cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flughaveno de Lamezia Terme
La flughaveno "Sant'Eufemia" de Lamezia Terme (IATA: SUF, ICAO : LICA ) situas en la kvartalo Sant'Eufemia en la komunumo Lamezia Terme, ĝi estas la ĉefa flughaveno en Kalabrio kaj unu el la unuaj en Suda Italio laŭ pasaĝera trafiko. La lamezia flughaveno funkciigas planitajn flugojn por kaj naciaj kaj internaciaj flugoj kaj ĉartajn flugojn organizitajn de vojaĝ-operatoroj por interkontinentaj flugoj. Danke al sia centra geografia pozicio en la regiono, kaj tial facile alirebla, ĝi servas la tutan Kalabrion kaj ankaŭ iujn komunumojn de la proksimaj regionoj.
Historio
La flughaveno estis inaŭgurita en junio 1976 kaj en la sekva decembro la aviadkompanio Itavia komencis funkciigi planitajn flugojn al Romo-Ciampino, Milano-Linato, Katanio kaj Palermo. La projekto de la pasaĝera terminalo ŝuldiĝas al la grupo de projektistoj formita de la arkitekto Piero Moroli (grupestro), kun Inĝ. A. Maffey, G. kaj G. Pennestri, gajninto de la konkurso anoncita en 1971.
En 1982 la flugostacio estis pligrandigita kaj modernigita kaj en 1990 la administrado transiris al publika-privata kompanio, nomata SACAL.
Kargoterminalo
La flughaveno havas var-terminalon, ĉiam aktiva kaj administrata de Sacal kiel var-trakta firmao, kapabla manipuli varojn variajn. Krome, ĝi estas ekipita per granda magazeno por portempa dogana gardado, kun duoblaj alirejoj aer-flankaj kaj ter-flankaj, kiuj faciligas la enirajn kaj elirajn operaciojn de varoj submetitaj al provizor-gardaj proceduroj.
Laboro ankaŭ bone iras por starigi la PIF, kiu celas rektan doganan rajtigon en la flughaveno de bestoproduktoj, ankaŭ destinitaj al homa konsumo kaj tial submetita al saninspektado.
La agadoj de rapidaj kurieroj ankaŭ gravas, konsiderante la proksiman sinergian rilaton ekzistantan kun romaj flughavenoj kaj precipe kun la Flughaveno Romo-Ciampino, kiu ankoraŭ estas la funkcia bazo de centra Italio por la ĉefaj transportaj kompanioj.
Fine, la trafik-ŝanco estas ĉefe ofertita per plibonigo de la intermodaleco de la flughaveno kun la haveno de Gioia Tauro.
Teknikaj datumoj
Flughaveno Lamezia Terme havas ununuran startvojon kun du kapoj (10-28), longaj 3017 m kaj larĝaj 45 m, orientita al 096º / 276º .Ĝi plene funkciis en la nova agordo ekde la 21an de julio 2016 (AIRAC A6 /16).
Startvojo 28 estas ekipita per ILS / DME Cat. I kaj estas ĉefe uzata por ekflugi (kaj alteriĝi en kazo de alta trafiko aŭ malbona vetero, estante la sola precizec-instrumenta kurejo en la flughaveno), dum startvojo 10 estas uzata por alteriĝoj (kaj ekstartoj kiam la vento ne permesas ekiri de startvojo 28).
La kontrol-servo de la aer-trafiko estas provizita de ENAV kiu mastrumas la kontrol-servon de la alproksimiĝo (Radaro de 09: 00LT al 18: 00LT kaj procedura de 18: 00LT al 09: 00LT, sur la frekvenco de 118,800 MHz) kaj de turo (laŭ la frekvenco 125.900 MHz) H24. Estas ankaŭ la servo de Atis H24 sur la 119,930 MHz frekvenco.
La referenca vetera oficejo estas tiu de Lamezia MET, dum la fluginforma servo estas disponigita de la CBO de Romo situanta en la flughaveno Roma Ciampino.
Aŭtonoma Industria Kolonio de Kuzbass
Aŭtonoma Industria Kolonio de Kuzbaso estis komunumo de idealistaj ministoj el Usono, kiuj klopodis helpi al Sovetia Rusio pri evoluigo de minado en Siberio. La kolonio konsideratas la ĝermo de la nuna urbo Kemerovo.
Post venko de la Oktobra revolucio, ministoj signis kunlaboremon por mini karbon en la Kuznecka Baseno (Kuzbass). Lenin ebligis minadon en suda-centra Siberio. Tiel fondiĝis la Autonomous Industrial Colony "Kuzbass" en 1921.
La planon proponis Sebald Rutgers, germana komunisto, William "Big Bill" Haywood, usona gvidanto de Industrial Workers of the World (IWW), kaj Herbert Calvert, inĝeniero kaj iam intendanto de fabriko Ford automobile en Detroit.
Ili formis agentejon Organization Group of American Workers, kiu havis "Kuzbass Bureau" en Novjorko, por rekruti volontulojn. La unuaj koloniistoj alvenis aŭtune kaj somere de 1922. Plej multe ili estis ĉ. 400 laboristoj, sed restis en 1926 nur plenmano da koloniistoj, kies gvidanto iĝis Rutgers. La projekto finiĝis en 1927.
Literaturo
Morray, J.P., Project Kuzbas: American Workers in Siberia. (New York: International Publishers, 1983).
Nicolás Flores (komunumo)
Nicolás Flores estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Nicolás Flores. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13043.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6614 loĝantojn (6.202 en 2005). El tiuj estis 3.177 viroj kaj 3.437 virinoj. La komunumo havas surfacon de 393,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1500 metroj super la marnivelo. Geografie la komunumo formas parton de la montarĉeno Sierra Madre Oriental, loke nomita Sierra Gorda (dika montaro).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2010 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ĥovrino (stacio)
Ĥovrino (Ховрино) estas stacio sur la linio Moskvo - Tverj.
Ekzistas tri haltejoj ene de la limoj de la stacio: Mosselmaŝ, Graĉovskaja kaj Ĥovrino.
The Huffington Post
The Huffington Post (Esperante La Poŝto Huffington) estas TTT-ejo fondita de Arianna Huffington. La TTT-ejo inkluzivas kaj retblogojn kaj novaĵojn. La blogoj estas pleje skribitaj de blogistoj de la maldekstra vidpunkto kaj la novaĵoj inkluzivas novaĵojn, kiujn la tradiciaj medioj kutime ignoras.
10439 van Schooten
10439 van Schooten estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda matematikisto Frans van Schooten (~1615–1660), de la Universitato de Leiden, kiu verkis Exercitationes mathematicae (1657) kaj Geometria a Renato Des Cartes (1659 kaj 1661). Promociinto de la kartezia geometrio, li printis la unuan latinan version de La Géometrie de René Descartes en 1649.
Queiroz
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la mikroregiono Tupã. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Lichtenhain
Lichtenhain havas diversajn signifojn:
Villar de Olalla
Villar de Olalla [biJAR de oLAja] (Vilaĝo de Eŭlalia) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas villardeolallense [bijardeolaJENse]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 1 234 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,81 loĝ/km².
Situo
Villar de Olalla estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 960 m super marnivelo; je 16 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 158,08 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°00′49″N 2°11′50″Ok.
Historio
Estas restaĵoj de Bronzepoko, Romia Imperio, visigotoj, araboj kaj kristanoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 1 234, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villar de Olalla, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villar de Olalla. Sed poste la proksimeco al la ĉefurbo kaj ties oportunoj por servoj, loĝejoj, gastado ktp., levis la loĝantaro al la nunaj 1 234. Preskaŭ oni duobligis la loĝantaron dum nur du jardekoj.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis preskaŭ ĉiam el la maldekstra partio PSOE.
Ekonomio kaj servoj
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, kaj iom da fiŝkaptado en rivero. Nune ĉefe servoj kaj loĝejoj. Estas biblioteko, sportejo kaj bazlernejo, sed ne mezlernejo por kio la junuloj iras al ĉefurba Kvenko.
Vionnaz (stacidomo)
Vionnaz estas fervoja stacidomo en Collombey-Muraz, Svislando.
PSeInt
PSeInt estas eduka libera programaro multplataforma direktita al personoj kiuj komenciĝas en la programado.
Priskribo
PSeInt estas la mallongigo de PSeudo Interpretisto, estas eduka ilo uzita ĉefe de studentoj por lerni la fundamentojn de la programado kaj la disvolviĝo de la logiko. Estas unu el la plej populara programaro el lia tipo kaj vaste uzita en universitatoj de Latin-Ameriko kaj Hispanio.
Uzas pseŭdokodo por la solvo de algoritmoj.
Intenco de PSeInt
PSeInt estas pensinta por ĉeesti al la studentoj kiuj komenciĝas en la konstruo de programoj aŭ komputaj algoritmoj. La pseŭdokodon oni kutimas uzi kiel unua kontakto por enkonduki bazajn konceptojn kiel la uzo de strukturoj de kontrolo, esprimoj, variabloj, ktp, sen devi trakti kun la apartecoj de la sintakso de reala lingvo. Ĉi tiu programaro pretendas faciligi al la komencanto la taskon skribi algoritmojn en ĉi tiu pseŭdolingva prezentante aron de helpoj kaj ĉeestoj, kaj havigi krome iujn pliajn ilojn kiuj helpas trovi erarojn kaj kompreni la logikon de la algoritmoj.
Ekrano de Komenco
Komencinte la aplikon montras al ni la bazan strukturon de kie ni komencos skribi nian kodon.
Por komenci
Estas tre grava, kvankam ne deviga, dokumenti nian kodon (Komenti iujn liniojn) por ke ĝi permesu nin rapide identigi ke partoj de la sama faras ke aĵo, pro tio ke laŭmezure kiel ni antaŭeniris en nian disvolviĝon kaj pliigas rimarkinde la kvanton de linioj, ĝi fariĝos pli malfacila trovi en kiu de ili situas la juĝan decidon kiu faras ion specifa.
Ĉi tio atingas sin uzante la duoblan stangon "//"
Strukturoj de Kontrolo
La ekzemploj kiuj montriĝas en ĉi tiu sekcio respondas al la sama programo, sed konstruita en la tri cikloj While (Dum), Repeat (Ripeti) kaj For (Por).
La Strukturo Ripeta Dum (While)
La while estas strukturo kiun oni ekzekutas dum la demando de kontrolo akiras veran respondon, kiam la respondo al la demando de kontrolo estas falsa ĉi tiu forlasas la ciklon. Ĉi tiu tipo de strukturo estas rekomendinda kiam en la programo ne konas sin la momento ke ĝi foriras forlasi la ciklon. Ekzemple, se ni bezonas realigi programon kiu petas numerojn kaj adicias ilin ĝis la uzanto eniras negativan numeron, kiel oni ne scias en kiu momento la uzanto enirigos negativan valoron, la rekomendinda strukturo estas la While (Dum). La ĉefa karakterizaĵo de la While estas ke ĉi tiu unua demando kaj poste faras.
La Strukturo Ripeta Ripeti (Do While)
Funkcias de egala maniero kiun la While (Dum), la granda diferenco estas ke ĝi unue faras kaj poste demando, kaj anstataŭ forlasi sian ekzekuton akirinte falsan respondon en la demando de kontrolo, ĝi akiras veron.
La Strukturo Ripeta Por (For)
Estas strukturo ripeta kiun oni uzas kiam oni konas kiom da vicoj devas realigi la ciklon, ekzemple, se okazas algoritmo kiu petas al la uzanto kiom da ciferoj estas adiciontaj, la algoritmo konus la kvanton de vicoj de la kvanto de ciferoj enirintaj de la uzanto.
Ensheim
Ensheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Josef Seger
Li estis disĉiplo de Bohuslav Matěj Černohorský; li vivtenis sin kiel kantisto kaj violonisto en diversaj pragaj preĝejoj. En la jaro 1741 li akiris prestiĝan postenon de orgenisto en la preĝejo de Týn en Prago kaj en 1745 en la pregexejo de la krucordeno. Liaj plej elstaraj lernantoj estis Jan Antonín Koželuh a Josef Mysliveček (Il Divino Boemo). En 1781 li klopodis akiri postenon de orgenisto en Vieno, sed li mortis pli frue, ol li povis eklabori tie.
Seger estis eksterordinare fruktodona komponisto. Li verkis plurajn centojn da orgenverkoj (preludoj, tokatoj, fugoj), mesojn, motetojn, psalmojn kaj preĝojn. Liaj verkoj estis parte duonforgesitaj dum la periodo de klasikismo kaj romantismo kaj estis remalkovritaj komence de la 20-a jarcento. Nuntempe li denove apartenas al popularaj kaj ofte ludaj orgenaŭtoroj.
Adamantano
Adamantano estas senkolora kristala kemia komponaĵo kun kamforeca odoro. Ĝi estas cickoalkano kaj la plej simpla diamantoido. Molekuloj de adamantano konsistas je kvar konektitaj cikloheksanaj ringoj aranĝitaj laŭ "brakseĝa" konfiguracio. Ĝi estas unika pro tio ke ĝi estas rigida substanco kaj virtuale streĉo-libera.
Alia konfiguracio simile al boato ankaŭ ekzisteblas. La adamantano estas la plej stabila inter ĉiuj izomeroj kies formulo estas , inklude de la iom simila strukturo konata kiel tuistano'''. La spaca aranĝo de la karbonatomoj en la molekulo de adamanteno estas la sama kiel en la kristala diamanto.
Historio
La ebleco pri la ekzistado de hidrokarbonido kun formulo ''' kaj strukturo simila al tiu de la diamanto estis unue sugestita de H. Decker en 1924. Li nomis tiu molekulon "dekaterpeno".
Samjare, la germana kemiisto Hans Meerwein (1879-1965) provis sintezi la kombinaĵon per reakcio inter la formaldehido kaj la duetila malonato ĉe influo de la piperidino. Tio estis la unua laboratoria provo pri sintezo de tiu substanco. Sed, anstataŭ la dezirata produkto, Meerwein estigis la 1,3,5,7-kvarkarbometoksoduciklo [3.3.1]nonano-2,6-diono.
Izomeroj de la adamantano
<Gallery> (R)-Limonen.svg| Limoneno Phellandrene_alpha.svg| α-Felandreno Camphene.png| Kamfeno Carene,_4-.svg| Kareno Myrcen.svg| Mirceno Alpha-ocimene.svg| α-Ocimeno (%2B)-alpha-pinene-3D-balls.png| α-pineno Beta-pinen.svg| β-pineno (%C2%B1)-Sabinene_Structural_Formulea_V.1.svg| Sabineno Syntin.png| Sintino Alpha_terpinene.png| alfa-terpinoleno Twistane.png| Tuistano Thujene3D.png| Tuĵeno </Gallery>
Alexander Berkman
Alexander BERKMAN (21-a de novembro 1870 - 28-a de junio 1936) estis rusi-juda enmigrinto kiu iĝis usona verkisto kaj radikala anarkiisto. Berkman estis elstara membro de la anarkiista movado. Li estis kunulo de Emma Goldman, litovi-juda anarkiisto kun kiu li kunlaboris tre ofte kaj organizis kampaniojn pri homaj rajtoj kaj kontraŭmilitajn.
Komenco
Berkman naskiĝis kiel Ovsei Osipovich Berkkan en Vilno, Litovio, filo de riĉa juda negocisto. Li kreskiĝis en Sankt-Peterburgo, Rusio, kie li estis konata kiel Alexander, la plej ofta nomo en tiu lando; poste li estos konata inter siaj geamikoj kiel Sasha (la komuna rusa kromnomo por Alexander). Ambaŭ gepatroj mortiĝis kiam li estis ankoraŭ juna kaj kiam li estis deksepjara li elmigris en Usonon.
Tuj post alveno tien, Berkman eniris en politika agado kaj interesiĝis pri anarkiismo post partopreno en la kampanjo por liberigi la virojn arestitajn post la atenco de Haymarket okazinta en 1886. Berkman estis komponista laboristo por la radikala ĵurnalo Freheit de Johann Most kaj estis inspirita de la socipolitika agitado farita de Most por revolucia agado kaj la idearo de propagando pro agado. En Novjorko, Berkman renkontis kaj havis aman aferon kun Emma Goldman, alia rusia enmigrinto, kiu laboris en tekstila fabriko. Goldman estis ampetita de Johann Most, sed ŝi tuje forlasis lin pro Berkman. Berkman kaj Goldman tuje implikiĝis en la anarkiisma movado. Ili restis kunuloj kaj kunlaborantoj dum la resto de siaj vivoj.
La atenco
Kvankam Berkman iompostiome malproksimiĝis el Johann Most, restis ĉe la idearo de la perforta agado kiel ilo por inspiro de revolucia ŝanĝo. En 1892, kiam li estis 22jara, Berkman laŭ tiu intenco klopodis mortigi Henry Clay Frick, riĉa industriposedanto implikita en akra disputado kun ŝtallaboristoj de Homestead, Pensilvanio. La ŝtallaborista sindikato alvokis strikon kontraŭ la ŝtalfabriko de Homestead posedata de Frick kaj Andrew Carnegie. La strikantoj okupis la fabrikon kaj oni ĉesis la laboron. Frick decidis dungi tricenton da strikrompantoj per la detektiva agentejo Pinkerton, por komenci armitan agadon por forpeli la okupantojn kaj ekkontroli la fabrikon. Je ties alveno batalo eksplodis kaj dek homoj estis mortigitaj kaj sesdek vunditaj. La ŝtata registo deklaris militan statuson.
Berkman, sub kono de sia kunulino Emma Goldman kaj helpo de aliaj kunlaborantoj, planis mortigi Frick per atenco, kiel revenĝo pro ties konduto kontraŭstrika. Post eniro en oficejo de Frick, Berkman pafis kontraŭ Frick dufoje ĉekole kaj misis la trian pafon, kiam sia brako estis prenita de helpanto de Frick. Frick kaj Berkman rulis surplanke kaj Frick estis denove vundita de tranĉilo kvarfoje ĉekrure.
Kvankam tre vundita, Henry Clay Frick pretervivis. Berkman estis procezita pro klopodita mortigo kaj kondamnita je malliberigo dum 22 jaroj, el kiuj li plenumis 14, multaj el ili laŭ solecaj enkarcerigo. Kvankam Emma Goldman estis koninta la planon kaj eble helpis, la aliaj kunlaborintoj ne akuzis ŝin kaj ŝi ne estis procezita. La decido de Berkman klopodi mortigi Frick estis kritikata de lia eksinstruisto Johann Most, kiu kontraŭdiris efikon de la atenco ĉar levigis apogon favore al Frick. Goldman koleriĝis pro tio, kaj ludis faman rolon kiam vipis Most ĉevizaĝe dum prelego, ĉar li rifuzis pardonpeti pro tiu kritiko. Berkman estis liberigita en majo de 1906.
Post liberigo, Berkman, ege suferinta enkarcerigon, kunigis Goldman kiel unu el la plej elstaraj gravuloj en la anarkiista usona movado. Berkman poste verkis rakonton pri siaj malliberaj jaroj, nome Prison Memoirs of an Anarchist, (Primalliberigaj memoroj de anarkiisto), kio laŭ siaj propraj vortoj helpis lin superigi la sperton esti malliberulo.
Bombado kontraŭ Rockefeller
En julio de 1914, tri kunuloj de Berkman - Charles Berg, Carl Hanson kaj membro de sindikato I.W.W. Arthur Caron - ekkolektis dinamiton kion ili akiris el Rusio kaj magazenis ĝin ĉe alia konspiranto, Louise Berger. Oni organizis kunvenojn ĉe la Institucio Ferrer, kie ili organizis planon laŭ kiu Caron, Berg kaj Hanson metos bombon ĉe hejmo de Rockefeller en Tarrytown. Laŭ postaj rakontoj la tri viroj kaj Alexander Berkman renkontiĝis ĉe Ferrer almenaŭ dufoje por pristudi la planon. Laŭ kelkaj fontoj, Berkman estis la ĉefa konspiranto kaj la ununura spertulo pri tiuj agoj. Pro lia antaŭaĵo de la atenco de Homestead, Berkman preferis resti malantaŭ kulisoj pli bone ol ludi aktivan rolon en la bombado (Berkman poste rifuzis implikon aŭ konon de la plano).
Je la 9a de la 4a de julio, Berger elhejmiĝis kaj iris al la oficejoj de Mother Earth ĉe la strato 119a, plej probable por informi Berkman, ke la bombo estis konstruita kaj preta por alporti. Post kvarono okazis eksplodo hejme de Berger ĉe 1626 Lexington Avenue, inter stratoj 103a kaj 104a en tre loĝata areo de Harlem, proksime de Ferrer. Preterpasantoj atestis pluvon de restaĵoj, ĉar tri etaĝoj estis detruitaj. La bombo dediĉota al Rockefeller antaŭeksplodis kaj mortigis Carl Hanson, Charles Berg, Arthur Caron kaj Marie Chavez, kiu ŝajne ne implikiĝis en la afero sed nur subluis ĉambron en la hejmo. Krome aliaj 20 homoj estis vunditaj, el kiuj almenaŭ 7 estis enhospitaligitaj. Berkman post la entombigoj malaperis, sed plu kunlaboris por Mother Earth.
El 1916 ĝis 1917, Berkman mallonge aperigis sian propran anarkiisman ĵurnalon en San Francisco, The Blast (Eksplodo), kaj kunigis energiojn kun Goldman por Mother Earth. Dum tiu epoko, Berkman ankaŭ prelegis kaj instruis, helpis organizi sindikatajn movadojn, agitis kontraŭ regantan klason, kampanjis por homaj rajtoj kaj plue kunvenis kun aliaj radikalaj anarkiistoj.
Kontraŭ milito
El 1914, Berkman kaj Goldman agadis kontraŭ la Unua Mondmilito, kaj el 1917, kiam Usono eniris ĝin, ili organizis kampanjon kontraŭ rekrutado, pro kio ili estis ripetfoje arestitaj inter 1917 kaj 1919.
Berkman kaj Goldman estis poste arestitaj pro ilia daŭra asociado kun radikalaj anarkiistoj kaj organizaĵoj kontraŭmilitaj dum la arestadoj de Palmer de 1919. Ili estis deportitaj kiel centoj da enmigrintoj de rusa deveno al Sovetunio.
Henry Clay Frick mortis la 2an de decembro de 1919 en Pittsburgh, estante sepdekjara. Tiun vesperon, Emma Goldman kaj Alexander Berkman ricevis adiaŭan bankedon en Chicago antaŭ deportado. Ĵurnalisto alparolis Alexander Berkman post novaĵoj pri morto de Frick kaj demandis lin kion li havas direndan pri la ĵusa mortinto. Berkman respondis, ke Frick estis "deportita de Dio. Mi estas kontenta, ke li forlasis la landon antaŭ mi."
Goldman kaj Berkman apogis la bolŝevikojn kiam ili prenis povon en Rusio post la Oktobra Revolucio de 1917, sed dum la du jaroj kiujn ili vivis en Sovetunio ili seniluziiĝis disde la komunisma reĝimo, ĉar tiu iĝis superprema. La kruela nuligo de la ribelo de Kronstadt en marto de 1921 estis la fina guto kaj Berkman kaj Goldman translokiĝis al Germanio.
Finaj jaroj
Poste Goldman kaj Berkman faris la liberecanan kritikon de la Komunista Partio de Sovetunio aŭ KPSU, rakontante kion ili vidis kiel perfidon de la revolucio. Ili klopodis konvinki la ĉefajn organizaĵojn de la anarkiisma internacio kaj la movadon anarki-sindikatismon ne partopreni la Trian Internacion kontrolitan de rusoj, sed ili sukcesis nur parte. Ili verkis multajn artikolojn por maldekstra gazetaro, sed socialistoj kaj liberaluloj apogis la novan rusan registaron. Kiel parto de tiu kampanjo Berkman publikigis The Bolshevik Myth (La bolŝevika mito) en 1925, rakonto de sia vivo en post-revolucia Rusio kaj sia iompostioma seniluziiĝo disde la bolŝevikoj. La libro estas grava kaj pro sia literatura kvalito kaj pro sia dokumenta valoro.
Berkman pasis siajn lastajn jarojn en Francio, gajnante sian vivon kiel eldonisto kaj tradukisto. Li ne estis bone akceptita de la franca registaro, kiu koninte lian pasintecon ofte profitis ĝin por lin forpeli. Lian ĉefa tiama verko estis Now and After: The ABC of Communist Anarchism, (Nune kaj poste: La ABC de la Komunisma Anarkiismo), publikita en 1929. Tiu libro estos poste publikita sub la titolo "What is Communist Anarchism?" (Kio estas Komunisma Anarkiismo?) kaj finfine mallongigita kiel "What is Anarchism?" (Kio estas Anarkiismo?). "What is Anarchism?" iĝis unu el la plej konataj enkondukoj al anarkiismo kaj unu el la plej bonkvalitaj verkoj de Berkman. La aliaj estus (La bolŝevika mito) kaj (Primalliberigaj memoroj de anarkiisto).
Malsaniĝinte, Berkman suferis du malsukcesajn operaciojn ĉe prostato. Laca pro konstantaj doloro kaj bezono de financa helpo de amikoj, Berkman decidis finigi ĉion. Frumatene de la 28a de junio, Alexander Berkman pafis sin per pafilo, sed denove malsukcese. La kuglo restis en lia spino kaj paralizis lin. Emma Goldman rapidis al Nico por akompani lin. Li falis en komao vespere kaj mortis je la 10a tiunokte. Hazarde li memmortigis nur semajnoj antaŭ la komenco de la Hispana Revolucio ene de la Hispana Enlanda Milito.
Mencioj
Li estas menciita en la libro «Kronikoj el la monteto» de Anna Maria Riccardi, eld. Edistudio 2020, ISBN 9788870360943
Hofstetten-Grünau
Hofstetten-Grünau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Konkurencekskluda principo
En ekologio, la Konkurencekskluda principo, foje referita kiel la leĝo de Gause de konkurenca ekskludo aŭ simple kiel la leĝo de Gause, estas propono kiu deklaras ke du specioj kiuj konkurencas por la samaj resursoj ne povas kunekzisti se aliaj ekologiaj faktoroj estas konstantaj. Kiam unu specio havas eĉ la plej iometan avantaĝon aŭ eĉ klaran avantaĝon kompare al alia, tiam tiu kiu havas la avantaĝon dominos en longa perspektivo. Unu el la du konkurantoj ĉiam venkos la alian, kaŭzante aŭ la formorton de tiu konkuranto aŭ evolua aŭ kondutisma ŝanĝo direkte al malsama ekologia niĉo. La principo estis parafrazita en la maksimo "kompletaj konkurantoj ne povas kunekzisti".
Katedralo de Bamberg
La romanika katedralo de Bamberg Sankta Petro kaj Sankta Georgo apartenas al la germanaj imperiestro-katedraloj kaj estas per siaj kvar turoj la superrega konstruaĵo de la monda heredaĵo historia urbocentro de Bamberg. En la interno troviĝas fama rajdantostatuo, la tombejo de la ununuraj sanktigitaj geimperiestroj de la Sankta Romia Imperio same kiel la unua papotombo en Germanujo kaj entute norde de la Alpoj. Krom la tri pilgrimbazilikoj de Marienweiher, Vierzehnheiligen kaj Gößweinstein la katedralo de Bamberg estas la kvara basilica minor de la ĉefepiskopujo de Bamberg.
Statuaro
Fonto : Die Bildwerke des Bamberger Dom.
La eniroj
Estas kvin eniroj :
Adamo-pordego
En Adamo-pordego, oni vidas ses statuojn :
Distrikto Düren
La distrikto Düren situas en la okcidento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio, iom oriente de la urbo Akeno (Aachen). Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Düren.
Najbaras la distriktoj Heinsberg norde, Neuss nordoriente, Rhein-Erft oriente, Euskirchen sude kaj Aachen okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 14 komunumoj, el kiuj 4 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Józef Marcinkiewicz
Józef Marcinkiewicz (naskiĝis la 30-an de marto 1910 en Cimoszka, vojevodio Bjalistoko, murdita aprile aŭ maje en Katin en 1940) – pola matematikisto, aŭtoro de pluraj verkoj pri analitiko.
Biografio
Li naskiĝis en kamparana familio. Ŝatis danci kaj ludi briĝon. Interesiĝis pri sporto (eble pro malforta sano), bone naĝis kaj skiis. Hezitis ĉu elekti matematikon aŭ polan filologion. Ekstudis en Universitato Vilno je la nomo de Stefan Batory. Jam dum la dua studjaro komencis okupiĝi science fariĝante disĉiplo de profesoro A. Zygmund. En 1933 magistriĝis pri matematiko kaj post unujara soldatservo revenis al Vilno. Eklaboris kiel pli juna asistanto ĉe katedro de matematiko. En 1935 doktoriĝis pliampleksiĝante magistran tezon. En la jaroj 1935/36 staĝis en Lvovo kunlaborante kun profesoroj S. Kaczmarz kaj J. Schauder verkis laboraĵon pri multiplikantoj de la serioj de Fourier kaj laboraĵoj pri ĝeneralaj ortecaj serioj. Aŭtune 1936 revenis al Vilno laborante kiel pli aĝa asistanto. En 1937 habilitiĝis.
Printempe 1939, ricevinte stipendion de la Fonduso de Nacia Kulturo, foriris al Parizo. Aŭtune planis komenci lekciojn kiel profesoro de matematiko en Universitato de Poznań. Pro sciigoj pri alproksimiĝanta milito revenis al Pollando. Batalis en la dua mondmilito apud Lvovo. Post agreso de Sovetunio al Pollando la 17-an de septembro 1939 malliberigita de Ruĝa Armeo. Internigita en Starobilsk. Printempe 1940 murdita en Katin fare de NKVD.
Scienca kariero
Malgraŭ apenaŭ sesjara periodo de scienca agado li publikigis pli ol 50 laboraĵojn pri teorio de funkcio de reela variablo, trigonometriaj vicoj, funkciaj operacioj, ortecaj aranĝoj, interpolo de funkcio per trigonometriaj polinomoj, probablokalkulo.
Laboraĵoj de Marcinkiewicz krom originalaj kaj gravaj konkludoj enhavas multe da ideoj ĝis hodiaŭ ne utiligitaj, kiuj daŭre inspiras matematikistojn. Unu el pli gravaj rezultoj estas lia Interpola Teoremo de Marcinkiewicz. En probablokalkulo estas konata Teoremo de Marcinkiewicz, kiu diras pri tio, ke eksponenta funkcio, kies bazo estas e kaj eksponento polinomo de plia grado ol du, estas funkcio karakteriza de neniu hazarda variablo. En 1964 aperis liaj Collected papers.
Toruna Filio de Pola Matematika Societo por omaĝi tro frue mortintan talentulon ĉiujare aranĝas konkurson nome de J. Marcinkiewicz por la plej bona studenta matematika laboraĵo.
Starý Hrádok
Starý Hrádok, hungare Kisóvár [kiŝOvAr] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Starý Hrádok kaj óvár signifas: malnova fortikaĵo. La historia slovaka loknomo estis Ovárky.
Situo
Starý Hrádok situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1239 laŭ tiama hungara ortografio "Oluar". En 1601 oni komputis tie 19 domojn. En 1828 loĝis tie 184 vilaĝanoj en 30 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisóvár 311 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Kisóvár rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondomilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 vivis en Starý Hrádok 178 homoj, (154 slovakoj, 24 hungaroj).
Magia nombro
Magia nombro estas nombro aŭ signovico en dosiero, kiu karakterizas ĝian specon. Tio ebligas al la programoj rekoni la specon de la dosiero kaj malfermi ĝin per la taŭga kodo/programo.
La alia kutima maniero de distingo de specoj de dosieroj estas laŭ finaĵo de dosiernomo.
Tiu ĉi koncepto de magia nombro originas el fruaj uniksaj mastrumaj sistemoj, kiuj uzis tiajn nombrojn por identigi ruleblajn programojn. El tio evoluis la uniksa ordono file, kiu uzas tiajn magiajn nombrojn por identigi la specon (tipon) de dosieroj, kies finaĵo perdiĝis. Plej ofte ĝi uzas la unuajn kelkajn bajtojn de dosiero. Ekzemple dosieroj kun bildoj en aranĝo PNG komenciĝas per la bajtaro "<tt>\211 P N G</tt>".
Sándor Galimberti
Sándor Galimberti [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Galimberti Sándor estis hungara pentristo. Lia dua edzino estis Valéria Dénes. Sándor Galimberti naskiĝis la  en Kaposvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Patro de Sándor Galimberti estis italo, de kiu la juna Sándor lernis frue pentradon. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis 2 jarojn en Budapeŝto. Ekde 1903 li vizitis Artistkolonion en Nagybánya, lia majstro estis István Réti. Li daŭris la lernadon en arta akademio de Munkeno, poste en la sama urbo en privata lernejo de Simon Hollósy, fine li lernis en 1905 en akademio Julian en Parizo. Li edziĝis dufoje en Parizo, ankaŭ pentradis kaj ekspoziciis. Li multe pentradis kun Valéria Dénes en suda parto de Francio. Pro la 1-a mondmilito ili rifuĝis al Hungarlando, sed la edzino pro la rifuĝo malsaniĝis kaj mortis. Post la funebra ceremonio Galimberti mortigis sin.
Elektitaj pentraĵoj
Vidu la subajn bildojn!
Lionel Corporation
Lionel Corporation estis usona fabrikanto kaj distribuanto de ludiloj kiu negocis en 1900-1995. Fondita kiel entrepreno por elektraj aparatetoj, Lionel specializiĝis en variaj produktoj tra sia tuta vivo, sed ĝi famiĝis ĉefa danke al ludiltrajnoj kaj maketaj fervojoj. Lionel trajnoj, produktitaj el 1900 al 1969, allogis admiradon el makettrajnemuloj tra la tuta mondo pro la solideco (fortikeco) de siaj konstruoj kaj la aŭtenteco de ties detaloj. Dum siaj pintaj jaroj, en la 1950-aj jaroj, la kompanio vendis por 25 milionojn da trajnoj jare. En 2006, la trajnoj de Lionel, kun la kuirilo Easy Bake Oven, iĝis la unuaj du elektraj ludiloj enmetitaj en la National Toy Hall of Fame. Ili publikigis televidan reklamaĵon en la mezo de la 1980-aj jaroj kun tre konata kaj rememorata moto, "Lionel Kiddy City, turn that frown [clap, clap] upside down."
Aires
La entrepreno Aires, akronimo de la plena nomo Aerovías de Integración Regional, estas flugkompanio en Kolombio. La kompania sidejo estas en Bogoto, kaj la "hejma flughaveno" estas la urba flughaveno "El Dorado". La kompanio ofertas kaj naciajn kaj internaciajn personajn flugojn aldone al naciaj kargoflugoj.
Aviadilaro
En julio 2010 la flugkompanio disponis pri 23 aktivaj aviadiloj:
La aviadiloj de la tipo Boeing 737-700 havas lokon por 149 pasaĝeroj, kaj bone taŭgas por pli grandaj, pli longaj flugoj. Tiuj de la tipo Bombardier Dash 8Q-200 havas lokon nur por 37 pasaĝeroj kaj ĝis la jaro 2013 estu komplete anstataŭigataj per la tipo Bombardier Dash 8Q-400, per kiu povas transportiĝi almenaŭ 76 pasaĝeroj.
Akcidentoj
Ĉirkaŭ 2-a (loka) horo de la 16-a de aŭgusto 2010 dum alteriĝo kraŝis aviadilo Boeing 737-700 de la flugkompanio, fluginta el Bogoto al la insulo Sankta Andreo. Unu homo mortis kaj 114 vundiĝis. Entute en la aviadilo troviĝis 131 pasaĝeroj.
9252 Goddard
9252 Goddard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Robert Goddard (1882–1945) ; usona pioniro de la raketoj.
Evionnaz (stacidomo)
Evionnaz estas fervoja stacidomo en Evionnaz, Svislando.
Peĉori
Pri la alia urbo kun simila nomo vidu artikolon Peĉora (urbo).
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58240501.
La urbo estis fondita en jaro 1473.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1776.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 81148, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en 3 km de fervoja stacio Peĉori-Pskovskije (Печоры-Псковские).
En jaro 1959 la urbo havis 6,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,1 mil loĝantojn.
Élisée Byelongo
Élisée BYELONGO Isheloke estas afrika esperantisto. Li estis la unua afrika esperantisto, kies doktoriga disertacio havas sekcion pri Esperanto; li estis kreinto de Eo-kluboj en Nairobo, Zimbabvo kaj Tanzanio, inter ili la Klubo de Paco kaj Frateco, kadre de kiu li instruis la lingvon al centoj da rifuĝintoj en la Tendaro Nyarugu-su, inter 1996 kaj 1998. Pro tio ĉio li ricevis Diplomon pri Elstara Agado dum la 2-a Virtuala Kongreso de Esperanto de UEA en 2021.
Stacio Hinodechō
Stacio Hinodechō (japane: 日ノ出町駅 [Hinodeĉoo-eki], angle: Hinodechō Station) estas fervoja stacio en Naka-ku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
Élisée Byelongo
Ekde la 1-a de aprilo 2021 Élisée Byelongo estas la rektoro de la Universitato Espero de Kongo.
Brigitta Sipőcz
SIPŐCZ Brigitta (hungare Sipőcz Brigitta, sed konata en sciencaj publikaĵoj kiel Brigitta Sipőcz), estas hungara astronomino, kaj scienca esploristino ĉe la Universitato de Hertfordshire, (Britio) kie ŝi studas la pasadojn ĉe la.
Minor Planet Center, kreditas ŝin de la kunmalkovro de 37 asteroido en 2003 dum ŝia lernado pri astronomio, en kunlaboro kun Krisztián Sárneczky.
Andrei Șaguna
De 1826 al 1829 li studis filozofion kaj juron en Buda, poste ĝis 1833 teologion en Vršac. Je la 1-a de novembro li monaĥiĝis sub la nomo Andrei. En 1846 li iĝis ĝenerala vikario en Sibiu.
14621 Tati
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca filmaktoro kaj reĝisoro Jacques Tati (1907–1982), fama pro liaj komedioj kiel Jour de Fête (1946), riĉa je sonaj efikoj sed praktike sen dialogoj. Lia brila karakterigo de la strangeta "Sinjoro Hulot" metas lin en la nivelo de la grandaj Charlie Chaplin kaj Buster Keaton.
Andrei Șaguna
Șaguna organize subtenis la rumanan kulturon, fondante aŭ subtenante presejon por lernolibroj kaj ĵurnalo, lernejojn kaj du rumanlingvajn gimnaziojn en Braŝovo kaj Brad. Ekde 1855 li organizis en Sibiu instituton pri teologio kaj pedagogio.
Gefell
Gefell estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Gefell kuŝas bele en la Turingia Ardeza Montaro. La terenoj estas iĝintaj antaŭ ĉio el kvarce ŝanĝiĝinta argilskisto kaj kvarca ŝabloŝtono. Tipas nekrutaj fontovaloj kaj verdaĵaj zonoj. Agrikultura kultivado estas prosperigita danke al ondulaj ebenoj kaj platdeklivetoj. Aliloke forstumado preferatas.
Situas la urbo ĉe la trilanda angulo de Turingio, Saksio kaj Bavario etendiĝanta de tiu ĉi punkto ĉ. 15 kilometrojn uesten ĝis la proksimeco de Bleiloch-akvobaraĵo. La urba zono konkrete, estante de larĝeco de averaĝe 3 km, kovras la altaĵojn norde kaj eoste de la menciita arko limigita de la supra Saale-rivero. Tra la urbo fluas kelkaj torentoj alvale suden ĝis Saale, ekz. Ehrlichbach-rojo en la urba centro. Tannbach-rojo landlimas kun Bavario. La plej alta punkto de tiu ĉi regiono estas la 653 metrojn alta Rosenbühl-monteto norde de la urbeto je la limo de Tanna.
Dividiĝo
Gefell konsistas el la kerna urbo kaj la ĝis 1996 memstaraj komunumoj Blintendorf, Dobareuth, Frössen, Gebersreuth (kun Haidefeld, Straßenreuth kaj Mödlareuth) kaj Göttengrün kaj Langgrün.
Haidefeld troviĝas oriente de la urbokerno ĉe la landlimo kun Saksio. Gebersreuth kaj Straßenreuth troviĝas sudoriente; ĉi-lasta estas la plej proksima setlejo ĉe la trilanda punkto. Gebersreuth kaj la pli suda Mödlareuth situas ĉe Tannbach-rojo kiu landlimas apud Mödlareuth kun Bavario separante la komunumon en turingian ueston kaj bavarian eoston. Sude de la kerna Gefell (kaj same ĉe Ehrlichbach-rojo) estas Dobareuth. Nordokcidente limas Göttengrün kun la urbokerno. Eĉ pli ueste sekvas ankoraŭ Blintendorf kaj finfine Langgrün kaj Frössen.
Jenas la najbaraj komunumoj: Rosenthal am Rennsteig, Bad Lobenstein, Hirschberg (Saale) kaj Tanna en Distrikto Saale-Orla, Burgstein kaj Weischlitz en Distrikto Vogtland kaj Feilitzsch kaj Töpen en Distrikto Hof.
Ĝemelurboj
Ĝemelurboj estas Gerlingen, Échenoz-la-Méline (en Franclando en la Departemento Haute-Saône) kaj Erlenbach apud Dahn.
Historio
La unuaj historiaj mencioj estis en 1211 kaj en la 28.2.1303; urbanomiĝo ekzistas de la 9.6.1395. La urbo Gefell kaj la alapartenanta vilaĝo Blintendorf estis eksklavoj saksiaj de Vogtlando (Administratujo Plaue). Post la Viena kongreso ambaŭ lokoj eksklavas prusie kiel partoj de la Distrikto Ziegenrück (kiu ja mem ankaŭ eksklavis). Kialo de tia mirindaĵo administra estis la geedzeco de marfgrafo Frederiko la Gaja kun Elizabeto, filino de ties duonpatrino el la nupto kun Otto von Lobdeburg-Arnshaugk (la 24-an de aŭgusto 1300). La juna fraŭlino 14-jaraĝa geedzecen kunportis dote Neustadt an der Orla, Auma kaj Ziegenrück. La kuratoro elizabeta Henriko de Plauen (el la dinastio Reuß) ricevis kiel monŝuldestingilon Triptis, Auma und Ziegenrück. La loĝantojn de Gefell nomas fremdulaj Ußßen kiu ankoraŭ prezentas en la nomo de la karnavalo Ußßenhausener Karneval.
En la kadro de radika turingia komunumarnovordigo aboliciitis en la 1.1.1997 la urbo Gefell kaj la (et)komunumoj Blintendorf, Dobareuth, Frössen, Gebersreuth, Göttengrün kaj Langgrün por formi novan komunumon portantan la nomon Gefell. Ĝi ankaŭ havas la privilegion esti urbo.
Evoluo enloĝantara
Interesas la nombro de la loĝantoj en tiu ĉi landlima regiono:
Kulturaj placoj
La nuna foirejo situas rekte ĉe la federacia ŝoseo B 2 apud la Preĝejo Nia kara Sinjorino kun ĝia cepforma spajro. Mezo de ĝi estas fontano de 1833 kiu restaŭritis en 2012 danke al rimedoj el najbara Hirschberg (Saale) kaj malnova Paca kverko. Kromas tie urbodomo kun arĥitektura stato de 1860. Ĝis 2000 funkciis ankaŭ la gastejo Ratskeller ĉe la administratujo kaj la urbestra salonego. En al flanka ejo troviĝis ĝis 1990 la konstrumateriala provizejo (Bauhof) kaj la fajrobrigado. Tie gastas hodiaŭ la urba biblioteko.
En 1617 konstruitis Kapelo Sankta Triunuo (Sacellum Sanctae Trinitatis) kiu plurfoje restaŭritis. La nuna stato estas de 1864; dume ĝi en la 20-a jarcento servis kiel vintra kirko ĝi nun uzatas nur por funebraj agoj. Ĝi troviĝas ĉetombeje.
Sur la tombejo de la vilaĝa kvartalo Langgrün estas tomboj de 11 kaptitoj kiuj mortpafitis fare de SS-anoj dum nehoma translokiga marŝo kondukanta for de koncentrejo Buchenwald en la direkto de Flossenbürg. En la kvartalo Mödlareuth estas internacia konata landlima muzeo; tiu ĉi vilaĝo kromnumitis ankaŭ Etberlino pro ĝia separiĝo inter du politikaj blokoj inter 1945 kaj 1989.
En 2007 nove aranĝitis la punkto kiu atingas unu la aliaj tri germanaj federaciaj ŝtatoj, nome Turingio, Saksio kaj Bavario. Ĝi nomiĝas germane Drei-Freistaaten-Stein, do ŝtono de tri liberaj ŝtatoj.
Fervoje
La stacidomo Göttengrün-Gefell en la kvartalo Göttengrün troviĝante ĉe la fervojlinio inter Schönberg (Rosenbach) kaj Hirschberg (Saale) jam ekde 1994 ne plu funkcias por la nevara transportado (de 2012 ĉesis ankaŭ la vara transporto sur ĝi). La plej proksimaj stacidomoj aktivaj estas Gutenfürst (Weischlitz) (Saksio), Feilitzsch (Bavario), Bad Lobenstein (Distrikto Saale-Orla) kaj Hof (Saale) (Bavario). Nur malofte haltas vagoraroj ĉe la haltejoj de Grobau kaj Reuth (Weischlitz).
Strate
Gefell kaj ĝia kvartalo Dobareuth troviĝas ĉe la federacia ŝoseo B 2 kondukanta tra tuta eksa GDR kaj Bavario. Ĉe trafikcirko en Heinrichsruh (Schleiz) je 20 km pl norde la strato B 2 mallonge iĝas landa strato 3002 por iĝi baldaŭ poste en Gefell denove strato kun federacia statuso. La menciita strato ankaŭ faras korespondon kun al aŭtososeo A 72 kaj la frankonia grandurbo Hof (Saale) sude kaj kun Schleiz kaj Gera norde. Tra Lepsiko kaj Berlino fine atingeblas Szczecin respektive tra Bayreuth, Nürnberg, Augsburg kaj Munkeno la tirola ĉefurbo Innsbruck. Krome finiĝas en Gefell la federacia strato B 90 kiu kondukas ĝis Rudolstadt kaj Stadtilm. Tra ĝi oni atingas la oriente situantan gravegan federacian aŭtoŝoseon B 9 de inter Nurenbergo kaj Berlino.
Aŭtobuse
Linio 155 de la entrepreno Kombus unuigas Schleiz, Gefell, Töpen kaj Hof (Saale). Linio 163 Hirschberg (Saale), Gefell, Tanna kaj Plauen. Linio 710 Schleiz, Gefell, [[Gebersreuth kaj Hirschberg (Saale).
Koskorobo
La Koskorobo, Koskoroba cigno aŭ Koskoroba ansero (Coscoroba coscoroba) estas specio de akvobirdo kiu loĝas en suda Sudameriko. Ĝi estas la plej malgranda el la birdoj nomataj "cignoj", sed temas pri granda specio de akvobirdo (pli granda ol anseroj), averaĝe 4.2 kg, 1 m longa kaj kun enverguro de 1.57 m. Ĝi apartenas al la subfamilio de Anserenoj en la familio de anasoj, cignoj kaj anseroj nome Anasedoj. Ĝi estas lokita en la monotipa genro Coscoroba.
Aspekto
Ties ovoj estas 89 x 61 mm, kun averaĝo de 82 al 94 x 53 al 67 mm, kun averaĝa pezo de 170 gramoj kaj gamas el 129 al 203 gramoj.
Distribuado kaj habitato
La Koskorobo reproduktiĝas en Sudameriko el suda Ĉilio kaj centra Argentino suden al Fuegio kaj la Malvinoj. Vintre ĝi flugas norden al centra Ĉilio, norda Argentino, Urugvajo kaj la sudorienta pinto de Brazilo.
Ili havas ankaŭ antikvan vojon al Pantanal de Brazilo, kaj estas vidataj en grandaj aroj en la regionoj de Nhecolandia kaj Rio Negro.
Ties habitato estas bone vegetalaj marĉoj kaj lagunoj. Ties populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 10,000–25,000 birdoj.
Kutimaro
La Koskorobo manĝas ĉefe herbojn kaj malgrandajn akvoplantojn, sed ankaŭ mitulojn kaj fiŝojn. La ino kovas la ovojn, dum la masklo gvardias kaj agreseme helpas protekti la idojn kontraŭ predantojn post eloviĝo. Koskoroboj vivas je aĝo de proksimume 20 jaroj.
Ivan Krestanov
Ivan Ĥristov KRESTANOV (naskiĝis la en Pirdop, mortis la  ) estis bulgara esperantisto, lektoro de fremdlingvoj kaj diplomato. Li loĝis en Sofio. Dum sia 15-jara vivado en eksterlando vizitis preskaŭ tutan Eŭropon. Interalie li oficis kiel sekretario de la Bulgara Ĝenerala Konsulejo en Dresdeno.
Lieser
Lieser staras por:
Ivan Krestanov
Li esperantistiĝis en 1905. Li eldonis dudekon da libroj kaj libretoj en kaj pri Esperanto, gvidis kursojn kaj faris paroladojn. Li estis senlaca kaj entreprenema aganto. Li estis membro de la Lingva Komitato kaj kunlaboranto de Enciklopedio de Esperanto.
Lieser
Lieser estas familia nomo de jenaj personoj:
Ivan Krestanov
El liaj verkoj estu citataj:
Lieser
Vidu ankaŭ:
Anhidrito
Anhidrito estas senkolora mineralo kiu enhavas Kalcion, Sulfuron kaj Oksigenon kaj havas formulon CaSO³. Spite sian senkolorecon ĝi ofte montras bluecajn, ruĝecajn, violecajn aŭ flavecajn nuancojn. Ties brilo estas vitreca. La simetrio estas romba (romba kristalsistemo). La relativa mso estas 2,95 kaj la dureco estas 3 ĝis 3,5.
Ivan Krestanov
Antaŭparolo
Nia karmemora Majstro kredis, ke komunikigado kaj konatiĝado sur neŭtrala fundamento forigos almenaŭ la pli grandan parton de tiuj bestaĵoj kaj krimoj, kiuj estas kaŭzataj ne de malbona volo, sed simple de reciproka sinnekonado kaj devigata sinaltrudado.
Anhidrito
Ĝi precipitiĝas el marakvo, tio estas el salakvo, antaŭ ŝtonsalo (NaCl). Poste enstrukturiĝas akvo, transformante anhidriton en gipson (CaSO⁴ · 2H²O); dume la volumeno pliiĝas je 60 %. Malofte ĝi precipitiĝas el akvoj varmigitaj pro vulkanaĵoj aŭ senpere rekte el vulkanaj vaporoj.
Ivan Krestanov
Antaŭparolo
Deirante el tiu penso kaj opiniante, ke ĉiuj nacioj estas egale interesaj, ni skribas pri ankoraŭ nesufiĉe konataj popoloj de la antaŭa rusa imperio, tiamaniere farante malgrandan escepton el la programo de nia Biblioteko.
43706 Ifiklo
43706 Ifiklo estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, kaj do ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Béla Kiss
Béla Kiss estas rumana kaj hungaria nomo, kiu temas pri unu el la jenaj homoj:
Ivan Krestanov
Antaŭparolo
Kompreneble, krom la priparolitaj popoloj: ukrainoj, litovoj, blankrutenoj, letonoj, estonoj, finnoj, tataroj, georgoj, en la limoj de l'malnova rusa regno loĝas ankaŭ aliaj, kiel ekz. poloj, kies historio estas sufiĉe konata okcidente, kaj granda nombro da gentoj, kiuj tamen ne ludas gravan rolon en la historio kaj kulturo.
Ni esperas, ke aliaj sekvos nin sur la vojo al ekkoniĝo kaj kunfratiĝo de l'popoloj, rakontante pri la ceteraj partoj de l'homaro.
Ivan Ĥristov Krestanov
Bern, Julio 1919.
Meza franca lingvo
Meza franca lingvo (moyen français) estas historia divido de la Franca lingvo kiu kovras la periodon el la 14a ĝis la komenco de la 17a jarcento. Ĝi estas periodo de transiro dum kiu:
43706 Ifiklo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Ifiklo, patro de la greka heroo Podarko de Filakio.
Gefrees
Gefrees estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bayreuth kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Johannes Müller
Johannes Müller estas la nomo de jenaj personoj:
21505 Bernert
21505 Bernert estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).