cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tudungo
Historio
La alveno de la tudungo en la ĉefan publikan spacon komenciĝis en la fruaj 1980-aj jaroj post la Irana revolucio (1979). Meze de la 1980-aj jaroj ankaŭ okazis islama reviviĝo en Malajzio, kaj dum tiu tempo tudungvestitaj virinoj anstataŭ esti malplimulto, ili iĝis plimulto disvastiĝante de universitataj kampusoj ĝis lernejoj, laborejoj kaj poste ĝis la vilaĝoj (kampong) kaj ŝtataj institucioj.
Kerudungo en Indonezio
En Indonezio, la vorto plej simila al la malajzia vorto tudung estas "kerudung" aŭ "robo".
Ekde la 1990-aj jaroj, la tudungo ankaŭ estis eksportita al Indonezio, kie ĝi iĝis ĉeftendenca, la rezulto de la du landoj kiuj kundividas malajlingvajn amaskomunikilaron. Kvankam komence konsiderita konservema formo de robo, la plej multaj islamanioj en Malajzio kaj Indonezio hodiaŭ portas ĝin, eĉ se la vasta plimulto de tiuj virinoj konsideras sin moderaj aŭ "modernaj" islamaninoj anstataŭ konservemaj.
Modesteca modo
En kaj Indonezio kaj Malajzio, grava moda industrio floris ĉirkaŭ la tudungo, kun vasta elekto de koloroj, stiloj, same kiel la uzo de pluvmanteloj kiel ekzemple la ĝilbabo, longaj roboj, kaj akcesoraĵoj por kompletigi la tudungon. Multaj virinoj ankaŭ simple portas ĝin kune kun okcidentstilaj ĝinzoj (jeans) kaj toĉemizoj (t-shirts).
Vidu ankaŭ
Hiĝabo
Kaptuko
Křižanovice (distrikto Vyškov)
Křižanovice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. La municipo situas 5 km okcidente de Bučovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131. Mallonge antaŭ la batalo ĉe Slavkov, el sabato je dimanĉo ĉi tie tranoktis la rusa caro Aleksandro la 1-a kaj la aŭstra imperiestro Francisko la 1-a. Dume la aŭstra imperiestro tranoktis en la paroĥo, la rusa caro tranoktis en bieno n-ro 7, kie li disdonis multe da dukatoj kaj al vespermanĝo li onidire ordonis 30 malmolaj ovoj.
Palaio Faliro
aŭ Paleo Faliro Παλαιό Φάληρο) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Agios Dimitrios
(Άγιος Δημήτριος, do "sankta Demetrio de Tesaloniko") estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Observatorio de Piszkéstető
La observatorio de Piszkéstető, pli simple Stacio de Piszkéstető estas la plej granda hungara astronomia observejo en Hungario sur la montaro Mátra for de loĝlokoj.
Historio
En 1952 oni aĉetis novan teleskopon, kiun la astronomoj jam ne volis uzi en Budapeŝto pro la tro grandaj lumoj. Oni trovis konvenan lokon en Piszkéstető. La loĝdomo kun laboratorio kaj biblioteko pretiĝis en 1960 fare de arkitekto György Szrogh. Pri la astronomiaj instalaĵoj respondecis László Detre. En 1961 Csontos Csaba projektis la unuan kupolon. La scienca laboro komenciĝis en 1962.
Berliner Tageblatt
Berliner Tageblatt (laŭvorte: Berlina ĉiutagaĵo) estis ĉiutaga gazeto en la Germana Imperiestra Regno kaj en la Vajmara Respubliko, unu el la plej popularaj gazetoj el la germanaj ĉiutagaĵoj kaj la ĉefa gazeto kiu estis posedata de eldonisto Rudolf Mosse.
La gazeto funkciis de 1872 ĝis 1933 kiel liberala - demokrata gazeto. Inter septembro 1933 kaj septembro 1939 ĝi estis publikigita sub la sama nomo, sed sub nazia regado, kun enhavo, skribo kaj tute alia karaktero, kiel brako de nazia propagando.
En 2007 fondis novaĵejon en la Interreto, nome Berliner Tageszeitung, kiu uzas la historian nomon kiel malĉefa.
Verkistoj estis Kurt Tucholsky, Erich Kästner, kaj Alfred Einstein.
La satira semajna suplemento Ulk estis aldonita al la gazeto.
Preĝejo Helpema Sankta Maria (Szigetvár)
Historio
Laŭ la onidiro en tiu ĉi loko situis tendo de Sulejmano la 1-a en 1566, kiu ĝuste tiam mortis kaj estis entombigita sub la tendon. Post la sieĝo la turkoj konstruis okangulan maŭzoleon. Depost fino de la turka dominado la hungaroj malkonstruis ĝin kaj post jaroj en 1705 konstruis lignan kapelon. La ĉefaltara bildo estis metita en 1741. La sanktejo estis plene trakonstruita en 1756, la navo en 1770. Malantaŭ la kirko oni konstruis ermitejon, kie longe servis franciskanoj. La orgeno estis kreita en 1865, trakonstruita en 1932. En la 1910-aj jaroj trakonstruo okazis. La loko estas pilgrimejo, eĉ foje turkoj alvenas.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola kaj ĉirkaŭita per ŝtonmuro. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. La enirejo funkcias malsupre sub la turo. La fasado havas ankaŭ malpenajn niĉojn.
Újezdec (distrikto Prachatice)
Újezdec estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice, proksimume tri kilometrojn de Vlachovo Březí kaj dek unu kilometrojn nordokcidente de Prachatice. Tra Újezdec kondukas ŝoseo II/144 (Volyně – Vlachovo Březí – Husinec). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1300.
Jonathan Stroud
Vivo
Stroud naskiĝis en 1970 en la urbo Bedford en Anglio. Li verkis siajn unuajn rakontojn en la aĝo de sep. Kiam li finis studi anglan literaturon ĉe la Universitato de Jorko, li komencis labori kiel infanlibroredaktisto ĉe eldonejo en Londono.
Dum la 1990-aj jaroj li komencis eldoni siajn verkojn kaj baldaŭ sukcesis.
Inter liaj verkoj elstaras precipe la trilogio Bartimeo, kiu estis furorlibro. La romanoj en la trilogio estas: La Amuleto de Samarkando, La Okulo de la Golemo kaj Pordego de Ptolemeo. Aktuale en 2007, Stroud vivas en Hertfordshire, en Anglio, kun sia edzino Gina kaj liaj du infanoj.
La televidserio de la sama nomo estas bazita sur la "Lockwood & Co" serio kiun li verkis.
Neuhaus bei Hinteregg (stacidomo)
Neuhaus bei Hinteregg estas fervoja stacidomo en Egg, Svislando.
Saint-Guilhem-le-Désert
(jen france, Sant Guilhèm dau Desèrt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Scheuren (stacidomo)
Scheuren estas fervoja stacidomo en Maur, Svislando.
The White Stripes
The White Stripes estis usona rok-dueto el Detroit formita en 1997. La grupo konsistis el Jack White (kantoverkisto, ĉefa kantisto, gitaro, piano, kaj basgitaro) kaj Meg White (drumoj, perkutado kaj kantistino, iom duarange). Ili estis grava grupo de la sendependa roko kaj de la revivigo de garaĝa roko de la 2000-aj jaroj.
Starte en la finaj 1990-aj jaroj, the White Stripes serĉis sukceson ene de la Detroita muziketoso, publikigante ses unuopaĵojn kaj du studialbumojn, nome samtitola debutalbumo "The White Stripes" (1999) kaj De Stijl (2000). Ili famiĝis per sia kritiklaŭditaj albumoj White Blood Cells (2001) kaj Elephant (2003), kiuj pelis ilin al la avangardo de la revivigo de la garaĝa roko. La unuopaĵo "Seven Nation Army" iĝis unu el iliaj plej rekoneblaj kantoj. La bando publikigis du pliajn albumojn, nome Get Behind Me Satan (2005) kaj Icky Thump (2007), kaj la turnean filmeton Under Great White Northern Lights (2009), antaŭ dissolviĝi en 2011 post longdaŭra ĉeso el ludado kaj registrado.
The White Stripes uzis alproksimigon al malaltfidelo por verkadi kaj registri. Ilia muziko miksis influojn de garaĝa roko kaj bluso kaj krudan simplecon de komponado, aranĝo kaj ludado. La dueto famis ankaŭ pro sia dezajna estetiko kiu prezentis simplan koloraron de ruĝa, blanka kaj nigra — kiu estis uzita en ĉiu kovrilo de albumo aŭ unuopaĵo kiun ili publikigi — same kiel ĉe la fascinado de la dueto kun la numero tri. Ilia diskaro konsistas el ses studialbumoj, du koncertalbumoj, unu muzikalbumeto (EP), unu koncertfilmo, unu turnefilmo, 26 unuopaĵoj kaj 14 muzikfilmetoj.
Laŭlonge de sia kariero, the White Stripes ricevis plurajn premiojn, inter kiuj Brit el ses nomumoj, ses premiojn Grammy Awards el dekunu nomumoj, kaj ses premioj MTV el dek ok nomumoj. Du el iliaj albumoj estis enmetitaj en la listo de la gazeto Rolling Stone' por la 500 Plej Grandaj Albumoj el Ĉiuj Tempoj, kaj en 2015, la sama publikaĵo nomis ilin la sesa plej Granda Dueto el Ĉiuj Tempoj.
Saint-Hilaire-de-Beauvoir
(jen france, Sant Alari de Belvéser) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Braĥiteloj
Braĥiteloj, surloke muriki aŭ lanaranesimioj, estas la primatoj platirinoj apartenantaj al la genro Brachyteles. ​ Ili estas tre rilataj kun la aranesimioj kaj la lansimioj. ​ Ili estas la du specioj plej grandaj de platirinoj, kaj la norda specio estas unu de la plej minacataj. Ili vivas nur en la arbaroj de la atlantika marbordo en sudorienta Brazilo sur altitudoj kiuj gamas inter marnivelo kaj ĝis 1500 msm.
Taksonomio
Estas agnoskitaj du specioj en la genro, nome la suda murikio (Brachyteles arachnoides) kaj la norda murikiorteño (Brachyteles hypoxanthus). La nomo muriqui devenas de vorto el tupia lingvo kiu signifas proksimume 'la plej granda simio'. Dekomence ili estis konsiderataj subspecioj de Brachyteles, nome B. a. arachnoides kaj B. a. hypoxanthus, sed ili estis altigitaj al kategorio de specio en 1995 bazita sur geografio kaj morfologiaj diferencoj. Ambaŭ specioj estas izolataj kaj la reproduktafo ne eblas inter ili.
Priskribo
Ne estas evidenta seksa dimorfismo en ambaŭ specioj, kun averaĝa pezo de 9,6 kg ĉe maskloj kaj de 8,4 kg ĉe inoj. La distanco inter la kapo kaj la vostobazo estas de 48.6 cm ĉe inoj kaj de 49 cm ĉe maskloj.
Elliniko-Argirupoli
(Ελληνικό-Αργυρούπολη) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Jean-de-Cornies
(jen france, Sant Joan de Cornièrs), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Johano la Baptisto, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Ciklopentila p-nitrobenzoato
Ciklopentila 4-nitrobenzoato aŭ ciklopentila 4-nitrofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Nitrobenzoata acido kaj ciklopentanolo. Ciklopentila 4-nitrobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklopentila 4-nitrobenzoato prezentas metoksogrupon kaj ciklopentilmetanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 4-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 13 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Gordon Korman
Gordon KORMAN (naskiĝis la 23-an de oktobro 1963) estas kanad-usona porinfana kaj junulara verkisto, kiu verkis pli ol 80 infanajn kaj junularajn romanojn. Aktuale en 2021, liaj romanoj vendis pli ol 17 milionojn da ekzempleroj.
Vivo
Korman naskiĝis en Montrealo, Kebekio, Kanado, kie li vivis ĝis 1970. Estante sepjaraĝa, li translokiĝis kun sia familio al Thornhill, norde de Toronto, kie li ekzamenis elementan kaj mezlernejon. Post diplomiĝo de mezlernejo, li translokiĝis al Usono por kolegion en Universitato de Novjorko, kie li studis kinon kaj scenarverkadon. Korman ricevis bakalaŭron en arto de Universitato de Novjorko en 1985.
Kariero
Korman verkis sian unuan romanon kiam li estis 12-jaraĝa dum li estis en somera tendaro. Lia 7-a-grada angla instruisto estis atletika trejnisto kiu instruis la anglan por la unua fojo en sia vivo. Li devigis siajn studentojn verki romanon dum la semestro, kaj tiu laboro iĝis la unua romano de Korman.
En 1978, kiam Korman estis 14-jaraĝa, antaŭ diplomiĝo de mezlernejo, li verkis kaj publikigis kvin romanojn.
Korman verkis pli ol 80 furorantajn romanojn, kiujn li verkis dum tri jardekoj. Aktuale en 2021, liaj romanoj vendis pli ol 17 milionojn da ekzemperoj.
Cikloheksila p-nitrobenzoato
Cikloheksila 4-nitrobenzoato aŭ cikloheksila 4-nitrofenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Nitrobenzoata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila 4-nitrobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila 4-nitrobenzoato prezentas metoksogrupon kaj cikloheksilmetanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 4-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Saint-Jean-de-Buèges
(jen france, Sant Joan de Buòja), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Johano la Baptisto, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Stellan Skarsgård
Stellan John SKARSGÅRD (naskiĝis la  en Gotenburgo) estas sveda aktoro de kino, televido kaj teatro.
Al li estis atribuita la Arĝenta Urso de la Berlina Internacia Kinfestivalo de 1982 inter aliaj postaj premioj, kiel la premio al la plej bonkvalita aktoro de la Internacia Kina Festivalo de Mar del Plata.
Li faris internacian karieron kaj kelkaj de liaj plej popularaj roluloj estas tiuj de la profesoro Lambeau, en Good Will Hunting; de Bill Anderson, en la filmo Mamma Mia!; de Bill «Bootstrap» Turner, en la sagao «Pirates of the Caribbean», kaj de la Dro. Erik Selvig, en la filmoj Thor (2011), The Avengers (2012), Thor: The Dark World (2013) kaj Avengers: Age of Ultron (2015).
Mosĥato-Tavros
(Μοσχάτο-Ταύρος) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Malaltfidelo
Malaltfidelo, en angla Lo-fi, lofi aŭ low-fi, kiel mallongigoj de low fidelity, nome malalta fideleco) estas muziko aŭ muzikprodukta kvalito en kiu uzeblas elementoj kutime konsideritaj kiel malperfektaĵoj en la kunteksto de registrado aŭ koncertado, foje kiel intenca elekto. La normigoj de sonkvalito (fideleco) kaj muzikproduktado ja ege evoluis laŭlonge de la jardekoj, en la seco ke kelkaj malnovaj ekzemploj de malaltfidelo povus ne esti origine rekonitaj kiel tiuj. Malaltfidelo ekestis rekonita kiel stilo de popmuziko en la 1990-aj jaroj, kiam ĝi estis alternative referencita kiel DIY music (el "do it yourself" faru ĝin vi mem).
Glifada
(Γλυφάδα) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Malaltfidelo
Harmonia disformigo kaj "analoga varmeco" estas foje miskomprenita erare kiel kernaj trajtoj de malaltfidelo. Tradicie, lo-fi estis karakterizita per inkludo de elementoj normale konsideritaj kiel nedezireblaj en profesiaj kuntekstoj, kiel misluditaj notoj, media interfero aŭ fonografaj malperfektaĵoj (degraditaj aŭdsignaloj, brndobruo ktp.). Pioniraj, influaj, aŭ iel ajn gravaj tiaj artistoj estas the Beach Boys (Smiley Smile kaj Wild Honey), R. Stevie Moore (ofte nomita "the godfather of home recording", la baptopatro de hejmregistrado), Paul McCartney (albumo McCartney), Todd Rundgren, Peter Ivers, Jandek, Daniel Johnston, Guided by Voices, Sebadoh, Beck, Pavement kaj Ariel Pink.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kiskunhalas)
La paroĥa preĝejo apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas katolika historia monumento en urbo Kiskunhalas (Hungario).
Armistico de la 22a de Junio 1940
La armistico de la 22a de Junio 1940 estas la nomo de interkonsento por batalĉeso inter la aŭtoritatoj de la germana Tria Regno kaj la reprezentantoj de la franca registaro de la marŝalo Pétain, kadre de la Dua Mondmilito, kiu estis subskribita en Rethondes en la menciita dato, en la nomita vagono de la armistico (nome la sama en kiu estis subskribita la armistico de la 11a de Novembro 1918 kiu finigis la batalojn de la Unua Mondmilito). Por la germana delegitaro ĉeestis Hitler, Göring, Erich Raeder, Rudolf Hess, von Ribbentrop, Walther von Brauchitsch kaj Wilhelm Keitel. Paul-Otto Schmidt estis la tradukisto de Hitlero. Por la franca delegitaro ĉeestis Charles Huntziger, Léon Noël, Maurice Le Luc, Jean Marie Joseph Bergeret kaj Georges Parisot.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kiskunhalas)
Historio
La unua mencio pri kirko en la iama Halas okazis en 1300. Dum dominado de turkoj la komunumo plurfoje estis detruita. Jam dum la pacaj tempoj la alvenintaj hungaroj estis kalvinanoj, ili konstruis kalvinanan kirkon en 1667 en lokon de la iama preĝejo. Ĝuste tiam la sporadaj katolikoj ricevis areon konvenan al kirkokonstruo. La nun videbla katolika preĝejo estis konstruita inter 1769-1770, poste ankaŭ katolikoj estis invititaj. La orgeno ekfunkciis en 1823, sed pli nova estis kreita en 1931. La vitraloj estis faritaj en 1927 kaj 1942. La absido estis malkonstruita en 1937 kaj krucnavo kun nova absido konstruiĝis. En 1944 polaj rifuĝintoj pentris la freskojn. Ekstere okazis renovigaj laboroj inter 1992-1994.
Armistico de la 22a de Junio 1940
La batalo de Francio, ekde la 10an de Majo 1940, estis montranta la enorman militan povon de la germana Wehrmacht, antaŭ kiu la francaj kaj britaj armeoj, restintaj en taktikoj kaj strategioj propraj de la Unua Mondmilito, ne estis kapablaj organizi efikan rezistadon. Fakte, Parizo estis jam kaptita de la germanoj la 14an de Junio, dum la franca registaro prezidita de Paul Reynaud setliĝis en Bordozo. Kiam oni disvastigis la novaĵon de la falo de la franca ĉefurbo, diversaj francaj politikestroj proponis tuj peti armisticon al Hitler kaj rompi la aliancon kun Granda Britio. Kvankam Paul Reynaud kaj multaj el liaj ministroj opoziciis tiun ideon, la partianoj de la batalĉeso trudis sian decidon en la kabineton kaj sukcesis atingi la rezignon de Reynaud (kiu preferis ĉesi en la registaro antaŭ peti pacon al la germanoj), anstataŭante lin per la ĝistiama Ŝtatministro nome Philippe Pétain, veterana marŝalo de la Unua Mondmilito.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kiskunhalas)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ placo apud parko. En mezo de la simetria fasado estas la ĉefenirejo. Pli supre la unusola turo altiĝas, la turpinto estas bulboforma. En la turo 2 sonoriloj sonoras. Ornamaĵoj de la fasado estas statuoj pri Petro kaj Paŭlo en niĉoj. La absido estas arka kaj du sakristioj aliĝas al la absido. La ĉefalatara bildo prezentas Petron Kaj Paŭlon antaŭ siaj mortoj.
Armistico de la 22a de Junio 1940
La nova registaro, prezidita de Pétain, petis al Hitler la armisticon. La Tria Regno akceptis kaj establis en sia respondo la kondiĉojn de la germana okupacio de Francio, kiu rezultis dividita en du grandaj zonoj, nome la okupaciita zono, sub germana kontrolo, kaj la nomita libera zono, sub la aŭtoritato de la Francio de Vichy, kiu tamen devis sekvi la postulojn de la nazia reĝimo.
Saint-Geniès-de-Varensal
(jen france, Sent Ginièis de Varençal) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kiskunhalas)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en 29-an de junio.
Saint-Georges-d'Orques
(jen france, Sant Jòrdi d'Òrcas), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Georgo, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Agia Paraskevi
(Αγία Παρασκευή) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kalitea
(Καλλιθέα, "bela vidaĵo") estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Geniès-des-Mourgues
(jen france, Sant Ginièis de las Morgas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Kristana roko
Kristana roko estas formo de rok-muziko ludita de bandoj kies membroj estas kristanoj, kiuj ofte fokusas en la vortumado al kristanismo. La grado laŭ kiu tio okazas ege varias inter la diversaj bandoj. Elstara parto de la kristana roko asocias kun la movado nomita "kristana nuntempa muziko", dum aliaj grupoj estas sendependaj. Tiu muzika subĝenro influas ĉefe en Usono, partikulare en la kadro de la diversaj eklezioj kaj ofte en la aktiveco ene de la preĝejoj mem. Diversaj junularaj bandoj formiĝis en la tuta lando kaj ekdisvastiĝis alilande.
Saint-Jean-de-Cuculles
(jen france, Sant Joan de Cuculas), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Johano la Baptisto, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Kristana roko
Larry Norman estis populara muzikisto de kristana roko kiu ricevis la opozicion de kristanaj konservemaj sektoroj (partikulare fundamentismaj) kiuj eltenis, ke la rok-muziko estas fundamente kontraŭkristana. Ĉiuokaze unu el liaj kantoj, "Why Should the Devil Have All The Good Music?" (Kial Satano devas havi la plej bonan muzikon), iĝis pionira de la kristana roko. La unua albumo Randy Stonehill, estis registrita en 1971, financita de Pat Boone.
34836 Ronakroy
34836 Ronakroy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 19-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ronak Roy, plej bonan en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri biomedicina inĝenierio. Li ricevis ankaù la Baratan-Usonan Premion de la Scienca & Teknologia Vizito en Baraton. Li estis lernanto ĉe la Akademio Canyon Crest de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Saint-Geniès-de-Fontedit
(jen france, Sant Ginièis de Fountarecho) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Arondismento Romorantin-Lanthenay
La arondismento Romorantin-Lanthenay (prononco [], france arrondissement de Romorantin-Lanthenay) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Loir-et-Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Romorantin-Lanthenay. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kantonoj
Ekde 2015 apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay la jenaj 7 kantonoj:
Provinco de Sassari
La provinco Sassari estas provinco en Sardio, regiono de Italio, kun preskaŭ kvincent mil loĝantoj. Ĝia ĉefurbo, Sassari, estas la dua urbo laŭ loĝantaro en Sardio.
Ĝi samlimas la Sardan Maron de la Mediteraneo norde kaj okcidente, kaj sude la provincon Oristano kaj la provincon Nuoro.
Geografio
Al la provinca teritorio ppartenas ankaŭ la insulo Asinara, la lago Cuga, la lago Bidighinzu kaj la okcidenta parto de la lago de la Coghinas.
Ĉefaj urboj
Sekvas listo de la kvin urboj de la provinco kun plej da loĝantoj.
Marusi
(Μαρούσι), ankaŭ Amarusio (Αμαρούσιο), estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Arondismento Blois
La arondismento Blois (france arrondissement de Blois) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Loir-et-Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Blois. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kantonoj
Ekde 2015 apartenas al la arondismento Blois la jenaj 7 kantonoj:
Stacidomo de Apolda
La Stacidomo de Apolda (germane: Bahnhof Apolda) estas trairebla stacio ĉe la fervojlinio inter Halle (Saale) kaj Bebra (je 71,86 km) en la mezturingia distrikto-urbo Apolda, Germanujo. Ĝi inaŭguritis en la 1.4.1890 kaj enlistigatas en la kategorio 4 inter la rangaro de germanaj stacidomoj fare de Deutsche Bahn. La ejo estas arĥitekturstile novrenesancaĵo.
Situo
Situas la stacidomo rande de la kvartalo Heusdorf ĉe la nordorienta malkomenco de la strato Bahnhofstraße. Sude kaj okcidente limas ĝin strate Bahnhofstraße, norde Sulzaer Straße. Norde de ĝi estas la iama relar-ejo kaj eoste la antaŭkampoj fervojstaciaj. La distanco ĝis la urbocentro estas de ĉ. 1 km.
Staciejo de 1846
Ne tute klaras nek la konstrudato nek la inaŭgurtago de la unua stacidomo de Apolda. Temis pri duetaĝa konstruaĵo klasikisma kun tri atendejoj laŭ klaso, du restoracioj, unu biletgiĉeto, telegrafa kaj pakaĵburooj. Antaŭ la konstruo de la trakforka regejo estis tiuloke ĉambroj por signalteknikaĵoj. En la supra etaĝo estis loĝejo por la staciestro kaj aliaj salonoj por fervojistoj.
La ĉefa ejo de 1890
Poste la Reĝa fervoja direkcio erfurta intencis starigi ĉe la urbenspektanta flanko barakon por gastigo de burooj kaj gastronomiaj ofertoj. Tiu framskeleta budaro venis al Roßlau. La provizoraĵo ekfunkciis en la 14.12.1884. Nur du jarojn poste prezentitis plano pri novkonstruota domo kion postulis multaj urbanoj kaj komercademaj metiistoj. En la 4.2.1889 ekis finfine la konstruiĝo de nova ejo ĝuste ĉe la grundo de la forbrulinta eksa stacidomo laŭ planoj de Schmandt. En la 12.8. la meza sekcio kiel kruda masonaĵo videblis kaj mallonge post ekfunckiis. Fine de 1893 la supre menciita barako el Roßlau aŭkcie venditis. Inauĝuro de la nova stacidomo eblis en la 1.4.1889. Ĝi komplete estas el sabloŝtono en stila miksaĵo de germana kaj itala novrenesancaj gustoj. Dekoracias ĝin etaj turoj kaj gabloj. La kajoj ricevis inter 1905 kaj 1908 supraĵfirmigon kaj tegmenton post klopodoj far la politikistoj de Apolda ĉe erfurtaj instancoj. En 1906 faritis krome subpasejo inter la du kajoj. Dum la Unua mondmilito partoj de la stacidomo ofertis porsoldatajn servojn; por garantii efikan provizadon nepris aldono de kelkaj kabanoj. Samtempe ankaŭ necesejo konstruitis - kiu jam en 1922/23 forigotis pro neeltenebla odoraĉo. Koncerne la pentradon de la interno klinkra interesas la uzo de framasonismaj simboloj kaj davida stelo. Malklaras ties signifon ĉi-rilate.
Akceptejo kaj kajaro
La ĉedoma kajo havis longecon de 297 metroj kaj altecon de 34 centimetroj havante tegmenton. La kajo inter la trakoj 2 kaj 3 estas longa de 377 metroj kaj alta de 55 centimetroj. Inter 2012 kaj 2013 faritis modernigo; novfaritis ankaŭ la subpasejo kaj perlifta atingeco de la kajoj. Tiam ankaŭ ekofertitis subkajara rekta aliro de la ĉe la alia flanko de la taluso troviĝanta bushaltejo.
Antaŭplaco
Ne ekzistas rekta antaŭplaco sed nur senelirejo kondukanta disde Bahnhofstraße. Ties kompleta alifaro venis okaze de preparado de la en 2016/17 okazinta Landa hortikulturekspozicio. Piedirantoj povas atingi la stacidomo ekde 1934 tra bela ŝtuparo el kalkgruzo el Ehringsdorf.
Modernigoj pluaj; memorigloko
En 2014 aranĝitis parkejo sur la iama trakaro norda kaj moderna bushaltejo kun linioj kondukantaj en la relative foran urbocentron kaj en aliajn regionojn. Ekde 2021 admireblas ankaŭ bildoj porturismaj fare de subpasejtransirantoj. Ekde la 18.8.2009 surlokas du stumbligaj ŝtonetoj antaŭ la ĉefa enirejo pri du sovetiaj punlaboristoj kiuj elportitis mortintaj el vagonoj transportantaj punlaboristojn al municifabrikoj de Apolda dum la Dua mondmilito.
Viadukto imponega
La 95 metrojn longa, 23 metrojn alta kaj ĉirkaŭ 8,80 metrojn larĝa viadukto ueste de la stacidomo konstruitis en 1845/46 el grejso financite per fervojaj akcienspezoj. Entreprenistoj de la urbo aĉetis akciojn en valoro de ĉirkaŭ duona miliono da taleroj. Pro la malsolida grundo ĝi kuŝas sur 1336 kolonoj el frakseno, kiuj estas ankritaj je 8,80 metroj enterene. La pilieroj de la du ĉefaj arkoj estas 2,97 metrojn larĝaj kaj servas statike kiel apogiloj. La larĝeco de la du rondaj ĉefarkaĵoj estas de 12,65 metroj.
La unua surveturo realigitis en la 3.6.1846 per ĉevalvagonaro. Finiĝis la laboroj en la 2.12.1846 kaj en la 19.12. de la sama jaro oni transdonis la fervojlinieron inter Weißenfels kaj Vajmaro al la publika uzo. Ekde 1977 la tuto estas monumentprotektita. Ĝin uzas ĉiutage ĉirkaŭ 300 trajnoj.
Kronado de monarko de Britio
La kronado de la reĝoj de Britio estas transiga rito, religia en esenco, en kiu la nova monarko (reĝo aŭ reĝino) de Unuiĝinta Reĝlando kaj de la komunuma reĝlando estas oficiale kronita kaj vestita en reĝaj roboj.
Similaj kronadceremonioj ankaŭ estis praktikitaj en aliaj eŭropaj landoj kie reĝoj regis. Tamen, ĉiuj aliaj landoj - inkluzive de la Roma Vatikano - ĉesigis la tradicion de kronadceremonioj kaj anstataŭigis ilin per pli modestaj nomumaj ceremonioj.
La kronadceremonio kutime okazas plurajn monatojn post la morto de la antaŭa reĝo, tio estas ĉar la ceremonio estas konsiderita feliĉa okazaĵo kiu ne taŭgas por la periodo de funebro (la tempointerspaco ankaŭ permesas la organizon de la ceremonio esti kompletigita). Reĝino Elizabeto la 2-a, ekzemple, estis kronita la 2-an de junio 1953, kvankam ŝi surtroniĝis la 6-an de februaro 1952, la tagon kiam ŝia patro mortis.
Historio
La unua normanda reĝo de Britio, Vilhelmo la 1-a, estis kronita en la tago kiam li fariĝis reĝo - la 25-an de decembro 1066. La plej multaj el liaj posteuloj estis kronitaj ene de semajnoj, aŭ eĉ tagoj, de venado al potenco. Eduardo la 1-a estis meze de la Naŭa krucmilito kiam li ekpotenciĝis en 1272. Lia kronadceremonio estis okazigita en 1274, baldaŭ post kiam li revenis de sia vojaĝo. La kronado de Eduardo la 2-a ankaŭ estis prokrastita sub similaj cirkonstancoj, ĉar li estis en la mezo de kampanjo en Skotlando, en 1307. Henriko la 6-a ankoraŭ estis bebo de kelkaj monatoj kiam li heredis la kronon en 1422, li estis kronita en 1429, sed ne prenis la kondukilojn de potenco ĝis estis decidite ke li atingis la taŭgan aĝon de matureco, en 1437. Sub la reĝoj de la Domo de Hanovro en la malfruaj dekoka kaj deknaŭa jarcentoj, estis kutime plilongigi la periodon de funebro dum pluraj monatoj. Krome, esperante pri favora vetero por la kronado, la akompana parado kaj la ceteraj festoj, la ceremonio estis preskaŭ ĉiam planita por la printempa aŭ somera sezono. Ekde la kronado de reĝo Georgo la 4-a, almenaŭ jaro pasis de la tago kiam la reĝo supreniris la tronon ĝis la oficiala kronadceremonio. Tio, kun unu escepto, kio estas la kronado de reĝo George VI, kies antaŭulo ne mortis sed prirezignis sian sidlokon antaŭ ol la ceremonio estis okazigita kaj tiel George VI estis kronita dum la ceremonio origine planita por sia antaŭulo en oficejo.
Ĉar estas kutime atendi iom da tempo inter la surtroniĝo kaj la kronadceremonio mem, kelkaj reĝoj en la historio de Britio neniam estis kronitaj. Eduardo la 5-a kaj Jane Grey estis ambaŭ forigitaj de la trono eĉ antaŭ ol ili estis kronitaj en oficiala ceremonio, en 1483 kaj 1553 respektive. Eduardo la 8-a ankaŭ ne alvenis al esti kronita en oficiala ceremonio ĉar li abdikis en 1936, antaŭ la fino de la jaro de funebro.
La anglosaksaj reĝoj starigis diversajn lokojn por siaj kronadceremonioj, inkluzive de la grandurboj de Bath, Kingston-upon-Thames, Londono, Oksfordo kaj Winchester. La lasta anglosaksa reĝo, Harold II, estis kronita en Abatejo Westminster en 1066 kaj ekde tiam la reĝoj de Britio estis kronitaj nur tie. En 1216, kiam Londono estis sub franca kontrolo, Henriko la 3-a elektis Gloucester por sia kronadceremonio, sed li okazigis duan kronadceremonion en 1220 en Abatejo Westminster. Ducent jarojn poste, Henriko la 6-a okazigis du kronadceremoniojn, la unua, kiel reĝo de Anglio en Londono en 1429 kaj la dua, kiel reĝo de Francio en Parizo en 1431.
Post la Angla enlanda milito, Oliver Cromwell rifuzis esti kronita reĝo, sed okazigis kronadceremonion en 1653 por ĉiuj intencoj kaj celoj (krom la nomo de la ceremonio kaj la fakto ke li ne portis kronon) kie li estis sciigita kiel Lordo-Protektanto.
La kronadceremonio de Reĝino Elizabeth la 2-a ankaŭ estis la unua ceremonio en kiu la reĝo estis kronita por pluraj suverenecoj en la sama tempo.
Eklezianoj
La ĉefepiskopo de Canterbury, la unua en ordo de prioritato inter ĉiuj aliaj pastraroj kaj publikaj figuroj, ekskludante la reĝan familion, estas tiu kiu tradicie prezidas la kronadceremoniojn. En lia foresto, alia episkopo povas preni lian lokon. La anstataŭigo de la Ĉefepiskopo de Canterbury per alia episkopo estis farita en pluraj ceremonioj en la pasinteco: Vilhelmo la 1-a estis kronita fare de la ĉefepiskopo de Jorko, ĉi tio estas ĉar la Ĉefepiskopo de Canterbury estis ekskomunikita fare de la Papo. Eduardo la 2-a estis kronita fare de la Episkopo de Winchester kiam la Ĉefepiskopo de Canterbury ne estis en Anglio tiutempe. Maria la 1-a, kiu estis katolika, rifuzis esti kronita fare de la protestanta Ĉefepiskopo de Canterbury kaj la ceremonio estis farita fare de la Episkopo de Winchester. Kiam Elizabeto la 1-a estis kronita, la oficejo de Ĉefepiskopo de Canterbury estis vaka kaj la Episkopo de Carlisle faris la ceremonion. Finfine, kiam Jakobo la 2-a estis senpovigita kaj anstataŭigita per la komuna regulo de Vilhelmo la 3-a kaj Maria la 2-a, la Ĉefepiskopo de Canterbury rifuzis rekoni la novajn regantojn kaj anstataŭigis lin kun la episkopejo de Londono. Tial, en preskaŭ ĉiuj kazoj kie la Ĉefepiskopo de Canterbury ne partoprenis la ceremonion, alia altranga pastro prenis lian lokon. En ordo de eklezia graveco, la Ĉefepiskopo de Jorko estas dua nur al la Ĉefepiskopo de Canterbury, sekvita en ordo fare de la Episkopo de Londono, la Episkopo de Durham kaj la Episkopo de Winchester. Elizabeto la 1-a estis kronita fare de la Episkopo de Carlisle, kiu ne estas de speciala graveco en la eklezia hierarkio en Anglio, tio estas ĉar la altranga katolika pastraro en la lando kontraŭbatalis prezenti religian ceremonion por protestanta reĝino kiu enkondukis religiajn reformojn.
Altrangaj oficistoj
Altrangaj registaroficistoj ankaŭ partoprenas la kronadceremonion. Ekde la 15-a kaj 16-a jarcentoj neniu plenigis la rolojn de Lord High Steward (Lordo Alta Servisto) kaj Lord High Constable (Lordo Alta Soldato), sed en preparo por la kronadceremonioj la posteno estas plenigita por la kronadceremonio. La Lord Great Chamberlain (Lordo Grandega Ĉambelano) vestigas la Suverenon en la kronadroboj kun la helpo de du pliaj oficialuloj: Groom of the Robes (Kultivanto de la roboj) kaj la persono respondeca (kaze de reĝo) aŭ respondeca (kaze de reĝino) por la roboj Master/Mistress of the Robes (Majstro/ Mastrino de la Roboj).
La Baron de la Cinque Ports (Barono de kvin havenoj) ankaŭ kutimis partopreni la ceremonion. La baronoj estis membroj de la Ĉambro de komunuloj (kiu estas parto de la Brita Parlamento). Sekve de reformoj en la deknaŭa jarcento, la kvin havenoj estis integrigitaj en la ekzistantaj ĝeneralaj balotdistriktoj en la lando. En pli postaj kronadceremonioj, la Barono de la Kvin havenoj estis speciale nomumita de inter la membroj de la urbodelegitaro por la kronadceremonio. En la malnovaj tempoj la rolo de la baronoj estis teni specialan baldakenon super la Suvereno. Rolo kiun ili lastatempe plenumis ĉe la kronadceremonio de reĝo Georgo la 4-a en 1821. La baronoj ne ĉeestis ĉe la kronadceremonioj de Vilhelmo la 4-a kaj Viktorio kaj en la ceremonioj okazigitaj ekde tiam la baronoj ĉeestis ĉe la ceremonio, sed ne portis la baldakenon.
Aliaj
Aldone al la nobelaro, diversaj politikistoj ankaŭ partoprenas en la kronadceremonio, inkluzive de ĉiuj membroj de la Kabineto de Britio, la Ĉefministro, ĉiuj Ĉefministroj kaj Ĝeneralaj Guberniestroj de la Komunumo de Nacioj, ĉiuj Guberniestroj de la Britaj Kronkolonioj, same kiel la estroj de sendependaj ŝtatoj en la Komunumo de Nacioj. Ankaŭ kutimas inviti eminentulojn kaj reprezentantojn de aliaj landoj.
Pliaj da asertantoj
Terposedantoj kaj aliaj homoj historie tenis rajtojn kaj devontigojn plenumi partojn de la ceremonio. Tiaj rajtoj estas deciditaj en speciala tribunalo por asertoj (Court of Claims), kie la prezidanto estas la Lord High Steward (kvankam en 1952 la rolo estis plenumita fare de la Lord President of the Council (Lordo Prezidanto de la Konsilio). La unua dokumentado de la tribunalo de Asertoj ekzistas de 1377 en preparo por la kronadceremonio de Rikardo la 2-a. Dum la periodo de la Tudoroj, la hereda oficejo de Lord High Steward estis kunfandita kun la krono kaj tiel reĝo Henriko la 7-a komencis la modernan tradicion de nomumado de Lord High Steward por la kronadceremonio nur, kie apartaj konsilistoj sidas kiel juĝistoj en tribunalo.
Ekzemple, en 1952, la tribunalo akceptis la aserton de la dekano de Westminster esti nomumita kiel konsilisto de la reĝino pri la ĝusta proceduro dum la ceremonio (dum preskaŭ mil jaroj la dekano kaj liaj antaŭuloj en la posteno, konservis specialan "ruĝa libro", kiu neniam estis publikigita, detaligante la ĝustan proceduron por la ceremonio). La tribunalo akceptis la asertojn de la Lord Bishop of Durham (Lordo Episkopo de Durham) kaj la Lordo de Bath kaj Kimrio piediri ĉe la flanko de la reĝino kiam ŝi eniris la eklezion. La aserto de la Grafo de Shrewsbury, pro lia rolo kiel Lord High Steward de Irlando, porti blankan sceptron ĉe la ceremonio estis akceptita; la aserto de "la Akademiuloj de la Reĝino de la skolo de Westminster" por esti la unua se temas pri anonci ŝian Moŝton nome de la popolo (iliaj krioj en la latina de "Vivat! Vivu Regina!" (Vivu! Vivu la Reĝino!") estis integrigitaj en la himno).
Ĉar multaj homoj havas historiajn rajtojn pri roloj en la ceremonio, la asigno de la diversaj roloj en la venonta kronadceremonio en Britio povas veki intereson kaj esti temo de diskuto inter la brita registaro kaj la homoj de la palaco. En lumo de la emfazo metita en la kronadceremonio sur la konstitucia rolo de la reĝo, povas ekzisti tiuj kiuj argumentas ke ne estas ĝuste doni postenojn en la ceremonio al tiuj kun historiaj rajtoj, kiuj en la reganta sistemo uzate nuntempe en Granda Britio tiuj mankas ajnaj prerogativoj aŭ registaraj devoj. Aliflanke, leĝo realigita de la Brita Parlamento estos necesa por preni tiujn specialajn rajtojn el la manoj de tiuj kiuj tenas ilin kaj la krono mem dependas de la daŭra ekzisto de tiuj rajtoj.
Kronadaj vestaĵoj kaj akcesoraĵoj
La reganto portas diversajn reĝajn vestaĵojn dum la kronadceremonio:
Male al la aliaj reĝaj akcesoraĵoj, ekzistas tradicio ke la roboj portitaj fare de la reĝo estas speciale kudritaj por ĉiu reĝo. La nuraj esceptoj estas la supertuniko kaj reĝa robo, kiuj ambaŭ estis faritaj por la kronado de reĝo Georgo la 4-a en 1821 (kvankam li ne portis la supertunikon). Ĉi tiuj du vestaĵoj estas konservitaj en la Turo de Londono.
Formala vesto
Pluraj partoprenantoj en la ceremonio portas specialajn uniformojn aŭ specialajn robojn. La roboj de la uloj konsistas el plenlonga purpura mantelo pintita per ermeno (Mustela erminea) felĉapelo. Makulaj strioj de foka felo sur la ĉapelo simbolas la rangon de la ulo. Sur la ĉapeloj de dukoj estas kvar strioj, sur la ĉapeloj de markizoj tri kaj duono strioj, sur la ĉapeloj de grafoj tri strioj, sur la ĉapeloj de vicgrafoj du kaj duono strioj, sur la ĉapeloj de baronoj kaj membroj de la Domo de Lordoj du strioj. Reĝaj dukoj havas ses vicojn da strioj, mustelo felo ĉe la fronto de la ĉapelo kaj longan spuron portitan fare de servistoj. La vicoj de la geedzoj de la posedantoj de titoloj de nobelaro ne estas markitaj per la vicoj de fokaj felaj cirkloj sed per la longo de la spuron de iliaj manteloj kaj la larĝo de la ermelpeltaj franĝoj sur la mantelo. Por dukinoj, la longo de la spuro estas du jardoj, por grafinoj unu jardon kaj tri kvaronojn de jardo, por grafinoj unu kaj duonon jardojn, por vicgrafinoj unu kaj kvaronon jardojn, kaj por baroninoj kaj damoj unu jardon. Ermelpeltaj franĝoj varias de kvin coloj por dukino ĝis du coloj por vicgrafino baroninoj kaj damoj. Tiuj roboj estas uzitaj ekskluzive en kronadceremonioj.
Kronoj kaj malgrandaj kronoj
Membroj de la aristokrataro, same kiel membroj de la reĝa familio, portas kronojn kun simboloj de aristokrataro bazita sur ilia rango aŭ proksimeco al reĝeco.
Agnosko kaj ĵuro
La reganto eniris Abatejon Westminster portante purpuran mantelon kaj ŝtatrobon faritan el purpura veluro. Kiam la suvereno sidiĝas sur la trono, la Ĉefepiskopo de Canterbury kaj aliaj nobeluloj pasas tra la halo en la kvar ventoj. En ĉiu el la anguloj, la ĉefepiskopo alvokas al rekono de la suvereno, kun la vortoj: "Sinjoroj, mi ĉi tie prezentas vin... Via senkontesta reĝo. Tial, nuntempe, proklamu vian lojalecon kaj honoron, ĉu?" Post kiam la publiko agnoskas la reĝon sur ĉiu flanko de la eklezio, la ĉefepiskopo ĵurigas la reganton.
La vortigo de la ĵuro de la reĝo ŝanĝiĝis tra la jaroj. Ĉe la kronado de reĝino Elizabeth II, la ĵuro estis aranĝita en la sekva formato:
La Ĉefepiskopo de Canterbury: "Ĉu vi promesas al ili justecon kaj ĵuras regi super la popoloj de Britio kaj Nord-Irlando, Kanado, Aŭstralio, Nov-Zelando, la Unio de Sudafriko, Pakistano kaj Cejlono kaj ĉiuj viaj havaĵoj kaj ĉiuj aliaj teritorioj apartenantaj al vi, laŭ iliaj leĝoj kaj kutimoj?" La Reĝino: "Mi promesas al ili justecon fari tion." La Ĉefepiskopo de Canterbury: "Ĉu vi, kiom vi povas, faros justecon per leĝo, graco kaj kompato?" La Reĝino: "Jes, mi volas" La Ĉefepiskopo de Canterbury: "Konservu, tutkore, la leĝojn de Dio kaj la veran kredon de la evangelio? Konservu en Britio, per ĉiuj fortoj, la reformitan protestantan religion regulitan de leĝo? Konservi kaj defendi sendifekta la ordenon de la Eklezio de Anglio, kaj la instruoj, la ritaro, ordo kaj registaro establitaj en ĝi, kiel reguligite per leĝo en Anglio? Kaj konservi al la episkopoj kaj pastraro, kaj la eklezioj submetitaj al ili, ĉion la rajtoj kaj privilegioj atribuitaj al ili aŭ al iuj el ili per leĝo?" La Reĝino: "Mi promesas fari ĉion ĉi. Ĉion, kion mi promesis, mi plenumos kaj plenumos. Do helpu min Dio."
Krome, la suvereno ĵuras protekti la eklezion de Skotlando. Ĉi tiu ĵuro estas prenita antaŭ la kronado.
Tuj post la ĵuro, pastro prezentas la Biblio (kaj la Novan kaj Malnovan Testamentojn]] antaŭ la Suvereno kaj diras: "Jen la saĝo. Ĉi tio estas la reĝa leĝo. Ĉi tiuj estas la profetoj de Dio." Ĉe la kronado de reĝino Elizabeth la 2-a, la libro estis prezentita fare de la Moderiganto de la Ĝenerala Konsilio de la eklezio de Skotlando. Tuj post la prezentado de la libro, la ceremonio de pano kaj akvo estas farita parte.
Konsekro kaj kronado
Kiam la reĝo sidiĝis en ĉi tiu seĝo, baldakeno estis levita super la kapo de la reĝo dum la sanktoleada ceremonio. En la kronadceremonioj en la lastaj cent jaroj, kvar kavaliroj de la Ordeno de la Ĝartero tenis la baldakeno. Tiu parto de la ceremonio ne estis televidigita en 1953 pro sia sankteco. La Dekano de Westminster verŝas la sanktan oleon en specialan kuleron kaj tiam la Ĉefepiskopo de Canterbury sanktoleas la reĝon ĉe sur liaj manoj, brusto kaj kapo. La agloforma oleujo kaj la kulero kiun li uzas estas la solaj reĝaj iloj kiuj konserviĝis de la Mezepoko. La sanktolea ceremonio finiĝas kun la beno de la ĉefepiskopo. Ĉe la fino de la sanktoleadceremonio, la reĝo estas vestita en mortintotuko colobium sindonis kaj super ĝi supertuniko. La Lord Great Chamberlain prezentas la spronojn, kiuj simbolas kavalirecon, al la reĝo. La Ĉefepiskopo de Canterbury, helpita fare de la episkopoj, alportas la glavon de ŝtato al la reĝo. Do la reĝo estas envolvita en alia robo, ĉi-foje ĝi estas la reĝa robo kaj la ĉapelo kiu akompanas ĝin, ĉi tio estas super la supertuniko. La ĉefepiskopo tiam alportas al la reĝo kelkajn el la reĝaj juveloj. Unue li alportas la regnoglobon, kavan oran bulon fiksitan per altvaloraj kaj duonvaloraj ŝtonoj. Supre de la regnoglobo estas kruco kaj ĝi simbolas la regadon de Kristo super la mondo (vidu la bildon de Elizabeto la 1-a je ŝia kronado). La regnoglobo revenas al la altaro tuj post kiam ĝi estis prezentita al la reĝo. En la sekva etapo la reĝo ricevas ringon kiu reprezentas la "geedziĝon" inter li kaj la nacio. Sekve la sceptroj estas alportitaj al la Reĝo, unue la "Sceptro de Honesteco kaj Kompato" (karakterizita per tio, ke ĉe ĝia kapo estas statueto de kolombo reprezentanta la Sanktan Spiriton) kaj la "Sceptro de Sankta Eduardo" (kun la diamanto nomata Cullinan I, la plej granda polurita diamanto en la mondo, enigita en ĝi). Dum la reĝo tenas ambaŭ sceptrojn, la Ĉefepiskopo de Canterbury metas la kronon de Sankta Eduardo sur la kapon de la reĝo. La tuta publiko kantas "Dio savu la reĝon (aŭ la reĝinon)", kaj la nobeluloj metas iliajn kronojn sur iliajn kapojn. Ĉe tiu punkto kanonsalvoj estas lanĉitaj de la Turo de Londono anoncante la kronadon.