cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalvinana preĝejo (Nyíracsád)
Historio
Onidire estis katolika sentura kirko en la vilaĝo jam antaŭ invado de la tataroj (1241). Ne nur la tataroj, sed ankaŭ la turkoj bruldetruis la kirkon, sed poste ĝi ĉiam rekonstruiĝis, eĉ grandparte restis la origina formo. En 1567 la loĝantaro ŝanĝis religion al kalvinismo, ankaŭ la kirko kalviniĝis. La originaj freskoj (pentritaj en la 14-a 15-a kaj 17-a jarcentoj) estis videblaj ĝis 1702, poste kovris ilin per kalkoj. En 1761 baroka portiko estis alkonstruita, inter 1794-1799 renovigaj laboroj, en 1902 aliaj trakonstruoj okazis, tiam oni malkovris la freskojn. Plena restaŭrado finiĝis en 1995, la malkonstruita sakristio estis rekonstruita kaj la freskoj estas denove videblaj.
La Bouza
La Bouza signifas "densa arbaro" en leon-galeg-portugala parolmaniero (la loko estis fondita kaj reloĝata de galegoj venintaj el sudoocidento de la provinco Orense, kaj tiu parolmaniero konserviĝis ĝis komenco de la 20-a jarcento).
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 14,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 52 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
(152739) 1998 WC32
(152739) 1998 WC32 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝa tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,27597 astronomia unuo (41,285 milionoj da km).
Kalvinana preĝejo (Nyíracsád)
Konstruaĵo
La kirko situas sola ĉe kurbiĝo de ĉefvojo. Antaŭ la fasado altiĝas la ligna sonorilostablo, iom poste la navo. Inter la sonorilostablo kaj navo estas ŝela ligna tegmento. La enirado estas ĉe la menciita tegmento, sed estas alia enirejo en flanko de la navo tra la portiko. La navo finiĝas en kvadratforma absido. Kaj la navo kaj la absido havas ŝtupajn apogpilierojn. Interne la predikejo havas farbojn el la renesanco.
Sonorilostablo
Aparta sonorilostablo estis konstruita antaŭ la fasadon en 1779, malkonstruita en 1817 kaj pli nova estis konstruita. Ĝi denove estis malkonstruita en 1863. Restaŭristoj konstruis la plej novan sonorilostablon en 1995.
Dompierre-sur-Mont
La teritorio havas komunan limon kun.
Ludwig Engelhardt
Ludwig ENGELHARDT (naskiĝinta la en Saalfeld, mortinta la  je Usedom) estis germana skulptisto.
Vivo
Engelhardt kreskis en Saalfeld en familio de komercisto. En 1942 li eksoldatis kaj kaptitis je la fino de la Dua mondmilito de la usonanoj. Pro interŝanĝo de kaptitoj li venis poste en sovetian internigejon je Kaŭkazo. Post liberiĝo li revenis naskiĝurben kie li komencis trejniĝon de meblofaristo. Tiam li decidis ne plu ani al iu partio. Post fino de la trejniĝo li studis inter 1951 kaj 1956 ĉe Kunsthochschule Berlin-Weißensee (artlernejo en Pankow). Poste li estis ĝis 1958 majstrodisĉiplo de Heinrich Drake kaj ekde 1969 membro de Akademie der Künste en Orienta Berlino. Inter 1974 kaj 1978 Eberhardt estris la sekcion pri vidaj artoj. Ekde la mezo de la 1960-aj jaroj li vivis kaj laboris ĉefe en Gummlin kie estiĝis la figura grupo Karl Marx und Friedrich Engels.
Marriott International
Marriott International (Marriott International; ofte simple Marriott) estas usona internacia firmao kiu funkciigas gastamajn instalaĵojn kaj hotelojn ĉirkaŭ la mondo fonditaj fare de John Williard Marriott. Ĝis marto 2012 la firmao estis gvidita fare de lia filo, John Williard "Bill" Marriott. Marriott International havas pli ol 8,000 posedaĵojn en pli ol 131 landoj kaj teritorioj ĉirkaŭ la mondo.
Historio
Marriott estis fondita de John Willard Marriott en 1927 kiam li kaj lia edzino malfermis standon por vendi nigran bieron en Washington, D.C., kie la somero estas sufokiga kaj humida, do Marriott estis konvinkita, ke la urbo bezonas tiajn lokojn por ricevi malvarman trinkaĵon. Poste ili vastigis ilian komercon al ĉeno de restoracioj kaj hoteloj. Pro tio ke la fondintoj estis mormonaj misiistoj, en hotelaj ĉambroj estas provizita ekzemplero de la Libro de Mormon kune kun la Biblio.
Ilia filo, John Willard "Bill" Marriott, kiu ĝis marto 2012 ankaŭ estis ĉefoficisto kaj prezidanto de la firmao, gvidis la firmaon al enorma kresko tutmonde. Nuntempe, Marriott International havas pli ol 3,700 loĝejojn situantajn en Usono kaj en 72 aliaj landoj kaj teritorioj ĉirkaŭ la mondo.
En aprilo 1995, Marriott International akiris ĉirkaŭ 49% de la hotelĉeno Ritz-Carlton. Marriott International kredis ke ĝi povus pliigi profitojn ĉe la Ritz, komplika firmao kun signifa nombro da komercoj kiuj perdas monon aŭ havas tre malmulte da enspezo. La komenca investo de Marriott estis taksita je ĉirkaŭ 200 milionoj USD en kontantmono. Post tio, Ritz rapide komencis disetendiĝi kaj eniri profitecon.
Marriott havis grandan hotelon en la World Trade Center (propre nomita Marriott World Trade Center) en Novjorko kiu estis detruita kun la kolapso de la Ĝemelturoj en la atencoj de la 11-an de septembro 2001.
En julio 2006, Marriott sciigis ke fumado en ĉiuj ĝiaj hoteloj en Usono kaj Kanado estus malpermesita ekde septembro 2006, tiu decido inkluzivis ĉiujn areojn de la hotelo, inkluzive de gastĉambroj.
En novembro 2011, Marriott sciigis ke ĝi intencas aldoni al ĝia komerca ĉeno proksimume 600 kromajn komercojn antaŭ la fino de 2015, kaj samtempe J.W. "Bill" Marriott anoncis ke li retiriĝas de administrado de la firmao post 60 jaroj da servo.
En decembro 2012, Guinness-libro de rekordoj rekonis la hotelon JW Marriott Marquis Dubai, kvin stela hotelo, kiel la plej alta hotelo en la mondo.
En septembro 2016, Marriott kunfandiĝis kun la hotelĉeno Starwood, tiel iĝante la plej granda hotelĉeno en la mondo kun pli ol 5,700 hoteloj kaj 1.1 milionoj da ĉambroj. Marriott pagis 13.6 miliardojn USD por la kunfando.
En novembro 2018, la personaj informoj de ĉirkaŭ 500 milionoj da klientoj de la ĉeno estis ŝtelita de la komputiloj de la firmao, la usona registaro kulpigis faktorojn rilatigitaj kun ĉina spiona servo pro la hako.
Marriott ankaŭ posedas la luksan hotelĉenon W Hotels, celita al pli juna publiko kun 55 filioj tutmonde.
(152754) 1999 GS6
(152754) 1999 GS6 estas tre malgranda, tre hela marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Condamine (Jura)
Condamine estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
(152754) 1999 GS6
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Condamine (Jura)
La teritorio havas komunan limon kun.
(152754) 1999 GS6
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso kun danĝere febla orbita klineco.
Collongues
(jen france, okcitane Colongas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Naskiĝdomo de Benedikto la 16-a (fondaĵo)
Fondaĵo Naskiĝodomo de papo Benedikto la 16-a (germane: Stiftung Geburtshaus Papst Benedikt XVI.) fonditis en 2005; ĝi posedas la papan naskiĝdomon en Marktl am Inn, Germanujo.
Historio
En interkonsento kun la episkoparo de Freising fondis la episkopa moŝto de Passau Wilhelm Schraml fondaĵon de eklezia juro. En decembro 2005 sekvis agnosko fare de la ŝtato Bavario. En decembro 2005 efektiviĝis aprobo fare de la Bavaria ministerio pri edukado. Okaze de la 80-a datreveno naskiĝtaga malfermiĝis en la 16.4.2007 la naskiĝdoma muzeo.
Celoj
Volas la fondaĵanoj prezenti la privatan kaj eklezian kariertabelojn de Joseph Ratzinger. Instigis je tio ankaŭ la parencoj (i.a. de la neuss-a industriula familio Werhahn) de la eksa kolonja arkiepiskopo  Joseph Frings. Ties koncilio-teologo estis Ratzinger en la rolo de bonna universitatoprofesoro.
Organizo
Estris la fondaĵon la katedrala kapitulano kaj financspertulo Klaus-Peter Franzl kaj la finfancdirektoro de la Diocezo de Passau, Josef Sonnleitner.
Contes
(jen france, okcitane Còntes) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj estas la centro de samnoma kantono .
Colomars
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Cuvier
La teritorio havas komunan limon kun.
La Colle-sur-Loup
(jen france, okcitane Sa Còla de Lop) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Roberta Metsola
Roberta METSOLA (plennome Roberta Metsola Tedesco Triccas), naskiĝis en San Ġiljan, estas malta politikisto, MEP ekde 2013. La 18-an de januaro 2022 ŝi estis elektita kiel Prezidanto de la Eŭropa Parlamento. Ŝi sukcedis David Sassoli kaj iĝis la tria virino kiu plenumis la oficon de Prezidanto de la Eŭropa Parlamento.
Infanaĝo, studoj kaj frua kariero
La familio Tedesco Triccas devenas de Swieqi proksime de San Ġiljan, Malto, kaj Roberta kreskis kun siaj gepatroj kaj du fratinoj en Gżira. Ŝi studis en Sliema, kaj ŝi diplomiĝis pri juro ĉe la Universitato de Malto en 2003 kaj akiris diplomon pri eŭropaj studoj de la Kolegio de Eŭropo en Bruĝo en 2004.
Metsola estis aktiva ekde juneco ene de Partio Naciisma (PN) de Malto, servante ene de la internacia sekretariejo de la partio kaj volontulante kun la balotoskipo de la partio. En siaj studentaj jaroj, Metsola formis parton de la SDM (Studenti Demokristjani Maltin), KNZ (La Nacia Junulara Konsilio) kaj MŻPN (Moviment Żgħażagħ Partit Nazzjonalista), antaŭ esti elektita kiel Ĝeneralsekretario de la Eŭropaj Demokratiaj Studentoj (EDS), la studenta branĉo de la EPP, same kiel al postenoj ene de la Forumo Junulara Eŭropa.
En 2002, tiam 23-jaraĝa, ŝi estis elektita kiel unu el la du vicprezidantoj de la plenuma estraro de la Junulara Kongreso pri la Estonteco de Eŭropo, kaj la sekvan jaron ŝi aktive kampanjis kun la PN por la jes-a voĉdono en la EU-membriĝa referendumo en 2003.
Post ŝia engaĝiĝo en la EU-referendumkampanjo, 25-jaraĝa Metsola estis instigita fare de la ĉefministro de Malto Lawrence Gonzi por kandidatiĝi por la Eŭropaj balotoj de 2004 kiel kandidato por la Naciisma Partio. Ŝi ne estis elektita.
En oktobro 2004 Metsola aliĝis al la Permanenta Reprezentantaro de Malto al la Eŭropa Unio en Bruselo, gvidita de Richard Cachia Caruana, kie ŝi laboris dum 8 jaroj kiel jura kunlabora ataŝeo, ankaŭ partoprenante por Malto en la intertraktadoj de la Lisbona Traktato kaj laborante pri dosieroj kiel ekzemple la aranĝo de la Eŭropunia Azila Agentejo en Malto.
Ŝi denove kandidatiĝas por la eŭropaj balotoj de 2009 sen esti elektita.
En 2013-2014 Metsola nelonge funkciis kiel jura konsilisto de la Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio, Catherine Ashton.
Membro de la Eŭropa Parlamento
La 24an de aprilo 2013 Metsola sukcese kontraŭis la neformalan elekton por plenigi la vakigitan sidlokon de Simon Busuttil, iĝante unu el la unuaj inaj Membroj de Malto de la Eŭropa Parlamento. En la Parlamento, ŝi sidas kiel membro de la grupo de Eŭropa Popola Partio kaj Eŭropaj Demokratoj (EPP&ED).
Sekvante sian reelekton ĉe la eŭropaj balotoj de 2014 Metsola estis elektita kiel vicprezidanto de la Komisiono pri Peticioj (PETI) en julio 2014. Krome, ŝi laboris kiel membro de kelkaj komitatoj kaj delegacioj. Ŝi ankaŭ aliĝis al la parlamenta intergrupo pri infanrajtoj.
En 2014 Metsola gvidis la EPP&ED-reprezentantaron en la Komitato pri Civilaj Liberecoj, Justeco kaj Internaj Aferoj (LIBE) pri la laboro pri la nedeviga EU-vojmapo kontraŭ homofobio kaj diskriminacio pro seksa orientiĝo kaj genra identeco, kies raportisto estis la verda MEP Ulrike Lunacek. Ŝi ankaŭ estis la raportisto de la parlamento pri la regularo de la Eŭropa Agentejo pri Lima kaj Marborda Gardo en 2019 kaj estis kunraportisto pri kontraŭ-SPKPP-raporto en 2021.
De 2016 ĝis 2017, Metsola estis parto de la Parlamenta Enketo-Komitato pri Monlavado, Imposto-Evitemo kaj Impostevitado kiu esploris la Panama Papers revelaciojn kaj impostevitadkabalojn pli larĝe.
Courmes
(jen france, okcitane Cormes) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Roberta Metsola
Membro de la Eŭropa Parlamento
Metsola estis plue reelektita ĉe la eŭropaj balotoj 2019; en ĉi tiu parlamento ŝi sekvis atente la partian linion, voĉdonante kun la EPP-delegacio en pli ol 90% de la kazoj.
En novembro 2020, Metsola estis elektita kiel Unua Vicprezidanto de la Eŭropa Parlamento, anstataŭigante Mairead McGuinness kiu fariĝis eŭropa komisionano. Ŝi estis la unua malta MEP fariĝinta vicprezidanto.
Prezidanto de la Eŭropa Parlamento
En novembro 2021, Metsola estis elektita kiel EPP-kandidato por sukcedi David Sassoli-on kiel Prezidanton de la Eŭropa Parlamento ĉe la eksvalidiĝo de lia mandato kiel prezidanto en januaro 2022. Sassoli estis enmalsanulejigita kun pulminflamo en septembro 2021 kaj en decembro sciigis ke li ne serĉos duan oficperiodon kiel prezidanton, igante Metsola lia verŝajna posteulo. Sekvante plian enmalsanulejigon, Sassoli mortis la 11an de januaro 2022, unu semajnon antaŭ la fino de sia periodo. Post la morto de Sassoli, Metsola iĝis la portempa Prezidanto de la Eŭropa Parlamento.
La 18an de januaro 2022, Metsola estis elektita Prezidanto de la Eŭropa Parlamento por du-kaj-duonjara oficperiodo. Ŝi estis elektita en la unua raŭndo de voĉdonado, ricevante absolutan plimulton de 458 voĉoj el la 690 deputitoj. Kiel la kandidato de la EPP, ŝi ankaŭ estis apogita fare de la S&D kaj Renovigi Eŭropon parlamentaj grupoj, post kiam la tri grupoj atingis interkonsenton pri la elekto de la prezidanto kaj la vicprezidantoj kaj leĝdonaj prioritatoj por la dua duono de la mandato de la Parlamento. Pro sia elektiĝo, Metsola iĝis la plej juna iam prezidanto, la unua malta persono se temas pri plenumi la oficon, kaj la unua ino prezidanto ekde 2002 (kaj nur tria ina prezidanto iam).
Privata vivo
Roberta Tedesco Triccas kaj ŝia finna edzo Ukko Metsola (Nacia koalicio) renkontiĝis en 1999 kaj geedziĝis en oktobro 2005. Kune, ili havas kvar filojn. Ili ambaŭ kandidatiĝis por la Eŭropaj balotoj de 2009, iĝante la unua geedza paro kiu kuris en la sama baloto de la Eŭropa Parlamento de du malsamaj membroŝtatoj.
Digna
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Denezières
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Villevieille (apartigilo)
Villevieille (france, "urbo malnova", okcitane Vilavièlha) povas rilati al
Krome povas temi pri familia nomo.
Internacia Ligo de Virinoj por Paco kaj Libereco
Internacia Ligo de Virinoj por Paco kaj Libereco (WILPF - Women's International League for Peace and Freedom) estas civila organizo laboranta por paco kaj malarmado de ŝtatoj. La ligo laboras kun la celo "kunigi virinojn de malsamaj politikaj vidoj, filozofiaj kaj religiaj fonoj kiuj estas celkonsciaj studi kaj disvastigi la kialojn de milito kaj labori por permanenta paco" kaj unuigi virinojn ĉirkaŭ la mondo kiuj kontraŭbatalas subpremon kaj seksismo kaj ekspluadon. WILPF havas filiojn en 37 landoj. Ekde 1948, la Internacia Virina Ligo por Paco kaj Libereco estas konsila organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj (konsulta statuso). La Ligo estas unu el la unuaj organizaĵoj en la mondo ricevinta tiun ĉi statuson kaj la unua virina organizo. Internacia Virina Ligo por Paco kaj Libereco estas la plej malnova virina pacorganizo en la mondo.
Historio
Virina Internacia Ligo por Paco kaj Libereco kontraŭbatalas perfortajn internaciajn militojn kaj konfliktojn. Fronte al la decida fakto, ke milito ĉiam malobservas la liberecon de la individuo kaj lian liberecon, la Ligo laboras, per diversaj oficialaj iloj, por ĉesigi militojn. Inter la ĉefaj agoj faritaj de la organizo estis malfermita letero al la Ĝenerala Sekretario de UN por fini la Korean Militon, la starigo de la Internacia Tago por la Elimino de Ĉiuj Nukleaj Armiloj, peticioj kaj opiniesprimoj pri diversaj aferoj kiel: armiloj, seksa perforto kaj homaj rajtoj de virinoj.
Virina Paca Partio (Usono)
En la unua enkarniĝo, la Internacia virina ligo por paco kaj libereco estis Virina Paca Partio establita en januaro 1915 en Vaŝingtono per komuna iniciato de Jane Addams kaj Chapman Catt .Ĉe ilia flanko, Mary McDowell, Florence Kelley, Alice Hamilton, Anna Howard Shaw, Emily Green Balch, Jeannette Rankin, Lillian Wald, Edith Abbott, Grace Abbott, Crystal Eastman, Sophonisba Breckinridge kaj aliaj. Ĉirkaŭ 3 000 virinoj partoprenis en la fondo de la partio kaj postulis pligrandigo de la voĉdonrajto por virinoj kaj kunvoko de konferenco de la neŭtralaj landoj por peri inter la rivalaj registaroj ĝis la fino de la milito. Reprezentantoj de la Virina Partio por Paco partoprenis ankaŭ en la Internacia Virina Kongreso por Paco kaj Libereco, okazinta en Hago.
Internacia Virina Kongreso, Hago, 1915
La kongreson organizis la feministo, Anita Augspurg, la unua germana juristo kaj Lida Gustava Heymann, germana feministo kaj pacifisto, kaj laŭ invito de la nederlanda kuracisto kaj aktivulo por la virinaj rajtoj, Aletta Jacobs, por protesti kontraŭ la milito kiu furiozas en Eŭropo., kaj proponi manierojn por malhelpi militojn en la estonteco. La Kongreso inaŭguriĝis la 28-an de aprilo kaj ĉeestis delegacioj el 12 landoj. En la Kongreso partoprenis Rosa Manus, Rosika Schwimmer kaj feministoj el la tuta Eŭropo.
Dum la tri tagoj de la kongreso oni diskutis pri alternativoj por solvi konfliktojn senperforta kaj el la kongreso venis alvoko por daŭra mediacio ĝis atingo de interkonsentoj inter la militantaj landoj. En la konferenco, la Internacia Komitato de Virinoj por Konstanta Paco (ICWPP) estis establita. Jane Addams estis elektita prezidanto. El la Kongreso kaj la komitato kreskis la Internacia Virina Ligo por Paco kaj Libereco
Post la Kongreso en Hago, Jane Addams skribis al la Prezidanto de Usono kaj Woodrow Wilson. En sia letero, ŝi avertis pri la danĝeroj kaj la gigantaj implicoj de Usono eniro en la militon, por la usona nacio kaj por aliaj landoj kiuj decidos, sekvante ŝin, ankaŭ endanĝerigi siajn soldatojn. "Usono havas la potencon kaj influon por fini la militon kaj vi devas uzi ĝin", Adams skribis al la prezidanto.
Dua kongreso - kondamno de imperiismo 1919
La dua kongreso de la Internacia Virina Kongreso okazis en Hago samtempe kun la Pariza Packonferenco. La organizantoj volis ke la kongreso okazu en Versailles, esperante influi la pacinterkonsenton, sed la movadlimigoj truditaj al virinoj de la Centraj Potencoj igis ilin okazigi la konferencon en Zuriko. La Kongreso okazis inter la 12-a kaj la 17-a de majo 1919 kaj partoprenis 200 virinoj el 17 landoj, sed la plimulto de la delegacioj venis el Usono, Britio kaj Germanio.
La partoprenantoj en la kongreso en Zuriko vidis la starigon de la Ligo de Nacioj, kiu disponigas internacian platformon por reprezenti la volon de la nacioj kaj antaŭenigi internacian kunlaboron, kiel pozitivan paŝon. Tamen, la delegacio kondamnis la interkonsentojn atingitajn ĉe la Pariza Packonferenco, ĉar neniu provo estis farita por senarmigi la venkintajn landojn. La intertraktadoj ĉe la Versajla konferenco temigis la kostojn de kompenso kaj teritoria distribuo. La partoprenantoj de la Kongreso kondamnis la Traktaton de Versajlo sur la tereno ke ĝi ne estis packontrakto sed daŭrigo de la milito. Ili kritikis la fakton ke la Aliancitaj Potencoj "punis" Germanion kaj antaŭdiris ke "malriĉeco, malsano kaj malespero kondukos al disvastiĝo de malamo kaj anarkio".
En la Kongreso estis oficiale decidite pri la nomo de la organizo: Internacia virina ligo por paco kaj libereco. Ankaŭ, 12-punkta kongreso estis akceptita, kiu postulis la rajton voĉdoni por virinoj, por permesi al virinoj integriĝi en ŝlosilajn postenojn en la Ligo de Nacioj, por egalaj salajroj kaj egalaj ŝancoj en dungado kaj edukado; financa subteno por patrinoj kaj rasa egaleco. La delegacioj kiuj venis al la kongreso establis lokajn filiojn en malsamaj urboj aŭ aliĝis al lokaj organizoj kiuj subtenis similajn celojn. Ekzemple, Helen Crawford de Glasgovo kiu fondis la virinan marŝon por paco.
Inter la mondmilitoj
En la periodo inter la mondmilitoj, multaj klopodoj estis faritaj de neregistaraj movadoj kaj organizoj por serĉi manierojn malhelpi la venontan militon. La ŝoko de la nombro da mortintoj, fizike kaj mense vunditaj kaj la detruo kreis senton de urĝeco trovi alternativajn manierojn solvi konfliktojn. Internacia virina ligo por paco kaj libereco interligis la klopodojn kune kun aliaj organizoj. Landoj ankaŭ, per la Ligo de Nacioj kaj la Internacia Kortumo, petis alternativajn vojojn al milito. En 1932, antaŭ la kunvoko de la Ligo de Nacioj-konferenco en Ĝenevo pri la temo de malarmado, la Ligo kolektis ses milionojn da subskriboj de virinoj kaj viroj tra la mondo alvokantaj al malarmado kaj malhelpi la venontan militon. La Ligo ankaŭ postulis la reprezentadon de virinoj en la debatoj, sed tiu postulo ne estis plenumita.
La Ligo agis kaj sur la loka nivelo, pere de la filioj, kaj sur la internacia nivelo, en temoj koncerne la rajtojn de laboristinoj, la rajton voĉdoni por virinoj kaj la postulon je virina reprezentantaro en la reprezentadoj de la landoj al la Komunumo de Nacioj kaj en la Asembleaj komitatoj.
Dum la Dum mondmilito
Dum la Dua Mondmilito, la reprezentantoj de la Ligo provis helpi siajn membrojn eskapi de la nazioj. Liganoj en Japanio estis arestitaj kaj malliberigitaj. La plej multaj el la filioj ne estis aktivaj dum la milito aŭ ĉar ili estis fermitaj fare de la aŭtoritatoj aŭ ĉar la firmaoj ĉesis siajn agadojn. Nur la agadoj de la usona filio estis sufiĉe memcertaj por esprimi sian opozicion koncerne la rasan diskriminacion en la usona militistaro, la malliberigo de amerikaj civitanoj de japana origino kaj la malakcepto de judaj rifuĝintoj kiuj serĉis azilon en Usono.
Post la Dua mondmilito
Du gvidantoj de la Internacia Paca Ligo de virinoj gajnis la Nobel-premion pri paco : Jane Addams en 1931 kaj Emily Green Baltz en 1946.
Kastelo Charlottenburg (Eisenach)
Kastelo Charlottenburg (Schloss Charlottenburg) troviĝis en Eisenach (Germanujo) estinte baroka konstruaĵo ĉe la rando de la urbokerno el la unua jardeko de la 18-a jarcento.
Historio
La nomo Charlottenburg venis en la jaro 1723 okaze de la nupto de kronprinco Vilhelmo Henriko kun la prusa princino Anna Sophia Charlotte.
Post kiam la duko Johano Henriko de Eisenach mortis en 1729, la intereso je luksa kastelĝardeno lamis. La heredanto kaj posteulo duka Vilhelmo Henriko pli okupiĝis pri militaĵoj kaj disponigis en 1732 la terason malsupran por konstrui surloke garnizonan kirkon por la ajzenaĥa regimento sur la fundamentoj de la franciskana monaĥejpreĝejo. Katastrofa financa situacio do malebligis la finfaron de la krudaĵoj kiuj estis post pli longa konstruinterrompiĝo en stato kadukega; oni sekve decidis malkonstrui ĝin uzonte la brikojn por la urbomuro-restaŭrado.
Kiam Anna Sophie Charlotte (1706–1751), fraŭline margrafino de Brandenburg-Schwedt kaj vidvino de la lasta ajzenaĥa duko Vilhelmo Henriko, ekziligitis kaj suferis aliajn humiligaĵojn fare de la "heredanto", ŝi ordonis forpreni ĉion ajn de la meblaro. Hontigite kaj koleriĝinte duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) laŭdire diktis la tujan kaj kompleton malkonstruon; tio tuj efektivigitis. Tiam detruitis ankaŭ la areo malsupre de la ĉirkaŭfortikaĵo. La nuna urbokastelo rapide finitis kun aldono de eroj de burĝaj domoj.
Sekve la ŝarlotenburga ĝardenkasteleto servis kiel ĝardendomo, poste luprenis privatuloj la terenon por legomkultivado. Ĉe la suda flanko de la komplekso de la Malnova rezidejo iĝis pligrandiĝo de la bierfarejo. Ĉirkaŭ la jaro 1775-a la ĝardeno plibeliĝis. Dum la 1820-aj jaroj pliampleksigitis la ĝardenodomo per alkonstruo kaj en la 1-a de aprilo 1826 ĝi ludonitis al privatulo. La proksimeco al la urbokerno estis aloga ankaŭ por aliaj, aparte kiam ĉ. 1870 la ĉekernaj areoj ricevis la surkonstruiĝpermeson. La stratoj Domstraße, Charlottenstraße kaj aliaj novaloj urbocentrorandaj tuj disponeblis je konstruado. Sed la urbo devis zorgi pri konstruo de lernejoj kaj aliaj publikaj domoj en la urbocentro. En 1878 la magistrato akiris la kastelon kun apartenantaj areoj kaj oni ekigis la konstruon de lernejo en 1882 sur unu el la malsupraj terasoj. Tiam oni malkovris la fundamenton de la franciskana preĝejo kiel ankaŭ de la mezepoka tombejo. En 1883 la evangelia paroĥujo ĉe al okcidenta flanko de la tuto ricevis grandan eron de la Charlottenburg-ĝardeno por starigi tie novan superintendantejon. La ĝardenejo de Charlottenburg devis malkonstruiĝi en somero 1908; restis la terasitaj deklivaĵoj supre de Georgo-lernejo, la ĝardenpordo ĉe Pfarrberg-monto kaj la puto.
La magia monto
La magia monto (Der Zauberberg) estas romano de Thomas Mann. Ĝi estis publikigita en 1924. Ĝi estas konsiderata la plej grava romano de ĝia aŭtoro kaj klasikaĵo de la germanlingva literaturo de la 20a jarcento kaj ĝi estis tradukita al nombraj lingvoj. Thomas Mann ekverkis ĝin en 1912, ekde vizito al sia edzino en la Sanatorio Wald de Davos kie ŝi estis por resaniĝo. Li planis ĝin de komence kiel novelo, sed la projekto kreskiĝis laŭ la tempo ĝis iĝi pli etenda verko.
La romano estis rigardata kiel vasta panoramo de la dekadenceca vivmaniero de la burĝaro de Eŭropeo en la jaroj antaŭ la Unua Mondmilito. En la romano, Mann esprimas la humorojn de malsana kaj degenerinta Eŭropo de la "Fin de siècle", la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento.
La romano rakontas la restadon de sia protagonisto, la juna Hans Castorp, en sanatorio de la Alpoj de Svisio kien li dekomence estis veninta nur vizite, sed baldaŭ kaptita de la magia etoso de la ĉi tiea medio.
La verko estis kategoriita de filozofia romano, ĉar kvankam ĝi kongruas ankaŭ al la ĝenra modelo de Bildungsroman aŭ Formadromano, ĝi enhavas meditadojn pri tre variaj temoj, fare kaj de la rakontisto kaj de la roluloj (ĉefe Naphta kaj Settembrini, la zorgantoj de la edukado de la protagonisto).
La romano estas unu el la plej gravaj verkoj de Mann, kaj ĝia novigo anoncis la romanon de la dudeka jarcento, precipe sian referencon al la dimensio de la tempo, laŭ la À la recherche du temps perdu ("Reserĉe al la perdita tempo") de Marcel Proust kaj Uliso de James Joyce. La verkaĵo enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Coursegoules
(jen france, okcitane Corsegolas, historie latine Corsica) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Las Casas del Conde
Las Casas del Conde estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo kaj al la municiparo Sierra de Francia. Las Casas del Conde estas tradukebla al La domoj de la grafo, kio indikas ties feŭdisman devenon rilate al la grafo Rajmondo de Burgonjo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 1,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 56 loĝantojn. Ĝi perdis 500 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Las Casas del Conde konsistas el du kvartaloj: nome la Malnova kaj la Nova, inter kiuj trapasas rojo kaj ili estas komunikeblaj per ponto. Laŭ ekleziaj arkivoj, ĝia unua nomo estis Las Casas del Sapo (La domoj de la bufo), poste Villanueva de las Casas (Nova vilaĝo de la domoj)) kaj definitive, Las Casas del Conde.
Limas kun la loĝlokoj San Martín del Castañar, San Miguel del Robledo, Villanueva del Conde, La Alberca, Santibáñez de la Sierra, Mogarraz, Cepedakaj Miranda del Castañar. Ĝi estas je 76 km de Salamanko, laŭ komarka ŝoseo C-512.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj okazis batalaj kvereloj pro la rajto al terenoj inter najbaraj loĝlokanoj. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Estas markitaj vojoj por piedirado tra la naturo. Rura turismo estas nova enspezofonto danke al la interesa naturo kaj popola arkitekturo.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Cuisia
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Lokomotywa (poemo)
La lokomotivo (pole: Lokomotywa) - infana poemo de Julian Tuwim, unue publikigita la 12-an de aprilo 1936 en la revuo " Wiadomości Literackie ". Tuwim elektis vortojn por imiti certajn sonojn kaj la poemo estas ekzemplo de onomatopeo. La lokomotivo estis kreita ĉe la verkadofino de la poeto kaj estas konsiderita unu el liaj plej famaj verkoj.
Tradukoj al fremdaj lingvoj
La poemo estis tradukita en multajn fremdajn lingvojn, inkluzive la germanan, la francan, la slovenan, la ĉeĥan (Jacek Baluch), Esperanton, la jidan (Lejb Olicki), la rusan kaj la anglan (Tomasz Wyżyński).
Interpretoj
La poemo estis filmita en 1957 en la Bildstria Filmstudio en Bielsko-Biała fare de Stanisław Raczyński kaj Lechosław Marszałek. Zbigniew Rybczyński faris la duan adapton en 1976 en Se-Ma-For en Łódź.
Ĝi estis ankaŭ libere tradukita en la poznanan dialekton fare de Marek Szymański (konata kiel "Wuj Czechu") kaj publikigita kune kun aliaj popularaj polaj poemoj tradukitaj de li en la volumo "En la antrejka sur ryczka".
La repversio de Lokomotivo troveblas en la albumo Poets de WhiteHouse. La kanto estis interpretita de la repisto Lilu.
(152741) 1998 WT42
(152741) 1998 WT42 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso ; ĝia marsa MOID estas 0,2738 astronomia unuo, tie estas 40,953 milionoj da km.
Ignác Gábor
Ignác Lederer naskiĝis en Komlós, li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Losonc, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, Seminario Rabena kaj Sorbonne. En la fruaj 1900-aj jaroj li establis edukejon en Budapeŝto, kiun li gvidis ĝis la deviga fermo en 1941. (En la edukejo lernis ekzemple Imre Kertész inter 1934–1940.) En 1909 li fondis kaj gvidis turistan grupon ĝis la 1-a mondmilito. Li tradukis pli ol dek lingvoj. Lia edzino naskis 2 gefilojn. La geedza paro mortis pro la holokaŭsto.
Miristila heksanato
Miristila heksanato aŭ tetradekila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj miristila alkoholo. Miristila heksanato estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Miristila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al miristila grupo. Ĝi konsistas je 20 karbonatomoj, 40 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Vinila ftalato
Duvinila ftalato  aŭ C12H10O4 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la ftalata acido kaj vinila alkoholo. Vinila ftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de ftalata acido derivaĵoj kaj vinilaj derivaĵoj. Vinila ftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila ftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Cuébris
(jen france, okcitane Cuèbri) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Casillas de Flores
Casillas de Flores estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo kaj al la municiparo Sierra de Francia. Casillas de Flores estas tradukebla al Dometoj de Floroj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 42,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 187 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol mil loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Ĝi estas en la sudokcidenta pinto de la pronco kaj tial limas sude kun la nordokcidento de la provinco Cáceres, Ekstremaduro]], kaj okcidente kun Portugalio. Ĝi distas 30 km de Ciudad Rodrigo, kaj plej proksimaj vilaĝoj estas Fuenteguinaldo (je 9 km), Navasfrías (je 9 km) kaj La Alberguería de Argañán (je 7 km). En Portugalio la plej proksima vilaĝo estas Lajeosa, alirebla laŭ rura vojo, je nur 3 km.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. En la 1960-aj jaroj startis ĉe la loko ekspluatado de minoj de uranio kaj de stano, aktuale abandonataj, sed kio rezultis en pliigo de la loĝantaro.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Bloomsbury Publishing
Historio
Bloomsbury Publishing estis establita en 1986 fare de usona entreprenisto, Nigel Newton, membro de riĉa familio, kiu venis en 1973 por studi anglan literaturon ĉe la Universitato de Kembriĝo. Newton restis en Britio, kaj komencis karieron en librokomerco, laborante por kelkaj el la plej grandaj libroeldonistoj de la mondo. Newton decidis establi eldonejon kie la verkistoj havus pli grandan parton de la enspezo, li varbis kelkajn veteranajn laboristojn en la industrio, li kunmetis detalan 50-paĝan komercan planon. Kaj en septembro 1986, li akiris kapitalon de 2,9 milionoj da dolaroj el riskkapitalaj fondusoj.
La teamo, kiun li varbis, sukcesis jam en 1987, eldonante naŭ furorlibrojn. En 1990, la eldonejo vastiĝis al Francio, kiu publikigis la memoraĵojn de la pentristino Françoise Gillot pri Pablo Picasso kaj Henri Matisse. Alia frua sukceso estis la publikigo de la romanoj de la brita verkistino Joanna Trollope. En 1993, la eldonisto presis 1.3 milionojn da kopioj de la unua ĉapitro de ŝia verko kaj distribuis ĝin kune kun kopioj de la Sunday Times gazeto. Kaj la verko tuj saltis al la unua loko de la furorlisto.
En majo 1994, la firmao faris sian unuan publikan oferton en la Londona Borso, enspezis 5,5 milionojn da pundoj kaj ankaŭ ekfunkciis en Usono. Antaŭ 1997, la eldonisto publikigis 59 furorlibrojn, kaj la verkintoj kies verkoj ĝi publikigis gajnis 25 literaturaj premioj, inkluzive de la Nobel-premio, la premio Pulitzer kaj premio Booker.
En 1997, la redaktisto de la eldonisto Barry Cunningham elektis eldoni la verkon Hari Poter kaj la Ŝtono de la Saĝuloj (origine Harry Potter and the Philosopher's Stone) de JK Rowling, post kiam 12 aliaj eldonejoj malaprobis la manuskripton kaj pagis al ŝi antaŭpagon de £ 1,500. En junio 1997, Bloomsbury publikigis tiun ĉi verkon kun komenca presado de 1,000 ekzempleroj, el kiuj 500 estis disdonitaj al bibliotekoj. Kvin monatojn poste, la verko gajnis ĝian unuan premion, la Nestlé Book Award. En oktobro 1998, la verko estis eldonita en la Usono, kvankam alia eldonejo (Scholastic) aĉetis la rajtojn. La verko estis poste tradukita en multajn lingvojn, kaj kune kun la daŭrigoj ĝi iĝis internacia furorlibro. Antaŭ 2003, la unuaj 4 verkoj de la serio vendis 200 milionojn da ekzampleroj kaj estis tradukitaj en 55 lingvojn. Kiam la kvina verko en la serio, Hari Poter kaj la Ordeno de la Fenikso (origine Harry Potter and the Order of the Phoenix), estis publikigita fine de 2003, proksimume 1.7 milionoj da ekzampleroj estis venditaj ene de la unuaj 24 horoj de la malfermo de la vendejoj, averaĝe 20 libroj po sekundo. Tiu estis rekordo en la historio de librovendado kaj literaturo. La unua eldono de la sesa verko denove batis rekordojn, ke en Britio ĝi estis presita en 1,7 milionoj da ekzempleroj, dum en Usono en ĉirkaŭ 10 milionoj da ekzampleroj.
La eldonejo uzis la monon akumulitan en siaj kasoj, parte danke al Harry Potter, por pligrandigi siajn agadkampojn. La firmao faris plurajn akirojn, kaj disetendiĝis en Usono kaj Germanio. Ankaŭ, la firmao uzis la kontantfondaĵon por investi en novaj verkistoj.
Universitato Ariel
Universitatao Ariel (אוניברסיטת אריאל), antaŭe publika altlernejo konata kiel la Ariel Universitata Centro de Samario, estas israela universitato troviĝita en la urba israela setlejo de Ariel en la Cisjordanio.
La universitato kaj ties personaroj estis la celo de bojkotoj, ambaŭ en Israelo kaj eksterlande, pro ties lokiĝo en la israela-okupita okcidentan bankon.
Studentoj kaj fakultato
Nuna enregistriĝo ĉe la universitato estas ĉirkaŭ 14 000, inkluzivanta judaj (laika kaj ortodoksa), arabaj, druzaj kaj adigaj israelaj studentoj. Ĝi ankaŭ havas la plej grandan nombron de etiopidevena studentaro ol ajna israela universitato. Aktuale en 2011 estas proksimume 600 arabaj israelanoj kiuj estas studentoj.
Funkcio
Ariel Universitato havas 26 departementojn por B.A., BSc kaj BArch studoj, en tri fakultatoj kaj tri lernejoj. Krome, Ariel Universitato proponas programoj al la gradon de mastro por M.A., M.B.A. Kaj MSc.
En 2014, Ariel Universitato iniciatis PhD programoj por Doktoriĝo. En 2011, ĝi havis studentan loĝantaron de 14 000, kun filio en Tel Avivo. Ĉiuj gradoj estas rekonita de la konsilio pri pli alta edukado en Israelo.
Tetraetilamonia hidroksido
Tetraetilamonia hidroksido aŭ hidroksido de tetraetilamonio estas organika kombinaĵo, kvaternara salo de nitrogeno, apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el interagado de la tetraetilamonia klorido kaj kalia hidroksido. Tetraetilamonia hidroksido estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Tetraetilamonia hidroksido prezentas kvar etilajn grupojn ligitajn al nitrogenatomo kiu siavice ligiĝas jone al hidroksila grupo.
Castraz
Castraz estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castraz, El Cuarto, Pedraza de Yeltes kaj Sepúlveda, la tri lastaj nune senhomaj, okupas totalan areon de 30,37 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 40 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la dua duono de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Kvankam estas dolmeno en la teritorio la setlejoj fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Nikolaj Vatutin
Nikolaj Fedoroviĉ VATUTIN (Николай Федорович Ватутин; la 16-an de decembro 1901 - la 15-an de aprilo 1944) estis sovetia armea komandanto, kiu estris trupojn de la Ruĝa Armeo en la Orienta Fronto dum la Dua Mondmilito.
Vatutin partoprenis en la famaj bataloj de Stalingrado kaj de Kursk. Li ankaŭ partoprenis en la liberigo de Ukrainio kune kun generalo Ivan Konev. Li mortis pro vundoj kaŭzitaj de atenco fare de ukraina naciisto, ses semajnojn post la atako.
Vivo
Vatutin estis naskita en kamparana familio; en 1920 li estis aligita en la Ruĝan Armeon kaj batalis kontraŭ la batalantoj de Nestor Maĥno. La sekvan jaron li aliĝis al la Komunista Partio de Sovetunio kaj ricevis komandantajn postenojn en la armeo. Dum la jardeka periodo kiu komenciĝis en 1926, li kombinis studojn ĉe la Armea Kolegio en Frunze, kaj ĉe la Akademio de la Ĉefa Stabo, kun altrangaj komandpostenoj en la armeo. Inter 1937 kaj 1938, dum la grandaj elpurigoj, li sukcesis pluvivi, ŝajne pro sia vigla agado en la vicoj de la partio, kaj eĉ progresi en la ŝtuparo de armerangoj kaj postenoj. En 1938 li estis nomumita stabestro de la Kieva armea regiono.
En 1939 li estis nomumita Ĉefo de Kunlaborantaro de la Suda Fronto de la Ruĝa Armeo, kaj estis inter la planistoj de la armeaj operacioj por la dividado de Pollando laŭ la Pakto Ribbentrop-Molotov. En 1940, sub la komando de Georgij Ĵukov, la suda fronto kaptis la areon de Besarabio de Rumanio. En lumo de lia plejboneco en tiuj operacioj, Stalin aljuĝis al Vatutin la rangon de generalleŭtenanto en 1940, kaj nomumis lin kapo de la operaciosekcio ĉe la Ĉefa stabo. Kvankam ekzistas tiuj kiuj kredas ke tiu pozicio estis preter liaj kvalifikoj, Vatutin estis unu el la favoratoj de Stalin, dank'al lia kampara origino, lia juna aĝo, kaj lia fervoro por la komunista ideologio. Sed Vatutin, kaj same kiel li la tuta armea elito de la Ruĝa Armeo, ne sukcesis prepari la armeon por Operaco Barbaroso, la germana invado de Rusio la 22-an de junio 1941.
Dua Mondmilito
La 30-an de junio, li estis nomumita Ĉefo de la Ĉefa stabo de la Nordokcidenta Fronto, pozicio kiu trafis liajn kapablojn - forta volo, optimismo, kaj taŭga sinteno al lia subkomando. En liaj manoj estis konfidita la defendo de Leningrado kontraŭ la Norda Armeo-grupo de la Germana Armeo, en kies vicoj laboris unu el la plej talentaj komandantoj de la Germana Armeo, la generalo Erich von Manstein. Vatutin igis siajn fortojn kontraŭataki, kaj sukcesis ĉesigi la germanan atakon. La Germana Armeo ne konkeris Leningradon antaŭ ol vintro alvenis, kaj finfine, malgraŭ forta sieĝo kiu postulis milionojn da viktimoj, la grandurbo staris.
En oktobro 1942, Vatutin ricevis ordonrajton pri la sudokcidenta fronto, kiu partoprenis en la Batalo ĉe Stalingrado. En 1943 Vatutin estis nomumita komandanto de la Voroneĵ Fronto. En julio 1943, la fronto iĝis la ĉeffronto en la milito, kiam ĝi batalis kontraŭ la kirasaj fortoj de Suda Armeo-grupo, gvidita fare de Erich von Manstein, en la Batalo ĉe Kursko. La batalo estis decida sovetia venko, kiun kelkaj konsideras la decida venko de la milito armee.
Post la venko en la batalo, la nomo de la fronto estis ŝanĝita al la Unua Ukraina Fronto. En novembro 1943, Vatutin igis siajn soldatojn okupi Kievon. La 28-an de februaro 1944, li estis grave vundita en embusko fare de ukrainaj naciistoj (URA), atakite en la malantaŭo de la fronto. Ses semajnojn poste, la 15-an de aprilo 1944, li mortis pro siaj vundoj. (Laŭ kelkaj fontoj, li estis vundita la 29-an de februaro kaj mortis la 14-an de aprilo).
Cressia
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
99906 Uofalberta
99906 Uofalberta estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe sur bildoj faritaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Universitato de Alberto, fondita en 1908 en Edmontono, unu el la gvidaj esploraj institucioj en Kanado. La komencliteroj de ties moto 	Quaecumque Vera ("Kio ajn estas vera") adekvate aperas en la provizora nomo de tiu malgranda planedo.