cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
László Kutas
László Kutas [lAslO kutaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kutas László estas hungara skulptisto, medalisto. László Kutas naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Kutas frekventis kalvinanan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li lernis skulptadon 2 jarojn en libera lernejo en Sopron (kaj li finis la gimnazion), fine li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo. Liaj majstroj estis Tamás Gyenes kaj Pál Pátzay. Komence li kreis ŝtonajn skulptaĵojn, baldaŭ ankaŭ bronzajn medalojn, memormonojn. Li ricevis premiojn inter 1974-2012, en 2023 premion Kossuth. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Ellenz-Poltersdorf
Ellenz-Poltersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Stijn Streuvels
Stijn STREUVELS, pseŭdonimo de Frank (oficiale: Franciscus) LATEUR (naskiĝis en Heule, Kortrejko, la, mortis en Ingooigem, Anzegem, la ) estis flandra verkisto.
Ĝenerale
Streuvels estas konsiderata kiel unu el la ĉefaj novigantoj de la tiutempa nederlandlingva literaturo. Li trovis sian inspiron i.a. ĉe Émile Zola kaj Leo Tolstoj. Li estis aŭtodidakto kaj legis kaj skribis plurajn lingvojn, i.a. la francan kaj la germanan. La norvegan li povis legi. Rusajn aŭtorojn li konis pere de germanaj tradukoj.
Verkoj
Liaj unuaj skizoj kaj poemoj aperis en 1895 en la revuoj De Jonge Vlaming kaj Vlaamsch en Vrij. Dum la sekvaj jaroj ankaŭ la renomaj revuoj, kiel Van Nu en Straks, publikigis liajn verkojn. En 1899 aperis lia unua fasko de rakontoj Lenteleven. Dum kvardek jaroj Streuvels publikigis minimume unu verkon jare.
Tri el liaj libroj estis filmataj: De teleurgang van de waterhoek sub la titolo Mira, De Vlaschaard kaj De blijde dag.
Stefan Welsch
La violonĉelisto Stefan WELSCH (* 1969 en Husum) studis ĉe profesoro en la "altlernejo pri muziko kaj prezenta arto" Stutgarto kaj ĉe profesoro Gert von Bülow en la "altlernejo pri muziko kaj teatro" Rostock koncertadon per la instrumento violonĉelo, kaj kun premiiĝo finis sian ekzamenon.
Inter la jaroj 1997 kaj 2000 Stefan Welsch estis docento de la altlernejo pri muziko kaj teatro Rostock und asistanto de profesoro Gert von Bülow. Ekde 1999 li estas docento en la "akademio pri son-arto" Darmstadt, kaj ekde 2002 aldone docento de la junulara simfonia orkestro de Hesio. Dum 2005 aldoniĝis posteno kiel docenco en la landa muzika gimnazio Rejnlando-Palatinato en la urbo Montabaur.
Stefan Welsch koncertas en plej diversaj muzikistaj ensembloj. Inter tiuj grupoj estas interalie la Chagall-kvaropo, klasik-muzika kordinstrumenta kvaropo, kiu ekde la jaro 1994 koncertas en Germanio, Francio, Hispanio kaj Danio. Ekde la jaro 2004 li ankaŭ estas ano de la klezmer- kaj ĵaz-muzika ensemblo Colalaila de la israela klarnetistino Irith Gabriely, kun kiu li regule donas koncertojn.
Domo de Ottendorfer
La Domo de Ottendorfer (Ottendorferův dům) estas ruĝbrika historiisma konstruaĵo en la stilo de t.n. germana renesanco kun cepforma turo, situanta en la ĉeĥia urbo Svitavy (germane Zwittau) kaj apartenanta al la tipaj simboloj de la urbo. La domo estis konstruita en 1892 surloke de la naskiĝdometo de la usona ĵurnalisto kaj filantropo Valentin Oswald Ottendorfer, kiu iniciatis kaj plene financis la projekton. La originan planon prilaboris arkitekto William M. Schickel el Novjorko, kiu jam en 1883-1884 konstruis en Manhattan publikan (ĝis nun funkciantan) bibliotekon, fonditan kaj financitan ĝuste de Ottendorfer kaj de lia edzino. La origina ŝtono estis metita la 18-an de julio 1891. La finan aspekton al la domo donis german-brazildevena arkitekto el Brno German Wanderley, kiu en Svitavy sekve projektis ankaŭ la vilaon de Langer, nuntempan sidejon de la urbodomo. La konstruaŝo (post tiu en Třeboň la dua plej malnova en Ĉeĥio projektita speciale por la bibliotekaj bezonoj) estis solene inaŭgurita la 21-an de aŭgusto 1892, dum persona ĉeesto de Valeentin Ottendorfer kaj de lia duonfilino baronino Mathilda Riedl von Riedelstein. La tuta monsubteno de Ottendorfer por konstruo de la domo kaj ekipo de la biblioteko estis 300 000 ormoneroj.
La publika Biblioteko de Ottendorfer (pro la koloro de la brikoj pli poste nomata ankaŭ Ruĝa), ekipita krome per legejo kaj prelegsalono, estis ĝis la Dua Mondmilito la plej ampleksa kaj plej moderna germanlingva biblioteko en Moravio. Ekde komencaj 7 400 volumoj la biblioteka kolekto iom post iom kreskis ĝis 23 000. La konserviĝintan reston de la origina kolekto, ĉ. 6 mil volumojn de libroj kaj periodaĵoj, nuntempe prizorgas Urba Muzeo kaj Galerio,  kiu alirebligas ilin por esploristoj. En la epoko de socialisma Ĉeĥoslovakio la konstruaĵo iĝis urba kulturdomo. Ekde 2008 en la teretaĝo troviĝas Esperanto-Muzeo kaj teejo, la supra kultursalonego daŭre servas kiel koncertejo. La tuta domo estas plu en posedo de la urbo Svitavy.
La Ottendorfer-Domo, ne nur la Muzeo, sed ankaŭ la supra salonego jam gastigis esperantistojn el la tuta mondo dum multaj internaciaj aranĝoj: krom ĉiujaraj inaŭguroj de la muzeaj ekspozicioj kun akompana programo kaj renkontiĝoj ĉeforganizataj de la loka klubo temas precipe pri EKOTUR (2009), ĈEA-Konferenco (2010), Vikimanio omaĝe al 10jariĝo de la Esperanta Vikipedio (2011), OSIEK-Konferenco (2012), Muzea solenaĵo okaze de ĝia 5-jariĝo (2013), KELI-Kongreso (2015), Turisma Antaŭkongreso de la 101-a UK (2016) kaj Internacia Muzea Seminario (2018). Tial ĝi fariĝis unu el konataj kulturaj centroj de la nuntempa Esperanto-Movado.
21463 Nickerson
21463 Nickerson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Laura Nickerson, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Illinois Mathematics and Science Academy de Aurora (Ilinojso, Usono)
Hua Guofeng
Su Zhu (苏铸; naskiĝis la, mortis la ), pli bone konata laŭ militnomo Hua Guofeng (華國鋒), estis nomumita sukcedanto de Mao Zedong kiel plej alta ŝtatestro de Ĉinio kaj proparolanto de la Komunista Partio de Ĉinio.
Li estis regiona funkciulo en Hunano inter 1949 kaj 1971, kaj iĝis estro de la partio en la provinco dum la lastaj etapoj de la Kultura Revolucio. Hua estis altigita al nacia stabanaro komence de 1976, kaj estis konata pro sia fideleco al Mao. Post la morto de Zhou Enlai en Januaro de 1976, Hua sukcedis al Zhou kiel estro de la Popola Respubliko Ĉinio. Post lamorto de Mao, Hua ricevis la titoloj de proparolanto de la Komunista Partio de Ĉinio kaj de la Centra Armea Komitato, por surprizo kaj disfalo de Jiang Qing kaj de la resto de la Bando de la Kvar. Hua estas la ununura estro kiu havis samtempe la tri plej altajn postenojn de Ĉinio – nome de la Komunista Partio, de la Ŝtata Konsilantaro kaj de la Centra Armea Komitato.
55331 Putzi
55331 Putzi estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels, kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem, elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Antonie (Putzi) T. Schwartz, patrinon, artistinon kaj praktikantinon de alternativa medicino. Ŝi entuziasme subtenis la astronomiajn klopodojn de sia edzo Terry Schwartz ĉe la Observatorioj Tenagra en Cottage Grove (Oregono) kaj Patagonia (Arizono) ekde 1995.
3579 Rockholt
3579 Rockholt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo Miklós Lovas elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la monto Mátra, nemalproksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la usona amatora astronomo kaj instruisto pri astronomio Ronald Rockholt Sr.
Les Mondes d'Aldébaran
Les Mondes d'Aldébaran estas sciencfikciaj bildlibroj kreita de la brazildevena franca verkisto Leo. Ĝis nun, la serio komprenas tri ciklojn : Aldébaran 5 libroj, Bételgeuse 5 libroj kaj baldaŭ aperos 5 libroj Antarès.
Intrigo
La rakonto tempas en la estonteco (kelkaj jarcentoj post 2000). Post la malkovro de la lumrapideco, homoj eksonĝis pri kolonii aliajn planedojn. Kaj Aldebarano en la oriona konstelacio ebligis homoj vivadi kaj krei civilizadon.
Planedoj
Komparo inter la planedoj
! ! TERO ! Aldebarano-4 ! Betelĝuzo-6 ! Antareso-5
Rafael Betancourt
Rafael José BETANCOURT (naskiĝis la ) estas venezuela eks-basbalisto. Li ludis kiel ĵetanto. Li ludis en la Grandaj Ligoj por la Cleveland Indians inter 2003 kaj 2009, kaj por la Colorado Rockies inter 2009 kaj 2013 kaj en 2015. Li ludis ankaŭ por la Yokohama BayStars de la Japana Ligo en la jaro 2000.
La 8an de julio de 2005, li iĝis la sesa ludanto de Grandaj Ligoj suspendita pro iĝi pozitivo en testo de steroidoj.
La 23a de januaro de 2008 li subskribis novan kontrakton de du jaroj ĉe Indians kun eblo por 2010.
János Berger
János Berger [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berger János estis hungara pastro, profesoro.
János Berger naskiĝis la  1841 en Pest (urbo). Li mortis la 1909 en Budapeŝto.
Biografio
János Berger frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Nagyszombat. Inter 1862 kaj 1869 li studis teologion en Vieno. Li pastriĝis en 1866, poste dum lernado li ankaŭ instruis en Esztergom inter 1867 kaj 1874, dume li doktoriĝis en Vieno. Li instruis kiel publika ordinara profesoro en Universitato de Pest ĝis 1909. Li estis rektoro en la studjaro 1880, en la sama jaro li ricevis ŝtatan premion. En 1892 li ricevis la titolon papa ĉambelano.
Ĉirkaŭbajkala fervojo
Ĉirkaŭbajkala fervojo (Кругобайкальская железная дорога (КБЖД)) estas nomo uzita dum konstruado kaj unuaj jaroj de ekspluatado de parto de Postbajkala fervojo (Забайкальской железной дороги) inter stacioj Bajkal (Байкал) kaj Misovaja (Мысовая) longa je 260 kilometroj (nun ĉi tiu fervojo estas parto de Orientsiberia fervojo (Восточно-Сибирской железной дороги). Nun kiel Ĉirkaŭbajkala fervojo oni nomas parton de stacio Sludjanka II (Слюдянка II) al stacio Bajkal kiu ne havas eliron ekde 1956 (nun estas branĉo de moderna vojo de Transsiberia fervojo). Ĝis 1949 Ĉirkaŭbajkala fervojo estis ĉefa vojo de Transsiberia fervojo, parto de kiu (inter stacioj Irkutsk-sortirovoĉnij (Иркутск-сортировочный) kaj Sludjanka II) estis ŝanĝita per novkonstruita vojo de Irkutsk al sudekstremaĵo de Bajkalo preter stacio Bolŝoj lug. Sekcio de stacio Sludjanka II al stacio Misovaja estas partaĵo de Transsiberia fervojo ĝis nun. Sekcio pasanta apud sudekstremaĵo de Bajkalo inter urbo Sludanka kaj stacio Bajkal estas unika monumento de inĝeniera arto.
Olav Bjaaland
Olav BJAALAND (5a de Marto 187 – 8a de Junio 1961) estis norvega skiĉampiono el Telemark. En 1911, li estis unu el la unuaj kvin homoj kiuj atingis la punkton de la Suda Poluso kiel parto de la sudpolusa ekspedici estrita de Roald Amundsen. Kiel fakulo pri skiado, li sukcesis malpliigi la pezojn de la sledoj aĉetitaj en Oslo el 88 kg al 22 kg, sen malpliigi multe ties fortikon.
Falango
Falango laŭ PIV estas
Kabo Leeuwin
Kabo Leeuwin (prononce ˈluːwɪn) estas la plej sudokcidenta kontinenta parto de la Aŭstralio, en la ŝtato de Okcidenta Aŭstralio.
Kelkaj malgrandaj insuloj kaj rokoj, nome la Insularo Sankta Alouarn, etendas pli suden. La plej proksima setleĵo, norde de la kabo, estas Augusta. Sudoriente de Kabo Leeuwin, la marbordo de Okcidenta Aŭstralio) iras multe pli suden. Loke sur la pinto de la Kabo esta la lumturo kaj la konstruaĵoj kiuj estis uzataj de la lumturaj zorgistoj.
En Aŭstralio, la Kabo estas konsiderata la punkto kie la Hinda Oceano kuniĝas kun la Suda Oceano; tamen plej aliaj landoj kaj institucioj konsideras ke la Suda Oceano ekzistas nur sude de la 60a paralelo sude.
Antoine Abel
Antoine ABEL (Anse Boileau, 27-a de novembro 1934-Mahé, 19-a de oktobro 2004) estas poeto de Sejŝeloj konsiderita la patro de la literaturo de Sejŝeloj.
Rudolfs Libeks
Rudolfs LIBEKS (naskita la en Prauliena, Latvio; mortinta la  en Rio-de-Ĵanejro, Brazilo) estis latva instruisto kaj la unua pioniro de la Esperanto-movado en Latvio.
Libeks verkis la unuan lernolibron por latvoj. Ĝi estis la unua lernolibro presita ekster Varsovio, aperis en 1889 ĉe Sichman en Rigo kaj estas notita en la listo de unuaj Esperanto-libroj kiel n-ro 29.
Dum la 1890-aj jaroj Rudolfs Libeks elmigris al Brazilo.
Gien (stacidomo)
Gien estas franca stacidomo sur linioj -,  Gien - Argent kaj  - Gien, situanta en  Gien, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Carentan les Marais
Carentan les Marais estas nova franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Cuquío
Cuquío estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Cuquío. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 029.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4788 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3988 scipovis legi kaj skribi kaj 799 viroj estis analfabetoj. Do 16.69 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 5546 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4532 sciis legi kaj skribi kaj 1011 virinoj estis analfabetoj. Do 18,23 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Cuquío vivis 15020 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 7 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,047 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Jevgenij Lebedev
Jevgenij Aleksandroviĉ Lebedev (ruse Евгений Александрович Лебедев, en brita literumo Evgeny Alexandrovich Lebedev; naskiĝis la 8-an de majo 1980) estas rusdevena amaskomunikila entreprenisto loĝanta en Londono. Lia firmao Lebedev Holdings posedas la gazetojn The Independent kaj London Evening Standard, kaj la televidan kanalon London Live. Li ankaŭ aktivas kiel ĵurnalisto.
Blazono de Aŭstralio
La blazono de Aŭstralio oficialiĝis la 19-an de septembro 1912. Ĝi montras sespartan ŝildon.
Jevgenij Lebedev
Li naskiĝis en Moskvo, Sovetunio, kiel sola filo de Aleksandr Lebedev kaj ties tiutempa edzino Natalija. En aĝo de ok jaroj li translokiĝis al Londono, kiam la patro komencis labori por la sovetunia sekreta servo KGB, forte karieris en la servo, atingis la gvidan rangon de unua ĉefdirektoro kaj laboris por la servo ĝis la jaro 1992. En Londono, li havis la diplomatan rangon de ekonomia ataŝeo. Jevgenij Lebedev estis lernejano de urbaj elementa kaj meza lernejoj, poste plurajn jarojn vivis en la internuleja lernejo Mill Hill School en norda Londono kaj sekve studis artan historion kaj samtempe laboris en la firmao Christie's, la gvida monda komercejo kaj aŭkciejo pri artaĵoj. Ekde tiam li seninterrompe vivis en Britio, kaj en 2010 ricevis britan ŝtatanecon aldone al la antaŭa rusa ŝtataneco, kiun li daŭre havas.
Cuquío
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Jevgenij Lebedev
En januaro 2009 Jevgenij kun la patro Aleksandr Lebedev aĉetis 65 procentaĵojn el la akcioj de la gazeto Evening Standard. La novaj posedantoj transformis ĝin al senkosta gazeto, plurobligis la eldonkvanton tuj al 700 000, kaj en januaro 2014 al 900 000: la gazeto nun havas ĉiutagan legantaron de 2 milionoj da homoj. En marto 2010 aldone aĉetiĝis la gazeto The Independent kun sia dimanĉa eldono The Independent on Sunday. En oktobro 2010 fondiĝis plia gazeto, nomata i Newspaper, kiu dum la unuaj ses jaroj furoris kaj ekonomie tre prosperis, rekoninda sukceso en tempo de ĝenerale malpopulariĝantaj papereldonaj gazetoj. En 2015 ĝi titoliĝis "nacia gazeto de la jaro".
Ladomirov
Ladomirov, hungare Ladomér, rutene Ладомирів estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ladomirov situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Ukrainio-Snina. La lasta urbo troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1567. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ladomér 471 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Szinna, poste kiel Ladomirov al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ladomirov 376 homoj, (321 slovakoj, 45 rutenoj).
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis hungara historiisto Antal Hodinka.
Blazono de Aŭstralio
Priskribo
La blazono estas vertikale dufoje kaj horizontale unufoje dividita, kun dekorita kadro. En la ses blazoneroj montriĝas la emblemoj de la federaciaj ŝtatoj de Aŭstralio.
Mobilizo
Milita Mobilizo estas mobilizo de disponeblaj resursoj (homaj, militaj, industriaj, agrikulturaj, naturaj, teknologiaj, sciencaj, aŭ ĉiutipaj) por ke ŝtato aŭ lando akiru sian maksimuman militan kapablon. La mobilizo povas esti parta aŭ totala laŭ la gravo de la konflikto (militeto kontraŭ totala milito).
Blazono de Aŭstralio
Priskribo
Aŭstraliaj teritorioj, kiel la Norda Teritorio aŭ la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio ĉirkaŭ la urbo Kanbero, ne estas reprezentataj en la blazono.
Mobilizo
La jenaj estas tipaj rimedoj en mobilizo de lando:
Fine de milito plej ofte okazas malmobilizo por reveni al civila ekonomio.
Blazono de Aŭstralio
Priskribo
La blazonoŝildon portas en naturaj koloroj heraldike dekstre kanguruo, la nacia besto de Aŭstralio, kaj heraldike maldekstre emuo. Ambaŭ bestoj estas tipaj por Aŭstralio kaj ne povas moviĝi malantaŭen. Tio reprezentu la antaŭenpaŝemon kaj progreson de Aŭstralio.
Super la ŝildo ŝvebas la ora stelo de la Commonwealth of Australia, la komunumo de Aŭstralio. La stelo havas sep pintojn, ses por ĉiu el la ses federaciaj ŝtatoj kaj plian por la teritorioj. Sub la ŝildo bildiĝas branĉoj de akacioj, sur kiu kuŝas arĝenta banderolo kun la vorto "Australia" en nigraj majuskloj.
Pavlo Ĉubinskij
Ĉubinskij Pavlo (Павло Чубинський; 1839-1884) estis ukraina juristo, etnografo, folkloristo, poeto.
Blazono de Aŭstralio
Priskribo
La ora akacio (Acacia pycnantha), en Aŭstralio nomata Golden Wattle, estas la nacia planto de la lando.
Pavlo Ĉubinskij
Naskiĝis en bieno apud Borispilo (nun - Kijiva provinco) en neriĉa nobla familio. Finis universitaton en Peterburgo, Rusio, doktoriĝis pri juro (1861). Dum la studentaj jaroj partoprenis agadon de Sankt-Peterburgo ukraina komunumo, estis aŭtoro de revuo "Osnova", kie renkontiĝis kun Taras Ŝevĉenko, Mikola Kostomarov.
Reveninte al Ukrainio dum 1861-62 li verkis artikolojn por “Osnova”, kunlaboras kun ĉernihiva kaj kijiva gazetaro. En ĉi tiu tempo li provis malfermi liberan kamparan lernejon en Borispil, sed ne ricevis permeson de aŭtoritatoj. Tiam (aŭtuno de 1862) verkis poemon "Ŝĉe ne vmerla Ukraina" ("Ankoraŭ ne mortis Ukrainio''), kiu fariĝis Nacia himno de l’ ukraina popolo. 1862 en Kijivo kelkaj ukrainaj rondoj unuiĝis en la societon “Hromada”, kontraŭ kiu estis ekprocesita krima kazo. Post adopto de Valuev-a cirkulero pri malpermeso de ukraina lingvo (1863) rezulte de kaŝobservado li estis sendita por setlejo en Arkangelska gubernio. Dum ekzilo li partoprenis en historia kaj statistika pristudo de regiono: danke al personaj kvalitoj okupis diversajn postenojn en la gubernia statistika komitato (enketisto, komitata sekretario, gazetredaktoro, oficisto ĉe guberniestro pri specialaj taskoj). Kapis stud-ekspedicion tra Peĉora regiono kaj Arkta Uralio, iniciatis ekspedicion al Nova Zemlo.
En 1869 li ricevis permeson por reveni al Ukrainio kaj kapis etnografian kaj statistikan ekspedicion de Rusia geografiaj societo en la Sudokcidento regiono: Ukrainio, Belarusio, Besarabio. 1873-1875 – sekretario, 1875-1876 – vic-estro de Sudokcidento fako de Rusia geografia societo.
En 1876 Ĉubinskij estis denove forpelita el Kijivo kaj ricevis permeson vivi en Peterburgo.
En 1879 Ĉubinskij serioze malsanis, emeritiĝis. Mortis la 17-an de januaro 1884 en sia gepatra vilaĝo.
Piedfingro
Piedfingroj (latine: digiti pedis) estas la fingroj de la piedoj ĉe primatoj kaj homoj.
Kiel ĉiu manfingro, ankaŭ ĉiu piedfingro havas ungon.
Homo havas kutime kvin piedfingrojn ĉe ĉiu piedo. La plej dika piedfingro troviĝas ene, la plej malgranda ekstere de la piedo.
Pieda dikfingro
La pieda dikfingro aŭ halukso (el la latina medicina faklingvo hallux) estas la plej dika, plej ena fingro de la piedo ĉe homo kaj primatoj.
Male kiel la mana dikfingro aŭ polekso, la pieda dikfingro ne staras kontraŭe al la aliaj kvar piedfingroj.
Kontraŭe al la aliaj piedfingroj, la pieda dikfingro havas nur du falangojn: la bazan falangon (latine: phalanx proximalis) kaj la finan falangon (latine: phalanx distalis).
Landaj asocioj de UEA
Landa Asocio en la Esperanto-movado estas organizaĵo kiu kunigas la esperantistojn en unu lando.
Principe UEA volas akcepti nur unu Landan Asocion el unu regno, sed en la estinteco oni plurfoje faris esceptojn. Tio povis havi aŭ etnajn kaŭzojn, aŭ okazis pro alia malunueco de la organizita movado en unu lando (ekz. la brazila movado kiu dum multaj jaroj havis tri landajn asociojn pro administrativaj kvereloj).
En 2013 UEA havas 71 aliĝintajn landajn asociojn.
Organizformo
Landa Asocio devas esti, laŭ la Statuto de UEA, "laŭorde organizita". Kutime Landa Asocio, ĉu aliĝinta aŭ ne, estas organizita kiel nekomerca unuiĝo de homoj aŭ de suborganizaĵoj. Ekzemple, Esperanto Nederland estas societo de individuoj, dum Belga Esperanto-Federacio konsistas el regionaj asocioj (flandra, brusela, franclingva). Iam ekzistis en UEA Kultura Kooperativo de Esperantistoj el Brazilo, kaj tiu Landa Asocio do ne estis nekomerca membro-organizo sed komerca. Pli problema povas esti asocio kun nesufiĉa memstareco, ekz. la Esperanto-Asocio de GDR estis nur parto de la ŝtat-proksima amasorganizaĵo Kulturligo de GDR.
Ameriko
12 asocioj membras ĉe UEA; en unu plia lando estas landa sekcio de TEJO
La Haitia Esperantista Junulara Asocio estas landa sekcio de TEJO
Aŭstralio kaj Oceanio
2 asocioj
Galilejaj satelitoj
La Galilejaj satelitoj estas la kvar satelitoj de Jupitero malkovritaj de Galilejo. Ili estas je multo la plej grandaj satelitoj de Jupitero, kaj ili estas videblaj eĉ per malforta teleskopo. Ili – Iono, Eŭropo, Ganimedo, kaj Kalisto – estis unue observitaj de Galilejo je la 7-a de januaro 1610.
La nomojn de la lunoj donis la astronomo Simon Marius, kiu asertis, ke li sendepende malkovris la lunojn.
Landaj asocioj de UEA
Azio
11 landaj asocioj de UEA; unu asocio estas sekcio de TEJO
Honkonga Junulara Esperanto-Asocio estas sekcio de TEJO
Eŭropo
38 asocioj
Naciaj societoj en Ko-Ro 1922-1932
En la Helsinki-sistemo eblis aliĝi al Konstanta Reprezentantaro de la Naciaj Societoj. Dum la kunsido de ICK, UEA kaj Konstanta Reprezentantaro de la Naciaj Societoj en Prago, 16an kaj 17an de aprilo 1927, ĉeestis la reprezentantoj de la sekvaj 15 organizaĵoj: Aŭstria Esperanto-Delegitaro, Belga Ligo Esperantista, Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista, Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio, Centra Dana Esperantista Ligo, Danziga Esperanto-Asocio, Germana Esperanto-Asocio, Franca Societo por la Propagando de Esperanto, Hungarlanda Esperanto-Societo, Nederlanda Societo Esperantista "LEEN", Pola Esperanto-Asocio, Rumana Esperanto-Societo, Sudslava Esperanto-Ligo, Sveda Esperanto-Federacio, Svisa Esperanto-Societo.
En la kunsido de la Ĝenerala Estraro de la Esperanto-Movado en la UK 1930 estis reprezentantoj de la sekvaj 19 organizaĵoj: Esperanto-Asocio de Norda Ameriko, Aŭstria Esperanto-Asocio, Belga Ligo Esperantista, Brita Esperanto-Asocio, Bulgara Esperanto-Asocio, Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista, Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio, Danciga Esperanto-Asocio, Germana Esperanto-Asocio, Franca Societo por la Propagando de Esperanto, Hungarlanda Esperanto-Societo, Itala Esperantista Federacio, Nederlanda Societo Esperantista "LEEN", Norvega Esperantista Ligo, Pola Esperanto-Delegitaro, Rumana Esperanto-Societo, Esperanto-Ligo Saar, Sveda Esperanto-Federacio, Svisa Esperanto-Societo.
Naciaj societoj en Universala Federacio Esperantista 1933
Ĝis januaro 1933 akceptis la statuton de Universala Federacio Esperantista la jenaj 8 societoj: Brita Esperanto-Asocio, Societo Franca por la Propagando de Esperanto, Itala Esperanto-Federacio, Sveda Esperanto-Federacio, Centra Dana Esperantista Ligo, Hispana Esperantista Asocio, Kataluna Esperantista Federacio, Hungarlanda Esperanto-Societo.
Je 22a de marto 1933 aldoniĝis krome 3 asocioj: Brazila Esperantista Ligo, Litova Esperanto-Asocio, Saarteritoria Esperanto-Ligo.
Landaj asocioj aliĝintaj en 1934-1936
Per la statuto de 1934 unuafoje UEA ebligis la aliĝon de Landaj Asocioj. Kvankam la Interkonsento de Kolonjo pri la integrigo de la Landaj Asocioj estis subskribita jam en 1933, la aliĝoj okazis nur ekde aprilo 1934.
Aliĝoj al Internacia Esperanto-Ligo
La Ĝeneva UEA (1936-1947) ne havis Landan Asocion, krom la svisa kiu restis oficiale ĝis 1938, kaj la neaktivaj en Hispanio kaj Katalunio. Aliĝoj dum tiu epoko okazis nur al Internacia Esperanto-Ligo, eĉ se la posta Jarlibro de UEA indikas ekzemple "UEA 1946" ĉe la argentina ligo. Entute aliĝis ĝis 1946 sume 26 asocioj, sed kelkaj forfalis dum la antaŭmilita kaj milita tempo. Notindas la aliĝo de ekstereŭropaj asocioj: EANA (Usono, 1936, jam antaŭe membro en internacia tegmenta organizaĵo), Brazila Ligo (1936), Japana Esperanto-Instituto (~1936), Aŭstralia Esperanto-Asocio (1942), Maroka Esperanto-Asocio (1945) kaj Argentina Esperanto-Ligo (1946).
Ŝanĝoj en 1947-1962
Malgraŭ la kunfandiĝo de 1947, la aliĝoj de Landaj Asocioj al IEL pluvalidis ankaŭ en la kunfandita UEA. Jam en 1947 la regulo unu lando - unu asocio estis lezita, per la flandra aliĝo, kaj sekve rilate al jugoslaviaj asocioj. Ekde 1949 UEA komencis perdi la moskvo-blokajn asociojn, kiuj poste nur malrapide iom post iom revenos.
(Laŭ la supra listigo inter 1948 kaj 1955 okazis 9 (re)aliĝoj kaj unu malaliĝo, sume +8. Kontraste laŭ la informoj en EeP la suma nombro estis 19 en 1948 kaj 22 en 1955, nur +3. Estas do malkongruo inter tiuj nombroj.)
Ŝanĝoj en 1962-1974
La reveno de la hungara asocio markas certan "normaliĝon" en orienta Eŭropo, ĉar per tio estis aliĝintaj la tri klasikaj asocioj en tiu regiono: la pola, la bulgara kaj la hungara. La UEA-politiko rilate al la regulo unu lando - unu asocio estis ambigua: en Belgio la problemo supervenkiĝis (pro internbelgiaj kaŭzoj), en Brazilo UEA akceptis duan asocion.
(Laŭ la supra listo inter 1964 kaj 1971 aliĝis 3 asocioj. Kontraste EeP notas 29 por 1964 kaj 34 por 1971, kresko je 5 asocioj; estas do malkongruo.)
Ŝanĝoj en 1974-1989
Sub la prezidantecoj de Humphrey R. Tonkin kaj Grégoire Maertens aliĝis kaj ondo da sudamerikaj asocioj, kaj la restintaj de la komunisma mondparto (ekz. la ĉina kaj la soveta).
Ŝanĝoj ekde 1990
Pro la disfalo de Jugoslavio kaj Sovetunio alvenis aro da novaj asocioj, sed ankaŭ el la t.n. tria mondo.
Galilejaj satelitoj
Ĉiu el la kvar satelitoj estas pli granda ol la ceteraj lunoj de Jupitero kune (konataj estas pli ol 60). Ganimedo estas la plej granda luno de la sunsistemo; ĝi estas pli granda ol la planedo Merkuro aŭ la nanoplanedo Plutono. Se ĝi ne estus proksima al Jupitero, ĝi almenaŭ iutempe estus videbla per sen-ila okulo. Krom Tero, Iono antaŭe estis la sola sunsistema astro, kie aktivaj vulkanoj estas konataj.
La Galilejaj satelitoj estas, de la plej proksima ĝis la plej malproksima:
Karl Ernst Claus
Karl Ernst Claus estis germandevena rusia kemiisto, apotekisto, botanikisto kaj naturalisto, malkovrinto de la kemia elemento Rutenio, profesoro de la Ŝtata Universitato de Kazano kaj membro de la Rusia Akademio de Sciencoj. Li estis unu el la unuaj sciencistoj kiuj aplikis kvantajn metodojn en botaniko.
Morelos (Zacatecas)
Morelos estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Morelos - kompreneble kaj la komunumo kaj la ĉefa loĝloko ne konfuziĝu kun la samnoma meksika subŝtato Morelos.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10 543 loĝantojn. El tiuj estas 5 238 viroj kaj 5 305 virinoj. La komunumo havas surfacon de 172 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2 300 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 52′ norda latitudo kaj 102° 37′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 8 623 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 22 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,26 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
6,441 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 6 191 alfabetoj kaj 108 analfabetoj. Do 3,76 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 3 134 alfabetoj kaj 134 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 4.10%. Inter la viroj estas 3 057 alfabetoj kaj 108 analfabetoj, do 3,41 % el la viroj estas analfabetoj.
Kantono Jackson (Suda Dakoto)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Suda Dakoto. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Histologio
Histologio aŭ Histoscienco estas la subfako de biologio respektive de medicina diagnozado kiu temas pri la studo de histoj. Ene de la fakoj biologio kaj medicino temas pri subfako de anatomio, la studo pri korpoj, kaj de patologio, la studo pri malsaniĝintaj korperoj. La studataj histoj prepariĝas tiel, ke ekestas tre maldika, travidebla tavolo sur peceto da vitro, kaj tiu tavolo rigardatas per tradicia optika mikroskopo aŭ per pli moderna, pli detaliga elektrona mikroskopo.
Malaltebenaĵaj arbaroj de Sankt-Laŭrenca Golfo
La malaltebenaĵaj arbaroj de Sankt-Laŭrenca Golfo estas tersupraĵo-ekoregiono el la laŭrenc-tabula ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de orienta Kanado.eta|220px|[[Biciklo-veturejo apud Caraque, Nov-Brunsviko.]]
Priskribo
Situanta ĉe Sankt-Laŭrenca Golfo, la plej granda estuaro de la mondo, tiu ekoregiono  kovras ĉion el Insulo de Princo Eduardo, Magdalen-Insuloj de Kebekio, la plej granda parto el orient-centra Nov-Brunsviko, Anapolis-Valo, Minas-Baseno kaj  la marbordo de Northumberland-Markolo de Nov-Skotujo. Tiu areo havas oceanan klimaton de varmaj someroj kaj mildaj sed neĝoriĉaj vintroj kun meza ĉiujara temperaturo de proksimume 5°C irante ĝis 15°C en somero, la marbordoj estas pli freŝaj ol la insuloj aŭ la ŝirmitaj landinternaj valoj.
Flaŭro
La pli varma klimato permesas al pli da foliarboj kreski en Sankt-Laŭrenca Golfo ol en la plej granda parto el tiu parto de nordorienta Nordameriko. Arboj de la regiono inkludas orientan cugon (Tsuga canadensis), balzaman abion (Abies balsamea), amerikan ulmon (Ulmus americana), nigran fraksenon (Fraxinus nigra), vejmutan pinon (Pinus strobus), ruĝan aceron, (Acer rubrum), ruĝan kverkon (Quercus rubra), nigran piceon (Picea mariana), ruĝan piceon (Picea rubens) kaj glaŭkan piceon (Picea glauca).
Faŭno
La arbaroj estas hejmo al gamo da mamulaj bestioj inkludante amerikan nigran urson (Ursus americanus), alkon (Alces alces), blankavostan cervon (Odocoileus virginianus), ruĝan vulpon (Vulpes vulpes), neĝoŝuan leporon (Lepus americanus), Erethizon dorsatum (ronĝuloj), Martes pennanti (musteledoj), kanadon kastoron (Castor canadensis), rufan linkon (Lynx rufus), amerikan marteson (Martes americana), procionon (Procyon lotor) kaj ondatron (Ondatra zibethica).
La areo estas vivejo por salmarĉaj Coenonympha nipisiquit (nimfalisedoj) kaj aliaj senvertebruloj. Birdoj inkludas multajn marbirdojn, grandan kolonion de blucindra ardeo (Ardea herodias), la plej grandan restantan populacion de la endanĝerigita fajfanta pluvio (Charadrius melodus) kaj unu el la plej grandaj kolonioj de blankakresta kormorano (Phalacrocorax auritus) en la mondo.
Minacoj kaj konservado
La plej granda parto de tiu ekoregiono estis ŝanĝita per arbarekspluatado kaj senarbarigo por agrikulturo kun nur 3% el la origina vivejo restinta kaj tiu ĉi tre fragmentita. La nura granda bloko de sendifekta vivejo restas en la areo ĉirkaŭ Nacia Parko Kuĉibugvak en Nov-Brunsviko, kvankam eĉ ĉi tie arbodehakado estas daŭranta.
Ferenc Győri
Ferenc Győri [djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győri Ferenc estas hungara geografo, altlerneja instruisto, ultradistanca kuristo, Eŭropa ĉampiono, trejnisto. Ferenc Győri naskiĝis la en Kiskunfélegyháza.
Sporta kariero
Jam dum lernado li atingis signifajn rezultojn kiel kuristo ekde 1981. Li venkis en kuro inter Nyíregyháza-Budapeŝto en 1995. En la sekva jaro li estis Eŭropa ĉampiono en Courçon, poste li faris sportdiplomatiajn servojn. Ekde 1988 li estas ankaŭ trejnisto.
Li ricevis plurajn premiojn inter 1997-2010.
Moyahua de Estrada
Moyahua de Estrada estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Moyahua de Estrada.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4600 loĝantojn. El tiuj estas 2134 viroj kaj 2466 virinoj. La komunumo havas surfacon de 528 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,180 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 800 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 16′ norda latitudo kaj 103° 10′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 5186 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.04 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
3,969 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 3460 alfabetoj kaj 236 analfabetoj. Do 12.67 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 1,939 alfabetoj kaj 267 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 12.10%. Inter la viroj estas 1,521 alfabetoj kaj 236 analfabetoj, do 13.43% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32033a.htm
David Van Reybrouck
David Grégoire Van Reybrouck [van rejbruk] (naskiĝis en la 11-a de septembro 1971 en Bruĝo), estas belga arkeologo, kultura historiisto kaj nederlandlingva verkisto. Li gajnis plurajn grandajn literaturajn premiojn.
Biografio
David Van Reybrouck pasigis sian junaĝon en Bruĝo (Brugge). Li naskiĝis en familio de hortikulturistoj, librobindistoj kaj artistoj. Lia patro, Dirk Van Reybrouck, estis inĝeniero kiu de 1962 ĝis 1966 laboris por konga fervojkompanio en Likasi (tiam Jadotville)
David Van Reybrouck studis arhêologion kaj filozofion ĉe la Katolika universitato de Loveno. Poste li ankoraŭ studis kaj laboris en diversaj urboj (Kembriĝo, Lejdeno, Barcelono, Parizo). Li nun loĝas en Bruselo kiel profesia verkisto.
En 2001 aperis lia unua literatura verko, De Plaag (La Plago), aŭtobiografia kaj ĵurnalisma libro pri Sud-Afriko.
Kongo
Komence de 2010 aperis lia libro ''Congo. Een geschiedenis'' (Kongo. Historio), pri la iama belga kolonio. La libro estas ĝenerale laŭdata; kritikemaj rimarkoj maloftas. Fine de 2010 la eldonkvanto superis 150.000 ekzemplerojn, grandega cifero por nederlandlingva eldonaĵo. Aperis tradukoj en germana, franca, angla, sveda, dana, finna kaj norvega lingvoj.
Neŭtrala Moresnet
Zink estas eseo kiun li verkis en 2016 pri Neŭtrala Moresnet kaj kiun IEI eldonis en Esperanto (Zinko) en traduko de Piet Buijnsters.
PEN-Klubo
En januaro 2011, Van Reybrouck estis elektita prezidanto de la PEN-Klubo de Flandrio, la flandra filio de PENclub International (fondita en 1921), tutmonda asocio de aŭtoroj, kiu antaŭenigas pacon kaj internacian interkompreniĝon, esprimliberecon kaj reziston al ĉiuj formoj de cenzuro.
G1000
David Van Reybrouck estas la ĉefa iniciatinto de la projekto G1000, kiu ekestis en 2010-2011 post longdaŭra politika krizo en Belgio. Ĝi celas diskutigi ordinarajn civitanojn pri politiko. El tio en 2013 rezultis la libro Tegen Verkiezingen (Kontraŭ Elektoj), tradukita en franca, dana, korea kaj germana lingvoj.
129063 Joshwood
129063 Joshwood estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
10405 Yoshiaki
10405 Yoshiaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo en gubernio Jamagata (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Mogami Yoshiaki (japane: 最上 義光 1546–1614), militestro dum la japana feŭdisma periodo. Li estis de la flanko de la klano Tokugawa, kaj en la decida batalo de 1600 li batalis kontraŭ Kanetsugu Naoe, senjoro de la feŭdo Jonezaŭa (米沢藩; parto de la nuna gubernio Jamagata), kiu estis de la latero de la klano Toyotomi.
Flagy (Seine-et-Marne)
Flagy [flaĵi] estas franca komunumo, situanta en la departemento Seine-et-Marne, en la administra regiono Pariza Regiono.
Geografio
Tra Flagy fluas la rivereto Orvanne.
Etimologio
Flagy jam ekzistis en la gaŭlo-romia epoko, sub la nomo "Flaviacum". Ĝi estas menciita en la 12-a jarcento.
Historio
Eksa malgranda fortikigita loko. La vilaĝon oni konstruis en la 12-a jarcento laŭ ordono de Ludoviko la 7-a en 1130. . Konstruita rande de la reĝa bieno, ĝin oni realigis laŭ kvadrata plano, kiel nuntempe plu montras la sep paralelaj stratoj, kiuj ĉiuj kondukis al la rivereto, super kiu estas sep pontoj. La Orvanne-fluejo estis alidirektita, cele akvoprovizi muelejon. Tiu ĉi, konstruita en la 13-a jarcento, plu ekzistas kaj bone reprezentas la tradician regionan arkitekturon. Krom la rivereto provizanta homojn kaj bestojn per akvo, estis puto ĉe ĉiu el la sep paralelaj stratoj. Pluraj plu ekzistas, ili estis ĉiutage uzataj ĝis la jaro 1960. Je la tago de kultura heredaĵo, estas vizitindaj du enirejoj de subteraĵoj. Tiam ekzistis tuta reto, kiu kunligis la provianto-kelojn. La vilaĝanoj uzis ilin kiel kaŝejojn, kiam malamikoj invadis la vilaĝon.
Kuriozaĵo estas sur la tegmento de la preĝejo : la ventomontrilo konsistas el du simboloj: koko kutima franca simbolo kaj porkokapo, alia simbolo, daŭra memoraĵo pri loka legendo parole transdonita. Dum la centjara milito, la terura nigra pesto trafis multajn Pariz-regionajn vilaĝojn. Trafitaj de la epidemio, loĝantoj de proksima vilaĝo petis helpon de Flagy, kie staris hospitalo (Hôtel-Dieu). Sed la Flaĵianoj vigle rifuzis, ke tiaj malsanuloj eniros en ilian vilaĝon. La kompatinduloj devis serĉi aliloken pli bonan akcepton. Oni diras, ke la episkopo indignigita pro tiu senkompata senkora sinteno punigis la vilaĝanojn. De tiam porkkapa ventomontrilo superas la preĝejon.
Demografio
En 1990 estis 415 loĝantoj, en 1999 estis 534, en 2005 estis 621 kaj fine de estis
Durningen
(jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Flagy (Seine-et-Marne)
Lokoj kaj Monumentoj
Verŝajne la muelejo estis finkonstruita je la fino de la 13a jarcento. Ĝi eble apartenis al Blanka de Kastilio ĉar tiam Flagy apartenis al la reĝa bieno.
Komence de la 19a jarcento akvoturbino anstataŭis la padelradon. La turbino ekfunkcigis dinamon, kiu produktis elektron, kvankam ne konstantan.
Tamen en 1940 dum la dua monda milito denove la muelejo fabrikis farunon, nesciate de germanaj okupantoj.
En 1965, la muelejo estis restaŭrata, ĝi retrovis sian unuan aspekton, t.e. la originajn trabaj-murojn, la tegolrompaĵojn dronitajn en pajarĝila mortero, la videblajn ŝtonojn kaj la pinjonon kun ĝia bela volbo.
Cetate
Cetate [ĉetate] estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Frose
Frose ĝis la 15-a de julio 2009 estis administre sendependa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La komunumo kovris areon de 12,78 km² kaj fine de la jaro 2007 havis 1 501 loĝantojn. La 15-an de julio 2009 la komunumo iĝis parto de novkreita urbo Seeland (Saksio-Anhalto).
René Marchand
René MARCHAND (1935) estas franca ĵurnalisto kaj eseisto.
Blanice
Blanice povas esti nomo por rivero aŭ vilaĝo en Ĉeĥio:
René Marchand
Li studis la araban lingvon, arabologion, kunlaboris kun La Nouvelle Revue d'Histoire.
Ĉelbiologio
Ĉelbiologio (anstataŭ la malnova termino citobiologio originita de la greka cytos + logos : t.e. "studo de ĉeloj") estas fako de biologio, kiu studas la konsiston kaj funkciadon de ĉeloj.
Ĝi naskiĝis en la 19-a jarcento, kvankam la baza ilo kiu ebligis rektan observadon de ĉeloj, la mikroskopo, jam enkondukiĝis en sia plej frua formo en la 17-a jarcento. Oni tradicie konsideras Matthias Schleiden kaj Theodor Schwann kiel la patrojn de ĉelbiologio, ĉar ili en 1838 unue verkis teorion pri la ekzisto de ĉeloj.
Karadago (Krimeo)
Karadago estas vulkana masivo en la sud-orienta parto de la Krimea duoninsulo, tuj ĉe la Nigra maro. Karadago situas en la teritorio de la Teodozia municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. La masivo kaj la apudaj teritorioj estas gardataj kiel natura rezervejo. Ĉe la orientaj deklivoj de la masivo troviĝas la loĝloko Koktebelo, ĉe la okcidentaj deklivoj - la loĝloko Kurortno.
La monto altas 577 metrojn kaj laŭ la deveno estas estingiĝinta vulkano, kiu aktivis antaŭ ĉ. 150 milionoj da jaroj. La tjurk-devena nomo laŭvorte signifas "nigra monto", tamen tiu nomo neniel rilatas al ĝia koloro. La masivo ricevis sian nomon en la tempo de la otomana regado en Krimeo: ĝi estis nomita fare de la turkoj omaĝe al la monto Kara-dag, situanta en la provinco Karaman en la azia parto de Turkio.
Karadago estas unika geologia monumento, kiu gardas en sia interno la spurojn de ĵurasia vulkanismo. En la masivo troveblas diversaj ŝtonoj kaj petroj. Ankaŭ la flaŭro kaj faŭno de la masivo estas unikaj: ĉi tie troveblas multaj endemiaj specioj.
Komence de la XXa jarcento danke al la klopodoj de la moskva sciencisto Terentij Vjazemskij ĉi tie estis fondita biologia stacio. En la jaro 1979 sur ĝia bazo estis kreita la Karadaga rezervejo (3000 hektarojn granda). Nuntempe la biologia stacio estas filio de la ukrainia Instituto pri faŭno de la sudaj maroj. La stacio havas muzeon kaj delfinejon.
La Karadaga naturo ĉiujare allogas multajn turistojn. Ekzistas legendo pri iu "Karadaga monstro", kiu kvazaŭ vivas en la maro ĉe la monto. La belaĵoj kaj la enigmeco de la monto kaj de la apuda maro diverstempe inspiris multajn artistojn, la plej fama inter kiuj estas Maksimilian Voloŝin, kiu longan tempon loĝis apud la monto en Koktebelo kaj dediĉis al la monto i.a. la jenajn liniojn:
<BLOCKQUOTE> ... Jen - trans kontur' de la ĉemara rok'
Kiu bildigas vizaĝegon ian
(La frunton, vangojn, nazon - ĉion mian),
Simile al gotika katedral',
Kiu elstaras per l' obstinaj dentoj,
Kvazaŭ fabela fajro al la alt'
Strebanta per bazaltaj fundamentoj, -
El la nebul' malhela super mar'
''Ekstaras mur'... Sed mit' pri Karadago''
Nek koncepteblas por la hom-imago,
Nek bildigeblas arte per farbar'.
Mi vidis multon indan je admiro,
Omaĝis multon verse kaj sur tol'...
Sed mia brust' malvastas por ĉi spiro
Kaj stretas la laring' por ĉi parol'.
Maksimilian Voloŝin, "La domo de l' poeto" (eltiraĵo; trad. de P. Moĵajev) </BLOCKQUOTE>
Liberiga Stelo
En 1905 fondiĝis Paco-Libereco, la unua esperantista anarkiisma grupo. Multaj aliaj sekvis: en Bulgario, Ĉinio kaj aliaj landoj.
Anarkiistoj estis inter la unuaj, kiuj diskonigis Esperanton. Anarkiistoj kaj anarki-sindikatistoj, kiuj antaŭ la unua mondmilito apartenis al la plej granda grupo inter proletaj esperantistoj, fondis Paco-Liberecon, internacia ligo, kiu eldonis la gazeton Internacia Socia Revuo (International Society Review).
Paco-Libereco kunfandiĝis kun alia progresema asocio, Esperantista Laboristaro. La nova organizo nomiĝis Liberiga Stelo (Freeing Star). Ĝis 1914 la socio publikigis multe da revolucia literaturo en Esperanto, iuj rilataj al anarkiismo. Tiamaniere vigla kolekto de korespondado evoluis inter anarkiistoj en diversaj landoj, ekzemple, inter eŭropaj kaj japanaj anarkiistoj.
La asocio estis restarigita post la unua mondmilito kaj evoluis al Sennacieca Asocio Tutmonda en 1921.
Povilas Jegorovas
Povilas JEGOROVAS (naskiĝis la en Jauniškiai, distrikto Utena) estas litova advokato kaj esperantisto.
Vivo
P. Jegorovas studis juron en Vilna Universitato (1973–1978). Li perfektrezulte defendis diploman verkon Internacia Jura Statuso de UEA.
Ekde 1978 praktikas en diversaj advokataj oficejoj de Kaunas, en 1995–1999 kaj ekde 2008 li havas sian propran advokatan oficejon.
Li estis membro de Litova Advokata Kolegio (1978–1991) kaj membro de ties konsilio kaj prezidio (1987–1995).
Familio
Patro Kazys Kunigėlis (1910–1986), patrino Marija Jegorova (1916–1967), edzino Lilija Jegorovienė (1955) estas dentoteknikistino, filino Neringa Žukauskienė (1980) – advokato, nepino Vasarė Žukauskaitė (2007).
Esperantista agado
P. Jegorovas ellernis Esperanton en 1970.
Li estas prezidanto de LitEA (ekde 1993, reelektita en 1998, 2003, 2008, 2013), komitatano A de UEA (ekde 1989), ĉefdelegito de UEA en Litovio (ekde 1993), membro de Societo Zamenhof (ekde 1994, UEA, Nederlando), membro de UEA (ekde 1978).
Ankoraŭ estante studento li ekaktivis en Esperanto-agado. Li estis prezidanto de Vilna junulara E-klubo Juneco (1974-1976), sekretario de SEJM (1975-1979), la unua vicprezidanto de Litova filio de Asocio de Sovetiaj Esperantistoj (ASE, 1979-1988), estrarano de ASE (1983-1988).
Dum 1988-1993 li oficis kiel la unua vicprezidanto de Litova Esperanto-Asocio (LitEA), estis estrarano de Universala Esperanto-Asocio (1995-1998), membo de Elekta Komisiono de UEA (2002-2005).
P. Jegorovas estis komitatano (1996–1998) de Fondumo Zamenhof en Bjalistoko (ekde 2006–2010).
Dank’ al penoj, iniciatemo, kapabloj de P. Jegorovas iaman domon de Aleksandro Zilbernik (bopatro de L. L. Zamenhof) akiris esperantistoj de Litovio (1991).