Admiralo_Tamandaré
Biografio
Lia komenca partopreno en la konflikto estis ekstreme grava por la provizo de brazilaj fortoj, precipe en rilato en kiu Brazilo kaj Paragvajo havis grandan nescion pri siaj politikaj agoj kaj militaj fortoj, kaj li faros tion per la Imperia Legio ĉe Assumpção. Tamen, la respondo de la ministro, kiu estis rimarkigita, kontribuis al falsa aprecado de la fortoj kaj rezervoj de la malamiko, kaj tial la formulado de ekstreme optimisma plano. Paragvajo ĵus reformis siajn fortikaĵojn sub la superrigardo de eksterlandaj oficialuloj de la plej alta kalibro, reformoj kiuj permesis komparojn kun la plej rimarkindaj fortikaĵoj de la konata mondo, ekzemple Sebastopolo, ,ibraltaro kaj Richmond. Admiralo Tamandaré faris paŝojn por protekti la rektoron kaj unue trafita, sendis leterojn al la prezidanto de la provinco de Mato Grosso por averti lin pri la paragvajaj intencoj komenci la konflikton kaj faris la samon kun la komandanto de la floteto, kiu troviĝis en la regiono por minimumigi la damaĝon, tamen la respondoj, kiujn li ricevis, estis iom melankoliaj. La Komandanto de la Floteto deklaris, ke lia Forto estas eta kaj posedata de malgranda potenco de fajro por enhavi invadon. Respondeca de niaj fortoj en Rio de la Plata, ĝi estis unu el liaj zorgoj sciigi la Ministron de la Mararmeo pri la bezono formi veran aron da transportoj por certigi la moveblecon de la Imperia Armeo de la regiono. Eblas kompreni, ke por Tamandaré la milito jam estis realo kaj ke la tempo ĝis la unua pafo estis donita, la unua akuzo de kavalerio estis deflagrigita kaj la unua kanono muĝita devas esti dediĉita al la preparo. La Imperia Registaro, eĉ antaŭ la petoj kaj avertoj de la Admiralo, decidis nenion tuj, probable pro la kompleta nescio de la malamika teritorio kaj ĝia reala stato de mobilizado. Post la invado de la provinco Corrientes fare de Solano López, Tamandaré sendas peton al la Ministro de la Mararmeo pri kiel li devas procedi en la ĝenerala kampanja plano, kaj lia respondo estas la rajtigo por efektivigi liajn ideojn antaŭe eksponitajn al la Kortumo. I ordigis la blokadon de la paragvajaj havenoj en la Rivero Paraná, por subpremi tiun Respublikon kaj permesi la subtenon al la fortoj de la Armeo. Ankoraŭ pensanta pri movebleco kaj provizo, li aĉetis tunojn da karbo en la Provinco Corrientes kaj aliloke laŭ la Paranao. Antaŭdirante la ofendojn de okazaĵoj dum la konflikto, li petis en ĉiuj siaj komunikadoj plifortikigojn; "Ĉiu perdita tago gravas al ni en kreskantaj elspezoj kaj oferoj, por atingi la saman rezulton, kiu povus esti akirita per energio kaj decido." La multoblaj kaj kompleksaj politikaj kaj militaj problemoj, kiuj malhelpis la ŝipan agadon de la Imperio en la Rivera Plato, postulis. de Tamandaré intensa agado inter Montevideo kaj Bonaero. La brazilaj najbaroj tiutempe, malgraŭ la malŝato de la registaro de Solano López, ne volis partopreni militon en la regiono pro problemoj de interna kverelo, krom ke milito detruita en la regiono draste influus la ekonomion de ĉi tiuj ekstreme ligitaj kaj interdependaj nacioj. . Baldaŭ la Admiralo devus labori por akceli kiel eble plej grandan subtenon al la Brazila Imperio sen premi ĉi tiujn landojn, ĉar li povus ĵeti ilin kontraŭ li. Tamen, la atako de López kontraŭ la teritorioj de Corrientes en Argentino faciligis la konvinkiĝon de Tamandaré kaj la gvidantoj de tiuj Respublikoj pri la bezono batali kontraŭ Paragvajo, sed eĉ ĉi tiu ago de nacia indigno por la Argentina Respubliko ne faris tion. subtenis Brazilon rekte. En kontrasto, Flores en Urugvajo insistis plifortigi sian subtenon al iu partio, kiun la Brazila Imperio prenis. Malgraŭ ĉiuj politikaj opinioj de la 19a de majo 1865, la Traktato de la Triobla Alianco estis subskribita, certigante reciprokan kunlaboron inter Urugvajo, Argentino kaj Brazilo dum la konflikto kun la agresanta potenco, Paragvajo. I apartenis al admiralo Joaquim Marques Lisboa, Visconde de Tamandaré, tiam Marquês de Tamandaré, komandanto de la brazilaj ŝipaj fortoj en militoperacioj kontraŭ la Registaro de Paragvajo. La brazila mararmeo preskaŭ reprezentis la tutan ŝipan potencon ĉeestantan la teatron de operacioj. La enerala Komando de la Aliancanoj estis ekzercita de la Prezidanto de la Respubliko de Argentino, Generalo Bartolomeu Mitre. La Brazilaj Ŝipaj Fortoj ne subordiĝis al ĝi, konforme al la Traktato de la Triobla Alianco. La ŝipa strategio adoptita de la aliancanoj estis la blokado. La rivero Paraná kaj Paragvajo estis la arterioj de komunikado kun Paragvajo. La Brazilaj Ŝipaj Fortoj estis organizitaj en tri Dividoj - unu restis en la Rivero de la Plata kaj la aliaj du supreniris la Paranan riveron por efiki la blokadon. La 11-an de junio 1865, en la akvoj de la rivero Paraná, proksime al la kunfluejo de la Riachuelo, la sangan batalon, kiu ricevis la nomon de la malgranda alfluanto. La brazila floto, sub la komando de la stabestro Francisco Manuel Barroso da Silva (poste Barão do Amazonas), estis batate kuraĝe dum la tuta tago kontraŭ la ŝipoj de la paragvaja floto, laŭ ordoj de komandanto Mezza. Pluraj el ĉi tiuj estis metitaj al la fundo, akirante kelkajn serioze rompitajn eskapon. En la kurso de la batalo, en la Kapitano de Barroso - Fregato Amazonoj - multaj signoj estis transdonitaj ordonante al la aliaj brazilaj komandantoj. Du de ili estis speciale festitaj: