cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hannah Höch
Influo
La subjektoj alpaŝitaj en la 1920-aj kaj 30-aj jaroj restas aferkoncernaj hodiaŭ; ŝia verko ankoraŭ ofte ekspoziciiĝas.
Bibliografio
Tiu ĉi artikolo estas direkta traduko el la anglalingva versio de Vikipedio, la 1-an septembro, 2006.
Meskimmon, Marsha. ‘’We Weren't Modern Enough: Women Artists and the Limits of German Modernism’’. Berkeley, California: University of California Press, 1999.
Meskimmon, Marsha & Shearer West, ed. ‘’Visions of the 'Neue Frau': Women and the Visual Arts in Weimar Germany.’’ Hants, England: Scolar Press, 1995.
Noun, Louise R. ‘’Three Berlin Artists of the Weimar Era: Hannah Höch, Käthe Kollwitz and Jeanne Mammen.’’ Des Moines, Iowa: Des Moines Art Center, 1994.
Ohff, Heinz. ‘’Hannah Höch’’. Berlin: Deutsche Gesellschaft für Bildende Kunst, 1968. Sante, Luc. "Dada's Girl: Hannah Höch Thumbs Her Nose at Art." ‘’Slate.’’ 10 April, 1997.
Cousine (Sejŝeloj)
La insulo Cousine ("kuzino") kovras areon de 25 hektaroj (0,25 km²) kaj estas inter la pli etaj el la 115 insuloj de la Sejŝeloj. La insulo situas 6 kilometrojn okcidente de Praslin, la dua plej granda insulo de la arkipelago, kaj 2 kilometrojn sudoriente de la najbara insulo Cousin ("kuzo").
La insulo Cousine estas signifa rifuĝejo de raraj regionaj specioj de bestoj kaj plantoj. Krom la sejŝela testudego interalie oftas gekoj. Krom raraj specioj de malmaraj kantobirdoj kiel la Sejŝela kanbirdo, Acrocephalus sechellensis kaj Copsychus sechellarum, kiuj parte estis portitaj ĉi-tien de la najbara insulo Frégate, ankaŭ ekzistas pluraj specioj de marbirdoj kun imprese multaj ekzempleroj. La ekologia ekvilibro de homa, besta kaj planta vivo tre atentiĝas, kaj sekve la insulo estas ŝatata celo por ekoturistoj.
Historio
La insulo en la 18-a jarcento estis malkovrita de eŭropaj maristoj kaj ekde la jaro 1787 loĝata de franciaj koloniigaj setlistoj. La el Eŭropo kunportitaj katoj kaj hundoj, kiuj ĉasis sur la insulo, rapide malmultigis la antaŭe tie ekzistintajn bestospeciojn. La kreo de grandaj plantejoj pri tabako kaj kokospalmoj krome draste malmultigis la lokajn speciojn da plantoj.
En la jaro 1992 komercisto el Sudafriko aĉetis la insulon, finis la plantejan kultivadon de tabako kaj kokoso kaj deklaris sian volon rekrei la originan ekologian staton de la insulo. Tiucele li ekigis renaturigan programon. Komence la el Eŭropo enportitaj dombestoj kiel katoj kaj kokoj kaptiĝis kaj portiĝis al la najbara, pli granda sejŝela insulo Praslin. Samtempe komenciĝis la kolektado kaj forprenado de ĉiuj ne-lokaj plantoj kiel tabako- kaj kafo-plantoj, kokospalmoj, bambuoj, papriko- kaj cinamo-plantoj. Kvankam kokospalmoj origine ne hejmas sur la insulo, oni tamen lasis iujn malmultajn ekzemplerojn, ĉar sur preskaŭ ĉiuj tropikaj insuloj kokosnuksoj estas nature alportataj per la maraj ondoj kaj tiel ekkreskas sur tiuj insuloj. Anstataŭ la forprenitaj fremdaj plantoj, oni plantis milojn da lokaj arbospecioj (ekzemple morinda, pisonia aŭ ochrosia).
Turismo
Cele al la financado de la renaturiga projekto kreiĝis malgranda, ekskluziva hoteleto el pluraj bangaloj. Maksimume ok gastoj tie povas samtempe loĝi. La hotelestro kaj ornitologo komune respondecas pri la ekologia ekvilibro de la insula faŭno kaj flaŭro.
Listo de ĉinaj esperantistoj
Jen estas listo de esperantistoj de Ĉinio.
Gaeltacht
Gaeltacht (IPA|/ˈgeːɫ̪t̪ˠəxt̪ˠ/) estas irlandlingva vorto por irland-lingva regiono. Temas pri regionoj en Irlando, kie la irlanda estas la ĉefa lingvo parolata kiel gepatra lingvo. La loĝantaro de irlandlingvujoj estas 400.000. Irlandlingvaj regionoj troviĝas plejparte en okcidenta parto de Irlando.
Teminka montalaŭdo
La Teminka montalaŭdo, Teminkalaŭdo aŭ Teminka kornalaŭdo (Eremophila bilopha), estas specio de birdo de la familio de Alaŭdedoj, kiu reproduktiĝas tra multe de norda Afriko, tra norda Saŭdarabio al okcidenta Irako. Ĝi estas ĉefe loĝanta nemigranta, sed kelkaj populacioj de tiu paserina birdo estas parte migrantaj, kiu moviĝas iome suden vintre.
Tiu ĉi alaŭdo estas birdo de malferma ŝtoneca duondezerto. Ili nestumas surgrunde, kie la ino demetas 2-4 ovojn. La manĝo estas semoj suplementita de insektoj dum la reprodukta sezono.
Malkiel multaj aliaj alaŭdoj, la Teminkalaŭdo estas tre distingeblaj specioj kun rimarkinda bildo en kapo kaj vizaĝo, nigroblanka en plej parto de la ekzempleroj. Someraj maskloj krome havas nigrajn "kornojn", kiuj donas al tiuj alaŭdoj ties alternativan nomon. Tio estas simila al la alia, pli granda, membro de ties genro, la montalaŭdo. La plenkreskulo estas ĉirkaŭ 14–15 cm longa kaj ĉefe ruĝecbrungriza supre kaj pala sube, kaj montras striadon nigroblankan en vizaĝo. La junuloj de tiu ĉi specio estas ruĝeca supre kaj pala sube, malkiel la junuloj de montalaŭdo.
Plenkreskuloj de Teminkalaŭdo diferenciĝas el tiuj de montalaŭdo pro la ruĝeca, pli ol brungrizaplumaro kaj manko de flavo en vizaĝbildo. Ili havas similan, sed malpli akre metalan voĉon.
Rocca Priora
Rocca Priora estas komunumo de Italio.
Ludmannsdorf
Ludmannsdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Thomas Lemar
estas franca futbalisto. Li naskiĝis, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2016 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblis per la numero "8".
Stacio Shima-Yokoyama
Stacio Shima-Yokoyama (japane: 志摩横山駅 [Ŝima-Jokojama-eki], angle: Shima-Yokoyama Station) estas fervoja stacio en Ŝima, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shima.
Nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj
La nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj de la montaroj de nordorienta Barato kaj najbaraj partoj de Birmo.
Priskribo
La ekoregiono kovras areon de 9 700 kvadrataj kilometroj en Naga-Montaro kiu kune kun Patkaj-Montaro (inkluzive de Luŝaj-Montaro) kaj la manipuraj montaroj estas parto de la Birmo-Javo-Arko de falditaj montaroj kiuj iras suden-orienten ekde Himalajo kaj konstituas la landolimon Barato-Birmo. La pinaroj troviĝas inter altitudoj de 1 500 kaj 2 500 metroj, kaj situas en tri enklavoj; la plej granda sidas rajde sur la limo inter Nagalando kaj Birmo; la du pli malgrandaj enklavoj troviĝas en la suda parto de Mizoramo, proksime de la birma limo. La pinaroj estas ĉirkaŭataj je pli malaltaj altitudoj de la precipe foliarbaj mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj kaj estas parto de la birma musona arbaro.
Flaŭro
Tiuj pinaroj de Nordorient-Barato kaj Birmo estas ekzemploj de vivejo, pinarbaro, kiu estas malofta en la orientalisa ekozono. La tenaserima pino (Pinus latteri) estas la domina specio ĉe pli malaltaj altitudoj, foje asociata kun dipterokarpacoj. Ĉe pli altaj altitudoj, la ĥasi-pino (Pinus kesiya) kaj valiĥ-pino (P. wallichiana) estas la superregantaj specioj, asociataj kun aliaj ĉiamverdaĵoj inkluzive de cugoj, abioj kaj foliarboj inkluzive de kverkoj kaj aceroj dum rododendroj, ileksoj, prunusoj kaj bambuoj (Arundinaria) estas oftaj subarbaraĵaj arbedoj.
Faŭno
Kvankam la ekoregiono gastigas malpligrandan diversecon de faŭno ol la ĉirkaŭa pluvarbaro, tiuj pinaroj estas relative sendifektaj kaj tial daŭre grava vivejo por kelkaj specioj adaptataj al la rokaj altaĵoj. Kiam la areo estis esplorataj fare de la Faŭno-konservada Socio (Wildlife Conservation Society) en la 1950-aj jaroj, la mamuloj de la pinaro inkludis la sumatran serovon (Capricornis sumatraensis), la akvocervon (Rusa unicolor), la ruĝan munĝakon (Muntiacus muntjac), la apron (Sus scrofa), kaj la azian nigran urson (Ursus thibetanus), dum pli malgrandaj mamuloj ampleksas ratufojn, hindan gigantan flugantan sciuron (Petaurista philippensis) kaj viveredojn. Neniu el tiuj mamuloj estas endemia en la ekoregiono.
Birdoj raportitaj en la enketo inkludas la okulvitran serilofon (Serilophus lunatus), Yuhina bakeri, la ruĝecventran paruon (Periparus rubidiventris), Yuhina gularis, Garrulax caerulatus, Garrulax rufogularis, Garrulax striatus (Leiothrichidae), la belegan siton (Sitta formosa), la sultanan paruon (Melanochlora sultanino), iujn kloropseedojn kaj la blankabrovan paruon (Fulvetta vinipectus) dum nombregoj da tadornoj kaj hindaj anseroj estis vidataj ĉe Ĉindvin-Rivero.
Du pliaj Garrulax-specioj estas verŝajne endemiaj en tiuj montaroj : Garrulax austeni kaj Garrulax virgatus.
Monda Federacio de Tekvondo
La Monda Federacio de Tekvondo (angle World Taekwondo, mallongigata kiel WT) estas la internacia rega instanco pri tekvondo. La asocio fondiĝis en 28-a de majo 1973. Ĝia sidejo troviĝas en Seulo, Sud-Koreio.
Nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj
Minacoj kaj konservado
Tiuj montaroj ne estis bone esplorataj ekde la 1950-aj jaroj, kiam estis notata ke pecetoj da tero estis sisteme senarbarigataj por terkultivado. Tiu migra kampokultivado nuntempe estas daŭranta, kondukante al grunderozio kaj perdo de vivejo por la faŭno. Tamen ĉar okazas neniu komerca arbodehakado, eĉ nuntempe la pinaroj restas sufiĉe sendifektaj.
Benedict Cumberbatch
Benedict Timothy Carlton CUMBERBATCH naskiĝis estas angla aktoro, kiu laboris por filmoj, televido, teatro kaj radio. Li estas la filo de aktoroj Timothy Carlton kaj Wanda Ventham. Cumberbatch studis ĉe la Universitato de Manĉestro kaj daŭrigis sian trejnadon ĉe la Londona Akademio de muziko kaj Teatro, akirante magistron en Klasika Aktorado. Li unue laboris ĉe la Open Air Theatre, Regent's Park en ŝekspiraj produktadoj kaj faris sian debuton en la rolo de George Tesman en 2005. Ekde tiam li ĉefrolis en la Reĝnaciteatro After the Dance (2010) kaj Frankenstein (2011). La televidlaboro de Cumberbatch inkludas prezentiĝojn en Silent Witness (2002) kaj Fortysomething (2003) antaŭ rolo kiel Stephen Hawking en la televida filmo Hawking en 2004. Li ĉefrolis kiel Sherlock Holmes en la serio Sherlock ekde 2010. Li ankaŭ elstarigis la adaptadon de Tom Stoppard de Parade's End (2012) kaj The Hollow Crown: The Wars of the Roses (2016). En filmoj li ĉefrolis en Amazing Grace (2006) kiel William Pitt, Star Trek Into Darkness (2013), Khan, 12 Years a Slave (2013) kiel William Prince Ford en The Fifth Estate (2013) kiel Julian Assange en The Imitation Game (2014) kiel Alan Turing. De 2012 ĝis 2014 li voĉrolis kiel la roluloj de Smaug kaj la Necromancer en la filmaj serioj La Hobito. Cumberbatch ĉefrolas la Marvel Comics rolulon Dr. Stephen Strange, unue aperis en la filmo Doctor Strange (2016). Cumberbatch ricevis multajn premiojn kaj nomumojn por agado inkluzive de tri Laurence Olivier Award nomumoj, gajnante Best Actor in a Play pro Frankenstein. Li ankaŭ ricevis kvar Primetime Premio Emmy nomumojn, gajnante en Miniserialo aŭ Filmo por Sherlock. Lia efikeco en The Imitation Game portis al li Akademipremian nomumon por plej bona aktoro. Krome li ricevis ses BAFTA nomumojn, kvin Screen Actors Guild Award nomumojn kaj du Premio Ora Globo nomumojn inter aliaj. En 2014, Time-revuo inkludis lin en sia ĉiujara Time 100 kiel unu el la "Plej Influaj Personoj en la Mondo".
Flago de Gabono
La nacia flago de Gabono estis adoptita en 1960. La koloroj sur la flago estas verda, reprezentante la arbarojn; orkoloro, reprezentante la ekvatoron kaj blua, reprezentante la maron. La origina flago adoptita en 1959 estis simila al la nuna sed kun strioj de neegala larĝo kaj la franca Trikoloro en la kantono. La trikoloro estis forigita post la sendependeco kaj la flava strio, simbolante la Ekvatoron, estis pligrandigita. Nun la koloroj reprezentas la sunon, la maron, kaj la krudmaterialojn de la lando, precipe lignon.
Laktejo de Arnstadt
La Laktejo de Arnstadt (germane: Milchhof Arnstadt) estis laktocentrejo en Arnstadt (Quenselstraße nr. 16).
Historio
La kooperativo Genossenschaft Milchhof fonditis en la 23-a de februaro 1928 kun subteno de la Distrikta poragrikultura ĉambro. La konstruado ekis en julio 1928 laŭ la planoj de la secesistila arkitekto Martin Schwarz. La ĉefa fasado spektas al la Quensel-strato, la tuta komplekso faritis masivstile: ĉiuj vandoj el brikŝtonoj, la plafonaj, ŝtuparaj kaj tegmentaj konstruaroj el fera betono. Por la salonoj oni prenis fenestrojn kaj pordojn el fero. La pordoj eksteraj kaj pluraj internaj estis ŝovaj. Por la provizo per malvarma akvo propra puto fositis en la malantaŭa korto. Koncerne la eksteraj fasadoj oni intencis fari funkciajn konstruaĵojn kun simplaj formoj arkitekturaj. Ununura ornamaĵo estis la grandaj literoj ĝis nun videblaj tekstantaj Milchhof Arnstadt.
Modernega vapormaŝino farita de la kontata firmao Ed. Ahlborn el Hildesheim helpis ekfunkciigi la tuton.
Post nur 5 monatoj malfermitis la tiutempe ege moderna laktejo la 4-an de decembro 1928. Situo favora rekte ĉe la fervoja linio al Ichtershausen kiel ankaŭ grandaj kargoramploj faciligis la liveradon de la laktaj produktoj. Ilies gamoj kontentigis ĉian demandon: de sterilizita freŝa lakto, batita kremo, butero, kazeo ĝis diversaj formaĝaj specoj (inter ili malgranda ŝmirformaĝo kun la nomo Marlitt omaĝe al fama filino de la urbo, la verkistino E. Marlitt). La produktoj portis la nomon Dampfmolkerei Arnstadt eGmbH, estis kontataj en tuta Turingio kaj ricevis plurajn premiojn pro plej bona kvalito. Komence laboris surloke 18 dungitoj, baldaŭ ne tute 50.
Kulmino antaŭ 1945
Aliaj produktantoj de laktaĵoj estis unuiĝintaj al Milchzentrale (sidejo en Krappgarten-strato en Arnstadt) kiu ofertis ankaŭ glaciaĵojn. En junio iĝis amika kunfandiĝo de ambaŭ entreprenoj kaj la krappgartenstrataj ejoj venditis.
Tio ebligis la evoluon al vera grandfabriko! De la 1937-a jaro jenas la impresa produktokvanto: 3,500.000 litroj da lakto, 14.000 litroj da batita kremo, 7.000 itroj da acida kremo, 308.045 kilogramoj da butero, 8.500 litroj da ĉokolada lakto.
Post la Dua mondmilito
En printempo 1945 la areo estis bombarde damaĝita. Elrabadoj pluaj malfunkciigis la laktejon por mallonga tempo. Nur 3 kvaronoj de la antaŭmilita laktokvanto liveritis nun; en 1949 ĝi alinomitis en Genossenschaft Milchhof Arnstadt - Raiffeisen eGmbH kun 1.800 membroj.
3136 Anŝano
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la universitata ĉina urbo Anŝano (鞍山).
Laktejo de Arnstadt
Post la Dua mondmilito
En 1961 fonditis kombinumo kun entreprenoj en Arnstadt, Großliebringen kaj Dienstedt (nomo ekde tiam: VdgB Molkereikombinat Arnstadt). En la 22-a de novembro 1967 fonditis Kooperationsverband Milch kun 25 partoj, el kiuj 19 estis LPG-oj.
Grandaj investoj faritis ankoraŭ en 1961/62 kaj en 1976/77.
Fino post la Turniĝo
En aprilo 1990 fonditis Westthüringer Milchwerke GmbH kun la laktejoj en Erfurto, Leinefelde, Weißensee, Weimar, Bad Langensalza kaj Arnstadt. Ne tute la duono de la dungitoj maldungitis; tamen jam en julio samjare antaŭvideblis la malfermo de la arnstadt-a produktejo. La loko pluen servu nur kiel deponejo de la ekspedista firmao Lang GmbH, kiu deĵorigis en 1991 ankoraŭ 20 personojn. El ili estis 10 iamaj laktejanoj.
Nuntempe la tuta komplekso estas tre kadukiĝinta kaj ĉia uzo de la ejoj ĉesis de longa tempo. Estonta kultura uzo eblas eventuale.
Glisparaŝutado
Glisparaŝutado estas ŝatokupa kaj konkursa aersporto, en kiu oni glisas per glisparaŝuto. Ĉar glisparaŝuto ne havas motoron, oni nomas glisparaŝutadon libera (do senmotora) aersporto.
Ekipaĵo
Baze, la ekipaĵo estas komposita el 4 bazikaj partoj: la flugilo, la ŝnuroj, la rimenoj kaj la seĝo.
Flugilo
La flugilo estas farita el tre malpeza kaj nepenetrebla ŝtofo, t. e., nek la akvo nek la aero povas trairi la ŝtofon. La materialo uzata por la fabriko de la ŝtofo estas Porcher Sport kaj Gelvenor.
Ŝnuroj
Rimenoj
La rimenoj estas ankaŭ faritaj el tre necedema materialo kaj estas uzataj por kunligi la ŝnurojn al la ŝtofa seĝo.
Ferenc Karacs
Ferenc Karacs [karaĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karacs Ferenc estis hungara akvafortisto, kartografo. Lia edzino estis Éva Takács, lia plej fama filino estis Teréz Karacs.
Glisparaŝutado
Ekipaĵo
Seĝo
Ferenc Karacs
Ferenc Karacs naskiĝis la en Püspökladány, li mortis la  en Pest (urbo).
Glisparaŝutado
Ekipaĵo
La seĝo estas farita el speciala spongo. Modernaj seĝoj havas specialajn sistemojn por la protektado de la spino (vertebraro).
Helpaj Instrumentoj
Ĉar la varma (kaj la malvarma) aero estas nevidebla, por trovi kaj preni la plej bonajn blovojn de varmaj ondoj, la piloto povas uzi specialajn helpajn intrumentojn. Multe da pilotoj uzas du instrumentojn:
Sekureco
Malfunkciigo
Ĉar la flugilo ne estas rigida, kiam la aero estas ege forta, parto aŭ la tuto de la flugilo povas malfunkciigi. Pri amuz-glisparaŝutoq, tiu ĉi malfunciigo ne estas tre danĝera, sed pri konkuraj glisparaŝutoj tiu malfunkciigo povas esti vere danĝera. Pro la eblo de tiu ĉi malfunkciigo, la pilotoj alportas kriz-paraŝuton. Se la malfunkciigo okazas proksime la de la grundo, la kriz-paraŝuto ne funkios kaj la piloto povas suferi tre gravajn osto-frakturojn kaj eĉ morti. Malfunkciigoj povas esti minimumiigitaj se la piloto uzas bonan glisparaŝuton, elektas bonan lokon por alflugi kaj uzas seĝon, kiu havas sistemon por protektado de la spino.
Rapideco
Moderna glisparaŝuto havas rapidecon inter ĉ. 22 kaj 50 km/h, dum la bremsrapideco troviĝas inter 33 kaj 39 km/h. Konkursaj glisiloj atingas 70 km/h.
Glispovo
La povo de modernaj glisparaŝutoj estas pli ol 8:1, tio signifas, unu metro de altecoperdo je 8 metroj da horizontala distanco. Profesiaj (konkursaj) glisiloj atingas preskaŭ 10:1. La minimuma sinkrapideco (falrapideco) estas ĉ. 1 metro sekunde.
Distancoj
Flugoj pli longaj ol 100 kilometroj eblas nuntemple danke al plena utiligo de termiko. Estas atingitaj jam distancoj de pli ol 400 km.
Flugmanieroj
Klifa flugado (aŭ mekanika flug-maniero). En tiu ĉi maniero, la piloto saltas el klifo aŭ simila topografio kaj alflugas proksime de ĝi. Ĉar la aero ne necesas esti varma, oni povas diri ke tiu ĉi metodo okazas mekanike. La mekanika flugado okazas kiam la vento batas kontraŭ montaro. La aero estas do premita kaj devas iri per la flankoj de la montaro aŭ super ĝi. La piloto do uzas la forton de la suprenigante vento por alflugi supren.
Varma Aero Flugado. Kiam la grundo estas tre varma, bobeloj el varma aero disiĝas el la grundo kaj iras supren. Simile al balonoj aŭ glisiloj, la piloto uzas tiun forton por flugi. La kialo estas ke la varma aero estas pli malpeza ol la malvarma aero. La varma aero iras supren kaj la peza kaj malvarma aero iras malsupren. Uzante tiun naturan mekanikan metodon, la flugilo flugas kiel glisilo. Por facile trovi la varmajn fluojn de aero, la piloto necesas salti el montaro. Se la ondo de varma aero estas sufiĉe forta, la piloto povas flugi multajn kilometrojn for de la originala komenc-punkto. La distanco ke la piloto povas flugi estas ĉirkaŭ 450 km-ojn. En Eŭropo, tiu ĉi distanco trairas la landlimojn kaj la piloto povas komenci flugi en unu lando kaj surteriĝi en alia aŭ aliaj tre malproksimaj landoj. Tiu estas nomata Trans-landlimo Flugado.
Kiam la varmaj ondoj iras supren, ili alportas grandajn kvantojn de akvovaporo. Kiam la akvo atingas kelkan altecon, kaj trovas malvarman temperaturon, la gutoj de akvo kondensiĝas (eble eksolidiĝas). Tiu ĉi kondensiĝo (?) formas la nubojn. Do, la piloto scias ke la bazo de la videblaj nuboj estas loko en la atmosfero en kiu la aero estas varma. Li povas flugi de nubo al nubo. Tiu ĉi flug-maniero estas nomata Nub-baza Flugado (Angle: cloud base).
En landoj kie ne estas montaroj, la glisparaŝutistoj povas uzi vindason. La vindaso estas fiksita en aŭtomobilo aŭ boato kaj povas esti tirita. Kiam la flugilo atingas sufiĉe bonan altecon, la vindasa ŝnuro estas malkonektita kaj falas sur la grundon. Tiu ĉi flug-maniero estas ege danĝera kaj necesas specialan praktikon.
Condat-sur-Vienne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Tatanka
Tatanka (bizono en lakota lingvo) estas plumnomo de Siobhán Sheehan (tre eble ankaŭ pseŭdonimo) (1982-), irlanda poetino kiu verkas en Ido. Ŝi estas rigardita kiel unu el ĉefaj vivantaj ido-verkistoj en nia tempo.
Résistons
Résistons estas franca politika partio, vicigita centre kaj dekstra-centre, fondita en 2016 de Jean Lassalle.
Historio
En 2013, Jean Lassalle komencis rondiradon de Francio piede, trairante kilometrojn dum naŭ monatoj, por renkonti siajn samcivitanojn.
En la spirito kaj kontinueco de ĉi tiu marŝo, Jean Lassalle fondis en 2015 la asocion La Marche Citoyenne (La Civitana Marŝo). Estis starigitaj Nacia Konsilio por pripensado kaj proponoj kaj laŭtemaj komisionoj. Ili respondis al tiu aspiro de liaj samcivitanoj esti aŭskultitaj kaj esprimi sin por reakiri la koron de politika pripensado kaj disvolvi novan projekton por la estonteco. En oktobro 2016, dum fonda Kongreso, la movado Résistons! estis fondita en Liono en la spirito de la Civitana Marŝo.
Jubo
Jubo, fabkazeotavolo, fabkazeotuko aŭ fabkazeorobo, estas manĝvaro farita el sojfaboj. Dum la bolado de sojlakto, en malferma surfaca pato, tavolo formiĝas sur la likvo-surfaco. La tavoloj estas kolektitaj kaj sekigitaj en flavecaj tukoj konataj kiel tohuotavolo. Ĉar ĝi ne estas produktita uzante koaguligilon, ĝi ne estas teknike bonorda tohuo, aliflanke ĝi havas similan teksturon kaj guston samkiel kelkaj tohuoproduktoj.
Tohuo kiun la uzo de tiaj sojtavoloj unue estis dokumentita en skribaj arkivoj en Ĉinio kaj Japanio en la deksesa jarcento. Ĝi estas vaste uzata, freŝa, fermentita, aŭ sekiĝita, en ĉina kaj japana kuirarto.
Kutime, jubo estas vaste uzata ankaŭ en la vegetarana/vegana kuirarto kiel anstataŭanto de viando aŭ fiŝaĵo. Ĝin uzas tiele la budhanaj monaĥoj de antaŭ multaj jarcentoj kaj lastatempe en okcidento de veganoj.
Kvincio
Kvincio (japane:滅却師/クインシー) estas (en la mangao BLEACH) homoj kiuj povas viki kaj murdi Kavulojn. Ili ne ŝatas la Ŝinigamiojn. Soul Society rigardas kvincion kiel teruro.
Vandenreich
Kvincioj kreas novan landon, kio estas nomita Vandenreich(見えざる帝国). La kreanto estas Yhwach (aŭ Juha Bach), la unua kvincio. Vandenreich havas la grupon kio estas nomita Sternritter(星十字騎士団).
Animejo
La Animejo (angle: Soul Society) estas laŭ la mangao BLEACH loko, kie pace ripozas la animoj postmorte.
Esperanto-movado en Venezuelo
Laŭ la Enciklopedio de Esperanto el 1934, pioniro de la Esperanto-movado en Venezuelo estis George O. Messerl en la urbo Porlamar, kie en 1909 estis fondata la unua landa Esperanto-grupo, kiu ricevis la nomon „Progreso“. En 1906 la gazeto „El Dominical“ de Caracas havis Esperanto-fakon, redaktatan de li. En 1910 en San Cristobal aperis gazeto „Anda Lumo“. Laŭ la iniciato de Benito Losada (en la literaturo konata kiel "Paco-Tillero") en 1912 fondiĝiŝ nacia organizaĵo Venezuela Esperanto-Asocio, kiu post kelkaj jaroj de funkciado ĉesis agadi, sed la estis refondita. Laŭ la Dietterle-statistiko en 1928 esperantistoj estis en tri urboj, la landa UEA-delegito en 1933 estis en Caracas.
Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj la agadon aparte partoprenis Octavo de Diego, Fernando de Diego, Manuel Nebra Val, Féliz García Blázquez, Juan Eduardo Bachrich, Lino Moulines, Antonio Lauro, Jorge kaj Esteban Mosonyi, Andres Turrisi kaj Agnes Waldman. Dum tiu tempo ankaŭ aperis ĝia oficiala organo Venezuela Stelo.
Dum la 1980-aj jaroj al la naciaj aktivuloj aliĝis la franca esperantisto Floreal Gabalda kaj lia ĉeĥa edzino Liba Gabalda, kiuj kun Rafael Mejias, Maritza Graziani, Alfredo Portillo, Raymonde kaj Brigitte Clarac aldonis renovigon al la movado.
Kylian Mbappé
estas franca futbalisto. Li naskiĝis.
Ekde la jaro 2017 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi, li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblis per la numero "10" - same en la Futbala Mondpokalo 2022.
Károly Keczkés
Károly Keczkés [kAroj keckEŝ? keĉkEŝ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keczkés Károly estis hungara hidrologo-inĝeniero. Lia nobela antaŭnomo estis gánóci.
Károly Keczkés naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio). Li mortis la en Pécs.
Biografio
Károly Keczkés akiris diplomon en Institutum Geometricum en 1823. Post siaj studoj li faris mapistan laboron pri Danubo. En 1829 li iĝis fakinĝeniero pri navigado, poste li faris projektojn pri kanalizado de Rába, ekde 1837 de Danubo. En 1844 li estis nomumita ĉefinĝeniero, poste li okupiĝis pri Tiso. Ekde 1847 li gvidis la plenan projekton pri kanalizado de Tiso. Dum la Hungara revolucio de 1848 li ricevis la taskon denove okupiĝi pri la Danubo. Post falo de la revolucio li ricevis signifan postenon en la ministerio en Vieno. En 1855 li ricevis la taskon okupiĝi pri inundoj de Tiso, krome li inventis maŝinon, kiu helpis la hidrologiajn laborojn.
Orienta Markio
La Orienta Markio aŭ Aŭstra Markio (ankaŭ Ostarrichi aŭ Ostarrîchi, komence ankaŭ Marcha orientalis, pli poste Marcha Austriae aŭ Osterland, ankaŭ Markio Aŭstrio - Mark Österreich aŭ Margraflando Aŭstrio - Markgrafschaft Österreich; ekde la 19-a jarcento kelkfoje ankaŭ "Ostmark") estis formale parto de la duklando Bavario ekde 976 ĝis sia sendependeco kiel "Duklando Aŭstrio" en 1156. Origine ĝin kreis Karolo la granda kiel Avara markio por la defendo de atakoj fare de la Hungaroj.
Priskribo
Ĝi situis inter Enns kaj Erlau, la Antaŭalpoj kaj Viena Arbaro kun strio mallarĝa norde de Danubo (ekde la 11-a jc plilongigita ĝis Thaya kaj Moravo, poste eĉ ĝis Leitha.
En la jaro 976, la markio estis formita kiel memstara parto sed ankoraŭ ligita al la duklando Bavario. La markion donacis imperiestro Oto la 2-a al la babenbergano Leopoldo la 1-a. Tiu markio nomitis ekde 996 Regio Ostarricchi, ekde 1130/1135 Marchio Austriae. En 1156 ĝi estis efektive apartigita de Bavario kaj plialtigita al duklando Aŭstrio; ĝi iĝis poste arkiduklando Aŭstrio kaj kerno de la nuna Aŭstrio.
Nova uzo en la 20-a jarcento
Post la tiel nomata Anschluss en 1938 la perforte nuligita ŝtato Aŭstrio ĝis 1942 nomitis oficiale Ostmark. Poste oni malpermesis tion por estingi ĉiujn spurojn je ia ajn iama ŝtata memstareco de la enkorpigitaj teritorioj aŭstriaj.
Kontraŭsorba markio
Alia Ostmark iĝis sub la regado de Oto la 1-a kiel defendoteritorio kontraŭ la Soraboj. Ĝi estiĝis post la divido de Elbmark situanta inter Elbo kaj Spree. Ĝia teritorio egalas grandparte la areon de Malsupra Luzacio.
Norda Aŭtoŝoseo
La Norda Aŭtoŝoseo aŭ A-1 estas unu el la ses radiaj aŭtoŝoseoj de Hispanio. En la nomumado de la Eŭropaj Ŝoseoj ĝi estas parto de la eŭropa ŝoseo 5. La longeco de la ŝoseo ene de Eŭskio ankoraŭ konservas la antikvan nomon N-I. Ĝi havas 366 km.
Miniĉemizo
Miniĉemizo estas ofte facilportebla vestero, plej ofte por virinoj. Ĝi aperas en diversaj variantoj: kiel T-ĉemizo, subĉemizo, 'senŝelka' kaj 'senmanika' ĉemizo, kaj kelkfoje ĝi ankaŭ ne kovras la umbilikzonon.
Dum la 1990-aj jaroj, sub influo de tendencinstigaj publikuloj kiel filmstelulinoj kaj popmuzikistoj (ekzemple Madonna), ekestis la modotendenco por uzi vesterojn kiujn oni antaŭe konsideris kiel subvestoj ankaŭ porti kiel supervestoj. Miniĉemizoj el punto ne plu estis kovrataj per supervesto.
Asocia respubliko Jugoslavio
Asocia respubliko Jugoslavio estis federacio de Montenegro kaj Serbio, kiu estiĝis sur resto de teritorio de Jugoslavio (SFRJ) la 27-an de aprilo 1992 post forŝiro de Slovenio, Kroatio, Mekedonio kaj Bosnio kaj Hervegovino. Ties ĉefurbo estis serba metropolo Beogrado. La federacio estis transformita la 4-an de februaro 2003 en pli libera ŝtataro Serbio kaj Montenegro. Tiu ĉi ŝtataro poste pereis la 3-an de junio 2006 pro disfalo en du memstarajn ŝtatojn Serbio kaj Montenegro.
Asocia respubliko Jugoslavio estis celo de aviadilaj atakoj de NATO printempe de la jaro 1999. Ilia celo estis haltigi elpeligadon de albanoj el Kosovo.
Amir Karić
Amir Karić (n. ) estas slovena futbalisto. Li de 1996 ĝis 2004 membris en la slovena nacia teamo de futbalo.
Olivier Giroud
Ekde la jaro 2011 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblas per la numero "9".
Frégate
Frégate aŭ Frigate estas insulo en la Hinda Oceano kaj apartenas al la granitaj "internaj insuloj" de la Sejŝeloj. La insulo situas 55 kilometrojn oriente de Mahé, la ĉefa insulo de la Sejŝeloj.
Zehnacker
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Frégate
La francia maristo kaj malkovristo Lazare Picault al la insulo donis la nomon Frigate laŭ la tie vivantaj birdoj el la familio de fregatedoj. La tropika insulo kovras areon de 2,19 kvadrataj kilometroj. La plej alta pinto de la insulo, la monto Signal, havas altecon de 125 metroj super la marnivelo. Sur la insulo situas 16 vilaoj, kiuj uzatas plejparte de turistoj.
Flaŭro kaj faŭno
Sur la insulo inter alie kreskas arboj de la specio Calophyllum inophyllum (nomata "hinda "mahagono"), akaĵuarboj (Cashew) kaj hindaj migdalujoj. Tie vivas inter alie Aldabra-testudegoj kaj raraj specioj de kantobirdoj kiel Acrocephalus sechellensis kaj Copsychus sechellarum. La konstrulaboroj por la starigo de la hotelaj vilaoj estis severe kontrolataj de ekologiistoj, por certigi ke la ekologia ekvilibro restu nedamaĝita.
Lindau (Anhalto)
Lindau ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Zerbst (Anhalto) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 1184 loĝantojn. Mezepoka burgo estis ekkonstruita en la 9-a jarcento kaj dokumente menciiĝis unuafoje en la jaro 1179.
XHTML
XHTML estas nova versio de HTML. XHTML estas bazita sur XML anstataŭ sur SGML, kaj estas esence kopio de HTML 4.01 (havante la samajn elementojn kaj la samajn atributojn) kun nura alpreno de la bazaj reguloj de XML, kio signifas, ke la bazaj principoj estas pli simplaj, sed ankaŭ pli striktaj.
Jen kelkaj el la ŝanĝoj kompare kun malnova HTML:
XHTML 1.0 estas intence farita tiel, ke malnovaj legiloj ĝin komprenu, kvankam ili konas nur la regulojn de malnova HTML. Ekzistas nun ankaŭ versio 1.1 de XHTML. En tiu versio oni forlasis la kongruon kun malnova HTML, kaj oni devas trakti la paĝojn kiel veran XML-on. Ankoraŭ nur malmultaj legiloj povas trakti ĝuste faritan XHTML-on 1.1. Oni planas ankaŭ la sekvontan version 2.0, kiu verŝajne enhavos multe da utilaj ŝanĝoj kaj plibonigoj.
La versio de XHTML por poŝtelefonoj estas XHTML MP.
Zaragoza (San Luis Potosí)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22425 loĝantojn. El tiuj estis 10896 viroj kaj 11529 virinoj. La komunumo havas surfacon de 625,33 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1970 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 352,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,9 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 18881 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 39 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,21 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 18881 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 18501 apartenis al la katolika religio kaj 67 al la evangelia religio. 313 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Violonĉelo
Violonĉelo estas korda muzika instrumento, multe pli granda ol la violono kaj aldviolono. Ĝi estas tipe unu el la instrumentoj en normala orkestro.Oni uzas arĉon por ludi violonĉelon. Aŭ oni pinĉas la kvar kordojn por ludi ĝin. La kordojn oni kutime agordas en perfektaj kvintoj okto pli malalta ol la aldviolono: de malalto al alto, C2, G2, D3 kaj A3.
Violonĉelo estas pli granda ol aldviolono kaj malpli granda ol kontrabaso.
La violonĉelo estis kreita aplikante la formon de la violono al la malnova gambovjolo (aldviolono da gamba). La plej malnovaj konservitaj specimenoj devenas el la fino de la 16-a jarcento, faritaj de la familio Amati En la tradicia orkestra aranĝo, la violonĉeloj sidas al la dekstra mano de la direktisto, kun la kontrabasoj malantaŭ ili. Klasika muziko estas ĉefe ludata per violonĉelo, sed ankaŭ en pop- kaj rok-muziko (kiel ekzemole la ensemblo 2Cellos) oni foje trovas violonĉelon. La violonĉelo ofte ludas akompanan rolon. La ​​violonĉelo ankaŭ estis modifita por hinda klasika muziko fare de Nancy Lesh kaj Saskia Rao-de Haas.
La fina aserto de la violonĉelo kiel unu el la ĉefaj instrumentoj en muziko okazis en la 20-a jarcento per la klopodoj de la elstara muzikisto Pablo Casals.
Komponistoj
La plej gravaj violonĉelkomponistoj estis: Johann Sebastian Bach, Antonio Vivaldi, Luigi Boccherini, Joseph Haydn, Antonin Dvorak, Robert Schumann, François Servais.
Vidu ankaŭ
Filmo ' La nuda violonĉelo'
Adrien-François Servais
Eksteraj ligiloj
(angla) Interreta Violonĉela Societo
(video) 2Cellos, YouTube
Magdalensberg
Magdalensberg (jen germane, slovene Štalenska gora) estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Solignac
- jen france, prononco [], okcitane Solenhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Bildaro
La urbo famas pro sia abatejo.
Al-Mustansir Billah
Abū Tamīm Ma'add al-Mustanṣir bi-llāh (المستنصر) (5a de julio 1029 – 10a de januaro 1094) estis la oka el la kalifoj de la Fatima kaliflando el 1036 ĝis 1094. Li estis la plej longdaŭre reganta reganto de Islamo. Li naskiĝis en Kairo la 16an de 2a Jumada al-tanio, 420a el Heĝiro kaj je aĝo de nur ok monatoj li estis nomumita sukcedonto de sia patro. Lia nomo estis Ma'd Abu Tamim, surnome al-Mustansir bil-Lah "La venkopetanto el Dio". Li ascendis al la trono de la Fatimida Kaliflando en 15a de Ŝa'aban, 427/13a de junio 1036, je aĝo de 6 jaroj. Dum la komencaj jaroj de sia kaliflando, la ŝtataj aferoj estis administrataj fare de sia patrino. Lia periodo de kalifregado daŭris 60 jarojn, la plej longa el ĉiuj kalifoj, ĉu en Egipto aŭ aliloke en islamaj ŝtatoj. Tamen, la Fatimida povo estis limigita al Egipto pro la konkeroj fare de Selĝukoj en Levantenio kaj Jemeno kaj de Normanoj en Sicilio kaj Malto.
Tibor Klaniczay
Biografio
Tibor Klaniczay frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li instruis la hungaran lingvon en Budapeŝto, Parizo, Romo. Baldaŭe li estis direktoro de Literaturscienca Instituto. Li senlace esploris la hungaran literaturon en la fruaj jarcentoj. Li havis 2 filojn kaj unu filinon. bLi ricevis premion Kossuth en 1955.
Ido-literaturo
Konata la aserto de la iniciantoj de Ido, ĉefe Otto Jespersen kaj Louis Couturat, ke Ido ne estus vere taŭga por poezio kaj ke la ĉefa tasko de Ido estas simpla komunikado. Tio okazis ĉar multaj homoj diris (kaj eĉ ankoraŭ diras) ke Esperanton oni malhelpis per literaturo, ke internacia lingvo estu praktikcela, ktp. Sed, malgraŭ tiuj asertoj de Jespersen kaj Couturat, estas rimarkinda fakto ke multaj poetoj estis allogitaj al Ido kaj, sekve, multajn poeziaĵojn oni faris en tiu lingvo. Fakte en la komenco de la 20-a jarcento, Ido-literaturo komencis fortiĝi, sed post la krizo de 1927-28, Ido-literaturo kaj Ido-movado iĝis senviva dum longa tempo. Estas menciinda libreto tradukitaj tiam: Makedonia a la Makedoniani. Samtempe aperis la klasika Nova Horizonti, kiu estas filozofia framasona verko.
Dum la Unua mondmilito aperis Buddho e lua doktrino, kiu sciigas la Budistan doktrinon. En 1923 aperis rimarkinda verko, nome antologio de la hungara literaturo de la epoko. La tradukitaj tekstoj estas ĝenerale en bona klasika linguo kaj havas eĉ kelkfoje stilon elegantan. Dum la 1920-a jardeko, la katolikaj idistoj tradukis libretojn pri vivoj de sanktuloj. Tre bona libro estas la traduko de la franca teatraĵo Esther de Jean Racine Idigita de kanoniko Guignon. Tiu libro estis tradukita en bona klasika Ido-lingvo kaj idistoj pensas la tradukaĵon eĉ pli bela kaj eleganta ol la originalo en la Franca.
La plej konata Ido-poeto estas Andreas Juste (Belgio). Liaj altkvalitaj poemoj kaj granda produktado estas rimarkinda. Aliaj poetoj estis Lui Pasko (Francio), Jules Houillon (Francio), Gilbert H. Richardson (Britio), Jules Gross (Francio), kaj aliaj. Hodiaŭ estas menciindaj Heidi Neussner (Germanio), Friedrich Porzenheim (Germanio) Gonçalo Neves (Portugalio), Tiberio Madonna (Italio) kaj poetino Tatanka (Irlando), kiu poezias originale en Ido.
Fine en lastaj tempoj estas rimarkindaj Hans Stuifbergen pro sia traduko de la vivo de la franca poeto Arthur Rimbaud. kaj Jean Martignon, kiu sub la plumnomo G. T. Romanin aŭtoris la sciencfikcian verketon La suno di Tiahuanako, publikigitan unuafoje en 1999 kaj reeldonitan en 2004. En 2005 Romanin publikigis la satiron "Skandalo en Roseringen", eldonitan de Editerio Krayono, en kiu li moke enscenigas plurajn figurojn de la Ido-movadeto, nome Günter Anton, tiaman prezidanton de Uniono di la Linguo Internaciona Ido (ULI), kaj la ĵus menciitan Stuifbergen, kiu fariĝis ULI-estro post Anton.
Estas konata ke Hans Stuifbergen komence fariĝis Esperantisto, sed li pensis ke tiu lingvo diskriminacias la inan sekson kaj tiel idistiĝis al, laŭ li, pli seks-neŭtrala lingvo. Pri la komparo al esperanto ankaŭ vidu Ido (lingvo).
Kolero
Kolero estas elementa stato de forta emocia ekscito kun tendenco agresema, parte kun efektoj al la aŭtonoma nervosistemo. La korpaj efikoj inkluzivas altigojn de arteria premo, pulsado, de niveloj de adrenalino kaj noradrenalino. Ĝia malo estas la kvieteco, la nekoleremo, do esti pacema, malsovaĝa kaj ne facile incitebla. Unuaflanke kolero aperas kiel vehementa ĉagreno, furioza afekcio, kiuj povas sekvigi nekontrolitajn agojn aŭ parolojn. Kolero tiel fariĝas mastro de la homo senkontrola. Aliaflanke kolero estas percepta kiel daŭra, ŝajne justa eco, ekzemple la koleroj dia, popola, sankta. Kolero en la senco de nekontrolata emocio estas unu el la t.n. Sep gravegaj pekoj, laŭ la kristana doktrino.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri kolero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
X-sistemo
X-sistemo (aŭ x-kodo aŭ iksokodo) estas surogata skribosistemo por Esperanto. En tiu sistemo oni prezentas la supersignajn literojn per la jenaj kodoj (kun ekzemploj): Pro tio, ke la interreto estis origine konstruita en la angla, ĝi bone subtenas la 26 anglajn literojn, sed ne la aliajn literojn de aliaj lingvoj. Tial la x-sistemo estas universale videbla kaj traktebla—per TTT-legilo, retpoŝtilo, ktp.
La moderna solvo en la Interreto por ne-anglalingvaj skribsistemoj estas Unikodo. Jam de pluraj jaroj ĉiuj gravaj TTT-programoj subtenas ĝin, kaj la subteno rapide fariĝas tute universala. Por statistiko vidu ĉe Esperanto.
Komputiltaŭga solvo
La plej universala kaj kutima elturniĝo estas duobligi la fremdajn iksojn post la literoj <tt>[cghjsu]</tt> (praktike, post 'u'): <tt>Michauxx</tt> ktp (tiun rimedon uzas, interalie, ReVo kaj la redakcio de «Monato»).
Evidente, la solvo ne estas bela, kaj tial ĝi maloftas en pure interhoma komunikado. Tamen ĝi estas ofte uzata se tekstotraktadon partoprenas komputilo (kiam temas pri komputile kompostota artikolo, aŭ kiam oni faras informomendon al datumbazo aŭ reta vortaro).
Kiun skribsistemon elekti?
Ĉiu homo rajtas mem elekti kiun el tri ekzistantaj skribsistemoj li uzu por tajpi en Esperanto: Unikodon, H-sistemon proponitan de Zamenhofo kaj surogatan sistemon uzante X-skribon, ^-antaŭ- kaj postmetadon. Neniu homo rajtas altrudi ajnan skribon al alia homo. Tamen oni konsideru sekvajn punktojn: Jen eltiro el la oficiala deklaro de la Akademio de Esperanto : Nur kiam la cirkonstancoj ne permesas uzi la ĝustajn supersignojn, kaj kiam pro apartaj bezonoj la Fundamenta anstataŭa skribsistemo (ch, gh, hh, jh, sh, u) ne estas oportuna, oni povas anstataŭigi la supersignajn literojn per aliaj signoj aŭ signokombinoj.
X-sistemo kiel fenomeno kultura
La opinio pri "malbeleco" de la iksskribo estas grandparte ŝuldata al la tradicio (aŭ antaŭjuĝo) de certaj latinalfabetaj lingvoj. Freŝrigarde la grafika formo de x estas pli simpla kaj eleganta ol la formo de h, malkonvene granda por la modesta rolo de diakritilo. La h-sistema ghi shanghighas ne estas pli bela (kaj laŭ iuj, ĝi estas pli malbela) ol ĝia ofte primokata versio ikssistema, gxi sxangxigxas.
Tial reage al la maljustaj kontraŭiksaj antaŭjuĝoj aperis iksismo kiu pledis por la propra valoro de la iksskribo :
Ni ja distingu nin al la mondo kun fiero, per nia unika skribo kun iksoj. Gxi donas specialan magion al nia kara lingvo, sed estas magio ja malfermata al cxiu, kiu malfermas sin al gxi. [...] Disvastigo kaj reprodukto, prese, interrete, aux kiel ajn, estas permesata strikte nur ikskode.
Kiu kaj kiam inventis la ikssistemon?
Mankas fidindaj informoj pri la inventinto. Estas atestoj ke pluraj personoj reinventis ĝin sendepende unu de la aliaj. Rüdiger Eichholz iam provis esplori tion : ... Poste mi eksciis, ke preskaŭ la saman proponon oni jam prezentis dum la Unua Internacia Konferenco pri la Lingva Problemo en Esperanto. Mi represas el «esperanto», septembro 1962, p. 161: Unu interesa grupo de temoj estis tiuj pri maŝina tradukado kaj aŭtomata dokumentado. [...]
Unu malfacilaĵo estas, ke multaj el la normaj maŝinoj uzataj por dokumentado kaj elektronaj kalkuliloj ne povas kontentige pritrakti supersignitajn literojn (ekz. la maŝinoj en Max Planck Instituto). Por tiu limitiga celo la Konferenco rekomendas la uzon de x anstataŭ ^ kaj w anstataŭ ŭ. Estu klare komprenite, ke tio ne rilatas al la literatura lingvo, nek al ĉiuj maŝinoj ĉar aliaj maŝinoj povas prezenti aliajn problemojn. Oni asertas,ke post malmultaj jaroj da kontentiga eksperimenta uzo de Esperanto en ĉi tiu formo estos normale ordoni al la maŝino represi ĉ kiel ĉ ktp. Intertempe la Zamenhofa solvo de h post la litero estas ambigua en ekzemple "flughaveno" kaj tial ne estas uzebla de tiaj maŝinoj.
Resumo
La H-sistemo estas sendube laŭfundamenta ortografia varianto, sed kiel entajpa kodo ĝi havas malavantaĝojn. — La X-sistemo oportunas por enigi tekston kaj por interna komputada datumprilaboro, sed kiel memstara ortografio ĝi estas nefundamenta.
Pruniers-en-Sologne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
X-sistemo
Resumo
X-sistemo estis uzata en la Esperanta fako de Vikipedio por redakti paĝojn, do kiel nura entajpa kodo, sed ne kiel memstara ortografio. La Vikipedio aŭtomate transkodis tekston skribitan en X-kodo al ĉapelita teksto.
Pruniers-en-Sologne
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Prunellois.
X-sistemo
Rimarkoj
La malavantaĝo de la H-sistemo, ke komputiloj povas miskompreni kaj mistrakti vortojn, estas malgranda, ĉar ekzistas nur tre malmultaj tiaj vortoj esperantaj, entute nur malpli ol 50. Komputila sistemo povas enhavi vortaron, kiu aŭtomate identigas tiajn vortojn kaj ĝuste pritraktas ilin. Aliflanke, la naturismaj kombinoj ch, sh, gh oftas en la propraj nomoj, tiel ke <tt>Christian</tt> ĉe aŭtomata traktado iĝos Ĉristian, Maugham iĝos Maŭĝam ktp.
Eksteraj ligiloj al programoj
Rimarkoj:
Kartaĥeno (Hispanio)
Kartaĥeno (Cartagena) estas hispana urbo, kiu apartenas al la Aŭtonoma Murcia Regiono. Koordinatoj: 37º36' N, 0º59' W
Ĝia loĝantaro estas 211.329 loĝantoj (hispana censo 2006), kaj do estas la 24-a plej granda urbo en Hispanio, kaj la 6-a kiu ne estas ĉefurbo de provinco. Ĝi estas la centro de distrikto (comarca) nomata Kampo de Kartaĥeno (Campo de Cartagena) en kiu troviĝas la municipoj de Torre Pacheco, Fuente Álamo, San Pedro del Pinatar, San Javier, Los Alcázares kaj La Unión. Én Kartaĥeno mem troviĝas submunicipoj kiaj Pozo Estrecho.
Historio
Temas pri unu el la plej antikvaj urboj de Hispanio. Ĝi estis fondita en la jaro -227 de la kartaga generalo Asdrubalo la Bela kun la nomo Qart Hadasht (Nova Urbo), eble sur antaŭa tartesa setlejo kun nomo Mastia pri kiu ekzistas informoj el la 6 jarcento antaŭ nia erao.
Tiu Nova Kartago estis la ĉefa sidejo de la kartaganoj en la Iberia Duoninsulo, kaj el ĝi eliris la generalo Hanibal Barka por sia ekspedicio al Romo tra la Alpoj en -218.
La romia generalo Skipio Afrika konkeris la urbon la jaron -209, kaj ĝi fariĝis unu el la ĉefaj urboj de Hispania, kaj dumtempe ĉefurbo de romia provinco.
Ĝi estis la ĉefa loko de la malgranda parto de la duoninsulo kiu restis sub kontrolo de la bizancaj imperiestroj, inter 550 kaj 622, kiam ĝin konkeris la visigotoj.
Ĝin poste okupis la araboj, kaj denove al la reĝlando de Kastilio.
En la 19-a jarcento la ĉefa okazintaĵo en la urbo estis la insurekcio federa, kiu naskis la kantonon de Kartaĥeno, simbolon de la konfederismo hispana.
Ĝi apartenas nuntempe al la regiono kiu portas la nomon de Murcio, kun kiu ĝi havas faman interkonkurencon.
Alifataj kombinaĵoj
Alifataj kunmetaĵoj, aŭ prefereble alifataj kombinaĵoj, en organika kemio estas klaso de kombinaĵoj de karbono kaj hidrogeno: fakte tiuj kombonaĵoj divideblas laŭ du klasoj: la aromataj kombinaĵoj kies simbolo estas Ar, kaj la 'alifataj kombinaĵoj' kies simbolo estas R. En la alifataj kombinaĵoj, la atomoj de karbono povas sin ligi konstruiĝante laŭ liniaj ĉenoj, branĉoformaj aŭ ringoformaj.
Povas realiĝi ligoj unuopaj (alkanoj aŭ saturitaĵoj), duoblaj (alkeno), kaj triplaj (alkinoj). Krom hidrogeno, aliaj kemiaj elementoj povas ligiĝi al la ĉeno de karbono, la plej komunaj estas oksigeno, azoto, sulfuro kaj kloro.
Kutime oni indikas per serio alifata, serio grasa aŭ serio necikla la tutan klason de alifataj kombinaĵoj laŭĉene malfermitaj.
La plej simplaj alifataj kombinaĵoj estas la metano(CH4).
Inter la alifataj kombinaĵoj oni klasifigas la alkanojn (la grasacidojn kaj la parafinon), hidrokarbidojn, la alkenojn (la etenon) kaj la alkinojn (etinon)
La plej granda parto da alifataj kombinaĵoj estas flamiĝemaj.
Internacia Federacio de Pafado
La Internacia Federacio de Pafado (International Shooting Sport Federation, mallongigata kiel ISSF) estas la internacia rega instanco pri pafado. La asocio fondiĝis en. Ĝia sidejo troviĝas en Muniko.