cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥora Fantazio
La Fantazio por fortepiano, ĥoroj kaj orkestro en C minora, op. 80, de Ludwig van Beethoven, estis verkata je 1808. La ĥora parto estas skribita laŭ poemo de Christophe Kuffner (1780 - 1846).
Historio de la verko
La Ĥora Fantazio estis skribata rapidege por la konkludo de la granda koncerto kion Beethoven prezentis la 22an de Decembro 1808 kaj kiu inkludis impresantan serion da verkoj novaj: la Kvinan Simfonion, la Sesan Simfonion, la Kvaran Koncerton por fortepiano kaj kantoj el la Meson en C maĵora. La Fantazio estis publikigata je 1811 kun dediĉo al la reĝo Maximilien 1a de Bavario.
La Corona
La Corona estas antaŭkolumba majaa ruino ĉe la rivero Río San Pedro en Gvatemalo.
La loko estis trovita en 1995 kaj arkeologie esplorita dum la sekvaj jaroj. La signifo de la hispana nomo "La Corona" estas "Krono". La urbo estis nomita de la unuaj arkeologoj, kiuj trovis serion de kvin temploj, kiuj similis al krono.
Kiam oni trovis La Corona, ĝi estis tre detruita kaj multaj konstruaĵoj estis en malbonega stato. Ĝis nun eblis identigi ĉefan placon kaj pluraj temploj. Grava trovaĵo estas 90x50 cm granda kalkŝtono-plato kun 140 majaaj skribsignoj.
Ĝis nun, nur parto de la urbo estas esplorita.
Magelana markolo
La Magelana markolo situas en la plej suda parto de Sud-Ameriko, inter Patagonio en la nordo kaj Fajrolando en la sudo. Ĝi estis nomita laŭ la portugala esplorvojaĝisto Ferdinando Magelano, kiu malkovris ĝin kaj ŝipveturis tra ĝi dum sia vojaĝo ĉirkaŭ la mondo.
La markolo estas 600 kilometrojn longa kaj enhavas multajn insulojn. Ĝiaj bordoj apartenas al Ĉilio.
Precipe ĉirkaŭ 1600 la markolo estis tre grava por ŝipveturi de Eŭropo al Japanio. Unue ĉi tiun itineron konis nur portugaloj kaj hispanoj, sed poste ankaŭ angloj uzis ĝin.
Koordinatoj:
Ma Young-tae
MA Young-tae(馬榮泰) (naskiĝis en 1946 en la provinco Kyongki-do) estas korea esperantisto. Li nun loĝas en urbo Yong-In, 30 km sude de Seulo.
Li loĝis en sia hejmloko, ĝis li lernis en altlernejo, sed li ekloĝis en Seulo, de kiam li eniris en la universitaton Konkuk en 1964. Li fariĝis esperantisto en 1966, kiam li estis en la tria studjaro de la Univ.
Li estis nomumita kiel oficiro en 1968 post la trejnado de ROTC (angle: Reserve Officers Training Corps) dum la lastaj du universitataj jaroj. En 1970 li finis la militservon kaj elarmeiiĝis kiel leŭtenanto de la rezerva armeo. Tuj post la militservo li eklaboris en Korea Esperanto-Asocio kiel ĝenerala sekretario. En 1971 li unuafoje vojaĝis eksterlanden al Jananio por partopreni en la kongreso de japanaj esperantistoj. Tie li gajnis la trian premion en la oratora konkurso.
Li plu studis bibliotekologion en la post-universitata kurso de la univ. Songkyunkwan en Seulo, kaj laboris kiel bibliotekisto en universitatoj Sejong (1976) kaj Dankook (1977-1986).
En 1986 li partoprenis en la Pekina UK en Ĉinio kune kun D-ro Chang Choong-sik, tiama prezidanto de la universitato Dankook, kaj en decembro de la sama jaro Esperanto-Instituto en la Univ. Dankook estis fondita, kaj li eklaboris en la Instituto, kaj studante kaj instruante Esperanton al la studentoj kiel docento.
En 1984 li iris al Usono por plu studi la bibliotekologion en Simmons College en Bostono. Dum la restado en Bostono li renkontis multajn esperantistojn tie kaj li verdiĝis pli dense. Emeritiĝinte en 2002, li transloĝiĝis al nuna urbo Yong-In, kaj ekde 2005 li denove fariĝis la docento de Esperanto en Hankuk-Universitato de Fremdaj Studoj (ĉine: 韓國外國語大學校; angle: Hankook University of Foreign Studies), kaj instruas Esperanton ĝis hodiaŭ.
En 1991 li studis Esperantologion en la universitato ELTE, en Hungario du foje vizitante en unu jaro, ĉar ĝi estis koresponda kurso.
Li verkis diversajn esperantaĵojn: t.e. lernolibroj por la niveloj baza (Unua paŝo al Esperanto), meza (Laŭ-tema konversacio de Esperanto) kaj alta (stilo de Esperanto), kaj vortaroj Esp-Korea kaj Korea-Esperanta, kaj en novembro, 2007, li verkis 'Manlibron de Esperanto (290-paĝa, en korea lingvo)', kaj laste li verkis 'English-Esperanto Conversation (Angla-Esperanta Konversacio)'(296-paĝa, Angla-Korea-Esperanta) en aprilo, 2008.
En 2002 li ricevis la premion Deguĉi kune kun Lee Jung-kee. Li faris lekciojn vojaĝante en Ĉinio, Japanio, kaj Tajvano.
Precipe li ekspluatis en 1998 la novan programon por efika instruado de Esperanto: Lando de Esperanto (LE). En LE li ne nur instruas Esperanton, sed ankaŭ igas la kursanojn ĝui la lingvon kun diversaj ludoj, kvizoj kaj kantoj kune kun gitar-ludo, kaj ĝin praktikis en Koreio, Ĉinio, kaj en Friska Lernejo en Japanio.
Li partoprenis en UK-oj en Budapeŝto (1983), Vankuvero (1984), Tampereo (1995), Tel-Avivo (2000), Seulo (1994), Pekino (1986), Jokohamo (2007) ktp.
Ekde 2002 li estas dumviva membro de UEA.
En 2007 (aprile), li fariĝis membro de Akademio de Esperanto, kaj En la 92a UK en Jokohamo (2007), li publikigis sian referaĵon La studo pri la maldikigo (normigo) de esperantaj vortaroj en la esperantologia konferenco..
En la 92a UK en Jokohamo (2007), li publikigis sian referaĵon La studo pri la maldikigo (normigo) de esperantaj vortaroj en la esperantologia konferenco.
Grava kontribuinto al la revizia laboro por la Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (NPIV, 2002, Vd. la paĝon 20 de la NPIV).
De julio 2008, dum unu jaro, li laboris en Nankina Universitato(南京大學) en Ĉinio kiel vizit-profesoro(招聘敎授) de Esperanto.
En 2014, li malfermis la retpaĝaron ‘K-Akademio’, kiu prezentas diversajn aferojn pri Esperanto: historio de internacia lingvo kaj movado de Esperanto, statistikoj kaj kursoj de Esperanto, demandoj kaj respondoj pri Esperanto-lernado. Kaj ĝi prezentas ankaŭ la aferojn pri kristanismo kaj aliaj. http://cafe.naver.com/leono
Kohunlich
Kohunlich estas arkeologia urbo de la majaoj situante sur la duoninsulo Jukatano en Mezameriko. Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 50 km okcidente de Chetumal en Quintana Roo, Meksiko.
Unuaj majaoj ekloĝis en Kokunlich ĉirkaŭ -200. La plejmulto de la konstruaĵoj estas el la fruklasika erao (250 ĝis 600 kaj hodiaŭ en malbona stato kaj kovritaj de vegetaloj. La plej grava konstruaĵo estas la palaco de la maskoj, ornamita de ŝtonaj maskoj. Aldone troviĝas pluraj altaĵoj, piramidoj, citadeloj kaj placoj, kaj ankaŭ akvumsistemo kaj forflusistemo de akvo kun cisternoj por kolekti pluvakvon.
Zacatón
Zacatón estas grupo de kvin dolinoj, aŭ cenotoj, situante en nordorienta parto de Tamaulipas, Meksiko. Ĝi estas la plej profunda dolino de al mondo, kun profundo pli ol 300 m.
La nomo Zacatón venas de la libere flosantaj insuloj.
La nomo de Zacatón aperis en la internacia gazetaro en 1994, kiam du mergantoj provis atingi ties bazon, sed unu el ili mortis, la alia atingis profundon de 280 m.
Oni planas en marto de 2007 subakciĝon per robotoj en la profundon por analizi la profundajn organismojn. la projekto relaiĝas per apogo de NASA, kiu testas robotojn planitajn al Jupitera luno, Eŭropo.
La projekto de NASA kaj la mergoroboto nomiĝas DEPTHX.
Cegléd
Situo
Cegléd estas grava fervoja nodo, tie disbranĉiĝas la fervoja ĉeflinio el Budapeŝto sude al Szeged, oriente al Szolnok, kaj poste al Debrecen, Ukrainio, Rumanio.
Historio
La urbo estis loĝata jam dum la kuprepoko, poste skitoj kaj sarmatoj loĝis antaŭ la hungaroj. Dum la turka erao ĝi estis sultana bieno, kie la vivo estis pli milda. Ĝi estas tipa hungara ebenaĵa urbo, ĝi liveris ĉiam agrikulturajn varojn al la ĉefurbo, situanta 72 km nordokcidente. Oni kultivas tie fruktojn, legomojn, bredas brutojn kaj kortbirdadon. Dum la reĝlando la komunumo estis konsilantrajta urbo.
La foirplaco de la urbo estas grava, ĉar tie diris historian parolon du liberecherooj de la hungara historio: György Dózsa en 1514 kaj Lajos Kossuth en 1848.
Hey Jude
Hey Jude estis la dek-naŭa Usona albumo de the Beatles.
Traka listo
Ĉiuj kantoj de John Lennon kaj Paul McCartney escepte de (*)George Harrison
Flanko 1
Flanko 2
Guaraciaba
Guaraciaba (de la tupia lingvo kwara'sï, "suno"), povas esti:
Gvidanto
Gvidanto, tiu, kiu gvidas, povas esti:
Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato
Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato estis fondita en la jaro 1994 kiel la sepa fakultato de la Masaryk-Universitato en Brno kaj la unua informadika fakultato en Ĉeĥio. Ĝi ekestis kiel daŭrigo de la origina fako "Matematika informadiko" ĉe la Fakultato de natursciencoj.
Governador Valadares
Governador Valadares (oficiale Município de) estas grava urbo kaj municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato
Historio
Komence ĝia akademianaro nombris ĉirkaŭ du dekojn da instruistoj kaj 400 studentojn. La evoluo tamen estis rapida kaj nuntempe ĝin regule frekventadas ĉirkaŭ 1.700 studentoj.
Governador Valadares
Esperanto en Gorvernador Valadares
La pioniro de Esperanto-movado (kaj eĉ la tuta movado) en ĉi tiu urbo estis Jairo Pereira Rezende, kiu venis el la urbo Caratinga kaj starigis negocon kiel fakulo pri juveloj, horloĝoj kaj orovendado. En Caratinga li lernis Esperanton ĉe José Silvano Portes. Ĉar li partoprenis plurajn Esperanto-renkontiĝojn, en diversaj urboj, kies etoso regas ĉiam fratan amikecon, li fariĝis entuziasma amanto de la Internacia Lingvo.
Fakultato de informadiko de la Masaryk-Universitato
Aliaj
Ene de la fakultata konstruaĵo troviĝas ankaŭ la sidejo de la tutuniversitata Komputilsistema instituto.
Aprezoj
La fakultato estis plurfoje aprezita kaj kelkajn aprezojn ricevis ankaŭ ĝiaj dungitoj kaj studentoj:
Asveja
Asveja aŭ Dubingiai (Asveja) estas la plej longa lago en Litovio (longo: 21.9 km aŭ 29.7 km se kalkuli kun la lagogolfoj Žalktynė, Vyriogala kaj Dubingiai foje konsiderataj apartaj lagoj). Ĝi kovras 9.78 km² da areo kaj atingas maksimuman profundon de 50,2 m. Tio igas ĝin la tria plej profunda lago en Litovio. Ĝi kuŝas parte en la teritorioj de la komunumoj Molėtai, Švenčionys kaj subdistrikto Vilno, en la distriktoj Utena kaj Vilno. La alternativa nomo venas de historia kastelo Dubingiai, konstruita sur antaŭa insulo de la lago, intertempe konektita al la laga bordo, kaj samnoma urbeto de Dubingiai lokigita borde de la lago. La urbeto estas populara turista vizitaĵo. La rivereto Žeimena fluas tra la lago kaj vizitantoj luas remboatojn aŭ kajakojn por subenveturi la rivereton de la lago ĝis ĝia enfluo en la riveron Neris,
Governador Valadares
Esperanto en Gorvernador Valadares
Alveninte al Governador Valadares, Jairo Pereira Resende tuj klopodis arigi adeptojn por la fondiĝo de Esperanto-grupo kaj la plej bona maniero, kiun li trovis por voki la atenton de la personoj estis meti la nomon de sia komerca entrepreno kiel “Relojoaria Esperanto” (Horloĝvendejo Esperanto).
Asveja
La lago formiĝis dum la pasinta glaciepoko. Tiaj lagoj memorigas pri riveroj: ili estas longaj, mallarĝaj (la plej granda larĝo de la lago Asveja estas nur 880 metroj), kaj profunda. Aliaj tiaj lagoj en Litovio inkluzivas Tauragnas, Sartai kaj Aisetas. En 1992 regiona parko estis fondita por protekti la ekologian biosferon kaj pejzaĝon.
Governador Valadares
Esperanto en Gorvernador Valadares
En 1959, kune kun kelkaj samideanoj, li sukcesis la fondiĝon de VEK – Valadares Esperanto-Klubo, kies unua estraro estis: Prezidanto: Sebastião dos Reis Marcelino; Vicprezidanto: Élio José Soares; 1-a Sekretario: Esaú Hosana Vieira; 2-a Sekretario: Cláudio Coelho da Rocha; 1-a Kasisto: José Marciano França Neto; 2-a Kasisto: Adilson Soares. Supera Konsilantaro: Wady Barreto, Jairo Pereira Rezende, Luís Damaceno Reis, Esaú Hosana Vieira kaj Márcio Sérgio Cassiano de Freitas.
Asveja
Unu el la kuriozaĵoj estas ligna ponto trans la lago. Ĝi estis konstruita en 1934 kaj estas ankoraŭ uzita hodiaŭ. Prezidento Antanas Smetona partoprenis en la malfermo de la unua ponto trans lago en Litovio. La ponto longas 84 metrojn kaj la lago en tiu loko de la ponto profundas ĝis 15 metrojn.
Governador Valadares
Esperanto en Gorvernador Valadares
La sidejo de la societo estis en “Horloĝejo Esperanto”, Avenuo Minas Gerais, 422, kie ĝi funkciis ĝis 1998.
Fakultato de natursciencoj de la Masaryk-Universitato
Fakultato de natursciencoj de la Masaryk-Universitato fondiĝis en la jaro 1921 kiel la kvara fakultato de la Masaryk-Universitato en Brno. Klerigado pri natursciencoj komenciĝis ĉe ĝi en limigita amplekso jam en la aŭtuno de 1920. En la akademia jaro 1921/1922 oni jam klerigadis plenamplekse. Kiel provizorajn oni al la fakultato asignis la konstruaĵojn de eksa malriĉulejo ĉe la strato Kotlářská, kie tamen la fakultato troviĝas ĝis hodiaŭ. Plia kreskado de la fakultato tamen igis ties kapacitaton nesufiĉa, tial oni devis dislokigi iujn partojn ekster la ĉefan konstruaĵaron ĉe Kotlářská en diversajn provizorejojn (eksa kazerno en Řečkovice, universitata komplekso Vinařská, Fakultato de elektroteĥniko de la Teĥnika altlernejo). La kreskantaj spacaj postuloj estas solvotaj post la finkonstruo de la nova universitata kampuso en Bohunice, kien devus translokiĝi granda parto de la Fakultato de natursciencoj.
Strukturo
La fakultato laŭ la esenco de diversaj fakoj dividiĝas je la sekvaj sekcioj:
Kibuco
La kibuco (hebree קיבוץ, kibbutz, «kunveno» aŭ «kune») estas israela kolektiva komunumo (aŭ vilaĝo). Ĝi estis origine agrikultura, pli poste kun miksa mastrumado. Oni trovas kibucojn en tuta Israelo kaj la unua el ili, Deganja, estis kreita en 1909. En la dua duono de la 20-a jarcento agadis pli ol 200 kibucoj kun membraro de ĉirkaŭ 100 000.
La kibucoj reprezentis movadon kiu kombinis socialismon kaj cionismon. Ja ili estis fonditaj kiam sendependa agrikulturo estis malfacila, dum la israela ŝtato ankoraŭ ne ekzistis. La kibucaj membroj, pro bezono kaj inspiritaj de sia propra ideologio, elvoluigis kolektivan vivmodon kaj tiel ili allogis la interesiĝon de la tuta mondo.
Dum la kibucoj daŭris plurajn generaciojn kiel utopiaj komunumoj, la plej multaj el ili hodiaŭ estas apenaŭ malsamaj ol kapitalistaj firmaoj aŭ ĝeneralaj urboj kies kibucoj origine estis supozitaj alternativoj. Hodiaŭ, agrikulturo estas parte forlasita ĉar industrioj, ofte de altaj teĥnologioj, prenis ĝian lokon.
Historie, la kibucaj membroj estis perceptataj kiel elito, siaspece batalema kaj enmigrinta, en ĉiuj niveloj, intelekta, politika kaj milita. Tiel, en la 1980-aj jaroj, la oficiroj de kibuca deveno reprezentis ĉirkaŭ 25 % el la oficira korpuso, kontraŭ apenaŭ 3 % el la loĝantaro. Tamen la ideologia aŭ homa graveco de la kibucoj estas klare kaj relative falanta de la 1970-aj jaroj. En 2005, ili reprezentis nur 1,8 % el la israela loĝantaro. Ilia loĝantaro efektive ne malpliiĝas (tamen iomete de la 1990-aj jaroj), sed precipe ĝi ne plu antaŭeniras en israela socio kun rapida demografia elvolviĝo.
Kvankam la kibuca movado neniam transpasis 7 % el la loĝantaro, ĝi faris pli por formi la bildon kiun la israelanoj havas pri sia lando kaj tiun, kiun eksterlandanoj havas pri Israelo ol ĉiu alia institucio.
Difinoj
Ni notu ke hodiaŭ la precipe agrikultura karaktero estas larĝe kompletigita.
Sia ĉefa forto venas de la individua engaĝiĝo de ciuj membroj. La komuna spirito de entrepreno kontribuas je la kreaĵo kaj la aldotiĝo de komunumoj kiu ekonomie sukcesas en la libera merkato. Fine, la hodiaŭa alta nivelo de vivo, atingita dank'al ekonomiaj sukcesoj, faciligas ankaŭ la konservadon de la komunumoj.
Historio
La modelo kiu finfine trudiĝis, aperis nur post deko de eksperimentadoj kiuj ĉiuj malprosperis. Komence de la 20-a jarcento, estis ne-egalaĵaj kaj (semi-)kapitalistaj provoj je kolektivaj vilaĝoj, kun klasoj je laboristoj, inĝenieroj kaj ĉefoficistoj, kiuj havis nek la samaj rajtojn, nek la samaj salajroj. La posedo per la salajro kaj la privilegioj laŭ la diplomo alportis nur streĉoj kaj malkoheroj, malakordigeblaj kub la socialista idealo de la novaj emigrantoj. Tion kion diras iun ke la kibuco estis neceso kaj ne estis la efektivigo de idealo.
La agrikulturaj komencoj
En 1909, grupeto de junaj judaj enmigrantoj devenaj de orienta Eŭropo, moviĝitaj per cionistaj kaj socialistaj idealoj, fondis la unuan kvucat (kiu signifas grupon en la hebrea lingvo) ĉe la bordo de la Maro Kineret. Oni poste nomis tiun grupon kibuco, t.e. komunomo bazita sur la aliĝo al sama kampara kaj kolektiva vivmoduso. Ili nomis ĉi tiun kibucon Deganja, kiu de tiam estas rigardata kiel la patrino de la kibucoj. Kineret kiu naskiĝis en 1912 estis la dua kibuco. Ilia kvucat ambiciis esti demokratia kaj egalista, fondita sur la kolektiva proprieto de la konsumaj kaj produktaj rimedoj. Estis vivframo kie ĉiuj membroj kune decidis per la plimulto el ili, kaj kie ili juste partigis rajtojn kaj devojn. Originale, la kibucoj estis inicitaj de junaj kaj malriĉaj enmigrantoj sen subvencioj. Longtempe, la vivo estis ekstreme malfacila, for de la nuna kaj enviinda vivnivelo. La komunumoj estis malgrandaj kaj enhavas kelkajn dekojn da personoj. Ili grandiĝas ek de la 1920aj jaroj por atingi plurajn centojn da personoj. Tiu alteco estis nepra por la homa kaj ekonomika disvolvado de la projekto kaj tio iĝis la normo.
La kibucoj ne estis konceptita nur kiel simpla kolektivista sperto. Ilia membroj devenitaj de la radika ekstrema maldekstro, kontraŭe deziris donaci socian modelon kiu finfine absorbos la tutan Yiŝuvon (hebrea ישוב : la juda instalo en Israelo). Temis pri la kreo de "nova homo" kaj "nova socio", liberigita de la privata proprieto. Ankaŭ, temis pri la disrompo de la "burĝa familio"; tiel ni komprenis la komunan edukadon de la infanoj kaj la fakto ke ili ne vivis kun iliaj gepatroj.
La elvolvado de la industrio kaj de la servoj
Ek de la 1920-30aj jaroj, la marksistaj cionistoj de la Achdut Ha'avoda, je ilia vico fondis kibucojn. Ili elvolvigis la unuajn industriajn aktivecojn. Sed la samideanoj por nur kamparaj komunumoj multe kritikis tion. La Ha'poel Hatzaïr kaj la Achdut Ha'avoda kunfandiĝis en 1930 en la Mapaï. Tiel ili parte kunfandis la politikajn movadojn kiujn subtenis la kibucojn kaj ili kontribuis al la akcepto de la industria elvolviĝo en la kibucoj. Ek de la 1960-70aj jaroj, la kibucoj aldonis la turismon kaj la servoj.
La konfisko de la arabaj bienoj
Antaŭ la kreo de Israelo, la kibucoj estis kreitaj precipe sur aĉetitaj terenoj. Dum la dua mondmilito, estis cirkaŭ 80 kibucoj, kontraŭ 269 en 2003. Post la dua mondmilito kaj la sendependeco de Israelo, ilia kreskado estis spektinda. Dum la sendependeca milito (1947-1947), la israela ŝtato konfiskis la terenojn de la palestinaj refuĝintoj ( kaj iafoje la terenojn de la arabaj palestinoj restitaj en Israelo). Tiuj terenoj iĝis la kolektiva proprieto de la ŝtato kiu donis ilin al la kamparaj komonumoj (moŝavoj kaj kibucoj).
La integriĝo de la enmigrantoj
La kibuco estis ilon por la integriĝo de miloj da judaj enmigrantoj kaj de judaj elpelitoj el arabaj landoj. Unuflanke la kibuco almiksis la novajn alvenintojn al siaj strukturoj, kaj aliflanke li servis kiel centro je maldaŭra absorbo kie oni donis hebrean, cionistan kaj fakajn kursojn.
Ekonomia krizo
Ekde la 1970-aj jaroj, la kibucoj ekkonis ekonomikajn malfacilegojn, gravigitajn per la preskaŭ malapero de la subvencioj de la dekstraj registaroj (Likud). Dum la 1980-aj jaroj, la kibucoj devis reformi iliajn ekonomikajn aktivecojn kaj engaĝiĝi je la novaj sektoroj: industrio, turismo, servoj. La origina agrikulturo iĝis duaranga. Nun, nur 15% de la membroj laboras en tiu sektoro. Cetere, okazis kelkaj kolapsoj. Hodiaŭ, malgraŭ kelkaj ekceptoj, oni taksas la kibucojn bonstataj. La vivnivelo de iliaj membroj estas unu el plej altaj en Israelo.
Krizo de la indoj
Krom la kolektiva kaj egaleca kondukado de la laboro, la kibucanoj elvolvis ankaŭ kolektivan vivmoduson: komunan manĝon, neeston je privata proprieto, komunan edukadon de al infanoj kiu ne vivis kun ilia gepatroj. Ek de la 1970-80aj jaroj, novaj individuaj kaj familiaj indoj elvolviĝis en la kibucoj. La kolektiva proprieto, la kolektiva laboro, la socia egalismo kaj la rekta demokratio ne estis kontestitaj sed aperis evoluoj kiel la akcepto de la privata kaj de la familia vivo. Tiel, hodiaŭ, preskaŭ nur la tagmanĝon oni prenas komune, kaj la infanoj dormas ĉe ilia gepatroj. Ankaŭ pri tiu elvolviĝo de la privata framo, aperis asignaĵon je "persona buĝeto" kiu estas egala por ĉiuj. Tio ne estis salajro sed pliĝuste poŝmono kiu permesas aĉeti ekstere de la kibuco iojn kiuj do iĝas privata proprieto. Kelkaj kibucoj inicis skalon je gradaj salajroj. Tio estas granda rompiĝo rilate al tradicia egalismo. Estis alia faktoro de kontesto. La industriigo de la kibucoj kondukis al la uzado de salajruloj. Tiu manloboro estas nun grava : 50 ĝis 60 % de la laborantoj en ciuj kibucoj. La nocio de salajro normale ne ekzsistas en kibuco ĉar ĝi perfortas la egalismajn principojn de la projekto. Ankoraŭ, tiuj laborantoj, precipe koncentritaj en plenumaj taskojn, iafoje distingas la kibucon kiel kolektiva "ĉefo" kun kiu aperas konfliktojn.
Organizaĵo, principoj kaj funkciado
Fizike, la plejparte de la kibucoj estas konceptitaj per la sama modelo : En la centro, oni trovas la komunajn konstruaĵojn kiel amasmanĝejo, aŭditorio, oficejoj kaj biblioteko, ĉirkaŭigitaj de ĝardenoj kaj la domoj de siaj membroj; Iomete elcentritaj, oni trovas la sportajn konstruaĵojn kaj instalaĵojn; Fine, periferie situas la kampoj, la fruktoĝardenoj kaj la industriaj konstruaĵoj. Pri la konstruo, la decidoj estas adoptitaj de la generala kunveno. Kun tempe, aperis voĉdonitaj membroj sed la kibuca idealo nepregas ke ili havas iom da potenco.
Normale, ne estas salajro : La komunomon, senpage kaj per strikta egalaĵa maniero, provizas la komunajn havaĵojn (naĝejon, lernejon, ktp.) kaj la individuajn konsumaĵojn (loĝejon, televidilon, komputilon, ktp.). Estas nenia diferenco inter la membroj laŭ la statuto, la kompeteco aŭ la ofico.
La kibuca ekonomia agado estas kolektiva : la produktadaj kaj la interŝanĝaj rimedoj estas havo de ciuj, kaj ne estas privata entreprenisto en la kibuco.
Fakte, komence en la kibucoj regis preskaŭ realigo de la komunismo en tiu senco, ke ofte eĉ la vestoj estis komunaj. La infanoj dormis komune - sen la gepatroj -, la kibucanoj kuiris, manĝis komune. Ĉiu enspezo estis komuna. Post tio - per riĉiĝo de la komunumo - pli kaj pli aperis formoj de individua posedo, la komunumoj pli kaj pli individuiĝis. Hodiaŭ ekzistas diversaj kibucoj rilate al grado de posedo.
Kvankam ĝi estas kelkaj esceptoj, ciuj la kibucaj membroj estas judoj. Ja estis abortitaj provoj de arabaj kibucoj, sed la judaj kibucoj havas la alvokiĝon por resti naciaj judaj organizaĵoj.
Federacioj
Ĉiuj kibucoj estas memadministritaj. Do ĉiu el tiuj municipoj havas sian propran politikan aŭtonomion. Ĝi ankoraŭ profitas de la ekonomia aŭtonomio kiu konvenas al firmao aganta en la libera merkato, kiu devas rapide adaptiĝi al ĝi.
Sed la kibucoj sentis la bezonon grupiĝi je federacioj:
Tiuj koncentriĝoj estas faritaj laŭ ideologia bazo:
Guapé
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Varginha. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1924.
Szentes
Szentes [senteŝ] estas urbo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Szentes, kies centro ĝi estas.
Situo
Szentes situas sur ebenaĵo, preskaŭ apud Tiso havanta havenon, apud kanalo Kurca, laŭ ĉefvojo Kunszentmárton-Hódmezővásárhely, laŭ la fervojoj Szolnok-Makó kaj Kiskunfélegyháza-Orosháza. Proksime estas Csongrád kaj Szegvár.
Historio
La ĉirkaŭo estas loĝata ekde la praepoko. La komunumo estis unuafoje menciita en 1075. Szentes iĝis urbo en 1730, estis inter 1883 kaj 1950 departementejo de Csongrád, poste distriktejo ĝis 1984. En 1960 televid-turo konstruiĝis por dissendi programojn al Sud-Hungario, kiu estas la plej alta konstruaĵo de la departemento.
En vivo de la urbo gravas la agrikulturo. Nuntempe 5 mezlernejoj kaj 8 bazlernejoj funkcias en la urbo.
Famuloj
En Szentes naskiĝis kaj mortis: En Szentes naskiĝis: En Szentes mortis:
Distriktoj de Japanio
La distrikto (郡 [gun]) estis administracia subunuo en Japanio inter 1878 kaj 1921 kaj ekvivalentas al la kantono de Usono. Nun ĝi funkcias nur por adresado, divido por elektado.
En nuna loka registara sistemo, gubernioj estas super distrikto, kaj vilaĝo aŭ urbeto estas parto de distrikto, urboj kaj kvartaloj ne apartenas al distriktoj. Kiam vilaĝo aŭ urbeto iĝas urbo, ĝi sendependiĝ as de distrikto.
Transdanubio
Transdanubio estas geografia regiono en Hungario, entenanta ĉirkaŭ 45 % de Hungario. Ĝin limas norde kaj oriente la Danubo, sude la Drava kaj Mura, okcidente la orienta Antaŭalpio. Ĝia areo estas 38 000 km² kaj loĝas tie ĉirkaŭ 3 milionoj da homoj – sen loĝantaro de la ĉefurba departemento Peŝt.)
Ĝi estas ne unueca el geologia kaj ekonomigeografia vidpunktoj. Ĝin traplektas montoj, montaroj, valoj.
Historio
Ĝi estas loĝata ekde la praepoko, ĝi estis dum la antikvo parto de la Romia provinco Panonio. Ĝin konkeris la imperiestro Augustus ekde 10 a.K.. Tie trairis la fama sukcena vojo, kiu interligis la Baltikon kun norda Italio. la romianoj konstruigis ĝis fino de la unua jarcento la limeson kontraŭ la barbaraj invadantoj.
Dum regado de Trajano, Panonio estis dividita je du partoj, Supra kaj Suba Panonioj.
Gravaj urboj el la romia epoko:
Kun malfortiĝo de la Roma imperio, ĝin okupis la hunoj, poste avaroj, madjaroj, la regiono iĝis parto de la Hungara Reĝlando.
Gravaj urboj de la frua mezepoka Hungario estis Buda, Esztergom, Pannonhalma, Székesfehérvár, Veszprém, Visegrád. Post la mongola invado (1242) oni konstruis fortikaĵojn, sed en la 16-a jarcento, parton de ĝi okupis la aŭstraj kaj osmanaj imperioj. Fine de de la 17-a jc., komence de la 18-a jarcento, okupis ĝin tute la aŭstroj, forpelante la turkojn.
Ĝi estis loko de gravaj bataloj dum la hungara revolucio de 1848 kaj la dua mondmilito.
Ekonomio
Gravaj minataj ercoj, mineraloj, krudmaterialoj: bauksito, karbo, nafto, tergaso, lignito, mangano.
Ĝi estas industrie, kulture forte evoluinta parto de Hungario.
Administrado
Ĝi entenas 9 departementojn Vas (Hungario), Győr-Moson-Sopron, Veszprém, Zala, Somogy, Baranya, Tolna, Fejér, Komárom-Esztergom kun la administre centraj urboj (Szombathely, Győr, Veszprém (urbo), Zalaegerszeg, Kaposvár, Pécs, Szekszárd, Székesfehérvár, Tatabánya) kaj menciindajn aliajn gravajn urbojn kiel Sopron, Pápa, Komárom, Nagykanizsa, Esztergom, Dunaújváros.
Antonio Veracini
Antonio Veracini (* 17-a de januaro 1659 en Florenco; † 25-a de oktobro 1733) estis itala violonisto kaj komponisto.
Biografio
Antonio estis lernanto de sia patro Francesco di Nicolo (1638-1720). Lia patro enkodukis lin en la toskanan kortegon. En la jaro 1682 li eniris la servon ĉe la granddukino delle Rovere kaj tenis tiun ĉi pozicion ĝis ŝia morto en la jaro 1694.
Li pasigis sian tutan vivon en sia gepatra urbo kaj muzikis laŭokaze ĉe la kortego de la grandduko, sed antaŭ ĉio li estris la familipropran violonlernejon. Kiam en 1699 lia plej bona lernanto, lia nevo Francesco Maria Veracini, vojaĝis kune kun la avo al Romo, li plukondukis sole la sorton de la Veracini-Lernejo. La lernejo troviĝis en domo en la Via di Pallazuolo, konstruaĵo, kiun heredis lia patro. Antonio Veracini estis unu el la plej respektataj violonistoj de sia epoko. Li komponis oratoriojn por diversaj preĝejoj, kies partituroj tamen perdiĝis. En la posedaĵo de sia familio estis riĉe ekipita kolekto da instrumentoj, inter tiuj multnombraj violonoj de Amati kaj Jakobus Stainer.
Guarará
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1890.
Guarda-Mor
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Paracatu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Sacbé
Sacbé, kromnomita majaa rapidvojo estas vojo konstruita de la majaoj, kiu ligis ceremoniejojn aŭ urbojn.
La nomo devenas de la vortoj "sac" (blanka) kaj "bé" (vojo), kaj signifas do en la majaa lingvo blanka vojo. Fakte la vojo estis ja blanka, ĉar konstruita kaj kovrita de blanka stuko aŭ kalko.
Tiaj vojoj estis inter kvar kaj dudek metrojn larĝa kaj povis longi pli ol 100 kilometrojn: ekzemple la rapidvojo inter Coba kaj Yaxuná). Kelkaj Sacbeob (= la pluralo de sacbé) ekzistas ankoraŭ hodiaŭ.
Multaj sacbeob estas viditaj de turistoj, la plej fama eble estas tiu en Chichen Itza, kiu de la centro iras ĉirkaŭ El Castillo kaj ĝis la sankta Cenote, miloj da turistoj paŝas sur ĝi ĉiutage. Kelkaj el la pli longaj vojoj ekzistas ankoraŭ. Bone konata sacbé estas tiu, kiu ligas Uxmal al Kabah kaj havas pordegojn je ĉiu fino. La ĉirkaŭ 100 km longa vojo inter Coba kaj Yaxuná estis dum deko da jaroj la plej longa konata de arkeologoj, sed restoj de eĉ pli longa vojo antaŭ nelonge estis malkovritaj. Tiu sacbé iris de Ti'ho (la nuna Mérida, Jukatanio), tra Ake kaj Izamal ĝis la Kariba Maro proksime al la nuna Puerto Morelos. La longeco de tiu sacbé estas ĉirkaŭ 300 km.
Listo de verkoj de Baha'u'llah
Bahá'u'lláh, kiu estas la Profeto-Fondinto de la Bahaa Kredo, verkis de 1852 ĝis 1892 multajn librojn, epistolojn kaj preĝojn, el kiuj nur eron oni ĝis nun tradukis el la persa kaj araba lingvoj precipe al la angla. Li revelaciis milojn da epistoloj, kiuj konsistigas verkaron 70-oble pli ampleksan ol la Korano (Qur'án) kaj 15-oble ol la Biblio.
Bahá'u'lláh skribis foje propramane sed plej ofte Li diktis Siajn revelaciojn al Siaj sekretarioj kaj poste kontrolis kaj aprobis per Sia sigelo. Iuj el Liaj sekretarioj, kiel Mírzá Áqá Ján, uzis ian stenografion por skribi kiel eble plej rapide kaj sukcesis finverki plenan paĝon antaŭ ol la inko de la unuaj vortoj estis sekiĝinta!
La ĉi-suba listo, ordigita laŭ la lokoj kaj la tempoj en kiuj Li revelaciis Siajn verkojn, ne estas kompleta sed indikas nur la plej konatajn skribaĵojn de Bahá'u'lláh. Oni povas trovi pri la skribaĵoj de Bahá'u'lláh multe pli kompletan kaj longan liston, kiun oni nomas "Listo de Leiden" ...
Alcazar (Marsejlo)
La Alcazar estis spektaĵejo en Marsejlo, situanta ĉe la strato Belsunce, apud la Canebière (la plej fama avenuo en Marsejlo).
La Alcazar malfermis siajn pordojn la. Tamen, la brulego detruis la teatrejon sen viktimoj.
Ĝi tamen akceptis plurajn famajn artistojn el la 20-a jarcento, kiel ekzemple Tino Rossi aŭ Yves Montand.
Ekde la dua duono de la 20-a jarcento, la spektaĵoj estis fermitaj. La spektantaro nur povis vidi malnovan ŝildon Art-Deco-stilan.
En 1966 la ejo estis aĉetita de meblo-vendisto kaj poste transformita en garaĝon.
La la Alcazar denove malfermis siajn pordojn kiel regionskala komunuma biblioteko.
Guaraciama
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Bocaiúva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ultrabitorakso
Ultrabitorakso (ubikso) estas membro de homeoboksa genfamilio. Ĝi esprimas en Drosophila melanogaster la flugil-formadon en la segmentoj T3 kaj A1. La ubiksa geno reguligas nombron de flugiloj kaj kruroj de la Drosophila melanogaster.
Mutado de ubikso kondukis al apero de la triparaj insektoj.
Guaranésia
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Guaraciama
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Guaranésia
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1901.
Guaxupé
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1837.
Hubert-Félix Thiéfaine
Hubert-Félix THIÉFAINE, aŭ HFT, estas franca aŭtoro kiu komponas kaj kantas siajn kantojn.
Temoj de liaj kantoj
Lia plej fama kanto nomiĝas : La Fille du coupeur de joints (La idino de la tranĉisto de Bido), estas sur lia unua disko, ĝi temas pri la konsumo de Kanabo.
Same Alligators 427 (Aligatoro 427), temas pri la timo de la nuklea energio, aŭ Les Dingues et les paumés, Lorelei Sebasto Cha.
Ligoj kun Léo Ferré
Estas malfacile paroli pri HFT sen aludi al Léo Ferré, la ŝanĝo inter la vortoj kaj la formoj de la frazoj povus fari unu senson por la publiko. Ĉe ambaŭ kantistoj, oni trovas la saman ludon kun vortoj. La repreno de la kanto Solitude estas unu el la kantoj kiujn HFT kantis dum 1994.
Maximilian Oskar Bircher-Benner
Maximilian Oskar BIRCHER-BENNER [Birĥer-Benner] (naskita la en Aarau, mortinta la  en Zuriko) estis svisa kuracisto, kiu okupiĝis pri teorio de homa nutrado. Li fondis en 1897 klinikon en Zürich (Zuriĥ) pri dietiko kaj fizikaj kurac-metodoj. Li propagandis nutradon per netraktitaj, naturaj produktoj. Lian nomon portas nun tre populara "Bircher-Muesli". En sama aŭ simila direkto sekvis aliaj sciencistoj: W. Kollath, G. Schnitzer, M. Bruker, Rudolf Steiner.
Esperanto-klubo de Helsinko
Esperanto-klubo de Helsinko estas esperanta societo, kiu funkcias en Helsinko kaj apuda regiono.
La unua esperanta societo Polusstelo estas fondita en Helsinko jam en 1906, sed la rekta antaŭulo de la nuna societo — Laborista Esperanto-Klubo de Helsinko — estas fondita en 1936. La nunan, neŭtralan nomon la societo ekhavis en 1966.
La nuna prezidanto de la klubo estas Sakari Kauppinen.
Tulum
La historia urbo Tulum situas ĉe la Kariba Maro, en la subŝtato Kintanaroo (Quintana Roo) de Meksiko kaj en samnoma komunumo Tulum, kaj estas la de turistoj plej multe vizitata loko de la tuta lando. Male kiel ĉiuj aliaj majaaj urboj, Tulum troviĝas ĉe la maro. La urbo estas malpli signifa arkitekture, sed imponas pro la situo sur 12 metrojn alta kalkŝtonklifo super la Kariba Maro. Per ŝtuparo eblas aliri rekte la strandon.
Tulum en la jukatana majaa lingvo signifas "muro" aŭ "fortikaĵo". Dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj ĝi certe estis unu el la plej grandaj majaaj urboj. La hispana kronikisto Juan Díaz raportis en 1518, ke li vidis "urbon grandan kiel Sevilo".
Verŝajne Tulum pro sia situo ĉe la maro estis grava komercejo inter la diversaj majaaj provincoj. Ĝi havis evoluintan defendosistemon: terflanke ekzistas granda murego kaj aldona fortikaĵo.
Tulum situas ĉirkaŭ 130 km sude de Cancún, ĉe la larĝa kaj moderna ekspresvojo Carrera Fedeal 180.
Ushuaia
Ushuaia estas la plej suda urbo de la mondo. Ĝi situas je la suda marbordo de la provinco Fajrolando de Argentino, ĉe la Kanalo Beagle. La urbo havas ĉ. 50 000 loĝantojn.
La nomo Ushuaia devenas de nomo de la areaĵo de la indiĝenea jagana lingvo, de vortoj ush kaj waia, kaj signfas fonan aŭ profundan golfon. Britaj misiistoj uzis tiun indiĝenan areonomon por la setlejo multe pli poste. La selknamoj – en la malfrua 19-a jarcento viktimoj de genocido – alvenis al Fajrolando kiel la unuaj loĝantoj ĉirkaŭ antaŭ 10 000 jaroj, sed iliaj hejmo minime de historiaj tempoj estas la nordparto de la insulo – la sudo, kie Ushuaia troviĝas, estas la hejmlando de la jaganoj, la plej suda indiĝena popolo en la mondo.
HMS Beagle atingis la Kanalon Beagle en la 29-a Januaro 1833. Dum granda parto de la dua duono de la 19-a jarcento, la neindiĝena popolo de okcidenta Fajrolando ĉefe konsistis de neargentinaj ŝtatanoj, inkluinte nombron da britoj. Ushuaia estis fondiĝita neformale de britaj misiistoj, kiu uzis la jaganan areonomon por la setlejo.
La brita misiisto Waite Stirling iĝis la unua eŭropano loĝanta en Ushuaia, kiam li loĝis kun la jaganoj inter la 18-a Januario kaj la mezo de Septembro 1869. En 1870, pliaj britaj misiistoj alvenis kaj fondis malgrandan setlejon. La unua domo konstruiĝita en Ushuaia estis trikameraĵo por misiisto kaj lingvisto Thomas Bridges, antaŭ-kunmetita en la Falklandoj en 1870. La familio Bridges loĝis en unu kamero, jagana geedza paro en alia, kaj la tria estis kapelo. La unua geedziĝo tamen okazis en 1871, kaj en 1872 sep geedziĝoj, 36 baptismoj, kaj la unua enfajrolanda eŭropeana naskiĝo (Thomas Despard Bridges) estis registritaj.
La poste dufoja prezidanto de Argentino, Julio Argentino Roca, en 1873 argumentis por punkolonio por plurfojaj krimintoj ĉe Ushuaia, laŭ modelo de punkolonio en Tasmanio, Aŭstralio, kiel provo de atingi Argentina suvereneco de la tuta Fajrolando. Kelkaj jaroj poste, post la Ĉilio-Argentina landlimokontrakto de 1881, formala laboro ja komencis por krei tian urbeton kaj prizonon.
Ushaia suferis pluraj epidemioj, inkluinte tifo, kokluŝo kaj morbilo, kiu multe malgrandigis la indiĝenan popolon. Ĉar la jaganoj ne estis inkluiĝitaj en la popolnombradoj, oni ne konas la ekzaktajn mortonombrojn. En 1911, oni ĉesis la misio pro tio ke la jaganoj pli-malpli malaperis.
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la urbo kreskis apud la prizonoj por gravaj krimuloj. La argentinanoj sekvis la ekzemplon de aliaj landoj, kiuj konstruis malliberejojn sur insulo (ĉi-kaze la insulo Fajrolando), tiel ke fuĝi preskaŭ ne eblis. La kaptitoj devis labori en la industrio por lignoproduktado ĉirkaŭ la urbo. Finfine ili estas la kolonianoj, kiuj konstruis la urbon.
La urbo estas ŝatata de turistoj. Ili vizitas la nacian parkon de Fajrolando aŭ ŝipveturas en la Beagle kanalo, serĉante lokan flaŭron kaj faŭnon. Ushuaia estas la forirloko por vojaĝoj al Antarkto. Apude troviĝas la internacia flughaveno Ushuaia Internacia Aerodromo.
Estas unu industrio en la urbo: fabriko de elektronikaj aparatoj, "Renacer", kiu en freŝa tajdo de la tielnomotaj reekhavitaj entreprenoj en Argentino iĝis kooperativo, nun leĝe posedaĵo de siaj laboristoj, kiuj reirigis ĝin post la kaputiĝo de la antaŭa kapitalista mastro.
Proksime al Ushuaia troviĝas la plej suda funkcianta fervojo en la mondo, la Suda fajrolanda fervojo, kiu nun operacias kiel musea fervojo. Ĝi estis unue konstruita por servi konstruadon de la prizono, per la prizonuloj, en la komenco de la 20-a jarcento.
Václav Kaplický
Václav Kaplický (naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1895 en Sezimovo Ústí – mortis la 4-an de oktobro 1982 en Prago) estis ĉeĥa verkisto de historiaj romanoj pri la ĉeĥa historio.
Li studis en gimanzio en Tábor, poste kiel soldato dum la unua mondmilito li eniris legiojn en Rusio, sed pro konflikto kun la komandantoj estis prizonata en la kabo Gornostaj apud Vladivostoko. Fine de 1919 li estis sendita kiel prizonulo al ĈSR kaj transdonita al tribunalo. Tiu lin liberigis, sed li malfacile serĉis laboron. Fine li komencis labori kiel redaktoro kaj verkisto de societaj romanoj. Post la dua mondmilito li komencis verki historiajn romanojn, per kiuj li atingis plej grandan sukceson.
Lia plej fama romano, ankaŭ filmigita, estas Martelo kontraŭ sorĉistinoj - la titolo estis transprenita el la fama inkvizicia verko, sed la romano priskribas kazon, kiu efektive okazis en Bohemio en la 17-a jarcento. Naiva maljuna kampulino dum la meso en Velké Losiny ne englutis hostion, sed sekrete ĝin kaŝis en poŝo, dezirante manĝigi ĝin al sia bovino, por ke ĝi donu pli multe da lakto. Tamen la kaŝo estis rimarkita, la kulpulino kaptita kaj akuzita pro nigra magio. Oni venigis maljunan inkvizitoron, kiu vidis en la kazo ŝancon riĉiĝi. Per torturado li devigis la maljunulinon, ke ŝi akuzu plej riĉajn homojn en la urbo pro sorĉado, poste li arestis ilin kaj konfiskis ilian havaĵon. Ili mem estis ankaŭ torturataj, ĝis ili akuzis aliajn homojn kaj estis aŭtodafee likviditaj. Fine li atakis eĉ pastron, dekanon, kiu klopodis lin haltigi, ankaŭ tiu estis ŝtiparumita.
En siaj verkoj Kaplický priskribis epokon de husanaj militoj, la komencon de la tridekjara milito en batalo apud Prago kaj postaj persekutoj kaj ekzekutoj, fine lia atento koncentriĝis al kampulaj ribeloj.
Nagykőrös
Nagykőrös [nadjkOroŝ] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Nagykőrös, kies centro estas.
Situo
Nagykőrös situas sur ebenaĵo sudoriente de Budapeŝto, proksime al Kecskemét, ĉe la fervoja linio Budapeŝto–Szeged. Cegléd troviĝas 16, Kecskemét 17, Budapeŝto 86 km.
Historio
Ĝia areo estas loĝata ekde la neolitiko, la komunumo estis unuafoje menciita en 1266. Nagykőrös ricevis en 1368 rajtojn de kampurbo, dum la turka okupa periodo, ĝi estis sultana posedaĵo (ĥas-urbo). Ĝi estis ekde 1817 "libera urbo". Dum la reĝlando la komunumo estis konsilantrajta urbo.
Ĝia ekonomia evoluo komenciĝis en la turka epoko, kiam la loĝantoj okupiĝis ĉefe pri bestobredado kaj bestokomercado. En la 18-a jarcento aperis krom la bredado la frukto- kaj legomkultivado. Fine de la 19-a jarcento aperis ankaŭ la industrio.
La plej malnovaj konstruaĵoj de la urbo estas la gotikdevena kalvinana, copfa romkatolika (omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario)) (1789) preĝejoj, la baroka urbodomo 1754.
En Nagykõrös funkcias ekde la 16-a jarcento lernejoj; nun tri mezlernejoj kaj la Kalvinana Instruist-eduka Altlernejo de Károli Gáspár.
Famuloj
En Nagykőrös naskiĝis kaj mortis József Tóth (advokato).
En Nagykőrös naskiĝis: En Nagykőrös mortis:
Ippari
Ippari estas rivero sur la itala insulo Sicilio, en provinco Ragusa.
Ĝi longas 28 km kaj fontas proksime de Cifali Ganzeria, el la "diana fonto". Proksime de kabo Punta della Camerina ĝi enfluas Mediteraneon. Ĝi preterpasas la urbon Vittoria. Mallonge antaŭ sia fino ĝi trafluas eksan lagon, kiu kredeble iam estis laguno. Ĝia fino situas je. La ĉerivera tereno sube de Vittoria apartenas al la natur-rezervejo Pino d'Aleppo.
Kvankam la nomo Ippari estis uzata jam en antikvaj tempoj, la mezepoko nomis la riveron "rivero de Cammarana".
Majkop-kulturo
La Majkop-kulturo (ekzistis de 3500 aK. ĝis ĉ. 2500 aK.) estis la plej grava arkeologia kulturo el la bronz-epoko, en suda Rusio. La nomo de la kulturo venas de reĝa tombejo, trovita en ĉirkaŭo de Majkop.
La popolo de la Majkop-kulturo migris (verŝajne el Anatolio) antaŭ 5000 jaroj apud la riveron Kuban. Ili kunportis la plej modernajn teknologiojn kaj teĥnikojn de la epoko. Ili prilaboris metalojn.
La popolo vivis dum 500 jarojn apud la rivero, poste migris apud la riveron Don, poste reaperis inter la Kaspia maro kaj Azova maro sur la stepo. Ili malaperis pro la daŭra ekstera atako.
Tarxien
Tarxien (aŭ Ħal Tarxien) estas vilaĝo en sudorienta parto de Malto. Ĝi estas riĉa arĥeologia loko. La komunumo havis 7724 loĝantojn en decembro 2008.
Majkop-kulturo
Oni entombigos la kadavrojn ĉiam kuŝigante ilin je la dekstra flanko, kapo al sudo.
Tarxien
La plej malnova templo estas datumita je 2800 a.K.. En la temploj ekzistas statuoj kaj reliefoj pri bestoj, ekz pri kaproj kaj porkoj. La plej konata statuo estas tiu de dika virino, altanta (originale) je 2 1/2 m. Oni pensas, ke ĝi reprezentas patrinan diinon.
Fort Thomas (Kentukio)
Fort Thomas (esperante Tomasfortikaĵo) estas usona urbeto en la ŝtato Kentukio en Konteo Campbell, situanta laŭlonge de la rivero Ohio transe de la urbego Cincinnati en la ŝtato Ohio. Laŭ takso de la Usona Censa Buroo, en la jaro 2000, 16,495 personaj loĝis ĉi tie.
Mary Brown estas la aktuala urbestro.
La koordinatoj de la urbeto estas 39.076011, -84.451273.
La urbeto estas nomita honore al Generalo George Henry Thomas, unu heroo de la Usona Enlanda Milito.
Daniel Schneidermann
Daniel Schneidermann (naskiĝis en la 5-a de aprilo 1958 en Parizo) estas franca ĵurnalisto.
Li plejparte okupiĝis pri studado de televido. Li plejparte aktivas en semajnaj gazetoj – antaŭe en Le Monde kaj poste en Libération, kaj en televido en elsendo Arrêt sur images en kanalo 5 de la francia televido.
Cramme
Cramme estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wolfenbüttel de la federacia lando Malsupra Saksio, kaj estas parto de la komunumaro Oderwald. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cramonshagen
Cramonshagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lützow-Lübstorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Silbury Hill
Silbury Hill (Monteto aŭ Holmo Silbury) estas la plej granda prahistoria nenatura monteto en Eŭropo kaj unu el la plej grandaj de la mondo. Ĝi altas 40 m, havas la diametron de 167m, aĝas ĉirkaŭ 4600-4700 jarojn.
Ĝi troviĝas en proksimo de Avebury, (graflando Wiltshire) en suda Anglio. Ĝia volumeno estas ĉirkaŭ 248.000 kubikmetroj.
ĝi kaj aliaj historiaj trovitaĵoj de la ĉirkaŭo apartenas al la Monda Kulturheredaĵo.
Oni ĝis nun ne povis eltrovi, kion celis la holmo, oni supozas eblan observejon de la ĉielo.
Vidu ankaŭ
Stonehenge, Woodhenge, Avebury Stone Circle, West Kennet Long Barrow
Canebière
Historio
Antaŭe fluis tie rivereto, kiu nomiĝis Lacydon. Poste oni plantis kampojn de kanabo por fari velojn kaj ŝnuregojn. La nomo de la avenuo Canebière tiel venas de kanabo.
Fameco de la avenuo
Dank'al la haveno, kiu situas malsupre de la Canebière, la maristoj ĉiam konis la avenuon. Je la komenco de la 20-a jarcento la anglalingvaj maristoj tradukis Canebière je can-o-beer (= skatolo da biero, pro la multnombraj trinkejoj, kiuj estis ĉe la avenuo).