cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
25418 Deshmukh
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aniruddha Sandeep Deshmukh, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Bellarmine College Preparatory School en San Jose (Kalifornio).
Deitingen
Deitingen estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,102 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Deitingen situas en la Svisa Mezlando 6 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Soloturno sur la flotebenaĵo de la riveroj Emme kaj Aro. Tra la komunumo fluas la rivero Oesch. La nordan limon Deitingen parte formas la rivero Aro. Al Deitingen apartenas ankaŭ la setlejoj Schachen kaj Wilihof.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,64 km², de kiuj 22,4% estas kovritaj de arbaro, 52,1% servas por agrikulturo kaj 24,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Deitingen limas en nordo al Flumenthal, en nordoriento al Wangen ĉe Aro (Kantono Berno), en oriento al Wangenried (Kantono Berno), en sudo al Subingen, en sudokcidento al Derendingen, en okcidento al Luterbach, kaj en nordokcidento al Riedholz.
Trafiko
Deitingen estas konektita al la publika transportreto per stacidomo ĉe la grava trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten al Soloturno.
Norde de la vilaĝo tra la komunuma teritorio pasas la svisa aŭtovojo A1 kaj sur la komunuma teritorio situas la aŭtovojrestadejoj Deitgen-Nordo kaj Deitgen-Sudo. La plej proksimaj alveturejoj al la aŭtovojo troviĝas oriente kaj okcidente en distanco de proksimume po 5 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Deitingen datiĝas el la jaro 1244 kiel Teytingen. En mezepoko en Deitingen regis la Senjoroj de Deitingen, kiuj estis vasaloj de la Dukoj de Zeringo kaj de la Grafoj de Kiburgo. En la jaro 1428 parto de la regado pri Deitingen transiris al la urbo Soloturno, kiu tiam ankaŭ akris la malaltan jurisdikcion. En la jaro 1665 ankaŭ la supera jurisdikcio transiris al Soloturno.
Temnospondyli
Temnospondiloj aŭ Temnospondyli (el la greka τέμνειν (temnein, "tranĉi") kaj σπόνδυλος (spondylos, "vertebroj")) estas diversa subklaso de formortintaj malgrandaj al gigantaj tetrapodoj — ofte konsideritaj pra-amfibioj — kiuj floris tutmonde dum la Karbonio, Permio, kaj Triaso. Kelkaj specioj pluvivis en la Kretaceo. Fosilioj troviĝis en ĉiu kontinento. Dum ĉirkaŭ 210 milionoj da jaroj de evolucia historio, ili adaptiĝis al ampleksa gamo de habitatoj, kiaj nesala akvo, surteraj, kaj eĉ marbordaj marmedioj. Ties vivohistorio estas bone komprenita, kaj oni konis fosiliojn el la larva stadio, el metamorfozo, kaj el matureco. Plej temnospondiloj estis duonakvoloĝantaj, kvankam kelkaj estis preskaŭ tute surteremaj, kiuj revenas akven nur por reproduktiĝi. Tiuj temnospondiloj estis iomaj el la unuaj vertebruloj tute adaptitaj al vivo surtera. Kvankam temnospondiloj estas konsiderataj amfibioj, multaj havis karakterojn, kiaj skvamoj, ungoj, kaj kirasecaj ostaj platoj, kio distingas ilin el la modernaj amfibioj.
Tămășasa
Tămășasa [təməŝasa] (hungare: Tamáspatak) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Orăștie. En 1910 ĝi havis 368 loĝantojn (rumanoj); en 1992 132 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1326. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Mărtinești.
Tămășasa estas atingebla per la distrikta vojo DJ668. La plej proksima fervoja stacio estas en Turdaș.
Yudai Nishikawa
Yudai Nishikawa (西川 優大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Gifu, Kataller Toyama kaj Tochigi SC.
Villefranche-de-Rouergue
Villefranche-de-Rouergue (franca elparolo: [], okcitane: Vilafranca de Roergue) estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Aveyron, en la regiono Okcitanio. Ĝi havis 11,742 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Villefranche-de-Rouergue situas ĉe la rivero Aveyron, inter Cahors kaj Rodezo.
Tătărăști
Tătărăști [tatareŝtj] (hungare: Tataresd, germane: Tatarsdorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 585 loĝantojn (rumanoj); en 1992 202 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1418. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Burjuc.
Tătărăști situas unu kilometron oriente de Burjuc, en la valo de rivero Mureș. Ĝin trapasas la nacia vojo DN7, kiu estas ankaŭ la Eŭropa vojo E68. La plej proksima fervoja stacio estas en Burjuc.
Schenkenhorst
Schenkenhorst ekde la unua de julio 2009 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 183 loĝantojn.
René-Antoine Houasse
René-Antoine HOUASSE (ĉirkaŭ 1645-1710) estis franca pentristo kaj dekoraciisto, de la epoko de la Baroko, de tendenco kaj akademisma kaj klasikisma.
Kariero
Lernanto de Charles Le Brun, li laboris sub liua direktorado en la Manufakturo Gobelin (nome la fabriko de murtapiŝoj de Parizo) kaj en la dekoracio de la Palaco de Versajlo.
Ĝi aliĝis al la Académie royale de peinture la 13an de Majo 1672, kaj gradiĝis la 15an de Aprilo 1673. Li estis direktoro de la Franca Akademio en Romo inter 1699 kaj 1704.
La 5an de Februaro 1673 li edziĝis al Marie Le Bé, parencino de sia instruisto Charles Le Brun. Ili havis filon Michel-Ange Houasse, pentristo de ĝenrismajn scenojn, kiu venis al Hispanio al la kortego de Filipo la 5-a.
Kokŝetau
Kokŝetau (kazaĥe: Көкшетау, Kökşetaw, ruse: Кокчетав ĝis 1993) estas urbo en Kazaĥio. Ĝi estas la administra centro de la Provinco Akmola. Kokŝetau estis fondita en 1824 kaj ricevis urbajn rajtojn en 1862.
Ambrózia Kiadó
Ambrózia Kiadó (Eldonejo Ambrozia) estas libroeldonejo en Târgu Secuiesc fondita de János Borcsa, literaturkritikisto en 1988.
Stacidomo Keleti
Stacidomo Keleti estas la ĉefa hungara kapostacio en Budapeŝto, en Hungario. La stacidomo estis nomita laŭ la orienta (= keleti) direkto al Transsilvanio kaj Balkano, krome en Budapeŝto situas en la orienta flanko.
Historio
La konstruaĵo estis konstruita inter 1881 kaj 1884 fare de Gyula Rochlitz kaj estis unu el la plej modernaj stacidomoj de Eŭropo en tiu tempo. La komenca nomo estis Centra startodomo, en 1892 ĝi prenis la nunan nomon. Ekde 1931 en la stacidomo trafikas ankaŭ elektraj lokomotivoj. Dum sieĝo de Budapeŝto en 1945 ĝi parte ruiniĝis.
Konstruaĵo
La stacidomo kuŝas laŭ granda placo, same laŭ signifa avenuo. Antaŭ la stacidomo staras skulptaĵo pri Gábor Baross, li estis tiu ministro, kiu agis la plej multe por la hungaraj fervojoj. Ekde 1970 subirejo pri piedirantoj ligas la placon kaj la stacidomon.
La fasado estas 43 metrojn alta. Proksimume meze granda horloĝo montras la tempon, krome estas videblaj diversaj skulptaĵoj, ekzemple pri James Watt kaj George Stephenson. La fasado estas 42 metrojn larĝa kun 3 partoj (centra parto kaj 2 aloj). En la alo funkcias ankaŭ poŝtejo. La tegmentan strukturon projektis János Feketeházy. Ene de la stacio Károly Lotz pentris la freskojn.
La stacidomo havas kontaktojn kun 2 metroolinioj, tramoj, aŭtobusoj, trolebusoj.
Universitato Brandeis
La Universitato Brandeis estas privata universitato en Waltham, en la oriento de la usona ŝtato Masaĉuseco. En la jaro 2005 ĉe la unversitato studis proksimume 5.000 studentoj. Pezocentro de la universitato estas la esploro.
Sâmnic (rivero)
Sâmnic [sımnik], alinome Glod, estas rivereto en la rumana distrikto Vâlcea, maldekstra alfluanto de Olt. Ĝi fontas en la komunumo Golești, fluas unue suden, poste sud-okcidenten kaj atingas Olt-on sude de la akvocentralo Râmnicu Vâlcea suda. Ĝia rivera kodo estas RW8.1.146_B1.
Neŭtra koloro
Neŭtra koloro estas ĉia miksita koloro, entenanta ĉiujn bazajn kolorojn en egala proporcio. Ĉar neniu «vera» koloro klare dominas, tial oni perceptas ĝin kiel «senkoloran koloron», do «neŭtran, nenian koloron».
Sâmnic (rivero)
De Blidari ĝis Budești la fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea kaj la naciaj vojoj DN73C / DN7 sekvas la valon de la rivero. Ĉar la rivero Olt ĉe Budești formas baraĵlagon, Sâmnic estas tro malalta por enflui kaj devas laŭiri Olt-on (je distanco de ĉirkaŭ 500 metroj) ĝis sub la baraĵmuron. Tie ĝi fluas en la orientan brakon de Olt.
Jindřich Plachta
Jindřich Plachta (propranome Jindřich Šolle), naskiĝinta la 1-an de julio 1899 en Plzeň, mortinta la 6-an de novembro 1951, estis ĉeĥa aktoro kaj verkisto.
Li naskiĝis en Plzeň, kie lia patro estis okupita kiel oficisto en tieaj Škoda-uzinoj. Mallongtempe post tio la tuta familio forveturis Rusion, kie Šolle akiris interesan laborvalidigon - en bierfarejo. Sed abiturientan ekzamenon Jindřich metis hejme, en komerca akademio en Plzeň. Dum studadoj en tiu ĉi lernejo Jindřich akiris krom apartenanta klereco ankaŭ kromnomon "plachta" laŭ pelerino, kiun kudris al li lia patrino kaj kiu irante flirtis post li. Li poste transportis tiun ĉi kromnomon post la studoj en sian artistan vivon kaj li uzis ĝin kiel pseŭdonomon. Ĉar lia patro havis por artistaj inklinoj de sia filo neniajn komprenojn kaj li volis havi el li oficiston, Jindřich laboris unue kiel oficisto de Praga banko kaj ankoraŭ en la komencoj de sia agado dumvespere li ludis teatron, dum dumtage li estis en kancelario de sia oficejo. Ekde la jaro 1927, post antaŭtempa emeritiĝo pro sanstatoj, li dediĉis sin al teatro profesie.
En memoroj de filmaj spektantoj li estas enskribita precipe kiel reprezentanto de nekoncentriĝintaj profesoroj, afablaj onkloj aŭ karakterizaj servistoj kaj valetoj. Sed lia aktora listo estas multe pli vasta.
En la filmoj li plejparte sekundis al ceteraj komikuloj aŭ li estis parto de komika duopo kun Jaroslav Marvan aŭ Ladislav Pešek. Li rare ĝisatendis ĉefrolon.
Jindřich Plachta ŝatis infanojn, li verkis por ili vicon da humoraj skizoj kaj libroj, el kiuj la polej konata estas okazintaĵo de ĝirafo en lu-domo Pučálkovic Amina.
NGC 5645
NGC 5645 (aliaj indikoj — UGC 9328, MCG 1-37-19, ZWG 47.70, KUG 1428+074, IRAS14281+0729, PGC 51846) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Angelina Jolie
Angelina JOLIE (naskiĝis en Los Angeles, Kalifornio; vere Angelina Jolie VOIGHT) estas usona aktorino nun vivanta en Britio. Ŝi estas filino de aktoro Jon Voight kaj aktorino Marcheline Bertrand.
Ŝia debuto okazis en aĝo de 5 jaroj, kiam ŝi kun la gepatroj ludis en la komedio Lookin' to Get Out de Hal Ashby. Baldaŭ post tio ŝiaj gepatroj divorcis kaj Angelina plenkreskis ĉe la patrino Marcheline en Londono, Novjorko kaj Los-Anĝeleso. En la aĝo de 11 ŝi vizitis en Novjorko la faman instituton Lee Strasberg Theatre Institute. Ŝi kiel 16-jarulino modelumis, enskribis sin en la Universitato por filma kurso kaj aperis en diversaj teatraĵoj. Finfine ŝi translokiĝis al Los Angeles, kie ŝi ludis en la Met Theatre Group.
Angelina kunlaboris en 1993 kaj en 1995 en du filmoj, kiuj ricevis akrajn kritikojn, sed ŝi ŝajnis la sola laŭdita rolanto. Dum la filmigo ŝi konatiĝis kun Jonny Lee Miller kaj ili geedziĝis, sed post 34 monatoj jam divorcis. Ŝi rolis en la Rolling Stones-videoaĵo Anybody Seen My Baby kaj iĝis konata. Ŝi ricevis por sia rolo kiel Cornelia Wallace en la televida filmo George Wallace Emmy-nomumon, kaj Golden-Globe-on kiel la plej bona flankrolulo. En 1998 rolas ŝi la iaman topmodelon Gia Carangi en Gia kaj ravas la kritikojn kaj la publikon per esprimplena ludo kiel drogaĉ-dependa ambaŭseksulino. Ŝi ricevas Golden-Globe-on kiel plej bona ĉefrolulino kaj plian Emmy-nomumon.
En 1999 okazas denova turnopunkto en ŝia kariero per psiĥodramo Girl, Interrupted; ŝi ludas la rolon de nervoklinika pacientino tiel konvinke, ke ŝi ricevas por tio Oskaro-n pro la plej bona flankrolo kaj Golden-Globe-on. En 2000 ŝi ludas kun Billy Bob Thornton en Pushing Tin. Iom post tio ili geedziĝas, sed pli poste divorcas.
Ŝia unua ĉefrolo estis en kinofilmo apud Denzel Washington. Per korpointensa rolo de Lara Croft laŭ la videoludo Tomb Raider en 2001, Jolie jam enskribis sin en la filmhistorion. Ŝi formas en la filmo unue supervirinon.
En 2004 la gazeto Esquire elektas ŝin la plej seksalloga virino.
Ekde 2001 ŝi estas ambasadorino de UNHCR, kaj ŝi skribis libron pri la travivaĵoj dum la laboro por UNHCR. Ŝi adoptis knabon el Kamboĝo en 2002 nomata Maddox. Ŝi cetere pli kaj pli sentas sin proksime de Azio kaj, tamen usonanino, transloĝiĝis al Anglio.
Esti dolore spertinta du malbone finiĝintajn amrilatojn, Angelina en 2004 laŭdegis fraŭlinecon : ''Esti fraŭla patrino, estas benego! Ekde nun, miaj koramikaj rilatoj kaj mia familia vivo estos apartigitaj'', sed komence de 2006, ŝi montriĝis akompanata de Brad Pitt. Ili konatiĝis en la detektiva komedio Mr. & Mrs. Smith.
Shun Nogaito
Shun Nogaito (野垣内 俊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Gifu, Vanraure Hachinohe kaj Veertien Mie.
Mazara del Vallo
Ĝi laŭas la mediteranean marbordon, ĉe la enmarejo de la riveroj Mazaro kaj Arena, kaj distancas malpli ol 200 km de la tuniziaj marbordoj de Norda Afriko.
En ĝia antikva historia urbocentro, kiun iam normanaj muregoj ĉirkaŭis, videblas multnombraj imponaj preĝejoj, kelkaj el kiuj datiĝas el la 11-a jarcento. La urbocentro estas tipa kasbaho, islameca fortikaĵa kvartalo riĉa je etaj stratoj.
Historio
Mazara del Vallo posedas longan historion. Arkeologiaj elfosaĵoj montris ke la loko jam estis loĝita ekde 12.000 a ntaŭ Kristo. Post la regado de respektive la grekoj, kartaganoj, romianoj kaj bizancanoj, la urbo konis ĝian plaj grandan periodon de florado dum la redagado de la la Emirato de Sicilio (arabe : إمارة صقلية), emirato fondita sur la insulo kies ĉefurbo estis Palermo kaj kiu ekzistis de 831 ĝis 1061.
Geografio
La komunuma teritorio etendiĝas inter la komunumoj de Campobello di Mazara, Castelvetrano, Marsala, Petrosino kaj Salemi, en la provinco de Trapanio. Ĝi klasiĝis en la 2-a tertrema areo (meza-alta tertremeco), kaj ĝi inkluziviĝas en la sisma distrikto Val di Mazara.
Akvovojoj
Du riveroj transiras la teritorion de Mazara: Mazaro kaj Arena, la lasta el tiuj ekiras de la Lago Trinità, nenatura lago kreata de la samnoma akvobaraĵo, kiu estas ĉe la komunumbordo kun Castelvetrano.
Krome estas multnombraj torentoj (Iudeo, Bucari ), kaj nenaturaj kanaloj kreitaj pro agrikulturo.
Ekzistas ankaŭ naturrezervejoj, vidu la sekcion naturaj areoj.
Klimato
La klimato de Mazara estas speciale agrabla en la sicilia kunteksto.
Vintroj estas mildaj kaj mallongaj, kaj malofte la temperaturo subiras sub 12° gradoj dum pli ol 15 tagoj.
Ĝenerale, someroj karakteriziĝas je regula nordokcidenta ventado: ĝi estas vento kiu regule ekas je la 11:00, kaj finas je la 19:00. Ĉi tiu vento agrable sekigas la klimaton eĉ kun altaj temperaturoj, kiuj ne oftas.
Kontraŭe Siroko, sudorienta vento, portas apreceblan kvanton da humideco kiu malvarmigas la klimaton. Ĉiuokaze, sirokaj kondiĉoj ĝenerale ne daŭras pli ol tri tagojn.
La regula ventado igas la urbon ideala loko por ĉiuj veladaj sportoj: fakte ĝia maro estas alvenloko por pasiuloj pri kajta surfado kaj breta velado el la tuta mondo, ĉar Mazara inkluziviĝas en la listo de ideaj lokoj por tiuj sportoj.
Ekonomio
La ĉefaj branĉoj de la loka ekonomio estas nuntempe turismo, fiŝkaptado, terkultivado, ŝipkonstruado kaj prilaborado de manĝaĵoj (ĉefe fiŝoj). La urbo estas unu el la ĉefaj fiŝkaptadaj havenoj en Italio, kaj la loka ŝipanaro ampleksas proksimume 400 grandajn fiŝkaptadajn motorŝipojn, kiuj pasigas en la maro 50-60 tagojn kaj entute dungas proksimume kvar mil fiŝkaptistojn.
Fervojlinioj
Tra pasas regiona cirkla fervoja linio de Alcamo tra Castelvetrano kaj Trapani al Alcamo.
Károly Tangl
Károly TANGL, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tangl Károly estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1908, ordinara en 1920) de Hungara Scienca Akademio. Lia pli maljuna frato estis Ferenc Tangl.
Mazara del Vallo
Bustransporto
Mazara del Vallo estas buse konektita al Trapani, Marsala , Palermo kaj Agrigento. Ekde aŭgusto 2011 ankaŭ ekzistas bus-konekto al la Flughaveno Trapani-Birgi.
Károly Tangl
Károly Tangl naskiĝis la  1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1940 en Budapeŝto.
Mazara del Vallo
Flughaveno
Ekzistas nur ejo por helikoptero (itale : eliporto) uzata en la kadro de urĝaj sanzorgaj servoj.
Károly Tangl
Biografio
Károly Tangl frekventis universitato en Budapeŝto (kie li helpis laboron de Loránd Eötvös) inter 1887-1891, poste li plulernis en Berlino kaj Parizo. En 1903 li ekinstruis fizikon en Universitato Kolozsvár, baldaŭe li estis dufoje dekano, en la studjaro 1915 rektoro. En 1905 li doktoriĝis. Inter 1917-1921 li instruis en la teknikuniversitaton poste en Universitato de Budapeŝto.
Mazara del Vallo
Flughaveno
La plej proksima aviadilejo troviĝas en Birgi/Trapani (Aeroporto Vincenzo Florio Trapani Birgi).
Ŝiphaveno
La haveno de Mazara del Vallo havas komercajn funkciojn, sed estas ankaŭ pasaĝera haveno.
Monumentoj kaj interesaj lokoj
Mazara del Vallo havas multnombrajn lokojn de historia intereso, kiuj memoras la diferencajn kulturojn kiuj karakterizis la urban historion.
Inter la 23 kaj 28 majo 2011 okazis la Semajno de Paco kaj Solidareco, organizita kunlabore kun la Prem Rawat Foundation kaj la Associazione Percorsi. Okaze de la vizito de Prem Rawat, la Stela della Pace estis inaŭgurita la Stelo de la Paco, situanta en Piazza Mokarta, kun gravurita frazo en itala, franca, angla kaj Esperanto.
Setanoj
La Setanoj (Sethoitae) aŭ sekvuloj de Set estis membroj de iu pensfluo de la kristanismo de la originoj, kiu alkroĉigis al patriarko Set (Genezo 5, 3), tria filo de Adamo, indikita de Gnostikismoj kiel prapatro de la “pneŭmatikuloj” aŭ spiritoplenaj homoj kaj, foje, kiel la deponprenanto de aparta sekreta dia revelacio.
Mazara del Vallo
Religiaj konstruaĵoj
La ĉefaj preĝejoj estas:
Setanoj
Doktrino
La setanoj havis kelkajn doktrinojn komunajn kun la aliaj gnostikaj grupoj, sed la unuarangeco de Set distingas ilin el aliaj gnostikuloj.
Mazara del Vallo
Militaj konstruaĵoj
La Normana arko, cetero de la antikva normana kastelo, kiu estis en urbocentro. La arko dominas Mokarta-n placon.
Setanoj
Kreo de la universo
Samekiel aliaj gnostikaj grupoj, setanoj konfesis ke la mondo estis kreita ne de Dio, sed de eonoj kiuj kune formis la pleromon. La lasta de la eonoj, la gnostika Sofio (Σοφῐ́ᾱ, “Saĝo”) aŭ Dia Patrino, generis sep filojn, Ildabaot, Iao, Sabaoth, Adonai, Elohim, Astaphain kaj Horaios; ili kreis la homon bilde kaj forme similan al si.
Mazara del Vallo
Naturrezervejoj
La Sicila Regiono rekonis du naturrezervojn sur la teritorio de Mazara del Vallo :
Setanoj
Kreo de la universo
Post la falo (prapeko) de Adamo kaj la mortigo de Habelo permane de Kaino, Sofio decidis sendi Seton liberigi la dian fajreron de la homoj, enkaptitan en la materia mondo.
Mazara del Vallo
Edukado
En la urbo estas:
Scienca esploro
En Mazaradelvalo estas la Instituto por la borda mara medio (Istituto per l'ambiente marino costiero ), operacia trupo de Consiglio Nazionale delle Ricerche (Sciencesplora Nacia Koncilio), kiu okupiĝas pri la studo de maraj biologiaj kapabloj.
Setanoj
La verkoj
Multaj el la tekstoj malkovritaj en Nag Hammadi en 1945, eble, maturiĝis en la setana gnozo. La plej gravaj estas: Tri steleoj de Set, Hipostaĵo de la arkontoj, Apokrifo de Johano, Evangelio de la Egiptoj kaj Trimorfika Protennojo (aperoj de la elaĉetinto).
Iuj esploristoj opinias ke ankaŭ la laŭ Judaso Iskarioto estis fundamenta sankta teksto por setanoj, ĉar estas citita la “idaro de Set” kiel anaro elektita.
Mazara del Vallo
Enmigrado
La urbo ankaŭ ĝuas la ĉeeston de rimarkinda kvanto de enmigrintoj, proksimume tri mil, ĉefe el Magrebo, uzataj dum pli ol 25 jaroj en la fiŝkaptado, terkulturaj kaj metiaj agadoj de la urbo. Ili plejparte loĝas la arabdevena urbocentro.
Setanoj
La tri steleoj de Set
La kodekso en kiu gastas la Tri steleoj de Set, konata kiel revelacio de Doziteo rilate al la tri steleoj de Set, datiĝas 340 (Doziteo estis unu el la unuaj gnostikaj majstroj). Laŭ la teksto, Set estis la patro de ĉiuj gnostikuloj, de tiuj kiuj posedis la scion por ne retroiri antaŭ la fortoj dominantaj la kreaĵaron.
Mazara del Vallo
Enmigrado
Malgraŭ la transformiĝo realigita de la normandoj, la urbo de Mazara del Valo ankoraŭ konservas multajn distingajn trajtojn de la araba-berbera kulturo. La plej evidenta signo de la islama influo videblas survoje al la antikva araba kvartalo, ankoraŭ hodiaŭ nomata "Kasbah" : stratetoj kiuj meandras de centra akso kaj kondukas al multaj kortoj, kiuj donas alirojn al la hejmoj.
Setanoj
La tri steleoj de Set
En la unua steleo, Doziteo adresas al Adamas, la Supera Filo, patro de Set, kaj do prapatro de ĉiuj gnostikuloj, kiu rezidas ĉelime de la mondo dia kaj tiu demiurga. Tiu ĉi, kiel patro de la spiritoplenuloj, reprezentas la kunigan ĉeneron inter la supera duopo, konstituata de la Patro kaj de la [[Barbelo, kaj tiu konstituata de Set kaj de gnostikuloj: Li estas la deviga trairanto al la savo.
Mazara del Vallo
Religio
La plej granda parto de la urbaj loĝantoj estas kristanoj, kaj ĉirkaŭ la 15% el tuta loĝantaro estas islamanoj. Ĉi tiuj renkontiĝas en ilia sola preĝejo, la moskeo Ettakwa (‫مسجد التقوى‬ ). Longtempe ekzistis propono konstrui moskeon, sed ĝi neniam konkretiĝis.
Setanoj
La tri steleoj de Set
En la dua steleo, Doziteo adresas al Barbelo, la unua eono, la virina esprimo de la Patro, lia monado. Ŝi (ĝi) estas la portanto de la lumo, de la intelekto kaj de la vivo ĉar en konstanta kontemplado pri la origina luma fonto.
Mazara del Vallo
Muzeoj
Krom kelkaj muzeoj la urbo estas riĉa je tradicioj kaj folkloro. Kelkaj festoj estas L'Aurora (la Aŭroro) kaj la festeto de Sankta Vito.
Bibliotekoj
Estas du bibliotekoj :
Setanoj
La tri steleoj de Set
En la tria steleo Doziteo laŭdas la Superan Eston, ago kiun li povas plenumi danke al la viviganta spirito de Adamas en Set kaj de la intelekto de la Barbelo. La konkludo de la verko instigas al la glorado de la tri estuloj por atingi la kvaliton de "perfektulo inter la perfektulo".
Mazara del Vallo
Amaskomunikiloj
Radiostacio : Azimut Network : radioazimut.net
Televidostacioj : Televallo (antaŭe RTM Radio Televisione Meridionale) kaj Tele8 (antaŭe Tele City)
Famaj urbanoj
Nicolò Cristaldi estas (2019) la urbestro. Mazara del Vallo gastigas la ASD Mazara Scherma, kie komencis la ĉampionino de skermo Loreta Gulotta.
Esperanto en Mazara del Vallo
En Mazara del Vallo okazis, de la 18-a aŭgusto ĝis la 25-a aŭgusto 2012, la 79-a Itala Kongreso de Esperanto.
Dum ties planado kaj preparado la itala esperantistaro kontaktis la urbestraron kaj renkontis plenan apogon de sia iniciato kaj eĉ pli — ekestis propono de la urbestro, Nicola Cristaldi, ke Mazara del Vallo estu Esperanto-centro de Italio aŭ eĉ tuta Mediteraneo. Pro tio komenciĝis granda laboro kiel okazigi kulturajn aranĝojn, instrui Esperanton en mezgrandaj lernejoj, ktp.
Okaze de la 79-a Itala Kongreso de Esperanto, la loknomoj de la historia centro estis tradukitaj al Esperanto.
Ĝemelurboj
Kvankam la pola Białystok, plia urbo kiu subtenas Esperanton, ne estas ĝemelurbo, tamen Mazara del Vallo jam subskribis interkonsenton pri kunlaboro.
Abaújvár
Abaújvár estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc. Újvár signifas: nova fortikaĵo, Aba estis historia familia nomo.
Situo
Abaújvár situas sur deklivoj, laŭ la slovaka landlimo, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Gönc troviĝas 12, Miskolc 72 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1046. Eble tiutempe fortikaĵo konstruiĝis, kie pasigis tempojn kelke da hungaraj reĝoj. Dum la tatara invado en 1241 la fortikaĵo estis la plej forte en la regiono, ŝajnas, la tataroj ne povis okupi ĝin. La "nova fortikaĵo" estis longe ankaŭ departementejo. En 1620 Gabrielo Bethlen kun sia armeo pasigis tie tagojn. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. En 2007 okazis filmado kun Franco Nero. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto.
Merì
Merì estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barcellona Pozzo di Gotto, Milazzo, San Filippo del Mela kaj Santa Lucia del Mela.
SWIFT
S.W.I.F.T., mallongigo de la angla nomo Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication (Societo por tutmonda interbanka telekomuniko), administras tutmondan reton per kiu bankoj kaj aliaj financaj institucioj interŝanĝas mesaĝojn pri financaj transakcioj. Je decembro 2001 ĝi interligis pli ol 7.000 financajn instituciojn en 194 landoj, kaj taksas ke ĝia reto portas transpagajn mesaĝojn de averaĝa valoro de pli ol ses trilionoj da usonaj dolaroj ĉiutage. En 2000 SWIFT portis ĉ. 1.200.000.000 mesaĝojn.
SWIFT estas koopera societo laŭ belga juro, posedaĵo de siaj membraj institucioj, kun oficejoj ĉie en la mondo. Ĝia ĉefstabejo lokiĝas en La Hulpe, apud Bruselo, Belgio.
Fondita en Bruselo en 1973, kun la subteno de 239 bankoj en 15 landoj, SWIFT komencis estigi komunan lingvon por financaj transakcioj, partigatan datenbankan sistemon, kaj tutmondan komunikan reton. Ĝi estigis fundamentajn operacajn procedojn, regulojn pri kompensodevo, ktp., en 1975, kaj sendis la unuan mesaĝon en 1977.
La sendataj mesaĝoj
La transportataj informoj estas tre diversaj, ekzemple ĝiro aŭ konfirmo de devizo-kontrakto.
Por tiu komuniko estas uzataj tiel nomataj mesaĝtipoj (MT) kiu havas triciferan numeron indikantan la tipon de la informo. Ekzemple la numeroj komenciĝantajn per 3 estas konfirmoj, konkrete 300 estas devizo-konfirmo. La konsisto estas tiel, ke marko (angle tag) en la formo ":" + numero + eventuala litero + ":" indikas la specon de informero (ekzemple la daton de plenumo; ":72:" estas libera teksto) kaj tuj sekvas la informero mem, finata per nova linio (sed ne ĉiu nova linio markas finon de informero).
BIC
La partoprenantoj ricevas de S.W.I.F.T. kodon nomatan BIC (Bank Identifier Code aŭ Business Identifier Code), ankaŭ konata kiel S.W.I.F.T.-kodo. Ĝi havas jenan konsiston:
Por indiki filion oni povas uzi la urbokodon, sed pli disvastiĝis uzo de branĉokodo, tio estas tri ciferoj kaj / aŭ literoj sufiksaj al la 8-karaktra BIC. Ĝi havas la avantaĝon, ke la partoprenanto povas mem decidi pri ĝia uzo, do ankaŭ por departemento aŭ - tial la granda nomspaco - por kliento. Ĉi tio signifas, ke la banko plusendas resp. ricevas la mesaĝon al / de kliento, kiu ne havas propran S.W.I.F.T.-aliron. 8-karaktraj BIC sen branĉokodo estas kompletigataj al 11 karaktroj per "XXX".
(18223) 6700 P-L
(18223) 6700 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Abatinujo Gandersheim
La abatinujo Gandersheim (Stift Gandersheim) estas la antaŭaĵo de la hodiaŭa urbo Bad Gandersheim en Malsupra Saksio. Ĝi estis komuna loĝejo de senedzaj nobelaj virinoj, "Frauenstift", sub la gvido de abatino, proksime ligita al la Liudolfidoj. La plena nomo estis Kaiserlich freies weltliches Reichsstift Gandersheim, laŭvorte proksimume "imperia libera sekulara regna fondaĵo Gandersheim", kie "sekulara" signifas ke ĝiaj anoj ne estis monaĥinoj. Ili vivis "dioplaĉan vivon", sed sen religia voto kaj povis forlasi la abatinujon laŭvole. Interalie la abatinujo zorgis pri edukado de nobelaj fraŭlinoj.
La abatinujon fondis en 852 duko Liudolf de Saksio, prapatro de la Liudolfidoj ("Ottonen"). Pluraj dinastianoj estas tie entombigitaj. La liudolfidaj kaj saliaj imperiestroj ofte restadis tie.
Ekde la 13-a jarcento ĝis sia dissolvo en 1802 la abatinujo havis imperian senperecon, la abatino estis Imperia princo. En 1568 la Reformacio igis ĝin protestanta. En 1802 la abatinujo submetis sin al la najbara Brunsvigo-Wolfenbüttel, kun kiu ĝi jam longe havis teritoriajn disputojn.
Daniela Bikácsi
Daniela Bikácsi [bikAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bikácsi Daniela estas hungara pentristo.
Daniela Bikácsi  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Daniela Bikácsi frekventis artan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon pri arkitekto pri internaj spacoj en Industriarta Altlernejo en 1964, fine diplomon pri pentrado en Hungara Belarta Altlernejo en 1967. Ŝi samloke plulernis en majstra grado inter 1967–1969. Ŝia ĉefinstruisto estis Aurél Bernáth. Ŝi debutis en ekspozicio en 1970. Ŝi ofte havis stipendiojn (1971-1974, 1988-1989, 1999, 2001-2002, 2005, 2006, 2007). Ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1976-2006.
25421 Gafaran
25421 Gafaran estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gabriela Aylin Faran, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia ŝia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la West High School en Madison (Viskonsino).
José do Patrocínio
José do PATROCÍNIO (1853-1905) (* Campos dos Goytacazes, en la 9-a de oktobro 1853 - Rio-de-Ĵanejro, en la 29-a de januaro 1905) estis brazila farmaciisto, ĵurnalisto, verkisto, oratoro, kaj aktiva politikisto. Li elstariĝis kiel unu el la figuroj plej gravaj de la movadoj aboliciisma kaj respublika en Brazilo. Li ankaŭ elpensis la "Nigran Gvardion", taĉmenton formitan per nigruloj kaj eks-sklavoj, kiuj celis defendi la monarkion kaj la imperian reĝimon. Li kunfondis kaj okupis la 21-an seĝon de la Brazila Beletristika Akademio el 1897 ĝis sia morto. En siaj lastaj jaroj, li sin dediĉis al konstruado de direktebla aerostato, kiu portus la nomon "Sankta Kruco". La konstruado komenciĝis sed Patrocinio mortis pro tuberkulozo en la 29-a de januaro 1905, antaŭ ol fini sian aerostaton.
Biografio
Li baldaŭ enamiĝis al la filino de Sena, Maria Henriquieta, kies kromnomo estis "Bibi". Kvankam Emiliano komence malaprobis la geedziĝon, poste li konsentis, kaj Patrocínio edziĝis al Bibi, en 1879.
Dum tiu periodo, Patrocínio komencis sian ĵurnalisman karieron, kaj fondis, kune kun Demerval da Fonseca, ĵurnalon kies nomo estis "Os Ferrões" (La Pikiloj). Fonseca uzadis la plumnomon "Eurus Ferrão", dum la kromnomo de Patrocínio estis "Notus Ferrão". En 1879, li fariĝis kontribueldonisto de la ĵurnalo Gazeta de Notícias, kie li verkis artikolojn sub la plumnomo Prudhome'.
En 1880, li fondis la aboliciisman societon kune kun Joaquim Nabuco. Li kaj ties membroj (same kiel André Rebouças (1838-1898) kaj Aristides Lobo (1838-1896) ) estis famaj pro la aĉetado je dokumentoj pri emancipiĝo de la sklavoj. En 1885, invitite de Francisco de Paula Ney (1858-1897), li forvojaĝis al subŝtato Cearao, kie li estis bonvenigita. Li ankaŭ bonveniĝis kiam li reiris al Campos dos Goytacazes, kie lia patrino, jam maljuna kaj malsana, mortis en la fino de la sama jaro. Fama personaro same kiel Rui Barbosa, Sousa Dantas (1855-1901), Campos Sales kaj Prudente de Morais ĉeestis dum la entombigo.
En 1889, okaze de la Brazila Proklamo de la Respubliko, li fariĝis membro de la Mararmea ribelo el 1892, kaj ekziliĝis en Cucui, urbo en Amazonio.
Li mortis en 1905, dum diskurso omaĝe al Santos-Dumont, pro tuberkulozo aŭ hemoptizo.
Naturscienca Muzeo Freiberg
Ekspozicioj
Teretaĝo: Raraĵoj el la tuta mondo kaj akvarioj Unua etaĝo: * Regionaj bestoj en la vivospacoj arbaro, kampo, setlejo * Gravaj mineraloj kaj ercoj de la ĉirkaŭaĵo Dua etaĝo: La influo de jarcentoj da minado al la pejzaĝo Akvorezervujoj, kanaloj, ŝutmontoj ktp. Ĝardeno: Hejmregiona flaŭro
Kontakto
Naturkundemuseum Freiberg Waisenhausstraße 10 DE-09599 Freiberg/Sachsen
Malfermita
sabate ĝis merkrede 10a ĝis 17a horo (eniro ĝis 16:30 h)
Premio pri Homaj Rajtoj de la Unuiĝintaj Nacioj
La Premio pri Homaj Rajtoj de la Unuiĝintaj Nacioj estas donita de Unuiĝintaj Nacioj al individuoj aŭ asocioj, kiuj plenumis rimarkindan laboron por protekti aŭ antaŭenigi homajn rajtojn. Kreita la 19an de decembro 1966 per la rezolucio 2217 de la Ĝenerala Asembleo, ĝi estis prezentita unuafoje la 10an de decembro 1968, okaze de la dudeka datreveno de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj, kaj estis atribuita ĉiun kvinan jaron de tiam.
Ĝi estas komparata al la Nobel-premio pri paco, sed sen mona rekompenso.
Ramón Grau San Martín
Ramón Grau San Martín (naskiĝis en La Palma, Pinar del Río Kubo la, mortis en Havano, Kubo la ) estis fiziologo kaj prezidanto de Kubo (1933 – 1933, 1944 – 1948).
Stebach
Stebach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ramón Grau San Martín
Infanaĝo kaj junaĝo
Lia patro, riĉa tabakfabrikisto, volis ke lia filo daŭrigadu lian laboron, sed li mem preferis medicinon. Li studis en la Havana Universitato kaj bakalaŭriĝis 1908 per la medicinista diplomo. Post la fino de liaj studoj vojaĝis kaj loĝis en Eŭropo por ampleksigi siajn medicinajn studojn kaj revenis al Kubo en 1921 por labori kiel profesoro pri fiziologio en la Havana Universitato.
Ramón Antolin Eulogio Grau San Martín, laŭ la arkivoj de la paroĥejo de La Palma naskiĝis la, en la bieno "La Jibara" en la ĉirkaŭo de La Palma en la kuba okcidento, Pinar del Río. Liaj gepatroj estis D.Francisco Grau, el Katalunio kaj Dña Maria del Pilar San Martín, el Asturio. Li havis fraton, Francisco Pablo José. Tuta la familio Grau San Martín apartenis al la riĉaj sociaj klasoj de La Palma. Li abandonis sian naskiĝurbon tre frue pro timo antaŭ ebla invado al La Palma de la trupoj de Antonio Maceo, ilia timo efektiviĝis la nokton de la kiam la Generalo Antonio invadis la vilaĝon, en tiuj momentoj jam multaj riĉaj familioj de La Palma loĝis en la ĉefurbo de la lando.
Komencis siajn studojn 8jaraĝa. La lia frato kaj li ricevis heredaĵon je $ 119 699.56 oro, granda fortuno en naskiĝanta respubliko kiu heredis detruitan landon; elstaris ene de la riĉa kuba studantaro du jarojn poste ricevis sian diplomon kiel kuracisto, finis siajn studojn en Francio, Italio kaj Hispanio. Revenis al Havano kaj eklaboris en la hospitalo "Mercedes", laboris ankaŭ en la sandomo "La Covadonga". En 1921 fariĝis profesoro pri Fiziologio de la Havana Universitato.
Partoprenado en la studenta politiko
En la 1920-aj jaroj li estis mergita en la studentaj protestoj kontraŭ la prezidanto Gerardo Machado kaj en 1931 estis enkarcerigita. Post lia elkarcerigo ekziliĝis en Usono.
La Revolucio de 1933
Kiel provizora prezidento promulgis serion da socialismaj reguloj. Tamen, post malmulta tempo li estis forpelita de la prezidanteco (1934) pro ŝtat-puĉo gvidata de Fulgencio Batista.
Konstitucia Kunveno
Grau San Martín estis la prezidanto de la Konstitucia Kunveno kiu redaktis la Konstitucion de 1940.
Prezidado
En 1944, Grau gajnis la popolan balotadon dum la porprezidanta balotado kaj prezidis ĝis 1948. Malgraŭ la komenca populareco en 1933, la akuzoj pri koruptado fifamigis lian administradon kaj granda nombro de kubanoj ekmalkonfidis je li.
Retiriĝo
Post la cedado de la prezidanta posteno al lia protektito, Carlos Prío Socarrás, en 1948, Grau praktike retiriĝis de la publika vivo. Reaperis en 1952 oponante sin al la Ŝtatpuĉo de la 10-a de marto 1952 de Batista. Grau batalis por la prezidanteco en 1954 kaj 1958, sed ĉiam retiriĝis tuj antaŭ ĉiu elektado, denoncante la fraŭda proceduro de la registaro. Post la kastrisma revolucio kaj la ascenso de Fidel Castro en 1959, Grau foriris al sia hejmo en Havano kie li forpasis la.
Shinji Tominari
Shinji Tominari (冨成 慎司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Gifu, Fujieda MYFC kaj Kagoshima United FC.
Vavilovskaja (Troickaja linio)
Vavilovskaja (Вавиловская), antaŭe Ulica Stroitelej (Улица Строителей) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estos malfermita en 2023.
(12882) 1998 QS31
Je la epoko de la, ĝi orbita granda duonakso, estis 3,200094159 , ĝi do orbitis ĉ. 14 000 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Mozambika Kanalo
La Mozambika Kanalo (aŭ Kanalo de Mozambiko aŭ Markolo de Mozambiko) estas markolo de Hinda Oceano separanta la insulon Madagaskaro de la resto de Afriko, kaj pli precize de la lando Mozambiko. Tiu zono estis batalejo dum la Dua Mondmilito.
Datumoj
La kanalo estas ĉirkaŭ 460 km larĝa en la plej mallarĝa punkto inter Angoĉe (Mozambiko) kaj Tambohorano (Madagaskaro).
La kanalo havas pli altan profundon de 3,292 m ĉirkaŭ 230 km interne ekde la marbordo de Mozambiko. Varma marfluo fluiras laŭlonge de la kanalo en direkto suda kaj poste eniras en la marfluo Agujas, for de la okcidenta marbordo de Sudafriko.
La insuloj
Norde inter la norda pinto de la Granda Insulo kaj la kontinento troviĝas la insularo de Komoroj. Ĝi konsistas el tri insuloj kunigitaj en la lando ankaŭ nomita Komoroj kaj Majoto, teritorio de Francio.
Vilhena
Vilhena estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 76.202 loĝantojn en 2010.
Mozambika Kanalo
Klimato
Tre ofte venas ĉi tien ĝenerale la uraganoj ekde la sud-okcidento de la Hinda Oceano kiuj ne disiĝis antaŭe suden.
Ekonomio
Tra tiu ĉi kanalo transiras granda parto de la oleoŝipoj kiuj eksportas la oleon de Mezoriento al Eŭropo kaj Ameriko.
NGC 5646
NGC 5646 (aliaj indikoj — UGC 9312, MCG 6-32-45, ZWG 192.30, IRAS14274+3540, PGC 51779) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Grădiștea (komunumo, Vâlcea)
Grădiștea [grǝdiŝtja] estas komunumo okcidente en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Diaconești, Dobricea, Grădiștea (la sidejo), Linia, Obislavu, Străchinești, Turburea, Țuțuru kaj Valea Grădiștei.
Tra Grădiștea pasas la nacia vojo DN67B, tie sekvante pli-malpli la valon de la rivero Olteț. La vilaĝo Grădiștea estas malpli granda ol Dobricea kaj Linia, sed ĉi tiuj ne situas ĉe la nacia vojo.
Grădiștea limas okcidente al la najbara distrikto Gorj. La plej proksima urbo estas Berbești, 14 kilometrojn norde, kie situas ankaŭ la plej proksima fervoja stacio.
Tătărăștii de Criș
Tătărăștii de Criș [tətərəŝtij de kriŝ] (hungare: Tataresd, Tatárszeg) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Baia de Criș. En 1910 ĝi havis 318 loĝantojn (rumanoj); en 1992 191 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Vața de Jos.
Ludkovice
Ludkovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. La municipon kreas du lokaj partoj – Ludkovice kaj Pradlisko. Vivas ĉi tie. Norde de la municipo troviĝas Akva rezervujo Ludkovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1412.
Calkiní
Calkiní estas unu el la 11 komunumoj de la meksika subŝtato Campeche, kiu situas sur la duoninsulo Jukatano en la centro-orienta parto de Meksiko (ofte oni diras ke temas pri la suda parto de Meksiko, sed laŭ la latidudo, la komunumo situas je preskaŭ sama nivelo kiel la ĉefurbo de Meksiko)
La ĉefurbo de la komunumo estas Calkiní. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 04001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 49850 loĝantojn. El tiuj estis 24674 viroj kaj 25176 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1966,57 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 38672 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 24977 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 64,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La plej multaj el ili parolas la jukatanan majaan lingvon (memnomigo: Màaya t'àan (Mayathan).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ursulanina monaĥejo de Erfurto
Historio
Estis fondita la klostro ĉ. en 1136, kun romanikstila kirko kaj fremdulejo, por kanonikinoj aŭgustenanaj. En 1183 imperiestro Frederiko la 1-a skribis protektan dokumenton por la Anger-klostro, kiu troviĝas hodiaŭ en la erfurta urboarkivo.
Miguelito Cuní
Miguelito Cuní, vera nomo Miguel Arcángel Conill Conill (naskiĝinta la 8-an de majo 1917 je Pinar del Río en Kubo; mortinta la 13-an de marto 1984 en Havano), estis kantisto de kuba muziko. Estis unu el la voĉo emblemaj por la kuba sono de la 1940-aj ĝis 1960-aj jardekoj.
Vivo
Miguelito Cuní naskiĝis en Pinar del Río, la provinco plej okcidenta sur la kuba insulo, en la sino de modesta familio. Dum sia lerneja epoko li sindediĉis al la praktikado de laboretoj por subteni la vivtenon de sia familio. En 1932, en la aĝo de dek kvin jaroj, li komenciĝis kiel kantisto en la muzikgrupo "Los Carameleros". Ene de mallonga tempo li fariĝis kantisto de Septeto Lira, de Septeto Caridad kaj de aliaj grupoj de sia provinco.
Ursulanina monaĥejo de Erfurto
La kirko
Pro bombardado la 20-an de julio 1944 la preĝejo komplete brulkonsumiĝis. Ĉe la rekonstruo oni intence faris ejon iom alian per nova meblarigo kaj forlasado de ĉiu ajn stukaĵo. Bildojn kaj plastikaĵojn oni ricevis de aliaj katolikaj domoj.
Miguelito Cuní
Vivo
Ekde 1938, jam en Havano, fariĝis parto de la ensemblo de Arsenio Rodríguez kaj laboris ankaŭ aktive kun la orkestroj “Melodías del 40” kaj „Arcaño y sus Maravillas“, per kiuj li surdiskigis kaj prezentis vive kaj en la radio. Dum la kvardekaj jaroj li disvolvis intensan vivon artistan, vivis du jarojn en Panamo kaj en 1949 li translokiĝis al Novjorko, kie li direktis la orkestron de trumpetisto Félix Chappottín. Li kunlaboris kun simboluloj de kuba muziko kiel Beny Moré kaj vojaĝis en 1956 al Karako por labori kun la “Bárbaro del Ritmo”, kun la ensemblo “La Tribu”. En la jaro 1960 li reiris al Novjorko, kie li diversloke koncertis, inkluzive en la fama “Palladium “.
Ursulanina monaĥejo de Erfurto
La kirko
Ekde 1950 denove estis regulaj diservoj. La laboroj daŭris ĝis 1958 Post 1990 la preĝejo denove diligente restaŭriĝis. La lastpasinta restaŭrado iĝis de 2004-08.
Miguelito Cuní
Vivo
Li revenis al Kubo en 1966, kie li fondis sian propran ensemblon. Li partoprenis en la filmo "Nosotros, la música" kaj aliaj dokumentaj filmoj. Kelkaj el la melodioj, kiuj per lia voĉo populariĝis, estis Con maña se rompe, No hay amor sin caridad, Viejo Socarrón, Nos estamos alejando, Canallón, Quimbombó, Yo sí como candela, Ay qué Canuto, Ya tú ves campeón, Cuento na' ma, Mi son, mi son, mi son, Alto Songo, Canto al monte, Cuchillo para la piña cubana, Sacando palo del monte, Camina y prende el fogón, Rompe Saragüey, Convergencia, La protesta de Baraguá, Todos bailan con la guajira, Cárdenas, Guachinango, El carbonero kaj aliaj. La plej multajn el ili li surdiskigis kun la ensemblo Chappottín y sus Estrellas, grupo kun kiu li akiris grandan konatecon kaj en kiu li kantis ĝis sia morto je la 13-a de marto 1984 en la Malsanulejo Hermanos Ameijeiras je Havano.
Ursulanina monaĥejo de Erfurto
Gastoj famekonataj
Sankta Elizabeto de Turingio skribis en ĉi tiu klostro leteron al papo Gregorio la 9-a petante konsilojn pri la ekirita vojo de malriĉeco. Friedrich Schiller estis tie ĉi la 2-an de aŭgusto 1787 por renkonti familianojn de Henriette von Arnim. Interesaj estis ankaŭ la kontaktoj de Auguste Dorothea von Braunschweig-Wolfenbüttel kun la erfurtaj monakinoj.
Instruejoj
En 1854 oni konstruis novan lernejan ejon. Ĝi gastigas hodiaŭ la Edith-Stein-lernejon. Apude estas ankaŭ la moderna Klerigejo Sankta Ursulo.
Thayngen (stacidomo)
Thayngen estas fervoja stacidomo en Thayngen, Svislando.
La Loyère
La Loyère estis ĝis 2015 franca komunumo, kiu situas en la departemento SaonLuaro kaj en la regiono Burgonjo. Nun ĝi estas parto de la komunumo Fragnes-La Loyère
Historio kaj vidindajoj
La nomo devenas de La Louvière, kiu signifas loko, kie lupoj vivas.
Esperanto vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,81 % de voĉoj) en 2009.
Coppename
La rivero Coppename, aŭ Kopenamo en Esperanto, estas rivero de Surinamo kiu fluas tra la distrikto Sipaliwini, formanta parton de la limo inter la distriktoj Coronie kaj Saramacca.
Fluejo
La rivero Coppename elfluas en la montoj Wilhelmina. Ties alfluantoj estas Dekstra Kopenamo (kiu elfluas en la nordorienta deklivaro de la montaro Wilhelmina, Tafelberg, kaj okcidento de Emmakette), la Maldekstra Kopenamo, kaj la Meza Kopenamo, kiu elfluas en la centra kaj okcidenta zonoj de la norda sekcio de la montoj Wilhelmina kaj la sudorienta regiono de la montoj Bakhuys.
La tri branĉoj de la Kopenamo kuniĝas supre de la akvofaloj Tonckens kaj poste fluas trapasante la monton Hebiweri. Malsupre de la rapidfluo Sidonkrutu ĝi kuniĝas kun la Adampada, kiu elfluas plejparte de la orienta deklivaro de la montaro Bakhuys. Malsupre de la rapidfluo de Langa, la rivero turnas orienten kaj supre de la rapidfluo de Raleigh ricevas la alfluon de la rivero Tangimama, kiu devenas de la norda zono de Emmaketen. La rapidfluo Raleigh, kun la najbara monto Voltz kaj la montoĉeno Van Stockum, konstituas allogon por turismo, kaj oni povas aliri tirn per malgrandaj aviadiloj.
Post unuiĝo kun la Kwama, la Kopenamo fluas norden kaj trapasas Kaaimanston, Bitagron kaj Heidoti. Post la atingo de la marborda ebenaĵo, al Kopenamo unuiĝas la Wayambo, kiu formas forkigon inter la riveroj Kopenamo kaj Nickerie.
Fine la Tibiti kaj la Coesewijne elfluas en la Kopenamo, kiu poste kunfluas kun la Saramacca kaj ambaŭ havas komunan delton per kiu ili elfluas al Atlantika Oceano.