cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Gottlieb Welcker
Vivo
Post studoj en Gießen li fariĝis instruisto en 1803 ĉe la tiea pedagogejo kaj vojaĝis en 1806 al Italujo. En Romo li amikiĝis kun Wilhelm von Humboldt (komparu la leterkolekton »W. v. Humboldts Briefe an Welcker«, kiun eldonis R. Haym, en Berlino en 1859), revenonte en printempo 1808. En 1809 li nomumitis orda profesoro pri arĥeologio kaj helena literaturo en Gießen. Volontule li partoprenis en 1814 la kontraŭnapoleonan liberigmiliton. La vintron sekvan Welcker prilaboris la postlasitaĵojn de la dana arkeologo Georg Zoëga sed demisiis pro politikaj kialoj en 1816 en Gießen. Tamen ankoraŭ en la sama jaro li vokitis je profesoreco al Göttingen kaj en 1819 al Bonn kie li tuj implikigitis en la demandesploroj pri Ernst Moritz Arndt. Ĉiukaze ĉiuj akuzoj neniiĝis en 1825 kiel ankaŭ en 1832 (tiam pro la reimpreso de du politikaj traktaĵoj).
Inter 1843 kaj 1943 okazis pli longa vojaĝo al Italujo, Greklando kaj Malgranda Azio kion li priskribis ĉe »Tagebuch einer griechischen Reise« (Berlino 1865); la vintrojn 1845/46 kaj 1852/53 li ree estis en Romo sed retiriĝis en 1861 pro malsano ĉeokula el ĉiuj akademiaj deĵoroj.
Laboroj
Por la Universitato de Bonn li fondis la bibliotekon kaj la akademian artmuzeon (pri kio li mem rakontis en verko eldonita en Bonn 1827). Liajn priarthistoriajn studojn li prezentis ĉe la traduko de verkoj Zoëga-aj: »I bassirilievi antichi di Roma« (Gießen 1811–12), »Zoëgas Abhandlungen« (Göttingen 1817), »Zoëgas Leben« (Göttingen 1819), la gazeto »Zeitschrift für Geschichte und Auslegung der alten Kunst« (Göttingen 1817–18,3 kajeroj), aparte ĉe »Alte Denkmäler« (Göttingen 1849–64, 5 vol.). Koncerne mitologion li liveris la furoran verkon »Griechische Götterlehre« (Göttingen 1857–62) i.a.
Koncerne la literaturon helenan oni ŝuldas al li tradukojn de »Nubes« kaj »Ranae« de Aristofano (Gießen 1810–12), eldono de »Fragmenta Alcmanis lyrici« (Gießen 1815), »Hipponactis et Ananii fragmenta« (Göttingen 1817), »Philostratorum imagines et Callistrati statuae« (Leipzig 1825, kune kun Jacobs), »Theognidis reliquiae« (Frankfurto 1826), »Sylloge epigrammatum graecorum« (Bonn 1828) kaj de »Theogonia« de Heziodo (Elberfeld 1865). Tiukuntekste menciatu ankaŭ »Die Äschyleische Trilogie« (Darmstadt 1824); »Der epische Zyklus oder die homerischen Gedichte« (Bonn 1835–49); »Die griechischen Tragödien mit Rücksicht auf den epischen Zyklus geordnet« (Bonn 1839–41).
Welcker ankaŭ prizorgis la kolekton de la Georg Ludolf Dissen-a verko »Kleine Schriften« (kun Thiersch kaj O. Müller, Göttingen 1839) kaj de la August Ferdinand Naeke-aj »Opuscula« (Bonn 1842–45), la trian eldonon de la Müller-a manlibro »Handbuch der Archäologie« (Vroclavo 1848). Li redaktis inter 1833–38 kun Naeke, ekde 1842 kun Friedrich Ritschl la gazeton »Rheinisches Museum für Philologie«.
Liaj malpli grandaj skritaĵoj »Kleinen Schriften zur griechischen Literaturgeschichte« aperis en Bonn kaj Elberfeld (1844–67).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 20. Leipzig 1909, p. 507-508 (tie ĉi interrete)
Jimena
Jimena [ĥiMEna] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Geografio
La areo de la municipo estas 48,04 km2 kie loĝas 1 284 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 26,92 loĝ./km2.
Jimena situas sur la nordo de la komarko Sierra Mágina en la centro de la provinco, lime kun Torres, Albanchez de Mágina, Bedmar y Garcíez, Baeza kaj Mancha Real. Estas sur 606 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj de la provinco Ĥaeno. Komplemente al tiu kultivo estas figarboj, kies folioj aperas en la blazono. Estas ankaŭ pinaroj kaj la Natura Parko de Sierra Mágina.
Historio
En la teritorio de Jimena estas restaĵoj de epoko prahistoria, kun grupo de rokpentraĵoj en Cueva de la Graja, kaj ĉefa setlejo en Cerro Alcalá, kiu estis ankaŭ opidumo de iberoj, okupita ankaŭ en epoko romia, eble kun statuso de "municipium".
En epoko de Al Andalus estis domaroj kun fortikaĵoj. Jimena estis konkerita de Fernando la 3-a en 1234 kaj integrita en la teroj de Baeza. Dum la 14a kaj 15a jarcentoj estis malgranda senjorlando ĝis en 1434 la reĝo Johano la 2-a donis ĝin al la Ordeno de Kalatravo, kiu konstituis la encomienda de Torres, Canena, Jimena kaj Recena.
En la 16a jarcento Jimena, kun Baeza, partoprenis en la komunuma konflikto kontraŭ Karolo la 5-a, kiu poste vendis ĝin al sia sekretario don Francisco de los Cobos. Ekde tiam Jimena estis senjorlando de don Francisco de los Cobos kaj poste de liaj posteuloj la markizoj de Camarasa, ĝis la nuligo de la nobelaj privilegioj en 1812.
Stargate SG-1
Stargate SG-1 (Stela Pordego SG-1) estas uson-kanada televidserio kreita de Brad Wright kaj Jonathan Glassner. Ĝi sekvas la filmon Stargate, kaj estas elsendita ekde la 27-a de septembro 1997 en televidreto Showtime, kaj poste Sci Fi Channel.
Ekzistas tri derivitaj serioj: animacia serio Stargate Infinity, Stargate Atlantis kaj Stargate Universe.
Kun 10 sezonoj kaj 214 epizodoj, Stargate SG-1 estas la plej longa sciencfikcia televidserio.
Scenaro
Ĉi tiu serio surscenigas teamon de usona armeo, speciala parto de Air Force (Stargate Command), kiu esploras aliajn planedojn per stelpordego (angle stargate), kaj senĉese batalas kontraŭ parazitaj eksterteranoj, Goa’uld-oj, kaj ekde la naŭa sezono, Ori-oj. Goa’uld-oj regas multajn planedojn kaj ŝajnigas, ke ili estas la dioj de teraj mitologioj (tial multe da ili havas la nomon de egiptaj dioj, ekzemple). Ori-oj kaŝas sian veran esencon, ankaŭ agante kiel jugantaj dioj.
Dum siaj esploroj, la teamo SG-1 renkontas pacemajn popolojn, kiel Nox-ojn kaj Asgard-ojn, kaj malamikajn popolojn, ekzemple la Replikantojn (Replicators). Oni ankaŭ povas revidi periodojn de tera historio okazantajn sur aliaj planedoj (notinde la Malvarma milito).
La teamo ankaŭ spertas ĉiajn strangajn fenomenojn: tempovojaĝado, paralelaj universoj, ktp.
Roluloj
Doktoro Daniel Jackson estas SG-1 teamano kaj fakulo pri antikva historio kaj lingvoj (li asertas, ke li parolas 23 lingvojn, inkluzive de eksterteraj kaj antikvaj). Li faras gravajn malkovrojn tradukante malnovajn tekstojn.
Samantha Carter, unue kapitano, poste majoro kaj kolonelo, estas SG-1-teamano. Ŝi estas fakulino pri astrofiziko, kaj la ĉefa tera sciencisto pri la stelpordego. Ŝiaj konoj ofte permesas al la teamo solvi komplikajn situaciojn. Ŝiaj rilatoj kun O’Neill estas ambigua, tamen ili scias, ke amaj rilatoj estas malpermesitaj inter samteamanoj.
Teal’c estas SG-1-teamano kaj eksterterano. Li estas Jaffa; tiu estas la nomo de la popolo submetita de Goa’uld-oj. En la unua epizodo, li perfidas ilin ĉar li scias, ke ili ne estas dioj. Dum longa parto de la serio, Teal’c batalas kontraŭ siaj eksmastroj.
Subkolonelo Cameron Mitchell anstataŭas O’Neill en la sezonoj 9 kaj 10. Kiel O’Neill, li estas kuraĝa kaj ofte ŝercas.
Vala Mal Doran estas eksterterano, kiu enmiskiĝis en multajn aferojn pri ŝtelo. Sed ekde la sezono 9, ŝi fariĝas ano de SG-1, kaj lernas esti fidinda kaj fidi siajn amikojn.
Eksteraj ligiloj
Tähevärav SG-1
Akuzisto
Prokuroro aŭ Akuzisto estas la supera justica oficisto, kiu akuzas en la nomo de la ŝtato. Ĝi estas la ĉefa laŭleĝa reprezentanto de la procesigo en landoj kun ĉu el ambaŭ la ĝeneraljura konfliktosistemo, aŭ la civilkoda inkvizicia sistemo. La procesigo estas la laŭleĝa parto respondeca por prezentado de la kazo en puna juro kontraŭ individuo akuzita je malobeado de la leĝo.
Mihály Péchy
Mihály Péchy [mihAj pEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péchy Mihály estis hungara armea inĝeniero kaj oficiro, arkitekto.
Mihály Péchy naskiĝis en 1755 en Álmosd ? (Hungara reĝlando), li mortis la en Fejérszék (Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempa Fersig en Rumanio).
Biografio
Mihály Péchy frekventis kolegion en Debrecen, poste li akiris diplomon en armea akademio de Vieno, sed li lernis ankaŭ en Akademio de Belartoj de Vieno. Post siaj studoj li estis armea inĝeniero-oficiro. En 1788 li batalis kontraŭ la turkoj kiel ĉefleŭtenanto. Li estis du jarojn militkaptito en Konstantinopolo. En 1809 li partoprenis en defendo de fortikaĵo de Győr kontraŭ la francoj. Kelkfoje li planadis ankaŭ civilajn konstruaĵojn. En 1815 li pensiuliĝis kiel kolonelo. Li neniam edziĝis.
30222 Malecki
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eva Malecki, mentorino de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Dorseyville Middle School de Pittsburgh (Pensilvanio).
Nyírbéltek
Nyírbéltek (njIrbEltek) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono Nyírbátor.
Geografio
Nyírbéltek situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, for de ĉefvojo, fervojo, rivero. Nyírlugos troviĝas je 7, Nyírbátor je 17 km-oj.
Historio
Vidindaĵoj estas romkatolika Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Nyírbéltek) el 1222 kaj grekokatolika preĝejo el la 19-a jarcento.
NGC 2246
NGC 2246 (alia indiko — LBN 948) estas emisia nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Islama mondo
Oni komprenas kiel Islama mondo la aron de tiuj landoj kiuj havas Islamon kiel majoritata religio. Temas pri grupo de tre variaj landoj kiuj gamas el konstituciaj monarkioj kiaj Maroko, tra absolutismaj monarkioj kiaj Saŭdarabio, al demokratiaj respublikoj kiaj Turkio kaj Sirio kaj teokratiaj rxegimoj kiaj Irano. Inter tiuj estas landoj kiuj havas juron de okcidenta stilo inspirita en Islamo kaj landoj kies ununura juro estas la ŝario. Problemo en kelkaj el tiuj landoj estas la Islama fundamentismo kiu defas la ordon laŭleĝe stablita.
La termino Islama mondo enhavas la majoritaton de la landoj kie setlis la klasika islamo dum la Mezepoko kaj la Moderna Epoko. Tiu landoj estas tute aŭ parte islamaj. En Afriko estas: Alĝerio, Benino, Burkino, Kameruno, Ĉado, Komoroj, Eburbordo, Ĝibutio, Egiptio, Gabono, Gambio, Gvineo-Bisaŭa, Libio, Malio, Maŭritanio, Maroko, Mozambiko, Niĝero, Niĝerio, Senegalo, Sieraleono, Somalio, Sudano, Togolando, Tunizio kaj Ugando. En Ameriko: Gujano kaj Surinamo. En Eŭropo: Albanio, Kosovo kaj Bosnio-Hercegovino. En Azio: Afganio, Saŭdarabio, Azerbajĝano, Barejno, Bangladeŝo, Brunejo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Indonezio, Irano, Irako, Jordanio, Kazaĥio, Kuvaito, Kirgizio, Libano, Malajzio, Maldivoj, Omano, Pakistano, Kataro, Sirio, Taĝikio, Palestino, Turkmenio, Turkio, Uzbekio kaj Jemeno, krom etendaj loĝantaroj de subŝtatoj de Barato.
Estas similar la araba esprimo Dar al-Islam (Tero aŭ Hejmo de Islamo), kvankam tiu havas valoron pli postuleman kaj religian. En familiara babilado foje oni konfuzigas la esprimojn islama mondo kun araba mondo, kvankam el la 60 menciitaj landoj estas de arabaj popoloj nur 21.
Viktor von Weizsäcker
Viktor Freiherr von WEIZSÄCKER (naskiĝis la 21-an de aprilo 1886 en Stutgarto; mortis la 9-an de januaro 1957 en Hajdelbergo) estis germana kuracisto. Li konsideriĝas inter la fondintoj de la psikosomatika medicino medicino kaj de la medicina antropologio. Lia frato Ernst von Weizsäcker iĝis politikisto kaj diplomato, kiu daŭrigis sian karieron en Nazia Germanio kaj pro tio postmilite kondamniĝis. Du nevoj de Viktor von Weizsäcker, filoj de Ernst, poste aparte konatiĝis: Richard von Weizsäcker interalie estis ĉefurbestro de Berlino kaj inter 1984 kaj 1994 estis federacia prezidento de Germanio, dum Carl Friedrich von Weizsäcker iĝis elstara fizikisto kaj filozofo.
Vivo
Post la abitura finekzameno ĉe la humanisma gimnazio de Stutgarto dum la jaro 1904, Viktor von Weizsäcker studis medicinon en Tübingen. Tie li estis membro de liberalisma studenta ligo. Pli poste li plustudis ankaŭ en Frajburgo, Berlino kaj Hajdelbergo. Tie li dum 1908 konatiĝis kun la kunstudento Arthur Kronfeld, kiu konatigis lin kaj lian amikon Otto Meyerhof pri la filozofio de Leonard Nelson kaj Jakob Friedrich Fries kaj probable ankaŭ konatigis lin kun la verkaro de Sigmund Freud. Li vizitis universitatajn prelegojn de pluraj elstaraj filozofoj en Hajdelbergo kaj serioze konsideris ĉesigi la medicinan studon, kaj anstataŭe plustudi filozofion. Tamen li ne realigis tiun ideon, kaj dum junio 1910 per doktoriĝo finis la medicinan studon kun fokuso pri fiziologio, ekde tiam laborante kiel kuracisto.
Remina (persona nomo)
Remina estas virina persona nomo latindevena. Vira ekvivalento estas Remo.
Granda Los-Anĝeleso
Granda Los-Anĝeleso, en angla Greater Los Angeles, nomita ankaŭ the Southland (la Sudo), en 2019 havis 18 710 563 loĝantojn, kaj tial ĝi estas la dua plej granda urba regiona areo en Usono, enhavanta kvin kantonojn en Suda Kalifornio etende el la Kantono Ventura en okcidento ĝis Kantono San Bernardino kaj Kantono Riverside en la oriento, kun Kantono Los-Anĝeleso en la centro kaj Kantono Orange en la sudoriento. Laŭ la Usona Censoburoo, la kombinita statistika areo Los Angeles–Anaheim–Riverside kovras 33,954 kvadratajn mejlojn (87,940 km²), kio faras ĝin la plej granda metropola regiono en Usono laŭ terareo. Tamen, pli ol unu duono de tiu areo kuŝas en la dise loĝataj orientaj areoj de Riverside kaj San Bernardino. Krom esti la kerno de la plej granda areo de la distra industrio en la mondo, Granda Los-Anĝeleso estas ankaŭ tutmonda centro de negocoj, internacia komerco, edukado, amaskomunikiloj, modo, turismo, scienco kaj teknologio, sporto kaj transporto. Ĝi estas la 3a plej granda metropola areo laŭ persona proporcio de Malneta enlanda produkto en la mondo pro ekonomio supre al 1 mil bilionoj da dolaroj de produkto.
Remina (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Rema, Remina , Remola
Granda Los-Anĝeleso
Estas tri apudaj komponantaj metropolaj areoj en Granda Los-Anĝeleso: nome "Inland Empire" (Interna Imperio), kiu povas esti larĝe difinita kiel kantonoj Riverside kaj San Bernardino; la metropolaareo Ventura/Oxnard (aŭ Kantono Ventura); kaj la Los-Anĝelesa metropola areo (konata ankaŭ kiel Metropola Los-Anĝeleso aŭ Metro LA) konsistanta nur el la kantonoj Los Angeles kaj Orange. La Censa Buroo markas tiun lastan kiel Los Angeles–Long Beach–Anaheim metropola statistika regiono, nome la kvina plej granda metropola areo en la okcidenta hemisfero kaj la dua plej granda metropola areo en Usono, kun totala areo de 12 561 km². San Diego–Tijuana, kvankam apude al Granda Los-Anĝeleso en San Clemente kaj Temecula, ne estas parto de ĝi, sed kune ambaŭ el ili formas parton de Megalopolo Suda Kalifornio.
Laŭlonge de la 20-a jarcento, Granda Los-Anĝeleso estis unu el la plej rapide kreskantaj regionoj en Usono, sed la kresko malrapidiĝis ekde 2000. Laŭ la Usona Censo de 2010, la pli malgranda Los-Anĝeleso metropola areo hacvis preskaŭ 13 milionojn da loĝantoj. En 2015, la loĝantaro de Granda Los-Anĝeleso estis ĉirkaŭkalkulita je 18.7 milionoj da personoj, kio faras ĝin la dua plej granda metropola regiono en la lando, post Novjorko, same kiel unu el la plej grandaj grandurboj en la mondo.
Viktor von Weizsäcker
Vivo
Dum la Unua Mondmilito li unue estis soldato ĉe Verdun kaj poste respondecis pri kontrolado de la militaj provizoraj hospitaloj de la germana regna armeo.
Ekde la jaro 1920, en kiu li edziĝis, li gvidis la departementon pri neŭrologio en la medicina universitata kliniko de Hajdelbergo. Dum 1926 li renkontiĝis kun Sigmund Freud, kaj tre impresiĝis per tiu vizito. Samjare aperis lia verko Stücke einer medizinischen Anthropologie ("eroj de medicina antropologio") en la revuo "Die Kreatur", kiun eldonis la juda filozofo Martin Buber kaj la katolika teologo Joseph Wittig kaj kiun ĝis 1928 li mem kuneldonis. En siaj sekvaj publikaĵoj li priskribis, kiel perceptoj kaj movoj sin reciproke interinfluas, kaj ke eĉ simplaj korpaj fenomenoj povas influiĝi de plej diversaj faktoroj.
Li laboris kun Marianne Fuchs, subtenis ŝian laboron kaj liveris la teorian bazon por la de ŝi evoluigita korpopsikoterapia metodo funkcia senstreĉiĝo. Ekde la jaro 1941 li estis profesoro pri neŭrologio en la universitato de Breslau en orienta Germanio, sed dum januaro 1945, kiam proksimiĝis la fino de la Dua Mondmilito kaj la Ruĝa Armeo de Sovetunio okupis pli kaj pli da teritorio en orienta Germanio, fuĝis okcidenten kaj revenis al Hajdelbergo. Tie dum aŭgusto 1945 li provizore iĝis gvidanto de la fiziologia instituto, antaŭ ol iĝi profesoro pri "ĝenerala klinika medicino", kaj transprenis parton de la medicina universitata kliniko de Hajdelbergo, el kiu poste evoluis la medicine pionira psikosomatika departemento.
Dum 1952 li emeritiĝis, sed jam kvin jarojn poste mortis. El liaj kvar infanoj, du filoj mortis dum la Dua Mondmilito kaj plia filino baldaŭ poste, dum 1948. Nur la plej juna filino, Cora, postvivis la patron.
William Motter Inge
William Motter INGE (naskiĝis la 3-an de majo, 1913 en Independence, Kansaso, suicido la 10-an de junio, 1973 en Losanĝeleso) estis usona verkisto.
Lia verkaro konsistas el psikologie profundaj dramoj kaj romanoj. Liaj protagonistoj estas ĉefe solecaj homoj kun malfacilaj seksaj rilatoj. Kelkaj verkoj de William Motter INGE estas tre sukcese filmigitaj.
Ŝidloj
La ŝidloj estas etna minoritato en Somalio, kiuj loĝas en la valo de la rivero ŝabelo apud  Jawhar. Ili vivtenas sin de agrikulturo kaj estas klientoj de la Mobileen-Mudulood-Hawiye, kiuj estas nomadaj bestbredistoj. Ilia nombro ne estas konata, verŝajne estas kelkaj 10.000 homoj.
Nomo
La nomo verŝajne venas de la vorto ŝid  kiu signifas „muelŝtono“. Uzi muelŝtonon estas karakerizaĵo de nenomada-agrikultura popolo. .
Deveno
Ili devas - same kiel makanoj pli riversupre apud Beledweyne – de la nigrafrika  („negroidaj“) popoloj, kiuj jam vivis antaŭ la somaloj en la regiono. Lauixdire aldoniĝis dum la jaroj fuĝintaj aŭ liberigintaj sklavoj. Por kelkaj etnologoj la ŝidloj apartenas al la „somaliaj bantuoj“, termino, kiu estas uzata ekde la 19910jaroj por idoj de la iamaj  bantuaj sklavoj kaj pli vaste por la nigrafrikaj minoritataj grupoj en Somalio. Necertas, ĉu ili iam parolis bantuan lingvon.
Muhammad Qulid al-Rashidi de la Sufo-Ordeno de la  Salihiyya fondis du relegiaj setlejoj sur la tritorio de la ŝidloj, kie li en la jaro 1918 mortis.
Ru (kanao)
る (hiragana) aŭ ル (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ra, IFA:ɾa] Tiu litero estas 41-a litero de Goĵūon, 11-a litero de Iroha.
6762 Cyrenagoodrich
6762 Cyrenagoodrich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedologino Cyrena Goodrich profesorino en la Kingsborough Community College de Novjorko. Ŝi estas fakulino en la studo pri la urejlitoj ; malofta tipo de meteorŝtonoj riĉaj je karbono. Tiuj meteorŝtonoj estas studataj kiel "sondilojn" pri la malsimplaj procezoj de fando kaj redukto dum la diferenciĝo de la malgrandaj planedoj.
István Kovács
István Kovács
István Kovács (historiisto)
KOVÁCS István (kova:ĉ), Nagyajtai Kovács estis hungara ĵuĝisto, historiisto, ano korespondanta de la MTA (1845) naskita en Nagyajta la 3-an de majo 1799 kaj mortinta en Koloĵvaro la 14-an de januaro 1872.
Biografio
István Kovács finis juron en Koloĵvaro. Ekde 1823 li estis honora skribisto de guberniejo, ekde 1842 registristo, en 1849 landa ĉeftribunala juĝisto. Li estis fondintano de Hungara Historia Asocio kaj membro de Hungara Scienca Akademio.
10984 Gispen
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan neŭrosciencisto Willem Hendrik Gispen, rektoro de la Universitato de Utrecht de 2001 ĝis 2007. Li kontribuis krei la observatorion kaj muzeon de Sonnenborgh kiel loko de komuniko kaj eduko pri astronomio kaj meteologio.
NGC 2247
NGC 2247 (alia indiko — LBN 901) estas reflekta nebulozo en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Le Cri du hibou (filmo)
Le Cri du hibou (La Krio de la gufo) estas franca-itala filmo de Claude Chabrol, aperinta en 1987.
Temo
Apartiĝinte de sia edzino, Robert iras al Vichy. Li observadas Juliette kaj alparolas ŝin. La fianĉo de Juliette, Patrick, ekĵaluzas kaj atakas lin. Robert fariĝas la ĉefa suspektato kiam Patrick malaperas.
(13603) 1994 PV37
(13603) 1994 PV37 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Kåre S. Jensen
Kåre S. JENSEN estas dana astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroido 3309 Brorfelde la sub la nomo "K. S. Jensen".
Anfo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bagolino, Idro kaj Lavenone.
Kristana patrono de la komunumo estas la Sankta Petro kaj Paŭlo de Tarso, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Anderson (Suda Karolino)
Anderson estas urbo de Suda Karolino, ŝtato de Usono. Laŭ la popolnombrado de la jaro 2010, ĝi havas loĝantojn - kaj ĝi estas la centro de urbigita areo de sume  loĝantoj. Anderson estas la 3-a plej granda urbo laŭ loĝantaro en la kombinita statiskita areo Greenville-Spartanburg-Anderson, kiu sume laŭ la stato de 2014 havis loĝantaron de homoj.
Orvault
Orvault [orvo] (aŭ bretonlingve Orvez) estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Nanto, lokita en la departemento Loire-Atlantique kaj en la regiono Luarlandoj.
Ĝi havas proksimume 24 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Orvaltais kaj Orvaltaises.
Integriga terapio
La integriga terapio - germane Integrative Therapie – estas metodo de psikoterapio, kiu konsideriĝas formo de la humanisma psikologio. Ĝi ekde la 1970-aj jaroj evoluis en Germanio kaj Svislando de Hilarion Petzold kaj kunlaborantoj de la Fritz-Perls-instituto. Ili ligis movo-, socio- kaj psikoterapiajn konceptojn kaj por la nova metodo kreis propran meta-teorion.
La ĉefaj psikoterapiaj fontoj de la integriga terapio estas la metodo psikodramo, la Gestalt-terapio, la "aktiva psikoanalizo" laŭ la hungara psikoanalizisto Sándor Ferenczi kaj iuj elementoj el la la konduta terapio. La plej gravaj filozofoj, kiuj influis la evoluon de la terapia metodo, estas Merleau-Ponty, Gabriel Marcel kaj pli poste Hermann Schmitz.
Ekde decembro 2007 la integriga terapio en Aŭstrio estas ŝtate agnoskata kiel 20-a oficiala metodo listigata en la nacia leĝo pri psikoterapio, kiu validas ekde 1990. La departamento pri psikosocia medicino kaj psikoterapio de la Danuba Universitato Krems estas la sola ŝtate agnoskata edukejo pri la metodo en Aŭstrio. En plej multaj aliaj landoj la metodo ankoraŭ ne estas agnoskata kiel unu el la gvidaj psikoterapiaj metodoj.
Kongaj marbordaj arbaroj
La kongaj marbordaj arbaroj konstituas tutmondaj 200-regionon difinitan fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Tiu signifas ke la regiono estas konsiderata kiel biologie tre grava kaj prioritata rilate al la naturprotekto. Ĝi konsistas el tri ekoregionoj kiu troviĝas en la humidaj tropikaj marbordoj kaj insuloj de Gvinea Golfo :
John Drinkwater
Dum 12 jaroj li laboris kiel asekura oficisto. Sian literaturan karieron li komencis per poemoj, sed famon li gajnis per dramoj pri la vivo de historie gravaj personoj. Krome li verkis membiografiojn kaj eseojn.
45855 Susumuyoshitomi
45855 Susumuyoshitomi estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (gubernio Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susumu Yoshitomi, unu el la direktoroj de la Japana Kosma Forumo. Li grave kontribuis al la konstruo de la Spaceguard-Centro de Bisei.
Duobla dominanto
Duobla dominanto estas akordo, kiu laŭ funkcia teorio estas speciala formo de interdominanto al dominanto. La duobla dominanto do estas la dominanto de la dominanto. Ĝi staras sur la kvina ŝtupo de la maĵortonalo, kies gamnoto estas la kvina ŝtupo de elirtonalo.
Ĉar dominanto (kaj per tio ankaŭ la inter dominanto kaj duobla dominanto) kutime estas maĵortrisono, la duobla dominanto uzas unu tonon ne gam-apartenan: La duobla dominanto e la tonalo C-maĵoro estas D- maĵoro kaj postulas f♯, kiun la C-maĵora gamo ne enhavas. Enestas pli orelfrapa: Jen la 2-a ŝtupo kutime estas diminuita akordo, do jam du tonoj estas alteraciendaj por rezultigi maĵorakordon. Tio signifas por la nomita ekzemplo: la tonoj de la 2-a ŝtupo c-minoro estas d-f-a♭; se oni formas duoblan dominanton, oni devas ŝanĝi f al f♯ kaj a♭ al a.
En la barokmuziko la duobla dominanto estis komence uzata malofte, sed je orelfrapaj lokoj. Ekde la vienklasika muziko ĝi estas akordo apartenanta firme al la kadenco. Ofte la akordoj aperas (ekzemple je ragtimoj aŭ en ĵazo) kun karakterizaj disonancoj. Ekzemple la dominanto ofte havas septon, kaj la duobla dominanto septon kaj naŭton. Tipa kadenco en C-maĵoro estas:
Rajgarh
Rajgarh, estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Ĉatisgaro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. La urbego ankaŭ estas kultura kaj industria ĉefurbo de Ĉatisgaro.
Demografio
Rajgarh havis populacion de en 2011 kun legopovo 71%.
Historio
Antaŭ la sendependeco Rajgarh estis ĉefurbo de Princa Ŝtato. La reĝa familio daŭre loĝis ĉi tie. La reĝa palaco estas tutlanda heredaĵo.
Ekonomio
Rajgarh estas konata pro ĝiaj karborezervoj, elektroproduktado, ŝtalindustrio. La urbego estas rapide kreskanta industria loko kaj hejmo de malnova muelejo. Raigarh ankaŭ estas grava produktanto de ŝtalo kaj fererco, krome oni okupiĝas pri silkofarado, la aglomeraĵo pri rizkultivado.
Lingvoj
En Rajgarh la ĉefa lingvo estas la ĉatisgara, sed oni uzas ankaŭ plurajn lingvojn.
Religioj
Proksimume 80% de la populacio estas hinduoj, 15% kristanoj kaj restantaj 5% estas aliaj religioj.
Trafiko
Rajgarh havas trairan fervojan linion kaj alvenintajn vojojn el ĉiuj direktoj. La flughaveno troviĝas 9 kilomterojn de la urbego.
Klimato
Rajgarh havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1395 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro. En decembro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 21-33 °C.
Piedrabuena
Piedrabuena (Bona Ŝtono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Piedrabuena estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la naturaj komarkoj aŭ distriktoj Montoj kaj Kamparo de Kalatrava en la nordokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 628 m (fakte 540 m ĉe la plej malalta punkto de la municipo kaj inter 800 kaj 950 ĉe la montoj); je 23 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 565.36 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°01′57″ N 4°10′23″ Ok.
Geografio
Estas malnovaj vulkanoj, malaltaj montetoj kaj valoj kie agrikulturo enradikiĝis. Trapasas la teritorion la rivero Bullaque kaj ties alfluantoj.
Historio
En la 16a jarcento oni privatigis lokojn kia tiu kiu estis de la unua senjoro nome Don Alonso de Mesa. Dum la 19a jarcento nova privatigo de komunumaj aŭ ekleziaj terenoj donis grandajn posedaĵojn al bienuloj, kaj de tiam tiu municipo estas de grandaj bienoj (latifundismo). Post la Hispana Enlanda Milito en tiu teritorio agadis la gerilanoj kontraŭ la reĝimo de Francisco Franco.
Dum la 20a jarcento la municipo kreskis demografie, sed malpliixgis en la 1970-aj jaroj kaj poste eltenis ĝis aktualo.
Ĉirkaŭ la 1980-aj jaroj la municipo ŝanĝis sian nomon per forgio de "de Calatrava" por iĝi simple Piedrabuena.
Demografio
La demografia evoluo de Piedrabuena dum la 20a kaj 21a jarcentoj estas tre simila al tiu de la plej parto de municipoj de la provinco de Ciudad Real kaj de Kastilio-Manĉo. Dum la 20a jarcento la municipo kreskis demografie, sed malpliiĝis en la 1970-aj jaroj, ĉefe je ties fino pro elmigrado al urboj aŭ industriaj areoj (oni perdis 20 %) kaj poste eltenis ĝis aktualo, sed neniam rekuperiĝis la nombroj de la 1930-aj jaroj.
(15279) 1991 PY7
(15279) 1991 PY7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
3168 Lomnický Štít
3168 Lomnický Štít estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Lomnický štít, alta de 2632 m en la montĉeno Altaj Tatroj en Slovakio. Sur ties kulmino situas meteologia observatorio kaj la suna observatorio Lomnický štít. La observatorio Skalnaté Pleso situas ĉe la piedo de la monto.
Rodanalpa Esperanto-Federacio
La Rodanalpa Esperanto-Federacio aŭ france Fédération Espéranto-Rhône-Alpes estas ligo de unuopaj asocioj en la administra regiono Rodano-Alpoj (Rhône-Alpes) de Francio. Ĝi laŭ la stato de 2015 havas 17 asociojn: 16 membraj asocioj kaj kiel partnera asocio la interkulturan kafejon KoToPo en Liono, kiu ankaŭ estas la sidejo de la federacio.
Ekzistas kluboj kun siaj kursoj en Saint-Étienne, Valence, Romans-sur-Isère, Chambéry, Châtillon-sur-Chalaronne, Bourg-en-Bresse, Moûtiers, Liono (kluboo CERL, Centro Esperantista de la Regiono Liona), Liono (KoToPo), Albertville, Grenoble kaj Fontaine (Esperanto 38) kun laŭ la stato de 2015 entute proksimume 230 membroj kaj 35 kursoj, aldone al regulaj aŭ okazaj kunvenoj.
La federacio estas regiona federacio de la nacia Esperanto-asocio Espéranto-France, la landa asocio de UEA en Francio. Ĝi daŭrigas la laboron de la historia Federacio Esperantista Rodana, fondita jam en 1908.
Tukulti-Ninurta la 2-a
Tukulti-Ninurta la 2-a regis kiel asiria reĝo, reginte en 890 ĝis 884 a.K. Lia nomo signifas: "Mia fido baziĝas je Ninurta".
Li estis filo kaj posteulo de reĝo Adad-nirari la 2-a. Li firmigis la de lia patro akiritajn areojn, konkeris kelkajn arameajn malgrandajn ŝtatojn, en proksimo de Harran, la mezan Eŭfratan valon same l a areon inter la granda kaj malgranda Zab. Tukulti-Ninurta gvidis ankaŭ militirojn kontraŭ la tendoj de Itu kaj akiris riĉan kaptaĵon, sed ne povis ilin fine subjugi. Lia filo estis Aŝŝur-nasir-apli la 2-a
Li sukcese militiris en la Zagros-montaro de Irano, subjuginte la nov-alvenintajn iranajn popolojn de la areo, la persojn kaj medojn.
En 885. a.K., li eniris Babilonion kaj kolektis varojn, verŝajne kun aőprobo de reganto de Babilionio (ne okazis milito). Dum la enkolekta vojo, oni faris detale ĉiun tranoktejon kaj ĉiun kolektitan varon (imposton).
La kolektitaj varoj grave diferencis de tiuj de la antaŭuloj: li kolektis oron, arĝenton, mirhon, antimonon, hindian palisandron, eburon, stanon, kolorajn teksaĵojn. Tiam aperas en la asiriaj tekstoj la kamelo, tiutempe la duĝiba baktria kamelo (udru). Tio montris gravan ekonomian ŝanĝiĝon, ĉar la pli frua transport-porta besto de la karavanoj, la azeno povis pli malgrandan pezon transporti dum unu tago ol la kamelo. Pro malpliiĝo de la transportaj kostoj, graviĝis la surtera transportado, vojo kaj ekkreskis la kontinenta longdistanca komercado.
Tamás Kovács
Tamás Kovács [tamAŝ kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Tamás estis hungara grafikisto, ilustristo, instruisto.
Tamás Kovács naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Kovács frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris grafikistan diplomon en Belarta Altlernejo en 1968. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor Ék, György Kádár, Károly Raszler kaj Tibor Rozanits. Li partoprenis en ekspozicioj ekde 1969. Li laboris en Artistkolonio (Budapeŝto), poste inter 1977 kaj 1984 li ofte vizitis la similan kolonion en Makó. Inter 1983-1987 li instruis en industriarta mezlernejo. Li ŝatis krei akvafortojn, krome li ofte ilustris librojn. Li ricevis premiojn inter 1974-1997.
Sokao
Sokao  (angle Soca ) estas muzikstilo, kiu ekestis komence de la 1970-aj jaroj en Trinidado kaj Tobago el la muzika ĝenro kalipso kaj enfluoj el soŭlo, funko kaj barataj muzikinstrumentoj.
Origino de la nomo
Kiel origino de la vorto „Soca“ nun oni ofte indikas la vortigon „Soul of Calypso“ aŭ (pli malofte) la inversaĵo de la lasta kaj mallasta silaboj Calypso“; vere la origina skribmaniero estis „sokah“, kio montras sur hinduan muzikon, antaŭ oli meze de la 1970-aj jaroj establiĝis la nuna skribmaniero. Tial taŭga esperantigo estas „sokao“.
Kiel unua sokao validas „Indrani“ el 1973 de Lord Shorty (oli malfrue Ras Shorty I). Sokao distingiĝas kompare kun kalipso per pli alta tempo kaj pli forta akcentado de perkutaj elementoj. Same kiel ankaŭ kalipso ankaŭ sokao estas intime ligita kun la kariba karnavala kulturo. Nova muziko pubikiĝas ĉefe dum la sezono, do aktuale al la pokaza landa karnavalo, kiu ekzemple en Trinidado kaj Tobago okazas februaron aŭ en julio aŭ aŭgusto al la Festivalo Cropover sur Barbado.
Malbeno de la figarbo
Malbeno de la figarbo estas unu el mirakloj de Jesuo Kristo en la evangelioj, en Marko 11:12-14 kaj Mateo 21:18-22.
Laŭ la Evangelio: Kaj la morgaûan tagon, post ilia eliro el Betania, li malsatis. Kaj vidinte el malproksime figarbon havantan foliojn, li aliris, por trovi, se eble, ion sur ̧ĝi; kaj veninte al  ĝi, li trovis nenion krom folioj, ĉar la tempo de figoj ankoraŭ ne venis. Kaj responde li diris al ĝi: Neniu por ĉiam manĝu frukton el vi. Kaj aŭdis la disĉiploj.
En la Evangelio laŭ Mateo la figarbo tuj velkas, kaj en la Evangelio laŭ Marko (11:20-24), la arbo estis velka en la venonta tago.
Tradicia kristana ekzegezo koncerne tiujn klarigojn inkludas aserton de la Dieco de Jesuo per montrado de lia aŭtoritato super la naturo. Tradiciaj reformitaj meditemaj ŝtatoj ke tiu okazaĵo estis signo donita de Jesuo de la fino de la ekskluziva pakto inter Dio kaj la judoj. Sub tia interpreto, la arbo estas metaforo por la juda nacio t.e. ĝi havis la kontaktiĝeman aspekton de dia grandiozeco (la folioj), sed ĝi nenenion produktis por la gloro de Dio (la manko de frukto). Tiu interpreto estas ligita al la parabolo de la dezerta figarbo.
Croix de Guerre
La Croix de Guerre (france: prononco laŭ sistemo IFA, "Kruco de Milito") estas armea ordeno de Francio. Ĝi unue estis kreita en 1915 kaj konsistas el kvadrata kruca medalo sur du krucaj glavoj, pendigitaj de rubando kun diversaj gradaj pingloj. La ordeno estis aljuĝita dum la Unua Mondmilito, denove en la Dua Mondmilito, kaj en aliaj konfliktoj. La Croix de Guerre estas ofte donita al eksterlandaj militaj fortoj aliancitaj kun Francio. La Croix de Guerre povas esti aljuĝita al individua soldato aŭ al soldata unuo por esti vendita, kiu distingiĝis per aparte heroaj faroj.
Ekzemple per ĝi distingiĝis Henry Lincoln Johnson - origine fervojstacia portisto en Albany, Novjorkio, kaj poste membro de la 369-a infanteria regimento de Usono - la unua usona regimento dum la unua mondmilito, kiu konsistis el afrikdevenaj usonanoj.
Ĉina-germana kooperado (1911-1941)
La ĉina-germana kooperado (kunlaboro) havis komence de la 20-a jarcento gravan rolon en la historio de Ĉinio. Ĝi helpis parte modernigon de Ĉinio kaj ebligis al multaj ĉinoj lerni en Germanio kaj samtempe, reciproke certigis krudmaterialojn por la germana industrio.
La strikta kooperado daŭris fine de la 1920-aj jaroj ĝis 1937 kaj finiĝis antaŭ la japana-ĉina milito.
Fruaj ĉinaj-germanaj kontaktoj
Komence la komercado inter Ĉinio kaj Germanio okazis tra Siberio. Germanio ekuzis en la 18-a jc. la ŝipvojojn (unu ŝipo alvenis en Ĉinio 1751). Perdo de la Opia milito (1861) kaŭzis, ke Ĉinio devis malfermi siajn pordojn antaŭ la eksterlandaj varoj ankaŭ por Germanio. Tiam la komercado okazis tra brita aŭspicio, sed Germanio volis tion ŝanĝi, tiel apogis vaporŝipojn por direktaj transporteblecoj.
Okazis fondo de Germana-Azia Banko en 1890, Germanio atingis la duan lokon en la komercado malantaŭ Britio (1896). Tiutempe Germanio montris nenian aktivan koloniigan politikon kaj ŝajnis al la ĉina registaro helpanto en modernigo de la lando. Tiel ĉinoj petis helpon en konstruo de armeo, sed germanoj aktivis eĉ en la industrio.
Sub regado de Vilhelmo la 2-a, la rilato al Ĉinio ŝanĝiĝis al pli imperialisma, tiel Germanio postulis, akiris koncesiojn (Hankou, Tianjin, 1897), luon por 99 jaroj de Kiauĉou-golfo en Shandong.
La disbaton de la boksera ribelo (1900) partoprenis eĉ germanaj soldatoj, kio signis profundan pinton de la rilatoj. Okaze de la adiaŭo de la germanaj taĉmentoj, Vilhelmo la 2-a diris la t.n. hunparolon, en kiu li instigis je senkompata agado de la germanaj soldatoj. La kontaktoj inter la du landoj ne estis tre fortaj, ĉinoj eĉ deklaris militon kontraŭ Germanio en 1917 kaj reakiris koncesiojn en Hankou kaj Tianjin. La germanaj interesoj venis en manojn de la japanoj, en 1919 restis nur du germanaj firmaoj en Ĉinio (1913 estis ĉ. 300).
1920-aj jaroj
Ĉar Germanio ne efektivigis imperialisman politikon kontraŭ Ĉinio, ekde 1926 pli kaj pli elvolviĝis teknologia kaj komerca kooperado inter la du landoj. Tion iom malhelpis la politika nestabileco en Ĉinio. Grava persono de tiu epoko estis Max Bauer, kiu agadis por modernigo de la ĉina industrio kaj armeo. Li proponis ankaŭ malgrandigon de la ĉina armeo per pli bone ekipita, trejnita armeo. Li agadis ankaŭ por malfermo de la ĉina merkato antaŭ la germanaj varoj, eksporto.
1930-aj jaroj
Pro la monda ekonimia krizo, la komerco inter la du landoj ekprosperis nur post 1932, sed tion malfortigis konkuradoj, rivaladoj, diversaj intereskonfliktoj de ĉinaj rekonstruaj firmaoj, germanaj import-eksport-entreprenoj, Reichswehr ktp. Post la Mukden-incidento en 1931 – kiu rezultis japanan anekson de Manĉurio, la ĉina registaro komprenis gravecon de armea kaj militistara modernigo, evoluigo. Tio antaŭhelpis profundiĝon de la komercaj rilatoj flanke de la ĉinoj. Flanke de la germanoj, la komercan evoluon helpis la ekonomia politiko de la NSDAP, enpotenciĝante en 1933. La novaj naziaj gvidantoj preferis la komercon varon-kontraŭ-varo, kiu ne bezonis tiom da devizoj. Germanio bezonis tiutempe la krudmaterialojn kiel volframo kaj antimono.
Ekde 1933, la modernigon de la ĉina industrio kaj armeo konsilis Hans von Seeckt. Ankaŭ li proponis malgrandan, sed bone ekipitan, trejnitan ĉinan armeon.
Ankoraŭ menciindas, ke la ĉina burĝa leĝaro – enkondukita en 1930 – baziĝis ĉefe sur la germana.
Industriigo de Ĉinio
Ĉinio havis en 1936 nur ĉ. 16.000 km da fervojaj linioj, malpli ol imago de Sun Jatsen, 150.000 km. Duono de tiu 16.000 km restis en la okupita Manĉurio. La malrapida evoluo de la ĉina trasporta modernigo baziĝis sur intereskonflikto de la eksteraj landoj. Ekz. la kvar-potenca konzorcio de 1920 (Britio, Francio, Usono, Japanio) havis la celon, reguligi eksterlandajn investojn en Ĉinion. Laŭ la kontrakto, se unu el la kvar landoj volas doni krediton al la ĉina registaro, tiu devas akiri aprobon de la aliaj landoj. Ankaŭ la ekonomia krizo singardemigis la ŝtatojn pri monpruntado.
Spite al ĉio, la konstruo de fervojo en Ĉinio povis – per ĉina-germana kontrakto – rapide evolui en jaroj de 1934 ĝis 1936. Gravaj linioj estiĝis inter Nanchang, Zhejiang kaj Guizhou. Tiun evoluon ebligis, ke Germanio bezonis por la krudmateriala eksporto el Ĉinio efikan transportan sistemon. Krom tio, tiuj fervojaj linioj helpis la ĉinan registaron konstrui industrian centron sude de Jangce. La fervoja linio servis ankaŭ la armean liveradon.
La plej granda industria projekto de la ĉina-germana kooperado estis la trijara plano de 1936, kiun efektivigis la nacia krudmateriala komisio de la ĉina registaro kaj Harpo (vidu supre). La celo de la projekto estis fortigo de la ĉina armeo pro povi defendi sin kontraŭ la atendata japana atako kaj elkonstruo de estonta industria centro.
Kvankam la plano estis promesplena, ne multaj realiĝis el tio pro la milito kontraŭ Japanio de 1937.
Armilizado de Ĉinio
Parto de la komerco estis la militarista edukado, pri kiu respondecis grandparte Alexander von Falkenhausen. La planoj de Hans von Seeckt postulis drastan malpliiĝon de la soldataro al 60 bone trejnita, edukita divizio. La tuta oficira stabo, kiu estis edukita ĝis 1927 en la Whampoa-militara akademio, estis kvalite apenaŭ pli bona ol la ĝistiamaj armeaj gvidantoj. Oni perfektigis ĉ. 80.000 soldatojn en 8 divizioj laŭ germanaj standardoj. Tiuj formis eliton de la ĉina armeo kaj post kiam la konflikto de Marco-Polo-ponto etendiĝis al milito, du trionoj de tiuj soldatoj partoprenis en batalo de Shanghai (1937).
La germana helpo ne konsistis nur el trejnado, edukado. Ili ankaŭ helpis la militaran ekipadon de la armeo. Oni komencis projektojn por konstrui armil- kaj municiproduktajn fabrikojn ĉe Jangce. Oni ekz. en Hanyang trakonstruis fabrikon en 1935-1936 por produkti Maksim-maŝinfusilojn, diversajn 82mm-ajn pafilegojn (Mörser (pafilego)) kaj la fusilojn Chiang Kai-ŝek (中正式; Zhōngzhèng Shì), kiu lasta baziĝis sur german Karabiner 98k. Plua fabriko estis planita por produkti mustardan gason (sed ne okazis), gasmaskojn.
Ĉinio mendis en 1935 kaj 1936 entute 315.000 ŝtalkaskojn kaj fusilojn de Mauser. Ĉinio ankaŭ importis aviadilojn de Junkers, Heinkel kaj Messerschmitt, kiuj estis muntitaj en Ĉinio.La ĉinoj ankaŭ aĉetis haŭbizojn de Krupp, Rejnmetalon, kontraŭtankajn kanonojn kaj montarajn pafilegojn kiel PaK 37mm, same kirasitajn veturilojn kiel kirasaŭto I.
Ĉar la trejnita, parte bone ekipita ĉina armeo povis malrapidigi, kostigi la japanan invadon, la ĉina nacia registaro havis tempon translokigi la politikan kaj industrian infrastrukturon al Sichuan.
Finiĝo de la germana-ĉina kunlaboro
La dua japana ĉina milito komenciĝis la 7-an de julio 1937 kaj neniigis ĉiujn evoluojn kaj promesojn de la lastaj dek jaroj. Adolf Hitler elektis Japanion por alianciĝo kontraŭ la Sovetunio, pro ties pli bonaj militistaraj kapacitoj. La situo plimalboniĝis post la neataka pakto inter Ĉinio kaj Sovetunio (21-an de aŭgusto 1937), spite al akraj protestoj de la ĉina lobio kaj la germanaj investistoj. Germanio ne akceptis pluajn mendojn el Ĉinio.
Kvankam ekzistis planoj pri repacigo de Japanio kaj Ĉinio per germana helpo, tion faris neakceptebla la amasmurdo en Nanking en decembro 1937. Komence de 1938, Germanio rekonis Manĉukuon kiel sendependan landon. En aprilo de tiu jaro, Hermann Göring malpermesis liverojn de militara materialo al Ĉinio kaj en majo multaj germanaj konsilistoj estis retiritaj pro premo de Japanio. Ankaŭ Von Falkenhausen forlasis Ĉinion fine de junio 1938.
Ĉar Japanio havis monopolstaton en Manĉurio, la politika ŝanĝo ne alportis fruktojn por Germanio. Eĉ kiam en 1939 Germanio subskribis la Hitler-Stalin-pakton kun la Sovetunio, la rilatoj malboniĝis. Dum la mallonga periodo ĝis atako de Germanio al Sovetunio, Germanio povis transporti varojn per la transsiberia fervojo, sed la transportita kvanto estis tre modesta.
Ĉar la japana-germana kooperado ne estis fruktodona, Germanio ne rompis tute la kontaktojn kaj Germanio en julio de 1941 rekonis oficiale la reorganizitan registaron de Respubliko Ĉinio sub Wang Ching-wei en Nanking. Post la atako ĉe Pearl Harbor, Ĉinio alpaŝis la aliancanojn kaj deklaris militon kontraŭ Germanio la 9-an de decembro 1941.
Resumo
La fruan ĉinan-germanan kooperadon helpis, ke Germanio ne proksimiĝis kun koloniismaj celoj al Ĉinio. La kooperado inter la du landoj floris en la 1930-aj jaroj, baziĝis ĉefe je krudmateriala bezono de Germanio, kiu reciproke helpis en industria kaj militistara modernigo de Ĉinio.
Kvankam la kooperadon finis la japana atako kontraŭ Ĉinio kaj alianciĝo de Germanio kaj Japanio, la akirita scio, edukado, spertoj ne perdiĝis, la edukitaj homoj helpis efektivigi la naciajn celojn en la Ĉina Popola Respubliko kaj grandparte en Tajvano.
Peter D. Wilder
Peter D. WILDER estas usona astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroido 4525 Johnbauer la  kun Eleanor Francis Helin kaj Eugene M. Shoemaker.
San Miguel Piedras
Geografio
San Miguel Piedras apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1375 loĝantojn. El tiuj estis 681 viroj kaj 694 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1780 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 252 indiĝenoj. El tiuj 210 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 210 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
László Papp (olimpika ĉampiono)
PAPP László (n. 25-an de marto 1926, Budapeŝto – m. 16-an de oktobro 2003, Budapeŝto) estis trifoja olimpika ĉampiono de Hungario. Li akiris la oran medalon en 1948 (Londono, mezpezo), en 1952 (Helsinko) kaj en 1956 (Melburno, meza pezpezo).
Li kunlaboris de 1953 ĝis 1962 kun la legenda majstrotrejnisto, Zsigmond Adler.
Li komencis sporti en 1945 ĉe BVSC kaj akiris Eŭropan ĉampionecon en 1949 en mezpezo, en 1951 en granda ŝanĝopezo, krom tio li dekfoje gajnis hungaran ĉmpionadon (mezpezo 1946, 1947 kaj 1954, granda ŝnĝopezo 1952, 1953, 1955 kaj 1956, en grupo 1950, 1952 kaj 1953). Li plukonkursis ekde 1957 kiel profesiulo kaj estis en 1962, 1963, 1964 eŭropa ĉampiono de la mezpezo. Oni ne permesis al li la ekbatalon por la profesia mondĉampiona titolo.
Li retiriĝis en 1964 kaj ĝis 1968 agadis kiel trejnisto en la boksa klubo de FTC, en 1968-69 kiel konsilisto de la Budapesti Honvéd. Li iĝis en 1970 majstrotrejnisto, kapitano kaj gvidanta trejnisto de la hungara boksista asocio de 1971 ĝis 1977, kaj de 1979 ĝis 1992. Li laboris en 1978–79 kiel majstrotrejnisto de Óbuda Tsz SE.
Li ricevis multajn rekonojn: krom la hungaraj ŝtataj distingoj, honorinsignon de la Internacia Olimpika Komisiono en 1982, li ricevis en 1989 la WBC-zonon kiel la plej elstara amatora kaj profesia mezpeza boksisto. Li iĝis en 1991 membro de la Klubo de Nemortuloj, en 1992 eterna honora prezidanto de la Hungara Boksista Asocio. Li ricevis en 1999 titolon de la plej elstara hungara sportisto de la jarcento.
Oni elektis lin en 2001 al Boksista Halo de Famuloj (Hall of Fame).
Ceteraj
Lian karieron surscenigas la filmoj kiel Pezaj gantoj (Nehéz kesztyűk (1957)), La valo de la vangobatoj estas miraklaj.
La Budapeŝta Sportareno portas ekde 2004 lian nomon.