cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garachico
Demografio
Historie la loĝantaro regule kreskiĝis lante dum la 20-a jarcento ĝis preskaŭ 6 000 loĝantoj en 1991, poste pro ekonomia kaj demografia disvolviĝo de aliaj lokoj en la nordo kaj sudo de la insulo, iom malkreskiĝis ĝis nunaj malpli ol 5 000 loĝantoj. Temas pri maljuna loĝantaro, dum junuloj elmigris aŭ navede laboras en Puerto de la Cruz aŭ en la sudo de la insulo.
Teritoria organizado
Garachico dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
La ekonomiaj rimedoj de la municipo estas malgranda komerco, turismo, gastigado kaj agrikulturo, ĝis la 1950-aj jaroj estis ĉefe por memkonsumado.
Tomasz Kamusella
Tomasz Kamusella (n. en 1967 en Kędzierzyn-Koźle, Opola provinco, Pollando) estas historiisto, interfakisto, publikigisto, doktoro de filozofio pri Politika Scienco (2001) kaj doktoro pri Kulturaj Studoj, esplorkampo dediĉita al la studado de kulturoj kaj kulturaj sistemoj (2011), traktante la historion kaj lingvopolitikon de Mezeŭropo (ĉefe de Silezio), la teorion de la nacio, la problemojn de naciismo kaj eŭropa integriĝo, same kiel temoj de socilingvistiko. precipe socilingvistiko de etnaj kaj naciaj minoritatoj. Li esploras la influon de politiko je la pensado pri lingvoj kaj la partoprenon de filologio en nacio-konstruaj procezoj.
Garachico
Turismo
La turisma disvolviĝo okazis je la fino de la 20-a jarcento. Eblas montara piedirado, kultura turismo, maraj sportoj, mardistrado kaj aliaj okupitecoj.
Tomasz Kamusella
Ekde 2011 li instruas ĉe la Universitato de St. Andrews, School of History.
Garachico
Turismo
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Tomasz Kamusella
Verkaro
Li publikigis ducent kelkdek artikolojn pri diversaj aspektoj de naciismo, lingvopolitiko, eŭropa integriĝo kaj historio de moderna Eŭropo. Li fondis kaj redaktis kune kun Krzysztof Jaskułowski la libroserion "Nationalisms Across the Globe", eldonita de la Eldonejo Peter Lang.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parte traduko el la samtitola artikolo en la pola vikipedio, listo de aŭtoroj.
Jaume Vicens Vives
Jaime Vicens Vives, kaj en kataluna Jaume Vicens Vives (Ĝirono, Hispanio, 6a de junio 1910 - Liono, Francio, 28a de junio de 1960 ), estis kataluna kaj hispana historiisto, verkisto, profesoro kaj eldonisto. Ekde la prezento de sia doktoriga disertacio («Fernando la 2-a kaj urbo Barcelono (1479-1516)») en februaro 1936, lia studobjekto centriĝis en Katalunio kaj la Malfrua Mezepoko, kaj finfine estis ĉefa fakulo en ekonomika kaj socia historio, kio en la unuaj jaroj de la frankisma diktaturo estis escepto ene de la panoramo de la hispanaj universitatoj, en epoko kiam la plej parto de intelektuloj estis en ekzilo.
Kariero
Inter 1927 kaj 1930 studis Historion en la Universitato de Barcelono. Li ekprofesoris en la 1930-aj jaroj. Li prezentoz sian doktorigan disertacion («Fernando la 2-a kaj urbo Barcelono (1479-1516)») en februaro 1936. La rigardo de Jaime Vicens estis malferme kritika kun la historiografia tradicio de la katalunismo. Pro tio, li polemikis kun Antoni Rovira i Virgili jam somere 1935. Vicens konsideris, ke la historiografio derivita de la Renaixença estis iom amatora kaj montris interesitan naciisman rigardon, kvankam li respektis la universitatecon ekzemple de la verkaro de Ferran Soldevila.
Dum la Hispana Enlanda Milito li soldatiĝis en sansistema roto de la respublika armeo. Poste li dubis ĉu foriri al ekzilo, kiel multaj el liaj konatuloj, sed finfine decidis resti en la ideo ke nenio malbona okazos al li, pro sia manko de enmiksiĝo en la politikaj aferoj. Male la purigo fare de la novaj frankismaj aŭtoritatoj apartigis lin dekomence el liaj profesoraj postenoj, de la profesio mem kaj eĉ de Katalunio. En la 1940-aj jaroj li suferis malfacilaĵojn, dediĉis sin al privata instruado, laboro por eldonejoj kaj fondis la eldonejon Teide, kiu poste ludos gravan rolon en la plibonigo de lernolibroj.
En 1943 partoprenis en kongreso de historiistoj kaj ekkontaktis kun kelkaj kolegoj de la medio de la katolika organizo Opus Dei, kiuj iel helpis lin rekuperi sian profesian nivelon. Tiel li ekprofesoris en Zaragozo en 1947 kaj en Barcelono denove en 1948. Tiam eldonis gazetojn, kunlaboris kun la Consejo Superior de Investigaciones Científicas kaj kontaktis kun famaj historiistoj kiel Arnold J. Toynbee, Lucien Febvre, Fernand Braudel kaj Pierre Vilar. En la 1950-aj jaroj rekuperis sian socian prestiĝon, sed en 1960 ricevis diagnozon de pulmokancero kaj mortis tiun jaron.
Monaĥejo de Santo Domingo de Silos
La Monaĥejo de Santo Domingo de Silos estas monaĥejo de benediktanoj en la orienta parto de malgranda valo, kiun frua dokumento de al Arkivo de Silos, de la jaro 954, jam nomis Tapadillo apartenanta al la hispana municipo Santo Domingo de Silos, en la provinco Burgoso. Ĝi estas alirebla per tri duarangaj ŝoseoj kiuj komunikas tra Aranda de Duero kaj tra Lerma, kun la nacia ŝoseo A-1, kaj tra Hacinas, kun la N-234. Ties duetaĝa klostro estas unu de la majstrovekoj de la hispana romaniko. Krom la klostra korto estas aliaj vivindaĵoj kiel la kunvenejo, mudeĥara kasonaro, biblioteko kun pli ol 160 000 ekzempleroj, apoteko, kaj muzeo. Ĝi estis deklartia Havaĵo de Kultura Intereso.
En la jaro 1000 naskiĝis en Cañas Domingo de Silos, kiu agadis en la loko, en la proksimeco kaj en la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla, ĝis estis elterigita disde la regno Navaro pro ordono de la reĝo García Sánchez la 3-a, "el de Nájera". Tiam li ekziliĝis al regno Kastilio kaj fondis la monaĥejon kiu nun havas sian nomon, nome la Monaĥejo de Santo Domingo de Silos. Tie protektis lin la reĝo Fernando la 1-a. Pro fekunda administrado, kaj de la vivo kaj de la monaĥeja havaĵo, la abatejo prenis por la estonteco la nomon Santo Domingo de Silos. En la klostro estas lia tombo.
Temas pri tre fama monaĥejo en Hispanio, kun eksterlandaj rilatoj. Ekzemple en la romano Il nome della rosa de Umberto Eco oni asertas, ke la kopio de la dua libro de la Poetiko de Aristotelo estis prenita el la monaĥejo de Santo Domingo de Silos kaj portita al la itala monaĥejo de la romano de Eco. La hispana poeto de la Generacio de 1927 nome Gerardo Diego verkis faman soneton "El ciprés de Silos" omaĝe al la cipreso de la klostro.​
Universitato de Leono
La Universitato de Leono (Universidad de León (ULE)) estas publika universitato kun sidejo en la urbo Leono, (Hispanio), kun aldona kampuso en Ponferrada.
La ĝermo de la universitato estis el 1843, kiam oni kreis la porintruistan Escuela Normal de Maestros aŭ Seminario de Maestros de Instrucción Pública kaj la suban lernejon pri Veterinario, fondita en 1852, kio metis la bazojn de la estonta leona universitato. Ĝi estis formale fondita en 1979 kiel disiĝo disde la Universitato de Oviedo, el diversaj Altlernejoj kaj Fakultatoj kiuj, dependaj de tiu, ekzistis delonge aŭ de mallonge en la urbo Leono.
Lenešice
Lenešice (antaŭe ankaŭ Lenešovice, Leneschitz) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie.
Universitato de Leono
Dum la lastaj jaroj la universitato subskribis gravajn interkonsentojn de kunlaborado, inter kiuj elstaras kun la Universitato de Vaŝingtonio, kiu ebligis la instaladon en Leono de la dua eŭropa sidejo de tiu universitato por la lernado de la hispana, kun kapacito por 500 lernantoj, kaj kun la Universitato de Ksiangtan, kiu ebligis la establadon en la urbo de la Instituto Konfuceo.
Laboras en la universitato 950 profesoroj kiuj atentas pri 12 643 studentoj. La Universitato de Leono enhavas ok fakultatojn (pri Veterinario, Biologiaj kaj Mediaj Sciencoj, Edukado, Juro, Filozofio kaj Beletroj kaj Laborsciencoj inter aliaj), ses altlernejojn kaj du aldonitajn privatajn centrojn distribuitajn inter la kampusoj de la bieno Vegazana kaj de la urbo Ponferrada​.
Lenešice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1226.
Fenacila benzoato
Fenacila benzoato aŭ fenacila benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj fenacila alkoholo. Fenacila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenacila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al fenacila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Institut Mines-Télécom Business School
Institut Mines-Télécom Business School estas eŭropa komerca universitato kun terenoj en Parizo kaj Évry. Ĝi estis fondita en la jaro 1979.
IMT BS okupis la 75-an rangon en listo pri Eŭropaj Komercaj Lernejoj publikigita en 2019 fare de la ĵurnalo Financial Times.
La studprogramojn de IMT Business School akreditas la internaciaj organizaĵoj AMBA, CGE kaj AACSB.
(100743) 1998 DC30
(100743) 1998 DC30 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere, malproksime, tanĝas tiun de Marso; ĝia marsa MOID estas 0,248979 astronomia unuo, tie estas 37,247 milionoj da km.
Concord (Masaĉuseco)
Concord - prononco laŭ IFA-transskribo [] - estas urbo de Masaĉuseco, subŝtato de Usono. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2020, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo apartenas al la kantono Middlesex.
Historio
Famas la lageto Walden, ĉe kies bordo Henry David Thoreau loĝis en ŝtipkabano dum du jaroj. Li priskribis siajn spertojn kun la simpla vivo en sia verko Walden. Ankaŭ konata estas La Malnova Domego (angle "The Old Manse"), konstruita fare de la avo de Emerson en 1770 kaj hejmo de Ralph Waldo Emerson kaj poste Nathaniel Hawthorne kaj lia edzino. Louisa May Alcott ankaŭ vivis ĉi tie en la 1860-aj jaroj.
La urbo ankaŭ estas fama apud la loko Lexington kiel loko de la unuaj bataloj en la kunteksto de la Usona Milito de Sendependeco.
Koriolano
Koriolano (Coriolanus; IFA ) estas teatraĵo de William Shakespeare. Esploristoj taksas ke la teatraĵo estis verkita inter 1605 kaj 1608. La teatraĵo estas bazita literature sur la rolulo de la romia generalo Gaius Marcius Coriolanus (Caius Marcius Coriolanus) laŭ la 1579 traduko kaj adaptaĵo de Thomas North de la fama verko de Plutarko Vivoj paralelaj.
Dika turo (Sibiu)
La Dika turo (romane: Turnul Gros din Sibiu, germane: Dicker Turm) en Sibiu, Rumanio, estas parto de la malnova ĉirkaŭfortikaĵo konstruite en la 16-a jarcento. Ĝi mem kaj ĝiaj alkonstruaĵoj servas, kun kelkaj interrompoj, ekde 1788 teatreje. La turo konstruitis kiel parto de la sudorienta bastiono. Nuntempe ĝi situas inter la stratoj Strada Cetăţii kaj Bulevardul Coposu kun alirebleco disde ambaŭ flankoj.
Koriolano
Intriga resumo
La teatraĵo malfermiĝas en Romo, tuj post la fino de la regado de reĝo Tarkvinio (Lucius Tarquinius Superbus). Malsato kaj tumultoj regas en la urbo pro la decido de la generalo Caius Marcius (Koriolano, ankoraŭ ne nomita tiel) stoki la tritikajn grajnojn en magazenoj (por la avantaĝo de la soldatoj) kaj ne liberigi ilin al la publiko. Kiam la publiko alfrontas lin, Koriolano faras paroladon en kiu li diras ke la plebeoj (la popolamaso) ricevas neniun manĝaĵon de la registaro, ĉar ili ne povas esti fidindaj kaj nekonstantaj, kaj li nomas ilin "putra plusa loĝantaro". La patricio (nobelulo) Menenius Agrippa, amiko de Caius Marcius, kaj la tribunusoj Brutus kaj Sicinius kondamnas Koriolano, kaj li estas devigita forlasi la grandurbon kun lia armeo post kiam novaĵo alvenas de la antaŭeniĝo de la Volskia armeo, gvidita fare de lia ĵurkonfirmita malamiko - Tullus Ofidius. Koriolano (daŭre nomita Caius Marcius ĉe tiu punkto) funkcias kiel deputito al la armekomandanto Comenius, kaj gvidas sekundaran atakon kaj sieĝon sur la grandurbo de Corioli, dum la ĉefparto de la romia armeo atakas Ofidius ĉe la kampo. Post la konkero de la grandurbo, la elĉerpita Ofidius venas, kaj estas batita fare de Koriolano en konfrontiĝo, sed ne mortigita.
Dika turo (Sibiu)
Arĥitekturo
Konstruitis la tuto sur horizontala projekciaĵo en formo de la litero U. Temas pri duoncirkla, masiva brikaĵo kun subaĵoj el ŝtonmuraro kun pluraj defendaj ebenoj kaj platformo sur kiu oni povis lokigi kanonojn. La ventro tura situas ĉ. 25 metrojn antaŭ la defendomurego kiel bastiono. La koncepto estis je rondelo kiu ja estu defendata per pafarmiloj.
Koriolano
Intriga resumo
Kiel signo de aprezo por la konkero de la grandurbo, Komenio donas al Caius Mercius la nomon "Coriolanus" (Koriolano). Post lia reveno al Romo, lia patrino, Volumnia, instigas lin por prezenti lian kandidatecon por la posteno de konsulo. Malgraŭ lia hezito, li gajnas la simpation de la Romia senato sed la homamasoj ribelas, gviditaj fare de la tribunoj. Koriolano atakas la romian balotsistemon kiu donas potencon al la homamasoj kontraŭ la patricia klaso. En respondo li estas kondamnita kiel perfidulo fare de la tribunoj kaj ekzilita de Romo. En lia ekzilo, Koriolano iras al la ĉefurbo de la Volskianoj, Antium, kaj trovas Ofidius. Koriolano ofertas al Ofidius iri sur diboĉa mortigado al Romo kune, por puni la grandurbon kiu ekzilis lin.
Dika turo (Sibiu)
En la 16-a jarcento
La turo estis parto de la kvina defendmuro de la mezepoka burgo, kiu starigitis inter 1540 kaj 1552 sub la gvido de urbestro Petrus Haller. Ĝi tiam uzitis kiel infanteria turo estante grava parto de la bastiono. Konstruaĵon ĉi tiun financis en la jaro 1540 la reĝa juĝisto Markus Pempflinger.
Koriolano
Intriga resumo
La grandurbo de Romo panikiĝas kaj sendas mesaĝistojn al Koriolano por ĉesigi sian venĝkampanjon. Ĉiuj mesaĝistoj malsukcesas, ĝis lia patrino Volumnia komencas renkonti lin kune kun lia edzino Virgilia, lia filo Marcius kaj fraŭlino nomita Valeria. Laŭ iliaj konsiloj, Koriolano finfine jesas fini packontrakton inter Romo kaj la Volskianoj, kaj prezentas la akcepton de Romo de la packontrakto kiel malhonoro al la romianoj. Sed post lia reveno al la Volskia ĉefurbo, Antium, Koriolano estis murdita kiel perfidulo fare de atencantoj organizitaj fare de Ofidius.
Dika turo (Sibiu)
Dum la 18-a jarcento
En la 18-a jarcento oni ekbezonis propran urban teatrejon. Tiun ĉi ideon tre apogis (ankaŭ finance) la framasono kaj grafo Bánfy; tamen la unua plano fiaskis. Nur Martin Hochmeister sukcesis fari tion alikonstruigante la Dikan turon je memfinancita teatrejo kies malfermiĝo estis en la 1.6.1788. Ekde tiam oni surcenejigas teatraĵojn tie. La unua plano faritis laŭ planoj el Vieno] sed ja devis esti konsiderataj la specialaj surlokaj kondiĉoj. Do oni devis malkonstrui la muron de la tria defendoringo antaŭa - tiel pli allasitis la trafiko sur la strato. Oni pavimis ĝin kaj disde la teatro ĝis la placo Piaţa Mare. Ankaŭ tegmentita koridoro kreitis unuigante la korton kun la teatra enirejo. En 1788 finkonstruitis la balkonoj duetaĝaj kaj sume 23 respektive 20 loĝioj estiĝis; la loĝio de la guberniestro aldonitis rekte kontraŭe al la scenejo. Loĝion oni povis lupreni por la sumo de inter du kaj tri dukatoj por la daŭro de unu monato. En la jaro 1791 venis transirejo inter la promenejoj kiu nomiĝis Teatra ŝtuparo (Theatertreppe) funkciante ĝis 1818. Christoph Ludwig Seipp estis la unua intendanto teatra inter 178 kaj 1791. Ebligis tion grafo Bánfy, kiu povis persvadi sian kunloĝianon forlasi Bratislavon kaj veni Sibion. En la teatro, krom dramoj, ankaŭ operoj kaj operetoj surscenejigitis.
Koriolano
Produktadoj
Ekzistas neniu noto pri la teatraĵo estanta enscenigita ekde la tempo de Ŝekspiro. La unua dokumentado de la prezento de la teatraĵo estas la adapto de Nahum Tate kiu estis enscenigita ĉe la Reĝa Teatro (Drury Lane) en Londono en 1682. Dramisto John Dennis adaptis la teatraĵon "The Invader of His Country, or The Fatal Resentment" (La Invadanto de sia lando, aŭ la fatala indigno), kiu estis enscenigita en 1719, surbaze de la teatraĵo. En 1754, la aktoro David Griek reenscenejigis la ŝekspiran teatraĵon sur la scenejo de Drury Lane. Lia posteulo, la aktoro John Philip Kemble, ankaŭ estis konata pro sia Coriolanus.
AT&T
AT&T estas usona internacia telekomunika korporacio bazita en Dallas, Teksaso. Ĝi estas unu el la plej grandaj telekomunikaj kompanioj en la mondo kaj unu el la plej grandaj provizantoj de telefonio kaj poŝtelefonaj servoj en Usono. En junio 2018, la firmao iĝis la posedanto de WarnerMedia kaj tiel iĝis la plej granda distra kaj amaskomunikila kompanio en la mondo kaj viciĝis kiel unu el la 500 plej grandaj kompanioj en Usono.
AT&T komenciĝis kiel la Southwestern Bell Telephone Company, kio estis filio de la Bell Telephone Company, fondita fare de telefoninventinto Alexander Graham Bell en 1877. En 1885, la telefonkompanio de Bell iĝis la American Telephone and Telegraph Company kaj estis markita sub la nomo AT&T Corporation.
Dika turo (Sibiu)
Dum la 19-a jarcento
En la 6.8.1826 slovaka reĝisoro surscenejigitis veran artfajraĵon kiu bruligis la teatrejon kaj ruinigis ĝin. La filo de la fondinto Martin Hochmeister donis 17.000 guldenojn por la kompleta restaŭro kiu fariĝis laŭ la modelo de Theater in der Leopoldstadt de Vieno. Sekve jam en la 1.3.1827 povis spektiĝi nova teatraĵo. En la jaro 1849 haltigitis ĉiujn enscenigojn ĉar generalo Józef Bem konfiskitis la ejon dum la Hungara revolucio de 1848; sed jam unu jaron pli poste restartis la tuto. En 1865 aĉetis la magistrato sibia la teatron el la manoj de la posteuloj de Hochmeister kontraŭ la sumo de 35.000 guldenoj. De tiam la teatrado daŭre okazis tie.
En somero 1868 gastis la trupo de Mihai Pascalys en la urbo okaze de artista kaj nacia propagandevento tra Transilvanio. Ĝia sufloro estis Mihai Eminescu mem. Temis pri la unua fojo ke prezentitis surloke aĵo en la rumana lingvo. La teatrotrupo ne devigitis pagi lupagon por la salonego subkondiĉe ke kelkaj aktoradoj estu senkostaj por la malriĉuloj. La tiutempa gazetaro rimarkis ke ĉiuj sidlokoj estis okupitaj kaj ke kelktempe ĉeestis eĉ oficilaluloj urbaj. Multaj spektantoj flegis aperi vestitaj en tradiciaj rumanaj kostumoj venante al la medio rumanlingva de Sibiu. Ekde 1876 la teatrejo ricevis novan fasadon kiu plimonumentaligis ĝin. Ankaŭ la interno renovigitis kaj ornamitis en la koloroj blanka, ruĝa kaj ora. La nova malfermo estis en la 1.9.1887 kun la teatraĵo Faŭsto de Johann Wolfgang von Goethe.
Koriolano
Produktadoj
La prezentoj de la teatraĵo ĉe la Comédie Française en Parizo en la vintro de 1933 ofte iĝis bataloj en la halo inter faŝistoj kaj respublikanoj, ĝis la prezentoj estis ĉesigitaj kaj la direktoro de la teatro estis maldungita per la decido de la franca ĉefministro, Edouard Daladier.
AT&T
Historio
Tra la jaroj, la kompanio kune kun siaj filioj en la Bell System kompaniaro iĝis monopolo en Usono kaj Kanado, kaj kiel rezulto estis konsiderita dum longa tempo la plej granda telefonkompanio en la mondo. En 1962 ĝia partoprenis en la Telstar 1 komunika satelita eksperimento.
Dika turo (Sibiu)
Ekde la 20-a jarcento
La nomo Thalia kiu normalas inter la nunaj sibianoj venis el la komunisma epoko kiam post fajro en la 13.2.1949 kaj la posta refariĝo gastis ene la sindikata klubo de la fabriko "Independenţa". Ankaŭ dum la Rumana Revolucio de 1989 la ejo damaĝitis.
Erzsébet Szontagh
Erzsébet Szontagh [erĵEbet sontag], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szontagh Erzsébet estis hungara puntisto, entreprenisto. Ŝia fratino estis Aranka Szontagh, same puntisto.
Dika turo (Sibiu)
Ekde la 20-a jarcento
Post 1990 decidis la distrikta konsilantaro restaŭri la komplekson denove. La en 1994 komencitaj laboroj dek jarojn poste finfaritis. La turo renovigitis en la jaro 2006 kaj enkorpigitis finfine en la novan teatrejon. Nuntempe la Filharmonio urba havas siajn koncertojn tie regule, uzante la Thalia-salonegon kun maksimume 500 sidlokoj.
Erzsébet Szontagh
Erzsébet Szontagh naskiĝis la en Csetnek (Hungara reĝlando, Aŭstria Imperio, nuntempa Štítnik en Slovakio), ŝi mortis en 1917.
Koriolano
Produktadoj
En modernaj tempoj, Laurence Olivier estas memorita kiel tiu kiu ludis la rolon sur la " Old Vic" scenejo en Londono en 1937 kaj revenis kaj ripetis sian prezento en 1959 kiel parto de la Royal Shakespeare Company. En 1971 Anthony Hopkins ludis la rolon. Richard Burton, Ian McKellen, Paul Scofield, Ian Richardson, Tobey Stevens, Christopher Walken, Morgan Freeman, Colm Feore kaj Ralph Fiennes ankaŭ ludis la rolon en Britio kaj Usono.
AT&T
Historio
En 1984, la registaro malmuntis la monopolon de AT&T per kontraŭtrusta proceso. La firmao estis postulata por apartigi de siaj regionaj filioj kaj igi ilin sendependaj firmaoj. Tiuj sep firmaoj estis nomitaj la Baby Bells. La tegmentofirmao mem (foje nomita Ma Bell, mallongigo de Mother Bell) daŭre disponigis telekomunikajn servojn por internaciaj kaj interregionaj vokoj. En ĝia nuna konfiguracio, AT&T naskiĝis el Southwestern Bell kiu estis unu el la regionaj Bell-firmaoj. En 2005 tiu firmao akiris la antaŭan tegmentofirmaon kaj jaron poste BellSouth, kiu, kiel Southwestern Bell, estis unu el la originaj Baby Bell-firmaoj. Post pluraj fuzioj, la plej multaj el la aktivaĵoj kaj operacioj de la origina AT&T kaj la sep regionaj Bell-firmaoj estas dividitaj trans tri apartaj sendependaj firmaoj: AT&T, Verizon, kaj Lumen (antaŭe CenturyLink).
Erzsébet Szontagh
Biografio
Erzsébet kaj Aranka Szontagh instruis la puntoteknikon loke en kurso por ankaŭ la virinoj havu okupiĝojn en la vilaĝo. En 1905 ili fondis entreprenon pri puntoj, kie la kursanoj laboris. Samtempe ili malfermis vendejon pri puntoj en Budapeŝto. Iliaj plej ŝatataj motivoj estis rondo, ĉerizo, tulipo, rozo, arbofolio. La entrepreno ĉesis pro la 1-a mondmilito, post jaroj ankaŭ Erzsébet mortis.
Universitato de Oviedo
La Universitato de Oviedo (Universidad de Oviedo) estas publika universitato en la urbo Oviedo, (Asturio) Hispanio, kun kampusoj en Oviedo, Gijón kaj Mieres. Ĝi estas la nura universitato de la regiono, kie ne estas privataj universitatoj. Ĝi estis unu de la dek universitatoj de Hispanio dum la 19-a jarcento.
En 1979 la lernejoj de la Universitato de Oviedo kiu estis en la provinco Leono sendependiĝis por krei la Universitaton de Leono.
AT&T
Historio
En oktobro 2016, estis sciigite ke AT&T akirus Time Warner por 85.4 miliardoj USD. Kaj post jaro kaj duono, la 13-an de junio 2018, oni eksciis, ke la aĉeto de Time Warner estis aprobita. Sekvante tion, la nomo de la firmao ŝanĝiĝis al Warner Media.
La 16-an de majo 2021, estis sciigite ke AT&T dividus Warner Media-n kaj kunfandus ĝin kun Discovery por 43 miliardoj USD, la interkonsento estis kompletigita en aprilo 2022, tiel kreante Warner Bros.
En Usono
AT&T estas la tria plej granda firmao en Teksaso, (post ExxonMobil kaj ConocoPhillips) kaj la plej granda firmao inter tiuj kiuj ne okupiĝantaj pri petrolo. En majo 2013, AT&T estas la 21-a firmao en la mondo laŭ merkata kapitaligo, kaj 13-a inter ne-naftaj kompanioj. Aktuale en 2013, ĝi ankaŭ estas la 21-a plej granda movebla funkciigisto en la mondo, kun pli ol 107,900,000 moveblaj klientoj. En 2013, pli ol 240,000 dungitoj laboris en la firmao, tra la jaroj la firmao reduktis sian laborforton kaj en 2022 ĝi dungas nur 203,000 dungitojn.
Koriolano
Produktadoj
En 1984 la BBC produktis plene filmitan produktadon de la teatraĵo kun Alan Howard en la ĉefrolo.
En 2011, Rafe Fiennes reĝisoris kaj ĉefrolis la produktadon de samnoma filmo "Coriolanus", en kiu la medio estas desegnita kiel tute moderna militfilmo.
Honeywell
Honeywell apartenas al la prestiĝa Fortune 100 indekso. En 2016, Honeywell estis vicigita 75-a sur la Fortuno 500. Ĝia tutmonda laborantaro estas ĉirkaŭ 130,000 dungitoj, de kiuj ĉirkaŭ 58,000 estas dungitaj en Usono. Ĝiaj ĉefaj oficejoj estas en Morris Plains, New Jersey. La nuna ĉefoficisto estas Darius Adamczyk La firmao eĉ estis parto de la Dow Jones-indekso de la 7-a de decembro 1925 ĝis la 9-a de februaro 2008.
La nomo de la kompanio "Honeywell International" estas produkto de fuzio, en kiu la giganto AlliedSignal akiris la signife pli malgrandan Honeywell en 1999. Kun la fuzio, AlliedSignal ŝanĝis sian nomon al Honeywell kaj Honeywell movis ĝian ĉefsidejon al Morristown, New Jersey. En 2015, la ĉefsidejo proponita al Morris Plains.
Plymouth Ŝtata Universitato
Plymouth Ŝtata Universitato (Plymouth State University, PSU), antaŭe Plymouth Ŝtata kolegio, estas publika universitato en la urboj Plymouth kaj Holderness, Nov-Hampŝiro. Je la falo de 2020, al Plymouth Ŝtata Universitato aliĝis 4,491 studentojn (3,739 studentoj kaj 752 diplomitaj studentoj). La lernejo estis fondita kiel Plymouth Normala Lernejo en 1871. Pro tio ke tiu tempo, ĝi evoluis al instruista kolegio, ŝtata kolegio kaj fine al ŝtata universitato en 2003. PSU estas parto de la Universitata Sistemo de Nov-Hampŝiro.
(138981) 2001 CE47
(138981) 2001 CE47 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Sinagogo de Torino
La Sinagogo de Torino estas la ĉefa preĝejo de la juda komunumo de Torino. Ĝi situas en Piazzetta Primo Levi (antaŭe Via San Pio V) en la plur-etna distrikto San Salvario, ne malproksime de la stacidomo.
(138981) 2001 CE47
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
CONCORD (organizaĵo)
CONCORD (Eŭropa NRO-Konfederacio por Krizhelpo kaj Evoluigo) estas la eŭropa konfederacio de neregistaraj organizaĵoj por Helpo kaj Evoluo. Ĝi estis fondita en 2003 kaj estas la ĉefa interparolanto de neregistaraj organizaĵoj kun la institucioj de la Eŭropa Unio pri evolupolitiko. En 2011 ĝi havis 28 landajn asociojn, 18 internaciajn retojn kaj 2 asociajn membrojn reprezentante 1 800 neregistarajn organizaĵojn kiuj estas apogitaj fare de milionoj da civitanoj en tuta Eŭropo. Ĝiaj membroj estas naciaj platformoj de neregistaraj organizaĵoj kaj internaciaj retoj de neregistaraj organizaĵoj. La sekretariejo estas bazita en Bruselo.
La deklarita celo de la Konfederacio estas plifortigi la efikon de eŭropaj evoluaj neregistaraj organizaĵoj kombinante kompetentecon kaj respondecon. Ekde 2003, CONCORD reviziis kaj protestis kontraŭ la politikoj kaj praktikoj de la Eŭropa Unio rilate al eksterlanda helpo kaj ĝia engaĝiĝo al la Jarmilaj Evoluigaj Celoj (JEC) de la Unuiĝintaj Nacioj.
La Carballeda
La Carballeda [lakarbaLJEda] (aŭ simple Carballeda, etimologie komprenebla kiel​ La Kverkaro en leona) estas unu de la dek du naturaj komarkoj (comarcas naturales, naturaj areoj) de la provinco Zamoro, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas en la nordokcidento de la provinco, angule kun angulo de Portugalio lime ankaŭ kun Sanabria kun kiu kunhavas komarkajn trajtojn (okcidente) kaj la Provinco Leono (norde), krom la samprovincaj komarkoj Aliste, Tierra de Tábara, kaj Benavente y Los Valles. Ofte oni uzas por la parto sude de la rivero Tera la nomon de La Carballeda, dum por la parto kiu estas norde de tiu rivero estas uzata simple Carballeda.
Priskribo
Ĝi havas totalan loĝantaron de 2 683 personoj. La tradicia komarka ĉefurbo estas Mombuey. Ekde la mezo de la 19-a jarcento kaj ĉefe ekde la mezo de la 20-a jarcento okazis forta fenomeno de senloĝigo kun perdo de multaj loĝantoj pro elmigro al urbaj areoj, kio rezultis en tra malmulte loĝataj kaj multe maljuniĝintaj vilaĝoj, kaj en kelkaj okazoj en la kompleta senloĝigo de kelkaj.
Tiu komarko, spite sia granda sento de identeco, kun similaj geografiaj, ekonomiaj, sociaj kaj historiaj trajtoj, ne disponas de la necesa jura rekono por sia administracia disvolviĝo, kio kondukis la koncernajn municipojn al organizado en municiparoj (mancomunidades), kiel nura jura formulo kiu ebligas al ili la plenumon de la administrado de kelkaj publikaj municipaj servoj.
Temas pri areo tre ligita al tradicia agrikulturo kaj brutobredado de vivtenado, kun konservo de tre forta heredo antropologia. Lupoj aperas en la antropologia kaj etnologia heredo, kaj ankoraŭ vivas en la ĉirkaŭoj. Sed estas ankaŭ aliaj gravaj mamuloj kiel miogaloj, kaj eble linkoj, ursoj ktp.
Municipoj
La loĝlokoj Anta de Tera (Cernadilla) kaj Manzanal de Abajo (Villardeciervos) restis subakve de la Akorezervejoj de Cernadilla kaj Valparaíso, respektive.
En multaj okazoj oni inkludas en La Carballeda la municipon Ferreras de Arriba (kun submunicipo Villanueva de Valrojo); kaj la loĝlokon Boya, kiu administracie estas en la municipo Mahíde. Siaflanke, Otero de Bodas, estas foje inkludata en la komarko Benavente y Los Valles.
La demografia evoluo montras malaltiĝan tendencon, same kiel en la najbaraj komarkoj, kaj tial oni pasis el 3 506 loĝantoj de 2008 al 2 923 de 2011.
Historio kaj ekonomio
Ĉefa enspezofonto estas nuntempe nutraĵa industrio el tradicia agrikulturo kaj brutobredado kaj ĉefe rura turismo: naturaj pejzaĝoj.
Cernadilla
Cernadilla [zernaDIlja] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Carballeda, en la nordokcidento de la provinco, angule kun nordorienta Portugalio. Cernadilla estas etimologie tradukebla al Fekundejoj, nome aludo al facile kultiveblaj terenoj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Anta de Tera (subakve), Cernadilla, San Salvador de Palazuelo kaj Valdemerilla, okupas totalan areon de 36,12 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi duobligis sian loĝantaron ekde la 1940-aj jaroj pro la konstruado de du proksimaj akvobaraĵoj, sed poste perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 98 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Asturianos, Manzanal de los Infantes, Mombuey kaj Manzanal de Arriba.
Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.
Politeknika Universitato de Torino
La Politeknika Universitato de Torino (Politecnico di Torino) estas la plej malnova politeknika universitato de Italio. La universitato ofertas plurajn kursojn en la kampoj de inĝenierado, arkitekturo, urboplanado kaj industria dezajno, kaj estas konstante vicigita kiel unu el la plej bonaj universitatoj en Italio kaj en Eŭropo. Aktuale en 2023, ĝi estas vicigita (laŭ la "komparaj listoj pri plej bonaj universitatoj tutmonde" de la brita analiza kompanio Quacquarelli Symonds) 26-a tutmonde por mekanika inĝenierado, 15-a por nafto-inĝenierado, 28-a por atkitekturo kaj estas inter la supraj 50 (#45-a) inĝenieristikaj universitatoj en la mondo.
La Politeknika Universitato de Torino havas ĝiajn ĉefajn kampusojn en la urbego de Torino, Italio, kie la plimulto de la esplor- kaj instruaj agadoj okazas, same kiel aliaj satelitaj kampusoj en kvar aliaj urboj trans la Piemonta regiono.
Kun dek unu sekcioj kaj pluraj esplorinstitutoj, ĝi havas proksimume 35 000 studentojn (bakalaŭraj kaj postbakalaŭraj) kaj 1 800 dungitojn (instruado, esplorado, subteno kaj administra kunlaborantaro).
La universitato estis establita en 1859 kiel Teknika Lernejo por Inĝenieroj. La lernejo vastigis sian esploradon kaj edukinstruplanon dum ls tempo, iĝante politeknika altlernejo en 1906. La universitato estas membro de pluraj universitataj federacioj.
Rilatoj al Esperanto
Kiel en preskaŭ ĉiuj eŭropaj universitatoj, signifa parto de la urba esperantistaro aktuale aŭ antaŭe studentas, studentis, instruas aŭ instruis en la politekniko de Torino. De la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 2023, la Politeknika Universitato de Torino gastigis la 108-an Universalan Kongreson de Esperanto. Krome, je la fino de la 20-a jarcento Fabrizio Pennacchietti instruis Interlingvistikon kaj Esperantologion en la samurba kolega universitato de Torino, dum ekde la jaro 2011 tie estas Federico Gobbo kiu prenas la torĉon, per la kurso Lingvoplanado kaj Planlingvoj.
Aranka Szontagh
Aranka Szontagh [sontag], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szontagh Aranka estis hungara puntisto, entreprenisto. Ŝia fratino estis Erzsébet Szontagh, same puntisto.
Erzsébet Szontagh naskiĝis la en Csetnek (Hungara reĝlando, Aŭstria Imperio, nuntempa Štítnik en Slovakio), ŝi mortis la.
Biografio
Erzsébet kaj Aranka Szontagh instruis la puntoteknikon loke en kurso por ankaŭ la virinoj havu okupiĝojn en la vilaĝo. En 1905 ili fondis entreprenon pri puntoj, kie la kursanoj laboris. Samtempe ili malfermis vendejon pri puntoj en Budapeŝto. Iliaj plej ŝatataj motivoj estis rondo, ĉerizo, tulipo, rozo, arbofolio. La entrepreno ĉesis pro la 1-a mondmilito, poste jam dum la erao de Ĉeĥoslovakio Aranka refondis la entreprenon, sed la pliaj sukcesoj ne revenis.
AB InBev
La ekonomia konzerno Anheuser-Busch InBev SA/NV, ofte mallongigata AB InBev, estas belga multnacia bierfarejo historie bazita en Loveno, Belgio, kaj ankaŭ faranta iujn aliajn trinkaĵojn. Ĝi fontas el la historia bierfarejo Stella Artois, poste iĝis Interbrew, pli poste InBev kaj fine per akiro de la usona firmao Anheuser-Busch ricevis la nunan nomon kaj nun estas la plej granda bierfarejo en la mondo. AB InBev havas tutmondan sidejon en Bruselo, tutmondan funkcian administran oficejon en Novjorko, internacian poŝtadreson en Saint Louis (Sankta Luiso), kaj regionajn ĉefsidejojn en San-Paŭlo, Londono, Saint Louis, Meksikurbo, Bremeno, Johanesburgo kaj aliaj. Ĝi havas proksimume 630 biermarkojn en 150 landoj.
Terttu Arajärvi
Terttu Marjatta ARAJÄRVI (naskita Hanhilammi; la 2-an de junio 1922 Hausjärvi - la 22-an de januaro 2014 Helsinko) estis finna infankuracisto, profesoro, ellaboranto de infanpsikiatrio kaj unu el la plej konataj infanpsikiatroj de Finnlando.
Persona historio kaj profesia kariero
Hanhilammi estis naskita en familion de instruistoj, ŝiaj gepatroj estis instruisto Ilmari Aleksi Hanhilammi kaj Impi Hellen Bergman. Hanhilammi komencis popollernejon en la aĝo de kvin en Perniö, kie ŝi ankaŭ ekzamenis mezlernejon. Hanhilammi finis mezlernejon en Turku, ŝi studentiĝis ĉe la finna geinstrua lernejo de Turku en 1940. Dum la militoj ĝi funkciis kiel medicina centro.
Arajärvi diplomiĝis kun licencio en medicino en 1948, Arajärvi ricevis sian doktorecon en medicino kaj kirurgio ĉe la Universitato de Helsinko en 1953. Arajärvi specialiĝis pri pediatrio en 1957, infanpsikiatrio en 1960, kaj junulpsikiatrio en 1979. Ŝi estis fondinta la Infanpsikiatrio-Esplorfondumon en 1984 kaj funkciis kiel la gvida kuracisto en Lastenlinna Hospitalo de 1973 ĝis 1985 kaj kiel la unua profesoro pri infanpsikiatrio ĉe la Universitato de Helsinko de 1974 ĝis 1987.
Universitato de Burgoso
La Universitato de Burgoso (Universidad de Burgos (UBu)) estas publika universitato en la urbo Burgoso, Kastilio kaj Leono, Hispanio, kreita en 1994. Estas 931 profesoroj por 8 000 studentoj.
La Universitato estis kreita en 1994, kiel disiĝo de la Universitato de Valadolido sur bazo de la kampuso kiun tiu havis en Burgoso. Ekde tiam, ĝi kreskis en institucioj kaj studfakoj. Dekomence ĝi estis regata de regkomitato, prezidita de la profesoro de Valadolido nome Marcos Sacristán Represa ĝis 1997. Ĝia unua rektoro estis profesoro José María Leal Villalba, el 1997 ĝis 2008. Lia sukcedanto estis la profesoro Alfonso Murillo Villar kiu siavice estis anstataŭita en 2016 de la profesoro Manuel Pérez Mateos.
Estas du kampusoj, nome San Amaro/Hospital del Rey kaj Rivero Vena. Aliaj instalaĵoj estas la Hospitalo de la Koncepiĝo kaj la komplekso rezideja kaj lerneja pri Miguel Delibes en Sedano. Estas ses fakultatoj, tri altlernejoj, tri institutoj, kaj unu esplorejo.
Inter honordoktoroj menciindas Juan Luis Arsuaga, Félix Rodríguez de la Fuente (in memoriam), Umberto Eco, Mario Vargas Llosa, kaj Margarita Salas.
Zoltán Kelemen (literaturisto)
Zoltán Kelemen, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kelemen Zoltán estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis en Dombóvár.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1995, sed samtempe li studis en Scienca Universitato Lajos Kossuth. Dum la studentaj jaroj li jam kontribuis en la gazetaro. Ekde 1995 li estis asistanto en Universitato Attila József, dum en 2002 li akiris sciencan gradon Ph.D. kaj li estis altigita lektoro. Lia habilitiĝo okazis en 2011 kaj li iĝis docento en 2013, katedrestro en 2017. Li ricevis premion en 1994. Lia edzino naskis trifoje.
Jean Pain (inventisto)
Jean Pain (naskiĝis la 12-an de decembro 1928 en Svislando, mortis la 30-an de julio 1981 en Villecroze, departemento Var, Francio) estas franca aŭtodidakta inventisto de kompostado de veprejoj, pioniro de la permakulturo kaj de la dispecigita frondara ligno.
En 1970, Jean PAIN elpensas la "Metodojn de Jean PAIN", procezoj por akiri antaŭ-kompostaĵon el arbustoj kaj arbaraj restaĵoj pere de haketilo permesante produkti kompoŝton de tre alta fekunda valoro, por kapti varmon per kontakto kun la fermentita maso kaj produkti biogason. La kvalitoj de ĉi tiu komposto estas eksterordinara kaj permesas produkti legomojn eĉ sur tre malriĉa grundo sen akvumado, sen traktado kaj sen alia sterko ol lia kompoŝto de veprejoj. La metodo celis reprodukti la arbaran fekundecon sur agrikultura grundo.
Li inventis ankaŭ haketilon permesante al li atingi krudaĵon de kvalito kiun la kanada sciencisto Gilles Lémieux nomos "bois raméaux fragmentés" (BRF) en 1986. La entrepreno Jean Pain daŭrigas vendi tiujn haketilojn (2020). Neniu el la ekzistantaj haketiloj povis redukti arbustojn kaj lignaĵojn en grandeco taŭga por kompostado laŭ la Metodo de Jean PAIN.
Metodo Jean Pain
Laborante nur mane, oni uzas ekskluzive branĉetojn (diametro <0,8 cm). Kiam oni laboras pistomaŝine oni unue devas tranĉi la plej dikajn branĉojn. Oni sekve ŝprucigadas abunde la lignerojn antaŭ ol stakigi ilin.
Post naŭ monatoj kaj kelkaj retumiĝoj, la ligneroj fariĝas kompoŝto, kiu enhavas ĉiujn necesajn nutraĵojn. Dank' al ĝia grnada entenado je organikaĵoj, tiu kompoŝto taŭgas perfekte por plibonigi la grundon. Jean Pain verkis libron pri siaj metodoj kiu havas kiel titolon (en Esperanto) "La metodoj Jean Pain aŭ alia ĝardeno". En tiu libro li ne nur klarigas kiel produkti kaj uzadi veprokompoŝton, sed ankaŭ priskribas kiel ekstrakti biometanon kaj varmon el la kompoŝtstakoj.
Comité Jean Pain
Comité Jean PAIN (Komitato Jean PAIN) estis vizitcentro en Belgio por eksperimentado, demonstrado kaj informado pri surloka pistado de verdaj rubaĵoj, uzado de la pistaĵo kiel sternaĵo por kovri la grundon, kompoŝtado de veproj kaj de ligneroj el freŝe dehakitaj branĉoj, defalaĵoj el la kuirejo kaj la ĝardeno, vermobredado, plibonigo de la grundo, traktado de organikaj defalaĵoj, kompoŝtnecesejo kaj etskala elpuigado de malklara akvo per lagunado. La centro direktis ĝian atenton ĉefe al gestudentoj de agrikulturaj kaj hortikulturaj lernejoj.
La frakcio organika en la forĵetaĵoj en evolulandoj (ĉefe Afriko) estas tiom granda kiom en Eŭropo. Ĉar la organikaĵo multe pli rapide mineraliĝas en (sub)tropikaj grundoj, necesas alporti organikan sterkon al ili. Tial la strukturo de la grundo ne difektiĝas ka la nutraĵoj, la akvo kaj la grundfaŭno ne riskas perdiĝi.
Esperanto
Ĝi kreis organizis de la 1-a ĝis la 7-a de julio 2000 studsemajnon en Esperanto pri teknikoj de kompostado (teorie kaj praktike) al kiu partoprenis 27 esperantistoj el deko da landoj el diversaj kontinentoj. Ĝia prezidanto, Frederik Vanden Brande, ankaŭ parolis Esperanton. En 1999 la Komitato Jean Pain en Belgio disponis pri versio en Esperanto de ĝia videokasedo premiita en 1987 de la tiama flanda ministrino Miet Smet. Temas pri la filmeto "Van niet tot iet" en la nederlanda kies scenaro priskribas la diversajn agadojn de la Komitato. Estas sub la titolo "Humtero el veproj: nova alkemio por la tria jarmilo" ke tiu videokasedo haveblis.
Verkaro
Ida, la edzino de Jean Pain, eldonis libron pri la metodo Jean Pain en diversaj lingvoj.
Stacey Dooley
Anastacia Jaclyn DOOLEY (naskita la 9-an de marto 1987 en Luton, Bedfordshire), profesie konata kiel Stacey Dooley, estas angla esplorĵurnalistino, dokumenta filmistino, televida prezentistino, amaskomunikilara famulino kaj aŭtoro.
Ŝi faras televidajn dokumentofilmojn pri sociaj problemoj kiel ekzemple infanlaboro, virinoj en evoluiganta landojn, drogoj, infansoldatoj, seksa sklaveco, malferma geedzeco, senhejmaj infanoj en Britio, turismo en Tajlando kaj Kenjo kaj kiel la turismo influas dungitojn tie, en aparta konsidero al salajroj, korupto kaj ekologiaj ŝanĝoj. Tri-parta serio titolita Coming Here Soon (Venanta Ĉi tien Baldaŭ) estis elsendo sur BBC3 en junio kaj julio 2012, en kiu Dooley esploris la vivojn de junaj homoj en tri landoj influita de la tutmonda financa krizo: Grekio, Irlando kaj Japanio.
Ŝi ankaŭ faris dokumentofilmon pri Sekso en Strangaj Lokoj por kio ŝi veturis al Turkio, Brazilo kaj Rusio esplori popolajn malsamajn sintenojn al sekso kaj prostituado.
Dooley konsideras ŝin mem feministino faranta dokumentofilmojn pri seksa egaleco.
Dooley estis nomumita Membro de la Ordeno de la Brita Imperio.
Vivkuro
Dooley unue aperis en televido kiam ŝi veturis al Barato kiel unu el la partoprenantoj al la dokumentfilma televid-serio Blood, Sweat and T-shirts, en aprilo 2008. Dooley kaj la aliaj partoprenantoj estis elektitaj por ilustri la tipan modo-obsedatajn konsumantojn. Danke al ŝia apero en tiu serio kaj parte pro ŝia intereso en laborleĝoj en evolulandoj, alia serio estis komisiita kun Dooley kiel prezentistino: Stacey Dooley Investigates komencis en 2009, ankaŭ elsendita en Aŭstralio en junio 2010.
Dum Dooley estis en Usono en 2012: ŝi kreis du serion de Stacey Dooley en Usono kie ŝi prienketis aferojn influantajn adoleskantojn trans Ameriko kiel: Knabinoj Malantaŭ Baroj, Landlimaj Militoj, Senhejmeco kaj Infanoj en la Interpafado.
Polemikoj
En aŭgusto 2019, Dooley estis kritikita ĉar nomis islaman preĝogeston 'IS/daesh-saluton' en la Panorama dokumentofilmo pri IS-novedzinoj.
Bibliografio
Dooley eldonis sian debutan libron en februaro 2018: Stacey Dooley, "In the frontline with the women who fight back". La libro prezentas temojn koncerne al seksa ŝakrado, hejma perforto, seksa egaleco kaj infana ekspluatado.
Jerry Fodor
Jerry Alan FODOR (Novjorko, Novjorkio; 22a de Aprilo 1935 - Nov-Ĵerzejo; 29a de Novembro 2017​) estis usona filozofo analizisma, sciencisto, universitata profesoro kaj psikolingvosciencisto.
Li estis profesoro pri filozofio en la MIT. Iĝis profesoro pri filozofio de la Universitato Rutgers, en Nov-Ĵerzejo. Kun Hilary Putnam, li estis unu de la patroj de la psikologia funkciismo kaj grava figuro de la kognoscienco, rilata al la sintenoj kiuj emfazas la modularecon de la menso (por ekzemplo la genera gramatiko de Noam Chomsky). Fodor realigis gravajn kontribuojn en la kampoj de la filozofio de lingvo kaj de la menso, de la teorioj pri la kogna arkitekturo (modulareco, interagadismo, ktp.), de la psikologio, de la psikolingvistiko (konceptoj, semantiko ktp.) kaj de la teorio de la infana menso. Liaj eksperimentoj centriĝis en tiuj du lastaj temoj.
Hipotezo pri pensolingvo
La hipotezo pri pensolingvo asertas, ke samo estas vera por pensado ĝenerale. Tio signifus, ke pensado estas komponata de kelkaj atomaj reprezentaj konstituantoj kiuj povas esti kombinataj. Krom tiu abstrakta karakterizo, neniu plua konkreta postulato estas farita pri kiel la homa pensaro estas plenumita de la cerbo aŭ pri kiuj aliaj similaĵoj al la natura lingvo ekzistas. La hipotezo pri pensolingvo estis por la unua fojo enkondukita de Jerry Fodor. Li argumentas favore al tiu postulo subtenante, ke ĝi konstituas la plej bonan klarigon de la karakteraj trajtoj de pensado. Unu el tiuj trajtoj estas produktiveco: nome sistemo de reprezentoj estas produktiva se ĝi povas generi senfinan nombron de unikaj reprezentoj bazitaj sur malalta nombro de atomaj reprezentoj. Tio aplikiĝas al pensado ĉar homaj estaĵoj estas kapablaj entrepreni senfinan nombron de diferencaj pensoj eĉ se iliaj mensaj kapabloj estas tre limigitaj. Aliaj karakteraj trajtoj de pensado estas sistemeco kaj inferenca kohereco. Fodor argumentas, ke la hipotezo pri pensolingvo pravas ĉar ĝi klarigas kiel pensado povas havi tiujn trajtojn kaj ĉar ne estas bona alternativa klarigo.
Wolf von Aichelburg
Wolf von AICHELBURG (naskiĝinta la en Pula, mortinta la ) antaŭ Majorko estis rumania germanlingva verkisto, pentristo kaj komponisto. Lia pseŭdonimo en Rumanio estis Toma Ralet. Aŭtoroj de li ekzemplodone tradukitaj estis ekz. Mihai Eminescu, Lucian Blaga, George Bacovia, Vasile Voiculescu, Ion Pillat kaj Basil Munteanu.
Vivo
Li estis ido de aŭstra nobela familio kiu translokiĝis en 1918 al Sibiu. La unajn verkojn li faris 16 jaraĝa en kaj havis sian publikigpremieron en la sibia gazeto "Siebenbürgisch-Deutsches Tageblatt". Inter 1929 kaj 1934 li studis en Kluĵo kaj Dijon germanistikon kaj romanistikon. Post multjara restado en Okcidenta Eŭropo li revenis en 1939 al Transilvanio. Li ankaŭ verkis por la gazeto "Klingsor". Post 1945 la komunistoj malpermesis la legadon de kajeroj aperintaj antaŭ la jaro 1939 pro la politika proksimeco de Zillich je naziismo.
Li estis arestita inter 1994 kaj 1951 pro ellanda fuĝoprovo. Li estis en la karceroj de Arad, Caransebeș și Aiud. Dum la jaroj inter 1952 kaj 1956 li troviĝis en Măicănești en la fora oriento rumania en ekzilo kun hejmrestodevo. Post la Hungara revolucio de 1956 tiaj restriktoj ĉesis.
Dum la t.n. braŝova kontraŭverkista proceso li kondamnitis en la jaro 1959 je 25 jaroj da punlaborejo. Ne antaŭ la jaro 1964 li ĝuis amnestion ĝeneralan por politikaj krimuloj kiel ankaŭ Andreas Birkner kaj Hans Bergel sen ia ekspliko plua; la aliaj kolegoj Harald Siegmund kaj Georg Scherg liberigitis jam du jarojn antaŭe. En 1980 von Aichelburg forlasis Rumanion kaj ekvivis en Freiburg im Breisgau. Dum la 1970-aj jaroj li denove arestitis fare de la kaŝpolicanoj. Li ankaŭ kunlaboris kun Radio Libera Eŭropo kaj faris multajn tradukajn el la rumanlingva literaturo. En la 1970-aj jaroj li havis ampleksan leterinterŝanĝon kun Emil Cioran kun kiu li koniĝis jam antaŭ la Dua mondmilito. Li mortis droninte en la maro.
Lian postlasitaĵon gardas la arkivo de la Instituto pri germanaj kulturo kaj historio de Sudorienta Eŭropo en Munkeno.
Karur
Geografio
Karur situas en suda parto de la lando sur ebenaĵo en averaĝa alteco 101 metrojn super la marnivelo laŭ ambaŭ bordoj de rivero. Erode troviĝas 57, Komarapalayam 60, Dindigul 67, Salem (Barato) 78, Tiruppur 83, Tiruĉirapali 115, Maduraj 116, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 329 (voje ĉirkaŭ 370), Mumbajo 1055, Kolkato 1691, tutlanda ĉefurbo Delhio 1967 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2021 Karur havis da loĝantoj. La averaĝa legopovo de la grandurbo estis 81.71%.
Historio
Dum la malnova historio Karur havis plurajn nomojn, ekzemple Karuvur kaj ĉe Ptolemeo Karoura. Ĝi apartenis ekzemple al la Viĝajanagara imperio, Majsura reĝlando, fine al Brita Imperio ĝis la sendepediĝo en 1947. La komunumo iĝis municipo en 1874, unuaklasa municipo en 1969, fine ĝi estis levitaj al pli altaj statusoj en 1983 kaj 1988.