cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luksemburgo (lando)
Ekonomio
Gravas ankaŭ turismo, sed precipe gravas financaj servoj, precipe bankado (en Luksemburgo estas pli ol 1000 investfondusoj kaj 200 bankoj) kaj asekuro, pogranda kaj detala komerco, gastama kaj manĝoservoj kaj publika administrado (edukado, sano kaj sociaj servoj). La ekonomio profitas de la membreco de la lando en la Eŭropa Unio kaj la Benelukso-Unio. Ankaŭ Luksemburgo estas unu el la tri centroj de la Eŭropa Unio, kie troviĝas la Eŭropa Investa Banko kaj la Sekretariejo de la Eŭropa Parlamento.
Luksemburgo servas kiel imposta ŝirmejo por multnaciaj korporacioj, kompanioj registritaj en la lando pagas imposton de nur 1%. En April 2009, zorgo pri la banksekretoleĝoj de Luksemburgo, same kiel ĝia reputacio kiel imposta rifuĝejo, kondukis al la G-20 aldonanta ĝin al "griza listo" de landoj kun dubindaj bankaranĝoj. En respondo, la lando adoptis la OECD-normojn baldaŭ poste. Interalie, la internaciaj operacioj de Amazon estas registritaj en Luksemburgo, kaj direktante siajn enspezojn al la lando, ĝi funkcias kun preskaŭ kompleta senimpostigo en Eŭropo. En 2013, Luksemburgo estis vicigita kiel la dua plej sekura imposta paradizo en la mondo, post Svislando.
La Belga-Luksemburga Ekonomia Unio de 1922 proksime ekonomie interligis la najbarajn ŝtatojn Belgio kaj Luksemburgo interalie per valuta unio de la belga kaj luksemburga frankoj (ĝis la enkonduko de komuna valuto Eŭro en 2002); ĝi estis antaŭŝtupo por la unio Benelukso.
Loĝantaro
660 mil (1 januaro 2023), inter ili 47.4% da eksterlandanoj.
Lingvoj de Luksemburgio
Artikolo de Le Monde diplomatique pri la lingva situacio en Luksemburgio
Nozomu Kanaguchi
Nozomu Kanaguchi (金口 望, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Gioacchino Greco
Goacchino GRECO (Celico, 1600 - Antiloj, 1634), ankaŭ konata kiel Il Calabrese estis eminenta itala ŝakludisto. Kvankam titolo de grandmajstro ankoraŭ ne ekzistis, oni konsideras lin kiel la plej bonan ŝakiston de la tuta 17-a jarcento. Miĥail Botvinnik konsideras lin ankaŭ la unua profesia ŝakludisto.
8935 Beccaria
8935 Beccaria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Marco Cavagna kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala filozofo, verkisto, juristo kaj ekonomikisto Cesare Beccaria (1738–1784). En lia plej grava verko, Dei delitti e delle pene, Beccaria kontraŭstaras al la mortpuno, kaj subtenas la edukan funkcion de la puno.
Ajiaco
Ajiaco [aĤJAko] estas la nomo por iaj tipaj supoj de intertropika Hispanameriko. Ĝi konsistas kutime en supo aŭ stufaĵo kun bazo sur diversaj solidaj ingrediencoj kiel legomoj aŭ tuberoj dispecigitaj, kaj ankaŭ malgrandaj pecetoj el diversaj viandoj. Depende el la zono aŭ la lando ĝi povas inkludi kapsiketon aŭ avokadon.
Tiu plado havas variantojn en Kolombio, Ĉilio, Peruo kaj Kubo.
Enzersdorf an der Fischa
Enzersdorf an der Fischa estas komunumo en Malsupra Aŭstrio, en distrikto Bruck an der Leitha. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Enzersdorf konsistas el tri katastraj komunumoj:
En la romia epoko la areo de Enzersdorf apartenis al provinco Panonio. La nunan nomon oni atribuas al legenda grafo nomata Enci; kredeble la nomo originale estis Heinrich (Henriko) kaj iom post iom iĝis Heinz, Heinzi kaj Enci.
Situo
Enzersdorf situas oriente de Vieno. Trapasas ĝin sud-al-norde la rivereto Fischa kaj la vojo B 60 (Leithastrasse); vojo B 10 (Budapester Strasse) okcident-oriente pasas inter la partoj Enzersdorf kaj Margarethen. Nur ĉ. unu kilometron okcidente de Enzersdorf situas Flughaveno Vieno, kies enirejo tamen foras je ĉ. 10 km.
Kulturo
En Enzersdorf ekzistas blovmuzika orkestro nomata Fischataler Musikverein (Fischatal = "valo de Fischa").
De 1997 ĝis 2005 Enzersdorf estis sidejo de la konata amatora teatra grupo Fischamender Spielleut, kiu tiam transloĝiĝis al Fischamend.
(15859) 1996 GO18
(15859) 1996 GO18 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
-155
En la jaro 155 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Ratio studiorum
La Ratio Studiorum (el la latina "studplano") estas la dokumento kiu formale establis la novajn regulojn rilate la kulturan kaj spiritan formadon de Jezuitoj. Ĝia kompleta titolo estas: Ratio atque Institutio Studiorum Societatis Iesu ("Oficiala kurso por la formado de Jezuitoj").
En 1581, sub la generalado de Claudio Acquaviva, tiucele estis ŝarĝitaj dek du jezuitaj docentoj-pastroj, sed la celo atinginta ne kontentigis. En 1584 estis kreita nova komisiono per la personoj: Juan Azor (Hispanio), Gaspar González (Portugalio), James Tyrie (Svedio), Pierre Busée (Nederlando), Anthony Ghuse (Flandrio) kaj Stefano Tuccio (Sicilio). Tiu komitato redaktis la “ratio” de 1586, kiu estis sendita al diversaj jezuitaj provincoj por akiri komentojn flanke de docentoj. Rezonadoj kaj diskutoj produktis la “racian redaktaĵon”, ĝuste la formon “1591”, kiu puŝis en la sama jaro al definitiva redakto deviganta laŭ tri jaroj. Kiu estis definitive aprobita en 1599.
Cent jaroj post ilia kongregaciiĝo, Jezuitoj gvidis 444 skolojn kaj en 1739 (Jaro de la malaperigo) ili estis 669.
Essen (Belgio)
Essen (: [ES'n]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Antverpeno.
La komunumo situas ĉe la landlimo kun Nederlando, ĉe Roosendaal. Sude de Essen troviĝas Kalmthout.
Essen havas landliman stacidomon je la fervoja linio 12 de Antverpeno al Roosendaal en Nederlando. Je ĝi veturas la L-trajno Roosendaal - Antwerpen-Berchem kaj la IR-trajno Essen - Namuro-Jambes.
Essen havas kelkajn turismajn vidindaĵojn: la Karrenmuseum (ĉara muzeo) kaj la Bakkersmolen (bakista muelejo).
Spondeo (luno)
Spondeo estas neregula satelito de Jupitero.
Ĝiajn grandon kaj mason oni taksis je 2 km kaj 1,5 × 1013 kg laŭ ĝia videbla magnitudo: 23; hipotezinte la valorojn de ĝiaj albedo al 0,04 kaj denso al 2,6 g/cm3, kiel tiuj de aliaj jupiteraj satelitoj.
Malkovro
Ĝin malkovris Scott S. Sheppard kaj David C. Jewitt de la Universitato de Havajo, kaj Jan Kleyna de la Universitato de Kembriĝo, post observoj inter la kaj la.
Ili anoncis la la malkovron de dekunu jupiteraj lunoj, inter kiuj Spondeo, kiu tiam ricevis la maldaŭran nomon S/2001 J 5.
Bischofshofen
Bischofshofen [biŝofshOfn] estas urbo en Aŭstrio, en la provinco Salcburgio. Ĝi apartenas al la distrikto Sankt Johann im Pongau.
Spondeo (luno)
Nomo
En 1975, Internacia Astronomia Unio aprobis la nomon de Spondeo, laŭ Spondeo (greke Σπονδή) , unu el la Horoj de la helena mitologio, personiganta la verŝoferojn post tagmanĝo.
Bischofshofen
Bischofshofen situas en la valo de Salzach, ĉe la disbranĉejo de la valo Fritztal. Ĉirkaŭate de montoj, ĝi estas grava vintrosportejo, unu el la stacioj de Vierschanzentournee.
Spondeo (luno)
Orbito
Spondeo estas ano de la pazifaa grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 22 800 000 kaj 24 100 000 km, kaj klinangulojn inter 144,5° kaj 158,3° rilate al la Jupitera ekvatoro.
Bischofshofen
Ĉar la du valoj ĉe Bischofshofen estas gravaj trafikaj vojoj tra la Alpoj, la urbon preterpasas la aŭtovojo A 10 (Tauern-aŭtovojo inter Salzburg kaj Villach; parto de E 55) kaj la fervojo inter la samaj du urboj. La fervojo restas en la sud-norda valo de Salzach, dum la aŭtovojo, venante de nordo, iras orienten tra Fritztal.
Nižný Slavkov
Nižný Slavkov (hungare Alsószalók [alŝOsalOk], germane Unter-Schlauch) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižný Slavkov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Sabinov troviĝas je 26, Prešov je 42 km.
Hans Georg Calmeyer
Calmeyer studis juron en Freiburg im Breisgau, Marburgo kaj Munkeno. Kiel membro de dekstre naciisma militista organizaĵo li partoprenis en 1923 je la puĉo de Hitler.
Poste li estis advokato en Osnabrück, kie li atingis bonegan reputacion kiel juristo. 1933 estis rifuzita lia licenco kiel advokato pro „Aktiveco por komunismaj celoj“. Li defendis ankaŭ komunistojn kiel advokato. Li rericevis la licencon post kelkaj monatoj, post kiam li enlistiĝis en la Nacisocialista Aŭtomobilista Unuiĝo. Poste Calmeyer estis ankaŭ membro de la unuiĝo de Nacisocialismaj Germanaj Juristoj, sed ne de la partio NSDAP.
Dum majo 1940 Calmeyer partoprenis kiel soldato, membro de radio-kompanio, en la invado de la germana armeo en Nederlandon. En 1941 li estis sendita al la tiel nomata „Reichskommissariat für die besetzten niederländischen Gebiete“, la komando-organizaĵo por Nederlando. Tie li fariĝis estro de la sekcio "interna organizo“, al kiu ankaŭ apartenis la sekcio "referato pri judoj". Li ebligis al judoj la klarigon de rasaj dubaj kazoj ĉe la ĉefa organizo en Hago. Kontraŭe al la regulado en Germanio judoj povis oficiale pridubi ilian registriĝon kiel "plenjudoj" kaj liveri kontraŭpruvon per "devendokumentoj", per kiuj multaj estis engrupigitaj kiel "duonjudoj", aŭ "kvaronjudoj". Tio efikis parte nur per buŝaj asertoj. Calmeyer uzis sian pozicion por - en siaj propraj vortoj - „konstrui sav-floson“. Li eĉ akceptis falsitajn dokumentojn de deveno, kiuj dokumentis devenon kiel arjoj aŭ duonjudoj kaj konsilis pri multaj aliaj trukoj. Malgraŭ admono de superuloj li ne ĉesis pri tio.
Ĉirkaŭ 5700 homoj estis klasifikitaj de la ofico de Calmeyer kiel "dubaj kazoj" kaj minimume 3700 de ili savitaj de certa morto. Tamen la 2000 negativaj decidoj inter la "dubaj kazoj" estis samefikaj kun kondamno al morto, ĉar ili havis la saman sorton kiel la ĉ. 140 000 nederlandaj judoj, kiujn la germanoj sendis al la koncentrejoj, de kiuj ĉ. 75 % tie aŭ sur la vojo tien mortis. Tiel Calmeyer apartenis al tiuj homoj kiujn la federacia prezidanto Johannes Rau nomis homoj, kiuj helpis, sed per ilia implikiĝo en la kulpa reĝimo ankaŭ fariĝis kulpaj.
Lia aktiveco estis preskaŭ forgesita, ĝis dum la 1980-aj jaroj estis fondita iniciato por lia memoro. Je la 4-a de marto 1992 Jad Vaŝem donis post morto la titolon „Gerechter unter den Völkern“.
La urbo Osnabrück donis al li la la Justus-Möser-Medalon, la plej altan honorigon de la urbo. Ĉeestis lia filo Prof. Dr. Peter Calmeyer kaj la israela ambasadoro Avi Primor.
Skároš
Bazaj informoj
Skároš, hungare Eszkáros (eskAroŝ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Szkáros (skAroŝ).
Situo
Skároš situas laŭ la hungara landlimo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Košice troviĝas 20 km-ojn.
Historio
La loko estis unue menciita en la jaro 1270 en formo "Skarus". Iam baldaŭe fortikaĵo konstruiĝis, kiu iĝis ruino jam en 1458. En 1910 loĝis en Eszkáros 431 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, dume alvenis slovakoj el Sovetunio. En 2001 loĝis en Skároš 1013 homoj, (991 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.
Hukvaldy
Hukvaldy (Hochwald) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi etendiĝas sur 2 037 hektaroj kaj vivas ĉi tie. Tio estas lasta municipo pure laĥia en valaĥia-laĥia dislimejo. Pejzaĝo ĉirkaŭ Hukvaldy estas cismontaro de Beskidoj kaj la plej okcidenta parto de Karpatoj.
Membrigo de municipo
Hukvaldy membriĝas en kvin partojn, kiuj situas en du katastraj teritorioj:
Personecoj
En konstruaĵo de loka lernejo kiel la naŭa el la dek tri infanoj naskiĝis la 3-an de julio 1854 muzika komponisto Leoš Janáček (1854–1928). Li en lasta jaro de sia vivo esprimis sin pri sia naskoloko (en artikolo "Moje Lašsko" Mia Laĥio) per vortoj:
Pouch
Pouch ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro estas parto de la tiam fondita komunumo Muldestausee en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 1721 loĝantojn.
Anières
Anières estas svisa komunumo en la Kantono Ĝenevo, ĉe la suda bordo de Lago Lemano.
Geografio
Anières situas ĉe la sudorienta bordo de Lemano, en distanco de proksimume 20 kilometroj nordoriente de la kantona ĉefurbo Ĝenevo. La komunumo konsistas, el la ĉefvilaĝo Anières kaj la vilaĝoj Chevrens kaj Bassy.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Anières limas en nordoriento al Hermance, en oriento al la franca komunumo Veigy-Foncenex, en sudo al Corsier, kaj en okcidento al la lago.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per lokaj busoj de la urbo Ĝenevo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Anières datiĝas el la jaro 1179 kiel Guillelmus dasneres. Ĝis 1816 Anières apartenis al Savojo. Tiam ĝi estis kunigita kun Corsier kaj fariĝis parto de Kantono Ĝenevo kaj Svislando. En la jaro 1858 Corsier kaj Anières denove estis disigitaj al du memstaraj komunumoj, ĉar ili ne sukcesis interkonsenti pri la divido de la financoj.
Palmeros
Palmeros (el la hispana: palmas, polmoj) estas la nomo de la flamenko-muzikistoj, kiuj kreas la ritmon de la muziko frapante la manojn unu polmo kontraŭ la alian. Kiel en instrumenta muziko estas "ritmaj palmeros" kaj "soloista palmero". Oni povas konsideri tiun muzikparton kiel perkut-instrumento, krom ke en tia muziko eblas perkutiloj kiel ligna skatolo aŭ amboso.
Bonaj Palmeros estas tre serĉataj, ĉar la tipa ritmo de la flamenko dependas de la kvalito kaj muzikeco de la Palmeros.
Bolŝoj-Kamennij-Teatro
La unuan ŝtonan konstruaĵon de la teatro oni komencis konstrui en 1775 laŭ novklasikisma dizajno de Antonio Rinaldi.
Post kiam Antonio Rinaldi falis de skafaldo kaj plu ne povis persone kontroli la konstruadon, la projekto estis komisita al Ludwig Tischbein.
La malfermo okazis en 1783 (laŭ la aliaj datumoj en 1784) kiel la Kamennij (laŭvorte ŝtona) teatro.
La teatro estis la unua konstanta (ne portempa) teatrejo en Sankt-Peterburgo, kaj unu el la plej grandaj teatrejoj en Rusio de la 18-a jarcento.
Ĝi estis ekrekonstruita en 1802 kaj renomita al Bolŝoj (laŭvorte "granda"). En 1802 imperiestro Aleksandro la 1-a (Rusio) deziris pligrandigi kaj denove dekoracii la teatron. La projekto estis komisiita al Jean-François Thomas de Thomon. Ĉiu laboroj esti faritaj nekutime rapide laŭ tiuj tempoj, dum 8 monatoj, kaj estis finitaj en 1805. La ena volumeno estis pligrandigita, ĉi tio estis la ĉefa kaŭzo de la rekonstruo. La teatro ekhavis riĉan enan dekoracion. Ĉe la fasado estis alkonstruita 8-kolona portiko. Cara loĝio, laŭ deziro de imperiestro, estis movita el centro en la unuan linion de loĝioj kaj ne estis malsama de la aliaj loĝioj.
Teatroj de ĉi tiu amplekso tiam forestis ankaŭ en Parizo. La teatro estis unu el ĉefaj vidindaĵoj de la urbo kune kun Admiralejo kaj Kazanja katedralo. Ĝin eblas vidi sur multaj pentraĵoj de la epoko.
Ĝi forbruliĝis en 1811. La konstruaĵo estis restaŭrita en 1818, kaj modifita en 1826 al 1836 de Alberto Cavos (filo de Catterino Cavos, opera komponisto) por konveni al pli moderna maŝinaro. Post la rekonstruo en 1836 la teatro havis lokojn por 3000 spektantoj (komence la spektanta halo havis 3 etaĝojn, poste 5 etaĝojn).
La teatrejo estis konsiderata kiel modela en la tuta Eŭropo.
Ĝis 1886, la Bolŝoj Kamennij Teatro estis ĉefa teatro de ambaŭ la Rusia Imperia Baleto kaj la Rusia Imperia Opero.
En 1886 la konstruaĵo estis pritaksita kiel danĝera kaj, laŭ ordono de la teatra surscenigisto Ivan Vsevolozxskij, la spektakloj estis movitaj al la Mariinskij Teatro, kie ili restas ĝis nun. La Bolŝoj Kamennij Teatro estis tiam detruita kaj en la loko estis konstruita la Sankt-Peterburga Konservatorio. La nuraj travivantaj partoj de la originala teatro estas la granda ŝtuparo kaj ŝtupara placeto, konservitaj en la konstruaĵo de la konservatorio.
Rimarkinda premieroj
Operoj:
Baletoj:
Remo Bellini
Remo Bellini estas fikcia detektivo kreita de brazila verkisto Tony Bellotto, kiu estis la protagonisto de 3 romanoj, verkitaj inter 1995 kaj 2005, en la portugala lingvo.
Remo Bellini estis brazila detektivo, kiu laboras en la oficejo de Dora Lobo, en la urbo San Paŭlio. Siaj aventuroj estis kreitaj de Tony Belloto surbaze de nigraj romanoj. Remo komencis laboradon kiel detektivo kiam sia fianĉino malaperis kaj li komencis ties serĉon tra la kabaredoj kaj la plej mizeraj zonoj el la urbo. Li trinkas tro multe, kaj fumas multe, ne havas monon por nenio, ĉiam estas belaj virinoj inter li kaj la solvo de la misteraj kazoj.
Filmoj
En 2001, la direktoro Roberto Santucci Filho adaptis kaj filmiĝis la polica romano "Bellini kaj la Sfinkso". La fama aktoro de la brazila televido Fábio Assunção estis Remo Bellini, kaj Malu Mader, la bela edzino de la verkisto interpretis la prostitutinon Fátima. La filmo gajnis la plej bonan filmopremion en la Rio BR Festivalo 2001.
En 2008, Marcelo Galvão direktis la serion el Bellini, Bellini e o demônio (Bellini kaj la demono). Fábio Assunção aperis denove kiel la detektivo en la serĉo por la "Libro de la Leĝo", verkita de la brita sorĉisto Aleister Crowley, kiu havis la povon elvoki la demonon. La filmo ne sukcesis en la kinejoj.
Bojarka (stacidomo)
Bojarka (Боярка) estas fervoja stacio en Bojarka (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
Ars dictandi
'Ars dictandi, el la latina dictare, "dikti" kaj, ekde mezepoko, kun referenco al “kompilado”, indikis laŭlonge de la tuta mezepoko la kapablon kompili leterojn aŭ epistolojn.
Tiu aktiveco estis ĝenerale konfidita al la dictator (diktanto- kompilisto), figuro de kulturito oficiale ŝarĝita kompili laŭmodele tiujn leterojn (aŭ similaĵojn), ĝenerale redaktitajn en kancelarioj papaj aŭ laikaj kaj por komercistoj. Por faciligi la taskon de la dictator estis ellaboritaj fikciaj modeloj de leteroj, kaj aktoj, variantaj laŭ la sociala pozicio de la adresitoj: en tiuj modeloj oni atingis la plej altan gradon de stila eleganto danke ankaŭ al literatura kurso.
Sekve oni ellaboris ankaŭ teoriajn konsilojn rilate la retorikan ornamon kaj la kunmetadon de la sekcioj, ĉar la epistolo estis konsiderita oracio kaj do devigita respekti la normojn, konstituitajn el sekvencaj sekcioj enŝoveblaj, startante el la salutatio (saluto) kaj daŭrigante kun la lexordium (komenco) kaj la narratio (rakonto-objekto), kaj finate per la conclusio (konkludo).
Kanceliero Alberto el Morra formaligis la normojn de la ars dictandi aŭ ars dictaminis, en manlibro Forma dictandi.
Kun la paso de la tempo, aparte en Italio, ĉirkaŭ la 11-a jarcento, la ars dictandi fariĝis modelo de kiu ajn “diktato”, etendiĝante ankaŭ al litertura ĝenerale, serioza aŭ fantazia, latinlingva kaj vulgarlingva.
En Italio, la lokoj de la intensa formaligo kaj disvolviĝo de la ars dictandi, estis:
Rilate aliajn eŭropajn landojn, menciindas la skoloj de Parizo kaj de Orléans, kiuj famiĝis kiel centroj por instruo kaj formigo de francaj kaj anglaj tiuspecaj retoristoj. En Francio distingiĝis Bernard de Meung per la verko Summa dictaminis.
En la 13-a jarcento la ars notariae (notaria arto) disiĝis el la ars dictandi. Raniero el Peruĝo estis unu el la plej sekvataj aŭtoroj de ars notariae.
Slimnic
Slimnic [slimnik] (hungare: Szelindek [selindek], germane: Stolzenburg [ŝtolcenburk]) estas komunumo en Rumanio norde de Sibiu. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Albi, Pădureni, Ruși kaj Veseud.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1282. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben).
Brélès
(jen france, bretone Brelez) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Sovetaj Aerfortoj
La Sovetaj Aerfortoj (Военно-воздушные силы, laŭvorte "Militistaj Aerfortoj") estis la oficiala nomigo de armeo, nome unu el la aerfortoj, armitaj fortoj per aviadiloj, de Sovetunio. La alia estis la Sovetaj Aerdefendaj Fortoj. La Aerfortoj estis formitaj el komponantoj de la Imperia Rusia Aerservo en 1917, kaj frontis sian plej grandan teston dum la Dua Mondmilito, estis engaĝiĝintaj en la Korea Milito, kaj dissolvita samtempe kun la Sovetunio mem en 1991–92. Iamaj enhavaĵoj de Sovetaj Aerfortoj estis sekve dividitaj en kelkaj aerfortoj de iamaj Sovetaj respublikoj, kiaj la nova Rusia Aerforto.
Läänemaa
Läänemaa (ankaŭ Lääne maakond, estone: okcidenta distrikto) estas unu el la 15 distriktoj (maakonnad) de Estonio. Ĝi troviĝas norde de la lando; ĝia ĉefurbo estas Haapsalu. Ĝi enhavas 28,710 loĝantoj, tio estas 2% de la tuta estona loĝantaro. Ĝia areo estas.
Municipoj
En la distrikto estas 12 municipoj, inkluzive de unu urbo.
Urba municipo (linn):
Kamparaj municipoj (vallad):
NGC 4074
NGC 4074 (aliaj indikoj — MCG 4-29-11, ZWG 128.13, ARAK 347, PGC 38207) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ilona Magyari
MAGYARI Ilona, (Magyari Ilma) [madjari] estis rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Arado en 1890 kaj mortis en Arado en 1964.
Kariero
Ilona Magyari studis en la belarta lernejo de Baia Mare en 1928. Ŝi laboris en sia naskiĝurbo.
François-Anastase Adam de La Pommeraye
François-Anastase ADAM DE LA POMMERAYE (naskiĝis la 1-an de marto 1779, mortis la 16-an de aprilo 1832) estis franca militisto kaj politikisto, deputito de la departemento Calvados.
Biografio
François-Anastase Adam de La Pommeraye pensiiĝis kiel leŭtenanto-kolonelo en 1821, kiam la libera kandidato estis sukcese elektita kiel deputito en la arondismento de Caen (Calvados). Li estis venkita en la sekva parlamenta baloto de la 25-a de februaro 1824, sed reakiris lian seĝon en 1827. Li daŭre sidis en la maldekstra parto de la ĉambro kaj ĉiam lojale balotis kun siaj samideanoj, tamen sen plenumo de tribunparoladoj.
Post la franca revolucio de 1830, li asistis la komisarojn, al kiuj la nova reĝo Ludoviko-Filipo petis akompani Karlon la 10-an en lia ekzilo ĝis Cherbourg.
Malgraŭ reelekto en julio 1831, La Pommeraye viciĝis inter la unuaj viktimoj de la ĥolera epidemio de 1832 en Parizo.
Kaja koturnokolombo
La Kaja koturnokolombo aŭ Rifa koturnokolombo, Geotrygon chrysia, estas specio de kolombo de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu enhavas kaj kolombojn kaj turtojn. Ĝi probable estas plej rilata al la Brida koturnokolombo.
Distribuado kaj habitato
La Kaja koturnokolombo reproduktiĝas en Bahamoj kaj, escepte en Jamajko kaj Haitio, tra la tutaj Grandaj Antiloj. Spite sian nomon, ĝi nuntempe ne reproduktiĝas en la Floridaj Rifoj (Florida Keys) aŭ suda kontinenta Florido.
Dieto
Tiuj birdoj manĝas plej ofte surgrunde, ĉefe semojn, berojn kaj faliĝintajn fruktojn. Ili plaĉe manĝas fruktojn de la toksa planto Metopium toxiferum. Ili ankaŭ manĝas helikojn.
Reproduktado
Kvankam jam ne plu reproduktiĝas en Florido, ĝi foje estas ankoraŭ registritaj en la "Keys" (Rifoj) kaj suda Florido kiel vaganta. La ino demetas du sablokolorajn ovojn sur fuŝeca platformo konstruita sur arbusto. Kelkaj nestoj estas konstruitaj eĉ surgrunde.
Priskribo
La Kaja koturnokolombo estas proksimume 27–31 cm longa. La birdo estas distingebla pro malhela rustokolora dorso kaj similkoloraj flugiloj. Ĝi havas kelkan ametistan aŭ bronzkoloran verdan irizecon sur krono, nuko kaj malantaŭa kolo. La mantelo, dorso, pugo kaj internaj flugilkovriloj montras iome da purpurruĝan irizecon. La krono estas griza. La piedoj estas ruĝecaj kaj la beko nigreca. Ĝi havas ankaŭ tre rimarkindan blankan vizaĝan strion el la suba bekobazo subokule al la nuko. Ilia alvoko estas simila al tiu de la Blankpinta kolombo.
17884 Jeffthompson
17884 Jeffthompson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Holostřevy
Holostřevy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bor, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km norde de Bor. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/605. Estas ĉi tie registritaj 61 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Holostřevy estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,68 km². En la katastra teritorio Holostřevy situas ankaŭ Hlupenov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1186. Ekde la 1-a de januaro 1980 ĝi falas sub urbon Bor.
György Bánffy (departementestro de Zaránd)
Barono György BÁNFFY, (Bánffi György) [bAnfi] estis hungara magnato, departementestro de Zaránd. Lia naskiĝdato estas nekonata, li mortis en Koloĵvaro la 23-an de decembro 1832.
Keriero
Barono György Bánffy de Losoncz estis filo de György Bánffy (1739–1805) departementestro de Kraszna kaj Doboka kaj de Zsuzsanna Wesselényi.
(39794) 1997 SU24
(39794) 1997 SU24 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
24380 Doripo
24380 Doripo estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la grupo da asteroidoj tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Doripo, kiu estis reaĉetita far'de Aniuso el piratoj, kiuj estis homforkaptintaj ŝin. Kun Aniuso, Doripo havis tri filinojn: Elaiso, Oeno kaj Spermo.
Brezovica (distrikto Tvrdošín)
Brezovica (ankaŭ hungare), (germane Bresowitz [brezovic]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Brezovica etendiĝas fine de sakovojo el Trstená. Tvrdošín troviĝas je 8, Dolný Kubín je 30 km.
Historio
La vilaĝo estis fondita en la 1580-aj jaroj surbaze de valaĥia rajto. En 1593 oni konstruis tie 3, en 1606 10 domojn. En 1683 la unuigita pola-litova armeo detruis la vilaĝon. En 1728 884 vilaĝanoj loĝis tie. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa (=malbona). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Brezovica 618 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Trstená, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Jacques Auguste de Thou
Jacques Auguste de THOU, latinigite: Thuanus (naskiĝinta la en Parizo, mortinta la ) estis franca historiisto kaj politikisto.
Vivo
La filo de la unua parlamenta prezidanto Christophe de Thou senditis fare de reĝo Henriko la 3-a je pluraj gravaj misioj kaj nomumitis konsilisto ĉe la pariza asembleo. En 1586 li akompanis Henrikon la 3-a al Chartres konvinkonte lin en 1588 unuiĝi lige kun Henriko el Navaro. Por havigi monrimedojn por plua batalado kontraŭ la Ligo li vojaĝis al Germanujo kaj Italujo. Post la murdo de Henriko li ekservis por reĝo Henriko la 4-a. En 1594 li deklaritis vicprezidanto parlamenta kaj grandmajstro de la Reĝa biblioteko. Estante tolerema kaj liberpensema katoliko li tre grave kontribuis al la ellaboro de la Edikto de Nantes. Post kiam ankaŭ Henriko la 4-a mortigitis en 1610 li retiriĝis el la publika vivo.
Historiografio
Lia ĉefverko estas »Historia mei temporis«, 1543–1607, kiun li komencis en 1591 disde la morto de reĝo Francisko la 1-a. La unuaj 18 libroj publikigitie en 1604. Du jarojn poste aperis nova eldono ĝis la 49-a libro, en 1614 tria ampleksanta 80 librojn. (ĝis 1584). Laŭ la plano de Thou havu la verko 138 librojn kaj etendiĝu ĝis la morto de Henriko la 4-a; sed surmerkatigitis la sekvinta eldono nur en 1620 fare de parenco lia Dupuy kaj amiko lia Nic Rigault; Rigaŭlt eĉ kontinuigis la orginalan tekstojn el materialoj kolektitaj de Thou kio eldonitis en Londono en 1733 en sep volumoj. Laŭ tiu ĉi eldono faritis en 1734 franca traduko (presita en Londono) en 16 volumoj.
La en bonega latina stilo verkita verko estas por la tiutempa historio, precipe la franca, kaj por la priskribo de la tiamaj konflikt(et)oj religiaj tre interesa kaj altvalora. Tamen ĝi atakitis de kelkaj kaj suferis pri imputiĝo esti tro en favoro de la hugenotoj. Por pravigi vidpunktojn siajn Thuanus verkis ekde 1616: »Thuani commentarius de vita sua, libri IV« (Orléans 1620). Antologio poezia latinlingva eldonitis sub la titolo »Posteritati; poematum opus notis perpetuis illustratum a J. Melanchthone« (Amsterdamo 1678).
Familiaĵoj
Lia filo François Auguste de Thou kvazaŭ samtalenta estis: li estis ĉefbibliotekisto, ŝtatkonsilisto, parlamentano. Kiel kunscianto de la komploto de Henri Coiffier de Ruzé, markizo de Cinq-Mars, li senkapigitis en Lyon en 1642.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 19. Leipzig 1909, p. 504-505 (tie ĉi interrete)
Barney Kessel
Barney Kessel (* 17-an de oktobro 1923 en Muskogee, Oklahomo; † 6-an de majo 2004 en San-Diego, Kalifornio ) estis usona ĵaz-gitaristo.
Biografio
La kariero de Barney Kessel komencis je la aĝo de 14 jaroj en lia naskiĝloko Muskogee. Tie li ludis kiel ununura blankulo en svingobando. Sian unuan laboron li havis en 1942 en Los-Anĝeleso, kien li poste transloĝiĝis: li ludis en la orkestro de la komikisto Chico Marx. En 1944/45 li laboris en la bando de Charlie Barnet, en 1945 ĉe Artie Shaw. Kun muzikistoj el la bando de Shaw, ekz. Dodo Marmarosa kaj Herbie Steward, ekestis unuaj sonregistraĵoj sub propra nomo. Poste li ludis kune kun Charlie Parker, Benny Goodman, Lester Young, Billie Holiday kaj en la triopo de Oscar Peterson en 1952/53. Barney Kessel estas rigardata kiel stampa gitaristo de la moderna ĵazo de la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Sian ĉefan laboron li tamen trovis en la studioj de Holivudo kiel ofte demandata sonregistro-muzikisto, precipe por televido kaj kinofilmo.
Krome Kessel kunlaboris je multaj surdiskigoj ekz. kun Red Norvo, Roy Eldridge, Harry Sweets Edison, Ben Webster, Stuff Smith, Woody Herman kaj Buddy DeFranco. Ekde 1953 li publikigis aron da sondiskoj; el tiuj parte elstaras tiuj de la triopo Poll-Winner kun basisto Ray Brown kaj frapinstrumentisto Shelly Manne, ekestintaj inter 1957 ĝis 1959. Fine de la 1960-aj jaroj Kessel rezignis sian studiolaboron kaj surdiskigis kun Bobby Hutcherson kaj Elvin Jones la programecan Feelin’ Free (1969). Kiel liberprofesia muzikisto li ludis duope kun Herb Ellis samkiel triope kun Charlie Byrd. krome li publikigis la instrulibron The Guitar kaj aliajn muzikinstruajn librojn kaj estris kursojn tutmonde. Lia plej konata kurso estis The Effective Guitarist.
Kessel ne plu povis prezenti post apopleksio en la jaro 1992. Li mortis pro cerbotumoro.
Apogiĝe sur la stilo de Charlie Parker Barney Kessel novigis la manieron de ĵaza gitarludo. Li apartenas al la unuaj gitaristoj, kiuj ludis sur ĉi tiu instrumento la ĵazstilon bibopo. Kessel apartenas ankaŭ al aro da ĵazgitaristoj, kiuj ludis laŭ la tradicio de Charlie Christian, ekz. Tiny Grimes, Oscar Moore, Irving Ashby kaj Chuck Wayne. Kiel ankaŭ Jimmy Raney li evoluigis ties novigojn al propra stilo, en kiun li ĉefe enigis la akordan ludon de Christian (Attila Zoller).
Muzikinstrumento-produktisto Gibson Guitar Corporation dediĉis al Kessel en la jaro 1961 apartan Signature-gitarmodelon. Gibson Barney Kessel Custom, volbita elektra gitaro kun duobla kavaĵo, estis konstruita ĝis 1970. Tri pluaj Signature-modeloj jam antaŭe en la jaro 1957 estis dediĉitaj al Barney fare de gitarfaristo Kay Guitars; la produktvarba kontrakto tamen daŭris nur ĝis 1960.
Veterprognozo
Veterprognozo estas publika anonco pri meteologie prognozita vetero en la sekvaj tagoj. Veterprognozo baziĝas je konoj pri meteologio, modernaj teknikaj informkaptiloj kaj komputika simulado.
Historio de veterprognozo estas tre maljuna, sed la moderna scienco ekzistas ekde la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento.
Geel
Geel (nederlande: [ĤE:L]) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1985. Geel situas en Flandrio, la nederlandlingva norda parto de Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la provinco Antverpeno kaj al la distrikto respektive arondismento Turnhout. Tra ĝi fluas la rivero Malgranda Neto.
Letizia Ortiz
Letizia Ortiz Rocasolano (n. en Oviedo, la 15-an de septembro 1972) estas reĝino de Hispanio.
Profesie ĵurnalistino, per geedziĝo kun la heredonto de la Hispana Krono, Princo de Asturio, Filipo de Burbono, ŝi konvertiĝis en la heredonta princino-konsortulino de la Reĝlando Hispanio. Ŝi ricevas la titolojn de Reĝa Moŝto kaj Princino de Asturio, Ĝirono kaj Viano, Dukino de Montblanko, Grafino de Cervero kaj Senjorino de Balagero. Ŝia unua filino, la Infantino Leonor, estas la dua en la sukcedo al la Krono. Ŝia dua filino, la Infantino Sofia, estas la tria en la sukcedlinio.
La geedzigo kun Filipo de Burbono estis ŝia dua geedziĝo, ĉar ŝi estis antaŭe edzino de sia instruisto de literaturo en mezlernejo, nome Alonso Guerrero Pérez.
Petőfi-ponto
Petőfi-ponto estas grava ponto en Budapeŝto (inter Ferencváros kaj Újbuda) trans la Danubo. Ankaŭ en Győr estas ponto same nomata.
La ponto havas 2×2 striojn por aŭto, po 2 striojn por tramo kaj por perpieduloj. Ĝi plilongigas la grandan bulvardon al Buda. La ponto pretiĝis en 1937 laŭ planoj de Hubert Pál Álgyay, tiam nomita omaĝe al Miklós Horthy. En 1945 la nazioj eksplodigis la ponton, kiu rekonstruiĝis en 1952, tiam jam havanta novan nomon Petőfi. Renovigoj okazis en 1966, 1980 kaj en 1996. Ĉe la pontofinaĵo en Buda universitato etendiĝas (kiel la foto prezentas). En la alia pontofinaĵo estas trafika nodo, kie finiĝas ekzemple interurba tramo el Csepel.
Bakersfield
Bakersfield estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Kern. Ĝi estas ankaŭ universitata urbo.
Geografio
Bakersfield situas ĉe la suda fino de la Valo San Joaquin laŭ malgranda rivero Kern en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta-meza parto de la subŝtato. Fresno kaj Los-Anĝeleso troviĝas po 180, Sakramento 480 km.
Historio
Jam ok mil jarojn antaŭe vivis tie homoj. En 1776 la hispana pastro Francisco Garcés estis la unua eŭropano tie. Ĝis la 1820-aj jaroj nur meksikaj setlantoj alvenis. En 1848 oni trovis oron en Kalifornio, tial setlantoj inundis la valon. Indianoj devis retiriĝi al rezervejoj, dume oni trovis ankaŭ nafton en 1865. Tiutempe la nuna Bakersfield estis konata kiel Kern Island, kie estis iom da kabanoj. En 1869 Bakersfield fondiĝis kaj ĝi estis nomita pro la kolonelo Thomas Baker. Bakersfield urbiĝis en 1873 kaj en la sekva jaro ĝi iĝis administra centro de la kantono. En 1952 sismo okazis.
Klimato
Bakersfield situas en mediteranea klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 11-25 °C. La varmo kulminas en julio ofte kun 37 °C, la malvarmo kulminas inter decembro-januaro kun rekordo 4 °C. Jare pluvas po 164 mm. Tre malofte neĝas kaj frostas.
Belene
Belene estas urbo en la nordo de Bulgario. Ĝi apartenas al la provinco Pleven kaj situas en nordorienta parto de la provinco, sur la dekstra bordo de la rivero Danubo. Belene estas konata en Bulgario kiel urbo, kie komenciĝis la konstruado de atomcentralo en 1987, sed la laboro estis ĉesigita en 1990 pro politika kaj ekonomia krizo, kaj kiel la iama komunista laborkoncentrejo (1949-1989). La distancoj al la plej gravaj centroj estas 61 km de Pleven kaj 226 km de Sofio. La urbo situas en la Naturparko Persin.
Bakersfield
Trafiko
Bakersfield havas herbokovritan flughavenon, apude trejnan bazon pri helikopteroj. Aŭtoŝoseoj kuras al Los-Anĝeleso, Fresno kaj Arizono. La urbego havas trairan fervojan linion. En Bakersfield aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Belene
Historio
Belene estas urbo kun preskaŭ dek jarcentoj da historio. Kvin kulturaj tavoloj estis trovitaj en la pli ol 20 trakaj tumuloj lokalizitaj. La unuaj datiĝas de la malfrua Neolitiko, daŭras tra la Bronzepoko kaj Kuproepoko kaj estas pruvoj de daŭra vivo en ĉi tiuj lokoj dum 1200 jaroj. Ekde la IV-a jarcento a.K. ĝis la komenco de la I-a jarcento, ĉi tiujn terojn loĝis la traka tribo getoj. Belene originis sur la loko de antikva traka setlejo, poste romia fortikaĵo kaj doganstacio Dimum, kiu daŭris ĝis la 1-a jarcento. La disponeblaj datumoj determinas ĝian originon en 1086, kiam parto de la pavlikiana populacio post la subpremado de la trakia ribelo forlasis la ĉirkaŭon de Plovdiv kaj ekloĝis proksime de la detruita kaj senhomigita antikva romia fortikaĵo Dimum.
En la Mezepoko la setlejo nomiĝis Dunavgrad (Tunaburgos). Spuroj de slava setlejo kaj terfortikaĵo estis trovitaj en la najbareco de Belene. Ekzistas neniuj resumaj informoj pri la setlejo por la periodo de la 5-a ĝis la 15-a jarcento.
Sudslavoj aranĝis tiun areon en la 7-a jarcento. De la 9-a jarcento ĝis 1395 la areo estis parto de mezepoka Bulgario, poste de Otomana Imperio.
La vilaĝo estas menciita en otomanaj registroj de 1479/80, en tiu tempo ĝi estis pavlikiana vilaĝo kun 49 domanaroj. La Pavlikianoj kiuj ekloĝis en ĝi konfesis unu el la specoj de la Bogumilismo. Por saviĝi de la turkaj abomenaĵoj, de 1605 ĝis 1620 la pavlikianoj de la vilaĝo konvertiĝis al Katolikismo.
Ĉi tie situis la plej granda laborkoncentrejo en Bulgario (Belene-laborkoncentrejo) post kiam la komunistoj akiris potencon en 1944. Ĝi estis kreita sur la insulo Persin (ankaŭ konata kiel insulo Belene) ĉe Danubo dum la printempo de 1949 kun la intencoj meti tien ĉiujn kaptitojn en la lando.
La 7-an de septembro 1964 Belene estis proklamita urbo.
Geografio
Belene situas en la centr-norda parto de la Danuba ebenaĵo, ĉe la norda ŝtatlimo de Bulgario kun Rumanio.
Belene havas kontinentan klimaton (Klimata klasifiko de Köppen: Dfa)
Transporto
La urbo Belene estas la nura bulgara Danuba urbo kiu ne evoluas kiel haveno. La kialo de tio estas ke rekte kontraŭ ĝi estas la Danuba insularo Belene kaj apud la urbo Belene pasas Danuba brako, kiu estas relative malprofunda.
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis. La natura kresko en la Belene komunumo estas negativa - minus 98 por la jaro 2014, sub la mezumo por la provinco kaj la lando, pro la malalta naskoritmo (sub la mezumo por la lando) kaj la alta mortoprocento (super mezumo por la lando).
Atomcentralo
La konstruado de atomcentralo komenciĝis en 1987, sed la laboro estis interrompita pro manko de financaj resursoj, kvankam proksimume 40% de la konstruo funkciis kaj 80% de la ekipaĵliveraĵoj por la unua unuo estis kompletigitaj en 1991. En 2002, la registaro decidis rekomenci la Belene-atomcentralan projekton kaj en 2005, la Konsilio de Ministroj eligis decidon por la konstruado de du 1000-MW-unuoj. Tamen, la decido de ministroj pri la Belene-atomcentrala projekto poste estis interrompita en 2012. En 2018, la Ministro de Energio ricevis denove taskon esplori eblojn por konstruado de la Belene-atomcentralo. Estas planoj komenci denove konstruadon kiel anstataŭaĵo de la reaktoroj 3 kaj 4 ĉe la Kozloduj-atomcentralo, kiun Bulgario fermis kiel kondiĉo por EU-membreco. La totala kapacito de la du reaktoroj estos 2000 MW.
Hispaniola koturnokolombo
La Hispaniola koturnokolombo aŭ Blankfrunta koturnokolombo, Geotrygon leucometopia, estas specio de kolombo de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu enhavas kaj kolombojn kaj turtojn.
Distrikto Ercmontaro
La distrikto Ercmontaro (germane Erzgebirgskreis) estas parto de la federacia lando Saksio, en la sudoriento de Germanio. Administra centro estas la urbo Annaberg-Buchholz. La distrikto kovras areon de 1 828 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn. Pri la geografia regiono de la mezalta montaro konsistiganta la distriktan nomon ankaŭ vidu la apartan artikolon Ercmontaro.
La administra unuo ekestis la 1-an de aŭgusto 2008 el la antaŭe memstaraj distriktoj Aue-Schwarzenberg, Annaberg, Stollberg kaj Meza Ercmontaro. Ĝis la 1-a de marto 2012 la distrikto apartenis al la administra distriktaro Chemnitz - ekde tiu dato en Saksio ne plu ekzistas la antaŭaj tri distriktaroj Chemnitz, Dresden kaj Leipzig.
José Mariano da Conceição Veloso
Frei Veloso aŭ José Mariano da Conceição Veloso (1742-1811) estis brazila sacerdoto, profesoro, misiisto kaj botanikisto. Lia patrino Rita de Jesus Xavier, estis fratino de Antônia da Encarnação Xavier, patrino de Joaquim José da Silva Xavier (1746-1792), pli konata kiel Tiradentes, brazila heroo en la lukto pri sendependeco de Brazilo antaŭ Portugalio. Do li estis kuzo de Tiradentes. Frei Veloso estis elstara figuro en la scenejo de lumoj kaj sciencoj de Portugalio en la 18-a jarcento.
Vivo
Kiam li estis 19-jara, tiam li eniris en la franciskana konvento de Sankta Boaventura de Macacu, en Nova Friburgo. Pli malfrue li translokiĝis al Rio-de-Ĵanejro kaj ekstudis filozofion kaj teologion en la konvento de Sankta Antono, kie li ordiniĝis, en 1766. En 1771, li estis indikita kiel docento pri geometrio en la konvento de Sankta Paŭlo, kaj en 1779, li elektiĝis kiel profesoro pri retoriko.
Li donis lecionojn pri naturhistorio en la konvento de Sankta Antono, kie li transformis sian dormoĉelon en muzeon kaj herbejon, fariĝinte memlerna naturalisto. Inter 1783 kaj 1790, invitata de la vic-reĝo Luís de Vasconcelos e Sousa (1742-1780), li estris botanikan ekspedicion far la kapitanlando Rio-de-Ĵanejro kies celo estis preni kaj priskribi la flaŭro en Rio-de-Ĵanejro al la Reĝa Muzeo kaj Botanika Ĝardeno da Ajuda, en Lisbono, kaj tiu materialo estis uzata en lia postmorta publikaĵo, "Flora Fluminensis".
En la fino de la vicregado de Vasconcelos e Souza, en 1790, li akompanis lin revene al Portugalio, kaj portis grandegan kvanton da materialo al la muzeo uzata en studoj kaj esploro. Inter 1779 kaj 1801 li laboris en la Tipografio de la "Arko do Cego", kiu publikigis verkojn pri naturhistorio kaj scienca disvastigo. Li venis al Brazilo, kiel partoprenanto de la misio kiu portis la reĝan familion al Brazilo, en 1807.
Sub la gvidado de Jozefo Mariano, brazilaj studentoj de la Universitato de Koimbro estis komisiitaj pri tradukado de avancitaj esploroj pri agrikulturo, maŝinaro, sciencoj kaj artoj, produktante traktaĵojn kiu estis senditaj al la guberniestroj de la provincoj en Brazilo. Frato Velozo ne doktoriĝis en la Universitato de Koimbro, sed en 1790, li laboris kun Martim Francisco Ribeiro de Andrada e Silva (1775-1844) kaj Hipólito José da Costa (1774-1823) kaj disvolvis altvaloran klopodojn en la kampo de agrikulturo kaj nomenklaturo de 1700 plantoj.
Contemporary Records
Contemporary Records estas diskeldonejo pri ĵazo, kiun en 1951 fondis Lester Koenig en Los-Anĝeleso, Ĝi ĉefe okupiĝis pri okcident-marborda ĵazo. Koenig atribuis grandan signifon al bona registrokvalito. Al la publikigitaj muzikistoj apartenis „Lighthouse All Stars“, Sonny Rollins („Way out West“), Ornette Coleman, la grupo de Curtis Counce (kun Harold Land, Jack Sheldon, Carl Perkins kaj Frank Butler), Art Pepper, Shelly Manne, Hampton Hawes, Barney Kessel, Leroy Vinnegar, Benny Golson, sed ankaŭ ĉeftendencaj ĵazmuzikistoj kiel Benny Carter, Lionel Hampton, Ben Webster, Andre Previn.
Hamŝenidoj
La hamŝenidoj  (armene: Համշենցիներ, Hamŝenciner; turke: Hemşinliler), ankaŭ konata kiel Hemshinli aŭ Hamshenis aŭ Homshetsi, estas diversa grupo de homoj, kiuj en la pasinto aŭ nuntempo estas ligitaj kun la Hemşin-distrikto en la provinco de Rize, Turkio. Estas ĝenerale akceptite, ke ili estis en origino armenoj, kaj estis origine kristanoj kaj membroj de la Armena Apostola Eklezio, sed dum la jarcentoj evoluis al distinga etna grupo kaj kelkaj konvertiĝis al sunaisma islamo post la konkero de la otomanoj de la regiono dum la dua duono de la 15-a jarcento.
Historio ĝis la otomana konkero
Robert H. Hewsen montras la regionon kie hodiaŭa Hemşin situas por esti loĝata de popolo kun malsamaj nomoj tra la antikva kaj frua mezepoka historio. Li indikas per tio, ke iuj nomoj povas havi alternativajn formojn kaj parte prezentas la nomojn uzitajn kun demandosignoj. En resumo de 13-a jarcento al 6-a jarcento a.K kolĉidoj, de 550 al 330 a.K kolĉidoj kaj makronoj, de 180 a.K. ĝis 14 p.K. lazoj, en la arsakida periodo (63-298 pK ) heniokoj, makelonoj, heptakometianoj, mosinekoj kaj ankaŭ sannioj, dilaoj kaj makronoj estas menciitaj.
La regiono Hemşin montriĝas kiel parto de Kolĉido (299–387), Caniko (387–591)  kaj Ldaldeo (654–750). La specifa loko de Hemşin estas indikita kiel Tambur/Hamamaŝen kiel fortikaĵo kaj urbo por la unua fojo en la mapo kovranta la periodon 654-750.
Tiuj du nomoj (Tambur kaj Hamamaŝen) estas inkluzivitaj en la Historio de Taron de Johano Mamikonjan en mallonga fragmento pri milito inter la reganto de Tambur, Hamam, kaj lia patrinflanka onklo la kartvela princo, kiu rezultigis la detruon de la urbo kaj posta rekonstruo de Hamam kaj nomata laŭ li, nome Hamamŝen. Mamikonjan deklaris, ke ĉi tiu evento okazis komence de la sepa jarcento. Hamamaŝen fariĝis Hamŝen kun la tempo. Simonjan, kiu transdonas ĉi tiun rakonton, raportas ankaŭ, ke la dato donita de la aŭtoro eble estas malĝusta.
Du aliaj armenaj kronikoj de Ghevond kaj Stepanos Asoghik de Tarono raportas en mallongaj fragmentoj en siaj historioj pri migrado de Armenio (Oŝakan) gvidita de princo Ŝapuh Amatuni kaj lia filo Hamam. Ghevond transdonas ĉi tiun enmigradon por eviti pezajn impostojn truditajn al la armenoj de la arabaj regantoj. La Amatuni-senjoroj ofertis fekundan teron por ekloĝi sub la protekto la bizanca imperiestro. Ĉi tiu migrado estas datita post 789 de Ghevond kaj ĉirkaŭ la jaro 750 de Stefano Asoghik el Tarono.
Benninghaus specifas "Tambur" kiel la celon de la migrado gvidata de Hamam kaj lia patro Ŝapuh Amaduni kaj diras, ke ili ŝajne renkontis homojn tie, kiuj jam estis kristanoj, eble grekoj. Redgate informas pri ebla simboleco uzita en la historio de Ghevond kaj ebla miskompreno en la historio de Mamikonjan, kaj avertas ne preni ĉion laŭvorte. Haĉikjan asertas ke "Ekzistas neniu indico pri kie Tambur, la legenda ĉefurbo de Hamŝen, situis. La sola certa afero pri ĝi estas, ke ĝi klare apartenis al multe pli frua tempo: se ĝi vere iam ekzistis”. Li ankaŭ mencias en la piednoto la nomsimilecon inter Tambur kaj regiono konata kiel Tahpur aŭ Tagpur, sur la altaĵoj de Kaptanpasa. Simonjan asertas, ke Tambur probable troviĝis en la ĉirkaŭaĵo de Varoşkale (alteco 1800 m).