cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cezareo de Filipo
Historio
La unua establiĝo de tiu kiu fariĝos Cezareo de filipo reiras al helenisma periodo. La originoj estas ligitaj al la establiĝo de porpreĝa loko starigita de suverenoj de la Ptolemea dinastio en la 3-a jarcento a.K.. La loko estis nomata Panea honore de Pajno, diaĵo de la senvivaj grundoj, kaj situas nemulte fore el la tero proksima al la maro, menciita de profeto Jesaja
Pri Panea oni parolas en la Historioj de Polibio okaze de la rakontoj pri la batalo de Panea okazinta en 198 a. K. inter la ptolomea armeo kaj tiu seleŭkia gvidita de Antioĥo la 3-a. La venko de Antioĥo plifortigis la seleŭkian kontrolon, krom sur la Fenicio, sur Judujo ĝis la ribelo de la Makabeoj de 166 a.K., Estis la Seleŭkidoj la starigantoj de la templo dediĉita al al dio Pajno.
Heroda epoko
En 120 a.K. Panea estis aneksita al la regno de Herodo la Granda, kiu konstruigis blankan marmoran templon dediĉitan al la romia imperiestro Aŭgusto. En 3|3 a.K. Filipo la tetrarko starigis sur la situo de Panea novan establiĝon, administran ĉefurbon de la Bataneo.
En 14 p.K. Filipo donis al la urbo la nomon Cezareo, honore al la imperiestro Tiberio (kies kompleta nomo estis: Tiberio Julio Cezaro Aŭgusto). En siaj Judaj Antikvecoj Jozefo Flavio mencias la urbon per la nomo de Caesarea Panias, dum en la Nova Testamento estas indikata per Surmara Cezareo (Mateo 16, 13).
Ĉe la morto de Filipo, en la jaro 33, Judujo estis aneksita al provinco de Sirio. En 61 la reĝo Herodo Agrippa la 2-a rebaptis la urbon per la nomo  Neronio, omaĝe al la imperiestro Nerono, kiu restis uzata nur ĝis al jaro 68, nome ĝis la morto de tiu imperiestro. Dum la Unua Juda-Romia Milito Vespasiano surkampiĝis kun sia armeo en Cezareo de Filipo (67), el kio poste sturmis la judajn ribelulojn.
Laŭ evangelioj
En la evangelioj oni rakontas ke Jesuo Kristo, dum siaj migradoj, rezidis kun sia disĉiploj en la vilaĝoj najbare de Cezareo. La urbo, aŭ ĝiaj najbaraĵoj, estas indikataj kiel loko en kiu okazis la dialogo de la tieldirita ''konfeso de Petro apostolo, en kiu la apostolo eksplicite rekonas en Jesuo la Kriston de la hebrea tradicio. Aliloke oni rakontas la epizodon de virino de Panea kiu laŭlonge de 12 jaroj suferis sangofluon kaj estis mirakle sanigita de Jesuo.
En 635 Paneo estis okupita de la islamaj armeoj kiuj praktike ĝin posedis ĝis la alveno de krucmilitista konkero de la Palestino (fine de la 11-a jarcento), kiu tamen finiĝis en 1164.
Bibliografio
John Francis Wilson, Caesarea Philippi: Banias, the Lost City of Pan, Londrono, I. B. Tauris, 2004, ISBN 1-85043-440-9. Frederic William Madden, History of Jewish Coinage, and of Money in the Old and New Testament, Charleston, BiblioBazaar, LLC, 2010, ISBN 1-142-56121-6. Géza Vermès, Emil Schürer, Fergus Millar, The History of the Jewish People in the Age of Jesus Christ (175 BC-135 AD), Edimburgo, T & T Clark - Continuum, 2000, ISBN 0-567-09373-5.
Arbusta kanbirdo
La Arbusta kanbirdo (Acrocephalus concinens) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Tiu specio estas sufiĉe senmarka birdo, helgrizbruneca supre kaj sablokolora sube sen diferencoj inter partoj. Hela superokula strio emfazas la malhelbrunan irison. La beko estas pinteca.
Ĝi troviĝas en Afganio, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamio.
Neudorf
Inter multaj aliaj ekzemploj mencieblas:
Torsten Frings
Torsten Frings (naskiĝis la 22-an de novembro de 1976) estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Würselen, do momente estas -jara. La sportisto interalie estis membro de la germana nacia teamo de futbalo dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2006 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008.
Union-kinejo (Erfurto)
Historio
Tamen Liebrich kaj Schneider ekiris novajn vojojn ĉe la kreado de Union-kinejo. Ĉar unue ĝia situo estu for de la centro en kvartalo kiu tiutempe estis tre industria kaj enloĝita de laboristoj. Krome la planado faritis fare de kinejkonstruspecialisto Carl Fugmann en radike moderna stilo laŭ impona ekspresionismo trovante modelojn kaj en Nederlando kaj ĉe Bauhaus. Tipis por li malsimetriaj faroj el kiuj rezultis konstruaĵeroj inter si transirantaj, kun kornicoj, kun lumreklamo, kun ebenaj tegmentoj kaj horizontalaj fenestraj rubandoj. Post la komenco de la konstrulaboroj en aprilo 1929 oni nur poste akiris la permeson je konstruo en la 12.5.1929. Inaŭguro eblis jam en la 7.9.1929. La domo povis gastigi pli ol 900 spektantojn.
En la lingvo de ĉiutaga vivo la filmteatrejo nomitis Unne. Post la estiĝo de GDR ĝi nomitis Theater der Jugend - Teatro de la junuloj. Post la Turniĝo ĝi venditis kune kun aliaj 15 turingiaj kinejoj fare de Treuhandanstalt al la Ufa-kinejĉeno. En marto 1998 la komplekso bedaŭrinde malkonstruitis. Oni anstataŭe planis starigi loĝejojn de Gemeinnütziges Siedlungswerk el Frankfurto ĉe Majno.
Güney
Güney estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Denizli kaj al la Egea regiono de Turkio.
Industriiĝo
Industriiĝo estas en la ekonomio ĝenerale la plimultiĝo kaj pligrandiĝo de industriaj entreprenoj en certa regiono aŭ ekonomia spaco. Specife en historio la erao de industriiĝo estas la tempo ek de la 2-a duono de la 18-a jarcento ĝis la komenco de la 20-a jarcento, kiam estis enkondukita la industriaj formoj de produktado kaj distribuado de varoj kaj servoj. En la tiel nomitaj evolulandoj la industriiĝo ankoraŭ ne finiĝis aŭ eĉ ne komenciĝis.
Historio
La industriiĝo komenciĝis unue en Anglio meze de la 18-a jarcento. Poste ĝi iom post iom disvastiĝis al aliaj landoj en Eŭropo kaj Nordameriko kaj al Japanio kaj Sudafriko. La industriiĝo atingis ek de la mezo de la 20-a ankaŭ la azian kontinenton kaj Latinamerikon. Subindustriigita daŭre restas Afriko, kie en multaj landoj la industriiĝo komenciĝis nur fine de la 20-a jarcento.
Industria revolucio
La ĉefan fazon de la industria progreso oni nomas la industrian revolucion. Paralele al la industriiĝo ankaŭ evoluis la klasa societo kaj estiĝis la historiaj kondiĉoj, en kiuj estiĝis la ideoj de Karl Marx, kiu volis lukti por pli bonaj vivokondiĉoj por la laboristaro.
Sekvoj de la industriiĝo
La industriiĝo portis grandan progreson al la homaro, ĉar nur dank al ĝi eblas nutri la ĉiam kreskantan homaron, longigi la vivodaŭron kaj altigi la averaĝan vivonivelon por ĉiuj. Aliflanke industiiĝo ankaŭ havas altan prezon. Ĝi kaŭzis poluadon de la medio kaj kondukis al la tutmonda varmiĝo.
Isidore Geoffroy Saint-Hilaire
Isidore GEOFFROY SAINT-HILAIRE (naskiĝis la 16-an de decembro 1805, mortis la 10-an de novembro 1861) estis franca zoologo kaj fakulo pri devojiĝo el normala strukturo. En 1854 li difinis la terminon "éthologie" (etologio).
Biografio
Li nasliĝis en Parizo, filo de Étienne Geoffroy Saint-Hilaire. En siaj fruaj jaroj li montris intereson por matematiko, sed eventuale li dediĉis sin al studo de natura historio kaj de medicino, kaj en 1824 li iĝis helpa naturalisto ĉe sia patro. El 1832 al 1837 li publikigis sian grandan verkon pri teratogenezo, Histoire générale et particulière des anomalies de l’organisation chez l’homme et les animaux. Saint-Hilaire kondukis studojn pri omfalozitoj, celosomio, hermafroditismo, ktp., kaj oni konsideras, ke li enkondukis la terminon "teratologie" (teratologio).
En 1829 li faris por sian patron la duan parton de kurso de prelegoj pri ornitologio, kaj dum la venontaj tri jaroj li instruis zoologion ĉe Ateneo, kaj teratologion ĉe la École pratique. Li estis elektita membro de la Franca Akademio de Sciencoj en 1833, kaj en 1837 li kunlaboris kun sia patro ĉe la altlernejo de sciencoj en Parizo, kaj dum la venonta jaro estis sendita al Bordozo por organizi similan altlernejon tie. Li iĝis sinsekve inspektisto de la akademio de Parizo (1840), profesoro de la muzeo ĉe la retiro de sia patro (1841), inspektisto-generalo de universitato (1844), membro de la reĝa konsilantaro por publika instruado (1845), kaj post la morto de Henri Marie Ducrotay de Blainville, profesoro de zoologio ĉe la altlernejo de sciencoj (1850). En 1854 li fondis la " La Societé Zoologique d'Acclimatation", kies prezidento li iĝis.
Krom la jam menciitaj verkoj, li verkis: Essais de zoologie générale (1841); Vie Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (1847); Acclimatation et domestication des animaux utiles (1849); Lettres sur les substances alimentaires et particulièrement sur la viande de cheval (1856); kaj Histoire naturelle générale des règnes organiques (3 vols., 1854-1862), kiu ne estis kompletita. Li estis ankaŭ aŭtoro de diversaj artikoloj pri zoologio, kompara anatomio kaj paleontologio.
Batalo ĉe insuloj Santa Cruz
La Batalo ĉe insuloj Santa Cruz [santaKRUS], okazinta dum la 25a–27a de Oktobro 1942, en angla Battle of the Santa Cruz Islands aŭ foje referencata ankaŭ kiel Battle of Santa Cruz kaj en japana Batalo de Suda Pacifiko: 南太平洋海戦 Minamitaiheiyō kaisen, estis la kvara aviadilŝipa marbatalo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. Ĝi estis ankaŭ la kvara grava marbatalo luktita inter la Usona Ŝiparo kaj la Imperia Japana Ŝiparo dum la longa kaj strategie grava kampanjo de Guadalcanal. Kiel en la bataloj de Korala Maro, Midway, kaj de Orientaj Salomonoj, la ŝipoj de ambaŭ flankoj rare intervidiĝis aŭ pafis unu kontraŭ la alia. Anstataŭe, preskaŭ ĉiuj atakoj el ambaŭ flankoj estis faritaj per aviadiloj ĉu el la aviadilŝipoj ĉu el teraj bazoj.
Kiel klopodo por forigi la fortojn de Aliancanoj el Guadalcanal kaj el najbaraj insuloj kaj por finigi la sakstraton kiu ekzistis ekde Septembro 1942, la Imperia Japana Ŝiparo planis gravan surteran ofensivon en Guadalcanal por la 20a–25a de Oktobro 1942. Kiel apogo al tiu ofensivo, kaj en la espero impliki ankaŭ marmiltajn fortojn de Aliancanoj, japanaj aviadilŝipoj kaj aliaj grandaj militŝipoj moviĝis al lokoj ĉe la sudo de la Salomonoj. El tiu loko, la japanaj marmilitaj fortoj esperis impliki kaj finfine venki super marmilitaj fortoj de Aliancanoj (ĉefe de Usono), speciale la fortoj de aviadilŝipoj, kiuj respondis la la surtera ofensivo. Ankaŭ la marmilitaj fortoj de Aliancanoj esperis trafi la marmilitajn fortojn de japanoj batale, kun la samaj celoj rompi la sakstraton kaj finfine venki super la malamiko.
Santa Cruz iĝis taktika venko kaj mallongdaŭra venko por la japanoj kalkulinte ŝipojn sinkigitajn kaj damaĝitajn, kaj pro la kontrolo de la maro ĉirkaŭ Guadalcanal. Tamen, la japanaj perdoj de multaj neanstataŭeblaj veteranaj aviadilanoj montriĝis kiel longdaŭra strategia avantaĝo por la Aliancanoj, kies perdoj de aviadilanoj en batalo estis relative malaltaj kaj rapide anstataŭeblaj. Fakte ambaŭ flankoj suferis fortajn damaĝojn en tri ŝipoj, sed Aliancanoj perdis krome du sinkigitajn; japanoj perdis iom pliajn aviadilojn (preskaŭ cento), kaj preskaŭ duoble da homoj (preskaŭ 500).
Aragacotno
Aragacotno (Արագածոտն, estas provinco de Armenio. Ĝi situas en la okcidenta parto de la lando. La ĉefurbo kaj plej granda urbo de la provinco estas la urbo Aŝtarako. La Nacia Statistika Servo de la Respubliko de Armenio (ARMSTAT) raportis, ke ĝia loĝantaro estis 132.925 en la censo de 2011.
Etimologio
Laŭvorte signifanta "la piedo de Aragaco" (la plej alta monto de la Respubliko Armenio), ĝi nomiĝas laŭ la kantono Aragacotno de la historia provinco Ajrarato de Antikva Armenio, regata de la nobela familio Amatuni sub la regado de la arsakida dinastio.
Geografio
Historie la nuna teritorio de la provinco ĉefe okupas partojn la kantonoj Aragacotno, Nig kaj Ŝirak de la provinco Ajrarato de Antikva Armenio.
La nordan parton de la provinco regas la montaro Aragaco. Ĉe la nordoriento kaj la oriento, ĝi aproksimas la montojn de Pambak kaj Caghkunjac respektive. La montoj Arteni regas la nordorientan kaj la centran orientan partojn de la provinco. La eta valo de la rivero Aĥurjan okupas la orientan flankon de Aragacotno. En la sudo kaj sudoriento, Aragacotno okupas la nordokcidentajn partojn de la Ararat-ebenaĵo.
La alteco de la provinco varias inter 950 kaj 4 090 metroj super la marnivelo. Monto Aragaco (4.090 m.) Estas la plej alta pinto de Aragacotno kaj la Respubliko Armenio.
Krom la rivero Aĥurjan, la riveroj Kasagh, Gegharot kaj Amberd estas la ĉefaj akvoresursoj en la provinco. Montaj lagoj inkluzive de Lago Kari, Lesing, Amberd, Tagavor kaj Kuraghbjur troviĝas sur Monto Aragaco. Inter 1962 kaj 1967, la akvorezervejo Aparan estis konstruita en la rivero Kasagh.
La klimato de Aragacotno estas profunde diversigita pro la vasta gamo de altecoj de la regiono. La jara pluvado varias inter 400 mm ĉe la pli malaltaj areoj kaj 1,000 mm ĉe la montaj teritorioj.
Historio
Sekvante la dispartigon de Armenio fare de la Orientromia imperio kaj Sasanida Persio en 387 kaj en 428, Orienta Armenio inkluzive de Aragacotno fariĝis sub la regado de Sasanida Persio. La Baziliko de la Sankta Kruco de Kasagh, de la 4-a jarcento, situanta ĉe la periferio de nuntempa Aparan, estas inter la plej fruaj pluvivaj provaĵoj de la armena preĝeja arkitekturo. En 658, Armenio estis konkerita de la arabaj invadantoj. Fine de la 9-a jarcento, Aragacotno fariĝis parto de la nove establita Bagratida Armenio. La armenaj nobelaj familioj Kamsarakan kaj Pahlavuni regis pri Aragacotno sub la Bagratidaj reĝoj.
Tamen, inter la 11-a kaj 15-a jarcentoj, Aragacotno kune kun la resto de la historiaj teritorioj de Armenio suferis respektive de la invadoj de selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj. Komence de la 16-a jarcento, Aragacotno iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la Safavida Irano. Dum la unua duono de la 18-a jarcento, Aragacotno iĝis parto de la Ĥanato de Erevano sub la regado de la afŝaridoj kaj poste sub la kaĝara dinastio de Irano. Ĝi restis sub la persa regado ĝis 1827-1828, kiam Orienta Armenio estis cedita de la Rusa Imperio kiel rezulto de la Rusa-Persa Milito de 1826–1828 kaj la subskribo de la Traktato de Turkmenĉajo. Post la falo de la Rusa Imperio en 1917, la armenaj, kartvelaj kaj islamaj gvidantoj de Suda Kaŭkazio kuniĝis por formi la Transkaŭkazan Federacian Respublikon kaj proklamis la secesion. Tamen temis pri delikata mallongdaŭra federacio, kiu kolapsis en majo 1918, dum la turka armeo antaŭeniris en orientan Armenion tra Gjumri, Aragacotno kaj Sardarapat. La 21-an de majo 1918, la turkaj trupoj atakis tra Aparan en Aragacotno provante atingi Erevanon. La turkoj estis kontraŭbatalitaj fare de la armenaj trupoj sub la ordonrajto de Dro en la ĉirkaŭaĵoj de Aparan. Post tri tagoj da furioza batalado, la armenoj lanĉis kontraŭatakon la 25-an de majo, kaj la turkaj trupoj estis devigitaj retiriĝi norden la 29an de majo. Kiel rezulto de la decidaj venkoj super la turkoj en la bataloj de Sardarapat, Aparan kaj Karakilisa, la armenoj deklaris la sendependecon la 28-an de majo 1918.
22032 Mikekoop
22032 Mikekoop estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Aragacotno
Historio
Post 2 jaroj da mallonga sendependeco, Armenio fariĝis parto de Sovetunio en decembro 1920. De 1930 ĝis 1995, nuntempa Aragacotno estis dividita en 3 raionojn ene de la Armena SSR: Talin-rajono, Aparan-rajono kaj Aŝtarak-rajono. Kun la teritoria administracia reformo de 1995, la 3 rajonoj kunfandiĝis por formi la provincon Aragacotno.
Loĝantaro
Laŭ la oficiala censo de 2011, Aragacotno havas loĝantaron de 132.925 (66.738 viroj kaj 66.187 virinoj), formante ĉirkaŭ 4.4% de la tuta loĝantaro de Armenio. La urba loĝantaro estas 31,376 (23,6%) kaj la kampara estas 101,549 (76,4%). Aragacotno havas la plej altan procenton de kamparana loĝantaro en Armenio.
22032 Mikekoop
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Walter Koop, delonge prezidento de la Astronomia Asocio de San Jose (Kalifornio) kaj profesie elektra inĝeniero. Lia sperto pri telekomunikadoj estis ofte aplikata al meteoroj observitaj elde grundo aŭ elde aviadilo.
Aragacotno
Loĝantaro
La provinco havas 3 urbajn kaj 111 kamparajn komunumojn. La plej granda urba komunumo estas la provinca centro Aŝtarako, kun 19 615 loĝantoj. La aliaj urbaj centroj de Aparan kaj Talin havas loĝantaron de 6.451 kaj 5.310 respektive.
Kun 4.780 loĝantoj, la vilaĝo Oŝakan estas la plej granda kampara komunumo Aragacotno.
Etnoj kaj religio
La provinco estas ĉefe loĝata de armen-tatoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Aragacotn, estrita de episkopo Mkrtiĉ Proŝjan. La Preĝejo Sankta Mesrop Maŝtoc de Oŝakan estas la sidejo de la diocezo.
La vilaĝo Alagjaz ankaŭ estas hejmo de malmultaj kurdoj.
Kulturo
Aragacotno ankaŭ estas hejmo de la parko pri Armena Alfabeto situanta proksime al la urbo Aparan.
Talin havas sian lokan semajnan gazeton "Talin Aŝĥarh".
Transportado
La Aŭtovojo M-1 ligas Aragatsotn kun nordokcidenta Armenio, inkluzive la urbon Gjumri, dum la Aŭtovojo M-3 ligas la provincon kun nordorienta Armenio ĝis la kartvela limo.
Agrikulturo
La kamparana loĝantaro de la provinco estas 3-oble pli granda ol la urba. Tiel, la plimulto de la loĝantaro okupiĝas pri agrikulturo, inkluzive terkultivadon kaj bredadon. Estante grava agrikultura regiono, Aragacotno kontribuas kun 9,7% en la jara totala agrikultura produkto de Armenio.
Ĉirkaŭ 79% (2,178 km²) de la tuta areo de la provinco estas kultiveblaj teroj, el kiuj 25% (542 km²) estas plugitaj. Plejmulto el la farmoj estas okupitaj pri grajnoj kaj sekaj semoj. Ĉirkaŭ 40% de la 47 km 2. La fruktoplantejoj en Aragacotno estas okupitaj per vinberoj. Kultivado de terpomoj okupis ĉirkaŭ 16 km 2, dum legomoj estas disvastiĝis pli ol 10 km 2 da bienoj.
Ĉirkaŭ la altebenaĵoj de Monto Aragaco, precipe en la regionoj de Aparan kaj Talin, brutbredado estas pli ofta en la kamparaj komunumoj. Abelbredaj bienoj troviĝas ankaŭ ĉe pli altaj arbaroj. La vilaĝo Voskehat estas hejmo de la kokinbredejo "Ashtarak Dzu", dum la vilaĝo Aragac estas hejmo de la "Bredobirdoj Aragats".
Industrio
Aragacotno havas malbonan industrian strukturon kompare kun aliaj provincoj en Armenio. Ĝi havas nur parton de 2% en la ĉiujara totala industria produkto de Armenio. La ekzistantaj industriaj firmaoj ĉefe baziĝas super nutraĵa prilaborado, laktaĵoj, produktado de alkoholaj trinkaĵoj, akvobotelado kaj produktado de konstrumaterialoj.
Aŝtarako estas hejmo de la kompanio "Aŝtarak-Kat" (fondita en 1995), la ĉefa fabrikanto de glaciaĵoj kaj laktaĵoj en Armenio. La urbo ankaŭ estas hejmo de la ĉokolada fabriko "Gourmet Dourme" fondita en 2007, la "Grupo P & D Armenia" por plastaj ujoj fondita en 2007, same kiel la fabriko "Milen Art" kaj la "Kooperativo Kharam" por konstrumaterial-produktado.
Aparan estas hejmo de la "Nig" fabriko por elektraj produktoj fondita en 1964, la "Aparan Cheese Factory" fondita en 1982 (privatigita en 1995), kaj la "Aparan Group LLC" por botelakvo, nealkoholaĵoj kaj laktaĵoj, fondita en 2006, kaj la fabriko "Gntunik" por bakejo kaj laktaĵoj.
Aragacotno estas ĉefa centro por laktaĵoj kaj sekfruktoj. Talin estas hejmo de la fabriko "Bonilat" por laktaĵoj kreita en 2005, surbaze de la eksa fromaĝfabriko Talin. Aliaj produktantoj de laktaĵoj inkluzivas la fabrikon "Gloria Cheeses" fonditan en 2005 en Aragacavan, la fabriko "Anulik" de Nigavan, la fabriko "Mastarchedo" de Mastara. La planto "Tamara Fruit" de Karbi (fondita en 1985), la planto "Gyughi Tatik" de Oŝakan (fondita en 2002), la planto "Astghunk" de Aghdzk, kaj la planto "Byurakan Chir" de Bjurakan estas specialigitaj pri sekigita fruktoproduktado. Aliaj famaj nutraĵ-prilaboraj fabrikoj de Aragacotno inkluzivas la kunven-prilaborejon "Vilaĝa Domo" en Agarak, la "Vianta Arto" por kunvenaj produktoj en Getap, la uzinon "Avetsiyan Aghek" por nealkoholaĵoj en Talin, la "Aparani Lavash" por bakejaj produktoj en Davtaŝen,
Batalo de Orientaj Salomonoj
La Batalo de Orientaj Salomonoj (konata ankaŭ kiel Batalo de la insuloj Stewart kaj, en japanaj fontoj, kiel Dua Batalo de Salomona Maro), estis marbatalo kiu okazis la 24an–25an de Aŭgusto 1942, kaj estis la tria batalo de aviadilŝipoj en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito kaj la dua plej granda konflikto luktata inter la Usona Mararmeo kaj la Imperia Japana Mararmeo dum la kampanjo de Guadalcanal. Kiel en la bataloj de Korala Maro kaj Midway, la ŝipoj de ambaŭ flankoj rare intervidiĝis aŭ pafis unu kontraŭ la alia. Anstataŭe, preskaŭ ĉiuj atakoj el ambaŭ flankoj estis faritaj per aviadiloj ĉu el la aviadilŝipoj ĉu el teraj bazoj.
Aragacotno
Industrio
Aragatsotn havas multajn grandajn industriajn firmaojn por produktado de alkoholaj trinkaĵoj, inkluzive de la Voskevaz-Vinfarejo fondita en 1932 en Voskevaz (privatigita en 2004), la ArmAs-Vinfarejo fondita en 2007 en Nor Jedesia, la Armenia Vina Vendejo fondita en 2008 en Sasunik, la "Grupo Hayasy" por brando, vodko, biero kaj sukoj fonditaj en 2011 en Voskevaz, la Vinfarejo fondita en 2011 en Aghdzk,  kaj la "Vinfarejo Van Ardi" fondita en 2013 en Sasunik. La provinco havas multajn grandajn firmaojn por produktado de konstrumaterialoj, inkluzive de la fabriko "Aragats Perlite" por dispremita ŝtono fondita en 1961 en Aragacavan, la kompanio "Arus" por ŝtonaj strukturoj en Parpi, kaj la "Levadan LLC" por konstrumaterialoj. Aliaj famaj firmaoj ene de la provinco inkluzivas la entreprenon "SKIFF" por farbaj materialoj fonditan en 2008 en Sasunik, kaj la fabrikon "Diamotech" por gemoj en Talin.
Turismo
Aragacotno estas grava centro por ekoturismo kaj amantoj de ekstrema turismo. Aragaco estas la plej alta monto de nuntempa Armenio. Ĝi estas ununura formortinta vulkano konsistanta el 4 pintoj: la nordaj (4090 m.), Okcidentaj (4080 m.), Orientaj (3916 m.) kaj sudaj (3879 m.) Pintoj. Tiel, ĝi ofte allogas migrantojn kaj aventurajn vojaĝantojn, kun sia monta lago Kari situanta en alteco de 3250 metroj.
La bone konservitaj praaj monaĥejoj kaj mezepokaj fortikaĵoj ankaŭ estas inter la ĉefaj allogaĵoj de la provinco.
Luksaj hoteloj troviĝas en Bjurakan, Aghck kaj Aŝtarako. Bjurakan ankaŭ estas hejmo de la Observatorio de Bjurakan.
La monto Aragaco kaj lago Kari estas inter la turismaj celoj de la provinco. La areo estas protektita de la registaro, ĉar natura rifuĝejo nomiĝis Rezervejo de Alpa Aragaco.
La Monumento de Batalo de Aparan kaj la parko de la Armena Alfabeto proksime al Aparan estas ankaŭ inter la plej vizitataj lokoj de Aragacotno.
Edukado
Ekde la lerneja jaro 2015-2016, la provinco Aragacotno havas 123 lernejojn, el kiuj 119 estas administrataj de la provinca administracio, dum 4 estas sub la rekta superrigardo de la Ministerio pri Edukado kaj Scienco. La tutalo de la lernejoj inkluzivas la 20 lernejojn nomumitajn por la etnaj jezidaj kaj kurdaj malplimultoj. Je la fino de 2015, la nombro de la lernantoj en la lernejoj de la provinco estas 17 010. Ekzistas ankaŭ unu lernejo por specialaj bezonoj en la provinco.
En la urbo Aŝtarako troviĝas 2 ĉefaj esploraj institucioj: la Instituto Mikael Ter-Mikaeljan por Korpa Esplorado kaj la Instituto pri Radiofiziko kaj Elektroniko.
La vilaĝo Bjurakan estas hejmo de la Observatorio de Bjurakan funkciigita de la Armena Akademio de Sciencoj.
La domo-muzeo de romanverkisto Perĝ Proŝjan fondita en 1948 en Aŝtarako, estas inter la plej signifaj kulturaj centroj de la provinco.
Sporto
Piedpilko estas la plej populara sporto en Aragatsotn. La provinco estis reprezentita ĉe la Armena F.A.Supra Ligo fare de FC Mika de Aŝtarako ĝis 2007 kiam ili estis translokigitaj al Erevano.
Kronkolonio
Kronkolonio (malnova vorto por: britaj transmaraj teritorioj) estas laŭ brita ŝtatleĝo far guberniestro estrita posedaĵo.
Nuntempe la plej multaj kronkolonioj posedas pli malpli grandan aŭtonomion. Nur ekstera politiko kaj defendo dependas de la Unuiĝinta Reĝlando.
Batalo de Orientaj Salomonoj
Post kelkaj damaĝaj aeratakoj, la ŝiparmeaj surfacaj batalantoj kaj el Usono kaj el Japanio retiriĝis el la batalareo sen sekurigi klaran venkon. Tamen, Usono kaj la Aliancanoj akiris taktikan kaj strategian avantaĝon. La perdoj de Japanio estis pli grandaj kaj inkludis dekduojn da aviadiloj kun espertaj avianaroj. Fakte japanoj perdis ĉirkaŭ 75 aviadilojn, dum Aliancanoj ĉirkaŭ 20.
Aragacotno
Sporto
La Kasaghi Marzik Stadiono en Aŝtarako estas la plej granda sportejo en la provinco. La sportaj centroj en Aŝtarako estis tute renovigitaj kaj malfermitaj en julio 2017, kun proksimuma kosto de 1 miliono da usonaj dolaroj. Aŝtarako ankaŭ estas hejmo de la Ajrudzi ĉevalvetkura klubo.
Oni planas konstrui modernan sportan komplekson en la vilaĝo Parpi. La futbala stadiono de la komplekso estis malfermita en 2013.
Richtolsheim
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Aragacotno
Sporto
Je alteco de 2000 metroj super la marnivelo, la urbo Aparan havas skiejon servatan kun telfero.
Corbești (Acățari)
Corbești [korbeŝtj] (hungare: Székelycsóka [sekejĉoka]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Acățari.
István Szegedi Kis
István Szegedi Kis [iŝtvAn segedi kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szegedi Kis István estis hungara protestanta pastro, episkopo, teologo.
Corbești (Acățari)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 513 loĝantojn (hungaroj), en 1992 116 (hungaroj).
Moimacco
Moimacco - prononco, jen itale, friule Muimans - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la dogmo de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Cividale del Friuli, Faedis, Premariacco, Remanzacco kaj Torreano.
Corbești (Acățari)
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1567 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Suda Rodezio
Suda Rodezio aŭ en angla Southern Rhodesia estis la nomo de memrega brita kolonio norde de la rivero Limpopo kaj de la Unio de Sud-Afriko. Post sia Unuflanka Deklaro de Sendependeco en 1965, ĝi estis konata simple kiel Rodezio ĝis 1979, kiam ĝi rekonstruiĝis kiel neagnosskita ŝtato Zimbabvo-Rodezio. Ĝi revenis al kolonia statuso en Decembro 1979, kaj iĝis agnoskita sendependa ŝtato Zimbabvo en Aprilo 1980.
István Szegedi Kis
naskiĝis ĉirkaŭ 1505 en Szeged, li mortis la en Ráckeve.
Parko 2800-a datreveno de Erevano
Historio
Parko jam estis malfermita samloke dum la 1980-aj jaroj kiel etendaĵo de la proksima Angla Parko. Tamen ĝi estis en malbona stato en la 2010-aj jaroj. La Vardanian Family Charity Foundation sin devontigis por plibonigi kaj restarigi la parkon por esti preta en 2018, okaze de la 2800-jariĝo de la fondaĵo de Erevano. La fondaĵo prenis respondecon prizorgi la parkon dum 99 jaroj. . Tamen, pro iuj teknikaj kialoj, la inaŭguro de la parko prokrastiĝis ĝis 2019.
La oficiala inaŭguro de la parko okazis la 10an de majo 2019 kun la ĉeesto de ĉefministro Nikol Paŝinjan kaj la urbestro de Erevano Hajk Marutjan.
250 novaj arboj estis plantitaj en la parko de 70 unikaj specioj. 2800 fontanoj estis instalitaj en la parko dediĉita al la 2800-jariĝo de la urbo. La grundo estas ornamita per 7 specoj de granitaj ŝtonoj kun la formo de tradicia armena tapiŝo kovranta areon de 5.420 kvadrataj metroj. Aliflanke, 5 bronzaj statuoj estis instalitaj ĉe la 4 anguloj de la fontana komplekso. La parko ankaŭ estas ornamita per statuoj de urartaj taŭroj kaj bronzaj leonoj. Ĉe la suda fino de la parko estas malgranda placo prezentanta la mapon de Erevano ĉirkaŭita de 45 inundaj fontanoj.
Mike Hanke
Mike Hanke estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Hamm, do momente estas -jara. Ekde 2007 li estas profesia futbalisto en la klubo "Hannover 96". La sportisto interalie estis membro de la germana nacia teamo de futbalo dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2006.
Güneysu
Güneysu estas urbo en provinco Rize en Turkio.
András Markos
MARKOS András (markoŝ), pseŭdonimo Czeglédy János, estis hungara sociologo, arkivisto naskita en Kluĵo la 16-an de februaro 1920 kaj mortinta en Kluĵo la 22-an de marto 1984.
Kariero
Markos András diplomitiĝis en sia naskiĝurbo (1944) kaj li fariĝis doktoro pri politiko, juro kaj ekonomiko. Li estis kunlaborinto de ErTuI (1943), poste lekciisto en la Universitato Bolyai (1948-49). De 1964 li estis arkivisto, de 1968 ĉefarkivisto de la Centra Kolektarkivejo de la Transilvania Reformita Eklezidistrikto ( Erdélyi Református Egyházkerület Központi Gyűjtőlevéltár).
Hohenleuben
Hohenleuben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
8696 Kjeriksson
8696 Kjeriksson estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (angle :Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sveda astronomo Kjell Eriksson, direktoro de la Observatorio de Upsalo, kie li studas la.
Gemäldegalerie Alte Meister
La Gemäldegalerie Alte Meister (esperante "Pentraĵgalerio de la Malnovaj Majstroj") estas ŝtata artmuzeo lokita en parto de la palaco Zwinger de Dresdeno (Germanio). La galerio estas parto de la Ŝtataj Artkolektoj de Dresdeno (Staatliche Kunstsammlungen Dresden). La muzeo montras ĉirkaŭ 750 pentraĵojn fare de variaj majstroj de la 15-a jarcento ĝis la 18-a jarcento, do ekde Renesanco ĝis la baroka periodo.
Kolekto
En 1560, Aŭgusto la 1-a, Dresdeno fondis la "Ĉambron de Arto" de la elektistprinco de Saksio. Dum ĉi tiu periodo, kolektaĵoj de pentraĵoj estis parto de ĝeneralaj kolektoj de arto, scienco kaj aliaj interesoj de siaj posedantoj.
Ekde la komenco de la 18-a jarcento Aŭgusto la 2-a kaj lia filo Aŭgusto la 3-a, kiu ankaŭ estis reĝo de Pollando, komencis sisteman kolekton de pentraĵoj, kaj dum ĉirkaŭ 60 jaroj la kolekto estis signife vastigita.
En 1745 Aŭgusto la 3-a aĉetis 100 el la plej bonaj pentraĵoj posedataj de la duko de Modeno Francesco la 3-a d'Este estis aĉetitaj kaj aldonitaj al la kolekto, tiel farante el la galerio tuteŭrope faman muzeon.
Dum ĉi tiu periodo la kolekto de pentraĵoj famiĝis tra Eŭropo kaj daŭre disetendiĝis per aĉeto de verkoj de trans la kontinento kiam la plej fama el ĉiuj estis la aĉeto en 1754 de la Sikstina Madono, la verko de Rafaelo de 1512.
En 1747 la kolekto estis transdonita de la kastelo de Dresdeno, kie ĝi estis ĝis tiam stokita al la konstruaĵo de la staloj de la princoj, kiu estis sufiĉe granda por permesi la stokadon kaj montradon de la verkoj.
La Konstruo
En 1838, Frederiko Aŭgusto la 2-a de Saksio komisiis la arkitekton Gottfried Semper projekti novan kaj indan loĝejon por la kolekto. La nova flugilo de la muzeo ĉe Palaco Zwinger estis konstruita inter 1847 kaj 1854 kaj en 1855 la "nova Reĝa Muzeo" malfermiĝis ĉe la Semper-Galerio. Dum la dua mondmilito la muzeo estis fermita. La artaĵo estis konservita en sekura loko sed la konstruaĵo mem estis grave difektita kiel rezulto de la amasa bombado de la urbo. Post la milito, la pentraĵoj estis konfiskitaj de la rekompencaj unuoj de la Ruĝa Armeo kaj pentraĵoj kaŝitaj de la nazioj estis trovitaj en la minoj kaj ili estis restarigitaj kaj transdonitaj al Moskvo kaj Kievo kaj loĝigitaj en la Puŝkin-Muzeo.
En 1955, 1 240 pentraĵoj estis resenditaj al Dresdeno kaj montritaj sur la duonruina teretaĝo de la Semper Gallery.
La procezo de rekonstruado de la muzeo finiĝis en 1960 kaj la galerio de la grandaj pentristoj remalfermiĝis. Malgraŭ konservado-penoj, montriĝis, ke 206 pentraĵoj estis detruitaj kaj 507 aliaj pentraĵoj malaperis. Tra la jaroj malgranda parto de la perditaj pentraĵoj troviĝis, sed hodiaŭ ankoraŭ mankas 450 el la originala kolekto.
La Muzeon de la Grandaj Pentristoj vizitas ĉirkaŭ 500 000 homoj ĉiujare. Apud ĝi estas la "Muzeo de Novaj Pentristoj", kiu montras artojn de la 19a kaj 20a jarcentoj.
La ekspozicioj
La muroj de la ekspoziciejoj de la muzeo distingiĝas per malsamaj fonaj koloroj por ĉiu stilo. Itala arto montriĝas kontraŭ purpura fono, nederlanda kaj flandra arto sur verda fono kaj hispana kaj franca arto sur muroj kontraŭ griza fono. La muzeo estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 5:00 p.m. krom lundo.
Pink Floyd: Live at Pompeii
Pink Floyd: Live at Pompeii estas muzika filmo de Adrian Maben, publikigitita unuafoje en 1972.
Kreo
Origine ĝi estis projekto de eŭropaj televidoj planintaj filmi Pink Floyd muzikante kelkajn el liaj kantoj en la minerala universo de Pompejo kaj Vesuvio. La unua versio enteatrejigita daŭris 60 minutojn, kaj oni nur vidis la seancojn de Pompejo kaj Parizo. Ĉi tiu versio enhavis "Echoes"-similan enkondukon kun aero, fajfado kaj gitara melodio ludita de David Gilmour.
Dua versio eldoniĝis en 1974: ĝi aldonas dudek minutojn da dokumentfilmo pri Pink Floyd, tiam en plena ellaboro de la albumo The Dark Side of the Moon (oni tiel partoprenas la disvolviĝon de "On the Run", "Us and Them" kaj "Brain Damage"), same kiel eltiraĵoj de intervjuoj de la kvar grupanoj kun Adrian Maben. Ĉi tiu versio, same kiel la director's cut, havas tiel enkondukon korbatan kiel en "Speak to Me".
Nur "Echoes", "A saucerful of secrets" kaj "One of these days" sajnas filmitaj surloke. La cetero estis registrita enstudie en Parizo, kun bildoj de Pompejo projekciitaj malantaŭ la muzikistoj. Malgraŭ aspektoj, kelkaj scenoj de la titoloj filmitaj en Pompejo estis refaritaj en Parizo, krom por "One of these days". La plimulto de la filmeroj de ĉi tiu lasta kanto perdiĝis, do oni vidas preskaŭ nur la drumiston Nick Mason sur ĉi tiu sinsekvo (li ankaŭ perdas martelon, sed sukcesas kapti alian konservante la ritmon).
Kvankam oni proponis al ili muziki antaŭmuzike, la grupo preferis realtempe muziki. La akustiko de la amfiteatro de Pompejo estas rimarkinda, kaj la antikva aranĝo de la loko donas pluan dimension al la muziko de la bando.
Male al la vasta plimulto de koncertaj albumoj, kiuj plej ofte estas surbendigitaj dum koncertoj, Pink Floyd: Live at Pompeii estas muzikata antaŭ teatrejo malplenigita de sia spektantaro. Ĉi tio plifortigas la impreson de tute pura sono, ripetanta ideo ĉe Pink Floyd. La filmo estiĝas "speco de kontraŭ-Woodstock" (Adrian Maben), kie la celo estus koncentri sin pri muzikon, kaj nur muzikon, forlasante la "publikajn reagojn".
En 2003, DVD-versio "Director's cut" estis publikigita, kiu daŭras 92 minutojn: sekvencoj estis aldonataj en komputilaj bildoj reprezentantaj kosmon, Pompejon kaj ĝian detruon de la lavoj de Vesuvio, same kiel bildojn de Projekto Apollo. La DVD enhavas ankaŭ la filmon de 1972 (60 minutoj), sed kun la korbato kiel en la longa versio de 1974.
Gürgentepe
Gürgentepe estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
(35277) 1996 RV27
(35277) 1996 RV27 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Ĝi orbitas, kun klinangulo de ĉ. 20°, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata «Greka Tendaro».
Armaviro (urbo)
Armaviro (Արմավիր, konata kiel Hoktemberjan ] dum la sovetia epoko ĝis 1992 kaj kiel Sardarabad, Sardarapat aŭ Sardar-Apat antaŭ 1932) estas urbo situanta sud-okcidente de Armenio. La censo de 1989 diskonigis la nombron de loĝantoj sed tiu kvanto multe malpliiĝis: la censo de 2001 nur havis  loĝantojn; la kalkuloj por 2008 estas  loĝantoj. Ĝi estas provinca ĉefurbo de la samnoma provinco.
Etimologio
Fondita en 1931 kiel Sardarapat, la urbo estis konata kiel Hoktemberjan (kun la signifo la urbo Oktobro) inter 1935 kaj 1995, nomita honore al la Oktobra Revolucio.
En 1992, la urbo estis nomita Armavir fare de la registaro de sendependa Armenio, laŭ la proksima pratempa urbo Armaviro, fondita en la 8-a jarcento a.K. de reĝo Argiŝti la 1-a de Urarto, kaj iĝis la ĉefurbo de la Armena reĝlando sub la Orontida dinastio en 331 a.K.
Historio
Historie, la teritorio de nuntempa Armavir situas en la kantono Aragacotn en la centro de Ajrarato; la 15-a provinco de antikva Granda Armenio.
Per la decido de la sovetia registaro, la setlejo Armaviro estis fondita kiel Sardarapat la 26-an de julio 1931, nur 8 km norde de la antikva urbo de Armaviro, por iĝi la regiona centro de la rajono Hoktemberjan kreita pli frue en 1930 (konata kiel rajono Ghurdughuli ĝis 1935). Ĝi estis origine fondita kiel stacidomo konektanta Erevanon kun Leninakan (Gjumri). La unua grava urba plano de la urbo estis enkondukita de arkitekto Aleksandro Tamanjan.
En 1935, la nomo de la setlejo estis ŝanĝita de Sardarapat al Hoktemberjan honore al la Oktobra Revolucio de 1917. Komence ĝi estis hejmo de armenaj familioj, kiuj migris de Ĝavaĥko, Ŝirako kaj Zangezuro. Dum la 1940-aj jaroj, multaj jezidoj kaj kurdoj de la proksimaj vilaĝoj ankaŭ ekloĝis en Hoktemberjan. Kun la rapida disvolviĝo de la loĝloko kiel industria akso, Hoktemberjan ricevis la statuson de urbo en 1947. .
La loĝantaro de la urbo plue kreskis en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj post la alveno de repatriitaj armenaj familioj de Irano, Sirio kaj Libano. En 1966, la Armavira filio de la Erevana Branda Kompanio estis malfermita. En 1967, Hoktemberjan fariĝis urbo de respublika subigo.
Post la sendependeco de Armenio en 1991, Hoktemberjan estis renomita Armavir la 7-an de novembro 1995, por iĝi la provinca centro de la lastatempe formita provinco Armaviro, laŭ la administraj reformoj de Armenio en 1995.
Geografio
Nuntempa Armaviro okupas areon de 8,51 km² ene de la fekunda Ararat-ebenaĵo, je vojdistanco de 47 km okcidente de la ĉefurbo Erevano.
La teritorio ĉirkaŭ Armaviro estas inter la plej gravaj regionoj de Antikva Armenio. La urbo estas konstruita 6 km nordoriente de la pratempa urbo Argiŝtiĥinili kaj 8 km norde de historia Armaviro. La regiono koincidas kun la kantono Aragacotno de la antikva armena reĝlando.
La urbo estas ĉirkaŭita de multaj grandaj vilaĝoj inkluzive de Sardarapat, Norapat, Mrgaŝat, Majsisjan kaj Noravan.
Klimato
Armaviro havas malvarman duonaridan klimaton (laŭ la klimata klasifiko de Köppen BSk), kun iom malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj. La averaĝa temperaturo en januaro estas –3,2 °C kaj +25 °C en julio. La jara pluvado ĉirkaŭas 305 mm.
Demografio
Ĉirkaŭ ĝia fondado en 1931, la urbo estis origine loĝita fare de la armenoj de Ĝavaĥko, Ŝirako kaj Zangezuro. Poste, jezidoj, kurdoj kaj asirianoj de la proksimaj vilaĝoj ankaŭ ekloĝis en Armaviro. Multaj armenoj de Irano, Sirio kaj Libano estis transloĝigitaj en Armaviro dum la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj, kiel parto de la armena repatriiga procezo.
La loĝantaro de la urbo atingis sian pinton kun ĉirkaŭ 47 000 dum la lastaj jaroj de Sovetunio. Post la sendependeco de Armenio kaj la rezultinta ekonomia krizo, ĝi draste malpliiĝis, montrante 32.034 en la censo de 2001, 29.319 en la censo de 2011 kaj ĉirkaŭ 28.900 laŭ la oficiala takso de 2016.
La kuracadon en la urbo servas la Medicina Centro Armaviro, kun kapacito de 280 litoj.
Kulturo
La teritorio de nuntempa Armaviro estas ĉirkaŭita de multaj arkeologiaj lokoj, kiuj estas konsiderataj ĉefaj centroj de antikva armena civilizo, inkluzive de la proksimaj setlejoj Mecamoro, antikva Armaviro kaj antikva Argiŝtiĥinili.
En 2016, la urbo festis la 85-an datrevenon de sia fondo, kun la ĉeesto de delegitoj de la rusaj urboj Armaviro kaj Ŝaĥti.
Transportado
La urbo Armaviro estas fondita surbaze de la fervoja stacidomo funkcianta ekde 1927, kiel fervojkruciĝo inter Erevano kaj Leninakan / Gjumri. La stacio estis renovigita dum la unua jardeko de la 21-a jarcento. En novembro 2009, la stacio estis provizita per elektra lokomotivo, kiu ligas Armaviron kun la stacio Aragacavan kaj la nordokcidenta Armenio.
La urbo ankaŭ estas ligita kun Erevano kaj centra Armenio per la aŭtovojo M-5. La regiona vojo H-17 ligas Armaviron kun Gjumri kaj aliaj partoj de norda Armenio.
Ekonomio
Ekde ĝiaj komencoj, Armavir iom post iom disvolviĝis kiel grava centro por industrioj, kaj ankaŭ por servoj. La industrio de la urbo ĉefe baziĝas sur manĝaĵ-prilaborado kaj konstruado de materialoj.
La kotonteksejo de Armaviro malfermita en 1928 estis la unua industria fabriko de la urbo. La Hoktemberjan Konservejo malfermiĝis en 1943, estis inter la plej grandaj nutraĵ-prilaboraj fabrikoj en Sovetunio. La filio Armaviro de la Erevana Branda Kompanio funkcias ekde 1966. Aliflanke, la vitrofabriko de Armaviro estas grava vitra uja produktanto por la tuta respubliko. Estas akvopuriga instalaĵo ĉe la orientaj antaŭurboj de la urbo.
Kiel provinca centro, Armaviro estas hejmo de multaj filioj de elstaraj bankoj nuntempe funkciantaj en Armenio.
Armavira aerbazo estis konstruita proksime de la urbo dum la frua 20-a jarcento kaj iĝis unu el la plej grandaj jetpilotaj trejncentroj por la sovetia aerarmeo.
Edukado
Armaviro havas 10 publikajn lernejojn, 12 infanvartejojn, 2 mezajn altlernejojn, 3 sportlernejojn, kaj lernejon por infanoj kun specialaj bezonoj. Armaviro ankaŭ estas hejmo de la Militista kaj Sporta Kolegio Tigrano la Granda.
La provinca medicina centro Armavir situas ankaŭ en la urbo.
Sporto
FC Armavir estis la futbala klubo kiu reprezentis la urbon dum la sovetiaj jaroj. Ĝi estis fondita en 1965 kiel FC Sevan Hoktemberjan. Post la kolapso de Sovetunio, FC Armavir partoprenis la armenajn ligojn ĉefe tra la 1990-aj jaroj. La klubo dissolviĝis en 2003 pro monaj malfacilaĵoj. La klubo kutimis ludi siajn hejmmatĉojn ĉe la Jubilea Stadiono, kiu havas sidlokojn por 10.000 spektantoj. En 1985, la stadiono aranĝis unu grupan matĉon dum la FIFA Monda Junulara Ĉampioneco aranĝita de Sovetunio. Nuntempe ĝi servas al la junaj teamoj de la futbala lernejo Armaviro.
En februaro 2017, la Futbala Federacio de Armenio lanĉis la konstruadon de futbala akademio en Armaviro. Kun proksimuma kosto de 3 milionoj da usonaj dolaroj, la konstruado estas kune financita de FFA, UEFA kaj FIFA.
Luktosporto inkluzive de ĵudo, taja bokso kaj tekvondo ankaŭ estas popularaj en la urbo. La pokala turniro de ĵudo de la urbestro ĉiujare okazadas en Armaviro. La sporta lernejo de la urbo estis tute renovigita en 2007.
Corbești (Ceica)
Corbești [korbeŝtj] (Hollószeg) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 726 loĝantojn (rumanoj), en 1992 639. Ĝi estis unue menciita skribe en 1828. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Ceica.
(137925) 2000 BJ19
(137925) 2000 BJ19 estas tre malgranda sed treege hela, malrapide rotacianta merkurrenkonta, venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Piornal
Piornal (Kverkejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Riedseltz
(jen france, origine germane kaj alzace Riedselz, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Piornal
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas piornalegos. La censita populacio en 2008 estis de 1.548 loĝantoj.
(137925) 2000 BJ19
Malkovro
Ĝia estas asteroido de spektra tipo "Q", meza inter la tipoj "S" kaj "V" : "ŝtona" asteroido komponita ĉefe de olivino kaj pirokseno, kun ĉeesto de metalo. La spektro de tiaj korpoj estas proksima de tiu de la meteorŝtonoj kun ordinaraj kondritoj.
Piornal
Situo
Piornal estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte, je altitudo de 1.175 m; je 119 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 179 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36 km². Ĝi estas en la limo de la komarko kun la komarko de la Vera, ĉar tra ĝia montopasejo oni atingas tiun.
(137925) 2000 BJ19
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun la Tero.
Piornal
Situo
La mezaveraĝa alto estas de 1.200 m super marnivelo, la plej alta en la komarko kaj en la tuta regiono de Ekstremaduro.
(137925) 2000 BJ19
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Merkuro, de Venuso, de la Tero kaj de Marso. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiuj ĉi planedoj, krom Merkuro.
Piornal
Ekonomio
Agrikulturo (kaŝtanoj, ĉerizoj) kaj brutobredado.
Ernő Markovits
MARKOVITS Ernő (markovits) estis hungara ĵurnalisto, redaktoro, verkisto naskita en Sárközújlak la 22-an de novembro 1887 kaj mortinta en Aŭŝvico en 1944.
Kariero
Markovits Ernő post la maturecekzameno fariĝis kunlaborinto de la gazetoj Népszava kaj Déli Hírlap (1909-12), redaktoro de la Újvidéki Hírlap (1918-20). En Oradea li estis raportistio de Telegrafoficejo Rador dum kvar jaroj. Li dungiĝis al Estilap de Oradea, sed li laboris ankaŭ por Nagyváradi Friss Újság. En somero de 1931 li estis ĉefredaktoro de sendependa politika ĵurnalo Reggel.
István Jakab (agronomo)
István Jakab [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jakab István estis hungara agronomo, parlamenta deputito.
István Jakab naskiĝis la en Hajdúbagos.
Biografio
István Jakab maturiĝis en gimnazio en Debrecen en 1968, poste li akiris agronomian diplomon en agrikultura altlernejo de Szeged en 1972. Li komencis labori en kolĥozo en Debrecen, post jaro en agrikultura oficejo en la sama urbo, ekde 1984 en kolhozo en sia naskiĝvilaĝo. Li finis sian agrikulturan karieron en Csákvár en 1994. Intertempe dum agonio de la socialismo (1988) li komencis politikadi, iom poste li havis postenojn en agrikulturaj organizaĵoj. Ekde 2006 li estas parlamentano, ekde 2010 vicparlamentestro. Li ricevis kelkajn premiojn. Lia edzino naskis 3 gefilojn.
József Kelen
József Kelen [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kelen József estis hungara inĝeniero, komisaro. Lia origina nomo estis Klein József. Lia frato estis Ottó Korvin.
József Kelen naskiĝis la  1892 en Hungara reĝlando en Nagybocskó (nuntempa Velikij Biĉkiv en Ukrainio). Li mortis la 1939 en Moskvo.