cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gupta imperio
Pentrarto
Pentrarto estis evidente grava arto en la Gupta epoko, kaj la variaj pentraĵoj de la Aĝantaj kavoj, kiuj estas pro multo la plej bone survivaĵoj (preskaŭ la nuraj), montras tre maturajn stilon kaj teknikojn, klara rezulto de bone disvolvigita tradicio. Krome, estis registrita ke lerteco en amatora pentrarto, speciale de portretoj, estis konsiderata dezirebla plenumo inter la Guptaj elitoj, inklude de la reĝaj familioj. La aliaj survivaĵoj estas el la kavoj de Bagh, nune grandparte translokigitaj al la Gujari Mahal Arkeologia Muzeo de la Fortikaĵo de Gvalior, el Ellora, kaj el la 2a Kavo de la templokavoj de Badami.
Oni supozis, ke en Aĝanto estis establitaj teamoj de pentristoj, kiuj dekoraciis palacojn kaj templojn aliloke, estis alportitaj ien kiam oni postulis, ke ili dekoraciu kavon. Murpentraĵoj survivis kaj el la pli fruaj kaj el la pli malfruaj grupoj de kavoj. Kelkaj fragmentoj de murpentraĵoj konservitaj el la plej fruaj kavoj (Kavoj 10a kaj 11a) estas efektive unikaj survivaĵoj de antikva pentrarto en Barato el tiu periodo, kaj "montras, ke ĉirkaŭ la epoko de la Satavahana dinastio, se ne antaŭe, la hindiaj pentristj estis jam regantaj facilan kaj fluecan naturalisman stilon, ekzemple en la priskribo de grandaj grupoj de personoj en maniero komparebla al la reliefoj de Sanĉio".
Pentraĵoj de la grotoj de Aĝanto
Thor Heyerdahl
Thor HEYERDAHL [tur HEJerdal] (naskiĝis la 6-an de oktobro 1914, mortis la 18-an de aprilo 2002) estis norvega antropologo.
Li famiĝis pro sia ekspedicio Kon-Tiki en 1947. Heyerdahl supozis, ke la loĝantoj de la Polineziaj Insuloj origine venis el Sudameriko, kaj per sia ekspedicio li pruvis, ke tiutempe almenaŭ ne ekzistis teknikaj obstakloj por trapasi la 8 000-kilometran distancon trans la Pacifika Oceano. Kune kun sia kvin-persona teamo li veturis al Sudameriko, konstruis primitivan floson el loke troveblaj materialoj por ekvojaĝi al Polinezio. La sola moderna ekipaĵo sur la floso estis radiotelegrafiiloj; nutraĵojn la teamo gajnis el la maro. La dokumenta filmo pri la ekspedicio gajnis Oskaron en 1952 kaj la libro Kon-Tiki estis tradukita al 67 lingvoj, ankaŭ al Esperanto:
Ekspedicio Kon-Tiki / Traduko de Carsten Brynildsen - Stokholmo, 1951.
Heyerdahl faris poste diversajn aliajn ekspediciojn, ekz. per la papirusa boato Ra II de Maroko trans la Atlantikan Oceanon al la insulo Barbado. Krome li estis fervora aganto por la naturprotekto. En la filmo "Pipi Ŝtrumpolonga sur la sep maroj" li ludis piraton.
Pri Esperanto
Pri Esperanto, la antropologo esprimis sin favore plurfoje, interalie en la revuo "La Ponto" (1951):
En alia cirkonstanco, Thor Heyerdahl diris:
Fuortaro Eben-Emael
Fuortaro Eben-Emael estas belga fuortaro en Bassenge, apud Eben-Emael - laŭ kiu ĝi ricevis la nomon - inter la urboj Lieĝo kaj Maastricht, proksime de Kanalo de Albert, kiu defendis la belga-germanan limon. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1931 - 1935 kaj ĝi estis konsiderata kiel nekonkerebla. Sed la 10-an de majo 1940 85 paraŝutistoj el la germana 1-a paraŝutista divizio alteriĝis en la fuortaro helpe de glisiloj (tipo DFS 230). Je unu tago pli poste ili estis plifortikigitaj de la germana 151-a infanteria regimento kaj je la 13:30 horo la 11-an de majo la fuortaro kapitulaciis. Falis en militkaptitecon 1200 belgaj soldatoj.
Thor Heyerdahl
Pri Esperanto
En 1959, li ankaŭ apartenis al la Internacia Patrona Komitato por la celebrado de la centa datreveno de la naskiĝo de Zamenhof.
Fuortaro Eben-Emael
Dum la sieĝado de la fuortaro ludis gravan rolon du novaj armiloj - glisiloj, kiuj kapablis transporti la paraŝutistojn precize al malgranda celo (sen disiĝo, kiu okazus dum desalto per paraŝuto) kaj kumula eksplodaĵo, helpe de kiuj estis rapide likviditaj blendaj kupoloj (kun kanonoj) sur la tegmento de la fuortaro. Tion, ke sur la tegmento de la fuortaro ne estas mina kampo kaj la alteriĝo de la glisiloj estas ĉi tie sekura, la germanoj ekkonis laŭ tio, ke la belgaj soldatoj iradis tien ludi futbalon.
Ankaŭ gravan rolon ĉi tie estis rolinta fakto, ke la germanaj paraŝutistoj havis eblecon prepariĝi por tiu ĉi operaco en ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Ilia komandanto notis en sian taglibron post la atako kontraŭ la fuortaro, ke kontraŭ la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj la fuortaro Eben-Emael estis kiel infana ludilo.
Michael Wittenberg
Michael Wittenberg, nomata "MOVO", estis rusland-devena esperantisto, kiu naskiĝis en 1881 kaj mortis en 1954 en Zuriko, Svislando.
Wittenberg en 1924 iris al Berlino, kiel reprezentanto de rusa firmao, kaj - estante judo - fuĝis al Francio post 1933. El Francio li fuĝis en 1942 al Svislando.
Post la morto de Robert Kreuz en 1936, UEA nomumis en marto Wittenberg nova direktoro (ĝis majo), sed la plano jam estis transloki la oficejon de Ĝenevo al Londono. Problemo de Wittenberg estis ke li ne havis daŭran restadpermeson por Svislando. Komence de la Skismo Wittenberg proponis sensukcese novan asocion por kunligi la movadon.
Jargeau
Jargeau estas franca komunumo. Ĝi situas en la arondismento Orleano, la departemento Loiret kaj la regiono Centro-Valo de Luaro, ĉe la maldekstra bordo de la rivero Luaro, vizaĝe al la komunumo Saint-Denis-de-l'Hôtel. En ĝi havis 0 loĝantojn sur areo 14,66 km².
Jargeau, johana vilaĝo, estas fama pro ĝia preĝejo kaj karnavalo. Ĝi situas en la perimetro de la Luar-valo, listigita kiel Monda heredaĵo de Unesko.
Tri Krucoj
Tri Krucoj (TŘI KŘÍŽE)
kiuj staras ĉe la pinto de unu el kelkaj montetoj, kiuj altiĝas super la urbo. Tiu ĉi loko estas 555 metrojn alta super marnivelo. Tri Krucoj estas lignaj, simplaj - kaj oni diras, ke ili aperis jam sur la malnovaj pentraĵoj aŭ gravuraĵoj ĉirkaŭ la jaro 1650. Oni eksplikas ekziston de ili pere de estinta religio-politika situacio post la batalo sur la Blanka Monto. Ĉi tiuj krucoj simboligas venkon de katolikoj super luteranoj (verŝajne). De tiu ĉi loko, kie la krucoj staras, estas belega vido el kelkaj direktoj - oni ne povas tion priskribi, oni devas tion propraokule vidi. Ekzemple interesa estas vido al baneja parto de la urbo, ankaŭ al la antaŭurbaj partoj kaj al la antaŭmontaro de Ercmontaro.
Mangaloro
Mangaloro (en tulua: Kudla, ಕುಡ್ಲ; kanara: ಮಂಗಳೂರು, Mangalūru; konkana: Kodial, ಕೊಡಿಯಾಲ್; ĉe Bearoj: Maikala, ಮೈಕಾಲ) estas la ĉefa havenurbo de la barata subŝtato de Karnatako. Bordita de la Araba Maro kaj la montoteritorioj de la Okcidentaj Ghatoj, Mangaloro estas la administra sidejo de la distrikto de Dakŝina Kanara en sudokcidenta Karnatako.
Mangaloro ricevas sian nomon el loka hindua diaĵo Mangaladevi.
Mangaloro estas demografie diversa kaj en ĝi oni uzas komune diversajn lingvojn, nome tulua, konkana, kanara, kaj la dialekto de la Bearoj; ĝi estas la plej granda urbo de la regiono de Tulu Nadu. La pejzaĝo de la urbo karakteras pro montetaj deklivoj, kokonuspalmoj, riveretoj kaj konstruaĵoj de tre ruĝaj tegmentoj. Laŭ ŝtata disvolviga projekto, Mangaloro estis lokita kiel la 8a plej pura urbo en la lando. En Karnatako estus la 2a post Misoro.
Historio
Mangaloro longe apartenis al Majsura reĝlando.
NGC 1076
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
15296 Tantetruus
15296 Tantetruus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Geertruida ("Truus") Wijsmuller-Meijer, (1896–1978), anino de la nederlanda rezistado kiu savis ĉirkaŭ dek mil judajn infanojn antaŭ kaj dum la dua mondmilito kaj kaŝe kondukis ilin en sekurejon. En 1966 ŝi estis nomumita Justulino inter la Popoloj.
2057
2057 estos normala jaro komenciĝanta lunde (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2057 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
626 Notburga
626 Notburga estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la aŭstria sanktulino Notburga, protektantino de la servistinoj.
Aleksandrovo (distrikto Dmitrov)
Aleksandrovo (Александрово) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 231 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Historio de Esperanto (verkoj)
Pluraj verkoj havas titolon kiel "Historio de Esperanto" aŭ simile. Ili pritraktas kutime la ĝeneralan historion de Esperanto, kvankam ofte kun granda atento al la organizo. El la aŭtoroj nur Edmond Privat estis laŭ studoj historiisto.
Hiperuratemio
Kaŭzoj
La kaŭzo de hiperuratemio estas aŭ la akcela generado de urina acido per purina metabolismo aŭ la neproporcia ekskrecio en la reno, aŭ alta nivelo da fruktozo en la dieto.
Konsumo de purinriĉa nutraĵo estas unu el la ĉefkaŭzoj de hiperuratemio.
Islama reformismo
Islama reformismo aŭ ankaŭ kiel islama modernismo kaj modernisma salafismo estas movado kiu estis priskribita kiel "la unua islama ideologia respondo al la okcidenta kultura defia" kaj kiu celis konformigi la islaman kredon al modernaj okcidentaj valoroj kiel naciismo, demokratio, homaj rajtoj, racio, egaleco kaj socia progreso. Ĝi enhavas kritikan reekzamenon de klasikaj konceptoj kaj metodoj de jurisprudenco kaj novan aliron al islama teologio kaj la ekzegezo de la Korano.
Islama moderneco diferencas de sekularismo per tio, ke ĝi emfazas la gravecon de religio en la publika vivo, dum ĝi diferencas de salafismo. La fruaj islamaj modernistoj (Al-Afgani kaj Muhammad Abdu) uzis la esprimon "salafija" por referenci al siaj provoj renovigi islaman pensaron, kaj ĉi tiu "salafija movado" estas ofte konata en Okcidento kiel "islama modernismo", kvankam ĝi estas tre malsama de tio, kio nuntempe nomiĝas Salafisma Movado, kiu ĝenerale signifas "ideologioj kiel la ŭahabismo".
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Islamic Modernism en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Naoki Yamada
Naoki Yamada (japane 山田 直輝, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2009 ĝis 2010 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Repunito
Jen kelkaj ekzemploj: 11, 111, 1111 kaj 111111111111. La tutaj repdigitoj estas palindromoj, evidente.
Etimologio
La Vorto repunito estas formata de: "repeated unit" (ripetita unuo en angla lingvo) kaj esperanta sufikso "o".
Krokuso
Krokuso (Crocus) estas genro el la planta familio iridacoj (Iridaceae). La genro entenas ĉ. 75 speciojn, malaltajn herbojn kun bulbosimila tigotubero kaj elbazaj linioformaj folioj havantajn blankecan mezan strion. Ili havas ĝenerale unu (ĉe kulturformaj pluraj), mallonge pedunklajn florojn, kiuj havas longan koroltubon kaj ses ovalajn volbajn petallobojn, tri stamenojn kaj unu stiluson kun plurpartiĝinta stigmo. Ĝi estas hejme en la Alpoj, Suda Eŭropo, kaj ĉe Mediteraneo. Oni ofte plantas ĝin kiel ornamplanton pro la koloraj fruprintempaj kaj aŭtunaj floroj.
Unu specio estas konata kiel (kutima, ordinara) safrano (Crocus sativus), kies oranĝflavajn stigmojn oni uzas por kolorigi, gustigi kaj kuraci. Ĝi venas el okcidenta Azio.
17035 Velichko
17035 Velichko estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Fedor P. Veliĉko (1957–2013), altranga sciencisto ĉe la Instituto de Astronomio de la Ĥarkiva Universitato kaj iama direktoro de la Observa Stacio de Ĉuhujivo. Li estis fakulo pri la fotometrio kaj polarimetrio de asteroidoj kaj kometoj.
13439 Frankiethomas
13439 Frankiethomas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960, eksponante 130 fotografiajn platojn per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.
Comiziano
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Sankta Severino.
Najbaras la komunumoj Camposano, Casamarciano, Cicciano, Cimitile kaj Tufino.
Wolf-Premio pri Agrikulturo
La Wolf-Premio pri Agrikulturo estas premiita unufoje jare fare de la Wolf Foundation. Ĝi estas unu el la ses Wolf-premioj establitaj fare de la Fondo kaj premiita ekde 1978; La aliaj estas Kemio, Medicino, Artoj, Fiziko kaj Matematiko.
La gajnintoj estas:
Bikŝuo
Bikŝuo estas budhisma vira ŝramano. Kaj bikŝuoj kaj bikŝuinoj estas anoj de la samgo.
Gebikŝuoj vivas laŭ difinita regularo. Ilia vivstilo estas dizajnita por subteni ilian praktikon por atingi nirvanon.
Etimologio
La vorto bikŝuo devenas de la vorto en Sanskrito bhikṣu, kiu signifas almozulon kaj rilatas al la vorto bhikṣā (भिक्षा), kiu signifas almozon. Laŭ tradicio, gebikŝuoj ĉiumatene faras almozrondon (piṇḍacāra) en kiu ili marŝas de la bikŝuejo tra la proksimaj vilaĝoj kunportante bovlon (piṇḍapāta) por ricevi danaon —manĝaĵalmozon oferitan de domanoj—.
Vivtenado
Tradicie, bikŝuoj estas subtenitaj de oferoj kaj almozoj de budhanoj. Laŭ la teravada regularo, la ofero ne povas inkluzivi monon, ĉar bikŝuoj ne estas permesitaj tuŝi kiun ajn specon de mono. Tiu ĉi tradicio daŭras de la epoko de la historia budho Gotamo, kiu kiel multaj ŝramanoj de tiu epoko en Barato, praktikis almozadon por subteni sian praktikon. Laŭ instruo de la budho Gotamo, bikŝuoj tiam vojaĝadis de vilaĝo al vilaĝo almozante kaj vivante laŭ la bikŝua regularo, kaj nur haltis resti en fiksita loko dum la monatoj de la musonaj pluvegoj por praktiki pluvrifuĝon. La almozrando estas ankoraŭ praktikita en landoj, kiuj praktikas teravadan budhismon, kaj kvankam ĝi parte malaperis en landoj kie mahajana budhismo estas praktikita, ĝi ankoraŭ daŭras en kelkaj bikŝuejoj kaj tradicioj. En Japanio, ekzemple, zenaj bikŝuoj ankoraŭ kutimas praktiki almozrondon (takuhatsu) po fojo semajne aŭ monate, anstataŭ ĉiutage.
En la komentario de Budagoŝo en la Darmapado, bikŝuo estas priskribita kiel la homo kiu vidas danĝeron (en sansaro, la ciklo de renaskiĝo). Tial do li serĉas bikŝuiĝon por atingi liberiĝon de ĝi. La Darmapado diras, ke oni ne estas bikŝuo nur pro vivi el almozo, sed pro vivi sanktan vivon, transcendi kaj meriton kaj malmeriton, kaj marŝi kun kompreno de tiu ĉi mondo.
Roboj
Dum la festo de ŝtofofero, roboj estas faritaj en 24 horojn el la oferoj de la domanoj. La bikŝuoj elektas unu nuran bikŝuon inter ili por ricevi la oferon.
Bikŝuiĝo
Domanoj povas fariĝi bikŝuoj unue fariĝante ŝramanetoj per rito konata kiel elhejmiĝo (pravrajya / pabbajjā) kaj submetante sin al la dek preceptoj. Post tio, ili povas plene aniĝi al la samgo per ritualo konata kiel bikŝuiĝo (upasaṃpadā) kaj submetante sin al la teravada regularo (pātimokkha), kiu konsistas el 227 reguloj por viroj kaj el 311 reguloj por virinoj.
Homo pli juna ol 20 jarojn aĝa ne povas fariĝi bikŝuo nek bikŝuino, sed povas fariĝi ŝramaneto.
Bikŝuoj povas bikŝuiĝi, poste malbikŝuiĝi kaj rebikŝuiĝi plurfoje. En kelkaj skoloj de ĉina budhismo, bikŝuo povas malbikŝuiĝi nur tri aŭ sep fojojn en unu vivo. Post tio, li ne povas rebikŝuiĝi.
Esperantistaj bikŝuoj
Estas kelkaj bikŝuoj kiuj estas kaj estis gravaj por Esperantio. Inter ili:
Vaucouleurs (Meuse)
Vaucouleurs  estas loĝloko kaj franca komunumo, en la regiono Loreno, departemento Meuse, en la distrikto Commercy. Ĝi estas la ĉefa loĝloko de la arondismento Vaucouleurs. En la jaro 1999 ĝi havis 2,289 loĝantojn sur areo de 39,35 km2.
Lantic
(jen france, bretone Lannidig) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Gloto
Gloto estas la interspaco inter la voĉkordoj (voĉlipoj) en la laringo. Ĝia longeco estas tipe 20 mm ĉe viroj, 15 mm ĉe virinoj kaj 5 mm ĉe beboj. Ĝi estas plej vaste malferma dum enspirado. Ĝi fermiĝas kaj malfermiĝas reflekse dum tusado. Ĝi fermiĝas kiam nutraĵo minacas eniri la traĥeon kaj por stabiligi la diafragmon kiam oni aktivigas la ventrajn muskolojn.
Dum parolado, la vasteco de la gloto varias. Fermita ĝi estas dum la produktado de glota plozivo kaj ejektivaj konsonantoj. Kiam la interna tensio de la voĉlipoj, ilia adukcia stato kaj la premdiferenco aŭ aerfluo tra la gloto ĝuste kombiniĝas, estiĝas vibrado de la voĉlipoj. Tiam la vasteco de la gloto oscilas inter maksimumo kaj minimumo.
En normala brustvoĉo, la gloto plene fermiĝas dum fazo de la vibra ciklo.
En lika voĉo, kiu estas pli kutima ĉe virinoj ol ĉe viroj kaj uzata por esprimi elkorajn sentojn, kaj ankaŭ en falseta voĉo, la gloto ne plene fermiĝas dum vibra ciklo.
Dum flustrado, la gloto tipe estas plejparte fermata (en sia antaŭa parto), sed restas malferna triangulo inter la aritenoidaj kartilagoj kiuj konsistigas la malantaŭan fikspunkton de la voĉlipoj kaj voĉkordoj.
Dum la fortena fazo de senvoĉaj konsonantoj, la voĉlipoj estas abdukciataj kaj streĉigataj. Tiu streĉigo ankaŭ kaŭzas ioman altigon de la voĉfrekvenco (tonalteco) en sekva vokalo. La glota malfermo estas pli vasta dum la fortena fazo de aspiraciaj plozivoj ol ĉe plozivoj ellasataj sen aspiracio.
Distrikto Tata
La Distrikto Tata (hungare  Tatai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom. Ĝi situas inter Danubo kaj montaroj en la norda-meza partoj de la departemento (en la norda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Tata (Hungario), kiu estas urbo, la ceteraj 9 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 306,71 km², kie loĝas 38 742 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj (dum la socialismo ankaŭ pri minado).
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Parage
Situo
Parage situas sur ebenaĵo laŭ flankovojoj.
Historio
La unua mencio devenis el 1473. Dum la historio loĝis tie precipe serboj. Fine de la 18-a jarcento la komunumo translokiĝis 4 km-ojn pro la alta grundakvo. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Parage 1039 homoj, (serboj 881 (85%), ciganoj 70, jugoslavianoj 17, slovakoj 16, kroatoj 14 kaj aliaj).
Orientation
Orientation (angle: "Orientado") estas la dua muzikalbumeto de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en Japanio la 22-an de aŭgusto 2001.
Jano
La dio Jano - latine Ianus, foje ankaŭ literumita Janus - laŭ PIV estas romia dio de la komencoj kaj malfermoj, prezentata kun du vizaĝoj kontraŭdirektaj. La portoj de la templo de Jano en Romo estis fermitaj nur dum paco. Li apartenas al la plej malnovaj romiaj dioj kaj al la origina romia mitologio. Temas pri pure romia diaĵo, la helena mitologio ne konas kompareblan figuron.
Bildigo
La plej fruaj bildigoj de la dio - sur la monero, kiun produktigis la reganto Servius Tullius - montras ĝin kun duobla vizaĝo, rigardante antaŭen kaj malantaŭen; tial la kromnomo Geminus (ĝemelo). Per kvar kapoj li aperas sur moneroj de la imperiestro Hadriano. La plej ofta bildigo tamen laŭ la unuaj moneroj restis tiu de du kapoj aŭ de du vizaĝoj sur unu kapo. La tiel nomata "jana kapo" iĝis simbolo de ambigueco.
La deveno de la dio ne klaras; diversaj mitologiaj legendoj nomas lin infano de Saturno kaj Entoria.
Laŭ tre konata bildigo sur pentraĵoj kaj statuoj, Jano en la dekstra mano nombris 300 ŝtonetojn, kaj en la maldekstra 65, kio indikas pri la divido de la jaro en 365 tagojn. Laŭ aliaj bildigoj li en la dekstra mano havis bastonon, en la maldekstra unu aŭ plurajn ŝlosilo(j)n, kiel simbolo esti la gardanto de la ĉiela enirejo, la movanto de la ankroj de la kosmo, la ŝlosa malfermanto kaj fermanto de la ĉielo, la nuboj, la landoj kaj la maroj.
En alegoriaj bildigoj de la kvar sezonoj Jano personigas la vintron. Laŭ li nomatas la monato januaro.
Konstruaĵoj
Numa Pompilius (n. 750 a.K., m. 672 a.K.), la legenda dua reĝo de Romo, kiu laŭdire enkondukis la kulton pri Jano en Romo, starigis la templon de Jano en la urbo. Krome en la urbo stariĝis fama "arko de Jano", kiu honorigis la diaĵon.
Alexander von Bunge
Alexander Georg von Bunge (Александр Андреевич Бунге) (naskiĝis, mortis ) estis rusa botanikisto. Li estas plej memorata pro sciencaj ekspedicioj al Azio kaj precipe al Siberio.
Biografio
Bunge naskiĝis kiel filo de familio kiu apartenis al la germana malplimulto en cara Rusio. Lia patro Andreas Theodor estis la filo de Georg Friedrich Bunge, apotekisto kiu elmigris de Orienta Prusio ĝis Rusio en la 18-a jarcento. Li studis medicinon ĉe la Universitato de Dorpat, poste deĵorante kiel profesoro pri botaniko en Kazan. En 1835, li revenis al Dorpat, kie li instruis klasojn pri botaniko ĝis 1867. Ĉi tie, li konservis kontakton kun Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal, botanikisto ĉe la Universitato de Halle, per korespondado, per artikoloj publikigitaj en la revuo "Linnaea" kaj tra la interŝanĝo de herbario-specimenoj. Li restis en Dorpat ĝis 1881, pasigante siajn pli postajn jarojn tie farante enketojn pri flaŭro de Estonio.
En 1826 kun Carl Friedrich von Ledebour kaj Carl Anton von Meyer, li komencis gravan sciencan ekspedicion al la Kirgiza Stepo kaj Altajo. En 1830-1831, li vojaĝis al Pekino tra Siberio, tra kiu li faris ampleksan esploradon de la flaŭro de Mongolio. Sekvante siajn esplorojn en Ĉinio, li revenis al montaro Altajo, kie li faris studojn de la orienta parto de la regiono (1832). En 1857–1858 li partoprenis sciencan ekspedicion al Ĥorasano kaj Afganio.
Megumu Tamura
(japane 田村 恵, n. la 10-an de januaro 1927, m. la 8-an de oktobro 1986) estis japana futbalisto. Li en 1951 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Jean-Luc Godard
Naskiĝinta de franca-svisaj gepatroj en Parizo, li edukiĝis en Nyon, Svisio, poste studis ĉe la Lycée Rohmer, kaj ĉe la Sorbonne en Parizo, kie li studis etnologion. Dum sia tempo ĉe la Sorbonne, li engaĝiĝis kun la juna grupo de filmistoj kaj filmteoriistoj, kiuj naskis la Novan Ondon.
Konata por stilaj efikoj, kiuj kontraŭis la holivudajn kutimojn, li fariĝis universale rekonita kiel la plej aŭdaca kaj radikala de la Nov-Ondanoj. Liaj filmoj estis klare politikaj. Lia verkaro indikas grandan scion pri filmhistorio, ampleksan komprenon de ekzistadisma kaj marksisma filozofioj, kaj klerula karaktero, kiu igis lin la sola filmisto inter la publikaj intelektuloj de la Rive Gauche.
Tupai
Tupai estas atolo en la Pacifika Oceano, kiu apartenas al la Deventaj insuloj de Franca Polinezio. Ĝi situas proksimume 19 kilometroj nordokcidente de Bora Bora kaj 460 kilometroj nordokcidente de Tahitio. La atolo ne havas permanentajn loĝantojn. Sur Tupai estas kokosnuksoplantejo kaj flughaveneto.
Turo de Barkhausen
La Turo de Barkhausen (Barkhäuser Turm) estas historia gvata kaj ronda turo inter Udestedt kaj Stotternheim en Germanio.
Situo
Staras la turo sur la teritorio de Udestedt, ĉ. 2 km oriente de la vilaĝo. Disde la vojo al Stotternheim kondukas unue suden, poste okcidenten pado ŝilde markita almonten ĝis la turo. Apud ĝi oni trovas informtabulon pri la historio tura kiel ankaŭ sidbenko kaj rubujo. Ĉirkaŭite de kampoj kondukas tre proksime (birdfluge ĉ. 150 metrojn for) la federacia aŭtoŝoseo A 71.
Historio
Temas pri la lasta resto de klostra bieno dependanta de Monaĥejo Georgenthal mallonge de la forlasita loko Barkhausen (kiu estas ĉ. 1 km pli norde). La bieno ĉe la en 1189 sub la nomo Barchusen menciita loko mastrumitis ĝis la 14-a jarcento fare de cistercianoj. Post la enloĝantara foriro kaj la permeso de landgrafo Frederiko la 2-a malkonstrui la bienon, kamparanoj de Udestedt aĉetis la terenon faronte kooperativon (Gewerke zu Barkhausen). Juĝejo propra devis observi la leĝojn kooperativaj: dum jarcentoj okazis la mardon post pentekosto publika juĝotago: la unua menciita estis en 1415 kaj la lasta en 1873. Poste la kunvenoj ne estis plu por juĝi sed por festi. La turo de Barkhausen estis ankaŭ grava kiel parto de la ekstera ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto.
Antaŭ 1900 la turo havis tegmenton provizoran zinkan, kaj la supra diametro estis de 2 metroj. Ĉiuj lignaĵoj kaj mebloj perdiĝis. Vanalismo kaj ventego de 1913 ege damaĝis la truon; aŭtune de 1913 iĝis restaŭrado ĝia. En 1985 la surloka agrikultura kolĥozo refaris la tegmenton kaj la eksteran pucon. Krome muntitis veterflago supre. En 1998 oni rekonstruis la turon kaj plibeligis ĝian ĉirkaŭaĵon. En niaj tagoj la turo estas monumentprotektitaĵo.
NGC 1077A
NGC 1077A (aliaj indikoj — PGC 10468, NGC 1077-1, UGC 2230, MCG 7-6-69, ZWG 539.95, IRAS02428+3952) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(15064) 1999 AC4
(15064) 1999 AC4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Dennis K. Chesney elde High Point (Usono)
HAN Universitato de Aplikataj Sciencoj
La HAN Universitato de Aplikataj Sciencoj (Hogeschool van Arnhem en Nijmegen), ofte mallongigita kiel HAN, estas universitato de aplikataj sciencoj kun kampusoj en Arnhem kaj Nijmegen en Nederlando. Ĝi ofertas bakalaŭrajn kaj magistrajn gradojn en multaj subjektoj. Arnhem Business School estas la internacia fako de HAN Universitato.
Tamburo
Tamburo estas frapinstrumento, farata el almenaŭ unu maldika streĉita membrano ligita al kadro sur malplena cilindra tubo, malfermata je alia fino. Oni frapas la membranon per tamburbastono, maleo, mano, aŭ alia objekto por produkti la sonon. Persono kiu ludas tamburon estas nomata tamburisto.
Tamburoj povas esti ludataj unuope, tiele ke la ludanto uzas ununuran tamburon, aŭ kiel kelkajn tamburojn kune kiaj la jembeo. Aliaj estas normale ludataj kiel serio de du aŭ pliaj, ĉiuj ludataj de ununura tamburisto, kiaj la bongo kaj la timbalo. Nombro de diferencaj tamburoj ludeblaj kune kun cimbaloj formas la bazan modernan drumon.
Difinoj
En PIV estas kvar difinoj de la termino "tamburo", el kiuj nur la unua korespondas al la muzikinstrumento, dum la aliaj aludas al teknikaj konceptoj similaj pro la formo, nome la jenaj:
Historio
Oni trovis tamburojn faritajn el haŭtoj de aligatoroj en kuŝejoj de Neolitikaj kulturoj en Ĉinio, datitaj el periodo de 5500–2350 a.n.e. In literaturaj registroj, tamburoj manifestis ŝamanajn karakterojn kaj estis ofte uzitajn en ritaj ceremonioj. La bronzan tamburon Dong Son oni fabrikis jam en la bronzepoka kulutri Dong Son en samnoma vilaĝo de norda Vjetnamio. Tiu kulturo inkludas ankaŭ la tre ornamitan tamburon Ngoc Lu.
Precizan aĝon de la plej malnova tamburo oni ne scias, ĉar tamburojn oni konstruas kaj konstruis de facile degenereblaj materialoj (precipe el ligno). Unuaj konservitaj mencioj pri tamburoj estas de jaro 3000 antaŭ nia erao de Mezopotamio. Popolo de cindraj kampoj elfaradis tamburojn ne nur el ligno sed ankaŭ el argilo, pro tio kelkaj tamburoj konserviĝis. Arkeologoj trovis kelkaj strangajn vazojn sen fundo kaj ĉe mankanta fundo estis truetoj. Poste oni eksciis, ke tiuj strangaj vazoj estas fakte tamburoj. Tiuj tamburoj estis funelformaj.
Bestotamburado
Foje oni sugestis la devenon de tamburado kiel originita en bestokutimaro. En diversaj mondoregionoj oni malkovris, ke makakoj tamburas objektojn en ritma maniero por montri socian dominadon kaj tio estis komprenita kiel procezo je simila maniero en iliaj cerboj al voĉo, sugestante evoluan originon el la tamburado kiel parto de socia komunikado. Aliaj primatoj faras tamburecajn sonojn per brustobatado aŭ manfrapado, kaj ankaŭ eĉ roduloj kiel la kanguruaj ratoj de la genro Dipodomys faras similajn sonojn uzante siajn ungojn surgrunden.
Parolaj tamburoj
Parola tamburo, ankaŭ pli mallonge paroltamburo, estas tamburoj, per kiuj tamburistoj ĉefe en Orienta Afriko povas vorte komuniki, aparte longdistance. Per tiuj ĉi tamburoj ili povas interŝanĝi mesaĝojn kaj novaĵojn. Alia nomo estas tamo, kiu devenas de la volofa lingvo.
Multaj paroltamburoj havas sablohorloĝo-forman korpon kaj estas surstreĉitaj per du feloj interligitaj per ledoŝnuroj. Oni pinĉas la tamburon sub la brakon kaj ludas ĝin per kurba bastono. Per streĉado kaj malstreĉado de la supra brako oni povas ŝanĝi la tonalton per la ledoŝnuroj. Tiu ĉi apartaĵo ebligas ludi ĉiujn tonlingvojn de Ganao sur la tamburo (la tvian, haŭsa, dagomban ktp.).
Ankaŭ en Srilanko tamburoj estis uzitaj por komunikado inter la ŝtato kaj la komunumo, kaj tio datas el ĉirkaŭ 2500 jaroj.
Tamburoj kiel esprimilo de tre diversaj kulturoj
Tamburado povas esti intenca esprimilo de emocio por distrado, spiritismo kaj komunikado. Multaj kulturoj praktikas tamburadon kiel spirita aŭ religia ceremonio kaj interpretas tamburritmojn simile al parola lingvaĵo aŭ preĝo. Tamburado disvolviĝis laŭlonge de jarmiloj kiel pova artoformo. Tameburado estas ofte konsiderata kiel la radiko de muziko kaj estas foje ludata kiel kinestetika danco. Kiel fako, tamburado koncentras la korpotrejnadon por plenumi, esprimi kaj interpreti muzikan ritman intencon al publiko kaj al la ludanto.
La Antikva Grekio antikvaj grekoj nomis tiun instrumenton tympanon aŭ typanon, kaj la romianoj tympanum. Homero menciis la tamburon nek en la Iliado nek en la Odiseado, nome la du plej fruaj gravaj verkoj de la kulturo en Okcidento. En Bakĥantinoj de Eŭripido, Bakho petis al siaj sekvantoj kapti la tamburojn uzatajn de la Frigoj. Li asertas, ke tiuj tamburoj estis "inventitaj de mi mem kaj de Rea aŭ la granda patrino de la dioj, Cibelo". En alia fragmento li diras, ke la Koribantoj inventis ĝin por li. Inter la grekoj oni kredis, ke la frigoj estas la inventintoj de la tamburo dum la romianoj pensis, ke estis sirianoj la inventintoj. Plej probable estis la fakto ke la grekoj kopiis iun tamburon de azianoj kaj de tie ĝi estus pasinta al la romianoj. ​
Por fabriki tamburojn oni uzis felojn el virbovoj, sed plej ofte felojn el azenoj, kiel Kajo Julio Fedro menciis en siaj fabloj, nome en la kvara libro. Tiu tamburo konsistis el cilindro el ligno aŭ metalo kovrita per felo kiu havigis formon de kribrilo. La tamburon oni ludis foje per bastonetoj, sed plej ofte per mano kaj similmaniere kiel oni ludas altuale là tamburinon, al kiu multe similis la tamburo de antikvuloj. Por produkti pli sonoran sonon oni aldonis metalpecojn kaj ankaŭ sonoriletojn kaj tintilojn. La tympanum iĝis iel simbolo de la iniĝo ĉar uzis ĝin ĉefe viroj deediĉitaj al Cibelo. Krome timpanludistinojn oni konsideris maldecaj virinoj. Unu el la aferoj kiujn Sankta Justo deziris forigi disde la bankedoj estas la ludistoj de la grekdevenaj krotaloj kaj de tamburinoj.
Oni ne trovis en Antikveco tamburon dufelan, sed ja ekzistas prie tekstoj en verkoj de Malfrua Romio. Isidoro de Sevilo verkis, ke la nomita simfonia estas instrumento ludata alternative aŭ samtempe duflanke kaj ke la mikso de ambaŭ sonoj kaj basaj kaj malbasaj formis tre agrablan harmonion. Prudencio jam menciis, ke per la simfonia oni elsendis la atakaverton en la Batalo de Aktio.
Kelkaj historiistoj opinias, ke ĉinoj jam uzis tamburon ekde tre antikvaj tempoj. Oni uzas instrumentojn similajn al tamburo ankaŭ en multaj popoloj de Afriko, Ameriko, Oceanio kaj ĉe aliaj popoloj de Azio.
La etimologio de la nomo estas rilata al mezepoka historio de Hispanio, nome al la epoko de la militoj de kristanoj kontraŭ araboj aŭ maŭroj, nome la nomita Reconquista. La maŭroj estis unuaj kiuj uzis en armeoj de tiu mondoregiono tiujn instrumentojn kiujn ili nomis en araba al-tambor (tambor en hispana, tamburo en Esperanto). Eble ankaŭ timbaleoj, nome instrumento propra de la ankva kavalerio konservita ekzemple en kelkaj lokoj de Hispanio en la popolfestoj, estas elpensaĵo de araboj. Ne estas duboj, ke la iberaj popoloj adoptis la tamburon el la araboj jam en la Mezepoko. Post forestigo dum la regado de Amadeo de Savojo, ĝia uzado estis restarigita en 1893 fare de la generalo López Domínguez.
En la kultura anda areo, la tamburoj estis uzataj por akompani ceremoniojn kaj festojn. Instrumentoj kiel la "tinja" estis sufiĉe komunaj. Ĉe la suda marbordo, la nazkaoj disvolvis sian propran tipan tamburon, kiu karakteriziĝis pro sia ornamita kaj skulpta nivelo.
Milituzoj
Ĉinaj trupoj uzi tamburojn tàigǔ por motivigi trupojn, por helpi la ritmon de marŝado, kaj por elsendi ordonoj aŭ aliajn anoncojn. Por ekzemplo, dum milito inter Qi kaj Lu en la jaro 684 a.n.e., la efikon de tamburado super la moralo de soldatoj oni uzis por ŝanĝi la rezulton de grava batalo. Ankaŭ flut-tambura korpuso de svisaj pagsoldatoj uzis tamburadon. Ili uzis fruan version de la tambureto portata sur la dekstra ŝultro de la portanto, pendita pere de zonledaĵo (tipe ludita per unu mano uzante tradician tamburbatadon. Precize al tiu instrumento aludis por la unua fojo la nune konata anglalingva vorto "drum" (el kio ankaŭ esperantlingva drumo).
Simile, dum la Angla Enlanda Milito ŝnur-tensiajn tamburojn portis junajn oficirojn kiel rimedo elsendi ordonojn el veteranaj oficiroj super la batalbruo. Ankaŭ tiujn oni portis sur la ŝultro de la tamburisto kaj tipe oni ludis per du tamburbastonetoj. Diversaj regimentoj kaj kompanioj havis diferencajn, distingeblajn kaj unikajn tamburbatadojn kiujn nur la anaro povis rekoni. Meze de la 19-a jarcento, la skota militistaro ekaligis sakŝalmojn en siaj regimentoj de la Altaj Teroj.
Dum la militado de antaŭ-kolumba epoko, oni scias, ke Aztekoj uzis tamburojn por sendi signalojn al la batalantaj militistoj. La Navatla vorto por tamburo estas iom tradukita el huehuetl (kio iel funkcias kiel onomatopeo de la tambursonado).
La Rigvedo, unu el la plej antikvaj religiaj skribaĵoj en la mondo, enhavas kelkajn referencojn al la uzado de Dundhubi (milittamburo). Arjaj triboj batalatakis je batado de milittamburo kaj ĉantado de himno kiu aperas en la Libro 6a de la Rigvedo kaj ankaŭ ĉe la Atarva Vedo. La dundhuhi (alia onomatopeo de la tambursonado) estis konsiderata sakra kaj kapti unu el tiuj en batalo estus signalo de venko super la malamiko.
La Tamburisto de Bruch estas legendo formita el okazaĵoj de 1808 kadre de la Milito de Hispana Sendependigo. Supozeble tamburisto Isidro Llusá i Casanovas (Santpedor, 1791-1809) trompis la francajn trupojn, kiuj je la eĥo de la tambursonado kontraŭ montoj de Montserrat miskomprenis la kvanton de pli malgranda hispana armeo, kaj tiel estis venkitaj. La realaj bataloj okazis la 6an kaj 14an de junio 1808 kaj ili gravis historie ĉar jam komence de la milito montriĝis, ke la franca armeo ne estis nevenkebla. Pri aliaj milittamburoj vidu suben pri Distant Drums ĉe ĉapitro "En arto".
Himno al Valle del Cauca
La Himno del Valle del Cauca (Hispane:Himno de Valo de Kaŭko), oficiale Himno al Departamento del Valle del Cauca (Himno de la Departemento Valo de Kaŭko), estis skribita de José Ignacio Tamayo kaj Pablo Emilio Camacho Perea; Santiago Velasco Llanos estis kiu kreis la muzikon de la himno. Ĝi estis kreita en 1961 kaj ludita unuafoje la 14-an de majo de tiu jaro en la placo de Sankta Francisko, en la urbo Kalio. La himno estis oficiale adoptita kiel la oficiala himno de la Departemento de Valo de Kaŭko la 15-an de marto 1967 per la Dekreto No. 0245.
Tamburo
Uzado
Tamburoj estas kutime ludataj per manoj aŭ tamburbastonoj. Krom muziko estas uzataj en iuj religiaj ceremonioj. Ankaŭ estas popularaj en muzikterapio, precipe mane ludataj pro ilia natureco kaj facileco de ludado.
Mantamburo
Mantamburo estas tamburo, kiun oni kutime ludas frapante per unu aŭ ambaŭ manoj anstataŭ martelo aŭ bastonetoj aŭ aliaj frapiloj. Oni distingas unumanajn tamburojn tenatajn per unu mano disde la dumanajn tamburojn starantajn sur la grundo aŭ pendantajn antaŭ la korpo. La plej simpla formo de mantamburo estas la kadrotamburo, kiu plejofte konsistas el cirkloronda kadro surstreĉita sur unu flanko per tamburfelo. Mantamburo estas ludoteĥnika, sed ne instrumentofaka kategorio. Kiel mantamburo fakte uzeblas ĉiu tamburtipo.
Himno al Valle del Cauca
Teksto
La oficiala teksto de la himno, en la hispana, estas la jena:
Tamburo
Paroltamburoj
Parola tamburo, ankaŭ pli mallonge paroltamburo, estas tamburoj, per kiuj tamburistoj en orienta Afriko povas vorte komuniki. Per tiuj ĉi tamburoj ili povas interŝanĝi mesaĝojn kaj novaĵojn. Alia nomo estas tamo, kiu devenas de la volofa lingvo (vd. malsupren).
Fendotamburoj
La fendotamburo, ankaŭ tomtomo, estas tradicia idiofona frapinstrumento, kiu estas uzata kiel komunikotamburo, en rita muziko kaj kiel signalinstrumento. En muzikistaro ĝi precipe fiksas la takton por la ceteraj ritmaj instrumentoj.
Himno al Valle del Cauca
Teksto
Ĥoro:
Tamburo
Drumo
[[Dosiero:Drum set.svg|eta|dekstra|280px|Normaranĝo de frapinstrumentaro
Himno al Valle del Cauca
Teksto
I
II
Tamburo
Drumo
1. cimbalo 2. startamo 3. pendotamoj 4. tamburego aŭ bastamburo 5. tambureto aŭ knartamburo 6. ĉarlestono ]] Drumo aŭ frapinstrumentaro estas kombinaĵo de frapinstrumentoj (tamburoj, cimbaloj kaj aliaj), aranĝita tiel ke ununura muzikisto povas ludi ĝin. Dumpase de la historio establiĝis depende de la muzikstilo plej malsamaj aranĝoformoj de la frapinstrumentaro. Al la nuntempa normoformo apartenas tambureto, tamburego, tamo, ĉarlestono, diversaj cimbaloj kaj perkutinstrumentetoj kiel ekz. lignobloko, bovsonorilo aŭ tintilringo. Ĉi tiun kombinaĵon la muzikisto povas individue kunmeti kaj aranĝi helpe de starigiloj aŭ fiksigaj stangoj. Krom la akustika frapinstrumentaro nuntempe ekzistas ankaŭ elektronika frapinstrumentaro. Frapinstrumentan muzikon oni notas helpe de la kutima notacio. Por distingo servas la tiel nomata neŭtra klefo.
La individuaj instrumentoj de frapinstrumentaro apartenas aŭ al la idiofonoj („memsonantoj“) aŭ al la membranofonoj („felosonantoj“). La selekto de la instrumentoj dependas de la muzika kunteksto, de la stilo kaj de la imagoj de la frapinstrumentisto. La grandoj de la tamburoj kaj cimbaloj estas indikataj per colo. Kvankam tuta aro da normoj venkis, la varieco de la grandoj intertempe surmerkate haveblaj estas preskaŭ senlima. Preskaŭ ĉiam la bazon de frapinstrumentaro formas kombinaĵo de jenaj instrumentoj.
Historio de drumo
Decida por la evoluo de la frapinstrumentaro estas la invento de la unua bastambura pedalo en la jaro 1887 fare de J. R. Olney. Sekvis en la jaro 1899 ĝia unua seria produktado fare de William F. Ludwig kaj sur la kultura kampo kontraŭtamburadaj leĝoj: Ĉi tiuj en Usono malpermesis al sklavoj ludi siajn mantamburojn, kio rezultigis, ke la nigruloj zorgis pri sia ja ege ritma muzikkulturo per eŭropaj kaj arabaj-okcidentaziaj frapinstrumentoj. La unua kompleta frapinstrumentaron vendis en 1918 la firmao Ludwig.
Kiel en multaj aliaj ekonomiaj branĉoj ankaŭ je la produktado kaj disvendado de frapinstrumentaroj venkis tutmondiĝo kaj internaciiĝo. Ĝis en la 1960-jaroj la pintaj produktoj devenis el Usono (Ludwig, Gretsch), Britio (Premier) kaj Germanio (Sonor, Trixon).
Ekde la 1960-aj jaroj tamen malkaraj produktoj pli kaj pli konkurencis: malmultekostaj frapinstrumentaroj venis komence el Japanio, poste el Tajvano kaj Sud-Koreio. Japanio kaj Tajvano jam ekde la 1970-aj jaroj proponis pintajn produktojn (Tama, Yamaha), kiuj premegis la pintajn frapinstrumentarojn el Usono, Britio kaj Germanio sur la merkato kaj finfine transprenis grandajn merkatporciojn de la tradiciaj produktantoj.
Dumpase de la 1980-aj jaroj aparte Tajvano fariĝis la plej favore produktanta akcesoraĵo-liveranto de preskaŭ ĉiu frapinstrumentaro-produktanto de la mondo. Kun la tutmondiĝo ekde proksimume 1990 la internacia dependeco-rilato kvazaŭ renversiĝis: iamaj pintproduktantoj eniris en dependecon de antaŭaj produktantoj de malkaraj frapinstrumentaroj (Sonor ekzemple eniĝis en dependecon de ĉina kapitalo).
Aktuale Brazilo premas per favorprezaj frapinstrumentaroj de la firmao RMV de relative alta kvalito sur la tutmondan merkaton.
La formo de drumo kiel estas konata en la moderna epoko estas plejparte atribuita al la ĵaza tamburisto, Gene Krupa. La sistemo kombinas tamburojn kaj cimbalojn. La sistemo havas bazan kaj konatan strukturon, sed ĉiu ludanto povas ŝanĝi la strukturon de la sistemo laŭ sia plaĉo kaj adaptigi ĝin al la muzika bezono.
En arto
Distant Drums estas usona filmo de 1951 reĝisorita de Raoul Walsh kun stelulado de Gary Cooper. La agado okazas dum la Dua Seminola Milito en la 1840-aj jaroj, en kiu Cooper estas kapitano de roto kiu estas persekutita en Evergladoj de grupo de indiĝenaj Seminoloj. La minaco de la indianoj konstantas en la filmo per la aŭdado de la malproksimaj tamburoj (Distant Drums) kiuj alproksimĝas minace al la roto de blankuloj. La filmo ege interenciiĝis kaj kontribuis al la famigo de Gary Cooper, Tiukadre la titolo de hispanlingva filmo Tacones lejanos de Pedro Almodóvar estas parodio de la hispanlingva titolo Tambores lejanos (Malproksimaj tamburoj) por la menciita anglalingva filmo Distant Drums de Gary Cooper, ikono por la hispana kinkulturo; tamen tie tute ne temas pri tamburoj, sed pri kalkanumoj, kies ritma sonbatado simile aludas al alproksimiĝo de iu. ​
La lada tambureto (Die Blechtrommel) estas romano de la germana verkisto Günter Grass. Ĝi aperis en 1959 kiel parto de lia trilogio Danziger Trilogie ("Danciga Trilogio") kaj apartenas al la plej signifaj romanoj de la germana literaturo post la Dua Mondmilito. En 1979 la verko estis filmigita de Volker Schlöndorff kun scenaro de Volker Schlöndorff mem, Jean-Claude Carrière kaj Franz Seitz kaj la aktoroj Mario Adorf, Charles Aznavour, David Bennent, Heinz Bennent, Daniel Olbrychski, Katharina Thalbach, Angela Winkler kaj aliaj. La filmo ricevis Oskar-premion kiel plej bona ne-anglalingva filmo kaj la Oran palmon de Cannes.
La romano rakontas la dramon de infano kiu ludas ladan tambureton por esprimi sian malkontenton pri la vivo de plenkreskuloj en la epoko de la ascendo de naziismo en la Tria Regno. Estante trijaraĝa, Oskar ricevas kiel donaco ladan tambureton kiun li konstante ludas. Li seniluziiĝas je la vivo de plenkreskuloj kiam malkovras la ekstergedzan perfidon de sia patrino kun ŝia kuzo Jan kaj decidas ne plu kreskiĝi: tiucele li falas intence el ŝtuparo pro kio ricevas fortan kapobaton kiu haltigas lian kreskoprocezon. Plenkreskuloj ne kontentas kun la konstanta infaneco de Oskar kaj ofte baraktas por elpreni lian tambureton kiun li obsede ludas, sed tiam li kriegas rompante ĉiun proksimajn vitrojn (fenestroj, ujo, okulglasoj ktp.). La romano estis tradukita en Esperanton de Tomasz Chmielik kaj aperis en la Serio Oriento-Okcidento (n-ro 33). Unu el la herooj de la romano Jan Broński, fakte Bernard Binnebesel estis la unua polo-esperantisto el Malborko.
En kulturo
En diversaj mondoregionoj okazas festivaloj en kiuj tamburludado, ĉefe kolektiva, estas gravaj eventoj. Ekzemple menciendas la Tamborrada de Donostio, Eŭskio, Hispanio, kie samtempe bandoj de infanoj tamburludas maskitaj je napoleonaj soldatoj aŭ kuiristoj; kaj la nomitaj Tamborileros de la ŝtato Tabasco, Meksiko. En multaj lokoj de Hispanio popularaj tambureventoj rilatas al la procesioj de Sankta Semajno, ofte kun trumpetaro, ofte nur per tamburoj, kiel ĉe Hellín, Provinco Albaceto. Aparta mencio meritas la Sankta Semajno en la provinco Teruelo. Iĝis speciale konataj kaj ege partoprenataj la Rompidas de la hora de Calanda, Andorra kaj Híjar. La aragona reĝisoro Carlos Saura internaciigis tiun praktikon propran de la naskoloko de la sama aragona reĝisoro Luis Buñuel en sia filmo Peppermint Frappé. Ekde tiam populariĝis la nomita Ruta del tambor y el bombo (Itinero de tamburo kaj tamburego) en almenaŭ naŭ loĝlokoj de la provinco.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri tamburo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Historio de Lingvaj Festivaloj
Historio de Lingvaj Festivaloj
La unua Lingva Festivalo estis organizita de usona esperantisto Dennis Keefe en la urbo Tours en Francio, la 11-an de marto 1995. Dum tiu festivalo estis instruataj 32 lingvoj, en 96 kursetoj. En tiuj kursoj estis 789 ĉestantoj.
La Festivalo komencis disvastiĝi poste en Rusio kaj en Finnlando, kun Lingvaj Festivaloj organizitaj de Aleksandr Blinov en Ĉeboksaro (Rusio) kaj Matti Lathinen en Finnlando.
Pli detala informo pri Lingvaj Festivaloj nuntempaj kaj historiaj troviĝas ĉe www.linguafest.info
Jen kelkaj detaloj pri rusiaj kaj aliaj Lingvaj Festivaloj.
En jenaj urboj iam okazis lingva festivalo (alklaku por ekscii pri historio de la loka festivalo pli):
Jördenstorf
Jördenstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Gehmkendorf, Klein Markow, Klein Wüstenfelde, Klenz kaj Schrödershof.
Novekspresionismo
Novekspresionismo estas stilo de modernisma aŭ komenca postmodernisma pentrarto kaj skulptarto kiu aperis en la finaj 1970-aj jaroj. Novekspresionistoj estis foje nomataj Neue Wilden ('la novaj sovaĝuloj'). Ĝi estis karakterizata per intensa subjektiveco kaj akra manipulado de materialoj.
Novekspresionismo disvolviĝis kiel reago kontraŭ konceptarto kaj minimumismo de la 1970-aj jaroj. Novekspresionistoj revenis al portretado de rekoneblaj objektoj, kiaj la homa korpo (kvankam foje laŭ abstrakta maniero), en akra kaj violenta emocia vojo, ofte uzante intensajn kolorojn. Ĝi estis klare inspirita de la pentristoj de germana ekspresionismo, kiaj Emil Nolde, Max Beckmann, George Grosz, Ernst Ludwig Kirchner, James Ensor kaj Edvard Munch. Ĝi estis rilata ankaŭ al la usona pentrarto de la movadoj de Lirika Abstraktarto de la 1960-aj kaj 70-aj, de The Hairy Who en Ĉikago, la Bay Area Figurative School de la 50aj kaj 60aj, la pluigo de Abstrakta ekspresionismo, New Image Painting kaj antaŭjaoj de la Poppentrato.
Distrikto Konstanz
Geografio
La distrikto kovras parton de la pejzaĝo Hegovio (germane Hegau), kiu jam konsideriĝas alpa antaŭmontaro. La distrikta centro Konstanco situas en la sudorienta rando de la distrikta areo, borde de la Konstanca Lago. La pitoreskaj lagaj insuloj Reichenau (propra komunumo) kaj Mainau (parto de la urbo Konstanco) apartenas al la teritorio de la distrikto.
Administra divido
La distrikto konsistas el 25 komunumoj, el kiuj 7 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de septembro 2006.
Urboj:
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.