cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitro
Vitroarto
Vitroarto kaj arta vitro rilatas al individuaj artaĵoj kiuj estas sufiĉe aŭ tute faritaj el vitro. Vitroarto formas parton de la vidaj artoj. Vitroarto varias en grandeco de monumentaj verkoj kaj instalaĵpecoj ĝis murpendaĵoj kaj fenestroj, ĝis artaĵoj faritaj en studioj (arta vitro) kaj fabrikoj (fabrikvitro), inkluzive de vitrojuvelaĵo kaj tablovaro. En nuntempa vitroarto oni povas distingi plurajn diciplinojn interalie vitralo, vitroblovado, tiffany, vitra fandado aŭ sabloŝprucigo (ankaŭ uzata en vitroskulptaĵo).
Ĉefaj fabrikantaj entreprenoj
Laŭ la informo publikita en la retejo CIAdvanced, la ĉefaj industrioj fabrikantaj de vitro de la mondo (la plej parto kunhavas tiun aktivecon kun la fabrikado de ceramikaj materialoj), koncentriĝas en Japanio, Eŭropo kaj Usono.
La ekonomia potencialo de tiuj entreprenoj estas konsiderinda. La plej granda el ili, la franca Saint-Gobain, fakturis 45.000 milionojn da usonaj dolaroj en 2014 kaj dungis ĉirkaŭ 60.000 laboristojn, el kiuj ĉirkaŭ 3.700 estas dediĉitaj al taskoj de esplorado kaj disvolvigo. Ĝiaj cefaj klientoj estas la industrio de la aŭtomobiloj, la kosmospaca, la energiaj centraloj kaj la oftalmologia optiko. Menciindas ankaŭ la graveco de la entreprenoj de Japanio, kiu koncentras kvar de la dek unuaj plej grandaj.
La plej malgranda el la dek, nome la aŭstria RHI AG, en 2014 fakturis 1.900 milionojn de usonaj dolaroj, kaj dungis 8000 laboristojn.
Aliflanke, la usona entrepreno Owens-Illinois estas la plej granda fabrikanto en la mondo de vitraj ujoj. Ĝi fakturas 7.400 milionojn de usonaj dolaroj ĉiutage kaj dungas a 24 000 laboristojn.
Recikligo de vitro
Vitro estas materialo tute reciklebla kaj ne estas limo en la kvanto de fojoj ke ĝi povas esti reprocezita. Dum la reciklado oni ne perdas la propraĵojn kaj oni ŝparas grandan kvanton de energio, nome ĉirkaŭ l30% rilate al vitro nove fabrikita.
La procezo de recikligo post la klasigo de vitro postulas ke ĉia ajna netaŭga materialo estu separita kiel ekzmeple metalaj kovriloj, etikedoj, ktp. Poste la vitro estas dispecigita, muelita kaj fandita kun sablo, natria hidroksido kaj kalkoŝtono por fabriki novajn produktojn kiuj havos identajn propraĵojn rilate al vitro fabrikita rekte por la unua fojo el naturaj krudaj materialoj.
Guyans
La nomo Guyans rilatas al du komunumoj en la franca departemento Doubs:
Vitro
Recikligo de vitro
En multaj urboj de la tuta mondo oni plenumas programojn de recikligo de vitro: en tiuj eblas trovi specialajn kontenerojn por vitro en publikaj lokoj.
En aliaj okazoj, pli konvenaj el ekologia vidpunkto, la vitro estas simple reuzata, anstataŭ reciklita; fakte tiu estis la komenca sistemo de produktado kaj konsumado. La vitro ne estas fandita, sed oni ree uzas ĝin nur zorge lavante ĝin (en la okazo de la ujoj). Ankaŭ ĉe fenestrovitroj kaj similaj kristaloj, oni povas profiti la vitron tranĉante ĝin denove (kondiĉe ke oni bezonus ununo pli malgrandan).
Simbolismo
La vitro estas unu de la unuaj materialoj elpensitaj, revitaj de la homo. Ĝi estas la simbolo de la fragilo, la fajneco kaj la travideblo, kiu estas malo de malhelo, nescio: por ekzemplo, tio videblas en la vitra ŝuo de Cindrulino en la rakonto de Charles Perrault kaj en la animea desegno de Walt Disney. Oni konsideras ofte ke en la originala rakonto, la ŝuo estis blugriza, sed Perrault verkis sian version de la historio kun vitra ŝuo, kaj la animeo reprenis same tiun version.
La hispana verkisto Miguel de Cervantes same kiel elpensis la konatan rolulon Kiĥoto famkonata pro sia eksterordinara karaktero, elpensis ankaŭ la rolulon de la novelo "El licenciado Vidriera" (La magistro Vitrulo), kiu estas obsedito, ke oni ne tuŝu lin ĉar li supozas, ke li estas vitreca kaj povas rompiĝi okaze de altuŝo.
En la universo de Elder Scrolls, la vitro estas vulkandevena mineralo valora kaj utila por forĝi partikulare armilojn kaj armaĵojn. Ili estas efikaj, sed paradokse fragilaj. Tamen, en la lasta verko, Skyrim, oni donas neniun precizigon pri ties solideco, ĉar la degradado de la ekipaĵo oni ne estas atentita en la ludo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vitro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Pekařka
Pekařka (Bäckenhain) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bílý Kostel nad Nisou en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1 km norde de Bílý Kostel nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 10 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pekařka situas en katastra teritorio Bílý Kostel nad Nisou kun areo 21,24 km².
Kammerforst (Turingio)
Kammerforst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zálesie (distrikto Senec)
Situo
Zálesie situas laŭ maldekstra bordo de Danubo-branĉo nomata Malgranda Danubo, laŭ traira flankovojo. Senec troviĝas je 16, centro de Bratislavo je 14 km.
Historio
La loko ĝis 1923 estis kampo. Tiam slovako (eksusonano) aĉetis la kampon, kiu fondis tie novan vilaĝeton, kies loknomo estis Gešajov. En 1960 ĝi prenis novan nomon Zálesie, kiu iĝis municipo ekde 1990. En 2001 vivis en Zálesie 750 homoj, (722 slovakoj, 17 hungaroj).
Veľký Biel
Veľký Biel, hungare Magyarbél [madjarbEl] estas unuigita vilaĝo en Slovakio. La historia slovaka loknomo ĝis 1948 estis Maďarský Biel.
Situo
Veľký Biel situas laŭ ĉefvojo, aŭtovojo kaj fervojo Senec-Bratislavo. La lasta urbo troviĝas je 22 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1294 laŭ tiama hungara ortografio "Beel". En la najbaran vilaĝon Kisbél (=Malgranda Bél) rifuĝintaj kroatoj alvenis en la 16-a jarcento. (Tiu vilaĝo en 1960 unuiĝis al Veľký Biel). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Magyarbél 1140 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Szenc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 vivis en Veľký Biel 2163 homoj, (1200 slovakoj, 895 hungaroj).
Famuloj
En la iama Magyarbél naskiĝis hungara episkopo István Bosnyák.
Neŭtrino
La neŭtrino estas senŝarga elementa partiklo. En la Norma Modelo la neŭtrinoj ekzistas en tri generacioj: elektrona neŭtrino (\nu_{e}), muona neŭtrino (\nu_{\mu}), kaj taŭ-leptona neŭtrino (\nu_{\tau}). Neŭtrinoj estas speco de leptonoj, iliaj respektivaj nomoj rilatas al la leptonoj, kiuj originas ilin.
Neŭtrinojn nur efikas la malforta nuklea forto kaj iometege la gravito. Ĝi estas nun sciinta (2016) ke la neŭtrinoj havas mason, sed tre malgranda.
Al ĉiu neŭtrino, estas asociata ĝia antimateria partiklo, t.e. ĝia antineŭtrino.
Historio
En 1930 la fizikista komunumo alfrontis dilemon: la beta-radiado ne ŝajnis respekti la leĝojn de konservado de energio, movokvanto kaj spino. Por konguigi tiujn principojn, Wolfgang Ernst Pauli proponis la ekziston de nova partiklo kun nula elektra ŝargo, kiun li komence nomis neŭtrono (neŭtrono, la neŭtra partiklo en atomaj kernoj, tiutempe ne estis konata). Enrico Fermi nomis ĝin "neŭtrino" ("neŭtroneto") en 1933, enkondukante ĝin en sian teorion de la malforta interago.
Bombardado de Ĉongĉingo dum la Dua Mondmilito
La Bombardado de Ĉongĉingo (en simpligita ĉina skribo: 重庆大轰炸; en tradicia ĉina skribo: 重慶大轟炸, en japana: 重慶爆撃, el 18a de februaro 1938 al 23a de aŭgusto 1943) estis parto de terorisma bomboperaco fare de la Imperia Japana Aerarmeo kaj de Imperia Japana Mararmeo sur la ĉina provizora ĉefurbo Ĉongĉingo, konsentita de la Imperia Generala Stabanaro, en la Pacifika Fronto dum la Dua Mondmilito.
Totalo de 268 aeratakoj estis faritaj kontraŭ Ĉongĉingo, pere de pli ol 11,500, ĉefe incendiigaj, bomboj. La celoj estis ple ofte loĝejaj areoj, negocareoj, lernejoj, hospitaloj kaj aliaj ne-militaj celoj. Tiu bombardado probable celis timigi la ĉinan registaron, aŭ kiel parto de la planita invado de Siĉuano.
La rezulto estis pli ol 10 000 civiluloj kiuj mortis, 18 600 konstruaĵoj kiuj estis detruitaj kaj multo de la urbocentro estis damaĝita; de la flanko de japanoj dekduoj da ĉasaviadiloj kaj bombaviadiloj estis forpafitaj.
Kataluna signolingvo
La kataluna mansigna lingvo estas gestolingvo uzata de 32 000 homoj en Katalunio. Ekzistas pli ol 7 000 surdaj uzantoj kaj pli ol 25 000 nesurdaj (familianoj, instruistoj, interpretistoj, studentoj, ktp).
Rilatoj kun aliaj lingvoj
Kiel okazas kun la plimulto de mansignaj lingvoj, la kataluna signolingvo havas neniun parencorilaton kun la lingvoj parolataj en sia sama teritorio. Pri ĝia simileco kun aliaj signolingvoj oni taksas je ĉ. 50 % la interkompreneblon kun la valencia kaj hispana signolingvoj.
Jura agnosko
La kataluna juro agnoskis la katalunan mansignan lingvon en 1994 per neleĝa parlamenta iniciato por disvastigi ĝiajn uzadon kaj instruadon. Ĝia uzado ne plu limiĝas al la neformala komunikado, sed ĝi enkondukiĝis en sferojn, kie ĝi estis flankenlasita aŭ forestis, kiel en edukadon, amaskomunikilojn kaj la publikan administracion. La Statuto de aŭtonomio de Katalunio de 2005 specife protektas ĝin kaj deklaras en la artikolo 50.6: "La publikaj potencoj devas garantii la uzadon de la kataluna signolingvo kaj la kondiĉojn permesantajn atingi la egalecon de la surduloj elektantaj tiun lingvon, kiu devas esti instruata, protektata kaj respektata".
Historio de valdorfaj lernejoj
Historio de valdorfaj lernejoj priskribas ties evoluon ekde la fondo de la unua valdorfa lernejo far Rudolf Steiner en septembro 1919.
Unuaj valdorfaj lernejoj
La sekvan tagon laboristoj demandis kolegon de Steiner, Herbert Hahn, ĉu iliaj infanoj povus havi tian lernejon. Sendepende de tiu peto, la fabrikestro, Emil Molt, anoncis sian decidon starigi por siaj laboristaj tian lernejon kaj petis Steiner esti pedagogia konsilanto por la lernejo.
Tial la nomo Waldorf (valdorf) devenas de la loko, kie troviĝis la unua lernejo.
La unua valdorfa lernejo estis kreita kiel sendependa institucio sub licenco de la loka registaro, kiel praktika modelo kun specialaj liberoj. Antaŭ la malfermo Steiner insistis pri jenaj kvar kondiĉoj:
Dum la unua jaro, la lernejo estis entreprena lernejo, kaj ĉiuj instruistoj listiĝis kiel dungitoj de Waldorf-Astoria. Dum la dua jaro la lernejo jam estis sendependa. La lernejo rapide kreskis, aldonante ĉiujare novan nivelon, ĝis en la jaro 1923/4 ĉiuj niveloj ekzistis. En la jaro 1926 pli ol 1.000 lernantoj studis en 28 klasoj.
La unuaj dek jaroj
Lernejoj fonditaj dum la unuaj dek jaroj post la stutgarta lernejo inkluzivas:
Provo fondi valdorfan lernejon en Nurembergo en 1928 fiaskis pro kontraŭstaro de la bavaria ministro pri edukado, kiu komentis, ke ne estas bezono en Bavario krei sendependajn lernejojn kiuj uzas novajn ideojn, aparte se ili ne ligas al religio.
Dua Mondmilito
La stutgarta lernejo kreskis rapide kaj malfermis paralelajn klasojn. En 1938 lernejoj laŭ la sama koncepto kaj pedagogio jam malfermiĝis en Usono, Britio, Svislando, Nederlando, Norvegio, Aŭstrio, Hungario kaj en aliaj urboj de Germanio. Politikaj malfacilaĵoj pro la nazirreĝimo limigis kaj fine fermigis la plej multajn valdorfajn lernejojn en Eŭropo. Tiuj lernejoj, kiel la unua lernejo, estis denove malfermitaj post la fino de la Dua Mondmilito.
Nuntempe
Tri kvaronoj el la nuntempas valdorfaj lernejoj situas en Eŭropo; nun eĉ en Orient-Eŭropo, kie la komunismaj reĝimoj antaŭ 1989 malpermesis la fondon de valdorfaj lernejoj. En anglalingvaj landoj ekzistas ĉirkaŭ 340 lernejoj, 170 el ili en Usono, 100 en Aŭstralio, 40 en Britio kaj 30 en Kanado. Ekzistas ankaŭ multaj en Novzelando kaj en Sudafriko. .
Tutmonda lerneja sistemo
Germanio, Usono kaj Nederlando havas la plej multajn valdorfajn lernejojn, dum Norvegio, Svislando kaj Nederlando havas la plej grandan koncentriĝon de lernejoj je popolo (marto 2007).
Usono
Mejlŝtonoj en la unuaj jaroj de valdorfaj lernejoj inkluzivas:
Tri aliaj valdorfaj lernejoj estis fonditaj en la 1950-aj jaroj kaj kvin en la 1960-aj. En 1968 la asocio de valdorfaj lernejoj estis fondita kun tiuj dek du lernejoj. En la 1970-aj jaroj la nombro de lernejoj kreskegis ĝis la pli ol 250 nuntempaj (februaro 2007). Dum la lastaj dek jaroj 37 novaj lernejoj estis kreitaj.
En la 1990-aj jaroj la unua publika valdorfa lernejo estis kreita, kiam estro de enurba publika lernejo en Milwaukee interesiĝis pri valdorfaj metodoj. La lernejo estas nun konata kiel Urban Waldorf Elementary School of Milwaukee. La sekva publika lernejo kiu transprenis valdorfan metodologion estis la John Morse Waldorf Method Magnet School en Sakramento, Kalifornio. Kelkaj aliaj publikaj lernejoj en aliaj urboj, inkluzive Los Angeles, ankaŭ kreis publikajn valdorfajn lernejojn.
Lernejoj sub valdorfaj ĉartoj kreiĝis en Kalifornio kaj Arizona.
En la 1990-aj jaroj valdorfa lernejo fondiĝis en la Pine Ridge Indian Reservation en Suda Dakoto kiel ponto inter la tradicia spiriteco de indianoj kaj la moderna usona socio.
Usonajn, kanadajn kaj meksikajn lernejojn reprezentas la Association of Waldorf Schools of North America (AWSNA, asocio de valdorfaj lernejoj en Nordameriko). Waldorf kaj Steiner estas registritaj kaj protektataj nomoj kaj en Usono AWSNA protektas la uzon. Lernejoj kiuj uzas grandan parton de la valdorfa pedagogio, sed ne estas sufiĉe sendependaj por apliki ĉiajn principojn, anoncas sin laŭ valdorfa metodo; temas ĉefe pri publikaj lernejoj subĉartaj en Usono, kiu ne estas inkluzivitaj en la superaj nombroj.
Britio
Diversaj lernejestroj, instruistoj kaj lernejoj en Britio jam frue interesiĝis pri la novaj edukaj metodoj; kiel rezulto, Steiner prelegis en aŭgusto 1922 en Oksfordo, en 1923 en Ilkley kaj en 1924 en Torquay pri la principoj de valdorfa pedagogio. Kreiĝis tiam grupoj, kiuj aŭ provis transformi ekzistantajn lernejojn al valdorfaj (ekz. Kings Langley school) aŭ fondi novajn institutojn.
Tiuj kvar, kiuj kreskis al kompletaj lernejoj por la aĝoj 12 ĝis 18, iĝis la bazo por la valdorfa movado en Britio dum multaj jaroj kaj ili restas la nuraj britaj lernejoj, kiuj proponas edukadon ĝis la aĝo 18.
En 1938 grupeto de fuĝintoj la nazismon, gvidita de Karl König, fondis la unuan lernejon en Britio, kiu proponis apartan edukadon laŭ la principoj de valdorf. Tiuj apartaj Steiner-lernejoj, parto de la movado Camphill (komunumo de handikapuloj) disvastiĝis tra Britio, kaj poste al multaj aliaj landoj en la mondo.
Fine de la 1940-aj jaroj aliaj lernejoj estis fonditaj, inter ili
Plialtiĝis la nombro de novaj lernejoj en la 1970-aj jaroj, kaj denove en la 1990-aj jaroj, ĝis nun. Nun ekzistas kvar tiaj lernejoj en Londono:
Ekzistas nuntempe ĉirkaŭ 40 Steiner-lernejoj en Britio kaj Irlando, kiuj kuniĝas en la Steiner-Waldorf Schools Fellowship.
Germanio
Meze de la 1930-aj jaroj la nazia registaro ekpremis sendependajn lernejojn en Germanio por aŭ aliĝi al la naziaj sociaj kaj edukaj principoj aŭ fronti fermiĝon. En 1937 preskaŭ ĉiuj germanaj valdorfaj lernejoj estis decidintaj ĉesi sian funkciadon anstataŭ aliĝi al naziismo. En 1941 la tiam lasta en Germanio funkcianta valdorfa lernejo estis fermita de la Gestapo en Dresdeno, same kiel en Hago.
Post la dua mondmilito multaj el la iamaj lernejoj malfermiĝis denove kaj rapide multaj novaj lernejoj estis fonditaj. Komence de la 1970-aj jaroj fondiĝis denove grandnombre lernejoj.
Nuntempe ekzistas ĉirkaŭ 200 lernejoj en Germanio.
Internacia organizaĵo
Iuj lernejoj en Novzelando kaj Aŭstralio havas ligojn kun aŭ estas supervidataj de ŝtataj edukaŭtoritatoj. Kelkaj el ili proponas du vojojn: la Steiner-vojon aŭ la ĉefvojon (ekzemple la East Bentleigh Primary School kaj Collingwood College).
Metroo en Prago
Metroo en Prago estas la metroo de la urbo Prago, ĉefurbo de Ĉeĥio. La metrosistemo konsistas el tri metrolinioj, 57 metrostacioj (entute estas la longeco 59,3 kilometroj). Je plej multaj stacioj oni elmetroiĝas maldekstren, sed je kelkaj stacioj oni elmetroiĝas dekstren (tio estas anoncita antaŭ alveno en stacion). Plej multe da stacioj estas subteraj, nur kelkaj stacioj estas atingeblaj sen neceso uzi longan ŝtuparon aŭ lifton. De 57 metrostacioj 24 stacioj ne estas atingeblaj bone por uzantoj de rulseĝoj.
Historio
Post la Dua Mondmilito, ĉesiĝis la konstrulaboroj pro la malriĉeco de la lando, malgraŭ la jam farita projekto je tri metrolinioj.
En la 1960-aj jaroj estis aprobita la ideo pri konstruado de subtera tramo kaj la 9-an de aŭgusto 1967 ekiĝis la konstruado de la unua metrostacio, Hlavní Nádraží. En la sama jaro la ĉeĥa registaro ŝanĝis la ideon kaj decidis konstrui veran metrosistemon, anstataŭ subtera tramo. Tiel, dum la unuaj jaroj, la konstruado daŭris dume la tuta projekto suferis gravajn ŝanĝiĝojn. La regula servo de la unua sekcio de la metrolinio C komenciĝis funkcii la 9-an de majo 1974 inter la metrostacio Sokolovská (nune Florenc) kaj la metrostacio Kačerov. La konstruado rapide akceliĝis. En 1978 inaŭguriĝis la unua sekcio de la linio A kaj finfine, la linio B malfermiĝis en 1985, formante triangulon kun tri punktoj de intersekco.
Linio A
Linio havas en plano verdan koloron. Ĝi havas 17 staciojn, la longeco de tiu ĉi linio estas 10,995 km. Ĝi ofertas konekton de Nemocnice Motol al Depo Hostivař. La graveco de tiu ĉi linio estas en konekto de Nacia muzeo (kaj samtempe ankaŭ Venceslaa Placo) al Praga burgo (haltejo Hradčanská). Survoje estas ankaŭ haltejo en Malgranda Kvartalo de Prago - Malostranská.
Linio B
Linio havas en plano flavan koloron. Ĝi havas 24 staciojn, la longeco de tiu ĉi linio estas 25,704 km. Ĝi ofertas konekton de Černý Most (kie estas finstacio de multaj interregionaj buslinioj, de ĉi tie ekzemple forveturas busoj de Student Agency al Liberec) al Zličín. Linio B estas unika linio de metroo pro trietaĝa haltejo Rajská zahrada. Du etaĝoj servas por metroo, la tria etaĝo servas kiel aĉetgalerio. La haltejo estis en jaro 1999 elektita kiel "Konstruaĵo de jaro 1999".
Linio C
Linio havas en plano ruĝan koloron. Ĝi havas 20 staciojn, la longeco de tiu ĉi linio estas 22,4 km. Ĝi ofertas konekton de Letňany al Háje. La graveco de tiu ĉi linio estas en rapida konekto de trajna ĉefstacidomo kaj stacidomo Holešovice. Pro tio, ke ĝis finstacio Letňany veturas nur malmulte da homoj, elektitaj konektoj finas jam en stacio Ládví.
Liber pontificalis
Liber pontificalis [liber pontifikalis], aŭ libro de la papoj, sin prezentas kiel kroniko pri la eventoj de la roma papa kurio laŭlonge de pli ol mil jaroj. Ĝi, fakte, liveras koncizan biografion pri ĉiu papo ĝis la fino de la 9-a jarcento; kaj rekomenciĝis, sub malsama formo, tuj poste kaj longiĝis ĝis la 15-a jarcento: la lasta papo menciita estas Pio la 2-a, 1464. Ĉiu artikolo konsistas je la nombro de la jaroj laŭ kiuj servis la Eklezion ĉiu papo (el kio eblas dedukti la komencon kaj la finon de ĉiu papado), naskiĝloko, genta kaj familia deveno, imperiestroj kaj potenculoj rilatataj, konstruaĵoj (aparte preĝejoj kaj bazilikoj en Romo), ordenadoj, la precipaj dekretoj, entombiĝloko, la interegna tempo, regado de kontraŭpapoj, ktp.
Kritikaj nalizoj
Pritekstaj analizoj montras, ke estis du malsamaj versioj dekomencaj, antaŭantaj la vandalan disrabadon de Romo (455), post kiu la liber pontificalis restis praktike integra. Ek de la 7-a jarcento (je la epoko de Onorio la 1-a) la informaj voĉoj estas preskaŭ samtempaj al la eventoj aŭ aldonitaj tuj post la morto de ĉiu papo kaj, foje, reflektas la kronikistajn opiniojn. La du versioj entenas resumojn el catalogus liberianus (354) kaj Index. Tia amaso de komplistoj kaj aŭtoroj, laŭ tratioma tempo, igas malfacila la kreadon de kritikaj eldonaĵoj per unuformaj kriterioj. Louis Duchesne kaj Theodor Mommsen editoris eldonojn (tiu lasta nekompleta) ĉe la fino de la 19-a jarcento. Tradukoj kaj kromaj komentoj aperis en la 20-a jarcento rilate la nivelon de historieco de iuj eroj.
Bagaraoj
La bagaraoj (البقارة, baqqarah, kio signifas "bov-paŝtistoj") estas nomada beduena etno, kiu vivas en Afriko inter la lago Ĉado kaj la Nilo en la ŝtatoj Sudano (plejparte en Darfuro), Niĝero, Ĉado, Kameruno, Niĝerio kaj Centr-Afrika Respubliko. Ili ankaŭ estas konataj sub la nomo ŝuva-araboj (Shuwa Arabs). Ili estas bovbredistoj migrantaj laŭsezone inter la herbejaj regionoj dum la malseka sezono kaj riverareoj en la seka. Plejparte ili parolas la ĉad-araban dialekton, kiu ankaŭ estas nomata ŝuva-araba.
La bagaraoj dividas sin je pluraj triboj, kiuj por ilia identeco estas pli gravaj ol ilia identeco kiel bagaraoj. Tradicie ili estas konataj kiel sklavkomercistoj, kiuj rabatakas agrokultivantajn etnojn en pli sudaj regionoj. La bagaraoj estas sunaismaj muslimoj.
La grava dua surao de la Korano nomiĝas al-Baqara (la bovino), sed ĝi estas skribata per la litero q.
Ŝeung Ŝui
Ŝeung Ŝui, ĉine 上水 estas metropolo en Honkongo.
Geografio
Ŝeung Ŝui situas en sudorienta parto de Ĉinio laŭ la marbordo. Ĝi estas la plej norda parto de Honkongo, en Kaŭluno. Dum la historio ĝi estis komerca kvartalo.
Klimato
Ŝeung Ŝui havas malsekan tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm. La temperaturo estas inter junio-septembro preskaŭ 30 °C, inter decembro-februaro iom malpli, ol 20 °C.
Saint-Jans-Cappel
- jen france, origine nederlande Sint-Janskappel respektive flandre Sint-Janskapelle - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Attila Meszlényi
Attila Meszlényi [meslEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Meszlényi Attila estis hungara pentristo, ilustristo, ekologia verkisto, reĝisoro, muzikisto. Attila Meszlényi  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Attila Meszlényi frekventis belartan mezlernejon en sia naskiĝurbo. Post la abituriento en 1972 li ne plulernis, ĉar li kredis, ke memedukado estas inda pli ol altlerneja eduko. Li pasigis la sekvajn jarojn farante diversajn, plejparte fizikajn laborojn, ekzemple bakisto, dekoraciisto, ktp. Li okupiĝis pri artoj en sia libertempo. Inter 1977-1979 li estis reĝisoro de desegnofilmoj, poste li ilustris proksimume 200 librojn. En 1983 li fondis barokan orkestron, kie li estis flutisto dum jardeko. En 1987 li komencis pentradi, preskaŭ senescepte sovaĝbestojn. En 2006 li retiriĝis, sed li multe publikas en interreto. Li ricevis 3 premiojn inter 1984-1998.
Montgardon
Montgardon estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montgardonais.
Ĝi nun formas parton de La Haye.
Gondenans
Gondenans estas la nomo de du komunumoj en la franca departemento Doubs:
Pokémon Origins
Pokémon Origins, ankaŭ konata en Japanio kiel Pocket Monsters: The Origin (ポケットモンスター THE ORIGIN Poketto Monsutā Ji Orijin), Estas japana animea televida specialaĵo bazita sur Pokemono de la franĉino Nintendo.
Malsame al la kutima televid-serio, la etoso kaj roluloj de ĉi tiuj specialaĵoj estas bazitaj sur tiuj de la originalaj videoludoj Pokémon Red and Blue kaj estas pli fidelaj al la ecoj de la videoludoj kaj desegnoj. La specialaĵo estas dividita en kvar partoj, ĉiu direktita de malsama direktoro de la studioj Production I.G, Xebec, and OLM, Inc., Ĝi estis elsendita de TV Tokio la 2an de oktobro 2013, dek tagojn antaŭ la lanĉo de la videoludoj Pokemono X kaj Y,    kaj estis elsendita internacie per la servo Pokémon TV de Nintendo ekde la 15a de novembro ĝis la 2a de decembro 2013.
ISO 8859-1
ISO 8859-1 uzas 8 bitojn por ĉiu signo. Kodpozicioj 0x00 ... 0x7F estas samsignifaj kiel en ASCII.
Pokémon Origins
Historio
La specialaĵo estas pli da fidela adapto de la videoludoj Pokémon Red and Blue, la historio sekvas la junan knabon Red, kiu komencas vojaĝon kun lia pokemona amiko, Ĉarmano, celante kapti ĉiujn la konatan pokemonon en la Kanto-regiono kaj fariĝi la ĉampiono de la Pokemona Ligo.
Kremkau
Kremkau ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de junio 2010 ĝi havis 220 loĝantojn.
ISO 8859-1
Kodoj 0—31 (0x0—0x1F) kaj 127—159 (0x7F—0x9F) ne estas difinitaj.
ISO-8859-1 kiel registrita de IANA en 1992 diferenciĝas de ISO/IEC 8859-1 per tio ke kodpozicioj 0—31 kaj 127—159 estas stiraj, plejparto el ili ne estas uzata. En HTML ISO-8859-1 estas uzata se ne estas skribita io alia (sed en XHTML se ne estas skribita io alia estas uzata UTF-8).
Eblaj nomoj de la kodo laŭ IANA: ISO_8859-1:1987, ISO_8859-1, ISO-8859-1, iso-ir-100, sISOLatin1, latin1, l1, IBM819, CP819.
En Unikodo la 256 unuaj kodpozicioj estas samsignifaj kiel en ISO-8859-1. CP1252 (Windows−1252) diferenciĝas de ISO-8859-1 per tio ke kodnumeroj 128—159 estas uzataj por diversaj signoj. Ofte oni ne distingas kodojn ISO-8859-1 kaj CP1252.
Tabelo de la kodo
Deksesumaj nombroj sub la literoj estas kodoj de la signoj laŭ Unikodo.
NGC 1255
NGC 1255 (aliaj indikoj — PGC 12007, ESO 481-13, MCG -4-8-50, UGCA 60, AM 0311-255, IRAS03113-2554) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
12174 van het Reve
12174 van het Reve estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda verkisto Karel van het Reve (1921–1999), profesoro pri slavaj lingvoj en la Universitato de Lejdeno. Li estis rigardita kiel unu el plej bonaj nederlandaj eseistoj kun larĝa kampo de intereso.
Kyoko Kuroda
Kyoko Kuroda (黒田 今日子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1989 ĝis 1994 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Vireo (genro)
Specioj dividiĝas en du grupoj laŭ plumaro: unu kun flugilstrioj kaj flavaj aŭ blankaj okulringoj, kaj unu kun senmarkaj flugiloj kaj okulstrioj, escepte la Ĉokoa vireo kiu havas kaj flugilstriojn kaj okulstriojn.
Manĝo
Ĉiuj membroj de tiu genro manĝas iom da fruktoj sed ĉefe ili manĝas insektojn kaj aliajn artropodojn. Komuna distribuo estas artropodoj somere kaj frukto vintre. Vireoj predas el folioj kaj branĉoj kaj gvatas dumfluge, dum la Griza vireo prenas 5 % el sia predo elgrunde.
Distribuo kaj teritoria kutimaro
Plej parto de specioj troviĝas en Centrameriko kaj norda Sudameriko. Dektri specioj loĝas norde, en Usono kaj Kanado; el tiuj, ĉiuj escepte la Hutona vireo estas migrantaj. Vireoj apenaŭ flugas longajn distancojn escepte dum migrado.
La loĝantaj specioj vivas en paroj aŭ familigrupoj kiuj retenas siajn teritoriojn la tutan jaron (escepte la Hutona vireo, kiu kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj. Plej parto de migrantoj defendas vintrajn teritoriojn kontraŭ siaj samspecifaj. La esceptoj estas la grupo kiu enhavas la speciojn de la Ruĝokula vireo, la Flavverda vireo, la Nigrabrida vireo kaj la Jukatana vireo, kiuj vintras en malgrandaj vagantaj aroj (Salaman & Barlow 2003).
Voĉo kaj reproduktado
Maskloj de plej parto de specioj estas daŭraj kantantoj. Kantoj estas kutime ege simplaj, monotonaj en kelkaj specioj de la marbordo kaj insuloj de la Karibio kaj pli prilaboritaj kaj agrablaj al homaj oreloj ĉe la Ĉokoa vireo (Salaman & Barlow 2003).
La nestoj de multaj tropikaj specioj estas nekonataj. El tiuj kiuj estas konataj, ĉiuj konstruas tasforman neston kiu pendas el branĉoj. La ekstera tavolo estas el malfajna foliaro kaj arboŝeleroj aŭ musko, depende de la specio; ĉiukaze la materialo estas ligita per araneretoj kaj ornamata per ovoŝeloj de araneoj. La kovrado estas farita de fajnaj herbotigoj kiuj ĉirkaŭas la tason. Ĉe plej parto de specioj ambaŭ seksoj prilaboras la neston, sed la ino aldonas la kovradon. Ĉe la Ruĝokula vireo, la Nigrastria vireo, la Jukatana vireo kaj la Filadelfia vireo la masklo ne helpas, kaj anstataŭe kantas kaj akompanas la inon dum ŝi konstruas la neston. La ino faras plejan kovadon, helpate de la masklo escepte ĉe la grupo de la Ruĝokula vireo (Salaman & Barlow 2003).
La ovoj estas blankecaj; ĉiuj escepte ĉe la Nigrakapa vireo kaj la Nelsona vireo havas disajn kaj fajnajn brunajn aŭ ruĝecbrunajn punktojn je la larĝa pinto. Tropikaj specioj demetas du ovojn, dum la specioj de moderklimataj areoj demetas 4 aŭ 5. Kovado daŭras 11 al 13 tagoj, kaj elnestiĝo okazas post plua sama tempo. Ambaŭ seksoj manĝigas la idojn per artropodoj, kaj ĉiu ido estas manĝigata de unu patro aŭ de la alia (sed ne de ambaŭ) dum ĉirkaŭ 20 tagoj.
Steward
Steward (esperante: stevardo) estas historia profesio en Anglio: la mastrumisto de domo aŭ teritorio de sia sinjoro aŭ reĝo. Ĝi korespondas al la historiaj funkciuloj de kortego:
Stevardo/Steward, profesio
La termino Stevardo estas aplikata jene:
Ŝanio
Ŝanio aŭ Ŝana Ŝtato estas subŝtato en Birmo. Ŝanio randas Ĉinion al la norda, Laoson al la orienta kaj Tajlandon al la suda direktoj kaj al kvin administraciaj dividoj de Birmo en la okcidento. Plej granda de la 14 administraciaj dividoj de landa areo, Ŝanio kovras 155,800 km², preskaŭ kvaronon de la totala areo de Birmo. La ŝtato havas ties nomon el la birma nomo por la Tajaj popoloj: "Ŝanaj Popoloj". La Ŝanianjoj konsistigas la plimulton inter pluraj etnaj grupoj kiu loĝas la areon. Ŝan estas plejparte kampara, kun nura tri urboj de grava grandeco: Laŝio, Kengtung kaj la ĉefurbo, Taunĝi. Taunggyi estas 150.7 km nordoriente de la landa ĉefurbo Nepjido.
NGC 1256
NGC 1256 (aliaj indikoj — PGC 12032, ESO 547-23, MCG -4-8-52) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Provinco Suruga
Provinco Suruga (japane: 駿河国 [Suruga no kuni]) estis unu el la historiaj provincoj de Japanio. La regiono troviĝas nuntempe en la orienta parto de la gubernio Ŝizuoka. Suruga havis limojn kun la provincoj Izu, Kai, Sagami, Ŝinano kaj Totomi.
La malnova ĉefurbo troviĝis ĉe la nuntempa Ŝizuoka, kiu jam dum la feŭda epoko havis gravan rolon. Dum la pli granda parto de la epoko Sengoku Suruga estis estrita de la familio Imagaŭa.
Post la venko de Oda Nobunaga super Imagaŭa Joŝimoto la klano Imagaŭa perdis sian potencon kaj la provinco estis transdonita al Takeda Ŝingen. Poste Tokugaŭa Iejasu donis ĝin al unu el siaj alianculoj.
Monthuchon
Monthuchon estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Monthuchonnais.
Kammerforst (Westerwald)
Kammerforst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Szczecin Główny
Szczecin Główny estas ĉefa fervojstacio en la pola urbo Szczecin, kiu estas lokita inter la stratoj de Kristoforo Kolumbo kaj Owocowa (urba setlejo Nowe Miasto en kvartalo Śródmieście. Ĝi estas unu el la plej malnovaj fervojstacioj sur teritorio de nuntempa Pollando. Laŭ la PKP-klasifiko, ĉi tiu stacio havas la plej altan kategorion Premium.
Historio
La stacio estis malfermita en la jaro 1843 kun la konstruo de la fervojlinio Berlin – Szczecin. En la jaro 1846 estis konstruita la fervojlinio el Stargard (ĝis 1848 etendita ĝis Poznano). Ĝis la jaro 1857 per Szczecin kondukis fervojlinio el Berlino ĝis Kaliningrado inter Krzyż Wielkopolski, Piła, Bydgoszcz kaj Tczew. En la jaroj 1975–1980 granda parto de fervojaj trakoj en Szczecin estis elektrizitaj.
Interkonektoj
Haltejo Dworzec Główny (strato de Kolumbo):
Haltejo Owocowa Dworzec (Owocowa strato):
Chabris
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca lingvo nomiĝas Chabriots.
Partnera komunumo
Lonsee, Germanio
Enharmono
Enharmonaj tonoj estas en la muziko kompozicia praktiko, interpreti tonaltojn kiel aliaj tonaltoj, se ili en la egalŝtupa agordo havas la saman altecon, tamen aliajn nomojn (kaj aliajn signifojn). Ekzemple oni povas rigardi F♯ kiel G♭ aŭ B♯ kiel C. Per tio la muzika kunteksto kaj la funkcio de la tonoj estas ŝanĝeblaj, ekz. por okazigi la ŝanĝon en alian tonalon (modulado).
La dek du dutoj de la alsupra, kromate riĉigita C-maĵora gamo en la dua notliniaro estas enharmone intermiksataj, la tonoj starantaj unu super la alia markas la saman tonlokon (vd. malsupren) kaj sonas en egalŝtupa agordo egale:
Jen la malsaman nomoj por la dek du tonoj de la egalŝtupa gamo; originaj tonoj estas reliefigitaj:
C D♭♭ C♯ D♭ D E♭♭ E♭ F♭♭ E F♭ F G♭♭ F♯ G♭ G A♭♭
A♭ A B♭♭
B♭
C♭♭ B C♭
Ĝustadire en multaj agordoj enharmona intermikso de la du nomataj tonoj sen aŭdebla disŝovo ne estas ebla. Ekzemple D♯ en pura agordo kaj meztona agordo estis pli malalta ol ĝi enharmone intermiskita malo E♭. En pitagora agordo tamen D♯ estas pli alta ol E♭. Se oni ludas pecon kun enharmono sur meztone agordita klaviceno, la enharmono ne esta realigebla. La modrna aserto, ke la rezultaj entonigoj estas intencitaj de komponisto aŭ muzikisto, estas malĝusta. Vd. Meztona agordo - Historio.
Historio de enharmono
Enharmono estis en la antika muzikteorio diatonismo kaj kromatismo nomo por iu speco de gamformado. La muzikteorio de la renesanco reekprenis la nocion kaj uzis ĝin malsame. En la renesanca muziko ni do trovas du signifojn.
Je la fino de la 17-a jarcento la bontemperitaj agordoj ebligis ĉiujn enharmonajn intermiksojn sur pokaze la samaj tonlokoj. Per la ebleco, – trans la limigoj de la meztonaj agordoj – uzi ankaŭ C♯ kaj D♭, E♭ kaj D♯, F kaj E♯, F♯ kaj G♭, G♯ kaj A♭, B♭ kaj A♯ same kiel C kaj B♯ enharmona ne nur en melodia, sed ankaŭ en harmonia kunteksto, staris nun ĉiuj tonaloj de la kvintociklo kaj ties akordoj eĉ por unu muzikaĵo je dispono. La recitativo de la malfrua baroko estas vere stampita per ĝi intensa eluzo de enharmonoj. Kiel grava ero de modulado helpe de enharmono estis malkovrita la diminuita septimakordo, kies kvar tonoj pokaze disstaras pokaze sonantan etan tercion kaj estas varie aliinterpreteblaj.
Ĉu oni povis apliki la enharmonon, dependis do de la uzata agordsistemo. Ju pli ĝi alproksimiĝis al la bontemperata agordo kaj finfine al la egalŝtupa agordo, des pli multaj kaj aŭde pli tolereblaj enharmonoj estis uzeblaj.
En la romantikisma muziko la tonaleco ampleksiĝis pli kaj pli kaj dissolviĝis dumpase de la 19-a jarcento ĉe kelkaj komponistoj. Je tio la enharmono sudis decidan rolon, ekz. ĉe Franz Schubert, Franz Liszt, Richard Wagner kaj plue ĝis en la 20-a jarcento ekz. ĉe Gabriel Fauré, Claude Debussy, Aleksandr Skrjabin, Max Reger kaj frua Arnold Schönberg, al kiuj enharmona aliinterpretado de alteraciitaj akordoj ebligis preskaŭ senlimajn moduladojn kaj harmoniaron ne plu nepre ligita kun toniko.
En la plua evoluo al sentonaleco (aparte en la dekdutonismo kaj la postsekva seria komponmaniero) enharmono tamen perdis sian ĝistiaman funkcian gravecon. Enharmonaj aliinterpretadoj ofte celis nur kiel eble konkretan notadon kaj malpli harmonian aliinterpretado de tono. Konsekvence oni inventis novajn, dekduŝtupajn notacisistemojn kaj uzi ĝin en la praktiko, kiuj enhavis neniujn enharmonajn tonojn.
Tipaj ekzemploj por Enharmono:
Michel-Ange - Molitor (pariza metrostacio)
Michel-Ange - Molitor [mikɛlɑ̃ʒ mɔlitɔʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linioj 9 kaj 10, en la 16-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la.
Ĝia nomo devenas de stratoj ĉe kies kruciĝejo troviĝas la alirejo: Strato Michel-Ange (Mikelanĝelo, itala pentristo, skulptisto kaj arĥitekto) kaj Strato Molitor (Gabriel Jean Joseph Molitor marŝalo de Francio) en kvartalo Auteuil.
Alirejoj
La stacio disponas ununuran aliran ŝtuparon en n-ro 37 Strato Michel-Ange, ĉe angulo kun Strato Molitor, n-ro 34.
Hojo (klano)
Hojo (japane: 北条氏) estis klano de regantoj de la Kamakura-ŝogunaro en Japanio. La familio havis veran politikan potencon, dum la Kamakura-ŝogunoj estis nuraj simboloj.
Hojo Tokimasa helpis al Minamoto no Yoritomo, unu el siaj bofiloj. Post la morto de Yoritomo, li iĝis reganto kaj obtenis veran potencon en la ŝogunaro.
1 Hojo Tokimasa (1138-1215) (r. 1203-1205)
2 Hojo Yoshitoki (1163-1224) (r. 1205-1224)
3 Hojo Yasutoki (1183-1242) (r. 1224-1242)
4 Hojo Tsunetoki (1224-1246) (r. 1242-1246)
5 Hojo Tokiyori (1227-1263) (r. 1246-1256)
7 Hojo Masamura (1205-1273) (r. 1264-1268)
9 Hojo Sadatoki (1271-1311) (r. 1284-1301)
10 Hojo Morotoki (1275-1311) (r. 1301-1311)
11 Hojo Munenobu (1259-1312) (r. 1311-1312)
13 Hojo Mototoki (?-1333) (r. 1315)
14 Hojo Takatoki (1303-1333) (r. 1316-1326)
15 Hojo Sadaaki (1278-1333) (r. 1326)
16 Hojo Moritoki (?-1333) (r. 1327-1333)
Aldone al la supraj estroj, tiuj, kiuj ludis gravan rolon estis:
36782 Okauchitakashige
Okauchitakashige estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampajno BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Cardinal Lemoine (pariza metrostacio)
Cardinal Lemoine [kaʁdinal ləmwan] estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Parizo, situanta en la 5-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1931.
Ĝi omaĝas al kardinalo Jean Lemoine (1250-1313), legato de papo Bonifaco la 8-a ĉe Filipo la 4-a.
1517 Beogrado
1517 Beogrado estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la serba astronomo Milorad B. Protić.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon Beogrado, urbo elde kies observatorio ĝi estis malkovrita kaj naskiĝurbo de la malkovrinto.
Gyula Ádám
Kariero
Gyula Ádám finis fakon pri grafiko en liceo de arto de Târgu Mureș. Li fotas precipe enografiajn temojn. Li estas dungito de Kultura Centro de Distrikto Harghita en Miercurea Ciuc. Li estas la grafikisto de revuoj Székelyföld kaj de Moldvai Magyarság.
Vjuĥovo (distrikto Klin)
Vjuĥovo (Вьюхово) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 9 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Cercido
Cercido (Cercis) estas holarktisa genro de proksimume 10 specioj en la subfamilio Caesalpinioideae de la familio de fabacoj, hejme en mezvarmaj regionoj. Ĝi entenas falfoliajn arbetojn aŭ grandajn arbedojn angle komune sciatajn kiel redbuds (ruĝaj burĝonoj). Ili estas karakterizitaj de simplaj, rondaj al korformaj folioj kaj rozkolaraj-ruĝaj floroj kiuj estiĝas fruprintempe je nudaj senfoliaj ŝosoj, kaj sur la branĉoj kaj sur la trunko (trunkoflorado). La nomo derivas de la greka vorto κερκις (kerkis) signifante "bobeno de teksisto", kiu estis atribuita far Teofrasto al C. siliquastrum.
Cercido-specioj estas uzitaj kiel nutraĵplantoj de la larvoj de iuj lepidoptero-specioj inkluzive de Amphipyra tragopoginis (noktopapilio registrita ĉe orienta cercido). La arboŝelo de ĉina cercido estis uzata kiel seninfektigilo.
Ligno
La ligno estas mezpeza, iom fragila, hele sunbrunokolora kun videble larĝa durameno, pli malhele bruna, farbetita ruĝe. La ligno havas allogan teksturon kaj estas uzata por tornado, por fabrikado de ornamaĵoj kaj por la produktado de lamenoj.
Candeias
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do „Okcidento de Minas-Ĝerajso“) kaj en la mikroregiono Campo Belo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Jonstonatolo
Jonstonatolo estas atolo en Nord-Pacifiko apartenanta al la Usonaj Malgrandaj Insuloj. Geografie ĝi konsideratas parto de Polinezio.
Sur la atolo troviĝas multe da guano.
Placo de la Blanka Virgulino
La Placo de la Blanka Virgulino au Malnova Placo, estas la ĉefa renkontiĝejo de Vitorio. Ĝi troviĝas inter la kvartaloj de la Historia Urboparto kaj la Plilarĝiĝo. Ĝi estas ĉirkaŭata de blankaj domoj kaj en la centro de la placo elstariĝis monumento memore al la Batalo de Vitorio (1813), epizodo de la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Noriko Ishibashi
Noriko Ishibashi (石橋 紀子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1989 ĝis 1991 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Placo de la Blanka Virgulino
En la jaro 2007, ĝi estis reformita, ĝia herbejo estis anstataŭita de pavimo por la promenado de la loĝantaro kiu uzas ĝin por pluraj kulturaj aranĝoj.
Montjoie-Saint-Martin
Montjoie-Saint-Martin estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montjoyeux aŭ Montjoriciens.
Saint-Momelin
- jen france, origine nederlande respektive flandre Sint-Momelijn - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Teatro Petőfi (Veszprém)
Teatro Petőfi estas impona konstruaĵo, teatro en urbo Veszprém, en la urbocentro.
Historio
Jam en fine de la 19-a jarcento la urbo havis provizoran scenejon por aktoroj. Tiu ĉi teatro konstruiĝis el ferbetono en 1908 laŭ projekto de István Medgyaszay. En 1920 la teatro estas nomita pri Sándor Petőfi, kiu estis ankaŭ aktoro. Inter 1984–1988 la konstruaĵo renoviĝis kaj la konstruaĵo estas Monumento historia.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas impona, kiun faris la tiutempe moderna betona tekniko. Apude parko kaj iama hotelo etendiĝas.
En la teatro aktoradis inter ili Olga Antal, László Bakai, Péter Bálint, Margit Bege, Ferenc Bencze, Mária Bajcsay, Lukács Bicskey, Ferenc Borbiczki, Zsuzsa Csarnóy, Gyöngyvér Demjén, Csongor Ferenczy, Klára Göndör, Adelaida Halas, László Horváth (aktoro, 1943), László Jászai, Tibor Kenderesi, Gabriella Koszta, Eszter Nagy-Kálózy, Ádám Rajhona, Olga Siklós, Tamás Szalma, Ilona Szekeres, Imre Szélyes, Tibor Tánczos, Károly Vajda, László Váradi Balogh. Nepre estas menciinda, ke en la 19-a jarcento tie aktoradis Lujza Blaha kaj Mari Jászai, en la 20-a jarcento la aktororeĝo Zoltán Latinovits, kiu ankaŭ reĝisoradis.
Panenská Hůrka
Panenská Hůrka (ĝis la jaro 1946: Frauenberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bílý Kostel nad Nisou en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Bílý Kostel nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 10 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Distriktoj de Kantono Bazelo Kampara
La kvin distriktoj de Kantono Bazelo Kampara (stato de komenco de 2009) formas la administran subdividon de la kantono.
Historio
La subdivido en origine 4 distriktoj estiĝis en la jaro 1833 kiam estis fondita la duonkantono Bazelo Kampara post la Bazela Kantondisiĝo, kiu kondukis al duonigo de la malnova Kantono Bazelo. La distrikto Laufen ĝis 1994 apartenis al Kantono Berno. La loĝantaro de la distrikto Laufen ne plu sentis sin hejme en sia malnova kantono, post kiam ĝi pro la apartiĝo de Kantono Ĵuraso de Berno fariĝis eksklavo sen rekta teritoria ligo kun la patrina kantono. Kaj Kantono Soloturno kies teritorio pro la Laufen-Valo dividiĝas kaj Kantono Bazelo Kampara deziris bonvenigi la regionon en sia kantono. Post baloto la loĝantaro de la distrikto Laufen decidis aliĝi al Kantono Bazelo Kampara, al kiu ĝi ek de la 1-a de januaro 1995 apartenas kiel kvina distrikto.
57424 Caelumnoctu
57424 Caelumnoctu estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
La numero de tiu malgranda planedo signifas la daton, la, de la unua elsendo de la televida serio de la BBC The Sky at Night (La Ĉielo dum Nokto), latine : Caelum noctu. Tiu ĉiumonata astronomia serio estis gastigita de Patrick Moore dum kvarono da jarcento, rekordo por ia ajn televida serio en la mondo.
Krpeľany
Krpeľany (hungare Kerpelény [kerpelEnj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krpeľany situas laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ fervojo Žilina-Ružomberok, fine de tre mallonga sakovojo el ĉefvojo Žilina-Ružomberok. Martin troviĝas je 15 km. Monto situanta rande estas 1187 m alta.
Lagodistrikto
La Lagodistrikto (en la franca lingvo District du Lac, en la germana lingvo Seebezirk) estas administra unuo de Kantono Friburgo. Ĝi havis 32911 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefurbo estas la historia urbo Morato.
Komunumoj de la Lagodistrikto
La Lagodistrikto konsistas (stato en 2010) el 26 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Morato estas la plej granda. Jen la listo:
Al Gezira (subŝtato)
Al-Gezira (ولياة الجزيرة) estas unu el la 15 landoj en Sudano. La lando situas inter la Blua Nilo kaj la Blanka Nilo en la orienta kaj centra regiono de Sudano. Ĝia areo estas ĉirkaŭ kvadrataj kilometroj, kaj ĝia laŭtaksa populacio estas ĉirkaŭ  homoj en 2017. La nomo de la lando devenas de la araba vorto por duoninsulo. Wad Madani estas la ĉefurbo de la lando.
La lando kovras loĝitan areon kiu povas esti kultivita. Tre malmulto estis konata pri la areo ĝis la mezepoko. La areo kiu estas la suda teritorio de Nubio estis parto de la kristana regno de Elodia en la mezepoko, kaj tiam iĝis parto de la regno de Senar de la islamaj Punjaoj.