cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
General Terán
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Turismo
Vidinda estas la historia centro de General Terán kaj ankaŭ la preĝejo "Nuestra Señora de la Soledad". Ĉirkaŭ 5 kilometroj for de la ĉefurbo troviĝas la ripoza centro “Sabino Gordo”, kie oni povas naĝi kaj sportumi. Krome estas tre etaj arkeologiaj zonoj: "Monte de Huma", "Loma de Barbecho kaj Loma del Muerto. En la akvobaraĵo "Los Cristales” (45 km for de la ĉefurbo) kaj en José Noriega (Los Mimbres) (84 km for de la ĉefurbo) oni povas fiŝkapti.
Pasadena
Pasadena povas esti:
Kacuragi (Nara)
Kacuragi (葛城市 [kacuragi-ŝi], laŭ Transskribado Hepburn: Katsuragi-shi, Kunrej: Katuragi-si) estas urbo en Gubernio Nara en Japanio.
San Martín Zacatepec
San Martín Zacatepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Martín Zacatepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 245.
Geografio
San Martín Zacatepec apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1199 loĝantojn. El tiuj estis 573 viroj kaj 626 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Legoland' Billund
Legoland' Billund estas porinfana amuzparko en Billund, Danio, kiu dediĉiĝas al la infanludila konstrusistemo Lego: al la miniatura rekonstruo de multaj elektitaj britiaj kaj aliaj eŭropaj vidindaĵoj, sed ankaŭ al grandaj amuzparkaj amuzaĵoj en la stilo de la konstrusistemo, ekzemple infanaj veturejoj plejparte je radaj aŭ boataj veturiloj de ne-timiga rapideco, sed ankaŭ tri Lego-stilaj ondaj fervojoj. Kiel multaj aliaj amuzparkoj, la teritorio dispartiĝas laŭ diversaj temoj, interalie "kavalira reĝlando", "lando de aventuroj", "urbo Legoredo" (lando de vakeroj) kaj "lando de piratoj". Krome interalie ekzistas demonstrejo pri la produktado de la ludiloj, ludejo kie infanoj (kaj laŭvole ankaŭ plenkreskuloj) povas konstrui ludilojn el granda elekto de konstrueroj, kaj vendejo de imprese grandega elekto da konstrueroj.
Steinberg (Burgenlando)
Steinberg, kroate Štamperak, hungare Répcekőhalom estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Steinberg-Dörfl.
Situo
Steinberg situas sur deklivoj, laŭ rojo. Oberpullendorf troviĝas je 3 km-oj.
Legoland' Billund
La parko estas unu el la plej konataj lokoj de Danio kaj multaj, aparte junaj, turistoj nur pro ĝi konsciiĝas ke la internacie konata infanludila konstrusistemo Lego fakte venas el Danio.
Steinberg (Burgenlando)
Historio
En la 12-a jarcento en la proksimo oni konstruis fortikaĵon, kies restaĵoj ankaŭ nun videblas. La unua skriba mencio aperis en 1223 en germana formo „Steinprech”. La hungara loknomo menciiĝis en 1390 en formo „Kewholm”. Baldaŭe la komunumo havis la rangon kampurbo. En 1910 vivis tie 1213 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 Répcekőhalom apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). Baldaŭe Steinberg unuiĝis kun Dörfl.
Zoltán Palugyay
PALUGYAY Zoltán Ferdinánd Gusztáv [paludjai] (naskiĝis la en Liptóbodafalva en Hungara reĝlando, nuntempa urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio; mortis la  en Mýto pod Ďumbierom, Ĉeĥoslovakio) estis hungaria-slovaka pentristo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis nagypalugyai kaj kispalugyai. Li estis fondinto de la moderna slovaka pentroarto.
Biografio
Zoltán Palugyay abiturientiĝis en 1916, poste li soldatiĝis, sed li estis armea pentristo. Li studis laŭvice en Hungara Belarta Altlernejo de Ede Balló (1919-1920), belarta akademio de Krakovo (1920-1921), Berlino, Hamburgo, Gödöllő, Transilvanio, fine Munkeno (1924-1926). Ekde 1926 li vivis en Ĉeĥoslovakio kaj partoprenis en la slovaka belarta vivo, li aranĝis artistkolonion en Piešťany. Li havis edzinon.
28485 Dastidar
28485 Dastidar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Manosij G. Dastidar, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri matematikaj sciencoj. Li lernis ĉe la South Point High School de Kolkato (Barato).
Prerialo
Prerialo (Prairial) estas la nomo de la naŭa monato de la franca respublika kalendaro, la tria de la printempo sezono, kiu komenciĝas la 20-an aŭ 21-an de majo kaj finiĝas la 18-an aŭ 19-an de junio, laŭ la jaro. Ĝi proksimume koincidas kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Ĝemeloj. La nomo venas de la franca vorto prairie, kio signifas herbejo, prato aŭ prerio.
Sándor Bánvárth
Sándor Bánvárth [ŝAndor bAnvArt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánvárth Sándor estis hungara agronomo, parlamentano. Lia frato estis Aladár Bán. Sándor Bánvárth  naskiĝis la  en Várpalota, li mortis la  en Magyaróvár.
Biografio
Sándor Bánvárth frekventis piaristan gimnazion en Veszprém (urbo), poste li akiris diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1899, sed li studis ankaŭ juron en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li estis asistanto en la akademio. Inter 1920 kaj 1930 li estis direktoro de la menciita akademio, kie li establis kolegion en 1929. Li ricevis premion en 1917, li estis nomumita ekonomia ĉefkonsilisto en 1923. Li estis parlamenta deputito (1927–1930). Li multe okupiĝis pri bredado de ĉevaloj, bovoj, ŝafoj, porkoj.
Schwalb (Hornbach)
La rivereto Schwalb estas ĉ. 22 km longa maldekstra flankrivero de la rivereto Hornbach. La Schwalb senakvigas kun siaj flankrojoj centraj partoj de la Pays de Bitche (Biĉa lando).
La rivereto Schwalb fontas kiel tri fontrojoj je la norda kaj okcidenta rando de Lemberg. La orientaj fontrojoj formas la rojon Moderbach, kiu fluas kiel la rivereto Moder rekte al la Rejno.
La rivereto Schwalb preskaŭ komplete fluas norden, unue tra la stagno Loechersbacherweiher, preter Lambach kaj Siersthal, kie de dekstre aldoniĝas la rojon Schwangerbach. Ĝi plufluas preter la muelejo Froehmuehle al Holbach. Poste la valo estas preskaŭ senvilaĝa, skvas nur multaj muelejoj. Post la kruciĝo kun la strato D 620 la rojo fluas tra Weiskirch al la kantona urbeto Volmunster, kie staras la sula grenmuelejo, kiu ankoraŭ funkcias. Ekde la Loutzviller-muelejo la rojo estas la landlimo inter Francio, unue al Sarlando kaj post la muelejo de Schweyen'' al Rejnlando-Palatinato. En la urbo Hornbach la Schwalb enfluas de maldekstre en la rivereton Hornbach.
De 1916 ĝis 1945 la trajnlinio Hornbachbahn irias laŭlonge de la rojo inter Hornbach kaj Brenschelbach.
1099
En la jaro 1099 post Kristo okazis, interalie:
(13611) 1994 UM1
(13611) 1994 UM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
1967
1967 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1967 post Kristo okazis, interalie:
Belzebubo
Historio
Per la nomo belzebubo (hebree בעל זבוב) en la juda Tanaĥo respektive la kristana Malnova Testamento titoliĝas la urba dio de la urboŝtato Ekron en la lando de la filistoj. La reĝo Ahasja de la antikva reĝlando Israelo petis de li oraklan konsilon (2 Reĝ 1). La origina vortumo Baal Zebub tradukiĝas per "Sinjoro de la Muŝoj" kaj probable estas fivortigo de la vera nomo בעל זבול Baal Zebul (Estimata Sinjoro), por moki pri la dio kaj liaj adeptoj. Ĉiuj vortumoj estas kromnomoj de la dio Baalo. En la frua epoko de la juda popolo post la 12-a jarcento a.K., kiam la juda popolo tre konkurencis kaj plejparte malharmoniis kun la filistoj kaj la kanaanidoj, la dio Baal Zebul iĝis la simbolo de falsa dio kaj kadre de la dualisma pensmaniero iĝis simbolo de la kontraŭdiaj potencoj. Tiel la fivortigo belzebubo ankaŭ uziĝas en la Nova Testamento, kie la plejparto de la grekaj manuskriptoj nomas lin βεελζεβούλ ("Beelzebul") kaj priskribas lin kiel la plej supera el ĉiuj demonoj. Signifon li ankaŭ atingis en lokaj legendoj kaj fabeloj de la mezepoka Eŭropo, kie lia nomo ofte ligiĝas al magiaj formuloj. En la eposo Paradise Lost (paradizo perdita) de la anglaingvano John Milton el la jaro 1667 belzebubo estas la dua plej altranga infera reganto post satano. Dum la epoko de inkvizicia persekuto de laŭdiraj "sorĉistinoj" de la 14-a ĝis la 17-a jarcento la germanlingva nomo Beelzebub (kiun oni eble miskomprenis kiel Belze-bubo) foje ŝanĝiĝis al Beelzebock (do Belze-virkapro). Dum la 14-a jarcento oni tendencis imagi la diablon kun kapra kapo: unuafoje tiu kapra apero dokumentiĝis en kontrausorĉistina proceso de la jaro 1335 en Tuluzo, kaj la koncepto konserviĝis en la tradicioj de superstiĉo.
En pluraj eŭropaj lingvoj la vorto belzebubo ankoraŭ hodiaŭ estas aktive uzata. La parolturno "elpeli la diablon per la belzebubo", kiu fontas de tekstero el la evangelio laŭ Luko (Lk 11 15), signifas "forigi malbonon per io idente malbona".
En pluraj bildrakontoj, animaciaj filmoj kaj literaturaj verkoj de la 20-a jarcento kaj 21-a jarcento la koncepto pluvivas - foje la nomo karakterizas la diablon aŭ filon de la diablo, foje malbonan sorĉiston respektive personigitan sorĉistan balailon, foje simple "la malbonon", kiu erupcias el la homoj (ekzemple en la libro kaj filmo "Sinjoro de la Muŝoj", angle " Lord of the flies, 1953, de la verkisto William Golding).
Raŝajdaoj
La raŝajdaoj estas nomada etno, kiu vivas en Eritreo kaj eksetlis en la marborda strio de la egipta Al Shalaten tra la Gebel-Elba Nacia Parko ĝis Sudano. Iliaj prapatroj en la 19-a jarcento enmigris de la Araba Duoninsulo. Ili parolas la araban kaj estas muslimoj.
Listo de Amsterdamaj metrostacioj
Listo de Amsterdamaj metrostacioj
Raŝajdaoj
La virinoj laŭ la kutimo jam de la kvina vivojaro kovras sian vizaĝon per hiĝabo (vualo). La raŝajdaoj dividas la vivon je fazoj, kiuj videbliĝas per ŝanĝaj vestaĵoj kaj por viroj kaj por virinoj. Knabinoj ekde la kvina jaraĝo vestiĝas per garguŝ, nigra, foje ankaŭ kolora tuko kovranta kapon, ŝultrojn kaj aldone la vizaĝon sub la okuloj. Ju pli la knabinoj maturiĝas, des pli da vestaĵopartoj aldoniĝas kaj des pli longiĝas la vizaĝvualo. La sekva vivetapo simboliĝas per la mungab, la virgvualo, kiu ankaŭ kovras la bruston. Virinoj en edziniĝkapabla aĝo portas thaub, kiu etendiĝas ĝis la maleolo. Knaboj unue surhavas ĉapon, sur kiun poste oni metas turbanon. (Teksteltiraĵo el: )
La raŝajdaoj en Sudano estas implikitaj en la konflikton en Orientsudano.
Brandenburgia-Sveda Milito
La Nordia Milito de 1674 ĝis 1679, kiun historiistoj parte dispartigas al Brandenburgia-Sveda Milito (inter Brandenburgio-Prusio kaj Svedio) unuflanke kaj Skania Milito (inter la reĝlandoj Danio kaj Svedio) aliflanke, estis memstara konflikto respektive du memstaraj konfliktoj paralela al la samtempa Franca-Nederlanda Milito. Svedio estis aliancano de Francio, dum Aŭstrio, Brandenburgio-Prusio, Danio kaj Hispanio estis alianciĝintaj kun Nederlando. La milito dividiĝis al pluraj grandaj ĉapitroj. En la unua la armeo de Brandenburgio-Prusio de puŝis svedan armean konkeroprovon en Brandenburgio. En sekvaj sukcesaj armeaj operacioj de la soldataroj de Brandenburgio-Prusio, Danio kaj la aliancanoj post ardaj luktoj finfine ĝis la jaro 1678 konkeris la svedajn posedaĵojn en Norda Germanio, nome Sveda Pomerio kaj Bremen-Verden. Danio krome ekde junio 1676 batalis kontraŭ la sveda armeo en la sudskandinavia regiono Skanio kaj krome estis la ĉefa kontraŭanto de la sveda armeo en la ŝipa milito sur la Balta Maro. Kiam dum la vintro 1678 / 1679 la sveda armeo albordiĝis por provis konkeri Orientan Prusion, la brandenburgia-prusia armeo povis sukcese repuŝi ĝin.
La milito inter Brandenburgio-Prusio kaj Svedio finiĝis la 29-an de junio 1679 kun la Traktato de Saint-Germain. Danio kaj Svedio la 26-an de septembro 1679 interkonsentis pri la paca Traktato de Lund. Male al la por Brandenburgio-Prusio tre favora milita evoluo la regno pro la tuteŭropa potencokonstelacio ricevis nur etan parton de la dummilitaj konkeritaj teritorioj. Inter Danio kaj Svedio konsentiĝis, restarigi la teritoriajn posedaĵojn de antaŭ la militokomenco.
Diferencigo inter Brandenburgia-Svedia Milito kaj Skania Milito
En la de naciaj vidpunktoj dominita historiografio de la 19-a jarcento oni ne konsideris la armeajn konfliktojn de tiuj jaroj unueca milito. Do en la historia literaturo ekestis du konceptoj: En Skandinavio kutimiĝis la termino Skania Milito, dum en Mezeŭropo oni akcentis la Brandenburgian-Svedian Militon.
Tamen ne eblas klara diferencigi la armajn agojn inter la du partaj konfliktoj. Danio kaj Brandenburgio-Prusio jam antaŭ la militokomenco de la jaro 1674 havis kontraktajn rilatojn, kaj jam komence de la milito(j) kunordigis la armeajn agojn. Dum la milita daŭro krome estis geografie proksimaj batalkampoj en Skanio, sur la Balta Maro, en Sveda Pomerio, Bremen-Verden kaj en la Duklando Prusio. La du aliancanoj krome nur en distanco de malmultaj semajnoj aparte interkonsentis pripacajn kontraktojn kun Svedio.
Flóris Kühár
Biografio
Flóris Kühár frekventis mezlernejojn en Kőszeg kaj Győr, sede fine li maturiĝis en Győrszentmárton en 1909. En la sama jaro li aliĝis al la benediktanoj. Inter 1912 kaj 1917 li studis en Innsbruck, kie li pastriĝis en 1916, en la sekva jaro li doktoriĝis. Inter 1917 kaj 1922 li estis pastro kaj instruisto en Celldömölk. Dum la hungara sovetrespubliko (1919) li estis trifoje provizore arestita, sed li ĉiam liberiĝis. Inter 1922-1935 li instruis en la benediktana altlernejo de Győrszentmárton, sed interrompe 2 jarojn en simila altlernejo en Romo. En 1935 li estis nomumita abato de Budapeŝto, samtempe titulara eksterordinara profesoro. Fine de sia vivo li okupiĝis pri la hungara liturgia historio. Li mortis abrupte pro apopleksio en Budapeŝto.
Refektorio
Refektorio (refectio, kio signifas restarigon, ripozumon, refreŝigon) estas manĝosalon(eg)o de kristana aŭ budhisma monakejo. Temis unue pri libere staranta konstruaĵo kiu laŭ la benediktana tradicio ofte unuiĝas per alo de la klostro. La refektorio rangas apud kirko kaj kapitulejo inter la plej gravaj ejoj monaĥejaj.
Tradicio ortodoksa: Trapeza
La greka nocio signifas laŭvorte tablon, do en pli larĝa senco kaj altaron kaj la tutan manĝosalonon. En la ortodoksaj monaĥejoj trapeza (ruse: трапеза, greke: τραπέζιον) kontraŭas/kompletigas iel la preĝejon (katholikón). Ideale tio ankaŭ montratas arkitekture per situigo de ambaŭ ejoj sur unu akso. Disde la plialtigita loko abata en la refektorio li povus dum la malfermiĝo de la pordoj spekti ĝis la reĝa pordo de la ikonostazo enkirka. La vandoj de ortodoksa refektorio estas pentritaj, kio ete kirkigas la ĉambron. La frokulaj tabloj havas tradicie la formon de la greka litero sigmo respektive de duoncirklo kun la rondaĵo en la direkto de la vando kaj la rekta flanko en la direkto de la koridoro meza por esti perfekte atingeblaj al la servistoj. Ĉirkaŭ la tablo estas benko fleksiĝanta; la plato tabla povas ja havi kanelon por plifaciligi la purigon. La pentrado refektoria ordigatas tradicie kaj unuigas diversajn primanĝadĉapitrojn de la Biblio.
Okcidentekleziaj tradicioj
Sub ŝtona baldakeno maldekstre staris forno hejtita disde la antaŭĉambro. La vandniĉo dekstre servis al la starigo de lavabo. La fama klostroplano de la Monaĥejo Sankt-Galo klarigas ke ankaŭ dum la frumezepokaj tempoj ĉe la benediktanoj refektorio kaj preĝejo estis en speciala interdependiĝo estante en paralela konstruiĝo. Sed ĉe la cistercianoj la refektorio troviĝis diagonale al la preĝejo situante ĉe la klostro. La enurbaj almozpetantaj ordenoj laŭbezone adaptis ambaŭ lokojn. Refektoria specialaranĝo faratas plejmulte nur eventuale per eta fortimpresilo.
En Ettal kaj Neresheim kun siaj barokaj monaĥejoj okulfrapas la uzo de similaj elementoj arkitekturaj ĉe kirko respektive refektorio. Bildprogramo fiksita laŭ ortodoksa maniero por la pentrado okcidente ne ekzistas. En Italujo dum renesanca tempo la Lasta vespermanĝo ofte bildigatas. Kelkan tempon ekzistis ĉe la benediktanoj kaj la cistercianoj dividitaj refektorioj por klerikaro kaj laikaro. Dum la barokaj tempoj ekzistis ofte hejtebla vitra refektorio kiu arthistorie malpli valoris ol la pli impona somera refektorio (ekz. en la monaĥejo en Geras). . Tiaj dividoj hodiaŭ ne plu praktikatas.
Kelkfoje oni trovas manĝosalonojn por gastoj. Kelkfoje dum gastigo de elstaruloj la abato disponis pri propra loko malantaŭ septo.
Foje oni manĝis silente dum ĉetabla laŭtlegado, ekz. de eltiraĵoj el nekrologio, martirologio, el la ordenregularo, el religiaj libroj ĝenerale, el interesaj gazetartikoloj. Famegaj refektorioj estas ekz. en Marienburg kaj en la Triunuo-monakejo de Sergijev Posad.
1187
En la jaro 1187 post Kristo okazis, interalie:
NGC 2015
NGC 2015 (alia indiko — ESO 56-SC147) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
6658 Akiraabe
6658 Akiraabe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio en Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akira Abe, ĉefredaktisto de Hoshino Techo (« Gvido pri la Steloj ») : trimonata revuo de popularigo pri astronomio, kiu aperis inter 1978 kaj 1993.
Go
La literkombino havas plurajn signifojn:
Lorsica
´ Lavagna estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cicagna, Favale di Malvaro, Mocònesi, Montebruno, Neirone, Orero, Rezzoaglio kaj Torriglia.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Katerino el Ĝenovo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Schwalb (apartigilo)
Schwalb nomiĝas
Schwalb estas familia nomo de jenaj personoj:
Kálmán Parádi (kuracisto)
PARÁDI Kálmán estis hungara kuracisto, fakverkisto naskita en Dés la 8-an de decembro 1905 kaj mortinta en decembro 1997. Li estis la patro de skulptistino Hajnalka Szodoray Parádi, la filo de Ferenc Parádi kaj la pli juna frato de Ferenc Parádi.
Kariero
Parádi Kálmán diplomitiĝis en la Universitato de Kluĵo (1929). Li estis kuracisto de Reformita Malsanulejo, pli poste de Instituto de Pulmokuracado (direktoro, ĉefkuracisto). Li fakkvalifikiĝis du jarojn en Germanio. Post ĉeso de pulmosanatorio li estis pulmofakkuracisto en Dej, poste ĉefkuracisto ĝis sia pensiiĝo (1969).
Propeno
La propileno (aŭ propeno laŭ nomenklaturo IUPAK ) estas hidrogenkarbono kun kemia formulo CH2=CH-CH3. Ĝi estas senkolora, flamema, gas-stata. Oni produktas ĝin el nafto kaj uzas ĝin en granda kvanto por produkto de rezinoj, fibroj, elastomeroj kaj aliaj kemiindustriaj produktoj.
Johann Schröder
Johann SCHRÖDER (ŝröder) (naskiĝis en 1869, mortis la 13-an de januaro 1928 en Vieno), estis aŭstrogermana redaktoro, prezidanto de la organizo de germanlingvaj esperantistoj de Aŭstrio-Hungario kaj membro de la Lingva Komitato (LK).
Schröder iniciatis la Esperanto-movadon en Vieno, kie li fondis Esperanto-klubon en 1902, kies unua prezidanto li estis. Li ankaŭ estis prezidanto de Ligo de Germanaj Esperantistoj en Aŭstrio, kiu ekzistis antaŭ la unua mondmilito.
Schröder ĉeestis la 1-an Universalan Kongreson (UK) en Bulonjo-ĉe-Maro en 1905, kie li fariĝis ano de la LK. Li ludis gravan rolon en la katolika Esperanto-movado kaj estante redaktanto de „Neuigkeitsweltblatt" li varbis per regulaj artikoloj. Li oficis kiel prezidanto de 16-a UK en Vieno en 1924 kaj estis komisaro de ŝtata ekzamena komisiono por Esperanto.
Schröder gvidis multajn kursojn. Dum multajn jaroj li redaktis la periodaĵojn „Informaj Raportoj - oficiala organo por la Ligo de Germanlingvaj Aŭstriaj Grupoj Esperantistaj" (1908-1910), poste „Germanaŭstria Esperantisto" (1910-1914) kaj „Espero Katolika". Li kunlaboris al „Tra la Mondo" (aperis de julio 1905 ĝis dec. 1908) kaj „Juna Esperantisto".
Schröder verkis lernolibron (ĉ. 1907) kaj tradukis la dramon „La verda kakatuo" de Arthur Schnitzler (1912). Pliajn verkojn vd. en la sekcio "eksteraj ligiloj".
Burgo Lissingen
La burgo Lissingen ĉe la rivero Kyll estas bone konservata iama akvoburgo el la 13a jarcento proksime de Gerolstein en la distrikto Vulkaneifel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. De ekstere ĝi aspektas kiel unu burgo, sed realkaze ĝi estas duobla burgo. Ĝi konsistas pro divido en la jaro 1559 el malsupra burgo kaj supra burgo, kiuj ankaŭ hodiaŭ havas diversajn posedantojn. Simile kiel burgo Eltz kaj kastelo Bürresheim ĝi estas burgo en la regiono Ejfelo, kiu neniam estis detruata.
Gallegos de Altamiros
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de stá formado por du loĝlokoj: nome Gallegos kaj Altamiros; la municipo okupas totalan areon de 20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 63 loĝantojn. Ĝi perdis 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 25 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Kolono de Julio
La kolono de Julio (Colonne de Juillet) estas alta kolono staranta sur la placo Bastille en Parizo. Ĝi oficiale honoras la francan revolucion de julio 1830, kiu kaŭzis la falon de la franca reĝo Karlo la 10-a kaj la alvenon de Ludoviko-Filipo (ĝis la revolucio de 1848). La kolono do ne memorfestas la invadon de la malliberejo Bastille je la 14-a de julio 1789, kvankam tio estas diskonita opinio.
La kolono, kies starigo estis konsiderita ekde 1792, estis finfine konstruita ekde 1833 pro decido de Ludoviko-Filipo, kaj inaŭgurita en 1840.
La pinto de la kolono estas ornamita de bronza skulptaĵo fare de Auguste Dumont: la «Geniulo de l'Libereco».
Nitrogena trijodido
Nitrogena trijodido aŭ NI3 estas neorganika nitrogena komponaĵo de jodo, lumsensiva, ruĝa solidaĵo kun malagrabla odoro kaj forte eksplodemaj proprecoj per milda frapado, uzata en kemiaj sintezoj kiel nitrogeniga kaj jodigagento. La eksplodema povo de nitrogena jodido estas komparebla al tiu de flava solidaĵo komponita de arĝenta (I) jodido.
Laŭ kelkaj esploroj, nitrogena trijodido konstituaiĝas je kvaredra konfiguracio (NI4+ simile al SiO4 en metasilikatoj. Post preparado kaj sekigitia per duetila etero nitrogena trijodido malkomponiĝas pro plej eta varmo, frapo aŭ eĉ per pluma aŭ musa tuŝado. Nitrogena trijodido estas solvebla en nepolaraj solvantoj tiaj kiaj benzeno, kloroformo, karbona kvarklorido, ktp.
Aznakajevo
Aznakajevo (ruse ) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe rivero Stjarlja (Стярля), kiu de maldekstre fluas en riveron Ik (Ик).
En 1959 la urbo havis proksimume 11 700 loĝantojn. En 2008 : 34 525 loĝantojn.
Bengaloj
La bengaloj (bengale বাঙ্গালী Bangali) estas grava hind-arja etna grupo. Ili estas apartenantaj al la regiono de Bengalio en Sudazio, kiu estas aktuale dividita inter Bangladeŝo kaj la subŝtato Okcidenta Bengalio de Barato. Ili precipe parolas la bengalan lingvon, la plej orienta branĉo de la hindeŭropa lingvofamilio.
La bengalia regiono estis fandujo de kulturoj dum la historio, disponigante diversajn originojn por la bengala popolo. Ekstere de la geografia regiono Bengalio, bengalaj plimultoj ankaŭ loĝas en la subŝtato Tripuro de Barato, la Baraka Valo (bengale বরাক উপত্যকা) en la subŝtato Asamo de Barato kaj la en la teritorio de la insularoj Andamanoj kaj Nikobaroj. La tutmonda bengala diasporo havas fortajn komunumoj en Pakistano, Usono, Britio, Kanado, la Mezoriento (Arabio, Irano, Turkio, Egiptio), en Japanio, Malajzio, Singapuro kaj Italio.
Laŭ la monda faktolibro de CIA, bengaloj estas tria plej granda etno en la mondo (post la ĉinoj kaj araboj): al pli-malpli 163 milionoj en Bangladeŝo kaj 100 milionoj en Barato (laŭ taksoj de 2014, la nombroj konstante altiĝas pro rapida kresko de la loĝantaro) aldoniĝas proksimume 3 milionoj da bangladeŝanoj en Mezoriento, 1 miliono en Pakistano kaj 400 000 en Britio.
Kanario
La kanario (Serinus canaria), nomata ankaŭ insula kanario, atlantika kanario aŭ ordinara kanario, estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas krom tiun faman specion de la kanario ankaŭ aliajn similajn speciojn. Ĝi estas indiĝena de la Kanariaj Insuloj kiuj la specion nomigas, kaj de la Acoroj kaj Madeira. Naturaj birdoj estas ĉefe flavverdecaj, kun bruneca strieco en dorso. La specio estas ofta en kaptiveco sed kiel granda nombro de kolorvariaĵoj produktitaj, plej tipa tute flava, kio ne kongruas kun la natura formo.
Nikkaluokta
Nikkaluokta (samee por Nils Bay) estas vilaĝo en norda Svedio. Ĝi estas ĉefe loĝata de sameoj kaj apartenas al la provinco Norrbotten kaj la komunumo Gällivare. Nikkaluokta situas sur la plej supra golfeto de Lago Paittasjärvi. La urbo Kiruna estas iom malpli ol 70 km de la golfeto. La vilaĝeto situas oriente de la plej alta montaro en Svedio, kies plej alta pinto estas la suda pinto de la Kebnekaise.
Nikkaluokta estas populara deirpunkto por migradoj ĉirkaŭ la Kebnekaise aŭ por la Kungsleden. Piedira distanco al la monta stacio Kebnekaise estas 19 km kaj atingebla en 4–5 horoj. Helikoptera transporto ankaŭ eblas (6 min.).
Kanario
Aspekto
Ĝi estas ĉirkaŭ 12.5 cm longa, kun enverguro de 20–23 cm kaj pezo de 15–20 g. La masklo havas tre flavverdajn kapon kaj subajn partojn kun pli flavaj frunto, vizaĝo kaj superokula strio dum nuko kaj orelareo estas pli grizaj. La suba ventro kaj la subvostaj kovriloj estas blankecaj kaj estas iom da malhela strieco en flankoj. La supraj partoj estas grizecverdaj kun malhela strieco kaj la pugo estas flaveca. Estas iom da seksa duformismo. La ino estas simila al masklo sed pli senkolora kun pli grizaj kapo kaj brusto kaj malpli flavaj subaj partoj. Junuloj estas pli brunaj kun malhela strieco.
Nikkaluokta
La boacopaŝtisto kaj samnomulo Nils Olsson Sarri venis kun sia edzino el Norvegio tra la Vistasal en 1910 kaj fondis la lokon. Sarri tiam atingis lokan famon kiel la unua samea montogvidisto. Lia filo Lasse plenumis la saman profesion ĝis sia aĝo de ok jardekoj, kio igas lin la plej maljuna montogvidisto de Svedujo. Sed nur en 1971 oni konstruis straton de Kiruna al Nikkaluokta. La tutan lokon ankoraŭ hodiaŭ regas la familio Sarri.
Kanario
Aspekto
Ĝi estas ĉirkaŭ 10 % pli granda, pli longa kaj malpli kontrasta ol sia proksima parenco, nome la serino, kaj havas pli da grizo kaj bruno en sia plumaro kaj relative pli mallongajn flugilojn.
Nikkaluokta
Hodiaŭ nur 22 homoj loĝas tie la tutan jaron. La loko konsistas el kelkaj disaj lignaj domoj. La "centro" estas la monta stacio administrata de la samea familio Sarri kun restoracio kaj ligita nutraĵvendejo. Ĉirkaŭ dekduo da simplaj lignaj kabanoj por tranoktaj migrantoj grupiĝas ĉirkaŭ ĝi. Iuj el la kabanoj estas tre modernaj kaj havas elektron kaj sanitarajn instalaĵojn. Tamen la turisto ankaŭ havas la eblon tranokti en tradicia kote (torfejo).
Buslinio venanta de Kiruna finiĝas ĉe la loko. Estas ankaŭ helikoptera punkto tie.
Kanario
Taksonomio
Tiu palearktisa specio estis unuafoje klasita de Linnaeus en sia verko de 1758 nome Systema Naturae. Linnaeus origine klasis la kanarion kiel subspecio de la Eŭropa serino kaj atribuis ilin al la genro 'Fringilla'. Post kelkaj jardekoj, Cuvier reklasis ĝin en la genron Serinus kaj tie ili restis. La plej proksima parenco de la Kanario estas la Eŭropa kanario, kaj ambaŭ povas produkti averaĝe 25 % de fekundaj hibridoj se ili interreproduktiĝas.
Nikkaluokta
Se vi marŝos de Nikkaluokta al Kebnekaise, vi trovos la solan samean hamburgeron de Laponio en la sovaĝejo post 6 km ĉe la lago Ladtjojaure. Motorboato veturas trans la lagon direkte al Kebnekaise.
Kanario
Etimologio
Tiu birdo estas nomita laŭ la Kanariaj Insuloj kaj ne inverse, kiel ofte oni asertas. La inula nomo devenas el la latina nomo canariae insulae ("insuloj de hundoj") uzata de Arnobio, aludante la grandajn hundojn posedatajn de la praloĝantoj de la insuloj. Legendo de insuloj tamen asertas ke estis la konkerantoj kiuj nomigis la insulojn laŭ fiera tribo loĝanta la plej granda insulo de la grupo, konita kiel 'Canarii'. La koloro kanariflava estas siavice nomata laŭ la flava hejma kanario, produktata pere de mutacio kiu nuligis la melaninon de la origina grizverdeca naturkanaria koloro.
Distribuado kaj vivejo
Ĝi estas endemio de la Kanarioj, Acoroj kaj Madeira en la regiono konata kiel Makaronezio en orienta Atlantiko. En Kanarioj, ĝi estas ofta en Tenerife, La Gomera, La Palma kaj El Hierro, sed pli loka en Gran Canaria, kaj rara en Lanzarote kaj Fuerteventura, kie ĝi nur ĵuse ekreproduktiĝis. Ĝi estas ofta en Madeira inklude Porto Santo kaj la Desertas-insuloj, kaj estis konstatita en la Selvagens-insuloj. En Acoroj, ĝi estas ofta en ĉiuj insuloj. La populacio estis ĉirkaŭkalkulita en 80,000-90,000 paroj en Kanarioj, 30,000-60,000 paroj en Acoroj kaj 4,000-5,000 paroj en Madeira.
Ili loĝas en ampleksa vario de biotopoj el arbaroj de kanaria pino kaj laŭrisilvo al sablaj dunoj. Ĝi estas plej ofta en duonmalfermaj areoj kun malgrandaj arboj kiaj hortoj kaj fruktoĝardenoj. Ili ofte loĝas en homaj habitatoj kiaj parkoj kaj ĝardenoj. Ili troviĝas el marnivelo ĝis almenaŭ 760 m en Madeira, 1100 m en Acoroj kaj ĝis 1500 m en Kanarioj.
Ili estis enmetitaj en Midvejinsuloj en nordokcidenta Havajo, la unuan fojon en 1911. Ili estis enmetitaj ankaŭ en najbara Kure-atolo, sed malsukcesis setliĝi. Birdoj estis enmetitaj en Bermudo en 1930 kaj rapide ekreproduktiĝis, sed ili ekmalpliiĝis en la 1940-aj jaroj post kiam koĉoj detruis la populacion de Bermuda junipero, kaj ĉirkaŭ la 1960-aj jaroj ili estis malaperintaj. La specio loĝas ankaŭ en Porto-Riko, sed ĝi ne setlis tie.
Reproduktado
Ĝi estas gregema birdo kiu ofte nestumas en grupoj kun ĉiu paro defendanta malgrandan teritorion. La tasforma nesto estas konstruata 1–6 m supergrunde en arbo aŭ arbusto, plej komune je 3–4 m. Ĝi estas bone kaŝita inter folioj, ofte je la fino de branĉo aŭ en forko. Ĝi estas farata de bastonetoj, herbo, musko kaj alia planta materialo kaj kovrata el milda materialo inklude harojn kaj plumojn.
La ino ovodemetas el januaro al julio en Kanarioj, el marto al junio kun pinto de aprilo kaj majo en Madeira kaj el marto al julio kun pinto de majo kaj junio en Acoroj. La ovoj estas palbluaj aŭ bluverdaj kun violaj aŭ ruĝecaj markoj koncentritaj en la larĝa pinto. Ovaro estas de 3 al 4 aŭ eventuale 5 ovoj kaj oni faras 2-3 ovodemetadojn jare. La kovado daŭras 13–14 tagoj kaj elnestiĝo okazas post pliaj 14–21 tagoj, plej komune post 15–17 tagoj.
La vivodaŭro estas de 10 al 15 años en kaptiveco, sed nature nur el 5 al 10 jaroj. Kiel ĉe aliaj birdoj, la vivodaŭro malpliiĝas konsiderinde se la birdo estas uzata ripete por birdobredado.
Manĝo
La Kanario tipe manĝas are, surgrunde aŭ inter malalta vegetaĵaro. Ili manĝas ĉefe semojn kiaj tiuj de herboj kaj figoj. Ili manĝas ankaŭ aliajn plantomaterialojn kaj malgrandajn insektojn. Ili bezonas freŝan akvon ĉiutage. Ili ankaŭ englutas sablerojn aŭ ŝtonetojn.
Rilato al homoj
Tiu specio estas ofte bredata kiel maskoto; vidu Hejma kanario por detaloj. Selektiga bredado produktis multajn variojn, diversaj en koloro kaj formo. Ĉefe flavaj estas oftaj, tutblankaj kaj oranĝaj ne tiom, dum ruĝaj estis produktitaj pere de interreproduktado kun la Ruĝa kardelo. Krom laŭ koloroj, kanarioj estas bredataj kaj kreataj laŭ la kanto kaj la formo. Laŭ kantoj estas tre konataj “skoloj”, nome germana (Harzer kun kanto kie hegemonias la sonoj “rororo” aŭ “rururu”), flandra (Waterslager aŭ klokkende waterslag, en flandra, en kies kanto hegemonias la sonoj “klokloklo”, kiuj imitas la diversajn sonojn de la akvo kaj estas malrapida kaj trileca) kaj hispana (“timbrado” kiu estas pli gaja, rapida, sonorileca kaj fluteca).
Kanarioj estis iam uzataj de ministoj por averti pri danĝeraj neodoraj gasoj kiaj metano kaj Karbona monoksido. Tiu birdo estas ankaŭ amplekse uzata en scienca priserĉado. Kanarioj ofte aperas en animeoj kaj filmoj el kiuj Tujtio estas tre konata ekzemplo.
NGC 2016
NGC 2016 (alia indiko — ESO 56-SC142) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Haschendorf
Haschendorf, kroate Hošindrof, hungare Hasfalva estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Neckenmarkt.
Situo
Haschendorf situas antaŭ montoj sur ebenaĵo. Oberpullendorf troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua skriba mencio aperis en 1370 en germana formo „Harsandorf”. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la komunumon. En 1910 vivis tie 221 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Hasfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).
Lago Mistastin
Mistastin estas aerŝtona kratero en Novlando kaj Labradoro, Kanado kiu enhavas preskaŭ cirklan lagon Mistastin.<!--
La laga _arcuate_ centra insulo estas interpretita al esti la centra _uplift_ de la kompleksa kratera strukturo. La (celtabulo, celo) rokoj estis parto de _batholith_ (verkis, komponita) de _adamellite_, _mangerite_ kaj (lensoj, okullensoj) de _anorthosite_. Estas abunda skui metamorfa (esprimiloj, esprimas) eksponita en la rokoj de la insulo. _PDFs_, _diaplectic_ (vitro, glaso), fandi rokoj, kaj frakasi (konusoj, konusas) havi estas (identigita, identigita).
La lago estas proksimume 16 km en diametro, dum la taksis diametro de la originala kratero estas 28 km. La aĝo de la kratero estas taksita al esti 36.4 ± 4 milionaj jaroj (Eoceno).
Aldonaj fontoj
-->
Salinas (Brazilo)
Salinas (oficiale Município de Salinas) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Salinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis en 1871 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 640 kilometroj.
Sartilly
Sartilly estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sartillais.
Ĝi nun formas parton de Sartilly-Baie-Bocage.
Alía
Alía estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas alianos. La censita populacio en 2008 estis de 1.068 loĝantoj.
Situo
Alía estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro kaj la plej sudorienta pinto de la provinco de Cáceres en la komarko aŭ distrikto Las Villuercas, je altitudo de 812 al 583 m super marnivelo; je 145 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 205 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 600 km². Ĝi enhavas la submunicipojn de La Calera (Kalkoŝtonminejo), Pantano del Cíjara kaj Puerto Rey. Ĝi situas sudoriente de la Provinco de Cáceres, limante kun la provincoj de Toledo kaj Badajoz. Por atingi tiun komarkon ne ekzistas ĉefaj vojoj sed ja ŝoseoj kiuj permesas komunikadon al Trujillo kaj la aŭtoŝoseo Madrido-Lisbono. La vilaĝo distas 200 km el Madrido kaj 85 km el Talavera de la Reina, plej proksima urbo.
Reliefo
La vilaĝo estas situa sur monteto en montara areo inter aliaj montetoj kiel tiu de Santa Catalina (849 m.) kiu separas Alía disde La Calera. Trapasas la teritorion la riveroj Guadalupejo kaj Guadarranque en direkto nordo-suden. Ĉe sudo troviĝas la Akvorezervejo de Cíjara, ĉe la rivero Guadiana. La tereno estas montara kun pintoj kiel tiuj de Sierra Altamira, ekzemple Conveniencia (999 m), Fuente Sana (1.009 m), Risco de las Moras (1.271 m), Riscos Altos (1.316 m), Risco de Palduera (1.321 m) kaj la Risco del Telégrafo (1.441 m). Elstaras la sierra de la Palomera kun montopintoj Cervales (1.443 m), kaj Sobacorbas (1.321 m), kaj la sierra del Guadarranquejo kun la monteto Alpujarra kaj la sierra del Hospital del Obispo. Ĉio apartenas al la natura komarko de la Sierra de Villuercas kaj Ibores.
Klimato
Alía havas mediteranean klimaton, kun longaj senpluvaj monatoj somere, kvankam foje modifita de influo de Atlantiko; la mezaveraĝa temperaturo jare estas sub 20 °C.
Someroj estas varmaj kaj sekaj, kun averaĝaj temperaturoj sub 30 °C, kaj kie la plej altaj temperaturoj estas ĉirkaŭ 40 °C (en julio kaj aŭgusto). Vintroj estas mildaj, kun averaĝa temperaturo de ĉirkaŭ 10 °C kaj plej malaltaj de 3 °C al 8 °C (en decembro kaj januaro).
La pluvo estas inter 400 kaj 800 mm. jare, koncentre en ĉirkaŭ 80 % vintre. La abunda pluvo vintre kaj sekaj someroj faras ke riveroj kaj rojoj prezentas fortajn kontrastojn, el sekeco al abundo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Demografio
Laŭlonge de la 20a jarcento la populacio moviĝis inter 3.000 kaj 4.000 loĝantoj. Post 1940 ekkreskis la populacio, ĝis la plej alta punkto en 1950 kun 5.464 loĝantoj.
Poste la populacio malkreskis ege, ĉefe inter la 1960-aj kaj la 1980-aj jaroj: 1960= 4.419 loĝantoj, 1970=2.869, 1980=2.235. La migrada ŝanĝo plej grava okazis inter 1966-1970 kun -28,4 por 100. En la 1980-aj jaroj la municipo ekĉesis kun migrado jam nur de -6,1 por 100. En 1986 ĝi havis 2.057 loĝantojn, kun loĝdenso de 3,4 loĝantoj por km². Tamen fine de la jarcento denove malpliiĝis kaj en 2000 apenaŭ estis 1.371 loĝantoj.
En 2007 la submunicipoj de Alía havis populacion de: La Calera 98 loĝantoj; Pantana de Cíjara, kun 70 loĝantoj; kaj Puerto Rey 7 loĝantoj.
Historio
Alía estas vilaĝo de araba deveno kun elstara arkitekturo de stilo mudeĥara. Ĝi estis konkerita de la reĝo Alfonso la 9-a.
Almenaŭ tri vilaĝanoj partoprenis en la konkero de Ameriko. El ili elstaras Diego Sánchez Paniagua, kiu kontribuis al la konkero de la aktuala Kolombio, iris al la konkero de la teritorio perua kaj aliĝis al la trupo de la fifama Lope de Aguirre.
La reĝo Karlo la 3-a donis al la vilaĝo la titolo de vilaĝo en 1756.
Fine de la 18a jarcento Alía havis 422 anojn kaj 50 la subvilaĝo de La Calera, totale 472. Estis 4 potfaristoj, 12 teksistoj, 10 konstruistoj, 7 ŝuistoj, 1 tajloro kaj 12 muelistoj.
Dum la Hispana Enlanda Milito Alía estis la unnunura loko de la provinco de Cáceres kiu restis fidela al la Respubliko. Komence de la puĉo en 1936 la vilaĝo kiel la tuta provinco estis en frankisma teritorio; sed la apero en la zono de la Columna Fantasma de la kapitano Uribarri faligis ĝin denove en la respublika teritorio. Kiel konsekvenco kaj reprezalio oni mortigis supozitajn dekstrulojn kaj kiam revenis la armeo de Francisco Franco aŭguste de 1938 la reprezalio estis pli gravaj kaj oni mortpafis inter aliaj 27 alianoj antaŭ la muroj de la tombejo de Alía la 28an de aŭgusto de 1942 laŭ ordonoj de la policano Manuel Gómez Cantos.
Flaŭro
La ĉefa ekosistemo estas mediteranea arbaro, komponita inter aliaj el pirenea kverko, kverkoj, juniperoj, sovaĝaj olivarboj, anzinoj, korkokverkoj, akompanataj en monto de arbutarboj, cistoj, genistoj, erikoj, loniceroj, timianoj, dafnoj, alaternoj, terebintarboj ktp.
Eblas trovi ankaŭ arbarojn de alnoj, fraksinoj, poploj kaj ĉerizlaŭroj, kun ileksoj, aceroj, kaŝtanarboj, juglandarboj kaj ruĝa kornuso.
Faŭno
La valeto de Alía estas natura rezervejo kie vivas libere multaj mamuloj kaj birdoj de antikvegaj ekosistemoj. Eĉ fosilioj de maraj specioj aperas ĉie ajn. Oni trafas la plej reprezentajn speciojn de la mediteranea arbaro en ĉiu medio: mamuloj, rabobirdoj kaj vulturoj, noktaj rabobirdoj, paserioformaj kaj ĉeriveraj specioj.
De la mamuloj elstaras la jam malmulta ekzisto de la iberia linko, kun vulpoj, genotoj, foinoj, furoj, montokatoj, meloj ktp. Krom la ĉasspecioj kiel la cervo, la kapreolo kaj apro.
En la montokrestoj kunloĝas granda vario de specioj tre disvastigataj tra la tuta teritorio: nigra cikonio, ansergrifoj, kadavrogrifoj, Reĝa aglo, Nizaglo, Migra falko, gufo, krom kelkaj monaĥvulturoj, nigraflugilaj milvoj, botagloj kaj serpentagloj.
En la riveroj eblas trafi ekzemplerojn de lutroj.
Civila arkitekturo
La vilaĝa arkitekturo estas formata ĉefe de domoj plej ofte duetaĝaj. Pro la klimato tiuj domoj adaptiĝis per konstruo de korto aŭ interna kralo por elteni la somaran varmon, krome la muroj estas kalkoblankaj por forigi la sunlumon kaj varmon.
Religia arkitekturo
La mudeĥaro kombinas kristanajn formojn kaj strukturojn kun islama dekorado. En ĝia evoluo distingiĝas du etapoj: la romaniko kaj la gotiko.
Traktato de Lund
La Traktato de Lund aŭ "Paco de Lund" (svede Freden i Lund) estis pripaca traktato inter la reĝlandoj Danio-Norvegio kaj Svedio. Ĝi interkonsentiĝis en la sveda urbo Lund kaj subskribigis tie la 26-an de septembro 1679. La traktato finis la Skanian Militon de inter 1675 kaj 1679. Baze ĝi konfirmis la de la franca reĝo Ludoviko la 14-a peritan antaŭan traktaton de Fontainebleau inter Danio-Norvegio kaj Svedio de la 23-a de aŭgusto 1679. La svedaj regantoj insistis pro politikaj kialoj ripeti la pripacan interkonsenton en la propra lando.
La Traktato de Lund konfirmis la antaŭan teritorian situacion inter Danio-Norvegio kaj Svedio, do la fakton, ke la iam pli frue dane posedita regiono Skanio, kiun Svedio estis konkerita, restu svedia. Promilitaj limŝanĝoj devis esti nuligitaj.
Tio fakte signifis malvenkon por Danio, kiu ja per la milito celis rekonkeri la regionon. Malgraŭ forta subteno por Danio inter la kamparanoj de Skanio, la dana-norvega reĝlando devis cedi siajn postulojn pri la regiono. La reĝlando ja tenis la kontrolon pri la markolo Sundo kun la tre profitigaj vojkotizoj por pasantaj ŝipoj, sed perdis la najbaran provincon oriente de la Sundo, kun tiam multaj danaj loĝantoj.
Gose
Gose (御所市 [gose-ŝi], laŭ Transskribado Hepburn: Gose-shi, Kunrej: Gose-si) estas urbo en Gubernio Nara en Japanio.
Almásháza
Almásháza [almAŝhAza] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en Distrikto Zalaegerszeg (departemento Zala). Ĝi situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo el ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Zalaegerszeg. Zalaszentgrót troviĝas 14, Hévíz 15, Pacsa 17, Zalaegerszeg 19, Keszthely 20, kaj Sümeg 29 km-oj for.
Pâclișa
Pâclișa [pıkliŝa] (hungare: Poklos, germane: Krankendorf) estas vilaĝo en Rumanio 5 km sudokcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 972 loĝantojn (rumanoj); en 1992 682 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1265. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Alba Iulia.
Almásháza
En la vilaĝo troviĝas romkatolika kapelo omaĝe al (Eta) Dipatrino de 1908, kun kruco de 1864 en la ĝardeno. Je la vilaĝlimo troviĝas lagon, taŭga por fiŝkaptado, kaj en la vilaĝo okazas ekde 2004 festivalon en septembro, Szérüskert fesztivált. En Almáshaza servas migra poŝto.
La nomo apartenas la pluraj hungaraj loknomoj kun la ero almás, kiu signifas "pomo" aŭ "pomarbo".
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1198 en formo Almas. La vilaĝo longe apartenanis al abatejoj – ĝis 1381 al la cistercianoj de Szentgotthárd, kaj poste tio al la benediktanoj de Kapornak. En 1464 soldatoj de Körmend detruis la vilaĝon. En la 17-a jarcento la turkoj faris senhoma la komunumon. En 1700 familio Batthyány [batjAnji] fondis tie bienocentron. En 1867 incendio okazis. En 1959 kolĥozo formiĝis.
Bálint Mikó
Bálint MIKÓ [mikO] hungara politikisto. Li naskiĝis en Csíkzsögöd la 5-an de junio 1840 kaj mortis la 12-an de septembro 1919 en Budapeŝto.
Kariero
Mikó Bálint pristudis juron en Marosvásárhely. En 1876 li estis elektita deputito de Csíkszereda en landkunveno de Hungarujo, inter 1882-1905 li estis departementestro de Csíkvármegye, de 1883 ĝis sia morto laika administranto de Gimnazio de Csíksomlyó. Li estis la prezidanto de komisiono por konstruado de nova konstruaĵo de gamnazio en Csíkszereda.
Gat
Gat (hebree גת, "vinpremilo") estis kutima loknomo en antikva Israelo kaj la ĉirkaŭaj regionoj. Pluraj urboj de tiu nomo menciiĝas en la juda torao respektive kristana malnova testamento. Inter ili estis la marborda urbo Gat de la filistoj, Gat-Gittaim, kaj Gat ĉe monto Karmel.
'Gat de la filistoj' estis unu el la kvin filistaj urboŝtatoj, kiuj komence de la 12-a jarcento a.K. establiĝis ĉe la bordo de la Mediteranea Maro, sude de la hodiaŭa urbo Tel-Avivo.
Laŭ la torao, dum la tempoj de la judaj reĝoj Davido kaj Salomono, la reĝo de la urbo nomiĝis Aĉiŝ. Gat estis la hejmo de Goliath, kiun fine spektakle venkas Davido. Tamen antaŭe, kiam li forkuris de la juda reĝo Ŝaul, Davido eskapis al Gat kaj servis sub la reĝo Aĉiŝ.
Ŭan Li
La ĉina imperiestro Ŭan Li aŭ pinjine Wanli (ĉine 萬曆, prononco Ŭànlì), n. la 4-an de septembro 1563; m. la 18-an de aŭgusto 1620, apartenis al la dinastio Ming. Li ekregis la 19-an de julio 1572, estante 8-jara knabo. Komence li estis sub la forta influo de sia edukisto Ĵang Juĵeng, pli poste sub tiu de diversaj potencemaj grupoj de eŭnukoj.
La regotempo de Ŭan Li karakteriziĝis per despota regado, per malŝparado kaj kreskante fiaskiga deficitego de la ŝtataj financoj. Ekzemple pli ol 20.000 nobeloj ricevis abundegajn regulajn pagojn – la 45 princoj de unua rango ĉiujare eĉ havis rajton je ricevo de arĝento en valoro de 600 tunoj da greno. La armeo estis pompa kaj kostis pliajn sumegojn, kaj la kostoj por la luksa vivo de la imperiestra kortumo ne malpli altis: sole la tombejo de Ŭan Li kostis tiom da arĝento, kiom la tuta imperio pagis da baza imposto dum du plenaj jaroj.
Ŭan Li ordonis plurajn multekostajn militojn, interalie kontraŭbatalante plurajn mongolajn kaj tungusajn tribojn en Manĝurio (1581-1583), cele al forpelo de la japanoj el la ĉinia vasaloŝtato Koreio (1592), kaj por la konkero de Vjetnamio, Birmo kaj Siamo (nuntempe Tajlando).
Plia problemo por la ŝtato estis la kreskanta japana piratado ĉe la centra okcidenta marbordo de la imperio, sociaj ribeloj de kamparanoj, metiistoj kaj ministoj, etnaj ribeloj de ne-ĉinaj popoloj kaj la aktivecoj de sekretaj societoj (ekzemple la sekto „Blanka Lotuso“).
Al tiuj defioj Ŭan Li ne sukcesis adekvate reagi, kaj aparte fine de sia regotempo li pli kaj pli perdis la potencon: la faktan regadon transprenis korupta grupo de eŭnukoj, kiu instrumentigis la ŝtatan administradon por siaj celoj. Aparte multaj klasike konfuceismaj ŝtataj administristoj politike rezistis kontraŭ tio.
Plia aspekto en la regoperiodo de Ŭan Li estis la hezita malfermo de Ĉinio al influoj de Eŭropo: Dum la jaro 1601 li vokis la italan jezuiton Matteo Ricci al la ĉina imperia kortumo kaj permesis certagrade misii pri kristanismo en Ĉinio. La imperiestron tamen ne vere interesis la religio, sed la teknikaj inventaĵoj kiujn kunportis la eŭropanoj, ekzemple horloĝoj kaj astronomiaj instrumentoj. Interalie li taskigis la italan jezuiton pri reformo de la ĉina kalendaro.