonoj en Aldono 1 estas la hiacintuloj (Anodorhynchus), la anda kondoro (Vultur gryphus), la ĉimpanza genro, la martestudoj (Cheloniidae), la azia elefanto (Elephas maximus), la segilfiŝoj (Pristidae), kaj la ĉilia araŭkario (Araucaria araucana).
Aldono 2
Taksonoj en Aldono 2 ne ĉiam estas jam minacataj de formorto, sed senrega komerco ja minacus ilin, aŭ aspekte ili estas malfacile distingeblaj de aliaj specioj surlistigitaj en la Aldonoj. Multe pli da taksonoj protektataj per CITES estas en Aldono 2 ol en la aliaj. Ĉia komerco en taksonoj de Aldono 2 normale postulas eksportan permesilon aŭ reeksportan atestilon akirendan de la Mastruma Aŭtoritato de la eksportanta lando antaŭ ol la komerco okazas.
Ekzemploj de taksonoj en Aldono 2 estas la blanka ŝarko (Carcharodon carcharias), la amerika nigra urso (Ursus americanus), la Hartmana monta zebro (Equus zebra hartmannae), la verda igvano (Iguana iguana), la sekretaribirdo (Sagittarius serpentarius), la araa specio Ara chloropterus, la heliko Strombus gigas, la grandfolia svitenio (Swietenia macrophylla), la cifostemo Cyphostemma elephantopus, kaj la ŝtonaj koraloj (Scleractinia).
Aldono 3
Specioj de Aldono 3 estas protektataj en almenaŭ unu lando, kiu petis la helpon de aliaj partioj de CITES regi komercon de ĝi. Komerco de specio en Aldono 3 normale postulas eksportan permesilon, se ĝi devenas de la surlistiginta lando, aŭ devenatestilo, se ĝi devenas de iu alia lando, akirenda antaŭ ol la komerco okazas.
Ekzemploj de specioj en Aldono 3 estas la unaŭo de Hoffmann (Choloepus hoffmanni), surlistigita de Kostariko, la ukraina populacio de la oriolo (Oriolus oriolus), surlistigita de Ukrainujo, la freŝakva rajo Potamotrygon motoro, surlistigita de Kolombio, kaj la aligatora testudo (Macrochelys temminckii), surlistigita de Usono.
Esceptoj kaj specialaj reguloj
CITES permesas esceptigojn aŭ pli malstriktajn regulojn por ekzempleroj akiritaj antaŭ ol ili estis protektataj, personaj aŭ hejmaj posedaĵoj, breditaj bestoj aŭ propagitaj plantoj, kaj sciencaj institucioj.
Amendoj kaj nekonsentoj
Amendoj al la Konvencio devas esti apogitaj de dutriona plimulto de ĉeestantaj kaj voĉdonantaj membroj. Ili povas esti faritaj ĉe Konferenco de la Partioj aŭ, se almenaŭ triono de la partioj volas havi ĝin, ĉe eksterordinara kunsido. Surlistigo, listoŝanĝo, aŭ forigo de specio estas farita ĉe la Konferenco de la Partioj; ĝin rajtas proponi ĉiu partio, ĉu ĝi estas areala regno aŭ ne, kaj arealaj regnoj ne rajtas bloki ŝanĝon, kiu havas sufiĉan apogon (t.e. de dutriona plimulto).
Partio rajtas sciigi pri nekonsento ĉe sia aliĝo al la Konvencio aŭ dum 90 tagoj post amendo de statuso de specio. Tiam oni traktas la partion kiel nepartion rilate al komerco de la koncerna specio. Islando, Japanujo, kaj Norvegujo nedevigis sin per malkonsento pri pluraj specioj de lamencetacoj kaj Sauda Arabujo pri falkoformaj.
Kunsidoj
La Konferenco de la Partioj (KdP) okazas en ĉiu tria jaro. Ĉe la fermo de ĉiu KdP, oni elektas la lokon de la venonta per sekretaj balotoj.
Aktuala listo de okazontaj kunsidoj aperas en la kalendaro de CITES.
1955 McMath
1955 McMath estas asteroido de la asteroida zono, ano, laŭ giaj orbitaj elementoj, de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 22-an de septembro 1963 en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron kaj astronomon Robert Raynolds McMath.
Mercenario
Mercenario estas genro de la duvalvuloj el la filiumo moluskoj.
Listo de urboj de Gambio
Jen listo de urboj de Gambio laŭ la loĝantaronombro:
Punta Gallinas
La Punta Gallinas [gaJInas] (Pinto Kokinoj) estas kabo, nome la plej norda pinto de la kontinenta ŝildo de Sudameriko, situa ĉe la norda pinto de la Guajira Duoninsulo, en la samnoma departemento de Kolombio, ĉe la sudaj akvoj de la Kariba Maro. La kabo troviĝas en la municipo Uribia je ĉirkaŭ 150 kilometroj nordoriente de Riohacha.
Temas pri terpinto kiu eniras en nordokcidenta direkto al la maro kaj kiu fermas aron de geografiajn elementojn kiuj kunformas golfeton de la duoninsulo kiu etendas el Punta Gallinas al la Kabo de la Vela aŭ Jepirra (en vajuua). Inter ambaj punktoj estas Puerto Bolívar, golfeto Portete kaj Bahía Honda.
En la Punta estas lumturo situa plej norde en la tuta Sudameriko; tiu lumturo posedas alton de 18 metroj kaj malfermis funkciadon en 1989.
Csilla Hegedűs
Csilla Hegedűs [ĉila hegedUŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Hegedűs Csilla estas hungara karateisto, trejnisto.
naskiĝis la en Oroszlány.
Biografio
frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1996. Ŝi akiris trejnistan licencon en instituto en 2004, post 4 jaroj trejnistan diplomon en fakultato de Universitato Semmelweis.
Sporta kariero
komence estis karateisto en sia naskiĝurbo, inter 1993-2005 en ĉefurba sportklubo, pli poste ŝi fondis propran sportan klubon. Ŝi estis hungara ĉampiono plurfoje, krome ŝi estis en mondĉampionumo la unua en 1997. Same ekde 1997 ŝi estis ankaŭ arbitraciisto.
Monaĥejo Reichenstein
La monaĥejo Reichenstein (germane: Kloster Reichenstein; latine: Monasterium Immaculati Cordis Mariae Reichsteri) estas pereinta premonstrata monaĥejo el la 12-a jarcento, en Kalterherberg, urbokvartalo de Monschau, Germanio. Ĝi staras sur la grundo de burgo el la 11-a jarcento. Post la malfondo pro sekularigo far la francoj la bienon ekposedas privatulo. En la jaro 2008 la Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a akiris ĝin, pli korekte la franca Abatejo Notre-Dame de Bellaigue. Intenco estas fondi surloke monaĥejon benediktanan por viroj.
Situo
La monaĥejo situas sur monteto profunde en la valo de la rivero Rur, ĉ. 30 kilometrojn sude de Akeno, je 5 kilometrojn disde la urbokerno de Monschau, preskaŭ ĉe la landlimo kun Belgio.
Arkitekturo
El la aktiva monaĥeja tempo konserviĝis nur la iama priorejo, la kirketo kaj la malantaŭ la kapelo situanta ekonomia alo. La aliaj ejoj datumas de la 19-a jarcento.
La kapelo estas brika konstruaĵo kun 3/8-ĥorejetendiĝo. Oni tegmentis ĝin en 1980 ardeze. La priorejo, duetaĝa konstruaĵo kaj la aliaj flankaj ejoj jam dum la 1970-aj jaroj nove tegmentitis.