cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schiller-domo (Weimar)
Kolektoj
Komenciĝas la rondirado teretaĝe ĉe la enireja halo. De tie ĉi oni havas enrigardon kuirejen. Rekte ĉe la dompordego estas la ĉambroj de la servisto kaj sekretario Rudolph kaj en la apuda ekonomia ĉambro informas tabuloj pri la historio de la domo kaj la ĉiutaga vivo de la familianoj.
Unuaetaĝe oni antaŭe eniras la viv- kaj manĝoĉambron de la Ŝiler-oj. En vitrino prezentatas kelkaj postlasaĵoj de la majstro (ekz. la kafe- aŭ ĉokoladkruĉo kun la monogramo S el la fabriko Wallendorf). Sekvas pli riĉe ekipitaj salonoj de la nobla unua etaĝo antaŭ la alveno al la tagĉambro de la edzino de Schiller. Modelo por sukcesa ĉambroreprodukto estis skizo de Schiller de aprilo 1802, kiu priskribas la aranĝon de la meblaro. En la sekvanta loĝĉambro de Charlotte kaj la ĉambroj de la du filinoj menciindas la vandtapiŝoj kaj la desegnoj de la infanoj.
La salonoj en la mansarda etaĝo estas la ŝileraj ĉambroj en la pli mallarĝa senco de la vorto. En la akceptosalono dominas la verŝajne plej konata portreto de la klasikulo, kopio laŭ la originala pentraĵo en oleo finfarita en 1791 fare de Anton Graff. Pli intimajn amikojn kaj interesajn konversaciantojn li flegis bonvenigi en la Granda salono, kiu ankoraŭ nun estas plejparte ekipita per aĵoj el la posedaĵaro ŝilera. Tamen estas la apuda stud- kaj laborsalono la plej aŭtentika ĉambro en la tuta domo! Tie ĉi la poeto verkis la lastajn dramojn (Die Braut von Messina; Wilhelm Tell) kaj ĝismorte prilaboris la fragmenton de la verko Demetrius. Dum lia lasta malsano oni starigis tien ĉi duan liton, ĉar la ĉambro estis hejtebla kaj pli hela ol la vera dormoĉambro. Sur modesta lito li forpasis en la 9-a de majo 1805.
Muzeaj partoj malantaŭe
En la teretaĝo de la iama Münze troviĝas aliaj muzeaj eroj (i.a. kun kolekto de memorigaj medaloj, medalionoj kaj moneroj - kun 600 pecoj disde la 18-a jarcento ĝis hodiaŭ). Alia pli nova enirejo al la tuta komplekso troviĝas malantaŭ la domo en la korto: ĉe la kaso estas ankaŭ librovendejo kun ŝileraĵoj. Ŝtuparo gvidas onin dekstren al alia elmontrejo en supra etaĝo kiu gastigas nedaŭrajn ekspoziciojn.
Azirino
Azirino estas nesaturita trimembra heterocikla kombinaĵo enhavanta unu nitrogenatomon kiu rilatas al la analogo aziridino. Azirinoj estas tre reakciemaj, tamen ili trovatas en kelkaj naturaj produktoj tia kia la Dizidazirino ekzistanta en la mara spongo Dysidea fragilis.
Ekzistas du izomeroj de la azirino: la 1H-azirino kun karbona-karbona duobla ligilo (C=C) kiu estas malstabila strukturo kiu rearanĝas al la taŭtomera formo 2H-azirino, iu komponaĵo prezentanta karbona-nitrogena duobla ligilo (C=N). La 2H-azinoj konsideratas streĉitajn iminojn kaj estas izoleblaj.
Fotolizo de azirinoj (malsuper 300 nm) estas tre efika por generado de nitrilajn ilidojn. Tiuj nitriloj estas dupolaraj komponaĵoj kaj povas kaptiĝi per varieco da dupolarofiloj kiuj estigas heterociklajn kombinaĵojn tia kia la pirolinoj. La streĉita ringa sistemo ankaŭ spertas reakciojn kiuj favorigas la ringo-malfermon kaj povas agi kiel nukleofilo aŭ elektrofilo.
Sintezo
Azirinoj ordinare estiĝas per termolizo de vinilazidoj. Dum ĉi-reakcio, iu nitreno formiĝas kiel peranto. Alternative, ili povas estiĝi per oksidado de la koresponda aziridino: Tiu metodo estas utila protokolo por la a-aminigo de ketonoj, kiu lastatempe rezultis en la plena sintezo de la
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Boriraan.png| Borirano Ethylene_oxide.svg| '''Etilena oksido Oksirano''' Ethylene-sulfide-2D-skeletal.png| Tiirano Azetidine_structure.svg| Azetidino Methanimine.svg| Metanimino Ethylenediamine-2D-skeletal.png| Etilena duamino Diaminobutane.svg| Putrecino Regular triangle.svg| Ciklopropano Cyclopropene_2D_skeletal.svg| Ciklopropeno Cyclopropanol.svg| Ciklopropanolo C3one.png| Ciklopropanono Ethyl diazoacetate skeletal.png| Etila duazoacetato Acétalimine.png| Acetalimino 2-Chloroethylamine hydrochloride.png| Klorido de β-kloroetilamino triazole.png| Triazolo triazoline.png| Triazolino Thiazirin.png| Tiazirino 3-Phenyl-2H-azirene.png| Fenil-azirino Thiazolidine-Structural Formula V.1.svg| Tiazolidino 3-(Phenylmethyl)-2H-azirine.png| Fenil-metil-azirino </Gallery>
Brunuleto
Brunuleto (en angla, brownie, en skotgaela, brùnaidh) estas feo, spirito aŭ hejmdiaĵo en brita folkloro, kiu onidire aperas nokte dum ĉiu dormas, kaj faras tasketojn. Kontraŭ tiu servo, la dommastro devas meti bovlon da lakto aŭ kremo antaŭ la fajrejo. Brunuletoj estas tre ofendiĝemaj, kaj tuj forlasos domon, se oni insultas ilin. Ili estas similaj al rusaj domspiritoj aŭ gnomoj.Originale, brunuletoj estis protektaj diaĵoj, kiel romiaj laresoj. Brunuletoj estas kutime malgrandaj, brunhaŭtaj, kaj harkovritaj. En malnovaj rakontoj, ili estis homgrandaj, sed en novaj rakontoj ili ofte estas nanaj kaj kadukaj. Ili povas fariĝi nevideblaj, kaj transformi sin en bestojn. Ili estas aŭ nudaj aŭ ĉifonulaj. Malgraŭ tio donacoj de vestaĵoj ofendas ilin.
Saint-Valérien (Yonne)
Saint-Valérien estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1540 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Valérien etendiĝas sur 22.31 km², kaj havis 1540 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 69 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Commun, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Valérien apartenas al la kantono de Chéroy, kies ĉefurbo estas Chéroy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Kvartalo Aoba
Kvartalo Aoba (japane: 青葉区 [aoba-ku]) povas esti:
Preĝejo Sankta Mikaelo (Nyergesújfalu)
Kirko Sankta Mikaelo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Nyergesújfalu, laŭ la ĉefstrato.
Historio
Dokumento mencias preĝejon ĉi tie jam en la 1330-aj jaroj. Plurfoje incendioj bruldetruis ĝin, sed oni ĉiam rekonstruis ĝin. La nun videbla kirko estis konstruita en 1770 tuj post la (tiam) lasta incendio. En 1860 denova incendio okazis. En 1939 la internaj muroj estis pentritaj. En 1966 la konstruaĵo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola, antaŭe kruco estas videbla. La fasado estas simetria, malsupre funkcias la enirejo, la plej supre la turo altiĝas. La absido estas kvarangula, apude malgranda brikoforma sakristio estas videbla.
Kermeso okazas en la 29-an de septembro. Koruso kaj elektronika orgeno funkcias ene.
Zanthoxylum tingoassuiba
Zanthoxylum tingoassuiba (Eo - Tingoasuibo) estas specio el Rutacoj, priskribitaj de A. St.-Hil. Zanthoxylum tingoassuiba. Ĝi estas parto de la genro Zanthoxylum kaj de la Rutacoj. Neniuj subspecioj estas listigitaj en la Katalogo de Vivo.
Czaplinek
]] Ĝi apartenas al komunumo Czaplinek en distrikto Drawski.
Historio de la ĉirkaŭaĵo de okolic Czaplinek de la antikveco ĝis la Mezepoko
La plej malnovajn spurojn de la setlado devenas de la antaŭ 2500 jaroj, oni malkovris sur la insulo Bielawa kiu estas sur la Lago Drawsko kaj en Stare Drawsko. Komence de nia erao estis tie la ĝermana gotoj kaj post ili venis tin slavoj kaj ilian burgon en la 12a jc bruligis kaj detruis Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa kaj enkorporigante la slavan Pomerion al limoj de Pollando. W średniowieczu w okolicy Czaplinka zbiegały się granice polsko-pomorska i pomorsko-wielkopolska. En la jaro 1286 tiama duko de Grandpolio posta pola reĝo Przemysł la 2-a el dinastio de Piastoj invitis tien templanojn kiuj konstruis tie ĉe la fiŝista setlejo la "Preĝejan Burgon" ( „Świątynny Gród” / Tempelborh, Tempel). Czaplinek akiris la urborajtojn en la jaro 1291. En la jaro 1300 tiujn terenojn konkeris Margraflando Brandenburgio, kaj poste transiris al la episkopeco (diocezo) de Kamień Pomorski. W 1345 roku zgromadzenie joannitów przejęło dobra templariuszy. W 1355 roku gród został podpalony przez księcia szczecińskiego z zemsty za związki joannitów z margrabiami brandenburskimi. Zakonnicy odbudowali gród na terenach między jeziorami Drawsko i Żerdno, a także zaczęli budowę zamku obronnego Drahim. En la jaro 1368 pola reĝo Kazimiro la 3a Granda (1333–1370) elaĉetis la urbon Czaplinek de la Joanitoj (Malta Ordeno), danke al tio urbo kj la regiono eniris al Pollando kiel la feŭdo. En la polaj manoj Czaplinek estis ĝis la jaro 1658 (la Traktatoj de Welawa-Bydgoszcz), kiam eniris la Brandenburgion. Post la morto de pola reĝo en la jaro 1370, ĉirkaŭ la Drahim ekkomencis la batalo de la Joanitoj el la Malta Ordeno kun Pomerio. La pomerianoj detruuis kaj bruligis la regionon sed ne konkeris la burgon (kastelon). La Joanitoj el la Malta Ordeno denove komencis interrilati kun la kruckavaliroj el la Teŭtona Ordeno dezirante denove akiri Drahim. Finis tiujn militojn pola reĝo Ladislao la 2-a Jogajlo el la dinastio de Jagelonoj, kiu en la jaro 1407 forpelis la kruckavalirojn de la Teŭtona Ordeno), kaj metis tien sian polan staroston (distriktestron).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Czaplinek de la 16a jc ĝis la 19a jc
La vigla disvolvo komenciĝis nur en la 17a jc. Miasto przekształciło się w ośrodek rzemiosła sukienniczego, powstały młyny, wiatraki, tartak oraz cegielnia. Pomyślny okres został przerwany przez liczne pożary oraz wojny. La 21an de julio 1655 komenciĝis ĉi tie la Sveda diluvo (1655-1660). Wojska najeźdźców przekroczyły granicę starostwa w okolicach Siemczyna, a po splądrowaniu miasta i pogromie mieszkańców wyruszyły w kierunku Wałcza. W roku 1657 po serii niepowodzeń, główne siły szwedzkie wycofały się z Polski paląc za sobą Drahim. Jan Kazimierz na mocy traktatu bydgoskiego, oddał starostwo stronie brandenburskiej w zastaw za werbunki w toku trwającej wojny. Pomimo usilnych starań prowadzonych m.in. przez hetmana polskiego Stanisława Potockiego, nie udało się odzyskać starostwa ĝis la unua dispartigo de Pollando en la jaro 1772 roku, po którym ziemie te znalazły się pod zaborem pruskim. Wiek XVII okazał się dla Czaplinka korzystny, między innymi ze względu na wyraźny rozwój gospodarczy i urbanistyczny. W drugiej połowie XVIII wieku zamek Drahim zaczął tracić znaczenie na rzecz Czaplinka, a potem popadł w ruinę. W latach 1725 i 1765 miasto nawiedziły pożary. Pod koniec XIX wieku doprowadzono do miasta linię kolejową. Oni komencis la konstruon de la vojoj, de la ŝtonizitaj stratoj, gas-reton, poŝton kun telegrafo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Czaplinek dum la 20a jc
En la jaro 1939 en la urbo estis 5275 da loĝantoj. Dum la Dua Mondmilito w Czaplinku i jego okolicach, utworzono obóz pracy dla jeńców radzieckich, a spora grupa Polaków była zatrudniona przez Niemców jako robotnicy przymusowi. Miasto znajdowało się na linii niemieckiego oporu i było bronione przez oddziały SS z brygady Schneider. Po przełamaniu głównych pozycji Wału Pomorskiego w kierunku Czaplinka nacierały oddziały polskiej i radzieckiej piechoty. Oddziały te wspierane przez artylerię zdobyły miasto 3 marca 1945 roku. Po trzystu latach byli to pierwsi polscy żołnierze w tym mieście. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Po wojnie miasto powoli traciło swój rolniczy charakter, pełniąc funkcję zaplecza rolniczego, a główny przemysł opierał się o elektronikę i turystykę. Nun tio estas malgranda urba centro en la distrikto Drawski en la Okcidenta Pomerio.
Bibliografio
Varsovio: Nakładem Władysława Walewskiego, 1892. zumeist nach Urkunden, Berlino: in Kommis. bei A. Bath, 1865.
14831 Gentileschi
14831 Gentileschi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala pentristino Artemisia Gentileschi (1593–1652), ununura filino de la itala pentristo Orazio Gentileschi ; ŝi fariĝis fama per petradoj kiel "Mem-Portreto kiel Alegorio de la Pentrarto" kaj la frizo "Inclinazione". Ŝiaj pentraĵoj de potencaj virinoj luktantaj kontraŭ la vira domino ne estis aprezitaj de la maskla nobelaro.
Kvaĉo
Kvaĉo (aŭ Kwacha) estas nomo de la monunuoj La Zambia kvaĉo valoras 100 ngŭeojn (ngwee), la Malavia 100 tambalaojn (Tambala).
La vorto kvaĉo deriviĝas el vorto de la bemba lingvo por la aŭroro, komenco kaj aperas en la Zambia nacia slogano "la nova komenco de la libereco".
En 2003 Zambio estis la unua afrika lando, kiu eldonis monbiletojn el plasto (por la biletoj de 500 kaj 1000 kvaĉoj).
Mehmet Murat İldan
Mehmet Murat İldan (naskiĝis la en Ankara) estas turka romanverkisto, membro de la turka PEN Club.
Puconci
Puconci, hungare Battyánd estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio. Administre apartenas al Puconci 23 vilaĝoj. Ĝis 1888 la oficiala hungara nomo estis Puczincz, poste omaĝe al familio Batthyány (batjAnji) la vilaĝo prenis la novan nomon.
La jenaj vilaĝoj apartenas al la municipo: Beznovci, Bodonci, Bokrači, Brezovci, Dankovci, Dolina, Gorica, Kuštanovci, Lemerje, Mačkovci, Moščanci, Otovci, Pečarovci, Poznanovci, Predanovci, Prosečka vas, Puževci, Strukovci, Šalamenci, Vadarci, Vaneča, Zenkovci
Situo
La vilaĝo situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Hungario-Murska Sobota. La lasta troviĝas 5 km-ojn.
Historio
En 1910 loĝis tie 511 da homoj (slovenoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat. En 1941 la germana armeo okupis la municipon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
-1974
En la jaro -1974 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Șirioara
Șirioara [ŝiriŭara (hungare: Sajósárvár, germane: Schart) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 520 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 333 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1345. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Șieu-Odorhei.
Festivalo de Cannes
La Festivalo de Cannes estas prestiĝa internacia filmofestivalo. Ekde la jaro 1946 ĉiujare dum la tria semajno de majo en la franca urbo Cannes en ejo nomita Palais des Festivals et des Congrès.
Ĝi estas festivalo de kino kategorio "Al", akreditita de la filmproduktista asocio FIAPF, kune kun la festivaloj de Berlino, San Sebastián, Mar del Plata, Karlovy Vary aŭ Venecio inter aliaj.
Ĉar la festivalo ĝuas gravan atenton de diversaj amaskomunikiloj, ĝi estas ĉiujare vizitata de multaj famaj homoj de la filma industrio. Ĝi estas populara okazo por produktantoj montri novajn filmojn kaj provi vendi ilin al distribuantoj.
La plej prestiĝa premio kiun oni en Cannes disdonas estas la Ora Palmo por la plej bona filmo.
Komenco
Kiel ministro pri Nacia Edukado kaj Belartoj, Jean Zay iniciatis la festivalon de Cannes.
Kvankam la unua eldono de la festivalo ne okazas ĝis 1939, la originon eblas spuri komence de la 1930-aj jaroj.
Oni povas serĉi la radikojn de la aktuala festivalo en la Venecio de 1932, kie organiziĝis la unua internacia festivalo de kino. En tiu epoko la okazaĵo havis pli da rilato al naciismaj rivalecoj ol kun la filmoj mem. En la epoko tuj antaŭ la Dua Mondmilito, kaj en Venecio komencis elstari la filmaroj germana kaj itala. En 1938 ĉiuj atendis ke La Granda Iluzio de Jean Renoir gajnos la grandan premion en Venecio, sed la Coppa Mussolini estis gajnita samtempe de Olympia de Leni Riefenstahl kaj la itala filmo Luciano Serra pilota, de Goffredo Alessandrini. La francoj foriris ĉagrenite de la festivalo, same kiel la britaj kaj usonaj reprezentantoj, proteste pro la subita apero de la politiko en la arto.
Tuj, grupo de kritikistoj kaj francaj produktistoj renkontiĝis por peti al la franca registaro ke tiu pagu la elspezojn de internacia festivalo de kino en Francio, kie la filmoj povus konkurenci kaj esti viditaj teorie sen politikaj tendencoj nek politika subpremo. Neniu volis tiam malamikiĝi al Mussolini, sed la grupo fine sukcesis, kun membroj kiel Philippe Erlanger, ĉe la fronto de Action Artistique Française; Robert Favre Le Bret, la videbla vizaĝo de la festivalo dum 50 jaroj; kaj unu el la gepatroj de la inventado, Louis Lumière.
Oni elektis la urbon Cannes pro ties promeso konstrui sidejon je la nivelo de la okazaĵo.
Unuaj eldonoj
Post la milito, en septembro de 1946 okazis la unua eldono de la festivalo. En 1948 kaj 1950 la festivalo ne okazis.
En la sekva jardeko la festivalo sukcesis fariĝi prestiĝa, kaj oni decidis transloki la okazaĵon de septembro al aprilo. Unuflanke, la festivaloj konkurantaj de Venecio kaj Berlino okazis monatojn antaŭe, kio igis ke Cannes perdis grandan parton de la premieroj. Aliflanke, la loka turisma industrio ne juĝis konvene okazigi tiel penigan okazaĵon kiam la sezono finiĝis kaj la homoj komencis foriri.
Post la translokado al la printempo, la festivalo altiris ankoraŭ pli la plej bonajn reĝisorojn. En la jaroj 1950-aj estis premiitaj homoj kiel Orson Welles, Luis Buñuel, Ingmar Bergman aŭ Satyajit Ray.
En 1954 okazis du ŝanĝoj kiuj modifis por ĉiam la bildon kiun la Festivalo donis al la mondo. Unue, la pariza artisto Suzanne Lazon proponis la palmon kiel motivon por la ĉefa premio. Jean Cocteau okupiĝis fari skizon de tio kio de la sekva jaro nomiĝos la Palme d’Or.
Alex Humet
Alex Humet aŭ plennome Alexandre respektive Alejandro Humet Cienfuegos-Jovellanos - naskiĝis, do nun -jara - estas kataluna esperantisto origine el Barcelono, kiu post kelkaj jaroj en Roterdamo ekde la 1980-aj jaroj vivas en la distrikto Berchem de la belgia urbo Antverpeno.
Festivalo de Cannes
Unuaj eldonoj
La dua granda ŝanĝo estis la eniro de la sensualismo kiel integriga parto de la bildo de la festivalo.
Alex Humet
Ekde novembro 1984 li estas edzo de la flandra esperantistino Ite Tytgat. La paro ekhavis tri denaske esperantistajn infanojn, Simon, Matteo respektive Matthias (1987–2018) kaj Clara nun -jara. El la infanoj Matthias en la Esperanto-movado plej aktivis kaj interalie estis estrarano, dumtempe ankaŭ prezidanto, de Flandra Esperantista Junulara Asocio (FLEJA), la landa sekcio de TEJO en Flandrio.
Festivalo de Cannes
Unuaj eldonoj
En 1968 ĝi estis nuligita pro tumulto en Parizo.
Alex Humet
Alex Humet ekde la jaro 1980 estis fonda kunlaboranto de la magazino Monato, inter la jaroj 1985 kaj 1987 kasisto en la estraro de TEJO, kaj de 1989 ĝis 1995 nome de Flandra Esperanto-Ligo estis komitatano de UEA. Daŭre li funkcias kiel kunlaboranto de la Esperanto-domo de Antverpeno kaj aktivas en la urba Esperanto-movado.
Groß Siemz
Groß Siemz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Schönberger Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Moderna norma araba
La moderna norma araba lingvo (اللغة العربية الفصحى, "la plej elokventa araba lingvo") aŭ norma araba lingvo estas la araba kiun ĉefe uzas la arabaj amaskomunikiloj.
Temas pri varianto de la klera komuna araba kiu disvolviĝis el la literatura renaskiĝo Nahda kiu estis vivita en la Araba Mondo komence de la 19-a jarcento.
La literatura araba aŭ moderna norma araba (al-ʻarabījah) naskiĝis el la klopodo farita ĉefe en la orienta zono de Maŝreko por revivigi la kleran lingvon (kies klera nivelo estis multe plialtiĝinta el la klasika epoko) kaj por eviti la kompletan lingvan fragmentiĝon de la araboj en komunumoj kiuj estus perdintaj kapablon interkompreniĝi (arabaj dialektoj).
Kiel lingvo, la moderna norma araba lingvo estas milda versio, pli facila kaj ĝisdatigita laŭ vortotrezoro kaj esprimoj, de la klasika araba kiu troveblas en la klasika araba literaturo. Tiu versio de moderna klera araba estas tiu kiu ĉefe estas uzata en la amaskomunikiloj kaj skribataj kaj parolataj.
120299 Billlynch
120299 Billlynch estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Gary Hug elde sia propra Obsevratorio Sandlot en Scranton (Kansaso, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Bill Lynch, kiu senlace laboris dum multenombraj jaroj, helpante amatorajn kaj profesiajn astronomojn pri iliaj ŝargkuplitaj fotiloj kaj rilataj aparatoj.
Tomas
Tomas estas sveda, norvega kaj litova variaĵo de la vira persona nomo Tomaso, vira nomo devenante el la aramea lingvo, el Teomo kiu signifas: ĝemelo. . La persona nomo Tomás estas la hispana, portugala kaj irlanda variaĵo de la nomo. Ambaŭ nomoj ankaŭ ekzistas kiel familiaj nomoj.
Preĝejo Sankta Georgo (Vaszar)
La preĝejo de Sankta Georgo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Vaszar.
Historio
Dum la mezepoko jam funkciis en tiu vilaĝo kirko, kiun la turkoj detruis antaŭ, ol 1531. En 1721 en la sama loko oni konstruis pli novan barokan preĝejon. En 1629 la luteranoj okupis la preĝejon, kiun episkopo de Győr reakiris, tamen en la sekva jaro la luteranoj rericevis ĝin. la konstantaj kontraŭturkaj bataloj la luteranoj grandparte formortis, dume katolikoj alvenis. En 1791 ili rericevis, poste pligrandigis la preĝejon. En 1937 oni faris orgenon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, sed apude golgoto estas videbla. En mezo de la fasado la turo altiĝas, sube estas la enirejo, sed alia enirejo estas ankaŭ flanke. Kompare al la navo la sakristio estas tre malgranda.
Kermeso okazas en la 24-an de aprilo.
Lostanges
Geografio
Lostanges etendiĝas sur 9,46 km², kaj havis 129 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Lostanges antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jérôme Madeleine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Lostanges apartenas al la kantono de Meyssac, kies ĉefurbo estas Meyssac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Super Mario World
Super Mario World (スーパーマリオワールド), originale konata en Japanio kiel Super Mario Bros. 4 (スーパーマリオブラザーズ4) estas plataĵa dudimensia videoludilo kreita kaj publikigita de Nintendo por la videoludilo Super Nintendo Entertainment System (SNES) en 1990. Super Mario World estis kreita de Nintendo Entertainment Analysis and Development, sub la direktado de Takashi Tezuka kaj Shigeru Miyamoto. Ĝi estas la unua ludo de la ludserio Super Mario por SNES, kaj estis unue kreita por elmontri la kapablojn de la videoludilo.
En la ludo, la ĉefrolulo Mario devas liberigi la princinon Peach kaj savi Dinosaur Land (angle, esperantigeble Dinosaŭra Lando) el la ĉefa malamiko Bowser kaj liaj parencaj helpantoj Koopalings. La ludo ludiĝas similstile kiel la antaŭaj ludoj de la ludserio, en kiuj la ludanto regas Mario aŭ lian fraton Luigi tra diversaj niveloj arigitaj en mondoj. Granda novaĵo de la ludo estas Yoshi, kiu estas muntebla dinosaŭrsimila besto, kiu havas diversajn formojn kaj kapablojn.
Post lanĉo, la ludo ricevis recenzan kaj komercan sukceson. Pli ol 20 milionoj da unuoj vendiĝis, kaj ĝi ofte estas konsiderata kiel unu el la plej bonaj videoludoj. La ludo plurfoje relanĉiĝis, kiel en 1994 por SNES en la kompilo Super Mario All-Stars + Super Mario World, kaj en 2002 por Game Boy Advance kiel Super Mario World: Super Mario Advance 2. Ĝi plurfoje aperis en Virtual Console de Nintendo, por Wii, Wii U kaj New Nintendo 3DS. Ĝi ĉeestas en Super NES Classic Edition en Septembro 2017.
Coicoyán de las Flores
Coicoyán de las Flores estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Coicoyan de las Flores. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 016.
Geografio
Coicoyán de las Flores apartenas al la distrikto Juxtlahuaca al kiuj apartenas entute 7 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7598 loĝantojn. El tiuj estis 3659 viroj kaj 3939 virinoj. La komunumo havas surfacon de 105.89 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2020 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ĉofu
Geografio > Azio > Orienta Azio > Japanio > Honŝuo > Ĉugoku-regiono > Jamaguĉi-prefektujo > Ŝimonoseki > Ĉofu
Ĉofu (長府 [ĉō-fu] Hepburn:Chofu ;Kunrei Tyohu) estas loko en Ŝimonoseki, Jamaguĉi-prefektujo, Japanio.
Kantono Hancock (Ohio)
La kantono Hancock (Hancock County) estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Andie MacDowell
Andie MacDowell (21-an de aprilo 1958 en Gaffney, Suda Karolino fakte: Rosalie Anderson MacDowell) estas usona aktorino.
Biografio
Gepatroj de Andie MacDowell divorcis, kiam ŝi aĝis ses jaroj. Pro tio, ŝia patrino suferis je depresio kaj alkoholismo.
MacDowell eklaboris kiel modelulino en Novjorko, plej grava labordonanto estis la firmao L'Oréal (eĉ hodiaŭ ili havas laborkontakton), dum televidaj reklamoj por Calvin Klein altiris atenton al ŝi kaj tio kondukis al filma debuto (1984) en Greystoke. Tio estis bona eko, kvankam la produktoroj decidis sinkronizi ŝian voĉon, ĉar ŝia sudŝtata akcento ne pasis al brita aristokratino, kiun ŝi ludis. Ŝi havis etan ludeblecon en 1985 en St. Elmo’s Fire, sed ŝia filma kariero ŝajnis finiĝi. Kvar jarojn poste, Steven Soderbergh produktis la ŝian unuan kinejan filmon: Sekso, mensogo kaj video. Tio alportis sukceson por ŝi.
Ŝia plej granda sukceso estis la komedio de 1993,  Groundhog Day de Harold Ramis. Krom tio, ŝi estas konata pro ludo en Green Card (1990) kun Gerard Depardieu, Short Cuts (1993) kaj Four Weddings and a Funeral (1994) kun Hugh Grant.
Andie MacDowell estis trifoje nomumita al Golden Globe.
MacDowell geedziĝis en 1986 kun Paul Qualley, ili divorcis en 1999. Ili havas unu filon kaj du filinojn (unu el ili estas Sarah Margaret Qualley). Ŝi geedziĝis en 2001 kun Rhett DeCamp Hartzog, komercisto el Atlanto. Ili divorcis post tri jaroj. Ekde 2006, ŝi vivas kun komercisto Kevin Geagan el Norda Karolino.
McKinley-tarifo
La McKinley-tarifo de 1890 estis averaĝe 48.4%-a dogantarifo de Usono, por protektado de la hejmaj produktantoj. Ĝia ĉefa proponanto estis la kongresano kaj estonta prezidento (respublikana) William McKinley.
Por akceptigi tion, la respublikana partio apogis la akton Sherman Silver Purchase Act. Tio altigis la prezojn en Usono kaj eble Benjamin Harrison ankaŭ pro tio perdis prezidentecon dum la sekvaj elektoj.
La tarifo estis malavantaĝa por la kamparanoj, ĉar ĝi altigis prezojn de agrikulturaj teknikaj ekipaĵoj kaj ne haltigis malmultekostecon de la usonaj agrikulturaj produktoj. La sekva agrara indigniĝo helpis fortiĝon de movado „Free Silver” kaj la Populista Partio.
La tarifo kaŭzis perdon de la kongresaj elektoj por la respublikanoj. La McKinley-tarifo estis rekta kontribua ero al la Paniko de 1893 kiu rezultis la malvenkon de la Demokrata Partio en kongresaj elektoj de 1894. La respublikana William McKinley iĝis prezidento en 1896.
Malgranda hindia zibeto
La malgranda hindia zibeto (Viverricula indica) estas specio el la ordo de karnovoruloj kaj la familio de viveredoj. Ĝi dislokiĝas en orienta, suda kaj sudokcidenta Ĉinio kaj ankaŭ en Hindio, Srilanko kaj Sumatro, Javo kaj Balio de Indonezio.
Priskribo
Ĝi havas longan korpon kun pinta muzelo kaj mallongaj kruroj. Ĝi estas kovrita de grizbruna hararo kun nigraj makuloj. Ĉe ĝia dorso estas 6-8 malhelaj strioj, kaj ĉe ĝia vosto troviĝas po 7-9 nigraj kaj blankaj harringoj. Ĝi longas 45-63 centimetrojn, pezas 2-4 kilogramojn, kaj ĝia vosto estas 30-43 centimetrojn longa.
Malfermoj de la dama peono
Malfermoj de la dama peono estas ŝaka malfermo en kiu la ludanto, kiu havas la blankajn ŝakfigurojn startas la ludon per la movo '''1. d4'''.
Malgranda hindia zibeto
Vivmaniero
La malgrandaj hindiaj zibetoj vivas sur arboriĉaj montetoj kaj en arbedaroj kaj herbaroj. Ĝenerale ili vivas unuope, sed hazarde aktivadas pare. Tage ili sin kaŝas en kavernoj, densaj arbustaroj, rokfendoj kaj herbaroj por ripozi kaj dormi, kaj nokte iras serĉi nutraĵojn ĉe arbaroj,	riveretoj kaj eĉ ĉirkaŭ vilaĝoj. Ili manĝas musojn, ranojn, lacertojn, birdojn kaj ties ovojn, insektojn, kaj ankaŭ fruktojn kaj radikojn. Ili ankaŭ ŝatas manĝi putrintan karnon.
Tiu orientalisa specio estas tre lerta en arbogrimpado, sed ĝi tamen preferas aktivadi surtere, eĉ se ĝi estas persekutata de ĉashundo, ĝi ne grimpas sur arbon, sed anstataŭe kuras zigzage en arbustaro por sin kaŝi. Ĝi havas akrajn flarsenton kaj aŭdkapablon. La malgrandaj hindiaj zibetoj povas generi en ajna sezono de la tuta jaro, sed ili ofte pariĝas en printempo kaj la zibetino naskas en somero, ĉiufoje 2-5 idojn post gravedeco de du kaj duona monatoj.
Malfermoj de la dama peono
Ĉefa linio post 1.... d5
1.d4 d5 2.Ĉc3
Malgranda hindia zibeto
Uzado
Tre valora estas la felo de la malgranda hindia zibeto, per kiu oni povas fari peltaĵon, ĉapon kaj gantojn. Ĝiaj malmolaj haroj kaj haroj de ĝia vosto estas uzataj por fari brosojn kaj penikojn.
Malfermoj de la dama peono
Ĉefa linio post 1.... d5
1.d4 d5 2.Ĉf3
1.d4 d5 2.Kf4
1.d4 d5 2.Kg5
1.d4 d5 2.e3 Ĉf6 3.Kd3
Ĉefa linio post 1.... Cf6
(ECO A45-A46, A52)
1.d4 Ĉf6
1.d4 Ĉf6 2.g4
1.d4 Ĉf6 2.f4
1.d4 Ĉf6 2.Ĉf3
1.d4 Ĉf6 2.c4
1.d4 Ĉf6 2.c4 Ĉc6
1.d4 Ĉf6 2.c4 b6
1.d4 Ĉf6 2.c4 g6 3. Ĉc3 d5 Defendo Grünfeld
1.d4 Ĉf6 2.c4 e6 (ECO E00)
Aliaj linioj
1.d4 Ĉc6
1.d4 e5
1.d4 e6
1.d4 b6
1.d4 b5
Luterana preĝejo (Pápa)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Pápa, en la urbocentro.
Historio
Ekde la 1520-aj jaroj la luteranismo jam havis adeptojn en la urbo. En 1537 plejparto de la loĝantoj jam estis luteranoj, kiuj uzis la iaman paroĥan katolikan kirkon ĝis 1580, poste la kalvinanoj uzis ĝin. En 1707 la luteranoj havis preĝdomon, sed post fiasko de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a en 1714 la luteranoj jam ne plu havis eblecojn. Baldaŭe laŭ permeso de Jozefo la 2-a en 1786 pli nova preĝdomo konstruiĝis sen turo, sen sonorilo kaj sen enirejo el la strato. Nombro de la kredantoj altiĝis. Ili kolektis monojn en 1877 por kompleta preĝejo, kiu pretiĝis en la sekva jardeko. Dum la 2-a mondmilito negravaj partoj ruiniĝis, sed ĉio renoviĝis en 1949. En 1988 la preĝejo denove renoviĝis.
Konstruaĵo
En la interna parto estas menciindaj la altaro, kiu laŭ la kutimo estas kune kun la predikejo. La altara bildo prezentas la Ĉieliron, pentritan en 1884. La unua orgeno pretiĝis en 1884, la nuna en 1939.
Endre László
Endre László
Oszkár Vértes
Oszkár VÉRTES [ve:rteŝa] hungara/rumania hungara kuracisto, redaktoro. Li naskiĝis en Budapeŝto la 23-an de novembro 1875 kaj mortis la 27-an de septembro 1933 en Koloĵvaro.
Kariero
Oszkár Vértes diplomitiĝis en Budapeŝto en 1899 kaj li estis samloke praktikanta klinika kuracisto pri ginekologio, poste asistanto en universitato de Tübingen, helpkuracisto en Malsanulejo Szent János de Budapeŝto. De 1907 li loksidiĝis en Koloĵvaro, kaj estis profesorasistanto en ginekologia kliniko de Universitato Ferenc József. De 1919 li estis praktikanto kuracisto, de 1927 sanatoria kuracisto kaj instruisto en Târgu Mureș. Inter 1920–28 li estis kunlaboranto de la redakcikomitato de Erdélyi Orvosi Lap, ano de Kuracistsocieto Paul Ehrlich kaj de Kuracista Sekcio de EME. Li publikigis de 1909 (Lechner Emlékkönyv (Kv. 1915), Erdélyi Orvosi Lap, Orvosi Hetilap (1928) kaj Orvosi Szemle (1929).
Ede Balló
Ede Balló [balO], laŭ hungarlingve kutima nomordo  Balló Ede estis hungara pentristo, profesoro, instruisto. Lia filino estis Mariska Aggházyné Balló. Ede Balló naskiĝis la  1859 en Liptószentmiklós (nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio). Li mortis la 1936 en Budapeŝto.
Biografio
Ede Balló lernis pentroarton laŭvice ekde 1877 en Budapeŝto, Vieno, Munkeno, fine li lernis denove en Budapeŝto de Gyula Benczúr. Inter 1884 kaj 1891 li instruis en mezlernejo en Budapeŝto, sed li profitis la feriojn plulerni en Parizo. En 1891 li kopiis pentraĵojn de la plej famaj hispanaj pentristoj. Inter 1891 kaj 1923 li instruis en altlernejo pri pentroarto. Li pentris ĉefe portretojn. Li ricevis 6 premiojn inter 1893 kaj 1930.
Individuaj ekspozicioj
• 1914, 1928, 1938
Grupaj ekspozicioj
• 1893, 1896, 1900, 1992
László Papp (zoologo)
László Papp [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp László estis hungara biologo, zoologo, entomologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1998).
László Papp naskiĝis la  1946 en Aranyosgadány kaj mortis la 28-an de marto 2021.
Biografio
László Papp akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvösn en 1970, en la sekva jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li eklaboris en muzeo. Inter 1982-1986 li instruis en la bestkuracista universitato, poste li revenis en la muzeon. Baldaŭe li ankaŭ instruis en 3 universitatoj. Li estis ĉefredaktoro de fakrevuo Acta Zoologica Academiae Scientiarum Hungaricae inter 1992-1996. Li doktoriĝas en 1988 antaŭ la akademio. Li okupiĝas precipe pri dipteroj, ĉefe pri muŝoj. Li ricevis 3 premiojn inter 1995-2004.
Ernő Lányi
Kariero
Ernő Lányi devenis el juda familio. Li studis en Nacia Muziklernejo de Budapeŝto. Li estis unu el fondintoj kaj direktoroj en Satmaro de la Asocio Filharmonia.
10579 Diluca
10579 Diluca estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Roberto Di Luca, amatoran observanton de kaŝadoj farde Luno aŭ asteroidoj kaj mastrumanton de komputila reto ĉe la Astronomia Observatorio de la Universitato de Bolonjo. Kiel ano de la "Associazione Astrofili Bolognesi", li ofte kunlaboris kun la Observatorio San Vittore.
Sinagogo de Novi Sad
La Sinagogo de Novi Sad, Новосадска синагога [Novosadska sinagoga] estas grava konstruaĵo de la urbo. Ĝi situas en en Serbio, en Vojvodino, en ties ĉefurbo Novi Sad.
Historio
La judoj konstruis la nun videblan sinagogon en tiam hungara urbo Újvidék inter 1905-1909, sed ankaŭ pli frue ili havis 4 sinagogojn en la urbo. En tiu ĉi loko same estis sinagogo, kiun oni konstruis en 1826. La nuna konstruaĵo estis projekciita fare de hungara arkitekto Lipót Baumhorn, kiu jam faris similajn konstruaĵojn en Hungara reĝlando. Dum la 2-a mondmilito Hungario reokupis la urbon de Jugoslavio. Malĝoja ĉapitro en la historio de la sinagogo estas tio, kiam judoj estis malliberigitaj tie antaŭ esti deportitaj al koncentrejoj. Ili grandparte pereis, granda parto el la postvivantoj elmigris al Israelo. En 1991 Serbio deklaris la sinagogon historia monumento. Hodiaŭ en la sinagogo okazas plej ofte koncertoj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas integrita laŭ la strato kaj ĝi estas parto de pli granda komplekso: apude estas judaj lernejo kaj ofico de juda komunumo. En la lernejo nuntempe lernas baletistoj. La sinagogo miksas plurajn stilojn kaj tre rememorigas la imponan sinagogon en Szeged. Ĉe la enirejo estas skribita "por mia domo estos nomata domo de preĝo por ĉiuj popoloj".
Susenii Bârgăului
Susenii Bârgăului (susenii birgauluj) (hungare:Felsőborgó) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 954 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 496 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1328. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Prundu Bârgăului.
65692 Trifu
65692 Trifu estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ruman-devenan terfizikiston Cezar I. Trifu, kiu studis la fizikon de la tertremaj fontoj kaj enkondukis la tertremosciencon kiel altranga sciencisto kaj adjunkta profesoro ĉe la Reĝina Universitato, Kanado. Li estas aŭtoro de multenombraj artikoloj kaj libroj kaj estas ankaŭ monde konata radiofonisto en mallongondo. La nomo estis proponita de la unua malkovrinto.
Bolivio
Bolivio (Bolivia, Wuliwya, Bulibiya, Volívia), oficiale la Plurnacia Ŝtato de Bolivio, estas lando en Sudameriko. Kune kun najbara Paragvajo, estas unu el la du nuraj sudamerikaj ŝtatoj kiuj ne havas aliron al maro. Bolivio limas kun Argentino, Brazilo, Ĉilio, Paragvajo kaj Peruo.
Historio
Bolivio estis parto de la Inkaa imperio en la 13-a jarcento.
Post la alveno de la hispanaj konkerantoj en la 16-a jarcento, ĝi fariĝis parto de la Vicreĝlando de Peruo, kun la nomo Supera Peruo. Ĝi estis tre grava parto de la imperio pro la abundo de arĝento.
La lando sendependiĝis en 1825, kaj prenis sian nomon el liberiganto Simón Bolívar. La povon prenis kaj plu havis la descendantoj de eŭropa origino, kun apenaŭa partopreno de indianoj.
Bolivion perdis sian aliron al la Pacifiko en la fino de la 19-a jarcento, post milito kun Ĉilio (Milito de la Pacifiko). En postaj jaroj ĝi ankaŭ perdis parton de sia teritorio: Akro iris al Brazilo, kaj parto de la Ĉako al Paragvajo, post la t.n. Ĉaka milito.
Dum plejmulto de sia historio, Bolivio suferis de grava politika malstabileco, kaj ĝi havas la rekordon de militistaj puĉoj en la tuta Ameriko. En 1967 estis provo de revolucio, gvidata de Che Guevara, kiu estis mortigita en la montaroj de la lando. En la jardeko de 1980 la situacio iom stabiliĝis kaj alvenis reprezenta demokratio. Tamen, tio malhelpis postan daŭran malstabilecon, kiu kondukis al diversaj demisioj de prezidentoj.
Kendamo
Kendamo (en japana けん玉, "glavo [kaj] pilko") estas ludo de Japanio. Ĝi konsistas el pilketo kaj tenilo, kun tri tasformaj entenujoj kaj pinto kun formo de konuso, konektitaj per fadeno. La ludanto devas meti la pilkon en unu el la kvar eblaj lokoj.
Bolivio
Historio
Nuntempe oni vidas grandigantan influon de la indiana movado, kaj peton de sociaj reformoj por unu el la plej malriĉaj landoj de la kontinento.
En januaro 2006 estis elektita prezidento la ajmaro Evo Morales, unua indiĝeno en tiu posteno. En decembro 2009 alia balotado okazis kaj prezidanto Morales estis reelekita. Ekde la 8-an de novembro 2020 la nova prezidanto estas Luis Arce.
Geografio
Bolivio troviĝas sur la okcidenta duonglobo de la planedo, okcidente de la meridiano de Greenwich, okupas la kernon de sudameriko kaj prezentas malpezan klinon al okcidento, do havas regionojn tropikajn, subtropikajn kaj varmetajn.
Ekstrema punktoj: Nordo latitudo 9º 40'07" (Manoa), Sudo latitudo 22º 54'12" (Altaĵo Guajakes), oriento longitudo 57º 25'05" (Bona Fino), okcidento longitudo 69º 38'23" (Altaĵo Maŭripalka).
Bolivio limas al 5 landoj: Nordoriente al Brazilo (3.423 km), sudoriento al Paragvajo (741 km), sudo al Argentino (773 km), sudokcidento al Ĉilio (850 km) kaj okcidento al Peruo (1.131 km).
Ĝia areo estas 1.098.581 km², do okupas la 5-an pozicion laŭ areo inter sudamerikaj landojn.
La orografia sistemo prezentas tri zonojn: Okcidenta zono aŭ Andino, formita de okcidenta montaro, orienta montaro kaj altebenaĵa. Centra zono aŭ Subandina, formita de valoj, krevoj kaj "jungo" (yungas). Orienta zono aŭ Benaĵo, formita de varma kaj malseka benaĵo, la fosa Ĉiquitana, la seka benaĵo kaj la alta paragvaja deklivo.
Loĝantaro
La loĝantaro estas pli ol 10 milionoj da personoj en 2012. El ili 66% estas indiĝenoj de 36 diferencaj nacioj, interalie 25% keĉuoj kaj 17% ajmaroj. 30% estas mestizoj kaj 14% eŭropanoj.
60% de bolivianoj estas malriĉaj kaj 38% ege malriĉaj. En la kamparo ok el dek personoj esrtas malriĉaj kaj ses nesufiĉe manĝas. Elmigrado kreskas: 20% de bolivianoj elmigris, miliono al Argentinio, milionduono al Eŭropo (ĉefe al Hispanio kaj Italio), 300 000 al Brazilo kaj milionkvarono al Usono; el ili 60 al 80% estas neleĝe.
La vivodaŭro estas de 66,3 jaroj.
Oni parolas la hispanan, ajmaran, keĉuan kaj aliajn 34 indiĝenajn lingvojn.
Gravaj urboj estas Santa Cruz de la Sierra (1 440 mil) kaj Cochabamba (630 mil).
Ekonomio
La averaĝa monatsalajro estas 942 bolivjanoj (100,24 eŭroj), sed en agrikulturo nur 309 bolivjanoj (33,4 eŭroj) ĉe viroj kaj 105 bolivjanoj (11,36 eŭroj) ĉe virinoj.
Bona Sforza
Bona SFORZA (naskiĝis la en Vigevano; mortis la  en Bari, Italio) estis itala princino de la nobela familio Sforza, ekde 1524 dukino de Bari kaj princino de Rossano. Ekde 1518 ŝi estis reĝino de Pollando kaj granddukino de Litovio pro sia geedziĝo kun Sigismondo la 1-a.
Bolivio
Ekonomio
Bolivio eksportas gason, nafton, plumbon, zinkon, arĝenton, oron, kafon kaj sukeron.
Politiko
La civitanoj pli ol 17-jaraĝaj rajtas elekti la prezidanton, kiu estas la ĉefreprezentanto de la ŝtato. Poste la popolo elektas prefektojn, kiuj estas la ĉefreprezentantoj en ĉiuj departementoj; la subprefektoj respondecas en ĉiuj provincoj kaj la urbestroj respondecas en ĉiuj urboj.
La politika sistemo estas evoluanta demokratia respubliko kaj Bolivio estas ano de la Unuiĝintaj Nacioj ekde ĝia komenciĝo.
Zamoro (Ekvadoro)
Zamoro aŭ Zamora (hispana plennome,  Zamora de los Alcaides) estas urbo de Ekvadoro. Ĝi estas la ĉefurbo de la provinco Zamora Chinchipe. Ĝi estas la plej granda kaj plej loĝata urbo de la provinco.
Yun Chi-ho
Yun Chi-ho (en korea: 윤치호, en hanja: 尹致昊, 26-a de decembro 1864 - 9-a de decembro 1945) estis korea politikisto, aktivulo por sendependeco, kaj instruisto. Lia kromnomo estis Jwaong (좌옹;佐翁).
Li estis membro de frua koreia NROj Sinminhoi (신민회, 新民會)(1908), Dokliphyuphoi (독립협회,獨立協會) kaj Doklipsinmun (독립신문,獨立新聞), Manmingongdonghoi (만민공동회, 萬民共同會) (1897 - 1898).
Naturparko Altaj Marĉoj-Ejfelo
La germana-belga Naturparko Altaj Marĉoj -Ejfelo (germane: Naturpark Hohe Venneifel), kies germana parto ankaŭ nomiĝas Naturpark Nordeifel, estas limtranspaŝa naturparko kun partoj en la germanaj federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio kaj Rejnlando-Palatinato respektive la belga provinco Lieĝo. Ĝia kompleta grandeco estas 2442 km².
Situo
La naturparko situas inter Langerwehe kaj Eupen en la nordo respektive Bad Münstereifel, Prüm kaj Sankt Vith en la sudo. Ĝi konsistas el ses regionoj: Rureifel, Hocheifel, Kalkeifel, Our-valo, Vennvorland kaj Altaj Marĉoj, altmarĉa kaj erikeja regiono kiu ekestis fine de la lasta glaciepoko antaŭ 7500 jaroj.
La geografia esprimo Nordeifel estas en strikta senco la ejfela pejzaĝo inter Zitterwald en la sudo kaj Akeno en la nordo, Bad Münstereifel en la oriento kaj trans la Rureifel ĝis la belga landlimo en la okcidento.
Historio
En 1960 fondis la distriktara prezidento de la tiame ankoraŭ ekzistanta distriktaro Aachen, nome Hubert Schmitt-Degenhardt, la asocion Naturpark Nordeifel r.a., kies prezidanto post li estis la iama urbestro de Schleiden kaj la iama komunuma direktoro de Hürtgenwald, nome Günter Schumacher. La rejnlanda-palatinata parto de la naturparko Nordeifel estis deklarita je la 6a novembro 1970 per jura deklaro de la distrikto Prüm „pejzaĝa protektejo Naturpark Nordeifel“
Per interkonsento de la 3a de februaro 1971 la nordrejn-vestfala kaj la rejnlanda-palatinata partoj de la Naturparko Nordeifel estis kunigitaj kun la belga Parc Naturel Hautes Fagnes al la naturparko Altaj Marĉoj - Ejfelo. Signo de la naturparko estas la tetro.
Jameed
Jameed (جميد laŭvorte: "hardita") estas formo de sekigita jogurto farita el kaprina aŭ ŝafina lakto. Ĝi estas farita drenante sekan jogurton el ĝia selakto, formante ĝin en pilkoj, kaj lasante ĝin hardi. Sekigado malebligas difektadon. Jameed estas manĝata en Jordanio, precipe en kuirarto de beduenoj. Ĝi estas ankaŭ ofta inter la beduenoj en Israelo, Egiptio, kaj eĉ Sirio. Ankaŭ estas kutime aldoni ĝin al saŭcoj aŭ supoj.
Leiselsbach
La rojo Leiselsbach estas apenaŭ 9 km longa orografie maldekstra alfluanto de la rivereto Pfrimm en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rivervojo
La rojo fontas en la urbo Kirchheimbolanden, la distrikturbo de la distrikto Donnersberg. La komenco estas malgranda digolago, kiu ricevas akvon el diveraj fontoj.
Post la urbo ĝi pasas Bischheim kaj apud la muelejo Kupfermühle alfluas de dekstre la rojo Gutleutbach. Poste ĝi preterfluas sude la vilaĝon Rittersheim kaj trafluas Gauersheim. Je la orienta rando de Albisheim la rojo enfluas la rivereton Pfrimm.
Omar Sharif
Omar SHARIF (originale Michael Shalhoub (10-an de aprilo 1932 en Aleksandrio, Egiptio - 10-an de julio 2015 en Kairo, Egiptio) estis egipta aktoro; li rikoltis la sukcesojn per sia alloga, vireca aspekto.
Li studis en anglaj lernejoj de Kairo. Li komence rolludis sen ia ajn aktora edukado; li iĝis baldaŭ la plej populara kinostelulo de la arablingva areo, poste li fondis kun sia edzino Fatem Hamama propran filman entreprenon.
Oni ekatentis pri li en Hollywood fine de la 1950-aj jaroj. La mondsukceson por li portis la filmo Lawrence of Arabia (Laŭrencio de Arabio) de David Lean, prezentita en 1962. Lian sekvan gravan rolon donis same Lean en la filmo de Doctor Zhivago ("Doktoro Ĵivago"; 1965). Li poste ludis en gravaj usonaj filmoj kiel Funny Girl (1968) aŭ Mackenna's Gold (1969).
Li ludis en Eŭropo en filmo Mayerling (1968) de la brita Terence Young, en Le Casse (1972) de la franca Henri Verneuil kaj  en Isla misteriosa (1973) de la hispana Juan Antonio Bardem.