cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oraj
Ekonomio
Oraj estas agrikultura urbo kun produkto de grenoj, kotonoj.
Kyjov
Historio
En la ĉirkaŭaĵo troviĝas spuroj post minado de lignito el la 2-a duono de la 19-a jarcento.
Oraj
Religio
La ĉefa religio en Oraj estas hinduismo (96%), poste islamo (6%), ĝainismo (1%) kaj aliaj.
Eduko
En Oraj medicina altlernejo estas la plej grava instruejo.
Lingvoj
En Oraj la oficiala lingvo estas la hindia.
Klimato
En Oraj averaĝe pluvas jare po 791 mm. Precipe pluvas dum la musonoj inter junio kaj septembro kaj iom dum la postmusonoj en oktobro kaj novembro.
Habère-Poche
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes) kaj borde de la rivero Rodano. Fine de en la komunumo vivis.
Oraj
Trafiko
Oraj havas trairan fervojan linion kaj ĉefvojon inter Ĝansi kaj Kanpur, krome estas alia traira ĉefvojo, fine unu flankovojo. Enurbe precipe motoraj rikiŝoj liveras la pasaĝerojn.
Moa (Kubo)
La komunumo Moa situas en la ekstrema oriento de provinco Holguín, en Kubo. Ĝi estas esence monta kun mallarĝa, duplana strio sur la atlantika marbordo, ĝia norda limo, kie koncentriĝas plejparto de la loĝantaro. Ĝia etendiĝas tra la montaro Sagua-Baracoa, kiu estas parto de la Nacia Parko Alejandro de Humboldt, riĉa en faŭno kaj flaŭro kun multaj indiĝenaj specioj.
En ĉi tiu belega pejzaĝo, kies plej alta alteco estas El Toldo-pinto, kun alteco de 1.177 metroj, troviĝas 4 kamparaj loĝejoj, kiuj havas kiel fundamentan ekonomian aktivecon la kultivadon de kafo, forstado kaj minado; en la municipo estas la ĉefaj tavoloj de latericaj mineraloj kun altaj enhavoj de fero, nikelo, kobalto kaj aliaj mineraloj, en kiuj disvolviĝis potenca nikela industrio kun jara produktiva volumo de pli ol 65.000 tunoj. La urba sidejo estas la urbo Moa klasifikanta en la kategorio de urbo de dua ordo laŭ la Nacia Oficejo de Statistiko kaj Informado (ONEI).
Nova martiro
La titolo de nova martiro (aŭ neologisme, evitinde "neomartiro", el la greka prefikso νεο-, neo-, por "nova", kaj la vorto μάρτυς, marti:s, "atestanto") de la Ortodoksa eklezio estis komence donita al martiroj, kiuj mortis sub herezaj regantoj, do sub regado de kristanoj el aliaj konfesioj (la tutoriginaj martiroj, iusence la "malnovaj martiroj", estis mortigitaj fare de paganoj, do sub regado de nekristanoj). Poste la eklezio aldonis al la signifo tiujn kristanojn martirigitaj sub Islamo kaj diversaj modernaj reĝimoj, speciale komunismaj, kiuj adoptis la doktrinon de ŝtata ateismo. Oficiale, la erao de la novaj martiroj komenciĝs per la falo de Konstantinopolo en 1453.
Iuj novaj martiroj estas anonimaj aŭ konataj per ne-kristanaj nomoj, ĉar ili mortis pro kristanismaj konvinkoj sed sen esti oficiale baptitaj. Laŭ la ortodoksa kredo, ili baptiĝis en sia propra sango kiam ili ekzekutiĝis.
Ar Chapel-Nevez
Ar Chapel-Nevez estas la bretona vorto por "la nova kapelo", france La Chapelle-Neuve.
Ĝi interalie indikas pri la komunumoj
Escherichia
Escherichia estas genro de Gram-negativaj, sensporaj, nedevige malaerobaj, bastonformaj bakterioj de la familio Enterobacteriaceae. En tiuj specioj, kiuj enloĝas la gastrintestojn de varmsangaj bestoj, Escherichia specioj disponigas parton de la mikrob-derivita vitamino K por sia gastiganto. Kelkaj el la specioj de Escherichia estas malsanigaj. La genro estas nomita laŭ Theodor Escherich, malkovrinto de E. coli.
Patogenezo
Dum multaj Escherichia estas sendanĝeraj simbiozuloj, specialaj linioj de kelkaj specioj estas homaj patogenoj, kaj estas konataj kiel la plej ofta kialo de urinduktinfektoj, signifaj fontoj de gastro-intesta malsano, kun simptomoj de simpla diareo ĝis disenterio-similaj kondiĉoj, same kiel larĝa gamo de aliaj malsanigaj ŝtatoj. Dum Escherichia coli kaŭzas la vastan plimulton de Escherichi-rilata patogenezo, aliaj membroj de la genro ankaŭ estis implikitaj en homa malsano.
Kongruema reĝimo
Kongruema reĝimo (angle Quirks mode) estas tiu reĝimo de programo, ĉefe foliumilo, per kiu eblas realigi retrokongruon. En ĉi tiu reĝimo la foliumiloj imitas erarojn de malnovaj foliumiloj. Tio necesas, por ke paĝoj, kiuj estis foje kreitaj por malnovaj foliumiloj, ankoraŭ funkciu per novaj foliumiloj.
Aktivado de la reĝimo
La reĝimo de foliumilo dependas de la uzata dokumento-speca deklaro, kiu staras je la komenco de HTMLa paĝo. Se tia deklaro mankas, ĉiuj foliumiloj ŝaltas al la kongruema reĝimo, kiu imitas erarojn de malnovaj foliumiloj. Interreta Esplorilo 6 ankaŭ aktivigas ĉi tiun reĝimon, se antaŭ la dokumentotipa deklaro staras XML-deklaro.
Normokongrua reĝimo
La kongruema reĝimo ja estas la kontraŭo de la normokongrua reĝimo (angle standards mode). Ĉilasta estu uzata por novaj retpaĝoj, por povi pli bone eluzi la eblojn de la modernaj foliumiloj.
La jena kodo aktivigas la striktan reĝimon (normokongruan reĝimon) de HTML 4:
En HTML5 eĉ sufiĉas la jena kodo, por aktivigi la normokongruan reĝimon:
Izidor Kaufmann
KAUFMANN Izidor estis hungarjuda pentristo naskita la 22-an de marto 1853 en Arad kaj mortinta en 1921 en Budapeŝto.
La Chapelle-Neuve (Morbihan)
La Chapelle-Neuve (jen france, bretone Ar Chapel-Nevez, "la nova kapelo") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kuirarto de Afriko
La Kuirarto de Afriko aŭ afrika kuIrejo estas la aro de artoj kaj kuirartaj kutimoj propraj de la gentoj kaj etnoj kiuj komponas la kontinenton afrikan. La kontinento de Afriko estas la dua laŭgrande de la Tero kaj estas hejmo de centoj de triboj, etnoj kaj sociaj grupoj. Tiu diverseco videblas en la afrika kuirarto, kaj en la manĝokutimoj, kaj en la uzataj ingredencoj aŭ ĉe la teknikoj de kuirarto. Ĝi montras influojn norde el la mediteranea kuirarto (ĉefe ĉe la magreba kuirarto) kaj ĉe la nordokcidento de la arabaj kaj turka kuirartoj.
Ne estas ĝeneralaj ingrediencoj en la kuirarto de Afriko pro la tiom enorma diverseco, sed ĝenerale ĝi estas miksaĵo de legomoj, dum viando estas malofta pro ties multekosteco. Tre konataj ingrediencoj estas gombo, palmoleo kaj arakidoj. Kelkaj el ili translokiĝis al la lokoj kie estis importitaj sklavoj el Afriko, kiel ĉe Karibio, Brazilo aŭ Suda Usono.
Aladár Földvári
Aladár Földvári, laŭ hungarlingve kutima nomordo Földvári Aladár estis hungara geologo, profesoro.
Aladár Földvári naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Sovetunio en Ordĵonikidze.
Mihály Rácz
RÁCZ Mihály (pro. ra:c) hungara ĵurnalisto, poeto naskita en Szentpéterszeg en 1844 kaj mortinta en Nagyvárad la 29-an de januaro 1909.
Biografio
Mihály Rácz finis juron en Debreceno. De 1869 ĝis 1900 li estis ĉefnotario de Nagyvárad, de 1900 ĝis sia morto li estis direktoro de la laborista malsanulhelpa kaso de distrikto Nagyvárad. En 1871 li estis unu el fondintoj de politika ĵurnalo Nagyvárad  kaj estis ĝia ĉefredaktoro de 1871 ĝis 1873 kaj en 1875 kune kun Ármin Laszky kaj László Dus fondis kaj estis ĉefkunlaboranto de ĵurnalo Szabadság.
Monte San Savino
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Savino de Spoleto kaj Egidio, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. En la loko troveblas historia sinagogo el la 17-a jarcento meze de malnova juda kvartalo.
Najbaras la komunumoj.
Delfinidino
Delfinidino estas natura kemia komponaĵo, apartenanta al la familio de la antocianidinoj, iu primara vegetala pigmento, kaj ankaŭ kontraŭoksidiganto. La delfinidino doans la blutonojn al floroj de la genro Viola kaj Delphinium. Ĝi same donas la koloron blu-ruĝan al pluraj specioj da vinberoj kaj troviĝas en oksikokoj kaj ankaŭ en Granatujoj. Delfinidino, samkiel aliaj antocianidinoj estas pH-sensiva, kaj ŝanĝas koloron el ruĝa en acidaj solvaĵoj al blua en baza solvaĵo.
Ecoj
La delfinidino partoprenas, kune kun la cianidinoj, pelargonidinoj, malvidinoj, peonidinoj, kaj la petunidinoj, en la ĉefaj antocianidinoj trovataj en naturo. En ĉi-grupo, ĝi karakteriziĝas pro la ĉeesto de tri hidroksilaj grupiĝoj en la pozicioj 3, 4 kaj 5 sur aromata ringo.
Kaŭze de ĝia flaviliuma nukleo, la delfinidinoj posedas fortan reakciemon kun la nukleofilaj radikaloj, kaj estas molekuloj rilative malstabilaj kaj do, praktike neekzistantaj laŭ ties liberformo en la vegetalaj histoj. La aldono de iu glukozido al ĝia strukturo donas stabilecon kaj solveblecon al la grupo. La heterozidoj estigitaj per kondensiĝo de unu delfinidino kaj unu ozo apartenas al la familio de la antocianozidoj, kiuj rilatas al vasta gamo da koloraj pigmentoj.
La delfinidinoj estis unuafoje izolitaj per hidrolizo, en 1915, en la petaloj blupurpuraj de la Delphinium consolida, specio klasita en la genro Consolida regalis Gray, far la pioniroj en la analizo pri florpigmentoj, Richard Willstätter (1872-1942) kaj Meig.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Anthocyanidine.svg| Antocianino Anthocyanidine.svg| Antocianidino Cyanidin_3D.png| Cianidino Flavylium_cation.svg| Flaviliuma jono Chrysanthemums.jpg| Krizantemino Malvidin_3D.png| Malvidino Pelargonidin_3D.png| Pelargonidino Peonidin_3D.png| Peonidino Petunidin_3D.png| Petunidino Hydrangea_macrophylla_-_Hortensia_hydrangea.jpg| pH Richard_Willst%C3%A4tter.jpg| Richard Willstätter (1872-1942) </Gallery> </Center>
(16098) 1999 VR9
(16098) 1999 VR9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Károly Henrik Fuchs
Károly Henrik Fuchs [kAroj fuhs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fuchs Károly Henrik estis hungara instruisto, fizikisto.
Biografio
Károly Henrik Fuchs frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li lernis en pluraj universitatoj en Vieno. Li lernis ekzemple de Jozefo Petzval. Post la pedagogia diplomo en 1874 li instruis en gimnazio en Budapeŝto, poste en aliaj hungaraj urboj. En la studjaro 1895 li esploris apud Loránd Eötvös. En 1901 li pensiuliĝis pro sanstato, tamen poste li okupiĝis pri sciencoj.
Georg Holtzendorff
Grafo Georg HOLTZENDORFF (ankaŭ skribata Holzendorff) estis pentristo de Saksio, specialisto pri pejzaĝoj, figuroj kaj keruboj, kiu serĉis rifuĝon en Anglio kiel konsekvenco de la Francia-Prusia Milito.
Verkoj
Holtzendorff laboris por Royal Crown Derby kaj desegnis skizojn reprezentantajn la pejzaĝon de Derbyshire kiuj estis aplikitaj al fajenco.
Ernő Dániel
Barono Ernő Dániel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dániel Ernő estis hungara politikisto, ministro, advokato. Lia nobela antaŭnomo estis szamosújvárnémeti. Lia avo estis Ernő Kiss (general-leŭtenanto). Ernő Dániel naskiĝis la  1843 en Hungara reĝlando en Felsőelemér (nuntempa Elemir en Serbio). Li mortis la 1923 en Balatonfüred.
Ricote
Ricote [riKOte] estas hispana municipo kiu lokas en Murcia Regiono. Ĝi estas 87,5 km2 ampleksa kaj estas ĉe Ulea, Blanca, Abarán, Cieza, Mula kaj Campos del Río. En la jaro 2019 mil ducent sesdek du personoj loĝis en la municipo.
Georg Holtzendorff
Verkoj
Lia ĉefa verko estis la dekoracio de la Deserta Servico de Gladstone, donacita de la 'Liberalaj Laboristoj' de Derby al Ĉefministro William Ewart Gladstone en 1883. Akvarelo farita de Holtzendorff (ĉ. 1882), kun vidaĵo de Becket Street, Derby, kun la Muzeo kaj artgalerio de Derby en la fono, estas la sola restanta surpapera etudo ligita al la servico de Gladstone.
Ernő Dániel
Biografio
Ernő Dániel apartenis al la armena minoritato de la lando. Li lernis juron en universitato en urbo Pest. En 1865 li eklaboris kiel subnotario. Post 3 jaroj li advokatiĝis. En 1870 (poste plurfoje) li estis elektita parlamentano. Inter 1895-1899 li estis ministro pri komerco. En 1896 li ricevis la titolon barono. Inter 1906-1910 li politikadis en la senato, poste li denove estis elektita parlamenta deputito.
Ricote
Komence de la 17a jarcento okazis la forpelo de la moriskoj, majoritatan en la valo de Ricote, spite ke ili jam estis kristanoj ekde antaŭ unu jarcento. Tio okazis por la moriskoj murciaj definitive en 1613, post malsukcesa klopodo de la nobelaro murcia eviti tion per influoj en la malproksima kortumo. Miguel de Cervantes iel aludis pri la moriskoj de la valo pere de la inkludo de la figuro de la morisko Ricote en sia ĉefverko Kiĥoto.
Liberala Partio (Norvegio)
La Liberala Partio (norveglingve Venstre, t.e. "maldekstro") estas liberala politika partio en Norvegio. Ĝi estas la plej malnova aktiva partio de la lando, kaj ĝi historie plenumis kelkajn gravajn reformojn kiel la parlamentan sistemon, religian liberecon, universalan voĉdonrajton kaj senpagan edukadon.
La partiestro estas depost 2010 Trine Skei Grande. Ĝi origine estis grava partio en Norvegio, sed malfortiĝis pli freŝdate kaj klopodas resti super la balotsojlo.
Aŭgmentita
En muziko oni nomas aŭgmentita:
Ekzemploj por aŭgmentitaj intervaloj: | La perfekta kvinto c–g fariĝas aŭgmentita kvinto c–g♯. ( En egalŝtupa agordo sonanta kiel eta sesto.) |- | La perfekta unuto c–c fariĝas aŭgmentita unuto c–c♯. ( En egalŝtupa agordo sonanta kiel eta duto.) |- | La granda trito c–e fariĝas aŭgmentita trito c–e♯. (En egalŝtupa agordo sonanta kiel perfekta kvarto.) |}
(54789) 2001 MZ7
(54789) 2001 MZ7 estas tre malgranda terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono) ; ĝi estas eksterordinare hela kaj nerapide rotacianta.
Orbito
Ĝia tre klinata discentra orbito pasas prokime de tiu de la Tero kaj krucas tiun de Marso sed pro ĝia granda orbita klinangulo ĝi restas malproksime de ambaŭ planedoj:
Thiersheim
Thiersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wunsiedel kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunuma teritorio situas en la mezalta montaro Fichtelgebirge.
Bobby Fischer
Robert James "Bobby" FISCHER (9-a de marto 1943 en Ĉikago, Ilinojo, Usono18-a de januaro 2008, Islando) estis usona-islanda ŝakisto. En Usono li estis konsiderata heroo, post kiam li en pinta momento de la malvarma milito en 1972 venkis la rusan Boris Spasskij dum la Ŝak-Mondĉampionado en Rejkjaviko, Islando. Post 20 jaroj okazis revanĉo en Beogrado, Serbio. Tiam denove venkis FISCHER. Sed tiu renkontiĝo estis en la subblokada Jugoslavio. Tial oni volis aresti lin. Ekde tiam li kaŝis sin diversloke en la mondo (Hungario, Japanio).
Vivo
Bobby Fischer (proksimuma prononco: [FIŝer]) estas filo de Regina Fischer (fraŭline: Wender) kaj Hans-Gerhardt Fischer, germana biofizikisto. La gepatroj, kiuj estis geedziĝintaj fine de 1933 en Moskvo, Rusio, disiĝis kiam li havis du jarojn. Poste li vivis kun sia juddevena patrino kaj sia fratino – kiu estis 5 jarojn pli aĝa ol li - en Novjorko, Usono. Li ekludis ŝakon kiel sesjarulo. La titolon de grand-majstro li akiris en 1958. En la sama jaro li abrupte ĉesis frekventi lernejon, por ke li povu dediĉi ĉiujn siajn fortojn al ŝako.
Inter 1957 kaj 1966 li seninterrompe gajnis 8-foje la usonan ĉampionecon, en 1964 eĉ kun la rezulto 11:0. Survoje al mondĉampioneco li gajnis en 1970 la interzonan turniron en Palma de Mallorca, Hispanio kaj en 1971 3 ludojn kontraŭ Bent Larsen, Mark Taimanov (kun la sensacia rezulto de 6:0) samkiel la eks-mondĉampionon Tigran Petrosjan. La titolon de mondĉampiono li akiris en 1972 en Rejkjaviko en legenda ludo kontraŭ Boris Spasskij. Li kelkfoje malvenkis pro sia ekscentra konduto, eĉ unu ludon li perdis neludante. Spite al tio li venkis per 12,5:8,5.
Post kiam li iĝis mondĉampiono, dum jaroj li ludis en neniu turniro. En 1975 la internacia ŝakorganizaĵo FIDE forprenis de li la titolon, ĉar la traktado pri la kondiĉoj de titoldefenda ludo restis sen rezulto. Lia posteulo iĝis Anatolij Karpov, kontraŭ kiu li ludis eĉ ne unu fojon.
Poste li malaperis, sed pro instigo de juna hungarino - kiu vidis lian mizeron en Novjorko - li reludis en 1992 en Jugoslavio kontraŭ sia ĉiama rivalo Boris Spasskij. Fischer venkis lin per 17,5:12,5 kaj gajnis 3,3 milionojn da USD. Sed tiun ludon malpermesis tiu usona ŝtata instanco, kiu malpermesis komercajn kontaktojn kun la Jugoslavia reĝimo. Ekde tiam li denove retiriĝis, kaŝis sin en Hungario, Germanio kaj Japanio.
En julio 2004 japanaj policanoj arestis lin pro nevalida pasporto. Japanio decidis ekstradicii Fischer al Usono en aŭgusto, sed li venis nur al provizora arestado. Marte de 2005 Islando decidis doni ŝtatanecon al Fischer.
Oni aprezas lin kiel la plej genian el ĉiuj ŝakludistoj ĝis nun aperintaj. Lia karaktero donas okazon por prijuĝi lin: kvankam li mem estis judo laŭ deveno, li ripetas kontraŭjudismajn kaj kontraŭ usonajn sloganojn.
Fischer mortis pro rena malfunkciado je la 18-an de januaro 2008 en Islando.
Citaĵo
Li estas tiom elstara en kaŝludo kiom en ŝakludo (amiko Jack Collins okaze de malapero de Fischer en 1992)
Iván Télfy
Iván Télfy [tElfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Télfy Iván estis hungara filozofo, profesoro, membro (korespondanta en 1864) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina nomo estis Zima Iván ĝis 1847.
Iván Télfy naskiĝis la  1816 en Hungario en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio). Li mortis la 1898 en Budapeŝto.
Biografio
Iván Télfy lernis komence en sia naskiĝurbo, poste en Pest (urbo), kie li doktoriĝis en 1834, fine li plulernis en Vieno. En 1837 kiel oficisto li eklaboris en Triesto. En la sekva jaro li plulernis en urbo Pest, kie li advokatiĝis en 1841. Baldaŭe li partoprenis en la parlamenta laboro. En 1846 li ekinstruis en universitato de Pest, kie li atingis la instruan rangon ordinara profesoro en 1868. Li pensiuliĝis en 1886. Li ricevis grekan premion.
Kekso
Kekso estas malmola bakaĵo, ordinare konsumata kun teo. (PIV) aŭ kafo.
Kekso kun kokoso kaj superŝutita per sukero foje nomiĝas en Nederlando kaj Belgio Brusela kermeso.
La plej granda produktisto de keksoj en Nederlando estas la firmao Verkade. Ankaŭ Pally Biscuits estas granda produktisto.
La probable malvera anekdoto, ke Nederlando ricevis la Marshall-Helpon, ĉar la tiama ĉefministro Willem Drees akceptis la reprezentanton de Usono kun taso da teo kun maria kekso anstataŭ kun ŝtata bankedo. Laŭ la anekdoto, la reprezentanto opiniis, ke Nederlando klare bezonas la subtenon kaj ke lando kun tiel sobra ĉefministro sendube bone elspezos la monon.
Venstre
Venstre estas la nomo de du politikaj partioj en Skandinavio:
Maicon Souza de Jesus
Maicon Souza de Jesus (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Habère-Lullin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Kandomblea muziko
La kandomblea muziko estas elementa ero de la ceremonioj de la afriko-brazila religio kandombleo. La (tambura) muziko konsistigas je tio unuecon kun la danco kaj kantado de la paroĥanoj.
Origino
La origino de kandombleo troviĝas en okcidenta Afriko. Anoj i.a. de la Joruboj, Eveoj, Fonoj kaj Bantuoj portis kadre de sia sklaviĝo siajn religiojn kaj per tio ankaŭ la apartenantajn muzikojn al Brazilo. Tial la muzika tradicio de kandombleo estas malvaste parenca kun tiu de la santerio en Kubo aŭ de voduo en Haitio, kiuj havas analogan historion, kvankam la unuopaj religioj dum jarcentoj estis disigitaj kaj ne influis unu la aliajn. La komunaj radikoj fariĝas tre klaraj en la repertuaro de la kantoj, kiuj kaj en kandombleo kaj ankaŭ en santerio estas kantataj en la joruba lingvo kaj ofte estas identaj, dum kiam la akompana tamburmuziko varias. En Brazilo ankaŭ makumbo kaj umbando estas afrikdevenaj religioj. La ceremoniojn de ambaŭ religioj ankaŭ akompanas kantado kaj tamburado, sed ili havas siaflanke aliajn, proprajn muzikajn tradiciojn.
Kvankam la muzikoj estas uzataj en ceremonioj por la alvoko de la gedioj, ili ne estas ekskluzivataj por religiaj celoj. Rekte devenas el kandomblea muziko la afoŝeo-muziko de Bahio, kaj ankaŭ marakatuo en Pernambuko ja havas siajn radikojn en la ritaro de kandombleo. Multaj kandombleaj ritmoj krom tio eniris la Muzikon Popularan Brazilan, kaj ankaŭ la populara aŝeo-muziko, kian ludas Daniela Mercury, estas influita de kandombleo.
Ceremonio kaj prezenta praktiko
La gedioj estas alvokataj per tamburoj, kantado kaj dancado, je kio kelkaj ritmoj estas uzataj por nur unu dio, aliaj, kun malsamaj kantaĵoj, por pluraj gedioj. Entute ekzistas pli ol 50 diversaj ritmoj kaj depende de la komunumo ĝis 500 diversaj kantoj.
La muzikistaro konsistas principe el tri tamburistoj kaj manfrapa sonorilo. Ĝia estro havas la funkcion de rangaltulo ene de la komunumo kaj nomiĝas Alabê aŭ Ogã de atabaque. Dum kiam alikaze multaj altaj kaj altegaj pozicioj en kandomblea paroĥo estas okupataj de virinoj, la kampo de la tamburistoj estas rezervata al viroj. La paroĥo kantas alternokanton kun ĉefa kantisto. Male al la sanktaj infanoj (la inicitoj), kiuj dum la dancado povas entranciĝi, tio ĉi ne estas antaŭvidata, eĉ ja ekskluzivata por la muzikistoj. Oni ludas sur atabakoj, konga-similaj tamburoj, kiuj ekzistas je tri tonaltoj. La plej malalta nomiĝas rum. Ĝia havas gvidan funkcion, markas la unuopajn partojn de danco kaj de kantado kaj estas ununura tamburo, kiu havas la liberecon al (laŭregula) improvizado. Iom pli alte agordita estas la tamburo rumpi, la plej alta nomiĝas Lê. Kv ara instrumento estas la ''gã (bovtintilo), kiu ludas la kleon. Origine ankaŭ ŝekereo apartenis al la instrumentaro, sed dumpase de la tempo ĝi preskaŭ ĉie malaperis.
Ofte la ritmoj estas en 6/8-aj aŭ 12/8-aj taktoj, aperas tamen ankaŭ 2/4-e bazitaj ritmoj: vassi, kiu estas ludebla por ĉiuj gedioj, staras en 6/8-a takto; agueré, ritmo por dio Oxóssi, tamen esta en 2/4-a takto.
Vladimir Arsenjev
Vladimir Klavdieviĉ ARSENJEV naskiĝis la 10-an de septembro 1872 en Sankt Peterburgo, mortis la 4-an de septembro 1930 en Vladivostok. Li estis fama rusa vojaĝanto, geografo, etnografo, verkisto, esploristo de la rusia Fora Oriento.
Biografio
Vladimir naskiĝis en multenombra familio (naŭ gefiloj kaj orfo-kuzino). Lia patro Klavdij Fjodoroviĉ Arsenjev laboris kiel fervoja oficisto.
En 1892 li eniris la Junkran Infanterian Lernejon en Sankt-Peterburgo. Post ĝia sukcesa fino en 1895 Arsenjev kiel novbakita oficiro estis atribuita al servado en Pollando tiama parto de Rusia Imperio. En 1900 lin oni direktis militservi en Vladivostok laŭ lia peticio.
Sian unuan ekspedicion (1902-1907) Arsenjev efektivigis kiel milita topografo. Lia ĉefa tasko estis desegnado de mapo de la esplorita arealo. Samtempe li kolektis kaj enskribis la sciencajn datumojn pri tieaj topografio, geologio, flaŭro kaj faŭno, tradiciojn kaj morojn de lokaj etnoj.
En 1909 Arsenjev iĝis elektita membro de la Imperia Rusa Geografia Societo.
Ekde 1918 ĝis 1926 Arsenjev detale esploris Kamĉatko duoninsulon situantan en la orientazia parto de Rusio.
Poste li faris mapon de Ĥabarovska regiono.
Julie de 1930 Arsenjev dum ekspedicio al Amuro rivero serioze malvarmumis.
La 28-a de aŭgusto li revenis hejmen. La 4-an de septembro 1930 Vladimir Arsenjev mortis pro pneŭmonio.
Lin oni enterigis en Mara tombejo de Vladivostok.
Verkoj
La tutan verkaron de Arsenjev konsistigas sep ampleksaj volumoj. Unu el plej rimarkindaj estas libro (1923) Dersu Uzala, en kiu li rakontas pri liaj esplorvojaĝoj en Ussuri valo okazintaj kune kun loka ĉasisto Dersu Uzala. Surbaze de la libro japana reĝisoro Kurosawa Akira produktis la samnoman filmon en 1975, kiu gajnis la ĉefan premion de Moskva Internacia Kinofestivalo samjare.
NGC 6025
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emmerich Manner
Emmerich MANNER (Mirko Mamuziĉ, 1928-1998) estis jugoslavdevena, svisa esperantisto kun hungara gepatra lingvo. Li forpasis la 31-an de aŭgusto en Nussbaumen (Svislando). Emmerich Manner naskiĝis kiel Mirko Mauziĉ. Sian svisan nomon li alprenis post akiro de la svisa civitaneco por eviti diskriminacion pro la jugoslavsona nomo.
Li lernis Esperanton en la jaro 1947 en Zagrebo. Aktiva diversfunkcie en la zagreba klubo Bude Borjan. Dum kelkaj jaroj li laboris kiel parolisto por la Esperanto-elsendoj de Radio Zagreb. Li ankaŭ instruis, prezidis la lingvan komisionon unue de Jugoslava E-Ligo, poste de Svisa Esperanto-Societo, verkis kaj kunaktoris sep dramojn por klubaj programoj kaj aŭtoris Kompendio de la Esperanta gramatiko (1959). Funda konanto de deko da lingvoj, li aktivis ankaŭ traduke (laste por Antologio de kroataj unuaktaĵoj). Fajna gramatikisto, en la Montpeliera kunsido de niaj legantoj li ankoraŭ pledis kontraŭ la anstataŭigo de pasivo per medialo, sed jam ne povis verki la artikolon promesitan pri tiu temo.
En 1967 Emmerich Manner elmigris al Svislando kaj aliĝis al la svisa Esperanto-movado. Dum 26 jaroj li laboris en Svislando kiel inĝeniero de la firmao Motor Columbus okupiĝanto pri elektro en atomelektrejoj. Dum multaj jaroj li aktivis kiel estrarano de Esperanto-Societo Zuriko. Li organizis kiel membro de la ekzamen-komitato de SES Esperanto-ekzamenojn en Baden, Berno kaj Zuriko.
Alkoholismo
Alkoholismo estas malsano ĉefe de sencelaj homoj, kiuj volas solvi siajn problemojn per alkoholo. La malsano havas psiĥan kaŭzon, sed la damaĝoj estas mensaj, korpaj kaj sociaj. La Monda Organizo pri Sano difinas alkoholismon kiel ajn trinkaĵon, kiu rezultas problemojn.
Faktoroj ligitaj al alkoholismo:
Estis kalkulita en 2011, ke proksimume unu kancero el dek pri viroj kaj unu el tridek pri virinoj estas atribuataj al alkoholo. . La konsekvencoj estas:
Kune aperas: normala histo estas anstataŭigita per fibrozo, kun premo kaj obstrukco de vazoj.
Sekvas cirozo, kaj aperas:
Aliaj simptomoj:
La problemo estas tre grava, sed bedaŭrinde la homaro ankoraŭ asocias la alkoholaĵojn kun normala vivo, ne bone komprenante la seriozajn konsekvencojn kun la ofta detruo de la vivo de milionoj da junaj personoj. Ĝenerale, eĉ en festoj de infanoj ekzistas alkoholaĵojn por la plenkreskuloj.
Laŭ sperta raporto prezentita la 4-an de majo 2017, alkoholo devus esti malpermesata por gravedaj virinoj, junuloj kaj adoleskantoj. La 24-an de aŭgusto 2018, la internacia medicina ĵurnalo The Lancet publikigas meta-analizon sur la ofteco kaj efiko de alkohola konsumo inter 28 milionoj da homoj en 195 landoj inter 1990 kaj 2016, kiu malkonstruas la miskomprenon laŭ kiu "Iom glaso da alkoholo" ĉiutage estus bona por homa sano , ,.
Proverbo
Ekzistas proverboj kiuj rilatas al la temo alkoholismo (drinkemo) en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Carlos Alexandre Souza Silva
Carlos Alexandre Souza Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Caro (Morbihan)
(jen france, bretone Karozh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kantono Florence (Viskonsino)
La kantono Florence - angle Florence County - estas kantono de Usono en la subŝtato Viskonsino. Ĝia administra centro estas la samnoma censa loko Florence. La kantono fondiĝis en.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Za Hrnčířkou
Za Hrnčířkou estas nacia naturmemorindaĵo, kiu troviĝas okcidente de municipo Ohrozim en distrikto Prostějov. Sude de la nacia naturmemorindaĵo troviĝas plua naturmemorindaĵo Brániska. La protektitan areon administras Agentejo de protekto de la naturo kaj pejzaĝo de Ĉeĥio - regiona laborejo Olomouc-regiono.
Kialo de la protekto
La kialo de la proklamo de NNM Za Hrnčířkou estas biocenozoj de sekaj herbejoj kaj kreskaĵaro de raraj kaj endanĝerigitaj specioj de kreskaĵoj Carex obtusata el ciperacoj kaj Pulsatilla grandis, inkluzive de ties biotopoj. Carex obtusata estis malkovrita en la jaro 2004 kiel nova specio en Ĉeĥio. Krom tiu ĉi loko ĝi kreskas en Ĉeĥio nur en najbara monteto Malá horka en katastro de municipo Vícov.
(6028) 1994 ER1
(6028) 1994 ER1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio). Ĝi ne ricevis nomon.
Provoso
Provoso estas funkciulo en prizono.
Li/ŝi estas komisiata per la enireja/elireja kontrolo, kontrolado kaj registrado de legitimiloj, ĉe la trovo de kontrabando dum vizito aresto kaj transdono al la polico, signalado kaj alarmado dum nesekuraj kaj suspektaj situacioj, voktado dum la transporto al kaj de la vizitĉambroj, laborejoj, sportejoj k.t.p. Plue la administrado de ŝlosiloj kaj porteblaj telefonoj.
Feroa literaturo
En Ferooj dum la Mezepoko multaj poemoj kaj rakontoj estis transdonitaj perbuŝe. Tiuj verkoj estis dividitaj en la sekcioj: sagnir (historia), ævintir (rakontoj) kaj kvæði (baladoj, tradicie kantitaj kune kun la feroa ĉendanco, en modernaj tempoj ankaŭ uzitaj en moderna feroa muziko). Tiuj kvæði estis poste surpaperigitaj en la 19-a jarcento, ili daŭre estas uzitaj en la feroa danco sen iu uzo de instrumentoj.
En la 13-a jarcento la Færeyinga sagao (Sagao de la insulanoj) estis skribita en Islando. Ĝi rakontas la rakonton pri la setliĝo kaj frua historio de Feroaj Insuloj, kvankam estas dubinde ke ĝi estas totale historie preciza.
Feroa literaturo en la tradicia signifo de la vorto nur formiĝis en la pasintaj 100-200 jaroj. Tio estas plejparte pro la izoliteco de la insuloj, kaj ankaŭ ĉar la feroa lingvo ne estis surpaperigita en normigita formato ĝis 1890. Ankaŭ la dana lingvo estis apogita avantaĝe al la feroa. Tamen, la Feroa insularo naskis plurajn verkintojn kaj poetojn. Komence de la 19-a jarcento la liberalulo Nólsoyar Páll aŭ Poul Poulson Nólsoy provis fini la komercmonopolon kiu influis la insulojn. Li verkis multajn poemojn, inkluzive de lia plej fama laboro Fuglakvæði. Aliaj poetoj inkludas la fratojn Jano kaj Hans Andreas Djurhuus, kaj Rói Patursson. Aliaj famaj verkintoj de la insularo estis Heðin Brú (La oldulo kaj sia filo), Jørgen-Frantz Jacobsen (kiuj verkis en la dana) (konata pro sia ununura romano Barbara) kaj William Heinesen (La nigra kaldrono).
Kaj Heinesen kaj Patursson estis premiitaj per la literaturo-premio de la Nordlanda Konsilistaro).
Oleno
Laŭ la helena mitologio, Oleno (el la greka Ὤλεν) estis hiperborea divenisto. Kune kun Pagaso kaj Agieo, li vojaĝis el norda Eŭropo al Deloso, por plenumi la ĉiujaran oferon de sia popolo al Apolono en lia naskiĝloko. Tamen, ili haltis en Delfo kaj establis tie la kultadon al la olimpa dio, ĉar li ĵus venkis la drakajnon Pitono kaj alpropigis al si la faman orakolejon. Ĝis tiam Delfo estis sanktejo de la patrina dio Geo, kiu poste cedis ĝin al Temiso aŭ al Febo. Oleno iĝis tiam la unua kiu profetis en tiu kultejo .Laŭ Herodoto, Oleno ne venis el la frosta lando de la hiperboreoj, sed el Likio. Li estis poeto, la unua kiu uzis tiun arton por honori la gediojn pere de himnoj. Li venis al Delfo post la konstruado de la apolona sanktejo fare de la hiperboreoj, kaj iĝis sacerdoto de la dio kaj la unua el la longa listo de profetistoj kiu aŭguris tie. Inter siaj himnoj elstaris unu dediĉita al Argo kaj al Ojo, kiun oni kutime kantis ĵetante cindron sur ilia tombejo.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭa, Oleno (el la greka Ὤλενος) estis ankaŭ la nomo de la jenaj roluloj de la helena mitologio:
NGC 6026
NGC 6026 (aliaj indikoj — PK 341+13.1, ESO 389-PN7, AM 1558-342) estas planeduma nebulozo en konstelacio Lupo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Biskoto
Biskoto estas dufoje bakita, seka pano, kiu taŭgas por longa konservado.
Post la unua bakado de la pano, oni distranĉas ĝin kaj bakas la detranĉaĵojn ĝis ili estas sekaj kaj malmolaj.
Endre Bereczky
Endre Bereczky naskiĝis la  1896 en Budapeŝto. Li mortis la 1973 en Budapeŝto.
Biskoto
Laŭ la Fundamento, la vorto biskvito havas la signifon, kiun nun havas biskoto, sed en praktika uzo, ĝia signifo ŝanĝis al dolĉa bakaĵo.
Endre Bereczky
Biografio
Endre Bereczky akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1921. Post siaj studoj li laboris en Ĉeĥoslovakio, li havis altajn postenojn en uzinoj pri cementoj. Depost la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj li estis uzinestro en Selyp, kie li okupiĝis pri produktado de cementoj. Inter 1951 kaj 1964 li estis profesoro kaj katedrestro en Universitato de Panonio, kie en la studjaro 1953 li estis dekano. En 1952 li kandidatiĝis, en 1964 li pensiuliĝis, sed poste en instituto en Budapeŝto li esploris plu.
Stüdenitz-Schönermark
Stüdenitz-Schönermark estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostprignitz-Ruppin de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Biskoto
Nederlandanoj tre ŝatas (nederlandan) biskoton kun fragoj kaj eventuale kun batita kremo.
Endre Bereczky
Biografio
En 1949 li ricevis premion Kossuth.
Biskoto
Estas kutimo en Nederlando, pro la naskiĝo de bebo, regali per biskoto kun musetoj (superŝutita per "musetoj" kiuj estas semoj de anizo kovritaj per blua sukero por knabo kaj rozkolora por knabino).
Posadniko
Posadniko (Посадник, posádnik) estas urbestro (aŭ provincestro, oni tiam ne ĉiam distingis urbon mem de la teritorio, kiun ĝi posedas), kiun enpostenigis princo aŭ veĉeo en Rusjo.
Apero de la vorto
La vorto estas samradika kun la rusa vorto “posaditj” (ruse “посадить”, “sidigi”), posadniko estas “sidigita”. Unuafoje tiu vorto aperas en la Unua Novgoroda kroniko ĉe la jaro 977:
En Novgorod
Kiel la unua novgoroda posadniko nomas Gostomislon, sed tiu estas legenda persono. Tamen lia ĉeesto komence de ĉiuj listoj estas grava – tio signifas, ke kronikistoj de lastaj tempoj de la Novgoroda respubliko rigardis la potencon de posadnikoj pli frua, do pli natura, ol la potenco de princoj, kaj tial ili aldonis tiun legendan Gostomisl-on (kiu, se li efektive iam vivis, certe ne estis posadniko) al la listo de posadnikoj.
Posadnikoj ekde la 10-a ĝis la mezo de 11-a jarcento estris nur kiam prnco ne ĉeestis en la urbo. Ekde 1088 ĝis 1136 posadnikoj ekzistas ĉiam, ilin plej ofte enpostenigas posadnikojn, sed foje ili jam en tiu periodo ilin elektis veĉeo. En 1136 princo Vsevolod Mstislaviĉ fuĝis dum batalo, tial novgorodanoj forpelis lin. Post tio ili invitis alian princon, sed post tiam princoj fariĝis dungitaj militestroj, kiujn oni invitis kaj forpelis laŭplaĉe. Eĉ la restadejon de princo oni forigis el la urbo mem kaj situigis apude. Kaj posadnikoj fariĝis multe pli ĉefaj ol princoj. Formiĝas kelkaj grupoj da bojaroj, kiu aperis en diversaj partoj de la urbo, kiuj luktis inter si por dum elektado sian samgrupanon posadnikigi.
Posadniko en 1350–1354 Oncifor Lukiniĉ reformis ŝtatan strukturon, kaj post tio posadnikoj estis 6 de diversaj partoj de la urbo, ili estis elektitaj dumvive kaj nomiĝis “malnovaj posadnikoj”, kaj el ili oni ĉiujare elektis ĉefposadnikon (ruse степенной посадник) Li mem rifuzis esti ĉefposadniko. Post novaj reformoj malnovaj posadnikoj multiĝis: post 1418–1419 ili estis 12, post 1423 – 24, en la komenco de 1460-aj jaroj ili estis 36, kaj ĉefposadnikojn oni jam elektadis ĉiuduonjare.
Ankaŭ la posteno “posadnik” ekzistis en aliaj novgorodaj urboj. Oni enpostenigis tieajn posadnikojn el Novgorod. Tiel estis, ekzemple, en Pskovo ĝis 1348 kaj en Rusa.
Post la konkero de Novgorod fare de Grandprinclando Moskvo, la posteno “posadnik” estis abolita.
Ekde ĝis  urbestron de Novgorod oni oficiale nomis posadniko.
Listo de posadnikoj
Vidu la artikolon Listo de Novgorodaj posadnikoj.
That Which Survives
"That Which Survives"	[Kiu volas survivi] estas la deksepa epizodo de la tria sezono de Star Trek: The Original Series, unue dissendita la 24-an de januaro 1969, kaj ripetitan la 29-an de julio, 1969. Ĝi estis verkita de John Meredyth Lucas, bazita sur rakonto de DC. Fontana sub la pseŭdonimo Michael Richards.
La skizo de tiu epizodo estis unu el la unuaj ideoj proponitaj de Gene Roddenberry en la krea dosiero de la serio "Star Trek" en 1964. La skizo denove estas prenita de la scenaristo DC Fontana kaj disvolvita marte 1968 sub la titolo "Survival" ("Postvivado") aprobita la 8-an de aŭgusto 1968 sub la pseŭdonimo de Michael Richards. La manuskripto estas reverkita de John Meredyth Lucas "That Which Survivors" kaj estis parte reverkita de Arthur Singer kaj Fred Freiberger en septembro 1968.
Intrigo
Enterprise  malkovras planedon kies juna aĝo malkongruas kun sia atmosfero kaj sia biologio. Kiam Kapitano Kirk, Leonard McCoy, Leŭtenanto Hikaru Sulu kaj la geologo D'Amato (Arthur Batanides) komencas sciencan enketadon, bela virino (Lee Meriwether) aperas en la ĉambro de transportilo kaj tuŝas la transportilan teknikisto, mortigante lin tuj. Dum la alterna partio remateriigas sur la planedon, ties surfaco estas skuita de forta tertremo. Komunikado kun la "Enterprise" estas perdita kaj ili konstatas, ke ili estas senhelpaj.
Samtempe, la stelŝipo troviĝas 990,7 lumjarojn for de la planedo. Spock ordonas la reenigon al la planedo, kaj doktoro M'Benga determinas ke la kaŭzo de la morto de la transportila oficisto estis "ĉela rompo".
La teamo disiĝis kaj esploras sian ĉirkaŭaĵon. Dum D'Amato esploras rokan areon, li trovas la virinon, kiu aperis en la transportila ĉambro. Direktante lin laŭnome kaj dirante, "Mi estas por vi," ŝi tuŝas D'Amato'n, kaj li ankaŭ mortas.
Ĉefinĝeniero Scott, sentante ion "malĝustan", ordonas al Inĝeniero Watkins (Kenneth Washington) kontroli ekipaĵon en izolita areo. La mistera virino aperas, mortigas Watkins kaj malaperas denove. La kosmoŝipo komencas akceli nekontroleble, kaj Scott malkovras difekton en la "emerĝan superŝarĝan saltadon".
Reen sur la planedo, fiaska provo kavi tombon por D'Amato pruvas, ke la planedo estas artefarita. Sulu tiam prenas la unuan noktan gardadon. La virino aperas al Sulu kaj provas tuŝi lin sed nur brosas sian ŝultron per siaj fingroj. La krioj de Sulu alportas Kirkon kaj McCoy'n, kiuj trovas lin vundita sed viva. La virino tuŝas la ŝultron de Kirk sen efiko, kaj ili konkludas ke ŝi povas mortigi nur unu personon dum ĉiu apero.
Sur la planedo la virino denove aperas, anoncante ke ŝi estas "por Kirk", sed Sulu kaj McCoy blokas ŝian vojon. Demandita de Kirk, la virino diras, ke ŝi nomiĝas Losira. Ŝi estas sola, kaj ŝia sola celo estas defendi la planedon de fremduloj. La demandoj de Kirk maltrankviligas ŝin kaj ŝi malaperas sen mortigi lin. Fortaj potencaj vibroj tiam kondukas la grupon al enirejo kaŝita sur rokego.
La stelŝipo atingis la varpon 14.1, minacante ĝin. Scott sukcesas halti la antimaterian fluon ĉe la lasta sekundo, kaj la ŝipo daŭrigas sian vojon al la planedo.
Pasante en la kaŝitan ĉambron, la kosmonaŭtoj troviĝas ardantan kubon, ŝajne komputilo. Tri kopioj de Losira eniras, unu por Kirk, alia por Suluo kaj la lasta por McCoy. Dum ili alproksimiĝas, Spock kaj sekureca oficisto venas al planedo, kaj laŭ la ordono de Kirk detruas la komputilon. La tri Losira'j malaperas.
Don Álvaro o la fuerza del sino
Don Álvaro o la fuerza del sino aŭ en Esperanto Don Álvaro aŭ la forto de la destino estas teatraĵo de la Duko de Rivas, premierita en la Teatro de la Princo de Madrido, la 22-a de marto de 1835.
That Which Survives
Intrigo
Projektita bildo de Losira tiam aperas sur muro, informante ŝiajn "kunulojn Kalandanoj" ke malsano mortigis la anaron de la stacio, kaj ke la komputilo defendas la stacion kontraŭ entruduloj. McCoy supozas, ke la malsano finfine neniigis la tutan Kalandanan specion, kaj Spock sugestas, ke la komputilo uzis bildojn de Losira por fari la laboron de defendo. Kirk finas, ke la teamo pluvivis, ĉar la reproduktaĵoj estis tiom perfektaj, ke ili spertis bedaŭron pri mortigo.
Don Álvaro o la fuerza del sino
Temas pri verko kiu konsolidis kaj sukcesigis la Romantikismon en Hispanio, simile al tio kion faris la tragedio Hernani de Victor Hugo por la franca literaturo.
Historio
La etoso de la verko estas je la komenco de la 18a jarcento (do antaŭ pli ol unu jarcento rilate al la verkodato), post la Milito pri Hispana Sukcedo, en Sevilo, kie loĝas la protagonisto, don Álvaro. Tiu estas riĉa kaj mistera indjano kiu vivas pasian amaferon kun doña Leonor, juna nobelulino; tiu rilato estas malpermesita de la Markizo Kalatrava, patro de doña Leonor, kiu konsideras don Álvaro nefidinda adventurulo.
La paro decidas eskapi kaj dume, ili estas surprizitaj de la Markizo Kalatrava; tiam don Álvaro forĵetas sian pafilon al grundo montre de rezigno, sed tiu sola forpafas kaj vundas mortige la Markizon. La du fratoj de doña Leonor —don Carlos kaj don Alfonso— persekutas ambaŭ amantojn cele mortigi ilin: doña Leonor depresias pro kulposento kaj fariĝas ermitano ĉe konvento, kaj malkomunikiĝas kun don Álvaro, kiu kredas doña Leonor mortinta.
Post unu jaro jam en Italio don Álvaro estas soldato, kaj ekkonas hazarde don Carlos, kiu estas ankaŭ en Velletri. Ambaŭ amikiĝas, ĝis laŭ la konversacio eli rekonas sin reciproke; post la ekkono pri la vera identeco de don Álvaro, don Carlos proponas duelon je morto. Tie don Carlos estas mortigita de don Álvaro, kiu suferas pro rimorso esti okazinta senvole duan murdon, pro kio decidas rifuĝiĝi kiel monaĥo en la Konvento de la Anĝeloj, kie li pasos kvar jarojn.
La agado revenis tiam al Hispanio, kie don Alfonso ekscias pri la okazo ĉe sia frato kaj decidas serĉi don Álvaro por plenumi sian revenĝon. Post longa serĉado, don Alfonso malkovras la kaŝejon de don Álvaro kaj okazas nova duelo. Meze de tiu, don Álvaro vundas mortige don Alfonso, kaj ambaŭ surprizas doña Leonor, kiu estis loĝinta kiel ermitano ĉe la sama konvento kie estis loĝinta don Álvaro. Tiu kontentiĝas kiam ekkonas ke sia amatino ankoraŭ vivas kaj ĉe li, sed kiam doña Leonor trafas sian fraton mortinta surgrunde kaj alproksimiĝas lin, tiu ponardas ŝin ĉar konsideras ŝin komplico de don Álvaro. Post tio tuj mortiĝas don Alfonso samloke.
La morto de doña Leonor akcelas la malesperon de don Álvaro, kiu nun sentas sin kulpa pro ĉiuj la mortoj okazintaj ĉirkaŭ sin, krom esti perdinta sian amatinon nun porĉiame. Antaŭ tiu tragedio, don Álvaro memmortigas sin per salto el klifo kriante "Soy un enviado del infierno, soy un demonio exterminador" (Mi estas sendito el la infero, mi estas eksterma diablo).
Temaro
La verko enhavas grandan varion de temoj ĉiuj tipaj de la Romantismo, kiaj: amo, honoro, revenĝo, religio, morto, la romantika heroo kaj la destino aŭ fato. Laŭ las regularo de la Romantismo en tiu verko oni fokusigas al rolo de la romantika heroo don Álvaro, kiu aperas solema, mistera, kaj suferanta pro ampasio. Ne havas familianojn nek amikojn, kaj la nura, nome la frato de sia amatino (don Carlos), tuj fariĝas ĝismorta malamiko.
La fundamenta temo estas la fato, nome "fata forto" kiu dominas la vivon de la protagonisto (ĉefrolulo) kaj eĉ de la resto de roluloj, kaj kaŭzas ĉies mortojn, inklude tiujn de don Álvaro kaj doña Leonor, reprezente ke amo estas venkita de fato. Ne eblas rezisti kontraŭ la fato. Precize la perfortaj mortigoj de la ĉefroluloj estis kaŭzita rekte aŭ malrekte de don Álvaro, kiu eĉ memmortigas sin finfine agnoskinte la povon de la fato super li.
La memmortigo kaj la tragika fino de ĉiuj la ĉefroluloj malheligas la tutan verkon (same kiel ĉe la franca Hernani). Kiam la itala komponisto Giuseppe Verdi premieris en 1862 sian operon La Forto de la Destino, bazita sur tiu verko, klopodis eviti precize la troan kvanton de mortoj en la historio, pro kio la artisto decidis permesi, ke la rolulo de Don Álvaro survivu fine de la verko.
Vinícius Silva Soares
Vinícius Silva Soares (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Groisy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Filoj de Kornvalo
Filoj de Kornvalo – La Partio por Cornwall aŭ Mebyon Kernow – The Party for Cornwall (MK; la kornvala por Filoj de Kornvalo ) estas kornvala naciisma, centro-maldekstra politika partio en Kornvalo, Britio. Ĝi ĉefe kampanjas por malcentrigo (angle: devolution) por Kornvalo en la formo de Kornvala Asembleo, krome por socialdemokratio kaj ekologia protekto. MK estis formita kiel premgrupo en 1951 kaj enhavis aktivulojn kaj politikistojn de diversaj politikaj partioj kiel membroj. Ĝia unua gvidanto estis Helena Charles. Ĝia unua gajno en voĉdonado estis en 1953, dum loka balotado. Ĝiaj membroj iris kiel sendependuloj tiam. En la 1970-aj jaroj ĝi fariĝis plenkreska politika partio kaj ekde tio ĝi havis kandidatojn en balotadoj por Westminster kaj por la Eŭropa Parlamento, krome por loka registaro en Kornvalo.
La partio estas membro de la Eŭropa Libera Alianco kaj havas amikajn kunligojn kun la Partio de Kimrujo, la Skota Nacia Partio kaj la Bretona Demokrata Unuiĝo. Ĝi nuntempe havas kvar elektitajn konsilistojn en la Konsilio de Kornvalo kaj 27 urbajn kaj municipajn konsilistojn. La nuna gvidanto estas Dick Cole.
Malvidino
Malvidino estas natura kemia substanco apartenanta al la familio de la antocianinoj, kaj ĝia glukozido estas la ĉefa vegetala pigmento abunda en naturo. La malvidino respondecas pri la blukoloro trovata en la petaloj de la Primula vulgaris. Blukoloraj floroj de la Anagallis monelli ankaŭ posedas grandan koncentriĝon de malvidinoj.
Filoj de Kornvalo
Politikaro
Tri monatojn poste la Cornish Constitutional Convention estis tenita kun la celo starigi devoluatan asembleon. Dum malpli ol du jaroj, la peticio de Mebyon Kernow allogis la subskribojn de super 50,000 homoj petantaj referendumon sur Kornvala Asembleo, kiu estas iom pli ol 10% el la totala kornvala balotantaro. Delegacio inkluzivanta gvidanton de MK Dick Cole, Liberalan Demokratan parlamentanon por West Cornwall Andrew George kaj reprezentantojn de la kunveno (Bert Biscoe, Richard Ford, David Fieldsend kaj Andrew Climo) prezentis la deklaron al 10 Downing Street (k.e. la oficejo kaj ofica domo de la brita ĉefministro) la merkredon 12-an de Decembro 2001.
Malvidino
La specio Vitis vinifera, unu el ĝiaj fontoj, respondecas pri la koloro de la ruĝa vino. La blukoloro de la geranio, ĉeestanta en medioj neŭtralaj aŭ acidaj, aŭ la blanka koloro (baza medio) de tiu planto elmontras la acidecon aŭ alkalecon de la grundo. Kiel aliaj antocianinoj, ĝi posedas fortan kontraŭoksidan aktivecon. Pura malvidino en la naturo malofte okazas. La malkomponiĝo de la malvidino donas lokon al la siringata acido, trovata en la siringo.
Proprecoj
La malvidino partoprenas en grupo da ses ĉefaj antocianinoj trovataj en la plantoj, kune kun la cianidino, delfinidino, pelargonidino, peonidino kaj la petunidino. En ĉi-familio, ĝi karakteriziĝas pro la ĉeesto de grupiĝo OH− en la pozicio 4 kune kun du grupiĝoj metoksilaj (R-O-CH3) en la pozicioj 3 kaj 5 de la aromata ringo.