cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chvalová
Bazaj informoj
Chvalová, hungare Felsőfalu (felŝOfalu) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la hungara oficiala nomo estis la pli mallonga Felfalu.
Situo
Chvalová situas sub monto 476 m-ojn alta, sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 15 km-ojn.
Martinshöhe
Martinshöhe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Venustiano Carranza (Chiapas)
Venustiano Carranza estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Venustiano Carranza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07106.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 56833 loĝantojn. El tiuj estis 28508 viroj kaj 28325 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1396 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 780 metroj super la marnivelo.
(13719) 1998 QU45
(13719) 1998 QU45 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Venustiano Carranza (Chiapas)
Sociogeografio
52833 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9495 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 17.97% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gábor Fekete
Gábor Fekete naskiĝis la  1930 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Fekete frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1950-1954, poste li eklaboris en muzeo. Tie li aranĝis ekspoziciojn pri kreskaĵoj. En 1978 li eklaboris en botanika filio de MTA, dume li instruas daŭre en diversaj universitatoj. Li okupiĝas precipe pri biodiverseco. Li partoprenas en redaktadoj de Acta Botanica Hungarica, Phytocoenolia, Tájökológiai Lapok. Li ricevis 4 premiojn inter 1996-2011.
Vonihove
Vonihove (Вонігове, Vajnág) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.
Situo
Vonihove situas laŭ rojo.
Historio
La unua mencio okazis en 1397. En 1910 vivis en Vajnág 1141 loĝantoj (814 rutenoj, 284 germanoj, 40 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Técső, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Vonihove. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ernő Mihályfi
Ernő Mihályfi [mihAjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihályfi Ernő estis hungara ĵurnalisto, redaktoro, ministro, parlamentano.
Ernő Mihályfi naskiĝis la  1898 en Bér. Li mortis la 1972 en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Mihályfi frekventis teknikuniversitaton, sed en 1918 li batalis en la 1-a mondmilito. Li laboris kelkajn jarojn en Usono, poste li hejmenvenis. Li doktoriĝis en Szeged en 1923, tiutempe li jam kontribuis en ĵurnaloj, post jaroj li estis jam redaktoro. Dum la nazia erao li kaŝiĝis en sia naskiĝloko. Post la 2-a mondmilito li estis elektita vicparlamentano apoganta la partion de Etbienuloj. Ekde 1947 ĝismorte li estis ordinara parlamenta deputito, krome en la komenca parto li estis ministro duonjaron. En la 1950-aj jaroj li estis longe subministro. Li edziĝis dufoje ne havanta idojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1948-1965.
Profiles
Profiles estas muzikalbumo publikigita en 1985, ĝi estas la rezulto de kunlaboro inter Nick Mason, la drumisto de Pink Floyd, kaj Rick Fenn, la gitaristo de 10cc. Por Nick Mason, ĝi estas lia dua soloa verkaĵo post Fictitious Sports, sed por Rick Fenn, ĝi estas la unua. Ĝi estas preskaŭ instrumenta kun escepto de du trakoj: "Lie for a Lie" (kantata de David Gilmour kaj Maggie Reilly) kaj "Israelo" (kantita de UFO-klavaristo Danny Peyronel).
Rick Fenn: ''"Estis tempo, kiam ni pensis fari ĝin tute instrumenta albumo, sed tiam ni faris "Lie for a lie" kaj ni volis meti ĝin en la albumon. Do ni bezonis alian kanton por plenumi la tutan aferon." Nick Mason: "Mi ĝuis labori kun Rick ... Mi opinias, ke estas bone ŝanĝi kaj ne ĉiam labori kun la samaj homoj la tutan tempon, aŭ vi finiĝas en iuj ŝablonoj. Nu, Roger (Waters) faros tion kaj David (Gilmour) faros tion, kaj Nick, nu ... vi povus iri prepari teon"''.
Kantaro
Ĉiuj kantoj estas kunsubskribitaj de Nick Mason kaj Rick Fenn, krom "Lie for a Lie" kunsubskribita de Mason, Fenn kaj Peyronel, kaj "Israel" de Fenn kaj Peyronel.
Vouvry
Vouvry estas komunumo en la distrikto Monthey en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 3706 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Vouvry situas en okcidento de Valezo kaj etendiĝas de la okcidenta bordo de Rodano en la riverdelto ĝis al la Alpoj. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj Vouvry kaj Porte du Scex en la riverebenaĵo kaj la montaraj vilaĝoj Miex kaj Taney.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 33,50 km², de kiuj 35,9% estas kovritaj de arbaro, 37,5% servas por agrikulturo kaj 5,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vouvry limas en nordo al Port-Valais, en nordoriento al Chessel (VD), en oriento al Yvorne (VD), en sudoriento al Aigle (VD), en sudsudoriento al Collombey-Muraz, en sudo al Vionnaz, en okcidento al La Chapelle-d'Abondance (Savojo, Francio), kaj en nordoriento al Saint-Gingolph.
Trafiko
Tra Vouvry pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21, kiu kondukas de Savojo al Valezo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 1 kilometron oriente de la komunumo aliflanke de Rodano en Aigle. Pere de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Saint-Gingolph al Saint-Maurice la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vouvry datiĝas el la jaro 1018 kiel Vobreium kaj Wovregium. En la jaro 1018 la reĝo Rudolfo la 3-a de Burgonjo koncedis la reĝan teritorion Vouvry al la Abatejo Saint-Maurice, kiu tie instalis subvoktejon. La landa suvereneco apartenis ek de 1032 al la Sankta Romia Imperio kaj poste al la Grafoj de Savojoj. Ĝis 1536, kiam Valezo ĝin konkeris ĝi apartenis al la Voktejo Chillon. Ek de 1536 ĝi apartenis al la Voktdistrikto Monthey kaj dividis ties historian sorton.
Partneraj komunumoj
Vouvry havas komunuman partnerecon kun la komunumo Bodnegg en Baden-Virtembergo en Germanio.
Elemento de periodo 4
Ĉi tiuj estas kalio, kalcio, skandio, titano, vanado, kromo, mangano, fero, kobalto, nikelo, kupro, zinko, galiumo, germanio, arseno, seleno, bromo, kaj kriptono, videblaj en la jena tabelo:
Levate
Levate estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Comun Nuovo, Dalmine, Osio Sopra, Osio Sotto, Stezzano, Verdellino kaj Verdello.
Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo de Tarso, kaj la religia memortago de sankta Petro sekve estas la komunuma festotago.
Jimmie Lunceford
James Melvin „Jimmie“ Lunceford (* 6-an de junio 1902 en Fulton, Misurio; † 12-an de julio 1947 en Seaside, Oregono) estis usona ĵazmuzikisto (aldosaksofono) kaj bandestro.
Vivo
Lunceford vizitis en Denvero la lernejon, studis ĉe Wilberforce Whiteman (patro de Paul Whiteman) kaj poste ĉe la Universitato Fisk (Master of Arts-Abschluss 1926) kaj ĉe la City College en Novjorko muzikon. Inter 1924 kaj 1926 li muzikis kun Elmer Snowden kaj Wilbur Sweatman. En la jaro 1927, kiam li instruis sporton ĉe la mezgrada lernejo en Memphis, Tenesio, li fondis lernantobandon nome Chickasaw Syncopators, el kiu rezultiĝis la posta Orkestro Jimmie Lunceford. La orkestro unuafoje surdiskigis en la jaro 1927 kaj koncertvojaĝis plurajn jarojn. Unuajn sukcesojn ĝi havis komence de la 1930-aj jaroj en Bufalo kaj prezentis poste en la regiono de Novjorko; unuaj sonregistraĵoj ekestis dum ĉi tiu tempo por eldonejo Victor, kiuj tamen malbone vendiĝis. Unuajn sukcesojn en la furoraĵo-ranglistoj li havis en 1934/35 per la titoloj „Mood Indigo“ und „Black and Tan Fantasy“ de Ellington, surdiskigitaj por Decca. La komponaĵo de Lunceford „Rhythm Is Our Business“, lia unua unuaranga furoraĵo, fariĝis de tiam unu el la rekonmelodioj de la orkestro.
En 1934 la Jimmie Lunceford Orchestra anstataŭis, post kiam ĝi jam en 1933 prezentis tie, la bandon de Cab Calloway kiel dombando de la fama Cotton Club, kiu liberigis al Lunceford la vojon. Lia aranĝisto estis ekde 1934 trumpetisto Sy Oliver; en aŭtuno la orkestro surdiskigis por eldonejo Decca; ĉi tiuj diskoj famigis ĝin en Usono. Ĝia svingonumero „Lunceford two beat“ en modera tempo poste fariĝis modela por aliaj bandoj kiel tiu de Tommy Dorsey. Al la bando apartenis i. a. tenorsaksofonisto Joe Thomas, Trummy Young (ekde 1937), aldosaksofonisto Willie Smith, frapinstrumentisto Jimmy Crawford kaj Eddie Durham (trombono kaj elektra gitaro). Pluraj bandanoj ankaŭ kantis, krom ĉefkantisto (kaj saksofonisto) Dan Grissom. Al la granda populareco de la bando ankaŭ kontribuis ĝia administranto Harold Oxley; ĉiun gravan koncertvojaĝon li anoncis per poŝtkartoj al la danco-varbistoj.
En 1937 Lunceford vaste koncertvojaĝis tra Eŭropo. En 1940 Sy Oliver forlasis la bandon, por labori por Tommy Dorsey (kiu ofertis al li 5000 dolaroj ĉiujare pli); lin anstataŭis Gerald Wilson. Lunceford malpli ol aliaj svingobandoj koncentriĝis pri radioprezentadoj, sed vojaĝis mezume 40.000 mejlojn pojare, kio por multaj bandanoj estis ekstreme streĉa. Ĉar li krome ne aparte bone salajris, multaj pluaj membroj forlasis la bandon; Lunceford tamen ricevis en 1940 jam salajron de 500 $ por unu ununokta prezentado. Jimmie Lunceford mortis en 1947 neatendite pro kormalfunkcio dum subskribo-dato en Seaside, Oregono. Kelkan tempon Joe Thomas kaj pianisto Eddie Wilcox (aranĝisto de la bando ) povis sensukcese daŭrigi la bandon. Lunceford mem ne nur ludis saksofonon, klarneton, fluton kaj trombonon, sed ankaŭ gitaron. Li tamen nur malofte estas aŭdebla sur sonregistraĵoj de la bando (ekz. je sonregistraĵo de „Liza“ (1939) ĉe fluto).
Graveco
La bando estrata de Jimmie Lunceford apartenis al la plej elstaraj bandoj de la svingepoko. Bandego-historiisto George T. Simon ĝin eĉ nomas la plej entuziasmigan bandegon de ĉiuj tempoj, malpli pro ĝia muziko ol pro ĝia spektakleco, per kiu ĝi ege superis ĉiujn aliajn pintajn svingobandojn. La bando estis fama pro siaj perfektaj spektakloj kaj humuraj kantotekstoj. Konsinderindan parton de la sukceso tenis ankaŭ la aranĝaĵoj de Sy Oliver kaj la mitaj disciplino kaj precizeco, kiuj karakterizis la kunludon de la muzikistoj kaj kiujn ĉefe respondecis la iama instruisto Lunceford. Leo Walker rimarkas pri la ensembloludo de la Orkestro Lunceford, ke ĝi konsistis el grandiozaj muzikistoj, kiu tamen nur malofte havis la eblecon, elpaŝi soloiste.
Duderstadt
Duderstadt estas malgranda, pitoreska mezepoka „perlo" de la germana konstruarto, preskaŭ ne detruita dum la militoj. Ĝi ankaŭ grandparte konservis sian aspekton tra la prosperaj jaroj de la germana „ekonomia miraklo" de la 50aj jaroj. La malcentra situo tuj apud la „fera kurteno" malhelpis la konstruadon de modernaj betondomoj kaj malkonstruadon de malnovaj trabfakaj domoj.
Neurey-lès-la-Demie
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Duderstadt
Historio
La urbaspekto montras grandan pasintecon. La fondado de la urbo kuŝas en la mallumo de la pasinteco. Arĥeologiaj elfosadoj pruvas, ke jam en paleolitiko homoj setlis ĉi tie. En la jaro 929 p.k. la loko estas unuafoje menciita en dokumentoj. Tiam la reĝo Henriko 1-a donacis siajn heredan posedaĵon Duderstadt al sia edzino Mathilde. La hodiaŭaj vizitantoj de Duderstadt povas rigardi grandajn partojn de la iam 1700m longa urbomuro kaj la tutan mezepokan remparoringon ĉirkaŭ la urbomuro. La stratoj kaj stratetoj de la urbokerno sekvas la ovalon de la ĉirkaŭanta urbomuro.
Turismo
Apud la ŝtuparo de la nuna malnova urbodomo eksonas kariljono dumtage post ĉiu plena horo kaj la fama „Anreischke" (prononcu: ,anrajŝke", t.e. platdiĉe por „Andreo") salutas la civitanojn. La prototipo por la ligna figuro estas la legendplena konstrumajstro Andreas (Andreo), kiu en la 15a/16a jarcento migris de urbo al urbo por ripari murojn kaj remparojn. En la jaro 1506 la urba konsilantaro de Duderstadt donas al tiu Andreo la komision konstrui la remparringon ĉirkaŭ la urbomuro. La loĝantoj timis atakon de ekstere. La kamparanoj de la ĉirkaŭejo devis longe kaj forte servuti por konstrui la grandegan, pli ol 3km longan fortikaĵon. Majstro Adreo montris sin brutala urĝanto. La kamparanoj eĉ devis servuti aŭtune dum ilia rikolto. La kolero de la kamparanoj ne direktiĝis nur kontraŭ Andreo kaj siaj deĵorantoj sed ankaŭ kontraŭ iliaj komisidonantoj, la civitanoj de Duderstadt. La sinjoroj-urbanoj ricevis ta nomon „Anreischken" (Andreoj) kiel sinonimon de brutala urĝanto. Tute ne ŝatante tiun mokadon la duderstatanoj skulptis lignan „Andreon", starigis la buston en la turon de urbmura pordego kaj kunligis ĝin al horloĝa mekanismo. Ekde tiam ĉiun horon la kurioza figuro elpaŝas al la turofenestro kaj kapsignas al la kamparanoj irantaj sur Ia foirplaco. La kamparanoj siaflanke simple evitas la mokadon de Andreo preterpasante Ia toron ne dum la apero ĉiuhora de Andreo. Male ili mem komencis moki la urbanojn per laŭta aklamado de mokfrazo en ilia platdiĉa dialekto: Anreis, kumm erut met en Speite, et sit en Ischke in er Goten, stek in dot! (Andreo, venu eksteren kun via lanco, sidas rano en la remparfoso, mortpiku ĝin). Per tiu frazo oni aludas la grandan timon de la urbanoj. En 1829 post la detruado de la pordego la ligna Andreo kaj la kariljono transIokiĝis al sia hodiaüa loko en la urbodomo.
Ne malproksime de la malnova urbodomo staras sur la plej alta punkto de la mezepoka urbo la gotika preĝejo „St. Cyriakus". En la interno vi povas admiri la valoran triptikon el la 15a jarcento. Tuj malantaŭ „St. Cyriakus" staras la iama lernejo por knaboj: bela baroka trabfaka domo el la jaro 1767. Hodiaŭ ĝi enhavas la regionan muzeon. Oni ekspozicias historiajn vestaĵojn, meblojn kaj metiojn el la regiono. Se vi iomete interesiĝas pri floroj kaj plantoj ne preterlasu la muzean ĝardenon. Multaj sovaĝaj kaj malnove kultivitaj plantoj kreskas tie. Tabako kaj izatido memorigas la vizitantojn, ke Ia regiono iam estis fama pro la tabakkultivado kaj fa tinkturejoj.
Esagilo
Esagilo (, signifante "É, altiĝanta templo") estis templo de Babilono, dediĉita al la patronaj dioj, Marduk kaj sia konsortulino Serpanitu.
Ĝi situis sude de la zigurato Etemenanki, konata en la judkristana tradicio kiel Babelturo. En la templo estis kultata bildo de Marduk, ĉirkaŭata de la kult-bildoj de ĉiuj bildoj kiuj submetiĝis al la hegemonio de la Babilona Imperio ekde la 13-a jarcento a.K.; ĝi havis ankaŭ etan lagon, nomata Abzu de la babilonaj sacerdotoj. Tiu ĉi Abzu, estis bildigo Enki, patro de Marduk, kiu kiel dio de la akvoj, vivis tie, ĉar ĝi estis konsiderata fonto de ĉiuj dolĉaj akvoj sur kiu flosis la tero.
La babilonanoj celebris la festojn Akitu por memorigi ke Marduk kreis la universan ordon. La sanktejo Esagilo, laŭ la Enuma Eliŝ, estis la hejomo de ĉiuj gedioj sub la patroneco de Marduk kaj sekve, centro de la universo.
Dekadenco
Laŭ Herodoto, kiam Kserkso la 1-a disrabis la urbon Babilono en 482 a. K, profanis la templon Esagilo forportinte unu el ĝiaj statuoj. Aleksandro la Granda ordonis ĝian restaŭron, pro kio la templo restis aktiva laŭlonge de la 2-a jarcento a.K., kiel unu el la lastaj pilieroj de la babilona kulturo, samkiel la kojnoforma skribo. Sub la Parta Imperio, Babilono estis laŭgrade malloĝigita kaj la templo ruiniĝis dum la 1-a jarcento a.K.
Remalkovrado
Ĝi estis remalkovrita en novembro 1900 de Robert Koldewey, sub grandega rubo kiu ĝin kovris, kvankam ĝi ne estis detale kaj serioze esplorita ĝis 1910.
(16945) 1998 HD46
(16945) 1998 HD46 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbita granda duonakso, kalkulita por la epoko de la, estis 3,19781527 , ĝi do tiam orbitis ĉ. 327 000 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Sei Fuwa
Sei Fuwa (不破 整) estis japana futbalisto.
Li partoprenis en Somera Olimpiko 1936 kun la japana nacia teamo.
Brouwerijmuseum Brugge
La Brouwerijmuseum Brugge (Bierfareja Muzeo de Bruĝo) establiĝis en 1990 de la senprofitdona asocio Vereniging voor Brouwerijgeschiedenis 't Hamerken (Asocio por bierfareja historio La Marteleto) en Bruĝo, Belgio. La asocio fondiĝis en 1988; ĝia celo estas konservado kaj protektado de la bruĝa bierfareja heredaĵo.
Origine la muzeo estis instalita en la malnova maltejo de la bierfarejo De Gouden Boom (postsekvanto de  't Hamerken), inter Langestraat kaj Verbrand Nieuwland, apud la urbocentro.
La kreo de muzeo en tiu konstruaĵo havis duoblan celon:
Kiam Palm Breweries en 2005 transprenis De Gouden Boom, la muzeo devis serĉi alian ejon kaj ekde tiam ĝin gastigas Bierfarejo De Halve Maan je Walplein.
En 2006 la tuto estis revendita al domkonstruisto. Li malkonstruis la bierfarejon, sed la maltejo estis protektita kiel monumento kaj grandparte konservita. Tamen, la integriĝo en novaj loĝejoj malfaciligas la reuzadon kiel muzeon
8728 Mimatsu
8728 Mimatsu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la amatora vulkanologo Masao Mimatsu, (japane 三松正夫, Mimatsu Masao, 1888–1977). Li plene observis la malvolviĝon de la ĵus kreiĝinta lafa kupolo Ŝoŭa-ŝinzan (昭和新山) en Hokajdo en la 1940-aj jaroj.
Gvatado
Gvatado estas la celtrafa, ŝtelume kaj plejofte kaŝa observado kaj kolekto de informoj pri objektoj, personoj, grupoj de homoj aŭ objektoj de triaj partioj kiuj ne partoprenas en la procezo.
Speciala formo de gvatado estas observado. La gvatado de naturaj fenomenoj aŭ operaciaj procezoj nomiĝas monitorado.
Gvatado socio
La esprimo ankaŭ estas uzata en kelkaj aliaj kuntekstoj en kiu ĝi foje ricevas negativajn implicojn (ekz. gvatŝtato aŭ policia ŝtato). En 2013 kolektivo de verkistoj tra la tuta mondo, inkluzive de kvin nobelpremiitoj (John Maxwell Coetzee, Günter Grass, Elfriede Jelinek, Orhan Pamuk kaj Tomas Tranströmer), subskribis manifeston kontraŭ la gvatada socio kaj la spionado de civitanoj, alvokante la Unuiĝintajn Naciojn krei "internacian leĝproponon pri ciferecaj rajtoj". Tiu manifesto asertas interalie ke gvatado igas la individuon travidebla, dum la ŝtato kaj korporacioj funkcias sekrete.
Popolsana kontrolado
Popolsana kontrolado (ankaŭ epidemiologia kontrolado, klinika kontrolado aŭ sindroma kontrolado) estas, laŭ la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), "la daŭra, sistema kolektado, analizado kaj interpretado de sanrilataj datumoj necesaj por la planado, efektivigo kaj taksado de la praktiko pri la popolsano."
Literaturo
Lorenz Hilty, Britta Oertel, Michaela Wölk, Kurt Pärli : Lokalizita kaj identigita. Kiel poziciigaj teknologioj ŝanĝas niajn vivojn, vdf Hochschulverlag, Zuriko, 2011, ISBN 978-3-7281-3447-9.
Romanoj
George Orwell: 1984 (romano pri la estonteco de gvatŝtato).
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Überwachungsstaat en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.
Murray Gell-Mann
Murray GELL-MANN (naskiĝis en Nov-Jorko la 15-an de septembro 1929, mortis la 24-an de majo 2019) estis usona fizikisto. Li studis ĉe Yale University kaj la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Profesoro ekde 1955 ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio (Pasadeno), kie li servis ekde 1967 instruisto de teoria fiziko, estis membro de la NASA ekde 1964.
Li estis premiita la Nobel-premion pri Fiziko en 1969 por siaj malkovroj pri elementaj eroj. Teorio Gell-Mann alportis ordon al la kaoso, kiu venis kun la malkovro pri 100 eroj ene de la atomkerno. Ĉi tiuj eroj, krom la protonoj kaj neŭtronoj, estis formitaj de aliaj elementaj eroj nomataj kvarkoj. La kvarkoj okaziĝas kune danke al la interŝanĝo de gluonoj. Kune kun aliaj esploristoj li konstruis la kvantuman teorion de kvarkoj kaj gluonoj, nomata kvantuma kolordinamiko.
Krom la scienco, profesoro Gell-Mann estas interesita en aliaj kampoj kiel ekzemple literaturo, natura historio, historia lingvistiko, arkeologio, historio aŭ psikologio.
Murray Gell-Mann estas la aŭtoro de La kvarko kaj la jaguaro, Aventuroj en la simpleco kaj la komplekso, nome unu el la plej rekonitaj verkoj pri testoscienco.
Villa Corzo
Villa Corzo estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Corzo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07107.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 67814 loĝantojn. El tiuj estis 33460 viroj kaj 34354 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4027 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 580 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 41933 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 31370 scipovis legi kaj skribi kaj 10548 personoj estis analfabetoj. Do 75% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 25% estis analfabetoj.
68685 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3317 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 4.83% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Tujano
Tujano aŭ sabinano estas saturita ducikla terpeno hidrokarbonido, kies kemia formulo estas C10H18. Ĝi ĉeestas en pluraj membroj de la familioj Compositae, Labiatae kaj Cupressaceae kaj ĉefe en la Artemisia, Tanacetum, Salvia, Thuja occidentalis kaj Juniperus.
Elemento de periodo 5
Elemento de periodo 5 estas unu el la kemiaj elementoj en la kvina vico (aŭ periodo) de la perioda tabelo.)
Tujano
Multaj eksperimentoj pri la kemio de la tujano estis faritaj ĉirkaŭ 1947 kaj la rezultoj estas nekonkludaj kaj malkonsistaj ĉar la apartigoj estis faritaj sen la beneficoj de la kromatografiaj teknikoj, kaj la determinigo de ties strukturoj, ĉefe rilate al ĝiaj izomeroj, estis larĝe atribuitaj surbaze de empiriaj reguloj.
Antaŭ nelonge, adekvataj metodoj pri purigo kaj difino de ĝiaj fizikaj konstantoj estis registritaj almenaŭ por la plej gravaj membroj de la familio. Sed, almenaŭ la naturo de la tujana strukturo estis klarigita pere de klasikaj teknikoj dum la turniĝo de la pasinta jarcento.
Tujano estis unue priskribita de Lev Ĉugajev (1873-1922) kaj Aleksandro Vasiljeviĉ Fomin (1869-1953) kiu preparis ĝin per kataliza hidrogenigo de la α-tujeno, β-tujeno kaj sabineno en ĉeesto de nigra plateno sub premo de 25 atmosferoj.
Laŭ Zelinsky kaj Kasansky, ĝia solvaĵo en acetata anhidrido donas brilruĝan koloron kun koncentrita sulfata acido, iu reakcio kiu same okazas kun a-tujeno.
Izomeroj de la tujano
<Gallery> (-)-a-Pinen.svg| α-pineno Adamantane_acsv.svg| Adamantano Alpha-phellandren.png| α-Felandreno (%2B)-camphene.svg| Kamfeno 3-Caren.svg| Kareno (R)-Limonen.svg| Limoneno Myrcen.png| Mirceno Alpha-ocimene.svg| α-Ocimeno (+)-b-Pinen.svg| β-pineno Sabinene_structure.png| Sabineno Syntin.png| Sintino Alpha_terpinene.png| alfa-terpinoleno Twistane.png| Tuistano Thujene3D.png| Tujeno </Gallery>
Niederau
Niederau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meißen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Marmorera
Pri la komunumo
Marmorera (en la romanĉa lingvo Murmarera) estas komunumo de la komunumaro Surses kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 42 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Marmorera situas ĉe la bordo de la Baraĵlago de Marmorera en la supra parto de la Valo de Surses. La vilaĝo Nov-Marmorera situas sur alteco de 1720 m s.m. oriente de la lago supre de la kantona ĉefvojo al Juliopasejo. La komunumo konsistas krom el la ĉefa setlejo Nov-Marmorera ankaŭ el la setlejo Scalotta (respektive Castiletto) norde de la Lago. La malnova vilaĝo dronis en la baraĵlago en la jaro 1954. Nordokcidente de la lago situas la ruinoj de la Kastelo Marmels.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Marmorera limas en nordo al Sur, en nordoriento en unu punkto al Bevers, en oriento kaj sudo al Bivio.
Trafiko
Tra Marmorera pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 3, kiu kondukas de Koiro tra Lenzerheide, Tiefencastel kaj la Juliopasejo al Engadino. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Tiefencastel al Bivio kaj pluen tra la Juliopasejo al Sankt-Maŭrico.
Lingvoj
Ankoraŭ komence de la 20-a jarcento la komunumo Marmorera estis ĉefe romanĉlingva. Okaze de la popolnombrado de 2000 ankoraŭ 34,69 % de la loĝantaro parolis la romanĉan, dum 57,14% parolis la germanan kaj 6,12% la italan.
Historio
La unua dokumenta mencio de Marmorera datiĝas el la jaro 831 kiel Marmoraria. En la jaro 1160 aperas mencio, ke Ulriko la 2-a de Tarasp donacis al la episkopo Adalgott en Koiro Wida de Marmels kun havaĵo kaj bienoj. Ĝis la jaro 1851 Bivio kaj Marmels formis kune la tribunalejon Stalla. Ek de 1851 Marmorera estas komunumo de la komunumaro Surses en la distrikto Albulo.
La 17-an de oktobro 1948 la komunuma asembleo per 24 kontraŭ 2 voĉoj akceptis la koncedo de koncesio por la utiligado de la akvoenergio kaj konstruo de baraĵlago. En la jaro 1954 la malnova vilaĝo estis detruita kaj komenciĝis la plenigo de la lago per akvo.
En 2000-aj jaroj la svisa reĝisoro Markus Fischer produktis la filmon Marmorera, filmdramo pri niksino el la lago de Marmorera.
1-a de aŭgusto
La 1-a de aŭgusto estas la 213-a tago de la jaro (la 214-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 152 tagoj restas.
Je la 1-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 1-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Dusán Sztevanovity
Dusán Sztevanovity [duŝAn stevanovidj], origina serba lingvo Душан Стевановић, laŭ hungarlingve kutima nomordo Sztevanovity Dusán estas serbdevena hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, tekstopoeto), dramaturgo. Lia pli aĝa frato estas Zorán Sztevanovity. Dusán Sztevanovity naskiĝis la en Beogrado.
Biografio
Dusán Sztevanovity vivis nur 3 jarojn en sia naskiĝurbo, poste la familio ricevis diplomatian taskon en Budapeŝto. Dusán (ankaŭ Zorán) eklernis hungare, ili uzas ambaŭ lingvojn laŭ neceso. Intertempe ili perdis la diplomatian statuson, eĉ la parencoj estis politikaj kondamnitoj. Dusán frekventis mezlernejon, iom poste en 1964 li aliĝis al ŝlagrorkestro Metro (rokgrupo), kiun Zorán fondis. Dusán estis gitaristo kaj tekstopoeto. Inter 1971-1973 li estis tradukisto, poste li havis plurajn taskojn en Hungara Televizio (ofte li estis dramaturgo). Ekde 1983 li estas liberprofesia artisto. Resume li verkis pli ol 600 ŝlagrotekstojn. Li ricevis premiojn inter 1988-2016. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Peter Doig
Peter DOIG (Edinburgo, 17-a de aprilo 1959) estas pentristo skota. Ĝi estas konsiderita unu el la plej gravaj pentristoj de sia generacio kaj de la nuna tago, kaj estas unu el tiuj kiuj atingis plej altajn prezojn en la arta merkato.
En 1962 estis kun sia familio translokiĝintaj en Trinidado kaj Tobago kaj, en 1966, al Kanado. Li revenis al la UR en 1979, por studi ĉe Wimbledon Lernejo de Arto, St Martin Lernejo de Arto kaj poste ĉe la Chelsea Lernejo de Arto, kie li ricevis MA. En 2002 li revenis al Trinidado, kie li malfermis studion proksime de Haveno de Hispanio, kaj iĝis profesoro ĉe la Akademio de Belartoj en Düsseldorf, Germanio.
Lia laboro estas ofte pejzaĝoj, foje rememorigaj de sia infanaĝo kaj junaĝo pasita en Kanado kaj inspirita de la fotoj, kvankam ne en la stilo foto-realisma.
Lia pentrarto rivelas la influon de romantikaj, impresionistaj, post-impresionistaj kaj ekspresionistaj pentristoj de pejzaĝoj, kiel ekzemple Caspar David Friedrich, Claude Monet kaj Edvard Munch.
La laboro de Doig kaptas la momentojn de trankvileco, kiu kontrastas kun la elementoj de revanto. La pentristo uzas nekutimajn kombinaĵojn de koloroj kaj ĉefaĵoj scenoj de neatenditaj anguloj, kontribuante por doni al sia laboro senton de magia realismo. Iliaj pentraĵoj reprezentas ofte lagojn kun kanuoj, kabanoj perditaj en la arbaro, kaj skiantoj en monta medio.
Lia pentraĵo Blanka kanuo estis vendita ĉe Sotheby's en 2007 kontraŭ 11.3 milionoj da dolaroj, tiam rekordon de vendoj por eŭropa artisto viva. Alia pentraĵo, la domo de la arkitekto en la intermonto, estis vendita ĉe Christie's por 12 milionoj da usonaj dolaroj en 2013.
Doig estas reprezentita en kelkaj el la ĉefaj muzeoj de la mondo, inkluzive de la Tate Modern en Londono, la Brita Muzeo, en Londono, la Nacia Muzeo de Moderna Arto, en Parizo, la Nacia Galerio de Kanado en Otavo, la Muzeo de Moderna Arto en Novjorko, la Metropola Muzeo de Arto en Novjorko, kaj la Filadelfia Muzeo de Arto. En Portugalio, estas reprezentitaj en la Muzeo de Moderna Arto - Berardo-Kolekto, Sintra.
Sekiji Sasano
Sekiji Sasano (笹野 積次) estis japana futbalisto.
Li partoprenis en Somera Olimpiko 1936 kun la japana nacia teamo.
854 Frostia
854 Frostia estas malgranda duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la rusa astronomo Sergej Beljavskij elde la Simeiza observatorio la, dum la unua mondmilito.
Ĉar la observatorio de Simeizo ne povis plu komuniki kun la Astronomisches Rechen-Institut de Berlino, la asteroidoj tiam malkovritaj ricevis provizorajn numerojn kun la greka litero Σ, kiu estis ŝanĝita al S.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Edwin Brant Frost.
Satelito
Julion 2004, satelito estis malkovrita per analizo de far de Raoul Behrend, Laurent Bernasconi, Alain Klotz, kaj Russell I. Durkee. Ĝia diametro estas de ĉirkaŭ 4,6 km, kaj ĝi orbitas je 17 km for de 854 Frostia kun periodo de 37.728 ± 0.001 horoj, do en kaptita rotacio kun la ĉefa korpo.
Ĝi ricevis la provizoran nomon S/2004 (854) 1.
Lukiano el Antioĥio
Lukiano el Antioĥio (235 ĉirkaŭ – Nikomedio, 7-an de Januaro de 312) estis kristana teologo, fondinto de la Lukiana skolo kaj subtenanto de doktrinoj proksimaj al tiuj de la estonta arianismo.
Lukiano eltenis martiriĝon kaj, do, la Katolika kaj Ortodoksaj Eklezioj, kune kun ĉiuj kiuj konfesas la komunecon kun la Sanktuloj, lin enirigis la kategorion de Sanktuloj.
Biografio
Laŭ la historio transdonita de Suido, Lukiano naskiĝie en Samosata de devotaj gepatroj kaj edukiĝis, stude kaj religie, en la najbara urbo Edeso sub la direkto de la konfesanto Makario. Ŝajnas, tamen, ke Suido ne distingis unu Lukianon el la alia (kristana verkisto samtempa).
En lia kristologia sistemo, kompromiso inter modalismo kaj Subordiĝismo, la Logoso, kvanksm kreinto de ĉiuj estaĵoj, estis kreitulo, eĉ se supera kompare kun ĉiuj aliaj, Lukiano asertas ke La filo ne povas esti Dio ĉar kreita de la Patro. Spite de tia heterodoksismo, Lukiano estis homo de grandaj fido kaj virto : fakte li ĝuis famon de sanktulo dum la imperiestro Maksimino Daia lin submetigis al varispecaj torturoj pro lia kristanismo kaj fine lin martirigis per malsato kaj karcero. Li mortis pardonante persekutantojn kaj preĝante por la tutaj homaro kaj eklezio.
Teologio de Lukiano
Malfacilas la korepta rekontruo de la doktrina pozicio de Lukiano: la Lukiana skolo oponis al la alegoriismo de la Aleksandria skolo por sekvi la laŭliteran interpreton, kiel oni vidas en la lukiana komento pri la greka Biblio kaj ankaŭ en la Passio Luciani (rakonto pri lia morto) kaj en la restaurado de Drepanum (Heliopolo) kaj en aliaj cirkonstancoj menciitaj en la Eklezia historio de Filostorgio.
Kulto
La Katolika Eklezio la 7-an de januaro kaj tiu Ortodoksa la 15-an de oktobro, liturgie festas la martiron sanktan Lukianon: en malsamaj datoj tion faras ĉiuj kristanaj eklezioj kiuj konfesas la Komunecon kun la sanktuloj.
En 330 la imperiestro Konstantino la 1-a, por kontentigi sian patrinon Helenan fondis en Heliopolo mauzolean centron kie oni liturgie celebris sanktan Lukianon. La mortajn restaĵojn de Lukiano estis translokitaj al Romo intervene de Karolo la Granda: la samajn, poste oni translokigis al landeto ''Sankta Lukiano" en la provinco de Kaserto, kie jam prosperis devotecon al la sanktulo.
Verkoj de Lukiano
La memoro de Lukiano estas ligita ankaŭ al lia influo sur la bibliaj studoj: lia laŭlitera interpreto favoris al la serĉado de la origina teksto, do al la teksta kritiko jen hebrea jen greka. . Rufino transdonis memoron pri lia apologetika oracio. . Suido aludas ankaŭ al iuj liaj epistoloj.
Malvarmumo
Malvarmumo estas virusa malsano de sinuso kaj faringo. Simptomoj estas: kataro, tuso, faringodoloro kaj febro. Simptomoj daŭras ĉirkaŭ semajnon.
Kataro (el la greka kata = "desupre", rho = "mi kuras") estas muka elfluo, kaŭzita de inflamo de la koncerna mukozo. La naza kataro nomiĝas korizo (rinito), la intesta kiel disenterio; vezika kiel blenoreo.
La fojnokataro estas akuta kataro de la nazaj kaj okulaj mukozoj, periode ekaperanta ĉe iuj pacientoj en la tempo de la graminaca florado. Oni nomas ĝin ankaŭ somera astmo aŭ science „perioda spasma korizo”.
La naz-kataremulo ofte tusas.
Epidemiologio
La ordinara malvarmumo estas tipo de alta spirinfekto de virusa deveno tre suferiga, kiu tuŝas plenkreskulojn du- ĝis ses-foje kaj infanojn ses- ĝis dek-foje jare. Kvankam ĝi ne estas grava malsano, la malvarmumo estas responsa pri ĉirkaŭ 40% de la labora foresto kaj de 30% de la lerneja foresto.
La plej sekuraj formoj eviti malvarmumojn estas la malpliigo de kontakto kun personoj infektitaj kaj teni la imunsistemo en plej bonaj kondiĉoj: dormi sufiĉe por eviti lacecon kaj elĉerpigon, reduktante streson, sekvante taŭgan nutromanieron kaj evitante la troan konsumon de alkoholo.
Riskofaktoroj
Resti en fermita loko kun personoj infektitaj aŭ kiuj estis en proksima kontakto kun personoj infektitaj pliigas la riskon eksuferi malvarmumon. La ordinara kataro estas infekto disvastigita per gutoj, kio signifas, ke ĝi disvastiĝas ĉefe tra la inhalado de malgrandaj partikloj kiujn elsendas la infektita persono kiam tiu tusas, sternas, aŭ ekshala.
La malmulta media malsekeco pliigas la proprociojn de virusa disvastigo. Estas teorio laŭ kiu la seka aero okazigas la vaporigo de akvo, kio permesas, ke malgrandaj gutetoj enhavantaj virusojn povas disiĝi al pli granda distanco kaj resti en la aero dum tempoperiodo pli longa.
Kutimoj
Kutimo fumi etendas la daŭron de la malsano proksimume je tri tagoj averaĝe. Dormi malpli ol sep horoj tage estis asocia kun risko trifoje pli granda de disvolvigo de infekto, kiam tiu persono estas eksponita al nazviruso, kompare kun tiuj kiuj dormas pli ol ok horojn nokte.
Malaltaj niveloj de vitamino D en la sangoplasmo estas asociataj kun pli granda risko eksuferi ordinaran malvarmumon. Ankoraŭ ne oni determinis ĉu tiu asocio estas kaŭza aŭ ne.
Higieno
Ofte tuŝi siajn okulojn, nazon aŭ buŝon per la fingroj poluitaj povas transpasigi la viruson. Tiu konduto iome pliigas la probablecon transigi la virusojn el la surfaco de la manoj, lokoj kie la virusoj estas nedamaĝaj, al la supra spira trakto, kie ili povas esti damaĝaj infektante la nazajn histojn. Kelkaj studoj montras, ke la ofta lavado de la manoj kaj la reduktado tuŝi la mukajn membranojn povas siavice redukti la probablecon eksuferi malvarmumon ĉe plenkreskuloj.
Malvarmo
Kvankam la ordinaraj malvarmumoj estas sezonaj, kun pli da kazoj ol vintre, ne estas sciencaj pruvoj ke mallonga ekspono al malvarrmo pliiĝas la klinon al la infekto, kio povas signifi, ke la variado laŭ sezonoj okazas pro ŝanĝo en la konduto, kiel por ekzemplo, ke oni pasigas pli da tempo en fermitaj lokoj, en tro proksima kontakto kun aliuloj.
Studo montris, ke la ekspono al la malvarmo faras ke aperas simptomoj de malvarmumo en 10% de la personoj tiel eksponitaj, kaj ke la personoj kiuj spertas tiun efikon informas pli ofte pri la apero de malvarmumoj ĝenerale ol tiuj kiun ne estis eksponitaj al malvarmo.
Rilate al la kaŭzo de la simptomoj, la esploroj en la Centro de la Ordinara Malvarmumo de la Universitato de Cardiff kondukis al studo por "provi la hipotezon ke akra malvarmigo de la piedoj okazigas la komencon de la simptomoj de la ordinara malvarmumo". Tiu studo pruvis, ke la personoj havas pli da simptomoj de malvarmumo post 5 tagoj, probable ĉar la konstrikto de la sangaj vaskuloj de la naztruoj povas konduki al malpliigo de la imuna kapablo en la supra spira trakto.
Aliflanke, oni scias, ke en vintraj epokoj la akcelita ritma movado de la nazaj cilioj malpliiĝas okzae de la malvarmo de la aŭtuno-vintro, kio havigus pli da tempo por ke la viruso]j kaj la [[bakterioj pasigu tra la muko kaju sukcesu infekti korpajn ĉelojn.
Listo de usonaj subŝtataj kromnomoj
Jen listo de la kromnomoj de usonaj subŝtatoj, oficialaj kaj aliaj tradiciaj. Nomoj nun oficialaj estas markitaj per grasaj literoj.
La kromnomoj nun uzataj sur aŭtomobilaj licencplatoj estas markitaj per. Kromnomoj iam antaŭe estas markitaj per.
4723 Wolfgangmattig
4723 Wolfgangmattig estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astrofizikisto Wolfgang Mattig, fizikisto pri Suno en la Kiepenheuer-Instituto pri suna fiziko, okaze de lia emeritiĝo. En 1957, Wolfgang Mattig malkovris rilaton inter la ruĝenŝoviĝo kaj la ŝajna magnitudo de la galaksioj. Li partoprenis al la malvolviĝo de la Observatorio de Tejdo en la insulo Tenerifo. De 1980 li estis germana reprezentento en la komisiono pri suna esploro ĉe la COSPAR.
Svojkov
Svojkov (Schwoika) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa en suda cismontaro de Luzacia montaro, oriente de Sloup v Čechách, direkte al Zákupy. Super la municipo elstaras masivo de grejsaj Svojkovaj rokoj. La pejzaĝan dominaĵon norde de Svojkov kreas du montoj de Zakupa montetaro: Tisový vrch (540 m s. m.) kaj Slavíček (535 m s. m.). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 12-a jarcento.
Turismo
Dek kvin minutoj de pieda irado direkte al monto Slavíček de restoracio en parto Starý Svojkov ĉe ŝoseo estas Preĝema minejo, kie estas kapelo hakita en roko en la jaro 1836. Antaŭe estis en tiuj ĉi lokoj kapelo ligna, al kiu eliris la unua procesio el Česká Lípa jam en la jaro 1772. La rokan kapelon estis je impulso de grafino Kinská en la jaro 1903 donita aspekto de lurda kaverno eĉ kun la statuo de Virgulino Maria. La vojo al la kapelo kondukas supren tra arbaro kaj ĝi estas bone markita per montriloj.
En la arbaro estas kaŝita ankaŭ roka burgo Svojkov. La vojo al ĝi estas reguligita.
Proksime de Svojkov laŭ ŝoseo al Velenice estas sistemo de kavernoj (inkluzive de Inferaj minejoj reguligitaj por motorciklistoj). La ĉirkaŭajn Svojkovajn rokojn uzas montogrimpistoj por grimpado, estas da ili 32 kaj ili havas malfacilecon de la 1-a ĝis la 10-a grado.
Krispa laktuko
Krispa laktuko, folilaktuko aŭ pluklaktuko (Lactuca sativa var. crispa) estas kulturvario de kultiva laktuko (Lactuca sativa). Ĝi estas folilegomo kiu estas manĝata freŝe kiel salato. Male al la kaplaktuko la krispa salato ne formas  „kapojn“, sed la folioj estas pli malfirmaj al planto kaj oni povas rikolti la foliojn aparte de ekstere internen.
Kultivaraj grupoj
Oni distingas jenajn grupojn:
Puentes Viejas
(hispane: "malnovaj pontoj") estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 58,33 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
NGC 3240
NGC 3240 (aliaj indikoj — ESO 568-3, MCG -4-25-7, IRAS10221-2132, PGC 30515) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Martinsrieth
Martinsrieth estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de julio 2009 parto de la komunumo Wallhausen (Helme) en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 apartenis al la antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 185 loĝantojn.
Statio
Publius Papinius Statius (naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 45 en Napolo, mortinta ĉirkaŭ la jaro 96) estis romia verkisto.
Vivo
Li edukitis fare de la patro, kiu mem estis klerita poeto, en poezifarado kaj improvizado. Li ricevis ofte premiojn en konkursoj poetaj. Sed dum la tuta vivo li restis dependa de la inklino de Domiciano kaj de la romia aristokrataro, kiujn li troige blandadis.
De liaj skribitaĵoj, de ties impona fantazio kaj forto eĉ Goeto ravitis - malgraŭ troŝarĝo mitologia -, restis ĝis hodiaŭ: »Silvae«, laŭokazaj poemoj en kvin libroj, la verko »Thebais«, epopeo en 12 libroj kaj nefinita epopeo »Achilleïs«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 18. Leipzig 1909, p. 869, kio legeblas tie ĉi interrete.
Eksteraj ligiloj
La verkoj en la latina originala versio
Ciro (apartigilo)
Ciro povas rilati al:
Nomportantoj
Ĉi tiun nomon portis pluraj reĝoj de la aĥemenida dinastio de la Persa Imperio: Ankaŭ elstaris homoj kiaj:
Muziko
La infanaĝo kaj faritaĵoj de Ciro la 2-a estigis multajn operojn kiuj apartenas al la sekvaj poetoj kaj muzikistoj:
Ĉielosfero
La ĉielosfero (aŭ ĉielsfero, ĉiela sfero, ĉiela volbo, firmamento) estas imaga, maldika sferoŝelo kun senfina diametro, t.e. direkta aŭ unueca sfero ĉirkaŭ la Tero.
Oni nomas ĝin ankaŭ firmamento. Tiu nomo devenas de la antikva ideo de sfero: oni imagis, ke la astroj estis pendigitaj de nevidebla ĉielosfero (latine: firmamentum, fiksilo).
La sfero estas difinita tiel, ke ambaŭ polusoj troviĝas en la plilongigo de la terakso, vertikale super la terpolusoj. La ĉielekvatoro estas la projekcio de la terekvatoro sur la sferon.
Ne ekzistas en la universo absolutaj koordinatoj, ĉar ne ekzistas referencpunkto, de kie eblus kalkuli. Por tamen indiki pozicion de iuj astronomaj objektoj, ekzemple por katalogi ilin en astrokatalogo, por facile trovi ilin per teleskopo, oni difinis la teron kiel referencpunkton. Post tio eblas indiki koordinaton sur la ĉielsfero por indiki iun direkton vidita el la tero. La nulpunkto estas la printempa ekvinoksa punkto.
Unión Cívica Radical
La Unión Cívica Radical (UCR, Radikala Civitana Unuigo) estas politika partio de Argentino fondita la 26-a de junio de 1891 de Leandro N. Alem. Laŭlonge de la historio ĝi havis diversajn komponojn kaj disigojn kaj tra tiuj regis naŭfoje, kun prezidantoj kiaj Hipólito Yrigoyen (2foje), Marcelo T. de Alvear, Roberto M. Ortiz, Arturo Frondizi, José María Guido, Arturo Illia, Raúl Alfonsín kaj Fernando de la Rúa. La partio alvenis ankaŭ al la Vicprezidenteco de Argentino en la unuaj regotempoj de Juan Domingo Perón, kaj Cristina Fernández de Kirchner.
La UCR kunigas grupojn kun diversaj ideologioj kiaj la kraŭsismo, la federalismo, la liberalismo, la naciismo, la konservismo, la disvolvigismo kaj la socialdemokratio, inter aliaj. Ĝi karakteriziĝis pro sia ideologio defendanta de la laikismo, de inspiro egaleca, kun radikoj en la tradicia federismo kaj la aŭtonomisma alsinismo, kaj ludis gravan rolon por la proklamo de la sekreta voĉdonado, deviga kaj nur por viroj kaj por la instalado de liberala demokratio en la lando, kaj samtempe reprezentas la argentinajn mezajn klasojn dum la 20a jarcento. Ekde 1996 ĝi apartenas al la Socialista Internacio.
1876
1876 estis superjaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1876 post Kristo okazis, interalie:
Johann Sebastian Bach
Johann Sebastian BACH, esperante Johano Sebastiano BAĤO (naskiĝis la en Eisenach, mortis la  en Lepsiko) estis klasika germana komponisto, orgena kaj piana virtuozo de la baroka epoko. Li estas nun unu el la plej famaj komponistoj, kies muziko grave influis postajn komponistojn kaj kies verkoj estas prezentaj kiel originalaĵoj kaj kiel aranĝaĵoj en la muzikmondo.
Dumvive Bach estis alte ŝatata kiel virtuozo, orgenisto, orgeninspektisto kaj komponisto, tamen liaj verkoj estis konataj nur al relative malgranda rondo de muzikspertuloj. Post la morto de Bach liaj verkoj en la vasta publiko dumtempe falis en forgeson kaj estis preskaŭ neniam publike prezentataj. Kvazaŭe remalkovrita estis Bach fare de la romantistoj de la 19-a jarcento. Ekde tiam liaj verkoj tutmonde apartenas al la daŭra repertuaro de la klasika muziko.
Noidans-lès-Vesoul
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .