cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nilde Joti
Nilde JOTI (itale Nilde Iotti), naskita Leonilde Iotti (Reggio Emilia, 10-a aprilo 1920 - Poli, 4-a decembro 1999), estis itala politikistino. En la historio de la Respubliko de Italio, ŝi estis la unua virino nomumita por la tria plej alta ŝtata ofico, t.e., kiel prezidanto de la Ĉambro de Deputitoj, la malsupra ĉambro de la itala parlamento. Ŝi plenumis la oficon de 20-a junio 1979 ĝis 22-a aprilo 1992 (12 jarojn kaj 307 tagojn entute), tiel fariĝante la prezidanto kiu restis en sia oficejo dum la plej longa tempo iam ajn en la historio de la Itala Respubliko.
Biografio
Ŝi estis filino de fervojisto kaj de socialisma sindikatano, Eĝidjo, eksigita pro sia politikaj ideoj. Ŝi vivis dum sia adoleskeco en kunteksto de gravaj ekonomiaj malfacilaĵoj; fakte, ŝia patro mortis en 1934 kaj ŝi povis daŭrigi siajn studojn nur dank'al stipendioj kiuj permesis al ŝi aliĝi al la Katolika Universitato de Milano, kie ŝi havis Amintore Fanfani inter siaj profesoroj, kaj kie ŝi fine diplomiĝis en literaturo en 1942.
Sekvante la regulojn de la faŝisma miltservo, la 5-an de oktobro 1942 ŝi aliĝis al la Nacia Faŝisma Partio ĉe la Federacio de Virinaj Faŝistoj de Reggio Emilia, kiu estis necesa kondiĉo por plenumi la agadon kiel publika instruistino. Poste, ŝi instruis en kelkaj teknikaj lernejoj de sia denaska provinco, konkludante sian profesian servadon en 1946.
Château-de-Blonay (stacidomo)
Château-de-Blonay estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Nilde Joti
Biografio
Sekvante la situacion en kiu Italio falis post la militpaŭzo de la 8-a de septembro 1943, ŝi ekinteresiĝis pri politiko, alproksimiĝante al la PCI (la Itala Komunista Partio) kaj partoprenante la italan Rezistmovadon. Je la komenco ŝi plenumis la funkcion de portisto de ordonoj; poste ŝi aliĝis al la Virina Defendgrupo, kontraŭfaŝisma formado de la PCI, iĝante ĉeffiguro de la movado.
Elektita post la milito kiel sekretariino de la Itala Virina Unio de Reggio Emilia, dum la printempo de 1946 ŝi îgis ano de la urbestraro de Reggio Emilia kiel sendependulo sed proksime al la kandidatoj de la Itala Komunista Partio; ŝi aliĝis al la partio post malmulto da tempo.
En junio de la sama jaro, ŝi estis kandidato kaj elektita membro de la Konstitucianta Asembleo, en kiu ŝi estis membro de la tiel-nomata «Komisiono de 75», kiu verkis la novan Konstitucion.
Samtempe, en 1946, ŝia propra rilato kun la Nacia Sekretario de la PCI, Palmiro Togliatti — kiu estis 27 jarojn pli aĝa ol ŝi, jam edziĝinta al alia komunisma virino, Rita Montagnana, kaj patro de unu filo, Aldo — startiĝis en Romo. La ligiteco inter Joti kaj Togliatti daŭris ĝis la morto de Togliatti, en 1964. Ilia rilato fariĝis publika unufoje okaze de atenco kontraŭ Togliatti en 1948.
Ankaŭ la edzino de Togliatti, Rita Montagnana, estis ano de la Konstitucianta Asembleo, kaj eĉ post la persona krizo kun Togliatti ŝi estis elektita kiel deputitino. Rita alternis periodojn en Moskvo, kie ŝi laboris kiel publicisto kaj redaktoristo de radioelsendoj en la itala, kun revenoj al Italio, kie ŝi fine mortis en 1979.
Post la milito, la filo Aldo eksuferis pro mensaj malordoj kaj tial estis enhospitaligita dum longa tempo unue en Sovetunio kaj poste en Italio, finfine mortante en Modeno en 2011.
Joti kaj Togliatti kune petis kaj akiris la gepatrorajton de infanino, Marisa Malagoli, la plej juna fratino de unu el la ses laboristoj mortigitaj en Modeno dum laborista manifestacio. Reelektita en 1948 en la Ĉambro de Deputitoj, ŝi sidis sur la benkoj de la palaco de Montecitorio seninterrompe ĝis 1999, kaj prezidis la Asembleon dum longa tempo. Fakte, ŝi estis elektita kiel Prezidantino de la Ĉambro de Deputitoj trifoje sinsekve, plenumante tiun postenon dum preskaŭ dek tri jaroj, ekde 1979 ĝis 1992.
Neniu en la historio de Italio ankoraŭ kapablis atingi tiun rekordon de tempo. Ŝi plenumis sian postenon montrante senpartian gvidadon de la Ĉambro kaj streĉan defendon de parlamentismo.
En 1956, ŝi aliĝis al la centra komitato de la Partio kaj en 1962 al la nacia gvidado. Reelektita por la Ĉambro en 1963, ŝi estis ano de la Komisiono pri Konstituciaj Aferoj, kie ŝi batalis favore de la rolo de virinoj en la mondo de laboro kaj de la familiaj rilatoj.
En la sekvaj jaroj ŝi ĉefe okupiĝis pri reformoj de civilaj normoj kiel, ekzemple, la rajto de divorco kaj kontraŭis la referendumon de 1974, promociita fare de la katolikoj.
En intervjuo oni demandis ŝin, kio estas ŝia sinteno pri la katolika religio. Joti asertis ke ŝi ne estis, male al aliaj komunistoj, kontraŭklerikala kaj ŝi ne havis negativajn sintenojn pri la katolikoj.
Ŝi fakte kredis, ke ekzistis granda morala forto inter katolikoj, dirante, ke «La katolika penso estas io, kio gravas [...] Mi ne konsideras katolikojn kiel malamikoj, mi konsideras ilin kontraŭuloj nur je politika nivelo».
En 1969, la unua jaro de la partopreno de komunistaj parlamentanoj en la Eŭropa Parlamento, Joti estis parto de la unua itala delegacio. En tiuj jaroj ŝi okupiĝis pri reformoj de la elektosistemo de la parlamento mem, kaj favore de leĝo pri rekta eŭropa balotrajto. Ŝi restos êuroparlamentano ĝis 1979, la jaro de la unuaj rektaj elektoj.
En la klimato de malstreĉiĝo inter la kristan-demokratoj kaj la Itala Komunista Partio, la propono elekti Nilde Joti kiel la unua ina prezidanto de la Ĉambro maturiĝis en tiuj jaroj. Je la komenco de la 8-a leĝdona periodo, la politikaj partioj konsentis pri reelekto de ano de la opozicio kiel Prezidanto de la Ĉambro.
Post kiam Pietro Ingrao rifuzis daŭrigi en la institucia rolo, oni proponis la nomon de Nilde Joti, kiu estis elektita dum la unua baloto kun 433 favoraj voĉdonoj el 615 balotantoj. Dum ŝia inaŭgura parolado, ŝi priparolis la figuron de la virino en la socio, la politikan senpartiecon kaj la necesajn rimedojn por kontraŭbatali terorismon.
Ankaŭ konata pro la ŝanĝoj en la regularo de la Ĉambro, ŝi lanĉis en novembro 1981 la unuan serion da reformoj. En 1987 la tiama Prezidanto de la Respubliko Francesco Cossiga donis al ŝi "esploran mandaton" por formi novan registaron, sed ŝi malsukcesis. Ĉiukaze, ŝi estis la unua virino kaj la unua komunisma eksponento kiu preskaŭ fariĝis ĉefministro.
En 1991, post onidiroj, laŭ kiuj Cossiga mem volis nomumi ŝin senatanon dumvive, ŝi komunikis ke ŝi ne interesiĝis pri tiu ofero, preferante resti prezidanto de la Ĉambro. En 1992 ŝi estis ankaŭ la maldekstrema kandidato por la Prezidanteco de la Respubliko, kaj dum la kvara baloto ŝi akiris 256 voĉdonojn.
Dum sia vivo ŝi ankaŭ plenumis aliajn prestiĝajn postenojn, kiel ekzemple: la prezidantecon de la dukamera Komisiono pri instituciaj reformoj starigita la 9-an de septembro 1992 (de marto 1993, kiam ŝi anstataŭis Ĉiriakon De Mita, ĝis la 7-a de aprilo 1994); la prezidantecon de la itala delegacio ĉe la Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo (1996 - 1999), de kiu ŝi estis ankaŭ vicprezidantino en la sama periodo.
Li eksiĝis el ĉiuj postenoj la 18-an de novembro 1999 pro gravaj sanoproblemoj. La Ĉambro de Deputitoj akceptis sian demision kune kun tre longa aplaŭdo; Ĝorĝo Napolitano, ŝia malnova partia kunulo kaj estonta prezidanto de la Respubliko, skribis publikan leteron tiuokaze ; Napolitano memorigis la politikan agadon de Joti denove en 2006, okaze de la parolado farita al la Ĉambroj okaze de sia ĵuro kiel nova Prezidanto de la Respubliko: «Kaj daŭre, ni devas konfidi — lasu min memorigi vin pri la grandega figuro de Nilde Joti — la egajn rimedojn de inaj energioj, kiu ne estas valorigataj kaj taksataj nek en la laboro nek en la publika vivo: antaŭjuĝoj kaj fermaj ideoj, kune kun la grandega malŝparo kiun ili implikas, ne plu estas tolerindaj.» Nilde Iotti mortis kelkajn tagojn post sia eksiĝo, la 4-an de decembro 1999, aĝante 79 jarojn, pro korhalto, en la kliniko Villa Luana de Poli, proksime al Romo.
La ŝtataj funebraĵoj okaziĝis laŭ laika ceremonio sekvante ŝiajn instrukciojn, ĉar ŝi ne kredis Dion. Ŝi estis entombigita en la Tombejo de Verano en Romo (Templeto de PCI, nova areo, riquadro 8 distinti, Portonaccio-enirejo).
Kuriuma (III) klorido
Kuriuma (III) klorido aŭ trimuriato de kuriumo estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la kuriuma (III) hidroksido kaj klorida acido. Kuriuma (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al kuriumatomo. Ĝi konsistas je 1 kuriumatomo, 3 kloratomoj, kaj en normalaj kondiĉoj ĝi estas blanka kunmetaĵo kiu povas prepariĝi traktante kuriumajn oksidojn aŭ CmOCl kun anhidra klorida acido ĉe 400-600°C (Wallmann et al., 1967). Oni raportas, ke la hidrato estas helverda. Unu-prikristala studo montras ke CmCl3 havas sesangulan UCl3-specan strukturon oftan inter la aktinidaj trikloridoj. Surbaze de la kradaj konstantoj, radiuso de 0.971 Å por CmCl3 estis kalkulita (Peterson kaj Burns, 1973). Kuriumo havas naŭ kloridajn najbarojn en la formo de triobla trigonala prismo, kun Cm-Cl longoj je 2.859 kaj 2.914 Å. Fandpunkto de 695 estis raportita en 1975.
Linio B (metroo de Roterdamo)
Linio B estas metrolinio de la metroo de Roterdamo. La linio iras de metrostacio al metrostacio. Ĝis ĉiu metrolinio ricevis sian propran leteron la, la linio estis parto de Calandlijn. La linio plejparte sekvas la saman itineron kiel, post stacio ambaŭ linioj disflankiĝas. La pli longa linio B ligas la metrostaciojn Nesselande kaj Hoek van Holland Haven kaj la pli mallonga linio A sur la pli trafikata meza parto de tiu ĉi itinero metrostaciojn kaj.
Inter la stacioj kaj  kaj inter  kaj Hoek van Holland Haven, la linio estas dezajnita kiel rapidtramo kun supraj dratoj kaj traknivelaj pasejoj.
Linio C (metroo de Roterdamo)
Linio C estas metrolinio de la metroo de Roterdamo. La linio iras de metrostacio en Capelle aan den IJssel al metrostacio  en Spijkenisse. Ĝis ĉiu metrolinio ricevis sian propran leteron la, la linio estis parto de Calandlijn. La linio iras en la centro de Roterdamo (inter kaj ) kune kun linioj A kaj B, dum la linio en Hoogvliet kaj Spijkenisse iras kune kun.
John Gielgud
Vivo
John Gielgud naskiĝis en South Kensington, Londono, kaj estas nevo de la angla teatra aktorino Ellen Terry. Li estas diplomiĝinto de RADA ("Reĝa Brita Akademio de Arto"), kaj liaj debutoj en la teatro estis en klasikaj roloj. Gielgud ludis multajn rolojn en la teatraĵoj de la Royal Shakespeare Company, kaj ankaŭ reĝisoris teatraĵojn por la teatro. Lia rolo kiel Hamleto en 1936 estas konsiderita precipe bona. Tiam li ludis en la teatraĵoj de Ĉeĥov kaj Ibsen.
Kvankam li aperis en filmoj jam en la tridekaj jaroj, li ne elstaris en la kampo ĝis poste en sia vivo. Inter liaj konataj roloj en kino :
Bar (Montenegro)
Bar (montenegre: Бар; itale: Antivari; albane: Tivar) estas la ĉefa havenurbo de Montenegro ĉe la Adriatiko. La malnova urbo Bar situas pli enlanden.
John Gielgud
Vivo
Gielgud, male al Olivier, estis ĉefe teatra aktoro. Tra la jaroj li adaptiĝis al la ŝanĝiĝantaj modoj en la teatro, ludante en la teatraĵoj de Harold Pinter. Li ankaŭ estis konata kiel teatra direktoro, kun produktadoj de Ĉeĥov, Ŝekspiro kaj Graham Greene.
Bar (Montenegro)
Bar povas esti atingata per trajno de, inter aliaj, Beogrado. Ekzistas ankaŭ pramaj ligoj inter Bar unuflanke kaj Bari kaj Ankono en Italio aliflanke.
John Gielgud
Vivo
En 1981, Gielgud gajnis la Akademian Premion kaj la Premion Ora Globo pro sia rolo kiel la ĉefservisto en la filmo Arturo, kune kun Dudley Moore kaj Liza Minnelli. Li estis vaste laŭdita pro siaj roloj en la filmoj "Sparks", "Finding Richard" kaj "Elizabeth" (en kiuj li ludis la rolon de la Papo).
Bar (Montenegro)
Bar estas parto de Montenegro ekde 1878, kiam la Berlina Kongreso asignis la urbon, ĝis tiam turkposedatan, al tiu lando. Montenegro tiel akiris gravan aliron al la maro, sed ne rajtis havi tie nek propran nek eksterland ŝiparon.
John Gielgud
Vivo
Inter la elstaraj roloj kiujn li ludis en televido estis en la serio Brideshead Revisited, War and Remembrance kaj Merlin.
Gielgud ricevis kavalirecon en 1953, en 1977 li ricevis Companions of Honour, kaj en 1996 la Britan Merit-Ordenon.
Li aktoradis proksimume 80 jarojn de sia vivo ĝis preskaŭ monato antaŭ sia morto en la aĝo de 96. Gielgud neniam geedziĝis kaj ĵaluze gardis sian privatecon, kvankam estis vaste konata ke li "vivas kun sia persona sekretario". Je lia morto, liaj taglibroj estis rivelitaj, inkluzive de liaj konfesoj koncerne lian samseksemon. La plej multaj britaj kritikistoj difinis lin kiel tiu kiu havas la plej perfektan voĉon de iu brita aktoro, de ĉiuj tempoj.
Afranko
En poŝto, afranko estas markado sur poŝtaĵon, kiu certigas ke postulata poŝta antaŭpago estas fakte pagita, kaj tial la poŝtaĵo estas liverebla. En kelkaj landoj se la afranko ne estas sufiĉa, ekzemple se la sendaĵo pezas tro aŭ mankas iom en la prezo, la leterportisto postulas de la ricevonto la duoblon de la manko; se tio ne estas plenumita, tiu forportas la sendaĵon kaj ne liveras ĝin. En multaj landoj la kosto de afranko estas plialtigita por la novjaro.
Priskribo
Oni povas afranki poŝtaĵon diversmaniere.
Prélaz-sur-Blonay (stacidomo)
Prélaz-sur-Blonay estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Linio D (metroo de Roterdamo)
Linio D estas metrolinio de la metroo de Roterdamo. La linio havas turkisan/cejanbluan lini-koloron kaj iras de stacio al metrostacio  en Spijkenisse.
Tibor Sipeki
Tibor Sipeki [ŝipeki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipeki Tibor estas hungara aktoro, operetkantisto. Tibor Sipeki naskiĝis la  en Kőszeg.
Biografio
Tibor Sipeki akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1970. Lia ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). Inter 1971-1973 li ludis en Teatro Kisfaludy, inter 1973-1985 en porinfana teatro en Budapeŝto, pli poste li revenis al Pécs. Ekde 1989 li apartenis al Operetoteatro (Budapeŝto). Li ofte kantis operetojn kaj hungarajn popolkantojn.
Tom Holland
Tom HOLLAND (naskiĝis en Londono, Anglio, do nun -jara) estas brita aktoro. Liaj laŭdoj inkludas premiojn British Academy Film kaj tri Saturn Awards.
Zsolt Kézdi-Kovács
Zsolt Kézdi-Kovács [ĵolt kEzdi-kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kézdi-Kovács Zsolt estis hungara reĝisoro, scenaristo. Lia edzino estis Judit Elek, lia parenco estis László Kézdi-Kovács.
Toots and the Maytals
The Maytals, konata el 1972 ĝis 2020 kiel Toots and the Maytals, estas jamajka muzika grupo, unu el la plej bone konataj ska kaj rokstediaj voĉgrupoj. The Maytals estis formita en la komencaj 1960-aj jaroj kaj estis ŝlosilaj figuroj en la popularigado de regea muziko.
Estro Toots Hibbert, kiu mortis en 2020, estis konsiderata regea pioniro kun Bob Marley. Lia soula voĉstilo estis komparita al tiu de Otis Redding, kaj tio faris, ke li estis nomita de la gazeto Rolling Stone kiel unu el la 100 Plej Grandaj Kantistoj. Post la morto de Hibbert, the Maytals indikis, ke ili plue estos laboranta grupo.
Ilia unuopaĵo de 1968 nome "Do the Reggay" estis la unua kanto kiu uzis la vorton "reggae", stampante la nomon de la ĝenro kaj enkondukante ĝin al tutmonda publiko. La Oxford English Dictionary konsideras Toots and the Maytals en la etimologio de la vorto "Reggae".
Totale ili publikigis 24 studialbumojn, 7 koncertalbumojn, 21 kompilaĵojn, 6 muzikalbumetojn kaj 137 unuopaĵojn (el kiuj 49 estas disigaĵoj).
Maquis Original
Orchestra Maquis Original aŭ Maquis Original estas muziki wa dansi bando el Tanzanio, origine el Demokratia Respubliko Kongo. Fondita en 1970 kaj ankoraŭ aktiva, ĝi estas unu el la plej daŭrantaj dansi-grupoj.
Muzikistoj de la grupo Super Teo fondis la muzikbandon. En 1972 ili estis invititaj ludi en Ugando kaj Tanzanio. Ĉi tiu sperto ekigis lian decidon translokiĝi al Kinondoni, distrikto de Daresalamo. Kiel plej multaj tanzaniaj bandoj de la tempo, Orchestra Maquis Original estis sponsorita de la tanzania registaro kaj komerce administris kiel kooperativo. La kooperativo havis aliajn kompaniojn krom muziko, ekzemple: bieno. Orkestro Maquis Original esploris grandan diversecon de stiloj: kamanyola bila jasho, sanifu, ogelea piga mbizi kaj zembwela.
La gvidantoj de la muzikbando estis sin sekve saksofonisto Chinyama Chianza, gitaristo Nguza Mbangu, kantisto Mbuya Makonga kaj fine Thsimanga Assosa kaj Ilunga Mbanza. Assosa verkis iujn el la plej novaj kantoj de Maquis, kiel «Makumbele» kaj «Ngalula. Tiuj kantoj ankaŭ montris la talenton de gitaristo Dekula Kahanga, kiu poste fariĝus sukcesa gitaristo memstare.
Preĝejo de Laŭdego de la Sankta Kruco (Karviná)
La Preĝejo de Laŭdego de la Sankta Kruco estas la paroĥopreĝejo en paroĥo Karviná en Karviná dekanujo en Ostrava-opava diocezio dedikata je Laŭdego de la sankta Kruco. La preĝejo estas kun la kastelo la plej malnova konstruaĵo en urbo Karviná, kaj unu de la plej malnovaj konstruaĵoj en Teŝina Silezio.
Historio
La preĝejo estis konstruita antaŭ la jaro 1288, kune kun la Fryŝtata burgo el kiu ĝi estas parto, dum la reĝado de Mieŝko la 1-a de Teŝino. Ĝi estas origine ŝtona gotika konstruaĵo, ekde 1420 kun etaĝa plano de latina kruco, poste modifita en la renesanca kaj baroka stiloj. Ĝi estas protektita kiel kulturmonumento de Ĉeĥio ekde 1958.
Apud la ĉefa enirejo staras statuoj de sankta Johano Nepomuka kaj Dolora Virgulino, ambaŭ el la 18-a jarcento, kaj la fera kruco de la komenco de 20-a jarcento. De la flanko de la placo staras statuo de sankta Patriko de 1740.
Linio E (metroo de Roterdamo)
Linio E estas metrolinio de la metroo de Roterdamo kaj ankaŭ parto de RandstadRail. La linio iras de stacio al stacio  en Rotterdam-Zuid kaj estas funkciigata fare de.
La linio inter kaj Slinge antaŭe estis konata kiel la Erasmuslijn, kiu ankaŭ inkludis la metrolinion inter  en Spijkenisse kaj stacio Rotterdam Centraal; ekde la  la nomo Erasmuslijn ne plu estas uzata kaj la metrolinioj estas indikitaj per literoj kaj koloroj.
La Bâtie
La Bâtie povas rilati al la jenaj komunumoj en Francio. En la departemento Hautes-Alpes (Altaj Alpoj): En la departemento Drôme: En la departemento Isère (Izero):
Krome ankaŭ temas pri parto de la nomo de iuj eksaj komunumoj en Francio.
Paul Bosland
Paul William BOSLAND (naskĝinta la en Paterson) estas usona ĝardenisto, hortikulturisto kaj fakulo pri kapsiko kaj kapsiketoj. Profesoro estas li ĉe Universitato de Nov-Meksiko en Albuquerque.
Le Bersac
(jen france, okcitane Lo Bersac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis.
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
La Bâtie-Vieille
(jen france, okcitane La Bastia Vielha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Barasingo
Barasingo (Rucervus duvaucelii), nomata ankaŭ marĉocervo, estas specio de cervoj kiu loĝas en la Hinda subkontinento. Populacioj de norda kaj centra Barato estas fragmentataj, kaj krome estas du izolataj populacioj en sudokcidenta Nepalo. Ĝi formortis el Pakistano kaj Bangladeŝo.
Tiu marĉocervo diferencas el aliaj hindiaj cervospecioj en tio ke iliaj kornoj portas pli ol tri pintoj. Pro tiu distinga trajto ĝi estas nomita bārah-singgā, kun la signifo "dekdu-kornoj" en Hindustana lingvo. Maturaj maskloj kutime havas 10 ĝis 14 kornopintojn, kaj kelkaj havis ĝis 20.
En Asama lingvo, barasingo estas nomata dolhorina; el kiu dol signife marĉo, kaj de tie la nomo marĉocervo.
La Bâtie-Neuve
(jen france, okcitane La Bastia Nòva) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
La Beaume
(jen france, okcitane La Bauma) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono . La teritorio situas ĉe la okcidenta rando de la departemento kaj regiono, lime al la regiono Rodano-Alpoj.
La Bâtie-Montsaléon
(jen france, okcitane La Bastia-Montsaleon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
Jules Janick
Jules JANICK (naskiĝinta en Novjorko en la jaro 1931) estis hortikulturisto et historiisto pri malsovaĝaj plantoj. Studinto li estis ĉe Universitato Cornell kaj Universitato Purdue. Tie ĉi li profesoris ĝis 1952. Ekde la 1963-a jaro ĝis 1965 li instruadis ĉe Universidade Federal de Minas Gerais.
Ferenc Bíró (literaturhistoriisto)
Ferenc Bíró, laŭ hungarlingve kutima nomordo Biró Ferenc estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
Ferenc Bíró naskiĝis la en Szentes.
Biografio
Ferenc Bíró maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon kun doktoriĝo en Scienca Universitato Attila József en 1960. Post la diplomo li estis asistanto 2 jarojn samloke, inter 1963-1969 li estis eldoneja redaktoro, inter 1969-1972 li estis aspiranto en akademia instituto, kie inter 1972-1994 li havis statuson. Li kandidatiĝis en 1974, li doktoriĝis en 1991 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li instruis en la Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1991-2007, inter 1994-1998 ankaŭ en Universitato de Miskolc, eĉ li estis katedrestro. Li edziĝis en 1961, post 3 jaroj filo naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1997-2008.
Chabottes
(jen france, okcitane Chabòtas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Lago Engure
Lago Engure (Engures ezers) situas en nordokcidenta Latvio. La lago kovas surfacon de 40.5 kvadrataj kilometroj. La lago formiĝis kiel laguna lago antaŭ proksimume 4,000 jaroj, kiam la Litorina Maro retiriĝis. La lago situas en Ķūļciems kaj Mērsrags-paroĥoj de distrikto Talsi kaj Engure-paroĥo de distrikto Tukums.
Loko
Nuntempe, la lago estas apartigita de la Golfo de Rigo per 1,5-2,5 km larĝa strio de dunoj kovritaj per pinoj. Riveroj Dzedrupe, Dursupe, Jurģupe, Pelčupe, Kalnupe, kaj kelkaj aliaj fluas en la lagon, sed la Mērsrags kanalo elfluas en la maron, kiu estis fosita laŭ iniciato de farmistoj en 1842, malaltigante la lagnivelon je 1,5 metroj.
Priskribo
Jam en 1972, la profundo de la lago ne superis 2,1 metrojn, sed la averaĝa profundo estis nur 0,4 metroj. La lito estas sabla kun fragmentoj de dolomito, ĝi estas kovrita de dika tavolo de silto, kelkloke dikaj ĝis 6 metroj. La lagbordoj estas plataj, kutime marĉaj kaj malfacile alireblaj, la lago mem malofte videblas de la bordo. Plurloke la lagbordo estas paŝtita de sovaĝaj bovinoj kaj ĉevaloj por krei malferman marbordan pejzaĝon. La lago estas superkreskita. Akvokoloro - flaveca. Ĉe la okcidenta flanko, ekzistas larĝa kankovrita duoinsulo Grebis. La grandeco de la lago estas variaj pro marĉado de la bordoj. De 1910 ĝis 1960 ĝia areo malpliiĝis je 9 hektaroj.
Fiŝoj kaj birdoj
En la lago estas multaj fiŝoj, ekzistas industria kaj amatora fiŝkaptado. La fontoj de fiŝkaptistoj mencias ezokojn, perkojn, tinkojn, skardiniojn, plotojn, lojtojn, bramojn, angilojn.
Laŭ la nombro da akvobirdo kaj la diverseco de specioj, Lago Engures estas la plej riĉa en Latvio, ĝi estas hejmo al proksimume 60 specioj, inkluzive de multaj specioj de akvobirdo, inter kiuj proksimume 20 anseroformaj, 12 ĥaradrioformaj, 7 gruoformaj kaj 5 greboj. Pluraj raraj kaj protektitaj birdospecioj nestas. Multaj migrantaj birdoj ekloĝas tie, aŭtune povas esti pli ol 10 000 anasoj en la lago. Birdobservaj turoj estis establitaj en pluraj lokoj laŭ la lagbordo.
Insuloj
Sur la lago situas 6-9 insuloj, Pro la malprofundeco kaj trokreskaĵo de la lago, la nombro kaj grandeco de insuloj varias. La tuta areo de la insuloj estas 85-130 hektaroj. La plej granda insulo estas Stintsala.
Defenda statuso
Lago Engure kaj ĝia ĉirkaŭaĵo estas inkluzivitaj en la naturparko de Lago Engures en la sudokcidenta parto estas rezerva zono kun pli strikta reĝimo. Sur la orienta bordo de la lago, ekde 1957, kiam ĉi tie estis establita akvobirda rezervejo, ekzistas ornitologia esplorcentro kun flosanta domo. Fiŝkaptado estas permesita en parto de la lago, ekzistas pluraj boatbazoj sur la lagbordo. Kantranĉado okazas vintre, ĉar la plej multaj akvobirdoj postulas malgrandajn standojn de kanoj prefere ol kontinua maro de kanoj.
Otročín
Otročín (Landek) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Karlovy Vary, en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Akva muelejo Hoslovice
Akva muelejo Hoslovice kun ununura rado en municipo Hoslovice estas konsiderata kiel la plej malnova konservita akvomuelejo sur teritorio de Ĉeĥio. La muelejo, kiu estas protektata kiel nacia kulturmemorindaĵo de Ĉeĥio, estas kreata de devena muelejĉambro, kie troviĝas ankaŭ nigra kuirejo. Tegmento de la muelejo estas kovrita per fragmittegmentoj. La perimetra masonaĵo estas ŝtona. En la areo de muelejo estas plu ŝedo kaj bovinejoj kun garbejo. En la malantaŭa parto de la areo troviĝas diŝlageto kun akvomovumado por la mueljo, longeco de la movumado estas proksimume 150 metroj.
Otročín
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233.
Akva muelejo Hoslovice
La unuan skribmencion pri la muelejo enhavas Impost-ofico el la jaro 1654. Kelkaj forŝiraj skribmencioj datigas la konstruaĵon de la muelejo ankoraŭ pli frue, ĝis la fondo de municipo Hoslovice.
Scharfenburg
Scharfenburg (ankaŭ Scharfenberg) estas ruino de altaĵburgo en Thal, urbokvartalo de Ruhla, Germanujo, sur alteco de ne tute 400 metroj. Ĝia unua mencio estis en 1137. Kaduko ekis en 1446 post la interwettin-a milito. Ĝi estis nomdonanto por Kastelo Neuscharfenberg.
Modesto
Modesto aŭ modesteco laŭ esperantaj vortaroj kiel la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (PIV) estas
Scharfenburg
Priskribo
Havas la burgon duoblan aron de muroj kaj fosoj situante sur la pinto de la samnoma konusmonto supre de Thal en la valo de la rivereto Erbstrom. Ĝi dividiĝas je uesta malsupra kaj eosta supra burgo.
Modesto
Kontraŭe, kompreneble malmodesteco estas la eco havi tro altan opinion pri si mem, fanfaroni kaj mem laŭdi sin, respektive premi aliajn homojn al laŭdado de la premanto.
Scharfenburg
Priskribo
Tra la restoj de suda portala areo oni eniras ĝin; restis ankoraŭ arko el grejso. Tuj dekstre la enirinto spektas blazonon de la senjoroj de Uetterodt. De ĉi tie kondukas ringmuro de eoste tra angulo supren ĝis la supra burgo. En la malsupra burgo kvazaŭ nenio krom ringoburgaj restoj. Similas la situacio ĉe la supra burgo kies alteco ne tute 10 metrojn pli grandas.
Modesto
Modesteco en unua senco povas rilati al la naturo de homo (= modesteco kiel karaktera trajto) aŭ nur karakterizi certan konduton (= simpla vivmaniero, rezigno de lukso). En la pozitiva taksado, ĝi formas la kontraŭon al esprimoj kiel "dezirego al rekono", "aroganteco", "troemo", "dezirado de pompo" aŭ la jam difinita "malmodesteco". En moke malestima tono, modestesco en dua senco troviĝas en frazoj kiel "nur modesta atingaĵo" (= mizera atingo), "benita per modesta inteligenteco" (=iom stulta) aŭ "devenanta el modestaj vivkondiĉoj". Memironie oni parolas ankaŭ pri "mia modesta kontribuo al la komuna projekto" (= malgranda parto), "mia modesta persono" (= mia humila memo) aŭ "mia modesta donaĵo" (= donaco, pri kiu oni neniel volas fanfaroni).
Scharfenburg
Priskribo
La ronda belfrido, kiu iam estis pli ol 25 metroj alta, estis rekonstruita ĝis la alteco de 20 metroj. Oni surgrimpi povas tra ekstera, ŝtala helikŝtuparo. Ĝi markas la orientan limon de la supra burgo. La ankoraŭ bone videblaj sekurigmezuroj en la direkto de eosto kaj nordo estis per muroj ka fosoj.
Modesto
La aserto de homo, ke li aŭ alia estas "modesta", povas esprimi
Scharfenburg
Priskribo
Maldekstre de la portalo regionevoluiga societo starigis ŝirmkabanon por migrantoj. Fakte la ununura celo por ekskursoj tien estas trovi lokon de bela vido sur la belfrido. Sed la priplorindaj aliaj restoj ne helpas doni veran burgoĝuan travivaĵon al la vizitantoj.
Modesto
Vidu ankaŭ
la paĝojn pri tre similaj virtoj
Scharfenburg
Historio
La unua mencio estis dum la regado de Ludoviko la 1-a, landgrafo de Turingio. La mencio fare de Hartung de Stein-Altenstein en la 1137-a jaro estis kvazaŭ nedirekte ĉar li estis atestanto dum donacado en favoro de la klostro de Fraŭenbreitungen. La rempara rolo de tiu ĉi burgo estis granda kaj sieĝoj de ĝi multis: volis havi ĝin anoj de la dinastio Wettin, Hennebergio kaj Hesio.
Iu nobelo nome von Laucha loĝante surburge eĉ estis rabista barono. La burgo ofte estis objekto de interŝanĝoj kaj dotoj. Post la detruo starigis la lastaj posedantoj, la senjoroj de Uetterodt, du grandajn bienojn vale en Thal, nome Oberhof kaj Unterhof. Kaj en 1837 ĉio vendiĝis al duko Ernesto la 1-a (Saksio-Gotao).
Plano pri instalo de ŝtuparo ĉetura jam datumas de 1872. En 1932 fariĝis restaŭrado; en la 1970-aj jaroj ekis malpermeso surgrimpi kaj nur ekde 1993 revenis novaj konkretaj iniciatoj kaj realigoj por turisma utiligo.
Inter majo kaj septembro alireblas la komplekso inter la horoj naŭa antaŭgmeze kaj oka posttagmaze, inter oktobro kaj aprilo inter la deka kaj la kvara. Ene de la turo estas eta ekspozicio.
Third World
Third World (Tria mondo) estas jamajka muzikbando de fuzia regeo formita en 1973. Ilia sonstilo estis influita de soulo, funko kaj diskoo. Kvankam ĝi suferis kelkajn ŝanĝojn en la anaro, Stephen "Cat" Coore kaj Richard Daley estis konstantaj membroj.
Kariero
Dekomence ili ludis ĉefe en hoteloj kaj noktokluboj de Kingstono kaj (kun The Wailers) kunludis kun The Jackson Five kiam ili ludis en la Jamaican National Stadium. Ili subskribis kontrakton kun Island Records kaj turneis tra Eŭropo kun The Wailers. La debuta albumo kun sama nomo kiel la bando estis publikigita en 1976. Tiu albumo inkludis version de "Satta Massagana", origine ludita de The Abyssinians, kiu iĝis surloka sukceso.
Ankaŭ la dua albumo, 96° in the Shade (1977), inkludis kelkajn lokajn sukcesojn. Notindaj inter ĝiaj ok kantoj estis "1865 (96° in the Shade)", reference al la ribelo de 1865 en Morant Bay, "Rhythm of Life" kaj la nura versio de la albumo, nome "Dreamland", verkita de Bunny Wailer. Ili ludis antaŭ 80 000 personoj en la festivalo Smile Jamaica en 1976.
La plej granda sukceso de Third World okazis fine de la 1970-aj jaroj kaj komence de la 1980-aj jaroj, pinte per sia versio de la kanto de The O'Jays nome "Now That We Found Love" en ilia tria albumo nome Journey to Addis.
Zhou-Mack Mafuila
Zhou-Mack MAFUILA (denaske Washington David Tufuene Mafuila, Kimpese) estas konga kantisto kaj muzikisto, loĝanta en Francio.
Biografio
Li naskiĝis en Kimpese je 220 km for de Kinŝaso. Li estas la lasta el 16 gefratoj en familio de muzika etoso, en kiu li rapide montriĝis tre juna preta por gitaroj kaj kantado. Li studis literaturon en universitato, sed turnis sin al muziko. Jah Lucky, konga rastafaria muzikisto iniciatis lin al regeo.
Li ekkonis Esperanton pere de lernejestro Ngangu, kaj dekokjara li rapide progresis en Esperanto. Universala Esperanto-Asocio invitis lin perfektiĝi en Eŭropo. Li vojaĝis en Nederlandon, kie li ankaŭ instruiĝis pri diversaj fakoj, krom pri rastafarianismo kaj regeo. Reveninte al Kongo, li kun Nduantoni Badidila Ngangu kaj aliaj esperantistoj dediĉis sin al antaŭenigo de Esperanto en la lando.
Li kreis regebandon nomitan Esperanto Muziko en N’djili, kie troviĝis granda rastafaria komunumo en Kinŝaso. Li ludis ankaŭ en pluraj regebandoj (inter aliaj Saccharose), kaj profesiiĝis. Malkontenta pro la nelibereca etoso en sia lando, li decidis reiri al Eŭropo, tial li translokiĝis al Francio, kie jam loĝis lia fratino, kaj li alvenis en Parizon en 1989. En 1994 li malkovris ĵazon kaj renkontiĝis kun la hinda drumisto Ravy Magnifique, kiu prezentis lin al Chico Freeman kaj Archie Shepp, kaj al pluraj aliaj muzikistoj kun kiuj li kunlaboris, nome Annie Delfau, Jean-Philippe Daryl, kaj Orlando Paléo, kun kiuj li renovigis sian afroĵazan stilon. Kun Ravy Magnifique kaj la usona saksofonisto Chico Freeman li kreis novan muzikstilon, afrik-hindian funkon, kaj prezentis sin sur diversaj scenejoj. La titolo "Pro viaj faroj" registriĝis tiel en Esperanto laŭ la bandnomo FreeMagniZhou por Vinilkosmo-Kompil’ Volumo 2 en 1996.
En 2000 li aliĝis al la bando La Fève (La Fabo) kun kiu li registris International Love, unuan diskon publikigitan en Francio laŭ la nomo Zhou-Mack Mafuila. Ĝi iĝis granda sukceso, ĉar la albumo bone vendiĝis kaj koncertoj organiziĝis unu post alia. Post pluraj jaroj da rilatoj kun Vinilkosmo, li fine decidis realigi ĉe tiu diskeldonejo la albumon Originoj tute en Esperanto.
Chabestan
(jen france, okcitane Chabestanh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
András Kisfaludy
András Kisfaludy [andrAŝ kiŝfaludi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kisfaludy András estas hungara reĝisoro, produktoro, animaciisto, drumisto, tekstopoeto. Lia patro estis Lajos Kisfaludy, lia edzino estis Ildikó Hűvösvölgyi.
András Kisfaludy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Kisfaludy dum lernado estis drumisto de konataj ŝlagrorkestroj inter 1968-1973. Li akiris pentristan diplomon en la Belarta Altlernejo en 1972. Lia majstro estis Aurél Bernáth. Poste li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1974 li estis animaciisto en filma produktejo, ekde 1983 li laboris memstara. Li ricevis premiojn inter 1991-2022. Lia edzino naskis 2 filinojn en 1981 kaj 1989.
Ceillac
(jen france, okcitane Celhac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Briançon kaj al la kantono .
Koungou
Koungou [kunGU] estas franca komunumo en la transmara departemento kaj regiono Majoto.
En 2017, la urbo havis loĝantojn.
Ĝi konsistas el ses vilaĝoj: Longoni, Kangani, Trévani, Koungou, Majicavo Koropa (antaŭe Majivaco II) kaj Majicavo Lamir (antaŭe Majicavo I).
Zoltán Bíró
Zoltán Bíró, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bíró Zoltán estas hungara politikisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
László Vadnay
László Vadnay [lAslO vadnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vadnay László estis hungara scenaristo, kabaredisto. Lia origina familia nomo estis Wolff, lia familia nomvarianto estis Vadnai.
László Vadnay naskiĝis la  en Kerepes, li mortis la  en Budapeŝto.
Zoltán Bíró
Biografio
post la maturiĝo li laboris en kulturdomo en Dabas inter 1959–1965, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1969, fine li doktoriĝis en Scienca Universitato Attila József. Ekde 1969 li kontribuis en pluraj revuoj. Inter 1971–1980 li havis postenon en ministerio, inter 1981–1983 li estis muzeestro, inter 1983–1988 li estis bibliotekisto en la Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li instruis kiel docento en Scienca Universitato de Szeged. Dum ĉeso de la socialismo li estis grava figuro inter la politikistoj. Li kandidatiĝis en 1996 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 2013 kaj 2019 li gvidis institutan arĥivon.
László Vadnay
Biografio
László Vadnay devenis el juda familio. Li estis ĵurnalisto en la fruaj 1920-aj jaroj, baldaŭ kabaredisto en Budapeŝto. Lia ĉefverko estis kabareda serio "Hacsek és Sajó" [haĉek Eŝ ŝajO]. Ekde 1927 li estis scenaristo. En 1938 li rifuĝis al Usono pro la komenciĝinta naziismo. Li hejmenvizitis trifoje: 1948, 1960 kaj 1967. En la lasta vizito li mortis en Budapeŝto. Li edziĝis en 1932.
Zoltán Bíró
Biografio
Li edziĝis en 1966. Li ricevis premiojn inter 2001-2020.
Champcella
(jen france, okcitane Champcelat) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Briançon kaj al la kantono .
Brť
Brť (Pirten) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Otročín en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Otročín. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 31 adresoj.
Brť estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,87 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.
Hans von Werthern
Hans Friedrich von WERTHERN (naskiĝinta la en Beichlingen, mortinta la  en Kölleda) estis heredĉambra pordisto de la Sankta Romia Imperio kaj inspektisto de la gimnazio de Pforta.
Vivo
En 1659 li ekmembris (numero 706) sub la societa kromnomo Der Zertrennende ĉe Fruktodona Societo ; ĉi-laŭe honoritis jam ties du fratoj Dietrich von Werthern en 1645 kaj Friedrich von Werthern en 1658.
José Millán-Astray
José Millán-Astray y Terreros (Korunjo, 5a de julio 1879 - Madrido, 1a de januaro 1954) estis hispana militisto, fondinto de la Hispana Legio kaj de Radio Nacional de España. Li estis kortesano en la frankistaj Kortesoj inter 1943 kaj 1954. Li estis amiko de la diktatoro Francisco Franco, kaj estris organizon de eksmilitistoj aŭ vunditoj de la frankisma tendaro nome Cuerpo de Mutilados de Guerra por la Patria. ​
Biografio
Lia pli aĝa fratino, Pilar Millán Astray (1879?-1949) estis verkistino, dramaturgo kaj spiono por germanoj. Li studis en la Altlernejo de Infanterio de Toledo. Li militistis ankoraŭ 17-karaĝa en Filipinoj.
Kvankam li estis edzo (ekde 1906) de Elvira Gutiérrez de la Torre, filino de generalo, en 1941 li konis dum pokerludo kaj enamiĝis de Rita Gasset, filino de Rafael Gasset, iama ministro, kaj kuzino de la filozofo José Ortega y Gasset. Kiam tiu gravediĝis, ili foriris al Lisbono, pro timo de Francisco Franco al skandalo; tie naskiĝis ilia filino Peregrina. Pro preciza ordono de la diktatoro li ne nuligis sian geedzecon kun Elvira; ili plue vivis kune en Madrido por eviti la skandalon sen havi geedzecajn rilatojn, dum li plue vizitis ĉiutage Rita kaj ilian filinon. ​
Usono en la Somera Olimpiko 1900
La usona teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1900 en Parizo, la dua olimpiko de la moderna epoko, havis 75 sportistojn. Ili partoprenis en 10 fakoj. La sportistoj atingis 19 orajn, 14 arĝentajn kaj 15 bronzajn medalojn. Sume la teamanoj en la Olimpiko havis la 2-an rangon.
En 1900 unuafoje virinoj rajtis partopreni, nur en kvin damecaj diciplinoj: golfo, teniso, velado, remado kaj rajdado, kaj vere 22 el la 997 sportistoj estis virinoj. Maldekstre bilgiĝas eleganta skizo pri Margaret Abbott, kiu venkis en la virina konkurso pri golfo.
Champoléon
(jen france, okcitane Champolion) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Norbert Madaras
[madaraŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Madaras Norbert estis hungara akvopilkisto (avanulo), olimpiano, olimpika ĉampiono, mondĉampiono.
naskiĝis la en Eger.
Biografio
maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en en:Budapest College of Management en 2004. Lia edzino naskis du filojn (2009, 2011).
Sporta kariero
naĝis ekde sia aĝo ses. Ekde 1995 li estis akvopilkisto en la loka sportklubo, poste en la ĉefurbo kaj ankaŭ en Italio. Li estis itala ĉampiono sesfoje inter 2006-2014, hungara ĉampiono trifoje (2015-2018), dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 2002-2016 300-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kun 2 oraj medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje (2003, 2013). Li finis sian aktivan sportan karieron en 2018, post 2 jaroj li havis altan postenon en la akvasporta vivo.
Ágnes Kocsis
Ágnes Kocsis naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ágnes Kocsis studis estetikon, polan lingvon kaj filmon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post la diplomo ŝi studis jaron helpe de stipendio en Jagelona Universitato, pli poste en 2003 en it:Scuola nazionale di cinema, fine ŝi akiris reĝisoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2005. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Grunwalsky kaj Sándor Simó. Ŝia debuta filmo ricevis premiojn. Ŝi ricevis premiojn inter 2006-2011.
Dezső Lemhényi (akvopilkisto)
Dezső Lemhényi [deĵO lemhEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lemhényi Dezső estis hungara akvopilkisto, naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, arbitraciisto. Lia origina familia nomo estis Kohlmann, liaj edzinoj estis Lenke Lorán kaj Olga Tass, lia patro estis Dezső Lemhényi.
Dezső Kohlmann naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1935, pli poste li akiris diplomon en altlernejo en 1941. Jam inter 1936-1953 li estis oficisto en la municipo, pli poste li estis trejnisto. Li pensiuliĝis en 1978. Li ricevis premiojn inter 1948-2003.
Sporta kariero
inter 1925-1959 li estis sportisto (komence naĝisto, poste akvopilkisto) en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Li trifoje venkis en tranaĝado de Balatono inter Tihany-Balatonfüred. Li estis hungara ĉampiono sesfoje (1940-1952), dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1948-1952 20-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun arĝenta kaj ora medaloj. Jam ekde 1953 li estis trejnisto ankaŭ eksterlande, iom poste ankaŭ internacia arbitraciisto.
Krisztián Manhercz
Krisztián Manhercz [kristiAn manherc], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Manhercz Krisztián Péter estas hungara akvopilkisto, olimpiano.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
estis edukita en Pilisvörösvár, kie dum la lernejaj jaroj komence li naĝis, poste akvopilkis en Budapeŝto. Ekde 2003 li apartenis al ĉefurbaj sportkluboj, tamen inter 2014-2017 li ludis en Szeged, eĉ tie li maturiĝis. Li estis studento de Universitato Metropolitan. Li apartenis al la hungara nacia teamo ekde 2014. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun bronza medalo, krome en mondĉampionumo li estis la dua en 2017. Li ricevis premiojn inter 2013-2021.
Paccot (stacidomo)
Paccot estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Ella Harper
Ella Harper (la 5-an de januaro 1870 - la 19-an de decembro 1921), konata profesie kiel La Kamela knabino, naskiĝis kun tre malofta ortopedia difekto, kiu igis ŝiajn genuojn fleksitaj malantaŭen, nomita denaska genu recurvatum. Ŝia prefero piediri sur kvar piedoj rezultigis ŝian moknomon "Camel Girl". En 1886 ŝi estis prezentita kiel la stelo en cirko Nickel Plate Circus de W. H. Harris, aperante en gazetoj kie ajn la cirko vizitis. La malantaŭo de ŝia ĵetkarto legas:
Harper ricevis 200 USD je semajna salajro, kiu verŝajne malfermis novajn pordojn por ŝi.
Ŝi estas entombigita en Spring Hill Cemetery de Naŝvilo, Tenesio.
Chanousse
(jen france, okcitane Chanossa) estas aparte malgranda komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
The Abyssinians
The Abyssinians (La Abisenianoj) estas jamajka muzikgrupo de radikala regeo, fama pro siaj interplektitaj harmoniaĵoj kaj promocio de la Rastafaria movado en sia vortumado.
La voĉa triopo estis origine formita en 1968 fare de Bernard Collins kaj Donald Manning. Ilia unua kanto estis "Satta Massagana", kiu estis tre influita de la kanto de Carlton Manning nome "Happy Land" (Feliĉa Tero). "Satta Massagana" estas Rastafaria himno kantita parte en la etiopia amhara lingvo. Ili aliĝis trian kantiston, kiu estis ankoraŭ studento kaj ofte ne povis partopreni en la provludado; li estis tuj anstataŭita de la frato de Donald nome Lynford Manning, kiu estis antaŭe membro de la grupo de sia frato Carlton Manning nome Carlton and The Shoes.
Les Echets (stacidomo)
Les Echets estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Le Tremblex (stacidomo)
Le Tremblex estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Poryte-Jabłoń
Poryte-Jabłoń - vilaĝo en Pollando situanta en Podlaĥia provinco, Distrikto Zambrów, Komunumo Zambrów ĉe la pitoreska meandra rivero Jabłonka.
La fideluloj de la Romkatolika Eklezio apartenas al la paroĥo de Sankta Spirito en Zambrów.
Farmbieno
Ĉe la okcidenta bordo de rivero Jabłonka troviĝas la nobeldomo de familio de Woyczyński, novrenesanca, post 1860, surbaze de la modeldezajno de la bienposeda loĝejo de varsovia italdevena arkitekto Henryk Marconi el 1860, neregula, unuetaĝa, parte duetaĝa. En la 20-aj jaroj de 20-a jarcento, grafo Aleksander Dzieduszycki kontribuis al la evoluo de la posedaĵo en Poryte, kiu riĉigis la grandbienon kaj parkenpaĝigon per lagetoj. Li donis al ili la nomojn de sia familio kaj bestoj. La plej granda lageto daŭre nomiĝas Aleksander, la dua plej granda - Grażyna kaj plu: Kowale, Fortuna, Orlik, Kajtek, Bezimienny, Moryś. Hodiaŭ ili estas uzataj kiel fiŝlagetoj. De tie venas la karpoj por la kristnaskaj tabloj de la loĝantoj de Zambrovo kaj Podlaĥio.
Nebesa
Nebesa povas esti:
La Chapelle-en-Valgaudémar
(jen france, okcitane La Chapela-en-Gaudemar) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Otovice (distrikto Karlovy Vary)
Otovice (Ottowitz) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary, proksimume 3 km norde de Karlovy Vary (katastro de la municipo najbaras kun karlovara parto Bohatice). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325.
En la jaroj 1975–1990 ĝi estis konsisto de urbo Karlovy Vary.