cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spartoj
Tebaj spartoj
Kompense al la morto de la drako, Kadmo devis servi kiel sklavo de Areso dum unu eterna jaro (tio estas, ok naturaj jaroj), sed kiam li plenumis tiun pentofaron, li ricevis kompenson: la gedioj edzinigis al li Harmonion, filino de Areso kaj Afrodito. Tamen, Kadmo kaj sia edzino ne liberiĝis de la malbeno, ĉar pro tio oni ankaŭ metamorfoziis ilin en serpentojn ĉe la fino de ilia vivo.
Kolĉidaj spartoj
La plej frua literatura mencio al la spartoj troviĝas en la rakonto pri Kadmo verkita de Ferecido. Laŭ ĝi, Ateno aŭ Areso donis al Kadmo nur la duonon de la dentaro de la ĵusvenkita drako. La alia duono estis semita fare de Jasono en Kolĉido ĉar Eeto, reĝo de tiu ekzotika lando, ricevis tiujn dentojn. Por eviti ke la estro de la argonaŭtoj akiru la oran ŝaffelon, la kolĉida reĝo proponis al li du verŝajne mortigajn provojn : jugi du bronzajn oksojn kiuj elspiris fajron, kaj sulki kamparon per ili. Poste Jasono devus semi la dentojn de la drako, kiujn Eeto donis al li. Medeo helpis lin plenumi tiujn provojn: ŝi donacis al li ungventon protekantan de la oksa fajro, do li sukcesis jugi la bestojn.
Poste, kiam Jasono semis la dentojn, okazis ĝuste la samo kiel antaŭe en Tebo: el la dentoj spruĉis armitaj soldatoj, kaj paralele Jasono ĵetis ŝtonon inter ili, laŭ konsilo de Medeo. La kolĉidaj spartoj komencis batali inter si, sed ĉifoje neniu el ili postvivis. Tamen troviĝas versioj laŭ kiuj tiuj soldatoj naskiĝis ne de la dentoj de la Ismena drako, sed de tiu, kiu gardis la oran ŝaffelon en Kolĉido, apud la Nigra maro.
Literaturaj fontoj
Kompleta rakonto de la historio de Kadmo troviĝas en skolioj al la ŝipa katalogo en Iliado, kiu mencias Tebon. Verŝajne ĝi estas inspirita en Helaniko kaj Pseŭdo-Apolodoro, kaj ligas la fondon de Tebo al la forkapto de Eŭropo, la fratino de Kadmo. Helaniko registris alternativan version laŭ kiu nur kvin spartoj spruĉis el la tero, preterlasante la epizodon pri la interbatalado. Laŭ li, Zeŭso devis interveni por protekti Kadmon de la kolero de Areso, kiu intencis mortigi lin. Dankeme pro lia helpo, Kadmo edzinigis sian filinon Agavo al Eĥiono, kaj tiu paro estis la gepatroj de la sekva reĝo de Tebo post la fondinto, Penteo.
Ankaŭ Eŭripido mencias la mitaron de Kadmo en siaj verkoj. En La Fenicinoj li resumis la ĉefajn epizodojn antaŭe prikribitajn. Kiam Tirezio proklamas la koleron de Areso dum la milito de la Sep kontraŭ Tebo, li reiris ĝis la spartoj, kaj asertas ke nur per ofero de descendanto de ili la dio paciĝos (li aludis la idaron de Meneceo, membro de la dinastio de la spartoj kaj patro de Jokasto kaj Kreono). En Frenezo de Heraklo, Areso mem prenas la dentojn de la drako kaj semas ilin, poste li protektas la postvivantajn spartojn por ke ili popoligu Tebon.
La dinastio de la spartoj
La poetoj ofte uzis la nomon «spartoj» por nomi la tebanojn grupe. En La Sep kontraŭ Tebo, Esĥilo priskribis Melanipon kiel «branĉo devenanta rekte el tiu, kiu Areso permesis postvivi el la semitaj homoj», dum Eĥiono aliĝis al la dinastio de Kadmo per sia edziĝo al Agavo. Laŭ Paŭzanio, Epaminondas devenis el tiu dinastio, kaj pro tio troviĝis sur sia tombejo la emblemo de la spartoj: surkolona drako. Fakte, multaj verkistoj atentigas pri la familio de la spartoj, posteŭloj de la kvin supre menciitaj, kiu verŝajne konsistiĝis en militemaj kaj kuraĝaj homoj, elstaraj en la urbo. Verŝajne, ĉiu membro de tiu dinastio havis surhaŭtan makulon serpentforman (la emblemo de la spartoj). Ĝuste pro tio, Kreono rekonis sian sekretan nevon Hemono dum ludoj en Tebo.
Elstaraj membroj de tiu dinastio estis, do:
Laŭ onidiro, la fantomoj de la spartoj loĝadis post liaj mortoj en la Kamparo de Areso, proksime al Tebo. Pro tio, Tirezio kapablis vidi ilin dum nekromancia rito okaze de la milito de la Sep kontraŭ Tebo. Ili militeme avidas batali kontraŭ la malamikoj de sia urbo.
Laŭ Paŭzanio, la ĝusta loko kie Kadmo subterigis la dentojn de la drako montreblas en historiaj epokoj, proksime al unu el la tebaj pordegoj.
Tadorno
La Tadornoj (Tadorna) estas genro de birdoj el la ordo de anseroformaj, familio de anasedoj, kun multkolora plumaro kaj ruĝaj beko kaj kruroj. La nomiga specio estas la Ordinara tadorno (Tadorna tadorna).
La tadornoj estas grupo de grandaj ofte duonsurteraj akvobirdoj, kiuj povas esti vidataj kiel intermezaj inter anseroj (Anserenoj) kaj anasoj. Ili estas mezgrandaj (ĉirkaŭ 50–60 cm longaj) akvobirdoj de la Malnova mondo. Ambaŭ seksoj estas iom malsimile laŭkolore en plej specioj, kaj ĉiuj havas karakteran supraflugilan koloraron dumfluge: nome triarangaj formas verdan speguleton, duarangaj kaj unuarangaj estas nigraj, kaj la flugilkovriloj estas blankaj. Ties dieto konsistas el malgrandaj akvobordaj animaloj (maraj helikoj, kraboj ktp.) same kiel herboj kaj aliaj plantoj.
Sistematiko
La genra nomo Tadorna devenas el keltaj radikoj kaj signifas "makuleca akvobirdo", simile al la angla "shelduck".
La tipa nomiga genro de la Tadornenoj, nome Tadorna estas tre proksima al la Egipta ansero kaj ties formortintaj parencoj el la regiono de Madagaskaro, nome Alopochen. Dum la klasikaj tadornoj formas grupon kiu evidente estas monofiletika, la interrilatoj de tiuj, la aberacia Ordinara kaj ĉefe la Blanka tadornoj, kaj la Egipta ansero esta malmulte solvataj pere de analizoj de DNA; tiu genro povus esti parafiletika.
Specioj
Ostoj el fosilioj el Dorkovo (Bulgario) priskribataj kiel Balcanas pliocaenica povus fakte aparteni al tiu genro. Ili estis proponitaj eĉ kiel rilataj al la Ordinara tadorno, sed ties aĝo de komenca Plioceno faras tion ege malverŝajne.
Pacismo
Pacismo estas persona filozofio, socia movado kaj politika doktrino celantaj forigi ĉiajn militojn kaj konstanta ĝuo de paco.
La vorto "pacisto" estas uzata kiel traduko de la angla "peacekeeper" [en]. Ne eblas atingi tiun rangon sen rekta partopreno en iu projekto, aŭ sen konstanta engaĝo en komplementa aktiveco (ekzemple administrado).
Esperanto kaj pacismo
La pacismo estas aro de la ideoj, kiuj „anstataŭigas militon per juĝo por la solvo de la malkonsentoj internaciaj.“
La 6-an de aprilo 1905 en Parizo li preparis fondiĝon de Internacia Societo Esperantista por la Paco en ĉeesto de 16 personoj, kaj oni decidis fondi ankaŭ revuon monatan „Espero Pacifista“. Dum la 1-a UK en Bulonjo-ĉe-Maro, 1905, Moch aranĝis kunvenon de la societo; ĉeestis 39 membroj el 12 nacioj. La internaciaj kongresoj de Esperanto, precipe la unua, estis manifestacioj pacifistaj. Ankaŭ la apudkongresaj paroladoj de urbestroj de Folkestone, Dover, kaj Calais estis esperantistaj pacifistaj deklaracioj.
Jam en 1889 la 1-a Kongreso de Paco en Parizo esprimis principan deziron por la akcepto de „interkonsentita lingvo“ kaj elektis studontan komitaton. Ĉar ĝi ne donis vivsignon, la 6-a Kongreso en Budapeŝto, 1896, elektis novan. La 7-a Kongreso en Hamburgo, 1897, sin okupis pri du raportoj; la unua pledis por la latina lingvo, la dua raporto (de Moch) aprobita de la plimulto de la komitato, laŭdegis Esperanton, sed oni trovis, ke la demando ankoraŭ ne estas matura ĉe la pacifistoj kaj tial oni nur rekomendis komparan studon inter Esperanto kaj Latino. En Luzern, 1905, Moch proponis, ke la kongreso konsilu al la pacaj societoj, interkorespondi per Esperanto, ke la jarlibro montru la societojn kapablajn korespondi per Esperanto, ktp., sed oni prokrastis la decidon.
En 1906 la Societo Esperanto por Paco jam havis 295 membrojn el 22 landoj. Kun grandaj oferoj ĝi eldonis sep verkojn de „Libraro Pacifisma“, jarlibron ktp.
Ankaŭ dum la dua UK en Ĝenevo, 1906, kiel dum la sekvantaj oni aranĝis pacifistan fakan kunvenon, sed la dua ĝenerala kunveno okazis dum la Pacifista Kongreso en Milano. Tiam kiel ankaŭ en la sekvantaj jaroj Moch povis konstati, ke estis pli da pacifistoj inter la esperantistoj ol esperantistoj inter la pacifistoj. Notinde estas la telegramo de Nobel-premiita esperantisto Alfred Hermann Fried, kiu kiel ĵurnalisto partoprenis la packonferencon en Hago kaj sendis al la UK en Kembriĝo la jenan tekston: „El la falsa Pac-Konferenco mi salutas la veran Pac-Konferencon“. La 16-a packongreso en Munkeno fine alportis sukceson de Esperanto. La kongreso esprimis la deziron, ke Esperanto estu instruata en la lernejoj kiel internacia helpa lingvo kaj komisiis la Internacian Oficejon de Paco, konigi tiun deziron al la registaroj. Krom tio la kongreso decidis, ke ekde la proksima kunsidaro Esperanto povas esti uzata en kunsidoj.
Estis por longa tempo la lasta triumfo de la Esperanto-pacifista movado. La gazeto post kvarjara daŭro ne plu aperis, la societo mortis. Kaŭzoj estis, ke post 1908 la tuta mondo fariĝis militema, ne plu kredis al ebleco de pacifista solvo de internaciaj konfliktoj. La unuaj esperantistoj estis preskaŭ ĉiuj pacifistoj. Nun aperis en naciaj propagandaj gazetoj eĉ malkaŝe ŝovinistaj artikoloj. Ankaŭ la lingvaj disputoj en 1908/9 malutilis al la afero, eĉ Moch forlasis Esperanton, kaj mem la batalo por la plej taŭga organiza formo absorbis la fortojn de la esperantistoj.
Komence de la unua mondmilito pro la militema kaj ŝovinisma etoso esperantistoj propagandis por la milito - kaj francoj kaj germanaj esperantistoj instigis al malamikeco inter la popoloj.
Zamenhof mem daŭrigis sian pacifistan agadon, publikigis sian „Deklaracion pri Homaranismo“. Por dediĉi sian plenan energion al la pacifistaj ideoj de tiu ĉi deklaracio, li eĉ formetis sian oficialan rolon en la aferoj de Esperanto.
Dum la mondmilito la pacisma sinteno de Esperanto silentadis, nur malplimulto el la esperantistaro kontraŭis militon. UEA tiam uzis Esperanton por tre dankindaj homamaj celoj, helpo al malfeliĉaj viktimoj, pero de korespondaĵoj, ktp., sed agado en senco pacifista estis ne nur vana sed eĉ danĝera. Eĉ puran lingvan propagandon ŝovinistoj malhelpis per kalumnio de „defetismo“. La mondmilito ne nur sufokis ĉian pacifistan propagandon, sed la registaroj, kiuj ĝis nun ne ŝatis kaj tial ne subtenis Esperanton, nun ekuzis ĝin, por „informi“ = propagandi la neŭtralan eksterlandon. Tion faris esperantistoj el ĉiuj tendaroj, ĉar pagitaj de la respektivaj tendaroj. Sed tuj post la milito sin montris, ke la esperantistoj kiel unuaj sin retrovis en pacifista spirito. Iliaj kongresoj (Hago kaj Prago), estis la unuaj, en kiuj la „malamikaj“ nacioj kune kunlaboris. Samtempe en 1921 fondiĝis la laborista kaj porpaca organizaĵo Sennacieca Asocio Tutmonda. Estis fondita en 1923 „Universala Esperantista Pacifista Ligo“, unua prezidanto iĝis Julia Isbrücker. Dum la antaŭkongreso en Vieno la 31-an de julio 1929, la Ligo aranĝis manifestacion en la granda salono Kobenzl, kiun partoprenis 400 kongresanoj. Oni decidis ĉiujare daŭrigi dum la UK tiujn manifestaciojn, sed tio restis nur decido, kaj grava Esperantista pacifista movado tiumomente ne ekzistis; decidoj de diversaj societoj kaj kongresoj, artikoloj kaj broŝuroj ne multe ŝanĝis tiun ĉi situacion. Nur la „Konferenco por Paco en Praha“, 1927, estis iom grava vivsigno de la ideo. Ankaŭ ĝi pruvis, ke la ideo inter esperantistoj vivas kaj okaze reaktiviĝos. Kaj estis signo de evoluo: ankaŭ inter la esperantistoj oni nun pli bone komprenis, ke la pacifista problemo estas nur parte lingva problemo, sed ĉefe problemo rasa kaj ekonomia.
8527 Katayama
8527 Katayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana biofizikisto Eisaku Katayama. Li malkaŝis la formojn de molekuloj de diversaj proteinoj en ties funkciantaj statoj kun distingivo, kiun oni povus superi nur per ikso-radiaj studoj. Li ankaŭ kontribuis al novaj teknikoj de astronomia fotado.
Sovetsk (Kirova provinco)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 33236501.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 83375, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur alta dekstra bordo de rivero Piĵma (Пижма), en 4 km de ĝia enenfluo en riveron Vjatka (Вятка).
Traduko de nomo de la urbo estas "(io) konsila" aŭ "(io) konsilia" aŭ "(io) soveta".
En jaro 1959 la urbo havis 14,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 18,2 mil loĝantojn.
Lhota Rapotina
Lhota Rapotina estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1364.
Malkolmo la 3-a
Malkolmo la 3-a (naskiĝis ĉirkaŭ 1031, mortis la 13-an de novembro 1093) estis reĝo de Skotlando de 1058 ĝis lia morto. Post lia morto oni kronnomis lin Canmore, kiu signifas granda kapo, kaj longa kolo.
Familio kaj Frua Vivo
Lia patro estis Dunkano la 1-a kiu iĝis reĝo de Skotlando malfrue en 1034 post la morto de Malkolmo la 2-a. Lia patrino estis nevino de Siward, grafo de Northumbria. La 15-an de aŭgusto 1040 Macbeth mortigis Dunkanon kaj kaptis la skotan tronon. La juna Malkolmo kaj sia frato Donaldo estis forsenditaj, versajne al Anglio por ĝui la protekton de ties reĝo Eduardo la Konfesanto: tamen laŭ iuj raportoj lia patrino petis la protekton de la grafo de la Orkadoj por si kaj siaj filoj.
En 1057 Malkolmo mortigis Macbeth ĉe Lumphanan en Aberdeenshire. Lulach, duonfilo de Macbeth, sekvis lin kiel reĝo sed la 23-an de aprilo 1058 Malkolmo mortigis ankaŭ lin proksime al Huntly, Aberdeenshire. Tiel Malkolmo iĝis reĝo.
Edzinoj
Malkolmo edziĝis al Ingibiorg, vidvino de norvega nobelo nomata Finn Arnesson. Pro tio liaj rilatoj kun la norvegaj regantoj de norda kaj okcidenta Skotlando estis pacaj, kaj liaj duonfiloj regis la graflandon de la Orkadoj.
Ingibiorg mortis antaŭ 1070, kiam Malkolmo edziĝis al Margareta, filino de la anglosaksa princo Eduardo la Ekzilito. Tiu edziĝo okazis eble parte pro politikaj kialoj: estis avantaĝe edziĝi al ano de la anglosaksa reĝa familio, aparte ĉar Malkolmo klopodis akiri Northumbria.
Ankie van der Meer
Ankie van der Meer (naskiĝis la en Akkrum) estas frisa kantistino el Gytsjerk. Ŝi estas instruistino por la franca kaj la angla ĉe Friesland College en Leeuwarden.
Ankie estas la ĝemela fratino de Didi van der Meer (komunuma konsilanto de Partij van de Arbeid en Tytsjerksteradiel), ekreskis en Akkrum kaj transloĝiĝis kiam ŝi aĝis 15 jarojn al Hurdegaryp.
Ŝi ludis kun Nanne Kalma en Irolt. Post la turneo en Hungarujo ŝi eklernis Esperanton, ĉar ŝi ne povis anonci en la franca, la germana, la angla, la nederlanda aŭ la okcidentfrisa. Ŝi demandis al Nanne post la adiaŭa koncerto de Irolt, kion li pensis pri fari muzikon Esperante. Li pensis, ke ĝi estas tre inspira kaj en 1987 li kreis Esperanto-kantojn. Ŝi demandis al Marita Kruijswijk kaj Marian Nesse por partopreni kaj tiel la grupo ricevis duan nomon: Kajto.
Malkolmo la 3-a
Rilatoj kun Anglio
En 1061 Malkolmo invadis Northumbria kaj disrabis Lindisfarne.
Palisaro
La palisaro estas “barilo, formita de vico da palisoj”. Palisoj povas esti enfositaj aŭ enbatitaj en grundon, supre akrigitaj aŭ ne, kaj havi diversan longon. Spaco inter du najbaraj palisoj aŭ tute forestas aŭ estas malgranda. Oni povas fortigi palisaron per horizontalaj stangoj aŭ eĉ kovri ĝin unu aŭ ambaŭflanke per horizontalaj tabuloj.
Tipa konstruo
Ordinare palisaron oni faris el mezgrandaj rektaj arbotrunkoj, kiuj estas starigitaj vertikale, sen spaco inter du najbaraj palisoj, kaj fortikigitaj per pliaj konstruaĵoj. Palisoj ordinare estis akrigitaj supre. La alto de palisaro estis ekde 1 metro ĝis 4 metroj, kaj ne malpli ol triono de ĉiu paliso estis engrundigita. Ofte oni uzis palisaron kune kun grundaj fortikaĵoj.
Palisaro estis efika varianto se oni bezonas rapide konstrui fortikaĵon. En arbohavaj regionoj oni povis facile kaj rapide trovi materialon por la konstruado surloke. Palisaroj taŭgas kontraŭ malmultaj aŭ malbone armitaj malamikoj. Tamen, ĉar lignaj palisaroj ne estis rezistaj kontraŭ fajro, sieĝaj maŝinoj kaj artilerio.
Sovetsk (Kaliningrada provinco)
Sovetsk (ruse cirile Советск, germane Tilsit, litove Tilžė) estas urbo en la Kaliningrada provinco en Rusio, borde de la rivero Nemunas (Неман), kiu konsistigas la limon al Litovio. Ene de la urba teritorio, la pli eta rivero Tilĵe (Тильже) enfluas la riveron Nemunas.
La urbo estis fondita dum la jaro 1288, kaj de tiam ĝis la jaro 1946 portis sian germanan nomon Tilsit. Ĉiam dum tiuj sep germanlingvaj jarcentoj ankaŭ signifa kvanto da litovoj loĝis en la urbo, kaj rigardis ĝin parto de la lingva regiono Eta Litovio. Aparte grava por la kulturo de Litovio la urbo iĝis post la jaro 1795, kiam Litovio ekestis okupata fare de la Rusia Imperio kaj pli post 1863, kiam en la okupata Litovio malpermesiĝis ĉiuj presaĵoj en la litova lingvo: multaj litovlingvaj presaĵoj tiam publikiĝis en la germanlingva urbo Tilsit kaj kontrabande transportiĝis de tie al Litovio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 27430.
Paketo
Paketo estas malgranda pako, nome skatolo aŭ volvaĵo kun simila formo, ofte kun difinita, regula formato. Ekzemple temas pri poŝtaj paketoj. Kiel skatoleto, la termino estas tre ofte uzata por paketo de cigaredoj, da tabako, da bombonoj ktp. En komerco kutime oni preparas grandan aŭ pezan varon en paketo, ekzemple komputilo, ŝuoj ktp., aparte se temas pri posta (poŝta) sendado.
Actus purus
Actus purus estas la termino uzita de skolastikaj filozofoj por esprimi la absolutan perfektecon de Dio. Laŭlitere ĝi signifas "pura akto."
La estaĵoj kreitaj posedas potencon kiu ne estas “aktualeco”, samtempe senperfektaĵojn kaj perfektaĵojn. Nur Dio estas samtempe ĉio kio Li povas esti, senfine reala kaj senfine perfekta: Mi estas kiu estas (Eliro, 3, 14). Liaj atributoj aŭ Liaj agoj estas reale identaj al Lia esenco, kaj Lia esenco identiĝas kun Lia ekzisto. Tiu distingo (en la kreaĵaro) kaj identigo (en Dio) estas pritratata kaj asertata de teologoj kaj filozofoj de la tuta kristanaro: oni vidu tion, ekzemple, en Gregorio Palamas aŭ en Majstro Eckhart.
En la kreita estaĵo, la stato de potenco antaŭas la staton de aktualeco; antaŭ ol esti kreita, iu perfekteco por aktualigi novan perfektecon devus esti kapabla sin realigi. Sed, laŭ absoluta konsidero, aktualeco devas antaŭi potencon. Por ŝanĝi, aĵo devas esti aktualigita; ŝanĝo kaj potenco supozas, tial, eston kiu estas in actu (“en akto”: kiu, do, ekzistas antaŭe). Se tiu lasta aktualeco estas miksaĵo de aktualeco kaj potenco, ĝi siavice supozas alian estaĵon en akto kaj tiel plu ĝis oni alvenas al la Actus Purus.
Laŭ Tomaso de Akvino, aĵo kiu bezonas komplementon per alio estas dirata “en potenco” rilate la samon: la realigo de la potenco estas dirata “aktualigo”. La universo estas konceptata kiel serio da aĵoj laŭ ascendanta ordo, kies potenco kaj akto estas kreitaj de Dio, kiu, unika, estas Pura Akto. Dio estas senŝanĝa ĉar ŝanĝo signifas transiron el potenco al akto, kaj pro tio Li estas senkomenca kaj senfina. Materio kaj formo estas necesaj por igi kompreneblaj la ŝanĝojn: por la ŝanĝo estas postulata la unuiĝo de tio kio ŝanĝas kaj de tio kio estas ŝanĝata. Kaj ĉiu ŝanĝo bezonas agon de ŝanĝanto kiu kuŝas ekstere de la “ŝanĝiĝanto”: la ĉeno fine alvenas al unu ŝanĝanto, kiu estas la pura akto, nome kiu bezonas neniun ĉar senŝanĝa kaj tuta akto.
Origino de la koncepto
La termino "pura akto" reiras al Aristotelo : "actus purus" estas la la latina sintagmo per kiu oni tradukis "ἐνέργεια" (energeia). En la verko “metafiziko” (XI 7, 1072b kaj ss), Aristotelo identigas la “senmovan motoron” kun la “energeia” puraj. En Aristotelo, tamen, Dio, aŭ la senmova motoro, estas tiom pura ke mem ne povas interesiĝi pri la mondo kaj la homo ĉar tiu interesiĝo estus ŝanĝo kiu postulus alian antaŭan puran akton.
Filozofo Tomaso de Akvino, post esti pruvinte ke la koncepto havas racian fundamenton, konstruis siajn kvin vojojn por pruvi la ekziston de Dio. Lia Dio, tamen, ne estas senigita de la kapablo interesiĝi pri la mondo kaj ami la homon, kio estas la fundamento de tuta judismo-kristanismo.
Nikolao el Kuzo disvastigis la difinon laŭ kiu Dio estas “actus purissimum“ (akto tre pura).
Stacio Fukechō
Stacio Fukechō (japane: 深日町駅 [Fukeĉō-eki], angle: Fukechō Station) estas fervoja stacio en Misaki, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Tanagawa.
Lundaj manifestacioj (Leipzig)
La lunda manifestacioj en Germana Demokratia Respubliko en 1989 kaj 1990  (germane: Montagsdemonstrationen) estis serio de pacaj politikaj protestoj kontraŭ la komunisma reĝimo de la GDR kiu okazis ĉiun lundon vespere en Leipzig. Tre fruaj enhave similaj manifestacioj en aŭtuno 1989 okazis ankaŭ en Plaue kaj Arnstadt.
Superrigardo
En Leipzig  la manifestacioj komenciĝis la 4-an de septembro 1989 post la semajna preĝo por paco) en la Kirko Sankta Nikolao kun pastro Christian Führer, kaj poste plenigis la centran Karl-Marx-placon (hodiaŭ: Augustus-placo): Sciante ke  lutera eklezio subtenis ilian reziston, multaj malkontentaj orientgermanaj civitanoj kolektiĝis kaj  neviolentaj  manifestacioj komenciĝis por postuli rajtojn kiel ekzemple la liberecon vojaĝi eksterlanden kaj elekti  demokratie  registaron. Informite fare de okcidentgermana televido kaj amikoj koncerne la okazaĵojn, homoj en aliaj orientgermanaj grandurboj komencis ripeti la Leipzig-manifestacion, renkontiĝante ĉe  urbokerna kvarangulo  dum lundaj vesperoj. Grava turnopunkto estis la okazaĵoj en la Okcidenta Germana Ambasado de Prago, kie miloj da orientgermanoj fuĝis en septembro, vivante tie en kondiĉoj rememorigaj pri la Tria Mondo. Hans-Dietrich Genscher negocis interkonsenton kiu permesis al ili vojaĝi al la Okcidento, en trajnoj kiuj unue veturos tra GDR. La parolado de Genscher de la altano estis interrompita per tre emocia reago al lia proklamo. Kiam la trajnoj preterpasis la centran stacion de Dresdeno en frua oktobro, policanaroj devis maldaŭrigi homojn  salti sur la trajnojn. Antaŭ la 9a de oktobro 1989, ĵus post la 40a jubileaj festoj de la GDR, kio komenciĝis tiel kelkaj cent kolektantoj ĉe la Nikolai-kirko ŝveliĝis al pli ol 70,000 (el la populacio de la grandurbo de 500,000), ĉio kuniĝis en paca opozicio al la registaro. La plej fama ĉanto  iĝis "Wir sind das Volk" - Ni estas la popolo!), memorigante iliajn gvidantojn ke demokratia respubliko devas esti regita fare de homoj, ne per nedemokratia partio postulanta reprezenti ilin.
(153957) 2002 AB29
(153957) 2002 AB29 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin iom malproksima de la Tero kaj de Venuso, sed ĝia malsuprenira nodo estas proksima de la marsa orbito.
Eŭrazia plato
La eŭrazia plato estas inter la plej grandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato ampleksas preskaŭ la tutan kontinenton Eŭrazio - do Eŭropon kaj Azion - krom la hindia subkontinento kaj la pleja oriento de Siberio. La plato ankaŭ portas Indonezion, la Filipinojn, la sudon de Japanio kaj parton de Islando, plus la orientan duonon de la norda Atlantika Oceano kaj grandan parton de la Arkta Oceano.
La eŭrazia plato limas - de nordo laŭ horloĝa direkto - kun la nordamerika, la aŭstralia, la hindia, la arabia kaj la afrika platoj. Eventuale en la tuŝaj zonoj al la grandaj najbaraj kontinentaj platoj ankoraŭ ekzistas iuj pliaj etaj platoj; ilia ekzisto tamen ne jam sendube pruviĝis.
NGC 7645
NGC 7645 (aliaj indikoj — ESO 470-3, MCG -5-55-7, PGC 71314) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zătreni (komunumo, Vâlcea)
Zătreni [zǝtrenj'] estas komunumo sud-okcidente de la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Butanu, Ciortești, Dealu Glămeia, Dealu Văleni, Făurești, Mănicea, Mecea, Oltețu, Sășcioara, Stanomiru, Valea Văleni, Văleni, Zătreni (la sidejo) kaj Zătrenii de Sus. Nur ĉirkaŭ dekono de la komunumanoj loĝas en la sidejo.
Zătreni situas 20 km nord-okcidente de la urbo Bălcești, ĉe la rivero Olteț. El la 14 vilaĝoj nur Oltețu kaj Sășcioara situas maldekstre (oriente) de Olteț. Okcidente la komunumo limas al la distrikto Gorj.
Bibendum
Bibendum (aŭ mallonge Bib) estas la reklamfiguro de la franca pneŭo-produkta firmao Michelin.
Zapoteka lingvaro
La zapotekaj lingvoj (iidxzá, dizá , ditsá , diidxazá , tiits së , ktp.) apartenas al la otomi-mangeaj lingvaro parolataj en Meksiko. Temas pri makrolingvo aŭ grupo de rilataj lingvoj, parolataj de iom pli ol duonmiliono da homoj ĉefe en la meksika ŝtato Oaxaca, sed ankaŭ en Puebla, Guerrero kaj la sudokcidenta Veracruz. La zapoteka lingvaro apartenas al la otomi-mangea lingva familio kaj kune kun la ĉinanteka lingvo konsistigas la zapotekan lingvaron. Multaj de la zapotekaj lingvoj estas reciproke nekompreneblaj.
La zapotekaj lingvoj estas tonaj. La plej ofta vortordo estas verbo-subjekto-objekto.
42523 Ragazzileonardo
42523 Ragazzileonardo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Gabriele Cattani elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kultura asocio I Ragazzi della Leonardo kreita far'de diplomigitoj el la Teknika kaj Industria Instituto Leonardo da Vinci in Florenco, kiu celas promocii humanitaran kaj kulturan agadon, kun precipa emfazo por popularigo de la scienca kono. Multenombraj el ties anoj estas tre aktivaj en astronomio.
Nemesszentandrás
Nemesszentandrás [nemeŝsentandrAŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. La loknomo estas hungare: nobelo-Sankta Andreo.
Situo
Nemesszentandrás situas en Montetaro Zala en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo, laŭ fervojo Nagykanizsa-Zalaszentiván. Pacsa troviĝas 10, Zalaegerszeg 13 km-ojn for.
Historio
Vilaĝservoj estas kuracejo, dentokuracejo, infankuracejo, migra poŝto.
Challenge Bibendum
Challenge Bibendum estas aranĝo, kreita de Michelin kaj okazinta ekde 1998 ĉiujare. Kerna punkto estas la komparo de la solvoj por la onta trafiko.
La aranĝon partoprenas universitatoj, entreprenoj kaj esplorinstitutoj. Oni ne premias, ne komparas prezojn, sed analizas laŭ kategorioj (en 2004 ekzistis la kategorio de persona veturilo, ŝarĝa veturilo, omnibuso kaj mov-rado.
Weltsprache (Möser)
Post la projekto estas nomata "Interlingua" kaj prezentita de aŭtoro kiel varianto de Latino sen fleksio.
Ekzempleto: Sone oculos nos non po videre, sone aures nos non po audire (sen okuloj ni ne povas vidi, sen oreloj ni ne povas audi).
=Bibliografio=
Möser, Wilfrid Halblatein (Semilatin), ein neues Weltsprache-Projekt Wien: 1910
Möser, W. Interlingua in forma di Semilatin illustrad per cento exemplo Linz: 1921 (35 p.)
Pola landvojo n-ro 10
La pola landvojo n-ro 10 (DK10) estas landvojo, kiu kunigas grandajn urbojn Szczecin kun Warszawa trans Bydgoszcz-Toruń.
Tvrdošín
Tvrdošín, hungare Turdossin, pole Twardoszyn estas urbo en Slovakio, en Regiono Žilina, en Distrikto Tvrdošín, kies distriktejo estas. Ĝis 1899 la hungara nomo estis Turdos [turdos].
Situo
Tvrdošín situas en valo, ĉe kunfluejoj de rojoj Oravica kaj Orava, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dolný Kubín-Pollando, apud Trstená. La lasta troviĝas 5 km, Dolný Kubín 25 km.
Historio
En la hungaraj dokumentoj ĝi aperas unuafoje en 1265 en formo Tourdosina. En 1369 la komunumo iĝis kampurbo kun rajtoj pri foiro kaj dogano. En 1689 pola reĝo Johano Sobieski prirabis la urbon. Poste la urbo iĝis grava komercejo kun manfaristoj. En 1910 en la urbo loĝis 1599 da loĝantoj (1323 slovakoj, 150 hungaroj, 120 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de "Vári". Poste la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Nuntempe estas grava laborloko uzino pri viandaĵo.
Famuloj
En la Iama Turdos naskiĝis hungara meteologiisto Zsigmond Róna.
Malkolmo la 3-a
Rilatoj kun Anglio
En 1072 Vilhelmo la Konkerinto alvenis al Skotlando kun armeo. Ĉe Abernethy Malkolmo omaĝis al li, transdonis sian filon Dunkanon kiel ostaĝo, kaj aranĝis pacon inter Vilhelmo kaj Edgar Aetheling, filo de Eduardo la Ekzilito. La omaĝo estis nur teoria afero kaj Malkolmo duŭre disrabis Northumbria ĝis 1080, kiam Vilhelmo sendis sian filon Roberton Curthose norden kaj estiĝis nova pacakordo kiu daŭris dek jarojn.
Post la ekrego de Vilhelmo la 2-a (Anglio), en 1091 Malkolmo penis kapti Newcastle-upon-Tyne sed retretis kiam Vilhelmo la 2-a alvenis kun forta armeo. La preteksto estis ke Vilhelmo la 2-a konfiskis anglajn bienojn de Edgar Aetheling. Edgar Aetheling kaj Roberto Curthose aranĝis pluan pacakordon. La sekvantan jaro estis plua kverelo kun la angla reĝo kaj en 1093 denove Malkolmo disrabis Northumbria. Survoje al Skotlando, proksime al Alnwick, la 13-an de novembro 1093, li estis mortigata kaj lia filo Eduardo mortige vundiĝis. Malkolmo entombiĝis en la priorejo de Tynemouth.
Gefiloj
Malkolmo kaj Ingibiorg havis almenaŭ unu filon, Dunkanon la 2-an (reĝo de Skotlando 1093-1094)
Malkolmo kaj Sankta Margareta de Skotlando havis ok gefilojn:
Palisaro
Antikva Grekio kaj Romio
Kaj grekoj kaj romanoj uzis palisarojn. La Roma historiisto Tito Livio priskribis la grekan manieron pli malbona ol la roma. Grekoj faris tro grandajn palisojn kun multaj branĉoj, tial homo ne povis porti palison kun proprajn armilojn. Pro tio palisoj estis malmultaj, kaj oni starigis ilin maldense. Du aŭ tri homoj povis faligi palison, tenante ĝin je branĉoj, kaj aperis spaco sufiĉa por homo povas tra ĝi eniru. Romanoj faris palisojn malgrandajn kaj malpezajn, eble disduigitajn, sed branĉoj ne multas. Oni starigis ilin dense kaj kunplektis iliajn branĉojn, do faligi ilin ne estis facile, kaj post falo de unu paliso sufiĉe granda spaco ne aperis. Kaj romanoj povis porti palisojn de unu haltejo al la alia kaj ne bezonas ĉiufoje fari novajn.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
La Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin (Государственный музей изобразительных искусств имени А. С. Пушкина) estas unu el plej ampleksaj deponejoj de la eŭropa kaj la monda belarto situanta en Moskvo, Rusio. Ĝin ordonis fondi caro Nikolao la 2-a omaĝe al sia patro Aleksandro la 3-a, tial ĝis 1917 ĝi nomiĝis La Belarta Muzeo de Moskva Universitato de Lia Imperiestra Moŝto Aleksandro la 3-a . La 13-an de junio 1912 okazis ĝia inaŭguro.
Historio
De la 1816 jaro en Moskva Universitato ekzistis Münz-Kabinett. Dum la 19-a jarcento kolekto de la tiu sekcio pligrandiĝis, en la 1848 jaro ĝi iĝis la Kabineto de belartoj kaj antikvaĵoj. Ĝi enhavis arkeolgiajn trovaĵojn, muldaĵojn de famaj statuoj, monerojn kaj medalojn. En la fino de la 19-a jarcento la profesoro de la universitato, d-ro pri historio de belartoj Ivan Cvetajev (patro de fama rusa poetino Marina Cvetajeva) iniciatis fondi novan deponejon por tiu kolekto kaj ĝian plilarĝigon. Li volis transformi tiun kolekton de kopio en instruan muzeon, similan al grandaj Eŭropaj kolektoj de kopioj. La ĉefa modelo estis la kolekto de kopioj en la Dresden-a muzeo Albertinum.
La Cvetajev-a kolekto de muldaĵoj enhavas kopiojn de la skulptaĵoj kaj aliaj artaĵoj de la Antikva Oriento, Antikveco, Mezepoko kaj Renesanco. Ĝi estas unu el grandaj tiaj kolektiĝoj. Cvetajev ankaŭ volis krei la kolekton de muldaĵoj de la moderna okcidenta skulpturo (centro de kiu iĝus la kreaĵoj de Auguste Rodin), sed la brulo, kiu deturis parton de eksponatoj, malhelpis fari tion.
Krom tio la muzeo dum sia fondo ricevis kelkajn kolektojn de originaloj. La plej notinda estas la kolekto de atikaĵoj de Vladimir Goleniŝĉev. Egipta parto de tiu kolekto estas la bazo de la Egipta sekcio de la muzeo.
En 1911 - 1913 Cvetajev estis unua estro de muzeo.
Sovetsk (Kaliningrada provinco)
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Historio
Establado de la konstruaĵo okazis la 17-an de aŭgusto 1898 laŭ aprobo de la caro. La projekton faris arkitekto Roman Klein, inĝenieroj Ivan Rerberg kaj Vladimir Ŝuĥov. Plej grandan parton de necesa monsumo subvenciis rusa mecenato Jurij Neĉajev-Malcov.
Sovetsk (Kaliningrada provinco)
En Tilsit dum la jaro 1807 estis subskribita paca traktato inter la Rusia Imperio, Francio kaj Prusio. Dum la jaro 1959 la urbo havis 31,9 mil loĝantojn, dum la jaro 2002 estis 43,2 mil.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Historio
Post la Oktobra Revolucio la muzeo daŭre evoluis.
Sovetsk (Kaliningrada provinco)
La germana urbonomo interalie pluvivas per la fromaĝo "Tilsiter", kiu estas konata kaj nun produktata en tuta Germanlingvio.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Historio
En 1918 aperis la plano de kreado de kvar Moskvaj muzeoj: Nacia arta muzeo, Muzeo de la okcidenta arto, Muzeo de la rusa popola arto kaj vivaranĝo, kaj Muzeo de la orienta arto. Dum la diskutado de la plano oni notis, ke la Muzeo de belartoj de la Moskva universitato povas esti la bazo por la kreado de la granda arta muzeo.
La kolekto de la muzeo daŭris pligrandigi. Ĝi ricevis la originalaj Antikvecaj artaĵoj el la muzeo de la eksa Stroganov-a instruejo kaj el la eksa Moskva instruejo de la skulptado kaj pentrado. La muzeo ankaŭ aĉetadis multe da grafikaĵoj.
De la printempo de 1923 komencis formiĝi la ĉefa parto de la pentraĵa galerio de muzeoj. Oni transdonis en la muzeon la pentraĵojn de la okcidentaj pentristoj, laborinta ĝis la mezo de la 19-a jarcentro, el aliaj Moskvaj tekoj. La ĉefaj fontoj de tiuj pentraĵoj estis la Rumjanceva muzeo, Tretjakova galerio, kaj aliaj muzeoj, iuj privataj kolektoj naciigitaj. Sed en Moskvo situis malmulte da notindaj pentraĵoj de tiu periodo. Tial en la printempo de la 1924 la muzeo ricevis multe da pentraĵoj el Ermitejo, Leningrada muzea fondaĵo kaj aliaj Leningradaj kolektoj. En 1930 oni translokigis ankoraŭ 37 pertraĵojn el Ermitejo (inkluzante ĉefverkojn). La muzeo iĝis la ĉefa muzeo de la malnova okcidenta arto (ĝis la mezo de la 19-a jarcento) en Moskvo.
Paketo
La tarifoj por sendi poŝtajn paketojn kutime estas pli altaj ol tiuj de normala letero, depende de la pezo kaj de la grando de la paketo. Foje specialajn poŝtmarkojn oni eldonis por tiaj sendaĵoj. Kutime oni akceptas nur laŭregule aranĝitajn paketojn.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Historio
Laborantoj de la muzeo aktive partoprenas en la arkeologiaj esploroj en la suda Sovetio, kiu kompletigas la kolektojn de la muzeo.
La kolekto de la muzeo iĝis tro granda por ĝia konstruaĵo, sed tiu problemo ne estis solvita ĝis la fino de la 20-a jarcento.
En 1948 la muzeo ricevis duonon de la kolekto de la Muzeo de la nova okcidenta arto, kiu estis malfermita pro politikaj motivoj. Tiel en la kolekto de muzeo aperis la laboraĵoj de la modernaj pentristoj kaj skulptistoj.
De 1949 ĝis 1953 en la plimulto de la haloj de la muzeo situis la Ekspozicio de la donacoj al Iosif Stalin.
En 1994 aperis la unua filio de muzeo (kaj la unua aldona konstruaĵo). Tio estas la Muzeo (nun Sekcio) de la privataj kolektoj. Tiu sekcio de muzeo estas bazita pro la iniciativo de la fama historiisto de literaturo Ilja Silberstein. Li havis grandan kolekcion de pentraĵoj kaj grafikaĵoj kaj volis salvi tiun kolekcion kiel tutaĵo. Sed en Moskvo ne ekzistis muzeo, kiu gardus kolekciojn, do Silberstein ekvolis krei ĝin. En la mezo de la 80-aj jaroj Irina Antonova, la derektisto de la Muzeo de Belartoj subtenis Silberstein-on. Moskvaj, Leningradaj kaj aliaj kolektantoj komencis doni siajn kolekciojn kaj formiĝis la "hiperkolekto", kiu estas nekutima por Moskvo. La muzeo enhavas kaj Eŭropa, kaj rusa belarto, ĉefe nova. Ĉiu kolekcio havas sian propran strukturon, iufoje ne similas al la tipa muzeo.
En 1996 en la Rusia ŝtata universitato de la neekzaktaj sciencoj estis kreita la Instrua muzeo Cvetajev, kiu enhavas la grandan parton de la Cvetajev-a kolekto de muldaĵoj.
En la 2006 la Sekcio de la privataj kolektoj ricevis novan konstruaĵon, kaj en ĝia eksa konstruaĵo oni kreis la Galerion de la arto de landoj de Eŭropo kaj Ameriko de la 19-a — 20-a jarcentoj. Tio estis fakte ne kreo de la tute nova muzeo, sed la pligrandigo de la ekspozicio de la pentraĵoj kaj skulpturoj de 19-a kaj 20-a jarcento. Antonova volis rekrei la Muzeon de la nova okcidenta arto, sed la peto al Ermitejo redoni la Peterburgan parton de la eksa kolekto de tiu muzeo kaŭzis nur la proteston. Sed tiaj planoj daŭras ekzisti eĉ post tio.
En la 2014 la dua parto de la nova konstruaĵo de la Sekcio de la privataj kolekcioj estis fremita.
Kolekto kaj ekspozicioj
En 2010 kolekton de la muzeo konsistigis pli ol 560 000 objektoj prezentantaj pentrarton, grafikon, skulpturon ktp. Tie regule okazas internaciaj eksponadoj de belartaĵoj.
La ĉefa konstruaĵo
La ĉefa konstruaĵo enhavas la parton de la Cvetajev-a kolekto de muldaĵoj, la originalajn artaĵojn de la Antikva Oriento kaj Antikveco, kaj la kolekton de la Renesanca kaj modernaj okcidentaj artaĵoj ĝis la 18-a jarcento.
La Antikva Oriento
La kolekto de la Mez-Orientaj antikvaĵoj estas pli modesta. Ĉefe ĝi estas situanta en la Asiria halo kun kelkaj muldaĵoj de la Asiriaj reliefoj kaj statuoj.
Alia notinda objekto de la muzea kolekto estas la juveloj el la Trojaj trovaĵoj de Heinrich Schliemann.
Antikveco
La kolekto de la Antikvaj originaloj enhavas 37 mil artaĵojn. En la ekspozicio antikvaj artaĵoj estas disponitaj en du haloj de la unua etaĝo. En la unua oni eksponas ceramikon, statuojn kaj statuetojn, bosojn de la antikva Kipro, Grekio kaj Italio ĝis la 4-a jarcento de nia erao. La dua enhavas la arkeologiajn trovaĵojn de la muzeo en regiono de la norda marbordo de la Nigra Maro.
Lundaj manifestacioj (Leipzig)
Superrigardo
La venontan semajnon, en Leipzig la 16an de oktobro 1989, 120,000 aperis, kun armeunuoj denove estante tenitaj sur ŝancatendo en la najbareco. La venontan semajnon, la nombro pli ol duobligita estis (320,000). Tiu premo kaŭzis la falon de la Berlina muro la 9an de novembro 1989, markante la baldaŭan falon de la socialisma GDR-registaro.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Bizancio
Muzeo havas malgrandan kolekcion de la Bizancaj ikonoj kaj ornamartaĵoj. La ikonoj situas en la unua etaĝo de la muzeo en la halo 7.
Lundaj manifestacioj (Leipzig)
Superrigardo
La manifestacioj poste finiĝis en marto 1990, ĉirkaŭ la tempo de la unuaj liberaj plurpartiaj elektoj por la asembleo "Volkskammer" kiu preparis la vojon al germana reunuiĝo.
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
Originalaj Eŭropaj artaĵoj
Tiu parto de kolekto komencis formiĝi dum la fondo de muzeo, sed la ĉefa parto formiĝis en la Sovetia periodo. Ĝi enhavas la arto de Italio, la landoj de historia Niderlando kaj Francio de la 14-a ĝis la 19-a jarcento. Ĝi ilustras ĉiujn stadiojn de la evoluo de la Eŭropa arto, komencante de la Antaŭ-Renesanco.
Lundaj manifestacioj (Leipzig)
Superrigardo
Jarojn poste, lunda manifestacioj ankaŭ estis okazigitaj en la 2000-aj jaroj kiel protesto kontraŭ la Golfa milito, kontraŭ  socialasekurŝanĝoj ( Hartz IV), kaj ekde la aŭtuno de 2009 kontraŭ la "Stutgarto-21 -projekto".
Ŝtata Muzeo de Belartoj Puŝkin
La Cvetajev-a kolekto de muldaĵoj
En la ĉefa konstuaĵo la muldaĵoj estas disponigitaj en la du tegmentitaj kortetoj kaj en multe da haloj de la dua etaĝo.
La muldaĵoj kaj kopioj de haloj de la dua etaĝo (kaj la balkono de la Italia korteto) ilustras la evoluon de la Eŭropa skulpturo, reliefo kaj mozaiko de la antikvega Grekio ĝis la Renesanco.
La Galerio de la arto de landoj de Eŭropo kaj Ameriko de la 19-a — 20-a jarcentoj
La Galerio enhavas la artaĵojn de la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
La plej fama parto de tiu kolekto estas la pentraĵoj de impresionistoj kaj postimpresionistoj ĉefe el la privataj kolektoj de la Sergej Ŝĉukin kaj Ivan Morozov.
Krom tiuj petraĵoj la galerio havas la kolekton de la Eŭropaj pentraĵoj kaj statuoj de la 19-a jarcento kaj kolekto de la modernaj pentraĵoj kaj skulptaĵoj.
La Sekcio de la privataj kolektoj
La Sekcio de privataj kolektoj enhavas multe da kolektoj de la tre diversaj temoj.
La instrua muzeo Cvetajev
La instrua muzeo Cvetajev enhavas la muldaĵojn kaj kopiojn de artaĵoj de la Antikva Oriento ĝis la epoko de Renesanco. La ekspozicioj estas similaj al la ekspozcio de kopioj de la ĉefa konstruaĵo, sed la artverkoj estas aliaj.
La Centro de la estetika edukado Musejon
La muzeo ĉiam estis la edukada institucio. En la postrevolucia periodo tie komencis la speciala edukada laboro kun infanoj, adoleskantoj kaj junuloj. La ĉefa celo estis la eduko de la sperta kaj scihava spektanto. En la 2006 la sekcioj de la muzeo, kiuj okupiĝas pri tio, ricevis novan konstruaĵon kaj nomon La Centro de la estetika edukado Musejon. En la centro specialistoj laboras kun edukatoj de la 5-a jaro de vivo ĝis la junuleco en pluraj rondetoj kaj sekcioj. La centro ankaŭ parktikas artterapion.
Memora apartamento de Svjatoslav Richter
La fama muzikisto Svjatoslav Richter estis amiko de la muzeo kaj testamentis al ĝi sian apartamenton. Nun tiu aprtamento funkcias kiel la malgranda muzeo de Richter, protektante la atmosferon ekzistantan dum lia vivo. En la apartamento oni ankaŭ organizas koncertojn kaj artajn ekspoziciojn.
Eksteraj ligiloj
http://www.arts-museum.ru/ oficiala ttt-ejo de la muzeo
http://www.youtube.com/watch?v=5Na0DkA5uZY inaŭguro (video)
Zătreni (komunumo, Vâlcea)
Zătreni apartenis al la komunumoj, kiujn Nicolae Ceaușescu fine de la 1980-aj jaroj intencis komplete reagrigi ("redoni al la agrokulturo"), transloĝigante la loĝantojn al novkonstruotaj slabokonstruaĵoj. Kvankam tiu plano ne realiĝis, la loĝantaro malkreskis de ĉirkaŭ 5 000 en 1990 al malpli ol 2 500 je la censo de 2011.
Bibendum
Post tio, la fratoj planis la afiŝon, reklamfiguron kun surskribo: ''Nunc est bibendum ! À votre santé ! Le pneu Michelin boit l'obstacle !'' (Nun necesas trinki! Je via sano! La Michelin-pneŭo trinkas la obstaklon!)
Freedo
Freedo (mallongaĵo de freedom, aŭ "libereco" Esperante) estas fikcia helblua pingveno oficiale uzata kiel maskoto de la kerna projekto Linukso-libera. Freedo estas montrata kiel purigema birdo, kun bantuko kaj broso, aludante la fakto ke, Linukso-libera malaldonas la malliberajn pecojn de la Linuksa kerno. Jeff Moe nomigis la pingveneton kaj Rubén Rodríguez, Islene Calciolari Garcia kaj Alexandre Oliva desegnis ĝin.
Ebersbach (Saksio)
Ebersbach estas eksa memstara urba komunumo en Germanio, kiu ekde la 1-a de januaro 2011 kun la najbara urbo Neugersdorf kuniĝis al nova urba komunumo Ebersbach-Neugersdorf. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de 2010, tuj antaŭ la kuniĝo, la urba komunumo Ebersbach havis 7963 loĝantojn. Ambaŭ urboj, kaj Ebersbach kaj Neugersdorf, dokumente unuafoje menciiĝis en 1306 kaj do havas signifan historion. Jam en 1925 estis planoj administre kunigi la du loĝlokojn, sed praktike la plano tamen nur efektiviĝis en 2011.
Harald Beijer
Harald BEIJER (naskiĝis la en Stockholm; mortis la ) estis sveda verkisto kaj scenaristo.
En Esperanto aperis
Liberigita, novela, tradukis Ferenc Szilágyi, en: Vespera ruĝo anoncas ventegon.
Sovetsk (Tula provinco)
Sovetsk (Советск) estas urbo en Tula provinco de Rusio. Ĝi situas en distrikto de Ŝĉjokino.
Geografiaj koordinatoj:. Kodo de OKATO: 70248504. Loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
Traduko de la nomo estas "(io) konsila" aŭ "(io) konsilia" aŭ "(io) soveta". La urbo estis fondita en 1950 kaj havas statuson de urbo ekde 1954.
La urbo estas ĉe rivero Upa (Упа) en baseno de Okao. Apud la urbo situas baraĵlago Ŝĉjokinskoje.
Loĝantaro de Sovetsk (laŭ la tutlandaj popolnombradoj):
Bilikiss Adebiyi Abiola
Bilikiss Adebiyi ABIOLA (aŭ Bilikiss ADEBIYI; "Abiola" estas ŝia postgeedziĝa nomo) estas kunfondinto kaj ĉefo de multe admirata firmao, Wecycle, konata pro novaj manieroj de recikligado de rubo en Lagoso, Niĝerio. Naskiĝinte en Lagoso, post unujara studado en la Universitato de Lagoso (Unilag), ŝiaj gepatroj sendis ŝin al Usono, kie ŝi gajnis gradojn ĉe la universitatoj Fisk (bakalaŭra grado) kaj Vanderbilt pri komputilscienco (MS). Post kio ŝi laboris kiel programisto ĉe IBM dum kvin jaroj, sed finfine decidis restudentiĝi ĉe MIT celante magistran gradon pri komerco (MBA). Dum sia tempo tie, venis al ŝi la revo establi recikligan firmaon en sia patrujo. La laboristoj kolektas rubon de hejmoj en la malriĉaj kvartaloj, revendas ĝin al reuzontoj, kaj pagas la donacintojn per tekstmesaĝe liveritaj poentoj, kiujn oni povas uzi por aĉeti aĵojn aŭ telefonajn minutojn.
Fonto
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio kaj en la Vikimedia Komunejo.
Radiostacio "Fulmo"
Błyskawica (Fulmo), kaj ĝuste Disaŭdiga Stacio de Enlanda Armeo „Fulmo” – radiostacio dissendanta por la tuta Eŭropo dum la Ribelo de Varsovio ekde la 8-a de aŭgusto 1944 (kun la ribela kanto "Varsoviaj infanoj" kaj informo ke germanoj ekbruligas la urbon) ĝis la fino de bataloj. Radiosendilon konstruis Antoni Zębik (pseŭdonomo "Lerta") en 1943 laŭ ordono de Czesław Brodziak. Ĝia signalvoko estis melodio de "Warszawianka" el la tempo de Novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio.
Ĉefo de la kunlaborantaro estis Stanisław Zadrożny (pseŭdonomo "Pawlicz"), anstataŭantino – Zofia Rutkowska (pseŭdonomo "Evo"), kiu transprenis realigadon de la programo. Jan Nowak-Jeziorański kaj piloto de RAF John Ward gvidis anglajn dissendaĵojn. Kiel anoncantoj eklaboris ankaŭ: Zbigniew Świętochowski (pseŭdonomo "Kristoforo"), Stefan Sojecki, Zbigniew Jasiński, Jeremi Przybora (franclingve) kaj Mieczysław Ubysz. Tagĵurnalojn kaj radioraportaĵojn gvidis Wołowski.
La radio disaŭdigis ankaŭ mezonde, daŭrigante premisojn de la Akcio N, diversian (flankatakan) programon direktitan al soldatoj de Wehrmacht.