cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amarna-leteroj
Amarna leteroj listigite
Noto: Multaj taskoj estas provaj; literumoj varias vaste. Tiu estas nur gvidlisto. #058 #249 #295
Amarna
Eaiea
Eaiea estas apriora arta lingvo kreita de Bruce Koestner, ĝi estis projektita por esti ludita per muzikaj instrumentoj kaj por permesi al kantistoj kanti du lingvojn samtempe, per vortoj en natura lingvo kaj per notoj, en Eaiea. Eble ĝi estis influita de Solresolo, sed la aŭtoro ne rekte agnoskas tion. Simile al Solresolo, ĝi estas apriora, ĉiuj literoj rilatas al unu noto kaj al unu ideo:
Eksteraj ligiloj
http://www.eaiea.com/
Sferoj 3
Sferoj 3 estas libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro originale verkita en Esperanto. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis ĝin Grupo Nifo en 1984. ISBN 84-398-1230-2.
Listo de lagoj laŭ akvokvanto
Tiu artikolo listigas lagojn kun akvovolumeno de pli ol 100 km³, rangitaj laŭ tiu volumeno. La volumeno de lago estas malfacile mezurebla kvanto. Ĝenerale, la volumeno devas esti deduktita el batimetria informo per integraligo. La lagaj volumenoj povas ankaŭ ŝanĝi enorme dum la tempopaso kaj dum la jaro, speciale ĉe salaj lagoj en aridaj klimatoj. Pro tiuj tialoj, kaj pro ŝanĝesplorado, la informo pri lagaj volumenoj povas varii konsiderinde el fonto al fonto. La baza informaro por tiu artikolo estas el The Water Encyclopedia (1990). Se oni uzis volumenan informon el ĵusaj esploroj aŭ aliaj aŭtoritataj fontoj, tio estis referencata en ĉiu okazo.
La listo
La plej grandaj lagoj laŭ volumeno varias malmulte laŭ sezono. Tiu listo ne inkludas rezervejojn; tamen, ses rezervejoj povus aperi en la listoj: nome Lago Kariba en 26a rango, Rezervejo Bratsk, Lago Volta, Lago Nasser, Rezervejo Manicouagan kaj Lago Guri.
Du akvejoj ofte konsiderataj lagoj estas hidrologie oceana (Maracaibo) aŭ geologie oceana (Kaspia Maro).
La jenaj estas geologiaj same kiel geografiaj lagoj.
En 1960, la Arala Maro estis la dekdua plej granda konata lago laŭ volumeno, je 1,100 km³ (260 cu mi). Tamen, ĉirkaŭ 2007 ĝi estis malpliiĝinta al 10% de sia origina volumeno, dividita en tri lagoj, el kiuj neniu estas sufiĉe granda por aperi en tiu listo.
Kervenheim
Kervenheim formas kune kun Kervendonk lokon de la urbo Kevelaer, distrikto Kleve (Germanujo) kun proksimume 2200 loĝantoj. Kervenheim havis origine urboprivilegiojn dokumenteblajn jam por la jaro 1322, perdis tiujn tamen en la epoko de Napoleono. Origine la loko havis nur areon da 11 hektaroj, kiu pli malfrue pligrandiĝis pro teritoriaj cedoj de la kampara komunumo Kervendonk je 45 hektaroj. La nuna loko Kervenheim havas areon da 15.55 kvadrataj kilometroj.
Friedeburgerhütte
Friedeburgerhütte estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la komunumo Gerbstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2009 la komunumo havis 255 loĝantojn.
Maŭzoleo de Gül Baba
La Maŭzoleo de Gül Baba estas tombokapelo de derviŝo Gül Baba en Hungario, en Budapeŝto. Ĝi estas la plej norda konstruaĵo de la islama kulturo, samtempe la sola turka pilgrimloko en la kristana parto de Eŭropo.
Historio
Vivo de Gül Baba estas nebula por la historiistoj. Lia konstanta epiteto estas "patro de la rozoj". Supozeble li mortis en 1541 en Buda. Multaj opinias, ke eĉ Sulejmano la 1-a partoprenis en la funebra ceremonio. La maŭzoleo mem estis konstruita inter 1543 kaj 1548. Ekde tiam ĝi estas pilgrimcelo de turkoj. En 1686 la kristana armeo reokupis Buda-on, la maŭzoleon la jezuitoj akiris, ili trakonstruis ĝin al baroko. En 1790 la nova posedanto estis privato, en 1822 jam denove alvenis turkaj pilgrimantoj. En 1885 la Turka Imperio faris rekonstruajn laborojn, poste laŭ la neceso renoviĝoj okazis (la lasta en 2014 helpe de Turkio). En 1914 Hungario oficiale deklaris la maŭzoleon historia monumento.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en proksimeco de Margit-ponto sur monteto ĉe dekstra bordo de Danubo. La maŭzoleo estas okangula kun kupolo. La enirejo troviĝas en la orienta flanko. Interne meze la ĉerko etendiĝas. Nepre menciindas la panoramo al la Danubo.
Pli malgranda kopiaĵo de la konstruaĵo troviĝas en parko en Istanbulo.
Neĝad Ibriŝimoviĉ
Neĝad IBRIŜIMOVIĈ (bosne Nedžad Ibrišimović; naskita la en Sarajevo; mortinta la  en Ilijaš, Kantono de Sarajevo) estis verkisto de Bosnio kaj Hercegovino. Li verkis novelojn, romanojn kaj dramojn.
Li finis bazan lernejon kaj mezlernejon pri aplikita arto (sekcio skulpturo) en Sarajevo. En la Universitato de Sarajevo li studis filozofion.
La du Amatinoj. La Kapricoj de Mariano
'La du Amatinoj. La Kapricoj de Mariano' estas 112-paĝa libreto verkita de Alfred de Musset, kaj esperantigita el la franca lingvo fare de Jan Van Schoor. Ĝi aperis en 1929 ĉe "La Verda Velo" en Antverpeno.
Riniken
Riniken estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1411 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Riniken situas en kaldronoforma valo inter la montoj Bruggerberg kun alteco de 516 m s.m. en oriento kaj la monto Ebni kun alteco de 514 m s.m. en okcidento. Temas pri du arbarokovritaj montetoj, kiuj apartenas al la Tavola Ĵuraso. Al la komunumo Riniken krom la vilaĝo Riniken ankaŭ apartenas la vilaĝoj Neuriniken kaj Tiefgrueb, kiu komplete kunkreskis kun la najbara vilaĝo Umiken.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,76 km², de kiuj pli ol la duono, nome 2,70 km², estas kovritaj de arbaro kaj 0,59 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 514 m s.m. sur la kulmino de Ebni, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 373 m s.m. norde de Bruggerberg.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Riniken limas en nordo al Remigen, en oriento al Rüfenach, en sudo al la distriktĉefurbo Brugg, en okcidento al Unterbözberg, kaj en nordokcidento al Oberbözberg.
Trafiko
Riniken estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Laufenburgo. La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur per flanka vojo de Umiken al Remigen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Riniken datiĝas el la jaro 1253 kiel Rinichon.
Dum mezepoko Riniken apartenis al la habsburga tribunaldistrikto Bötzberg. Post plurfoja posedantoŝanĝo en la jaro 1377 la tribunaldistikto kaj kun ĝi Riniken estis integrita al la voktejo Schenkenberg.
En la jaro 1460 la voktejo Schenkenberg estis konkerita de la urbo Berno kaj fariĝis nun parto de Berna Argovio. En la jaro 1566 Riniken estis apartigita de la tribunaldistrikto Bötzberg, kaj atribuita al la tribunaldistrikto Stilli.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Riniken fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Voiron (stacidomo)
Voiron estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Voiron, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Canal de Savières
Canal de Savières (prononcu [kanal dø Savjer]) estas natura akvofluejo per kiu Lago Bourget elversiĝas en riveron Rodanon.
Tamen, en kazo de ŝvela akvo de Rodano, ĝia fluo povas inversiĝi: la rivero fluas en la lagon. Canal de Savières estas unu el la unikaj akvofluejoj en Eŭropo kies fluo nature inversiĝas.
Canal de Savières eliras el nordo de lago Bourget inter la komunumoj Conjux kaj Chindrieux. Fluante okcidenten, ĝi atingas Rodanon en komunumo Chanaz.
Ĝi utilis, de antikva tempo, kiel akvovojo inter le Bourget-du-Lac kaj Seyssel. En 1855, kvar vaporŝipoj deĵoris linion inter Aix-les-Bains kaj Liono.
Gartzain (Navaro)
Gartzain eŭske aŭ Garzáin hispane estas vilaĝo lokita en la baztana municipo en la regiono Navaro, en Hispanio. La vilaĝo ne estas dotita de la statuso de concejo sed disponas pri ioma aŭtonomeco kaj de urbestro delegita.
Gartzain estas lokita en la navara eŭsklingva zono. En 2011, 74.9 elcentoj de la loĝantaro de Baztan estante 16-jaraĝa+ parolis la eŭskan kiel denaska lingvo.
László Csabay
László Csabay [lAslO ĉabai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csabay László estis hungara-usona operkantisto, (tenoro). Lia persona nomo estis eksterlande Laszlo, en Usono Leslie, lia familia nomo en Usono estis Chabay.
Biografio
László Csabay devenis el juda familio. Li komence estis komercisto, iom poste li studis en Muzikakademio de Budapeŝto, poste en Munkeno de de:Fritz Feinhals, en Milano de en:Edoardo Garbin. En la teatra jaro 1932 li turneis kun migra operkompanio en Germanio, Belgio kaj Estonio, inter 1933-1935 li estis membro de germana teatro de Brno, 1935-1937 en Urba Teatro (Budapeŝto), poste li turneis en Usono. Reveninta li kantis nur en Svislando. Inter 1946-1951 li apartenis al Metropola Operejo, poste li rolis en koncertoj en Usono. Li instruis en usona universitato inter 1955–1977.
Metila sulfido
Metila sulfido aŭ C2H6S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj metila alkoholo. Metila sulfido estas senkolora, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun malagrabla odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
László Somogyi (ministro)
László Somogyi naskiĝis la  1932 en Székesfehérvár.
Biografio
László Somogyi frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto, li ricevis inĝenieran diplomon en 1954. Jam dum lernado en 1952 li aliĝis al la komunistoj. Li eklaboris en konstrua laborejo en Fejér. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li ne plu estis partiano. Paŝo post paŝo li havis pli signifajn postenojn. Ekde 1978 li estis jam direktoro. En 1969 li denove iĝis partiano, eĉ li frekventis trijaran partian universitaton. Inter 1984 kaj 1988 li estis ministro pri konstruo kaj urboevoluo.
Sibutramino
Sibutramino (internacia libera nomo Sibutramine (Reductil)) estas tra-buŝa medikamenta efikaĵo, kiun oni uzas kontraŭ trodikiĝo. Ĝi efikas je la centra nerva sistemo per forbaro de repreno de serotonino kaj noradrenalino. Strukture, ĝi similas al amfetaminoj.
Efiko
Sian terapian efikon sibutramino elvolvas precipe per la aktivaj duagradaj kaj unuagradaj amin-metabolitoj, kiuj estas la inhibiloj de repreno de la noradrenalino, serotonino (5 hidroksitriptofano; 5 HT) kaj dopamino. En la homa cerba histo, la 1-aj kaj 2-aj metabolitoj in vitro 3-oble forte inhibas la reprenon de la noradrenalino kaj serotonino, ol tiun de la dopamino. Post uzo de sibutramino je sinproponantaj personoj, oni observis en ilia sanga plasmo-ekzemplero gravan inhibon de repreno de noradrenalino kaj serotonino (73%, resp. 54%), kaj negravan inhibon de repreno de dopamino (16%). Sibutramino kaj ties metabolitoj ne havas efikon liberigantan la monoaminojn kaj inhibantan la monoamin-oksidazon.
Riskoj
La 21-an de januaro 2010, la Eŭropa Medikamenta Agentejo (EMA) proponis ĉesigi komercadon de la sibutramin-entenaj medikamentoj. Tion oni bazis je sesjara eksperimenta analizado de la efikaĵo, kiu grandigis la riskon de la gravaj kardiovaskulaj malsaniĝoj.
Senlaboreco
Senlaboreco estas socia ekonomika situacio, kiam parto de laborkapablaj homoj ne povas trovi laboron, kiun ili povas fari. Senlaboreco signifas, ke en la labormerkato mankas laborpozicioj por ĉiuj laborserĉuloj (konforme al iliaj kvalifikoj). Oni povas difini senlaborecon ankaŭ kiel malkapablon de ekonomiko uzi ĉiujn rimedojn por produktadi produktojn kaj servojn (malkapableco uzi tutan laborforton).
Senlaborulo estas homo, kiu nuntempe ne laboras, sed serĉas laboron. Okupata persono estas homo, kiu laboras. Persono, kiu ne laboras kaj eĉ ne serĉas laboron, ne apartenas al laborforto.
Laborforto = okupataj + senlaboruloj
Ofte, landoj klopodas kaŝi siajn senlaborulojn per aliaj difinoj. Ekzemple:
En Usono senlaboruloj, kiuj ekde tro da tempo estas senlaboraj, ne plu estas en la oficiala statistiko, eĉ se tio ne estas iliakaŭza.
En Francujo, oficialaj senlaboruloj estas nur tiuj, kiuj jam laboradis, kaj nun ne plu — tiuj, kiuj neniam trovis laboron, ne inkluzivatas.
Specoj
Estas tri ĉefaj specoj de senlaboreco:
Laŭ diversaj kriterioj oni distingas inter pliaj specoj:
Plena okupateco estas situacio, kiam ne ekzistas sezona kaj cikla senlaboreco. Tio signifas, ke en la labormerkato estas natura nivelo de senlaboreco (en la labormerkato restas nur fluktua kaj struktura senlaborecoj). La teorio de natura nivelo de senlaboreco apartenas al Milton Friedman.
Eksteraj ligiloj
Apsike 1997 (Asocio Por Sociala Integriĝo kaj por Esperanto estas asocio, kiu okupiĝas pri profesiigo de senlaboruloj per Esperanto. http://apsike1997.free.fr
260 Huberta
260 Huberta estas granda malhela asteroido de la ekstera parto de la ĉefa asteroida zono, ĝi estas verŝajne ano de la Cibela grupo, grupo da asteroidoj kies orbitoj situas inter la orbitaj resonancoj 1:2 kaj 3:5 kun Jupitero ; ĝi eble estas en orbita resonanco 4:7 kun Jupitero.
La, ĝi estis malkovrita, elde la observatorio de Vieno, de la aŭstria astronomo Johann Palisa kaj estis nomita memore al Sankta Huberto. La nomo estis inigita en "Huberta" por obei la tradicion, laŭ kiu la asteroidoj ricevu inajn nomojn.
Teritoria organizado de Kartvelio
La teritorio de Kartvelio estas dividata en 10 regionoj (kartvele: Mjare, მხარე) kaj du aŭtonomaj respublikoj: Abĥazio kaj Aĝario.
La statuso de la antikva aŭtonoma administra distrikto Sud-Osetio estas negocata kun la sendependisma prorusa registaro establita en la regiono. La sendependisma registaro postulas la nordon de Ŝida Kartli kiel propra teritorio, kaj ankaŭ kelkajn partojn de najbaraj regionoj.
Béla Kovácsy
KOVÁCSY Béla (pro. kova:ĉi) estis hungara bestkuracisto, ekonomia verkisto naskita en Tasnádszántó la 22-an de novembro 1861 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de junio 1931. Lia nobela antaŭnomo estis hadadi.
Biografio
Béla Kovácsy lernis en la Veterinara Akademio de Budapeŝto, poste en Ekonomia Akademio (Magyaróvár). En 1884 li fariĝis bestokuracisto en Sopron. En 1885 li estis profesoro de instituto ekonomia, poste de la katedro pri bestkulturado de la akademio de Kassa kaj en 1895 direktoro. De 1907 li estis direktoro en Budapeŝto de la instituto Országos Gyapjúminősítő Intézet. Li havis gravan rolon en evoluigo de Muzeo Agrokultura. Inter 1885–95 li redaktis la semajngazeton Gyakorlati Mezőgazda.
Büderich (Wesel)
Büderich estas ekde 1975 parto de la urbo Wesel (Germanujo), kiu kune kun la urboparto Ginderich konsistigas la kvartalon Büderich kun 5949 loĝantoj (31-an de decembro 2011).
Disko (mekaniko)
Disko este tre malalta cilindro plejofte kun relative malgranda truo en la centro.
Disko estadas uzataj je:
La vorto disko havas ankaŭ aliajn sencojn, vidu apartigilon.
Voiron
Voiron estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Voironnais.
Ladislao la 1-a (Napolo)
Ladislao la Grandanima (n. en 1376 aŭ 1377 - m. la 6-an de aŭgusto 1414) estis reĝo de Napolo kaj titola reĝo de Jerusalemo kaj Sicilio, titola grafo de Provenco kaj Forcalquier (1386-1414) kaj titola reĝo de Hungario kaj Dalmatio (1390-1414). Li estas la lasta viro de la pliaĝa branĉo de Anĵuo.
Li fariĝis lerta politika kaj militista estro, kaj la protektanto kaj kontrolanto de la papo Inocento la 7-a. Li profitis el la multaj tumultoj tra tiutempa Italio por ege plivastigi siajn reĝlandon kaj potencon, proprigante al si la plej grandan parton de la papa ŝtato.
Reĝo Arturo
Reĝo Arturo estas grava figuro de la mitologio de Britio, en kiu li prezentas la idealon de reĝado kaj en milito kaj en paco. Li estas la centra persono en la serio de legendoj konataj kiel la Artura legendo. Oni disputas pri tio, ĉu Arturo aŭ ajna modelo por li entute iam ajn ekzistis. En la plej fruaj mencioj kaj en la kimraj tekstoj oni neniam donas al li la titolon "Reĝo". Fruaj tekstoj mencias lin kiel dux bellorum ("gvidanto de militoj", "militestro") kaj la mezepokaj kimraj tekstoj ofte nomas lin ameraudur ("imperiestro"; tiu vorto estas pruntita de la latina imperator, kio povus signifi ankaŭ "militestro").
La nomo devenas de la kelta radiko "Arz" kiu signifas "urso", simbolo de forto, stabileco kaj protekto, karakteroj ekzistantaj en lia legendo: li estis homo forta, trankvila kaj kiel reĝo garantianto de la sekureco de siaj regatoj. En la kelta civilizacio la urso estis ĉefe besto emblema de la reĝeco.
Troviĝas ankaŭ jenaj skribmanieroj: Arzur, Arthus aŭ Artus.
La nomo "Pendragon" devenas de lia patro Uther Pendragon.
La historia Arturo
Lia potenco verŝajne estis centralizita en Kimrio aŭ en la okcidento de Anglio, sed veran klarecon pri tio, kaj pri la etendiĝo de lia potenco oni neniam atingis.
Kelkiuj, kiel Geoffrey Ash kaj Fleuriot identigas Arturon kiel la sama persono kiel iu Riothamus, "Bretona reĝo" kiu vivis dum la regado de Anthemius. Bedaŭrinde Riothamus estis persono pri kiu oni malmulte scias, kaj oni eĉ ne certas ĉu "Bretona reĝo" referencas al reĝo de Britio aŭ de Armoriko.
Esperantolehti
Esperantolehti estas gazeto kaj organo de Esperanto-Asocio de Finnlando (EAF). La gazeto komencis ĝian aperon sub la nuna nomo en 1989. Pli frue aperis Esperanta Finnlando. La gazeto uzas ankaŭ esperantlingvan titolon Esperanta Finnlando kaj svedlingvan titolon Esperantobladet. Esperantolehti estas redaktata de redaktogrupo sub la respondeco de Juha Metsäkallas (la prezidanto de EAF).
Reĝo Arturo
La historia Arturo
Ankoraŭ aliuloj opinias ke Arturo estis ne pli ol duonforgesita kelta dio, kiu estis evoluigita al persono (ĉe kiu kelkfoje estas citita ke ankaŭ reĝo Leir estis neniu alia ol la mardio Lir). Ankaŭ oni indikas ke Arturo estus fikcia persono, kiel Beowulf.
Esperantolehti
Enhavo
Celante siajn membrojn, EAF proponas Finna-Esperantajn artikolojn, interalie raportojn aŭ anoncojn pri Esperanto-eventoj kaj -kunvenoj, ĉu de EAF ĉu de aliaj grupoj en Finnlando, kaj ankaŭ kulturajn artikolojn pri libroj kaj verkantoj.
Aperas ankaŭ artikoletoj pri forpasintoj, kaj kelkaj aparte menciindaj Gazetaraj Komunikoj de UEA.
Reĝo Arturo
La historia Arturo
Ofte oni argumentas ke la alia romia brito, kiel ekzemple Ambrosius Aurelianus estis la gvidanto dum la milito kontraŭ la saksoj en la Milito ĉe Mons Badonicus.
Kreado kaj enhavo de la Artura legendo
Probable la Arturaj legendoj kreiĝis jene: dum la malfrua 5-a jarcento multaj britonoj fuĝante la saksajn invadojn alvenis ĉe la bretonoj (kontinentaj keltoj). Ĉirkaŭ 1066 la bretonoj kun la normanaj konkerantoj alvenis en Anglio, kio vivigis la naciajn tradiciojn. La tradicioj keltaj insulaj kaj kontinentaj kunstarigis en la malfrua dekunua jarcento la legendan figuron, kiun Geoffrey de Monmouth uzis kaj plu kreskigis.
La anglanormana poeto Wace verkis en malnova franca lingvo versokronikon (Roman de Brut) pri la "Historio de Britio" bazita sur la verko de Geoffrey de Monmouth al kiu li aldonis kelkajn fantaziplenajn bildojn (kiel ekzemple la rondan tablon por eviti rangokverelojn) kaj la transiro de Arturo al Avalon. Almenaŭ tion lastan li ne inventis sole: vojaĝoj al transmondo estis firma enhavo de la kelta mitologio, kvankam morto ne estis postulo pro tio.
Poste la legendoj pri reĝo Arturo intermiksis kun aliaj legendoj (i.a. legendo de la sankta gralo), tiel ke la legendo de Arturo pli kaj pli grandiĝis kaj baldaŭ ne plu estis vivrakonto de iu eble vivinta viro, sed iĝis aro de heroofaroj, priskribo de ideala reĝo.
Fruaj Arturo-rakontoj
Arturo unuafoje estis menciita en kimra literaturo. En frua kimra poemo, la Y Gododdin el 594 de la poeto Aneirin (535-600), legeblas pri unu el tiuj figuroj: 'Li donis manĝon al la korakoj, kvankam li ne estis Arturo'. Ĉi tiu poemo estas dum la daŭro de la tempo ŝanĝita kaj kompletigita, kaj ne certas ĉu la koncerna linio estas pli posta kompletigo.
Arturo ankaŭ estas nomata en la poemoj el Taliesin, ekzemple La sidejo de la reganto referencas al Arturo la benata. En aliaj poemoj aperas la frazero kiel la kuraĝo de Arturo, ni iris kun Arturo en liaj grandiozaj agoj kaj ''kiel dum la batalo ĉe Badon kun Arturo, doninto de festoj, kun liaj glavoj ruĝaj de la batalo, kiel ĉiuj memoras".
La Historia Britonum
Ĉirkaŭ 830 la monaĥo Nennius verkis sian Historia Britonum. Pri ĉi tiu verko oni diras ke ĝi estas kunigo de fruaj legendoj kaj historioj el Kimrio. En la libro Arturo estas nomata gvidanto en la batalo, kaj ne reĝo. Du diversaj fontoj uzataj de Nennius referencas al dek du bataloj en kiuj Arturo batalis, inter kiuj la Batalo ĉe Mons Badonicus. En tiu batalo Arturo mem mortigus 960 malamikojn.
Culhwch kaj Olwen
En ĉi tiu rakonto el Kimrio, Culhwch aperas ĉe lia kortego por peti helpon por amindumi al Olwen. Arturo, kiu estas nomata kiel familiano, akceptas, kaj plenumas la dezirojn de la patro de Olwen (giganto) Ysbadden, interalie la ĉasadon je la enorma apro Twrch Trwth.
La Vitae el Kimrio
Arturo aperas en biografioj (Vitae) de sanktuloj el Kimrio. Ekzemple en la biografio de Illtud li estas nomata kiel la kuzo de tiu sanktulo. En multaj rakontoj Arturo figuras kiel sentima batalanto, kaj ne kompreneble kiel la nobla heroo kiel ni konas lin. Laŭ la kimra biografio de Gildas, verkita en la 11-a jarcento de Caradoc of Llancarfan, la frato de Gildas Hueil, pirato de Manksinsulo, estis mortigita de Arturo.
La legendo laŭ Monmouth
En la dekdua jarcento la aŭtoro Geoffrey de Monmouth kunigis por la unua fojo la legendojn de Merlin kaj Arturo. Pli poste francaj romanverkistoj kiel Chrétien de Troyes aldonis la Sanktan Gralon, Lanceloton, Avalonon kaj aliajn elementojn. En la germana lingvo-regiono ekestis Parzival de Wolfram von Eschenbach. Preskaŭ ĉiuj postaj filmoj kaj adaptoj de la Arturlegendo retroiras al la granda verko de Thomas Malory, Le Morte d'Arthur, eldonita en 1485. Du gravaj adaptoj en libroformo estas tiuj de Terence White kaj Marion Bradley.
La legendo kiel ĝi nun estas rakontata
Arturo estis la filo de reĝo Uther Pendragon, unu el la regantoj en tre dividita Anglio. Kiam Uther mortis sur la batalkampo, dum klopodo unuigi Anglion sub unu Reĝo, li puŝis la magian glavon Excalibur en rokon. Per siaj lastaj vortoj li profetis ke tiu kiu povas eltiri la glavon, regos super la tutan Anglion. Tuj poste Merlin - magiisto kaj druido – decidis loĝigi Arturon en la kortego de iu loka reganto. Tie Arturo grandiĝis kiel plej juna filo de relative malgrava viro. Tiel Merlin zorgis pri sufiĉe da sekureco. Je juna aĝo Arturo sukcesis eltiri la Excalibur-on el la roko, kaj kvankam la nobelaro en la komenco dubis, la neceso de unueco estis tiel granda ke ili decidis sekvi la knabon. Arturo edziĝis al la kristane edukita Ginevra kaj regas je honesta maniero.
Feino Morgane, la duonfratino de Arturo, fine nerekte renversis lin. Per uzo de ruzaĵo, ŝi sukcesis gravediĝi de Arturo. Mordred naskiĝis kaj estis edukata de Morgana en la doktrino de la druidoj. La junulo malamis Arturon kaj okazigis militon. Dum foresto de Arturo el Britio Mordred transprenis la povon. Arturo revenis kaj konfrontadis kun li. Arturo mortigis Mordred-on sed mem morte vundiĝis. Arturo estis ŝipe transportata de Morgana al Avalon. La fino de la legendo estas la promeso de Arturo ke li revenos kiam Anglio estas endanĝerigata.
Arturo estis unu el la unuaj kiuj reprezentas la idealojn de kavalireco kaj la kortegan amon, kaj kiu regas kiel unua kvazaŭ inter egaluloj, strebante al ĝusteco por ĉiuj. Kiel simbolo de tio estas rigardata la Ronda Tablo ĉe kiu Arturo kun siaj kavaliroj kunsidas en la kastelo Camelot ; neniu sidas ĉe la ĉefsidejo de ronda tablo. Arturo estis edziĝinta al Ginevra; kavaliroj estas i.a. Lanceloto, Galahad, Gawain kaj Parsifalo. Laŭ aliaj fontoj ĉi-lasta estus filo de Arturo. En multaj Artur-legendoj Parsifal estas menciita kiel la persono kiu ricevis la taskon por serĉi al la Santa Gralo. Konataj temoj el la Artur-legendo:
Verkistoj kiuj verkis la Artur-legendon aŭ uzis ĝin estas inter aliaj:
frumezepoka:
malfrumezepoka:
pli freŝdata:
Filmoj pri la Arturo-legendo
En la daŭro de la dudeka jarcento diversaj filmoj estas bazitaj je la Arturo-legendo. :
14600 Gainsbourg
14600 Gainsbourg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
7554 Johnspencer
7554 Johnspencer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo John R. Spencer de la observatorio Lowell, pro lia pionira plurfaka laboro en planedoscienco. Li detale kaj precze studis la econ de la Galilejaj satelitoj kaj studis la vulkanismon de Iono per observadoj elde Tero.
Alfred Biolek
Alfred Franz Maria BIOLEK (naskiĝinta en Fryštát, mortinta la  en Kolonjo ) estis germana juristo kaj televida moderigisto.
Vivo
Post forpelo de germanlingvanoj el Ĉeĥoslovakio la familio ekloĝis ekde 1946 en Waiblingen. La patro Josef Biolek tie denove deĵoris juriste. Biolek frekventis lernejojn de Waiblingen kaj trapasis la abiturientan ekzamenon en 1954. Li edukitis en katolika medio, estis mesknabo kaj dumtempa ano de Kristandemokrata Unio de Germanio. Poste li studis jursciencon en Freiburg, Munkeno kaj Vieno. En 1958 li trapasis la unuan ŝtatan ekzamenon kaj diplomiĝis kun sukcesego. Li laboris kiel helpanto en la oficejo de sia patro antaŭ trapasi la duan ŝtatekzamenon. Ekde 1970 li estis en Munkeno kie li deponis multe da konservativismaj pensmanieroj partoprenante la munkenan bohemian vivstilon kaj cirkulante en la rondoj ĉirkaŭ la filmproduktisto Rainer Werner Fassbinder.
Televidkariero
En 1967, Biolek funkciis kiel asistanto en la laŭleĝa sekcio de la germana televidkanalo ZDF sed baldaŭ ŝanĝis al redakciaj taskoj. Li iĝis gastiganto de la televidekspozicio Drehscheibe kaj produktis ekde 1974 la spektaklon Am laufenden Band por Bavaria Film GmbH, kune kun Rudi Carrell. Tio kaŭzis lian kariersukceson. En 1975 kun la ĵurnalisto Dieter Thoma li komencis la intervjuspektaklon Kölner Treff por la kanala Westdeutscher Rundfunk en Kolonjo. Ekde 1978 fariĝis lia unua propra produktado kaj li moderigis spektaklon kun la titolo Bios Bahnhof. En 1980-aj jaroj, komerce malsukcesaj spektakloj sekvis: Bei BIO, Show Bühne kaj la ludspektaklo Mensch Meier.
Entreprenisto
Kun sia propra firmao Pro GmbH Biolek produktis de 1991 ĝis 2003 sian semajnan spektaklon Boulevard Bio. Biolek evoluigis la arton de sentema konversacio kaj altiris multe da atento. De 1994 ĝis 2006, li ankaŭ kuiris kune kun famuloj en sia spektaklo Alfredissimo.
Plie, la firmao posedas 25% de la restoracio kaj diskoteko Alter Wartesaal en Kolonjo. Ĉe Pro GmbH ankaŭ funkciis manaĝera platformo por aliaj artistoj (ekz. Dirk Bach kaj Ralph Morgenstern) okazigante spektaklojn (ekz. Kaffeeklatsch, Blond am Freitag, Menschen bei Maischberger, Lukas).
Kromaj agadoj
Krom lia amaskomunikilaro furiozado, Biolek instruis ekde 1990 ĉe la kolonja Akademio pri amaskomunikila artokiel sensalajra profesoro.
Li apogas la interkulturan laboron de American Field Service Deutschland e.V., danke al kiu li mem iam estis unu jaron en Usono kiel unu el la unuaj germanaj interŝanĝaj studentoj en la 1950-aj jaroj.
Galgahévíz
Galgahévíz (galgahEvIz) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Aszód. Hévíz signifas varma akvo, Galga estas preterfluanta rojo.
Alfred Biolek
Kromaj agadoj
Li estis aktive engaĝita pri la lukto kontraŭ aidoso kaj nedezirata gravedeco en Afriko. En 2000, li estis nomumita la unua germana UNFPA-Goodwill-amabasadoro. Krome, en oktobro 2005 Biolek fondis la bonfaradfondaĵon Alfred Biolek Stiftung - Hilfe für Afrika, por doni al afrikaj junuloj la ŝancon por pli bona komenco en vivo. Li ankaŭ estas konsiliestrarano de German Foundation for World Population.
Galgahévíz
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, inter urboj Aszód kaj Tura, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo inter Budapeŝto-Miskolc. Aŭtoŝoseo M3 en la sama direkto estas ne tro for.
Alfred Biolek
Kromaj agadoj
Kiel mecenato, Biolek ankaŭ subtenadis kabaredo-arton. Li estas unu el la patronoj de la vodevilo Bar jeder Vernunft en Wilmersdorf.
Ekde oktobro 2006, Biolek estis sur turneo kun sia programo Mein Theater mit dem Fernsehen en kiu li ilustris partojn de sia televidkariero. En decembro 1991 la reĝisorino Rosa von Praunheim rivelis la samseksemon de Biolek; tiaĵoj tiam ankoraŭ socie furoris. Biolek estis hobia kuiristo, faris kuirtelevidaĵojn, engaĝiĝis pri bonkvalitaj nutraĵoj respektive trinkaĵoj kaj publikigis ne malmultajn librojn (prikuirarte kaj pri alio).
Galgahévíz
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, ferepoko kaj de sarmatoj. Apud la vilaĝo restis ŝpuroj pri Remparo de Ĉorso. La varma fonto konstante logis la popolojn, estas restaĵoj de mezepoka terfortikaĵo kaj abatejo. En 1241 la tataroj detruis la vilaĝon, sed poste la turkoj ne faris senhoma ĝin. La katolika preĝejo omaĝe al Sankta Nikolao konstruiĝis en 1722.
Helene Wolff
Helene WOLFF estis germana juda instruisto, plej konata en Esperantujo pror siaj tradukoj el la germana de La Hirundlibro, kaj La Okuloj de la Eterna Frato.
Esperanta kaj paca agado
Helene Wolff estis aktiva ano de la Germana Esperanto-Asocio ĝis tiam, kiam la naziuloj devigis "nearjulojn" forlasi la Asocion. Ŝia traduko de la Hirundlibro estis eldonita en 1924, kaj tiu de la Okuloj de la Eterna Frato en 1932. Ŝi partoprenis je la 20-a, 24a, kaj 25-a UK-oj. Malgraŭ la malpermeso, ŝi partoprenis je Esperanto-kunveno en Duseldorfo en 1936, pro kio ŝi estis "protekte" arestita. Poste, loĝante en San-Francisko, ŝi partoprenis je loka Esperanto-asocio, kaj estis menciita en la loka jarlibro de 1954. Ekde 1918, Helene Wolff ankaŭ estis ano de la Virina Internacia Ligo por Paco kaj Libereco.
Ebubo
Ebubo estas apriora planlingvo kreita de Andrew Nowicki en 2002, kun kelkaj kontribuoj de Justin B. Rye. La projekto similas al Ygyde, ankaŭ kreita de Nowicki (kune kun aliaj) kaj estas "pli facila ol Esperanto" laŭ la aŭtoro. Li tamen ankaŭ aldonas ke Ebubo havas kelkajn malbonaĵojn: laŭ la aŭtoro, ĝi havas malmultajn prefiksojn, sep-literaj adjektivoj kaj verboj nur havas du signifaj silaboj, kaj la prefiksa sistemo estas kompleksa. Ygyde ne havas tiujn difektojn, li skribas.
Helene Wolff
Memorigo
La 20-an de Aprilo 2018 en ŝia naskiĝloko de Kleve, oni instalis stumbligan ŝtoneton por memorigi Helene Wolff, ŝian patron Max kaj ŝian fratinon Elfriede.
Ebubo
Kiel kun Ygyde, la priskriba teksto de la lingvo (kaj kiel kun ĉiuj lingvoj, la lingvo mem) estas senkopirajta, kaj do oni libere povas kopii, publikigi kaj ŝanĝi ĝin.
Ebubo havas propran alfabeton, sed ankaŭ povas esti skribata per la latinaj literoj. La alfabeto havas 6 vokaloj, a e i o u y, kaj 10 konsonantoj, b p d g j l m s z w.
Stupo
Stupo estas implikaj krispaj fadenoj, restantaj el ŝpinita kanabo aŭ lino kaj uzata por ŝtopi. (PIV)
Ebubo
Ĉiuj frazoj estas finitaj per la vorteto eba, paragrafo finiĝas per eba eba.
Stupo
Ĝi estas interalie uzata por kalfatri lignan ŝipon.
Ebubo
Ĉiuj vortoj estas formitaj per kunigo de primitivaj aprioraj unusilabaj radikoj: ibibe – "besta manĝaĵo", obebi – "manĝaĵa besto", t. e. bovino; omowawe – "seksa ina medicina kono" = ina ginekologio, owamowe – "ina seksa medicina substanco" = kontraŭkoncipa pilolo.
Stupo
Oni fermas la fendojn inter la tabuloj de ŝipŝelo (kareno) aŭ ferdeko per stupo.
Ebubo
Ekzemploj (transskribitaj):
Antoine-Jérôme Balard
Antoine-Jérôme Balard (1802-1876) estis franca kemiisto kaj apotekisto, kiu malkovris la kemian elementon Bromon. Li estis profesoro pri kemio en la reĝa kolegio kaj en la farmacia lernejo de la fakultato pri sciencoj. En 1826, li malkovris en la marakvoj substancon kiun li rekonis kiel antaŭe malkonata elemento kaj donis al ĝi la nomon Bromo. Carl Jacob Löwig sendepende estis sintezinta la saman elementon en la antaŭa jaro kaj ambaŭ konsideriĝas malkovrintoj de la elemento.
Tajanov (Klatovy)
Tajanov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 94 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tajanov situas en katastra teritorio Tajanov u Tupadel kun areo 2,19 km².
Saint-Christophe-des-Bardes
Saint-Christophe-des-Bardes - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Cristòfe de Bardas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Paŭlo
Paŭlo estas vira nomo devenanta el la latina Paulus. La virina paro estas Paŭla. Tiu nomo apartenas al la oftaj nomoj.
Familia nomo
La hungara nomo Pál estas ankaŭ familia nomo, ekzemple András Pál, András Pál (aktoro), Árpád Pál, Hunor Pál.
21428 Junehokim
21428 Junehokim estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de June-Ho Kim, finalisto en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Monta Vista High School de Kupertino (Kalifornio Usono).
Ludwig Fischer
Ludwig Fischer (nask. la 16-an de aprilo 1905 en Kaiserslautern, ekzekutita la 8-an de marto 1947 en Varsovio) – germana militkrimulo, la guberniestro de la Varsovia Distrikto de la Ĝenerala Gubernio dum la okupacio de la Pola Respubliko far la Tria Regno.
Biografio
Li naskiĝis en Kaiserslautern en Rejnlando, kie li finlernis ĉe reala mezlernejo. Li studis juron en pluraj germanaj universitatoj. En 1928 li doktoriĝis en la Universitato de Erlangen trapasinte ŝtatan ekzamenon en 1927. En la jaroj 1928–1932 li faris juĝejan praktikon en la urba tribunalo kaj ŝtata administrado en Kaiserslautern, poste li finis sian juran praktikon en Munkeno. Tie li renkontiĝis kun sia posta kunlaboranto kaj subulo Herbert Hummel. Fischer aliĝis al NSDAP en 1926, kaj al SA en 1929 (li akiris altan gradon de SA-Gruppenführer). En 1937 li estis elektita deputito al la Reichstag.
La Dua Mondmilito
En oktobro 1939 li fariĝis guberniestro de la Varsovia Distrikto en okupaciata Pollando kaj okupis ĉi tiun postenon ĝis la retiro de germanaj trupoj el Varsovio en januaro 1945. La 9-an de novembro 1939 li estis promociita al la rango de Brigadeführer, kaj la 26-an de oktobro 1940 li ricevis la rangon de Gruppenführer. En aprilo kaj majo 1943 li ankaŭ plenumis la devojn de guberniestro de la Distrikto Lublin.
Fischer estis kondamnita al morto fare de partizana tribunalo. Lia nomo okupis la unuan lokon sur la listo de naziaj oficiroj destinitaj al elimino de sturmaj grupoj de Pola Enlanda Armeo kadre de la tiel nomata operaco Główki. En marto 1943 membroj de Kedyw sendis el la ĉefa poŝtoficejo naŭ pakaĵojn, kiuj enhavis tempobombojn. Unu el ili estis adresita al Fischer. Ĝia eksplodo ĉe la ĉefsidejo de la guberniestro en la palaco de Brühl kaŭzis la morton de unu kaj vundis alian oficiston. Unu jaron poste lia aŭto estis pripafita de membroj de la bataliono "Zośka" kadre de la operaco Polowanie, tamen Fischer sukcesis eskapi viva.
Dum la Varsovia Ribelo, dum la evakuado la 9-an de aŭgusto 1944 el la Palaco de Brühl, Fischer falis sub bafadon de ribeluloj kaj estis vundita. Inter la mortigitoj estis lia subulo, Herbert Hummel.
Postmilita periodo kaj proceso
Post la milito, Fischer estis arestita de la aliancanoj kaj ekstradiciita al Pollando. Kune kun tri aliaj membroj de la naziaj aŭtoritatoj de okupaciata Varsovio (inkl. Ludwig Leist) li prezentiĝis antaŭ la Supera Nacia Tribunalo. La proceso okazis en la salono de Pola Asocio de Instruistoj ĉe la str. Smulikowskiego 6/8.
Fischer estis trovita kulpa la 3-an de marto, juĝita al morto kaj ekzekutita la 8-an de marto 1947.
Einig
Einig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tótszerdahely
Tótszerdahely (tOtserdahej), kroate Serdahel aŭ Serdahelj estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Letenye. La nomo signifas: slovako-merkredo-loko.
Historio
La unua mencio devenis el 1370 en formo "Zeredahel". Longe funkciis tie pramo. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de kroatoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Komunumoj pri szerdahely en Hungara reĝlando
La vorto signifas: loko, kie merkrede okazis bazarado.
Moskeo Kol Ŝerif
La moskeo Kol Ŝerif aŭ Kul Ŝarif en Kazano - tatare Кол Шәриф мәчете aŭ Колшәриф мәчете, Qol Şərif məçete, Kol Ŝerif meĉete, ruse Мечеть Кул Шариф, Meĉet Kul Ŝarif - estas la dua plej granda moskeo de Rusio. Sian nomon ĝi havas de Kol Ŝerif, la lasta imamo de Kazano antaŭ ol la armeo de la Rusia Imperio konkeris Tatarstanon kaj ties ĉefurbon Kazano. Kun la najbara katedralo de Anonco al Maria la moskeo konsideratas simbolo de la paca kunvivado de la islama kaj ruse ortodoksa loĝantaro de Tatarstano.
Proskime de la nuna loko de la moskeo Kol Ŝerif en la 16-a jarcento situis la ĉefa moskeo de la Ĥanlando de Kazano, al kies en historiaj tekstoj dokumentita arkitekturo kun ok minaretoj la nova moskeo aludas, tamen en modernaj formoj kaj reduktite al nur kvar monumentoj. La historia moskeo en 1552 detruiĝis dum la konkero de Kazano; iuj partoj de la konstruaĵo probable enkonstruiĝis en la katedralon de Sankta Bazilio en Moskvo, kies starigo komenciĝis en 1555 - tiu ago celis konstrue simboligi la integrigon de la Ĥanldano en la Caran Rusian Imperion.
Katina Ombro-Marŝo
Katina Ombro-Marŝo (pola: Katyński Marsz Cieni) – ĉiujara marŝomanifestacio memoriganta 22 000 viktimojn de la katina murdo, organizata en Varsovio okaze de Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin. Organizanto estas Historia Grupo Grupiĝo "Radosław", kaj inter patronoj estis i.a. Instituto pri Nacia Memoro, Komitato de Katin, Fondaĵo "Golgoto de Oriento" kaj Asocio Katina Familio en Varsovio.
Ideo
La marŝo estas organizata por memorigo de la polaj oficiroj de Pola Soldataro, Korpuso de Landlim-Protekto kaj polico, murditaj de sovetianoj en 1940. La manifestacion konsistigas membroj de rekonstruaj grupoj en historiaj uniformoj de polaj oficiroj kaj kontrolantaj ilin funkciuloj de NKVD, kiuj silente trapasas de la Muzeo de Pola Armeo, tra la reĝa vojo kaj barbakano ĝis la Monumento al Mortfalintaj kaj Murditaj Rus-Oriente. Dum la marŝo estas tri haltiĝoj, kiam oni legas fragmentojn de la leteroj de murditaj al siaj familioj, taglibrojn, rememorojn de savitaj kaj fragmentojn de listoj de murditoj.
Historio
La marŝo estas organizata de 2008. En 2010, dum Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin, lige al katastrofo de pola registara aviadilo en Smolensk paroprenantoj de la 3-a Katina Ombro-Marŝo omaĝis ankaŭ viktimojn de la katastrofo. En 2014 al la partopreno en la 7-a Katina Ombro-Marŝo en speciala listo instigis brigada generalo Janusz Brochwicz-Lewiński pseŭdonomo "Gryf". En organizado de la marŝo partoprenis tiam 27 rekonstruaj kaj historiaj grupoj. En 2015, en la Katina Ombro-Marŝo partoprenis 200 rekonstruantoj. La 3-an de aprilo 2016 tra la stratoj de Varsovio trairis la 9-a Katina Ombro-Marŝo en kiu partoprenis 300 rekonstruantoj, kaj la 2-an de aprilo 2017 tra la varsoviaj stratoj trairis la 10-a Katina Ombro-Marŝo en kiu partoprenis ĉ. 400 rekonstruantoj. La 8-an de aprilo 2018 trairis la 11-a Katina Ombro-Marŝo.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Arló)
La preĝejo arkianĝelo Sankta Mikaelo estas romkatolika historia monumento en grandvilaĝo Arló (Hungario).
Historio
Origine gotika kirko estis konstruita en 1486. Inter 1576-1698 la kalvinanoj uzis ĝin, poste plene ĝi estis trakonstruita inter 1732-1792. La turo konstruiĝis en 1786. Nur tre malgrandaj partoj restis el la mezepoko. La orgeno estis kreita en 1905. En la 1990-aj jaroj plena renovigo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto, kie ankaŭ ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La turopinto estas bulboforma. La navo finiĝas en plurlatera absido. Ankaŭ sakristio kaj kapelo aliĝas al la navo. La internaj instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la 29-an de septembro.
Bohinjska Bela
Bohinjska Bela estas unu el la 10 vilaĝoj kiuj konsistigas la Občino Bled. Komence de 2019 estis 547 loĝantoj.
Loko, priskribo
Bohinjska Bela estas vasta vilaĝo. Ĝi konsistas el lokaj partoj Zgornja vas, Spodnja vas kaj Podklanec. Ĝi kuŝas sur la maldekstra bordo de la rivero Sava Bohinjka. Ĝi estas ĉirkaŭ 3 km sudokcidente de Lago Bled.
Ĉe la vilaĝo pasas fervojo, kiu estis konstruita inter 1900 kaj 1906. Ĝi kombinas Jesenice, Bohinjska Bistrica kaj poste pli suden de la urbo. Estas granda kazerno en la vilaĝo, kiu estis konstruita en 1934. Nuntempe ĝi ankoraŭ servas la bezonojn de la slovena armeo.
Ministraro de Nygaardsvold
La ministraro de Johan Nygaardsvold estis nomumita la 20-an de marto 1935 en Norvegio kaj estis la dua ministraro de la Laborisma Partio en tiu lando. Ĝi oficiale reĝis la landon ĝis 1945, inkluzive de ekzilperiodo en Londono.
Eŭropa ŝoseo 20
La eŭropa ŝoseo 20 (mallonge E 20) estas eŭropa ŝoseo inter la flughaveno Shannon en Irlando al Sankt-Peterburgo en Rusio. Survoje ĝi pasas la ŝtatojn Britio, Danio, Svedio kaj Estonio. La eŭropa ŝoseo longas 1 880 kilometrojn kaj en pluraj lokoj ligiĝas per pramŝipaj linioj.
Imponaj pontegoj de la ŝoseo estas la Sundoponto kaj la Granda-Belto-ponto.
Danio
Ambaŭ grandaj pontoj estas paseblaj nur kontraŭ pago de vojimposto - por persona veturilo laŭ la stato de decembro 2010 po ponto pli ol 30 Eŭroj. Tiuloke la ŝoseo havas tri numerojn de eŭropaj ŝoseoj - tiu parto ankaŭ konsideriĝas parto de la E47 kaj E55.
Berlingen
Berlingen havas diversajn signifojn:
Suances
Suances estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio (norda Hispanio), ĉe la Kantabra Maro.
Historio
Ĝin oni konsideras la urbo enhavanta la Romian havenon Portus Blendium (blenda haveno en la latina lingvo). Tiu nomo devenas de blendo, kiu estis enŝipiĝita en la haveno, kion oni konstatis per diversaj arkeologiaj kavaĵoj ĉirkaŭ la loka kirko. De la 12-a jarcento la urbo iĝis konata pro la graveco de la loka haveno San Martín de la Arena, kiu iĝis grava haveno por kaptado de balenoj. Ĝin administre kontrolis la nobela familio Casa de la Vega. La gravecon de la haveno konstatas tio, ke ĝin atakis ŝipoj el Santandero pro komerce konkura konflikto. De la 17-a jarcento, pro ŝtopiĝo de la estuaro, la kaptado de balenoj iĝis malpli aktiva.
La plej malnova konstruaĵo estas ruiniĝinta gardoturo, kiun konstruis Diego Hurtado de Mendoza inter 1403 kaj 1437, foje grandigita per konstruado de pluraj muroj.
De la 19-a jarcento stranda banado iĝis pli kaj pli populara, allogante plurajn turistojn al Suances. Tiam oni konstruis multajn feriejojn kaj somerajn domojn. Plua konstruado kaj starigo de promenejo disigis la strandon en du partojn. La promenejo ankaŭ samniveligis la terenon kaj permesis ke, la urbo plu kreskis ĉe la strandon kaj ne nur sur la klifon.
En 1890 la loka registaro translokigis sian sidejon de Ongayo al Suances kaj konstruis la nuna urbodomon. Ĝia estilo estas eklektika novklasikismo kaj rimarkindas, ke la konstruaĵo estas tute simila al urbodomo de Colombres, en Asturio.
Dum la unua jardeko de la 20-a jarcento oni konstruis du lernejojn en la strato Quintana, per mono donita de mecenato Juan José Gómez-Quintana kaj Susana del Almo.
Nun la plej gravan ekonomian rolon ludas industrio, fiŝkaptado kaj turismo. Oni konsideras ĝin kulture havena urbo kaj tipa metio estas fiŝkaptisto.
Geografio
Orografio estas tre diversa. Rimarkindas la klifo El Dichoso, kiu estas en la okcidenta flanko de la estuaro San Martín de la Arena. Ĝi estas malalta, kruta kaj karsta, de kurva pinto, kiun lokanoj nomas Roca Blanca (blanka roko). Sur la pinto estas geodezia vertico, je nomo Garita, 46,40 metrojn super la marnivelo. Ĉe la marbordo de la municipo estas kvin insuletoj. Ili administre apartenas al la apuda municipo Miengo sed situas tuj antaŭ la marbordo de Suances. Tra la estuaro de San Martín de la Arena (alinome estuaro de Suances) oni povas navigi ene en la riveron ĝis la vilaĝo Requejada, kie ekzistas haveno (municipo Polanco). En la municipo estas kvin strandoj, kiuj allogas multajn turistojn dum somero. Ili estas El Sable, Los Locos, La Concha, La Ribera kaj La Riberuca.
Conejera estas proksima insulo.
Vlado Goreski
Vlado Goreski, (en makedona Владо Ѓорески) estas makedona kaj slovena pentristo kaj grafika artisto.
Biografio
Li naskiĝis la 21-an de aprilo 1958 en Bitola, Makedonio. Li kompletigis arthistorion en Skopje kaj grafikaĵojn ĉe la Internacia Grafika Centro en Ljubljano, Slovenujo. Li estas la aŭtoro de multaj grafikaj kaj pentraj verkoj. Li laboras kiel Arta Direktoro de Internacia Grafika Trijaro en Bitolo.
Ekspozicioj
Li organizis pli ol 20 proprajn ekspoziciojn kaj pli ol 100 grupajn ekspoziciojn en: Makedonio ,Slovenio, ,Kroatio , Francujo ,Britujo , Meksiko , Italujo , Pollando, Rumanio ...
Li ricevis pli ol 20 profesiajn premiojn kaj rekonojn pro sia laboro.
Aosta Valo
Aosta Valo (Valle d'Aosta, Vallée d'Aoste , arpitane Val d'Aoûta, loka eldiro: ) estas aŭtonoma regiono en nordokcidenta Italio, ĉe la franca kaj svisa limoj. Temas pri alpa lando: ĝiaj plej altaj pintoj estas la Blanka Monto (Mont-Blanc), Materhorno, Monte Rosa kaj Gran Paradiso.
La aostvalanoj parolas plejmulte Aostvalan, kiu estas loka dialekto de la arpitana lingvo. La itala kaj la franca estas oficialaj lingvoj en la regiono.