cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hokko
Ekzemplo
Bashō verkis la malsupran hokkon en 1689 dum lia vojaĝo tra Oku (la Interno), dum li verkis renkon en la domo de funkciulo en Sukagawa:
Aŭdinte la kantojn de la kamplaboristoj dum ili plantis rizon en la kampoj de lia gastiganto, Bashō verkis tiun hokkon por ke ĝi komplimentus la gastiganton pri la eleganteco de lia hejmo kaj regiono, per ligi ĝin kun la "eko" (hajime) de poezia arto, samtempe sugestante sian ĝojecon kaj dankecon pro la okazo de verki renkon por la "unua fojo" (hajime) en la Interno.
Jeu de paume
Jeu de paume estas ludo el Francio. Principo de la ludo estas frapado de pilko al dua ludanto aŭ al muro. Jeu de paume estis konkursa kategorio dum la Somera Olimpiko 1908 en Londono. Dum la postaj someraj olimpikoj oficiala kategorio iĝis la parenca sporto teniso, kiu iugrade konsidereblas pluevoluo de la ludo Jeu de paume.
Metilenbluo
Metilenbluo estas aromata heterocikla kombinaĵo, malhele verda solido, solvebla en akvo, estigante bluan solvaĵon, senodoran, kun kemia formulo C16H18ClN3S kaj mola maso 319,85 g/mol. La metilenbluo uzatas kiel bakteriloga kolorigilo kaj kiel hidrogenogenera indikilo. Ĝi estas vaste uzata en la plej diversaj kampoj tiel kiel biologiaj kaj kemiaj. Metilenbluo estas medikamento blukolora, vendata en ordinaraj farmacioj.
Ĝi estas uzata kiel antidoto indikita al pacientoj kiuj prezentas simptomojn pri hipoksio, mensaj perturboj, takikardio, dispneo, toraksa doloro kaj kazoj de venenado kontraŭ la neŭrotoksino ifosfamido. Oni ne devas konfuzi la metilenbluon kun la "metilbluo" (C37H27N3Na2O9S3) kiu estas alia histologa kolorigilo, nek kun la "nova metilenbluo" (C18H22N3S:SCl ZnCl2), nek kun la variaĵoj de la metilpupuro (C24H28N3Cl), ofte uzataj kiel pH indikiloj.
Historio
Metilenbluo posedas longan uzohistorion en la kampoj histologiaj kaj mikrobiologiaj. Kvankam ĝi estas produktata en diversaj gradoj, tiu uzata por biologiaj eksperimentoj estas la "metilenblua klorido". Alia salo same disponeblas, nome, la "metilenblua tiocianato" uzata kiel redoksa indikilo en laktotestoj kaj ne devas uziĝi kiel biologia makulilo por bakteri-identigoj.
Metilenbluo estis unue preparita en 1876 de la germana kemiisto Henriko Karo (1834- 1910). En la "Listo de la Esencaj Medikamentoj" publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano ĝi enviciĝas kiel unu el la plej gravaj kuraciloj necesaj por la baza sansistemo.
Metilenbluo estis unue priskribita kiel la "unua tute sinteza drogo uzata en medicino". Ĝia uzo en la malari-traktado estis disvolvita de la bakteriologoj "Paul Guttmann" (1834-1893) kaj Paul Ehrlich (1854-1915), en 1891. Komence Ehrlich provis uzi la metilenbluon kiel kontraŭdolorilon, tamen, en 1899, iu kuracisto ĝenova, Pietro Bodoni, publikigis raporton pri la sedativaj efikoj de la metilenbluo en la pluraj formoj de psikozo. La blua tinkturo ŝajne kvietigis la pacientojn, kaj Bodoni, kune kun liaj sekvantoj, komencis uzi ĝin en la respektivaj menshospitaloj.
Dum tiu periodo antaŭ la unua mondmilito, esploristoj kiel Ehrlich kredis ke la drogoj kaj la tinkturoj havis la saman rolon, en la kolorigado de la patogenoj kun la eblo damaĝi ilin. Metilenbluo plu estis uzata dum la dua mondmilito, tamen la soldatoj laŭŝajne ne ŝatis ĝin. Malgraŭ tio, la uzo de la drogo en la malari-traktado antaŭnelonge reviviĝis. La blua urino uzatis por observado de la psikiatraj pacientoj rilate al la uzo de la medikamento. Do, ekde 1890 ĝis la nunaj tagoj, la intereso pri antidepresivaj drogoj kaj aliaj psikotropaj efektoj estis ĉiam kreskanta, kaj ĝi iĝis la ĉefa komponaĵo pri la esploro kiu rezultis en la malkovro de la "klorpromazino", unuafoje sintezita de la kuracisto Henri Laborit (1914-1995).
Metilenbluo estas ia unuamina oksidaza inhibanto, kaj kiam injekitata intravejne en dozoj pli altaj ol 5 mg/kg, kapablas precipiti seriozan serotoninan toksecon, konatan kiel serotonina sindromo, kiam kombinita kun ajna selektiva inhibanto pri serotonina rekapto aŭ alia inhibanto je serotonina rekapto tiel kiel duloksetino , sibutramino , venlafaksino , klomipramino aŭ imipramino. Metilenbluo kaŭzas hemolizan anemion en portantoj de G6PD enzima deficienco.
Preparado
La metilena bluo estas preparata per traktado de la dumetila-4-fenilenaduamino kun hidrogena sulfido dissolvita en hidrogena klorido, sekvata de oksidado kun "fera (III) klorido". Laŭ la ekvacio:
Medicinaj uzoj
Metilena bluo estas komponaĵo de ofte priskribita urina sendolorigilo, anti-infekciaĵo kaj anti-spasmaĵo konata kiel "Prosed", ia drogokombinaĵo kiu same enhavas "salikilatan acidon", "benzoatan acidon" kaj hiosciaminan sulfaton
Kombinaĵo kun lumo
La metilenbluo en kunaĵo kun lumo ofte uzatas en la traktado de rezistaj skvamaj psoriazoj, Aidoso asociita al "Sarkomo de Kapozo", "Orientonila viruso", kaj en la malaktivigo de la "staphylococcus aureus", HIV -1 hepatito, anasa hepatito B , "adenovirusaj vektoroj", kaj hepatito C. La fenotiazinaj tinkturoj kaj lumo antaŭlonge konatas pro ties virucidaj proprecoj de pli ol 80 jaroj. En kelkaj cirkonstancoj, la kombinado povas damaĝi la DNA-on kaj kaŭzi kanceron.
Meta-hemoglobinemio
Dum multaj raportoj rakontas ke la metilenbluo posedas oksidigajn proprecojn, ĝiaj efikoj kiel oksidiga agento okazas nur en tre altaj dozoj. En farmakologiaj dozoj ĝi posedas reduktigajn proprecojn. Dank'al al tiu proprecoj la metilenbluo uzatas kiel medikamento en la traktado pri meta-hemoglobinemio. Ĉi-malsano povas aperi el ingestado de certaj farmaciaj toksinoj aŭ faboj. Normale, la meta-hemoglobino estas ree reduktita al hemoglobino pere de la metemoglobinaj reduktazaj enzimoj NADH- aŭ NADPH-dependaj.
Kiam grandaj kvantoj da meta-hemoglobino okazas sekve al toksinoj, la meta-hemoglobinaj reduktazoj estas tute detruitaj. Metilena bluo, kiam injektita intravejne kiel antidoto, estas unue reduktita al la blua leŭkometileno, kiu sekve reduktas la grupon heman de la meta-hemoglobino al hemoglobino. Metilenbluo povas redukti la duonvivon de la meta-hemoglobino el horoj al minutoj. Tamen, en pli altaj dozoj, lal metilenbluo induktas al meta- hemoglobinemio, inversigante la procezon.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Alzheimer-tablica.JPG| Alzheimer-malsano Benzene_circle.svg| Aromataj hidrokarbonidoj Benzoes%C3%A4ure.svg| Benzoata acido Bromothymol-blue-2D-skeletal.png| Bromotimolbluo Phenolphthalein-low-pH-2D-skeletal.svg| Fenolftaleino Hemoglobin.jpg| Hemoglobino ClownLoachesWithIch2.JPG| Ichthyophthirius multifiliis Chlorpromazine-2D-skeletal.png| Klorpromazino PBBasophil.jpg| Kolorigaĵo de Wright Malaria_map.PNG| Malario Heme_b.svg| Meta-hemoglobino Methylene_green.svg| Metilenoverdo Methyl-orange-2D-skeletal.png| Metiloranĝo NAD%2B_phys.svg| Niktonamida adenino dunukleotido New_methylene_blue.svg| Nova metilenbluo Sir_William_Richard_Gowers_Parkinson_Disease_sketch_1886.jpg| Parkinsona malsano Solu%C3%A7%C3%A3o_de_fehling.gif| Reakcianto de Fehling Salicylic-acid-skeletal.svg| Salikilata acido Edward_Jenner_by_James_Northcote.jpg| Edward Jenner (1749-1823) Philipp_Lorenz_Geiger.jpg| Philipp Lorenz Geiger (1785-1836) William_Jenner2.jpg| William Jenner (1815-1898) Heinrich_Caro_ca1900.jpg| Heinrich Caro (1834-1910) Paul_Guttmann.jpg| Paul Guttmann (1834-1893) Fuchsin.svg| Hans Christian Gram (1853-1938) Paul_Ehrlich_1915.jpg| Paul Ehrlich (1854-1915) Almroth_Wright_c1900.jpg| Almroth Wright (1861-1947) Dmitri Leonidovich Romanovsky (1861-1921).jpg| Dmitri Leonidovich Romanovsky (1861-1921) Sir William Boog Leishman. Photomechanical print by after Ba Wellcome V0026696.jpg| William Boog Leishman (1865-1926) Gustav_Giemsa.jpg| Gustav Giemsa (1867-1948) PBBasophil.jpg| James Homer Wright (1869-1928) </Gallery> </Center>
Fako
Fako estas aparta dividaĵo de meblo, kesto aŭ objekto, destinita por enteni aĵojn aŭ personojn, apartigante ilin.
El tiu ĉefsignifo de fako devenas la figura signifo de fako.
Traktato de Nico
Traktato de Nico estas traktato pri kiu la Eŭropa Konsilio interkonsentis en Nico inter la 7-a kaj 9-a de decembro 2000 por modifi la antaŭajn traktatojn de la Eŭropa Unio. Ĝi estis subskribita la 26-an de februaro 2001 kaj ratifita de la tiamaj membroŝtatoj ĝis la jaro 2002, kaj tial ekvalidis post la 1-a de februaro 2003.
Villaverde de Medina
Villaverde de Medina [biljaBERde demeDIna] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. Villaverde de Medina estas komprenebla etimologie kiel Verda Urbo de Medina alude al la komarka ĉefurbo Medina del Campo.
Koichiro Morita
Koichiro Morita (森田 耕一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Trikinozo
Trikinozo aŭ triĥinozo, nomita ankaŭ trikinelozo, triĥinelozo aŭ trikiniozo, estas parazita malsano kaŭzita de nematodo de la genro Trichinella, kiun oni akiras pro la konsumado de viando kun larvoj de la parazito. Ĝi okazigas stomakintestajn simptomojn (diareo), muskola kaj artikla doloroj.
Koichiro Morita
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai, FC Tokyo, Sagawa Shiga, SC Sagamihara, Kamatamare Sanuki kaj Renofa Yamaguchi FC.
Trikinozo
Etiologio
La malsano estas okazigita de specioj de la genro Trichinella. Ties ĉefaj specioj estas la jenaj:
Epidemiologio
La kontaĝo okazas pro la engluto de viando el porko, infestata de larvoj de tiu parazito enkistigitaj en muskolaj ĉeloj aŭ muroj el graso kiuj transformiĝas en patraj ĉeloj, kie vivas la parazito. Tiuj larvoj iĝas maturaj en la maldika intesto de tiu kiu faris la engluton. La gravedaj inoj enhavas 1000 ĝis 1500 ovojn kiuj maturaj eloviĝas en ties interno, pro kio la inoj liberigas la larvojn liberajn.
Villaverde de Medina
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 58,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 518 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ĉirkaŭ 500 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 56 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nava del Rey, Torrecilla del Valle, Medina del Campo kaj Nueva Villa de las Torres. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La municipo kreiĝis per la unuigo de tri domaroj, nome Romaguitardo, Dueñas kaj Carrioncillo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Estas aŭtokurejo.
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento kun grava ĉefretablo.
Abel Azcona
Abel Azcona (Madrido, 1-a de aprilo 1988) estas hispana artisto specialigita pri artaj agoj. Lia laboro, kun markita aŭtobiografia aspekto, manifestiĝas en artaj amaskomunikiloj, kiuj naskiĝas el la agado kaj evoluas en instalaĵojn, skulptaĵojn, videoludon, pentraĵon aŭ verkadon, kun literaturaj verkoj, de eseoj ĝis literaturaj aŭ memoraj tekstoj. Liaj fruaj verkoj estis pri persona identeco, perforto kaj la limoj de doloro, evoluante al verkoj de kritika, politika kaj socia naturo. Lia laboro estis elmontrita en ekspozicioj kaj galerioj ĉirkaŭ la mondo, akirante internacian projekcion ĉe la Venecia Arsenalo, la Azia Arta Bienalo en Dako kaj Tajpeo, la Lyon-Bienalo, la Internacia Internacia Festivalo de Miamo aŭ la Bienal de Vivanta Arto de Bangladeŝo. Krome, Azcona ĉeestas en diversaj muzeoj kaj naciaj kulturaj centroj kaj internaciaj kiel la Centro de Nuntempa Arto de Malago, la Muzeo de Moderna Arto de Bogoto, la Art League Houston, la Muzeo Leslie Lohman de Nov-Jorko aŭ la Rondo de Belaj Artoj de Madrido. La Muzeo de Nuntempa Arto de Bogoto dediĉis retrospektivan ekspozicion al ĝi en 2014.
Lilialoj
La lilialoj (Liliales) estas planta ordo el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 10 familiojn, ĉirkaŭ 70 genrojn kaj preskaŭ 1800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas lilio.
En tiu ordo, oni trovas interalie la lilion, la tulipon, la trilion, aŭ la smilakon.
Taksonomio
Laŭ la 4-a klasifiko de la Angiosperma Filogeneza Grupo (Angiosperm Phylogeny Group, mallonge AFG), la lilialoj konsistas el la jenaj dek familioj:
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (7 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kuskuto
Kuskuto (Cuscuta el konvolvulacoj) estas genro de senfoliaj, senradikaj, unujaraj parazitaj plantoj. Ili volvas siajn maldikajn fadenformajn tigojn ĉirkaŭ aliaj plantoj, el kiuj ili suĉas nutron.
Ili vivas en tropika kaj modera klimatoj. Multaj specioj disvastiĝas kun la mastroplanto.
Kuskuto ne havas klorofilon, la nutraĵon ĝi prenas el la mastroplanto tra ties histoj per radiksimilaj alkroĉiloj (haŭstorioj).
La tigo povas estis flava, oranĝa, rozkolora aŭ bruna, la folioj reduktiĝis al skvamoj. La malgrandaj floroj estas sonorilsimilaj, flavaj aŭ blankaj, formas globeton, en la funelo de la korolo troviĝas gorĝaj skvamoj.
La kuskuta semoj ĝermas en proksimo de la mastroplanto kaj eligas t.n. ankrajn radikojn, poste la ŝoso kreskas spirale, ĝis ĝi atingas la mastroplanton. Tiam ĝi ĉirkaŭvolvas sur ties ŝoson kaj eligas en ties histojn suĉfadenojn. Ĝi prenas akvon el la ksilemo, nutraĵojn el la floemo de la mastroplanto. La komence eligitaj radikoj neniiĝas kaj pli kaj pli volvas, suĉas la planton.
La kuskuto damaĝas la trifolion, luzernon, linon, lupolon kaj fazeolon, kma plantoj
Evitado: forigo de la infestitaj plantoj.
Pejzaĝekologio
Pejzaĝekologio estas la scienco kiu studas kaj plibonigas la rilatojn inter ekologiaj procezoj en la medio kaj partikularaj ekosistemoj. Tio estas farita ene de vario de skaloj de pejzaĝoj, de disvolvigo de spacaj modeloj, kaj de organizaj niveloj de esplorado kaj politiko.
Kiel tre interfaka branĉo en la sistemo de sciencoj, la pejzaĝekologio integras biofizikajn kaj analizajn alproksimigojn kun humanismaj kaj holismaj perspektivoj kaj en la naturaj sciencoj kaj en la sociaj sciencoj. La pejzaĝoj estas space heterogeneaj geografiaj areoj karakterizitaj de tre diversa interagadantaj zonoj aŭ ekosistemoj, game el relative naturaj surteraj kaj akvaj sistemoj kiel arbaroj, herbejoj kaj lagoj al hom-dominataj medioj kiel agrikulturaj kaj urbaj lokoj. La plej elstaraj karakteroj de pejzaĝekologio estas ties emfazo al la rilato inter modeloj, procezoj kaj skaloj, kaj ties fokuso al larĝ-skalaj ekologiaj kaj primediaj aferoj. Tiuj bezonas kongruon inter biofizikaj kaj sociekonomiaj sciencoj. Ŝlosilaj esplorobjektoj en pejzaĝekologio estas ekologiaj fluoj en pejzaĝaj mozaikoj, ter-uzado kaj ŝanĝĝo de terkovro, senkrustigo, rilato de analizo de pejzaĝaj modeloj kun ekologiaj procezoj, kaj konservado kaj elteneblo de pejzaĝoj.
Carl Troll (1899–1975), Karlheinz Paffen (1914–1983), Ernst Neef (1908–1986) kaj Josef Schmithüsen (1909–1984) pluevoluigis pejzaĝekologion.
Občina Žirovnica
Občina Žirovnica estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 10 komunumoj kovrante areon de 42,6 km². Komence de 2018 tie loĝis 4411 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Breznica.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Občina Tržič en la oriente, Občina Radovljica en la sudoriente, Občina Bled en la sudokcidente, Občina Jesenice en la okcidente. En la nordo en la montoj Karavanke estas la ŝtata limo kun Aŭstrio.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 10 vilaĝoj:
Breg, Breznica, Doslovče, Moste, Rodine, Selo pri Žirovnici, Smokuč, Vrba, Zabreznica, Žirovnica
31877 Davideverett
31877 Davideverett estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono),
Nomo
Ĝia nomo honoras David Everett, Sistema Inĝeniero de Projekto por la Misio de Alvenigo de Asteroida Specimeno OSIRIS-REx. Antaŭ labori pri OSIRIS-REx, li estis Sistema Inĝeniero de Misio por Lunar Reconnaissance Orbiter kaj Ĉefa Sistema Inĝeniero por la NASA-aj projektoj Heliofiziko kaj Esploriloj
Občina Žirovnica
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-gorenjska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:192_x437135.5_y140596.5_s13_b4
Ondogvidilo
Izola ondogvidilo estas solida izola vergo anstataŭ tubo. Optika fibro estas izola ondogvidilo dizajnita por al laboro je optikaj frekvencoj. Tradonilaj linioj kiel mikrorubando, samebena ondogvidilo, rubandolinio aŭ samaksa konduktilo povas ankaŭ esti konsiderataj kiel esti ondogvidiloj.
La ondogvidila strukturo limigas la energion de elektromagneta ondo al specifa relative mallarĝa kaj kontrolebla vojo. Ĝenerale, ju pli malgranda estas la minimuma frekvenco kiu trapasas, des pli granda la ondogvidilo estas.
Elektromagnetaj ondogvidiloj estas analizataj per solvado de ekvacioj de Maxwell, aŭ ilia malpligrandigita formo, la elektromagneta onda ekvacio, kun randaj kondiĉoj difinitaj per la propraĵoj de la materialoj kaj iliaj randoj. Ĉi tiuj ekvacioj havas multajn solvaĵojn, aŭ reĝimojn, kiuj estas propraj funkcioj de la ekvacia sistemo. Ĉiu reĝimo estas pro tio karakterizata per ajgeno, kiu respektivas al fortranĉa frekvenco pli sube de kiu la reĝimo ne povas ekzisti en la ondogvidilo.
Ondokonduktilaj disvastigaj reĝimoj dependas de la operacianta ondolongo kaj polarizo kaj la formo kaj amplekso de la ondogvidilo. La laŭlonga reĝimo de ondogvidilo estas aparta staranta onda ŝablono formita per ondoj limigitaj en la malplenaĵo. La transversaj reĝimoj estas klasifikitaj en malsamajn specojn:
En tubaj ondogvidiloj (kun sola elektra konduktilo), TEM ondoj ne estas eblaj, ĉar ekvacioj de Maxwell donas ke la elektra kampo devas tiam havas nulan diverĝencon kaj nulan kirlon kaj estas egalaj al nulo je randoj, rezultante en nula kampo; ekvivalente, la kondiĉo kun nulaj randaj kondiĉoj garantias nur la bagatelan nulan solvaĵon. Tamen, TEM ondoj povas propagi en samaksa kablo ĉar estas du konduktiloj.
La reĝimo kun la plej malgranda fortranĉa frekvenco estas la domina reĝimo de la ondogvidilo. Tuba ondogvidilo devas esti de duono de ondolongo aŭ pli multe en larĝo por subteni unu aŭ pli multajn transversajn ondajn reĝimojn. Estas kutime elekti la amplekson de la ondogvidilo tian ke nur ĉi tiu unu reĝimo povas ekzisti en la frekvenca bendo de operaciado. En ortangula kaj cirkla tubaj ondogvidiloj, la dominaj reĝimoj estas la TE1, 0 kaj TE1, 1 respektive.
Tubaj metalaj ondogvidiloj
En la mikroonda regiono de la elektromagneta spektro, ondogvidilo plej kutime estas tuba metala konduktilo.
Ondokonduktiloj estas iam plenigataj per kunpremita gaso por malebligi arkadon, permesante pli altan povumon. Male, ondogvidilo povas esti vakuita kiel parto de vakua sistemo, ekzemple elektrona traba sistemo.
Truita ondokonduktilo estas ĝenerale uzata kiel anteno por radaroj kaj aliaj similaj aplikoj.
Fermita ondogvidilo estas elektromagneta ondogvidilo kiu havas jenajn propraĵojn:
Mezuro de staranta onda rilatumo povas esti farata por certiĝi ke ondogvidilo ne havas likojn aŭ akrajn fleksiĝojn. Se tia fleksiĝoj aŭ truoj estas en la ondogvidila surfaco, ĉi tiu povas malpligrandigi ĝian efikecon. Arkado povas okazi se estas truo, se estas tradonata alta povumo (kutime 200 vatoj aŭ pli multe). Reflektita povumo povas okazi kaj damaĝi aparataron same bone. Alia kaŭzo por malbona staranta onda rilatumo en ondogvidilo estas apero de akva kondensaĵo, kiu povas tipe esti malebligita per kvarca ĝelo, sekigilo.
Izolaj vergoj por mikroondoj
Izolaj vergaj ondogvidiloj, linearaj tabeloj el mallongaj transversaj konduktiloj, kaj ebenaj rezistaj konduktiloj uzas la saman principon kiel optikaj ondogvidiloj.
Ĉi tiuj funkcias per efiko de refrakta indico, pro kiu la ondogvidilo malrapidigas la ondon pli sube de la libera spaca rapido, kontinue kurbigante la eman al plilarĝiĝo ondofronton al la mallarĝa ondogvidilo kaj konservante la ondon al esti ene. Helicaj ondogvidiloj kaj linearaj tabeloj de mallongaj konduktiloj estas uzataj kiel partoj de la helica anteno kaj Yagi-Uda-anteno.
Aplikoj
Ondokonduktiloj povas esti konstruitaj por porti ondojn de larĝa parto de la elektromagneta spektro, sed estas aparte utilaj en la mikroonda kaj optika frekvencaj limigoj. Ondokonduktiloj estas uzataj por tradonado de ambaŭ povumaj kaj komunikaj signaloj, kutime por mallongaj distancoj. La ĉefa avantaĝo de ondogvidiloj en komparo al aliaj tradonilaj linioj estas en alte povumaj aplikoj.
En la 1970-aj jaroj estis konstruitaj ondogvidilaj liniaj de kelkaj mejloj de longo, por studi eblan uzon de ili por interurba komunikado, sed antaŭeniĝo de dizajno de optikaj fibroj igis ĉeson de la plano.
Historio
La unua ondogvidilo estis proponita de Joseph John Thomson en 1893 kaj eksperimente kontrolita per Oliver Lodge en 1894; la analitiko de la propagaj reĝimoj en malplena metala cilindro estis unue plenumita de Lord Rayleigh en 1897.
Gölsdorf
Gölsdorf estas la familia nomo de:
Hrachovište
Hrachovište, hungare Borsós [borŝOŝ], germane Hrachowitz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hrachovište situas ĉe kunfluejo de 2 rojoj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ĉeĥio-Nové Mesto nad Váhom. La lasta troviĝas je 12, Myjava je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392 en formoj "Hrachowich" kaj "Rachowch". La loĝantoj estis en 1452 120, en 1617 jam 400. En 1787 loĝis tie 778 vilaĝanoj en 97 domoj, en 1828 743 vilaĝanoj en 106 domoj. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Hrachovistye, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Borsós 931 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Miava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1935 inundo okazis. En 2001 vivis en Hrachovište 673 homoj, (644 slovakoj).
Flávio Canto
Vivo
Flávio Canto naskiĝis en Oksfordo, Anglujo, kie lia patro faris doktoriĝan kurson pri nuklea fiziko. Kun du jaroj li translokiĝis al Brazilo, sed de naŭ ĝis 11 jaroj li akompanis sian familion dum la postdoktoriĝa kurso de sia patro kaj tiam loĝis en Kalifornio, Usono, kie li komencis surfi. La malsano astmo, kiun li suferis kiam infano, igis lin praktiki naĝadon, tamen kun 14 jaroj Canto decidis akompani sian plej junan fraton dum trejnoj de ĵudo, ambaŭ influitaj de la olimpika ĉampiono Aurélio Miguel, ĉampiono en Seulo, 1988.
Ĉar li komencis praktiki ĵudon relative malfrue, Canto sentis sin en malavantaĝaj kondiĉoj rilate al siaj oponantoj. Tial, por superi tiun malavantaĝon, li trejnis intense kaj estis akceptita en la brazila teamo de ĵudo nur 5 jarojn post kiam li ektrejnis la sporton.
La sportista vojo
Flávio rapide komencis elstariĝi en la nacia teamo kaj en 1995 konkeris bronzmedalon en la Tutamerikaj ludoj de Mar del Plata. La sekvontan jaron li atingis la 7-an lokon en la Olimpiko de Atlanta kaj en 1999 li konkeris arĝentmedalon la Tutamerikaj ludoj de Winnipeg. En 2000 oni forte atendis lin kiel ĉefan ĵudiston en la kategorio mezmeza, tamen li perdis dum la selektcelaj disputoj kaj partoprenis la Olimpikon de Sidney kiel kromĵudisto. Post tiu ioma malsukceso, li ree akiradis bonrezultojn kaj reprezentis Brazilon dum la Tutamerikaj Ludoj de Sankta Domingo en 2003, kie fariĝis ĉampiono, kaj en la Olimpiko de Ateno en 2004, en la kategorio mezmeza, kie konkeris bronzmedalon.
En la sekvintaj jaroj Canto akiris pli grandan rimarkitecon kaj estis konsiderita unu el la plej bonaj kaj respektindaj brazilaj sportistoj, elektite de la Brazila Olimpika Komitato la plej bona ĵudisto en 2006. Nuntempe, krom profesia sporta agado, Canto ankaŭ prelegas kaj propagandas pri ĵudo kaj treinas junulojn por tiu sporton.
La filantropia projekto
Post la perdo esti inter la ĉefĵudistoj en la Olimpiko de Sidnejo, Canto estis profunde trafita kiel sportisto, tamen profitis la momenton por pripensi kaj decidis profiti la okazon por instrui ĵudon al junuloj en filantropia projekto okazanta en la komunumo Rocinha, en Rio-de-Ĵanejro. Iom poste la projekto frontis konsiderindajn financajn malfacilaĵojn kaj estis nuligita. Por daŭrigi la klasojn, Canto kreis kun la helpo de amikoj la Instituton Reação ("Reago"), neregistara organizo sen profitceloj aganta en malriĉaj komunumoj de Rio-de-Ĵanejro, kiel Rocinha, Pequena Cruzada, Cidade de Deus kaj Tubiacanga. Ĝia ĉefa celo estas favori la homan disvolviĝon kaj la socian inkluzivigon pere de ĵudo kaj similcelaj agadoj - kulturaj promenadoj, eksterlerneja kromstudado, anglalingvaj lecionoj ktp.
Hodiaŭe la instituto prizorgas ĉirkaŭ 6 mil infanoj kaj junuloj, aĝaj inter 4 kaj 25 jaroj. La juna mondĉampionino de 2008, Rafaela Lopes, estis unu el tiuj junuloj zorgitaj de Instituo Reação.
Belerofono
Belerofono (helene Βελλεροφόντης, latine Bellerophon) estis duonfilo de la korinta reĝo Glaŭko kaj Eŭrimeda. Li estis nepo de Sizifo.
Pro malzorgo li mortigis sian fraton kaj pro tio fuĝis al la reĝo Proito en Arguson. Tie ekamis lin la edzino de Proito Anteo, alinomata Steneboia. Belerofono ŝian amon ne reciprokis. Anteo venĝe denuncis lin al la reĝo, ke li provis diskrediti ŝin. La reĝo ne volis venĝi kontraŭ sia gasto, sed sendis lin kun letero al la reĝina patro, reĝo Iobato en Likion. En la letero Proito petis Iobaton, ke li Belerofonon ekzekutigu. Nek Iobato volis la gaston difekti, sed elmetis lin al danĝeroj, kiujn, laŭ li, Belerofono subiĝu.
Dioj helpis al Belerofono pruvi sian senkulpecon kaj sendis al li flugilhavan ĉevalon Pegazon, sur kiu li feliĉe venkis azian genton solimerojn, amazonojn eĉ Ĥimeron. Tio Iobaton impresis tiel, ke li Belerofonon edzigis al sia filino Filonoo, kaj nomumis lin sia sekvanto.
Filonoo naskis al li tri infanojn, Isandron, Hipoloĥon kaj Laodameon. Areso mortigis Isandron en batalo kontraŭ solimeroj kaj Artemiso senigis lin pri la filino. La patran regnon do heredis Hipoloĥo.
Fino de Belerofono ne estis feliĉa. Dioj malamis lin pro tio, ke li fariĝis amato de homoj kaj falpuŝis lin de la monto Olimpo kaj kripligis, kiam li volis elflugi tien sur sia ĉevalo Pegazo.
Sed alia versio sciigas, ke Belerofono orgojliĝis tiel, ke li volis egaliĝi al dioj. Selis Pegazon kaj elflugis Olimpon. Tio Zeŭso ne volis toleri, sendis al la ĉevalo nebrideblan furiozon, Belerofono ne kapablis teni sin sur ĝi kaj falis teren. Per falo sur kapon li senprudentiĝis, longe erarvagis, ĝis trovis lin dio de morto Tanato.
La greka verkisto Palaifato konsideras Belerofono kiel brava korinta ekzilito, kiu, per rapida ŝipo nomiĝis Pegazo, rabiis kaj pereigis marbordajn vilaĝojn.
Rebrilo en arto
En konscio de homoj restis prefere Pegazo, sed en antikvaj tempoj estis mito pri Belerofono tre ŝatata
NGC 4553
NGC 4553 (aliaj indikoj — ESO 322-30, MCG -6-28-6, DCL 76, PGC 42018) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Drahlov
Nomon Dahlov havas pluraj setlejoj:
NGC 4553
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belerofono
Notoj
Origine, Transprenita kaj malstrikte tradukita de
Biela (alfluanto de Elbo)
Biela (germana nomo; Bělá) estas maldekstra alfluanto de Elbo. Ĝia fonto troviĝas proksime de la ĉeĥa vilaĝo Ostrov en la Elba Grejsmontaro en alteco de 520 metroj super la maro. Fluante norden la rojo atingas post malmultaj kilometroj la limon al Germanio (subŝtato Saksio).
Post entute 18 kilometroj Biela alfluas al Elbo. Tio okazas en la urbo Königstein en alteco de 115 m.
Biela trafluas la valon Bielatal. Tie la rokformacioj la Herkulessäulen, la Heraklo-kolonoj, ankaŭ troviĝas. En la valo, unu el la plej fruaj trolebus-servoj ekzistis inter 1901 kaj 1904, Bielatalbahn aŭ Gleislose Bahn – "senspura fervojo".
Geomorfologio
La diferenco en alteco signifas ĉirkaŭ 400 m de altitudo; rezulto de la pliiĝo de la ercmontara plado, kiu ankaŭ klinis ĉi tiun parton de la Elba Grejsmontaro kaj kaŭzis pliigitan erozion super la kreskanta gradiento, kiu estas unu el la kialoj, kial la valo de Biela fariĝis populara grimpa areo. 90 grimpŝtonoj kun ĉirkaŭ 320 vojetoj estas registritaj ĉi tie.
Uzo
La malsupra Biela areo proksime al Brausenstein, la urbo Bielatal kaj precipe proksime al Königstein-Hütten estis kaj estas karakterizita per industriaj instalaĵoj, kiuj uzas akvoenergion.
Eclépens
Eclépens, komunumo de la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo en Svislando. Ĝi havis 975 loĝantojn je la 31-a de decembro 209.
Geografio
La komunumo situas ĉe la piedo de la Ĵuraso Montaro, en distanco de 19 km norde de Laŭzano kaj de porksimume 63 km nord-oriente de Ĝenevo. La komunumo trafluas la rivero Venoge.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Eclépens limas la Bavois, Oulens-sous-Echallens, Daillens, Lussery-Villars, La Sarraz kaj Orny.
Monumentoj
La kastelo estas eks-paroĥestra domo, konfiskita al la Eklezio dum la Reformacio kaj aliformita al senjora domo, kun nomo "Château d'En-Haut" (Supra Kastelo).
Oni povas ankaŭ vidi la restaĵojn de la kanalo de Entreroches, kiu estis planita por ligi Lagon Lemanon kun Lago de Neŭŝatelo, sed estis forlasata kiam fulmotondro faligis ponton-akvedukton kaj ŝtopis la kanalon.
Historio
En la monteto Le Mormont situas grava La-Tène-kultura kulta loko.
La unua dokumenta mencio de Eclépens datiĝas el la jaro 814 kiel Sclepedingus.
Kočovce
Kočovce, hungare Kocsóc [koĉOc], germane Nedenholz estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Kočovce situas apud Váh, laŭ traira flankovojo apud aŭtovojo. Nové Mesto nad Váhom troviĝas je 4 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1321 en formo "Huchk". Baldaŭe 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Granda kaj Malgranda partoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kocsóc 496 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kočovce 1388 homoj, (1371 slovakoj).
La Zarza (Valladolid)
La Zarza [laZARza] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. La Zarza estas komprenebla etimologie kiel La Rubuso.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 118 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 20 el 1991.
Ĝi distas 52 km de Valadolido, provinca ĉefurbo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de rojoj Vallejo kaj Carremolino, inter Ramiro, Olmedo kaj Moraleja de las Panaderas.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de San Silvestre.
Drahlov (Charváty)
Drahlov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Charváty en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 1 km sude de Charváty. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 90 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1357.
Naskiĝintoj
En la vilaĝo naskiĝis muzika komponisto Josef Drahlovský (1847–1926).
Norrbotten
Norrbotten aŭ en Esperanto Norda Botnio estas historia provinco (landskap) de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Norrland. La provinco havas 195 000 loĝantojn kaj areon de 26 671 km².
Rhodt unter Rietburg
Rhodt unter Rietburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Edenkoben, kiu kovras larĝan strion relative en la norda parto de la distrikto.
Karl Gölsdorf
Karl Gölsdorf (n. 8-an de junio 1861 en Vieno; m. 18-an de marto 1916 en Wolfsbergkogel ĉe Semmering estis aŭstria inĝeniero kaj konstruisto de lokomotivoj. Li estis la filo de Louis Adolf Gölsdorf.
Fako (figure)
Devene de ĝia baza signifo, la vorto fako akiris la figuran signifon de aparta branĉo de scienco, arto, industrio, komerco, kaj ceteraj. Ofte ĝi uziĝas por paroli pri lernejaj fakoj.
Homo kun aparta scio pri sia fako nomiĝas fakulo.
(14167) 1998 UL8
(14167) 1998 UL8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Masaya
Masaya estas urbo en la sudokcidento de Nikaragvo kaj la ĉefurbo de la samnoma departemento, proksime de Managua.
Geografio
Laŭ popolnombrado en 2001 la urbo havas proksimume 140,000 loĝantojn kaj ĝi situas je la orienta deklivo de la alta vulkano Masaya. La vulkano Masaya estas unu el la plej aktivaj vulkanoj de Ameriko. En la kratero troviĝas lafolago, kun profundeco de. Post multnombraj etaj erupcioj la vulkano ĉiutage eligas sulfurnubojn. La lasta pli malgranda erupcio estis je la 23a de aprilo 2001. La vulkanoj kaj la ĉirkaŭa nacia parko apartenas al la plej gravaj turistaj lokoj de Nikaragvo.
Casteil
Casteil [castɛj] (Castell de Vernet) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Casteillais.
Villefranque (Pyrénées-Atlantiques)
Villefranque (Milafranga) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Milafrangar.
Papaver hybridum
Hibrida papavo (Papaver hybridum), estas plantospecio el la familio de la Papavacoj (Papaveraceae). La specio similas al Papaver argemone. Ili diferencas en globforma senkapsulo kun rigidharoj. En Germanujo tiu planto jam estas formortigita aŭ minimume tre „endanĝerigita“.
Vegetativaj karakteroj
La unujara, herba planto atingas alton de 15 ĝis 50 cm. Ĝi formortas post la maturiĝo de la semoj. La apenaŭ dibranĉita tigo kreskas vertikale kaj havas foliojn. La surfaco estas kovrata kun longaj blankaj haroj. Tiu papaver havas bazan mezan rosedon kaj plurajn foliojn ĉe la tigo. La folioj estas unuoble ĝis trioble pinataj kaj 7 ĝis 15 cm longaj kaj 2 ĝis 3 cm larĝaj. La lancetformaj foliaj loboj havas pintajn aŭ rondigitajn folifinojn. La subaj folioj havas pedunklojn, la supraj sidas.
Floroj kaj fruktoj
En la foliakseloj aŭ fine de la tigoj kreskas 8 ĝis 12 cm longaj haraj pedunkloj. Ili portas kapjesantajn aŭ starantajn florojn.
La relative grandaj florburĝonoj havas grandecon de 8 ĝis 12 mm kaj larĝecon de 6 ĝis 8 mm. Ili estas kovrataj de blankaj aŭ flavaj rigidharoj. Malfermante la burĝonon la du haraj spaloj forfalas. La duseksa, radiosimetriaj floroj estas multnombraj kaj havas diametron de 2 ĝis 5 cm. La renverse ovoformaj petaloj estas ruĝaj kaj longas ĉ. 10 ĝis 20 mm longaj kaj havas ĉe la bazo nigran makulon. La floro havas 50 ĝis 100 stamenojn. La anteroj estas malhelviolaj. La planto floras de majo ĝis julio.
Ceteraj ecoj
La tuta planto estas tre venena, precipe la kapsulo enhavas multe da venena alkaloido. La planto estas uzata por fari narkotaĵon. La produktado de opio ne estas signifa.
La kromosomo-nombro estas n = 7.
Disvastigo kaj ekologio
La hibrida papavo kreskas precipe sur kalkhavaj montetoj kaj argilenhavaj grundoj, tie ĝi kreskas ofte kiel subkreskaĵoj de greno. Origine la planto kreskis en la mediteranea regiono, Grandbritio, Nordafriko, sudokcidenta Azio (Afganio kaj Pakistano). En Germanujo ĝi estas arĥeotipo.
Kavango-regiono
Kavango-regiono aŭ simple Kavango estas unu el la 13 regionoj de Namibio. Ĝi situas en la nordoriento de la lando, ĉefurbo estas Rundu, la dua plej granda urbo de Namibio.
La ĉefa loka etno estas la kavangoj, laŭ ili nomiĝas la regiono Kavango, same kiel la ĉefa rivero Okavango.
NGC 4555
NGC 4555 (aliaj indikoj — IC 3545, UGC 7762, MCG 5-30-26, ZWG 159.21, PGC 41975) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Kavango-regiono
Geografio
Kavango estas norda parto de la Kalahari-baseno, altebenaĵo de ĉirkaŭ mil-metra alteco. Same kiel la tuta nordo de Namibio Kavango-regiono havas pli da pluvo, tiel ĝi estas multe pli verda ol centra kaj suda Namibio. La rivero Okavango kaj la inunditaj terenoj ĉirkaŭ ĝi estas karakteraj por la regiono. Foje troviĝas arbaroj, agrikulturo ĉefe produktas sorgon, maizon kaj legomojn.
Kavango havas plurajn naciajn parkojn: Kaudom- und Mangeti- kaj Mahango-parko.
NGC 4555
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kavango-regiono
Administra strukturo
Kavango havas ok balotdistriktojn kun entute 202.694 loĝantoj:
Ekonomio
La homoj vivas ĉefe de malgranda komerco, fiŝkaptado kaj agrikulturo. Viglas malgrandaj lokaj bazaroj. Iom da minado de kupro okazas ĉe Simanya kaj nafto ĉe Katwitwi.
Nord-Urengoja minejo
Nord-Urengoja minejo estas la naftogasokondensata minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 70 km okcidente de la vilaĝo Tazovskij kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco.
Ekspluatado
La gaskuŝejo estis malkovrita en 1970 kaj la naftokuŝejo en 1985. Ekspluatado de la gaskuŝejo komenciĝis en 1987. La komenca gaskapacito estis taksita je 678,7 miliardoj da kubaj metroj, la elminigado ĝis 2002 sumiĝis je 243,2 miliardoj da kubaj metroj.
Geologio
La minejo estas ligita al la Olikumina muro, kiu situas norde de la Malsuprepura megamuro, en la Ĥaduteja depresio. Laŭ tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de la supra kretaceo ĝi havas grandecon 51 x 30 km, amplitudon 94 m. La naftogasaj sedimentaĵoj de la supra kaj malsupra kretaceo kuŝas je fundo 1130-3249 m.
La ĉefa gaskapacito estas ligita al la cenomanianaj sedimentaĵoj je la fundo 1130-1255 m. La terigenaj sedimentaĵoj havas gasohavan tavolaron dikan je 22,2 m, porecon 29%, gasosaturecon 0,7. La kuŝejo estas masiva akvoflosa, granda 21 x 44 km, alta 92 m. La gasakva kontakto estis registrita je absoluta marko de -1200 ĝis -1202,9 m. La elminigado de gaso variis de 342,8 ĝis 1101,9 mil m³ diurne. Enhavo de la gaso: metano 98,57%, homologoj de metano 0,13%, azoto 1,3%. Gaskapacito estis taksita je 355,4 miliardoj da kubaj metroj.
La novkomaj sedimentaĵoj de malsupra kretaceo estas ligitaj al la Orienta (9 x 26 km, amplitudo 50 m) kaj la Okcidenta (14 x 28 km, amplitudo 25 m) kupoloj. En la fundoj de 2090 ĝis 3249 m oni malkovris 27 gasokondensatajn kaj 4 naftogasokondensatajn kuŝejojn. La produktohavaj tavoloj estas grejsoj, aleŭrolitoj kaj argiloj. La efika dikeco de la tavoloj varias de 1,36 ĝis 8,45 m, poreco 21%, la komenca tavolpremo 21,3-35 MPa. Enhavo de la gaso: metano 88-90%, homologoj de metano (C2-C4) 7,9-9,3%, azoto 0,25-0,76, karbonduoksido 0,07-0,6%. Enhavo de gasokondensato estas 56-165 gramoj/cm³, denseco 0,727-0,780 gramoj/cm³. La malsuprekretaceaj sedimentaĵoj estas ekspluatataj.
Neuillay-les-Bois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Orgojlo
Orgojlo rilatas al forta sento de memestimo kaj memfido en propraj kapabloj, aligata al malkapablo ricevi humiligojn kaj gratifikojn, sekvante aserton de iu ajn alia persono, evento, objekto aŭ grupo kun kiu la orgojlulo povas esti identigita.
Komuna esprimo, preskaŭ sinonima kun fiero, sed estas "havi tro altan opinion pri si."
La malorda fiero implicas senton de supereco super aliaj, kaj prenas la nomon de orgojlo, kiu en la kristana doktrino estas la plej grava de la sep mortomeritaj pekoj. Arogantaj personoj ĉiam inklinas voli tutan atenton de aliaj sur sin sen zorgi pri la sentojn de aliaj personoj. Se iu ne iras laŭ siaj atendoj, tiam la orojlulo inklinas ĉagreni kun siaj interparolantoj ..
1075 Helina
1075 Helina estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Santa Maria Maggiore
Santa Maria Maggiore (Sankta Maria la Granda) estas komunumo en la pleja nordo de Italio. Ĝi troviĝas en la regiono Piemonto kaj la provinco Verbano Cusio Ossola. Katolika patronino de la komunumo estas la "Sankta Maria de la neĝo" (itale Madonna della neve).
Thomas Kinkade
Thomas KINKADE (naskiĝis 19-an de januaro 1958 en Sacramento, Kalifornio - mortis la 6-an de aprilo 2012 en Los Gatos, Kalifornio) estis usona pentristo. Li nomis sin "Thomas Kinkade, Painter of Light" (Pentristo de la Lumo). Kritikistoj taksis liajn pentraĵojn kiĉoj.
Biografio
Kinkade plenkreskis en urbeto Placerville, Kalifornio kaj frekventis mezlernejon ĝis 1976, poste studis en Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley kaj Art Center College of Design en Pasadena.
Li geedziĝis en 1982 kun Nanette, kun kiu li havis kvar filinojn. Li sukcese konstruis imagon de profunde kredanta kristano, kiu vivas por sia familio. Li preskaŭ ĉiam aldonis al la pentraĵoj monogramojn de la edzino aŭ la filinoj.
Evidentiĝis nur post lia morto por liaj ŝatantoj, ke jam en 2010, lia edzino komencis proceson de divorco, forlasis lin kaj translokiĝis en Aŭstralion kun la filinoj. Li vivis en la lastaj 18 monatoj kun amatino Amy Pinto, kaj konsumis forte alkoholaĵon.
Li pentris ŝablonajn, kiĉajn temojn (arbaro kun kabano, preĝejo kun kruco ks.). La pentraĵoj ĉiam estas helaj, tiel donante feliĉecon, lumon al la loĝejoj, laŭ sia filozofio. Laŭ kelkaj taksoj, la kopiaĵoj de liaj pentraĵoj estas troveblaj en ĉiu 20-a loĝejo de Usono, precipe en la provincaj, religiaj regionoj.
Senmarka pipio
La Senmarka pipio (Anthus leucophrys) estas mezgranda paserina birdo, membro de la genro de pipioj kaj familio de Motaciledoj (kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj longungulojn) kiu reproduktiĝas kiel loĝanta specio en Afriko sude de Saharo.
Morbidelli
Morbidelli estis manufaktura firmao de motorcikloj. Ĝi ekzistis inter la jaroj 1910 kaj 1980 en Pesaro. Morbidelli partoprenis en 1969 ĉe la mondĉampioneco de la motorcikloj per maŝino de 50 kubikcentimetroj. Hodiaŭ ekzistas muzeo en la eksa sidejo de la marko, kie oni prezentas la motorciklojn, kiujn oni uzis dum la mondĉampionecoj. En la jaro 1992 oni provis revivigi la markon pere de motorciklo de 850 kubikcentimetroj.
Senmarka pipio
Aspekto
La Senmarka pipio estas granda pipio 17 cm longa, sed krome ĝi estas nedistingeblaspekta specio, strieca grizbruna supre kaj pala sube kun hela brustostrieco. Ĝi havas fortan blankan superokulan strion kaj malhelajn mustaĉajn striojn. Ĝi havas longajn krurojn kaj voston kaj longan malhelan bekon. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas pli brunajn suprajn partojn.
Oni devas atenti por distingi tiun specion el vintranta Kamparpipio, Anthus campestris. La Senmarka pipio estas pli fortika kaj malhela ol la Kamparpipio, kaj staras pli rekte. Eble la plej certiga distingilo estas la karaktera alvoko "ssissik", tre diferenca el la "ĉilip" de la Kamparpipio.
Kutimoj
Ĝi troviĝas en malfermaj habitatoj, ĉefe malaltaj humidaj herbejoj kun disaj arboj, rokoj kaj termitejoj kaj en terkultivejoj kaj nana arbustaro de Karuo, kaj povas moviĝi al aliaj habitatoj kiuj estis ĵus bruligitaj, sablaj plaĝoj kun algoj, inundaj ebeneĵoj kaj marĉoj.
Kiel ĉe aliaj pipioj, ankaŭ tiu specio estas insektovora. Ili manĝas insektojn kaj ties larvojn, ĉefe surgrunde, plukante manĝon el grundo kaj bazoj de herbotufoj. Oni scias ke ili manĝas tineojn kaj raŭpojn (Lepidoptera), arakidojn (Orthoptera), termitojn, Hemiptera (cimoj), Diptera (muŝoj), mantidojn kaj eĉ malgrandajn helikojn.
Taksonomio
Kelkaj fakuloj inkludas en tiun specion la rasojn goodsoni kaj saphiroi de Valpipio, A. vaalensis. Tia variado estus parte klina, kun rasoj intermezantaj el okcidento orienten; ansorgei ankaŭ intergradas kun zenkeri en Gvineo-Bisaŭa. Aliaj priskribitaj rasoj estus prunus (Angolo), merĝe kun bohndorffi, turneri (nordokcidenta Kenjo), sinonime kun zenkeri, kaj enunciator (Svazilando), merĝe kun la nomiga.
Oni agnoskas certe 7 subspeciojn kiuj estas la jenaj:
Ĝi loĝas en izolataj populacioj en subsahara Afriko, el suda Maŭritanio al Etiopio suden tra suda DRK, Zambio kaj Angolo al suda Afriko. Tie estas loke komuna en norda Namibio, suda kaj norda Bocvano kaj orienta kaj suda Sudafriko
Masaya (vulkano)
La vulkano Masaya situas en Nikaragvo, proksime de la urbo Masaya meze en la naturparko Masaya. La indiĝenoj donis al la vulkano la nomon Popogatepe, kiun oni povas traduki per brulanta monto.
La hispanaj konkerantoj nomis tiun vulkanon La Boca del Infierno (La faŭko de la infero). Por kontraŭbatali la diablon oni metis krucon al la rando de la kratero. Multaj eŭropanoj klopodis trovi oron en la regiono de la vulkano. Inter la sensukcesaj serĉantoj estis ankaŭ Gonzalo Fernandez de Oviedo (1529) kaj Friar Blas del Castillo (1538).
En 1772 okazis forta erupcio (la lasta vera erupcio) kaj la lafo fluis kiel rivero al pejzaĝo, kiun oni nomas nune "Piedra Quemada", kio signifas "bruligita ŝtono".
Die Entführung aus dem Serail
Die Entführung aus dem Serail, tradukeble al Forkapto en la haremo, KV 384) estas opereto singspiel triakta kun muziko de Wolfgang Amadeus Mozart kaj libreto en germana de Gottlieb Stephanie, kiu siavice adaptis alian libreton de Christoph Friedrich Bretzner. Ĝi estis premierita en la Burgtheater de Vieno la 16an de Julio 1782, malmultajn tagojn antaŭ Mozart edziĝis al Constanze Weber. Li mem dirigentis la orkestron. La opero ege sukcesis. La komponisto skribis al sia patro: "la homoj freneziĝas pro tiu opero". La unuaj du ludoj havigis la enorman monsumon de 1200 florenojn, trifoje pli ol la salajro de Mozart pro sia iama posteno en Salcburgo. La verko estis prezentita ripete en Vieno dum la vivo de Mozart, ​ kaj tra la germanlingvaj landoj.
La forkapto en la haremo plue estas unu de la plej popularaj operoj; en la statistikoj de Operabase aperas en la rango 21a de la cent operoj plej luditaj en la periodo 2005-2010, kaj estas la 6a en germana kaj la kvina de Mozart, post La magia fluto, La geedziĝo de Figaro, Don Giovanni kaj Così fan tutte.