cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aro de Smith-Volterra-Cantor
Konstruado
Dum la dua paŝo la intervaloj (5/32, 7/32) kaj (25/32, 27/32) estas forprenataj, lasante aron
Propraĵoj
Per konstruado, la aro de Smith-Volterra-Cantor ne enhavas intervalojn. Dum la procezo, intervaloj de tuteca longo
Aliaj grasaj aroj de Cantor
estas malpli granda ol la mezuro de la komenca intervalo.
Conzano
Conzano estas komunumo de Italio.
Novella (stacidomo)
Novella (Gara di Nuvella) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ponte-Leccia - Calvi (ligne de la Balagne) (996000).
Vauboyen (stacidomo)
Vauboyen estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo (departemento Essonne) apud Jouy-en-Josas (departmento Yvelines).
La nomo Vauboyen estas tiu de la samnoma kvartalo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio C (branĉo C8) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
Slovakaj eŭro-moneroj
Slovakio ekde la estas ŝtatomembro de la Eŭropa Unio, sed tio ne aŭtomate signifis transprenon de la komuna valuto. Al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II Slovakio aliĝis la, kaj nur ekde la eŭro anstataŭigis la ĝistiaman nacian valuton, la slovaka krono.
Pri la dezajno de la slovakaj eŭro-moneroj decidis publika konkurso. La rezulto estis jena:
László Labancz
LABANCZ László (sa:s) estas rumania hungara scenejdekoraciisto, pentristo naskita en Marghita la 22-an de novembro 1928.
Jean Baptiste Janssens
, SJ estis belga katolika monaĥo kaj pastro. Ekde 1946 ĝis 1964 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
Kogo
Kogo (pole: Koga) estis mezepoka ŝipo. Ĉirkaŭ la jaro 1200 tiu ŝiptipo disvolviĝis el la vikingŝipo. Ĝi estis uzata ĉefe por komercado de la Hansa ligo.
Diversaj urboj ĉe la Balta maro havas kogon en la blazono.
(13987) 1992 WK9
(13987) 1992 WK9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Jemoj
La jemoj estas etno vivanta en suda Etiopio. Iliaj najbaroj nomas ilin Janjero, sed la jemoj konsideras tiun eksonimon pejorativa, ĉar ĝi sonas similie kiel la amhara vorto "zinjero", kiu signifas "azeno". Ilia nombro ĝis antaŭ nelonge ne estis vere konata, kiel konstatas Aklilu Yilma: "Bender raportas la taksadon, ke ili estas 1.000 homoj, dum Ethnologue skribas pri la nombro 257 (Grimes 1992). La raporto de la Central Statistical Office diras, ke la censo de 1984 donas la rezulton de 34.951 jemoj, sed tiu censo ŝajnas inklusivivi nur la areon de la fofoj." La CSA de 2006 malkovris, ke la jemoj estas taksitaj ĉirkaŭ 86.000 homoj.
Simple Minds
Simple Minds (Simplaj mensoj) estas skota muzik-grupo formita en 1977 en Glasgovo (Skotlando), ankoraŭ aktiva. Laŭlonge de la tempopaso ili esprimis diversajn ĝenrojn kiel postpunko, nova ondo kaj pop-rokmuziko, kaj estas konsiderata unu de la plej influaj muzik-grupoj de la 1980-aj jaroj. Ili konkeris la usonan kaj tutmondajn merkatojn, atingante la unuan rangon de la listoj pere de la kanto «Don't You (Forget About Me)» (Vi ne (forgesu min)), parto de la sonbendo de la filmo de John Hughes nome The Breakfast Club, kaj pere de la kantoj «Alive and Kicking», «Sanctify Yourself», «Hypnotised», «Promised You A Miracle», «Waterfront», «Let There Be Love» kaj «Belfast Child». Ilia lasta disko, nome Walk Between Worlds (Promeo inter mondoj), ekvendiĝis la 2an de februaro 2018.
Jemoj
La jema lingvo apartenas al la omotaj lingvoj, sed multaj jemoj (stato de 1990) parolas nur la oroman aŭ la amharan.
Simple Minds
Tamen, la kariero de la bando ne startis komerce sukcese spite la eksperimentajn stilojn (tiom laŭdataj de la kritikistoj) kiujn ili disvolvigis en siaj unuaj kreitaĵoj, kiuj iĝis ĉefa influo por la nuntempaj alternativa kaj elektronika muzikoj. Poste, kun U2 ili populirigis la nomitan anthemic rock (eposa aŭ himna rok-muziko) kio rezultis en tutmonda sukceso en la dua duono de la 1980-aj jaroj, samnivele laŭ populareco kun U2.
Laŭlonge de sia kariero, la bando vendis 60 milionojn de diskoj, ​ estis nomumitaj dufoje al la premioj Brit Awards, unufoje al la premioj American Music Awards, dufoje al la premioj MTV Video Music Awards kaj ricevis la premion Q Music kiel plej bonkvalita koncerta bando. Ilia albumo New Gold Dream de 1982 estas konsiderata unu de la esencaj diskoj de la nuntempa muziko. Kvin el iliaj albumoj alvenis al la unua rango en la listoj de la Unuiĝinta Reĝlando kaj 21 unuopaĵoj atingis la 20an rangon tie. En Aŭgusto 2014, la brita gazeto New Musical Express (NME) inkludis Simple Minds inter la 100 artistoj plej influaj de la muziko kaj en Oktobro samjare ili ricevis la premion Q Inspiration Award pro sia heredo al muziko. En Majo 2015 ili estis omaĝitaj en la premioj Billboard pro la 30a datreveno de «Don't You (Forget About Me)». En Majo 2016 ili ricevis la Premion Ivor Novello pro sia elstara diskaro.
Iliaj permanentaj membroj ekde ties formigo en 1978 estas Jim Kerr kaj Charlie Burchill, kantisto kaj gitaristo de la bando respektive. La aliaj aktualaj membroj de la bando estas Ged Grimes (baso), Sarah Brown (voĉo), Gordy Goudie (gitaro), Cherisse Osei (drumoj) kaj Catherine AD (voĉo, klavaro, gitaro).
Vera Tautorat
Vera TAUTORAT (naskiĝis, do nun -jara) estas denaska germana esperantisto. Ŝi estas la filino de Ina Tautorat kaj Hermann D. Tautorat. Vera studis germanistikon kaj en la studentaj jaroj plurajn jarojn aktivis en la berlina oficejo de la Germana Esperanto-Junularo. En novembro 1993 ŝi organizis kune kun Sabine Trenner informstandon ĉe la tiama prilingva forio "Expolingua".
Vera Tautorat de 1992 ĝis 2001 prizorgis Esperanto-libroservon en Berlino.
Ŝi kaj la esperantisto Holger Netzel (post edziĝo Holger Tautorat) geedziĝis. Ilia filino Lara naskiĝis la 17-an de decembro 2001 kaj edukiĝis denaske en Esperanto.
Ŝi eldonis memorlibron pri sia patro (gastiganto de Ĵaŭda Rondo) kun kontribuoj de amikoj el la tuta mondo.
Kip Hanrahan
Kip HANRAHAN (* 9-an de decembro 1954 en Bronkso, Novjorko) estas usona muzikproduktisto kaj perkutinstrumentisto.
(88240) 2001 CG21
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Gary Hug elde la Observatorio Farpoint proksime de Eskridge (Kansaso, Usono).
Kip Hanrahan
Kariero
Hanrahan, kiu komence kiel asistanto de Carla Bley kontaktis kun nuntempa ĵazo, ludas je la plej multaj diskoj, kiujn li produktas, nekutiman rolon, kiun li mem rigardas simila al tiu de filmreĝisoro. Li arigas muzikistojn kaj konceptojn, kiujn li direktas tiamaniere, ke li intervenas en la muzikan fariĝon (ekz. li decidas, ke la perkutinstrumentistoj komencas per solopasaĵo aŭ ke la pianisto ludas la transiron al alia peco). Li kombinas soloistojn de la avangarda ĵazo (ekz. Don Pullen, David Murray, Jamaaladeen Tacuma, Carmen Lundy aŭ Steve Swallow) kun funkmuzikistoj el Nov-Orleano ekz. Allen Toussaint, Leo Nocentelli (The Meters) aŭ Charles Neville (Neville Brothers), kun rokmuzikisto kiel Sting aŭ Jack Bruce kaj perkutinstrumentistoj de la latinida ĵazo ekz. Andy Gonzalez, Milton Cardona, Robby Ameen kaj Horacio „El Negro“ Hernandez. Parte li kunlaboris je tio kun poetoj kiel Ishmael Reed kaj ankaŭ Paul Haines (tekstverkisto de Escalator over the Hill).
Hanrahan krome produktis tamen ankaŭ rimarkindajn albumojn kun la komponisto de Nova Tango Astor Piazzolla kaj kun muzikistoj el la ĉirkaŭo de Hanrahan, ekz. Arto Lindsay aŭ Alfredo Triff, kiujn li prezentis per sia diskeldonejo „American Clave“.
Ettore Bugatti
[ettore arko izidoro bugatti] (naskiĝinta en Milano la 15-an de septembro 1881 – mortinta en Parizo la 21-an de aŭgusto 1947) estis itala inventisto kaj automobila produktisto.
Maldegem
Maldegem (nederlande, proksimuma prononco [MALdeĥem]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Ettore Bugatti
En 1987 akiras la entreprenisto Romano Artioli la legendan nomon Bugatti kaj fondas modernan fabrikon. En 1993 Bugatti estis kune kun firmao Lotus de General Motors. Ekde 1998, la rajtojn akiris Volkswagen AG.
Maldegem
Ekde 1977, la municipoj Adegem kaj Middelburg apartenas al Maldegem.
Vidindaĵoj
Ĉirkaŭ la iama fervoja stacidomo de Maldegem oni konstuis tiel nomatan Vaporcentron [nl:Stoomcentrum]. Ĉiujare okazas tie Vaporfestivalo la unuan semajnfinon de majo.
Ďačov
Ďačov (hungare Décső [dEĉO], germane Deutschhalmen) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ďačov situas fine de tre mallonga sakovojo. Sabinov troviĝas 14, Prešov 30 km de ĉi tie.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1338. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Décső 433 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Šariš, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ďačov 753 homoj, (ĉiuj slovakoj).
San José Chinantequilla
San José Chinantequilla (Sanĥose Ĉinantekija) estas komunumo de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas Totontepec Villa de Morelos, Chinantequilla apartenas al la distrikto Mixe. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca.
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 463 loĝantojn, la meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Novplatonismo
Novplatonismo estas greka filozofia skolo el la malfrua antikva epoko (3-a ĝis 6-a jarcento). Ĝi instruas, ke la mondo estiĝis el praa unuaĵo (greke hén), kiu elfluigas - laŭ malaltiĝantaj ŝtupoj - ĉiujn formojn de ekzisto, ekde la monda animo ĝis la materio.
La novplatonismo havis gravan influon al la kristana kaj islama teologioj kaj la tuta okcidenta pensado.
Coeuve
Pri la komunumo
Coeuve estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 682 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Coeuve situas norde de la distriktĉefurbo Porrentruy en valkaldrono de la rivereto Coeuvatte, kiu fontas sur la komunuma teritorio kaj post 16 kilometroj en Francio alfluas al Allaine. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,59 km², de kiuj 38% estas kovritaj de arbaro, 58% servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Coeuve limas en nordo al Damphreux, en oriento al Vendlincourt, en sudoriento al Alle, en sudokcidento al Porrentruy, en okcidento al Courchavon, kaj en nordokcidento al Basse-Allaine.
Trafiko
Coeve situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Porrentruy al Beurnevésin.
Historio
La unua dokumenta mencio de Coeuve datiĝas el la jaro 1136 kiel Cova. Dum mezepoko Coueve apartenis al la voktejo Ajoie, kiu estis en la 13-a jarcento integrita al la Princepiskopejo Bazelo. En la 16-a jarcento Coeuve fariĝis ĉefloko de unu de la kvin majorejoj de la voktejo. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis aligita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Coeuve apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Coeuve apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
NGC 3795B
NGC 3795B (aliaj indikoj — UGC 6604, MCG 10-17-29, ZWG 292.13, PGC 36037) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Sainte-Cécile-les-Vignes
(jen france, okcitane Santa Celha dei Vinhas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Puchow
Puchow ekde la 1-a de januaro 2012 estas parto de la tiutage novkreita komunumo Kuckssee en Germanio, antaŭe temis pri sendependa administra unuo. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro 2010 la komunumo havis 143 loĝantojn.
4909 Couteau
4909 Couteau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1949 de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico en la departemento Alpes-Maritimes.
Ŝafkapa sargo
La Ŝafkapa sargo aŭ Ŝafkapulo, Archosargus probatocephalus, estas mara fiŝo de la familio Sparedoj, kiu kreskiĝas ĝis 760 mm, sed komune atingas 250 al 500. Ĝi estas ebena kaj premeca fiŝo, kun 5 al 6 malhelaj (malhelgrizaj) vertikalaj larĝaj strioj en la flankoj de la korpo sur griza fono. Ĝi havas akrajn dorsajn spinojn. Ties dieto konsistas el ostroj, pektenoj, kaj aliaj duvalvuloj, kaj ankaŭ de lepadoj, violonkraboj, kaj aliaj krustuloj. Ĝi havas akran buŝon, kun kelkaj linioj de fortikaj dentoj, kiuj helpas rompi la ŝelojn de ties predoj.
4909 Couteau
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astonomo Paul Couteau (1923–2014), famkonata observanto de duoblaj steloj kaj popularigisto pri astronomio.
Wolf Dietrich von Raitenau
Wolf Dietrich von RAITENAU (naskiĝis en Bregenz la 25-an de marto 1559; mortis en Salcburgo la 16-an de januaro 1617) estis princ-ĉefepiskopo de Salcburgo inter 1587 kaj 1617.
Li estis filo de Hans Werner von Raitenau kaj Helene von Hohenems, nevino de la papo Pio la 4-a, fratino de Marco Sittico Altemps (1533-1595) kaj bofratino de la kardinalo Karlo Borromeo.
Biografio
Wolf Dietrich ricevis eklezian edukadon en la Germana Kolegio de Romo, kaj fariĝis membro de la kanonikaro de Salcburgo en 1578. Post sia elekto, en 1587, li daŭrigis la malfacilan taskon rilate la Kontraŭ-reformacio, komencita de siaj antaŭuloj, kaj, en 1588, li forpelis ĉiujn protestantojn el la urbo Salcburgo. Tamen, dum la sekvantaj jaroj, Raitenau elvolvis pli mildan sintenon kaj famiĝis kiel artokolektisto, kiu signifoplene promociis la disvastigon de la baroka arkitekturo norde de la Alpoj.
En Salcburgo Marcus Sitticus alikonstruigis la Malnovan rezidejon.
Szentborbás
Szentborbás [sentborbAŝ], kroate Brlobaš estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs.
Situo
Szentborbás situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Dravo, kiu estas samtempe la kroata landlimo. Barcs troviĝas 23, Szigetvár 28, Pécs 63, Budapeŝto 248 kilometrojn. La ĉirkaŭaĵo apartenas al Nacia parko Danubo-Dravo.
Sensa troŝarĝo
Sensa troŝarĝo okazas se unu aŭ pli de la sensoj de la korpo samtempe perceptas tiom da stimuloj, ke ili ne plu povas esti prilaboritaj kaj povas konduki ĉe la persono al psika tropostulado.
Tiu ĉi tropostulado de la (homa) organismo kaj de la nerva sistemo per sensaĵoj koncernas la sensojn (aŭdado, vidado, flarado, gustado kaj tuŝado) aparte, kune, aŭ por mallonga tempo aŭ longtempe.
En la antaŭo de la esploradoj ĉe la situacio de la homo en la moderna mondo ĉefe staras la akustika kaj la vida troŝarĝo.
Ekzemploj, kiuj povas kaŭzi sensan troŝarĝon estas:
Konsekvencoj
Sensa troŝarĝo mallongtempe kondukas al streso, hektiko, agresemaj reakcioj kaj rapida elĉerpiĝo. Aparte skizofreniuloj, sed ankaŭ altsentemaj personecoj (ASP), same kiel aŭtismuloj kaj atentomanka-hiperaktiva perturbuloj reagas tre forte. Longtempa sensa troŝarĝo povas kaŭzi problemoj kun koncentrado, perdo de realecsenso aŭ hiper-agado kaj  povas esti unu el la kaŭzoj por lernhandikapoj. Modernaj vivmanieroj, precipe la ĉieesta uzado de la interreto kaj aliaj modernaj komunikiloj, povas kunporti kronikan sensan troŝarĝon kaj kondukas ĉe multaj homoj al la tipaj simptomoj.
En konduta terapio oni uzas — enkadre de alfrontaj metodoj — celitan sensan troŝarĝon sensan troŝarĝon (Torento) kiel psikoterapiilon, ekzemple por kuracigi fobiojn. Post preparado la paciento estas pritrakta kun por si timegigaj elementoj kaj li/ŝi lernas kiel elteni la situacion.
Novella (Haute-Corse)
Novella (Nuvella) estas franca komunumo en la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko.
Atendu min (poemo)
Atendu min (Жди меня) estas poemo de la sovetia poeto kaj verkisto Konstantin Simonov, verkita en julio — aŭgusto 1941 kaj dediĉita al lia amatino, aktorino Valentina Serova.
Poemo
En 1969 Konstantin Simonov tiel klarigis la historion de la poemo en letero al unu el legantoj: «La poemo "Atendu min" ne havas iun specialan historion. Simple mi forveturis al la milito kaj virino, kiun mi amis, estis en ariergardo. Kaj mi verkis al ŝi leteron en versoj».
La la Nazia Germanio atakis Sovetunion. Komenciĝis amasa mobilizado, sed Simonov mem tuj iris al rekrutejo. Antaŭe li finis monatan kurson de militkorespondantoj ĉe la Milita Akademio de Frunze. Oni sendis lin al redakcio de ĵurnalo «Batala Standardo» (Боевое знамя) kaj li direktiĝis al fronto, sed jam ne trovis ĝin, evidente malaperintan en ĥaosa retiriĝo de la unuaj semajnoj de la milito.
La li kune kun du aliaj militkorespondantoj venis al la 388-a regimento de la 172-a pafista divizio subestre de Semjon Kutepov, kiu batalis ĉe Moskvo. Li verkis raporton pri tiuj batalantoj kaj revenis kun ĝi al Moskvo por publikigi ĝin en ĵurnalo Izvestija. Nur post la milito li eksciis, ke la tuta regimento pereis kaj ĝia komandestro Kutepov estas konsiderata malaperinta senspure.
Li ne havis loĝejon en la ĉefurbo, do lin gastigis en sia daĉo en vilaĝo Peredelkino verkisto Leo Kassil. Konstantin Simonov estis alskribita al redakcio de militĵurnalo Krasnaja Zvezda (Красная Звезда) kaj li atendis dum oni preparis armean ĵipon por veturado al fronto. En tiuj tagoj li verkis la poemon kaj sendis ĝin al Valentina Serova, vidvino kiun li amis. Vespere li voĉlegis la poemon al Leo Kassil, sed tiu diris: «...la poemo estas bona, sed similas al sorĉparolo... Ne publikigu nun... nun ankoraŭ estas frue ĝin publikigi...». La redaktoro de «Krasnaja Zvezda» David Ortenberg samopiniis: «Tiu poemo estas ne por militĵurnalo. Ne necesas vundi soldatan animon».
La 1941 Simonov tamen voĉlegis la poemon en urbo Murmansko ĉe la Norda fronto al sia amiko, fotokorespondanto Grigorij Zelme kaj faris por li kopion. Poste li legis ĝin al multaj homoj ĉe fronto kaj multaj el ili kopiis ĝin, origine verkitan por unusola virino kies foton li ĉiam portis kun si, eĉ kaŝe se tion malpermesis la reguloj.
La en rekta radioelsendo el Moskvo oni legis kvar poemojn. Simonov malfruiĝis, ĉar renkontis laŭvoje amikojn, do kiam li venis la unuaj tri poemoj jam estis legitaj. Li prenis la pepron ĉe voĉlegisto kaj diris ke legos ĝin memstare. Tiel en la 171a tago de la milito okazis la unua publika legado de la poemo.
Ekde fino de la somero 1941 Konstantin Simonov denove vagadis laŭ frontoj kiel militkorespondanto de ĵurnalo «Krasnaja Zvezda» kaj dum vizitoj al Moskvo loĝas en la redakcio. Foje redaktoro de la ĉefa partia ĵurnalo Pravda insiste petas ĉe li iun poemon kaj li donas "Atendu min", kvankam klarigas ke apenaŭ ĝi taŭgas por tiu ĵurnalo. La ĝi aperis en «Pravda» je la tria paĝo.
La poemo iĝis ege populara, speciale inter la soldatoj kaj iliaj amatinoj.
Rilato
Valentina Polovikova (fraŭlina familinomo) edziniĝis la al la fama piloto, heroo de la Hispana Enlanda Milito Anatolij Serov. La dum elprovado de aviadilo li pereis kune kun la fama sovetia pilotino Polina Osipenko. En septembro naskiĝis ilia filo nomita Anatolij, honore al la patro.
Konstantin Simonov jam dufoje edziĝis, sed en 1940 divorcis post renkonti Valentina Serova. Li admonis ŝin edziniĝi al si, sed ŝi longatempe rifuzis. Ili geedziĝis en 1943 kaj kune vagadis laŭ fronto kun koncertoj. En 1950 naskiĝis ilia filino Maŝa. Sed fine de la 1940-aj jaroj Valentina Serova komencis drinki tro multe, tio grave damaĝis ilian rilaton kaj en 1957 ili divorcis. Simonov forigis dediĉojn al ŝi el postaj reeldonoj de siaj libroj krome unusola deiĉo al «V.S.» kiun malmultaj komprenis. En 1975 oni trovis ŝin morta en disrabita apartamento. Li sendis al ŝia funebro bukedon el 58 skarlataj rozoj.
Svetlana Gonĉarova
Svetlana Gonĉarova (Светлана Гончарова; naskiĝis la en Golicino de Moskva provinco) estas rusia denaska esperantistino, loĝanta en la urbo Odincovo (Moskva provinco). Ŝi estas filino de konata moskva esperantistino, aktiva instruisto de Esperanto Irina Gonĉarova kaj aktivisto de sovetia esperantista movado kaj nun senatano de la Esperanta Civito Anatolo Gonĉarov. Kalkulante laŭ la patrina linio, Svetlana estas esperantisto de la kvara generacio.
La Svetlana defendis en la Instituto de la Rusa Lingvo Puŝkin magistran disertaĵon pri esperantologia temo gvide de profesoro S. Kuznecov, membro de la Akademio de Esperanto.
The Freak
The Freak estis nefinita drama filma komedio de Charles Chaplin. La historio temas pri sudamerika junulino kiu neatendite kreskigas paron de flugiloj. Ŝi estas kidnapita kaj portita al Londono, kie ŝiaj kaptintoj enspezas ŝajnigante ŝin anĝelo. Poste ŝi fuĝas, nur por esti poste arestita pro sia aspekto. She is further dehumanized by standing trial to determine if she is human at all.
Chaplin eklaboris en kaj ĉirkaǔ 1969 havante sian filinon Victoria en la menso por la ĉefa rolo. Tamen, la subita geedziĝo de Victoria kaj lia maljunaĝo ege malhelpis la projekton kaj finfine la filmo neniam estis farita.
Rosamorada
Rosamorada estas unu el la 20 komunumoj de la meksika subŝtato Nayarit, kiu situas en la okcidenta, centra parto de Meksiko, ĉe la pacifika oceano. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Rosamorada. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 18010.
Rosamorada signifas en la hispana "viola rozo".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32217 loĝantojn. El tiuj estis 16249 viroj kaj 15968 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2073 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1210 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C.
Imperia Valo
La Imperia Valo, en angla Imperial Valley kaj en hispana Valle Imperial, kuŝas en la kantonoj de Kalifornio nome Imperial kaj Riverside. Ĝi situiĝas en sudorienta Suda Kalifornio, kaj ĝi estas la loko de urba areo ege centrita en la urbo El Centro. La Valo estas limigita de la rivero Kolorado oriente kaj parte de la Lago Saltono okcidente. Pli okcidente kuŝas la limo de la kantonoj San Diego kaj Imperial. Norde estas la regiono de la valo Coachella de la Kantono Riverside, kiu kun la Imperia Valo formas la Salton Trough, aŭ la Cahuilla Basenon, ankaŭ la kantonlimon de Imperial kaj Riverside, kaj la sudon de la internacia limo de la usona ŝtato Kalifornio kun Baja California.
Rosamorada
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 30940 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1500 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 4,85 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Imperia Valo
La kulturo de la areo miksas tiujn de Usono kaj Meksiko, pro ties regiona historio kaj geografia loko ĉe la internacia limo. La ekonomio de la Imperia Valo estas bazita sur agrikulturo.
La Imperial Valley estis tiel nomita laŭ la Imperial Land Company, cele al altiro de setlantoj. Nun ĝi estas hejmo de El Centro metropola areo kaj ankaŭ ekonomia centro kiun la kalifornia registaro difinis kiel "Suda Limo". Surloke, la terminoj "Imperial Valley" kaj "Imperial County" estas uzataj sinonime.
Urbano la 2-a
Urbano la 2-a estis papo de la Katolika Eklezio ekde 1088 ĝis 1099, kaj famiĝis pro energia disvastigo de la gregoria reformo kaj pro la iniciato de la aventuro de la krucmilitoj.
La unuaj jaroj
Li naskiĝis, en 1040, el nobla franca familio de Lagery najbare de Châtillon-sur-Marne, baptiĝis Otono, edukiĝis laŭ ekleziaj medioj kaj studis en Reims, kie sekve estis ordinita diakono kun ofico de arkidiakono. Subinflue de Sankta Bruno li rezignis sian oficon por monaĥe membriĝi en la monaĥejo de la Kongregacio de Cluny. En 1077 li estis inter la akompanantoj de la abato de Cluny en Canossa ĉe papo Gregorio la 7-a, kiu en 1078 lin kunvokis kaj nomumis episkopo de Ostia kaj Velletri kiel postvenanto de Pier Damiani. Sekve li enoficiĝis en la ŝarĝo de papa delegito por Germanio dum la kontrasto kun la imperiestro Henriko la 4-a.
Leviĝo al papado
Otono-Urbano la dua estis unu el la plej fervoraj subtenantoj de la gregoriaj reformoj, aparte en Germanio kiel delegito (1088), kaj estis inter la malmultaj kiujn Gregorio la 7-a indikis kiel siaj posteuloj al seĝo de Sankta Petro. Je la morto de Gregorio oni elektis ties sekvanto Viktoron la 3-a jam abato de abatejo de Montokasino, kies papado estis tempe mallonga kaj peripetie sufera pro la ĉeesto en Romo kontraŭpapo Klemento la 3-a.
La 8-an de oktobro 1088 dum mallonga konklavo de ĉirkaŭ 40 voĉdonantoj, aranĝita en Terracina, Otono elektiĝis papo sin nomante Urbano la 2-a, kaj la trian de julio 1089 sukcesis okupi sian seĝon en Romo dum la kontraŭpapa Klemento la 3-a, jam entronigita de la imperiestro, rifuĝiĝis al Tivoli.
Li daŭrigis kaj grandecide realigis la reformon de papo Gregorio la 7-a montrante oportunan nerigidecon kaj diplomatian sagacon. Ĝuste pro tio li estis ĉiam vojaĝanta kaj kreanta sinodojn en kiuj multe efikis lia ĉeesto, disvolviĝintaj en Romo, Amalfi, Benevento, kaj Troia de Apulio: en ili ĉiam estis rekonfirmitaj la kondamno de la simonio, la lukto kontraŭ la ŝtata investituro de ekleziaj oficoj praktikata de la imperiaj regantoj; reproponitaj la devigo de celibato por la klerikularo kaj la refuto de la eklezia politiko de Henriko la 4-a de la Sankta Romia Imperio.
Reveninte al Suda Italio, en 1090 kunigis en Melfi koncilion, kiun partoprenis 70 episkopoj, promulgante dekses gravajn kanonojn pro kondamni simonion, malpermesi la laikajn investiturojn de ekleziaj oficoj, rekonfirmi la devigon de la celibato por la klerikularo kaj reformi la monaĥejan disciplinon. Poste li trapasis Materon por gastiĝi en Bari, kie konsekris la bazilikon de Sankta Nikolao, en ĝin lokigante la relikvojn portitajn el la Turkia Oriento, kiuj fariĝos arda devotaĵo de pilgrimoj kaj krucmilitistoj pilgrimantoj al Jerusalemo.
Harmonie kun tiu politiko, li favoris la geedziĝon de la grafino Matilda de Toskanio kun Guelfo (Welf) de Bavario; li, por sin defendi kontraŭ la imperiestra politiko, apogiĝis ankaŭ sur la armeo de la princo Konrado, filo de Henriko kaj jam kronita kunreganto de Italio (Milano 1093), ribelanta kontraŭ la patro. Li havis gravajn kontrastojn, pro similaj motivoj, ankaŭ kun Filipo la 1-a (Francio). Fine, pormomente ambaŭkaze la papa celo sendependigi la eklezion kaj la sanktan seĝon sukcesis.
Urbano la 2-a kaj krucmilitoj
Urbano la 2-a koniĝas precipe al la historiografio pro lia, almenaŭ ŝajna, ekpuŝo al la unua krucmilito. La engaĝiĝo de Urbano la 2-a favore al la krucmilitoj aperis publikan inviton la unuan fojon en la Koncilio de Piaĉenco, dum kiu (marte de 1095), li ricevis viziton de la ambasadoro de la bizanca imperiestro, Aleksio la 1-a Komneno, kiu helpetus kontraŭ la islamanoj. Kolektiĝis granda koncilio kun tiom granda partopreno de episkopoj de Alta Italio, Francio kaj Burgundio, ke la renkontiĝo devis disvolviĝi subĉielo eksterurbe. La sekva koncilia renkontiĝo, nome Koncilio de Clermont la papo reproponis la liberigon de la Sanktaj Lokoj, tiam jam delonge okupitaj de araboj: tio tiom plaĉis ke la asembleo eksplodis en "Dio tion volas". Urbano invitis la francojn ĉesi siajn enajn luktojn kaj adresigi siajn energiojn por servi la kaŭzon de la liberigo de la Sanktaj Lokoj.
Ĵusaj studoj, tamen, malkovris ke la fama parolado de la papo estintus mallaŭdanta la interkristanajn luktojn kiuj sangobanis Eŭropon, kaj instiganta al novtipaj pilgrimoj al Sankta Tero kaj konvertiĝo por purigado el pekoj. .
Plue, la supozita letero de la bizanca imperiestro eble devas konsideriĝi probabla frukto de la krucmilita propagando ĉar Aleksio la 1-a sin montris, sekve, pli timema pri la trairo de la Frankoj ol pri la arabaj ŝtatoj, kvankam tio povas esti nur posta juĝo kaj ŝirmo antaŭ la ebla reago de turkoj.
Kio ajn estus la afero, la papo ankoraŭ ne atingis sian sidejon ke porkrucmilita movado intensiĝis kaj el multaj landoj atingis Konstantinopolon amasoj da pilgrimoj, ofte sengvidaj kaj senhavaj, inter kiuj malmultaj ermitoj. La purigo sugestata de la papo foje etendiĝis al razioj kaj perfortoj. Ne ŝirmitaj de armitoj, multegoj estis pereigitaj de turkaj kaj arabaj armeoj. Antaŭ tiuj informoj la papo nomumis sian delegiton Ademaro el Monteil, episkopo de Le Puy, kiel spirita gvido. En la postaj sinsekvaj ondoj de armitoj kaj kavaliroj, kvankam ankoraŭ ne kunlaborantaj, estis atingita la sukceso de la unua krucmilito.
Urbano la 2-a mortis la 29-an de julio 1099, dekkvar tagojn post la falo de Jerusalemo en la manojn de krucmilitistoj, sed antaŭ ol la novaĵo atingis Italion. Lia sekvulo estis Paskalo la 2-a.
Urbano la 2-a kaj Sicilio
Multe malpli brua, sed pli longperiode sukcesa, estis la programo de Urbano por stabile rekonduki Kampanion kaj Sicilion en la sferon de katolika influo, post generacioj de bizanca kontrolo kaj de hegemonio de la arabaj emiroj en Sicilio. Lia agento en la siciliaj markoj estis la normana reganto Roĝero la 1-a de Sicilio. Urbano koncedis al Roĝero eksterordinarajn prerogativojn, iujn el tiuj rajtojn kiujn li negis al aliaj ŝtataj povuloj de Eŭropo. Roĝero estis rajtigita nomumi episkopojn (laika investituro), kaj rikolti la ekleziajn rentojn por ilin transdoni al la papa sidejo (pozicio ĉiam profitiga), interveni en juĝoj pri ekleziaj kvereloj. Roĝero, fakte, fariĝis papa delegito en Sicilio. Por la rekristanigo de Sicilio, post la islama dominado, oni devis krei novajn diocezojn, establi ties limojn, sume novan eklezian strukturon. La edzino de Roĝero, Adelaida del Vasto, kondukis farmistojn el la valo de Po en la orientan Sicilion. Roĝero, kiel sekulara reganto, ŝajnis kaj estis sekura bordo ĉar simpla vasalo de sia parenco Grafo de Apulio, siavice vasalo de Romo: tial, kiel al sperta milita ĉefkomandanto la papo juĝis oportune koncedi la suprajn eksterordinarajn povojn, kiuj poste fariĝos fina konfronto inter la Hohenstaufen, heredantoj de Roĝero kaj la papado de dektria jarcento.
Emilio Eduardo Massera
Emilio Eduardo MASSERA (Paranao, 19-a de oktobro de 1925 – Bonaero, 8-a de novembro de 2010) estis militisto argentina apartenanta al la Argentina Mararmeo, estis argentina registo kaj elpostenigita pro rezulti kulpulo de krimoj kontraŭ la homeco. El 1976 al 1978 li formis parton, kun Jorge Rafael Videla kaj Orlando Ramón Agosti, de la militista junto kiu elpostenigis la prezidentinon María Estela Martínez de Perón kaj regis de facto en Argentino dum la memnomita Procezo de Nacia Reorganizado.
La Lernejo pri Mekaniko de la Mararmeo (ESMA), sub la estreco de Massera, estis unu el la plej grandaj kaj elstaraj kontraŭleĝaj arestejoj de la lando pri kiu juĝoj kaj liberigitoj poste diskonigis sangoverssajn praktikojn estritaj de tiu militisto.
Massera estis ankaŭ kulpulo pri aferoj de murdoj por akiri koruptan monon, de kromamatinoj ktp.
Dave Samuels
Samuels komencis ludi frapinstrumentaron en la aĝo de ses jaroj. Li studis ĉe la Universitato de Bostono psikologion kaj poste muzikon en la sama urbo ĉe la Konservatorio Berklee, i. a. ĉe Gary Burton (li tie lernis bastonmuzikilojn). Jam en Bostono li kunmuzikis ekz. kun Pat Metheny kaj John Scofield kaj komencis instrui. En 1974 li koncertvojaĝis kun Gerry Mulligan, kun kiu li ankaŭ faris siajn sonregistraĵojn. En la 1970-aj jaroj li ankaŭ muzikis kun Frank Zappa, kun la ensembloj „Time Piece“ kaj „Double Image“ (de 1977 ĝis 1980, kun vibrafonisto David Friedman). Ekde 1979 li muzikis kun la bando Spyro Gyra, kies daŭra membro li fariĝis en 1986. Li restis en la bando ĝis meze de la 1990-aj jaroj kaj laboris poste kun la „Caribbean Jazz Project“, kiun li direktas kun aldosaksofonisto kaj klarnetisto Paquito D'Rivera kaj ŝtaltamburisto Andy Narell (Li tie plejparte ludas marimbon). Samuels publikigis ankaŭ ekde la 1980-aj jaroj albumojn je propra nomo.
Piélagos
Piélagos (prononcu PJElagos) estas municipo en Kantabrio (Hispanio). Laŭ censo de 2012, ĝi havis 23 211 loĝantojn.
Geografio
Ties limoj estas norde la Kantabra Maro, okcidente Miengo, Polanco kaj Torrelavega, sude Puente Viesgo kaj Castañeda, kaj oriente Villaescusa, Camargo kaj Santa Cruz de Bezana.
Tótújfalu
Tótújfalu, kroate Novo Selo estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs. Újfalu kaj novo selo signifas: nova vilaĝo.
Piélagos
Geografio
Ĝi situas en la industria kaj plej loĝata areo de Kantabrio, tio estas, la areo inter la urboj Santandero kaj Torrelavega. Tradicie, la unuaranga sektoro tre viglis pro aktiva bruto-brutado, kaj pro ĝia strategia situo, en la urbo instaliĝis pluraj entreprenoj, inkluzive kelkaj laktejoj. Pro la beleco de ties marbordo (sep strandoj) kaj bona transporta komuniko, konstruiĝis en la municipo pluraj loĝejoj, ofte malrespekte de la natura medio.
La loĝlokoj de la municipo estas jenaj: Arce, Barcenilla, Boo, Carandía, Liencres, Mortera, Oruña, Parbayón, Quijano, Renedo (ĉefurbo),  Vioño de Piélagos kaj Zurita.
Tótújfalu
Situo
Tótújfalu situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. La preterfluanta Dravo estas la kroata landlimo. Barcs troviĝas 19, Sellye 20, Szigetvár 25 km-ojn.
Piélagos
Geografio
Fonto: INE
Estas kvin Havaĵoj de Kultura Intereso en la municipo, nome la jenaj:
Tótújfalu
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1660. Pli frue alvenintaj kroatoj fondis la vilaĝon. Pri la mezepoko restis nur preĝejo. En Tótújfalu migra poŝto servas.
Piélagos
Geografio
Krome, estas kvar Havaĵoj de Loka Intereso:
Kaj tri katalogitaj havaĵoj:
Infana geedzeco
Infana geedzeco aŭ Infana geedziĝo estas formala geedzeco aŭ neformala unio de individuo antaŭ atingado de la aĝo de 18. La laŭleĝe deviga geedzeca aĝo en multaj jurisdikcioj estas sub 18 jaroj, precipe koncerne knabinojn; kaj eĉ kiam la aĝo estas metita je 18 jaroj, multaj jurisdikcioj permesas pli fruan geedziĝon kun gepatra konsento aŭ en specialaj kazoj, kiel ekzemple dekaĝula gravedeco. En kelkaj landoj, eĉ kiam la jura minimuma geedzeca aĝo estas 18, kulturaj tradicioj ĝuas prioritaton super leĝara juro.
Infana geedziĝo estas rilatita al infana gefianĉigo kaj malvola frua geedziĝo pro la gravedeco de la knabino. En multaj kazoj, nur unu geedz-partnero estas infano, kutime la femalo. Infanaj geedziĝoj ankaŭ estas motivigitaj pro malriĉeco, novedzinoprezo, doto, kulturaj tradicioj, leĝoj kiuj permesas infanajn geedziĝojn, religiajn kaj sociajn premojn, regionan kutimaron, timo resti fraŭla, analfabeteco, kaj perceptita sentaŭgeco por ke virinoj laboru por mono.
Infanaj geedziĝoj estis oftaj dum historio pro gamo da kialoj, inkluzive de malriĉeco, sensekureco, same kiel de politikaj kaj financaj kialoj. Hodiaŭ, infangeedziĝoj daŭre estas sufiĉe ĝeneraligitaj en kelkaj evolulandoj, kiel ekzemple partoj de Afriko, Suda Azio, Sudorienta kaj Okcidenta Azio, Latinameriko, kaj Oceanio. La incidenco de infangeedziĝo falis en la plej multaj mondopartoj. La landoj kun la plej altaj observitaj indicoj de infangeedziĝoj sub la aĝo de 18 estas Niĝero, Ĉado, Malio, Bangladeŝo, Gvineoj kaj la Centrafrika Respubliko, kun indicoj super 60%. Niĝero, Ĉado, Bangladeŝo, Malio kaj Etiopio estis la landoj kun infanaj geedziĝindicoj pli grandaj ol 20% sub la aĝo de 15, laŭ 2003-2009 enketoj.
Infana geedziĝo havas daŭrantajn sekvojn sur knabinoj, pri ilia sano, eduko kaj socievoluaj perspektivoj. Tiuj sekvoj daŭras bone preter adoleskeco. Unu el la plej multaj ordinaraj mortokaŭzoj por knabinoj en aĝo de 15 ĝis 19 en evolulandoj estis gravedeco kaj infannasko.
Franz von der Trenck
Franz, barono von der Trenck (1-a de januaro 1711, Reggio di Calabria – 4-a de oktobro 1749, Brno) estis aventuremulo kaj soldata komandanto.
Soldata kariero
Kiel milita komandanto, li tre sukcesis en la milito por la aŭstra heredo kontraŭ Prusio, Francio kaj Bavario. Sed la panduroj de Trenck estis kruelaj. Ili prirabis, rabis kaj murdis. Ekzemple, ili faris pogromon en Česká Lípa aŭ murdis pli ol kvardek loĝantojn de la bavara urbo Cham. Ernst Gideon von Laudon, kun kiu li amikiĝis en Rusio, poste aliĝis al sia regimento kun la rango de kapitano, kaj lia armeo kreskis je 1 500 kapoj ĝis entute 2 500 soldatoj. Tamen Trenck ofendis generalon von Löwenwald. En 1745 li estis malliberigita en Kłodzko kaj, post malvera atesto, estis kondamnita al morto de pagita tribunalo. Ĝi estis ankaŭ puno por la perdita batalo de Žďár la 30-an de septembro 1745, kie, malgraŭ la duobla supereco de la soldatoj, la aŭstra armeo malvenkis. La panduroj de Trenck devis invadi la prusan armeon en la malantaŭo, anstataŭe ili komencis prirabi la prusan tendaron, en kiu, interalie, ili kaptis la trezorejon de la armeo. Maria Tereza lasis la verdikton revizii kaj lia puno estis reduktita al ĝismorta puno en la kastelo Špilberk de Brno. Li havis ĉiun komforton. Li ricevis du ĉambrojn, havis sufiĉe da manĝaĵo kaj akvo, kaj dimanĉe li iris tagmanĝi kun la komandanto de la fortikaĵo. Li poste rajtis loĝi libere en Brno, kie li mortis la 4-an de oktobro 1749.
Li dividis sian posedaĵon. Li donacis parton de ĝi al la urbo Cham, kie furiozis liaj panduroj, parto de ĝi estis donacita al meso por sia peka animo, al la konstruado de mallibereja kapelo, al la malriĉuloj kaj al la unujara filino de lia persona servisto, kiu ankaŭ loĝis ĉe li en Špilberk.
Funikularo de Budapeŝto
La Funikularo de Budapeŝto (Sikló, kiu signifas glitanta aŭ kolubro, kiu nature glitas) estas speciala trafikilo (kablotramo, pli precize funikularo) en Budapeŝto. Ĝi funkcias el supro de Monto Vár al bordo de Danubo.
Franz von der Trenck
Soldata kariero
La korpo de Trenck estis entombigita en la kapucena tombo en Brno, kie ĝi estis nature mumiigita. La korpo videblas ĉi tie en vitra ĉerko. En 2017 la korpo estis submetita al komputila tomografio en la Fakultata malsanulejo en Brno sub la gvido de Vlastimil Válek.
Postmorta ligilo
Laŭ Trenck estas nomitaj kroataj brando kaj biero.
Funikularo de Budapeŝto
Historio
Ödön Széchenyi ekvidis en Lyon similan veturilon, poste li iniciatis kreon de vapormaŝinan kablotramon en Buda. Ĝi estis konstruita inter 1868 kaj 1870. Dum la inaŭguro tiu funikularo estis la dua en Eŭropo kaj unusola en Hungara reĝlando, same la unusola publika trafikilo en Monto Vár. La pasaĝeroj estis precipe oficistoj, kiuj laboris en la proksimaj ministerioj. En 1873 estis 1,5 da pasaĝeroj. Nur en 1928 komencis trafiki ankaŭ aŭtobuso al tiu monto, sed tiutempe jam multe da turistoj uzis la funikularon, tial ties trafiko ne malpliiĝis. Dum sieĝo de Budapeŝto (1945) bombo detruis la funikularon, poste okazis longa trafikpaŭzo.
Du piedirantaj pontoj krucas la relojn, kiuj estas videblaj sur la fotoj.
1816 Liberio
1816 Liberio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson elde Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la afrika lando Liberio.
Polaris
Polaris povas esti:
Jakub Świnka
Jakub ŚWINKA blazono Świnka (mortis la 4-an de marto 1314) estis ĉefepiskopo de Gniezno en la jaroj 1283-1314. Proksima kunlaboranto de Przemysł la 2-a kaj de Władysław Łokietek, unu el la plej eminentaj politikistoj de mezepoka Pollando en la 13-a jarcento (krom Henryk la 1-a Brodaty), adepto de ŝtata unuigo. Li defendis polan eklezion kaj la polan lingvon kontraŭ germanigo.
Deveno
Gepatroj de Jakub ne estas konataj. Lia onklo estis kastelestro. La unuan fojon Jakub Świnka aperas kiel kantoro en Gniezno en la 70-aj jaroj. Verŝajne li posedis pli profundan juran edukitecon, pri kio povas atesti lia posta sinoda aktiveco. Kiel la kontoro li devis helpi al princoj de Grandpolujo Przemysł la 2-a kaj Bolesław Pobożny, ĉar premie ricevis vilaĝon Polanowa.
Ĉefepiskopeco
Jakub Świnka eniris la ĉefurbon de Ĉefepiskopujo Gniezno post mortinta ĉefepiskopo Janusz (1259-1271) nur la 26-an de decembro 1283. La prokraston kaŭzis disputoj pri entronigo. Lian elekton agnoskis papo Marteno la 4-a en 1283. Solena konsekrado okazis la 19-an de decembro 1283 en franciskana preĝejo en Kalisz. La 1-an de aŭgusto 1284 Przemysł la 2-a konfirmis ĉiujn privilegiojn de la ĉefepiskopejo krome konsentinte pri posedo kaj stampo de propra mono ene de ekleziaj havaĵoj.
Minaco flanke de germana kulturo
Jakub Świnka ĉiam subsktrekis en siaj eldiroj minacon flanke de la najbara germana kulturo. Pri agordo de la ĉefepiskopo kaj de aliaj patriote orientitaj klerikoj atestas anekdoto skribita de aŭtoro de ĉeĥa kroniko: kiam germana kapelano de la reĝo Venceslao la 2-a Jan Wulfing dum krona solenado de Přemyslidoj en 1300 parolis latine, sidanta apud la reganto Jakub estis esprimiĝonta, ke kvankam li bele parolas, li tamen restas germana hunda kapo.
En 1285 li sendis leteron al kardinaloj en kiu apelaciis al Apostola Seĝo al defendo de Pollando antaŭ germana agreso.
Kronado de Przemysł la 2-a kiel reĝo de Pollando
La 26-an de junio 1295 la ĉefepiskopo Jakub Świnka alkondukis Przemysł la 2-a al apogeo de lia potenco, kiam en asisto de episkopoj de Poznań, Włocławek kaj Płock, kronigis lin kiel reĝon de Pollando. Ne temis pri vera reĝlando, kies reala regopovo limiĝis nur al Grandpolujo kaj Pomerio de Gdańsk, sed la ideo rilatis al antaŭa ŝtato de la grandaj Boleslaoj.
Bedaŭrinde lia reĝlando daŭris nur sep monatojn, ĉar la reĝo la 8-an de februaro 1296 estis murdita apud Rogoźno de brandenburgianoj.
Boven Veensloot
Boven Veensloot estas vilaĝeto en la komunumoj Midden-Groningen kaj Veendam en la nederlanda provinco Groningen. Ĝi situas iom sude de Meeden, inter Korte Akkers kaj Kibbelgaarn. La domoj norde de la vojo apartenas al Meeden kaj per tio al Midden-Groningen kaj la domoj norde de la vojo al Veendam. Boven Veensloot situas sur restaĵo de mezepoka torfmarĉa digo.
Boven indikas la supra flanko de la fosaĵo. La torfmarĉa fosaĵo iris de la sudo al al la nordo, tial Boven Veensloot situas sude de Beneden Veensloot.
15811 Nüsslein-Volhard
15811 Nüsslein-Volhard estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Boven Veensloot
Stratvido
15811 Nüsslein-Volhard
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan biologiistinon kaj genetikistinon Christiane Nüsslein-Volhard, kiu studis la disvolviĝon de la muŝo Drosophila melanogaster, kaj kunricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino 1995 pro sia epokfara malkovro de la fundamentaj genetikaj mekanismoj, kiuj regas la embriogenezon.
Botanika Ĝardeno (Jena)
La Inspektorejo en la Botanika ĝardeno (germane: Inspektorhaus im Botanischen Garten) troviĝas en Jena, Germanio, Fürstengraben nr 26. Ĝi estas memorigloko pri Goeto.
Historio
En la 1790-aj jaroj estiĝis en Jena sur la tereno de la duka plezurĝardeno ĉe la norda flanko de la malnova ĉirkaŭfortikaĵo nova Botanika ĝardeno. Instigoj pri ties aranĝo kaj aspekto venis de Johann Wolfgang von Goethe mem. Li kune kun la vajmara ministrokolego Voigt estris tiun ĉi institucion. Alia persono kiu ĝismorte en 1822 okupiĝis pri tiu ĉi botanika ĝardeno estis profesoro August Batsch kiu instruis botanikon ĉe la altlernejo.
Priskribo
Sur la grundo troviĝis malnova trabfakaĵo el la 17-a jc kiu estis la loĝejo de la ĝardeninspektoro. tiu ĉi plurfoje loĝis ankaŭ Goeto. Okaze de sia 50-a datreveno ekrega la duko Carl August permesis la novkonstruon. Laŭ la planoj de la vajmaro ĉefarkitekto Clemens Wenzeslaus Coudray farigixis ĝis 1827 - sub la observado de Goeto - triala klasikisma kortokomplekso en la stilo de itala kampara vilao.
Tiu ĉi inspektorejo estas la de Goeto preferata loĝejoj en Jena. Li estis tie ĉi (inter 1617-30) pli ol 300 fojoj. Decidiga por tio estis ankaŭ la botanikaj kaj naturfilozofiaj interesoj de Goeto. Ekde 1921 estas tie ĉi Goeto-muzeo. Ĝi estas do la unua goeta muzeo en la urbo. La komplekso, detruite parte en 1945, laŭ originala modelo rekonstruitis. Du memorigsalonoj en la teretaĝo peras enrigardon je la loĝad- kaj laboradokondiĉoj dum la goeta tempo kaj informas pri ties natturscienca kaj verkista agado dum la restadoj en Jena.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 145
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo
Pedro Arrupe
, SJ estis hispana katolika monaĥo kaj pastro. Ekde 1965 ĝis 1981 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo. Kiam li suferis apopleksion en 1981, kiel anstataŭanto la papo Johano Paŭlo la 2-a nomumis la kardinalon Paolo Dezza. Ĝenerala asembleo ne povis kunvokiĝi ĝis 1983; ĉi tio elektis Peter Hans Kolvenbach kiel la novan superan generalon; Arrupe estis inter la unuaj, kiuj gratulis.
Marisa Paredes
María Luisa PAREDES Bartolomé (Madrido, 3a de Aprilo 1946), konata kiel Marisa Paredes, estas hispana aktorino kun elstara teatra kaj kinarta kariero, disvolvigita ankaŭ en landoj kiel Francio, Meksiko kaj Italio.
Ŝi ekedukiĝis estante infana en teatro kaj ekkarieris en kino en 1960 (estante 14-jaraĝa). En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj Marisa Paredes ludis duarangajn rolojn en tre diversaj filmoj, ekzemple en la filmo El mundo sigue (1965) de Fernando Fernán Gómez, en iu vakera filmo kaj en komedio de Marisol. Eble Ópera prima (1980) de Fernando Trueba estis starto de la ĉefa kariero de Marisa Paredes en kino.
Alalkomeneo
Laŭ la helena mitologio Alalkomeneo estis aŭtoktono, tio estas, homo spontane naskita el la Tero. Oni diris ke ĉu li, kiu spruĉis apud la lako Cefiso, ĉu la kuretoj aŭ la frigiaj koribantoj estis la unuaj homoj naskitaj tiel maniere.
Marisa Paredes
Ŝia internacia kaj enlanda famo okazis je la elekto fare de la reĝisoro Pedro Almodóvar, kiu faris ŝin «chica Almodóvar» (A. virino); Paredes ricevis rolon en Entre tinieblas (1983) kaj ĉefajn rolojn en filmoj kiel Tacones lejanos kaj La flor de mi secreto. Pro tiu lasta filmo ŝi kandidatiĝas al premio Goya kiel Plej Bona Protagonista Aktorino. Ŝi plue kunlaboris kun Almodóvar en Todo sobre mi madre (1999), Hable con ella (2002) kaj La piel que habito (2010). Almodóvar malfermis al ŝi la pordojn de la internacia merkato kaj ŝi havis honoron labori kun tre famaj reĝisoroj de la eŭropa kino en produktaĵoj tiom gravaj kiom La Vita è Bella (de Roberto Benigni) kaj Profundo Carmesí de Arturo Ripstein.