cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Count Basie Orchestra
Jones-Smith Inc.
Kritikisto George T. Simon tiam skribis en ĵazrevuo Metronome pri la Basie Band en la fruaj jaroj: „Certe, la bando svingas, sed ĉi tiu saksofongrupo daŭre ludas malprecize. Kiu tamen pensas, ke tio estas malmelodia, tiu ne aŭskultis la latunblovistojn! Kaj kiu tiam pensas, ke la latuninstrumentoj sonas malĝustaj, tiu opkupiĝu pri la intonacio de la bando entute! Svingo estas svingo, sed muziko estas muziko! Estas esperende, ke la bando in persona sonas pli bona.“ Simon mem poste en sia libro Die Big Bands donis la klarigon por tio: „Kiel multaj membroj de ĉi tiuj bandoj ekde tiam raportis al mi, multaj nigrulaj muzikistoj finance ne povis havigi al si altkvalitajn instrumentojn; ili estis devigataj ludi solide konstruitajn, sed aliaflanke malaltkvalitajn blovinstrumentojn. Multaj el ili – egale kiel ajn bona estus la ludanto kaj kiel ajn diligente li ekzercus – ne estis konstante teneblaj en la melodio, ĉar la unuopaj notoj mem ne akordis unu kun la alia.“
La bando, al kiu nun ankaŭ apartenis trumpetisto Buck Clayton kaj la mita blus-vokanto Jimmy Rushing, povis montri sian stilon dum sia unua novjorka prezentado en Roseland kaj per siaj sonregistraĵoj por Decca januaron de 1937, en titoloj kiel Roseland Shuffle oni povas aŭdi la soloistojn en la malfono, kiel ili estas akompanataj de la ensemblo, kiu tamen restas je fona rolo ludanta funkcihavajn ripetfrazojn. La gastprezentado en Roseland tamen fiaskis, ĉar la bando ne ĉiam estis interagordita kaj krome estis devigita enpreni komercan materialon en la repertuaron, por kontentigi la dancantojn. Post dungiteco en William-Penn-Hotelo en Picburgo, kiu pasis malmulte kontentiga, marton de 1937 la juna kantisto Billie Holiday estis enigita en la bandon. Ŝi unuafoje prezentis la 13-an de marto en Scranton (Pensilvanio); kun ŝi la Basie Band efektivigis sukceson en Teatrejo Apollo en Harlemo, kaj tie Holiday vere alsupriĝis al stelulo, Basie opiniis poste. . La 11-an de aprilo ĝi gastludis en dancejo Savoy Ballroom; Holiday kantis They Can’t Take That Away from Me kaj Swing, Brother, Swing, kiu estas konserviĝinta kiel radioregistraĵo. Kun Holiday kaj Jimmy Rushing la bando vojaĝis postsekve tri monatojn tra Usono.
Gunther Schuller skribis: „Tio estis freŝa bandega sono por Novjorko, kiu kontrastis kun la komplikaj ĵazkomponaĵoj de Duke Ellington aŭ Sy Oliver kaj reliefigis la diferencojn ekzistantaj inter la stiloj, kiuj elformiĝis ĉe la orienta kaj okcidenta marbordoj de Usono. Laŭ opinio de Richard Cook kaj Brian Morton la alveno de la bando de Basie en Novjorko preparis novan potencon en la svingerao, kiun ĝis tiam regis Ellington, Jimmy Lunceford kaj Fletcher Henderson. La bando de Basie el Kansasurbo havis plebanan konduton, kompare kun la senmakula prezentiĝo de Lunceford kaj la urbaneca supereco de Ellington.
En Novjorko
La bando tute ne sukcesis impete konkeri Novjorkon fine de 1936; post la unua registrado (Swingin’ at the Daisy Chain) kaj la prezentadoj en Roseland la muzikistaro ŝanĝiĝis; laŭ postulo de Hammond kiel parto de „fortigo“ de la bando. La trumpetistoj Ed Lewis kaj Bobby Moore anstataŭis la trumpetistojn Joe Keyes kaj Carl Smith, Earl Warren anstataŭis la aldosaksofoniston Coughey Roberts. La plej grava ŝanĝo tamen estis la eniĝo de gitaristo Freddie Green marton 1937, kiu venis por Claude Williams, kaj per tio faris la ritmosekcion unu el la plej renomaj en la historio de bandegoj. Green, kiu neniam ludis soloon, perfektigis la ritmosekcion.
Kun Billie Holiday, kiun la bando ege ŝatis, sed kiu nur mallonge restos ĉe Basie, tamen ne ekestis oficialaj registraĵoj, ĉar ŝi havis kontrakton kun Brunswick. „La muzikistoj ŝatis ŝian neriproĉindan muzikantecon; kaj kun pluraj el ili, aparte kun Freddie Green kaj (…) Lester Young ŝi flegis aparte valorajn rilatojn. “ Komence de 1938 Holiday estis maldungita; la ĵazgazetaro por tio respondecigis John Hammond-on. Oficiale diskeldonejo MCA transprenis por tio la respondecon; Down Beat rigardis kiel kialon por ŝia maldungiteco ŝian ne nepre kontentigan konduton, ekz. ŝian malfidindecon je prezentadoj; Jo Jones vidis la kialon plie en ŝia rifuzo, kanti nure blustitolojn; Hammond „volis fari el ŝi kolorulan panjon.
Briluloj de la tiama bando de Basie estis la du tenorsaksofonistoj Lester Young kaj Herschel Evans, kiu mortis februaron de 1939, kun iliaj kontrasta ludmaniero kaj iliaj malsamaj karakteroj. George T. Simon opiniis: „La tono de Lester estis „tute miriga – malpeza, aerema, flua, pli simile je aldo- ol je tenorsaksofono. Male al li Evans blovis pli mildan, pli senteman, saksofontonon – lia registraĵo de „Blue and Sentimental“ restas klasikaĵo.“ Lester Young baldaŭ estis maldungita, revenis tamen en 1944 por mallonga tempo al bando de Basie.
En 1937/38 la bando de Basie sukcesis per furoraĵoj kiel One O'Clock Jump (registrita la 7-an de julio kun John’s Idea) kaj Jumpin’ at the Woodside (registrita la 22-an de aŭgusto 1937 kun Texas Shuffle), kiu alportis profiton al la bando, kiu nun firmais sub la nomo Count Basie Orchestra kaj akiris tutlandan kaj tutmondan famon. Ĉi tiuj aranĝoj estis parkeraj aranĝoj pri blustemoj, kiuj ne estis trakomponitaj, sed konsistis el ripetfrazoj, kiujn la unuopaj bandanoj parkerigis. One O’Clock Jump, kiu fariĝis temokanto de la bando, parte estis ankoraŭ kreita de Buster Smith kaj surpaperigita de Buck Clayton, kvankam la aŭtororajtoj restis je Basie.
La 16-an de januaro Basie kaj kelkaj el siaj muzikistoj travivis la koncerton de Benny Goodman en Carnegie Hall, je kio ili ankaŭ kiel gastoj prezentis, poste ili rapidis al dancejo Savoy Ballroom, kie dum la nokto okazis bandokonkurso kun la orkestro de Chick Webb, kiu tiam tre sukcesis per titoloj kiel Stompin’ at the Savoy kaj la kantadoj de Ella Fitzgerald. Venkis tamen ne la "surloka heroo" Webb, kiu rajtis uzi la ĉefscenejon, sed je iometo la bando de Basie.
Post ĉi tiu triumfo la orkestro de Basie estis rigardata kiel unu el la plej bonaj el la abunda nombro da bandegoj de la svingepoko, kiam ĝi estis dungita longtempe en ĵazklubejo Famous Door, kie ĝi restis ĝis komence de 1939. En 1938 Helen Humes eniris la bandon kiel kantistino, kie ŝi anstataŭis Billie Holiday. Ŝi kantis plejparte popmuzikbaladojn, kiel ekz. My Heart Belongs to Daddy kaj Blame it on my Last Affair, kaj kreis per tio kontraston al la blusstilo de Jimmy Rushing, kiun komence de la 1940-aj jaroj anstataŭis Joe Williams.
En la muzikpecoj registritaj inter januaro de 1937 kaj februaro de 1939 por Decca (kutime nomataj The Original American Decca Recordings) „la stilo de la orkestro, kiu estas pluevoluigo de la ludmaniero de la Blue Devils kaj de la bando de Benny Moten, aperas jam plene maturiĝinta“, skribis Arrigo Polillo, „kaj, kio eĉ pli valoras, konsiderinde malsama de la stilo de ĉiu alia ensemblo de ĉi tiu tempo; nur Ellington estus povinta aserti tian pri sia muziko. La pecoj ne havas la glatecon kaj formalan perfektecon de Goodman, Tommy Dorsey aŭ Artie Shaw, sed ili ankaŭ ne havas ian mekanikan kiel ĉi tiuj. La sonregistraĵoj de Basie estas malmilda, energiaj, ravaj kaj kvietaj, liaj sonkoloroj estas obtuzaj kaj vualigitaj. La ĉefsoloistoj havas krome ĉiuj neintermikseblan sonon, samkiel la larĝeca kaj retenema saksofonludado de Lester Young.“ La ekonomia stilo de la bando de Basie kontrastis la fortissimo-pasaĵojn de la latun- kaj lignoblovistoj en aliaj svingobandoj, skribis Brian Rust.
La kvalito de la muzikistoj pliboniĝis; Chu Berry, Benny Morton, Dicky Wells kaj Harry Sweets Edison dum la paso de ĉi tiuj jaroj eniĝis en la bandon; brilaj trumpetistoj kiel Emmett Berry, Al Killian, Joe Newman, Snooky Young, Clark Terry kaj Thad Jones finfine kompletigis la bandon. Februaron de 1939 Basie Orchestra unuafoje sonregistris por diskedonejo Columbia; partensemblo estis Kansas City Seven (Lester Leaps In), kiun formis Basie fine de 1939. Saman jaron la orkestro unuafoje prezentis en koncertejo Carnegie Hall, en 1940 je Apollo Theater dum spontankoncerto kun Harry James, Coleman Hawkins, Benny Goodman kaj Gene Krupa.
Lauscha
Lauscha estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sonneberg de la federacia lando Turingio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Count Basie Orchestra
En Novjorko
Per la eniro de Sweets Edison, Dicky Wells (1938) kaj la anstataŭo de Lester Young kaj Herschel Evans per Buddy Tate (1939) kaj Don Byas la bando ja povis pluteni sian kvaliton; la instrumentistaro de la bando de Basie de la jaro 1939 por multaj ĵazkritikistoj validas tamen kiel ĝia kulmino – la sonregistraĵoj por Columbia, Vocalion und Okeh sekvantaj tiujn por Decca en la fruaj kvardekaj jaroj malkaŝis ofte „rutinon de ripetfrazoj, konvenciajn harmoniojn kaj tro formalajn ŝablonojn.“
La kvardekaj jaroj
Fine de la 1930-aj jaroj estis entute ses skribitaj aranĝoj, memoriĝis Sweets Edison, kiu eniris la orkestron en marto 1938. En la kvardekaj jaroj tiam estis pli kaj pli la aranĝistoj, kiuj formis la sonon de la bandego. Tio estis kaj muzikistoj el la bando, ekz. Eddie Durham kaj Buck Clayton, kiuj liveris aranĝaĵojn, kaj ankaŭ profesiaj aranĝistoj, kiuj per ĉiu titolo enigis sian propran karakteron en la bandon, ekz. Andy Gibson, kiu alproksimigis ĝin muzike al la muziko de Duke Ellington, ekz. per la aranĝoj pri I Never Knew kaj Louisiana el 1941. Ankaŭ Tab Smith liveris gravajn aranĝaĵojn kiel Harvard Blues; pluaj estis Buster Harding kaj Jimmy Mundy. La influo de la novaj aranĝoj kondukis al grada ŝanĝo de la sonbildo kaj malproksimigis la orkestron de la radikoj en la kansasurba ĵazo; la sonon nun malpli destinis parkeraj aranĝoj kaj ripetfrazoj; reganta distingilo estis la ensembloludo.
En 1942 Kenny Clarke kaj Don Byas envenis en la bandon de Basie, kiu nun estis dungita en la ĉefaj teatrejoj kaj klubejoj de la urbo. En 1943 la grupo faris vastajn koncertvojaĝojn tra la okcidento kaj oriento; filmoj kiel Stage Door Canteen, Mr. Big kaj Crazy Horse prosperigis ĝian popularecon en Usono. Sukcesaj titoloj el ĉi tiu tempo estis 9:20 Special, Feedin’ the Bean, Harvard Blues (1941), Rusty Dusty Blues (1942) kaj Taps Miller (1944).
Pro la ekpartopreno de Usono je la Dua Mondmilito la bando de Basie perdis gravajn membrojn, frapinstrumentisto Jo Jones kaj tenorsaksofonisto Lester Young eksiĝis; anstataŭe venis Buddy Rich, Jay Jay Johnson (1945), Dicky Wells (1947-52) kaj diversaj saksofonistoj kiel Illinois Jacquet, Lucky Thompson kaj mallongtempe Paul Gonsalves. Laŭ opinio de Gunther Schuller per la eksiĝo de Jo Jones la milda kaj kvieta stilo de la bando perdiĝis; liaj anstataŭantoj kiel Sonny Payne, „frapis konsiderinde pli laŭtaj kaj kreis anstataŭe pli malmildan, pli brilan latunblovan sonon“. Aldoniĝis la striko de la sindikatoj kontraŭ la sondisko-industrio ekde 1942 ĝis 1944, kiu finance minacis la orkestron de Count Basie kiel ankaŭ ĉiujn bandegojn en Usono; kaj malgraŭ novaj soloistoj kiel Wardell Gray Basie estis devigata malfondi la bandon en 1948 mallongtempe, ĝis kiam li refondis ĝin en 1949 (Shoutin’ Blues).
Tiun tempon Basie reduktis la bandon je ses ĝis naŭ membroj, al kiuj apartenis Buddy Rich, Serge Chaloff kaj Buddy DeFranco, kaj havis kontrakton kun diskeldonejo RCA Victor. Per Open the Door, Richard! li lanĉis unuarangan furoraĵon. Per la saksofonistoj Georgie Auld kaj Gene Ammons same kiel kontrabasisto Al McKibbon Basie provis mallongan tempon enigi bibopo-elementojn, tamen ne povis teni la grandan instrumentistaron pro ekonomiaj kaŭzoj. En 1950/51 Basie muzikis ĉefe per sepopo, i.a kun Clark Terry kaj Wardell Gray.
The Second Testament
Komence de 1951 Count Basie prezentis novan bandegon kun aldosaksofonisto Marshall Royal kiel arta direktisto. En 1952 li faris kontrakton kun la diskeldonejo Clef de Norman Granz, kaj Eddie Lockjaw Davis unuafoje envenis en la bandon. Basie denove ŝanĝis la instrumentistaron de la orkestro en 1952 por serio da koncertvojaĝoj, iris en 1954 ankaŭ al Eŭropo. Samjare ankaŭ aperis al unua disko ĉe Clef, Dance Session. Estis cefe la aranĝistoj, kiuj prizorgis la sonbildon de la nova bando de Basie, ekz. Manny Albam kaj poste Quincy Jones, Johnny Mandel, Sammy Nestico kaj Chico O’Farrill. Basie klopodis pri prefekteco je siaj prezentadoj kaj ankaŭ ne malestimis kontribuaĵojn de blankulaj aranĝistoj kiel Neal Hefti. Ĉi tiu, kiu dum la postmilita epoko kontribuis al sukceso de la bando First Herd de Woody Herman, kunagis kun Frank Wess, Frank Foster kaj Ernie Wilkins je la reliefigo de la orkestro.
Ekde 1954 ĝis 1961 denove kantisto Joe Williams eniris en la bandon de Basie, kiu lanĉis per Every Day (I Have the Blues) en 1955 sian unuan furoraĵon. Joe Williams opiniis pri la nova orkestro: „Tio estas trupo de veraj profesiaj muzikistoj; ili estas multe pli lertaj ol la homoj de la malnova orkestro, ili havas pli larĝan horizonton, kaj la pecoj estis pli bone realigitaj.“ La bando ankaŭ nomiĝis The Second Testament. aŭ The New Testament (kontraste al la Old Testament Band de la tempo ekde 1937), ĝi atingis altan popularecon per diskoj kiel The Atomic Mr. Basie aperinta en 1958 ĉe Roulette Records. Tiumomente la bando de Basie preterpasis la orkestron de Ellington laŭ la favoro de la aŭskultantoj dum la ronddemandoj de la fakrevuoj kiel Metronome aŭ Downbeat. Sukcesaĵoj el ĉi tiu tempo estis Li’l Darling, Going to Chicago Blues, Alright, okay, You Win, Two Franks, Shiny Stockings, I Want a little Girl kaj la multe lacegigitan (Polillo) April in Paris laŭ aranĝo de Wild Bill Davis, „kies finalo je la raviĝo de la publiko, kiu ŝajne ne tediĝas, plurfoje estas ripetata“. Ekde 1954 la orkestro de Basie plurfoje gastis en Eŭropo; junion de 1956 la bando prezentis kune kun Ella Fitzgerald en Starlight Roof en la novjorka hotelo Waldorf-Astoria. En 1957 okazis prezentado por la brita reĝino Elizabeto la 2-a.
Oktobron 1957 la bando de Basie surdiskigis por Roulette The Atomic Mr Basie; laŭ opinio de Richard Cook kaj Brian Morton la verŝajne lasta grandioza verko de la orkestro; estis cefe la atingaĵoj de aranĝisto Neal Hefti kaj de gastsoloisto Eddie Lockjaw Davis, kiuj jen elstaris. La bando faris pluajn surdiskigojn, je kiuj kunagis en la 1960-aj jaroj gastkantistoj kiel Frank Sinatra, Ella Fitzgerald kaj poste Tony Bennett, Sarah Vaughan kaj Sammy Davis Jr.; en la 1970-aj jaroj sekvis longa serio da diskoj por eldonejo Pablo Records de Norman Granz, i.a kun koncertregistraĵoj de la Montreŭ Jazz Festival.
Per la disko Atomic kaj pluaj ekestintaj fine de la 1950-aj kaj komence de la 1960-aj jaroj por Roulette kaj Verve Records de Norman Granz, ekz. April in Paris kaj Basie Plays Hefti, oni travivis la esencon de la nova sono de la Count Basie Orchestra, ĉefe pro la laboro de la menciitaj aranĝistoj; estis la sono de streĉa ensemblo, pli peza kaj pli forta, kontraste al la bando el la tridekaj kaj fruaj kvardekaj jaroj baziĝanta sur ripetfrazoj. Kie antaŭe estis spaco por elstaraj soloistoj kiel Lester Young kaj Buck Clayton, nun la fokuso translokiĝis sur la aranĝoj, malgraŭ grandnombro de rimarkindaj soloistoj kiel Thad Jones kaj Frank Foster. Ĉi tiu orkestrosono restis ekde tiam la tipa sono de la bando de Basie, kiun Gunther Schuller nomis en sia libro The Swing Era „perfektigita novklasikismo … glorriĉa sakstrato“. George T. Simon prijuĝas pli pardoneme: „Nur malmultaj bandegestroj en la historio moviĝis sur la mallarĝa kresto inter komerca intereso kaj muzika malkoruptemo tiel kompreniĝeme kaj je tio tiel certe kiel Count Basie“.
Frank Sinatra, Ella Fitzgerald kaj la bando de Basie
La kunlaboro de Frank Sinatra kun Count Basie Orchestra etendiĝis tra du jardekoj (1962–1983) kaj ampleksas komunajn studio- kaj koncertregistraĵojn, televidprezentadojn kaj koncertvojaĝojn; krom tio sonregistraĵoj de la Basie-Band influis ankaŭ aliajn sonregistraĵojn de Sinatra. Komence ekestis oktobron 1962 per ''Sinatra–Basie. An Historic Musical First por la diskeldonejo de Sinatra Reprise'' unua komuna studiodisko, al kiu Neal Hefti kontribuis la aranĝaĵojn. La disko aperis januaron 1963 kaj atingis rangon 5 en la ranglisto de la revuo Billboard. Junion de 1964 sekvis ''Sinatra–Basie: It Might As Well Be Swing. A Meeting of Giants'' (Reprise) kun aranĝaĵoj de Quincy Jones kaj Billy Byers; por ĉi tiu registraĵo, kiu atingis rangon 13, la orkestro estis pliampleksigata per arĉinstrumenta sekcio. La peco Fly Me to the Moon el ĉi tiu disko estis en majo de 1969 ero de sonkasedo, kiun la kosmovojaĝistoj de kosmoŝipo Apollo 10 ludis dum sia flugo en la lunan orbiton; julion de 1969 ĝi estis transsendata ekde la terstacio al la kosmovojaĝistoj de Apollo 11 dum ilia alluniĝo kaj estis tiamaniere kadre de televid-elsendo pri ĉi tiu okazantaĵo tutmonde aŭdebla.
Fine de novembro de 1964 Sinatra kaj Basie dum dusemajna gastludo en hotelo Sands en Lasvegaso prezentis siajn unuajn komunajn koncertojn direktate de Quincy Jones. Junion de 1965 Count Basie Orchestra akompanis beneficprezentadon de „Rat Pack“ en Sankta Luiso. Kadre de vojaĝo tra pluraj federaciaj ŝatoj de Usono julion de 1965 Sinatra kaj Basie prezentis interalie antaŭ 14.000 spektantoj ĉe Newport Jazz Festival; alude antaŭajn kritikajn opiniojn, kiuj rigardis ĉi tiun kombinaĵon kiel maltaŭgaj por la festivalo, Time parolis pri „sukcesa atako kontraŭ la fortikaĵo de la ĵazpuristoj“. En la sekurega malliberejo de Lorton proksime de Vaŝintono Sinatra kaj Basie koncertis por punkaptitoj; la koncertfilmo ekestinta je tio restis tamen plejparte nepublikigita. Oktobron 1965 ili unuafoje prezentis kune en The Hollywood Palace (ABC) en la televido. Dum kvarsemajna dungiteco en Lasvegaso finfine ekestis januaron de 1966 la koncerto-duoblodisko Sinatra at The Sands (Reprise), per kiu Sinatra kaj Basie denove atingis unu el la unuaj dek rangoj de la Billboard-ranglisto. En majo de 1970 Sinatra kaj Basie gastkoncertis du vesperojn en la Reĝa Festivalo-Halo je Londono; ĉi tiujn koncertojn Sinatra poste nomis siajn „plej bonaj(n), kiujn iam al mi sukcesis“.
Junion de 1974 kaj septembron de 1975 Sinatra kaj la bando de Basie koncertvojaĝis kune kun Ella Fitzgerald tra Usono, kaj novembron de 1975 ili prezentis kun Sarah Vaughan dum unu semajno en teatrejo London Palladium, kie ili per 350.000 demandadoj por la disponeblaj 15.000 enirbiletoj starigis rekordon je la nombro de spektantoj. Krom plua koncertvojaĝo en Usono majon de 1976 Basie kaj Sinatra ankaŭ laboris por la du specialaj televidelsendoj John Denver and Friend (ABC 1976) kaj Sinatra: The Man and His Music (NBC 1981) plurfoje en sonregistrejo. Dum benefickoncerto ili staris decembron de 1983 en Losangeleso lastan fojon sur scenejo.
La kunlaboro de Ella Fitzgerald kaj la bando de Basie komencis jam en 1956 per la komuna koncertprezentado en hotelo Waldorf Astoria; en 1963 ekestis ilia sonregistraĵo Ella and Basie por diskeldonejo Verve. La kunlaboro daŭris en la 1970-aj jaroj per la prezentado de la Basie-Bando kun Ella en Santa Monica 1972 kaj en Montreux; menciindaj estas la koncertoj en 1979 kaj 1981, kies registraĵoj aperis ĉe diskeldonejo Pablo. Sur ili tiam Basie enigis alude denove pli fruajn stilelementojn de CBB. Ilia kunlaboro finiĝis per prezentado en koncertejo Carnegie Hall 1983.
La Ghost Band
Inter 1970 kaj komence de la okdekaj jaroj, kiam la bando de Basie surdiskigis multan por eldonejo Pablo Records, serio da malsanoj forprenis de la bando ĝian estron, kvankam ĝin pluestris aranĝisto Nat Pierce ekde la piano. Ekde 1981 Basie direktis la orkeston ekde la rulseĝo, ekz. dum prezentado en koncertejo Carnegie Hall. Post la morto de Count Basie la 26-an de aprilo 1984 la orkestro estis daŭrigata Ghost band sub estrado de kelkaj kunmuzikantoj, ekz. de Eric Dixon, Thad Jones, Frank Foster, Grover Mitchell, Bill Hughes kaj nun de frapinstrumentisto Dennis Mackrel. La ensemblo plue surdiskigis, ekz. la diskon At Long Last aperintan en 1997/98 kun Rosemary Clooney. En 2006 aperis Basie is Back kun la klasikaj titoloj el la katalogo de la Basie-Orkestro, ekz. April in Paris kaj la frua furoraĵo One O’clock Jump.
Filmografio
La bando de Basie prezentis en 1938 unuafoje en filmo el Holivudo; estis la mallongfilmo Policy Man. Sekvis Reveille with Beverly, Hit Parade of 1943 Top Man, Stage Door Canteen, Mr. Big kaj Crazy Horse (ĉiuj meze de la 1940-aj jaroj) samkiel Cinderfella (1960). Aŭguston de 1950 la Basie-Bando akopanis Billie Holiday dum mallongfilmo en Universal Studios je Holivudo. Lasta filmprezentadon havis la bando de Basie en 1974 en la filmo Blazing Saddles de Mel Brooks.
Emmanuelle Béart
Emmanuelle BÉART (14a de Aŭgusto 1963) estas franca kin- kaj televid-aktorino, kiu aperis en ĉirkaŭ 60 kin- kaj televid-produktaĵoj ekde 1972. Ŝi estis okfoje nomumita al premioj César, kaj ricevis la César al Plej Bonkvalita Helpaktorino pro la filmo de 1986 nome Manon des Sources. Aliaj ŝiaj filmoj estis La Belle Noiseuse (1991), Un cœur en hiver (1992), Nelly et Monsieur Arnaud (1995), Mission: Impossible (1996) kaj 8 femmes (2002).
South End (Seatla kvartalo)
The South End aŭ South Seattle (en Esperanto, Suda Seatlo) estas ĝenerala termino por tiuj partoj de la urbo Seattle situantaj sude de la basbalejo ("Safeco Field"), la Internacia kvartalo, kaj la Centra Distrikto, kiuj ne estas en Okcidenta Seatlo. Ĝi do tegmentas super la kvartaloj Rainier Valley, Mount Baker, Columbia City, Hillman City, Brighton, Dunlap, Othello, Rainier Beach, Atlantic City Beach, Rainier View, Lakeridge, Seward Park, Lakewood, Beacon Hill, North Beacon Hill, Mid Beacon Hill (Maplewood), Holly Park (NewHolly), South Beacon Hill (Van Asselt), Industrial District, Benefit Park, SoDo, Harbor Island, Georgetown, South Park.
Emmanuelle Béart
Biografio
Diplomiĝinta el la Collège International Marie de France en Montrealo, ŝi revenis al Francio por studi en aktor-lernejo en Parizo. Tuj poste, ŝi ludis sian unuan rolon kiel plenkreskulino en filmo, kaj en 1986 ŝi famiĝis per rolo ĉe Yves Montand, ludante venĝantan filinon en franca sukcesa filmo Manon des Sources. En la filmo de 1987 Date with an Angel, ŝi stelulis kiel la Anĝelo. En 1995, ŝi ricevis la arĝentan Sanktan Georgon al Plej Bonkvalita Aktorino en la 19a Moskva Internacia Kinofestivalo pro sia stelula rolo en filmo Une femme française.
South End (Seatla kvartalo)
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Emmanuelle Béart
Biografio
Aldone al sia premio al Plej Bonkvalita Helpaktorino, ŝi estis nomumita ankaŭ por aliaj sep premioj César por Plej Promesanta Aktorino kaj Plej Bonkvalita Aktorino. Béart ricevis nomumojn por Plej Promesanta Aktorino pro Un amour interdit kaj Love on the Quiet; sekvita de nomumoj por Plej Bonkvalita Aktorino pro Children of Chaos, La Belle Noiseuse, Un cœur en hiver, Nelly et Monsieur Arnaud, kaj Les Destinées Sentimentales.
En la numero de la 5a de Majo 2003 de la franca eldono de la gazeto Elle, Béart, estante 39-jaraĝa, aperis nuda: La tuta eldono de 550 000 ekzempleroj forvendiĝis en nur tri tagoj, kio faras ĝin la plej kvante vendita numero en la historio de la moda klaĉgazetaro.
Krom sia kinlaboro, Béart estas konata pro sia sociala aktiveco, Ŝi estas ambasadoro por UNICEF, kaj famis pro sia opozicio al la leĝaro kontraŭ enmigrado en Francion. En 1996, ŝi estis celo de gazetaro kiam, defendante la rajtojn de "sans-papiers" ("senpaperuloj" aŭ "senidentigiluloj", signife eksterleĝaj enmigrantoj), ŝi estis forigita post la okupado fare de sia grupo de preĝejo en Parizo. En Marto 2012, Béart parolis kontraŭ plastia kirurgio en Le Monde, dirante, ke ŝi bedaŭras esti fariginta al si operacion en lipoj en 1990 estante 27-jaraĝa.
Ruĝa Urbodomo
La Ruĝa Urbodomo (Rotes Rathaus) estas historia konstruaĵo el ruĝaj brikoj kiu funkcias kiel la centra urbodomo de la germania ĉefurbo Berlino kaj konsideriĝas unu el la ĉefaj simboloj de la urbo. Dum la epoko de la socialisma ŝtato GDR la urbodomo apartenis al la orienta parto de la urbo, kiu estis la ĉefurbo de la socialisma ŝtato, kaj tiam la adjektivo "ruĝa" aludis ankaŭ al la socialismaj regantoj de tiu urboduono. La konstruaĵo situas en la historia centro de Berlino, en la urboparto Berlin-Mitte, rekte apud, najbare al la Aleksandra Placo de Berlino, kie troviĝas ankaŭ la televida turo de Berlino kaj la mezepoka Maria Preĝejo de Berlino. La strato antaŭ la konstruaĵo nur ekde la jaro 1951 nomiĝas "urbodoma strato" (Rathausstraße) – la socialismaj regantoj ne toleris la antaŭan nomon "reĝa strato" (Königstraße).
La urbodomo konstruiĝis inter la jaroj 1861 kaj 1869. Modelo estis la urbodomo de la tiutempa germana urbo Thorn en Okcidenta Prusio, kiu intertempe nomiĝas Toruń kaj estas parto de Pollando. La arkitekuro de la turo inspiriĝis de la mezepokaj turoj de la gotika katedralo de la urbo Laon en Francio.
La urbodomo anstataŭigis plurajn historiajn konstruaĵojn, kiuj parte fontis el la mezepoko, kaj okupas la tutan rektangulan areon inter kvar limigaj stratoj. La mezepoka juĝeja pavilono, parto de la antaŭa urbodomo, kiu ankaŭ havis fasadon el ruĝaj brikoj kaj estis konstruita laŭ gotika stilo, estis malkonstruita kaj restarigita en la parko Babelsberg de la sudokcidenta najbara urbo Potsdamo.
Eksterordinara pri la Ruĝa Urbodomo estas la parte konservita dekoro ĉe la ĉiuflanka balkono de la unua etaĝo. La 36 reliefoj montras gravajn eventojn el la historio de Berlino kaj la regiono Brandenburgio el la 12-a jarcento ĝis la jaro 1871.
Dum la Dua Mondmilito la konstruaĵo estis grave difektita. Inter la jaroj 1951 kaj 1956 ĝi rekonstruiĝis kaj sekve estis la sidejo de la orient-berlinaj urbaj regantaro kaj ĉefurbestro. La okcident-berlina senato ĝis la jaro 1991 havis sian sidejon en la pli okcidenta urbodomo de la urboparto Berlin-Schöneberg. Dum la jaro 1991 la reunigitaj urbaj administrantaro kaj senato re-rezidis en la Ruĝa Urbodomo.
15203 Grishanin
15203  Grishanin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova kaj elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kirill Vladimiroviĉ Griŝanin (1909–2002), elstara fakulo pri hidrometeologio, kiu donis lekciojn ĉe la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato pri komunikado tra akvo dum preskaŭ 50 jaroj. Li estas aŭtoro de multnombraj sciencaj laboroj kaj de kelkaj lernolibroj, unu el ili estis represita tri foje.
Mikulášovičky
Mikulášovičky estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Mikulášovice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Mikulášovice. Estas ĉi tie registritaj 28 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mikulášovičky situas en katastra teritorio Mikulášovice kun areo 25,85 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720.
Ruanda Federacio de Manpilkado
La Ruanda Federacio de Manpilkado (france Fédération Rwandaise de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Ruando. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Baix Llobregat
Baix Llobregat (Malsupra Llobregat) estas komarko de Katalunio, Hispanio. Situa entute ene de la Provinco Barcelono, temas pri tria komarko plej loĝata en Katalunio kun 834.653 loĝantoj (en 2018, superita nur de la komarkoj Barcelonés kaj Okcidenta Vallés) kun areo de 486 km². La ĉefurbo de la komarko estas Sant Feliu de Llobregat, kvankam estas ankaŭ aliaj gravaj kaj pli grandaj urboj (Cornellà de Llobregat, Sant Boi de Llobregat, Casteldefels, Viladecans kaj El Prat de Llobregat), partikulare en la delto de la rivero Llobregat kaj kiuj formas parton de la unua cirklo de la Metropola Areo de Barcelono.
En la komarko estas la flughaveno de Barcelono (en El Prat de Llobregat). En Santa Coloma de Cervelló estas Kolonio Güell, kun la kripto de ĝia kapelo, de Antoni Gaudí.
Egon Olosz
OLOSZ Egon (olos) estis hungara kuracisto, fakverkisto. Li estis naskita en Chișineu-Criș la 5-an de februaro 1920 kaj mortinta en Târgu Mureș la 18-a de decembro 1995. Li estis la filo de poeto Lajos Olosz.
Regnitz
La rivero Regnitz situas en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi longas proksimume 59 kilometrojn (kun la fonta rivero Rednitz de 46 km kaj ties fonta rivero Fränkische Rezat de 57 km temas pri suma longeco de proksimume 162 kilometroj). La rivero ekestas per kunfluo de la riveroj Pegnitz kaj Rednitz apud la urbo Fürth kaj apud Bamberg en la Majnon. En partoj de la rivera valo paralele fluas la Majno-Danubo-Kanalo, kiu krom sia signifo kiel akvovojo ankaŭ provizas aldonan akvon el la riveroj Danubo kaj Altmühl al la partatempe akvomanka rivera sistemo de Majno kaj Regnitz.
Egon Olosz
Kariero
Olosz Egon diplomitiĝis en Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1944). Li laboris en la kliniko de neŭrologio kaj psikiatrio Târgu Mureș, de 1947 en kliniko pri internaj malsanoj. Li doktoriĝis en 1972, de 1978 li estis profesoro de OGyI kaj klinikestro.
Frank Wigglesworth Clarke
Frank Wigglesworth Clarke, naskiĝinta la 19-an de marto 1847 en Bostono Massachusetts, Usono, kaj mortinta la 23-an de majo 1931, estis usona geologo kaj kemiisto. Li famas kiel patro de la geokemio.
Clarke determinis la kemian konsiston de la terkrusto.
Li en 1873/74 instruis kemion kaj fizikon en la Universitato Howard en Washington, D.C. kaj de 1874 ĝis 1883 en la Universitato de Cincinnati.
Laŭ li oni nomas la averaĝan entenon je kemia elemento en la terkrusto (ĝis profundo de 15 km), aŭ vastasence en kosmaj partoj, klarko (germanlingve: Clarke-Wert).
Avicebron
Avicebron, latina esprimo por Salomon ibn Gabirol (hebree: שלמה בן יהודה אבן גבירול, Ŝelomo ben Jehuda ibn Gevirol; arabe: أبو أيوب سليمان بن يحيى بن جبيرول ‎, Abu Ajjūb Sulajmān ibn Jaḥjā ibn Ĝabīrūl; Malago, ĉirkaŭ 1020 – Valencio, ĉirkaŭ 1058), estis sefarada poeto, teologo kaj filozofo en la ora epoko de hispana judaro. Unu el la plej grandaj poetoj aperintaj en la hebrea literaturo dum generacioj. Lia profunda, riĉa, kompleksa kaj lirika skribo estas karakterizita per granda distingo kaj unikeco; lia poezia verkaro estis kaj religia kaj nereligia.
Biografio
La patro de Avicebron, Jehuda, originis el Kordovo kaj pro milito translokiĝis antaŭe al Zaragozo kaj poste al Malago. Restinte baldaŭ orfo de ambaŭ la gepatroj, Salomon tamen daŭrigis en Zaragozo la studon pri la hebrea kaj araba lingvoj, Talmud, matematiko kaj filozofio.
Lia precipa kaj komenca verko estis eble la Anaq (La kolekto), akrostika hebrelingva poemeto, kies nun restas nur malmultaj fragmentoj; dekses-jara, li kompilis alian judlingvan poemeton, Azharoth, bazitan sur la 613 ordonoj de la Torao, tre aprezata en la juda kulturo, kiu ĝin inkluzivis en preĝolibro kune kun du aliaj liaj poeziaĵoj, la Ŝir Hakovod (Ĉanto de la gloro) kaj la Ŝir Hajiĥud (Ĉanto de la unueco). Alia lia mistika poemeto estas la Keter Malkut (Krono de la regno), speco de sintezo de judaj kredaĵoj kaj novplatonisma filozofio: sed Avicebron kulturis ankaŭ la ĝenrojn panegiro, elegio kaj satiro.
Avicebron esti amiko kaj protektato de Jekutiel (Yequthiel) ben Isaak ibn Ḥassan, juda veziro de la reĝo Mundhir la 2-a, kiu estos mortigita en 1039, eble pro kalumnioj, post la tumultoj okazigita de la puĉo de Abd Allah ibn Hakam, kaj Avicebron kompilis la funebran parolon, en kiu legiĝas:
"Rigardu la sunon subirantan, ruĝan, ĝi estas vestita per purpura vualo: ĝi senvualas la flankojn de la nordo kaj de la sudo, la okcidento kovriĝas per skarlato; ĝi forlasas la teron senvestitan rifuĝiĝante en nokta ombro; obskuriĝas la ĉielo tiam, kiel estus ĝi estus funebre garnita pro la morto de Jekutiel."
Avicebron tiam forlasis Zaragozon por Granado, serĉanta lian protektanton en la figuro de Semuel ibn Nagrella, veziro de araba reĝo Badis ibn Habus. Tiam li okupiĝis kiel doma instruisto ĝuste de la veziro Jūsuf, sed ekkonfliktis kun la sama kaj kun influaj membroj de la juda komunumo de Zaragozo: la afero finiĝis per lia forigo de la urbo kun komenciĝo de vivo vagata.
En 1044 Avicebron verkis, arablingve, la Korekto de la moroj, adresita al la arabparolantaj judoj, en kiu li pritratktas pri la malvirtoj kaj virtoj, kaj poste la Elektoj de la perloj, kolekto de moralaj motoj. Dum liaj Tractatus de esse kaj Tractatus de scientia voluntatis perdiĝis kaj konserviĝas nur tadukitaj, restas necertaj la aŭtentikeco de De anima kiu al li estis atribuita.
En la Reĝa krono, estas poemo en kiu estas eksplikitaj teologiaj Avicebronaj principo kaj lia kosmologiaj.
Lia plej fara libro, skribita ĉirkaŭ 1049, estas tamen La fonto de la vivo – la origina araba teksto estas bedaŭrinde perdit tradukita al la latina kaj de Domenico Gundisalvo en la 12-a jarcento kaj de Johano Hispano kun la titolo Fons vitae (fonto de la vivo). Temas pri dialogo dividita en kvin libroj: en la unua la aŭtoro priskribas sian kosmologion, en la dua pritraktas la materion universalan, en la tria la formojn, la kvara la spiritan materion universalan, la lasta okupas la leganton pri la rilatojn inter la materio kaj la formo.
Avicebrom forpasis en Valencio ĉirkaŭ 1058: legendo volus ke lian morton provokis ĉevala treto, eble por igi lian finon simila al tiu de fama rabeno, Jehudah Halevi.
Filozofio de Avicebron
Kiel al-Farabi kaj Aviceno, Avicebron daŭrigis enirigi, en la okcidentan araban-judan penson, elementojn aristotelajn kiel devenantajn el novplatonismo
Lia origina kontribuo konsistas en rezonado pri la materio kaj la formo: laŭ li unu sola materio estas "en" ĉiuj estaĵoj, kaj en ĉiuj filozofiaj entoj videblaj kaj en tiuj ne videblaj aŭ "eteraj". Ĉiu el ili distingiĝas el la aliaj per la malsamo de la formo: «Utilus kiel ekzemplo», skribas Avicebron «la orelringo, la brakringo kaj la ringo, kiuj estas faritaj per oro; iliaj formoj estas malsama, sed la "materio" kiu ilin entenas estas unusola».
La materio "portas" la entaĵojn: ĝi konsistigas, do, la substancon, dum la formo “individuigas” la entaĵojn, distingante inter ili laŭ unuopaj substancoj. La formo egalas, do, la aliaj naŭ kategoriojn – ekskluzive de la substanco mem – kiuj laŭ Aristotelo allasas individuecon al la entaĵoj: la kvanto, kvalito, rilato, loko, tempo, situacio, stato, aktivo kaj pasivo.
La materio kaj formo, ekzistantaj ab aeterno (el la eterneco) en la menso de Dio estis kreitaj – nome emanataj de Dio – ne rekte sed pere de lia libera «Dia Volo», kiu plie unuigas al materio ĉiun unuopan formon: la Volo «estas dia potenco kiu alestigas la materion kaj la formon kaj ilin unuigas, penetras el la alto ĝis la malaalto kiel la animo penetras la korpon kaj en ĝi etendiĝas... Ĝi ĉion movas kaj ĉion regas. La kreado de la aĵoj flanke de la Kreinto, nome la sinteno de la formoj elirantaj el la unua Fonto, kiu estas la Volo, kaj etendiĝas en la materio, povas esti komparata al la sinteno per kiu la akvo eliras el la fonto kaj entrempas iom post iom ĉion kio ĝin ĉirkaŭas; nur ĝi "procedas senĉese", "senmove" kaj "sentempe"».
Pri tiu temo, tamen, ŝajnas ĉeesti en Avicebron diversaj malcertaĵoj kiuj estos pridiskutataj kaj kritikataj de skolastikuloj.
Ne klaras, ekzemple, ĉu la Volo koincidas kun Dio pro la dubo ke ĝi estus nur manifestacio aŭ estus hipostazo, kiel spirita substanco: Avicebron skribas, fakte, ke «en la esto ĉeestas nur tiuj tri: la materio kaj la formo, kaj unua substanco, kaj la Volo kiu staras en la mezo de la ekstremoj». Cetere, ankaŭ laŭ Avicebron, estas «granda mistero tiu en kiu la entoj estas fiksitaj de la Volo kaj el ĝi dependas, ĉar pere de ĝi ĉiu el la formoj de la estoj fiksiĝas en la materio [...] Okazas per la Volo ke la formoj estas laŭregule estigitaj kaj dispoziciitaj, restante sub regado de mem fiksita (vidu: Dia providenco)».
Aberdeen
Aberdeen (prononco [ˌæbəɾˈdiːn]; Obar Dheathain; Aiberdein) estas havenurbo en nordorienta Skotlando. Ĝi estas la tria plej granda urbo en Skotlando kaj situas apud la Norda Maro, inter la estuaroj de la riveroj Dee kaj Don. Krome ĝi estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando.
Ĝi estas kultura centro kun antikva universitato.Industrio – fiŝkaptado, grava centro de submara esplorado por nafto kaj gaso.
Esperanto en Aberdeen
Tridek ok homoj en Aberdeen aperas en la Adresaro de la Esperantisttoj serio XXV (1903-1904). Tiuj homoj ŝajne aĉetis la Unuan Libron kaj sendis al Zamenhof deŝireblan folion el la broŝuro. Kun unu escepto, tiuj 38 nomoj aperas en blokoj, tiel donante impreson ke iu organizis la listiĝon. La tiama loka gazeto verŝajne nomiĝis "La Norda Stelo".
Pastro Henry Dawtrey kaj George Jarvis aranĝis publikan kunvenon en 1918 en Aberdeen dum kiu parolis bone konata malnova esperantisto John Bredall. La prelego estis tiel sukcesa ke la Lerneja Komisiono de Aberdeen tuj konsentis starigi klasojn, al kiuj en la sama jaro, aliĝis 50 personoj.
En 1922 tie okazis la 13-a Skotlanda Kongreso de Esperanto.
László Cs. Szabó
'''CS. SZABÓ László' László Szabó, Cs. (ĉe. sabo:) Csekefalvi'' estis hungara verkisto, esisto, poeto naskita en Budapeŝto la 11-an de novembro 1905 kaj mortinta samloke la 28-an de septembro 1984.
Biografio
Cs. Szabó devenas en patra branĉo el sikula, en patrina branĉo el saksa familioj. Sian infanaĝon li pasigis en Koloĵvaro. Liaj memoroj tiamaj restis fortaj dum la tuta vivo lia. Lia familio translokiĝis Budapeŝton post la Pactraktato de Trianon. Tie li studis en la reformita gimnazio kaj en la ekonomia universitato. En 1925/26 li estis stipendiulo en Parizo. Li doktoriĝis en 1931 pri ekonomihistorio. Inter 1935 kaj 1944 li estis la gvidanto de literatura sekcio de Hungara Radio. Post la germana okupiĝo en 1944 li abdikis kaj en Balatonföldvár, poste en Buda sin kaŝis. Depost 1945 li gvidis la katedron de arthistorio en Belarta Altlernejo. En 1946/47 li faris pli longan vojaĝon en Okcident-Eŭropo. En la fino de 1948 li vojaĝis Italujon kaj ne plu revenis. Komence li vivis en Romo kaj Florenco, poste en 1951 li loksidiĝis en Londono, kaj laboris kiel kunlaboranto de la hungara sekcio de BBC.
700 Auravictrix
700 Auravictrix estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Joseph Helffrich, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, kiu signifas "Venko kontraŭ la vento" en la latina lingvo, celebras la unuan ekflugon de la aerŝipo "Schütte-Lanz".
Hospitalo de Sant Pau
La nuna Hospitalo de la Santa Creu i Sant Pau en El Guinardó, Barcelono (Hispanio), estas komplekso konstruita inter 1901 kaj 1930, dizajnita de la kataluna modernisto kaj arkitekto Lluís Domènech i Montaner. Kune kun Palau de La Música Catalana, ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi estis tute funkcia hospitalo ĝis junio 2009. Ĝi nuntempe spertas restarigon por uzo kiel muzeo kaj kultura centro.
Kvankam la nunaj konstruaĵoj de la hospitalo originas de la 20-a jarcento, la Hospitalo de Sant Pau estis fondita en 1401 kiam ses malgrandaj mezepokaj hospitaloj kunfalis. La iamaj konstruaĵoj de la hospitalo proksime de la centro de Barcelono datas de la 15-a jarcento, kaj nun gastigas artlernejon kaj Bibliotekon (Nacia Biblioteko de Katalunio)
Makio Akiyama
Makio AKIYAMA (japane : 秋山万喜夫 Akiyama Makio), naskiĝinta en 1950, estas japana astronomo. Li laboras en la observatorio de Susono.
Li malkovris aŭ kunmalkovris 16 asteroidojn inter 1989 kaj 1999, el kiuj 10 kun Toshimasa Furuta.
La asteroido 4904 Makio estis nomita per lia persona nomo en lia honoro.
(16694) 1995 AJ
(16694) 1995 AJ estas tre malgranda, treege hela duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita en decembro 2020 de V. Benishek kaj aliaj per observoj de, anoncita la 23-an de decembro 2020.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,91 km, obitan de ĉirkaŭ 9 km kaj orbita periodo de 1,0533 ± 0,0008 tago (25,28 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Minervois
Ekde la gaŭlo-romia tempo, kiam la regiono apartenis al la romia provinco Gallia Narbonensis ekzistas la kultivado de vino. Ekde la 15-a de februaro 1985 la precipe ruĝaj vinoj havas la statuson de Appellation d'Origine Contrôlée (AOC). Ĝi estas unu el la 16 vinberregionoj de Langedoc
La regiono produktas sur 5000 ha 170 000 hl da vino de la vinberspecoj Syrah, Grenache, Carignan, Cinsault kaj Mourvèdre per 30 kooperativoj kaj 220 individuaj vinproduktantoj. Apudaj vinregionoj estas norde Appellation Saint-Chinian, sude Corbières kaj okcidente Cabardès.
Nalut
Nalut (arabe نالوت) estas urbo en okcidenta Libio en la samnoma distrikto Nalut, loĝata ĉefe fare de berberoj. Nalut havis ĉirkaŭ 26.000 loĝantojn en 2010. Ĝi situas inter Zuara kaj Ghadames ĉe limo al Tunizio.
Vidinda estas la forlasita malnova urboparto (nome "ksaro"), kun siaj malvastaj stratoj kaj deponejoj.
Branchewinda
Branchewinda kun 168 loĝantoj situante sur alteco de 384 metroj estis administra sidejo de la komunumo Wipfratal en la Distrikto Ilm, Germanio. Ekde la 1-a de januaro 2019 ĝi estas kvartalo de la urbo Arnstadt.
Geografio
Branchewinda troviĝas en la antaŭlando de Turingia Arbaro ne tute 7 km sudoriente de Arnstadt, okcidente ĉe la piedojn de la montaro Reinsberge, dume la ĉirkaŭantaj vilaĝaj teritorioj uzatas agrikulture.
Historio
La unua endokumenta mencio estis en 876. La en 1717 pligrandigita Jakobo-kirko supre situanta adoptis la patronecon de la patrono de la komericistoj kaj la transportistoj. Ĉar en Mezepoko renkontiĝis tie la komercistoj vojaĝintaj sur diversaj komercaj longdistancaj ŝoseoj en la direkto de Nurenbergo kaj Saalfeld (Saale). Dum GDR-tempo Branchewinda apartenis al la Subdistrikto Arnstadt ene de la Distrikto Erfurt. En la 1.8.1975 ĝi iĝis parto de Dannheim. En la 25.4.1994 ambaŭ komunumoj iĝis parto de Wipfratal auf. Pro la centra situo Branchewinda iĝis administrada centro de Wipfratal. En marto 2018 positive voĉdonitis por enkorpiĝo de Wipfratal al Arnstadt.
Ekonomio kaj trafiko
Branchewinda estas tre agrikultura. Sekve la plej granda entrepreno estas "Landwirtschaftliche Erzeugergesellschaft Branchewinda mbH" de kiu kultivadatas areo da ĉ. 2000 hektaroj en la tuta Ilm-distrikto. Multaj lokanoj laboras en la ĉirkaŭaĵo respektive en Arnstadt aŭ Ilmenau. La vilaĝo situas ĉe Landa ŝoseo 1047 kondukanta disde Arnstadt al Gehren. Proksimas la rapidegtrajnlinio inter Erfurto kaj Munkeno kiel ankaŭ la aŭtoŝoseo A 71.
157020 Fertőszentmiklós
157020 Fertőszentmiklós estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungaraj geastronomoj Sipőcz Brigitta kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la malgranda urbo Fertőszentmiklós en departemento Győr-Moson-Sopron, naskiĝloko de la unua malkovrintino. La urbo troviĝas en la Malgranda Hungara Ebenaĵo kaj estas parto de la Transdanubio, proksime de la hungaria-aŭstria landlimo.
Zazie en la metroo
Zazie dans le métro (Zazie en la metroo) estas burleska romano de Raymond Queneau, lia plej konata romano, kiu publikiĝis en 1959. Ĝi kromnomigis sian aŭtoron "Patro de Zazie".
Intrigo
La okazaĵoj estas en Parizo ene de 48 horoj dum striko de la metroanoj de Parizo. Zazie, adoleskantino petola kaj ludema kaj por kiu reguloj moralaj ankoraŭ ne tre valoras, devas trakuri la francan ĉefurbon piede kaj taksie. Irante de unu urbokvartalo al alia ŝi renkontis tre interesajn personojn kiuj invitas je multaj dialogoj "bongustaj".
Human Rights Watch
Human Rights Watch aŭ Observejo de homaj rajtoj estas internacia ne-registara organizaĵo kiu disvolvas esplorojn kaj aktivadojn rilate al homaj rajtoj en la internacia juro de homaj rajtoj. Ĝia ĉefsidejo troviĝas en Novjorko (Usono) kaj havas oficejojn en Berlino, Bruselo, Ĉikago, Ĝenevo, Johanesburgo, Londono, Losanĝeleso, Moskvo, Parizo, Sanfrancisko, Tokio, Toronto, kaj Vaŝintono.
Zazie en la metroo
Intrigo
Ĉi tiu romano estu ankaŭ pripenso de la hazardo de la homa ekzistado kaj la tempoforflugo. Al la patrino, kiu demandas Zazie je la fino de la tago pri la travivitaĵoj en Parizo, Zazie filozofie respondas ke ŝi maljuniĝis.
Human Rights Watch
La organizaĵo havas tutmonde 275 kunlaborantoj kaj havis en 2006 jaran budĝeton de 29,8 milionoj da usonaj dolaroj. Human Rights Watch financiĝas nur per donacoj de privatuloj kaj fondaĵoj. Financa subteno de naciaj registaroj estas sistema rifuzata.
Zazie en la metroo
Graveco
Tiu ĉi romano apartenas al la dua periodo kreiva de Queneau kiu estas fazo optimisma. Legante oni malkovras revenojn al elirpunktoj (p.e. disde la Austerlitz-stacidomo reen al la Austerlitz-fervojstacio), teknikoj kiuj ankaŭ tipas ĉe Marcel Proust, James Joyce aŭ William Faulkner. Bonas ankaŭ meti la Zazie-romanon en konekton kun la unuaj tekstoj de Queneau pro ties plivalorigo de la parola lingvo antaŭ la skriba. Tio liberigu la lingvon de malbona tradicio skriba. Tiel la unika vorto "doukipudonktan", diversaj multsilabaj vortoj kaj la pleje ŝatata vorto de Zazie ("mon cul = pugo mia") montras liberecon de la lingvo speciala kaj individua de la verkisto. Lingvo, kiu ne havas ion kontraŭ stilo kiun aliaj eble taksus maldeca.
Sukceso
La romano gajnis la premion Prix de l’Humour noir. Ankoraŭ en la jaro de la publikiĝo la romano estis taŭgigita por surscenejigo far Hussenot, la sekvantan jaron por filmo far Louis Malle.
Human Rights Watch
Historio
Human Rights Watch estis fondita en 1978 sub la nomo Helsinki Watch (observado de Helsinko) por atenti pri la plenumo de la Helsinka Interkonsento fare de Sovetunio kaj por subteni sovetiajn asociojn por homaj rajtoj. En 1988 unuiĝis Helsinki Watch kaj aliaj internaciaj organizaĵoj, kiuj sekvis similajn celojn, al Human Rights Watch.
Human Rights Watch koncentriĝas ĉefe al serĉado kaj publikefika raportado de agadoj kontraŭ homaj rajtoj. La organizaĵo okupiĝas ĉefe pri diskriminado pro socia stato aŭ pro sekso, korupto de registaroj kaj misuzo de ŝtata forto (ekzemple torturo). Suborganizaĵo okupiĝas nur pri homaj rajtoj de virinoj.
Human Rights Watch estis unu el la ses ne-registaraj organizaĵoj, kiuj fondis en 1998 la koalicion kontraŭ uzo de infansoldatoj (Coalition to Stop the Use of Child Soldiers).
IBM
Pri la aliaj signifoj de IBM rigardu en IBM (apartigilo).
IBM (mallongigo por International Business Machines Corporation esperantigita Internacia Korporacio de Komercaj Maŝinoj; kromnomata Big Blue signifante Granda Bluo) estas grava usona firmao, kiu delonge okupiĝas pri konstruado de potencaj komputiloj. IBM siatempe multe influis aperon de modernaj personaj komputiloj (t. n. IBM-kongruaj).