cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Gary Tatchell
Peter Gary TATCHELL (naskiĝis la 25-an de januaro 1952) estas homrajta aktivulo kaj politikisto en Britio, kiu famiĝis precipe pro siaj agadoj nome de samseksemaj rajtoj. En la 80-aj jaroj li aktivis en la Laborista Partio kaj je la 2000-aj jaroj li estis membro de la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio. Ekde 2013 li laboras plentempe sub fondaĵo nomata laŭ li.
Kulcs
Kulcs [kulĉ] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Dunaújváros. La loknomo signifas hungare: ŝlosilo.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Danubo, apud ĉefvojo Budapeŝto-Pécs, aŭtoŝoseo preteriras, Dunaújváros estas ne tro for. Budapeŝto situas 60 km-ojn.
Peter Gary Tatchell
Biografio
Tatchell naskiĝis en Melburno, Aŭstralio. Lia patro estis gravuristo kaj lia patrino laboris en fabriko. Liaj gepatroj divorcis kiam li estis kvar-jaraĝa kaj lia patrino reedziĝis baldaŭ poste. Pro financaj problemoj en la familio, li estis devigita forlasi lernejon en la aĝo de 16 jaroj en 1968. Dum ĉi tiuj tempoj li interesiĝis pri aventuraj agadoj kiel surfado kaj montgrimpado. Liaj sociaj agadoj komenciĝis dum liaj studoj en kolegio, kiam li aktivis en la studenta organizo kaj por indiĝenaj rajtoj. En 1968 li komencis aktivi kontraŭ la Vjetnama milito. En 1969, li komencis agadi por GLAT-rajtoj.
Kulcs
Historio
La unua mencio devenis el 1025. La turkoj faris senhoma la komunumon, ĝi restis senhoma longe. La kampoj apartenis al Rácalmás. En 1945 pro sieĝo de Budapeŝto detruiĝis la domoj. Post ekfunkcio de Stalinurbo (baldaŭe Dunaújváros) la vilaĝo iĝis feriejo. En 1994 la setlejo ricevis memstarecon. Tie ekfunkciis la unua hungara ventocentralo.
Peter Gary Tatchell
Biografio
En 1971, Tachel translokiĝis al Londono, Unuiĝinta Reĝlando, por eviti rekrutadon en la Aŭstralia Armeo. En 1972 li helpis organizi la unuan Fierecan Paradon en la lando. En tiuj jaroj li ankaŭ komencis okupiĝi pri ĵurnalismo. En 1978 li aliĝis al la Laborista Partio. Unue la partio ne akceptis lian deziron kandidatiĝi por la parlamentaj elektoj, sed fine li estis nomumita al la parlamento kiel posteulo de emerita parlamentano, kaj tiumomente la partio akceptis lin. Dum ĉi tiu tempo Tatchell nek neis nek konfirmis sian seksan orientiĝon. En la voĉdonado de 1983 Tatchell estis atakita multfoje, li ricevis malaman poŝton, grafitioj estis ŝprucigitaj kontraŭ li, lia loĝejo estis vandaligita kaj eĉ minacita post kiam kuglo estis metita en lian leterkeston. Post longa homofobia kampanjo de liaj kontraŭuloj li estis venkita de kandidato de la Liberala Partio. Dum ĉi tiu jardeko li komencis verki librojn kaj ankaŭ verkis pri sociaj aferoj kiel Aidoso, nuklea malarmado ktp. En 2000 li forlasis la Laboristan Partion kaj en 2004 aliĝis al la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio. En 2007 li estis kandidato en la parlamentaj elektoj.
Kulcs
Sesopo en Kulcs
La sesopo (Ferenc Hutÿra, Károly Jármai, Sándor Kotlán, György Endre Guoth, Árpád Marcis kaj Andor Szepeshelyi) estis bestokuracistoj, kiuj ne nur somerumis en Kulcs, sed ili agis por la vilaĝo kaj konferencis amike pri la aktualaj veterinaraj problemoj.
Peter Gary Tatchell
Famo
En 2021 Netflix disvastigis filmon pri li kaj lia aktivismo nomata "Hating Peter Tatchell", reĝisorita de Christopher Amos kaj havebla en tradukitaj subtekstoj kaj dublado multlingve. Li estas intervjuita de Ian McKellen kaj Steven Fry.
Thomas Pichler
Thomas PICHLER (naskiĝis la 7-an de decembro 1629 en Lend-Embach/Distrikto Zell am See, mortis la 17-an de januaro 1699 en Saalfelden) estis salcburga ermito en la Ermitejo ĉe Palfen. Li estis la unua ermito de Saalfelden. Lia nuna posteulo nomiĝas Raimund von der Thannen (ekde 2004).
Peter Gary Tatchell
Famo
En la prologo oni diras: "La profunda vivrakonto de la polemika aktivulo pri homaj rajtoj, kies provokaj agoj de civila malobeo skuis la establiĝon, revoluciigis sintenojn al samseksemo kaj ĝenis tiranojn en la batalo por homaj rajtoj kaj egaleco."
Thomas Pichler
Junajn jarojn
Pichler naskiĝis kiel filo de la geedza paro Martin kaj Elisabeth. La patro estis bienposedanto kaj banejisto. La akuŝistino Maria Pansin faris pro vivdanĝero la bapton, baptopatro estis Rupert Kerschbaumer. Vikario Bartholomäus Hörmann, kiu agadis kiel animzorganto en la najbaraj komunumoj Embach kaj Eschenau de 1624-40, estis instruinta pri la baptosakramento laŭ la reguloj kateĥismaj. Ĉu la juna knabo Pichler estis instruita fare de Hörmann, ne klaras. Kiam Pichler adoleskantis la pilgrimado al la surloka Kapelo Sankta Mario en fremdejo (Maria Elend) floris.
Ermitejkonstruo en Saalfelden
En februaro 1664 Pichler petis skribe de la salcburga konsistorio la permeson starigi kapelon en honoro de Sankta Georgo supre de Kastelo Lichtenberg en la nordo de Saalfelden, ĉe rokoj nomitaj Palfen. Jam dum la 16-a jarcento kamparanoj estis honorintaj la sanktulon de la ĉevaloj per statuo aŭ bildo en loka roka kaverno. La aspekto de la adorhelpaj artaĵoj bedaŭrinde ne estas konata. La ŝato de la menciita sanktulo ankoraŭ pligrandiĝis dum la tempo de la Tridekjara Milito multloke. Pichler apartenis al la Tria ordeno de la Franciskanoj. Papo Nikolao la 4-a, estante mem franciskano, promulgis propran regularon por la anoj de la tria ordeno.
La salcburgaj aŭtoritatoj reskribis al la dekano Franz Loher (1653-76) kaj la distriktestro Gottlieb von Rehlingen zu Goldenstein (1646-74) ke nenio kontraŭus la intencon de Pichler. Pri la personaj kialoj de li ekermitiĝi la fontoj malfeliĉe silentas. Baldaŭ poste Pichler komencis la konstrulaborojn helpate per liverado de konstrumaterialo fare de publikaj instancoj. La instalo de ermitejo allogis multajn fidelulojn, ankaŭ de ekster Saalfelden, tiel ke en 1675 necesis konstrui propran kapeleton kelkajn dekojn da metroj for okcidente de la ermitejo kaj iomete pli supre. La ŝtataj instancoj en Saalfelden jam frue favoris la novan animzorgoferton kaj postulis letere de la salcburga ĉefepiskopo Max Gandolf von Kuenburg la permeson fari la sanktan meson en la kapeleto. Malgraŭ kelkaj ĉagrenoj prononcitaj far dekano Wolfgang Grezinger (1676-81) la salcburga konsistorio aprobis ĉion en la 4.7.1677. Laŭ la priskriboj necesus havi relikvo-ŝtonon por meti suren la kalikon kaj la patenon. Altaro tiutempe jam estis en la kapeleto, altarŝtono ankoraŭ mankis. Ĉiuj meskantadoj devis antaŭe esti anoncitaj al la dekano de Saalfelden. Nur kun ties permeso mesfarado estus permesita.
Sinmortiga provo
Dekano Wolfgang Passauer (1697-1712) skribis detale pri la lastaj tagoj de Pichler en letero adresita al la konsistorio de Salcburgo jene: Frato Thomas estis tre ekscitata kiam li legis librojn de la kapuceno Martin von Cochem, predikisto, kontrolvizitanto kaj verkisto el la Rejnlando. Liaj drastaj priskriboj de la transtombejo ne malofte ŝokis la legantaron. Dekano Passauer gastigis tiujn tagojn denove la melankolian ermiton en la paroĥestra domo sed ne sukcesis helpi lin. Tuj post la meso Pichler ĵetis sin de fenestro surstraten. Li ne mortis subite sed povis ankoraŭ ricevi la unkton havante la konscion. Li entombigitis en la kripto de la Kirko Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto. Pichler intencis fari vojaĝon pilgriman Romon en 1700 por kio li jam estis ricevinta monon (i.a. de la ĉefepiskopo Johann Ernst von Thun mem). Laŭ la lasta volo de Pichler la monoj elspezotu por sanktaj mesoj, malriĉuloj kaj la kostoj de la enterigo. En la 27.2. dekano Passauer kaj Andreas Moser, administranto de Lichtenberg (ekde 1675), registris ĉiujn de Pichler postlasitajn aĵojn kaj taksis ilian valoron.
Karaktero
Pichler estis absorbita de pieco. Tion montras liaj libroj kiuj detale troviĝas en la listo de la postlasitaĵoj. La plejmulto de ili estis de edifa enhavo. Por ermitoj de la baroka tempo nepras almenaŭ la medita legado de la priskriboj de la Pasiono, de la verko Imitado de Kristo de Tomaso el Kempis kaj de la evangelioj. Pichler posedis multe pli grandan bibliotekon, eĉ plurajn eldonojn de la kompleta Biblio. Pichler sendube superis aliajn samtempulojn per altaj kleriĝavideco kaj sincera pieco. Li certe ne estis simpla, "averaĝa" ermito.
11225 Borden
11225 Borden estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Timothy Calvin Borden, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri scienco de la medio. li estas lernanto ĉe la Canterbury School de Fort Myers (Florido, Usono).
204
En la jaro 204 post Kristo okazis, interalie:
Útěchovičky
Útěchovičky (Klein Autiechowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1544.
4068 Menesteo
4068 Menesteo estas mezgranda malhela troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 19-an de septembro 1973 elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono), de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten.
Nomo
En la helena mitologio, Menesteo, al kiu ĝi ŝuldas sian nomon, estis la dekunua legenda reĝo de Ateno, posteulo de Tezeo. Li gvidis la atenajn trupojn dum la troja milito kaj estis unu el la batalantoj kaŝitaj en la troja ĉevalo.
Zm
La literkombino havas plurajn signifojn:
Televidaj Premioj de la Brita Akademio
La Televidaj Premioj de la Brita Akademio (British Academy Television Awards, pli konataj sub la akronimo BAFTAs — aŭ, por diferencigi ilin de la Filmaj Premioj de la Brita Akademio, la BAFTAa Televidaj Premioj) estas analogaj al la premioj ĝenerale konataj kiel Premio Emmy en Usono. Prezentata de la Brita Akademio de Filmaj kaj Televidaj Artoj, ili estis kunvokitaj ĉiujare ekde 1955.
1002 Olbersia
1002 Olbersia estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Vladimir Aleksandroviĉ Albickij elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan kuraciston kaj astronomon Heinrich Olbers.
Ponto de Erasmo
La Ponto de Erasmo (nederlande Erasmusbrug) estas, krom Willemsbrug, la dua ponto super la rivero Nova Maso en la centro de la nederlanda urbo Roterdamo. La ponto interligas la novan kvartalon Kop van Zuid kun la centro je la norda flanko de la rivero.
31496 Glowacz
31496 Glowacz estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ponto de Erasmo
Arkitekto de la ponto estis Ben van Berkel, kiu prezentis la planon en 1996. La ponto havas 802 metrojn da longeco, kaj atingas 139 metrojn da alteco. La turo kun la ŝtalaj ŝnuroj donis al la ponto la kromnomon "la cigno". Oficiale nomita ĝi estas tamen laŭ la humanisto Erasmo de Roterdamo.
31496 Glowacz
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julian Stefan Glowacz, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Hunter College High School de Novjorko (Novjorkio, Usono).
Ruud Lubbers
Rudolphus Franciscus Marie "Ruud" LUBBERS (*, Roterdamo - mortis la ) estis nederlanda ekonomikisto, entreprenisto kaj politikisto (Christen-Democratisch Appèl). De 1982 ĝis 1994 li estis ĉefministro de Nederlando. Poste li aktivis por la konservado de la naturo, la forigo de nukleaj armiloj kaj pozitiva alproksimiĝo al eksterlandanoj kaj rifuĝintoj.
Lubbers naskiĝis en familio de entreprenistoj. Li frekventis lernejon de la jezuitoj kaj studis ekonomion en Roterdamo. En 1963 li transprenis la firmaon (pri konstruado kaj maŝinoj) de la patro, komune kun frato.
Li aliĝis al la katolika partio, kiu poste fariĝis parto de la kristandemokrata. En 1973-77 li servis kiel ministro pri ekonomio kaj en 1978 komencis esti ĉefo de la parlamenta frakcio. En 1982 li fariĝis ĉefministro kaj restis tio ĝis 1994, kun diversaj koaliciaj partneroj. Poste li profesoris en la universitato de Tilburg kaj aliloke.
Fine de 2000 Lubbers fariĝis alta komisiito pri rifuĝintoj, ĉe UN. Li helpis al pli bona financado de la organizaĵo, sed en 2005 li decidis demisii post ripetaj plendoj pri lia konduto al virinoj.
Kiam en 2006 oni en Nederlando bezonis novan registaron, la reĝino nomumis Lubbers taskumiton por enketi inter la parlamentaj frakcioj (informateur).
206
En la jaro 206 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3655
NGC 3655 (aliaj indikoj — UGC 6396, MCG 3-29-39, ZWG 96.37, KARA 477, IRAS11202+1651, PGC 34935) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Iváncsa
Iváncsa [ivAnĉa] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en subregiono de Adony.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Pécs estas proksime. Ercsi troviĝas 15, Százhalombatta 23, Budapeŝto 51 km-ojn.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko, poste de romianoj kaj avaroj. La unua mencio devenis el 1290 laŭ tiama hungara ortografio "Iwanch". La turkoj faris senhoma la komunumon, dume alvenis serbaj rifuĝintoj.
(15777) 1993 LF
(15777) 1993 LF estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Zr
La literkombino havas plurajn signifojn:
17784 Banerjee
17784 Banerjee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sudeep Banerjee, kiu gajnis la unuan rangon en 2003 de Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Clovis West High School en Fresno (Kalifornio, Usono).
Perl (Sarlando)
Perl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Merzig-Wadern de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
En la komunumoparto Nennig videblas romana mozaiko, kiu datiĝas el la 3-a jarcento.
51166 Huimanto
51166 Huimanto estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉinan postdoktoran esploriston Man-To Hui, de la Universitato de Havajo, kies studoj inkludas fotometrion kaj dinamikajn studojn pri aktivaj asteroidoj, kaj kometoj kaj asteroidoj proksimaj de la Suno.
Asha Haji Elmi
Asha Haji Elmi - Caasha Xaaji Cilmi, عائشة حاجي علمي, naskiĝis en 1962 en Galguduud - estas homrajta aktivulino en Somalio. En 2008 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Kaprico
Kaprico estas laŭ PIV
Etimologio
La vorto kaprico venas baze de la vorto "kapro", ĉar al tiuj bestoj oni ofte atribuas tiajn subitajn voloŝanĝojn.
La germana vorto Laune (de la latina luna = „luno“) origine karakterizis la koncepton, ke la fazoj de la luno influus la humoron de la homoj, kaj aparte ties kapricojn. La anglaj, italaj kaj francaj vortoj lunatic, lunatico respektive lunatique simile alude al la vorto "luno" signas psikiatrie malsanajn, ekstreme kapricajn homojn. La hispana vorto capricho [kaPRIĉo] enhavas duan signifon, kio rilatas denaskajn kaj porĉiamajn makulojn en la haŭto, laŭ tradicia supozo, se graveda virino arde deziregas ion, ekzemple bananon, la posta filo heredos makulon kun sama formo, nomota capricho.
La muzika termino kapriĉo priskribas mallongan, apartan kaprican komponaĵon.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri kaprico en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Neuler
Neuler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Budišov nad Budišovkou
Budišov nad Budišovkou (legu Budiŝov nad Budiŝovkoŭ) estas urbo en Ĉeĥio kun, situanta 13 km de urbo Moravský Beroun kaj 10 km de urbo Vítkov, en meza parto de montaro Jeseníky, en ties parto Nízký Jeseník, ĉe rivereto Budišovka, kiu estas maldekstra alfluo de rivero Odro. Al la urbo estis alligitaj municipoj Guntramovice, Podlesí kaj Staré Oldřůvky. La municipoj Podlesí kaj Staré Oldřůvky najbaras kun Armea spaco Libavá.
Historio
La urbon fondis en regiono de minado de ercoj senjoroj el Kravaře, la unua mencio estas el la jaro 1301. Valoraj objektoj estas precipe baroka dutura preĝejo el la jaro 1755. La urbodomo devenas el la jaro 1635, pli malfrue ĝi estis parte alikonstruita. Interesa estas objekto de eksa baroka akva muelejo kun valora ŝtonponto. Budišov estas elirpunkto al la proksima valbaraĵo Kružberk kaj refreŝigcentro de eksa banloko Jánské Koupele, kiu estas nuntempe rekonstruata, kaj al proksimaj kampadejoj ĉe rivero Moravice.
Propila izoftalato
Propila izoftalato aŭ C14H18O4 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, blanka likvaĵo kun karakteriza odoro, malagrabla gusto, nesolvebla en akvo kaj uzata en la produktado de polimeroj, inklude de plastaj enpakaĵoj, kosmetikaj formuladoj, produktoj por banado kaj medikamentoj. Kiel rezulto, oni kredas ke homa eksponado al la dupropila izoftalato estas signifoplena. Izoftalatoj ankaŭ uzatas en la fabrikado de dentobrosoj, internaĵoj de aŭtoj, iloj kaj pakaĵoj.
Provinco Taĥar
Taĥar, ankaŭ latinliterigita Takhār (paŝtoe/perse ولایت تخار), estas unu el la 34 provincoj de Afganio. Ĝi estis kreita en 1964 kiam la provinco de Katagan estis tranĉita en 3 aliaj provincoj: Baglan, Kunduz kaj Taĥar. La teritorio situas en la nordoriento de Afganio. La provinca ĉefurbo estas Talokan.
(13955) 1990 UA2
(13955) 1990 UA2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Castagnole Monferrato
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
12629 Jandeboer
12629 Jandeboer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Luterana preĝejo (Nagyatád)
La luterana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 2003) en urbo Nagyatád (Hungario).
Historio
Pri luteranoj en Nagyatád la unua mencio okazis en 1875, tiam ili eklezie apartenis al Vése. Ili fondis luteranan filion en 1910, samtempe la loka bienulo donacis parcelon por konstruado de preĝejo. Tamen pro problemoj nur preĝdomo estis kreita en la 1920-aj jaroj, la kirko mem en 1930. La unua sonorilo pretiĝis en 1936. La kirko estis renovigita en 1956, inter 1985-1987 kaj en 1992. En 2002 interne nova galerio estis kreita, malsupre aparta ĉambro, kiu estas konvena kunvenejo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en parko proksime al la kalvinana preĝejo (Nagyatád). La fasado estas simetria. La turo kun piramida turpinto plene reliefas meze. Ĝuste tie funkcias la enirejo, kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. La absido estas plurlatera.
Placo Perlo
La Placo Perlo estas trafikcirklo en Manamo, Barejno, iam kun monumento en ties centro. Tiu - videbla sur la foto - monumento estis detruata kiel venĝo kontraŭ la protestoj de la ŝijaismaj kaj aliaj demokratiaj movadoj. La areo estas eponime nomata Trafikcirklo Perlo. La monumenton en la mezo konsistigis ses doŭo-"veloj" etendiĝanta al la ĉielo, kun perlo ĉepinte. La ses veloj simbolizis la ses arabajn landojn de la Persa golfo, kaj la perlo la unuecan heredaĵon. La placo situas en la financa distrikto de Manamo.
La placo estis en februaro de 2011 loko de la protestoj de Barejno en 2011.
Tsampa
Campao aŭ Tsampa de la tibeta rtsam pa) estas baza manĝaĵo de la Tibeto, ĉefe de la centro de la lando. Ĝi estas kuirita el rostita faruno de hordeo (en tibeta nas rtsam) kaj ofte de tritiko (en tibeta gro rtsam) aŭ de rizo (en tibeta bras rtsam). Kutime, la tibetanoj miksas siajn farunojn kun iom da teo aŭ butera teo (en tibeta bod cha).
Tessloff
Por plia internacia distribuo de la produktaĵoj la firmao kompreneble intense kunlaboras kun alilandaj eldonejoj kaj tial prezentiĝas en internaciaj librofoioj kiel ekzemple la frankfurta librofoiro en Germanio.
Amy Goodman
Amy Goodman - naskiĝis la 13-an de aprilo 1957 en Vaŝingtono - estas ĵurnalistino, verkistino, homrajta aktivulino, televida prezentisto kaj produktoro en Usono. En 2008 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
24087 Ciambetti
24087 Ciambetti estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Madonna di Dossobuono en Verono (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Roberto Ciambetti, kiu de 2005 promociis novan leĝon kontraŭ la luma poluo en Veneto. Tiu leĝo estis renovigita dum la Internacia Jaro de Astronomio, kaj la astronomiaj observatorioj estos nun pli protektitaj.
Nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj
La nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident- kaj mezazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al montaraj herbejoj kaj arbustaroj de la nordokcidentaj himalajaj altaĵoj de Afganujo, Barato, Ĉinujo kaj Pakistano.
Eldorado
Eldorado (el la hispana lingvo "la orkolorulo") estas mita urbo kiu ekzistus en Sudameriko. La mito komencis ĉirkaŭ 1530 en la Andoj, kie hodiaŭ estas Kolombio, kiam la konkistadoro Gonzalo Jiménez de Quesada trovis la Muiskojn, kiuj nun vivas en Altiplano Cundiboyacense. La notico pri ritoj de Muiskoj alvenis al Kito per la homoj de Sebastián de Belalcázar; ĝi estis miksita kun aliaj laŭdiroj kaj aperis la legendo pri El Dorado ("la orkolorulo"), el indio dorado ("la orkolora indiano") aŭ el rey dorado ("la orkolora reĝo"). Rapide oni imaĝis Eldoradon kiel lokon, kiu iĝis iom post iom, urbo, regno kaj imperio de tiu orkolora reĝo.
207
En la jaro 207 post Kristo okazis, interalie:
Eldorado
La unua homo kiu serĉis ĝin, estis la konkistadoro Francisco de Orellana. Tre eble li kaj liaj kunuloj torturis indiĝenojn de Peruo por ke ili diru, kie estis la Eldorado, kaj timigitaj homoj indikis la ĝangalon. Orellana trairis ĝangalon je miloj da kilometroj, sed kompreneble ne trovis tiun oran urbon. Poste li revenis al Hispanio kaj organizis alian ekspedicion por konkeri la malkovritajn landojn. Post sinsekvaj penoj, li mortas dum atako de indianoj.
La pastro kaj kronikisto Gaspar de Carvajal verkis pri la aventuroj de Orellana, sekve miloj da homoj serĉis pri la "Eldorado", kiu iĝis populara mito en Eŭropo. Eĉ Voltaire verkis pri ĝi en sia Candide. Charles Marie de La Condamine dum sia vojaĝo en 1743-1744 serĉis pri spuroj indikitaj de Carvajal, sed ne trovis ilin kaj deklaris ke Eldorado estis mito, sed ĝis hodiaŭ multaj homoj trovas ĝin.
Omaĝoj
La Internacia Flughaveno El Dorado de Bogoto, Kolombio, ricevis sian nomon en 1959 memore al la fama legendo de El Dorado.
El Dorado estas hispana filmo de 1988, reĝisorita de Carlos Saura kun ĉefrolulo Omero Antonutti pri la ekspedicio finfine estrita de Lope de Aguirre.
Blanka sinjorino
Blanka sinjorino estas en mitoj, eventuale en fabeloj supernatura estulo vestita en blanka kaj aperanta en burgoj aŭ kasteloj kiel spirito de iu mortinta virino.
Nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj
Flaŭro
La ekoregiona flaŭro precipe konsistas el kriplarboj kaj herboj.
Korpo (algebro)
Korpo estas grava nocio en moderna algebro. Ĝi estas aro de elementoj, por kiu estas difinitaj operacioj de adicio, subtraho, multipliko kaj divido, posedantaj kutimajn ecojn de nombro-operacioj.
Nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj
Flaŭro
Diversaj rododendroj vivas en la arbustara biotopo apud la arbolimo, kiel juniperoj kaj betuloj. Kvankam pluraj rododendrospecioj troviĝas en tiu ekoregiono, ili estas reprezentataj kun malpli granda diverseco ol en la orienta Himalajo, kie 60 specioj estas registritaj en la nordorient-himalajaj sub-altmontaraj koniferaroj.
Korpo (algebro)
Korpo estas ringo tia, ke  estas grupo.
Nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj
Flaŭro
Genroj de herbaj plantoj inkluzivas doronikon, delfinion, gencianon, Meconopsis, Pedicularis, anemonon, Aster, poligonon, primolon, kaj Mertensia. Sur deklivaj vivejoj vegetas Caragana, Saxifraga, Draba, kaj Gypsophila.
Faŭno
Okdek mamulaj specioj estas registritaj en tiu ekoregiono. Ĝi enhaves elstarantan biotopon por la neĝleopardo kaj la tibeta lupo (Canis lupus chanco). Aliaj mamuloj inkluzivas la ibekson (Capra ibex), Capra falconeri, Pseudois nayaur, Hemitragus jemlahicus, kaj Marmota himalayana.
Korpo (algebro)
Se la grupo estas komuta, oni nomas la korpon kampo.
Nordokcident-himalajaj alpaj arbustaroj kaj herbejoj
Faŭno
Estas 172 birdospecioj en tiu ekoregiono. Rimarkindaj birdoj inkluzivas la ŝafgrifon (Gypaetus barbatus), la reĝan aglon (Aquila chrysaetos), la himalajan grifon (Gyps himalayensis), Lerwa lerwa, la tibetan neĝan kokon (Tetraogallus tibetanus), kaj la himalajan neĝan kokon (Tetraogallus himalayensis).
Naturprotekto
Tiu ekoregiono estas bone konservita kaŭze de alta altitudo, severa klimato, kaj manko de arboj. Protektitaj areoj inkluzivas : Nacian Parkon Pin Valon, Nacian Parkon Granda Himalajo kaj Nacia Pärko Kiŝtŭar.
Korpo (algebro)
Ekzemplo de nekomuta korpo estas la kvaternionoj.
Aksiomoj
Oni povas karakterizi la nocion korpo K per jenaj aksiomoj.
Aksiomoj de distribueco
Se por ĉiuj a, b ∈ K, a · b = b · a (komuteco de multipliko), la korpo K nomiĝas kampo.
Moretta (kafo)
Moretta (: Moretta fanese) estas alkoholigita kafo, kiu devenas de Fano (Italio). Temas pri forta trinkaĵo, trinkata kiel digestigaĵo aŭ por varmigi sin.
Recepto
La surŝprucaĵo estas miksaĵo de anizo, rumo kaj brando en egalaj kvantoj. Ekzistas varianto, kiu uzas konjakon anstataŭ brando. La likvoro estas varmigenda kun sukero kaj citron- aŭ oranĝ-ŝeleto ĝis fandi la sukeron. Poste oni aldonas varman kafon, laŭeble espresan, delikate subenvenigante ĝin tiel, ke ĝi miksiĝu kun la likvoro.
Kutime ĝi estas provizata en simplaformaj malgrandaj travideblaj glasoj, kiuj konsentu vidi la tipajn tri tavolojn: ŝaŭmeton, kafon, likvoron. Estas tasko de la trinkanto miksi per la kulereto.
Historio
Moretta naskiĝis inter la ŝipanoj kaj fiŝistoj de la haveno de Fano, kiuj prenis similajn surŝprucitajn trinkaĵojn por sin varmigi kaj plifortikiĝi. En la pasintaj tempoj la malriĉeco portis eviti la malŝparojn, tial etrestaĵoj de restintaj likvoroj estis kune kolektataj; el ili naskiĝis poste la ideala trinkaĵo.
Lastatempe Moretta iĝis oficiala koktelo AIBES (Associazione Italiana Barman e Sostenitori).
Mantes-Station (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de Linio J de Transilien.
Izolbendo
Izolbendo estas elektre izola glubendo, surbaze de teksaĵo aŭ PVC, kiu funkcias pro sia alta elektra rezisto kaj estas uzata por preventi rektan kontakton inter homo kaj elektra fidro.
Ne ĉiuj glubendoj taŭgas por uzo kiel izolbendo. Izolbendo taŭga por uzo en elektroinstalado portas sigelon de kvalito. Ĝi haveblas en diversaj koloroj, kaj elektristoj uzas kolorkodon por indiki la funkciojn de diversaj fidroj (ekz-e terkonekto flav-verda, neŭtrala konekto blua).
Daisuke Hoshi
Daisuke Hoshi (星 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, FC Tokyo, Omiya Ardija, Montedio Yamagata, Kyoto Sanga FC, Tochigi SC kaj FC Machida Zelvia.
NGC 3656
NGC 3656 (aliaj indikoj — UGC 6403, IRAS11208+5406, MCG 9-19-63, ARP 155, ZWG 268.29, VV 22, KCPG 282B, PGC 34989) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Visterio
Visterio (Wisteria el fabacoj) estas genro de grimpplantoj, devenaj de Ĉinio kaj Japanio, sed enigitaj ankaŭ en Eŭropo delonge, rimarkeblaj pro siaj grapoloj de odoregaj floroj, en Eŭropo blu-violaj, en Ĉinio plejofte blankaj, kiuj floras antaŭ la apero de la folioj, en majo. La planto estas energiece kreskanta, fortikiĝanta liano, kies trunko turniĝas ĉirkaŭ la trovitaj portiloj, ĉu naturaj ĉu provizitaj de la homoj kaj laŭ la tempo iĝas ligna dika kaj krudŝela.
Ĝenerale dua, sed malpliabunda florado okazas poste en la jaro.
Specioj
En la « florparolo » Visterio simbolas tenerecon.
Iskenderuna golfo
La Iskenderuna golfo (İskenderun Körfezi, ankaŭ Aleksandreta golfo) estas golfo en la orienta Mediteraneo, ĉe la suda marbordo de Turkio proksime de la landlimo kun Sirio. La orienta marbordo de la golfo apartenas al la turka provinco Hatay, kie troviĝas la urbo İskenderun (ankaŭ Aleksandreto), kaj la norda marbordo apartenas al la provinco Adana.
Marimbo
Marimbo, malofte nomata marimbafono, estas frapinstrumento kaj apartenas al la familio de la ksilofonoj kun tonamplekso ĝis 5 2/3 oktoj ekde C ĝis g4. Oni ne intermiksu marimbon kun lamensoniloj en Afriko, kiuj estas konataj sub la regionaj nomoj mbira, kalimba aŭ sansa.
Fundamentaĵoj
Male al vibrafono kun metalbastonoj marimbo havas lignajn sonbastonojn. Ĉi tiuj estas samkiel klavaro  kromate agorditaj kaj ordigitaj en du vicoj. Sub ĉiu ligna sonbastono troviĝas por pli intensa sondisradiado vertikale orientigita metaltubo, la sontubo. Ĝia longeco estas tiel agordita, ke la aerkolono en sia interno svingas resonance kun la sonbastono. Ĉar la lignaj sonplatoj estas pli maldikaj kaj molaj, marimbo sonas pli malhela kaj plena ol ksilofono.
La marimbo estas la nacia muzikinstrumento de Gvatemalo. Pli novaj marimbotradicioj nun ekzistas en dek latinamerikaj landoj: en Meksiko, Gvatemalo, Belizo, Honduro, Salvadoro, Nikaragvo, Kostariko, Kolombio, Ekvadoro kaj – preskaŭ estingiĝinta – en Brazilo. En Peruo kaj Franca Gviano, por kiuj historiaj fontoj dokumentas por la pasintaj jarcentoj ksilofonojn, ĉi tiuj nuntempe estas malaperintoj. Same validas ankaŭ por Kostariko, de kie la novjorka Urbega Muzeo pri Arto posedas diatonan instrumenton havantan 27 sonplatojn, kiu eniris ĝian kolekton en la 19-a jarcento. De Kubo manke de klaraj dokumentoj ĝis nun ne estas konstatebla kun certeco, ĉu tie iam ajn ekzistis tia ksilofona tradicio. La iam kaj iam nomata kuba marímbula (ankaŭ "rumboskatolo") ja foje ankaŭ nomiĝas marimbo, tamen ne estas ksilofono, sed muziklamenaro. En tiuj ŝtatoj, en kiuj ankoraŭ ekzistas vigla marimbokulturo, ĉi tiu preskaŭ neniam ekzistas tutlande, kelkaj tradicioj kaj/aŭ instrumentotipo limiĝas je certaj regionoj kaj ofte ankaŭ je konkretaj popolgrupoj. En Centrameriko krom la mestizoj diversaj indiĝenaj grupoj uzas marimbojn, en Sudameriko, aparte en Kolombio kaj Ekvadoro, unualinie afrikdevenaj grupoj estas la ĉefaj perantoj de la marimbotradicio, krom tio ankaŭ indiĝenaj grupoj, al kiuj la instrumento alvenis  evidente per interkultura kontakto. En Brazilo la marimbon uzas nure la popoleto Caiçara, kies deveno ne estas klara, sed kies kulturo klare enhavas afrikajn elementojn.
Vaste disvastigita marimbo estas ankaŭ en Japanujo. Tie ekzistas famaj ludantoj kaj famaj muziklernejoj por marimboludado. Kiel unu el la plej famaj marimboludantoj tutmonde validas Keiko Abe.
La frapiloj konsistas el rotango, palisandroligno aŭ aceroligno, pli malofte el plasto, kaj havas plejofte kapon streĉe volvita per fadeno.
Historio
La marimbo devenas de Afriko. Ekde la 16-a jarcento ekzistas multaj skribaj kaj bilddokumentoj de ksilofonoj en Afriko. La plej frua indiko – raporto de la araba vojaĝanto Ibn Batuta pri sia vizito en Imperio Malio – devenas el la jaro 1352, do el epoko longe antaŭ la transatlantika sklavokomerco. La muzikinstrumentaj tipoj troveblaj en la fruaj fontoj estas plejparte kadroksilofonojn kun kalabasaj resonujoj aŭ stangoksilofonoj. Trogo- aŭ tertruoksilofonoj tamen preskaŭ ne aŭ almenaŭ nur tre malfrue aperis. En la Manuscritti Araldi, libro ekestinta inter 1654 kaj 1678, kiun verkis la itala misiisto Giovanni Antonio Cavazzi kaj kiu nuntempe troviĝas en Modeno, unu el la muzikistoj nomiĝas „Marimbero“, kio prezentas la ĝis nun plej frua konata uzo de la vorto „marimbo“ rilate al ksilofono.
En la fokuson de la esplorintereso la marimbo paŝis nur dum la finiĝanta 19-a kaj dum la komencanta 20-a jarcento kadre de la doktrino pri tutmondaj kultursferoj. Je la provo dedukti la agordojn de afrikaj instrumentoj de indoneziaj agordoj por dokumenti la migradon de la ksilofono ekde Sudorienta Azio al Afriko kaj per tio la cikloforman disvastiĝon de kulturoj ekde supozata centro (centra elemento de ĉi tiu dokrino), la marimbo tenis centran rolon ene de ĉi tiu doktrino (Albrecht Schneider diras „Ksilofono kiel historiscienca esplorrimedo“).
Nuntempe troviĝas kadro-, stango-, tertruo-, latero- kaj trogoksilofonoj same kiel malfiksaj sonbastonoj en Afriko. La ĝis nun plej frua konata klara indiko pri la ekzisto de marimbo en Ameriko troviĝas en la teritorio de nuntempa Gvatemalo kaj devenas el la jaro 1680. Fontoj, kiujn kelkaj verkistoj konsultas por pruvi la pli fruan ekziston de ksilofonoj, ekz. La cristianización de los indios de Santa Lucía [La kristanigo de la indianoj] de 1545 el Chiapas, kiuj mencias instrumenton nome yolotli kaj kiu laŭ priskribo povus esti ksilofono, kaj „antaŭkolumba“ librofragmento el Gvatemalo ekzistas nur en disputitaj kopiaĵoj, sed ne kiel originalo. Por Sudameriko la plej fruaj dokumentoj pri ksilofonoj estas la traktaĵo Gabinetto armonico, kiun en 1722 publikis jezuito Filippo Bonanni kaj en kiu troviĝas „Brasiliano Moro, in atto de sonare la Marimba“ („Brazila negro ludante marimbon“), kaj la akvarelitaj plumdesegnaĵoj, kiujn la episkopo de  Trujillo, Baltazar Jaime Martínez de Compañón, mendis inter 1782 kaj 1787, inter ili prezentaĵo de „Negros tocando marimba y bailando“ („Negroj ludantaj marimbon kaj dancantaj“).
Aparte en la 20-a jarcento la marimbotradicioj ofte ligiĝis lige kun la politika historio de la koncernaj landoj – plejofte malrekte, iam kaj iam tamen ankaŭ rekte kiel ero de ismaj konceptoj, ekz. en Gvatemalo, Salvadoro aŭ Ekvadoro. En Sudameriko pro la historiaj kaj geografiaj cirkonstancoj la afrika heredaĵo estas bone rekonebla ankoraŭ nuntempe. En la kazo de Brazilo la granda parto de afrikdevenaj homoj de la tuta loĝantaro estas la decidiga kaŭzo por la pli malalta grado de intermiksiĝo kun eŭropaj kulturelementoj. En Kolombio kaj Ekvadoro tamen la longdaŭra geografia izoliteco ŝajnas estis la esenca faktoro por la konservado de la afrika heredaĵo. Komparoj de historiaj prezentadoj de brazilaj kaj afrikaj marimboj montras altajn konformecojn, kaj eĉ je komparoj de historiaj bildigoj kun nuntempaj muzikinstrumentoj la similaĵoj ankoraŭ estas evidentaj.
17785 Wesleyfuller
17785 Wesleyfuller estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Supra indico
En presarto la supra indico estas indico presita supre de la teksta linio; uzata precipe en matematiko kaj ĥemio.
17785 Wesleyfuller
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wesley Ryan Fuller, kiu gajnis la unuan rangon en 2003 de la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri scienco de la medio. Li ricevis ankaŭ la Internacian Premion Expo-Sciences de MILSET. Li estis lernanto ĉe la Hamilton High School en Chandler (Arizono, Usono).
Supra indico
En HTML kaj en ĉi tiu Vikipedio oni metas supran indicon inter la markojn  kaj.
En Unikodo disponeblas, interalie, indicaj skribsignoj ⁰¹²³⁴⁵⁶⁷⁸⁹⁺⁻⁼⁽⁾ⁿⁱ.
En matematikaj kaj fizikaj formuloj oni kutime skribas eksponenton en formo de supra indico: E=mc²; m³ (kubometro); (la konstanto de Avogadro).
Oni uzas supraindicajn numerojn por referenci piednotojn; interalie, en Vikipedio oftas tiaj referencoj ([1][2][3]…).
Anglalingve oni uzas supraindicajn literojn por marki ordajn numeralojn: 1st, 2nd, 3rd, 4th, … En Esperanto oni simile povas skribi: «la 21ª jc».
En kelkaj lingvoj oni uzas supraindican skribon de mallongigoj; ekz-e «dro Zamenhofo».
En fonetiko oni uzas suprajn indicojn por indiki tonon en Pinjino: ban³ (samkiel bǎn) estas 板 (tabulo); aŭ sonnuancojn, ekz-e [ph] — alspira p.
Brosliphararo
Brosliphararo estas stilo de liphararo, razita ĉe la pintoj, escepte por tri aǔ kvin centimetroj super la centro de la lipo, nome la filtrumo. La flankoj de tiu liphararo estas vertikalaj pli ol pintaj. La stilo unue iĝis populara en Usono en la fino de la 19a jarcento, el kie ĝi etendiĝis al Germanio kaj aliloken, atingante pinton de populareco en la intermilitaj jaroj antaǔ iĝi ekstermoda post la Dua Mondmilito ĉefe pro la neevitebla asociiĝo kun Adolf Hitler. Aliaj nomoj por tia liphararo estas Hitlera, Charlie Chaplin, 1/3, filtruma liphararo, poŝtmarka, kaj aliaj.
Opočno (apartigilo)
Nomon Opočno havas pli da municipoj:
Specialaj fortoj
__NI__
Dercen
Dercen (ankaŭ hungare), Дерцен, Дриcина (drisina)) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
Dercen situas sur ebenaĵo, Mukaĉeve troviĝas 14, Berehove 11 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1321 en formo Derzen. Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1875 incendio okazis. En 1910 loĝis en Dercen 2025 da homoj, (hungaroj en majoritato, rutenoj en minoritato). Ĝis 1920 Dercen apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. Dercen rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis 402 da hungaroj al la gulago, el ili tie mortis 72. Ekde 1945 Drisina apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo nomata "Nova Vivo" funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la kolĥozanoj en 2000. En 2001 loĝis en Dercen 2793 da homoj, (2727 hungaroj). Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, poŝto, 2 apotekoj, 10 vendejoj, restoracio, bakejo.
Kelkaj Floroj Esperantaj
Kelkaj Floroj Esperantaj, laŭkajere eldonita ekde 1903 de la flandra Esperanto-pioniro Antoon Jozef Witteryck, estas kolekto de "agrablaj legaĵoj kun multaj ilustraĵoj" kiel indikas la subtitolo de la libreto. Nuntempe tiu ĉi antaŭ ĉio gravas el la vidpunkto de la historio de Esperanto. Witteryck nome komponis tiujn popularajn humurajn rakontetojn kune kun la membroj de la tiama bruĝa Esperanto-klubo kies prezidanto li estis.
Speciale interesaj restas la desegnaĵoj kiuj precipe montras la vestaĵaron kaj internan domaranĝon de la pli-malpli riĉa burĝaro el la unuaj jaroj de la 20-a jarcento.
Parto el la tekstoj
<Gallery> Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 03.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 04-05.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 06-07.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 08-09.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 10-11.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 12-13.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 14-15.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 16-17.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 18-19.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 20-21.jpg Dosiero:1910 Floroj Esperantaj 22-23.jpg </Gallery>
Generacio de 1898
La Generacio de 1898, generacio de la 98-a aŭ hispane generación del 98 estas etikedo, eble inventita de ties ano Azorín rilate grupon de hispanaj verkistoj kiuj ekverkis fine de la 19-a jarcento kaj kompreneble pludaŭris en la komencaj jardekoj de la 20-a jarcento.
La nomo devenas de la temo pri kio ili priokupiĝis dekomence, tio estas la dekadenca kaj pesimisma stato kie troviĝis la hispana socio je la fino de la jarcento, sed ĉefe en 1898 pro la malvenko en la Militoj de Sendependecoj de respektive Kubo kaj Filipina Insularo, ne nur kontraŭ la respektivaj sendependuloj, sed ĉefe kontraŭ la usona armeo, kiu montris a la hispanoj, ke ilia ŝtato jam ne estis imperia, sed iu dekadenca kiu ne povis kontraŭstari junan ŝtaton de nur unujarcenta vivo. Kontraŭ tiu socia malkontento tri junaj ĵurnalistoj protestis per ardaj artikoloj, kontaktis sin kaj krome ili -Azorín, Baroja kaj Maeztu- kontaktis kun prestiĝa universitata profesoro kaj filozofo, nome Miguel de Unamuno, kiu iamaniere oficialigis la fondintan grupon.
Kerna eco de la generacio estis, do, ne nur la protesto kontraŭ tia socia situacio, sed ankaŭ la proponoj ŝanĝi la kacikan politiksistemon, kiu enmetis Hispanion en militoj kaj ne kapablis solvi la dekadencan ekonomian situacion de la lando kaj ĉefe de la terkultura problemo, ĉar tiu kampo estis en tre malprogresa stato. Centra hispana regiono Kastilio estis simbola por tiu grupo kaj pro tio ili dediĉis multajn verkojn al tiu temo kaj eĉ al pejzaĝo kastilia.
Spite la entuziasma reformemo de la generacio -influo inter aliaj de germana filozofo Nietzsche-, ĉirkaŭ 1902 ĉiu membro de la grupo verkis verkon en kiu li montris profundan pesimismon kaj seniluziigon pro konstato, ke liaj proponoj ne estis amase akceptitaj de la hispana popolo kaj malplie de la hispana registaro. De tiam ili koncentriĝis ĝenerale en kulturaj aferoj kaj ne tiom en politikaj. Ĉiu je sia persona maniero daŭrigis tre valoran literaturan taskon kaj escepte Maeztu ili estis inter la plej famaj kaj konataj hispanaj verkistoj de la 20a jarcento.
Krome kelkaj verkistoj kiuj tiam moviĝis ĉirkaŭ pli estetikajn sintenojn (modernismo) akceptis pli kaj pli sociajn kaj eĉ politikajn temojn en sia verkado, nome Antonio Machado aŭ Valle-Inclán.
Kid Ory
Edward „Kid“ Ory (25-an de decembro 1886 en LaPlace, Luiziano; 23-an de januaro 1973 sur Havajo, entombigita en Nov-Orleano) estis Usona muzikisto.
Vivo kaj agado
Post sia muzikista komenco kiel Banĝoludisto kaj provoj per korneto li fariĝis stilforma trombonisto de la novorleano-ĵazo. Unuajn profesiajn prezentojn li faris jam en la aĝo de preskaŭ dek jaroj. Li ludis la stiltipan polifonion, je kiu la glittuba trombono ritme konstrastas kaj akompanas la melodio-liniojn de la trumpeto per mallongaj frazoj; tipaj estas jen la anakruzaj glitsonoj.
Ekde 1912 ĝis 1919 li estris la plej popularan bandon en tuta Nov-Orleano. Multaj muzikistoj de la malnova ĵazo ludis tiutempe kun Ory, inter ili King Oliver, juna Louis Armstrong, kiu anstataŭis Oliver, Johnny Dodds, Sidney Bechet kaj Jimmie Noone.
En 1919 Ory transloĝiĝis laŭ konsilo de sia kuracisto en la pli varma Kalifornion. Kune kun aliaj muzikistoj el Nov-Orleano li tiam ludis sub la nomo „Kid Ory’s Creole Orchestra“ ĉe la usona okcidenta marbordo. En 1922 ĝi estis la unua nigrula bando, kiu eldonis sondiskon (tamen sub la kaŝnomo „Spike’s Seven Pods of Pepper Orchestra“), interalie kun komponaĵoj kiel „Ory’s Creole Trombone“ kaj„Society Blues“.
En 1925 Ory transloĝiĝis al Ĉikago kaj ludis tie regule kun King Oliver, „Hot Five“ kaj „Hot Seven“ de Louis Armstrong, Jelly Roll Morton kaj kelkaj aliaj bandoj el la ĉirkaŭaĵo, ekz. ĉe Boyd Atkins. Dum la Granda Depresio Ory plejpare retiriĝis de la muzikscenejo kaj entreprenis kun sia frato kokobredejonfarm. Kadre de la Diksilando-revivigo de la 1940-aj jaroj li revivigis sian „Creole Orchestra“ en 1943 kaj aktivis kiel muzikisto je koncertoj kaj sonregistraĵoj ĝis sia finfina retiriĝo el la muziko en la jaro 1966.
Perleberg
Perleberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi situas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Fajra pteroiso
Temas pri soleca fiŝo, kiu vivas en pli malgrandaj biocenozoj nur junaĝe aŭ nur en tempo de reproduktado. Plenkreskule temas pri forte teritoria fiŝo, kiu defendas sian teritorion kaj antaŭ fremdaj kaj eĉ antaŭ unuopuloj de la sama specio. Eventualajn rompintojn ĝi forpeligas per sia aspekto aŭ per la veneno, kiun ĝi disponas. La maskloj de pteroiso estas multe pli agresemaj ol la femaloj.
Mikaelo Karicki
Mikaelo (Miĥal) KARICKI (beloruse - Міхаіл (Міхал) Карыцкі, latine - Korycki 4-an de septembro 1714, vilaĝo Dzitriki, apud Lida - 10-an de marto 1781Minsko), latinlingva poeto, monako-jezuito, pedagogo, filozofo.
Germanistiko
Germanistiko - germane Germanistik - estas lingvistika fako, kiu okupiĝas pri la germana lingvo, ties literaturo kaj kulturo. La moderna germanistiko konsistas el tri subfakoj, la germanistika lingvoscienco, la subfako "nova germana literaturo" aŭ tutekzakte "pli nova germana literaturo" (germane Neuere deutsche Literatur) kaj la subfako "mezepoka germanistiko" (germane Germanistische Mediävistik pri la literaturo kaj kulturo de la malnovaltgermana kaj mezaltgermana lingvoj. Ekde la 1980-aj jaroj la fako ankaŭ dividigas al "enlanda" kaj "eksterlanda" germanistiko, en kompreno ke "enlanda" signifu la landojn en kiuj la germana estas ŝtata lingvo, do Germanio (ĝis 1990 du germaniaj ŝtatoj), Aŭstrio, Svislando, Liĥtenŝtejno, Luksemburgio, dube ĉu ankaŭ Belgio, pro ties germanlingva kultura komunumo, kiu tamen estas nur eta malplimulto, kaj "eksterlanda" inkluzivu la aliajn ŝtatojn - klaras ke tia difino estas iom malfacila kaj problema.
Mikaelo Karicki
Biografio
Komencan edukadon ricevis en Babrujsko, poste studis en Vilno ĉe jezuita akademio je fakultato de filozofio kaj teologio. De la jaro 1730 membro de jezuita ordeno. Post fino de studado, estis lasita en akademio, kie instruis gramatikon, poetikon kaj retorikon. Ricevis gradon de doktoro de filozofio; laboris kiel rektoro en Njasviĵa jezuita lernejo, prelegis en lernejoj de Minsko, Sluck, Pinsk, Babrujsk. Strebis plibonigi sistemon de edukado, doni al ĝi pli laikan enhavon. Dum la jaroj 1770-1773 laboris en Babrujsk kiel direktoro de biblioteko en loka jezuita lernejo, poste, kiel rektoro de letnejo en Minsko. Malpermeso de jezuita ordeno tre influis je Karicki, same, kaj tio, ke rusia imperiestrino Katerina la 2-a donis azilon al jezuitoj en urbo Polack. Lia adeptemo al Rusio estis esprimita en multnombraj versoj, kiuj kompilis lia postmorta versaro "Kantoj" (1817).
Verkoj
Mikaelo Karicki estas unu el kunfondintoj de klasikismo kiel krea metodo, liaj verkoj influis je tiatempa latinlingva poezio de Polujo kaj Litvo. Verkis latine versojn, fabelojn, elegiojn, parodiojn. La verkoj plejparte estis dediĉitaj al tiatempaj sociaj, kaj kulturaj agantoj, lokaj okazintaĵoj.
Plej fama estas lia verko "Birda sejmo". Dum vivo estis eldonitaj 25 versoj, inter kiaj estas "Aŭsria Marso" (1756), "Ditirambo" (1757), "Kanto" (1781). Aŭtoro de elegioj "Al Kasakouski" kaj "Al frato Reĝo", naturpriskriba odo "Al vintro". Apartaj versoj estis eldonitaj en verkaro "Musarium Sarmatikarum specimina nova" (1771). Post lia morto en Polocka jezuita akademio estis eldonita lia versaro sub nomo "Kantoj" ("Carmina M. Korycki").
31-a de majo
La 31-a de majo estas la 151-a tago de la jaro (la 152-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 214 tagoj restas.
Je la 31-a de majo okazis, interalie: