cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernão de Magalhães
La veturado
En la 27-an de aprilo 1521 dum batalo kun indiĝenoj, Magelano estis mortigita sur la insulo Mactan aŭ Maktano (vidu la apudan ilustraĵon), do li ne povis konkludi sian ekspedicion.
Reveno, kapitanigita de Elkano
La anstataŭanto de Magelano, nome Elcano (aŭ Elkano) estis la nova estro. La survivintoj decidis bruligi la "Concepción", kaj distribuiĝi inter la du restintaj ŝipoj. Estis kapitano de la "Trinidad" Gonzalo Gómez de Espinosa, kaj de la "Victoria" Juan Sebastián Elcano. Post alveni al la Molukoj, celo de la vojaĝo, kaj akiri spicojn, oni entreprenis la revenon al Hispanio. La "Trinidad" mabone navigis kaj devis resti ĉe la haveno de Tidore por estis riparata kaj reveni tra la Pacifiko ĝis Panamo. Elcano tiel iĝis la nura estro, kaj elektis navigi tra "portugalaj" maroj okcidenten, laŭborde de Afriko per konata vojo kun eblo akiri trinkavon: Eĉ tiel li sukcesis fuĝi antaŭ portugaloj, sed nur per unu ŝipo, ĉirkaŭveturi Afrikon kaj revenis kun nur 17 maristoj al Hispanio kaj tiel esti la unua kapitano kiu ĉirkaŭveturis la terglobon.
La ekspedicio alvenis nur per la "Victoria" (Venko) revene al Sevilo en Septembro 1522, post preskaŭ tri jaroj de marveturado. En totalo, 216 homoj mortis dum la veturo, kaj nur 18, inter ili Juan Sebastián Elcano, povis survivi. Aliaj kvar homoj de la 55 de la origina ŝipanaro de la "Trinidad", kiu faris diferencan revenvojon el Filipinoj estis kaptitaj de la portugaloj, kaj revenis finfine al Hispanio en 1525.
Sekvoj de la ekspedicio
La ekspedicio ne nur pruvis, ke eblas ĉirkaŭveturi la terglobon, sed ankaŭ priskribis la galaksiojn poste nomitajn Magelanaj Nuboj (Antonio Pigafetta, la kronikisto de la ekspedicio, estis astronomo). Ĝi demonstris ankaŭ, ke ĉirkaŭado de la Tero en okcidenta direkto perdigas unu tagon kalendaran. La "okcidenta vojo" de Eŭropo al Oceanio, kiun ĝi malkovris, tamen estis tiom longa kaj peniga, ke ĝi ne havis ekonomian signifon.
Estas notinde, ke la unua homo, kiu faris kompletan ĉirkaŭadon de la Tero, estas verŝajne Henrique, sklavo-interpretisto de Magelano, akirita dum pli frua vojaĝo en 1511, origine kaptita en Sumatro. Enrique probable estis filipinano kaj do kompletigis sian ĉirkaŭiron de la mondo, kiam la ekspedicio albordiĝis ĉe Filipinoj. Li tie sukcesis eskapi.
Je kalkulo nur de longitudoj eĉ Magelano mem sukcesis antaŭ sia morto ĉirkaŭiri la Teron, ĉar Filipinoj, kie li mortis, situas je kelkaj gradoj okcidente al Molukoj, kie li estis dum antaŭa ekspedicio.
Literaturo
La aventuran vojaĝon priskribis multaj verkistoj. La plej eminenta inter la verkistoj estis Stefan Zweig (Magellan).
En Esperanto aperis
En Esperanto verkis romanon pri Magalhães (Magelano) la ĉeĥa verkisto František Omelka. Lia verko La granda admiralo estis verkita por junularo ĉeĥe kaj esperantigita de la aŭtoro mem. La Esperanta versio estas disponebla ĉe Magalhaes, La Granda Admiralo.
Ĥoramŝahr
Geografio
Ĥoramŝahr situas sur marborda ebenaĵo laŭ Ŝatt al-Arab jam kontaktiĝanta kun Abadano. La urbego estas 14 kilometrojn de alia haveno Abadano, 111 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Ahvazo, 477 kilometrojn de Esfahano, 657 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano.
Historio
Ĥoramŝahr estas pratempa haveno, unue nebule menciita kiel Pijan kaj pli posta Bajan en la 1-a jarcento de nia erao. Dum la islamaj jarcentoj oni fosis kanalon, kiu helpis la navigadon. Tamen poste mankas mencioj pri la havenurbo. La nuna urbo estis fondita en 1812 fare de ŝejko sub nomo Ŝejkdom, kiam vaporŝipado komenciĝis ĉi tie. La havenurbo prenis novan nomon en la 1830-aj jaroj Kurram Ŝahr (=La Plaĉa Urbo). La urbo fakte estis deklarita urbo en 1925. En la 20-a jarcento ĝi estis la primara ne-petrola havenurbo de Irano kun komercaj kontaktoj kun Irako. Dum la Iraka-irana milito ĝi estis okupita kaj detruita fare de irakaj trupoj. La reokupo okazis en 1982. Ĝi estis fantomurbo en la censo de 1986. Dum la pacaj tempoj la urbo renaskiĝis.
Ekonomio
Dum la 2-a mondmilito estis farita fervoja linio el Ahvazo, kiu portis ekonomian prosperon. Post la Iraka-irana milito la urbego plene rekonstruiĝis. Motoro de la ekonomio estas la haveno. En la urbego universitato pri maristoj funkcias.
Klimato
Ĥoramŝahr situas en arida klimato laŭ Klimata klasifiko de Köppen (BWh). La havenurbo havas longajn, varmajn somerojn kaj mildajn, mallongajn vintrojn. La averaĝa somera temperaturo estas 35 °C, somere rekorde ofte estas 48 °C. Vintre ĝenerale ne frostas. La meza jara pluvokvanto estas 140 mm. Inter junio-septembro ne pluvas. Menciindas la sabloŝtormoj.
Lindsay Lohan
Lindsay Dee Morgan Jade LOHAN (n. 2-an de julio 1986 en Novjorko, Novjorkio) estas usona aktorino, pop-kantistino kaj fotomodelo. Ŝi estas konata ĉefe pro siaj ludoj en serio de Disney-filmkomedioj.Ŝi staris jam en aĝo de 3 jaroj antaŭ la televidaj kaj fotokameraoj kaj povas hodiaŭ rerigardi je 60 reklamaj filmetoj, inter ili ŝi aperis en reklamoj por Pizza Hut kaj Ford Motor Company. En aĝo de 17, ŝi aperis sur kovrilpaĝo de nordamerika kaj brita eldono de Vanity Fair.
Lohan debutis en la kinejo en 1998, kiam ŝi ludis ĝemelojn Hallie Parker kaj Annie James en filmo The Parent Trap. La komedio baziĝis sur libro Das doppelte Lottchen de Erich Kästner kaj estas refaro de filmo de 1961.
Ŝi altiris median atenton je si pro ŝia anoreksia maldikiĝo en 2005. Lohan en 2006 konfesis bulimion al usona magazino Vanity Fair. Ŝi aperis en tiu jaro multfoje sen suba kalsoneto kaj tiel ripetante median altiron de Britney Spears. Evidentiĝis ankaŭ, ke ŝi suferas je alkoholismo kaj drogaĉ-konsumado. Ŝi vizitis en 2007 minimume trifoje alkoholaĵ-deprenan klinikon.
Ekologie Demokratia Partio
La Ekologie Demokratia Partio (Ökologisch-Demokratische Partei, ödp) estas ekologia partio en Germanio, kiu ekzistas ekde la 23-a de januaro 1982. La partio konsideriĝas la posteulo de la iniciativo Verda Agado Estonto (germane Grüne Aktion Zukunft, GAZ), aktiva inter la jaroj 1978 kaj 1982. Tiu iniciato fondiĝis laŭ iniciato de Herbert Gruhl, membro de la nacia parlamento Bundestag, kiu tre malkontentis pri la tiutempa ekologia politiko de la kristandemokratia partio CDU, en kiu li ĝis tiam membris. Komence de la jaro 1980, la iniciativo partoprenis en la fondo de nacia ekologia partio La Verduloj, ekde 1990 nomata Alianco 90/La Verduloj. Jaron poste tamen la partio Verda Agado Estonto malmembriĝis el la nacia verda partio, kaj komence de la jaro 1982 la iniciativo "Verda Agado Estonto" estis transformigita al nova politika partio de la nomo Ekologie Demokratia Partio (Ökologisch-Demokratische Partei, ödp). Inter la jaroj 1982 kaj 1989 Herbert Gruhl estis ties unua prezidanto. De 2003 ĝis 2010 la partia prezidanto estas la fizikisto prof. d-ro Klaus Buchner, de tiam la postenon transprenis Sebastian Frankenberger.
En la parlamenta baloto en Germanio 2009, la partio kandidatis en 8 el la entute 16 federacia landoj de Germanio. Ĝi daŭre difiniĝas en opozicio al la principe similcela, sed multe pli granda partio Alianco 90/La Verduloj, legu ankaŭ pri alia Esperanto-partio: Eŭropo - Demokratio - Esperanto-Federacio (EDE-Federacio) kiu agadas en Germanio, Francio, Pollando, Hungario kaj Bulgario kiuj estas aŭ partioj aŭ sociaj movadoj (ekz. EDE-Hungario) aŭ asocioj (ekz. EDE- Pollando) diversmaniere depende de la landa filio. La Ekologie Demokratia Partio estas supozeble la sola partio, kiu montras certan inklinon al Esperanto en sia programo por la Eŭropaj balotoj 2014 krom EDE-Francio.
Decide pri lingvopolitiko en Eŭropa Unio
La Ekologie Demokratia Partio (ÖDP) subtenas strebojn por plibonigo de rekta komunikado inter EU-civitanoj, ekz. per uzo de la neŭtrala internacia lingvo Esperanto. Tiu decido aldoniĝas al la Eŭrop-politika Programo.
Kastelo Friedrichstanneck
Kastelo Friedrichstanneck (Schloß Friedrichstanneck) estas kadukega kastelo en samnoma kvartalo de la urbo Eisenberg (Turingio) en Germanio.
Historio
Tanneck estis iam eta vilaĝo ueste de la tiama urbo Eisenberg. Tie ekzistis en la 16-a jarcento antaŭanta bieno. La unua mencio kiel kavalirbieno datumas de 1542. Posedinto estis Rudolph von Kayn. 50 jarojn pli malfrue posedis la tuton la eisenberga forĝisto Georg Neumeyer kiu vendis ĝin al la urbestro Johann Beyer. Kortega marŝalo Bose akiris ĝin en 1698 de Johann Georg Beyer. En 1707, post la morto de duko Kristiano (Saksio-Eisenberg) prenis la kastelon kiel vidvinejon lia edzino Sophie Marie de Hessen-Darmstadt. Post ŝia morto 1713 la kastelon ricevis Justine von Schauroth, poste Engelberth Otto, konsilisto kaj kortega medicinisto el Weißenfels; li posedis ĝin dum 8 jaroj. Poste aĉetis ĝin ĉefforstisto von Mosel el Lausnitz por sia edzino Elisabeth von Altbokkum. Krome li akiris grundojn kaj arbarojn kaj ricevis en 1741 fare de duko Frederiko la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg) la permeson nomi la lokon Friedrichstanneck
Ĝis 1751 nomitis kiel posedanto doktoro Gottlieb Friedrich Spindler kiu tiujare vendis ĝin al la princo Johano Adolfo (Saksio-Gotao-Altenburg). Post la morto 1799 li heredis la tuton al filino sia Johanna Adolfine Friederike, edzino (de 1783) de dragona kolonelo Johann Erdmann Siegmund von Schütz. Ŝi vendis la kastelon al la porcelanaĵfaristo Heinrich Ernst Mühlberg. Tie frato posedis en Tanneck ankaŭ porcelanpentrejon kiu ŝajne lokiĝis ene de la kastelo. Ĉirkaŭ 1900 la bieno apartenis al la familio de la eldonisto von Schroedel-Siemau, en 1949 i iĝis eksproprietigo de la familio von Burgsdorff. Hodiaŭ la eisenberga loĝdomsocieto administras tiun ĉi zorgigan objekton.
Muzeaj kaj aliaj uzoj
Jam en 1953 partoj de la loĝzono ŝanĝitis en regionhistorian muzeon. Post la ekuzo de la kastelo fare de la komunisma kaj kaŝmilitistiga, porjunulara societo Gesellschaft für Sport und Technik, fare de la porjunula organizo Jugendklub kaj poste de infanĝardenistoj la kondiĉoj muzeaj tiom malboniĝis ke la muzeo fermitis en 1980.
La kastela parko kiel ankaŭ la tetrinkejo iam estis ŝatata ekskursocelo de la anoj de Eisenberg. Dum la tempoj de GDR la ejoj uzitis i.a. loĝade, muzee kaj klube, ne tro dece kaj maldigne. Maluzo posta kaj vandalismo efektigis ekde 1990 ke la tuta kastelo troviĝas ĝis nun en tre kaduka stato.
Teorio pri malfrua loĝado
La teorio pri malfrua loĝado aŭ Teorio Clovis estas la teorio pri la loĝigo en Ameriko kiu regis ekde mezoj de la lasta jardeko de la 20-a jarcento. Ĝi asertas ke en la 12-a jarmilo a.K eta homgrupo el Siberio, atingis la amerikan kontinenton tra Beringa Markolo ĝis Alasko en la periodo kiam la marnivelo descendis dum la Glaciepoko, kaj poste ili marŝis suden tra senglacia pasejo oriente de la retroiranta glacio de la Roka Montaro, la valo de Makenzio, en la okcidenta zono de la nuna Kanado, dum la glacio retroiris, por konstitui la kulturon Clovis, el kiuj devenas ĉiuj aliaj originaj popoloj de Ameriko. La bazo pri la malfrua loĝado estas la arkeologiaĵoj malkovritaj en 1929 kiuj konsistigas la bone esploritan kulturon Clovis kaj ĝia atentveka dizajno de la lancpinto (pinto Clovis).
Medalo Davy
La Medalo Davy estas atribuita de la Reĝa Societo de Londono "pro elstara grava ĵusa malkovro en ajna branĉo de kemio". Nomita laŭ Humphry Davy, la medalo estas akompanita de mona premio, dekomence 1000 pundoj (nuntempe 2000 pundoj).
Historio
La medalo estis por la unua fojo atribuita en 1877 al Robert Wilhelm Bunsen kaj Gustav Robert Kirchhoff "pro iliaj esploroj kaj malkovroj en spektra analizo", kaj ekde tiam ĝi estis atribuita 140 fojojn. La medalo estas atribuita ĉiujare kaj malkiel aliaj medaloj de la Reĝa Societo (kiel la Medalo Hughes), estis atribuita seninterrompe ekde ties komenco.
La medalo foje estis atribuita en la sama jaro al pli ol unu persono, nome al duopo.
Listo de ricevintoj
Fonto: Reĝa Societo
Missal
Missal estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.474 loĝantojn en 2010.
Vaŝingtona Interkonsento
La nocio de Vaŝingtona Interkonsento (aŭ Konsento) (angle Washington Consensus) signifas aron de ekonomipolitikaj aranĝoj, kiuj celis instigi la la registarojn por apogi la ekonomian stabilecon kaj kreskon. La koncepton propagis kaj apogis la IMF kaj Monda banko.
La esprimon Washington Consensus uzis la ekonomikisto John Williamson por konferenco de 1990 en Vaŝingtono. Tie oni deklaris la intencon por atingi makroekonomian stabilecon, malkonstrui la ekstreme protektajn doganojn (protekcionismon) kaj pli bone eluzi la tiel kreskontan internacian komercon kaj la eksterlandan kapitalon.
Oni interkonsentis, ke ŝuldulo devas sekvi 10 strukturajn modifojn:
Celo estis malpliigi la malriĉecon en la latinamerikaj landoj kaj certigi ekonomian kreskon, prosperon en tiuj landoj. Fakte tiuj landoj povis eluzi la konsenton, kiuj protektis sian merkaton kaj ne sekvis ĉiujn proponojn ĉefe pri privatigo, liberaligo. Ĉinio ekzemple pli rapide kreskis ol aliaj landoj, kiujn povis premi la Internacia Monda Fonduso kaj Monda Banko, por sekvi la instruojn de la Vaŝingtona Konsento.
Buĥaro
Buĥaro aŭ Buĥara, en pli malofta, moderna uzbeke kaj taĝike influata variaĵo ankaŭ Buĥoro (Buxoro, ) estas unu el la plej gravaj urboj de Uzbekio kaj ĉefurbo de la samnoma regiono. La plejmultaj loĝantoj estas taĝikoj.
Ekde 1993 la malnova urbocentro de Buĥaro kaj ties konstruaĵoj, moskeoj kaj madrasoj estis enlistigita en la mondan kulturheredaĵon de UNESKO.
La urbo havas 247 661 loĝantojn (1-an de januaro 2005) kaj estas unu el la plej gravaj komerc- kaj industricentroj de centra Azio.
Buĥoraj judoj vivis en la iamaj sovetaj respublikoj Uzbekio, Taĝikio, Kirgizio, parte ankaŭ en Rusio, Kazaĥio, Turkmenio kaj Afganujo (sola en 2005). Post disfalo de la Sovetunio, multaj el ili migris al Israelo kaj al Usono. Ili parolas la jud-taĝikan aŭ buĥoran lingvon, persan dialekton skribatan per hebreaj literoj.
Partneraj urboj
Ekzistas partneraj rilatoj interalie al la urboj
Natria dodekila sulfato
Produktado
Laŭrila alkoholo siavice ordinare derivatas aŭ el la kokosoleo aŭ el la manĝebla semo de la palmoleo per hidrolizo, kie la respektiva grasacido liberiĝas, sekvata de hidrogenizo. Pro ĉi-metodo je sintezo, komercaj specimenoj de laŭrila sulfato de natrio ofte estas miksaĵo de aliaj alkilaj sulfatoj, kie la dodekila sulfato estas la ĉefa komponaĵo. LSN estas komerce disponebla en pulvoro- aŭ buleto-formo, kaj laŭŝajne la buletoj dissolviĝas pli rapidaj ol la pulvoro-formo en akvo.
Lucrezia Borgia
Lucrezia BORGIA (naskiĝis la 18-an de aprilo 1480 en Romo, mortis la 24-an de junio 1519 en Ferrara, papaj ŝtatoj) estis itala nobela virino, centra figuro de la fifama Borgia-familio dum la itala renesanco.
Biografio
Ŝi fianĉiniĝis en 1491 unu post la alia kun du hispanaj nobeloj. Lia patro volis - post elektiĝo al papo en 1492 - alianciĝon kun la Sforza-familio de Milano kontraŭ la napola Aragonia dinastio. Tiel Lucrezia iĝis en 1493 edzino de Giovanni Sforza, feŭdulo de Pesaro. Kiam Aleksandro alianciĝis kun Napolo, Milano kun la francoj, Giovanni fuĝis el Romo kaj iĝis malamiko de la Borgia-familio, poste akuzis je incesto pri Lucrezia kaj Aleksandro. En 1497 Aleksandro malvalidigis la geedziĝon pro la dubinda rajto de neplenumo (de la nuptonokta devo).
Lucrezia realvenis en Nepi kaj tiutempe aperis eĉ la mistera Infans Romanus (Roma Infano), trijara junulo Giovanni, kun kiu Lucrezia aperis en 1501. Du papaj buleoj rekonis la devenon de la infano: laŭ la unua, li estis ekstergeedza filo de Cesare, dum la dua skribis pri Aleksandro kiel patro. Oni supozas, ke Aleksandro estis la vera patro. La sekreta deveno de la infano kaj la patropreno de Lucrezia en fama nokta orgio estis faktoj en Vatikano, kiujn oni uzis por apogi la incestajn legendojn je la Borgia-familio.
Alfonso la 1-a d'Este (1476-1534), filo de princo de Ferrara, Herkulo la 1-a d'Este (1431-1505) , edzinigis Lucrezia-n la 30-an de decembro 1501, kvankam tiu viro ne tro volis la geedziĝon pro la fifamo de la Borgia-familio. La geedziĝon organizis Cesare por firmigi sian pozicion en Romagna. Post kiam Aleksandro la 6-a mortis en 1503, Lucrezia ne havis plu politikan rolon kaj ŝanĝis al pli kvieta vivstilo en la kortego de Ferrara, kiu estis centro de la arta kaj literatura vivo dum la itala renesanco. Lucrezia turnis sin dum la lastaj jaroj al la religio. Ŝi mortis en aĝo de 39.
István Zágon
István Zágon [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zágon István estis hungara verkisto, dramaturgo, scenaristo, tradukisto. Lia origina familia nomo estis Fleischl [flejŝl].
Oliveca hilofilo
La Oliveca hilofilo (Hylophilus olivaceus) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Hylophilus, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Sudameriko, pli verdecaj birdoj ol la tipa en la familio genro de Vireoj, el kiu ĝenerala koloro devenas la nomo, esperantigita kiel Hilofiloj aŭ pli kompreneble verduloj.
István Zágon
István Zágon naskiĝis la  en Tiszaszőlős, li mortis la  en Budapeŝto.
Oliveca hilofilo
Ĝi troviĝas en la orienta deklivaro de Andoj en Ekvadoro kaj Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Tiu specio havas olivverdecajn bridareon, frunton kaj suprajn partojn (pli malhele ĉeflugile) kaj flavajn bruston kaj subajn partojn. La ĝenerala olivverdeca koloro nomigas la specion en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie olivaceus signifas “de oliveca koloro”. La kruroj kaj la beko estas rozkolorecaj. La iriso estas blankeca.
István Zágon
Biografio
István Zágon frekventis gimnazion en Zenta, poste li akiris inĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József. En la jaroj 1920 kaj 1921 li estis inĝeniero, sed pli frue jam en 1919 li debutis kiel verkisto de skeĉoj, kabaredaĵoj. En 1921 li forlasis la inĝenieran laboron kaj li estis artista gvidanto kaj dramaturgo en malgranda scenejo. Baldaŭ li estis dramaturgo de Teatro Belvárosi kaj Gaja Teatro. Inter 1925 kaj 1940 pluraj teatroj prezentis teatraĵojn de Zágon, inter 1928–1933 li estis ankaŭ ĵurnalisto, kritikisto.
Santa Bárbara do Monte Verde
(prononco: santabaarbara domonteverde, oficiale Município de) estas municipo en Brazilo. Ĝi apartenas al la mikroregiono Juiz de Fora (esperante: Ĵuisdefora) kaj al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1857, fine de en la municipo vivis.
Taggia
Taggia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Maria, ĉi-tie kromnomata "madono mirakla", kaj kiel komunuma festotago fiksiĝis la 11-a de marto.
Najbaraj komunumoj estas Badalucco, Castellaro, Ceriana, Dolcedo, Pietrabruna, Riva Ligure kaj Sanremo.
János Rolla
János ROLLA [jAnoŝ], hungare Rolla János estas hungara dirigento, koncertmajstro kaj violonisto.
János Rolla naskiĝis la 1944 en Kőtelek.
Biografio
János Rolla frekventis muzikann mezlernejon inter 1957-1962, poste muzikan ĉeflernejon por violono inter 1962-1968 en Budapeŝto. Inter 1963-1979 li estris orkestron nomatan pri Liszt Ferenc. Inter 1967-1973 li muzikadis en orkestro de Hungara Radio. Maurice André, Jean-Pierre Rampal, Alexander Schneider, Henryk Szeryng kaj Tamás Vásáry apartenis al liaj partneroj. Li ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
NGC 2154
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Rolla
Biografio
Inter 1976-2003 estis eldonitaj diversaj muzikdiskoj pri liaj muzikaĵoj.
Paul Doumer
Joseph Athanase Paul DOUMER (22-an de marto 1857, Aurillac - 7-an de majo 1932, Parizo) estis franca ŝtatisto dum la Tria Respubliko, kaj la 14-a Prezidanto de Francio (1931-1932) ĝis sia murdo. Li komencis kiel radikalulo, sed poste kliniĝis al la politika dekstro. Li estis ano de framasonismo.
Pinaklo
Pinaklo estas elemento arkitektura kaj konstrua kaj ornama kiuj estis uzataj en la gotika arkitekturo.
Arondismentoj de Bouches-du-Rhône
La franca departemento Bouches-du-Rhône konsistas el kvar arondismentoj:
Mia najbaro Totoro
Mia najbaro Totoro (japane: となりのトトロ [Tonari no Totoro]) estas animacia filmo, produktita en Studio Ghibli kaj publikigita en 1988.
"Totoro" estas mis-elparolado de la 4-jara knabino Mej anstataŭ korekte "トロール" [torōru] (trolo, arbara spirito). Ĉi tiu filmo konsiderinde plibonigis la reputacion de Studio Ghibli pro siaj kvalitaj desegno kaj muziko.
La reĝisoro estis Mijazaki Hajao. La muzikon por tiu filmo komponis Hisaiŝi Ĝo.
Intrigo
La 11-jaraĝa knabino Sacuki, la protagonisto de tiu filmo, kune kun sia 4-jara fratino Mej kaj ilia patro translokiĝas al domo en la kamparo. La du knabinoj kutimiĝas al nova ĉirkaŭaĵo dume malkvietante pri ilia patrino kiu ankoraŭ troviĝas en hospitalo. La filmo rakontas delikatsente la adventurojn de la du knabinoj amikiĝante al arbaraj spiritoj kiuj vivas en grandega arbo en la najbareco.
Filmo
La filmo "Mia najbaro Totoro" aperis en la japanaj kinejoj en 1988, en la jarfino de 1988 ankaŭ en LD (laserdisko) kaj dum multaj jaroj estis konata kaj fama nur en Japanio. En 2001 ankaŭ DVD kun japana kaj angla sonregistrado aperis, kaj poste tiu filmo estis voĉtradukita en multajn lingvojn.
Titolo en aliaj lingvoj
La esperanta titolo Mia najbaro Totoro kiel ankaŭ la plejmultaj de la alilingvaj titoloj devenas de la angla titolo de tiu filmo. La ĉina titolo diferencas ĉar estas malfacila traduki "Totoro" en la ĉinan.
Libroj
En 1988 en Japanio aperis ankaŭ la kolorplena kvar-voluma filmkomikso pri "Mia najbaro Totoro", eldonita de Tokuma Shoten.
Pinaklo
Laŭ Francisko Azorín pinaklo estas Pinta, arkitektura, ornama kronaĵo. Li indikas etimologion el la greka latina pinnaculum, el pinna (krenelo, pinto).
Priskribo
Ĝi havas formon de pilastro fine en ties supra parto per figuro piramida aŭ konusa.
Pri materialoj uzataj por ties konstruo, ili kutime estas el ŝtono, kvankam ankaŭ estas pinakloj faritaj el plumbo.
Ties uzo havigas impreson de plej granda alteco al la konstruaĵo kaj stilizas la figuron de la konstruaĵo, sed ankaŭ havas funkcion konstruan, nome koncentri la oblikvajn fortojn devenajn el la apogarkoj, uzante sian pezon por pligrandigi la vertikalan forton sur la abutmento, por eviti ke la flankaj premoj malstabiligu la murojn.
Arondismento Istres
La Arondismento Istres estas franca arondismento (distrikto) en departemento Bouches-du-Rhône (regiono Provence-Alpes-Côte d'Azur). Ĝi havas 305 279 loĝantojn (en 2006) kaj areon de 599 km². Ĝia ĉefurbo estas Istres.
La distrikto ekestis en 1981 pro administra restrukturigo.
Ultima Thule
Ultima Thule precipe aludas al:
Ultima Thule ankaŭ povas aludi al:
Problemo de la origino
La problemo de la origino, origino de la mondo kaj de la homo kune kun ĉiuj aĵoj vivantaj kaj materiaj inkluzive obskurajn energion kaj materion, kaj pri ĝiaj eventualaj celoj kaj direktoj, temas certe pri problemo ĉar neevitebla por ĉiu pensanta menso kaj pro la malsamaj solvoj kiujn ĝi ricevis laŭjarcente. Poeto ĝin difinis la “enorma mistero de la universo” (Giosué Carducci en Rime Nuove).
Jen eta spegulo de filozofiaj/religiaj respondoj: certaj filozofoj asertis ke ĉio estas Dio, ke la mondo estas Dio, aŭ ke la evoluo de la mondo estas la evoluio de Dio (Panteismo); aliaj instruis ke la mondo estas emanaĵo el Dio necese eliranta kaj al ĝi revenanta, do Dio kaj mondo estas samnaturaj; plue aliaj subtenis la ekziston de du eternaj principoj, la Bono kaj la Malbono, la Lumo kaj la Mallumo en daŭra konflikto (dudiismo, manikeismo); laŭ iuj el tiuj konceptoj, la mondo (almenaŭ la materia mondo) estus malbona, produktiĝinta pro falo/faliĝo, kaj do ende repuŝebla kaj translasebla (gnozo, gnostikismo); aliaj allasas ke la mondo estis ja, jes, farita de Dio, sed, modele de orloĝisto, kiu antaŭe ĝin ellaboris kaj poste ĝin forlasis al sia destino (diismo). Ekzemplon de diismo vidu suben. Aliaj, plue, koncedas nenian trascendan originon de la mondo/homo, sed vidas en ĝi simplan ludon de iu materio kiu de ĉiam ekzistus (materiismo). En iuj kosmogonioj, plejpotenca kaj plajbona Dio kaptis kaj mortigis malbonan diaĵon kaj per ties korpo materie plasmis la mondon; kaj plue aliaj imagis originan kaosan materion kiu el si mem evoluis al “kosma” mondo.
Krea respondo
Ĉiuj tiuj solvoj estas origene homdevenaj, nome frukto de la honesta enketo per la homaj intelektaj fortoj; sed almondiĝis certamomente de la homa historio kaj evoluo alia konceptado, tiu de la kreado: laŭ tiu, la mondo estis kreita de Dio, el nenio nome sen iu ajn antaŭa elemento, kaj tion faris por sin komuniki kaj igi siaj kunloĝantaj la homojn kreitajn laŭ lia bildo, kaj por tiuj li disponas ke ĉiu okazaĵo estu plialproksimiga al li: kaj en tiu medio la libervola homo rajtas akcepte adheri al la dia plano aŭ, riske de neatingo de sopirataj pluaj perfektecoj, malkoheri. Temas pri kreo el nenio kiel konfesate ĉiuj abrahamaj religioj, nome judismo, kristanismo kaj islamismo, kaj bahaismo. Laŭ tiu mondorigino, la dia krea ago resta tute tiom evidenta kiom mistera, ne konata restas ankaŭ ĉu Dio kreis unufoje aŭ multefoje, ĉu li kreis en la tempo aŭ el la eterneco (tiu lasta tezo, tiu de la mondeterneco. subteniĝas ĉe kelkaj kristanaj teologioj). Evolucio, se vere okazis kaj okazas (esplori tion estas tasko de la kredantaj aŭ nekredantaj scienculoj) ne kontraŭdiras kreismon el nenio pro la fakto ke la kreinto kreus kaj programis ankaŭ la tratempan evolucion. Iuj kulturaj antropologoj klopodas trovi kontraŭdiron inter kreo kaj evoluo, sed tion ne vidas kredantajn scienculoj kaj kredataj filozofoj.
Ke la mondo estis kreita ĉu eblas pruvi racie, nome per solaj homaj rezonadoj, en kiu ankaŭ la scienco enkadriĝas inter la kreaĵaro? Kristanaj filozofoj, ĉiutempaj, opinias ke jes; sed la argumentoj pruvantaj ne devenas el naturaj sciencoj: ili apogiĝas sur speciala sciencokonceptaro nomata metafiziko per kiu eblas krei vojojn al pruvado: laŭ tiu metafiziko la universo ne havas en si mem kion oni bezonas por ekzisti. Metafizikaj estas la famaj kvin pruvoj de Sankta Tomaso.
Bibliografio
Biblio, Gn 1-3, kie la krea ago mitologe priskribiĝas.
S. Vanni Rovighi, Introduzione a Tommaso d’Aquino, Laterza, Bari, 19925, pagg. 27-28)
Notoj
Ekzemplo de diismo. Voltaire en A,B,C, de 1769 skribas: ”Jes, diable, m kredas je Dio, kaj je ĝi mi kredas multe pli ol la universitatoj de Oxford kaj Cambridge, kaj pli ol ĉiuj pastroj de mia lando: Tiu uloj estas tiom avara ĝis pretendi kelin oni adoru nur ek de sesmil jaroj, kaj mi pretendas ke lin oni adoru ek de tuta la eterneco”.
“La neeblo koncepti ke tiu ĉi mondo grandioza kaj mirveka... estus fintinta hazarde, al mi ŝajnas la precipa pruvo favora al la ekzisto de Dio” (Darwin en letero al profesoro Doedes de la universitato de Utrecht.
Pri la mondorigino aŭ formiĝo ĉe Platono vidu pubblicazioni Kratilo
Bananaj militoj
Bananaj militoj estas nomataj tiuj militistaj agadoj, kiujn efektivigis Usono en komenco de la 20-a jarcento (antaŭ la unua mondmilito) en Meza kaj Suda Ameriko. La intervenojn realigis plej ofte la usonaj mararmeoj; kelkfoje partoprenis eĉ trupoj de la usona armeo.
La esprimo "Bananmilitoj" celas je la komercaj interesoj de Usono en la regiono, precipe je financaj investoj de United Fruit Company ĉe kultivado de banano, tabako, sukerkano kaj aliaj agrikulturaĵoj de la karibia areo, Mezameriko kaj meza Sudameriko. Defendantoj de tiuj intervenoj rajtigis tiun agadon, ke tio alportas stabilecon en la regionon.
La bananajn militojn finis en 1934 la Politiko de bona najbareco de prezidento Franklin D. Roosevelt; poste Usono ne fondis novan kolonion.
Malsanulejo Nova de Meza Finnlando
Malsanulejo Nova de Meza Finnlando estas granda malsanulejo en Jyväskylä. Ĝi estas la plej granda ne-universitata malsanulejo en la lando. Ĝi anstataŭis pli antaŭan malsanulejon Keski-Suomen keskussairaala. Ĝi estis fondita en 2021. Ĝi situas en urboparto Kukkumäki. Kvankam ĝi ne estas universitata, ĝi estas ankaŭ eduk-malsanulejo.
Kiesel
Kiesel estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Rigardu ankaŭ:
Samuel D. Stockton
EdE-S
Samuel D. STOCKTON (nask. 1857, mortis 24 jan. 1926) usonano, instruisto, poste bienvendisto en Oakland (Kalifornio), kie li estis delegito de UEA. Testamentis 2.500 dolarojn al E-societoj.
Li estis fraŭlo kaj postlasis unu fratinon kaj du fratojn.
Kvankam S-ro Stockton estis neriĉa li testamentis mil dolarojn al UEA., mil dolarojn al Esperanta Asocio de Norda Ameriko, kaj kvin cent dolarojn al Esperanto Association of California.
Alpago
Alpago estas komunumo de Italio. Ĝi ekestis la 23-a de februaro 2016, kiam kunfandiĝis la apudaj komunumoj Farra d'Alpago, Pieve d'Alpago kaj Puos d'Alpago. La nova komunumo apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Belluno, Chies d'Alpago, Claut (PN), Erto e Casso (PN), Fregona (TV), Ponte nelle Alpi, Soverzene, Tambre kaj Vittorio Veneto (TV).
Alpago situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
Argirio
La argirio povas esti akirita pro industria ekspono aŭ kiel rezulto de la engluto de kuraciloj kiuj enhavas salojn el arĝento.
La argirio estis atribuita ankaŭ al kirurgaj kaj dentokuracaj procezoj kiel estas la farado de tatuoj kaj la surmeto de alojoj el arĝento en la dentaj riparoj.
Judiŝtiro
En la hinda epopeo Mahabarato, la reĝo Judiŝtiro (Iudhisthira) estas la pli aĝa filo de la reĝo Panduo kaj la reĝino Kunti.Li estis reĝo de Hastinapuro kaj Indraprasto, kaj «imperiestro de la mondo».
Valentin Rose la Maljuna
Valentin Rose la Maljuna (1736-1771) estis germana apotekisto, metalurgiisto, kemiisto kaj Asistanto en la Medicina-Kirurgia Kolegio (1770), en Berlino. Tamen ekde tiam li ekmalsaniĝis pri tuberkulozo kaj ne sukcesis ekpreni la postenon. Li estis patro de Valentin Rose la Juna, kaj avo de Heinrich Rose kaj Gustav Rose.
Li estis lernanto kaj asistanto de Andreas Sigismund Marggraf, kies nevino iĝis pli malfrue edzino de Klaproth. Martin Heinrich Klaproth, estante 27-jara, estis lia asistanto (ekde aprilo 1771), protektanto kaj mentoro de siaj filoj post sia morto. Interalie, kemio ŝuldas al Valentin Rose la malkovron de la "metalo de Rose", lutagento konsistanta je alojo de bismuto (50%), plumbo (25-28%) kaj stano (22-25%) facile fandebla sub 98°C.
Komencinte en 1761, li estis proprietulo de laboratorio pri farmacio en Berlino konata kiel "Zum Weißen Schwan" ("Apoteko de la Blanka Cigno"). Post lia morto liaj filoj estis edukitaj de Klaproth ĝis kiam Valentin Rose la Juna kreskis kaj ekdirektis la apotekon. Li ankaŭ estis avo de la filologo Valentin Rose (1829-1916) kaj de la kirurgo Edmund Rose (1836-1914). Antaŭ ol starigi sian propran apotekon, Valentin Rose estis vojaĝanta-apotekisto, kune kun Heinrich Hagen (1709–1772), en Königsberg.
Li estis estinta lernanto de la germana kuracisto Johann Heinrich Pott (1692-1777) en Berlino. Li vojaĝis al Nederlando kaj finfine starigis apotekon en Berlino inter 1761 kaj 1771. Magdalene Rose, unu el la filinoj de Valentin Rose la Maljuna, edziniĝis al Sigismund Friedrich Hermbstaedt (1760-1833), en kies domo Eilhard Mitscherlich (1794-1863) konatiĝis kun Gustav Rose. Kune kun Franz Karl Achard (1753-1821), Valentin Rose estis unu el la plej gravaj studantoj de Marggraf.
19464 Ciarabarr
19464 Ciarabarr estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ciara Ann Barr, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Fox Lane High School de Bedford (Nov-Jorkio, Usono)..
Armaturo
Armaturo estas la strukturo formita de aro de liniaj pecoj (el ligno aŭ metalo) enfoldigitaj inter si, uzata por subteni la klinan kovraĵon de kelkaj konstruaĵoj. La dispono de la ŝirmilo, je unu du, tri, kvar aŭ pliaj deklivoj, influas kompreneble en la trajtoj de la armaturo kiu devas subteni ĝin. Ofte la armaturoj strukture estas ebenaj ĵaluzioj, kvankam ekzistas armaturoj alitipaj kiuj ne estas ĵaluzioj.
Laŭ Francisko Azorín armaturo estas Strukturo de konstruaĵo konsistanta el traboj, stangoj, kunkudritaj pecoj, fadenoj, k.c. La agado meti armaturon estus armi, nome Provizi konstruaĵon per fortikiloj, kanoj, feraĵoj, k.c..
Laŭ PIV armaturo estas Aro da stangoj, pecoj aŭ dratoj, plejofte metalaj, kiuj plifortikigas masonaĵon, ĉarpentaĵon, fandaĵon aŭ ian ajn ferlaboraĵon: kaj tiele oni montras esprimojn kiaj armaturo de teatra dekoracio, de gipsa statuo; domo el brikoj kun betona armaturo.
Armaturo estas sumo de ĉiuj ŝtalaj armaj enmetaĵoj (dratoj, vergoj, kabloj, retoj k.s.) enmetataj en betonon; la sumo povas rilati al unu konkreta betona konstruelemento aŭ al ĝia transversa sekco.
Somoskőújfalu
Somoskőújfalu estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Salgótarján.
Situo
Somoskőújfalu situas sur malebenaĵo, laŭ la slovaka landlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Hatvan-Fiľakovo. Salgótarján troviĝas apude, Szécsény kaj Pásztó po 26 km.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1455 en formo "Ujfalu" (=nova vilaĝo) apud fortikaĵo de Somoskő. En la16-a jarcento la komunumo apartenis al la Osmana Imperio kaj restis plu loĝata. En 1833 incendio okazis. Post Traktato de Trianon Somoskőújfalu trovis sin apud la nova landlimo en Ĉeĥoslovakio, sed en 1924 la vilaĝo redoniĝis al Hungario. Ekde tiam Somoskőújfalu iĝis limpasejo voje kaj fervoje. Inter 1977-2006 la vilaĝo estis nur ekstera parto de Salgótarján. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trairebla principe senkontrole.
Fougeré (Vendée)
Fougeré estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fougeréens.
Kantono Ancy-le-Franc
La kantono Ancy-le-Franc (france canton d'Ancy-le-Franc) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Ancy-le-Franc.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc la jenaj 18 francaj komunumoj :
Tribo de Jehuda
La Tribo de Jehuda (aŭ simple Jehuda) estas unu el la dek du triboj de Izraelo, unu el la plej gravaj kaj homplenaj. Ĝi prenas la nomo de la kvara filo de Jakobo. La precipa koloro ĝin aludanta estas la bluo. Konsiderinde ke epoke de la formiĝo de la du izraelaj regnoj nur tiu de Jehuda restis hereda de la monoteisma kredo, ek de tiu momento la du terminoj hebreismo kaj judismo estas ulitigataj por indiki la saman aferon, kvankam origine portantaj malsamajn sencojn.
Beno de la patro Jakobo
''”9 Juna leono estas Jehuda; De ĉasakiro, mia filo, vi leviĝis. Li genuiĝis, kuŝiĝis kiel leono kaj kiel leonino; Kiu lin levos? 10 Ne forpreniĝos sceptro de Jehuda, Nek regbastono de inter liaj piedoj, Ĝis venos paco Kaj al li humiliĝos la popoloj. 11 Li alligas al la vinbertrunko sian azenidon Kaj al la delikata vinberbranĉo la filon de sia azenino; Li lavas en vino sian veston Kaj en sango de vinberoj sian mantelon. 12 Liaj okuloj estas ruĝaj de vino Kaj la dentoj blankaj de lakto”''. (Gn 49, 9-12).
Beno de Moseo
''”7 Kaj ĉi tion pri Jehuda: Aŭdu, ho Eternulo, la voĉon de Jehuda, Kaj alkonduku lin al lia popolo; Per siaj manoj li sin defendos, )
NGC 2155
NGC 2155 (alia indiko — ESO 86-SC45) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Tribo de Jehuda
Filo de Jakobo
Jehuda estas la kvara filo de Jakobo, unu el la patroj de Hebreismo kaj eponima heroo de la izraela popolo. ''”35 Kaj ŝi denove gravediĝis kaj naskis filon. Kaj ŝi diris: Nun mi dankos la Eternulon; tial ŝi donis al li la nomon Jehuda, nome laŭdata. Kaj ŝi ĉesis naski.“'' (Gn 29, 35).
NGC 2155
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tribo de Jehuda
Filo de Jakobo
Plenkrskinta, Jehuda naskis multajn gefilojn; kaj prenis Tamar kiel edzinon de sia filo Er, sed tiu sin igis malaminda ĉe la okuloj de la Sinjoro, kiu lin allasis al la morto. Laŭ la leĝo de levirato Tamar rajtis seksunuiĝi al la bofrato kun kiu naski filojn por la forrasinta Er. Tiel okazis. Tamar kuniĝis sekse kun Onan, sed tiu ĉi disperdis la semon teren. Ankaŭ Onan, do, spertis la morton pro tia konduto, Jehuda timinte pri la vivo de sia tria filo, Sela, sendis Tamar al siaj kunbopatroj promesante ke mem estus ŝin revokinta kiam Sela estus atinginta la adoltan aĝon.
Spite de iuj pekoj, mortopunkte Jakobo, benante ĉiujn siajn filojn, anoncis al Jehuda  kaj al Jozef la plej gravajn bondezirojn per la plej deziderataj (Gn 19, 8-12). mesiaj esperoj
Tribo de Jehuda
Jehuda donis la nomon al unu el la dek du triboj de Izraelo, unu el l plej popolnombraj kaj potencaj. Ĝi havis ĉiam pliefikan rolon kompare kun la aliaj. Antaŭ la jaro 1000 a.K. la izraelaj triboj regiĝis laŭ triba demokratio kaj ligiĝais inter si per la fideleco al JHWH, ilia unika Dio. Sed, kiel rakontas la Biblio, tio ne sufiĉis al la gentoj kiuj postulis al profeto Samuelo reĝon kiu ilin unuigu sub unika krono kaj regu.
Fine Samuelo konsentis kaj unktis al reĝo Ŝaul laŭ indikoj de la Sinjoro. Al Ŝaul, sin mortiginta, posteulis Davido de la domo de Jiŝaj, de la tribo de Jehuda.
Tiel Davido fariĝis reĝo kaj lia stirpo regos ĝis la falo de la Templo (589 a.K.).
Tiu tribo sorte havis la pli suban de la konkerita Palestino. Pli/malpli samkvante da teritorio estis asignita a ĉiu tribo; sed ili sukcesis resti unuigitaj nur sub Davido kaj lia filo Salomono ĉar, ĉe la morto de tiu lasta, eksplodis la tensioj kaj naskiĝis du regnoj: sude, la regno de Jehuda, norde la izraela reĝlando. Tiu lasta estis maleperigita de asiranoj en 722 a.K. dum tiu suda rezistis ĝis 589 a.K.
Tiu fina komuna detruo kontribuis al la dissolviĝo de la fido je JHWH kiel unika Dio kaj favoris la la paso al religia sinkretismo kun la kanaananaj kultoj (por la nordaj izraelidoj), kun la grekaj dioj (por la eksaj judaj reganoj]. Sed la tribo de Jehuda trovis energion por rezisti kaj konservi la antikvan kredon kaj fine sukcesis revivigi jen la kredon jen la regnon.
Regno de Judujo
Post longa fremda dominado, egipta kaj siria, la Jehuda popolo sukcesis reakiri sendependon iniciate de la Makabeoj fratoj kiuj kreis (2-a jarcento a.K.) la regnon de judujon kvankam ne plu regata de la davida familio, tamen.
Ravindra Kelekar
Ravindra KELEKAR [ravindra kelekaar; en la konkana: रविंद्र कॆळॆकार], (La, en Cuncolim, Portugala Barato - la , en Margao, Goao, Barato), konata kiel "Ravindrabab", estis barata verkisto, kiu verkis ĉefe en la konkana, kaj ankaŭ en la maratha kaj la hindia lingvoj. Li estis profunde influita de Gandhi kaj partoprenis en la Hinda Sendependiga Movado, kaj la sendependiga movado de Goao. Li ankaŭ estis aktivulo por la konkana lingvo, kaj kampanjis por la oficialigo de la konkana.Li verkis dekojn da libroj. Inter ili estis libroj pri la konkana lingvo; la premiita vojaĝlibro Himaalajaant (1976); konkanigo de la Mahabharato (1985, en du volumoj); kaj studo pri Gandhi (en la hindia, 1985). Li estis redaktoro de la revuoj Meerg (1953-55), Gomantbharati (1956-60), kaj dum pli ol du jardekoj li redaktis la revuon Jaag [ĝaag]. Li ricevis multajn beletrajn premiojn. En 2006 li iĝis la unua verkisto en la konkana kiu ricevis la premion Gjanpith.
Tribo de Jehuda
Hebrea-juda diasporo
Por hebrea-juda diasporo oni intencas la ekzilon, la deviganaŭ serĉatanforiĝo de la hebreo el Eretz Israel aŭ Promesita Tero. Oni posedas du fundamentajn datojn: la unua detruo de la Templo de Jerusalemo de 589 a.K., kaj la dua, efektigita de romianoj en la 70, dua kaj definitiva ĝis la konstituiĝo de israela ŝtato en 1948.
La judoj apartenantaj al l aliaj tribo ne plu estis menciitaj ĉar ili forlasis la kredon je [Tetragramo|JHWH]]. Nur Jehuda, Benjamen kaj iuj elstaruloj de la ceteraj triboj restis fidelaj: temas pri la restaĵo de Izraelo, citita en la Biblio.
Hebreismo kaj Judismo jam fariĝas preskaŭ sinonimaj. Okazas nur per la alveno de Cionismo ke ĝermas la sento pri la reveno de ĉiuj triboj al Cion.
Mesianismo
Nombraj estas la esperigaj mesaĝoj en la Biblio reference al la alveno de Mesio kiu savu la plej feblajn. Kiel jam dirite, la Mesio naskiĝos sine la tribo de Jehuda kaj de la domo de Davido.
Tiu atendo fariĝis ĉiam pli kodigita en la hebrea kulturo sed ne ĉiuj religiaj fluoj nutris la saman bildon pri la Mesio.
Kristanismo
Jesuo, la nazareta, estis la unika kiu altiris sekvantaran skolon longdaŭran kaj disvastiĝintan. Ĝis la 70 p.K. kristanismo estis konsiderata sammaniere ol aliaj hebreaj pensfluoj, jen ĉe la hebreoj mem jen ĉe eksteraj observantoj. Post la detruo de la Templo de Jerusalemo, kristanismo evoluiĝis kiel aŭtonoma religio.
Otomo-no Jakamoĉi
Ōtomo-no Jakamoĉi (716—785) estis japana poeto. Filo de Ōtomo-no Tabito, bofilo de poeto Otomo Sakanoe. Li estis kodigisto kaj kolektisto de japana poezio vakao. Li havas la ĉefrolon en kompilado de imperia antologio "Man'joŝu". En la antologio estas liaj 46 nagautaoj kaj 480 tankaoj. Li estis oficisto servinte ĉe la kortego kaj oficis sufiĉe altan rangon. Tamen estis ekzilita pro suspekto pri ŝtata perfido, sed postmorte estis senigata de ĉiuj titoloj. Rajtoj de la poeto estis restarigitaj nur en la 897a jaro.
The Journal of Theological Studies
The Journal of Theological Studies (esperante: La Ĵurnalo pri Teologiaj Studoj) estas akademia gazeto kreita en 1899 kaj nun eldonita de Oxford University Press en aprilo kaj oktobro ĉiujare. Ĝi publikigas teologiajn esplorojn, stipendiojn kaj interpretojn, kaj ĝis nun neeldonitajn antikvajn kaj modernajn tekstojn, surskribojn kaj dokumentojn. Volumoj I ĝis L (la Malnova Serio) ampleksas 1899 ĝis 1949, dum volumoj 1 ĝis 71 (la Nova Serio) ampleksas 1950 ĝis 2020.
Ovamba lingvo
Ovamba lingvo estas bantua lingvo kun proksimume 1,1 milionoj da parolantoj, la plej parolantoriĉa lingvaro en Namibio.
The Journal of Theological Studies
En 2020, la redaktistoj estas Graham Gould, kiu kontrolas la artikolojn kaj librorecenzojn en ne-bibliaj kampoj de studo (inkluzive de patristiko, eklezia historio, kaj sistema teologio), kaj Katharine Dell (lektoro pri Malnovtestamenta Literaturo kaj Teologio, Fakultato de Divinity, Universitato de Kembriĝo kaj ano de la St Catharine's College), kiu kontrolas artikolojn kaj librorecenzojn en bibliaj studoj kaj proksime rilataj kampoj; D-ro Courtney Friesen de la Universitato de Arizono estas vicredaktisto.
Ovamba lingvo
La ĉefaj estas la kuanjama (Kwanyama), kiu havas 400 000 parolantojn, kaj la ndonga, kun 700.000.
The Journal of Theological Studies
Antaŭaj redaktistoj inkluzivis la patristikajn fakulojn James Bethune-Baker (1904–35), Henry Chadwick (1954–85), kaj Maurice Wiles (1986–99), kaj la bibliajn erudiciulojn Robert Lightfoot (1940–53), Hedley FD Sparks ( 1953–77), GB Caird (1978–84), Morna Hooker (1985–2005), kaj John Barton ((2006–10).
Ovamba lingvo
La parolantoj de la lingvaro estas nomataj ovamboj.
58186 Langkavel
58186 Langkavel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Arno Langkavel (1938–2016) iama instruisto en mezlernejo kaj historiiston pri astronomio. Dum pluraj jardekoj li kolektis informojn pri memorialaj lokoj de astronomoj kaj publikigis libron pri tio. La nomo estis proponita de la unua malkovrinto sekve al sugesto de W. Dick.
Polikarpo (persona nomo)
Polikarpo vira persona nomo grekdevena. Ekvivalento virina estas Polikarpa.
Diverslandaj variantoj
Πολύκαρπος, Polikárp , Polycarp , Policarp , Polikarp , Policarpo , Policarpio , Polycarpus (latine)
Preĝejo Sankta Vilibrordo
Historio kaj fono
La romkatolikoj en Hoogezand kaj Sappemeer vizitis la kirkon ekde la komenco de la jaro 1700 en Kleinemeer. En 1855 la stacio formale fariĝis paroĥo, dediĉita al Vilibrordo. Ĉar la kirko fariĝis tro malgranda, en 1865 oni aĉetis terenon je la Hoofddiep (nun Noorderstraat) en Sappemeer. Arkitekto Pierre Cuypers estis petata formplani konstruaĵon. Li faris la unuan planon en 1866, sed pro peto de la paroĥestraro devis dufoje adapti ĝin al pli ŝparema kaj malgranda efektivigo.
La plano de 1871 estis akceptita kaj en 1872-1873 oni konstruis la kirkon. La unua plano de Cuypers finfine estis uzata por la Sankta Vitokirko en Blauwhuis Frislando. Inspektisto dum la konstruado estis Nicolaas Molenaar. La kirko estas tielnomata halokirko en novgotika stilo.
Dum forta novembroŝtormo de la 13-a de novembro 1972 la turpinto renversiĝis, pro tio ankaŭ la tuborgeno en la kirko estis detruita. La nova pinto estis, komence de aŭgusto 1973, remetita sur la turo. En 1976 la konstruaĵo estis akceptita kiel regna monumento. De 1994 ĝis 2012 la kirko estis restaŭrita kaj inter aliaj la murpentraĵoj kaj lignoskuptaĵoj riparitaj.
Kvin bikŝuoj
La kvin bikŝuoj (en Sanskrito, pañcabhikṣávaḥ) aŭ la kvinopo (en Palio, pañcavaggiyā) estis kvin ŝramanoj, kiuj praktikis ŝramanismon kune kun la bodisatvo Gotamo en Sarnato antaŭ ol li atingis vekiĝon. Kiam la budho Gotamo revenis al Sarnato post kiam li vekiĝis, ili aŭdis lian unuan predikon, la Sutron de la ekturno de la darmorado kaj estis la unuaj kiuj sekvis lin, bikŝuiĝis kaj arahantiĝis, fariĝante la unuaj membroj de la samgo, kiu komenciĝis post kiam Kaŭndinjo atingis arahantecon.
Nomoj
La nomoj de la kvin bikŝuoj laŭ ordo de bikŝuiĝo estas la jenaj:
Vani Evangelioj
La Vani Evangelioj (kartvele ვანის ოთხთავი, Vani-otĥtavi) estas bildigita manuskripto de la evangelioj en la kartvela nusĥura manuskripto originanta de la fino de la 12-a kaj 13-a jarcentoj. La manuskripto estis verkita laŭ la peto de la reĝino Tamara de Kartvelio, farita de la kartvela monaĥo Johano la Malinda ĉe monaĥejo en Konstantinopolo. Ĝi poste estis alportita al Kartvelio kaj konservita unue ĉe la Monaĥejo Ŝorato, tiam en Vani (Imeretio; tial ĝia nomo) kaj poste ĉe la Monaĥejo Gelati en Kutaisi.La manuskripto konsistas el 274 folioj ĉiu de 29X21 cm en grandeco kaj estas abunde bildigita. Ĝi nun estas en la Instituto de Manuskriptoj en Tbiliso, Kartvelio.
Rudy Vallée
Rudy VALLÉE (28a de Julio, 1901 – 3a de Julio, 1986) estis usona kantisto, aktoro, bandestro, kaj distristo.
Li estis unu el la unuaj modernaj popolmuzikaj steluloj por dekkelkjaruloj. Laŭ vortoj de gazetisto en 1929, "At the microphone he is truly a romantic figure. Faultlessly attired in evening dress, he pours softly into the radio's delicate ear a stream of mellifluous melody. He appears to be coaxing, pleading and at the same time adoring the invisible one to whom his song is attuned."