cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etnomuzikologio
Historio
Dum la tradicia temo de muzikologio estis la historio kaj literaturo de la okcidenta arta muziko, etnomuzikologio estis evoluigita kiel la studo de ĉiuj muzikoj kiel homa socia kaj kultura fenomeno. Oskar Kolberg estas konsiderata kiel unu el la plej fruaj eŭropaj etnomuzikologoj ĉar li unue ekkolekti polajn popolkantojn en 1839. Kompara muzikologio, la primara pioniro al etnomuzikologio, aperis en la malfrua 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento. La Internacia Muzika Socio en Berlino en 1899 agis kiel unu el la unuaj centroj por etnomuzikologio. Kompara muzikologio kaj frua etnomuzikologio inklinis koncentri sur ne-okcidenta muziko, sed en pli lastatempaj jaroj, la kampo elvolvis ampleksi la studon de okcidenta muziko de etnografia vidpunkto.
Baliwag
Trafiko
En Baliwag trairas ĉefovo, la rivero havas 2 pontojn. En Baliwag servas provincaj aŭtobusoj, busetoj kaj tricikloj.
Klimato
Baliwag situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono, sed iom for de la maro. Jare falas po 792 mm. Inter majo kaj oktobro daŭras la pluva sezono, sed en la cetraj monatoj ankaŭ pluvas, tamen ne tiom. La averaĝa temperaturo varias inter 22-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Etnomuzikologio
Historio
La Internacia Konsilio por Tradicia Muziko (fondita 1947) kaj la Societo por Etnomuzikologio (fondita 1955) estas la ĉefaj internaciaj akademiaj organizoj por antaŭenigi la disciplinon de etnomuzikologio.
Inter etnomuzikologoj estis ŝanĝiĝantaj difinoj de la kampo. Pli specife akademiuloj diskutis kio konsistigas etnomuzikologion. Bruno Nettl distingas inter disciplino kaj kampo, kredante etnomuzikologion esti la lasta. Ekzistas multnombraj pristudoj kaj defioj de la kampo. Kelkaj pristudoj mencias "muzikajn areojn" kiel "muzika sintezo en Ganao" dum aliaj elstaras "studo de kulturo tra la avenuo de muziko, por studi muzikon kiel socian konduton." La multfacetaj kaj dinamikaj pristudoj al etnomuzikologio aludas al kiel la kampo evoluis. La ĉefa elemento, kiu distingas etnomuzikologion el muzikologio estas la atendo, ke etnomuzikologoj okupiĝu en subtenitaj, diakrona kampolaboro kiel sia ĉeffonto de datumoj.
Estas multaj individuoj kaj grupoj, kiuj povas esti konektataj al etnomuzikologio. Laŭ Merriam, iuj de tiuj grupoj estas "ludantoj de etna muziko," "muzikaj edukistoj," "tiuj, kiuj vidas etnan muzikon en la kunteksto de tutmonda vidpunkto de muziko, relative, aparte, la studo de okcidenta "klasika" muziko, "komponaĵo de personoj kun diversaj interesoj, ĉiuj el kiuj estas iusence "aplikita" kiel "profesiaj etnomuzikologoj," muzikaj terapiistoj, la "muzikologoj" kaj la "antropologo."
Komencoj kaj la frua historio
Etnomuzikologio evoluis ambaŭ en terminologio kaj ideologio ekde sia formala komenco en la malfrua 19-a jarcento. Kvankam praktikoj paralelantaj etnomuzikologian laboron estis notita tra kolonia historio, armena pastro nomata Komitas Vardapet estas konsiderita unu el la pioniroj al etnomuzikologia supreniro al eminenteco en 1896. Studante en Berlino ĉe Universitato Frederick William kaj ĉeestante la Internacian Muzika Socio, Vardapet transskribis super 3000 muzikverkojn. En siaj notoj, li emfazis kulturajn kaj religiajn elementojn tiel kiel sociajn aspektojn de muziko kaj poezio. Inspiritaj de tiuj pensoj, multaj okcidentaj eŭropaj nacioj komencis transskribi kaj kategoriigi muzikon bazitan sur etneco kaj kulturo. Inspiritaj de tiuj pensoj, multaj okcidentaj eŭropaj nacioj komencis meti multajn etnajn kaj kulturajn muzikverkojn sur paperon kaj apartigi ilin. Oni sciis, ke tre nelonge en la 1880-aj jaroj kiel "Musikologie" aŭ "Musikgesellschaft," tiam "comparative musicology" (kompara muzikologio) ĝis ĉirkaŭ 1950, ĉe kiu punkto la termino "ethno-musicology" estis enkondukita por disponigi alternativan terminon al la tradiciaj praktikoj de kompara muzikologio. En 1956 la streketo estis forigita kun ideologia intenco signifi la validecon kaj sendependecon de la disciplino el la kampoj de muzikologio kaj antropologio. Tiuj ŝanĝoj al la nomo de la kampo paralelis ĝiajn internajn ŝanĝojn en ideologiaj kaj intelektaj emfazoj.
Kompara muzikologio, komenca termino celita diferenci kio iĝus etnomuzikologio kaj muzikologio, estis la areo de studo koncernita kun utiligantaj metodoj de akustikoj mezuri tonaltojn kaj intervalojn, kvante komparante malsamajn specojn de muziko. Pro la alta denseco de eŭropanoj kaj eŭro-usonanoj engaĝiĝantaj kun la esploro de la areo, kompara muzikologio ĉefe enketis la muzikon de ne-okcidentaj parolaj popolaj tradicioj kaj tiam komparis ilin kontraŭ okcidentaj konceptoj de muziko. Post 1950, akademiuloj serĉis difini la kampon pli larĝe kaj elradikigi tiujn nociojn de etnocentrismo propra al la studo de kompara muzikologio; ekzemple, pola akedemiulo Mieczysław Kolinski proponis, ke akademiuloj en la kampo koncentru sur priskribantaj kaj komprenantaj muzikoj en siaj propraj kuntekstoj. Kolinski ankaŭ instigis la kampon moviĝi preter etnocentrismo eĉ kiel la termino etnomuzikologio kreskis en populareco kiel anstataŭaĵo por kio estis iam priskribita de kompara muzikologio. Li notis en 1959, ke la termino etnomuzikologio limigis la kampon, ambaŭ per imponante "fremdecon" de okcidenta vidpunkto kaj tial ekskludante la studon de okcidenta muziko kun la sama atento al kultura kunteksto donita al aliigitaj tradicioj, kaj per enhavante la kampon ene de la antropologiaj problemoj ol esti etendante muzikan studon al senlimaj disciplinoj ene de la homaj kaj la sociaj sciencoj. Tra kritikaj kreskadaj jaroj en la 50-aj kaj 60-aj jaroj, etnomuzikologoj formis kaj legitimis la komenciĝantan kampon tra diskutoj de la respondecoj de etnomuzikologoj kaj la etikaj implicoj de etnomuzikologia studo, artikulacioj de ideologio, sugestoj por praktikaj metodoj de esploro kaj analizo, kaj difinoj de muziko mem. Estis ankaŭ ĉe tiu tempo, ke la emfazo de etnomuzikologia laboro ŝanĝiĝis el analizo al kampolaboro, kaj la kampo komencis disvolvi esplorajn metodojn por centri kampolaboron super la tradicia "fotela" verko.
En 1960, Mantle Hood, gvida pioniro de usona etnomuzokologio, establis la Instituton de Etnomuzikologio ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso, plejparte legitimante la kampon kaj solidigante ĝian pozicion kiel akademia disciplino.
1970-aj jaroj
En la 1970aj jaroj, etnomuzikologio iĝis pli bone konata ekster la eta rondo de fakuloj, kiuj fondis kaj kreskigis la fruan evoluon de la kampo. La influo de etnomuzikologio disvastiĝis al komponistoj, muzikaj terapiistoj, muzikaj edukistoj, antropologoj, muuzikologoj kaj eĉ populara kulturo. Etnomuzikologio kaj ĝia akademia malfacileco pruntis nove trovitan legitimecon, tiel kiel utilajn teoriajn kaj metodikajn kadrojn, al projektoj kiuj provis registri, dokumenti, studi, kaj/aŭ kompari muzikojn el la tuta mondo. Alan Merriam klasifikis tiujn etnomuzikologiajn partoprenantojn en kvar grupojn:
Unu difinanta trajto de tiu jardeko estis la alveno de antropologiaj influon ene etnomuzikologio. Dum tiu tempo, la disciplino de etnomuzikologio spertis ŝanĝon de fokuso ekstere de muzikaj datumoj, kiel tonalta kaj formala strukturo, al homoj kaj homaj interrilatoj. La aliĝo de teoriaj kadroj el la kampo de antropologio ankaŭ kondukiĝis al plu kaj plu bonveniganta sinteno al akcepti ankoraŭ pliajn kampojn de studo, kiel lingvistikon kaj psikologion, en la pli ampleksan persekutadon de kompreni muzikon kiel ĝi funkcias en (aŭ "kiel") kulturo.
Tra ĉi tiu jardeko, la streĉiĝoj pri komparaj alproksimiĝoj daŭrigis heredi demando en etnomuzikologiaj rondoj. La enkonduko de la sistemo de Alan Lomax de cantometrics ("mezurado de kanto") en la malfruaj 60aj konsistigis fizikajn trajtojn de vokala produktado kiel lingvo/parolo, la distingo de "kanta voĉo" el parola voĉo, uzo de intonacio, ornamado, kaj tonalto, konsistenco de takto kaj volumeno, kaj la longo de melodiaj frazoj, kaj ankaŭ la sociaj elementoj kiel la partopreno de la publiko kaj la vojo kiel prezentado estas strukturita; tiamaniere, ĝi intencis fari la datumojn de etnomuzikologia esploro pli mezureblaj kaj doni al ĝi sciencan legitimecon. Tamen, la sistemo ankaŭ legitimis komparajn metodojn, tiel etendante la debaton pri la etiko de kompara metodo.
1980-aj jaroj
1980-ajn jarojn komenciĝis pliigita konscio de antaŭjuĝo kaj reprezento en etnomuzikologio, signifante ke etomuzikologoj prenis en konsideron la efikojn de antaŭjuĝoj kiujn ili alportis al siaj studoj kiel (kutime) fontogrupaj membroj, tiel kiel la konsekvencoj de kiel ili elektas por reprezenti la etnografion kaj muzikon de la kulturoj kiujn ili studas. Historie, Okcidentaj kampolaboristoj nomis sin fakuloj pri eksterlandaj muzikaj tradicioj unufoje, kiam ili sentis, ke ili havis tenilon sur la muziko, sed tiuj fakuloj ignoris diferencoj en mondrigardo, prioritataj sistemoj kaj kognitivaj skemoj, kaj opiniis, ke ilia interpreto estis vero.
6539 Nohavica
6539 Nohavica estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa kantisto Jaromír Nohavica, poeto kaj komponisto.
Kvítkovice (Mírová pod Kozákovem)
Kvítkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mírová pod Kozákovem. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Mírová pod Kozákovem. Estas ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kvítkovice situas en katastra teritorio Sekerkovy Loučky kun areo 5,99 km².
Hary Gunarto
Hary GUNARTO, (1954 ~) estas esplorakademiulo kaj profesoro pri Azi-Pacifikaj Studoj en Ritsumeika Azipacifika Universitato en Japanio , kaj unu el liaj publikaĵoj temas pri cifereca konservado de Monda heredaĵo de Unesko kaj Borobuduro Templo en Indonezio.
9339 Kimnovak
9339 Kimnovak estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aktorino Kim Novak, admirita pro ŝia kunlaboro kun William Holden en Picnic, filmo de la 1950-aj jaroj laŭ novelo (gajninta la Premion Pulitzer) de William Motter Inge.
Flago de Nov-Meksiko
La flago de Nov-Meksiko (subŝtato en Usono) konsistas el ruĝa suno, simbolo de la ziaoj (branĉo de la pueblo-indianoj), sur flava fono. La koloroj honorigas al Izabela la Katolika kaj al la konkistadoroj kiuj esploris la regionon ŝianome.
La flago de Nov-Meksiko havas la plej bonan dizajnon el ĉiuj subŝtatoj de Usono, teritorio aŭ kanada provinco, laŭ esploro realigita en 2001 de la Nordamerika Veksilologia Asocio.
En 1920 organiziĝis konkurso por dizajni la flagon de la ŝtato, kaj la premiito estis Harry Mera, el Santa Fe. Mera, arkeologo, estis familiariĝinta kun la simbolo de la suno de la ziaoj, eltrovita en poto de la 19-a jarcento, kaj kiu havis sanktan signifon por la lokaj indiĝenoj, ĉar la numero 4 estas simbolo de la vivcirklo: kvar ventoj, kvar sezonoj, kvar direktoj kaj kvar sanktaj devoj. La cirklo kunfandas ĉiujn dek ses elementojn. La dizajno de Mera estas senŝanĝe uzata ĝis nun. En la lastaj jaroj, la ziaoj klopodis forigi la sanktan simbolon el la ŝtata flago.
11828 Vargha
11828 Vargha estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Magda Vargha (1931–2010), bibliotekistino ĉe la Konkoly Observatorio de Budapeŝto kaj aŭtorino de pluraj libroj pri la historio de la astronomio.
Norman Lloyd
Norman LLOYD (denaske Norman Perlmutter; naskiĝis la, mortis la ) estis usona aktoro, produktoro kaj reĝisoro kun kariero en la distrindustrio kiu daŭris preskaŭ unu jarcenton. Li laboris en ĉiu grava faceto de tiu industrio kiel en teatro, radio, televido kaj kino, starte en 1923 kun lasta filmo ĝis nun, "Trainwreck", publikigita en 2015.
Vega de Valcarce
Vega de Valcarce [BEga debalKARze] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj ĉefe la galegan. Tra la municipo iras la Jakoba Vojo, pro kio Vega de Valcarce disponas de du pilgrimgastejoj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Ambasmestas, Argenteiro, Bargelas, Braña (La), Castro (El), Cernada, Faba (La), Herrerías (Las), Laballós, Laguna (La), Lamas (Las), Lindoso, Moñón, Portela de Valcarce (La), Ransinde, Ruitelán, Samprón, San Julián, San Tirso, Sotogayoso, Treita (La), Vega de Valcarce kaj Villasinde, okupas totalan areon de 69,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 578 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 144 km de Leono, provinca ĉefurbo, lime kun Galegio. Ĝi limas kun Piedrafita del Cebrero (Lugo), Cervantes (Lugo), Balboa, Trabadelo kaj Barjas.
Estas atestaĵoj de antaŭromia (kastrumoj) kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado kaj plej fruaj mencioj de loĝlokoj de la municipo estas de 988. La areo apartenis al la Regno Leono rilate al familio Rodríguez de Valcarce, kaj suferis pro la ribelo "irmandiña", pro militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Anekdote Karolo la 1-a tranoktis la 20an de Marto 1520 en Vega de Valcarce survoje al Korunjo. El grava historia pasinteco restas ekzemple la kastelo Sarracín.
En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, pontoj, piedirado).
Colledimacine
Colledimacine estas komunumo de Italio.
Sanseki
La vorto Sanseki (三跡) aŭ "tri broslinioj" estas uzata en la japana referenci grupon de tri famaj kaligrafiistoj de la periodo Heian.
Islamano
Islamano estas ano de islamo. En Esperanto, la formo islamano estas preferinda al aliaj formoj pli aŭ malpli ofte uzataj:
2) muslimo, moslemo, muzulmano k.s.; ĉi tiuj formoj estas nur senperaj esperantigoj de la arabaj "muslim" (klasike) kaj "moslem" (moderne, parole), siavice derivaĵoj de la trikonsonanto s-l-m; oni rekte derivu la formon islamano de la religi-nomo islamo.
Oni ne konfuzu ĝin kun la genta nomo muslimano.
Krome, oni zorge distingu inter islamano, islamisto (t.e. adepto de islamismo) kaj islamologo.
Villy
Villy povas interalie rilati al
Tučapy (Dub nad Moravou)
Tučapy estas vilaĝo en Ĉeĥio, nordokcidenta parto de kampurbo Dub nad Moravou en distrikto Olomouc. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/435. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 81 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1131.
Usk (rivero)
Usk (kimre Afon Wysg) estas rivero de orienta Kimrio.
Rivero Usk fluas tra Brecon, Crickhowell, Abergavenny, Usk, Caerleon kaj Newport.
Apud kaj proksime al la rivero troveblas multaj lokoj de arkeologia intereso. Iam sur Usk veturis komercaj ŝipoj. En julio 2002 oni trovis restaĵojn de ŝipo de la 15-a jarcento ĉe Newport.
La rivero gravas pro siaj faŭno kaj plantoj.
Inter la legendoj en kiuj la rivero rolas estas komika anekdoto en kiu Gawain nerekonate ĵetas sian onklon Reĝon Arturon en Rivero Usk, kaj poste devis ekspliki al ties edzino Ginevra kial Arturo tiom malsekas.
Grangemouth
Grangemouth (jen angle, en la skotgaela: Inbhir Ghrainnse) estas marhavena urbo en la historia graflando Stirlingshire kaj la nuna administra regiono Falkirk de Skotlando. Laŭ la censo de 2011 la urbo havis 17 373 loĝatojn. La loĝloko fondiĝis en 1768. La haveno en la 2-a duono de la 20-a jarcento pli kaj pli transprenis la funkcion de la pli marmalproksima haveno de Alloa, tra kiu historie transportiĝis multaj varoj el kaj al la urbo Glasgovo.
Grendelbruch
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(13189) 1997 AF13
(13189) 1997 AF13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ferschweiler
Ferschweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
78 (nombro)
Sepdek ok (78) estas la natura nombro kiu sekvas 77 kaj antaŭas 79.
La nombro 78 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
pri la nombro 78
La atomnumero de Plateno.
La Hinojosa
La Hinojosa [lainoĥOsa] (fenkolejo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas hinojosero [inoxosEro]. La censita loĝantaro en 2013 estis de 230 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,46 loĝ/km².
Situo
La Hinojosa estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la centra sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 900 m; je 60 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, je 200 km el Valencio kaj je 150 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 42.11 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°43′42″N 2°24′54″O.
Flaŭro kaj faŭno
Apenaŭ estas arbaro aŭ makiso, nur kelkaj arbustoj kiaj timiano aŭ rosmareno, kaj kompreneble fenkolo, kiu nomigas la vilaĝon. Estas vulpoj, kaj ĉasspecioj kiaj kuniklo, leporo, perdriko, koturno, palumbo kaj turtoj. La koturno migras fine de somero kaj alvenas primtempe por setliĝi en humidaj areoj. Estas ankaŭ aliaj birdospecioj kiaj kardeloj, paseroj, hupupoj, hirundoj, apusoj, pigoj, korvoj. Kaj rabobirdoj kiaj la noktuo, la turstrigo, la nizo kaj agloj.
Historio
Oni trovis restojn eĉ el antaŭromia epoko.
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe La Hinojosa, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe La Hinojosa kie oni falis al la nunaj 230.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, vitoj kaj olivarboj) kaj brutobredado (ŝafoj) tradicie. Servoj (malmulte) kaj loĝejoj.
Nigrakapa tinamo
La Nigrakapa tinamo (Crypturellus atrocapillus) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en humidaj arbaroj de malaltaj teroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj.
Kvakovce
Kvakovce (hungare Nagykőpatak [nadjkOpatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Nigrakapa tinamo
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Kvakovce
Situo
Kvakovce situas fine de sakovojo el Slovenská Kajňa. Vranov nad Topľou troviĝas je 20 km.
Nigrakapa tinamo
Taksonomio
La Nigrakapa tinamo, Crypturellus atrocapillus, loĝanta en malaltaj teroj de sudorienta Peruo kaj norda Bolivio havas du subspeciojn kiuj estas la jenaj:
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo atrocapillus originis el la latinaj vortoj atro (nigra) kaj capillus el caput (alude al kapo) alude al la nigra krono.
Kvakovce
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1345. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kvakócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagykőpatak 350 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kvakovce 465 homoj, (463 slovakoj).
Nigrakapa tinamo
Aspekto
La Nigrakapa tinamo estas proksimume 28 al 30 cm longa. Ties supraj partoj estas brunaj, kun nigraj makuleco kaj strieco, gorĝo kaj kolo estas rufecaj, brusto estas malhelgriza, kaj la resto de subaj partoj estas cinamokoloraj al sablokoloraj. Ties krono estas nigreca kaj kruroj povas esti palruĝaj aŭ brilruĝaj. Inoj estas pli forte striecaj supre.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Nigrakapa tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Teritorio kaj habitato
Ĝi troviĝas en humidaj arbaroj de malaltaj teroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj ĝis 900 m de altitudo. Tiu specio estas indiĝena de sudorienta Peruo kaj norda Bolivio. Ĝi ĵus estis registrita en Brazilo
Manlibro
Manlibro estas tipo de referenclibro, aŭ alia kolekto de instrukcioj, kiuj intencas havigi al uzanto tujan referencon. Manlibro estas traktaĵo pri speciala temo. Nuntempe temas plej ofte pri simpla sed ĉienhava traktaĵo, kiu enhavas resuman informon kaj estas sufiĉe malgranda por esti tenita en la mano.
Manlibro estas foje referencata kiel vademekumo (el la latina esprimo vade mecum, "iru kun mi") aŭ poŝreferenco ĉar oni intencas esti facile portata. Alia simila termino (tiu de greka deveno) estas "enkiridion" aŭ "enĥiridion".
Manlibroj povas temi pri ajna fako, kaj estas ĝenerale kompendioj de informo je partikulara kampo aŭ pri partikulara tekniko. Ili estas desegnitaj por esti facile konsultata kaj havigas rapidajn respondojn en difinita areo. Tiele ili distingas ekzemple el enciklopedioj, kiuj ofte havigas pli ampleksan informon aŭ en pli larĝa gamo de areoj.
"Manlibro" estas foje termino aplikita al dokumentoj kiuj estas produktataj ene de organizo kaj kiuj ne estas desegnitaj por publikado — kiaj kompaniaj manlibroj ekzemple. La nomo "manlibro" povas foje esti aplikita al referencverkoj kiuj ne estas poŝgrandaj, sed havigas tujan referencon, kiel ĉe kczoj de kelkaj manlinroj pri inĝenierado kiaj la Perry's Chemical Engineers' Handbook, la Marks Standard Handbook for Mechanical Engineers, aŭ la CRC Handbook of Chemistry and Physics. Manlibroj estas tre amplekse uzataj en sciencoj kaj en medicino kiel rapidaj referenciloj por variaj tipoj de informoj.
János Bethlen (politikisto)
BETHLEN János, bethleni grafo estis hungara reformpolitikisto naskiĝinta en Kisbun la 18-an de oktobro 1811 kaj mortinta en Koloĵvaro la 2-an de septembro 1879.
Beckenried
Najbaraj komunumoj
La komunumo Beckenried limas en nordo aliflanke de la Kvarkantona Lago al Gersau (Kantono Ŝvico), oriento al Emmetten, en sudo al Isenthal (Kantono Urio), en sudokcidento al Wolfenschiessen, en okcidento al Oberdorf kaj Buochs, kaj en sudokcidento aliflanke de la lago al Ennetbürgen.
Trafiko
La komunumo Beckenried atingeblas per buso ek de Stans aŭ per ŝipo sur la Kvarkantona Lago ek de Lucerno. Krome ekzistas pramo trans la lago al Gersau en Kantono Ŝvico. De Beckenried aertelfero kondukas al Klewenalp.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lucerno al Gotardo-Pasejo. La komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, kiu ankaŭ pasas tra la komunuma teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Beckenried datiĝas el la jaro 1314 kiel Beggenriet.
La du loĝturoj Retschrieden kaj Isenringen dum la 13-a jarcento estis la sidejoj de du influhavaj nobelaj familioj. En la jaro 1323 Johann de Arbergo ricevis kiel reprezentanto de la Sankta Romia Imperio la glorigon de la tri prakantonoj. Ĝis en la 17-a jarcento Beckenried plurfoje estis la kunsidejo de la Dieto de la Svisa Ĵurkomunumo.
Ĝis la jaro 1638 Beckenried apartenis al la paroĥo Buochs, ek de tiam ĝi formas propran paroĥon. Unua kapelo jam estis menciita en la jaro 1323. La hodiaŭa preĝejo estis konstruita de 1792 ĝis 1807 de Niklaus Purtschert.
Regoledoj
La Regoloj (Regulus) estas malgranda genro de birdoj, kiujn nuntempe la plej multaj ornitologoj taksas propra familio regoledoj, dum antaŭe pro ilia ekstera simileco kun la genro Filoskopoj oni alkalkulis ilin al la familio Silviedoj. La scienca nomo Regulidae devenas el la latina vorto regulus aŭ "eta reĝo" aŭ princo, kaj derivas el la koloraj kronoj de plenkreskuloj.
La genro Regoloj enhavas sep speciojn. Unu, la Madejra regolo, Regulus madeirensis, estis nur ĵus disigita el Fajroverta regolo kiel separata specio. Unu specio, la Rubenkrona regolo, diferenciĝas sufiĉe pro sia voĉo kaj plumaro tiele ke ĝi ofte ricevis statuson de propra genro, Corthylio.
Regoloj troviĝas en Nordameriko kaj Eŭrazio. Ili estas loĝantoj de arbokronoj kaj manĝas insektojn. Ili estas la plej malgrandaj birdoj de sia habitato.
Nomo kaj kulturo
La latina nomo regulus signifas "eta reĝo". Ĝi rilatas al la fablo pri la elekto de la "reĝo de la birdoj". La birdo kiu flugus la plej longan distancon iĝus reĝo. La aglo forflugis ĉiujn aliajn birdojn, sed ĝi estis venkita de malgranda birdo kiu estis kaŝiĝinta en ties plumaro. Tiu legendo estis jam konata de Aristotelo (Hist. animalium 9.11) kaj de Plinio (Naturalis hist. 10.74).
79 (nombro)
Sepdek naŭ (79) estas la natura nombro kiu sekvas 78 kaj antaŭas 80.
La nombro 79 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Doña Paz
La filipina pramŝipo Doña Paz sinkis la post kolizio kun naftoŝipo Vector, kiu transportis 8.800 barelojn da nafto-produktoj.
Doña Paz estis survoje de insulo Leyte al la filipina ĉefurbo Manilo. La kolizio okazis en la markolo inter la insuloj Tablas kaj Mindoro.
Pro la kolizio okazis eksplodo kaj poste rapidege disvastiĝanta incendio, brulanta oleo kovris la akvon ĉirkaŭ la ŝipoj. La pramŝipo sinkis ene de kelkaj minutoj. Oni ne sukcesis surakvigi eĉ unu savboaton. Saviĝis nur 24 vojaĝantoj de Doña Paz kaj 2 ŝipanoj de Vector, kiuj devis subakve naĝi ekster la zonon de la brulanta oleo.
Laŭ la oficiala raporto pereis 4.317 pasaĝeroj kaj 58 dungitoj de Doña Paz kaj 11 dungitoj de Vector. La pramŝipo estis licensiita por maksimume 1.518 personoj. Krome montriĝis, ke la dungitoj de Vector ne estis sufiĉe kvalifikitaj kaj ke Vector ne plu havis validan funkcipermeson.
La akcidento estis la plej severa katastrofo, kiu trafis pramŝipon.
Ĝi estis ankaŭ la plej granda pactempa ŝipdroniĝo. Nur dum la Dua Mondmilito okazis ŝipkatastrofoj, en kiuj mortis pli multaj homoj: inter januaro kaj majo 1945 dronis en la Balta Maro pluraj ŝipoj, kiuj transportis civilulojn, vunditajn soldatojn, kaptitojn el koncentrejoj, entute pli ol 30.000 homoj, la dronigitaj ŝipoj estis:
6544 Stevendick
6544 Stevendick estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1986 de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Steven J. Dick, estro de la NASA de 2003 al 2009.
Eksperimenta teatro
Eksperimenta teatro estas ĝenerala termino por diversaj movadoj en la historio de okcidenta teatro, kiu en la 20-a jarcento oponis kontraŭ al la tiam regantaj konvencioj pri verkado kaj produktado de scenejaj dramoj. Ĝi ankaŭ starigis sin kontraŭ la teatra skolo de Naturismo.
La termino 'Eksperimenta Teatro' estas uzata pli-malpli interŝanĝeble kun la titolo Avangarda teatro.
Unu aparta, tempe limigita fazo de eksperimenta teatro en la 20-a jarcento estas karakterizita kiel "Absurda Teatro" ("Teatro de la Absurdoj"), sed nur kelkaj dramistoj estas konsiderataj tiel esti nomataj: aparte menciindas Samuel Beckett, Václav Havel, Eugène Ionesco, Alfred Jarry, Sławomir Mrożek, Harold Pinter, Tadeusz Różewicz kaj Jean Tardieu.
(14722) 2000 CK92
(14722) 2000 CK92 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rezolucio de la Unuiĝintaj Nacioj
Rezolucio de Unuiĝintaj Nacioj estas formala teksto adoptita de iu organo de la Unuiĝintaj Nacioj. Kvankam ĉiu fako rajtas eldoni rezolucion, plejmulton da rezolucio eldonas la Konsilio pri Sekureco aŭ la Ĝenerala Asembleo.
Leĝeco
Laŭ Artikolo 25 de la Ĉarto, UN-menbroŝtatoj devas plenumi "la decidojn de la Konsilantaro pri Sekureco konforme al tiu ĉi Ĉarto".
Medalo Copley
La medalo Copley estas premio kiun la Reĝa Societo de Londono pri la Plibonigo de Prinatura Scio donas por "elstaraj atingoj en esploroj en iu ajn filio de scienco, kaj alternas inter la fizikaj kaj la biologiaj sciencoj". Aljuĝita ĉiun jaron, la medalo estas la plej malnova medalo kiun la Reĝa Societo ankoraŭ aljuĝas; ili unue donis la medalon de 1731 al Stephen Gray, kiu ricevis ĝin pro "siaj novaj elektraj eksperimentoj, kiel instigo al li por la pretemo kiun li ĉiam montris por komplezi la Societon per siaj eltrovoj kaj plibonigoj en ĉi tiu parto de la natura scio".
Oni kreis la medalon post kiam Siro Godfrey Copley donacis £100 asignatan por fari eksperimentojn; dum kelkaj jaroj oni utiligis la kvantan interezon ĉitiucele. La kondiĉoj por la medalo ŝanĝis plurfoje; ek 1736 ili degnis doni "medalon aŭ alian honoran premion" al la persono kiu desegnus "la plej bonan aprobitan eksperimenton." Ĉi tiu regulo daŭris ĝis 1831, kiam la Reĝa Societa Konsilio komencis elekti la personon kiu, ili opiniis, estis la plej meritanta esploristo por ricevi la medalon.
Rezolucio de la Unuiĝintaj Nacioj
Strukturo de rezolucio
Rezolucio de Unuiĝintaj Nacioj konformas al komuna formo. Ĉiun rezolucion faras tri partoj: la antaŭparto, la antaŭparolaj klaŭzoj kaj la aplikaj klaŭzoj. La tuta rezolucio estas unu longa frazo, dividita per komoj kaj punktokomoj, kaj enhavas nur unu punkto.
Medalo Copley
En 1881 Siro Joseph William Copley faris duan donacon de £1666 13s. 4d. (2008-a valoro de $883,000), kaj la socio elspezis la interezon por la monfrapo de la medalo. Aktuale la medalo estas vermejla (de oraĵa arĝento); akompanas ĝin £5000 premio.
Rezolucio de la Unuiĝintaj Nacioj
Strukturo de rezolucio
La antaŭparto enhavas la nomon de la eldonanto (ekzemple la Konsilio pri Sekureco, la Ĝenerala Asembleo, iu subfako de la ĜA, aŭ alia rezolucio-eldonanta organizo). Ĉi tio estas la subjekto de la frazo. La antaŭparolaj klaŭzoj difinas la kadron per kiu la problemo konsideriĝas. La aplikaj klaŭzoj priskribas la agojn plenumotajn de la fako aŭ rekomenditajn por aliaj fakoj, en logikaj, numeritaj paŝoj. Ĉiu subklaŭzo priskribas unu agon.
Medalo Copley
Ekde sia iniciato, kelkaj eminentaj sciencistoj gajnis la premion, interalie 52 Nobel-premiaj gajnintoj: 17 pri fiziko, 21 pri fiziologio aŭ medicino, kaj 14 en kemio. Inter ili estas biokemisto Frederick Sanger, kiu gajnis la Copley Medalon en 1977 pro "distinga prilaboro en la kemia strukturo da proteinoj kaj studoj en la vicrivelado de nukleaj acidoj"; Li estas ankaŭ unu el kvar homoj kiuj gajnis multoblajn Nobel-premiojn; li gajnis la Nobel-premion pri kemio en 1958 kaj 1980. John Theophilus Desaguliers gajnis la medalon Copley la plej ofte, en 1734, 1736 kaj 1741.
Rezolucio de la Unuiĝintaj Nacioj
Strukturo de rezolucio
La lasta aplika klaŭzo en rezolucioj de la Konsilio pri Sekureco estas preskaŭ ĉiam "Decidas [aŭ rezolucias] resti [iam aktive] okupante pri la afero". La kialo de la tradicio estas iom mistera, sed ĝi aperas kiel certigo ke la fako daŭre konsideros la temon se necese. Speciale, eble la Konsilio pri Sekureco aldonas klaŭzon por ke la ĜA ne komenci "krizan sesion" pri la nerezoluciita afero sub la rezolucio 377, ĉar en tiu la Artikolo 12 estis skribita, dum la Konsilio pri Sekureco laboras pri disputo aŭ situacio, konforme al ĝia devo laŭ la nuna Ĉarto, la Ĝenerala Asembleo ne faru rekomendon pri la disputo aŭ situacio.
La antaŭparolaj kaj aplikaj klaŭzoj preskaŭ ĉiam komencas per verbo, iam kun adverbo; la unua vorto estas ĉiam kursiva aŭ substrekita. Antaŭparolaj klaŭzoj, tamen, estas ne numeritaj kaj finas kun komoj, kaj iam komencas per adjektivoj; aplikaj klaŭzoj estas numeritaj, finas per punktokomoj, kaj neniam komencas per adjektivoj.
Iam la nomon de la eldonanto oni metas sub la antaŭparolaj klaŭzoj pro sole stila konsidero. La rezulto estas ankoraŭ unu kohera frazo.
Thaims
Thaims [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 375 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Thaims situas sudokcidente de Saintes kaj  oriente de Royan.
Leonhard von Blumenthal
Grafo Karl Konstantin Albrecht Leonhard (Leonhardt) von BLUMENTHAL (30a de Julio 1810 – 21a de Decembro 1900) estis prusia kampomarŝalo, ĉefe memorita pro sia decidiga interveno ĉe la Batalo de Königgrätz en 1866, siaj venkoj en Wörth kaj Weissenburg, kaj ĉefe pro sia malakcepto bombardi Parizon en 1870 dum la sieĝo, kiun li estris.
En la Prusia-Aŭstria milito de 1866, von Blumenthal estis ĉefo de la generala stabanaro de la Kronprinco de Prusio, komandante la 2an armeon. Estis sur tiu armeo kien venis la frapfrapo de la lukto, kaj ties alveno al Königgrätz savis la tagon. La propra parto de Von Blumenthal en tiuj bataloj kaj en la kampanjo ĝenerale estis plej rimarkinda. Je Königgrätz la kronprinco diris al li, "Mi scias al kiu mi donu la estrecon de mia armeo", kaj von Blumenthal tuj ricevis promocion al la rango de leŭtenanta-generalo kaj la kverk-folian ordenon Pour le Mérite kaj estis farita kavaliro de la Ordeno Hohenzollern.
Araba struto
La Araba struto (Struthio camelus syriacus) estas formortinta subspecio de struto, kiu vivis en Mezoriento kaj pli precize iam en duoninsulo Arabio, sed poste ne pro dezertiĝo kaj nur ĉe la limo de Saŭdarabio, Jordanio, Irako kaj Sirio; eble en la duoninsulo de Sinajo tiu ĉi subspecio koincidis kun la afrika struto. Tiu birdo estis deklarita formortinta ek 1966. Ili estis iomete pli grandaj ol la nomiga subspecio struto (Struthio camelus camelus), la ino pli senkolora.
Tiu struto estis tre konata de la popoloj de la regiono ekde la antikveco kaj estis priskribata detale en verkoj de arabaj naturalistoj de la Mezepoko, krom menciataj aŭ reprezentataj en restaĵoj de Mezopotamio, Asirio kaj Palestino (judoj). La araba struto estis ĉasata ĉefe de nobeluloj pro sia viando, haŭto kaj specife pro ties plumoj kiuj estis komercataj ĉe Ĉinio. Tiu birdo estis menciata en la tiamaj referencoj kiel kamelbirdo.
Petrovce nad Laborcom
Petrovce nad Laborcom (hungare Petróc) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Petrovce nad Laborcom situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Laborec, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Strážske-Michalovce. La lasta troviĝas 4 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1254. En 1910 loĝis en Petróc 653 da homoj, (584 slovakoj, 32 hungaroj, 17 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Petróc apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Michalovce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Petrovce nad Laborcom 933 da homoj, (758 slovakoj, 165 ciganoj, 5 rutenoj kaj aliaj).
Araba struto
Ekde la 20-a jarcento, la araba struto iĝis konsiderata kiel tre rara. En la 1920-aj jaroj la bestoĝardeno de Londono klopodis la lastaj rehavi la subspecion per aĉeto de ovoj al kontraŭleĝa ĉasisto. Tiuj ovoj estis senditaj al Londono kie oni klopodis artefaritan kovadon malsukcese. Ties malaperon estis akcelata de la media detruado de la regiono, perdo de medio kaj enmeto de pafarmoj en la regiono ĉirkaŭ la Unua Mondmilito, kiuj kaŭzis troan ĉasadon, ĉefe se uzataj ekde aŭtoj. Dum la 20-aj jaroj jam estis tre rara birdo, en la 1940-aj jaroj oni vidis la lastajn ekzemplerojn vivajn (fakte oleolaboristoj ĉasis kaj manĝis ilin) kaj en la 1960-aj jaroj oni trovis dronitan ekzempleron. Poste jam ne plu.
Usk (urbo)
Usk estas malgranda urbo de Monmouthshire, Kimrio, 16 kilometroj nordoriente de Newport. Ĝi enhavas malpli ol loĝantojn. Tra la urbo fluas Rivero Usk.
Historio
Usk fondiĝis ĉirkaŭ 55 p.K. kiel la plej frua romia fortikaĵo de Kimrio. Tamen ne post ĉirkaŭ 75 p.K. la romia legio translokiĝis al Caerleon ĉar Usk tro spertis inundojn kaj estis tro proksime ĉirkaŭata de montetoj. Tamen la loko restis loĝata kaj estis ferindustria bazo.
Dum la normanda epoko konstruiĝis kastelo, verŝajne ĉirkaŭ 1120. Ĉirkaŭ 1170 fondiĝis benediktana priorejo.
Ekonomio
Kvin kilometrojn okcidente de Usk situas grava armilofabriko. Alia dunganto estas malliberejo.
Alfred Russel Wallace
Proksime al Usk naskiĝis la sciencisto Alfred Russel Wallace (1823-1913).
Kelenföld vasútállomás (metrostacio)
Kelenföld vasútállomás (Kelenföld stacidomo) estas la okcidenta finstacio de Linio 4 de la Metroo de Budapeŝto. La nomo venis de la samnoma stacidomo, kie la metrostacio situas. La loko tial estas grava trafiknodo, kie etendiĝas komercaj kaj servaj servoj.
Historio
Konstruado de la 4-a metrolinio okazis inter 2006–2013 kune kun interrompoj pro politikaĵoj. Tiu stacio estis preta en 2013.
En tiu ĉi metrolinio dekomence vagonoj de Alstom trafikas. Ekzistas planoj por plilongigi la metrolinion.
Priskribo de la stacio
La metrostacio havas 3 en/elirejojn kun 8 rulŝtuparoj. Por la handikapuloj 2 liftoj funkcias. Tamen la menciitaj en/elirejoj estas ligoj al tre komplika subirejo, kie estas konektoj al la fervoja stacidomo kaj al ambaŭ flankoj de la stacidomo. Se oni kalkulas ankaŭ la subirejon, resume funkcias 27 rulŝtuparoj kaj 9 liftoj. La trakoj troviĝas en profundo 16 m.
26682 Evanfletcher
26682 Evanfletcher estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Evan Haley Fletcher, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Li estis lernanto ĉe la Kalamazoo Area Mathematics and Science Center de Kalamazoo (Miŝigano, Usono).
Herbejtereno
herbejtereno, greslando aŭ herbolando estas agrikulture uzataj terenoj, sur kiuj greso aŭ herbo kreskas kiel daŭra kulturo, kaj estas uzataj kiel paŝtejo kaj almo por paŝti brutojn aŭ kiel herbejo por falĉi la herbon aŭ kiel novalo. Nuntempe en la Eŭropa Unio multaj tiaj terenoj ankaŭ estas nur flegataj kiel naturprotektaj areoj. Plej ofte temas pri areo kreita de homo en klimato kun pli ol 400 mm percepitaĵo avaraĝe jare. Antaŭ ĝi ne estis praherbejo kiel stepo aŭ savano, sed kreskita de aliaj plantoj. La surkreskaĵo de la verdejo estas furaĝo por krudmanĝantaj bestoj kiel remaĉuloj aŭ ĉevaloj. Tial ĝi estas grava fonto por la furaĝoprovizo de besttenantoj. Surkreskaĵoj de verdlando uzeblas krom tio por renovigeblaj resurcoj; precipe sur malfekundaj kreskejoj. Ofte la vidpunktoj de la pejzaĝflegado kaj/aŭ de la naturprotekto pli gravas ol la produktadto de biomaso.
Defino kaj subdivido
La termino „verdejo“ (laŭ la germana Grünland ) estas la uzmaniero en agrikulturo, kiu distingiĝas de la prilaborita grundo de agroj aŭ de hortikultura tereno, al kiu ankaŭ apartenas fruktkulturaj kaj vitikulturaj terenoj. Oni ankaŭ devas distingi ĉiamverdaj terenoj disde novalo, kiu nur estas uzata dum certa tempo kaj la (neproduktivaj terenoj), kiel vojoj, agrorandoj, boskoj, sed ankaŭ akvobazenaj kultivejoj aŭ similaj terenoj ekzemple forsto.
Ekologio kaj biologio
La ekologio kaj biologio, por kiu la agrara verdlando estas sekundara vegetaĵaro – kreita de homoj - distingas verdlando en la pli strikta senco disde verdlando en pli vasta senco.
Palacios del Sil
Palacios del Sil [paLAzjos delSIL] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. ĝi estas foje atribuita al alia komarko, nome Montaña de Luna. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan. Palacios del Sil estas komprenebla etimologie kiel Palacoj de la rivero Sil.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Corbón del Sil, Cuevas del Sil, Matalavilla, Mataotero, Palacios del Sil, Salientes, Susañe del Sil, Tejedo del Sil, Valdeprado, Valseco kaj Villarino del Sil, okupas totalan areon de 181,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 912 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 124 km de Leono, provinca ĉefurbo, tra Villablino, kaj 141 km tra Ponferrada, de kiu ĝi distas 49 km.
Herbejtereno
Botanika konsisto de la specioj
Pro la malsamaj utileblecoj la diversaj tipoj de verdejoj formas diversajn plantsociojn
Palacios del Sil
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Herbejtereno
Intensiva verdejo (Agrikultura Verdejo)
Sub agrikultura verdejo oni komprenas tipon de verdejo, kiu estas multe uzata, ke la produktado por la baza furaĝo por la laktbovina tenado – kompare al la silaĝo maizo valoras ekonomie. La ofteco dependas de la naturregiono kaj la kondiĉoj de la kreskejo kaj estas inter 3 kaj 6 uzoj po jaro (falĉado, paŝtado kaj falĉpasŝtejo). La nutraĵoj, kiujn la plantoj elprenas de la grundo, preskaŭ komplete revenas al la grundo pere de la sterkaĵo (biena sterkaĵo), precipe kiel flusterko.
Palacios del Sil
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj minado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Herbejtereno
Ekstensiva Verdejo
Ekstensiva verdejo estas verdejo kiu nur estas uzata unu- ĝis trifoje jare. Al ĝi apartenas ankaŭ la longjaraj ekstencive agrikulture mastrumitaj paŝtejo en altaj regionoj.
La brutokapacito de ekstensive uzata verdejo estas ĉe 80 ĝis 150 grandbrutunuoj.
Biotopo-verdejo
Biotopverdejo estas esprimo por verdejo, kiu ne plu servas unuarange al agrikultura produktado de furaĝo. Temas pri malgrasaj herbejoj de ekstremaj lokaj kondiĉoj, sur kiu la kvanto de nutraĵoj ĝenerale estas malalta, kiuj ĝenerale estas sur sekaj aŭ tro malsekaj grundoj. Ekzemploj por Biotopverdejoj estas : duonsekaj herbejoj kaj kareksherbejoj. La brutokapacito estas ĝenerale sub iehbesatz liegt in der Regel unter 50 grandbrutunuoj.
Furaĝvaloro
La Furaĝvaloro respegulas la ekonomian valoron de la rikoltaĵo. La sekvantaj tabeloj kaj listoj indikas la valoron de kelkaj furaĝaj plantoj, kiuj ofte kreskas sur mezeŭropaj verdejoj. La datoj estas el la jaro 1986.
Venenaj respektive suspektate venenaj plantoj
La jenaj plantoj estas plantoj kun venenaj substancoj. Same estas menciitaj plantoj, ĉe kiuj oni suspektas venenajn kaj por la sano de la gregoj malbone efikajn substancojn.
Cardamine pratensis, Colchicum autumnale, Euphorbia, Cicuta virosa, Conium maculatum, Equisetum palustre, Caltha palustris, Anemone, akvilegio, Ranunculus auricomus, Ranunculus flammula, Ranunculus sceleratus, Ranunculus acris (ofta planto), Rhinanthus, Thalictrum flavum, Trollius europaeus, agla pteridio
Historio
Kompare kun la mastrumformoj de verdejoj ĝis la mezo de la 20a jarcento la hodiaŭa mastrumado de la verdejoj estas mulrflanke malsamaj. Pro la transiro de la paŝtado al la tutjara tenado de la gregoj en staloj la falĉado kreskas kompare al la pastado, krome la agrikultivistoj hodiaŭaj pli sterkas per fluidsterko anstataŭ la frue ĝenerale uzata firma sterko. Ankaŭ la transiro de la furaĝado per fojno al insalaĵo kondukas al pli ofte uzo de la verdejo dum la jaroj.
Saboteur
La reĝisoro volis nek Cummings nek Lane por tiuj roloj. Hitchcock sentis, ke Lane estis tro multe kiel normalula junulino. Universal Studios insistis pri tiuj geaktoroj, kaj kiam la filmo estis publikigita, ŝia ludado estis laŭdita dum kritikoj fokuzis al Hitchcock pro ripetado de siaj pli fruaj filmoj en tiu milittempa prispiona dramo.
Saboteur estas la unua el du filmoj kiujn Hitchcock faris por Universal dum tiu jardeko. Hitchcock estis devigita fare de Universal Studios por uzado de la geaktoroj dungitaj de Universal nome Robert Cummings kaj Priscilla Lane, liberulino kiu estis subskribinta unu-filman kontrakton kun Universal, ambaŭ konata pro sia laboro por komedioj kaj malpezaj dramoj. Rompante kun la holivudaj konvencioj de tiu epoko, Hitchcock faris etendan filmolokigon, speciale en Novjorko, kaj montris kontraŭstaron inter supozita sabotisto (Cummings) kaj fakte reala sabotisto (Norman Lloyd) sur la pinto de la Statuo de Libereco.
Lúčky (distrikto Žiar nad Hronom)
Lúčky (hungare Jánosrét [jAnoŝrEt], germane Honneshau) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Lucska, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon. La slovakoj uzas ankaŭ nomon Lúčkach pri Kremnici.
Situo
Lúčky situas sur malebenaĵo inter montoj 747, 913 kaj 937 m altaj, laŭ sakovojo. Kremnica troviĝas 2 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1429 en formo "Hannushaw". Tiam Kremnica aĉetis la vilaĝon. En 1828 vivis tie 796 homoj en 74 domoj. En 1910 vivis en Jánosrét 1099 homoj, ( plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Žiar nad Hronom, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis, sekve alvenis slovakoj en la malplenajn domojn. En 2001 loĝis en Lúčky 207 homoj (197 slovakoj, 5 ciganoj, 4 germanoj, unusola ĉeĥo).
Cuŝima
La insulo Cuŝima (対馬島 [cuŝima-tō], simple 対馬 [cuŝima]; Hepburn: Tsushima; Kunrei: Tusima) estas insulo en la japana maro. Ĝi troviĝas en la Korea vojo inter Koreio kaj la japana insulo Kyūshū en la gubernio Nagasaki. Ĝi estas insulo longa je 82 km en nordo-sudo, sed en la mezo estas artefarita kanalo trans la insulo. Tial oni foje mencias pri la Norda Insulo kaj la Suda Insulo.
Historio
Cuŝima aperas jam en la pri-historia libro redaktita en Ĉinio ĉ. 300 jarojn antaŭ nia erao, kiel insulo inter Ĉinio kaj la tiam supozata parto de Japanio. Okaze de la Mongolaj invadoj al Japanio en la 13a jarcento, la insulo fariĝis grava batalkampo.
Pri la Batalo de Cusima, legu sube ĉe "Markolo Cuŝima".
La 1-an de marto 2004 la vilaĝoj kaj urboj de la insulo estis kunigitaj por formi la urbon Cuŝima. Antaŭ la kunigo Izuhara estis la plej granda urbo.