cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorno
La vorto Dorno havas plurajn signifojn:
Drakulo (libro)
Drakulo (anglalingve: Dracula) estas romano pri fikciulo, nome Grafo Drakula, eble la plej fama vampiro en literaturo. Lin kreis la irlanda verkisto Bram Stoker en 1897 per sia horora romano. La libro estas epistola romano, tio estas, rakontita per taglibroj kaj leteroj de la personoj, kvankam Stoker ankaŭ elfaras gazeteltranĉojn, kaj eĉ uzas transskribojn de diktafono, tiam tre nova ilo.
Intrigo
La rakonto komenciĝas, kiam Jonathan Harker, angla solicitoro, estas invitata al la fora, kaduka kastelo de la grafo en Transilvanio por makleri pri bienoj. Dum la vizito, Harker iĝas fakta malliberulo, malkovras maltrankviligantajn flankojn de la ĉiutaga vivo de la grafo, kaj estas delogita per tri vampirinoj. Fine, li eskapas el la kastelo piede.
János Kádár
KÁDÁR János (pron. ka’da’r ja’noŝ), origine CSERMANEK János (pron. ĉermanek ja’noŝ), li uzis tiun ĉi nomon ĝis 1945), (la 26-a de majo 1912, Fiume-6-a de julio 1989 Budapeŝto) estis la ĝenerala sekretario de la komunista partio de Hungario inter 1956 kaj 1988 kaj estis dufoje ĉefministro -1956-1958 kaj 1961-1965.
Drakulo (libro)
Intrigo
Baldaŭ la grafo minacas la sindonan fianĉinon de Harker, Wilhelmina "Mina" Murray, kaj ŝian vivplenan amikinon Lucy Westenra. Lucy ricevas tri edzigajn proponojn en unu tago, de Arthur, Lordo Godalming; usonano nomita Quincy Morris, kiu ĉiam havas grandan tranĉilon sur sin; kaj psikiatro ĉe frenezulejo, John Seward. Okazas rimarkinda renkonto inter Drakulo kaj unu el la pacientoj de Seward, frenezulo nomita Renfield, kiu volas manĝi insektojn, araneojn, kaj birdojn, kaj aliajn kreitaĝojn — laŭ ilia grandeco — por absorbi ilian "vivoforton". Renfield servas kiel speco de sensilo, kiu detektas la proksimecon de Drakulo kaj elsendas indicojn.
János Kádár
Li venis el malriĉa familio, kreskis sen patro, laboris kiel riparisto de buromaŝinoj. Li aktivis kaŝe inter la du mondmilitoj por la Komunista partio, post la dua mondmilito partoprenis en la registaro. Pro falŝaj asertoj li estis enprizonigita (1951-1954). Li estis la ĝenerala sekretario de KP post malvenko de la Hungara revolucio de 1956 laŭ la interkonsento de Hruŝĉov soveta gvidanto kaj Tito jugoslava gvidanto (la 2-3-an de oktobro, 1956 Brioni-insuloj). Li solidigis la politikan sistemon inter 1956-1958 (multaj arestoj, ekzekutoj, inter aliaj Imre Nagy ĉefministro). Post 1958 li evitis la konflikton kun la loĝantaro ("Kiu ne estas kontraŭ ni, estas kun ni."), Hungario iĝis la plej gaja barako malantaŭ la fera kurteno. Sed por tio necesis monego kaj la lando tre ŝuldiĝis al okcidentaj bankoj.
Drakulo (libro)
Intrigo
Lucy suspektinde ekvelkas. Ĉagreniĝas ĉiuj ŝiaj amindumantoj; Seward vokas al sia eksinstruisto, Profesoro Abraham Van Helsing, el Amsterdamo. Van Helsing tuj determinas la kaŭzon de ŝia kondiĉo, sed li rifuzas malkaŝi ĝin, sciante ke la fido de Seward estos skuita se li ekparolas pri vampiroj. Van Helsing provas multajn transfuzojn, sed ili evidente malprogresas. Unu nokton, kiam Van Helsing devas reiri al Amsterdamo (kaj lia mesaĝo al Seward, demandante ke tiu zorgu pri la familio Westenra, malfeliĉe estas sendita al malbona adreso), Lucy kaj ŝia patrino estas atakita dum la nokto de stranga lupo. Sinjorino Westenra, kiu havas kormalsanon, mortas pro timo, kaj Lucy verŝajne mortas post nelonge.
Lucy estas enterigita, sed post nelonge la gazetaro raportas, ke "bela damo" ŝtelĉasas infanojn nokte. Van Helsing, sciante ke ĉi tiu signifas, ke Lucy iĝis vampirino, konfidas tion al Seward, Godalming, kaj Morris. La amindumantoj kaj Van Helsing spuras ŝin, kaj post maltrankviliganta renkonto inter Arthur kaj ŝia vampirina memo, ili palisumas ŝin kaj senkapigas ŝin. Ĉirkaŭ tiu tempo, Jonathan Harker alvenas de Transilvanio (Mina kuniĝis tie kun li post lia eskapo el la kastelo); li kaj Mina ankaŭ kuniĝas kun la koalicio, kiu nun direktas sian atenton al Drakulo mem.
Tiam komenciĝas la pli longa dramo de spuri la movojn de Drakulo tra Londono kaj trakti lian intensiĝanta delogo de Mina Harker. Drakulo fuĝe reiras al sia kastelo en Transilvanio, sekvata de la bando de Van Helsing, kiuj remortigas lin kaj liajn tri vampirinojn. Mina estas liberigita, Quincy Morris estas mortigita dum la lasta batalo, kaj la supervivantoj reiras al Anglio.
Analizo
Oni efike rakontas la novelon per multaj voĉoj -- la taglibro de Jonathan Harper pri lia vojaĝo al Transilvanio; la taglibro de Mina; kaj pervoĉa taglibro de D-ro. Seward; kune kun leteroj kaj ĵurnaleroj. Kvankvam iomete kruda kaj certe sensacia, la novelo ankaŭ havas psikologian povon, kaj tre evidentas la seksumado-deziroj kaŝiĝante en la vampiratencoj. La ritmo estas kalma; la etoso kaj karakteroj estas pli riĉaj ol oni kredus.
Malgraŭ siaj gravaj kontribuoj al la vampirmitaro, multaj popularaj [tropo#Literatura uzo|tropoj] forestas: ekzemple Grafo Drakulo estis mortigita per klingoj, ne ligna paliso; la detruo de la vampira Lucy estas triparta afero (palisumo; senkapigo, kaj ajlo en la buŝo) kaj ne la simpla palisumo, pri kiu oni legas en postaj vampiraj rakontoj. Drakulo ankaŭ havas la kapablon iri kiel nebuleto kaj rampi laŭ la muroj de sia kastelo. Stoker aldonis al la vampirmitaro, ke vampiro ne povas esti vidata en spegulo; tion oni ne trovis antaŭe en tradicia Eŭropa folkloro.
Ankaŭ notindas ke en la novelo Drakulo povas tramarŝi en la taglumo hela, kvankam sen la plejmulto de siaj povoj. Tamen li estas ankoraŭ sufiĉe forta kaj rapida por lukti kaj eskapi en unu sceno de liaj ĉasantoj. Tradicia folkloro pri vampiroj ne diras ke la sunbrilo estas mortiga al ili, kvankam ili estas noktumaj. Nur laŭ la filmo Nosferatu la sunbrilo povas mortigi vampirojn.
Turmalina (Minas-Ĝerajso)
Turmalina  (oficiale Município de Turmalina) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Bocaiuva, Botumirim, Capelinha, Carbonita, Leme do Prado, Minas Novas kaj Veredinha.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Hispanismo
Hispanismo estas studo de kulturo de Hispanio kaj de Hispanameriko. Hispanisto estas la fakulo pri tiaj studoj, kaj tiu termino uziĝas ĉefe por nehispanlingvanoj, kiuj tre ofte interesiĝas pri tiu fako. La origino de la temo derivas almenaŭ el la 16a jarcento, kiam la gravo de la hispana kulturo ege influis sur la ĝenerala eŭropa kulturo. La fako projekcias ĉefe al la sciencoj kiuj rilatas al Beletro, Filologio, Artoj, Historio ktp.
Historio
En la 19a jarcento, koincide kun la perdo de la imperio kolonia hispana kaj komence kaj fine de tiu jarcento kaj kun la apero de la novaj respublikoj hispanamerikaj, aperis kaj en Eŭropo kaj en Usono nova intereso por la historio, la literaturo kaj la kulturo hispana de la iama granda potenco, nun dekadenca, kaj hispanamerika de ties kolonioj nun sendependaj.
Dum la Romantismo setlis la imago de mezepoka Hispanio, maŭra kaj ekzota, de lando noveleca kaj kulturo mestiza kiu allogis la kreivpovon de la verkistoj tiutendencaj kaj interesigis multajn por la literaturo, legendoj kaj hispanaj tradicioj. La vojaĝlibroj verkitaj tiame plutenis kaj plivivigis tiun intereson, kiu rezultas en pli serioza kaj scienca elano al studo de la kulturo kaj hispana kaj hispanamerika, kiu ne havis precizan vorton por tiu koncepto en hispana kaj kiu stampis fine de la 19a jarcento la terminojn hispanófilo kaj hispanofilia (ekzemple ĉe Juan Valera), kaj kiu komence de la 20a jarcento definitive iĝis Hispanismo.
Tiu difiniĝas kiel la entuziasma studo de la kulturoj kaj hispana kaj hispanamerika kaj ĉefe de ties lingvo (sed ne nur) fare de eksterlandanoj ne nepre edukitaj en ties eno. La hispanlingvaj landoj ofte malatentis tiun intereson, kiu influas nerekte sur sia propra bonfarto, ĉefe ĝis la fondo en Hispanio de la Instituto Cervantes, paralele al institucioj kiaj la British Council por la anglalingva kulturo aŭ la Goethe-Institut por la germanlingva kulturo.
Saint-Priest-la-Plaine
Saint-Priest-la-Plaine estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 287 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Priest-la-Plaine etendiĝas sur 21,9 km², kaj havis 287 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Priest-la-Plaine situas je alteco de 454 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Priest-la-Plaine apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Guy Moutaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Priest-la-Plaine apartenas al la kantono de Le Grand-Bourg, kies ĉefurbo estas Le Grand-Bourg. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
NGC 2925
NGC 2925 (aliaj indikoj — OCL 783, ESO 166-SC22) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historio de Kroměříž
Historio de Kroměříž estas impresema kaj riĉa. Disetendita sur la bordoj de rivero Morava, rande de ebenaĵa regiono Haná, la urbo estis jam ekde pratempo pro sia situo alloga loko por homoj. Tion pruvas abundo de arĥeologiaj trovaĵoj.
Sed nur slava prisetlado ĉi tie kreis vilaĝeton ĉe vadejo trans rivero Morava, el kiu sinsekve evoluis foira vilaĝo. Krom tiu ĉi vilaĝo ekestis sur teritorio de nuna urbo origine verŝajne landestra korto kaj johanitana hospitalo (dokumentita 1238). Unua skriba dokumento pri Kroměříž datiĝas nur al la jaro 1107, kiam apanaĝa princo de Olomouc Otto la 2-a Černý (Nigra) vendis la vilaĝon kun ponta depagejo al episkopo de Olomouc Johano. Kroměříž tiamaniere iĝis havaĵo de episkopejo de Olomouc kaj iom post iom ĝi iĝis ankaŭ korta rezidejo de episkopoj de Olomouc. Kun ili estas kunigitaj dum multaj jarcentoj sortoj de la urbo.
Ĉirkaŭ la jaro 1260 episkopo de Olomouc Bruno el Schauenburg (1245-1281), sindona adepto de reĝo Premislo (Přemysl) Otakaro la 2-a (Moravio), altigis foiran vilaĝon je urbo: li kunigis la originan setlejon kun nova fondo sur plano de kvarangulo, ĉirkaŭigis ilin per remparoj kaj fondis sanktmaŭrician kapitulon. La fondistan akton de Bruno poste finrealigis lia posteulo, episkopo Detrich el Hradec, kiu en 1290 donis al la urbo rajton libere elekti urbestron, du foirojn dum la semajno kaj du jarbazarojn. La urbanoj krom tio akiris mejlan rajton, rajton bierfarejan kaj vojimpostan. Tiuj ĉi privilegioj garantiis al la urbo evoluon en la tempo de kulmina feŭdismo.
Nur ĉirkaŭ la jaro 1500 la urbo Kroměříž fariĝis denove posedaĵo de episkopoj de Olomouc. Pri renovigo de ĝia ekonomio kun samtempa rekatolikigado zorgas tiutempe precipe humanismaj episkopoj Stanislao Thurzo (1497-1540), Johano Dubravius (1541-1553) kaj Vilhelmo Prusinovský el Vickov (1564-1572). Iom post iom la urbo fariĝas centro de episkopeja mastrumado kaj administrado, kiam la sortojn de ĉeĥaj landoj trafas Tridekjara milito. Ĝiaj konsekvencoj la urbon Kroměříž forte premis: dufoja elrabado de la urbo en la jaroj 1643 kaj 1645; pesta epidemio en la jaro 1647. Post la milito estis ĉi tie kalkulitaj nur 69 loĝigitaj domoj el originaj 244.
Malprosperon de la urbo haltigis nur episkopo Karolo Lichtenstein el Castelcorn (1644-1695), kiu povas esti opiniata kiel dua fondinto de la urbo. Per sia personeco kaj pensmaniero li estis sendube interesa homo el vicoj de nova nobelaro en Moravio; ĝuste al li dankas Kroměříž pro sia nuna aspekto kun frubaroka kastelo, kanonikaj domoj en la stratoj Janská kaj Subkastela kaj Flora Ĝardeno. Dislime de la 17-a kaj la 18-a jarcento. iĝis Kroměříž kultura centro de Moravio, kiu profitis el signifoplena aŭtoritata centralisma grandbiena regio. Sed en 1752 estis Kroměříž trafita per incendio, kies ofero parte estis ankaŭ la kastelo. Dum plua konstru-ondo estis definitive finkreita baroka aspekto de la urbo kun kupolo de preĝejo de sankta Johano kaj barok-stilaj frontonoj de burĝaj domoj. Kaj denove en Kroměříž aperis eminentaj artistoj de mezeŭropa baroko, inter ili unu el la plej elstaraj personoj de eŭropa baroka pentroarto, Franz Anton Maulbertsch.
Periodo de klerismo kaj jozefismaj reformoj restis limigitaj je agadsfero de kelkaj personoj sur la korto de episkopo Maksmiliano Hamilton (restadis ĉi tie J. L. Hay, J. N. Gering, grafo Maksmiliano Lamberg; en Kroměříž verkis piaristoj Ad. Pilař kaj Fr. Moravec trivoluman historion de Moravio en klerisma-kritika spirito). En 1777 estis episkopejo de Olomouc altigita kaj Kroměříž fariĝis sidejo de ĉefepiskopo. En la urbon sinsekve penetras ankaŭ novaj elementoj ekonomiaj. Fine de la l8-a kaj komence de la 19-a jarcento. ĉi tie dumtempe funkciis unua manufakturo de Kroměříž. Malgraŭ tio la urbo en sia evoluo iome haltis, ĉar ĝia fundamenta funkcio restadis precipe rezideja sidejo.
Trankvilan vivon de la provinca malgrandurbo ondetigis okazaĵoj de revoluciaj jaroj 1848-1849. En Kroměříž oni translokigis sesion de aŭstria konstituci-dona asembleo. La asembleo, kiun partoprenis vico da elstaraj reprezentantoj de ĉeĥa nacia vivo (Fr. Palacký, Fr. L. Rieger, K. Havlíček Borovský, J. K. Tyl kaj pluaj), -kaj dum kiu estis per buŝo de Rieger -prezentita memorinda frazo pri tio, ke "ĉiu potenco en la ŝtato eliras el la popolo, estis potenca instigo por disvastiĝo de la ĉeĥa nacia memkonsciado en Kroměříž kaj ĉirkaŭaĵo. Kaj tial la dua duono de la 19-a jc. signifis ne nur evoluon de etindustria entreprenado, sed samtempe eĉ alfirmigado de pozicioj de ĉeĥa elemento. En 1887 estis elektita unua ĉeha urbestro de Kroměříž Vojtěch Kulp; la ĉeĥa urbodomo en Kroměříž estis unu el unuaj en Moravio mem. Tio okazis jam en tempo, kiam publika kaj kultura vivoj en Kroměříž rapide evoluis kaj per konstruado de novaj lernejaj institutoj la urbo akiris subliman indikon "Atenoj de Haná". Tiutempe oni ankaŭ rimarkis la plej altnombran kreskon de la loĝantaro.
Unua mondmilito, ekesto de memstara Ĉeĥoslovakio, tuta periodo de "Unua Respubliko" same kiel periodo de mallibero dum faŝista okupacio kaj liberigo de la urbo en la jaro 1945 postlasis en historio de la urbo plian interesan ĉapitron kaj emocian rememoron. En 1948 ĉi tie okazis grandioza ekspozicio "100 jaroj de ĉeĥa nacia vivo."
Kristján Eiríksson
Kristján Eiríksson estas islanda esperantisto. Li naskiĝis en 1945 en Skagafjörður en la norda parto de Islando kaj nun vivas en Rejkjaviko.
Li diplomĝis pri islanda literaturo en Universitato de Islando en Rejkjaviko en 1979 kaj esperantiĝis ĉirkaŭ la jaro 1980. Kristján Eiríksson instruis la islandan lingvon kaj historion en gimanzio dum multaj jaroj. Dum la jaroj 1992–1995 li instruis la islandan lingvon ĉe la Universitato de Bergen (en la urbo Bergen). Nun li estas esplora lektoro pri islanda literaturo ĉe Instituto de Árni Magnússon pri naciaj sciencoj islandaj.
Rozbrusta kakatuo
La Galaho aŭ Rozbrusta kakatuo, Eolophus roseicapilla, konata ankaŭ kiel Galaha kakatuo, Rozkolora kakatuo aŭ Rozgriza kakatuo, estas unu el la plej komunaj kaj disvastigataj kakatuoj, kaj povas troviĝi en malferma kamparo en preskaŭ ĉiuj partoj de kontinenta Aŭstralio.
Wuhladko
Wuhladko (suprasoraba por "elrigardo") estas la nomo de televida programo de duonhora daŭro en la suprasoraba lingvo. Ĝi estis elsendita ĉiumonate ekde 2001 de Mitteldeutscher Rundfunk (MDR), kaj estas prezentita de Bogna Koreng. La programo traktas ĉefe temojn de soraboj en Supra Luzacio, sed ankaŭ traktas politikajn temojn de Saksio kaj Germanio, kiuj influas la sorabojn tra la tuta Luzacio.
Taŭmaturgaj reĝoj
La vokmaniero Taŭmaturgaj reĝoj estis kunigita al la francaj reĝoj kaj al la anglaj reĝoj, al kiuj, ĝis almenaŭ la fino la duono de la 18-a jarcento, estis populare atribuitaj sanigajn povojn ŝuldeblajn al la dia naturo de la reĝeco.
Aranĝismo
Aranĝismo estas protestanta movado, ligita al Nordameriko, kiu emfazas la eskatologion kaj la multajn Diajn "aranĝojn" (dispensations en la angla) pri la homaro. "Aranĝo" laŭ C. I. SCOFIELD (1843-1921) estas periodo de tempo kiam la homoj estas probitaj laŭ obeo de ia speca revelo de l' Dia volo. La Aranĝismo estas la hipotezo laŭ kiu malsamaj bibliaj aranĝoj havas malsamajn perilojn de savo. Sekve, homoj kiuj vivis en malsamaj epokoj estis savitaj sur malsamaj bazoj.
Wuhladko
La suprasoraba televidprogramo Wuhladko estas la ekvivalento de la malsuprasoraba programo Łužyca (sorabe por la regiono Luzacio), kiu siavice estis elsendita ĉiujn 4 semajnojn ekde 1992 de la Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB; antaŭ sia fondo de ORB). Christian Matthée prezentas la televidan programon en la malsuprasoraba, alterne kun Anja Pohontsch.
Taŭmaturgaj reĝoj
Origino
La mansurmeto, difinita kiel "dia tuŝo", estis farita de reĝoj diritaj taŭmaturgaj reĝoj precipe en Anglio kaj Francio, kaj oni konvinkiĝis ke ĝi kuracus la tuberkolan adeniton diritan ankaŭ “skrofolozon”, nomo de certa nombro de malsanoj de la haŭto.
Kvankam la legendoj volus ke taŭmaturgaj estis jam la Merovidoj (la unua dinastio de la regno de Frankoj), la unuaj certaj fontoj pri la saniga kapablo de la reĝo, koncernas kapetidon, filon de Hugo Kapeto kaj ties posteulon Roberto la 2-a la Pia (972-1031). Tiu rezultas la unua atestito kiel “saniganto el la skrofoloj”, titolo transdonita al liaj posteuloj, ĝis al Karlo la 10-a (1757-1836) kiu preterlasis tiun prerogativon.
La nepo de Roberto estis la normana Vilhelmo la 1-a de Anglio, dirita ankaŭ la “Konkeranto”. Estas danke al tiu parenca ligo ke la anglaj reĝoj laŭ longa tempo al si atribuis la saman taŭmaturgan kapablon, ligitan al iliaj supozitaj rajtoj sur la reĝa Francio (el kio, ekzemple, la centjara milito.
La unua angla reĝo al si atribuinta tian prerogativon estis Henriko la 1-a de Anglio kaj la lasta estis la  reĝino Anna (1665 - 1714).
Se por tiuj reĝoj, inter kiuj la Merovidoj, la supernaturaj reĝaj potencoj estis transdonitaj laŭvoje de heredo, kaj la tuta familia gento ĝin posedis, la taŭmaturga tuŝo de la “sanktegaj” germanaj reĝoj ĝin ricevis malrekte de la la Papo, kun la perunkta konsekro per sankta krismo.
La skrofolozo
Per la termino skrofolozo, en la Franca lingvo scrofule (el la latina lingvo), aŭ kun la populara écrouelle, oni hodiaŭ indikas haŭtajn lezojn produktitajn de la tuberkuloza adenito. En Francio tiuj malsanoj estis nomataj mal le roi (reĝo de la malbono), en Anglio King's Evil (reĝo de la malbono).
La haŭtaj lezoj, en mezepoko, estis evidentaj por la kuracisto kaj ankaŭ distingeblaj el la skrofolozo, dum por la profano tio rezultis malfacile: tiam facilis, en epoko de malmulta higieno, difini "skrofola" kiun ajn haŭtan pusadon. La hororo kiun tiuj lezoj inspiris estis esprimita, naive, en popolaj rakontoj: la vizaĝo putris, la plagoj eliris fetoran odoron… Tiaj malsanoj estis facile sanigeblaj, kaj ankaŭ saniĝeblaj. La Salerna medicina skolo, ekzemple, ilin kuracis per plastroj de certa tipo de figo. . Aliloke sennombraj malsanuloj, aspirantaj al la saniĝo, pretaj profiti de rimedoj indikataj de la popola voĉo, estis la fono de la historia kadro de la “reĝa miraklo”, la supozita specialisto pri la skrofoloj!
La unktado de la reĝo
Spite ke la merovidoj, laŭ legendoj kaj laŭ germana tradicio, estus sanktaj, konsekritaj kaj terapeŭtaj, nenio skribita pri tiu aparta praktiko, nome pri ilia kapablo kuraci unu kaj unusolan malsanon, nin atingis. Nur pri Gontrano, en la Historia Francorum (Historio de la Frankoj), estas rakontate pri kapablo sanigi malsanulojn, sed pri tio neniu alia merovida alvenis informoj. Krome la merovidoj havus, ja jes, "povojn", sed neniam ili, kiel male iliaj posteuloj, ricevis la dian benon pere de la unktado. Estis la karolida Pipino la pli juna kiu sin unktigi la kapon por friĝi reĝo de la Frankoj. Kvankam la merovidoj konvertiĝis al Kristanismo (fakte Klodvigo la 1-a estis unu el la unuaj germanaj ĉefoj kiuj kristaniĝis kaj altiris al la nova kredo sian popolon, ne bezonis kiun ajn helpon por sin akcepiĝi ĉe sia popolo. Pipino la pli juna, male, havis sian intereson, por garantii al si la apogon de iu pli granda ol li kaj povi aliri la tronon kaj fermigi en monaĥejo la lastajn merovidojn. Lia antaŭulo, la forta kaj potenca Karolo Martelo, ne havis la saman senhontaĵon sin proklami reĝo. Pipino, do, estis la iniciatinto de praktiko kiu en Eŭropo havis grandan sukceson: la konsekro per oleo de la reĝo altroniĝanta. La Imperiestroj de la Bizanca Imperio mokis tiun senutilan riton, ĉar, en la tuta romia historio neniam oni sentis tian bezonon.<br La signifo de tiu sakramentalo estas ĉiukaze enorma: ĝi fakte drame rompis kun la germana tradicio laŭ kiu la reĝo estas reĝo nur pro sia aparteno al gento de dia deveno. Per tiu rito la reĝo estis elektito de Dio, la Sanktoleito. Pipino, nemerovida, serĉis alian leĝigon.
Oni havas de tiam, do, tri gradoj de “sankteco”:
Sed okazis multe malfrue ke ĉefepiskopo de Rems, favore de Hugo Kapeto, aloratoris: '''«la monarkion oni ne akiras per hereda rajto. Ni konas tri tipojn de elektado: tiu de la abato, tiu de la episkopo, tiu de la imperiestro kaj reĝo».'''
La reĝo medicinisto
Okazas kun la tria franca monarkio, la Kapetidoj ke alestiĝas la rito de la tuŝo sur la skrofoloze lezitoj. Hugo Kapeto sin trovis al malfavora situacio, same kiel okazis al Karlo Martelo dum la merovida dinastio: Hugo, spite de sia potenco, devis rezisti al la senegergia, sed ankoraŭ tre amata de la popolo, merovida gento. La aŭdaca ĝirado estis farita de lia filo Roberto la 2-a la Pia, kiu, kiel atestas la nomo, jam montris aspekton de sankta homo kaj provizita, laŭ hagiografiisto Elgaldo, pri kristanaj virtoj, aparte pri tiu de la asistado al la lepruloj. Sed okazas kun la nepo Filipo la 1-a  (972- 1031) ke tiu sankta kapablo transdonita de Dio kun la sakramentalo de la reĝa perolea konsekro, specialiĝis por la skrofolazoj. Kiel jam dirite, la skrofolazoj estis lezoj resanigeblaj, kaj sendube la sanigo post la bena tuŝo de la reĝo saltis al la okuloj pli konvinke ol ĉiuj aliaj benaj tuŝoj sur alispecaj malsanuloj. La sukceso estis garantiata. Tiu reĝa tuŝo estis praktikita ĝis epoke de Karlo la 10-a (1757-1836).
La angla rito
Eduardo la Konfesanto, reĝo de Anglio, antaŭlasta de saksa gento, estis estimata kiel sanktulo. Sed, post la la reeco de sia filo Aroldo la 2-a, la brita insulo estis okupita de Vilelmo la Konkeranto. La nepo de tiu konkeranto Henriko la 1-a de Anglio (1068 -111135) sin trovis en la amaj kondiĉoj de malmulte feliĉa situacio de granda kodotiero de nekonata gento kaj neamata. Eble ankaŭ komencis “tuŝi” la skrofolazajn lezitojn; certe tion faris lia nepo Enriko la 2-a de Anglio kaj faris devenigi tiun sian kapablon el Edoardo mem: laŭ biografio pri li de Osberto de Clare), Edoardo, dum la dana okupo, en sia ekzilo en Normandio estus praktikinta la reĝan tuŝon inter la lokanoj. Inter fremduloj, do, dum, male, en patrujo tiu kapablo ne efkiĝus. Kvankam la tuŝo sur la skrofolazaj lezoj estus prerogativo de la franca reĝo, kiam la angla Hentiko la 1-a komencis praktiki la saman riton oni ne lin akuzis pri plagiato; eĉ la angla reĝa tuŝo ekestis akompanata de multaj kvazaŭritoj preskaŭ sacerdotaj, malsame ol la franca tuŝo. Tiu rita tuŝo daŭris ĝis epoke de la reĝino Anna (1665 - 1714).
La reĝa tuŝo sur la skrofolozaj lezoj
La etikedo de la reĝa tuŝo precize konturiĝis nur en modernaj tempoj, dum la mezepokaj kotegoj allasis nenian skribitan indikon rilate siajn neprecizajn ceremoniojn. Kiel la piaj sanigistoj, la reĝoj limiĝis tuŝi la malsanulon, eldiri preĝon, beni per krucsigno, kaj avi al si la manojn.
Ankaŭ rilate la preĝon neniu scias kiu ĝi estis; nur post la 15-a jarcento, kaj nur en Francio, oni utiligis la frazon: “la reĝo vin tuŝas, Dio vin sanigas''. Ankaŭ la akvo ricevis terapeŭtikan valoron en la franca rito. Akvo kiun foje la fideluloj trinkis por igi pli certa kaj kompletan la sanigon.
En Anglio, male, la reĝo donacadis moneron al ĉiu tuŝita malsanulo.
La malsanuloj kutime estis ricevitaj postmese de iuj determinitaj tagoj en Francio; en Anglio ĉio okazis pli hazarde ol antaŭvidite.
Aliaj projektoj
KOMUNA:
Portugallingvaj idiotismoj
Jen listo de idiotismoj en la portugala lingvo :
Maŭrja imperio
La Maŭrja Imperio estis geografie ampleksa kaj potenca imperio en Antikva Barato, regata de la maŭrja dinastio de 321 ĝis 185 a.K. Ĝi originas de la regno de Magadho de la Hind-Ganga ebenaĵo (moderna Biharo, orienta Utar-Pradeŝo kaj Bengalio) de la orienta flanko de la hinda subkontinento, la imperio havis ĝian ĉefurbon ĉe Pataliputra (moderna Patnao). La Imperio estis fondita en 322 a.K. de Ĉandragupto Maŭrjo, kiu faligis la Nandan dinastion kaj rapide vastigis sian potencon okcidenten trans centra kaj okcidenta Barato, prenante avantaĝon de la interrompoj de lokaj potencoj en la maldormo de la retiriĝo okcidenten de la grekaj fortoj de Aleksandro la Granda kaj persaj armeoj. De 320 a.K. la imperio plene okupis Nordokcidentan Baraton, venkante kaj konkerante la satrapojn forlasitajn de Aleksandro.
Ĝi estis la plej granda imperio de la mondo en sia tempo. Ĉe ĝia plej granda amplekso, la imperio etendita en la nordo laŭ la naturaj limoj de la Himalajo, kaj en la oriento streĉanta en kio nun estas Asamo. Okcidenten, ĝi atingis modernan Pakistanon, aneksante Baluĉion kaj multe de kio nun estas Afganio, inkluzive de la modernaj Herat kaj Kandahar provincoj. La Imperio estis vastigita en la centraj kaj sudaj regionoj de Barato fare de la imperiestroj Ĉandragupta kaj Bindusara, sed ĝi ekskludis malgrandan parton de neesploritaj tribaj kaj arbarkovritaj regionoj proksime de Kalingo (moderna Oriso).
La Maŭrja Imperio estis unu el la plej grandaj imperioj reganta la hindan subkontinenton. Ĝia malkresko komenciĝis 60 jarojn post kiam la regado de Aŝoko finiĝis, kaj ĝi disiĝis en 185 a.K. per la fondado de la Sunga dinastio en Magadho.
Sunga imperio
La Sunga Imperio estas dinastio de Magadho kiu kontrolis nord-centran kaj orientan Baraton same kiel partojn de la nordokcidento (nun Pakistano) de proksimume 185 a.K al 73 p.K. Ĝi estis establita post la falo de la Maŭrja Imperio. La ĉefurbo de la sungoj estis Pataliputra. Pli postaj reĝoj kiel ekzemple Bhagabhadra ankaŭ aranĝis kortegon ĉe Vidiŝa, moderna Besnagar en Orienta Malvao. La Sunga Imperio estas konata pro ĝiaj multaj militoj kontraŭ fremdaj kaj lokaj potencoj. Kvankam tre multe ne estas konata, la Mathura lernejo de arto kaj pentrado de Patanjali ekzistis dum la regado de tiu imperio.
Racovița
Racovița [rakovica] estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Český Brod
Český Brod [ĉeski brod] estas urbo en distrikto Kolín, Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. Ĝi havas  kaj areon de 19,71 km² kaj mezan alton de 219 metroj super marnivelo. Ĝi situas ĉe rivero Šembera.
Historio
La urbon, kiun verŝajne fondis la praga episkopo Johano la 1-a en la 12-a jarcento, karakterizas gotika stilo. Ĝia latina nomo estis Broda Episcopalis; la nuna ĉeĥa nomo signifas bohemia vadejo aŭ ĉeĥa vadejo.
Monaĥa psitako
La Monaĥa psitako aŭ Torrano Budĝio (Myiopsitta monachus) estas specio de psitako, laŭ granda parto de fakuloj la ununura membro de la genro Myiopsitta. Tamen la Bolivia psitako estas foje konsiderata subspecio de la Monaĥa psitako kaj foje kiel aparta specio, kio farus la Monaĥan psitakon unu el du specioj de la genro, formante ambaŭ superspecion. Ĝi estas malgranda, brilverda psitako kun grizeca brusto kaj verdecflava abdomeno. La Monaĥa psitako aŭ Torrano Budĝio estas indiĝena el moderklimataj al subtropikaj areoj de Argentino kaj ĉirkaŭaj landoj en Sudameriko, nome sudorienta Brazilo, Bolivio, Paragvajo kaj Urugvajo. Elteneblaj naturigitaj populacioj loĝas en multaj aliaj lokoj jam el la 1930-aj jaroj, ĉefe en Nordameriko kaj Okcidenta Eŭropo danĝere por konkurencaj indiĝenaj specioj kaj damaĝe por agrikulturo kaj vegetaĵaro.
Ekzemple por Hispanio, kie ĝi estas konsiderata invada specio nedezirata, ĵusaj kalkuloj ĉirkaŭkalkulis 20 000 ekzemplerojn. Tiele tie estas malpermesita ties posedo, transporto kaj komerco. Ili estis viditaj unuafoje en 1975 en Barcelono, kaj poste en Malago kaj Tenerife en 1978. El 1985 en multaj lokoj ĉefe en urboj. Danke al studo fare de 600 volontuloj en pli ol 450 municipoj oni trovis la specion en 125 municipoj de 25 provincoj de 15 regionoj, ĉefe en la provincoj Madrido kaj Katalunio kie oni censis 72 % el la ekzempleroj. Kaj ĉefe en la urboj mem Madrido kaj Barcelono (po 5 000), sekve de Malago (po 2 000), Cartagena kaj Hospitalet de Llobregat.
Butegeidis
Butegeidis - Grandduko de Litvo (1282-1292). Informoj pri lia deveno mankas, plejparto de historiistoj pensas, ke li estis filo de Traidenis. unua fojo estis menciita inter marto kaj majo de la jaro 1289, kiam kune kun frato transdonis Vaŭkavisk al Volinia princo Mstislav Daniloviĉ, por havi kun li pacon.
Eble li estis tiu nenomita grandduko ("rex Letovinorum"), pri kiu en analoj estis menciite, ke li aŭtune 1289 invadis kun 8000 de kavaliroj en Sambio, rabis ĝin dum 14 tagoj kaj dum reveno en batalo kun kruckavaliroj perdis mortigitaj pli ol 80 militistoj.
49702 Koikeda
49702 Koikeda estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Cuĉikaŭa Akira elde la " Astronomia Observatorio de Janagida " en la tiama vilaĝo Janagida, nun kunfandita en Noto (Gubernio Iŝikaŭa, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan Chuzo Koikeda, iaman prezidenton de " Kanazawa hoshinokai ", astronomia klubo en Kanazaŭa de 1962 ĝis 2002. Lia edzino Yoko Koikeda, ankaŭ amatora astronomino, estas serioza observantino de Suno, kaj.
1860
1860 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1860 post Kristo okazis, interalie:
Dosolo
Dosolo estas komunumo de Italio.
Caussade (stacidomo)
Caussade estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en , en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Joonas Kokkonen
Joonas KOKKONEN (naskiĝis la en Iisalmi, mortis la  en Järvenpää) estis unu de plej estimataj finnaj komponistoj de klasika muziko en sia jarcento. Kokkonen pretiĝis en 1948 en Universitato de Helsinko kiel kandidato de filozofio. Li fariĝis profesoro en Sibelius-Akademio en 1959 kaj en Akademio de Finnlando en 1963. Li atentis kunigon de finnaj komponistoj. Lia ĉefverko estas opero Viimeiset kiusaukset, kiu rakontas pri Paavo Ruotsalainen. Ĝi estis ludita en Operfesto de Savonlinna. Kokkonen komponis ankaŭ kvar simfoniojn, tri arĉajn kvartetojn kaj violonĉelan konĉerton.
Universitato de Friburgo
La Universitato de Friburgo fondiĝis la 4-an de oktobro 1889. Ĝi estas la ununura komplete dulingva universitato de Svislando. La plej multaj kursoj okazas kaj en la germana kaj en la franca lingvo.
La universitato havis 2007 proksimume 10'000 studantojn kaj laborigis proksimume 1100 personojn inter kiuj 210 profesoroj. La universitato havas relative grandan kvanton da studantoj el aliaj kantonoj kaj de eksterlando.
La universitato posedas kvin fakultatojn, nome la filozofian fakultaton, la jursciencan fakultaton, la teologian fakultaton, la faklutaton por ekonomiaj kaj sociaj sciencoj kaj la matematik-natursciencan fakultaton.
Anna Galiena
Anna GALIENA (22a de Decembro 1954) estas itala aktorino, plej bone konata internacie pro sia aperaro en Le Mari de la coiffeuse, Jamón, jamón kaj Being Human.
Ŝi ekkarieris en teatraĵoj pri Shakespeare. Poste ŝi ludis en en dekduo da filmoj en sia naskolando Italio antaŭ Le Mari de la coiffeuse, kiu fakte famigis ŝin internacie. Post sia rolo en la filmo de Bigas Luna nome Jamón, jamón ŝi iris al Holivudo por filmo de Bill Forsyth nome Being Human en kiu stelulis Robin Williams.
Butvydas
Butvydas (mortis antaŭ 1295) - Grandduko de Litvo (1292-1295). Informoj pri lia deveno mankas, sed historiistoj plejparte opinias, ke li, same kiel lia frato Butegeidis estas filo de Traidenis. Unuan fojon li estis menciita en kronikoj inter marto kaj majo de la jaro 1289, kiam kune kun sia pli aĝa frato transdonis la urbon Vaŭkavisk al volinia princo.
Eble li estis menciita en kroniko kiel "Pucuwerus rex Lethowie" en la jaro 1291, kiam li sendis armeon kun sia filo Vytėnis kontraŭ poloj. Mortis antaŭ 1295, ĉar en ĉi tiu jaro kiel grandduko estis nomita Vytėnis.
Bokso (fiŝo)
Bokso (Box) estas fiŝo el la subordo de la perkoformaj fiŝoj, kun grandaj okuloj kaj malgranda buŝo. Ĝi manĝas akvo-vegetaĵojn kaj vivas en Mediteraneo kaj Centra Atlantiko.
Preĝejo Koro de Jesuo (Csillaghegy)
Kirko Koro de Jesuo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Óbuda, en kvartalo Csillaghegy.
Péter István Rostás
István Rostás [rostAŝ] rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto naskita en Turda la 26-an de aprilo 1966.
Preĝejo Koro de Jesuo (Csillaghegy)
Historio
Oni komencis kolekti monon por kirko en 1924. Ĝi ekfunkciis post 4 jaroj. En 1930 la katolika grupo ricevis memstarecon, en la sama jaro ankaŭ lernejo estis preta, kie abatinoj funkciigis infanĝardenon kaj bazlernejon ĝis 1950. En 1935 la kirko ricevis la titolon paroĥo. La orgeno alvenis en 1957, ĝi estis pligrandigita en 1971. Interna pentrado okazis en 1958, denove en 1974. Interna trakonstruo ĉe la altaro okazis en 1970. La lernejo laŭjure revenis al la eklezio en 1994.
Péter István Rostás
Kariero
István Rostás diplomitiĝis pri hungara -rusa lingvoj en 1989 je Bukareŝta universitato. Ĝis 1991 li instruis. En 1991-1992 li redaktis la gazeton Aranyosvidék de Turda. Li estis ĝis 1993 universitata instruisto de hungarologia katedro de Universitato de Bukareŝto, poste ĉefredaktoro de hungara redakcio de Radio de Kluĵo. li publikigis poemojn, tradukaĵojn en Szabadság de Utunk, Helikon de Kluĵo,
Preĝejo Koro de Jesuo (Csillaghegy)
Konstruaĵo
Antaŭ la fasado situas vestiblo. Plej supre la turo altiĝas. En la navo 2 lignaj skulptaĵoj pri Sankta Jozefo kaj Sankta Maria estas videblaj.
Kermeso okazas en vendredo post la 2-a dimanĉo de Pentekosto.
Ludwigsstadt
Ludwigsstadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kronach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Birki-Veliki (stacidomo)
Birki-Veliki (Бірки-Великі) estas fervoja stacio en Veliki Birki (Ternopila provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
Pont de Neuilly (pariza metrostacio)
Pont de Neuilly [pɔ̃ də nœji] estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Parizo; ĝi situas en komunumo Neuilly-sur-Seine. Inter 1940 kaj 1950, ĝi aperis sur mapoj de la metroo sub la nomo Pont de Neuilly, Avenue de Madrid (Ponto de Neuilly, Avenuo de Madrido).
Stacio
Ĝi estis la okcidenta finstacio de la linio de 1937 ĝis 1992, kiam ĝi estis plilongigita al.
Provinco Orellana
Orellana estas provinco de Ekvadoro.
Docetismo
Doketismo, el la greka vorto por "ŝajna" (dokéo), estas doktrino kiu neas la enkarniĝon, t. e., kredas ke Jesuo estis homo nur laŭ apero, ne en fakto, sed vere estis Sendito de la vera Dio. Ĉar la materia mondo estas malbona, Jesuo klare ne estis homo, sed nur ŝajnis homo, sekve, Jesuo suferus sur la kruco nur ŝajne. Jesuo estus dia sen vera homa karaktero. Tial Jesuo ne savas per sia morto, sed per sia doktrino.
Tago de la Laboro
[[File:Observance of International Workers' Day.svg|thumb|dekstre|Ŝtatoj kaj dependencoj kolorigita per observado de Internacia Tago de la Laboristoj aŭ malsaman varianton de Tago de Majo aŭ Tago de la Laboro:
Provinco Orellana
Kantonoj
Kantono (Ĉefurbo)
Docetismo
La doketismo estis subtenita en la antikva kristanismo ĉefe de teologoj influitaj de gnostikismo kiel Valentino kaj Marciono, sed ĝi estis frue konsiderata herezo.
Tago de la Laboro
La Tago de la Laboro aŭ Tago de la Laboristoj estas festata en multaj landoj je la 1-a de majo. Ĝi estas tradicia bataltago de la laborista movado.
Historio
La elekto de la dato reiras al ĝenerala striko, kiun la nord-amerika laborista movado proklamis por la 1-a de majo 1886, por ĝeneraligi la ok-horan labortagon. La sekvaj konfliktoj kun la polico iĝis perfortaj; la 3-an de majo la polico mortpafis kvar laboristojn. Je la 4-a de majo okazis protesta manifestacio, kaj iu ĵetis bombon, kiu mortigis plurajn policanojn – la tielnomita Haymarket Riot ( Ribelo de Fojnbazaro). Ĉar la atencinton oni ne trovis, oni arestis ok organizantojn de la manifestacio kaj ekzekutis kvar; unu laŭdire mortigis sin mem. La ceteraj tri estis liberigitaj post ses jaroj.
En 1889 la fonda kongreso de la Dua Internacio en Parizo proklamis la 1-an de majo kiel memortagon pri la viktimoj de la ribelo kaj "bataltagon de la laborista movado".
La amasbuĉado en Fourmies [furmi] estas evento kiu okazis la unuan de majo 1891 en Francio. Tiun tagon, armeo finigis per sangoverŝo pacecan manifestacion de manlaboristoj motantaj «Al ni estu la ok-hora templaboro!» («c'est les huit heures qu'il nous faut!»). La bilanco estis naŭ mortintoj kaj 35 vunditoj.
En Sovetio kaj ŝtatoj influataj de ĝi oni festis la tagon kiel "Internacian Batal- kaj Festotagon de la Laboruloj" por "Paco kaj Sociismo".
La katolika eklezio deklaris la tagon "festo de laboristo S-ta Jozefo", por konkurenci al la laboristaj festoj.
Aliaj datoj
Kvankam la plimulto de landoj festas la Tagon de la Laboro en la unua de majo, en iuj landoj oni ne festas tiam.
(11053) 1991 CQ6
(11053) 1991 CQ6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Torfou - Le Longeron - Tiffauges (stacidomo)
Torfou, plennome Torfou-Sèvremoine aŭ Torfou - Le Longeron - Tiffauges estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Le Longeron, en departemento Maine-et-Loire kaj Tiffauges, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Clisson - Cholet (527000).
Alojzia Éder
ÉDER Alojzia Lujza estis hungara kantistino (mezosoprano), aktorino naskita en Oradea. Nek la naskiĝjaro nek la mortojaro kaj la mortoloko estas konata.
Kariero
Ŝi debutis en 1828 kaj ŝi ludis en 1834 en Kolozsvár, en 1835–36 en Budai Várszínház, en 1836 Kassai Társulat. Ekde 1837 ĝis 1843 ŝi aperis en la Pesti Magyar Színház, respektive en la Nacia Teatro. Inter 1837 kaj 1850 ŝi estis sekundara kantistino de la Nacia Teatro.
(19659) 1999 RB128
(19659) 1999 RB128 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Santiago Ihuitlán Plumas
Santiago Ihuitlán Plumas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Ihuitlán Plumas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 464.
Geografio
Santiago Ihuitlán Plumas apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 419 loĝantojn. El tiuj estis 194 viroj kaj 225 virinoj. La komunumo havas surfacon de 137,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
34198 Oliverleitner
34198 Oliverleitner estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Oliver Leitner, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri energio. Li estis lernanto ĉe la Davidson Academy of Nevada en Reno (Nevado, Usono).
Cutias
Cutias estas municipo de la brazila subŝtato Amapao, kiu taksis 4.696 enloĝantojn en 2010.
Panama ora rano
La Panama ora rano (Atelopus zeteki) estas specio de bufo endemia de Panamo. Panamaj oraj ranoj loĝas ĉe rojoj laŭlonge de montodeklivoj de la kordileraj nubarbaroj de okcident-centra Panamo. Kvankam la listoj de IUCN listigas ĝin kiel draste endanĝerita, ĝi povus fakte esti iĝinta formortinta en naturo ekde 2007. Individuoj estis kolektitaj por bredado en kaptiveco en klopodo por konservi la specion. La alternativa komuna nomo, Zeteka ora rano, kaj la sciencnoma epiteto zeteki ambaŭ rememoras la herpetologo James Zetek.
Gaetano Mosca
Gaetano MOSCA COSML (itallingva prononco: [ɡaeˈtaːno ˈmoska]; 1a de aprilo 1858 – 8a de novembro 1941) estis itala politikologo, ĵurnalisto kaj funkciulo. Oni konsideras lin kiel disvastiginto de la "elito-teorio" kaj de la doktrino de politika klaso kaj estas unu el la tri membroj kiuj konstituas la italan skolon de elitismo kun Vilfredo Pareto kaj Robert Michels.
Caussade (Tarn-et-Garonne)
Caussade estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Caussadais.
Ray Nance
Willis Raymond „Ray“ Nance (naskiĝis la 10-an de decembro 1913 je Ĉikago en Ilinojso; mortis la 28-an de januaro 1976 en Novjorko) estis usona trumpetisto, violonisto kaj kantisto de ĵazo.
Kariero
Nance komencis labori muzikiste en 1932. Li direktis ĝis 1937 propran ensemlon en Ĉikago, muzikis poste ĉe Earl Hines (1938) kaj Horace Henderson (1939). Ekde 1940 ĝis 1963 li muzikis kun la bando de Duke Ellington, anstataŭinte Kution Williams kiel trumpetisto en la elingtona orkestro. Unuafoje li surdiskiĝis je Duke Ellington at Fargo, 1940 Live. Krom tio li estis la ununura violonisto en la Orkestro Duke Ellington, aŭdebla en titoloj kiel "Moon Mist", krome li prezentis kiel kantisto per titoloj kiel "A Slip of the Lip". Nance esence kunverkis la komponaĵon "Take the A-Train" de Ellington kaj brilis je la sonregistraĵo el 1941 kiel solisto. Per siaj humuraj interdonitaĵoj li estis grava ero de la sceneja spektaklo de la elingtona orkesto. Nance restis ĝis 1963 en ties bando kaj komencis post tio solokarieron; en 1964 kaj 1965 li muzikis kun Paul Lavalle, por post tiam denove prezenti kun Ellington. Li estas aŭdebla ankaŭ sur diskoj kun Barney Bigard, kun Johnny Hodges kaj kun Slam Stewart samkiel surprize kun Chico Hamilton. Dum koncertvojaĝo tra Anglujo li en 1974 li muzikis kun Chris Barber.
Gaetano Mosca
Gaetano Mosca en sia verko Elementi di scienza politica (1896) disvolvigis la teorion ke en ĉiuj socioj "organizita minoritato" hegemonios kaj regos super la "disorganizita majoritato". Mosca postulas ke estas nur du klasoj en socio, "la reganta" (nome la organizita minoritato) kaj "la regata" (nome disorganizita majoritato). Li postulas ke la organizita naturo de la organizita minoritato faras ĝin nerezistebla al ajna individuo de la dizorganizita majoritato.
Veliki Birki
Veliki Birki (Великі Бірки) estas urbotipa loĝloko en Ternopila provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2018.
István Podmaniczky
István Podmaniczky [iŝtvAn podmanicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Podmaniczky István estis hungara pastro, politikisto, episkopo, preposto.
István Podmaniczky naskiĝis antaŭ ol 1480. Li mortis en 1530.
Biografio
István Podmaniczky iĝis preposto en Csanád en 1510, post 2 jaroj jam episkopo de Nyitra. Li pastriĝis nur en 1513. Li komencis politikadi en 1525, dume li restis episkopo ĝismorte. Li partoprenis en la landkunveno en Pest (urbo) en 1525. En la sekva jaro li batalis en Batalo de Mohács, poste li partoprenis en elekto de la nova reĝo en Székesfehérvár, fine li mem kronis Johanon la 1-an. En 1527 li forlasis la kortegon kaj li iĝis fidelulo de la alia reĝo Ferdinando la 1-a (Sankta Romia Imperio), kiun li kronis en Buda.
1615 Bardwell
1615 Bardwell estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en Usono okaze de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro al la usona astronomo Conrad Bardwell.
Wikilingue
La projekto Wikilingue (Wikilingue.com Beta, 2010), simila al projekto WikiTrans, proponas kolekton da vikipediaj artikoloj aŭtomate tradukitaj de kelkajaaaaaaaæeeerererrrrdftdddftrddcffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff iberiaj lingvoj kaj el la franca al la samaj kaj al Esperanto. La aŭtomata tradukado entenas multajn erarojn: vikisintaksaĵoj ne tradukitaj aŭ senutile tradukitaj, vortoj netradukitaj aŭ fuŝtradukitaj, ktp. La retejo provizas informojn nek pri celoj, nek pri aŭtoroj. Laŭ ĉefpaĝo estas troveblaj artikoloj en jenaj lingvoj : Ŝajnas ke la projekto estas ligita kun wikilingua, projekto provizi "la plej ampleksan katalunlingvan enciklopedion en la mondo", per aŭtomata traduko al la kataluna el vikipediaj artikoloj en diversaj lingvoj.
WikiLingua.net
esperantigita el wikilingua
Yaesu Musen
Yaesu Musen K.K. elp. Jaesu Musen, 八重洲無線株式会社) estas japana kompanio, kiu fabrikas sendricevilojn por amatora kaj profesia radio.
Historio
La kompanio estis fondita en 1956 de la radioamatoro Sako Hasegawa, kiu havis la voksignon JA1MP. La originala nomo de la kompanio estis K.K. General Terebi Service (株式会社ゼネラルテレビサービス, Kabushiki-gaisha Zeneraru Terebi Sābisu) en Ōta, Tokio. En 1964 la kompanio translokiĝis al Yaesu, urboparto de Tokio situanta oriente de la fervoja ĉefstacio Tokio. Tiam la nomo de la kompanio estis ŝanĝita al Yaesu Musen K.K.. La signifo de Yaesu Musen estas Yaesu Radio.
En la komenco la kompanio ĉefe okupis pri sendriceviloj por amatora radio por mallongaj ondoj.
Ekde 1963 Yaesu aparatoj estis venditaj en germanio per la kompanio Sommerkamp, kelkajn jarojn poste per la kompanio Richter & Co/ Ricofunk en Düsseldorf kaj Hannover. En 19.. Ricofunk estis transprenita de Stabo Elektronik, Hildesheim.
En diversaj landoj de Eŭropo similaj aranĝoj kun importkompanioj ekzistis.