cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
14-a arĉkvarteto (Beethoven)
Ekesto
Beethoven notis sur la kopio reviziita por Schott-Verlag: »Krome kunŝtelita el diversaj tiuj kaj tiuj ĉi.« Post redemandoj de Schott pri la signifo de la frazo Beethoven skribis la 19-an de aŭgusto: »Vi skribis, ke ĝi ja estu originala kvarteto, tion mi sentis, pro ŝerco mi do skribis ĉe la surskribado, ke ĝi kunportitas, ĝi estas tamen brile novega«
Schott-Verlag pagis al Beethoven por la kvarteto honorarion de 80 dukatojn, per kio Beethoven ricevis por ĉi tiu kvarteto 30 Dukaten pli ol por ĉiu unuopa el la tri kvartetoj destinitaj por la rusa princo Nikolaj Borisoviĉ Golicin.
Komence Beethoven intencis dediĉi la kvarteton al sia amiko kaj mecenato Johann Nepomuk Wolfmayer, sed tiam li dediĉis ĝin al moravia marŝalo Joseph von Stutterheim: »Ĝi devas esti dediĉata al la ĉi tiea marŝalo Barono de Stutterheim, al kiu mi ŝuldas grandajn komplezojn.«. Ĉi tiu prizorgis la nevon Karl, kiu intertempe eniris la armeon, kaj kaze de la taŭgeco de Karl promesis ties plirangigon. Al sia amiko Wolfmayer Beethoven dediĉis poste sian arĉkvarteton n-ro 16 F-maĵora op. 135.
Pri la muziko
Per la vortoj ''»La a-minora kvarteto formiĝis kvinmovimenta, la B♭-maĵora kvarteto sesmovimenta. La c♯-minora kvarteto atingas sep movimentojn!« muziksciencisto Harry Goldschmidt vortigis sian opinion pri la evoluo de la lastaj kvartetoj de Beethoven (je kio Gerd Indorf tamen opinias entute »erarige«, nomi la „pecojn“ „movimentoj“''). Tamen la ĝenerala opinio pri la nombro de la movimentoj ne estas tiel unusenca: Dum kiam ankaŭ muziksciencisto Johannes Forner parolas pri »sep, kvankam laŭ speco kaj amplekso tre diversaj movimentoj «, Theodor Helm rigardas n-ron 3 ne kiel memstara movimento (tamen sen tialigi tion), lasas tamen la demandon por n-ro 6 neresponda.
Male al la antaŭaj kvartetoj de Beethoven la movimentoj en kvarteto c♯-minora perdas memstarecon laŭ tiu senco, ke en la memskribaĵo mankas klaraj dislimigoj inter la unuopaj movimentoj. Ĉi tiuj estas notitaj nur en la partiturkopio por muzikeldonejo Schott-Verlag. Konforme al tio Karl Holz, dua violonisto de la Schuppanzigh-kvarteto proksima al Beethoven, direktis redemandon al Beethoven: ''»Ĉu ĝi estu traludata senĉese? – Sed tiam ni nenion povas ripeti! – Kiam ni agordu? – Antaŭ la Presto ...«''. Kiel povis raporti Karl Holz en 1857 laŭ siaj memoroj, »malgraŭ ĉiuj imagoj pro la reagordado de la instrumentoj kaj la laciĝo de la aŭskultantoj nur mallonga paŭzo post la presto E-maĵora (eĉ ne antaŭ tiu) estis konsentita de Beethoven«
Ankaŭ la movimentoj havas malsamajn pezojn: Tri el la movimentoj havas funkcion de interĉeneroj, dum kiam la restaj kvar movimentoj formas la kernon de la kvarteto. Laŭ ĉi tiu senco Hugo Riemann opinias, »ke finfine restas nur la kutimaj kvar movimentoj«, kaj rigardas la ceterajn movimentojn kiel »transiro-ligiloj«.
Kiel povis pruvi Robert Winter, kiu en la jaro 1982 katalogis la ampleksajn postlasitajn skizojn pri arĉkvarteto op. 131 – unuflanke por la tuta verko, aliaflanke por la finalo same kiel por la tria movimento – Beethoven konsideris dumpase de la verkado kvin malsamajn movimentoplanojn por la tuta verko, ĝis kiam li finfine decidiĝis por la finvalida koncepto. La konsideritaj movimentoplanoj estas:
Post „Mondscheinsonate“ kvarteto op. 131 estis nur la dua komponaĵo, en kiu Beethoven uzis la tonalon c♯-minoro; jen li faris tion pro la sonaĵo. En la verkaro de Joseph Haydn ĝi troviĝas nur en ties pianosonato Hob. XVI:36 ; ĉe Wolfgang Amadeus Mozart tamen tute ne.
Unua movimento
La unua movimento estas adaĝo-fugo kaj, kiel opiniis Richard Wagner, ''»verŝajne la plej melankolia, kiu iam ajn estis esprimitaj per tonoj [...]. Sed samtempe ĝi estas pentopreĝo, interkonsilantado kun Dio en la kredo je la ĉiam bono.«''.
Gerhard Armauer Hansen
Gerhard Henrik Armauer Hansen (1841-1912) (* la 29-an de julio 1841 en Bergen, † 12-an de februaro 1912 en la urbo Florø) estis norvega mikrobiologisto, zoologiisto, bakteriologo, dermatologo kaj epidemiologo, kiu helpis identigi la lepro-bacilon nomumitan Mycobacterium leprae.
14-a arĉkvarteto (Beethoven)
Unua movimento
La movimento baziĝas, kiel la unuaj movimentoj de arĉkvarteto n-ro 13 B♭-maĵora op. 130 (kaj do ankaŭ la „Granda fugo“) kaj de la arĉkvarteto n-ro 15 en a-minoro op. 132, la kvartonaro g♯-a-f-e zugrunde. Alie ol en la kvarteto a-minora la du sekundoj de la kvartonaro estas ligitaj per falanta tercio kun ties seksto. Emil Platen opinias pri la uzado de la kvartonaro: »Dedukti tamen el tio, ke temas pri sencokunligo de la tri kvartetoj, pri unueco de pli alta ordo, ›giganta ciklo‹, kio do ankaŭ fakte estus prezentenda en neinterrompa sinsekvo, mi opinias malĝusta.«. Lewis Lockwood montris sur tio, ke ĉi tiu temo similas al la temo de la fugo n-ro 4 c♯-minora el la unua volumo de „Bontemperita klavarinstrumento“ de Johann Sebastian Bach.
La movimento spertas polifonian evoluon (tamen en malpli forta dimensio ol la „Granda fugo“, ĉar la temo post la ekspozicio aperas nur kiel unuopa citaĵo; okazas nur trakondukado je la fino de la fugo ), antaŭ ĝi finiĝas per intesigo. La polifonio de la movimento instigis muzikscienciston Manfred Hermann Schmid al la taksado: »La fugo glitas tra diversaj tonaloj«.
Gerhard Armauer Hansen
Post 1875 Hansen denove kuracis leprulojn en Bergen.
14-a arĉkvarteto (Beethoven)
Dua movimento
La dua movimento staras en 6/8-takto kaj havas transiran karakteron; la ĉeftemo ŝanĝiĝas al D-maĵoro. La taksadoj de la interpretantoj pri ĉi tiu movimento oscilas inter sonata ĉefmovimento sen tralaboraĵo  kaj »klara rondelo kun kvar rekantaĵoj«. Laŭ opinio de muzikesploristo Harry Goldschmidt la movimento havas ''»nur unu solan temon. Preskaŭ oni volus nomi ĝin deduktita flankotemo de ne ekzistanta sonata ĉefmovimento.«''
En la dancokarakteron de la movimento enmiksiĝas la c♯-minoro de la fugo.
Tria movimento
La tria movimento konsistas el 11 taktoj kaj komencas per b-minoro en la violonĉelo. La vjolo elpaŝas en la sesa takto el la alegro de la restaj instrumentoj kaj komencas per la adaĝo.
Kvara movimento
La kvara movimento estas variacio-movimento kaj centro de la kvarteto. Bazo estas unutakta motivo, alterna ludo de la du violonoj; ĝi jam estis aludita en la recitativo de la tria movimento. En la melodia paso de la temo la konturoj de la kvartonaro, kion Emil Platen priskribas kiel »ĝenerala intervala strukturadprincipo« : »[...] Kiel komuna rekonilo rezultas karakteriza, granda centra intervalo, kiu estas flankigata de du sekundintervaloj«.
La temo kiel tia estas ekkonebla nur en la unua variacio kaj en la kodo, en la restaj variacioj nur aludite.
La unua variacio estas stampita de ritmaj ŝanĝiĝoj per duoblaj punktaĵoj same kiel per pli densa polifonio.
La dua variacio estas laŭstile „Alla marcia“ kaj memoras pri la movimento „Alla marcia“ el op. 132.
La unua parto de la tria variacio, titolita per „Lusinghiero“ („amindumado“), enhavas memorigon pri la kapmovimento el op. 132 kaj kontrastas kun la dua parto de la variacio. Ĉi tiu evoluigas rigidan temon.
La kvara variacio havas densan polifonion.
En la kvina variacio la kvarteto ŝanĝiĝas per duobloprenoj al okteto.
La sesa variacio estas tenata himnece per kresĉendo kaj malkresĉendo en la longaj kvaronoĉenoj; ĉi tiun pian etoson rompas la violonĉelo per deksesona figuro.
La kodo ŝanĝiĝas, pli klare ol la variacioj, inter andante cantabile kaj skerco. Je ĝia komenco ĉiu el la kvar instrumentoj ludas solokadencon; post tio eksonas la unua violono denove per kvina. Dumpase de la kodo aludiĝas sepa variacio. Dum la lastaj kvar taktoj plurfojaj ripetadoj de la lastaj du taktoj de la temo finas la movimenton.
Kvina movimento
La kvinparta kvina movimento, kies viglan komencon de la violonĉelo sekvas ĝeneralpaŭzo, havas skercan karakteron kaj estas tenata en la stilo de infankanto. Wulf Konold opinias la reekprenaĵojn de tri kaj skerco memstaraj, per kio la movimento havus sep partojn. . La trio aperanta post la dua parto eksonas denove post la unua skerco-reekprenaĵo. En la lasta parto de la skerco-reekprenaĵo la violonĉelo ludas proksime de la „ponto“ per supratonriĉa arĉotekniko. Beethoven ankoraŭ sin certigis ĉe Karl Holz, ĉu tiu tekniko estas ludebla, kion tiu ĉi jesis al la komponisto.
Sesa movimento
Ankaŭ la sesa movimento havas per siaj 28 taktoj transkondukan karakteron. La vjolo revivigas la melankolion de la fugo malfermanta la kvarteton. La unuaj tri tonoj de la vjolo prezentas invertadon de la unuaj tri tonoj de la fugotemo. Same melankolia estas la dialogo de la supraj tri instrumentoj.
Je la komenco kaj je la fino de la movimento staras fermatoj, tiel ke ankaŭ nur je ĉi tiuj lokoj de la kvarteto eblas paŭzoj.
Sepa movimento
La sepa movimento estas la ununura sonata movimento de la kvarteto (Ununura movimento en sonatmovimenta formo ene de kvarteto ekzistas en la kvartetverkado de Beethoven nur ankoraŭ en la kvarteto E♭-maĵora op. 74; en ĉi-lasta temas pri la kapmovimento). Malgraŭ de la klasika sonatmovimenta formo pezocentro de la tema laboro okazas nur en la kodo.
La ĉefa temaro konsistas el tri temoj: La unua temo havas plie la karakteron de motivo, la dua temo similas al la kontraŭsubjekton de la „Granda fugo“, la tria temo havas plendan karakteron. En ĉiuj tri temoj troviĝas la du etaj sekundoj de la kvartona motivo. La duobla fugato de la trakondukaĵo havas simile fortan patoson kiel la „Granda fugo“.
La sinsekvo de al reekprenado havas karakteron de klasika sonatmovimento; la reekprenaĵo tamen komenciĝas pli frue ol atendita. En la reekprenaĵo la ĉeftemo aperas kiel nova duobla fugato.
La kodo 127 taktojn longa daŭrigas la proceson de la tralaborado (ununura aperaĵo en la arĉkvartetoj de Beethoven). Dufoje la unua violono vane provas elrompi el c♯-minoro al D-maĵoro. Je la fino de la kodo la ĉeftemo devas rigardi sin venkita de la plenda temo.
Laŭ Manfred Hermann Schmid la finalo estas »supertavoligita de dua formo, la rondelo«. Gerd Indorf tamen rigardas en la vidpunktoj menciitaj fare de Schmid kiel tro frua komenco de la reekprenaĵo kaj la ununura kompleta ripetado de la temo je la komenco de la tralaboraĵo neniujn devigajn argumentojn por rondelo kaj kontraŭ sonatmovimento. Laŭ opinio de Indorf la devojiĝoj de la tradicia sonatmovimenta skemo male servas al la akcentado de la kontrastoj same kiel al la translokado de la kulmino je la movimentfino.
Komponisto Richard Wagner skribis pri ĉi tiu movimento:
Efiko
Post la malsukceso de la „Granda fugo“ Beethoven komence stariĝis kontraŭ ĉia prezentado de la kvarteto c♯-minora, kvankam lia ĉirkaŭo insistis pri unua prezentado: ''»Ne faru tion al ni! Kial ĝi estu aŭdata aliloke ol ĉi tie?« opiniis Karl Holz, ĉar li kaj siaj kolegoj opiniis: »Ni volas, ni devas aŭdi ĝin«''. Ankaŭ nevo Karl opiniis: »Mi kredas tamen ankaŭ, ke estus malutilo, se oni aŭdus tiujn (novajn kvartetojn) en Berlino anstataŭ ĉi tie«
Tiel Beethoven fine de aŭgusto ŝanĝis sian opinion kaj skribis la 29-an de septembro 1826 al la eldonejo Schott-Verlag: »La verko post nelonge estos prezentata je avantaĝo de artisto« (Ĉi tiu projekto tamen ne realiĝis je la vivotempo de Beethoven pro ties malsaniĝo kondukanta al lia morto). Intertempe Karl Holz akiris de Beethoven informojn rilate la prezentadon.
Mallonge post la morto de Beethoven en junio 1827 oni publikigis la eldonon de la voĉoj kaj en februaro 828 la partituron; ambaŭ aperis en muzikeldonejo Schott-Verlag.
La unua prezentado okazis la 5-an de junio 1828 en Halberstadt fare de la kvartetensemblo de la fratoj Müller sen.. En la sama jaro aperis en la muzikrevuo „Allgemeine musikalische Zeitung“ recenzo de la kvarteto fare de Johann Friedrich Rochlitz. Tiuj, kiuj »volas nur amuziĝi per muziko – fari agrablan tempopasigon«, devas »rezigni pri ĉi tiuj plej novaj verkoj de Beethoven«. Ĉiuj aliaj devas aliri la verkon »per meditemo kaj bona volo, plejeble sen antaŭjuĝo [...], kun elstaraj, sed ne malĝustaj, kaj ankaŭ ne atendoj tro ege irantaj en la ĝeneralan aŭ indiferentan«. Tamen oni devas plurfoje aŭskulti ĝin por kompreni ĝin: »Tiam [la auŝkultantaro] toleru, ke je preskaŭ nur indiferenta ludo ĝia fantazio estas ekmovata; ĝi lasu al si tion plaĉi, [...] ĝis tiam ĝi konatiĝis pli intime kun la verko«.
Dirigento kaj komponisto Ignaz von Seyfried venis dumpase de la sama jaro al jena rezulto: »Sendube la verkisto estis de animmalsana humuro, per si mem disfalinta, eĉ ja trafita de dolora homevitemo«.
NGC 403
NGC 403 (aliaj indikoj — PGC 4111, UGC 715, MCG 5-3-68, ZWG 501.104) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
14-a arĉkvarteto (Beethoven)
Efiko
Publika viena unua prezentado okazis nur en 1835, ok jarojn post la morto de Beethoven, fare de la kvartetensemblo de Leopold Jansa kun Karl Holz, kiu eble ludis la vjolon.
Satano
Hebrea Biblio
La originala hebrea termino satano estas substantivo de verbo signifanta unuavice "malhelpi, oponi", ĉar ĝi estas trovita en Nombroj 22:22, 1 Samuelo 29:4, Psalmoj 109:6. Ha-Satano estas tradicie tradukita kiel "la akuzanto" aŭ "la oponanto". La senduba artikolo ha- (angla: "la") estas uzita montri ke tiu ĉi estas titolo atribuita al estaĵo, kontraŭ la nomo de estaĵo. Tiel, ĉi tiu estaĵo estus nomita kiel "la satano".
La Dek tri okazoj
Ha-Satano kun la senduba artikolo okazas 13 fojojn en la Masora Teksto, en du libroj de la hebrea Biblio: Ijob ĉ.1–2 (10x) kaj Zeĥarja 3:1–2 (3x).
Satano sen la senduba artikolo estas uzita en 10 okazoj, el kiuj du estas tradukitaj kiel "diabolos" en la Septuaginto kaj "Satano" en la Versio de la Reĝo Jakobo: La aliaj ok okazoj de satano sen la senduba artikolo estas tradicie tradukitaj (en la greka, latina, kaj angla) kiel "oponanto," ktp. kaj konitaj kiel homoj aŭ obeemaj anĝeloj:
Libro de Ijob
Ĉe la komenco de la libro, Ijob estas bona persono "kiu adoris Dion kaj turnis for de malbono" (Ijob 1:1) kaj sekve estis rekompencita de Dio. Kiam la anĝeloj prezentas sin mem al Dio, Satano venas ankaŭ. Dio informas al Satano pri la senkulpa kaj morala karaktero de Ijob. Inter Ijob 1:9–10 kaj 2:4–5, Satano montras ke Dio donis al Ijob ĉion iu viro povus deziri, do nature Ijob estus lojala al Dio; Satano sugestas ke la fido de Ijob disfalus se ĉio donita al li (eĉ sia sano) estis forprenita. Dio sekve donas al Satano permeson elprovi Ijob. En la fino, Ijob restas fidela kaj sankta, kaj estas la implico ke Satano estas hontigita pro la malvenko.
Septuaginto
En la Septuaginto, la hebrea ha-Satano en Ijob kaj Zeĥarja estas tradukita de la greka vorto diabolos (kalumnianto), la sama vorto en la greka Nova Testamento de kiu la angla vorto "diablo" estas prenita. Kie Satano estas uzita priskribi homajn malamikojn en la hebrea Biblio - kiel Hadad la Edomano kaj Rezon la Sirio - la vorto restas netradukita sed transliterita en la greko kiel satano, neologismo en la greka.
Kartuŝoj de la Morta Maro kaj Pseŭdoepigrafio
En Ĥanaĥa judismo, la koncepto de Satano kiel malamiko de Dio kaj ĉefa malbonulo inter demonoj ŝajnas esti aperinta en Juda pseŭdoepigrafio dum la Dua Templo periodo, precipe en la apokalipsoj. La Libro de Ĥanaĥ enhavas referencojn al iu Satariel, taksiĝis ankaŭ kiel Sataniel kaj Satan'el (etimologio datiĝanta al Babilona deveno). La literumo similas al la nomoj de siaj anĝelaj fratoj Mikaelo, Rafael, Uriel kaj Gabrielo, antaŭ ol li falis de Ĉielo.
La Dua Libro de Ĥanaĥ, ankaŭ nomita la Slava Libro de Ĥanaĥ, enhavas referencojn al Rigardanto (Grigori) nomita Satanael. Ĝi estas pseŭdoepigrafia teksto de necerta dato kaj nekonata verkeco. La teksto priskribas Satanael kiel la princon de la anĝeloj kiuj estis elĵetitaj de Ĉielo kaj malbonan spiriton kiu sciis la malsamon inter "sanktema" kaj "pekema". Simila rakonto estas trovita en la libro de 1 Ĥanaĥ; tamen, en tiu libro, la gvidanto de la falintaj anĝeloj estas nomita Semjaza.
En la Libro de la Saĝo, la diablo estas reprezentita kiel la estaĵo kiu portis morton al la mondo.
En la Libro de Jubilejoj, Mastema (juda anĝelo) persvadas Dion elprovi Abraham per la ofero de sia filo, Isaako. Li estas identa al Satano kaj nome kaj nature.
Rabena Judismo
En Judismo, Satano estas termino uzita ekde ĝiaj plej fruaj bibliaj kuntekstoj por aludi homan oponanton. Foje, la termino estis uzita sugesti malbonan influon kontraŭ homoj, kiel en la Juda ekzegezo de la Jetzer hara ("malbona inklino" Genezo 6:5). La "nerestanta spirito" de Mikajĥu en 1 Reĝoj 22:22 estas foje rilatita. Tiel, Satano estas personigita kiel karaktero en tri malsamaj lokoj de la Tenaĥo, servante kiel akuzanto (Zeĥarja 3:1–2), deloganto (1 Kronikoj 21:1) aŭ ĉiela persekutanto kiu estas "inter la filoj de Dio" (Job 2:1). En ajna kazo, Satano estas ĉiam sub la potenco de Dio, havanta rolon en la dia plano. Satano estas malofte menciita en Tanaĥa literaturo, sed estas trovita en Babilona agadot.
En mezepoka judismo, la Rabenoj malakceptis ĉi tiujn Enokajn literaturajn laborojn de la Biblia kanono, farante ĉiun provon forigi ilin. Tradiciistoj kaj filozofistoj en mezepoka judismo sekvis racian teologion, malakceptante ajnan kredon je falintaj anĝeloj kaj vidante malbonon kiel abstraktan aferon. La Jetzer hara ("malbona inklino" Genezo 6:5) estas pli ofta devizo por malbono en rabenaj tekstoj. Rabena esplorado en la Libro de Ijob ĝenerale sekvas la Talmudon kaj skribojn de Maimonido por identigi la "Oponanton" en la prologo de Ijob kiel metaforon.
En Ĥasidismo, la Kabalo prezentas Satanon kiel agenton de Dio kies funkcio estas tenti unu en pekon, tiam turni sin ĉirkaŭ kaj akuzi la pekanton. La Ĥasidismaj Judoj de la 18a jarcento asociis ha-Satanon kun Baal Davar.
Kristanismo
Satano estas tradicie identigita kiel la serpento (kiel li estis en judismo) kiu tentis Evan manĝi la malpermesitan frukton. Tiel Satano ofte estas prezentita kiel serpento. Kristana konsento kun tio ĉi povas esti trovita en la verkoj de Justin Martyr, en ĉapitroj 45 kaj 79 el Dialogo kun Trypho (angle: Dialogue with Trypho), kie Justin identigas Satanon kaj la serpenton. Aliaj fruaj preĝejaj patroj menciontaj ĉi tiun identigon inkluzivas Teofilo kaj Tertuliano.
Ekde la kvara jarcento, Lucifero estas foje uzita en kristana teologio aludi al Satano, konsekvence identigi la falintan "filon de la tagiĝo" de Jesaja 14:12 kun la "akuzanto" de aliaj ĉapitroj en la Malnova Testamento.[Citaĵo deviĝas] Por la plejparto da kristanoj, Satano taksas kiel anĝelo kiu ribelis kontraŭ Dio. Lia celo estas gvidi homojn for de la amo de Dio; aŭ, alidirite, gvidi ilin al malbono.[Citaĵo devis]
En la Nova Testamento li estas nomita "la reganto de la demonoj" (Mateo 12:24), "la reganto de la mondo" kaj "la dio de ĉi tiu mondo" (2 Kor 4:4). La Libro de Apokalipso priskribas kiel Satano estis elĵetita de Ĉielo, havante "grandan koleron" kaj kondukante militon kontraŭ "tiuj kiuj obeas la ordonojn de Dio". Fine, Satano estos ĵetita en la lagon de fajron.
La frua kristana eklezio renkontis kontraŭstaron de paganoj kiel Celsus, kiu asertis ke "ĝi estas blasfemo...Diri ke la plej granda Dio...Havas oponanton kiu limigas lian kapaciton fari bonon" kaj diris ke kristanoj "malsankte disigas la reĝlandon de Dio, kreante ribelon en ĝi, kvazaŭ estus oponantaj frakcioj ene de la diejo, inkluzive unu kiu estas malamika al Dio".
Pál Ábrahám
Pál ÁBRAHÁM hungare Ábrahám Pál, Esperante Paŭlo Ábrahám estis hungara komponisto kaj dirigento.
Satano
Teminaro
En kristanismo, estas multaj sinonimoj por Satano. La plej ofta angla sinonimo por "Satano" estas "diablo", kiu devenas de Meze angla devel, de Anglosaksa dēofol, kiu siavice reprezentas fruan ĝermanan pruntante de latina diabolus (ankaŭ la fonto de "diabla"). Ĉi tiu siavice estis pruntita de greka diabolos por "kalumnianto", de diaballein "kalumnii": dia- "trans, tra" + ballein "ĵetegi". En la Nova Testamento, "Satano" okazas pli ol 30 fojojn en frazoj apud diabolos (kalumnianto) aludante al la sama persono aŭ afero kiel Satano.
Belzebubo, signifante "Lordon de Muŝoj", estas la malestima nomo donita en la hebrea Biblio kaj Nova Testamento al Filiŝta dio kies originala nomo estis rekonstruita kiel plej verŝajne "Ba'al Zabul", signifanta "Baal la Princo". Ĉi tiu vortludo estis poste uzita aludi ankaŭ al Satano.
Pál Ábrahám
Pál Ábrahám naskiĝis la 2-an de novembro 1892 en Hungara reĝlando en urbo Apatin, nuntempa Apatin en Serbio. Li mortis la 6-an de majo 1960 en Hamburgo.
Biografio
Pál Ábrahám devenis el juda familio. Li frekventis muzikan ĉeflernejon en Budapeŝto. Ekde 1927 li havis postenon en teatro, kie li dirigentis kaj komponis. Baldaŭe li vivis en Germanio kaj Vieno, poste li migris al Usono. Post la 2-a mondmilito li vivis en Eŭropo, sed li jam ne komponis.
Satano
Teminaro
La Apokalipso de Johano dufoje mencias "la drakon, tiu antikva serpento, kiu estas nomita la diablo kaj Satano" (12:9, 20:2). La Apokalipso de Johano ankaŭ mencias "la trompanton", de kiu devenas la ofta finomo "la granda trompanto".
Islamo
Ŝajtano (شيطان) estas la ekvivalento de Satano en islamo. Kvankam Ŝajtano (شيطان, de la radiko šṭn شط⁬ن ) estas adjektivo (signifante "vojerarinta" aŭ "malproksima", foje tradukita kiel "diablo") kiu povas esti aplikita al ambaŭ viro ("al-ins" الإنس) kaj Ĝino: Iblis o ( araba prononco : <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈibliːs] ) estas la propra nomo de la Diablo kiu estas menciita en la Korana rakonto de Genezo. Laŭ la Korano, Ibliso (la araba nomo uzita) malobeis ordon de Alaho riverenci al Adamo kaj konsekvence Ibliso estis ĵetita de Ĉielo. Tamen, al li Dio donis senpremiĝon de plua puno ĝis la tago de juĝo.
Etimologie, Ibliso signifas "la urĝulon (de la kompato de Dio)" en la araba. Tiel, la nomo "Ibliso" povas esti vidita kiel moknomo donita al Satano post kiam falinte de Graco. Kelkaj islamaj scienculoj hipotezis ke la vera nomo de Satano antaŭ falado estis Azazelo. Laŭ la Libro de Ĥanaĥ kaj la Talmudo, Azazel estis la ĉefulo de la falintaj anĝeloj kiu malobeis Dion per sekskuniĝi kun virinoj kaj instrui magion kaj armilojn al homaro, kondukante al la biblia inundo de Noa.
Laŭ la Korano, Dio kreis Satanon, kune kun ĉiujn de la aliajn ĝinojn, el "senfuma fajrego". La primara karakterizaĵo de la Diablo, krom orgojlo, estas ke li havas neniun potencon krom la potencnon ĵeti malbonajn sugestojn en la korojn de viroj kaj virinoj. La Korano diras ke Satano estis inter la anĝeloj kiujn Dio ordonis riverenci al Adamo post sia nasko; ĝi diras en 18:50:"Memoru, kiam Ni diris al la anĝeloj: 'Surgenuiĝu antaŭ Adamo,' kaj ili ĉiuj surgenuiĝis krom Ibliso. Li estis unu el la Ĝinoj, do li malobeis la ordonon de sia Sinjoro. Ĉu vi nun volas preni lin kaj lian idaron kiel amikojn anstataŭ Min, kvankam ili estas viaj malamikoj? Malbonega estas la interŝanĝo por la malbonfarantoj!"Ĉu Satano estis efektive anĝelo aŭ Ĝino kiun Dio levis al la anĝela asembleo estas afero de debato inter islamaj esploristoj. Iuj esploristoj, kiel Ibn Abbas, kredas ke Satano estis efektive anĝelo kiun Dio kreis el fajro. Li estis la plej adorema kaj sperta de anĝeloj. Tiel, kiam la Korano identigas Satanon kiel Ĝinon, ĝi signifas ke li apartenis al klaso de fajraj bestoj nomitaj Ĝinoj, klaso kiu enhavas ambaŭ ĉielajn Ĝinojn (fajrajn anĝelojn) kaj surterajn (ordinarajn) Ĝinojn. Tia ideo estas elvokiva de la biblia serafo, rango de anĝeloj aspektantaj kiel brulanta fajro. Longe antaŭ ol Adamo estis kreita, laŭ certaj tradicioj, surteraj ĝinoj vagis la teron kaj disvastigis korupton sur ĝin. Dio sendis armeon de anĝeloj sub la estrado de Satano kontraŭ ili. Post lia venko, la egoismo de Satano kreskis; li taksis sin mem la plej bona ol iu ajn alia besto kaj tial la plej ŝatata de Dio. La kreado de viro kaj la ordo al la anĝeloj de Dio reverenci al viro estis frapo al la fiero de Satano. Kvankam ĉiuj la anĝeloj obeis Dion kaj riverencis al Adamo, Satano malobeis, fiere dirante 38:76:"Li respondis: 'Mi estas supera al li. Vi kreis min el fajro kaj lin el argilo.'" Konsekvence, Dio elpelis Satanon de Ĉielo. La lasta promeso de Satano estis allogi homaron en nekredemon kaj malbonon kiel ago de venĝo kontraŭ iliaj patro, Adamo. Ankaŭ, iuj esploristoj nomas Satanon "La Pavo de Anĝeloj".
Sufiisma vido de Satan
Sufiismo instruas ke homoj devus ami Dion sen atendi ion ajn retroe. Sekve, nerevenita amo estas rigardita de Sufiistoj kiel tiun perfektan tipon de amo ĉar la deziranto atendas nenion retroe. Tiel, kelkaj Sufiistoj vidas Satanon kiel la paradigmo de amo kaj la perfekta amanto. Malgraŭ la tradicia interpreto de la falo de Satano de Graco kiel ago de troa fiero kaj ribelo kontraŭ Dio, kelkaj Sufiisto vidas ĝin kiel ago de mem-ofero por la amo de Dio. Satano rifuzis riverenci al Adamo pro sia nefleksebla monoteismo kaj sindediĉo; li rifuzis levigi ion ajn aŭ iun ajn krom Dion. Al-Ghazali, bon-konata mezepoka Sufiismo-islama teologo, rakontas: Renkontante Iblison sur la deklivoj de Sinajo, Moseo salutis lin kaj demandis, “O Ibliso, kial vi ne riverencas antaŭ Adamo?” Ibliso respondis, “Ĉielo malpermesas ke iu ajn adoru ion ajn sed la Unu. […] Ĉi tiu komando estis testo.” Satano kredis ke Dio ordonis lin riverenci al Adamo elprovi sian amon por li. Satano devus daŭrigi sian amon por Dio ĉe ajna kosto. Do, eĉ se la kosto de la rifuzo de Satano riverenci al Adamo estas fali de Graco, li devus procedi per ĝi pro sia senkondiĉa amo por Dio. Abdul Karim Jili, islama Sufiisma sanktulo, kredas ke post la Tago de Juĝo, Geheno ĉesos ekzisti kaj Satano revenos al la servo de Dio kiel unu el liaj kar-memoraj anĝeloj.
Jezidoj
Alternativa nomo por la ĉefa diaĵo en la ĝenerale Indo-eŭropa panteono de la Jezidoj, Melek Taŭso, estas Ŝajtano. Tamen, anstataŭ ol esti Satana, Jezidismo povas esti komprenita kiel restaĵo de antaŭ-islama Mezorienta Indo-eŭropa religio kaj/aŭ  ghulat Sufiisma movado fondita de Shaykh Adi. Male, la simileco inter Melek Taŭso kaj la diaĵo konata kiel Satano je kiu kredas kristanoj kaj islamanoj estas bone notita de scienculoj kaj esploristoj. La konekto al Satano, originale farita de islamanoj, allogis la intereson de 19-jarcentaj eŭropaj vojaĝantoj kaj esoteraj verkistoj.
Satanismo
En Satanismo, du gravaj tendencoj ekzistas, teisma Satanismo kaj ateisma Satanismo, ambaŭ havante malsamajn vidojn koncerne al la esenco de Satano. Plena artikolo: Satanismo
Teisma Satanismo
Teisma Satanismo, ĝenerale nomita "diabol-adoro", asertas ke Satano estas reala diaĵo aŭ forto meritanta adoron, kiun individuoj povas kontakti kaj peti, kaj kiu reprezentas loze filiiĝitaj aŭ sendependaj grupoj kaj societoj kiuj tenas la kredon ke Satano estas vera ento anstataŭ metaforo.
Inter ne-Satanistoj, multe da moderna Satana folkloro ne devenas de la kredoj aŭ praktikoj de teismaj aŭ ateismaj Satanistoj, sed estas miksaĵo de mezepokaj kristanaj folkloraj kredoj, politikaj aŭ sociologiaj konspiro-teorioj, kaj nuntempaj urbaj legendoj. Ekzemplo estas la Satana Rita Fitrakto timigo de la 1980aj jaroj — komencante kun la memoraĵo Michelle Memoras (angle: Michelle Remembers)— kiu prezentis Satanismon kiel vastan konspiron de elitoj kun kutima deziro por infana fitrakto kaj homa ofero. Ĉi tiu varo ofte priskribas Satanon kiel estaĵon kiu fizike enkorpiĝas ricevi adoron.
Ateisma Satanismo
Ateisma Satanismo, plej ofte nomita LaVeja Satanismo, asertas ke Satano ne ekzistas kiel laŭvorta enkorpigita diaĵo, sed anstataŭ kiel simbolo de fiero, libido, libereco, klerismo, pura saĝeco kaj de kosmo kiun Satanistoj perceptas kiel trapenetrita kaj instigita de fortoj al kiuj estis donitaj multaj nomoj de homoj dum la kurso de tempo. Al adeptoj, Satano ankaŭ servas kiel koncipa kadro kaj ekstera metafora projekcio de la plej alta potencialo de la Satanisto.
Margaret Bondfield
Frua vivo kaj familio
Bondfield naskiĝis en Chard, Somerset, la dek-unua kaj plej juna filo de Anne Taylor kaj William Bondfield. Aĝante 13 jarojn, ŝi eklaboris kiel lernanta instruisto en Chard kaj, la venonta jaro, fariĝis metilernanto en ŝtofvendejo en Brighton. Tie, ŝi amikiĝis kun Louisa Martindale.
Ŝi neniam edziniĝis aŭ naskis infanojn, preferinta enfokusigi ŝiajn penojn je laboro kaj politiko.
Kariero
En 1894, Bondfield transloĝiĝis al Londono. Ŝi estis elektita kiel distrikta konsiliano por la Shop Assistants' Union (Sindikato por vendejaj helpistoj). En 1896, la Women's Industrial Council (Industria konsilio de virinoj) petas ŝin enketi pri laborpago kaj laborkondiĉoj de vendejaj laboristoj. Ŝi verkis raporton kiu aperis en 1898. Tiam ŝi estis elektita kiel asistanta sekretario por la sindikato por vendejaj helpistoj. Ŝi daŭris en tiu rolo ĝis 1908, kiam ŝi fariĝis sekretario de la Women's Labour League (Virina ligo de laboristaro).
En 1906, Bondfield kunfondis kun ŝia amiko kaj kolego Mary Macarthur la National Federation of Women Workers (Nacia federacio de virinaj laboristoj) kiun estris Mary Macarthur. . Bondfield laboris kiel asistanta sekretario de 1914 ĝis 1921. Poste, la federacio kuniĝis kun National Union of General and Municipal Workers (Nacia sindikato de ĝeneralaj kaj municipaj laboristoj), kaj Bondifled fariĝis ĝis 1938 Chief Woman Officer (Ĉefoficiro por virinoj).
Bondfield ankaŭ estis balotrajtisto, sed ŝi neniam apogis limigitan virinbalotrajton kiun apogis kelkaj de la ĉefa virinbalotrajtista movado, kiel WSPU aŭ NUWSS. Pro tio, ŝi fondis kaj estris, de 1906 ĝis 1909, la Adult Suffrage Society (Socio por plenaĝula balotrajto) kiu apogis universalan balotrajton. Bondfield kredis ke, se burĝaj virinoj gajnos balotrajton, ili ne plu interesiĝos pri rajtoj de laboristaraj virinoj, do ke la movado devis tuj peti universalan balotrajton. En decembro 1907, Bondfield kaj Teresa Billington-Greig publike debatis la aferon kaj la publiko poste voĉdonis: 171 voĉdonoj estis por Billington-Greig, kaj 130 por Bondfield.
Margaret Bondfield kontraŭis la unua mondmilito, kaj ĉeestis internaciajn packongresojn.
En 1923, Bondfield fariĝis la unua virina prezidento de la Trades Union Congress General Council (Ĝenerala konsilio de la Sindikatara kongreso). Samjare, ŝi ankaŭ fariĝis laboristara parlamentano, por la elektodistrikto de Northampton, kiel unu el la tri unuaj virinaj laboristaraj parlamentanoj. Baldaŭ okazis ĝenerala balotado, kiam la laborista partio malgajnis Northhampton. Tamen, Bondfield denove kandidatis en 1926, per speciala balotado de Wallsend elektodistrikto. Ŝi perdis ŝian parlamentanecon en 1935.
La 8-a junio 1929, ŝi fariĝis, pro nomumigo de Ramsay MacDonald, la unua virina registarano de Britio. Ŝi estis ministro pri laboro.
Verkoj
Margaret Bondfield verkis jenajn librojn :
Arbatskaja (metrostacio de Moskvo)
Arbatskaja (Арбатская, "de (strato) ") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Filovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
(138175) 2000 EE104
(138175) 2000 EE104 estas venusrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:1 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Venuso kaj krucas tiun de la Tero kun febla orbita klineco.
Salillas
Salillas [saLIljas] (en aragona Saliellas) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas ĉe la valo de la rivero Guatizalema sude de la provinca kaj komarka ĉefurbo. La municipa teritorio limas kun tiuj de Sesa, Pertusa, Antillón, Huerto, Usón kaj Torres de Alcanadre.
Laura Ruttkay
Laura Ruttkay [rutkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ruttkay Laura estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis Antos Gémes. Laura Ruttkay naskiĝis la  en Miskolc.
Salillas
Historio
Plej frua mezepoka mencio estas interkonsento farita inter januaro kaj februaro 1104, fare de la episkopo de Huesca kaj la abato de Montearagón.
Laura Ruttkay
Biografio
Laura Ruttkay dum la gimnaziaj jaroj ofte deklamis. Ŝi lernis aktoradon en studio de Nacia Teatro (Miskolc), ŝi debutis aktoro en 1995. Baldaŭ ŝi akiris diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2000. Ŝia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de ĵus refondita Teatro Magyar. Ŝi ricevis 6 premiojn inter 2004-2014. Ŝi naskis ĝemelinojn.
Salillas
Historio
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Mokpo
Mokpo aŭ Mokpho (목포시, laŭ ĉinaj literoj 木浦市) estas marhavena kaj universitata urbego en Sud-Koreio. La loknomo laŭlitere tradukiĝas kiel "la haveno kun granda parto de arbaroj".
Salillas
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Salillas akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 460 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 155 loĝantoj (2022).
Mokpo
Geografio
Mokpo situas en sudokcidenta parto de la lando laŭ la maro. Seulo troviĝas 311 km. Monto (228m) kuŝas en centro de la malnova urboparto, pli malaltaj montoj troviĝas en rando de la urbego. Ankaŭ rivero fluas en la maron ĉe la urborando. La granda nombro ĉirkaŭ Mokpo ankaŭ funkcias kiel protekta bariero kontraŭ flusoj kaj cunamoj.
Salillas
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj kunikloj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, neĝujo, renesanca palaco kaj ekstere naturaj lokoj. Menciendas aparte la muelejo Burjamán (kio en araba signifas "Turo de la Pardono") borde de la rivero Guatizalema, de kiu prenis akvon per kanaleto de ĉirkaŭ tri kilometroj el la loĝloko Salillas.
Mokpo
Klimato
Mokpo situas en humida subtropika klimato, la urbego estas kutime venta kaj nebula pro ĝia loko proksime de la oceano. Tamen tiu urbego havas la plej altan nivelon de sunlumo en Koreio. En Mokpo jare pluvas po 1164 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-septembro pli ofte pluvas pro la musono. La averaĝa jara temperaturo estas 14 °C, tio varias dum jaro inter 10-18 °C.
Famuloj
Mokpo estas la hejmurbo de eksprezidento Kim Dae-Jung, kiu ricevis la pacpremion en 2001.
Ali bey Huseynzade
Ali bey Huseynzade (Əli bəy Hüseynzadə, aŭ Əli Hüseyn Turan) (la — la ) estas azera verkisto, filozofo, kaj literatura kritikisto, unu el la plej elstaraj proponantoj de Azerbajĝan-Turkaj sociaj ideoj de la 20a jarcento. Kun atingoj dum longa tempo kiel erudiciulo, kuracisto, artisto, poeto, kritikisto, tradukisto, instruisto, kaj ĵurnalisto, li metis la propran markon sur ĉiu el ĉi tiuj kampoj. Li faris elstaran laboron en la Azerbajĝana informilara kaj publikista kampoj.
Vivo
Li naskiĝis la 24an de februaro en 1864 en Salyan, en la nuntempa Azerbajĝano. Dum liaj junaj jaroj lia familio transloĝiĝis al Tbiliso. Lia avo, Mahammadali Huseinzade, estis la Kaŭkazia islama ĉefpastro dum 32 jaroj. Ali bey diplomiĝis de la Tbilisa gimnazio (1875-1885), kaj dum sia infanaĝo lernis la turkan, persan, araban, germanan, kaj rusan lingvojn.
La patro de Ali bey Huseynzade, Ŝejk Ahmad, profitis de siaj konversacioj kun lia amiko, fondinto de Azerbajĝana teatro Mirza Fatali Akhundov (1812-1878), por ekkoni la bazojn de literaturo. De la tempo de lia gimnazia edukado, la Turka lingvo kaj a ideoj de Ŝejk Selya kaj Mirza Fatali Akhundov ege influis lin.
En 1885, li komencis la studadon ĉe la Fako de Fiziko kaj Matematiko de la Universitato de Sankt-Peterburgo. Post diplomiĝo en 1889, Huseynzade transloĝiĝis al Istanbulo, kie li registriĝis ĉe la Medikamenta Fako de Istanbula Universitato. Post diplomiĝo de la universitato, li laboris kiel armea kuracisto en la Otomana Armeo, kaj poste kiel asistanta profesoro ĉe la universitato.
Huseynzade estis unu el la fondintoj de la Komitato pri Unuiĝo kaj Progreso. Ziya Gökalp ege influiĝis de liaj ideoj, kaj menciis Huseynazde-on kiel unu el siaj plej gravaj instruistoj.
Kiam Ziya Gökalp venis de Rusio al Istanbulo, la komentoj de Huseynzade en la poemo "Turan" notiĝis kiel unu el la unuaj esprimoj de la "Tut-Turanisma" ideologio.
En 1885 li eniris la matematikan fakon de la Universitato de Sankt-Peterburgo, li ankaŭ ĉeestis prelegojn de gravaj orientdevenaj profesoroj. Dum ĉi tiu tempo, li ricevis lecionojn de gravaj spertuloj, kiel Dmitri Mendeleyev, Yeqor Vaqner, Nikolay Menşutkin, Nikolay Beketov, Valentin Jukovski kaj aliaj, kaj ekkonis la imperiajn-sociajn procesojn de proksime, kaj kun patriotismaj idealoj eksimpatiis. Kiel la aliaj revoluciemaj studentoj, li ankaŭ devis foriri el Sankt-Peterburgo.
En 19093, Ali bej reiris hejmen, kaj pasis la sekvaj 7 jaroj en Bakuo. Dum ĉi-tiu periodo, li faris klerulajn kaj eldonajn aktivojn, redaktis la ĵurnalon "Heyat" ("Vivo"), kaj servis kiel ĉef-redaktoro de la ĵurnalo "Kaspiy". En 1905, kune kun Alimardan Topchubashev, Farrukh Vezirov, Adil Khan Ziyadkhanov and Ahmed bey Aghayev, li fariĝis parto de la Azerbajĝana delegitaro al tut-Rusia kunveno de islamanoj, kie oni interkonsentis pri la fondiĝo de unu sola islama partio en la Rusia Imperio. En 1906, Huseynzade ekeldonis la revuon "Fiyuzat", financata de la fama filantropo Haji Zeynalabdin Taghiyev, kaj forte kritikis la Cariostan registaron en siaj verkoj.
29210 Robertbrown
29210 Robertbrown estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota botanikisto Robert Brown (1773–1858), kiu faris gravajn kontribuojn al la plantoscienco, grande per sia pionira uzo de la mikroskopo. En 1827, ekzamenante grajnojn de poleno de la planto Clarka Pulchella en akvo sub mikroskopo, li malkovris la.
Mazatlán Villa de Flores
Mazatlán Villa de Flores estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Mazatlán Villa de Flores. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 058.
Geografio
Mazatlán Villa de Flores apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12934 loĝantojn. El tiuj estis 6481 viroj kaj 6453 virinoj. La komunumo havas surfacon de 137.79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1140 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 11348 indiĝenoj. El tiuj 9679 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 9679 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Drako
Drako povas esti:
Mazatlán Villa de Flores
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Amboy (Vaŝingtonio)
Amboy estas usona censo-loko (census-designated place) kaj urbeto de la ŝtato Vaŝingtonio. Ĝi troviĝas en la kantono Clark. Sur tiu teritorio vivis loĝantoj laŭ la oficiala censo de 2000.
(16546) 1991 RP5
(16546) 1991 RP5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kalkulita por la epoko de la, ĝi havis orbitan de 3,19661539 , ĝi do tiam orbitis je nur ĉ 506nbsp;300 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Saint-Solve
Geografio
Saint-Solve etendiĝas sur 5,84 km², kaj havis 326 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 55 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Solve antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Yardin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Solve apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
22139 Jamescox
22139 Jamescox estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Cox, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li estas instruisto ĉe la Kapa'a Middle School de Kapaa (Havajo).
Schwerin
Schwerin [ŝverIN] (esperante Ŝverino) estas la ĉefurbo de la germana federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la urbo havis  loĝantojn. Ĝi situas en pitoreska lago-riĉa regiono. La komunumo Schwerin konsistas ankaŭ el la iamaj vilaĝoj Lankow, Neumühle, Görries, Krebsförden, Mueß, Zippendorf, Medewege kaj Wickendorf.
Historio
En 2009 okazis la Federacia Hortikultura Ekspozicio (BUGA). En 2019 okazis subĉiela muzika prezentado ANATEFKA aŭ “La violonisto sur la tegmento”.
Esperanto-movado
La unua esperantisto en Ŝverino estis Marie Hankel. En la urbo ekzistas Esperanto-societo, kiu interalie en 1992 respondecis pri organiziĝo de la Germana Esperanto-Kongreso en Schwerin. Estas E-klubo en Schwerin, vidu la retpaĝon:.
Villablino
Villablino [biljaBLIno] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco, en la tradicia areo Laciana, inter la komarkoj Babia, Omaña, El Bierzo kaj Asturio. Villablino estas komprenebla etimologie kiel Vilaĝo de Plinio, de Flako, aŭ iu alia loĝanto. En ties teritorio estas la Akvorezervejo de Barrios de Luna.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Caboalles de Abajo, Caboalles de Arriba, Lumajo, Llamas de Laciana, Orallo, Rabanal de Abajo, Rabanal de Arriba, Rioscuro, Robles de Laciana, Sosas de Laciana, Villablino, Villager de Laciana, El Villar de Santiago kaj Villaseca de Laciana, okupas totalan areon de 228,24 km² ĉe rivero Sil.
Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 8 226 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 7 000 loĝantojn el la 1990-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Leono, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Cangas del Narcea (Asturio), Somiedo (Asturio), Cabrillanes, Degaña (Asturio), Palacios del Sil kaj Murias de Paredes.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromiaj kastrumoj kaj multaj el romia epoko ĉefe rilate al la orminado. Estas ankaŭ rakontoj pri batalo inter suevoj kaj vandaloj kaj pri alia inter kristanoj kaj islamanoj. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. En 1090 jam estis romanika preĝejo de Robles de Laciana. Alfonso la 10-a havigis la 24an de Marto 1270 dokumenton kiu garantiis al la lokanoj de Laciana imunecon kaj liberecon antaŭ la grafoj de Luna kaj de Toreno. Sekvis konfliktoj inter la lokanoj kaj la nobeloj.
Ekde la komenco de la 20-a jarcento disvolviĝis la karbominado, kio rezultis en plifortigo de la laborista movado, kio siavice rezultis en partopreno en la Asturia revolucio de 1934 kaj en la Hispana Enlanda Milito flanke de la Hispana Dua Respubliko. Dum la Frankisma diktaturo aperis en la areo ĝermoj de tio kio poste iĝos sindikato CC.OO.. En 1992 okazis marŝo de 500 ministoj al Madrido proteste pro la dekadenco de minado kaj industrio en la areo. Urbestroj estis maldekstruloj, dum la demokratia epoko.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj), poste karbominado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, industria arkeologio, piedirado, natura gravo de flaŭro kaj faŭno -urogalo, urso, lupo ktp.- vintra turismo, skiejo, kuirarto).
Adipocito
Oni diferencigas du tipojn de adipocitoj, kiuj donas bazojn de diversaj gashistoj:
Holzwickede
Holzwickede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unna de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
En Holzwickede interalie loĝas la esperantista familio Loose. El ĝi, patro Wolfgang ekde la 1970-aj jaroj aktivas en Germana Esperanto-Asocio kaj gvidis multajn lingvokursojn, kaj filino Britta, kiu post la lernejaj jaroj estis studentino en Tübingen, plurajn jarojn estis estraranino de Germana Esperanto-Junularo.
The Washington Post
The Washington Post estas anglalingva ĉiutaga gazeto aperanta en Vaŝingtono. La gazeto estas tre altnivela, kaj konsiderata la plej grava konkuranto de The New York Times.
Ĝi estis fondita en 1877 kiel kvarpaĝa gazeto de la Demokrata Partio. La gazeto sendependiĝis en 1877 kaj memstariĝis en 1889. Oni vendis ĝin en 1899 kaj ekde tiam la gazeto prenis konservativan direkton en la artikoloj. Oni deniove vendis en 1905 kaj ekde tiam la artikoloj iĝis pli bulvarda. The Washington Post perdis la reputacion en la 1920-aj jaroj, ĉar tre respegulis la prezidentan politikon. Gvido de Ned McLean kondukis la gazeton al bankroto. La gazeton aĉetis en 1933 ties kredit-donanto Eugene Meyer.
Meyer volis sendependan gazeton, kun seriozaj, precizaj artikoloj. En la gazeto aperis ankaŭ karikaturoj de Herbert L. Blocknak (Herblock) apud la ĉeartikoloj, kio helpis vendon de la gazeto. Meyer en 1946 transdonis la gazeton al sia bofilo Philip L. Graham.
The Washington Post aĉetis en 1954 la konkuranton Washington Times Herald kaj fermis la redaktejon, dum ĝi transprenis ties plej bonajn ĵurnalistojn. La gazeto aĉetis ankaŭ la magazinon Newsweek en 1961.
Post sinmortigo de Graham en 1963, lia vidvino Katherine Meyer Graham daŭrigis lian direkton. Ŝi apogis ankaŭ la kunlaboranton dum la Watergate-skandalo.