cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Morteza Neidavoud
Aktivaĵoj
Morteza Neidavoud en la jaro 1925 fondis lernejon por instrui Tar kaj Iranan tradician muzikon kaj nomis ĝin Darviŝ (je la honoro de sia instruisto Darviŝ Ĥan). Li poste ekkonis Qamar-ol-Moluk Vaziri en privata evento kaj rimarkis ŝian altan talenton. Do ili du komencis kunlaboradon kaj tiu kunlaborado estis sukcesa. Ilia kuna prezento en la jaro 1924 estis sufiĉe grava evento en Irano ĉar por la unua fojo en la Irana historio, virino kantis sen hiĝabo por viroj kaj virinoj kune.
Altendorf (stacidomo)
Altendorf estas fervoja stacidomo en Altendorf, Svislando.
Morteza Neidavoud
Aktivaĵoj
Morteza Neidavoud post la fondiĝo de radio en Teherano, aliĝis al ĝi kaj aktive kunlaboris kun aliaj artistoj kiel Reza Mahĝubi, Ali Akbar Ŝahnaz, Habib Samai, Abolhasan Saba kaj Musa Marufi. Li komponis muzikon por famaj kantistoj kiel Qamar-ol-Moluk Vaziri, Moluk Zarabi, Ruh Angiz, Adib Ĥansari, Ĝavad Badi Zade kaj Banan. Li ankaŭ ofte ludis Tar por famaj kantistoj.
La stilo de Tar-ludado de Morteza Neidavoud estis sufiĉe unika. Fakte li kreis novan stilon por ludi Tar kaj tiu stilo nomiĝis ankaŭ laŭ lia nomo. Li ankaŭ komponis faman kanton nome Morqe Sahar laŭ poemo de Mohamad Taqi Bahar. Tiu ĉi kanto estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj tradiciaj muzikoj de Irano kaj multe da kantistoj kantis ĝin ĝis nun.
Post la islama revolucio, Morteza Hannaneh komponis muzikon laŭ melodio kreita de Morteza Neidavoud por televid-serio nome Hezardastan. Tiu ĉi komponaĵo ankaŭ tre famiĝis en Irano.
Marianna Török (kegloludisto)
naskiĝis la en Törökszentmiklós.
Biografio
ekde la 1980-aj jaroj akiris diversajn medalojn ankaŭ eksterlande en junularaj konkursoj. Ŝi estis jam plenkreska mondĉampiono en 1988 unuoble, krome en la sekvaj mondĉampionumoj ŝi estis la dua kvarfoje en 1990, 1994, 1996 kaj 1998 induope aŭ unuoble.
Morteza Neidavoud
Lia graveco por savi Iranan tradician muzikon
La Irana tradicia muziko por longa tempo neniel skribiĝis kaj oni lernis ilin per sia orelo de generacio al generacio. Tial ili ofte estis en danĝero de perdiĝo. Morteza Neidavoud estis unu el la plej gravaj homoj, kiuj scipovis multege da tiuj nekonservitaj muzikoj. Do la ministro de edukado kaj kulturo de la tempo petis lin ludi tiujn melodiojn kaj registri ilin. Tiel ĉirkaŭ 297 tradiciaj Iranaj melodioj ludiĝis kaj konserviĝis por la venontaj generacioj. Tiuj melodioj ĉiusemajne dum 18 monatoj ludiĝis en Irana nacia radio ekde la jaro 1969. En la jaro 2005, kultura instituo Mahur por la unua fojo reludis tiujn melodiojn kaj ree disdonis publike.
Kadmia hidroksido
Kadmia hidroksido aŭ hidroksido de kadmio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la kadmia oksido aŭ hidrolizo de kadmiaj saloj. Kadmia hidroksido estas blanka lumsensiva solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kadmia hidroksido prezentas du hidroksilajn grupojn ligitan al kadmiatomo. Ĝi konsistas je 2 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 kadmiatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Morteza Neidavoud
La kanto "Morqe Sahar"
La kanto Morqe Sahar estas komponita per Morteza Neidavoud laŭ poemo de Mohamad Taqi Bahar kaj por la unua fojo estis kantita en la jaro 1927 je la honoro de la fondiĝo de la ĵurnalo Nahid. Iom poste Moluk Zarabi ankaŭ kantis kaj por la unua fojo registris ĝin.
Makolio
En korea kuirarto, la makolio (막걸리 ; alternative 탁주 ) estas blanka alkoholaĵo farita el rizo.
Morteza Neidavoud
La kanto "Morqe Sahar"
La poemo estas pli-malpli politika kaj reprezentas la malĝojon de la poeto pri la situacio de la lando en tiu tempo. Ĝi estas esence parolado de la poeto kun birdo. La poemo de la kanto publikiĝis en la unua numero de la 7a jaro de la ĵurnalo Nahid sed sen mencii la nomon de la poeto.
Makolio
Priskribo
La makolio estas blankeca ŝaŭma likvo kun dolĉa, grena gusto, tipe enhavanta 6–8% da alkoholo volumene. Ĝi estas ordinare trinkata malvarme en bovloj.
Historio kaj etimologio
La makolio devenas de Koreio, kaj estis farata dum jarmiloj. La korelingva nomo konsistas el la morfemoj mak (막) “ĵus”, georeu- (거르-) “filtri”, kaj -i (-이) “-aĵo”, kaj tiel laŭetimologie signifas “ĵusfiltraĵon”, pro la lakteca, nedistilita aspekto de la trinkaĵo.
Tutmonda koalicio por lingvaj rajtoj
La Tutmonda Koalicio por Lingvaj Rajtoj (TKLR) (Global Coalition for Language Rights (GCLR)) estas internacia NRO kiu fokusiĝas pri lingvaj rajtoj kaj kies agadoj estas por disvastigi la konscion kaj praktikon de tiuj rajtoj, ĉefe por la parolantaj de nedominaj lingvoj.
La Koalicio rekonas la limojn de uzado de la angla kiel la lingvo de komunikado kaj aktive laboras por evoluigi strategion por plurlingva engaĝiĝo. La GCLR funkciigas sur retmodelo. Ĉiu individuo aŭ organizo, kies laboro kongruas kun la misio de la koalicio estas bonvenata aliĝi, en aktiva aŭ subtenanta rolo.
Dum la Invado de Rusio en Ukrainion (2022) la organizo kondamnis la misuzon de lingvorajtaj diskursoj por false portreti la invadon kiel defendon de lingvaj rajtoj de ruslingvanoj.
Celoj
Alivorte, engaĝiĝi en tutmonda konversacio, kiu permesos al ni esti pli efikaj loke.
El la retejo
"Eĉ se vi parolas dominan lingvon, vi ankoraŭ havas limigitan vidon de la disponeblaj informoj.
​Vi povus supozi, ke estus multaj universalaj temoj tra diversaj lingvaj eldonoj. Estas tamen malpli ofta enhavo inter lingvoj: 74% de konceptoj havas artikolojn en nur unu lingvo, kaj 95% de konceptoj estas en malpli ol ses lingvoj en Vikipedio.
Malegalecoj en la disponeblaj informoj por malsamaj lingvoj interrete havas implicojn por kiu kaj kio estas reprezentita — kaj de kiu. Se oni esploras kiel aspektas la mondo se oni parolas ekz. la hebrean aŭ la araban, tre malsama bildo estas pentrita de tiu, kiun la angla priskribas. Estas grandegaj informvakuoj en neregantaj lingvoj, kie homoj, lokoj kaj kulturoj estas englutitaj en la mallumon. Kaj kiam vi rigardas lokojn priskribitajn de pli malgrandaj lingvoj en Vikipedio, estas precipe la tutmonda sudo kiu malaperas." (La cifereca lingva disiĝo — Kiel la lingvo, kiun vi parolas, formas vian sperton de la interreto?) ​ Plue, eĉ se, laŭ iuj, interreto estas katalizo por la formorto de multaj el la malpli parolataj lingvoj de la mondo, la afero de cifereca lingva reprezentado fariĝas problemo nur se oni unue kapablas aliri la interreton. Kvankam en 2016 la Unuiĝintaj Nacioj deklaris aliron al interreto kiel baza homa rajto, miliardoj da homoj tra la mondo kiuj parolas minoritatajn lingvojn daŭre estas ciferece senrajtigitaj de aŭ iliaj registaroj reduktante aliron al la interreto, aŭ per la foresto de baza cifereca infrastrukturo kaj manko de baza cifereca kapablo kaj poveco (vidu ciferecaj rajtoj). Tamen, kun interreta aliro daŭre etendita al antaŭe malkonektitaj komunumoj kaj multaj foraj geografioj, oni vidas ke novaj ŝancoj por lingva povigo ankaŭ aperas. Ni tiale kredas, ke ĉe ĉi tiu sama intersekciĝo de ciferecaj, homaj kaj lingvaj rajtoj ni povas kune defii la lingvan hegemonion de kelkaj regantaj lingvoj kaj pledi por ciferecaj lingvaj rajtoj.
Eksteraj ligiloj
La retejo
Revenga de Campos
Revenga de Campos [reBENga deKAMpos] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,41 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 147 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 700 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ĉe la Jakoba Vojo de Francio, inter Frómista kaj Carrión de los Condes.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La 30an de Oktobro 1517 venis ĝis Revenga de Campos la imperiestro Karolo la 5-a, kie li tranoktis en kampardomo ĉirkaŭita de akvo al kiu oni alvenis tra levponto.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, blazondomoj, kolombejoj ktp.
Serĉilo-optimumigo
Serĉilo-optimumigo (aŭ angle Search engine optimization, mallonge SEO, france Optimisation pour les moteurs de recherche, germane Suchmaschinenoptimierung, hispane posicionamiento en buscadores aŭ optimización en motores de búsqueda kaj ruse Поиско́вая оптимиза́ция, latinliterige Poiskóvaja optimizácija) estas la procezo plibonigi la kvaliton kaj kvanton de reta trafiko al retejo aŭ retpaĝo per uzo de interretaj serĉiloj. Tia optimumigo celas senpagan trafikon (konatan kiel rezulto de "natura" aŭ "organika serĉo") per tute normala funkciado de la uzata interreta serĉilo - ne temas pri pagita trafiko aŭ reta reklamado. Senpaga trafiko povas origini de malsamaj specoj de serĉoj, inkluzive de serĉoj de bildoj, videoj, novaĵoj, akademiaj datumbazoj kaj serĉiloj kaj industrie specifaj fakaj serĉiloj.
Kiel strategio de interreta merkatado, serĉilo-optimumigo konsideras kiel funkcias interretaj serĉiloj, la komputile programitaj algoritmoj kiuj diktas serĉilon konduton, kion homoj serĉas, la realajn serĉajn terminojn aŭ ŝlosilvortoj tajpita en serĉilojn, kaj kiuj serĉiloj estas preferataj de la celata publiko. serĉilo-optimumigo estas farita ĉar retejo ricevos pli da vizitantoj de serĉilo kiam retejoj rangiĝas pli alte sur la serĉila rezultpaĝo. Tiuj vizitantoj povas tiam eble esti konvertitaj en klientojn.
Meze de la 1990-aj jaroj, la unuaj serĉiloj komencis katalogi la fruan interreton. Retejaj posedantoj rapide rekonis la valoron de prefera listo en serĉrezultoj, kaj kompanioj specialigitaj pri optimumigo baldaŭ aperis.
En la komenco, la inkludo ofte okazis per transdono de la URL de la koncerna paĝo al la diversaj serĉiloj. Ili tiam sendis retan roboton, etan komputilan programon por analizi la retejon kaj indeksi ĝin. La reta roboto alŝutis la retejon al la servilo de la serĉilo, kie dua programo, la tiel nomata indeksilo, nombris kaj ordigis informojn (nomitajn vortojn, ligilojn al aliaj retejoj).
La fruaj versioj de la serĉalgoritmoj estis bazitaj sur informoj disponigitaj fare de la retestroj mem, kiel ekzemple metaelementoj, aŭ per indeksaj dosieroj en serĉiloj. Meta-elementoj provizas superrigardon de la enhavo de paĝo, tamen baldaŭ evidentiĝis, ke la uzo de ĉi tiuj elementoj estis nefidinda, ĉar la elekto de la ŝlosilvortoj uzataj de la retestro povis reflekti malprecizan reprezentadon de la enhavo de la paĝo. Malprecizaj kaj nekompletaj datumoj en la metaelementoj povus tiel listigi sensignifajn paĝojn en specifaj serĉoj. Paĝokreintoj ankaŭ provis manipuli diversajn atributojn ene de la HTML-kodo de paĝo tiel ke la paĝo estas pli bone listigita en la serĉrezultoj.
La serĉilo Guglo fondiĝis en 1998 fare de Larry Page kaj Sergey Brin kaj la simpla dezajno kaj pli bonaj rezultlistoj helpis fari la serĉilon ege sukcesa. Ekde la komenco de la 2000-aj jaroj, serĉado tra la interreto per serĉiloj en la retkrozilo de la hejma aŭ laboreja komputilo, saĝtelefono aŭ komparebla ilo iĝis ĉiutageca ago, kaj paralele al tio la serĉilo-optimumigo perfektiĝis.
Referencoj
En la unua versio de tiu ĉi artikolo uziĝis traduko kaj adapto unue de du sekcioj el la koncerna angla artikolo, poste kvin sekcioj de la koncerna germana artikolo de la samtema vikipedia paĝo laŭ la stato fine de la 26-a de majo 2023.
Pedro Tafur
Pedro TAFUR (Sevilo, ​ ĉirkaŭ 1405/1409-ĉ. 1480) estis hispana vojaĝisto kaj verkisto, loka nobelo de sia naskurbo, konata pro sia verko Andanzas y viajes, verkita ĉirkaŭ 1454, en kiu li rakontas veturadon faritan inter 1436 kaj 1439 tra granda parto de Eŭropo (Strasburgo, Bruselo, Majenco, Bohemio, Vieno, Venecio, Svisio, Hungario) kaj tra aliaj lokoj de la Mediteraneo, kiel Kreto, Rodoso, Kipro, Ĥio, Egiptio kaj Proksima Oriento (el Sankta Lando ĝis Smirno, Trabzon kaj Krimeo, kie li interparolis kun la sultano de la Otomana Imperio Murad la 2-a), inklude Romon kaj Konstantinopolon (Bizanco), tuj antaŭ ties falo al la islama povo, kie li kontaktis kun Johano la 8-a Paleologo, kies parenco Tafur konsideris sin mem.
La verko per kiu Pedro Tafur akiris famon estas vojaĝlibro titolita Andanzas y viajes de Pedro Tafur por diversas partes del mundo  (origine Tractado de las andanças e viajes de Pero Tafur o Itinerario), verkita ĉirkaŭ 1454. En tiu verko li rakontas sian veturadon de antaŭ dek kvin jaroj tra la tri kontinentoj tiam konataj de la okcidenta kulturo, kaj priskribis la loĝlokojn (partikulare la urbojn) kaj la kutimojn de ties loĝantoj. Li observis ankaŭ la naturon kaj la faŭnon, ofte ekzota por eŭropano. Li priskribis ankaŭ la politikon, socion, industrion kaj komercon de la vizitataj teroj. ​
Piroska Szöllősy
Piroska Szöllősy [piroŝka solOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szöllősy Piroska estis hungara subreto, dancisto. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Szabó Julianna Leopoldina Piroska, ŝia patro estis Lajos Szöllősy Szabó, ŝia fratino estis Róza Szöllősy, ŝia edzo estis Aleksandar Bačvanski, ŝia geedziĝa nomo estis Várhidy Sándorné [vArhidi ŝAndornE].
Piroska Szabó baptiĝis la en Eger, ŝi mortis en nekonataj cirkonstancoj.
Nová Ves pod Pleší
Nová Ves pod Pleší estas municipo en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, en distrikto Příbram, proksimume 9 km nordoriente de Dobříš kaj 5 km norde de Nový Knín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1304.
Königsmühle (Loučná pod Klínovcem)
Königsmühle (ĉeĥe Králův Mlýn aŭ Königův Mlýn) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en Ercmontaro, kiu troviĝis en distrikto Chomutov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Loučná pod Klínovcem en supermara alteco 915 m sub fontejo de rojo Černá voda. Ĝi pereis pro ellandigo en la 1950-aj jaroj.
Restaĵoj de la domaro troviĝas sur norda rando de naturezervejo Montara herbejo ĉe Háj.
El la domaro konserviĝis en aspekto de ruinoj kelke da domoj. Ekde la jaro 2012 okazas ĉe ili ĉiujare landarto renkontiĝo de lignoĉizistoj, muzikistoj kaj aliaj artistoj. Ĝia ĉefa organizanto estas publicisto Petr Mikšíček.
Bratřice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1273.
Loučná pod Klínovcem
Loučná pod Klínovcem (antaŭe Loučná, Wiesenthal) estas urbo en Ĉeĥio en Regiono Ústí nad Labem en Ercmontaro, en administra rondo Kadaň. Ĝi etendiĝas norde de monto Klínovec sur deklivo laŭlonge laŭ rivereto Polava, kiu kreas ŝtatlimon kun Germanio. Ekde la jaro 1995 estis en la municipo limpasejo por piedirantoj en najbaran Oberwiesenthal. Temas pri la plej okcidenta urbo de Regiono Ústí nad Labem. Konsisto de la urbo estas krom la propra Loučná (antaŭe Český Wiesenthal, Böhmisch Wiesenthal) ankaŭ vilaĝo Háj.
Sudoriente de la urbo troviĝas naturrezervejo Montara herbejo ĉe Háj.
Vivas ĉi tie.
Historio
Loučná estis verŝajne fondita jam en la 14-a jarcento. La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1431, sed en plua registro ĉe la jaro 1449 oni parolas pri "dezerta Wiesenthal". Laŭ registro el la jaro 1528 Loučná estis denove loĝigita kaj tiuutempe lasis saksia duko konstrui tra Louučná ŝoseon, kiu kondukas el Boží Dar ĝis Jáchymov. En la dua duono de la 16-a jarcento ĉi tie post malkovro de riĉa arĝenta vejno okazis ekfloro de minado.
Mezalocha
Mezalocha [mezaLOĉa] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Campo de Cariñena kies ĉefurbo estas Cariñena mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Loučná pod Klínovcem
Nova nomo
La municipo antaŭe nomiĝis sole Loučná, sed surbaze de loka referendumo ĝi estis ekde la 1-a de januaro 2004 alinomita je Loučná pod Klínovcem. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la muunicipo redonita statuso de urbo. La urbo estis grave trafita de postmilita ellandigo de devenaj loĝantoj. La novekloĝintoj malbone kunvivis kun la montara municipo kaj la nombro de loĝantoj de la dua mondmilito senĉese sinkas. Vivas ĉi tie proksimume 100 loĝantoj, Loučná tiel havas la duan plej malgrandan nombron de loĝantoj el ĉiuj urboj en Ĉeĥio.
Mezalocha
Geografio
Mezalocha estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Campo de Cariñena sude de tiu de Muel kaj norde de Villanueva de Huerva. Ĝi estas sur monto ĉe ravino sur la maldekstra bordo de la rivero Huerva. Supre estas roka depresio kie estas la Akvorezervejo de Mezalocha, konstruita komence de la 20-a jarcento. Inter Jaulín kaj Mezalocha estas rokmaterialoj de Mesozoiko eroziitaj samalte kiel la kalkoŝtonoj de Muel. La municipa teritorio enhavas la loĝlokon Aylés.
La loĝloko Mezalocha mem estas je 34 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 484 msm sur la valo de la rivero Huerva. Ĝi estas tute inter Muel norde kaj Villanueva de Huerva sude laŭ la regiona ŝoseo A-1101 kiu sekvas la fluejon de la rivero Huerva.
Historio
La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mezalocha kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 238 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al Zaragozo kaj Cariñena.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero Huerva.
Krasíkovice
Krasíkovice (Krasikowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Krasíkovice estas ĉirkaŭitaj de la teritorio de urbo Pelhřimov (de partoj Hodějovice, Radětín, Služátky kaj Pobistrýce), sole en la norda parto sur kvarlimejo kun pelhřimovaj katastroj Pobistrýce kaj Hodějovice ĝi tuŝas en unu punkto kun parto Těchoraz de urbo Červená Řečice.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el 1379.
Riberos de la Cueza
Riberos de la Cueza [riBEros delaKŬEza] estas municipo en la sudokcidenta centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,79 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 4,6 km de Cervatos de la Cueza.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Maria.
Requena de Campos
Requena de Campos [reKEna deKAMpos] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 22 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la jaro 1910. Ĝi distas 39 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi estas trapasata de la Kanalo de Kastilio kaj de la Jakoba Vojo. En tiu municipa teritorio la Kanalo de Kastilio ŝanĝas el la baseno de la rivero Pisuerga al tiu de Carrión. La plej proksimaj loĝlokoj estas jenaj: Boadilla del Camino, Marcilla de Campos, Frómista, Lantadilla, Itero de la Vega kaj Las Cabañas del Castillo aŭ Las Cabañas de Castilla (apartenanta al Osorno, nome Osorno la Mayor).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita en buleoj de la jaroj 1414, 1517 kaj 1603. La loko estis akirita de la geedzoj Gómez Manrique de Lara, 1a senjoro de Requena, Adelantado Mayor de Castilla kaj ekstergeedza filo de Pedro Manrique de Lara, 3-a senjoro de Treviño, kaj lia edzino Sancha de Rojas y Guevara, senjorino de Santa Gadea. ​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, blazondomoj, la ponto, la kanalo, kolombejoj ktp.
Salzburg-muzeo
Salzburg-muzeo (germane: Salzburg Museum) estas granda muzeo pri arta kaj kultura historio de Salcburgo kaj de Salcburgio. La ĉefa kaj ŝirma ejo kun la admininistrantoj troviĝas ene de la Nova rezidejo en Salzburg, Aŭstrujo (Mozartplatz 1). Ĝi posteulis SMCA (Salzburger Museum Carolino Augusteum). En 2007 vizitis ĝin 680 cent miloj da vizitantoj.
Filioj
Apartenas al ĝi ankaŭ:
En la norda oratorio de la katedralo je DomQuartier de tempo al tempo eksponatas aferoj kiuj originas el la neniigita Barockmuseum. Ankaŭ la fama kariljono urbocentre prizorgitis de la muzeanoj. Memkompreneble multas muzepedagogiaj ofertoj.
Luliloj Provincialmuseum
En 1834 fonditis Städtisches Arsenal in Salzburg fare de Vinzenz Maria Süß. En 1835, post vizito de la tiama distriktestro Albert von Montecuccoli-Laderchi, la tuto malfermitis al ĉiu. Danke al la apogo de la tiama salcburga urbestro Alois Lergetporer al sekvantajn jarojn eblis akiri pluajn salonegojn en la iama urba gren-garbejo (ĉe Franz-Josef-Kai 17). La eksponitaj objektoj kaj la enspezoj ŝuldiĝis al donacoj de salcburgaj burĝoj.
Salzburger Museum Carolino-Augusteum (19-a jarcento)
Transprenis en 1849 la municipo la muzeon. Ekde 1850 ĝi nomiĝis Salzburger Museum Carolino-Augusteum, post kiam la en Salcburgo vivanta vidvino de imperiestro Francisko la 1-a, Caroline Auguste ekpatroninis. Alternativa nomo estis tiam Städtisches Museum. En 1856 malfermitis historia sekcio en kompleta supra etaĝo de la garbejo (kie antaŭe estis soldatoj) kaj sekcioj arta kaj naturscienca. Malgraŭ finfina kompleta akiro de ĉiuj engarbejaj ĉambroj la spacomalabundo ne solvitis. Tiel en 1861 planitis novkonstruo inter tombejo de la Sebastiano-kirko kaj Ĉefa stacidomo. Mortis la fondinto Vinzenz Maria Süß en 1868.
La muzeo en la 20-a jarcento
Okaze de la 100-datreveno de porĉiama ekaŭstriĝo de Salcburgio en 1816 esperitis eĉ translokigo citadelen. Sed la Unua mondmilito malfavoris tiajne esperojn kaj en 1921 la muzeo devis forlasi la domon ĉe strateto Griesgasse 21 por mildigi la ĝeneralan loĝdoman neceson. Arkivo kaj biblioteko venitis en stokejojn por havi kelke da spaco por eta elmontrado. Dum la tiama muzemizero ekrespondecis estrece la unua fakulo nome Julius Leisching en 1922. Li krome fondis la ĝis hodiaŭ ekzistantan Muzean asocion (Museumsverein). Li donacis ĉiujn natursciencaĵojn en 1923 al la domo Haus der Natur. En 1924 malfermitis la de Karl Adrian prizorgita kolekto pri popolartaĵoj je la ejo Monatsschlößl en la parko de Kastelo Hellbrunn. Tamen la spacoproblemo ankoraŭ daŭris!
Dum nazia okupado la muzeo gastis unue en belega ejo ĉe strateto Griesgasse kaj poste en la eksproprietigita Arkiabatejo Sankta Petro. Jam dum la unua bombaviadila atako de la Aliancanoj en la 16.10.1944 la muzeo ege damĝitis. Dum la tria atako la muzejo kvazaŭ komplete detruitis. Danke antaŭa meto de multaj kolektaĵoj en sekurajn lokjn (ekz. sal-ekspluatejaj gangoj, kasteloj, paroĥejoj kampare) la plejmulto konserviĝis. Tamen netransporteblaĵoj perdiĝis: tamen ekz. la Sattler-panoramo kaj la Mario-timpano de la romanika katedralo povis saviĝi de sub la rubo. Perdiĝoj ankaŭ post militofino kontinuis, ekz. malaperis multegaj oraj moneroj el la salminejo de Hallein malgraŭ usona gardado.
Post 1945 estis la muzeaj burooj en ejo ĉe la strateto Dreifaltigkeitsgasse kie nun estas la Mozarteum-konservatorio. En 1952 eblis malfermi ekspozicion je Hoher Stock de la citadelo. Ankaŭ la birdejo apud Kastelo Mirabell taŭgigitis kiel muzea pavilono. Post multjaraj diskutoj pri nova loko malfermitis en majo 1967 fare de la tiama estro Kurt Willvonseder eta novkonstruaĵo apud la malnova loko provizore. Sekve multegis ideoj pri malprovizoraĵo (Citadelo Hohensalzburg; areo ĉe Franz-Josef-kajo malkun la teritorio de ĉe la kinejo Stadtkino; Porpastra seminario; Kastelo Mirabell; Toskana-ĉambroj; Metilernejo de ĉe Rudolf-kajo; Civitana hospitalo). Eĉ arkitektura konkurso de Hans Hollein por novkonstruo ene de monteto Mönĉsberg fiaskis. Kiam tiu ĉi ideo repripensitis pri Guggenheim-muzeo malkonsentoj inter la salcburgaj politikistoj malebligis tion.
Salzburg-muzeo ĉe Nova rezidejo
Antaŭlaboroj por transloko de SMCA-muzeo faritis de la ministroprezidanto salcburgia Hans Katschthaler. Post jaroj da neantaŭeniro la ministroprezidanto Franz Schausberger kapablis prezenti en 1997 koncepton pri novordigo de la salcburga muzearo. pri kiu responsis Klaus Albrecht Schröder. Arkitektura konkurso pri novaranĝo de la Nova rezidejo ne sukcesis en 1999 kaj nur en 2002 la salcburgaj arkitektoj Kaschl/Mühlfellner komisiitis ĉi-prie. La konstrulaboroj daŭris de aŭtuno 2003 ĝis somero 2005. SMCA fermis sian ĉefan domon de ĉe Museum-placo en 2005 kaj gravaj objektoj bedaŭrinde flankenmetitis en deponejojn. En januaro 2006 ekis jaron daŭronta ekspozicio pri Wolfgang Amadeus Mozart titolite ''Viva! MOZART''. La nova nomo Salzburg Museum ekvalidis en la 1.5.2007. Ĉe Nova rezidejo disponas pli ol 3000 kvadratmetroj da eksponadareo. La daŭra elmontrado Mythos Salzburg spekteblas en la dua supra etaĝo, la ekspozicio Salzburg persönlich en la unua supra etaĝo: nedaŭraj eventoj okazas en la malsupra etaĝo.
Bäch SZ (stacidomo)
Bäch SZ estas fervoja stacidomo en Freienbach, Svislando.
Ribas de Campos
Ribas de Campos [RIbas deKAMpos] estas municipo en la sudocentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 137 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 350 loĝantojn el la jaro 1960. Ĝi distas 19 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas trapasata de la Kanalo de Kastilio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La Monaĥejo de Santa Cruz de Ribas estis fondita en la 12-a jarcento fare de la reĝo Alfonso la 8-a kaj okupita de monaĥoj premostrataj en 1176, kaj estas elstata ekzemplo de la paso de la malfruromaniko al la palencia gotiko. Spite deklaron kiel Histori-Arta Monumento en 1931 aktuala stato de abandono rezultis en ties inkludo en la Ruĝa Listo de Endanĝerigita Heredo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Marteno, la Monaĥejo de Santa Cruz de Ribas ktp.
O-fuda
O-fuda estas termino por ŝintisma talismano en la formo de strio el papero, ligno, metalo aŭ tuko, sur kiu estas surskribita la nomo de kami (dio) aŭ sanktejo.
Budíkov
Budíkov (Budikau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1226.
Laktoracoj
La laktoracoj (Lactoridaceae) estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo piperaloj (Piperales). Ĝi enhavas ununuran genron (laktoro) kaj ununuran specion,.
San Cebrián de Campos
San Cebrián de Campos [sanzeBRJAN deKAMpos] estas municipo en la sudcentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 32,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 413 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 600 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 25 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo ktp.
San Mamés de Campos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 420 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 43 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ene de la Norda Jakoba Vojo nome Ruta del Besaya.
Historio
Estas multaj restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo, blazondomoj ktp.
Freienbach SBB (stacidomo)
Freienbach SBB estas fervoja stacidomo en Freienbach, Svislando.
Murdo de Junko Furuta
La murdo de Junko Furuta (女子高生コンクリート詰め殺人事件) estas krima afero en kiu japana junulino, Junko Furuta, (古田順子, Furuta Junko), aĝa de 16 jaroj en tiu epoko, estis murdita maj trovita en cementujo. Tiu sinistra krimo atingis altan nivelon de fifamo en Japanio. Tiu murdo estis fifarita de kvar adoleskuloj, Hiroshi Miyano (宮野 裕史), Jō Ogura (小倉 譲), Shinji Minato (湊 伸治), kaj Yasushi Watanabe (渡邊 恭史). Ĉirkaŭ 100 personoj sciis pri la kaptiveco de Furuta, sed ili neglektis informi prie aŭ eĉ partoprenis en la torturo kaj murdo. Plej el la koncernantoj estis amikoj de la junuloj, kiuj siavice estis malalt-rangaj membroj de Jakuza.
Hidnoracoj
La hidnoracoj (Hydnoraceae) estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo piperaloj (Piperales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 10 speciojn,. Ĝia tipa genro estas hidnoro.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Freienbach SOB (stacidomo)
Freienbach SOB estas fervoja stacidomo en Freienbach, Svislando.
Serpentodresisto
Serpentodresisto estas prezentisto kiu kontrolas la movojn de unu aŭ pluraj serpentoj.
En la tipa kazo, la serpentodresisto uzas fluton, kaj lasas la serpenton sekvi la movojn de la fluto. Oni diras, ke fakte la serpentoj sekvas la movon pli ol la sonon.
Serpentosorĉistoj estas oftaj en Barato kaj aliaj partoj de suda Azio. Ĝi originas en la antikva Egiptio. Hodiaŭ la nombro de serpentodresistoj malkreskas, post malpermeso en Barato posedi serpentojn. En Marakeŝo, Maroko, nome en la placo Ĝemaa el Fna estas kutima turisma altiraĵo fare de serpentodresistoj al kiuj oni pagas se oni deziras vidi la spektaklon kaj aparte se oni volas fari foton.
Ekstera ligilo
Kobra Danco ĉe Negombo Beach
Instituto Yunus Emre
Instituto Yunus Emre (Yunus Emre Enstitüsü) estas tutmonda ne-profitcela organizaĵo kreita de la turka registaro en 2007. Ĝi estis nomata laŭ la nomo de la fama 14-a-jarcenta poeto Yunus Emre kaj celas antaŭenigi turkan lingvon kaj kulturon ĉirkaŭ la mondo. Ĝi estas konsiderata kiel turkan institucion de milda povo kaj estis kreita per leĝo (dekreto) de Recep Tayyip Erdoğ. La aktivecoj de la instituto situas ĉefe en kaj ĉirkaŭ la Balkana Duoninsulo.
Eksteraj ligiloj
(en, tr) Oficiala retejo
92614 Kazutami
92614 Kazutami estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Rigi Staffel (stacidomo)
Rigi Staffel estas fervoja stacidomo en Arth, Svislando.
Soroca
Soroca (ukraine: Сороки) estas urbo en la nordeosto de Moldavio ĉe la dekstra bordo de Dnestro ĉe la landlimo kun Ukrainio. La kun ĉ. 37.600 loĝantoj oka plej granda urbo de la lando kaj la ĉefurbo de la samnoma Distrikto Soroca ĝi estas. De gravega rolo strategia por protekti la landlimojn de Besarabio en la 15-a kaj 16-a jarcentoj atestas fortikaĵo konserviĝinta ĝis hodiaŭ. Urbokvartalo karakterizatas per imponaj vilaoj de la minoritato de la ciganoj.
Historio
La regiono ĉirkaŭ Soroca ekde la fino de paleolitiko havas setlejojn kiel provis elfosaĵoj inter 1981 kaj 1991 proksime de Cosăuți. Restaĵoj en la vilaĝo Sobari (komunumo de Cremenciug) en la Distrikto Soroca interpretatas kiel preĝejo malkun apsido per kio klaris ekzistado de kelkaj setlantoj jam en frukristanisma tempo.
En la 12-a kaj 13-a jarcentoj ekzistis transvadejo ĉe rivero kiun kontrolis komercistoj el Ĝenovo. Ili nomis sian rempararon Olihonia (Alciona). En la Princlando Moldavio (ĉ. 1350 ĝis 1538) la fortreso estis de tre granda strategia graveco por kontraŭtatara defendado. Sub princo Stefano la Granda (reg. 1457-1504) temis pri kvadrata ligna konsruaĵo ĉe la rivera bordo. Ĉe la vilaĝo Lipnic en la norda Distrikto Ocnița la moldava soldataro venkis en 1469 aŭ 1470 sub la komando de Stefano la Grandadas la atakantajn volgajn-uralajn tatarojn sub gvidado de Aĥmedo. Vivoperdoj ambaŭflanke estis grandaj. La unua mencio de Soroca estis en 1499.
La origina ligna fortikaĵo, kiu defendis fjordon super Dnestro, estis grava ligo en la ĉeno de fortikaĵoj kiuj konsistis el kvar fortikaĵoj (ekz. Bilhorod-Dnistrovskij, tiam konataj kiel Akkerman, kaj Ĥotin) ĉe Dnestro, du fortikaĵoj sur la Danubo kaj tri fortikaĵoj sur la norda limo de mezepoka Moldavio. Inter 1543 kaj 1546 sub la regulo de Petru la 4-a Rareș, la fortikaĵo estis rekonstruitaj en ŝtono kiam perfekta rondaĵo kun kvin bastionoj ĉe egalaj distancoj.
Dum la Granda Turka Milito, la fortoj de Johano la 3-a Sobieski sukcese defendis la fortikaĵon kontraŭ la otomanoj. Ĝi estis de decida armea graveco dum la Pruth-kampanjo de Petro la Granda en 1711. La fortikejo estis konkerita fare de la rusoj en la Aŭstra-rusa-turka Milito (1735-39). La Soroca-fortikaĵo estas grava altirilo en Soroca transportante malnovan Soroca en la nuntempon.
La loko estis tre etendita en la 19-a jarcento, dum periodo de relativa prospero. Soroca iĝis regiona centro havanta grandajn placojn, modernigitajn stratojn, hospitalojn, bazlernejojn kaj stiligitajn preĝejojn. En la sovetia periodo, la grandurbo iĝis grava industria centro por norda Moldavio.
Lachen SZ (stacidomo)
Lachen SZ estas fervoja stacidomo en Lachen, Svislando.
Brahmaĉarja
Brahmaĉarja aŭ Brahmacharya (/ˌbrɑːməˈtʃɑːrjə/; en nagario: ब्रह्मचर्य, en bengala: ব্রহ্মচর্য) estas koncepto de religioj de Hindujo kiu laŭvorte signifas "konduto kongrua kun Brahmo" aŭ "survoje al Brahmo". en Jogo, Hinduismo kaj Budhismo ĝi ĝenerale referencas al vivostilo karakterizita de seksa malagado.
Brahmaĉarja estas iom diferenca el foje rilata termino "fraŭleco," kiu simple signifas seksan malagadon. Brahmaĉarja okazas kiam iu kontrolas sian citta pere de asketaj rimedoj.
En difinita kunteksto, Brahmaĉarja estas la unua el kvar aŝrama (aĝ-bazitaj stadioj) de la homa vivo, el kiuj grihastha (dommastreco), vanaprastha (arbarloĝanto), kaj sannyasa (rezignado) estas la aliaj tri aŝrama.
Dhoti
La dhoti, konata ankaŭ kiel panĉe, vesti, dhuti, mardani, ĉaadra, dhotar aŭ panĉej, estas tipo de sarongo kiu deekstere similas al pantalono. Ĝi estas malalta vesto kiu formas parton de la nacia aŭ etna vesto de viroj en la Hinda subkontinento. La dhoti estas farita el ortangula peco de nekudrita tolo, kutime ĉirkaŭ 4.5 metrojn longa, volvita ĉirkaŭ la talio kaj la kruroj kaj nodita ĉu antaŭe ĉu malantaŭe. Dhoti estas de simplaj aŭ solidaj koloroj; silka dhoti kun borditaj bordoj estas konsiderata formala vesto, estas vestita en religiaj ceremonioj kaj en naci/etnaj festivaloj. Kontraste al dhoti, mult-kolora kaj jupeca sarongo nomita longji (lungi) estas vestita hejme kaj por hazarda ekstera promenado. Tamen estas esceptoj al tiu regulo en kelkaj sudbarataj komunumoj kie tutblanka longji (mundu) kun brodaĵo estas la etna formala vesto por viroj.
Aguilón
Aguilón [agiLON] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Campo de Cariñena kies ĉefurbo estas Cariñena mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Aguilón estas komprenebla kiel Aglego, ĉu laŭ ĝusta etimologio aŭ ne; ĉiuokaze en la municipa blazono aglo eltenas la regionan simbolon.
Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj
La Organizaĵo de Turkaj Ŝtatoj (Azerbajana: Türk Dövlətləri Təşkilatı, kazaĥa: Түркі мемлекеттерінің ұйымы, kirgiza: Түрк мамлекеттер уюму, uzbeka : Turkiy Davlatlar Tashkiloti, turka: Türk Devletleri Teşkilatı, angla : Organisation of Turkic States) estas internacia organizaĵo inter landoj kun tjurka loĝantaro. La organizaĵo estis fondita la 3-an de oktobro 2009 en Naĥiĉevano, Azerbajĝano. Membroŝtatoj estas Azerbajĝano, Kazaĥio, Kirgizio, Uzbekio kaj Turkio. La maniero de funkciado kompareblas al la Franclingvio, la Komunumo de Nacioj aŭ la Araba Ligo.
Aguilón
Geografio
Aguilón estas municipa teritorio en la sudokcidento de la komarko Campo de Cariñena sude de tiu de Villanueva de Huerva kaj oriente de tiu de Tosos.
Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj
Reprezentejo en Hungario
Kun la celo profundigi la ligon al Eŭropo kaj Eŭropa Unio, en Budapeŝto estis starigita en septembro 2019 reprezentanto de la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj kaj inaŭgurita kun la partopreno de la turka ministro pri eksteraj aferoj.
Aguilón
Geografio
La loĝloko mem estas je 55 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 683 msm oriente de la valo de la rivero Huerva. Ĝi estas tute inter Villanueva de Huerva norde kaj Herrera de los Navarros sude, dum tute apude estas Tosos kaj oriente iom pli for Azuara.
Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj
Reprezentejo en Hungario
Hungario estas observanto ĉe la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj ekde septembro 2018. Viktor Orbán deklaris ke la hungaroj, kiel hungaroj, estis fieraj pri siaj originoj kaj iliaj rilatoj kun la tjurkaj popoloj de Centra Azio.
Eventualaj Membroŝtatoj
Turkmenio ĝis nun rifuzis aliĝi al la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj pro sia neŭtrala ekstera politiko. La 12-an de novembro 2021, la lando tamen unuafoje partoprenis en pintkunveno en Istanbulo - kun observanto-statuso. En novembro 2022, Turka Respubliko Norda Kipro recivis obseranto-statuson.
Aguilón
Historio
Aperis restaĵoj de Paleolitiko, Bronzepoko kaj Ferepoko. En la finaj jarcentoj de la Romia Imperio kreiĝis vilaoj el kiuj eble unu estis de familio Aquilo aŭ Aquilonis, deveno de la loknomo.
La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento. En tiu epoko diversaj ekleziaj institucioj rivalas por la posedo. Post la malvenko de la nobeloj kiuj estis apogantaj la Infanton Fernando de Aragono, kontraŭ la reĝo de Aragono Pedro la 4-a, en la batalo de Epila en 1348, oni konfiskis la lokojn kaj kastelojn de Ayles, Botorrita, Tosos kaj Aguilón, kiuj estis de Ramón de Anglesola, kaj oni donis ilin al Elvira López de Eslava, edzino de la reĝo. Poste Blasco Fernández de Heredia estis la senjoro de Botorrita kaj Aguilón, kaj siavice lia filo Blasco Fernández de Heredia y Ruiz. En 1388 oni atribuis al li ankaŭ la lokojn Fuendetodos, Acañiciello, Ayles, Xaulín, María kaj Mediana. Juan Fernández de Heredia y Larraz, Juan Fernández de Heredia y Palomar, Juan Fernández de Heredia y Villalpando, estis senjoroj de Botorrita, Aguilón kaj Tosos. Ĝi apartenis al tiu familio ĝis en 1576 Joan Pérez de Almazán kaj Catalina Fernández de Heredia vendis ĝin al la reĝo Filipo la 2-a, kaj tiu siavice donas ĝin al la Komunumo de Domaroj de Daroca, ene de la Sesma de Tras-sierra.
En 1921, nome la 20an de Septembro, okazis unu el la plej teruraj okazaĵoj en Aguilón laŭlonge de la historio, nome inundo kiu okazigis 17 mortojn, detruon de 40 domoj, senhejmigon de pli ol 200 personoj kaj nombrajn vunditojn.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Aguilón kie oni malaltiĝis el milo da loĝantoj en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 234 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al Zaragozo kaj Cariñena.
Fürstensee
Fürstensee estas loĝloko en Germanio. Ĝi apartenas al la urbo Neustrelitz kaj situas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio.
Groß Trebbow
Groß Trebbow estas loĝloko en Germanio. Ĝi apartenas al la urbo Neustrelitz kaj situas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La bordo de la lago Woblitzsee situas nur 2 kilometrojn sudokcidente. Tra la loko kondukas la strato "Wesenberger Chaussee".
Villanueva de Huerva
Villanueva de Huerva [biljaNŬEba deŬERba] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Campo de Cariñena kies ĉefurbo estas Cariñena mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villanueva estas tradukebla al Nova Vilaĝo, dum Huerva estas aludo al la trafluanta rivero.
Geografio
Villanueva de Huerva estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Campo de Cariñena sude de tiu de Mezalocha kaj norde de Aguilón.
La loĝloko mem estas je 45 km sude de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 790 msm sur la valo de la rivero Huerva. Ĝi estas tute inter Mezalocha norde, Fuendetodos oriente, Tosos kaj Aguilón sude, kaj Cariñena oriente. La nord-suda akso estas la regiona ŝoseo A-1101 kiu sekvas la valon de la rivero Huerva. La orient-okcidenta akso estas la regiona ŝoseo A-220.
Historio
La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento. En Mezepoko estis murego kaj onto, kio aperas en la municipa blazono.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villanueva de Huerva kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 412 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al Zaragozo kaj Cariñena.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la kuŝejo de iknitoj de dinosaŭroj El Paso, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero Huerva.
Erika Kiss (kegloludisto)
Erika Kiss [kiŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kiss Erika estas hungara kegloludisto, kvarfoja monda ĉampiono, trejnisto. Ŝiaj familiaj nomvariantoj estis Kis Vecseri [veĉeri], Kovácsné [kovAĉnE].
Erika Kiss naskiĝis la en Makó.
Biografio
Erika Kiss estis kegloludisto precipe en Szeged, Budapeŝto kaj Bamberg. Ŝi estis la unua en mondĉampionumoj en 1984 kaj 1986 induope, krome en 1996 kaj 1998 inteame. Depost fino de sia aktiva sporta kariero ŝi estis trejnisto. Ŝi havis edzon.
Sonja Barend
Biografio
Barend naskiĝis en Amsterdamo kiel filino de la juda David Barend (1905-1943) kaj Wilhelmiena Mecheliena Lobach (1912-1993). Ŝi perdis la patron je 2-jara aĝo kiam li dum la Dua Mondmilito fare de la okupanto estis transportita al la koncentrejo Aŭŝvico. Nekonata de tiu okazaĵo ŝi elkreskis kun la nomo de sia vicpatro kaj nur eksciis pri la sorto de sia patro kiam ŝi estis dekjara.
Kariero
En 1966 Barend por la unua fojo aperis je la televido kiel anoncistino ĉe la NTS kie ŝi prezentis la programon "De jonge onderzoekers" (La junaj esplorantoj). Poste ŝi prezentis programojn ĉe la VARA kiel Fenklup, reĝisorita de Ralph Inbar kun kiu ŝi la 5-an de decembro 1968 geedziĝis, El Bellevue kaj Dagje ouder.
En 1972 ŝi transiris al AVRO kie ŝi sinsekve prezentis la programojn Sterallures (Stelulambicioj), Een leven in beeld (Vivo en bildo) kaj Sonja 's avonds (Sonja vespere). Ĉe la ludo Wie van de Drie? (Kiu el la tri) ŝi dum iom da tempo estis en la ludforumo. Sekve ŝi iris (kun la tiama edzo Ralph Inbar) al Israelo por loĝi kaj labori. Post ŝia reveno ĉe VARA ŝi prezentis la sufiĉe bone spektatajn parolprogramojn kiel Sonja's goed nieuws show (bonnovaĵa spektaklo de Sonja) kaj Sonja op maandag, Sonja op dinsdag (Sonja je lundo, Sonja je mardo) ktp. Ŝlosilrolon en la fono ludis la elpensintino kaj redaktorestrino Ellen Blazer.
Kobalta (II) hidroksido
Kobalta (II) hidroksido aŭ duhidroksido de kobalto estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la kobalta (II) oksido aŭ hidrolizo de kobaltaj (II) saloj. Kobalta (II) hidroksido estas rozkolora aŭ blueco-verda solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kobalta (II) hidroksido prezentas kobaltatomon ligitan al du hidroksilaj grupoj. Ĝi konsistas je 1 kadmiatomo, 2 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Atbara (rivero)
La rivero Atbara aŭ Atbarah (en araba, نهر عطبرة, Nahr' Atbarah‎) estas longa rivero de nordorienta Afriko, alfluanto de la dekstra bordo de la rivero Nilo, nome la lasta de la grandaj konstantaj alfluantoj antaŭ la Nila delto. Ĝi ekfluas en nordokcidente de Etiopio, proksimume 50 km norde de la lago Tana kaj 30 km okcidente de Gondar kaj trafluas ĉirkaŭ 805 km ĝis enflui en Nilon ĉe la samnoma urbo Atbara, en regiono nord-centra de Sudano.
Ĝia ĉefa alfluanto, nome la rivero Tekeze (en amhara: "Terura"), estas eble la vera supra fluaĵo de la rivero Atbara konsiderante, ke ĝi havas la plej longan fluejon antaŭ la kunfluo de ambaŭ riveroj nordoriente de Sudano. Aliaj gravaj alfluantoj estas la riveroj Ŝinfa, okcidente de la lago Tana, kaj Angereb, kiu ekfluas norde de la urbo Gondar.
La plej parto de la jaro la rivero Atbara estas apenaŭ rojeto. Tamen, dum la pluvsezono (ĝenerale inter Junio kaj Oktobro) ties nivelo supreniras pli ol 5 m de la normala nivelo, kio igas ĝin grava bariero inter la distriktoj Norda kaj Centra de la regiono etiopia Amhara.
Hidrologio
Averaĝa monata flukvanto (1912–1982) de Atbarah mezurita proksimume 25 km supren de ties enfluejo, en m3/s:
Langhagen (ĉe Neustrelitz)
Geografio
Langhagen situas nordokcidente de la kernurbo de Neustrelitz. La B 193 kuras orienten. Tuj okcidente de la loĝloko estas la lago Langhäger See, kiu kovras areon de 45 hektaroj, kaj iom malpli ol 3 kilometrojn sude de la loĝloko aldone troveblas la lago Kramssee de 122 hektaroj, kiu tamen jam apartenas al la parto Roggentin de la najbara komunumo Mirow.