cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Breĉo (muziko)
Laŭstila superrigardo
Breĉoj troviĝas komence en ragtimo, ĉefe je Jelly Roll Morton; konata estas la enkonduka breĉo de lia Bugle Call Rag. En ĵazo breĉoj ekhavis apartan signifon. Klarkonturaj lokoj en la blusoskemo estas la lastaj du taktoj antaŭ la ripetado kaj entute la taktoj antaŭ harmoniŝanĝoj, en la A-A-B-A-formo la du lastaj taktoj de la parto B (la jam menciita trankonduko) kaj ĝenerale la taktoj antaŭ ĉiu nova parto. Kutime la ritmosekcio silentas dum la plejofte soloa interludo, ĉu estu kanta aŭ instrumenta; virtuozeco kaj improvizada ideoriĉeco ludas gravan rolon. La termino frazaĵo signifas ĉefe antaŭformitajn elementojn, kiujn muzikistoj ofte reekprenas.
En funko frapinstrumentaro markas breĉojn. En elektrona muziko ofte atmosferaj kampoj havas funkcion de breĉo, ekzemple per sintezaj arĉosonoj. En progresema roko breĉo estas abrupta ŝanĝo de tempo aŭ tonalo.
Jerzy Kawalerowicz
Jerzy Franciszek Kawalerowicz (naskiĝis la 19-an de januaro 1922 en Gwoździec, mortis la 27-an de decembro 2007 en Varsovio, Pollando) estas pola filmreĝisoro kaj scenaristo. Lia plej konata filmo estas nomumita por Oskar-premio La faraono (1966).
26745 Szeglin
26745 Szeglin estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Arthur R. Szeglin, longtempan anon de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell.
Roccavione
Roccavione estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Borgo San Dalmazzo, Boves, Roaschia, Robilante kaj Valdieri. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Magno, kaj kiel komunuma festotago fiksĝis la tria dimanĉo de aŭgusto.
Somogycsicsó
Somogycsicsó [ŝomodjĉiĉO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Csurgó.
Situo
Somogycsicsó situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Csurgó troviĝas 8, Nagykanizsa kaj Nagyatád po 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1329 en mallonga formo "Chychow". En la 18-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis. En 1907 Somogy aldoniĝis al la loknomo por fari diferencon de Balatoncsicsó. Vilaĝservoj estas la municipa administrado kaj migra poŝto.
Schönberg (Saksio)
Schönberg estas komunumo en Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Chemnitzer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ernest Walton
Ernest Thomas Sinton WALTON (6-an de oktobro 1903, Dungarvan, grafan Waterford, Irlando – 25-an de junio 1995, Belfasto, Norda Irlando) estis irlanda fizikisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1951- kun la angla Siro John Douglas Cockcroft – por konstruo de la unua nuklea ciklotrono (Cockcroft–Walton-generatoro).
Li studis en la belfasta Methodist College, poste en la dublina Trinity College matematikon kaj eksperimentajn natursciencojn (1926). Li laboris ekde 1927 en la kembriĝa Trinity College kun Cockcroft ĝis 1934 en la Laboratorio Cavendish, sub gvido de Lordo Rutherford.
Li provis en 1928 du korpusklo-akceladan metodon, kiuj estis uzataj pli poste en la betatrono kaj linearaj ciklotronoj. La eksperimentoj ne sukcesis sen konvenaj teknikaj konoj kaj ekipaĵoj. Cockcroft kaj Walton planis en 1929 novan ciklotronon. Ili detruis en 1931 per protonoj litiajn atomkernojn.
Post kiam li akiris Ph.D.-gradon en Kembriĝo, li revenis en 1934 al la dublina Trinity College, kies membro li estis dum 40 jaroj.
Li estis inter 1946 kaj 1974 profesoro Erasmus Smith pri natur- kaj esplorsciencoj. Li estis ekde 1952 gvidanto de la kosmofizika instituto de la dublina Institute for Advanced Studies.
Hideki Nishimura
Hideki Nishimura (西村 英樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Gainare Tottori, Banditonce Kakogawa kaj Volador Matsue.
Dobrinj
Dobrinj estas nomo de komunumaro en nordoriento sur insulo Krk, Kroatio, kiu konsistas el komunumoj Čižići, la samnoma Dobrinj, Dolovo, Gabonjin, Gostinjac, Donja kaj Gornja Hlapa, Klanice, Klimno, Kras, Meline, Polje, Rasopasno, Rudine, Soline, Sužan, Sveti Ivan Dobrinjski, Sveti Vid Dobrinjski, Šilo, Tribulje, Žestilac kaj Županje. La komunumaro havis 1980 loĝantojn en 2001.
Historio
La nomo Dobrinj estis unuafoje menciita (derivata de la kroata vorto dobro, eo bona) en 1100, en la t.n. „Dokumento de ‚granda‘ Dragoslav“ (Listina slavnog Dragoslava) kaj referencis tiam je la kastela, korta burgo, kiu formas hodiaŭ kernon de la samnoma loko.
Vidindaĵoj
La komunumo Dobrinj havas du malnovajn pregeĵojn, unu al Sankta Stefano el la jaro 1100 kaj alia al Antonio de Paduo el la 14-a jarcento. Tiu lasta estas uzata por artaj ekspozicioj. Pliaj kulturaj ofertoj estas la ekspozicio de kolektaĵo de sakralaj objektoj, etnografia muzeo kun lokaj uzitaj objektoj same art-galerio Infeld.
En pliaj komunumoj troviĝas ne malpli ol 30 plaij sakralaj konstruaĵoj, al kies plej gravaj apartenas la fruromanisma kapelo al Sankta Veit, donacita en 1100 fare de Dragoslav, en Sv. Vid Dobrinjski same la kapelo al Sankta Klemento konstruita en ĉ. 1480 en Klimno, kiu havas valoran altaran linteksaĵon (Palla_corporis). Plia turisma allogaĵo estas la vizitebla stalaktita kaverno de Biserujka ĉe Rudine, same la t.n.„Blato“ ĉe Meline, fajnagruza ŝlimo (ŝliko), pri kiu asertas precipe la luantoj, ke ĝi havas eksterordinaran kuracigan efikon.
Niflheim
Niflheim signifas Hejmo de la nebulo, kiu en la nordia mitologio estas la regno de la malheleco kaj la tenebroj, envolvita de eterna nebulo.
En unu el la mitoj de la skandinavoj pri la kreado de la universo, Niflheim estas la malvarma materio, la malo de Muspelheim aŭ varma materio. La mondo naskiĝis pro la ŝoko de ambaŭ materioj en la magia spaco, nomata Ginnungagap.
Helheim estas unu el la plej malhelaj kaj tenebraj de tiu grandega regno (Niflheim). En Helhemin loĝas la diino aŭ gigantino Hela
Kapelo Stefano la 1-a (Nagylózs)
La tombeja kapelo Stefano la 1-a (Hungario) estas historia monumento en vilaĝo Nagylózs, sur monteto.
Historio
La romanika sanktejo estis konstruita inter la 11-a kaj 13-a jarcentoj, tiutempe ĝi estis la paroĥa preĝejo por la vilaĝo. En la 14-a jarcento oni alkonstruis navon kaj turon. Rn 1431 la vilaĝo iĝis kampurbo, tial la loĝantoj komencis loĝadi pli malsupre en la valo. Ankaŭ tie oni konstruis kirkon, la malnova iĝis simpla tombeja kapelo. Trakonstruiĝo okazis en la 18-a jarcento, La lasta renoviĝo okazis en 1982. En 1832 oni konstruis vestiblon antaŭ la enirejo, kiu plene disrompis la mezepokan aspekton.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola, ĉirkaŭe malnovaj tomboj estas videblaj. La navo estas brikoforma, la pli larĝa sanktejo estas duonronda.
Měrotín
Měrotín estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1365.
Naturaj rilatoj
En la norda terlango de la katastro de municipo troviĝas naturmemorindaĵo Geologia orgeno.
NGC 4449
NGC 4449 (aliaj indikoj — UGC 7592, MCG 7-26-9, ZWG 216.5, PGC 40973) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Origine la galaksio estis Rektokoneksa spirala galaksio. Ĝi ŝanĝis sian formon dum kolizio kun najbara alia galaksio, kiu okazis antaŭ ĉ. 500 milionoj jaroj. Tiam enormaj gravitaj fortoj estigis varmegajn gaso-areojn, el kiuj estiĝis regionoj de stelformigoj, angle Starbursts. Tiuj imponas en RGB (ruĝa verda blua)-fotoj kiel bluaj kaj ruĝaj densiĝoj.
Cŭ denove kolizio?
Presagentejo raportis 2012-02-09, ke sciencistoj de la germana Max-Planck-Instituto raportis, ke nanogalaksio 4449 nun kvazaŭ manĝas sian pli malgrandan najbaron. Raportoj de du apartaj sciencaj esplorgrupoj aperis en la ĵurnaloj "Nature" kaj "Astrophysical Journal Letters".
Entute ne estas klara el la diversaj tekstoj, ĉu ĉifoje estos kolizio, trairo, aŭ formanĝo. Ni observu, ĉu aperos pliaj klarigoj.
(14053) 1995 YS25
(14053) 1995 YS25 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana amatora astronomo Wolf Bickel elde sia observatorio de Bergisch Gladbach (Germanio).
29186 Lake Tekapo
29186 Lake Tekapo estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Lago Tekapo, proksime de la Sudaj Alpoj en la Suda Insulo de Nov-Zelando, konata pro ties spirkaptaj pejzaĝoj. Ĝi gastigas la Universitatan Observatorion de Monto John de la Universitato de Canterbury kaj estas grava centro de astro-turismo.
Valéry Giscard d’Estaing
Valéry René Marie Georges GISCARD D'ÉSTAING [valeʁi ʁəne maʁi ʒɔʁʒ ʒiskaʁ d‿ɛstɛ̃] (naskiĝis la 2-an de februaro 1926 en Koblenco (Germanio), mortis en ) estis centrisma-konservativa politikisto de Francio.
Zálužné
Zálužné (Morador) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vítkov en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km nordokcidente de Vítkov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 193 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Valéry Giscard d’Estaing
Ekde la jaro 1956, li estis elektita membro de la franca nacia asembleo. Inter la jaroj 1962 kaj 1966 kaj denove inter 1969 kaj 1974 li estis franca ministro pri ekonomio kaj financoj, kaj sekve iĝis prezidento de Francio inter la jaroj 1974 kaj 1981.
Zálužné
Zálužné situas en katastra teritorio Nové Těchanovice kun areo 6,56 km².
Valéry Giscard d’Estaing
Poste, li dum kvin jaroj retiriĝis el la politiko, kaj ekde 1986 denove estis membro de la franca nacia asembleo, plu aparte engagiĝante pri eŭropaj temoj, aparte pri la plidemokratiigo de la Eŭropa Unio kaj antaŭenigo de la integrigo de aldonaj aliĝemaj ŝtatoj en la Union. Inter la jaroj 2002 kaj 2003, li gvidis la Eŭropan Konvencion kiu preparis konstitucion de Eŭropo.
Zálužné
Naturrilatoj
Tra la municipo trafluanta rivero Moravice kreis per sia forto dum multaj jarcentoj pentrindan valon, sur kies flankoj situas la tuta konstruaĵaro. Krom kelkaj daŭraj loĝantoj kreas la municipon kvanto da refreŝigejaj objektoj. Karakteron de la valo de Moravice ŝanĝis minado de ardezo, sed ne en negativa vorto de senco. Ŝutmontoj, minejoj kaj galerioj ĉi tie enfaliĝas kiel konsistero de la pejzaĝo kaj ekosistemo kreante nesimiligeblan karakteron de la loko, tipa por la tuta ardeza regiono de Nízký Jeseník kaj Oderské vrchy, sed alie en la mondo ne aperanta, do ununura unikaĵo.
Valéry Giscard d’Estaing
Krome, dum 2003 li elektiĝis membro de la Franca Akademio, kio estis diskutata konflikte, ĉar dumvive li nur verkis unusolan novelon kaj krome ne elstaris kiel literaturisto.
Zálužné
Naturrilatoj
En la municipo, kies ardezaj ŝutmontoj kovras en abunda kvanto betuloj, foje loĝis kaj laboris antaŭuloj de usona pentristo Tim Allen el Putney en Vermont. Betulo, da kiuj estas en Vermout sufiĉe, servas kiel centra motivo de la bildoj de Allen.
En la municipo situas kapelo, kiel ununura konstruaĵo de sia speco, dediĉita al eterna memoro al ĉiuj ministaj oferoj de l' minado de ardezo.
Valéry Giscard d’Estaing
Ekde la fino de sia ŝtata prezidanteco, do ekde la jaro 1981, li krome estis dumviva membro de la Konstitucia Konsilio de Francio.
Kézirat
Kézirat (Manuskripto) estis hungarlingva juda belestristika kaj socia revuo, la oficiala bulteno de Zsidó Könyv Barátainak Társasága (Asocio de Amikoj de Juda Libro) inter 10-a de aŭgusto 1934 kaj 1-a de oktobro 1936 en Lugoj, komence duonmonate, poste en pli longaj periodoj. Redaktis János Giszkalay, poeto en Temesvár. Ĝi okupiĝis precipe pri sciencaj kaj beletristikaj problemoj, de publikis ankaŭ pri la publikvivaj eventoj. Al ĝiaj kunlaborantoj apartenis Déznai Viktor, Herczka István, Rodion Markovits, Raffy Ádám, Salamon László.
(15900) 1997 RK3
(15900) 1997 RK3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
István Kassai
István Kassai [iŝtvAn kaŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kassai István estas hungara pianisto, membro de Hungara Arta Akademio (2012). Lia edzino estas Valéria Csányi.
István Kassai naskiĝis la en Budapeŝto.
UK 1937
La 29-a Universala Kongreso de Esperanto okazis inter la 7–15 de aŭgusto en 1937 en Varsovio, Pollando. Estis 1120 partoprenantoj. Ankaŭ nomata "Varsovia Jubilea Kongreso". Tio artikolo estas tradukita de la Pola.
Preparoj por la kongreso
La honoran patronecon supozis prezidanto Ignacy Mościcki. Specialaj Esperanto-kursoj estis organizitaj por policanoj kaj tramŝoforoj. La kosto de partopreno en la kongreso por partoprenantoj el Pollando estis PLN 25, kaj por junuloj - duono de la tarifo.
La komenco kaj aktoj de la kongreso
La kongreso estis nomita jubileo okaze de la 50-a datreveno de la kreo de Esperanto kaj la 20-a datreveno de la morto de Zamenhof. La prezidanto de la organiza komitato estis Bronisław Bogdan Wyszyński. La Kongreso estas planita komenci posttagmeze de la 7-a de aŭgusto. Al la Kongreso al Varsovio venis ĉirkaŭ 1 000 partoprenantoj, inkluzive de ĉirkaŭ 300 homoj el Pollando. La ceteraj venis el 30 landoj. Plejparto de ili, 180 homoj, venis el Svedio sur la Maria Holm- ŝipo. 80 homoj el Francio kaj Anglio, kaj 60 homoj el Nederlando. Partoprenantoj el Usono, Aŭstralio kaj Japanio venis el ekster Eŭropo. Matene antaŭ la malfermo de la kongreso okazis diservoj en St. Aleksandro kaj en la Evangelia Reformita Preĝejo. Post la diservoj reprezentantoj de la kongreso demetis florkronon antaŭ la Palaco Belweder memore al Józef Piłsudski.
Lunde Odo Bujwid metis florkronon antaŭ la tombo de nekonata soldato. Ĉiuj partoprenantoj iris al la juda tombejo por deponi florkronon sur la tombon de Ludoviko Zamenhof kaj la tombon de Antoni Grabowski en la Tombejo Powązki. Vespere okazis en la Teatrejo Wielki  teatraĵo Consilio Facultatis, tradukita de Antoni Grabowski.
Vojaĝo al Bjalistoko
Merkrede la 11-an de aŭgusto la partoprenantoj partoprenis vojaĝon al Bjalistoko. Ĉirkaŭ 250 homoj partoprenis ĝin. Bonvena pordego estis starigita ĉe la stacidomo, kaj la gastoj estis bonvenigitaj de la estro de la urba departemento pri kulturo kaj edukado. Orkestro de la sindikato de rezervistoj ludis la himnon de la esperantistoj. La partoprenantoj vizitis la domon de Zamenhof verde ornamita, kie ili eniris la memorlibron. Vizitinte la palacon kaj la parkon Branicki sur la bulvardoj. Kościałkowski ili aŭskultis la paroladojn de Odo Bujwid, Hideo Yaga, Gahler el Germanujo, Gluck el Nederlando kaj la nepo de Zamenhof. Posttagmeze la partoprenantoj revenis al Varsovio.
Vendredon, la 13-an de aŭgusto, Janina Ender prelegis : Pollando, kulturolando, kaj estis montrita filmo pri malfacilaĵoj komuniki dum vojaĝo eksterlanden. Vespere, en la salonoj de la Varsovia Urbodomo, la partoprenantoj kunvenis ĉe la balo de la nacioj. Multaj ŝanĝiĝis en naciajn kostumojn. Japana profesoro Hideo Yagi portis nigran kimonon kun brodita familia spino. Dum la balo oni elektis la plej belan kostumon, kaj la premio estis al partoprenanto el Estonio.
Karabaĥa ĥanato
La Karabaĥa ĥanato estis duon-sendependa ŝtato regita de tjurklingva kaĝara familio establita en 1750, sub persa regado, en Karabaĥo kaj apudaj areoj ĝis 1805, kiam la Rusa Imperio gajnis kontrolon de la Karabaĥa ĥanato en 1805 el Irano. Rusa aneksado de Montara Karabaĥo ne estis formaligita ĝis la Traktato de Gulistano en 1813, kie, kiel rezulto de Rus-Persa Milito (1804-1813), Fath-Ali Ŝaho Kaĝaro de Irano oficiale cedis Karabaĥon al la caro Aleksandro la 1-a. La ĥanato estis aboliciita en 1822, post kelkaj jaroj da rusa toleremo al ĝiaj islamaj regantoj, kaj provinco, kun armea administracio, estis formitaj. La 14-an de majo 1805 la Traktato de Kurakĉajo inter Ibrahim Ĥalil Ĥano kaj la rusa generalo Pavel Cicianov estis subskribita, transdonante la Karabaĥan ĥanaton al la rusoj.
UK 1937
Fino de la kunsido
La ferma kunveno de la kongreso okazis sabate matene. Post la paroladoj de Adam Zamenhof, Hans Jakob, Generalo Bastien, estis prezentitaj raportoj pri la decidoj de la sekcio. Katolikoj petis, ke iliaj kongresoj, pro organizaj kaj financaj kialoj, okazu samtempe kun la mondaj kongresoj. Oni konsentis sendi telegramon de danko al prezidanto Mościcki kaj Odo Bujwid finis la interkonsiliĝojn de la Kongreso.
La ekspozicio
Kadre de la kongreso estis preparita ekspozicio prezentanta eldonaĵojn en Esperanto kaj tradukojn. Literaturaj verkoj kaj revuoj estis montritaj en kvin ĉambroj de la lernejo sur Karowa Strato. La salonoj estis ornamitaj per portretoj de Esperanto-aktivuloj. La celo de la ekspozicio estis montri la 50-jaran heredaĵon de Esperanto.
Tago de Veteranoj
Vespere de la malfermo de la Kongreso okazis ĉe la Civitana Resursa Palaco la Tago de Veteranoj dediĉita al la forpasintaj kaj vivantaj meritantaj esperantistoj. Kun la akompano de milita orkestro kaj de la Funebra Marŝo de Chopin, la hungara poeto Julio Bagha laŭtlegis la nomojn de la forpasintaj esperantistoj. Post honorado de la mortintoj, la vivantaj insignojn estis prezentitaj. Ĉiuj esperantistoj, kiuj aliĝis al la unio antaŭ la Unua Universala Kongreso en 1905, ricevis orajn insignojn, kaj membroj, kiuj aliĝis al la unio en 1905–1912, ricevis arĝentajn insignojn. Inter la gajnintoj estis ankaŭ poloj: „prof. Odo Bujwid, Col. Guenther, konsilisto Jan Klimecki, Franciszek Ender el Łódź, Roman Sakowicz, s-ro. Czesław Pruski, redaktoroj Karolczyk, redaktoroj Szapiro, Mieczysław Czerwiński, d-ro Wilhelm Rubin, d-ro Leon Rozensztock el Krakovo, Aleksander Zakrzewski, d-ro Krynicki ”.
Sekciaj diskutoj
Dum la kongreso la partoprenantoj kunvenis en sekcioj. La katolika sekcio estis prezidita de Fr. Modesta Carolfi. La instrua sekcio diskutis pri la peto de Antoni Czubiński prepari internacian kongreson enkondukantan Esperanton kiel fakon en lernejoj de la tuta mondo. Al la interkonsiliĝoj ĉeestis reprezentantoj de la registaroj de Aŭstrio, Belgio, Aŭstralio, Bulgario, Brazilo, Nederlando, Meksiko, Norvegio kaj Rumanio. Blinduloj kadre de la Internacia Kongreso de Blinduloj kunvenis en la Instituto de Surduloj.
Paul-Marie-Céleste d'Andigné de La Blanchaye
Paul-Marie-Céleste  (n. la 5-an de majo 1763 - m. la 17-an de februaro 1857) estis franca politikisto.
Frato de Louis d'Andigné, li fariĝis paĝio de Ludoviko la 16-a en 1778 kaj kavaleria kapitano en 1785. Li elmigris dum la franca revolucio de 1789 kaj revenis al sia denaska lando en 1799. Li estis sinsekve balotita kiel urbestro de Sainte-Gemmes-d'Andigné en 1821 kaj kiel deputito de la departemento Maine-et-Loire de 1827 ĝis 1837 en la periodo de la Resurtronigo kaj de la julia monarkio.
Li sekve estis senatano de 1837 ĝis 1848.
Verismo
Pentrarto
En Germanio de la Vajmara Respubliko la vorto verismo priskribas la ĉefan tendencon de la „Neue Sachlichkeit“ (nova konkreteco aŭ nova realismo) kaj ties artistoj, kiuj sin dediĉis al la esplorado kaj bildigo de nova socia realeco. Pro la travivado de la katastrofoj de la Unua Mondmilito kaj de la sekvaj politikaj kaj ekonomiaj malfacilaĵoj formiĝis nova kritikema konscio, kiu ampleksis ĉiujn artojn. La pentrarto enfokusigis novajn bildotemojn: la homvora grandurbo, la socia niveldiferenco inter militprofitintoj kaj proleta suba klaso, la rolo de la "moderna" virino, la ombraj flankoj de la socio. Pligraviĝis la portretpentrado. La verismo tempe limiĝis inter la fino de da Unua Mondmilito en 1918 kaj la akiro de potenco de la naziuloj en 1933.
Vd. ankaŭ:
Literaturo
"Verismo" estas itala tendenco de la 19-a jarcento, kiu similas la konceptojn de realismo kaj naturismo. Ĝi celas turniĝon de literaturo al nuntempo kaj ordinara tago, al popola lingvo kaj la pli malsupraj sociaj klasoj. Ĉefa reprezentanto de la verismo en Italio estis Giovanni Verga kaj Luigi Capuana.
Filmo
La verisma filmo estas tendenco de la itala filmhistorio ĉ. 1915. La realismaj agadoj rolas plej parte en la medio de malsupraj popoltavoloj kaj pretendis arte transmeti la socian realecon. Modeloj estis verkistoj kiel Giovanni Verga kaj Grazia Deledda. Al la elstaraj filmoj de ĉi tiu ĝenro apartenas:
Post la Dua Mondmilito la itala novrealismo reekkaptis celojn kaj rimedojn de la verisma filmo kaj plievoluigis ilin.
Opero
La verisma opero starigis ankaŭ simplajn homojn sur la scenejon. Karakterizaĵo de ĉi tiuj operoj estas intensigita realismo, per pasio destinita agado de la personoj, vastetenda melodiaro kaj rafinita orkestrado, bildeca priskribo de la okazejoj samkiel senmaska prezentado de krueleco.
La nocio verisma opero ankaŭ inkludas verkojn kun historiaj temoj aŭ ekzotika etoso. Preferitaj okazejoj estas la epoko de la franca revolucio kaj la regado de Napoléon Bonaparte, Italio dum la renesanco kaj la orienta Azio.
Antaŭulo de la verisma opero estis La Traviata (1853) de Giuseppe Verdi kaj Carmen (1875) de Georges Bizet, sed la unua vere verisma opero estas Cavalleria rusticana (1890) de Pietro Mascagni (1863–1945). En 1892 aperis I Pagliacci (La pajacoj) de Ruggiero Leoncavallo (1857–1919), ofte prezentata kune kun Cavalleria. Verismaj elementoj ankaŭ troviĝas je Giacomo Puccini (1858–1924), ĉefe en Tosca (1900), sed ankaŭ en Madame Butterfly (1904), La fanciulla del West (La knabino el la okcidentumo) (1910) kaj Il tabarro (La mantelo) (1918). Pluaj italiaj komponistoj de la verismo estas Umberto Giordano (1867–1948) (Andrea Chénier, 1896; Fedora, 1898), Francesco Cilea (1866–1950) (Adriana Lecouvreur, 1902), Alfredo Catalani (1854-1893) (La Wally, 1892), Franco Leoni (1864–1949) (L'oracolo, 1905), Franco Alfano (1875–1954), Ermanno Wolf-Ferrari (1876–1948) (I gioielli della Madonna (La juvelaro de la Madono), 1911; Sly, 1927) kaj Riccardo Zandonai (1883–1944) (Francesca da Rimini, 1914; I cavalieri di Ekebù (La kavaliroj de Ekeby), 1925).
En Francio la verismo influis la la verkojn de Jules Massenet (1842–1912) (La navarraise, 1894; Thérèse, 1907), Alfred Bruneau (1857–1934) (Le rêve (La revo), 1891, laŭ Émile Zola) kaj Gustave Charpentier (1860–1956) (Louise, 1900). Ĉefaj reprezentantoj de la germana verismo estas Eugen d’Albert (1864–1932) (Tiefland, Malalta lando, 1903; Die toten Augen, La mortaj okuloj, 1916) kaj Max von Schillings (1868–1933) (Mona Lisa, 1915). En Aŭstrio Max Josef Beer komponis la operon Der Strike der Schmiede (La striko de la forĝistoj), unuan fojon prezentitan en 1897. Verismajn influojn tamena ankaŭ havas la operoj Der Evangelimann (La evangelirakontisto, 1895) de Wilhelm Kienzl (1857–1941), Eine florentinische Tragödie (Florenca tragedio, 1917) de Alexander von Zemlinsky (1871–1942), Die Gezeichneten (1918) de Franz Schreker (1878–1934) kaj Violanta (1916) de Erich Wolfgang Korngold (1897–1957).
Zdzisław Król
Zdzisław KRÓL [zdzisŭav krul] (naskiĝis la 8-an de majo 1935 en Zdziebórz (proksime al Wyszków), mortis la 10-an de aprilo 2010 apud Smolensk) estis pastro-mitrulo, respondeculo pri beatiga proceso de pastro Jerzy Popiełuszko, estinta militpastro de Varsovia Katina Familio, doktoro de eklezia leĝaro.
Vivo
En Wyszków finis viran gimnazion. Ordiniĝis la 3-an de aŭgusto 1958 en varsovia ĉefkatedralo helpe de kardinalo Stefan Wyszyński. En Katolika Universitato de Lublin doktoriĝis pri eklezia leĝaro. En 1967 eklaboris en Metropolita Kurio de Varsovio, en la jaroj 1979–1992 iĝis ties kanceliero. Kunplanis vizitojn de la papo Johano Paŭlo la 2-a en Pollando.
Pastro Zdzisław Król estis kapelano de Varsovia Katina Familio en la jaroj 1987-2007 kaj membro de la Protekto-Konsilio de Memoro pri Bataloj kaj Martireco. De 1992 estis paroĥestro de la varsovia paroĥejo de Ĉiuj Sanktuloj.
Aprile 2008 Konsilio de Pola Katina Fondaĵo atribuis al li Medalon de la Memor-Tago pri Viktimoj de Krimo en Katin.
Li mortis la 10-an de aprilo 2010 en katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M en Smolensk. La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita per Oficira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta. La 20-an de aprilo 2010 estis enterigita en la Templo de Dia Providenco, en la Panteono de Grandaj Poloj.
Novembre 2010 oni malkovris memortabulon en preĝejo de Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo en Pniewo (proksime al Pułtusk).
Podhájska
Podhájska, hungare Bellegszencse estas baneja vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
La vilaĝo situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Levice-Šurany. La lasta troiĝas 20, Levice 26, Nové Zámky 28 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1075. Dum la historio formiĝis 2 vilaĝoj Kisbelleg kaj Szencse (senĉe), kiuj unuiĝis en 1960. Ĝis 1919 la vilaĝoj apartenis al Hungario, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1193 da homoj, (1177 slovakoj).
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, baza lernejo, biblioteko, poŝto, kuracejo, futbalejo, vendejoj.
Bobentrikilo
Bobentrikilo estas ilo por fari trikŝnuretojn. Plej ofte ĝi estas farita el ligno. Laŭ la meza akso ekzistas boraĵo, el kies malsupra malfermo elvenas la trikita ŝnureto. Ĉe la supera malfermo troviĝas de 4 ĝis 8 hokoj, kiuj ebligas la trikadon.
Norda montaro de Oaĥako
La regiono Norda montaro de Oaĥako (hispane región Sierra Norte de Oaxaca) estas parto de la subŝtato Oaĥako (hispane : Oaxaca) de Meksiko. Ĝi situas en la nordoriento de la subŝtato. En 2010 ĝi havis sume 176 489 loĝantojn. Administra centro de la regiono estas la urbo Ixtlán de Juárez.
Bobentrikilo
La lanfadeno estas volvita unue sur la hokojn, poste metita super la maŝon, kiu estas per trikilo tiritaj super la hokon kaj falas en la centron. Laŭvice oni daŭrigas.
Norda montaro de Oaĥako
La regiono estas dividita en tri distriktojn: Ixtlán, kiu plue subdividiĝas je 26 komunumoj, Villa Alta, kiu havas 25 komunumojn kaj Mixes (aŭ Mixe respektive Sierra Mixe), kiu konsistas el 17 komunumoj.
Bobentrikilo
Eblas uzi ne nur lanon por triki per bobentrikilo, sed ankaŭ aliajn materialojn kiel kotonaj aŭ aliaj fadenoj.
Norda montaro de Oaĥako
La okcidenta parto de la regiono estas monta, enhavante parton de la Oaĥaka Patrinmontaro (hispane Sierra Madre de Oaxaca), nome la submontarojn Juárez kaj Villa Alta. Oriente, la regiono deklivas malsupren al la marborda ebenaĵo de Veracruz. La areo disponas pri unu el la plej bone konservitaj biosferoj de Meksiko, kaj aldone ankaŭ pri nombro de interesaj urboj kaj vilaĝoj. La politikaj instancoj de la regiono subtenas ekoturismon por helpi konservi la biosferon - interalie proponiĝas tranoktadoj en kabanoj, kampadejoj, aliro kaj gvidiloj por ekskursoj kaj montaraj biciklumadoj, ĉevala rajdado, birdumo (birdorigardado) kaj esplorado de kavernoj.
Bobentrikilo
Simpla bobentrikilo povas esti memfarita el malplena fadenbobeno kaj kvar enmartelitaj najloj.
La signifo de la germana nomo "Strickliesel" estas trikanta Liesel (virina persona nomo). Duonaŭtomata varianto nomiĝas en la germana "trikmuelilo".
A Bridge Too Far (filmo)
A Bridge Too Far (Esperante: Ponton tro for) estas usona-brita filmo de Richard Attenborough aperinta en 1977.
Temo
En septembro 1944, Aliancaj fortoj en Eŭropo sub komando de generalo Eisenhower provas trovi manieron por ĉesigi la militon kiel eble plej frue, sciante ke la plilongigo de linioj de proviantado ekde Normandio malfaciligas la pludaŭrigon de antaŭeniro en Germanion. Operaco Market Garden, eltrovita de angla generalo Bernard Montgomery, provas senprecedencan aŭdacaĵon: paraŝutado de pluraj aerportitaj britaj kaj usonaj divizioj malantaŭ la germanajn liniojn, por kapti plurajn strategiajn pontojn, kiuj ebligos al surteraj trupoj transiri Rejnon kaj rekte eniri en Germanion. Kombinita atako de aerportitaj fortoj (Market) kaj brita 30-a blendita korpuso (Garden) devas ebligi 100 kilometrojn profundan enpenetron de la fronto, por atingi urbon de Arnhem en Nederlando, situanta sur Rejna bordo, malantaŭ la tria kaptota ponto. La operaco devas ebligi ĉeson de milito antaŭ Kristnasko 1944. Ĉu tamen Montgomery ne celis ponton tro for?
Negroso
Negros, aŭ Negroso en esperanto, estas insulo de Filipinoj situa en la Bisajoj. Ĝi estas la kvara plej granda insulo en la lando, kun tera areo de 13,328 km². Loĝantoj nomiĝas Negrenses laŭ hispana lingvo.
Quintanilla de Onésimo
Quintanilla de Onésimo [kintaNIlja deoNEsimo] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco kaj foje atribuita ankaŭ al la komarko Campo de Peñafiel pli orienta. Quintanilla de Onésimo estas komprenebla etimologie kiel Bieneto de Onésimo, alude al faŝisma politikisto Onésimo Redondo fondinto de la faŝisma politika partio JONS.
Geografio
Ĝi distas 34 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Olivares de Duero, Sardón de Duero, Quintanilla de Arriba, Valbuena de Duero kaj Cogeces del Monte. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj. Trafluas la rivero Douro kaj ekfluas la Kanalo del Duero.
Negroso
Ekonomio
Negroso famas pro esti la ĉefa produktanto de sukero en lalando. Sukerkanaj plantejoj abundas en la agrikulturaj areoj de la insulo.
Quintanilla de Onésimo
Historio
Estis restaĵoj de Bronzepoko. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Tiam ĝi apartenis al la komunumaro de Valadolido, ĝis 1207 kiam ĝi estis aĉetita de la komunumaro de Peñafiel. Dum la Milito de Hispana Sendependigo francaj trupoj okupis la lokon por kontroli la ponton. En 1895 fervojo helpis la ekonomian disvastigon de la loko; en 1985 oni fermis la fervojan stacion.
En Julio 1941, dum la frankisma diktaturo la municipo tiam nomita de «Quintanilla de Abajo» (antaŭe «Quintanilla de Yuso» kaj «Quintanilla de Duero») ekestis nomita oficiale «Quintanilla de Onésimo», omaĝe al faŝisma politikisto Onésimo Redondo fondinto de la faŝisma politika partio JONS —naskiĝinta en Quintanilla kaj mortinta en la nunaj tagoj de la Hispana Enlanda Milito.​ En 2007, je la aprobo de la Leĝo de Historia Memoro, kiu devigis la retirigon de monumentoj rilataj al la frankisma diktaturo la toponimio de la municipo estis celo de polemiko. La socialista urbestro malakceptis la alinomadon al iama nomo, kaj kvankam aliaj monumentoj Onésimo Redondo estis retiritaj, la nomo restis, kontraŭ la Leĝo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj kalkoproduktado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la ponto, la gotikeca preĝejo de la 16-a jarcento kaj la ermitejo.
Sigmundsherberg
Sigmundsherberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Horn. La komunumo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
György Pauk
György Pauk [djordj paŭk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pauk György estas hungardevena brita violonisto, altlerneja instruisto. Lia kuzo estis László Polgár (operkantisto).
György Pauk naskiĝis la en Budapeŝto.
UK 1950
La 35-a Universala Kongreso de Esperanto okazis inter la 5-a kaj la 12-a de aŭgusto 1950, en Parizo, Francio, kun 2325 partoprenantoj.
La Alta Protektanto estis la parlamenta prezidanto Édouard Herriot, kaj la prezidanto de la LKK estis Georges Warnier. En la Solena Malfermo festparolis Ivo Lapenna, la Somera Universitato okazis sub la rektorado de Gaston Waringhien, kaj la Kabareta vespero estis estrata de Raymond Schwartz.
En la kongreso unuafoje okazis solena atribuo de premioj kadre de nova Belarta Konkurso de UEA: en la kategorio de poezio originala per la poemo La kanto de la ĝojo gajnis Vincenzo Musella antaŭ Reto Rosetti kaj John S. Dinwoodie, en la kategorio de poezio tradukita gajnis Reto Rossetti antaŭ Arthur Dawson Foote kaj Božidar Vančik.
UK 1933
La 25-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en Kolonjo, Germanio dum somero 1933.
950 partoprenantoj vizitis la kongreson, kies organizado estis malfaciligata pro la ekrego de la nacisocialistoj en Germanio. Dum la kongreso eldiskutiĝis kaj ekvalidis la interkonsento de Kolonjo, kiu novordigis la interrilaton inter UEA kaj la naciaj societoj pri Esperanto. Tiel la 25-jariĝo de UEA, festata en Kolonjo, fariĝis ia finpunkto de antaŭa epoko.
Kelkaj germanaj UEA-anoj aliĝis al la nazia partio. S-ano Behrendt tradukis paroladon de diktatoro Adolf Hitler. Specimeno estas videbla en E-muzeo de Gray (Francio). Persekutitaj judoj ne rajtis partopreni en la kongreso.
La kongreso fine ne havis altan protektanton, kvankam en 1932 Konrad Adenauer, posta federacia kanceliero de Germanio kaj tiama ĉefurbestro de Kolonjo, estis elektita alta protektanto de la UK - tamen la malŝato de la novaj naziaj regantoj je Adenauer fine kondukis al la diplomatia paŝo entute rezigni pri protektanto. Oficiale la kongreso fine ankaŭ ne havis LKK-prezidanton, praktike tio estis Marianne Gernsbacher. Oni kunvenis en la foirejo; la inaŭguro kaj aliaj vesperaj aranĝoj okazis en la festsalono Gürzenich.
Persona atesto de kongresano
El la Kataluna Esperantisto, SEPTEMBRO - OKTOBRO 1985 N-ROJ 198-199, titolita XXV UNIVERSALA KONGRESO DE ESPERANTO P. 84-88 aŭtorita de S. ALBERICH JOFRE:
"Oni tiom multe parolis kaj skribis pri la cirkonstancoj specialaj de la nunjara kongreslando, ke mi dum kelka tempo dubis ĉu resti hejme aŭ sperti propraokule kio efektive okazos en Kolonjo dum la Jubilea Kongreso. Mi ĝojas, ke mi venkis la pesimismon kaj povis ĝui la belajn kongrestagojn apud la ĉarma Rejno.
Post kelktaga restado en Parizo, kie mi ĝuis la kuneston de la bonhumoraj francaj esperantistoj en Kafejo Voltaire, la kunvenejo de la redaktoroj de “La Pirato”, kun la franca karavano mi ekveturis al Kolonjo. La karavanestro, Sro. Petit, pruvis sian grandan organizan kapablon kaj danke al lia neelĉerpebla laboremo la tuta vojaĝo agrable disvolviĝis.
Alveno kaj disiro al la hoteloj. En la stacidomo diversaj gesamideanoj en provizora informejo donas detalojn al la alvenintoj. Mia hotelo staras je kelkaj metroj de la fama 'katedralo. Antaŭ mia fenestro la altaj turoj majeste gardostaras kvazaŭ la tuta urbo alkroĉiĝus al ili por protekto. Mi'baldaŭ spertis ke la proksimeco de tiuj gardostarantoj estas danĝera: dum frumateno la sonoriloj bruas terure kaj pelas vin el la mola lito. Sur la stratoj granda ordo kaj pureco. Ĉe ĉiuj fenestroj, floroj, floroj kaj floroj. Kaj ĉe ĉiu paŝo 'homoj en la bruna ĉemizo. Jen la bruncemizuloj kun militistaj kantoj kiel aŭtomatoj marŝas sur la stratoj. Flagoj kun la hokokruco flagras ĉie.
Sur la dekstra bordo de Rejno, apud bela parko, staras la grandegaj foirpalacoj de Kolonjo. Tie estis instalita la kongresejo kun la diversaj kongresaj fakoj: poŝtejo, librejo riĉe starigita de “Heroldo”, informejo, monŝanĝejo, ktp. Krom tio en la sama palaco ni havis plej «diversajn ĉambrojn por kunsidoj kaj fakaj kunvenoj, kaj grandegajn salonojn por la Somera Universitato kaj por la laborkunsidoj de la Kongreso.
La Solena Malferma Kunsido okazis en la malnova festodomo Gürzenich. Ĉirkaŭ 900 geesperantistoj el 32 nacioj ĉeestas. La orgeno ekludas la germanajn himnojn. La ĉeestantaro stariĝas kaj multaj germanoj levas la dekstran brakon laŭ la nova germana kutimo. Ĉirkaŭ la salono pendas diversaj naciaj flagoj kaj super la prezidloko oni vidas la germanan, la nacisocialistan, kaj en la mezo, grandan esperantan flagon. Sro. Warnier, la prezidinto de la XXIV. en Parizo, faras spritan paroladeton kaj proponas kiel prezidanton s-ron. Behrendt, la gvidanto de GEA, kiu stariĝas sub tondra aplaŭdo kaj faras belegan festparoladon, kies enhavo precipe celas la neesperantistan mondon, Ni citu lian aserton, ke esperanto postulas respekton al ĉiuj lingvoj, kiujn oni pli bone konas kaj amas kiam oni fariĝas esperantisto kaj krom tio, dank” al esperanto, la rajtegaleco de ĉiuj naciaj lingvoj estas garantiita. Sekvis paroladoj de Dro. Vogt kaj de Dro. Riesen, la urbestro de Kolonjo. Li alparolis la ĉeestantojn 'en germana lingvo. La paroladon tuj poste tradukas sro. Kreuz kaj, dank” al tio, ni informiĝas pri la bonvenaj vortoj de la urbestro en bruna ĉemizo kaj pri lia ĉefa celo pravigi la germanan revolucion, kiu, laŭ li, savos la mondon de la bolŝevismo, Li petis la gastojn disvastigi tra la mondo kion ili vidis kaj vidos en Germanujo. Tiun peton ni aŭdis plurfoje dum la Kongreso, sed ne por tio la esperantistoj vojaĝis al Kolonjo, sed por vivi kelkajn tagojn de esperantista vivo kaj revidi malnovajn geamikojn el diversaj landoj. Krom tio, oni ne facile povas juĝi iun landon en la daŭro de kelktaga plezurvojaĝo. Mi vidis multajn homojn en la bruna ĉemizo, virojn kaj kelkajn virinojn, kaj ĉarmajn infanojn ankaŭ. Tiuj infanoj marŝis laŭ militista ordo kun kantoj kaj flagoj. Tio eble estas tre germana kaj patriota sed tre danĝera. Kaj ni ne parolu pri niaj judaj gesamideanoj, kiuj ne plu ricevas laboron.
Nu, ni revenu al la temo. La konata hungara poeto Julio Baghy verkis por la XXV-a. belan poezion, kiun deklamas dolĉe kaj kortuŝe ĉarma knabineto. La spirito de la majstro tuŝas nian koron dum la belaj strofoj milde fluas el la lipoj de la blondulineto. Tondra aplaŭdo dum multaj batalantoj viŝas larmojn. Sekvas la salutparoloj de la reprezentantoj de la esperantistaj organizaĵoj. Unue salutas Sro. Stettler, la prezidanto de UEA, kiu parolas pri la 25-jara jubileo de la Asocio. Tuj poste salutas la diversaj naciaj reprezentantoj kaj ni parolas pri la longjara silentado de la kataluna reprezentanto kaj invitas la esperantistojn al la Kongreso de Barcelona en 1935.
La sekretario, Sro. Kreuz, legas diversajn saluttelegramojn kaj la prezidanto fermas la kunsidon. La orgeno ekludas nian himnon kaj ĥore kantas ĉiuj ĉeestantoj.
En la Ruĝa Salono de la Kongresejo okazis la prelegoj de la Somera Universitato, kiun malfermis Prof. Dro. Giorgio Canuto, direktoro de la Jurmedicina Instituto de la Universitato de Torino. La nunjara Somera Universitato ne havis multajn prelegojn. Krom Dro. Canuto, kiu ĉe la malferma kunsido improvizis paroladon pro manko de Dro. Perrenoud, parolis antaŭ tre granda nombro da ĉeestantoj Dro. Vogt el Stuttgart pri “La financa krizo kaj ĝiaj originoj” kaj Prof. Collinson el Liverpool pri “La metaforoj en la internacia helpa lingvo”.
Nunjare ni ne havis la valoran helpon de Literatura Mondo por la aranĝo de la Literatura Vespero sed tamen niaj kolonjaj amikoj sciis solvi kontentige la aferon kaj prezentis antaŭ grandnombra ĉeestantaro kelkajn versaĵojn kaj trafajn ĉapitrojn el la verkoj de kelkaj konataj verkistoj. Ĉio bone disvolviĝis dank” al la multvalora helpo de Sro. Teo Jung.
Plej diversaj fakaj kunvenoj okazis dum la kongressemajno. Mi ĉeestis neniun. La kunvenoj de KR aŭ UFE kun UEA estis tiel oftaj kaj longedaŭraj, ke mi ne nur ne havis okazon ĉeesti iun fakan kunvenon, sed la urbon mem mi nur de la alia kongreseja turo, kie okazis la kunsidoj, povis rigardi dum paŭzoj.
La Laborkunsidoj de la Kongreso en la Granda Kongressalono estis tre multe vizitataj, multe pli ol dum antaŭaj kongresoj. Mi ja ne povas raporti pri la multaj diversaj aferoj en ili pritraktitaj. Pri ili bonege raportis Heroldo de Esperanto, kiun mi rekomendas. Sro. Kreuz raportas pri la agado de ICK dum la lasta jaro. Nur dank' al la organiza kapablo de nia Direktoro oni povas kompreni, ke diversaj aranĝoj povis bone sukcesi malgraŭ la terura krizo, kiu ankaŭ sur nia kampo fosas sub la piedoj. Li prezentas la agadon sur la kampo de radio kun 2308 radiodissendoj en diversaj landoj, li raportas pri la eldono de oficialaj poŝtkartoj kun teksto en esperanto en Hungarujo kaj Liechtenstein, kaj pri la ŝlosiloj, nun en 26 lingvoj. La Gazetara Servo ne estis kontentiga pro manko de financa bazo. Sro. Schoofs, la prezidanto de KR, raportas pri la agado 1932-33 kaj akcentas la laboron plenumitan por la unuecigo de la movado, el kio rezultos multe pli praktika laboro. Li priskribas la paŝojn faritajn tiucele kaj dankas la kunlaboremon de Sro. Stettler, kiu ebligis la ellaboron de la Interkonsento de Genevo. La ĉeestantaro substrekas aplaŭde ĉiun aludon al la definitiva unuecigo. Diversaj fakuloj raportis pri siaj fakoj kaj kelkaj kongresanoj faris sugestojn kaj proponojn. Estas rimarkinde, ke ĉiuj laborkunsidoj akurate komenciĝis, kaj ke la kongresanoj amase ĉeestis. La ekskursoj kaj amuzaj kunvenoj estis nova sukceso de la Kongreso.
La ekskursojn tre lerte gvidis la kongresogvidantino, Sino. Gernsbacher, la animo de la tuta Kongreso, kaj la amuzan flankon ne malpli lerte disvolvis la humorplena kongreskomitatano, Sro. Fritz Kurth. La tuttaga ŝipekskurso sur la Rejno al Sepmontaro altiris ĉiujn kongresanojn. Belega rivero, belegaj bordoj de Rejno kaj belegaj kongresaninoj. Dum la ŝipo majeste glitis sur la trankvilaj akvoj de la fabela Rejno, oni kantis, oni dancis, oni kisis. Sudanoj ne komprenas kiel oni povas tiel facile kisi. Eble la klimato faras tion ke niaj kisoj estas fajraj, pasiaj kaj danĝeraj. Kongresaninoj, gardu vin de la kiso de sudano! Jen sur la maldekstra bordo la fama Universitata urbo Bonn, kie naskiĝis Beethoven. Sepmontaro kun diversaj kasteloj plenaj de legendoj siluetiĝas sur ambaŭ bordoj. Belegaj pejzaĝoj. Ni elŝipiĝas en insulo Grafenwerth kaj tagmanĝas en Honnef. Posttagmeze oni faras diversajn ekskursojn. Multaj iras al la Draka Roko, kie Sigfrido mortigis la drakon, laŭ la legendo. Vespere, je la naŭa, ni ĉiuj reenŝipiĝas en Konigswinter. Nun la ŝipo iras kun la fluo kaj ĝi rapidas pli multe ol dum la mateno. Sur la ŝipo oni sidas ĉirkaŭ tabloj kaj la kantoj kaj balanciĝado laŭ la germana kutimo ne ĉesas. Belega tago, kiu longe rememorigos al ni la Rejnon. Ankoraŭ multaj aliaj ekskursoj kaj vizitoj okazis kun sukceso.
La rejnlanda Vespero en la urba festodomo “Gürzenich” estis la plej trafa aranĝo de la Kongreso. Mi ne povas ĝin priskribi. (Tiom multaj novaj aferoj aperis antaŭ niaj okuloj kaj tiom da humoraĵoj fluis el la lipoj de la festestro Sro. Kurth de la 20.30 ĝis la 2-a postnoktomeze, ke verdire mankas vortoj por laŭdi la organizintojn kaj kunlaborintojn. Kun Sro. Kurth prezidas la feston la prezidanto de la plej fama Kolonja karnavala societo, Sro. Maass, kiu pruvas sian majstran talenton por ridigi la ĉeestantojn. Sur la estrado blovorkestro ludas diversajn marŝojn. La programo konsistas el kantado, dancado kaj amuzaj paradoj de pitoreskaj trupoj, kiujn lerte disvolvas fama kantistino Herwig el Kolonjo, Steinbachbaledo, 5 Rheinwellers kaj korpusoj de soldatoj en tipikaj kostumoj, kiuj faras plej ridigajn mallertajn paradojn kaj dancojn. Ankoraŭ multaj aliaj aktoroj forgesigas al ni kapdolorojn kaj la tempo rapidege pasas. La blovorkestro ludas kelkajn melodiojn el la Kongreslibro kaj ni entuziasme kantas la Rejnlandajn kantojn. La prezidanto ordonas, ke ni dancu kaj ĉiuj obeas. La danco fariĝas laŭ la Rejnlanda maniero. Jen brak-enbrake ni ĉiuj balanciĝadas, jen ni turniĝas kun manoj super la kapo kaj ridegas kaj ridegas. Eble la konata vino el Rejno estas la plej taŭga kunlaboranto. Sro. Kurth diras, ke la festo estas eta ekzemplo de la Kolonja karnavalo, kiu daŭras kelkajn semajnojn. Gajaj homoj la kolonjanoj. Certe ni neniam forgesos la amuzegan vesperon.
Festeno, balo kaj ankoraŭ nova Rejnlanda Vespero en la sidejo de la Kolonja Grupo okazis. Ĉie mi vidis grandan nombron da partoprenantoj.
Ĝardenfeston kaj Jubilean Festkunsidon aranĝis UEA por solene festi sian 25-jaran ekziston. Paroladoj de diversaj eminentuloj, Behrendt, Vogt, Karsch, Jakob kaj Stettler, kiu eldiras belan festparoladon, dum kiu li skizas la grandan taskon plenumitan de UEA kaj esperas, ke en baldaŭa tempo novorganizo kunigos nin ĉiujn en ĝi. Oni legas versaĵon de Kolomano de Kalocsay “La kapitan' el Berno”, bela kanto al la brava prezidanto de 'UEA.
La plej grava tasko de la Jubilea Kongreso certe estas la fina solvo de la reorganiza demando. La reprezentantoj de la naciaj societoj kaj tiuj de UEA parolis multajn horojn en Kolonjo. Blovis ventego dum la unuaj kunsidoj, en kiuj oni' revivigis jam forgesitajn epizodojn. La kongresanaro tiel evidente esprimis dum la laborkunsidoj, ke la unuecigo de la movado estas tiel necesa, ke fine la reprezentantoj fariĝis cedemaj kaj nur lastmomente oni povis stariĝi por aplaŭdi entuziasme la finan diskutadon. Ni esperas ke sur la bazo de la nova interkonsento nia afero trovos pli bonan vojon por la disvolviĝado.
Kaj jen la Ferma Kunsido kun sennombraj ovacioj. Disdono de medaloj, paroladoj, dankado kaj kisado ankaŭ. Dro. Vogt kiu anstataŭas la prezidanton de ICK, sciigas la kongresanaron pri la praktika sukceso de la Kongreso, tio estas, la fina interkonsento de UFE kaj UEA. Sro. Schoofs legas la tekston (legu ĝin sur la sekvantaj paĝoj (Pro manko de loko ne aperos ĝis la proksima nro. Red. )) kaj solene oni subskribas ĝin. Sino. Gernsgacher, kiu tiel modele gvidis la Kongreson kun emocio dankas la grandan ovacion de la kongresanaro. Jen la strofoj de “La Espero” kaj nova Kongreso apartenas al nia historio. Ni ĉiuj longe vivu por travivi multajn aliajn ankoraŭ."
'S. ALBERICH JOFRE
Železná Huť
Historio
Ĉi tiea vitrofarejo, kiu anticipis al la domaro, estas unuafoje skribe menciata en la jaro 1591 kaj temis pri la plej malnova gisejo en la teritorio de senjorujo Svatý Kříž. Iom post iom ĉirkaŭ la vitrofarejo ekkreskis domaro, en kiu vivis precipe okupitoj de la vitrofarejo. En la jaro 1743 akiras ĝin en lupagon Eliáš Zahn kaj ekde la sesdekaj jaroj de la 18-a jarcento ĝi portas nomon La ĉi tiea vitro baldaŭ fariĝis fama kaj ekŝatis ĝin eĉ en kastelo en Svatý Kříž. En la jaro 1839 dum vizito de Johann Gottfried Sommer la vitrofarejo estas indikata kiel forlasita, en la ĉirkaŭaj dek kvar domoj vivis 69 loĝantoj. En la jaro 1871 nova luanto František Schrenk provis renovig la trafikon de la vitrofarejo, sed li ne sukcesis kaj do tiu estis ĉirkaŭ la jaro 1900 definitive fermita pro kaŭzo de manko de ligno. Plimulto de domo estis transportitaj ĝis Železná kaj konstruigita sur lokoj de hodiaŭ jam ankaŭ neekzistanta strato. En la domaro sekve situis staloj por brutaro. Al la jaro 1930 estas ĉi tie indikata ses domoj, en kiuj vivis 42 germanaj loĝantoj. Post ilia ellandigo kaj kreo de limzono la domaro estis egaligita kun la tero. Sur ties loko ekkreskis refreŝigeja ekipaĵo de ministerio de enlando, hodiaŭ neuzata kaj kadukiĝanta.
Vale (Săliște)
Vale (hungare: Vále, germane: Grabendorf) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Miercurea Sibiului. Administre ĝi apartenas al Săliște (Sibiu).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 119 loĝantojn (rumanoj); en 1992 428 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1383. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben).