cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fenilglioksilata acido
Fenilglioksilata acido aŭ C8H6O3 estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la karboksilataj acidoj, kiu plenumas biologiajn rolojn en la eno de la homaj ĉeloj. Fenilglioksilata acido estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo kaj etanolo. Stireno estas forigita el lal homaj ĉeloj en la urino sub la formo de mandelata acido kaj fenilglioksilata acido.
L'Évasion (filmo)
L'Évasion (La Forliberigo) estas franca telefilmo de Laurence Katrian aperinta en 2009 en franca televido.
Temo
En decembro 1942, Julia, juna instruistino, senhelpe ĉeestas la areston de sia edzo, Paul, fare de Kolonelo Von Deck kaj Gestapo. Enplektita en reton de rezistantoj deciditaj liberigi Paul, al Julia estas konfidita riska komisio al Kommandantur.
Baĉmana vermivoro
La Baĉmana vermivoro (Vermivora bachmanii) estas (aŭ estis) malgranda paserina birdo kiu loĝis en marĉoj kaj arbaroj de malaltaj teroj de sudorienta Usono. Temas pri membro de la familio de Paruliedoj kaj migranta, kiu vintras en Kubo.
Aspekto
Tiu specio estis kazo de seksa duformismo, nome la masklo havis olivvderdecajn suprajn partojn, pli grizzecajn en supra dorso kaj flugilplumoj kaj pli helverdecajn en ŝultro kaj pugo. Estis grizaj la vosto kaj malantaŭa krono, dum la resto de la korpo estis flava inklude la frunton, kie nigra zono separis ĝin el la griza malantaŭa krono. Estis pli rimarkinda nigra makulo (same kontrasta kun nigra fono) en la gorĝareo. La suba ventro estis blankeca. Estis grizaj kruroj kaj beko, kiu estis tre fajna kaj akrapinta.
La ino estis iom pli senkolora, sed ne havis la nigrajn makulojn de la gorĝareo kaj de la antaŭkrono.
Formortinta specio
La Baĉmana vermivoro estas jam eble formortinta, kaj plej verŝajne neniam estis komuna. La lasta konfirmitaj vidaĵoj okazis en 1988 kaj antaŭ tio nur en 1961 -en Suda Karolino. La lasta loĝejo de la Baĉmana vermivoro estis en la marĉo de I'on, Suda Karolino.
Habitatodetruo estis probable la ĉefa kaŭzo de ties malapero. Ties formorto ne estis ankoraŭ oficiale anoncita, ĉar habitato restas en la Nacia Parko Congaree kaj necesas pli da kontrolo. Krome, la 14an de januaro 2002, birdo simila al ino de Baĉmana vermivoro estis filmita ĉe Guardalavaca, Kubo. Ĉar la membroj de Vermivora ne vivas pli da ĉirkaŭ 7 jaroj, se tiu identigo estis ĝusta, tio signifus ke reprodukta populacio ankoraŭ sukcesis survivi nemalkovrita dum jardekoj.
Tiu birdo estis malkovrita en 1832 de la Pastro John Bachman, kiu prezentis studohaŭtojn kaj priskribojn al sia amiko kaj kunlaboranto, John James Audubon. Audubon neniam vidis la vivantan birdon sed nomis ĝin honore de Bachman.
Oni supozas, ke ili nestis en kanejoj, kies perdo (kun tiu de la vintra habitato en Karibio, kaj kun la fakto ke ĝi estis iam ĉasata pro siaj plumoj) estis sufiĉaj minacoj.
La dezajnoj fare de Audubon de masklo kaj ino de Baĉmana vermivoro estis pentritaj sur bildo de arbo de la Franklinia fare de Maria Martin, bofratino de Bachman kaj unu el la unuaj virinoj en la lando kiuj estis bildistoj pri natura historio.
Mendelevio
Mendelevio aŭ Unilunio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Md (antaŭe Mv) aŭ Unu kaj la atomnumeron 101. Ĝi estas rara tero kaj elemento en la aktinoida serio. Mendelevio estas transurania radioaktivega metala elemento, kiun oni povas fari bombardante ejnŝtejnion per alfaradioj. Ĝi estis nomita omaĝe al la kemiisto, Dmitrij Mendelejev.
Rimarkindaĵoj
Esploroj montras, ke mendelevio havas iom stabilan dupozitivan (II) oksidostaton, krom la pli tipa (en aktinoidoj) tripozitiva (III) stato. Md-256 estis uzita por esplori la kemiajn trajtojn de ĉi elemento en akva solvaĵo. Ne estas ceteraj uzoj por mendelevio, kaj apenaŭaj kiomoj da ĝi estis produktitaj iam.
Historio
Mendelevion unue sintezis la teamestro Stanley G. Thomson kaj Albert Ghiorso, Glenn T. Seaborg, Bernard Harvey kaj Greg Choppin je eka 1955. La teamo produktis Md-256 (duonvivo da 76 minutoj), kiam ili bombardis celon el ejnstejnio-253 per alfaradioj (heliumaj atomkernoj) en la 60-cola ciklotrono ĉe Radiolaborejo Berkeley en Kalifornio; Md-256 estis sintezita po unu atomo. La elemento 101 estis la naŭa transurania elemento laŭ sintezdato.
Izotopoj
15 radiizotopoj de mendelevio estas esploritaj. Plej stabilaj estas Md-258 kun duonvivo da 51,5 tagoj, Md-260 kun 31,8 tagoj kaj Md-257 kun 5,52 horoj. La ceteraj radiaktivaj izotopoj havas duonvivojn da malpli ol 97 minutoj, kaj la plimulto da malpli ol 5 minutoj. Tiu ĉi elemento havas 1 izomeron, 258m-Md (t½ 57 minutoj). La atommaso de la izotopoj de mendelevio rangas inter 245,091 unuoj de atommaso (Md-245) kaj 260,104 unuoj (Md-260).
Bonito (Bahio)
Bonito estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 14.834 loĝantojn en 2010.
Brigitte Frank-Böhringer
Brigitte FRANK-BÖHRINGER (naskiĝis la 17-an de majo 1936 en Esslingen; mortis la 14-an de marto 1990 en Paderborn) estis germana esperantistino.
Frank-Böhringer estis scienca adjunkto de AIS.
Saint-Briac-sur-Mer
Saint-Briac-sur-Mer (bretonlingve Sant-Briag) estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio.
Geografio
La komunumo estas borderita norde de Manika Markolo kaj okcidente de rivero Frémur kaj ties estuaro, kiu estas la okcidenta limo de departemento Ille-et-Vilaine. Ponto sur rivero Frémur ligas ĝin al Lancieux en departemento Côtes-d'Armor.
Botaniko
Pri riĉeco de flaŭro, Saint-Briac rangas en sepa pozicio de la komunumoj de la departemento, kiuj posedas en siaj diversaj biotopoj la plej multajn taksonojn, t.e. 611 por komunuma averaĝo de 348 taksonoj kaj departementa tuto de 1373 taksonoj (en 118 familioj). Estas 54 taksonoj kun alta hereda valoro (el tuto de 207) ; 27 taksonoj protektitaj kaj 35 apartenantaj al la ruĝa liusto de la armorika masivo (el departementa tuto de 237).
Pluraj marbordaj plantoj kiaj armeria maritima kreskas sur la komunumo, precipe sur pinto de Garde-Guérin kun ties marborda herbejo riĉa je silene (Silene uniflora) kaj marĉaj orkidoj de la golfo de Dinard « espace d'une exceptionnelle richesse floristique » (Ophioglossum vulgatum).
Historio
La nomo de Saint-Briac venas de sanktulo nomita Briac, devenanta de Irlando.
Briac albordiĝis en Bretonion kun sankta Tudvalo sur la bordo de Léon en ĉ. 548. En vilaĝo de La Chapelle estus konstruita, laŭŝajne, kapelo aŭ oratorio same kiel kruco kromnomita « Saint-Palm ».
Malnova Reĝimo (16-a jc - 1789)
La paroĥo estis menciita unuafoje en 1271. Temas pri pecigo de la primitiva paroĥo de Pleurtuit kaj ĝi apartenis al la episkoplando de Saint-Malo.
De la 16-a jc ĝis la franca revolucio, la familio Breil de Pontbriand estis la sola senjoro de Saint-Briac-sur-Mer.
La 4-an kaj 5-an de septembro 1758, angla ŝiparo, forta je pli ol 113 ŝipoj kaj estrata de admiralo Richard Howe, albordiĝis en "Anse de la Fosse" (golfeto), oriente de la Garde Guérin en Saint-Briac, korpuso el pli ol (eble  sub la estrado de generalo Thomas Bligh akompanata de la duko de York, la estonta reĝo Georgo la Tria. Ĝi starigis kampadejon en vilaĝo La Plate-Roche en (Saint-Lunaire), post prirabo de Saint-Briac kaj de ties ĉirkaŭo, ĝi bruligis la vilaĝojn en Saint-Briac : La Fosse, Mesnil, Chemin kaj La Ville-au-Coq.
Revolucia periodo
En la franca revolucio de 1789, la nomo de la komunumo estis ŝanĝita al Port-Briac.
La pentristoj kaj ferirestado
Kiel montras pentraĵoj de gravaj pentristoj en la fino de la 19-a jc kaj la tiuepokaj fotoj, la marbordo antaŭ la starigo de ferirestadejoj, estis senarba. La novaj somerrestadantoj plantis el ĉiuj speciojn kaj tiel agrabligis la lokon.
La dua mondmilito
Saint-Briac estas la okcidenta flanko de la "Festung" de Saint-Malo. Multaj bunkroj estis konstruitaj tie, el kiuj la aro de Pinto de La Garde-Guérin.
La komunumo estis liberigita de la usonanoj la, koste de la vivo de tri usonaj soldatoj. Tony Vaccaro tie faris militfotojn.
Ekonomio
Saint-Briac-sur-Mer estas fama banurbo de Côte d’Émeraude.
En 2004, Saint-Briac enhavis 913 ĉefajn loĝejojn kaj 1572 duarangajn loĝejojn. Emeritoj konsitigis tiam 35 % el la loĝantaro.
Administrado
Brice Lalonde, malova ministro pri Ĉirkaŭo, fondinto de la partio Génération écologie kaj profitanto, per sia patrino, de la nobeldomo de la fonduso Forbes des Essarts estis urbestro de junio 1995 ĝis marto 2008,
De marto 2008, la urbestro estas Auguste Senghor, nevo de Léopold Sédar Senghor (1906-2001), malnova prezidanto de la senegala respubliko. Antaŭe, Auguste Senghor estis urbestro de May-sur-Èvre (en de partemento Maine-et-Loire, proksime de Cholet) de 1977 ĝis 1989 kaj de 1995 ĝis 2008. Veterinaro, li estis prezidanto de la regiona konsilio de la veterinara ordeno de regiono "Pays-de-Loire".
Monumentoj klasitaj historiaj (MH)
La komunumo enhavas du monumentojnklasitajn historiaj (MH) :
Naturaj lokoj
La Garde Guérin estas roka promontoro alta je 48 metroj norde de la komunumo.
Rusa imperia familio
Post la Oktobra Revolucio en 1917, Saint-Briac fariuĝis rezidejo de la ekzilitaj anoj de la rusa imperia familio. Grandduko Cyrille Vladimirovitch de Rusio kaj ties edzino, Granddukino Victoria Mélita, tie vivis kun siaj infanoj, grandduko Vladimir Kirillovitch, granddukino Maria Kirillovna, princino de Linange kaj granddukino Kira Kirillovna, reĝa princino de Prusio, transformante la urbon en veran "ĉefurbon" de elmigrado de blankaj rusoj.
Familio Forbes
Branĉo de familio Forbes, riĉa kaj malnova usona familio de Boston kun skota origino, kiu riĉegiĝis en la 19-a jc per komerco kun Ĉinio kaj fervojo, posedis bienon sur la komunumo en Essarts.
Bibliografio
. Historia romano pri turisma komenciĝo sur "Côte d'Emeraude" kaj aparte pri la restadperiodo de la pentristoj en Saint-Briac. Premio "Jackie Bouquin" : « la Femme dans l'histoire »
EZksteraj ligiloj
Blogo de asocio "Saint-Briac Pour Tous"
Bunguoj
La bunguoj estas etno kun aparta lingvo vivanta en la distrikto Chunya en la regiono Mbeya en sudokcidenta Tanzanio. En 1987 la bunguoj estis taksitaj 36.000 homoj.
Miristila salikato
Miristila salikato aŭ tetradekila 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj miristila alkoholo. Miristila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Miristila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al miristila grupo. Ĝi konsistas je 21 karbonatomoj, 34 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Nikolai Vasiljeviĉ Novikov
Biografio
Li gradiĝis en la Orienta Instituto de Leningrado en 1930. En la sekvaj jaroj li okupis diversajn sciencajn kaj akademiajn postenojn, kaj estis ano de la Servo de Eksterlandaj Aferoj en Moskvo kaj soveta reprezentanto en Ateno kaj Kairo dum la Dua Mondmilito. Partikulare, li estis ambasadoro de Sovetunio antaŭ Usono, nomumita la 10an de Aprilo 1946, ĝis sia elpostenigo la 24an de Oktobro 1947.
En 1990, dum la Glasnost, kelkaj el la dokumentoj verkitaj de Novikov en 1946 estis publikigitaj. Tio montris la influan telegramon Novikov aŭ reporto Novikov (sendita al Moskvo la 27an de Septembro 1946) kiu estis parte reagon al tre kritika telegramo de la usona diplomato George F. Kennan pri Sovetunio. Novikov parolis pri la usona militigo, la kresko de ties milita buĝeto, la ideologio de la usona ŝtato, la usona kunlaborado kun Unuiĝinta Reĝlando kaj liaj supozo, ke la usona elito regis la gazetaron por opozicii al Sovetunio. La telegramo respegulis la pensaron de Stalin kaj disponis el kunlaboro de Vjaĉeslav Molotov.
9818 Eŭrimako
9818 Eŭrimako estas troja asteroido orbitanta ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Eŭrimako (greke Εὐρύμαχος), unu el la batalantoj de la troja milito kaŝitaj en la troja ĉevalo.
Tijucas do Sul
Tijucas do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.526 loĝantojn en 2010.
Burungeoj
La burungeoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en la distrikto Kondoa en la regiono Dodomao en centra Tanzanio. En 2002 la burungeoj estis taksitaj 13.000 homoj.
Graflando Longford
La graflando Longford (Contae an Longfoirt) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando, lokita meze de la insulo, je la nordo de Leinster. Pro areo de kaj siaj  loĝantoj, ĝi estas unu el la plej etaj graflandoj de Irlando.
Geografio
Plejmulto el la graflando kuŝas ĉe la baseno de la rivero Shannon, kiu cetere difinas la okcidentan landlimon de tiu teritorio kaj enfluas en grandan lagon, Lough Ree. La plejaltaĵo estas Carn Clonhugh.
Prelude to a Kiss
Prelude to a Kiss estas kanto, kiun Duke Ellington komponis en 1938; la teksto devenas de Irving Mills kaj Mack Gordon. La kanto evoluis al unu el la gravaj ĵazaj normkantoj.
Atenango del Río
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7648 loĝantojn. El tiuj estis 3527 viroj kaj 4121 virinoj. La komunumo havas surfacon de 398,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 640 metroj super la marnivelo.
Graflando Longford
Historio
Ruinoj de pluraj monaĥejoj en Ardagh, Abbeylara, Abbeyderg, Abbeyshrule aŭ Inchcleraun Island pruvas la malnovan kristan heredaĵon de tiu regiono.
Atenango del Río
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1100 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Graflando Longford
Ekonomio
Agrikulturo inkludas la bredadon de brutaro kaj ŝafaro, sed ankaŭ tritikon kaj terpomon.
Atenango del Río
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7311 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 755 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 10,33 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
4780 de la loĝantoj de Atenango del Río en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1316 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 27,53 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 29,24 % (766 el 2620 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 25,46 (550 el 2160 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
NGC 2687B
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Atenango del Río
Sociogeografio
El la 7311 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 6273 apartenis al la katolika religio. 1038 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Prelude to a Kiss
La kanto
La melodio de la kanto baziĝas parte sur motivoj de la elingtona saksofonisto Otto Hardwick. Karakterizaj estas en ĝi krom eksterordinaraj intervalsaltoj (komence seston malsupren, naŭto supren en taktoj 5/6 samkiel sestoj kaj septoj en parto B), la kromataj linioj b-b♭-a-a♭-g, g♯-g-f♯-f-e en parto A, samkiel g-a♭-a-b♭ en la rekondukado de parto B. La kromatismo generas „lige kun abunda harmoniaro ŝvelan etoson“. La kanto havas la kantoformon AA'BA'.
La kanto priskribas la amon, kiu neniam mortas kaj kiu estas komprenebla kiel preludo aŭ antaŭludo de kiso. En la teksto la tekstverkistoj respegulis la muzikan strukturon de Prelude to a Kiss, subigante je parto B (en kiu la muzika strukturo de la kanto klare ŝanĝiĝas) per jena teksto: Kvankam temas pri simpla melodio, tekstas en la kanto, amo povas ŝanĝi ĝin en simfonio de Franz Schubert kun nuanco da Gershwin.
Unuaj surdiskigoj
La 9-an de aŭgusto 1938 Orkestro Duke Ellington kun solistoj Johnny Hodges kaj Wallace Jones surdiskigis instrumentan version de Prelude to a Kiss por diskeldonejo Brunswick. Kantversion surdiskigis Johnny Hodges kaj sia orkestro dek kvin tagojn poste por eldonejo Vocalion. La komponisto sidis ĉe la piano de la bando, kiu esence konsistis el membroj de lia orkestro. Kantistino estis Mary McHugh.
Efikohistorio
Kiel popularmuzikaĵo la kanto ne grande sukcesis laŭ la du versioj; ĝi atingis rangon 18 de la furoraĵo-ranglistoj. Ĝin vojbaris la peco I Let a Song Go Out of My Heart de Ellington, kiu kaj laŭ la versio de la elingtona orkestro kaj poste laŭ tiu de Benny Goodman en 1938 superregis la usonajn furoraĵo-ranglistojn. Ellington ankoraŭ plurfoje ĝis 1973 surdiskigis la kanton; jen elstarigendas aparte la registraĵo de 1957.
Kvankam ĉefe parto B postulas multan de la kantado, sekvatempe kantistinoj kiel Billie Holiday, Ella Fitzgerald, Carmen McRae aŭ Sarah Vaughan enprenis la kanton en sian repertuaron. Billy Eckstine plurfoje surdiskigis Prelude. Ankaŭ kantensemblo The Singers Unlimited interpretis la kanton.
Evoluo al jaza normkanto
La kanto fariĝis jaza normkanto ĉefe kiel instrumentaĵo. Tiel „kelkaj tenor[saksofono]-baladaj spertuloj“ kiel Archie Shepp (1965, 1966, 1977), Bennie Wallace (1987, 1998), Günther Klatt (1990, 1993) aŭ Harold Ashby (1987 kun Wallace) „superkreskis super si mem“ je intepretadoj de Prelude. La peco tamen taŭgas ankaŭ por pioniraj interpretadoj, kiel montras la registraĵoj de Red Norvo kun Charles Mingus, Sun Ra kaj Tal Farlow.
Eldonejo Ábel
Rolo
Ĝi eldonas precipe lernolibrojn, universitatajn prelegojn, instruistajn manlibrojn kaj helplibrojn al lernantoj, gepatroj kaj pedagogoj.
Evangelos Zappas
Evangelis aŭ Evangelos Zappas (en greka: Ευαγγέλης/Ευάγγελος Ζάππας; en rumana: Evanghelie Zappa, 1800–19a de Junio 1865) estis greka patrioto, filantropo kaj negocisto kiu pasis plej el sia vivo en Rumanio. Li estas agnoskita nuntempe kiel fondinto de la modernaj Olimpiaj ludoj, kiu sponsoris tiujn de 1859, 1870, 1875, kaj 1888 kaj antaŭis la Olimpiajn ludojn kiuj venis sub organizo de la Internacia Olimpika Komitato. Tiuj ludoj, konataj tiame simple kiel Olimpiko, venis antaŭ la fondo de la Internacia Olimpika Komitato. La heredo de Evangelis Zappas, same kiel la heredo de lia kuzo Konstantinos Zappas, estis uzata ankaŭ por financi la Olimpiajn Ludojn de 1896.
Dum sia junaĝo, Zappas aliĝis al la Greka milito de sendependiĝo (1821–1832), kaj atingis la rangon de Majoro kaj luktis en kelkaj gravaj bataloj. Post la greka sendependiĝo, li translokiĝis al Valaĥio kie li havis sukcesan karieron kiel negocisto, iĝante unu el la plej riĉaj homoj de tiu tempo en Orienta Eŭropo. Krom esti la nura ĉefa sponsoro de la Olimpika revivado tiame, la filantropio de Zappas inkludis ankaŭ kontribuojn al la fondo de kelkaj grekaj institucioj kaj lernejoj same kiel de sportaj kaj ekspoziciaj instalaĵoj.
Péter Kun
Péter KUN, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kun Péter estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto).
Péter Kun naskiĝis la en Pusztaszabolcs, li mortis la  en Velence.
Biografio
Péter Kun en la kvara studjaro de bazlernejo komencis violonĉeladi en Százhalombatta (tiutempe la familio tie loĝis). En 1979 li ricevis gitaron, post 2 jaroj li jam aliĝis al amatora ŝlagrorkestro. En 1984 li fondis propran ŝlagrorkestron, poste li aliĝis al similaj orkestroj. Inter 1986-1988 li estis soldato, poste li daŭris la gitaristan vivon. En la jaroj 1990 kaj 1991 li estis gitaristo de en:Pokolgép en Budapeŝto, poste ĝismorte en Edda (rokgrupo). Li tragike mortis pro motorcikla akcidento. Lia filino naskiĝis jam post lia morto.
Dimitrovgrad
Dimitrovgrad (Димитровград) estas urbo en Uljanovska provinco en Rusio.
Geografio
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°13' norde, longitudo 49°36' oriente.
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Bolŝoj Ĉeremŝan (Большой Черемшан) en riveron Volgo.
12350 Feuchtwanger
12350 Feuchtwanger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto Lion Feuchtwanger (1884–1958), naskiĝinta en Munkeno. Li verkis rakontojn, eseojn kaj historiajn romanojn de samtempa socia kritiko. En 1933, liaj libroj estis brulitaj kaj li estis ekziligita el sia patrio. Li foriris en Usonon en 1940.
Dimitrovgrad
Historio
1698 estas konsiderata la fondjaro de Dimitrovgrad kiam la unua ĉuvaŝa setlejo estis establita en la areo de la hodiaŭa urbo. Tiu loĝloko estis nomita Melekess (ruse Мелеке́сс ) laŭ la samnoma rivero, kies nomo siavice havas sian originon en la tjurkaj lingvoj. La 15-an de julio 1972, la urbo perdis sian originan nomon kaj estis renomita Dimitrovgrad laŭ la bulgara komunisto Georgi Dimitrovgrad, okaze de lia 90-a naskiĝtago.
Transporto
En la urbo estas fervoja stacio. Landvojo ligas Dimitrovgrad al la metropoloj de Uljanovsk kaj Samara kaj de tie al la rusa ĉefvojreto.
Telekomunikado
La interurba telefona kodo estas 84235, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2023).
Demografio
En jaro 1959 la urbo havis 50.7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 130.9 mil loĝantojn.
Gernot Ritterspach
Gernot RITTERSPACH (1928- mortis la 13-an de januaro 1990) estis fakdelegito de UEA pri fervojoj en Mainz, Germanio.
Kadre de la Terminara Komisiono de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF), li kunordigis la verkadon de la elstara Fervoja terminaro (1989). Li ankaŭ signife kontribuis al la fervoja fakliteraturo en Esperanto.
(12351) 1993 JD
(12351) 1993 JD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Dmitrijev-Lgovskij
Dmitrijev-Lgovskij (Дмитриев-Льговский) estas urbo en Kurska provinco en Rusio.
Triple Frontera
-25.59308°N, -54.59384°W Triple Frontera (en Esperanto Triobla Landlimo, Marco das Três Fronteiras) estas konata internacia trilanda punkto situanta ĉe la landlimoj inter Argentino, Brazilo kaj Paragvajo, apud la fama akvofalo Iguacuo. En la areo troviĝas la urboj Puerto Iguazú (Provinco Misiones, Argentino), Foz do Iguaçu (Paranao, Brazilo) kaj la urboj Presidente Franco kaj Ciudad del Este (Departemento Alto Paraná, Paragvajo).
Dmitrijev-Lgovskij
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 38208501.
Triple Frontera
Geografio
La limoj de ĉi tiuj tri landoj, en tiu areo, laŭiras la fluejon de riveroj Iguazuo kaj Parano. La Internacia Ponto Tancredo Neves transiras la riveron Iguazuo kaj ligas la menciitajn urbojn de Argentino kaj Brazilo. Super la rivero Parano, la Internacia Ponto de Amikeco ligas Foz do Iguaçu kun Ciudad del Este, krom la informo pri ambaŭ riveroj ĝi konektas Puerto Iguazú kun Presidente Franco. En la areo, troviĝas po obelisko en ĉiu lando kun la koloroj de siaj respektivaj naciaj flagoj.
Dmitrijev-Lgovskij
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
Triple Frontera
Geografio
En Puerto Iguazú (Argentino) troviĝas "Hito Tres Fronteras". Ĝi estas turisma loko kun parko kie estas monumento kun ŝildoj kaj flagoj de la tri landoj, kiuj estas en la areo.
(16863) 1997 YJ16
(16863) 1997 YJ16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Triple Frontera
Geografio
Alia ekzemplo de trilanda punkto estas inter la urboj de Bella Unión (Urugvajo) kaj Monte Caseros (Argentino), ambaŭ urboj apartigitaj de rivero Urugvajo kaj Barra do Quaraí (Brazilo), kiu estas disigita de la urbo Bella Unión per la rivero Cuareim.
Dmitrijev-Lgovskij
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°07' norde, longitudo 35°04' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Svapa (Свапа) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Sejma (Сейма)) (baseno de rivero Dnepr (Днепр)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 8.4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 8.8 mil loĝantojn.
Perlo de Zandvoort
La Perlo de Zandvoort estas la kromnomo de la 26-a partio el la duelo inter Max Euwe kaj Aleksandro Aleĥin pro la mondĉampioneco de ŝakludo. La partio estis ludata je la 3-a de decembro 1935 kaj ĝenerale estas konsiderata kiel la plej bela partio el la duelo. Unika en tiu partio estas ke Euwe de la 47 movoj faris 19 per la sama ĉevalo. Pro la gajno en tiu partio Euwe havis avantaĝon de 14–12, kiu finfine estis decida: la duelo finiĝis post tridek partioj en 15,5–14,5. La partio okazis laŭ sekva skemo:
Partia sinsekvo
Malfermo: Nederlanda defendo
1.d4 e6 2.c4 f5 3.g3 Kb4+ 4.Kd2 Ke7 5.Kg2 Ĉf6 6.Ĉc3 0-0 7.Ĉf3 Ĉe4 8.0-0 b6 9.Dc2 Kb7 10.Ĉe5 Ĉxc3 11.Kxc3 Kxg2 12.Rxg2 Dc8 13.d5 d6 14.Ĉd3 e5 15.Rh1 c6 16.Db3 Rh8 17.f4 e4 18.Ĉb4 c5 19.Ĉc2 Ĉd7 20.Ĉe3 Kf6 21.Ĉxf5 Kxc3 22.Ĉxd6 Db8 23.Ĉxe4 Kf6 24.Ĉd2 g5 25.e4 gxf4 26.gxf4 Kd4 27.e5 De8 28.e6 Tg8 29.Ĉf3 Dg6 30.Tg1 Kxg1 31.Txg1 Df6 32.Ĉg5 (Vidu diagramon, tiu situacio estis bildigita sur la poŝtmarko kiu en 2001 eldoniĝis pro la centa naskiĝdatreveno de Euwe) 32...Tg7 33.exd7 Txd7 34.De3 Te7 35.Ĉe6 Tf8 36.De5 Dxe5 37.fxe5 Tf5 38.Te1 h6 39.Ĉd8 Tf2 40.e6 Td2 41.Ĉc6 Te8 42.e7 b5 43.Ĉd8 Rg7 44.Ĉb7 Kf6 45.Te6+ Rg5 46.Ĉd6 Txe7 47.Ĉe4+ 1–0.
Provinco Teruelo
La Provinco Teruelo estas unu el la provincoj de Hispanio, situanta en la oriento de la Iberia duoninsulo. Teruelo estas la plej suda provinco de la Aŭtonoma Komunumo Aragono. Ĝia ĉefurbo estas Teruelo.
Geografio
La provinco Teruelo limas kun la provincoj Zaragozo, norde, Taragono kaj Kasteljono, oriente, Valencio kaj Kvenko, sude, kaj Gvadalaĥaro, okcidente. Geografie, ĝi plejparte troviĝas en la sudo de la Iberia Sistemo, kvankam malgranda parto de la provinca nordoriento apartenas al la Valo de Ebro (Malsupra Aragono).
La areo de la provinco estas 14.809 km² kun 144.607 loĝantoj 2011), el kiuj unu kvarono loĝas en la ĉefurbo. La provinco Teruelo nuntempe konsistas el 236 municipoj, la plejparto kun malmultaj loĝantoj. La plej gravaj municipoj, kune kun la ĉefurbo, estas Alcañiz, Andorra, Calamocha, Calanda kaj Utrillas.
Municipoj
Estas 236 municipoj en la provinco aktuale. La plej loĝata estas la provinca ĉefurbo, dum la dua plej grava, Alcañiz, en el nordoriento de la provinco, superas 16 000 loĝantojn. La ceteraj municipoj ne atingas la nombron de 10 000 censitaj loĝantoj. Elstaras la alta nombro el ili kun loĝantaro sub 500 loĝantoj. La averaĝa areo de municipoj en la provinco estas de 62,72 km². Laŭ la municipa registro de la INE la du dek municipoj plej loĝataj de la provinco en 2021 estis jenaj:
Blazono de la provinco
La blazono de la provinco Teruelo estis adoptita en la 10a de majo 1957, kaj konsistas ankaŭ en diskadrigita blazono:
Centre sur ruĝa fono, rajdanto kiu vundas surteran drakon, nome Sankta Georgo.
Supre estas reĝa krono, malferma kaj sen diademoj nome cirklo el oro, kun juveloj, komponita el ok floraĵoj, el kiuj videblas kvin, el kiuj du flanke, markitaj de perloj, same kiel sur la ĉefurba blazono.
Raimund Haabvere
Raimund HAABVERE (1909 - mortis 1990 en Tartu, Estonio) estis estona esperantisto kaj vortaristo, UEA-fakdelegito en Tartu kaj prezidanto de la tiea klubo de 1957 ĝis 1979.
Lia ĉefa verko estas Esperanta-estona vortaro (Esperanto-eesti sõnaraamat) aperita en Talino en 2004 (810 paĝoj, ISBN 9985-91306-X) post lia morto. La manuskripto tamen jam estis preta dum preskaŭ 30 jaroj, tiel ke vortoj kiel fakso aŭ samizdato mankas.
Ferenc Szécsi
SZÉCSI Ferenc (se:ĉi) estis hungara aktoro, reĝisoro, meritartisto (1971). Li naskiĝis en Herkulesfürdő la 11-an de julio 1913 kaj mortis en Budapeŝto la 1-a de marto 1974.
Biografio
Ferenc Szécsi distingiĝis kiel infanaktoro sub nomo Szécsi Ferkó (Feĉjo). Li finis en 1938 la aktorkademion en Budapeŝto. En 1938–39 li ludis en Teatro Belvárosi. Li ludis en 1939 por kelkaj monatoj en Kassa, en 1939–40 en trupo de Mihály Erdélyi (teatrestro). Ekde 1941 ĝis 1944 li ludis en Koloĵvaro, en 1944–45 li partoprenis en la organizado de la hungara teatro de Marosvásárhely. En 1946–1948 li estis ĉefreĝisoro en Vígopera de Budapeŝto, inter 1948 kaj 1957 li estis reĝisoro de Hungara Radio, poste sekciestro. Inter 1957–1959 li reĝisoris sanaferkonigajn filmojn. Inter 1959 kaj 1964 li estis reĝisoro de teatroj Állami Déryné, en 1964–65 Operetoteatro (Budapeŝto), ekde 1965 ĝis 1973 denove de Állami Déryné Színház. Inter 1950–1953 li instruis parolarton en aktora altlernejo. Li memmortigis pro sia nekuracebla malsano.
Li estis membro de Societo Petőfi.
Kaverno Son Doong
Kaverno Son Doong (vjetname: Hang Sơn Đoòng, signifanta Montara rivera groto) estas kaverno en la Nacia Parko Phong Nha-Ke Bang, distrikto Bo Trach, provinco Quang Binh, Vjetnamio. La kaverno situas proksime al la Laosa-Vjetnama limo. Ĝi havas interne larĝan rapid-fluan subteran riveron.
Břevnice
Břevnice (Bschewnitz) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1351.
Linio 17 de la metroo de Parizo
Estonta Linio 17 de la metroo de Parizo de Grand Paris Express
Lidio
Lidio (Lydia) estas antikva ŝtato en okcidenta parto de Malgrandazio, la hodiaŭa Turkio. Ĝi etendiĝis oriente de la Egea Maro kaj entenis la riverajn valojn de Hermos kaj Kaister. Oni rigardas la lidojn la unuaj uzantoj de oraj kaj arĝentaj moneroj. Dum lia mallonga regado (7-a jc. a.K. – meze de 6-a jc.a.K.), la lidoj havis gravan influon je la jonaj grekoj.
La lidoj estis komercistoj, liaj kutimoj – laŭ Herodoto – similis al tiuj de la grekoj. Ili fondis unuafoje podetalajn vendejojn. Ilia investaĵo estis la monero el metalo, kiun la grekoj rapide adaptis kaj tiu novigo antaŭhelpis la komercan revolucion, kiu transformis la grekan civilizon dum la 6-a jarcento a.K..
Duetila oksalato
Duetila oksalato aŭ C6H10O4 estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la etilaj esteroj, rezultanta el kombinado de okzalata acido kaj etanolo, senkolora likvaĵo, iomete pli densa ol la akvo kaj solvebla en etanolo, duetila etero, acetono kaj aliaj ordinaraj solvantoj. Duetila oksalato estas uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de parfumoj kaj farmaciaĵoj.
Islama literaturo
Islama literaturo estas literaturo verkita kun islama vidpunkto, en ajna lingvo.
Unu termino por tii estas adab. Kvankam nuntempe adab indikas literaturon ĝenerale, 'en plej fruaj tempoj ties signifo inkludis ĉion kion bone informita persono devas koni por sukcesi en socio kiel kulturita kaj rafinita individuo. Tiu signifo ... startis per la baza ideo ke adab estis la socie akceptita etika kaj morala kvalito de urba kaj kortega persono'; tiele adab povas indiki ankaŭ la kategorion de islama juro kiu temas pri etikedo, aŭ pri salutgesto. Pli ĵuse, oni faris studojn pri la noveligo de nuntempaj islamaj literaturoj kaj pri punktoj de kongruo kun politikaj temoj kiaj naciismo.
Islamaj kulturoj
Pri la literaturo de islamaj kulturoj estas jenaj:
NGC 2688
NGC 2688 (aliaj indikoj — MCG 8-16-40, NPM1G +49.0113, PGC 25048) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Blankafrunta falketo
La Blankafrunta falketo, aŭ Bornea falketo (Microhierax latifrons) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj genro de Falketoj, kiu komponiĝas el tre malgrandaj falkoj de Azio.
Ĝi troviĝas kiel endemio en la nordo de la insulo de Borneo nome en teritorioj de Malajzio kaj Brunejo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj plugebla tero. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Tiu specio havas nigrecajn (aŭ ardezkolore malhelgrizajn) suprajn partojn kaj blankajn subajn partojn kaj tiele iom simila al la proksimaj parencoj nome la Indonezia falketo kaj la Filipina falketo, escepte pri la kapo kiu prezentas specifan bildon nome blankaj frunto kaj krono (etenda frunto, kio nomigas la specion laŭ la komuna nomo kaj laŭ la latina scienca nomo), griznigra larĝa traokula strio al nuko kaj flanka kolumo kiu ĉirkaŭas la blankan vangon. La ventro montras iom da sablokolora al helruĝa nuanco, krome flankoj montras nigrajn areojn. La beko kaj kruroj estas nigrecaj al malhelgrizaj. La vosto estas tutnigra supre kaj kun blankaj punktoj sube. Same la flugiloj montras blankajn punktojn sube.
Junuloj krom la suba nuanco montras oranĝecan nuancon en frunto kaj vangoj sed ne en gorĝo aŭ brusto kiuj ĉiam estas blankaj.
Ii manĝas grandajn insektojn.
Moparru
Moparru estas vilaĝo en la distrikto Guntur. Guntur estas urbo en la suda parto de Barato en la ŝtatoAndra-Pradeŝo. Hajderabado, la ĉefurbo de la ŝtato Andra-Pradeŝo, troviĝas 269,6 km for.
La lingvoj de Moparru estas la telugua, la urdua kaj la angla.
La apudaj stacidomoj de la vilaĝo Moparru estas:
Santa Inés del Monte
Santa Inés del Monte estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Inés del Monte. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 388.
Geografio
Santa Inés del Monte apartenas al la distrikto Zaachila al kiuj apartenas entute 6 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2275 loĝantojn. El tiuj estis 1100 viroj kaj 1175 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2400 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 21 indiĝenoj. El tiuj 18 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 18 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Segeĝuoj
La segeĝuoj estas etno kun aparta lingvo vivanta je la nordorienta marbordo de Tanzanio, inter Tanga kaj la limo al Kenjo. La Segeĝuoj estas parencaj al la daisoj. En 2003 la segeĝuoj estis taksitaj malpli ol 15.000 homoj kun malpli ol 7.000 parolantoj de la segeĝua lingvo.
Étienne Marcel (pariza metrostacio)
Étienne Marcel [etjɛn maʁsɛl] estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 1-a kaj 2-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la.
Ĝia nomo devenas de Strato Étienne-Marcel, kiu omaĝas al Étienne Marcel, provosto de komercistoj de Parizo kaj franca politikisto, naskiĝinta ĉirkaŭ 1315, mortinta en Parizo en 1358, kiu ludis konsiderindan rolon en Francaj Ĝeneralaj Statoj de 1355 kaj 1357.
Dublo (muziko)
Dublo (france: double = duobla, ankaŭ diminuado, nomata divido) estas nomo por la ripetado de suita movimento per ornamoj. Ĝi estas variacia formo en la suito de la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
La notvaloroj estas duobligitaj per dispersado, t.e. el okonoj fariĝas deksesonoj ktp. Poste venis pli liberaj variacioj. Je la dublo konserviĝas nur la bazaj strukturoj de melodio, der harmonio kaj de ritmo.
(16864) 1998 AL
(16864) 1998 AL estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Loučky (Zátor)
Loučky (Wiese, Lączki) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zátor en distrikto Bruntál. Konstrue ĝi ligas al Zátor el ties sudorienta flanko. Vivas ĉi tie.
Loučky situas en katastra teritorio Loučky u Zátoru kun areo 6.8 km².
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Loučky laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:
En Loučky estas registritaj 210 adresoj: 202 daŭraj objektoj kaj 8 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 185 domoj, el tio 163 daŭre loĝigitaj.
Dmitrov
Dmitrov (Дмитров) estas urbo en la Moskva provinco de Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46415.
La urbo estis fondita en jaro 1154.
La interurba telefona kodo estas 09622, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°21' norde, longitudo 37°32' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Jaĥroma (Яхрома) (baseno de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 34.4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 62.2 mil loĝantojn.
Partneraj regionoj
Dmitrov havas partnerajn rilatojn kun
Aktivaj iniciatoj
Aktivaj iniciatoj (активные мероприятия) estas politika militado farita fare de la sovetia aŭ rusia registaro ekde la 1920-aj jaroj. Ĝi inkludas ofensivajn programojn kiel ekzemple spionado, propagando, sabotado, kaj atenco. La programoj estis bazitaj sur eksterpolitikaj prioritatoj de Sovet-Unio.
Aktivaj iniciatoj daŭris en la postsovetia epoko en Rusio.
Pjotr Vrangel
Pjotr Nikolajeviĉ VRANGEL, Пётр Николаевич Врангель, (naskiĝis la 15-an de aŭgusto 1878, mortis la 25-an de aprilo 1928), barono, estis unu el la gvidantoj de la kontraŭrevolucio en suda Rusio, general-leŭtenanto (1917).
Akirinte diplomon de minada inĝeniero (1901), Vrangel volontulis ĉe kavaleria regimento kaj en 1902 estis promociita ĝis oficiro. Vrangel partoprenis en la Rusa-Japana milito. En 1906 li aliĝis al la puna ekspedicia taĉmento sub gvido de generalo A. N. Orlov en la Balta regiono.
En 1910 Vrangel diplomiĝis en la Akademio de la Ĝenerala Stabejo. Li estis komandanto de kavaleria unuo dum la Unua mondmilito. Post la Oktobra Revolucio, Vrangel iris al Krimeo kaj tie aliĝis aŭguste de 1918 al Blanka Voluntula Armeo. Unue li komandis la kavalerian divizion, poste printempe de 1919 – la Kaŭkazian armeon, poste en decembro de 1919 kaj en januaro de 1920 – la tutan blankulan Voluntulan Armeon.
Vrangel verkis rememorojn nomatajn "Notoj" (Записки), kiuj estis publikigitaj en la magazino "Blanka Afero" (Белое дело) de la Blanka movado en Berlino en 1928.
Castelverde
Castelverde estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Casalbuttano ed Uniti, Cremona, Olmeneta, Paderno Ponchielli, Persico Dosimo, Pozzaglio ed Uniti kaj Sesto ed Uniti.
Anton Huemer
Anton HUEMER (naskiĝis en 1918 — mortis la 11-an de februaro 1990 en Grein, Aŭstrio) estis aŭstra esperantisto. Li estis aktiva Esperanto-instruisto kaj radioamatoro.
Li prezidis Aŭstrian Esperanto-Movadon dum la lastaj dek jaroj de sia vivo.
Ormoy-Villers (stacidomo)
Ormoy-Villers estas franca stacidomo sur linio K de Transilien, situanta en Ormoy-Villers, en departemento  en regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ernő Pesovár
Ernő PESOVÁR [peŝovAr], hungare Pesovár Ernő estis hungara dancisto pri popolmuziko, profesoro, verkisto kaj koreografo.
Ernő Pesovár naskiĝis la 1926 en Herend. Li mortis la 2008 en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Pesovár dancadis kun sia frato jam en gimnazio. Poste li frekventis universitaton por esti muzeologo en Budapeŝto. En 1951 li eklaboris en muzeoj de Makó, Kőszeg kaj Balassagyarmat. En 1959 li eklaboris en etnografia muzeo en Budapeŝto, kie li okupiĝis pri popolmuziko. Inter 1959-1978 li estris dancan trupon en Szombathely, kie li ankaŭ koreografadis. Li ofte instruis dancadon, ekzemple en Kolonjo, Dresdeno, Kubo (lando), Budapeŝto kaj en Szombathely. En la 1960-aj jaroj li helpis la dancistajn movadojn en Germanio, Nederlando kaj Svedio. Li ricevis premion Kossuth en 1992, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
György Andrássy
Grafo György Andrássy [djordj andrAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Andrássy György estis hungara magnato, politikisto, membro de Hungara Scienca Akademio. Liaj famaj filoj estis Dénes Andrássy kaj Antal Andrássy.
Biografio
György Andrássy havis diversajn tutlandajn postenojn kiel tradicia nobelo. Li estis unu el la fondintoj de Hungara Scienca Akademio komence nomata "Hungara Scienca Societo". Li longe redaktis periodaĵon pri la bredado kaj li estis prezidanto de "Hungarlanda Bredada Societo". En 1834 li edziĝis baldaŭe havanta po 2 filojn kaj filinojn. En 1836 li vojaĝis al Anglio, kie li spertis vivadon de la angloj. Hejmenveninta li politikadis kaj apogis agojn de István Széchenyi, precipe la fervojon kaj la ponton.
Diósberény
Diósberény (diOŝberEnj) estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási. Diós signifas: juglanda.
Situo
Diósberény situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Tamási troviĝas 21 km-ojn for.
Historio
Ĝis 1728 nur hungaroj loĝis en la vilaĝo, poste alvenis germanoj. Iliaj posteuloj estis deportitaj al Germanio post la 2-a mondmilito.
Vilaĝservoj estas biblioteko, kulturdomo, infanĝardeno (ankaŭ germanlingva), migra poŝto.
Kastelo Schönfeld (Kaselo)
Kastelo Schönfeld (germane: Schloß Schönfeld) troviĝas en Kassel-Wehlheiden, Germanio.
Historio
Kun la parkoj de Wilhelmshöhe ankaŭ Schönfeld kaj la apudrivera herbejego Karlsaue apartenas al la historiaj ĝardenaj kaj kastelaj aranĝoj ene de la urba teritorio de Kaselo. Sed ĝi estas malpli konata kaj vizitata. Iam la situacio estis inversa, kiam la tuto iĝis ŝatata ekskursocelo en la unua duono de la 19-a jarcento.
Tiam la en 1777 de kolonelo von Schönfeld konstruita modesta bieno estis ankoraŭ longe for disde la urbo. Kulturhistorie gravis la renkontiĝoj surlokaj inter la romantikuloj Achim von Arnim, Clemens Brentano, Bettina Brentano kaj la fratoj Grimm. La bienoposedanto Carl Jordis estis la edzo de "Lulu" Brentano.
En 1809 aĉetis la kastelon Jérôme Bonaparte intencante pligrandigi ĝin al la formo de franca "jardin royal - ĝardeno reĝa". Sed de tio nur malmulte realiĝis, tamen la reĝo ŝatis la kastelon kiel rifuĝejon.
En 1823/24 Heinrich Christoph Jussow unuigis la du ĝis tiam libere starintajn domojn per la ĝis nun konserviĝanta meza konstruaĵo okangula. Komisiintino estis la princino Auguste von Preußen kiu preferis vivi separite de la edzo, la princo-elektisto Vilhelmo la 2-a (Hesio-Kaselo). Ŝi igis la kastelon centro kultura dum multaj jaroj; ĉi tien venis la fratoj Grimm, la skulptisto Werner Henschel kaj la kasela ĉefurbestro Karl Schomburg i.a.
Parko
Antaŭ la kastelo oni starigis bronzan kopion de la fontana grupo de la kasela skulptisto Werner Henschel. La originalaĵo el marmoro (1846) troviĝas en la Romiaj banejoj en la parko de la plezurkastelo Sanssouci en Potsdam.
La parko antaŭ kaj malsupre de la kastelo aranĝitis en 1800 kiel pejzaĝa ĝardenego. Parto de ĝi apartenas nun al la urba plantkulturejo respektive la botanika ĝardeno.
(12371) 1994 GL9
(12371) 1994 GL9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Kiribata lingvo
La kiribata lingvo estas oceania lingvo (en la mikronezia subfamilio) parolata de proksimume 100,000 homoj, ĉefe en Kiribato (kie ĝi estas oficiala lingvo) kaj en kelkaj aliaj oceaniaj insuloj (kiel Rabi en Fiĝio kaj Nui en Tuvalo).
Dmitrovsk-Orlovskij
Dmitrovsk-Orlovskij (Дмитровск-Орловский) estas urbo en Orjola provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 54212501.
La urbo estis fondita en jaro 1711.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08649, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°30' norde, longitudo 35°09' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Obŝĉerica (Общерица), apud ĝia enenfluo en riveron Nerussa (Нерусса).
En jaro 1959 la urbo havis 5.6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 6.5 mil loĝantojn.
Záhorská nížina
Záhorská nížina, esperante Transmontara ebenaĵo estas geomorfologia teritorio de subprovinco Viedenská kotlina (Viena valakldrono) en sudokcidenta Slovakio. Ĝi konzistas de geomorfologiaj unuecoj Borská nížina kaj Chvojnická pahorkatina.
Záhorská nížina reprezentas areojn inter Malgrandaj Karpatoj kaj rivero Moravo. Norde ĝi havas limojn kun montaro Blankaj Karpatoj, oriente kun Malgrandaj Karpatoj, sude kaj sudokcidente ŝtata limo kun Aŭstrio disigas ĝin de aŭstraj ebenaĵoj kaj nordokcidente ĝi limas kun Dolnomoravský úval.
Karakterizaĵo
Reliefo de teritorio estas tre diversa. Okcidenta kaj suda parto estas pli malpli ebenaĵa, direkte al nordo kaj oriento ĝia aspekto proksimiĝas al montetoj. La plej altaj montetoj estas Zámčisko (434 m), Veterník (316 m) kaj Barbajky (305 m).
Parton de ĉi-regiono oni uzadas por agrikulturaj celoj, grandajn areojn, sur ne fekundaj plejstocenaj sabloj reprezentas pinaj arbaroj. Inter sablaj dunoj troviĝas malplialtaj, humidaj areetoj, kiujn reprezentas rilate al pinaj arbaroj kontrastaj alnaj komunumoj. Krom Moravo, la plej gravaj riveretoj estas Myjava, Chvojnica, Rudava kaj aliaj.
Záhorská nížina apartenas inter slovakiaj regionoj kun varma klimato. En vintraj monatoj temperaturo atingas -1 ĝis -3 °C, dum someraj monatoj averaĝaj temperaturoj estas ĉirkaŭ 19 ĝis 20 °C. Nombro de tagoj kun neĝa kovraĵo estas ĉirkaŭ 50, nombro de someraj tagoj estas ĉirkaŭ 60 ĝis 70.
Slavonio
Slavonio (kroate Slavonija, mezepoka hungara nomo Tótország, nuna hungara Szlavónia) estas historia regiono inter la riveroj Drava kaj Sava, en la norda-nordorienta parto de Kroatio.
Historio
Slavonio estis en la romia epoko parto de la provinco Pannonia Inferior. La sudslavojj setlis tie dum la 7-a jarcento, komence dum avara, poste (ekde fino de la 8-a jarcento) dum franka regado-potenco. En 826, orientan parton de Slavonio okupis bulgaroj, sed la frankoj baldaŭ repuŝis ilin. La regiono estis – laŭ kroataj historiistoj – dum la 10-11. jc. sub kroata regado, dum laŭ hungaraj sciencistoj ĝi estis sub regado de la post-danubaj hungaraj regionoj, kiuj komence de la 11-a jarcento etendiĝis eĉ trans la riveron Drava. Alia sciencista grupo supozas, ke la teritorio apartenis longtempe al neniu.
Komence de la 12-a jarcento ĝi estis parto de la Hungara Reĝlando, la hungara reĝo komisiis slavonan banuson direkti la regionojn de Zagrebo, Varasd, Kõrös, Orbász kaj Pozsega.