cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vendĉeno
Vendejoj kiuj funkcias ene de aparta ĉeno havas kaj similan aspekton, funkciado kaj prezoj, do aĉetantoj kiuj konas unu el la ĉenbutikoj scias precize kion atendi eĉ kiam li eniras butikon kiu estas nekonata al ili. Grava valoraĵo de la reto estas ĝia marko, sed foje merkatiga reto elektas dividiĝi en sub-retojn, kiuj servas malsamajn celgrupojn (t.e. klientaro), kaj ĉiu havas sian propran markon.
La potenco de podetalaj ĉenoj ofte permesas al ili puŝi sendependajn entreprenojn funkciantajn en sia komerco. Tiu ĉi fenomeno kreis polemikon en multaj landoj kaj en multaj kazoj ankaŭ kaŭzis kunlaborojn inter sendependaj entreprenoj kaj podetalaj ĉenoj en provo malhelpi la rapidan prosperon de podetalaj ĉenoj koste de lokaj entreprenoj.
Pigolanio
La Pigolanio aŭ Blankanigra lanio (Urolestes melanoleucus aŭ Corvinella melanoleuca), estas specio de birdo de la familio de Laniedoj. Ĝi estas konsiderata monotipa ene de la genro Urolestes pro ties tre specifa plumaro aŭ traktata ankaŭ kiel unu de la du specioj de la genro Corvinella kun C. corvina sur la bazo ĉefe de similaĵoj ĉe morfologio (tre longa vosto), voĉo kaj socia kutimaro (kooperativa reproduktado, gregaremo).
Aspekto
Ĝi estas blankanigra birdo, kio nomigas la specion ankaŭ en la latina scienca nomo kie melanoleucus estas kunmetaĵo el du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “nigra” kaj “blanka”. Pli precize temas pri ĝenerala nigra koloro en plumaro, beko, kruroj kaj okuloj kun blankaj flugilmakuloj nome tre larĝa kaj markata ŝultra strimakulo kun formo de “V” vidita de malantaŭe, kiel ĉe kelkaj afrikaj lanioj, kaj kies vertico koincidas kun blanka suba dorso, kaj strio en unuarangaj flugilplumoj kiel ĉe plej parto de lanioj, ankaŭ sufiĉe markataj.
Distribuado
Ĝi troviĝas en granda parto de Suda Afriko nome en Angolo, Bocvano, Kenjo, Mozambiko, Namibio, Sudafriko, Tanzanio, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas seka savano, humida savano kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj.
Subspecioj
La raso angolensis foje estas konsiderata sinonima kun la nomiga subspecio, kaj pli rare estas konsiderata expressa. Oni agnoskas kvar subspeciojn, kiuj estas la jenaj:
Gurúè
(foje Gurué) estas grandurbo kaj diocezo en Mozambiko. Ĝi estis konata dum dominado de portugaloj, kiel Vila Junqueiro.
Geografio
situas sur altebenaĵo en la norda sekcio de la lando. Urboj Blantyre, Quelimane kaj Nampula etendiĝas po 350 km.
Historio
estis fondita en la 19-a jarcento. La portugaloj evoluis ĝin por centro de teokulturo. La plej fama teoproduktanto estis Manuel Saraiva Junqueiro, pri kiu la urbo ricevis la portugalan nomon. Sub portugala administracio la urbo evoluis harmonie laŭ arkitektura vidpunkto. Post la sendependiĝo en 1975 la portugaloj hejmenvenis, okazis longa interna milito, sekve malevoluis.
Trafiko
havas nur malgrandan senbetonan flughavenon, kie estas porokazaj flugoj. Pavimita vojo ne atingas la urbon, tial dum pluvoj la vojaĝado estas necerta.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias somere inter 30-34 °C kun sekeco, vintre 17-20 °C kun pluvoj.
Stacio Sakakibara-Onsenguchi
Stacio Sakakibara-Onsenguchi (japane: 榊原温泉口駅 [Sakakibara-Onsenguĉi-eki], angle: Sakakibara-Onsenguchi Station) estas fervoja stacio en Tsu, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Fontanella (apartigilo)
Fontanella estas la nomo de la sekvantaj lokoj
Tatlingvo
La tatlingvo (Tutnese, Yuckish, aŭ Double Dutch) estas anglalingva lingvoludo aŭ kodo. Ĝi estiĝis dum la epoko en usona historio, kiam estis kontraŭleĝe instrui legi aŭ skribi al sklavoj. Per tiu lingvaĵo la sklavoj povis instrui unu al aliaj kiel literumi la anglajn vortojn, kaj samtempe kaŝi la sencon de siaj frazoj kontraŭ malamikaj oreloj. Post la liberiĝo de la sklavaro, la tatlingvo restis uzata kiel lingvoludo inter infanoj (simile al la pli ĝenerale konata "porka latino"), kaj kiel rimedo por privatigi konversaciojn inter maturuloj (ekzemple por ke (blankulaj) policanoj ne komprenu).
Reguloj
En la tatlingvo, oni prononcas la vokalojn sianome, sed ĉiun konsonanton anstataŭas silabo; jena tabelo montras eblan silabaron por la angla lingvo, sed laŭ pli komprenebla literumo por esperantistoj; plejparte la a-vokaloj en la silaboj fakte estas ŝvaoj:
Duoblajn literojn en vorto oni ne prononcas dufoje, sed kiel unu litero kun prefikso skŭa- (skŭat- antaŭ vokalo), do ekzemple "bookkeeper" eldiriĝas kiel "babskŭatoskŭakakskŭatipapirag".
Iuj tatlingvanoj diras la unuan silabon de ĉiu interpunkcia signo, do "pir" por "." (angle "period"), "kŭe" por "?" (angle "question mark"), "kam" por "," (angle "comma"), ktp. Intervortajn spacojn oni ne eldiras.
En literaturo
La poeto Maya Angelou mencias ke ŝi lernis la tatlingvon kiel knabino en la unua volumo de sia aŭtobiografio, I Know Why the Caged Bird Sings. Ŝi kaj ŝia amikino Louise "pasigis tedajn horojn instruante al ni la tatan lingvon. Vi (Vavi) scias (sascaciasas) tion (tationan). Ĉar ĉiuj aliaj infanoj parolis porkan latinon, ni estis super ili ĉar la tata estis malfacile parolebla kaj ankoraŭ pli malfacile komprenebla."
Szilárd Szántó
SZÁNTÓ Szilárd [sa:nto:] estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Satmaro en 1978.
Biografio
Szilárd Szántó studis en Arta Ĉeflernejo de Kluĵo kaj li ekspoziciis en sia naskiĝurbo.
Alnaŝa distrikto
Alnaŝa distrikto (Алнаш ёрос, Алнашский район) estas administra unuo en Udmurtio, Rusio. Ĝi situas en la sudo de la respubliko. Ĉia administra centro estas la vilaĝo Alnaŝi.
Ĝi havas 19 562 loĝantojn (2013) kaj areon de 896 km². La loĝantaro konsistas el 81,7 % udmurtoj, 12,2 % rusoj, 3,4 % tataroj, 2,1 % marioj. La distrikto estis formita en 1929.
Buck Washington
Buck Washington (* 16-an de oktobro 1903 en Louisville (Kentukio) kiel Ford Lee Washington; † 31-an de januaro 1955 en Novjorko) estis usona ĵaz- pianisto, kantisto kaj dancisto.
Vivovojo
Buck Washington jam infanaĝe staris sursceneje kaj komencis sian karieron en 1917 kiel kunulo de la dancisto John W. Sublett („Bubbles“), kiuj kune formis la duopon Buck & Bubbles kaj prezentis en teatrejoj kaj en vodeviloj. La du vojaĝis dum la 1930-aj jaroj kune tra Eŭropo kaj prezentis en diversaj filmoj kiel Cabin in the Sky kaj A Song Is Born. En la 1930-aj jaroj Washington akiris renomon de pianisto influita de Earl Hines kaj surdiskigis kun Louis Armstrong, Ekz. en 1930 dueton por trumpeto kaj piano pri „Dear Old Southland“ kaj kun la orkestro de Armstrong „My Sweet“. En 1933 li kunlaboris je la lasta registradkunsido de bluskantistino Bessie Smith kaj faris en 1934 sonregistraĵojn kun Coleman Hawkins („I Ain't Got Nobody“, „It Sends Me“ kaj „On the Sunny Side of the Street“). Tiun ĉi jaron li ankaŭ surdiskigis pianosoloon („Old Fashioned Love“). Buck & Bubbles faris en 1933 kaj 1936 plurajn sonregistraĵojn duope; en 1936 ili surdiskigis kvar kantojn kun banda akompano. En 1953 apartiĝis John Sublett kaj Buck Washington; ĉi tiu ankoraŭ kunlaboris kelktempon kun Jonah Jones, kiam ili akompanis komikiston Timmie Rogers.
Asiria Eklezio de la Oriento
La nuna eklezio fontas el la "Eklezio de la Oriento". Tiu komunumo komence unuigis ĉiujn kristanojn oriente de la limoj de la Romia Imperio. Ĝi konsistigis la malnovan eklezian "kristanaron de Seleŭkio-Ktesifono": tiu antikva urbo estis la (nuntempe nur laŭnoma) sidejo de la eklezia patriarko. Kiel sola el la malnovaj kristanaj eklezioj ĝi neniam estis ŝtata eklezio, sed ĉiam agis sub nekristana ŝtata regado: La eklezio precipe agadis en Mezopotamio respektive Persio.
La origina "Eklezio de la Oriento" nuntempe havas grandan branĉon nuntempe unuigitan kun la papo en Romo – tiu branĉo nomiĝas Ĥaldea-Katolika Eklezio kaj organiziĝas en la kristana patriarkejo de Babilono – kaj plian simile grandan branĉon ne unuigitan kun la papo, kiu komprenas sin en la tradicio de la nestorianoj. Tiu dua branĉo ekde la 1960-aj jaroj estas dividita en la tutmonde aganta "Sankta Apostola kaj Katolika Asiria Eklezio de la Oriento" kun sidejo en Ĉikago, kaj la ĉefe en Irako aganta (sed ankaŭ en Usono kaj Germanio reprezentata) "Malnova Apostola kaj Katolika Eklezio de la Oriento" kun sidejo en Bagdado.
La nomero asiria nur ekestis dum la 19-a jarcento kaj celis trovi historian-geografian nomon, kiu evitu noman mencion de la adjektivo nestoriana por tiuj partoj de la Eklezio de la Oriento, kiuj denove alproksimiĝis aŭ eĉ aliĝis al la katolika kaj anglikana eklezioj. Oficiala parto de eklezia nomo la adjektivo "asiria" nur estas ekde la 1960-aj jaroj.
Nuntempa disvastiĝo
Nuntempe ĉirkaŭ 300.000 ĝis 400.000 kristanoj en Irano, Irako, Sirio, Turkio, Usono, Eŭropo kaj Aŭstralio apartenas al la aŭtonomia Asiria Eklezio. Proksimume duono el ili ne plu vivas en okcidenta Azio, sed en diasporo ĉefe en Usono. Nur 80.000 sole vivas en la ĉirkaŭaĵo de la urbo Ĉikago. Post la mezepoko, ĝis la Unua Mondmilito centro de la eklezio kaj sidejo de la patriarko estis la urbo Kudŝanis en la nuna oriento de Turkio. Post 1918 la sidejo pro la politikaj evoluoj en Turkio translokiĝis al Ĉikago.
Instruo
La eklezio plene agnoskis la decidojn de la ekumenaj koncilioj de Niceo 325 kaj Konstantinopolo 381.
La baza kredokonfeso baziĝas sur la decido de tiuj du koncilioj. La Asiria Eklezio substrekas la religian misteron de la triunuo kaj de la homiĝo de la kristana dio: Jesuo laŭ la eklezia instruo estis kaj dio kaj homo, kaj tiuj du naturoj ne estas mikseblaj kaj ne ŝanĝeblaj. Maria estis la patrino nur de la homa naturo de Jesuo, ne de la dia naturo: Tial la Asiria Eklezio malakceptas la nomon "dipatrino" aŭ greke "theotokos" (naskantino de dio) por ŝi. En teologia vidpunkto aparte tiu kompreno signifis distanciĝon de la katolika eklezio.
Sakramentoj estas la eŭĥaristio (qurbana), la bapto, la pastreco, la penitenco de la homaj pekoj, sankta oleumo, la gisto aldonita al la pano de la sankta vespermanĝo, kaj la signo de la sankta Kruco (fonto anglalingva).
Deviga celibato nur ekzistas por episkopo j kaj monaĥoj. Pastroj rajtas edziĝi, kontraŭe al en la aliaj orientaj kristanaj eklezioj ankaŭ post la pastriga beno.
En la sepsemajna fasta tempo antaŭ pasko la eklezianoj rezignas pri viando, ovoj kaj laktoproduktoj. La plej altaj ekleziaj festoj estas kristnasko, epifanio, palmofesto, pasko, ĉieliro, pentekosto, festo de la sankta kruco kaj festo nomata sanktigo de la eklezio.
Valle de Villaverde
Valle de Villaverde [BAlje debiljaBERde] (alinome Villaverde de Trucíos inter 1822 kaj 2005) estas valo kaj municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio. Ĝi estas kantabra enklavo en la eŭska provinco Biskajo. Ties najbaraj biskajaj municipoj estas Carranza, Artzentales kaj Trucios. Tra la municipo kuras fervojo Santandero-Bilbao.
Historio
La ĉirkaŭa regiono estis loĝita de kantabroj aŭ aŭtrigonoj jam antaŭ la alveno de Romio en Iberio. Dum Mezepoko ĝi apartenis al senjorlando de la familioj Ayala kaj Salcedo. En la 15-a jarcento ĝi estis aĉetita de Pedro Fernández de Velasco, grafo de Haro. Tiu akiro estas la origino de ties daŭra kaj nuna aparteneco al Kantabrio kiel enklavo en Biskajo.
Ties tradicia nomo de la valo estas Valle de Villaverde (Valo de Villaverde) sed en 1822, dum la Liberala Jartrio, ĝi ekhavis la nomon Villaverde de Trucíos. En 2005, la municipa registaro ŝanĝis la nomon reen al Valle de Villaverde. Kiam en 1833 Hispanio estis administre dividita je provincoj, la valo estis fikse ligita al la provinco Santandero (nuna Kantabrio).
La 11-an de aŭgusto 1875, dum la Tria Karlisma Milito, okazis granda batalo en la valo kun venka rezulto por la subtenantoj de Alfonso la 12-a.
Regado
La municipo estas regita de la Regionisma Partio de Kantabrio post venko per absoluta plimulto en balotoj de 2007 kaj 2011. Laŭ iredentisma eŭska naciismo, la municipo apartenu al Eŭskio, samkiel Condado de Treviño (enklavo de provinco Burgoso en Alavo). Ties eŭskigita nomo estas Villaverde Turtzioz.
Lokoj
Jen listo de loĝitaj lokoj kaj vilaĝoj en la municipo:
8356 Wadhwa
8356 Wadhwa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 3-an de septembro 1989 de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Chapeauroux (stacidomo)
Chapeauroux estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Saint-Bonnet-de-Montauroux, en departemento Lozère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Református Híradó
Református Híradó (Reformita Novaĵdonanto) estis semajna "religia tendenca popolgazeto" en Oradea (1921-1944). Redaktis ĝis aŭgusto 1944 Béla Csernák, poste ĝis sia ĉeso (4-a de oktobro 1944) Incze Gábor. Ĝiaj ĉefkunlaborantoj estis Csora Gyula (1924-25), Kiss Károly (1924-30) kaj Varga Gedeon (1924-30).
NGC 5784
NGC 5784 (aliaj indikoj — UGC 9592, MCG 7-31-6, ZWG 221.9, IRAS14524+4245, PGC 53265) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝimsk (setlejo)
Ŝimsk troviĝas okcidente en la provinco, je 48 km sud-okcidente de la Novgorodo. La setlejo situas sur la bordo de la rivereto Ŝelonj, je 10 km de ties enfluejo al la lago Ilmenj. En la setlejo en 2020 loĝis 3486 homoj.
Historio
Ŝimsk estis fondita en 1878 ĉe fervoja stacio de nun ne ekzistanta fervoja branĉo inter Novgorodo kaj Staraja Russa. La fervojo estis detruita dum la Dua Mondmilito. En 1981 Ŝimsk ricevis la statuson de urbotipa loĝloko.
Dajmono
Dajmono aŭ Daimono (helene "Δαίμων", latine Daemon aŭ Genius) estas en la helena mitologio eksterordinara dia estaĵo, kiu influas sortojn de la homo. Dajmonoj povas ankaŭ esti komprenataj kiel spiritoj de la mortintoj.
En mitologio
Deveno de la Dajmono ne estas iel destinita. Ĝi mem povis efiki bonon aŭ malbonon. Kristanismo apartigis bonan anĝelon (gardanĝelon) de dajmono kiel "malbona spirito" aŭ "afrito", kun ĉiuj ĝiaj malbonaj kaj mavaj ecoj.
Esprimo Dajmono signis ankaŭ diversajn pli malaltajn estaĵojn, vivantajn en subteraj grotoj, en montoj aŭ ravinoj. Kutime ili estis ligataj kun diino Cibelo, nomata iam la Granda Patrino, kiel ŝiaj akompanantoj. La plej signifaj estis
En filozofio
Per diminutivo "dajmoneto" signas Sokrato voĉon de konscienco, kiu avertas lin antaŭ io mahonesta.
Slezská Harta
Slezská Harta povas signifi:
Nana krokodilo
La Nana krokodilo (Osteolaemus tetraspis), konata ankaŭ kiel afrika nanulo, muzeldika aŭ osta krokodilo estas afrikan krokodilo. Ĝi estas ankaŭ la plej malgranda vivanta krokodila specio en la mondo. Ĵusaj studoj montris identigon de tri genetikaj distingaj populacioj. Kelkaj sugestas, ke tiuj trovoj altigus la subspeciojn al kategorio de plena specio.
Taksonomio kaj etimologio
Osteolaemus tetraspis estas nun la ununura specio inkludita en la genron Osteolaemus, kun du agnoskitaj subspecioj:
Béla Fái Jakab
FÁI JAKAB Béla, (fa:i) Goldberger estis ĵurnalisto naskiĝinta en Nagyvárad en 1853 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de decembro 1904.
Kariero
Béla Fái Jakab studis en la teknikuniversitato, poste en la jura fakultato de la Universitato de Budapeŝto. De 1873 li laboris en la redakcioj de la gazetoj Egyetértés, poste Hazánk, pli poste Budapesti Napló. De 1897 li estis sekretario de la Magyar Színház, de 1899 de la Népszínház, de 1901 de la Operaház. Li tradukis multe (Alphonse Daudet, Dumas (patro), Bret Harte, Mark Twain, Zola ktp.). La teatraĵoj prezentitaj en tiu tempo en la Nemzeti Színház plejparte estis tradukitaj hungaren de li.
Leányfalu
Leányfalu [leAnjfalu] estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest (departemento), en Distrikto Szentendre. La loknomo signifas: knabineto-vilaĝo.
Historio
Pli frue la romianoj konstruis tie sentineloturon. En 1541 okazis turka okupado, sed la loĝantaro parte restis plu.
En 1949 la vilaĝo memstariĝis de Pócsmegyer, en 1970 jam ĝi iĝis grandvilaĝo. Ĝi estas feriejo, famaj aktoroj, figuroj havas tie feridomojn. La grandvilaĝo havas termalan banejon.
Veľké Vozokany
Veľké Vozokany, hungare Nagyvezekény [kiŝvezekEnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Veľké kaj magy signifas: granda.
Situo
Veľké Vozokany situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Zlaté Moravce troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1209 laŭ tiama hungara ortografio "Wezeken". Inter 1618-1652 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En 1652 ĝuste tie oni venkis la turkojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyvezekény 471 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veľké Vozokany 526 homoj, (514 slovakoj).
Blankakronuloj
Eurocephalus aŭ Blankakronuloj estas malgranda genro de paserinaj birdoj de la familio de Laniedoj. Ĝi enhavas nur du speciojn en tiu genro.
Estas grandaj brunablankaj lanioj troviĝantaj en subsahara Afriko. Ili estas gregemaj specioj, malkiel la veraj lanioj de la genro Lanius, sed kiel la alia genro de Laniedoj, nome Korvineloj. Ili havas psitakecan flugmanieron.
La lanioj de Eurocephalus estas birdoj de savano kaj malfermarbara habitato, tipe vidataj laŭ rekta sinteno en elstara dornarbusta ripozejo. Tiuj specioj ĉefe manĝas grandajn insektojn, sed foje manĝas ankaŭ frukton falitan surgrunde.
Maskloj kaj ino estas similaj laŭ plumaro en ambaŭ specioj, sed estas distingeblaj el nematuruloj.
Sámuel Falka
FALKA Sámuel estis hungara tipografo kaj akvafortisto naskita en Fogaraŝo la 4-an de majo 1776 kaj mortinta en Buda la 20-an de januaro 1826.
Kariero
Sámuel Falka komencis studi la desegnadon en Sibio, poste de 1791 en Vieno li priokupiĝis akvofortadon. Li konatiĝis tie per la presstereotipio. En 1798 li laboris en la Universitata Presejo de Buda. Tie li iĝis unu el la plej elstaraj majstroj de la hungara litertranĉado. Proksimume ĝis 1830 per liaj literoj fariĝis la plej bongustaj eldonaĵoj de la Egyetemi Nyomda.Li estis la unua hungara majstro de la presstereotipio.
Amácio Mazzaropi
Amácio MAZZAROPI (naskiĝinta la 9-an de aprilo 1912 en San-Paŭlo, mortinta la 13-an de junio 1981 en San-Paŭlo ) estis brazila aktoro, kantisto, reĝisoro kaj kinproduktoro.
Konsiderita kiel la plej bona komediisto de la brazila kino, li estas la sola artisto, kiu iĝis milionulo farante filmojn en la lando. Liaj produktaĵoj estis publika fenomeno dum pli ol tri jardekoj.
Vivo
Filo de Bernardo Mazzaropi, itala enmigrinto kaj Clara Ferreira, brazila filino de portugalaj enmigrintoj, Mazzaropi mortis pro osta medola kancero en la aĝo de 69 jaroj en la hospitalo Albert Einstein en San-Paŭlo. Li estis entombigita en la urbo Pindamonhangaba, en la sama tombejo, kie lia patro jam ripozis. Li neniam edziĝis, sed, laŭ deklaroj faritaj de sia filo André Mazzaropi, li nutris dum sia tuta vivo platonan amon al la prezentisto kaj amiko Hebe Camargo; forlasante ankaŭ kvin adoptitajn infanojn: Péricles Moreira (1943-?), Pedro Francelino de Souza (1954-2009), João Batista de Souza (1953-1983), Carlos Garcia (1942-2008) kaj André Luiz Mazzaropi.
Kariero
Kun la Konstituciisma Revolucio de 1932, sekvis granda kultura agitado kaj Mazzaropi debutis en sia unua teatraĵo, nomata La heredo de patro João. Jam en 1935, li sukcesis konvinki siajn gepatrojn ekskursi kun sia kompanio kaj agi kiel aktoroj. Ĝis 1945, Troupe Mazzoropi vojaĝis tra multaj urboj en la interno de San-Paŭlo.
En 1944 li debutis en la Teatro Oberdan kune kun Nino Nello, kiel aktoro kaj reĝisoro de la teatraĵo Filo de ŝuisto, ŝuisto devus esti.
En 1946 en Rádio Tupi, la dimanĉa programo Rancho Alegre premieris, prezentita vive en la aŭditorio de la stacio en la kvartalo Sumaré kaj reĝisorita de Cassiano Gabus Mendes.
Listo de francaj ministroj pri handikapuloj
La sekvanta tabelo listigas la ministrojn kaj subministrojn de francaj registaroj respondecajn pri handikapuloj.
Amácio Mazzaropi
Kariero
En 1950, ĉi tiu sama programo debutis en televido Tupi, sed nun ĝi havis la subtenon de aktoroj João Restiffe kaj Geny Prado. En 1952 Mazzaropi premieris sian unuan filmon, titolitan Sai da Frente, filmita de Companhia Cinematográfica Vera Cruz, kie li produktis du pliajn filmojn.
Listo de francaj ministroj pri handikapuloj
La indikitaj datoj de komenciĝo kaj finiĝo de mandatoj, estas kutime la antaŭa tago de la dato de la Oficiala Gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.
Amácio Mazzaropi
Kariero
Ĝis 1958 li faris kvin pliajn filmojn por diversaj produktentreprenoj. Tiun saman jaron, li vendis sian domon kaj kreis PAM Filmes (Produções Amácio Mazzaropi) kaj komencis ne nur produkti, sed distribui la filmojn tra Brazilo. La unua verko de la nova produktora kompanio estas Chofer de Praça. En 1959 en la tempo de TV Excelsior en San-Paŭlo, li faris varieteon, kiu daŭris ĝis 1962. Tiun saman jaron, li komencis produkti unu el siaj plej famaj filmoj, Jeca Tatu.
En 1961, Mazzaropi akiris bienon, kie li komencis la konstruadon de sia unua registradstudio, kiu produktus lian unuan tutkoloran filmon, nome Tristeza do Jeca, kiu ankaŭ estis la unua filmo montrita televide de Excelsior, gajnante la premion kiel plej bona aktoro, por Genésio Arruda, kaj plej bona kanto. Kvin jarojn poste, li publikigis la filmon O Corintiano, kiu estis nacia kineja biletvendeja rekordo.
En 1973, li produktis Portugalion, mian saudadon, kun scenoj registritaj en Brazilo kaj Portugalio. La sekvan jaron, li komencis konstrui grandan kinematografian studion en Taubaté, scenografian laborejon kaj hotelon por aktoroj kaj teknikistoj. De tiam li produktis kaj disdonis kvin pliajn filmojn ĝis 1979.
Filmaro
En tri jardekoj, Mazzaropi partoprenis tridek du filmajn produktadojn, la unuaj kiel aktoro, sed de 1958, ankaŭ kiel produktoro. Li mortis antaŭ kompletigado de sia tridek-tria filmo, Maria Tomba Homem.
Diskaro
Mazzaropi registris kvar unuopaĵojn en sia kariero. En 1968 kaj 1995, diskoj estis publikigitaj kun kompiloj de liaj plej bonegaj sukcesoj en kino.
Rejchartice
Rejchartice (Reigersdorf) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Šumperk, katastra teritorio Rejchartice u Šumperka. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1350. Ekde la 1-a de januaro 1985 ĝis la 23-a de novembro 1990 la municipo estis konsisto de urbo Šumperk.
Asterio (titanino)
Asterio (helene Ἀστερία, latine Asteria) estis en la helena mitologio filino de la Titano Kojo kaj lia edzino Febo.Atingeblaj fontoj ne sciigas multe pri ŝi. Estas prezentate, ke ŝi estis edzino de la Titano Perseso, kun li ŝi naskigis Hekaton, diinon de la Tartaro. Ovidio en siaj Metamorfozoj sciigas, ke la plej alta dio Zeŭso kuinĝis ŝin en formo de aglo, sed aliloke oni asertas, ke ŝi transformiĝis en perdrikulon kaj ĵetis sin en maron por eskapi de li.
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
cs:Asteria
Baziliko de Sankta Bàbila
La baziliko de Sankta Bàbila, konata pli simple kiel Sankta Bàbila, estas la loko de katolika kulto en la samnoma placo en la centro de Milano, Italio.
Historiaj skizoj
Sankta Bàbila estis la 13-a episkopo de Antioĥio, posteulo de Zebennos eble en 238. Li mortis martiriĝinta sub la romia imperiestro Decio en 250, punita pro majestatenco: li aŭdacis malebligi al la romia imperiestro Filipo la araba, hommortiganto, eniri kristanan templon. Kune kun Bàbila mortis tri infanoj, konfidita de familio por kristana eduko.
32582 Mayachandar
32582 Mayachandar estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Baziliko de Sankta Bàbila
Historiaj skizoj
La kulto al sankta Bàbila, tre vastiĝinta en Oriento, atingis baldaŭ ankaŭ la Okcidenton, precipe en Francio, en Svislando kaj Hispanio. En Italio li estas venerata, krom en Milano, ankaŭ en aliaj urboj, kiel inspiranto de la pureco kaj ĉasteco de sacerdotoj.
32582 Mayachandar
Nomo
Ĝia nomo honoras Maya Sruti Chandar, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2016, matematika kaj scienca konkurso por studentoj de meza lernejo ; pro ŝia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Canterbury School de Fort Myers (Florido).
Baziliko de Sankta Bàbila
Historiaj skizoj
La historiistoj de la arto kaj arkitekturo de la baziliko reiras al la unuaj dekoj de la 11-a jarcento, najbare de la historiaj urbaj muregoj. Laŭtradicie, la establo estis starigita sur la restaĵoj de la «Concilium Sanctorum» («Koncilio de la sanktuloj»), prarezidejo de la orienta misia klerikaro, siavice starigita sur la ruinoj de papaga templo dediĉita la la dio Suno.
Laŭlonge de la jarcentoj la baziliko estis objekto de diversaj arkitekturaj modifoj,
La kampanilo, falruiniĝinta en 1575, estis refarita 1821 barokostile per materialo rekuperita el la disfaligo de la urbaj pordegoj, kaj revestita novromanikstile en 1927.
Baziliko kaj historio kaj kulturo de la urbo
La baziliko de Sankta Bàbila integriĝas en la profana kaj religia historio de Milano, al ĝi ligiĝas la civila movado de libera Komuno kaj tiu religia de la Patarinoj. Apud la baziliko estis fontintaj, kun la partopreno de ĝiaj kanonikoj, la gloraj «Kvin tagoj de Milano»: de tie la civitanoj moviĝis en la direkto de la aŭstria regantaro por akiri la starigon de la civitana gvardio. La barikado e Sankta Bàbila estis unu el la plej aktivaj kaj heroe kontribuis por la hisado de la trikolora flago.
Priskribo
De la origina konstruaĵo restas praktike nenio. La nuna establo, fakte, estas la rezulto de vastaj arkitekturaj refaroj, aparte en la la lastaj du jarcentoj
Ekstero
La bazilika fasado, refarita romanikstile, prezentas “elstaraĵojn” kun sur la tegmento pendarko. En la centra luneto estas prezentata, sur orata fono, Benanta Kristo kun la libro de la Evangelioj. La centra pordego estas supre ornamata per granda triforo kun skulptitaj kapiteloj; plisupre, greke krucforma fenestro kaj du duoncirklaj monoforoj.
Iom retroje, leviĝas la kampanilo, konstituita per alta kvarangula turo kun tri ordoj de fenestroj: monoforoj malatnivele, biforoj meznivele kaj triforoj altnivele. La koronado estas en bakitaj brikoj.
Interno
La bazilika interno, kies aranĝo atribueblas al restaŭrajoj post 1926, estas konstituita de tri navoj disigitaj per duonkolonaj pilastroj kulminantaj en kruconervuraj volboj (centra navo) kaj barelvolboj en la flankaj navoj. Inter la centra navo kaj la antaŭaltaro leviĝas la okangula tiburio.
Elstaran artan valoron montras la originaj kapiteloj de la 11-a jarcento kiuj prezentas fortajn similecojn kun tiuj de katedralo de la milana “Sankta Ambrozio.”
Református Ifjúság
Református Ifjúság (Reformita Junularo)
2. Aperis en Marosvásárhely inter 1933-1943, poste en Kolozsvár en jaroj 1943-1944 laŭ ĝia subtitolo "kamparana, metia, laborista junulara gazeto". Respondecredaktis Károly Pálffy, ĉefredaktis József Bakk(ĝis 1940), kunredaktis en 1940-1943 Károly Dobos, ĉefkunlaboris en 1943-1944 Nagy Gyula.
Podhradí
Nocio Podhradí povas signifi aŭ nomon de municipo:
Saint-Bonnet-de-Montauroux
Saint-Bonnet-de-Montauroux estas malaperinta franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Podhradí
aŭ parton de municipo:
James Greenway
James Cowan GREENWAY (7a de aprilo 1903 – 10-an de junio 1989) estis usona ornitologo. Rara, timida kaj foje apartema homo, li dediĉis sin al zorgado pri formorto kaj malpliiĝo de birdoj, kio havigis bazon por multa sekva laboro pri birdokonservado.
Saint-Bonnet-de-Montauroux
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bonnetais.
James Greenway
Ekspedicioj kun Delacour
En 1929 Greenway iĝis partnero en la Franc-Angl-Usona Zoologia Ekspedicio al Madagaskaro. La ekspedicio estis sponsorita de la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo, la Muzeo pri natura historio de Londono, kaj la Usona Muzeo de Natura Historio (AMNH) de Novjorko, kaj kondukita de la franca ornitologo Jean Delacour. Greenway partoprenis en la ekspedicio el aprilo al aŭgusto 1929, posf kio li kaj Delacour lasis Madagaskaron por la kvina ekspedicio de Delacour al Hindoĉinio, kie ili kolektis zoologiajn specimenojn en Tonkino kaj Annamo.
Saint-Bonnet-de-Montauroux
Ĝi nun formas parton de Saint Bonnet-Laval.
Podhradí
aŭ konsiston de nomo de municipo
Református Jövő
Református Jövő (Reformita Venonto) estis dusemajna familia popolgazeto (1933-1941) en Oradea eldonita de Királyhágómelléki Református Egyházkerület. Ĝia respondecredaktoro kaj eldonisto ĝis 1937/23-a numero estis Kiss Bertalan, ĉefredaktoro inter 1934-1937 Debreczeni István. Post ilia foriro redaktis Orth Győző. Ĝiaj konstantaj kunlaborantoj estis: Ajtay Béláné, Arday Aladár, Benedek Géza R. Berde Mária, Csernák Béla, Bokor Sándor, Daróczi Kiss Lajos, Gazda Árpád, Jakab Lajos, Kovácsné Huszár Jolán, Orth Imre, d-ro Parádi Kálmán, Papp Lajos, Peleskey Sándor, Magoss Árpád, Saszet Győző, Sárközi Lajos, d-ro. Soós István, Sulyok István, Streleczky Sándor, Szaplonczayné dr. Sziklai Ilona, Thury Kálmán, Tóth Zsigmond, Varga Gedeon.
Santa Lucia del Mela
Santa Lucia del Mela estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barcellona Pozzo di Gotto, Casalvecchio Siculo, Castroreale, Fiumedinisi, Furci Siculo, Gualtieri Sicaminò, Mandanici, Merì, Pace del Mela, Pagliara, San Filippo del Mela kaj San Pier Niceto.
25539 Roberthelm
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Helm, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Methacton High School de Norristown (Pensilvanio).
18242 Peebles
18242 Peebles estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada-usona teoria kosmologo Jim Peebles de la Universitato Princeton. Li ludis centran rolon en la kompreno pri la evoluo kaj la strukturo de la universo. Liaj studoj pri la evoluo de la materio en la plej fruaj momentoj de la universo estis gravegaj por la establo de la teorio de la Praeksplodo kiel larĝe agnoskita hipotezo.
Santa Cruz de la Zarza
Santa Cruz de la Zarza (Sankta Kruco de la Rubuso) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Dum la Mezepoko ĝi ludis gravan rolon rilate al la Ordeno de Santiago kaj ties nobelularo; ankoraŭ estas multaj blazondomoj.
Velviĉialoj
La velviĉialoj (Welwitschiales) estas planta ordo el gimnospermoj. Tiu ordo enhavas nur unu familion (velviĉiacoj), unu genron (velviĉio) kaj unu specion (Welwitschia mirabilis).
Santa Cruz de la Zarza
Toponimio
Laŭ loka legendo, pasante iam la gota reĝo Rekaredo laŭ la strato Cava, kiu tiam estis nur rojeto kaŝa inter makiso, la lokanoj bruligis rubusojn, kaj inter la flamoj aperis sendamaĝe kruco el ligno. Post tio la vilaĝo eknomiĝis Santa Cruz entre Zarzas (inter), kaj de tie evoluis al la nuna nomo. La blazono montras plej klare tiun hipotezon.
Tamen aliaj asertas, ke la origino de la nomo de Santa Cruz de la Zarza povus deveni de ties geografia situo inter du valoj, inter kiuj estis monto kovrita de rubusoj.
Alia hipotezo indikas, ke la fitotoponimo «Zarza» povus esti rilata al grupo de toponimoj devenaj el latina quercus «anzino», kiaj Cerceda, Cercedilla, Cercedo, ktp. Ĉar quercus estas ina nomo de la 4-a deklinacio en latina, zarza povus deveni de la formo latina quercea, «anzino». Alia eblo estas ke de la adjekto querceus, «rilata al la anzino», devenas la formo de pluralo neŭtra *quercea, «loko abunda je anzinoj, anzinaro». La evoluo estus Quercea > *Kercea > *Kercia > *Cerza > Zarza. Alia informo favora al tiu hipotezo estus la densaj anzinaroj konservitaj en la ĉirkaŭo de la municipo.
Lasta hipotezo indikas ke la kromnomo «de la Zarza» devenus de la najbara municipo Zarza de Tajo el kiu, laŭ tiu hipotezo, Santa Cruz de la Zarza ekestis municipo dependa kaj poste kreskis ties populacio multe pli ol tiu de la patra municipo.
Ĉiukaze ŝajne la toponimo aludas, unuflanke, al la Ordeno de Santiago («la Sankta Kruco»), kaj, aliflanke, la «zarza» (rubuso) korespondas al toponimo propra de la epoko de la reloĝado posta al la Reconquista, kiu kutime uzis nomojn de plantoj: ajlo (Ajofrín), cepo (Cebolla), migdalarbo (Almendros), piro (Perales de Tajuña, Perales del Río...), ktp.
La loĝantoj de la municipo havas la laŭlokan nomon de santacrucero/santacrucera aŭ santacruceño/santacruceña, kvankam tiu lasta ne estas tre uzata.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas santacrucero. La censita populacio en 2011 estis de 4.906 loĝantoj kaj la denseco estas de 18,55 loĝ/km².
Situo
Santa Cruz de la Zarza estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Mesa de Ocaña en la nordorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 323 m; je 85 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 83 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, kaj je 101 km el Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 264.54 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′36″ N 3°11′27″ Ok.
Santa Cruz de la Zarza estas situanta nordoriente de la provinco Toledo, en la zono lima inter la provincoj Toledo, Madrido kaj Kvenko, kaj distas 85, 83 kaj 101 km el ties respektivaj provincaj ĉefurboj.
Limas kun la municipaj teritorioj de Villamanrique de Tajo kaj Fuentidueña de Tajo, norde, en la provinco Madrido; Villarrubia de Santiago kaj Villatobas, okcidente; Corral de Almaguer kaj Cabezamesada, sude; ĉiuj el la provinco Toledo; kaj Zarza de Tajo, Tarancón, Fuente de Pedro Naharro kaj Horcajo de Santiago, oriente, en la provinco Kvenko.
Ties situo en la parto nordorienta de la altebenaĵo konata kiel Mesa de Ocaña permesas el alto, kun lokoj superaj al 800 msm, unu el plej mirindaj rigardejoj super la valo de la rivero Taĵo.
La municipo estas inter du montetoj kaj estas komponita el du kvartaloj ege diferencaj. La okcidenta kvartalo estas komponita ĝenerale de pli popularaj kaj spontanaj konstruaĵoj (kiaj la kavaj loĝejoj) kaj adapte al deklivo la plano de stratoj estas neregula kaj zigzaga. La orienta kvartalo estas formata de stratoj pli bone liniigitaj kaj suferis la disvolvigon en la 17-a jarcento, kiam oni konstruis nombrajn loĝejojn aŭ palachejmojn kun abundo de senjoraj blazonoj.
Hidrografio
La rivero Taĵo trapasas la municipan teritorion de Santa Cruz de la Zarza. Tra la tuta municipa teritorio troviĝas dise nombraj akvofontoj de grundakvo, kiuj tradicie estis uzataj de la lokanoj kaj ĉefe de agrikulturistoj kaj brutobredistoj pere de putoj aŭ simplaj fontoj, kiaj la Fuente de los Caños, la Fuente de las Hontanillas aŭ El Cañejo, ĉiuj ene de la urba kerno; aŭ El Gramón kaj la du fontoj de La Virgen de la Paz, en la samnoma loko. Tradicie, la elpreno de akvo el menciitaj putoj realiĝis permane, ĝis el la jaro 2000 kiam oni eksperimentis per projekto de instalado en diversaj putoj de la municipa teritorio de aŭtonoma sistemo de pumpado kaj elprenado de akvo danke al fotovoltaiko.
Naturaj rimedoj
En Santa Cruz de la Zarza estas grava natura riĉo, kun unikaj medioj protektataj de las eŭropuniaj direktivoj. Tiuj estas la zonoj deklaritaj kiel Loko de Komunuma Gravo (LKG), kiaj la Salaj Stepoj de Toledo aŭ la Gipdejoj de la valo Taĵo, kiu etendas en 4.133 hektaroj de tereno. Estas Protektita birda areo (PBA aŭ ZEPA) en la Stepo de Norda Manĉo, kiu okupas 5.952 hektarojn. Tra la tuta teritorio estas nombraj kavoj, neloĝataj plejparte, kaj granda nombro de anzinejoj, ekzemple de granda valoro media estas la jarcentaj anzinoj de la nomata «Monto Ocaña» en la suda parto de la municipa teritorio. Estas nombraj putoj kaj akvotrinkejoj por la gregoj.
Flaŭro
Tra maletenda teritorio estas markataj naturaj kontrastoj, kun granda biodiverseco: hegemonias la vegetaĵaro de makiso, vitejoj, pinaroj kaj anzinaroj.
La teroj kiuj ĉirkaŭas la urban kernon estas okupataj de kultivoj de cerealoj, kampoj de vitoj kaj olivarboj. La vegetaĵaro estas de tipo mediteranea: abundas la anzinoj, la migdalarboj, koniferoj, arbustoj kaj makiso. Inter koniferoj troviĝas la pinsema pino kaj la Halepa pino, frukto de nombraj rearbarigoj faritaj tra la tuta municipa teritorio. Inter arbustoj kaj makiso elstaras la kardo Onopordium acanthium, la timiano, la rosmareno kaj la alfo. La ligna vegetaĵaro estas poploj kaj ulmoj, kaj estas ankaŭ arbustoj kaj makisoj kiaj junkoj aŭ kanoj, kiuj troviĝas en humidejoj kiaj ĉe la valo de la rivero Taĵo aŭ la rojoj dise tra la teritorio aŭ en la loko konata kiel Virgen de la Paz aŭ El Villar.
Református Lelkipásztor
Református Lelkipásztor (Reformita Pastro) estis gazeto inter 1934-1939 en Nagybánya dufoje monate redaktita ĝis 1938 en Nyárádszereda, en 1938 mallongtempe en Magyarlápos kaj fine en Zilah. Redaktis redakcikomisiono alterne: Árkossy Jenő, Dávid György, Peleskey Sándor, Oláh Sándor, Csekme Ádám, Mezey Mihály, Máthé Elek.
Santa Cruz de la Zarza
Flaŭro
La tipoj de medioj kunekzistaj en tiu municipo estas dalpaŝtejoj mediteraneaj (Juncetalia maritimi), gipsostepoj (Gypsophiletalia), erikejoj oromediteraneaj endemiaj enhavantaj genistojn Genista scorpius, formejoj de juniperoj, zonoj ĉestepaj de poacoj kaj ĉiujara folio (Thero-Brachypodietea), ĉerivera arbaro de salikoj, blankaj poploj kaj anzinaroj.
Faŭno
Tra la municipa teritorio abundas ĉasbestoj kiaj perdrikoj, kunikloj kaj leporoj. Estas ankaŭ abundo de rabobirdoj (kiaj la noktuo), korvedoj (kiaj la pigo), apodedoj (kiaj la apuso aŭ la hirundo) kaj artropodoj (kiaj la skorpioj), aŭ malgrandaj roduloj, serpentoj kaj aliaj reptilioj. La granda otido kaj vulpoj ekzistaj en la zono estas deklarataj protektitaj specioj.
Klimato
La klimato de Santa Cruz de la Zarza estas mediteranea kun markata karaktero kontinenta, pro kio ĝi estas nomata kontinenta-mediteranea.
Ĝi estas simila al tipa mediteranea sed kun karakteroj de kontinentaj klimatoj, nome de temperaturoj pli ekstremaj. Tiu klimato ne ricevas la influon de maro, pro kio la temperaturoj estas multe pli ekstremaj. La vintroj estas freŝaj, kun averaĝaj temperaturoj sub 5 °C, tre oftaj noktaj frostoj kaj eventualaj neĝofaloj (po tri aŭ kvar jare). La someroj estas varmaj, kun averaĝaj temperaturoj super 24 °C en julio kaj aŭgusto, kaj kun maksimumoj kuij povas superi 35 °C. La termika oscilado ĉiutaga estas proksimume de 10 °C. Hegemonias la ventoj de la nordo kaj okcidento, pri kiuj Pascual Madoz asertis:
"Es de CLIMA frío, reinan los vientos N y O y se padecen constipaciones, pulmonías y dolores de costado." (Estas de malvarma klimato, hegemonias la ventoj N kaj O kaj oni suferas malvarmumojn, pneŭmonitojn kaj dolorojn je flanko.), Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, Pascual Madoz.
Historio
La plej antikvaj restoj de tiu municipo estas de la dua Ferepoko, pli precize ĉe la nekropolo de Las Esperillas.
Santa Cruz de la Zarza estis deĉiame grava centro de komunikado kaj loko defendita jam en epoko de romianoj kaj ankaŭ de visigotoj kaj araboj, pro ties elstara situo. Santa Cruz estis donata al la Ordeno de Santiago antaŭ 1175, kaj tiu tie setlis, post konfirmo fare de la papo Aleksandro la 3-a. Oni menciis Santa Cruz de la Zarza denove en 1241, okaze de la limigo inter la teroj de la arkiepiskopo de Toledo kaj tiuj de la Ordeno de Santiago. En 1253, la superulo de la Ordeno de Santiago don Pelayo Pérez Correa donis al la vilaĝo foruon.
Meze de la 20-a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Santa Cruz de la Zarza kun 6,358 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Santa Cruz de la Zarza oni falis al iom super 4.000; poste oni rekuperiĝis ĝis la nunaj 4.900.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis maldekstra ĝis 2007.
Municipa politiko
En la balotado de la 22-a de majo de 2011, la Partido Popular (PP) akiris 1557 voĉojn, korespondajn al 53% de la voĉoj faritaj; la Partido Socialista Obrero Español (PSOE) akiris 825, 28% de voĉoj kaj Izquierda Unida (IU) 483 voĉojn, nome 17% de la totalo. La kompono de la municipa konsilantaro, laŭ la Sistemo D'Hondt, estis la jena: 6 skabenoj por la Partido Popular, 3 por la Partido Socialista Obrero Español kaj 2 por Izquierda Unida aliris oficiale al la posteno la 11-an de junio.
Sekve oni montras liston de la urbestroj de la municipo ekde 1899 ĝis 1979, dato de la unuaj demokrataj elektoj post la diktaturo de la frankisma reĝimo:
Sekve oni montras liston de la urbestroj de la municipo ekde 1979:
Santa Cruz de la Zarza havas kazernon de la Guardia Civil, estre de serĝento. Estas ankaŭ grupo de volontuloj de Protección Civil (civila protektado). Ne estas municipa polico, sed oni projektis ties kreon. Estas malgranda juĝejo nome "Juzgado de Paz", situanta en la urbodomo, kie oni klopodas solvi la malgrandajn konfliktojn. La municipo apartenas al la jurisdikcia teritorio de Ocaña, kie oni klopodas solvi la leĝajn aferojn pli gravajn.
Estas sancentro kun tri ĝeneralaj kuracistoj, unu pediatriisto kaj tri flegistoj, kaj servo de bazaj urĝoj. Estas du apotekoj kaj unu maljunulejo.
Demografio
La loĝantaro de Santa Cruz de la Zarza, laŭ la censo de 2010 de la INE, estas de 4906 loĝantoj, 2530 viroj kaj 2410 virinoj kaj koncentriĝas en la urba kerno, ĉar nuntempe praktike malaperis la malgrandaj setlejoj kaj bienoj kun konstanta loĝantaro. Ties denseco estas de 18,63 loĝ/km² (2009). Oni ĉirkaŭkalkulas, ke la loĝantaro plialtiĝas en 2000 personoj dum ferioj. La malgrandaj setlejoj kiuj troviĝis en la municipa teritorio de Santa Cruz de la Zarza kaj el kiuj oni ne konservas restojn estis Villarejo Seco kaj Testillos (ties tereno nun kultivatas); Villar de Sauco aŭ el Villar, kie kuŝas la ermitejo de Nia Sinjorino de la Paco, pro kio tiu loko ricevas la nomon de Virgen de la Paz; kaj Villaverde, kie estas alia ermitejo.
Evoluo demografia
Laŭ Sebastian de Miñano y Bedoya en sia Diccionario geográfico-estadístico de España y Portugal, Santa Cruz de la Zarza havis en la 1820-aj jaroj 4,114 loĝantojn. La loĝantaro sanktakruca kreskis konstante el la 19-a jarcento ĝis meze de la 20-a jarcento, kaj duobligis la nombron de loĝantoj en la 1950-aj jaroj ĝis atingi loĝantaron de 6.258 loĝantoj. En la sekvaj du jardekoj (1950–1970), la nombro de loĝantoj suferis drastan redukton al 4.206 loĝantoj. Tiu malkresko rilatis al elmigrado al aliaj lokoj pli industriigitaj kiaj Madrido, Valencio aŭ Katalunio (estas granda komunumo de sanktakrucanoj en Mataró, Barcelono) aŭ eĉ al eŭropaj landoj kaj hispanamerikaj. Oni ne havas informon pri la nombro de definitivaj revenintoj, sed ties estado en la municipo evidentas dum iaj epokoj de la jaro, kiaj dum la lokaj festoj. El 1981 la loĝantaro de Santa Cruz de la Zarza kreskis konstante ĝis atingi 4.940 loĝantojn en 2010.
En la lasta jardeko la loĝantaro plialtiĝis ĉefe pro du faktoroj: la plialtiĝo de la naskindico kaj la alveno de personoj de landoj de Nordafriko, Hispanameriko kaj, ĉefe, de Orienta Eŭropo.
En la jena tabelo montriĝas la evoluo de la nombro de loĝantoj inter 1970 kaj 2010 laŭ informo de la INE:
Enmigrado
Laŭ informo de la INE de la jaro 2007, la nombro de enmigrantoj en Santa Cruz de la Zarza estas 524, koresponda al 11,0 % de la totala loĝantaro. La 89,5% de la enmigrantoj estas eŭropaj, el kiuj 85,7% devenas de Rumanio kaj nur 3,6% de la resto de la Eŭropa Unio. Praktike ĉiuj la enmigrantoj kiuj devenas de Afriko (5,2% de la totalo de inmigrantoj) devenas de Maroko kaj de la enmigrantoj devenaj de Ameriko (5,2% de la totalo), 0,8% estas de Kolombio, 1% de Ekvadoro kaj 0,2% de Argentino. Estas nur unu enmigranto azia en la municipo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
La ĉefa ekonomia aktivado de Santa Cruz de la Zarza estis tradicie la agrikulturo kaj la brutobredado, kvankam, laŭ informo de la Instituto de Estadística de Castilla-La Mancha, en 2007 la distribuado de la dungaro laŭ okupsektoroj estis la jena: 32,5% de la laboristaro dediĉata al servoj (ĉefe komerco), 26,2% al industrio, 18,7% al agrikulturo kaj brutobredado kaj la resta 22,6% al konstruado.
Agrikulturo kaj brutobredado
La terenoj de Santa Cruz de la Zarza estas dediĉataj ĉefe al la kultivo de la vito, la olivarbo, la cerealoj (ĉefe tritiko kaj hordeo) kaj la legomoj (ĉefe lentoj kaj foje kikeroj). Estas ankaŭ plantejoj de hortikulturo de irigacio (tomatoj, melonoj, terpomoj...). Ankaŭ la brutobreda aktivado gravas en la ekonomio sanktakruca, ĉefe rilate al ŝafoj kaj kaproj. Ĝi troviĝas ene de la zono de geografie protektita produktado nome cordero manchego (manĉa ŝafo).
La kultivo de kumino estis ege etenda en Santa Cruz de la Zarza ekde la Antikveco: pruvo estas la vilao romia Vicus Cuminarus (vojo de kuminoj) kiu estis en la municipa teritorio. Tiu aktivado pluis ĝis fino de la 19-a jarcento kaj meze de la 20-a jarcento, same kiel la kultivo de safrano. La kultivo de safrano estis unu de la spezofontoj de la municipo. La municipo troviĝas ene de la zono de produktado de "Safrano de La Mancha".
Industrio
La industrio ludas gravan rolon en la ekonomio sanktakruca. Elstaras kompreneble la industrioj rilataj kun la agrikulturo kiaj la vinfaraj kooperativoj kaj olemuelejoj. Menciindas ĉefe la manĉaj fromaĝoj produktitaj en la municipo kaj premiitaj inter la plej bonkvalitaj de Kastilio-Manĉo.
Estas ankaŭ nombraj atelieroj rilataj kun la industrio tekstila kaj fabrikoj ĉiutipaj, ĉefe rilataj kun ligno (fabrikado de mebloj, pordoj, pargeto...) kaj fero.
Surigao
Surigao, - Lungsod ng Surigao - estas kvinaklasa, komponanta urbego, mara havenurbo kaj diocezo en Filipinoj, en insulo Mindanao, en regiono Caraga, kie ĝi estas ĉefurbo de provinco Norda Surigao. La urbego havas 54 distriktojn, el kio 33 situas en la ĉefinsulo, 21 en la apudaj malgrandaj insuloj; laŭ alia distribuo 36 distriktoj situas ĉe la marbordo, 15 en interno de Mindanao, 20 en la malgrandaj insuloj.