cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcidenta kanono
La literaturoj de patristiko, de monaĥoj (La primera literatura monástica En Wayback   dato = 2011-10-26- en ortodoksa retejo Literatura monástica latina de los primeros siglos en katolika retejo) kaj skolastiko estas tre abundaj, kaj en tiuj elstaras figuroj aligeblaj al kanona repertorio (Orosio, Atanazio, Boecio, Kasiodoro, Izidoro, Beda, Alkvino, Skoto Eriugena, Eriko de Auxerre, Anselmo de Canterbury, Petro Abelardo, Francisko el Asizo, Domingo de Guzmán, Bonaventura, Alberto la Granda, Roger Bacon, Lullo, Okhamo, Johano Duns Skoto), same kiel la verkistoj de la kvalifikita kiel hereza (Nestorio, Pelagio, Ario, Valdo, Dolĉino, John Wyclif, Huss). La propra Katolika Eklezio, krom siajn proprajn kanonizojn de spirita karaktero, faras kanonan elekton, kun intelekta kriterio, de la kristanaj verkistoj kiujn ĝi konsideras Doktoro de la Eklezio. elekta triopo de malfrumezepokaj italoj (Dante, Petrarca kaj Boccaccio) kaj grupo pli heterogena kaj diskutebla de verkistoj de la Renesanco, la Baroko kaj la Klerismo (italoj, francoj, hispanoj, portugaloj, nederlandanoj —kaj flandroj—, angloj, germanoj, svisoj, poloj, svedoj, ktp. —multaj el ili ne havis precizan markitan naciecon, aŭ havis kelkajn—, verkante kelkaj en latino, aliaj en gepatraj lingvoj, multaj en ambaŭ: Makiavelo, Castiglione, Ariosto, Tasso, Vasari, Calvino, Ronsard, Rabelais, Montaigne, Rojas, Vives, Las Casas, Vitoria, Loyola, Teresa de Jesús, Johano de la Kruco, Camoens, Erasmo, Vesalio, Moro, Lutero, Filipo Melanktono, Agrikola, Paracelso, Koperniko —16a jarcento—, Campanella, Galileo, Molière, Corneille, Racine, La Fontaine, Descartes, Pascal, Bayle, Bossuet, Cervantes, Lope, Quevedo, Góngora, Calderón, Gracián, Arminio, Jansenio, Grotio, Spinoza, Huygens, Shakespeare, Bacon, Hobbes, Bunyan, Milton, Newton, Locke, Kepler, Leibniz —17a jarcento—, Vico, Goldoni, Beccaria, Montesquieu, Voltaire, Diderot, D'Alambert, Beaumarchais, Buffon, Lagrange, Lavoisier, Laplace, Berkeley, Hume, Pope, Swift, Defoe, Burke, Gibbon, Smith, Malthus, Winckelmann, Kant, Lessing, Goethe, Schiller, Rousseau, Euler, Linneo —18a jarcento—), dum por la 19-a kaj 20-a jarcentoj la scienca interkonsento estas multe pli malfacila, pro la eksterordinara abundo de literatura produktado aligita al la okcidenta tradicio, jam ne limigita al Okcidenta Eŭropo, sed etendita al Orienta Eŭropo (speciale pro la rusaj verkistoj) kaj sekve al ĉiuj aliaj kontinentoj (koincide kun la historiaj procezoj ekspansiaj de la Nuntempa Epoko, kiel la industria revolucio, la imperiismo kaj la tutmondiĝo).
Saint-Aigulin - La Roche-Chalais (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Okcidenta kanono
La korpuso de grandaj verkoj de la okcidenta kulturo ne povas esti konsiderata kiel fermita listo; eĉ la eŭropa origina kerno de tio kio estas nomata okcidenta mondo enhavas multajn kulturajn tradiciojn en diversaj lingvoj, tiel ke ajna elekto aŭ antologio kutime estas influita de la propra kapablo de tiuj kiuj faras la liston por pritaksi la valoron aŭ elstarecon de ĉiu verko aŭ aŭtoro. Tiel funkcias la listoj kun kanonaj intencoj realigitaj de intelektuloj de la angloparolanta mondo, aŭ la listoj de universitataj legaĵoj en prestiĝaj universitatoj, la nombro de verkoj de aŭtoroj de ilia lingvo superas multe al tiu de alia; kaj same estas direbla pri la institucioj de la franca, germana, itala, rusa aŭ hispana kulturoj. Ĉiu nacia kulturo generas sian propran nacian kanonon, krom produkti version diferencan de la okcidenta kanono.
La fakto ke oni ne inkludas ene de la okcidenta kanono la verkojn de aliaj civilizoj, kiel ĉina, japana, el Afriko, el Antaŭkolumba Ameriko, estas problemiga; speciale rilate al tiuj kiuj ege influis super la okcidenta civilizacio, kiel la araba (la Korano, Mil kaj unu noktoj kaj la verkistoj de la Islama Orepoko —Aviceno, Averroes, Ibn Ĥaldun—) kaj la barata (la Vedoj, la Mahabarato, la Ramajano, la Panĉatantra). Tio faras, ke kelkaj prestiĝaj elektoj, kiel tiu de Harold Bloom, inkludas parton el tiuj, kun verkoj de la civilizacioj de la Antikva Proksima Oriento (Gilgameŝo, Libro de mortintoj) kaj verkoj de Alta Mezepoko en nacia lingvo (Beowulf, Chanson de Roland, Cantar de mio Cid kaj la artura ciklo).
Alies opinioj, kutime alvenataj de feminismaj aŭ kontraŭrasismaj ideologioj, argumentas ke diskriminaciitaj populacioj - kiel ekzemple nigruloj aŭ virinoj - devus ricevi sian relativan parton en la kreado de la kulturo en kiu ili vivas, tiel ke iliaj verkoj eniru la kanonon. Aŭ eĉ inkluzivi pli da iliaj verkoj ol ilia relativa parto kaj la enkonduko de politiko pozitiva diskriminacio.
NGC 5104
NGC 5104 (aliaj indikoj — UGC 8391, MCG 0-34-31, ZWG 16.57, IRAS13188+0036, PGC 46633) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Propila glikolato
Propila glikolato aŭ C5H10O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Walter Runciman
Walter Runciman, la 1-a vicgrafo Runciman el Doxford (la 19-an de novembro 1870 – la 14-an de novembro 1949) estis brita vicgrafo kaj politikisto. En aŭgusto kaj septembro de 1938 li gvidis diplomatan mision de Granda Britio en Ĉeĥoslovakion, kiu devis pereigi traktadon inter Sudetgermana partio kaj ĉeĥoslovaka registaro (la tn. Misio de Runciman). Lia filo estis brita historiisto Steven Runciman.
Politiko
Runciman estis unuafoje elektita kiel membro de angla parlamentejo en plenigaj balotoj en reprezentantaron Oldham en la jaro 1899. En la balotoj li venkis konzervativulon Jamese Mawdsleyho kaj Winston Churchill. Post la balotoj Runciman lasis mesaĝon al Churchillovi: „Don't worry, I don't think this is the last the country has heard of either of us.".  Dum la sekvantaj balotoj en la jaro 1900 Runciman denove staris kontraŭ Churchill kaj malvenkis.
Misio de Runciman
En la jaro 1938 li dekatenis sin de la politika kariero, kiam premiero de Unuiĝinta Reĝlando Chamberlain sendis lin en Ĉeĥoslovakion, por ke li konstatu, kia estas situacio inter la ĉeĥoslovaka registaro kaj la sudetgermana loĝantaro en Sudetoj. Komence de sia misio li alkliniĝis al svisa modelo kaj li preferis por Sudetio aŭtonomion enkadre de Ĉeĥoslovakio. Sed pro la propagando subtenata de Germanio de Hitler plimulto de germanoj volis, por ke la sudetgermanaj loĝantoj fariĝu konsisto de Tria imperio. Runciman en sia fina raporto subtenis tiun ĉi proponon, per kio li subtenis tiaman politikon de cedoj. Tiu ĉi prklamo gvidis al subskribo de Munkena interkonsento.
Walter Runciman referis al la brita registaro:
Familio
Walter Runciman el Doxford edziĝis kun Hilda, filino de James Cochran Stevenson, en la jaro 1898. Ili havis du filojn kaj tri filinojn. Ilia filino Margaret Fairweather (edziniĝinta kun Douglas Fairweather, kiu fondis Air Movements Flight en la jaro 1942, pli poste ŝi estis lia kunlaborantio) estis la unua virino fluganta en Spitfiroj kaj ŝi estis unu el ok pilotinoj elektitaj de Pauline Gower, por ke ilialliĝu al Air Transport Auxiliary. Margaret mortiĝis en la jaro 1944 dum alteriĝo de Proctor. Ilia dua filo, Siro Steven Runciman, estis brita historiisto. Lordo Runciman el Doxford mortis en novembro de 1949 en aĝo 78 jaroj kaj li estis entombigita kun sia plej aĝa filo Walter. Lia edzino mortis en la jaro 1956 en 87 jaroj.
Jan Dirk van der Burg
Jan Dirk van der Burg (naskiĝis la 3-an de aprilo 1978 en Voorburg ) estas nederlanda fotisto. En 2004 li finstudis kun serio pri oficeja kulturo. En 2018 li estis premiita kiel Fotograaf des Vaderlands (esperante: fotisto de la patrio).
Ministraro unua de Jean-Marc Ayrault
PRG La ministraro unua de Jean-Marc Ayrault estas:
Ĝi ekoficis la kaj estis la unua franca ministraro, en kiu viroj kaj virinoj estis reprezentitaj samnombre: po 17. Ĝi konsistis el 30 ministroj el la socialista partio (PS), 2 ministroj el la Maldekstra Radikala Partio (Parti radical de gauche, PRG) kaj 2 ministroj de la Verduloj (Les Verts).
Laŭ la franca politika tradicio Jean-Marc Ayrault demisiis post la parlamentaj balotoj la ĉe prezidento Hollande, kiu tuj denove nomumis ĉefministron kaj taskigis per formado de nova registaro, la dua registaro de Jean-Marc Ayrault, kiu preskaŭ identis kun la unua registaro.
Katolika Mondo
Katolika Mondo estis katolika gazeto en Esperanto, eldonita de Internacio Katolika (IKA) de 1921 ĝis 1928. Ĝia unua redaktoro estis la germana pastro Max Josef Metzger.
Antal Grassalkovich (duko)
Duko (pli frue grafo) Antal Grassalkovich [graŝalkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grassalkovich Antal estis hungara magnato, ĉambelano, departementestro. Lia nobela antaŭnomo estis gyaraki. Lia samnoma patro estis Antal Grassalkovich (krongardisto), lia samnoma filo estis Antal Grassalkovich (ĉambelano). Antal Grassalkovich naskiĝis la  1734 en en Pest (urbo). Li mortis la 1794 en Vieno.
Biografio
Antal Grassalkovich studis en Pozsony kaj Vieno. Li heredis multajn bienojn, tamen li ne okupiĝis pri ili, simple li ludonis ilin. Plej ofte li vivis en Vieno, kie li estis nomumita ĉambelano, konsilisto, fine duko en 1784. Li estis ankaŭ departementestro. Escepte li batalis por la Habsburgoj kontraŭ la prusoj. Li edziĝis en 1758, baldaŭe li havis 8 gefilojn.
Arsinoe la 2-a (Egipto)
Arsinoe la 2-a (en greka Ἀρσινόη, 316 aK–nekonata dato el Julio 270 aK ĝis 260 aK) estis Ptolemea Greka Princino de Antikva Egipto kaj tra edziĝo estis reĝino de Trakio, Malgrand-Azio kaj Makedonio kiel edzino de la reĝo Lisimaĥo (greke: Λυσίμαχος) kaj poster kunreganto de Egipto kun sia frato-edzo Ptolemeo la 2-a (greke: Πτολεμαῖος Φιλάδελφος, kio signifas "Ptolemeo la fratamanto").
Erfurt-Roter Berg
Roter Berg estas urbokvartalo en la nordo de Erfurto. Ĝi nomiĝas laŭ la apuda samnoma monteto kaj apartenas al la Erfurta Nordo.
Loĝdomblokzono
Same kiel la aliaj tri partoj de la Erfurta Nordo ĝi estas artefarita kvartalo. La tuto konsistas el 4 partoj kun po ringforme starigitaj turdomegoj. Sudokcidente estas la Karl-Reimann-ringostrato, nordokcidente la Julius-Leber-ringostrato, nordoriente la Jakob-Kaiser-ringostrato kaj sudoriente la Alfred-Delp-ringostrato. Simila domaro estas la Erfurta Sudoriento.
Situo
La kvartalo limas: norde la monteton Roter Berg (kie estas la bela Zooparko kaj kie troviĝis la unua flugkampo de Erfurto); oriente la Roter-Berg-setlejon (apartenantan al Hohenwinden); sude kaj okcidente metiajn/industriajn zonojn apartenantajn al Hohenwinden kaj Gispersleben.
Oni komencis la konstruon de la kompleksoj (por 15000 loĝantoj) en 1977. Nur en 1992 venis konekso al la publika trafiko tramvoje (unue la linio 6, nuntempe la linio 5 rekte ĝis la Stacidomo de Erfurto).
Hodiaŭ estas en la 0,77 km² granda areo ankoraŭ 3909 loĝejoj en sume 234 konstruaĵoj. Kelkaj blokoj jam estis plimalgrandigitaj aŭ malkonstruitaj pro la en la tuta urbo ĝis 2010 observebla malkresko da loĝantoj.
Por allogi novajn homojn oni iniciatis socialajn projektojn. En 2008 la urbo havis la ideon instali ĝardenon de diversaj generacioj tie: en la ejo de la infanĝardeno kaj la poroldula klubo (Jakob-Kaiser-ringstrato) iĝu renkontiĝejo transgeneracia.
Demografia evoluo kaj regresanta naskokvanto
La nombro de la loĝantoj ĉe Roter Berg ŝrumpas. La averaĝa aĝo de 46,9 jaroj estas super la tuturba meznombra aĝo; la mortokvoto estas trioble pli alta ol la naskokvanto. En la kvartalo estas de 1978 la Heinrich-Hertz-gimnazio.
Datumoj de la urba administrado de Erfurt (ĉiun jaron je la 31-a de decembro).
Literaturo
Steffen Raßloff: Das Neubaugebiet Roter Berg. En: Stadt und Geschichte. Zeitschrift für Erfurt 37 (2008), p. 16.
Nurachi
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Giovannino Guareschi
Giovannino GUARESCHI (esp.: Joĉjo Gŭareski) (Roccabianca, 1-a de majo 1908 – Cervia, 22-a de julio 1968) estis ĵurnalisto, desegnisto kaj humuristo krom verkisto. Lia plej fama kreaĵo estas Don Camillo, la forta paroĥestro kiu parolas kun la Kristo de la ĉefaltaro; lia kontraŭulo estas la komunista urbestro Peppone.
Vivo
Giovannino Guareschi naskiĝis en 1908 en Fontanelle di Roccabianca apud Parmo en Italujo. Italo, estis prozisto, ĵurnalisto kaj satiristo fama pro la libroj pri "Don Camillo kaj Peppone." Por eviti soldatan servon li aliĝis al la jura fako en Parma Universitato, sed ne studis. Guareschi laboris unue fizike, poste kiel redaktoro de revuoj "Corriere Emiliano" kaj "Bertoldo".
Dum la Dua Mondmilito, li iĝis oficiro de artilerio. Post la 1943-a jaro li estis en malliberejoj en Ĉenstoĥovo kaj Beniaminovo, Pollando, tiam okupata de nazioj. Post reveno al Italujo Guareschi kreis satiran revuon je monarkia karaktero: "Kandido".
Dum naciaj balotadoj li agis kontraŭ komunistoj apogante kristanajn demokratojn. Tamen poste li ofte kritikis la kristanajn demokratojn pro manko de socia agado dum regado, laŭ instruo de eklezio. Guareschi estis severa kaj senkompromisa kritikanto de politika realeco. Siajn atakojn li direktadis al konkretaj personoj, kio kaŭzis lian malliberigon en la jaroj 1954-1955, ĉar juĝistoj konstatis, ke li ofendas la prezidenton de Respubliko kaj la unuan ministron.
De la jaro 1956-a lia sanstato malboniĝis, pro tio li rezignis pri sia posteno de ĉefo en la revua redakcio de "Kandido", sed kunlaboris kun ĝi ĝis sia morto. Guareschi mortis pro koratako en la jaro 1968.
25100 Zhaiweichao
25100 Zhaiweichao estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zhai Weichao, kiu gajnis la unuan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Liceo NUS de Matematiko kaj Scienco de Singapuro.
Giganta pratatuo
La giganta pratatuo aŭ gliptodonto (Glyptodon) estis praa, giganta tatuo aŭ dazipo, kiu vivis origine en Sudameriko kaj dum la glaciepoko disvastiĝis ankaŭ en Nordameriko.
La besto estis herbovora, rinocerogranda. Ĝia kiraso povis havi la diametron de 2 m, la tuta besto longis 3-3,5 m. La fingroj finiĝis ne en ungegoj, sed en hufoj. La postaj kruroj estis pli forte evoluintaj ol la antaŭaj, kiuj apenaŭ portis pezon.
Ili vivis en limepoko de plioceno-plejstoceno kaj ĉiuj formortis kun alveno de la glaciepoko.
Kataluna Atlaso
La Kataluna Atlaso aŭ Mondomapo de la Cresques estas libro de la 14a jarcento kiu enhavas kelkajn mapojn en manuskriptoj kiuj montras la mondon konatan de la tiamaj eŭropanoj. Ĝi estas konservata en la Nacia Biblioteko de Francio en Parizo (BNF, Esp. 30) kaj konstituas unu de la kartografiaj verkoj plej gravaj de la Mezepoko. Ĝi estas nek subskribita nek datita, sed oni supozas, ke la proksimuma dato de produktado estis la jaro 1375 pro la registro kiu aperas en inkludita kalendaro. Oni atribuas ties aŭtorecon al judo de Majorko nome Abraham Cresques. Ĝi estas ankaŭ la unua konata atlaso kiu aperigas ventorozon.
La Roche-Chalais
La Roche-Chalais estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rochechalaisiens.
Kuriuma (III) karbonato
Kuriuma (III) karbonato aŭ karbonato de kuriumo (III) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kuriuma (III) hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo. Kuriuma (III) karbonato posedas 2 kuriumatomon, 3 karbonatomojn, kaj 9 oksigenatomojn. Kuriuma (III) karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj. Kuriumo, radioaktiva transurana kemia elemento, estis unue sintezita en 1944 fare de Glenn Theodore Seaborg, Ralph A. James (1920-1973) kaj Albert Ghiorso (1915-2010) ĉe la Universitato de Berkeley, en Kalifornio. La nomo estis elektita en honoro de Marie Sklodowska-Curie kaj Pierre Curie pro ilia pionira esplorado en radioaktiveco.
Katulino
Katulino (猫娘, catgirl, девушка-кошка) estas ino havanta katajn orelojn eble ankaŭ homajn, voston aŭ aliajn trajtojn de felisedoj, aliaj korpopartoj de ŝi estas tute homaj. Katulinoj aperas en multaj ĝenroj de beletro, ekzemple en japanaj animeo kaj mangao.
Ronald Weasley
Ronald Weasley (elparolata Ronald Veslej) estas la plej bona amiko de Harry Potter en la serio de fantastaj romanoj, verkita de J. K. Rowling. En la filmoj, Rupert Grint aktoras lin.
personeco
J.K Rowling priskribas Ron Weasley kiel malmatureca. Sed li estas pli gajiga, ol lia amikino Hermione Granger. Li estas naturdotita por Ŝako.
Gyula Décsi
Gyula Décsi [djula dEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Décsi Gyula estis hungara politikisto, ministro, polica oficiro.
Gyula Décsi  naskiĝis la  1919 en Szentgotthárd. Li mortis la 1990 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Décsi akiris juran diplomon en 1940, poste li laboris en la ŝtata administrado. Inter 1945 kaj 1950 li apartenis al la sekreta polico en rango majoro, li havis taskon ekzemple en akuzo de József Mindszenty. En 1950 li iĝis subministro, post 2 jaroj ministro pri justico. En 1953 li estis kondamnita pro kreoj de falsaj depozicioj. Li liberiĝis dum erao de János Kádár, poste li laboris en eldonejo.
Károly Demeter (fizikisto)
DEMETER Károly estis hungara fizikisto, entreprenestro, Ŝtatpremiito (1973) naskita en Aiud la 18-an de januaro 1933 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de junio 1985.
Kariero
Károly Demeter finis la fakon pri fiziko en 1956 en ELTE de Budapeŝto kaj de 1957 li estis laborinto en la Egyesült Izzólámpa és Villamossági Rt. (Tungsram), de 1961 li estis ĉefkonstruisto pri lumfonto, de 1963 ĉefsekciestro de lumfontevoluigo, de 1983 ĝenerala direktoro. En 1970 li estis laŭreato de Imre Bródy-premio.
Tombo malplena
Tombo malplena antonomasie estas la tombo de Jesuo trovita malplena post la lia resurekto flanke de liaj disĉiploj, laŭ la evangeliaj rakontoj. Neniu el kvar kanonaj evangelioj, fakte, liveras kompletan rakonton pri la resurekto de Jesuo aŭ pri liaj aperoj, sed liveras rakontojn pri la malkovro de la tombo malplena akordigeblajn inter si, kun variaĵoj tamen rilate la vizitojn de la virinoj al la tombo de Jesuo.
La evangeliaj rakontoj, fakte, kvankam la morta korpo de Jesuo estis sepultita en tombo post lia Krucumo, post tri tagoj la tombo estas malplena, kaj junulo, anĝelo aŭ du anĝeloj-homoj, laŭ la diversaj rakontoj, anoncas al la virinoj ke Kristo estas resurektinta.
Tiuj rakontoj estas la unuaj bibliaj referencoj al la resurekto de Jesuo.
Kanonaj rakontoj
La Evangelio laŭ Marko raportas pri la malkovro de la tombo malplena ĉe la fino de la 16-a ĉapitro, spertita de tri virinoj Maria Magdalena, Maria la patrino de Jakobo kaj Salome:
'''” 1 Kaj kiam la sabato jam pasis, Maria Magdalena, kaj Maria, la patrino de Jakobo, kaj Salome aĉetis aromaĵojn, por ke ili iru kaj ŝmiru lin. 2 Kaj tre frue en la unua tago de la semajno ili venis al la tombo, kiam la suno ĵus leviĝis. 3 Kaj ili diris inter si: Kiu derulos por ni la ŝtonon de la enirejo de la tombo? 4 kaj suprenrigardante, ili vidis, ke la ŝtono estas derulita; ĉar ĝi estis tre granda. 5 Kaj enirinte en la tombon, ili vidis junulon sidantan ĉe la dekstra flanko, vestitan per blanka robo; kaj ili miregis. 6 Sed li diris al ili: Ne miregu; vi serĉas Jesuon, la Nazaretanon, la krucumitan: li leviĝis; li ne estas ĉi tie; jen la loko, kien oni metis lin! 7 Sed iru, diru al liaj disĉiploj kaj al Petro: Li iras antaŭ vi en Galileon; tie vi vidos lin, kiel li diris al vi. 8 Kaj elirinte, ili forkuris de la tombo, ĉar tremado kaj konfuziĝo posedis ilin; kaj ili diris nenion al iu, ĉar ili timis” '''.
En la Evangelio laŭ Mateo (ĉapitro 28) estas Maria el Magdalo kaj la "alia Maria" la vizitantinoj de la tombo, kie ili ĉeestas la miraklon de la anĝelo kiu derulas la ŝtonon el la pordo, tremigante la gardistaron, kaj la aperon de Jesuo. Ili estas invitaj: Venu, vidu la lokon, kie la Sinjoro kuŝis''. Se "kuŝis", do la tombo nun estas malplena.
'''”1 Kaj sabate malfrue, kiam eklumis por la unua tago de la semajno, venis Maria Magdalena kaj la alia Maria, por vidi la tombon. 2 Kaj jen okazis granda tertremo; ĉar anĝelo de la Eternulo malsupreniris el la ĉielo, kaj venis kaj derulis la ŝtonon, kaj sidiĝis sur ĝi. 3 Lia aspekto estis kiel fulmo, kaj lia vestaĵo estis blanka, kiel neĝo; 4 kaj pro timo al li la gardistoj tremis, kaj fariĝis kiel malvivuloj. 5 Kaj la anĝelo responde diris al la virinoj: Ne timu; ĉar mi scias, ke vi serĉas Jesuon, la krucumitan. 6 Li ne estas ĉi tie; ĉar li leviĝis, kiel li diris. Venu, vidu la lokon, kie la Sinjoro kuŝis. 7 Kaj iru rapide, kaj diru al liaj disĉiploj: Li leviĝis el la mortintoj, kaj jen li iras antaŭ vi en Galileon; tie vi vidos lin; jen mi sciigis al vi. 8 Kaj ili rapide foriris de la tombo kun timo kaj granda ĝojo, kaj kuris, por sciigi al liaj disĉiploj. 9 Kaj jen Jesuo renkontis ilin, dirante: Saluton. Kaj alveninte, ili ekprenis liajn piedojn kaj adorkliniĝis al li“'''.
En la Evangelio laŭ Luko (ĉapitro 24) «la virinoj kiuj venis kun li el Galilea (Lk 23,55) alvenas al la tombo, kiun ili trovas malfermita kaj sen la korpo de Jesuo: ĉi tie ili estas kontaktitaj de du homoj:
En la Evangelio laŭ Johano (ĉapitro 20), Maria el Magdalo konstatas ke la ŝtono estas renversita sed ili ne eniras, kaj kuras informi “Simonon Petron kaj la alian disĉiplon kiun Jesuo amis” ,
'''” 1 La unuan tagon de la semajno Maria Magdalena venis frue, dum estis ankoraŭ mallume, al la tombo, kaj vidis la ŝtonon prenita for de la tombo. 2 Ŝi do kuris kaj venis al Simon Petro kaj al tiu alia disĉiplo, kiun Jesuo amis, kaj ŝi diris al ili: Oni forprenis el la tombo la Sinjoron, kaj ni ne scias, kien oni lin metis. 3 Eliris do Petro kaj la alia disĉiplo, kaj iris al la tombo. 4 Kaj ambaŭ ekkuris kune; kaj la alia disĉiplo kuris antaŭen pli rapide ol Petro, kaj unua alvenis al la tombo; 5 kaj kliniĝinte, li enrigardis, kaj vidis la tolaĵojn kuŝantajn; tamen li ne eniris. 6 Kaj poste venis Simon Petro, sekvante lin, kaj eniris en la tombon; kaj li vidis la tolaĵojn kuŝantajn, 7 kaj la viŝtukon, kiu estis sur lia kapo, ne kuŝantan kun la tolaĵoj, sed kunvolvitan en aparta loko. 8 Tiam eniris do la alia disĉiplo, kiu unua alvenis al la tombo, kaj li vidis kaj kredis. 9 Ĉar ili ankoraŭ ne komprenis la Skribon, ke li devas releviĝi el la mortintoj. 10 Kaj la disĉiploj iris returne hejmen. 11 Sed Maria staris ekstere apud la tombo, plorante; kaj dum ŝi ploris, ŝi kliniĝis, kaj enrigardis en la tombon; 12 kaj ŝi vidis du anĝelojn en blankaj vestoj, sidantajn, unu ĉe la kaploko kaj unu ĉe la piedloko, kie la korpo de Jesuo antaŭe kuŝis. 13 Kaj ili diris al ŝi: Virino, kial vi ploras? Ŝi respondis: Ĉar oni forprenis mian Sinjoron, kaj mi ne scias, kien oni lin metis“'''.
Eksteraj ligiloj
]. Itallinva komento pri la konstato pri la tomba malplena.
Malakoffturm
La turo Malakoffturm estas postlasaĵo de la Rejnbordo-Fortikaĵo, kiun la registaro de Prusujo starigis de 1848 ĝis 1858 en Kolonjo (Germanujo).
Historio
Post kiam en la 1840-aj jaroj la fortikaĵoj antaŭmetitaj al la urbo Kolonjo estis densigitaj kaj fortikitaj, en 1848 komenciĝis la elkonstruo de la Rejnflanka urbofortikigo. Al tio apartenis la instalado de nova sekura haveno antaŭ la suda urbocentro, la realigo de dorsflanka muro kaj la konstruo de pordegoturo ĉe la norda pinto de la havenbaseno inkluzive feran turnoponton. La laboroj pri turo kaj turnoponto okazis de 1852 ĝis 1855. Sed la turo kun siaj flankaj konstruaĵoj estis finkonstruita jam en 1854 en sia ekstero, dum kiam la interna elkonstruo estis finata nur en 1855. La instalaĵo ĉe la norda pinto de „Rheinau“ estis krom la vera pordegoturo konceptita kiel baterio kun supervolbita pafilegoturo.
Kun la kontinua pluevoluo de la atakarmiloj ankaŭ ŝanĝiĝis la strategia graveco de la defendinstalaĵoj. Post la transiro de la fortikaĵo ĉe la Rejnbordo – ne plu bezonata pro militaj celoj – de la armeo al la urbo Kolonjo tiu ĉi povis komenci la elkonstruon de la areo al haveno. De 1892 ĝis 1898 sekvis plena alikonstruo, dum kiam ekestis la novaj ŝipfarejaj kaj havenaj instalaĵoj. La turo Malakoff je tio perdis ankaŭ sian fortikaĵan gravecon. Kadre de la konstruo de la nova havenbaseno ĝi krom tio ŝanĝis la flankon: dum kiam ĝi je la malnova baseno destinita kiel sekurhaveno lokis sur la flanko de la Rejno, post fino de la konstrulaboro ĝi lokis sur la urba flanko.
Salo (Finnlando)
🇵🇷
Malakoffturm
Historio
Por la funkciado de la turnoponto, kiu ligis la havenon kun la lignofoirejo, oni konstruis en la turon Malakoff hidraŭlikan premakvopumpilon. La instalaĵon el ponto kaj pumpilo fabrikis en la jaro 1888 la firmaoj Harkort en Duisburgo resp. Haniel & Lueg en Duseldorfo. Por movi la pontan mason da 420 tunoj, oni bezonis premon da 50 baro, kiun produktis la pumpstacio en la turo Malakoff. Origine por la funkciado de la tricilindra prempumpilo estis uzata 8-ĉevalpova alternkurenta motoro de la firmao Helios AG en Kolonjo. La konekton de la pumpstacio en la Malakoffturm al la movaj partoj de la ponto je tio starigis subteraj tuboj. En la jaro 1986 la instalaĵo estis funde resanigita.
Post la Dua Mondmilito la havena transŝarĝo en Kolonjo translokiĝis pli kaj pli al aliaj starejoj, kaj la Rheinauhafen perdis je graveco. La turnoponto nun estas kutime malfermita por piedirantoj kaj biciklantoj, kiuj atingas trans ĉi tiu la ĉokoladomuzeon vidalvide de la Malakoffturm, kiu ekestis en 1993 je uzado de malnova konstrusubstanco ĉe la norda pinto de la haveno. Ekde 2005 ĉe kaj en la Malakoffturm troviĝas la „Haventeraso ĉe la Ĉokoladomuzeo.“
Nomdonado
En la jaro 1855 la turo starigita por sekurigo de la Rheinauhafen ricevis la nomon „Malakoffturm“. La kaŭzoj por la nomado de turo de la kolonja fortikaĵoj jam en la 1940-aj jaroj por Ernst Zander, kavaleria kapitano ĉe la arme-komandejo en Kolonjo. Antaŭis ĝin la konkero de Fortikaĵo Malakov en Sebastopolo fare de francaj trupoj la 8-an de septembro 1855, post kiam antaŭe la defendaj rusoj en la Krimea Milito dum dek unu monatoj rezistis al la sieĝo fare de francoj, angloj, turkoj kaj sardoj.
Priskribo
La Malakoffturm estis konceptata en sia brika arĥitekturo de Schnitzler en similaj formoj kiel la fortikaĵoj de la dua generacio realigataj en la 1840-aj jaroj. (1, 3, 5, 7, 9 kaj 11). Je tio ĝi konsistas el duetaĝa subkonstruaĵo, sur kies kvadrata, urboflanka parto troviĝas la duetaĝa, okangula turosurmetaĵo, kaj el la rektangula alkonstruaĵo al la havenflanko, kiu finiĝas en duonronda konko. Al tiu ĉi ankoraŭ ekkoneblas la almetaĵo de la origina fortikigo de la Rejnbordo. Ĉe la turo troviĝas urboflanke orielo, sube memortabulo por la memoro al la havenelkonstruo de 1892 ĝis 1898. Ambaŭ konstrupartojn koronas murdentaroj.
Juan Félix Alchera
Juan Félix ALCHERA (naskiĝis en 1915, mortis la 2-an de julio 1997) lernis Esperanton dum la infanaĝo, pro konsilo de lia onklo en la Argentina ĉefurbo, Bonaero. Kiam juna, li laboris je la komerca floto kaj vojaĝis tra la mondo. Li haltis navigadi ekde la jaro 1942, pli malpli, kiam lia ŝipo estis dronigita per germana submarŝipo. Li estis alportita ĝis la Ferooj kie li ricevis varmajn vestojn. Poste, alia milita brita ŝipo alportis lin ĝis la milita haveno Scapa Flow. Finfine, li atingis Glasgovon, kie li renkontis multajn skotlandanajn esperantistojn, kiuj zorgis pri li dum kelkaj monatoj.
NGC 5105
NGC 5105 (aliaj indikoj — MCG -2-34-39, IRAS13191-1256, PGC 46664) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Juan Félix Alchera
Kiam Johano revenis al Argentino, li preparis kaj vendis ĉapelojn kaj vestojn por kamparanoj je la butiko “El Chambergo”. Samtempe, li estis aktiva delegito en la urbo 25 de Mayo kaj fakdelegito pri radioamatorismo, la Internacia Ligo por Esperantistaj Radioamatoroj (ILERA). Li partoprenis ĉiusemajne en la Sudamerika kaj Europa rondoj, kiam ankoraŭ ne estis la Tutmonda Reto, kaj helpis kun la ILERA-bulteno. Kun li ankaŭ la edzino Susi, mortinta antaŭ li, kaj liaj filoj Victor kaj Jorge Rafael en la familio parolis Esperanton.
NGC 5105
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kataluna Esperantisto
Kataluna Esperantisto estas oficiala organo unue de Kataluna Esperantista Federacio kaj nuntempe de Kataluna Esperanto-Asocio. Dulingva, esperanta kaj kataluna. Aperas de 1910. Trimonata, 20-paĝa, A-4-formata. Redaktas: Ferriol Macip i Bonet, Ramon Perera i Perera, Ramon Rius kaj Víctor Solé.
== Historio == La historio de Kataluna Esperantisto estas tre ligita al tiu de la Esperanto-movado en Katalunio
Unua periodo
Tuj post la fondo de Kataluna Esperantista Federacio en januaro 1910, aperis Kataluna Esperantisto en aprilo. Ĝia unua redaktoro estis Domènec Sardà i Simó, sed lia forpaso en junio 1911 igis Frederic Pujulà i Vallès transpreni la postenon. Lia militservigo en la unua mondmilito kaŭzis novan ŝanĝon de redaktoro al Josep Grau Casas ekde 1915. Dum kelka tempo, kiam KEF klopodis organizi Iberian Esperantistan Konfederacion, la bulteno fariĝis la bulteno de la Baska Esperanta Federacio kaj poste ankaŭ de la Aragona Esperantista Federacio, sed la la milito kaŭzis profundan krizon en la kataluna Esperanto-movado kaj Kataluna Esperantisto ĉesis aperi post 71 numeroj.
Dua periodo
Inter 1918 kaj 1920 estis eldonita Bulteno de la Kataluna Esperanto-Federacio, sub la redakto de Marià Solà i Montserrat kiel provo por revigligi la movadon. Sed ekde januaro 1921, kelkajn monatojn post asembleo de KEF, dua periodo de Kataluna Esperantisto estis lanĉita kun Jaume Grau Casas kiel redaktoro. La revuo estis preskaŭ ĉiam monata, ĝis la fino de 1923, tamen la politikaj kaj ekonomiaj problemoj, ligitaj al la diktaturo de generalo Miguel Primo de Rivera kaŭzis ĝian refojan ĉesigon. En ĉi tiu periodo aperis 36 numeroj, kelkaj duoblaj.
Dum tri monatoj en 1924 KEF eldonis Lʼesperantista català (Kataluna esperantisto, òrgan de la Federació Catalana dʼEsperantistes), kies unua numero estis ekskluzive en la kataluna por montri "al la okuloj de la katalunoj la progresojn de Esperanto".
Tria periodo
En junio 1924 renaskiĝas Kataluna Esperantisto por tria periodo daŭrigonta ĝis 1928. Entute eldoniĝos 48 numeroj, kelkaj el kiuj duoblaj kaj aliaj kun grafikaj suplementoj. Ĝia aperado estis neregula. Kiel redaktoroj agis Jaume Grau Casas, Sebastià Alberich i Jofré (1926) kaj Marià Solà i Montserrat (1927), ĉiam kun la partopreno de Delfí Dalmau. Ekde 1925 la revuo fariĝis organo ankaŭ de la Internaciaj Floraj Ludoj.
Dum la tuta diktaturo KEF kaj kelkaj ties estraranoj ricevis la rean persekuton de la armeaj aŭtoritatoj kaj persone de hispanaj esperantistaj armeanoj. En junio 1928 KEF ricevis la ordonon ĉesi nomi sin kataluna kaj integresi sin en la Hispanan Esperanto-Asocion. Du monatojn poste aperis la lasta numero de la bulteno, ĉar en septembro la kongreso de Vinaròs decidis malfondi la asocion.
Tamen kelkaj membroj akceptis la trudon de la armeo kaj fondis la Katalun-Balearan Esperantistan Asocion kaj daŭrigis la eldonadon de Kataluna Esperantisto dum naŭ numeroj. En ili aperis por la unua fojo la hispana lingvo.
Kvara periodo
En julio 1930, kiam generalo Primo de Rivera estis transdoninta la potencon al la pli liberala generalo Berenguer, KEF restariĝis kaj ĝi denove eldonis Katalunan Esperantiston. La revuo aperis kun la numero 172 kaj klarigis, kiujn numerojn ĝi agnoskis kiel iamajn oficialajn organojn de KEF:
Per tio ĝi malagnoskis la numerojn eldonitajn de Katalun-Baleara Esperantista Federacio.
En decembro 1936 KEF anoncis "provizoran halton" pro la eksplodo de la hispana enlanda milito en julio. Tamen la venko de la faŝista armeo longigis la paŭzon 46 jarojn.
Kvina periodo
La fondiĝo de Kataluna Esperanto-Asocio en 1980-1982 kiel daŭriganto de KEF permesis la restarigon de Kataluna Esperantisto ekde 1982 kun la daŭrigo de la antaŭmilita numerado.
Redaktoroj:
Vidu ankaŭ
La Suplemento de Kataluna Esperantisto
(18103) 2000 MC5
(18103) 2000 MC5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Etelriko
Etelriko (anglosakse Aethelric) estis la kvara konata reĝo de Bernicia, kiun li reĝis de 568 ĝis 572. Li estis patro de Aethelfrith, kiu estis la unua reĝo de unuiĝita reĝlando Northumbria. Li estis unu el ĉirkaŭ 10 filoj de Ida, fondanto de la regno de Bernicia. Oni ne konas neniu certe pri lia rego aŭ vivo.
Teofil Fabiny
Teofil Fabiny [fabini], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabiny Teofil estis hungara politikisto, ministro, juĝisto, luterana inspektoro. Teofil Fabiny naskiĝis la  1822 en Pest (urbo). Li mortis la 1908 en Budapeŝto.
Biografio
Teofil Fabiny ricevis juran diplomon en Universitato de Budapeŝto, poste li laboris en la departementa administrado. En 1850 li iĝis juĝisto, en 1881 jam en la supera juĝejo. Inter 1880 kaj 1898 li havis altan postenon en la luterana eklezio. Inter 1887–1892 li estis parlamentano, dume inter 1886 kaj 1889 ministro pri justico.
Santa Rosa (Kalifornio)
Santa Rosa estas grandurbo kaj romkatolika diocezo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Sonoma. La urbego estas administra centro de la kantono.
Geografio
Santa Rosa situas sur la marborda ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la nordokcidenta parto de la subŝtato. San Francisko troviĝas 89 km.
Historio
En la nuna Santa Rosa la plej frue indianoj vivis. Meksikanoj alvenis en la 1830-aj jaroj. En la 1850-aj jaroj poŝto kaj vilaĝbutiko estis establitaj. En 1868 la ŝtato oficiale konfirmis tiu ĉi lokon urbeto. Alfred Hitchcock filmis en la urbo en 1943, kiu portis famon por la urbo.
Trafiko
El Santa Rosa aŭtoŝoseoj kaj trajnoj kuras al San Francisko kaj al la norda parto de Kalifornio.
Klimato
Santa Rosa havas mediteranean klimaton. La temperaturo averaĝe varias inter 8-22 °C. La varmo kulminas en aŭgusto averaĝe kun 28 °C, la malvarmo kulminas inter decembro-januaro averaĝe kun 4 °C. Jare pluvas po 818 mm. Malofte neĝas kaj frostas. La urbegon minacas skismoj (ekzemple en 1906 kaj 1969 okazis).
Famuloj
En Santa Rosa mortis hungardevena matematikisto Endre Vázsonyi.
Občina Žalec
Občina Žalec estas unu el 212 municipoj en Slovenio, situanta en la regiono Savinj. La municipo konsistas el 39 kolonioj, ĝia areo estas 117,1 km². La tie loĝis 21 261 homoj. La administra centro estas la urbo Žalec.
Komunumoj
La municipo konsistas el jenaj komunumoj: Arja vas, Brnica, Dobriša vas, Drešinja vas, Galicija, Gotovlje, Grče, Griže, Hramše, Kale, Kasaze, Levec, Liboje, Ložnica pri Žalcu, Mala Pirešica, Migojnice, Novo Celje, Pernovo, Petrovče, Podkraj, Podlog v Savinjski Dolini, Podvin, Pongrac, Ponikva pri Žalcu, Ruše, Spodnje Grušovlje, Spodnje Roje, Studence, Šempeter v Savinjski dolini, Velika Pirešica, Vrbje, Zabukovica, Zalog pri Šempetru, Zaloška Gorica, Zavrh pri Galiciji, Zgornje Grušovlje, Zgornje Roje, Žalec, Železno.
Loko, priskribo
La municipo Žalec situas la Malsupra Savinja Valo kaj ekzistas en la nuna formo ekde 1998.
La municipo limas norde kun la municipo Velenje, oriente al la municipo Dobrna kaj la municipo Celje, en la sudo kun la municipoj Laško kaj Hrastnik, kaj en la okcidento al la municipoj Prebold kaj Polzela.
Adda (Bernicia)
Adda estis la tria konata reĝo de Bernicia, kiun li regis de 560 ĝis 568.
Li estis unu el la multaj filoj de Ida, fondanto de la Anglo-saksa regnon Bernicia. Nenion oni konas pri lia vivo aŭ regado.
Pandionedoj
Pandionedoj (Pandionidae) estas familio de la falka ordo de la birda klaso de vertebruloj kaj havas nur unu genro kaj nur unu specion, la fiŝaglon (Pandion haliaetus).
Esence pandionedoj estas akcipitredoj kiuj evoluis dek-kvin milionoj jaroj antaŭ por adapti al fiŝnutraĵo.
La ĉefaj adaptaĵoj estas la piedoj kiuj povas firme preni glitajn fiŝojn, la intesto kiu povas digesti fiŝostojn, kaj la nazaj klapoj kiuj fermiĝas kiam ĝi plonĝas.
Prudente de Morais (Minas-Ĝerajso)
Prudente de Morais (oficiale Município de Prudente de Morais) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Sete Lagoas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Autigny FR
-
Autigny estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 689 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Autigny situas en la Friburga Mezlando, proksimume 15 kilometrojn okcidentsudokcidente de la kantonĉefurbo Friburgo, ĉe la suda bordo de la rivero Glano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Autigny (sur alteco de 684 m s.m.), kaj la setlejoj La Crétausa (sur alteco de 683 m s.m. en oriento de la komunumo), Moulin (sur alteco de 634 m s.m. ĉe la bordo de Glano en sudo de la komunumo), La Mortale (sur alteco de 710 m s.m., norde de la vilaĝo Autigny), Le Saugy (sur alteco de 720 m s.m. tute en nordo de la komunumo, norde de la fervojlinio), kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,22km², de kiuj 21,7% estas kovritaj de arbaro, 70,1% servas por agrikulturo kaj 6,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Autigny limas en nordo al La Brillaz, en nordoriento al Cottens, en oriento al Farvagny, en sudo al Le Glèbe, en sudokcidento al Villorsonnens, kaj en okcidento al Chènens.
Trafiko
En nordo tra la komunuma teritorio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 155 de Friburgo al Romont. La setlejoj situas tamen flanke de la vojo kaj atingeblas nur pere de flankaj vojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 7 kilometrojn oriente de la komunumo. Ankaŭ la trajnlinio de Friburgo al Laŭzano pasas tra la nordo de la komunumo, sed ne estas stacidomo sur la komunuma teritorio. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la buslinio de Cottens al Villarsel-le-Gibloux.
Historio
La unua dokumenta mencio de Autigny datiĝas el la jaro 1068 kiel Altignei. Ekzistas restaĵoj de defendoinstalaĵoj el la bronzepoko kaj romia epoko. En la 12-a jarcento estis menciitaj la Senjoroj de Autigny. Ek de 1442 Autigny apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Novurba Flago de la Malnova kamparo de Friburgo. Post la malvenko de la malnova reĝimo ĝi estis integrita al la distrikto Romont. Post ties malfondo en la jaro 1848 Autigny estis integrita al la distrikto Sarino.
NGC 5100-1
NGC 5100-1 (aliaj indikoj — NGC 5106-1, IRAS13184+0914, UGC 8389, NPM1G +09.0311, MCG 2-34-9, ZWG 72.50, PGC 46599) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Sustenpasejo
Susten estas montpasejo en la Alpoj en Svislando. Ĝi ligas la komunumojn Wassen en Kantono Urio kaj Innertkirchen en Kantono Berno. La pasejkulmino situas sur alteco de 2224 m s.m..
Historio
La Sustenpasejo estas unu el la plej junaj montpasejoj de Svislando. La pasejŝoseo estis konstruita de la jaroj 1938 kaj 1945. Ĝia konstruo tiam okazis pro strategiaj kialoj, por certigi la ligon inter la alpaj fortikaĵoj kaze de germana invado. Por la konstruo de la pasejvojo laboris ankaŭ internigitaj eksterlandaj soldatoj, precipe poloj. Ĉar nun la pasejo ĉefe servas al turismo, ĝi estas malfermita kutime nur inter junio kaj oktobro.
Vlasta Burian
Vlasta BURIAN (propranome Josef Vlastimil BURIAN, naskiĝinta la 9-an de aprilo 1891 Liberec – mortinta la 31-an de januaro 1962 Prago), en Ĉeĥoslovakio konata kiel Reĝo de komikuloj, estis ĉeĥa teatra aktoro, teatra reĝisoro, kantisto, teatra direktoro, sportisto, entreprenisto, filma aktoro, filma reĝisoro, verkisto kaj imitisto, kiu danke al sia nekatenita elementeco kaj bezono esti ĉiam la unua ellaboris sin inter verajn stelojn de la ĉeĥa filmo kaj ĉeĥa teatro. Li estis unu el la plej popularaj aktoroj dum la unua respubliko, sed post la dua mondmilito li estis maljuste akuzita kiel perfidulo de la nacio. Eĉ spite al tio lia ŝatateco daŭras ĝis hodiaŭ, pri kio atestas venko en anketo pri "Reĝo de komikuloj" kaj oftaj televidaj ripetadoj de liaj filmoj.
Sustenpasejo
Priskribo de la vojo
La pasejŝoseo komenciĝas en oriento en Wassen ĉe la norda aliro al la Gotardpasejo. Ĝi kondukas tra la Meinenvalo preter la vilaĝoj Meien kaj Färnigen kun maksimuma grimpo de 9 %. La paskulminon la vojo subpasas per kulmina tunelo je alteco de 2224 m s.m.. Okcidente de la pasejkulmino en la Berna Oberlando la ŝoseo preterpasas la langopinton de la Stein-Glaĉero kaj la vilaĝojn Gadmen kaj Nessental. En Innertkirchen (la finhaltejo de la Meiringen-Innertkirchen-Fervojo) la Grimselpasejŝoseo kuniĝas kun la Sustenpasejŝoseo. La kunigita pasejŝoseo preterpasas la Aroravinon kaj finas en Meiringen.
Vlasta Burian
La vivo
Vlasta Burian naskiĝis al libereca tajloristo, patrioto kaj amatora aktoro Antonín Burian kaj al lia, je kvin jaroj pli aĝa, edzino Marie Burianová, kiu havis el antaŭa geedzeco filinon Žofie Picková. En Liberec li travivis la unuaj dek jaroj de sia vivo. La 5-an de majo 1901 lia familio transloĝiĝis ĝis Prago ĝis Žižkov, ĉar lia patriota patro ne havis en Liberec, kie plimulto da loĝantoj estis germanoj, tro da okazoj al patriotaj aktivecoj. En Prago la patro de Burian estis oficisto elprenanta nutraĵimpostojn kaj li gvidadis la malgrandan Vlasĉjon regule en Nacian Teatron je operoj. En Prago Vlastimil pli poste ellernis kiel komerca asistanto en komerca lernejo. Kiel filo de tajloristo li ekde la junaĝo renkontiĝis kun homoj, kiuj interesiĝis pri teatro kaj li havis eblecon aŭdadi okazintaĵojn el tiu ĉi medio. Li mem kiel infano kantis sur ĥorejo kaj li ŝatis operon. La juna Vlasta Burian ankaŭ tre ŝatis sporton. Li eminentis precipe en futbalo, li estis golulo. Li futballudis je AFK Union Žižkov, pli poste je FK Viktoria Žižkov. Sed la plej konata estas lia kariero en AC Sparta Praha. Li dediĉis sin ankaŭ al biciklado kaj profesie li ludis tenison. Li regule partoprenis konkursojn kaj turnirojn, kiujn li ofte gajnis (ekzistas malgranda parto de liaj ĝis nun konservitaj trofeoj, kiuj okupas unu grandan vitrinon). Sed pase de la tempo plimulto de sportaj aktivecoj cedis al teatro. Li de komence validigis sian amuzigistan talenton plejparte en vesperetoj de siaj geamikoj. Sed lia talento iom post iom malfermis lian vojon ankaŭ al publika prezentado (kiun lia patro unue defendis al li, sed vidante la filon dum unu prezentiĝo en drinkejo, li venis al konkludo, ke li estas eminenta komikulo kaj jam li ne defendis al li en lia artista agado).
Liaj teatraj komencoj en kabaredoj
Burian unue komencis prezentiĝi en apudaj roloj de grandaj teatroj - Teatro Na Vinohradech kaj en Teatro de Švanda, sed laŭ rekomendo de Karel Hašler, kiu rimarkis lian personecon, li komencis agadi en diversaj kabaredoj (Rokoko, Červená sedma, Bum, Revoluční scéna, U Deutschů, Montmartr), en kiuj la poste jam antaŭ la milito fariĝis ŝatanto de loka publiko. Li regule konkursis sur la scenejo kontraŭ same populara aktoro Ferenc Futurista. Kiam eksplodis la unua mondmilito, li klopodis eviti ĝin, militfuĝinte li migris kun amiko kaj pianisto Dalibor Pták, kiu poste akompanis lin tra la ĉeĥaj vilaĝoj en liaj kabaredaj prezentiĝoj sur piano. Sed li estis kaptita kaj malliberigita. Post amnestio li pasigis finon de la milito en armea kapelo kaj denove li porokaze prezentiĝis en la pragaj kabaredoj. Post la milito li transprenis komikajn rolojn en kelkaj seriozaj teatroj (Nacia Teatro, Teatro Na Vinohradech kaj pluaj...) Sed plej ofte li rolis senĉese en la kabaredoj.
En filmo
Vlasta Burian ankaŭ filmis filmojn, en la jaroj 1923 - 1956 li partoprenis en 4 mutaj kaj 36 sonfilmoj, plimulte tio estis komedioj. Unue li filmis filmojn kun reĝisoro Karel Lamač: ''C. a k. polní maršálek, To neznáte Hadimršku, Lelíček ve službách Sherlocka Holmese, Ducháček to zařídí, U pokladny stál.... .... Kiam Lamač elmigris antaŭ minacanta nazia danĝero, lia "kortega" reĝisoro fariĝis Martin Frič: Anton Špelec, ostrostřelec, Tři vejce do skla, Katakomby, ... Li filmis ankaŭ kun aliaj antaŭaj ĉeĥaj reĝisoroj: kun Miroslav Cikán (Hrdinný kapitán Korkorán, ...), kun Vladimír Slavínský (Zlaté dno, ...), kun Jan Sviták (Přednosta stanice''). Aŭ komune kun Čeněk Šlégl kaj Ladislav Brom li reĝisoris komedion Ulice zpívá. Inter la filmoj, en kiuj li plejparte havadis prefere nepretendemajn komediajn rolojn, superas filmoj U snědeného krámu (laŭ romano de Ignát Herrmann), Revizor (laŭ N. V. Gogol), en kiuj li sukcese validiĝis kiel karaktera aktoro. Al siaj kvin filmoj li filmis germanajn versiojn, kiuj estis kun sukceso projekciataj en germane parolantaj landoj, unu lia filmo estiĝis en ĉeĥa-pola kunprodukto (Dvanáct křesel). Por filmo U snědeného krámu li ricevis de Ĉeĥa filma raportisto Blankan rubandon kaj en la jaro 1942 li akiris por sia aktorado Ŝtatan prezon. En filmaj atelieroj li estis en sia elemento, li ne agnoskis la aŭtoritaton de reĝisoro, li mem diris post ĉiu filmero "stop" kaj libervole li improvizis. Unusola, kiu kapablis iom "malsovaĝigi" lin, estis lia amiko kaj reĝisoro Frič. Interesa estas ankaŭ tio, ke li ricevis por ĉiu rolo honorarion superanta cent mil kronojn, dum grandaj filmaj virinaj steloj (Lída Baarová, Adina Mandlová, Nataša Gollová aŭ Věra Ferbasová) ricevadis por rolo sole dek mil.
Karakteraro de la aktorado de Burian (ne nur de la teatra)
La aktorado de Burian estis fondita je improvizado, nigra kaj afabla humoro kaj satiro. Li kapablis formigi la plej diversajn rolojn de ĉiuj eblaj okupoj kaj karakteroj. Burian estis eminenta komikulo, popola pro sia artista kaj homa menso, pro sia senpera, spontane nekomplika humoro kaj eksterordinara donaco tuj ekparodi ĉion patetikan, noblan, nobelaran kaj snobecan. Lia rigardo al la mondo estis proksima al pleba rigardo de la plej vastaj popolaj tavoloj. La dancaj, akrobatistaj, klaŭnaj movkapabloj de Burian kaj per dura trejnado akiritaj kapabloj kaj lia nekutima voĉspano kreis bazon de liaj klaŭnaj programeroj. Lia viva, dinamika preskaŭ nekatenita aktorado limas kun senĉesa improvizado. Burian komprenis la aktoran staturon kiel muntadon de ŝanĝoj, etudoj kaj programeroj. Li ne respektis tekston donita de aŭtoro kaj per sia improviza arto li kreis sur scenejo ĉiuvespere la verkon tute novan, neripeteblan kaj li senĉese surprizigis eĉ siajn kolegojn. Li mirigis la socion ankaŭ per sia imita kapablo, li kapablis imiti birdojn, bestojn, muzikajn instrumentojn, gramofonon eĉ ankaŭ ventolilon. Jaroslav Marvan foje estis rememoranta, ke li kapablis imiti bestojn kaj sonojn tiel, ke povus envii al li eĉ "onklo Jedlička".