cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komerco per Esperanto
Societoj kaj gazetoj
Post la venecia konferenco aperis unuafoje propono en la gazeto de UEA ke ĝi havu apartajn delegitojn nomitajn „Komercaj Delegitoj“ (K. D.) en ĉefaj lokoj, por esti je dispono en specialaj komercaj servoj, informdonoj, ktp.
En Japanujo mallongtempe laboris Esperanta Komerca Korporacio. Apud Dresden fondiĝis en 1922 la Komercista Esperantista Unio, (KEU), kiu tamen ne estas societo de komercistoj sed propejo por precipe germanaj varoj per Esperanto, havante agentejojn en diversaj landoj. Ĝi eldonas informan bultenon kun ofertoj kaj anoncoj.
Terminaro Komerca aperis en n-ro 2. (majo 1923) de „Internacia Komerco“ Similan oni eldonis, kiel projekton por aldoni al ŝlosiloj, red. de profesoro Th. Cart, dum la komerca konferenco en Paris 1925. Liston de varoj aperigis Esperante la Foiro de Leipzig en 1918 (Listo de la Komercaj Branĉoj) kaj poste ankaŭ la Foiro de Frankfurt.
Foiroj
En la postmilitaj jaroj la plimulto de la internaciaj foiroj unu post la alia ekuzis Esperanton por reklamo. Kelkaj foiroj, ekz. tiu de Leipzig, Frankfurt, Budapest, Lyon, Reichenberg, ktp. eldonis afiŝojn, prospektojn, glumarkojn, cirkulerojn regule kaj en rimarkinda nombro. La Unio de l' Internaciaj Foiroj en Milano rilatas favore al Esperanto. En la lastaj jaroj pro la malkresko de la int. komercaj rilatoj ankaŭ la uzo de Esperanto malkreskis ĉe la foiroj. (laŭ la ĉiujaraj raportoj de ICK.)
Informoficejoj
Ilia unua mondkongreso, okazinta 1930 en Wien, unuvoĉe akceptis rezolucion pri enkonduko de Esperanto en la sferon de la informoficejoj. Josef Eugen Kun, la ĝeneraldirektoro de „Confidentia“, aranĝinto de la kongreso, ankaŭ estas amiko de Esperanto.
Scienco, komerco kaj industrio
Internacia Konferenco por uzado de Esperanto en sciencoj puraj kaj aplikitaj okazis en 1925 en Parizo samtempe kun la Konferenco por la uzado de Esperanto en komerco kaj industrio. Al la scienca konferenco aliĝis kelkaj ministerioj el Hispanio, Ĉinio kaj Francio, internaciaj kaj naciaj sciencaj kaj teknikaj asocioj — entute 230 sciencaj kaj teknikaj societoj el 37 landoj. La komercan konferencon partoprenis reprezentantoj de 10 registaroj, 171 komercaj ĉambroj kaj industriaj korporacioj, 14 foiroj kaj 208 firmoj kaj entreprenistoj el 33 landoj.
Esperanto kaj komercaj markoj
Ekde 2010 ekaperis tendenco ke iuj kompanioj, produktoj aŭ servoj elektas nomon en Esperanto. Ekzistas listo kun centoj da ekzemploj. Jam nur en Belgio estas jam pli ol 100 nomoj.
(137078) 1998 XZ4
(137078) 1998 XZ4 estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso, sed ĝia orbita klineco tenas ĝin malproksima de la Tero kaj de Marso.
Taisnières-sur-Hon
Taisnières-sur-Hon estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 912 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Taisnières-sur-Hon geografie kaj historie apartenas al la franca-belga translima regiono Henegovio. Henegovio estas regiono de montetoj kaj plataĵoj, kiuj disvolviĝis sur tre diversaj grundoj : paleozoika soklo, mezozoika kreto, sed ankaŭ kenozoikaj sablo aŭ argilo plejparte kovritaj de leŭso.
Kvadrata piramido
En geometrio, kvadrata piramido estas piramido kun kvadrata bazo kaj triangulaj flankoj. Se la flankoj estas ĉiuj egallateraj trianguloj, do la piramido estas unu el la solidoj de Johnson (J1), kaj povas esti pripensata de kiel duono de okedro.
Taisnières-sur-Hon
Geografio
La vilaĝocentro tre klare apartiĝas el la domareto Malplaquet, du kilometrojn for. La najbaraj komunumoj estas Hon-Hergies, La Longueville, Audignies, Bavay kaj Houdain-lez-Bavay.
Kvadrata piramido
Areo kaj volumeno
Se la edroj de la kvadrata piramido estas regulaj, do, egallateraj trianguloj, tiam la solido povas esti karakterizita per sola rando-longa parametro a. La areo A (inkluzivanta ĉiujn kvin edrojn) kaj la volumeno V de ĉi tia piramido estas:
Taisnières-sur-Hon
Historio
La 11-an de septembro 1709 okazis la batalo de Malplaquet sur la teritorio de la komunumo.
Vidindaĵoj
Videblas en la vilaĝo memormonumento pri la batalo de Malplaquet. Ĝi estis konstruita en 1909 okaze de la ducentjariĝo de la batalo. La preĝejo de la vilaĝo datiĝas de la 16-a jarcento kaj estis dediĉita al Notre Dame de la Visitation. Estas cetere en la domareto Malplaquet preĝejo dediĉita al Saint-Michel.
Pasas tra Taisnières-sur-Hon du antikvaj romiaj vojoj inter Bavay kaj Mons (Belgio).
Administrado
Taisnières-sur-Hon apartenas la kantono de Bavay, kies ĉefurbo estas Bavay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
(154993) 2005 EA94
(154993) 2005 EA94 estas tre malgranda, meze hela, marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia orbita periodo (681,887 tagoj) estas tre proksima de tiu de Marso (686,971 tagoj), ĝi do estas en orbita resonanco 1:3 kun Venuso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso; ĝi ekstere tanĝas la orbiton de Merkuro.
Markt Sankt Martin
La artikolo mencias ankaŭ iaman memstaran komunumon Lánzsér/Landsee.
Markt Sankt Martin, hungare Sopronszentmárton [ŝopronsentmArton] estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Markt Sankt Martin situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Oberpullendorf-Eisenstadt, laŭ fervojo Sopron-Oberpullendorf. La lasta troviĝas 18 km-ojn.
Historio
En 895 hungaraj gentoj okupis la Karpatan basenon. Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Ĝis 1920 Sopronszentmárton kaj Lánzsér apartenis al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio, dume inter 1938-1945 al Germanio.
Iama vilaĝo
Hungare Lánzsér, germane Landsee nun apartenas al Markt Sankt Martin. Fortikaĵo konstruiĝis en 1173, kiun aŭstra princo Alberto la 6-a okupis en 1445. La turkoj ne sieĝis la fortikaĵon. En 1707 armeo de Habsburgoj okupis ĝin, tiam eksplodis la turo. Poste ĝi rekonstruiĝis, sed en 1772 pro incendio ĝi bruldetruiĝis kaj restis ruino. En 1910 loĝis en Lánzsér 547 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato.
Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
(Pro longeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)
Nikaragva kviskalo
La Nikaragva kviskalo (Quiscalus nicaraguensis) estas paserina birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Kviskaloj, kiu enhavas ses vivantajn speciojn de tre brilaj nigraj birdoj. Ĝi troviĝas nur en Nikaragvo (kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo) kaj plej norda Kostariko.
Aspekto
Ĝi estas mezgranda birdo kun longa, laŭgrada vosto kaj tre longaj beko kaj kruroj. La beko kaj kruroj estas nigraj kaj la okuloj estas palflavaj. La masklo estas ĉirkaŭ 31 cm longa dum la ino estas 25 cm. La plumaro de la maskla plenkreskulo estas tute nigra kun irizeca brilo. Tiu brilo estas viola en ventro kaj vosto, violverda en kapo, dorso kaj brusto kaj bluverda en plej parto de flugiloj. La vosto de la masklo estas V-forma, kaj leviĝas el la centro al la eksteraj vostoplumoj. Masklaj nematuruloj estas pli senkoloraj kaj malpli brilaj ol la plenkreskuloj kun brunaj ventro kaj femuroj. La ino estas bruna supre kun hela superokula strio, kiu estas pli evidenta pro la malhelaj bridoj kaj orelkovriloj. La femuroj, flankoj kaj subvostaj kovriloj estas malhelbrunaj dum la resto de la subaj partoj estas sablokoloraj, pli malhele en supra brusto kaj pli pala en gorĝo kaj ventro.
La Nikaragva kviskalo havas varion de alvokoj inklude oftan nazecan alvokon, variecajn fajfajn notojn kaj akran staran ploraĵon. La kanto estas serio de fajfoj kiuj pliiĝas laŭ rapido kaj ofteco.
El Banco
El Banco estas municipo de Kolombio situanta en la plej suda pinto de la departemento Magdalena; ĉe la kunfluejo de la riveroj Magdalena kaj Cesar. Formas parton de la Depresio Momposina. Ties etendo estas de 820 km² kaj enhavas 72 131 loĝantojn laŭ censo DANE 2023.
Nikaragva kviskalo
Distribuado kaj habitato
Ĝi estas limigita al okcidenta Nikaragvo kaj norda Kostariko. Ĝi loĝas ĉefe ĉe la Lago Nikaragvo kaj Lago Managvo sed ties teritorio etendiĝis iomete danke al arbarklarigado kaj kreado de paŝtejoj fare de homoj. Povas esti ĵusa alveninto en Kosta-Riko kie ĝi troviĝas en la areo de la Caño Negro laŭlonge de la Rivero Río Frio. Ĝi estas nemigranta sed faras kelkajn lokajn movojn laŭ sezonoj kaj ŝanĝoj en la akvonivelo.
Ili nestumas nur ĉe marĉoj, sed manĝas ankaŭ en arbustaroj, humidaj paŝtejoj kaj ĉe lago- kaj riverbordoj.
El Banco
Submunicipoj
Ties submunicipoj (en hispana corregimientos) Aguaestrada, Algarrobal, Botillero, Punta Larga Barranco de Chilloa, Los Negritos, Belén, Caño de Palma, El Cerrito, El Trébol, Menchiquejo, Hatillo de la Sabana, San José, San Roque, Tamalamequito, San Felipe-Eduardo, El Cedro.
Nikaragva kviskalo
Kutimaro
Ili nutras sin en malgrandaj grupoj, kaj manĝas surgrunde semojn kaj insektojn. Ili serĉas inter kaj sub ŝtonoj kaj ruberoj kaj ofte manĝas ĉe aŭ ĉirkaŭ grego.
Mária Mohayné Katanics
Mária Mohayné Katanics [mohainE kataniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mohayné Katanics Mária estis hungara korusestro, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis Katanics Mária, post la geedziĝo ŝi uzis aldone la edzan nomon. Mária Katanics naskiĝis la en Baja, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Nikaragva kviskalo
Kutimaro
Ili nestumas en malgrandaj kolonioj en arbustoj aŭ arboj aŭ inter marĉa vegetaĵaro kia karekso. La nesto estas tasforma strukturo bone kaŝita kaj farata el herboj kaj kareksaj folioj kaj radikoj. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn, kiuj estas bluaj kun malhelaj markoj koncentritaj en la pli granda pinto. Nur la ino kovas la ovojn sed ambaŭ seksoj responsas pri idomanĝigado.
El Banco
Submunicipoj
Domaro (en hispana veredas): Caimanera, El Burro, Garzon, Islitas, Las Flores, Los Mamones, Malpica, Mata de Caña, Matarratonal, Pueblo Nuevo, Sabanas de Venado, San Isidro, Santa Rosa, kaj Aguafria.
(44355) 1998 ST2
La, ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda astronomo Thijs de Graauw, direktoro de la radioteleskopo ALMA (Atacama Large Millimeter/submillimeter Array), sed tiu nomo estis nuligita per la bulteno MPC 103029 de la
Mária Mohayné Katanics
Biografio
Mária Mohayné Katanics frekventis plurajn lernejojn en sia naskiĝurbo, sed ŝi ankaŭ kantis en koruso kaj pianludis. Ŝi akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1952, ankaŭ dum la studentaj jaroj ŝi kantadis en korusoj. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Bárdos, Zoltán Vásárhelyi, Jenő Ádám kaj Zoltán Horusitzky. Post siaj studoj ŝi instruis en pedagogia lernejo, samtempe ŝi havis postenon en instituto. Inter 1959 kaj 1972 ŝi instruis kaj gvidis koruson en gimnazio en Budapeŝto, inter 1972 - 1984 en muziklernejo faris la samon. En 1959 ŝi fondis virinan koruson en la gimnazio, kiun ŝi gvidis ĝis la 2000-aj jaroj. En tiu longa periodo la koruso atingis sukcesojn ankaŭ eksterlande. Kiel emerito ŝi instruis en Katolika Altlernejo Vilmos Apor inter 1984-1996 en Zsámbék, inter 1990-2002 ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝi ricevis 15 premiojn inter 1979-2013.
Ŝi edziniĝis en 1958, ŝi naskis 4 filojn.
Hartmannsdorf apud Kirchberg
Hartmannsdorf bei Kirchberg estas komunumo en Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Zwickauer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Stacio Niŝi-Hiranaj
Stacio Niŝihiranaj (西平内駅 [nishi-hiranai-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en la urbeto Hiranaj, Gubernio Aomori, Japanio.
Proneledoj
Priskribo
Proneloj estas malgrandaj, tre grizbrunaj specioj (multaj havas nigrajn aŭ ruĝecajn areojn, markojn aŭ striecon ĉefe en kapo aŭ subaj partoj, dum supraj estas ĝenerale brunstriecaj), laŭaspekte similaj, sed nerilataj al paseroj; ili estas kutime konsiderataj rilataj al turdoj aŭ silvioj. Ili estas 14 al 18 cm longaj, kaj pezaj inter 25 kaj 35 gm. Tamen, proneloj havas maldikajn akrajn bekojn, kongrue kun ties dieto de surgrundaj insektoj somere, krom semoj kaj beroj vintre. Ili povas ankaŭ engluti ŝtonetojn kaj sablon por helpi sian stomakon rompi tiujn semojn.
Ties tipa habitato estas montaraj regionoj de areoj super kaj malproksime de la arbolimo, sed sube de la neĝolimo. La Himalaja pronelo povas troviĝi tiom alte kiom ĝis 17,000 futojn super marnivelo dum reproduktado, tamen, plej parto de proneloj reproduktiĝas en vegetaĵaro de arbustaro je pli malaltaj niveloj. Plej parto de specioj migretas suben por vintri, ĉar nur kelkaj kapablas resti. Proneloj pasas plej parton de sia tempo en subkreskaĵaro kaj eĉ post ĝenado, ili restas malalte ĉegrunde ĝis atingi ŝirmejon.
Plej parto de specioj vivas kune are, kiel aliaj membroj de Proneledoj. La Pronelo estas escepto, ĉar ĝi preferas solecon escepte dum manĝado. Pronelo ricevas ankaŭ kromnomon de "flugilmontrulo" ĉar ĉefe ĝi tre montras la karakteran flugilfrapadon dum parigaj ceremonioj kaj aliajn memmontradon.
Kislőd
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo en valo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Graz, laŭ fervojo Székesfehérvár-Celldömölk. Ajka troviĝas 9, Veszprém 27, Pápa kaj Zirc po 28 km-ojn.
Proneledoj
Priskribo
Proneloj povas havi du aŭ tri ovodemetadojn jare. Pariĝado konsistas el granda kvanto de kantoj fare de maskloj, kio povas inkludi mallongajn alaŭdecajn kantoflugojn por allogi partneron. Ĉe plej parto de specioj, masklo kaj ino kunhavas respondecon de nestokonstruado, kaj denove la Pronelo estas escepto - ties maskloj ne partoprenas en nestokonstruado aŭ kovado. Iil konstruas simplan tasformajn nestojn, kie la ino demetas ĉirkaŭ 4 nepunktecajn verdajn aŭ bluajn ovojn. Ovokovado daŭras ĉirkaŭ 12 tagoj. La idoj estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj kaj ili ekflugas nur post kromaj 12 tagoj.
Kislőd
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko, baldaŭe tie estis vojo de la romianoj. La vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1336, tiam ricevinta la titolon kampurbo. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la komunumon. Germanoj refondis ĝin en 1730. Vilaĝservoj estas germanaj lernejo kaj infanĝardeno, kuracejo, poŝto.
Proneledoj
Specilisto
FAMILIO: PRONELEDOJ
Kislőd
Famuloj
En Kislőd naskiĝis politikisto Antal Bélafi.
Proneledoj
Specilisto
Harrison en la angla uzis la gruponomon Dunnock por ĉiuj specioj, kaj ne nur por la Prunella modularis (tiele ekzemple Japanese Dunnock por la P. rubida); tiu uzo baziĝis sur malnova konata nomo por tiuj specioj (malnova angla dun-, bruna, + -ock, malgranda birdo: "bruna birdeto"), kio estis multe pli belsona nomo ol la kunmeta "Accentor". Accentor estis la scienca nomo por la Alpa pronelo (Accentor collaris) kaj de tie elpasis al diversaj lingvoj, kiel la angla, la hispana ktp. Ĝi devenas el Vulgara latina, kun signifo "kunkanti" (ad + cantor).
Baroka violono
La Baroka violono estas kordinstrumento baroka el kiu disvolviĝis la violono moderna. Kiel la violono moderna, oni ludas la violonon barokan tirante arĉon trans la kordojn kaj ŝangas la tonalton fingrante la kordojn kontraŭ la kolo. La diferencoj inter la barokaj kaj modernaj violonoj inkludas: pli malgrandan basostangon, ponton kiu estas pli maldika ĉe la bazo kaj pli dika ĉe la supro, pli mallongan fingrotabulon, pli dikan kolon kaj foreston de agordiloj fajnaj. Krome, malsimile ol la arĉo moderna, la arĉo baroka estas aŭ rekta aŭ konvekse kurba. Ĝia ekstremaĵo formas rimarkindan pinton. Violonoj barokaj havas kordojn katgutajn. Kutime la ludistoj ne uzas metonapogilon kaj tenas la violonon preskaŭ paralele al la tero. Intereso pri barokaj violonoj kreskas ĉar pli kaj pli ludistoj volas ludi muzikon barokan kun muzikiloj de la epoko.
Stelkoturno
La Stelkoturno (Odontophorus stellatus) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj.
Aspekto
Tiu specio estas malgranda koturno 24 al 28 cm longa kaj ĉirkaŭ 315 gr peza. Tiu specio havas plumojn relative longajn krone kiuj formas evidentan kreston malantaŭkape. La fortika beko estas nigreca ĉe la plenkreskulo, ruĝecflava ĉe junulo. La iriso estas malhelbruna, la nuda ĉirkaŭokula haŭtaĵo flavecoranĝa, sed tiu karaktero ne estas tre evidenta. La kruroj estas grizaj. Ambaŭ seksoj estas identaj.
Ĉe maskla plenkreskulo la kresto estas ruĝecbruna kaj la frunto malhelbruna. Plej parto de la kapo, de la gorĝo, de la kolo kaj de la dorso estas griza. La resto de la subaj partoj havas ruĝecbrunan nuancon kun nigreca strieco ĉe pugo kaj fajna strieco blanka ĉe flankoj. La dorso estas fajne ornamata de olivecbruna strieco, pli hela kaj pli uniforma ĉe pugo kaj flugiloj. La plenkreska ino estas sufiĉe identa al sia partnero, sed la krono estas nigrecbruna kaj ne ruĝecbruna.
Kup
Kup estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém, en Distrikto Pápa.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, 3 flankovojo kuras al Kup. Pápa troviĝas 11, Ajka 22, Celldömölk 29, Veszprém (urbo) 47, Budapeŝto 155 kilometrojn.
Historio
Ŝajnas, post la turka erao germanoj alvenis tien. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, migra poŝto, germana infanĝardeno.
Puntarenas
Puntarenas estas provinco de Kostariko situanta en okcidenta parto de la lando, laŭlonge de preskaŭ la tuta marbordo de la Pacifika Oceano. Ĝi limas kun Guanacaste norde. Oriente estas la provincoj Alajuela, San José kaj Limón, kaj la najbara lando Panamo. Ĝi estas la plej etenda el ĉiuj provincoj de Kostariko. La provinco kovras areon de 11,266 km² kaj je 2010, havis populacion de 410,929.
La ĉefurbo de Puntarenas estas Puntarenas.
Politika divido
Puntarenas estas subdividata en dekunu kantonoj. Por administraj celoj la Kokosa insulo, je 500 km for en Pacifika Oceano, estas konsiderata parto de tiu provinco. La kantonoj (kun ĉefurbo interparenteze) estas la jenaj:
Blazono de Britio
La blazono de la Unuiĝinta Reĝlando de Britio kaj Nordirlando aŭ pli mallonge blazono de Britio estas la blazono de reĝino Elizabeto la 2-a kaj simbolo la la reĝa rego.
Historio
La reĝa blazono, kiu en malmulte versiigita formo ankaŭ estas la blazono de la brita registaro, ekzistas en tiu formo ekde la ekofico de reĝino Viktoria en la jaro 1837. Jam kadre de la instalo de persona unio de la regantoj de Anglio kaj Skotio en 1602 ekestis simila formo de la blazono.
Nur kadre de la "unuiĝo" de Britio kaj Irlando en 1801, kiu respeguliĝis en novordigo de la simboloj en la blazono, malaperis el la blazono la simbolo de francia lilio, tie montrata ekde la jaro 1340 en diversaj formoj pro pretendoj de la anglaj reĝoj pri la reĝa trono de Francio.
Priskribo
La blazonŝildo estas kvaronigata kaj montras la landopartojn:
Rubando de la Ordeno de la Ĝartero ĉirkaŭas la blazonŝildon. Sur ĝi videblas la moto de la ordeno: Honi soit qui mal y pense (france, „Honto al tiu, kiu pensas malbonon“). La blazona ornamo konsistas el riĉe ornamita kasko, sur kiu metatas la krono de sankta Eduardo, kaj sur la krono videblas la kronita angla leono.
La blazonŝildo teniĝas fare du ŝildoportantoj. La heraldike dekstra el ili, kronita leono, reprezentas Anglion. La heraldike maldekstra, unukorno, simboligas Skotion. La unukorno estas katenita, ĉar dum la mezepoko ĝi konsideriĝis sovaĝa kaj danĝera besto, bridebla nur de virgulinoj.
La herbeja grundo, sur kiu staras ŝildo, blazona ornamo kaj blazonportantoj, estas ornamata per teksta banderolo kun la moto de la angla reĝa dinastio: Dieu et mon droit (france, „dio kaj mia rajto“). Super la teksta banderolo videblas pliaj simboloj por Anglio (Tudoraj rozoj), Skotio (kardo) kaj Irlando (trifolioj).
Ŝanĝitaj versioj
La brita registaro uzas la saman blazonon, sed sen kasko kaj kaska dekoro, do la krono troveblas rekte sur la blazonŝildo.
Kiam la reĝino estas en Skotio, ŝi uzas la skotan version de la reĝa blazono (vidu: blazono de Skotio). Ĉefaj ŝanĝoj kompare al la anglia versio estas la interŝanĝo de la rubando de la Ordeno de la Ĝartero per rubando de la skota Ordeno de la Kardo kaj la interŝanĝo de la anglia kaj skotia blazonopartoj en la blazonŝildo.
Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116
Brfxxccxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116 (prononcu: „Albino“) estis nomo, kiun onidire provis doni gepatroj al sia infano en majo en la jaro 1996.
Blazono de Britio
Ŝanĝitaj versioj
Ankaŭ la blazono de Kanado estas versiigita versio de la brita blazono, en kiu kanadaj kaj francaj landosimboloj estis aldonataj.
Blazono de Ĉeĥio
La blazonoj de la Ĉeĥa Respubliko enkondukiĝis en 1993, kiam la Ĉeĥa Respubliko ekestis kadre de la malfondo de Ĉeĥoslovakio.
Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116
La gepatroj (Elizabeth Hallin kaj nenomita patro) decidiĝis ne registri oficiale nomon de sia infano (naskiĝinta en 1991) kiel protesto kontraŭ specifaj svedaj leĝoj pri nomado de infanoj. La gepatroj povas elekti el proksimume 1000 nomoj; se ili trovos nenian, kiu ekplaĉus al ili, ili devas peti por permeso juĝon. Eĉ kiam tiu ĉi leĝo estis en la jaro 2000 iom liberigita, senĉese elektado de nomoj kunligas.
Ŝramaneto
Ŝramaneto estas novica bikŝuo. Post provtempo aŭ kiam la ŝramaneto fariĝas 20 jarojn aĝa, li povas kandidatiĝi por bikŝuiĝo. Ĉe kelkaj bikŝuejoj, plenkreskuloj ankaŭ bezonas unue fariĝi ŝramanetoj kaj uzi blankan robon por provtempo antaŭ povi bikŝuiĝi.
Malnovnordlanda lingvo
La malnovnordlanda lingvo (kodo laŭ ISO 639: non), foje ankaŭ nomata norena lingvo, estis nordĝermana lingvo parolata en Skandinavujo de ĉirkaŭ 800 ĝis ĉirkaŭ 1350. Ĝia antaŭulo estas la pranordlanda lingvo. Oni distingas inter la okcidentaj kaj orientaj variaĵoj de la malnovnordlanda lingvo. La okcidenta malnovnordlanda estis parolata en Norvegujo kaj norvegida Islando, kaj en la ceteraj kolonioj kie vivis norvegidoj: Ferooj, Ŝetlando, Orkadoj, kaj en kelkaj partoj de Irlando, Skotlando, Nord-okcidenta Anglio, Mankso kaj Hebridoj. Ĝi supozeble estis la unua eŭropa lingvo aŭskultebla en Nordameriko, en la setlejoj en Gronlando kaj en Novlando ĉirkaŭ jaro 1000. La orienta malnovnordlanda inkluzivas la lingvojn pradanan, prasvedan kaj pragotlandan. Tamen, post 1100 la pradana plidiferenciĝis de siaj nordaj kuzoj, kaj por la periodo 1100-1300 kelkaj proponas distingon inter branĉoj sudskandinavia (dana) kaj nordskandinavia (norvega, sveda).
Ŝramaneto
Ili ne bezonas obei la bikŝuan regularon kaj ne recitas la regularon en la tago de fasto, sed bezonas observi la dek preceptojn.
Air Turquoise
Air Turquoise (esperante Aero Turkiso) estis Franca regiona flugkompanio. Ĝi naskiĝas la 21-a de junio 2005 post la bankroto de alia Franca flugkompanio Air Littoral. Ĝi baziĝis en la Franca urbo de Reims.
La flugkompanio ĉesis ĉiujn aktivecojn la 2-an de aŭgusto 2006.
Malnovnordlanda lingvo
Historio
La unuaj run-skribaĵoj kiuj estas klare malnovnordgermanecaj datiĝas de ĉirkaŭ 700. Ĵus antaŭe la praskandinavia lingvo trapasis drastan evoluon, kie la kutime longaj praskandinaviaj vortoj ŝanĝiĝis ĝis nerekoneblo pro apokopo, umlaŭto kaj forfalo de finaĵoj. Pro diversaj umlaŭtoj aro da novaj vokaloj estiĝis (y, æ, ø, ǫ), kaj vortformoj kiuj "travideblis" en la praskandinavia, iĝis nelogikaj, parkere lernendaj por alilingvanoj. Ekzemple praskandinavia *barna "infano" regule iĝis *barnu "infanoj" per unu el la pluralaj finaĵoj, sed pro vokalŝanĝiĝo kaj posta mallongigo la malnovnordlandaj formoj estis barn kaj bǫrn. La klasika periodo de la malnovnordlanda situas inter 1100 kaj 1300. En tiu ero skribatis la ĉefparto de la islandaj sagaoj, perloj de la malnovnordlanda kaj tutmonda literaturoj. Post tio la lingvo spertis lentan dekadencon. Helpite de la granda pesto la lingvo malaperis en Norvegio depost 1370. Homoj sciantaj skribi ĝin, kiuj ĉefe estis monakoj, flegadis la malsanulojn kaj mem infektiĝis kaj mortadis. La buŝa lingvo plisimpliĝis al la "meznorvega lingvo", kaj novaj skribistoj poste alvenintaj ĉefe estis najbarlandaj (danaj, svedaj). En Islando la malnovnordlanda pluviglis ĝis ĉirkaŭ 1500, post kiam okazis gravaj sonŝanĝoj kiuj disigis la malnovnordlandan de la moderna islanda. Tamen la islanda eĉ hodiaŭ restas tre-tre simila al sia "panja lingvo", kaj islandanoj povas senprobleme legi plejparton de la sagaoj. Laŭ kelkaj islandanoj la malnovnordlanda tial neniam "mortis", kiel la latina, sed sciencistoj kutime distingas inter la du lingvoj.
Ĝis ĉirkaŭ 1150 la lingvo skribatis sole per diversaj runaj alfalbetoj, sed kun la apero de kristanismo oni komencis adapti kaj ekuzi la latinan alfabeton. La runoj restis uzataj por mallongaj markigoj (nomoj sur objektoj ktp.) ĝis la malapero de la lingvo. La senvaria ortografio kiun oni hodiaŭ uzas por malnovnordlandaj teksteldonoj, estas invento de la 1700-aj kaj 1800-aj jaroj, bazita sur modernislanda ortografio kaj diversaj praaj tekstoj mem.
Prononco kaj strukturo
La akcento ĉiam falas sur la unuan silabon. Kontraste al la moderna islanda, la vokaloj de la malnovnordlanda (a, á, e, é, i, í, o, ó, u, ú, y, ý, æ, ø, ǿ [aŭ œ], ǫ) legatu kiel en tipa latinlitera lingvo (ekz-e Esperanto). Supera ´ indikas longecon. "Y" prononcatas [y] (laŭ IFA, kiel franca "u", turka "ü", dana "y"), "æ" [æ] (kiel angla "a" en cat, norvega "æ", suoma ä), Ø [ø] (kiel franca "eu", turka "ö", dana "ø"). La tipe malnovnordlanda "ǫ" (modernislande "ö"), kiu interalie ofte anstataŭigas "a" kiam venontsilabas "u", havu pli malsupran, ferman prononcon ol "o". Diftongoj estas "au", "ei", "ey" (rondigita "ei"). Inter la konsonantoj la jenaj havas prononcon malsimilan al la Esperantaj:
La baza vortordo de la malnovnordlanda estas SVO. Ĉe substantivoj, adjektivoj, pronomoj kaj la numeraloj 1, 2, 3, 4 ekzistas 3 genroj (maskla, ina, neŭtra), 2 nombroj (singulara kaj plurala, ĉe la pronomoj eĉ dualo), kaj 4 kazoj (nominativo, akuzativo, dativo, genitivo). Substantivoj povas porti difinan artikolon, ĉu senlige ("la viro"), ĉu postmetite (**"virola"). Verboj havas 3 modojn (subjunktivon, konjunktivon, imperativon) kaj 2 tempojn (nunan/futuran kaj pasintecan) plus kelkajn kunmetitajn tempojn. La lingvon karakterizas eksterordinare granda libereco rilate al vortordo, kunmetado ks. Tio estas zorge ekspluata en la malnovnordlanda barda poezio.
Aliaj informoj
Postaj idoj de la malnovnordlanda:
Vidu ankaŭ
Malnovnordlanda literaturo - Ŝanĝoj inter la malnovnordlanda kaj islanda lingvoj - Nord-ĝermana mitologio - Vikingoj - Runoj
Ŝramaneto
Etimologio
La vorto śrāmaṇera estas diminutivo de śrāmaṇa, do ŝramaneto. En kelkaj tradicioj en Suda kaj Sudorienta Azio, la termino indikas iun ajn, kiu elhejmiĝis sed ankoraŭ ne bikŝuiĝis.
Historio
Laŭ la Palia Kanono, kiam Rahulo —la filo de la budho Gotamo— estis sep jarojn aĝa, li estis sendita de sia patrino, Rāhulamātā, al la budho peti sian heredon (dāyajja). Tiam la budho petas al siaj disĉiploj, ke ili akceptu Rahulon en la samgon, fariĝante la unua ŝramaneto. La raĝo Ŝudodano, malkovrante ke sia nepo kaj aliaj junuloj de la raĝa familio fariĝis ŝramanetoj, petis la budhon nur akcepti neplenaĝulojn, kiuj havas la konsenton de siaj gepatroj aŭ kuratoro. Tiu ĉi regulo poste ekinkluzovis la konsenton de la geedzoj.
Virinoj
Por fariĝi ŝramanetino, laŭ la Vinajo, virino bezonas ricevi la elhejmiĝon de ambaŭ bikŝuino kaj bikŝuo.
Blazono de Ĉeĥio
La granda blazono
La granda blazono de la Ĉeĥa Respubliko estas kvaronigita kaj montras la blazonon de la landoj de la bohemia reĝa kronlando, montrante la blazonon de la kerna lando Bohemio duoble.
Heraldike dekstre supre kaj maldekstre sube (el la vidpunkto de la spektanto maldekstre supre kaj dekstre sube) montratas la bohemia leviĝanta arĝenta leono kun duobla vosto, ora lango kaj ora foliokrono sur ruĝa fono - simbolo do por Bohemio. Maldekstre supre videblas aglo en ŝaktabulosimila ruĝa-arĝenta pluma dekoro, kun ora foliokrono, arĝenta krono kaj lango, sur blua fono - simbolo por Moravio, kaj dekstre sube aglo kun nigraj kruroj kaj lango, kaj kun arĝenta trifolio en la ungoj kaj ora foliokrono sur arĝenta fono por Silezio, kies sudorienta parto apartenas al Ĉeĥio (ĉeĥa Silezio).
La malgranda blazono
En la malgranda blazono de la Ĉeĥia Respubliko bildiĝas leviĝanta arĝenta leono kun duobla vosto, ora lango kaj ora foliokrono sur ruĝa fono - ĝi identas al la tradicia blazono de Bohemio.
Kontraste al la granda ŝtata blazono, kiu uzatas por la formala reprezentigo de la ŝtato (ekzemple ĉe oficialaj registaraj konstruaĵoj kaj ĉe la ŝtataj limoj),la malgranda blazono aparte uzatas sur paperaĵoj pri decidoj, administraj aktoj kaj aliaj dokumentoj de ŝtataj aŭ publikaj institucioj. Precipe ĝi trovatas sur oficialaj stampoj kaj dokumentoj (ekzemple verdiktoj de juraj procesoj kaj universitataj diplomoj).
Brfxxccxxmnpcccclllmmnprxvclmnckssqlbb11116
Kortumo en Halmstad (sude en Svedio) donis al la gepatroj monpunon je 5000 svedaj kronoj, ĉar ili ne plenumis devon registri infanon ĝis ties kvina naskiĝtago. Kiel reago al la juĝa decido la gepatroj decidiĝis registri nomon kun 43 literoj inkluzive de 5 ciferoj asertante, ke temas pri "signifa kaj ekspresionisma evoluo, kiun ni konsideras kiel artaĵo". Laŭ la opinio de la gepatroj la nomo estis komprenota en senco de patafiziko. Sed la kortumo tiun ĉi nomon rifuzis persistante pri la punmono. Tial la gepatroj provis ŝanĝi ortografion de la nomo al nomo "A", sed la juĝo la postulon denove rifuzis.
Aŭtentikeco de tiu ĉi evento dume (junio de 2005) ne estas vere verkontrolita.
21721 Feiniqu
21721 Feiniqu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Feini Qu, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion Intel Foundation Achievement Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Half Hollow Hills High School East en Dix Hills (Nov-Jorkio, Usono).
Bisericani
Bisericani [biserikanj] (Székelyszentlélek aŭ Szentlélek (Románia)) estas vilaĝo en Valea Feernicului, en Rumanio, nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Lupeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 584 loĝantojn (hungaroj); en 1992 632 (hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Udvarhely). Dénes Balázsi instruisto pri la hungara kaj rumana lingvoj establis en 1977 etnografian muzeon.
Triangula kupolo
En geometrio, la triangula kupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J3). Ĝi estas ankaŭ duono de kubokedro.
Albanio en la Vintra Olimpiko 2006
Albanio unufoje havis teamon dum Vintraj Olimpikoj.
Lauteraar-Glaĉero
Lauteraar-Glaĉero (germane Lauteraargletscher; en Esperanto ankaŭ Laŭterar-Glaĉero) estas tributglaĉero de Unteraar-Glaĉero en Berna Oberlando. La glaĉero havas longecon de 9 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj surfacon de proksimume 9 km².
Priskribo
Lauteraar-Glaĉero estiĝas inter la orienta flanko de Lauteraarhorn kaj la suda flanko de Bärglistock. La kresto inter Schreckhorn kaj Bärglistock disigas ĝin de la glaĉersistemo de Suba Grindelwald-Glaĉero. La glaĉero fluas nun suden flankita oriente de Ewigschneehorn, kies kresto disigas ĝin de Gauli-Glaĉero, kaj okcidente de Abschwunghorn. La glaĉero estas nutrita de multaj flankaj firnkampoj. Post 7 km la glaĉero atingas la nordan fruntmorenon de Finsteraar-Glaĉero, kiu tie transiras al Unteraar-Glaĉero kaj devigas Lauterar-Glaĉeron kurbiĝi orienten kaj flui paralele al ĝi kaj poste Unteraar-Glaĉero. La glaĉerlango de Lauterar-Glaĉero, de la flankmoreno - respektive mezmoreno inter la du glaĉeroj - restas disigita de Unteraar-Glaĉero, do ne vere kuniĝas kun ĝikaj post la kurbiĝo pli kaj pli maldikiĝas, ĝis ĝi finiĝas en mallarĝa pinto, el kiu elfluas rivero, kies akvo malaperas post kelkaj metroj en la flanka moreno de Unterar-Glaĉero.
Burnhaupt-le-Bas
(jen france, germane Niederburnhaupt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler, kaj al la kantono .
Stacio Asamuŝi-onsen
Stacio Asamuŝi-onsen (浅虫温泉駅 [asamuŝi-onsen-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en Aomori, Gubernio Aomori, Japanio.
(14751) 2688 P-L
(14751) 2688 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
(129142) 2005 AS60
(129142) 2005 AS60 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Zemplínska Široká
Zemplínska Široká, hungare Kráskarebrény (krAŝkarebrEnj) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Zemplínska Široká situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Laborec, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo preteriras. Michalovce troviĝas 8 km-ojn.
Historio
Dum la historio tie formiĝis 2 apudaj vilaĝoj: Kráska kaj Rebrény.
Kráska
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1549. En 1910 loĝis en Kráska 424 da homoj, (378 slovakoj, 31 hungaroj, 11 germanoj). La slovaka nomo estas Krášok.
Rebrény
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1266. En 1910 loĝis en Rebrény 653 da homoj, (514 slovakoj, 76 hungaroj, 22 germanoj, 2 rutenoj). La slovaka nomo estas Rebrín.
Unuiĝo
Ĝis Traktato de Trianon ambaŭ vilaĝoj apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1961 Rebrín kaj Krášok unuiĝis. En 2001 loĝis en Zemplínska Široká 811 da homoj, (765 slovakoj, 36 ciganoj kaj aliaj).
Fiat Marea
La Fiat Marea estas aŭtomobilo produktita de Fiat inter 1996 kaj 2003.
Preĝejo de Sankta Francisko de Paola (Reggio Calabria)
La Preĝejo de Sankta Francisko de Paola (Reggio Calabria) (Chiesa di San Francesco di Paola (Reggio Calabria)) estas preĝejo de la 17-a jarcento kiu troviĝas en la kvartalo Catona de Reggio di Calabria, en Italio.
Historio
La historio de tiu preĝejo estas nedisigebla de tiu de la monaĥejo de Minimuloj. La unua konstruaĵo komenciĝis en 1629, sed la preĝejo estis detruita de tertremo en 1783 kaj rekonstruita poste en 1790. En 1809, La Minimuloj estis devigataj forlasi la preĝejon post la forigo de religiaj ordenoj decidita de Napoleono.
En 1849, kongregacio estis fondita en la preĝejo. La preĝejo estis rekonstruita en 1875. Nova detruo de la vilaĝo, inkluzive la preĝejon, okazis dum la tertremo de 1908. La rekonstruado de la preĝejo, kiam la vilaĝo estis rekonstruita en 1928, donis al ĝi ties nunan aspekton.
Arĥitekturo
La konstruaĵo, kun novromanika stilo, prezentas sur sia fasado malgrandan loĝion kaj ŝtuparojn. La ĉefa pordo montras en la supera parto mozaikon kun la bildo de Sankta Francisko de Paola kaj grandan fenestrorozon.
De Beers
La Grupo De Beers estas internacia korporacio kiu specializiĝas en la sektoroj de esplorado, minado, podetalo, komerco kaj industrio de diamantoj. Tiu kompanio estas nuntempe aktiva en subĉiela, grand-skala aluvia, marborda kaj profundmara minado. Ĝi funkcias en 35 landoj kaj minado okazas en Bocvano, Namibio, Sudafriko kaj Kanado. Ĝis la komenco de la 21a jarcento, De Beers efektive havis totalan kontrolon super la diamanta merkato kiel monopolo. La konkurenco ekde tiam dismuntos la kompletan monopolon, kvankam la grupo De Beers Group ankoraŭ vendas proksimume 35% el la kruda diamanta produktado de la mondo laŭ internacia superrigardo kaj la negocoj de aŭkciaj vendoj.
La kompanio estis fondita en 1888 de la brita negocisto Cecil Rhodes, kiu estis financita de la sudafrika diamant-riĉulo Alfred Beit kaj la Londona banko N M Rothschild & Sons. En 1926, Ernest Oppenheimer, enmigranto en Britio kaj poste en Sudafriko kiu estis fondinta la minkompanion Anglo American plc kun la usona financisto John Pierpont Morgan, estis elektita por la stabanaro de De Beers. Li konstruis kaj plifirmigis la tutmondan monopolon de la kompanio super la diamanta industrio ĝis sia morto en 1957. En tiu epoko, li estis enmetita en nombraj polemikoj, kiel prezofiksigo kaj trustofunkciado, kaj estis akuzita pro ne liveri industriajn diamantojn por la Usona militklopodo dum la Dua Mondmilito.
En 2011, Anglo American ekkontrolis De Beers post aĉeti la parton de la familio de Oppenheimer de 40 % el 5.1 mil milionoj da usonaj dolaroj (3.2 mil milionoj da pundoj) kaj pliigi sian parton al 85 %, fine de la 80-jara kontrolo fare de Oppenheimer de la kompanio. En 2018, De Beers iĝis la unua diamanta kompanio kiu anoncis, ke ĝi procezos siajn diamantojn uzante blokĉenan teknologion, kvankam tiu teknologio ne estis ankoraŭ plene disvolvigita.
Paripiranga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Ribeira do Pombal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Baria krotonato
Baria krotonato aŭ baria 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj baria hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Baria krotonato posedas 8 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 4 oksigenatomojn, kaj 1 bariatomo. Baria krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de bariaj derivaĵoj.
Oudewater
[[Media:Nl-Oudewater.ogg|Oudewater]] estas malgranda urbo kaj municipo en la nederlanda provinco Utrecht. Ĝi situas je la elfluejo de la rivereto la Lange Linschoten en la Hollandsche IJssel.
La municipo Oudewater havis 9 984 loĝantojn (je la 1-a de julio 2006) ili loĝas en la urbo Oudewater kaj la vilaĝoj Snelrewaard, Hekendorp kaj Papekop. La urbo Oudewater mem havis 6 670 loĝantojn en (2004). La municipo ankaŭ enhavas la antaŭajn municipojn Hoenkoop kaj Snelrewaard. Oudewater apartenas ekde 1970 al la provinco Utrecht, antaŭ tio ĝi estis parto de Zuid-Holland. La municipo havas areon de 40,17 km², de kiu 1 km² estas akvo.
Regiono Olomouc
Regiono Olomouc situas en nordo de Moravio, ties la plej norda parto historie apartenas en Silezion. Oriente ĝi najbaras kun Moravia-Silezia Regiono, sudoriente kun Regiono Zlín, sudokcidente kun Sudmoravia regiono kaj okcidente Regiono Pardubice. Norde ties najbaro estas Pollando.
Naturkondiĉoj
Mezproksima supermara alteco pli-malpli sinkas de nordo al sudo. Regiono Olomouc dividiĝas je la plej alta moravia montaro Hrubý Jeseník kun najbara Moravia-Silezia Regiono; sur montodorso de Jeseníky ankaŭ kondukas malnova landlimo inter Moravio kaj Silezio. Okcidenton kaj sudokcidenton de Regiono kovras terlangoj de Bohema-Moravia montetaro, en orienta limo leviĝas montetaro Oderské vrchy. Sudorientan parton de Regiono plenigas fekundaj ebenaĵoj en teritorio nomata Haná.
De nordo al sudo tra Regiono trafluas rivero Morava, en kies riverregiono apartenas plimulto de la teritorio de Regiono. Morava enfluiĝas en Danubon, kiu ties akvojn forkondukas en Nigran maron. Randajn partojn de Regiono el nordo (malantaŭ remparo de Jeseníky) kaj nordoriente deakvigas rivero Odro ĝis Balta maro.
En Regiono Olomouc situas la plej profunda abismo en Ĉeĥio – Abismo ĉe Hranice. Interesaj naturregionoj estas Litovelské Pomoraví, naturparko Sovinecko kaj Velký Kosíř. Montetaroj Oderské vrchy kaj Nízký Jeseník estas plenaj de densaj arbaroj kaj rojoj.
Administra divido
La teritorio de Regiono estis limigita per teritorioj de distriktoj: Distrikto Olomouc, Distrikto Přerov, Distrikto Prostějov, Distrikto Šumperk kaj Distrikto Jeseník.
Komence de la jaro 2003 pereis distriktaj oficejoj kaj Regionoj ekde tiu tempo dividas sin en la tn. urbojn kun disvastigita agadeco. Krom la supre menciitaj eksaj distriktaj urboj laboras en la ŝtata administrado en la teritorio de Regiono ankoraŭ tiuj ĉi urboj: Hranice na Moravě, Konice, Lipník nad Bečvou, Litovel, Mohelnice, Šternberk, Uničov kaj Zábřeh.
En Regiono estas 394 komunumoj, el tio 13 urboj kun disvastigita agadeco. Sidejurbo de Regiono estas laŭstatuta urbo Olomouc.
Historio
Regiono kiel pli supera administra tutaĵo de Ĉeĥa respubliko estiĝis en la jaro 2000.
Olomouc en pasinteco rivalis kun Brno je gvidposteno en Moravio. Jam dum Přemyslidoj Moravio estis apartigita en destinojn Olomouc, Brno kaj Znojmo. Brno pli malfrue fariĝis sidejo de moraviaj landaj nobelaroj, sed ankaŭ poste la nobelaroj kunvenis alterne en Olomouc kaj Brno. Olomouc estas ankaŭ sidejo de ĉefepiskopejo, administranta la tutan Moravion.
Ekonomio
Plej multe da loĝantoj laboras en industrio. Areoj de agrikultura grundo estas ampleksaj, malgraŭ tio senlaboreco en agrikulturo senĉese malaltiĝas.
Trafiko
Ek okcidento orienten kondukas tra Regiono ĉeĥa „ĉefa fervojlinio“ el Prago tra Pardubice, Zábřeh, Olomouc, Přerov, Hranice na Moravě kaj plu al Ostrava kaj ĝis Slovakio aŭ Pollandon. Aŭtostrado kunigas Olomoucon kun Brno en sudo, daŭrigo al nordoriento ĝis Ostrava ankoraŭ ne estas preta.
Kotonoha Amrilato
Kotonoha Amrilato (: ことのはアムリラート) estas japana vidromana videoludo eldonita en 2017 de SukeraSparo. Ĝi estas romantika ludo kiu enhavas Esperanton, enlude nomata "Juliamo". Por antaŭeniri, ludantoj bezonas lerni Esperanton dum la ludado. En 2019, la kreintoj eldonis sekvaĵon nomatan Itsuka no Memoraĵo. En tiu sama jaro, traduko al la angla, nomata The Expression Amrilato estis eldonita.
Biofiziko
Biofiziko studas la vivajn fenomenojn en rilato al la fizikaj kaj fiziko-kemiaj flankoj de la vivaj estaĵoĵ. Ĝi atingis konsiderindajn evoluojn, kiam estis malkovrita la difrakto de x-radioj, per kiuj oni atingis plibonan scion pri makromolekuloj (nukleaj acidoj kaj proteinoj), gravaj en vivaj estaĵoj. Helpe de kompleksaj teknikaĵoj (radioaktivaj izotopoj kaj elektronikaj mikroskopoj), funde la scienco atingis biologiajn procezojn.
Kotonoha Amrilato
Resumo
La ĉefulo Takatoo Rin (高遠 凜), knabino, subite perdiĝas en alia mondo, kie neniu parolas ŝian lingvon, la japanan, kaj ĉiuj afiŝoj estas en fremda lingvo, nomata "Juliamo" (ユリアーモ). Rin ekmalesperiĝas pro la lingva baro, sed renkontas Ruka (ルカ), kiu helpas kaj gastigas ŝin. Dume, Rin lernadas Juliamon kaj pli kaj pli emocie alproksimiĝas al Ruka.
El-Ninjo
El-Ninjo (hispane, El Niño ([el NInjo] "la infano" en la hispana lingvo) estas varma pacifika ekvatora mar-fluo, aperanta foje dum kelkaj jaroj. Dum lastaj jardekoj estis fiksitaj cikloj de El-Ninjo: 1982–83, 1986–87, 1991–1993, 1994–95, 1997–98, t.e. averaĝe post ĉiuj 3-4 jaroj.
Oni konas tiun klimatan fenomenon ne nur pro la varmaj interoceanaj akvofluoj, sed ankaŭ pro la apero de planedaj misfunkcioj, la tergloba kaj la maraj sistemoj afektiĝas, ĉefe la pacifika kaj ekvatora, ĝenerale inter decembro kaj marto. La apero de la varmaj akvofluoj en la Pacifiko estis identigitaj de peruaj fiŝkaptistoj antaŭ kelkaj jarcentoj; ili nomis la fenomenon “el niño” (la infano) pro religia festo dum la Kristnasko, fine de decembro.
Priskribo
Tiu ĉi fenomeno prezentiĝas ĉiujn du – sep jarojn; ĝi identiĝas pro la nenormalaj temperaturaj kondiĉoj sur la maro kaj atmosfero, kiuj daŭras proksimume dek du al dek ok monatojn. La fenomeno ekas proksime de Aŭstralio kaj Indonezio en la tropika Pacifika Oceano kaj la atmosfera premo ŝanĝas kaj kreskigas la rapidecon de la pacifikaj ventofluoj kaj la pluvoj transiras al aliaj tropikaj regionoj.
Dum normalaj kondiĉoj, ankaŭ nomataj “no-niño” (ne-infano), la orientaj ventoj alportas grandan kvanton da akvo kaj varmo al okcidenta oceana parto, la mara nivelo konsekvence estas proksimume kvindek centimetrojn pli alta en Indonezio ol en la perua kaj ekvadora marbordoj. Krome la temperatura diferenco inter la du pacifikaj lokoj estas 8 gradoj.
En jaroj, kiam El-Ninjo forestas, laŭ la tuta pacifika marbordo de Sudameriko pro leviĝo de malvarmaj profundaj akvomasoj, kaŭzita de surfaca malvarma perua marfluo, temperaturo de oceana supraĵo estas 15 - 19 °C. Dum El-Ninjo la temperaturo altiĝas je 6-10 gradoj. Dum tio en regiono de ekvatoro la fluo pli varmiĝas, ol ordinare. Tial alizeaj (pasataj) ventoj malplifortiĝas aŭ tute forestas. Varmiĝinta akvo disfluante en diversajn direktojn iras reen al amerika marbordo. Aperas anomalia konvekcio, kaj al Centra kaj Suda Amerikoj atakas pluvegoj kaj uraganoj.
Anomalia vetero sur la Tero dum El-Ninjo: En tropiko okazas plioftiĝo de pluvoj en regionoj orientaj de centra parto de Pacifiko kaj maloftiĝo en norda Aŭstralio, en Indonezio kaj en Filipinoj. En decembro-februaro enormaj pluvoj okazas en borda parto de Ekvadoro, en nord-okcidento de Peruo, en suda Brazilo, centra Argentino kaj ekvatora, orienta parto de Afriko, sed dum junio-aŭgusto - en okcidento de Usono kaj en centra parto de Ĉilio.
Apero de El-Ninjo kaŭzas anomaliajn temperaturojn de aero en la tuta mondo. En tiuj jaroj okazas la plej altaj temperaturoj. Pli varma ol ordinara vetero en decembro-februaro estis en sud-orienta Azio, en Fora Oriento, Japanio kaj Japana Maro, en sud-orienta Afriko kaj Brazilo, en sud-oriento de Aŭstralio. Eksterordinaraj temperaturoj estas konstatitaj ankaŭ en junio-aŭgusto en okcidenta bordo de Suda Ameriko kaj sud-orienta Brazilo. Pli malvarmaj vintroj (decembro-februaro) okazas en sud-okcidenta bordo de Usono.