cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans-Joachim Kulenkampff
Einer wird gewinnen
La kulmino kariera estis tamen televida kvizserio kiu enetereniĝis la unuan fojon en 1964: "Einer wird gewinnen", mallongigite EWG, dum multaj jaroj faritis kun granda sukceso - ĝis 1969, kiam Kulenkampff libervole finigis ties elsendon por dediĉi sin al novaj televidaj projektoj. En la sekvinta kvarono da jarcento li gastludis kun sia teatra truparo Kleines Theater. En la televido nek la sabata ludelsendoj "Guten Abend, Nachbarn" respektive "Acht nach 8", nek la intervjuelsendo "Feuerabend" allogas multajn spektantojn kaj ĉesigitis. Ankaŭ lia ludado en filmoj ne pli tiom sukcesis.
En la 1979-a jaro relanĉitis EWG kaj Kuli denove furoris. La populareco de la elsendo estis pli granda ol iam. En 1985 li ricevis la Grimme-premion. Ne antaŭ 1987 EWG definitive malkomenciĝis, ne pro malkreskanta postulo fare de la televidspektantaro sed pro la deziro de la moderiganto respekti sian aĝon.
En 1997 kaj 1998 li ankoraŭ tri fojojn moderigis la kvizan kaj klerigan elsendoserion "Zwischen gestern und morgen" en la triaj landaj kanaloj de ARD. Pro tro granda intelektualeco la elsendo malaperis, je la grando seniluziiĝo de Kulenkampff. En 1997 li lastfoje aperis sursceneje en la teatraĵo dupersona "Mögliche Begegnungen" de Paul Barz.
Encarnación (Paragvajo)
Encarnación estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la departemento Misiones, unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbo situas en la sudo de la lando, borde de la rivero Parano, kiu tie konsistigas la limon al Argentino.
En distanco de 28 kilometroj de la urbo situas la historiaj eksaj jezuitaj misiejoj La Santísima Trinidad de Paraná kaj Jesús de Tavarangüe, kiuj en 1993 deklariĝis monda heredaĵo de Unesko.
Adlikon ĉe Andelfingen
Adlikon estas politika komunumo en la distrikto Andelfingen en la Kantono Zuriko, Svislando. Je la 31-a de decembro 2008 ĝi havis 569 loĝantojn.
Geografio
Adlikon situas en la Zurika Vinlando norde de la rivero Turo en najbareco de la distrikta ĉefloko Andelfingen. Al Adlikon apartenas ankaŭ la setlejoj Niederwil kaj Dätwil.
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Adlikon estas Andelfingen, Dägerlen, Humlikon, Ossingen, Thalheim an der Thur.
Trafiko
La komunumo Adlikon situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj, tamen ĝi bone atingeblas. Ĝi estas per aŭtobuso al Andelfingen konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj havas aliron al la svisa aŭtovojo A4 de Ŝafhaŭzo al Vinterturo.
József Steinbach
József Steinbach [jOĵef stejnbaĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Steinbach József estis hungara kalvinana pastro, episkopo, altlerneja instruisto.
Adlikon ĉe Andelfingen
Ekonomio
Du trionoj de la komunuma tereno estas agrikuluturaj, kvarono arbaro, la ĉefa ekonomia branĉo de la vilaĝo do evidente estas la agrikulturo.
Historio
En la romia epoko ekzistis romiaj bienoj en Niederwil kaj Dätwil. Unua dokumenta mencio de Adklion sub la nomo Adlinikon okazis unuan fojon en la jaro 1255. Ek de la jaro 1817 Adlikon estas memstara komunumo kaj ek de 1872 ĝi estis disigita de Humlikon.
József Steinbach
József Steinbach naskiĝis la en Veszprém (urbo).
Biografio
József Steinbach maturiĝis en ĝardenista mezlernejo en Balatonfüred en 1982, poste li laboris 2 jarojn, pli poste li estis soldato. Li komencis lerni teologion en Marcali, poste en Budapeŝto, kie li akiris diplomon en Kalvinana Teologia Akademio en 1991. Post siaj studoj li estis pastro de Balatonalmádi, ankaŭ Balatonfűzfő. Ekde 1999 li instruas en la teologia akademio de Pápa. Intertempe en 1999 li akiris plian diplomon en Budapeŝto, poste ankaŭ en 2008 en Universitato de Panonio. Ekde la 1990-aj jaroj li havis ankaŭ malgrandajn ekleziajn postenojn, en 2002 li estis eklezia notario, en 2006 ĉefnotario. Li estis nomumita episkopo de Transdanubio en 2009. Li doktoriĝis en 2012 en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Li ricevis premiojn en 2014 kaj 2018. Li havas edzinon ekde 1990, filinoj naskiĝis en 1992 kaj 1994.
The Hollywood Reporter
The Hollywood Reporter estas usona periodaĵo rilate al libera tempo kaj spektakloj. Dum la 20-a jarcento, ĝi estis unu el la du ĉefaj eldonaĵoj pri tiu temo, kune kun Variety.
Ĝi estis fondita de William R. Wilkerson la 3-an de septembro 1930.
8835 Annona
8835 Annona estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la anonacoj, familio da angiospermoj entenanta ĉikaŭ 2000 speciojn, el kiuj Annona Squamosa aŭ sukerpomarbo.
Stacio Kunijima
Stacio Kunijima (japane: 柴島駅 [Kuniĵima-eki], angle: Kunijima Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Higaŝi-Jodogaŭa, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Senri.
(125045) 2001 TK211
(125045) 2001 TK211 estas malgranda, malhela, troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
19-a de februaro
La 19-a de februaro estas la 50-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 315 tagoj restas (316 en superjaroj).
86551 Seth
86551 Seth estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la novzelanda astronomo Nigel Brady elde Lake Tekapo en Suda Insulo (Nov-Zelando).
Nomo
Ĝia nomo honoras Seth James Brady, filon de la malkovrinto.
Cruschedula
La genro de pingvenoj el komenca Oligoceno nome Cruschedula estis iam supozata apartenanta al Sfeniskedoj, tamen reekzameno de la holotipo en 1943 rezultis en tio ke la genro estis lokita en Akcipitredoj. Plua ekzameno en 1980 rezultis en lokigo kiel Aves incertae sedis.
Cruschedula estas enigma birdogenro konsiderata nomen dubium kiu konsistas el sola specio Cruschedula revola.
La genro estis unuafoje priskribita de Florentino Ameghino en sia volumo de 1899 nome ''Sinopsis geológico-paleontológica. Suplemento. (Adiciones y correcciones.)''. Tiu nomo estis pensita de Ameghino laŭ kombino de la latinaj crus signife "tibio" kaj schedula signife "paperpeceto". La etimologio de la specifa epiteto ne estas klara, sed eble venas el latina revolare (flugeti). Kaj genro kaj specio estis priskribita el nura parta osto kiun Ameghino konsideris peco de tarsometatarso. Tiu osto estis trovita en kuŝejoj de Deseado Formaĵo ĉe la Golfo Sankta Georgo en Suda Patagonio, Argentino. Deklarita kiel holotipa specimeno ĝi eniris al la Naturscienca Muzeo Bernardino Rivadavia kun granda parto de la fosilia kolekto de Ameghino.
Litoral Sul (mikroregiono)
Litoral Sul estas unu el la 19 mikroregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Ĝi estas en la mezoregionoj Leste Potiguar.
Municipoj
Tiu mezoregiono enhavas 10 municipojn:
KEY
La vorto havas plurajn signifojn:
Rifto
Rifto aŭ rifta zono respektive rifta valo (de la angla vorto "rift" por fendo aŭ disŝiraĵo) en la lingvaĵo de geologio estas fendo aŭ valo - super aŭ sub la marnivelo, do eventuale sub la akvosurfaco - kiu ekestis iom post iom per tektonika disiĝo de du partoj de kontinenta plato. Ekzemploj estas la Granda Rifto en Afriko, la valo Owens en Nordameriko aŭ la Suprarejna Rifto en Eŭropo. Se parto de la terkrusto ĉe la ekestinta fendo subensinkas, ekestas rifta valo, kaj se tia valo aparte larĝas, la ekestintan valegon oni geologie nomas "baseno" (ekzemple la Granda Baseno de okcidenta Nordameriko).
Ekesto
Riftaj zonoj ekestas en malfortaj zonoj de la litosfero, se la oceana aŭ kontinenta terkrusto pro la fluaj moviĝoj de la termantelo en certa areo estas aparte disigita. Kiel ĉiu materialo, la litosfero sub tiu fizika tensio povas disŝiriĝi.
Malfortaj zonoj de la litosfero povas esti tie, kie la litosfero pro pli malnovaj geologiaj eventoj havas malsaman konsiston, aŭ kie ĝi nur aparte maldikas – tiajn punktojn oni nomas "varmegaj punktoj" (angle "hot spots"). En la riftaj zonoj aparte verŝajnas tertremoj kaj erupcioj de vulkano.
La kontinenta litosfero povas malsamspece reagi al la disigaj fortoj. En aparte malnovaj partoj de la litosfero ofte ekestas relative malvastaj valoj kun altaj randoj de la du partoj de la tektona plato – ekzemple la Granda Rifto en orienta Afriko. En aliaj partoj, kie antaŭe la litosfero per kreo de montaroj estis aparte dikigita kaj plivarmigita, povas ekesti larĝaj basenoj – kiel la Granda Baseno en la sudokcidento de Nordameriko.
Sed se la terkrusto maldikiĝas ĝis malpli ol proksimume 10 kilometroj kaj aldone malaltiĝas ĝis sub la marnivelo, oceano povas enpenetri la basenon. En geologie "malgranda tempointervalo" per suprenmoviĝo de basalta magmo kiel en la ekzemplo de la Ruĝa Maro povas ekesti nova oceana terkrusto inter la malnovaj kontinentaj randoj. Povas ekesti novaj tektonaj platoj kaj povas kreiĝi mezoceana dorso.
Fundamento (geologio)
La platforma fundamento (aŭ neologisme bazamento) en geologio kaj en tersciencoj estas la malsupra struktura etaĝo de la platformo, kiu kuŝas sub la transira komplekso kaj platforma kapoto. Ĝi estas la solida petrobazo de geologia formacio aŭ la petra fundamento de sedimentbaseno. Platforma fundamento eblas esti heterogena laŭ konsisto de rokaĵoj, aĝo de iliaj orogenezo kaj metamorfismo.
En la regiona geologio foje ankaŭ la kristalaĵo sub juna faldmontaro (la "montarradiko", vidu fundamentmontaro kaj kratono) estas nomata bazamento. Ekzemploj por tio estas la granitoj de la bohemia maso, kiuj troviĝas sub grandaj partoj de Mezeŭropo kaj ankaŭ sub la Orientalpoj, aŭ la tielnomata bazamento-komplekso sub la montaroj de Ugando.
Klasifiko
Fundamento de la malnovaj platformoj (ankaŭ nomata la kristala fundamento) konsistas el origine sedimentaj kaj efuziaj metamorfaj rokaĵoj kaj intruziaj rokaĵoj (ĉefe granitoidoj). Ĝi formiĝis en cirkonstancoj de la geosinklinala kaj antaŭinta ĝin tektonaj reĝimoj.
Fundamento de la novaj platformoj (ankaŭ nomata la falta) formiĝis el metamorfaj rokaĵoj de malsama origina genezo, de la intruziaj kaj de relative malmulte ŝanĝiĝintaj intensive dislokiĝintaj sedimentaj kaj efuziaj rokaĵoj. Ĝi formiĝis en cirkonstancoj de la geosinklinala tektona reĝimo.
Strukturo
La interna strukturo de la platforma fundamento konsistas el: zonoj, strukturoj, geologiaj korpoj de la fundamento mem.
La strukturo de la surfaco de la platforma fundamento konsistas el strukturoj de la plandumo de la platforma kapoto aŭ transira komplekso (ili formiĝis dum la transira aŭ platforma tektona reĝimoj).
La strukturo, kliniteco kaj profundeco de sedimentologia bazamento ofte donas indikojn por la esplorado de krudmaterialoj, precipe de hidrokarbonoj forme de "naftokaptiloj". Ilia esplorado povas esti farita helpe de sismiko kaj gravimetrio, je malgranda profundo ankaŭ per geoelektriko.
Fundamentaj rokaĵoj enhavas ĉefe naftokuŝejojn, ligitajn al elstaraĵoj de la fundamenta surfaco kaj la zonoj de la kemia aŭ mekanika malintegriĝo de la kristalaj rokaĵoj. Tiaj kuŝejoj povas esti tre riĉaj (ekzemple tiuj de la kontinentobreto de Vjetnamio).
750
En la jaro 750 post Kristo okazis, interalie:
Pasul Ghimeş-Palanca
Pasul Ghimeş-Palanca (Pasejo de Djimeŝo, Gyimesi-szoros) estas montpasejo en Rumanio en Orientaj Karpatoj, kiu el Baseno de Ĉiko kondukas tra la valo Tatroŝo al Moldavio je alto de 1006 m super marnivelo. Unu el la fervojlinioj, kiuj transiras la montojn, estas tie. En la pasejo, kiu estas proksimume 30 km. longa kaj kelkcent metrojn larĝa, kaj en la valoj de riveretoj kuŝas tri komunumoj en multaj vilaĝetoj: Lunca de Sus, Lunca de Jos kaj Ghimeş-Făget. La loĝdomoj situas en disŝutitaj grupoj. Ĝia loĝantaro plejparte estas hungare nomata "ĝimeŝaj ĉangoj". Ili vivtenas sin precipe per bredado kaj arbarproduktado pro manko de plugkampo. Ilia popolkulturo pro izoliteco estas pli arkaika kontraŭ de tiu de sikuloj en la Baseno de Ĉiko.
Ĥimero (apartigilo)
Ĥimero aŭ Kimero povas esti:
Mačice
Mačice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Soběšice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Soběšice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/172. Estas ĉi tie registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre loĝis.
Barna Major
MAJOR Barna estas rumania hungara pentristo naskita en Odorheiu Secuiesc en 1984.
Mačice
Mačice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,73 km².
Barna Major
Kariero
Barna Major finis en 2007 en la universitato Ion Adreescu de Kluĵo.
Mačice
Tra vilaĝo trafluas rojo Mačický potok, sur kiu estis nordoriente de Mačice konstruita valbaraĵo.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.
Memorindaĵoj
En la vilaĝo troviĝas kapelo kaj kastelo. Kastelo Mačice ne estas publike alirebla, nuntempe ĝi estas mastrume uzata.
Zakĥeo
Zakĥeo (Ζακχαῖος, זַכָּי) estas persono en la Nova Testamento, la impostisto de Jeriĥo pri kiu parolas la Evangelio pro lia renkonto kun Jesuo. Do, li vivis proksimume dum la 1-a jarcento.
Laŭ la tradicio apogita ankaŭ sur la Apostolaj konstitucioj, li estis, post la konvertiĝo kaj la disvastigo de kristanismo, la unua episkopo de Ĉemara Cezareo ; kaj pro tio li estas kultata kiel sanktulo ĉe diversaj kristanaj eklezioj.
En la Evangelioj
La Evangelio laŭ Luko prezentas la personon de Zakĥeo (19,1-10). Okaze de alveno de Jesuo al Jeriĥo, Zakĥeo la publikano (kaj do malamata de la popolo), deziris lin vidi. Estante malalta, li elpensis suriri sikomoran arbon. Kiam Jesuo pasante sub la arbo haltas kaj diras: ”Zakĥeo, rapide malsupreniru, ĉar hodiaŭ mi devas loĝi en via domo.” (Luko 19,5)
Zakĥeo lin ricevas en sia domo kaj konvertiĝas kaj promesas al Jesuo: “Kaj Zakĥeo, starante, diris al la Sinjoro: Jen duonon de miaj posedaĵoj, Sinjoro, mi donacas al la malriĉuloj; kaj se el iu mi maljuste eldevigis ion, mi redonas kvaroblon.” (19,8).
6-a simfonio (Schubert)
Simfonio n-ro 6 C-maĵora D 589 estas simfonio de Franz Schubert. Por distini ĝin disde la samtonala „granda simfonio en C-maĵoro“ oni nomas la sesan ankaŭ la „malgranda simfonio en C-maĵoro“.
Zakĥeo
Interpretoj
Tiu evangelia rakonto ebligas malkovri novan flankon de la karaktero de Jesuo kiu en tiu cirkonstanco uzas la ironion sen ofendi la personon. La Filo de Dio, vidante Zakĥeon kuŝanta sur la arbo, sentas jen kompaton jen ĝojon pro sceno tiom ridinda. En tiu epizodo rimarkindas la senprokrasta realigo de la misio de Jesuo, nome la dono de la savo por tiu kiu serĉas kun sincera koro. La eta homo Zakĥeo invitas leviĝi, suriri almenaŭ sur sikomoron: li estas ekzemplo de ne-rezignacio, sugestas ne utiligi la limojn de ĉiu homo kiel enturniĝon al la malengaĝiĝo, al la perdo de la esplorpuŝo. Zakĥeo elektas tiun sikomoron ĉar li scias ke Jesuo devas pasi tra tiu loko, kaj havas la paciencon atendi.
Aliaj projektoj
KOMUNEJO prezentas anglalingvajn elementojn pri Zakĥeo:
6-a simfonio (Schubert)
Ekesto
La simfonio ekestis ekde oktobro de 1817 ĝis februaro de 1818, unu jaron post la 5-a simfonio. Diference disde malmultsemajna preparlaboro por pli fruaj simfonioj Schubert bezonis por la 6-a simfonio kvin monatojn.
Eble la verko estus unuan fojon prezentita mallonge post pretigo dum privatkoncerto de la Orkestro Hatwig. La unua publika prezentado okazis la 14-an de decembro 1828 – malmultajn semajnojn post la morto de Schuber - en la balsalono de la viena Hofburg kadre de abonkoncerto de la Societo de Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde) en Vieno kun Johann Baptist Schmiedel kiel direktisto. Kroma prezentado de ĉi tiu simfonio okazis plej verŝajne jam la 12-an de marto 1829 kadre de Sprita Koncerto en la Landstata Salono en Vieno.
La 19-an de januaro 1861 la viena fakrevuo «Deutsche Musik-Zeitung» starigis la demandon, ĉu je la „simfonio en C“ anoncita en la programo de 1828 temas pri la „sesa“ aŭ pri la „granda simfonio en C-maĵoro“ (tiam nombrata kiel „sepa“). Ĉi tiun malcertecon juristo klare respondis Leopold von Sonnleithner, kiu estis vizitinta la prezentadojn en decembro kaj marto.
Instrumentado
2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 2 kornoj, 2 trumpetoj, timbaloj, arĉkvinteto
Muziko
Akompanate de orkestraj tutecoj komencas la singardema enkonduko (alegro) de la unua movimento. Ĝi estas necesa kiel enkonduko por la alegra temo, kiu memorigas pri la 100-a simfonio de Joseph Haydn. La fino de la movimento surprizas per vigla stretto.
La dua movimento (andante) enhavas poezian popolkantecan temon kombinitan kun la individua muzika lingvaĵo de Schubert.Kontrastoj inter pripensemaj kaj introvertitaj partoj unuaflanke kaj marŝmuzikaj parto kaj itala opermuziko aliaflanke karakterizas la movimenton.
La trian movimenton (presto) Schubert nomis – laŭ la ekzemplo de la 1-a simfonio de sia granda modelulo Ludwig van Beethoven - skerco. La energio de la muziko iras tra ĉiuj voĉoj kaj en ĉiujn direktojn. Kontraste al tio en la trio de la movimento troviĝas egalforma evoluo.
La kvara movimento de la simfonio orientiĝas per sia sonatmovimenta formo sen malvolviĝo, superaveraĝe longa elkonduko kaj viciga anstataŭ evolua stilo je la modelo de itala uverturo. Mankas tamen tiel temperamentplena komenco de la orkestro kiel ekzemple je Gioachino Rossini, kies muziko tiutempe estis treege populara kaj inspiris la finalon de la simfonio same kiel la komponadon de du uverturoj (D 590 und D 591), kiujn Schubert komponis mallonge post pretigo de la simfonio.
Akceptado
„Ĉi tiu simfonio konvenas en neniun skemon“, elplumigis muzikesploristo Alfred Einstein alude al la kontrastoj en la tria movimento.
Antonín Dvořák estis siatempe unu el la malmultaj admirantoj de la fruaj simfonioj de Schubert, en kiuj li – malgraŭ la influo de Haydn kaj Mozart – ekkonis en la „karaktero de la melodioj“, en la „harmonia progresado“ kaj en „multaj selektaj detaloj de la instrumentado“ la individuecon de Schubert. Tial li dum sia instruado en Novjorko atentigis siajn studentojn ankaŭ pri la 6-a simfonio de Schubert.
Kodekso Verona
Kodekso Verona aŭ “Codex Veronensis” estas pergamena volumo datebla je la 4-a aŭ 5-a jarcentoj, dirita Verona, ĉar konservita en Kapitula Biblioteko de tiu urbo kune kun multegaj aliaj gravaj manuskriptoj.
Ĝi prezentiĝas membraneca kaj purpura; skribo unciala tipa de la fino de la 5-a jarcento; peso: 395 gramoj; mm. 282x222. Skribita, kelkeloke, per argenta kaj ora inko: Ore la unuaj paĝoj de la ĉiu Evangelio, la explicit de ĉiu evangelio, la teksto de la Patronia kaj la Sankta Nomoj.
Kelke loke ĝi montras korektaĵojn aŭ etajn glosojn de la 9-a jarcento
Enhavo
La kodekso Verona entenas la latinlingvajn kvar kanonajn Evangeliojn de la Antikva latina biblia versio, ordigitaj laŭ la latina-okcidenta ordo (antikva latina), nome Mateo, Johano, Luko, Marko.
En la sciencaj katalogoj, la kodekso Verona estas siglita per B aŭ 4 (laŭ la sistemo Beuron)
La tekstoj de la kvar evangelioj montras diversajn lakunojn. En Mateo mankas 1,1-11, 15,12-23, 23,18-27; en Johano mankas 7,44-08,12; en Luko mankas 19,26-21,29; en Marko mankas 13,9-19, 13,24-16,20.
En Johano, do, mankas la perikopo de la virino adulta 7,44-08,12, kiu en en aliaj kodeksoj estas gastigata en la Evangelio de Luko.
En Luko 8,21 oni legas αυτους anstataŭ αυτον. Tamen αυτον legiĝas ankaŭ en Papiruso 75 kaj Minusklo 705
En Johano oni trafas la aldonon en 1, 34 de “ὁ ἐκλεκτός” kiel en la manuskriptoj Papiruso de Oksirinĥo 208, Papiruso 106, א, s Codex II Corbeiensis.
En Johano 14,14 la tuta versego estas allasata kiel okazas en la manuskriptoj X de la Familio I, en la Legaĵaro 76, Legaĵaro 253, s.
La manuskripto Verona estis detalege ekzamenita de Giuseppe Bianchini duone de la 18-a jarcento kaj sekve, kun kun aliaj, publikigita de la sama spertulo..
Izotopoj de prometio
36 radioaktivaj izotopoj de prometio estas konataj de atompezo inter 127,9482600 u (128Pm) kaj 162,9535200 u (163Pm).
La plej stabilaj izotopoj estas 145Pm kun duoniĝotempo 17,7 jaroj, 146Pm kun duoniĝotempo 5,53 jaroj kaj 147Pm kun duoniĝotempo de 2,6234 jaroj. Ĉiuj ceteraj izotopoj havas duoniĝotempojn malpli grandajn ol jaro, kaj la plejparto el ĉi tiuj havas duoniĝotempojn malpli grandajn ol minuto.
Mombaroccio
Najbaras la komunumoj.
Mondavio
Mondavio estas komunumo de Italio.
Izotopoj de prometio
Prometio havas 11 atomkernan izomerojn, la plej stabilaj estas 148mPm kun duoniĝotempo 41,29 diurnoj, 152m2Pm kun duoniĝotempo 13,8 minutoj kaj 152mPm kun duoniĝotempo 7,52 minutoj.
Mombaroccio
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Izotopoj de prometio
La ĉefa disfala maniero por izotopoj pli malpezaj ol la plej stabila izotopo 145Pm estas elektrona kapto kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de neodimo. La ĉefa disfala maniero por izotopoj pli pezaj estas beto-minus-disfalo kaj la disfalaj produktoj estas izotopoj de samario.
Jenő Pintér (juristo)
Jenő Pintér [jenO pintEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pintér Jenő estis hungara juristo, laboristo, altlerneja instruisto.
Jenő Pintér naskiĝis la en Vasszentmihály, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Pintér post la bazlernejaj jaroj estis helplaboristo aŭ kamparana laboristo inter 1934-1949. Li maturiĝis en gimnazio (li lernis laŭ vespera lernado) en 1949, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953. Li restis plu en la universitato kiel asistanto (1953-1959), lektoro (1959-1963), poste docento. Intertempe li kandidatiĝis en 1962. Inter 1972–1982 li estis ankaŭ katedrestro. Li okupiĝis pri puna juro.
Robert Badinter
Robert BADINTER (naskiĝis la 30-an de marto 1928 en Parizo) estas franca advokato, universitatano, eseisto kaj politikisto.
Badinter estis prezidanto de la Konstitucia Konsilio de Francio. Li estas precipe konata pro sia batalo kontraŭ la efektiva ĝismorta puno kaj kontraŭ la mortpuno, kies abolicion li voĉdonigas en Francio la 30-an de septembro 1981 kiel "Garde des Sceaux" t.e. justicministro. Li estas konata ankaŭ, kiel aŭtoro de la nova punkodo (Francio), kaj li ankaŭ egaligis la aĝon de konsento por samseksemuloj kaj aliseksemuloj.
Lia unua edzino estis la aktorino Anne Vernon. Li edziĝis duan fojon kun la feminisma verkistino kaj profesoro pri filozofio, Élisabeth Badinter (unu el tri filinoj de Marcel Bleustein-Blanchet, fondinto de Publicis), kun kiu li havas tri infanojn.
Komence de 2009 li estas senatano kaj membro de la administra konsilio de IFRI - Franca Instituto pri Internaciaj Rilatoj.
Biografio
Lia patro, deveninta el Pollando, estis arestita en Lyon la 9-an de februaro 1943 kaj mortis en la ekstermadejo de Sobibor.
Post sia studado en la Sorbono kaj sia diplomiĝo pri juro en 1948, li ricevis stipendion el la franca registaro por studi en Usono, kie li diplomiĝis en 1949 en la Universitato Columbia.
Profesia kariero
Reveninte en Francion, li estas enskribita en la advokatejo de Parizo en 1951 kaj komencas sian advokatan karieron kiel kunlaboranto de Henry Torrès. Li prezentas tezon pri la juraj konfliktoj en Usono kaj sukcesas je la agregacio pri juro en 1965. Nomumite profesoro en 1966, li instruas en pluraj juraj fakultatoj en Dijon, Besançon, poste Amiens kaj en 1974 li revenas al la Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne, kie li instruas ĝis la jaro 1994, kiam li estas nomumita "emerita profesoro".
Paralele kun sia universitata kariero, li fondas en 1965 kun Jean-Denis Bredin la kabineton de advokatoj Badinter, Bredin kaj partneroj, en kiu li laboras ĝis sia eniro en la registaron en 1981. Li partoprenas en la defendo de barono Édouard-Jean Empain post la aĉega forrabo de ĉi tiu kaj laboras kiel afer-advokato (Boussac, "talko Morhange", Empain, l'Aga Khan...) kaj kiel advokato pri komuna juro.
La plej fama proceso en kiu li interagas estas certe tiu de Patrick Henry, kiu mortigis sepjaran knabon en 1976. Danke al sia pledado kontraŭ la mortpuno en 1977, li savas Patrick Henry el la mortpuno, tiu ĉi tiam estas kondamnita al ĝismorta puno.
Li defendas ankaŭ la miliardulinon Christina Von Opel, kondamnitan la 18-an de junio 1980 fare de la deliktpuna tribunalo de la apelacia kortumo de Aix-en-Provence al kvinjara enkarceriĝo pro afero de narkotaĵoj kaj liberigitan la 13-an de aŭgusto 1981 kun dudek aliaj malliberulinoj, danke al favorpardono de la Prezidanto de la Respubliko, proponita de Robert Badinter, tiam iĝinta justicministro.
Politika kariero
Li komencas sian politikan karieron kiel « Garde des Sceaux », t.e. justicministro (de la 23-a de junio 1981 ĝis la 18-a de februaro 1986). Je tiu posteno, li proponas « en la nomo de la registaro de la Respubliko » abolicii en Francio la mortpunon la 30-an de septembro 1981. Li ankaŭ prezentas projektojn de leĝoj devenantaj el 110 proponoj faritaj de François Mitterrand dum sia kampanjo al prezidenteco, kiel :
23756 Daniellozano
23756 Daniellozano estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Robert Badinter
Politika kariero
La prezidanto de la Respubliko François Mitterrand nomumas lin Prezidanto de la Konstitucia Konsilio de Francio : je tiu posteno li restas de marto 1986 ĝis marto 1995.
23756 Daniellozano
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Lozano, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri fiziko kaj astronomio. Li estis lernanto ĉe la Weslaco High School de Weslaco (Teksaso, Usono).
Robert Badinter
Politika kariero
Internacie, li prezidas la « Komisionon pri arbitracio por la paco en Jugoslavio » (ofte nomata Komisiono Badinter) kreitan la 27-an de aŭgusto 1991 fare de la Eŭropa Ekonomia Komunumo. Kun kvar aliaj prezidantoj de eŭropaj konstituciaj kortumoj, la komisiono Badinter prezentas de novembro 1991 ĝis januaro 1993 dek kvin rekomendojn pri la juraj problemoj, kiujn estigas la secesio de pluraj ŝtatoj de la antaŭa Jugoslavio. Tiuj rekomendoj interalie ebligis precizigi iujn punktojn kiel la ekziston kaj la rekonojn de la Ŝtatoj, la regulojn de sinsekvoj kaj de respekto al la internaciaj traktaĵoj fare de tiuj ŝtatoj kaj la difinon de la landlimoj.
En 1991, li partoprenas en la ellaborado de Konstitucio de Rumanio.
De 1995, Robert Badinter estas prezidanto de la Eŭropa Kortumo pri akordigo kaj arbitracio de Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo
Pro sanproblemoj, interalie vidproblemoj, li anoncis sian decidon ne rekanditatiĝi kiel senatano por la departemento Hauts-de-Seine. Fine li rekandidatiĝis kaj estis reelektita en 2004. Kiel senatano li kontraŭas eniron de Turkio en Eŭropan Union.
Abolicio de la mortpuno
Lia batalo por la abolicio de la mortpuno vere komenciĝas post la ekzekuto de Roger Bontems la 28-an de novembro 1972. Por kompreni la gravecon de tiu ekzekuto por Robert Badinter, necesas klarigi la faktojn, kondukintajn Roger Bontems al la gilotino.
Bontems estis la komplico de Claude Buffet dum la ostaĝkaptado de gardisto kaj de flegistino en la centrala malliberejo de Clairvaux. Dum la atako, Buffet tranĉis la gorĝon al la gardisto kaj al la flegistino. Dum la proceso estis konsentita fakto, ke Buffet faris la du murdojn. Sed la ĵurianoj decidis kondamni ambaŭ virojn al mortpuno. La fakto, ke iu nemurdinta estu kondamnita al mortpuno, indignis Robert Badinter. Jam de kelka tempo li estis partizano de la abolicio, ekde tiu momento li iĝis persista partizano de la abolicio de mortpuno.
Precipe por tiu kaŭzo, li konsentis defendi la krimulon Patrick Henry. En januaro 1976, Philippe Bertrand okjaraĝa estis forrabita. Post kelkaj tagoj, Patrick Henry estis arestita de la polico. Li mem montris sub sia lito la etan Philippe mortintan en kovrilo. La franca popolo estis indignita ĉefe pro la konduto de Henry dum la enketo antaŭ lia definitiva aresto. Jam kelkajn tagojn post la forrabo de Philippe Bertrand, la policistoj suspektis Henry, sed manke de pruvoj, ili devis liberigi lin. Poste li montriĝis antaŭ la kameraoj por diri al ĉiu, ke la forrabintoj kaj la infanmurdistoj meritas morton. Kun Robert Bocquillon, Badinter ekdefendis Henry. Sed anstataŭ defendi infanmurdinton, Badinter faris proceson kontraŭ la mortpuno. Kaj li sukcesis, Henry ne estis kondamnita al morto, sed al ĝismorta puno.
Post tia verdikto, oni povus kredinta, ke neniu tribunalo denove verdiktos mortpunon en Francio. Tio ne okazis. Sed tiu verdikto ebligis la komencon de vera debato. Kaj vizaĝo estis donita al la partizanoj de la abolicio de la mortpuno, tiu de Robert Badinter.
Inter la afero Patrick Henry kaj la abolicio de la mortpuno en 1981, tri personoj estis ekzekutitaj. Badinter aktive partoprenis en du prezidentaj kampanjoj de François Mitterrand (tiuj de la franca prezidenta baloto en 1974 kaj franca prezidenta baloto en 1981). Tiu fideleco kompreneble malfermis al li la pordojn de la hôtel de Bourvallais (sidejo de la franca justicministrejo, en la 1-a arondismento de Parizo), kiel "Garde des Sceaux", justicministro de la registaroj de Pierre Mauroy. Inter siaj unuaj leĝaj agoj, li havis la honoron, en la nomo de la registaro de la Respubliko, peti de la nacia Asembleo la abolicion de la mortpuno en Francio prezentante kaj defendante la leĝprojekton celantan aboli la mortpunon en Francio. Tiu leĝprojekto estis adoptita de la nacia Asembleo la 18-an de septembro 1981 (fare de la maldekstra majoritato sed ankaŭ iuj dekstraj balotvoĉoj, el kiuj tiuj de Jacques Chirac kaj de Philippe Séguin), poste fare de la Senato la 30-an de septembro 1981), kaj iĝis la Leĝo 81-908 de la 9-a de oktobro 1981, promulgita la postan tagon.
Kvankam la mortpuno ne plu ekzistas en Francio kaj en la plimulto de eŭropaj landoj, multaj landoj plu uzas ĝin, (aparte Ĉinio kaj Usono). Tial Robert Badinter daŭrigas sian batalon. Precipe li estis unu el la animantoj de la unua monda kongreso kontraŭ la mortpuno, kiu okazis en Strasbourg de la 21-a de junio ĝis la 23-a de junio 2001.
La 31-an de decembro 2006, je la morgaŭo de la ekzekuto de la iraka eksdiktatoro, Saddam Hussein, Robert Badinter opinias, ke tiu ago estas « ĉefa politika eraro ». Unue, koncerne la justecon rilatan al la tutaĵo de la krimoj, por kiuj la eksdiktatoro ne estis juĝita. Poste, koncerne la estontecon jam malheligitan de Irako, li konsideras, ke tiu ekzekuto riskas pligravigi la dispeciĝon de la lando. Tiel li rifuzas la nocion de « grava ŝtupo por la demokratio », kiun estigus la morto de Saddam Hussein laŭ la Bush-administracio.
Li subtenas la 7-an de februaro 2007 en la Senato ( Francio) la leĝprojekton celantan enskribi la abolicion de la mortpuno en la Konstitucio de 1958, ebligante tiel Francio ratifiki du traktatojn malebligantajn la restarigon de la mortpuno en Francio per simpla leĝo. .
Gemena
estas grandurbo kaj ĉefurbo de la nove kreita provinco Suda Ubangi en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio).
Geografio
situas en montetaro en la nordokcidenta parto de la lando. Mbandaka troviĝas 391, Kisangani 676, Isiro 874, Kinŝaso 976, Lubumbashi 1865 km.
Ilona Bitay
Ilona BITAY [bitai] estis rumania hungara instruistino, historiistino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 24-an de novembro 1928. Ŝi estas la filino de Árpád Bitay.
Gemena
Trafiko
havas gravan flughavenon. Vojoj kuras el la urbo al Bango kaj Kongo (rivero), krome estas vojo orienten.
Ilona Bitay
Kariero
Ilona Bitay diplomitiĝis pri historio-latino en Universitato de Kluĵo. Ŝi instruis en mezlernejo, poste de 1955 en la Universitato Bolyai rep. en UBB de Kluĵo. Ŝi estis kunlaborantino de Studia Universitatis Babeş-Bolyai Series Historica, Acta Musei Napocensis, Korunk. En volumo Művelődéstörténeti tanulmányok (1979) publikigis studaĵon pri hungarrilata literatura verkaro de Christian Schesaeus''.
Gemena
Klimato
situas en la tropika zono. La averaĝa temperaturo varias inter 25 kaj 28 °C. La varmo kulminas en februaro, malkulminas en oktobro. Jare pluvas ĉ. 1649 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en aŭgusto kaj oktobro, malkulminas en januaro.
Variety
Variety estas ĉiusemajna periodaĵo rilate al libera tempo kaj spektakloj. Ĝi estis fondita en 1905 de Sime Silverman en Novjorko. Pro la progresa pligraviĝo de la kina industrio, ĉiutaga eldonaĵo nomita Daily Variety cetere aperis en Los-Anĝeleso (Kalifornio) en 1933.
La magazinon hodiaŭ posedas la firmao Reed Business Information.
752
En la jaro 752 post Kristo okazis, interalie:
Nova sinagogo de Bonyhád
La Nova (aŭ ortodoksa) sinagogo de Bonyhád estas unu el la sinagogoj en urbo Bonyhád.
Historio
Datenoj pri judoj en Bonyhád aperis la plej frue en 1741. En la sekvaj jaroj ili uzis luitan domon aŭ provizoran domon por sinagogo. La provizora sinagogo estis konstruita en 1764, sed ĝi cindriĝis en 1794. En la sekva jaro la unua stabila sinagogo estis konstruita. La judoj disiĝis al ortodoksa kaj neologa branĉoj en 1868. La ortodoksuloj konstruis propran malgrandan sinagogon en 1883. La nun videbla, pli nova sinagogo estis konstruita en 1924. Dum la nazia erao la judoj (resume 1200) estis deportitaj al Aŭŝvico, en 1945 revenis nur 172 ortodoksuloj kaj 108 neologuloj. Post la Hungara revolucio de 1956 nur 4 judaj familioj restis en Bonyhád. La sinagogo iĝis staplo pri mebloj, depost fino de la socialisma epoko staplo pri uzitaj mebloj. En la 1990-aj jaroj la konstruaĵo ekstere renoviĝis. Interne la domo plene perdis la sakralajn ornamaĵojn, simbolojn, eĉ malaperis la galerio por la virinoj. Estonta sorto de tiu ĉi sinagogo estas nekonata.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas brikoforma kaj situas sola. La renoviĝoj forviŝis ĉion, pri kio la sinagogo estus rekonebla. La nuna ekstera aspekto estas simpla unuetaĝa domo. Same interne restis nur la muroj.
François Stanislas Cloez
Francisko Stanislao Kloezo (1817-1883) estis franca kemiisto, mineralogo, apotekisto, esploristo, fondinto de la Kemia Societo de Francio, pioniro en la studoj pri Analiza kemio kaj esencoleoj, kiu unue identigis la unuterpenan eteron eŭkaliptolo, en 1870. Kune kun Aimé Laussedat (1819-1907), Gabriel Auguste Daubrée (1814-1896) kaj Marcellin Berthelot (1827-1907), ili estis la unuaj esplori meteoron (karbonan kondriton), kiu falis en la 14-a de majo 1864, en urbo Orgueil, departemento Tarn-et-Garonne, sude de Francio.
Kloezo kaj Daubrée asertis ke la ŝtono estis riĉa je organika materio, dum Berthelot, en 1868, diris ke la meteoro enhavis signifoplenan proporcion da hidrokarbonidoj, el tie oni deprenis ke ĝi entenas la vivosemojn. Li estis asistanto kaj kunlaboranto de Michel-Eugène Chevreul (1786-1889) kaj Stanislao Kanicaro (1826-1910) kun kiu li preparis la "cianamidon" per agado de la amoniako sur etera solvaĵo.
En 1870, li komencis la identigon de la individuaj konstituantoj de la esencoleoj laŭ ties disponebleco por medicino, industrio kaj parfumfabrikado. Li same identigis la ĉefan komponanton de la eŭkaliptoleo, kiun li nomis eŭkaliptolo, ankaŭ konata kiel cineolo. En 1878, Kloezo estis omaĝita de la sciencisto Ferdinand von Mueller (1825-1896), kiu donis al iu specio de eŭkalipto la nomon "Eucalyptus cloeziana". Kloezo ankaŭ esploris teorion pri la vivoorigino en la Sunsistemo.
Offstein
Offstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Fehérvárcsurgó
Fehérvárcsurgó [fehErvArĉurgO] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Mór. La loknomo estas hungare: blanka-fortikaĵo-rojo.
Situo
Fehérvárcsurgó situas laŭ la fervojo Székesfehérvár-Kisbér, laŭ flankovojoj, preter ĉefvojo Székesfehérvár-Győr.
Historio
Pli frue loĝis tie en la neolitiko, en ferepoko, fine romianoj havis tie vilaĝon Osones. La unua mencio okazis en 1236 laŭ tiama ortografio Chyrgov. En 1945 la fronto tenis sin 3 monatojn, la vilaĝo tute ruiniĝis. Poste oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno.
Famuloj
En Fehérvárcsurgó naskiĝis:
Montemorelos
Montemorelos estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Montemorelos. Al Montemorelos apartenas entute 408 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19038.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 53854 loĝantojn. El tiuj estis 26858 viroj kaj 26996 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1706,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 430 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 46739 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 84 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,18 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 38669 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1760 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 6310 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Natria propanato
Proprecoj
Natria propionato estas ordinare uzata kiel konservanto en la nutro-industrio. Ĝi preventas la kreskon de ŝimo kaj kelkaj bakterioj, plilongigante la tempodaŭron de bakitaj produktoj. Laŭ la usona "Instituto pri Federala Regularo", natria propionato estas konsiderata sekura kiam uzata kiel nutro-aldonaĵo. Kune kun amonia propionato, ĝi uzatas kiel aldonaĵo en besto-nutraĵoj por preventi trokreskon da nedezirataj bakterioj. Ĝi same uzas por preventi la ketozon en laktobovinaro dum la naskoperiodo.
Ĥimero (biologio)
Ĥimero estas ankaŭ organismo, kiu konstruiĝas el du aŭ pli da histoj kun diversaj genetikaj devenoj. Tio povas okazi ofte per nenatura greftado de plantoj aŭ per transplantado de bestaj histoj.
Naftoprezo
La naftoprezo estiĝas el kuniĝo de fundamentaj merkatdatumoj, kiel oferto kaj demando de nafto. Aliaj, ofte mallongtempe efikaj faktoroj estas diversaj okazaĵoj kiel politikaj konfliktoj, militoj, ciklonoj kaj spekulacio.
La plej grava borso por nafto en Nordameriko estas la New York Mercantile Exchange (NYMEX). En Eŭropo la naftoprezo kreiĝas ĉe ICE Futures (antaŭe „International Petroleum Exchange“) en Londono, por Azio ĉe Singapore Exchange (SĜ).
Jara naftoprezo ekde 1970
Jen la mezaj jaraj prezoj por la naftospecioj Dubai (1970-1985 Arabian Light), Brent (1976-1983 Forties), Nigerian Forcados kaj WTI en usonaj dolaroj por unu barelo.
Fonto: BP Statistical Review of World Energy
Manuel Saumell Robredo
Manuel Saumell Robredo (1817-1870) estis renoma kuba, siatempe hispana pianisto, specialiĝinta pri kontradancoj de sia lando kaj en la adaptado de operoj kaj kantoj de aliaj artistoj. Krom tio li ludis pianon en preĝejoj, verkis gazetarajn kritikojn sub la kaŝnomo El Timbalero [La timbalisto] kaj donis instruon al personoj proksimaj al li. Ekzistas eĉ multaj generacioj da kubanoj pensantaj, ke per la morto de Saumell la kultura universo perdis unu el la ŝlosilaj figuroj, kiu iniciatis la tiel nomatan muzikan naciismon, kaj asertas, ke tiu ĉi pro lia kontribuo al la kuba kulturo estas la plej grava muziko de la 19-a jarcento sur la insulo. La konservatorio de Havano ricevis lian nomon, Conservatorio Manuel Saumell.
Vivo
Saumell naskiĝis la 17-an de julio 1817 en Havano, kaj baldaŭ oni kvalifikis lin kiel antaŭtempe maturan muzikiston, kvankam li sin vidis devigata studi muzikon sininstrue pro tio, ke li naskiĝis en la sino de malriĉa familio, kiu ne povis sendi lin al muziklernejo. Li estis filo de la kataluno Cristobal Saumell, homo kun revoluciema pensmaniero, kiu montris al li jam en lia junaĝo siajn idealojn kaj la malkonsenton, kiun li tenis rilate generalleŭtenanton Tacón, kiu tiutempe (1834-1838) estis la guberniestro de la insulo. Oni scias, ke Saumell verkis siajn unuajn muzikpecojn en la aĝo de proksimume 15 aŭ 16 jaroj, ĝuste kiam li estis lernanta pianludon kun helpo de sia instruisto Juan Federico Edelman kaj kiam li estis sindona admiranto de la usona pianisto kaj komponisto Louis Moreau Gottschalk. Sed malmultan poste, kiam li plenumis sian dudekan jaron, li aŭdacis prezenti operon, kiu tenis en la fono ĉefurban scenaranĝon kaj medion, kion laŭdegis Alejo Carpentier, kiu asertis, ke per la naskiĝo de la verko de Saumell estas fiksitaj kaj poluritaj la fondaj elementoj de kubaneco, kiuj ĝis tiaj estis "perditaj".
Jarojn pli malfrue Maurice Pyke, direktoro de la itala operejo, instruis al li konojn pri harmoniscienco, kontrapunkto, instrumentado kaj fugo, kio do ebligis, ke la aŭtoro de "La música en Cuba" asertas, ke Saumell “signifas multan ene de la historio de la muzikaj naciismoj”. Sed unu el la sucesoj plej gravaj de lia vivo estis lia nomumado kiel prezidanto de la muzika sekcio de la havana Filharmonio Sankta Cecilia, okazintaĵo al kiu sekvis la fondado de la Liceo Artístico Literario kune kun Ramón Pintó kaj la hispana pianisto José Miró.
Krome ni devas mencii, ke, kvankam Saumell devenis el familio de de una familia de malabundaj rimedoj, dum la paso de la jaroj realigis kapitalinvestaĵojn helpe de sia amiko, aĉetomakleristo kaj pianisto Pablo Desvernine. Krom tio li geedziĝis kun Concepción Amegui, virino denaska el La Habana kaj filino de "bonhava" familio, kun kiu li havis tri gefilojn. Sed li mortis en la aĝo de 53 jaroj en Havano la 14-an de aŭgusto 1870, kvankam li estis plenposeda de siaj kapabloj.
Stilo
La kontradancistoj kiel li estis implikitaj en la tiel nomata Conspiración de la Escalera, kaj krom tio li ĉiam tenis revolucieman trajton, pro kio li nomis unu el liaj pecoj "El Somatén", kiu estas vorto, kiu devenas de la kataluna "Som Atents", (esperantigebla pli malpli al "estamos singardaj" aŭ "estamos atentaj") kiu estis la gazeta organo de la katalunaj sendependistoj, kiu ŝteleniris en Kubon. Ankaŭ sen tio ni povas diri, ke Saumell transformis imponmaniere la stilon de kuba muziko, kiu ĝis tiam estis dissemita en la regiono kaj ne forlasis la dancodomojn. La antaŭuloj de Saumell, kiu ĝis nun plejparte estas anonimaj, estis tiuj, kiuj enkondukis estilon pli adaptitan al la regiono, influita certamaniere per la haitia muziko. Krom tio Saumell lasis detalon tre personan en sia stilo, kiu estis asimilita laŭlonge de lia vivo en la dancosalonoj kaj kun akompano de liaj samtempuloj, kiuj same kiel li estis nekredeblaj viziuloj. Kaj laste, Saumell, kiel jam menciite, estis lernanto de la italo Pyke kiu instruis al li konojn pri harmoniscienco, kontrapunkto, instrumentado kaj fugo, detaloj kiuj ankaŭ markis la kontradancojn de lia aŭtoreco, en kiuj aperas, por unua fojo, ritmajn kleojn de la kuba popolmuziko, kiun oni aŭdis en la 19-a jarcento.
Frida Labancz
Frida LABANCZ [labanc] rumania hungara ĵurnalistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Reșița la 18-an de aŭgusto 1935 kaj mortis la 24-an de julio 2014 en Bukareŝto?.
Kariero
Frida Labancz akiris diplomon en Universitato Bolyai de Kluĵo en 1957 pri rumana lingvo kaj literaturo. Ŝi instruis en Sovata, poste en Aiud. Inter 1963-69 ŝi estis raportisto de hungara elsendo de Radio de Bukareŝto, inter 1969-85 redaktoro de la hungara elsendo de Rumana Televido de Bukareŝto, poste ĝis 1994 ĉefkunlaboranto, sekciestro de Radio de Bukareŝto.
Caazapá
Caazapá (jen hispane, gvaranie Ka'asapa) estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la samnoma departemento Caazapá, unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbo situas en la sudo de la lando, borde de la rivero Parano, kiu tie konsistigas la limon al Argentino.
La nuna loĝloko fondiĝis en 1607 per la hispandevena franciskana monaĥo Luis de Bolaños, kiam en tiu loko troviĝis roka fonto nomata „Ykua Bolaños“, ĉirkaŭ kiu poste konstruiĝis la urba parko. La nomo devenas el la gvarania lingvo, kaj estas mallongigo de la vortumo „Ka'aguy jehasapa“, kiu signifas "malantaŭ la arbaro".
Buzurgmeĥr Jorov
Buzurgmeĥr Jorov (taĝike Бузургмеҳр Ёров) estas homrajta aktivulo kaj advokato en Taĝikio. En 2019 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis lin per la premion Homo Homini, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero.
Buzurgmeĥr Jorov estas membro de la opozicia Socialdemokrata Partio de Taĝikio. Dum la 2000-aj jaroj, funkciante kiel la kapo de la laŭleĝa firmao Sipar, Jorov estis implikita en kelkaj altprofilaj juraj kazoj, reprezentante individuojn procesigitajn fare de la registaro de Taĝikio rilate akuzopunktojn politike motivitajn. En 2011, li reprezentis elstaran religieman figuron kaj iaman senatanon Hoĝi Akbar Turaĝonzoda kiam ĉi-lasta jurpersekutis la estron de la ŝtatsubtena Konsilio de islamaj akademiuloj Ulems pro kalumnio. La kazo okazis meze de registar-gvidita fortago kontraŭ la fratoj Turaĝonzoda kiuj ofte kritikis la ŝtatan politikon pri religio En 2013, Jorov reprezentis Muhiddin Kabiri, la gvidanton de la Islama Reviviĝo-Partio kaj membro de la parlamento de la lando kiu estis jurpersekutita fare de la Duŝanbea urbestra oficejo por kritikado de la praktiko de masiva tranĉado de arboj en la ĉefurbo. En 2014, Jorov reprezentis Faĥriddin Zokirov, alian taĝikan advokaton kiu estis arestita pro falsaj akuzoj, ŝajne kiel reprezalio por reprezentado de Zaid Saidov, komercisto kaj politikisto. Li ankaŭ ofertis reprezenti Aleksandr Sodikov, studenton el Kanado kiu estis arestita fare de la aŭtoritatoj kaj akuzita je spionado kaj ŝtatperfido farante esploradon en Taĝikio en junio 2014. La familio de la studento malakceptis la oferton, timante ke la ligiĝo de la advokato kun opozicia partio povus politikigi la kazon.
Henry Woodward
Henry Woodward estis kanada inventisto kaj grava pioniro en la disvolvigo de la inkandeska lampo.
La 24an de julio, 1874, Woodward kaj lia partnero, Mathew Evans, hotelzorganto, postulis kanadan patenton por elektra elektran lumon. Ĝi estis akceptita la 3an de aŭgusto 1874 kiel kanada patento numero 3,738. Woodward estis medicina studento tiame. Ties lampampolo enhavis vitran tubon kun granda peco de karbono konektita al du kabloj. Ili plenigis la tubon el inerta nitrogeno por havi pli longan brulvivon en la filamento. Ties lampampolo estis tute efika kaj sufiĉe promeshava; ili vendis sian usonan patenton 181613 al Thomas Edison kaj danke al tio Edison estas nune konata pro la invento de la lumampolo. Thomas Edison akiris ekskludan permesilon por la kanada patento. Thomas Edison disvolvigis sian propran desegnon de inkandeska lampo kun altrezistanca fajna filamento de karbono en tre alta vakuo enhavita en tre sigelita vitrampolo kiu havis sufiĉe longdaŭran vivoservon por esti komerce praktika.