cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aladár Körösfői-Kriesch
Aladár Körösfői-Kriesch naskiĝis la  en Buda, li mortis la  en Budakeszi.
Biografio
Aladár Körösfői-Kriesch studis en Reĝa Desegnista Lernejo, kie li lernis precipe de Bertalan Székely kaj Károly Lotz, poste li plulernis en 1887 en Firenze, en 1889 en Milano, en 1890 Venezio. En la studjaro 1891 li havis stipendion en Romo. En 1894 li frekventis majstrolernejon de Károly Lotz. Li edziĝis en 1895, en la sama jaro lia pentraĵo pri parlamenta sesio en Torda ricevis premion. En la sekva jaro li studvojaĝis al italaj urboj, Parizo kaj Madrido. Inter 1897–1902 li pentris kelkajn freskojn de Parlamentejo (Budapeŝto). En 1901 li aĉetis domon en Gödöllő, en la sekva jaro li fondis artistan kolonion, en 1904 teksan kolonion, kie li multe profitis la hungarecajn motivojn. Ekde 1913 li instruis en Industriarta Altlernejo. Dum la 1-a mondmilito li estis raportisto.
Itapeva (San-Paŭlio)
Itapeva (oficiale Município de Itapeva) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Itapeva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Karlo Aleksandro aŭ Karl (Carl) Alexander August Johann (naskiĝis la en Vajmaro; mortis la  samloke) estis la reganto de Saksio-Vajmaro-Eisenach ekde 1853 ĝis sia morto.
Biografio
Li estis la dua sed pli aĝa postvivanta filo de Karlo Frederiko de Saksio-Vajmaro-Eisenach kaj de la Granddukino Maria Pavlovna Romanova de Rusio. Lia patrino dungis kiel tutoro por Karl la svisan fakulon Frédéric Soret kiu iĝis proksima konatulo de Johann Wolfgang von Goethe.
Kiam li estis la Hereda Grandduko, Karl Alexander establis fortan amikecon kun Fanny Lewald kaj Hans Christian Andersen, sed tiu proksima rilato haltis en 1849 pro la milito kontraŭ Danio pro la duklandoj de Ŝlesvigo-Holstinio (nome Unua German-Dana Milito). La 8-an de julio 1853 lia patro mortis, kaj Karl Alexander iĝis Granda Duko; sed li prokrastis sian konstitucian enoficiĝon ĝis la naskiĝtago de Goethe, la 28-an de aŭgusto 1853.
La dana aŭtoro kaj poeto Hans Christian Andersen estis registrite enamiĝinta de Karl Alexander, kaj verkis "Mi multe amas la junan dukon, li estas la unua el ĉiuj princoj kiun mi trovas reale alloga".
Karlo Ŝtajner
Karlo ŠTAJNER (naskiĝinta kiel Karl Steiner la en Vieno, mortinta la  en Zagrebo) estis jugoslavia komunisto de aŭstra origino kaj viktimo de la sovetia diktatoro Stalino.
Vivo
Estante juna libropresad-lernoknabo Štajner aliĝis en 1919 al la komunisma movado (li iĝis membro de la Komunisma junularo aŭstria kaj poste membro de la centra komitato de tiu ĉi organizaĵo); du jarojn poste li iris al Jugoslavio por kunlabori kontraŭleĝe en la Ligo de Komunistoj de Jugoslavio sendite tien fare de la aŭstraj kamerado kiel teknika helpisto. Persekutitie far la policanoj li devis en 1931 fuĝi el Jugoslavio kiu estis iĝinta lia dua patrujo.
Sekvis restadoj en Parizo (iri en la francan ĉefurbon estis estinta ideo de Anton Mavrak, la tiama organizsekretario de la Komunisma partio jugoslavia), Vieno (tie li volis krei kaŝan presejon por prepari propagandmaterialon por la balkanaj regionoj) kaj Berlino (tien li venis helpe de Georgij Dimitrov kaj evitis tiel la transdoniĝon al la jugoslavaj aŭtoritatoj). Sed pro sia nebridebla revolucia agademo li ĉie ajn ekkonfliktis kun la polico. En 1932 li finfine ekziliĝis al Sovetunio, en landon kie li volis obstini ekkoni la plenumon perfektan de ĉiuj siaj idealoj. La Komunista Internacio komisiis al li la gvidadon de granda presa kaj eldona entrepreno en Moskvo. Tie li ankaŭ konatiĝis kun sia edzino Sonja kiun li baldaŭ poste edzinigis kaj kiu dum longaj jaroj da malliberiĝo restis fidela al li.
Kiam en 1936 la Granda Teroro de Stalino ekis kaptitis la 4an de novembro nokte ankaŭ Štajner. Unue lia prizono estis la fifamega Lubjanka en la rusa chefurbo antaŭ ol esti transportita tra la Solovecaj insuloj en la Blanka maro al Norilsk de malantaŭ la Polusa cirklo; tie li restis dekon da jaroj apenaŭ postvivonte. De tie li venis en la internigejon Tajŝet en eostan Siberion. Post la liberiĝo post 17 jaroj li ekziligitis je vilaĝo ĉe la malsupran fluejon de Jenisejo kie li laboris kiel masonisto. Nur en 1956 li rehabilititis kaj povis reveni Jugoslavion danke al la helpo de la jugoslavia ambasadejo en Moskvo. Oferton de 1949 rompi kun la politiko de Tito kontraŭ privilegioj li refuzis. Dumkaptitece li laboris i.a. ankaŭ ĉe fervojlinioj.
Tuj post la reveno patrujen li verkis la furorlibron 7000 tagoj en Siberio.
Ĉiuaŭa Dezerto
Ĉiuaŭa Dezerto aŭ Dezerto Chihuahua, estas tersupraĵa ekoregiono kiu situas en la nord-meksika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "ĉiuaŭa kaj tehuakan-vala dezertoj".
Priskribo
La dezerto troviĝas ambaŭflanke de la landlimo de Meksiko kaj Usono, en la centraj kaj nordaj partoj de la Meksika Altebenaĵo, limigite okcidente de la vasta montarĉeno de Okcidenta Patrinmontaro, kaj kovrante nordajn partojn de la orienta ĉeno, Orienta Patrinmontaro. Je la usona flanko ĝi okupas la valojn kaj basenojn de centra kaj suda Nov-Meksiko, Teksaso okcidente de la Pekos-rivero kaj sudorienta Arizono; sude de la landlimo ĝi kovras la nordan duonon de la meksika subŝtato de Ĉiuaŭo, plejmulton de Koaŭilo, nordorientan parton de Durango, ekstrem-nordan parton de Zakateko kaj etajn okcidentajn partojn de Novleono. La ekoregiono havas areon de ĉirkaŭ 509 500 km². Ĝi estas la tria plej vasta dezerto de la Okcidenta duonglobo kaj estas la dua pli vasta en Nordameriko, post la Granda Baseno.
Geografio
La tereno ĉefe konsistas el akvokolektaj areoj kiuj estas interrompitaj de multnombraj etaj montarĉenoj.
Pluraj pligrandaj montarĉenoj inkluzivas Sierra Madre, Sierra del Carmen, Sacramento-Montaron, Sandia-Manzano-Montaron, Magdalena-San-Mateo-Montaron, Ĉisos-Montaron, Guadalupe-Montaron, kaj Davis-Montaron. Tiuj ĉi kreas arbarinsulojn de pli malvarmaj, pli humidaj klimatoj en la dezerto, kaj tiaj altaj areoj havas kaj koniferajn kaj deciduajn duonarbarojn, kaj eĉ arbarojn laŭlonge de drenejoj kaj favoraj elmetaĵoj. Ĉiuaŭa Dezerto havas pli altan altitudon ol Sonora-Dezerto okcidente, plejofte variigante laŭ altitudo ekde 600 ĝis 1 675 metroj. Kiel rezulto, ĝi emas somere havi iomete malpli drastan klimaton (kvankam kutime tagaj temperaturoj en junio estas ĉirkaŭ 35 ĝis 40 °C ). Vintra vetero varias ekde relative maldrasta ĝis sufiĉe malvarma depende de altitudo kaj de akreco de nordaj ventoj. Precipitaĵo estas iome pli abunda ol en plejmulto de suda Granda Baseno, Sonora- kaj Mojave-Dezertoj, kvankam ĝi kutime estas jare malpli ol 254 mm, kun plejmulto de la pluvo falante dum "musono" de malfrua somero. La averaĝa jara precipitaĵo por Ĉiuaŭa dezerto estas 235 mm kun ekstremoj de proksimume 150 kaj 400 mm. Ĉirkaŭ du trionoj de la arid-zonaj stacioj havas jarajn totalojn inter 225 kaj 275 mm. Neĝado estas malabunda escepte je la plej altoj altitudoj.
Ĉiuaŭa Dezerto estas ekoregiono kiu ne estas sufiĉe esplorrigardata kaj pristudata. Tial, ĝi ne estas klasifikita aŭ subdividita, kiel la Sonora-Dezerto okcidente.
Estas kelkaj urbaj areoj en la dezerto: la plej grandaj estas Ciudad Juárez kun preskaŭ du milionoj da loĝantoj, najbarante El Paso; post tio la urbo de Ĉiuaŭurbo kaj Torreón. Albuquerque, Las Cruces kaj Roswell en Nov-Meksiko estas aliaj gravaj urboj en la ekoregiono. Saltillo kaj Monterejo situas rande de Ĉiuaŭa Dezerto.
Laŭ la Monda Natur-Fonduso, Ĉiuaŭa Dezerto eble estas la dezerto kun la plej alta biodiverseco en la mondo, kaj laŭ specio-riĉeco kaj laŭ endemioj, kvankam la regiono estiĝas forte degradita en la daŭro de la tempo. Multaj enlandaj specioj estas anstataŭitaj de Larrea tridentata. La meksika lupo Canis lupus baileyi, subspecio de la Griza lupo, iam abunda, estas formortinta. La ĉefa kialo de degrado estas estinta paŝtado.
Vegetaĵaro
Proksimume 3 500 da plantospecioj vivas en la dezerto, kaj 1 000 aŭ 29 % estas endemiaj. Estas minimume 16 endemiaj genroj. La ekoregiono estas agnoskita por sia diverseco kaj alta nivelo de endemiismo pri la Cactaceae. Bedaŭrinde, ĝi ankaŭ entenas la plej grandan tutaĵon de endanĝerigitaj kaktoj en Ameriko. Eble unu kvinono el ĉiuj kaktoj de la mondo – tiom multe da ili kiom 350 el la 1 500 sciataj specioj – troviĝas en tiu dezerto. Du kaktaj genroj, Coryphanta kaj Opuntia, estas la plej specio-riĉaj.
1238 Predappia
1238 Predappia estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Adeona familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala astronomo Luigi Volta elde la Observatorio de Torino en Pino Torinese.
Nomo
Ĝia nomo derivas de tiu de la itala komunumo Predappio.
Rýdrovice
Rýdrovice (Riedersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Heřmanice en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas okcidente de moravia limo apud montopiedo de granita monto Krautzberger (796 m). La supra parto situas sur plataĵo. Vivas ĉi tie.
Rýdrovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio.
Historio
La municipo estis fondita en la jaro 1790. En la supra parto loĝis germanaj loĝantoj, en la suba parto de la tiama vilaĝo loĝis ĉeĥa loĝantaro. En la jaro 1890 ĝi fariĝis memstara municipo. En la jaro 1971 ĝi estis spite al rezisto de la loĝantoj alligita al municipo Horní Heřmanice.
Transmaraj departementoj (Francio)
La transmaraj regionoj kaj transmaraj departementoj ( Départements et Régions d'Outre-Mer, ofte mallongita kiel DROM), estas teritoriaj subdividoj de la Franca Respubliko, same kiel la departementoj kaj regionoj de la ĉefa franca teritorio.
La kvin hodiaŭaj transmaraj departementoj estas:
Tiuj departementoj estas ankaŭ transmaraj regionoj ekde konstitucia revizio en 2003. Tiuj departementoj apartenas, kiel la kontinenta Francio mem, al la Eŭropa Unio.
Ankaŭ Sankta-Piero kaj Mikelono estis transmara departemento inter 1976 kaj 1985, kun la kodo 975, antaŭ la ŝanĝo de sia statuso al transmara kolektivumo.
Suna Zono
La Suna Zono, en angla Sun Belt, estas regiono de Usono ĝenerale konsiderata etenda tra sudo kaj sudokcidento (la geografia suda Usono). Alia proksimuma limo de la regiono estas la areo sude de la 36a paralelo, norda latitudo. Ĉefa difina karaktero de la Suna Zono estas sia varma-temperata klimato kun ampleksaj someroj kaj mallongaj, relative mildaj vintroj; Florido, la Golfa Marbordo, kaj suda Teksaso, tamen, havas veran subtropikan klimaton.
La Suna Zono spertis substancan populacikreskon ekde la 1960-aj jaroj pro eksplodo de alveno de enmigrintoj, kaj leĝaj kaj kontraŭleĝaj, ekapero de bebokresko, kaj allogo de milda vintra klimato. Tiu populacikresko estis malpli substanca en Luiziano, Misisipio, kaj Alabamo kompare kun ties okcidentaj kaj orientaj najbaraj ŝtatoj. Ankaŭ, dum la pasintaj kelkaj jardekoj, klimatizilo faciligis eviton de varmo fare de homoj en partoj de la regiono dum somero. Malfacilaĵoj en liverado de akvo iĝas komuna problemo en la regiono.
Difino
La Suna Zono enhavas la sudan trionon de Usono kaj estas kutime konsiderata inkludanta la ŝtatojn de Alabamo, Arizono, Florido, Georgio, Luiziano, Misisipo, Nov-Meksiko, Suda Karolino, Tenesio, Teksaso, duonon de Kalifornio (ĝis matropolita areo de Sakramento), kaj almenaŭ partojn de Arkansaso, Norda Karolino, kaj de suda Nevado. Pli etenda difino inkludas la ŝtatojn de Kolorado, Oklahomo, Virginio, Utaho, kaj la tuton de Kalifornio kaj Nevado.
Verkisto kaj politika analizisto Kevin Phillips plendis, ke li stampis la terminon "por prikribi naftoproduktan, militan, aerospacan kaj distran landon etenda el Florido al Kalifornio" en sia libro de 1969 nome The Emerging Republican Majority.
La termino "Sun Belt" iĝas sinonima kun la suda triono de la lando komence de la 1970-aj jaroj. Estis ŝanĝo en tiu periodo el iama ekonomie kaj politike grava nordoriento al la sudo kaj okcidento. Faktoroj kiaj alta enmigrado de laboristoj el Meksiko, pli varma klimato, kaj kresko de la agrikultura industrio permesis ke la suda triono de Usono kreskis ekonomie. La klimato helpis ne nur la agrikulturan kreskon, sed ankaŭ permesis multajn emeritulojn moviĝi al komunumoj en la regiono, ĉefe en Florido kaj Arizono.
Ĉefaj urboj
! Nomo !! Populacio (milionoj) !! Malneta metropolita produkto (miloj da milionoj da US$)
! Ŝtato !! Urbo
Ardensio
Ardensio (Ardensi) estas planlingvo proponita de Libor Sztemon ĉirkaŭ 2000.
Akvofalo Mumlava
Akvofalo Mumlava (Mumlavský vodopád) estas akvofalo en Mumlava Valo (Mumlavský důl), kiu estas valo de Gigantmontaro en distrikto Semily en Ĉehio proksime de urbo Harrachov (1,5 km). Ĉi valo troviĝas proksime de ĉeĥa pola limo sub la ĉefa montoĉeno sub la monto Mumlavská hora (Mumlawski Wierch). Akvofalo estas la plej potenca akvofalo en Ĉeĥio laŭ trafluo de akvo. Rekte sub la akvofalo troviĝas t.n. eroziaj kaldronoj, kiu estis kreitaj per movado de akvo kaj abrazia materialo - ŝtonoj, ŝtoneroj, sablo kaj gruzo. La akvofalo estas la plej bela dum printempo kiam ĝi havas sufiĉo da akvo post la neĝdegelado. Dum la vintro ofte la akvofalo frostigas kaj kreas t.n. glaciofalo – la interesega kreaĵo de la akvo kaj la frosto.
Aliro
, - Nuntempe akvofalo estas rekte alirebla per ruĝ- kaj blumarkita turistapiedvojo de urbo Harrachov.
Vidu ankaŭ
Listo de ĉeĥaj akvofaloj
Fonto de informoj kaj bildo de akvofalo
Paĝaro pri ĉeĥaj akvofaloj (ĉeĥe):
Listo de planedoj de Star Trek
La fikcia universo de "Star Trek" kiu evoluis el la 1966-1969 televidserioj Star Trek , estas vasta komplekso de planedoj, organizoj kaj popoloj, kiuj kune konsistigas ekzemplon de la scienca fikcio praktiko de mondkonstruado.
A
Alfa V - planedo apenaŭ citita en epizodo Charlie X. Ardana - planedo ano de Unuiĝinta Federacio de Planedoj, kies ĉefurbo estas flosanta urbo Stratos, kie vivas la elito de la socio, kiu vivas en lukso. Alia klaso, la troglitoj plenumas ĉiujn fizikajn laborojn kaj vivas sur la planedo, krom iuj servistoj, kiuj povas vivi en Stratos. Disruptoroj ribeliĝas kontraŭ la elito. Argelius II - planedo kie okazas la epizodo Wolf in the Fold de originala serio. La nomo de la planedo estas evidenta referenco al Alĝerio. La vestoj de la lokanoj kaj la dekoracio aludas al arabaj moroj tielrilate. La tuta planedo estas kiel granda nokta klubo kaj ĝia ekonomio dependas de striptizejoj kaj prostitucio. La planedo estas estrita de prefekto kun helpo de profesia administranto. Ariannus - planedo apenaŭ citita en epizodo Let That Be Your Last Battlefield.
B
Beta XII-A - planedo kie estis tre malgranda homa kolonio. Beta Niobe I - homa nomo de planedo Sarpeidon (vidu sube).
C
Cestus III - Federacia kolonio proksime al la Gorna hegemonio atakita de la Gornoj en 2267. Per posta paca traktato, la Unuiĝinta Federacio de Planedoj kaj la Gornoj dividas la planedon egale. En 2371, la kolonianoj formis bazpilkan ligon kun ses teamoj, inkluzive de la Cestus Komets kaj la Pike Urbaj Pioniroj.
Ĉ
Ĉeron (angle Cheron, prononco ) - Planedo detruita de interna rasa milito (por pli da detaloj vidu la tekston pri la romulanoj).
D
Daran V - planedo de Unuiĝinta Federacio de Planedoj apenaŭ citita en epizodo For the World Is Hollow and I Have Touched the Sky.
E
Ekos - planedo tre simila al Tero dum mezo de 20-a jarcento, kie falis kultura observanto de la Unuiĝinta Federacio de Planedoj nomata John Gill. Ĝi estas najbara al loĝata planedo Zeon, al kiu ĝi faras militon. Gill respondecas pri la enkonduko de teknologio, kio signifus, ke li malpurigis Ekosan kulturon kaj malobservis la Unuan Direktivon. Gill ankaŭ enkondukas naziismon en la planedon kaj iĝis ĝian "gvidanton".
F
Fabrinia - planedo kiu estis detruita de supernovao antaŭ la komenco de nia civilizo.
G
Gamma Hydra IV: Planedo kiu havis homan setlejon, kies setlejanoj tute mortis per frua maljuneco kaŭzita de radiado.
Gamma Trianguli VI - Planedo ĉirkaŭ stelo Gamma Trianguli kun tropika klimato kaj tre riĉaj naturaj rimedoj, sed kun kelkaj danĝeroj kiel planto kiu pafas venenajn dornojn, strangaj fulmostormo kaj eksplodaj rokoj. Estas nur unu loĝata vilaĝo kun malmultaj loĝantoj. La planedo estas regata de komputilo Vaal.
Genesis [Genezo] - Planedo prezentita en filmoj de Star Trek II: The Wrath of Khan kaj Star Trek III: The Search for Spock. Ĝi estas klaso M, malstabila planedo, kreita artefarite dum la furioza batalo inter Khan-Noonien Singh kaj Admiralo James T. Kirk.
Gideon - Troloĝita planedo, kies kulturo ne permesas naskokontrolon aŭ forigon al alia loko.
H
Hakan - planedo kies Konsilio ne permesis al la Unuiĝinta Federacio de Planedoj akiri dilitiumon.
J
Janus VI: planedo de Horta ulo kiu mortigis 50 ministojn kaj detruis teamojn kun forta koroda substanco reagante kontraŭ homa invado, kiu detruis milojn da ovojn por minigi vejnojn de pergio (fikcia mineralo) kaj aliaj valoraj metaloj.
K
Kapelo IV: planedo riĉa en mineraloj, loĝata de homoj kun primitiva teknologio.
N
Neural : primitiva, t.e., neindustria, mondo, loĝata de homsimilaj estaĵoj kaj de "mugatoj", estoj similaj al blankaj goriloj. La planedo estas proksima de influzono de klingonoj.
M
Makus III: planedo kie estas la homa kolonio Nova Parizo. Marcus XII - planedo apenaŭ citita en epizodo And the Children Shall Lead. Magna Roma - retronomo donita al planedo de epizodo Bread and Circuses, kiu montriĝas kiel la Tero, kun speco de romia kulturo kun teknologio de 20-a jarcento de la Tero. Memory Alpha - planedeto kiu estas sidejo de la centra biblioteko de la Federacio. Merak II- agrikultura planedo apenaŭ citita en epizodo The Cloud Minders. Minara II - planedo kies stelo estas ironta supernovaon. Ĝi havis homan sciencan teamon, kiu estis mortita de vianoj.
O
Omega IV - planedo loĝata de du interbatalantaj etnoj, la "Kohmoj" kaj la "Yangoj" ambaŭ kun primitivaj teknologioj, sed la Kohmoj estas pli organizataj. La omeganoj havas vivdaŭrojn de pli ol 1000 jaroj kaj estas  imunaj al la mistera malsano kiuj mortigis teamanoj de USS 'Exeter'. Spock pripensas, ke la historio de Omega IV tre proksime similas al de la Tero dum Malvarma Milito, ĝis la antaŭa estis disvenkita de Biologia Milito, kiun la Tero evitis, ĉi tiu hipotezo estas konfirmita kiam William produktas tre malnovan usonan flagon, kune kun malnovaj dokumentoj, de kiuj li recitas la Ĵuron pri fideleco kun forta akĉento. La Yangoj estas ŝokitaj kiam Kirk kompletigas la Ĵuron, sed ne restas klare ĉu la omeganoj estas pranepoj de teranoj. Ophiuchus III - planedo apenaŭ citita en epizodo Mudd's Women. Organia - neŭtrala planedo ĉe la limo inter Unuiĝinta Federacio de Planedoj kaj Klingona Imperio loĝata de tre evoluitaj intelingentaj estoj.
P
Pyris VII: senviva planedo, kie esploristoj de alia galaksio faris esploran setlejon en epizodo Catspaw.
R
Remo - estas planedo en la sciencfikcia universo de Star Trek, kiu kun sia najbara planedo Romulo, estas hejmplanedo de la romulanoj. La nomo de la planedo devenas el la legendo pri la fondiĝo de Romo per la praromaj fratoj Romulo kaj Remo.
Rigel IV - planedo apenaŭ citita en epizodo Wolf in the Fold.
Rigel XII - planedo kun malgranda minejo de dilitiumo, loĝata de malmultaj ministoj.
Romulo - estas planedo en la sciencfikcia universo de Star Trek, kiu kun sia najbara planedo Remo, estas hejmplanedo de la romulanoj. La nomo de la planedo devenas el la legendo pri la fondiĝo de Romo per la praromaj fratoj Romulo kaj Remo.
S
Sarpeidon - Ankaŭ konata kiel Beta Niobe I, ĉi tiu planedo de klaso M estis vizitita de la USS Enterprise en la lastaj 2269 horoj antaŭ ol sia stelo Beta Niobe iĝis supernovao. La teamo de la "Enterprise" malkovris, ke la indiĝenoj de la mondo eskapis sian sorton per tempovojaĝo al sia monda pasinteco, uzante tempomaŝinon nomita Atavachron.
Sigma Iotia II - Planedo, kie vivas estoj similaj al homoj. Tie la kosmoŝipo Horizon frakasis kaj kiam tio okazis, la kulturo de la planedo estis "poluita". La iotianoj trovis en la kosmoŝipon la libron "Ĉikagaj Krimorganizaĵoj de la jaroj dudek" kaj rekreis sian socion surbaze de mafia organizo.
T
Talos IV (vidu ĉefartikolon Talos la 4-a) - fikcia planedo de Star Trek kie okazas la provepizodo The Cage kaj. sekve, la epizodo The Menagerie de Stela Vojaĝo: La Origina Serio.
Tantalus V: preskaŭ dezerta planedo, kie la krimuloj restas por "kuracado".
Zsuzsa Lóránt
Zsuzsa Lóránt [ĵuĵa lOrAnt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lóránt Zsuzsa estas hungara skulptisto, tradukisto. Ŝia persona nomvarianto estas Zsuzsanna. Zsuzsa Lóránt naskiĝis la en Budapeŝto.
Listo de planedoj de Star Trek
T
Taurus II : roka, nebulo-kovrita mondo en la mezo de la fenomeno de Murasaki. Tie vivas primitivaj gigantoj.
Zsuzsa Lóránt
Biografio
Zsuzsa Lóránt studis en Hungara Belarta Altlernejo inter 1967-1971. Ŝia ĉefinstruisto estis József Somogyi. En la jaro 1975 ŝi ricevis stipendion, ekde la sekva jaro ŝi partoprenas en ekspozicioj. Krom la skulptaĵoj ŝi kreas skulptaĵetojn, farbitajn lignojn kaj terakotojn ofte groteskajn. Ŝi ricevis premiojn inter 1978-2005.
Listo de planedoj de Star Trek
T
Tero (vidu ĉefartikolon Tero) - La Tero estas nia planedo, la tria planedo ekde la Suno (post Venuso kaj antaŭ Marso).
Thasus - Planedo loĝita de thasusanoj.
Triacus [Triakuso] - Planedo kun malgranda Federacia Arkeologia Teamo tie starigita por esplori antikvajn ruinojn de formortinta civilizo. Triskelion - stranga planedo estrita de tri sadikaj senkorpaj cerboj.
V
Vulkano - (vidu ĉefartikolon Vulkano) estas ruĝeca planedo, en la orbito de la stelo 40 Eridani A, kiu havas klimatajn kondiĉojn kompareblajn al la Tero kaj tial havas la fikcian statuson esti "planedo de la klaso M (Minŝara)".
Z
Zeon - planedo najbara la planedo Ekos, apenaŭ citita en Patterns of Force. Zetar - planedo detruita de naturaj fortoj.
Loretteville (Kebekio)
Loretteville estas unu el 35 kvartaloj de Kebeko (Kebekio) ekde la, situanta en arondismento La Haute-Saint-Charles. En 2001, ĝi havis 13737 loĝantojn.
Köthel
Köthel havas diversajn signifojn:
Mauricio Funes
Carlos Mauricio FUNES Cartagena (naskiĝis la en San-Salvadoro) estas iama ĵurnalisto kaj ekde la 15-a de marto 2009 la elektita prezidanto de la respubliko de Salvadoro. Li estas reprezentanto de la maldekstra partio Frente Farabundo Marti de Liberación Nacional (FMLN).
Furfurila acetato
Furfurila acetato aŭ C7H8O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila acetato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila acetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila acetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Georg Podlinski
Georg PODLINSKI (naskiĝis 1892 - mortis la 4-an de januaro 1974, en Gronau, Germanio) estis dum pluraj jardekoj aktiva membro kaj delegito de UEA kaj aktivulo de GEA, kies meritmedalon li ricevis okaze de sia 80 jariĝo. S-ro Podlinski ĉiam aparte interesiĝis pri la aktiveco de la esperantista junularo, kiu per lia morto perdas entuziasman apoganton.
Erzsébet Balogh
BALOGH Erzsébet, Veress estas rumanuja hungara pentristino naskita en Blaĵo la 9-a de septembro 1963.
Biografio
Erzsébet Balogh finis inter 1983-87 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu ĉe majstro Pál Veress. Inter 1993-94 ŝi rivevis postuniversitatan instruon en Magyar Képzőművészeti Főiskola de Budapeŝto ĉe Zoltán Tölg-Molnár. Ŝi estis ano de Marosvásárhelyi Műhely (MAMŰ) kaj Grupo Rózsa. En 1990 ŝi translokiĝis Hungarujon
Hrtkovci
Hrtkovci, serbe Хртковци, hungare Herkóca estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ruma.
Geografio
Hrtkovci situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Savo laŭ ĉefvojo. Ruma troviĝas 16 km.
Historio
Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo, poste ĝi apartenis al limgarda zono de Habsburgoj. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En la 1970-aj jaroj vivis tie 1500 kroatoj, po 700 hungaroj kaj serboj,180 jugoslavianoj kaj grupo da slovakoj. Precipe en 1992 etnika purigado okazis. Tiutempe la vilaĝo havis nomon Srbislavci. En 2002 loĝis en Hrtkovci 2396 serboj (70 %), 310 hungaroj (9 %), 256 kroatoj, 67 jugoslavianoj, 28 ciganoj, 5 slovakoj kaj aliaj.
Alvorada de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conceição do Mato Dentro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Pierre Boulogne
Dum multaj jaroj li estis prezidanto de la loka grupo, gvidis amason da kursoj kaj organizis regionan kongreson en Aix-en-Provence. Ĝis sia morto li funkciis kiel vicdelegito en la urbo.
Bulgara Ortodoksa Eklezio
Historio
Laŭ tradicio oni asertas, ke ankoraŭ en la 1-a jarcento sur la teritorio de nuna Bulgario ekzistis episkopa katedro en Odessus (nune Varna). La unua episkopo la tradicio nomas Ampliason, instruiton de la sankta apostolo Paŭlo (Rom. 16, 8). Estas konate, ke en la 1-a Ekumena Koncilio partoprenis Protagono, la episkopo de Sradec (nuna Sofio).
La Bulgara ŝtato aperis en la 7-a jarcento per asimiliĝo de tjurka gento "bolgaroj" kun la lokaj slavaj gentoj. Bulgarion baptis la princo Boriso (852-927) en 865. La princo petis fari la novan Eklezion tuj sendependa. La koncilio de 869-870 en la Konstantinopola Sofio-katedralo ne aprobis tiun ideon kaj donis al la nova Eklezio staton de nura aŭtonomeco sub la Patriarko de Konstantinopolo. La princo Simeono (893-927) disbatis grekojn, proklamis sin "caro de bulgaroj kaj romianoj" (bizancanoj nomis sin "romianoj"), kunvenigis ĉ.919 eklezi-popolan koncilion, kiu proklamis la Bulgaran Eklezion sendependa kaj ĝian estron - patriarko. La patriarko de Konstantinopolo ne agnoskis la memproklamitan sendependecon. La princo Petro (927-969) daŭrigis venkoportajn militojn kontraŭ Bizancio. Fine de 927 li aranĝis packontrakton kun ĝi, laŭ kiu la Bulgara Eklezio estis agnoskita patriarkujo kaj li mem - caro. Sed jam sub la regado de liaj filoj Boriso la 2-a kaj Romano la imperiestro Johano la 1-a Tzimisces konkeris la Orientan Bulgarion, sed ne nuligis la patriarkecon. La bulgara patriarko ŝanĝis kelkajn rezidejojn kaj finfine restis en Oĥrido, kiu estis ĉefurbo de la Okcidenta Bulgara Regno. En 1018-1019 la imperiestro Basilo la 2-a konkeris ankaŭ la Okcidentan Bulgarion kaj pro kruelaj punoj rilate bulgarojn ricevis kromnomon "Bulgarobuĉa" (Bulgaroktonus). Sed Basilo la 2-a ne nuligis la sendependecon de la Oĥrida patriarkujo, li nur forprenis patriarkan titolon kaj ekde tiam la sendependa ekleziestro en Oĥrido titoliĝis "ĉefepiskopo". Tiun ĉefepiskopon nomumis la bizanca imperiestro, tamen li ne dependis de la Konstantinopola patriarko. La sendependeco de tiu ĉefepiskopujo daŭris gis 1767, kiam Konstantinopola patriarko sukcesis subigi ĝin al si.
Tiuj ambaŭ branĉoj de la Bulgara Eklezio ĝuis eklezian sendependecon dank'al la ĝenerala sendependeco de la Bulgara Eklezio, kaj ambaŭ tiuj branĉoj estis administrataj de ĉefepiskopo. Sed kiel la ekleziestroj tiel la regnestroj volis restarigi la patriarkecon. En la jaro 1235 la bulgara caro Johano Asen la 2-a kontraktis kun la nicea imperiestro Johano Duka kontraŭ la latina konstantinopola imperio kaj postulis la patriarkan titolon por sia ekleziestro. La titolo estis redonita.
En 1396 Bulgarion konkeris turkoj, kiuj ne volis havi sub si du memregajn ĉefepiskopujojn. Tial ili subigis la Tarnovan ĉefepiskopujon al Konstantinopola patriarko. La stato de bulgaroj sub la rego de la patriarko ne estis agrabla kaj ili ĉiam pli kaj pli maltrankvilis. Fine la sultano mem fondis en 1870 memstaran bulgaran ekzarkujon: restis nur minimuma dependeco de la patriarko: ekzarko devis rememori la patriarkon dum diservoj, sciigi lin pri siaj decidoj kaj ricevi de li krismon. La patriarkoj ĉiel kontraŭagis la efektivigon de la sultana rajtigo, sed la bulgara hierarkio tamen efektivigis ĝin: en 1872 ekzarko estis elektita. Sed la patriarko rifuzis al li pri aŭdienco kaj la ekzarko proklamis plenan sendependecon. Responde al tio la patriarko ekskomunikis la tutan Bulagaran Eklezion. Tiun ĉi ekskomunikon agnoskis la Antioĥia patriarko, sed ne agnoskis la Jerusalema.
Vodary Paris
Vodary Paris (la plate­forme d'édi­tion en ver­sion ori­gi­nale, de dif­fu­sion et d'ar­chi­vage in­for­ma­tique) estas malferma-atinga eldonejo en Parizo. Ĝi publikigas literaturajn verkojn de la mondaj literaturoj, originale, kaj ne timas manipuli diversajn lingvojn kaj skriptojn, de ĉefaj al ekzotaj kaj eĉ planitaj, inter kiuj Esperanto. Ĝi ankaŭ partoprenas en eldonaj aktivecoj de la Komitato pri lingvoplanado de la esplora instituto FIAS.
La sebokandelo
"La sebokandelo" (Tællelyset) estas 700-vorta literatura fabelo verkita de la dana verkisto Hans Christian Andersen (1805–1875).
Ĝi estis verkita en la 1820-aj jaroj, kio faras ĝin unu el liaj plej fruaj verkoj kaj lia unua konata verko en la fabela ĝenro, sed ties ekzisto estis ŝajne nekonata al fakuloj aŭ al la publiko dum preskaŭ du jarcentoj. Kopio de la manuskripto estis malkovrita en skatolo de la Naciaj Arkivoj de Funen en Oktobro 2012.
La rakonto, verkita en la 1820-aj jaroj, temas pri kandelo, filino de ŝafo kaj krisolo, kiu ne sentas sin aprezata. Ĝi renkontiĝas kun tindrujo kiu ardigas flamon al la kandelo, kaj ĝi finfine trovas sian ĝustan lokon en la vivo kaj disvastigas ĝojon kaj feliĉon por si mem kaj por siaj apuduloj.
Ĝi estis verkita dum Andersen estis ankoraŭ en lernejo kaj dediĉis lin al bonfaranto, en posedo de kies familio ĝi restis ĝis ĝi venis inter aliaj paperoj de la familio al valizo en loka arkivo.
Stangomiksilo
Stangomiksilo estas speciala miksilo por ethaki nutraĵon. La aparato estas ofte en la formo de longa stango, en kiu troviĝas la elektromotoro, kun je la finaĵo tranĉilo kiu tre rapide turniĝas. La tranĉilo kutime havas du klingojn, kiuj situas je diversaj altoj.
Stangomiksilo povas esti uzata por la preparado de bebonutraĵo, supo kaj saŭcoj kaj ankaŭ por la mempreparo de smuzioj.
La stangomiksilo estas en 1950 patentita de la sviso Roger Perrinjaquet. Li nomis la aparaton Bamix kombino de "bat et mixe" (bato kaj mikso).
Fred Parker
Fred PARKER (naskiĝis 1886 - mortis la 19-an de marto 1974) estis fervora multjara aktivulo je la loka (Lancashire, Anglio), nacia kaj internacia niveloj de la Movado. Interalie, li en la Movado plenumis la funkciojn de la vicprezidanto de Brita Esperantista Asocio kaj de la komitatano de UEA. En sia loĝloko Burnley, li funkciis dum jaxdekoj kiel delegito kaj fakdelegito de UEA.
Laupen
Laupen (prononcu laŭpn, ne plu uzata franca nomo Loyes) estas historia urbeto kaj komunumo kaj en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi estis ĉefloko de la samnoma distrikto. Ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la nove fondita administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 2779 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Laupen situas ĉe la alfluejo de la rivero Sense al Sarino en monteta regiono de la Svisa Mezlando.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,12 km², de kiuj 29,9% estas kovritaj de arbaro, 38,6% servas por agrikulturo kaj 25,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Laupen limas en nordo al Ferenbalm, en oriento al Mühleberg kaj Neuenegg, en sudo al Bösingen (FR), kaj en okcidento al Kriechenwil kaj Gurmels (FR).
Trafiko
En la urbeto Laupen troviĝas la finhaltejo de la regiona trajnlinio S2 de Langnau en Emme-Valo tra Worb, Berno kaj Neuenegg al Laufen. La veturdaŭro al Berno dauras 30 minutojn.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas sudoriente en distanco de 5 kilometroj.
Historio
En la jaro 1264 la reĝo Rudolfo la 1-a de Habsburgo konkeris la lokon, kaj li koncedis al ĝi en la jaro 1275 urborajton laŭ la ekzemplo de la urbo Berno.
La libera regna urbo Laupen alianciĝis en la jaro 1301 kun la urbo Berno. El la partnero pro la pandigo al Berno en la jaro 1324 tamen iom post iom fariĝis berna servuto. Laupen nur fariĝis sidejo de berna vokto.
Ek de 1803 Laupen estas ĉefloko de la ĉefdistrikto kaj ek de 1831 de la distrikto Laupen.
Șigău
Șigău [ŝigəu] (hungare Sajgó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Jichișu de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 286 loĝantojn (rumanoj), en 1992 nur 67.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1379. Ĝis 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Sedlec (distrikto Břeclav)
Municipo Sedlec (Voitelsbrunn) troviĝas en Ĉeĥio, regiono Sudmoravia, distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie. Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1305. Parto de katastro de la municipo sude de la devena nereguligita fluo de rojo Včelínek (hodiaŭ parto de municipo nomata Sedlec-kolonie) apartenis ĝis la jaro 1920 enkadre de la t.n. Valticio al Malsupra Aŭstrio. Preskaŭ la tuta tiu ĉi parto ĉi tie kreis parton de la devena katastro de tiama municipo Steinebrunn (hodiaŭ tiu ĉi vilaĝo estas parto de municipo Drasenhofen), la resto apartenis al la devena katastro de tiama municipo Úvaly u Valtic (hodiaŭ parto de Valtice).
Esperanta Vikimanio
Esperanta Vikimanio estis internacia renkontiĝo de uzantoj de la Vikipedio en Esperanto, esperantlingva versio de la interreta enciklopedio Vikipedio. Ĝi okazis de merkredo la 26-a ĝis dimanĉo la 30-a de oktobro 2011 en Svitavy (Ĉeĥio), omaĝe al la dekjariĝo de la Vikipedio en Esperanto (fondita en novembro 2001). Partoprenis proksimume 80 personoj el 9 landoj. Similan renkontiĝon de uzantoj de ĉiuj lingvaj versioj de la Vikipedio organizas jam ekde 2005 ĉiujare la Fondaĵo Vikimedio sub nomo Wikimania.
Loko
La aranĝon gastigis en ejoj de la Gimnazio Svitavy (Gymnázium Svitavy), studenta domo de la komerca akademio kaj ekonomika altlernejo (Domov mládeže Obchodní akademie a Vyšší odborné školy ekonomické), kaj la Esperanto-Muzeo en Svitavy (situanta en la Domo de Ottendorfer sur la ĉefa urba placo). La partoprenantoj loĝis en la studenta domo kaj por precipe vesperaj aktivaĵoj uzis unu el ties salonoj, honore nomitan "salono Chuck" laŭ la fondinto de la Vikipedio en Esperanto (kaj parodie al la tradicia ĉefsalono Zamenhof dum la Universala Kongreso de Esperanto).
Programo
Komence de la renkontiĝo, ĵaŭde la 27-an de oktobro la partoprenantoj estis solene akceptitaj ĉe la urbestro de Svitavy, sinjoro David Šimek. Sekvis tuttaga vikipedia trejnado ĉe komputiloj por kaj progresintoj kaj komencantoj (inkluzive lokan neesperantan publikon), okazis prelegoj (ne nur pri Vikipedio mem) kaj kunvenis specialaj laborgrupoj.
Solena prelega kaj muzika programo ("matineo") omaĝe al dekjariĝo de la Vikipedio en Esperanto okazis vendrede la 28-an de oktobro en kultura salonego de la Domo de Ottendorfer kaj sekva tosto en Esperanto-muzeo troviĝanta en teretaĝo de la domo. Pro la fakto ke tiu tago samtempe estas la nacia festo de Ĉeĥio (fondiĝo de la respubliko Ĉeĥoslovakio en 1918) en kiu oni ne laboras, ankaŭ multaj ĉeĥaj esperantistoj povis alveni kaj partopreni la programon tiutage.
Sabata posttagmeza ekskurso la 29-an de oktobro gvidis al la urbo Litomyšl kaj ties kastelo, inkluzive de omaĝo super la tombo de Karel Píč.
Partoprenintoj
Formale al la aranĝo aliĝis kaj almenaŭ du tagojn ĝin partoprenis 33 esperantistoj; aldone al ili proksimume 15 personoj partoprenis la ĵaŭdan trejnadon kaj proksimume 35 pliaj ĉeĥaj esperantistoj alvenis por partopreni la vendredan solenan programon. Sume do la Esperantan Vikimanion vizitis proksimume 80 personoj. La partoprenintoj venis el Ĉeĥio, Slovakio, Pollando, Germanio, Hungario, Nederlando, Belgio, Francio kaj Usono.
Prelegoj
La Esperantan Vikimanion ĉeestis kaj prelegis dum ĝi interalie:
Aram Mp3
Aram Mp3 ( Արամ Mp3; naskiĝis kiel Aram Sargsyan -, Արամ Սարգսյան en Erevano) estas armena kantisto, komponisto, komikisto, prezentisto kaj aktoro.
La 31-an de decembro 2013 la armena televida stacio AMPTV sciigis, ke Aram Mp3 reprezentos Armenion ĉe la Eŭrovido-Kantokonkurso 2014 en Kopenhago.
Vilmos Stepper
STEPPER Vilmos estis rumania hungara-franca ĵurnalisto, verkisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 3-an de septembro 1899 kaj mortis ?.
Biografio
Vilmos Stepper luktis en Ruĝa Armeo de Hungario. Post la falo de proletardiktaturo li refuĝis en Temeŝvaron, kie li fariĝis ĵurnalisto de Temeswarer Zeitung, sed li publikigis ankaŭ en Pester Lloyd. En la fino de la 1920-aj jaroj li loksidiĝis en Nizza kaj fondis turisman entreprenon. Pli poste en Ĝenevo li raportis al mondgazetoj kiel Neue Freie Presse. En 1941 oni arestis lin en Lyon kaj verŝajne oni deportis lin.
Enkenbach-Alsenborn
Enkenbach-Alsenborn - prononco - estas komunumo en Germanio, konsistanta kompreneble el la du historie sendependaj loĝlokoj Enkenbach kaj Alsenborn. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rohan (bretona komunumo)
Rohan (jen france, bretone Roc'han) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Arondismentoj de Kebeko
Kebeko havas 6 arondismentojn ekde la 1-a de novembro 2009:
Antaŭ la 1-a de novembro 2009
Antaŭ la 1-a de novembro 2009, Kebeko havis 8 arondismentojn:
Afrika Komisiono de UEA
La Afrika Komisiono de UEA (ankaŭ nomita Afrika Agado de UEA) estas laborgrupo de reprezentantoj de UEA kaj ĝiaj landaj asocioj en Afriko. La Komisiono estas financita de la rento de la Fondaĵo Afriko de UEA.
Celo
Laŭ mesaĝo de Adjévi Adjé je la 2014-06-28, “La laboro de la komisiono estas fakte laboro por disvastigi Esperanton kaj plivigligi la Afrikan Esperantistaron. Tio okazas precipe rete per plifortigo de la ligoj en Afriko per interŝanĝo de spertoj kaj opinioj. La komisionanoj estas helpataj en ties taskoj de helpkomisionanoj, kiuj disponas tiucelan komunik-liston sub la mastrumado de la kunordigantoj. Ĉiuj intervenas en la debatoj kaj el la konkludoj de la diskutitaj temoj, la komisiono faras proponon aŭ konsilas al estraro de UEA pri Esperanto en Afriko.”
Komunikado
Ekde 2006 la komisiono publikigas bultenon nomatan Esperanto en Afriko.
Afrikaj Kongresoj de Esperanto
La Komisiono ankaŭ zorgas pri organizado de la Afrikaj Kongresoj de Esperanto (AKE).
Oktila 3-metilbenzoato
Oktila 3-metilbenzoato aŭ oktila 3-metilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Metilbenzoata acido kaj oktanolo. Oktila 3-metilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktila 3-metilbenzoato prezentas 3-metilbenzoatan grupon ligitan al oktila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Afrika Komisiono de UEA
Afrikaj Kongresoj de Esperanto
Pri la kvina AKE estas pluraj ĉapitroj en la blogo de Mireille Grosjean.
La 6a-AKE devis okazi en Rumonge (Burundo) somere de 2016, sed pro subita malpliboniĝo de la politika situacio en la lando, la Afrika Komisiono decidis fine de 2015 organizi la kongreson en Tanzanio, kaj en januaro 2016 decidis prokrasti ĝin al decembro 2016.
Pri la sepa AKE estas ĉapitro en la blogo de Mireille Grosjean.
La 8-a AKE iĝis plej internacia, en ĝi ĉiuj membroj de Afrika Komisiono povis kunveni ĉeeste.
Membraro
Afrika komisiono por la periodo 2022-2025:
Afrika komisiono por la periodo 2019-2022:
Antaŭaj ordigantoj
En 2017-2019
Financo
La ordinaraj spezoj de la Komisiono estas financataj per Fondaĵo Afriko de UEA. En 2021 ĝi faris eksterordinaran elspezon por aĉeti komputilojn por siaj membroj, kio ebliĝis pro speciala mondonaco.
Bibliografio
Claude Piron, Se comprendre entre Africains - Kompreniĝi inter afrikanoj (Elfrancigita de Vilhel­mo Lutermano). Dulingva eldono. MAS, 2016, 62 p., ISBN 978-2-36960-044-2
Gebesee
Gebesee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj estas la administra centro de Komunumaro Gera-Aue. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Kontaktoj specialaj flegatis kun la komunumo Haßloch en Rejnlando-Palatinato.
Historio
Gebesee laŭdire ricevis en 1638 la urbajn privilegiojn pri kio ne ekzistas historiaj atestoj. Sekve Gebesee daŭre oficiale titoliĝis merkatejo (Marktflecken, 1642) aŭ vilaĝo (Churfürstlich Sächßisch Schriftsäßig Dorf, 1687) aŭ nobela merkatejo (Adeliger Flecken, 1829) bezeichnet. Tamen havis la loko iaman ĉirkaŭfortikigitan antikvan kernon. Kun etendiĝo je ĉ. 35 hektaroj ĝi nombriĝas eĉ inter la plej grandaj malnovaj centroj en Turingio. Tamen la spaco inter ĉirkaŭfortikaĵo kaj muroj neniam dense surkonstruitis. Similaĵojn oni trovas ankaŭ ĉe kelkaj najabaraj urb(et)oj en la Turingia Baseno; tamen tio tre frapas en Gebesee, ĉar havante malpli ol 2000 loĝantojn, la stratoj estas tre larĝaj. Gebesee estis agrikultura urbeto sen grava marĉandado kaj sekve mankas imponegaj ejoj. Tamen vidindas la gotika Kirko Sankta Laŭrenco, la romanika Kirko Sankta Katerino kaj Kastelo Gebesee.
Mezepoko
Jam ĉ. 731 venis laŭtradicie la misiisto Sankta Bonifaco por starigi kapelon sur la proksima Klausberg-monteto. Je la komenco de la 9-a jarcento menciitis Gebesee en registro de Abatejo Hersfeld per la nomo Gebise. En 1073 organizitis ĉe Kastelo Tretenburg dieto kie saksoj kaj turingianoj aliancanis kontraŭ imperiestro Henriko la 4-a. La Tretenburg-kastelo detruitis laŭ ordono de imperiestro Rudolfo la 1-a en 1290. En la 24.6.1375 sieĝis Kastelon Bärenstein duko Oto la 1-a (Braunschweig-Göttingen). La sieĝon sukcese finis landgrafo Baltazaro de Turingio, kiam brulkonsumiĝis la Bonifaco-kirko. Ĝi la sekvintajn jarojn rekonstruitis.
La kavalira familio de Gebese, kies unuan mencion oni havis ĉirkaŭ la jaro 900, originas el Gebesee havante la ĉefan sidejon tie ĉi. La monteto Klausberg, 1 km for en la nordo, estis vojaĝstacio por la germanaj reĝoj. Tie troviĝis ĉe taŭga loko burgero el la 10-a jarcento. Dum arkeologiaj elfosadoj oni trovis ceramikaĵojn datumantajn el la 10-a kaj la 11-a jarcentoj. Konstrurestoj indikas la ekziston de halokirko granda postvivinta la reĝan fortifikaĵon ĝis la 13-a jarcento. Limis la burgon deklivaĵoj de Gera-bordo kaj arkaj remparo. Ĉirkaŭ 4 hektarojn plenigis la du burgeroj; la kavalira familio ŝajne responsis pri la protekto.
Frua Modernaj epokoj
En 1502 papo Aleksandro la 6-a cedis al la Laŭrenco-kirko indulgon skribitan surpergamene kiun oni vidas en la arkivo urba. En 1508 Gebesee estis garantie donita. Sekve Adam grafo de Beichlingen aĉetis en 1518 Gebesee de duko Georgo. En 1532 la Laŭrenco-kapelo pligrandigitis per brikoj de la kapelo sur Klausberg-monto, kiun estis konstruiginta (eble) Sankta Bonifaco.
Ĉirkaŭ la jaro 1407 regis surloke la Dinastio Wettin. Ĉirkaŭfortikaĵo estis en la 16-a jarcento rektangule ĉirkaŭ la konstruaĵaro. Princelektisto saksa Johano Georgo garantiis al la loĝantoj en 1638 ĉiujn urban rajtojn kio malrapide sed laŭpaŝe ekigis la bonan evoluon urban de Gebesee. Tamen ĝi neniam pli grandis ol urbeto agrikulturista-burĝa. Bieno alikonstruitis en 1740 je kastelo.
Nordokcidente de Gebesee staris la burgo Tretenburg, kiu malkonstruitis en 1290, kiu gravis mezepoke kiel tribunalloko. Proksime de Gebesee estas la kavalirburgo Schlossvippach, ŝatata ekskursocelo. La unua protestantisma predikisto estis Nikolaus Ehrich el Weißensee komisiite fare de Bartholomäus Friedrich grafo de Beichlingen en la jaro 1555. En 1564 trafis la lokon pestepidemio mortigata 331 ulojn; nova epidemio en 1597 mortigis 316 loĝantojn. En la 10.6.1567 mortis grafo Bartholomäus Friedrich von Beichlingen sen lasi malinajn heredantojn kaj entombigitis en la volbo de Laŭrenco-kirko. Tiu ĉi kirko ricevis donacon en 1576 fare de Henricus Camenius pri 210 guldenoj por konstrui novan orgenon. En 1612 alilokitis la tombejo laŭrenckirka antaŭ la murojn. Porknabina lernejo malfermitis en 1602. En la 25.8.1616 faritis kontrakto inter la Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Erfurto) pri impostoj pagendaj per greno. En 1630 finitis la kapelo tombeja kaj konsekritis fare de lia pastora moŝto Benjamin Dedekind. En la 4.3.1636 restis la imperiestra generalfeldmarŝalo Melchior von Hatzfeld en la Kastelo Gebesee dum kvar tagoj antaŭ marŝon en la direkto de Magdeburg. Sieĝo faritis en la 20.11.1641 fare de ĉefduko Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio kaj la imperiestra generalo Piccolomini kvin tagojn. Ĉe retiriĝo brulkonsumiĝis 20 domoj kaj la Bonifaco-kirko. Rekonstrua ĝia estis en 1659. En 1674 trupoj de Metternich marodis plurfoje kiam kampanjitis kontraŭ la francoj. La tria pestepidemio estis en la jaro 1682. Inter 1706 kaj 1707 restis svedoj surloke kio kostis al la lokuloj 5.551 talerojn. Dum fajrego la 29-an de decembro 1745 detruitis ĉ. 100 domoj kun garbenoj kaj staloj.