cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diraka delta funkcio
Prezentoj de la delta funkcio
kie \delta_a(x) estas iam nomita ne-plenumigita delta funkcio. Ĉi tiu povas esti utila en specifaj aplikoj; alivorte, unu pliĝustigo por la delto-funkcia notacio estas, ke ĝi ne premisas kiu limiganta vico estos uzita. Aliflanke la termino limigo bezonas esti farita preciza, kiel ĉi tiu egaleco tenas nur por iu signifoj de limigo. La termino aproksima idento havas apartan signifon en analizo de Fourier, en rilato al limiganta vico al identa ero por la ruluma operacio (sur grupoj pli ĝeneralaj ol la reelaj nombroj, ekz. la unuobla cirklo). Tie la kondiĉo estas farita, ke la limiganta vico devus esti de pozitivaj funkcioj.
Iuj naskantoj de delta funkcio estas:
Notu: Se δ(a, x) estas ne-plenumigita delta funkcio kiu estas probablodistribuo super la tuta reala linio (kio estas estas ĉiam nenegativa inter -∞ kaj +∞) tiam alia ne-plenumigita delta funkcio δφ(a, x) povas esti konstruita de ĝia karakteriza funkcio kiel sekvas:
kie
estas la karakteriza funkcio de la ne-plenumigita delta funkcio δ(a, x). Ĉi tiu rezulto estas rilatanta al la lokiga propraĵo de la kontinua konverto de Fourier.
Nixon Perea
Nixon Perea (n. ) estas kolombia futbalisto.
Li futbalis ĉe LD Alajuelense (Kostariko), Independiente Santa Fe (Kolombio), Atlético Nacional (Kolombio), kaj Vegalta Sendai (Japanio). Li ludis por la Kolombia nacia teamo de futbalo en 1993 por la Juna Ĉampioneco de FIFA okazinta en Aŭstralio.
Hoteni
Hoteni (hotenj) (hungare: Hotinka) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sighetu Marmaţiei. En 1910 ĝi havis 428 loĝantojn (rumanoj); en 1992 406 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1517. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Máramaros). Administre ĝi apartenas al Ocna Şugatag.
Kandva
Kandva, laŭ (खंडवा) estas urbego en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Kandva havis populacion de en 2011 kun legopovo 71%, kiu estas pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Kandva situas 313 metrojn super la marnivelo proksime de rivero. Burhanpur troviĝas 58, Kargone 76, Itarsi 106, Indaur kaj Pithampur po 112, Aĉalpur 135, Betul 161, Narmadapuram 176, subŝtata ĉefurbo Bopalo 194, Mumbajo 486, tutlanda ĉefurbo Delhio 762, Kolkato 1240 kilometrojn (aere).
Historio
Kandva estas pratempa urbo kun multaj preĝejoj. Jam antaŭ Kristo tiu loko estis loĝata, multe da dinastioj regis tie. Dum la 12-a jarcento ĝi estis centro de ĝajnismo. Ekde la 18-a jarcento la regiono apartenis al la britoj ĝis 1947, en tiu periodo la urbeto iĝis grava fervoja nodo.
Lingvoj
En Kandva la plej ofta lingvo estas la hindia lingvo kiel oficiala lingvo kun 67,4%. La minoritataj lingvoj estas urduo (15%), en:nimadi language (6%), marata lingvo (4%),  sinda lingvo (3%), guĝarata lingvo (1%).
Religioj
67% de la populacio estas hinduoj, krome islamanoj 29%, ĝajnistoj 1%, kristanoj kaj sikoj preskaŭ po 1%, budhanoj 0,5%.
Trafiko
Kandva estas signifa fervoja nodo. 4 ĉefvojoj kaj 2 flankovojoj kuras al la urbego. Loke estas flughaveno, tamen kun maloftaj flugoj.
NGC 3725
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Magneta celfuzio
La magneta celfuzio (angle Magnetized Target Fusion; MTF) estas nuklea fuzio, kiu kombinas la trajtojn la magnetkapta kaj la inercia (lasera) fuzioj. Kiel ĉe la magnetkapta fuzio, la fuelo estas limigita per magneta kampo ĉe malgranda denso kaj tiel ĝi estas varmegigita al plasmo. Inercia trajto estas la rapidega kunpremo de la celo, atingenda la konvenan temperaturon. La kombinita malgranda denso, pli mallonga limigita tempo, pli bona varmorezervado rezultigas, ke oni povas pli facile konstrui fuziajn reaktorojn por tiu metodo, sed ĝi havas la samajn rezultojn ol la magnetkapta fuzio.
La avantaĝo de la MTF al la aliaj fuziaj teknologioj, ke la plasmo devas havi la termonuklean temperaturon (150 milionoj Co) nur dum unu mikrosekundo. La reagantaj fueloj estas deŭterio kaj tricio.
La esplorojn finance apogas la Chrysalix Energy Venture Capitalist en la kanada entrepreno General Fusion.
Laŭ gazetaj sciigoj en februaro de 2008, la General Fusion esperas konstrui en kelkaj jaroj fuziajn reaktorojn je prezo de 50 milionoj da dolaroj. Oni planas la povumon de 100 megavattoj kaj kurentan prezon de 4 cendoj/kwh.
Ceres
Ceres estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Groscavallo, Chialamberto, Cantoira, Monastero di Lanzo, Ala di Stura, Mezzenile kaj Pessinetto.
Mariazell
Mariazell (prononco maRIacel) estas kristana pilgrimejo kaj administra komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Jam dum la 12-a jarcento venis benediktano de la fondaĵa domo St-a Lambrecht en la regionon de Mariazell por ke li prizorgu tie la diservojn. Li konstruis tielmaniere st-an bildkolonon pere de malgranda madono lignoskulpite de tilia ligno. La markgrafo Heinrich de Moravio ordonis konstrui kapelon ĉirkaŭe de tiu st-a bildkolono kiel dankon por sanigo de sia edzino. El tiu ĉi tempo devenas la nomo de la loko - "cella", kiel flekso de monaĥa "celo" -, kaj ankaŭ reputacio de miraklo pere de la madono. Ankoraŭ dum la 12-a jarcento komencis la konstruado de la preĝejo kaj la disvastigo de la reputacio, Mariazell kiel pilgrimejo. Fortegan sencon ricecis la loko pere de "Ludwig la Grandulo", reĝo de Hungario. Li ordonis la plivastigon de la preĝejo kiel danko por la gajninta batalo kontraŭ la turkoj. Samtempe li deklaris la preĝejon hungaran sanktaĵon.
Ankoraŭ ekzistas el tiu ĉi tempo la 82 metrojn alta gotika mezturo. Pere de la disvastigo de katolikismo en tiu ĉi regiono plivastiĝis la reputacio de Mariazell kiel pilgrima loko. Imperiestro Ferdinand la 3 ordonis plukonstruon de la preĝejo 1644 pere de la abato Benedikt kaj fine de la 17-a jarcento denove okazis disvastigo de unu el la plej belaj barokpreĝejoj en Aŭstrio pere de du novaj flankaj turoj. En la mezo de la navo staras la gotika graca kapelo, pli ol 800 jaroj antikva. La kapelo, konstruita per hakitaj ŝtonblokoj entenas la 47 cm altan madonan statuon el la 12-a jarcento. La ĉefaltaro konsistas el nigra marmoro kaj estas verko de la fama verkisto Fischer de Erlach el la jaro 1693. La preĝejo entenas 12 flankajn altarojn, kiujn donacis la plej nobelaj familioj de la lando. La orgeno havas 38 registrojn. La kopulon de la preĝejo dekoracias freska pentraĵo. Ĝi montras la kvar evangelistojn kaj landajn patronojn de Aŭstrio, Stirio, Hungario kaj Bohemio.
Mariazell estas la imperia sanktaĵo de la Habsburger-a monarkio kaj estis respektata samforte de ĉiu nacioj el la iama imperiejo. Pro tio ankaŭ la tri honoraj titoloj: "Magna Mater Aŭstriae", "Magna Gentium Slavorum" kaj "Magna Domina Hungarorum". En la kadetralo de Mariazell ankaŭ estis entombigita la iama kardinalo Mindszenty (dum la komunista epoko).
La trezorejo samtempe estas la kapelo de la kadetralo. Ĝi entenas multajn altvalorajn objektojn, multekostajn olepentraĵojn, antikvajn silkajn kaj orabroditajn mesornatojn garnite per perloj. Plue estas en la trezorejo ĉefverkoj de la brodado, same kiel oraj, arĝentaj kaj eburaj aĵoj diversspecaj, kiuj riĉe estas ornamitaj per juvelŝtonoj. La altaro aspektas kiel tenda figuro. Arĝentaj anĝeloj portas bildon, kiun iam aldonis la reĝo Ludwig al sia altaro. Gvidado tra la trezorejo estas ebla.
La kolektaĵojn de la trezorejo kaj aliajn multvalorajn objektojn oni povis savi dum la jaroj 1805 kaj 1809 ĝustatempe, antaŭ ol venis la militantaj francaj trupoj. Ĉiu estis sekurigata en Hungario en la urbo Tihany ĉe la Balatono. Multajn jarojn poste, en la jaro 1988 ŝtelis elsterlandanaj banditoj multajn tre valorojn objektojn el la trezorejo kaj ĝis hodiaŭ oni ne rericevis ilin.
Por atingi Mariazell ekzistas ankaŭ fervojlinio nomata Mariazeller-fervojo.
En Mariazell troviĝas la plej malnova gondola telfero de Stirio. La jaro de la konstruado estis 1928, ĝia longeco 1 432 metrojn. Ĝi ekveturas de Mariazell, Wiener Strato 28, kaj gvidas al la monta stacio Bürgeralpe en la alteco de 1 267 metroj.
esperanta paĝo pri vizito de Mariazell en 2004
Lossatal
Lossatal - prononco - estas neurba komunumo en Germanio, kiu ekestis la 1-an de januaro 2012 per unuiĝo de la anstataŭe sendependaj komunumoj Falkenhain kaj Hohburg. La komunumo Lossatal havas sian nomon de rivereto Lossa, kiu trafluas la teritorion. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Muldental. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
3362 Khufu
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la antikva egipta faraono Ĥufu, pli konata sub la greka nomo de Keopso.
Ĝia orbito trairas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso: ĝi do estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta asteroido. Ĝi proksimiĝas ankaŭ je 0,2 AU de Merkuro
Perkáta
Perkáta [perkAta] estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Dunaújváros.
Geografio
Perkáta situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo kaj ĉefvojo inter Dunaújváros kaj Székesfehérvár. Adony troviĝas 11, Dunaújváros 16, Székesfehérvár 34, Budapeŝto 60 km.
Historio
Pli frue keltoj kaj romianoj loĝis tie. Pro la tatara invado la komunumo senhomiĝis, kumanoj refondis ĝin. La turkoj faris denove senhoma la komunumon, serboj refondis ĝin. Poste familio Győry (djOri) havis la bienojn, kiuj faris prosperon. Iliaj kastelo konstruiĝis en 1820.
Famuloj
En Perkáta naskiĝis zoologo Jenő Vángel.
Ottó Eiben
Ottó Eiben [ejben], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eiben Ottó estis hungara antropologo, profesoro, instruisto. Ottó Eiben naskiĝis la  en Szombathely. Li mortis la en Budapeŝto.
Vinila alkoholo
Vinila alkoholo aŭ etenolo (ĥemia formulo C2H4O) estas organika komponaĵo, la plej simpla el la nesaturitaj alkoholoj, senkolora likvaĵo solvebla en akvo kaj malstabila en normalaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo. Praktike, vinila alkoholo ne ekzistas ĉar la duobla ligilo oscilas inter la karbonatomo kaj la oksigenatomo, kun ekvilibro inter la alkoholo ĝustadire kaj acetaldehido. Kvankam ekzistas sennombraj manieroj produkti ĝin, ĝi ne estas la antaŭaĵo de la polivinila alkoholo, kies taskoj sidas sur la vinila acetato.
Priborn
Priborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, borde de la lago Müritz. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ferenc Glatz
Ferenc GLATZ [glac], laŭ hungarlingve kutima nomordo Glatz Ferenc estis hungara historiisto, ministro, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
Tusilago
Tusilago (Tussilago farfara) estas la sola specio de la planta genro Tusilago el la familio asteracoj. Ĝi apartenas al la unuaj herboj florantaj printempe; ĝiaj floroj aperas antaŭ la evoluo de la folioj. Jam en la antikva epoko tusilago estis uzata kiel kuracplanto kontraŭ tuso dank' al muksolva efiko.
Ferenc Glatz
Ferenc Glatz naskiĝis la  1941 en urbo Csepel.
Tusilago
Estas plurjara (trud)herbo alta 10–20 cm, fruprintempe floranta per flavaj floroj, post kiuj aperas grandaj ren- aŭ kor-formaj folioj, dorse kovritaj per griza aŭ blanka tegaĵo. Sekigitaj folioj kaj floroj estas farmacie uzataj por kontraŭtusaj medikamentoj. Tusilago estis konata en la tempo de Hipokrato, la plej fama antikva medicinisto (460-377 a.K.) kiel rimedo por mildigo de seka tusado.
Ferenc Glatz
Biografio
Ferenc Glatz frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1959-1964. Komence li eklaboris en redaktejo de historia periodaĵo poste en historia filio de MTA, kie li estis post jaroj jam direktoro. En 1975 li ekinstruis en ELTE, kie li fondis, poste gvidis novan katedron. En 1989 li doktoriĝis antaŭ la akademio, en 1996 li estis elektita prezidanto de MTA. En 1989 li estis elektita ministro pri edukado. Li ricevis diversajn premio (ankaŭ eksterlandajn) inter 1990-2012.
Tusilago
Etimologio
La nomo estas el la latina tussis = tusado kaj ago = pelas. La dua nomo rilatas la latinan far = faruno (faruneca pulvoro dorse de la folioj).
Kuracefiko
Tusilago estas daŭre estimata kuracplanto pro la kuracaj floroj kaj folioj. Ĝi ekfloras fruprintempe (marto) kaj oni kolektas unue la florojn (komence de la florado, rapide sekigi en maldikaj tavoloj) kaj poste la foliojn, kiuj aperas post forvelko de la floroj (kun mallonga trunko, sekigi renversitajn, plej bone per arta varmo). La floroj kaj folioj enhavas mukajn substancojn, fitosterinon, tanacidon, poman kaj vinan acidojn, amarajn substancojn, karotenon, vitaminon C. La drogo efikas molige, ŝvitige, urinige kaj kontraŭinflame, kontraŭ inflamoj de spirorganoj – kataroj, bronkito, faringito, laringito, bronka astmo, tusado, stomaka kaj intesta inflamoj, manko de apetito, hipertonio, aterosklerozo.
Manĝeblo
La florburĝonoj, floroj kaj junaj folioj manĝeblas en salato, supo, kiel spinaco aŭ en patkukoj.
Katsumi Suzuki
Katsumi Suzuki (鈴木 克美, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
24128 Hipsman
24128 Hipsman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nathaniel Edward Hipsman, finalisto en 2008 de la Intel Science Talent Search (STS), scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la  Lassiter High School de Marietta (Georgio).
Eszter Sümegi
Eszter Sümegi [ester ŝumegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sümegi Eszter estas hungara operkantisto, oratorikantisto (soprano).
Eszter Sümegi naskiĝis la  en Mohács.
GRAIN
La organizaĵo GRAIN (la nomo aspektas kvazaŭ mallongigo, sed simple estas nurmajuskla formo de la angla vorto por greno) estas internacia mediprotekta neregistara organizaĵo, kiu luktas kontraŭ la monopolado de genetike modifitaj semoj, unuavice la biokemia firmao Monsanto.
En 2011 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Ferminio
Aspekto
Ĝi estas mezgranda grizecbruna birdo kiu loĝas en densa arbustejo de la Marĉo Zapata, en Kubo. Ĝi estas ĉirkaŭ 16 cm longa, bruna ĝenerale, kvankam tre striita je nigro en dorso, flugiloj kaj vosto kaj kun helgrizecaj subaj partoj kun brunecaj flankoj nigrece striitaj sube. La flugiloj estas tre mallongaj kaj la vosto estas longa kaj kutime suben ripoze kaj dumkante, sed tre ofte levata. La krono estas malhelbruna kun helbrunajn punktojn kaj la vizaĝo miksita de helgriza kaj helbruna kaj havas etajn makuletojn. La okuloj estas brunaj. La superokula strio ne tre rimarkindas. La beko estas longa kaj grizeca. La gamboj estas brunecaj.
Ilba
Ilba (Iloba) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1098 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1991 (rumanoj, 4 % hungaroj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Iloba apartenis al Hungario, (Szatmár). Administre ĝi apartenas al Cicârlău.
Ferminio
Aspekto
Ĉe junuloj la gorĝo estas punktita je nigro kaj la flankoj ne estas tiom striitaj.
Portugala nacia teamo de futbalo
La enlandaj ludoj de Selecção precipe okazas en la sekvaj futbalaj stadionoj: la Estádio do Dragão de la klubo FC Porto, Estádio da Luz de la klubo Benfica Lisbono kaj la Estádio José Alvalade de la klubo Sporting Lisbono. Tiuj tri stadionoj samtempe estas la plej grandaj tiucelaj kunvenejoj de Portugalio.
Ferminio
Aspekto
La kantobirdo estas belega kaj simila al tiu de la Domtroglodito, ĉar estas altatona kaj laŭta, priskribita kiel muzika serio de kvar ĝis sep melodiaj frazoj miksitaj kun raŭkaj notoj kaj komencata de gorĝeca noto. Tio daŭras ĉirkaŭ unu minuton. Ne certas ĉu paro kantas duope. La kanto de la ino ne estas tiom laŭta, daŭra nek melodia.
Disvastiĝo
La Zapata troglodito estas la ununura specio de sia genro kaj loĝas limigite kaj endemia en la Duoninsulo Zapata, precize en la zono de Santo Tomás en la Marĉo de Zapata, provinco de Matanzas en la suda marbordo de okcidenta Kubo. Ĝi loĝas en unu de la zonoj malplej marĉegaj de la Duoninsulo de Zapata. Ili preferas herbejojn kun disa makiso, kiuj foje inondiĝas laŭsezone.
Portugala nacia teamo de futbalo
Selecção
„Selecção“ estas la kromnomo de la portugala nacia teamo de futbalo, kontraste al la „Seleção“ (minus unu litero "c"), la kromnomo de la brazila nacia teamo de futbalo.
Ferminio
Disvastiĝo
La habitato de Zapata troglodito estas tipe marĉoj de fluanta akvo kaj savano de malaltaj teroj kun disa makiso kaj malaltaj arboj.
Kutimaj minacoj estas fajroj en seka sezono, sekigado de humidejoj, detruo pro agrikulturo kaj predado fare de enmetitaj mungotoj kaj ratoj. Plej klara minaco estas la malgrando de ĝia teritorio (70 277 hektaroj), kie krome neniam estis komuna. Ŝajne ili malpliiĝas.
Kutimoj
Ĝi flugas malmulte (ĝis 15 m) sed plie dumkante en sia teritorio; piediras surherbe zorgege. Ili estas timidaj, sed kantas elstare. Ili manĝas insektojn, araneojn, heliketojn, lacertojn, larvojn kaj berojn, plej ofte surgrunde. Ili estas defendemaj kaj atakas pli grandajn birdojn.
Tiu trogloditedo tipe faras sian neston en plantoj Cladium, sed oni trovis la unuan nur en 1986. Oni supozas, ke ĝi reproduktiĝas inter januaro kaj julio, plej certe el marto al majo; la masklo kantas laŭtege januare, poste malpliiĝas ĝis aprilo kaj poste denove plilaŭtiĝas, kio supozigas, ke temas pri du ovodemetado ĉiujare. La nesto estas bulkeca kun flanka enirejo, konstruita el kanofolioj kaj kovrita interne el folietoj. Ambaŭ gepatroj konstruas la neston. La ino demetas du blankajn ovojn kaj nur ŝi kovas ilin.
Nomoj
Ferminia devenas el Fermín kaj cerverai estas “dediĉita al Cervera”. La specio estis kolektita unuafoje en 1926 de la hispana naturalisto Fermín Zanón Cervera, kaj tiele la nomo estas lia omaĝo. En angla la nomo estas Zapata wren (Zapata troglodito), kvankam dekomence en la Revuo Auk oni nomis ĝin Cervera´s Wren (Troglodito de Cervera).
Spermokonkurenco
Spermokonkurenco aŭ Spermokonkurado estas konkurado inter la spermo (fakte la spermatozooj) de du aŭ pliaj diferencaj maskloj por fekundigi ovon. Tio okazas kiam inoj decidis engaĝiĝi en eksterpara sekspariĝo por pliigi iliajn ŝancojn en produktado de pli realigeblaj idoj, do konkurado evoluis. Pariĝi kun pli ol unu masklo generis situacion konatan kiel spermokonkurado; la ĉeesto de spermokonkurado kondukis al evolua respondo; respondo kiu kaŭzis ke maskloj evoluigis adaptadojn al helpo pliigi iliajn ŝancojn pri reprodukta sukceso. Spermokonkurenco rezultas el seksa konflikto inter maskloj kaj inoj. Maskloj evoluigis plurajn taktikojn kiuj povas esti klasifikataj kiel defendaj roloj inklude: ekzemple partnero-gardado, pariĝoŝtopiloj, kaj liberigado de toksaj generaj substancoj por redukti inajn re-sekspariĝajn tendencojn. Atakaj taktikoj de spermokonkurado inkludas rektajn malhelpojn fare de unu masklo kontraŭ la reprodukta sukeso de alia masklo, ekzemple fizike formovante la spermon de alia masklo antaŭ pariĝi kun ino.
Burco
Burao, (: Burco) estas ĉefurbo de Togdheer, regiono de Somalio. Pri loĝantaro estas la dua plej granda urbo en nordokcidenta Somalio post Hargejso.
Historio
Burco estis sidejo de unuflanka kaj internacie neagnoskata deklaro de sendependa Somalilando en junio de 1991. Kiel la aliaj urboj en la norda parto de la lando, Burao estis rekonstruita danke al ekstera helpo. La urbo disvolviĝis danke al mono sendita kaj populacio de la kamparo translokiĝis al la urbo.
Populacio
Burao havas populacion kiu triobliĝis el 1991, al ĉirkaŭ. Nuntempe la urbo havas populacion de pli ol. Kvankam estas informo pri la nombro de voĉdonintoj en la balotadoj de 2006, oni ne faris censon dum pli ol 20 jaroj.
Plejparto de la loĝantoj estas membroj ĉu de la Habar Yoonis ĉu de la Habar Jeclo, du klanoj de Isakoj de la somaloj.
La urbo ĝuas normalan liveron de elektro kaj de akvo el grundakvo. La centra situo de la urbo kontribuis al ties ekonomia revivado. Estas komercado en ĉiu direkto kaj kamparvendistoj venas al la urbo vendi siajn produktojn ĉiutage kio alportas al la urbo negocojn, kulturon kaj spiriton nomademan.
Geografio
La vetero en Burao, kiel en aliaj internaj urboj de norda Somalio, estas varma kaj seka la tutan jaron. La averaĝaj tagaj temperaturoj somere de junio al aŭgusto povas varii de 35 °C al 25 °C nokte. La vetero estas freŝa la reston de la jaro kaj estas 27 °C dumtage kaj 14 °C nokte. La malmulta pluvo falas de decembro al majo.
La rivero Togdheer fluas tra la urbo. Tiu rivero estas ofte seka sed suferas inundojn, kiam ĝi dividas la urbon en du duonojn kaj povas esti transirata per ĵus konstruita ponto en la urbocentro.
Naturo
Pro fruktodoneco de la regiono de Hargejso, sovaĝaj bestoj (ekz. zebroj) venas al la areo por paŝtiĝi en la savanoj. La plej vidindaj bestoj troveblaj estas la kuduo, aproj, somala sovaĝa azeno, verukaproj, antilopoj, la somala ŝafo, sovaĝaj kaproj, kameloj kaj multaj diversaj specioj de birdoj. Sude de Burao estas herbeja savano kiu allogas multajn tipojn de sovaĝaj bestoj, inklude leonojn kaj leopardojn.
Transporto
Burao havas funkciantan bussistemon kaj estas flughaveno en Burao kiu havas flugojn kun Daallo Airlines al Hargejso, Adis-Abebo, Sanao kaj aliaj urboj de Somalio. Ŝoseo konektas la urbon Burco al la haveno de Berbera tra la montokruta urbo de Sheikh.
Sherman (Teksaso)
Sherman [ŜERman] (fojfoje esperantigita kiel Ŝermano) estas la ĉefurbo de konteo Grayson, Teksaso, Usono. Laŭ la 2000 Usona Censo, la tuta loĝantaro de la urbo estis 35,082.
Geografio
Sherman situas (33.641077, -96.609991), kio estas proksimume 100 km norde de Dallas.
Laŭ la Usona Censa Buroo, la urbo havas tutan areon de 100.0 km². 99.8 km² estas tera kaj 0.2 km² estas akva.
Demografio
Laŭ la Usona Censo de 2000, estas 35 082 homoj, 13 739 hejmanaroj, kaj 8 820 familioj loĝantaj en la urbo. La homa denseco estas 351,4/km². Estas 14 926 loĝejoj kun averaĝa denseco de 149,5/km². ''La rasa konsisto de la urbo estas 78,46% blanka, 11,23% Afrikusona, 1,33% Indiana, 1,06% Azia, 0,03% Pacifikinsulanoj, 5,26% de aliaj rasoj, kaj 2,62% de du au pli rasoj. 12,14% de la loĝantaro estas Hispana de iu ajn raso.''
Estas 13 739 hejmanaroj el kiuj 30,9% havas infanojn sub 18-jara loĝantaj kun si. 46,7% estas geedzaj paroj loĝantaj kune, 13,4% havas hejmaninon sen ĉeesta edzo, kaj 35,8% estas ne-familioj. 30,4% da hejmanaroj konsistas el individuoj kaj 12,5% havas anon pli ol 65-jara. La averaĝa grandeco estas 2,42 anoj kaj la averaĝa familia grandeco esta 3,01 anoj.
En la urbo, la loĝantaro dissterniĝas kun : 24,6% sub 18-jara, 13,1% kun aĝoj de 18 ĝis 24, 27,8% de 25 ĝis 44, kaj 15,1% de kaj super 65. La mediana aĝo estas 34 jaroj. Por ĉiuj 100 inoj estas 92,1 viroj. Por ĉiuj 100 inoj de kaj super 18 jaroj, estas 89,3 viroj.
La mediana jara enspezo en la urbo estas $34 211, kaj la mediana enspezo por familio estas po $42 528. Viroj havas medianan enspezon de $31 828 kontraŭ $23 363 por virinoj. La pohoma enspezo en la urbo estas $18 717. 13,3% el la loĝantoj kaj 9,6% el la familioj estas sub la povra nivelo. El ĉiuj povruloj, 14,7% estas sub 18-jara kaj 11,7% estas de kaj super 65-jara.
Historio
La komunumo de Ŝermano, kiu estas ĉe la centro de la konteo, estis kreita de akto de la Teksasa parlamento kiel la ĉefurbo de la konteo la 17-an de Marto, 1846. Thomas J. Shannon estis unu el la unuaj setlintoj de la regiono. La urbo estas nomita por Gen. Sidney Sherman, heroo de la Teksasa revolucia milito. Trunka tribunalejo estis inter la unuaj konstruaĵoj. Post ne longe, aliaj setlantoj transloĝiĝis al al komunumo. Sed la urbo estis sur senakva kresto, kaj dum 1848 ĝi translokiĝis 5 km orienten al la nuna loko. Antaŭ 1852, 400 homoj loĝis en Ŝermano.
Dum la Usona Milito inter la Ŝtatoj, William C. Young organizis la Dek Unuan Teksasan Kavalerion kun 1 000 viroj de la Ŝermana regiono. Eksterleĝuloj William Quantrill kaj Jesse James vizitis Ŝermano-n dum tiu milito kaj poste dum la Radikala Rekonstruo (1866-1876).
Dum 1866, La Sherman Male and Female Institute (Ŝermana Vira kaj Virina Instituto) komencis registri gestudentojn. Dum 1873 ĝi fariĝis la North Texas Female College (Virina Kolegio de Norda Teksaso). Austin College (Austina Kolegio), vira kolegio, tranlokiĝis al Ŝermano de Huntsville, Teksaso dum 1876. Mary Nash College establiĝis. La publika eduka sistemo de establiĝis dum 1883. Antaŭ la mezaj 1920-oj, Ŝermano havis 6 privatajn akademiejojn kaj kolegiojn, 6 elementajn lernejojn, kaj 2 gimnaziojn. Dum 1935, Kidd Key College (antaue la Ŝermana Vira kaj Virina Instituto) fermiĝis.
Kvankam la Houston and Texas Central Railfway (Hjustona kaj Centra Teksasa Fervojo) atingis Ŝermano-n dum 1872, kiu plirapidigis komercon kaj industriigadon, la urbo malsukcesis oferti sufiĉan sumon al la Missouri, Kansas and Texas line (Misuria, Kansasa, kaj Teksasa Fervojo)igi konstruon de fervojo al Ŝermano. Tia kupliĝo ligus la urbon kaj la konteon al profitodona merkato en nordorienta Usono kaj ankaŭ al la nacia fervoja sistemo. Anstataŭe la fervojo decidis meti la stacidomon en la novan urbon de Denison (Esperante: Denisono)kelkaj kilometroj norde. Elektra interurba fervojo komencis inter Ŝermano kaj Denisono dum 1901. Poste ĝi ligiĝis al Dalaso kaj aliaj urboj tra Dalaso. Loke sciata kiel la Interurban, ĝi havis kelkaj leĝaj nomoj, ekzemple Texas Electric Railroad. Ĝi tute forlasiĝis dum 1948.
La Ŝermana tumulto dum 1930 akiris fifamecon por la urbo. George Hughes, nigrula agrikultura laboristo, estis akuzita de seksatenco. Dum la proceso, kolera blankula homamaso ekbruligis la tribunalejon kaj la akuzito mortis tie. Poste, la homamaso kontinuis tumulti kun pli da violento kontraŭ lokaj nigruloj.
La kresko de la loĝantaro dum la jaroj povas esti vidata en la suba tablo.
(15789) 1993 SC
(15789) 1993 SC estas tre granda transneptuna objekto de la klaso de la plutonenoj : kiel Plutono ĝia estas en orbita resonanco 2 : 3 kun Neptuno. La granda duonakso de ĝia orbito estas 5,9 miliardoj da km, ĝia diametro estas taksata je 375 km sur bazo de supozita albedo de 0,09.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la  astronomoj Iwan P. Williams, Alan Fitzsimmons kaj Donal O'Ceallaigh per la teleskopo Isaac Newton de la Observatorio de Roque de los Muchachos (La Palma, Insuloj Kanarioj, Hispanio).
Por Michael E. Brown, ĝi eble estas nanplanedo kun taksata diametro de 270 km.
Undekila tribromoacetato
Undekila tribromoacetato aŭ C13H23Br3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun undekanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Undekila tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Cereseto
Cereseto estas komunumo de Italio.
Serge Reggiani
Serge REGGIANI (Reggio Emilia Italia, 2-a de majo 1922 - Parizo, 23-a de julio 2004) estis franca aktoro, kantisto kaj muzikisto de itala deveno.
En 1966, Barbara, allogita per lia disko de kantoj de Boris Vian, proponis lin fari la unuan parton de ŝia turneo. Barbara helpis lin eduki lian voĉon. Li baritonis Le Barbier de Belleville, Ma Liberté, Les Loups sont entrés dans Paris, Sarah («La femme qui est dans mon lit n'a plus vingt ans depuis longtemps»), Venise n'est pas en Italie kaj Le Déserteur de Boris Vian.
En 1973 li publikigis disk-albumon "Poètes" (Polydor) kaj membiografion en 1990 titolita La question se pose.
En la 2000-aj jaroj li ricevis omaĝojn. En 2004 li mortis hejme pro korkrizo estante 82-jaraĝa, kaj liaj restaĵoj kuŝas en la Tombejo de Montparnasse de Parizo.
Ferenc Károlyi
KÁROLYI Ferenc grafo (karoji) estis hungara generalo naskita en Olcsva la 28-an de junio 1705 kaj mortinta en Nagykároly la 14-an de aŭgusto 1758. Li estis filo de generalo grafo Sándor Károlyi.
Biografio
Grafo Ferenc Károlyi estis de 1721 eterna departementestro de departemento Szatmár, de 1738 posedanto de regimento Károlyi. En 1744 ĉefkomandanto de partoj maltransaj de Tisa, en 1745 sekretkonsilanto, en 1748 ĉefkapitano de ĉiaj ĉevalistregimentoj, generalo. Li fondis presejon en Nagykároly, tradukis hungaren kaj eldonis plurajn religitemajn verkojn, li estis mecenato de la scienco kaj arto.
Eŭropo Ekologio (Francio)
Eŭropo Ekologio estas la nomo donita al la listoj de la kuniĝo de la ekologiismaj movadoj en Francio lanĉita de La Verduloj por la eŭropaj balotoj de 2009. Tiu kuniĝado daŭris en 2010 por la regionaj balotoj ; la listoj de la ekologia kuniĝo sin prezentis tiam denove sub la standardo « Eŭropo Ekologio ».
La rezulto de la eŭropaj balotoj estis 16,28 % de la voĉoj kaj 12,18 % en la unua vico de la regionaj balotoj de 2010.
La, okaze de nacia kongreso en Liono, La Verduloj, kiuj modifis siajn statutojn por povi akcepti ilin, fandiĝis kun la anoj venintaj okaze de la eŭropaj kaj deputitaj kampanjoj de Eŭropo Ekologio, ili tiam adoptis sian novan nomon Eŭropo Ekologio La Verduloj.
La programo
Eltiroj de la Ekologiisma Kontrakto por Eŭropo, programo de Eŭropo Ekologio
Rezultoj
En la eŭropaj balotoj de la, Eŭropo Ekologio ricevis 16,28 % de la esprimitaj voĉoj je la nacia nivelo , tio estas la plej alta rezulto iam atingita de ekologiisma partio en eŭropa baloto en Francio. Tiu rezulto donis 14 seĝojn en la Eŭropa Parlamento kun la selvantaj elektitoj :
En la Eŭropa Parlamento, la elektitoj el Eŭropo Ekologio konsistigas la unua frakcion (egalan al la germanaj Verduloj) de la Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco, kiuj saltas de de 40 al 53 anoj.
La ĉefa alia ekologiisma listo en tiuj balotoj, la Sendependa Ekologiisma Alianco, kaptis nur 3,7 % kaj do ne havas elektiton.
Regionaj balotoj de 2010
Forta je siaj rezultoj en la eŭropaj balotoj, la kuniĝo de la ekologiismaj movadoj daŭris post la eŭropaj balotoj de 2009 kaj prezentis listojn en ĉiuj regionoj por la regionaj balotoj de 2010.
En la dua vico, la listoj fandiĝis kun tiuj de la Socialisma Partio (PS) laŭ proporcio de la forto en la unua vico esceptede Bretonio kie neniu interkosento eblis kaj de Langvedoko.
La bona rezulto (17,4 %) de la bretona listo fronte al PS kaj UMP konfirmis la sukceson de la unua vico. La Verduloj, kiuj saltas de 159 al 263 regionaj elektitoj estas la partio, kiu plej progresas laŭ la nimbro de sieĝoj. En Langvedoko-Rusiljono neniu listo el [Maldekstra Fronto (Francio)|Maldekstra Fronto (FG)]], Eŭropo Ekologio (EE) aŭ PS ne rajtis resti por la dua vico kaj interkonsento kun la listo de Georges Frêche estanta nekonsiderenda, la listo Eŭropo Ekologio ne havas elektiton.
La plenuma estraro
La transira politika estraro ĝis la kongreso estas tiu de la plenuma estraro de Eŭropo Ekologio.
Leila Aïchi, Françoise Alamartine, Suzanne Auger, Denis Baupin, Alexis Braud, Sandrine Bélier, Jean-Paul Besset, Peggy Briset, Brigitte Brozio, Jean-Marc Brûlé, Daniel Cohn-Bendit, Cécile Duflot, Pascal Durand, Hélène Gassin, André Gattolin, Yannick Jadot, Mickaël Marie, Philippe Meirieu, Jean-Vincent Placé, Pascale Rossler, Jean-Louis Roumégas, Lucile Schmid, François Simon, Djamila Sonzogni, Anne Souyris.
Martisberg
Martisberg estas ĝis fino de decembro 2013 komunumo kaj ek de la 1-a de januaro 2014 parto de la komunumo Bettmeralp de la Distrikto Orienta Rarono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 19 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,01 km², de kiuj 32,6% estas kovritaj de arbaro, 50,5% servas por agrikulturo kaj 1,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Martisberg limis en nordo kaj oriento al Lax, en sudo al Grengiols, kaj en okcidento al Betten.
Trafiko
Martisberg situas komplete flanke de la gravaj trafikvoj kaj atingeblas nur pere de kurboriĉa flanka vojeto ek de Lax. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto. La plej proksima aliro al la publika transportreto estas la stacidomo de Lax en la valfundo en distanco de 3 kilometroj de la vilaĝo Martisberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Martisberg datiĝas el la jaro 1311 kiel Martisperg. Dum mezepoko Martisberg apartenis al la grafolando Mörel. En la jaro 1263 la episkopo de Siono kreis subvoktejon en Martisberg, kiu ekzistis ĝis la Helveta Revolucio de 1798, tial Maritsberg plejparte estis ekskludita de la oficoj de la Dekono Orienta Rarono. En la 19-a jarcento multaj loĝantoj elmigris al Argentino. En la 20-a jarcento la malkresko de la komunumo pludaŭris, tiel ke nuntempe malpli ol 20 personoj loĝas en Martisberg.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la komunumo Martisberg estis kunigita kun la komunumo Betten al la nova komunumo Bettmeralp.
Paleolitika arto
La arto de la Malfrua Paleolitiko reprezentas la plej malnovan antaŭhistorian arton. Figura arto ĉeestas same en Eŭropo kiel en Sulaveso, Indonezio, komencante antaŭ almenaŭ 35.000 jaroj. Ne-figuraj surrokaj pentraĵoj, konsistantaj el manaj ŝablonoj kaj simplaj geometriaj formoj, havas almenaŭ 40.000 jarojn.
La apero de figuraj artoj estis interpretita kiel reflektanta la aperon de plena konduta moderneco, kaj estas parto de la difinaj trajtoj apartigantaj la Malfruan Paleolitikon de la Meza Paleolitiko. La eltrovo de kaverno de komparebla aĝo al la plej malnovaj eŭropaj specimenoj en Indonezio establis, ke similaj artaj tradicioj ekzistis kaj en orienta kaj en okcidenta Eŭrazio antaŭ 40,000 jaroj. Ĉi tio sugestis, ke tia arta tradicio efektive devas datiĝi antaŭ pli ol 50.000 jaroj, kaj estus disvastigata laŭ la suda marbordo de Eŭrazio en la origina marborda migrado. Gravas mencii, ke la plej granda parto de la arto de ĉi tiu periodo verŝajne estas forperdita, ĉar ĝi estis mergita en la frua Holocena marnivelo.
Kaverna arto en Eŭropo daŭris ĝis la Mezolitiko (ĉe la komencoj de la Holoceno) antaŭ ĉirkaŭ 12.000 jaroj. Arto de eŭropa malfrua paleolitiko ankaŭ estas konata neformale kiel "Glacia arto", rilate al la lasta glacia periodo.
En novembro 2018, sciencistoj raportis la eltrovon de la plej malnova konata metafora arta pentraĵo, pli ol 40.000 (eble tiel maljuna kiel 52.000) jaroj de nekonata besto, en kaverno sur la indonezia insulo Borneo.
Schwanengesang (Schütz)
Schwanengesang (Cignokanto; SWV 482-494) estas la lasta verkociklo, kiun komponis la germana komponisto Heinrich Schütz mallonge antaŭ sia morto.
Ekesto
Proksimume la jaron 1671 ĝrandaĝa Heinrich Schütz evidente sin preparis al sia baldaŭa morto, li jam aĝis 86 jarojn kaj estis transvivinta eĉ kelkajn el siaj lernintoj. Schütz mendis de sia majstrolerninto Christoph Bernhard (1627 - 1672) funebromoteton laŭ la stilo de Giovanni Palestrina kaj muzikigis mem per dek unu duĥoraj motetoj la psalmon 119. Tiujn ĉi motetojn li kunigis kun du pluaj motetoj pri psalmo 100 kaj la germana Magnifikato al ciklo, kiu en lia ĉirkaŭaĵo fariĝis konata kiel „Schwanengesang“ (cignokanto). Schütz skribigis por ĉi tiu kolekto naŭ voĉlibrojn (po kvar voĉolibrojn por la du ĥoroj kaj unu voĉlibro por la kontinua baso), kiujn li kune kun presita titolpaĝo kaj enhavolisto same kiel mallonga omaĝo transdonis al sia landa reganto, Johano Georgo la 2-a, elektoprinco de Saksujo.
Muziko
Kiam Schütz komponis „Schwanengesang“, lia kompozicia stilo jam validis kiel plene malmoderniĝinta. Li estis de sia muzika ĉirkaŭo plejparte defremdiĝinta kaj ne intencis trafi la guston de la tiutempaj aŭskultantoj – male, li elektis plenkonscie la malnoviĝintan formon de la duĥora moteto, per kio li ligiĝis al siaj „Psalmen Davids“ (Davidaj psalmoj) el la jaro 1619 kaj al la kompozicia maniero de sia instruinto Giovanni Gabrieli (1557-1612). La impreson de la malnoviĝinta li eĉ fortigis, antaŭmetante al ĉiu moteto gregorian intonacion. Ankaŭ antaŭ ĉiun doksologion ("Ehre sei dem Vater...") je la fino de ĉiu moteto li metis intonacion. La kompozicia tekniko klare celas la interpretadon kaj ilustradon de la biblia teksto, sonorecon kaj artoplenan polifonion. Malgraŭ ĉi tiuj sonoreco kaj pompo de la duĥoreco la motetoj efikas por nuntempa aŭsultanto foje iomete malmilda, sobra, transtempa kaj formondiĝinta – ĝuste tio tamen konsistigas ilian apartan ĉarmon, kiu instigas al reaŭdo.
Teksto kaj religia fono
Ke Schütz je la fino de sia longa vivo elektis kiel teksto por sia lasta komponaĵo psalmon 119, certe estis ĉio alia ol hazardo. Per siaj 176 versoj ĉi tiu psalmo ne nur estas la plej longa el la 150 psalmoj, sed ankaŭ la plej longa ĉapitro en la biblio entute. La psalmo konsistas el 22 grupoj po ok versoj, je kio en la hebrea prateksto ene de unu grupo la unua litero de ĉiuj ok versoj estas sama kaj la komencliteroj de la grupoj unu post la alian trapasas la 22 literojn de la hebrea alfabeto. Schütz kunigis po du el ĉi tiuj grupoj al unu moteto (pro tio la titoloj „alf kaj bet“, „gimel kaj dalet“ kaj tiel plu – ili nomas la respektivajn literojn de la hebrea alfabeto). Por sia enhavo psalmo 119 estis rigardata kiel „ora ABC“, kiel resumo de la tuta biblio. Schütz, kiu certe konis la apartan gravecon de ĉi tiu psalmo, jen muzikigis do transasence la tutan biblion kaj per tio la fundamenton de sia tuta vivo kaj komponado.
Psalmo 100 („Jauchzet dem Herren, alle Welt“) estas mallonga, tre konata psalmo, kiun ankaŭ multaj aliaj komponistoj muzikigis.
La teksto de la germana magnifikato („Meine Seele erhebet den Herrn“) devenas el la unua ĉapitro de la evangelio laŭ Luko (ekde verso 46) kaj estas glorkanto de Maria post la anonco de la naskiĝo de Jesuo. Ankaŭ ĉi tiu teksto ofte estis muzikigita, plejofte en la latina („Magnificat anima mea“).
Ne nur la elekto de psalmo 119, sed ankaŭ la sinsekvo de psalmoj 119 kaj 100 kun fina magnifikato en „Schwanengesang“ ne estas hazardo. Psalmo 119 estas la glorado de la Diaj leĝoj, al kiu sekvas psalmo 100 glorkanto pri Dio kaj Lia kreado. La kolekto finiĝas per la glorkanto de Maria pri la revelacio de Jesuo Kristo.
Miloslav Švandrlík
Miloslav Švandrlík (naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1932 en Praha – mortis la 26-an de oktobro 2009 en Praha) estis ĉeĥa verkisto-humuristo. Li uzis pseŭdonomon   Roman Kefalín. Se lia baptonomo aperas en formo Miroslav, temas pri eraro.
Schwanengesang (Schütz)
La movimentoj
Jen la partoj komponitaj de Heinrich Schütz:
Miloslav Švandrlík
Biografio
Post la elementa lernejo li provis plurajn profesiojn, studis du jarojn en la pedagogia fako de la urba muziklernejo en Prago. Post 1950 li abiturientiĝis en kurso por laboristoj. Inter 1953 - 1954 li studis DAMU (Teatra fakultato de Akademio de Muzaj Artoj), sed post du jaroj li forlasis la studadon. Tamen li fariĝis helpananta reĝisoro en Vilaĝa Teatro en Prago.
Schwanengesang (Schütz)
Akcepto
Johano Georgo la 2-a evidente ne povis fari ion ajn per la verko, prezentado ne estas dokumentita. Post kiam Schütz estis mortinta en la jaro 1672, „Schwanengesang“ kune kun liaj aliaj komponaĵoj eniris por pli ol 200 jaroj en forgesitecon. Kiam Schütz dum la dua duono de la 19-a jarcento estis remalkovrata kiel komponisto, ja estis kontata el liatempaj dokumentoj, ke li estas komponinta la ciklon „Schwanengesang“, La notoj tamen validis kiel perditaj por ĉiam. En la jaro 1900 tamen oni malkovris ses de la naŭ voĉlibroj en la notoarĥivo de preĝejo en Guben (nun Gubin ĉe la okcidenta bordo de la Luzacia Neiße). 30 jarojn poste reaperis ankaŭ la voĉlibro de la kontinua baso, intertempe tamen la jam trovitaj ses voĉlibroj denove estis perdiĝintaj. Nur meze de la 1970-aj jaroj oni remalkovris ĉi tiujn voĉlibrojn en la saksa landa biblioteko. Per la ekzistantaj voĉoj oni rekonstruis la mankantajn du voĉojn (sopranon kaj tenoron de la dua ĥoro). Pli ol tri jarcentojn post sia ekesto „Schwanengesang“ nun estis prezentata – ple verŝajne por la unua fojo entute.
Miloslav Švandrlík
Biografio
Li estis soldatigita ĉe Helpaj Teknikaj Regimentoj (t.n. PTP), kio estis fakte armea punlaborejo por politike problemaj soldatoj (ne subtenantaj la komunisman reĝimon, do intelektuloj, nobeloj, kapitalistoj, bienuloj, pastroj k.s.). Post reveno al la civila vivo li nelongan tempon edukis koreajn infanojn kaj fine fariĝis profesia verkisto.
Lia plej sukcesa verko estas Nigraj baronoj, alivorte Ni militis sub Čepička, kiu priskribis la vivon en la kazernoj de la jam menciita armea punlaborejo (Alexej Čepička estis tiutempa ministro de la nacia defendo). La ironiiga stilo satire primokis la socialisman armeon. La verko disvastiĝis samizdate, eldonita estis en 1968 kaj post 1990, fine dufoje sukcese filmita. Post 1990 li verkis plurajn daŭrigojn.
Li kunlaboris kun teatroj kaj gazetoj (humura gazeto Dikobraz, gazetoj por geknaboj k.a.). Liajn verkojn ilustras Jiří Winter Neprakta, kun kiu li ofte elpensadis anekdotojn. Li verkis ankaŭ scenarojn por radio kaj televido. En amuzaj televidaj programoj li kapablis krei poemojn uzante vortojn, kiujn spektantoj en teatro al li spontane diktis.
László Bezsilla
László Bezsilla [lAslO beĵila], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bezsilla László estis hungara zoologo, entomologo. Lia patro estis Nándor Bezsilla.
Biografio
László Bezsilla akiris diplomon (supozeble en Scienca Universitato Péter Pázmány) kaj li laboris ekzemple en Hungara Nacia Muzeo, plantoprotekta esplora instituto, agrikultura muzeo kaj oficejo pri ekipado de lernejoj. Li pensiuliĝis en mezo de la 1950-aj jaroj. Lia ĉeftemo estis la papilioj, hejme li havis privatan ekspozicion-muzeon. Li kolektis ankaŭ aliajn skarabojn, eĉ birdojn kaj mamulojn. La kolektaĵo konsistis el 20 mil da papilioj, 5 mil da skaraboj, 800 da birdoj, 300 da mamuloj. Li estis nomumita papilioreĝo. Li ricevis premiojn inter 1942-1956. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Reunia kreola lingvo
Eksteraj ligiloj
Ethnologue
Sándor Tuboly
Sándor Tuboly [ŝAndor tuboj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tuboly Sándor estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Lia filo estis Tamás Sándor Tuboly.
Sándor Tuboly naskiĝis la en Hercegfalva, li mortis la.
Biografio
Sándor Tuboly maturiĝis en cisterciana gimnazio en Székesfehérvár en 1950, poste li akiris bestokuracistan diplomon kun doktoriĝo en veterinara fakultato de Agrikultura Universitato en 1955. Post la diplomo li estis bestokuracisto 6 jarojn, poste 15 jarojn en instituto. En 1976 li eklaboris en la mikrobiologia katedro de Veterinara Universitato de Budapeŝto (pli frue fakultato) kiel scienca kolego. Li ricevis la statuson docento en 1979, profesoro en 1988. Inter 1990-1998 li estis ankaŭ katedrestro. Intertempe li laboris ankaŭ en Kubo kaj li ofte studvojaĝis en la mondo. Li kandidatiĝis en 1969, doktoriĝis en 1982 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis hungarajn kaj hispanan medalojn. Li edziĝis en 1957, lia edzino naskis gefilojn. Li estis entombigita en Adony.
Josselin
Josselin estas franca komunumo, situanta en la departemento Morbihan, kiu estas en la regiono Bretonio, kiu mem estas en Francio.
Demografia evoluo
En 2008, Josselin enhavis (t.e. kresko de 8 % kompare al 1999).
<!-- Histogramme
Pyramide des âges
La population de la commune est relativement âgée. Le taŭ de personnes d'un âge supérieur à 60 ans (35 %) est en effet supérieur au taŭ national (22,1 %) et au taŭ départemental (25,7 %). À l'instar des répartitions nationale et départementale, la population féminine de la commune est supérieure à la population masculine. Le taŭ (52,2 %) est du même ordre de grandeur que le taŭ national (51,6 %).
La répartition de la population de la commune par tranches d'âge est, en 2008, la suivante :
Religia heredaĵo
La baziliko Notre-Dame-du-Roncier, ankaŭ nomata paroĥa preĝejo Notre-Dame-du-Roncier, konstruita fine de la 12-a jc kaj plurfoje pligrandigita kaj modifita estas klasita monumento historia ekde 1927 kaj 1929. Ĝi enhavas la kuŝostatuojn de Olivero la Kvina de Clisson, konestablo de Francio, kaj de ties edzino Margareta de Rohan (ĉ. 1330-1406).
La Fontano de la Dipatrino, dirata Mirakla Fontano, fontano de devoteco al Notre-Dame-du-Roncier, datiĝanta de 1675, restaŭrita en 1958 estas murfontano registrita monumento historia en 1928.
La preĝejo Sainte-Croix fondita en 1060 sur la loko dirata la priorejo de Josthon de Porhoët. Ĝiaj navo de la 11-a jc kun ebena absido, masiva turo kaj flanka kapelo estis registritaj monumentoj historiaj en la. La kalvario, el granito, vidigas krucumitan Kriston, sanktan Laŭrencon, sanktan Johanon la Baptisto, kronitan sanktan annan kaj la Dipatrino kun infano, piede estas skribita 'registrita monumento historia' ekde la.
La preĝejo Saint-Martin, kiu dependis de la priorejo fondita en 1105, fariĝis paroĥa en ĉ. 1400. Ĝi estis multe modifita en la 17-a jc, la navo estis detruita en la 19-a jc kaj kapelo estis rekonstruita surloke. Ĝi gravas por la romanika bretona arkitekturo caxr ĝi estas kopio de la vera benediktana plano. Ĝi estis registrita monumento historia en la
Laika heredaĵo
La centro de la urbo inter la baziliko kaj la kastelo konsistas el mezepokaj lignostrukturaj domoj kaj el ŝtonaj domoj. Estis registritaj monumentoj historiaj :
Media heredaĵo
La rivero Oust konsistigas, kun la malnovaj remparoj, la limon de la mezepoka urbo.
Jugăstreni
Jugăstreni (ĵugastrenj) (hungare: Jávoros) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 213 loĝantojn (rumanoj); en 1992 69 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1603. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Vima Mică.
Dun Karm
Dun KARM (kaŝnomo de Carmelo Psaila - naskiĝis la 18-an de oktobro, 1871, mortis la 13-an de oktobro, 1961) estis malta poeto, pastro laŭ profesio.
Dun Karm studis ĉe porpastra seminario kaj fariĝis pastro en 1894, instruante diversajn temojn ĉe la sama seminario. En 1921 li estis dungita kiel vic-bibliotekisto en la ŝtata biblioteko. Li verkis la maltan nacian himnon kiun oni kantis unuafoje en 1923, kaj kiu fariĝis la malta nacia himno en 1941*.
Dun Karm estis unu el la membro-fondintoj de la Societo de la Maltaj Verkistoj (1921) (kiu poste estis renomita la Malta Akademio). En 1945 li estis la unua honorigita per la titolo de Beletristika Doktoro de la malta universitato pro lia kontribuo al la malta literaturo.
Ĉi landon, kies nomon ni honoras,/ Kiel pasinte gardu nun, Sinjoro;/ De ĝia belo estas vi l'aŭtoro.// Gvidu, Di' granda, ĝian registaron;/ Bonkoru l'majstroj; fortu l'proletaro;/ Firmigu l'pacon ĉe la maltanaro.''