cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sefardaj gardantoj de la Torao
La nuntempa gvidanto de la partio estas Eli Jiŝai, sed la fondinto kaj spirita gvidanto de ĝi estas la fama rabeno Ovadia Josef, kiu estis la ĉef-rabeno de la sefarditoj de 1973 ĝis 1983.
La partio havas religiajn kaj konservemajn poziciojn pri sociaj demandoj.
Ludiloj Dinky
Ludiloj Dinky aŭ en angla origina Dinky Toys estas metalfandaj zamakaj miniaturaj veturiloj uzitaj kiel ludiloj kiuj estis produktitaj de la entrepreno Meccano – konstruintoj de Hornby Trains, kiuj estis nomitaj laŭ la fondinto Frank Hornby. Ludiloj Dinky en Anglio estis faritaj el 1935 al 1979. La fabriko estis en Binns Road, Liverpool, Anglio.
Albrechtice (Sušice)
Albrechtice (jen ĉeĥe, historie ankaŭ Albrechtsried) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Sušice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudoriente de Sušice. Estas ĉi tie registritaj 40 adresoj. En ĉi tie vivis.
Albrechtice situas en katastra teritorio Albrechtice u Sušice kun areo 4,44 km².
Konstruareo havas plilongigitan bazplanon, la norda parto de municipo ĉirkaŭas ĉefan ŝoseon, la suda parto de municipo kun preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo kaj penziono tiriĝas sur la norda deklivo de monteto Sedlo. Ĉe la preĝejo kreskas memoriga tilio, en la jaro 2006 estis hakita memoriga poplo. Proksimume 1 km norde de la vilaĝo etendiĝas nacia naturmemorigaĵo Pastviště u Fínů. Sur la montopinto de Sedlo konserviĝis restaĵoj de kelta burgejo.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1305. En la jaroj 1869–1961 la municipo estis memstara, ekde la jaro 1961 ĝi falas sub municipo Sušice.
Guadalupe (Zacatecas)
Guadalupe estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Guadalupe.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 129387  loĝantojn. El tiuj estas 62729 viroj kaj 66658 virinoj. La komunumo havas surfacon de 804 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,280 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 45′ norda latitudo kaj 102° 31′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 95297 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 203 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.21 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
69,252 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 66105 alfabetoj kaj 1,320 analfabetoj. Do 4.45 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 34,648 alfabetoj kaj 1,763 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 4.84%. Inter la viroj estas 31,457 alfabetoj kaj 1,320 analfabetoj, do 4.03% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32017a.htm
Mathilde Kralik
Mathilde Aloisia Kralik von Meyrswalden (n. 3-an de decembro 1857 en Linz; m. 8-an de marto 1944 en Vieno) estis aŭstra komponistino.
Lidoj kun instrumenta akompanado
(Elekto el 20 Verkoj)
Lidoj kun pianakompanado
(Elekto el 116 verkoj)
Voĉkanta muziko (akapela)
(Elekto el 23 verkoj)
Prosper Jolyot de Crébillon
Prosper Jolyot de Crébillon (naskiĝis la 13an de januaro de 1674 ĉe 32 rue Monge de Dijon, mortis la 17an de junio 1762 en Parizo) estis dramisto franca. Li specialiĝis en tragedioj, kaj eĉ oni konsideris lin kiel simbolo de tipaj tragediistoj.
Li estas ofte nomita Crébillon la patro por distingi lin disde lia filo Claude-Prosper Jolyot de Crébillon, same verkisto, nomita Crébillon la filo.
Mathilde Kralik
Mesoj (ofertorioj ktp.)
(Elekto el 25 verkoj)
Melodramo (parolvoĉo kaj piano)
(Elekto el 9 verkoj)
Ian McKellen
Ian Murray McKELLEN estas brita aktoro naskita la. Kavaliro en la Ordeno de la Brita Imperio (OBE), li estas rigardata unu el la plej respektindaj aktoroj en Britio pro longa kariero en teatro, kinaj filmoj kaj televidaj filmoj. Li cetere estas aktiva batalanto por la gej-rajtoj.
Li fariĝis monde konata danke al la rolulo Gandalfo en la trilogio La Mastro de l' Ringoj (filmoj)
En 2006 li kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
Károly Nagy (sociologo)
Károly NAGY [kAroj nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Károly estis hungara-usona instruisto, sociologo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Károly Nagy naskiĝis la  1934 en Nyíregyháza. Li mortis la 2011 en New Jersey.
Biografio
Károly Nagy frekventis instruistan ĉeflernejon en sia naskiĝurbo inter 1950-1953, poste li instruis 3 jarojn en bazlarnejoj. Post la revolucio en 1956 li forlasis la landon kaj li vivis en Usono. Inter 1958-1970 li plulernis en Universitato Rutgers kaj Novjorko, dume ekde 1965 li instruis en Rutgers. Inter 1968-2006 li estis katedrestro en kolegio. Li doktoriĝis en 1970. Depost 1989 li instruis ankaŭ en universitatoj de Budapeŝto, Debrecen, Pécs. Li estis unu el la motoroj de la hungara vivo kaj kulturo en Usono, li redaktis hungarajn gazetojn. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1976-2009.
Mirabeau
La franclingva vorto Mirabeau - prononco ​[miʁabo] - povas rilati interalie al
István Farkas (pentristo)
István Farkas [iŝtvAn farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas István estis hungara pentristo, eldonisto. Lia origina familia nomo estis Wolfner.
István Wolfner naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis en julio de 1944 en Aŭŝvico (Nazia Germanio, nuntempa Oświęcim en Pollando).
Bžany
Bžany estas nomo por pluraj municipoj en Ĉeĥio kaj Slovakio.
István Farkas (pentristo)
Biografio
István Farkas devenis el juda familio. Li aĝis 15, kiam li komencis lerni pentradon de László Mednyánszky. Post la abituriento li kelkfoje lernis en Artistkolonio (Nagybánya), ankaŭ en Reĝa Belarta Altlernejo (1908), en Munkeno (1910), Parizo (1912-1914). Dum la 1-a mondmilito li estis soldato, poste militkaptito. Inter 1925 kaj 1932 li vivis en Parizo, poste li hejmenvenis kaj transprenis la hereditan eldonejon, sed li ankaŭ daŭre pentradis. Li estis ankaŭ artaĵkolektisto kaj mecenato. Lia pentraĵo estis premiita en 1938. Dum la nazia erao li estis deportita al Aŭŝvico, kie li mortis. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Mezofilo
Mezofilo estas biologia fakesprimo por tuto de tiu baza planta histo, kiu troviĝas inter la supra kaj suba epidermo en la folioj, escepte de la folioangioj.
La mezofilo konsistas ĉe diversflanka folio el palisa parenĥimo (supre) kaj sponga parenĥimo (sube). Ĉe egalflankaj folioj, la suba parto estas same palisa parenĥimo.
Katedralo de Turku
La katedralo de Turku (Turun tuomiokirkko, Åbo domkyrka) estas ne nur la ununura preĝejo en gotika arĥitekturo (brikogotiko), sed ankaŭ la ununura mezepoka katedralo en Suomujo. La domo, kiu situas en la centro de la sudsuoma urbo Turku tuj apud la rivero Aurajoki, estas ekde sia katedrala konsekriĝo en la jaro 1300 sidejo de la ĉefepiskopo de Turku kaj krom tio la ĉefpreĝejo de Evangelia-Luterana Eklezio de Finnlando. La katedralo de Turku validas kiel nacia sanktejo de Suomujo.
Historio
En la 13-a jarcento, proksimume 1230, oni konstruis sur monteto malgrandan paroĥopreĝejon el ligno, kiujn la loĝantoj de Turku konsekris al Sankta Maria. Kiam Turku fariĝis grava komerca centro, oni decidis transloki la katedralon, kiu situis ekde 1229 en Koroinen (nuna urboparto de Turku), en la centron de la kreskanta urbo. Oni novkonstruis do la paroĥopreĝejon el briko kaj konsekris ĝin finfine en 1300 al katedralo. La unua episkopo de Suomujo, Henriko de Upsalo, fariĝis kune kun la Sanktegulino patrono de la preĝejo.
Dum la sekvaj du jarcentoj okazis multaj alikonstruoj kaj pliampleksigoj, ĝis kiam en la 16-a jarcento la katedralo ricevis sian nunan formon. Ekzemple en la 14-a jarcento oni alkonstruis novan ĥorejon, kiun ankoraŭ nun atestas la oklateraj gotikaj kolonoj en la altarejo. La ĉefaltaro staris kontraŭ la plej orientaj kolonoj de la ĉefnavo, sed estis translokata dum la 17-a jarcento. En la 15-a jarcento oni pligrandigis la domon laŭlonge de la suda kaj norda flankoj de la ĉefnavo per multaj flankokapeloj. Ĝis la fino de la mezepoko estis entute 42 kapeloj konsekritaj al plej diversaj sanktuloj, inter ili dek du sanktulinoj (a.a. Maria Magdalena, Katarina de Aleksandrio, Katarina de Sieno, Sankta Birgita, Sankta Barbara). Fine de la 15-a jarcento finfine oni altigis la tegmentan volbon sur ĝian nunan altecon da 24 metroj.
En 1514 okazis lasta grava katolika ceremonio per la beatigo de episkopo Hemming. Tiutempe jam la luteranismo havis adeptojn en Skandinavujo, kaj kelkajn jaroj pli malfrue oni enkondukis la reformacion en Svedujo, al kiu apartenis Suomujo. Sekve de tio oni forigis la tipe katolikajn tradiciojn el la katedralo kaj ŝanĝis la ĥorejon, ne uzis la flankajn kapelojn kaj stokis la sanktulajn figurojn en la sakristio. Nur la ĉefaltaro kaj la predikejo estis uzataj por la diservoj, kaj finfine la katedralo ricevis lignajn benkojn. En 1554 Mikael Agricola fariĝis unua protestantisma episkopo de Turku. Statuo pri li staras nun en la katedralo.
Ekde la 16-a jarcento neniuj gravaj ŝanĝoj plu okazis je la konstruaĵo, nur la turo estas el la novepoko. Ĝi estis plurfoje novkonstruenda pro ripetaj fajregoj, i.a. post brulego en 1681. Kiam la urbo dum la granda brulego en 1827 estis preskaŭ plene detruata, ankaŭ la katedralo estis treege difektata. Dum la postsekvaj renovigoj oni novstarigis la turon lastan fojon. Ĝi estas nun inkluzive la kruco alta je 3,40 metroj 85,53 metrojn alta. Ankaŭ la interno preskaŭ plene forbrulis, escepte la figurojn stokatajn en la sakristio. La nuna ekipaĵo originas pro tio plejparte el tridekaj jaroj de la 19-a jarcento. La arĥitekto komisiita per la rekonstruo de la urbo, Carl Ludwig Engel, konceptis la altarkonstruaĵon kaj la predikejon. La svedo Fredric Westin verkis en 1836 la altarpentraĵon figurantan la transfiguriĝon de Kristo. La freskoj de la ĥorejo devenas de la naciromantisma pentristo Robert Wilhelm Ekman.
La ĝis nun lastaj renovigoj okazis proksimume 1979. Je tio la katedralo ricevis ankaŭ kelkajn modernajn instalaĵojn, ekzemple hejtadon kaj brulprotekton.
La frapojn je la dekdua horo de la katedrala sonorilo ĉiutage transsendas la Suomuja Radio. Tio unuan fojon okazis dum la Daŭriga Milito la 19-an de junio 1944 dum la decida batalo ĉe la karela istmo. Tiam Gerda Ryti, edzino de la prezidanto Risto Ryti, vokis la suomojn al preĝo por la patrujo.
Orgeno
En 1980 la suoma orgenkonstruisto Veikko Virtanen instalis novan orgenon el 75 registroj en la katedralo. La instrumento havas 82 registrojn sur kvar manuallaj suborgenoj, pedalaro kaj du aliaj memstaraj suborgenoj; la eĥoorgeno estas libere konektebla kun la 3-a kaj la 4-a manualoj, la trumpetaro kun ĉiuj manualaj kaj pedala suborgenoj.
Böhlen
Böhlen havas diversajn signifojn:
Arganza
Arganza [arGANza] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Arganza, Campelo, Canedo, Espanillo, Magaz de Arriba, San Juan de la Mata, San Miguel de Arganza kaj San Vicente, okupas totalan areon de 39,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 788 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 133 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas norde kun Vega de Espinareda, sude kun Camponaraya kaj Cacabelos, oriente kun Sancedo kaj okcidente kun Cacabelos.
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Proksime en la 10-a jarcento oni konstruis reĝan palacon por Bermudo la 2-a. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (ĉefe vitejoj: tiukadre grapolo estas ĉefa bildo en la blazono), brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
1216 Askania
1216 Askania estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Bösdorf
Bösdorf havas diversajn signifojn:
1216 Askania
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana firmao Askania Werke AG, fabrikanto de precizaj instrumentoj de mekaniko kaj optiko.
Listo de asteroidoj (85001–86000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 85001 al 86000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Ne estas kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Esceptokaze, kelkaj raraj asteroidoj ricevis nomon ; plejparte el la aliaj havas nenian menciindecon.
Géza Hofi
Géza Hofi naskiĝis kiel HOFFMANN Géza la 1936 en Budapeŝto. Li mortis la 2002 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Hofi frekventis gimnazion, poste parte li laboris en uzino, parte li frekventis lernejon de Kálmán Rózsahegyi. Li komencis sian aktoran karieron en 1960 en Debrecen. Post 3 jaroj li revenis al Budapeŝto, kie li akiris permeson por aktorado kaj li prezentis humurojn en provinco. Li akiris tutlandan konatecon en 1968, kiam li ludis en la Hungara Radio. Baldaŭe li aperis en Hungara Televizio kaj faris ankaŭ muzikdiskojn. En 1983 li aliĝis al stabo de filio de Teatro Madách, kie li prezentis ekzemple unupersonan humuran teatraĵon Hofélia (prezentanta 500-foje) kaj lia teatraĵo Élelem bére (Lukro de la nutraĵo) superis la pli frue menciitan teatraĵon. Li ofte kritikis la politikon, komunistan kaj poste eĉ la demokratie elektitan. Li ricevis premion Kossuth en 1998, inter 1970-2000 ankaŭ aliajn premiojn.
La Paŝoj de Jarkvino
La Paŝoj de la Jarkvino estas 110-paĝa libro kun skizoj pri socialisma konstruado. Ĝi estas kunmetita de Nikolaj Stepanoviĉ Potapĉik. La verko estas eldonita en Ĥarkivo fare de Centra Eldonejo de l' Popoloj de USSR, en la jaro 1932.
Brikogotiko
La brikogotiko, (ankaŭ nordgermana brikogotiko aŭ pli precize hansa brikogotiko, estas konstrumaniero de la gotika arĥitekturo en tiuj regionoj, kie aktivis la hansa ligo, do en norda Germanujo, Nederlando kaj la sudaj marbordaj regionoj de la Balta Maro. La uzado de briko kiel konstrumaterialo komenciĝis en norda Eŭropo jam en la 12-a jarcento, la plej malnovaj konstruaĵoj do ankoraŭ apartenas al la tiel nomata brikoromaniko. Konsekvence la brikogotiko transiris en la 16-a jarcento al la brikorenesanco.
Karakterize estas unuaflanke la manko de figuraj skulptaĵoj, kiuj ne estis realigeblaj el brikoj, aliaflanke la abunda strukturo el masonitaj ornamaĵoj kaj facostrukturigoj per alterno de ruĝaj kaj glazuritaj brikoj kaj blanke kalkitaj vandofacoj.
Multaj historiaj urbocentroj kaj unuopaj konstraĵoj eniris la liston de al monda heredaĵo de Unesko.
Disvastiĝo de la brikogotiko
En la nordokcidento, precipe laŭlonge de la riveroj Vezero kaj Elbo, la transporto de sabloŝtono relative bone eblis. Tio kaŭzis sintezon de rigida formaranĝo de orient-elbaj regionoj kun tiu de rejnlanda arĥitekturo. Brikoj utilis ĉefe por la masonado de la muroj, dum kiam sabloŝtono estis uzata por plastika formado. Ĉar tiel brikoj ne tenis formaranĝan funkcion, la plej multaj nordokcident-germanaj konstruaĵoj plej malvastasence ne apartenas al brikogotiko.
Scott S. Sheppard
.
Li fariĝis Doktoro de filozofio en la Universitato de Havajo en 2004 kaj estas scienca esploristo en la departemento pri tera magnetismo de la Carnegie Institution de Vaŝingtono.
Brikogotiko
Historiaj antaŭkondiĉoj
Kadre de la koloniado de la regionoj En la 12-a kaj 13-a jarcentoj germanaj nobeloj konkeris la regionojn oriente de la Elbo, kie loĝis Slavoj; poste tie ekloĝis komercistoj kaj kolonistoj el la nordokcidento de Germanujo. En 1158 Henriko la Leono fondis la urbon Lübeck, en 1160 li konkeris la slavan princejon Ŝverino. La koloniado egalpaŝis kun la kristanigo de la slavoj, kaj ekestis la episkopujoj de Ratzeburg, Ŝverino, Cammin, Brandenburgo kaj aliaj.
Scott S. Sheppard
Kiel studento al la Universitato de Havajo, li malkovris aŭ partoprenis al la malkovro de naturaj satelitoj de la kvar gasgigantoj (Jupitero, Saturno, Urano, Neptuno) kaj de cento da kujper-zonaj objektoj, centaŭroj kaj asteroidoj.
Brikogotiko
Historiaj antaŭkondiĉoj
La novfonditaj urboj baldaŭ kunligis sin al alianco, la hansa ligo, kaj organiziĝis en variaj subligoj nomataj „kvartalo“, ekzemple la Vendlanda Kvartalo kun la ĉefurbo Lübeck aŭ la Gotlanda-Livona Kvartalo kun la ĉefurbo Revalo (Talino). La bonstataj komercourboj de la hanso estis aparte karakterizataj de ekleziaj kaj profanaj reprezentemaj domoj, ekzemple urbaj kaj paroĥaj preĝejoj, urbodomoj, burĝaj domoj de riĉaj komercistoj aŭ urbopordegoj. En la kamparo la monaĥeja arĥitekturo de la ordenoj grave kontribuis al la evoluo de la brika arĥitekturo, precipe tiu de la Cistercianoj kaj Premonstratoj. Inter Prusujo kaj Estonujo la ordeno de germanaj kavaliroj sekurigis sian regadon per la konstruo de multaj akvofortikaĵoj, kiuj ankaŭ estis konstruataj el brikoj.
Scott S. Sheppard
La asteroido 17898 Scottsheppard ricevis lian nomon
Brikogotiko
Historio de la evoluo
Jam en frukristanismaj tempoj oni starigis preĝejojn el brikmasonaĵo, tiam laŭ intenco demonstracie sin dislimigi de la marmora arĥitekturo de paganaj temploj. Famaj ekzemploj el ĉi tiu epoko konserviĝis en Raveno.
Norde de la Alpoj venkis la brikarĥitekturo en la 12-a jarcento, do ankoraŭ en romanika epoko. Longan tempon en norda Germanujo superregis ligna konstruado, kiu tamen ne taŭgas por monumenta kaj pompa arĥitekturo. Por pli malgrandaj konstruaĵoj, precipe sur la kamparbiena tereno, la konstruado de trabofakaj domoj restis karakteriza ĝis vaste en la novepoko.
La uzado de brikoj kiel konstrumaterialo anstataŭanta naturŝtonojn komenciĝis en la velfaj teritorioj per la katedraloj kaj paroĥaj preĝejoj en Oldenburgo, Segeberg, Ratzeburg, Schleswig kaj la katedralo de Lübeck, kiun ekkonstruigis Henriko la Leono en 1173.
Ankaŭ Danujo devis altransporti naturŝtonojn de granda distanco. Tial tie oni konstruis krom multaj preĝejoj ankaŭ Kastelon Nyborg kaj aliajn profanajn grandajn konstruaĵojn el briko. La katedralo de Ribe konstistas en siaj pli malnovaj partoj el naturŝtonoj, ĝiaj alkonstruoj tamen el brikoj.
Karakterizaĵoj de brikogotiko
La romanikaj brikŝtonaj konstruaĵoj ankoraŭ sekvis la modelon de siatempa naturŝtona arĥitekturo kaj tradukis ties formlingvon en la novan brikŝtonan teĥnikon. En gotika epoko tamen evoluis karakteriza stilo stampita de materiala reduktiteco: La konstruaĵoj ofte estas tre masivaj kaj kolose altaj, de ekstere tamen pli modestaj kaj tute ne tiel subtilaj kiel tiuj en sudaj regionoj. Sed ili orientiĝas klare je la katedraloj de Francujo kaj je la Skeldo-Gotiko de Flandrujo, kiu ankaŭ enprenis francajn influojn.
Pli malfrue superregis teĥnikoj, kiuj pli postuleme strukturis la preĝejojn ekstere: ekzemple oni kalkis malantaŭe starantajn vandofacojn ofte blankaj, tiel ke ekestis kolora kontrasto al la malhela brikmatedrialo. Krom tio oni produktis apartajn muldoŝtonojn, kiu ebligis pli bonan imitadon de la konstruplastiko.
Brikoj kiel baza materialo
Baza materialo por la brikproduktado estas argilo, kiu abunde troviĝas en la nordgermana altebenaĵo, tiel ke la briko tie evoluis al konstrumaterialo anstataŭanta naturŝtonon.
Normo je la konstruo de reprezentemaj konstruaĵoj fariĝis brikoj da tiel nomata monaĥeja formato (proks. 28×15×9 centimetroj ĝis 30×14×10 centimetroj kun averaĝe 1,5 centimetraj juntoj). Kontraste al la naturŝtona gotiko la konstruŝtonojn ne produktis katedralkonstruaj metiejoj, sed specialiĝintaj fabrikoj ekster la konstruejoj.
Akcepto kaj novinterpretado
En la 19-a jarcento la akcepto de brikogotiko ekfloris post la 1860-aj jaroj per la novgotiko. Gravaj arĥitektoj tiustilaj estis ekz. Friedrich August Stüler en Berlino kaj Simon Loschen en Bremeno. Eminenta ekzemplo por novgotika konstruado laŭ stilo de la brikogotiko estas Schinkels la preĝejo de Friedrichswerder en Berlino.
Komence de la 20-a jarcento la tiel nomata hejmlandprotekta arĥitekturo kiel arĥitektura stilo en norda Gemanujo komencis reekpreni la konstruadon per brikoj, aparte en Ŝlesvigo-Holstinio. Tiu ĉi stilo ja estas libera de novgotikaj ornamaĵoj, tamen orientiĝis je tradiciaj modeloj.
Collegium Marianum (Erfurto)
La Mario-Kolegio (latine: Collegium Marianum) estas historia konstruaĵo en la urbokerno de Erfurto, Mainzerhofstraße nr 11. Ĝi famas pro la renkontiĝo de Martin Luther kaj Jodocus Trutfetter por teologiaj interparoladoj.
Priskribo
Nur malmultaj konstruaĵoj el la gloroza tempo de la mezepoka erfurta universitato ankoraŭ originale konservitis. La iama ĉefa ejo Collegium Maius (restaŭrita respektive reproduktita en 2011) des pli gravas. La nur kelkajn paŝojn pli sude situinta ejo de la fama bibliojkolektanto Amplonius Rating de Berka ne plu ekzistas kaj anstataŭigitis per moderna loĝadkomplekso. La sama sorto trafis la Mario-Kolegion en la nuna Mainzerhof-strato. Ĝi estis sidejo de la jurscienca fakultato kaj unu el la grandaj kolegioj. Donace fondis ĝin en la 1448-a jaro la kanoniko de la Mario-konvento Heinrich Gerbstedt. Estis malfermita tiu ĉi kolegio ankaŭ al teologoj sed tamen ĝi pli famas kiel centro de jursciencoj sub la kromnomo Norda Bolonjo.
Dum la epoko de Reformacio la ejo pluse ekfamis kiel agadoloko de Lutero, kvankam Lutero baldaŭ post la ekstudentado interrompis la en somero 1505 komencitan studon de jursciencoj por frokuliĝi en la Aŭgustenana monaĥejo de Erfurto. Pli intima rilato de Lutero al la porjurista kolegio sekve ne plu iĝis. Krome tute ne klaras ĉu li vere tie ĉi aŭ en la Collegium Amplonianum (aliloke en Erfurto) studadis. Sendubas tamen ke en majo de 1518 okazis surloke gravega interparolado inter la reformanto kaj lia iama instruisto kaj universitata rektoro Jodocus Trutfetter. Je la bedaŭro de Lutero tiu ĉi refutis la reformaciajn ideojn.
Tamen, la doktrinoj de Lutero pli fruktoportaj estis inter aliaj universitatanoj kaj ĉe multaj burĝoj. Ekde la komenco de Reformacio troviĝis anoj de la nova kredo en Erfurto kaj la iam de Lutero frekventitaj lokoj estiĝis tre frue veraj pilgrimlokoj (i.a. la menciita monakejo kiel Lutero monakiĝis). Memorigi onin je tiuj lokoj estis poste la tasko de la Societo historia de Erfurto. Jam je la komenco de la 20-a jarcento tial muntitis memorigtabulo kiu tekstas: "Hier stand ehemals das Collegium Marianum, in dem Dr. Jodocus Trutfetter, der bedeutendste scholastische Philosoph seiner Zeit, am 9. Mai 1518 mit Dr. Martin Luther seine berühmte Unterredung hatte." Ŝajne tiutempe ankoraŭ sufiĉas tiaĵo kaj la tabulinstalintoj povis esti certaj ke la konkreta enhavo de la menciita interparolado al ĉiuj preterirantoj estus konata...
Literaturo
Steffen Raßloff: ''100 Denkmale in Erfurt. Geschichte und Geschichten. Mit Fotografien von Sascha Fromm'' (Thüringen Bibliothek, vol. 11), Essen 2013.
Krušinec
Krušinec (hungare Körösény [koroŝEnj], rutene Крушынець [kruŝinec]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krušinec situas laŭ mildaj deklivoj, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Stropkov troviĝas je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1551, pri la preĝejo en 1601. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Körösény 94 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krušinec 241 homoj, (234 slovakoj).
Trégastel
Trégastel [tʁeɡastɛl] estas franca situanta en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Trégastelois.
Stropkov
Stropkov (Sztopkó, Stropko) estas urbo en Slovakio, en Regiono Prešov, en Distrikto Stropkov.
Situo
La urbo situas en valo kaj laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ flankovojoj. Prešov troviĝas 57 km.
Historio
Fortikaĵo konstruiĝis en la 13-a jarcento, kie okazis ankaŭ departementaj kunvenoj. La unua mencio okazis en 1414 en formo Toporó, tiam la bienulo estis familio Perényi (perEnji). En 1473 la poloj okupis la fortikaĵon, sed poste ĝi reokupiĝis. Pola princo Albert sukcese sieĝis ĝin en 1491. Francisko Rákóczi la 2-a tenis la fortikaĵon inter 1703-1711, sed poste la aŭstroj malkonstruis ĝin. El la ruinoj kastelo konstruiĝis en la 18-a jarcento, kiu pligrandiĝis post jarcento al klasikisma stilo. En 1910 en la komunumo loĝis 2585 da loĝantoj (966 slovakoj, 919 germanoj, 440 hungaroj). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de "Sztropkó", kies distriktejo estis. Poste la loko apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj estis deportitaj al Auswitz, Sobibor kaj Maidanek, en 1945 la germanoj al Germanio, poste la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2004 loĝis en la urbo 10 822 da homoj, precipe slovakoj.
El Bierzo
El Bierzo​ estas administracia komarko komponita de 38 municipoj, formita en 1991 el natura regiono samnoma en la okcidenta triono de la provinco Leono, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.​ Geografie, la Bierzo estas strukturata ĉirkaŭ kelkaj valoj en la baseno de la rivero Sil, kun unuopaĵoj geografiaj kiuj rezultas en diversaj subkomarkoj depende de la fontoj.
Huanusco
Huanusco estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Huanusco.
El Bierzo
La kastilia estas la oficiala lingvo kaj plej uzata, sed oni parolas ankaŭ, malplie, kaj la galegan kaj la leonan, kies hibridigo rezultis en propra dialekto bierza kun diversaj lokaj variaĵoj.
Huanusco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4239 enloĝantojn. El tiuj estas 1974 viroj kaj 2265 virinoj. La komunumo havas surfacon de 368 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,500 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 600 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 46′ norda latitudo kaj 102° 58′ okcidenta longitudo.
El Bierzo
La ekonomia aktiveco centriĝis dum la unuaj jaroj de la 20-a jarcento en la minado, la siderurgio kaj la generado de energio. La lasta mino de karbo en El Bierzo fermiĝis en 2018. La nutrindustrio, kun produktado de fruktoj, legomoj, vinoj kaj aliaj produktoj aligitaj en la devennomigo Bierzo, estas nuntempe unu de la ĉefaj enspezofontoj de la komarko.
Huanusco
Sociogeografio
En la komunumo vivas 4699 personoj kiuj aĝas 5 jarojn aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,04 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jarojn aŭ pli.
El Bierzo
La municipoj el La Cabrera nome Benuza kaj Puente de Domingo Flórez integriĝis en El Bierzo ekde ties fondo en 1991, kun Arganza, Balboa, Barjas, Bembibre, Berlanga del Bierzo, Borrenes, Cabañas Raras, Cacabelos, Camponaraya, Candín, Carracedelo, Carucedo, Castropodame, Congosto, Corullón, Cubillos del Sil, Fabero, Folgoso de la Ribera, Igüeña, Molinaseca, Noceda del Bierzo, Oencia, Páramo del Sil, Peranzanes, Ponferrada, Priaranza del Bierzo, Sancedo, Sobrado, Toral de los Vados, Toreno, Torre del Bierzo, Trabadelo, Vega de Espinareda, Vega de Valcarce kaj Villafranca del Bierzo; la municipo Palacios del Sil petis sian aliĝon en 2005.
Huanusco
Sociogeografio
3,384 enloĝantoj aĝas 15 jarojn aŭ pli. Inter ili estas 3036 alfabetoj kaj 134 analfabetoj. Do 10,17 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 1,672 alfabetoj kaj 210 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 11,16%. Inter la viroj estas 1,364 alfabetoj kaj 134 analfabetoj, do 8,95% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32018a.htm
Saint-Florent-sur-Cher (stacidomo)
Saint-Florent-sur-Cher estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Florent-sur-Cher, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bourges - Miécaze (695000).
Ĉefepiskopujo Vaduzo
La Ĉefepiskopujo Vaduzo etendiĝas nur sur la teritorio de la Princlando Liĥtenŝtejno kaj estas tiel unu el la plej malgrandaj katolikaj episkopujoj tutmonde.
Historio
La Ĉefepiskopujo Vaduzo estis starigata la 2-an de decembro 1997 fare de la beata papo Johano Paŭlo la 2-a per la apostola konstitucio "Ad satius consulendum".
Antaŭe apartenis tiu regiono al la episkopujo de Koiro. La publika kaj solena episkopejproklamo okazis la 21-an de decembro 1997 en la katedraligita paroĥeja preĝejo de Sankto Florino en Vaduzo. Ne apartenante al iu episkopa konferenco, la vaduza organizo direkte estas metita sub la vatikanan estrecon.
Bösingen
Bösingen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Ĉefepiskopujo Vaduzo
Historio
La fondigo de la ĉefepiskopujo ebligis la transferon de la tiama koira episkopo Wolfgang Haas en Vaduzon. Ĉar en Koiro oni kontraŭis lin ege kaj ofte malĝentilege pro lia konservativemo.
Patronoj
La ĉefan patronecon responsas la Sankta Virgulino - estas nacia festotago eklezia la 15-a de aŭgusto, festo de la ĉieliro de Maria. Subpatronoj estas la sankta martiro Lucio de Koiro kaj Sankta Florino el la Venosta Valo (Sudtirolo).
Aŭtonoma Respubliko Abĥazio
La Aŭtonoma Respubliko Abĥazio estas administra unuo de Kartvelio, kies teritorio kontrolas Abĥazio, nur parte agnoskata respubliko. Laŭ la konstitucio de Kartvelio, Abĥazio estas parto de Kartvelio kiel aŭtonoma respubliko. Ĝia registaro troviĝas en la ekzilo kiun Kartvelio agnoskas kiel laŭleĝa. Post la milito de Abĥazio (1992-1993), Kartvelio sugestis konversaciojn kun kvin perantoj, la registaro agnoskata de Kartvelio, la registaro de facto de Abĥazio, Rusio kaj Unuiĝintaj Nacioj, por atingi finan statuson por Abĥazio kadre de la kartvela ŝtato.
Ovadia Josef
Ovadia JOSEF estas grava israela hareda rabeno. Li estas la sefarda ĉef-rabeno de Israelo de 1973 ĝis 1983, kaj la nuntempa spirita gvidanto de la politika partio Ŝas.
Li naskiĝis en Basra, en Irako, en 1920, sed li iris vivi en Jerusalemo kun lia familio kiam li estis kvar jara. Li fariĝis rabeno en 1940, kaj en 1942 li iris la Egiptio por labori kiel rabeno en Kairo. Li restis tie tri jaroj, kaj poste reiris al Palestino. En 1968 li fariĝis la sefardita ĉef-rabeno de Tel-Aviv, kaj en 1973 de la tuta Israelo. Josef estas konsiderata unu el la plej autoritataj interpretistoj de la Halaka. Li estas kutime konsiderata unu el la plej autoremaj religiaj figuroj por Sefardaj judoj.
Ovadia Josef ankaŭ estas konata pro lia akra retoriko kaj liaj kontroversaj posicioj, kaj liaj malbenoj kaj insultaj komentoj pri aliaj politikistoj.
Kvintfala sekvenco
Kvintfala sekvenco estas laŭ muzikteorio harmoni progresio, kies bazotonoj paŝas malsupren laŭ kvintopaŝoj (resp. supriĝas en la komplementajn intervalojn de la kvarto). Ĝi fariĝas aŭdebla, kiam okazas almenaŭ kvar kvintfaloj sinsekve, kaj havas kutime (partan) funkcion de kadenco.
Strukturo
La kvintfala sekvenco koncernas la sinsekvon de la harmonioj ĉenitaj unu kun la alia. Ofte, sed ne senescepte, la strukturo de kvintfala sekvenco trovigas en la basvoĉo.
Ekzemplo por kvintfala sekvenco kun toniko a-minora
En ĉi tiu ekzemplo ĉiu tono de la gamo estas unufoje akorda bazotono.
Ekzemplo por kvintfala sekvenco kun toniko C-maĵora
Ĉi tiu ekzemplo havas dek kvar paŝojn, ĉar ĝi transpasas la oktospacon dufoje. Ĉi tie la diminuita kvinto troviĝas inter la 2-a kaj 4-a baspaŝo.
La kadenco 2-5-1 kaj kun septa pliampleksigo
La finturno de la kvintfala sekvenco konvenas al la kadenco 2-5-1, kiu ekde J.S. Bach ĝis nuntempa ĵazo estas vaste uzata. Aparte ofte la akordoj de kvintfala sekvenco konsistas el kvar tonoj, enhavas do (plejofte gam-apartenan) septon.
Aplikoj
Kvintfalajn sekvencojn oni renkontas en la muzikliteraturo ekde pli ol 300 jaroj. Kiel aparte sukcesa rimedo por modulado aŭ por trapaŝado de certa tonalo oni retrovas ĝin en ĉiuj tempoj kaj epokoj. Ilin klare temigis la instruisto de Franz Schubert, Simon Sechter (1788- 1867). Pro tio oni diras ankaŭ "Sechter-sekvenco".
Aparte ofte ili estas aŭdeblaj la en muziko el la 17-a kaj 18-a jarcentoj, en baroko kaj vienklasika muziko. Aparte barokaj komponistoj faris preskaŭ ĉiujn moduladojn per kvintfalaj sekvencoj. Modulado-ekzemploj troviĝas en preskaŭ ĉiuj verkoj de Johann Sebastian Bach. La karakteriza baso restas konservita nur je la bazopoziciaj sekvencformoj.
Kvintfalaj sekvencoj estas stampa elemento ankaŭ en ĵazharmoniaro kaj estas troveblaj en multaj ĵazaj normkantoj, ekzemple je "Autumn Leaves" aŭ "Fly me to the moon" same kiel en rokmuziko kaj popularmuziko, ekzemple en "Still Got The Blues" de Gary Moore kaj "I Will Survive" de Gloria Gaynor (la akordvico por la du d - G - Cj7 - Fj7 - b♭5 - E 7 - a), aŭ je Santana en "Europa" (f - B♭ - E♭j7 - A♭j7 ...). Taizé-kantoj kun kvintfalaj sekvencoj estas "Nada te turbe" kaj "Miserere domini". jen nur malgranda eltondaĵo el kantoj ĉiuĝenraj ekde la baroko. En la ĵaza normkanto "Fly me to the moon" troviĝas kvintfala sekvenco kun septakordoj, ĉi tie en la tonalo a-minoro, tuj je la komenco. (Komparu la unuan notekzemplo kun akordsimboloj).
Rubén Darío (metroo de Madrido)
Rubén Darío estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Promenejo de Eduardo Dato, inter la Rondaĵo de Rubén Darío kaj la Promenejo de la Castellana.
La stacio estis malfermita la.
Sibley kaj Ahlquist
La taksonomio de Sibley-Ahlquist estas taksonomio de birdoj kiu montras konsiderindan diferencon rilate la tradician sistemon. Ĝi estis proponita de Charles Sibley kaj Jon Edward Ahlquist kaj baziĝas sur studoj de hibridiĝo DNA-DNA realigitaj fine de la 1970aj jaroj kaj laŭlonge de la 1980aj jaroj.
La hibridiĝo DNA-DNA estas ene de klaso de komparteknikoj en molekula biologio kiu anstataŭ havigi karakterajn datumojn havigas datumojn pri la distancio inter vivaj estaĵoj, kiuj povas esti analizitaj por produkti filogenetikajn rekonstruojn per uzado de algoritmoj de konstruado de fenetikaj arboj. En la hibridiĝo DNA-DNA la porcentaĵo de simileco de DNA inter du specioj ĉirkaŭkalkuliĝas per la malpliigo de hidrogena ligo inter nukleotidoj de du fadenoj malperfekte komplementaj de heterodupleksa DNA (tio estas eksperimenta DNA de duobla fadeno produktita de parigado de simplaj fadenoj de du diversaj specioj) kompare kun la perfekta ligaro inter nukleotidoj en homodupleksa DNA (kun la du fadenoj de DNA devenaj el la sama specio).
Éva Szerencsi
Éva Szerencsi [serenĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szerencsi Éva estis hungara aktorino, voĉoaktoro. Éva Szerencsi naskiĝis la 1952 en Budapeŝto - mortis la  2004 en Budapeŝto.
Biografio
Éva Szerencsi frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1970-1974 en Budapeŝto, dume ŝi jam tiam ricevis rolojn en filmoj. Poste ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro József Attila, baldaŭe ŝi aliĝis al diversaj teatroj, ekzemple al Nacia Teatro (Miskolc). Ŝi dufoje edziniĝis, ŝia unua edzo estis Sándor Szakácsi. Ŝi ricevis premion en 1993.
Plato Juan de Fuca
La plato Juan de Fuca estas inter la mezgrandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato ampleksas situas en la nordoriento de la Pacifika Oceano okcidente de norda Usono (la ŝtato Oregono) kaj suda Kanado. Ĝi nomiĝas laŭ la maristo kaj esploristo Juan de Fuca, kiu vivis dum la 16-a jarcento.
La plato limas Juan de Fuca oriente kun la nordamerika kaj okcidente kun la pacifika platoj. Aldone la mikroplatoj esplorista plato troviĝas rekte norde de la plato kaj plato Gorda rekte sude. La plato Juan de Fuca kaj tiuj du mikroplatoj, plus aldone la pli suda kokosa kaj la ankoraŭ pli suda Nazca-platoj, prahistorie kune konsistigis la "platon Farallon". Antaŭ proksimume 4 milionoj da jaroj la esplorista plato disrompigis de la plato Juan de Fuca kaj antaŭ 18 ĝis 5 milionoj da jaroj la sama okazis rilate al la plato Gorda. En sia okcidento, la plato Juan de Fuca kolizias kun la nordamerika plato, kaj pro tio laŭlonge de la marbordo ekestis la Kaskada Montaro.
Estrées-Saint-Denis (stacidomo)
Estrées-Saint-Denis estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Estrées-Saint-Denis, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ormoy-Villers - Boves (232000).
Lajos Papp (komponisto)
Lajos Papp [lajoŝ pap], laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Lajos estis hungara komponisto, muzikinstruisto. (Supozeble li estis ankaŭ germano, sed fonto ne mencias ĝin.)
Lajos Papp naskiĝis la en Debrecen (Hungario), li mortis la  en Oldenburg (Germanio).
Biografio
Lajos Papp frekventis konservatorion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1960. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Szabó (komponisto) kaj László Somogyi (dirigento). Ĝis 1968 li instruis en muziklernejo en Budapeŝto, poste li komponis. Stipendio ebligis al li studi en la majstraj klasoj de de:Klaus Huber (Komponist) kaj Helmut Lachenmann en Bazelo de 1971 ĝis 1973, poste li vivis kun sia familio en Oldenburg kiel muzikinstruisto en la urbo. Li komencis verki lernolibron pri pianludo en 1965, li finis ĝin en 1971, kaj estis publikigita post plena revizio en 1995.
Weidlingbach
Weidlingbach [Vajdlingbaĥ], signifas Weidling-rivereto, estas katastrala komunumo (loko) de la urba komunumo Klostronovburgo, germane Klosterneuburg, Urbo de la Interpopola Kompreniĝo, en la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Poŝtkodo: 3400. Post la vilaĝestroj: Peter HAUSER, Fritz PETRICH, Andreas OTTAWA kaj Karlheinz ULDRYCH (ÖVP), ekde la 1-a de julio 2013 estas sinjorino Waltraud BALASKA (ÖVP), la unua virino kiel vilaĝestro en la historio de Klostronovburgo.
La loko estis menciita la unuafojon kiel "Weydingbach" [Vajdingbaĥ] en la jaro 1366, tiam estis la loko arbarhakista setlejo, kiu ankoraŭ 1787 konsistis el malmultaj arbarhakistaj kabanoj.
Vidindaĵo
Kapelo "Maria Nomo" estas filio de la paroĥopreĝejo Weidling konstruita 1932 de la arkitekto Josef SCHÖMER [Ŝemer].
Scheiblingstein [Ŝajblingstajn]
Al Weidlingbach apartenas la Viena Arbaro-setlejo je la nordokcidenta rando de Vieno, kiu kreiĝis el arbaraj kabanoj. Vidindaĵo estas la simpla kapelo "Sankta Huberto", kiu estis konstruita en la jaroj 1954 kaj 1955 kiel filio de la paroĥo Steinbach [Stajnbaĥ] ĉe Mauerbach [Maŭerbaĥ].
Péter Reischl
Péter Reischl [rejŝl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Reischl Péter estis hungara arkitekto, profesoro.
Péter Reischl naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Reischl akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1941. Post siaj studoj li laboris en laborejo de la ĉefurba municipo. Ekde 1948 li havis postenon en la ministerio pri konstruo. Inter 1950 kaj 1978 li faris projektojn en ŝtataj enterprenoj aŭ institutoj, poste li pensiuliĝis. Pli frue li instruis en la menciita universitato pli, ol jardekon. En 1960 li ricevis premion. Li projektis pli, ol 700 konstruaĵojn, ĉefe lernejojn.
Trunka diametro
La trunka diametro respektive la trunka perimetro estas dendrolgia mezuro por la aĝo de arbo kaj la en ĝi konsistanta lignoamaso. Pli precize estas la esprimo trunka diametro en brusta alteco  respektive tunka perimetro en brusta alteco.
En kiu alteco mezuri
La  trunka diametro en brusta alteco/tunka perimetro en brusta alteco estas mezurata en meza Eŭropo wn alteco de 130 cm  super la tera surfaco. En Usono oni meturas en alteco de 4,5 futoj, kiu egals al 137 cm, same en Japanio.; en aliaj landoj kun nemetraj unuojofte en alteco de 5 futoj, do ĉ. 150 cm. La mezuralteco estis, ĉar oni en fruaj tempoj mezuris en klaftoj.
En naturprotekto kaj arbidejoj oni hodiaŭ mezuras en alteco de unu metro.
Mezurado
Perimetro kaj diametro estas transkalkulebla helpe de la faktoro π.
Kiel mezurilo por la diametro oni uzas ofte simplan mezurbendo, por la diametro ofte trunkmezurilon.
Ĉe arboj, kiuj staras sur deklivo aŭ talusola brusta alteco estas mezurata en alteco de  1,3 m ĉe la supra flanko de la deklivo (Aen la bildok). Ĉe tre dikaj arboj tiu mezurado estas erara,ĉar oni ricevis tro malgrandan mezuritan diametron. Tial oni mezuru la trunkon en meza pozicio (B en la bildo).
Uzado
La trunka diametro en brusta alteco estas bezonata por kalkuli la lignan amason en arbaro.
Eislingen (Fils)
Eislingen aŭ Eislingen an der Fils estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Malik Bendjelloul
Malik Bendjelloul (naskiĝis en Ystad, Svedio, mortis  en Stokholmo) estis sveda reĝisoro kaj dokumenta filmisto.
Biografio
Naskiĝinta de alĝeria patro kaj de sveda patrino, Malik Bendjelloul estis infanaktoro en la 1990-aj jaroj. En 2012, li reĝisoris Searching for Sugar Man, dokumenta filmo pri la trairado de Sixto Rodriguez, usona rok-kantisto el la 1970-aj jaroj, kiu ne konis sian sukceson en Sudafriko. La filmo gajnis multajn premiojn tra la mondo, el kiuj Oskar-premion por plej bona dokumenta filmo.
Li mortigis sin.
La Patrino
La Patrino estas dramo de Santiago Rusiñol i Prats, kiun el la kataluna tradukis Alfons Sabadell. La 146-paĝa libro aperis en Barcelona en 1908.
János Magyar (kanoniko)
János Magyar [jAnoŝ madjar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Magyar János estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko, parlamentano. Lia nobela antaŭnomo estis bessenyei [beŝenjei].
János Magyar naskiĝis la  1835 en Városlőd. Li mortis la 1901 en Veszprém (urbo).
Botond Storcz
[ŝtorc], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Storcz Botond Norbert estas hungara kajakisto, dufoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto, plian diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis premiojn inter 1997-2012.
Sporta kariero
inter 1982-2008 estis kajakisto en pluraj sportkluboj, ankaŭ province. Li estis hungara ĉampiono 17-foje inter 1995-2005 individue aŭ teame, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1993-2005. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun tri oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua kvarfoje en 1997 kaj 1999 individue aŭ kvarope. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2008, poste li estis trejnisto aŭ li havis postenojn en la hungara akvasporta vivo.
William Gregor
Vilhelmo Justino Gregorio (1761-1817) estis angla pastro, kemiisto kaj mineralogo, kiu malkovris la kemian elementon titanon. En 1791, dum li studis la mineralon "ilmeniton" el la Manakanaj valoj, li izolis la kalcinaĵojn de nekonata metalo, kiun li nomis "manakanito". Pli malfrue, Martin Heinrich Klaproth, malkovris tion, kio nun estas konata kiel Titano en la mineralo "rutilo". Kredante ke li estis trovinta novan elementon, Klaproth nomis ĝin Titano, omaĝe al la Titanoj de la greka mitologio, sed eventuale eksplikiĝis ke Gregor unue faris la malkovron. Al Gregor atribuiĝis la malkovro, tamen, la elemento konservis la nomon elektitan de Klaproth.
Krjukiv-na-Dnipri (stacidomo)
Krjukiv-na-Dnipri (Крюків-на-Дніпрі) estas fervoja stacio en Kremenĉuk (Poltava provinco), urbo en Ukrainio.
Márton Nagy (pastro)
Márton NAGY [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Márton estis hungara piarista pastro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1844).
Márton Nagy naskiĝis la  1804 en Hungara reĝlando en Muzsla, (nuntempa Mužla en Slovakio). Li mortis la 1873 en Szentgyörgy (nuntempa Svätý Jur en Slovakio).
Biografio
Márton Nagy frekventis gimnazion en Esztergom, poste li lernis filozofion en Győr kaj Eger. En 1824 li aliĝis al piaristoj. Li ekinstruis en Kalocsa en 1827. En la sekva jaro li lernis teologion en Nyitra kaj Szentgyörgy, kie li pastriĝis, poste li revenis al Kalocsa por instrui plu. Baldaŭe li instruis en Szeged, Pest (urbo), Vieno, Tata (Hungario). Fine li estis lernejestro, li retiriĝis en 1870. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).
Pola landvojo n-ro 18
La pola landvojo n-ro 18 (DK18) estas landvojo en okcidenta parto de Pollando, je longeco 71 km. Ĝi kunigas landlima trairejo kun Germanio en Olszyna kun aŭtoŝosea nodo kun. Estontece ĝi estos la aŭtoŝoseo. Nuntempe estas konstruata unua flanko de vojo.
(14569) 1998 QB32
(14569) 1998 QB32 estas malgranda malhela asteroido de la Hilda grupo, en la ekstera asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Saint-Florent-sur-Cher
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bourges kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Florentais.
La Pentroarto en la Malnova Hungarujo
La Pentroarto en la Malnova Hungarujo. Verkis István Genthon, el la hungara lingvo tradukis Ferenc Szilágyi. 1932, 12 p., kaj 72 bildopaĝoj. Eleganta eksteraĵo. „La E-a eldono estas speciale grava, ĉar per ĝi estas eble konigi al ĉiuj popoloj de l' mondo ĉi tiujn antikvajn hungarajn trezorojn, eble tute ne diskonigeblajn sen E.“ (El la Enkonduko.)
Servejo de vojaĝantoj
Servejo de vojaĝantoj en Pollando
En Pollando estas tri tipoj de SdV:
Binger Loch
Binger Loch aŭ truo de Bingen estas mallarĝa loko je la suda fino de la Rejno-trarompvalo tra la Rejnlanda Ardeza Montaro. Tiu mallarĝa loko en la Rejno estis ĝis la 19a jarcento grava obstaklo por la ŝipveturado en la Supra Mezrejna Valo. La truo de Bingen situas ĉe Rejna kilometro 530,8, ĉe la dekstra riverbordo, malmultajn metrojn rivermalsupren de la Binger Mäuseturm kaj la Burgo Ehrenfels.
Ĉe tiu loko la rivero transas la kveron al la rivero estanta kvarcito-rifo. La pasigado de la rifo estis danĝera kaj ne por ĉiu ŝipo eblis. La loko por la ŝiptrafiko ĝenerale pasigebla estis nur post kiam en la 17a jarcento oni sukcesis eksplodigi breĉon en la rifon. Hodiaŭ restis de la rifo ankoraŭ tri rokoj en la rivero, la tiel nomataj “truŝtonoj“.
Fluego kondiĉoj ĉe la meza Rejno
La rifo formas naturan vejron, kiu retenas la akvon de la Rejno supre de la Binger Loch kaj ekvilibrigas al diferencoj de la dekliveco.