cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viktar Marcinoviĉ
Libroj
"Revolucio" (2020) estis romano verkita en la jaro 2013. La eventoj plejparte okazas en Moskvo en la jaroj 2000-aj. Ĉefa protagonisto — elmigrinta el Belorusio intelektulo, nuntempe loĝanta en Moskvo, hazarde ricevas potencon, kiu koruptas lin. La romano estas eldonita beloruse en la jaro 2000, en la jaro 2021 ankaŭ ruse kaj germane.
Premioj
En 2012, Victor Martinović ricevis literaturan premion "Debut" Maksim Bogdanoviĉ en prozo pro la romano "La malvarma sudo."
En 2014 gajnis (Encouragement Award) de Eŭropa Scienca Fikcia Socio (Eŭropa Science Fiction Society).
Komendo
Komendo estis profito kaj honoro donita al ekleziistoj kaj kavaliroj de militaj ordonoj. Hodiaŭ rilatas al honora distingo donita en kelkaj landoj, ĉefe Brazilo kaj Portugalio krom Sankta Seĝo, al personoj, kiuj kontribuas al la pligrandiĝo de la socio, ĉu per sia laboro aŭ socia influo, politika aŭ ekonomia. La posedanto de laŭdo nomiĝas komendanto.
Historio
En la pasinteco, la laŭdo estis rilata al parto de tero oficiale donita kiel rekompenco por servoj faritaj, sed, kun la devo defendi ĝin de malbonfarantoj kaj malamikoj. Fakte, precipe la komendantoj de la portugalia Ordeno de Kristo, kiuj havis respondecon pri fortikaĵo, el kiuj ili estis, plejofte, guberniestroj, laŭ la difinoj kaj estas je la servo de la Majstro, la supera tempa aŭtoritato en la hierarkio de la milicio.
En la reĝimo de eklezia komisiono, la komendanto estis pastro (abato aŭ komenda pastro) aŭ laiko, kiu tenis abatejon aŭ priorejon in commendam, tio estas, je persona rajto de kolektado de la enspezo, kaj, se li estas kleriko, ekzercante ankaŭ certan aŭtoritaton pri la interna disciplino de la monaĥoj.
Natria molibdenato
Natria molibdenato, molibdenato (VI) de natrio aŭ Na2MoO4 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj molibdenata acido, ofte trovata en ĝia formo duhidrata inter 10 °C kaj 100 °C, dum la dekahidrata formo trovatas ĉirkaŭ 10 °C. La molibdenata anjono estas kvaredra kunoridgita de du natriaj katjonoj.
Historio
Natria molibdenato estis unue sintezita per hidratiga metodo. La plej konvena sintezita fariĝas per dissolvado de molibdena trioksido (MoO3) sub 50 °C-70 °C kaj kristalizante la filtrita produkto. La anhidra salo prepareblas per hejtado ĉe 100 °C.
Uzoj
La agrikultura industrio uzas 1 milionon da pundoj ĉiujare kiel sterko. Specife, oni kreditas ke manko de molibdeno-riĉa grundo kaŭzas fungaperon en brokoloj kaj florbrasikoj. Tamen, zorgoj devas preniĝi ĉar niveloj da natria molibdenato pli altaj ol 0,3 ppm kaŭzas kupro-nesufiĉon en bestoj, ĉefe en bovaro.
En industrio ĝi uzatas kiel korodo-inhibanto, pro tio ke ĝi estas anoda inhibanto neoksidiga. La aldono de natria molibdenato signifoplene malpliigas la nitritan necezon de fluidaĵoj inhibitaj kun nitrito-amino, plibonigante la protektadon de karboksiligitaj fluido-saloj.
30363 Dellasantina
30363 Dellasantina estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicole Della Santina, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Lynbrook High School de San Jose (Kalifornio).
3193 Elliot
3193 Elliot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo James L. Elliot (1943–2011) konata kiel unu el la malkovrinto de la ringoj de Urano.
Champtocé-sur-Loire (stacidomo)
Champtocé-sur-Loire estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Champtocé-sur-Loire, en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tours - St-Nazaire (515000).
Michel Debré
Michel DEBRÉ (15a de januaro 1912 - 2a de aŭgusto 1996) estis franca politikisto.
Li estis kunlaboranto de Charles de Gaulle, je la servo de la generalo kiel Ministro de Justico (1958-1959), Ĉefministro (1959-1962), Ministro de Ekonomio (1966-1968) kaj Ministro de Eksterlandaj Aferoj (1968 al 1969), kaj de lia sukcedanto, Georges Pompidou, kiel Ministro de Defendo (1969-1973).
Michel Debré kontrolis la redaktadon de la malneto de la konstitucio de la Kvina Respubliko, nomita ankaŭ «Konstitucio de 1958».
Li devis fronti la militistan puĉon de 1961, dum la Alĝeria Milito de Sendependeco.
Li estis ankaŭ kandidato en la prezidenta balotado de 1981.
Vtáčnik
Vtáčnik povas esti en Slovakio:
Ĉkalovskaja (metrostacio en Niĵnij-Novgorodo)
Ĉkalovskaja estas stacio sur la Avtozavodskaja linio de la Metroo de Niĵnij-Novgorodo. Stacio situas inter la stacioj "" kaj "". "Ĉkalovskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj. Stacioj kun "Moskovskaja" ĝis "Proletarskaja" estas unua sektoro de la Niĵnij-Novgorodo metropoliteno.
Stacio Hōsono
Stacio Hōsono (japane: 祝園駅 [Hōsono-eki], angle: Hōsono Station) estas fervoja stacio en Seika, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Katamachi.
Robert Kreuz
Robert KREUZ [krojc] (naskiĝis la en Majenco, mortis la  en Ĝenevo) estis oficisto kaj fakestro en la industrio, germana esperantisto, direktoro de UEA kaj membro de la Lingva Komitato.
Vivo
Kreuz fariĝis esperantisto en septembro 1908. Post la unua mondmilito li revivigis la Sudokcidentan Esperanto-Ligon (SOL) en Germanio kaj kunlaboris en Rejnlanda-Vestfalia Esperanto-Ligo (Revelo). Li estis unue ĉefdelegito de UEA por sudokcidenta Germanio. Li sukcese kontraŭbatalis Idon kaj estis redaktisto de Esperanto Triumfonta.
En 1925 li fariĝis ĝenerala sekretario de la Internacia Centra Komitato (ICK). En 1933 oni faris lin unu el du direktoroj de Universala Esperanto-Asocio (UEA), kaj en 1934 li fariĝis la sola pro la foriro de lia kolego Hans Jakob. Kreuz devis interalie estri la oficejon, organizi la Universalajn Kongresojn (fakte organizis nur tiun de 1935 en Italio) kaj redakti la revuon Esperanto.
Vojaĝoj kaj restadoj en diversaj landoj faris lin vasthorizonta homo, kiu parolis multajn lingvojn. Kreuz estis eminenta oratoro, unuagrada interpretisto plurlingva kaj tradukisto plej rapida, krome Esperanto-stenografo. Li iniciatis foiran reklamon per Esperanto por la internaciajn foirojn en Frankfurto ĉe Majno. Li kontribuis al ĉiuj grandaj Esperanto-gazetoj kaj estis ĉefkunlaboranto de Enciklopedio de Esperanto.
En aĝo de nur 42 jaroj li mortis pro apopleksio.
Historio de Esperanto (Zakrzewski)
La libro Historio de Esperanto 1887-1912 de la polo Adam Zakrzewski, aperinta en 1913 en Varsovio, estas unu el la verkoj prihistoriaj, kiuj ekestis en 1911/1912 okaze de la jubileo (25 jaroj) de Esperanto. Pola Esperanto-Asocio reeldonis ĝin en 1978.
NGC 2831
NGC 2831 (aliaj indikoj — UGC 4942, MCG 6-21-13, ZWG 181.24, ARP 315, PGC 26376) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Insar
Insar (Инсар) estas urbo en Mordvio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 89224501.
La urbo estis fondita en jaro 1648.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La interurba telefona kodo estas 83449, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Issa (Исса), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Insarka (Инсарка) (baseno de rivero Oka (Ока)).
Imre Peres
Imre Peres [pereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Peres Imre estas slovakia hungara kalvinana pastro, altlerneja instruisto.
Insar
En jaro 1959 la urbo havis 5,8 mil loĝantojn.
IATA-kodo
La IATA-kodo estas tri-litera kodo uzata por referenci plejmultajn flughavenojn tra la tuta mondo. La kodaro estis establita de la IATA (International Air Transport Association). Tiuj literoj estas ekzemple eksponataj sur la vojaĝetiketoj por bagaĝoj. La aplikado de la IATA-kodo estas planita de la IATA-rezolucio 763 kaj administrata ekde la IATA-sidejo en Montrealo, Kebekio.
Insar
En jaro 2002 la urbo havis 9 mil loĝantojn.
IATA-kodo
La kodoj eldoniĝas duonjare en la "IATA Airline Coding Directory". Ĉiu kodo restas unika kaj do devas indiki nur unu flughavenon : oni tamen rajtas reuzi malaperintajn kodojn por novaj flughavenoj. Multaj landoj, ekzemple Kanado, ne plu uzas IATA-kodojn en siaj oficiala aeronaŭtikaj periodaĵoj.
Imre Peres
Imre Peres naskiĝis la en tiam memstara vilaĝo Byster (nuntempa parto de Sady nad Torysou (Slovakio).
IATA-kodo
La IATA-kodo por la Internacia Flughaveno Portlando estas ekzemple PDX.
Imre Peres
Biografio
Imre Peres apartenas al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, pli poste en Slovakio. Li maturiĝis en gimnazio en Bratislavo en 1973, poste li akiris diplomon en teologia fakultato de Universitato de Karolo en 1978. Inter 1978–1984 li estis subpastro, poste jam pastro en diversaj lokoj, ekde 2003 en Bratislavo. Inter 1996 kaj 2004 li estis ankaŭ docento en teologia akademio en Komárno, ekde 2004 vicdekano en Universitato Janos Selye. Li ekinstruis en 2007 en Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen. Intertempe en 1998 li akiris sciencan gradon Ph.D..
IATA-kodo
Eksteraj ligiloj
יאט"א
Mopedo
Apartigo de motorcikloj kaj mopedoj estas pro tio, ke la motorciklo povas veturi en la ĝenerala fluo de aŭtomobiloj, kaj la mopedo veturas multe pli malrapide, tial la reguloj devigas ĝin veturi nur ĉe la dekstra rando de la vojo, kune kun bicikloj.
Populareco de la mopedoj difiniĝas unuavice per tio, ke por ili ne estas bezonata ŝtata registrado, teknika kontrolo kaj nepra asekuro. Por stiri mopedon ne estas bezonata stirpermesilo (ekzistas landoj, kie situacio estas alia). Krome la mopedoj kostas sufiĉe etpreze kaj konsumas malmulte da benzino.
Port-Saint-Louis-du-Rhône
(jen france, okcitane Pòrt Sant Loïs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), ĉe la enfluejo de la rivero Rodano en la Mediteranean Maron, do borde de la maro. Fine de en la komunumo vivis.
Inta
Inta (Инта) estas urbo en Komiio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 87415.
La urbo estis fondita en jaro 1940.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1954.
La interurba telefona kodo estas 82145, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas apud Uralo sur maldekstra bordo de rivero Bolŝaja Inta (Большая Инта) (baseno de rivero Peĉora (Печора)), en 12 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
En jaro 1959 la urbo havis 45,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 41,2 mil loĝantojn.
Dunakiliti
Dunakiliti estas vilaĝo en Hungario en regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár.
Situo
Dunakiliti situas sur insulo de Danubo Szigetköz, inter (olda) Danubo kaj Mosoni Duna, kie estas nur flankovojoj. Tiu vilaĝo estas la plej norda en la insulo kaj havas ponton tra Mosoni Duna al Rajka.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1165. En la 1980-aj jaroj sur la Danubo konstruiĝis akvorezervujo kun kluzo, sed la laboro ne estas finita pro politikaj vidpunktoj.
Famulo
En Dunakiliti naskiĝis beatulo, kuracisto, duko László Batthyány-Strattmann.
Banu Musa
La fratoj "Banū Mūsā" ("filoj de Moseo") estis Abū Ĝaʿlejos, Muḥammad ibn Mūsā ibn Ŝākir (antaŭ 803 – februaro 873), Abū al‐Kāsim, Unḥloco ibn Mūsā ibn Ŝākir (9a jarcento) kaj Al-Ḥasan ibn Mūsā ibn Ŝākir (9a jarcento), estis tri fakuloj de la 9a jarcento kiuj laboris en Bagdado.
Sodoma pomo
Sodoma pomo (Calotropis procera) estas planto indiĝena ĉe la Morta Maro kaj Sodomo, Israelo kaj en aliaj dezertaj regionoj de Mezoriento kaj Nordafriko. La nomo venas el la hebrea Tapuah Sdom. Ĝi kreskas ankaŭ en supra Egiptio kaj Jemeno. La frukton de la planto priskribis la romia juda historiisto Jozefo Flavio, kiu vidis ĝin en proksimo de Sodomo.
La planto mem estas arbusto aŭ arbeto, alta je 3-5 m. Ĝi havas helbrunan arboŝelon kaj dense starantajn, grandajn ovalajn, karnecajn foliojn. La floroj havas la diametron de 2 cm kaj formas densan infloreskon. La petaloj estas parte lilaj.
Ĝia frukto aspektas kiel pomo, sed ĝi fakte estas foliklo, kun venenaj fluggrajnoj. La frukto ofte abrupte kreviĝas dum malfermiĝo kaj diŝsutas la grajnojn. La disfluganta grajnoamasao similas al fumo.
La laktosuko de la planto forte iritas la haŭton kaj kaŭzas haŭtan inflamon. Oni uzis la laktosukon kiel sagovenenon.
Gil-García
Gil-García [ĥilgarZIa] aŭ Gil García [ĤIL garZIa] aŭ estas municipo en la plej sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Gil García estas komprenebla etimologie kiel aludo al iama reloĝanto.
Flavbeka kreko
La Flavbeka kreko (Anas flavirostris) estas anaso de Sudameriko. Kiel ĉe aliaj membroj de la grupo de la plaŭdanasoj kaj ĉe aliaj krekoj, ankaŭ tiu ĉi apartenas al la tre diversa genro Anas; pli precize ĝi estas unu el la "veraj" krekoj de la subgenro Nettion.
Gil-García
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 42 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 96 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Flavbeka kreko
Ĝi loĝas en Argentino, la Falklandoj, Ĉilio, Peruo, Bolivio, Urugvajo, kaj Brazilo. Ĝi estis setliĝinta ankaŭ en Suda Georgio, kie ĝi estis unuafoje registrita kiel reproduktanto en 1971. Ĝi loĝas ĉe fluakvaj humidejoj, prefere ĉe habitatoj marĉaj al riveroj. Konsiderinte ties ampleksan teritorion kaj surlokan abundon, ĝi ne estas konsiderata minacata fare de la IUCN.
Gil-García
Geografio
Ĝi limas kun Puerto Castilla, Solana de Ávila, Umbrías kaj Nava del Barco. La municipo estas ebena norde, pro la valo de la rivero Aravalle, kaj montara sude, kie estas la Cuerda del Risco del Águila, apartenanta al la Sierra de Gredos. Ĝi formas parton de la Regiona Parko Sierra de Gredos. La monto plej alta estas Cardiel (1622 metrojn).
Flavbeka kreko
Aspekto
Temas pri anaso kun malhebruna kapo kiu montras tre fajnan punktecon, kaj ĝenerale helgrizaj al sablokoloraj subaj partoj kun tre malgrandaj malhelaj makuloj en brusto; la dorso estas helbruna kun nigreca makuleco ĉefe al malsupra dorso. La vosto estas mallonga kaj hela. La kruroj estas malhelgrizaj kaj la ĉefa distinga karaktero estas tre brilfalva beko (kiu nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo) kun tre kontrastaj nigraj supra bordo kaj pinto.
Gil-García
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo estas romanika-
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Flavbeka kreko
Taksonomio
Laŭ analizoj de DNA tiu specio estas plej simila al tiu tre diferencaspekta Nordamerika kreko. Krom la konfuziga rilataro kun la krekoj de kapoj ruĝverdaj, ili kune ĉefe similas al radiado de kreko al la Hinda Oceano. Sed la unukolora subaĵo de la Flavbeka kreko kaj ties nomiga beko estas unikaj, kiel oni esperus el specio evoluinta duonmondon aparte el la Berniera aŭ la Gracia krekoj.
Tiu specio estas unika inter siaj parencoj ankaŭ en kelkaj aspektoj de sia postkopulacia kutimaro: post malsupreniro, la masklo etendiĝas supren alte kaj naĝas ĉirkaŭ kaj laŭlonge de la ino.
Tradicie estas agnoskataj 2 subspecioj:
Iam tiu specio kaj la Anda kreko formis la superspecion de la Makulkreko, sed pli kaj pli taksonomiistoj konsideris ambaŭ speciojn distingaj.
4747 Jujo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Jūjō (japane 十条, Jūjō), parto de la speciala kvartalo Kita de Tokio. Tie laboras Sejĝi Ueda.
Locarno (komunumaro)
La komunuaro Locarno  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Locarno. Ĝi havis 18853 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Locarno.
Geografio
La Komunumaro Locarno konsistas el du partoj, kies ĉefa estas la orienta flanko de la delto de la rivero Maggia, oriente de ties alflua al la Majora Lago kaj la suda parto de la delto de la rivero Tiĉino, tio estas la sudorienta parto de la ebenaĵo de Magadino, kie situas la aerodromo de Locarno.
Trafiko
Tra la komununumaro Locarno pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj inter la aerodromo kaj la urbo ekzistas izolita parto de la svisa aŭtovojo A13. Pere de la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj, la loka busreto de Locarno kaj la trama fervojo tra la valo de Centovalli la komunumaro disponas pri bona publika transportreto.
Komunumoj de la komunumaro Locarno
La komunumaro Locarno konsistas (stato en 2013) el 3 komunumoj, el kiuj ĝia ĉefurbo Locarno estas la plej granda. Jen la listo:
WikiTrans
Unuavice la ideo estas oferti aliron al la plej granda Vikipedio de ĉiuj - la angla, kun pli ol 4 milionoj da artikoloj - en Esperanto kaj la dana. Kvankam ambaŭ lingvoj estas inter la pli grandaj Vikipedioj, iliaj po ĉirkaŭ 250.000 artikoloj konsistigas nur modestan kolekton kompare al kio haveblas en la angla. Krome, la individuaj artikoloj estas ofte multe pli malgrandaj ol iliaj anglaj analogoj, malpli dense fontigitaj aŭ simple t.n. ĝermoj.
Maŝintradukado
La tradukoj de WikiTrans tradukoj estas altkvalitaj maŝintradukoj, uzantaj regul-bazitan sistemon, GramTrans, kiu kombinas profundan lingvistikan analizon (Constraint Grammar) kun grandaj vortaroj kaj kuntekstdependaj tradukreguloj. Entute la sistemo uzas 6000 analizajn regulojn, dekojn da miloj da semantikaj reguloj, kaj grandegaj vortaroj por analizo kaj traduko, aparte por ĉiu traktata lingvo. La esperanta tradukvortaro, ekzemple, enhavas 210.000 kapvortojn, multaj el ili kun pluraj eblaj tradukoj, laŭ kunteksto. Eblas konsulti kaj influi la vortaron en speciala vortaro-interfaco (xl.wikitrans.net/), kie ankaŭ eblas kontroli proponitajn tradukojn por pliaj 400.000 anglaj vortkunmetoj.
WikiTrans-serĉinterfaco
En la tradukita materialo de la WikiTrans-retejo (http://epo.wikitrans.net por Esperanto), eblas paralele serĉi kaj la esperantan kaj la anglan kapvortojn. Aldone, la Lucene-bazita serĉinterfaco kapablas trovi - kaj ordigi - plentekstajn trafojn, ilustrante ilin per teksteroj. Disambiguado de plurobla kapvorto estas kromefiko de tio, kaj ne necesas plusendo-paĝoj por sekundaraj aŭ sinonimaj esprimoj, kiujn plejparte facile trovas kaj religas jam la normala serĉilo.
Historio
Post la nasko de la maŝintraduka sistemo GramTrans en 2006/2007 kaj ĝia adapto al Vikipediaj taskoj en 2009, la unua fazo de la WikiTrans-projekto okupiĝis pri la Esperanto-tradukado de la 100.000 plej ofte uzataj anglalingvaj artikoloj, kaj la unua tradukorondo kompletiĝis la 15-an de marto 2010. La dua fazo, celanta vastigi la unuan tradukrondon al 3 milionoj da artikoloj, finiĝis en decembro 2010. En 2011 la ĝemela angla-dana sistemo estis adaptita al Wikipediaj tekstoj, sed la tasko - kredeble pli malfacila ol por Esperanto - ne ankoraŭ atingis sufiĉan nivelon por oficiala lanĉo de dana WikiTrans. En 2012 la fokuso denove estis sur la esperanta WikiTrans, kaj donaco de ESF (Esperanto Studies Foundation) permesis krei multkernan plurkomputilon, kun 32 kernoj, kiu 10-obligis la antaŭan tradukrapidecon, permesante regulajn aktualigojn kaj retradukojn. WikiTrans estis prezentitaj en pluraj sciencaj forumoj, interalie la NoDaLiDa kaj KAEST konferencoj.
Reviziado de WikiTrans-artikoloj por la originala esperanta Vikipedio
Eblas revizii WikiTrans-artikolojn kaj transpreni ilin en la originalan esperantan Vikipedion. Depende de la grandeco de la artikolo, temas pri kelkminuta aŭ duonhora laboro. Simple iru al http://gramtrans.com/editor/, entajpu (aŭ enkopiu) la URL de la angla artikolo kiun vi volas traduki, elektu "English-to-Esperanto (VISL)", kaj premu "Fetch".
La revizia interfaco
Tio gvidas vin al revizia interfaco, kie vi povas kontroli, kaj se necese korekti, la aŭtomatan tradukon. Ĉiu tekstero havas 3 statojn - nova, vidita kaj kontrolita. Post tralego de iu tekstparto, uzu la kontrolbutonojn sub ĝi por ŝanĝi la statojn. Ne necesas traklaki ĉion por povi eksporti la tradukon, do se iuj partoj tre bone tradukiĝis, aŭ se temas pri listoj aŭ referencoj, povas sufiĉi simple tralegi.
Kiam kontenta, rulu al la fino de la paĝo kaj elektu "Show in Wikimedia format" (Montru en Vikiformato). La rezulto estas la kutima sintakso de vikipedia redaktopaĝo, kaj eksporteblas rekte al Vikipedio.
Nova originala artikolo
Kopiu la enhavon de tiu paĝo per CTRL-a CTRL-c, kaj enmetu ĝin (CTRL-v) en kreopaĝon de la origina Vikipedio. Vi ankaŭ povas elŝuti la kontrolitan artikolon al via komputilo por plia prilaboro, ekzemple forigo de malinteresaĵoj aŭ aldono de ekstera materialo, el propra plumo aŭ tradukita el tria lingvo.
Se vi ne jam faris tion prepare, malfermi artikolkrean paĝon en la originala esperanta Vikipedio. Simple serĉu la planitan (ankoraŭ neekzistantan) esperantan titolon en la esperanta Vikipedio, kaj elektu "Krei la paĝon xxx en ĉi tiu vikio". Uzu la kontrolilojn sube de la kreopaĝo por antaŭrigardi kaj konservi vian artikolon.
Formatigo kaj formatigokontrolo
La GramTrans Reviziilo mem rekonas ke temas pri Vikipedio-artikolo kaj muntas Vikisintakson el la reviziita traduko, uzante la <S1>...</S1>, <S2>...</S2> ktp. markojn kiujn vi vidas dum reviziado. Do nur movu, ne forigu ilin, krom se vi ankaŭ forigas la markitan enhavon. La Reviziilo ankaŭ klopodas trakti interartikolajn ligojn, ŝablonojn kaj referencojn, sed tio estas tre komplika afero, kaj povas misfunkcii, interalie kie ne ekzistas esperanta ŝablono ekvivalenta al la angla. Vi do prefere riparu aŭ forigu misfunkciantajn aŭ ne-ekzistantajn ŝablonojn kaj ligojn antaŭ ol aktivigi la tradukitan artikolon.
Plej taŭgaj artikoloj por reviziado
Principe eblas "originaligi" artikolon pri iu ajn temo, sed kun kelkaj temoj estas malpli da laboro, ĉar GramTrans jam havas pli bonan vortaron kaj gramatikon en tiu kampo, pro universitataj prioritatoj, komercaj taskoj aŭ fokuso dum evoluigo de WikiTrans. Plifaciliga faktoro ankaŭ estas se la artikolo pro sia temo estas lingvo- kaj kulturo-neŭtrala. Se enestas multa terminologio, plifacilas se ĝi uzas la internacian sciencan latin-grekan afikso-sistemon, kiu estas sufiĉe bone analizebla kaj esperantigebla ankaŭ por novaj (ekstervortaraj) vortoj. Laŭ tiuj kriterioj eblas rangigi ekzemple jenajn temojn, de plej facila al plej malfacila.
Plej malfacilaj:
Vivantaj ligoj
WikiTrans disponigas ĉiujn anglajn artikolojn en preta traduko, sed povas foje ekzisti ligiloj al tre novaj paĝoj ankoraŭ ne kaptitaj de la tradukripeta intervalo. En tiu kazo WikiTrans kreas vivan tradukon post kelkaj sekundoj. En plej malbonŝanca kazo, dum tia foliumado kun pluraj dumkonektaj tradukpetoj, la maŝino ne plu liveras tradukojn, konsiderante ke temas pri senpaga servo, kiu tamen kostas servilajn rimedojn.
Diferencoj inter wikitrans.net kaj tuja dumkonekta traduko
La esperanta Wikitrans.net estas fidela ne nur al la enhavo de la angla originalo, sed ankaŭ al ĝia enpaĝigo - alivorte, ĝi aspektas same. Tion eblas atingi sufiĉe fidele pere de html-traduko, kio ankaŭ estas la bazo de la komerca GramTrans-sistemo, kaj simile uzata por tradukado de formatigitaj dokumentoj ktp. Tuja dumkonekta traduko funkcias principe same, se oni tradukas ajnan alian retpaĝon, sed html-traduko ne eblas, se la celo estas krei tradukon por enoriginaligo al la "vera" Vikipedio, ĉar tiukaze necesas ekhavi la anglan wikisintakson (kiu estas tute alia afero ol html), traduki ĝin konservante ĉiujn metamarkojn, kaj fine generi esperantan wikisintakson. Tio povas krei etajn diferencojn en la traduko, kompare al html-traduko, precipe kiam la fina aspekto kreiĝas per ŝablono, kaj tute ne videblas kiel teksto por la traduksistemo. Speciala konvertoprogramo riparas kelkajn el la rezultiĝaj problemoj, sed nur se oni elektas la "VISL"-modon dum angla-esperanta tradukado de URL (kp. ekranbildon supre).
Wikilingue
Simila al projekto WikiTrans estas projekto Wikilingue (Wikilingue.com Beta, 2010) kiu proponas kolekton da vikipediaj artikoloj aŭtomate tradukitaj de kelkaj iberiaj lingvoj kaj el la franca al la samaj kaj al Esperanto. '
Diskutoj pri WikiTrans
Detalajn respondojn al plej multe diskutitaj demandoj pri WikiTrans vi trovos en speciala sekcio de la WikiTrans-projektopaĝo, Projekto:WikiTrans/Oftaj demandoj.
Cornate d'Adda
Cornate d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Cressier FR
Pri la komunumo
Cressier (prononcu kresie'', malnova germanlingva nomo Grissach) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 823 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Cressier situas en la Svisa Mezlando 4 kilometrojn sudoriente de la distriktĉefurbo Morato sur altebenaĵo kun bona belvido super la valo de la rojo Bibern. La komunumo konistas el la vilaĝo Cressier (sur alteco de 569 m s.m.) kaj la du novaj setlejoj Le Moos (sur alteco de 576 m s.m. sudokcidente de la stacidomo) kaj Praz Rond (sur alteco de 545 m s.m. okcidente de la kantona ĉefvojo 277). Tute en okcidento de la komunumo troviĝas la kapelo St-Urbain. Laŭlonge de la suda limo de la komunumo fluas la rojo Bibern.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,17 km², de kiuj 19,4% estas kovritaj de arbaro, 69,1% servas por agrikulturo kaj 11,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cressier limas en nordo al la berna eksklavo Münchenwiler (BE), en nordoriento al Salvenach, en oriento al Jeuss, en sudo al Gurmels, en sudokcidento al Wallenried, kaj en okcidento al Courlevon.
Trafiko
Tra Cressier pasas en nordoriento la kantona ĉefvojo n-ro 277 de Plaffeien al Morato, kaj ĝin tuŝas en sudokcidento al kantona ĉefvojo 182 de Friburgo al Morato. Inter la du cĥefvojo konekta vojo kondukas tra la komunumo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de proksimume 7 kilometroj nordokcidente apud Morato. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Morato.
Lingvoj
La komunumo estas dulingva kun plimulto franclingva. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2000 54,1% de la loĝantaro parolis la francan kaj 40,1% la germanan kaj 1,9% parolis la portugalan.
Vidindaĵo
La ĉefa vidindaĵo de Cressier estas la kastelo. La tiel nomita Manoir de Reynold disponas pri mirinda internaĵo. Ĝia konstruado komenciĝis en la 16-a jarcento kaj finiĝis en 1661 kaj anstataŭis konstruaĵon el la 15-a jarcento.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cressier datiĝas el la jaro 1080 kiel Crisei. Ek de la 12-a jarcento la teritorio de la hodiaŭa komunumo estis malgranda senjorujo, kiu estis feŭdo de la Grafoj de Thierstein, kiuj ĝisn vendis en la jaro 1442 al la urbo Friburgo, kiu estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 landa senjoro kaj posedanto de la supera jurisdikcio. La senjoreco pere de edziĝo fariĝis havaĵo de la familio de Bubenberg, poste estis plurfoje revendita kaj dividita. En la jaro 1529 la senjorecon akiris la familio de Praroman, Friburgo tamen postulis la regadon kaj superan jurisdikcion. En la jaro 1699 la senjorujo estis akirita de la familio de Reynold, kiu iom post iom vendis la rajtojn al la loĝantaro sed konservis la kastelon. Post la konstruo de la fervojo ĉirkaŭ la stacidomo estiĝis novaj kvartaloj, dum la vilaĝo mem konservis sian kamparan aspekton.
(17367) 1979 OU11
(17367) 1979 OU11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Champtocé-sur-Loire
Champtocé-sur-Loire estas franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Champtocéens.
József Németh (pentristo)
József Németh [jOĵef nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh József estis hungara pentristo, gobelinisto.
József Németh naskiĝis la en Kaposszerdahely, li mortis la  en Hódmezővásárhely.
Imre Koródy Keresztély
Biografio
Koródy Keresztély estis 18 jaraĝe ano de la Budai Sakkozó Társaság (Ŝakista Asocio de Buda). Li partoprenis malofte en individuaj konkursoj. Li estis fama precipe pro siaj fulmludoj. En la Nacia Majstrokonkurso malantaŭ Géza Maróczy li havigis la majstrotitolon (1932). En Munkeno li estis ano de gajninta hungara teamo kun 70% rezulto (1936). Post 1945 li estis frontŝakisto de sindikato de publikdungitoj, poste de la teamo de la Urbkonsilantara Sportrondo de Budapeŝto.
2076
2076 estos superjaro komenciĝanta merkrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Tovačov I-Město
Tovačov I-Město situas en Ĉeĥio, ĝi estas nomo de parto de urbo Tovačov en distrikto Přerov. En la jaro ĉi tie daŭre vivis  kaj estis en ĝi 589 domoj.
Tovačov I-Město situas en katastra teritorio Tovačov kun areo 22,77 km².
Wilhelm Keitel
Wilhelm Bodewin Johann Gustav Keitel (22-an de oktobro 1882 en Helmscherode, Brunswick – 16-an de oktobro 1946 en Nurenbergo) estis germana feldmarŝalo dum la dua mondmilito kaj stabestro (OKW - Oberkommando der Wehrmacht) de Hitler.
Junaĝo kaj la unua mondmilito
Keitel naskiĝis en Helmscherode, Brunswick en Germana imperio kiel filo de Carl Keitel, grandbienulo el meza tavolo, kaj Apollonie Vissering. Fininte sian klerecon en Göttingen li decidiĝis por soldata servo kaj en la jaro 1901 li estas kun rango Fahnenjunker alvicigita al la 6-a regimento de malsupra-Saksia migranta artilerio. En 1909 li edziĝis kun Lisa Fontaine, la filino de riĉa grandbienulo, kun kiu li havis sume ses infanojn, el kiuj unu mortis ankoraŭ en eta aĝo. Dum la unua mondmilito Keitel estis forkomandita al la 46-a regimento de migranta artilerio en Wolfenbüttel, per kiu li pli poste batalis sur okcidenta fronto.
La 14-an de septembro 1914, dum bataloj en Flandrio en Belgio, li estis grave vundita per splitaĵo de grenado en la dekstran antaŭkubuton kaj la 8-an de oktobro de la sama jaro li estis avancita en rangon de Hauptmann (kapitano). Dum tiu ĉi okazo li estis ankaŭ honorigita per Fera Kruco de la unua grado.
Pli poste en la jaro 1924 Keitel estis translokigita al Ministerio de defendo (Reichswehrministerium) en kancelarion de armeo. Sed baldaŭ li estis avancita al ĉefulo de organiza oficejo kaj li retenis la postenon eĉ post tio, kiam la nazioj venis al potenco en la jaro 1933. Surbaze de rekomendo de generalo Werner von Fritsch li fariĝis komandanto de nove kreita nazia oficejo de la armitaj fortoj (Wehrmachtamt).
Dua mondmilito
En la jaro 1937 Keitel estis avancita en rangon de General der Artilerie (generalo de artilerio) kaj la sekvantan jaron li danke al Afero Blomberg-Fritsch fariĝas anstataŭanto de ministro de defendo (Reichskriegsministerium) kaj samtempe li transprenis funkcion de ĉefkomandanto de la armitaj fortoj de Wehrmacht (OKW).
La 12-an de septembro 1939 kiel ĉefo de Wehrmacht anoncis, ke en Pollando devas esti likviditaj reprezentantoj de intelektularo, nobeloj kaj judoj (realigo pere de Intelligenzaktion, Agado AB kaj Operaco Reinhardt).
En 1940 kun proksimiĝanta fino de franca militiro li estis avancita en rangon de feldmarŝalo kaj samtempe li estis honorigita per kavalira kruco pro aranĝo de armistico kun Francio, kio estas nekutima por komandanto, kiu "ne estas en kampo".
Dum la dua mondmilito Keitel pruvis, ke li estas malforta kaj singardema. Li klopodis disparoli al Adolf Hitler invadon al Francio kaj li estis eĉ kontraŭ operaco Barbaroso. Ambaŭokaze li klinas sian vizaĝon al Hitler kaj metas al li sian rezignon. La gvidanto rifuzas akcepti ĝin.
La 20-an de julio 1944 li eskapis nevundita el lasta atenco kontraŭ Adolf Hitler - vidu operaco Valkirio.
Post la milito li estis juĝita en la Nurenberga proceso kaj kondamnita al mortpuno per pendumo pro krimoj kontraŭ paco, militaj krimoj kaj krimoj kontraŭ homeco.
Nordamerika kreko
Tiu membro de la grupo de la plaŭdanasoj estas tre migranta kaj vintras tre sude de sia reprodukta teritorio. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta sezono kaj formas grandajn arojn. Dumfluge la rapidaj kaj turniĝantaj krekaroj similas al vadbirdoj.
Priskribo
Tiu estas la plej malgranda nordamerika plaŭdanaso. La reprodukta masklo havas grizajn flankojn kaj dorson, kun flava malantaŭo kaj blankaborda verda speguleto, evidenta dumfluge aŭ eĉ ripoze. Li havas helbrunan kapon kun verda okulmakulo. Ĝi estas distingata el la masklo de la Komuna kreko (la plej proksima parenco de tiu specio en Eŭrazio) per vertikala blanka strio en ĉiu brustoflanko, anstataŭ la horizontala blanka skapulara strio kaj manko de fajnaj sablokoloraj linioj en kapo.
Temas pri specio kun klara kazo de seksa duformismo. La ino estas helbruna, kun plumaro multe kiel tiu de ino de Platbeka anaso. Ili povas esti distingata el plej aliaj anasoj laŭ grando kaj formo, kaj pro la speguleto. Separo el ino de la Komuna kreko estas problemiga.
Dum nereprodukta aŭ eklipsa plumaro, la masklo aspektas pli kiel la ino.
Ĝi estas komuna anaso de ŝirmaj humidejoj, kiaj marĉoj de tajgo, kaj kutime manĝas per plaŭdado plantomaterialon aŭ per paŝtado. Ili nestumas surgrunde, ĉe akvo kaj sub kovro. Dum ties konservostatuso ne estas taksata de la IUCN nuntempe pro neagnosko de la taksono, ĝi estas sufiĉe abunda por iĝi specio Malplej Zorgiga se ĝi vere estas specio; ĝi estas eĉ plej abunda ol la Komuna kreko. Ili povas esti vidataj en grandaj nombroj ekzemple en la areo nome Marismas Nacionales de okcidenta Meksiko, la ĉefa vintrareo.
Temas pri bruema specio. La masklo havas klaran fajfon, dum la ino havas mildan kvakadon.
Distribuado
La tri subspecioj de la Nordamerika kreko loĝas en la norda hemisfero dum somero kaj por vintro etendiĝas al norda Sudameriko, centra Afriko, suda Barato, Birmo, kaj Filipinoj (inkludante la eŭrazian formon). En Nordameriko la carolinensis loĝas en la tuta kontinento kaj kuniĝas en la Aleŭtoj al nimia, kiu restas tie la tutan jaron. Anas crecca reproduktiĝas en Islando, Eŭropo kaj Azio. Ĝi estas ankaŭ vidata foje dum vintro en Nordameriko laŭlonge de la Atlantika Marbordo.
La Nordamerika kreko reproduktiĝas el Aleŭtoj, norda Alasko, riverdelto Mackenzie, norda Saskaĉevano, Manitobo, Ontario, Kebekio kaj Labradoro sude al centra Kalifornio, centra Nebrasko, centra Kansaso, suda Minesoto, Viskonsino, Ontario, Kebekio, Novtero kaj la Marprovincoj.
Tiu nearktisa birdo vintrumas el suda Alasko al suda Brita Kolumbio oriente al Nov-Brunsviko kaj Nov-Skotio kaj sude al Centrameriko. Ĝi vintrumas ankaŭ en Havajo.
Plantokomunumoj
La Nordamerika kreko estas abunda en humidejoj el la kanadaj parkoteroj kaj nordaj borealaj arbarasocioj. Ili loĝas pli ofte en miksaj preriasocioj ol ĉe malaltherbaj asocioj. Ili loĝas ankaŭ en arkta tundro kaj duondezertaj komunumoj.
Viva ekologio
Nestokronologio varias geografie. En Norda Dakoto, la Nordamerika kreko ĝenerale ekreproduktiĝas fine de aprilo. En la Nordokcidentaj Teritorioj, Kanado, la Nordamerika kreko ekreproduktiĝas inter fino de majo kaj komenca julio. Ĉe lagoj Minto, Alasko, la Nordamerika kreko ekreproduktiĝas tiom frue kiom ĝis komenca junio kaj tiom malfrue kiom ĝis la 20a de julio.
La Nordamerika kreko iĝas sekse matura sian unuan vintron. La ino demetas 5 al 16 ovojn. La periodo de kovado daŭras 21 al 23 tagojn.
Masklo de Nordamerika kreko lasas la inon komence de la kovado kaj ariĝas en sekuraj akvoj por plumoŝanĝado. Kelkaj populacioj entreprenas ampleksan plumoŝanĝan migradon dum aliaj restas en aŭ ĉe la reproduktejoj. La inoj plumoŝanĝadas en la reproduktejoj.
La Nordamerika kreko estas inter la plej fruaj printempaj migrantoj. Ili alvenas al la reproduktejoj preskaŭ tiom frue kiom la neĝo fandiĝas. Komence de februaro la Nordamerika kreko eklasas siajn vintrejojn, kaj pluas dum aprilo. En centraj regionoj la Nordamerika kreko ekalvenas frue en marto kun pintaj nombroj en frua aprilo.
En nordaj areoj de Usono, la Nordamerika kreko migranta al vintrejoj aperas en frua septembro tra meza decembro. Ili ekmigras al plej centraj regionoj dum septembro kaj ofte restas tra decembro. Al siaj plej sudaj vintrejoj, la Nordamerika kreko alvenas tiom frue kiom ĝis malfrua septembro, sed plej ne aperas ĝis malfrua novembro.
Preferata biotopo
La Nordamerika kreko loĝas ĉe internaj lagoj, marĉoj, lagetoj, lagunoj, kaj neprofundaj rojoj kun densa ekapera kaj akva vegetaĵaro. Ili preferas neprofundajn akvojn kaj malgrandajn lagetojn kaj flakojn dum la reprodukta sezono. La Nordamerika kreko ofte troviĝas ripoze sur kotejoj aŭ arbostumpoj, aŭ ripoze sur malaltaj branĉoj de mortintaj arboj. Tiuj anasoj nestumas en truoj en seka grundo situantaj ĉe la bazo de arbustoj, sub trunko aŭ inter densa herbo. La nestoj estas kutime 6–91 m el akvo. La Nordamerika kreko evitas senarbajn aŭ senarbustajn vivejojn. La Nordamerika kreko vintrumas kaj en fluakvo kaj ĉe salecaj marĉoj, lagunoj, rojoj kaj estuaroj. Ĉar ili estas malgrandaj birdoj, ili tendencas resti ĉe pli trankvilaj akvoj.
Kovropostuloj
La nestoj de Nordamerika kreko kutime estas kaŝitaj kaj flanke kaj elsupre per dendaj herboj, algoj aŭ arbusta kovro. Tifaoj, skirpoj, poligonoj (specioj de Polygonum), kaj alia ekapera vegetaĵaro havigas kaŝan kovron por anasoj en akvo.
Manĝokutimo
La Nordamerika kreko, pli ol iu ajn specio de anaso, preferas serĉi manĝon en kotejoj. Kie mankas kotejoj, ili preferas neprofundajn marĉojn aŭ portempe inunditajn agrikulturejojn. Ili kutime manĝas vegetalan materialon konsistan el semoj, tigoj kaj folioj de akvaj kaj ekaperaj vegetaloj. La Nordamerika kreko ŝajne preferas malgrandajn semojn de ciperacoj (specioj de Cyperus), milioj (specioj de Panicum), kaj de aliaj akvoplantoj al plej grandaj semoj, sed ili konsumas ankaŭ semojn de maizo, tritiko, hordeo, kaj de cefalantoj (specioj de Cephalanthus). Ĉe marĉoj, kaj lagetoj la Nordamerika kreko elektas semojn de skirpo, Eleocharis kaj aliajn similajn akvoplantojn. Je malpli etendo ili manĝas vegetativajn partojn de algoj de genroj Chara, Lemna, kaj la Ruppia maritima. Ili manĝas foje ankaŭ insektojn, moluskojn kaj krustulojn. Eventuale dum la printempaj monatoj, la Nordamerika kreko englutas vermojn el putriĝintaj fiŝoj troviĝantaj ĉe flakoj.
Parencoj
Laŭ informoj de DNA tiu specio estas pli proksime rilata al la Flavbeka kreko ol al la Komuna kreko. Tio postulus, ke la seksa dimorfismo aŭ perdiĝis ĉe la Flavbeka kreko aŭ evoluis al preskaŭ identaj formoj ĉe la Nordamerika kreko kaj ĉe la Komuna kreko post la diverĝo de la stirpoj de la Verdaflugila kreko kaj de la Flavbeka kreko.
Ambaŭ hipotezoj ŝajnas dekomence iom necertaj, ĉar la maskla reprodukta plumaro ĉe la Nordamerika kreko kaj ĉe la Komuna kreko estas unikaj kaj tre kompleksaj, kaj pro la tendenco al gajno, ne al perdo, de forta seksa dimorfismo hegemonias ĉe plaŭdanasoj. Alternativa klarigo pro alta frekvenco de hibridado ĉe anasoj estus ke la DNA de la nuntempa Nordamerika kreko origine devenas el la inoj de Flavbeka kreko pro introgresio kaj tiele la molekula informaro donus eraran bildon de la vera rilataro de la specio. Tion subtenas la observado ĉe hibridoj de Platbeka anaso × Oranĝkrura anaso, kies inoj ĉe ambaŭ taksonoj preferas la sekse dimorfajn masklojn de Platbeka anaso super la senkoloraj maskloj de Oranĝkrura anaso; menciindas ankaŭ ke la Nordamerika kreko estas je kelkaj aspektoj – kiaj la malplej kontrasta reprodukta plumaro -  intermeza inter la Komuna kaj la Flavbeka kreko.
Alternative la Komuna kreko povus deveni el la Nordamerika kreko, kaj la molekula diferenco estus kaŭzata de la genetika ŝanĝo aŭ de fondefiko ĉe tiu lasta kaj eble pro introgresio de la Flavbeka kreko en la unuan. La tri krekoj certe apartenas al superspecio de krekoj ("Nettion"); la prauloj de tiu grupo estus plej verŝajne monomorfaj formoj de la Suda Hemisfero (Johnson & Sorenson, 1999; notu ke ties "afrika" distribuado inkludas la taksonojn de la Berniera kreko, kiuj kiel multaj taksonoj de Madagaskaro estas de Hind-Aŭstralia origino).
Alia eblo estas ke la amerika stirpo devenas el perditaj Komunaj krekoj, kun influo de fondefiko/genetika ŝanĝo aŭ hibrida introgresio okazinte kiel klarigite, nur en la mala direkto ĉe la du unuaj. Krome tio postulus perdon de seksa dimorfismo ĉe la prauloj de la Flavbeka kreko, sed tre rare ĉe plaŭdanasoj, ĝi ne estas per se neebla.
La premita rilato inter la Flavbeka kreko kaj la Nordamerika kreko sugestata el la informo pri DNA estus kompreneble ankoraŭ aplikebla al la taksono ĝenerale, ne nur laŭ sekvencoj en 2 patrine heredataj genoj en kelkaj unuopaj anasoj (por kiuj ne estus dubo), sed la ĝenerala malsukceso de Johnson & Sorenson serioze preni hibridadon je kalkulo kaj la malgranda kvanto de ekzemploj kaj eksmoda koncepto de la biogeografio de la Hinda Oceano ne helpas entute solvi tiun problemon, sed en 1999, la metodologio kaj interpretado estis sufiĉe racia kaj fakte, la studo estis pionira ĉe multaj aspektoj pro la densa ekzemplaro je nivelo de taksonoj kaj ankoraŭ reprezentas unu el la sensukcesaj referencoj por interpretado de la filogenio de la genro.
Menciindas ke la postkopulaciaj ceremonioj de la Komuna kaj de la Nordamerika kreko estas identaj, sed tiuj de la Flavbeka kreko havas kelkajn aldonajn elementojn.
Finfine certiga konkludo ne povas esti atingita nuntempe trans provizora malakcepto de la filogenio sugestita de la informoj de DNA. Oni postulas pliajn tiajn informojn, sed eble ne sufiĉos, por solvi la kaporompigan rilataron ĉe la krekaro crecca-carolinensis-flavirostris.
Izolita specialaĵo
En kompleksa analitiko, izolita specialaĵo estas neordinaraĵo, proksime al kiu ne estas la aliaj neordinaraĵoj.
Formale, kompleksa nombro z estas izolita neordinaraĵo de funkcio f, se ekzistas malfermita disko D centrita je z tia, ke f estas holomorfa sur D \ {z}, kio estas, sur la aro ricevata de D per forpreno de la punkto z.
Ĉiu neordinaraĵo de meromorfa funkcio estas izolita, sed izoleco de neordinaraĵoj ne estas sole sufiĉa por garantii, ke la funkcio estas meromorfa. Multaj gravaj iloj de kompleksa analitiko kiel serio de Laurent kaj la restaĵa teoremo postulas, ke ĉiuj taŭgaj neordinaraĵoj de la funkcio estu izolitaj.
Rhea Silvia
Rhea Silvia aŭ Rea Silvia estis laŭ romia mitologio reĝa filino kaj patrino de Romulo kaj Remo, kiujn ŝi naskis kun dio Marso. Ŝian nomon portas asteroido Sylvia kaj kratero sur asreroido Vesta.Laŭ legendo Rhea Silvia estis filino de Numitoro Silvio, reĝo de Alba Longa. Vestalino ŝi fariĝis pro volo de sia onklo Amulio, kiu ŝian patron detronigis kaj mortigis liajn du filojn. Kiel vestalino Rhea Silvia restu seninfana, por ke nek ŝiaj posteuloj povus venĝi. Spite al tiu ĉi dono estis Rhea Silvia loginstigita de dio de milito Marso. Ŝi akuŝis ĝemelojn Romulo kaj Remo. Kiam tion eksciis ŝia onklo entombigis ŝin vivanta. Ŝiajn filojn ordonis mortigi. Sed servisto, komisiita per tiu ĉi tasko, flosigis ilin en banujeto sur Tibero kaj tie trovis ilin rivera dio Tiberino. Tiu zorgadon pri ili transdonis al lupino. Sammomente savis ankaŭ Rheon Silvion kaj edziniĝis al ŝi.
Laŭ aliaj fontoj estis Rhea Silvia, pezigita per alligita ŝtono, ĵetita en Tiberon. Sed kompatis ŝin rivera dio, edzinigis ŝin kaj donis al ŝi eternan vivon. Laŭ la samaj fontoj estu al Tibero ofenditaj ankaŭ infanoj de Rhea Silvia. Sed realigantoj ne povis trovi lokon de kiu ili povu atingi torenton de la rivero. Tibero tiutempe elbordiĝis en inundon kaj realigantoj forigis infanojn en unu el inundlagojn kun supozo, ke malaltigonta rivero prenos ilin kune kun si. Ne tiel okazis. La rivera dio ilian intencon trarigardis kaj la infanojn de morto savis.
Signifa roma historiisto Titus Livius en sia verko "Historio de fondo de la urbo" "Ab urbe condita" tute malferme allasas, ke Rhea Silvia estis perfortita kaj ke patro povis esti ĉiu ajn. Po ke ĝi estu pli honora, ŝi povus la kulpon imputi al dio. Kiam poste la knaboj pereiĝu en la rivero, estis savitaj de lupino, de kiu ilin paŝtisto Faŭstulo (Titus Livius lian nomon pridubas) donis en stalon al sia edzino Larentia, kiu edukis ilin. Same Titus Livius allasas, ke la vorto "lupino" povus esti kaŝnomo de la virino signifanta la samon kiel amoristino".
Nomon de Silvia portas planedeto 87 Sylvia laŭ Rhea Silvia, kaj laŭ ŝiaj filoj Romulo kaj Remo estis post siaj malkovroj nomitaj ambaŭ ŝiaj lunoj.
Provinca Muzeo Emile Verhaeren
La Provinca Muzeo Emile Verhaeren estas literatura muzeo. Ĝi gastigas originalajn manuskriptojn, librojn, leterojn, fotojn, personaj aferojn, artaĵojn kaj skulptaĵojn.
La vizitantoj povas konatiĝi kun la poeto, sia literatura aktiveco, kaj la spirito de la epoko en kiu li vivis.
Panĝabo (Brita Hindio)
Panĝabo aŭ Punjab, literumita ankaŭ Panjab, estis provinco de Brita Hindio. Plej el la Panĝaba regiono estis aneksita fare de la Brita Orienthinda Kompanio en 1849, kaj estis unu el la lastaj areoj de la Hinda subkontinento kiu falis sub Britia kontrolo. En 1858, Panĝabio, kun la cetero de Brita Hindio, venis sub la rekta regado de la Brita krono. La provinco enhavis kvin administraciajn dividaĵojn, nome Delhio, Jullundur, Lahoro, Multano kaj Ravalpindo kaj nombrajn princlandojn. En 1947, la dispartigo de Hindio kondukis al la fakto, ke la provinco estis dividita en Orienta Panĝabo kaj Okcidenta Panĝabo, en la ĵus kreita Unio Hindio kaj Dominio Pakistano respektive.
Prosíčka
Prosíčka (Prositschka) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1457.
Sovaĝa blankulo
Sovaĝa blankulo (Белый дикарь, [Belij Dikarj]) estas ruslingva sciencfikcia rakonto de sovetia verkisto Aleksander Belajev pri supozebla praa antaŭhistoria homo travivinta ĝis nuna tempo (jetio).
Provinca Muzeo Emile Verhaeren
La muzeo estis kreita en 1955 en Sint-Amands (Belgio), la naskiĝloko de la francparolanta flandra poeto kaj artkritikisto Emile Verhaeren. Ĝin estras ekde 1995 la societo Emile Verhaeren, aspc. En 1997 la muzeo transloĝiĝis al la "Dorpshuis De Leeuw" en la Emile Verhaerenstraat kiu estis parte la naskiĝdomo de Emile Verhaeren.
Arianna Huffington
Arianna HUFFINGTON (naskita la 15-an de julio 1950 en Ateno en Grekio) estas aŭtoro kaj nacie eldonata kolumnisto en Usono. Ŝi nun estas usona civitano.