cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ministerio pri ekonomio kaj financoj (Francio)
Historio
En la dua registaro de Jacques Chirac (1986-1988), la ministerio nomiĝis « ministerio pri ekonomio, financoj kaj privatigo ». Industrio estis aldonita al tiu ministerio por la unua fojo en la registaro de Lionel Jospin (1997-2002), poste en ĉiuj registaroj ĝis en 2012, escepte de la unua registaro de François Fillon. Buĝeto estas en tiu ministerio, escepte en la registaro de Pierre Bérégovoy (1992-1993), la registaro de Édouard Balladur (1993-1995), la unua registaro de François Fillon, la dua registaro de François Fillon kaj la tria registaro de François Fillon (2007-2012), en kiuj ĝi estis memstara ministerio. Dungado estis parto de tiu ministerio en la unua kaj dua registaroj de François Fillon ; same por la ekstera komerco en la unua registaro de Jean-Marc Ayrault, antaŭ ol esti apartigita en la dua registaro de Jean-Marc Ayrault, kio estas nova situacio nevidita de la mezo de la 1990-aj jaroj.
Komisioj kaj atribuoj
Ekde 2012, la ministro pri ekonomio kaj financoj havas komision prepari kaj efektivigi la politikon de la registaro pri ekonomio, financo, konsumo kaj fraŭdsubpremo. Ĝi estas komisiita promocii kaj evoluigi socialan kaj solidaran ekonomion. Ĝi pretigas kaj efektivigas la politikon de la registaro pri buĝeto kaj fisko. Ĝi respondecas pri la tuto de la ŝtataj kontoj kaj plurjara strategio pri tio.
Organizado
La ministro pri ekonomio, financoj kaj ekstera komerco aŭtoritatas super :
Kune kun la ministro pri produkta reprogreso kaj la ministro pri ŝtata reformo, malcentralizo kaj ŝtatoficistaro, la ministro pri ekonomio kaj financoj aŭtoritatas super la ĝenerala sekretariejo de la ekonomiaj kaj financaj ministerioj.
Kune kun la ministro pri produkta reprogreso, li aŭtoritatas super :
Por la plenumo de siaj atribuoj rilataj al la socialaj financoj, la ministro pri ekonomio kaj financoj aŭtoritatas kune kun la ministro pri socialaj aferoj kaj sano super la direkcio pri sociala asekuro kaj kun tiu ministro kaj la ministro pri laboro, dungo, profesia klerigo kaj sociala dialogo super la direkcio pri esplorado, studoj, taksado kaj statistikoj.
Ministro
Aldone al la centra administracio, la ministro aŭtoritatas super siaj delegitaj ministroj, sia asistantaro kaj sia proparolanto. Ankaŭ la delegitaj ministroj havas sian propran asistantaron.
En la dua registaro de Jean-Marc Ayrault, la ministro pri ekonomio kaj financoj estas Pierre Moscovici. Li disponas pri du delegitaj ministroj : Bernard Cazeneuve komisiita pri buĝeto kaj Benoît Hamon komisiita pri sociala kaj solidara ekonomio kaj konsumado.
Situo
Antaŭ tiu dato, la centraj servoj de la ministerio estis en la palaco Luvro, en la alo Richelieu (ekde majo 1871), kaj devis transloĝi al Bercy por ebligi la laboroj de la « Granda Luvro » deciditaj en la prezidenteco de François Mitterrand.
La n° 139 de la strato de Bercy, la nuna poŝta adreso de la ministerio fakte estas tiu de la malnova konstruaĵo okupita ĝis en 1983 per du direkcioj dependaj de la ministerio pri militintoj (adreso de la pensioj kaj de la statoj de militintoj kaj militviktimoj), kiu fine estis integrita en la nova arkitektura tuto.
Tamen iuj servoj jam transloĝiĝis al Seine-Saint-Denis (Noisy-le-Grand, Montreuil-sous-Bois), en Seine-et-Marne (Noisiel), kaj en Val-de-Marne (Vincennes).
Somala turdo
La Somala turdo (Turdus ludoviciae), konata ankaŭ kiel Somala merlo, estas kantobirdo de la familio de Turdedoj. Ĝi estas endemia de Somalio.
Ties natura habitato estas monteta arbaroj de junipero kaj malfermaj areoj inter 1,300 kaj 2,000 m.
Crișeni (Craidorolț)
Crișeni [kriŝenj] (Cigányi (Királydaróc)) estas vilaĝo sudokcidente de Satu Mare apartenanta administre al la komunumo Craidorolț. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye).
Crișeni situas ĉe rivereto Crasna; la distrikta vojo DJ195B ligas ĝin al Craidorolț (sude) kaj al Moftinu Mare (norde). La plej proksima fervoja stacio estas en Moftin.
En la censo de 2002 la 220 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Euskara batua
Euskara batua (la Eŭska unuigita), aŭ pli simple batua, estas normigita dialekto de la Eŭska lingvo grandskale uzata en la tuto de Eŭsklando. Ĉefe fondita sur centraj dialektoj de Gipusko kaj de Navaro, ĝi ĉerpas siajn radikojn en la klasika lapurda de la 17-a jarcento, antaŭulo de la eŭska literaturo. Ĝi estas versio de la eŭska lingvo uzata en televido, gazetaro kaj la ĉiutaga uzo. Foje la "norma eŭska" ankaŭ moke nomatas "Euskeranto", kun klara aludo al Esperanto.
Enkonduko
Euskara batua uzas unuigitajn ortografion kaj gramatikajn regulojn, akceptitajn kiel normon de la skribita lingvo. Multnombraj eŭskoj oponas kontraŭ la deviga uzo de ununura kaj arta dialekto, tamen, ĉar la unuigita eŭska estas grandskale instruata en lernejoj, opinio komencas evoluiĝi.
En Hispanio, ĝi estas la kun-oficiala lingvo, kun la kastilia (hispana), de la Eŭska Aŭtonoma Komunumo kaj de la Navara Forua Komunumo. En Francio, ĝi havas neniun leĝan statuson, la sola lingvo agnoskita de la konstitucio estas la franca. Ĝi tamen estas instruata en francaj lernejoj kaj universitatoj, kiuj eĉ atribuas diplomojn ebligantajn al instruistoj de nacia instruado, pagitaj de la ŝtato, doni kursojn de la eŭska lingvo. Ĝi tiel ĝuas faktan agnoskon.
Historio
La unuigo de la lingvo estis kondukita de Euskaltzaindia (Akademio de la Eŭska Lingvo). Dum jarcentoj, la eŭska suferinte fortan premon ambaŭflanke de Pireneoj, fare de la hispana kaj franca lingvoj, kaj eĉ riskinte formorton sub la frankisma diktaturo, la Akademio sentis la neceson krei unuigitan lingvon, por ke ĝi havu pli bonajn ŝancojn pluvivi.
En 1968, la kongreso de Arantzazu difinis gvidliniojn por atingi tiun celon per sistema maniero (leksiko, morfologio, deklinacioj kaj ortografio). La sekva etapo estis atingita en 1973 per propono de normigo de konjugaciaj reguloj.
Debatoj kiujn naskis tiu aro da reguloj (1968 - 1976) ne malebligis al unuigita eŭska esti pli kaj pli uzata en instruado, amasmedioj kaj administracio (1976 - 1983), en la kunteksto de naskiĝo de regiona registaro (Euskadi, 1979; prilaboro de la Ĉarto de Navara Forua Komunumo, 1982).
Tiu unuigo nedubeble ebligis doni novan spronon al lingvo preskaŭ formortinta. Tamen, tiu dinamismo nur povas okazi koste de la ceteraj dialektaj formoj, kies intergeneracia transmisio preskaŭ ne plu estas certigata.
Fonologio
Vokaloj Konsonantoj /h/ ne ekzistas en ĉiuj dialektoj de la eŭska. En Euskara Batua oni ne prononcu la /h/, sed oni skribu ĝin. Ekzemple: "hori behar dut" (mi bezonas tion) /oɾi βe.'ar ðut/
Eŭskaj dialektoj
La 7 sekvaj dialektoj, parolataj en diversaj eŭskaj regionoj en Hispanio kaj Francio, estas « naturaj » dialektoj kiuj utilis kiel bazo al euskara batua. Ĉefe uzataj en la regionoj kiuj donis al ili siajn nomojn, ili havis multajn lingvajn similecojn. La ekzisto de dialektoj pruvas la longdaŭron de lingvo tra jarcentoj. La akvitana estis eŭska dialekto kiu malaperis profite al la gaskona, en la regiono Akvitanio kaj la sud-okcidenta parto de Sudo-Pireneoj.
6373 Stern
6373 Stern estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Alan Stern, de la Southwest Research Institute. Liaj esploroj temas pri la satelitoj de la eksteraj planedoj, Plutono, la kometoj de la Oorta nubo kaj la Kujper-zono. Li partoprenis al la sondaj esploroj de dek planedoj kaj eksperimento de disfaldo de satelito elde la kosmopramo.
Pordegoturo
Pordegoturo estas turo super pordego de granda instalaĵo, ekzemple de urbomuro, burgmuro kaj similaj konstruaĵoj.
Plej ofte ĝi estas parto de mezepoka fortikaĵo. La pordego turo ankŭ povas esti duobla turo, kiu situas ambaŭflanke de pordego. Ankaŭ ĉe novtempaj konstruaĵoj oni kelkfoje konstruas pordegoturon por substreki la enirejon.
Drezdenko
Drezdenko (historie germane Driesen) estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Drezdenko en distrikto Strzelce-Drezdenko.
Groeningemuseum
La Groeningemuseum estas municipa muzeo en Bruĝo, Belgio, konstruita sur la loko de la mezepoka Abatejo Eekhout.
Ĝi estas hejmo de kompleta kolekto de ses jarcentoj de Flandra kaj Belga pentrarto, el Jan van Eyck al Marcel Broodthaers. La multaj majstroverkoj de la muzeo inkludas sian kolekton de Flandraj Primitivuloj, de verkoj el ampleksa gamo de mastroj de la Renesanco kaj de la Baroko, same kiel elekto de pentraĵoj el la Novklasikismo kaj el la Realismo de la 18a kaj 19a jarcentoj, de mejloŝtonoj de la Belgaj simbolismo kaj modernismo, majstroverkoj de Flandra Ekspresionismo kaj multaj artaĵoj el la urba kolekto de la post-milita moderna arto.
Fiĝi-polinezia lingvaro
La Fiĝi-polinezia lingvaro, ankaŭ nomata Centra Pacifika aŭ Centra Oceania lingvaro, estas branĉo de la Oceania lingvaro.
Klasifiko
La aŭstralia lingvisto Malcolm David Ross kaj kunlaborantoj (2002) klasifikis la lingvojn kiel sekve:
La okcidenta fiĝia lingvogrupo estas pli proksime rilata al la lingvo Rotuman, kaj la orienta fiĝia lingvogrupo al la polinezia lingvaro, ol ke ili similas inter si, sed posta kontakto kaŭzis ilin replisimiliĝi. La lingvo Rotuman estis influita de polineziaj lingvoj.
Landébia
(jen france, prononco, bretone Landebiav) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Historio
La paroĥo de Landébia, enklavigita en la episkoplando de Saint-Brieuc apartenis al la dekanlando de Coëtmieux, kiu apartenis al la episkoplando de Dol kaj estis dediĉita al sankta Eliĝo.
La Vancelle
La Vancelle estas franca situanta en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Károly Papp (n. 1952)
Károly PAPP [pap] estas rumania hungara geografo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 16-an de februaro 1952.
Kariero
Károly Papp diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri geografio-biologio-geologio (1976). Ĝis 1988 li estis geologo en Kluĵo, poste scienca esploristo en sia naskiĝurbo.Li publikigis en Studia Universitatis Babeş-Bolyai Seria Geologia-Geographia(1980) Dări de Seamă ale Şedinţelor. Vol. 72-73. 1985-1986. 4. Stratigrafie. Bucureşti, 1987).
Munkás Athenaeum
Munkás Athenaeum (Laborista A.) estis kultura organizo de laboristunuiĝfronto en Kluĵo fondita en 1938. En ĝia estigo havis rolon Bruder Ferenc kaj Pásztai Géza, ĝia prezidento estis presisto, Gheorghe Ursică. Intelektaj gvidantoj estis parte de hungaroj Lajos Jordáky, parte de rumanoj Vasile Pogăceanu. Ĝi organizis literaturajn kunvenojn, retigis la suburbojn de Kluĵo kun infanhelpaj kaj sanaferaj prelegoj. En ĝia kadro funkciis la Laborkomunumo de Verkistoj Revoluciulaj. Ĝiaj anoj (inter ili István Asztalos, Balla Károly, Brassai Viktor, Józsa Béla, Korvin Sándor, Kovács Katona Jenő, István Nagy, Salamon László) aperigis antifaŝismajn verkojn ne nur en Korunk kaj en socialdemokrata Előre, sed ankaŭ en Brassói Lapok, Független Újság kaj Friss Újság. En 1940 oni malpermesis ĝian funciadon. Ĝia kontinuo estis post 1944 Józsa Béla Athenaeum.
Argalo
La argalo aŭ montara ŝafo (Ovis ammon) el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj troviĝas en norda Ĉinio, Ŝenŝji, Interna Mongolio, Gansu, Ĉinghaj, Ŝinĝango kaj Tibeto de Ĉinio, kaj ankaŭ en Altajo de Rusio, Nepalo kaj Kaŝmiro. Ĝi estas la plej granda el la ŝafoj. Ĝia korpo estas dika kaj fortika. Ĝi ne havas barbon ĉe la mentono. La inseksa kaj virseksa ovioj ambaŭ portas kornojn. La kornoj de la ina ovio estas mallongaj kaj kurbaj, sed tiuj de la vira tre dikaj kaj longaj, kiuj unue etendiĝas malantaŭesupren kaj ambaŭflanken, poste kurbiĝas malsupren kaj turniĝas antaŭen, formante spiralajn cirklojn. Ĉiu korno longas ĉirkaŭ 1,5 metrojn.
La ovioj vivas en duondezertaj regionoj, senarbaraj altebenaĵoj, montaroj kaj rokaj regionoj. Tiuj, kiuj loĝas en malaltaj lokoj kaj valoj, vivas en granda grupo. Somere la maljunaj virovioj forlasas la grupon kaj iras solaj al altaj montoj, dum la junaj viraj ovioj kaj la inaj kune restas en la grupo. La ovioj ĝenerale aktivadas en fiksaj regionoj, kvankam ili faras sezonan translokiĝon. Vintre ili translokiĝas al ebenaĵoj aŭ valoj, kie ne estas neĝo aŭ maldikas neĝtavolo. Ili manĝas herbojn en frumateno kaj vespera krepusko. Ili havas akrajn okulojn kaj nazon. Kiam ili sin trovas en danĝero, ili batas grundon per sia antaŭa piedo por doni alarmon. La ovioj estas lertaj en montogrimpado. Ilia oestro estas inter decembro kaj januaro de la sekvanta jaro. Tiutempe la plenkreskaj viraj ovioj faras inter si lukton por gajni la inajn. Antaŭ la lukto ili elektas pecon da ebena grundo kaj ambaŭ flankoj vizaĝo-al-vizaĝe retroiras respektive je certa distanco, poste ili forte ĵetas sin al la rivalo kaj kunfrapiĝas. Dum la forta kunfrapiĝo iuj el ili mortas de vundo. La ina ovio naskas en majo kaj junio, la gravedeco daŭras 5 monatojn.
La argaloj havas pli ol 10 subspeciojn, inter kiuj tri vivas en Ĉinio. Ili estas mongola ovio (O. a. darvini), Marko-polo-ovio (O. a. polii) kaj tibeta ovio (O. a. hodgsoni).
Surbo (Italio)
Surbo estas komunumo de Italio.
Geografio
La urbo Surbo situas en la itala regiono Apulio en la Provinco Lecce kaj nombris la 1-an de januaro 2009 14510 loĝantojn sur alteco de 44 m s.m. ĉe la suorienta pinto de Italio. La teritorio de Surbo estas komplete ĉirkaŭita de la urbo Lecce, tiel ke Surbo formas enklavon.
Ekonomio
En Surbo ek de 2007 funkcias ventoelektroparko kiu produktas la energion por 33000 familioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Surbo datiĝas el la jaro 1181 el diplomo de la reĝo Tancredi la 1-a. Surbo en tiu epoko estis parto de la Grafejo de Lecce kaj ĝis la fino de la 18-a jarcento Surbo troviĝis sub la regado de la urbestroj de Lecce, kiuj estis la feŭdoj kaj baronoj por Surbo.
Hanna Lóránd
Hanna Lóránd, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lóránd Hanna estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina nomo estis (hungarsisteme) Woppera Janka, ŝia edzo estis Ottó Ruttkai.
Hanna Lóránd naskiĝis la  en Újpest, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Viktor Brassai
Viktor BRASSAI [braŝai], fimilinomo Resch, estis rumania hungara poeto, tradukisto, poemdeklamisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 5-an de novembro 1913 kaj mortis en Ukraino en somero de 1944. Li estis la edzo de Irén Becski.
Hanna Lóránd
Biografio
Ŝi edziniĝis en 1949, poste ŝi naskis 2 filojn. Ŝi ricevis premiojn en 1964 kaj 1980.
Viktor Brassai
Biografio
Viktor Brassai studis en Ditrău, Gheorgheni kaj Braŝovo. Li akiris jurdotortitolon en Kluĵo (1935) kaj li estis advokatkandidato en advokatoficejoj de Kluĵo. Kiel komunisto li agadis en la jurdefenda aparato de la partio. En 1935 li estis respondecredaktoro en sia familinomo de literatura, kritika kaj socia revuo Jövő. En 1939-ben, poste 1942–44 li plenumis laborservon. De 1941 li estis ano de KZST. Li estis elstara poemdeklamisto de hungaraj kaj mondliteraturaj poemoj.
Dikkapa blito
Priskribo
La unujara planto atingas kreskoalton de 20 ĝis 60, kelkfoje ĝis 80 cm kaj formas bazan folirozeton.La tuta planto estas kalva aŭ iom faruneca. La tigoj estas vertikalaj. La folioj estas kalvaj. La bazaj folioj havas longajn pedunklojn. La foliplato estas triangula ĝis lancoforma, iom denta aŭ glatranda. Ĝi longas ĝis sep cm kaj estas je la malsupra flanko verdeca.
La floroj staras el ekseloj kaj similas al frambaj fruktaroj. Ili estas skarlate ĝis malhele ruĝaj kaj fariĝas karnece en matura stato. La brakteoj estas kompletrandaj kaj defalas ĉe la supraj floraroj. La florvolvaĵo estas pseŭdospiko. Flortigoj kaj florinvolukro estaa kavaj. Ekzistas tri ĝis kvin involukraj folioj. Ekzistas 0 aŭ unu stameno. La planto floras inter junio kaj aŭgusto. La floroj estas proteroginaj kaj estas polenigitaj de la vento (anemogamio).
La florvolvaĵo esta kvin ĝis dek mm duka. La fruktoj estas ruĝasj, sukaj kaj rememoras je morusoj. La semo longas 0,8 ĝis 1 mm kaj larĝas 0,6 ĝis 0,9 mm. La disvastigode la semoj okazas per bestoj (endozooĥio, epizooĥorio) kaj per la homo (hemeroĥorio).
La kromozomonombro estas 2n=18.
Troviĝoj
En Eŭropo la specio kreskas en Hispanujo, Italujo, Balkanio, de Francujo ĝis suda Skandinavio, Suomujo kaj suda Rusujo, se tie ĝi ne apartenas al la natura flaŭro. En Nordameriko la specio kreskas ofte en Roka Montaro. Ĝi verŝajne hejmiĝas en Ameriko, de kie ĝi disvastigis al Eŭropo.
Sistematiko
La unua priskribo okazis 1753 fare de Carl von Linné sub la nomo Blitum capitatum en Species Plantarum 1, p. 4. Linné kunigis tiun specio kaj la maldika blito kun karnecaj fruktetoj en propra specio Blitum. Francesco Ambrosi metis la dikkapan bliton 1857 kiel Chenopodium capitatum al la genro Chenopodium (en: Flora del Tirolo Meridionale 2, p.180). Laŭ novaj molekulaj esploroj la dikkapa blito estas pli proksime parenca al la genro Spinacia ol al la Chenopodium. Tial Fuentes-Bazan et al. (2012) disigia ĝin de la genro Chenopodium kaj metis ĝin denove al la genro Blitum. Tiu estas nun kune kun Spinacia en la tribo Anserineae.
Sinonimoj de Blitum capitatum L., estas Blitum virgatum var. capitatum (L.) COSS., GERM. & WEDD., Chenopodium capitatum (L.) AMBROSI}}, Chenopodium capitatum (L.) ASCH. kaj Morocarpus capitatus (L.) SCOP. Pliaj sinonimoj estas Blitum petiolare LINK}}, Blitum tataricum Mill., Blitum terminale STOKES kaj Chenopodium capitatum var. parvicapitatum S.L.Welsh}}.
Kultivado kaj rikolto
Oni elsemas de marto ĝis aprilo. En printempo la kovrado per neteksaĵo povas esti bona por plifruigado. La elsemado ankaŭ povas okazi ĝis julio. La plej bona kreskejo estas en plena suno aŭ en malforta ombro. Ĝi ne havas specialajn postulojn pri grundo. Tro komprimitan grundojn kun alta akvonivelo ne estas ideala. La semoj bezonas 5 ĝis 6 tagoj por ekĝermi. . La distanco de planto al planto estu 15 ĝis 20 cm oble 15 ĝis 20 cm. Por aro necesas 20 g semoj. . Oni povas rikolti de unu planto ĝis 2 kg.. .
Manĝaĵo
La folioj estas uzataj kiel kuirita somera spinaco. La ruĝaj beroj estas manĝeblaj, sed ne tre bone gustas. La folioj ankaŭ povas esti manĝebla nekuirita kiel salato.
Ornamplanto
La planto ankaŭ povas esti uzata kiel ornamplanto.
Columbo
Columbo estas usona televida serio kun detektiva intrigo. Ĉefrolon de leŭtenanto Columbo rolis Peter Falk, li estas detektivo de la Los-Anĝelesa Polica Departemento, mallongigata LAPD. Unuafoje tiu ĉi figuro aperis en 1960, unua filmo estis filmita en 1968, pluaj partoj estis filmitaj en la jaroj 1971 ĝis 1978, poste oni renovigis la filmadon en 1989. La lasta parto estas el la jaro 2003.Kiu ne konas tiujn senĉese ripetiĝantajn scenojn! La leŭtenanto en ĉifita mantelo kun cigaro jam estas foriranta; la murdisto povas elspiri. Sed ankoraŭ atentu, la policisto turniĝas: "Ne koleru, mi bezonas tion pro raporto al superuloj, vi konas tion. Ĉu vi povus diri al mi..." Kaj ĉirkaŭ la krimulo kuntiriĝas kapto-reto. Al li iĝas klare, ke tiu ulo, kiun li tiom subtaksis, perfekte priregas sian laboron.
Wierden
[[Media:Nl-Wierden.ogg|Wierden]] estas municipo kaj pendolula vilaĝo apud Almelo en la regiono Twente de la nederlanda provinco Overijssel. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Columbo
En klasika detektiva filmo la spektantoj estas scivolemaj, kiu estas krimulo. Ĉi tie ne. Ili vidas unue la murdiston en agado. Poste venos la leŭtenanto Columbo kaj senvualigas tion, kion la spektantoj scias. La sorĉo ne konsistas en tio, KIU estas murdisto, sed en tio, KIEL li esploros tion.
Al Columbo ankaŭ apartenas, ke li senĉese parolas pri la edzino, "sinjorino Columbo", sed neniu iam vidis ŝin.
Origine, la rolon de la leŭtenanto Columbo ne devis ludi Peter Falk: al la produktistoj li ŝajnis tro juna por tio. Ili unue elektis aliajn aktorojn, sed Lee J. Cobb ne povis kaj Bing Crosby ne volis. Feliĉe. Hodiaŭ ni jam ne povas imagi alian Columbo-n.
Saint-Martin-de-Fontenay
Saint-Martin-de-Fontenay estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Martifontains.
Sofia Gubajdulina
Sofia GUBAJDULINA (naskiĝis la en Ĉistopol, Sovetunio) estas rusa komponistino. Ŝiaj muzikverkoj ofte inkludas malkutimajn kombinojn de instrumentoj.
Vivo
Gubajdulina naskiĝis en Ĉistopol, Tatarstano. Estante junulino, ŝi ofte en kampoj apud ŝia domo preĝis, ke ŝi iam iĝu komponistino. Ĉe la konservatorio de Kazan ŝi studis la fortepianon kaj muzikon, kaj gradiĝis en 1954. Poste Gubajdulina enteprenis pluan muziklernadon en Moskvo, instruite de Nikolai Pejko ĝis 1959 kaj de Vissarion Ŝebalin ĝis 1963. Gubajdulina plifamiĝis eksterlande en la komencaj 1980-aj jaroj, plejparte kiam la violonisto Gidon Kremer ekinteresiĝis pri ŝia violonkonĉerto.
En la Sovetunio ŝia muziko estis mallaŭdata kiel "malrespondeca" pro ties disonancemo kaj nekutimeco; tamen Dmitri Ŝostakoviĉ, evaluante ŝian finekzamenon, kuraĝigis Gubajdulinan daŭri laŭ la "malvera vojo". Malgraŭ tio, la komponistino estis permesata esprimi sian modernismon per kelkaj muzikaĵoj skribataj por dokumentaj filmoj.
Gubajdulina estas ortodoksa kristanino, kaj religio influis ŝian verkaron. En intervjuo ŝi diris, ke muziko por ŝi estis eskapo el la "terura" sociopolitika atmosfero de Sovetunio.
Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil
Les Eyzies-de-Tayac-Sireuil estas malaperinta franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Eyzicois.
Ĝi nun formas parton de Les Eyzies.
Crescencio Salcedo
Crescencio Salcedo Monroy (Palomino, Bolívar, 27-an de aŭgusto de 1913 - Medeljino, 3-an de marto 1976) estis kolombia muzikisto. Li komponis famajn melodiojn kiel «La múcura», «Mi cafetal», «El año viejo», inter aliaj.
Kastelo de Bátonyterenye
La Kastelo de Bátonyterenye (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Gyürky-Solymossy [djurki-sojmoŝi]) estas baroka kastelo en urbo Bátonyterenye (pli frue vilaĝo Kisterenye).
Krapina-Zagorje
Krapina-Zagorje nomiĝas laŭ la ĉefurbo Krapina kaj la regioneto Hrvatsko Zagorje. Ĝiaj geografiaj najbaroj estas:
Kastelo de Bátonyterenye
Konstruaĵo
La brikoforma kastelo situas sola en tre granda parko. En ambaŭ flankoj de la fasado estas malaltaj turoj kun bulbaj pintoj. Interne kaj en la teretaĝo, kaj en la etaĝo po 5 ĉambroj troviĝas.
Organizo de Arabaj Landoj Eksportantaj de Petrolo
La Organizo de Arabaj Landoj Eksportantaj de Petrolo aŭ OALEP (au OAPEC, laŭ ties anglalingvaj sigloj), estas organizo multflanka kun sidejo en Kuvajto, kiu kunordigas prienergiajn politikojn inter arabaj landoj. Ties ĉefa celo, laŭ la propra organizo mem, estas la disvolvigo.
Krapina-Zagorje
Multaj loĝantoj uzas la kajkavan formon de la kroata lingvo, kiu parte similas al la najbara slovena lingvo.
Kastelo de Bátonyterenye
Parko
La parko estas naturoprotektata teritorio. Ene estas videbla ne nur la kastelo, sed ankaŭ ĉevalejo, loĝejoj por la iamaj servistoj kaj monumento pri Lajos Abonyi.
Organizo de Arabaj Landoj Eksportantaj de Petrolo
La 9a de januaro 1968 tri el la tiamaj plej konservativaj arabaj ŝtatoj nafto-eksportantoj, nome Kuvajto, Libio kaj Sauda Arabio, interkonsentis en Bejruto fondi la OALEP, kun la celo apartigi la produktadon kaj vendadon de nafto disde la politiko, post la embargo de 1967 kiu sekvis al la Sestaga milito. La uzo de la petrolo kiel armo en la lukto kontraŭ Israelo estis proponita regule en la Arabaj Kongresoj pri Petrolo ekde longtempe. Ĉiukaze, la produktado de saudaraboj estis kreskinta je 9% en tiu sama jaro kaj la embargo daŭris nur dek tagojn.
La OALEP celis origine esti konservativa organizo, kiu limigos la membrecon nur por landoj kies ĉefa eksportado estu petrolo, kaj tiele ekskludi registarojn pli radikalajn, kiaj Egiptio kaj Alĝerio, krom necesi la aprobo de ties tri fondintoj por ĉiu ajn nova membro. Dekomence, Irako malakceptis aliĝi, sed restis ene de la Araba Ligo, ĉar ĝi konsideris la OALEP tro konservativa. En 1972 la kriterio de aliĝakcepto ŝanĝis al "petrolo kiel grava (jam ne ĉefa) enspezofonto", kaj tiele aliĝis Alĝerio, Egiptio, Irako kaj Sirio. La organizo iĝis multe pli aktivema, spite la dekomencaj intencoj.
Krapina-Zagorje
Administra divido
La provinco konsistas el 7 urboj kaj 25 pliaj komunumoj. La urboj estas:
Organizo de Arabaj Landoj Eksportantaj de Petrolo
La Milito de Jom Kippur, en oktobro de 1973, estis grava momento por la organizo. Dektagojn post la komenco de la konflikto, nome la 16an de oktobro, okazis separitaj kunsidoj fare de la membroj de la organizo kaj de la membroj de la persa golfo de la OPEL, kio inkludis Iranon. la OALEP decidis bremsi la produktadon en 5%, ĉiumonate, ĝis la "israelaj trupoj estu komplete for de ĉiuj la teritorioj arabaj okupitaj en la milito de 1967 (...)". La embargo daŭris ĉirkaŭ kvin monatojn antaŭ esti nuligita en marto de 1974, post negocado en Vaŝingtono. Ties efiko, ĉiukaze, estis suferita dum la resto de la jardeko. Por la naft-eksportantaj landoj, la embargo estis la unua montro de ilia kapablo por influi politike per la produktado. Kelkaj el ili uzos poste tiun kontrolsistemon por renegoci kontraktojn kun diversaj entreprenoj aŭ landoj. Sed la kreskaj enspezoj agadis kontraŭ la unueco, kaj nova embargo unuigita fare de la OALEP ne esti denove ebla.
En 1979 Egiptio estis forpelita de la organismo pro la subskribo de la Pactraktatoj de Camp David, sed ĝi estis reakceptita post unu ja
rdeko.
Ties dekunu membroj aktuale estas la jenaj:
Grizdorsa turdo
La Grizdorsa turdo (Turdus hortulorum) estas birdospecio membro de la familio de Turdedoj en Azio.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Japanio, Koreio, Rusio, Tajvano kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Ĝi havas brunajn dorson, flugilojn, voston, bruston kaj kapon. Multaj turdoj havas grizajn dorsojn, sed tiu specio ricevas precize tiun nomon ĉar la griza dorso ege kontrastas kun ruĝoranĝaj subaj partoj.
Kaptiva bredoparo demetas 5 ovojn, kaj eloviĝo okazas post 14 tagoj por la unua ovo. Elnestiĝo okazas post 12 tagoj.
Veldhoven
Veldhoven estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto. En Veldhoven estas la sidejo de grava ASML Holdingo.
La krio
La krio (en norvega: Skrik) estas la populara nomo donita al ĉiu el la kvar versioj de komponaĵo, kreita kiel pentraĵoj kaj paŝtelaĵoj, de norvega ekspresionista artisto Edvard Munch inter 1893 kaj 1910. La germanlingva titolo kiun Munch donis al tiu verkoj estis Der Schrei der Natur (La krio de la naturo). La verkoj montras figuron de agonia esprimo kontraŭ pejzaĝo de tumulta oranĝa ĉielo. Arthur Lubow priskribis La krion kiel "ikono de moderna arto, ia Mona Lisa de nia tempo."
Champigny
Champigny estas la nomo de pluraj artikoloj.
Champigny (Yonne)
Geografio
Champigny etendiĝas sur 21.28 km², kaj havis 2021 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 95 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Marie-France Gaujal-Joseph, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Kantono Hamilton (Kansaso)
La kantono Hamilton (Hamilton County) estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Champigny (Yonne)
Administrado
Champigny apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Huéscar
Huéscar estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Ĝi situas en la plej nordorienta pinto de la provinco kaj tiele ĝi limas kun la provinco de Albacete kaj kun la provinco de Jaén. Krom la kerno la municipo enhavas aliajn 5 domarojn (submunicipojn). Proksime estas tre montara areo kun rimarkindaj grandaj arboj sekvojoj kaj en la vilaĝo mem antikvaj blazonaj hejmoj.
Tomisedoj
Tomisedoj - latine Thomisidae - estas biologia familio de veraj araneoj aŭ araneomorfuloj. La familio subdividiĝas al 170 genroj kaj pli ol 2000 specioj. Pri la nomoj de iuj aparte gravaj genroj vidu la informkeston dekstre. Unua difininto de la familio konsideriĝas la sveda zoologo Sundevall, kiu priskribis ĝin en 1833.
Supra Voltalando
Supra Voltalando estis inter 1960 kaj 1984 la nomo de la posta ŝtato Burkino.
Historio
Franca Supra Voltalando aŭ pli simple Supra Voltalando (Haute-Volta ) estis kolonio de la Franca Okcidenta Afriko establita la 1-an de marto 1919, el teritorioj kiuj estis parto de la kolonioj de Supra Senegalo kaj Niĝero unuflanke kaj de Eburbordo aliflanke. Tiu kolonio estis nuligita la 5-an de septembro 1932, kaj ties partoj estis administrataj de Eburbordo, Franca Sudano kaj Niĝero.
Post la Dua Mondmilito, nome la 4-an de septembro 1947, la kolonio estis restaŭrita kiel parto de la Franca Unio, kun siaj antaŭaj limoj. La 11-an de decembro 1958, ĝi estis rekonstituita kiel memrega Respubliko de Supra Voltalando ene de la Franca Komunumo, kaj post du jaroj nome la 5-an de aŭgusto 1960, ĝi akiris kompletan sendependon. La 4-an de aŭgusto 1984, la nomo estis ŝanĝita al Burkina Faso respektive Burkino.
La nomo Supra Voltalando indikas, ke la lando enhavas la supran parton de la rivero Voltao. Tiu rivero estas dividita en tri partoj, nome Nigra, Blanka kaj Ruĝa Voltaoj.
Ruzante
Ekstergeedza filo de medicinisto Giovan Francesco Beolco, profesoro pri medicino ĉe la Universitato de Padovo, Anĝelo Beolco (Beolko), nome Ruzante, havis longan kaj fruktodonan kunlaboradon kun la amika verkisto Alvise Cornaro riĉa bienposedanto kaj literaturisto, kiu verkis diversajn traktatojn pri arkitekturo kaj agrara scienco, kaj kiu celante reprezento, en la kortego de sia kuzoj, Marko kaj Franko, kardinaloj, la realon de la mizera kamparo, komisiis al Ruzante oraciojn-prelegojn. Fine li ankaŭ lin helpis ekonomie.
Li mem elektis sian kromnomon (Ruzzante aŭ Ruzante) ĝin eltirante el persono de siaj komedioj kiujn li ludadis kiel aktoro sur la sceno: kies signifo siavice devenas el la dialekta verbo “ruzzare” (ludi kun la bestoj) kun aludo ankaŭ obscena.
Historiaj dokumentoj pri la vivo de Ruzante
Nesciata estas ankaŭ la naskiĝoloko, kvankam en la Dua Oracio oni legas: “pri tiuj, vi sciu, kiuj sin nomas doktoroj, ĉar se ili havas du-turojn, mi havas tri turojn” Kaj oni konas nur unu municipon kun la bildo de du turoj, kiu estas Pernumia, en la kamparo de la de la padova ebenaĵo. oni dedukas ke li tie naskiĝis.
Tomboŝtono videbla en la preĝejeto Sankta Danielo en Padovo, dum en la fronta domo estas indikata la situo de la en Padovo loĝado de Ruzante.
Verkoj de Ruzante
Rilate kronologion de lia verkoj ekzistas malsamaj datadoj, unu bazita sur filologiaj kriterioj, kies epigono estas Ludovico Zorzi, zorginto pri la unika tutverkaro (“opera omnia”) publikigita en la “Millenni” de la eldonejo Einaudi, kaj alia sur semantika sinsekvo. Jen listo de liaj verkoj:
La kritiko
En la kritiko, la bildo de Ruzante ŝanĝiĝis laŭlonge de la tempo. Iam juĝata “instinkta aŭtoro”, hodiaŭ estas unuanime konsiderita klera aŭtoro. Inter la pruvoj pri tiu lia klereco elstaras citaĵoj aŭ referencoj kiuj etendiĝas de la klasika kulturo al eĥoj de la transalta luterana kulturo.
Aŭtoro de teatraj verkoj, kiel dirite li alprenis la pseŭdomino de Ruzante el persono de siaj komedioj, venetia kanparano kiu progresis karakteriziĝi kun la prezento de novaj verkoj. Per tiu persono estas repreantita la vivsituacio de la ekonomio de la padova kamparanaro. La riĉeco de lingvaĵo utiligas vejnon de “malkonvena” kaj malpruda kiuj limigis, post lia morto, la oftecon de la reprezentadoj. Neŝatigebla scivolemulo, li ne perdis okazon por polemiki kun la plej kleraj elementoj de tiama kulturo, aparte kun Bembo, abunde priridigita ĝuste en la Betia.
Post la jaroj tridekaj de lia jarcento, la intereso de Ruzante intensiĝas ĉirkaŭ la mondo de la malriĉuloj, de la ekspluatitoj kiujn li priskribas kun bedaŭro de tiu kiu sperte konas la suferojn de la submetitaj klasoj.
La alternaj fortunoj de liaj verkoj ŝuldiĝas ankaŭ el la ... lingvistiko. Fakte, lia “padova dialekto” jam malaperis kaj ankaŭ la padovanoj mem nun plu ĝin komprenas, kaj la transigo al la itala lingvo perdas lingvan elanon kaj la profundan vervon ligitan al eĥoj koncernantaj al semiotika strukturo.
La dua limiga faktoro havas historiajn radikojn: komenciĝis per akordo inter aktoroj tiu kiu estos nomata “komedio de la arto” kies precipa moto estis “la pura distriĝo" kiu fakte kuntrenis “malengaĝiĝon“ kun la forigo de la sociaj temoj: tiuj temoj, ne amataj ĉe la burgaro, malaperis kaj kun ili la reprentado de la komedioj de Ruzante.
Laŭ la itala nobelpremiito pri literaturo (1997) Dario Fo, Beolco Ruzante, juĝata grandega aŭtoro ne malsupera al kiu ajn en la moderna Eŭropo, estis oferita pro la fakto ke li enscenigas la “ĉiutagaĵan”, la ĝojojn kaj la malesperojn de la komuna popolo”.
Multaj italaj urboj dediĉi al li monumenton. Kaj ankoraŭ hodiaŭ en la landeto Pernumia, sude de Padovo, estas montrata antikva mastra domo kie Ruzante naskiĝis aŭ almenaŭ pasigis la unuajn vivjarojn.
Hubert-Folie
Hubert-Folie estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Castine-en-Plaine.
L'Isle-sur-la-Sorgue
La rivereto La Sorgue fluas tra la urbo. L'Isle-sur-la-Sorgue ankaŭ nomiĝas la Venecio de Provenco. Ĝi estis konstruita en la 12-a jarcento sur stiltoj en la marĉoj. La pitoreska vilaĝo estas turisma altiro.
Geografio
L'Isle-sur-la-Sorgue estas lokata inter Avignon kaj la norda Luberon valo, proksime al Fontaine-de-Vaucluse. Tiu komunumo enhavas tri domaretojn kiuj estas Saint-Antoine, Petit-Palais kaj Velorgues. Ĝi situas je 800 km de Parizo, 80 km de Marsejlo kaj je 25 km de Avignon.
Abatejo Ramsey
Abatejo Ramsey estas iama benediktana abatejo en la malgranda urbo Ramsey, nun en Cambridgeshire. Ĝi situas sudoriente de Peterborough kaj norde de Huntingdon. Ĝi estis fondita de Oswald de Worcester kaj Athelwold, episkopo de Winchester, en 969. Oswald persvadis la abaton de Abatejo Fleury, Francio, alveni al Ramsey por instrui monaĥojn.
Ĉiun karesmon, la abatejo pagis 4,000 angilojn al la abatejo de Peterborough por la rajto mini kalkŝtonon ĉe Barnack (Cambridgeshire).
La abatejo ege prosperis, kaj iĝis la tria plej grava monaĥejo de Anglio (malantaŭ Abatejo Glastonbury kaj la abatejo de St Albans. Post kiam Henriko la 8-a (Anglio) aboliciis la monaĥejojn, ŝtonoj el la abatejo estis uzataj dum la konstruado de pluraj kolegioj de la Universitato de Kembriĝo. Tamen ankoraŭ videblas restaĵoj de la abatejo, kaj la pordkonstruaĵo (kiu datiĝas de la 15-a jarcento) estas posedata de la National Trust.
Aldo Leopold
Aldo LEOPOLD (11an de januaro 1887 – 21an de aprilo 1948) estis usona aŭtoro, sciencisto, ekologo, forstisto, kaj membro de la konservisma movado. Li estis profesoro ĉe la Universitato de Viskonsino kaj estas konata ĉefe pro sia libro A Sand County Almanac (1949), kiu estis vendita je pli ol du milionoj da kopioj.
Leopold ludis influan rolon en la disvolvigo de moderna primedia etiko kaj en la movado por konservado de naturo. Lia etiko de naturo kaj de konservado de naturo havis profundan efikon sur la primedia movado, kun ekocentra aŭ holistika etiko rigardr al tero. Li emfazis al biodiverseco kaj ekologio kaj estis fondinto de scienco por administrado de naturo.
Kazimierz Deyna
Kazimierz Deyna (naskiĝis la 23-an de oktobro 1947 en Starogard Gdański, mortis la 1-an de septembro 1989 en San Diego) – pola futbalisto, oficiro de Pola Popola Militistaro. Li ludis en pola nacia teamo de futbalo en la jaroj 1968–1978, estis ties kapitano en la jaroj 1973–1978. Reĝo de pafistoj dum Somera Olimpiko en Munkeno en 1972, la tria futbalisto de Futbala Mondpokalo en Okcidenta Germanio en 1974.
Fundamentojn de futbala edukado akiris en neekzistanta jam klubo Włókniarz en Starogard Gdański, poste eniris al kadro de Distrikta Asocio de Futbalo en Gdańsk, pliposte al pola reprezentantaro de junuloj. Sian karieron daŭrigis en Lodzo, Varsovio kaj Manchester. Fine de la futbalista kariero setlis en Usono.
Li pereis dum voja akcidento revenante al sia domo. Entombigita en El Camino Memorial Park en San Diego. Maje 2012 liajn postrestaĵojn estis alveturigitaj al Pollando. En Varsovio ĉe stadiono de Legia oni malkovris monumenton al li.
Fare de analiziistoj de la sporto estas konsiderata unu el la plej bonaj polaj tutbalistoj en la historio. Laŭ semajnrevuo Piłka Nożna (Futbalo) estas la plej bona pola futbalisto de la 20-a jarcento.
Uzerche (stacidomo)
Uzerche estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en Uzerche, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Nova Akvitanio.
9421 Violilla
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la patrino de la malkovrinto : Violet Lilian Laurie (1921 – 1995), kiu mortis la sama jaro, ke la asteroido estis malkovrita.
Pál Jancsik
JANCSIK Pál (janĉsik) estis rumanuja hungara poeto, tradukisto naskita en Braŝovo la 12-an de novembro 1936, mortinta en Kluĵo la 4-an de julio 2018.
Uzerche (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Pál Jancsik
Biografio
Jancsik finis la mezlernejon en Braŝovo en 1954, la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo en 1959 kaj li laboris de tiam en Kluĵo. Komence li estis redaktoro ĉe la Utunk, de 1960 ĝis 1970 ĉe la Porjunulara Libroeldonejo, de 1970 ĉe la Libroeldonejo Könyvkiadó. De 1985 li estis sekretario de Korunk.
Gustaf Ankarcrona
Sten Gustaf Herman ANKARCRONA (naskiĝis en Huskvarna, mortis  en Holen, Tällberg, Dalarnas län) estis sveda pentristo kaj arkitekto. Li estis filo de fabrikmastro Emil Adolf Ankarcrona kaj Anna Maria Norström. De 1886 ĝis 1889, Ankarcrona estis edukita en la Arta Akademio en Berlino. Post vojaĝoj al Norvegio kaj Parizo, kaj longa restado en Munkeno en 1895 li revenis al Svedio. Li servis en la estonta nacia romantika spirito kun scenoj el la kamparo, ofte en vintraj medioj.
Krom artisto, li estis ankaŭ aktiva en kontraŭalkohola movado kaj kiel edukisto de Dalarna, kie li ankaŭ servis kiel eldonisto de la revuo Siljan. La konservado de la metio estis lia koro, kaj li batalis por eviti ke la tradicia manfaritaĵo perdis kontraŭ la fabrike artefaritaj produktoj. La hejmregiona asocio (Hembygdsförening) de Leksand estis fondita en 1904 pro la iniciato de Ankarcrona. En la fruaj 1910 kreis Ankarcrona la bienon Holen i Tällberg, kiu estis la kondiĉo por la formado de la unua sveda hejmregiona federacio (Hembygdsförbund). Ankarcrona loĝis tie sur la bieno ĝis sia morto en 1933.
Kolioformaj birdoj
La Koliedoj (Coliidae) estas familio el la ordo de la Kolioformaj birdoj. En tiu familio ekzistas du genroj kaj ses specioj. Tiuj birdoj en multaj eŭropaj lingvoj nomiĝas "musbirdoj", kio aludas, ke la apero de tiuj birdoj memorigas ecojn de musoj: ilia sociema vivmaniero, la koloro de ilia plumaro kaj ilia moviĝmaniero, ke ili kutimas fuĝkuri kiel musoj tra la arbustaro.
Koliedoj estas malgrandaj, teneraj birdoj kaj ekskluzive troviĝas en Afriko sude de la Saharo. Ili loĝas en arbusta pejzaĝo, savanoj, arbaroj, samkiel en arbarrandoj, parkoj kaj fruktarbaj ĝardenoj en urboj, inter aliaj en Sudano, Somalio, Etiopio kaj Niĝerio. La sociemajn birdojn oni trovas foje en grupoj de dudek ĝis tridek bestoj.
Guadix
Guadix estas urbo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Ĝi situas en la norda deklivaro de la montaro Sierra Nevada. Ĝi estis setlejo jam en epoko de Romia Imperio kaj de Al-Andalus. La nuna nomo devenas el la araba epoko, kiel ĉiu toponimo en Hispanio komencanta per Guad, kio signifis en araba "rivero"-n. Nuntempe la urbo havas 20.395 loĝantojn. Dek kilometrojn pli sude situas la komplekso de tri suncentraloj Andasol. Ĝi estas en la centro de la komarko Hoya de Guadix, je altitudo de 915 msm, sur la norda deklivo de Sierra Nevada, estante la plej grava kerno de loĝantaro de la komarko, kiu estas formata de 32 municipoj. En ĝi troviĝas la sidejo de la jurisdijcia teritorio numero 2a de la provinco kaj de la dioĉezo Guadix-Baza. En 2015 estis 18 928 loĝantoj, 61 689 en la tuta komarko. La kvartaloj estas tre diferencaj inter si, parte pro la kontinu enmigrado okzinta ĝis la 1990-aj jaroj, elstare la kvartalo de la Ermita Nueva, la Stacio de Guadix, la historia kerno, kie estas la Calle Ancha (Larĝa Strato); la kvartaloj Santiago kaj San Miguel; kaj la tri ĉefaj avenuoj: Mariana Pineda, Buenos Aires kaj Medina Olmos. Ĝi estis kolonio de la Romia Imperio de la provinco Hispania Tarraconensis, apartenanta al Conventus Carthaginensis, poste sidejo episkopa de la Katolika Eklezio kaj en Al Andalus ĉefurbo de la regno estrita de Abu Abdallah Muhammad "El Zagal", kaj poste la Arkiepiskopo de Toledo, Pedro González de Mendoza, faris la urbon episkopa enklavo kaj sidejo de la povo de la nobela familio Infantado.
Grava tipa areo estas la kvartalo de la kavodomoj kie piedirante tra montetoj oni vidas nur kamnetubojn elirantaj el la grundo (sube estas la domoj).
Inter gravuloj elstaras la verkisto Pedro Antonio de Alarcón.
Przewalski-gazelo
Przewalski-gazelo (Procapra przewalskii) el la ordo de parhufuloj kaj familio de bovedoj troviĝas en Ĉinghaj, Gansu, Ŝinĝango kaj la Interna Mongolio de Ĉinio.
Priskribo
Tiu specio aspekte similas al la tibeta gazelo (Procapra picticaudata), sed ĝiaj kvar membroj kaj kornoj estas pli maldikaj ol tiuj de la tibeta gazelo, kaj la kornoj havas okulfrapajn transversajn eĝojn. Ĝiaj mallongaj kornoj kurbiĝas unu kontraŭ alia ĉe la pinto. Ĝia nazosto estas inallarĝa kaj ĝia fina parto pli maldika, kie ne troviĝas kavetoj. Somere ĝiaj mallongaj kaj brilaj haroj estas sablofiavaj kaj iom okraj, vintre brunflavaj aŭ laktblankaj. La gorĝo, abdomeno kaj internaj flankoj de la kvar membroj estas blankaj. Ĝi havas vizaĝan glandón. Ĝi longas ĉirkaŭ 100 centimetrojn, pezas 15 kilogramojn kaj altas 50'centimetrojn. Nur la maskla gazelo portas kornojn.
Ŝonan Bellmare
Ŝonan Bellmare aŭ Shonan Bellmare (湘南ベルマーレ, latinliterigite Shōnan Berumāre), antaŭe nomita Bellmare Hiratsuka, estas profesia futbalteamo de Japanio, kies unua vira teamo nune ludas en la 1-a Japana Ligo. La oficiala hejmurbo de la teamo estas Hiratsuka, kaj la dua nomparto estas fantazia vortokunfando el la du italaj vrotoj bello (bela) kaj mare (maro).
Giulio Giorello
Giulio GIORELLO (naskiĝis la, mortis la 15-an de junio 2020) estis filozofo kaj profesoro pri filozofio ĉe la ŝtata universitato de Milano en Italio kaj aŭtoro.
Li estas disĉiplo de la filozofo Ludovico Geymonat.
Regiono Plzeň
Regiono Plzeň situas en sudokcidento de Bohemio. Nordokcidente ĝi najbaras kun Regiono Karlovy Vary, norde ĝi havas mallongan sektoron de komuna limo kun Regiono Ústí nad Labem, nordoriente ĝi najbaras kun Mezbohemia regiono, sudoriente kun Sudbohemia regiono. Sudokcidente ĝi havas la plej longan sektoron de komuna limo kun germana lando Bavario.
Naturkondiĉoj
Montareto Plzeňská pahorkatina plenigas grandan parton, nordoriente troviĝas Plzeňská kotlina (Plzena valkaldrono) kaj montaro Brdy ĉi tien tuŝas el Mezbohemia regiono. Plej alten atingas limmontaroj Ĉeĥa arbaro kaj parto de Šumava. En Šumava situas ankaŭ la plej alta punkto de Regiono Velká Mokrůvka (1370 m s. m.), malgraŭ ke temas pri eĉ ne la plej alta monto de Šumava (tio estas monto Granda Acero en Bavario), nek pri la plej alta ŝumava monto en la ĉeĥa flanko (tio estas monto Plechý en Sudbohemia regiono).
Plimulton de la regiono deakvigas rivero Berounka, kiu estiĝas en Plzeň per kunfluiĝo de riveroj Radbuza, Mže, Úhlava kaj Úslava. Parton de ĉirkaŭaĵo de urboj Klatovy kaj Sušice deakvigas rivero Otava. Ambaŭ riverregionoj apartenas al marregiono de Norda maro.
La plej grava ŝirmata teritorio estas Nacia parko Šumava, kies parto tuŝas en Regiono Plzeň. En la regiono estas ankaŭ pliaj ŝirmataj pejzaĝaj regionoj, naturparkoj kaj 162 etareaj ŝirmataj teritorioj.
Administra divido
La teritorio de la regiono dividiĝas al la teritorioj de distriktoj distrikto Plzeň-urbo, distrikto Plzeň-nordo, distrikto Plzeň-sudo, distrikto Rokycany, distrikto Klatovy, distrikto Domažlice kaj distrikto Tachov.
Komence de la jaro 2003 pereis distriktaj oficejoj kaj la regionoj ekde tiu tempo dividas sin en la tn. urbojn kun disvastigita agadeco. Krom urbo Plzeň, kiu estas laŭstatuta urbo de la jaro 1990, laboras en la ŝtata administrado en la teritorio de Regiono ankoraŭ tiuj ĉi urboj: Blovice, Domažlice, Horažďovice, Horšovský Týn, Klatovy, Kralovice, Nepomuk, Nýřany, Přeštice, Rokycany, Stod, Stříbro, Sušice kaj Tachov.
Loĝantaro kaj historio
Kvankam Regiono Plzeň laŭ areo estas la tria plej granda en Ĉeĥio, laŭ nombro de loĝantoj ĝi estas nur la naŭa kaj la denseco de loĝigo estas la dua plej malalta en la lando (post Sudbohemia regiono). En la regiono estas malmultege da meze grandaj urboj. Al metropola Plzeň ligiĝas malgrandaj vilaĝoj, 4/5 da areo de la regiono (kaj 30 % de la loĝantoj) kreas katastroj de vilaĝoj ĝis 2 000 loĝantoj.
Urbo Plzeň estis fondita laŭ ordono de ĉeĥa reĝo Venceslao la 2-a en la jaro 1295 sur kunfluejo de riveroj Radbuza, Mže, Úhlava kaj Úslava. De komence ĝi fariĝis grava komerccentro en signifa vojkruciĝo de vojoj al Nurenbergo kaj Regensburgo. Industrio komencis evolui meze de la 19-a jarcento. Nuntempe Plzeň estas kun siaj 167 miloj da loĝantoj la kvara plej granda urbo en Ĉeĥio. Sidejon ĉi tie havas Okcidentbohemia universitato kaj episkopejo.
Ekonomio
Regiono Plzeň apartenas inter mezproksime ekonomie evoluiĝintajn regionojn. Inter la plej signifajn industriajn fakojn reprezentatajn en Regiono Plzeň apartenas maŝinindustrio, nutraĵindustrio, industrio de konstrumaterialoj kaj ceramiko, produktado kaj distribuo de energioj, metalurgio. Kompanioj kun ĉeesto de eksterlanda kapitalo prezentas proksimume 3,4 % en suma kvanto de industriaj entreprenoj en la regiono, tiu ĉi valoro dufoje superas la tutrespublikan mezvaloron. La regiono apartenas enkadre de Ĉeĥio al la regionoj kun longtempe plej malalta mezuro de senlaboreco, kiu moviĝas ĉirkaŭ 7 %.
Taranto
Taranto estas komunumo de suda Italio. Ĝi ĉefurbas la samnoman provincon de Taranto, unu el la ses provincoj de regiono Apulio.
Regiono Plzeň
Trafiko
Tra la regiono kondukas grava aŭtostrado D5 el Prago ĝis Bavario. Urbo Plzeň estas grava voja kaj fervoja nodo.
Taranto
Taranto estas ĝemelita kun la franca urbo Brest.
Geografio
La urbo troviĝas ĉe la Ionia marbordo, ĉe samnoma golfo.