cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franz von Schober
Muzikigitaj poemoj
Schober verkis multajn poemojn, parte muzikigitajn de Schubert – inter ili An die Musik same kiel Jägers Liebeslied – samkiel en 1821 la libreton por laopero Alfonso und Estrella de Schubert. Ankaŭ Liszt kaj aliaj komponistoj muzikigis tekstojn de li.
Vinga
Vinga (hungare: Vinga, germane: Theresiopel) estas komunumo en Rumanio sud-sudokcidente de Arad.
Georg Daniel Teutsch
Georg Daniel TEUTSCH (naskiĝinta la en Sighișoara, mortinta la  en Sibio), estis transilvania teologo, instruisto, historiisto kaj politikisto. Inter 1867 kaj 1893 li estis episkopo de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio estante transilvania sakso.
Vinga
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 110 loĝantojn (bulgaroj, hungaroj, germanoj, rumanoj), en 1992 4 132 (rumanoj, ĉirkaŭ 25% bulgaroj, 17% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1231. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Temes).
Georg Daniel Teutsch
Vivo
Estante filo de sapofaristo li studis historion kaj teologion. En 1842 li iĝis instruisto kaj en 1850 lernejestro de la gimnazio de sia naskiĝurbo. Li evidentiĝis grava moderniganto de la eklezio de la saksoj.
Teutsch ankaŭ kontraŭbatalis la ekde 1849 pliiĝintan hungaran ŝovinismon kaj proponis kontraŭe sinodan eklezian konstitucion. Li engaĝiĝis eĉ pli enkorpigi germanajn lingvon kaj kulturon en la eklezion kaj tiamaniere savi tiujn aspektojn daŭre. Li persone reprezentis la intersojn de la saksoj en la landa parlamento de Sibio; estontecon prosperan li antaŭvidis en pli intima aliĝo al Vieno. Plurfoje li senditis tien en oficialia misio.
En 1863 li iĝis paroĥestro en Agnita, en 1864 dekano en Cincu. En 1867 li elektitis episkopo. Dum la episkopeco li plifortigis luteran fidon kaj germanan kulturon. Vizitado regula plialtkvalitigis la paroĥestraran vivon.
Lia fama verko pri la historio de la transilvaniaj saksoj editoritis inter 1852 kaj 1858 en la unua eldono. Li estis la patro de Friedrich Teutsch.
BIZ
La vorto havas plurajn signifojn:
Bítouchov (Semily)
Bítouchov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Semily. Ĝi troviĝas nordokcidente de Semily. Estas ĉi tie registritaj 178 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bítouchov situas en katastra teritorio Bítouchov u Semil kun areo 3,71 km².
Puch bei Hallein
Puch bei Hallein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Hallein (germane Bezirk Hallein aŭ simple Tennengau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lisimaĥo
Lisimaĥo (greklingve: Λυσίμαχος, Lysimachos; ĉ. 360 – 281 a.K.) estis makedonia oficiro kaj diadoĥo (t.e. "sukcedanto") de Aleksandro la Granda, kiu iĝis basileus (nome "reĝo") en 306 a.K., kaj regis en Trakio, Anatolio kaj Makedonio.
En 306/305 a.K., Lisimaĥo sekvis la ekzemplon de Antigono kaj surprenis la titolon de basileus kiel reĝa titolo, kiun li tenis ĝis sia morto en Korupedio en 281 a.K.
En 302 a.K., kiam okazis la dua alianco inter Kasandro, Ptolemeo la 1-a kaj Seleŭko la 1-a, Lisimaĥo, plifortigita per trupoj el Kasandro, eniris en Malgranda Azio, kie li trafis malmultan reziston. Je la alproksimiĝo de Antigono li retiriĝis al vintrejoj ĉe Heraklea kaj edziĝis al ties vidvina reĝino Amastrine, nome persa princino. Seleŭko aliĝis al li en 301 a.K., kaj ĉe la Batalo de Ipso Antigono estis venkita kaj mortigita. la teritorioj de Antigono estis dividitaj inter la venkintoj. La parto de Lisimaĥo estis Lidio, Ionio, Frigio kaj la norda marbordo de Malgranda Azio.
Tribestrolando
Tribestrolando aŭ ĉefreĝimo estas en la ĝenerala lingvouzo la regadregiono de tribestro aŭ de alia tradicia gvidanto de du aŭ pli da lokaj grupoj. Sub la regulo de la estro estas hierarkion de homoj, subaj ĉefoj laŭgrade. Je la dispono de la ĉefo, kiu estas konsiderata altnivela homo, estas kutime kapablaj funkciuloj, multaj virinoj kaj ornamaĵoj. La posteno de la ĉefo estas heredita, kiam la persono servanta en ĝi testamentas la pozicion al sia filo (en la patriarka grupo de pluvivantoj) aŭ al la filo de sia fratino (en la patrinlinia grupo).
Lisimaĥo
Timante ke Seleŭko estis iĝanta danĝere povega, Lisimaĥo alianciĝis kun Ptolemeo la 1-a, kaj edziĝis al lia filino Arsinoe la 2-a de Egipto. Amastris, kiu estis divorcinta el li, revenis al Heraklea. Kiam la filo de Antigono la 1-a nome Demetrio la 1-a renovigis la malamikecojn (297 a.K.), dum sia foresto en Grekio, Lisimaĥo kaptis liajn urbojn en Malgranda Azio, sed en 294 a.K. konkludis pacon laŭ kiu Demetrio estis agnoskita kiel reganto de Makedonio. Li klopodis transigi sian povon trans la Danubon, sed li estis venkita kaj enprizonigita fare de la Geta reĝo Dromiĥetes, kiu, tamen, liberigis lin en 292 a.K. amikece reage al kapitulaco fare de Lisimaĥo de la teritorio de Danubo kiun li estis kaptinta. Demetrio poste minacis Trakion, sed devis retiriĝi pro subita ribelo en Beotio, kaj atako el la reĝo Pirho de Epiro.
En 287 a.K., Lisimaĥo kaj Pirho siavice invadis Makedonion, kaj forpelis Demetrion el la lando. Lisimaĥo lasis Pirhon en posedo de Makedonio kun la titolo de reĝo dum ĉirkaŭ sep monatoj antaŭ Lisimaĥo invadis. Dum mallonge ambaŭ regis kune sed en 285 a.K. Lisimaĥo forpelis Pirhon, kaj prenis kompletan kontrolon por si mem.
Tribestrolando
En tiaj reĝimoj la persona statuso de ĉiu persono estas determinita de la grado de proksimeco al la ĉefo, tiel ke tiuj proksimaj al la ĉefo estas de alta rango, kaj ĉiuj homoj de la malsupera rango respektas ilin. Sub ĉiu supera ĉefo estas kelkaj malsuperaj estroj de li, unu en ĉiu regiono kaj en ĉiu loko. Ĉiu estro agas kiel ia deputito de ĉefo supera al li kaj ankaŭ funkcias kiel ligo inter li kaj la malsuperaj rangoj. Male al supraj kaj distriktofritoj, kiuj konservas relativan distancon, la lokaj ĉefoj estas implikitaj en publiko.
La ĉefestro centralizas en siaj manoj povojn, kiuj permesas al li unuigi ĉiujn siajn regatojn en iu ajn afero kaj iam ajn. La ĉefo ankaŭ kontrolas la ekonomiajn agadojn de siaj regatoj, tial la reĝimoj de la ĉefo estas ofte uzataj kiel instrumento por reasigni rimedojn en la socio. Ĉi tiu ekonomia reĝimo nomiĝas redistribuo, en kiu la ĉefoj ĝuas kontrolon de superfluaj varoj kaj foje eĉ kontrolon de la laborforto de siaj komunumoj. Ekzemple, ili povas postuli rizkvotojn de farmistoj kaj distribui ilin al la tuta komunumo. Simile ili ankaŭ povas varbi laboristojn por la konstruado de palacoj kaj temploj. Tiuj trooj, kiuj akumuliĝis laŭlonge de la tempo, servas kiel monrimedoj, kaj estas tradukitaj en politikan potencon, kiu ebligas la varbadon de multaj subtenantoj al la plej alta ĉefo. Se la kvanto de rimedoj akumulitaj estis sufiĉe granda, la Supera Ĉefo povus kontentigi la bezonojn de ĉiuj siaj subtenantoj sur regula bazo, kaj pluigi ilin labori por li kaj subpremi ĉian opozicion al li. La ĉefo povas akumuli multajn personajn havaĵojn - teron, brutajn gregojn, kaj trezorojn de luksoj - kiel rimedo de establado de sia regulo, kaj en sia morto transdoni ilin al siaj heredantoj. Familioj vicigitaj ĉe la supro de la socia ŝtupetaro ankaŭ povas agi kiel la ĉefo kaj utiligi siajn aktivaĵojn kiel signojn de sia altranga pozicio.
La reĝimoj de ĉefoj tra la mondo estis, plejparte, malfirmaj, kaj tio estis ĉar la malaltaj ĉefoj provis anstataŭi la ĉefojn pli altaj ol ili. Ekzemple, en la antaŭ-koloniaj Havajaj Insuloj, militoj funkciis kiel akceptita maniero akiri teritorion kaj reteni potencon. Grandaj ĉefoj komencis konkerkampanjojn por iĝi la ĉefĉefo de la insuloj. Kiam unu ĉefo okupis la teritorion de alia, la venkitoj kaj liaj viroj perdus sian tutan posedaĵon kaj ofte eĉ senigis sin je siaj vivoj. La nova, venka ĉefo komencis nomumante siajn subtenantojn al altrangaj politikaj postenoj. Tiu ĉi fakto preskaŭ tute interrompis la kontinuecon de la administraj kaj religiaj mekanismoj en la regiono.
En la etnologio la nocio tribestrolando kadre de la teorio de la multlinia evoluo signifas certan formon de la socia organiziĝo, kiu staras inter la segmentaj, senregadaj tribsocioj kaj la socioj organizitaj en ŝtatoj. Laŭ Robert Carnairo tribestrolando estas "aŭtonoma politika unuo, kiu konsistas el nombro da vilaĝoj aŭ komunumoj kaj kiuj estas sub kontrolo de plej supera tribestro" (Carneiro 1981, S. 45).
Andreas Fritsch
Andreas FRITSCH (naskiĝinta la 2-an de septembro 1941 en Góra) estas germana klasika filologo kun fokuso pri la latina lingvo kaj ties instruado.
Vivo kaj profesia agado
Post la abiturienta ekzameno en Berlino (1960) li studis ĉe la uestberlina universitato kiel ankaŭ en Münster (Vestfalio) pedagogion kaj frue specialiĝis pri la fako latina lingvo. Post la unua ŝtata ekzameno (1964) kaj la dua (1966) li ekinstruistis gimnazie. Ekde 1969 li instruis ĉe la Pedagogia altlernejo de Berlino, profesoriĝinte en 1972. Krome li ekde 1970 prelegis pri la didaktiko de la latina ĉe la uestberlina universitato. Tie de 1980-2007 li profesoris, ekde 1987 kun la titolo Ordentlicher Universitätsprofessor. Flanke li tute ne rezignis pri praktikaj spertoj, sed jes ja ankaŭ instruis en lernejoj. De 2001-07 li trejnis ankaŭ ĉe la Humboldt-Universitato en Berlino la instruontojn de la latina lingvo.
En la uestberlina altlernejo Fritsch ofte estis afergvidanta direktoro de la institutoj Institut für Sprach- und Literaturdidaktik, Zentralinstitut für Fachdidaktiken kaj Institut für Griechische und Lateinische Philologie.
Fakaj interesoj
Jenas kelkaj fokusoj esploradaj de Fritsch:
Superregiona agado
Ekde 1991 Fritsch estas redaktisto de la fakorgano de la germanaj klasikaj filologoj Mitteilungsblatt des Deutschen Altphilologenverbandes, ekde 1997 la titolo estas Forum Classicum. De 2005-13 li estris la germanan Comenius-societon, ekde 2005 li estas membro de la roma Academia Latinitati Fovendae.
Honoroj
La 2-an de decembro 2013 Fritsch distingitis per la Meritkruco de la Federacia Respubliko de Germanio (unua rango) pro siaj meritoj pri la latinaj lingvo kaj literaturo kaj la didaktiko de tio.
Eldonistaj rondoj de lernolibroj de la latina (elekto)
CURSUS. Oldenbourg Schulbuchverlag, München 2005, ISBN 3-486-87705-4.
Eksteraj ligiloj
Multaj titoloj de liaj publikigoj troviĝas sub:
12522 Rara
12522 Rara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Prem Vilas Fortran Moso Rara, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri mikrobiologio. Li estas lernanto ĉe la Integrated Developmental School MSU-IIT de Iligan, Lanao del Norte, Filipinoj.
Foceo
Foceo estis la plej norda el ioniaj urboj en Malgrand-Azio, ĝin fondis atenanoj kaj focidanoj.
Ĉirkaŭ jaro 600 a.K. foceanoj koloniis okcidentan bordon de Mediteraneo kaj fondis gravajn faktoriojn, ekz. Masilio (aktuala Marsejlo), Alalio (en orienta parto de korsika insulo) kaj Emporio (ĉe Ĝirono), ili eksploris eĉ parton de atlantika marbordo.
En 546 a.K. la persa reĝo Ciro konkeris Foceon kaj multaj el ĝiaj loĝantoj elmigris okcidenten, kie ili daŭrigis komercadon kun okcident-mediteraneaj popoloj kiel tartezianoj ĝis la Batalo de Alalio en 535 a.K. kie la kolonio mare estis venkita de koalicio de etruskoj kaj kartaganoj.
La blanka armeo, la nigra baron'
"La blanka armeo, la nigra baron'" ("Белая армия, чёрный барон", prononco: Belaja armija, ĉornij baron) estas marŝkanto, kies tekston skribis P. Grigoriev kaj kion verkis Samuil Pokrass. Skribite en 1920 dum la Rusia enlanda milito, la kanto estis batalhimno por la Ruĝa armeo.
Rusa versio:
1.
Белая армия, чёрный барон
Снова готовят нам царский трон,
Но от тайги до британских морей
Красная Армия всех сильней.
Припев:
Так пусть же Красная
Сжимает властно
Свой штык мозолистой рукой,
Неудержимо
Идти в последний смертный бой!
2.
Красная Армия, марш вперёд!
Реввоенсовет нас в бой зовёт.
Ведь от тайги до британских морей
Красная Армия всех сильней!
Припев
3.
Мы раздуваем пожар мировой,
Церкви и тюрьмы сравняем с землёй.
Vincelles (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Laroche-Migennes - Cosne (753000).
La blanka armeo, la nigra baron'
Esperantlingva (rima, ne laŭvorta) traduko:
La blanka armeo, la nigra baron',
Ree por ni pretas la caran tron'
Sed de la tajgo ĝis la britaj mar'
Haltigos neniu la ruĝular'!
Refreno:
Kaj tiel ni, ruĝaj,
Estu venkantaj
Kun bajoneto enmane
Kaj ĉiuj ni
Sen oscili
Ruĝa armeo, antaŭen ni ir'!
Neniu el ni timas 'sti martir'!
Ĉar de la tajgo ĝis la britaj mar'
Ni tute detruos la mondon malnov',
Fari ion ajn libere ni pov'
Refreno
1029
En la jaro 1029 post Kristo okazis, interalie:
(17571) 1994 PV
(17571) 1994 PV estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Leopold Kupelwieser
Leopold Kupelwieser (naskiĝis la 17-an de oktobro 1796 je Markt Piesting en la distrikto Wiener Neustadt-Land; mortis la 17-an de novembro 1862 en Vieno) estis aŭstra pentristo.
Cerro Corá
Cerro Corá estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1953, la municipo havas 11.235 loĝantojn.
Leopold Kupelwieser
Vivo
Li estis membro de la amika rondo ĉirkaŭ Franz Schubert, la "Ŝubertianoj", kiuj somere ofte restadis en Kastelo Atzenbrugg. De kelkaj el ĉi tiu amikaro li verkis portretojn, inter ili de Franz Schubert, Franz Seraph Joseph Vinzenz von Bruchmann, Moritz von Schwind kaj Franz von Schober. La 17-an de septembro 1826 li geedziĝis kun Maria Johanna Evangelista Augustina Stephania Theodora Lutz, naskiĝinta la 26-an de decembro 1803, kun kiu li havis multajn gefilojn, el kiuj ok plenkreskiĝis. En 1831 Kupelwieser estis kunrektoro kaj ekde 1836 profesoro pri historia pentrado ĉe la viena akademio kaj okupiĝis pli kaj pli pri religiaj temoj kaj pri freskopentrado. Tie ankaŭ Adam Brenner apartenis al liaj lernantoj.
Atingo
Leopold Kupelwieser eĉ hodiaŭ estas konata pro siaj bildoj, kiujn li verkis pri Franz Schubert kaj ties amika rondo. Liaj ĉefverkoj estas religiaj altarbildoj kaj freskoj, kiujn li kreis por preĝejoj en Vieno kaj en la tuta teritorio de Aŭstrujo-Hungarujo. Ekde la kvardekaj jaroj de la 19-a jarcento la monumentpentrado enprenis pli kaj pli gravan pozicion en lia verkado. Kupelwieser estis ano de la nazaretana skolo kaj estas kune kun Joseph von Führich cefreprezentanto de la religiema romantisma pentrado en Vieno.
Wesley Clark
Wesley Kanne CLARK, KBE (nask. la 23-an de decembro, 1944) estas enmeretiĝinta generalo de la Usona armeo. Clark estis la plej distingita studento de sia klaso ĉe West Point, gajnis la Stipendio Rhodes al la Universitato de Oxford, kie li gajnis diplomon en Filosofio, Politiko, kaj Ekonomiko, kaj poste diplomiĝis de la Kolegio de Komandado kaj Ĝeneralaĵoj kun moŝta dimplomo en armia scienco.
Clark komandis la internacian NATO-soldataron dum la Kosova Milito kadre de sia posteno kiel Supera Eŭropa Alianca Komandanto de NATO, kiun li okupis de 1997 al 2000.
Politike, li estas progresemulo kaj anoncis, ke li subtenas Barack Obama por la posto de prezidanto de Usono. Li estas la estro de la politikoagokomitato "WesPAC: Securing America", kiun li fondis en 2006 kaj kiu celas, ke la Demokrata Partio venku en elektoj.
Kaikhosru Shapurji Sorabji
Kaikhosru Shapurji SORABJI (14-a de aŭgusto 1892 – 15-a de oktobro 1988) (naskiĝinta kiel Leon Dudley Sorabji) estis parsdevena angla komponisto, muzikgazetisto, kaj pianisto.
Monstab
Monstab estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Rositz, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Vincelles (Yonne)
Vincelles estas franca situanta en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Vincellois.
Kompanio de Nova Francio
La Kompanio de Nova Francio, alinomita Kompanio de la Cent Asociuloj (franclingve Compagnie de la Nouvelle-France aŭ Compagnie des Cent-Associés) estis la unua franca komerca kompanio celinta al la sistema koloniigo de Ameriko. Ĝi naskiĝis en 1627. La cent akciuloj, interalie Samuel de Champlain kaj la kardinalo Richelieu, ĉiuj investis kapitalon da 3000 pundoj : tio konstituis grandegan sumon.
La kompanio ricevis monopolon pri peltoj dum dekkvin jaroj, dum kiuj ĝi ankaŭ devis enloĝigi 4000 koloniulojn kaj zorgi pri la religia konvertiĝo de la Indianoj, sed ankaŭ pri la defendo kaj la administrado de siaj teritorioj.
Ekde 1628, la kompanio elkondukis 400 koloniulojn al Ameriko, sed ili estis interkaptitaj de angla ŝiparo sur la rivero Sankt-Laŭrenco. Pliposte, la malamikeco de la Haudenosaunee plie malfaciligis la verkon de la kompanio. En 1663, Ludoviko la 14-a malfondis la Kompanion de Nova Francio kaj prenis sur sin mem la administradon de la kolonio (danke al la konsiloj Jean-Baptiste Colbert).
Arkitekturistoj (poemo)
"Arkitekturistoj" (Зодчие, [Zodĉije]) estas ruslingva poemo verkita de Sovetia verkisto Dmitrij Kedrin en 1938. Ĝi temas pri du rusiaj arkutekturistoj (Barma kaj Postnik) kreintaj Katedralon Sankta Bazilio sur Ruĝa placo en Moskvo.
Enhavo
Ĝis nun oni ne scias ĝuste kiuj estas la konstruistoj. La poemo estas verkita laŭ onidiroj pri aperigo de la katedralo de du rusiaj arkitekturistoj; al ili caro Ivano la Terura ordonis krei egan ŝtonan kirkon en centro de Moskvo por honorigi rusian venkon kontraŭ Ĥanlando de Kazano kaj ĝia subigo. Ekvidinte belegan konstruaĵon la caro ekfeliĉis. Li demandis la arkitektojn ĉu ili povas krei pli belan preĝejon. Post ilia jeso Ivano la Terura deziranta malebligi aperadon de plej bela kirko ie krom Moskvo ordonis torturi kaj blindigi la kreintojn.
Historia vereco de la okazintaĵo ne estis konfirmita per historiaj fontoj kaj nuntempaj sciencistoj apartenigas ĝin ĉefe al popola kulturo; tamen ĝi montras kruelecon de tiama caro Ivano la Terura kaj lia epoko.
Marian Palla
Marian Palla (30-a de julio, 1953 Košice) estas ĉeĥa verkisto, poeto, artisto, verkisto.
Bazaltprismoj (Hidalgo)
La bazaltprismoj (hispane Prismas Basálticos) en la la meksika subŝtato (federacia ŝtato) Hidalgo estas geometriaj kolumnoj ĉirkaŭ 5 km for Huasca de Ocampo kaj ĉirkaŭ 25 km for de la ĉefurbo de Hidalgo, Pachuca.
Temas pri gigantaj kolumnoj el rokoj, kiu dekoras la vandon de abismo. Krome de alteco de ĉirkaŭ 30 metroj 4 akvofaloj, kiujn nutras la akvo de artefarita lago San Antonio Regla, banas la murojn de la bazaltvando.
La formacioj ekestis pro rapida malvarmiĝo de amaso da lafo antaŭ milionoj da jaroj.
La bazaltprismoj estas turisme alloga loko.
B♭-minoro
b♭-minoro estis antaŭ la apero de la egalŝtupa agordo malmulte uzata, tiel ke antaŭ ĉio verkoj de la romantismo ekzistas en ĉi tiu tonalo.
Verkoj
Klasika muziko:
Ĵazmuziko:
Ipotești (Botoșani)
Ipotești [ipoteŝtj] estas vilaĝo en la distrikto Botoșani en Moldovio en Rumanio. Ĝi estas la sidejo de la komunumo Mihai Eminescu.
En Ipotești eble naskiĝis la fama rumana poeto Mihai Eminescu. Tie estas la domo, en kiu loĝis li.
Eschkopfturm
Eschkopfturm, ankaŭ nomata Ludwigsturm estas elrigardturo, kiu troviĝas sur la monto Eschkopf en la Palatinata Arbaro. Ĝi estas monumentprotektita objekto.
Situo
La turo de la Eschkopf troviĝas en la Frankenweide, kiel nomiĝas la meza parto de la Palatinata Arbaro, sur la teritorio de la komunumo Wilgartswiesen. La turo estas konstruita 1902, kie staras malnova signalturo el la tempo de Napoleono.
Hiroki Aratani
Hiroki Aratani (荒谷 弘樹, n. ) estas japana futbalisto.
Kaiserschmarrn
La Kaiserschmarrn aŭ Kaiserschmarren estas unu el la desertoj plej konataj el la aŭstria kuirarto, populara ankaŭ en la plej parto de la landoj kiuj nun estas en teritorioj de la iama Aŭstrihungara Imperio, same kiel en Bavario (Germanio). Ĝi konsistas en pecoj da speco de dolĉaj kaj dikaj patkukoj. La maso de la Kaiserschmarrn kutime estas karameligita kaj enhavas pli da ovaĵo ol normala pancake; foje ĝi havas ankaŭ rosinojn, muelitajn migdalojn kaj konfitaĵon aŭ pompecojn. Antaŭ esti proponita, ĝi ricevas pluvon el glazursukero. Ĝi estas manĝata kutime akompanata de kompoto el fruktoj, por ekzemplo el prunoj, fragoj kaj pomoj. Kvankam temas pri deserto origine, ĉar estas peza manĝo ofte estas proponata ankŭ kiel matenmanĝo.
Granda rombo-tri-seslatera kahelaro
En geometrio, la granda rombo-tri-seslatera kahelaro aŭ entutotranĉita triangula kahelaro aŭ entutotranĉita seslatera kahelaro estas duonregula kahelaro de la eŭklida ebeno. Kiel la nomoj sugestas, ĝi povas esti farita per entutotranĉo de la regula triangula kahelaro aŭ per entutotranĉo de la regula seslatera kahelaro.
En la kahelaro estas unu kvadrato, unu seslatero kaj unu dekdulatero ĉirkaŭ ĉiu vertico. Ĝiaj simboloj de Schläfli estas t0,1,2{3,6} kaj t0,1,2{6,3}.
Estas nur unu unuforma kolorigo de granda rombo-tri-seslatera kahelaro, kun ĉiu speco de edroj kun sia aparta koloro.
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La granda rombo-tri-seslatera kahelaro estas ero de vico de entutotranĉitaj regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (4.6.2n). Ĉi tiuj pluredroj estas zonopluredroj.
Däniken SO (stacidomo)
Däniken SO estas fervoja stacidomo en Däniken, Svislando.
Henryk Floyar-Rajchman
Henryk Janusz Floyar-Rajchman (naskiĝis la 7-an de decembro 1893 en Varsovio, mortis la 22-an de marto 1951 en Nov-Jorko) – pola politikisto ligita al partio de Józef Piłsudski, diplomato kaj ŝtata aktivulo de la Dua Pola Respubliko, diplomita majoro de infanterio de Pola Soldataro, vicministro kaj ministro pri industrio kaj komerco, parlamentano.
Vivo
Septembre 1939 kune kun Ignacy Matuszewski organizis kaj evakuis 75 tunojn da oro el rezervoj de Pola Banko tra Rumanio, Turkio, Sirio ĝis Francio, kie estis transdonita al Registaro de Pollando en ekzilo.
Forpuŝita de ĉirkaŭaĵo de generalo Władysław Sikorski de la ŝtata servo. De januaro 1940 restis en Francio, poste en Britio, kaj de junio 1941 en Nov-Jorko. En 1942 estis kunorganizanto de Nacia Komitato de Poldevenaj Amerikanoj, kaj en 1943 Instituto de Józef Piłsudski en Ameriko (iĝis vicprezidanto de la estraro).
Oberalm
Oberalm estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Hallein (germane Bezirk Hallein aŭ simple Tennengau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Paradigmo de flugantaj anseroj
La paradigmo, modelo, teorio de flugantaj anseroj estas ekonomika vivrigardo de japanaj akademiuloj, laŭ kiuj en sudorienta Azio, Japanio estas la gvidanta forto en la teknologia evoluo, dum pliaj landoj sekvas ĝin kiel flug-gvidan anseron la aliaj. Tiu paradigmo estis ellaborita en la 1930-aj jaroj, sed akiris popularecon en la 1960-aj jaroj, post kiam la aŭtoro Kaname Akamatsu publikigis siajn ideojn en Journal of Developing Economies.
Laŭ la ideo, la gvidantan Japanion sekvis en la 1960-aj jaroj en la dua fazo nov-industriiĝantaj landoj (Suda Koreio, Tajvano, Singapuro kaj Hongkongo). Post tiu grupo sekvis la ĉefaj ASEAN-landoj: Filipinoj, Indonezio, Tajlando kaj Malajzio. La plej lastaj industriiĝantaj landoj estas: Ĉinio, Vjetnamio ktp.
Post kiam Japanio suferas pro ekonomia stagnado ekde la 1990-aj jaroj, tiu paradigmo ŝajnas neeltenebla.
Monda raporto pri feliĉo
La raporto estas eldonita de la tiel nomita Sustainable Development Solutions Network (“Solvada reto pri daŭripova disvolviĝo”), tutmonda iniciato de la Unuiĝintaj Nacioj. La raporto ĉefe uzas datumojn el opinisondo de la Enketo Gallup. La publiko povas elŝuti la ĉiujarajn raportojn el la retejo de la Monda raporto pri feliĉo. La redaktoroj de la raporto por 2023 estas John HELLIWELL, Richard LAYARD, Jeffrey SACHS, Jan-Emmanuel DE NEVE, Lara AKNIN kaj WANG Shun.
Historio
En julio de 2011, la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj adoptis rezolucion N-ro 65/309, Happiness: Towards a Holistic Definition of Development (“Feliĉo: Cele al tuteca difino de disvolviĝo”), kiu invitis membrajn landojn mezuri la feliĉon de iliaj homoj kaj uzi la datumojn por gvidi publikan politikon. La 2an de aprilo, 2012, tio ĉi estis sekvita de unua UN altnivela renkontiĝo, la t.n. Wellbeing and Happiness: Defining a New Economic Paradigm (“Bonfarto kaj feliĉo: Difini novan ekonomian paradigmon”), kie prezidis la UNa Sekretario Ĝenerala BAN Ki-moon kaj Ĉefministro Jigme THINLEY de Butano, nacio kiu adoptis Malnetan enlandan feliĉon anstataŭ Malneta enlanda produkto kiel ilia ĉefa indikilo de disvolviĝo.
La unua Monda raporto pri feliĉo estas eldonita la 1an de aprilo 2012 kiel baza teksto por altnivela renkontiĝo de la UN: Bonfarto kaj feliĉo: Difini novan ekonomian paradigmon, kiu ricevis internacian atenton. La unua raporto skizis la staton de l’ monda feliĉo, la kialoj de feliĉo kaj mizero, kaj politikaj implicoj rezulte de kazaj studoj. En 2013, la dua Monda raporto pri feliĉo estis eldonita, kaj en 2015 la triona. Ekde 2016, oni eldonis ĝin ĉiujare la 20an de marto, por koincidi kun la Internacia Tago de Feliĉo, fiksita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj.
Up
Up (en la angla lingvo por "Supren") estas 2009-a desegnita filmo produktita de Pixar kaj distribuita de Walt Disney Pictures.
Voĉaktoroj en la filmo estas Edward Asner, Christopher Plummer, Bob Peterson, kaj Jordan Nagai.
Sonĝoaŭto
Sonĝoaŭto, origine hungare Meseautó estas sukcesa nigra-blanka filmo en Hungario.
Ĉe la filmoprodukto ariĝis kremo de la hungaraj filmistoj. La spektantoj ne nur ĝuis la filmon, sed ŝlagro de la filmo estis longe sukcesa melodio. La baldaŭa sukceso dankas al tio, ke dum la socialismo tiu filmo ofte estis prezentita en la Hungara Televizio. La historio mem estis tiel sukcesa, ke oni faris pli novan filmon en 2000 laŭ nuntempaj cirkonstancoj.
Historio
La historio estis okazanta inter la mondomilitoj en Budapeŝto. La bankestro aĉetas aŭton, dume li ekvidis belulinon ĉe la montrofenestro. Por amindumada celo li faras ruzan planon, sed ili ne konas unu la alian. Dume la librotenisto senespere amindumas al Ella Gombaszögi. Ambaŭ amindumadoj renkontiĝas, ĉar Gombaszögi petas la libroteniston spionadi pri la belulino kaj pri la sekreta viro. Ludo de Gyula Kabos kaj Ella Gombaszögi trovis sin en fokuso de la historio.
Posthistorio
En 2020 estis kreitaj ankaŭ pli nova filmo kaj teatraĵo.
Câmp (Vașcău)
Câmp (Vaşcău) [kımp vaŝkǝŭ] (Vaskohmező) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Vaşcău. En 1910 ĝi nombris 1 209 loĝantojn (rumanoj), en 1992 547. Ĝi estis unue menciita skribe en 1600. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Vaşcău.
Abney Park (bando)
Abney Park, vaporpunka bando bazita en Seattle, Usono, estis responsa pri la iniciato de la vaporpunka muzika subkulturo, transformante vaporpunkon el malmulte konata literatura ĝenro en populara movado, kaj inspirante multajn postajn vaporpunkajn bandojn, verkistojn kaj artistojn. Ilia nomo devenas el la Trombejo Abney Park en Londono (Britio). Iam gotika bando, Abney Park transformis siajn aspekton kaj sonstilon kaj estis nomita la "kvintesenca" parolanto de la vaporpunka kulturo.
Ivan Bagramjan
Ivan Ĥristoforoviĉ Bagramjan (armene: Հովհաննես Քրիստափորի Բաղրամյան; ruse: Иван Христофорович Баграмян), ankaŭ konata kiel Hovhannes Ĥaĉaturi Bagramjan (armena: Հովհաննես Խաչատուրի (alternative, Քրիստափորի, Kristapori) Բաղրամյան)  (n. la 2-an de decembro 1897 - m. la 21-an de septembro 1982), estis sovetia armea komandanto kaj marŝalo de Sovetunio de armena origino. Dum la dua mondmilito, Bagramjan estis la dua ne- slava oficiro, post latva Max Reyter, kiu fariĝis komandanto de fronto. Li estis inter pluraj armenoj en la soveta armeo, kiuj posedis la plej altan proporcion de prominentaj oficiroj en la soveta armeo dum la milito.
La sperto de Bagramjan en armea planado kiel stabestro permesis al li distingi sin kiel kapabla komandanto en la fruaj stadioj de la sovetiaj kontraŭofensivoj kontraŭ Nazia Germanio. Li ricevis sian unuan komandon de unuo en 1942, kaj en novembro 1943 ricevis sian plej prestiĝan komandon kiel la komandanto de la unua balta fronto. Kiel komandanto de la Balta Fronto, li partoprenis la ofensivojn, kiuj forpelis germanajn trupojn el la baltaj respublikoj.
Li ne tuj aliĝis al la Komunista Partio de Armenio post la firmiĝo de la Oktobra Revolucio, iĝante membro nur en 1941, netipa movado por sovetia armea oficiro. Post la milito, li servis kiel deputito de la Supera Soveto de Latva Soveta Socialisma Respubliko kaj Armena Soveta Socialisma Respubliko kaj estis regula ĉeestanto de la Kongresoj de la Komunista Partio. En 1952, li fariĝis kandidato por eniro en la Centran Komitaton kaj, en 1961, estis enmetita kiel plena membro. Pro liaj kontribuoj dum la milito, li estis vaste konsiderata kiel popola heroo en Sovetunio, kaj daŭre havas tian estimatan statuson inter la armenoj. Unu el la plej gravaj avenuoj de Erevano kaj metrostacio portas lian nomon.
Frua vivo
Ivan Bagramjan naskiĝis en Eelizavetpolo (nuntempa Ganĝo, Azerbajĝano) de armenaj gepatroj, kiuj estis de la vilaĝo Ĉardaĥlu, tiam parto de la Rusa Imperio. Ĉardaĥlu estis unu el la plej grandaj armenaj setlejoj en Suda Kaŭkazio loĝata preskaŭ tute de migrantoj de la vilaĝo Maghavuz en Montara Karabaĥo, kiuj daŭre konservis siajn ligojn kun sia praula tero. Hamazasp Babaĝanjan, samranga armeno, kiu poste fariĝis la ĉefa marŝalo de la sovetiaj kirasaj trupoj, naskiĝis en la sama vilaĝo. Dum la patro de Bagramjan, Ĥaĉatur, iris labori la tutan tagon ĉe la stacidomo en Elizavetpolo, lia patrino, Mariam, restis hejme por prizorgi siajn sep infanojn. Ĉar liaj gepatroj ne povis permesi sendi lin al la loka gimnazio, ili decidis enskribi lin en ĵus malfermitan dujaran lernejon en Elizabetpolo.
Diplomiĝinte en 1912, Bagramjan, kiun ĉiuj ame nomis Vanja, sekvis sian patron kaj liajn fratojn en vojo en fervoja laboro, ĉeestante la trijaran fervojan teknikan instituton situanta en Tbiliso. Li diplomiĝis kun honoroj kaj estis planita iĝi fervoja inĝeniero post kelkaj jaroj kiam okazaĵoj en la Unua mondmilito ŝanĝis lian vivon.
Unua mondmilito
Bagramjan bone konsciis pri la milita situacio ĉe la kaŭkaza fronto dum la unuaj monatoj de la mondmilito. Vintre de 1914–1915, la Imperia Rusa Armeo povis elteni kaj forpuŝi la ofensivon de la Otomana Imperio en Sarikamiŝ, kaj porti la batalon al ĝia teritorio. Bagramjan ankaŭ komencis legi terurajn raportojn en la rusa gazetaro pri tio, kio okazis kontraŭ siaj samideanoj trans la limo: la registaro de la Komitato Unio kaj Progreso ekis kampanjon por efektivigi la sisteman detruon de la otomanaj armenoj. Li urĝe serĉis aliĝi al la milita klopodo, sed ĉar ili estis nur dek sep kaj fervoja mekanikisto, ili verŝajne ne estus akceptitaj. Ĉi tio ne malinstigis lin provi, ĉar li poste rimarkis, "Mia loko estas ĉe la fronto."
Lia ŝanco venis la 16-an de septembro 1915, kiam li estis akceptita de la rusa armeo kiel volontulo. Li estis asignita kiel rezervo al la 116-a Rezerva bataliono kaj sendita al Aĥalciĥo por baza eduko. Kun lia trejnado kompleta en decembro, li aliĝis al la dua regimento de la kaŭkaza fronto de la Rusa Ekspedicia Forto, kiu estis sendita por forpeli la otomanojn en Irano. Bagramjan partoprenis plurajn batalojn en Asadabad, Hamedan kaj Kermanŝaho, la rusaj venkoj ĉi tie sendante otomanajn trupojn svingiĝantajn direkte al Anatolio.
Eksciante pri la heroaĵoj de la viroj de la grupo, la stabestro de la regimento, generalo Pavel Melik-Ŝahnazarjan, konsilis al Bagramjan reveni al Tbiliso por enskribiĝi en la Militista Akademio Praporŝĉik. Sed por trapasi la lernejon, Bagramjan devis kontentigi la postulon de la akademio unue trapasi la gimnazion. Ĉi tio ne malinstigis lin kaj, preparinte la kursojn en Armavir, li trapasis siajn ekzamenojn kaj komencis ĉeesti la akademion la 13-an de februaro 1917. Li diplomiĝis en junio 1917 kaj estis asignita al la 3-a Armena Regimento de Infanterio, lokita apud lago Urmijo. Sed kun la renverso de la Rusa Provizora Registaro meze de la Oktobra Revolucio de 1917, lia trupo estis malmobilizita.
Tamen, kun la kreado de la lastatempe establita Unua Respubliko de Armenio en 1918, Bagramjan membriĝis en la tria armena regimento de la armetrupoj de tiu lando. Ekde la 1-a de aprilo 1918, tio estas, post kiam la Otomana Imperio subskribis la Traktaton de Brest-Litovsk (la 3-an de marto 1918) kun la Rusa SFSR, li estis en la unua armena kavaleri-regimentano, kiu haltigis la otomanan trian armeon, kiu celis konkeri la restaĵojn de la respubliko, en Karaurgan, Sarikamiŝ kaj Kars. Li precipe partoprenis la Batalon de Sardarapat de majo 1918, kie la armena militistaro gajnis decidan venkon kontraŭ turkaj trupoj. Li restis en la regimento ĝis majo 1920.
Intermilitaj jaroj
Tri jaroj post la faligo de la Provizora Registaro fare de la bolŝevikoj en oktobro 1917, la Ruĝa Armeo invadis la sudajn kaŭkazajn respublikojn Azerbajĝano, Kartvelio kaj Armenio. En majo 1920, Bagramjan, ĉagrenita kun la sociaj kaj politikaj kondiĉoj de la lando, partoprenis malsukcesan ribelon kontraŭ la Daŝnak-gvidita registaro de Armenio. Li estis malliberigita kaj sendita por labori sur la kampoj dum pluraj monatoj sed estis permesita realiĝi al la militistaro kun la ekapero de la Turka-Armena Milito. Sed en decembro 1920, Armenio estis sovetigita kaj la nacia armeo estis poste malfondita. Bagramjan tamen elektis aliĝis al la 11-a soveta armeo kaj estis nomumita komandanto de kavaleria regimento.
Ĉar la vivo en Armenio kreskis relative pli stabile sub soveta regado, Bagramjan klopodis trovi virinon, kiun li renkontis plurajn jarojn antaŭe, Tamara Hamajakovna. Tamara, kiu tiutempe loĝis en Naĥiĉevano kun sia familio, estis edziĝinta al armena oficiro mortigita dum la turka-armena milito, forlasante ŝin kun sia unujara filo, Movses. Bagramjan vizitis ŝin kaj ambaŭ decidis edziĝi fine de 1922. Krom ilia filo Movses, kiu poste fariĝis pentristo, ili havis filinon, Margarit, kiu poste fariĝis kuracisto. Tamara restis ĉe la flanko de Bagramjan ĝis sia morto en 1973.
En 1923, Bagramjan estis nomumita komandanto de la Aleksandropola Kavaleria Regimento, posteno, kiun li okupis ĝis 1931. Du jarojn poste, Bagramjan studentiĝis ĉe la Leningrada Kavaleria Lernejo kaj, en 1934, ĉe la Frunze-Milita Akademio. En liaj memuaroj, Pjotr Grigorenko, ukraina komandanto kiu ĉeestis la akademion Frunze, memoris kiel Bagramjan estis forpelita de la akademio post kiam la estros eksciis ke li estis sekreta membro de la malpermesita Daŝnaka armena naciisma partio pli ol jardeko. Atendante lian areston, Grigorenko priskribis Bagramjan "profunde deprimitan, dirante ke li nur deziras ke ili arestu lin baldaŭ tiel ke li povus transdoni ĝin. Sed kun la helpo de la Armena Politburo kaj de ĝia membro Anastas Mikojan, la aresto estis nuligita kaj li akceptis esti rehabilitigita . De 1934 ĝis 1936, li funkciis kiel la stabestro de la 5-a Kavaleritrupo, kaj de 1938, li laboris kiel altranga instrukciisto kaj preleganto ĉe la Militista Akademio de la Sovetia Ĉefa Stabo. Samtempe, sovetia gvidanto Josif Stalin purigadis multajn homojn en Sovetio, precipe inter la veteranaj komandantoj. Dum samklasanoj de la milita akademio, Andrej Jeremenko kaj Georgij Ĵukov, vidis iliajn karierojn pliiĝi, tiu de Bagramjan restis stagna.
En 1940, kiam generalo Ĵukov estis promociita al komandanto de la Kieva Armea Distrikto en Ukraina SSR, Bagramjan skribis leteron petante servi sub lia komando. Ĵukov konsentis, kaj en decembro petis lian helpon verki artikolon por esti prezentita al la komandantoj de la sovetiaj militaj distriktoj. La artikolo de Bagramjan, Kondukante Nuntempan Ofensivan Operacon, ŝajne impresis Ĵukovon, ĉar li promociis Bagramjan iĝi la estro de Operacoj por la sovetia 12-a armeo bazita en Ukrainio. Ene de tri monatoj, Bagramjan, tiam kolonelo, estis nomumita subĉefa stabestro de la Sudokcidenta Fronto, kies ĉefsidejo estis en Kievo.
Ukrainio
En junio 1941, Nazia Germanio invadis Sovetunion. Male al multaj el la limaj trupoj, kiuj estis kaptitaj de ofensivo, Bagramjan kaj lia komandanto, generalo Miĥail Kirponos, kredis, ke invado de Germanio estis neevitebla. Tamen, Kirponos elektis ignori la vidpunkton de Bagramjan ke la germana ofensivo utiligus la fulmrapidajn Fulmmilitajn taktikojn kiel tiuj viditaj en la kampanjoj en Pollando en 1939 kaj Okcidenteŭropo en 1940. Ekde la vintro de 1939-1940, Bagramjan estis okupata elpensante batalplanon kiu kontraŭus minacojn de la okcidenta Ukrainio, kiu estis aprobita post multaj revizioj la 10-an de majo 1940.
Propila trikloroacetato
Propila trikloroacetato aŭ C5H7Cl3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trikloroacetata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila trikloroacetato estas nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Ivan Bagramjan
Ukrainio
Dum sovetiaj fortoj komence sukcesis rekapti Ĥarkivon, ili trovis sin kaptitaj de la germana armeo post la fermo de Barvenkovo. La 18an de majo, Bagramjan petis al Timoŝenko ŝanĝi la planojn, sed Timoŝenko kune kun Stalin rifuzis aprobi lian peton. Sovetiaj perdoj estis gravaj kiel la 6-a, 9-a kaj 57-a armeoj (ĉirkaŭ 18-20 sekcioj) konsistantaj el granda parto de la Sudokcidenta Fronto, estis ĉiuj detruitaj kaj Bagramjan estis forigita de sia posteno la 28an de junio fare de STAVKA. Laŭ Ĥruŝĉov, Bagramjan estis tiel detruita de la grandega perdo de viroj, ke post kiam la operaco estis nuligita, "li ekploris. Liaj nervoj krevis ... Li ploris pro nia armeo". Respondecigita pri la fiasko de la operaco kaj "malbona laboristaro", li estis degradita al stabestro de la sovetia 28-a armeo. Plurajn tagojn poste, li skribis leteron al Stalin petante "servi ĉe la fronto laŭ ajna kapacito, eĉ se modesta". Brita armea historiisto John Erickson asertas ke Bagramjan estis maljuste kulpigita de Stalin en siaj provoj "ĉasi [la] kulpulojn" de la misadministrado de operacoj.
La 16-a Armeo
Kvankam li neniam gvidis bataltrupon antaŭ la milito, li ricevis sian unuan ordonrajton pri armeo en la okcidenta fronto kiel liaj ĉefoj, kaj precipe marŝalo Ĵukov estis imponita de siaj kapabloj kaj lertecoj kiel staboficiro. Ĵukov, kun la aprobo de STAVKA, nomumis lin komandanto de la 16-a armeo (dua formacio), (julio 1942 - aprilo 1943) anstataŭigante ĝian iaman komandanton, Konstantin Rokosovskij kiu estis sendita por komandi la Brjanskan Fronton. La 16-a armeo transdonis siajn soldatojn al la 5-a armeo, kaj ĝia komando kaj kunlaborantaro estis proponitaj al la dua rango de la okcidenta fronto kie la armeo prenis ordonrajton pri parto de la 10-a armeo, kaj ĝiaj defendaj pozicioj. La 11an de aŭgusto, tamen, germanaj trupoj surprizis ofensivon sur la suda flanko de Okcidenta Fronto, disigante la 61-an armeon de la 16-a armeo, kiu ne partoprenis en la ofensivan operaco. La germanaj trupoj minacis la maldekstran flankon de Bagramjan kiam li rapide movis siajn fortojn por refrapi iliajn movadojn kaj haltigis ilin antaŭeniri plu la 9an de septembro.
Kariero post la dua mondmilito
Li pasigis grandan parton de sia tempo verkante artikolojn en militaj ĵurnaloj pri sovetiaj strategiaj operacoj kaj precipe kunaŭtoris la sesvoluman laboron pri sovetia partopreno dum la dua mondmilito, la Granda patriota milito de Sovetunio (1941-1945). En aŭgusto 1967, Bagramjan akompanis ĝeneralan sekretarion Leonid Breĵnev kaj Aleksej Kosigin al Nord-Vjetnamio, kie ili renkontiĝis kun vjetnamaj gvidantoj, ĉar li, servante en la rolo de milita spertulo, helpis negoci la translokigon de loĝistiko kaj armiloj al la lando dum la Vjetnama milito.
Marŝalo Bagramjan ricevis multajn sovetiajn kaj eksterlandajn ordenojn kaj medalojn pro lia servo, inkluzive de du Ordenoj de la Heroo de Sovetunio, sep Ordenoj de Lenin, la Ordeno de la Oktobra Revolucio, tri Ordenoj de la Ruĝa Standardo, du Ordenoj de Suvorov kaj la Ordeno de Kutuzov. Inter la aliaj laŭdoj, kiujn li ricevis, estis la pola Polonia Restituta dufoje kaj la Medalo Por la Venko Super Germanio. Post la morto de marŝalo Vasilij Ĉujkov la 18an de marto 1982, li estis la lasta pluviva sovetia marŝalo, kiu posedis ĉefan komandon en la dua mondmilito. Tamen Bagramjan estis malsana kaj mortis kelkajn monatojn poste, la 21an de septembro 1982, en la aĝo de 84. Li estis entombigita kun plenaj militaj honoroj ĉe la Kremla Mura Tombejo en Moskvo. Urbo en Armenio, armea pafejo, armena trejna brigado, kaj metrostacio kaj avenuo en la ĉefurbo de Armenio, Erevano, estas nomitaj honore al li. La 11an de majo 1997, la registaro de Armenio establis la memoran 100-jaran datrevenon de marŝalo Bagramjan. Ĝi estas donita al servistoj kaj civilaj personoj, kiuj partoprenis en la Dua Mondmilito.
Pavlofaj Insuloj
La Pavlofaj Insuloj (Qudugin en aleuta lingvo) estas grupo de sep insuloj kiuj kuŝas sude de la insuleto Pavlof Bay en la Alaska Duoninsulo de Alasko, Usono. Ili estas parto de la Aleutoj de Alasko. La insuloj estas Dolgoi (Anganax̂six̂), Goloi (Atx̂uunŭ̂), Interna Iliasik (Iluuĝix̂ Ixsaĝdaaĝŭ̂), Ekstera Iliasik (Qagaaĝix̂ Ixsaĝdaaĝŭ̂), Popereĉnoi (Kuyagdax̂), Ukolnoi (Kitaĝutax̂̂), kaj Vosnesenski (Unatxŭ̂). Dolgoi estas la plej granda de tiu areo. Ili havas totalan areon de 206.265 km² kaj estas neloĝataj.
Ivan Bagramjan
Kariero post la dua mondmilito
Laŭ la sovetiaj leĝoj, monumento el bronzo devis esti starigita en la naskiĝloko de ricevanto de du ordonoj de la Heroo de Sovetunio. Tiu, kiu estis starigita en vilaĝo Ĉardaĥlu por Bagramjan, estis detruita de azerbajĝananoj post la eksplodo de la Karabaĥa movado. La tombo de lia frato Aleksej Ĥristoforoviĉ Bagramjan ankaŭ estis profanita en la tombejo Faĥri Ĥijaban, kiu situas en la nuna Bakuo, Azerbajĝano.
Pavlofaj Insuloj
La angla nomo de tiuj insuloj devenas el Pitka Pavalof, kreolo de rusia deveno. En 1893, Pitka Pavalof kaj Sergei Gologoff Cherosky, kreoloj de rusian-indiĝena deveno, trovis oron ĉe Birch Creek en Interna Alasko. Aliaj malkovrantoj rabis la trovaĵojn asertante ke la trovintoj estis indiĝenaj kaj senrajtaj. La malkovro allogis pliajn neindiĝenojn al la rivero Jukono kaj oni fondis urbojn.
Referencoj
55.13333°N, -161.7°W
Germana aŭtovojo A23
La germana aŭtovojo A23 (germane Autobahn 23, aŭ BAB 23, mallonge por Bundesautobahn 23) estas aŭtovojo inter la urbo Heide en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de norda Germanio (tie konektiĝas la federacia vojo ) ĝis la germana aŭtovojo rande de la grandurbo Hamburgo. La aŭtovojo longas 96 kilometrojn. Aparte impresa pri tiu vojo estas la alta ponto super la Kila Kanalo, la tiel nomata "Nordmara-Baltmara Kanalo".
Hemmiken
Hemmiken estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 273 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hemmiken situas norde de la monto Wischberg en flanka valo de la Ergolzvalo ĉe la bordo de la rivereto Hemmikerbach. De la komunuma areo de 3,39 km², servas 0,19 km² por setlejoj, estas 2,38 km² uzataj por agrikulturo, kaj 0,86 km² kovritaj de arbaro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hemmiken limas al en nordo al Buus, en nordoriento al Hellikon (Kantono Argovio), en oriento al Wegenstetten (Kantono Argovio), en sudoriento al Rothenfluh, kaj en sudokcidento kaj okcidento al Ormalingen.
Trafiko
La vilaĝo situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Gelterkinden, kiu tamen trafikas nur en malregula kadenco kaj malofte.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hemmiken datiĝas el la jaro 1255 kiel Enninchon.
En Kästelen supre de la vilaĝo oni trovis objektojn el la romia epoko. En la malfrua mezepoko Hemmiken apartenis al la senjorujo Thierstein-Farnsburg. En la jaro 1461 ĝi fariĝis kiel parto de la senjorejo posedaĵo de la urbo Bazelo. Pro ĝia lima situo al la aŭstra valo de Frick la vilaĝo estis en la jaro 1499 dum la Ŝvaba Milito rabbruligita. Dum la Tridekjara Milito de 1633 ĝis 1634 ĝi estis okupita kaj rabita de hispanaj trupoj. En la jaro 1833 Hemmiken estis atribuita al la distrikto Sissach de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Spinadesco
Spinadesco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Acquanegra Cremonese, Castelvetro Piacentino (PC), Cremona, Crotta d'Adda, Monticelli d'Ongina (PC) kaj Sesto ed Uniti.
(12510) 1998 FM121
(12510) 1998 FM121 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gedeon Ráday (1841 - 1883)
Grafo Gedeon RÁDAY [rAdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ráday Gedeon estis hungara politikisto, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis rádai. Ankaŭ lia samnoma filo Gedeon Ráday (1872) estis ministro.
Gedeon Ráday naskiĝis la  1841 en Pécel. Li mortis la 1883 en Vieno.
Biografio
Gedeon Ráday post lernado iĝis oficiro. Li batalis ekzemple en 1859 kontraŭ la francoj, en 1866 kontraŭ la prusoj. En kortumo de la Habsburgoj li havis la titolon ĉambelano. En 1866 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. En 1875 li estis elektita parlamenta deputito. En 1882 li iĝis ministro pri defendo.
Pola landvojo n-ro 60
La pola landvojo n-ro 60 (DK60) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 245 km. Ĝi lokiĝas en terenoj de Lodza Provinco kaj Mazovia Provinco. Ĝi kunigas Łęczyca-n kun Ostrów Mazowiecka.
Mișca (Arad)
Mișca [miŝka] (hungare: Tőzmiske) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Chișineu-Criș. En 1910 ĝi havis 1 774 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 165 (rumanoj). Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1349. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Zaránd, de 1744 Arad vármegye). Administre apartenas al ĝi Zerindu Mic, Satu Nou, Vânători.
Antigvo
Antigvo (angle: Antigua) estas insulo de la ŝtato Antigvo kaj Barbudo en la Kariba Maro. Ĝi estis kolonio de Britio. Geografie ĝi apartenas al la Deventaj Insuloj. Plej granda loĝloko de la insulo kaj ankaŭ ĉefurbo de la ŝtato estas Sankta Johano.