cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Kabano de Onklo Tom
Kritikoj kaj stereotipoj
Aldone al tion, ke la libro stereotipigas nigrulojn, iuj kritikistoj substrekas tion, ke Stowe malmulte spertis de Suda vivo, kio kondukis ŝin krei malĝustajn priskribojn pri tiu regiono. Ekzemple, ŝi neniam enmarŝis Sudan bienegon. Tamen, Stowe ĉiam diris, ke ŝi bazis la karakterojn de sia romano sur historioj, kiujn al ŝi rakontis fuĝantaj sklavoj en Cincinnati (Ohio), kie Stowe loĝis. Raportiĝis ke, "Ŝi observis proprasperte kelkajn incidentojn kiuj stimulis ŝin verki [la] faman kontraŭsklavisman romanon. Okazaĵoj, kiujn ŝi observis ĉe la rivero Ohio, inkluzivante vidi disvendon de edzo kaj edzino apartaj, aldone al rakontoj kaj intervjuoj en la gazetoj kaj revuoj kontribuis materialon al la formiĝanta intrigo.''
Dum la lastaj kelkaj jardekoj tiuj negativaj asociaĵoj multgrade superombras la historian efikon de La Kabano de Onklo Tom. El historia vidpunkto, la libro estis viviga kontraŭsklavisma instrumento kiu helpis ŝanĝi publikan opinion en Usono kontraŭ sklavismon.
Kontraŭ-Tom-a literaturo
Responde al La Kabano de Onklo Tom, verkistoj en suda Usono komencis fari nombron da libroj por refuti la romanon de Stowe. Tiu tiel nomata kontraŭ-Tom-a (en:Anti-Tom) literaturo ĝenerale vidpunktis porsklavisme, argumentante, ke la malbonoj de sklavismo tiaj, kiaj ili bildiĝis en la libro de Stowe, estas troigitaj kaj malĝustaj. La romanoj en tiu ĝenro emis pritemi bonfaran blankulan patriarĥan mastron kaj ties puran edzinon, kiuj ambaŭ kune prezidas super infaneskajn sklavojn en bonvolema bienego de la grand-familia modo. La romanoj aŭ implicis, aŭ rekte asertis, la rasisman opinion, ke Afro-Usonanoj estas infan-similaj homoj nekapablaj praktiki sian vivo sen rekta kontrolado fare de blankuloj.
La du plej famaj kontraŭ-Tom-aj libroj estas The Sword and the Distaff fare de William Gilmore Simms kaj The Planter's Northern Bride fare de Caroline Lee Hentz; la dua aŭtoro iam estis intima amikino de ges-roj Stowe kiam tiuj du loĝis en Cincinnati. La libro de Simm eldoniĝis kelkajn monatojn post la romano de Stowe kaj ĝi entenas plurajn sekciojn kaj diskutojn kiuj klare disputas kontraŭ la libro de Stowe kaj ŝia opinio pri sklavismo. La romano de Hentz (1854), vaste legata en tiu tempo, sed nun plejparte forgesita, ofertas defendon de sklavismo per vidpunkto de nordana virino — filino de aboliciisto, eĉ — kiu edziniĝas al sudana sklavposedanto.
Dum la jardeko post la eldono de La Kabano de Onklo Tom kaj antaŭ la komenco de la Usona Enlanda Milito, inter dudek kaj tridek kontraŭ-Tom-aj libroj eldoniĝis. Inter tiuj romanoj estas du libroj nomitaj Uncle Tom's Cabin As It Is (unu fare de W.L. Smith kaj la alia fare de C.H. Wiley) kaj libro fare de John Pendleton Kennedy.
"Tom-aj montraĵoj"
Pro la malstrikteco de la tiamaj leĝoj pri kopirajtoj, scenejaj dramoj bazitaj sur La Kabano de Onklo Tom — "Tom-aj montraĵoj" — komencis aperi dum la romano ankoraŭ eldoniĝadis felietone. Tiuj dramoj ege diversis je ilia politika sinteno — iuj fide spegulis la sentimentalan kontraŭsklavisman politikon de Stowe, dum aliaj estis pli moderaj, aŭ eĉ por-sklavismaj.
Laŭ historiisto Eric Lott almenaŭ tri milionoj da homoj spektis la teatraĵojn, dekoble pli ol aĉetis la libron dum la unua jaro. Iuj el tiuj montraĵoj esence estis menestrelaj montraĵoj loze bazitaj sur la romano; iliaj malfajne troigitaj karikaturoj pri nigruloj plu vivlongigis iujn stereotipojn uzitajn de Stowe. <!-- Stowe herself never authorized dramatization of her work, because of puritanical distrust of drama (although she did eventually go to see George Aiken's version, and, according to Francis Underwood, was "delighted" by Caroline Howard's portrayal of Topsy). Asa Hutchinson of the Hutchinson Family Singers, whose antislavery politics closely matched those of Stowe tried and failed to get her permission to stage an official version; her refusal left the field clear for any number of adaptations, some launched for (various) political reasons and others as simply commercial theatrical ventures.
All "Tom shows" appear to have incorporated elements of melodrama and of blackface minstrelsy. The first serious attempt at anything like a faithful stage adaptation was a one-hour play by C.W. Taylor at Purdy's National Theater (New York City); it ran for about ten performances in August–September 1852 sharing a bill with a blackface burlesque featuring  T.D. Rice. Rice, famous in the 1830s for his comic and clearly racist blackface character Jim Crow, later became the most celebrated actor to play the title role of Tom; when Rice opened in H.E. Stevens play of Uncle Tom's Cabin in January 1854 at New York's Bowery Theatre, the Spirit of the Times '  reviewer described him as "decidedly the best personator of negro character who has appeared in any drama."
The best-known "Tom Shows" were those of George Aiken and H.J. Conway. Aiken's original Uncle Tom's Cabin focused almost entirely on Little Eva (played by child star Cordelia Howard); a sequel, The Death of Uncle Tom, or the Religion of the Lonely told Tom's own story. The two were ultimately combined in an unprecedented evening-long six-act play. According to Lott, it is generally faithful to Stowe's novel, although it plays down the black trickster characters of Sam and Andy and variously adds or expands the roles of some farcical white characters instead. It also focuses heavily on George Harris; the New York Times reported that his defiant speech received "great cheers" from an audience of Bowery b'hoys and g'hals. Even this most sympathetic of "Tom shows" clearly borrowed heavily from minstrelsy: not only were the slave roles all played by white actors in blackface, but Stephen Foster's "Old Folks at Home" was played in the scene where Tom is sold down the river. After a long and successful run beginning November 15, 1852 in Troy, New York, the play opened in New York City July 18, 1853, where its success was even greater.
Conway's production opened in Boston the same day Aiken's opened in Troy; P.T. Barnum brought it to his American Museum in New York November 7, 1853. Its politics were much more moderate. Sam and Andy become, in Lott's words, "buffoons". Criticism of slavery was placed largely in the mouth of a newly introduced Yankee character, a reporter named Penetrate Partyside. St. Clare's role was expanded, and turned into more of a pro-slavery advocate, articulating the politics of a John C. Calhoun. Legree rigs the auction that gets him ownership of Tom (as against Stowe's and Aiken's portrayal of oppression as the normal mode of slavery, not an abuse of the system by a cheater). Beyond this, Conway gave his play a happy ending, with Tom and various other slaves freed.
Showmen felt that Stowe's novel had a flaw in that there was no clearly defined comic character, so there was no role for a comedian, and consequently little relief from the tragedy. Eventually it was found that the minor character of Marks the Lawyer could be played as a broad charicature for laughs, dresing him in foppish clothes, often equipped with an incoungruously dainty umberella. Some productions even had him make an entrance mounted astride a large pig!
Among the pro-slavery "Tom shows" was Uncle Tom's Cabin as It Is: The Southern Uncle Tom, produced in 1852 at the Baltimore Museum. Lott mentions numerous "offshoots, parodies, thefts, and rebuttals" including a full-scale play by Christy's Minstrels and a parody by Conway himself called Uncle Pat's Cabin, and records that the story in its many variants "dominated northern popular culture… for several years".
According to Eric Lott, even those "Tom shows" which stayed relatively close to Stowe's novel played down the feminist aspects of the book and Stowe's criticisms of capitalism, and turned her anti-slavery politics into anti-Southern sectionalism. Francis Underwood, a contemporary, wrote that Aiken's play had also lost the "lightness and gayety" of Stowe's book. Nonetheless, Lott argues, they increased sympathy for the slaves among the Northern white working class (which had been somewhat alienated from the abolitionist movement by its perceived elitist backing).
The influence of the "Tom shows" could also be found in a number of other plays through the 1850s: most obviously, C.W. Taylor's dramatization of Stowe's Dred, but also J.T. Trowbridge's abolitionist play Neighbor Jackwood, Dion Bouicault's The Octaroon, and a play called The Insurrection, based on John Brown's raid on Harpers Ferry. --> <!--
Filmaj versioj
Uncle Tom's Cabin has been made into several film versions.
The subject matter of the Harriet Beecher Stowe novel was judged too sensitive for further film interpretation for several years. A European Italian language version, directed by Géza von Radványi, appeared in 1965 and was presented in the United States by exploitation film presenter Kroger Babb, but there was no other film version until a television broadcast in 1987. That version was directed by Stan Lathan and adapted by John Gay. It starred Avery Brooks, Phylicia Rashad, Edward Woodward, Jenny Lewis and Endyia Kinney.
Characters from the novel were used in a 1919 Mack Sennett comedy directed by Edward F. Cline and Ray Hunt, with Ben Turpin as Uncle Tom and Marie Prevost as Eliza.
The Walt Disney cartoon "Mickey's Mellerdrammer" (1933) features the classic Disney character roster playing a theatrical version of the novel.
A highlight of the Rodgers and Hammerstein musical The King and I (1951) is a ballet, "Small House of Uncle Thomas", in traditional Siamese style which has been organized by Tuptim, on the subversive theme of Eliza's escape to parallel her thoughts on wanting to escape from the King of Siam.
In the Bugs Bunny cartoon "Southern Fried Rabbit" (1953) Bugs disguises himself as Uncle Tom singing "My Old Kentucky Home" in order to cross the Mason-Dixon line.
Herbert J. Biberman's 1969 film "Slaves" is loosely based on the Stowe novel. In the film, which also was written by Biberman (one of the Hollywood 10), a slave (Ossie Davis) who was promised freedom by his benevolent master is sold to a merchant, who peddles him to a cruel young master, a Simon Legree-type played by Stephen Boyd. However, unlike Uncle Tom, this slave plans a rebellion against his new master.
In Gangs of New York (2002), Leonardo DiCaprio and Daniel Day-Lewis's characters attend an imagined wartime adaptation of Uncle Tom's Cabin with a deus ex machina ending. An actor portraying Abraham Lincoln is suspended in mid-air as he speaks consolingly to the blackface actors portraying Stowe's characters. The nativist audience members respond by shouting racist epithets, throwing objects at "Lincoln," and rioting to calls of "Down with the Union!" -->
Referencoj
Fulltext online at JSTOR. Stowe sought to redefine masculinity as a necessary step toward the abolition of slavery. Many abolitionists had begun to resist the vision of aggressive and dominant men that the conquest and colonization of the early 19th century had fostered. In order to change the notion of manhood so that men could oppose slavery without jeopardizing their self-image or their standing in society, some abolitionists drew on principles of women's suffrage and Christianity as well as passivism, and praised men for cooperation, compassion, and civic spirit. Others within the abolitionist movement argued for conventional, aggressive masculine action. All the men in Stowe's novel are representations of either one kind of man or the other. -->
Satakunta
Satakunta (en la sveda Satakunda) estas provinco de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. Satakunta havas 235 000 loĝantojn kaj ĝia areo estas 8,289 km². La ĉefurbo estas Pori.
Komunumoj
Satakunta havas 26 komunumojn el kiuj sep estas urboj. La malnovaj urboj estas Pori (fondita en 1558) kaj Raŭmo (fondita en 1442). La nombro de loĝantoj en la eksva listo estas laŭ la stato fine de junio 2006.
Geografio
Isojärvi estas la plej granda lago de norda parto de Satakunta.
Tisobikenj
Tisobikenj (Тисобикень, Tiszabökény [tisabokEnj]) estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv, en municipo de Pijterfolvo. La historia slava loknomo estis Бобове (Bobove).
Situo
Tisobikenj situas sur ebenaĵo laŭ maldekstra bordo de Tiso. Vinohradiv troviĝas 20, Berehove 25 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio okazis en 1230 en formo "Buken". En 1717 la tataroj bruldetruis la vilaĝon, poste rutenoj refondis ĝin. En la 19-a jarcento ĥolero malpliigis la loĝantojn. En 1910 vivis en Tiszabökény 866 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Tiszabökény apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 Tisobikenj apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Analiza Historio de Esperanto-Movado
Analiza Historio de Esperanto-Movado estas 96-paĝa libreto verkita de Ernest Drezen kaj eldonita ĉe Ekrelo en Lepsiko (Germanujo) en la jaro 1931. Eldonejo L'Omnibuso el Kioto (Japanujo) aperigis represon en 1972. La verketo prezentas ĝeneralan historion de la Esperanto-movado.
Enhavo
La ĉefo de la soveta Esperanto-movado interpretis la historion de Esperanto laŭ komunista pensmaniero kaj prezentis sian sovetan movadon kiel modela por la alilandaj organizaĵoj. La estrojn de UEA li nomis kapitalistoj kaj oportunistoj (p. 70/71).
Drezen, surbaze de jam ekzistantaj verkoj pri Esperanto-historio, priskribis la Esperanto-movadon el marksisma-leninisma vidpunkto: Hector Hodler estis edukita en "socio burĝeca" (p. 70), Edmond Privat donis al UEA "certan demokratian aspekton", sed sekvis lin "partianoj de la grandkapitalista politiko". Tio estis "deviga tradicio de la kapitalista socio", laŭ Drezen (p. 77). Aliflanke Drezen tre memlaŭdas sian Esperanto-asocion de Soveta Unio, kiu laŭ li estu modela por la tuta mondo. Pro tiu tendenco, la verko de Drezen estis ne tre influhava ekster komunismaj rondoj.
Sándor Kisfaludy
Sándor KISFALUDY [kiŝfaludi], hungare Kisfaludy Sándor estis hungara poeto, pli maljuna frato de Károly Kisfaludy, membro de Societo Kisfaludy.
Biografio
Li naskiĝis en Sümeg, en la 27-an de septembro 1772. La patro estis departementa ĉefjuĝisto, vivanta en Tét. Li frekventis la lernejon en la proksima Győr kun bonaj rezultoj, poste li lernis filologon kaj juron en Pozsony. En 1790 li interesiĝis pri parlamentado kaj iĝis patrioto. Aleksandro ankaŭ frekventis la germanlingvan teatron, fine li lernis violonadon. Post 2 jaroj lia patro hejmenvokis lin por komenci jurajn laborojn. Tiu laboro ne plaĉis al li, tial li soldatiĝis en Transilvanio, poste li trovis sin en Vieno, kiel gvardiano. Tie li lernis france kaj itale, dume li aliĝis al literatura rondo. Pro konflikto li devis servi plu en Mailand, kie la Habsburga Imperio malvenkis kaj li mem iĝis militkaptito de francoj en Francujo. Tie li verkis poemojn. Post la reveno li denove servadis en la armeo.
En 1800 li forlasis la armeon, iĝis edzo kaj unue en Kám, poste en Sümeg li iĝis bienulo kaj oferis sian vivon al la literaturo. Tie li mortis en Sümeg, en la 28-an de oktobro 1844.
Štiavnička
Štiavnička (hungare Kisselmec [kiŝelmec]) (pli longe Liptókisselmec) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Štiavnička situas laŭ flankovojoj sed ankaŭ la ĉefvojo estas tre proksime. Ružomberok troviĝas je 2 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1505 en hungara formo "Kysstzewnycza". La unuaj loĝantoj estis nobeloj. En 1600 oni komputis tie 4 riĉajn nobeldomojn. En 1784 201 vilaĝanoj loĝis en 26 domoj, en 1828 256 vilaĝanoj loĝis en 37 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztiavnicska, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisselmec 186 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Ružomberok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Štiavnička 559 homoj, (556 slovakoj).
Tigroŝarko
La Tigroŝarko, Galeocerdo cuvier, estas specio de la fiŝoj de la familio Karĉarinedoj (aŭ Karkarinedoj) kaj la nura membro de la genro Galeocerdo. Komune konata kiel "martigro," tiu Tigroŝarko estas relative granda predanto, kapabla atingi longon de ĉirkaŭ 5 m. Ĝi troviĝas en multaj tropikaj kaj moderklimataj akvoj, kaj estas ĉefe abunda ĉirkaŭ insuloj de centra Pacifiko. Ties nomo derivss el malhela strieco sub ties korpo kiu similas al la bildo de tigro, kiu svagiĝas dum la ŝarko maturiĝas.
La Tigroŝarko estas solema, ĉefe noktema ĉasanto, kaj elstaras ĉar havas la plej larĝan manĝogamon el ĉiuj ŝarkoj, kaj konsumas varion de predoj game el krustuloj, fiŝoj, fokoj, birdoj, kalmaroj, testudoj, kaj marserpentoj al delfenoj kaj eĉ aliaj pli malgrandaj ŝarkoj. Oni scias, ke la Tigroŝarko manĝas nemanĝeblaj homfaritajn objektojn kiuj restas en sia stomako, kaj ĝi havas reputacion de "rubomanĝanto". La Tigroŝarko estas konsiderata preskaŭ minacataj pro sen-naĝiligo kaj fiŝkaptado, ambaŭ fare de homoj.
Dolní Věstonice
Dolní Věstonice (Unter Wisternitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav. Ĝi troviĝas norde de Pavlovské vrchy (Pálava) proksimume 10 km norde de Mikulov sur suda bordo de akva laboraĵo Nové Mlýny. Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov. Vivas ĉi tie.
Historio
La teriitorio de municipo estis loĝigita jam de praepoko, kiel pruvas multnombraj arkeologiaj trovaĵoj precipe el epokoj de ĉasistoj de mamutoj (aĝo proksimume 25–30 mil jaroj), kiuj estas alirebligitaj al publiko en ĉi tiea arkeologia muzeo. La plej signifa ĉi tiea arkeologia trovaĵo estas plastikaĵo de Venuso de Dolní Věstonice malkovrita en la jaro 1925. La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1312. En la 16-a jarcento ĉi tie ekloĝis anabaptistoj – habanoj.
Nikolaj Medtner
Nikolaj Karloviĉ Medtner (Николай Карлович Метнер; n. jul. 5-an de januaro 1880 en Moskvo; m. 13-an de novembro 1951 en Londono) estis rusa komponisto kaj pianisto. Li estis kuzo de la rusa komponisto Aleksandr Goedicke.
Vivo
Medtner, kiu havis germanajn praulojn, studis ekde 1892 ĝis 1900 ĉe la moskva konservatorio kaj estis tie pianolernanto ĉe Vasilij Safonov kaj Vasilij Sapelnikov. Ekde 1901 ĝis 1903 li sekvis privatan kompoziciinstruon ĉe Sergej Tanejev. Post tio li precipe aktivis kiel komponisto. Li tamen ankaŭ sin prezentis kiel pianisto, je kio li unuavice ludis proprajn verkojn. En 1909 li fariĝis profesoro por piano ĉe la moskva konservatorio, demetis en 1910 la postenon pretertempe kaj reekprenis ĝin denove inter 1915 ĝis 1919. En 1921 Medtner, kontraŭulo de la Oktobra Revolucio, elmigris al Germanio. Ĝis 1924 li loĝis en Berlino, poste proksime de Parizo. Ampleksaj turneoj kondukis lin i.a. al Usono kaj Anglio. Je tio Britio, kiun li vizitis la unuan fojon en 1928, estis tiu lando, en kiu li trafis sur la plej interesita publiko ekster lia hejmlando. Pro tio li transloĝiĝis en 1935 al Londono. Ekde 1946 lin subtenis Jayachamaraja Wodeyar, ĉefhindreĝo de Mysore, kiu ankaŭ prosperigis surdiskigojn de la komponaĵoj de Medtners. Tiuj tamen ne bonŝancis, ĉar ili eliris kiel ŝelakdiskoj (78 r/min) antaŭ la enkonduko de la longeludaj diskoj (33 r/min) kaj tiam restis nevendeblaj. Ekde 1948 Medtner krome ne kapablis por sonregistraĵoj, ĉar li suferis gravan korinfarkton.
12045 Klein
12045 Klein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nikolaj Medtner
Stilo
En la verklisto de Medtner la komponaĵoj por piano tenas la plej gravan parton. Liaj komponaĵoj estas inspiritaj de germana kaj rusa tradicio, sed ankaŭ sin tenas je la romantisma stilo, eĉ kontraŭ la tiam domina modo. Medtner alkreskis en ĉirkaŭaĵo de absoluta adorado de la germana muzikhistorio, je kio la modelkaraktero de germanaj komponistoj nur parte ekkoneblas. La spirita parenceco al Rachmaninoff, kun kiu li estis intime amika, ne preteraŭdeblas. Rachmaninoff kaj Medtner opiniis unu la alian la plej grava komponisto de la epoko. Ambaŭ estis fundamentaj kontraŭmodernistoj kaj laŭ teknika vidpunkto la verkoj de ambaŭ estas same malfacilaj.
Medtner tre frue trovis sian propran stilon, sed li ne estis vojpretiganto. Jam per sia unua sonato li montras tuj ekkoneble propran tonlingvon. En la malfrua verkaro la kontrapunkta komplekseco konsiderinde kreskas, je tio ne fundamente ŝanĝiĝas la harmonika lingvo kaj melodia inventemo. Foje Medtner notis skurilajn ritmajn frazojn, restas je tio ĉiam instrumentkonvena, kvankam foje malpli ludpraktike ol komponlogike. Per simfoniaj verkoj, oratorioj aŭ operoj li neniam eksperimentis.
La gazetaro etikedis Medtner kiel „rusa Brahms“, kapvorto, kiun li dividas kun Aleksandr Glazunov, Paul Juon kaj Sergej Tanejev. Ĉi tiun kromnomon ili ĉiuj ricevis, ĉar ili ligis elementojn el la nacirusa skolo kun okcidenteŭropaj influoj.
Printempe 1910 li sonregistris dek pianopecojn por la reproduktpiano Welte-Mignon, el tiuj naŭ proprajn verkojn.
Fruzsina Pregitzer
Fruzsina Pregitzer [fruĵina pregicer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pregitzer Fruzsina estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Fruzsina Pregitzer naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Fruzsina Pregitzer frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi plulernis jaron en studio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1982, ŝiaj plej signifaj instruistoj estis Endre Marton kaj József Gáti. Post siaj studoj ŝi revenis al la Nacia Teatro jam kiel aktoro. En la teatra jaro 1989 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Miskolc), poste seninterrompe de Teatro de Nyíregyháza. Ŝi ankaŭ instruas en la studio de Teatro de Nyíregyháza, ĝis la ĉeso ŝi estis kunlaboranto de la loka radio en Nyíregyháza, eĉ ŝi instruas en la grekokatolika altlernejo. Ŝi ricevis plurajn teatrajn premiojn inter 1986-2001.
Vyšný Mirošov
Vyšný Mirošov [niĵnI miroŝov], (hungare Felsőmerse [felŝOmerŝe], rutene Вышнїй Мирошів [viŝnjij miroŝiv]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vyšný Mirošov situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Bardejov-Svidník. La lasta urbo troviĝas je 13 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1567 laŭ tiama hungara formo "Felsö Mireso". La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1787 474 vilaĝanoj loĝis en 74 domoj, en 1828 804 vilaĝanoj en 110 domoj. En 1806 la rusa armeo tramarŝis la vilaĝon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőmerse 521 homoj, (plejparte rutenoj). Komence de la 1-a mondmilito la rusoj okupis la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vyšný Mirošov 604 homoj, (278 slovakoj, 185 rutenoj, 111 ciganoj).
John Anderson
Pluraj personoj posedas la nomon John Anderson
Jacquou le Croquant (filmo)
Jacquou le Croquant ("Jakĉjo la Kampulo") estas franca filmo de Laurent Boutonnat, daŭranta 2 horojn kaj 23 minutojn, aperinta la.
Temo
Jacquou le Croquant estas adaptita el samnoma romano de Eugène Le Roy, eldonita en 1899, kaj mem inspirita el veraj faktoj okazintaj dum kamparanaj ribeloj en sud-okcidenta Francio, komence de la 17-a jarcento. La rakonto okazas ĉirkaŭ 1815 en Perigordo.
Komence, Jacquou estas naŭ-jara knabo, kies patro, farmisto je duono, ekspluatata de Grafo de Nansac, estas maljuste kondamnita pro murdo kaj deportita al galeroj. Lia patrino mortas iom poste. Kiel orfo, li estas akceptata hejme de Paroĥestro Bonal, kiu prizorgos lian edukadon. Fariĝinte plenaĝulo, Jacquou senripoze provos batali kontraŭ maljusto, kies viktimo estis lia familio kaj venĝi sin kontraŭ la cinika Grafo de Nansac.
Rakonto
1815. Jacquou, juna kamparano de la Perigorda regiono, vivas feliĉe kun siaj gepatroj. Malbonokazo trafas la familion kiam la patro de Jacquou estas priserĉata pro tio ke li mortigis la intendanton de kruela kaj aroganta nobelo, la Grafo de Nansac. La patro de Jacquou fuĝas el la urbo sed promesas al sia filo ke li baldaŭ revenos hejmen. Jacquou konas Galiote, la filinon de Nansac, kaj ŝian prizorgantinon Lina kiam lia patrino laboras kiel lavistino de la kastelo de Nansac. Jacquou komence provas malutili al Galiote ellasante la porkojn el la porkejo dum ŝi ĵetas rulŝtonetojn al ili, taŭzante la porkojn. Tamen li ŝanĝas sian decidon kaj savas ŝin, lasante ambaŭ Lina kaj Galiote impresitaj kaj dankemaj. Nelonge post ĉi tiu okazaĵo la patrino de Jacquou perdas sian laborpostenon kaj estas devigita forlasi la domon kun Jacquou. Des pli malbone, ĉiuj ŝiaj provoj savi sian edzon ankaŭ malsukcesas. La patro de Jacquou estas tiam kaptita kaj mortas en malliberejo. Eksciante tion, ŝi petas al Jacquou ĵuri ke li venĝos la morton de sia patro. La patrino de Jacquou baldaŭ mortas pro funebro kaj severaj vivkondiĉoj.
Post Jacquou fariĝis plenkreskulo, li unue alfrontiĝas kun Nansac ĉe danco-konkurso. Nansac montriĝas kun sia bandaĉo da servantoj, neinvitita, kaj fuŝas la festan etoson de la popolo. Lia filino Galiote ankaŭ aliĝas al sia patro kaj montriĝas ke ŝi sekrete sopiras al Jacquou pro tio, ke li elsavis ŝin. Jacquou hontigas Nansac kaj spitas lian aŭtoritaton antaŭ la urbanaro. Furioza, Nansac baldaŭ petas siajn homojn kapti Jacquou kaj ĵetas lin en subteran puton por mortigi lin. Malgraŭ tio Jacquou sukcesas eliri, dume trovante ĉambron plenan de pafiloj, kaj intrigas kun siaj amikoj por renversi Nansac. Kiam li hejmenrevenas, Jacquou trovas Galiote en sia hejmo, venintan por ŝirmi sin el la pluvo. Kvankam Jacquou unue ordonas al ŝi foriri, li baldaŭ mildiĝas kaj donas al ŝi iujn el siaj sekaj vestoj antaŭ ol peti ŝin, ke ŝi reiru hejmen. Kiam Galiote eliras el lia domo ŝi alfrontas koleran ribelantaron kaj apenaŭ eskapas el iliaj manoj.
Jacquou atakas la kastelon de Nansac dum grupo de liaj homoj eniras por preni la armilojn kiujn li eltrovis antaŭe. Multaj el la servantoj de Nansac estas mortigitaj de kaŝitaj paflertuloj kaj la nobeloj trovas sin blokitaj. Jacquou batalas sole kontraŭ Nansac kaj venkas lin. Kiam homoj instigas lin ke li mortigu Nansac, Jacquou respondas ke li preferus vidi lin mizere plimalboniĝi. Kiam la kastelo estas brulata kaj ĉiuj ŝajne eliris, la nobeloj rimarkas ke Galiote ankoraŭ estas en sia ĉambro. Jacquou revenas savi ŝin kaj transdonas ŝin al Nansac. Ĉe la fino de la nokto Jacquou dankas la urbanaron pro ilia helpo sed petas ilin ne plu engaĝi sin pro tio ke ili povus esti mortigitaj.
Iom poste Jacquou estas vidata ĉe la tribunalo alfrontante akuzon pri ribelo kaj seksatenco al Galiote, faritan de Nansac. Tamen Galiote atestas favore al Jacquou kaj ĵuras ke li neniam tuŝis ŝin. Jacquou estas liberigita kaj Nansac suferas denovan malvenkon.
Ĉe la fino, la amikoj de Jacquou sciigas al li, ke Galiote estas forlasonta la urbon por serĉi laboron. Persvadita de Lina, Jacquou iras adiaŭi ŝin. Li fine repaciĝas kun Galiote brakumante ŝin.
Videoteko
DVD de la filmo, en la franca kun anglalingvaj subtitoloj, aperis la.
9549 Akplatonov
Nomo
Ĝia nomo honoras Aleksandr Konstantinoviĉ Platonov, esploriston pri kosma mekaniko kaj robotiko ĉe la Instituto Keldiŝ de Aplika Matematiko ekde 1954. Li estas pioniro en teorio kaj komputado de orbitoj de satelitoj kaj la kontrolo de trajektorio de kosmoŝipoj por Luno kaj la planedoj, kaj ankaŭ pri la moviĝo de marŝantaj robotoj.
Domo de Pavlov
Domo de Pavlov (Дом Павлова; Dom Pavlova) estis brika trietaĝa domo, kiu konsistis el pluraj blokoj. Ĝi situis rande de ''Placo de 9-a de januaro' en Volgogrado (Stalingrado), antaŭ la milito ĝi estis konata kiel Domo de fakuloj. Dum batalo ĉe Stalingrado ĝi fariĝis grava apogloko de la soveta defendo.
Historio de la konstruaĵo
La domo estis unu el la plej prestiĝa en la urbo, antaŭ la milito estadis en ĝi fabrikaj specialistoj kaj laboruloj de komunista partio de la urbo. El armea vidpunkto la domo havis egan valoron, ĉar rekte de ĝi kondukis vojo al proksima Volgo kaj el ties fenestroj eblis gvati kaj desfii per pafado de manpafiloj la plej gravajn placoj en la urbo. La konstruaĵo plie enkojniĝis en germanajn poziciojn kaj eblis kontroli vastan ĉirkaŭaĵon. Tio estis ĉefa kaŭzo de tio, ke komandataro de la 13-a gvardia pafista divizio markis la domon kiel signifa taktika punkto kaj decidiĝis akiri ĝin. Sed la 13-a gvardia pafista divizio estis grave markita pro la bataloj kaj por esploro komandanto de roto I.I. Naumov decidiĝis sendi la 23-an de septembro sole 4 membran taĉmenton gvidata de J. F. Pavlov. Tiuj ĉi soldatoj dum nokta esploro konstattis, ke en keloj de la konstruaĵo krom civiluloj, du vunditaj ruĝarmeanoj kaj sanitaristo troviĝas ankaŭ germana mitrala taĉmento, kiun ili likvidis. Serĝento Pavlov sekve komencis organizi defendon kaj provizoran fortikigon de la konstruaĵo. La germanoj la defendon de konstruaĵo, kiu enkojniĝis en ilian pozicion, fortranĉis de superfortoj. Pavlov pli poste sendis sanitariston Kalinin, kiun ili malkovris en la kelo, por ke li kunigu kun ilia roto kaj anoncu, ke ili certigu la konstruaĵon. Sed la superfortoj sukcesis trabati sin ĝis la Domo de Pavlov nur la 3-a de okrobro. La superforto konsistis el pro batalo markita roto de I. F. Afanasiev, kiu havis 22 virojn. Sed la superforto vebis kun sufiĉaj rezervoj, por ke ĝi estu kapabla superviv la sieĝadon.
Oni en paŭzoj inter la bataloj ĉirkaixgis per pikdrato kaj minoj, en fenestrojn ili lokigis maŝinpafilojn, por defendi sin antaŭ tankoj ili alportis kontraŭtankan pafilon kaj eĉ ankaŭ 2 leĝerajn minĵetilojn. La domo estis regule sub pafado de la germana artilerio kaj bombokanonoj, kelkfoje atakis ĝin ankaŭ aviado, kies sekvo estis grava damaĝigo de unu bloko. La enirejojn gvatis germanaj snajperoj. En pli malfrua fazo la defendantoj konstruis ĉirkaŭ la konstruaĵo reton de fosaĵoj, tra kiuj ili kunigis antaŭŝovitajn poziciojn, el kiuj ili povis krozpafadi konraŭ la germanaj taĉmentoj kaj eĉ ili elfosis kelke da centoj de metroj longan kunig-fosaĵon al la plej proksima soveta pozicio.
La defendo de konstruaĵo daŭris de ties konkero de la 23-a de septembro 58 tagojn ĝis la 25-a de novembro 1942, kiam oni sukcesis certigi kunigon kun la ĉirkaŭaj taĉmentoj. Pli poste ĝi daŭrigis ĝis komenco de februaro de 1943, kiam kapitulacis lastaj germanaj taĉmentoj en la urbo. Omaĝe al serĝento Pavlov la domo ricevis la nmon "Domo de Pavlov". Dum la tuta tempo, kiam oni batalis je la domo, vivs en la keloj kelkaj ĝia civilaj loĝantoj, kiuj toleris maljustaĵojn de la bataloj je Stalingrado komune kun la defendantoj de konstruaĵo. En planoj kaj mapoj, kiuj estis post la kapitulaco de la germanaj soldataroj ĉasakiritaj, la Domo de Pavlov estis markita kiel soveta fortikaĵo.
Simbolo de persistemeco
La Domo de Pavlov fariĝis simbolo de persistemo kaj rezisto de defendantoj de Stalingrado. La simboleco ne stis tute abstrakta, reala situacio de la defendantoj parolis multe pri stato de la defendo de la tuta Stalingrado. En koncerna sektoro de la soveta defendo la Domo de Pavlov estis ununura pli granda obstaklo, kiu apartigis la germanojn de Volgo, kiu estis ilia fina celo. La mallarĝan strion de teritorio ĉirkaŭ Volgo germanoj dum la batalo neniam plenmezure sukcesis konkeri. La Domo defendata en enkonduka fazo de la bataloj nur fare de plenmano de defendantoj persistis kaj ĝi falis eĉ ne en tiuj plej pezaj bataloj en la manojn de nazioj. La konstruaĵo estis post la milito parte rekonstruita. La orienta parto de la konstruaĵo, kiun oni regukligis en aspekton, kiun ĝi havis dum la bataloj, fariĝis muzeo kaj ununura el la plej konataj monumentoj de Granda patriota milito en la nuntempa Rusio.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Sorokpolány)
La preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Sorokpolány.
Historio
Laŭ dokumento tiu ĉi romanika preĝejo estis konstruita antaŭ ol 1249. En la 15-a jarcento ĝi gotikiĝis, en la 18-a jarcento barokiĝis. En 1842 pli nova sakristio konstruiĝis. La preĝejo en 1927 plene renoviĝis. La orgeno estas aŭdebla ekde 1957. Ekstere la preĝejo estis pentrita en 1967, interne en 1974.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la ĉefstrato. La kvadrata turo kun piramida supro situas super la ĉefenirejo en mezo de la fasado. Malantaŭ la turo troviĝiĝas la navo, kiu finiĝas en malpli larĝa oklatera absido. En 1948 oni trovis freskojn el la 15-a jarcento. Ankaŭ nun estas videblaj la freskoj pri Sankta Kristoforo, Sankta Sebastiano, Sankta Mikaelo kaj Sankta Maria.
Interne galerio estas videbla por la orgeno. La altaroj kaj la predikejo estis farita en la 18-a jarcento. Menciindas en la muro tombo el la jaro 1697.
Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.
Entuziasmo
Entuziasmo (de la greka [ἐνθουσιασμός] enthousiasmos) originale kun signifo de inspiro aŭ posedo de dia inspiro aŭ pro la ĉeesto de dio. Laŭ PIV, entuziasmo estas "emocia fervoro kaj arda emo al io." En komuna uzado la termino povas esti komprenata ĝenerale kiel intensa ĝojo, intereso, aŭ aprobo.
Historia uzado
La historia uzado de tiu termino rilatas al kredo en religia inspirado, aŭ en intensa religia ardo aŭ emocio. Tiele sekto de Sirio de la 4-a jarcento estis konata kiel la Entuziasmuloj. Ili kredis je konstanta preĝo, asceta praktiko kaj kontemplado, homoj povus esti inspirita de la Biblio, de la Sankta Spirito, spite la reganta diablospirito, kiun ties falo donis al li. Kelkaj protestantaj eklezioj de la 16-a kaj 17-a jarcentoj estis nomitaj entuziasmaj. Dum la jaroj tuj post la Glora Revolucio en Britio, "Entuziasmo" estis brita pejorativa termino por la defendo de ĉiu ajn politika aŭ religia tendenco publike. La Reĝa Societo de Londono regulis, ke ĉiu ajn persono diskutanta pri religio aŭ politiko en kunsido de la Society estu forigita pro esti "Entuziasmulo." Dum la 18-a jarcento, popularaj Metodistoj kiel John Wesley aŭ George Whitefield estis akuzita pro blinda entuziasmo (tio estas fanatikismo).
Moderna uzado
En nuntempa uzado, entuziasmo estis perdinta sian religian signifon. Ĝi nune signifas tutkoran adoron al idealo, kaŭzo, studo aŭ celo, aŭ eĉ simple estis videble ekscitita pri sia faro. Foje la termino implicas partian blindan adoron al malfacilaĵoj aŭ malhelpoj. Verkisto de scienco-fikcio nome Thomas M. Disch iam sugestis, ke la mistikaj spertoj de verkisto Philip K. Dick povus esti priskribitaj kiel formo de enthousiasmos.
Entuziasmulo aludas ankaŭ al "Tipo Sep" de la personecaj tipoj. Homoj kiuj estas ene de tiu moderna difino de "Entuziasmuloj" estas aventuremaj, konstante laboremaj kun multaj aktivaĵoj per la energio kaj entuziasmo de la Puer Aeternus ("konstanta infano" en la latina aŭ komplekso de Peter Pan). Optimisme ili vivas la vivon pro ties ĝojoj kaj miras pro ĝi, sed pesimisme ili falas el nova sperto al alia kaj estas tro okupitaj por kontentiĝi.
The termino estas foje uzata por priskribi la konduton de fervora subtenanto de variaj aktivecoj aŭ organizaĵoj, game el ĉasemuloj al drinkemuloj aŭ diboĉuloj.
Babinec
Babinec (hungare Babarét) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Babaluska, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Situo
Babinec situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 17 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1407 en formo "Babalwaska". Post la mezepoko la turkoj kelkfoje atakis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Babarét 195 da homoj, (escepte 6 hungarojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimavská Sobota, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito ĉe la apuda bienocentro partizanoj funkciis helpe de la vilaĝanoj. Kolĥozo formiĝis en 1953. En 2001 loĝis en Babinec nur 82 da homoj, (ĉiuj slovakoj).
Paulo Ferreira
Paulo Ferreira (naskiĝis la 18-an de januaro de 1979) estas portugala futbalisto. Li estas membro de la portugala nacia teamo de futbalo kaj interalie en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio kaj la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Potok (distrikto Ružomberok)
Potok (hungare Patak (pli longe Liptópatak), germane Polenbach) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Potok situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Poprad-Ružomberok. La lasta urbo troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1273 en formo "Medekus". La hungara loknomo "Medokys-Patak" aperis en 1286. En 1715 5 familioj pagis impostojn. En 1784 98 vilaĝanoj loĝis en 12 domoj, en 1828 92 vilaĝanoj loĝis en 12 domoj, dume en 1800 incendio okazis. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Patak 125 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Partizánska Ľupča, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Potok 111 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Flers-en-Escrebieux
Flers-en-Escrebieux estas franca situanta en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Flersois.
NGC 350
NGC 350 (aliaj indikoj — PGC 3690, MCG -1-3-69, NPM1G -07.0040) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lieusaint (Seine-et-Marne)
Lieusaint estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lieusaintais.
Ćmielów
Ćmielów estas urbo en Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Ćmielów en distrikto Ostrowiecki.
Vista Serrana
Vista Serrana estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.512 loĝantojn en 2010.
Turgutlu
Turgutlu estas urbo de Turkio. Ĝi situas en la provinco Manisa kaj en la Egea regiono de la lando, do en la sudokcidenta parto proksime de - sed ne rekte ĉe - la Egea Maro.
Kunkatedralo Ĉieliro (Kecskemét)
Kunkatedralo de Ĉieliro estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Kecskemét.
Historio
Oni konstruis imponan, novan preĝejon fine de la 18-a jarcento, sed la turopinto estis preta en 1806. La turo bruliĝis en 1819, la pli nova estas videbla ekde 1863 kaj ankaŭ nun ĝi estas la plej granda konstruaĵo de la urbo.
Konstruaĵo
La katedralo havas 6 flankokapelojn kaj unusolan turon super la ĉefenirejo. La turo havas rondbalkonon en alteco de 35 m kaj estas ankaŭ ĉambro por la fajrobrigado. Pli supre la horloĝo montras la tempon ekde 1899. Pli sube estas skulptaĵoj pri Sankta Petro, Jesuo, 4 evangeliistoj. Sur la fronto reliefoj estas pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario). La turo iam havis 6 sonorilojn, nun nur 3. Interne la plej grava fresko prezentas Sanktan Nikolaon. La ceteraj freskoj montras precipe hungarajn sanktulojn. La flankoaltaroj estas Sankta Jozefo, Sankta Maria, Stefano la 1-a (Hungario), Dolora Dipatrino, Koro de Jesuo, fine Sankta Petro-Sankta Paŭlo. La ĉefaltaro estas dediĉita al Ĉieliro. La bildo estis pentrita en 1778. Apartenaĵo de la navo estas nekutima granda galerio kun impona orgeno.
Sub la preĝejo estas kripto, apud la preĝejo estas baroka ĉefparoĥo. Kermeso okazas en tago de Ĉieliro.
Okcidenta kurtbuŝa rinocero
La Okcidenta kurtbuŝa rinocero aŭ Okcidenta nigra rinocero (Diceros bicornis longipes) aŭ Okcidentafrika nigra rinocero estis jam formortinta subspecio de Kurtbuŝa rinocero. Oni supozas, ke ili estis genetike diferencaj el aliaj subspecioj de rinoceroj. Ĝi estis iam disvastigata en la savano de subsahara Afriko, sed ties nombroj malpliiĝis pro ŝtelĉasado. La Okcidenta kurtbuŝa rinocero loĝis ĉefe en Kameruno, sed ĵusa enketado malsukcesis trovi ajnan individuon. En 2011 ĝi estis deklarita formortinta fare de IUCN.
Marco Caneira
Marco Caneira (naskiĝis la 9-an de februaro de 1979) estas portugala futbalisto. Li interalie estis membro de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio.
Široki Brijeg
/ Широки Бријег (de 1952 ĝis 1991 Lištica) estas urbo kaj municipo en la Federacio Bosnio kaj Hercegovino, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino, kaj preskaŭ ekskluzive estas loĝata per kroatoj. Ĝi estas la administra centro de kantono nomata Okcidenta Hercegovino. Laŭ la censo de 2013 en la municipa teritorio vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝloka nomo havas la signifon "larĝa monteto" kaj indikas al urba monteto, sur kiu en 1845 la regiona veziro de la otomana imperio permesis konstruon de unua franciskana monaĥejo kaj de katolika kirko dediĉita je la ĉielenpreno de Maria. Ĉiujare, ĉi tiuj konstruaĵoj estas vizitataj de katolikaj pilgrimantoj el la tuta mondo, precipe el Italio.
Hartenholm
Hartenholm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Kaltenkirchen-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Kaltenkirchen, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Dragomir Andonović
Dragomir M. Andonović estis serba esperantisto. Li estis inĝeniero, kaj universitata profesoro ĉe teknika fakultato en Beogrado.
En 1910 li fondis kaj redaktis la gazeton Serba Esperantisto, kaj estis prezidanto de Serba Esperantista Societo en Beogrado dum 1909.
Libro de Jona
Jona estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. Malgrandaj Profetoj.
Nomo
La libro nomiĝas
Ĝi nomiĝas tia, ĉar la profeto Jona ludas la ĉefan rolon en tiu ĉi novelo.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio:
Konataj bildoj estas:
Mok’yorlak’ol
Mok’yorlak’ol estas fikcilingvo kreita por la fikcia mondo Yorlak de Jörg Burkel por nefinita sciencfikcia romano. La projekto estas inspirita de klingona lingvo. Ĝi havas propran skribon. La gramatiko estas malsimpla kaj fantazia.
Specimeno (transskribita): yanuk moq táv tel moq (Mi pensas tial mi estas).
Gyula Kincs
KINCS Gyula (kinĉ) estis hungara verkisto, ĵurnalisto, redaktoro en Zilah la 16-an de aŭgusto 1859 kaj mortinta en Zilah la 31-an de decembro 1915.
Biografio
Gyula Kincs instruis helenan-latinan lingvojn ekde 1883 en la gimnazio de Zilah, ekde 1897 li estis direktoro de la gimnazio. Li estis kunlaboranto, redaktoro de gazetoj Szilágy, pli poate Szilágyság. Li estis la instruisto pri hungara literaturo de Endre Ady, li publikis liajn unuajn poemojn. Ady eternigis lian memoron en kelke da poemoj(A vén diák üdvözlete, Kincs Gyula emlékére). Li redaktis la antologion Szemelvények a görög lyra és a vele kapcsolatos magyar classicus költészet termékeiből (1901). Li estas la aŭtoro de la unua hungara ĵurnalmonografio.
538 Friederike
538 Friederike estas granda, malhela, malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Higia familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Paul Götz elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo, "Friederike", estis la antaŭnomo de unu amikino de la malkovrinto.
Etoŝa-salebenaĵaj halofitaroj
La etoŝa-salebenaĵaj halofitaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sudafrik-savana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al inunditaj herbejoj kaj savanoj de norda Namibio.
Flaŭro
La ekoregiono estas praktike senvegetaĵara. Nur maldika tavolo de cianobakterioj kovras la surfacon dum la pluva sezono.
Oni trovas iujn halofitojn adaptatajn al la alta saleco kiajn Sporobolus salsus kaj malpli ofte, Sporobolus spicatus, Odyssea paucinervis, Atriplex vestita, Sporobolus tenellus, Sporobolus virginicus kaj la arbusto Suaeda articulata. Ankaŭ ĉeestas unujaraj plantoj kiaj Chloris virgata, Diplachne fusca, Dactyloctenium aegyptium kaj Eragrostis porosa.
Je la bordoj vegetas arbeda savano, dominata de Acacia nebrownii. Aliaj ĉeestantaj specioj estas Monechma tonsum, Monechma genistifolium, Petalidium engleranum, Leucospaera bainesii (akantacoj), Salsola tuberculata (amarantacoj) kaj Aloe littoralis.
En la malpli salecaj terenoj troviĝas malfermaj herbejoj kun Cynodon dactylon, Eragrostis micrantha, Eragrostis rotifer, Diplachne fusca kaj  Chloris virgata.
Sude kaj okcidente la arbo dominanta estas la mopaneo (Colophospermum mopane); oriente estas pli da varieco kaj abundo en la arba vegetaĵaro, kun specioj kiaj Terminalia prunoides, Lonchocarpus nelsii (fabacoj) kaj Spirostachys africana (eŭforbiacoj). Apud la fontoj oni renkontas ankaŭ la palmon Hyphaene  ventricosa.
Faŭno
La solaj grandaj bestoj kiuj vivas en la saleca depresio estas la strutoj (Struthio camelus), kiuj nestumas tie por eviti la karnomanĝulojn.
Danke al sia mallonga vivociklo kaj al siaj ovoj rezistemaj al sekiĝo, certaj krustacoj ankaŭ vivas ene de la halofitaro. Iuj kapablas eloviĝi, kreski kaj ovumi en unu sola tago.
Ĉe la bordoj de la depresio povas troviĝi sciuredoj.
Ĉe la fontoj de nesala akvo, precipe en la suda parto kaj dum la sekaj vintraj monatoj, ĉeestas granda diverseco de grandaj mamuloj. La burĉela zebro (Equus quagga burchelli), la blua gnuo (Connochaetes taurinus), kaj la saltema antidorko (Antidorcas marsupialis) estas la plej abundaj. Ankaŭ ĉeestas la afrika elefanto (Loxodonta africana), la ĝirafo (Giraffa camelopardalis), la nigra rinocero (Diceros bicornis), la gazela retkornulo (Oryx gazella), la elando (Taurotragus oryx), la granda kuduo (Tragelaphus strepsiceros), la kaprikorna raficero (Raphicerus campestris), la Kirk-antilopo (Madoqua kirkii), la impalo (Aepyceros melampus), la leono (Panthera leo), la leopardo (Panthera pardus), la gepardo (Acinonyx jubatus), la makulita hieno (Crocuta crocuta), la bruna hieno (Hyaena brunnea), la nigradorsa ŝakalo (Canis mesomelas) kaj la kurtorela otociono (Otocyon megalotis).
Dum la periodoj de escepte abundantaj pluvoj, kiam la saldezerto transformiĝas en supraĵan lagon, aperas grandaj bandoj de blankaj pelikanoj (Pelecanus onocrotalus) kaj flamengoj (Phoenicopterus). Tiu ekoregiono estas unu el la du solaj ejoj de Suda Afriko kie reproduktiĝas la roza flamengo (Phoenicopterus roseus) kaj la malgranda flamengo (Phoenicopterus minor).