cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neagnoskita ŝtato
Agnoskitaj de duon-agnoskitaj ŝtatoj
Respubliko Montara Karabaĥo Respubliko kiu proklamiĝis sendependa disde Azerbajĝano en 1991. Ĉi tiu teritorio historie apartenis al Armenio, kaj post eniro en Sovetion la teritorio Montara Karabaĥo estis donita al la Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko. Post la falo de Sovetio, la karabaĥaj armenoj pere de referendumo proklamis la reunuiĝon kun Armenio, kio ne estis agnoskita de Azerbajĝano. Ekde tiam Azerbajĝano havas frostigitan armatan konflikton kun Montara Karabaĥo. Nur Abĥazio, Sud-Osetio kaj Ĉednestrio oficiale agnoskas ĝin. Armenio ne faras tion pro la negocadoj por atingi interkonsenton sed malferme havas rilatojn kun la lando.
Ĉednestrio, Moldavio Situanta inter Moldavio kaj Ukrainio, en la ekstero de la rivero Dnestro. Ĝi proklamiĝis sendependa ekde 1990, kvankam nur estas agnoskata de Abĥazio, Sud-Osetio kaj Montara Karabaĥo, landoj kun limigata agnosko. La plejparto de ĝiaj loĝantoj estas rusoj kaj ukrainoj.
Agnoskitaj de nur unu lando
Turka Respubliko Norda Kipro, Kipro
Kun limigita agnosko
Ofte, la ŝtatoj ne estas agnoskataj pro la premoj kiujn aliaj landoj, interesataj en la teritorio, faras. Ankaŭ ekzistas kazoj kiam la landoj ne plu agnoskas ilin. (Ordigitaj laŭ la kvanto de ŝtatoj kiuj agnoskas ilin):
Sud-Osetio Respubliko deklarata sendependa en 1991 dide Kartvelio. Post unu jaro da milito, la batalhalto estis proklamita. En 2008 okazis mallonga milito sed intensa, en kiu Rusio intervenis forpelante la kartvelojn.
Abĥazio Situanta inter la Nigra Maro kaj Kaŭkazio. Ĝi estas respubliko deklarita sendependa de la abĥazaj komunistoj en 1992. Kiam ĝi proklamiĝis sendependa, milito ekiĝis, kiu finiĝis du jarojn poste. Ekde tiam, ĝi estas ekster la rego de Kartvelio.
Respubliko Ĉinio (Tajvano)
Araba Demokratia Sahara Respubliko
Kun plimulta agnosko
Landoj kies historia legitimeco estas pridubata de aliaj landoj:
Palestino
Israelo
Ĉina Popola Respubliko
Unikaj kazoj
Armenio
Nord-Koreio
Sud-Koreio
Uruçuca
Uruçuca estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 19.837 loĝantojn en 2010.
Konkurso de paco
Konkurso de paco (ĉeĥe Závod míru, slovake Preteky mieru, Велогонка мира, pole Wyścig Pokoju, germane Friedensfahrt, france Course de la Paix) estis la plej granda amatora biciklista konkurso post la dua mondmillito en Orienta Eŭropo. Ĝi okazis ekde la jaro 1948, unue sur teritorio de Pollando kaj Ĉeĥoslovakio, ekde la 1950-aj jaroj aldoniĝis ankaŭ orienta Germanio kaj en la 1980-aj jaroj ankaŭ Sovetunio. Lasta jarkonkurso 2006 estis konkurso de kategorio 2.HC de IBU. Ekde la jaro 2007 la konkurso estis pro financaj kaŭzoj finita.
Pavlov (distrikto Jihlava)
Pavlov (germane: Pailenz ) estas vilaĝo en Ĉeĥio en okcidenta Moravio, proksime de Jihlava. En kalkulitaj  kaj la areo estas 13,35 km².
Lukrecio
Titus Lucretius Carus, nomita Lukrecio, (naskiĝis ĉirkaŭ -99, mortis ĉirkaŭ -55) estis romia poeto kaj filozofo.
Vivo
Pri la vivo de Lukrecio ne multo estas konata. Li naskiĝis -96/-95, kaj laŭ onidiroj li freneziĝis pro amiga drogtrinkaĵo kaj sinmortigis ĉirkaŭ -55. Des pli emfazinde estas la atingaĵo de la aŭtoro, ĉar dum "klaraj momentoj" de sia ĉefe depresiva malsano li sukcesis verki sian imponan poemegon.
Filozofio
Lukrecio, unu el la plej elstaraj romiaj filozofoj, estis ano de atomismo. Li apogis sin ĉefe sur la instruo de la helena filozofo Epikuro, lia direkta instruisto supozeble estis Filodemo.
Lukrecio estis konvinkita, ke la animo estas mortema (por tiu konvinko li sumigis 28 (!) pruvojn) kaj ke estas neeble, ke dioj enmiksiĝas en la vivon de la homoj. La celo de la filozofio de Lukrecio estis, ke la homoj akiru emocian trankvilon kaj seneksciton kaj forigu timon pri la morto kaj pri la dioj. Kontraste al Epikuro Lukrecio interesiĝas por la sociaj okazaĵoj de sia epoko, kondamnas la etikan degeneron de la nobelularo, akuzas la terurojn de la milito.
Al Lukrecio sin rilatis speciale la materiismaj filozofoj de pli postaj epokoj, ekzemple en la 17a jarcento kaj en la marksisma socialismo.
Literaturhistoria signifo
Lukrecio kaj Cicerono estis pioniroj de filozofia verkado en latina lingvo. Pro tio ili ofte devis formi taŭgan latinlingvan terminaron kaj penis iĝi sendependaj de la helenaj lingvo kaj literaturo.
Esenca diferenco rilate al Cicerono estas, ke Lukrecio elektis la formon de didaktika epopeo (en heksametroj). Ankaŭ por tiu kategorio de la latina literaturo Lukrecio meritas la nomon de pioniro. Sub tiuj premisoj kompreneblas, ke la versoj de Lukrecio ne atingas la elegantecon de pli postaj latina heksametra poezio (speciale tiu de Vergilio kaj Ovidio).
Kiel Epikurano Lukrecio restis for de la aktuala politiko de sia vivtempo. Laŭ multaj opinioj estas ja la "risko de lia poezio", ke li provis publikigi la doktrinon de Epikuro, kaj speciale lian fizikon, en formo de poemo (vd. supre), kvankam Epikuro mem diris, ke Epikurano ne verku poeziaĵojn – sed tiu eldiro eble pli rilatis al la enhavo de mitoj (fabulae) kaj ne tiom al la formo de poemo ĝenerale. Ĉar Lukrecio do diskonigis "veraĵon", doktrinon, finfine fakte (epikurisman) gracpromeson, li riskis fari tion, spite de la eldiro de sia majstro, en formo de poemo. Pli fruaj eksperimentoj en la latina literaturo pri filozofa poezifarado pli malpli fiaskis, ĉefe pro problemoj estetikaj kaj stilaj (komp. Cic. Ac. II,5,6 kaj Tusc. I,6; II,7 kaj IV,6f.).
La poemo De Rerum Natura (laŭvorte "Pri la Naturo de la Aferoj" aŭ "pri la vera eco de la estaĵoj") estis denove redaktita de Cicerono mem kaj publikigita post la morto de Lukrecio (laŭ informo de Hieronimo). De Rerum Natura ampleksas ses librojn kaj prezentas la fizikon, la psikologion kaj la kulturan teorion de Epikuro. La etiko nur estas flanke traktata. La ses libroj disdividiĝas en tri grupojn: I kaj II: pri atomoj; III kaj IV: pri animo kaj menso ("anima", "animus"); V kaj VI: pri la mondo kaj ĝiaj fenomenoj. Kiel fonton probable Lukrecio uzis la verkojn de Epikuro mem, kiuj nuntempe nur parte estas pluekzistantaj.
Lukrecio volas esti instruisto, kaj tio kiel konfesanta adepto de Epikuro (komp. la "eksterajn proemiojn" [enkondukojn de la libroduoj] kun iliaj himnoj pri Epikuro); celo (pri tio komp. Arthur Schopenhauer) estas la "liberigo de la homo" for de la religio, ĝuste per "ekkono". En ĥaosa epoko Lukrecio volas protekti kaj fortigi la homojn kontraŭ ĝenerala sensensiĝo kaj senvaloriĝo, emfazante la naturan perspektivon de pereo de ĉiuj objektoj – ankaŭ la "diaj".
La verko de Lukrecio iĝis populara kaj multaj el liaj versoj fariĝis proverboj en latinidaj lingvoj.
Etelka Magyari
MAGYARI Etelka [madjari] estas rumanuja hungara aktorino, asistantino de reĝisoro naskita en Lugoj la 26-an de majo 1978.
Kariero
La aktorino ludas ekde 2005 en la Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro. Ŝi diplomiĝis en la Okcidenta Universitato de Temeŝvaro en la fako pri aktoro en germana lingvo.
2510 Ŝandongo
2510 Ŝandongo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la orienta ĉina provinco Ŝandongo, borde de la Bohaj-maro.
Bosono la 1-a (Marĉo)
Bosono la 1-a de Marĉo (Boson 1er de la Marche) kromnomita « la Maljuna » estis grafo de Marĉo kaj de Perigordo. Laŭ la kroniko de Saint-Maixent, li estis la filo de la grafo Sulpico de Marĉo kaj postis lin je ties morto. Per sia edziĝo al Aina (Emma), filino de la grafo Bernard de Angulemo kaj de Perigordo, li fariĝis ankaŭ grafo de Perigordo. Li havis kvin filojn kaj partigis siajn bienojn inter la tri plejaĝuloj :
Tales of Symphonia
Tales of Symphonia (japane: テイルズ オブ シンフォニア, Teiruzu obu Shinfonia) estas japana rolluda videoludo aperinta por Nintendo GameCube la 29-an de aŭgusto 2003 en Japanio, kaj poste en Nord-Ameriko kaj Eŭropo. Tiu ludo, kreita de la japana firmao Namco, estas la kvina en la serio Tales of.
En 2008 aperis por Wii sekvo de tiu ludo, Tales of Symphonia: Dawn of the New World.
Intrigo
Tales of Symphonia okazas en mezepok-magia mondo nomata Sylvarant. La ĉefrolulo, Lloyd Irving, ekveturas kun siaj amikoj Genis Sage kaj Colette Brunel al aventuro por “regeneri” Sylvarant, replenigante ĝin je manao, vivnecesa magia energio. Dum tiu aventuro, ili esploras la mondon, renkontas homojn, kiuj aliĝos al la teamo, kaj batalas kontraŭ diversaj monstroj kaj malamikoj.
Elle Macpherson
Vivo
Macpherson sukcesegi en 1982, kiam la virina gazeto Elle aperigis foton pri ŝi. Ŝi aperis sur la titolpaĝo plurfoje en la sekvaj ses jaroj. Ŝi geedziĝis en 1985 kun la franca fotografisto Gilles Bensimon, ili divorcis en 1989. Ŝi atingis en 1986 grandan konatecon pro fotoj aperintaj en usona fakmagazino Sports Illustrated. Samjare aperis en TIME-magazino mallonga biografio kun la titolo The Big Elle. En tiu artikolo de TIME oni nomumis lin „“ (La Korpo).
Tales of Symphonia
Ludmaniero
Ekzistas tri interfacoj en tiu ludo:
Elle Macpherson
Vivo
Ŝi aperis sur la titolpaĝo de Sports Illustrated Swimsuit Edition en 1994 kun topmodeloj kiel Kathy Ireland kaj Rachel Hunter. Samjare ŝi senvestiĝis por la maja eldono de Playboy. La magazino People elektis lin en 1995 inter la 50 plej belajn homojn (50 Most Beautiful People). Ŝi fondis en 1996 kun kvar pliaj topmodeloj (Cindy Crawford, Naomi Campbell, Christy Turlington kaj Claudia Schiffer) Fashion Café en Novjorko.
Tales of Symphonia
Ludmaniero
Dum bataloj partoprenas maksimume 4 roluloj (el 8, kiujn povas enhavi la teamo). La ludanto regas nur unu el ili kaj devas realtempe batali kun diversaj atakoj, magiaj aŭ ne. Ĉiu rolulo havas proprajn atakojn kaj fortojn. Povas esti 4 ludantoj samtempe, kaj ĉiu el ili regas unu rolulon dum bataloj.
Zsigmond Bernauer
Zsigmond Bernauer [ĵigmond bernaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernauer Zsigmond estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
Elle Macpherson
Vivo
Ŝi filma debuto okazis en 1994 en filmo Sirens kun Hugh Grant kaj Tara Fitzgerald. Por la rolo, ŝi devis dikiĝi 10 kilogramojn. Ŝi ludis en 1996 en la amfilmo Jane Eyre de la itala reĝisoro Franco Zeffirelli, kiun sekvis roletoj en filmoj  If Lucy Fell (1996),  The Mirror Has Two Faces (1996) kaj la agfilmo Batman & Robin (1997) kun holivudaj steluloj kiel Arnold Schwarzenegger, George Clooney kaj Uma Thurman. Ŝi ludis en 1997 en la filmdramo  The Edge sian unuan gravan rolon.
Ŝi aperis en 1999 en kvin sekvoj de usona televidserio Friends. En la serio ŝi ludis Amikinon de Joey Janine Lecroix.
Zsigmond Bernauer
Zsigmond Bernauer naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsigmond Bernauer devenis el juda familio. Li akiris kemiistan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1886. Ĝuste post jardeko li specialiĝis pri patentoj kun diplometo. En 1914 li ekinstruis en la teknikuniversitato, post jardeko li atingis la instruan rangon privata profesoro. Li estis membro de enlandaj kaj eksterlandaj patentaj organizaĵoj. Liaj artikoloj temis pri patentaj problemoj. Li edziĝis en 1897, baldaŭ filino naskiĝis.
Hans Jakob
Hans Jakob NOTZ [hans jakob noc] (naskiĝis la en Heidelberg, mortis la  en Ĝenevo) estis svisa esperantisto kaj studinto pri komerco.
Li estis germandevena, kaj lia vera persona nomo estis Franz.
Jakob pasigis sian infanecon en Heidelberg kaj venis en 1912 al Ĝenevo por plulerni; tie li eklaboris ĉe UEA kaj restis en tiu urbo ĝis la fino de sia vivo. Iom dum kaj post la Unua mondmilito li servis eksterlande.
Post 1934, post demisio kiel direktoro de UEA, Jakob trovis diversajn laborojn, plej longe (ĝis pensiiĝo) en svisfederacia oficejo pri pensioj.
En la Esperanto-movado, li verkis multajn artikolojn, ofte sub la pseŭdonimo "George Agricola". Aparte menciindas lia laboro pri "Esperantistaj Problemoj", kiu atestas pri funda kono de la movado. Dum lia vivo li iĝis unu el la plej konataj gvidantoj de la movado, partoprenante multenombrajn Universalajn Kongresojn kaj aliajn renkontiĝojn. Li multe okupiĝis pri kolektado de la plej diversaj aferoj; lia plej ŝatata kromokupo estis legado kaj ordigado de lia granda libraro privata.
Jakob dufoje edziĝis, kaj havis filinon. Li estis ano de la Svisa Socialista Partio.
Jakob kaj Esperanto
Jakob iĝis ano de UEA jam en 1909, kaj laboris kiel ties delegito en Heidelberg ekde tiam ĝis 1912.
Elle Macpherson
Vivo
En sia patrujo Aŭstralio, Macpherson estas eminentulino. Ŝi estis la unua aŭstralia aktora stelulo, kiu aperis sur poŝtmarko en 1999.
Hans Jakob
Jakob kaj Esperanto
En 1920 Jakob fariĝis estro de la Centra Oficejo de UEA, kaj okupiĝis ankaŭ pri la Jarlibroj kaj estis teknika redaktoro de la revuo Esperanto. Li fariĝis Ĝenerala Direktoro de la Centra Oficejo en 1924, kaj proteste forlasis tiun postenon dum la Universala Kongreso en Stokholmo en 1934. Estinte kuniniciatinto de la jura proceduro kiu malhelpis translokigi la oficejon de Ĝenevo al Londono, li post la Skismo de 1936 refariĝis Direktoro kaj redaktoro de la "ĝeneva" UEA. En 1942 li transiris en la ĝenevan estraron. Post la kunfandiĝo de Internacia Esperanto-Ligo kaj la "Ĝeneva UEA" en 1947 li transiris al Komitato kaj Estraro de la nova asocio, kaj denove ekredaktis la revuon. En 1955 li proteste forlasis la Estraron kaj ĉesis redakti, sed ricevis la titolon "honora redaktoro".
En 1960 la Estraro eksciis, ke Jakob estis preninta monon de la Asocio sen interkonsento kun la Estraro. Sekvis longjara jura proceduro. Kiam Jakob mortis en Ĝenevo en 1967, UEA ricevis iom da mono el la heredaĵo.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1965 Letero de Hans Jakob.jpeg|Letero de Hans Jakob al Hector Vermuyten. </Gallery>
13638 Fiorenza
13638 Fiorenza estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Fiorenza Tombelli, fratinon de la unua malkorintino.
Ludmila Kasatkina
Ludmila Ivanovna KASATKINA (Людмила Ивановна Kасаткина; la, Smolenska gubernio — la , Moskvo) estis sovetia, rusia kino- kaj teatra aktorino.
Ŝi devenis el ordinara laborista familio en vilaĝo apud urbo Vjazma en Centra Rusio. Baldaŭ la familio translokiĝis en Moskvon. En la infaneco Ludmila studis baleton, sed ŝi ne sukcesis fariĝi baletistino pro malforta sanstato, kaj en 1943 ŝi komencis studi en la Rusia Universitato de Teatra Arto (Российский университет театрального искусства — ГИТИС), kiun ŝi finis en 1947, post kiam ŝi komencis ludi en Centra Teatro de la Sovetia Armeo (Центральный Театр Советской Армии), nune tio estas Centra Akademia Teatro de la Rusia Armeo (Центральный академический театр Российской армии).
Ŝia debuto en kino okazis en 1954 en komedio La dresistino de tigroj. Ĉi filmo, kie ŝia partnero estis jam fama tiutempe aktoro Pavel Kadoĉnikov, famigis ŝin. Poste ŝi ludis kune kun Pavel Kadoĉnikov en filmoj La miela monato (1956) kaj Pano kaj rozoj (1960). Plej rimarkindajn rolojn Ludmila Kasatkina plenumis en filmoj de sia edzo, reĝisoro Sergej Kolosov. Al ili apartenas roloj de Katarina en La dresado de la megero (1961), Anjo Morozova en kvinparta televida filmo Ni vokas la fajron sur nin (1963), Maria Zaĥarĉenko en televida filmo La operacio "Trusto" (1967). Ŝia plej grava kinorolo en la 1970-aj estis rolo de Zinjo Vorobjova en milita dramo Memoru vian nomon, reĝisorita de Sergej Kolosov. En la 1980-aj kaj la 1990-aj jaroj Ludmila Kasatkina malmulte ludis en kino, ŝia ĉefa laboro estis la teatro kaj instrua agado en la Rusia Universitato de Teatra Arto.
Ŝi mortis la, 11 tagojn post morto de sia edzo.
IJK 1998
La 54-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis dum somero 1998 en la urbo Rijeko de Kroatio, ekzakte jardekon post la lasta IJK en Kroatio, kiu en somero 1988 okazis en Zagrebo. La kongreson partoprenis 378 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Želeč (distrikto Tábor)
Želeč (Scheletsch) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. Ĝi situas meze de distrikto Tábor, ĉirkaŭita de arbaroj kaj fiŝlagoj. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1397.
Partoj de municipo
Municipo Želeč konsistas el du partoj.
János Szántay
János SZÁNTAY [sa:ntai] estis rumania hungara biokemiisto. Li naskiĝis en Oradea la 16-an de decembro 1922 kaj mortis en Oradea la 16-an de marto 2007.
Biografio
János Szántay diplomitiĝis en Universitato Bolyai en 1949. Li laboris en Târgu Mureș kaj en Kluĵo. Li publikigis en fakrevuoj enlandaj kaj eksterlandaj. Li estis ano de societoj Academy of Sciences de Novjorko (1969), de Nuclear Hematology de Londono (1969), de Magyarok Nemzetközi Orvostudományi Akadémia (1992), honora ano de Magyar Magnézium Társaság, honora prezidanto de Magnezia Societo de Rumanio. (1992). Li estis plurfoja landĉampiono pri skermo inter 1943–63, finalisto en olimpio de Helsinki (1952). Li estis ankaŭ skulptisto.
Howard Webb
Howard WEBB estas angla futbal-arbitracianto, kiu naskiĝis la 14-an de julio 1971. Antaŭ ol li estis profesia arbitraciantio, en 2005, li estis policisto.
La eŭropa futbal-ĉampionado en 2008 estis la unua turniro de Howard Webb. Post la konkurso inter Pollando kaj Aŭstrio, li estis minacita ĉar li erare donis punŝoton al Aŭstrio, post kiam la konkurso finiĝis per egala poentaro, kaj Pollando devis forlasi la turniron.
En 2010 li estis arbitracianto dum la finalo de la futbala mondpokalo inter Nederlando kaj Hispanio. Li donis 15 flavajn kartojn dum la konkurso - tio estis rekordo por finalo. En la du landoj oni kritikis la arbitracianton.
San Pablo de los Montes
San Pablo de los Montes (Sankta Paŭlo de la Montoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La esprimo "San Pablo de los Montes" devenas el fakto ke la konvento de aŭgustenanoj de la vilaĝo dediĉis sin al la patroneco de Sankta Paŭlo apostolo kaj pri la dua parto pro la komarko al kiu ĝi apartenas.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Sampableño. La censita populacio en 2011 estis de 2.175 loĝantoj kaj la denseco estas de 21,53 loĝ/km².
Situo
San Pablo de los Montes estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 908 m; je 49 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 101 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°32′44″ N 4°19′41″ Ok.
Iran–Iraka Milito
La milito inter Irako kaj Irano okazis inter 1980 kaj 1988, kaj ĝi estis unu el la plej longaj kaj sangaj militoj de la dudeka jarcento. Oni ankaŭ kelk-foje nomas ĝin la Unua Golfa Milito, sed tamen nuntempe tiu nomo estas konfuza, ĉar por multaj homoj la Unua Golfa Milito estis la milito inter Irako kaj Usono en 1991.
San Pablo de los Montes
Situo
Limsa kun la municipaj teritorioj de Retuerta del Bullaque en la provinco Ciudad Real kaj Hontanar, Menasalbas kaj Las Ventas con Peña Aguilera, en la provinco Toledo.
Iran–Iraka Milito
La milito komencis la 22-an de septembro 1980, kiam Irako senaverte atakis Iranon, post longa historio de disputoj pri la landlimoj kaj malamikeco inter la du landoj. Irako estis regata de la diktaturo de Saddam Hussein, kiu gvidis la partio Baazo, kiu difinis sin mem kiel laika kaj naciisma, dum Irano estis gvidata de la teokratia registaro de ajatolo Ruhollah Khomeini, kiu prenis la povon en 1979 post revolucio.
Dum la jardekoj antaŭ la milito, la malamikeco inter Irako kaj Irano baziĝis parte sur la fakto ke Irako havis postulojn super la Irana provinco de Ĥuzestano, kie granda parto de la loĝantoj fakte estas etne arabaj (dum en Irano la plej granda etno estas la Persa). La Iraka registaro kuraĝigis separatismajn agojn en tiu regiono, kie estas multe da nafto. Plie, ambaŭ landoj kuraĝigis separatismon inter la kurdoj sur la alia flanko de la landlimo. Post la Irana revolucio de 1979, la nova Irana registaro denoncis la kvazaŭ-laika registaro de Saddam Hussein kiel "kontraŭ-islama", kaj incitis Irakanoj ribeli kontraŭ ĝi. Pli ol duono da Irakanoj estas ŝijaitoj, same kiel preskaŭ ĉiuj Irananoj, dum la reganta klaso de Irako konsistis ĉefe el sunitoj, kaj do la iraka registaro timis ke la Irananoj povus havi influon super la irakaj Ŝijaitoj.
San Pablo de los Montes
Historio
Ĉe la aktuala domaro oni konstruis en la 13a jarcento defendoturon kontraŭ eblaj atakoj ĉu de ŝtelistoj ĉu de islamanoj oftaj tiuepoke. Estas probabla ke la setlejoj ĉirkaŭ tiu turo estus origino de la vilaĝo, hipotezo kiun konfirmas la nombraj tomboj homoformaj de tiu epoko. La turo fine iĝis la sonorilturo de la aktuala preĝejo.
Iran–Iraka Milito
En 1980, kelkaj monatoj antaŭ ol la milito, la irana ambasadejo en Londono estis atakita de grupo da teroristoj kiuj deklaris ke ili agas por la libereco de Ĥuzestano. Oni poste malkovris ke la iraka registaro trejnis kaj armigis ilin. La 22-an de septembro 1980 irakaj trupoj invadis Iranon. La deklarita celo de Irako estis konkeri la riveron Ŝatt al-Arab kaj la regionon de Ĥuzestano. La iraka registaro verŝajne fidis je la fakto ke post la revolucio, Irano estis en malforta ŝtato kaj en malbonaj rilatoj kun la okcidenta mondo. Krome, ili kredis ke la iranaj sunitoj helpus ilin, preferante Irakon pli ol la ŝijaisman Iranon. Tamen, la plej multo el la iranaj sunitoj ne kunlaboris kun la invadintoj, eble pro sento de la irana naciismo. Komence la iraka armeo antaŭeniris senprobleme, sed tre rapide la irananoj komencis efike rezisti, kaj miloj da iranaj volontuloj iris helpi sian armeon. La irakanoj rapide malkovris ke la irana armeo ne estis en tiel malbona ŝtato kiel ili supozis, kaj ke la irana popolo tute ne ribelis kontraŭ Khomeini, kiel ili esperis, sed male decidis batali por sia lando.
San Pablo de los Montes
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ tie ĉi, kun iom pli da 3,000 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe San Pablo de los Montes, kie oni falis al 1,863 dum la 1980-aj jaroj, sed poste stabiliĝis kaj eĉ kreskis iome post kiam Toledo iĝis regiona ĉefurbo ĝis la nunaj 2,200 loĝantoj.
Iran–Iraka Milito
Ĝis junio de 1982, la irananoj sukcesis rekonkeri ĉiujn perditajn teritoriojn. Saddam Hussein, komprenante ke la milito ne iris kiel li esperis, proponis pac-interkunsenton, sed Irano refuzis kaj atakis Irakon mem. Por tri jaroj Irako estis en malfacilaĵoj, sed en 1985 la situacio denove ekvilibriĝis. Dum la lastaj jaroj de la milito la du flankoj ankaŭ multe bombis la urbojn de la alia flanko kun aviadiloj, kaj Baghdad kaj Teheran ambaŭ estis bombitaj. Paco alvenis en la somero de 1988, kiam ambaŭ landoj akceptis resolucion de la UN kiu postulis finon de la batalado. La landlimoj restis neŝanĝigitaj kompare al la komenco de la milito.
San Pablo de los Montes
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Rura turismo.
Iran–Iraka Milito
Dum la milito, la irananoj, ĉefe la volontuloj de la Pasdaran kaj la Basij, ofte atakis en grandaj homaj ondoj, kurante kontraŭ la malamiko en preskaŭ mem-mortigaj atakoj, por malfermi la vojon por la tankoj. Kelk-foje, eĉ infanoj estis uzataj por ĉi tiuj atakoj. Ili ofte estis movataj de religiaj fervoroj, kaj kredis ke ili fariĝus martiroj. En unu kazo, infanoj eĉ kuris tra kampo plena de minoj por eksplodigi ilin antaŭ ol pasis la tankoj. La irakanoj, aliflanke, ofte uzis kemiajn armilojn kontraŭ la malamikaj trupoj, kaj eĉ kontraŭ civiluloj. En 1988, la Iraka armeo atakis la Irakan kurdan urbon de Ĥalabĝo per kemiaj armiloj, poste Iranaj trupoj kaj kurdaj ribeloj okupis la urbon. Centoj aŭ miloj da homoj, ĉefe civiluloj, mortis en la atako.
Alia aspekto de la milito estis la fakto ke ambaŭ flankoj bombis komercajn ŝipojn en la Persa Golfo kiuj komercis kun la malamika lando, inkluzive de ŝipoj el neŭtralaj landoj. La irananoj atakis aparte multaj Kuvaitajn ŝipojn, kaj la Usonanoj decidis interveni por malpermesi tion. Dum la Usonaj operacioj, Usona batalŝipo pafis kontraŭ civila irana aviadilo kiu kolapsis, kaj mortis 290 sen-kulpaj pasaĝeroj. La usonanoj deklaris ke ili kredis ke temis pri milita aviadilo, sed post jaroj ili pagis kompenson al Irano, tamen sen pardon-peti.
Ĝenerale, Usono subtenis Irakon dum la milito, vendante armilojn al ĝi kaj donante al Irako ekonomian helpon kaj sekretajn informojn. Usono ankaŭ normaligis la rilatojn kun Irako, kiuj interompiĝis post la sestaga milito. Verŝajne, Usono vidis en post-revolucia Irano pli granda malamikon ol Baazisma Irako. Aliaj potencoj kiel Francio, Britio kaj Soveta Unio ankaŭ emis subteni Irakon. La golfaj ŝtatoj kiel Sauda Arabio kaj Kuvaito ankaŭ subtenis Saddam Hussein kontraŭ la "Persa minaco". Tamen, Irano ankaŭ sukcesis akiri armilojn de Usono mem. En 1987 estis skandalo en Usono pri la fakto ke membroj de la registaro vendis armilojn al Irano sekrete kaj uzis la profitojn por financi la paramilitajn Contras en Nikaragvo.
La milito estis katastrofa por ambaŭ landoj. Irano perdis ĉirkaŭ unu miliono da homoj, dum Irako perdis centoj da miloj. Ekonomia evoluo en ambaŭ landoj suferis multege. Oni ofte komparas ĉi tiun militon kun la Unua Mond-Milito, pro la batalado en tranĉeoj kaj la uzado de kemiaj gasoj fare de la Iraka armeo.
Indolo-acetaldehido
Vidu ankaŭ
<Gallery> Benzyl-cyanide-3D-balls.png| Fenil-aceto-nitrilo Serotonin-Spartan-HF-based-on-xtal-3D-balls-web.png| Serotonino L-Tryptophan-3D-balls.png| Triptofano Indole-3-propionic acid 3D.png| Indolo-propionata acido Indole-3-acetic acid 3D ball.png| Indolo-acetata acido Triptofolo 3D.png| Indolo-etanolo Indole-3-acrylic acid 3D.png| Indolo-akrilata acido Indole-3-butyric acid 3D.png| Indolo-buterata acido Indole-3-Lactic acid 3D.png| Indolo-laktata acido Melatonin molecule ball.png| Melatonino Tryptamine molecule from xtal ball.png| Triptamino Indole-3-pyruvic acid 3D.png| Indolo-piruvata acido </Gallery>
BitlBeeo
BitlBeeo estas IRC-tujmesaĝadkluzo, eldonata laŭ la permesilo GNU GPL (Ĝenerala Publika Permesilo de GNU). Ĝi komunikas kun la uzanto pere de la IRC-protokolo kaj ĝi interagadas kun tre konataj tujmesaĝadretoj, kiel AIM, ICQ, .NET Messenger Service, Yahoo!, XMPP (inkluzive Google Talk kaj Facebook), kaj ankaŭ etblogadretoj kiel Twitter, Identi.ca, kaj status.net. La programara versio inkluzivas subtenon por la biblioteko libpurple. La amikoj de la uzanto aperas kiel normalaj IRC-uzantoj en babilejo, kaj babiladoj uzas la privatmesaĝsistemon de IRC.
Kvankam eblas uzi BitlBeeo sur propra komputilo, ekzistas multaj publikaj serviloj.
BitlBeeo funkcias sur multaj operaciumaj sistemoj, kiel Linukso, Unikso, BSD, Mac OS X, Vindozo, kaj AmigaOS.
NGC 2748
NGC 2748 (aliaj indikoj — UGC 4825, MCG 13-7-19, ZWG 350.14, IRAS09080+7640, PRC C-28, PGC 26018) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brookfield
Brookfield estas la nomo de pluraj lokoj:
lokoj en Aŭstralio:
en Usono:
Brookfield estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ
28-a de aprilo
La 28-a de aprilo estas la 118-a tago de la jaro (119 en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 247 tagoj restas.
Je la 28-a de aprilo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 28-a de aprilo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Pirato
Pirato, flibustro, korsaro kaj kaperisto estas nocioj kiuj ekde memoreblaj tempoj ekzistas, eĉ dum la epoko de la antikvaj grekoj kaj romianoj, en ĉiuj regionoj de la mondo (ĉinaj piratoj, Barbareskaj piratoj en la Mediteraneo, en la Nova Mondo kaj eĉ je la komenco de la 21-a jarcento ankoraŭ en la Sud-Ĉina Maro, la Markolo de Malako, Brazilo...) kaj kiuj koncernas neleĝajn agadojn faritajn de ŝipanaro al alia ŝip(anar)o, eĉ sur la tero. Nuntempe ankaŭ la aviado estas konfrontita kun la problemo.
La multjarcenta fenomeno de piratado ankoraŭ nun apartenas al la internacia marveturado. Piratado signifas la rabon de varoj aŭ la kidnapon de homoj kaj postuli elaĉetan monon aŭ por uzo en la sklavokomerco. La origino de la pirateco koincidas kun la komenco de la marveturado. Kun la apero de la transmaraj komercoŝipoj kaj la aneksa transporto de valoraĵoj la piratado rapide disvastiĝis.
Kelkaj piratoj estis dungitaj de iu registaro. En 1856 tiu de la ŝtato permesita piratado oficiale estis abolita en la Pariza Marjura Deklaro, sed ankoraŭ dum la du mondmilitoj de la 20-a jarcento oni uzis la piratadon kiel rimedo en la marmilito.
Moderna agado en Brazilo
En Brazilo estas ofta la agado de piratoj. Ĝenerale ili uzas malgrandajn boatojn kaj invadis ŝipojn en malprofundaj akvoj proksime al marbordo, en kanaloj aŭ riveroj. En Amazonio oni nomas ilin "ratos d'água" (akvaj ratoj). En decembro de 2001 piratoj mortigis faman Nov-Zelandan jaĥtiston Peter Blake. De li, ili rabis motoron kaj horloĝon.
Ĝenerale, brazilaj piratoj ankaŭ praktikas kontrabandadon kaj transportas narkotaĵojn.
Košice (distrikto Tábor)
Košice (Koschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1404.
1546
En la jaro 1546 post Kristo okazis, interalie:
Reform Judaism (brita organizo)
Reform Judaism ("Reformisma Judismo," antaŭe Movement for Reform Judaism, "Movado por Reformisma Judismo," kaj, ĝis 2005, konata kiel Reform Synagogues of Britain, "Reformisma Sinagogaro de Britio) estas unu el la du filioj de la Monda Unio por Progresema Judismo en Britio. Reform estas relative tradicia kompare kun ties pli malgranda kolegaro, Liberal Judaism, kvankam ĝi ne rigardas judan leĝon kiel aktive devigan. En 2010 ĝi estis la dua plej granda Juda religia grupo en Britio, kun 19.4% el sinagoganaj familioj.
Cesano Boscone
Cesano Boscone - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Milano, Corsico kaj Trezzano sul Naviglio.
Linalila glutamato
Linalila glutamato aŭ C25H41NO4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutamata acido kaj linalolo. Linalila glutamato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Linalila glutamato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Linalila glutamato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Verda revolucio
Verda revolucio estas la nomo de eksperimento – originale, plano de la Monda Banko - en malriĉaj landoj (ĉefe en Barato) ekde la 1960-aj jaroj por venki la malsaton per (tiam) moderna agrartekniko. La eksperimento estis forte apogita de registaroj en la koncernaj landoj.
La rikoltograndiĝojn en la agrikulturo kaŭzis ŝanĝon je suragra monokulturo kaj la trafaj krucigoj de la diversaj subspecoj. La kamparanojn anstataŭis profesiaj kultivistoj. Tiu industria kultivado kondukis al evoluo de "malsata" semaĵo, t.e. rikoltaĵo, kies pligrandiĝanta inputo (agrokemiaĵoj, akvumado, pesticiduzo ks.) donas pli grandan rikolton. La uzitaj metodoj de la verda revolucio estis por la etkamparanoj tro kostaj. Aldone aperas la dependeco de la etkamparanoj al internaciaj kemi- kaj agrarkonzernoj. El ekologia vidunkto, la verda revolucio havas du negativajn sekvojn: unufoje danĝerigas la elformiĝanta monokulturo la biodiversecon, ĉar nur kelkaj specioj de uz- kaj kulturplantoj estas kultivataj. Aldone altigas la sentemon de monokulturoj je fiinsektoj kaj malsanoj. Alifoje la metodoj uzataj dum la verda revolucio ŝarĝas la medion kaj detruas la ekologiajn procezojn.
Multaj traktas la genteknikon kiel duan verdan revolucion.
Edith Mátray
MÁTRAY Edith [ma:trai] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Arad la 29-an de januaro 1969.
Kariero
La aktorino ludas ekde 1998 en la Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro. Ŝi diplomiĝis en Bukareŝto en 1998.
Someraj Paraolimpikoj
Someraj Paraolimpikoj, aŭ en angla Summer Paralympic Games aŭ Games of the Paralympiad, estas internacia mult-sporta evento, kie atletoj havantaj fizikajn miskapablojn konkurencas. Tii inkludas atletojn kun movaj miskapabloj, amputoj, blindeco, kaj cerba paralizo. La Paralimpikoj okazas ĉiun kvaran jaron, organizite de la Internacia Paralimpika Komitato. Medaloj estas disdonitaj en ĉiu evento, kun la kutimaj ormedaloj por la unua loko, arĝentaj por la dua kaj bronzaj por la tria, tradicio kiun la Olimpikoj startis en 1904.
Arbeter Fraynd
Arbeter Fraynd, אַרְבֵּייטֶער פְרַיינְד ("La Amiko de la Laboristo") estis ĉiusemajna jida radikala gazeto bazita en Londono kaj fondita en 1885 de la socialisto Morris Winchevsky. Post la elmigro de Saul Yanovsky al Usono en 1894, Woolf Wess fariĝis la redaktoro en 1895. En 1898, Rudolf Rocker, germana nejuda anarkiisto kiu vigle partoprenis en la jida radikala kulturo de East End de Londono, fariĝis la redaktoro de la gazeto.
Dum la kristnaska semajno en decembro 1902, konferenco de judaj anarkiistoj renkontis en Londono kaj ĉefa en ilia tagordo, apud ligo de ĉiuj judaj anarkiismaj grupoj en la regiono en iun Judan Anarkiisman Federacion, estis la reaperigo de Arbeter Fraynd. En 1903 Arbeter Fraynd denove ekaperis sub la administro de la grupo Arbeter Fraynd kaj la redaktoreco de Rudolf Rocker kiel la organo de la Federacio de Jida-parolantaj Anarkiismaj Grupoj en Britio k Parizo.
En 1914, post la ekiĝo de la Unua Mondmilito, Arbeter Fraynd estis subpremita de la brita registaro. Post la milito kaj la Rusa Revolucio, la jidparolanta anarkiista komunumo de Londono neniam revigliĝis. Multaj el ties membroj poste filtriĝis en la cionistajn, laboristajn aŭ komunistajn movadojn. En 1918 Rocker estis deportita al Nederlando.
Latva mitologio
La antikva latva mitologio estas parto de la balta mitologio kaj havas multajn similaĵojn kompare kun la litova mitologio. Ĝi baziĝas unuavice sur la tre multnombraj latvalingvaj tradiciaj popolaj kantoj, la "dainas", kaj sur aliaj genroj de la latva popola kulturo.
Bazoj
La kulturo de latvoj kune kun kiuj de litovoj estas inter la plej antikvaj hindeŭropaj kulturoj. Multo el ĝia simbolismo (ekzemplo estus la "pērkonkrusts", la "kruco de tondro") estas antikva. Ĝiaj sezonaj festoj kaj multnombraj dioj reflektas la agrikulturan naturon de la vivo en la historiaj latvaj triboj. Tiuj sezonaj festoj ankoraŭ nuntempe estas konataj kaj ofte aktive celebrataj – ekzemple la mezsomera festo Jāņi estas nacia festotago.
Kiam Latvio estis perforte kristanigita dum la 13-a jarcento fare de la germana konkera armeo de la Livonia ordeno, oni transprenis multajn elementojn de la antaŭa latva etna religio al novaj kristanismaj tradicioj, kiuj ŝajnu kvazaŭ daŭrigo de la prakristanaj tradicioj. Ekzemple la nomo de la supera prakristana dio, Dievs, kiu lingvistike montras etimologian parencecon kun la latina vorto "Deus" (DEVS) unue por unuopa reprezentanto el la romia diaro, poste por la kristana dio, estis transprenita kiel latvalingva nomo de la biblia, kristana dio. Kristnasko laŭ la prakristana tradicio estis nomita "Ziemassvētki" (vintra festo), kaj pasko Lieldienas – la palmofesto dimanĉe antaŭ pasko iĝis Pūpolsvētdiena (festotago de salikaj katetoj), kaj la infanoj tiumatene estis vekitaj per branĉoj de salikaj katetoj kaj prakristana rita elvoko.
Historiaj fontoj
Dum la jaro 98, la Romia historiisto Gaius Cornelius Tacitus menciis la adiron de dia patrino en Baltio. Raportoj de la kristanaj misiistoj el Germanio el la 13-a jarcento donas nebalancitajn informojn. Ŝajne iuj latvaj triboj relative libervole transprenis kristanismon, dum la plejparto, ekzemple la kuronoj kaj zemgaloj forte rezistis kaj estis baptitaj per pleja perforto. En postaj tekstoj foje prakristanaj latvaj, litovaj kaj praprusaj dioj estis miksitaj, kaj ekestis ekstreme nekredindaj klarigoj pri ilia etimologio.
Popolaj kutimoj
Latvaj popolaj kutimoj estas dokumentitaj nur de la 19-a jarcento – tial ili povas esti influitaj de la sescentjara proceso de kristanigo. Estis tradiciaj popolaj kantoj (la "dainas"), kiuj transportis mitologiajn informojn, kaj legendaj rakontoj buŝe donitaj de generacioj al generacioj. Krome tradiciaj vestaĵoj, lignaj kaj ŝtonaj skulptaĵoj, dancoj kaj sezonaj ritoj konserviĝis, dum la originaj prakristanaj temploj kaj kasteloj de la prakristana latva kulturo estis preskaŭ komplete detruitaj de la kristanigantoj. Pliaj tradicioj koncernis kredojn kaj proverbojn pri veterprognozoj kaj sanigiloj, kaj nelaste la popolan herban medicinon mem.
Sezonoj kaj sezonaj festoj
La latvoj rekonis ok diversajn sezonojn dum la jaro. La fino de ĉiu sezono kaj la komenco de la sekva estis markita fare de sezona festo.
Mātes
Multaj virinaj diaĵoj estis konataj sub la nomo mātes, kio tradukeblas per "la patrinoj de ...".
Hasegaŭa Maĉiko
HASEGAŬA Maĉiko (長谷川町子) (naskiĝis la 30-an de januaro 1920 – mortis la 27-an de majo 1992 en Taku, gubernio Saga) estis unu el la plej fruaj inaj manga-verkistoj.
Ŝi komencis desegni mangaojn, Sazae-san, en 1946. La mangao aperis en la japana taggazeto Asahi Shimbun en 1949 kaj ĝi estis desegnita ĝis la jaro 1974.
Tihamér Fabinyi
Tihamér Fabinyi [fabinji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabinyi Tihamér estis hungara juristo, politikisto, ministro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Tihamér Fabinyi naskiĝis la  1890 en Hisnyóvíz (apartenaĵo de Nagyrőce, nuntempa Revúca en Slovakio). Li mortis la 1953 en Bostono.
Preĝejo de la Vizito
Historio
La preĝejo konstruiĝis super la familia domo kaj naskiĝloko de Johano la Baptisto, do en la loko en kiu Maria, la estonta patrino de Jesuo, post vojaĝo „al urbo en la montaro de Judeo“ (evangelio laŭ Luko 1:39), renkontis la gravedan Elizabeton, kaj laŭ la kristanisma tradicio diris la preĝon Magnificat (evangelio laŭ Luko 1:39-56). La preĝejo havas naturan groton, kiu jam en la epoko de la bizanca imperio estis loko de kristana preĝado kaj pilgrimado. En la jaro 638 la groto kiel naskiĝloko de Johano la Baptisto enpreniĝis en la Georgian Kalendaron de Festoj. En tiu tempo ankaŭ konstruiĝis la suba preĝejo. Dum la epoko de la krucimilitistaj ŝtatoj super tiu preĝejo konstruiĝis granda duetaĝa preĝejo, kiu tamen disfalis por la forpelo de la krucmilitistoj el la regiono. La franciskanoj en 1679 aĉetis la terenon, sed nur post preskaŭ du jarcentoj da petado kaj atendado ili de la lokaj regantoj de la otomana imperio ricevis la permeson rekonstrui la preĝejon: la suba preĝejo restaŭriĝis en 1862, kaj nova supra kirko estis starigita inter la jaroj 1939 kaj 1955 fare de la itala arkitekto Antonio Barluzzi.
Tihamér Fabinyi
Biografio
Tihamér Fabinyi frekventis universitatojn en Berlino, Lejpcigo, Cambridge, Budapeŝto. Komece li estis juĝisto, baldaŭe advokato. En 1924 li ekinstruis en la universitato. Inter 1931-1939 li estis elektita deputito parlamenta, dume li estis ministro inter 1932-1935 kaj en 1938. En 1944 post okupado de Hungario fare de Germana Regno li migris al Svislando, poste al Usono. Li ricevis hungarajn kaj italan premiojn.
Preĝejo de la Vizito
Priskribo
De la placo antaŭ la preĝejo eblas rigardi imprese panoraman vidaĵon de la loĝloko kaj la ĉirkaŭaj arbaraj montetoj.
La suba preĝejo estas dekorita per pluraj murpentraĵoj. Unu el ili montras la salutan bonvenigon de Maria fare de Elizabeto, alia la kaŝo de la infaneta Johano la Baptisto antaŭ la murdistoj dum la masakro de la senpekuloj. En flanka muro de la suba preĝejo videblas roko, kiu laŭ la kristana tradicio estu parto de tiu ŝtono.
Nógrádsáp
Nógrádsáp estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Rétság.
Situo
Nógrádsáp situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. La fervojo troviĝas 3 km-ojn. Rétság kaj Vác distancas po 23 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko. La unua mencio devenis el 1219. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis Suba kaj Supra Sáp. Post la mezepoko ambaŭ vilaĝoj apartenis al la Osmana Imperio. La vilaĝoj restis loĝataj. En 1928 la vilaĝoj unuiĝis. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en Nógrádsáp. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de slovakoj, lernejo, infanĝardeno, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, futbalejo.
Famuloj
En Nógrádsáp naskiĝis hungardevena belga atomfizikisto László Grenács.
Preĝejo de la Vizito
Priskribo
La muroj de la supra preĝejo fare de Antonio Barluzzi estis pentritaj en toskana stilo, kaj montras bildigojn de Maria en siaj honoraj titoloj: kiel patrino de la kristana Dio, rifuĝo de la pekintoj, donacantino de ĉiuj gracoj, helpantino de la kristanoj kaj laŭ la dogmo de senmakula koncipiĝo.
Sankta Maŭrico
Sankta Maŭrico (romanĉe San Murezzan, Sankt Moritz, Saint-Moritz, San Maurizio) estas komunumo en Svislando. Ĝi apartenas al la distrikto Malojo en la kantono Grizono kaj estas unu el la plej famaj ripozejoj kaj lokoj de vintraj sportoj en la Alpoj.
Preĝejo de la Vizito
Priskribo
En la antaŭkirka placo ĉe la muro vidalvide de la suba preĝejo la preĝo Magnificat notiĝis en pluraj lingvoj sur ceramikaj kaheloj. Ĝis la jaro 1954 kolektiĝis versioj en ekzakte 42 lingvoj, nombro laŭ iuj kristanaj mistikuloj kaj numerologoj konsiderata aparte sankta, inter ili kompreneble ankaŭ la latina kaj Esperanto. En la postaj jaroj tamen ankoraŭ aldoniĝis iuj pliaj versioj, tial ke nun estas iom pli ol 50 lingvoj.
Sankta Maŭrico
Geografio
Sankta Maŭrico havis 5119 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006. Ĝi konsistas el tri partoj, kiuj pro la monteca regiono situas je malsamaj altecoj:
Preĝejo de la Vizito
Maria fonto
Ĉe la monta deklivo iom sub la kirko situs la tiel nomata "maria fonto". Pro ĝi la loĝloko Ejn Kerem ricevis sian nomon "fonto de la viteja monto", kaj laŭ la tradicio la fonto estis la ekzakta loko, kie Maria kaj Elizabeto unuafoje intervidiĝis.
Sankta Maŭrico
Geografio
La kvartalo Bad situas ĉe okcidenta bordo de la Lago de Sankta Maŭrico, kies nivelo estas ĉe 1768 m. La lagon trafluas rivero Inn, kies valo tie ĉi nomiĝas Engadino.
Trafiko
Tra la komunumo pasas kantona ĉefvojo n-ro 27, kiu laŭiras la svisan parton de rivero Eno. Pro la malvasteco de la valo la vojo devas sekvi la bordon de la lago. Per tiu vojo oni atingas norde Zernez aŭ kantonan ĉefvojon n-ro 29 al Berninopasejo. Sude oni venas al Malojopasejo kaj Juliopasejo, kondukantaj al Italio respektive al Koiro en la valo de Rejno.
Turismo
Sankta Maŭrico estas altnivela turisma urbeto kun multaj okazoj por vintra sporto. En la urbo famiĝis la sporta disciplino de bobado. Dum 1928 kaj 1948 ĝi gastigis la 2-an resp. 5-an Vintrajn Olimpikojn, dum 1934, 1974 kaj 2003 la Alpajn Ski-Ĉampionadojn.
Rekonilo de San Murezzan estas la "oblikva turo", restaĵo de iama kirko de Sankta Maŭrico el la 12-a jarcento, malkonstruita en 1890. La kvar-eĝa turo altas 33 metrojn kaj havas oblikvecon de 5,5°.
La Verduloj
La Verduloj havas diversajn signifojn:
Leiden und Größe Richard Wagners
Sufero kaj grando de Richard Wagner (ger: Leiden und Größe Richard Wagners) estas traktaĵo, kiun Thomas Mann verkis en 1933. En ĝi li temigas sian rilaton al la verkaro kaj la persono de Richard Wagner. Mann diras unuaflanke pri la ravo, kiu deiras de la muziko kaj kiu kaptis lin, aliaflanke li kritikas grave la personecon kaj la intencojn de Wagner.
Antaŭ la presita traktaĵo Mann prezentis Suferon kaj grandon de Richard Wagner en 1933 kiel prelego okaze de la 50-a mortodatreveno de Wagner en Munkeno. Li analizis la vagneran vivoverkaron kaj okupiĝis tiamaniere kritike pri la personeco kaj la muziko de Wagner, ke okazis enscenigita protesto kontraŭ la verkisto. Tiu ĉi „protesto de la Richard-Wagner-Urbo Munkeno“, kiu aperis la 16-an kaj 17-an de aprilo 1933 en la Münchener Neuesten Nachrichten kaj estis subskribita interalie de Hans Knappertsbusch, Richard Strauss kaj Hans Pfitzner.
Vavřinec (distrikto Blansko)
Vavřinec estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en distrikto Blansko en Sudmoravia regiono 40 km nordoriente de urbo Brno. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374. Al la 29-a de junio 2018 estis establitaj partoj de la municipo Nové Dvory kaj Punkevní žleb.
Situo kaj interesaĵoj
Sur la teritorio de la municipo plu troviĝas enirejoj en Punkvajn kavernojn, Katarinan kavernon kaj la plej grandan kavernan sistemon en Ĉeĥio – Amatoran kavernon.
Foeni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2073 loĝantojn (rumanoj, serboj, hungaroj), en 1992 1175.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1289. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál).
Sejŝela falko
La Sejŝela falko aŭ Sejŝela turfalko (Falco araea) estas malgranda rabobirdo apartenanta al la genro Falco al la falka familio de Falkedoj. Ĝi estas monotipa endemio de la Sejŝeloj kie ĝi estas la ununura reproduktanta rabobirdo. Ĝi estas konata en Sejŝela kreolo kiel Katiti laŭ sia laŭta, akra alvoko.
Aspekto
Ĝi estas la plej malgranda el la turfalkoj, 18–23 cm longa kun enverguro de 40–45 cm. La flugiloj estas tre mallongaj kaj rondoformaj. La supraj partoj de maskla plenkreskulo estas ruĝecbrunaj kun nigraj punktoj dum la subaj partoj estas senpunktaj kaj sablokoloraj. La kapo kaj pugo estas malhelblugrizaj. La vosto estas blugriza kun nigraj strioj. La beko estas malhela kaj la piedoj kaj vaksaĵo estas flavaj. Inoj estas similaj al maskloj laŭ aspekto sed estas iom pli grandaj kaj pli palaj. Nematuruloj havas malhelbrunan, striecan kapon, punktojn en brusto kaj sablokoloran pinton en vosto.
Kutimaro
Ili estas vidataj en arbaroj, arbustaroj kaj farmoj kaj ĉe rokoj kaj domoj. Ili rare ŝvebas, anstataŭe manĝas per restado sur elstara ripozejo kaj atendo al preterpasantaj predoj, tiam ili saltas suben por kapti ilin. Lacertoj, ĉefe verdaj tagaj gekoj (Phelsuma) kaj skinkedoj (Mabuya), formas 92 % de sia dieto kaj ili manĝas ankaŭ malgrandajn birdojn, ranojn, ratojn kaj insektojn.
La reproduktaj teritorioj kovras ĝuste 40 hektarojn, la plej malgranda de ĉiu ajn rabobirdo. La reprodukta sezono pluas el aŭgusto al oktobro. La nestoloko estas sur klifo, arbo aŭ konstruaĵo. Ĝi estas simpla skrapaĵo sen nestomaterialo. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn; ili estas blankaj kun brunaj markoj kaj estas kovataj dum 28–31 tagoj. La elnestiĝo okazas post 35–42 tagoj kaj poste la idoj restas kun siaj gepatroj dum aliaj 14 semajnoj.
Konservado
Tiu specio havas populacion de ĉirkaŭ 800 birdoj kaj estas klasata kiel Vundebla. La nestoj de malaltaj teroj havas altan indicon de malsukceso de ĉirkaŭ 70-80%. Ili probable reproduktiĝis tra la granitaj centraj Sejŝceloj pasinte sed nune oni scias, ke ili reproduktiĝas nur en Mahé, Silhouette, Norda Insulo, Praslin kaj en kelkaj malgrandaj apudaj insuloj. Ĝi estis reenmetita en Praslin en 1977.