cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konstanto de Avogadro
Normigi la molon
Por solvi la disputon oni ŝanĝis, en 1960, al 12 gramoj de karbono-12 kiel la bazo. Tio alportis aliajn avantaĝojn. Tiam oni difinis la nombron de Avogadro la nombro da atomoj en 12 gramoj de karbono-12, tio estas sendimensia kvanto, dum unu molon oni difinis unu nombro de Avogadro da atomoj, molekuloj aŭ aliaj entoj.
Kiam la molo fariĝis unuo de la Sistemo Internacia de Unuoj (SI), en 1971, oni interŝanĝis la difinojn.
En 1971, oni difinis unu molon esti la nombro da atomoj en 12 gramoj da karbono-12, kun ĝiaj propraj unuoj, nome "kvanto de substanco". La konstanto de Avogadro fariĝis fizika konstanto kun la unuo inversaj molecoj (mol−1).
Aplikado
La konstanto de Avogadro estas aplikebla al ajna substanco. Ĝi estas la nombro da atomoj aŭ molekuloj bezonataj por fari mason egala al la atoma maso aŭ molekula maso de la substanco en gramoj. Ekzemple, la atoma maso de fero estas 55,847 g/mol, do NA feraj atomoj (t.e. unu molo da feraj atomoj) havas mason da 55,847 g. Aliflanke, 55,847 g da fero enhavas NA atomojn da fero. La konstanto de Avogadro implice prenas parton en la difino de la atommasa unuo, u.
Manfred Ruge
Manfred Otto Ruge (naskiĝinta en la 7-a de oktobro 1945 en Erfurto) estas germana politikisto de la CDU kaj estis de majo 1990 ĝis 2006 urbestro de Erfurto.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno li studis teorian elektroteknikon ĉe la Teknika Universitato Ilmenau. Poste li laboris kiel inĝeniero diversloke ĉe la tiama VEB Optima, kontormaŝinfabriko en Erfurto. En 1969 li edziĝis al Barbara Ruge (nask. Kraft), kun kiu li havas kvar infanojn. Ekde 1987 li estis komisiita fari novan oleo-muelilon. Politike li ekaktivis nur en 1989 dum la Turniĝo. Ne membriĝinte al iu partio, li membriĝis al Neues Form, poste al la CDU.
Urbestro por Erfurto
Vere plentrafo por reevoluanta landa ĉefurbo: Sukcese li kandidatis en 1990 kiel urbestro de Erfurto kaj gajnis dufoje poste reelekton. Liaj fokusoj estis la plifortigo de Erfurto kiel industria urbo kaj la restaŭrado de la belega urbokerno. Por tio oni aljuĝis al li dufoje premiojn de la Germana fondaĵo pri monumentprotektado.
Post akraj kvereloj ene de la frakcio de la kristandemokratanoj li anoncis, ne plu kandidati en 2006. Lia posteulo iĝis politika kontraŭulo, nome la socialdemokrato Andreas Bausewein. Li mem iĝis tria afergvidanto ĉe la Urba administracio (Erfurter Stadtwerke); optike malbonis, ke li mem estis kreinta antaŭe ĉi tiun postenon. Iam poste oni reforigis tiun postenon.
Nuntempe Ruge estras kvin filiojn de la konzerno, i.a. kiel afergvidanto de la pornaĝeja sekcio TFB Thüringer Freizeit und Bäder-GmbH. En tiu funkcio li kunresponsis por la nedaŭra malfermo de la naĝejo ĉe la Norda parko kaj la malkonstruo de la monumentprotektita enirejo.
Ruge ankaŭ estis membro en la estraro de la Deutscher Städtetag, asocio de germanaj memstaraj urboj neestantaj ene de distrikto. Krome li estis prezidanto de la Monda asocio de la ĝemelurboj.
Antigvo kaj Barbudo
Antigvo kaj Barbudo (Antigua and Barbuda) estas insularo kaj ŝtato en la regiono Karibio de Ameriko, sur la insuloj Antigvo, Barbudo kaj Redondo, kiuj apartenas al la Malgrandaj Antiloj en la Kariba Maro. La nacia himno de Antigvo kaj Barbudo estas Fair Antigua, We Salute Thee.
Politiko
La politika sistemo estas liberala demokratio kaj konstitucia monarĥio. La Guberniestro ĝenerala (Governor General) estas la reprezentanto en Antigvo kaj Barbudo de la krono de la Unuiĝinta Reĝlando, la ŝtatestro de Antigvo kaj Barbudo.
Ekstera politiko
Antigvo kaj Barbudo apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko.
Klára Leövey
LEÖVEY Klára (leOvei) Löwey, Lövei estis hungara pedagogino, verkistino naskita en Máramarossziget la 25-an de marto 1821 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de aprilo 1897.
Pluramemo
Pluramemo (angle polyamory, neologismo kiu kunfandas la grekan vorton πολύ poly, "multaj, pluraj", kaj la latinan vorton amor, "amo") estas la prefero aŭ preteco por havi samtempe plurajn signofoplenajn rilatojn amajn, koramikajn, aŭ romantikajn en absoluta malfermeco kaj reciproka respekto de ĉiuj partneroj. Alivorte pluramemuloj konservas (aŭ deziras konservi) honestajn, ĝenerale neposedemajn rilatojn kun pluraj amantoj. Tiaj rilatoj estas pluramaj.
Pluramaj rilatoj povas inkluzivi:
La plejparto de pluramemuloj opinias, ke honesto estas fundamenta parto de amo. La devizon "ne demandi, ne diri" ili ofte malestimas kaj multaj pluramemuloj emfazas la gravecon de komunikado en bonaj rilatoj. Oni eĉ povas malĵaluzi kaj ĝoji, ke amato havas similan rilaton kun alia(j) homo(j).
Midlum
Midlum havas diversajn signifojn:
Selzach
Selzach (prononcu selcaĥ) estas komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 3,106 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Selzach situas en la Svisa Mezlando la ebenaĵo de la rivero Aro ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro meze inter la urboj Soloturno kaj Grenchen. La rivero Aro formas la sudan limon de la komunumo. La plej alta punkto de la komunumo, kiu ankaŭ estas la plej alta punkto de la kantono, situas sur alteco de 1445 m s.m. sur la monto Hasenmatt sur la kresto de Ĵuraso. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Selzach, Altreu ĉe la bordo de Aro, Haag ĉe la bordo de la rojo de Haag en okcidento de la komunumo, Moos en nordokcidento, Bäriswil norde de Selzach, kaj pluraj izolitaj bienoj. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,51 km², de kiuj 39% estas kovritaj de arbaro, 50% servas por agrikulturo kaj 9% por setlado, la ceteraj 2% estas parte akvejoj (rivero Aro) kaj parte dezertaj (rokoj).
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Soloturno al Bielo kaj paralele al ĝi la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj, per kies stacidomo sur la komunuma teritorio Selzach estas bone konektita al la publika transportreto. Por la loka distribuo zorgas la lokaj busoj de la urbo Grenchen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas 3 kilometrojn okcidente apud Grenchen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Selzach datiĝas el la jaro 1181 kiel Selsacho. Estis trovitaj diversaj romiaj objektoj, el inter kiuj monertrezoro apud la loko Winkel. Ek de la jaro 1280 Selzach apartenis al la Grafejo de Strassberg, al kies Senjorujo Altreu ĝi estis atribuita en la 14-a jarcento. En la jaro 1390 ĝi fariĝis havaĵo de la urbo Soloturno kaj estis atribuita al ties Voktejo Lebern, en kiu ĝi estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 aparta tribunaldistrikto.
Pluramemo
La modelo de pluramemo pridubas la ekskluzivecon de duecaj rilatoj (monogamio) kaj asertas ke homo povas havi amrilatojn kun pluraj homoj samtempe.
Ĝenerale
Homoj kiuj difinas sin pluramemaj, opinias ke eblas havi amrilaton kun pluraj homoj samtempe. Ili kritikas la ideon ke dupartnereco aŭ geedzeco estas la sola atinginda formo de kunvivado. Amo estas, laŭ ili, ne limigita havaĵo kiu sufiĉas ĉiam nur por unusola persono, sed ĝi povas en tute individua formo aperi en rilato al ĉiu homo. Pluramemo difinas sin per la emocia flanko de amrilatoj. En la centro staras do ne la spertado de sekso, kiu tamen -- kiel en ĉia amrilato -- povas ludi kaj ludu tute esencan rolon.
Kiel kondiĉojn por pluramaj rilatoj oni ofte nomas absolutan sincerecon inter la partoprenantoj kaj reciprokan interkonsenton (la teksto "Poliamo por stultuloj" estas bona ekzemplo por tio). Pro tio, en la koncepto de pluramemo ne ekzistas kaŝendaj amantoj kaj amatinoj. Estas legitime kaj dezirate havi grandan nombron da amrilatoj, por disvolvi sin mem. Al homoj, kiujn oni ŝatas, oni povu rilati kun la ĉiufoje individue taŭga mezuro da simpatio kaj intimeco. Se oni spertas amajn sentojn al pli ol unu homo, ne necesas nei tion. Ĵaluzo kaj perdotimoj aperas ofte ankaŭ ĉe homoj, kiuj elektis tiun rilatformon, kaj ankaŭ ilin ne necesas nei. Sed oni strebas atingi, ke tiuj ne decidu pri la agado, ĉar alie ili povas facile esti detruaj por la rilatoj.
Kontraste al monogamio, ne estas kialo por ĉesigi rilaton, se la partnero havas unu aŭ plurajn kromajn amrilatojn kun diversa intenso.
Sed pluramrilatoj povas ankaŭ signifi konsiderindan emocian streson, se aperas konfliktoj inter la partneroj aŭ ĵaluzosentoj. Homoj, kiuj ne dekomence volis kaj konscie elektis tian rilaton, ofte ne eltenas tiajn stres-situaciojn.
Formoj
Pluramaj rilatoj povas ekzisti en multaj diversaj formoj, ĉar ĉiu unuopa rilato estas unika kaj povas distingiĝi disde aliaj. Kelkfoje ekzistas ĉefrilato inter paro kiu vivas kune, ĉe kio tamen ĉiu de ambaŭ partneroj krome havas malpli intensajn aŭ densajn amrilatojn (malfermita geedzeco). Povas ankaŭ okazi, ke grupo da homoj formas ekskluzivan reton, en kiu oni havas amrilatojn nur inter si. Ankaŭ okazas sindevigaj partnerecoj inter pli ol du homoj, rilatoretoj de homoj kiuj ne kunvivas kun iu, ĝis etenditaj amikecoj. Multaj el tiaj rilatoj estas tre longdaŭraj.
Sufiĉe tradicia estas specifa tipo de pluramemo, nome amtriopo aŭ en la franca ménage à trois.
Pluramemo kiel subkulturo
Praktike pluramemo formas nuntempe subkulturon, kiu organizas sin kiel eta malplimulto parte per vigla interŝanĝo en interreto (newsgroups, dissendolistoj kaj pli kaj pli blogoj), parte per regionaj renkontiĝoj. Relative alta parto de membroj de tiu subkulturo estas ambaŭseksema, sed ĉeestas ĉiuj seksaj orientiĝoj. Relative granda parto de la anoj de tiu subkulturo parolas ekzemple ĉe la laborloko malkaŝe pri sia rilatformo kaj en multaj okazoj havas per tio bonajn spertojn. Oni ne konsilas sendistinge tian malkaŝecon.
Seksa identeco
Se homo malkovras pluramemon kiel bezonon aŭ kiel alternativan rilatformon, tio povas konduki al seksa identecokrizo. Inverse, pluramemo donas por homoj kun malforta seksa mem- aŭ rol-difino (kp. Judith Butler, "Gender Trouble") la eblecon engaĝiĝi en fiksaj partnerecaj rilatoj sen lasi neuzata aŭ devi subpremi partojn de sia propra sekseco. Ambaŭ – Gender Trouble kaj pluramemo – ofte renkontas nekomprenon: Tiuj konceptoj bezonas ĝenerale pli intensajn klarigojn kaj ofte estigas agresan rifuzon ĉe homoj, kiuj idealigas la monogamiajn dupartnerecojn kaj solidan seksan identecon kiel sole allaseblan vivon- kaj amo-formon. Ĉe tio, – pro nescio kaj/aŭ pro ĝenerala rifuzo de la konceptoj – Gender Trouble estas ofte konfuzata aŭ identigata kun ambaŭseksemo kaj pluramemo kun pli disvastiĝintaj ne-monogamaj praktikoj de la okcidenta kulturspaco kiel partnerŝanĝo.
Terminoj
Pluramemo esprimiĝas germane per Polyamorie, angle per polyamory, france polyamour.
Literaturo
Al la plej konataj modernaj libroj pri la temo pluramemo apartenas The Ethical Slut: A Guide to Infinite Sexual Possibilities de Dossie Easton kaj Catherine A. Liszt, aperintaj en 1998 kaj Polyamory in the 21st Century: Love and Intimacy with Multiple Partners de Deborah Anapol
En The Ethical Slut ĉefas la aspektoj konfido, partnereco, amo kaj precipe komunumo kiel konsistaj partoj de vivata pluramemo. Kromaj konsilindaj libroj estas "Redefining our Relationships" de Wendy-o-Matic kaj "Lesbian Polyfidelity" de Celeste West (kiu estas interesa ankaŭ por aliseksemuloj).
Kroma fikcia kaj nefikcia literaturo troviĝas sub .alt.polyamory Culture FAQ
Pluramemo kompare kun "libera amo"
Nuntempe la - en si mem pozitiva - nocio libera amo estas okupita, en la germanlingva spaco, de la "Centro pri Eksperimenta Sociformado", laŭ la germana nomo ZEGG, kiu ja pledas por ne-monogamiaj rilatoj (kaj, kontraste al pluramemo, konsideras ilin "pli bonaj", sed kiel granda komunumo tre centrigas la komunum-ideon). Eminentuloj de la ZEGG opinias, ke neekskluzivaj rilatoj stabilas nur en iom grandaj vivkomunumoj. La spertoj de la pluramem-subkulturo ne konfirmas tion. La ZEGG estas daŭre kontestata, i.a. pro siaj radikoj el projekto de la 1970-aj jaroj, la Friedrichshof-Komunumo ĉirkaŭ Otto Mühl, kiu estis tre aŭtoritate strukturita; Mühl estis malliberigita kaj kondamnita pro seksperforto al neplenkreskulino:. Malgraŭ tio, la ZEGG havas en Germanio, kiel eksperimentejo por neekskluziva vivado de sekso kaj tenereco, certan gravecon kaj estas frekventata ankaŭ de homoj kiuj identigas sin kiel pluramemaj.
Kiel dislimigon de uzado de la nocio libera amo en la 1970-aj jaroj eblas nomi la disvastiĝintan kriterion, ke neekskluzivaj rilatoj principe bezonas la interkonsenton de ĉiuj partoprenantoj, kio siavice kondiĉas informitecon de ĉiuj partoprenantoj. Krome oni donas al emociaj aspektoj, kiel la konduto al ĵaluzo, multe pli gravan atenton ol en la 1970-aj jaroj.
Jon Bon Jovi
Jon Bon Jovi (naskiĝis la 2-an de marto 1962 je la nomo de John Francis Bongiovi junior en Perth Amboy, Nov-Ĵerzejo) estas usona kantisto, gitaristo kaj komponisto de la rokmuzika grupo Bon Jovi. Aldone li estas aktoro kaj aperis en pluraj kinejaj filmoj kaj televidaj serioj (vidu sube).
Vivo
Lia patro, John Bongiovi (naskita je la nomo Giovanni Bongiovì), estis frizisto el Sicilio en suda Italio, kiu enmigris Usonon. Lia patrino, Carol Sharkey Bongiovi, en sia junaĝo estis fotomodelo por la magazino Playboy kaj posedis florvendejon. Jon havas du pli junajn fratojn, Anthony Bongiovi (* 1964), kiu vivas en Los-Anĝeleso kaj interalie produktas popmuzikajn filmetojn, kaj Matthew Bongiovi (* 1974), kiu dumtempe estis vojaĝkoncerta manaĝero de la muzikgrupo Bon Jovi kaj nuntempe vivtenas trinkejon en Nov-Ĵerzejo.
La 29-an de aprilo 1989 Jon en Las Vegas edziĝis kun Dorothea Rose Hurley, kiu jam ekde la lerneja tempo estis lia koramikino. La paro havas kvar infanojn: Stephanie Rose, kiu naskiĝis, Jesse James Louis, , Jacob Hurley kaj Romeo Jon,. Al lia filino Stephanie, li dediĉis la kanton I Got The Girl, troveblan en la muzika albumo Crush.
La rokmuzika stelulo en la kampanjo de 2008 pri baloto de la prezidanto de Usono engaĝiĝis favore al la kandidato Barack Obama. . Jam en la antaŭaj du balotaj kampanjoj, li en 2000 subtenis la kandidaton Al Gore kaj en 2004 la kandidaton John Kerry, ambaŭ de la sama partio.
Li estis la ĉefa posedanto de la futbala teamo Philadelphia Soul el Filadelfio (Pensilvanio), kiu profesie aktivis en la usona Ligo pri Arena Futbalo ĝis la jaro 2009.
Laŭ muzika stilo, li aparte influiĝis per la muzikistoj respektive muzikgrupoj Led Zeppelin, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Thin Lizzy, Alice Cooper, Scorpions kaj Aerosmith.
Premioj
En julio 1991 la muzikisto por sia kanto Blaze of Glory el la samnoma usona kineja filmo ricevis la premion Golden Globe Award. Pro tiu muzikaĵo li krome nomumiĝis por la premioj Oscar kaj Grammy. En 1998 li ricevis la premion Echo kiel plej bona soloa muzikisto.
Muzikgrupa diskografio
Vidu Diskografio de la grupo Bon Jovi.
Novkaledonia sturno
La Novkaledonia sturno aŭ Stristurno (Aplonis striata) estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi estas endemio indiĝena de Novkaledonio.
Tiuj sturnedoj, kiel ĉe aliaj de la sama genro estas brilnigrecaj kun iom da strieco aŭ skvameco videbla ĉefe en brusto, kio nomigas la specion en alternativa nomo kaj en la latina scienca nomo; la okuloj estas brunaj. La beko estas tre fortika baze kaj same kiel la korpo ege nigra.
Oni agnoskis du subspeciojn, kiuj estas la jenaj:
Brits
estas grandurbo en Sudafriko, en Nordokcidenta Provinco.
Geografio
situas sur altebenaĵo en la norda parto de la lando. Pretorio troviĝas 45, Johanesburgo 70, Bloemfontein 420, Durbano 567, Port Elizabeth 951, Kaburbo 1290 km.
Historio
estis fondita en 1924 sur la bieno Roode Kopjes (=Ruĝaj Montetoj) kaj estis nomita laŭ la posedanto Johannes Nicolaas Brits. En 2006 pro la minada evoluo la urbego ekprosperis.
Ekonomio
estas parte minada, parte agrikultura centro. Oni produktas tie italajn aŭtojn Alfa Romeo. Oni minadas platenojn kaj vanadojn. Oni kultivas citrusojn kaj legomojn.
Trafiko
El ĉefvojo kuras al Pretorio, krome estas malpli gravaj vojoj al la regionaj komunumoj.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 11-22 °C. La varmo en januaro kulminas kaj malkulminas en julio. Jare pluvas po 601 mm. La pluvo januare kulminas, inter junio-aŭgusto apenaŭ pluvas.
Vidindaĵoj
En la proksimo situas centro de gepardoj, kie oni bredadas tiujn bestojn, iomete ankaŭ aliajn sovaĝbestojn.
Itu
Geografio
Itu situas sur altebenaĵo en sudorienta parto de la lando. Du riveroj fluas tra la municipo: Tietê kaj Jundiaí.
Historio
Itu estis fondita fare de la portugaloj en 1610, sed jam en 1604 ili akiris bienojn. Itu iĝis paroĥo en 1653, en 1657 ĝi estis levita al vilaĝo kaj municipo. En 1760 ekzistis proksimume 105 domoj. Ĝi iĝis parto de Brazilo en 1822, kaj iĝis grandurbo en 1843. Itu estis la naskiĝloko de la brazila respubliko.
Klimato
Itu situas en humida subtropika zono, kiun forte influas la montara regiono. La averaĝa temperaturo varias inter 16-22 C°. La someroj estas varmegaj, la vintroj estas modere malvarmaj kaj sekaj.
Trafiko
En Itu kaj en la regiono aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La fervojo funkcias ekde 1873. La loka flughaveno akceptas nur malgrandajn aviadilojn. La internacia flughaveno funkcias ĉe Campinas (52 km).
Vidindaĵoj
Itu havas faman muzeon kaj diversajn kirkojn.
Juliusz Kaden-Bandrowski
Juliusz KADEN-BANDROWSKI (naskiĝis la en Rzeszów, mortis la  en Varsovio) estis pola verkisto, ĵurnalisto, framasono, infanteria kapitano, sekretario de Pola Akademio de Literaturo.
Vivo
Aŭguste 1914 li eniris al la Unua Brigado de Polaj Legioj de Józef Piłsudski, kies adjutanto li iĝis. Poste plenumis funkcion de varba oficiro kaj de kronikisto de la Unua Brigado. Aprile 1916 estis avancita al standardisto, kaj januare 1917 al subleŭtenanto de la 5-a Infanteria Regimento de Legioj. Ekde septembro 1918 li aktivis en Pola Militista Organizaĵo en Krakovo.
Novembre 1918 eniris al Pola Soldataro, kie servis kiel staba oficiro pri komunikado dum bataloj pri Przemyśl. Poste raportis pri la defendo de Lvovo kaj de Orientaj Limregionoj dum la pola-ukraina milito, ĝis januaro 1919. Decembre 1918 iĝis la unua ĉefredaktoro de la semajnrevuo „Żołnierz Polski” (Pola Soldato), sed ekde printempo 1919 rezignis por raporti pri bataloj de la pola-bolŝevika milito – militiro al Vilno kaj Kievo. Tiutempe li gvidis Gazetaran Buroon de la Supera Komendantaro. Junie 1919 iĝis kapitano. En la jaroj 1923-1924 estis rezerva oficiro de la 14-a Infanteria Regimento en Włocławek.
De januaro 1921 dum kelkaj monatoj estis en Usono kun agitadaj prelegoj kaj informoj pri siuacio en Pollando en la medio de pola diasporo. En la 20-aj jaroj li abunde verkis: Kaden tiam eldonis romanojn, rememorojn kaj kolektojn de rakonto. De 1922 komencis presadon de politika romano Generał Barcz (Generalo Barcz), konsiderata la plej grava en lia kariero, kiun postsekvis viglaj polemikoj. La romano rakontis pri la tagoj de reakiro de sendependeco kaj estis bazita sur faktoj. De 1925 li presadis fragmentojn de sia laŭvica grava romano Czarne skrzydła (Nigraj flugiloj) pri soci-politika temaro, rakontanta pri sorto de ministoj de geografii-historia regiono Zagłębie Dąbrowskie (Będzin, Czeladź, Dąbrowa Górnicza, Sosnowiec). En 1932 verkis la politikan romanon Mateusz Bigda, analizanta batalon pri regopovo en la postmilita Pollando. Plu intense aktivis kampe de publicista agado kaj promocjo de literaturo. La tria romano devus esti Białe skrzydła (Blankaj flugiloj), verkata de 1937 kaj finita nur en 1942, kies plimulto de tajpaĵo pereis dum la dua mondmilito. Li apartenis al la unua redakta skipo de literatura revuo „Skamander”.
En la jaroj 1923-1926 prezidis al Sindikato de Polaj Literaturistoj, kaj denove en 1933. En la jaroj 1933-1939 estis ĝenerala sekretario de Pola Akademio de Literaturo. Ankaŭ li estis municipa konsilano de Varsovio. Dum la dua mondmilito, dum germana okupado, malgraŭ propono forlasi la urbon li restis en Varsovio (al kiu venis en antaŭmilitaj la 20-aj jaroj). Dum defendo de la ĉefurbo la 8-an de septembro 1939 li gvidis fakon de gazetara propagando en Civila Komisarejo ĉe la defendo-komendantaro. Poste partoprenis en sekreta instruado de literaturo kaj donis lecionojn de muziko. Arestita de gestapo kaj enketata. La lasta lia romano verkita dum okupado estas Jedwabny węzeł (Silka nodo), kies fragmentoj aperis en „Twórczość” n-ro 11, 1959. Tio estis la lasta volumo de la ciklo „Mateusz Bigda”.
Li mortis dum la ribelo de Varsovio rezulte de vundo, trafita de pafaĵo la 6-an de aŭgusto. Entombigita en kavinista tombejo.
Liajn romanojn karakterizas fideleco al faktoj kaj penetremo. Rimarkindaj estas elementoj de kondutismo kaj eksterordinara kunligo de diversaj stiloj kaj literaturaj rimedoj.
Pizzo Carbonara
Pizzo Carbonara estas la plej alta pinto de la montoj Madonie en Sicilio, Italio. Ĝi estas la dua pinto plej alta en la insulo, nur la monto Etna ĝin superas, kvankam ĝi estas nur du 2 metrojn pli alta ol la najbara Pizzo Antenna.
István Hirtling
István Hirtling [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hirtling István estis hungara aktoro, voĉoaktoro. István Hirtling naskiĝis la  en Budapeŝto.
Pizzo Carbonara
Pizzo Carbonara troviĝas je ĉirkaŭ 10 km nordoriente de Petralia Sottana. Temas pri kalkoŝtona masivo, kaj la pluvo kiu falas en ĝi kutime atingas la bazon de la roko kie troviĝas la kastelo de Cefalù en la norda marbordo de Sicilio. Ĝia supro pli ol pinto estas ebenaĵo, pro kio ne eblas trovi ĝian plej altan parton.
István Hirtling
Biografio
István Hirtling komencis lerni aktoradon en teatra lernejon en 1976, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1984. Liaj plej gravaj instruistoj estis Imre Kerényi, Péter Huszti, Ida Versényi. Jam ekde 1977 li havis rolojn en pluraj teatroj, eĉ li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1982 kaj 1990. En la sekvaj jaroj li estis trupano en diversaj tetroj, ekzemple Teatro Madách (1990), Teatro Thália (Budapeŝto) (1995), Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár) (2012-). Li ricevis 5 premiojn inter 1985-2013. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Kvarcito
Kvarcito estas fajn- ĝis mezgrajna metamorfa petro.
Aspekto kaj ecoj
Kvarcito en la plej multaj kazoj posedas blankagrizan koloron. Per malpuriĝo de magnetito kaj pirito ĝi kelkfoje ankaŭ estas brune aŭ grize kolorita. Tre supraĵe vidite, ĝi montras certan similecon kun marmoro, kvankam la mineralkonsisto estas tute alia.
Ĉar kvarcito preskaŭ senescepte konsistas el kvarcgrajnoj kune ligitaj kaj rekristaliĝintaj, ĝi estas tre malmola, kontraŭ erozio kaj efloresko rezistema petro.
Troviĝo
Kvarcito troviĝas tutmonde kaj estas tre ofta petro en metamorfe transformitaj orogenkompleksoj.
Dmitrij Kardovskij
Dmitrij Kardovskij (naskiĝis la, mortis la ) estis rusa artisto kaj pentristo.
Biografio
Li naskiĝis ĉe Pereslavl-Zalesskij en la provinco Jaroslavl. Post studi juron ĉe la Moskva Universitato, li studis ĉe la Imperia Akademio de Belartoj en Sankt-Peterburgo el 1892, kun Pavel Ĉistjakov kaj Ilja Repin. Kardovskij translokiĝis en Munkenon en 1896 kun Igor Grabar kaj studis ĉe la privata studio de Anton Ažbe. Li revenis al Sankta Peterburgo en 1900 kaj ricevis sian diplomon el la Akademio en 1902. Li estis nomumita profesoro de la Akademio en 1907.
Dmitrij Kardovskij esploris variajn stilojn, kiaj Impresionismo kaj Jugendstil, sed estis plej interesata al fidela reprezentado ol al formalaj eksperimentoj. El 1902, li estis fekunda kiel libroilustraĵisto, kaj laboris ĉefe por klasikaĵoj de rusa literaturo kiaj verkoj de Ĉeĥov, Gogol, Lermontov kaj Tolstoj. Li laboris ankaŭ ĉe politika karikaturo, havigante ilustraĵojn por la radikalaj gazetoj Ĵupel  (koŝmaro) kaj Adskaja Poĉta (infera poŝto) el 1905 al 1906.
En 1934 Isaak Brodskij, nome disĉiplo de Ilja Repin estis nomumita direktoro de la Nacia Akademio de Artoj kaj de la Leningrada Instituto de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo. Brodski invitis Kardovskij inter la plej distingataj pentristoj kaj pedagogoj instrui ĉe la Akademio. La sistemo de atelieroj estis restaŭrita ĉe la Departemento de Pentrarto. Studentoj estis atribuitaj al unu el tiuj atelieroj post ili kompletigis siajn duajarajn kursojn. Profesoro Kardovskij havis siajn proprajn atelierojn.
Li estis admiranto de Mikaelo Vrubel, kies postmortan ekspozicion li organizis en 1912. Kardovski mortiĝis en Pereslavl-Zaleski en 1943.
Familio
Dmitri estis edziniĝinta al la pentristino Olga Della-Vos-Kardovskaja (el 1900)
Disĉiploj
La artistino Serafima Rjangina de Socialisma Realismo trejniĝis ĉe Kardovskij ĉe la Sanktapeterburga Akademio de Artoj inter 1912-18 kaj 1921-23.
Jorma Kinnunen
Jorma Vilho Paavali KINNUNEN, naskiĝinta 15-a de decembro 1941 en Pihtipudas, mortinta 25-a de julio 2019 en Äänekoski, estis finna lancoĵetisto kaj olimpia arĝentomedalisto.
Einar Árnason
Li estis prezidanto de la Federacio de Islandaj Kooperativoj ekde 1936 ĝis sia morto.
Jorma Kinnunen
Jorma Kinnunen venkis arĝentomedalon en olimpiaj ludoj en Meksiko 1968. En olimpiaj ludoj 1964 li estis sepa (kunlandano Pauli Nevala venkis) kaj ankaŭ en Munkeno 1972 sepa. En la 18-a de julio 1969 li faris mondan rekordon 92,70 m en ludo en Tampereo.
Einar Árnason
Familio
Liaj gepatroj estis Árni Guðmundsson (1831—1900) kaj Petrea Sigríður Jónsdóttir (1838—1919). Lia edzino: Margrét Eiríksdóttir (1879—1955), gefiloj: Sigríður (1902), Aðalsteinn Ólafur (1906), Laufey (1908), Hulda (1913), Ingibjörg (1918).
Jorma Kinnunen
Li estis finna ĉampionisto el la jaroj 1964, 1965, 1966, 1968 kaj 1969.
Ankaŭ lia filo Kimmo Kinnunen (n. 1968) kaj nepo Jami Kinnunen (n. 1995) estas kaj alia filo Jarkko Kinnunen (1970–2019) estis lancoĵetistoj. Jorma Kinnunen havas ankaŭ unu filinon, naskiĝinta 1966.
veneeni povas signifi mia boato sed ankaŭ de mia boato, ĉar la genitiva sufikso n malaperas, kiam la posesiva sufikso aperas. Same isäni povas esti mia patro aŭ de mia patro. Jorma estas vira antaŭnomo sed jorma estas nuntempe ankaŭ slanga nomo de peniso.
Estas vere konata ŝerco:
Kimmo Kinnunen rakontis: Isäni Jorma seisoi (mia patro Jorma staris) koko finaalin ajan (la tuta tempon de la finalo), ja kun voitin (kaj kiam mi venkis), isäni Jorma oli niin innoissaan (mia patro estis do fervora), että isäni Jorma (ke mia patro Jorma) ei ollut pysyä nahoissaan (preskaŭ ne povis plu esti en sia haŭto).
Oni povas pensi tiun ankau tiel: Isäni jorma seisoi (peniso de mia patro estis erekta) koko finaalin ajan (la tutan tempon de la finalo), ja kun voitin (kaj kiam mi venkis), isäni Jorma oli niin innoissaan (peniso de mia patro estis do fervora) ei ollut pysyä nahoissaan (peniso de mia patro preskaŭ ne povis plu esti en sia haŭto).
Ministraro tria de Jean-Pierre Raffarin
Ĝi oficis de la 31-a de marto 2004 ĝis la 31-a de majo 2005, t.e. dum unu jaro kaj 61 tagoj.
Konsisto laŭ la oficiala ordo
La ministraro komence konsistis el 43 membroj krom la ĉefministro, nome 1 ŝtatministro, 16 ministroj, 13 subministroj kaj 13 ŝtatsekretarioj.
Knut Anton Walter Gyllenberg
. Li studis en la Universitato de Lund de 1908, fariĝi bakalaŭro en 1911, Magistro pri Literaturoj en 1913, Licenco en 1914 kaj Doktoro en 1915. Tiu-ĉi jaro li fariĝis asociata profesoro kaj en 1915 li estis farata profesoro.
En 1912 li estis helpanto en la departemento de astronomio kaj en 1921, observanto en la Observatorio de Lund. Li ĉefe interesiĝis pri astrometrio.
Li gajnis la premion Fernerska en 1916 kaj la premion Wallmark en 1926.
Li estas verŝajne la malkovrinto de la asteroido 846 Lipperta la, agnoskita de Minor Planet Center sub la nomo " K. Gyllenberg ".
Gefianĉeco
Fianĉeco (aŭ fianĉineco, gefianĉeco) estas la formala stato aŭ rilato de persono, kiu formale promesis edziĝi kun alia.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri fianĉo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Bioggio
Bioggio estas komunumo de la komunumaro Agno kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 2375 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Bioggio situas 2 kilometrojn sudokcidente de la komunumo Lugano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Tra la nordorienta parto de la komunumo fluas la rivero Vedeggio. Parto de la internacia Flughaveno de Lugano situas sur la komunuma teritorio kaj ankaŭ varstacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bioggio, Bosco Luganese, Cimo, Gaggio, Iseo kaj Mulini
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,43 km², de kiuj 54,4% estas kovritaj de arbaro, 17,3% servas por agrikulturo kaj 26,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bioggio limas en nordo al Alto Malcantone, en nordoriento al Manno, en oriento al Lugano, en sudoriento al Muzzano, en sudo al Agno, en sudsudokcidento al Vernate, en sudokcidento al Curio, en okcidento al Aranno, kaj en nordokcidento al Cademario.
Trafiko
Tra Bioggio pasas la kantona ĉefvojo de Manno respektive Lugano al Ponte Tresa kaj la svisa aŭtovojo A2, kies plej proksima alveturejo situas 2 kilometrojn norde de la komunumo en Manno. Pere de la trama etspura fervojo de Lugano al Ponte Tresa la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome parto de la internacia Flughaveno de Lugano situas sur la komunuma teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bioggio datiĝas el la jaro 1335 Biegio. En 1992 oni malkovris sur la komunuma teritorio restaĵojn de romia termbanejo. Dum mezepoko nobelaj familioj el Lugano kaj Como posedis havaĵojn en Bioggio. En la 13-a jarcento la Monaĥejo Santa Maria en Torello posedis lubienojn en Bioggio, kiuj en la 17-a jarcento fariĝis havaĵo de la Monaĥejo San Antonio de Lugano, kaj en la jaro 1852 estis konfiskitaj de la kantono. En la 1960-aj jaroj en Bioggio estiĝis signifa industrizono, kiu hodiaŭ apartenas al la aglomeraĵo de Bioggio. Kun efiko de la 4-a de aprilo 2004 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Bosco Luganese kaj Cimo estis integritaj al la komunumo Bioggio. La 20-an de aprilo ankaŭ Iseo estis integrita al Bioggio.
Hana Takahashi
Hana Takahashi (高橋 はな, n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2019 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Gambela koturno
La Gambela koturno, Callipepla gambelii, estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj kaj ordo de Kokoformaj. Ĝi estas malgranda surgrundoloĝanta birdo de la grupo de la Amerikaj koturnoj.
La Gambela koturno ricevis sian nomon honore de William Gambel, naturalisto kaj esploristo de Sudokcidenta Usono en la 19a jarcento.
Aspekto
La Gambela koturno estas facile rekonata pro sia kapopinta nigra kresto kiu (malkutime) falas antaŭen kaj skvameca plumaro en subaj partoj ĉefe flankoj. La Gambela koturno havas grizan plumaron en plej parto de la korpo, kaj masklo havas kuprobrunajn plumojn kapopinte (krono), nigran vizaĝon kun bordaj blankaj strioj superokula kaj subgorĝa al orelareo. La brusto kaj supraj partoj estas ardezgrizaj aŭ blugrizaj (nuko iom skvameca kaj dorso iom brungriza). La ventro estas sablokolora kun centra malhela makulo. La flankoj estas tre malhelbrunaj kun tre markataj blankaj strietoj, similaj al tiuj de aliaj samgenranoj. La averaĝa longo de tiu birdo estas 30 cm kun enverguro de 35–40 cm. Tiuj birdoj havas relative mallongajn, rondoformajn flugilojn kaj longajn, senplumajn krurojn.
La Gambela koturno povas esti komune konfuzata kun la Kalifornia koturno pro ties similaj plumaroj. Ili povas esti kutime distingataj pro la teritorioj (Gambela estas pli suda), sed kiam tio ne sufiĉas, la Kalifornia koturno havas pli skvamecan aspekton kaj la nigran makulon de la suba blankeca brusto ĉe masklo de Gambela koturno forestas ĉe la Kalifornia koturno. Ambaŭ specioj estas frataj taksonoj kiuj diverĝis dum fino de Plioceno aŭ komenco de Plejstoceno, antaŭ 1 al 2 milionoj da jaroj (Zink & Blackwell, 1998).
Kutimaro
La Gambela koturno moviĝas ĉefe piedire, kaj povas moviĝe surprize rapide tra arbustaro kaj subkreskaĵaro. Ili estas nemigranta specio kaj estas rare vidata dumfluge. Ĉiu flugo estas kutime mallonga kaj eksplodeca, kun multaj flugilfrapoj sekve de malrapida glitado surgrunden.
Ties dieto konsistas ĉefe el planta materialo kaj semoj.
Fine de somero, aŭtune kaj vintre plenkreskuloj kaj nematuruloj ariĝas en grupoj de multaj birdoj. Printempe la Gambela koturno pariĝas kaj iĝas tre agresemaj al aliaj paroj. La idoj estas klare pli insektovoraj ol plenkreskuloj, laŭgrade konsumante pli da planta materialo dum ili maturiĝas. La Gambela koturno estas monogama, kaj rare reproduktiĝas en kolonioj. La ino tipe demetas 10-15 ovojn en simpla skrapaĵo kaŝita inter vegetaĵaro, ofte baze de roko aŭ arbo. Kovado daŭras 21–24 tagojn, kutime fare de la ino kaj rare de la masklo. La idoj estas frumaturaj, kaj elnestiĝas kun la gepatroj nur horojn post eloviĝo.
Rilato kun homoj
Estas ĉiujara ĉasado de tiu birdo en kelkaj lokoj. La ĉassezono kutime daŭras el oktobro al februaro.
Distribuado
Ili loĝas en regionoj de dezerto de Arizono, Kalifornio, Koloradio, Nov-Meksikio, Nevado, Utaho, Teksaso, kaj Sonora; ankaŭ limo de Nov-Meksikio kun Chihuahua kaj la regiono de la delto de la rivero Kolorado de Baja California, en Sonora kaj en la nordo de Chihuahua.
Ĝenerale ĝi ne kunhavas habitaton kun la Kalifornia koturno. La Gambela koturno troviĝas en zonoj de arbustara vegetaĵaro en dezertoj, ĝenerale ĉe akvejoj.
Subspecioj
Oni konas sep subspeciojn de Callipepla gambelii:
2130 Evdokiya
2130 Evdokiya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Evdokiya" en omaĝo al Evdokija Efimovna Ŝĉelokova, patrino de la malkovrintino.
Erbenhausen
Erbenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hohe Rhön. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Salaspils
Historio
La areo ĉirkaŭ Salaspils estis jam loĝita en la 9-a jarmilo a.K. (setlejo Laukskola). La Daŭgava akvavojo estis signifa en Mezepoko. Ĉe la fino de la 12-a jarcento, la Daŭgava insulo Holm (pli posta Mārtiņsala) estis signifa Daŭgava livonoj centro. En 1186, episkopo Meinard konstruis ŝtonkastelon kaj preĝejon sur la insulo, kie la baptoj de la loka livonoj okazis, kaj la insulo poste estis renomita la Preĝejinsulo (Kirchholm). En 1255 la kastelo iĝis posedaĵo de la Ĉefepiskopo de Rigo, sed en 1298 ĝi multe suferis en la bataloj inter la Ĉefepiskopo kaj la Livonia Ordeno. En la dua duono de la 14-a jarcento, nova Livonia Ordena kastelo estis konstruita sur la bordo de la Daŭgavo kontraŭ la Kirchholm.
Salaspils venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando en 1561. En 1577, dum la Livonia Milito, la kastelo estis krevigita tiel ke la trupoj de caro Ivano de 4-a havus nenie por ekloĝi kiam ili alproksimiĝis al Rigo. Post tio, la kastelo ne estis reestigita. En 1603 Sigismondo la 2-a, la reganto de la pola-litova ŝtato, transdonis la Salaspils grandbienon al la grandurbo de Rigo.
La 27-an de septembro 1605, multe pli malgranda kombinita armeo de la Grandprinclando Litovio kaj la Duklando Kuronio kaj Zemgalio proksime de Salaspils venkis la 14.000-fortan svedan armeon ("Batalo de Kirchholm"). Reĝo Karolo la 9-a de Svedio apenaŭ eskapis. Post 1629 la teritorio estis akirita fare de Svedio. Distrikto estis aneksita al la Rusia Imperio en 1721 kaj apartenis al la Vidzeme (Livonia) provinco. En 1861 ekfunkciis la fervoja linio Rigo-Orjolo. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
1915-1917, dum la Unua Mondmilito, Salaspils estis en la frontlinio dum du jaroj, multaj konstruaĵoj estis detruitaj, inkluzive de ambaŭ preĝejoj.
Frederiktono
Frederiktono estas la ĉefurbo de la kanada provinco Nov-Brunsviko.
Salaspils
Historio
1941-1944, dum la Dua Mondmilito, anstataŭ la antaŭaj armeaj someraj tendaroj, la nazioj starigis militkaptitejon kaj ekster la urbo - Salaspils koncentrejon por civiluloj, kiu nun enhavas la Salaspils memormuzeo. La naturo de la koncentrejo kaj la nombro da mortoj daŭre estas la temo de politikigitaj disputoj, ĉefe inter Latvio kaj Rusio.
En la 1970-aj jaroj, Salaspils iĝis la centro por la konstruado de la Riga hidrelektra centralo (HEC) kaj evoluis en urbo de energio kaj scienco. La urbo estis formita de apartaj vilaĝoj de pluraj organizoj, kiuj foje konservis teritorian izolitecon. La historia parto de Salaspils kaj Mārtiņsala estis inundita en 1974-1975 dum la konstruado de la HEC.
Geografio
La urbo situas en la Ropažu ebenaĵo de la malaltebenaĵo de Centra Latvio (Viduslatvijas zemiene).
Averaĝa temperaturo estas -5 - -5,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 700-750 mm jare.
Transporto
La teritorion de Salaspils trairas la fervoja linio Rigo-Daugavpils (stacioj Salaspils kaj Dole), la aŭtovojo A6 Rigo-Daugavpils, la urbon ĉirkaŭas la Riga pretervojo A4 kaj A5. La vojaĝo de Salaspils al Rigo, sendepende de la elektita transporto (vojo aŭ fervojo), daŭras ĉirkaŭ 25 minutojn. Pro la mallonga distanco kaj oportuna trafiko, ĉiutaga migrado estas tipa - granda parto de Salaspils-loĝantoj vojaĝas por labori aŭ studi en Rigo ĉiutage.
21511 Chiardola
21511 Chiardola estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hugo Gualterio Chiardola, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Escuela n° 139 de Tecnica de Producción Agroindustrial en Viale (Entre Ríos, Argentino).
István Fogarasi
FOGARASI István (fogaraŝi) estis hungara reformita pastro en la 17-a jarcento.
Kariero
Sia vivo estas nekonata. En 1648 li estis pastro en Lugos. Li tradukis al rumana lingvo la Katekismon de Heidelberg, kiu aperis en Gyulafehérvár en 1648. Li tradukis rumanen ankaŭ psalmojn, sed tiuj ne aperis.
Pola landvojo n-ro 20
La pola landvojo n-ro 20 (DK20) estas landvojo en norda parto de Pollando je longeco ĉirkaŭ 318 km
Ferdinand Schulz
Ferdinand SCHULZ (naskiĝis la 17-an de januaro 1835 - mortis la 16-an de februaro 1905 en Praha) estis ĉeĥa verkisto kaj literatura historiisto.
Li studis filozofion kaj natursciencoj, laboris kiel edukisto en nobela familio kaj ekde 1853 laboris kiel redaktoro de pluraj gazetoj kaj libroserioj.
Li verkis proprajn rakontojn (Nobelaj noveloj, Urbodomo de Nymburk, Latina avino) kaj literaturajn studojn, en kiuj mankas profunda kritika juĝo.
Listo de militoj
Jen listo de militoj de historio:
Makalubo
La Makalubo (maccaluba aŭ macaluba, ankaŭ nomata vulcanello, estas ŝlimvulkano kaŭzata de geologia fenomeno konata kiel sedimenta vulkanismo.
La vorto etimologie fontas el la araba makluba (arabe: مقلوبة; turke:  maklube  ), tipa mezorienta plado kies nomo signifas "inversa", klara referenco al la rezulto de renverso de la tero, kiu vidigas pli antikvajn sedimentojn en la surfaco dum paroksismaj agadoj.
La makaluboj troviĝas en diversaj siciliaj lokoj: Aragona (Provinco Agriĝento), Kaltaniseto kaj Floristella, en provinco Enno.
Kvintona gamo
La kvintona (pentatona) gamo estas muzika gamo kun kvin notoj po oktavo, kontraste al la septoneco (heptatona), kiu havas sep notojn po oktavo (kiel la majora kaj minora gamo).
Tiu gamo verŝajne estas la plej antikva gamo; Ĝi estis disvolvitaj sendepende de multaj antikvaj civilizacioj kaj estis disvastigata ĉe la Keltoj, en Ĉinio, Hindio, Norda kaj Suda Ameriko, Afriko kaj en antikva Grekio, kaj ankoraŭ estas uzataj en diversaj muzikaj stiloj ĝis hodiaŭ.
Estas du specoj de pentatonaj skvamoj: tiuj kun duontonoj (hemitonaj) kaj tiuj sen (anhemitonaj).
Ĝi estas kvingrada kaj enhavas tri plentonaj kaj unu minortercia paŝoj. Oni povas formi ĝin laŭ tri manieroj (ĉiuj ekzemploj baziĝas sur la tonalo de C-maĵoro):
1. C-D-E-G-A
3. D-E-G-A-B
Tonsilabe, se la tonciklo restas oktavo, kvintona gamo estas [do re mi so la].
Magnús Kristjánsson
Magnús Kristjánsson  (Magnús Júlíus Kristjánsson) (18-a de aprilo 1862 - 8-a de decembro 1928) estis islanda komercisto kaj politikisto. Li estis parlamentano 1905-1928 por la Hejmrega Partio kaj poste la Progrespartio, por kiu li estis financministro (ĝis sia morto).
Almendral de la Cañada
Toponimio
Ĝia nomo estis "Almendral de Arriba" (Supra Migdalarbaro) pro abundaj migdalarboj, ĝis 1916 kiam ŝanĝis la nomon al aktuala, kiel referenco al mezepoka brutovojo nome Cañada Real Leonesa kiu pasas tra tiu loko.
Aladár Kuncz
KUNCZ Aladár (kunc) estis rumanuja hungara vekisto, redaktoro, kritikisto, tradukisto naskita la 31-an de decembro 1886 en Arad kaj mortinta la 24-an de junio 1931 en Budapeŝto. Li estis la meza filo de pedagogo Elek Kuncz, pli juna frato de juristo-ekonomikisto Ödön Kuncz kaj pli aĝa frato de kuracisto Andor Kuncz.
Almendral de la Cañada
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Almendraleño. La censita populacio en 2011 estis de 373 loĝantoj kaj la denseco estas de 10,97 loĝ/km².
Aladár Kuncz
Biografio
Aladár Kuncz studis en Kolozsvár kaj Budapest; li akiris instruistdiplomon pri latina-hungara-greka lingvoj. De 1909 li instruis en Budapeŝto. Ĉiujare li pasigis longan tempon en Parizo. En somero 1914 li jus faris studvojaĝon en Francujo, kiam ekspolodis la unua mondmilito kaj dum kvin jarojn estis internigita (Noirmoutier, Ile d’Ieu). El impresoj de tiu verkis li sian ĉefverkon (Fekete kolostor). En 1923 li translokiĝis el Hungarujo al Kluĵo kaj li havis gravan rolon en la organizado de hungara literatura vivo de Transilvanujo. De 1923 li estis redaktoro de la literatura gazeto Ellenzék, de 1929 de la revuo Erdélyi Helikon.
Almendral de la Cañada
Situo
Almendral de la Cañada estas situa en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 620 m; je 87 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 34 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°11′11″ N 4°44′33″ Ok.
Kumano (Japanio)
' (japane ') estas urbo de Japanio. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, proksimume 60 kilometrojn sude de la urbo Nagojo. Ĝi apartenas al la gubernio Mie. Laŭ la stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Almendral de la Cañada
Geografio
La municipo troviĝas en la komarko de Sierra de San Vicente kaj limas kun la municipaj teritorioj de La Iglesuela, El Real de San Vicente, Navamorcuende kaj Sartajada, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En la zono oni starigis turon jam citita en dokumento de 1337, laŭ la nomo de Almendral. En la ĉirkaŭoj de tiu turo kaj ĉe la brutovojo naskiĝis la domaro de Almendral, formante parton de la senjorlando de Dávila, poste markisoj de Navamorcuende.
Dum la unua duono de la 20a jarcento la vilaĝo preskaŭ atingis la milon da loĝantoj, sed ekde la elmigrado de la 1960-aj jaroj la populacio trioniĝis al la ĉirkaŭ 300 nune.
Kie kuriozaĵo, oni notu ke tiu vilaĝo posedas la rekordon "Guinnes" pro posedo de la plej granda zambombo de la mondo.
Alfabeto
Alfabeto (de la nomoj de la du unuaj grekaj literoj ἄλϕα alfa kaj βῆτα beta) estas aro da literoj uzataj en iu lingvo. Ideale, en tiel nomata fonetika skribo, ĉiu litero de alfabeto reprezentas unu fonemon (parolsonon), sed tipe ekzistas kombinoj de literoj kiu kune reprezentas unu fonemon. La Esperanta alfabeto nomiĝas aboco laŭ la tri unuaj literoj a, b, c. Per konvencie fiksita ordo de literoj en la alfabeto ebliĝas laŭalfabeta ordigado de vortoj, ekzemple en vortaroj.
En kelkaj lingvoj la bazaj literoj de la alfabeto povas ricevi diakritajn signojn. Tio ebligas per la sama baza signaro noti pli da sonoj aŭ preventi ambiguecon.
Alfabetoj de la mondo
En la subaj – nekompletaj – listoj de alfabetoj la mallongigo kv signifas alfabeton kun vokaloj, kaj Mm signifas, ke ekzistas distingo inter majuskloj kaj minuskloj.
Grekidaj alfabetoj
Ĉiuj ĉi tiuj alfabetoj baziĝas sur la grekan:
La internacia fonetika alfabeto (kv) ankaŭ baziĝas sur la greka; ĝi tamen ne estas uzata kiel skribsistemo de parolata lingvo, sed por priskribi la prononcon de ĉiuj lingvoj.
Memstaraj alfabetoj
Ĉi tiuj alfabetoj estas memstaraj kreaĵoj:
Duon-alfabetaj skribsitemoj
La t.n. fenica alfabeto, hebrea alfabeto (krom kiel uzata por la jida lingvo), siria alfabeto, araba alfabeto, mongola tradicia alfabeto ktp. estas malĝuste nomataj "alfabetoj", ĉar ili fakte estas abĝadoj. Ili fundamente ne havas signojn por vokaloj, sed nur por konsonantoj.
La devanagara alfabeto, kaj aliaj skribsistemoj por nuntempaj aŭ pasintaj lingvoj de suda kaj sudorienta Azio (Barato, Bangladeŝo, Nepalo, Tibeto, Maldivoj, Srilanko, Birmo, Tajlando, Laoso kaj Kamboĝo; historiaj regionoj de Vjetnamio, Malajzio, Indonezio kaj Filipinoj), same kiel la etiopa alfabeto - estas malĝuste nomataj "alfabetoj", ĉar ili fakte estas abugidoj. Iliaj fundamentaj signoj designas silabojn kun baza vokalo, kaj silaboj kun la sama komenca konsonanto kaj aliaj vokaloj fariĝas de la fundamenta signo per modifoj de ĝi (per diakritaj signoj aldonataj al ĝi).
Duskribismo
Nikola Raŝiĉ en sia eseo Digrafio: Speciala kazo de rilato inter lingvo kaj skribo ekas el la analizo de la rilato inter la parola kaj la skriba lingvoj, nome la skribsistemo. La sinsekvo okazas ĉiam en tiu direkto: unue oni parolas, poste oni skribas. En tiu evoluo iam oni elektas alfabeton kaj tio estas socia, politika kaj tre ofte eĉ religia decido. Tiu elekto povas esti ne ununura, tiele Rasiĉ klarigas la koncepton de duskribismo, kiel "du alfabetoj ene de unu lingva komunumo", kaj ene de ĝi la pli specifa kazo de digrafio nome kiam la uzo de diversaj skribsistemoj estas "socifunkcie determinita". Foje la kunekzisto de la du alfabetoj povas indiki kazon de transiro de unu al la alia, tiele temus pri alfabetŝanĝo por kio ĉiam estas kulturaj, sociaj, politikaj, ekonomiaj aŭ eĉ religiaj faktoroj kaj tialoj. Foje ne temas pri du alfabetoj, sed pri du ortografioj, kaj denove oni devas analizi kiuj kaj kiaj estas la tialoj de tio. La aŭtoro proponas diversajn konceptojn, terminojn (kiaj skizoskribio kaj skizografio) same kiel komentas la diversajn kazojn en precizajn lingvajn situaciojn de ĉiuj kontinentoj. Ekzemple oni analizas almenaŭ supraĵe la kunvivadon kaj kelkajn historiajn elektojn aŭ ŝanĝojn de alfabetoj en Balkanio ĝis Moldavio ĉefe rilate al la cirila kaj al la latina alfabetoj, sed ankaŭ kun historia uzado de la araba. Kiam okazas skismografio, temas pri "konkurenco de du alfabetoj", kiel okazis kaj okazas en Hindio precipe inter arabidaj haj hindidaj normoj. La kazo de Bosnio estas speciale studita. Ĉiuj tiuj kazoj estas diferencaj el la pura diglosio, kie nepras diferenco de socia prestiĝo, dum ĉe duskribismo la divido de la taskoj estas precipe funkcia.