cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orogenezo
Nomo
Orogenezo devenas el la grekaj vortoj ὄρος (oros = monto) kaj γένεσις ('genesis = naskiĝo). La vorto estas neoficiala.
Lenny Kuhr
Lenny KUHR, naskiĝinta la 22-an de februaro 1950 en Eindhoven, estas nederlanda kantistino kaj kantaŭtorino. En 1969, ŝi reprezentis sian hejmlandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso kun sia mem-komponita De Troubadour (La Trobadoro, kantoteksto verkita de David Hartsema). Ŝi estis unu el kvar gajnintoj ĉi-jare. En 1982, ŝi revenis al la nacia konkurso, sed nur kiel gastigantino. La kanto havas pli ol 1,2 milionojn da kopioj venditaj tutmonde kaj 100 milionojn da elsendfluoj. En la sama jaro kiel la venko en Eurovision, Lenny gajnis premion en la MTV Europe muzikpremio por plej bona sveda ago, du 'rok-ursojn' por ina artisto de la jaro kaj kanto de la jaro kaj estis nomumita en la Mondaj Muzikaj Premioj.
En la fruaj 1970-aj jaroj, ŝi estis pli populara en Francio ol en sia hejmlando; En 1972, ŝi pintis la francan furorliston kun la kanto Jesus Christo. En 1980, ŝi registris Visite kun la franca grupo Les Poppys kaj havis ununuran sukceson en Nederlando.
Tamás Heller
Tamás Heller [tamAŝ heler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Heller Tamás estis hungara aktoro, humuristo, voĉoaktoro.
Tamás Heller naskiĝis la en Debrecen.
Biografio
Tamás Heller devenis el juda familio. Li maturiĝis en sia naskiĝurbo, sed pli frue libertempe li lernis aktoradon en Teatro Csokonai (Debrecen). Li iĝis fotisto, sed sekvis la deviga soldatservo. Inter 1972 kaj 1978 li ricevis rolojn en la menciita teatro, poste li translokiĝis al Budapeŝto, kie li estis aktoro en malgranda teatro, kiu specialiĝis pri humuraĵoj (1978-2012). Li ricevis rolojn ankaŭ en filmoj kaj televizioj. Li ricevis premiojn inter 1993-2006.
Svisa Poŝto
La Svisa Poŝto (Marka prezentaĵo DIE POST, LA POSTE, LA POSTA, SWISS POST) estas memstara publikjura institucio de la Svisa Konfederacio. Ĝi estas la plej granda poŝtentrepreno de Svislando.
Ciferoj
Nuntempe la Svisa Poŝto disdonas jare proksimume 3 miliardojn da adresigitaj sendaĵo, pli ol 100 milionojn da pajaxjoj, ĝi transportas proksimume 100 milionojn da pasaĝeroj per siaj poŝtaŭtobusoj kaj administras havaĵon en la averaĝa alteco de 43 miliardoj da svisaj frankoj per sia financa branĉo PostFinance. Tiujn-ĉi taskojn la Svisa Poŝto plenumigas kun entute proksimume 58000 kunlaborantoj, de kiuj 52000 laboras en Svislando kaj 6000 eksterlande. La poŝto tiel estas la dua plej granda dunganto de Svislando.
La historioa PTT
La federacia poŝto estis kreita la 1-an de januaro 1849 kun la tasko transporti leterojn, pakaĵojn, personojn kaj sendi monon. Ek de 1857 Svisa Poŝto transportis ankaŭ poŝtaĵon per la trajno. Ek de 1866 ĝi utiligis proprajn poŝtajn vagonojn. 58 jarojn post la unua utiligo de motorveturiloj por poŝttransporto en 1903 la lasta ĉevala poŝtservo estis ĉesigit en la jaro 1961 en Avers GR. Ek de 1906 ĉe Svisa Poŝto ekzistas poŝtĝirkonto-servo el kiu estiĝis la hodiaŭa PostFinance. En la jaro 1920 la telefonado estis kunigita kun la poŝtservo kaj la telegrafio de la poŝto. La institucio nun nomiĝis PTT (poŝto, telefono, telegrafio). Ek de 1939 la Svisa Poŝto utiligas la flavan koloron kiel ĝia simbola koloro. Ek de tiam ĉiuj leterkestoj, poŝtmark- kaj monaŭtomatoj de la Svisa Poŝto havas flavan koloron. La unuajn monaŭtomatojn la Svisa Poŝto disponigis en la jaro 1978 kaj samtempe ĝi ofertis la unuajn porteblajn telefonojn.
Monopolo kaj liberaligo
Ĝis 1997 PTT posedis ŝtatan monopolon por siaj servoj transporto de poŝtaĵoj, telegrafio kaj telefonado. La 31-a de decembro 1997 la ŝtata koncerno en unua liberaliga paŝo estis dividita en du entreprenojn, nome la Svisa Poŝto, kiu plue posedis la monopolon por poŝtaĵoj kaj Swisscom, kiu okupiĝis pri la telefonado, merkato kiu ek de tiam estis liberigita ankaŭ al privataj entreprenoj. En diveresaj paŝoj ankaŭ la poŝta monopolo estis limigita. En la jaro 2004, ĝi limigiĝis al sendaĵoj sub 2 kg kaj ek de la 1-a de aprilo tiu limo estas 100 g. Limo kiu malaltiĝos en 2009 pro kontrakto de Svislando kaj Eŭropa Unio al 50 g.
Tago de la Indiĝena Lingvo (Peruo)
Tago de la Indiĝena Lingvo (hispane, Día del Idioma Nativo) estas perua festotago, kiun oni festas ĉiujare je la 27-a de majo, por komune memorigi la oficialan agnoskiĝon de la indiĝenaj lingvoj kiel en la Perua Respubliko. Ĝi ne estas la sama afero kiel la Internacia Tago de la Gepatra Lingvo.
La memorigan tagon establis, dum la Revolucio de la Armitaj Fortoj, generalo Juan Velasco Alvarado per la dekreto Leĝo 21156 en 1975, kiel rimedo por agnoski la multkulturecon de Peruo, kie ekde jarmiloj kunvivas multaj diversaj kulturaj grupoj aŭ nacioj parolante la proprajn lingvojn kaj konservante la propran kulturon. En tiu ĉi procezo de rekonado, gravan rolon ludis la perua verkisto José María Arguedas, kiu reproduktis en siaj verkoj la subpremitan situacion, en kiu la indiĝenoj de Peruo vivas pro la superregado de la hispana lingvo.
Antaŭ la Konkero de Ameriko, en la lando de la Tahuantinsujo la oficiala lingvo estis la keĉua; sed ankaŭ lokaj lingvoj ekzistis, kiel ekzemple la ajmara en la suda parto de la lando, la uroa en la ĉirkaŭaĵo de Lago Titikaka, la kuljea kaj la muĉika en la norda regiono de Peruo. En la perua Amazonio, troviĝas ankaŭ aliaj lingvoj parolataj, kiel la ŝipiboa, la kampaa, la huitota ktp.
Bomberman Land
Bomberman Land (aŭ Bombermanland, nekonfuzenda kun Bomberman Land Touch!, aperonta titolo en DS) estas ludo eldonita en 2007. Ĝin disvolvas kaj eldonas Hudson Soft; oni aperigis ĝin ĉe Wii de Nintendo. La ludo enhavas aron da subludetoj.
Provversio elmontrita ĉe E3
Oni povis provludi fruan version ĉe la budo de Nintendo dum la priluda kongreso E3. Tiu versio enhavis tri subludetojn por montri la diversajn kapablojn de la ludo por distanca ludado i.a.
Eksteraj ligiloj
(anglalingvaj)
Alcazarén
Alcazarén [alkazaREN] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Alcazarén estas komprenebla etimologie kiel Du Alkazaroj aŭ Du Kasteloj, el la araba al-qasrayn kiu signifas "la du alkazaroj". Tiukadre aperas du kastelturoj en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 48,04 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 632 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 750 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 34 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Matapozuelos, Mojados, Megeces, Hornillos de Eresma, Pedrajas de San Esteban kaj Olmedo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trafluas la rivero Eresma kaj rojo Cega.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj -devennomo Rueda-, legomoj, betoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Multaj laboristoj navedas ĉiutage al proksimaj urboj kiel Íscar, Pedrajas de San Esteban, Olmedo, kaj eĉ al Valadolido mem.
Salejo Ujuni
La salejo Ujuni (salar de Uyuni ) estas, pro siaj ĉirkaŭ 10 582 km², la plej granda salebenaĵo de la mondo. Ĝi situas je ĉirkaŭ 3 650 m de alto super marnivelo en la Departamento de Potosí, en la Anda altebenaĵo de Bolivio, ĉe la Andoj.
Formado
La areo kiun nuntempe okupas tiu dezerto, estis kovrita antaŭ 40.000 jaroj de la Lago Ballivián. La Salar de Coipasa kaj ankaŭ la lagoj Poopó kaj Uru Uru estas restaĵoj de tiu granda pralago. La salejo Ujuni estas proksimume 25 fojon pli granda ol la Salejo de Bonneville en Usono.
Ekonomia graveco
La Salejo Ujuni enhavas ĉirkaŭ 10 mil milionoj de tunoj da salo, el kiuj 25,000 tunojn oni elfosas ĉiujare. La tuta ministaro apartenas al la kooperativo de Colchani. Ĉiu novembro, la Salejo Ujuni estas ankaŭ la reproduktejo de tri specioj de sudamerikaj flamengoj: nome la ĉilia, la punaa kaj la anda. Ankaŭ pro tio ĝi estas ankaŭ grava turismejo. Estas hotelo tute konstruita el salo kaj diversaj insuloj. Ĉar la tereno de la salejo estas tiom ebena, ĝi utilas kiel vojo tra la bolivia altebenaĵo.
Krome, Salar de Uyuni enhavas duonon de la tutmonda kvanto de litio, metalo uzata en altdensecaj baterioj (vidu Litia baterio). Ne estas nuntempa minejo kaj la bolivia registaro ne permesas ekspluatadon al eksterlandaj entreprenoj, sed anstataŭe ĝi klopodas konstrui sian propran eksperimentan minejon.
Bättwil
Bättwil estas komunumo en la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,213 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Bättwil situas apud la franca landlimo en eksklavo de Kantono Soloturno. La eksklavo konsistanta el la kvin soloturnaj komunumoj de la Valo de Leymen estas disigita per la Laufenvalo de la cetera kantono Soloturno. Al la komunumo krom Bättwil mem ankaŭ apartenas la setlejoj Langmatten en nordoriento kaj Chlederen en oriento de la komunumo. Tra la komunumo fluas la rojo Binnbach, kiu parte ankaŭ nomiĝas Haugrabe, fontas en Hofstetten, kaj en Biel-Benken alfluas al Birsig. La montoĉeno Bättwilerberg en la sudo de la komunumo apartenas al la norda Ĵuraso. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,7 km², de kiuj 17% estas kovritaj de arbaro, 63% servas por agrikulturo kaj 20% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bättwil limas en nordoriento al Biel-Benken (BL), en oriento al Witterswil, en sudo al Hofstetten-Flüh, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Leymen (Alzaco, Francio).
Trafiko
En Bättwil kuniĝas la kantonaj vojoj n-ro 310 de Bazelo al Rodersdorf kaj n-ro 274 de Oberwil al Röschenz. Tra la komunumo pasas la tramlinio n-ro 10 de Bazelo al Rodersdorf. Sur la komunuma teritorio situas la haltejoj Bättwil kaj Flüh-Mariastein. De la haltejo Flüh-Mariastein buslinio kondukas al Hofstetten kaj Ettingen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bättwil datiĝas el la jaro 1244 kiel Betwilre. Dum mezepoko Bättwil apartenis kune kun Ettingen al la Monaĥejo Reichenau. La supera jurisdikcio apartenis al la episkopo de Bazelo, dum la malalta jurisdikcio apartenis al la Grafoj de Thierstein. El la heredaĵo de la Grafoj de Thierstein Soloturno akiris en la jaro 1522 du trionojn de la rajtoj pri Bättwil. En la jaro 1527 Soloturno aĉetis la reston kaj la vilaĝo fariĝis komplete soloturna havaĵo, formante parton de la tribunalejo Leimental de la voktejo Dorneck.
(14064) 1996 DT3
(14064) 1996 DT3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
4241 Pappalardo
4241 Pappalardo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan medicinan informadikiston Neil Pappalardo.
Johano Diego
Johano Diego, origine Juan Diego Cuauhtlatoatzin (naŭatla lingvo: Parolanta aglo aŭ Tiu, kiu parolas kiel aglo; naskita ĉ. 1474 en Tlayacac (Cuautitlán), Reĝlando Texcoco, mortis la 30-an de majo 1548 en Tenoĉtitlano, nuntempe Meksik-urbo) estis azteka viziulo kaj sanktulo de la katolika eklezio.
Juan Diego naskiĝis en indiana vilaĝo Tlayacac. Li estis laiko kaj patro de la familio. Baptita de la unuaj misiistaj franciskanoj, verŝajne en 1524. En 1529 mortis lia edzino Maria Lucia.
Revelacio de Dipatrino el Guadalupe
Laŭ la katolika tradicio, la 9-an de decembro 1531, kiam Juan Diego iris al Tlatelolko por la matena meso sur la monteto Tepeyac, ekvidis belan virinon, kiu sinprezentis al li kiel: Nia Damo de Gvadalupo – Sankta Maria ĉiam Virgulino, la Patrino de vera Dio. Revelacioj daŭris kelkajn tagojn – ĝis la 12-an de decembro 1531, kiam konforme al la tradicio devus okazi miraklo – sur ponĉo de sankta Juan Diego, en kiu li portis rozojn (la rozoj mirakle elkreskis sur ŝtonoza, kovrita de glacio monteto), aperis en mirakla maniero bildo de Dipatrino, kiel signo por episkopo Juan de Zumárraga. Post la evento oni konstruis etan preĝejon, kiu iĝis celo de pluraj pilgrimadoj de indianoj, mestizoj kaj hispanoj. La pilgrimoj aparte omaĝis mirindan bildon de Nia Damo de Gvadalupo. Tio estas la plej malnova Maria Apero oficiale agnoskita de la Romkatolika Eklezio.
Baziliko de Nia Damo de Gvadalupo en Meksiko estas la plej vizitata katolika baziliko post la Baziliko Sankta Petro en Vatikano, ĉar ĉiujare alvenas ĉi tie pli ol 12 milionoj da pilgrimantoj.
Graveco kaj agnoskoj en Katolika Eklezio
Dum la homilio de beatigo de Johano Diego en 1990, papo Johano Paŭlo la 2-a nomumas lin "protektanto kaj defendanto de la indiĝenaj homoj".
Papo Johano Paŭlo la 2-a plenumis la riton de kanonizo en Meksiko, en la Baziliko de Nia Damo de Gvadalupo, la 31-an de julio 2002. La festotago de Johano Diego estas la 9-a de decembro.
Skeptika vidpunkto pri la sanktulo
Ekzistas multaj duboj pri la rakontoj de la vivo de Johano Diego kaj eĉ pri la ekzisto mem de la homo. Multaj suspektas ke temas pri pia rakonto, kun la celo krei indiĝenan sanktulon, en la procezo de katolikigo de la novaj teroj konkeritaj.
Perișor
Perișor estas la nomo de du lokoj en Rumanio:
Héctor Rossetto
Héctor Decio ROSSETTO (Bahía Blanca, la ) estis argentina ŝakludisto, kvinfoja nacia ĉampiono, en 1941, 1944, 1947, 1961 kaj en 1972. Li fariĝis grandmajstro je 1960, kaj estis en 6 ŝakolimpiadoj.
Rehbach (apud Sobernheim)
Rehbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Fratoj Machado
Fratoj Machado estis nome Manuel kaj Antonio, du famaj hispanaj verkistoj, apartenantaj al Modernismo. Ili eĉ verkis kelkajn verkojn kunlabore, plej konata estas teatraĵo La Lola se va a los puertos (Lola foriras al la havenoj). Manuel Machado Ruiz (Sevilo, 29an de aŭgusto de 1874 - Madrido, 19an de januaro de 1947) estis la plej aĝa kaj Antonio Machado Ruiz (Sevilo, 26an de julio de 1875 - Collioure, Francio, 22an de februaro de 1939) estis unu jaron pli juna. Kaj lia vivo kaj lia literatura evoluo disiĝis.
Antonio akceptis en sia idearo la intereson por socia kaj historia problemaro hispana, laŭ direkto de generacio de la 98a; tamen Manuel plusekvis la spurojn de la devena Modernismo ĝis la fino de sia verkado. La intercivitana milito pli drame disigis ilin: Manuel hazarde estis en frankisma teritorio kaj pli malpli estis devigata omaĝi Frankon kaj ties reĝimon; Antonio estis en respublika teritorio kaj apogis ties reĝimon ĝis la fino, post la malvenko li eliris al Francio akompanante sian maljunan patrinon, kiu mortiĝis nur kelkajn tagojn poste kaj same li mem, iĝante honora simbolo de la katastrofa malvenko de la hispana popolo dum multaj jaroj.
(15874) 1996 TL66
(15874) 1996 TL66 estas tre granda transneptuna objekto malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu, David C. Jewitt Jun Chen kaj Chad Trujillo elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii, Usono.
Ĝi estas unu el la unua malkovritaj objektoj de la disa disko (aŭ "disdiskanoj"). Ĝia diametro estis taksita je ĉirkaŭ 500 km, kvankam observoj per la kosmoteleskopo Herschel en 2012 indikas diametron de 339 km. Laŭ ĝia luma kurbo ĝi estas preskaŭ sfera kaj povas esti nanoplanedo.
NGC 4203
NGC 4203 (aliaj indikoj — UGC 7256, MCG 6-27-40, ZWG 187.29, IRAS12125+3328, PGC 39158) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ath (Belgio)
Ath (: [A:T] aŭ : Aat [A:T]) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Tiun titolon Ath ricevis en la jaro 1166. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La urbo estas la administra centro de samnoma distrikto.
Ekde 1977 la municipoj Lanquesaint, Irchonwelz, Ormeignies, Bouvignies, Ostiches, Rebaix, Maffle, Arbre, Houtaing, Ligne, Mainvault, Moulbaix, Villers-Notre-Dame, Villers-Saint-Amand, Ghislenghien, Isières, Meslin-l'Evêque kaj Gibecq apartenas al Ath, la ĉefa municipo.
Mosquera (Kundinamarko)
Mosquera [mosKEra] estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝi situas proksimume 10 kilometrojn de Bogoto, kaj 2516 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Mosquera limas kun la municipoj Madrid, Funza, Bojacá kaj Soacha.
La municipo estas trapasata de la aŭtoŝoseo Bogoto-Mosquera-Madrid-Facatativá de oriento okcidenten. En la lastaj jaroj oni konstruis kvartalojn de socia intereso pro la proksimeco al Bogoto kaj la malalta prezo de la terenoj en la municipo, kio allogis ankaŭ transnaciajn entreprenojn kiel la ĉilia Cencosud setliĝi en la municipo, kiu havas ankaŭ industriajn klopodojn per fabrikoj de nutraĵoj, konstrumaterialoj ktp.
Homa setlado estis dokumentita el prahistorio ĉar troviĝis en la ĉirkaŭoj rokpentraĵoj. En 1903 setlis en Mosquera la Salesianoj, kiuj konstruis templon, tombejon kaj lernejon.
La municipo havas gravan aktivecon en agrikulturo kaj brutobredado de bovinoj por produkti lakton en la tre ampleksaj bienoj de la areo kaj pro la bona kvalito de ties terenoj. Kreskis ĉefe la kultivojn de spinacoj, florbrasikoj, laktukoj, karotoj, celerio, ajlo, terpomoj kaj pizoj inter aliaj. Oni teknikigis kaj la semadon kaj la rikoltadon. Kvankam en Mosquera oni kultivas florojn kiel ĉe Funza kaj Madrid, Mosquera elstaras pli en la kultivo de legomoj. En brutobredado oni bredas la rasojn Holstein kaj Normana, kaj por lakto kaj por viandp, dum estas ankaŭ bredado de pli malgrandaj specioj kiel porkoj kaj kokoj. La sektoro de komerco kaj de servoj estas reprezentata de vendejoj kiel stokejoj, plibeligejoj, vestejoj, drogoj, retkafejoj, superbazaroj, restoracioj ktp.
Nikolao Leoniĉeno
Niccolò da Lonigo (1428-1524) estis itala kuracisto, botanikisto, filologo, gramatikisto, eldonisto, helenisto kaj humanisto. Instruisto de Paracelsus, li estis unu el la plej renomaj kuracistoj de sia epoko kaj li notindiĝis ĉefe pro la tradukado de la "Aforismoj" de Hipokrato kaj pro la kritikaj notoj al Plinio en la verko (Plinii et aliorum doctorum, qui de simplicibus medicaminibus scripserunt, errores notati, 1492).
Nunaj esploroj elmontradis ke Leoniĉeno plenumis vitalan rolon en la kompilado kaj eldonado de grekaj tekstoj por la presejo de Aldo Manuzio. Fondinto de la humanisma medicino, li superis al la mezepoka scenejo, kaj verkis gravajn traktaĵojn pri veneraj malsanoj kaj specife pri la sifiliso. Lia sperto kiel esploristo influis ankaŭ la natursciencojn, pere de korekoj faritaj en la Natura Historio de Plinio, kio kaŭzis multe da polemiko.
Vivo
Disĉiplo de Ognibene Bonisoli, el kiu li lernis la grekan en Viĉenco, li dediĉis parton de la juneco al trovado de kuraciloj kontraŭ la epilepsio, pri kio li suferis, finfine sukcesinte ĝin kontroli. kaj ne hazarde li diplomiĝis pri artoj kaj medicino ĉe la Universitato de Padovo, en 1453, kaj poste li sin dediĉis al la katedro pri medicino kaj naturfilozofio, kaj super ĉio al aplikado de la filologio en la klasikaj tekstoj latine kaj greke, elmontrante erudicion kiu estis admirata de Erasmo de Roterdamo.
Ekde 1464, li translokiĝis al Ferrara kaj loĝis tie dum sesdek jaroj, escepte en la periodo inter 1508 kaj 1509, tiam kiam li estis en Bolonjo. En la ateno el Ferrara, estis liaj disĉiploj Antonio Musa Brasavola, Giovanni Manardo (1462-1536), Pietro Bembo, kaj la humanisto Gian Giorgio Trissino (1478-1550), krom Paracelsus, kiu asertis esti diplomita pri medicino en Ferrara, en 1516.
En 1492 li eldonis sian verkon kontraŭ la Natura Historio de Plinio, kies publikaĵo estis zorge de sia antikva lernanto Ludovico Bonaccioli, fama kiel ginekologo de Lucrezia Borgia. Tiu libro vekis kelkajn akademiajn polemikojn kaj projekciis lian famon pere de la aplikado de humanismaj teknikoj.
Plej eble estis la eldonkonekto kiu kunigis Erasmon kaj Leoniceno en 1508 kaj faris ke la veneciaj presejoj daŭre interesiĝis pri la verkoj de Leoniĉeno multe da tempo post la morto de Aldo Manuzio. Ekde 1514, Leoniĉeno publikigis tradukaĵoj el la plej konataj laboroj de Galeno kaj Hipokrato en la latina, krom alia skribaĵo de Ptolomeo, nome Inerrantium stellarum significationes", Venecio, 1533. Italaj tradukaĵoj pri pluraj dialogoj de Lukiano kaj la Romia Historio de Kasjo Diono elmontris ke liaj interesoj etendiĝis tre for el la klasikaj lingvaĵoj.
Muridke
Muridke, مُرِيدكے estas urbego en provinco sudokcidenta Panĝabo (Pakistano), en kantono de Ŝejĥupura, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto.
Ekonomio
Muridke estas grava komerca urbego. La ekonomio plejparte dependas de Lahoro. En Muridke kolegio por komercistoj funkcias.
Trafiko
Muridke situas laŭ la arteria fervojo Karaĉio-Peŝavaro. Longdistancaj ŝoseoj kuras al Lahoro, Guĝranvalo kaj Ŝejĥupura.
Klimato
En Muridke la averaĝa temperaturo estas 24 °C. La jara precipitaĵo estas iom pli, ol 600 mm. En ĉiu monatoj pluvas, tamen en julio kaj aŭgusto pli ofte.
Ron Geesin
Ronald Federick Geesin, naskiĝinta la 17-an de decembro 1943 en Stevenston, Ayrshire, Skotlando, estas angla komponisto kaj muzikisto konata pro siaj nekutimaj sonaj kreadoj.
Kariero
Post komenco de kariero kiel panisto en la ĵazgrupo "The Original Downtown Syncopators", li kunlaboris en 1970 kun Roger Waters, basgitaristo de la rokgrupo Pink Floyd por komponi la muzikoflmon Music for the Body, faradita el korpaj sonoj. Li samjare kunlaboris kun la tuta grupo por la komponaĵo "Atom Heart Mother" en la samnama muzikalbumo.
Vitruvio
Vitruvio Poliono (Vitruvius Pollio) (ĉirkaŭ 90-10 a.K) estis romia arkitekto kaj inĝeniero. Li verkis inter 25-23 a.K. deklibran verkon kun titolo "De architectura" (Pri Arkitekturo). La verkon li dediĉis al imperiestro Aŭgusto.
Lia verkaro estis pionira siatempe, kaj dum multaj postaj jarcentoj inspiris artistojn verki ilustraĵojn al la origine senbilda verko. La supozeble plej fama el tiuj verkoj estas la vitruvia homo de Leonardo da Vinci.
En Esperanto
Aperis en Antologio Latina, vol.2, paĝ. 547-549, etaj ekzemplaj tekstoj kune kun bildo pri akvopumpilo.
Tone (rivero)
La rivero Tone (japane: 利根川, Tonegawa) estas 322 km longa, do la dua plej longa rivero de Japanujo post la rivero Shinano.
Geografio
La fonto de la rivero Tone situas sur la monto Ominakami ĉe la limoj de la gubernioj Gunma kaj Niigata. Ĝi trafluas la guberniojn Gunma, Saitama, Ibaraki kaj Ĉiba
Historio
La rivero Tone estis iam fama pro ŝanĝo de sia riverujo dum alta tajdo. Estas malfacile nuntempe diri, kia estis ĝia iama vojo. Iam ĝi enfluis en la maron ĉe la golfeto de Tokio, nuntempe la rivero Edo, kiu disforkiĝas de la rivero Tone, enfluas en la maron ĉe Tokio.
Nuklea milito
Atommilito aŭ nuklea milito estas milito en kiu estas uzataj, interalie aŭ ĉefe, nukleaj armiloj ekzemple atombombo. Tia milito komencis la lastajn tagojn de la Dua Mondmilito kiam Usono, kiu jam estis venkonta, lanĉis po unu atombombon sur la japanaj urboj de Hiroŝimo kaj Nagasako. Poste ŝtatoj kiu havis la necesan teknikaron, faris nur provojn, sed ankaŭ kaŭzante polemikon kiel tiuj de Francujo en Oceanio aŭ tiuj de Barato kaj Pakistano. Krom tio la atommilito iĝis konstanta minaco dum la Malvarma Milito kaj ankoraŭ estas ĉe la konstanta militemo inter arabaj ŝtatoj, plus Irano, kaj Israelo.
Eksteraj ligiloj
(eo) Virtuala ekspozicio Hiroŝimo-nagasako: 75 jaroj por paco - klerige
(eo) (eo) Prelego de Osioka Taeko, Ne plu Hiroŝimon: atesto de atombombito – Virtuala ekspozicio Hiroŝimo-Nagasako: 75 jaroj por paco, YouTube
Eksperimento de Meselson kaj Stahl
La eksperimento de Meselson kaj Stahl estis publikigita en 1958 de la biologoj Matthew Meselson kaj Franklin Stahl. Proveblas tiel, ke la duobligo de DNA estas duonkonservema (la genaro de la ĉelo post ĉeldivido konsistas el duono de la genaro de la patrina ĉelo kaj el duono de nova kombinaĵo).
Apud la duonkonservema hipotezo oni diskutis ankaŭ la konserveman kaj la disigan:
Ekspocentr (Moskvo)
Centra ekspoziciejo "Ekspocentr" (Центральный выставочный комплекс "Экспоцентр", ЦВК Экспоцентр ) estas unu el la plej grandaj ekspoziciaj organizaĵoj de Moskvo. Tie okazas multaj fakaj internaciaj ekspozicioj.
Ĉefdirektoro de la centro estas Sergej Sergejeviĉ Bednov (ekde 2012).
"Ekspocentr" situas en centra parto de Moskvo sur teritorio (tereno 1) de Moskva-Siti (tereno 1). Proksimaj metrostacioj:,  ).
Historio
Ekspocentr devenas de specialaj organizaĵoj, aperintaj en Sovetunio por okazigo de diversaj internaciaj ekspozicioj.
En 1970 Registaro de Sovetunio ricevis proponon pri aperigo de nova granda ekspoziciejo centre de la urbo sur bordo de Moskva-rivero. La unua ekspoziciejo estis malfermita en 1977; jam en 1978 ĝi akceptis unu el la plej grandaj fakaj ekspozicioj — pri lignoprilaboro.
Dum 1980-aj jaroj la ekpozicia centro rapide evoluis. Nelonge post apero de la pavilono 1 ekfunkciis pavilonoj 2 kaj 3, kaj ankaŭ "Forumo" (Форум) — unika arkitektura objekto: vitra piramido, simbolo de "Ekspocentr".
En 2002 estis konstruita pavilono 7, kio ebligis disvastigi kongresan agadon, ĉar ĝi enhavis konferencan halon por pli ol 300 homoj.
Ekde sia apero Ekspocentr akceptis pli ol 6 000 ekspozicioj.
Ĉefdirektoroj laŭ jaroj :
Herman Pilnik
Herman PILNIK (Stuttgart, 1914 - Caracas, 1981) estis argentina ŝakludisto (naskiĝinta en Germanio), trifoja nacia ĉampiono, en 1942, 1945 kaj en 1958. Li estis en 5 ŝakolimpiadoj.
Manuel Zelaya
Biografio
En 2005, la Liberala Partio prezentis lin kiel kandidaton por la prezidentaj balotoj. Li venkis fronte al la kandidato de la reganta Nacia Partio, Porfirio Lobo Sosa.
Zelaya estis oficiale nomumita prezidento de Honduro la 27-an de januaro de 2006. Post iom la tempo, li alprenis maldekstreman politikon, proksiman al tiu de la bolivarismo, defendita de venezuela prezidento Hugo Chávez.
En 2009 Zelaya anoncis la kunvokon de tutlanda enketo por studi la eblecon ŝanĝi la Konstitucion de la lando, por permesi la reelektadon de la prezidento. Tiun anoncon kontraŭis diversaj instancoj de la lando, inklude de la Parlamento kaj la militistaro, kiuj konsideris ke eĉ la anonco de tia ŝanĝo kontraŭas la nunan Konstitucion, kaj estas punota kiel altan perfidon. Tio okazigis profundan krizon en la politika panoramo de la lando.
Senpostenigo kaj ekziligo
Manuel Zelaya estis arestita la 28-an de junio de 2009 de militistoj kaj perforte deportita al Kostariko. La Parlamento elektis provizoran novan prezidenton, Roberto Micheletti. La puĉon tuj kondamnis la Unuiĝintaj Nacioj, Usono, Eŭropa Unio, Venezuelo, Argentino, Kubo kaj Ekvadoro. Dum la unua semajno de junio Zelaya klopodis reveni al Honduro, sed la provizora nova prezidanto malpermesis tion. En ĉefurbo Tegucigalpo multaj sekvantoj klopodis helpi tiun revenon eĉ kiam alvenis aviadilo portantan la prezidanton Zelaya sed la armeanoj malhelpis ĝin: sekve unu sekvanto de la prezidanto estis mortigita, ĉar la armeanoj pafis per veraj kugloj.
En la ĉefurbo armeo malpermesis manifestaciojn kaj elirado el hejmo nokte, sed multaj loĝantoj daŭre manifestaciis apoge la revenon de la laŭleĝa prezidanto.
La prezidanto de Kosta-Riko ofertis sin kiel peranto por garantii konversaciojn inter la du honduraj prezidantoj.
Neĝo
Neĝo estas precipitaĵo en la formo de kristaliĝinta glacio, kiu defalas de la atmosfero (el nuboj) en formo de multaj neĝeroj (blankaj malpezaj floketoj). Se la temperaturo de la grundo permesas tion, la neĝo formas tavolon sur ĝi. Laŭ la konsistenco de la neĝo oni uzas specifajn vortojn; ekzemple firno.
Ĉar neĝo estas kunmetita de malgrandaj glaciopartikloj, ĝi estas grajneca materialo. Ĝi ne havas malferman kaj ja molan, blankan, kaj lanugan strukturon, se submetite al ekstera premo. Neĝeroj ekzistas de diversaj grandecoj kaj formoj. Tipoj kiuj falas en la formo de pilko pro fandado kaj refrostigado, prefere ol floko, estas konataj kiel hajlo, glaciobuletoj aŭ neĝograjnoj.
La procezo de falado de neĝo estas nomita neĝado. Neĝado tendencas formiĝi ene de regionoj de suprendirektita movado de aero ĉirkaŭ speco de malaltprema sistemo konata kiel ekstertropika ciklono. Neĝo povas fali de la rilataj varmofrontoj de tiuj sistemoj kaj ene de iliaj precipitaĵaj padronoj (nomitaj tiaj pro la kom-komat-simila formo de la nubo kaj precipitaĵa padrono ĉirkaŭ la okcidentaj flankoj de ekstertropikaj ciklonoj). Kie relative varmaj akvokorpoj ĉeestas, ekzemple pro akvovaporiĝo de lagoj, lag-efika neĝado iĝas konzerno laŭvente de la varmaj lagoj ene de la malvarma ciklona fluo ĉirkaŭ la dorsflanko de ekstertropikaj ciklonoj. Lag-efika neĝado povas esti peza loke. Neĝoŝtormo estas ebla ene de la kom-kapo de ciklono kaj ene de lagefikaj precipitaĵaj bendoj. En montaj lokoj, peza neĝo estas ebla kie suprendekliva fluo estas maksimumigita ene de ventoflankoj de la tereno ĉe alteco, se la atmosfero estas sufiĉe malvarma. Neĝadkvanto kaj ĝia rilata likva ekvivalenta precipitaĵa kvanto estas mezuritaj uzante gamon da malsamaj pluvmezuriloj.
Estiĝo
Neĝo kutime fariĝas kiam vaporo de akvo solidiĝas alte en la troposfero je temperaturo de malpli ol 0 °C. La unuopaj neĝeretoj kuniĝas, kaj kiam la neĝero iĝas sufiĉe peza, ĝi elfalas de la nubo. Preskaŭ ĉiu precipitaĵo (ekster la Tropikoj) ekas kiel neĝo. Se la aero sub la nubo estas sufiĉe malvarma la precipitaĵo atingas la grundo kiel neĝo, sed se la temperaturo estas sufiĉe varma la neĝo fluidiĝas kaj iĝas pluvo.
La ideala temperaturo por neĝo estas ĉirkaŭ kaj iomete sub 0 °C, kaj ne pli malvarma. La kialo estas ke ju pli da varmo des pli da aera humideco. Humida aero povas farigi pli grandaj neĝeroj ol seka aero, kaj tio plibonigas la ŝancon por la neĝo fali al la grundo.
Oni ankaŭ povas fari neĝon malnature per neĝokanonoj, eĉ se la eroj ili faras pli similas hajlo.
Neĝero
Neĝero estas malgranda 6-opa radisimetria kristalo el glacio kiu falas desupre la ĉielo.
Neĝofandado
En hidrologio, neĝofandado estas surfaca akvelverŝado produktita el la fandado de la neĝo. Tiu termino povas esti uzata ankaŭ por priskribi la periodon aŭ sezono dum kiu tia akvelverŝado estas produktita. La akvo produktita de neĝofandado estas grava parto de la ĉiujara akvocirkulado en multaj partoj de la mondo, en kelkaj okazoj kontribuante al altaj kvantoj de la ĉiujara akvoprodukto en akvokolekta baseno.
Neĝolinio
Neĝolinio aŭ neĝolimo estas la suba linio (limo) de la konstante neĝokovrita geografiaĵo. Ĝi estas neregula linio, ĉe kiu la akumuliĝanta neĝokvanto egalas al la degelanta neĝokvanto. La neĝolimo pli-malpli kongruas kun la klimata nulgradolimo. Tiu zonlimo havas sian influon super la areoj de plantoj kaj animaloj, nome habitatoj.
Rekordoj
La monda rekordo por la plej alta laŭsezona totala neĝado estis mezurita en Usono en la skiregiono Monto Baker, ĉe la urbo Bellingham, Vaŝingtonio, dum la sezono 1998-1999. Monto Baker ricevis 2,896 cm (95.01 ft) de neĝo, tiele superante la antaŭan rekordon, Monto Rainier, Vaŝingtonio, kiu dum la sezono 1971-1972 ricevis 2,850 cm (93.5 ft) de neĝo.
La monda rekordo por la plej alta meza ĉiujara neĝado estas 1,764 cm (57.87 ft), mezuritaj en Sukayu Onsen, Japanio, por la periodo de 1981-2010.
La nordamerika rekordo por la plej alta meza ĉiujara neĝado estas 1,630 cm (53.5 ft), mezuritaj sur Monto Rainier, Vaŝingtonio.
La monda rekordo por neĝoprofundo estas 1,182 cm (38.78 ft). Ĝi estis mezurita sur la deklivo de Monto Ibuki en Ŝiga, Japanio, en alteco de 1,200 m (3,900 ft) la 14-an de februaro 1927.
La nordamerika rekordo por neĝoprofundo estas 1,150 cm (37.7 ft). Ĝi estis mezurita en Tamarack, Kalifornio, en alteco de 2,100 m (7,000 ft) en marto 1911.
La plej neĝoriceva grandurbo de la mondo kun loĝantaro de pli ol unu miliono estas Saporo, Japanio, kun meza ĉiujara neĝado de 595 cm (19.52 ft).
Neĝoblindeco
Freŝa neĝo reflektas 90% aŭ pli de ultraviola radiado, kiu kaŭzas neĝoblindecon, ankaŭ reduktante sorbadon de sunlumo proksime de la grundo. Neĝoblindeco (ankaŭ konata kiel ultraviola korneinflamo, fotokorneinflamo aŭ nifablepsio) estas dolora okulkondiĉo, kaŭzita de eksponado de senprotektaj okuloj al la ultraviolaj (UV) radioj en brila sunlumo reflektita de neĝo aŭ glacio. Tiu kondiĉo estas problemo en polusaj regionoj kaj en altaj altitudoj, kiam per po 300 metroj (980 ft) de alteco (super marnivelo), la intenseco de UV-radioj pliiĝas je 4%. La granda lumreflekto de neĝo igas noktajn ĉielojn multe pli brilaj, de kiam reflektis ke lumo estas direktita malantaŭenire supren en la ĉielon. Tamen, kiam ekzistas ankaŭ nubaro, lumo tiam estas reflektita reen al la grundo. Tio tre plifortigas lumon elsenditan de urbokernaj lumoj, kaŭzante la "brilan nokt-efikon". Simila heliĝa efiko okazas kiam neniu neĝo falas kaj ekzistas plenluno kaj granda kvanto de neĝo.
Rilato al riverfluo
Multaj riveroj originantaj de montaj aŭ alt-latitudaj regionoj ricevas signifan parton de sia fluo de neĝfandado. Tio ofte igas la fluon de la rivero tre laŭsezona rezultigante perioda inundado dum la printempaj monatoj kaj en minimume sekaj montregionoj kiel la monto West de Usono aŭ la plej granda parto de Irano kaj Afganio, tre malaltan fluon por la resto de la jaro. En kontrasto, se multe de la fandado estas de glacikovritaj aŭ preskaŭ glacikovritaj areoj, la fandado daŭras tra la varma sezono, kun pintofluo okazanta en meza ĝis fina somero.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri neĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Ede Czynk
CZYNK Ede (cink) estis hungara poŝtinspektisto, ornitologo naskita en Braŝovo la 29-a de septembro 1851 kaj mortinta en Braŝovo la 20-an de januaro 1899.
2773 Brooks
2773 Brooks estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker sur fotaj platoj eksponitaj far de Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus en la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la brit-devenan usonan astronomon William Robert Brooks (1844–1921).
Star Trek: Deep Space Nine
Star Trek: Deep Space Nine ("Stela Vojaĝo: Profunda Spaco Naŭ") estis usona televida serio el la scienc-fikcia universo de la filmaro Star Trek, kiu produktiĝis inter la jaroj 1993 kaj 1999.
Jean-Baptiste de La Quintinie
Jean-Baptiste de LA QUINTINIE, naskiĝinta la 1-an de marto 1624 en Chabanais kaj mortinta la 11-an de novembro 1688 en Versailles, estis franca ĝardenisto kaj agronomo.
Biografio
Li studis en la kolegio de Jezuitoj en Poitiers, poste en la Universitato, kie li studis filozofion kaj juron. Li destiniĝis al profesio de advokato. Je la fino de siaj jurstudoj li estis akceptita en Parizo kiel advokato ĉe la Parlamento kaj pripostula mastro apud la reĝino.
Li iĝis guvernisto de la filo de la Prezidanto de la franca Kont-Kortumo, Jean Tambonneau. Li akompanis sian lernanton dum lia vojaĝo pri klasikaj studoj en Italio, lando jam famkonata pro siaj ĝardenoj kaj tie eltrovis sian alvokiĝon. Pasante tra Montpellier, li vizitis la botanikan ĝardenon de la Universitato.
Reveninte el Italio, li decidis forlasi la advokatejon por sin dediĉi al la ĝardenarto. Pasie interesita de malnovaj aŭtoroj kiel Plinio la pli maljuna kaj Kolumelo, li studis la samepokajn teoriojn kaj provis apliki ilin danke al la prezidanto Tambonneau, kiu konfidis al li la ĝardenon de sia propra hotelo en Parizo. Liaj salonoj estis vizitataj de gravaj homoj, inter aliaj : Ludoviko la 2-a de Bourbon-Condé, Jean-Baptiste Colbert, Anne Marie Louise d'Orléans de Montpensier.
Jazdo
Jazdo, ankaŭ anglalingve latinliterigata Yazd - estas unu el la plej malnovaj urboj de Irano. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma provinco Jazdo kaj historie estas unu el la centroj de zaratuŝtrismo. Ekde 2017 la urbo estis deklarita monda heredaĵo de Unesko pro sia argilbrika arkitekturo. Ĝi estas la plej antikva urbo post Ur (Mezopotamio).
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
Dufoje li vojaĝis al Anglio kiel tiam multaj francaj ĝardenistoj. Li estis petita de Jakobo la 2-a de Anglio por zorgi pri liaj ĝardenoj. Sed li rifuzis tiun proponon, preferante reveni al Francio.
Emma Harmath
Emma Harmath [harmat], laŭ hungarlingve kutima nomordo Harmath Emma estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono. Ŝia fratino estis Ida Harmath, ŝiaj geedziĝaj nomvariantoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Bényeiné Harmath Emma aŭ Bényei Istvánné.
Jazdo
Loĝantaro
Laŭ la censo de la jaro 2011, la urbo havis loĝantojn en  familioj.
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
En 1660, li edziĝis kun Marguerite Joubert. Tri filoj naskiĝis, kiuj ne postvivis lin.
Jazdo
Geografio
Jazdo situas en altebenaĵo en mezo de la lando. Ĝi estis fondita ĉe oazo kaj kuŝas inter la dezertoj de la Dascht-e Kawir kaj la Dascht-e Lut.
Emma Harmath
Emma Harmath naskiĝis la en Gyöngyös, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Jazdo
Historio
La oaza urbo grandparte konstruita el argilaj brikoj ekzistas ekde la 3-a jarmilo antaŭ nia erao. Jazdo situas 250 kilometrojn oriente de Isfahano.
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
En 1661, la superintendanto pri financoj Nicolas Fouquet komisiis al li, ke li administru la ĝardenojn de lia kastelo de Vaux-le-Vicomte. Li partoprenis en skipo de kreintoj kun Le Nôtre, Le Vau kaj Le Brun. Ĉiuj ekservis la reĝon Ludoviko la 14-a samjare post la malfavoro de la superintendanto. La Quintinie unue estis komisiita, ke li administru la legomĝardenon kreitan de Ludoviko la 13-a en Versajlo por provizi la tablon de la reĝo per fruktoj kaj legomoj.
Jazdo
Ĝemelurboj
Jászberény en Hungario.
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
Poste li zorgis laŭvice pri la ĝardenoj de tiamaj eminentuloj, interalie en 1665 en la kastelo de Chantilly ĉe la princo Condé, poste en Choisy-le-Roi, ĉe Anne Marie Louise d'Orléans, dukino de Montpensier, en Rambouillet, ĉe la duko de Montausier, kaj ankoraŭ pli malfrue en Sceaux (Hauts-de-Seine) deĵorante ĉe Colbert.
Emma Harmath
Biografio
Emma Harmath debutis jam en aĝo 14 en teatra trupo de Endre Latabár (1811 - 1873) en Miskolc. Ŝi estis ankaŭ korusestro. En 1859 ŝi membriĝis en Nacia Teatro (Pest), iom poste en aliaj teatraj trupoj aŭ en aliaj teatroj. Ŝi edziĝis en 1863 al István Bényei, poste ŝi partoprenis en liaj teatraj spektakloj, precipe en operetoj en la tuta lando, foje eĉ en Vieno. Ŝi emeritiĝis en 1896.
Jazdo
Vidindaĵoj
Ĉe la ĉirkaŭaĵoj de la urbo estas turoj de silento kaj multajn fajrotemplojn.
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
La 17-an de marto 1670, Ludviko la 14-a nomumis lin direktisto de la frukt-kaj-legom-ĝardenoj de ĉiuj reĝaj domoj, ofico aparte kreita por li.
Jazdo
Vidindaĵoj
Famaj ventokaptiloj servas por malvarmigi kaj ventoli la historiajn domojn.
Zein-o-din Karavanserajo
Jean-Baptiste de La Quintinie
Biografio
En 1678, li entreprenis la kreadon de la nova legomĝardeno de la reĝo, finfarita en 1683. Tiu ĝardeno, ankoraŭ vizitebla, estis finklasita kiel historia monumento de Francio en 1921.
Deĵorante por la reĝo, li senĉese plibonigis la produktaĵojn de liaj ĝardenoj, alklimatigante delikatajn speciojn, figarbojn, melonojn kaj sukcesante produkti fruktojn kaj legomojn en kontraŭa sezono : laktukojn en januaro, fragojn en marto. Li estis la vera antaŭulo pri kultivadaj frumaturaĵoj. Li precize realigis, inter aliajn, sistemon por kultivado sub vitrokadroj kaj vitraj kloŝoj. Li disvolvis alian gravan teknikon, t.e. la spaliran kultivadon de fruktarboj. Tiel la pirarboj, persikarboj, prunarboj kaj figarboj kreskis ĉiuj en la varmo kaj ŝirmitaj kontraŭ la ĉefaj ventoj. Por prezenti al la reĝo figojn ekde la mezo de junio, kaj daŭre ses monatojn, La Quintinie kreis samprincipe kiel la oranĝejo, figejon. En siaj laboradoj, li ankaŭ montris la gravecon de greftado por plibonigo de la plantoj.
Pro tiom da faritaj servoj, Ludoviko la 14-a nobeligis lin en 1687. Li mortis en 1688. Ludoviko la 14-a konfidis al lia vidvino : « Sinjorino, ni faris grandan perdon, kiun ni neniam riparos. »
Jazdo
Vidindaĵoj
Vendreda moskeo, nomata blua moskeo, estas la plej malnova moskeo de Irano.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Joseph Merrick
Joseph Carey Merrick (la 5-a de aŭgusto, 1862 – la 11-a de aprilo, 1890), konata kiel "The Elephant Man", iĝis fama en la tiama Britujo pro la ekstrema misformeco de sia korpo. Pro eraro en la libro "La elefantulo kaj aliaj rememoroj" (angle "The Elephant Man and Other Reminiscences" (1923), de Frederick Treves, oni foje nomas lin "John Merrick", ekzemple en la fama filmo The Elephant Man, de David Lynch kie ludis lian rolon la brita aktoro John Hurt.
Migros
Historio
Gottlieb Duttweiler estis pioniro kaj viziulo kun la celo revoluciigi la manĝaĵvendadon. La 25-an de aŭgusto 1925 la unuaj veturantaj vendejoj sur kamionetoj de la marko Ford T servis ek de Zuriko la klientojn. Dank al ĝiaj malaltaj prezoj Migros tuj estis vaste akceptita de la dommastrumantinoj. Ek de 1928 Migros fabrikas ankaŭ proprajn produktojn, la unua estis pomsuko de la akirita firmao Alkoholfreie Weine AG.
Tradiciaj detalkomercistoj sentis sin atakitaj de Migros kaj provis kune kun partioj, politikistoj kaj sindikatoj ruinigi la entreprenon. La konsumantoj tamen rekonis la valoron de Migros, kiu pli kaj pli sukcesis. Migros jam post mallonga tempo ekspandiĝis al aliaj kantonoj kaj malfermis krom vendejaŭtobusoj ankaŭ magazenojn.
En kelkaj kantonoj tiam Migros per politikaj decidoj dum jaroj ja eĉ jardekoj estis malpermesita.
Tio tamen ne bremsis la sukceson e Migros. 1935 Migros inaŭguris la vojaĝagentejon Hotelplan (mallonge: Hopla) kaj en 1937 monĝirservon. En la jaro 1936 Gottlieb Duttweiler fondis propran politikan partion, kiu nomiĝis Landringo de la Sendependuloj (mallonge LdU, germane Landesring der Unabhängigen). La partie de la popolo estis nomita ankaŭ Migros-Partio. La partio dum multaj jaroj estis reganta partio en la urbo kaj Kantono Zuriko kaj la urbestroj de Zuriko dum preskaŭ du jardekoj apartenis al LdU.
La origina akcisocieto en la jaro 1941 estis transformita al kooperativo, kaj Duttweiler disdonis la kooperativpartojn senpage al la tuta svisa popolo. En la jaro 1942 estis lanĉita la revuo de Migros sub la nomo Brückenbauer [pontfaristoj], ek de 2004 ĝi nomiĝas Migros-Magazin. Ĝi estas unu el la plej grandaj revuoj de Svislando laŭ eldonkvanto. Ĉiu de la pli ol unu miliono da kooperativano de Migros ricevas ĝin senpage. En la jaro 1944 estis fonditaj la Migros-Klublernejoj, kies celo estis, ebligi edukadon de la popolo je favoraj kondiĉoj. La Migros-Klublernejoj ĝis hodiaŭ estas unu el la plej sukcesaj institucioj por edukado de plenkreskuloj. Regule la Migros-Klublernejoj ankaŭ ofertis Esperanto-kursojn.
NGC 4204
NGC 4204 (aliaj indikoj — UGC 7261, MCG 4-29-51, ZWG 128.60, KUG 1212+209A, IRAS12126+2056, PGC 39179) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Randolph Churchill (filo)
Randolph Frederick Edward Spencer-Churchill OBI (28a de Majo 1911 – 6a de Junio 1968) estis Brita ĵurnalisto, verkisto kaj Konservisma Parlamentano (MP) el Preston el 1940 al 1945.
Li estis la nura maskla filo de la Brita Ĉefministro Sir Winston Churchill kaj de sia edzino, Clementine Churchill, Baronino Spencer-Churchill. Li verkis la unuan el du volumoj pri la oficiala vivo de sia patro, komplementita de etenda arkivo de materialoj. Lia unua edzino (1939–46) estis Pamela Digby; ilia filo, Winston, sekvis sian patron en la Parlamento.
BearTracks Recording Studio
BearTracks Recording Studio (Bear Tracks estas, angle, Ursaj Spuroj) estis diskoregistrejo en Suffern (Novjorkio), proprietita de Jay Beckenstein (ano de Spyro Gyra) kaj konstruita en la fruaj 1980-aj jaroj. La ejo nun estas fermita (2006).
Malklara foto pri la konstruaĵo estas videbla sur la kovrilo de la albumo (KD kaj DVD) "Scenes from a Memory" de Dream Theater, kaj la ĉirkaŭa tereno rolis en iu el ties videoj.
Kalcia metafosfato
Kalcia metafosfato aŭ kalcia metafosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kalcia hidroksido kaj metafosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, kun alta fandopunkto. Kalcia metafosfato posedas 1 kalciatomon, 2 fosforatomojn kaj 6 oksigenatomojn. Kalcia metafosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de metafosfataĵoj.
Macujama
Macujama (松山市 [macujama-ŝi], Hepburn: Matsuyama-shi) estas urbo sur la insulo Ŝikoku en Japanio. Ĝi estas la ĉefurbo de la gubernio Ehime. La urbo havas iom pli ol 510 000 loĝantoj kaj, ekde 1923, Universitaton de Macujama.
Macujamo estas en Japanio konata baneja urbo, aparte konataj estas la Onseno Dogo, la plej malnova publika onseno en Japanio.
Krom la turismo, la urba ekonomio baziĝas sur konstruado de maŝinoj, sur papera, teksaĵa kaj kemia industrio, benzina rafinejo kaj la haveno. En la ĉirkaŭaĵo interalie kultiviĝas citronoj kaj oranĝoj.
Al la urbo apartenas la kastelo Macujama-ĝo, konata turisma atrakcio kaj unu el nur kvar originale konservitaj japanaj kasteloj (el origine pli ol 250).
Macujama ankaŭ estas urbo de poetoj. Inspiritoj de Masaoka Ŝiki, kiu konatas pro revivigo de la poema formo hajko, ĉiujare 3 000 amatoraj poetoj montras siajn talentojn. Entute 50 000 hajkoj ekestas ĉiujare.
Kasiodoro
Kasiodoro, latine Cassiodorus (Flavius Magnus Aurelius Cassiodorus Senator), estas erudiciulo de la 6-a jarcento (Squillace de Kalabrio, ĉirkaŭ 490 – Vivarium de Kalabrio, ĉirkaŭ 583) kiu eniris historion kaj enciklopediojn pro tri elstaraj kapabloj kiuj igis lin estimata majstro por la historiistoj kaj kulturistoj laŭ diversaj epokoj ĝis la onia. Li, fakte, estis fondinto de la fama monaĥejo de Vivarium kaj fekunda verkisto kaj eminenta politikisto en gravaj historiaj momentoj.
Kasiodoro, Magnus Aŭrelius Senator kiel li sin subskribis en verkaj prefacoj, eble de ĉiam katoliko malgraŭ en ariana medio kiel eble dedukteblas el la fakto ke li praktikadis la lectio divina/n por pli bone akiri la saĝecon necesan en politika regado kaj el sia korespondado kun du papoj (Johano la 2-a kaj Agapeto la 1-a kun kiuj li projektis krei en Romo altlernejojn de teologio), juĝata de kelkaj kiel konvertiĝinto, de post sia pli klara adhero al tiu kredo retiriĝis (540) en Vivariumon, kie li kreis monaĥejon dediĉitan al sankta Marteno, por kiu li diktis la Institutiones (normoj, regularo): temis pri aparta kvazaŭurbo kie religiuloj, liberigitaj el la materiaj zorgoj por sin vivteni, sed konsekritaj al liturgiaj oficoj, povu plentempe okupiĝi pri artes liberales (liberalaj artoj) kaj precipe pri kopiado kaj korektado de libroj: Vivarium fariĝis gravega centro por la transdono de nombraj tekstoj kaj kristanaj kaj paganaj. Ĝia scriptorium (skribejo kun konservejoj de valorigeblaj libroj) agados kiel modelo por diversaj eŭropaj monaĥejoj. Famis la Vivariuma biblioteko kiun Kasiodoro riĉigis per verkoj akiritaj precipe el Oriento kiun li vizitis pro politikaj kialoj. Ĉi tie li subskribis diversajn verkojn.
Kelkaj verkoj de Kasiodoro
En la retiro de Vivarium li verkis:
Constitutiones
Exposition epistolae ad Romanos (kompilita eble en Konstantinopolo kien li estis devigita iri post la reaneksigo de Italio al orienta Romia Imperio militoperace de generalo Belisario (540)
Liber memorialis aŭ liber titolorum
Compleksiones apostolorum