cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karpathos
La sude situanta Pigadia estas la ĉef- kaj havenurbo de la insulo. Ĝia oficiala nomo estas Karpathos (urbo). Pluaj gravaj komunumoj estas: Arkasa, Menetes, Othos, Mesochori, Olymbos kaj Aperi. Pro turismo estas konataj ankaŭ la komunumoj Lefkos, Amopi kaj Kira Panagia.
La insulo estis en posedo de Venecio de 1306 ĝis ĉirkaŭ 1540, kiam okupis ĝin la Turka imperio. La insulon akiris en 1912 Italio. Post la dua mondmilito, iĝis parto de Grekio.
Saint-Pierre-Langers
Saint-Pierre-Langers estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Pierrais.
Úherčice
Municipo Úherčice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en norda deklivo de montareto Železné hory, 4 km sude de urbo Heřmanův Městec, ĉe ŝoseo n-ro 341 inter Heřmanův Městec kaj Seč. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri vilaĝeto estas en historiaj dokumentoj jam en la jaro 1392. En kvindekaj jaroj de la 20-a jarcento Zdechovice, Úherčice kaj Obicka kreis unu vilaĝon sub nomo Úherčice. Pli malfrue administris ĝin proksima urbo Heřmanův Městec, sed en la jaro 1993 ĝi ree memstariĝis.
Turismo
Dum favora vetero estas el la vilaĝo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo famozaj belvidoj al apudelba ebenaĵo kaj en fono al Gigantmontaro kaj Orlické hory. Trans la vilaĝo gvidas biciklisma traceo n-ro 4208 Heřmanův Městec - Úherčice-Zdechovice - Kostelec u Heřmanova Městce - Nerozhovice - Vápenný Podol.
Brugherio
Brugherio estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Cozma
Cozma [kozma] (hungare: Kozmatelke) estas vilaĝo en Rumanio norde de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 1 119 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 505 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1315. Ĝia hungara loĝantaro inter 1600 kaj 1603 pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Apartenas al ĝi la vilaĝoj Fânațele Socolului, Socolu de Câmpie, Valea Sasului kaj Valea Ungurului.
Situo
Cozma okcidente limas al la distrikto Bistrița-Năsăud, kiu de tri flankoj ĉirkaŭas la vilaĝon Valea Sasului.
St John's College (Oksfordo)
St John's College - Kolegio Sankta Johano, angla prononco - estas kolegio de la Universitato de Oksfordo. Laŭdire la kolegio estas la plej riĉa el la Oksfordaj kolegioj.
Lo kolegio estis fondata en 1555 de Kavaliro Thomas White, riĉa komercisto kies koro entombiĝis en la kolegia kapelo. Tiu deziris krei fonton de romkatolikaj ekleziuloj por subteni la klopodojn de Reĝino Maria la 1-a restaŭri la romkatolokismon en Anglio. Li akiris konstruaĵojn posedintajn de la antaŭa cistercia Kolegio de Sankta Bernardo. Li ankaŭ fondis gravan privatan lernejon, Merchant Taylor's School, kun kiu ĝis la malfrua dudeka jarcento la kolegio havis fortajn ligojn.
Dum la regno de Elizabeto la 1-a (Anglio) estis prelegoj en retoriko, dialektiko kaj la antikva greka lingvo, sed (pro politikaj kialoj) ne en teologio. Tamen dum pluraj jarcentoj, multaj el la studentoj iĝis anglikanaj pastroj.
Inter la personoj kiuj studis aŭ instruis en la kolegio estas Ĉefepiskopo William Laud kaj la patro kaj fratoj de la romanisto Jane Austen.
Hamburger SV
Hamburger Sportverein (mallonge Hamburger SV aŭ HSV) estas germana sporta kaj aparte futbala klubo, kun sidejo en Hamburgo. Klubaj koloroj estas bluo, blanko kaj nigro, kiuj ankaŭ konsistigas la kluban emblemon bildigatan dekstre. La unua profesia vira teamo de futbalo estas inter la plej sukcesaj en Germanio: sesfoje ĝi gajnis la germanian ĉampionecon, krome en 1977 la Eŭropan Pokalon de Pokalvenkintoj kaj en 1983 la konkuron de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA. La teamo konkuras en la unua germana ligo de futbalo (Erste Bundesliga), estas la sola teamo kiu seninterrompe tie konkuras ekde la jaro 1963, kaj laŭ la "eterna tabelo" de tiu ligo komence de la sezono 2010-2011 havis la 3-an pozicion.
Kvankam la asocio aparte famiĝis kiel futbala klubo, ĝi ankaŭ ofertas multajn aliajn sportajn disciplinojn, neniel nur por profesiaj sportistoj, sed por ĉiu ajn interesato. Interalie ekzistas branĉoj pri atletiko, volanludo, basbalo, boksado, para dancado, flugpilko, gimnastiko, golfado, hokeo, glacihokeo kaj radsketila hokeo, karateo, keglado, korbopilko, kriketo, manpilko, naĝado, rugbeo, teniso kaj tabloteniso, poste ricevis ankaŭ branĉojn de manpilko kaj de tabloteniso, kies unuaj teamoj konkuras en altaj ligoj, kaj branĉo de klubaj subtenantoj, kiu reprezentas ties interesojn. La klubo fine de la jaro 2010 havis proksimume 66 600 membrojn.
NGC 2462
NGC 2462 (aliaj indikoj — MCG 10-12-24, ZWG 287.9, PGC 22259) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Wil (elektodistrikto)
La Elektodistrikto Wil estas administra unuo de la Kantono Sankt-Galo en Svislando. Ĝi estis fondita post la akcepto de la nova kantona konstitucio en la 10-an de junio 2001.
Geografio
La elektodistrikto Wil konsistas el la du iamaj distriktoj Wil kaj Suba Togenburgo sen la komunumoj Ganterschwil kaj Mogelsberg, kiuj hodiaŭ apartenas al la elektodistrikto Togenburgo.
La elektodistrikto Wil kovras areon de 145.29 km² kaj havis 69006 loĝantojn la 31-an de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 70821 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Trafiko
De oriento al okcidento tra la distrikto Wil pasas la svisa aŭtovojo A1 kaj la grava fervojlinio de Sankt-Galo al Zuriko. De nordo al sudo pasas fervojlinio de Konstanco al Nesslau. Ekzistis iam planoj, ke la fervojo de Nesslau trans Wildhaus-Pasejo konektu Konstancon kun Koiro kaj eĉ trans Splugo kun Italio. Tiuj planoj tamen neniam realiĝis.
Komunumoj de la elektodistrikto Wil
Al la elektodistrikto Wil apartenas la sekvantaj 10 komunumoj, el kiuj la ĉefurbo Wil estas la plej granda (stato 2013):
Iamaj komunumoj de la elektodistrikto Wil
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la iama komunumo Bronschhofen estis integrita al la urbo Wil.
David Politzer
Hugh David POLITZER [hju DEJvid POLicer] (n. la ) estas usona fizikisto. En 2004 li partigis kune kun David Gross kaj Frank Wilczek la Nobel-premion pri fiziko pro ilia eltrovo de la kvantummekanika teorio de "asimptota libereco".
Politzer naskiĝis en Nov-Jorko, Usono en 1949. Li bakalaŭriĝis ĉe la Universitato de Miŝigano en 1969. En 1974 li doktoriĝis de la Universitato Harvard, Masaĉuseco.
En sia unua eldonita artikolo (1973), Politzer priskribis la fenomenon de asimptota libereco, kiu tenas ke ju pli proksimiĝas kvarkoj, des pli la nuklea forto inter ili malfortiĝas, tiome ke ili agas kvazaŭe kiel liberaj eroj. Asimptota libereco, ankaŭ sendepende eltrovita de David Gross kaj Frank Wilczek ĉe Universitato Princeton, estis grava en la evoluado de kvantuma kolordinamiko.
Kune kun Thomas Appelquist [AP'lkvist], Politzer antaŭdiris la eston de "ĉarmonio", elementa partiklo farita el ĉarma kvarko kaj ĝia kontraŭpartiklo. Ĉi tiu estas konata kiel la "J/Ψ partiklo".
Politzer estis Junior Fellow (docento) ĉe la Harvard Society of Fellows ekde 1974 ĝis 1977, antaŭ translokiĝo al Caltech (California Institute of Technology) kie li nun (1995) estas profesoro de teoria fiziko.
En 1989 li havis roleton kiel fizikisto Robert Serber de Projekto Manhattan (vidu Atombombon) en la filmo Fat Man and Little Boy.
Anĵuo
Anĵuo, (Anjou, prononco [ɑ̃ʒu]), en Esperanto malofte ankaŭ Anĝevio, estas tradicia provinco de Francio kun ĉefurbo Angers (prononco [ɑ̃ʒe]), kaj ankaŭ nomo de grava reĝa dinastio devenanta el tiu provinco.
Historio
La dinastio Anĵuo-Plantaĝeneto, aŭ simple Plantaĝenetoj estas reĝa dinastio de Anglio, kiu reĝis sur Anĵuo ekde la 12-a jarcento ĝis 1259.
Fundamenta forto
En fiziko, kialo por iu ajn akcelo aŭ aliaj ŝanĝoj en movoj estas fortoj. Esplorante la naturon oni povas vidi preskaŭ senliman kvanton de diferaj fortoj: forto de pezo, de tensio, de elasteco, de froto, de aera rezisto, de eksplodo ktp. Sed kiam oni eksciis la atoman strukturon de substanco, fizikistoj komprenis ke ĉiuj tiaj fortoj eblas priskribi per interagoj inter atomoj kaj elektronoj. Do ĉiuj fortoj eblis priskribi kiel formoj de elektromagnetaj interagoj, krom tiuj de gravitaj interagoj inter masoj. Tiuj du fortoj estis nomitaj fundamentaj fortoj de fiziko.
En 1930-aj jaroj oni malkovris la nukleon de atomo kaj ĝian fajnan strukturon (protonojn kaj neŭtronojn). Gravito aŭ elektromagneta forto ne povis klarigi kio tenas protonojn kaj neŭtronojn kune. Pro tio oni postulis trian fundamentan forton - la fortan nuklean forton. Poste oni ankaŭ bezonis la kvaran, ĉar alie ne eblis kompreni kelkajn interagojn en kvantuma mondo, ekzemple disfalon de liberaj neŭtronoj. Tiun forton oni nomis malforta nuklea forto.
Do, en moderna fiziko la kvar fundamentajn fortojn de la universo oni nomas:
Ĝis nun tio sufiĉas por kompreni iun ajn forton aŭ interagon, kiun la scienco konas.
Nuntempe por ĉiu fundamenta forto oni postulis ekziston de partiklo, kiu tenas ĝin. Tiu nomiĝas kalibra bosono.
Unuita teorio de fundamentaj fortoj
Unua ĝenerala teorio pri fundamentaj fortoj estis teorio de elektromagnetismo, kreita far James Clerk Maxwell en 1863. Poste, en 1915, Albert Einstein enkondukis ĝeneralan teorion de relativeco, kiu priskribis gravitan kampon. Elektromagnetismo kaj gravito estis nuraj fundamentaj fortoj konataj tiatempe, kaj aperis ideo ke eblas unuigi ilin per iu komuna teorio, same kiel Maxwell unuigis elektron kaj magnetismon. Tia teorio rigardus graviton kaj elektromagnetismon kiel aspektoj de iu unu fenomeno.
Dum unua duono de 20-a jarcento multaj fizikistoj provis krei tian teorion, sed neniu el ili aperis tute ĝusta. Parte kialo estis tio, ke teorio de elektromagnetismo kaj de ĝenerala relativeco havas malsaman naturon. La gravito estas priskribata kiel kurvado de spaco-tempo kaj estas en tiu senco nemateria. Elektromagneta kampo, tamen, estas eco de apartaj partikloj kaj, do, estas materio en plena senco de la vorto.
En dua duono de 20-a jarcento la problemo plu malfaciliĝis pro bezono de inkludo de malforta kaj forta nukleaj fortoj kaj kvantumado.
En 1967 Abdus Salam kaj Steven Weinberg kreis teorion de elektromalforta forto, kiu unuigis elektromagnetan forton kun la malforta (poste la teorio estis pruvita dum eksperimentoj ĉe Granda Elektron-Pozitrona Koliziigilo). En 1973 ankaŭ aperis teorio de forta nuklea forto (Kvantuma kolordinamiko). Surbaze de tiuj teorioj estis kreita norma modelo de elementaj partikloj, kiu priskribis tri fundamentajn fortojn - la elektromagneta, la forta kaj la malforta.
Eksperimenta pruvo de la Standarda Modelo estas trovo de ĉiuj antaŭdiritaj partikloj kun antaŭdiritaj ecoj. Nun, en komenco de jaro 2009, estas trovitaj ĉiuj fundamentaj partikloj de Standarda Modelo krom bosono de Higgs.
Preap Sovath
Preap Sovath (ព្រាប សុវត្ថិ; naskita la ) estas kantisto en Kamboĝo. Li registras por la kamboĝa produktada firmao Rasmey Pendas Meas.
Burgohondo
Burgohondo [burgoONdo] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Burgohondo estus komprenebla kiel malsupra urbo.
Preap Sovath
Preap Sovath elfaras la stilon de muziko konata kiel "Khmer Karaoke".
Burgohondo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 55,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1231 loĝantojn (plie somere). Ĝi perdis 1 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 37 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Preap Sovath
Kvankam Preap Sovath ĝenerale evitas strikte tradiciajn Khmer-kantojn kaj muzikajn stiloj, lia muziko tamen estas modernstila por la junularo de Kamboĝo.
Burgohondo
Geografio
Ĝi limas kun Navarredondilla, San Juan del Molinillo, Navalmoral de la Sierra, Navatalgordo, Villanueva de Ávila, Navaluenga, Mijares, Casavieja, Piedralaves kaj Navaluenga. Tra la teritorio fluas la rivero Alberĉe laŭ 7 km en areo inter la Sierra de Gredos kaj la Paramera.
Preap Sovath
Nuna Vivo
Preap Sovath estis en 2000 la pinta kantisto en Kamboĝo. Lia laboro estas fama en kamboĝaj komunumoj eksterlande.
Burgohondo
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 12-a jarcento jam estis monaĥejo, kies preĝejo (kun romanikaj kaj mudeĥaraj elementoj) kaj klostro estas ankoraŭ vizitebla. En 1275 la reĝo Alfonso la 10-a havigis al Burgohondo dokumenton rajtigantan posedon de bienoj. En la 14-a jarcento ekestis konflikto inter la lokanoj kaj la monaĥejo kio pluis en la 15-a, plus aliaj konfliktoj kun El Barraco. Estas kasonaro de la preĝejo de la 16-a jarcento. Estas ankaŭ du ermitejoj kaj aliaj vizitindaĵoj.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, persikoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Virtuozo
Virtuozo estas iu, kiu regas certan kapablon ĝis perfekteco aŭ helpe de speciala tekniko. La esprimo iĝis de la Latina (virtus = virto) trans la Itala (virtuoso = kapabla) en Esperanton kaj ĝenerale signifas elstaran lertecon kaj akrobatikon en la praktikado de certaj agadoj. Unuasignife la esprimo estis aplikata rilate al gravaj muzikistoj kaj kantistoj. Paganini estis virtuozo per la violono, Liszt kaj Chopin per piano. Kiel nuntempaj virtuozoj de la klasika gitaro ekzemple estu nomataj la muzikistoj ĉirkaŭ Pepe Romero. Ĉe la gambovjolo estas la katalunia gambovjolisto Jordi Savall. Ankaŭ en la roka kaj popa muzikoj ekzistas virtuozoj kiel ekz. Jimi Hendrix, Joe Satriani aŭ Steve Vai.
En la lingva evoluo la nomo estas ankaŭ uzata por aliaj ol muzikaj sferoj: oni povas same paroli pri „virtuozaj kuiristoj“ kile pri „virtuozoj ĉe la komputilklavaro“ Virtuozo evoluigis siajn kapablojn ĝis majstreco, kaj tiel estas la malo de nuraj diletantoj.
Muzikon plejofte oni nomas virtuoza, se ĝi faras altajn postulojn al la teknikaj kapabloj de la muzikistoj, ekz. altan ludrapidecon, malfacilajn akordojn, grandajn saltojn kaj plenan eluzadon de la sonamplekso.
Várdomb
Várdomb (vArdomb) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd. La nomo signifas: fortikaĵo-monteto.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Mohács, laŭ fervojo Budapeŝto-Bátaszék. La lasta urbo troviĝas 6, Szekszárd 12 km-ojn for.
Historio
La romianoj havis tie fortikaĵon nomatan „Ad Statuas” (=al statuoj). Germanoj fondis la vilaĝon en la 18-a jarcento. La posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito, alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio. Dum la socialismo kaj kolĥozo, kaj ŝtata bieno funkciis. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Szekszárd. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, aŭtonomio de germanoj.
Hedvig Hidas
Hedvig Hidas naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Hedvig Hidas devenis el juda kaj parte aŭstra familio. Ŝi komencis lerni baleton en lernejo de Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1922, post 7 jaros ŝi ricevis stipendion. En 1932 ŝi iĝis plenrajta baletisto. Ekde 1939 pro la kontraŭjudaj leĝoj ŝi ricevis rolojn mur antaŭ juda publiko. En 1942 ŝi edziniĝis, dum la nazia erao ŝi devis kaŝiĝi. Post la 2-a mondmilito ŝi naskis jam duafoje, poste ŝi frekventis kurson pri baletpedagogio. En 1950 ŝi ekinstruis en la ĵus fondita Ŝtata Baleta Instituto. Inter 1959–1973 ŝi gvidis dancan trupon de Operetoteatro (Budapeŝto), kie ŝi estis ankaŭ koreografo. Inter 1962-1972 ŝi estis institutestro, ŝi instruis kontinue ĝis la emeritiĝo en 1980. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1965-1995.
Torreón
Torreón estas metropolo kaj universitata urbo en Meksiko, ĉefurbo de subŝtato Coahuila, fine administrejo de Torreón (komunumo).
Geografio
Torreón situas inter montoj en meza parto de la lando.
Historio
La loko estis loĝata jam antaŭ jarmiloj. Hispanoj alvenis en 1566. Longe Torreón ("Granda Turo") estis nur simpla loĝloko. La evoluo komenciĝis pro konstruadoj de fervojo kaj digoj. Ĉi tie estis stacidomo kun turo, kie oni kontrolis la eblan inundon. Precipe ĉinoj konstruis la fervojon. En 1892 nur 200 loĝantoj vivis tie. La vilaĝo urbiĝis en 1907. Dum la meksika revolucio ankaŭ tie okazis bataloj.
Ekonomio
En la ĉirkaŭaĵo oni kultivas kotonon helpe de irigacio. La plej gravaj produktaĵoj estas teksaĵoj, vestoj, lakto kaj metalurgiaĵoj (precipe plumbo).
Trafiko
Torreón havas internacian flughavenon kaj bonajn trajnan kaj vojan kontaktojn.
Klimato
Torreón havas senpluvan klimaton. La temperaturo somere atingas foje 44 °C-ojn, dum vintro tio falas sub frostopunkto. Jare pluvas po 243 mm, precipe inter majo-oktobro pluvas.
Sorĉistinaj procesoj en Torsåker
Laurentius Hornaeus
Ĉio komenciĝis, kiam Laurentius Christophri Hornaeus de la paroĥo Ytterlännäs estis ordonita de Johannes Wattrangius, de la paroĥo Torsåker, esplori sorĉistinecon en sia paroĥo. Ytterlännäs kaj Torsåker estis ambaŭ en la diocezo de Härnösand. Hornaeus estis zelota en sia laboro - je la tempo, kiam estis finita lia tasko, 71 homoj, el ili 65 virinoj (proksimume unu kvinono de la tuta virinaro en la regiono) kaj ses viroj, estis senkapigitaj kaj ŝtiparumitaj. Tio estis la plej granda sorĉistina persekuto en Svedio, kaj ĝiaj ĉiuj ekzekutoj okazis dum unu tago, tre verŝajne la plej granda amasmortigo de akuzitaj sorĉistinoj en registrita historio.
György Kiss (juristo)
György Kiss [djordj kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss György estis hungara juristo, profesoro, membro (korespondanta (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Sorĉistinaj procesoj en Torsåker
Laurentius Hornaeus
La akuzo estis grandparte pri forkonduko de infanoj, kaj patro Hornaeus devigis infanojn atesti kontraŭ la akuzitaj virinoj. Li ankaŭ ordonis al du knaboj stari ĉe la kirka pordo kaj fingromontri al virinoj, kiuj havas sorĉistinan markon sur la frunto.
György Kiss (juristo)
György Kiss naskiĝis en 1953 en Debrecen.
Sorĉistinaj procesoj en Torsåker
Laurentius Hornaeus
La persekuto de "sorĉistinoj" en Svedio daŭris ĝis 1676, kiam en Stokholmo oni ekzekutis Malin Matsdotter. La aŭtoritatoj pruvis, ke la infanaj atestantoj mensogis kaj en 1677 ordonis al ĉiuj pastroj predike diskonigi, ke oni jam definitive forpelis la sorĉistinojn el la lando, tiel ke pliaj sorcistinaj procesoj estus ne pravigeblaj.
György Kiss (juristo)
Biografio
György Kiss akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Pécs en 1977. Li akiris sciencan gradon Ph.D en 1984 en Pécs, en la sekva jaro li kandidatiĝis, li doktoriĝis (DSc) en 2008 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1993 kaj 1999 li havis postenon en ministerio pri laboro, dum la habilitiĝo okazis en 1996. Inter 1999–2014 li estis katedrestro en Universitato de Pécs. En 2014 li estis nomumita dekano en Nacia Universitato pri Publikaj Servoj. Li okupiĝas pri la laborjuro.
Sorĉistinaj procesoj en Torsåker
Laurentius Hornaeus
La du knaboj, kiuj en Torsåker fingromontris al virinoj, estis trovitaj kun tratranĉita gorĝo.
La eventoj estis registritaj de Jöns Hornaeus, nepo de Laurentius, laŭ diktado de ties edzino, sia avino.
Anastasio Somoza García
Anastasio Somoza García (1-a de februaro 1896 – 29-a de septembro 1956) estis politikisto, militisto, entreprenisto kaj diktatoro de Nikaragvo. Li estis prezidanto de Nikaragvo inter 1937 - 1947, kaj denove inter 1950 - 1956, do entute li okupis tiun postenon dum 16 jaroj.
Biografio
Dum lia juneco li vivis en Filadelfio, Pensilvanio en Usono, tie li studis Entreprenan Administradon. Post lia reveno al Nikaragvo li malsukcese klopodis fariĝi entreprenisto. Kiam venis la Marista infanterio de Usono al la lando (1926), lia angla akĉento kaj geedziĝo kun Salvadora Debayle, membro de prestiĝa kaj riĉa familio, estis faktoroj pro kiuj li rapide supreniris en la plej gravaj postenoj de la ŝtato. Li patris tri filojn: Lilliam, Luis kaj Anastasio, la tri naskiĝis en la urbo León.
Li kutimis protekti sian tutan familion, inkluzive de onkloj kaj kuzoj; en tiu epoko iu ajn kiu havis ian parencecon kun la familio Somoza estis privilegiulo, sed same kiel li amis siajn proksimajn homojn, li malamis kaj estis senkompata kun siaj malamikoj.
La vendredo, 21-a de septembro 1956, en la "Domo de la Laboristo" en León okazis festo. Ĉirkaŭ la noktomezo li estis trafita de 4 kugloj pafitaj de la juna poeto kaj opoziciulo Rigoberto López Pérez, tuj poste la korpogardistoj mortigis Rigoberto-n de 54 pafoj.
Somoza estis portita al la loka hospitalo kaj poste al Managvo per helikoptero. Tie la kuracistoj diris ke la vundoj ne estis tre gravaj, tamen oni decicis kunporti lin al Panamo kaj tie, la 24-a de septembro dum la ĥirurgio li falis en komato ĝis sia morto kvin tagoj poste, en la 29-a de septembro.
Sankt Martin in der Wart
Sankt Martin in der Wart, kroate Sveti Martin, hungare Őriszentmárton [OrisentmArton] estas iama vilaĝeto, nun urboparto de Oberwart en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart.
Diskanto
Kiel diskanto (lat.) oni nomas
Sankt Martin in der Wart
Situo
Sankt Martin in der Wart situas laŭ rojo. Oberwart troviĝas je 2 km-oj.
Diskanto
''Vd. ankaŭ:'' Discantus, Diskantklefo
Sankt Martin in der Wart
Historio
La unua mencio okazis en 1479 laŭ tiama hungara ortografio "Zenthmarthon". En 1532 la turkoj detruis la komunumon. En 1903 la lernejo cindriĝis pro incendio. En 1910 vivis en Őriszentmárton 275 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Sankt Martin in der Wart aliĝis al Oberwart.
Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
(Pro longeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)
Gálvez (Toledo)
Gálvez  estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Kvankam la termino "Gálvez" estas foje konsiderata kiel devena de familinoma patronomo de eŭska origino, reale temas pri la kunmetaĵo de Gonzálvez, devena siavice de Gonzalvo kiu estas devena siavice de la ĝermana Gundisalvo kiu signifas spirito luktema. En dokumento de fino de la 15a jarcento oni indikas ke antaŭe oni nomis la lokon "Toledillo" (toledeto) kaj poste "Galbes" aŭ "Gálvez".
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Galveño. La censita populacio en 2011 estis de 3.440 loĝantoj kaj la denseco estas de 62,55 loĝ/km².
Situo
Gálvez estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 712 m; je 31 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 55 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°42′9″ N 4°16′33″ Ok.
Historio
Post la reconquista, estas probable ke la municipo estis reloĝata de lokanoj de Toledo. En la 14a jarcento oni mencias ĝin kiel loko por ĉasado de ursoj kaj aproj.
En la 15a jarcento ĝi apartenis al don Pedro Suárez de Toledo, fondinto de la heredaĵo de Gálvez, kiu pasis al manoj de la familio de Montalbán en la 16a jarcento.
Kiam Karlo la 1-a decidis lasi la regnojn (abdiki) al sia filo Filipo la 2-a, ordonis la majstron Esquivel serĉi sanigan lokon kie retiriĝi. Esquivel indikis la vilaĝon de Gálvez unuarange kaj Cuacos de Yuste duarange. La imperiestro, kiu vere deziris retiriĝi el la ŝtataferoj, decidiĝis por la dua elekto, kaj malakceptis Gálvez ĉar estas tro proksime de Toledo, kie estis tiam la Kortego (ĉefurbo).
Meze de la 19a jarcento estis 460 domoj kaj la municipa buĝeto estis de 43.000 "reales" el kiuj 3.300 estis por pago al la sekretario.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, ankaŭ ĉe Gálvez kun preskaŭ 5,000 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Gálvez oni falis ĝis nur iom pli da 3,000, sed danke al efiko alvoko el proksima regiona kaj provinca ĉefurbo, la populacio stabiliĝis laŭlonge de la resto de la tuta jarcento kaj eĉ iomete ekkreskis ĝis preskaŭ la nunaj 3,500.
Aŭguristo
Aŭguristo aŭ birdoflug-divenisto estis romia oficisto, kiu devis diveni, ĉu planita entrepreno de la romia ŝtato aŭ de familiestro estus akceptota de la dioj. Li konatigis la volon de la dioj, kiun li eksciis el interpreto de la flugo kaj kriĉado de birdoj kaj aliaj bestoj (ekzemple ĉu ili flugis kune aŭ unuope, kiudirekten ili flugis, kaj kiajn kriojn ili faris dume). Alia speco de aŭgurado estas studi la intestojn de bestoj oferataj al la dioj: en antikva Romo la homoj kiuj tion faris, latine estis nomataj haruspices.
Aŭguristo ne estis pastro aŭ sacerdoto en strikta senco, ĉar li ne rajtis oferi al la dioj kaj ne plenumis tiucelan publikan oficon. Tamen ofte pastroj samtempe havis la oficon de aŭguristoj. La ekkonilo de aŭguristoj estis kurbiĝinta bastono.
La signo interpretata por antaŭvidi estontan okazaĵojn estas nomata aŭguro. El tio evoluis la pli larĝa signifo de "antaŭvido".
Aŭgurado gravis en multaj antikvaj socioj, inkluzive antikva Romo, kie ekzistis kolegio de la aŭguristoj. Laŭ la roma historiisto Tito Livio (VI. 41), "ĉio, ĉu dum milito ĉu dum paco, estis farata nur post aŭgurado". Pro tio la aŭguristoj havis grandan influon kaj la aŭgur-sistemo ekspluateblas por politikaj celoj. Aparte en la unua jarcento a.K., dum la jaroj inter la morto de Lucio Kornelio Sulao kaj tiu de Pompeo, okazis ke politikistoj foje uzis la pretekston de malbonaj aŭguroj por ripete prokrasti aŭ malpermesi ŝtatajn elektojn kaj gravajn politikajn decidojn.
Laŭ legendo aŭgurado gravis por la fondiĝo de Romo. Romulo kaj Remo alvenis al la monteto Palatino kaj malkonsentis pri tio, kie fondi la urbon: Romulo favoris la Palatinon, sed Remo la Aventinon. Ili atingis decidon per aŭgurado: Remo vidis ses vulturojn, Romulo dekdu, kaj pro tio Romulo venkis en la debato.
En aliaj antikvaj socioj ofte ne estis aparta grupo de aŭguristoj, kaj, aldone al birdflugoj kaj intestoj, oni ofte interpretis bestmovojn. En la keltaj landoj, kutime ĉiu sacerdoto aŭguris.
Aŭgurado okazas en la Iliado de Homero, kie la profeto Kalĥas (Κάλχας) estas la plej sperta aŭguristo de la grekoj.
La Biblio aludas al aŭgurado kaj aliaj rimedoj sortdiveni en la mezoriento, kaj ĝenerale malaprobas ilin. En Jeĥezkel 21:26 (aŭ 21:21 depende de la eldono) estas mencio de aŭgurado (per la studo de intestoj) fare de (aŭ farita por) la reĝo de Babilono.
Lingva noto
Aŭguro por la parolantoj de multaj etnaj lingvoj estas falsa amiko, ĉar en tiuj la vorto signifas la divenanton, do la personon, dum en Esperanto Aŭguro estas kaj signo interpretata por antaŭvidi estontan okazaĵon, kaj, figurasence, antaŭsigno. En Esperanto la persono estas aŭguristo, kaj la divenaĵo aŭ profetaĵo estas aŭguraĵo.
Guido & Maurizio De Angelis
Guido kaj Maurizio de Angelis estas italaj muzikistoj. La duo komponis kaj kantis muzikon por multaj filmoj sub la nomo Oliver Onions. Ili estas plej multe famaj pro sia sonspuro al filmoj kun Terence Hill kaj Bud Spencer. Kvankam la kantoj estis kantataj angle por pligrandigi internacian allogon, ilia akĉento ofte faris la tekstojn nekompreneblaj por denaskaj parolantoj.
Sergej Lochthofen
Sergej LOCHTHOFEN (naskiĝinta la en Vorkuta) estas rusigermana ĵurnalisto, kiu ĉefredaktistis inter 1990 kaj 2009 ĉe la turingia taggazeto Thüringer Allgemeine.
Vivo
Sergej Lochthofen, estante soveta civitano, frekventis sovetian lernejon sur la teritorio de GDR. Poste li ekstudentis pri arthistorio sur Krimeo revenante post nur du semestrojn en GDR por eskapi al la deviga soldatservo en Sovetunio. Inter 1971 kaj 1973 li voluntulis ĉe la gazeto de la estraro de Socialista Unueca Partio de Germanio por la Distrikto Erfurto Das Volk antaŭ studi ĝis 1977 ĉe la sekcio ĵurnalisma de la Karl-Marx-universitato en Lepsiko. En 1990 li elektitis fare de la gazetanoj ĉefredaktisto de la iama partiorgano kiu alinomiĝis je Thüringer Allgemeine. Post la germania reunuiĝo li konsentis iĝi germana ŝtatanano.
La saman tempon fonditis personar-kompanisocieto r.l. (Thüringer-Allgemeine-Mitarbeiter-Beteiligungs-GmbH) kun kapitalo de 25.000 markoj. Ankoraŭ hodiaŭ parto de la gazeto apartenis al la menciita societo. Unu el la societanoj estis ankaŭ Lochthofen kiu krome estis la unusola orientgermano kiu ĉefredaktoris ĉe regione grava gazetgrupo. Tio eblis ŝajne ankaŭ pro lia ofta sinprezento en amaskomunikiloj. Li ekzemple ofte gastis en la televidelsendo Presseclub de ARD kiu li taksitis kvazaŭ voĉdonanto de la oriento de Germanujo.
En la 26.11.2009 la ĉefoj de okcidentgermana komunikilkonzerno WAZ, kiu intertempe prenis la plejmulton de la respondeco ĉegazeta, anoncis ke Sergej Lochthofen ne plu ĉefredaktistus kaj ke ankaŭ lia edzino Antje-Maria Lochthofen ne plu tiupostene vicus. Posteulo iĝis Paul-Josef Raue. Antaŭe estis ankaŭ diferencegaj ideoj ĉe Lochthofen kaj WAZ-estraro pri ŝanĝoj gazeta; krom maldungoj la WAZ-anoj ankaŭ favoris instalon de malmultekosta centra novaĵdisponigejo por la aferoj orientgermanaj. Kontraŭ tiaj decidoj estis pluraj protestoj de legantoj kaj kunlaborantoj, de ĵurnalistaj societoj, de Ĉambro industria-komerca de Erfurto. Sergej Lochthofen ankaŭ ne ŝatis la paralelan maldungon de la edizino kion li akrege kritikis kaj komparis kun diktaturaj metodoj. La konzerno taksis lian akran kritikon damaĝa por la tuta firmao kaj plirapidigis la demisiigon de Lochthofen je la 1.12.2009.
Lochthofen estas membro de PEN-klubo de Germanio.
Familio
Sergej Lochthofen naskiĝis kiel filo de la germana komunisto Lorenz Lochthofen kaj de rusa patrino en Vorkuta en Sovetunio. La patro originis el Dortmund veninte en 1930 en la komunisma paradizo Sovetunio por labori kiel minejforĝisto ĉe Donbaso. Baldaŭ poste li ekstudentis pri ĵurnalismo en Moskvo kaj politikan ekonomion en Engelso. Finfine li redaktis ĉe la germanlingva gazeto Nachrichten. En 1938, en la kuro de la stalinaj purigoj kaj kondamnitis je 5 jaroj punlaboro en internigejo en Vorkuta, sed devis resti 9 jarojn. Post liberiĝo el gulago en 1947 li vivis en ekzilo, daŭre en Vorkuta. Post rehabilitiĝo en 1956 fare de tribunalo en Saratov li rajtis elmigri en GRD kune kun edzino kaj la filoj Pavel (*1947) kaj Sergej (*1953). En komunisma Orienta Germanio li iĝis deputito en 1963 en la centra komitato berlina.
Sergej Lochthofen estas la patro de Boris Lochthofen, kiu fariĝis en 2016 direktoro de la turingia filio de Mitteldeutscher Rundfunk.
Honoroj
Fare de ĵurio kun 60 anoj de la fakgazeto Medium Magazin Lochthofen nomumitis en decembro 2009 regiona ĉefredaktisto 2009.
Preĝejo de Sankta Tomaso el Canterbury
La preĝejo de Sankta Tomaso Becket, pli konata kiel la preĝejo de Sankta Tomaso el Canterbury, (en la itala: San Tommaso Cantuariense), estas katolika diservo lokita proksime al la historia centro de Verono, ĝuste preter la Ponte Nuovo del Popolo. Ĝi estas dediĉita al la angla sanktulo Tomaso Becket, murdita en 1170 pro lia aversio al Henriko la 2-a de Anglio.
Dum mezepoko estis en la regiono du preĝejoj: unu, pli antikva, dediĉita al Tommaso Becket, la dua dediĉita al la Virgulino Anunciaciita apud kiu staris benedikta monakejo. Komence de la dekkvina jarcento la Karmelanoj decidis daŭrigi kun la ekspansio de la dua, tiel metante la fundamentojn por la nuna konstruaĵo, kiu prenos sian nomon de tiu de Sankta Tomaso, kiu estis disfaligita. Laŭ surskribo sur la fasado, la konstruado komenciĝis ĉirkaŭ 1449, daŭrante, ne sen ekonomiaj malfacilaĵoj, ĝis 1504, la jaro de ĝia konsekro. Kun la alveno de Napoleono la preĝejo estis uzata kiel flegejo por francaj trupoj kaj en 1805 la monakejo estis definitive forstrekita. Sub la posta aŭstra dominado la klostro estis parte malkonstruita kaj multaj el la ĉambroj de la iama monakejo uzitaj kiel militista malliberejo. Oni devis atendi la aneksadon de Venetio al Italio, por ke la preĝejo estu remalfermita por diservo.
La nuna konstruaĵo estas kuniĝo inter la tradicia verona-romanika kaj la malfrua gotika stiloj. La ekstero estas karakterizita de aŭstera fasado kun cirkla rozono kaj granda portalo, ĉi-lasta, laŭsupoze, devenas de alia konstruaĵo. La interno havas unusolan navon kaj la planko estas formita de blankaj kaj ruĝaj kvadratoj kun la escepto de la presbiterio, dum la plafono estas kovrita de lignaj trusoj. Sur la internaj flankaj muroj de la navo estas du tombaj monumentoj skulptitaj de Ugo Zannoni kaj ok gotik-stilaj altaroj starigitaj en renesancaj arkoj. Estas multaj konservitaj artverkoj faritaj de famaj Veronaj pentristoj, inkluzive de Paolo Farinati, Girolamo dai Libri, Alessandro Turchi kaj Antonio Balestra.
historio
Dokumento datiĝanta al la 8-a jarcento longe kredigis, ke pra-kristana preĝejo staris sur la nuna loko ekde la frua mezepoko, sed pli zorgemaj studoj defiis ĉi tiun teorion. Unua certa mencio pri religia konstruaĵo en la areo, troveblas en papa buleo, eldonita en 1185 de papo Lucio la 3-a, en kiu estas referencon al " unam capellam Sancti Thomae in Insula veronensi sitam ", do, kapelon dediĉitan al Sankta Tomaso en la Verona insulo. La "insulo" estas areo de la urbo, kiu iam staris inter la lito de la rivero Adige kaj ĝia sekundara kanalo, igante ĝin tiel vera insulo; kun la konstruado de la bordoj sur la Adige post la inundo de 1882, la malĉefa kanalo estis interrompita kaj sekigita kaj tial la insulo ĉesis ekzisti. La sankta Tomaso aludita estas Thomas Becket, ĉefepiskopo de Canterbury, viktimo en 1170 de la fama murdo en la Katedralo kaj proklamita sanktulo tri jarojn poste de papo Aleksandro la 3-a. La decido dediĉi la konstruaĵon al la angla sanktulo probable ŝuldiĝas al la episkopo de Verona Adelardo, lia fervora devotulo.
Apud ĉi tiu komenca preĝejo estis ankaŭ benedikta monakejo dependanta de la Abatejo de Villanova, lokita proksime al Sankta Bonifacio. Komence de la 14a jarcento la membroj de la Ordeno de la Beata Virgulino de la Monto Karmelo, komune nomataj Karmelanoj, ekloĝis en la monakejo anstataŭ la benediktanoj kaj, la 5an de marto 1351, akiris permeson de la sinjoro Pietro della Scala por konstrui proksime, sur tereno donacita de iuj riĉaj civitanoj de la insulo, novan preĝejon dediĉita al la Virgulino. La sekvaj jardekoj estis tial karakterizitaj de la ĉeesto de du preĝejoj, situacio daŭranta ĝis la komenco de la dekkvina jarcento, kiam oni decidis malkonstrui la plej malnovan preĝejon, aŭ tiun dediĉitan al Sankta Tomaso, kaj pligrandigi la sekvan anstataŭe dediĉitan al la Virgulino. Tial la nuna preĝejo, kvankam ĝi estis konstruita sur la bazo de tiu, kiu estis dediĉita al la Annunciata (kaj daŭre estas oficiale titolita) estas konata kun la titolo de la antaŭa kaj malkonstruita de Sankta Tommaso. La dato de komenco de la konstruaĵaro estas ĉirkaŭ 1449 kaj tio povus esti derivita de surskribo, relative al aĉeto de iuj ŝtonoj, gravuritaj en kolono metita dekstren de la fasado. La laboro daŭris longe kaj la Karmelanoj, kronike en financaj malfacilaĵoj, devis fidi la malavarecon de la parokanoj por pagi la kostojn. Ankaŭ la municipo de Verono devis kontribui pagante, ekde 1487, sumon de ok dukatoj jare. Privata civitano, tia Jacopo filo de Bongiovanni da Pesena, komisiis la konstruadon de la flanka pordo kiel testamenta legato ; surskribo sur la arkitravo memorigas la plenumon. Fine, la 22an de septembro 1504 Marco Corner, apostola kunaŭtoro, povis konsekri la novan preĝejon.
Kun la alveno al Verono, ĝis la fino de la 18-a jarcento, de la soldatoj de Napoleono, la preĝejo estis uzata kiel hospitalo por francaj soldatoj kaj poste, en 1805, la monakejo estis definitive subpremita. Inter 1856 kaj 1857 la klostro grandparte estis malkonstruita kaj la ceteraj partoj transformiĝis al sakristio kaj oratorio. En plena aŭstra regado, parto de ĉi tiuj konstruaĵoj estis uzataj kiel armea garnizona malliberejo. Baldaŭ post la aneksado de Veneto al Italio, la preĝejo de Sankta Tomaso denove estis malfermita al diservo. La ĉirkaŭkovrita fasado, supozeble lasita nefinita pro la ekonomiaj malfacilaĵoj renkontitaj dum la konstruado de la konstruaĵo, prezentas sin sobra kaj nudaspekta. En la centro, la larĝa portalo, en malfrua gotika stilo, konsistas el la pordo de aliro enfermita en fajne skulptitaj marmoraj kadroj. La surskribo sur la enirejo, datiĝas de 1493, indikas, ke certa Cristoforo Lanfranchini dediĉis ĝin al Kristo kaj al la Virgulino kaj tio sugestas, ke ĝi estis origine metita en alian preĝejon kaj poste translokiĝis ĉi tien: plia pruvo de la financa malfacileco influanta la konstrulaboron. La luneto enhavas Anoncon de Maria, verkon de la dudeka-jarcenta artisto Carlo Donati, kiu anstataŭis la originalon atribuitan al Domenico Brusasorzi, kiu estis perdita. Sur la supro de la portalo estas statuo de Maria tenanta la benitan Filon en siaj brakoj, dum la flankoj du pliaj skulptaĵoj estas metitaj en niĉoj akiritaj en la pilastroj.
Sur la norda flanko estas pordo enkadrigita de marmora bordo, sur kies arkitravo estas surskribo, kiu rakontas kiel ĝi estis konstruita danke al donaco de tia Jacopo, kiu volis respekti la dezirojn de sia patro. Sur la flankoj, du altaj fenestroj permesas lumon al la internaj spacoj. Samtempe kun la konstruado de la preĝejo, leviĝis ankaŭ la sonorilturo ; estas kredite ke ĝi ripozas surbaze de tiu de la antaŭa eklezio dediĉita al la Annunciata. Metita laŭ la dekstra flanko de la preĝejo, ĝi estis konstruita kun la sama materialo, briko, de la ĉefa konstruaĵo. La turo finiĝas per pina konuso, kiu longas 18,4 metrojn kaj kies beko atingas la konsiderindan altecon de 60 metroj. Laŭ aspekto, ĝi havas iujn renesancajn elementojn. La tigo estas garnita per pilastroj metitaj sur la flankoj kaj en la centro, kiuj estas ligitaj kun pendantaj arkoj. La belfrido konsistas el fenestroj kun rondaj arkaĵoj el loka rozkolora marmoro. Sur la bazo estas, fiksita en la muro, ŝtono sur kiu estas skulptita epigrafo : " . . . IUS ECCLESIAE RECTOR. . . // (F) ECIT MCCCCLXXVIII ".
Inter la belfrido estas dek sonoriloj en muzika skalo de Re3, kunfanditaj de la kompanio Cavadini Vr en 1930, kiuj estas luditaj permane laŭ la koncerta tekniko de Veronese-sonoriloj. Ĉi tiuj famas pro la sono, konsiderata preciza kaj melodia, kaj anstataŭas ses antaŭajn. La interno de la preĝejo havas unusolan navon. La pavimita planko havas blankajn kaj ruĝajn kvadratojn, krom tiu en la presbiterio. La plafono, ankaŭ en kvadratoj, estas subtenata de lignaj kurtenoj kun du montriloj. Flanke de la navo estas ok barokaj altaroj, kvar dekstre kaj kvar maldekstre, ĉiuj enmetitaj en renesancaj arkoj. La presbiterio estas apartigita de la navo per tri grandaj arkoj, el kiuj la centra estas klare pli alta ol la du flankaj. Siavice, la presbiterio estas ĉirkaŭita de kvar triumfaj arkoj apogitaj de tiom multaj kolonoj riĉigitaj per renesancaj kapiteloj, al kiuj estas grandkorpaj pulvinoj supermetitaj. Arko de pli malgrandaj dimensioj difinas la komencon de la absido.
La eklezio enhavas pentraĵojn de famaj reprezentantoj de la Verona lernejo de pentrarto, inkluzive de Paolo Farinati, Francesco Torbido, Girolamo dai Libri, Antonio Balestra kaj Alessandro Turchi. Estas ankaŭ la novklasikaj maŭzoleoj de Michele Sanmicheli kaj don Nicola Mazza, verkoj de Ugo Zannoni.
En la enirejo de la preĝejo, de la ĉefa pordo, kiu sekvas la dekstran flankon de la navo, estas, ene de niĉo, baptofonto, komence farita por la proksima preĝejo de Santa Maria Rocca Maggiore (nun dekonsciita) kaj alportita ĉi tien post la originalo de la deksepa jarcento ĝi estis vendita en 1904. La unua altaro, kiun vi renkontas, estas tiu apartenanta al la familio Dolcetti, karakterizita de statuo de Ugo Zannoni, en kiu li reprezentis Sankta Gioacchino, Sant'Anna kaj la virgulinon, kiu legas. Tamen ĉi tiu skulpta grupo estis metita ĉi tie nur en 1909 por anstataŭigi antaŭan lignan statuon de la Magdalena (nun metita en la proksima altaro de la Da Prato), kiu, siavice, prenis la lokon de retablo prezentanta Sanktan Maria Magdalena de 'Pazzi de la Vicenza farbisto Pietro Bartolomeo Cittadella. Tuj poste, denove de Ugo Zannoni, la funebra monumento al Michele Sanmicheli estas metita en la muro. Daŭrante ni trovas la altaron de Da Prato, karakterizita de novklasika kadro, kiu alkroĉas barokan retablon, ekstazo de Santa Maria, komisiita de Giacomo Dal Prato kaj subskribita kaj datita de Alessandro Turchi, en kiu ni notas la juxtaposicion de hela paradizo popolita de anĝeloj kun la malhela reprezentado de la tera mondo kie troviĝas Magdalena. Ambaŭflanke de la timpano, du statuoj, faritaj inter la 19a kaj 20a jarcentoj, reprezentantaj anĝelojn, dum ĉe la supro estas ligna skulptaĵo de la Magdalena, iam sur la altaro Dolcetti. Ĉe la piedo de la altaro la tomboj de la patronoj: Girolamo da Prato kaj liaj fratoj Giacomo kaj Bonifacio.
La sekva altaro, konstruita en 1681 kaj nomata laŭ la Annunciata, estas ornamita per diversaj barokaj elementoj, kiel keruboj, mixtilineaj kaj ondumantaj ebenoj. Du elegantaj torditaj kolumnoj subtenas arkon. Antonio Balestra estas la aŭtoro de la retablo, datita en 1702, kaj ankaŭ pentris Dion la Patro en la supra rondo. En la supro estas statuo datanta en 1736 de Michelangelo Speranza, bildigante Sanktan Johanon de Nepomuk, komence lokitan en la centro de la proksima nova ponto kaj poste translokiĝis al la preĝejo en 1801, kiam la franca kaj aŭstra trupo, kiu sekvante la Traktaton de Lunéville havis dividitaj Verono, ili blokis la ponton.
Pli malproksime, la altaro de la frateco San Rocco enhavas retablon de Girolamo dai Libri. Ĉi tiu altaro anstataŭis en 1727 pli fruan de la frua 16-a jarcento. Maldekstre de li estas statuo de anonima artisto, kiu povas esti metita inter la 15a kaj 16a jarcentoj, reprezentante Madonon kun Infano. Fine, venante de la apuda iama preĝejo Santa Maria della Disciplina, ekzistas la altaro Orti, situanta sur la norda muro apud la presbiterio. Ĝi enhavas lignan krucifikson de anonima aŭtorino de la fino de la 14-a jarcento metitan sur fonon en kiu estas pentrita la urbo Jerusalemo, kun la malhela ĉielo amplifanta la tragikan naturon de la sceno. La granda presbiterio de la preĝejo, alirebla preterpasante balustradon, gastigas la altan altaron konstruitan en la 18a jarcento de Giuseppe Antonio Schiavi ; el la originalo, tamen, nur restas la tablo, kunmetita de ovalo, en kiu estas skulptita la profeto Elija, kiu ricevas nutron de la anĝelo. La retablo malantaŭ li, datita 1579, estas verko de la verona pentristo Felice Brusasorzi, kiu reprezentis Madonon kun Infano kaj Sanktuloj. Inter la roluloj, kiujn Brusasorzi pentris, ni povas rekoni Sanktan Tomason Becket (posedanto de la preĝejo), Sankt-Francisko, Sankta Marko, Sankta Johano la Baptisto kaj Sankta-Albert prezentis modelon de la sama preĝejo. La unua altaro, kiu troviĝas maldekstre de la navo, estas tiu de "Tintori", tiel nomata ĉar ĝi apartenis al la korporacio Tintori, kiel pruvas la kartoĉo metita en la supra parto. La relativa retablo estis pentrita de Paolo Farinati en 1559 kaj prezentas la Sanktulojn Onofrio'n kaj abaton Antonio, protektantojn de tinkturfarboj kaj aliaj tekstilaj agadoj. Apud la altaro estas busto de Nicola Mazza skulptita de Ugo Zannoni. Sur la sekva altaro, la altaro de Carteri, troviĝas la retablo de Sankta Johano la Baptisto, Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo, tradicie atribuita al Francesco Torbido sed pli verŝajne verko de pentristoj de lia ateliero. Ankaŭ la hipotezo antaŭis, ke la aŭtoro povus esti Dionisio Battaglia, ankaŭ lernanto de Torbido. Super la renesanca arko, kiu ĉirkaŭas la altaron, estas skribita: " DIVI S. IO. BAPTISTAE PIETRO MAR. VICENTIO SACRAU ".
Antaŭ ol atingi la sekvan altaron vi povas vidi iujn restaĵojn de la freskoj, kiuj iam devis ornami la murojn. La altaro de Dionizo, kiu estas la tria, estas ĉirkaŭita de riĉa renesanca kadro; la interno ne estas finita, tamen ĝi enhavas pentraĵon de Paolo Farinati, Virgulino kun Sanktuloj Girolamo kaj Alberto (pentrita en 1555), regata de luneto, Colomba dello Spirito Santo, atribuita al Agostino Ugolini.
La lasta altaro de la maldekstra flanko estas la tiel nomata "altaro de la Spasimo". La relativa retablo Renkonto de Jesuo kun la Madono sur Kalvario estis pentrita en 1524 de la medalisto Giovanni Maria Pomedello ; la anĝeloj bildigitaj en la virabeloj estas anstataŭe verko de Giovanni Caliari. Maldekstre estas la flanka pordo de la preĝejo superita de sarkofago kiu portas la kreston de la familio Pesenza. Sur la koruso maldekstre de la presbiterio estas historia baroka pipa orgeno, konstruita en 1716 de Giuseppe Bonatti, orgenkonstruisto de Desenzano kaj lernanto de Carlo Prati. Ĝi estis ludita de la juna Wolfgang Amadeus Mozart la 7an de januaro 1770, dum unu el liaj vojaĝoj al Italio, kaj ŝajnas ke per malgranda tranĉilo li gravuris siajn WGM-inicialojn sur la kazo, ankoraŭ videbla. En 1786 ĝi estis restaŭrigita por la unua fojo de Girolamo Zavarise, dum la verona Giuseppe Grigolli restaŭrigis ĝin en la dua duono de la 19a jarcento.
La instrumento, restaŭrigita denove en 2002, havas du klavarojn kaj piedestalon kun kurteno kaj la sekvan fonikan aranĝon: La diatonaj ŝlosiloj estas faritaj en boasso dum la kromataj en ebono. Origine la kazo havis du pordojn, kiuj nun estas pentritaj, tamen mankas. La fronto, dividita en kvar korpojn, estas riĉe ornamita per skulptaĵoj kaj oraj; sur la frontono, en la centro, estas bildigita la nobla blazono de la Markizo Saibante. La fasado havas 36 vergojn en stano dividitaj en kvar golfojn, la surskribo: " Opus Joseph Bonatti Xni 1716 " estas gravurita sur la plej longa barelo de la maldekstra kampo, dum incizo troviĝis interne, okaze de restarigo: " Joseph Bonati Desentiano Opus en pristinum restitutum al Hieronymo Zavarise Verona et auxit Contrabassi anno Domini MDCCLXXXVI ".
La antikva dekkvina-jarcenta klostro leviĝas oriente de la preĝejo kaj atingeblas tra pordo, kiu malfermiĝas al la flanko de la presbiterio. Parte malkonstruita meze de la 19a jarcento por fari vojon al la aŭstraj kazernoj, nur la norda flugilo kaj parto de la suda flugilo restas de la originalo, kvankam ĝiaj arkoj nun estas blindaj. Maldekstre estas la sepultura kesto de la familio Gifalconi, kiel oni povas legi en la suba surskribo: " De Grifalchonis estas ĉi tie situanta tombo // corpora nobilium clara de gente vororum // restruxere sur afiŝoj an (n) os mil tricent // regli Scaligerum bis seprem tempore lustra ". Sur la sarkofago kruco estas skulptita en la centro kun du grifoj ĉe la flankoj; en la malsupra parto estas sceno de la Anonco de Maria.
En la aliaj ankoraŭ ekzistantaj partoj de la klostro postvivas kelkaj freŝaj lunetoj de Bernardino Muttoni (XVIIa jarcento), en kiu estas reprezentita piktograma ciklo: Vita e miracoli de Sant'Alberto kaj Sant'Angelo. Inter la lunetoj estas ankaŭ bildoj de kelkaj karmelaj sanktuloj iam akompanataj de sia nomo, nun forigitaj.