cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvina egipta dinastio
Kiel en pasintaj tempoj, ili sendis ekspediciojn al la mintavoloj de Uadi Maghara kaj Uadi Ĥarit en Sinajo por akiri la turkison, kaj al la nordokcidentaj de Abu Simbel por gnejso. Ankaŭ ili sendis komercajn ekspediciojn al la sudo, al Punt, je la serĉado de malakito, mirho, kaj sukceno. La arkeologiaj eltrovoj en Biblos pruvigas diplomatiajn ekspediciojn senditajn al tiu urbo de la fenicoj. La malkovraĵoj kiuj portas la nomojn de pluraj reĝoj de la kvina dinastio en la regiono Dorak, proksime al la Marmora Maro, povas esti pruvaĵoj pri komercaj rilatoj, kvankam ili daŭre estas enigmo.
Ŝosea trajno
La ŝoseajn trajnojn fabrikas ekzemple firmao Mottons Transport Scania.
Mária Rabatinszky
Mária Rabatinszky naskiĝis la en Csáklyó (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Čaklov en Slovakio), ŝi mortis depost 1873 en Parizo?.
Biografio
Mária Rabatinszky estis edukita en Kassa, poste ŝi lernis kantadon en konservatorio de Vieno. Ŝi deputis en koncerto en 1862, postde ŝi aliĝis al opera branĉo de la Nacia Teatro (Pest), sed ŝi ofte kantadis ankaŭ alie. Ekde 1865 ŝi estis membro de Viena Kortega Opero. En 1873 ŝi edziniĝis kaj ŝi eterne forlasis la kantadon. Ŝi vivis en Nordhausen kaj post la vidviniĝo en Parizo, kie ŝi okupiĝis pri pentrado.
Mononukleozo
Riskogrupo
La malsano plejofte aperas ĉe etaj infanoj kaj junaj adoltoj. En la unua kazo la simptomoj restas neklaraj kaj ofte oni ne diagnozas ĝin. 50% de la infanoj jam travivis la malsanon antaŭ la kvina vivojaro. De la adoltoj 80% havas antikorpojn, kio signifas ke la plimulto de la homoj travivas ĉi tiun infekton en ilia vivo. Ili ofte ne scias tion - la malsano preskaŭ nerimarkite pasis kiel gorĝodoloro aŭ gripeto.
Simptomoj
La sekvaj simtomoj preskaŭ ĉiam aperas:
46829 McMahon
46829 McMahon estas tre malgranda duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Jay W. McMahon, kiu faris fundamentajn esplorojn pri la dinamiko kaj la evolua konduto de la. Liaj laboroj estis la fundamento por rigora kompreno de la duopa efiko YORP kaj la determino de la materiaj parametroj de la duopaj asteroidoj bazita sur deforaj observoj.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de P. Pravec, P. Scheirich, P. Kušnirák, K. Hornoch kaj A. Galád per observoj de  elde la Observatorioj de Ondřejov kaj de La Silla, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 1,22 km (3,06 km por la ĉefa korpo). Ĝi orbitas kun duona grandakso de ĉirkaŭ 5,4 km kaj orbita periodo de 16,833 horoj (0,70138 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Karel Pelant
Karel PELANT (naskiĝis la en Praha - mortis la  en Praha) estis ĉeĥa ĵurnalisto, pionira esperantisto, liberpensula polemikulo kontraŭ la katolika eklezio kaj kontraŭ la etburĝa vivmaniero, tradukanto el la angla literaturo en la ĉeĥan lingvon.
Li studis modeladon, sed transiris al ĵurnalismo, laboris en diversaj redaktejoj, eĉ eldonadis proprajn ĵurnalojn. Li engaĝis sin en la kontraŭklerika movado, ĉefe en Libera Penso, per prelegoj kaj publikaĵoj. Li traveturis la tutan Eŭropon kaj vizitis Amerikon, klopodis pri diversaj klerigaj programoj socialdemokratiaj, kritikis la katolikan eklezion, prezentis al la publiko eminentulojn el la historio. Multaj liaj tekstoj estis konfiskitaj kaj publikitaj nur post interpelacio. En la bonhumora rakonto Mandle (Migdaloj) kaj dramo Redaktor (Redaktoro) li sarkasme bildigis la et-urban elitularon. Li mortis pro trafik-akcidento, kiam li legante ĵurnalon enpaŝis ŝoseon antaŭ ruliĝanta aŭtomobilo.
Li estis populara inter liberpensuloj, skribis pri li ĉeĥaj verkistoj Jaroslav Hašek kaj Josef Svatopluk Machar.
Lia liberpensula kaj kleriga aktivado gvidis lin ankaŭ al la ideo de internacia lingvo. Li estis kunfondinto de la unua asocio en Brno (1901), poste de la dua en Prago (1902), aŭtoro de "Idea řeči mezinárodní" (Ideo de la lingvo internacia).
NGC 686
NGC 686 (aliaj indikoj — PGC 6655, ESO 477-6, MCG -4-5-8) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Psikofiziologio
Por ekzemplo, psikologoj interesiĝas pri la tialo kial oni timas araneojn dum la psikofiziologoj povas esti interesataj por karakterigi la funkciadon de la cerba amigdalo, nome malgranda cerba strukturo kiu estas rilata al la regulado kaj respondo per emocioj. Psikofiziologo klopodus rilatigi ambaŭ: tiu povus, por ekzemplo, klopodi klarigi la araneofobion rilate al la elanoj kiuj eliras kaj eniras en kaj el la amigdalo. Tamen, la psikofiziologoj preskaŭ ĉiam studas la rilatojn psikologi/fiziologiajn en homaj netuŝitaj objektoj. Kvankam la unuaj psikofiziologoj preskaŭ ĉiam ekzamenis la efikon de la psikologiaj statoj per la reagoj de la fiziologiaj sistemoj, ekde la 1970-aj jaroj ili studas ankaŭ la efikon de la stato de la fiziologiaj sistemoj en la psikologia stato. Estas la perspektivo de la studado de la rilato inter la menso kaj la korpo kio distingas fundamente la psikofiziologojn.
Villers-Canivet
Villers-Canivet estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villersois.
Janet de Skotte
Janet de SKOTTE (mortis la 20-an de novembro 1980 en Lima, Peruo) estis perua esperantisto.
Ŝi estis franco, kiu post longa restado en Argentino antaŭ deko da jaroj translokiĝis al Peruo, kaj tie tre fervore ekagis por Esperanto, kiun ŝi mem lernis nur en sia matura aĝo. Ŝi organizis multajn kursojn, ne nur en Lima, sed ankaŭ en aliaj peruaj urboj. Fakte, ŝi estis la fondinto kaj la ĉefa animanto de Perua Esperanto-Asocio, kiu nun estas aliĝinta al UEA. La fervoreco de Janet de Skotte memorigas pri la unuaj jardekoj de Esperanto kaj pri la tiama pionira entuziasmo, kiun ŝi praktikis en la nuna epoko, kun multa sindediĉo kaj sukceso. Ŝi faris amason da prelegoj, intervjuiĝis en gazetoj, prezentadis Esperanton en la peruaj radio kaj televido. Dum pluraj jaroj ŝi estis peranto de UEA.
Montebello Ionico
Montebello Ionico estas komunumo de Italio.
Kanceliero de Germanio
La titolo Kanceliero de Germanio ekde la jaro 1867 signas la ĉefon de la Registaro de Germanio. La termino, date el komenca Mezepoko, estas derivita el la Latina termino cancellarius. La moderna posteno de Kanceliero evoluis el la posteno kreita por Otto von Bismarck en la Nordgermana Federacio en 1867; tiu federacia ŝtato evoluis al Germana nacio-ŝtato kun la Unuigo de Germanio de 1871. La rolo de la Kanceliero ege variis laŭlonge de la moderna historio de Germanio. Ekde la jaro 1949, la Kanceliero estas la efektiva estro de la lando, kvankam en formala protokolo, la ŝtata prezidanto (Bundespräsident) kaj la parlamenta prezidanto (Bundestagspräsident) estas rangitaj pli alte.
Kanceliero (germane: Kanzler) estas en Germanio la titolo de diversaj altrangaj funkciuloj, kiel ekzemple administranto en universitato. Sed precipe oni celas la estron de la registaro. Pro historiaj kialoj, en 1867 Otto von Bismarck elektis la titolon Federacia Kanceliero (Bundeskanzler) por la Nordgermana Federacio. Kiam en 1871 fondiĝis la Germana Imperiestra Regno, la titolo fariĝis Regna Kanceliero (Reichskanzler), tia ĝi restis ankaŭ kiam post 1918 la Regno ŝanĝiĝis de monarkio al respubliko kaj post 1933 de respubliko al diktaturo. Post la fino de la Dua Mondmilito, dum kvar jaroj ne estis politika memregado, kaj kiam en 1949 en okcidenta Germanio fondiĝis Federacia Respubliko Germanio, la ĉefo de ties registaro denove nomiĝis Federacia Kanceliero (Bundeskanzler).
Dum la Nordgermana Federacio kaj la Germana Imperiestra Regno, la kanceliero estis nomumita de la prezidanto de la Federacia Konsilio, tio estis la reĝo de Prusio. Ekde 1919 la kancelieron nomumis la Regna Prezidanto, sed la parlamento Reichstag rajtis malelekti lin. Ekde 1949, nur la parlamento Bundestag rajtas elekti kaj malelekti la kancelieron.
Por la tempo post 1949 vidu la artikolon Federacia Kanceliero de la Federacia Respubliko Germanio (germane Bundeskanzler der Bundesrepublik Deutschland).
Opatów
Opatów estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Opatów kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Opatów. Opatów ricevis urbajn rajtojn en 1282. Fine de junio 2015 ĝi havis loĝantojn.
Vindotuko
Vindotuko, vindaĵo, kalsonvindaĵo aŭ vindo estas subvesto kun bonaj likvaĵosorbaj ecoj ĉefe por beboj, sed ankaŭ por malsanuloj kiuj ne povas regi siajn urinadon kaj/aŭ fekadon.
Teksaĵaj vindoj
Teksaĵaj vindoj estas elfaritaj el teksaĵo - kotono, bambuo aŭ lino. Ili estas laveblaj kaj refoje uzeblaj.
Unufojaj vindoj
Unufojaj vindoj estas elfarataj el plastaj materialoj kaj estas uzeblaj nur unu fojon.
Bebaj vindoj
Beboj ne tute regas siajn urinadon kaj fekadon inter la aĝo de 1,5 ĝis kvar jaroj. En iuj kulturoj ili pro tio ĝis tiam portas vindotukojn en diversaj grandoj. Oni ŝanĝas la vindotukojn proksimume ĉiujn kvar horojn.
Origine, oni uzadis laveblajn ŝtofajn vindotukojn. Pli poste aperis la modernaj vindotukoj kun internaj remburaĵoj, kiuj pli bone sorbas la humidecon. Ĉar tiuj modernaj vindotukoj estas farataj parte el nenaturaj materialoj kaj estas nur unufoje uzeblaj, forĵeteblaj, ili multe poluas la medion. Tial nuntempe pli kaj pli disvastiĝas denove la uzo de laveblaj vindotukoj.
Plenkreskulaj vindoj
Plenkreskuloj uzas specialajn vindotukojn, se ili havas urin-retenan aŭ fek-retenan problemon aŭ vivas en ekstremaj cirkonstancoj. Ekzemple Richard Branson uzis vindotukojn dum tritaga ĉirkaŭmonda flugado en 2005 per GlobalFlyer.
Bestaj vindoj
Specialajn vindojn uzas iuj bestoj, ekzemple hundoj por ne malpurigi herbotapiŝon.
Hideki Maeda
Hideki Maeda (japane 前田 秀樹, n. 13-an de majo 1954) estas japana futbalisto. Li de 1975 ĝis 1984 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva membro kiu partoprenis en 65 matĉoj kaj atingis 11 golojn.
La sidanta skribisto
La sidanta skribisto, ankaŭ konata kiel La sidanta skribisto de Luvro, estas unu el la statuoj plej karakterizaj de la skulptarto de la Malnova imperio de Egiptio, kaj unu el la plej famaj kaj bone konservataj el la tuta egipta civilizo. Ĝi estis skulptita inter la jaroj 2480 kaj 2350 a. K.
Ĝi estis realigita en epoko kiam Egiptio troviĝis en la pinto de sia gloro kaj estis forlasita la konstruado de grandaj piramidoj: la metiistoj okupiĝis pri pliaj fakoj, la tomboj kaj temploj akiris pli kompleksan arkitekturan stilon kaj la arto okupiĝis pri pli etaj objektoj, reproduktante la ĉiutagan vivon. La skribistoj, nepraj en la ŝtato fortege centralizita, estis ofte reprezentitaj. La statuo estis eltrovita en la nekropolo de Sakkara, situanta en la okcidenta bordo de la rivero Nilo, fronte al la malnova urbo Memfiso, kiu estis la ĉefurbo de la Malnova imperio de Egiptio, kaj oni kredas ke ĝi reprezentas altan funkciulon de la administrado. Metita en kapelo de tombo, la statuo partoprenis la ceremoniojn kaj ricevis la oferdonojn por la mortinto, ĝia karaktero estis funebra.
Ĝia korpo estas skulptita sur kalkoŝtono, kaj ĝiaj okuloj tajlitaj sur kvarco blanka kaj ebono. Ĝia vizaĝo estas atentokapta kaj rigardo vivanta. Parto de la korpo estas tre realisma, rimarkindas la vangostoj kaj vangoj, kaj la okuloj montras grandan realismon. La manoj estas tajlitaj per pena detalado. Nuntempe la statuo troviĝas en la Muzeo Luvro de Parizo, Francio.
Marbordo Princino Marta
Marbordo Princino Marta aŭ Princess Martha Coast estas tiu parto de la marbordo de Lando de Maud kuŝanta inter 05° E kaj la finstacio de Glaĉero Stancomb-Wills, ĉe 20° W. La tuta marbordo estas limita per glacikontinentaĵoj al glacioklifoj 20 ĝis 35 m altaj.
Marbordo Princino Marta estis la unua parto de antarkta kontinento malkovrita fare de homo, nome Fabian von Bellingshausen kaj Miĥail Lazarev en 1820. La nomo "Tero Kronprincino Marta" estis origine uzita fare de kapitano Hjalmar Riiser-Larsen al tiu sekcio de la marbordo en la najbareco de Kabo Norvegia kiun li malkovris el la Norvegia kaj malglate mapis de la aero dum februaro 1930.
129324 Johnweirich
129324 Johnweirich estas asteroido de la ĉefa asteroida zono,  malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
Marbordo Princino Marta
Trolo (test-stacio) situas en la orienta parto, 235 km de la marbordo.
129324 Johnweirich
Nomo
Ĝia nomo honoras John R. Weirich, esploriston ĉe la Planetary Science Institute. Lia esplora fokuso estas provi kaj pretigi programon uzotan por konstrui modelon de la formo de la asteroido Bennu por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ kondukis datigon de meteorŝtonoj fanditaj de alfrapo.
Marbordo Princino Marta
Tiu artikolo asimilas publikan materialon de la United States Geological Survey (Usona Geologia Servo) nome el dokumento "Princess Martha Coast" (enhavo de la Geographic Names Information System (Informosistemo pri Geografiaj Nomoj)).
Invento
Invento estas la pretigo de nova antaŭe ne konata materialo, konstrukciaĵo aŭ procedo (de inventaĵo), kiu estas utile aplikebla por solvi praktikan problemon. La aŭtoron de inventaĵo oni nomas inventisto. Por invento necesas kreiva laboro.
Inventaĵoj estas konsiderataj unu el la plej grandaj leviloj de la ekonomio, kaj unuaranga mezuro por determini la gradon de homa disvolviĝo.
Kutime la apliko de invento enkorpiĝas en palpebla objekto, sed foje ĝi enkorpiĝas en la formo de pionira metodo aŭ fabrikado por konata objekto. Ekzemplo de tio estas la metodo Dewey por katalogi librojn en bibliotekoj.
Influoj de inventoj
Inter la inventoj estas tiuj, kies influo estas enfokusigita al aparta kampo, kaj ili ne estas sentataj ekster tiu ĉi kampo.
Iuj inventoj havas profundan efikon sur la bonstato kaj vivmaniero de homoj. La moderna industria mondo naskiĝis el inventoj kaj teknologiaj rafinadoj, kiuj kontribuis al la bonfarto de la individuo kaj socio.
La invento de la presilo, kiu komencis la presan revolucion.
La vapormaŝino kaj la ŝpinmaŝino, kiuj ekigis la Industrian Revolucion.
La invento de la telegrafo kaj la telefono en la 19-a jarcento ebligis tujan komunikadon inter malproksimaj lokoj.
La invento de radio en la frua 20-a jarcento ĉesigis la dependecon de fizikaj kabloj por komunikadoj. Ĝi ebligis krei tujan kaj interkontinentan vortan konekton sen kabla infrastrukturo.
La invento de televido meze de la 20-a jarcento ebligis transdoni bildojn kaj filmojn al milionoj da spektantoj.
La aŭto, kiu grave ŝanĝis la moveblecon de homo tra la lando.
La poŝtelefono, kiu donis al persono preskaŭ senliman komunikan kapablon en loko kaj tempo.
La proceso de inventado
Krea pensado estas la fonto de ĉiuj grandaj kaj gravaj inventoj.
Tamen invento ne estas simpla procezo. Thomas Alva Edison, unu el la plej grandaj inventistoj, bone priskribis ĝin, dirante: "Invento konsistas el unu procento de talento kaj naŭdek naŭ procentoj el ŝvito."
Sistema inventema pensado estas metodiko por esplori trovi kreivajn solvojn kaj esplori kreivon. Unu maniero atingi inventon estas per procezo de provo kaj eraro kune kun eltiro de konkludoj.
Vivejoj por inventado
Ekzerci la rajton malsukcesi postulas la financan fortikecon de la organizo okupiĝanta pri esplorado kaj disvolviĝo. Komenca kompanio, kiu investas la tutan kapitalon akiritan en la disvolviĝo de invento, sed malsukcesas alporti ĉi tiun inventon en komercan produkton, eble atingos la finon de la vojo.
Registro de invento
Inventanto povas ĝenerale peti kaj ricevi patenton, kiu estas proprieta rajto donita de la licenca aŭtoritato pri intelekta propraĵo en la teritorio, en kiu la inventanto serĉas protekton. La proprietrajto estas donita por limigita tempodaŭro, kutime 20 jarojn de la dato, kiam li petis la patenton. Dum ĉi tiu periodo, la patentposedanto rajtas ekskluzive uzi sian inventon. Iuj inventistoj kontraŭas la patentan sistemon kaj dividas siajn inventojn sen registri patenton (kiel ekzemple inventoj publikigitaj en la retejo "Senpagaj Patentoj").
En iuj landoj eblas peti kaj registri pri la inventa rajto de utila specimeno, kiu estas alia speco de intelekta propraĵo, speco de tipo B-patento, kiu povas esti registrita en pli mallonga tempodaŭro kaj kun pli malalta kosto ol patento.
Esperanto kiel invento
La internacia artefarita lingvo estas la frukto de la invento de unuopa homo, Doktoro Zamenhof, je 1887. Tamen, li preferis esti alnomita la inicianto de la lingvo, ĉar la esperantistoj mem estas la daŭraj kreintoj de la lingvo kiel ĉiu alia homa lingvo.
Villers-Bocage (Calvados)
Villers-Bocage estas franca en la departemento Calvados, regiono Normandio. Ĝi situas je 25 km sudokcidente de Kaeno.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villersois.
Don Cherry
Don Eugene CHERRY (* 18-an de novembro 1936 en Oklahomaurbo; † 19-an de oktobro 1995 en Malago) estis usona liberĵaza muzikisto kaj famiĝis ĉefe pro sia ludo sur poŝtrumpeto. Krome li ludis fluton, la afrikan harpon dusn' guni, diversajn frapinstrumentojn (perkutinstrumentojn), pianon kaj eĉ blovklavaron kaj ankaŭ elpaŝis kiel kantisto.
Verkado
Cherry estiks membro de la mita kvaropo de Ornette Coleman (1957–1961, 1987). Poste li muzikis kun John Coltrane kaj Sonny Rollins, antaŭ ol li formis kun Archie Shepp kaj John Tchicai la kvinopon New York Contemporary Five. Post gastludo en la grupo de Albert Ayler li formis sian propran kvinopon kun Gato Barbieri, Karl Berger kaj eŭropa ritmosekcio. Post kantlecionoj ĉe Pandit Pran Nath (kune kun Terry Riley kaj La Monte Young) Cherry estis unu el la gravaj ligantoj de ĵazo kaj mondmuziko. Post koncertvojaĝoj tra Eŭropo kun Johnny Dyani, Okay Temiz resp. Han Bennink, svedaj muzikistoj kaj sia edzino Moki li formis meze de la 1970-aj jaroj denove grupojn kun usonaj kolegoj, aparte kun Dewey Redman, Charlie Haden kaj Ed Blackwell (projekto Old and New Dreams), poste ankaŭ kun Peter Apfelbaum kaj Carlos Ward. Krome li pli intense turniĝis al la muziko de Afriko (Mandingo Griot Society, Gift of the Gnawa) kaj reflektis tiun ĉi ankaŭ en siaj komponaĵoj. Kun Naná Vasconcelos kaj Collin Walcott li tenis la triopon CoDoNa akcepteman por multaj influoj CoDoNa. Li kunmuzikis interalie ankaŭ kun Lou Reed, aŭdeble sur la (lum)disko "The Bells".
Gravaj sonregistraĵoj
Kiel gastmuzikisto
Ruĝa Domo
La Ruĝa Domo (Red House) estas posedaĵo kiu estis konstruita de Philip Webb en 1859 en Anglio, laŭ mendo de William Morris. Ĝia nomo derivas el la materialo el kiu estis konstruitaj ĝiaj muroj, nome ruĝa briko.
Du jarojn poste Morris organizis asocion de prarafaelistaj artistoj – inkludante Webb, Rossetti, Edward Burne-Jones kaj Ford Madox Brown – por formi atelieron kiu dezajnu kaj realigu laŭ mendo ajnan artaĵon, el murpentraĵoj ĝis vitraloj kaj mebloj, el brodaĵoj ĝis verkoj en metalo kaj ĉizita ligno. La celo estis krei totalan artaĵon, en kiu ties kreinto havu totalan konekton kun sia verko, kaj tiu estu unika, kontraŭ la industria produktmaniero.
Ĝi estis la unua arkitektura verko de la grupo Art & Crafts. Interne ĝi estis ornamita pere de murpentraĵoj kaj vitraloj. Morris deziris kaj domon kaj "Palacon de Artoj" en kiu li kaj liaj amikoj povu distri sin produktante artaĵojn. La domo respegulas la admiradon al la aŭtenteco kaj homeco de la mezepokaj konstrumetodoj.
Ĝi estas konstruita el varmiga ruĝa briko sen kovro, kun tegmento el tegoloj, kio faciligas la adapton al la ĉirkaŭa medio. La aŭtoroj evitis sekvi stilon kaj atentis nur al la praktika utileco de la domo. La ekstera aspekto de la konstruaĵo rekte estas okazigita de la kreado de la necesaj apartaĵoj por plenumi la internajn funkciojn. En la interno hegemonias ligno, kaheloj kaj vitro, nome naturaj materialoj kiuj havigas gasteman etoson. La dezajnoj similas al mezepoka kaj vegetala medio. Estas teĉambro kun donacbutiko.
Augustin Pitlík
Augustin PITLÍK (naskiĝis la 24-an de julio 1883 en Bavorov, mortis la 4-an de aprilo 1960 en Prago), estis ĉeĥoslovako, doktoro pri filologio, supera sekretario en komerca ministerio en Prago, direktoro de kursoj en Doksy kaj Honora membro de UEA.
Pitlík estis esperantisto de 1902. En 1912-13 li travojaĝis Eŭropon kun lumbildparolado Esperantlingva, kaj per tio multe helpis la propagandon. Li parolis en 33 urboj de 11 ŝtatoj antaŭ sume 9370 homoj pri „Prago, popolaj kostumoj kaj Sokolaro“. Li estis Ĝenerala Sekretario de la UK en Prago 1921. De 1922 lektoro de Esperanto ĉe la ĉeĥa teknika altlernejo en Prago. La li fondis Ĉeĥoslovakan Esperanto-Instituton, kies prezidanto li iĝis. En 1928 dum pluraj monatoj Pitlík eldonadis Ĉeĥoslovakan Esperanto-preson sendatan i. a. ankaŭ al redakcioj por represo de la informoj pri Esperanto kaj ĝia movado. De 1930 li estis vicprezidanto de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista (ĝis 1938). Ano de la ŝtata ekzamena komisiono. Laboris por aperigo de Esperantaj turismaj eldonaĵoj; tradukis al Esperanto eldonaĵon de la fervoja ministerio. Lingva Komitatano. Posedis distingilojn finnan kaj francan.
NGC 687
NGC 687 (aliaj indikoj — PGC 6782, UGC 1298, MCG 6-5-14, ZWG 522.17) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reza Torabi
M. Reza TORABI (, naskiĝis la 30-an de aprilo 1968, kompostanto) estas irana esperantisto kaj E-aktivulo ekde 1992. Li estis fondinto de Irana Esperantista Junulara Organizo (IREJO, 1993) kaj Irana Esperanto-Asocio (IREA, 1996). Plurjare li estis komitatano kaj inter la jaroj 1997 kaj 1999 estrarano de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo. Ekde 1994 li instruas Esperanton aŭ en kulturcentroj de Tehrano, aŭ en la oficejo de IRECO kaj IREA. Ĉefredaktoro de la revuo Irana Esperantisto dum ties unua serio (2002 ĝis 2008). IREA-komitatano, UEA-komitatano. Sekretario de la Internacia Ekzamena Komisiono de ILEI kaj UEA (2006). Ekde 2005 li studas interlingvistikon en Universitato Adam Mickiewicz en Poznań, Pollando. Li nune loĝas en Germanio.
Aldo Lavagnini
Aldo LAVAGNINI, okultisto, naskiĝis en Italio, mortis en Meksikurbo, 1963. Magistro de framasonismo, ano de Academia pro Interlingua, fondinto de la Asociación Biosófica Universal 1917 kreinto de la planlingvoj "Monario" 1925 kaj "Mondi Lingua" 1939, esperantidoj kaj "Unilingue", modifita latina (1921). La projektoj de Lavagnini, laŭ oni pensas, estis tre influita de ideoj de aŭtoro pri la "perfekteco" de sanskrito kaj kelta lingvo, ĉefe laŭ verba aspekto. Pro tio, la verbaj formoj estas tre malsimplaj, kiel en Volapuko. Li estis framasonisto ano de la Martinismo en Italio. En lia tekstoj framasonaj oni vidas influojn de Teozofio, astrologio kaj jogo, ankaŭ rimarkindaj en la teorioj de la Asociación Biosófica, kion li fondis en Ameriko.
Seltz
(jen france, origine germane kaj alemane Selz, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Brosvostaj pingvenoj
La genro Pygoscelis ("pugokruraj") enhavas tri vivantajn speciojn de pingvenoj kolektive konataj kiel "Brosvostaj pingvenoj".
Taksonomio
Pruvaro el mitokondrio kaj nuklea DNA sugestas ke la genro disiĝis el aliaj pingvenoj antaŭ ĉirkaŭ 38 milionoj da jaroj, nome ĉirkaŭ 2 milionoj da jaroj post la prauloj de la genro Aptenodytes. Siavice la Adelia pingveno disiĝis el la aliaj membroj de la genro antaŭ ĉirkaŭ 19 milionoj da jaroj.
La tri nunaj specioj estas la jenaj:
Formortintaj specioj estas jenaj:
La du lastaj estas provizore atribuitaj al tiu genro.
Fotaro
Fotoj de plenkreskaj pingvenoj de la nunaj (vivantaj) specioj:
Dénes Kovács (aktoro)
Dénes Kovács [dEneŝ kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Dénes estis hungara aktoro.
Dénes Kovács naskiĝis la  en Ugod, li mortis la  (aŭ iomete pli frue).
Biografio
Dénes Kovács akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1948. Li jam ricevis rolojn pli frue en 1947 en Teatro Művész. Post la diplomo li estis membro de Teatro Katona József (1948-1951), Teatro Petőfi (1951-1956), Teatro Kisfaludy (1956-1958), pli poste li rolis en aliaj teatroj. De 1967 ĝis la emeritiĝo li apartenis al Nacia Teatro (Pécs), kie li ricevis titolon "eterna membro de la teatro" en 1992 kaj priaktoran premion en 2005. Kelkfoje li ankaŭ reĝisoris.
Paltroka segejo
Paltroka segejo estas kiel pseŭdomuelejo raraĵo kaj verŝajne nur troviĝas en Nederlando kaj Germanio.
La paltroka segejo ĉefe estas konstruita kiel ventsegejo kaj verŝajne disvolviĝis en la Zaanregiono. Cornelis Corneliszoon el Uitgeest akiris en la jaro 1593 la patenton por sia invento. La unua paltroka segejo estis konstruita sur floso por plifaciligi la turnadon al la vento. Poste oni metis la segejon sur masonitan ringon, sur kiu la supra parto povis turni sur rullagroj. La paltroka segejo divideblas en tipoj kiel trabosegilo, latsegilo kaj panelsegilo.
La ventsegejo estas kvaredra kaj havas malfermitan postaĵon kaj alojn je ambaŭ flankoj.
En Nederlando ankoraŭ postrestas la sekvaj paltrokaj muelejo:
Eksteraj ligiloj
Post mill
Vapormaŝino
Vapormaŝino estas varmomotormaŝino, kiu la varmoenergion transformas parte al mekanika laboro. La hodiaŭ industrie disvastiĝinta konstruformo estas la vaporturbino. Oni ĝenerale komprenas sub la nocio vapormaŝino piŝtan vapormaŝinon, vapormovitan piŝtan maŝinon.
Funkciado
En atmosfera vapormaŝino, la cilindrospaco sub la piŝto estas plena je vaporo, kiu estas malvarmigita ĝis kondensado. La piŝton premis la ekstera atmosfera premo en la cilindron. La elira movo de la piŝto okazis ekstere, ekz. per svinga maso. La plej konata reprezentanto de tiu ĉi konstrumetodo estas la atmosfera vapormaŝino de Thomas Newcomen ekde 1712 (legu sube).
Ĉe malaltprema vapormaŝino, la aldona vaporo premas kun 100 mbara tropremo al la alia piŝtoflanko. Je la piŝto efikas tiel la tropremo plus atmosfera premo, kio altigas la povuman potencialon. La plej konata reprezentanto de tiu ĉi konstrumetodo estas la vapormaŝinoj de James Watt ekde ĉirkaŭ 1769.
Ĉe altpremaj vapormaŝinoj, oni varmigas la akvon super 100 °C, tiel estiĝas pli granda premo. Oni rezignas pri la malvarmigo de la elira akvovaporo el la cilindro, tiel la kondensilo iĝas superflua, kio igas la maŝinon pli malpeza ol la supre skizitaj. Tiu ĉi vapormaŝino estas uzebla jam – pro la relativa malpezeco – en vaporlokomotivoj kaj vaporaŭtomobiloj. Reprezentantoj de tiu ĉi konstrumetodo estas preskaŭ ĉiuj piŝtaj vapormaŝinoj en veturiloj de Richard Trevithick ekde ĉirkaŭ 1802.
Historio de la vapormaŝino
La unua vapore movita ilo estis elpensita fare de la greka Herono de Aleksandrio en la 1-a jarcento, sed estis uzata nur kiel ludilo (Aeolipile). Ĝin sekvis pliaj provoj, sen grava apliko, en la 16-a jarcento (1543 en la haveno de Barcelono) far iu Blasco de Garay, en la 17-a jc de Denis Papin 1690 kaj Thomas Savery 1698.
Tiuepoke ankaŭ Ferdinand Verbiest elpensis unuan surteran vaporveturilon.
James Watt, kiun oni nomas ofte erare eltrovinto de la vapormaŝino, altigis grave la efikecon de la Newcomen-a vapormaŝino, en kiu li ekde 1769 unuflanke lokigis la malvarmigan procezon el la cilindro al aparta kondensilo, aliflanke la piŝtoj alterne - de la unua kaj de la alia flanko – la vaporon kaj la kontraŭsituanta flanko permesis la eliĝon al la kondensilo. Tiel Watt povis rezigni pri la mekanika reiro de la piŝtoj kaj la maŝino plenumis ĉe ambaŭdirekta piŝtoiro laboron. Kun la eltrovo de la Paralelogramo de Watt ebliĝis turnigi la maŝinon en inercirado. Oni povas ekkoni tiun ĉi paralelogramon sur la apuda figuro kun literoj a, b, r, s, t, u. James Watt nomis tiun ĉi eltrovon sia plej grava; ĝi validas ankaŭ hodiaŭ kiel ekzemplo por taskosolvo, la rondiran moviĝon transformi al rektalinia per turnoartiko.
James Watt validas kiel eltrovinto de la vaporekspansia utiligo. Ĉe la vapormaŝino oni atingas tiun efikon per antaŭtempa fermo de ventilo, tiel la plukonduko de la vaporo en la cilindron rompiĝas, dum la enfermita vaporo pludonas povumon. krom tio, James Watt enkondukis la regulilon de la centrifuga forto por kontroli la rapidecon de la maŝino. Antaŭe tio estis enkonstruita kiel maŝinelemento ĉe la muelejoj.
La Watt-a vapormaŝino ŝparis per la plibonigoj pli da varmoenergio ol la antaŭuloj, kio estis necesa por funkciigo de la maŝinoj. La efikeco de lia maŝino atingis fine 3,0 procentojn.
Kun sia komercista kompaniano Matthew Boulton vendis li ne la maŝinojn, sed donis ilin je dispono de la aĉetantoj, por ricevi parton de la ŝparitaj brulaĵkostoj. Tiel naskiĝis eĉ la frua formo de la maŝinolizingo.
La altprema vapormaŝino estis konstruita en 1784 fare de Oliver Evans. La unua ekzemplero estis konstruita do nur en 1812. Antaŭ tio konstruis Richard Trevithick en 1801 al unua altprema vapormaŝino, voja veturilo. Antaŭkondiĉo por la funkciado de la altprema vapormaŝino estis la evoluo en la metalprodukta kaj prilabora tekniko tiutempe, ĉar en la altprema vapormaŝino devas la maŝinpartoj tre precize almezuri. Sen tio aperis la danĝero de la eksplodo de la kaldrono.
Kun tiuj teknikaj evoluoj iĝis la vapormaŝinoj nur en la dua duono de la 18-a jc. ekonomie gravaj.
La kontinua pluevoluo de preme movitaj vapormaŝinoj kondukis unuafoje al t.n. "plenvapora" laboro, poste tra unucilindra varmegvapora maŝino al du- aŭ tricilindra Compound-maŝino kaj fine al plurcilindra varmegvapora-altprema- vapormaŝino, kiun vendis Kemna.
Ĉe la plenvapora maŝino troviĝas en la kaldrono ĉiuj boltuboj por la vaporprodukto en akvolito, la varmegvapora maŝino posedas duan tubosistemon. tiel la vaporo atingas la temperaturon de ĉirkaŭ 350 Celsio. La Compound-maŝino aŭ la Verbund-maŝino estis ekipita per altprema cilindro kun eta boraĵo kaj unu aŭ pli da malaltpreman cilindron, ŝaltitajn laŭ serio.
La plej bonaj maŝinoj havis jam ĉirkaŭ en 1910 tre bonan efikecon kaj atingis per mezkvalita ŝtonkarbo foruzon de ĉirkaŭ 0,5 kg/ĈP-horo.
Nuntempe
Kiel movilo de veturiloj, la vapormaŝino malvenkis kontraŭ eksplodmotoroj, kiuj sen varmiĝa tempo kapablas starti kaj havas pli grandan efikecon, povumon je pli malgranda maso. Oni uzas vapormaŝinojn ankoraŭ dum la ŝtonkarba minado en liverinstalaĵoj.
Vaporŝipoj
Vaporŝipo estas ŝipo, movita per vapormaŝino aŭ vaporturbino. La unuan funkciantan vaporŝipon konstruis la franca Claude de Jouffroy d'Abbans en 1783. La unuan vaporŝipon patentigis la 1-an de februaro 1788 Isaac Briggs kaj William Longstreet. La usona Robert Fulton patentigis en 1809 modifitan vaporŝipon, kiu estis ekonomie sukcesa. Lia rada vaporŝipo North River Steam Boat (konstruita en 1807, kaj nomata post generacioj kiel Clermont) estis ekipita ankoraŭ kun veloj. Ĝi atingis la rapidon de 4,5 knotoj (8,3 km/h) kaj estis uzata inter Novjorko kaj Albany kiel linia veturŝipo sur la rivero Hudson. Ĝi faris la vojon dum kvarona tempo ol la velŝipoj.
Vaporlokomotivoj
La vaporlokomotivo estis la unuafoje uzita tirveturilo kun maŝina forto. Ĝia fortomaŝino estas vapormaŝino, por kies funkciado la necesan vaporon oni produktas en kaldrono de la lokomotivo. La brulaĵo en la kaldrono estas plej ofte ŝtonkarbo, malofte ligno aŭ pakuro.
La malkovrintoj de la vaporlokomotivo estis Richard Trevithick (1804), Timothy Hackworth (1808), John Blenkinsop (1812), William Hedley (1813) kaj George Stephenson (1814). La industrio decidis fine por la lokomotivoj konstruitaj de Stephenson.
Fiksaj vapormotoroj
Fiksaj vapormotoroj estas fiksitaj vapormotoroj uzitaj por pumpi aŭ konduki muelilojn kaj fabrikojn, kaj por generi energion. Ili estas distingaj el lokomotivaj motoroj uzitaj ĉe fervojoj, lokomobiloj por peza vaportirado ĉe ŝoseoj, vapor-aŭtoj (kaj aliaj motorvehikloj), agrikulturaj motoroj uzataj por plugi aŭ draŝi, marmotoroj kaj vapor-turbinoj uzataj por mekanismoj por generi energion ĉe plej nukleaj centraloj.
Vaporaŭto estas aŭto (aŭtomobilo) kiu uzas energion el vaporaparato. Tiu vapormaŝino estas ekstera brul-motoro en kiu la brulaĵo estas bruligita ekster la motoro, male al interna eksplodmotoro, en kiu la brulaĵo estas bruligita ene de la motoro. La eksterbrulaj motoroj havas pli malaltan varmigan efikon, sed ili pli facile regulas la elsendon de karbona monooksido.
Vaporbuso estas buso kiu uzas energion el vapormotoro. Pli fruaj vaporvehikloj dezajnitaj por porti pasaĝeroj estis pli kutime konataj kiel vaporĉaroj, kvankam tiu termino estis foje uzita por priskribi ankaŭ aliajn fruajn eksperimentajn vehiklojn.
Anna Christine Kotzebue
Anna Christine KOTZEBUE, ankaŭ Anna Christiane (naskiĝinta la en Wolfenbüttel, mortinta la  en Vajmaro) estis la patrino de la murdita verkisto August von Kotzebue.
Vivo
Ŝi estis la filino de la komercisto kaj municipa financresponsulo Johann Anton Krüger en Wolfenbüttel kaj edzinis la diplomaton Levin Karl Christian Kotzebue.
De la pli ol 200 teatraĵoj de la filo neniu apenaŭ postvivis la verkiston kvankam antaŭe ili ofte surscenigitis en tuta Eŭropo. Li mortigitis fare de la naciema studento Karl Ludwig Sand en 1819 en Mannheim pro laŭdire naciperfidema kaj malprogresema sinteno. August von Kotzebue estis ekde 1817 en la servo de la caro de rusio kiel ŝtata konsilisto; nobeliĝo lia estis en 1785. Ŝia fratino Juliane Krüger estis la edzino de la verkisto Johann Karl August Musäus.
Ŝia tomo troviĝas sur la Historia tombejo vajmara. Christine Kotzebue tre interesiĝis pri teatro. Aserto en letero adresita de Christiane Vulpius al Johann Wolfgang von Goethe en la 20.3.1789 supozigas onin tiel.
Enrica von Handel-Mazzetti skribis en 1934 la novelon "Christiana Kotzebue". La aŭtorino imputas al Anna Christine grandan sintenon repacigan ĉar post la morto de la filo August ŝi ne povas pensi ke Sand estis malbona homo. Fakte temis pri nacia kulto pri Sand en la 1930-a jaroj.
Pri ŝia vivo ne multo konatas; memoro je ŝi restis nur danke al la murdita filo. Tiumaniere ŝi gravas eĉ por literaturhistoriistoj.
Unukotiledonaj plantoj
Gravaj unukotiledonaj familioj estas poacoj, orkidacoj, liliacoj kaj palmacoj. La unukotiledonaj plantoj estas freŝdata aro, longtempe estis nur dukotiledonaj.
Klasika klasigo
Laŭ la klasika klasigo de Kronkisto de 1981, la unukotiledonaj plantoj estas la klaso Liliopsida. En ĝi estas 5 subklasoj:
Arkreskiĝa klasigo
Laŭ la nuna arkreskiĝa klasigo APG III de 2009 (el la angla Angiosperm Phylogeny Group) la unukotiledonaj plantoj estas klado, disiĝi en 11 ordoj (kaj du familioj).
George Mallory
George Herbert Leigh MALLORY (naskiĝis la 18-an de junio 1886 en Mobberley, Cheshire, Anglio; malaperis la 8-an de junio 1924 ĉe provo, suprengrimpi la monton Everest) estis brita montogrimpisto.
Biografio
Mallory studis literaturon en la Kembriĝa Universitato kaj iĝis instruisto.
Li ŝatis ekde sia junaĝo grimpi montojn kaj ofte grimpis en la Alpoj. Pro liaj atingoj en la Alpoj, oni invitis lin en 1921 grimpi la Evereston. La esploran mision organizis la Royal Geographical Society kaj la fama Alpine Club. Ili esploris suprenkondukan vojon sur la tibeta norda flanko.
Li partoprenis duan ekspedicion en 1922, kiam oni celis atingi la pinton de la Everesto. Tiam okazis tragedio ĉe alto de 8300 m, kiam mortis sep portistoj. Oni tiam haltigis la ekspedicion.
La montogrimpa teamo konsistis el George Mallory, Andrew Irvine kaj la brita geologo Noel Odell. Ili malaperis la 8-an de junio 1924 ĉe alto de ĉirkaŭ 8500 m en la nebulo kaj poste neniam vidis ilin vivanto. Oni eĉ hodiaŭ disputas, ĉu ili atingis la pinton kaj mortis nur en la reen-vojo aŭ ĉu ili neniam atingis ĝin.
Postaj eventoj
La usona montogrimpisto Conrad Anker trovis la 1-an de majo 1999 la kadavron de Mallory ĉe alto de 8200 m. Mallory havis neĝokulvitrojn en sia poŝo, sed foto pruvas, ke li kunportis du parojn. Oni ne trovis ĉe li la foton de lia edzino, kiun li volis lasi sur la pinto de la monto. Oni eĉ ne trovis lian fotilon. Oni konstatis - laŭ esploroj - en 2006, ke liaj vestoj taŭgis por la grimpado.
Oni trovis, ke rompiĝis lia kruro kaj li havis fortan kapovundon, tamen ne rezulte de altega falo.
Fama eldiro de Mallory
Famiĝis la respondo de George Mallory al la demando, kial li volas grimpi la Evereston: „Ĉar ĝi estas tie.“ („Because it is there.“)
Familio
George Mallory kaj lia edzino Ruth havis tri gefilojn. Lia nepo George Mallory la 2-a atingis samvoje la pinton de la Everesto la 15-an de majo 1995.
Lardila lingvo
La lardila lingvo estas aŭstralia lingvo parolata de sole 2 homoj en 2000. La lardilo estas parolata en Kvinslando. La lardilo apartenas al la pama-nunga lingvaro.
Bílá Voda (Červená Voda)
Bílá Voda estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,88 km².
Vizaĝo
La vizaĝo estas la antaŭa parto de la homa kapo de frunto al mentono, inkluzivante de la kapo, hararo, frunto, brovoj, okuloj, nazo, vango, buŝo, lipoj, dentoj, haŭto kaj mentono. La vizaĝo estas uzata por vizaĝaj esprimoj, aspekto kaj identigado inter aliaj homoj, nome mieno.
Grimaco estas vola aŭ nevola streĉo de la vizaĝaj muskoloj, kiu misformas la trajtojn, donante al ili neordinaran kaj ofte ridindan aspekton.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vizaĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Dóra Jancsó
Dóra Jancsó [janĉO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jancsó Dóra estas hungara aktoro, kantisto (operoj, operetoj, muzikaloj).
Dóra Jancsó naskiĝis la en Kazincbarcika
Biografio
Dóra Jancsó maturiĝis en arta mezlernejo en Nyíregyháza, poste ŝi akiris aktoran diplometon en akademio en Budapeŝto en 1999. Ŝia ĉefinstruisto estis György Pethes. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 2015 ŝi ne ligiĝas al teatro. Ŝi lernis private kantoteknikon de Magda Nádor, fine ŝi akiris diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2019. Ŝi ricevis aktorajn premiojn inter 2011-2013. Ŝiaj signifaj instruistoj estis Tibor Csizmadia kaj Gergely Kocsis.
Paraskevo
Paraskevo, el la greka παρασκενη’, latine Parasceves, estas vorto uzita de la kvar evangeliistoj por signifi preparon: preparo al la religia sabato, ĉi-kaze al la paska festo. Laŭ la religia praktiko de la hebreoj, tiu preparo enkluzivas interalie la nutraĵpreparon por ne oni ne estu devigata tion fari dum la posta festa tago. Tiel difinita, paraskevo=preparo ne multe interesas enciklopedion; sed ĉi-kaze la evangeliistoj ĝin uzis por rakonti pri la lasta vespermanĝo de Jesuo Kristo kun la apostoloj: vidu Mt 27:62; Mk 15:42; Lk 23:54; Jo 19:31,42. Legante tiujn atestaĵojn oni trafas ion neklaran, eble malsaminforman: fakte, laŭ la tri sinoptikaj evangelioj, la vespermanĝo celebrita de Jesuo kun la apostoloj estis vespermanĝo paska; sed Johano, kiu pri tiu paskeco nenion diras favore aŭ kontraŭe, en 18:28 kaj en 19:42 klare informas ke la ĉefhebreoj ne jam manĝis la Paskon kiam Jesuo mortis: fakte ili rifuzas eniri paganan domon de Pilato por ne fali en malpurigadon kiu malpermesus paske vespermanĝi. Do, por ili tiu ne estis la paska tago, sed la paraskevo.
Kiel ekspliki tiujn malsamajn informojn? Se la malsamajo ne multe preokupas kristanaron, ĝi fakte ardigas diskutojn inter ekzegezistoj kaj historiistoj kiuj elpensis diversajn solvojn. El tiuj ci-tie apenaŭ menciendas unu: la skribintoj sekvis malsamajn kalendarojn, kies spuroj troviĝas ankaŭ en la religia praktiko.
Eksteraj ligiloj
Ĵon L. McKenzie, Dictionary of the Bible by The Bruce Publiŝing Company, New York.
Tajlando
Tajlando aŭ Tajujo estas lando situanta en Sudorienta Azio sur la Hindoĉina Duoninsulo. Ĝis 1939, kaj dum la jaroj 1945-1949, la lando nomiĝis Siamo; tiu nomo estas etne neŭtrala, dum "Tajlando" emfazas la dominantan rolon de la tajoj super aliaj popolgrupoj en la lando. Kun loĝantaro de preskaŭ 70 milionoj da personoj, ĝi estas 513 120 km² etenda. Tajlando limas norde kun Birmo kaj Laoso, oriente kun Laoso kaj Kamboĝo, sude kun la Golfo de Tajlando kaj Malajzio, kaj okcidente kun la Andamana Maro; ĝi kunhavas marlimojn kun Vjetnamo sudoriene, kaj kun Indonezio kaj Barato sudokcidente. Bangkoko estas la landa ĉefurbo kaj la plej granda urbo de la lando.
Tajaj popoloj migris el sudokcidenta Ĉinio al kontinenta Sudorienta Azio el la 6a ĝis la 11a jarcento. Hindiigitaj regnoj kiel Mon, la Kmera imperio kaj Malajaj ŝtatoj regis en la regiono, konkurence kontraŭ Tajaj ŝtatoj kiel la Regnoj Ngoenyang, Suĥothai, Lan Na kaj Aĝuthaja, kiuj rivalis inter si ankaŭ unu kontruax alia. Kontakto kun eŭropanoj startis en 1511 pere de portugala diplomata misio el Aĝuthaja, kiu iĝis regiona povo ĉirkaŭ la fino de la 15-a jarcento. Aĝuthaja atingis sian pinton dum la 18-a jarcento, ĝis ĝi estis detruita en la Birm–Siama Milito (1765–1767). La reĝo Taksin tuj reunuigis la fragmentitan teritorion kaj establis la mallongdaŭran regnon Tonburi. Li estis sukcedita en 1782 de Rama la 1-a, nome Buddha Yodfa Chulaloke, unua monarko de la nuntempa Ĉakria dinastio. Tra la epoko de la okcidenta imperiismo en Azio, Siam restis la nura lando en la regiono kiu evitis koloniigon fare de eksterlandaj povoj, kvankam ĝi ofte estis devigita fari teritoriajn, komercajn kaj jurajn koncedojn en malegalecaj traktatoj. La Siamae sistemo de registaro estis centrita kaj transformita en moderna unuiga absoluta monarkio en la regno Chulalongkorn. En la Unua Mondmilito, Siam deflankiĝis kun la la Aliancanoj, politika decido kadre de klopodoj por ŝanĝi la malegalecajn traktatojn. Post la sensanga revolucio en 1932, ĝi iĝis konstitucia monarkio kaj ŝanĝis sian oficialan nomon al Tajlando, kaj poste iĝis aliancano de Japanio en la Dua Mondmilito, denove aprtiĝante sin el okcidenta imperiismo kaj en la ondo de aziismo. Fine de la 1950-aj jaroj, militista puĉo estrita de kampomarŝalo Sarit Thanarat revivigis la historie influan rolon de la monarkio en politiko. Tajlando iĝis grava ne-NATO aliancano de Usono, kaj ludis gravan kontraŭkomunistan rolon en la mondoregiono kiel membro de la malsukcesa SEATO, sed el 1975 klopodis por plibonigi la rilatojn kun la komunista Ĉinio kaj aliaj najbaroj de Tajlando.
Alexander William Williamson
Alexander William Williamson (1824-1904) estis skota kemiisto kaj docento, konata dank'al la etera sintezo de Williamson. Li estis profesoro de kemio en la Universitata Kolegio de Londono, kie li laboris ekde 1855 ĝis sia emeretiĝo en 1887. Kiam li provis konfirmi eksperimenton de Charles Gerhardt por sintezi la butilakoholon, li reakciis la kalian etanolaton (kiu estas la kalia salo de la etanolo) kun etila jodido, kaj sukcesis la duetilan eteron (kaj ne la normalan butanolon).
Poiseul-la-Grange
Poiseul-la-Grange estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Tajlando
Unuaj imperioj
La unuaj imperioj en la nuntempa Tajlando estis fonditaj de la etno Mon. Tiuj imperioj staris sub la influo de la imperio Funan. En la 3-a jarcento, la epoko de la plej granda disvastiĝo, Funan posedis grandajn partojn de Tajlando. Setlejaj centroj en tiu epoko estis verŝajne Lamphun kaj Nakhon Pathom. De la 9-a ĝis la 12-a jarcento multaj partoj de sudorienta Azio estis regitaj de la kmeroj, kiuj disvastigis sian potencon jam sub la reĝo Jajavarman la 4-a super la tuta nordorienta Tajlando. Gravaj urboj de la kmeroj troviĝis en la nuntempaj Ajuthaja kaj Lopburi.
Poiseul-la-Grange
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Alexander William Williamson
Vidu ankaŭ
<Gallery> WilliamsonEtherSynthPhenoxyaceticacid.svg| Sintezo de Williamson Iodethane.svg| Etila jodido Diethyl ether chemical structure.svg| Sulfata etero Sodium_ethoxide_formula_V.1.svg| Natria etanoato J%C3%B6ns_Jakob_Berzelius.jpeg| Jöns Jakob Berzelius (1779-1848) </Gallery> <Gallery> Leopold_Gmelin.jpg| Leopold Gmelin (1788-1853) Tower_of_london_from_swissre.jpg| Thomas Hewitt Key (1799-1875) Justus_von_Liebig_NIH.jpg| Justus von Liebig (1803-1873) Auguste_Laurent2.JPG| Auguste Laurent (1807-1853) Gerhardt_Charles.jpg| C. F. Gerhardt (1816-1856) Rudolf Clausius 01.jpg| Rudolf Clausius (1822-1888) Kaoru_Inoue_4.jpg| Inoue Kaoru (1836-1915) Endo_Kinsuke.png| Endō Kinsuke (1836-1893) Mitscherlich_Alexander_Chemiker.jpg| Alexander Mitscherlich (1836-1918) It%C5%8D_Hirobumi.jpg| Itō Hirobumi (1841-1909) Inoue_Masaru.jpg| Inoue Masaru (1843-1910) Bitchu_Matsuyama_Castle_5.JPG| Katayama Masao (1877-1961) </Gallery>
Poiseul-la-Grange
Geografio
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵoj
La vilaĝo estis bieno de la abatejo de Fontenay. La preĝejo Sankta-Katarino estas.
Rychmburk
Rychmburk estas burgo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim proksimume tri kilometrojn oriente de la urbo Skuteč, en vilaĝo Předhradí, sur krutaĵo super la valo de rivereto Žejbro (Ĵejbro) kaj ĝia maldekstra alfluo Lešanský rivereto.
Konstruaĵo
La burgo Rychmburk, origine nomata "Burgo de Tas", ekestis en la 14-a jarcento. En historiaj fontoj ĝi estis plej frue nomata en la jaro 1325. Bildoj de la burgo ankoraŭ en la pasinta jarcento prezentas ĝin en dominanta nekonkerebla situo sur rokaĵo kun krutaj vandoj. Estas evidente, ke per nuntempa arbarigo de la valo estis origina fortimiga efiko de la areo malriĉigita. La burgo, kiu dum tuta tempo de sia ekzisto ne ĉesis servi kiel loĝsidejo, trapasis malsimplan konstruan evoluon. Sed ĝia baza dispozicia formo estis difinita jam ĉe la fondo komence de la 14-a jarcento. Horizontala projekciaĵo formas relative regulan oblongon, kies perimetron limigis firma "pakmurego" kaj alirvojon de la sudokcidento gardis ega fosaĵo, nuntempe volbita per ŝtona ponto. Sur la suda enirflanko estis fortega ronda turo, kiu gardis kontraŭ malamikoj la loĝejan parton situantan sur la kontraŭa dispozicio en la plej sekura loko. En tempo de Jindřich el Valdštejn en la jaroj 1530 ĝis 1540 estis la burgo rearanĝita je renesanca kastelo kaj en la jaroj 1793 ĝis 1798 koste de Filip Kinský estis faritaj barokaj aranĝoj. El la origina konstruaĵo konserviĝis nur 30 m alta turo kun leterforma sgrafiaĵo sur puco kaj kun konusforma tegmento, parte gotikaj embrazuroj kaj kantilevroj - resto de la korbelfenestroj. La plej malnovan periodon de la burgo rememorigas gotikaj volbitaj keloj kaj gotikaj kaj renesancaj volboj en la unua kaj la dua etaĝoj. Sed la ĉefa ŝanĝo, kiun venigis la malfrugotika tempo ĉirkaŭ la jaro 1500, estis konstruo de fortigita antaŭburgo en tiam nekutima grandeco, de urbeto Předhradí. Ĝia dispozicio apartenas al la plej bone konservitaj siaspecaj urboplanaj formoj en Ĉeĥio.