cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adversus Haereses
Celo
La celo de la Kontraŭ la herezoj intencas refuti, unufojojn por ĉiam, la instruojn de la diversaj gnostikaj grupoj. . Ŝanas ke dum la episkopa agado de Ireneo grekaj komercistoj sin lanĉis en kampanjoj favore al gnostikismo.
Alia popola onidiro asertas la aro de gnostikuloj konataj sub la nomo de valentinanoj eniris celebrojn de la oficiala eklezio, spite de iliaj radikalaj doktrinaj diverĝoj. Plue tiuj gnostikuloj okupis la spacon antaŭ la preĝeoj por komuniki al la katolikaj fideluloj siajn sekretajn gnostikaĵojn kaj siajn interpretojn pri la Biblio, kiujn ili prezentis kiel sian propraĵon.
En la lukto por defendi siajn fidelulojn, Ireneo devis ekspliki la erarojn evitendajn kaj por tion fari li devis enprofundiĝis en la studon pri la gnostikaj tradicioj: kaj fine rezultis speco de manlibro.en kiu estas komaparataj la du “kristanismoj. Eble lia verko estis skribita ankaŭ por helpi la episkopojn kaj de kristanojn de Frigio kaj Malgrandazio invadataj de gnostikaj predikantoj.
En sia verko, Ireneo alfrontas ankaŭ Marcionon kaj pri li diras: “Ĉar tiu herezulo unua elspezis la aŭdacon por elimini erojn de la Sanktaj Skriboj kaj maltimide atakis Dion pli ol ĉiuj aliaj, ni lin kontraŭdiros aparte: ni lin “konvinkos” pri eraro startante el liaj kompilaĵoj kaj, se Dio tion koncedos, ni lin refutos uzante la vortojn de la Sinjoro kaj de la Apostolo, kiujn li konservis kaj utiligis. .
Sapiranga
Sapiranga estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 74.985 loĝantojn en 2010.
Chapman Stick
Skize priskribita, ĝi aspektas kiel dika versio de la frettabulo de elektra gitaro kun 8, 10 aŭ 12 kordoj ligitaj sur ĝi, sed estas multe pli longa ol gitara frettabulo. Malsimile ol elektra gitaro, oni kutime frapetas la kordojn, anstataŭ plukante ilin. Gitara tekniko bezonas ke unu mano tenas kordojn kontraŭ la fretoj dum la alia mano plukas. Per la Chapman Stick, ambaŭ manoj eblas sonigi notojn per milde frapi la kordojn kontraŭ la frettabulo tuj malantaŭ la taŭga freto por la deziritaj notoj. Tial, ĝi ebligas sonigon de pli da notoj samtempe ol aliaj kordinstrumentoj. Do tiel ĝi estas pli simila al klavara instrumento (ekzemple piano) ol aliaj muzikinstrumentoj. Tiel multaj melodioj povas esti ludataj per ĝi kaj multaj Stickistoj povas ludi bas-melodion, akordojn, kaj melodion samtempe.
Konstruado
Jaron post jaro, Chapman Stick-oj estis faritaj el multaj materialoj. La unuaj estis faritaj el malmolegaj specoj de ligno, plejparte 'ironwood', sed iom el ebono kaj aliaj ekzotikaj lignoj, ĝis la fruaj 1980-aj jaroj. La sekvonta grupo estis faritaj el 'polycarbonate' rezino (kiu estas simila al akrila vitro), tra la fruaj 1990-aj jaroj. Hodiaŭ ili estas faritaj el multaj malmolaj lignoj (ekzemple: 'padauk', 'purpleheart', Barata palisandro, 'tarara', acero kaj mahagono, kaj ankaŭ el aliaj specialaj materialoj.
Modeloj
Estas ses malsamaj modeloj de la Chapman Stick: kunelpensita de Chapman kaj Ned Steinberger) grafito, kontinuaj ŝnureroj de karbonaj fibroj kaj kun unu cetera freto) alta sono kiel gitaro)
Musikistoj uzantaj la Chapman Stick
Iom da popularaj artistoj kiuj uzis la Chapman Stick en iliaj surbendigoj kaj en vivaj prezentaĵoj estas Peter Gabriel, King Crimson, Liquid Tension Experiment (en ĉiu de tiuj tri, la Stickisto estis Tony Levin), Kittyhawk (kun multaj Stickistoj), Nick Beggs (Kajagoogoo, John Paul Jones), Pink Floyd, Blue Man Group, Anderson Bruford Wakeman Howe (unu el la reformoj de la grupo Yes, kiu ankaŭ uzis Tony Levin), Bruce Cockburn, Greg Howard sur la albumo nomita Before These Crowded Streets de Dave Matthews Band, John Myung de Dream Theater, Trey Gunn kun King Crimson, Don Schiff, Aaron Wolf de Darktown Saints, kaj Sean Malone de Cynic.
Alphonso Johnson, eks-basgitaristoj de Weather Report, estas unu el la unuaj musikistoj kiuj montris la Chapman Stick al publiko. Li uzis la muzikinstrumenton en du kantoj de la bonega albumo Black Market de Weather Report.
Certaj surbendigoj influas multajn Stickistojn, ĉar en tiuj surbendigoj la Stick havas ĉefrolon. Iom da ili estas 1981-a KD nomita Discipline de King Crimson, kaj la 1987-a KD nomita Parallel Galaxy de Emmett Chapman.
La Chapman Stick ankaŭ estis en la filmo Dune de David Lynch kiel la muzikinstrumento de Gurney Halleck nomita 'baliset'. Bedaŭrinde la sceno elpreniĝis el la kina versio. Oni povas spekti ĝin nur en ceteraj plivastigaj versioj de la filmo. La kanto ludita en la sceno estis el la Parallel Galaxy albumo de Emmett Chapman.
Ankaŭ, Wayne Lytle, kreanto de Animusic, diris ke en la parto "Stick Figures" la basgitara rolulo estis inspirata de la Chapman Stick.
GET
La tli-litera kombinaĵo GET havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Rivero Tarim
La rivero Tarim - ĉine (tradicie) 塔里木河, pinjine Tarim He, ujgure Tarim Däryasi - longas 2.030 kilometrojn kaj fluas tra Ĉinio (Azio).
La rivero estas la plej longa rivero de Centra Azio. Ĝi ekestas en la ujgura aŭtonoma regiono Ŝinĝango en la pleja okcidento de Ĉinio, sudoriente de la urbo Aksu, per la kunfluo de pluraj fontaj riveroj - Aksu, Jarkend kaj Kaŝgar. Se la de sudo veninta rivero Ĥotan Darja, kiu havas 650 km da longo, portas akvon, la Tarim ankaŭ enprenas tiun akvon.
Poste la rivero en la baseno Tarim trafluas la nordan parton de la dezerto Taklamakano, fluas orienten kaj enprenas interalie la akvon de la de nordo veninta rivero Kaidu.
La teritorio, kiun la rivero provizas per akvo, dum la jaro 2002 entute ampleksis 198.000 km².
Suba parto ĝis la jaro 1949
En sia lasta parto la rivero disbranĉiĝas en du riverojn, el kiuj la pli akvoriĉa parto slufas sudorienten. Se tiu rivero aparte dum la printempa neĝodegelo havis sufiĉe da akvo, ĝi enfluis la senelfluan marĉon Kara Buran Kel. Se ĝi havis sufiĉe da akvo, la pli eta branĉo enfluis la senelfluan lagon Lop Nor.
Furieuse
La Furioza estas franca rivero kiu fluas en la du departementoj de Ĵuraso kaj de Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉ-Konteo. Estas alfluanto de Loue en maldekstra bordo, do alfluanto de Rodano per Doubs kaj Saono.
Rivero Tarim
Ŝanĝoj post la jaro 1949
La produkta kaj konstrua komando Ŝinĝango ekde la jaro 1949 en la basenoj Tarim kaj Janĝi instalis multnombrajn akvoprovizajn projektojn. Nur en la areo de la rivero Tarim kaj ties alfluaj riveroj la agrikulture utiligata teritorio ampleksiĝis de 351.200 hektaroj dum la jaro 1949 ĝis 776.600 hektaroj dum 1994. Dum tiu periodo konstruiĝis akvoprovizaj kanaloj en longo de 1.088 kilometroj kaj 206 akvostokaj basenoj kun suma kapacito de 3 miliardoj kubikmetroj da akvo.
Furieuse
Historio
Unu el la eksaj nomoj de tiu rivero estis "la Foriole", el la latina vorto "foriolus" signifante "diareo". En sia "Priskribo de la Graflando de Burgonjo" en 1552, la humanisto kaj geografo Gilbert Cousin donas pri tio la klarigon: Salins-les-Bains estas akvumita de "la Forique" aŭ "Foriole", kiu movigas kelkajn muelejojn. Ĝi estas nomita tiel ĉar ĝi forpuŝas el la urbo la malpuraĵojn. Oni ĵetas tie, efektive, la ekskrementoj, la balaaĵoj de la domoj kaj la mastrumaj akvoj de la urbo. Estas kiuj nomas ĝin pli honeste "la Furioza" ĉar ĝi fluas kun rapideco kaj furoro.
Rivero Tarim
Ŝanĝoj post la jaro 1949
Ankoraŭ dum la 1950-aj jaroj la rivero Jarkend alportis al la rivero Tarim ĉiujare inter 1 kaj 1,5 miliardojn da m³ akvo, sed ekde la jaro 1979 la finaj kilometroj de la rivera baseno estas tute senakvaj. Pro tio en la regiono inter la jaroj 1979 kaj 1993 mortis 59 procentoj de la riverobordaj poploj.
Sennhof
Sennhof signifas en la germana lingvo alppaŝtista bieno kaj estas nomo de diversaj lokoj:
Rivero Tarim
Ŝanĝoj post la jaro 1949
La rivero Tarim post la konstruaj ŝanĝoj de la lastaj jardekoj finiĝas en la akvobaraĵo Daŝihaizi.
La manka akvo en la lasta parto de la rivero kaj ankaŭ en la lago Lop Nur dum la lastaj jaroj gvidis al ekologia katastrofo: la rivero- kaj lago-borda vegetaĵaro mortas kaj sekve ankaŭ la tieaj bestoj, la nivelo de subtera akvo malaltiĝas, plimultiĝas sabloŝtormoj, disvastiĝas malsanoj kaj sume ampleksiĝas la dezertoj Lop Nor kaj Taklamakano.
El ekologiaj kialoj ekde aprilo 2000 plurfoje akvo el la lago Bosten tra la rivero Konĉi gvidiĝis en la basenojn de la rivero Tarim kaj la lago Lop Nor. Laŭ ĉinaj raportoj la lago Lop Nor dum la jaro 2004 en grandeco de 200 km² reekestis. Iom post iom la damaĝo, kiun kaŭzis la forpreno de akvo el la rivero Tarim, per pluraj rimedoj estu limigita. Laŭ decido de la ujgura aŭtonoma regiono Ŝinĝango de la vintro 2000-2001 ekzemple akvo el la rivero Ilo per kanalo sub la montaro Tianŝan gvidiĝu en la riveron Tamir, por plifortigi la reekeston de la lago Lop Nor.
Furieuse
Geografio
18,7 kilometrojn longa, la Furieuse fontas sur la teritorio de Pont-d'Héry, en regiono arbara kaj abunde akvumita (forêt des Moidons), apud la loko Scier, el la fonto de Faux Perrier, je la altitudo de 591 metroj. En la alta parto, sur la komuna de Pont-d'Héry, ĝi nomas ĝin ankaŭ, laŭ Géoportail, la rivereto de Pré d'Héry.
Drahovo
Drahovo estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust.
Situo
Drahovo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en la 14-a jarcento. La unua mencio okazis en 1403. En 1910 vivis en Kövesliget 3936 loĝantoj, (3226 rumanoj, 500 germanoj, 207 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Huszt, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio kun ĉefurbo de la proksima Ĥust. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Drahovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Famuloj
En la iama Kövesliget naskiĝis ministro Oreszt Szabó.
Furieuse
Geografio
Ĝia kurso havas ĝeneralan orientiĝon irante ekde la sudo-sud-oriento al la nordo-nord-okcidento. Ĝi ĵetas en Loue en Rennes-sur-Loue, je la altitudo de 247 metroj, apud la loko Pont Roz, tuj post la paso sub la N 83.
Komunaj kaj kantonoj trafluataj
La Furieuse trafluas sep komunumoj. Ses el ili estas lokitaj en la kantono de Salins-les-Bains, en Ĵuraso, nome, de la amonto al la alvalo : Pont-d'Héry (fonto), Chaux-Champagny, Bracon, Salins-les-Bains, Marnoz kaj la Chapelle-sur-Furieuse.
Ĉe ĝia kunfluejo, La Furieuse konstituas la limon inter la komunumoj de Rennes-sur-Loue kaj Grange-de-Vaivre (kantono de Quingey en Doubs kaj Mont-sous-Vaudrey en Ĵuraso).
Toponimo
La Furioza donis ĝian nomon al la komunumo de La Chapelle-sur-Furieuse.
Akvokolekta areo
La akvokolekta areo de La Furieuse staras sur ununura hidrografia zono Loue de la Furieuse à la Larine incuse (U263) kaj estas 1 290 km2.
Alfluantoj
La Furioza havas ses alfluantojn referencitajn en la bazo SANDRE :
Do ĝia rango de Strahler estas du.
Hidrologio
La Furieuse estas tre abunda rivero, kiel la plimulto de la riveroj de la baseno de Doubs.
La Furieuse en Salins-les-Bains
La modulo de la rivero en Salins-les-Bains estas de 1,6 m3/s.
La Furieuse prezentas sezonajn fluktuojn sufiĉe markitaj, de pluva tipo, kiel ofte en la oriento de Francio. La altaj akvoj okazas aŭtune kaj vintre (la akvokvanta nivelo estas inter 2,14 kaj 2,56 m3/s, de novembro ĝis marto inkludita (kun maksimumo en decembro). Ekde la fino de marto, la akvokavanto malkreskas malrapide ĝis la malaltaj akvoj de somero, kiuj efektiviĝas de julio al septembro, konsenkvence la monata meza akvokvanto estas 0,374 m3 aŭguste. Sed la akvokvantaj fluktuoj povas esti pli fortaj dum mallongaj periodoj kaj laŭ la jaroj.
Uzoj kaj ekologio
Parto de la akvoj de la Furioza estas injektita en la geologia kuŝejo da salo sub la urbo por nutri la La grande saline de Salins-les-Bains por produkti salakvon. De 2019, oni redonas pli ekologian formon al la flankoj de la rivero.
Kastelo Heiligenberg
Schloss Heiligenberg - prononco - estas kastelo en la renesanca stilo en la komunumo Heiligenberg de la distrikto Bodensee kaj la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio, norde de la Bodenlago. Ĝi estas posedata de la familio Fürstenberg. Videbla de malproksime, la kastelo tronas sur alta altebenaĵo ĉirkaŭ 730 metrojn super la Bodenlago kun vido malsupren super la lago kaj la alpa ĉeno.
Historio
La graflando Heiligenberg havis siajn originojn en la okcidenta kastelo Altheiligenberg (hodiaŭ nur rekonebla kiel kastela loko en la arbaro). Ĉirkaŭ 1250, grafo Berthold von Heiligenberg konstruis alian kastelon en la loko de la hodiaŭa kastelo, kiu komence nomiĝis Neuheiligenberg kaj estis aĉetita en 1277 de grafo Hugo von Werdenberg. Sub la grafoj de Werdenberg-Heiligenberg, la komplekso pligrandiĝis kaj pligrandiĝis en la malfrua mezepoko, dum Altheiligenberg estis forlasita post 1300.
La palaca komplekso estas karakterizita per kavalira halo etendiĝanta sur du etaĝoj en la suda alo kun sia arte ĉizita ligna plafono kaj la palaca kapelo en la okcidenta alo, kiu ankaŭ estas monumento al la familio Fürstenberg.
De tempo al tempo, membroj kaj gastoj de la princa familio tranoktas en la kastelo. Ĝi funkciis kiel somera loĝejo de la princa familio ĝis 2013. Hereda princo Christian zu Fürstenberg loĝas en la palaco kun sia familio ekde 2013. Por tio, la orienta alo estis renovigita kaj loĝebla. Parto de la instalaĵo videblas kiel parto de gvidata vizito.
Remetschwil
Pri la komunumo
Remetschwil estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1957 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Remteschwil situas meze inter la kulmino de la Mutschellen-Pasejo kaj la urbo Baden. Ĝi konsistas el la tri vilaĝoj Remetschwil ĉe la okcidenta deklivo de la monto Heitersberg, Sennhof, kiu situas pli oriente je alteco de 660 m s.m., kaj Busslingen, kiu situas je alteco de 410 kaj kunkreskis kun la najbara komunumo Stetten.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,88 km², de kiuj 0,93 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,63 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kresto de la montoĉeno Heitersberg je alteco de 695 m s.m. kaj la plej malalta punkto je alteco de 405 m s.m.
Trafiko
Tra Remetschwil pasas la kantona ĉefvojo de la kulmino de Mutschellen-Pasejo al Argovio, laŭ kiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika trafikreto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas norde en Dättwil, urbo Baden, en distanco de proksimume 10 kilometroj, kaj samdistance sude en Urdorf al la svisa aŭtovojo A4.
Historio
La unua dokumenta mencio de Remetschwil datiĝas el la jaro 1184 kiel Reimiswilare.
En mezepoko Remetschwil estis sub la regado de la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, ĝi estis atribuita al la voktejo Rohrdorf de la Grafejo Baden.
33160 Denismukwege
33160 Denismukwege estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Remetschwil
Historio
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Remetschwil fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.
En la jaro 1805 la kvin vilaĝoj Busslingen, Niederrohrdorf, Oberrohrdorf, Remetschwil kaj Staretschwil estis kunigitaj al la komunumo Rohrdorf. Ĉar la kunlaboro malbone funkciis post diversaj iniciativoj en la jaro 1854 la komunumo Rohrdorf estis denove disigita, kaj estiĝis la tri hodiaŭaj komunumoj Niederrohrdorf, Oberrohrdorf kun Staretschwil, kaj Remetschwil kun Busslingen.
33160 Denismukwege
Nomo
Ĝia nomo honoras la kongan ginekologon Denis Mukwege, direktoron de la Malsanulejo de Panzi fondita en 1999 en Bukavu. Li estas fakulo pri la kuraco de centoj da virinoj, kiuj suferis seksatencojn. En 2014 li ricevis la Eŭropan Saĥarov-Premion pro sia laboro.
Arkivo
Arkivo aŭ arĥivo estas loko, kie oni konservas dokumentojn de oficejo aŭ organizaĵo. Tiel nomata labora arkivo enhavas dokumentojn ankoraŭ uzatajn. Aliajn dokumentojn oni, post proceduro de selektado, transdonas al historia arkivo. Pri arkivo okupiĝas arkivisto kaj la scienco koncernata de tiu agado estas Arkiviko.
Esperanto
Gravaj arkivoj por materialoj, kiuj temas pri la historio de Esperanto estas la Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia en Ĉaŭdefono, Esperantomuseum en Vieno kaj la Arkivo de UEA ĉe la Biblioteko Hector Hodler en Roterdamo.
NGC 7686
NGC 7686 (alia indiko — OCL 251) estas malfermita stelamaso en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Carlo Levi
Levi, filo de burĝa juda familio, jam kiel infano interesiĝis pri pentrado, tamen studis medicinon kaj ricevis kuracistan diplomon. Li neniam oficiale praktikis kiel kuracisto. En 1931 li aliĝis al la kontraŭfaŝisma movado Giustizia e libertà (justo kaj libero). Pro sia suspektata kontraŭfaŝisma agado li estis arestita en 1934 kaj denove en 1935, post kiam oni kondamnis lin al restado en Grassano kaj poste al Aliano en Basilikato (ĝis majo 1936). Li senpage kuracis malriĉulojn, sed la aŭtoritatoj malpermesis al li tion. En 1936 li estis liberigita pro ĝenerala amnestio okaze de la itala konkero de Adis-Abebo. Li foriris al Parizo kaj revenis al Italio nur en 1941. Oni denove arestis lin kaj enprizonigis lin ĝis 1943, kiam Benito Mussolini perdis la politikan povon en Italio.
El la spertoj dum sia "ekzilo" en Aliano li verkis en 1943 kaj 1944 la romanon Cristo si è fermato a Eboli (Kristo finhaltis ĉe Eboli), kiun li povis publikigi en 1945. La romano kritikas la sen-civilizaciajn kondiĉojn en la kamparaj regionoj de Basilikato, kien "eĉ la mesaĝo de Kristo ŝajnas neniam esti veninta".
Post la dua mondmilito Levi estis aktiva kiel verkisto kaj pentristo. En 1963 li estis elektita kiel italia senatano kaj restis tian ĝis 1972.
En 1975 li mortis pro pneŭmonio.
La familio kaj la universitato
Dum la studentaj jaroj li amikiĝis kun multaj personoj el la Torina kultura elito: Cesare Pavese, Giacomo Noventa, Antonio Gramsci, Luigi Einaudi, kaj, en la arta medio, Edoardo Persico, Lionello Venturi, Luigi Spazzapan.
En 1923 li unuafoje vizitis Parizon, kaj tie ekkonis la verkojn de la faŭvista skolo, de Amedeo Modigliani, de Chaim Soutine. Li komencis distanciĝi de la oficiala itala kulturo kaj de la faŝista bombastado, kaj komencis la kunlaboron kun la revuo L’Ordine Nuovo (La Nova Ordo) de Antonio Gramsci per artikolo pri pentrado. En la sama jaro li doktoriĝis pri medicino. li restis kvar jarojn ĉe la universitato kiel asistanto, sed lne praktikis la profesion de kuracisto, preferante la pentradon kaj la verkadon de gazetaj artikolo
La komenco de la kariero kiel artisto
Komence la juna Carlo Levi sentis la influon de Felice Casorati, kun kiu li intime amikiĝis Liaj unuaj artverkoj estas Portreto de la patro, 1923) kaj la fajna nudulino Arkadia, kiun li prezentis ĉe la Venecia Bienalo en 1924. En Parizo li estis teninta studion-pentrejon, kaj al ĝi li revenis plurfoje. Lia stilo eksentis la influon de la Pariza skolo kaj de Amedeo Modigliani. Ankaŭ sekvante konsilojn de Edordo Persico kaj Lionello Venturi, en 1928 li aliĝis al la teamokonata kiel la ses pentristoj el Torino). Kun ili li partoprenis en pluraj ekspozicioj (en Ĝenovo, Milano, Londono, Parizo, kaj en la Unua Kvarjara Nacia Arta Ekspozicio en Romo en 1931. Tio tamen ne signifis ke li, submetiĝis al la bombasta rertoriko de la faŝista reĝimo, nek al la hipokrita modernismo de la futurisma skoloj
La politika engaĝo kontraŭ faŝismo
En 1931 li aliĝis al la kontraŭfaŝisma movado Justo kaj Libero, fondita tri jarojn antaŭe de Carlo Rosselli. En 1934 li estis arestita ĉar suspektita pri kontraŭfaŝista aktivado. Tio refoje okazis la 15-an de majo 1935 (lin denuncis la faŝista verkisto Dino Segre), kaj tial li estis relegaciita en Grassano, vilaĝo en Lukanio, kaj postede tie en la pli malgranda Aliano, en la sama regiono (provinco de Matera)
De tiu sperto naskiĝs lia plej fama romano, Kristo haltis ĉe Eboli. Eboli estas la lasta vilaĝo, kiun oni renkontas survoje al Lukanio.
"Kristo haltis ĉe Eboli"
La romano estis verkita en la jaroj 1943-45 kaj estis publikigita en 1945 de eldonejo Einaudi. Per ĝi Levi denuncas la subhomajn vivkondiĉojn de tiu kamparana popolo forgesita de la ŝtataj instancoj, popolo kiun ŝajne eĉ ne la parolo de Kristo iam ajn atingis La famo de la romano disvastiĝis fulmrapide, tiel ke ĝi superis la famon de li akiritan kiel pentristo.
Jen la enkonduka alineo: «Kristo malsupreniris en la subteran inferon de la juda religio por rompi ties pordojn surmomente kaj ilin rigli porĉiame. Sed en ĉi tiun grundon senluman, sen peko kaj sen elaĉeto Kristo ne descendis. Kristo haltis ĉe Eboli.
En 1979 Gillo Pontecorvo kaj Francesco Rosi eltiris de la romano filmon kaj televidan spektaklon. La romano estas aŭtobiografia, do ankaŭ la aŭtoro havas rolon en la filmo, kaj tiun rolon ludi Gian Maria Volonté
Post la milito
En 1945-a Komenciĝis amrilato, daŭronta 30 jarojn, kun Linuccia Saba, la sola filino de la poeto Umberto Saba. Li estis direktoro de la Roma Tagĵurnalo L’Italia libera (Italio libera, organo de la Partito d’Azione, por partoprenante en politikaj-sociaj enketoj kaj kampanjoj pri la malfrua evoluo de la ekonomiaj kondiĉoj de la sudaj italaj regionoj; dum pluraj jaroj li kunlaboris kun la Torina Ĵurnalo La Stampa.
Li neniam forlasis la pentradon, sed lia pentrostilo evoluis sekve de lia restado en Lukanio. La influo de Modigliani fandiĝis kun pli seka persona realismo. En 1954 li aliĝis al novrealisma skolo, kaj partoprenadis en la Venecia Dujara Ekspozicio
Li verkis ankoraŭ librojn: La vortoj estas ŝtonoj (1955) pri la sociaj problemoj en Sicilio (ĝi gajnis Premion Viareggio en 1956) La estonteco havas antikvan koron (La mielo estas tute elĉerpita, 1956), La horloĝo (1950), kiu estas meditita kaj pensiga kroniko de la itala ekonomia rekonstruado.
Sed tio ne sufiĉis por li. En 1963 li volis atentigi pri la ĝenerala malprogreso de Italio, kaj, volante modifi la tiaman politikon, kiu protektadis privilegiojn akiritajn ofte kontraŭleĝe, li eniris la aktivan politikan vivon. Li estis elektita dufoje (kiel sendependulo) inter la senatanoj de la Itala Komunista Partio). Unufojon en Civitavecchia kaj alifojon en Velletri. En januaro 1973 li estis operaciita pro retindeiĝo; kvankam duonblinda, li sukcesis en verkado de Kradkajero (publikigita de D. Sperduto post lia morto (1979) kaj en pentrado de 146 desegnoj.
Carlo Levi kaj Aliano
Carlo Levi revenis plurfoje en Lukanion, kiel atestas multaj fotoj garditaj en pinakoteko al li dediĉita en Aliano: en ili oni lin vidas en pluraj lokoj de la provinco de Matera kun kamaradoj kaj amikoj, kaj kun personoj rolantaj en lia romano. Laŭ sia promeso li estas sepultita en la tombejo de Aliano (kiun en sia romano li nomas Gagliano [elprolite galjano] paŭsante la prononcon de la loka dialekto.
Staré Hobzí
Staré Hobzí (antaŭe ankaŭ Stará Hobža, Alt Hart aŭ Althart) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis.
Carlo Levi
Carlo Levi kaj Aliano
Ĉe Aliano estas aranĝita la literatura parko Carlo Levi, kiu organizas ekskursojn al la lokoj de lia relegacio kaj la literaturan konkurson Nacia Premio Carlo Levi. En 2017 la Itala Esperanto-Kongreso omaĝis Carlo Levi per vizito al la literatura parko. Tiuokaze estis prezentita la Lukana Antologio, redaktita de Carlo Minnaja, kun tradukoj el verkoj de Carlo Levi kaj de aliaj lukaniaj verkistoj,
Staré Hobzí
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1120.
Partoj de municipo
Municipo Staré Hobzí konsistas el kvin partoj sur kvar katastraj teritorioj.
Duklando Palatinato-Neuburg
Duklando Palatinato-Neuburg, germane Pfalz-Neuburg, ankaŭ nomata Juna Palatinato , estis memstara teritorio ekestinta en 1505 en la Sankta Romia Imperio kaj ŝtatjure fakte princlando. Genealogie Palatinato-Neuburg estis la nomo de pluraj malsamaj linioj de la palatinataj Vitelsbaĥoj.
Ĉefurbo de la princlando estis Neuburg an der Donau, flanka sidejo Lauingen. Ĝi estis subdividita en la landopartojn Oberland, Palatinato-Sulzbach, Nordgau kaj Frankonujo (ĉirkaŭ Allersberg inter Nurenbergo kaj Eichstätt). La treege diserigita teritorio ampleksis 2750 km² kaj havis je la fino de sia ekzisto proks. 100.000 loĝantojn.
Eching (distrikto Freising)
Eching estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freising kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nikolajs Ķurzēns
Nikolajs ĶURZĒNS (naskiĝis la en Alūksne, mortis en 1959) estis latva esperantisto kaj verkisto. Profesie li estis ŝtata oficisto, kaj loĝis en Riga. Li ankaŭ estis konata kiel Nikolai Kurzens.
Postenoj en Esperantujo
En 1932 li fariĝis vicprezidanto de Latva Esperanto-Societo, de 1932 ĝis aŭgusto 1934 li estis redaktisto de Ondo de Daŭgava. Li estis kunlaboranto de Literatura Mondo kaj Norda Literaturo.
Verkoj
Ķurzēns multe tradukis el la latva prozo kaj poezio. Li estis unu el la plej talentaj originalaj poetoj: majstro de etaj formoj, per kiuj li diras la krudan realon, sen poezia ornamo, sed liaj komparoj ofte aperas kvazaŭ per forto de revelacio. Liaj tradukoj el la latva apartenas al la plej bonaj tradukitaj poemoj. Krom tio, aperis kolekto de la poemoj de Ķurzēns sub la titolo Mia Spektro en 1938 ĉe la eldonejo Literatura Mondo.
Ķurzēns ankaŭ kontribuis al la esperantlingva poem-antologio Dekdu Poetoj aperinta en 1934 ĉe la eldonejo Literatura Mondo sub redakto de Kálmán Kalocsay, kiu komentas pri Ķurzēns kaj lia poezio tiel ĉi:
Muret
Muret (franca elparolo: [], okcitane: Murèth) estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Haute-Garonne, en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi havis 24,085 loĝantojn en la jaro 2011.
Belfrido de Lille
Belfrido de Lille kutime alidirektas al:
Tamen ekzistas alia Belfrido en Lille:
Amerika fajfanaso
La Amerika fajfanaso (Anas americana) aŭ pli precize Nordamerika fajfanaso laŭ la teritoria distribuo, estas birdospecio el klaso birdoj, ordo anseroformaj (Anseriformes), familio anasedoj (Anatidae) kaj genro Anas. Se tiu genro estus disigita, ĉiuj fajfanasoj revenus en sia iama genro Mareca denove.
Distribuado
Tiu ĉi estas komuna kaj disvastigata anaso kiu reproduktiĝas en tuta escepte plej norda Kanado kaj Alasko kaj ankaŭ en la usonaj montaj subŝtatoj tra Idaho, Koloradio, la Dakotoj, kaj Minesoto, same kiel ĝis orienta Vaŝingtonio kaj Oregono. Ĝi estas la novmonda partnero (plej proksima parenco) de la Eŭrazia fajfanaso. La konservostatuso de tiu birdo estas Malplej Zorgiga.
Ĝi ŝatas marĉojn, marĉajn partojn, insulojn de lagoj.
Priskribo
Ĝi longas 45–46 cm averaĝe, la inbirdo estas pli malgranda ol la virbirdo. Tiu Amerika fajfanso estas mezgranda birdo; ĝi estas pli granda ol kreko, sed pli malgranda ol pintvostanaso. Laŭ konturo tiu fajfanaso povas esti distingata el aliaj plaŭdanasoj per sia rondoforma kapo, mallonga kolo kaj malgranda beko. Ĝi estas 42–59 cm longa, kun enverguro de 76–91 cm kaj pezo de 512-1330 g. Tiu fajfanaso havas du plenkreskan plumoŝanĝojn jare kaj ankaŭ junulan plumoŝanĝon la unuan jaron.
La reprodukta masklo estas rimarkinda birdo bruneta kun ruĝeta nuanco kaj elstaraj markoj. Sur la kaposupro trairas larĝa krem-flava strio el krono al bekobazo, kio havigas similan trajton kun la Eŭrazia fajfanaso. De la okulo ĝis la nuko videblas brila verda zono sur ambaŭ flankoj de la kapo simila al tiu de kelkaj krekoj. La supra parto de la kolo kaj la vango estas griza. La ventro estas blanka. Dumfluge la maskloj povas esti identigataj de la granda blanka ŝultromakulo de ĉiu flugilo. Tiuj blankaj makuloj brillumigas kiam la birdo turniĝas aŭ ŝanĝas direkton. Tiuj makuloj videblas ankaŭ iomete ripoze kaj dum naĝado (en la centro). En nereprodukta (eklipsa) plumaro, la masklo aspektas pli kvvazaŭ ino.
Temas pri evidenta kazo de seksa duformismo. La kolo kaj kapo de la femalo estas grizetaj (kun nigreca ĉirkaŭokula areo), la kropoparto estas ruĝa, kaj la triarangaj flugilplumoj estas nigraj, kun blanka rando, kio estas bone videbla dum ne fermita flugilstato. La inoj estas multe malpli rimarkindaj, kaj havas ĉefe grizbrunan plumaron. Ambaŭ seksoj havas palbluan bekon kun nigra pinto, blankan ventron kaj grizajn krurojn kaj piedojn. La flugilmakulo malantaŭ la speguleto estas griza. Kvankam ili povas esti distingatal el plej nasoj, escepte el la Eŭrazia fajfanaso laŭ formo, tiu specio krome havas pli malhelan kapon kaj tutgrizan subflugilon. La koloro de kapo kaj kolo de la ino estas diferenca male al tiu de la Eŭrazia fajfanaso.
Kutimaro
Temas pri gregema specio. Ties aroj ofte enhavas ekzemplerojn de Amerika fuliko.
Nutrado
Ĝi nutras sin per akvaj plantaĵoj, serĉante ilin kaposube. Tiu estas birdo de malfermaj humidejoj, kiaj humidaj herbejoj aŭ marĉoj kun iome da pli alta vegetaĵaro, kaj kutime manĝas per plaŭdado plantomanĝon aŭ per paŝtado, kion ĝi faras tre prete. Surakve la fajfanasoj ofte ariĝas kun manĝantaj fulikoj kaj plonĝanasoj, kaj estas rimakindaj ĉar prenas vegetaĵerojn alvenigitaj al surfaco danke al la ploĝaj akvobirdoj. Ili manĝas komune ankaŭ sur seka tero, manĝante restogrenon en jam rikoltitaj kampoj kaj paŝtante sur herbejaj paŝtejoj de vintra tritiko, trifolio aŭ lattuko. Pro sia ĉefe vegetarana dieto, plej da fajfanasoj migras aŭtune multe antaŭ kiam la nordaj marĉoj ekfrostas.
Reproduktado
Tiu specio nestas surgrunde, ĉe akvo kaj sub kovro. Ili ramburas la neston per plantaĵoj kaj plumoj (lanugo). La ino demetas 6-12 ovojn. La frumaturaj idoj tuj forlasas la neston.
Populacioj
La Amerika fajfanaso havas etendan reproduktan teritorion etende el la okcidenta Usono al Arkto. Majoritato de la populacio reproduktiĝas en humidejoj de la Boreala Arbaro kaj de subarktaj riverdeltoj de Kanado kaj Alasko. Kvankam fajfanasoj troviĝas en ĉiu migrovojo, ili estas pli multnombraj ĉe la migrovojo de Pacifiko. Ŝlosilaj vintrareoj tie estas la Centra Valo de Kalifornio kaj la Puĝeta Fjordo de Vaŝingtonio. Pli oriente la Teksasa Patotenilo kaj la Golfa Marbordo de Luiziano kaj Teksaso subtenas ankaŭ grandajn nombrojn de vintrantaj fajfanasojn.
En 2009 oni ĉirkaŭkalkulis 2.5 milionoj da reproduktantaj fajfanasoj en la tradicia kalkulado - tio estas unu nivelo ĝuste sub la averaĝo de 1955-2009. En ĵusaj jardekoj, la nombroj da fajfanasoj malpliiĝis en la preria-parka regiono de Kanado kaj pliiĝis en la interno kaj okcidenta marbordo de Alasko. Fajfanasoj estas ofte la kvina plej komune registrita anaso en Usono, post la Platbeka anaso, la Nordamerika kreko, la Knaranaso, kaj la Arbaranaso.
Peruzzi (familio)
La Peruzzi estis familio da bankistoj el Florenco. Ĝi longe viciĝis inter la plej potencaj familioj de tiu urbo en la 14-a jarcento, antaŭ la progresa pligraviĝo de la Mediĉoj. La vera origino de la familio Peruzzi datiĝas de la 11-a jarcento : ĝi tamen nur graviĝis ekde la jaro 1300, kiam la Peruzzi-kompanio spertis restrukturadon per aldono de ekstera kapitalo.
En sia testamento en 1299, Donato di Arnoldo Peruzzi lasis monon por la konstruado de memorkapelo en la baziliko Santa Croce. Lia avo, Giovanni di Rinieri Peruzzi, fariĝis verŝajne unu el la protektantoj de la artisto Giotto di Bondone.
(7563) 1988 BC
(7563) 1988 BC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Oliveira Lima
Manuel de OLIVEIRA LIMA (naskiĝinta en Recife, en la 25-a de decembro 1867, mortinta en Vaŝingtono, en la 24-a de marto 1928) estis brazila historiisto, bibliofilo, ĵurnalisto, ambasadoro de Brazilo en pluraj landoj, profesoro-vizitanto en la Universitato de Harvardo kaj fondinta membro de la Brazila Beletristika Akademio. Enamiĝinta je libroj, li ilin kolektis dum sia tuta vivo, kaj muntis la trian plej grandan bibliotekon pri Brazilo, malpli granda nur ol la Nacia Biblioteko de Brazilo kaj la biblioteko de la Universitato de San-Paŭlo.
Biografio
Olivejra Lima komencis labori kiel ĵurnalisto kiam li estis 14-jara. En siaj artikoloj li konstante kritikis la regadon de la oligarkioj sur la ĵus-fondita respubliko kaj tial li gajnis reputacion de monarkisto. Li diplomiĝis en la Fakultato pri Beletristiko de Lisbono, en 1887, kaj en 1890, li komencis labori por la brazila Ministerio de la Eksterlandaj Rilatoj. Li aktivis kiel diplomato en Portugalio, Belgio, Germanio, Japanio kaj Usono.
Li estis komisiita pri negocoj en la unua brazila diplomatia misio en Japanio. En 1901 li donis kontraŭan opinion al la brazila projekto pri akceptado de japanaj enmigrintoj. Li skribis tiuepoke al la Ministerio pri Eksterlandaj Rilatoj avizante pri la danĝero de la brazila popolo enmiksiĝi kun "malsuperaj rasoj". Li eĉ estis indikita al la brazila ambasadejo en Londono, sed la Senato ne aprobis lian indikon. Olivejra Lima estis malbone vidata de la brita registaro ĉar li defendis la brazilan neŭtralecon rilate al la Unua Monda Milito, kaj kaŭze de lia troa proksimeco kun Germanio. Li ankaŭ faris malamikojn ene de la lando, unuflanke ĉar li ne aprobis la ekspansiisman sintenon de la Respubliko kiel la aneksadon de Akro okaziginta de la Barono de Rio Branco. Li kutime diris ke la brazila teritorio estis vasta kaj tre malbone superrigardita, kaj ke la vera ekspansio de brazilo nur venus pere de la komerco.
Olivejra Lima ĉiam ŝatis skribi kaj legi. Parto de lia famo kiel germanofilo venas el la laŭdoj kiujn li dediĉis al la verkaro pri germanaj filozofioj kiam li estis beletra kritikisto. Li estas la aŭtoro de la tria brazila libro pri Japanio, publikiginta en 1903. La biografio kiun li verkis pri la reĝo Johano la 6-a estas rigardata kiel unu el la ĉefaj libroj pri tiu historia figuro. Li ankaŭ estis amiko de verkistoj, kia Gilberto Freyre kaj kutime interŝanĝadis leterojn en sia juneco kun Machado de Assis.
En 1913, kiam li jam loĝis en Usono, Olivejra Lima donacis sian grandegan bibliotekon al la Katolika Universitato de Ameriko, en Vaŝingtono, ĉar li timis ke la kolekto ne ricevus la adekvatan zorgon en Brazilo. Li altrudis la kondiĉon ke li mem estus la unua bibliotekisto kaj organizanto de la libraro, funkcio kiun li faris dum kvar jaroj. La lastajn dek jarojn de sia vivo li loĝis en Vaŝingtono, Usono, kie li instruis pri internacia juro en la Katolika Universitato de Ameriko, institucio kiu heredis lian bibliotekon kun kvardek mil volumoj. Li mortis en Vaŝingtono, en la 24-a de marto 1928.
HGF
La vorto havas plurajn signifojn:
Kalia antranilato
Kalia antranilato aŭ C7H6KNO2 estas organika aromata kalia salo de antranilata acido, ankaŭ konata kiel orto-amino-benzoato de kalio, kun du apudaj funkciaj grupoj, unu karboksilata kaj alia amina grupo. Ĝia acido estas konsiderata antaŭaĵo de la Vitamino L1 kaj posedas dolĉecan guston.
São Miguel dos Milagres
São Miguel dos Milagres estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 7.163 enloĝantojn en 2010.
Saint-Charles
Saint-Charles (en Huron-ŭendat, Akiaŭenrahk, en Esperanto Sankta Karolo) estas rivero en Kanado kaj la ĉefa fluejo kiu trapasas la urbon Kebeko, en la administracia regiono Kebek-ĉefurbo Capitale-Nationale, en la provinco Kebekio, Kanado.
La surfaco de la rivero Saint-Charles (escepte en rapidaj areoj) estas ĝenerale frostigita el la komenco de Decembro ĝis la fino de Marto; tamen, sekura cirkulado sur la glacio estas ĝenerale farita el la fino de Decembro ĝis la komenco de Marto. La akvonivelo de la rivero varias depende de la sezonoj kaj la precipitaĵo; la printempa alta akvo okazas en Marto aŭ Aprilo.
Fakte oni scias nun, ke pli ol alfuanto, tio ne estas vera aparta rivero, sed nur brako de la riverego Sankt-Laŭrenco.
En la Nacia Historia Loko Cartier-Brebeuf estas grava parko situa sur la kunfluejoj de la riveroj Saint-Charles kaj Lairet, nome 6,8-hektara enurba parko karakterizita per varia pejzaĝo kaj dividita en du sektoroj, nome "Oriento" kaj "Okcidento" separataj per la rivero Lairet.
Arsac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone foje same, do ankaŭ Arsac, foje Arçac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Averto
Averto laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel la Plena Ilustrita Vortaro estas
Flörsbachtal
Flörsbachtal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Averto
La muzikgrupo Kajto en la kanzona kolekto Kantoj de Verda Planedo aperigis kanton nomatan "averto" de nur unu aforisma frazo, kiun verkis Poul Thorsen kaj muzikigis Nanne Kalma. La iom absurda averto tekstas:
Distrikto Žďár nad Sázavou
Distrikto Žďár nad Sázavou estas distrikto de la ĉeĥa regiono Vysočina. La distrikto estas unu el kvin distriktoj de tiu ĉi regiono. En la distrikto troviĝas 171 urboj kaj vilaĝoj.
La distrikto situas en la orienta parto de Bohemia-Moravia montetaro, ĉe la riveroj Sázava, Oslava, Svratka kaj Chrudimka.
Kněževes (distrikto Rakovník)
Kněževes estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 8 km nordokcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1327.
La 23-an de oktobro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Surfaca normalo
En matematiko, surfaca normalo (aŭ normalo, aŭ prefereble ortanto) al surfaco estas tri-dimensia vektoro, kiu estas perpendikulara al la surfaco en donita punkto. Por ne-ebena surfaco, ĝi estas perpendikulara al la tanĝanta ebeno al la surfaco je donita punkto. La vorto normala estas ankaŭ uzita kiel adjektivo kaj ankaŭ substantivo kun ĉi tiu signifo: linio normala al ebeno, la normala komponanto de forto, la normala vektoro, kaj tiel plu.
Kalkulado de surfaca normalo
Por plurlatero, surfaca normalo povas esti kalkulita kiel vektora produto de iuj du ne paralelaj lateroj de la plurlatero.
Se surfaco S estas parametrigita kiel  w(s, t), kie s kaj t estas reelaj variabloj, tiam normala estas donita per vektora produto de la partaj derivaĵoj
Se surfaco S estas donita implice, kiel la aro de punktoj (x, y, z) tiaj ke F(x, y, z)=0, tiam normalo je punkto (x, y, z) sur la surfaco estas donita per la gradiento
Teil, por ebeno donita per la ekvacio ax+by+cz=d, la vektoro (a, b, c) estas normalo.
Se surfaco ne havas tanĝantan ebeno je punkto, ĝi ne havi normalon je la punkto. Ekzemple, konuso ne havas normalon je sia apekso.
Christian Kampmann
Christian Peter Georg KAMPMANN (naskiĝis la 24-an de julio 1939 en Hellerup – mortis la 13-an de septembro 1988) estis dana verkisto kaj ĵurnalisto. Liaj prisamtempaj romanoj reliefigas mediojn de la meza kaj supra klasoj en Danio ekde 1945 kaj ĝis la 1980-aj jaroj. La libroj, en soci-realisma maniero, temas ofte pri personoj, kiuj malbone fartas inter la konvencioj de la tempo kaj siaj propraj sentoj – ekz-e li ofte skribas pri samseksemo. Christian Kampmann estis mem samseksema, kvankam li kiel juna homo edziĝis al Therese Herman Koppel kaj havis du infanojn. En 1988 li estis mortigita en sia somerdometo de sia kunvivanto kaj kolego Jens Michael Schau. Lia tombo troviĝas en Kopenhago.
Christian Kampmann ricevis plurajn honorigojn kaj prezojn pro sia verkaro, kiu inkluzivas plurajn (parte baze de propraj spertoj) romanseriojn. La ĉefaj estas la ’Gregersen-serio’ (4 libroj), kiuj temas pri riĉa familio kaj ties vivo kaj problemoj (filmiĝis 2004) kaj la ’Fornemmelser-trilogio’ (tri libroj), kiuj temas pri la verkisto mem kaj pri liaj problemoj kaj spertoj en la samseksema medio en Kopenhago.
NGC 7687
NGC 7687 (aliaj indikoj — MCG 0-59-51, ZWG 380.66, NPM1G +03.0621, PGC 71635) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bojucuo
Bōjutsu (棒術) aŭ Bojucuo, tradukita el japana kiel "bastontekniko", estas luktarto kiu uzas bastonluktan armilon nomita bō kiu simple signifas "bastonon". Tiuj bastonoj estis uzataj dum miloj da jaroj en orientaziaj luktartoj kiaj Silambam. Kelkaj teknikoj estas tranĉado, svingado, kaj ponardado per la bastono. Aliaj estas la uzado de la bastono kiel saltostango aŭ kiel apogilo por manenmanaj frapoj.
Nuntempe bōjutsu estas kutime asociata kun la okinava kobudo aŭ kun la japana korjū budō. La japana bōjutsu estas unu el la kernaj elementoj de klasika luktarta trejnado.
Jankov (distrikto České Budějovice)
Jankov estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio apud norda montopiendo de montaro Blanský les proksimume 13 km okcidente de České Budějovice. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri vilaĝo (Jankow) troviĝas en urbolibro en Rožmberk el la jaro 1379. Post nuligo de servutulado al Schwarzenberga senjorujo Český Krumlov la vilaĝo apartenis ekde la jaro 1850 ĝis la jaro 1956 al municipo Čakov, komencante de la 1-a de januaro 1957 ĝi estas memstara municipo. Male en periodo ekde la 14-a de junio 1964 ĝis la 23-a de novembro 1990 falis sub Jankov ankaŭ Čakov, Čakovec kaj Holubovská Bašta.
Partoj de municipo
Municipo Jankov konsistas el du partoj sur du katastraj teritorioj:
Árpád Pullai
Árpád Pullai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pullai Árpád estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
Biografio
Árpád Pullai frekventis bazlernejon, poste agrikulturan faklernejon, kiun li finis en 1945. Li aliĝis al la komunistoj jam pli frue en 1944. En 1946 li iĝis profesia laboristo pri oleominado kaj li laboris en Füzesgyarmat. En 1947 li frekventis dusemajnan partian lernejon, poste li ricevis partiajn taskojn kun postenoj. Inter 1952 kaj 1955 li estis katedrestro de partia lernejo, en 1956 li estis partiestro de Debrecen, poste paŝo post paŝo li ricevis pli signifajn partiajn postenojn. Li estis parlamenta deputito inter 1963 kaj 1980. Li apartenis al tiuj politikistoj, kiuj kontraŭis la novan ekonomian mekanismon. Li estis ministro pri transporto kaj poŝto inter 1976 kaj 1984, poste li pensiuliĝis.
Voto de ĉasteco
La voto de ĉasteco estas, en la Katolika Eklezio, la vola elekto de ĉasta stato, konfermita per religia voto al Dio konserviĝi en tiu stato laŭlonge de la tuta vivo kiel ilo de sia evangelia perfektiĝo kaj de spiritaj patriĝo kaj patriniĝo; inter la tri evangeliaj konsiloj tiu ĉi estas la precipa.
La voto de ĉasteco estas propra de Instituto de konsekrita vivo kaj estas mense kaj kore trsnsformita al rezigno de la seksaj rilatoj por konservi liberon kaj orientadon al la aferoj de la disvastigo de la ĉiela regno.
Kutime kiu ligiĝas per la ĉastecvoto tion faras ankaŭ rilate la voton de malriĉeco kaj voton de obeo.
Historio pri la voto de ĉasteco
La vola aliĝo al tiu voto devenas el la imitado de la sinteno de Jesuo Kristo kiu, laŭ la biblia rekonstruo, vivis tian vivon por esti la amanto kaj servisto de ĉiuj homaj estuloj.
Ekde la unua disvastiĝo de kristanismo viroj kaj virinoj elektis tiun staton por pli facile atingi la celon ami kaj servi al Dio kaj al la fratoj de la Eklezio kaj de la mondo. Baldaŭ aperis ermitoj kaj monaĥoj kaj monaĥinoj praktikantaj ĉastecon- kaj- en moderna epoko- fratuloj kaj fratinoj kaj en, kaj ekstere, institutoj de konsekrita vivo. Oni vidu fraŭlecon kaj religiulojn.
Premisoj por la sukceso de la voto de ĉasteco
Religaj esploristoj pri la homa psikologio konvenas en la konstato ke tiu voto postulas, krom mensa kaj kora orientiĝo al Dio, ankaŭ plenan regon super siaj sensoj kaj instinktaj impulsoj akireblaj pere de preĝo kaj asketeco. Tiu stato estas aprezata ĉe preskaŭ ĉiuj kristanaj Eklezioj, kaj fakte praktikata, krom en la Katolika Eklezio, en la orientaj katolikaj Eklezioj kaj en la Ortodoksa eklezio.
Voto aŭ praktiko de ĉasteco en aliaj religioj kaj kulturoj
Vidu,ekzemple, en Budhismo, orientaj kulturoj...
Vidu ankaŭ
Vœu de chasteté
Leonard Nowell Mansell Newell
Leonard Nowell Mansell NEWELL [njuel] (pseŭdonimo: Eleno Vinfero; naskita en 1902 en Londono; mortinta en 1968 en trajno al Parizo) estis angla asekuristo kaj esperantisto.
Li kunlaboris en multaj gazetoj, interalie en Literatura Mondo. En 1928 li kunlaboris en la traduko de La Hantantaj ŝipoj.
Belfrido de la urbodomo de Lille
La Belfrido de la urbodomo de Lillo, inaŭgurita en 1932, estas la plej alta el la regiono Hauts-de-France. La projekto de ĝia konstruo rezultas el la detruo de la malnova urbodomo dum la Unua mondmilito.
La arĥitektura ensemblo, samtempe masiva por la urbodomo, kaj rimarkinde fajna kaj alta por ĝia belfrido estis dezajnita de arĥiketo Émile Dubuisson. Pro kialoj de terena havebleco kaj de politika elekto, la konstruaĵo estas iomete malcentrigita rilate al la nuna urbocentro. La belfrido el ruĝa briko kaj betono « laŭ fasono de skulptita ŝtono » kulminas je de alteco ( kun la lampo), firmigante la politikan kaj komercan potencon de la regiona ĉefurbo. Ruĝa briko respondas al verdaj platanoj kiuj ĉirkaŭas la konstruaĵon.
Le belfrido enhavas belan kolekton de nuntempaj verkoj, kiuj kompletigas tiujn kiuj dekoracias la diversajn municipajn ĉambrojn. Per sia alteco de, la Belfrido de la urbodomo de Lillo estas la plej granda municipa konstruaĵo de Francio kaj la plej alta belfrido de Eŭropo.
Metro-stacio: Mairie de Lille.
Rheinfelden AG
Pri la komunumo
Rheinfelden estas komunumo kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 11290 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La urbo Rheinfelden situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno vidalvide de nordborda samnoma germana urbo, kun kiu ĝi formis unuon ĝis la divido en 1797 kiel sekvo de la Franca Revolucio de 1792. La urbo Rheinfelden hodiaŭ apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Bazelo.
Najbaraj komunumoj
La svisa urbo Rheinfelden limas en nordo al la germana urbo Rheinfelden (Baden) kaj al Schwörstadt (kiu ankaŭ situas en Germanio), en oriento al Möhlin, en sudo al Magden kaj Olsberg, kaj en sudokcidento al Kaiseraugst.
Trafiko
Rheinfelden situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo tra Frick, Brugg kaj Baden al Zuriko kaj ankaŭ ĉe la linio de Bazelo al Laufenburg.
Apud la urbo pasas la nacia aŭtoŝoseo A3 de Bazelo tra Zuriko al Koiro.