cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yssingeaux
Geografio
Yssingeaux situas en la Centra Masivo, nordoriente de Le Puy-en-Velay.
11791 Sofiyavarzar
11791  Sofiyavarzar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo (en tiama Sovetunio, nun en Rusio.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la astronomino Sofija Miĥajlovna Varzar (1778–1957), spertulino pri la dinamiko de la asteroidoj, anino de la estraro de la Instituto pri Teoria Astronomio de 1934 ĝis 1951. Ŝi faris gravan kontribuon per kalkulo de orbitoj kaj efemeridoj de multenombraj asteroidoj.
Viola Ányos
ÁNYOS Viola a:njoŝ, (Fajszi) estis hungara pentristino naskita en Arado en 1872 kaj mortinta en Arado en 1945.
Scandinavian Airlines
La entrepreno Scandinavian Airlines (SAS) estas komuna dania, norvegia kaj svedia flugkompanio kun sidejo en Stokholmo. La 15-an de aprilo 1997 ĝi estis fondomembro de la flugkompania alianco "Star Alliance", kaj daŭre membras en la alianco. La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 22 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 210 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Viola Ányos
Kariero
Ányos Viola estis memlernantino, kiu inter 1905 kaj 1928 pristudis pentradon en Artistkolonio de Baia Mare. Ŝi instruis en Arado, ŝi ekspoziciis regule en Transsilvanio.
Scandinavian Airlines
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon SK; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas SAS.
Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono
La Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono (FWS kiel mallongigo de la originala angla nomo United States Fish and Wildlife Service) estas agentejo de la federacia registaro ene de la Usona Departemento de Internaj Aferoj de Usono dediĉita al administrado de fiŝkaptado, naturo kaj habitatoj. La celo de la agentejo difiniĝas kiel "funkciado kun aliaj por konservi, protekti, kaj plibonigi fiŝojn, naturon, plantojn kaj ties habitatojn por la sekva profito de la usona popolo."
Eva Vrchlická
Eva VRCHLICKÁ, propranome Nevolová, naskita Frídová (naskiĝis la 6-an de marto 1888 en Prago - mortis la 18-an de julio 1969 en Prago) estis ĉeĥa aktorino, verkistino kaj tradukistino, filino de poeto Jaroslav Vrchlický.
Ĝis nun estas populara ŝia libro El la nukso de reĝino Mab, en kiu ŝi rakontas por junularo la plej famajn teatraĵojn de Ŝekspiro en formo de rakontoj. Interesaj estas ankaŭ ŝiaj rememoroj pri la patro.
Albert Chevallier Tayler
Albert Chevallier TAYLER (1862–1925) estis angla artisto kiu estis specialisto en portreto- kaj ĝenropentrado, sed ankaŭ estis implikita en la plenaeraj metodoj de la Newlyn lernejo. Li studis je la Artlernejo de Heatherley, Reĝa Akademio de Artoj kaj kun avangardaj pentristroj en Parizo. Li edukiĝis en la Bloxham lernejo en Oxfordshire.
Conthey (distrikto)
Geografio
La Distrikto Conthey situas en Suba Valezo inter la Distrikto Siono kaj la Distrikto Martigny.
Komunumoj de la distrikto Conthey
La distrikto Conthey konsistas (stato en 2013) el 5 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Conthey estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
Ek de la 11-a jarcento Conthey estis servuta teritorio de Savojo. De 1254 ĝis 1475 Conthey estis savoja subvoktejo. De 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Conthey estis Subvoktejo de la Kamparo de Valezo. Poste ĝi apartenis al la mallongviva Respubliko kaj poste franca Departemento Valezo. En la jaro 1815 ĝi fariĝis distrikto de la tiam fondita Kantono Valezo kaj kun ĝi fariĝis parto de Svislando.
Kojiro Kokuba
Kojiro Kokuba (國場 虎次朗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Ryukyu.
Nigrakola gruo
La nigrakola gruo (Grus nigricollis) el la ordo de ĥaradrioformaj birdoj kaj familio de gruedoj estas rara specio propra al Ĉinio, Ladaĥo kaj Tibeto, kiu videblas nur en Tibeto, Ĉinghaj, Siĉŭan, Junnan kaj Gujĝoŭ. Ĝi longas 1,2 metrojn kaj pezas pli ol 6 kilogramojn. Ilia aspekto ne estas rava, sed eleganta. Escepte de la nigraj plumoj ĉe la kapo, kolo, vosto kaj la malantaŭaj partoj de la flugiloj, la gruo estas kovrita de grizblankaj plumoj. Kvankam la plumkoloro kaj vivloko de la nigrakola gruo estas tute malsamaj ol tiuj de la ruĝverta gruo, tamen ili havas multajn trajtojn komunajn: ili havas ruĝan verton, kiu ĉe la nigrakola gruo estas ne klare rimarkebla pro la kovrado de la nigraj plumoj; iliaj krio kaj pozo tenata dum kriado estas tre similaj, nur la nigrakolaj gruoj, ĉu maskla, ĉu femala, ĉiuj ne levas siajn flugilojn dum la kriado; kaj krome la ovokovado de la du-specaj gruoj bezonas 31-33 tagojn. La gruoj de la du malsamaj specoj povas libere pariĝi inter si kaj generi idojn, se ili estas mikse bredataj. La nigrakolaj gruoj vivas sur montoj 2 500 - 5 000 metrojn super la marnivelo. Ili manĝas ĉefe sovaĝajn herbojn kaj semojn en marĉoj, kaj ege amzorgas siajn idojn. Kiam ajn kaj kie ajn ili kaptas muŝojn, abelojn kaj formikojn, ili certe reportas ilin hejmen por nutri siajn idojn. Se aglo kaj vulturo atakas ilin, ĉi tiuj kune batalas brave por protekti la idojn.
Vidu ankaŭ
blankkapa gruo
Palmeirópolis
Palmeirópolis estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 7.339 loĝantojn en 2010.
Hradisko
Hradisko povas esti:
Horné Hámre
Horné Hámre, hungare Felsőhámor [felŝOhAmor], germane Ober-Hammer estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1391. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőhámor 1207 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horné Hámre 657 homoj, (650 slovakoj).
Adolf Endler
Adolf Endler (naskiĝis la 20-an de septembro 1930 en Düsseldorf, Germanio, mortis la 2-an de aŭgusto 2009 en Berlino, Germanio) estis germana verkisto. Li vivis kaj laboris en la Vajmara Respubliko, en Nazia Germanio, en GDR kaj FRG. Inter pluraj aliaj premioj, en 1994 li honoriĝis per la brandenburgia literatura premio.
(16310) 1043 T-1
(16310) 1043 T-1 estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Longbeka tringo
La Longbeka tringo aŭ Longbeka galinaga tringo, Limnodromus scolopaceus, estas mezgranda vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas humida tundro en malproksima nordo de Norda Ameriko -Alasko kaj nordokcidenta Kanado- kaj orienta Siberio. Ili preferas herbejojn kaj junkejojn, marĉojn kaj lagobordojn.
Tiuj birdoj migras al suda Usono kaj pli suden ĝis Meksiko kaj Centra Ameriko. Migras unue inoj, poste maskloj kaj fine junuloj. La birdo estas rara sed regula vizitanto en Eŭropo, ekzemple en Britio, kie kelkaj ekzempleroj ĉeestas foje longe. Fine de 20a jarcento oni supozas, ke estas ĉirkaŭ duonmiliono da ekzempleroj.
Kutimoj
La Longbeka tringo manĝas per tuŝoprobado en neprofunda akvo aŭ malsekega koto. Ili manĝas ĉefe insektojn, moluskojn, krustulojn kaj marajn vermojn, sed ankaŭ manĝas iome da planta materialo.
La voĉo estas ia “kiik”.
La Longbeka tringo estas vidata proksime de fluanta akvo plie ol la Mallongbeka tringo aŭ Mallongbeka galinaga tringo, Limnodromus griseus.
Reproduktado
Ili estas monogamoj kaj nestumas surplanke, plej ofte proksime de akvo kie la fundo de la nesto mem restas malseka. La ino demetas 4 brunajn ovojn kiuj estos kovataj dum 3 semajnoj de ambaŭ gepatroj. La idoj elnestiĝas kaj ekmanĝas 1 tagon post eloviĝo. Ambaŭ gepatroj zorgas sed la ino forlasas la neston tuje. La idoj ekflugas antaŭ unu monato.
Brestovec
Brestovec povas esti pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Areo de Lednice-Valtice
Areo de  Lednice - Valtice estas regiono, protektata de Unesko, en suda Moravio tute apud la ĉeĥa - aŭstria limo.
Ĝi apartenas al la plej belaj teritorioj en la centra Eŭropo. Ĝi troviĝas proksime de la urbo Břeclav kaj nomiĝas Areo de Lednice - Valtice. Ties valoro konsistas en harmonia kunesto de libera naturo kun multaj fiŝlagoj, kultivita pejzaĝo, parkoj kaj interesaj arkitekturaĵoj. Inter ili precipe elstaras kasteloj en du proksimaj urbetoj - Lednice kaj Valtice.
Fondintoj kaj posedintoj de ĉiuj ĉi belaĵoj estis familio Liĥtenŝtejnidoj, sed de la jaro 1945 la tuta havaĵaro apartenas al la ŝtato. Ĝis la jaro 1920 trairis la landlimo de Malsupra Aŭstrio kaj Moravio inter ambaŭ urbetoj, do nur de tiu jaro ankaŭ Valtice apartenas al Ĉeĥio.
Por la eksterordinara multflanka signifo jenan vastan areon ŝirmas de la jaro 1996 UNESCO, enskribinte ĝin en la tutmondan liston de kultura heredaĵo de la homaro.
KGB
KGB (Комитет государственной безопасности, КГБ) (Komitet gosudarstvennoj bezopasnosti, Komitato pri Ŝtata Sekureco) estas Mallongigo de inteligenteca servo de Sovetunio inter 1954 kaj 1991.
Ĝia sidejo lokinta en Lubjanka, Moskvo. Post Dissolvo de Sovetunio, ĝi dividiĝis en la SVRR, inteligenteca servo pri eksterlanda informo, kaj la FSB, servo de kontraŭspionado.
Dum la malvarma milito, Kun CIA, KGB estis ĉefa informa servo de socialismaj ŝtatoj.
Historio
La historia fondinto povas esti nomata Feliks Dzerĵinskij - bolŝevika gvidanto, ĉefo de la unua soveta superpolica organizo t. n. "La Tutrusia Eksterordinara Komisiono", ruslingve Всероссийская Чрезвычайная Комиссия (Vserosiskaja Ĉrezviĉajnaja Komisija), kiu iĝis pli konata per siglo ЧК (prononce "Ĉeka"). Interesa rimarko: anoj de tiu organizo nomiĝis ĉekistoj, kaj tiu ĉi nomo apartenis al membroj de ĉiuj sekvaj rusiaj organizaĵoj pri ŝtata sekureco: GPU, NKVD, KGB kaj nun FSB.
En 1953, Ministro pri enlandaj aferoj de USSR, Lavrentij Berija anekcis Ministerion pri Ŝtata Sekureco (MGB) en MVD, sian ministerion. Post la ekzekuto de Lavrentij Berija, Inteligenteca servo dispartiĝis el MVD. En 1954 establinta kiel Komitato pri Ŝtata Sekureco, sub la soveto de ministroj.
Dum la ekzisto, KGB administris inteligentecon (1-a ĉefoficejo), kontraŭspionadon (2-a ĉefoficejo), gvatadon de militfortoj (3-a ĉefoficejo), protekton de altpostenuloj (9-a ĉefoficejo), ktp.
En 1991, post la Aŭgusta puĉo, KGB fakte haltigis siajn aktivecojn. La 3-an de decembro 1991, KGB oficiale dissolviĝis.
En 1975 Vladimir Putin finis la juran fakultaton de Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato (tiam Leningrada) kaj ekservis en KGB. En la jaroj 1985—1990 li servis kiel kolonelo kaj estis rezidento de KGB en Dresdeno (Germana Demokratia Respubliko).
Kabo Espichel
Ĉe la kabo situas lumturo (La lumturo de Kabo Espichel), konstruita en 1790, kaj la Sanktejo de Nia Sinjorino de Kabo Espichel, unu el la plej grandaj sanktejoj de la virgulino Maria kiuj ekzistas en la ĉirkaŭaĵo de Lisbono, kiu havas pli ol 700 jaroj.
Filosemitismo
Filosemitismo estas kultura sinteno karakterizita per intereso kaj respekto pri la kulturo kaj juda popolo pro la historia signifo kaj la pozitiva influo kiujn judismo havis sur la okcidenta civilizo kun kiu ĝi kontaktis pere de la diasporo.
Komplekso de Malplivaloreco
Komplekso (aŭ Sento) de Malplivaloreco (ankaŭ Minuskomplekso) estas psika malsano, kies suferantoj estas “psikologie deprimataj aŭ depresiantoj” laŭ psikologoj.
Filosemitismo
La termino ĝenerale referencas al la sinteno kiu kuntrenis la gentojn; ĝia uzo ene de la judaj komunumoj, male, ĝenerale intencas substreki la gravon kaj la amon al ĉio kio estas juda kulturo.
Filosemitismo en la historio
Ampleksaj spuroj de filosemitismo troviĝas en la eŭropa kulturo ekde la antikva epoko.
Pitagoro
Koncerne filosemitisman sintenon, atestaĵoj de intereso al la juda popolo reiras al arkaika epoko, atribuante al Pitagoro la allason pri lia kultura heredaĵo el la judoj. Estas tradicio atestata de la patro de la eklezio Origeno (2-a kaj 3-a jarcentoj p.K.) laŭ kiu Numenio el Apamea (2-a jarcento) p.K., informas pri perdita unua libro de Ermipo el Izmiro (3-a jarcento) (Pri Leĝofarantoj), en kiu estis asertata senpera juda derivado de pitagorismo..
Giebelstadt
Giebelstadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Giebelstadt.
Filosemitismo
Ekateo de Abdera
Origeno el Aleksandrio, en la pasaĵo supre citita mencias pri libro historio de Judoj de Ekatero de Abdera, tiuepoke ekzistanta sed nun perdita: la historiisto tiam esprimis sian estimon por la saĝo de la juda popolo. Oni scias ke en ĝi Ekateo apogiĝis sur Sofoklo kaj sur ties aserto pri la unikeco de Kreinto kaj ankaŭ sur alia lia aserto, eĉ ĝi pormonoteisma, pri la frenezo ĉeesta en la kulto adresita al la antropomorfaj reprezentaĵoj pri Dio. .
La montroj pri estimo de Ekateo estis tiom intensaj ke Filo el Biblo, eĉ mem aŭtoro de verko pri la Judoj, ekdubis pri la patreco de la verko aŭ supozis ke Ekateo fine sin lasis kapti el la doktrino kaj pensosistemo de Judoj. Necesas informi ke la duboj de Filo el Biblo ankaŭ hodiaŭ daŭrigas pluresti ĉe historiistoj, ekzemple ĉe la protestanta teologo Emil Schürer (1844-1910), kiuj konsideras iujn tiamajn verkojn, inkluzive de la Letero de Aristea, operacioj de judaj verkistoj kiu agadis kun kaŝitaj apologiaj celoj. .
Helenisma epoko
Spite de tiuj tradicio, oni povas aserti ke en la prahelenisma epoko, la intelektula sinteno en la Antikva Grekio rilate la judan mondon estis substance indiferenta. Sed el tiu komenca indiferenteco iom post iom ekaperis, inter grekaj verkistoj kaj intelektuloj en la 4-a jarcento a.K., sinteno kaj etoso de senrezerva simpatio. . En la fondita Aleksandrio kiel poliso Aleksandro la Granda volis ke en ĝi kunekzistu ĉiuj etnoj, inter kiuj ankaŭ judoj: ĉiuj kun la samaj civilaj juroj. .
Tamen la etoso ekŝanĝigis al malamikeco en la postaj jarcentoj kun placaj movoj kontraŭ judoj, kiel raportate de diversaj historiistoj.
Antikva Romo
En la antikva Romo estas konataj la senrezerva malfermo kaj simpatio de Julio Cezaro por judoj. Li, spite de sia religia aŭtoritateco kiel (pontifex maximus) ekde 63 a.K., politike agadis kun menso sena je antaŭjuĝoj, puŝite de intelektula intereso, kaj certe kontraŭtendence kun la sinteno de la “komuna romano”. La sinteno de J. Cezaro konkretiĝis en serio da filosemitismaj dekretoj kiuj estis ĉzitaj sur epigrafioj latinlingve kaj greklingve, kaj kiuj estis alfiksitaj en Romo sur Kapitolo aŭ en aliaj urboj. Konstituiĝis speco de “listo de privilegioj”, akceptita ankaŭ de Aŭgusto Cezaro, kaj kiu, en postaj epokoj utiligis judoj por defendi siajn rajtojn kaj jurajn privilegiojn. kiuj eĉ pliiĝis sub sinsekvaj imperiestroj, sed kiuj komencis malpliiĝi sub la kristanaj imperiestroj.
Marĝene, sed fundamente por la estonta sinteno de la kristanaro de ĉiuj eklezioj, al tio ĉio aldomendas la sinteno de la apostolo Sankta Paŭlo kiu rilate la judan popolon en la Epistolo al la Hebreoj skribas: “(6,17) ''17 Kaj Dio, volante montri pli abunde al la heredantoj de la promeso la neŝanĝeblecon de Sia intenco, intermetis ĵuron, 18 por ke per du neŝanĝeblaj aferoj, en kiuj ne eble estas por Dio mensogi, fortan konsolon havu ni, kiuj rifuĝis, por akiri la esperon antaŭ ni metitan.” Laŭ Paŭlo, do la promeso de Dio al la juda popolo estas nerevokeblaj. Tio estas ripetata ankaŭ en la epistolo al la Romanoj 11: ”17 28 Rilate al la evangelio, ili estas malamikoj pro vi; sed rilate al la elekto, ili estas amataj pro la patroj. 29 Ĉar la donacoj kaj la vokado de Dio estas nerevokeblaj.''”
Mezepoko
Alia emblema figuro de tiu fenomeno estas Frederiko la 2-a kiu antaŭe uzis apartan protekton al la juda kolonio de Trani, metiista centro de silko, jam simile favorata de la normanaj reĝoj kaj de imperiestro Henriko la 6-a. Sekve en 1231, en Melfi, li etendis similan protektadon al judoj de tuta Regno de Sicilio kolektante en la Liber Augustalis (Melfiaj Konstitucioj), serion da dispozicioj normanaj kaj ŝvabaj, favoraj al judoj: tiuj lastaj estis metitaj sub la rekta protektado de la reĝo kaj egaligitaj al la komuna juro de fremduloj rilate la rajton aliri siadefende tribunalojn: ĉi-kaze estis aboliciita la malpermeso de pruntodomo de nomo, kondiĉe ke ne estus pretendita interezo supera al 10% monate. Tiu lasta normo, tiam kaj aparte en sinsekvaj epokoj, malfermis la vojon ankaŭ al bankistoj de aliaj zonoj de Italio, kiuj trovis tiun interezon ege profitodona.
Povus meriti noton de simpatio al judismo ankaŭ la sinteno de papo Aleksandro la 6-a. Kiamijudoj estis forigitaj el Hispanio kaj neakceptataj de Florenco, Napolo, Milano kaj Venecio, Aleksandro la 6-a plenjure gastigis ĝis 8000 judojn kaj monpunis la lokajn judojn kiuj, timante perdi sian civilan staton, insistis ankaŭ per donacoj, ĉe la papaj aŭtoritatoj por ke siaj kunreligianoj ne estu allasita loĝpermeso. Li ankaŭ estis kreinta por ili gastigan centron laŭlonge de Via Appia. Pro tiuj bonfaroj la popolo kromnomis la papon "marrano";
Eble povas havi la saman dignecon la fakto ke la ofico de “papa arkiatro” (medicinisto) apartenis al judaj medicinistoj. Kaj eble meritas la saman noton filosemitisman ankaŭ la oftaj juda-kristana kunlaborado por la rekonstruo de la teksto de la Biblio.
Moderna epoko kaj samtempa
Filosemitismo havis grandan disvastiĝon en la moderna epoko (ekde 16-a jarcento ĝis la 19-a), precipe en urboj kiaj Amsterdamo kaj Hamburgo aŭ landoj kiaj Anglio, kie la socia fenomeno estis favorata de diversaj lokaj kaŭzoj. En la hansaj urboj la kaŭzo estis la enmigro de forfuĝintaj marranoj el Hispanio kaj Portugalio.
En Anglio utilis la estimo ĉe Oliver Cromwell por la juda mistikulo Menasseh Ben Israel, kiu en optiko kiu kunlimis kun mesianismaj atendoj, intencis favori la revenon de judoj en tiun landon, taksante tion fundamenta punkto de la marŝo en la direkto de la mesia destino de la juda diaspora popolo]].
En la Aŭstra imperio la monarkio montris sintenojn filosemitismajn. Sufiĉas memorigi pri la Patento de Tolero de la imperiestro Jozefo la 2-a (18-a jarcento), kiu, en kunteksto de sia religia politiko konata kiel Jozefismo, permesis al judoj de Triesto vivi ekstere de la geto. Ankaŭ Francisko Jozefo la 1-a (1848-1916) estis multe respektema al la judoj: li honoris meritajn judojn ankaŭ per nobelaj titoloj; pro tio li estis kromnomita – aparte de antisemitoj - "der Judenkaiser", juda imperiestro.
21-a jarcento
En tiuj ĵusaj tempoj filosemitismo ricevis apartan reliefon en ĉiuj publikaj deklaroj kaj en ĉiuj aliaj ĝenraj publikigaĵoj. Sed tio, kune kun aliaj kaŭzoj ĉiam objektoj de esploro, greftiĝis antisemitismo ĉiam pli galopanta kaj subtenata de la nazia propagando…
En la furoro de tiu antisemitismo disvastigita de nazioj kaj jam inokuliĝanta en Italio, okazis publika kaj manifeste reaga deklaro de la Katolika Eklezio. Ĝuste dum la itala faŝismo elmetis la unuan antisemitisman dekreton (forigo de judaj lernantoj el la publikaj lernejoj], papo Pio la 11-a la sesan de septembro 1938, parolante al belgaj pilgrimoj, deklaris: “Ni ĉiuj estas spirite semitaj”
Komplekso de Malplivaloreco
Personoj kun sento de malplivaloreco rigardas la mondon tra pli negativa filtrilo, kaj ilia malŝato al ĉirkaŭaĵoj influas ilian perceptadon de la mondo. Ligiloj inter sento de malplivaloreco kaj depresio, soleco kaj sento de malaparteneco al socio estas sufiĉe atestitaj. La psika malsano influas vivĝojon, kvankam ĝi povas aŭ ne povas grande impresi okupan vivon.
Ernest Denis
Ernest DENIS (naskiĝis la 3-an de januaro 1849 - mortis la 5-an de januaro 1921) estis franca historiisto kaj slavisto.
Li okupiĝis pri la rusa, germana kaj precipe ĉeĥa historio kaj subtenis formiĝon de Ĉeĥoslovakio.
István Kancsura
KANCSURA István [KANĉura IŜtvan] estas rumanuja hungara pentristo, grafikisto naskiĝinta la 18-an de aŭgusto 1941 Budapeŝto.
Dettwiller
(jen france kaj alemane, germane Dettweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Kameničná
Kameničná estas nomo por pluraj vilaĝoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
En Slovakio:
Rouen-Rive-Droite (stacidomo)
Rouen-Rive-Droite (Rueno-Riverbordo-Dekstra, t.e. sur la dekstra bordo de Sejno) estas franca stacidomo sur linio Paris-Saint-Lazare -, situanta en komunumo Rouen, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Amerika (Karlštejn)
Amerika estas nomo de solejo, troviĝanta ekde la jaro 1861 sur montareta ebenaĵo proksime de municipoj Bubovice, Mořina kaj Karlštejn en la katastra teritorio Budňany de kampurbo Karlštejn. La nomo pli poste alkutimiĝis ankaŭ por kelkaj ĉirkaŭaj kalkoŝtonaj minejoj.
Čečehov
Bazaj informoj
Čečehov, hungare Zuhogó estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1903 la oficiala hungara nomo estis Csecsehó.
József Antal Schönbauer
József Antal Schönbauer [jOĵef ŝonbaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schönbauer József Antal estis ĉeĥa-hungara kuracisto, zoologo, profesoro.
Amerika (Karlštejn)
La solejo estis fondita la 1-an de novembro 1859, kiam ricevis ĝin en paĥton sub nomo „Kadluvtýnská Kopanina, tzv. Amerika“ por 11 jaroj Josef Habětín, vilaĝestro el proksima Mezouň. Mastrumaj konstruaĵoj estis konstruitaj en la jaro 1861 post forhakado de ĉirkaŭa arbaro. Tiutempe la parceloj enfalis sub karlštejna senjorujo. Fine de la 19-a jarcento poste administris la parcelojn Aŭstria-Hungaria Instituto de nobelinoj. La paĥto estis iom post iom plilongigata kaj en la jaro 1926 la familio elaĉetis la bienon kaj la parcelojn. Komence de la 50-aj jaroj la farmista domo estis kolektivigita kaj almembrigita al UAK Bubovice, sed la posedantoj plu zorgis pri la mastrumejo kvazaŭ kooperativistoj. Post la jaro 1989 la farmista domo memstariĝis. La solejo, seninterrope administrata de la familio de la devenaj paĥtistoj (nun jam kvina kaj sesa generacioj), servas ĝis hodiaŭ kiel agrikultura farmista domo.
La devena solejo ne havis ĝis la jaro 1932 propran fonton de trinkakvo. La akvo estis alveturigata el Královská studánka, situanta survoje al Srbsko. Lokaj mastrumantoj havis devon veturigi la akvon ankaŭ por proksima arbarista domo, konstruita komence de la 20-a jarcento. Tiu ĉi devo pereis nur en la jaro 1981.
Lelești (Buntești)
Leleşti (Bunteşti) [bunteŝtj] (hungare: Lelesd) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 478 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 514. Ĝi estis unue menciita skribe en 1588. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Bunteşti.
Čečehov
Situo
Čečehov situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 6 km-ojn.
Subterejo de la reĝa palaco de Praga burgo
Subterejo de la reĝa palaco de Praga burgo estas restaĵo de devena romana burga palaco de princo Soběslav, kaj ĝi estas alirebla por publiko el Malnova reĝa palaco en la 3-a kortego de Praga burgo.
Urbo Prago estiĝis per sinsekva kunigado de kelkaj romanaj vilaĝoj. Ties devena centro estis verŝajne staplejo en la lokoj de hodiaŭa Malgrankvartala placo. La staplejo kaj travadejo trans rivero Vultavo estis ŝirmataj de Praga burgo, kiu estiĝis ĉirkaŭ la jaro 875 en proporcie mallarĝa kaj sekega rokelstaraĵo, kiu ne estis antaŭe tro loĝigata. Dum pluaj konstrureguligoj estis necese la burgan parcelon ebenigi kaj plilarĝigi. Tiel okazis, ke kelkaj partoj de la devena burgejo hodiaŭ situas preskaŭ 7 m profunde sub tavoloj de ofte nestabilaj surveturigaĵoj.
Signifa alikonstruo de la burga distrikto komenciĝis en la jaro 1135 pro iniciato de princo Soběslav. En la suba etaĝo de Malnova reĝa palaco ni trovas monumentan romanan spacon, kiu estis devene apartigita en kelke da ĉambroj. La romanan volbon apogas pli novaj, gotikaj brikzonoj, kiuj statike sekurigas la supran etaĝon de la reĝa palaco. Niĉoj enfrunto kunigis la romanan ĉambregon kun kripto sub preĝejo de Ĉiuj sanktuloj, kie fine de la dua mondmilito estis kaŝitaj kronadjuveloj kaj parto de tombŝtono de Johano Nepomuka. La palaco de Soběslav servis devene eble kiel socia ĉambro, pli malfrue kiel vinkeloj kaj eĉ kiel karcero.
Malmulte konata estas arkeologia subterejo de Praga burgo sub la 3-a kortego. En la jaroj 1925 – 1929 ĉi tie okazis arkeologia esploro. Hodiaŭ estas sub ties pli granda parto ampleksa spaco kun elfosaĵoj kaj trotuaroj, kies plafonon kreas betona, nove reguligita konstruskeleto kovrita per pavimo laŭ propono de Josip Plečnik. En la subterejo estas ĉi tie malkovrita vico da rimarkindaj objektoj: parte detruitaj, per branĉoj traplektitaj remparoj de la devena burgejo, argilaj romanaj remparoj kaj preskaŭ plenaj fundamentoj de romana preĝejo, kiu estis kunigita kun baziliko per aparta koridoro.
Čečehov
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1302 en formo "Zuchogo". En 1910 loĝis en Zuhogó 629 da homoj, (565 slovakoj, 36 germanoj, 12 hungaroj, 1 ruteno). Ĝis Traktato de Trianon Zuhogó apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Čečehov 338 da homoj, (334 slovakoj).
József Antal Schönbauer
József Antal Schönbauer naskiĝis en 1757 en Ĉeĥio en Reichenberg (nuntempa Liberec). Li mortis la 1807 en Peŝto.
Biografio
József Antal Schönbauer akiris kuracistan diplomon en Vieno en 1784. Ekde 1789 ĝismorte li instruis en Reĝa Universitato de Pest. En la studjaroj 1794 kaj 1802 li estis dekano, en 1799 rektoro. Li okupiĝis multe pri kolektado de zoologiaĵoj, kuloj en Banato, ornitologio, mineralakvoj en Hungarlando.
Minoru Hanafusa
Minoru Hanafusa (花房 稔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Ryukyu.
Rodrigues Alves (Acre)
Rodrigues Alves estas municipo de la brazila subŝtato Akro, kiu taksis 14.334 loĝantojn en 2010.
Diana Lynn
Diana LYNN, realnome Dolores Eartha LOEHR, (naskiĝis la 5-an de julio 1926; mortis la 18-an de decembro 1971) estis usona aktorino de kino, teatro kaj televido.
Ŝia debuto en filmo estis kiel pianisto en la filmo They Shall Have Music en 1939. Poste, en 1942, ŝiaj komediaj scenoj kun Ginger Rogers en The Major and the Minor ricevis bonajn kritikojn.
Ŝi mortis la 18-an de decembro 1971, post suferi apopleksion. Ŝi havas du stelojn sur la Trotuaro de famo en Holivudo.
Praga historia kanalizo
Praga historia kanalizo estas mirinda teknika laboraĵo. Almenaŭ ties parton eblas viziti kaj ekkoni ĝin tra la tn. fremdula enirejo, dece lokigita en Malnovurba urbodomo mem.
La unua mencio pri kanaloj en Prago estas el la jaro 1310 kaj ĝi rilatas al Ostruhová-strato, kiu estas hodiaŭa Nerudova-strato. Nur dum renesanco en la 16-a jarcento kanaloj fariĝas kutima konsisto de pli grandaj konstruaĵoj. Pripensitajn akvokondukilajn kaj kanalizajn sistemojn ni estas trovantaj ĉe plimulto barokaj temploj, en Prago estas rimarkinda sistemo ekz. sub premonstrata monaĥejo en Strahov aŭ sub benediktina abatejo en Břevnov. Sed nur ekde fino de la 18-a jarcento oni prikonsideras en Ĉeĥio pri centra urba kanalizo. En la paso de la 19-a jarcento estiĝis kelkaj planoj por solvi la pragan kanalizon, sed vera kreinto de la praga kanalizo fariĝis anglo William Henry Lindley, kiu proponis solvi la kanalizon en Prago. Lindley laboris en riparo de akvokondukilo en Londono, pli malfrue li gvidis konstruon de kanalizo en Frankfurto ĉe Maino, Varsovio, Baku kaj pli malgrandajn laborojn li faris en Vieno, Peterburgo kaj en vico da pluaj lokoj.
La kanalizo estis solvota per memfalo. Per tio estiĝis neceso subiri riveron Vultavo, trabati tunelon sub Letná kaj lokigi akvopurigejon nur malproksime sub la urbo en Bubeneč. La plano de la kanalizo konsistis en simplaj bazoj – krom la memfalo tio estis ekzistado de ĉefaj kanaloj, kiuj el flankoj akceptus pli malgrandajn fluojn el unuopaj partoj de la urbo. La kanalizo estis konstruita duetaĝa. Dum normala akvostato forlavaĵoj fluis en la akvopurigejon, sed dum ŝtormoj ili estis forkondukataj nepurigitaj tra la supra sistemo rekte en Vultavon. La kanalizo estis planata devene por duonmilionon da loĝantoj kaj trafluo 3 m3 dum sekundo. Nombro de la loĝantoj duobliĝis kaj ankaŭ la trafluoj tre ekkreskis, sed la kanalizo de Lindley, finita en la jaro 1907, servas senĉese. Lindley tre emfazis metian detalon, precipe kvaliton de brikoj. Dum pli malfruaj betonaj kanaloj jam antaŭ longe disfaliĝis, la malmole bakitaj brikoj supervivas agresivan medion fakte pli bone. La suma longeco de trairebla parto de la praga kanaliza reto estas proksimume 620 km, la suma reto havas hodiaŭ 2300 km!
Băița (Mureș)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 989 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 977.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1315. En mezepoko ĝi estis saksa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Praga historia kanalizo
La ĉefa tunelo de la historia kanalizo kondukanta sub Letná havas ankaŭ pluajn enirejojn, sed ili ne estas alireblaj por publiko. Alirloko en la kanalizon estas tra pordoj sub turhorloĝo de Malnovurba urbodomo en Malnovurba placo en Prago. La kanalo finiĝas en Malnova akvopurigejo en Bubeneč, kiu estas por publiko alirebligita.
En la ĉirkaŭaĵo estas vizitebla ankaŭ Malnovurba urbodomo kaj multe da aliaj memorigaĵoj en la centro de Prago (Monda heredaĵo de UNESKO), historiaj keloj de domoj de Malnova Urbo, Malnova kanaliza akvopurigejo en Bubeneč, Galerio de Rudolfo, Vyšehrad.
(161606) 2005 UR38
(161606) 2005 UR38 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas tre proksima de la orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, ĝi do estas ano de la Hilda grupo, kvankam ĝia orbita discentreco estas relative malgranda.
33572 Mandolin
33572 Mandolin estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mandolin Harris, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri terscienco kaj scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Arkansas School for Mathematics, Sciences and the Arts de Hot Springs (Arkansaso, Usono).
Le Touquet-Paris-Plage
Le Touquet-Paris-Plage [] estas franca komunumo kaj banurbo en la departemento Pas-de-Calais, en la regiono Hauts-de-France. ĜFine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil (prononco []) kaj al la kantono .
Geografio
La marbordo de la komunumo konsistas el sablaj strandoj kun altaj dunoj.
Muscikapenoj
Muscikapenoj (Muscicapinae en la latina scienca nomo) estas unu el la du subfamilioj en kiuj oni subdividas plej ofte la birdan familion de Muŝkaptuledoj. Tiu subfamilio enhavas la plej tipajn muŝkaptulojn kiel tiuj de la genroj Muscicapa aŭ Ficedula, dum la alia subfamilio estas la Saksikolenoj, kiu enhavas la Najtingalojn, la Eritakojn, la Saksikolojn kaj aliajn.
348 May
348 May estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico, la.
Agrikulturo
La termino agrikulturo estas dividebla en du ĉefajn partojn :
348 May
Nomo
Ĝia nomo, "May", honoras (verŝajne) la germanan verkiston Karl May.
Agrikulturo
1. Terkultivado aŭ agrokulturo, la homa aktiveco konsistante en kultivado de teroj por produkti plantojn por nutri homojn aŭ bestojn.
2. Besttenado aŭ bestobredado, la homa aktiveco konsistante en tenado de utilaj bestoj (brutoj) por nutri homojn.
Ĝeneralaĵoj
Speciala trajto de la agrikulturo estas la amplekso de disponebla agro. Ĝi estas hodiaŭ konstanta. Oni gajnas agrojn en la tropika zono sed aliflanke perdiĝas pro la urba kaj industria ampleksiĝo. La tero disponebla por agrikulturo estas nomata plugebla tero.
La du ĉefaj branĉoj de agrikulturo estas la agrokulturado kaj bestobredado. La forstkulturo (arbarkulturo), bredado de sovaĝaj bestoj, fiŝobredado ne apartenas rekte al la agrikulturo sed tamen ekonomike kaj politike enkalkuliĝas, same kiel ĉasado kaj fiŝkaptado.
Historio
Agrikulturaj praktikoj kiaj ekzemple irigacio, kultivciklo, apliko de sterkoj kaj insekticidoj, kaj la malsovaĝigo de brutaro estis evoluigita antaŭ longe, sed esti farinta grandan progreson en la pasinta jarcento. La agrikulturhistorio ludis gravan rolon en homa historio, ĉar agrikultura progreso estis decida faktoro en tutmonda sociekonomia ŝanĝo. Labordivido en agrikulturaj socioj faris ordinarajn specialiĝojn malofte viditaj ĉe kulturoj de ĉasistoj-kolektistoj, kio permesis la kreskon de urboj kaj eĉ grandurboj, nun nomitaj civilizoj, kaj la kompleksajn sociojn. Kiam farmistoj iĝis kapablaj je produktado de manĝaĵo preter la bezonoj de siaj propraj familioj, aliaj en ilia socio estis liberaj dediĉi sin al projektoj krom manĝakiro.
Historiistoj kaj antropologoj longe argumentis ke la evoluo de agrikulturo ebligis civilizon. Laŭ geografiisto Jared Diamond, la kostoj de agrikulturo estis: "la meza ĉiutaga nombro da laborhoroj pliiĝis, nutrado plimalboniĝis, infektaj malsanoj kaj korpoeluzado estis pliigitaj, kaj vivotempo mallongiĝis."
Prahistoriaj originoj
Fruktoĝardeno, fabrik-bazita manĝaĵproduktada sistemo, supozeble estis la plej malnova agroekosistemo de la mondo. Tiuj arbar-ĝardenoj originiĝis de la pratempo laŭlonge de ĝangalecaj kotecaj riverbordoj kaj de la malsekaj elstaraĵoj de musonaj regionoj. En la laŭpaŝa procezo de familioj plibonigantaj sian tujan medion, utilaj arboj kaj plantospecioj estis identigitaj, protektitaj kaj plibonigitaj dum nedezirindaj specioj estis eliminitaj. Poste superaj fremdaj specioj estis selektitaj kaj integrigitaj en la ĝardeno de la familio.
Revoluciaj aperoj
Agrikulturo ekis sendepende en diversaj partoj de la mondo, kaj inkludis diversajn gamojn de taksonoj. Almenaŭ 11 apartaj regionoj de la Malnova kaj de la Nova Mondo estis konsiderita kiel sendependaj devenejoj. Naturaj grenoj estis kolektitaj kaj manĝitaj el almenaŭ antaŭ 105,000 jaroj. Porkoj estis hejmigitaj en Mezopotamio antaŭ ĉirkaŭ 15,000 jaroj. Rizo estis malnutarigita en Ĉinio antaŭ inter 13,500 kaj 8,200 jaroj, sekve de mungaj, sojaj kaj azuki faboj. Ŝafoj estis hejmigitaj en Mezopotamio antaŭinter 13,000 kaj 11,000 jaroj. El antaŭ ĉirkaŭ 11,500 jaroj, la ok neolitikaj pioniraj rikoltoj nome amela kaj unugrajna tritiko, ŝelenhava hordeo, pizoj, lentoj, amara vicio, kikeroj kaj lino estis kultivata en Levantenio. Bovoj estis hejmigitaj el naturaj uroj en areoj de moderna Turkio kaj Pakistano antaŭ ĉirkaŭ 10,500 jaroj. En Andoj de Sudameriko, terpomoj estis malnaturigitaj antaŭ inter 10,000 kaj 7,000 jaroj, kune kun faboj, kokao, lamoj, alpakoj, kaj kobajoj. Sukerkano kaj kelkaj radiklegomoj estis malnaturigitaj en Nov-Gvineo antaŭ ĉirkaŭ 9,000 jaroj. Sorgo estis malnaturigita en Sahelo en Afriko antaŭ ĉirkaŭ 7,000 jaroj. Kotono estis malnaturigita en Peruo antaŭ ĉirkaŭ 5,600 jaroj, kaj estis sendepende malnaturigita en Eŭrazio oni ne scias kiam. En Mezameriko, natura teosinto estis malnaturigita al maizo antaŭ ĉirkaŭ 6,000 jaroj.
En la Mezepoko, kaj en la islama mondo kaj en Eŭropo, agrikulturo estis transformita per plibonigaj teknikoj kaj per la disvastigo de kultivplantoj, kiaj per la enkonduko de sukerindustrio, rizo, kotono kaj fruktarboj kiaj la oranĝo en Eŭropon tra Al-Andalus. Post la Kolumba interŝanĝo el 1492 oni alportis novmondajn rikoltojn kiaj maizo, terpomoj, batatoj kaj manioko al Eŭropo, kaj malnovmondajn rikoltojn kiaj tritiko, hordeo, rizo kaj rapo, kaj gregon kia ĉevaloj, bovoj, ŝafoj kaj kaproj al Ameriko. Irigacio, kultivciklo, kaj sterkoj estis enkondukitaj tuj post la Neolitika Revolucio kaj disvolviĝis multe plie en la pasintaj 200 jaroj, starte per la Brita Agrikultura Revolucio. Ekde 1900, agrikulturo en la disvolvigintaj landoj, kaj je malplia etendo en la disvolviganta mondo, vidis grandajn plialtigojn en produktiveco laŭ homa laboro estis anstataŭata de mekanizado, kaj helpata de sintezaj sterkoj, pesticidoj, kaj selekta bredado. La metodo Haber-Bosch ebligis la sintezon de amonia nitrato kiel sterko je industria skalo, ege pliigante la rikoltan produkton. Moderna agrikulturo vekis politikajn temojn kiaj akvopoluado, biobrulaĵoj, genetike modifitaj organismoj, tarifoj kaj agrikulturaj subvencioj, konduke al alternativaj alproksimiĝoj kiaj la ekologia agrikulturo.
Neolitiko
La Fekunda Duonluno de Sudokcidenta Azio unue vidis la malsovaĝigon de bestoj, komencante la neolitikan revolucion. Inter 10,000 kaj 13,000 jaroj antaŭe, la prapatroj de moderna brutaro, ŝafoj, kaproj kaj porkoj estis malsovaĝigitaj en tiu areo. La laŭpaŝa transiro de natura rikoltlaboro ĝis konscia kultivado okazis sendepende en pluraj lokoj ĉirkaŭ la globo. Agrikulturo enkalkulis la subtenon de pliigita loĝantaro, kaŭzante pli grandajn sociojn kaj poste la evoluon de grandurboj. Ĝi ankaŭ kreis la bezonon de pli granda organizo de politikaj rajtigoj (kaj la kreado de socia tavoliĝo), ĉar decidoj devis fariĝi koncerne laboron kaj rikoltasignadon kaj aliraj rajtoj al akvo kaj tero. Agrikulturo okazigis senmovecon, kiam loĝantaroj kontentiĝis resti ie je longaj tempodaŭroj, kio kaŭzis la amasiĝon de materiaj varoj.
Fruaj neolitikaj vilaĝoj montras signojn de la kapablo prilabori grenon, kaj la Proksima Oriento estas la praa hejmo de la prapatroj de tritiko, hordeo kaj pizoj. Ekzistas spuroj de la kultivado de figoj en la Jordana Valo tiom longe kiom antaŭ 11,300 jaroj, kaj de cerealo- (greno) produktado en Sirio antaŭ ĉirkaŭ 9,000 jaroj. Dum la sama periodo, farmistoj en Ĉinio komencis kulturi rizon kaj milion, utiligante homfaritajn inundojn kaj fajrojn kiel parton de sia kultivadreĝimo. Fibrokultivaĵoj estis kulturitaj dekomence kiel manĝkultivaĵoj, kak tiele Ĉinio kulturis kanabon kaj kotonon kaj same sendepende en Afriko kaj Sudameriko, kaj la Proksima Oriento malsovaĝigantan linon. La uzado de grundamendoj, inkluzive de stalsterko, fiŝoj, kompoŝto kaj cindro, ŝajnas esti komenciĝinta frue, kaj evoluigita sendepende en pluraj lokoj de la mondo, inkluzive de Mezopotamio, la Nilvalo kaj orienta Azio.
Agrikulturo avancis al Eŭropo iomete poste, atingante la nordorienton de la kontinento de la oriento ĉirkaŭ 4000 a.K. La ideo ke agrikulturo atingis Eŭropon, anstataŭ sendepende formiĝi tie, kondukis al du ĉefaj hipotezoj. La unua estas "ondo de antaŭeniĝo", kiu diras ke agrikulturo vojaĝis malrapide kaj konstante trans la kontinenton, dum la dua, "populacisalta" teorio, diras ke ĝi moviĝis laŭ saltoj. Antaŭ proksimume 6000 jaroj, ĉevaloj unue komencis esti malsovaĵigitaj en la eŭraziaj stepoj. Komence uzitaj por manĝaĵo, estis rapide malkovrite ke ili estas utilaj por kampolaboro kaj portado de varoj kaj homoj. Antaŭ proksimume 5,000 jaroj, sunfloroj unue estis kultivitaj en Nordameriko, dum la regiono de Andoj en Sudameriko evoluigis la terpomon. Ĉe ne tiom grava centro de malsovaĝigo, la indiĝenaj popoloj de la posta Orienta Usono ŝajne estis kulturintaj multajn kultivaĵojn, inkluzive de tabako.
Sumero
Farmistoj de Sumero estis kreskintaj cerealojn kiaj hordeo kaj tritiko, ekloĝantaj en vilaĝoj jam ĉirkaŭ 8,000 a.K. pro la malaltaj pluvokavnto de la regiono, la agrikulturo dependis el la riveroj Tigris kaj Eŭfrato. Irigaciaj kanaloj kondukantaj el la riveroj ebligis la kreskon de cerealoj en sufiĉe grandaj kvantoj por elteni urbojn. La unuaj plugiloj aperis en piktogramoj el Uruk de ĉirkaŭ 3,000 a.K.; semo-plugiloj kiuj enmetis semojn en la plugita grundo aperas ĉe sigeloj de ĉirkaŭ 2300 a.K. Vegetalaj kultivaĵoj estis pizoj, lentoj, kikeroj, faboj, cepoj, ajloj, laktukoj, poreoj kaj brasikoj. Ili kreskis ankaŭ fruktojn kiaj daktiloj, vinberoj, pomoj, melonoj, kaj figoj. Kune kun tiu farmado, Sumeroj ankaŭ kaptis fiŝojn kaj ĉasis ĉasbirdojn kaj gazelojn. La viando de ŝafoj, kaproj, bovoj kaj kortobirdoj estis manĝata, ĉefe de elitoj. Fiŝoj estis konservitaj per sekigado, saligado kaj fumigado.
Antikva Egipto
La civilizo de Antikva Egipto dependis el la rivero Nilo kaj de ties dependaj sezoninundoj. La antaŭvideblo de la fluktuoj de la rivero kaj la fekunda grundo permesis al la egiptanoj konstrui imperion sur la bazo de granda agrikultura riĉo. Egiptanoj estis inter la unuaj popoloj kiuj praktikis agrikulturon je granda skalo, ebligita de la disvoolvigo de la riverbasena irigacio. Ties baza manĝokultivoj estis greno kia tritiko kaj hordeo, kun industriaj kultivoj kiaj lino kaj papiruso.
Indus-valo
Kotono estis kultivata jam ĉirkaŭ la 5a-4a jarmiloj a.K.. Tritiko, hordeo, kaj jujubo estis aldomigitaj en la Hinda subkontinento ĉirkaŭ 9000 a.K. Aldomigo de ŝafoj kaj kaproj tuj sekvis. Kultivado de hordeo kaj de tritiko — kun la aldomigo de gregoj, ĉefe de ŝafoj kaj kaproj — pluis en la Kulturo Mehrgarh ĉirkaŭ 8000–6000 a.K.. Tiu periodo vidis ankaŭ la unuajn aldomigojn de elefantoj. Rura paŝtorismo en Hindio inkludis draŝadon, plantado en strioj — ĉu de du aŭ de ses — kaj stokado de greno en grenejoj. Ĉirkaŭ la 5a jarmilo a.K., agrikulturaj komunumoj iĝis disvastigitaj en Kaŝmiro. Irigacio disvolviĝis en la Induso-civilizacio ĉirkaŭ 4500 a.K. La grando kaj prospero de la Indusa civilizo kreskiĝis kiel rezulto de tiu plinovigo, kio eventuale kondukis al pli planitaj setlejoj kiuj faris jam uzadon de drenado kaj de eligaj kanaletoj aŭ tuboj. Arkeologia pruvaro de animal-tirita plugilo datas jam el 2500 a.K. en la Indus-Vala Civilizo.
Antikva Ĉinio
Por agrikulturaj celoj, la ĉinoj estis plinovigintaj la martelmaŝinon kiu uzis energion hidraŭlikan ĉirkaŭ la 1a jarcento a.K. Kvankam ĝi trovis ankaŭ aliajn celojn, ties ĉefa funkcio estis frapi, senŝeligi, kaj poluri grenon kio alimaniere devus esti farita permane. Ĉinoj komencis ankaŭ uzi la ĉenpumpilon ĉirkaŭ la 1a jarcento p.K., uzanta energion de akvorado aŭ oksoj pelantaj sistemon de mekanikaj radoj. Kvankam la ĉenpumpilo trovis uzon en publikaj vorkoj por havigi akivon por urba kaj palaca tubotransportado, ĝi estis uzata ege por plialtigi akvon kaj plenigi irigaciajn kanalojn kaj kanalojn por plugebla tero. Ĉirkaŭ la fino de la dinastio Han en la fino de la 2a jarcento, oni disvolvigis pezajn plugilojn havantajn ferajn plugilerojn. Tiuj malrapide disvastiĝis okcidenten, revoluciante farmadon en Norda Eŭropo ĉirkaŭ la 10a jarcento. (Thomas Glick, tamen, argumentas ke disvolvigo de ĉina plugilo okazis tiom malfrue kiom je la 9a jarcento, kio pravigus sian etendon orienten el similaj desegnoj konataj en Italio ĉirkaŭ la 7a jarcento.)
Azia rizo estis aldomigita antaŭ 8,200–13,500 jarojn en Ĉinio, kun unusola genetika origino el la natura rizo Oryza rufipogon, en la regiono de la valo de la Perlorivero de Ĉinio. Rizkultivado poste disvastiĝis al Suda kaj Sudorienta Azio.
Romia Imperio
En grek-romia antikvo, agrikulturo uzis teknikojn pionirigitaj de Sumeranoj, transmititaj al ili fare de sekvaj kulturoj, kun specifa emfazo al la kultivado de varoj por komerco kaj eksportado. Romanoj metis la bazon por la ekonomia sistemo de senjorio pere ekzemplo de servuteco, kio floros en la Mezepoko. La farmograndoj en Romio povas esti dividata en tri kategorioj. Malgrandaj farmoj estis el 18-88 iugera (unu iugerum egalas al ĉirkaŭ 0.65 akreoj). Mezgrandaj farmoj estis el 80-500 iugera. Grandaj bienoj (nome latifundia) estis de ĉirkaŭ 500 iugera.
La romianoj havis kvar sistemojn de farmadministrado: rekta laboro fare de la posedanto kaj de sia familio; dum sklavoj faris plej laboron sub superrigardo de sklavestroj; tenantofarmado en kiu la posedanto kaj la tenanto dividas la farman produkton; kaj situacioj en kiuj farmo estis luita al tenanto. Estis granda kvanto de komerco inter la provincoj de la imperio, kaj ĉiuj regionoj de la imperio iĝis interdependaj unu de aliaj, kelkaj provincoj specializiĝis en la produktado de greno, aliaj de vino kaj aliaj de olivoleo, depende el la grundotipo. Ĉefe la grandurbo Romo kaj aliaj urboj dependis el la liverado de manĝaĵoj havigitaj el agrikulturaj regionoj.
Ameriko
En Mezameriko, la Aztekoj estis aktivaj farmistoj kaj havis agrikulturbazitan ekonomion. La tero ĉirkaŭ Lago Tekskoko estis ege fekunda, sed ne sufiĉe granda por produkti la kvanton de manĝaĵoj necesaj por la loĝantaro de ties etendanta imperio. La Aztekoj disvolvigis irigaciajn sistemojn, formis montetajn terasojn, fekundigis sterke ties grundon, kaj disvolvigis ĉinampojn aŭ artefaritajn insulojn, konatajn ankaŭ kiel "flosĝardenoj". La Majaoj inter 400 a.K. kaj 900 p.K. uzis etendajn kanalojn kaj zorgis kamposistemojn por farmigi marĉojn de la Jukatana Duoninsulo.
La indiĝena popolo de Orienta Usono ŝajne aldomigis nombrajn kultivaĵojn. Sunfloroj, tabako, variaĵoj de kukurboj kaj de kenopodio (Chenopodium), same kiel Iva annua kaj la hordeo Hordeum pusillum, estis aldomigitaj. Naturaj manĝaĵoj kiaj natura rizo kaj sukeracero estis rikoltitaj. La plej ofta variaĵoj de fragoj estis aldomigitaj el Orienta Nordameriko. Du gravaj kultivaĵoj, pekanoj kaj naturaj vinberoj, estis uzataj etende el prahistoriaj tempoj sed ŝajne ne estis aldomigitaj ĝis la 19a jarcento.
La indiĝenoj de tio kio estas nune Kalifornio kaj en la Pacifika Nordokcidento praktikis variajn formojn de arbarĝardenado kaj de hakado kaj bruligado en arbaroj, herbejoj, miksitaj arbaroj kaj humidejoj, por certigi ke dezirata manĝo kaj medicinaj plantoj pluestu disponeblaj. La Indianoj kontrolis fajron je regiona skalo por krei malalt-intensa fajrekologion kiu evitu pli grandajn, katastrofajn incendiojn kaj eltenu malalt-densan agrikulturon en izola rotacio; ia speco de "natura" permakulturo.
Mezepokoj al Moderna Epoko
El 100 a.K. al 1600 p.K., la monda loĝantaro plukreskiĝis kun la teruzado, kiel pruvas la rapida pliiĝo en la elsendoj de metano el bovoj kaj la kultivado de rizo.