cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
12279 Laon
12279 Laon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Laon, ĉefurbo de la departemento Aisne en norda Francio. La urbo estis konstruita sur monteto de 181 m kaj estas fama pro sia impresa katedralo (1160 - 1230). En honoro de la bestoj, tiuj transportis la ŝtonojn por ties konstruo, skulptaĵoj de oksoj kaj ĉevaloj estas muntitaj sur la turojn.
Ferenc Herbich
HERBICH Ferenc (herbih) estis hungara geologo naskita en Pozsony la 15-an de januaro 1821 kaj mortinta en Koloĵvaro la 15-an de januaro 1887.
Biografio
Ferenc Herbich studis en 1840–41 en Vieno medicinon. De 1841 li iris al Selmecbánya, kaj li finis la minejakademion. De 1845 li laboris kiel inĝeniero pri minejo en Bukovino. De 1854 li dungis sin ĉe minejoj de Transilvanio. En 1858 li faris pli longan studvojaĝon en Germanio kaj Belgio. En 1869 li dungiĝis al Erdélyi Múzeum. En 1879 li doktoriĝis en la Universitato de Koloĵvaro, kaj li havigis ankaŭ la kvalifikon de privatprofesoro. En la universitato li prelegis de 1879. Li donacis sian riĉan mineralkolekton al Erdélyi Múzeum.
Henadz Buraŭkin
Henadz Buraŭkin (beloruse Генадзь Бураўкін, n. 29-an de septembro 1936 - m. 30-an de majo 2014) estas belorusa poeto kaj ŝtata aganto.
Biografio
Naskiĝis en familio de oficisto. Finis en ĵurnalista sekcio de filologia fakultato de Belorusa Ŝtata Universitato (1959). Laboris en diversaj gazetoj. De la jaro 1978 Buraŭkin estis ĉefo de Ŝtata komitato de Belorusa SSR pri televido kaj radielsendado. En la jaro 1990 enoficigita kiel konstanta reprezentanto de Respubliko Belorusio ĉe UNO, sed en 1993 petis demisii de ĉi tia posteno. Post reveno, dum la jaroj 1994-1995 laboris kiel anstataŭanto de ministro pri kulturo kaj gazetaro. Dum la jaroj 1995-2001 laboris en ĵurnalo. Loĝis en Minsko.
Unuaj versoj estis eldonitaj en 1952. Poste,estis eldonitaj liaj libroj "Kun amo kaj malamo teraj" (1963), "Spiro" (1966), "Rikolto" (1971), "Riverfonto" (1974), "Gardo de fideleco" (1978), "Nesto por birdo de ĝojo" (1986). Aŭtoro de versaroj "Inter stelo kaj kandelo" (2000), kaj "Elektita" (1998). Versoj de fino de 20-a jarcento kompiliĝis en versaron "Grua tempo" (2004). Riĉa intima liriko de la poeto eniris en multaj liaj versaroj, sed ĉefe en libroj "Kareso" (1985) kaj "Mi legas ĉifron de okuloj" (2001). Je versoj de Buraŭkin estis verkitaj multaj popularaj en Belorusio kantoj. Poeto verkis aron de kantaj tekstoj "Al vi Belorusio" (1984). "Lulokanto" je liaj vortoj ĉiuvespere je televidio kantas por belorusaj infanoj. Aŭtoro de du libroj de versoj por infanoj "Tri fabeloj pri Leporo" (1974), kaj "Blua balancilo" (1978), dokumenta novelo "Tri paĝoj el legendo" (1971).
Li verkis por gazetaro eseojn, publicistajn kaj literaturkritikajn artikolojn. Estas aŭtoro de scenarioj de kelkaj dokumentaj filmoj kaj de duseria arta filmo "Fajro" (1974, kunaŭtore).
Tradukadis en belorusa lingvo versojn de rusaj, ukrainaj, moldavaj, bulgaraj poetoj.
Comori
Comori [komorj] (hungare: Kincsesfő kinĉeŝfoe) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Reghin. Administre ĝi apartenas al Gurghiu.
Barbastro
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko Somontano de Barbastro, ĉe la kunfluejo de la riveroj Vero kaj Cinca. Ĝi limas okcidente kun Castillazuelo, norde kun Hoz y Costean kaj Salas Bajas, kaj sude kun Castejón del Puente.
La loĝloko Barbastro mem (341 msm) estas je 55 km oriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo N-240 kun Monzono sude kaj Huesca okcidente. Krome la ŝoseo A-2202 kondukas norden al Aínsa, la N-123 kondukas nordorienten al Graus.
Comori
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1453. Ĝi apartenis al fortikaĵo Gurghiu. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kincsesfő apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Barbastro
Historio
La urbo estis okupita de araboj sub estreco de Muza (711), laŭ la nomo Barbaŝter, iam ĉefurbo de romia Barbitania. En 800 ĝi iĝis la bazo de la povo de Ĥalaf ibn Raŝid, rivalo de la senjoro de Zaragozo kaj Ŭesko nome Bahlul ibn Marzuq, siavice malamiko de la kordova metropolo; Ĥalaf mortiginte Bahlul estis konfirmita reganto de Barbastro (fortikigita kaj koraa ĉefurbo) kaj Ŭesko.
Multaj gravaj kunsidoj okazis en Barbastro ekde tiam: ekzemple en 1134 la nova reĝo Ramiro la 2-a de Aragono, nome la Monaĥo, rezignis pri episkopeco. En 1137 oni interkonsentis la geedzigon de la grafo Ramón Berenguer la 4-a de Barcelono kaj Petronila, filino de Ramiro la 2-a, kio rezultis en la kreo de la Regno Aragono. En la 16-a jarcento la urbo ricevis privilegiojn, oni konstruis la katedralon, la episkopan palacon, la urbodomon, la hospitalon de Sankta Juliano kaj plurajn nobeldomojn. Tamen en la 17-a jarcento okazis krizo.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. La urbo estis okupita en 1809 de la franca armeo, kaj suferis fitraktadon dum tri jaroj ĝis sia liberigo en majo 1812. Dum la karlismaj militoj okazis batalo inter karlistoj kaj trupoj de la generalo Oraa en junio 1837, kun ĉeesto de la pretendanto Don Carlos; en 1843 okazis revolucia insurekcio kaj en 1869 de federistoj de Barbastro kontraŭ la provizora registaro intence al proklamo de Respubliko. Fine de la 19-a jarcento estas pluraj industrioj kaj en 1880 alvenis [fervojo]].
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj. La areo estis okupitaj de revoluciaj trupoj el Katalunio, parto de kiuj realigis reprezaliajn ekzekutojn de religiuloj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, sed ĉe Barbastro tute male ĉar pro siaj ĉefurbeco, industrio kaj komerco ricevis loĝantaron kaj oni plialtiĝis el 7 033 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 17 214 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdalarboj, olivarboj, kaj ĉefe vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al industrio, komerco, natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas jenaj:
Nagykölked
Nagykölked [nadjkolked] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. Kölked signifas hungare bubo en historia formo.
Skotgaela lingvo
La skotgaela lingvo (skotgaele: Gàidhlig [GA-lik], ISO-kodo ISO 639-2: gla, ISO 639-1:gd) estas gaela kelta lingvo, kiu estas parolata en Skotlando. La skotgaela (same kiel la irlanda) estas lingvo de la speco VSO (verbo-subjekto-objekto). Tiu karakterizaĵo estas tre utila ĉe samtempa interpretado, ĉar plejofte la interpretisto pli rapide ol ĉe aliaj lingvoj scias pri kio la gaela parolado temas.
Nagykölked
Situo
Nagykölked situas for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero, laŭ traira flankovojo Körmend-Szombathely, laŭ la aŭstra limo (kontraŭe Moschendorf troviĝas).
Skotgaela lingvo
Skotgaela literaturo
La gaela posedas riĉan buŝan (beul aithris) kaj skribitan tradicion, kiu devenas de la barda kulturo de la malaltejaj klanoj. Multo estas de antikva irlanda origino (legendoj, mitoj, proverboj, ktp). La unua skotgaela traduko de la Biblio estis farita en 1767. La manko de pli frua gaela versio malhelpis la disvolvon de moderna literaturo en la lingvo. Tamen, en la 19ª jarcento, kaj precipe dum la 20ª okazis riĉa florado de literaturo, kaj poezia (kiu ĉiam abundis), kaj proza. Nun verkiĝas kaj eldoniĝas en Skotlando publikigaĵoj de ĉiuj specoj: historio, biografio, poezio, noveloj, romanoj. La plej glora gaela poeto de la 20ª jarcento estas sendube Somhairle MacGill-Eain (angligita: Sorley Maclean), kiu – same kiel la samnacia Esperanta poeto William Auld (Vidu apartan vikipedian rubrikon) – estis proponita por la Nobel-premio por literaturo. Nuntempe, eble la plej elstara gaellingva romanisto estas Aonghas Pàdraig Caimbeul. Kvankam la nombro da denaskaj gaelparolantoj daŭre ŝrumpas, paradokse, la produktado de originala literaturo presita en la gaela neniam estis pli abunda. Estis eldonitaj kelkaj gaelaj tradukoj de Esperantaj verkoj. Tiuj inkludas la tutan tekston de La infana raso, kiu povas esti legata kaj elverŝata de la retpaĝoj de la Esperantlingva verkista asocio. Du gaelaj versioj de Esperantaj poemoj de Kálmán Kalocsay estas inkluditaj en la kompilaĵo En nacia vesto redaktita de Ada Csiszár. Preskaŭ ĉiuj eldonitaj libroj en la gaela estas obteneblaj de Comhairle nan Leabhraichean Gàidhlig (Konsilantaro de gaelaj libroj) en Glasgovo. (Vidu ties retejon www.gaelicbooks.net ).
Pržno (distrikto Frýdek-Místek)
Pržno estas vilaĝo en distrikto Frýdek-Místek en Ĉeĥio, situanta en dekstra bordo de rivero Ostravice, kiu foje estis limo inter Moravio kaj Silezio. En ĉi tie vivis.
Nagykölked
Historio
La vilaĝo trovis sin apud la nova landlimo de Aŭstrio post Traktato de Trianon. Post la 2-a mondmilito konstruiĝis fer-kurteno laŭ la aŭstra limo. La komunumo estis vizitebla nur per permeso. En 1989 la fer-kurteno nuliĝis, kaj oni trovis tie netuŝitan arbaron dum 40 jaroj. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trapasebla sen kontrolo.
En Nagykölked migra poŝto servas.
Pržno (distrikto Frýdek-Místek)
En distanco 3 km sude situas urbo Frýdlant nad Ostravicí, 8 km norde urbo Frýdek-Místek, 14 km sudokcidente urbo Frenštát pod Radhoštěm kaj 16 km okcidente urbo Kopřivnice.
Endre Molnár
Endre Molnár [molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Endre estas hungara akvopilkisto (golulo), naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
Endre Molnár naskiĝis en Gheorgheni la 23-a de julio 1945.
Biografio
Endre Molnár apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li alvenis en Hungarujon en 1949. Li estis naĝisto, akvopilkisto de 1960 de Budapesti Építők, de 1966 Budapesti Spartacus. Li atingis elstarajn rezultojn kiel golulo. Inter 1966 kaj 1980 li estis 189 foje ano de elektita nacia teamo. La teamo akiris kvar olimpikajn, tri mondĉampionumajn kaj du Eŭropa-ĉamponumajn medalojn. Ekde 1982 estis trejnisto ankaŭ eksterlande.
Andreas Emmerich
Andreas Emmerich (naskiĝis la 17-an de junio 1965) estas germana esperantisto. Li pasigis sian infanecon kaj junaĝon en Darmstadt. Li lernas Esperanton ekde de la jaro 1980 laŭ la propono de lia instruisto Gunter Hotz. De 1984 ĝis 1986 li estis soldato en la germana armeo, kie li atingis la rangon de leŭtenanto de la rezervo.
Li studis ekonomikon en Mainz kaj laboras ekde 1994 en Michelstadt kiel gvidanto de firmao, kiu ofertas privatajn lecionojn al lernantoj. Andreas Emmerich loĝas en komunumo Brombachtal de la distrikto Odenwald en la sudo de la federacia lando Hesio de Germanio. De 1998 ĝis 2002 li studis interlingvistikon ĉe Ilona Koutny en Poznan.
Andreas Emmerich estas la edzo de la ukraina esperantistino Olena Payuk (nun Olena Emmerich). Ili havas du infanojn, Elisabeth (* 2005) kaj Ludwig (* 2007).
De 2001 ĝis 2007 li estis prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA), poste vicprezidanto. Aktuale li estas la prezidanto de la FAME-fondaĵo.
Saint-Aubin (Côte-d'Or)
Saint-Aubin estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Saint-Aubin kaj la vilaĝeton Gamay.
Historio
La unua skriba mencio de Saint-Aubin datiĝas de 1147. La preĝejo de Saint-Aubin apartenis tiam al la preĝejo de Bono. La kastelo apartenis al la templanoj kaj post al la duko de Burgonjo.
Vino
Ĉirkaŭ 20 vinberistoj produktas Vinon de "Côte de Beaune", biodinamikaj metodoj estas ankaŭ uzataj.
Kreskaĵaro
Oni trovas Vicia pisiformis, Acer monsspessulanum, Minuartia rubra aŭ Plantago sempervirens.
Okazoj
La saint Vincent tournante vina festo, kiu okazas ĉiujare en malsama loko okazos en Saint-Aubin la 25-an kaj 26-an de januaro 2014.
Vidindaĵoj
La kirko de Saint-Aubin datiĝas de la 10-a jarcento kaj la kastelo de Gamay datiĝas de la 12-a jarcento. La antaŭromana kirko havas navon kun duobla ĥorejo kaj galerioj.
En la kastelo oni vidas bafometon.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉojn (2,65 %) en 2014.
Unupartiismo
Unupartiisma sistemo ne devus esti konfuzita kun ne-partia demokratio kiu malpermesas ĉiujn partiojn. Ankaŭ, kelkaj unupartiaj ŝtatoj povas permesi al nepolitikaj membroj konkuri por leĝdonaj sidlokoj, kiel en Tajvano en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj.
En la plej multaj kazoj, unupartiaj ŝtatoj ekestiĝis per leninismo, faŝismo aŭ naciismaj ideologioj, precipe en tiuj landoj kiuj atingis la sendependecon de la kolonia reganto.
Kie la reganta partio prenas la formon de marksismo-leninismo, la unu-partia ŝtato estas kutime nomita komunisma ŝtato, kvankam tiaj ŝtatoj ne uzas tiun esprimon por priskribi sin, adoptante anstataŭe la titolon "popola respubliko", "socialisma respubliko" aŭ "demokratia respubliko". Unu stranga ekzemplo estas Kubo, kie la rolo de la Komunisma Partio estas menciita en la konstitucio, kaj neniu alia partio rajtas kampanji aŭ prezenti kandidatojn por elekto, inkluzive de la komunisma partio. Kandidatoj estas elektitaj per individua balotado sen formala partia implikiĝo, kvankam elektitaj asembleoj konsistas el membroj de la reganta partio kaj de nepartiaj kandidatoj.
Johann Gottlieb Christaller
Johann Gottlieb CHRISTALLER (* 19-a de novembro 1827 en Winnenden; † 16-an de decembro 1895 en Stutgarto) estis misiisto kaj lingvisto en la servo de la Misio de Bazelo.
Unu el liaj filoj estis la esperantisto Paul Gottfried Christaller.
Okryu-gwan
Restoracio Okryugwan (koree:옥류관) estas unu el la plej famaj restoracioj de Nord-Koreio, fondita en 1960. analizisto Andrei Lankov priskribas ĝin kiel unu el du restoracioj-la alia estas Ch'ongryugwan, kiuj "difinis la kulinaran vivon de Pjongjango" ekde la 1980, kaj "vivanta muzeo de kulinara arto". La restoracia estro estas Ra Sukgyong.
Sud-centra Ĉinio
Sud-centra Ĉinio ( ĉine :华南) estas regiono en la Ĉina Popola Respubliko kiu, laŭ la oficiala difino de la ĉina registaro, inkluvizas la provincojn de Gŭangdongo, Hajnano, Henano, Hubejo kaj Hunano, same kiel la Gvanŝio Aŭtonoma Regiono. Ofte kutimas inkluzivi ankaŭ la du specialajn administrajn regionojn Honkongo kaj Makao en la sudcentra regiono de Ĉinio.
Urboj kiuj enhavas pli ol milionon da loĝantoj
Distriktoĉefurboj estas montritaj malsupre kun grasa teksto.
Siria lingvo
Unue aperinte en la frua unua jarcento de nia erao en Edeso, la klasika siria lingvo fariĝis grava literatura lingvo tra la Proksima Oriento de la 4-a ĝis la 8-a jarcentoj, konservita en granda tekstaro de siria literaturo. Fakte, la siria literaturo ampleksas proksimume 90% de la aktuala aramea literaturo. La siria siatempe paroliĝis tra multe de la Proksima Oriento same kiel Anatolio kaj orienta Arabio. La siria devenis de Mezopotamio kaj poste disvastiĝis okcidente de Irako, en kiu ĝi fariĝis la interlingvo de la regiono dum la Mezopotamia Nov-Asiria periodo.
Ĝi estas interesa por studantoj de la Nova Testamento, ĉar la siria literaturo inkluzivas fruajn tradukojn de grekaj tekstoj, kies originaloj estas perditaj. La lingvo estas ankoraŭ uzata en la siria ortodoksa eklezio kaj en kelkaj orientaj katolikaj eklezioj: la ĥaldea katolika, la maronita, la siria katolika, la siria-malabara kaj la siria-malankara.
Ivan Puni
Ivan Albertoviĉ Puni (Иван Альбертович Пуни, nomata ankaŭ Jean Pougny ''' (naskiĝinta la en Kuokkala (provinco de Sankt-Peterburgo, mortinta la  en Parizo) estis rusa avangarda pentristo.
Biografio
Ivan Puni naskiĝis en Kuokkala (tiam Grandprinclando de Finnlando en la Rusa Imperio, nun Repino en Rusio). La familio estis de itala deveno. Li estas la nepo de eminenta itala komponisto de baleta muziko, Cesare Pugni.
Puni ricevis lian formalan trejnadon en Parizo en 1910-11 ĉe la Académie Julien kaj en aliaj lernejoj, kie li pentris en faŭvisma stilo. Post lia reveno al Rusio en 1912, li renkontiĝis kaj ekspoziciis kun, membroj de la St Petersburg avangardo de Sankt-Peterburgo, inkluzive de Kazimir Maleviĉ kaj Vladimir Tatlin. Li faris duan viziton al Parizo en 1914 kaj revenis al Sankt-Peterburgo en 1915 pro ekesto de la unua mondmilito. Tiam li komencis pentri en kubisma stilo memorige al Juan Gris. En 1915, Puni, Aleksandra Ekster, Liubov Popova, Ivan Kliun, Ksenia Boguslavskaya, Olga Rozanova, Nadezhda Udaltsova, Nina Genke kaj aliaj formis la grupon Supremus, dediĉita al la promulgo de Suprematismo, la abstrakta arta movado fondita de Maleviĉ. Maleviĉ kaj Puni kune verkis la Suprematisman Manifeston, eldonitan en 1916, kiu proklamis novan, abstraktan arton por nova historia epoko. Puni ankaŭ organizis la ekspoziciojn Tramo 5 kaj 0.10, ambaŭ okazintaj en Sankt-Peterburgo en 1915. En 1915-1916 Puni, kune kun alia suprematismaj artistoj, laboris ĉe la Verbovka Vilaĝo Folklora Centro. En 1919, li instruis ĉe la Vitebsk Arta Lernejo kies tiama estro estis Marc Chagall.
Ederlezi (kanto)
"Ederlezi" estas populara tradicia folklora kanto de la Romaoj (ciganoj) en la Balkana duoninsulo. Ederlezi estas la romaa nomo por la tago de Hıdrellez (turka) Đurđevdan (slava), la festo de Sankta Georgo (kristana) kaj la celebrado de la reveno de la printempo.
Ivan Puni
Biografio
Puni kaj lia edzino, Kseniya Boguslavskaya, elmigris el Rusio en 1919, unue al Finnlando, kaj poste en 1920 al Berlino, kie la unua ekspozicio tute konsistanta de liaj verkoj estis okazigita ĉe la galerio der Sturm. En Berlino, Puni laboris ankaŭ kiel desegnisto de teatraj kostumoj kaj scenejoj. Puni kaj Boguslavskaya translokiĝis al Parizo en 1924, kie lia stilo ŝanĝis al varianto de Impresionismo.
Ederlezi (kanto)
La kanto akiris sian nomon de Ederlezi kiu estas festo okaze de la reveno de la printempo, festita precipe de romaoj en la balkana duoninsulo, Turkio kaj aliloke ĉirkaŭ la mondo. Ederlezi estas la romaa nomo por la bulgara, makedona kaj serba festo de Sanktulo Georgo. Ĝi estas festita la sesan de majo (okazanta proksimume 40 tagojn post la printempa ekvinokso). La diversaj balkanaj literumoj (Herdeljez, Erdelezi) estas variantoj de la turka Hıdırellez, feriotago indikante la komencon de la printempo, okazanta sur la sama tago.
Ivan Puni
Biografio
En Francio, li subskribis siajn verkojn kun la nomo Jean Pougny por distancigi sian novan artan praktikon de la antaŭa realigita en Rusio. En 1946, Puni/Pougny fariĝis franca civitano. Li mortis en Parizo en 1956.
Ederlezi (kanto)
Muzikisto Goran Bregović verkis ĝin omaĝe al la serboj, ciganoj kaj judoj deportitaj al Jasenovac, la tago de Sankta Georgo. Ederlezi estas la romaa nomo de la festo Sankta Georgo je la 6-a de majo, kiam ciganoj festas la finon de la vintro, malamiko de la ciganoj.
Kantoversioj
La kanto estas prezentita sur la albumo Ćiribiribela (1988) de Bijelo Dugnme kun la titolo "Đurđevdan" (la Tago de Sankta Georgo). Goran Bregović, la gvidanto de Bijelo Dugme, verkis kantotekston en la serbokroata. Li poste diris ke li intence aldonis du versojn de albana folklora kanto, kontraŭargumentante la fakton ke "Đurđevdan" estas foje perceptita kiel naciista kanto. Bregović ankaŭ registris version kun greka kantoteksto, titolita "Tou Ai Giorgi" ("de Sanktulo Georgo", greke: "Του Αη Γιώργη"), kun la greka kantisto Alkistis Protopsalti en 1991. La greka kantoteksto aŭtoras de Lina Nikolakopoulou. Fine, kune kun pola kantisto Kayah li ankaŭ registris version kun pola kantoteksto, titolitan "Nie ma, nie ma ciebie".
Bulgara grupo Ku-ku, kun gvida kantisto Slavi Trifonov, eldonis version de la kanto en pluraj albumoj kun bulgara kantoteksto ("Гергьовден", "Gergyovden, "la Tago de Sankta Georgo"), serbobulgara kantoteksto ("Свети Георги", "Sveti Georgi", "Sankta Georgo") kaj romaa- serbobulgara kantoteksto ("Erdelezi").
La grupo Beirut, itala saksofonisto Daniele Sepe kaj la usona grupo Burry Me Standing ankaŭ faris kovrilojn de la kanto "Ederlezi". Ankaŭ The Gypsy Rebels of Toronto (La Ciganaj Ribeluloj de Toronto), Kanado, kovris la kanton.
Turka kantistino Sezen Aksu eldonis la kanton en sia albumo titolita Düğün ve Cenaze (Geedziĝo kaj Entombigo) kun turka kantoteksto ("Hıdrellez") en 1997. La kantoteksto estis adaptita de Sezen Aksu kaj Pakize Baroışta.
Bosnia versio estis eldonita en 2007 fare de la folkloro-punka muzikgrupo No Smoking Orchestra (Orkestro Ne Fumi), en ia albumo Time of the Gypsies, Punk Opera (Tempo de la Ciganoj, punko-opero).
La franca grupo "Plume Tribu" same eldonis version de la kanto en sia albumo Le Chainon Manquant (2010)
Ederleze estas ankaŭ impona korusa kanto en la interpreto de Camélia Jordana kaj Les Glotte-Trotters (koruso).
En populara kulturo
La versio de Goran Bregović  titolita "Ederlezi (Scena Djurdjevdana Na Rijeci)") estis uzata en la filmo de Emir Kusturica Time of the Gypsies (Tempo de la Ciganoj) kiu famiigis la kanton ĉefe pro la interpretado de la makedona kantisto Vaska Jankovska, kies unika voĉo kontribuis al ĝia sukceso.
Vidu ankaŭ
Gelem, gelem (himno de la romaoj)
Romaoj (ciganoj)
Eksteraj ligiloj
Interpreto de de Ederleze fare de Camélia Jordana kaj Les Glotte-Trotters (koruso).
Interpreto de Ederleze fare de nederlanda koruso JIP
Interpreto de Ederlezi fare de Goran Bregović kiel sontrako en la filmo «Time of the Gypsies» de Emir Kusturica
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo en Esperanto estas tute bazita sur la anglalingva versio de la sama artikolo en Vikipedio, je dato 2017 11 28.
Montegrosso Pian Latte
Montegrosso Pian Latte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Cosio di Arroscia, Mendatica, Molini di Triora, Pornassio, Rezzo kaj Triora.
Kantono Kitsap (Vaŝingtonio)
Kantono Kitsap [kIcep] (angle: Kitsap County) estas administra unuo en la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝi ampleksas la nordajn du trionojn de la samnoma duoninsulo (la ceteron dividas Kantonoj Mason kaj Pierce. La kantona administra sidejo situas en Port Orchard, kaj la plej granda urbo estas Bremertono, grava konstruejo kaj riparejo de flotaj ŝipoj por la usona mararmeo.
La kantono havas surfacan areon de 1 466 km², el kio 440 km² estas akvo.
Historio
La teritoria parlamento kreis Kantonon Slaughter la el partoj de Kantonoj Jefferson kaj King. Oni postnelonge renomis ĝin Kitsap.
NGC 2046
NGC 2046 (alia indiko — ESO 56-SC162) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Sándor Lombardini
Sándor Lombardini [ŝAndor], slovake kaj kun plena nomo Alexander Franciscus Joseph Lombardini, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lombardini Sándor estis hungaria advokato, instruisto, apartenanta al la slovakaj patriotoj. Lia patro estis italo.
NGC 2046
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sándor Lombardini
Sándor Lombardini naskiĝis la en Bicsa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bytča en Slovakio), li mortis la  en Zsolna (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Žilina en Slovakio).
Biografio
Sándor Lombardini maturiĝis en gimnazio en Esztergom en 1869, poste li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Pozono), fine li doktoriĝis en 1872 en Reĝa Universitato de Pest. Post siaj studoj li komencis sian juran karieron en juĝejo de Buda. Iom poste li akiris advokatan diplomon, poste li laboris jam en juĝejo de Zsolna kiel subnotario, sed fine li malfermis advokatan atelieron. Li kontribuis en provincaj gazetoj hungare kaj slovake, li finance subtenis la slovakan gazetaron. En 1896 li konfesis tiun veron, ke kelkaj liaj verkoj estas plagiatoj.
Mühlethurnen
Mühlethurnen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1359 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Mühlethurnen situas en la Svisa Mezlando ĉe la bordo de la rivero Gürbe, meze inter Thun kaj la federacia urbo Berno, kiuj ambaŭ situas en distanco de proksimume 13 kilometroj de la vilaĝo sudsudoriente respektive nordnordokcidente. Tra la komunumo fluas de okcidento al oriento la rojo Mülibach, kiu oriente de la stacidomo alfluas al Gürbe. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mühlethurnen (sur alteco de 549 m s.m.), la kvartalo Bahnhof Thurnen (sur alteco de 546 m s.m. oriente de la stacidomo), la setlejoj Mülibach (sur alteco de 661 m s.m. okcidente de la ĉefvilaĝo), Zil (sur alteco de 565 m s.m. norde de la ĉefvilaĝo), kaj Türlibaum (sur alteco de 573 m s.m. sude de la ĉefvilaĝo). La setlejoj situas ĉiuj okcidcente de la rivero Gürbe, dum la ebenaĵo oriente de la rivero servas al intensiva agrikulturo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mühlethurnen limas en nordo al Kirchenthurnen, en nordoriento al Mühledorf, en sudoriento al Kirchdorf, en sudo al Lohnstorf, kaj en okcidento al Riggisberg.
Trafiko
Tra Mühlethurnen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 221 de Belp al Thun kaj la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Kirchenthurnen al Schwarzenburg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 7 kilometrojn norde apud Belp, kie ankaŭ troviĝas la internacia Flughaveno de Berno. En la komunumo troviĝa la stacidomo Thurnen de la trajnlinio tra la Gürbe-Valo de Belp al Steffisburg. Poŝtaŭtolinioj kondukas de la stacidomo de Thurnen al Schwarzenburg kaj al Belp.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mühlethurnen datiĝas el la jaro 1343 kiel Muliturnden. En la 14-a jarcento la berncivita familio von Blankenburg estis bienposedanto en Mühlethurnen. Ĝi donacis la rajtojn en la jaro 1343 respektive 1362 al la Monaĥejo Interlaken. Post la reformacio al tuta teritorio fariĝis havaĵo de la urbo Berno, kiu ĝin atribuis kun la najbaraj vilaĝoj al la tribunalo Thurnen respektive en la 18-a jarcento Mühlethurnen interne de la kampartribunalo Seftigen. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Mühlethurnen estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando. Pro la bona trafika situacio en la dua duono de la 20-a jarcento ĉirkaŭ la stacidomo estiĝis granda nova setlejo, kiu nuntempe estas la ekonomia centro de la Gürbe-Valo.
Nicefora pintvostanaso
La Nicefora pintvostanaso (Anas georgica niceforoi), estis birdo jam formortinta kaj subspecio de la Flavbeka pintvostanaso (Anas georgica), nome anaso de la grupo de plaŭdanasoj kaj subfamilio de Anasenoj. Ĝi estas unu el tri subspecioj, kaj troviĝis en centra Kolombio, sed iĝis formortinta en la 1950-aj jaroj, kaj la lasta estis vidata en 1952.
Aspekto
La Nicefora pintvostanaso estis pli malhela kaj pli riĉa laŭ koloro ol la plej proksima alia subspecio, nome la Ĉilia pintvostanaso A. g. spinicauda, kun la kapo kaj kolo pli striecaj, la krono malhelbruna kaj kun malpli pinteca vosto.
Distribuado
La iama teritorio inkludis subtropikajn kaj moderklimatajn zonojn de nord-centra Kolombio, 1000–3000 m supermarnivelo en la supra valo de la rivero Cauca, la centra parto de la Cordillera Oriental, la Bogota Altebenaĵo kaj en Kundinamarko.
Ĉarniro
Ĉarniro estas metala artiko, kunaĵo de du pecoj moveblaj ĉirkaŭ komuna akso. Ekzistas multaj diversaj ĉarniroj, ekzemple ĉe pordoj kaj fenestroj.
Laŭ Francisko Azorín Ĉarniro estas Artiko konsistanta el metalaj platetoj turniĝantaj ĉirkaŭ komuna akso uzata por kunigi ĉiu pordofolio [tiel: sen akuz.] kun ĝia kadro. Kaj li indikas etimologion el la latina cardo, cardinis (pord-pivoto). Li aldonas teknikajn terminojn por cimatitipoj, nome dorika cimatio, jonika cimatio kaj lesbia cimatio.
Islama erao
Kalendaro > Islama kalendaro > Islama erao < Erao
La Islama erao komenciĝas je la Heĝiro. La komenco laŭ la gregoria kalendaro estas la 16-a de julio 622 p.K..
La islama kalendaro dividas jaron al 12 monatoj, kiuj havas alterne 30 kaj 29 tagojn. El tio rezultas jaro de nur 354 tagoj. Pro tio la islama kalendaro la datoj de la naturaj sezonoj varias.
Pál Gömöri
Pál GÖMÖRI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gömöri Pál estis hungara kuracisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
Pál Gömöri naskiĝis la 1905 en Budapeŝto. Li mortis la 1973 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Gömöri frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li eklaboris en la universitata hospitalo. En 1933 li studvojaĝis al Germanio. Hejmenveninta li daŭris la instruan, esploran kaj kuracan laborojn, kie li atingis diversajn rangojn. En 1955 li fondis kaj redaktis kuracan fakrevuon. Li ricevis premion Kossuth en 1957, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
4644 Oumu
4644 Oumo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1990 de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la havenurbo Oumu sur la Oĥotska Maro, 50 km norde de Kitami.
Arzamaso
Arzamaso (Арзамас) estas urbo en Niĵnij-Novgoroda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 22403.
La urbo estis fondita en jaro 1578.
24414 Anzhenhosp
24414 Anzhenhosp estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Arzamaso
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1719.
24414 Anzhenhosp
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Arzamaso
La interurba telefona kodo estas 83147, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
24414 Anzhenhosp
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Hospitalo Anzhen de Pekino, fondita en 1984 de Yingkai Wu (吴英恺), fondinto de la toraka kirurgio kaj korĥirurgio en Ĉinio, ĝenerala malsanulejo kun speciala fokuso en la kuracado de korpulmaj vaskulaj malsanoj. Kiel Nacia Centro de Klinika esploro pri Korvaskulaj Malsanoj, ĝi ludas gvidan rolon en la korvaskula kampo en Ĉinio.
Saint-Julien-la-Genête
Saint-Julien-la-Genête estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 213 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Julien-la-Genête etendiĝas sur 11,91 km², kaj havis 213 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 17 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Julien-la-Genête situas je alteco de 522 metroj.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Georges Chirade, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Julien-la-Genête apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Arzamaso
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°24' norde, longitudo 43°49' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Tjoŝa (Тёша) (kiu enenfluas en riveron Oka (Ока)),
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 41.5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 109.4 mil loĝantojn.
NGC 2047
NGC 2047 (alia indiko — ESO 56-SC167) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
István Szabó (kuracisto)
SZABÓ István [sab:o] estis rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Ciumbrud la 15-an de marto 1921 kaj mortis en Târgu Mureș la 6-an de oktobro 1997. Li estis la edzo de kuracistino Etelka Szabó Adorján.
Kariero
István Szabó diplomitiĝis en Kluĵo en 1944, de 1945 li laboris en la OGYI de Târgu Mureș. Li fariĝis doktoro de medicinaj sciencoj en 1967, doktoro-docento en 1973.
Suchovské Mlýny
Suchovské Mlýny (en tarduko Muelejoj de Suchov) estas vilaĝo kaj baza setlejunuo, parto de municipo Suchov en distrikto Hodonín. Estas ĉi tie registritaj 28 adresoj. Vivas ĉi tie 86 loĝantoj.
Suchovské Mlýny situas en katastra teritorio Suchov kun areo 14,45 km2.
Historio
Komune kun pluaj domaroj, hodiaŭ partoj de Suchov, nomataj Podhájské Mlýny kaj Zámečníkovy Mlýny, ili apartenis al vico da muelejoj sur bordoj de rojo Jamný potok inter Javorník kaj Vápenky. La domaro estas kreata de fermita grupo de muelejaj kortoj konataj jam en mezepoko. Konserviĝis ankaŭ popolaj konstruaĵoj el la 19-a jarcento, el kiuj la plej rimarkindaj estas etaĝaj grenejoj. La propraj muelejoj estis alikonstruitaj, lastaj radoj estis en la trafiko eĉ post la  dua mondmilito.
Ede Pásztor
PÁSZTOR Ede (pastor) estis hungara gazetredaktisto naskita en Nagyvárad la 5-an de marto 1879 kaj mortinta en Oradea la 15-a de julio 1936.
Kariero
Pásztor Ede debutis kiel ĵurnalisto ĉe la Nagyváradi Napló, poste li redaktis la gazeton Nagyváradi Friss Újság, kies li estis ankaŭ posedanto. En 1932 li fondis sendependan politikan ĵurnalon titolitan Erdélyi Magyarság.
Jenő Léner
LÉNER Jenő (naskiĝis 23-an de junio 1894 en Hungara reĝlando en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio) - mortis 29-an de novembro 1948 Novjorko, Usono) estis fama violonisto, gvidanto de arĉa kvarteto (1919-42). Lia edzino estis Erzsi Fóthy, lia bofrato estis Artúr Fehér.
Biografio
Jenő Léner devenis el juda familio. Li studis en la Muzikakademio Ferenc Liszt de Budapeŝto, poste iĝis ano de la muzikgrupo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li fondis triopon kun József Smilovits [ŝlimoviĉ] (violono) kaj Imre Hartmann [hartman] (violonĉelo), poste kvaropon kun Sándor Róth [ro:t] (aldviolono) kaj ili prezentis sin en 1919 en Szeged. Ili faris la unuan konĉerton en Vieno (1920) poste ekveturis al internacia turneo kaj setlis en 1923 en Anglio. La Léner-arĉkvaropo iĝis la plej konata kvarteto de la mondo. Ili vizitis dum turneoj tutan Eŭropon kaj Usonon, Kanadon, Latin-Amerikon. Ili setlis en Meksiko, en 1941, la kvarteto malfondiĝis en 1942.
(15285) 1991 RW18
(15285) 1991 RW18 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
József Erőss
ERŐSS József (ereo:ŝ) estis rumanuja hungara historiisto naskita en Csíkszereda la 26-an de oktobro 1868 kaj mortinta en Sfântu Gheorghe la 7-an de novembro 1932.
Biografio
József Erőss studis en Csíksomlyó, li finis la teologion en Gyulafehérvár. Li havigis diplomon de instruisto en Koloĵvaro. Li estis mezlerneja instruisto en Gyulafehérvár, Csíksomlyó, Kézdivásárhely (1894-1929). Li verkis ankaŭ porjunularan teatraĵon pri Áron Gábor, kiu aperis en 1914 en Kézdivásárhely.
Katedralo de Kolonjo
La katedralo de Kolonjo (Kölner Dom, oficiala nomo Hohe Domkirche St. Peter und Maria ("alta katedrala preĝejo Sanktaj Petro kaj Maria") - estas katolika preĝejo en la historia centro de la germana urbo Kolonjo kaj la katedralo de la katolika diocezo Kolonjo. La patronoj de la katedralo estas Simono Petro kaj Maria, la patrino de Jesuo.
Signifo
La katedralo de Kolonjo havas altecon de 157,38 metroj. Ĝi estas, post la katedralo de Ulm, la dua plej alta preĝeja konstruaĵo de Eŭropo kaj la tria plej granda de la mondo.
La katedralo situas en distanco de proksimume 250 metroj okcidente de la rivero Rejno ĉe la eksa norda limo de la antikva romia urbo Kolonjo. Laŭ la nuntempa urba arkitekturo, rekte najbaras la trajna ĉefstacidomo de la urbo, la muzeo Ludwig, romia-ĝermana muzeo, kaj la fervoja hohencolerna ponto, kiu okcidente-oriente superpontas la riveron.
La konstruaĵo troviĝas sur monteto pli-malpli 17 metrojn super la rivera nivelo, kaj ankaŭ plurajn metrojn super la ĉirkaŭaj stratoj, kaj nuntempe prezentiĝas kvazaŭ starante sur betona konstruaĵo, kiu ĉirkaŭ la katedralo kreas vastan placon. La preĝejo bonorde havas poŝtan adreson, kiu estas Domkloster 4.
Inter la jaroj 1880 kaj 1884 la katedralo estis entute la plej alta konstruaĵo de la mondo. Krome temas pri la plej populara turisma vidindaĵo de Germanio: dum la jaro 2001 nombriĝis kvin milionoj da vizitantoj, kaj dum la jaro 2004 ses milionoj da vizitantoj el ĉiuj partoj de la mondo.
Antikva kaj frumezepoka arkitekturo
Dum arkeologiaj fosadoj sub la katedraloj estis trovitaj restoj de romiaj loĝdomoj de la 1-a ĝis 4-a jarcentoj. Fine de la 4-a aŭ komence de la 5-a jarcento sub la ĥorejo de la nuntempa katedralo ekestis 30 ĝis 40 metrojn longa halo, kiu eble jam estis absida preĝejo. Post jarcento tiu konstruaĵo anstataŭiĝis pere de simile granda konstruaĵo, kiu havis tombejojn de frankaj regantoj kaj probable jam estis preĝejo. Dum la dua duono de la 6-a jarcento ekestis tria konstruaĵo, kiu klare rekoneblas kiel kristana preĝejo. La konstruaĵo ĝis la jaro 800 pli kaj pli ampleksiĝis. El la 6-a jarcento konserviĝis frukristana baptejo oriente de la nuna katedrala ĥorejo kun okangula bapta baseno.
Malnova katedralo
La "malnova katedralo" estis la konstruaĵo, kiu senpere antaŭis la nunan katedralon. Ĝi inaŭguriĝis la 27-an de septembro 873. Arkeologiaj fontoj indikas, ke ĝi konstruiĝis dum pli ol 70 jaroj, kaj ke la konstruaj laboroj do komenciĝis ĉirkaŭ la jaro 800.
Tiu katedralo havis longan centran navon kaj ĉe ambaŭ finaĵoj pli malgrandajn transversajn navojn. Ĝi estis la modelo por multaj aliaj preĝejoj de la epoko en tuta Eŭropo. En la katedralo admireblis la tiel nomata Gero-kruco, la dua plej aĝa granda ligna skulptaĵo de tuta Eŭropo kreita post la antikva epoko. Ĝi verkiĝis dum la 10-a jarcento kaj altas 2 metrojn.
Dum la jaro 1248 oni planis iom post iom malkonstrui la malnovan katedralon por havi spacon por komenci la konstruan laboron pri la nova katedralo. Dum provo forigi la orientan ĥorejon per brulado tamen akcidente brule detruiĝis preskaŭ la tuta konstruaĵo. La okcidenta flanko estis provizore riparita, por havi lokon por kristanaj diservoj, sed energie oni samjare, pli intense ol planite, komencis la konstruon de la nova, nuntempa katedralo.
Unua Konstrufazo: 1248 ĝis 1530
Kolonjo tiutempe havis duonmilionon da enloĝantoj kaj estis senkonkurence la plej granda urbo de la mezepoka Eŭropo – komerca metropolo. La 23-an de julio 1164 la kolonja ĉefepiskopo alportis la relikvojn de la sanktaj tri reĝoj, salutintaj la novnaskitan bebon Jesuo, de Milano al Kolonjo. La imperiestro Frederiko la 1-a de la germanlingva Sankta Romia Imperio nomis la relikvojn donaco al sia kanceliero. La relikvoj altiris amason da pilgrimantoj al la kolonja katedrelo, kiuj estis tro multaj por la malnova preĝeja konstruaĵo kaj fortigis la planon krei pli grandan, vere metropolan katedralon.
La gotika konstruaĵo komenciĝis la 15-an de aŭgusto 1248. La uzitaj ŝtonoj plejparte venis el la proksima montaro Siebengebirge oriente de Bonno. Modelo estis la katedralo de Amiens en Francio. Post kiam Kolonjo dum la jaro 1288 fakte iĝis libera imperia urbo, ne plu posedaĵo de la katolika episkopo de Kolonjo (kiu daŭre posedis la tutan kompletan regionon), la konstruata konstruaĵo plue formale restis la rezidejo de la ĉefepiskopo, sed li vizitis sian rezidejon malofte. La ĥorejo inaŭguriĝis la 27-an de septembro 1322, kaj la relikvoj de la sanktaj tri reĝoj estis transportitaj tien.
Dum 1410 la suda turo ricevis sian duan etaĝon, kaj sur ĝi dum 1418 en ligna kadro pendiĝis granda katedrala sonorilo. Fine de la 15-a jarcento pli kaj pli malintensiĝis la laboroj pri la katedralo, post la jaro 1530 la laboroj tute ĉesis. Pluraj epidemioj estis malforigintaj la urban loĝantaron, la reformacio malfortigis la pozicion de la katolika eklezio kaj la pilgrimantoj forte malpliiĝis, kio rezultigis fortajn financajn problemojn por la giganta preĝeja entrepreno.
Dum pli ol 300 jaroj la nefinita katedralo dominis la urban silueton. Ĝis la jaro 1868 sur la nefinita suda turo troviĝis konstrua gruo el la 14-a jarcento, kiu dum jarcentoj ne plu estis uzita, sed ne forprenita. La urbanoj ekŝercis, ke la mondo pereos kiam la katedralo pretiĝos (sed tio neprobablas...).
Dua Konstrufazo: 1823 ĝis 1880
Dum 1814 la arkitekto Georg Moller en Darmstadt retrovis unu duonon de la pli ol 4 metrojn granda historia fasadoplano pri la katedralo, kaj la alian duonon dum 1816 retrovis lia kolego Sulpiz Boisserée en Parizo. Komence de la 19-a jarcento krome la epoko de romantikismo fortigis la publikan intereson pri la mezepoko kaj repopulariĝis la nefinita katedrala konstruaĵo. La 4-an de septembro 1842 rekomenciĝis la konstruaj laboroj. Multaj privatuloj donacis monon por la projekto, kaj ankaŭ la ŝtato Prusio, kiu estis konkerinta la okcidentan provincon Rejnlando kun ĝia centro Kolonjo, kontribuis al la kostoj. Dum la jaro 1880 la katedralo estis finkonstruita, pli ol 600 jarojn post la komenco de la konstruaj laboroj. La pezo de la konstruaĵe uzataj ŝtonoj ampleksas proksimume 300.000 tunojn. La 157,38 metrojn alta preĝejo dum kvar jaroj estis entute la plej alta konstruaĵo de la mondo: fine de la jaro 1884 la rekordon transprenis la 169,3 metrojn alta Vaŝingtona Monumento.
La fino de la katedrala konstruo la 15-an de oktobro 1880 estis celebrata per granda festo, kiun Vilhelmo la 1-a, imperiestro de la naŭ jarojn pli frue fondita Germana Regno, uzis por publika memprezento kaj naciisma reprezentado. La festo tamen okazis dum la epoko, en kiu la prusia ŝtato en Germanio favorigis la protestantisman eklezion kaj luktis kontraŭ katolikaj institucioj. La oficanta kolonja ĉefepiskopo Paulus Melchers estis en ekzilo, kaj multaj el la plejgrandparte katolikaj kolonjanoj bojkotis la akcepton de la protestantisma imperiestro.
Konservo
Dum la Dua Mondmilito la katedralo forte damaĝiĝis, interalie per la trafo de pli ol 70 bomboj. Brulojn kaŭzitajn de la bomboj pluraj helpantoj poziciigitaj en la konstruaĵo tuj estingis, sed tamen la fizikaj damaĝoj pro la eksplodoj kolapsigis plurajn tegmentajn volbaĵojn. La fera tegmenta skeleto restis stabila. Post la milito 95 procentoj de la kolonja urbocentro estis detruitaj, kaj inter la ruinoj la nur parte detruita katedrala skeleto fantome elstaris. Dum 1948 komenciĝis la rekonstruo, kaj ekde la jaro 1956 la kadedralo denove taŭgis por diservoj.
Nuntempe aparte mediaj problemoj damaĝiĝas la katedralon. Acida pluvo atakas la ŝtonan substancon, kaj la motoraj gasoj de la urbocentra trafiko malheligas ĝin. Daŭre la katedralaj skulptistoj renovigas unuopajn fasadajn elementojn, kaj luktas rapidi pli ol la mediomalpura detruo.
Ibiá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Araxá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Skadara lago
Skadara lago (Скадарско језеро, Liqeni i Shkodres) estas karsta lago ĉe limoj de Montenegro (⅔ de areo) kaj Albanio (⅓ de areo — ). Tio estas la plej granda lago sur Balkano. Ties areo moviĝas de 356 ĝis laŭ tio, kiel en sezonoj ŝanĝiĝas alteco de nivelo. Ĝi atingas profundecon. La orienta kaj norda bordoj estas malaltaj, dum la okcidenta kaj sud-okcidenta estas montoriĉaj.
Ĝia fundo estas pli malsupra ol la marnivelo je ĉirkaŭ 38 metroj.
Lajos Fülep
Biografio
Lajos Fülep frekventis universitaton en Budapeŝto, dume li ĵurnaladis. Ekde 1904 li studvojaĝis en Parizo kaj Florenco, sed li vivis ankaŭ en Romo. En 1914 li hejmenvenis kaj ekinstruis en lernejo, krome li verkis artikolojn por Nyugat. Li apartenis al rondo de György Lukács kaj Béla Balázs. En 1918 li iĝis pastro. Post la 1-a mondmilito kaj la revolucioj li estis en diversaj lokoj pastro. En la 1930-aj jaroj li instruis en universitato de Pécs, ekde 1946 en ELTE. Li ricevis premion Kossuth en 1957, en 1930 kaj 2001 aliajn premiojn.
Skadara lago
Ĝiaj koordinatoj estas.
En la lagon fluas rivero Morača kaj forfluas rivero Buna en Adriatikon. Proksime de sud-orienta bordo situas albana urbo Skadar.
En Montenegro la lago kaj ĉirkaŭaĵo estas ekde la jaro 1983 nacia parko. Temas pri unu el la plej grandaj birdaj rezervejoj en Eŭropo kun pli ol 270 specioj.
Miklós Pásztor
PÁSZTOR Miklós (pa:stor) estis hungara ĵurnalisto, gazetredaktisto naskita en Nagyvárad la 18-an de februaro 1911 kaj mortinta en Ukraino la 13-a de januaro 1943.
Kariero
Pásztor Miklós de 1928 li laboris ĉe Friss Újság de Oradea, de 1936 li fariĝis ĝia redaktoro.
Parujr Sevak
Vivo
Inspirita de la okcident-armena poeto Ruben Sevak, Parujr Ghazarjan adoptis la nomon Parujr Sevak kiel sian plumnomon.
En 1960 Sevak revenis al Erevano kaj komencis sian fekundan kaj signifan literaturan, sciencan kaj publikan aktivismon. Li komencis labori ĉe la Abeghjan Instituto de Literaturo kiel scienca esploristo. De 1966-1971 Sevak laboris kiel la Sekretario de la Estraro de la Uniĝo de Armenaj Verkistoj de Armenio.
En 1967 Sevak fariĝis doktoro pri filologio post disertacia defendo. En 1968 li estis elektita en la Supera Konsilio de la Armena SSR.
Heredaĵo kaj memoro
Unu el la ĉefaj stratoj de la distrikto Kanaker-Zejtun de Erevano estas nomita laŭ Sevak. Lernejo numero 123 de Erevano ankaŭ portas lian nomon.
Prahistoria arto
La prahistoria arto estas arta fenomeno kun granda amplekso tempa kaj geografia, kiu aludas la diversajn manifestiĝojn de la homa inĝenio en la periodo antaŭ la invento de la skribado.
Kvankam malfacilas ĝeneraligi pri tiom ampleksa (en la tempo kaj en la spaco) pro la artagado de tiom diversaj kaj distancaj civilizacioj, oni povas diri ke en bildagoj de la prapopoloj, la realismo estas io escepta, dum simbolismo, abstraktado, stilizado kaj skizismo, aperas kiel tutmonda tendenco.
Alia ebla ĝeneraligo estas ke preskaŭ la tuta surmura arto de la holoceno disvolviĝas en la ekstero, kaj ĉiukaze en rokaj ŝirmejoj, klifoj kaj kavetoj ne tre profundaj.
Trie ankaŭ la megalitismo kaj konstruado de tomboj, rilate la adoradon al mortintoj, aŭ la neceso disvolvi defendan arkitekturon, ofte per ciklopaj konstruaĵoj (kies motivigo superas la militajn necesojn), estas ĝeneralaj en la tutmonda prahistoria arto.
Laste, spite al la rimarkinda religia signifo de la prahistoria arto, tiu ne nur asociiĝas al la funebra aŭ mitologia kampo, sed la temoj ampleksas ankaŭ ĉiujn aspektojn de la socia vivo de homoj (ĉaso, milito, taskoj, ceremonioj, hierarkioj, sekso, familio, eĉ distro...) kaj, ĉefe, dum la socioj evoluis, la glorigon de povo kaj de povuloj.