cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
9611 Anouck
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlanda scienca ĵurnalistino Anouck Vrouwe. Ŝi studis pri fiziko en Nijmegen kaj fakiĝis pli malfrue en la ĵurnalismo pri scienco. En Davos (Svislando), ŝi kunlaboris al la studo de venta rapido celanta la prognozon de lavangoj.
Norman Booth
EdE-B
Brita esperantisto
Norman BOOTH (budh) (naskiĝis la 9-an de aprilo 1894 en Netherton, Huddersfield - mortis la 30-an de junio 1976 en Bridlington, Britio), estis angla esperantisto.
Li lernis la Internacian Lingvon en 1912 kaj aktivis ĉefe en Skolta Esperanto-Ligo, dum multaj jaroj kiel ĝia sekretario, poste vicprezidanto kaj honora prezidanto. Li mem estris skoltan grupon kaj verkis multajn artikolojn pri Esperanto kaj skoltismo.
Li estis fervora propagandisto de Esperanto kaj verkis multajn nacilingvajn kaj Esperantajn artikolojn, kunorganizis siatempe Britan Kongreson de Esperanto en Bridlington, longtempe plenumis la taskojn de delegito kaj fakdelegito de UEA.
Yoshiyuki Matsuyama
Yoshiyuki Matsuyama (en Esperanto Ĝoŝiĝuki Macuĝama kaj japane 松山 吉之, n. 31-an de julio 1966) estas japana futbalisto. Li de 1987 ĝis 1989 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Plafono (arkitekturo)
Plafono estas en la arkitekturo (preskaŭ ĉiam) horizonta konstruaĵoparto, kiu limigas ĉambron supre. Laŭ Francisko Azorín plafono estas Horizontala aŭ kurba surfaco formanta la supran internan parion de ĉambro, galerio, k.c. Li indikas etimologion el la latina planus fundus (plata fono). Kaj li aldonas terminojn por tipoj de plafono: nome plata, trogoforma, panelita, pentrita. ligna.
Priskribo
Plafono devas plukonduki ŝarĝojn al la apogantaj konstruaĵopartoj kiel muroj aŭ apogiloj kaj krome ofte ankaŭ plenumi funkciojn kiel protekto kontraŭ vetero (tegmentplafono), malvarmo respektive varmego (varmoprotektado), bruo (sonprotektado) kaj fajro (incendiprotektado), eventuale ankaŭ protekto kontraŭ venenaj aŭ sandamaĝantaj substancoj aŭ eksplodoj (bunkroplafono).
NGC 795
NGC 795 (aliaj indikoj — PGC 7552, ESO 153-8, AM 0158-560) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Plafono (arkitekturo)
Priskribo
La elekto de la konstrumaniero kaj de la uzotaj materialoj dependas de la supre menciitaj postuloj kaj de la apogdistanco de la plafono. La plej ofte uzataj estas:
22442 Blaha
22442 Blaha estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Jean Borel
Jean BOREL (pseŭdonimoj: J. B., D. Spero; naskiĝis la en Couvet (Svislando); mortis la 30-an de januaro 1946 en Lugano ) estis svisa esperantisto, tradukisto, publicisto kaj eldonisto, pioniro de la Esperanto-Movado en Svislando kaj Germanujo.
Vivo
Borel studis diversajn sciencojn, precipe historion kaj ĵurnalismon. Li lernis Volapukon en 1886 kaj fariĝis esperantisto en Vaumarcus (Svislando, kantono Neŭŝatelo) en 1901. Borel kunfondis Svisan Esperanto-Societon (SES) en 1902, kies unua vicprezidanto (1902/03) li estis.
En 1903 li estis unu el la unuaj kaj plej fervoraj iniciatintoj por Esperanto en Germanujo. Post interparolado kun Zamenhof je pentekosto 1903 en Varsovio li translokiĝis al Berlino kaj daŭrigis la preparojn por fondo de Esperanto-Grupo Berlino, komencitajn de Alfred Hermann Fried kaj Adolf Schmidt. En novembro 1903 estis fondita la grupo en Prinzenstraße 95, kie Jules Borel (1873–1946), lia frato, gvidis presejon kaj la eldonejon Möller & Borel. La fondan kunvenon partoprenis inter aliaj Wilhelm Wetekamp. La fondo okazis sub aŭspicio de Deutsche Friedens-Gesellschaft (DFG- Germana Porpaca Societo). Kune kun sia frato li fondis Esperanto-eldonejon Möller & Borel en decembro samjare (ekde 1912 Ader & Borel kaj ekde 1923 Ellersiek & Borel). Li fondis en 1904 la gazeteon de la berlina grupo Esperantistische Mitteilungen, el kiu en 1905 fariĝis la gazeto por germanlingvanoj Germana Esperantisto, ekde 1907 oficiala organo de Germana Esperantista Societo, poste de GEA. De 1904 ĝis 1910 li estis la redaktoro, escepte julio 1907 ĝis septembro 1908 (Redaktoro Otto Liesche). Lia posteulo Friedrich Ellersiek redaktis la gazeton ĝis 1935.
En 1904 Borel eldonis lernolibron kaj varbbroŝuron. Sekvis aliaj materialoj por lingvolernado kaj informado pri la lingvo kaj la movado. Tiuj materialoj amase estis senditaj al lokoj en Germanio. Jam en la gazeto Esperantistische Mitteilungen Borel instigis la diskuton pri fondo de Esperanto-Asocio en Germanio. Li kaj la berlina grupo sub ĝia prezidanto Adolf Schmidt decide instigis la fondon de GES (GEA) Pro tio ili en 1909 estis la unuaj, kiuj ricevis la Meritmedalon de GEA.
Borel fondis kaj redaktis ankaŭ la libroserion Esperanta Biblioteko Internacia (EBI), kies plurajn volumojn li verkis aŭ tradukis, ekzemple Sub la Neĝo de Jacques Porchat el la franca, aŭ ekzemple Komerca Korespondo. Aperis 30 volumetoj kun 33 numeroj. Estis eldonitaj kaj iloj por lerni la lingvon kaj literaturaj verkoj kaj fakaj libretoj.
Lia germanlingva lernolibro, baze de la lernollibro L' Espéranto en dix leçons de Théophile Cart, aperis en 16 eldonoj kun 130 000 ekzempleroj, lia varbbroŝuro aperis en 23 eldonoj kun 250.000 ekzempleroj (1903-1910). Li verkis franclingvajn verketojn kaj artikolojn pri Esperanto.
En 1905 Borel partoprenis la 1-an Universalan Kongreson kaj estis nomumita de Zamenhof kiel membro de la Lingva Komitato (1905–1914).
En 1927 Ellersiek transprenis la eldonejon sole. Borel laboris en la presejo de lia frato. En 1944 estis detruita la tuta kvartalo, kie situis la presejo (hodiaŭ Berlino Kreuzberg). La fratoj Borel revenis al Svisujo en 1945
Lerniloj kaj varbbroŝuro
Deutsche Nationalbibliothek, Leipzig
Honorigoj
Meritmedalo de GEA 1909
Honora membro de GEA 1909
Honora prezidanto de Esperanto-Grupo Berlino 1909
Ceremonia glavo (Essen)
La glavo de la katedrala trezoro de Essen, ofte nomata senkapiga glavo de la sanktaj Kosmaso kaj Damiano, estis la ceremonia glavo de la abatinoj de la abatinujo Essen. Temas pri kaj arthistoria kaj forĝoteĥnika unikaĵo, kiu krom tio estas urbohistorie grava por la urbo Essen.
Port-Bail (stacidomo)
Port-Bail estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Portbail, en departemento Manche, regiono Normandio.
Ceremonia glavo (Essen)
La glavo devenanta el la epoko de la Otidoj, nun montrata en sia pompa ingo ĉirkaŭforĝita per oro en la katedrala trezorejo de Essen, estis transfake esplorata en 1988 je esplorprojekto sub la direktado de Alfred Pothmann, tiama katedralestrarano de Essen. Je ĉi tiuj esploroj oni akiris ampleksajn ekkonojn pri la forĝoteĥniko kaj la historio de la glavo.
Port-Bail (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de turisma trajno "Train touristique du Cotentin".
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Carentan - Carteret (418000).
Aprilo de 2019
Jen listo de okazaĵoj en aprilo 2019:
Zsuzsa Selyem
Biografio
Zsuzsa Selyem finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo inter 1981 kaj 1985. Inter 1985-1989 ŝi studis en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo matematikon kaj inter 1991-1996 la fakojn pri hungara-angla lingvoj kaj literaturoj, poste en Budapeŝto inter 1997-2002 en universitato ELTE estetikon. Ŝi doktoriĝis. Ŝi estis redaktorino de revuo Korunk inter 1994-97. Ekde 1997 ŝi estis asistantino, de 2003 adjunktino de la Katedro de Literaturhistorio, en la Universitato Babeş-Bolyai.
Master and Commander: The Far Side of the World
Master and Commander: The Far Side of the World filmita en la jaro 2003 estas filmo de reĝisoro Peter Weir.
Dum la Napoleonaj Militoj, kapitano Jack Aubrey de ŝipo HMS Surprise estas ordonita kapti la pezan fregaton, Acheron, de francaj korsaroj. Acheron embuskas Surprise de la marbordo de Brazilo, kaŭzante gravan difekton restante nedifektita de la britaj pafiloj. La boatoj de la ŝipo trenas Surprizon en nebulbankon por eviti okupon.
(162047) 1996 RJ32
(162047) 1996 RJ32 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Salorino
Salorino estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
(162047) 1996 RJ32
Ĝi estis malkovrita la 14-an de septembro 1996 en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Salorino
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas porreteros. La censita populacio en 2008 estis de 707 loĝantoj.
Situo
Salorino estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Siberia, je altitudo de 323 m; je 79 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 24 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 157,65 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Sobótka
Sobótka [] (ĝis 1945 germane Zobten am Berge) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Vroclavo.
Sant'Alessio in Aspromonte
Sant'Alessio in Aspromonte estas komunumo de Italio.
Ahmed Emad Eldin
Ahmed Emad Eldin (أحمد عماد الدين‎ ), naskiĝinta en Ĝido, Sauda Arabio, estas egipta cifereca artisto, ĉefe konata por sia laboro kun la grupo Pink Floyd, por la kovrilo de ĝia lasta albumo The endless river. Li ankaŭ verkis filmafiŝojn kaj aliajn muzikalbumajn kovrilojn.
Frua vivo
Ahmed Emad Eldin naskiĝis kaj grandiĝis en Ĝido, Sauda Arabio (krom 3 jaroj travivataj en Egiptio), siaj gepatroj estante ambaŭ egiptanoj. Li estas artisto ekde 13-jaraĝa, deklarante ke li estas "mem-instruita... kaj lernis per Youtube kaj multaj aliaj retejoj". Li mencias Salvador Dali kiel influo.
The endless river
Post la mortiĝo de la malnova kunlaboranto de Pink Floyd Storm Thorgerson en 2013, Pink Floyd kunlaboris kun Aubrey Powell, kiu estis kunfondinta Hipgnosis kun Thorgerson en 1968. Powell malkovris S-ron Emad Eldin kaj petis al li la permeson uzi la koncepton de lia artaĵo "Beyond the sky" por The endless reiver. Eldin, kiu estis Pink Floyd-a fano, entuziasme akceptis. Powell sentis ke la koncepto de Eldin havis "tujpreta Floyd-a resonancon" kaj priskribis ĝin "enigma kaj multmaniere interpretebla". La fina kovrilo estas reverko de la artaĵo de Eldin fare de la londona fasonada firmao Stylorouge.
Gabrielle Bou Rached
Gabrielle Bou Rached (naskiĝinta la 13an de decembro 1985 en Jezzine) estas libana manekeno kaj aktorino. En 2005 ŝi estis kronita kiel fraŭlino Libano.
Ahmed Emad Eldin
Aliaj muzikalbumaj kovriloj
Emad Eldin kunlaboris por muzikalbumaj kovriloj kun Massar Egbari (en 2015), Hamza Namira kaj Basata (en 2018) .Li ankaŭ partoprenis al la koncepto de la albumo de Tim Green Her future ghosts en 2018.
Filmafiŝoj
Emad Eldin verkis afiŝojn por la filmoj Clash (2016), Stray (2017), and Heavy Rain (2018), kaj ricevis la Orinos-premion por Heavy Rain.
Gabrielle Bou Rached
Biografio
Gabrielle Bou Rached naskiĝis en Jezzine. Ŝia patrino estis de Bteghrine. Ŝi modeliĝis dum ŝi estis ankoraŭ dekaĝula, partoprenante muzikfilmetojn por popularaj arabaj kantistoj, televidreklamojn, kaj modprezentadojn. Ŝi ankaŭ havis rolon (2004) en la libana filmo Kikerbulo (falafel), kiu estis prezentita en 2006, post kiam ŝi fariĝis fama kiel fraŭlino Libano.
En 2007 Garbielle Bou Rached havis rolojn en du televiddramoserioj aerumitaj sur la LBC Kanalo: "Wouroud Momazzaka" kaj "Nar taht al jaleed". Gabrielle Bou Rached studis tradukon, gajnante Magistron en Interpreto; ŝi parolas kvar lingvojn, nome araban, anglan, francan, kaj hispanan. La 11an de oktobro 2009 ŝi geedziĝis kun Samea Assaf en kristana ceremonio en Bkerke, Libano. Ili postnuptis en Parizo kaj Madrido. Ili nuntempe baziĝas sur Abu-Dabio, kie ambaŭ estas utilaj ĉe la UAE-registaro.
Ŝi ludis rolon en la filmo de Michel Kammoun Falafel, filmita en Bejruto en 2006.
Václav Čtvrtek
Václav ČTVRTEK, propranome Václav CAFOUREK (pseŭdonome Hugo Prattler) (naskiĝis la 4-an de aprilo 1911 - mortis la 6-an de novembro 1976) estis ĉeĥa verkisto por infanoj kaj junularo, aŭtoro de romanoj kaj dramoj pri la nuntempaj infanoj, sed ankaŭ de erotikaj fabelaj mitoj por plenkreskuloj.
La familio loĝis en Prago, sed dum la unua mondmilito - kiam la patro soldatis - ili vivis ĉe la avo en Jičín. La travivaĵoj el tiu urbeto profunde gravuriĝis en lia memoro kaj poste aperis en lia literatura verkado. Tie li ankaŭ komencis viziti la elementan lernejon, sed la post la milito la familio revenis en Pragon. En infanaĝo lin influis la patrino per folkloraj kantoj kaj la patro per elpensado de longegaj fabeloj.
En 1931 li abiturientiĝis ĉe gimnazio kaj foriris al Cheb labori kiel oficisto ĉe financa ofico. Tie li komencis verki bonhumoran romanon por plenkreskuloj (Whitehors kaj infano kun lentugo), kiun li eldonis en 1940 sub pseŭdonomo Hugo Prattler. Samjare li eklaboris ĉe financa direktorejo en Prago kaj poste estis sendita al Germanio devige labori. Post la dua mondmilito en 1945 li soldatis en Děčín kaj tie verkis fabelojn Leono forkuris por sia filo Petro.
Ekde 1946 li laboris ĉe ministerio de financoj kaj samtempe komencis kunlabori kun porinfanaj gazetoj, kiuj aperigis liajn fabelojn. Inter 1946-1960 li estis redaktoro de fabelaj rakontoj en Ĉeĥoslovaka Radio, gvidis ankaŭ elsendojn por lernejoj kaj jnularajn programojn pri scienco kaj tekniko. En 1960 li fariĝis profesia verkisto.
Plej grandan popularecon li akiris dank’ al televido, kiu el pluraj liaj libroj faris seriojn de dekminutaj desegnofilmoj, elsenditaj ĉiuvespere antaŭ ol infanoj iras dormi. Pri la sukceso meritis ankaŭ la desegnistoj (Radek Pilař, Zdeněk Smetana k.a.) kaj aktoroj rakontantoj (Karel Höger, Vlastimil Brodský, Jiřina Bohdalová, Jiří Hrzán, František Hanus). Kun vivantaj aktoroj estis filmita lia libro pri nuntempaj infanoj Ni tri kaj hundo el Kvinhundo.
La plej grandan popularecon atingis liaj fabelaj herooj rabisto Rumcajs, lia edzino Manka kaj ilia fileto Cipísek, koboldoj Křemílek (Buterfunga vireto) kaj Vochomůrka (Muŝfunga vireto), papilio Emanuelo, Papava Knabinjo, feino Amalinjo kaj koboldo Rákosníček (Kan-knabeto).
Liaj verkoj, plenaj de poezio, estis tradukitaj al multaj lingvoj.
Taktŝango
Taktŝango estas bikŝuejo en Butano. Ĝi situas en klifo je 700 metroj ĝis la fundo de la valo. Ĝia nomo signifas Nesto de la Tigro. La monaĥejo inkluzivas sep templojn. Taktŝango estas restaŭrata pro damaĝoj de ĵusa incendio. Ĝi atingeblas nur piede aŭ per mulo.
Ĝuhaj
Ĝuhaj, ĉine 珠海 estas metropolo, havenurbo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn, ekonomiajn zonojn kaj marajn insulojn.
Geografio
Ĝuhaj etendiĝas laŭ la Sudĉina Maro ĉe enfluejo de rivero apud Makao en suda parto de la lando. Ŝenĵeno estas proksime. Kantono troviĝas 140 km.
Historio
Ĝuhaj iĝis grandurbo en 1979 kaj nuntempe ĝi estas modelo de loĝdomoj laŭ Unuiĝintaj Nacioj.
Ekonomio
Ĝuhaj iĝis speciala ekonomia zono en 1978. Oni okupiĝas pri pezaj industrioj, elektronikoj, programaroj, bioteknologioj kaj maŝinaroj. Baldaŭe oni fondis ankaŭ pli novajn industriajn zonojn.
Klimato
Ĝuhaj havas subtropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas po 2122 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter majo-aŭgusto. Tiam la temperaturo atingas 30 °C. Neniam neĝas kaj frostas.
Trafiko
Ĝuhaj ne havas fervojon, tamen laŭ planoj eble en 2011 ĝi funkcios. Rapidvojoj funkcias al la proksimaj urboj. La prefektejo havas 2 internaciajn havenojn.
Toucy
Toucy estas urbeto kaj komunumo de la Departemento Yonne en la franca regiono Burgonjo.
Toucy estis la naskiĝurbo de Pierre Larousse, fama eldonisto de franca vortaro.
La lasta semajno de aŭgusto okazas tradicie la koncerto por la fermo de la Estivales en Puisaye-Forterre, festivalo de klasika muziko.
Malmola sciencfikcio
Malmola sciencfikcio estas literatura ĝenro de sciencfikcio en kiu teĥnologio kaj scienco ludas gravan rolon en rakonto. Romanon Dragon's Egg de Robert Forward oni generale taksas kiel elstara ekzemplero de malmola sciencfikcio.
Likimuneco
Likimuneco estas la nepenetrebleco de materialo por akvo aŭ alia likvo.
Ĉe glazurita argilaĵo la elcento estas pli malalta, ĉar la glazuro sur argilaĵo rapide krevetas.
Salvatierra de Santiago
Salvatierra de Santiago estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas salvaterranos. La censita populacio en 2008 estis de 316 loĝantoj.
Situo
Salvatierra de Santiago estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 438 m. La areo de ties teritorio estas de 33,45 km².
Historio
La vilaĝo apartenis al la Ordeno de Santiago, kies kruco aperas en la dekstra parto de la blazono. Pro tio Santiago (Sankta Jakobo) aperas en la nomo de la vilaĝo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
16590 Brunowalter
16590 Brunowalter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana-usona dirigento Bruno Walter (de vera nomo Bruno Walter Schlesinger, 1876–1962), ĉefe konata pro interpretoj de Mozart, Bruckner kaj Mahler. Li vivis en ekzilo post 1938, strebante konservi la germanajn spiriton kaj kulturon. Post la dua mondmilito, li refoje dirigentis en Eŭropo.
Émile Borel
Felix Edouard Justin Émile BOREL (La 7-a de‏ januaro 1871 - La 3-a de februaro 1956 ), franca ŝtatisto kaj matematikisto. Honora membro de UEA.
Borel estis edukita ĉe la École Normale Supérieure, kie li poste funkciis kiel instruisto kaj rektoro de 1897 ĝis 1909, kiam li estis nomumita profesoro pri matematiko ĉe la Sorbonne. En 1921 li estis elektita al la Franca Akademio de Sciencoj.
Borel estis membro de la francaj socialisma kaj radikal-socialisma partioj. Kiel aktiva membro de tiuj partioj li estis elektita al la Ĉambro de Deputitoj en 1924, kaj en 1925 estis nomumita Ministro de la Mararmeo de la Franca Registaro. Dum la Dua Mondmilito Borel estis membro de la franca rezistado ĝis sia aresto en 1941 fare de la germanoj.
Kiel matematikisto, Borel iĝis fama ĉefe pro siaj kontribuoj al la teorio de mezuro kaj probablokalkulo. Inter 1921 kaj 1927 Borel publikigis kvar artikolojn pri ludoteorio.
En 1940, kune kun la ŝakisto Andre Ŝaron, li verkis libron pri la matematika teorio de la ludo de Briĝo. La libro nomiĝas: Théorie Mathématique du Bridge. La libro traktas probablecojn en Bridge.
Unu el la krateroj sur la luno estas nomita laŭ li.
Sankta Maria de la Herbejo (Soest)
La protestanta preĝejo Sankta Maria de la Herbejo (Soest) (oficiala nomo Wiesenkirche aŭ Kirche St. Maria zur Wiese) en Soest validas kiel perfekta vestfala halopreĝejo. Staranta sur proksimume kvadrata plano, ĝi donas al rigardanto la impreson de nura fenestrofronto, portate de delikataj faskopilastroj. La altaj, longfenestro en la ĥorejo preskaŭ tuŝas la plankon. Dumtage la preĝejo efikas senpeza kaj tralumata. Tri preskaŭ same altaj, tre plate volbitaj navoj donas al la halo ĝia bonproporciecon. La konstrua historio etendiĝas trans jarcentoj. Sur la lokon de la antaŭa romanika preĝejo oni ekkonstruis en 1313 la nunan preĝejon. La du turoj, kiuj nun regas la eksteran aspekon, ekestis nur en la dua duono de la 19-a jarcento.
Arĥitekturo kaj konstruhistorio
La plano de Sankta Maria de la Herbejo estas preskaŭ kvadrata; tiu ĉi formo estas tiel tipa por la regiono, ke la arthistorio nomas ĝin „vestfala kvadrato“. En altgotiko la proporcio de larĝo kun alto estintis ankoraŭ 1:4 kaj pli, en la malfrua gotiko, la stilo de la preĝejo Sankta Maria de la Herbejo, la proporcioj egaliĝis. La halopreĝejoj ekestintaj dum la 14-a jarcento en Germanujo, Hispanujo, Anglujo kaj sudokcidenta Eŭropo kontentigis novan antaŭ-reformacian bezonon de predikantopreĝejo. La interno de granda preĝejo estu superregebla en ĉiuj partoj de ununura persono, la predikanto. La efikon de ties prediko ne difektu iuj spacaj subdividoj, ekzemple apartaj flankaj navoj.
Samtempe ĉi tiu evoluo de malfrugotiko al halokonstruo kaj kvadrata plano respegulis ĝeneralan socian evoluon: Intertempe la burĝaro estis tre fortikiĝinta, la burĝo anstataŭis la pastron kiel kulturportanto. Konforme al tio la preĝejoj tiutempaj ne plu aspektis tiel mistikaj kiel en la epoko de la altgotiko. Anonciĝis renesanco, la epoko de humanismo, per kiu finiĝis la mezepoko.
La antaŭa romanika preĝejo staris laŭ tradicio en marĉa tereno, kiun oni tiam senakvigis. Ankoraŭ nun sub la preĝejo troviĝas diversaj riveretaj fluejoj. La novan preĝejon oni starigs ekde 1313 sur herbejon: St. Maria in Pratis – Sankta Maria de la Herbejo. Por la novkonstruo laŭ gotika stilo ekde la unua duono de la 14-a jarcento oni uzis kiel konstrumaterialon verdajn sabloŝtonojn el Anröchte sude de Soest. Sub direktado de tri konstruestroj la konstrufazo daŭris ĝis en la 15-a jarcento. Pri la okcidenta parto oni eĉ laboris ĝis 1530. Unu el la konstruestroj estis Porfirio de Neuenkirchen. La du fasadoturojn kun siaj trarompitaj pintotegmentoj, kiu stampas la urban silueton de Soest, oni konstruis en la malfrua 19-a jarcento, post kiam la prusa reĝo disponigis la bezonatan monon. La turojn altaj 81 metrojn dum la Dua Mondmilito trafis aliancanaj bomboj; la rezultajn detruojn oni riparis ĝis 1950.
Ekde 1987 oni denove konstruas ĉe Sankta Maria de la Herbejo, ĉar la ŝtonoj uzitaj je la antaŭaj konstrulaboroj, aparte en la 19-a jarcento, veterdetruiĝas kaj pro tio estas anstataŭendaj. La ŝtontajlistoj de la katedralkonstrua metiejo uzas specon de sabloŝtono, kiu estas treege pli veterrezistema, tamen ne havas la verdecan kolornuancon tipan por preĝejoj de ĉi tiu regiono en Vestfalujo.
Ĥorejo
En la ĥorejo staras inter la vitraloj (proksimume 1320 ĝis 1340) nun ankoraŭ dek unu supernature grandaj statuoj; ili estas la plej grava sur origina loke staranta aro da vestfalaj monumentaj figuroj de la 14-a jarcento. Kriston kaj Marian en la mezo akompanis iam dek du apostoloj kaj Johano la Baptisto. La aranĝo laŭiras do al la figurserio en la ĥorejo de la katedralo de Kolonjo. Skulptejo aktiva en Soest produktis supozeble ekde 1350 ĉi tiujn figurojn. Pluraj skulptistaj manoj estas distingeblaj. De aparta kvalito estas la statuoj de Kristo, Petro kaj Bartolomeo, markitaj per plata, kontureca formo. Dum riparado en 1973 oni restarigis ilin laŭ ĝusta vicigo. La skulptaĵoprogramo de la apostolo kontrastas la malnovtestamentajn figurojn de la vitraloj. La vivo de Maria kaj la novtestamenta historio finiĝas per la bildigoj de la Kronado de la Virgulino Maria kaj Lasta Juĝo en la supra fenestrozono kaj en la ŝlosoŝtono.
Suda portalo kaj „Vestfala Madono“
La suda portalo devenas el la finiĝanta 14-a jarcento. La figuroj estas refaraĵoj; la originaloj – ankaŭ el la epoko proksimume 1400 – staras en la interno de la preĝejo. En la mezo staras la tiel nomata Vestfala Madono . (Fakte ĝi eble originis en Rejnlando – stilaj similaĵoj al la skulptaĵoj de la kolonja katedralskolo ne estas pretervideblaj.)
La figuro de Maria estas vigla bildo. La skulptisto rezignis la majestecan distancon de la altgotiko favore al dekoracia beleco je la priskribo de robaj detaloj, kiu ne estus pensebla sen la influo de la „belaj madonoj“ el la skolo de Parler. Familio Parler estis arĥitekta kaj skulptista familio de la 13-a jarcento, kiu ludis gravan rolon en la konstruplastiko de Kolonjo kaj suda Germanujo. Ĝi influis esence la tutan arthistorion de Germanujo, en la plastiko ĉefe per nova stilo de madonofiguroj, kiun stampas dekoracie bela kaj vigle movema formado – jen do evidente vestfala variaĵo.
Retablo de Aldegrever
En la suda absido de la ĥorejo staras la arthistoria ĉefverko de la preĝejo Sankta Maria de la Herbejo, la retablo de Aldegrever el 1526. Ĝi estas fakte maria-altarbildaro de Heinrich Aldegrever, artisto, kiu kiel kuprogravuristo dum la epoko de Hans Holbein kaj Albrecht Dürer, kies verkado kiel pentristo tamen estas pridubata. Aldegrever validas kiel la plej talenta artisto de Vestfalujo dum la ŝanĝiĝo de mezepoko al novepoko. En la ĉizita kesto de Soest en la mezo staras la madono en radiokrono inter la sanktuloj Antonjo kaj Agata. Nur la flankaj aloj tamen devenas de Aldegrever. Aparte sur la dekstra tabulo la pentritaj balustradostarigiloj pruvas, ke jen Aldegrever jam en 1526/27 uzis tipajn renesancoformojn en sia pentrado.
Fenestrobildo „Vestfala Lasta Vespermanĝo“
La fenestro super la norda portalo tenas vitralon nome „Vestfala Lasta Vespermanĝo“ de nekontata artisto el 1500. Ĝi prezentas la agadon de la Lasta Vespermanĝo, tamen ĝi evidente okazas en Vestfalujo. Anstataŭ nefermentita pano kaj vino surtablas specialaĵoj el la regiono deSoest, do rostita porkokapo kaj ŝinko. La sesa apostolo tenas enmane bierkruĉon kun kovrilo, ĉe la dekstra bildorando apostolo ĵus trinkas el bierkruĉo. Apud la ŝinko ankaŭ staras brandoglasetoj. Sub la tablo staras korbo plena je vestfala pano.
Mezuroj de la preĝejo Sankta Maria de la Herbejo
Arĥitekto Memminger, kiu finkonstruis kaj riparis la preĝejon Sankta Maria de la Herbejo dum la lasta jarcento, konstatis, ke loni povas difini ĉiujn mezurojn de la preĝejo per cirkloj diametrajn je 13,5 metroj. Se oni apudmetas tri el ili, la orienta limigas la deklateron de la ĉefa ĥorejo, dum kiam la du aliaj rezultigas la preĝejan longecon ĝis la turohalo. Per la sama cirklo esta ĉirkaŭfermeblaj la kvar pilastroj de la laŭlonga domo; du el ĉi tiuj cirkloj vicigitaj tuŝas la eksterajn eĝojn de la norda kaj suda ĉikrkaŭmurojn. La radiuso de ĉi tiuj cirkloj (= 6,75 metroj) estas la unueca mezuro por ĉiuj konstruopartoj; ĝi estas entenata en la diametro de la flankaj ĥorejoj unuoble, en la alteco de la navoj ĝis la kresto de la volboj kvaroble, en la turalteco ĝis komencejo de la tegmentoj okoble kaj ĝis la pinto (81 metroj) dekduoble.
Zweigen Kanazawa
Zweigen Kanazawa (japane ツエーゲン金沢, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Tsuēgen Kanazawa) estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2015 apartenas al la 2-a divido de la Japana Ligo. Ĝi havas sian sidejon en la urbo Kanazaŭa, ĉefurbo de la samnoma gubernio Iŝikaŭa.
Etimologio
La nomo "Zweigen", adoptita por la klubo en 2006 en modo doni al futbalkluboj iujn eŭropaspektajn nomojn, konsistas el la germana vorto "zwei" (prononco, por "du") kaj la japana vorto "gen" por "antaŭen(iro)". En la germana, la plena nomo "Zweigen" rilatus al "branĉoj" (de arbo aŭ de floro), kaj sekve la simbolo de lilifloro elektiĝis kiel ĉefa elemento de la nova kluba emblemo.
Komendantskij prospekt (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Komendantskij prospekt (Комендантский проспект) estas fina stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Sankt-Peterburgo.
Domo Montero (Bilbao)
La Domo Montero situanta sur Alameda de Recalde, 34, Bilbao (Biskajo, Hispanio), estas konstruaĵo de loĝejoj de notindaj dimensioj, kun du fasadoj, unu sur la strato Colón de Larreátegui kaj alia sur Alameda de Recalde, ambaŭ formante tranĉitan angulon.
Priskribo
Ĝi konsistas el kelo, teretaĝo kaj kvin niveloj (la lasta retirita malantaŭ kontinua balustrado), krom mansarda tegmento. Ĝi estis realigita en 1902 fare de Jean Batiste Darroquy.
Temas pri konstruaĵo kiu apartenas al la stilo Art nouveau, kaj en tiu senco, oni devas rimarki ĝian ornamaĵon. La konstru-materialoj uzataj en la Domo Montero estas masonaĵo el ŝtono, briko, traboj kaj kolumnoj el gisfero kaj ankaŭ lignaĵo. La fasadoj kaj la tranĉita angulo estas organizitaj laŭ du aksoj de balkonoj kaj verandoj, distribuitaj malsame en la du stratoj.
Aliro al la konstruaĵo fariĝas sur la strato Alameda de Recalde, tra lintelo kun granda elstaranta ŝlosoŝtono kaj grava dekoracio ambaŭflanka. Rompas la vertikalecon de la konstruaĵo la superregado de la ondumanta linio, tiom en la formoj de la malfermaĵoj (balkonoj kaj verandoj), kiom en la dekoracio kaj, super ĉio, en la sinueco de la balustradoj de la dua kaj tria etaĝoj.
Aliaj interesaj elementoj de dekoracio estas la konzoloj, kornicoj, vandoj de malfermaĵoj kaj mur-bosaĵo, la lasta observebla sur la teretaĝo.
Wells Fargo
- prononco laŭ sistemo IFA - estas banko en Usono. Ĝi fondiĝis la 18-an de marto 1852 kaj havas sian centran sidejon en,. Laŭ la stato de 2023 temas pri la kvara plej granda banko de Usono. Ĝiaj akcioj notiĝas en la. Nuntempe, ĝia ĉefa afergvida oficisto nomiĝas .
Deutsch Bieling
Deutsch Bieling, hungare Németbükkös [nEmetbukoŝ] estas iama vilaĝo, nun parto de Heiligenbrunn en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Deutsch Bieling situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 11 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1375 laŭ tiama hungara ortografio "Bykus". La turkoj bruldetruis la komunumon en 1532. En 1691 loĝis tie 58 homoj en 13 domoj, en 1787 161 homoj en 32 domoj, en 1828 216 homoj en 37 domoj, en 1857 185 homoj en 36 domoj. En 1910 vivis en Németbükkös 198 homoj, precipe aŭstroj. Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Körmend, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). En 1971 Deutsch Bieling aliĝis al Heiligenbrunn.
Aŭgusto de 2005
Aktualaĵoj en aŭgusto de 2005
Kleinschwabhausen
Kleinschwabhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Mellingen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Kiel jam indikas la distrikta nomo, la historia urbo Vajmaro proksimas.
Sokołów Małopolski
Sokołów Małopolski estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sokołów Małopolski en distrikto Rzeszowski.
Rufabrusta perdriko
Ĝi troviĝas nur en tre malgranda teritorio de centrasuda Ĉinio (Siĉuano). Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Aspekto
Tiu specio estas 28-30.5 cm longa kaj estas tipa, ĝenerale grizbruna, perdriko kun distingila bildaro en kapo kaj brusto, tio estas, montras tre rimarkindan kapobildon konsista je ruĝecbruna krono, blankaj frunto kaj subkrona strio, nigraj beko, brido kaj traokula zono al vizaĝo kie videblas klare markata ruĝecoranĝa makulo en orelareo, mustaĉa blanka strieto kaj blanka gorĝareo kun nigreca strieco. La brusto estas tre markata ruĝecbruna (rufa) strizono, kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. La resto de subaj partoj estas blankecaj kun brunaj strioj en flankoj. La dorso estas brunstrieca kaj la flugiloj malhelbrunaj. La vosto estas tipe tre mallonga.
La ino estas simila, sed iom pli senkolora. Similaj specioj estas la Montoperdriko, Bambusicola fytchii, kaj la Ĉina bambuperdriko, B. thoracica, kiuj estas pli grandaj, pli longvostaj kaj havas distingajn diferencajn kapobildojn kaj brustojn.
La voĉo estas teritoria alvoko (ofte elsendata kiel pardueto) estas trenata serio de laŭtaj, ascendaj fajfoj, ripetataj regule.
Habitato
Ĵusa prisesplorado en la Natura Rezervejo Laojunŝan trovis, ke tiu specio loĝas en duarangaj nubarbaroj larĝafoliaj, ĉefe miksita kun ĉiamverdaj kaj deciduaj, je 1,100-2,250 m. sed ne en setlejoj, koniferaj plantejoj aŭ farmoj. La sama studo trovis, ke la birdoj tipe loĝas inter 1400 kaj 1800 m super marnivelo en rezervejo, kaj ĉefe ĉe milda deklivaro ĉe akvofontoj.
Por manĝado ili preferas neĝenatajn, fermokanopeajn arbarojn kun malferma arbargrundo, disa bambuo kaj humida mortinta foliaro.
Statuso kaj konservado
La Siĉuana perdriko estas listita kiel Endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo.
Studocensoj de 1996 kaj 1997 ĉirkaŭkalkulis densecojn de 0.48 kaj 0.24 alvokantaj maskloj por km², respektive. La totala areo de taŭga habitato ene de ties konata teritorio estis tiam ĉirkaŭkalkulata je 1,793 km², kaj sur la bazo de la denseco konstatita, kaj se ĉiu alvokanta masklo reprezentas unu paron, la totala populacio estis ĉirkaŭkalkulata je 860-1,722 birdoj. Tamen post tiam la specio estis konstatita ĉe kelkaj novaj lokoj en la Naturrezervejo de Laojunŝan kun densecoj de 4.24 ± 0.6 individuoj por km².
NGC 796
NGC 796 (alia indiko — ESO 30-SC6) estas malfermita stelamaso en konstelacio Virhidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kiromancio
Kiromancio (aŭ ĥiromancio, de la greka cheir, "mano" kaj manteia, "profetado") estas aŭgurado surbaze de la linioj de via manplato. Kiromancion oni praktikas ĉie en la mondo, en diversaj manieroj. La metodo estas ĝenerale konsiderata kiel pseŭdoscienco.
En Eŭropo kaj Usono ofte manplatoj estas rekte legataj, dum en Barato oni unue ŝmiras inkon sur mano por poste ĝin presi sur paperon.
Kelkaj "fakuloj" asertas ke la maldekstra mano indikas pri ebloj kaj la dekstra pri kiel tiuj ebloj estas realigitaj en la vivo. Ofte oni supozas ke la linioj de via manplato povas ŝanĝiĝi post grava okazaĵo.
Distrikto Bonyhád
La Distrikto Bonyhád [bonjhAd] (hungare Bonyhádi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna. Ĝi situas sur montetaro en la sudokcidenta parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
Harun ar-Raŝid
Harun ar-Raŝid (, هارون الرشيد; naskiĝis la 27-an de marto 763 en Raj, Irano, mortis la 24-an de marto 809) estis bagdada kalifo, religia kaj politika gvidanto de reganta muslima familio de Abasidoj. Lia ravega riĉeco kaj nombro de edzinoj farigis el li legendon en fabeloj pri mil kaj unu noktoj. Ĉirkaŭ la jaro 800 li tenis diplomatiajn rilatojn kun kortego de Karolo la Granda, ĉar en la jaro 801 li sendis al franka reĝo nekutiman donacon - elefanton, kiu mortis en la jaro 810 en Aachen.
Antaŭ lia regado kiel kalifo li jam estis grava militestro. La Abasida invado de Malgranda Azio en 782 estis unu el la plej grandaj militoperacoj faritaj de la Abasida Kaliflando kontraŭ la Bizanca Imperio. La invado estis ekigita kiel montro de la Abasida militforto sekve al serio de bizancaj sukcesoj. Estrita de la tiama Abasida her-ŝajniganto, nome la estonta Harun al-Raŝid, la Abasida armeo atingis tiom for kiom ĝis Ĥrisopolo aŭ Skutari, tra la markolo Bosporo el la bizanca ĉefurbo, Konstantinopolo, dum duaranga forto militiris okcidentan parton de Malgranda Azio kaj venkis la bizancajn fortojn tie. Ĉar Harun ne intencis ataki Konstantinopolon kaj ne havis ŝipojn por fari tion, li revenis. Survoje li petis batalpaŭzon kaj haltigis la alt-rangan bizancan senditaron, kiu inkludis gravulojn kiaj la ĉefministro de la imperiestrino Irene nome Staurakios. Tio devigis Irene interkonsenti al trijara batalpaŭzo kaj pagi fortan ĉiujaran tributon.
Li regis dum la jaroj 786 - 809 kaj por periodo de lia regado estis tipa sciencista, religia kaj kultura prospereco. Li fondis ankaŭ bibliotekon Domo de saĝeco.
La Abasida invado de Malgranda Azio en 806 estis la plej granda militoperaco iam farita de la Abasida Kaliflando kontraŭ la Bizanca Imperio. Tiu ekspedicio estis komandita persone de la abasida kalifo Harun al-Raŝid, kiu deziris revenĝi pro la bizancaj sukcesoj en la landlima regiono de la Kaliflando la antaŭan jaron kaj impresi super la Bizanca imperiestro, Niceforo la 1-a (r. 802–811). La granda armeo de Abasidoj, laŭ arabaj fontoj konsistis el pli ol 135,000 homoj, kiuj rabatakis tra Kapadokio senrivale, kaptante kelkajn urbojn kaj fortikaĵojn, ĉefe Herakleja Kibistra, kaj devigante Niceforo serĉi pacon ŝanĝe de tributoj. Post la foriro de Harun, tamen, Nikeforo rompis la terminojn de la traktato kaj reokupis la landlimajn fortikaĵojn kiujn li estis devinta abandoni. Priokupo de Harun pro ribelo en Ĥorasano, kaj lia propra morto tri jarojn poste, malebligis reprenon de la afero je simila skalo.
Dija-svratka valego
Dija-svrataka valego estas geomorfologia tutaĵo sur suda Moravio en geomorfologia regiono Okcidentaj Eksterkarpataj malaltaĵoj.
Priskribo
La valegon kreas malaltaĵo kun plata profilo plenigita de terciaraj kaj kvaternaraj sedimentoj, ebenaĵoj kaj terasoj de riveroj Dijo, Jevišovka, Jihlava kaj Svratka kun leŭsoj. La plej altan kaj la plej karakterizan monton kreas Výhon (355 m s. m.), la plej malaltan punkton (ĉirkaŭ 170 m s. m.) estas en regiono de akva laboraĵo Nové Mlýny.
Harun ar-Raŝid
Estis lia veziro Ĝa'far al-Barmaki.
Dija-svratka valego
Priskribo
La valego plenigas sudorienton de distrikto Znojmo, nordokcidentan randon de distrikto Břeclav kaj sudan parton de distrikto Brno-provinco, sur ĝia rando troviĝas urboj Znojmo kaj Brno. Nordokcidente ĝi estas limigita de Jevišovická pahorkatina kaj Bobravská vrchovina, norde de Drahana montetaro, dume sudoriente ĝi estas de Arbaro Ždánice kaj Mikulovská vrchovina apartigita de Malsupramoravia valego. Nordoriente ĝi estas per Vyškovská brána kunigita kun Supramoravia valego. En la suda arto ĝi interkovras en Aŭstrion.
6580 Philbland
6580 Philbland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Harun ar-Raŝid
Sukcedis lin lia filo Al-Amin.
Dija-svratka valego
Priskribo
La pejzaĝo de la valego estas plejparte kampa, ekster la ebenaĵoj preskaŭ senarbara. Ĝi apartenas inter la plej sekajn regionojn de Ĉeĥio. Temis pri ununura regiono de nestado de draste endanĝerigita granda otido en Ĉeĥio, nuntempe la nestado jam ne estas pruvita.
6580 Philbland
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita sciencisto Philip A. Bland de la Imperial College London (Imperia kolegio de Londono). Li partoprenis al pluraj studoj pri planedoj kaj meteoroidoj. Lia reto de fotografiaj observadoj de meteoroj alportis klarigojn pri la ligitecon inter meteorŝtonoj kaj asteroidoj.
Sant'Andrea Apostolo dello Ionio
Sant'Andrea Apostolo dello Ionio estas komunumo de Italio.
Distrikto Bonyhád
Historio
Tiu distrikto komence funkciis kiel „Völgységi járás”. La nunan nomon ĝi prenis en 1950 kaj ĝi funkciis ĝis 1978. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Kuniharu Nakamoto
Kuniharu Nakamoto (japane 中本 邦治, n. 29-an de oktobro 1959) estas japana futbalisto. Li en 1987 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Ian Anderson
Ian Scott Anderson, MBE (naskiĝinta la 10-a de aŭgusto 1947 en Dunfermline, Fife, Skotlando) kantisto, komponisto, flutisto kaj gitaristo skota, estro de la rokgrupo Jethro Tull.
Kiel flutisto, Anderson estis memlernanto kaj ties stilo estis inspirata de la ankaŭ flutisto Roland Kirk. Elstaris liaj solooj en "My God" (Aqualung), Bursting Out kaj "Bouree" (Stand Up). La listo de instrumentoj kiujn li ludis kun sia grupo estas ampleksa: nome fluto, gitaroj kaj akustikaj kaj elektraj, basgitaro, saksofono, Hammond-orgeno, drumo, klavaro, trombono, skota sakfluto, granda vario de stanfajfiloj (flutetoj) kaj violono.
Kiel komponisto, Anderson karakteras pro (ofte cinikaj) kantoj pri Dio, kristanismo, Kristnasko kaj solstico vintra, ĉefe ĉe la albumoj de sia grupo, Jethro Tull, nome Aqualung kaj The Jethro Tull Christmas Album.
Biografio
Li estis la plej juna el tri fratoj. Lia patro ŝatis muzikon kaj la juna Ian Anderson profitis el lia diskaro kaj la apero de febro por rok-muziko. Lia vivo estis ligita al Edinburgo, sed poste la familio translokiĝis al nordokcidenta Anglio. Li laboris kiel vendisto en granda vendejo, kie li profitis por legi muzikajn gazetojn, kiuj kuraĝigis lin formi grupon. En 1963 li formis The Blades kun siaj studkolegoj Barriemore Barlow (drumoj), John Evan (klavaro), Jeffrey Hammond (basgitaro) kaj Michael Stephens (gitaro). Ĝi estis grupo de soul kaj blues kun Anderson por voĉo kaj harmoniko.
Wilhelmine de Prusio, margrafino de Brandenburg-Bayreuth
Vivo
Ŝi naskiĝis en Berlino, kiel la plej aĝa filino de la Reĝo Frederiko Vilhelmo la 1-a de Prusio kaj Sofia Dorotea de Hanovro. Ŝi dividis malfeliĉan infanaĝon kun sia frato, la estonta Reĝo Frederiko la 2-a, nomita ‘La Granda’, kies amikino kaj konfidanto ŝi estis dum sia tuta vivo.
Ian Anderson
Biografio
Anderson abandonis sian intencon ludi elektran gitaron, ŝajne ĉar li sentis sin neniam estonta "tiom bonkvalita kiel Eric Clapton". Kiel li mem asertis en la enkonduko al la filmeto "Live at the Isle of Wight", li ŝanĝis sian elektran gitaron por fluto kiun, post kelkaj semajnoj de praktiko, kli trovis, ke li povis ludi sufiĉe bone laŭ stilo de rock-and-blues. Laŭ la skizaj notoj por la unua albumo de Tull, "This Was", li estis ludante fluton nur kelkajn monatojn kiam oni registris la albumon. Lia gitara praktiko ĉiukaze utilis, ĉar li pluludis akustikan gitaron, uzante ĝin kiel melodiilo same kiel ritma instrumento. Dum lia kariero progresis, li aldonis sopransaksofonon, mandolinon, klavarojn kaj aliajn instrumentojn al sia ilaro.
Wilhelmine de Prusio, margrafino de Brandenburg-Bayreuth
Vivo
Estante la plej aĝa filino en sia familio, ŝi estis la frua celo de diskutoj pri politikaj geedzecoj. Ŝia patrino volis, ke Wilhelmine edziniĝu kun ŝia nevo Frederiko la Princo de Kimrio; dum la patro preferus iun membron de la nobela dinastio Habsburgo.
Ian Anderson
Biografio
Lia fama sinteno ludi stare sur ununura kruro estas hazarda: li estis ludinta stare sur ununura kruro la harmonikon por povi alteni per la alia la piedtenilon de la mikrofono kaj ĵurnalisto priskribis lin erare kiel la flutisto kiu ludis stare sur ununura kruro en la Marquee londona. Li decidis profiti tiun famon, kvankam post ia malfacileco dekomence. Poste surprizis lin la vido de bildoj de diversaj famuloj ludantaj fluton stare sur ununura kruro kiaj ekzemple Krishna kaj Kokopelli.
Dragon's Egg
Dragon's Egg (La Ovo de Drako) estas romano de sciencfikcio, kiun verkis usonano Robert Forward. La libron oni taksas kiel elstara ekzemplero de malmola sciencfikcio. En la romano, Forward rakontas pri kontakto inter homaj sciencistoj kaj inteligentaj vivuloj sur neŭtrona stelo. La vivantoj de la neŭtrona stelo sin nomas kiel "ĉilanoj." La libron oni jam tradukis en kvin lingvojn - franca, germana, hispana, finna, kaj ĉeĥa.
Chenecey-Buillon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Wilhelmine de Prusio, margrafino de Brandenburg-Bayreuth
Vivo
Post multe da parolado pri aliaj eblecoj, je sia 22-jaraĝo Wilhelmine fine edziniĝis al sia parenco, la princo Frederiko, margrafo de Brandenburg-Bayreuth. Frederiko jam estis fianĉigita kun la fratino de Wilhelmine, Sophie, sed en la lasta momento la aŭtoritata reĝo Frederiko Vilhelmo la 1-a decidis anstataŭigi ŝin per Wilhelmine. La fianĉo ne estis konsultita pri ĉi tiu decido, kaj Wilhelmine akceptis nur sub minacoj de sia patro. Feliĉe, la geedzoj bone rilatiĝis kaj kune atingis grandajn celojn (almenaŭ dum la amantino de Frederiko ne estis oficialigita en la kortego de Bayreuth).
Kiam Frederiko ricevis sian heredaĵon en 1735, la paro komencis grandajn konstruprojektojn, kiuj donis al la urbo Bayreuth la barokan arkitekturan stilon kiu estas fama eĉ hodiaŭ. Ili konstruis palacojn, operejon, teatron, fondis la Universitaton de Erlangen, kaj entreprenis aliajn ambiciajn projektojn, kiuj alportis ilin al la rando de bankroto. La frato de Wilhelmine, Frederiko la Granda helpis ilin donante subvencion, interŝanĝe kontraŭ trupoj kiujn li tiom urĝe bezonis por siaj konkeroj de novaj teritorioj.
Ian Anderson
Kariero
Kvankam li aperis kaj ludis per soloj kaj kun aliaj kantistoj kaj muzikistoj, lia famo prezentis lin ene de la grupo Jethro Tull. Por tia agado, li iom teatrumis dum la ludadoj kaj tiele li inspiriĝis el la angla folkloro kaj ankaŭ aperis kiel kosmonaŭto, pirato aŭ senhejmulo, krom kiel klasika mezepoka menestrelo, angla ŝildisto aŭ skota kamparano.
Wilhelmine de Prusio, margrafino de Brandenburg-Bayreuth
Vivo
Dum la regado de Frederiko kaj Wilhelmine, la urbo Bayreuth transformiĝis en unu el la ĉefaj intelektaj centroj de la epoko alportante pacon al la regiono kaj kulturon. Ili ĉirkaŭiĝis per malgranda kortego de artistoj kaj intelektuloj, kiu akiris prestiĝon per la fojaj vizitoj de elstaraj personecoj kiel Voltaire kaj Frederiko la Granda.
Wilhelmina havis nur unu filinon en 1732 - Elizabeth Frederica Sophia, margrafino de Brandenburg-Bayreuth, kiun Casanova priskribis kiel "la plej belan virinon en Germanio". Ŝi geedziĝis kun Karlo Eŭgeno, duko de Virtembergo, en 1748.
Ian Anderson
Kariero
Li eksperimentis per persona stilo fluta, memlernante, eksperimente per trenitaj notoj (Flirtlangado), per flutoj el bambuo ktp. Lia emo al teknikoj kondukis lin agadi ne nur kiel kantisto kaj muzikisto, sed ankaŭ kiel soninĝeniero kaj produktoro.
Wilhelmine de Prusio, margrafino de Brandenburg-Bayreuth
Verkado
Wilhelmine estis talenta komponistino kaj granda defendanto de muziko kaj muzikistoj. Ŝi estis liutisto kiel sia frato kaj sia edzo; ŝi lernis muzikon kiel studentino sub la grava germana komponisto Silvius Leopold Weiss (1686 – 1750) kaj ŝi havis dungiton en sia kortego, nome Bernhard Joachim Hagen (1720- 1787), kiu ankaŭ estis grava germana komponisto, liutisto kaj violonisto.
Per la interŝanĝo de leteroj kun ŝia frato Frederiko oni scias pri ŝiaj multnombraj muzikaj verkoj, el kiuj malmulte konserviĝas.
Wilhelmine de Bayreuth verkis operon ‘Argenore’, kiu estis enscenigita en 1740 okaze de la naskiĝtago de ŝia edzo. Por tiu prezentaĵo ŝi alvokis italajn muzikistojn kaj kantistojn, kion ŝi ripetis en aliaj okazaĵoj. Tia opero estis por sep solistoj: tri sopranoj, mezosoprano, du aldoj kaj baritono. Dum la orkestro estis por fluto, du hobojoj, du trumpetoj kaj kordoj.
Ĝis hodiaŭ travivis verko de ĉambra muziko kaj la ‘Konĉerto por klaviceno en sol minora’. Parolante pri ĝi iuj analizistoj trovas similecan stilon al de Bach en la etendaĵo de frazoj. Tio ŝajnas evidente kiam la solisto ombras la orkestron kaj prenas la iniciaton. Dum en aliaj epizodoj aperas tute franca stilo.
La Sepjara Milito, kiu komenciĝis en 1756, markis la finon de la arta kaj intelekta vivo de Wilhelmine. Ŝia respondecemo al sia familio, la Hohenzollern-dinastio, igis ŝin forlasi muzikon kaj arton por dediĉi sin al diplomatio. De tiam ĝis sia morto Wilhelmine servis kiel ambasadorino al sia frato, la tiama Reĝo de Prusio.
Memoro
Dum la dekjariĝo de ŝia morto, ŝia frato konstruis la Templon de Amikeco ĉe Palaco Sanssouci en ŝia memoro.