cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jesuo de Nazaret
Dato de la naskiĝo
La tradicia dato de la 25-a de decembro kiel festo de Kristnasko, estas ne menciata antaŭ la 4-a jarcento. Tiu ĉi estis fiksita en la Unua koncilio de Niceo (325), eble ĉar koincidanta kun la celebro de la festo de la Nevenkebla Suno, kvankam kelkaj spertuloj asertas ke temas pri vera dato ĉar iuj orientaj komunumoj kutimis celebri Kristnaskon ĝuste en la 25-a de decembro jam antaŭ la decido de la Nicea Koncilio, dum aliaj asertas ke la koncilia decido okazis ĉar tiuj orientaj komunumoj kutimis celebri Kristnaskon ĝuste en la 25-a de decembro sen kono de la vera kialo.
Johannes von Müller
Vivo
Sed pro urĝa peto Müller ŝanĝis en la 21.1.1808 tiun ĉi oficon kun ofico direktora en la publika edukado. Sed ankaŭ tio ne tute kontentigis lin kaj li mortis superŝutite de laboro en 1809.
Jesuo de Nazaret
Dato de la naskiĝo
La biblia rakonto pri la naskiĝo de Jesuo mencias la ŝafistojn en la kamparo, kio kontraŭdiras la daton en decembro.
Johannes von Müller
Graveco
Lian tombon en Kaselo ornamis en 1852 la bavara reĝo Ludoviko la 1-a per monumento kun la sekva enskribo: Was Thukydides Hellas, Tacitus Rom, das war Müller seinem Vaterland. Ankaŭ en Schaffhausen starigitis por li monumento (de Öchslin). Por skribi la historion de la mondo li ekde 1781 ne malpli ol 1833 fontajn verkistojn, ĝis la Reformacio, sur 17.000 slipojn resumis. La talento rakonti bildoriĉe, grupigi imageble kaj plenforme, abundis, tamen ĝenas de tempo al tempo troa afekteco de skribmaniero. Arda por humaneco estanta supre de ĉiuj nacioj li konsideris Napoleonon kiel ties ilon, laŭ la ekzemplo de multaj samtempuloj. Müller ĉiam restis senedzina; amo treega estis ĉefe al sia frato Johann Georg Müller (1759-1819; instruisto) kion atestas ankaŭ ilia leterinterŝanĝo (kio eldonitis en 1891 fare de Haug). La fratro eldonis verkaron lian »Sämtliche Werke« en 27 volumoj (Tübingen 1809–19), poste en 40 volumoj (Stuttgart 1831–35). Historian lian pri Svislando, kie eble plej brile evidentiĝis talentego lia historiista, kontinuigis Robert Glutz von Blotzheim (Zürich 1816), Johann Jakob Hottinger (Zürich 1825–29), Louis Vulliemin (Zürich 1842–45) kaj Charles Monnard (Zürich 1847–53).
Jesuo de Nazaret
Naskiĝoloko
Rilate la naskiĝolokon, la Evangelioj laŭ Mateo kaj laŭ Johano kaj Luko raportas ke Jesuo naskiĝis en Betlehemo.
Marko kaj Johano mencias neniun naskiĝolokon kaj plue en Johano (7,41-42; 7,52) estas notigata la malkredeco de la hebreoj koncerne la pretendon de Jesuo esti la Mesio pro tio ke li devenis el Galileo kaj ne el landeto Betlehemo: kaj, laŭ Talmudo, la altrangularo de Jerusalemo, kaj de la tuta Palestino, taksadis nesciantaj, krudaj kaj eĉ barbaraj la homojn de la regionoj ruraj kaj postrestintaj de Galileo.
Kelkaj jen kristanaj jen nekristanaj, opinias ke la naskiĝoloko povas esti Nazareto aŭ alia najbara loko kaj ke la indiko de la du evangeliistoj havas nur teologian karakteron.
La sinagogo de Nazareto
La Evangelio de Luko atestas ke Jesuo “laŭ sia kutimo” venis al Nazareto, kaj ĉi-kaze eniras sinagogon “... Li stariĝis por legi”. Laŭ la hebrea tradicio, la Sanktaj Skriboj estis altvaloraj kaj zorgege traktitaj. La aserto ke al Jesuo estis alportita la rulaĵo de Jesaja, sugestas almenaŭ ke la nazaretanoj posedis tiun rulaĵon, kaj eble ankaŭ aliajn, kaj ke ili havis taŭgan lokon por ilin konservi. La sinagogo estus la ideala loko por tiu celo.
Iuj arkeologiaj prifosoj malkovris sinagogojn reirantajn al la epoko de Jesuo en Gamala, Jerusalemo, Herodium kaj Masada. La Nova Testamento krom pri tiu de Nazareto, mencias ankaŭ la sinagogon de Kafarnao, kies restaĵoj estis malkovritaj en 1969 subgvide de franciskanaj arkeologoj: sinagogo konstruita en sinsekvaj epokoj. .
Lingvo
Pro tio ke Jesuo komencis sian predikan kaj proselitigan aktivecon translokiĝante tra sia regiono kaj ĉirkaŭaĵo, naskiĝas rimarkinda problemo: kiu estis la lingvo parolata de la hebreoj, en la ĉiutaga vivo, de la 1-a jarcento? Ĉu Jesuo sciis tiun lingvon kaj ĉu li sciis aliajn?
117439 Rosner
117439 Rosner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe per la Defora Observatorio de la Astronomia Societo de Nov-Meksiko de Mayhill (Usono).
Jesuo de Nazaret
Lingvo
El la surskribaĵoj de tiu epoko, la lingvoj atestataj en Judujo estis kvar: la latina, la antikva greka, la hebrea kaj la aramea.
La latina estas ĝenerale preskaŭ ekskludita, ĉar ĝi estis uzata preskaŭ ekskluzive de la romiaj oficuloj, kiuj antaŭ malmulte enkondukis tiun lingvon. La romianoj kutimis enŝovi latinajn skribaĵojn sur administraj establoj sen multe maltrankviliĝi pri la fakto ke la plejgranda parto de hebreoj ne povus ĝin legi. Fakte, preskaŭ ĉiuj surskribaĵoj konservitaj situas en Surmara Cezareo kaj en Jerusalemo, aŭ en najbaraĵoj: en la sidejoj, do, de la imperia povo, ne en vilaĝoj de la Galilea teritorio.
117439 Rosner
Nomo
Ĝia nomo honoras Arnie Rosner kaj Nancy Rosner, bone konatajn gefotistojn el Fountain Valley. Arnie estas plenumita astrofotografo kaj Nancy estas premiita vojaĝa fotistino kun precipa inklino por Kenjo.
Jesuo de Nazaret
Lingvo
Rilate la grekan, gravas la atesto de Jozefo Flavio (“Judaj Antikvecoj” 20.21.2): "Mi multe penis por lerni la grekaĵojn kaj por kompreni la grekan lingvon, kvankam delongatempe mi kutimiĝis paroli la aramean. Tamen mi ne kapablas eldiri la grekan kun sufiĉe da precizeco ĉar nia nacio ne kuraĝigas lernanton de lingvoj de multaj nacioj.” Fakuloj rimarkigas ke se eĉ intelektulo de Jerusalemo ne sin sentis tute komforte parolante la grekan (li kiu ĝin uzis en siaj verkoj loĝante en Romo), kaj se en 70 p. K. taksis necesa, aŭ almenaŭ konsilinda, alparoli al siaj hebreaj kompanoj de Jerusalemo per la aramea anstataŭ per la greka, la ebloj ke popolano de Galilea praktiku la grekan tiel sufiĉe por fariĝi sukcesa instruanto kaj predikanto, nome ke li utiligu la grekan en siaj publikaj paroladoj, restas malaltaj.
La demando ĉu Jesuo kapablis paroli la hebrean nin puŝas demandi pri ĝia disvastiĝo. La hebrea lingvo suferis fortan dekadencon post la Ekzilo babilona kaj la reveno al Judujo. La aramea estis jam lingvafrankao de vastega teritorio, kiu entenis ankaŭ la hebreojn revenintajn el la ekzilo. La disvastiĝo de la targumoj (arameaj tradukeroj de la biblio) montras kiel la lingvo estis disvastiĝe praktikata inter la popolanoj. La hebrea jam transformiĝis en elitan lingvon parolatan de la hebreoj dediĉitaj al la Skriboj, pli aŭ malpli kiel la latina por la mezepokaj kleruloj. Ĉu Jesuo ĝin praktikis? La lego en la sinagogo de Nazareto montrus ke jes.
Simila al la hebrea, la lingvafrankao de la Mezorienta zono, ekde la epoko de la Asiria Imperio kaj de la Persa Imperio, enŝoviĝis inter la hebreoj revenantaj al Izraelo. Ankaŭ se manuskriptoj de la Morta Maro elfositaj en Qumran montras diversajn hebreajn skribotipojn, temas pri teologiaj kaj literaturaj kompilaĵoj de esotera grupo. La pliiĝo de arameaj targumoj, jam altetaksataj en komunumo de Qumran kutimiĝinta skribi hebree, provizas fortan obĵeton kontraŭ la opinio, ke la hebrea estis uzata inter la komuna popolo.
El iuj surskribaĵoj dedukteblas ke, kontraŭe al tio kio okazis en aliaj jarcentoj, la aramea parolata en tiuj tempoj estis tute sena je grekismaj influoj. Ankaŭ se ĉiuj skribitaj en la greka, la nuraj fremdaj vortoj kiujn la Evangelioj metas sur la buŝon de Jesuo, estas arameaj, kiel en Marko (5,41; 7,34; 15,34). Laŭ la greka Evangelio de Johano, Jesuo nomumis Simonon per la aramea Kephas (1,42), kaj Paŭlo ripetas certe jesuan aramean vorton por referenci al Dio, “abba”, eĉ kiam li adresiĝas al la paganoj (Gal 4,6 kaj Rom 8,16).
Misiista rolo de Jesuo
En hebreaj medioj de la 1-a jarcento estis viva la atendo de la mesio, nome de liberiganto sendita de Dio, kiu estus elaĉetinta la izraelan popolon. . Okazas en tiu kunteksto ke la evangeliistoj legas la jesuajn eventojn, al li agnoskante la mesian rolon.
Historiografio devis alfronti tiun temon, jen rilate la konstruon de la evangeliaj tekstoj (ekzemple, koncerne la “mesian sekreton) jen rilate la difinon de la hipotezoj pri la naturo kiun Jesuo intencis doni al sia misio. La solvoj proponitaj estas diversaj kaj malsamaj, kaj reflektas la konvinkojn de la diversaj reserĉantoj. Ekzemple, laŭ Carlo Ginzburg "la rakontado de la Evangelioj estas generata de ĉeno de citaĵoj, selektitaj kun la volo montri ke la historia Jesuo vere estas la Mesio antaŭanoncita de la judaj profetoj. Estas tasko de kontraŭdirantoj pruvi ke Jesuo reale pensis esti la Mesio”, dum Carsten Peter Thiede komentas la iompostioman malkaŝiĝon pri la mesia identeco verkante: “Jesuo ne povis riveli tro frue sian potencon de savanto, ĉar li sciis kiajn malfacilaĵojn al li estus kreinta la ĉefsacerdota rondo”..
Sociekonomia stato de Jesuo
Jesuo devenis el Nazareto de Galilea, en la periferio de la hebrea mondo. Jesuo estis filo de "tektòn" – kiu povas estis interpretita lignaĵisto, ĉarpentisto aŭ konstruisto (Mt 13,55; Mk 6,3; Lk 4,22; Jh 6,42) -, kaj "tektòn" li mem. Lia familio ne estis, eble, je malriĉaj kondiĉoj kaj estis partoprenanta en la socia kaj religia vivo de sia tempo: Elizabeto, parencino de lia patrino, estis edzino de Zeĥarja, kiu laŭ la Luka Evangelio sacerdote deĵoris en la templo de Jerusalemo.
Luko raportas, ke “Jesuo progresis en saĝeco kaj staturo, kaj en graco ĉe Dio kaj homoj” kaj ke je nuraj dek du jaroj li paroladis al la saĝuloj en la templo, evidentigante tiel la preparon akiritan en la kono pri la Biblio.
Bordoza vino
Vino de Bordozo estas ajna vino produktita en la regiono de Bordozo de sudokcidenta Francio, nome Akvitanio, centrita en la urbo Bordozo ĉe la rivero Garono. Norde de la urbo la rivero Dordonjo kuniĝas kun Garono, formante larĝan estuaron nomatan Ĝirondo, kiu kovras la tutan areon de la departemento Gironde, kun totala areo de vitejoj de ĉirkaŭ 120,000 hektaroj, kio faras ĝin la plej granda vinprodukta areo en Francio. Averaĝe la vitejoj produktas ĉirkaŭ 700 milionojn da boteloj da Bordoza vino, game de grandaj kvantoj da vino por ĉiutaga konsumado ĝis kelkaj el la plej multekostaj kaj prestiĝaj vinoj en la mondo. La vasta plimulto da vino produktita ĉe Bordozo estas ruĝa (iam nomata claret, klareto), kaj la cetero estas dolĉaj blankaj vinoj (ĉefe Sauternes), sekaj blankaj, kaj (en multe malpli grandaj kvantoj) rosé kaj ŝaŭmvinoj (Crémant de Bordeaux). La Bordoza vino estas farata de pli ol 8,500 produktantoj aŭ châteaux (laŭvorte, kasteloj), ĉefe se ili estas ligitaj al difinita bieno, dum la totala kvanto de produktantoj estas 14,500. Aliaj ciferoj estas 117,514 hektaroj da vitejoj, 400 komercistoj kaj negocado de 14,500 miliardoj da eŭroj.
Jesuo de Nazaret
Sociekonomia stato de Jesuo
Dum la lastaj jaroj de sia publika ministerio, Jesuo partoprenis en bankedoj, same kiel en tiun de Kanao de Galilea, kaj frekventas fariseojn kaj publikanojn ĝispunkte ke mem reagis kontraŭ kritikoj ricevitaj pro tio dirante: “La Filo de homo venis, manĝante kaj trinkante, kaj ili diras: Jen manĝegulo kaj vindrinkulo, amiko de impostistoj kaj pekuloj! Kaj la saĝeco estas pravigita de siaj faroj” (Mt 11,19) pro la fakto ke li kondutis vivon malpli asketan ol tiu de Johano la Baptisto.
Bordoza vino
Ekzistas pli ol 50 agnoskitaj nomoj de Bordoza vino.
Jesuo de Nazaret
Personaj kaj instruaj stiltrajtoj
Granda parto de lia instruo esprimiĝas per mallongaj sentencoj, precizaj, mordantaj, ofte aludaj kaj enigmaj, ĉe marĝene de paradokso; sed fine la senco brilegas. Ĉiuj liaj vortoj, kiu ajn estu la kanalfluilo transdonanta, reflektas fizionomion tuj rekoneblan: ne eblas ke ili estas la simpla produkto de lertaj kondensaĵoj aŭ frukto de ruzaj kristanaj predikantoj.
Bordoza vino
Historio
La vino estis enkondukita en la Bordozan regionon fare de la romianoj, probable meze de la 1-a jarcento, por havigi vinon por loka konsumado, kaj la vinproduktado estis kontinua en la regiono ekde tiam.
Jesuo de Nazaret
Personaj kaj instruaj stiltrajtoj
La povo miriĝi antaŭ la naturo kaj antaŭ tio kio ligas la homon al ties kreinto ekscitis en li kaj en transdonantoj la kapablon tion esprimi.
Liaj paraboloj, komunaj en la fariseaj medioj, havas la potencon de tujeco kaj taŭgeco. Liaj instruaĵoj estas akompanataj de deklarita kaj fakta amo al ĉiuj, eĉ en la severeco de la kondamno de la peko.
Bordoza vino
Historio
En la 12a jarcento, la populareco de la Bordozaj vinoj en Anglio ege pliiĝis post la geedziĝo de Henriko Plantagenet kaj Eleonora de Akvitanio. Tiu geedzeco faris la provincon Akvitanion parto de la Anĝevia Imperio, kaj de tiam la vino de Bordozo estis eksportita al Anglio. Tiam, Graves estis la ĉefa vinregiono de la areo de Bordozo, kaj la ĉefa stilo estis clairet. Tio estas tialo por ĉieeco de claret en Anglio, kvankam nuntempe estas uzata por aludi al ĉiu ruĝa vino pli ol al la klareta stilo specife. La eksportado de Bordoza vino estis interrompita pro la eksplodo de la Centjara milito inter Francio kaj Anglio en 1337. Je la fino de la konflikto en 1453 Francio estis rekuperinta la provincon, tiele rekontrolante la vinproduktadon de la regiono. Kiel parto de la Malnova Alianco, la Francoj garantiis al Skotaj komercistoj privileĝian lokon en la komerco de klareto — situacio kiu pluis senŝanĝe post la Traktato de Edinburo finigis la militan aliancon inter Francio kaj Skotlando. Eĉ kiam la Protestantaj regnoj de Anglio kaj Skotlando, ambaŭ regataj de la same Stuartaj reĝoj je tiu punkto, estis klopodante helpi milite la Hugenotajn ribelulojn en ilia lukto kontraŭ la katolika Francio en La Rochelle, Skotaj komercaj ŝipoj ne nur estis rajtigitaj eniri en la Ĝirondon, sed ankaŭ la Francan ŝiparon sekurigis ilian trairadon ĝis la haveno de Bordozo por protekti ilin el la Hugenotaj piratoj.
Jesuo de Nazaret
La Baptistaj kaj Esenaj influoj en Jesuo
Ĉu Jesuo dependis, doktrine kaj predike? Iuj tion opiniis vidi atribuante, tamen, tujpost la malapero de Jesuo, tion al Sankta Paŭlo; sed tion unuanime apostolaj dokumentoj ekskludas, cetere sufiĉas analizi la du doktrinojn.
Bordoza vino
Historio
En la 17-a jarcento, nederlandaj komercistoj drenis la marĉan grundon de Médoc por ke ĝi estu plantita de vitejoj, kaj tio iom post iom faris ke tiu areo superis Graves kiel la plej prestiĝa vinregiono de Bordozo. Malbec estis tie la dominanta vitspeco ĝis la komenco de la 19a jarcento, kiam ĝi estis anstataŭita de Cabernet Sauvignon.
Jesuo de Nazaret
La Baptistaj kaj Esenaj influoj en Jesuo
La sinoptikoj indikas ke Jesuo estis baptita de Johano la Baptisto dum evangeliisto Johano subtrekas ke la Spirito mem baptis Jesuon (1,32)
Ĉu Jesuo rilatis kun la kumrananoj? Neniu dokumento de la Nova Testamento ĉeestas aŭ aludas al Jesuo de Nazareto en la dokumentoj de la ĵaroj de Qumran.
Ke Jesuo distanciĝis el la pensostilo de Esenoj evidentiĝas ankaŭ el ilia riĉeco de formuloj kaj ritoj ktp, pri kiuj certe Jesuo ne simpatiis, se konsideri la kontraston kun la hebreoj pro la supozita lia malobservo de la sabato.
Eniro en Jerusalemon
La eniro de Jesuo en Jerusalemon, laŭ ĉiuj Evangelioj kaj aliaj dokumentoj okazis en la paskaj cirkonstancoj. Sed, obĵetis dubantoj, ĉu tiuj branĉoj de palmoj ne pensigas prefere al la festo de la kapanoj, nome al Sukoto?. Sed ke temis ĝuste pri pasko estas dirate de ĉiuj Evangelioj, kaj aliaj kanonaj kaj nekanonaj dokumentoj.
La lastaj tagoj de Jesuo
Enirinte Jerusalemon kune kun la disĉiploj por plenumi sian mesian taskon, Jesuo kolizias, kaj parole kaj fakte, kun la hebreaj aŭtoritatuloj, kiam li renversas la tablojn de la monŝanĝistoj. Pro tio kaj aliaj kontrastoj la hebreaj aŭtoritatoj influas sur la romiaj aŭtoritatoj por ke Jesuo estu eliminata.
Jesuo estis krucumita laŭordone de Pontio Pilato, romia prokuroro de Judujo: evidente li ne timis la popularecon kaj hosanigon de Jesuo: tio videblas ankaŭ en la trilingva subskribo: “Jesuo Nazareno Reĝo de Judoj” ( Latine: IESVS NAZARENVS REX IVDAEORVM ). La Evangelioj diras, ke tiu prokuroro hezitis cedi al la postuloj de la religia-politika Sinedrio, kiu instigis por ke la popolo postulu la krucumon de Kristo.
Laŭ Cicerono la krucumado estis “la plej kruela kaj horora torturo”. Laŭ Flavio Jozefo la kondamnito devis antaŭe esti submetita al senkarniganta skurĝado kaj poste kunporti al la ekzekuteja loko la transversan lignon. La krucumado ne estis por la Palestinoj novaĵo ĉar ĝi estis praktikita ankaŭ fare de hebreoj: Jozefo Flavio informas, ke la reĝo kaj ĉefsacerdoto Aleksandro Janeo krucumigis ĉirkaŭ 800 malamikajn fariseojn.
Ankaŭ ceteraj apartaĵoj okazintaj dum la krucumado de Jesuo, kiel la mokado al la kondamnito, la lotumado de la vestoj de la kondamnito, la oferto de vinagro ktp., kongruas kun la similaj okazaĵoj registritaj en la tiutempaj kronikoj. Kiel evidentas, do, nenio nova en la krucumado de Jesuo.
La resurekto
La resurekto estas atestata de ĉiuj novtestamentaj dokumemtoj kanonaj kaj apokrifaĵaj. La resurekto de Jesuo, kvankam en tradicioj foje nekoheraj, kiuj komenciĝas el la konstato de tombo malplena. El la kritika analizo de la Evangelioj oni akiras la evidenton ke la resurekto estis la unua nukleo de la predikado de la unua kristana komunumo.
Moderna ekzegezo
Malsame ol la tradicia ekzegezo, hodiaŭ ĝi malpli atentas pri la kompilado de sintezo de la diversaj evangelioj por konstrui la vivon de la historia Jesuo; ĝi preferas konsideri ĉiun unuopan evangelion por determini la personecon de la aŭtoro kaj ties subkuŝantan teologion, la komunumon kaj la skolon el kiuj la teksto produktiĝis.
Mita kaj la kritika teorio
La Jesuo historia estas juĝata tute elpensita: li estas pura elpensaĵo (ekzemple Michel Onfray). Aliaj opiniis ke la fontoj ne permesas ekspliki la naturon de lia personeco kaj historio. Al tiuj lastaj iuj teologoj, precipe protestantaj, (vidu ĉe Rudolf Bultmann) respondis ke por la kredo ne necesas fundamento historia. Sinteze:
por la skoloj “kritika” kaj “mita”, la resurekto ne okazis aŭ ne gravas scii ĉu ĝi okazis: ĝi fontas el misinterpreto, bonafide, fare de la kristana komunumo:
- laŭ la “kritika” skolo la eraro naskiĝis en la unua komunumo (la apostola) kiu miskomprenis la faktojn viditajn;
- laŭ la “mita” skolo la eraro naskiĝis en la dua kristana komunumo (la greka eksterpalestina) kiu miskomprenis la dirmanierojn hebreajn/arameajn uzitajn de la apostoloj.
Ambaŭ hipotezoj, celantaj savi la bonan fidon de la kristana komunumo, estus la unikaj eblaj, ĉar la eraro povis okazi nur en unu el la du komunumoj. Sekve la miso ne plu eblis ĉar:
- la greka lingvo ne plu forgesiĝis; kaj
- en la Nova Testamento, post la kodigo en la kanono, ne povis enkromiĝi aliaj misinterpretoj, se konsideri, ke ĝi estas la plilongigo de la komunumo kiu ĝin legadis.
Jesuo revoluciulo
Subtenis tion, ekzemple Robert Eisenman kaj S. G. F. Brandon kaj politikaj franĝoj kiuj faris Jesuon sia genia kompanulo amasmovanto.
S. G. F. Brandon disvolvis la teorion pri “Jesuo Zelota” (1969) precipe apogiĝante sur vidpunkto de elstudita Evangelio laŭ Marko kiu allasus pensi grandan proksimecon de Jesuo kaj ties disĉiploj kun la religia-politika gerila frakcio de la tiutempa Izraelo.
Jesuo majstro de saĝo
Jesuo estus nur saĝulo. Iniciatintoj: John Dominic Crossan, Robert Funk, Burton Mack, Stephen J. Patterson.
Samopinias la aŭtoroj de la Juda skolo de la Nova Testamento kiuj trovis profundan similecon inter la “prisaĝula” doktrino de Jesuo kaj la pensostilo de Talmuda midrasoj. Jesuo komenciĝas esti vidata, male ol en la Talmudoj, kiel “Nia frato Jesuo”.
Jesuo profeto de la socia ŝanĝebleco
Proponas tion Richard Horsley, Maccoby, Theissen.
Jojko
Jojko estas la tradicia muziko de la sameoj. Ĝi estas unu el la plej malnovaj muzikformoj de Eŭropo.
Jojko estas parto de tre malnova religia tradicio; tio verŝajne ankaŭ estas la kaŭzo, kial ĝi estis malpermesita de la kristanoj. La tradicio tamen travivis tiun tabuon.
Bismuta subkarbonato
Bismuta (III) subkarbonato aŭ baza karbonato de bismuto (III) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la bismuta (III) hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka, senodora, sengusta solidaĵo, nesolvebla en akvo. Bismuta (III) subkarbonato posedas 2 bismutatomojn, 1 karbonatomon, kaj 5 oksigenatomojn. Bismuta (III) subkarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj bismutaj derivaĵoj.
Barnabás Holló
Barnabás Holló [barnabAŝ holO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Holló Barnabás estis hungara skulptisto. Barnabás Holló naskiĝis la en Alsóhangony, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Barnabás Holló frekventis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Lia majstro estis Alajos Stróbl. Li akiris tutlandan famon, kiam li kreis reliefon pri fondiĝo de Hungara Scienca Akademio. En 1892 li gajnis konkurson pri kreo de reliefo pri Miklós Wesselényi. Li kreis plej ofte skulptaĵojn pri famuloj, ankaŭ ĝenrajn skulptaĵetojn, tombomonumentojn, bestajn figurojn.
Tagbilaran
Tagbilaran, - Lungsod ng Tagbilaran - estas kvinaklasa, komponanta kaj marhavena urbego, ankaŭ diocezo en Filipinoj, en insularo Bisajoj, en regiono Centraj Bisajoj, kie ĝi estas la ĉefurbo de provinco Boholo. La urbego estas subdividita en 15 distriktoj.
Geografio
Tagbilaran situas laŭ marbordo sur la sudokcidenta parto de la insulo. Regiona ĉefurbo Cebuurbo troviĝas 71, Dumaguete 76, Cagayan de Oro 159, Iloilo (urbo) 182, Dabao 348, Legazpio (Albajo) 387, General Santos 421, Puerto Princesa 564, ĉefurbo Manilo 630, Kezonurbo 635, Tuguegarao 913 kilometrojn (aere).
Historio
Cent jarojn antaŭ la hispana erao tiu loko, kiu poste iĝis Tagbilaran, jam havis komercajn kontaktojn kun Ĉinoj kaj malajoj. La hispanoj alvenis en 1565. La municipo Tagbilaran estis kreita en 1742, la patrono estis Sankta Jozefo. Tiutempe ĉefe la haveno kaj la apuda loĝkvartalo evoluis. Dominado de Usono komenciĝis en 1901, kiun interrompis la mallonga japana okupo (1942-1945). La municipo akiris pli altan statuson en 1966 kaj ĝi atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la fruaj 2010-aj jaroj. En 2002 la havena loĝkvartalo estis deklarita kultura historia monumento. En 2013 sismo okazis en la insulo. En Tagbilaran kvar homoj mortis kaj 21 vundiĝoj okazis.
Ekonomio
Tagbilaran estas la ĉefa komerca, administracia, eduka, trafika centroj de la provinco, same de la insulo. La haveno estas pordo de la insulo.
Trafiko
Tagbilaran estas atingebla per tri ĉefvojoj. Enurbe ĉefe tricikloj, busetoj, aŭtobusoj trafikas. La haveno faras viglan trafikon al aliaj gravaj enlandaj havenoj. Apud Tagbilaran enlanda flughaveno funkcias.
Klimato
Tagbilaran situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas po 1413 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en junio kaj decembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo estas 28 °C kaj varias inter 23-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Iŝigaki
Issigaki (石垣島 -jima jaejame kaj Okinave: Iŝigaĉi) estas insulo okcidente de Okinava Insulo kaj la dua plej granda imsulo de Jaejama Insularo. Ĝi estas kun la urbo de Iŝigaki en Gubernio Okinavo. La urbo funkcias kiel negoca kaj transporta centro de la arkipelago. La flughaveno de Iŝigaki estas la plej granda en la Jaejamoj kaj la plej granda triaranga flughaveno en Japanio.
La insulo Iŝigaki, kiel la resto de Okinavo, prenas kulturajn influojn el kaj Japanio kaj el Ĉinio pro situo inter Ĉinio kaj ĉeftera Japanio.
Cunamo de rekorda alto frapis la insulon Iŝigaki en 1771.
Katsuhisa Inamori
Katsuhisa Inamori (稲森 克尚, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Gainare Tottori kaj Grulla Morioka.
(55043) 2001 QL59
(55043) 2001 QL59 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,27372 AU, tie estas 40,948 milionoj da km.
Občina Sevnica
Občina Sevnica estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas la regiono de Posavska. La komunumo konsistas el 115 asentamientos, kovrante tutan areon de 272.2 km². Komence de 2017 loĝis 17,469 loĝantoj. La centro administrativo de la komunumo estas la urbo Sevnica.
Syrgenstein
Syrgenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dillingen an der Donau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Syrgenstein.
Občina Sevnica
Komunumoj
La komunumo konsistas el la sekvaj 115 vilagoj:
Apnenik pri Boštanju, Arto, Birna vas, Blanca, Boštanj, Breg, Brezovo, Budna vas, Cerovec, Dedna Gora, Dolenji Boštanj, Dolnje Brezovo, Dolnje Impolje, Dolnje Orle, Drožanje, Drušče, Čanje, Čelovnik, Češnjice, Gabrijele, Gabrje, Gornje Brezovo, Gornje Impolje, Gornje Orle, Goveji Dol, Hinje, Hudo Brezje, Jablanica, Jelovec, Jeperjek, Kal pri Krmelju, Kamenica, Kaplja vas, Kladje nad Blanco, Kladje pri Krmelju, Koludrje, Kompolje, Konjsko, Krajna Brda, Križ, Krmelj, Krsinji Vrh, Laze pri Boštanju, Ledina, Leskovec v Podborštu, Log, Loka pri Zidanem Mostu, Lončarjev Dol, Lukovec, Mala Hubajnica, Malkovec, Marendol, Metni Vrh, Mrtovec, Mrzla Planina, Novi Grad, Okroglice, Orehovo, Orešje nad Sevnico, Osredek pri Hubajnici, Osredek pri Krmelju, Otavnik, Pavla vas, Pečje, Pijavice, Podboršt, Podgorica, Podgorje ob Sevnični, Podvrh, Poklek nad Blanco, Polje pri Tržišču, Ponikve pri Studencu, Preska, Prešna Loka, Primož, Radež, Radna, Račica, Razbor, Rogačice, Rovišče pri Studencu, Selce nad Blanco, Sevnica, Skrovnik, Slančji Vrh, Slap, Spodnje Mladetiče, Spodnje Vodale, Srednik, Stržišče, Studenec, Svinjsko, Šentjanž, Šentjur na Polju, Škovec, Šmarčna, Štajngrob, Telče, Telčice, Trnovec, Trščina, Tržišče, Velika Hubajnica, Veliki Cirnik, Vranje, Vrh pri Boštanju, Vrhek, Zabukovje nad Sevnico, Zavratec, Zgornje Mladetiče, Zgornje Vodale, Znojile pri Studencu, Žigrski Vrh, Žirovnica, Žurkov Dol.
Loko, priskribo
La municipo fluas tra la rivero, proksimume direkte de okcidento oriente, la rivero Sava, kie la rivero Mirna fluas el la urbo Sevnica. La alteco en la municipo estas proksimume 170 m super la Sava Rivero, ĝis proksimume 980 m en montaj areoj (Monto Veliko Kozje en la nordokcidento kun alteco de 986 m super marnivelo).
La valo de ĉi tiuj riveroj kondukas la ĉefajn vojojn. Paralele kun ili la fervoja linio.
Sur la Sava Rivero estas konstruitaj du hidroelektra plantoj.
NGC 6195
NGC 6195 (aliaj indikoj — UGC 10469, MCG 7-34-118, ZWG 224.75, IRAS16348+3907, PGC 58596) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Febo
Laŭ la helena mitologio, Febo aŭ Fojbo (el la greka Φοίβη, «radianta», «intelekta brilo» aŭ «profeti») estis unu el la titaninoj de la unua generacio, filino do de Urano kaj Geo. Ŝi tradicie estis asociita al la Luno, kune kun Atlaso kaj tiel aperas en la verko Endimiono kaj Febo (1955), de Michael Drayton, la unua serioza traktado pri la mito de Endimiono en angla lingvo.Laŭ Pelasga mito pri kreo de la mondo ŝi estis filino de Eŭrinomo kaj Ofiono, Titanino, kiu kune kun la Titano Atlaso estis atribuita al la Luno.
Laŭ Olimpia mito pri kreo de la mondo estis Foiba unu el la originaj Titanoj, filino de Urano kaj Gaja.
Ŝi estis do tradicie ligata al la Luno kaj estis ankaŭ avino de Apolono kaj Artemiso. Kun sia edzo kaj frato Kojo ŝi havis filinojn Leto kaj Asterio. Laŭ pli novaj fontoj ŝi akceptis de Temiso inspektadon super la Orakolejo de Delfo.
Febo, la Kronita per oro, venis al la lito de sia propra frato Kojo (Demandanto), kaj havis kun li du filinojn: Leton (patrino de la olimpaj gedioj Apolono kaj Artemiso) kaj Asterio, la stel-diino kiu naskis la misteran Hekato. Pro tio, ke ŝi estis ilia avino, Febo iĝis ankaŭ la plej fama epiteto de Apolono (Φοίβος, Phoebus) kaj la ankaŭ luna Artemiso (Φοίβη, Phoebe), nomiĝintaj tiel kaj en la helena kaj en la romia kultado.
Laŭ la verkaro de Esĥilo, la aŭguristino ĉe Delfo asertis ke Febo respondecas pri la tiea famega orakolejo pro ĝentileco de Temiso, kiu siavice ricevis ĝin de Geo. Laŭ li, Febo pace donacis la kontrolon sur la orakolejo al Apolono okaze de lia naskiĝtago. Tamen, tio ŝajnas esti privata aldonaĵo de tiu dramaturgo, ĉar la tri ĉefaj transdonoj de orakolaj potencoj ĉe tiu orakolejo rilatas al respektivaj generacioj de dioj: Urano kreis ĝin kaj transdonis tiun povon al Geo, do tion faris Krono, kiu atribuis la kontrolon de Delfo al sia fratino Temiso. Kiam venis la vico donaci ĝin fare de Zeŭso, Esĥilo ne mencias ke la orakolejo estis donacita rekte al Apolono, kiu ankoraŭ ne estis naskiĝinta, kaj pro tio oni uzis la figuron de Febo. Tiuj supozeblaj masklaj delegacioj de la delfa potenco priskribitaj de Esĥilo ne estas pravigita de la moderna rekonstruo de la antaŭ-Olimpa historio de la sanktejo.
Kiel titanino de la orakolejo de Delfo, ĉe la tera-umbiliko, Febo peris la aŭgurantan voĉon de sia patrino. Paralele, sia edzo Kojo (aŭ Polo, «ĉiel-akso») agadis same, sed per la voĉo de la patro Urano. Iliaj filinoj Leto kaj Asterio eble simbolis la luman kaj malluman orakolan povon, respektive. Pro tio Apolono, filo de Leto, elstare prezidis la ĉielan kaj luman profet-kapablon, kaj Hekato, filino de Asterio, rilatis al tenebraj noktaj kaj mallumaj profet-povoj, ekzemple komuniiĝo kun mortintoj aŭ nekromancio.
Eduardo José Diniz Costa
Eduardo José Diniz Costa (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Febo
Febo ŝajnas en la versio de Heziodo kosma ekvivalento de la homera Diono, patrino de Afrodito. Pro tio, la homera himno al Delia Apolono verŝajne anstataŭas Febon per Diono en sia listo de titaninoj ĉeestantaj la naskiĝon de Apolono. Heziodo kaj Homero eble tradukis siavice la genealogion de la fenica diino Astarto en ilian respektivan grekan kulturon kaj kuntekston kiam ili prezentis Asterion kiel filino de Febo kaj Afroditon kiel filino de Diono: Febo kaj Diono (ambaŭ inaj Zeŭsoj) estus fenicaj ĉiel-diinoj, dun Afrodito kaj Diono simbolis Astarto.
Eduardo José Diniz Costa
Li futbalis ĉe Gamba Osaka en Japanio kaj en Paulista, Guarani, Palmeiras, Vitória, Mirassol, Comercial, São Bernardo, Portuguesa, América, Ceará, Atlético Goianiense, CRB kaj Linense en Brazilo.
Febo
Honore al la titanino Febo oni nomigis unu el la satelitojn de la planedo Saturno.
Febo, filino de Leŭkipo
Febo estis unu el la leŭkipidinoj, meseniaj princinoj, filinoj de Leŭkipo kaj Filodiko. Tamen, alternativa versio asertas ke ŝia patro estis la dio Apolono.
Ŝi kaj sia fratino Hilejro, sacerdotinoj de la diinoj Ateno kaj Artemiso respektive, estis svatigitaj al Idaso kaj Linceo, la ĝemelaj filoj de Afareo. Iliaj kuzoj Kastoro kaj Polukso venis al la geedziĝo, kaj subite enamiĝis al la ediniĝontinoj. Laŭ Apolodoro ili profitis la tumulton de la nupta festo por forkapti la fratinojn, sed Idaso kaj Linceo persekutis ilin kaj sukcesis mortigi Kastoron , la nura mortebla el ili. Plenlarme, Polukso konvinkis Zeŭson permesi ke ili kondividu senmortecon, do ekde tiam la Dioskuroj pasigas duonon de la jaro surĉiele, kiel dioj, kaj la alia duonon en Hadeso, kiel simplaj mortemuloj.
Fine, Febo edziniĝis al Polukso, kaj naskis filon nomitan Mnesileo aŭ Mnazinoo. La leŭkipidinoj travivis saman destinon ol siaj edzoj: Febo kaj Hilejro ricevis senmortecon ses monatojn jare. Fakte, iliaj nomoj (luna brilo kaj milde brilanta) forte rilatas al la steligitaj dioskuroj, kaj iĝis epitetoj de la luna diino Semelo, ankaŭ ĉiela rajdantino.
En la templo dediĉita al la dioskuroj en Argo Febo estis prezentita, kune kun sia fratino kaj la edzoj kaj filoj de ambaŭ, per skulpta grupo el ebona ligno kaj marmoro (la parto de la ĉevaloj) farita de Dipojno kaj Skiliso. Ankaŭ en Sparto (Lakonio) troviĝis sanktejo dediĉita al Febo kaj Hilejro. Ĝiaj sacerdotinoj estis junaj virgulinoj, nomitaj Leŭkipidinoj, kiel la diinoj. Unu el la tieaj skulptaĵoj estis ornamita de Leŭkipiso, unu el la sacerdotinoj, laŭ ordonoj ricevitaj en sonĝo. Pendiĝis el la tegmento de tiu sanktejo ovo ligita per rubando, kiu teorie estis tiu deponita de Ledo.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭaj, Febo estis la nomo de la jenaj geroluloj de la helena mitologio:
Iriomote
La insulo havas areon de 289 km². La totala populacio estas malpli de 2,000, kaj infrastrukturo estas nur ununura marborda ŝoseo konektanta la domarojn de la norda kaj orienta bordoj. La insulo ne havas flughavenon kaj plej vizitantoj — ĉirkaŭ 150,000 en 2003— alvenas el Iŝigaki per pramo. Administre la insulo apartenas al Taketomi, Gubernio Okinavo, Japanio.
Ekonomio
Krom turismo, la insula ekonomio estas eltenita de agrikulturo, ĉefe de ananaso, sukerkano, mango, kaj fiŝkaptado.
Mohon (stacidomo)
Mohon estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  Charleville-Mézières, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Xeraco
Xeraco estas hispana municipo kiu lokas en Valencia Komunumo, en sudo de provinco Valencio kaj en komarko La Safor. Tiu havas etendon de 20,2 km2 kaj limas al Vallenes de la Valldigna, Benifairó de la Valldigna, Simat de la Valldigna, Xeresa, Gandia kaj Mediteraneo (maro). En la jaro 2019 kvin mil sescent kvindek kvin personoj rezidis en la municipo.
Augusta-Viktoria-fondaĵo
La Augusta-Viktoria-fondaĵo (Augusta-Viktoria-Stift) estas fondaĵo de publika juro sub la patroneco de la Diakonio en Meza Germanio.
La institucio fondiĝis en 1864 en Erfurto, ĉefa afergvidanto estas Thomas Dewor. La sidejo de la fondaĵo estas en la urbocentro de Erfurto ĉe la Hospital-placo.
Ĝi tenadas du fleghejmojn por olduloj en Erfurto kun sume 84 lokoj. Krome apartenas al ĝi du infanĝardenoj por sume ĉ. 200 infanoj. Ekster tio menciindas la en 2003 kreita Arbara infanĝardeno (Waldkindergarten) en la urboparto Melchendorf. Tie la infanoj la plejmulton de la komuna tempo pasigas subĉiele.
Historio
La institucio unue fonditis la 21-an de novembro 1864 fare de erfurtaj civitanoj kiel evangelia lernejo por knabinoj (Evangelische Mädchenbildungsanstalt). En la 1866-a jaro ĝi transformiĝis en infanvartejon (Kinderbewahranstalt), al kiu aldoniĝis en 1869 hejmo por servistinoj (Mägdeherberge).
La saman jaron oni ricevis la privilegion nomiĝi laŭ la germana imperiestrino Auguste Viktoria von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg.
Ekde 1992 la iama ŝtata infanĝardena de ĉe la Krämpferufer estas parto de la komplekso.
Trabitz
Trabitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Troglodita (arkitekturo)
Troglodita arkitekturo ekzistas en diversaj landoj de la mondo i.a. en Francio (Luar-valo), Nederlando, Irano, Italio, Tunizio, Ĉinio, Hispanio. Temas pri lokoj tute aŭ parte elfositaj el ŝtono aŭ marno. Povas esti ankaŭ rifuĝejo en kaverno. En la norda parto de Ĉinio (Altebenaĵo Loesa) la tn. jaodong (窑洞 ; pinyin : yáo dòng), aŭ «kaverna domo» povas ankaŭ esti parte aŭ tute troglodita. En Italio la troglodita urbokvartalo Sassi di Matera en Basilicata estas rekonata de Unesko kiel 'monda nemateria heredaĵo' kaj pro la turisma interesiĝo ĝi nun gastigas restoraciojn, butikojn, metian vinberiston ktp
Ĥruŝĉovka-konstruaĵo
Ĥruŝĉovka (Хрущёвка, plurale: Хрущёвкi) estas neoficiala nomo por speco de malmultekosta, beton-paneligita tri- ĝis kvinetaĝa loĝkonstruaĵo dekomence en Sovetunio kaj pro etendo en aliaj landoj de la tiama Orienta Bloko. Konstruado de tiaj konstruaĵoj komenciĝis dum la regado de Nikita Ĥruŝĉov kaj tiel ili estis populare nomitaj laŭ li. Ĉi tiu kromnomo rimiĝis kun la rusa vorto "Truŝĉovi" kiu signifas afliktata kvartalo.
La periodo de konstruado de "Ĥruŝĉovka" estis en la jaroj 1959-1985. Entute 290 milionoj da kvadrataj metroj estis konstruitaj, konsistigante ĉirkaŭ 10% de la totala loĝloko de Sovetunio. Rezulte de tiu masiva konstruado, multaj civitanoj translokiĝis el la vilaĝoj al la urboj kaj tiele miloj da familioj plibonigis siajn vivkondiĉojn.
Similaj konstruaĵoj estis konstruitaj en la resto de la Orienta Bloko: En Pollando ili estas nomitaj "blok", en Ĉeĥio "panelák", en Slovakio "sídlisko", en Hungario "Panelház", kaj en Germanio "Plattenbau".
Karakterizoj
La konstruaĵoj konsistis plejparte el loĝejoj kun ĝis tri ĉambroj kun plafonalto de 2,48 m ĝis 2,80 m. Ne estis lifto en la konstruaĵoj kaj ili estis karakterizitaj per malbona akustika- kaj Varmoizolado. Kelkaj el la konstruaĵoj estis destinitaj por malkonstruo post 25 jaroj, sed kelkaj daŭre ekzistas ĝis hodiaŭ. Aliaj konstruaĵoj estis projektitaj por malkonstruo post 50 jaroj sed laŭ studoj ili taŭgas por utiligo dum 150 jaroj helpe de periodaj renovigoj.
En Moskvo kaj en Sankt-Peterburgo estas ordigita plano por malkonstruado de tiaj konstruaĵoj. Laŭ la origina plano en Moskvo la malkonstruo de la konstruaĵoj devus esti finita en 2010 kaj kompletigo nun estas prokrastita al 2017.
La ideo transiri al industriigita konstruado de loĝdomoj naskiĝis post la Dua Mondmilito. La unuaj konstruaĵoj laŭ tiu ĉi metodo estis konstruitaj en 1948. Komence temis pri kvaretaĝaj konstruaĵoj kun ŝtala skeleto. Ĉar estis la granda uzo de metalo (ĉirkaŭ 16 kg por kvadrata metro), estis decidite ŝanĝi al pli larĝa uzo de betono. Post akirado de pozitiva sperto, en 1950 oni decidis projekti betonajn fabrikejojn por la produktado de la materialoj kaj komponantoj. Laŭ la decido de la Konsilio de Ministroj la 31an de julio 1957, masiva konstruado de loĝkonstruaĵoj laŭ tiu metodo komenciĝis. Unu el la unuaj ejoj estis la Chryomushki- areo ĉe la periferio de Moskvo. La sperto akirita en ĉi tiu areo estis transdonita al la tuta lando. Plejparte Ĥruŝĉovki ne estis konstruitaj en la urbocentroj kaj ilia konstruado koncentriĝis en novaj kvartaloj, tiele en tiuj kvartaloj estis dekoj kaj eĉ centoj da konstruaĵoj de la sama serio.
La konstruaĵoj estis origine konsideritaj kiel provizora loĝigo ĝis la loĝigmanko povus esti mildigita fare de matura Komunismo, kiu ne havus iujn ajn mankojn. Tiuj loĝejoj estis planitaj por malgrandaj familioj, sed en la realo ofte ofte kaj kutime okazis ke tri generacioj vivis kune en duĉambraj loĝejoj.
Plejofte, la areo de apartamento kun 3 ĉambroj estis 60 kvadrataj metroj, 43 kvadrataj metroj por duĉambra apartamento kaj 30 kvadrataj metroj por unuĉambra apartamento. Krome ĉiu apartamento havis kuirejon je 5 - 6 kvadrataj metroj. Kelkaj el la apartamentoj havis balkonojn.
Ili foje estas komparitaj kun la japana danchi, similaj (ofte registar-sponsoritaj) loĝigprojektoj de la sama periodo.
Komunaj modelserioj
Por la industriigo de la konstruaĵoj en multaj grandurboj, fabrikoj estis establitaj por konstrui la postulatajn komponentojn. La konstruaĵoj estis konstruitaj laŭ aprobitaj serioj en la landa nivelo. Jen la ĉefaj serioj de konstruaĵoj:
Bazoches (stacidomo)
Bazoches estas ne priservata franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Bazoches, situanta en Bazoches-sur-Vesles en  Bazoches-et-Saint-Thibaut, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Depost la, Bazoches ne plu estas priservata de pasaĝer-trajnoj.
Ken Tajiri
Ken Tajiri (田尻 健, n. ) estas japana futbalisto.
Noréaz FR
Noréaz estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 566 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,90 km², de kiuj 28,4% estas kovritaj de arbaro, 63,3% servas por agrikulturo kaj 5,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Noréaz limas en nordo al Ponthaux, en nordoriento al Autafond, en oriento al Chésopelloz, en sudoriento al Avry, en sudokcidento al Prez-vers-Noréaz, kaj en okcidento al Montagny.
Trafiko
Noréaz situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas nur pere de mallarĝaj flankaj vojoj de siaj najbaraj komunumoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo a12 situas proksimume 7 kilometrojn sudoriente de la komunumo. Per buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Friburgo al Nierlets-les-Bois ĝi estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Noréaz datiĝas el la jaro 1134 kiel Noarea. Dum mezepoko Noréaz apartenis al la Senjorujo Montagny. Dum la milito inter Friburgo kaj Savojo en la jaro 1447 la vilaĝo Noréaz estis rabobruligita de Friburgo. Poste ĝi apartenis kun interrompo de 1627 ĝis 1638, kiam ĝi dum kelkaj jaroj estis parto de la Malnova Kamparo de Friburgo, ĝis la Helveta Revolucio al la Voktejo Montagny. Dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Noréaz apartenis al la distrikto Payerne, tiam ĝis 1817 al la distrikto Montagny kaj poste ĝis la akcepto de la nova kantona konstitucio en la jaro 1848 al la distrikto Friburgo. Sub la nova konstitucio ĝi fariĝis parto de la distrikto Sarino.
Air America
Air America estis aviadilaro, sekrete kontrolita fare de CIA kaj kiu apogis, helpis kaŝitajn operaciojn en Sudorienta Azio dum la Dua Hindoĉina Milito.
Ĝi provizis direkte kaj nedirekte de 1959 ĝis 1962 la usonajn operaciojn Ambidextrous, Hotfoot, kaj White Star, kiuj helpis la regularajn laosajn armeajn fortojn. Inter 1962 kaj 1975 li helpis la militojn en Inodĉino. En 1975, la helikopteroj de Air America helpis eskapi la rifuĝantojn de la usona ambasadejo.
Resveratrolo
Resveratrolo (trans–3,4',5–trihydroxystilben, C14H12O3; 1,3-benzendiol, 5-[2-(4-hydroxyfenyl)ethenyl]-, (E)-) estas substanco, kiu troviĝas en ŝeloj kaj kernoj de blua vinbero (Vitis vinifera), arakidoj, ŝeloj kaj kernoj de nigra ribo, en radiko de la ĉina planto Polygonum cuspidatum (ekstrakton el tiu ĉi planto oni nomas ĥolikano), en ŝeloj de vakcinioj kaj en ruĝa vino. Reveratrolo troviĝas ankaŭ en blanka vino, sed kun la enhavo centoble malpligranda. Tiu ĉi substanco pro siaj antioksidaj kaj antibakteriaj efikoj uzatas kiel manĝo-suplemento.
Resveratrolo influas metabolon de lipidoj kaj inhibas precipitadon de sangaj tabuletoj. Oni supozas, ke dank al sia kapablo inhibi androgenajn riciventojn ĝi havas pozitivan influon al prevento de kancero de prostato. Iuj studoj montras, ke ĝi kapablas plifortigi efikon de iuj antiretroviraj medikamentoj.
Lastaj serĉoj montras, ke resveratrolo troviĝas en granda multo da plantoj kaj la plantoj la resveratrolon produktas pli multe, kiam ili estas en streĉo, kiel sian defendon por transvivi. Kio rilatas al la blua vinbero, oni elesploris, ke ĝi enhavas pli da resveratrolo, kiam la beroj estas nematuraj.
Hipofizito
Hipofizito estas inflamo de la hipofizo. Hipofizito estas malofta kaj ankoraŭ ne bone komprenata. Ĝi estas relative lastatempe malkovrita malsano.
Viareggio
Viareggio estas urba komunumo de Italio. Ĝi situas en la itala regiono Toskanio kaj en la provinco Lucca.
Stacio Musashi-Kosugi
Stacio Musashi-Kosugi (japane: 武蔵小杉駅 [Musaŝi-Kosugi-eki], angle: Musashi-Kosugi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nakahara, Kaŭasaki, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Nambu kaj 2 liniojn de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko, Linio Tōkyū-Meguro.
NGC 6196
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ludwig Guttmann
Ludwig GUTTMANN  (3a de julio 1899 – 18a de marto 1980, prononce Ludvik Gutman) estis germana-brita neŭrologo, kiu establis la Ludojn Stoke Mandeville, nome la sporta evento por handikapuloj, kiu evoluis en Anglio en la Paralimpiaj ludoj. Guttmann estis juda kuracisto, kiu fuĝis el Nazia Germanio tuj antaŭ la komenco de la Dua Mondmilito. Guttmann estis unu el la fondintoj de organizitaj sportoj por handikapuloj.
Frua vivo
Ludwig Guttmann naskiĝis je la 3a de julio 1899 al germana juda familio en Tost en Supra Silezio en la eksa germana imperio (nuntempe Toszek, Pollando), kiel filo de Dorothy (Weissenberg) kaj Bernard Guttmann, distilisto. La familio translokiĝis kiam Guttman havis tri jarojn al la Silezia urbo Königshütte (nuntempe Chorzów, Pollando), kie tiu pasis sian abituron ĉe la homisma gramatika lernejo en 1917 antaŭ komenci militan servon.
Frua kariero
Guttmann renkontis sian unuan paraplegian pacienton, ministo kun spina rompiĝo, dum bonfara laboro ĉe hospitalo de akcidentoj en Königshütte. La paciento poste mortis pro sepso. Guttmann komencis siajn kuracajn studojn en aprilo 1918 ĉe la Universitato de Breslaŭo. Tiu translokiĝis al la Universitato de Frajburgo en 1919 kaj ricevis sian Doktoriĝon de Medicino en 1924.
En 1933, Guttmann laboris en Breslaŭo (nun Vroclavo, Pollando) kiel neŭrokirurgo, kaj lekciis ĉe la universitato. Guttmann lernis de la pioniro de neŭrokirurgio Otfrid Foerster ĉe ties esplora instituto. Malgraŭ sukcesa laboro en la posteno de unua helpanto de Foerster, Guttmann estis elpelita de sia universitata nomumo kaj sia posteno en 1933 pro la Nurembergaj leĝoj, kaj oni ŝanĝis la nomon de la posteno al "Krankenbehandler" (traktanto de malsanuloj). Kun la alveno de la Nazioj en la registaro, judoj ne estis permesataj profesie fari medicinon, kaj Guttmann iris al la Juda Hospitalo de Breslaŭo, fariĝante medicina direktoro en 1937. Post la perfortaj atakoj kontraŭ judoj kaj propraĵoj dum Kristala nokto je la 9a de novembro 1938, Guttmann ordonis, ke la hospitalo kuracu iun ajn. La postan tagon, tiu pravigis sian decidon laŭ ĉiu specifa kazo kun la Gestapo. El pacientoj,  estis savitaj de aresto kaj deporto al koncentrejoj.
Eskapo al Britio
En 1939, Guttmann kun la familio foriris el Germanio pro la Nazia mistraktado de la judoj. Ŝanco por eskapo aperis kiam la Nazioj provizis lin per vizo kaj ordonis lin veturi al Portugalio trakti amikon de la portugala diktatoro António de Oliveira Salazar.
Guttmann planis reveni al Germanio tra Londono. La Konsilio por Helpi Rifuĝintajn Akademianojn aranĝis, ke Guttmann restu en Britio. Tiu alvenis kun ties edzino Alia Samuel Guttmann kaj du infanoj, gefiloj Dennis kaj Eva, en Oksfordo, Anglio, je la 14a de marto 1939. La konsilio negocis kun la brita Hejma Oficejo pri ili kaj donis al Guttmann £ britajn pundojn (ekvivalenta al £ hodiaŭ) por helpi ilin. Guttmann daŭrigis sian esploradon pri spinvundoj ĉe la Fako Nuffield de Neŭrokirurgio en la Radcliffe Infirmary.
Hospitalo Stoke Mandeville
En septembro 1943, la brita registaro petis al Guttmann establi la Nacian Spinvundan Centron ĉe Hospitalo Stoke Mandeville en Buckinghamshire. La Reĝa Aerarmeo faris la iniciaton por certigi la kuracadon kaj resanigon de pilotoj kun spinaj vundoj, "kiuj ofte kraŝis dum alproksimiĝo kun damaĝitaj aviadiloj". Kiam la unua specialista centro de Britio por trakti spinvundojn malfermis siajn pordojn je la 1a de februaro 1944, Guttmann estis nomumita la direktoro (kaj tenis la postenon ĝis 1966). Guttmann kredis, ke sporto estas grava metodo de terapio por la resanigo de vunditaj militistoj, helpante al ili plifortiĝi korpe kaj sinrespekte.