cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manilo
Historio
En la 16-a jarcento reĝo Sulajmano regis Manilon. Li aliancis kun la sultanlandoj Brunejo, Ternate kaj Suluo. En 1570 la ejon konkeris hispanoj gvidataj de, mortigante la tutan sultanan korteganaron. En 1571 ekposedis la urbon nome de la hispana reĝo kaj proklamis Manilon ĉefurbo de la hispana kolonio Filipinoj. En enklavo nomata, ĉe la suda bordo de rivero , hispanoj konstruis fortikaĵon por protekti la koloniulojn.
La unua Batalo de Manilo (en filipina lingvo: Labanan sa Maynila; en hispana: Batalla de Manila; en angla Battle of Manila), estis la unua kaj plej granda batalo de la Filipin–usona milito, okazinta en la 4a-5a de februaro, 1899, inter 19 000 usonaj soldatoj kaj 15 000 filipinaj armitaj milicanoj. La armita konflikto eksplodis kiam la usonaj trupoj, pro ordonoj forigi ribelulojn el ilia kantonmento, pafis al grupo de filipinanoj. Ĝi finis per usona venko. Oni ĉirkaŭkalkulis 55 mortintojn kaj 204 vunditojn el la flanko de usonanoj, fum filipino suferis pli grandajn perdojn, nome 238 mortintojn kaj 306 kaptitojn.
Dum la Dua Mondmilito, la, japanaj trupoj konkeris Manilon. La dua Batalo de Manilo (en angla: Battle of Manila, en filipina lingvo: Labanan sa Maynila) (3a de februaro – 3a de marto 1945) estis grava batalo de la Filipina kampanjo de 1944-45, dum la Dua Mondmilito. Ĝi estis luktita de usonaj kaj filipinaj fortoj kontraŭ japanaj trupoj en Manilo. La unumonata batalo, kiu rezultis en la morto de ĉirkaŭ 100 000 civiluloj kaj la kompleta detruo de la urbo, estis la scenejo de la plej katastrofa urba batalo en la Pacifika Fronto. Japanaj fortoj fifaris amasmurdon kontraŭ filipinaj civiluloj dum la batalo. Krom la amasa vivoperdo, la batalo ankaŭ detruis arkitekturan kaj kulturan heredon datintan el la urbofondo. La batalo finigis la preskaŭ tri jarojn de japana milita okupacio en Filipinoj (1942–1945). La konkero de la urbo estis markita per la venkanonco fare de la generalo Douglas MacArthur kiel ŝlosila venko en la kampanjo de rekonkero. Ĝi estis la lasta el multaj bataloj okazintaj en la historio de Manilo.
La usona generalo Douglas MacArthur liberigis la urbon, kaj la  ankaŭ la ceteron de la aglomeraĵo. La milito grandparte detruis la urbon, kaj oni rekonstruis ĝin.
Geografio
La aglomeraĵo estas grava kultura kaj ekonomia centro, sed suferas pro troloĝateco, trafikblokiĝoj, malpura vivmedio kaj krimoj.
Esperanto
Fine de septembro de 1980 en Manilo kunvenis Monda Turisma Konferenco, organizita de Monda Turisma Organizo. La konferencon partoprenis 107 plenrajtaj delegacioj kaj 91 kiel observantoj. Ekestis ankaŭ deklaro mencianta Esperanton.
La Monda Turisma Konferenco…
Deziras, ke estu daŭrigataj la strebadoj antaŭenigi la turisman konscion cele al plifaciligo kaj plifavorigo de la komunikado inter la vizitantoj, la loĝantoj de la turistakceptadaj lokoj kaj la turismaj funkciuloj;
Subtrekas ĉi-rilate la gravecon de la scio de la lingvoj, precipe de tiuj kun universala destino, kia estas Esperanto
Sierck-les-Bains (stacidomo)
Sierck-les-Bains estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sierck-les-Bains, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Thionville - Apach (178000).
16598 Brugmansia
16598 Brugmansia estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de genro de florplantoj de la familio Solanacoj. Estas lignecaj arboj aŭ arbustoj, kun pendantaj floroj, kaj ne havas dornojn sur sia frukto. Ilia grandaj, bonodoraj floroj estas komune nomitaj "anĝelaj trumpetoj."
Imperia dieto en Worms (1495)
La Imperia dieto en Worms de la jaro 1495 metis la fundamentan ŝtonon por vasta imperia reformo. Kvankam multaj partoj el la tie deciditaj reformoj ne estis daŭremaj, tiuj ĉi tamen malmodeste destinis la pluan evoluon de la imperio. Ili devis ŝanĝi la strukturon kaj la konstitucian ordon de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco, por solvi la ekkonitajn problemojn de la imperia regado.
Antaŭhistorio
Dumpase de la 15-a jarcento pli kaj pli evidentiĝis, ke la romgermana imperio bezonas imperian reformon. La opinioj pri tio etendiĝis ekde la riparo de la imperiestra plenpotenco ĝis elektoprinca regado. Unu el multaj konceptoj estis ekzemple la Reformatio Sigismundi. Preskaŭ ĉiuj reformproponoj havis komune la pledon por „eterna landopaco“ kaj por la reformo de la jura, juĝeja, imposta kaj mona ordoj.
Ekde 1486 la imperiaj statoj provis dependigi sian subtenon por la imperiestro de koncedoj je la imperia reformo. Imperiestro Frederiko la 3-a tamen ĉiam rifuzis tion escepte la dekjaran tutlandan pacon (1486). Maksimiliano la 1-a, romgermana reĝo kaj posta imperiestro, plilongigis la tutlandan pacon je la 10-a de 1494 ĝis 1499, kio estas konsiderebla kiel signo de lia reformemo.
La Imperia dieto en Worms
Kiam Maksimiliano la 1-a la 24-an de novembro 1494 anoncis la Imperian dieton en Worms por la 2-a de februaro 1495, lia ĉefpunkto ne estis la imperia reformo, sed diversaj eksteropolitikaj problemoj. Maksimiliano konsideris la militon kontraŭ la Otomana Imperio kiel sia plej grava devo. Alvenis, ke Karlo la 8-a de Francujo en 1494 estis komencinta militiron en Italujo, kiu minacis la papon, Imperian Italujon kaj aparte Milanon, kun kiu Maksimiliano estis geedzece ligita. La milito kun la Otomanoj do paŝis en la malantaŭen, kaj Maksimiliano planis militiron en Italujo por 1495, kiun li volis ligi kun sia imperiestro-kroniĝo en Romo. Pro ĉi tiuj kaŭzoj li kalkulis por la Imperia dieto nur du semajnojn, esperante povi postsekve ekiri kun la imperiaj statoj (laŭ siaj imagoj aperintaj en armoj) al Romo.
Post pluraj prokrastoj Maksimiliano alvenis la 18-an de marto en Worms. Male al la optimisma imago de la reĝo li estis forlasonta Vormson nur en septembro, ĉar la imperiaj statoj ne estis interesitaj pri la militiro, sed pri la imperia reformo. La paso de la Imperia dieto estas krude subdividebla en tri fazojn.
26-a de marto ĝis 27-a de aprilo
Malferminte la kongreson, li atentigis la statojn pri la danĝeroj en Italujo. Li postulis kontraŭ la francoj tiel nomatan „urĝan helpon“, kiun li atendis kiel apogo de la Sankta Ligo, kiun li mem subtenis. La imperiaj statoj tion unue rifuzis, ankaŭ indikante sur la ne jam alvenintaj nobeloj kaj ambasadoroj. Anstataŭe ili proponis, pritrakti la imperian reformon. Ĉar la reĝo evidente urĝis militiri Italujen, la statoj provis eluzis la dilemon por si, por klarigi la demandon pri la reformo. Nur la 7-an de aprilo oficiale komenciĝis la stataj intertraktoj, dum kiuj la statoj komence pridiskutis inter si je foresto de la reĝo siajn reformdezirojn.
Dum tio la novaĵoj el Italujo fariĝis pli kaj pli malbonaj. La francoj estis konkerintaj Reĝlandon Napolo, kaj oni timis, ke ili konkeros tutan Italujon. La papo kaj la imperiestra krono minacis fali en la manojn de Karlo la 8-a, kaj 4000 armitoj urĝe estas sendendaj Italujen, raportis la reĝo en denova helpopeto al la statoj la 24-an de aprilo. Tiuj ĉi ne volis financan subtenon por la reĝo sen kompenso per reformoj.
27-a de aprilo ĝis 22-a de junio
La diskutmaniero de la sekvaj intertraktadoj pliakriĝis, la reĝo amare plendis pri ĉantaĝo. Pli malgrandaj kaj pli grandaj koncedoj tenis la traktadojn vivaj. La 1-an de junio oni promesis al la reĝo 100.000 guldenojn da urĝa helpo kaj oni interkonsentis en ĉefaj punktoj pri enlanda paco, ĉefjuĝejo kaj imperia imposto. Ĉefa disputobjekto nun ankoraŭ estis la imperia regado, pri kiu Maksimiliano ne konsentis diskuti.
22-a de junio ĝis 7-a de aŭgusto
Post kiam la statoj sin plue prezentis rigidaj en la demando pri la subteno en Italujo, Maksimiliano prezentis la 22-an de junio kontraŭproponon. Per tio li ja proponis alternativon al la reformplanoj de la imperiaj statoj, kiujn li ne povis akcepti, montris tamen samtempe, ke li definitive konsentas kun la internpolitika disputo kaj vicigas en la malantaŭon siajn planojn pri Italujo. Fine de junio Karlo la 8-a retiriĝis el Italujo, kio forprenis la eksterpolitikan premon de Maksimiliano. Nun li povis plene koncentriĝi pri la traktadoj, kiuj proksimiĝis al la fino. Supozeble laŭ influo de la majenca elektoprinco Bertoldo de Henneberg, imperia ĉefkanceliero kaj ĉefparolanto de la imperiaj statoj, la elektoprincoj kaj princoj retiris ĝis la 28-a de junio la proponon pri la imperia regado kaj oni pagis la promesitajn kaj konceditajn 100.000 guldenojn. Per tio la fundamentaj traktadoj estis savitaj kaj oni interkonsentiĝis dum la sekvaj semajnoj pri kompromisoj ĉe la aliaj intertraktendaj aferoj aŭ transŝovis ilin sur la venontan imperian dieton. Dumpase de julio oni kreis la finversiojn de la reformleĝoj kaj komencis la finajn solenaĵojn. Post kiam la 26-an de julio la finversioj de la Eterna Landopaco, de la ĉefjuĝejo, la apliko de milito kaj paco kaj de la Komuna Pfenigo estis prezentitaj al la reĝo, okazis ankoraŭ lastaj korektadoj, antaŭ ol la 7-an de aŭgusto la oficialaj tekstoj estis eldonataj.
La partoprenantaj statoj kaj ties pozicioj
Kvankam oni diras imperia dieto, tute ne ĉiuj nobeloj kaj potenculoj de la imperio estis kunvenintaj. El la sep elektoprincoj kvin estis ĉeestaj, Bohemujo kaj Brandenburgio ne estis aperintaj. Krome dek ekleziaj kaj 29 profanaj princoj estis persone aperintaj, dek du ekleziaj kaj neekleziaj princoj estis sendintaj diplomatajn reprezentantojn. Krom tio ĉeestis 67 grafoj kaj baronoj same kiel reprezentantoj el 24 imperiaj urboj. Per tio ĉeestis entute 147 imperiaj statoj, kio konsistigis preskaŭ la duonon.
La imperia dieto de Worms ne estis okazintaĵo, kie ekzistis klaraj frontoj inter la reĝo kaj la imperiaj statoj. Male la ĉefa problemo kaj la kaŭzo por la longaj intertraktadoj estis la manka unueco inter la imperiaj statoj. La imperiaj statoj estis subdividitaj dum la imperia dieto en tri kurioj. En ĉiu el tiuj ĉi kurioj unue ĉiuj interesoj devis esti konsentigitaj, la interesoj de la tri kurioj interagorditaj kaj nur tiam oni povis intertrakti kun la reĝo. Se pro kaŭzo de intertraktadoj oni faris ŝanĝojn, la kurioj denove estis informendaj. Kelkaj el la statoj estis treege interesitaj pri la imperia reformo. Aliaj pro diversaj kaŭzoj estis kontraŭ la reformproponoj, ĉar ili devis rezigni privilegiojn, ne konsideris sin kaj siajn interesojn sufiĉe reprezentatajn aŭ vidis konflikton pri siaj lojalecoj. Rilate la reformojn ne ekzistis fermitaj frontoj nek iu „imperio kontraŭ reĝo“.
La rolo de Bertoldo de Henneberg
Bertoldo de Henneberg, majenca elektoprinco, imperia ĉefkanceliero kaj paroltenanto de la imperiaj statoj, estis dum la imperiokunveno centra figuro. Li alvenis kune kun la reĝo, kiu en 1494 estis konfirminta kaj fortiginta la pozicion de Bertoldo kiel ĉefkanceliero. Dum la intertraktadoj li tenis la perantorolon inter la statoj kaj provis ankaŭ plurfoje, kiam la imperia dieto minacis fiaski, peri kaj doni al la reĝo koncedojn. Samtempe li estis unu el la plej fortaj porantoj de imperia reformo. Ĉar li precipe pledis por imperia registaro je partopreno de kaj konsisto el la imperiaj statoj, baldaŭ Maksimiliano havis kontraŭ li la suspekton, ke li per ĉi tiu vojo volas sin mem altigi al la reganto de la imperio. Kian motivon havis Bertoldo de Henneberg por sia politiko, ne estas malkaŝeble, sed li estis konata kiel prudenta kaj influhava politikisto, kiu dum sia tuta vivo pledis plue por la imperia reformo.
La imperia regado
La imperia regado estis la centra ero de la planoj de la imperiaj statoj kaj de Bertoldo de Henneberg kaj samtempe la plej malsimpla kaj plej pridisputata. Laŭ la planoj de la statoj ĝi signifus libervolan senpotencigon de la reĝo kaj de la imperiestreco, ĉar la imperia regado transirus al konsilantaro. Je tio tamen tute ne temus pri moderna aŭ eĉ „demokratia“ regado, sed pri la anstataŭado de la monarĥio per oligarĥio fare de la elektoprincoj. Tio ankaŭ rapide evidentiĝis al la imperiaj statoj, pro kio la imperia regado estis la plej malsimpla kaj plej pridisputata ero de la reformploj, ne nur por la reĝo. Maksimiliano faris kontraŭproponon, kiu estus faranta la imperian registaron al kortega konsilantaro kaj al iaspeca foresto-anstataŭanto de la reĝo. Ĉar tio tamen ne estis en la intereso de la reformemaj nobeloj, la imperia dieto povis sukcesi nur, kiam oni plene rezignis la planojn por la imperia regado.
La reformoj de Worms
La Eterna Landpaco (konstanta enlanda paco), la imperia ĉefjuĝejo kaj la Komuna Pfenigo (imposto) estis la elstaraj kaj esencaj rezultoj de la Imperia dieto en Worms. Pro sia noveco kaj pro la tempo ili ne tuj (aŭ eĉ tute ne) kondukis al la planita sukceso, sed ĝuste la Landpaco kaj la ĉefjuĝejo konsistigas ankaŭ la fundamentojn de nuna moderna jurŝtato.
Esence pli gravaj tamen estas la ne fiksitaj kaj ne tiel evidentaj rezultoj de la Imperia dieto de 1495. La „Reichstag“ estis daŭreme formita kiel termino kaj institucio. La nobeloj estis alkondukataj al la ideon, renkontiĝi por organizite fari politikon. Instituciigo kaj jurŝtateco estis antauenigataj, kio favorigis la ŝtatformadon. Kaj antaŭ ĉio la reĝo akceptis la institucion „Reichstag“ kiel influhava politika instrumento.
Pluaj evoluoj kaj sekvoj
La Svisa ĵurkomunumo rifuzis imperiajn imposton kaj ĉefjuĝejon. Tio estis unu el la kaŭzoj, kiuj en 1499 kondukis al la ŝvaba-svisa milito. Post la venko de la svisoj la Paco de Bazelo kuntekste akceptis, ke la Svisa ĵurkomunumo restas netuŝata de imperiaj imposto kaj ĉefjuĝejo, sen tamen eliĝi el la imperio.
La imperia registaro priparolita en Worms estis fakte nur kunvokita dum la Imperia dieto en Aŭgsburgo en la jaro 1500, sed jam en 1502 malfondita. Dua reformprovo, entreprenata denove en Worms dum la Imperia dieto de 1521, ankaŭ fiaskis.
La 21-an de julio 1495 graflando Virtembergo sub Eberhardo la 1-a estis rangaltigita dum la dieto al duklando.
Zalewo
Zalewo estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Zalewo en distrikto Iławski.
Kuba Ruĝa Kruco
La Kuba Ruĝa Kruco - hispane Cruz Roja Cubana - estas societo de humanitara helpo en Kubo, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Havano, kaj laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias d-ro Luis Foyo.
Daisuke Ichikawa
Daisuke Ichikawa (japane 市川 大祐, n. 14-an de majo 1980) estas japana futbalisto. Li de 1998 ĝis 2002 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Otok (Prelog)
Otok, hungare Ottok estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Prelog.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Ottok apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Hela
Hela havas diversajn signifojn:
Yomiuri Shimbun
La Yomiuri Shimbun (読売新聞 [jomiuri ŝimbun]; en titolo sur papero 讀賣新聞) estas japana taggazeto, eldonata de la AK Yomiuri Shimbun Tokyo Honsha (Tokio), la AK Yomiuri Shimbun Osaka Honsha(Osako) kaj la AK Yomiuri Shimbun Seibu Honsha (Fukuoka). Ĝi estas unu el la kvin tutlandaj tagĵurnaloj en Japanio; la aliaj kvar estas la Asahi Shimbun, la Mainichi Shimbun, la Nihon Keizai Shimbun, kaj la Sankei Shimbun.
Ĝi estis fondita en 1874. En 2002, Guinness-libro de rekordoj registris ĝin kiel Highest Daily Newspaper Circulation (la plejmultaeldonokvanta ĉiutaga taggazeto), la sumo de matenaj kaj vesperaj eldonoj estas 14 323 781. Yomiuri Shimbun speciale kontraktas kun brita taggazeto The Times.
Arondismento Nantua
Arondismento Nantua (france arrondissement de Nantua) estas franca arondismento lokita en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝia ĉefurbo estas Nantua.
NGC 919
NGC 919 (aliaj indikoj — PGC 9267, UGC 1894, MCG 4-6-39, ZWG 483.49) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Musmato
Musmato estas negranda plasta mato sternata sub muson por ke ĝi ne misglitu dum la trenado.
Musmatoj estas uzataj por protekti la tablon je kiu vi uzas la muson kaj pligrandigas la komforton, ĉar la bazo estas glata kaj pura. Ankaŭ musmato helpas eviti la kolektadon de malpuraĵoj kaj polvo; ĉefe grava por la tradiciaj, ne-optikaj musoj.
La uzo de musmato estas nepra, se la tablo sur kiu la muso estas uzata estas maloportuna pro teksturo aŭ koloro; alikaze ĝi estas malnepra, ĉefe por modernaj musoj.
Ekzistas ankaŭ musmatoj kiuj havas specialan kuseneton je la antaŭa flanko por eviti la trouzan brakan malsanon.
Karlo la Brava
Karlo la 1-a, duko de Burgonjo, pli vaste konata kiel Karlo la Brava (france: Charles Ier le Téméraire aŭ le Hardi;, Diĵono – , en batalo apud Nancio) estis duko de Burgonjo de 1467 ĝis sia morto en 1477.
Parlamento de Aŭstrio
La parlamento de Aŭstrio konsistas el du "ĉambroj":
Karlo la Brava
Kiam li ekregis Burgonjon, ĝi jam estis unu el la grandaj potencoj en Eŭropo, kaj la vivo ĉe la burgonja korto tre luksa. Lia regno inter Francio kaj Germanio (la Habsburga regno) tamen havis tre grandan mankon: ĝi estis disigita en la "subaj landoj" (en la loka lingvo "Nederlande", kiu konserviĝis en la hodiaŭa landnomo "Nederlando") kaj la "supraj landoj" sen interkonekto.
Parlamento de Aŭstrio
La oficperiodo de la anoj de la Nacia Konsilio estas kvin jaroj (ĝis 2008 estis kvar jaroj). La anoj elektiĝas per ĝeneralaj balotoj. Kontraste al aliaj parlamentoj (ekzemple la germana parlamento Bundestag) la Nacia Konsilio havas la eblon malfondi sin mem. La nacia konsilio estas la pli grava parlamenta ĉambro rilate al la kreo de novaj leĝoj, praktike ĝi havas la kompletan legislativan potencon.
Karlo la Brava
Kiel siaj antaŭuloj Karlo klopodis pligrandigi sian landon, aparte akiri konekton inter la disaj landpartoj. Sed li ne faris tion per prudenta politiko, sed ĉefe per militiroj (Burgonja Milito), kiuj finiĝis per lia malvenko kaj lia morto en la batalo de Nancio. Li estis la lasta duko de Burgonjo.
Parlamento de Aŭstrio
La Federacia Konsilio konsistas el reprezentantoj de la unuopaj federaciaj landoj de Aŭstrio: la reprezentantoj elektiĝas de la landaj parlamentoj laŭ la procentaĵoj de sampartianoj en la landaj parlamentoj. En la plej multaj kazoj la Federacia Konsilio nur havas la eblon bloki leĝojn deciditajn de la Nacia Konsilio, kvankam la Nacia Konsilio en tiu kazo havas la eblon malvalidigi tiun blokon per speciala "persista decido" ("Beharrungsbeschluss").
Karlo la Brava
Lia sola transvivanta filino, Maria, edziniĝis al Maksimiliano, kiu poste fariĝis imperiestro de la Sankta Romia Imperio. Burgonjo ĉesis esti memstara ŝtato kaj estis dividita inter Francio kaj la germana imperio.
Parlamento de Aŭstrio
Ambaŭ parlamentaj ĉambroj kune konsistigas la "Federacian Kunvenon" (germane Bundesversammlung, kiu havas kelkajn gravajn konstituciajn rajtojn, ekzemple la nomumon de la ŝtata prezidento. Ankaŭ la rajton deklari militon al alia nacio havas nur la Federacia Kunveno.
La ŝtata parlamentejo en Vieno, kiun uzas ambaŭ parlamentaj ĉambroj, konceptis la arkitekto Theophil von Hansen. Krome du pliaj konstruaĵoj, en la strato Reichsratsstraße kaj la "palaco Epstein" [Epŝtajn] en la Viena Ringstrato uziĝas fare de la parlamento.
Karlo la Brava
Familio
Karlo havis proksimajn familiajn rilatojn al la grandpotencoj de sia tempo: Lia kromnomo "la brava" (aŭ "la aŭdaca") ne nur aludis lian kuraĝon kaj riskemon en la multaj bataloj, sed ankaŭ lian orgojlon. Kontraŭ sieĝitaj aŭ venkitaj urboj li kondutis kruelege.
La plej grandajn konfrontadojn li havis kun la franca reĝo Ludoviko la 11-a. Karlo kaj Ludoviko estis foraj kuzoj kaj konis unu la alian de junaĝo, ĉar Ludoviko vivis dum kvin jaroj ĉe la korto de Burgonjo (li dufoje estis komplotinta kontraŭ sia patro, la franca reĝo Karlo la 7-a la Venkanto kaj pro tio ekzilita al Burgonjo) kaj post la edziniĝo de Isabela de Bourbon fariĝis bofrato de Karlo la Brava. Evidente ambaŭ havis grandan malsimpation unu por la alia.
Karlo la Brava edziĝis trifoje: Valezianino, vivis 1428–1446, ∞ 1440-1446, la geedziĝo neniam estis plenumita Burbonino, vivis 1436–1465, ∞ 1454-1465, filino Maria Jorkanino, vivis 1446–1503, ∞ 1465-1477
Heredanto de Karlo la Brava estis la sola filino Maria (1457-1482), edziniĝis en aŭgusto 1477 al la estonta imperiestro Maksimiliano, tiel Karlo la Brava estis praavo de imperiestro Karlo la 5-a.
Vivo
Karlo ricevis de la malsana patro la potencon en Burgonjo jam la kaj post ties morto du jarojn poste heredis la landon kaj fariĝis duko de Burgonjo.
Lia regejo konsistis el la "supraj landoj": Burgonjo mem, Franĉ-Konteo kaj Graflando Nevers, sed plie Karlo heredis aron de teritorioj ĉe la norda maro, la "subajn landojn" (hodiaŭa Benelukso). Supraj kaj subaj landoj ne estis ligitaj, la duko do devis trapasi landon de alia suvereno por viziti ĉiujn partojn de sia regejo.
Same kiel jam siaj antaŭuloj Karlo dekomence celis pligrandigi sian regejon. Li aparte avidis teritoriojn por ligi la nordan kaj sudan partojn de Burgonjo kaj koncentrigis siajn klopodojn al la Ĉampanjo kaj al Loreno. Pri Ĉampanjo li preskaŭ atingis sian celon: post militiro en 1465 kontraŭ Francio li atingis packontrakton de Conflans, en kiu la venkita franca reĝo Ludoviko la 11-a promesis al li geedziĝon kun sia tre juna filino Katarina kaj la Ĉampanjon kiel doton. Sed tiu geedziĝo ne realiĝis. Karlo konkeris ĝin milite en 1475, sed sekve en la milito perdis sian vivon en la batalo kontraŭ la armeoj de Loreno kaj la Suba Unuiĝo.
Sekvoj: la falo de Burgonjo
La falo de Burgonjo komenciĝis per ŝajna bagatelaĵo: la Karlo la Brava faris pruntkontrakton kun la preskaŭ bankrota Sigismondo de Aŭstrio: Karlo pruntedonu grandan monsumon kaj ricevu kiel garantiaĵon la aŭstriajn posedaĵojn en Alzaco kaj Brisgovio kaj krome subtenu Sigismondon protekti ties posedaĵojn en Svisio.
Sergej Lebedev
Sergejo Vasilieviĉ Lebedev (1874-1934), (ruse: Сергей Васильевич Лебедев), estis rusia, sovetia kemiisto, kiu disvolvis metodon por produktado de la polibutadiena sinteza kaŭĉuko komerce disponebla, pere de esplorprocezoj en kiu etaj molekuloj kombiniĝas por formi pli grandajn molekulojn. La polibutadueno li estigis per polimerizado de la etanolo. Liaj esploroj estis dediĉitaj al polimerigado de la dienaj hidrokarbonidoj. Li estis la unua esplori la polimerizadon de la butadueno (1932-1933), uzante terpomojn kaj kalkoŝtonojn kiel krudmaterialo. Dum la 2-a Mondmilito, lia procezo pri estigado de butadueno el la etanolo estis uzata de la germana kaŭĉuka industrio.
Biografio
En 1895, li finis siajn studojn en la Varsovia Gimnazio kaj eniris en la Fakultaton pri Fiziko kaj Matematiko de la Universitato de Sankt-Peterburgo aŭtune de la sama jaro. Pro siaj politikaj aktivecoj li devis prokrasti sian laboron, post kiam li diplomiĝis en la universitato, en 1900. Post du jaroj, li trovis okupon en la Instituto pri Fervojaj Inĝenieroj. En 1902, li aktivis en la Universitato de Sankt-Peterburgo kiel laboratoria tekniko kaj la Fabriko pri Margarino en la sama urbo. En 1904, li estis asistanto de Aleksejo Favorskij (1860-1945). En 1904, li edziĝis al la rusa pentristino Anna Ostroumova-Lebedeva (1871-1955). Lebedev laboris en la laboratorio pri analiza kaj teknika kemio, tamen, al li ne ebli komenci sciencan esploron ĝis 1908 pro pluraj kialoj, inklude de du vojaĝoj eksterlanden kaj milita servo, kie li engaĝiĝis en Novoaleksandrio. Pli malfrue, en 1915, Lebedev profesoris en la Virina Pedagogia Instituto de Sankt-Peterburgo. Post 1916, li iĝis profesoro en la Akademio pri Milita Medicino de Sankt-Peterburgo. En 1925, li fariĝis direktoro de la "Petrola laboratorio" en la universitato de Sankt-Peterburgo.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery>
Ethene-2D-flat.png| Olefinoj Butadi%C3%A8ne.PNG|  Butadueno Polyisopr%C3%A8ne_01.png|  Elastomero Ethanol 3D.png| Etanolo Ethene-2D-flat.png| Etileno Isobutylene-3D-balls.png|  Izobutileno Isoprene_Structural_Formulae_V.1.svg| Sinteza kaŭĉuko Polychloroprene.png|  Neopreno Aleksey_Favorsky_(1860-1945).jpg| Aleksejo Favorskij (1860-1945) Nikolay_Zelinsky_1923.jpg| Nikolao Zelinskj (1860-1953) Carl_Dietrich_Harries_ca1916.jpg| Karlo Hariso (1866-1923) Ipatieff1.jpg| Vladimir Ipatieff (1867-1952) Lev_Chugaev.jpg| Ljev Ĉugajev (1873-1922) Nikolai_Vavilov_NYWTS.jpg| Nikolao Vavilov (1887-1943) Trofim_Lysenko_portrait.jpg| Trofim Lisenko (1898-1976) </Gallery> </Center>
Karlo la Brava
Sekvoj: la falo de Burgonjo
Antaŭe Karlo estis en milito kun ĉiuj najbaraj landoj krom la Svisa Ĵurkomunumo, lia nura aliancano. Sed pro la pruntkontrakto kun Sigismondo (9-a majo 1469) Karlo malfideliĝis al la konfederacianoj kaj subtenis Sigismondon. Tiuj siavice faris kontrakton de neŭtraleco kun la franca reĝo Ludoviko la 11-a, la ĉefa malamiko de Karlo la Brava (23-a septembro 1470 en Tours).
Karlo, do, regis Alzacon kaj Brisgovion por tie trovi novajn enspezojn. Li instalis Peter von Hagenbach kiel vokton. Tiu starigis severegan reĝimon kaj postulis novan imposton ("malbona pfenigo", por financi la militon kontraŭ Loreno), kies kolekto estis efektivigita draste (en Thann tri civitanoj estis ekzekutitaj). La vokto fariĝis malamegata homo, ribelemo de la subpremitoj kreskis.
En 1473 Sigismondo, vidante kiom multe Karlo enspezas el la pruntitaj regionoj, volis reaĉeti sian pruntaĵon, kion Karlo rifuzis - spite al kondiĉoj de la pruntkontrakto. En 1474 Sigismondo aliĝis al la "Suba Unuiĝo", kiun fondis kvar alzacaj imperiaj urboj Strasburgo, Bazelo, Kolmaro kaj Schlettstatt por kontraŭstari la ekspansiemon de Karlo: la urboj donis al Sigismondo krediton de 76.000 guldenoj, kaj Sigismundo kaj la svisoj faris packontrakton ("eterna direkto"), en kiuj ambaŭ partioj respektis la posedaĵon de la alia. Ludoviko la 11-a - kies kromnomo "la araneo" aludas lian emon ŝpini politikajn intrigojn - ne rekte aliĝis al la alianco, sed instigis la svisan urbon Bern kontraŭ Karlo kaj promesis financan kaj armean helpon.
Kiam Karlo la Brava ricevis informojn pri la ribelado, li sendis Stephan von Hagenbach, la fraton de la ekzekutito, al Sundgau kun armeo de 6.000 soldatoj. De la 18-a aŭgusto 1474 ili komencis sisteme detrui 30 vilaĝojn kaj urbetojn en suda Alzaco kaj en regiono de Berno. Unu semajnon poste la armeo de la Suba Unuiĝo reagis, sekvis aro da bataloj (Burgonja Milito 1474-1477: Héricourt - Planta - Grandson - Morato - Nancio) kun pli kaj pli granda fiasko por Karlo, kiu en sia lasta batalo ĉe Nancio la 5-an de januaro 1477 estis mortvundita. Lia kadavro estis trovita nur post tri tagoj, mutiligita de lupoj. Lia tombo troviĝas en la preĝejo de nia kara sinjorino en Bruĝo.
Post la morto de Karlo lia filino Maria heredis Burgonjon. Ludoviko la 11-a repostulis kaj rericevis la iamajn francajn feŭdojn Pikardio kaj Burgonjo. La pli granda parto de Burgonjo kiel doto venis al la domo de Habsburgoj.
Titoloj
Ĉiujn siajn titolojn Karlo portis ĝis sia morto la 5-an de januaro 1477.
Muzeo Lázaro Galdiano
La Muzeo Lázaro Galdiano, de Madrido, gastigas la samnoman privatan kolekton, kreata el universala intereso pri ĉiaj artoj kaj teknikoj. La kolektaro, vere escepta, estis arigata de sinjoro José Lázaro Galdiano, kiu antaŭ la forpaso, donis ĝin en 1947, al la Hispana Ŝtato.
(15067) 1999 AM9
(15067) 1999 AM9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Muzeo Lázaro Galdiano
Post la kreado de la Fondaĵo Lázaro Galdiano kaj la adaptiĝo en muzeo de la antikva domo de Galdiano, la kolektaro prezentiĝis al la publiko la 27-a de januaro 1951. Ekde tiam ĝia prestiĝo inter la fakuloj amplekse disvastiĝis kaj ĝiaj arkivoj, kvankam ne tiom popularaj, estas konsiderataj kiel nepraj por la studado kaj esplorado de multaj aspektoj de la historio de la arto. Elstaras la kolekto de pentraĵoj kaj gravuraĵoj de Francisco de Goya, kun mondkonataj objektoj, tamen, malmultaj homoj scias ke ili troviĝas en tiu muzeo. La muzeo estis tute reformata komfortigante la vizitadon de la publiko kaj ĝi centriĝas en la plej bonkvalitaj objektoj. En la nuntempo malfermiĝas kvar etaĝoj.
Esperanto-movado en Vjetnamio
En Vjetnamio ekzistas relative forta Esperanto-movado, inkluzive de la junulara.
La Landa Asocio de UEA nomiĝas Vjetnama Esperanto-Asocio, antaŭe Vjetnama Pacdefenda Esperantista Asocio.
En 2007 en la vjetnama ĉefurbo okazis la 63-a IJK. En 2012 en Hanojo okazis la 97-a UK kaj la 68-a IJK.
Vjetnamaj esperantistoj
Vidu artikolon: Listo de vjetnamaj esperantistoj
Esperanto-publikigaĵoj en Vjetnamio
Listo de publikigaĵoj eldonitaj en Vjetnamio en Esperanto, aŭ rilataj al Esperanto:
Eksteraj ligiloj
Verda mesaĝo el Vjetnamio eo, vn
Batalo de Ĉangŝa (1939)
Spite la uzadon de kemiaj armiloj, la imperia armeo estis malkapabla konkeri la urbon dum ĝiaj liverlinioj estis tranĉitaj. Tiu dua ĉina grava venko, post la venko de Taierĝuang, konsiderinde kreskis la prestiĝo de la komandanto Ksue Ĝue.
La 14a de septembro 1939, la 106a Divizio de la generalo Ryotaro Nakai atakis okcidenten kontraŭ la 184a ĉina divizio de Ŭan Baobang kaj de la 60a korpuso de la ĉina armeo. Post violentaj luktoj, la defendofortoj forlasis Gao'an. La japanaj fortoj atakis poste nordokcidenten al Sandu, Ganfang kaj Ksiuŝui. Samtempe la 33a japana divizio de la generalo Ŝigetaro Amakasu atakis la 15an grupon de armeoj de la generalo Guan Linĵeng sude. .
József Macskásy
estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 15-an de februaro 1921 kaj mortis en Kluĵo la 12-an de oktobro 1994.
Biografio
József Macskássy studis en 1948 kaj 1949 en Magyar Művészeti Intézet de Kluĵo, inter 1950 kaj 1953 en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo.
Cinco Villas (Aragono)
Cinco Villas (Zinco Billas) estas komarko de Aragono. Ĝi situas norde de la provinco Zaragozo, en Aragono (Hispanio). Ĝia ĉefurbo estas Ejea de los Caballeros.
Deveno de ĝia nomo
La komarko Cinco Villas estas nomata tiel, ĉar enhavas kvin historiajn urbojn, kiuj atingis reĝajn privilegiojn por defendi la Aragonan landlimon. La nomoj de tiuj kvin urboj estas: Tauste, Ejea de los Caballeros, Sádaba, Uncastillo kaj Sos del Rey Católico.
Municipoj
La komarko enhavas, (laŭ alfabeta ordo) jenajn 31 municipojn:
Ne ekzistas propra urbeto nomata Los Pintanos, ĉar tiu municipo enhavas du proksimajn loĝlokojn, kies nomoj estas:
Malgrandaj lokaj entoj
En la komarko Cinco Villas ekzistas du malgrandaj lokaj entoj kun speciala statuso. Ili estas jenaj (inter krampoj estas la municipoj, al kiu ili apartenas):
Monaĥejo Monlora
Ĝi havas loĝantojn dum la tuta jaro, praktike ĉiutage, sed foje ne ĉiam ĉiuhore. Oni indikas interkrampe la municipon, al kiu ĝi apartenas.
Sanktejo Sancho Abarca
Ĝi havas loĝantojn ĉiutage preskaŭ 10 monatojn dum la jaro. Oni indikas interkrampe la municipon, al kiu ĝi apartenas.
Listo de la montoj en la Ejfelo
La Listo de la montoj kaj altaĵoj de la Ejfelo enhavas selekton de montoj kaj altaĵoj de mezmontaro Ejfelo, germane Eifel, kiu etendiĝas grandparte en la germanaj federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato kaj Nordrejn-Vestfalio, sed ankaŭ en Belgio kaj Luksemburgo. La mezmontaro apartenas al la Rajnlanda ardeza montaro.
Jen partoj de la Ejfelo: Ahrgebirge, Hohe Eifel, Altaj Marĉoj, Hürtgenwald, Kermeter, Meulenwald, Moseleifel, Nordeifel, Rureifel, Schneifel, Südeifel, Vennvorland, Vordereifel, Voreifel, Vulkaneifel, Westeifel kaj Zitterwald.
Cinco Villas (Aragono)
Senhomigitaj sed laborlokoj
Ankaŭ estas lokoj apartenantaj al aliaj municipoj, kiuj estas senhomigitaj, sed kies terenoj estas prilaboritaj, kaj havas konstruaĵojn pli aŭ malpli bone konservataj. Jen listeto de tiuj ĉi 8 vilaĝoj aŭ vilaĝetoj, indikante inter krampoj la municipon, al kiu ili apartenas:
Forlasitaj lokoj
Estas ankoraŭ pli da senhomigitaj lokoj en la komarko. La konstruaĵoj de kelkaj el ili estas en relative bona stato, sed aliaj estas pli malpli ruinigitaj (kelkaj estas vilaĝoj, sed multaj el ili estas kasteloj, defendoturoj aŭ ermitejoj). Jen kelkaj, indikante inter krampoj la municipon, al kiu ili apartenas:
Listo de la montoj en la Ejfelo
La plej alta monto de la Ejfelo estas Hohe Acht (746,9 m).
Listo de montoj
La listo konsistas el 5 kolumoj, ordigitaj laŭ alteco en metroj super marnivelo
Cinco Villas (Aragono)
Geografio
La regionaj limoj de la komarko estas jenaj: okcidente kun la regiono Navaro, norde kun la aragona komarko Jacetania, oriente kun la aragona komarko Hoya de Huesca, kaj sude kun la aragonaj komarkoj Ribera Alta del Ebro, Zaragozo kaj Campo de Borja.
Ksiangjang
Ksiangjang (literumita ankaŭ Xiangyang, en ĉina 襄阳, en pinjino Xiāngyáng) estas gubernia grandurbo de la provinco Hubejo, en Ĉinio. Ĝi limas norde kun Henano, sude kun Jingmen, okcidente kun Ŝijan kaj sudoriente kun Suiĵu. Ties areo estas de 19 700 km² kaj ties loĝantaro estas de pli ol kvin milionoj de personoj.
Cinco Villas (Aragono)
Geografio
Ĝiaj kvar ĉefaj riveroj estas Arba de Biel, Arba de Luesia, Riguel kaj Farasdués. Dum pli ol dek kvin km la rivero Gállego estas orienta limo de la komarko, kaj dum kelkaj km estas la grandrivero Ebro eta parto de la suda limo de Cinco Villas.
Ksiangjang
La rivero Han fluas tra la urbocentro kaj dividas la grandurbon nord–suden. La urbo mem estas kunurbaĵo de du iam apartaj urboj: nome Fanĉeng kaj Ksiangjang (aŭ Ksiangĉeng), kaj estis konata kiel Ksiangfan antaŭ 2010.
Cinco Villas (Aragono)
Geografio
Oni konstruis la plej antikvan kanalon de la komarko dum la 16-a jarcento: la Kanalo de Tauste, je la sudo, proksime de la rivero Ebro. La plej grava estas la kanalo nomata de la Bardenas, kiu irigacias multajn kampojn de la komarko. Ankaŭ la kanaletoj Cinco Villas (oriente) kaj Sora (sude), ambaŭ irigacias same sur ne tiel granda areo.
Ksiangjang
Historio
Ksiangjang estas historia kaj kultura urbo fama en la tuta Ĉinio, kun historio de 2 800 jaroj. Tie okazis gravaj bataloj dum la periodo de la Tri Reĝlandoj. La murego de Ksiangjang spite sian antikvecon estas en tre bona stato. Ĝi estas tre vizitata urbo.
Cinco Villas (Aragono)
Geografio
En la norda limo de la komarko estas la grandega diglago Yesa, ene de la komarko estas ankaŭ mezgrandaj diglagoj: Laverné, San Bartolomé, Bolaso, Moncayuelo, Malvecino, Canales, Escorón, Valdelafuén, El Gancho kaj multaj aliaj malgrandaj marĉoj kaj diglagetoj.
Ksiangjang
Historio
La batalo de Ksiangjang (en tradicia ĉina, 襄陽之戰; en simpligita ĉina, 襄阳之战; en pinjino, Xiāngyáng zhī zhàn) aŭ batalo de Ksiangfan (en tradicia ĉina, 襄樊之戰; en simpligita ĉina, 襄樊之战; en pinjino, Xiāngfán zhàn) estis serio de bataloj ligitaj al sieĝo de Ksiangjang, konsiderata unu de la plej grandaj de la dinastio Song, dum la jaroj 1267 ĝis 1273.
Cinco Villas (Aragono)
Geografio
Elstaras la montaroj Santo Domingo, kies plej alta pinto situas 1.524 m super la marnivelo. Norde de Santo Domingo kaj Longás elstaras la pintoj Puy d'Arás (1.239 m) kaj Sangorrín (1.228 m). Sude de Santo Domingo elstaras Puy Moné (1.303 m) kaj oriente de Santo Domingo elstaras Fachar (1.384 m).
Ksiangjang
Historio
Ĉefaj ekonomiaj fontoj estas akvenergio, minado, tekstila industrio kaj aliaj industrioj, kaj agrikulturo.
Cinco Villas (Aragono)
Historio
La kreado de la komarko Cinco Villas estas bazita sur historiaj principoj, ĉar la teritoria unueco de la kvin urboj venas de la 13a jarcento, formita ĉirkaŭ Ejea de los Caballeros kiel administra centro.
En 1711, post la Hispana Sukceda Milito, la reĝo de Hispanio Filipo la 5-a starigis la novan burbonan reĝimon kaj ŝanĝis la distribuon de la aragona teritorio, laŭ regionetoj tiam nomitaj "corregimientos". La nova regioneto "Cinco Villas" havis tiam areon pli grandan kaj ĝia ĉefurbo estis Sos del Rey Católico.
Post la distribuado de Hispanio en provincoj, en 1833, laŭ franca modelo, tuj sekve oni dividis la provincojn laŭ jurisdikciaj distriktoj, kaj tial malaperis la tradiciaj aragonaj komarkoj.
La nuna komarko renaskiĝis leĝe la 26an de novembro de 2002, sed ĝis la 8a de januaro de 2003 ĝi ekzistis nur papere, sed ne fakte. Ĝi ekkomencis kiel memstara administra regioneto la 1an de marto de 2003.
Arto
Ĉi tiu regiono estas kiel legi libron de arto de komenco al fino, en kiu la romanika okupas plurajn ĉapitrojn. En la konstruoj de iliaj vilaĝoj oni povas konstati la malsamajn etapojn de la historio de arto. Lia medio ankaŭ estas sindona: ĝi etendiĝas de norde al sudo, de Pireneoj ĝis la rivero Ebro, do la vario de pejzaĝoj estas garantiita en ĉi tiu vasta ebenaĵo nur rompita norde de la antaŭ-Pireneaj montaroj. La tradicia arkitekturo de la komarko "Cinco Villas" estas karakteriza.
Teritorio kaj enloĝantoj
La komarko Cinco Villas havas areon de 3.062 km² kaj enhavas proksimume 33.200 enloĝantojn. La duono de ĉiuj loĝas en Ejea de los Caballeros, kiu estas la ĉefurbo de tiu ĉi komarko.
(13426) 1999 VA25
(13426) 1999 VA25 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kálmán Csákabonyi
CSÁKABONYI Kálmán (ĉa:kabonji) estis hungara arkivisto naskita en Belényes la 15-an de aŭgusto 1902 kaj mortinta en Pécs la 27-an de majo 1970.
Kudojama
Kudojama (九度山町 [Kudojama-ĉoo], laŭ Transskribado Hepburn/Kunrej: Kudoyama) estas urbeto en Gubernio Ŭakajama en Japanio.
Av
La literkombino havas plurajn signifojn:
Kantono Harrison (Okcidenta Virginio)
La kantono Harrison - angle Harrison County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Clarksburg. La kantono estis fondita la. Ĝi estis nomita laŭ Benjamin Harrison la 5-a, riĉa bienulo kaj patro kaj avo de usonaj prezidentoj.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Oksazolino
Oksazolino estas kvinmembra heterocikla kemia kombinaĵo enhavanta tri karbonatomojn, unu oksigenatomon kaj unu nitrogenatomon en la pozicioj 1 kaj 3 de la karbona kateno. Ĝi estas parto de familio da heterociklaj kombinaĵoj kaj ĝi sidas inter la oksazolo kaj oksazolidino laŭ saturdemando.
Ĝustadire oksazolino ne trovas aplikojn, tamen, ringenhavaj komponaĵoj havas variecon da uzoj, ĉefe kiel ligantoj en nesimetriaj katalizoj, kiel protekta grupo por karboksilataj acidoj kaj kiel krudmaterialo por la produktado de polimeroj. Oksazolinoj estis unue priskribitaj en 1884 far Rudolph Andreasch kaj ilia nomenklaturo estis kreita de Arthur Rudolf Hantzsch (1857-1935) kaj Oskar Widman (1852-1930).
En 1889 Siegmund Gabriel (1851-1924) konfirmis ilian strukturan formulon. Ekde tiam, pli kaj pli da esploristoj donis gravecon al la kemio de la oksazolinaj komponaĵoj kaj iliaj polimeroj. Oksazolinoj estas sinteza klaso da poliamidoj kiuj povas konsideriĝi kiel pseŭdo-peptidoj, surbaze de ilia struktura analogio kun la naturpeptidoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Oxacillin_skeletal.svg| Oksacilino Benzoxazol.svg| Benzoksazolo Benzothiazol.svg| Benzotiazolo Benzotriazole.svg| Benzotriazolo 1,3,4-oxadiazole.svg| Oksaduazolo Oxazolone 2 2D.png| Oksazolono Isoxaben.svg| Izoksabeno Ethyl-oxazoline 2 2D.png| Etila oksazolino Methyl oxazoline 2 2D.png| Metila oksazolino 4,4'-Dimethylaminorex.svg| Dumetilaminorekso 4-Methyl-Aminorex.svg| Metilaminorekso Rilmenidine.svg| Rilmenidino </Gallery>
Latas
Latas [LAtas] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la okcidento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Latas mem estas en la norda Valo Val Ancha je la kunfluejo de la riveroj Aurín kaj Gállego. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj.
Malajzia Ruĝa Krescento
La Malajzia Ruĝa Krescento - malaje Bulan Sabit Merah Malaysia, ĉine 马来西亚红新月会, angle Malaysian Red Crescent - estas societo de humanitara helpo en Malajzio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Latas
Historio
Fine de la 19-a jarcento oni ekkonstruis fervojon konektantan Zaragozon kun Francio tra Canfranc, kiu revivigis la lokon, sed poste la loĝantaro malaltiĝis pro alurba migrado kaj malalta naskindico.
Dum la Hispana Enlanda Milito, Latas suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Latas oni malaltiĝis ĝis nur 10 loĝantoj en 2006, sed poste oni plialtiĝis pro proksimeco al la urbo Sabiñánigo kaj precize al golfludejo ĝis nunaj 82 loĝantoj (2019).
Gliese 876
Gliese 876 estas ruĝa nano je proksimume 15 lumjarojn for de la Tero en la konstelacio Akvisto. Je 2011, estis konfirmitaj kvar ekstersunsistemaj planedoj ĉirkaŭ ĝi. Du el la planedoj estas similaj al Jupitero, alia ŝajne estas pli simila al malgranda Neptuno aŭ al granda tereca planedo kaj la alia havas pli malpli la mason el Urano.
Distanco kaj videbleco
Gliese 876 situs proksime de nia Sunsistemo. Laŭ la astrometriaj mezuroj faritaj de la satelito Hipparcos, la stelo havas paralakson de 212,59 minutoj de arko, kio signifas distaco de 4,70 parsekoj (15,3 lumjaroj). Malgraŭ ĝia proksimeco al laTero, la stelo estas tiom malhela ke ĝi ne estas videbla nudokule kaj nur povas esti vidita per teleskopo.
Stelo
Kiel ĉiuj la ruĝaj nanoj, Gliese 876 estas multe malpli masa ol la Suno: kalkuloj sugestas ke ĝi havas nur 32% el la maso de nia stelo. La surfaca temperaturo de Gliese 876 estas pli malgranda ol tiu de la Suna kaj ankaŭ havas pli malgrandan radiuson. Pro tiuj kialoj la stelo nur havas 1,24% el la Suna lumeco, plejparte laŭ la infraruĝa parto de la spektro.
La kalkulo de la aĝo kaj metaleco de malvarmaj steloj estas malfacila pro la formiĝo de duatomaj molekuloj en iliaj atmosferoj, kio rezultas en tre kompleksa spektro. Oni taksas ke la metaleco de Gliese 876 estas iome pli malgranda ol tiu de la Suno (proksimume 75% el fera kvanto). Laŭ ĝia kromosfera aktiveco oni taksas ĝia aĝo je 6,52 aŭ 9,9 mil milionoj da jaroj.
Kiel multaj malpezaj steloj, Gliese 876 estas varianta stelo. Ĝia nomo laŭ la nomenklaturo de variantaj steloj estas IL Aquarii. Ĝia brileco estas proksimume 0,04. Gliese 876 elsendas X-radiadon.
Planeda sistemo
La 23-an de junio 1998 estis anoncita la malkovro de planedo ĉirkaŭ Gliese 876 de du sendepandaj skipoj gviditaj de Geoffrey Marcy kaj Xavier Delfosse. La planedo estis nomita Gliese 876 b kaj estis detektita per radiala rapido. La planedo, proksimume duoble pli masa ol Jupitero, faras kompletan rivoluon ĉirkaŭ sia stelo post 61 tagoj, je distanco de nur 0,208 AU, malpli ol la distanco de Merkuro al la Suno.
La 4-an de aprilo 2001, estis detektita dua planedo kun orbito pli interna ol la unua planedo malkovrita. La planedo, de 0,62 Jupiter-masoj, estis nomata Gliese 876 c kaj troviĝas en orbita resonanco 1:2 kun la plej ekstera planedo, kun orbita period de 30,340 tagoj. Ĉi tiu rilato inter la orbitaj periodoj de la plendoj konfuzigis la astronomojn, kiuj kredis ke la discentreco de la ekstera planedo estis pli granda ol ĝi vere estas. Eugenio Rivera kaj J. Lissauer malkovris ke ambaŭ planedoj suferas grandan gravitan interagojn, provokante ke ĝiaj orbitaj elementoj ŝanĝiĝiu senĉese.
La du Jupiter-masaj planedoj ĉirkaŭ Gliese 876 troviĝas en la enloĝebla zono (HZ) de la stelo, kiu etendiĝas de 0,116 ĝis 0,227 AU el la stelo.
La 13-an de junio 2005, observoj faritaj de la skipo gvidita de Rivera rivelis la ekziston de tri planedo en la sistemo, inter la orbitoj de la du Jupiter-masaj planedoj. La planedo, nomta Gliese 876 d, havas minimuman mason de nur 5,88 termasoj kaj eble ĝi estas tersimila planedo.
La 23-an de junio 2010 estis anoncita la malkovro de kvara planedo (nomata Gliese e) je Lapalace-resonanco 1:2:4 kun Gliese 876 b kaj c. Ĉi tiu estas la dua kazo pri Lapalace-resonanco, post tiu de la Jupiteraj satelitoj Ganimedo, Eŭropo kaj Iono. Ĉi tiu malkovro permesis precizigi la datumojn pri la aliaj tri planedoj. Numera integrado indikas ke la samebena modelo por kvar planedoj estas stabile dum almenaŭ mil milionoj da jaroj.
Villoviado
Villoviado estas antikva municipo kiu apartenas al la municipo de  Lermo, en la provinco Burgoso, en  Hispanio. Ĝi situas en la distrikto de Arlanza.
Ĝia urbestro (2007-2011) estas Victor García Orozco, de la  Popola Partio
Enloĝantaro
Inter la Censo de 1857 kaj la antaŭa, unuiĝas kun la municipo 09313 Revilla Cabriada; poste pro problemoj rilate al horloĝo kiu apartenis al la turo de Villoviado kaj estis portita al Revilla Cabriada rompiĝis la unuiĝo kun tiu vilaĝo kaj denove sendependiĝis. Nuntempe restas kiel pedanio de Lermo
Situo
Je 7,5 km. de la ĉefurbo de la municipo, Lermo, kaj estas inter Rabé de los Escuderos kaj  Castrillo de Solarana
Wikimapia/Koordinatoj: 41°58'45"N  3°42'9"W
Batalo de Ĉangŝa (1941)
La dua batalo de Ĉangŝa  okazis de la 6a de septembro al la 8a de oktobro 1941 en la komenco de la Dua mondmilito. Tiu batalo estis malsukcesa klopodo de japanoj por konkeri la urbon Ĉangŝa, nome ĉefurbo de la provinco Hunano, dum la Dua japan-ĉina milito (1937-1945). Temis pri la dua el kvar gravaj konfliktoj inter la Japana imperia armeo kaj la nacia revolucia ĉina armeo por la posedo de tiu urbo. La aliaj bataloj okazis aŭ okazos en 1939, 1942 kaj 1944.