cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imre Tóth (kuracisto)
Biografio
Imre Tóth frekventis mezlernejojn en Veszprém (urbo) kaj Székesfehérvár, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Post la medicina diplomo li laboris en Malsanulejo Rókus, poste en hospitalo de Selmecbánya. Ekde 1880 li ankaŭ instruis higienon en la urba katolika gimnazio, luterana liceo kaj minista lernejo, post 5 jaroj jam ankaŭ en Akademio de Selmec. Ekde 1881 li okupiĝis pri malsanoj de ministoj (ekzemple tuberkulozo, tifo kaj cachexiaanaemia montana. Li ekzamenis la vivkondiĉojn, minejojn, loĝdomojn, en la sekva jaro li jam sciis la necesajn terapiojn. En 1903 li trovis solvon kontraŭ plumbovenenado. Li strebis kontraŭ la alkoholismo, kiel la unua en Eŭropo nomumis la alkoholismon malsano. Dum la 1-a mondmilito en la urba hospitalo li kuracadis la vunditojn. Li faris kampanjon por plantadi fruktoarbojn en Selmecbánya. Li kuracadis ĉiujn 3 naciojn en la urbo: hungarojn, germanojn, slovakojn, tial dum la entombigo aperis pli ol 10 mil homoj.
Romeries
Romeries estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 429 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Rilino
Rilino (reelin) estas proteino, kiu la cerbo kaj aliaj histoj kaj organoj de korpo de homoj kaj animaloj enhavas. Tiu glikoproteino plenumas multon de funkcioj. La grava funkcio de tiu proteino estas regulado de migrado kaj poziciado de nervaj ĉeloj en periodo de feta kaj frua postgenra disvolviĝo; tiu funkcio estas necesa por normala formado de kortekso kaj aliaj strukturoj de cerbo. En la matura cerbo rilino reguladas poziciado de neŭronoj, kiu derivis ĝin en la proceso de matura neŭrogenezo, kaj partoprenas en la laboro de memoro kaj lernado, intensigas kaj subtenas la longan potenciation, stimulas la disvolviĝon de dendritoj  kaj dendritaj apendicoj.
Romeries
Geografio
Romeries situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Rilino
La nomo «rilino» originas de la angla verbo to reel — giri, turniĝi, ŝanceliĝi. Ĝuste tiu irmaniero estis remarkata ĉe musoj kun manko de rilino. Akuta manko de la proteino alkondukas al rompo de migrado de neŭronoj. Se geno, kiu kodas sintozon de rilino, estas plene malŝalta (gomozigota genotipo), inversio de stratumoj de cerbo estas rimarkata. Ĉe geterozigota genotipo, rompo de cerbo de musoj malpli okulfrapa, sed ŝajnas rompojn de homa cerbo ĉe psikaj perturboj.
Romeries
Geografio
Romeries etendiĝas sur 6,01 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Sylviane Marouze, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Romeries apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Odzun
Odzun (armene: Օձուն; ankaŭ, Dzun) estas historia urbo en la armena provinco Lori. Ĝi situiĝas sur altebenaĵo ĉe la maldekstra flanko de la rivero Debed, kelkajn kilometrojn sude de la urbo Alaverdo. Ĝi estas fama pro la preĝejo de Odzun de la 5-a aŭ 7-a jarcentoj, unu el la plej bonaj armenaj bazilikoj kun kupolo. La urbeto havas 5,380 loĝantojn.
Koňuš
Bazaj informoj
Koňuš, hungare Unglovasd estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Konyus, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Koňuš situas flanke de monto 994 m-ojn alta, fine de sakovojo, la kampoj tuŝas la ukrainan landlimon. Sobrance troviĝas 7 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1414. En 1910 loĝis en Unglovasd 600 da homoj, (479 rutenoj, 99 germanoj, 20 hungaroj, po 1 kroato kaj rumano). Ĝis Traktato de Trianon Unglovasd apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Komence de 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Koňuš 369 da homoj, (362 slovakoj, 4 ukrainoj, 2 poloj, unusola bulgaro). Vilaĝservoj estas biblioteko, futbalejo, sporthalo.
Árpád Abonyi-Nagy
ABONYI-NAGY Árpád [abonji-nadj a'rp'd] (1916-2???) Esperantisto ekde 1932. Sekretario de la urba E-grupo en Békéscsaba. Unu el la fondintoj de la kooperativa E-movado en Hungario kaj redaktoro de ties revuo Kooperativa Stelo. Librotenisto, pensiita en 1976. Inter liaj verkoj en manuskripto: Historio de la Esperanto-teatro. HEA-komitatano 1963/73. UEA-FD en Békéscsaba ekde 1981. Li estis distingita per Pro Esperanto de HEA en 1986.
Preĝejo Sankta Gertrudo (Graba)
La Preĝejo Sankta Gertrudo (germane: Gertrudiskirche) estas protestantisma kirko en Graba, urbokvartalo de Saalfeld en Germanujo. Ĝi staras majeste sur roko super de la Saale-terasoj.
Historio
La jam antaŭ la urbofondo ekzistanta praparoĥujo Graba havis kapelon sub la patroneco de Sankta Gertrudo aŭ eble eĉ kapelegon. Sekve ĝi pliaĝas ol la najbara Abatejo de Saalfeld sur Petersberg-monto. Ĝi estas nuntempe memkompreneble la eklezia centro de la en 1922 al Saalfeld enkorpigita vilaĝo. La patroneco maloftas en Turingio: temas pri Gertrudo, abatino de Nivelles, filino de Pipino de Landen. Sekve verŝajnas rilatoj al la karolida reĝa kortego kio ankaŭ gravis por la abatejo-fondo.
La iama kirko konsistis el ĥorejo kaj transepto kun tripartita romanika longa navo. Inter 1477 kaj 1479 konstruitis la nova turo kun pinta spajro. Inter 1510 kaj 1520 alvenis la malfrugotika altarejo.
Meblaro
Riĉe ornamita estas la interno kun pentrita stela volbo; ĝin faris i.a. la loka pentristo Johann Friedrich Fasold. La baptujo staras en la centro; la longa navo estas nur de 1778 kiam estis malkonstruita kadukega romanika navo kaj nova modesta barokstile konstruitis de Georg A. Ellmer kaj Johann A. Enders. La plafonpentraĵoj ĉirkaŭatas de stukaĵo montrante koncerton de anĝeloj je honoro de bibliaj elstaruloj, krome la alegoriojn de la dudek saĝuloj ĉirkaŭ la dia trono kaj la ŝafido de Dio kun la justularo (laŭ la Apokalipso johana). Ankaŭ ĉe la triumfarko estas pentraĵo de la sonĝo de Jakobo pri la ŝtuparo enĉielen. En la duetaĝa galerio estas ankaŭ loĝio duka por Ernestro Frederiko (Saksio-Koburgo-Gotao) kun monogramo lia, antaŭeniganto de la baroka alikonstruo.
La predikejo kun resonigilo supra datumas de 1870, la orgeno de 1778: de tiam konserviĝas nur la orgenfasado dume la nuna orgeno faritis en 1927 fare de la halberstadta firmao C. Voigt & Sohn (kun etaj sonaj ŝanĝoj).
Altaro impona
La sep metrojn alta triptiko estas de 1520 el la Skolo de Saalfeld (Hans Gottwalt). Centras Sankta Gertrudo kun Benedikto de Nursio kaj Anno el Kolonjo, la fondinto de la benediktana abatejo najbara. Rande staras Sebastiano, Jakobo, Katarino kaj Barbaro. Pli supre estas la Dipatrino kun la bebo inter Petro kaj Paŭlo; plejsupre videblas la Sankta Triunuo. La artistaĵo fareblis danke al mono el fondaĵo de la lasta benediktana abato Georgo de Thüna. Inter 1773 kaj 1940 ĝi flankenmetite staras ne en la ĉefa altarejo.
Anna Tutsek
TUTSEK Anna, (tuĉek) Tábori Róbertné estis hungara verkistino naskita en Koloĵvaro la 12-an de marto 1865 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de decembro 1944.
Biografio
Ekde 1894 Anna Tutsek estis la redaktorino de ilustrita semajngazeto Magyar Leányok. Ŝi komencis sian verkistan karieron per novelvolumoj, pli poste ŝi kultivis la porjunularan literaturon.
Cerbeto
La cerbeto (aŭ etcerbo aŭ cerebelo, latine: cerebellum) estas parto de la cerbo, konsistanta el tri loboj (vermiso kaj du etcerbaj hemisferoj) kaj situanta post kaj sub la cerbaj hemisferoj.
Laniedoj
La Laniedoj (') estas birdofamilio el la ordo de la Paseroformaj birdoj, subordo Kantobirdoj ('), kiu estas okulfrape desegnita kaj havas hokoforman, kurban bekon; laniedoj nutras sin per grandaj insektoj kaj malgrandaj vertebruloj, kiujn ili por nutroprovizo fiksas sur pikilojn.
Kompanio de la Hudsona Golfo
La Kompanio de la Hudsona Golfo (Compagnie de la Baie d'Hudson, Hudson's Bay Company) estis originale komerca kolonia kompanio, fondita en Londono en 1670 cele al peltkomerco ĉirkaŭ la Hudsona Golfo. Ĝi ankoraŭ ekzistas hodiaŭ, kaj estas eĉ la plej malnova firmao de Nordameriko. La kompanio havis grandan influon en la historio de Kanado.
Laniedoj
Distribuado, migrado kaj habitato
Plej parto de specioj de laniedoj havas distribuadon en Eŭrazio kaj Afriko, kun nur du reproduktantaj en Nordameriko (la Nordamerika kaj Granda lanioj). Ne estas membroj de tiu familio en Sudameriko aŭ Aŭstralio, kvankam unu specio atingas Novgvineon. La laniedoj varias laŭ etendo de sia teritorioj, kun kelkaj specioj kiel la Granda lanio kun teritorio tra la norda hemisfero al la Santomea lanio kiu estas limigita al la insulo de São Tomé.
Ili loĝas en malfermaj habitatoj, ĉefe stepoj kaj savanoj. Kelkaj specioj de lanioj estas loĝantoj de arbaroj, sed ĉefe en malfermaj habitatoj. Kelkaj specioj reproduktiĝas en nordaj latitudoj dum somero, poste migras al pli varmaj klimatoj por vintro.
Aspekto
Lanioj estas mezgrandaj birdoj, ĝis 50 cm longaj, kun griza, bruna aŭ nigrablankaj plumaroj. Ties bekoj estas hokoformaj, kiel tiu de rabobirdo, kiu montras ilian predantan naturon, kaj ties alvokoj estas stridaj.
Kutimaro
Laniedoj estas konataj pro sia kutimo kapti insektojn, malgrandajn birdojn, aŭ mamulojn kaj palisumi siajn korpojn en dornoj. Tio helpas ilin disŝiri la karnon en pli malgrandajn kaj taŭgajn fragmentojn laŭgrande, kaj utilas kiel kaŝejo por permesi la lanion reveni al nemanĝitaj partoj poste.
Laniedoj estas teritoriaj, kaj ties teritorioj estas defendataj el aliaj paroj. Ĉe migrantaj specioj reprodukta teritorio estas defendata en la reproduktejoj kaj oni setligas pli malgrandan manĝoteritorion dum migrado kaj en vintrejoj. Kie kunekzistas kelkaj specioj de lanioj la konkurenco por teritorioj povas esti intensa.
Laniedoj faras regulan uzadon de eksponitaj (elstaraj) ripozejoj, kie ili adoptas memmontreman rektan sintenon. Tiuj lokoj utilas por gvati predojn kaj por averti sian ĉeeston al rivaloj.
Reproduktado
Laniedoj estas ĝenerale monogamaj reproduktantoj, kvankam oni konstatis poliginion en kelkaj specioj. Kooperativa reproduktado, kie junaj birdoj helpas siajn gepatrojn zorgi la venontan generacion de junuloj, estis konstatita en ambaŭ specioj de la genroj ' kaj ' kaj en almenaŭ unu specio de . Maskloj allogas inojn al siaj teritorioj kun tre bone proviziitaj kaŝejoj, kiuj povus inkludi nemanĝeblajn sed brilkolorajn erojn. Dum pariĝado la masklo plenumas ritan dancon kiu inkludas agojn kiuj imitas la palisumon de predojn en dornojn kaj manĝigadon de la ino. Lanioj faras simplajn, tasformajn nestojn el branĉetoj kaj herboj, en arbustoj kaj plej malaltaj branĉoj de arboj.
Genroj kaj specioj en taksonomia ordo
FAMILIO: LANIEDOJ
Birdoj kun similaj nomoj
Aliaj specioj estas populare nomataj "lanioj" kaj estas en la jenaj familioj:
La Prionopedoj kaj la Malakonotedoj estas tre proksime rilataj al la Laniedoj, kaj iam estis inkludataj en la laniedan familion. Dume la kukollanioj ne estas rilataj al la lanioj kaj ricevas tiun nomon nur pro simileco laŭ griza koloro kun lanioj kaj pro flugmaniero kun kukoloj.
La Aŭstralaziaj Buĉobirdoj ne estas lanioj, kvankam ili okupas similan ekologian niĉon.
Castelluccio Valmaggiore
Castelluccio Valmaggiore estas komunumo de Italio.
Southwest Airlines
La entrepreno Southwest Airlines estas usona flugkompanio kun administra sidejo en Dallas, Teksaso. Dum multaj jaroj jaroj ĝi estis la plej granda flugkompanio de la mondo, antaŭ ol la aparte malmultekosta konkurenca kompanio Southwest Airlines ektransportis pli da pasaĝeroj.
Post la en 1949 fondita kaj en 1988 bankrotiĝinta entrepreno Pacific Southwest Airlines (PSA), la kompanio estis la dua flugkompanio kreiĝis kun la specifa celo oferti flugojn je konsiderinde malpli alta prezo ol la konkurencaj komanioj. Ĝis la jaro 1978 la kompaniaj aviadiloj nur flugis inter urboj ene de Teksaso, ekde la jaro 1979 la fluglinia reto ampleksiĝis al Luiziano, Nov-Meksiko, Oklahomo, Arizono, Nevado kaj Kalifornio. Ekde la jaro 1973 la entrepreno konstante aktivas profitige.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon WN; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas SWA.
Ŝlosado de dosiero
Ŝlosa dosiero estas dosiero kiu estadas por malebligi samtempan faradon de iuj agoj.
Ekzemple bezonatas ke ne pli ol unu ekzemplero de iu programo povu ruligi. Tiam la programo dum sia starto kreas la ŝlosan dosieron, kaj kiam la programo finas sian ruliĝon ĝi forigas la dosieron.
Bad Erlach
Bad Erlach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ŝlosado de dosiero
Sed dum starto, antaŭ ol krei la ŝlosan dosieron, la programo kontrolas ĉu ĝi jam ekzistas. Se jes do la alia ekzemplero de la programo jam ruliĝas, kaj ĉi tiu ekzemplero do rifuzas starti.
Por solvi la problemojn estas speciala rimedo de operaciumo - ebleco ŝlosi diseron, do malfermi ĝin por uzo de nur unu ekzemplero de proramo. Operaciumo memoras, kiu ekzemplero de programo malfermis la dosieron, kaj ne permesas al la aliaj falfermi ĝin.
Tiam:
En Unikso-similaj sistemoj ŝlosaj dosieroj kutime estas en dosierujo /var/lock/.
Lugnago
Lugnago (angle Luggnagg) estas fikcia lando de la libro La vojaĝoj de Gulivero de brita verkisto Jonathan Swift. Laŭ la libro, Gulivero vizitis ĉi tiun landon en la jaro 1708.
Iuj loĝantoj de Lugnago estas senmortaj; ĉi tiuj homoj estas nomataj struldbrugoj. Struldbrugoj estas tre malfeliĉaj, ĉar ili ne havas eternan junecon kaj ilia eterna vivo signifas eternan maljunecon.
Specifikecoj de traktado al vizitantoj de la reĝo
Ĉiu vizitanto de la reĝo de Lugnago estas devigita leki plankon moviĝante de pordo al la trono. Grado de pureco de la planko antaŭ ĉi tiu ceremonio dependas de rilato de la reĝo al la vizitanto. De tempo al tempo oni surŝutas la plankon per venena pulvoro uzante la ceremonion kiel variaĵo de mortpuno.
Kantono Henry (Kentukio)
La kantono Henry (Henry County) estas kantono de Usono en la subŝtato Kentukio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Grand Baie
Grand Baie estas marborda urbeto kaj granda turista plaĝo en la distrikto Rivière du Rempart en Maŭricio. La urbeto situas sur la okcidenta flanko de la plej norda punkto de Maŭricio kaj estis la loko de la brita "Invado de la Insulo de Francio" en novembro 1810.
Kantono Henry (Kentukio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lugnago
Struldbrugoj
De tempo al tempo (tre malofte) en Lugnago naskiĝas infanoj kun ruĝa makulo super maldekstra brovo (poste la makulo ŝanĝas koloron). Homoj kun tia makulo estas nomataj struldbrugoj kaj estas senmortaj. Sed ili ne estas eterne junaj, ili suferas malfacilaĵojn de maljuneco, progresantajn tre grave kaj restantajn eterne.
Struldbrugoj ofte estas malafablaj, avidaj, enviaj. Maljunaj struldbrugoj havas malbonan memoron kaj memoras nur tion, kio estis memorfiksata ne en maljuneco.
Kapelo Sankta Georgo (Arnstadt)
La Kapelo Sankta Georgo (germane: Georgenkapelle) estas preĝejo de la Memstara evangelia-lutera eklezio en Arnstadt. Ĝi troviĝas en la unua etaĝo de la Hospitalo Sanktaj Georgo kaj Jakobo.
Lugnago
Struldbrugoj
En aĝo je 80 jaroj struldbrugo perdas multajn rajtojn (tiel nomata civitana morto).
Kapelo Sankta Georgo (Arnstadt)
Historio
En 1938 paroĥestro Gothelf Kummer de la Supera kirko en Arnstadt kondamnitis pro kritikaj politikaj eldiroj. Liaj superuloj tuj emeritigis lin. Konsekvence kelkaj luteranoj forlasis la oficialan protestantan eklezion kaj formis en 1939 memstaran praluteran eklezian komunumon en Arnstadt. Subtenis ilin membroj de la memstaraj protestantoj de Erfurto (komunumo de la Kristo-kirko sub la paroĥestra gvidado de Frithjof Nagel.
En Gotha en 1938 similaj cirkonstancoj iĝis. La novaj memstaruloj el Arnstadt ne trovis iun kunvenan lokon preĝejan, tiel ke ili uzis fabrikon en la Schönbrunn-strato kaj en la Schloß-strato por reuniĝoj. En la fondojaro 1939 troviĝis inter la membroj ankaŭ la pentristo Rudolf Schäfer, kiu faris de junio ĝis decembro 1939 altarvandpentraĵon por la Marienstift-kapelo, kiu ankoraŭ antaŭ la fino de la Dua mondmilito dum bombatako detruitis. Li donacis al la praluteranoj paŝtelaĵon pentritan sur ligno kun la titolo Kristo sur verda ligno kiu ankoraŭ hodiaŭ estas en la Georgo-kapelo.
En la kuro de la 1940-aj jaroj la komunumo kreskis je pli ol 500 anoj. Famuloj de Arnstadt estis ĝiaj fondintoj: ekz. la komercisto H. MInner, la apotekisto Lederer, la advokato Leyde, direktoro Glatz aŭ d-ro Leupold.
En 1946-48 Richard Laabs estiĝis unua vera pastoro en Arnstadt. De 1948-77 pastoro Martin Nagel servis kun granda sindonemo al la komunumo. Li anigis ne malmultajn rifuĝintojn el Orienta Eŭropo al la komunumo. Bedaŭrinde je la fino de la 1950-aj jaroj okazis senteble granda foriro okcidenten, inter ili familioj kun multaj kapoj. Post vakeco de la pastora seĝo venis en 1979 Jörg Kallensee kiel vikario tien ĉi. En 1980 la komunumo aĉetis dometon en la Jacobs-strateto nr 22, kiu servis kiel paroĥestra domo; en 1982 li plialtrangiĝis kaj iĝis paroĥestro por foriri en 1991 al Gotha al la komunumo de la Kirko Sankta Kruco. De 1991-93 enloĝis la pastoran domon vikario Harald Karpe. Ekde 1993 la komunumo estas enkorpigita en la paroĥa distrikto Gotha-Mühlhausen-Arnstadt. Okazis ĉiudimanĉe diservoj en la Georgo-kapelo (alterne je la 9-a kaj la 11-a horo).
En 2007 oni festis la datrevenon 225-a konsekran de la kapelo kaj en 2009 la datrevenon 70-an komunumofondan.
Historio de la kapelo
Unua mencio de kapelo faritis en 1379 fare de la ĉefepiskopo de Mainz. Mezepoke estis la kapelo tie kie nuntempe troviĝas la korto interna. En 1782 iĝis alikonstruo de la tuto kaj plialtigo de la malnova ĉefa ejo je unu etaĝo. Estiĝis la nuna kapelo kun baroka ambono de 1782. La nuna orgeno estas de 1869, farite de la orgenkonstruisto F.W. Holland el Schmiedefeld (1 manualo, 8 registroj). La buntaj plumbvitraloj datumas de ĉ. 1900.
La lastpasinta ampleksa restaŭrado de la ambono, de la orgenfasado kaj de la galerio okazis en 1982. Multaj aferoj estis memfaritaj sub la gvido kaj laŭ konsiloj de s-ro Müller el Rohr. Ĉefe responsis pri tio la lektoro de la komunumo s-ro Rolf Akolck.
Minacis en 1992 vendo de la eksa hospitalo kun danĝero ke la komunumo estus forpelita el la domo. En 1998 la urba konsilantaro decidis la transdonon de la domo al la fondaĵo Kuratorium zur Sicherung der Ineressen des Vereinigten St. Georg- und Jacob-Stift Arnstadt e.V.. Tamen ĝis hodiaŭ ne ĉiuj redonoj/repagoj plenumitis. Tamen oni almenaŭ sukcesis havigi novan tegementon.
Literaturo
Jörg Kallensee: Der Pfarrbezirk Gotha-Mühlhausen-Arnstadt, Gotha 2010, eldonejo de Ev.-Luth. Kreuzgemeinde Gotha
Kathryn Erbe
Kathryn Elsbeth ERBE (naskiĝis la 5-an de julio 1966 en Newton, Massachusetts) estas usona aktorino. Li estas ankaŭ nomata en mallomgigoj kiel Katie Erbe, Katy Erbe aŭ Katheryn Herbe.
Biografio
Ŝi finstudis en la New York University en 1990, poste laboris kiel aktorino. Ŝi ludis filinon de Lynn Redgrave en la sitkomo Chicken Soup, kiam ŝi estis ankoraŭ studentino. Post la serio, ŝi iĝis membro de Steppenwolf Theater Company kaj kunludis en multaj produktaĵoj de la entrepreno. Inter ili estis la A Streetcar Named Desire, Curse of the Starving Class, My Thing of Love kaj la Fruktoj de la kolero. Tiu lasta estis scenigita pli ol ses monatoj kaj venkis Tony Award por la plej bona teatraĵo.
Sur la televida ekrano, ŝi aperis en filmoj kiel Kio pri Bob? kaj Echoes. En la televida serio Oz ludis ŝi la rolon de Shirley Bellinger.
Kathryn Erbe vivis en geedziĝo kun usona aktoro Terry Kinney, ĝis 2006. Ili konatiĝis en 1993, kiam ŝi iĝis en Chicago membro de Steppenwolf Theater Company, kiun Terry Kinney kunfondis. Ili havas komunan filinon kaj filon.
(16417) 1987 SF5
(16417) 1987 SF5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk (Danio).
Samantha Cristoforetti
Samantha CRISTOFORETTI (naskiĝis la 26-an de Aprilo 1977 en Milano, Italujo) estas itala EKA-kosmonaŭto kaj ĉasaviadisto.
Studado
Cristoforetti vizitis mezlernejan "Liceo Scientifico" en Trento. Antaŭ ol ŝi finis ĝin en 1996, por unu jaro, ŝi loĝis en Minnesota, Usono, kiel interŝanĝa studento. Poste Cristoforetti vizitis la Teknologian Universitaton Munkeno por studi mekanikan inĝenierarton. Dum la studado ŝi pasigis kvar monatojn ĉe la "Ecole Nationale Supérieure de l’Aéronautique et de l’Espace" en Tuluzo, Francujo. Tie ŝi faris eksperimentan projekton pri aerodinamiko. Por skribi sian magistran disertaĵon Cristoforetti vizits la "D. Mendelejev Universitaton de Kemia Teknologio" en Moskvo por dek monatoj. Ĝi temas pri solidaj raketobrulaĵoj.
Aerarmeo
Cristoforetti aliĝis en 2001 al la itala aerarmea militlernejo en Pozzuoli. Parto de la lernado estis vizito de la Universitato de Napolo. Tie ŝi atingis bakalaŭrecon de aeronaŭtiko. Pere de la Europo-NATO-a "Joint Jet Pilot Training" ŝi iĝis ĉasaviadisto. Por tio Cristoforetti estis ĉe la teksasa Sheppard armea aerbazo de 2005 ĝis 2006. Poste ŝi reiris al Italujo al la armea aerbazo en Istrana. Ŝi pasigis pli ol 500 horoj da flugado antaŭ sia kosmonaŭta aktivo.
Kosmonaŭto
En 2008 8.413 personoj kandidatis por la kosmonaŭtpostenoj de la EKA. La 20-an de Majo 2009 la EKA prezentis ŝin kaj kvin pliajn kosmonaŭtojn al al publiko. En Septembro 2009 Cristoforetti aniĝis al la EKA kaj en novembro 2010 finis la fundamentan trejnadon. La 3-an de Julio 2012 la EKA anoncis, ke ŝi flugos al la Internacia Kosmostacio en 2014 por iĝi ano de la ekspedicioj 42 kaj 43.
Karibio
Karibio estas regiono en la okcidenta, tropika parto de la Atlantika Oceano norde de la ekvatoro. La regiono konsistas el la Kariba Maro kaj la tie situantaj insuloj kaj insularoj.
Eduard Ĥil
Eduard Ĥil (ruse, plennome Эдуард Анатольевич Хиль; naskiĝis la 4-an de septembro 1934 en Smolensk, Sovetunio; mortis la 4-an de junio 2012 en Sankt-Peterburgo estis rusa kantisto.
Junaĝo
Eduard Anatoljeviĉ Ĥil naskiĝis kiel filo de mekanikisto kaj librotenisto en Smolensk. Lia patra avo gvidis dum la cara epoko la lokan preĝejan ĥoron, kaj pro tio la nova komunista registaro arestis lin. Jam en sia junaĝo divorcis la gepatroj kaj li poste vivis ĉe la patrino. Kiam Smolensk estis bombardita, oni evakuis Ĥil kaj disigis de sia patrino. Oni transportis lin al regiono Pensa, poste en orfejon en urbon Ufa. La vvikondiĉoj en la orfejo estis tre malbonaj, ne ekzistis sufiĉe da manĝaĵo, ne estis sufiĉe hejtitaj la ejoj. Dum tiu tempo, Ĥil partoprenis en la teatraj ludoj por vunditaj soldatoj en la loka militista hospitalo. Post du malsukcesaj rifuĝoj, li sukcesis eskapi el la orfejo kun amiko kaj ili fine de 1943 reveturis al Smolensk, kie li serĉis la patrinon. Post la dua mondmilito, li laboris en fabriko. Li veturis en 1949 al Leningrad, kie li studis arton kaj samtempe ludis en la Kirow-opero sur la Vasiljevskij-insulo.
Kariero
En 1960, li sukcese finis kvinjaran kantistan studon en la Leningrada Konservatorio. Ankaŭ tiu studado, li plu kantis en operoj, ekzemple en rolo de Figaro en Le nozze di Figaro. Post la sukcesa fino de la studo, li komencis kantistan karieron, komence per popolkantoj, poste pop-kantojn. Lia unua solo-programo okazis en 1962 en Moskvo. Tie oni tuj rekonis lian kapablon kaj invitis lin en la sama jaro al la „Dua Tutrusia Konkuro de komencantaj artistoj“, kiun Ĥil venkis.
En la 1960-aj jaroj, li povis festi siajn unuajn sukcesojn en la Sovetunio. Li ricevis multajn distingojn kaj premiojn, kaj eĉ la Ordeno de ruĝa flago de la laboro en 1971 kaj la distingon Popola artisto de RSFSR en 1974. Li estis inter tiuj malmultaj sovetaj artistoj, kiujn oni permesis turneon en Eŭropo kaj Usono. Plimulto de la vizitintoj estis rusdevenaj personoj aŭ elmigrintaj rusoj de la unua generacio. Li kantis entute en pli ol 80 landoj dum sia kariero. Ĥil havis en 1973 televidan aperon en Svedio, kio estis por la rusaj artistoj tiutempe privilegio. Al komenco de la 1990-aj jaroj, lia populareco, sukceso malpliiĝis, paralele kun la kolapso de la Sovetunio. Li do faris turneon en 1994 kaj en rusio kaj en eksterlando. La prgramoj de Ĥil en Moskvo kaj Sankt-Peterburgo estis kun granda intereso de la publiko.
Karibio
Situanta plejparte sur la Karibia Plato, Karibion konsistigas pli ol 7.000 insuloj, insuletoj, kaj rifoj. Ĉi tiuj dividiĝas je la Antiloj, kies partoj estas la Grandaj Antiloj je la norda rando de la Kariba Maro kaj la Malgrandaj Antiloj je la suda kaj orienta rando, inkluzive la Ĉebordajn Antilojn, kaj la Bahamoj. Geopolitike, oni kutime konsideras la insulojn de Karibio subregiono de Nordameriko; ili organiziĝas je 28 teritorioj, inkluzive sendependajn ŝtatojn, transmarajn departementojn, kaj dependajn teritoriojn (koloniojn). Iam estis mallonge vivanta lando kun la nomo Karibia Federacio, kiun konsistigis dek anglalingvaj karibiaj teritorioj.
Eduard Ĥil
Morto
Eduard Ĥil estis trafita je apopleksio en aprilo de 2012; li mortis en komato la 4-an de junio en Sankt-Peterburgo. Li havis unu filon.
Karibio
Sian nomon la regiono havas de la indiĝena popolo kariboj, kiun la hispanaj okupantoj de la regiono fine de la 15-a jarcento renkontis sur la insularo Malgrandaj Antiloj.
Roggliswil
Geografio
Roggliswil situas en nordokciento de Kantono Lucerno ĉirkaŭita de tri flankoj de la komunumo Pfaffnau. La teritorio de la komunumo estas monteta. La komunumo konsistas el la tri partoj Roggliswil-Dorf, Niederwil kaj Netzelen.
Samantha Cristoforetti
Kosmonaŭto
La 23-an de Novembro 2014 Cristoforetti flugis de la Kosmodromo Bajkonur en la kosmon. Ŝiaj samflugantanoj estis la ruso Anton Ŝkaplerov kaj la usonano Terry Virts. La misio de Cristoforetti nomiĝis "futura". Dum la restado ŝi faris kelkajn eksperimentojn pri biologio kaj genetiko; ekzemple studi la efikon de sengraviteco sur formikoj, bananmuŝoj aŭ plantoj. Cristoforetti kunigis du "Dragon"-Ŝipojn al la IKS per la stacia robota brako. Pro unumonata malfruo Cristoforetti pasigis 199 tagojn ene de la IKS. Tiel ŝi superis la rekordojn por la plej longa kosmoflugo de virino kaj de EKA-kosmonaŭto. Ŝi surteriĝis la 11-an de Junio 2015 en la kazaĥa stepo.
Roggliswil
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,21 km², de kiuj 27,5% estas kovritaj de arbaro, 66,1% servas por agrikulturo kaj 6,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Roggliswil en okcidento, nordo kaj oriento estas ĉirkaŭita de la komunumo Pfaffnau. En sudoriento Roggliswil limas al la eksklavo Eppenwil/Erpolingen de la komunumo Grossdietwil, kaj en sudo al Altbüron.
Chichiș
Chichiș (hungare: Kökös ) estas komunumo en Rumanio sude de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Băcel.
Roggliswil
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinioj al Pfaffnau-Vordemwald repsketive al Reiden-Zofingo.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 oriente en distanco de 7 km al Reiden.
Historio
La unua dokumenta mencio de Roggliswil datiĝas el la jaro 1256 kiel Rocliswil en donacdokumento de la Monaĥejo Sankt-Urbano.
En mezepoko la regado pri Roggliswil apartenis al la Habsburgoj, kies vasaloj la Senjoroj de Roggliswil administris la lokon ĝis la jaro 1303, kiam ili vendis sian havaĵon al la Senjoroj de Büttikon. Ĝis la urbo Lucerno en la jaro 1407 aĉetis la Grafejon Willisau, Roggliswil apartenis al tiu habsburga grafejo. La lucernanoj atribuis la komunumon al la kamparvoktejo Wikon. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Roggliswil apartenis al la helveta distrikto Altishofen. Per la mediacia akto de la jaro 1803 Roggliswil estis atribuita al la distrikto Willisau de Kantono Lucerno.
Chichiș
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Samantha Cristoforetti
Privata Vivo
Marŝado, subnaĝado, jogo, legado kaj vojaĝo plaĉas al Cristoforetti. Kune kun Lionel Ferra ŝi havas knabinon naskita en Novembro 2016 en Kolonjo.
Karibio
Geografio kaj klimato
La klimato de Karibio varias de sub-tropika ĝis tropika kaj multe dependas de la proksimeco al la konstantaj ventoj venantaj de la Atlantiko. Ĉi tiuj ventoj direktiĝas nordokcidenten de la orientaj karibiaj insuloj laŭ la ĉeno de la Alventaj Insuloj.
Kiam la konstantaj ventoj alvenas proksime al Kubo, ilin kutime superas aliaj malgravaj ventoj de Karibio.
En la akvoj de Karibio vivas grandaj fiŝo-benkoj, kelonioj, kaj koral-rifoj.
Biogeografie la regiono konstituas ekoprovincon (aŭ biolandon) el la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La organizaĵo Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International) indikis ĝin kiel biodiverseco-riĉaĵejon. Fitogeografie, la teritorio nomiĝas Kariba Regiono, Flaŭra regiono kiu situas en la Neotropisa Regno.
Loĝantaro
En la regiono vivas entute 35 milionoj da homoj en heterogena miksaĵo da popoloj. Krom tre malmultaj postvivintaj indiĝenoj, ĉefe homoj kun devenoj afrika kaj eŭropa, hinda (ĉefe en Trinidado kaj Tobago kaj Gujano) kaj ĉina vivas sur la karibiaj insuloj.
La hispana (parolata de ĉirkaŭ 70 procentoj de la karibianoj) kaj angla (parolata de 24 procentoj) estas la ĉefe parolataj lingvoj de la regiono. Aldoniĝas la franca lingvo, diversaj kreolaj lingvoj kaj ankaŭ la nederlanda.
Historiaj grupiĝoj
Ĉiuj karibiaj insuloj iam estis, kaj iuj ankoraŭ estas, kolonioj de eŭropaj nacioj; kelkaj estas transmaraj aŭ dependaj teritorioj: La Unuiĝinta Reĝlando unuigis Britan Karibion al Karibia Federacio. La sendependaj landoj kiuj iam estis partoj de la KF ankaŭ havas unuigitan kriket-teamon kiu ludas en internaciajn kriket-konkursoj. En la karibia kriket-teamo ludas reprezentantoj de la sudamerika nacio Gujano, la sola iama brita kolonio de tiu kontinento.
Aldone, la landoj de la iama Karibia Federacio komune funkciigas la Universitaton de Karibio. La universitato havas tri ĉefajn kampusojn en Jamajko, Barbado, kaj Trinidado kaj Tobago, malgrandan kampuson en Bahamoj, kaj surlokajn studdirektorojn en aliaj kontribuantaj teritorioj.
Ĉeflandaj ŝtatoj kun karibaj marbordoj kaj insuloj
Belizo kaj Gujano, kvankam sur la ĉeflando de Centra Ameriko kaj Sudameriko respektive, estas iamaj britaj kolonioj kaj retenas multajn kulturajn ligojn al Karibio kaj estas membroj de CARICOM. La kariba marbordo de Nikaragvo, ofte nomata la Moskita Marbordo, ankaŭ estis iama brita kolonio kaj ĝi retenas multajn kulturajn ligojn kun Karibio kiuj estas apartaj de la pacifika marbordo. Gujano partoprenas karibiajn kriket-konkursojn kaj multaj ludantoj de Gujano membris en la karibia kriket-teamon. La Insuloj Turneffe (kaj multaj aliaj insuloj kaj rifoj) estas parto de Belizo kaj kuŝas en la Kariba Maro. Surinamo, sur la sudamerika ĉeflando, estas iama nederlanda kolonio kaj ankaŭ membro de CARICOM. Kvankam ne ene de la tradiciaj limoj de Karibio, Miamo ofte konsideratas la ekonomia ĉefurbo de Karibio.
Vidu ankaŭ
Afrik-karibia popolo
Karibia Plato
Kariba lingvo
Kariboj
Antiloj
Ekstera ligilo
(eo) Gujano-usona aŭtoro celebras la karibian identecon per malkutima vortaro, Global Voices (Tutmondaj Voĉoj)
7675 Gorizia
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la itala urbo Gorizia, okaze de la 1000-a datreveno de la unua apero de ties nomo en oficiala dokumento. Gorizia estas la ĉefa urbo en la ebenaĵo de la rivero Isonzo, sur kiu Farra d'Isonzo kaj ĝia astronomia observatorio troviĝas.
Kaprimulgedoj
Karakteroj
La ĉefaj karakteroj de la membroj de la familio de Kaprimulgedoj estas jenaj:
Oni priskribis 89 speciojn de la familia Kaprimulgedoj, ene de kiu troviĝas 57 specioj de la genro Caprimulgus, 7 de la genro Eurostopodus kaj 6 de la genro Chordeiles.
Kutimoj
Kaprimulgedoj troviĝas ĉie tutmonde. Ili aktivas vespere (ĉefe je la sunsubiro), nokto aŭ frumateno. Ili manĝas tineojn kaj aliajn grandajn insektojn.
Kaprimulgedoj demetas unu aŭ du makulitajn ovojn rekte surgrunde. Kvankam oni diras, ke tiuj birdoj kapablas kaze de danĝero translokigi siajn ovojn aŭ eĉ idojn en la buŝo, tio ne povis esti konfirmita de specifa pristudo.
Kamuflo
Ili havas etajn krurojn (neutilaj por marŝado) kaj longajn flugilojn (kiuj permesas akrobatan flugadon). La milda plumaro estas kamufla; tiel ili ŝajnas arboŝelo aŭ parto el la seka foliaro. Kelkaj specioj kuŝas ne tra la branĉoj de la arboj, kiel la plej parto de la birdoj, sed laŭlonge. Tiel ili nevideblas dumtage ĉar aspektas kvazaŭ sekaj branĉoj. Tamen tiu preskaŭ perfekta kamuflado paradokse endanĝerigas kaprimulgojn, ĉar ili laŭinstinkte kiam estas for de ĝia kamufla medio, ekzemple sur ŝoseoj sentas, ke neniu vidas ĝin kaj tiel nenial estas en danĝero. Je ĝia preferata sunsubira horo giaj brilaj okuloj estas videblaj el centoj da metroj kontraŭ la aŭto-lumoj, la ŝoforo povas haltigi la aŭton eĉ je unu metro de la birdo kaj ĝi ne forflugos kvazaŭ neniu povas vidi ĝin. Se oni malfermas la pordoj aŭ oni daŭrigas la vojon ĝi forflugos laŭ ĝia moro. Tamen la plej granda parto de la ŝoforoj ne haltas la aŭtojn kaj multaj birdoj pereas pro ilia fido je kamuflo sen scii, ke ebenega unukolora ŝoseo ne samas al ĝia multkolora bruna medio.
Ordigo
Tradicie tiu kaprimulgeda familio estis dividataj en du subfamilioj: Kordeiledoj, amerikaj Noktofalkoj, kun 9 specioj kaj Kaprimulgoj kun pli ol 70 tutmondaj specioj. Ambaŭ subfamilioj similas, sed kaprimulgoj havas ĉebuŝajn harplumojn, pli longajn bekojn kaj pli mildan plumaron. Malgraŭ la diferencoj inter tiuj du subfamilioj, la lastaj studoj pri DNA pruvis, ke estas pli gravaj diferencoj inter komunaj kaprimulgoj kaj orelkaprimulgoj kiuj formus novan familion Eŭrostopodedoj.
(18927) 2000 PQ26
(18927) 2000 PQ26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Kaprimulgedoj
Ordigo
La komuna falenoptilo aŭ almozulo (Phalaenoptilus nuttallii) estas la ununura birdo kiu suferas ian vintro-dormon, ĉar mallertiĝas kaj malvarmiĝas dum semajnoj aŭ monatoj.
Aubergenville-Élisabethville (stacidomo)
Aubergenville-Élisabethville estas franca stacidomo sur linio Parizo-Saint-Lazare -, situanta en komunumo Aubergenville, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Kaprimulgedoj
Eksterordinara kazo
Multo el la problemoj ordigi kaprimulgojn devenas de la trokvanto da specioj, la malfacileco vidi ilin, se kamuflitaj, kaj la tutmonda disiĝo tra tutmondaj tropikaj zonoj.
Aubergenville-Élisabethville (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de Linio J de Transilien.
Kaprimulgedoj
Eksterordinara kazo
Eksterordinara kazo estas tiu de la Neĉisara kaprimulgo (Caprimulgus solala), neniam vidita antaŭ la fino de la 20-a jarcento kaj nomita neĉisara ĉar oni trovis en tiu Etiopiaetiopa regiono en la antaŭa parto de kamiono nur unu ties flugilon. La posta analizado de tiu flugilo pruvis, ke tiu kaprimulgo estas pli longa je kelkaj cm ol la aliaj kaprimulgoj.
Kvankam relative ofte aperas novaj birdaj specioj (46 dum la 1980-aj jaroj laŭ BirdLife International [Porbirda internacia asocio]) tute malofte oni povas trovi novan birdan speciojn per nur unu flugilo. En la 1930-aj jaroj oni priskribis la kongan pavon nur per kelkaj plumoj trovitaj kiel ornamo en ĉasista ĉapelo.
Aubergenville-Élisabethville (stacidomo)
La nomo "Élisabethville" estas tiu de kvartalo en Aubergenville.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Heichelheim
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Jicĥak Muĉnik
Jicĥak (Isĥak) MUĈNIK (alia transskribo Isak; ps. Kincum) (naskiĝis la en Ŝepetovka, tiam en Rusio, nun en Ukrainio) estis rusia juda librotenisto kaj esperantisto.
Li estis unue librotenisto, kaj poste, en Palestino, koloniisto kaj pioniro por la rekonstruo de la lando.
Li ekesperantistiĝis en 1910. Li starigis Esperanto-rondojn kaj kursojn en la regiono de Ŝepetovka (Luhanska provinco), kie li loĝis ĝis 1920, kaj poste elmigris al Palestinon kun grupo de lokaj amikoj (nomata pioniroj de Ŝepetovka) kiuj formis novan setlejon en la Galileo, apud la Kineret lago, nomatan "Har Kineret" kaj tie laboris kiel terkultivistoj. La 22-a de junio 1923 li geedziĝis kun Hannah Kacka, samtempe kun du aliaj novgeedziĝaj paroj en la grupo. En 1928 li setlis en Kfar Yehoshua.
Li verkis artikolojn rilatajn al Esperanto kaj lingvistiko, kaj tradukis iuj el la rakontoj de Ŝolom Alejĥem en Esperanton. La traduko estas konata "Hebreaj Rakontoj".
Vilmos Wagner
Vilmos Wagner [vilmoŝ vagner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wagner Vilmos estis hungara inĝeniero, akademia instruisto.
Vilmos Wagner naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la.
Biografio
Vilmos Wagner studis en Akademio de Selmec, inter 1863-1866 li faris la kutimajn praktikajn ekzercojn en Nagybánya. Reveninta al la akademio li estis asistanto de Ede Pöschl. Ekde 1869 li estis inĝeniero en Máramarossziget, poste li havis postenon en la ministerio. Baldaŭ li gvidis la fabrikon dum jardeko en Zólyomberezna. En 1889 li estis nomumita mineja ĉefkonsilisto. Ekde 1897 ĝismorte li gvidis ĉiujn hungarajn metalurgiajn objektojn.
Bad Fischau-Brunn
Bad Fischau-Brunn estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Stacio Iga-Ueno
Stacio Iga-Ueno (japane: 伊賀上野駅 [Iga-Ueno-eki], angle: Iga-Ueno Station) estas fervoja stacio en Iga, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa) kaj 1 linion de Fervojo Iga: Linio Iga.
Bretaro (projekto)
Bretaro estas projekto de kelkaj esperantistoj, kiuj provas establi "superkatalogon" pri ĉiuj libroj en aŭ pri Esperanto.
Historio de la ideo pri superkatalogo
Jam tre frue la esperantistoj revis pri ĝenerala bibliografio de ĉiuj libroj kun rilato al Esperanto. Ekzemple la Esperantista Centra Oficejo (1905-22) de generalo Sebert provis komence informi pri la novaj libroj en Esperanto, sed iam ĝi rezignis pro la granda kresko de la nombro. „Bibliografio de Internacia Lingvo“ de Petro Stojan (1929) estas el la tempo, kiam Stojan estis UEA-bibliotekisto (financite de Alice Morris).
Kompreneble, tiaj paperaj bibliografioj havas plurajn malavantaĵojn, precipe: ili rapide malaktualiĝas kaj oni devas provizi sistemojn por trovi libron laŭ diversaj kriterioj. Ekzemple oni devas aldoni indekson, kio estas multe da laboro. Kaj katalogoj de unuopaj bibliotekoj ja registras nur la librojn kiuj troveblas ĝuste en tiu biblioteko.
En 1991 laborrondo (i.a. kun Martin Weichert) havis la ideon krei „superkatalogon“ en komputilo. Diversaj reprezentantoj de Esperanto-bibliotekoj montris sian interesiĝon. Sed la problemoj estis ne venkeblaj. Interalie, la unuopaj bibliotekoj parte dependas de aliaj pli grandaj bibliotekoj. Ekzemple IEM en Vieno estas parto de la Aŭstria Nacia Biblioteko, kiu postulas certajn kriteriojn pri la katalogo de IEM. Kaj oni ne rajtas simple preni tiujn datenojn por superkatalogo. Plej baza problemo de la superkatalogo estis trovi taŭgan programon: malmultekostan, facile uzeblan, estonto-havan. Ekzemple, Germana Esperanto-Biblioteko Aleno uzas programon kies firmao ne plu ekzistas. Do neniu modernigas la programon.
Vikipedio kiel medio por Bretaro
La vikipedianoj-esperantistoj Brion Vibber kaj Chuck Smith kundiskutis la aferon, kaj atentigis ke estas pli bone unue eksperimenti anstataŭ tuj iri al Vikimedio kun la ideo. Necesas unue krei ion, kaj poste oni havos ion kio eventuale povos impresi al Vikimedio. Brion Vibber provizis „Bretaro“, sistemon samspecan kiel Vikipedion, kaj ĝi servu kiel tia eksperimentejo. Gravas nun eltrovi la detalojn: kiel aspektu la superkatalogo, kiujn informojn ĝi enhavu, kiel oni interligu la informojn. Posta paŝo okupiĝos pri la transpreno de fremdaj datenoj, kio estas teknika kaj kopirajta defio. Estonte oni okupos sin eventuale ankaŭ pri revuoj kaj aliaj kolektaĵoj.
Pedro Casaldáliga
Pedro CASALDÁLIGA ([pedro kasaldáliga], CMF; naskiĝis la 16-an de februaro 1928 en Balsareny, mortis la 8-an de aŭgusto 2020 en Batatais; vera nomo Pere Casaldáliga i Plá) estis katalundevena brazila episkopo. Li estas emerita episkopo-prelato de São Félix do Araguaia (Brazilo) ekde la. Li estas klaretiana pastro, poeto kaj li estas grava reprezentanto de la movado Teologio de la Liberigo pro kio li devis alfrunti akrajn kontraŭstrarojn de la eklezia estraroj kaj de la regantoj kaj potenculoj de la regionoj kie li aktivis naturalizita brazila.
Pastro
Naskiĝinta la en Balsareny (Katalunio, Hispanio), li estis pastrigita por la Kongregacio de la  Filoj de la Senmakula Koro de Maria la.
Episkopo
Sendita de papo Paŭlo la 6-a kiel apostola administranto de São Félix do Araguaia en 1970, li estis konsekrita prelato la.
Poeto kaj Teologiisto de la liberigo, li emeritiĝis la.
Moto
« Nada possuir, nada carregar, nada pedir, nada calar e, sobretudo, nada matar » (« Nenion posedi, nenion ŝarĝi, nenion peti, nenion prisilenti kaj ĉefe nenion mortigi »)
Saint-Martin-sur-Écaillon
Saint-Martin-sur-Écaillon estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 499 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Beňatina
Bazaj informoj
Beňatina, hungare Vadászfalva estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Benetine, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Saint-Martin-sur-Écaillon
Geografio
Saint-Martin-sur-Écaillon etendiĝas sur 5,3 km².
Beňatina
Situo
Beňatina situas sur malebenaĵo, laŭ la ukraina landlimo, meze de sakovojo. Sobrance troviĝas 16 km-ojn.
Saint-Martin-sur-Écaillon
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Michel Dhaneus, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Martin-sur-Écaillon apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Beňatina
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1333. En 1910 loĝis en Vadászfalva 405 da homoj, (344 slovakoj, 53 germanoj, 8 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Vadászfalva apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Beňatina 271 da homoj, (237 slovakoj, 28 rutenoj, po 2 ĉeĥoj kaj ukrainoj).
Propila benzoato
Propila benzoato aŭ  C10H12O2 estas organika kemia kombinaĵo, densa, senkolora likvaĵo rezultanta el interagado de benzoata acido kaj izopropanolo, organika kemiaĵo, senkolora likvaĵo kun malagrabla odoro kaj duondolĉa gusto, aromata estero de benzoata acido kaj propanolo, uzata en kemiaj sintezoj kaj kiel industria reakcianto. En nutroindustrio ĝi uzatas kiel sinteza gustigagento, kiu posedas antimikrobiajn proprecojn kaj ankaŭ uzatas kiel konservaĵo en kosmetikaĵoj. Ĝi nature okazas en la dolĉa ĉerizo, en la tigo de kariofiloj kaj en buteroj.
Pléchâtel
Pléchâtel (Plegastell bretonlingve) estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio. Ĝi apartenas al la kantono de Bain-de-Bretagne kaj estas ligita al la arondismento de Redon.
Geografio
Pléchâtel situas ĉe la kunfluejo de la riveroj Vilaine kaj Semnon.
Laŭ la riĉeco de la flaŭro, Pléchatel situas je la kvara rango de la komunumoj de la departemento por la nombro de taksonoj en la diversaj biotopoj, t.e. 637 por komunuma averaĝo de 348 taksonoj kaj departementa sumo de 1373 taksonoj (118 familioj). Oni aparte nombris 63 taksonojn je granda hereda valoro (el tuto de 207) ; 31 protektatajn taksonojn kaj 34 apartenantajn al la ruĝa listo de la Armorika montaro (departementa sumo de 237).
Historio
Antaŭ ĝia nuna nomo "Pléchâtel", la komunumo estis konata sub la formo Plebs Castel (« bapta preĝejo de la kastelo ») en 875, Ploucastellum (latinizita bretona formo) en 1050, Ploicastel en 1086.
Pléchâtel, kies unua parto "plé-" indikas bretonan originon, prenis sian nomon de kastelo, kiu verŝajne troviĝis ĉe la nuna vilaĝo "Châtellier", situanta sur la altaĵoj superantaj la riveron "Semnon", malnovan limon inter la "redonoj" (lando de Rennes) kaj la namnetoj (lando de Nantes).
Post la murdo de la reĝo Erispoe en Novembro 857 fare de Salomono lia kuzo, tiu lasta donacis al monaĥoj de la abatejo Saint-Melaine de Redon preskaŭ la duonon de la teritorio de Pléchâtel. La, Salomono estis siavice murdita de Pascweten (lia bofilo), Guignon (lia nevo) kaj Gurwant. Gurwant, kiu regis post li, tiam donis la reston de la paroĥo al la Abatejo Saint-Sauveur de Redon, kiu fondis en la 11-a jc priorejon. Antaŭ ol dependi de la episkopejo de Rennes, la paroĥo de Pléchâtel dependis origine de la episkopejo de Nantes.
65541 Kasbek
65541 Kasbek estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), sur unu el la  eksponitaj per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar kaj senditaj en la Observatorion de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Pro ĝia orbita duona grandakso de 3,204197, ĝi orbitas ĉirkaŭ 628 000 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono. Proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Jupitero, ĝi estas asteroido de la tiel nomata " malpeno de Hecuba ".
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la neaktiva vulkano Kazbek, alta de 5050 m en kartvelia Kaŭkazo, proksime de la rusia landlimo.
11875 Rodano
11875 Rodano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Fritz Zeileis
Fritz ZEILEIS (naskiĝinta la 15-an de septembro 1898 en Nurenbergo, mortinta la 27-an de julio 1978 en Gallspach) estis aŭstra kuracisto.