cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Gamper
Vivo
Animzorgadon li plenumis en Eppan-Girlan, Altrei, Leifers kaj Barbian. En 1908 li nomumitis kanoniko ĉe la kolegia kapitulo de la preposta kirko de Bozen. Tiam li ankaŭ konatiĝis kun prelato Aemilian Schöpfer, kiu baldaŭ ekkonis la ĵurnalistan talenton de Gamper. Li puŝis Gamper ekestri ĉe "Südtiroler Volksbote"; tiu ĉi periodaĵo post la itala ekokupo de Sudtirolo en 1918 malpermesitis. En 1921 Gamper iĝis prezidanto de la sudtirola sekcio de Eldonejo Tyrolia.
En 1939, kiam Adolf Hitler kaj Benito Mussolini perfortis la sudtirolanojn aŭ elmigri aŭ italiĝi - Gamper engaĝiĝis pri restado en la patrujo sudtirola, i.a. ene de la rezistadgrupo Andreas-Hofer-Bund. Kvankam li jam longe ne plu rajtis publici li ĉiam denove aperigis novajn artikolojn. Fama estis la en 1940 publikigita traktaĵo Ein schrecklicher Verdacht per kiu li protestis kontraŭ la murdo de malsanuloj kaj handikapuloj far la nazioj. Post kiam Wehrmacht enmarŝis Sudtirolon Gamper deklaritis ŝtatperfidulo unuaranga kaj, fuĝante la kaŝpolicanojn de Gestapo, li kaŝis sin unue en Wangen am Ritten, poste en monakejo en Toskanio. Tie li fruktodonigis la tempon skribante por la Aliancanoj la historion de Sudtirolo de post la Unua mondmilito ĝis la jaroj 1940.
Post la fino de la milito li ĉefredaktistis ĉe "Dolomiten" kaj reorganizis la filiaro de Eldonejo Tyrolia sude de la Alpoj, kiu ekalinomiĝis "Eldonejo Athesia". Ties prezidanto li restis ĝis 1956. Sed lia daŭre ankaŭ batalis por la rajtoj de la neitallinguloj en Sudtirolo kaj liveris per pamfleta ĉefartikolo titolita "Todesmarsch der Südtiroler" de la 28-a de oktobro 1953 fundamentan motivon pri la batalo je aŭtonomio.
Kiam li mortis 71jara, la funebraj ceremonioj en la 19-a de aprilo 1956 allogis pli ol 30.000 personojn marŝantajn tra Bozen. Lia ĵurnalista kaj financa heredo venis en la manojn de la nevino Martha Flies kaj de ties edzo Toni Ebner. Nuntempe la Eldonejo Athesia grandparte apartenis al iliaj infanoj Michl kaj Toni Ebner.
Citaĵo
"Ein Volk, das um nichts anderes kämpft als um sein natürliches und verbrieftes Recht, wird den Herrgott zum Bundesgenossen haben. - Popolo, kiu batalas simple por sia natura kaj legitima rajto, havos Dion kunbatalanto."
Ortodoksa sinagogo de Brașov
La ortodoksa sinagogo (konata ankaŭ kiel blua sinagogo) en Brașov estas jam ne funkcianta sinagogo de la urbo.
Historio
La judoj ekloĝis en tiam saksa urbo en 1807. Ili fondis religian komunumon kaj konstruis preĝdomon en 1826. La aperta ortodoksa komunumo formiĝis en 1877. Tiu ortodoksa sinagogo estas la dua en la urbo, kiu estis konstruita en 1924 en maŭra stilo. En 1941 la rumanaj legianoj disrabis la sinagogon. Feliĉe la holokaŭsto evitis la urbon, tamen la judoj daŭre malpliiĝas post la 2-a mondmilito, multaj elmigris al Palestino. Depost 1970 la judoj jam ne uzas la sinagogon.
Konstruaĵo
La sinagogo havas belan fasadon ornamitan kun mozaiko de ceramikoj kun motivoj de du leonoj, la surfaco estas 365 m².
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Szeged)
Preĝejo Elizabeto de Hungario estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Szeged.
Historio
En la fruaj 1900-aj jaroj en la nova urboparto (laŭ maldekstra bordo de Szeged) mankis preĝejo. Oni komencis kolekti monojn kaj ĝuste en fino de la jardeko ekfunkciis la nova preĝejo. En 1926 la loka katolika grupo formiĝis. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo difektiĝis, tial en la sekva jaro oni renovigis la preĝejon. En 1964 (poste en 2001) oni pentris la murojn interne. En 2002 nova orgeno alvenis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ placo tuj ĉe la trotuaro. Antaŭ la konstruaĵo estas videbla ornamputo el fero ekde 1990. En la fasado meze malsupre la ĉefenirejo funkcias, pli supre estas reliefo pri Sankta Spirito, la plej supre turo altiĝas. Flanke estas ankaŭ po 1 malaltaj turoj. La navo konsistas el ĉefnavo kaj krucnavo. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Elizabeton de Hungario, la 2 flankaj altaroj Sanktan Maria kaj Sanktan Krucon.
Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Formignana
Formignana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Ferrara. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 2840 loĝantojn.
Ottawan
Ottawan, franca muzika duo, ludanta stilon de diskoteka muziko kaj groove, estis kreita en la jaro 1979. La grupon fondis du membroj el Karibio Patrick Jean-Baptiste kaj Anette. Iliaj plej konataj furorkantoj estis kantoj nomataj D.I.S.C.O. kaj Hands Up.
Mińsk Mazowiecki
Mińsk Mazowiecki estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Miński.
Situo
La urbo troviĝas oriente de Varsovio, ĉe la aŭtovojo A2
Luzacia Niso
Luzacia Niso (Lausitzer Neiße, Łužiska Nysa‚ Łužyska Nysa, Lužická Nisa, Nysa Łużycka, en Esperanto do Luzacia Niso, historie ankaŭ germanlingve Görlitzer Neiße) estas rivero en Germanio, Pollando kaj Ĉeĥio. Ĝi longas 254 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 19-an lokon. Interalie ĝi pasas tra la urboj Liberec, Jablonec nad Nisou, Zittau, Görlitz, Zgorzelec, Forst (Lausitz) kaj Guben.
Laŭ la rivero interalie nomatas la germania distrikto Spree-Neiße.
Zalmay Khalilzad
D-ro Zalmay Khalilzad estas la plej altranga paŝtuo kaj muslimo en la registaro de George W. Bush, usona prezidento. Li estis komisiita de George W. Bush por ambasadoro en Afganujo, post kolapso de la Talibano. Li pli poste estis sendita al la okupita Irako, kie li estis la ambasadoro ekde la 24-a de septembro, 2003 ĝis 2006. Li nun estas nomumita - en januaro de 2007 - al nova ambasadoro de Usono ĉe UN.
Li alvenis en Usono en kadro de lerneja ŝanĝa programo, kie li akiris bonegan akademian karieron. Li akiris diplomojn en la bejruta Usona Universitato kaj en la Universitato de Ĉikago, poste li instruis en la Kolumbia Universitato en Novjorko.
Dum la Reagan-registaro li okupiĝis en la eksterafera ministerio pri la iraka-irana milito kaj pri la kontraŭsoveta rezisto en la okupita Afganio. Li havis la vidpunkton, ke Usono devas apogi la iranajn ajatolaĥojn kaj la mohamedanajn afganajn organizojn, inkluzive la talibanojn. Li organizis ĉe la pensfabriko RAND Corporation la orientazian esplorinstituton, li partoprenis ankaŭ en la afgana programo de Nebraska-a Universitato, financita de CIA- kaj Pentagon. Tiam la usonanoj ankoraŭ aktive kunlaboris kun Usama bin Laden, ĉefo de la al-Kaida terororganizo.
Khalilzad laboris dum George H. Bush en la Pentagono, li apartenis en la dua duono de la 1990-aj jaroj al la novkonzervativoj, apogantaj la perfortan renverson de la Sadama reĝimo. Ekde 2003 kiel ambasadoro en Kabulo, li helpis tekstigi la novan afganan konstitucion, kiu deklaris la landon islama respubliko kaj malpermesas kreon de kontraŭislamaj leĝoj. Li en la nova komisiejo, en Bagdado, similan "kompromisan" konstitucion altrudis al la laikaj politikaj fortoj.
Ĝi estas nomumita - en januaro de 2007 - al nova ambasadoro de Usono ĉe UN.
En oktobro 2021, CNN raportis, ke Zalmay Khalilzad, la ĉefa sendito de Usono por Afganujo, forlasos sian postenon en Afganujo, post la fino de la retiro de usonaj trupoj en Afganujo.
Kastelo Labach
Kastelo Labach (germane: Schloß Labach; ankaŭ Lambach, Labmpach aŭ Labenbach) troviĝas en la kvartalo Wilhelmsdorf de Stuhlfelden en Aŭstrujo.
Historio
Jam en 1352 menciitis Lopach-bieno okaze de vendo fare de arkiepiskopo Ortolf von Weißeneck al sia frato Heinrich. Ĉefepiskopo Pilgrimo la 2-a donacis en 1393 la Andreo-bienon kiel prebendaĵojn por la Ubaldo-altaro je la Katedralo de Salcburgo. Aliaj posedantoj estis Nikolaus Köll (1410), Zacherl (1465), Peter Chlamer (ĉ. 1490), Erasmus von Moslehen (ĉ. 1510), Wolfgang Gauter (ĉ. 1520), Andreas Entgasser (1523; kromnomite Lappacher).
Entgasser vendis la tuton al Melchior Welser, financĉambristo en Stuhlfelden, kaj al ties edzino Emerenz Oberndorfferin. Enskribaĵo pri marmora tabuo kun aliancblazono raportas pri alikonstruo de la domo fare de la du laste menciitaj posedantoj. Posedantece sekvis Abraham Welser kaj ties filo Adam Welser zu Labenbach kaj Wagrain. Malriĉiĝinte la Welser-familio vendis la bienon en 1680 al Martin Doldy von Purk (apud Mittersill). Ties ankoraŭ neplenaĝaj infanoj vendis en 1681 la tuton al Bartelme Perger kaj ties edzino. En 1685 akiris ĝin Ruep Prießler vom Lechen (je Mittersill). En 1695 sekvis Maria Ann (fraŭline von Prochenperg) kaj ŝia edzo Martin Löcker von Kronenkreuz. Tiam ekzistis ĉirkaŭ la kastelon muro. En 1707 transprenis la filo Martin Löcker la kastelon mortonte seninfana. Lia vidvino vendis la kastelon en 1751 al Josef Jell († 1755). Ĝin heredis liaj gepatroj, Josef Jell (princa ĉefforstisto) kaj Maria Marschallerin. De ili akiris ĝin en 1765 la kamparano Bartelme Pfeffer.
De tiam restis Labach en farmistaj manoj. Sekvis posedantece Maria Scharler (1771) kaj ŝia filino Gertraud Scharler. Aĉetis ĝin en 1790 Johannes Hölzl kaj lia edzino. En 1851 ekposedantis la nevino Eva Hölzl kiu samjare edziniĝis al Matthias Lemberger. Hodiaŭ posedantas Ferdinand Steinberger.
La kastelo nuntempe
La malfrugotika, nobela bieno memoras onin je fortimpresa kamparanejo. Endome konserviĝis ankoraŭ malnovaj volbo. La kapelo kaj la pargetitaj ĉambroj kun siaj mebloj kaj belaj plafonoj ja spektindas. La kapelo ricevis en 1699 barokan altaron kun blazono de la senjoroj de Prochenperg kaj de Kronenkreuz. La skulptita vanddekoracio estas mezepoka. La paroĥestro rimarkis jam en 1648 ke ĝi eĉ belece superas la kapelon de ĉe Kastelo Mittersill.
Nov-Orleano
Nov-Orleano (New Orleans, IFA:, loke: ; La Nouvelle-Orléans, IFA: ) estas la plej granda urbo de la Usona ŝtato Luiziano.
La urbo estas industria, distribua centro kaj grava havenurbo. Ĝi estas konata pro sia kultura heredaĵo (speciale franca, hispana, afrika kaj usona influoj), precipe rilate al muziko kaj kuirarto. Ĝi estas mondfama turisma celo danke al siaj multaj festivaloj kaj festadoj, el kiuj la plej notindaj estas Mardi Gras (aŭ la karnavalo de Antaŭfasta Mardo), Jazz Fest (aŭ Ĵazfesto), Southern Decadence (aŭ Suda Dekadenco), kaj pro Usona futbalo ĉe la stadiono Superdome. La urbo situas ĉe la bordo de la rivero Misisipo, kiu ligas ĝin al la Golfo de Meksiko, kaj sude de la Lago Pontchartrain [PONĉartrejn] (aŭ esperante: Ponĉartrano).
La urbo havas la surfacon de 907,0 km². El tio 467,6 km² estas tero, 439,4 km² akvo (48,34 %). Ĝi estas situe identa kun Orleana Paroĥo. La usona censo de 2000 indikis, ke la loĝantaro de la urbo nombris 484 674 kaj la loĝantaro de la Nov-Orleana Aglomeraĵo nombris 1 337 726. Surbaze de la censo de 2010 la loĝantaro de la aglomeraĵo malkreskis al 1 214 932 loĝantoj, kio estas malkresko de 10,7% ŝuldita ĉefe al la katastrofo de la hurkikano katrino en 2005.
La situo inter Misisipo kaj la lago Ponĉartrano donis al la urbo la formon de arko aŭ (milde kurba) krescento.
La urbo fondiĝis en 1718 kaj ludis gravan rolon en la historio de Usono. La urbo nomiĝis honore al Filipo, Duko de Orleano kiu estis regento kaj reganto de Francio, kiam la urbo estis fondita; la nomo de la urbo aludas ekzistantan urbon Orleano en centra Francio.
Mauro Camoranesi
Mauro Camoranessi (naskiĝis la 4-an de oktobro de 1976 en Tandil, Bonaera Provinco) estas argentina futbalisto de itala deveno. . Li estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010.
Nov-Orleano
Kelkaj kromnomoj de la urbo priskribas kelkajn ĝiajn ecojn, ekzemple "La Krescenturbo" (Crescent City) kaj "La Granda Senĝena" (The Big Easy) aŭ la "Urbo Forgesita de Zorgo" (The City that Care Forgot). La neoficiala moto de la urbo estas "Laissez les bons temps rouler" (france: lasu bonajn tempojn ruliĝi); ĝin ankaŭ priskribas la festa sinteno de multaj loĝantoj.
Nov-Orleano estas grava havena urbo pro sia loko ĉe la Golfo de Meksiko kaj laŭ la rivero Misisipio, kiu igas ĝin nabo por aĵoj vojaĝantaj de Latin-Ameriko. La petrola industrio ankaŭ estas tre grava al la ekonomio de Nov-Orleano; multaj borstacioj lokiĝas en la Golfo. La haveno de Suda Luiziano (kiu inkludas la havenon de Nov-Orleano) baziĝas en la metropolregiono de Nov-Orleano kaj estas la kvara plej granda haveno, laŭ toneloj, en la mondo.
== Historio ==
Kolonia periodo
En 1763, Francio transdonis la kolonion al la Hispana Imperio, laŭ sekreta klaŭzo en la traktato de Fontenbloo, kvankam la hispana guberniestro ne prenis regon ĝis 1766. La francaj kolonianoj ne ŝatis hispanan regadon, kaj ade petis reiron al franca regado.
La, 856 domegojn detruis la "Granda Fajro de 1788", kaj alia fajro en decembro 1794 detruis 212 pliajn. Sekve, granda parto de la 18-a jarcenta arkitekturo en la Franca Kvartalo estis konstruita sub hispana regado, kaj montras hispanajn koloniajn karakterizaĵojn.
En 1795, Hispanio koncedis al Usono rajton de uzado de la haveno. La urbo revenis sub francan regadon en 1800, sed en 1803 Napoléon Bonaparte vendis Luizianon al Usono, kontraŭ 80 milionoj da frankoj. Tiutempe, Luiziano entenis partojn de pli ol dek du da nuntempaj usonaj ŝtatoj, kaj la urbo Nov-Orlano havis 8.000–10.000 loĝantojn.
19-a jarcento
La loĝantaro rapide kreskis, ĉefe kun la alveno de haitiaj kreoloj, kiuj fuĝis la haitan revolucion de Toussaint Louverture en 1812, sed ankaŭ pro enmigrado el Usono kaj Francio. Dum la Brita-Usona Milito de 1812–1815, la britoj provis konkeri la urbon, sed ĝin venkis la trupoj de Andrew Jackson (estonta sepa prezidento de Usono, 1829–1837) proksime al Chalmette, la (Batalo de Nov-Orleano).
La urba loĝantaro duobliĝis dum la 1830-aj jaroj kaj ĉirkaŭ 1840 ĝi estis la kvara plej granda urbo en Usono, kun loĝantaro de 102.000 homoj. Tamen, la loĝantaran kreskadon haltigis iufoje epidemioj de flava febro, kiel la "granda plago de 1853" kiu mortigis preskaŭ 10.000 homojn en Nov-Orleano.
Nov-Orleano estis ĉefurbo de Luiziano ĝis 1849, kaj denove ekde 1865 ĝis 1880, kiam Baton Rouge iĝis ĉefurbo. Ĉar Nov-Orleano estis ĉefa haveno, ĝi grande rolis en la komerco de sklavoj: malgraŭ tio, ĝi ankaŭ enhavis la plej grandan komunumon de liberaj nigruloj en Nord-Ameriko.
Frue dum la Usona Enlanda Milito (1861–1865), Nov-Orleanon kaptis la Unio sen batalo, pro tio la urbo ne suferis la detruadon, kiun suferis multaj aliaj urboj de la usona Sudo. La urbo konservas historian karakteron, kun ĝia riĉeco de 19-a-jarcentaj konstruaĵoj, kiuj entendiĝas ege preter la koloniaj urbolimoj de la Franca Kvartalo. La urbo gastigis la 1884-an Internacian Ekspozicion, la "Jarcento de Kotono". Grava atrakcio en la malfrua 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento estis la dube honesta kvartalo Storyville [STORivil], pro ĝia reputacio pri diboĉo kaj ludodomaĉoj.
20-a jarcento
En la 1920-aj jaroj, oni klopodis modernigi la aspekton de la urbo, forigante la malnovajn gisajn balkonojn de Kanalstrato (Canal Street), la komerca centro de la urbo. Alia moderniga provo anstataŭigis la Kanalstratan tramvojon (Canal Streetcar Line) per busoj. Tiujn ŝanĝojn oni post longa tempo rekonis eraroj, kaj fine de la 1990-aj jaroj oni reinstalis tramojn sur Kanalstrato. La konstruo de la tuta linio finiĝis en aprilo 2004.
Turismo tre kreskis dum la lasta kvarono de la 20-a jarcento kaj fariĝis gravega parto de la loka ekonomio. Partoj de la Franca Kvartalo kaj la Centra Komerca Distrikto, kiuj longtempe servis por loĝejoj kaj komercaj uzoj, ŝanĝis emfazon plejparte al la enlanda kaj eksterlanda turisma industrio.
Cent jarojn post la ekspozicio "Jarcento de Kotono", Nov-Orleano denove gastigis Internacian Ekspozicion, la 1984-an Luizianan Internacian Ekspozicion.
Vidindaĵoj
Congo Square (eo: Placo Kongo) estas historia placo en Nov-Orleano norde de Rampart Street en la nuna Parko Louis Armstrong (en la antaŭurbo Tremeo). La nomo Congo Square neniam estis oficiala; ĝi originas el la fakto, ke sur ĉi tiu loko oni vendis sklavojn, kiujn oni estis forportintaj ĉefe el Kongo. En la historio dum la hispana kolonia epoko kaj poste la placo estis grava kiel renkontejo de la sklavoj, kiuj tie dum la dimanĉaj ripoztagoj dancis laŭ muziko.
Uragano Katrina
Granda parto de la urbo situas sub la marnivelo kaj limas Misisipon kaj la Lago Ponĉartrano. Pro tio la urbo estas ĉirkaŭita per digoj. La digoj altas 6 m, sed en 2005 inundo kun 9-metraj ondoj subakvigis grandan parton de la urbo (Uragano Katrina). Pro tio la urbestro Ray Nagin ordonis la vakigadon de la urbo (la 28-an de aŭgusto).
Supozeble centoj da homoj mortis; la materia damaĝo estas de miliardoj da dolaroj.
La alveninta uragano detruis, subakvigis la urbon, kaŭzante enormajn damaĝojn. En la urbo restis kelkaj dekmiloj da homoj, ĉefe nigruloj, malriĉuloj, kiuj ne havis eblecon forlasi la urbon. La usona registaro nur ekhelpis la urbon post la 4-a tago, ĝis tiam la urbon superregis armitaj bandoj kaj la malsataj homoj prirabis vendejojn ne nur por manĝaĵoj.
Oni ŝtopis la digajn malfermojn la 6-an de septembro kaj ekis la desuĉado de la superakvo. Oni antaŭplanas la senakvigajn laborojn por tri monatoj.
Oni liveris tien 25 000 plastajn sakojn por la kadavroj (8-an de septembro).
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Nov-Orleano estas:
László Kákosy
László Kákosy [lAslO kAkoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kákosy László estis hungara arkeologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1998).
László Kákosy naskiĝis la  1932 en Budapeŝto. Li mortis la 2003 en Budapeŝto.
Billy Taylor
Billy TAYLOR (denaske: William Taylor Jr.; n. 24-an de julio 1921 en Greenville, Norda Karolino; m. 28-an de decembro 2010 en Novjorko) estis influriĉa usona ĵaz-pianisto kaj televida kaj radiofona prezentisto de ĵazmuziko. Krome li estis altlerneja instruisto kaj komponisto.
Preĝejo Koro de Jesuo (Tokaj)
Preĝejo Koro de Jesuo estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Tokaj.
Historio
La unua preĝejo konstruiĝis en Tokaj en la 11-a jarcento. La tataroj detruis ĝin en 1241, sed poste oni rekonstruis ĝin. Baldaŭe ĝi bruldetruiĝis, sed oni denove rekonstruis ĝin. Ekde 1695 la posedanto estas stabile la katolika eklezio. En 1909 oni plene malkonstruis ĝin kaj poste oni konstruis la nun videblan preĝejon.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola inter arboj. La kvadrata ĉefturo troviĝas flanke de la fasado. La ĉefaltaraj reliefoj alvenis el preĝejo de Sárospatak. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Jozefo kaj Sankta Maria. Sur la baldakeno 2 bildoj estis pentritaj.
(13309) 1998 RA60
(13309) 1998 RA60 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Izopropila kafeato
Izopropila kafeato aŭ C12H14O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la kafeata acido kaj izopropanolo. Izopropila kafeato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila kafeato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila kafeato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
György Gozmány
György Gozmány [djordj gozmAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gozmány György estis hungara aktoro, operetkantisto, bonvivanto. Lia edzino estis Éva Kelemen, kiu estis la plej ofte partnero sur scenejoj, pli poste Edit Kéri.
György Gozmány naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Gozmány frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris dancistan diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1941. Dum lernado vespere li dancadis en pluraj kabaredoj. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Operetoteatro (Budapeŝto), kie li ricevis bonvivantajn rolojn. En 1944 li edziĝis. Ekde 1949 li denove dancadis en kabaredo. Inter 1960 kaj 1964 li apartenis al komuna trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok) kaj Teatro de Kecskemét, poste li revenis al la Operetoteatro.
Marutea Nord
Marutea estas 42 km longa kaj maksimume 17 km larĝa. Ĝia laguno havas areon de 458 km² kaj havas unu pasejon por eniri. La land-areo estas proksimume 2,7 km2. La atolo estas tre malalta kaj ĝia rifo estas ofte inundata.
Marutea ne havas permanentajn loĝantojn.
Marutea Nord ne estu konfuzata kun Marutea Sud kiu situas je 21˚ 30'S., 135˚ 32'U.
Historio
Taunga-tauranga-e-havana, la dua nomo de Marutea, havas la signifon de "la afabla birdo kiu ripozis kaj prizorgis sian plumaron sur nia masto" —tiel diras Marerenui, indiĝeno de la atolo Faaite. Ekzistas legendo pri tiu nomo, de kiu nur fragmentoj estas haveblaj.
La unua registrita Eŭropano kiu venis al Marutea estis kapitano James Cook en 1773. Historie Marutea aperis kiel "Furneaux Island" sur kelkaj mapoj.
Administracio
Marutea Nord apartenas al la kumunumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.
.org
.org estas ĝenerala domajno de plej alta nivelo. Ĝi estis unu el unuaj domajnoj de plej alta nivelo, originale destinita por neprofitcelaj organizaĵoj ne respondantaj al la kriterioj de aliaj domajnoj. Nun ĝi estas uzata sen limigoj kaj ege disvastiĝis en la moderna Interreto. Ankaŭ Vikipedio uzas ĉi tiun domajnon.
Ĝi estis kreita la 1-an de januaro de la 1985-a jaro laŭdecide de ICANN. Ekde la 2003-a jaro la domajnon administras Public Interest Registry.
La ĉefa WHOIS-servilo por ĉi domajno estas whois.pir.org.
Filippo Inzaghi
Filippo Inzaghi (naskiĝis la 9-an de aŭgusto de 1973 en Piacenza) estas itala futbalisto, mondĉampiono en 2006.
KIM-11 Ĉapitro 09 : malsanoj de la vida sistemo
Ĉi tiu artikolo provizore disvolvas Ĉapitro 09 : malsanoj de la vida sistemo de prova versio 11 de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-11), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
Gundelsheim (Virtembergo)
Gundelsheim estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En Gundelsheim troviĝas Transilvania muzeo.
Valea Mare de Criș (Borod)
Valea Mare de Criş (Borod) [valja mare de kriŝ] (hungare Felsőpatak) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 498 loĝantojn (rumanoj), en 1992 547. Ĝi estis unue menciita skribe en 1392. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Borod.
Bihorel
Bihorel estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bihorellais.
27233 Mahajan
27233 Mahajan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rohan Mahajan, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio, Usono).
Katarina de Kastilio
Princino Katarina de Kastilio, ankaŭ nomata Katarina de Hispanio aŭ Katarina de Aŭstrio (naskiĝis la en Torquemada, mortis la  en Lisbono) estis arkidukino de Aŭstrio kaj princino de Hispanio el la dinastio Habsburgo. De 1525 ĝis 1557 ŝi estis reĝedzino de Portugalio.
Katarina estis filino de Filipo la Bela de Kastilio kaj Johana "la Freneza" kaj fratino de la imperiestro Karlo la 5-a.
En 1525 Katarina edziniĝis kun reĝo Johano la 3-a kaj iĝis tiel, ĝis lia morto en 1557, reĝino de Portugalio. De 1557 ĝis 1568 ŝi estis regento, kune kun sia bofrato kaj posta reĝo Henriko la 1-a, por sia neplenaĝa nepo Sebastiano la 1-a.
Jugend
Katharina von Spanien war eine (posthum geborene) Tochter Philipps des Schönen und der Johanna der Wahnsinnigen. Sie hatte fünf ältere Geschwister: die römisch-deutschen Kaiser Karl V. und Ferdinand I., Isabella, geb. 1501, spätere Gemahlin Christians II. von Dänemark, Maria, geb. 1505, die spätere Gemahlin König Ludwig II. von Ungarn und Böhmen sowie Eleonore von Österreich, die spätere Königin von Portugal und Frankreich.
eta|maldekstra|Katharina von Spanien, Königin von Portugal Nach dem frühen Tod von Katharinas Vaters (25. September 1506) verfiel ihre Mutter in Wahnsinn und wurde wegen ihres Zustandes schließlich als Gefangene in der Burg von Tordesillas eingesperrt. Während ihr Bruder Ferdinand von seinem Großvater Ferdinand II., dem Katholischen erzogen wurde und ihre weiteren Geschwister bei der österreichischen Verwandtschaft, nämlich bei Margarete von Österreich in Mecheln lebten, teilte sie das Los und die Gefangenschaft ihrer Mutter. Sie wuchs so ohne jegliche Erziehung auf, als Gefangene eingesperrt in einem kleinen Raum, der hinter dem Zimmer ihrer Mutter lag, bis Karl V., von seiner Schwester Eleonore begleitet, sie 1517 anlässlich eines Besuchs, sehr gegen den Willen ihrer Mutter, befreite und ihr eine für eine Prinzessin angemessene Erziehung angedeihen ließ. Vorher jedoch gab es eine schmierige Tragikomödie: das Kind wurde nach dem Besuch ihrer Geschwister entführt. Ihr Zimmer war nur durch jenes der Mutter erreichbar. Zur Bewerkstelligung ihrer Befreiung bohrte ein Kammerdiener namens Bertrand in mehreren Nachtschichten ein Loch durch die Wand zwischen dem Flur und dem Zimmer des Mädchens. Um ein Uhr nachts kroch der Diener dann durch das Loch, erklärte der alten Kammerdienerin, dass Katharina nach Valladolid gebracht werden sollte und nahm das Mädchen mit zur Eskorte mit Sänfte, die vor dem Haus wartete. Das Kind weigerte sich zuerst mitzukommen und gehorchte erst, als der Diener energisch wurde und auf den Befehl des Königs verwies. Schon nach wenigen Tagen wurde sie jedoch nach Tordesillas zurückgebracht. Die Gründe dafür sind unbekannt, jedenfalls musste das Kind ab diesem Zeitpunkt nicht mehr in Lumpen gehen, sondern erhielt eine eigene Dienerschaft und ordentliche Kleidung. Sie blieb aber bis zu ihrem 18. Lebensjahr mit ihrer Mutter eingesperrt, bis sie ihr Bruder, Kaiser Karl V., 1525 wegbringen ließ, um sie zu verheiraten.
Ehe und spätere Jahre
1525 heiratete Katharina König Johann III. von Portugal und war so bis zum Tode ihres Mannes 1557 Königin von Portugal (als Ehegattin, nicht als Regentin aus eigenem Recht).
Die sehr energisch auftretende Katharina konnte maßgeblichen Einfluss auf die portugiesische Politik ausüben. So bewirkte sie 1536 die Einführung eines Inquisitionstribunals in Portugal. Kurz vor seinem unerwarteten Ableben (1557) ernannte Johann III. seine Gattin zur Regentin für seinen erst dreijährigen Enkel Sebastian, der aus der Ehe des jung verstorbenen Prinzen Johann Manuel mit Johanna hervorgegangen war. Katharina teilte sich die Regentschaft mit ihrem Schwager, dem damaligen Kardinal-Infanten und späteren portugiesischen König Heinrich. Als Regentin veranlasste Katharina, dass 1559 in Évora eine Universität errichtet wurde. Außerdem beantragte sie, dass für die portugiesische Herrschaft im Orient ein Inquisitionstribunal in Goa gegründet werden sollte.
Da es bald zu Uneinigkeiten mit ihrem Mitregenten kam, zog Katharina schon 1560 ihre Abdankung in Erwägung. Sie geriet stärker in die Kritik, als 1562 infolge der verspäteten Entsendung von Entsatztruppen der Stützpunkt Mazagão in Afrika verlustig ging. Als Konsequenz ging Katharina in ein Kloster, überwachte aber die Erziehung ihres Enkels, bis er 1568 im Alter von 14 Jahren mündig erklärt wurde. Da er geistig labil war, suchte Katharina auch während seiner Herrschaft Einfluss auf ihn zu nehmen, ohne dass sie seinen Feldzug nach Marokko verhindern konnte, in dem er 1578 fiel. Vor der Nachricht seines Todes war aber Katharina bereits im Alter von 71 Jahren verstorben. Sie wurde im Hieronymitenkloster zu Lissabon beigesetzt.
Nachkommen
Katharina und Johann III. hatten folgende Kinder:
Siehe auch: Liste der Königinnen Portugals, Liste der Könige Portugals, Portugal unter dem Hause Avis, Geschichte Portugals, Zeittafel der Geschichte Portugals.
Anmerkungen
-->
Clark Ashton Smith
Clark Ashton SMITH (naskiĝinta la – mortinta la ) estis aŭtodidakta usona poeto, skulptisto, pentristo, kaj verkisto de fikciaĵoj precipe en la horora, fantasta kaj sciencfikcia ĝenroj. Interalie, li verkis en la fikcia universo de Cthulhu, origine kreita de H. P. Lovecraft.
En Esperanto Aperis
Eldonejo ‘Mistera Sturno’ prezentas kelkajn novelojn tradukitajn de Ĝan Ŭesli Starling.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
István Vitális
Biografio
István Vitális akiris diplomon en Universitato Pázmány Péter en 1893, poste li estis asistanto de Lajos Lóczy en la Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Baldaŭe li instruis en mezlernejo. En 1903 li instris jam en altlernejo en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), kie li profesoriĝis en 1912. En la studjaro 1919 li estis rektoro. poste kune kun la altlernejo li translokiĝis al Sopron. Li strebis por akiri universitatan rangon al la altlernejo. Li pensiuliĝis en 1941. Li okupiĝis precipe pri trovoj de ercoj kaj karbonoj en Hungario.
Solido de Johnson
En geometrio, solido de Johnson estas severe konveksa pluredro, ĉiu edro de kiu estas regula plurlatero kaj kiu ne estas platona solido, arĥimeda solido, prismo, aŭ kontraŭprismo. Ne nepras ke ĉiu edro estas la sama plurlatero, aŭ ke la samaj plurlateroj kuniĝas ĉirkaŭ ĉiu vertico. Simpla ekzemplo de solido de Johnson estas la kvarangula piramido kun kvadrato kiel bazo kaj egallatera trianguloj kiel flankoj (J1), Ĝi havas unu kvadratan edron kaj kvar triangulajn edrojn.
Severe konveksa pluredro estas konveksa pluredro ĉe kiu ĉiuj duedraj anguloj estas malpli ol 180 gradoj.
Johann Christoph Schmidt
Johann Christoph SCHMIDT (naskiĝinta la en Bad Langensalza, mortinta la  en Vajmaro ) estis germana politikisto en Saksio-Vajmaro.
Vivo
Post frekvento de Landesschule Pforta li ekigis oficistan karieron. En 1776 li iĝis sekreta legatokonsilisto, en 1788 sekreta konsilisto kaj ĉambra prezidanto en Vajmaro. Tiun ĉi lastan postenon ĝis tiam plenumis Johann Wolfgang von Goethe kion komunikis Friedrich Schiller al sia amiko Christian Gottfried Körner en letero skribita en la 14.11.1788. Schmidt nerekte partoprenis la skandalan verdikton de la infanmurdistino Johanna Catharina Höhn (kiel ekz. Goethe), tamen ekzistas de li paragrafo sub skribaĵo de duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) al la registaranoj (de la 24.11.1783): Schmidt estis amiko de Friedrich Gottlieb Klopstock dum junulecaj tagoj estante frato Maria Sophia Schmidt je kiu Klopstock havis pasian senton. Tiutempe Schmidt mem eĉ provis verki odojn. Schmidt ĉiam restis senedzina. Loĝis en sia domo, laŭ W. Daniel Wilson, alia senedzulo, la kortega medicinisto Johann Heinrich Abt. .
Turning Torso
Turning Torso (Turniĝanta Torso) estas 190 metrojn alta konstruaĵo kun 54 etaĝoj, inaŭgurita la 27-an de aŭgusto 2005 en Malmö, Svedio post kvarjara konstruado.
Solido de Johnson
Inter solidoj de Johnson, la plilongigita kvadrata turnodukupolo (J37) estas unika en estado loke vertico-uniforma: estas kvar edroj je ĉiu vertico, kaj ilia ordigo estas ĉiam la sama: tri kvadratoj kaj unu triangulo. Kvankam ĝi ne estas malloke vertico-uniforma, la pluredro estas malsama se rigardi pli malproksimen de iuj malsamaj verticoj
Nomoj
La lastaj tri operacioj - pligrandigo, malkreskigo kaj turno - povas esti plenumitaj kelkfoje en diversaj flankoj de la pluredro. Estas aldonata ero du- aŭ tri- al la nomo de la operacio por indiki ke ĝi havas estas plenumata dufoje aŭ trifoje respektive. En iuj pluredroj ero du- ne priskribas senvariante kie estas farataj la operacioj, tiam aldonaj vorteroj estas aldonataj. En iuj pluredroj estas kelkaj variantoj de faro de la operacioj, sed nur unu varianto donas konveksan pluredron kiel rezulto; tiam la pliprecizigo ne estas farata.
Listo de pluredroj
Kolumnoj:
Turning Torso
Ĝi estas la plej alta loĝebla konstruaĵo en Svedio kaj la dua en Eŭropo, projektita de hispana arkitekto Santiago Calatrava por la sveda entrepreno HSB. Ĝiaj ĉefaj konstrumaterialoj estas ŝtalo, vitro kaj betono.
En tiu nuboskrapulo oni povas trovi oficejojn (sur 4.000 kvadrataj metroj) kaj 147 luksajn loĝejojn. El la pli altaj etaĝoj oni facile povas vidi la najbaran urbon, Kopenhagon.
Johann Christoph Schmidt
Vivo
Apud la Goeta ĝardendomo situas la Pogwisch-domo kun grundoj kiujn iam aĉetis Johann Christoph Schmidt.
Șilea Nirajului
Șilea Nirajului [ŝilja niraĵuluj] (hungare: Nyárádselye [nja:ra:dseje]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Sovata. Administre ĝi apartenas al la komunumo Măgherani.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 055 loĝantojn (hungaroj), en 1992 604 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1487. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Linhartovy
Linhartovy (Geppersdorf, Linhartowice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Město Albrechtice en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sudoriente de Město Albrechtice sur rivero Opavice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/57. Vivas ĉi tie.
Linhartovy estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,32 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377. En la jaro 1742 la vilaĝo estis dividita inter Aŭstrio kaj Prusio. La aŭstria parto estas hodiaŭ en Ĉeĥio. La prusia parto hodiaŭ estas vilaĝo Lenarcice en Komunumo Głubczyce en Pollando.
Loĝantaro
En Linhartovy estas registritaj 70 adresoj: 68 daŭraj objektoj kaj 2 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 62 domoj, el tio 51 daŭre loĝigitaj.
Transporto
En la vilaĝo troviĝas ŝosea limpasejo ĝis Pollando Linhartovy – Lenarcice por veturiloj ĝis 2 tunoj.
Arthur Stoll
. Li malkovris ergotaminon en 1918 kaj pli poste aliaj ergotoalkaloidojn kiel ergocristine kiu nomis laŭ ulino Cristine. Li studis ankaŭ Claviceps purpurea.
Breuilaufa
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Arthur Stoll
Lia filio Werner Arthur Stoll studis la ago de LSD kaj en 1951 venis al Pont-Saint-Esprit por la afero de la plagata pano.
Li posedis multajn pentraĵojn de Ferdinand Hodler.
Ipirá
Ipirá estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 59.343 loĝantojn en 2010.
Libro de Ezra
Ezra aŭ Esdras estas indiko por pluraj malsamaj bibliaj verkoj.En la juda biblio (Tanaĥo (תנ״ך), aŭ Malnova testamento) troviĝas la libroj Ezra kaj Neĥemja, kiuj enhave estas forte ligitaj kaj traktas pri la tempo, kiam oni revenis el ekzilo en Mezopotamio.
En la Septuaginto (la Greka traduko farita en Aleksandrio Egipta, oni trovas 2 librojn kun la nomo Esdras: la unua, 1 Ezra, apartenas al la duakanonaj libroj kaj ne estas kanona en la okcidentaj eklezioj, sed ja en la Greka kaj Rusa Ortodoksio; la dua, 2 Ezra, estas tiuj libroj kune, kiujn en la Hebrea oni nomas la libroj Ezra kaj Neĥemja.
Por ankoraŭ pli komplikigi, la Vulgato (la Latina traduko) nomas la Hebreajn librojn Ezra kaj Neĥemja - 1 Ezra kaj 2 Ezra, dum la Septuagintan ekstran libron 1 Ezra la Vulgato nomas 3 Ezra.
Krom tio ekzistas ankoraŭ la libro 4 Ezra, kiu duakanona libro fakte estas kanona nur en la Rusa Ortodoksio. Laŭ fakuloj, tamen, ĉi tiu libro efektive konsistas el tri malsamaj verkoj: la ĉapitroj 3-14 tiam estus 4 Ezra, ĉapitroj 1-2 do estu 5 Ezra kaj ĉapitroj 15-16 estu 6 Ezra.
Tradukoj en Esperanto
En 2008 aperis en traduko de Gerrit Berveling ankaŭ la orient-ekleziaj dua-kanonaj libroj: La Duakanonaj Libroj, volumo 3, trad. el Grekaj kaj Latina originalaĵoj (eldono de VoKo, Voĉoj Kristanaj n-ro 26, 233 paĝ., Zwolle).
Enhavo kaj strukturo
La libro havas du partojn:
492 Gismonda
492 Gismonda estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon, "Gismonda", kiu referas al "Gismond", rolulo de itala rakonto.
(16468) 1990 HW1
(16468) 1990 HW1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Libro de Neĥemja
Neĥemja estas libro de la Biblio. Ĝi estas parto de la Tanaĥo respektive de la Malnova Testamento.
Nomo
La libro nomiĝas
Enhavo kaj strukturo
La libro havas du partojn:
Gianluca Zambrotta
Gianluca Zambrotta (naskiĝis la 19-an de februaro de 1977 en Como) estas itala futbalisto. Li estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010.
Károly Kalchbrenner
Károly Kalchbrenner [kAroj kalĥbrener], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kalchbrenner Károly estis hungara luterana pastro, botanikisto, fungosciencisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1872).
Károly Kalchbrenner naskiĝis la  1807 en Petőfalva (nuntempa Pöttelsdorf en Aŭstrio). Li mortis la 1886 en Szepesolaszi (nuntempa Spišské Vlachy en Slovakio).
Biografio
Károly Kalchbrenner lernis teologion en Sopron kaj Halle an der Saale. En 1831 li estis vicpastro en Pest (urbo). En la sekva jaro li jan estis ordinara pastro en Szepesolaszi. Ekde 1847 li okupiĝis ankaŭ pri botaniko, baldaŭe precipe pri fungoj. Liaj artikoloj aperis ankaŭ eksterlande. En 1881 li emeritiĝis. Lian nomon gardas fungaĵo Kalchbrenneriella.
(19061) 2261 T-2
(19061) 2261 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Fornovo di Taro
Fornovo di Taro estas komunumo de Italio.
Ballwil (stacidomo)
Ballwil estas fervoja stacidomo en Ballwil, Svislando.
Nassau-Weilburg
Nassau-Weilburg estis:
Sudamerika ŝterno
La Sudamerika ŝterno (Sterna hirundinacea) estas ŝterno, tio estas birdo de la familio de Ŝternedoj.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Argentino, Brazilo, Ĉilio, Ekvadoro, la insuloj Falklandoj aŭ Malvinoj, Peruo kaj Urugvajo. La tutmonda loĝantaro estas supozata inter duonmiliono kaj unu miliono da ekzempleroj.
Aspekto
Tiu ŝterno (40 cm longa) havas helgrizajn dorson kaj supraflugilojn, iom pli malhelajn ĉepinte. La vosto estas forkoforma kaj la flugiloj longaj kaj pintaj. La subaj partoj estas blankaj, kiel brusto kaj vizaĝo, dum kontraste kaj bone markita la krono ĝis la okulnivelo kaj ekde la beko ĝis la suba nuko estas nigra. La beko kaj la kruroj estas ruĝaj. Junuloj havas nigran bekon kaj ne tiom nigran kronon, nur la malantaŭa parto estas griznigra kaj la frunto estas blanka. Ambaŭ seksoj estas similaj. Tiu specio estas simila al Hirunda ŝterno, sed la Sudamerika ŝterno estas iom pli granda kaj havas pli longajn bekon kaj voston.
Kutimoj
Ties natura medio estas neprofunda maro, do marborda specio kiu reproduktiĝas en rokaj aŭ sablaj strandoj, klifoj kaj insuletoj. Ili nestas en kolonioj foje po cento, kaj ofte kun mevoj. La nesto estas engrunda truo, ofte kovrita el herberoj. La ino demetas 2 ĝis 3 ovojn novembre kaj decembre (sudhemisfera somero) kaj la idoj jam sendependiĝas februare. La gepatroj defendas agreseme la neston eĉ kontraŭ homoj, sed povas abandoni ĝin, se la ĝenado troas.
Okazas migrado norden de aprilo ĝis septembro (sudhemisfera vintro).
Ili manĝas per plonĝado fiŝojn kaj krustulojn.
Heuthen
Heuthen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Leinetal, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Neufchâtel-Hardelot (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Longueau - Boulogne-Ville (311000).
Elde
La rivero Elde estas rivero en Germanio. Ĝi longas 220 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 23-an lokon. Interalie ĝi pasas tra la urboj Waren, Malchow, Plau am See, Lübz, Parchim, Neustadt-Glewe kaj Grabow.
120364 Stevecooley
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Steve Cooley, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA kiel Ĉefa inĝeniero pri Fluga Dinamiko.
Blankakrona emberizo
La blankakrona emberizo, ankaŭ nomata blankakrona zonotriĥo aŭ blankakrona plumzonulo (Zonotrichia leucophrys) estas mezgranda birdospecio membro de la grupo de Amerikaj paseroj indiĝena de Nordameriko kaj membro de la genro de zonotriĥoj, kiu enhavas speciojn de brunstriecaj dorsoj kaj distingaj kapobildoj.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 18 cm longaj kaj havas nigrablankajn striojn en kapo, grizajn vizaĝon, nukon, kolzonon kaj subajn partojn, brunajn striecajn suprajn partojn kaj longan brunecan voston. La flugiloj estas brunaj kun strioj kaj la kruroj estas rozkoloraj. Ties bekoj estas rozkoloraj aŭ flavaj kun nigrecaj supra bordo kaj pinto. La okulaj irisoj estas malhelbrunaj kaj estas tre mallarĝa blanka okulringo videbla nur en suba duono ĉar supra koincidas kun blanka superokula strio. Ili estas similaj laŭ aspekto al la Blankgorĝa emberizo sed havas nek la blankajn gorĝajn markojn nek la flavajn bridomakulojn.
Resume oni povas diri, ke temas pri helgriza birdo kun brunecaj supraj partoj kaj tre rimarkinda nigrablanka kontrasta kronobildo konsista el centra mallarĝa blanka kronostrio (de kio venas la komuna nomo Blankakrona emberizo), kaj ambaŭflanke unue larĝa nigra subkrona strizono, blanka larĝa superokula strizono (de kio venas la latina scienca nomo leucophrys, kunmetaĵo de du radikoj de la antikva greka signife respektive “blanka” kaj “brovo”, kio tradukeblus per Blankabrova emberizo) kiu komencas per grizeca brido kaj fina fajna mallarĝa traokula strio ankaŭ post grizeca brido. Tiu nigrablanka kronobildo estus sufiĉa kialo ankaŭ por alternativa nomo Blankanigrakrona emberizo, ne tre taŭga pro troa longeco.
Reproduktado
Ties reprodukta habitato estas arbustecaj areoj de norda Kanado kaj okcidenta Usono. Ili nestumas ĉu malalte en arbustoj aŭ surgrunde sub arbustoj kaj la ino demetas 3-5 brunmarkajn grizajn aŭ verdecbluajn ovojn.
Subspecioj
Estas 5 nune agnoskataj subspecioj de la Blankakrona emberizo (pugetensis, gambelii, nuttalli, oriantha, kaj leucophrys), varie pri migranta kutimaro kaj reprodukta habitato. La nuttalla subspecio estas de konstantaj loĝantaj birdoj en Kalifornio, dum la gambela subspecio povas migri tiom for kiom ĝis la Arkta Cirklo dum la somera reprodukta sezono. Nordaj birdoj migras al suda Usono.
Vaganteco
La Blankakrona emberizo estas tre rara vaganto al Okcidenta Eŭropo. Unu estis en Graflando Cork, Irlando maje de 2003. Alia troviĝis en Norfolk, Anglio januare de 2008. Ankaŭ junulo estis observata en Ona, Norvegio oktobre de 2009. Junulo estis vidata en Surrey, Anglio en majo de 2010.
Kutimaro
Tiuj nearktisaj birdoj manĝas surgrunde aŭ en malalta vegetaĵaro, sed foje faras mallongajn flugojn por kapti flugantajn insektojn. Ili manĝas ĉefe semojn, aliajn plantopartojn kaj insektojn. Vintre ili ofte manĝas are.
Flamingo
Flamingo povas esti:
73693 Dorschner
73693 Dorschner estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras, laŭ propono de la unua malkovrinto, la germanan astronomon Johann M. Dorschner. Esploristo kaj lekciisto ĉe la Astrofizika Instituto de la Universitato de Jena, li ĉefe esploris pri la interstela kaj ĉirkaŭstela polvo. Li establis la astrofizikan branĉon de la laboratorio de Jena.
Militkortumo
Militkortumo estas la nomo de la institucio, kiu difinas punojn al Armeanoj, submetitaj al leĝoj de militjuro. Praktike ĉiuj armeoj en la mondo havas sistemon de militkortumo por okazoj de malrespekto al la disciplino, hierarkio aŭ militistaj reguloj. Ĝi estas uzata ankaŭ por juĝi malamikojn kaptitajn pro militkrimoj aŭ krimoj kontraŭ homeco.
La Ĝeneva Konvencio pri la rajtoj de militkaptitoj kaj pri reguloj, kiujn militantaj landoj devas submetiĝi, postulas, ke kaptitoj akuzitaj pr militkrimo estu submetitaj al la samaj proceduroj, kiujn la venkinta armeo uzas por siaj propraj militistoj.
Stacio Banshū-Akō
Stacio Banshū-Akō (japane: 播州赤穂駅 [Banŝū-Akō-eki], angle: Banshū-Akō Station) estas fervoja stacio en Ako, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Akō.
Ray Nagin
Clarence Ray Nagin (naskiĝis la 11-an de junio 1956 en Orleans Parish (Louisiana)) estas la urbestro de New Orleans (Louisiana). Li estis elektita en majo de 2002, sekvinte Marc Morial.
Nagin estis membro de la Respublikana Partio, sed transiris al la Demokratia Partio por kandidatiĝi pri la urbestreco.
Li en 2004 aŭguris 50.000 mortantojn pro la uragano Ivan. Tiam la uragano preteriris la urbon. En 2005 li aŭguris 40.000 mortintojn pro la uragano Katrina. Li ordonis pro tio la evakuadon de la urbo, la 28-an de aŭgusto de 2005, ĉifoje li pravis, ĉar tiel mortis nur kelkcentoj. (La urbo New Orleans situas sub la marnivelo.)
Nagin akiris diplomon en Tuskegee University (1978) kaj M.B.A.-gradon de Tulane University en 1994. Li havas 3 infanojn.
Fermín Salvochea
Fermín Salvochea Álvarez [salboĉEa] (Kadizo, Hispanio, 1-a de marto de 1842 - 27-a de septembro de 1907) estis urbestro de Kadizo kaj prezidento de ties kantono. Li estis unu el la ĉefaj disvastigantoj de la anarkiista pensmaniero en tiu zono en la 19a jarcento. Li estis elstara federalisto, en 1871 aliĝis al la Unua Internacio. En 1873, dum la epoko de la kantonismo, estis elektita prezidento de la administra komitato de la Kantono Kadiza.
Lia ideologia eduko estis influata de Bradlaugh, Owen, Paine, kies verkoj ekkonis dum sia ĉeesto en Anglio, kaj Kropotkino, kiun li legos poste. En Hispanio li kontaktis kun la anarkiistaj pensistoj kaj membroj de la "Alianco" de Bakunino, kiaj Anselmo Lorenzo kaj Francisco Mora.