cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claude Debussy
Prélude à l'après-midi d'un faune
Trarompon atingis Debussy per muzikigo de poemo de Stéphane Mallarmé Prélude à l'après-midi d'un faune (Preludo je posttagmezo de faŭno), unuafoje prezentita en Parizo la 22-an de decembro 1894. La orkestranoj estis koleraj pri tio, ke Debussy eĉ dum la provoj ĉiam denove ŝanĝis la instrumentigon, sed ili muzikis bonege, kaj la publiko bonvole akceptis gin. Ne unuanima estis la kritiko deflanke de la fakularo: dum kiam Paul Dukas sin esprimis laŭde, ankaŭ estis admonantoj, kiuj konsilis al Debussy reveni al pli granda simpleco. Jen ekz. Camille Saint-Saëns juĝis:
En 1912 la Prélude servis kiel muzika akompano por la baleto L'Après-midi d'un faune de Vaslav Nijinsky, ankaŭ rigardata kiel artista mejloŝtono, ĉikaze de la dancado.
Les Nocturnes
La unua prezentado de Les Nocturnes, orkestrokomponaĵo, kiun Debussy jam planintis ekde 1892, okazis la 9-an de novembro 1900. Debussy skribis antaŭparole: La verko elvokis la fervoron de la publiko kaj alportis al li ja malmultajn enspezojn, sed grandan rekonon je la muzikkritikistoj.
Pelléas et Mélisande
La opero de Debussy Pelléas et Mélisande estis prezentita en 1902. Ĝin antaŭiris longa kaj parte turmenta kreofazo, jam en 1893 Debussy eklaboris, sed rifuzis multan kaj foje sentis sin nekapabla daŭrigi la laboron produktive. Tamen ja ĉio bone komencis: aŭtorizite de la poeto Maurice Maeterlinck persone, pri la planita prilaborado de la teksto en operon estis kora interkonsento. Kiam tamen temis pri tio, starigi por la unua prezentado ensembloliston, ekestis nervostreĉa disputo: Maeterlinck, ĵus geedziĝinte kun primadono Georgette Leblanc, kompreneble volis vidi sian edzinon en la rolo de Mélisande. Debussy siaflanke konsentis la proponon de dirigento André Messager, ke kantistino Mary Garden rolu kiel Mélisande. En batalo kontraŭ Debussy, publike tenata per la gazeto Le Figaro, Maeterlinck asertis, ke tiu sen lia konsento falsigus grandparton de la teksto, kaj ke li, Maeterlinck, do ne permesas la prezentadon.
Dum la provoj por Pelléas et Mélisande krome evidentiĝis, ke kelkaj transpaŝoj ne estis sufiĉe longdaŭraj por la necesa ŝanĝo de la dekoraĵo, tiel ke Debussy devis prilabori ilin adekvate. La 27-an de aprilo okazis kadre de matineo la lasta provo antaŭ publiko, kiu konsistis grandparte el incititaj Maeterlinck-anoj. La novaj harmonioj kaj ritmoj de la verko samkiel la aparta artikulacio de la tekstoj (prozodio) trafis je ili tamen nur je malkompreno. Eĉ pro eta ekigaĵo eksonis huoj kaj fajfoj. Mélisande kantis sur la scenejo: Ekde la dua akto la orkestro preskaŭ ne povis venki kontraŭ la publiko, en la kvara finfine okazis tumulto. Ke oni ne antaŭtempe ĉesigis la operon, estis dankenda al la disciplino de la dirigento kaj muzikistoj, kiuj brave persistis ĝisfine. La premiero du tagojn poste pasis konsiderinde pli trankvila, ĝi ricevis laŭdajn kritikojn kaj estis eĉ plurajn monatojn en la repertuaro je elvenditaj sidlokoj.
Privataj vojoj
En 1901 Debussy konatiĝis kun la bankista edzino Emma Bardac. Kaŝa amrilato baldaŭ publikiĝis kaj igis lian edzinon provi memmortigon (ankaŭ per revolvero), kio kaŭzis publikan skandalon – Debussy estis famulo, al kiu oni ne volis koncedi tiajn „malĝustaĵojn“. Post tio li rompis preskaŭ kun ĉiuj amikoj kaj petis divorcon. La 30-an de oktobro 1905 naskiĝis la komuna filino de Debussy kaj Bardac. Legitimita estis ĉi tiu naskiĝo nur en 1908 per geedziĝo, la divorcprocesoj prokrastis la geedziĝon dum jaroj.
La fino
La 13-an de majo 1909 oni diagnozis je Debussy kanceron. En 1915 ĝi tiom progresintis, ke li decidis operaciiĝi, kiu rezultigis neniun plibonigon kaj nur plilongigis lian suferon. Invalideco lamigis lian kreopovon. La 25-an de marto 1918 li mortis pro sia malsano.
Registraĵoj por Welte-Mignon
En 1912 Debussy ludis por la firmao M. Welte & Söhne el Freiburg, produktanto de la registradopiano Welte-Mignon, ses proprajn komponaĵojn sur notrolo:
Komponaĵoj (elekto)
Numerigis la verkojn i.a. Francois Lesure. La komponaĵoj tenas numero kun antaŭenigita 'L'.
Vyškovce
Vyškovce (hungare Viskó [viŝkO], rutene Вышківцї [viŝkivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vyškovce situas en valo, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 5 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414. En 1427 30 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 10 servutulajn domojn. En 1715 9, post 5 jaroj 5 familioj pagis impostojn. En 1828 loĝis tie 245 vilaĝanoj en 32 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Viskócz, poste ĝi ricevis pli mallongan nomon, sed iam oni uzis ankaŭ longan formon Viskvágása. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Viskó 171 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo a partenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vyškovce 220 homoj, (145 slovakoj, 35 ciganoj, 30 rutenoj).
Saint-Palais (Gironde)
Saint-Palais - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Back at the Barnyard
Back at the Barnyard [Reen al la Korto] estas televidserio animaciita perkomputila de Nickelodeon kiu estas spin-off de la filmo de 2006, Barnyard. La serio elsendiĝis de la 29-a de septembro 2007 ĝis la 18-a de septembro 2010 de Nickelodeon. La spektaklo estas produktita de Steve Oedekerk ĉe Omation Animation Studio, en asocio kun Nickelodeon Animation Studios. La ceteraj epizodoj elsendiĝis de la 12-a ĝis la 12-a de novembro 2011 per Nicktoons.
János Borosnyai Lukács
BOROSNYAI LUKÁCS János [pr. boroŝnjai luka:ĉ] estis hungara reformita episkopo en Transilvanujo naskiĝinta en Feldoboly en 1694 kaj mortinta en Marosvásárhely 1760. Li estis la patro de Simon Borosnyai Lukács kaj de György Borosnyai Lukács
Kariero
Borosnyai Lukács ekde 1716 estis ĉedoma edukisto en la familio de grafo Miklós Bethlen, poste li instruis en Nadjenjedo kaj Vízakna. Antaŭ 1726 li vivis kvin jarojn eksterlande. Hejmenveninte li estis kortega pastro de Simonné Kemény en Vécs. Ekde 1727 li estis pastro en Nadjenjedo, ekde 1735 instruisto en Székelyudvarhely. Li iĝis episkopo en 1749.
Vladimir Korolenko
De 1876 ĝis 1885 li estis en ekzilo en Siberio. Li 1889 li ekkonis Maksim Gorkij.
La asteroido 3835 Korolenko estis tiel nomita en lia honoro.
Li partoprenis en la gazeto Severni Vestnik.
Horatio Parker
Horatio William PARKER (naskiĝis la 15-a de septembro, 1863, mortis la 18-a de decembro, 1919) estis usona komponisto kaj instruisto. Li estis ĉefa persono en la muzika vivo en New Haven, Konektikuto en la malfrua 19a jarcento, kaj ankaŭ estas memorata kiel la instruisto de Charles Ives.
Li naskiĝis en Auburndale, Masaĉuseco. Post frua studo en Usono kun George Whitefield Chadwick kaj aliaj, li iris Eŭropon, ofta ircelo por junaj usonaj komponistoj en la jardeko de 1880. En Munkeno li studis kun Josef Rheinberger; ankaŭ en Munkeno li komponis siajn unuajn signifoplenajn verkojn, ampleksante simfonion kaj teatran kantaton. Reveninte en Usonon, li dungiĝis kiel instruisto, orgenisto, kaj ĥorestro, plejparte en Nov-Jorko. En 1893 li fariĝis profesoro ĉe Yale University, dungo, ke li posedis dumvive. Parker mortis en Cedarhurst, Nov-Jorkio.
Ernesto Sonnenfeld
Ernesto SONNENFELD (laŭnaske Ernst Sonnenfeld, naskiĝis 1905 en Steinitz, Moravio, Aŭstrio-Hungario - nuntempe Uherský Ostroh en Ĉeĥio, mortis la 27-an de januaro 1974) estis unu el la plej elstaraj figuroj de la Esperanto-Movado en Sud-Ameriko, esperantologo kaj membro de la Akademio de Esperanto.
Vivo
Sonnenfeld naskiĝis kiel germanlingva civitano de Aŭstrio-Hungario. Post gimnazia lernado en la hungara, poste aŭstra parto de la monarkio, li licenciiĝis pri ekonomiko en Vieno. Kiam post la fondiĝo de Ĉeĥoslovakio en 1918 li devis decidi ĉe sia plenkreskiĝo, ĉu forlasi sian hejm-regionon aŭ alpreni la ŝtataneco de la nova ŝtato, li, tiam 21-jaraĝa, decidis por la lasta. En 1927 li ekloĝis en la tiuepoke ankoraŭ dulingva ĉefurbo de Moravio Brno / Brünn. Inter la jaroj 1930-1932 li redaktis 14 numerojn de la Bulteno de Esperantista klubo en Brno. En 1938 li elmigris al Argentino kaj ekloĝis en ties ĉefurbo Bonaero (Buenos Aires). Pro la plena senrajtigo de la germanlingvaj civitanoj de Ĉeĥoslovakio per la t.n. Dekretoj de Beneš (1945/1946) kaj la sekvaj "etnaj purigoj" fare de la ĉeĥaj regantoj, lia ŝtataneco de Ĉeĥoslovakio estis forprenita. Reveno al la hejm-regiono ne plu eblis. Sonnenfeld pro tio klopodis ekhavi la argentinan ŝtatanecon, pri kio li fine sukcesis en 1951. Fine, pensiita post komerca kariero, li translokiĝis al Montevideo en Urugvajo.
Esperanta agado
Sonnenfeld kiel 17-jara gimnaziano lernis Esperanton en 1922, akiris diplomon de la Aŭstra Ŝtata Ekzamenkomisiono pri instrukapablo de Esperanto en mezlernejoj kaj gvidis plurajn kursojn en Vieno. Kun sia instruinto d-ro Emil Pfeffer li redaktis la revuon "Die Weltsprache", diversajn Esperanto-lernilojn kaj la Kongresan Bultenon de la 16-a Universala Kongreso de 1924 en Vieno. Krome, li kunlaboris en "Danubio". Ankaŭ en Montevideo li aktivis kiel instruisto de Esperanto en la Instituto de Superaj Studoj, ligita al la Universitato de Montevideo.
Estinte dum pluraj jardekoj membro de Universala Esperanto-Asocio (UEA) (depost 1951 dumviva membro), li funkciis kiel peranto kaj fakdelegito pri esperantologio. Li eniris la estraron de Urugvaja Esperanto-Societo en 1963 kaj la postan jaron estis elektita ĝia prezidanto.
Esperantologo
Krom regula kontribuado al "Boletín Uruguayo de Esperanto", Sonnenfeld kunlaboris ankaŭ en la revuo "Esperanto" (UEA), "Heroldo de Esperanto", Scienca Revuo k.a. tiuepoke gravaj periodaĵoj kiel ekzemple La Brita Esperantisto kaj Oomoto. Al la -ata/-ita-disputo li kontribuis favore al itismo en la publikigaĵo "La Zamenhofa Esperanto". Kiam post la decido de la Akademio de Esperanto favore al itismo (1967) multaj atistoj forlasis ĝin aŭ ne plu kandidatiĝis, Sonnenfeld estis elektita por unu el la nun vakaj seĝoj en 1968.
Ĉ. 1968 kaj en la tuj postaj jaroj aperis plej multaj el liaj esperantologiaj studoj, i.a. pri la difina artikolo kaj mallonga skizo pri la demando "Ĉu Esperanto estas eŭropa lingvo?" (tiel la titolo), en kiu li konkludas, ke la gramatiko de Esperanto neniel estus "eŭropa" pro aglutineco kaj skemeco. Tiun ideon Claude Piron malmultajn jarojn poste profundigis kaj konatigis al pli vasta publiko per sia broŝuro "Esperanto: ĉu eŭropa aŭ azia lingvo? de 1977 (poste ankaŭ en pluraj aliaj lingvoj).
Tradukisto
Malgraŭ tiuj unuopaj studoj, Sonnenfeld probable pli grava estas pro sia traduko de la argentina nacia eposo Martín Fierro de José Hernández, kiu aperis en la Serio Oriento-Okcidento jam en 1964. En 1970 aperis lia traduko el la hispana de la porinfana rakonto Tra lando de indianoj de Tibor Sekelj, kiu jam estis instiganta lin al la tradukado de Martín Fierro.
Canadian Online Explorer
Canadian Online Explorer aŭ mallongige Canoe.com estas angla-lingva kanada portalo kaj retpaĝo, kaj estas filio de Postmedia Network. La franclingva versio daŭre uzas la antaŭan nomon por ambaŭ retejoj, Canoe.ca, kaj apartenas al Quebecor Media. Ĝia sidejo estas en Toronto ĉe 333 King Street East.
Katzenbach
Katzenbach havas diversajn signifojn:
Tribunalo (juro)
Tribunalo estas institucio, kiun ŝtato kreis por okazigi procesojn. Sinonimoj estas: kortumo (kiel supera juĝistaro), juĝejo (kiel loko).
Depende de la tipo de procesoj oni havas apartajn civilajn, kriminalajn, administraciajn tribunalojn. Specialan rolon havas konstitucia tribunalo, kies tasko estas kontroli, ĉu leĝoj kaj verdiktoj kongruas al la konstitucio de la ŝtato.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri juĝ(ej)o en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
10435 Tjeerd
10435 Tjeerd estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝia nomo honoras Tjeerd S. van Albada, profesoron pri astronomio en Groningen. Lia ĉefa laboro estas la dinamiko de ekstergalaksiaj sistemoj kaj la rolo de la tiel nomata malluma materio.
Engeln
Engeln estas loĝloko en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, sude de la urbo Bremeno. Fine de 2010 la komunumo havis 1074 loĝantojn. La kompare malgranda komunumo ĝis la 1-a de novembro 2011 estis parto de la komunumaro Bruchhausen-Vilsen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj; tiam ĝi perdis la statuson de memstara komunumo kaj integriĝis en la komunumon Bruchhausen-Vilsen.
Sălăjeni (Sebiș)
Sălăjeni [sələĵenj] (Szelezsény) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sebiș al kiu ĝi administracie apartenas. En 1910 ĝi havis 527 loĝantojn (rumanoj), en 1992 239. Ĝia unua skriba mencio estas el 1574. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Amelazo
Amelazo estas enzimo havanta fiziologian, komercan, kaj historian signifon. Ĝi ankaŭ nomiĝas diastazo, kiu estas miksaĵo de amelazoj de malto.
Amelazo troviĝas kaj en plantoj kaj en bestoj. En 1835, ĝin purigis de malto Anselme PAYEN kaj Jean Persoz. Ties laboro kondukis ilin suspekti ke simila substanco (kiujn ni nun konas kiel enzimojn) eble rolas en biokemiaj procezoj. Amelazo hidrolizas amelon, glikogenon, kaj dekstrinon por formi respektive glukozon, maltozon, kaj la lim-dekstrinojn. Saliva amelazo konatas kiel ptialazo; kvankam homoj havas tiun ĉi enzimon en sia salivo, kelkaj mamuloj, kiel ĉevaloj, hundoj kaj katoj, ne havas ĝin. Ptialazo komencas la digeston de polisakarido en la buŝo; la proceso finiĝas en la malgranda intesto pere de la pankreata amelazo, ofte nomata amelopsino(?). La amelazo de malto digestas hordean amelon al disakaridoj kiuj estas atakataj de gisto dum fermentigado.
Paragvajo
Paragvajo (hispanlingve Paraguay, en Esperanto ankaŭ malofte Paragŭajo) estas lando en Sud-Ameriko
Historio
Ankaŭ vidu:
Administra divido
Paragvajo dividiĝas en 18 departementoj:
Naturo
La Rezervejo San Rafael estas unu el plej gravaj lokoj por la konservado de la naturo en Paragvajo kun 730 km². Tamen estas tro malsufiĉe zorgata fare de la ŝtato. Tiele okazas kontraŭleĝaj lignoprenado, ĉasado kaj oftaj incendioj.
Birdoj
Paragvajo kun relative malgranda etendo enhavas grandan riĉon de birdospecioj pro la kuniĝo de diversaj ekoregionoj de granda biodiverseco kaj nombro de endemioj. Kelkaj el tiuj reginoj estas gravaj eĉ je tutmonda nivelo kiaj la Atlantika Arbaro kaj la Cerado, el kiuj la unua estas ege minacata ĉar restas malpli ol 10 % el la origina kovro. Estas registritaj 681 specioj kaj aliaj 35 nur hipoteze pro manko de dokumentado. Granda parto de la ornitologoj kiuj studis la birdaron paragvajan estis eksterlandanoj, unue hispanaj jezuitoj, poste usonaj, anglaj kaj germanaj esploristoj, kaj argentinaj aŭ nordamerikaj ornitologoj. Tiele la kolektoj estas ĉiuj eksterlande kaj tiuj enlandaj estas tro abandonitaj pro manko de zorgado.
Abiogenezo
Abiogenezo, en biologio, estas la termino por spontanea genezo, kiu estas la teorio laŭ kiu plene formitaj vivaĵoj estiĝas el nevivanta materio.
La teorio venas de la observo pri subita apero de muŝlarvoj en putra viando, aŭ de subita apero de plenkreskaj birdoj en arboj sen iam vidi birdidojn, ktp.
La unuan paŝon en la scienca refuto de la teorio faris la italo Francesco Redi, kiu, en 1668, pruvis ke neniu muŝlarvo brediĝis en viando sur kiu muŝoj estis per dratgazo ne permesitaj lasi ovojn. Ekde la 17-a jarcento, pli kaj pli montriĝis ke almenaŭ en la kazo de la facile videblaj organismoj, abiogenezo ne okazis, sed ĉiu vivaĵo venis el jam ekzistanta vivaĵo.
La teorio ke nunaj vivaĵoj devenas nur de aliaj vivaĵoj estas aparta de la teorio ke la unuaj vivaĵoj evoluis de la praaj ĥemiaj procezoj de la Tero. Kiam oni nuntempe parolas pri abiogenezo, oni ofte intencas la teorion de la unuaj praaj vivaĵoj. Por eviti konfuzon, oni povas uzi la nomon pragenezo (arkigenezo?) aŭ arkibiozo.
Brignoud (stacidomo)
Brignoud estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villard-Bonnot, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grenoble - Montmélian (909000).
Simon de Colines
Simon de Colines (1475-1546) estis franca presisto, helenisto, latinisto, kreinto de la italika preskarakero. Colines estas asociita al Henri Estienne la Maljuna (1470-1520), fondinto de la grava presoficejo en Parizo -- kaj kiun Colines pli malfrue edziĝis al lia vidvino -- kaj kontinuis lian laboron eĉ post lia morto. Li uzis elegantajn romajn kaj italikajn tipojn kaj iu grekan tipon, kun akcentoj, kiu estis supera al siaj antaŭuloj.
Autódromo Juan y Oscar Alfredo Gálvez
La Autódromo Juan y Oscar Alfredo Gálvez estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Bonaero (Argentino).
Simon de Colines
Oni kreditas al li la dizajnojn de kelkaj el tiu tipoj, aliaj estis dizajnitaj de Geoffroy Tory (1480-1533). Liaj libroj, ofte malgrandformataj, estis bele produktitaj. Colines presis tekstojn uzitajn en la studoj pri liberalartoj, teologio, medicino, la Biblio, Libro de Horoj, kaj eldonoj de klasikaj kaj samtempa literaturo. Li produktis pli ol 750 eldonojn dum pli ol dudekses jaroj.
Autódromo Juan y Oscar Alfredo Gálvez
Longeco: 4,259 km
Simon de Colines
Vivo
Colines naskiĝis probable sude de Parizo, kie liaj gefratoj posedis farmbienojn. Li plej eble studis en la Universitato de Parizo kaj tute certe li laboris por Henri Estienne la Maljuna (1470-1520) kaj anstataŭis Estienne-on kiel presiston post lia morto en 1520. Colines edziĝis al lia edzino, Guyonne Viart, kaj heredis la presejon krom ŝiajn ses infanojn.
Li plu laboris en la presejo de Estienne ĝis kiam Robert Estienne (1503-1559), filo de Henri Estienne la Maljuna, komencis sian negocon en 1526. Tiuepoke Colines starigis presejon antaŭ la Kolegio de Beauvais kaj helpis Robert-on starigi lian presejon sen laĉoj kun la universitato. La moderna erudiciulo Jeanne Veyrin-Forrer (1919-2010) kredas ke Colines eble provizis sian duonfilon per la necesaj malnovstilaj karaktertipoj. Dum la venontaj dektri jaroj Colines muldis la plejmulton el la plej ordinaraj prestipoj: romanaj, italikoj kaj grekaj.
En 1528, li ekuzis sian italikan tipo. Colines estis konata por la uzo de kunikloj kiel simbolo de siaj presmarkoj, sed post la simbolo de sia presejo al "Soleil d'Or", li ekuzis satiraĵojn kaj filozofojn kiel siaj presmarkoj. En 1539, Colines lasis sian presejon el "Soleil d'Or" kaj movis sian presoficejon ekster la muroj de Parizo post la eldono pri la kvar evangeliistoj, kie li restis ĝis sia morto, en 1546. Colines lasis al sia duonfilo, Chaudière sia presejo ĉe "Soleil d'Or" kaj komencis sendi al li kelkajn projektojn aŭ pro tio ke li estis malsana aŭ superŝarĝita. Ĉe la morto de Coline, Chaudière kaj ne Robert heredis liajn malnovajn eldonaĵojn.
Autódromo Juan y Oscar Alfredo Gálvez
Plej rapida giro: 1:27:981 de Gerhard Berger (1997)
Ardon (stacidomo)
Ardon estas fervoja stacidomo en Ardon, Svislando.
Jose Luis Garcia Rua
José Luis García Rúa (Ĥiĥono, 31an de aŭgusto de 1923) estas hispana filozofo-anarkiisto. Membro de la Confederación Nacional del Trabajo.
Inter 1986 kaj 1990 estis Ĝenerala Sekretario de la CNT, tiel kiel direktoro de la gazeto "cnt" dum du periodoj, de 1992 al 1995 kaj de 2001 al 2003. Ankaŭ de 1997 al 2000 estis ankaŭ Ĝenerala Sekretario de la Internacia Laborista Asocio (ILA).
Biografio
Lia patro, Emilio García García, estis elstara aktivulo de la CNT, kiu ĉeestis al kongresoj kiel reprezento de la Sindikato de la Konstruo de Ĥiĥono kaj li skribis, de tempo al tempo, broŝurojn kun sindikataj kaj politikaj analizoj, defende ĉiam la sindikaton antaŭ la partio.
García Rúa ĉeestis, de la ses al la dek tri jaroj, al la Neŭtrala Lernejo Gradigita de Eleuterio Quintanilla. Ĝi komencas la abiturienton en Ĥiĥono kaj en Olot. Fine de la Hispana Enlanda Milito iras al kolonio de maljunuloj kaj junuloj en Logues, Francio, restante, same, en la koncentrejo de Argelès-sur-Mer kaj en tiu de Barcarès. Ĝi revenas al Hispanio fine de 1939 kaj li dediĉis sin, en Ĥiĥono, al eventualaj laboroj tre diversaj. De 1942 studas libere la abiturientecon kaj la unuajn kursojn de la kariero de Beletroj en la Universitato de Oviedo. Inter 1945 kaj 1948 faris studoj en la Universitato de Salamanko, kie diplomiĝas en klasika filologio, kun eksterordinara premio; doktoriĝis -per tezo El sentido de la interioridad en Séneca- en 1955 en koncerna universitato, en kiu instruis (1948-1957) unue Historion de la Antikveco, kaj poste Latinan Filozofion, kiel kuninstruisto de Antonio Tovar. En konkurso-opozicio gajnas stipendion-pension por pligrandigo de studoj en la Stifung Maximillaneum de Munkeno (1952-53).
Fine de 1971 translokiĝis al Andaluzio kaj li komencis instrui en la Labora Universitato de Kordovo, de kiu estis forpelita. En 1972 estis ankaŭ forpelita de la Mezlernejo Séneca de la sama urbo. En la kurso 1972-73, li ekinstruis Historion de la Filozofio en la Colegio Universitario Santo Reino, de Jaén, ĝis 1975, kiam pasas al la Universitato de Granado. De 1976 kaj poste venkas juran procezon al la ŝtato en la supera kortumo de Sevilo, estas kuna instruisto en la menciita universitato, kie li instruis Historion de la Filozofio. Sen alixgi al politika partio, li deklaris sin anarkiisma kaj li apartenis al la CNT, en kiu okupis la postenon de ĝenerala sekretario de la regiono andaluzia (1977-78), kaj en 1979 la de sekretario de gazetaro, propagando kaj kulturo de la loka federacio de Granado.
Li partoprenis nelacigeble de tiam en la CNT-ILA el Granado, kun radikale kontraŭa tezo al la reformismo en la anarkiismo. Inter 1986 kaj 1990 estis Ĝenerala Sekretario de la CNT, tiel kiel direktoro de la gazeto "cnt" dum du periodoj, de 1992 al 1995 kaj de 2001 al 2003. Ankaŭ de 1997 al 2000 estis ankaŭ Ĝenerala Sekretario de la ILA.
Verkoj
Kelkaj verkoj liaj estas la jenaj:
Castillejo de Iniesta
Castillejo de Iniesta [kastiJEĥo de iNJESta] (kastileto de I.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas castillejero [kastijeĤEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 175 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,32 loĝ/km².
Situo
Castillejo de Iniesta estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 824 m super marnivelo; je 83 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 27,70 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°31′34″N 1°45′43″Ok.
Tra ĝia municipa teritorio pasas la A-3 (Madrido-Valencio) kaj la N-III. Ĝi limas kun la municipoj Iniesta, (municipo de kiu Castillejo estas praktike ĉirkaŭkita), kaj kun Graja de Iniesta.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 175, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Castillejo de Iniesta, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Castillejo de Iniesta kie oni falis al la nunaj 175.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Vivciklo (biologio)
En la biologio vivciklo enhavas la ĉefajn seksajn stadiojn de organismo. Depende de la tipo de organismo ekzistas tri malsamaj tipoj de mejozaj aŭ reduktoĉeldividiĝaj cikloj:
Katzwinkel
Katzwinkel havas diversajn signifojn:
Hamadria paviano
La Hamadria paviano (Papio hamadryas) estas specio de paviano el la familio de Cerkopitekedoj. Ĝi estas la plej norda el ĉiuj paviano, indiĝena de la Korno de Afriko kaj de la sudokcidenta pinto de la Araba Duoninsulo. Tiuj regionoj havigas habitatojn kun la avantaĝo por tiu specio de pli malmultaj naturaj predantoj ol la centraj aŭ sudaj afrikaj regionoj kie estas aliaj pavianoj. La Hamadria paviano estis religia animalo en la antikva Egipto kaj aperas en variaj roloj en la Religio de Antikva Egiptio, kaj de tie ties alternativa nomo de 'sakra paviano'.
Fizika priskribo
Krom la rimarkinda seksa dimorfismo (maskloj estas preskaŭ dufoje pli grandaj ol femaloj, kio estas komuna en la pavianoj ) tiu specio ankaŭ montras diferencojn en koloraro inter plekreskuloj. Plekreskaj maskloj havas elstaran mantelon (hararmantelo kaj mantelo), arĝentblankecan, kiun ili disvolvigas je la deka jaro, dum la femaloj estas senmantelaj kaj ĝenerale brunaj. Iliaj vizaĝoj gamas el ruĝa al sablokolora kaj al malhelbruna.
Maskloj havas korpon de ĝis 80 cm kaj pezas 20–30 kg; femaloj pezas 10–15 kg kaj havas korpolongon de 40–45 cm. La vosto aldonas pliajn 40–60 cm al la longo, kaj finas per malgranda harartufo. Idoj estas tre malhelbrunaj aŭ nigraj kaj pli helaj post unu jaro. Hamadria paviano atingas seksan maturecon je 4 jaroj ĉe maskloj kaj inter 5 kaj 7 jaroj por maskloj.
Preĝejo de la Sankta Spirito (Arundo)
La Preĝejo de la Sankta Spirito, hispane Iglesia del Espíritu Santo estas katolika preĝejo de Arundo (provinco Malago, Hispanio). La preĝejo troviĝas en unu el la antikvaj kvartaloj de la kaj estis konstruigita de la reĝo Fernando la Katolika sur moskeo. Ĝi estis dediĉita al la Sankta Spirito memore al la tago kiam la urbo estis forprenita de la muzulmanoj.
Preĝejo de Aleksandro Nevskij (Aleksandra reala lernejo)
La preĝejo de Aleksandro Nevskijj (Александро-Невская церковь; plena nomo: церковь во имя Святого Благоверного Великого Князя Александра Невского) estis la hejma preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en la Aleksandra reala lernejo (Tjumeno, Rusio). Ĝi malfermiĝis en 1879 kaj estis likvidita post la fermo de la lernejo en 1919.
Historio
La preĝejo estis kreita danke al monoferoj de tjumena negocisto de la 1-a rango Prokopij Ivanoviĉ Podarujev, ricevinta la permeson de episkopo Efrem.
La preĝejo destinita por kontentigi religiajn bezonojn de la ortodoksaj lernantoj kaj personaro de la Aleksandra reala lernejo. La preĝejo havis altaron de Aleksandro Nevskij kaj troviĝis en la lernejo. La kermeso okazis la en la memortago de tiu ĉi sanktulo. Sur la lerneja tegmento troviĝis kruco. Kiel pastro servis kleriko, instruinta Dian leĝon. La preĝejo malfermiĝis kune kun la lernejo en 1879 kaj estis fermita post la malfondo de la lernejo en 1919.
Gauersheim
Gauersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Santa Fé do Araguaia
Santa Fé do Araguaia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 6.599 loĝantojn en 2010.
Lambada
Lambado (portugale Lambada, "forta bato") estas folklora danco de nordo de Brazilo, ĉefe Maranhão kaj Parao, variaĵo de Karimboo (Carimbó) kun fortaj influoj de Merengo.
Historio
Lambado estas varianto de Karimboo influita de polko. Dum en Karimboo la paroj dancas malproksime, en lambado paroj dancas ĉirkaŭbrakumataj per influo de polko, valso kaj aliaj eŭropaj dancoj. Karimboo estas pli sensuala kaj erotema ol lambado, en karimboo virino devas provi kovri la kapon de viro per sia jupo, en lambado la rolo de viro estas pli aktiva. Sekve, oni povas rigardi lambadon kiel provon "malerotikigi" karimboon per eŭropdevenaj elementoj.
Ĉirkaŭ 1975, radistacioj de tiu regiono nomis "lambado" ĉiuj muzikoj kun forta ritmo. En 1976 la komponisto Pinduca lanĉis unuan nefolkloran lambadon en disko "No embalo do carimbó e sirimbó vol. 5": "Lambada (Sambão)" (t. e. "lambada (sambaĉo)". Mestre Vieira ankaŭ kreis en 1976 muzikon Lambada das Quebradas (t. e., "lambado de strataĉoj"). Sekve, en Brazilo, oni ĉiam rigardis lambadon kiel aĉan kaj iom tedan folkloran dancon, sen granda intereso, ĝis grupo Kaoma en la jaro 1989 lanĉis en Eŭropo grandan dancan furorkanton Lambada.
Post tio francaj diskkompanioj aĉetis rajtojn de multaj brazilaj lambadoj kaj la ritmo furoris ankaŭ en Brazilo, kvankam oni ĉiam daŭris rigardi ĝin kiel iom teda. Novaj komponistoj, influitaj de zouk kreis novajn lambadojn, ĉefe por disvendado en eksterlando en 1990-aj jaroj.
Hodiaŭ en Brazilo, lambado estas denove preskaŭ nur folklora danco.
Vivciklo
Vivciklo havas plurajn signifojn, en diversaj kampoj, kiuj rilatas al la konsiderado de la tuta vivo de la koncerna aĵo aŭ afero:
Simpenga
La aŭtoro rezignis la projekton en la komenco de 21-a jarcento
Raĝŝaho (regiono)
La regiono Raĝŝaho (রাজশাহী বিভাগ, transkribite Rajshahi, prononco [Ragŝahi]) estas unu el la sep administraj dividaĵoj aŭ regionoj de Bangladeŝo. Ĝi situas en la nordokcidento de la lando. La ĉefaj urboj de la regiono estas la ĉefurbo mem Raĝŝaho, Navabganĝ, Bogra, Pabna, Naogaon kaj Siraĝganĝ. Raĝŝaho havas flughavenon kun ĉiutagaj flugoj al la ĉefurbo, Dako. Ĝi estas tre konata pro la lokaj fruktoj, speciale la mangoj. En ĝi loĝas ĉirkaŭ 16 354 723 homoj en areo de 18 195 km².
Villard-Bonnot
Villard-Bonnot estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villardiens.
Analogue
Analogue estas albumo de la bando a-ha lanĉita la 4-an de novembro 2005. La registrado okazis de februaro ĝis julio 2005.
La albumo Analogue estis produktita de Martin Terefe kun a-ha, krom la kanto "Analogue", kiu estis produktita de Max Martin kaj Michael Ilbert kun a-ha. La kantoj "Cosy prisons" kaj "The summers of our youth" estis plue produktitaj de George Tanderø, kaj "Holy ground" de Kjetil Bjerkestrand.
La lastan trakon de ĉi tiu albumo, "The summers of our youth", kantas Magne Furuholmen kune kun Morten Harket. La aliajn kantas Morten Harket.
Kantolisto
Totala daŭro: 54min 49s
33508 Drewnik
33508 Drewnik estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Dennis Adrian Drewnik, rekompensitan kiel plej bona en lia kategorio, kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro lia projekto pri plantoscienco. Li ankaŭ gajnis la premion Dudley R. Herschbach de la SIYSS. Li estis lernanto ĉe la Sisler High School en Vinipego (Manitobo, Kanado).
(18695) 1998 HH27
(18695) 1998 HH27 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Antal Ribáry
Antal Ribáry [ribAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ribáry Antal estis hungara klasika komponisto. Lia familia nomo (origine Ridler) ofte estis Ribári.
Antal Ribáry naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pri vivo de Antal Ribáry preskaŭ nenio troviĝas interrete. Tamen liaj verkoj estas facile alireblaj. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1947. Lia ĉefinstruisto estis Ferenc Szabó (komponisto). En 1959 la Budapeŝta Ŝtata Operejo prezentis lian unu-aktan komikan operon bazitan laŭ la dramo de Sándor Bródy.
László Boros
BOROS László [pr. boroŝ] estis hungara ĵurnalisto naskiĝinta en Koloĵvaro la 21-an de decembro 1892 kaj mortinta en Budapeŝto la 11-an de oktobro 1948.
Kariero
Boros finis juron en la Universitato Koloĵvaro kaj iĝis raportisto de la gazeto Ellenzék. Li estis soldato en la unua mondmilito. Ekde la fino de la 1918 li estis kunlaboranto de la 8 Órai Újság, poste ĝia politika rubrikestro. En la 30-aj jaroj li laboris por la Reggeli Újság, poste Hétfő Reggel. Ekde 1945 li estis ĝis sia morto rubrikestro tribunala de la Hírlap. Li verkis komediojn, filmscenarojn, kabaretscenetojn.
Joseph Proust
Joseph Louis PROUST (1754-1826) (* Angers, en la 26-a de septembro 1754 - Angers, en la 5-a de julio 1826) estis franca kemiisto kaj apotekisto. Same kiel sia patro, li studis apotekadon kaj poste kemion. Li ŝatadis analizi ĉion kion li prenis en la mano, kaj dum kelka tempo li laboris kiel apotekestro en la Hospitalo de Salpêtrière, en Parizo. Li donis lecionojn pri kemio kune kun la aeronaŭto Pilâtre de Rozier (1754-1785). En 1789, li ekloĝis en Hispanio, fuĝinte de la Franca Revolucio. Li instruis kemion en la Akademio de Artilerio en Segovio kaj en Salamanko.
Biografio
Li laboris en la laboratorio de Karlo la 4-a, en Madrido. En 1816, li elektiĝis por la Akademio de Sciencoj en Francio, kaj sekve retiriĝis al Angers. Dum li laboris en la Hospitalo de Salpêtrière, li publikigis disertaciojn pri la urino, fosforacido, kaj la aluno. Ĉe lia restado en Hispanio, li studis la mineralojn. En 1801, li anoncis sian leĝon pri la difinitaj proporcioj. Ĉi-leĝo ne estis tuj agnoskita de la tiamaj sciencistoj. Tamen, en 1808, oni rekonis ke Proust pravis. La leĝo estis formulita de John Dalton, sed la empiria eksperimento estis de Proust. Lia leĝo helpis fortikigi la koncepton pri la atomo em kemio. Laŭ lia leĝo, iu kemia komponaĵo entenas ĉiam la samajn elementojn en la samaj proporcioj, kiam temas pri maso.
Ankoraŭ en Madrido, li sin dediĉas al studo rezultantaj en la malkovro de kemia procedo pri eltirado de sukero el la vinbero. En 1806, li reiras al Francio, kaj dum la "kontinenta blokado", li invitiĝis de Napoleono Bonaparte por fondi fabrikon de sukero laŭ la procedo de li inventita, sed li rifuzas la proponon. Proust esploris ankoraŭ la salojn de organikajn acidojn kaj estas unu el la fondintoj de la kemia analizo.
Béla Tolcsvay
Béla Tolcsvay [tolĉvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Tolcsvay Nagy Béla estas hungara ŝlagrokantisto, gitaristo, komponisto. Lia frato estas László Tolcsvay. Béla Tolcsvay naskiĝis la  1946 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Tolcsvay jam frue inter 1964-1969 estis gitaristo en diversaj muzikgrupoj. En 1968 li venkis en muzika konkurso de Hungara Televizio. Tiutempe li ofte verkis muziktekstojn por Zsuzsa Koncz, poste li ofte ludis kune kun Zsuzsa Koncz. En 1973 li aranĝis festivalon en Miskolc. En la sekva jaro li kolektis popolkantojn en Transilvanio. En 1976 li helpis prezentaĵon de Zoltán Latinovits, poste li faris la samon al Erzsébet Kútvölgyi. En 1994 li establis klubon en Budapeŝto. Li edziĝis en 1997. Li ricevis premion Kossuth en 2015, pli frue aliajn premiojn en 1994 kaj 2009.
Speto
Unua verso de Patro nia: Baba na mes sen tim kan el nine shengd.
9242 Olea
9242 Olea estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la planta familio Oleaceae, kiu entenas ĉirkaŭ 25 genrojn kaj preskaŭ 100 speciojn, el kiuj la fraksenon, siringon, jasmenon kaj forsition. Olea europea (komuna olivarbo) estas profitodona fonto de fruktoj kaj oleo.
26466 Zarrin
26466 Zarrin estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David Andrew Zarrin, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estas lernanto ĉe la Saratoga High School de Saratoga (Kalifornio, Usono).
Sobáčov
Sobáčov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mladeč en distrikto Olomouc. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Mladeč kaj netutaj 3 km de Litovel. La vilaĝa konstruareo estas nordoriente limigita de aŭtostrado D35, sudokcidente poste de ŝoseo II/635 kaj fervojlinio Litovel – Mladeč. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 91 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sobáčov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,74 km². Sur la katastro de Sobáčov apud sudorienta rando de la vilaĝo troviĝas fervoja haltejo Chudobín.
Barbiturata acido
Barbiturata acido aŭ C4H4N2O3 estas estas heterocikla pirimidino-baza organika kombinaĵo, senodora solidaĵo solvebla en akvo. Barbiturata acido estas la baza kombinaĵo en la klaso de la barbiturataj drogoj, kvankam barbiturata acido ĝustadire ne estas farmakologie aktiva. Kvankam ĉi-komponaĵo estis unue sintezita kaj raportita en la 6-a de decembro 1864 far Adolf von Baeyer, neklare restas kial Baeyer decidis alnomi la komponaĵon kiun li malkovris barbiturata acido.
Laŭ kelkaj li donis tiun alnomon omaĝe al sia amindumantino kies nomo estis Barbara. Aliaj fontoj asertas ke la barbiturata drogo ricevis tiun nomon rememorigante la germana alkemiistinon Barbara von Cilli (1390-1451). Baeyer malkovris ke la komponaĵo eblas sintezi per interagado de ureo kun malonata acido.
Aliaj fontoj deklaras ke Baeyer alnomis la kompleksaĵon omaĝe al Sankta Barbara, ĉar li malkovris ĝin en la tago de tiu sanktulino, kiu cetere estas la patronino de la artileriistoj. Tamen, nenia taŭgeco estis trovita por la medikamento ĝis kiam, en 1903, du germanaj kemiistoj kiuj laboris en Bayer, Emil Fischer (1852-1919) kaj Joseph von Mering (1849-1908), malkovris ke la barbitalo estis tre efika kiel hundo-dormigilo.
Urgel (metroo de Madrido)
Urgel estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato General Ricardos, apud la interkruciĝo kun Vojo Viejo de Leganés, en distrikto Carabanchel.
La stacio estis malfermita la.
Châteauneuf-Conthey (stacidomo)
Châteauneuf-Conthey estas fervoja stacidomo en Conthey, Svislando.
21482 Patashnick
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Harvey Patashnick, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Guilderland Central High School en Guilderland Center (Nov-Jorkio), en la Intel Science Talent Search de 2004, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Harvey Patashnick estas fervora astronomo.
Jurij Neĉajev-Malcov
Jurij Stepanoviĉ NEĈAJEV-MALCOV (Юрий Степанович Нечаев-Мальцов) naskiĝis la 23-an de oktobro n.s. 1834, mortis en 1913. Li estis fama rusa entreprenisto, posedanto de kelkaj vitraj fabrikoj, oberhofmeister (ĉefministro) de lia imperiestra moŝto Nikolao la 2-a je alta tria rango "Sekreta Konsilisto". Li famiĝis ne nur pro siaj vitraĵoj, kiujn oni tre ŝatas enlande kaj ekstere ĝis nun, sed ĉefe kiel patrono de moskva Muzeo de Belartoj, kiu subvenciis ĝian konstruadon. Pro lia granda monofero ankaŭ oni estigis multajn ceterajn objektojn (preĝejoj, malsanulejoj, hospicoj, lernejoj k.a.) en Rusio. Tial li restis en analoj kiel eminenta rusa mecenato kaj filantropo.
Jurij Neĉajev naskiĝis en bieno Storoĵevoe (nuntempe Polibino, Lipecka provinco) en familio de fama rusa aristokrato Stepan Dmitrijeviĉ Neĉajev (1792—1860), kiu estis senatano kaj ĉefprokuroro de Sankta Sinodo de Rusa Ortodoksa Eklezio. Li krome multe okupiĝis pri historio de Rusio kaj fondis la unuan muzeon de Kulika batalo en sia bieno. Patrino Sofia Sergejevna (? - 1836) apartenis al klano Malcov, kiu ankaŭ restigis rimarkindan spuron en la rusian historion. Ŝia praavo Vasilij Malcov komence de la 18-a jarcento fondis vastan produktadon de vitraĵoj en Rusio. Ŝia avo Akim Malcov daŭrigis entreprenon kaj aldonis fabrikadon de kristalaĵoj. Por tio li en 1756 fondis uzinon kaj urbeton en Vladimira provinco apud rivereto Gus (ruse ansero). De tiam ĉi-loko nomiĝas Gus-Kristala. Poste tiam estris ŝia frato Ivan, kiu ne havis gefilojn. Li mortis en 1880 kaj testamentis la tutan propraĵon kaj fabrikojn al sia nevo Jurij sub unu kondiĉo - tiu devas nomiĝi Neĉajev-Malcov. La gepatroj havis ankoraŭ unu filon kaj du filinojn.
Ĝis tiam Jurij jam sukcese finis la juran fakultaton de Moskva Universitato kaj kiel diplomato realigis gravajn komisiojn de la ministerio pri la eksterlandaj aferoj en Berlino, Parizo kaj ceteraj eŭropaj ĉefurboj.
Polibino
La familian bienon Polibino Jurij Neĉajev-Malcov multe rekonstruis kaj fine de la 19-a jarcento tie aperis la bela palaco. Ĝi baldaŭ fariĝis unu el ceteraj allogaj centroj de kultura medio de Rusio. Tie ofte gastis, longe loĝis kaj ion ajn kreis multaj reprezentantoj de la rusa inteligenteco: Leo Tolstoy, Ilja Repin, Ivan Ajvazovskij, Konstanteno Korovin, Bazilo Polenov, Ivan Cvetajev, Anna Aĥmatova k.a. La bienposedanto aĉetis kaj instalis metalan akvoturon, kiun inventis kaj faris lia amiko Vladimir Ŝuĥov laŭ unika hiperbola strukturo.
Kecalkoatlo
Kecalkoatlo havas diversajn signifojn:
29427 Oswaldthomas
29427 Oswaldthomas estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la aŭstra amatora astronomo Erich Meyer elde ties privata observatorio Meyer/Obermair, apud Kirchschlag bei Linz en Aŭstrio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la astronomo Oswald Thomas (1882–1963), fondinto de la Astronomia Oficejo de Vieno kaj de la Aŭstra Astronomia Societo, bone konata pro lia laboro pri meteoroj kaj pro popularigo de astronomio. Li proponis la establadon de la "Sterngaren", nun konata kiel Planetario en Malferma Aero de Vieno.
Atena
Atena – helene Ἀθηνᾶ – estas la protekta diino de sia urbo Ateno, la ĉefurbo de la nuna Grekio. La templo de Atena, la Partenono, ankoraŭ staras sur la supro de la Akropolo de la moderna urbo. Antaŭ ĝi estis granda statuo de la diino Atena en la templo. Apude staras la Ereĥteiono kun sia kariatidoj, alia templo dediĉita al Atena. Por protekti sia urbon kaj ŝtaton, Atena uzis la fulmofrapon kaj la ŝildon nomita la egidon (aegis, vorto kiu signifas "protektado" en la greka) de sia patro Zeŭso.
Strange, Atena ĉiam estas pura virgulino, kaj ŝi ne havis veran patrinon: Ŝi venis de la kapo de Zeŭso, post ke li formanĝis sian edzinon Metisa.
Sed oni memoras Atenan pli pro sia inteligenteco kaj saĝeco. Ŝi estis la preferata filino de sia patro. La olivarbo estas la arbo de Atena, kaj la noktuo ŝia birdo.
Francisko Azorín faras priskribon de Atena tiele:
Félix Bódog Widder
Félix Bódog WIDDER hungara pentristo. Li naskiĝis en Arad en 1874 kaj mortis en Budapeŝto en 1939.
Kariero
Félix Bódog Widder studis en Budapeŝto, Munkeno kaj Parizo. Li estis longtempe gimnazia instruisto. De 1901 li plurfoje partoprenis grupajn ekspoziciojn. En 1914 li havis kolektan ekspozicion en Salono Könyves Kálmán, en 1971 memorekspozicion Magyar Nemzeti Galéria.
Panamo
Panamo (Panamá), oficiale Panama Respubliko (hispane: República de Panamá) estas la plej suda lando en Centra Ameriko. Ĝi situas en la istmo liganta Nord- kaj Sudamerikon, kaj havas limojn kun Kostariko okcidente, Kolombio oriente, la Kariba Maro norde, kaj la Pacifika Oceano sude.
Lingva diskriminacio
Lingvofobio
Ĉar lingva diskriminacio estas ofta kaj kutima formo de diskriminacio, pretervidita kaj foje eĉ banaligita sen ke iu ajn rimarkas ĝin, la franca lingvisto Philippe Blanchet opinias la terminon Glottophobie (franca por lingvofobio) estas preferinda al la esprimo "lingva diskriminacio" (trovebla en la versioj en aliaj lingvoj de ĉi tiu Vikipedio-paĝo) por riveli ĉi tiun maljustecon en la konscienco de la publiko. La frazo "Lingva Diskriminacio" eble sugestas, ke temas pri lingvoj kiuj estas diskriminaciataj, anstataŭ la homoj, kiuj uzas ilin.
Panamo
Esplorita kaj okupita de la Hispanoj dum la 16-a jarcento, Panamo sendependiĝis de Hispanujo en 1821 kaj aliĝis al la unuiĝo de Nova Granado, Ekvadoro, kaj Venezuelo, nome Granda Kolombio. Kiam Granda Kolombio disiĝis en 1831, Panamo kaj Nova Granado restis unuopaj. Pli poste Nova Granado fariĝis la Kolombia Respubliko. Per la subtenado de Usono, Panamo disiĝis de Kolombio en 1903, ebligante la konstruadon de la Panama Kanalo inter 1904 kaj 1914. En 1977 traktaton subskribis ambaŭ landoj por transdoni la kanalon al Panamo je la fino de la 20-a jarcento.
Lingva diskriminacio
Lingvismo
Tiu termino estis kreita en la 1980-aj jaroj fare de lingvisto Tove Skutnabb-Kangas, kiu difinis lingvismon kiel "ideologioj kaj strukturoj, kiuj estas uzataj por legitimi, efiki kaj reprodukti neegalan dividon de potenco kaj rimedoj inter grupoj, difinitaj surbaze de lingvo aŭ lingvaĵo". "Senhavigi homojn de potenco kaj influo pro ilia lingvo, pri tio lingvismo temas fundamente". Tiu formo de diskriminacio referencas al antaŭjuĝoj, malestimo aŭ ne objektive pravigita malakcepto al alia(j) lingvo(j) kaj iliaj parolantoj.
Panamo
Nuntempe, la enspezoj de la Kanalo estas granda parto de la Panama MEP. Panamo estas la plej rapide kreskanta ekonomio kaj la plej granda pokapa konsumanto en Centra Ameriko. En 2010 oni trovis Panamon la 4-a plej alta je indico de homa disvolviĝo inter la latinamerikaj landoj kaj la 54-a en la mondo. La panama ĝangalo abundas je tropikaj plantoj, bestoj kaj birdoj -kelkaj, el kiuj troviĝas en neniu alia loko.
Lingva diskriminacio
Lingvismo
Bazita sur diferenco en lingvo, persono povas aŭtomate juĝi pri la edukado, socia statuso, karaktero aŭ aliaj trajtoj de alia persono. Ĉi tiuj perceptitaj juĝoj povas tiam konduki al maljusta traktado de la individuo. Fari konkludojn pri ies raso surbaze de lingvouzo ne necese estas rasisma. Se iu surbaze de tiu konkludo agas en diskriminacia maniero tiam potenciale ekestas lingvorasismo. Ekzemple en la filmo "Sorry to Bother You", nigra telemarketisto sukcesas nur post kiam li komencas paroli kiel blankulo (kun "blanka voĉo"). .
Panamo
La Panama Kanalo plifaciligas la komunikiĝon inter la Pacifika Oceano kaj la Atlantika Oceano kaj tre influas la tutmondan komercon.
Lingva diskriminacio
Lingvismo
Ofte ĝi implikas lingvojn respektive esprimmanierojn de malplimultoj aŭ de difinitaj sociaj grupoj. Ĉar en Esperantio la denaskaj parolantoj ne havas privilegian statuson, tio donas al parolantoj de Esperanto pli demokratan perspektivon. Estas multaj kontraŭdiskriminaciaj proponoj kaj mezuroj por strebi al rasa egaleco, protekti fiŝojn kaj plantojn, kial ne lingvaj kontraŭdiskriminaciaj mezuroj por protekti lingvan diversecon. Ingrid Pillier en ŝia libro pri "lingva diverseco kaj socia justeco", ŝi ekzamenas lingvon kiel ilo de eksludo, diskriminacio kaj malavantaĝo kaj esploras kio povus esti la enhavo de lingva justeco.