cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pitagora agordo
Unuan fojon la komponistoj de la muziko de l' „trecento“ (14-a jarcento) en Italio provis establi la tercion kiel konsonanta intervalo, sed nur dum la dua duono de la 15-a jarcento, dum la muzika transiro de la mezepoko al la renesanco, komencis fundamenta ŝanĝo de la aŭskultkutimoj, je kiu oni sentis la tercion konsonanta kaj reciproke la kvarton malkonsonanta. Por tiaspeca muziko la pitagora agordo estis konsiderata neadekvata. Unua rimedo kontraŭ tio konsistis en tio, ŝanĝi la situon de la lupokvinto. Oni metis ĝin nun inter B kaj F#, ĉar tiamaniere ekestis bonsonaj, preskaŭ puraj tercioj (D — F#, E — G#, A — C# kaj B — D#). Fakte je tio temas pri diminuitaj kvartoj (D — Gb, E — Ab, A — Db kaj B — Eb), kiujn oni intence aplikis en la praktika muzikado (ekz. en la Buxheimer Orgelbuch, ekestinta inter 1460 kaj 1470). Menciita estas la situo de la lupokvinto inter B kaj F# de Ramis de Pareja en sia Musica practica (Bolonjo 1482).
Ekzemplo
Por krei diatonan skalon sur la baztono C oni agordas − distance de puraj kvintoj − jenajn tonojn:
... F — C — G — D — A — E — B ...
Ordigante tiujn diatone, oni ricevas jenan gamon:
Jan Sztaudynger
Jan Izydor Sztaudynger (naskiĝis la 28-an de aprilo 1904 en Krakovo, mortis la 12-an de septembro 1970 samloke) – pola poeto, aŭtoro de komediaj poemetoj, satiristo, teoriisto de pupteatro, tradukisto.
Vivo
Jan Sztaudynger naskiĝis en familio german- kaj francdevena. Filo de Izydor Jan Józef kaj Anna el domo Kokowska.
Li frekventis al Modela Ekzerc-Lernejo ĉe Instruista Seminario en Krakovo. Post eksplodo de la unua mondmilito evakuiĝis kun la gepatroj al Brno en Moravio, kie daŭrigis lernadon en Privataj Polaj Gimnaziaj Kursoj. En 1915 eklernis en la Dua Gimnazio je la nomo al Reĝo Johano Sobieski en Krakovo. Post ĝia fino kaj abituro ekstudis la polan kaj germanan filologiojn en Jagelona Universitato. En 1923 finis unujarajn Pedagogiajn Studojn, unu jaron poste doktoriĝis pri filozofio surbaze de la laboraĵoj: Rilato de Garczyński al religio kaj Influo de Goethe al Garczyński.
Post fino de la studoj Sztaudynger iĝis instruisto de la pola lingvo en gimnazio je la nomo al Ladislao la 2-a Jogajlo en Dębica, kaj post soldatservo en Substandardista Lernejo de Infanterio en Zaleszczyki (Podolio) translokiĝis al Bydgoszcz, kie lekciis dum duonjaro en Vira Instruista Seminario. En 1930 translokiĝis al Poznań, kie dum kvar jaroj lekciis en Instruista Seminario je la nomo al Ewaryst Estkowski. Edziĝis al Zofia Jankowska, en 1933 naskiĝis filino Anna. En 1934 iĝis lekciisto de Ŝtata Fakultata Lernejo, kie lekciis (1938–1939) pri pupteatro.
Post eksplodo de la dua mondmilito kune kun la familio estis arestita de germanoj, setligita en tranzita koncentrejo en distrikto Sandomierz. En Opatów partoprenis sekretan instruadon sur la gimnazia nivelo.
Miller
Famaj portantoj:
Jan Sztaudynger
Esperanto
"Tysiąc mów na świecie, jak tysiące liści - W jedno drzewo je łączą, kto ? - esperantyści." (Jan Izydor Sztaudynger)
"MALPERMESO"
"Malpermeso - la plej bona propagando." (Jan Izydor Sztaudynger)
Ganterschwil
Ganterschwil estas komunumo en la elektodistrikto Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1168 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La komunumo Ganterschwil situas ĉe la bordo de la riveroj Necker en Togenburgo kaj Turo proksime de ilia kunfluejo, kiu troviĝas iom pli norde en la komunumo Lütisburg. Oriente, norde kaj sude la komunuman limon do formas riveroj, tio kaŭzas, ke nur de la suda flanko la komunumo atingeblas sen transiri ponton. Al la komunumo apartenas krom la kerna vilaĝo Ganterschwil ankaŭ la setlejoj Anzenwil, Bleiken, Tobel, Aewil kaj Oetschwil.
Vidindaĵoj
En la pastra preĝejo, kiu estas unuan fojon menciita en la jaro 1361, ekzistas freskoj el mezepoko, malkovritaj kaj restaŭritaj en la jaro 1941 kaj metitaj sub la protekto de la Svisa Konfederacio.
Trafiko
Ganterschwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 16 de Wil al Watwil pasas okcidente de la rivero Turo tra la teritorio de la najbara komunumo Bütschwil. Tra Ganterschwil pasas la Sankt-Gala regionvojo n-ro 30 de Neckertal al Lütisburg, krome flanka vojo kondukas de Bütschwil al Ganterswil. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtobuslinio 767 de Flawil tra Rindal, Lütisburg kaj Ganterschwil al Bütschwil.
Historio
La unua skriba mencio de Ganterschwil datiĝas de la jaro 779 en terendonacdokumento al la Monaĥejo Sankt-Galo sub la nomo Cantrichesvilare. Sinjoro Wenzelaus de Ganterschwil ebligis en la jaro 1150 per donaco de terenoj la fondiĝon de la Abatejo Sankt-Johano en la Supra Togenburgo. La hodiaŭa blazono de Ganterschwil estis la blazono de tiu nobelo. Iom post iom la tereno kaj bienoj de la nobeloj de Ganterschwil transiris al la Grafoj de Togenburgo. Ĝian hodiaŭan formon kiel sendependa politika komunumo Ganterschwil ricevis post la fiasko de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 kadre de la fondiĝo de la nuna Kantono Sankt-Galo.
Ernest Vardanean
Ernest Vardanean estas moldava ĵurnalisto kaj politika sciencisto, kiu loĝis en Ĉednestrio. Li estis arestita la 7-an aprilo de 2010 de ĉednestria ŝtata sekureca agentejo en Tiraspolo kaj akuzita pri ŝtata perfido kaj spionado por Moldavio.
Biografio
Ernest Vardanean naskiĝis en Erevano; lia familio translokiĝis en Moldavio post la tertremo Leninakan. Vardanean studentiĝis ĉe la fakultato de politika scienco de la Moldava Ŝtata Universitato; li parolas kvin lingvojn. Li kandidatiĝis por baloto en ĉednestria parlamento, sed lia kampanjo malsukcesis. Li estas unu el la fondintoj de la Ĉednestria Armena Asocio kaj membro de ĝia estraro.
Vardanean laboris por la rusia interreta novaĵagentejo Nova Regiono en Tiraspolo. En 2009, li ankaŭ eklaboris en gazeto Puls en Kiŝinevo, kiu aktive kritikis ĉednestriajn aŭtoritatojn. Li estis konata en Moldavio pro sia ofte kritika raportado pri ŝtatoficistoj kaj aferoj de publika intereso. En 2009, Vardanean estis elektita por pozicio en la Sekretariejo de la Unuiĝintaj Nacioj.
Nuntempe, Ernest Vardanean estas konsilanto de prezidanto de Moldavio.
Krima procesado
La 7-an aprilo, grupo de armitaj agentoj de ĉednestria ministerio de ŝtata sekureco arestis Vardanean en lia hejmo en Tiraspolo kaj akuzis lin pri kunlaboro kun moldava sekreta servo. La 11-an majo, li parolis en ĉednestria ŝtata televido, kie li konfesis, ke li estas spiono. Vardanean diris, ke li estis varbita de Nicolae Botezatu, kunlaboranto de moldava sekureca agentejo, en majo de 2001, kiam li estis studento de la kvara kurso de universitato. La advokato asertas, ke Vardanean estis devigita konfesi tion, kion li ne faris (supozeble por ekhavi renkontiĝon kun sia edzino Irina). Lia familio kaj amikoj ankaŭ pensas, ke li estis devigita konfesi sub premo.
Liberiĝo
En majo 2011 la estro de Ĉednestrio Igor Smirnov signed subskribis dekreton de amnestio de Vardanean. Post la liberiĝo, Ernest Vardanean kaj lia familio trovis en Kiŝinevo, de kie li iĝis universitata preleganto kaj blogisto.
Privata juro
La privata juro estas unu branĉo de juro, kontraste kun la publika juro.
La privata juro estas la aro de la juraj normoj, kiuj aplikiĝas al la privataj personoj, kaj kiuj regas la rilatojn inter tiuj personoj.
La privata juro ampleksas jenajn kampojn:
Bubastiso
Bubastiso (Βούβαστις,, pr-bAstt, Bubastus, ‏تل بسطة‎‎ [Tell Basta]) estis urbo en Antikva Egiptio, pli ekzakte en la Nila Delto de ties norda parto Suba Egiptio, kaj estis centro de la kulto de la diino Bastet. Tell Basta estas araba nomo de la urbo, kiu signifas "Monteto de Bastet". Bubastiso estas ofte identigita kun la biblia Pi-Beset (פי-בסת).
Situo kaj mastrumado
Bubastis estis lokita en la sudorienta parto de Nildelto, sur la orienta bordo de la Pelusa riverbranĉo. Administrado de la urbo estis bazita sur la plantado de cerealoj, ĉar Bubastiso estis lokita en la ĉefa zono de produktado de grenoj en la Mediteranea regiono — Suba Egiptio. Eĉ antaŭ la apero de la urbo, proksime 5-a jarmilo a.K., la egiptaj triboj havis terkultivadajn komunumojn, kie ili kreskis hordeon, tritikon, fagopiron, linon. Tie ankaŭ estis disvastigita brutproduktado - ili reproduktigis brutojn, ŝafojn, hejmajn kaprojn kaj suedojn. Konstruo en Bubastiso estis kondukita ĉefe kun uzado de importitaj materialoj (en templlaboro estis ofte uzata ruĝa granito), kiu estis kunportita sur Nilo el Supra aŭ Alta Egiptio al Nubio. Disvolviĝon de komerco helpis trovo de grava transtera vojo el Egiptio al la orienta Sinajo (importo de kupro, turkiso), al Palestino (importo de ligno, porfiro), ktp. Ankaŭ la kanalo de Faraonoj, antaŭaĵo de Sueza Kanalo, disvastigis maran komercvojon al sudo.
Historio
Bubastis funkciis kiel la ĉefurbo de la nomoso de Am-Khent, la Bubastito-nomoso, la 18-a nomoso de Malsupra Egiptujo. Bubastiso estis situanta sudokcidento de Taniso, sur la orienta flanko de la Pelusa brako de Nilo. La nomoso kaj grandurbo de Bubastiso estis asignitaj al la Calasiriana dividado de la egipta milita kasto.
Ĝi iĝis reĝa loĝejo post Ŝeŝonk la 1-a, la unua reganto de la 22-a dinastio, iĝis faraono en 943 a.K. Bubastiso estis ĉe ĝia alteco dum tiu dinastio kaj la 23-a. Ĝi malkreskis post la persa konkero de Kambizo la 2-a en 525 a.K., kiu anoncis la finon de la Saite 26-a dinastio kaj la komencon de la Aĥemenida dinastio.
La sekvanta estas la priskribo kiun Herodoto donas de Bubastis, ĉar ĝi ekaperis baldaŭ post la periodo de la persa invado, 525 a.K., kaj Hamilton rimarkas ke la plano de la ruinoj rimarkinde motivas la precizecon de tiu historia ĉeestinto.
"Temploj ekzistas pli vaste kaj pli multekoste ol tiu de Bubastis, sed neniu tiel plaĉaj rigardi. Ĝi estas post la sekva modo. Krom ĉe la enirejo, ĝi estas ĉirkaŭita de akvo: por du kanaloj disbranĉiĝas de la rivero, kaj kuras ĝis la enirejo al la templo: ankoraŭ nek kanalo intermiksiĝas kun la aliaj, sed oni estas sur tiun flankon, kaj la alia sur tion. Ĉiu kanalo estas cent piedoj larĝaj, kaj ĝiaj bankoj estas vicitaj kun arboj. La Propileo estas sesdek futoj en alteco, kaj estas ornamitaj per skulptaĵoj (verŝajne intajloj en krizhelpo) naŭ futojn altaj, kaj de elstara metio. La Templo estanta en la mezo de la grandurbo estas rigardita malsupren sur de ĉiuj flankoj kiam vi ĉirkaŭpromenas; kaj tio venas de la centro estinte levita, dum la templo mem ne estis movita, sed restas en sia origina loko. Proksime la templo tie iras muro, ornamita per skulptaĵoj. Ene de la ĉemetaĵo estas arbareto de justaj altaj arboj, plantitaj ĉirkaŭ granda konstruaĵo en kiu estas la kopifiguro (de Bast). La formo de tiu templo estas kvadrata, ĉiu flanko estanta stadiono en longo. En linio kun la enirejo estas vojo konstruis de ŝtono proksimume tri stadilongaj, gvidado orienten tra la publika merkato. La vojo estas proksimume 400 futojn (120 m) larĝa, kaj estas laŭflankita superante altajn arbojn. Ĝi kondukas al la templo de Hermeso."
Religio
Bubastiso estis centro da kultado por la kateca diino Bast, ankaŭ nomita Bastet (substrekante la virinecan finantan t), aŭ eĉ Bubastiso (laŭ la grandurbo), kiun la antikvaj grekoj identigis kun Artemiso. La kato estis la sankta kaj stranga besto de Bast, kiu estas reprezentita kun la kapo de kato aŭ leonino kaj ofte akompanas la diaĵon Ptaho en monumentaj surskriboj. La tomboj ĉe Bubastiso estis sekve la ĉefdeponejo en Egiptio de la mumioj de la kato.
La plej eminentaj ecoj de la grandurbo kaj nome da Bubastiso estis ĝia orakolo de Bast, la grandioza templo de tiu diino kaj la ĉiujara procesio en honoro de ŝi. La orakolo akiris en populareco kaj graveco post la enfluo de grekaj setlantoj en la Delta, ekde la identigo de Bast kun Artemiso altirita al sia sanktejo kaj indiĝenaj egiptoj kaj fremduloj.
La festivalo de Bubastiso estis la plej ĝoja kaj belega de ĉiuj en la egipta kalendaro. Herodoto priskribis ĝin detale:
"Barkoj kaj riveraj veturiloj de ĉiu formo, plenigita kun viroj kaj virinoj, flosis kviete laŭ la Nilo. La viroj muzikis per lotusaj flutoj, la virinoj per cimbaloj kaj tamburinoj, kaj kiu ne havis instrumenton akompanis la muzikon per manfrapado kaj dancoj, kaj aliaj ĝojaj gestoj. Tiel ili faris dum ili estis sur la rivero, sed kiam ili venis al urbo riverborda, la barkoj estis fiksitaj per ŝnuroj, kaj la pilgrimoj elŝipiĝis, kaj la virinoj kantis, ludeme mokis la virinojn de tiu urbo kaj ĵetis siajn vestaĵojn super iliaj kapoj. Kiam ili atingis Bubastison, ili okazigis mirakle solenan festenon: kaj pli da vino trinkiĝis en tiuj tagoj ol en la tuta resto de la jaro. Tia estis la maniero de tiu festivalo: kaj onidire tiom multaj kiom sep cent mil pilgrimoj festis la festenon de Bast en la sama tempo."
Kristana episkopejo
Pluekzistantaj dokumentoj mencias la nomojn de tri kristanaj episkopoj de Bubastiso de la 4-a kaj 5-a jarcentoj:
Elfosadoj
Ekde 2008, la german-egipta "Tell Basta Project" faris elfosadojn ĉe Bubastiso. Antaŭe, en marto 2004, bone konservita kopio de la Dekreto de Canopus estis malkovrita en la grandurbo.
Česlovas Liubomiras Tručionis
Česlovas Liubomiras Tručionis (naskiĝis la en Panevėžys, mortis la  en Kaunas) estis eldonisto kaj litova esperantisto.
Vivo
En 1953 li finis mezlernejon de Panevėžys (nun gimnazio) kaj samjare studentiĝis en loka Hidrodrenada teknika lernejo. Li fariĝis profesia drenisto, dum kelkaj jaroj ĝis emeritiĝo li laboris en gravaj postenoj de regiona administracio de Panevėžys. Pri Esperanto Č. Tručionis ekinteresi ĝis en 1959 kaj aktive agi en la movado komencis en 1988. En 1989 laǔ lia iniciato en Panevėžys estis fondita nova Esperanto-klubo "Revo". En 1993 li estis elektita prezidanto de la klubo. Post kelkjara paŭzo, kiam la klubon gvidis aliaj, en 2003, li denove fariĝis prezidanto de "Revo". Dum 1990-1995 li en Vilnius partoprenis kurson de tradukado kaj de tiu tempo esperantigis kelkajn verkojn de litovaj verkistoj al Esperanto. Laǔ iniciato de Č. Tručionis en Panevėžys estis fondita eldonejo de E-literaturo. Tie aperis ankaŭ lia antaǔlasta traduklaboro “Ombro de meditoj: aforismoj kaj miniaturoj” (la aǔtoro Leonas Bušma). La lasta estis la novelo de J. Kundrotas “Vekiĝu” (pri tragikaj litovaj libroportistoj en epoko de cara jugo). Antaǔ lia enhospitaligo ĝian tekston por publikigo ricevis "Litova Stelo”. Cetere, Č. Tručionis kontrolis la lingvon de samurbaj esperantistoj kaj redaktis multajn eldonaĝojn de tiu kluba eldonejo. Dum 1999 - 2000 li eldonadis informbultenon "Lumturo", destinitan por esperantistoj de sia regiono.
Fido
Fido povas signifi konfidon al persono aŭ objekto, kredon je Dio aŭ al io ajn, aŭ sistemon de religia kredo. La esenco de fido estas ke ĝi estas science nepravigebla. Ĝi estas bazata en personaj travivaĵoj kaj sentoj. Malsama ol espero, ke indikas deziron por la estonteco, la koncepto de fido entenas atendo kun elemento de certigo.
Sankta Paŭlo, apostolo de Jesuo Kristo, provizis al ni eble la plej koncizan difinon de fido: La fido estas realigo de esperataĵoj, provado de aferoj ne vidataj (Hebreoj 11:1).
Kvankam la parolo fido havas multajn nuancojn da signifo, ĉe la fino ĝi restas realigo de esperataĵoj, provado de aferoj ne vidataj.
El religia vidpunkto, "fido" estas la kredo je speciala dogmoj, kiuj formas la diversaj religiojn.
Pri fidindeco de diraĵo, memoru ke senescepte ĉiuj artikolo de Vikipedio, ekzemple, estas nur tiom fidinda, kiom fidindaj estas la fontoj, kiujn ĝi citas. Pri fontoj oni konsideru referencoj kaj historiaj fontoj
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri fido en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Ramsen
Ramsen havas diversajn signifojn:
Listo de kontinentoj laŭ loĝantaro
Tio estas listo de la loĝantaro de ĉiuj ĉefaj kontinentoj.
Jost Amman
Jost AMMAN (13a de Junio, 1539 – 17a de Marto, 1591) estis svis-germana artisto, fama ĉefe pro siaj lignogravuraĵoj, faritaj ĉefe por libroilustraĵoj.
Amman naskiĝis en Zuriko, filo de profesoro de Klasikaj studoj kaj Logiko. Li mem estis bone edukita. Oni konas malmulte pri sia persona historio krom la fakto ke li translokiĝis al Nurembergo en 1560, kie li civitaniĝis kaj plu loĝis ĝis sia morto en Marto 1591. Li laboris dekomence kun Virgil Solis, tiam ĉefa produktisto de libro-ilustraĵoj. Lia produktiveco estis tre rimarkinda, laŭ la aserto el unu el liaj disĉiploj, kiu diris ke la desegnoj kiujn li faris dum periodo de kvar jaroj plenigus fojnĉaron. Granda nombro de liaj originaj desegnoj estas en Kupferstichkabinett Berlin. Ĉirkaŭ 1,500 presaĵoj estas atribuitaj el li. Li estis unu el la lastaj ĉefaj produktistoj de lignogravuraĵo por libroj, ĉar dum lia kariero gravuĵaroj estis laŭgrade faritaj por plenumi tiun rolon. Kvankam kiel plej el artistoj por lignogravuraĵoj, li normale uzis specialistan formschneider por tranĉi la blokon de siaj desegnoj, li foje metis kaj tranĉilon kaj plumon en sia subskribo en presaĵoj, sugestante ke li foje tranĉis siajn proprajn blokojn.
Serio de gravuraĵo farita de Amman pri la reĝoj de Francio, kun mallongaj biografioj, aperis en Frankfurto en 1576. Li faris ankaŭ multaj el la lignogravuraj ilustraĵoj por la Biblio publikigita en Frankfurto de Sigismund Feierabend, kaj por topografia esplorado de Bavario fare de Philipp Apian. Alia seria laboro, nome Panoplia Omnium Liberalium Mechanicarum et Seden-tariarum Artium Genera Continens, enhavanta 115 platojn, estas de granda valoro. La desegnomaniero de Amman estas ĝusta kaj spirita, kaj lia liniaro de detaloj de kostumoj estas ĝisfunda kaj akurata. Pentraĵoj oleaj kaj survitraj estas atribuitaj al li, sed neniu estis identigita.
Hespero
Hespero (helene  Ἕσπερος, latine  Hesperus aŭ Eosphorus) estis en la helena mitologio filo la diino de matena ĉielruĝo Eoso kaj la Titano Astraio. Kiel lia patro estas ankaŭ nomata Giganto Atlaso aŭ Kefalo, filo de la dio Hermo.
Jost Amman
Amman mortis en Nurembergo, Bavario, 51jaraĝa.
Hespero
Hespero estas dio de la matena stelo kaj same ĝia perzonigo. Li leviĝis sur la ĉielo ankoraŭ antaŭ Eoso, diino de la matena ĉielruĝo, Aŭroro. Li estas ankaŭ nomata Vesperstelo, se li leviĝis vespere. Lia alia nomo estas Lucifero.
En mitoj li estas prezentata patro de la traĥinia reĝo Keikso, fanatika maristo, kiu pagis pro sia senbrida aŭdaco kaj dum sovaĝa tempesto suferis ŝippereon kaj estis ĵetita bordon. Lia edzino Alkiono volis morti kun li, sed dioj nepermesis tion kaj transformis ilin en alcedojn. En la roma mitologio Hespero aperas sub la nomo Lucifero. Nur multe pli malfrue en la kristanaj libroj li rolas inferan princon pro sia rezista rilato al la Dio.
Ramstedt (apartigilo)
Ramstedt havas plurajn sencojn. Bv. elekti:
Bekabado
Bekabado uzbeke Бекобод [Bekabad], ruse Бекабад [Bekabad] estas urbo en orienta Uzbekio, en la Provinco Taŝkento. En la loknomo abad signifas: urbego. Ĝis 1964 la grandurbo estis konata kiel Begovat.
Geografio
Bekabado situas sur montetaro laŭ ambaŭ benkoj de rivero Sirdarjo proksime de la landlimo de Taĝikio. Kokando troviĝas 24, Margilan 47, Fergano 55, Namangano 58, Andiĝono 98, Angren 99, Ĉirĉik 166, Taŝkento 181, Ĝizaĥo 290, Samarkando 376, Navojo 497, Karŝio 501, Termezo 507, Buĥaro 583, Urgenĉo 891, Nukus 985 kilometrojn.
Historio
Bekabado estis origine produktejo pri cementoj. Inter 1942-1944 ankaŭ ŝtalofabriko estis konstruita. Iom poste ankaŭ akvoenergia centralo konstruiĝis proksime, kiu donis ankaŭ irigaciakvojn. Bekabado ricevis urban statuson en 1945.
Ekonomio
Bekabado restas grava industria urbo en la sendependa Uzbekio. Krom la menciitaj ekzistas ankaŭ brikofabriko, nutraĵindustrio kaj oni okupiĝas ankaŭ pri kotonoj.
Eduko
Bekabado estas hejmo de medicina instituto kaj faklernejo. Ekzistas ankaŭ 17 mezlernejoj, du muziklernejoj.
Klimato
Bekabado situas en kontinenta klimato kun malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj. La jara preciptaĵo estas averaĝe 441 mm, en ĉiuj monatoj pluvas aŭ neĝas, sed inter novembro-marto foje frostas, tamen inter majo-septembro iomete pluvas pli. la temperaturo atingas 30 gradojn.
Olmekaj kolosaj kapoj
La Olmekaj kolosaj kapoj estas almenaŭ dek sep monumentaj ŝtonreprezentadoj de homkapoj skulptitaj el grandaj bazaltaj rokoj. La kapoj originas de minimume antaŭ 900 a.K. kaj estas karakterizaĵo de la Olmeka civilizo de antikva Mezameriko. Ĉiuj portretas maturajn virojn kun karnoplenaj vangoj, plataj nazoj, kaj iomete krucaj okuloj; iliaj fizikaj karakterizaĵoj egalrilatas al tipo kiu daŭre estas ofta inter la loĝantoj de Tabasko kaj Veracruz. La dorsaj flankoj de la monumentoj ofte estas plataj. La rokoj estis alportitaj de la montoj Sierra de los Tŭtlas de Veracruz. Konsiderinte ke la ekstreme grandaj slaboj el ŝtono uzitaj en ties produktado estis transportitaj super grandaj distancoj, postulante grandan interkonsenton de homa iniciato kaj resursoj, supozeble la monumentoj reprezentas portretojn de potencaj individuaj olmekaj regantoj. Ĉiu el la konataj ekzemploj havas karakterizan kapvestaĵon. La kapoj estis diverse aranĝitaj en linioj aŭ grupoj en gravaj olmekaj centroj, sed la metodo kaj loĝistiko kutime uzita por transporti la ŝtonon al tiuj ejoj restas neklaraj.
La eltrovo de kolosa kapo en Tres Zapotes en la deknaŭa jarcento spronis la unuajn arkeologiajn enketojn de Olmeka kulturo fare de Matthew Stirling en 1938. Dek sep konfirmitaj ekzemploj estas konataj de kvar ejoj ene de la Olmeka kernregiono en la Golfbordo de Meksiko. La plej multaj kolosaj kapoj estis skulptitaj de sferaj rokoj sed du de San Lorenzo Tenochtitlán estis re-ĉizitaj de masivaj ŝtontronoj. Kroma monumento, en Takalik Abaj en Gvatemalo, estas trono kiu eble estis ĉizita de kolosa kapo. Tio estas la nura konata ekzemplo de ekster la Olmeka kernregiono.
Datigi la monumentajn restaĵojn malfacilas pro la movado de multaj el ili for de iliaj originaj kuntekstoj antaŭ arkeologia enketo. La plej multaj estis datrilatitaj al la Komenca Antaŭklasika Periodo (1500-1000 a.K.) kun kelkaj al la Meza Antaŭklasika Periodo (1000-400 a.K.). La plej etaj pezas 6 tunojn, dum la plej granda estas diverse taksita kiel peza 40 ĝis 50 tunojn, kvankam ĝi estis prirezignita kaj lasita nefinita proksime al la fonto de sia ŝtono.
72012 Terute
72012 Terute estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia programo BATTeRS (Bisei Asteroid Tracking Telescope for Rapid Survey) elde la observatorio de Bisei (gubernio Okajama, Japanio).
La nomo "Terute" devenas de antikva legendo de Sagamihara (gubernio Kanagavo), implicanta tragikan amaferon. Restaĵoj datiĝantaj de la paleolitiko estis trovitaj ĉirkaŭ la urbo. Dum la festivalo de 2012, temanta pri la universo, multenombraj civitanoj aprobis la nomon por tiu objekto.
Kató Lomb
Kató LOMB, naskiĝis kiel Katalin Szilárd (Pécs, 8-a de februaro 1909 – Budapeŝto, 9-a de junio 2003) hungara interpretistino, tradukistino, hiperpoligloto kaj unu el la unuaj interpretistoj en la mondo kiuj samtempe interpretis. Ŝi prenis la familinomon de sia edzo, Frigyes Lomb.
Komence ŝi doktoriĝis pri fiziko kaj kemio, sed pro sia interesiĝo ŝi baldaŭ turnis sin al la lingvoj. Ŝi interpretis en naŭ aŭ dek lingvoj (en kvar eĉ sen preparado), kaj ŝi tradukis fakliteraturon kaj legis beletron en ses lingvoj. Ŝi povis kompreni ĵurnalismon en dek unu pluaj lingvoj. Kiel ŝi esprimis sin, ŝi perlaboris monon entute per dek ses lingvoj (anglan, bulgaran, ĉinan, danan, francan, germanan, hebrean, hispanan, italan, japanan, latinan, polan, rumanan, rusan, rutenan, slovakan, ne kalkulante ŝian denaskan hungaran). Ŝi lernis ĉi tiujn lingvojn plejparte el propra forto, kiel aŭtodidakto. Ŝi preferis nomi sin kiel "lingvisto" (kontraste al "lingvoscienculo"), aludante al tia homo, kiu por praktikaj celoj, por satigi sian interesiĝon alproprigas multajn lingvojn.
Metodaro kaj principaro de lingvolernado laŭ Kató Lomb
Ŝia ŝlosilvorto estis antaŭ ĉio la interesiĝo: ĝi povas signifi la materialan utilon aŭ la intelektan altiriĝon, komune: motivado. Tio signifas, ke ni povas respondi la demandojn: "Kiom ĝi interesas min? Kion mi volas per ĝi? Kion ĝi signifas al mi? Al kio ĝi servas por mi?" Ŝi ne kredis je la tiel nomata lingvotalento. Ŝi ŝatis esprimi la lingvokapablon per la formo de frakcio, en kies numeratoro estas la motivado (per kio oni povas trovi almenaŭ dek minutojn ĉiutage eĉ apud la plej streĉata laboro), kaj en ties denominatoro la inhibicio (la timo pri ekparolo, mallerteco aŭ prirido). Laŭ ŝia konvinko ju pli forta estas la motivado en oni, kaj ju pli oni povas formeti la inhibicion, des pli baldaŭ oni povas alproprigi la lingvon.
Aŭtoleksio
Kiel ŝi esprimis sin, ŝi trafikis en la mondo de lingvoj per tri "aŭtoj", kies nomo estas aŭtoleksio, aŭtografio kaj aŭtologio. (El ĉi tiuj grek-originaj vortoj la aŭto- signifas mem, kaj la -leksio, -grafio kaj -logio signifas la legon, skribon kaj parolon.) La aŭtoleksio signifas la legon por mi mem: la libro, kiun mi malkovras sole, kiu prezentas novaĵon re- kaj refoje, kiun mi povas kunporti ien ajn, kiu ne tediĝas de la demandado.
Aŭtografio
La aŭtografio signifas la skribon por mi mem, kiam mi provas skribi pri miaj pensoj, travivaĵoj ĝuste en la lingvo kion mi lernas; ne gravas se ĝi estas stultaĵo, ne gravas se estas malkorekta, ne gravas se ie-tie unu vorto mankas.
Aŭtologio
La aŭtologio signifas la paroladon kun mi mem, kiam mi provas esprimi miajn pensojn, aŭ kion mi vidas sur la strato, en la lernata lingvo, mi babiladas kun mi mem.
Eĉ ŝi tediĝis de la artefabrikitaj dialogoj de lernolibroj, do ŝia plej ŝatata metodo estis, ke ŝi akiris originan romanon en iu lingvo komplete fremda por si, kies temo interesis ŝin (estu ĝi detektiva romano, amromano, aŭ eĉ teknika priskribo taŭgas), kaj el tiu ŝi divenis, deĉifris la bazojn de la lingvo: la esencon de la gramatiko kaj la plej gravajn vortojn. Ŝi ne lasis sin haltigi de la maloftaj, komplikaj esprimoj: ŝi transsaltis ilin, dirante: kio estas grava, tio montriĝos denove, se necesas, klarigos sin mem. ("Estas multe pli granda malbono, se la libro sengustiĝas en nia mano pro la multe da interrompoj, ol ne sciiĝi, ĉu la detektiv-inspektisto atentas la murdiston de malantaŭ prunel- aŭ kratag-arbusto.") Do oni ne vere bezonas eĉ vortaron: ĝi nur forprenas nian emon kaj ĝojon pri la lego kaj malkovro de la teksto. Kion ni mem malkovris, ni memoros tion multe pli. Por ĉi tiu celo ŝi ĉiam uzis propran libron, ĉar dum lego ŝi elskribis por si sur la marĝenon de la paĝo, kion ŝi komprenis per si mem el la teksto. Ĉimaniere oni ne povas eviti, ke pli-malpli frue oni eklernu ion el la lingvo – ĉar onin ne lasos kvieti, kiu estas la murdisto, aŭ ĉu la knabino diros jes. (Cetere, ĉi tiu metodo estis sukcese uzata ankaŭ far de KOSZTOLÁNYI Dezső, pli frue ol Lomb Kató: dum unu sia somerumo kvazaŭ precize same li lernis la portugalan, laŭ sia raporto.)
Ŝi proponis la alproprigon de "ŝablonoj" ankaŭ aliajn fojojn: ili estas simplaj, nudigitaj ekzemplofrazoj por ia strukturo aŭ parolturno, elementoj inkludeblaj en la parolon kiel paneloj (kutime en la unua persono singularo), ekpreninte ilin oni povas konstrui eĉ relative kompleksajn esprimojn.
Ŝi ne lasis, ke la eraroj, fiaskoj aŭ la senĉesa pretendo por perfekteco deturnu ŝin de sia fiksita celo, sed ŝi ĉiam kroĉis sin al la ĝuplena, plezura parto de la lingvolernado – eble ŝia sukceso kaŝiĝis en tio –, ŝi sieĝis la kastelon de la lingvo en mil manieroj. Ŝia diraĵo povas esti utile por la malpli memfidaj: "Lingvo estas la sola afero, kio indas scii eĉ malbone!"
Dankler Luis de Jesus Pereira
Dankler Luis de Jesus Pereira (n. ) estas brazila futbalisto.
Kató Lomb
Tradukistoj Sen Landlimoj
Tradukistoj Sen Landlimoj (angle: Translators Without Borders - TWB) baptis sian tradukan platformon TWB Kató. La tradukplatformo arigas tutmondan komunumon de tradukistoj kiuj volontule tradukas informojn (en ĉ. 250 lingvojn) kiuj estas esencaj por homamaj organizaĵoj kiuj intervenas en situacioj de krizoj (rifuĝintoj, naturkatastrofoj, ktp). Ĝi ĉefe helpas la tradukistojn pere de subtekstigo kaj komento-voĉigo (angle: voice-over) por videaĵoj, tradukhelpiloj kiel maŝintradukiloj kaj tradukmemorejo (TM) ekzemple
Pri babela harmonio
Bábeli harmónia - Interjúk Európa híres soknyelvű embereivel ("Babela harmonio - intervjuoj kun famaj multlingvaj homoj de Eŭropo)", 1988
Kató kaj Esperanto
Világ és nyelv évkönyve ’81 (Jarlibro Mondo kaj Lingvo '81), Budapeŝto: Hungara Esperanto-Asocio,1980: Lomb Kató: Vojaĝanta Interpreto - pri principoj kaj lingvoj
Pri lingvolernado
(Tradukoj en aliaj lingvoj ankaŭ povas ekzisti)
Kató pri Esperanto kaj gramatiko
(angla) With Languages in Mind: Musings of a Polyglot, (plene elŝutebla PDF) 2016 ( ISBN 978-1-4951-4066-2 ). En tiu libro Katò Lomb komentas pri Esperanto, dirante interalie ke ŝi povas imagi ke Esperanto estos la lingvo kiu klarigas la plej gravajn konceptojn de gramatiko =>p. 111 "Esperanto will be the language that clarifies the most important concepts of grammar" (Esperanto estos la lingvo kiu klarigas la plej gravajn konceptojn de gramatiko).
Bibliografio
Michael Erard: Babel no more : the search for the world's most extraordinary language learners (Babelo ne plu: la serĉado de la plej eksterordinaraj lingvolernantoj de la mondo), New York, NY [u. a.] : Free Press, 2012, ISBN 978-1-4516-2825-8
Eksteraj ligiloj
(hungara vikipedio) Intervjuo kun Lomb Kató (1992)
(hu) Memori lingvojn - Konversacio kun interpretisto Kato Lomb
(hu) György Fodor, Interpretisto tutmonde, recenzo
(en) Kató Lomb’s Strategies for Language Learning and SLA Theory, The International Journal of Foreign Language Teaching
(en) Ron Peek, Languages for ALL, recenzo pri la libro de "Polyglot: How I Learn Languages" kiu aperis unue en la hungara kiel "Így tanulok nyelveket" (1970).
Dankler Luis de Jesus Pereira
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
129101 Geoffcollyer
129101 Geoffcollyer estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Jarnac en Vail (Arizono, Usono).
Peruíbe
Peruíbe, oficiale Estância Balneária de Peruíbe, formale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Litoral Sul Paulista kaj en la mikroregiono Itanhaém. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun.
129101 Geoffcollyer
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan komputoscienciston Geoff Collyer, kunaŭtoron de la programaro C News kaj planiston de la datumbazo NOV uzita de la novaĵlegantoj de USENET. Dum li estis ĉe la Laboratorioj Bell, li kontribuis al la mastruma sistemo Plano 9. Geoff estas notinde entuziasma pri Plano 9 kaj Unikso.
Xavér Ferenc Bruna
Xavér Ferenc BRUNA [ksavEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bruna Xavér Ferenc estis hungara pastro, monaĥo, astronomo, matematikisto, profesoro.
Heilly
Heilly estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa)
Linio Hankyū-Kyōto (japane: 阪急京都本線 [Hankjū-Kjōto Hon-sen], angle: Hankyu Kyoto Main Line) estas linio de la fervojo reto Fervojo Hankyū en Kinki-regiono, Japanio. La suda parto de linio situas en nord-oriento de Gubernio Osaka kaj ĝia norda parto situas en sudo de Gubernio Kioto.
Xavér Ferenc Bruna
Xavér Ferenc Bruna naskiĝis la  1745 en Zagrebo. Li mortis la 1817 en Pest (urbo).
Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa)
Tipoj de trajnoj
Estas 7 tipoj de trajnoj:
Heilly
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hautefeuillois.
Xavér Ferenc Bruna
Biografio
Xavér Ferenc Bruna aliĝis al la jezuitoj en 1762. Li studis filozofion kaj teologion, fine li doktoriĝis en Buda. En 1773 la ordeno ne rajtis funkcii plu, tial Bruna estis pastro, krome li havis postenon en observatorio de Buda. Li helpis laborojn de Ferenc Weiss kaj Ferenc Taucher. En 1785 li estis membro en Societas Meteorologicae Palatinae en Mannheim. Ekde 1798 li instruis matematikon en Reĝa Universitato de Pest, kie li estis rektoro en la studjaro 1810.
La marvirineto (1989)
The Little Mermaid (anglalingve por La marvirineto) estas 1989-a usona animacia muzikala fantazia filmo produktita de la animaciaj studioj de Walt Disney kaj publikigita de Walt Disney Pictures. Bazita sur la dana fabelo samnoma de Hans Christian Andersen, The Little Mermaid rakontas la historion de bela sirena princino, kiu revas iĝi homa. Verkita, reĝisorita, kaj produktorita de Ron Clements kaj John Musker, kun muziko de Alan Menken kaj Howard Ashman (kiu estis ankaŭ kun-produktoro).
Ĝi estis la 28-a animacia filmo de Disney, kaj estis premierita al kinejoj la, ricevante grandajn pozitivajn reviziojn, kaj enspezante 84 milionojn da usonaj dolaroj nur enlande dum sia dekomenca publikigo, kaj 211 milionojn da usonaj dolaroj tutmonde. Post la sukceso de la filmo de 1988 de Disney/Amblin nome Who Framed Roger Rabbit, The Little Mermaid rekuperis iel la reputacion de la animaciaj filmoj de Disney, post serio de kritikaj aŭ komercaj malsukcesoj, kiuj datis el la komenco de la 1970-aj jaroj.
21546 Konermann
21546 Konermann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Silvana Konermann, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Sächsisches Landesgymnasium Sankt Afra en Meißen (Saksio, Germanio).
Kanada arkta insularo
La kanada arkta insularo estas la norda insula mondo de Kanado. Ĝi situas en nordo de Kanado kaj limas al Gronlando. Ĝi estas grandparte neloĝata.
La Insuloj de Reĝino Elizabeto havas la surfacon de pli ol 400.000 km² kaj tiel ĝi estas la plej granda insularo de la Kanada arkta insularo. Pluaj grandaj insuloj estas ekz. la Baffin-insulo, la Victoria-insulo kaj la Banks-insulo.
La Kanalo Parry aŭ Markolo Parry kaj en angla Parry Channel estas natura akvovojo tra la centro de la Kanada arkta insularo.
(64326) 2001 UX46
(64326) 2001 UX46 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nová Huť (Dýšina)
Nová Huť estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dýšina en distrikto Plzeň-urbo. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordoriente de Dýšina. Estas ĉi tie registritaj 124 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nová Huť situas en katastra teritorio Dýšina kun areo 10,38 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788.
29471 Spejbl
29471 Spejbl estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la marioneto Spejbl, kiu reprezentas la patron de la maliceta Hurvínek. Ili elmontras malsamajn opiniojn de du generacioj en la Teatro de Spejbl kaj Hurvínek en Prago. Spejbl amuzis kaj infanojn kaj plenkreskulojn en tridek unu landoj tra la mondo de sia unua apero en 1920.
Novije Ĥimki (stacio)
Novije Ĥimki (Новые Химки) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ĥimki.
Grizkapa grebo
La Grizkapa grebo (Poliocephalus poliocephalus) estas membro de la familio de greboj kiu troviĝas en Aŭstralio kaj Novzelando. Tiu birdospecio ricevas sian nomon el la arĝentece blankeca strieco sur sia nigra kapo kio okazigas grizecan koloron el malproksime. Ankaŭ la latina scienca nomo signifas same ĉar poliocephalus estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka nome polio kaj kefalos kiuj signifas respektive “griza” kaj “kapo”. Ĝi estas komuna en Aŭstralio, kun populacio de ĉirkaŭ 500,000. Ties habitato estas simila al tiu de la Aŭstralazia grebo.
Aspekto
La Grizkapa grebo estas tre malgranda malhelgriza kaj blankeca grebo. Ĝi havas brunajn irisojn kaj nigran makulon submentona, kaj mallarĝa nigra strieco sube de la kola malantaŭo. Dum la reprodukta sezono la plumaro de plenkreskuloj havas blankan striecon sur la tuta kapo, el kio devenas la komuna nomo de Blankakapa aŭ Grizkapa grebo. La beko estas nigra kun blanka pinto.
Junuloj havas blankajn mentonon kaj gorĝon kaj striecan vizaĝon. Maskloj havas du plumarajn fazojn: post reproduktado ili perdas la sablokoloron de brusto kaj la blankajn liniojn en la kapo, sed povas kutime esti identigitaj poste pro la larĝa nigra stribendo sub la nuko.
Distribuado kaj habitato
La Grizkapa grebo troviĝas en ĉiuj ŝtatoj kaj teritorioj de Aŭstralio same kiel en Novzelando. Ĝi ĝenerale forestas el la centraj aridaj regionoj de Aŭstralio. La Grizkapa grebo troviĝas kutime for el la marbordoj en grandaj malfermaj akvejoj, kiuj povas esti de estuaroj, de saleta akvo aŭ nesala akvo. Ĝi povas troviĝi ankaŭ en ŝirmaj marbordaj maroj. Ĝi povas foje troviĝi en Novzelando, kie ĝi estas multe malpli komune ol en Aŭstralio.
Manĝo
La Grizkapa grebo manĝas akvajn artropodojn, ĉefe kaptataj per profunda plonĝado. Tiu specio manĝas dumtage, kaj kiam estas malmulta lumo, manĝas ĉefe ĉe la akva surfaco.
Reproduktado
La Blankakapaj greboj reproduktiĝas el aŭgusto al januaro. La nesto estas flosanta platformo de algoj, simila al tiu de la Aŭstralazia grebo, kaj kutime je ioma distanco el la akvobordo inter disa kareksejo aŭ aliaj plantoj, ankrita aŭ almenaŭ parte subtenita de ili. Neprofunda depresio supre estas ĝuste iomete super la akvonivelo, tiele la ovoj kuŝas en akvo aŭ humideco. La ovoj estas kaŝitaj sub eroj da humida vegetaĵaro kiam la ĵus kovinta patro lasas la neston por ke ĝi aspektu malplena. Sub forta suno la kovritaj ovoj restas varmaj kaj humidaj, ofte neatenditaj dum iome da tempo. La ovoj estas ovalformaj, blankaj, kaj tuje makuliĝas je bruneca okra; la ovokvanto estas kutime 2–5 ovoj. La kovoperiodo estas de 20–24 tagoj kaj la ovogrando de 39 x 27 mm.
Konservado
Kun granda territorio kaj sen pruvaro pri grava populacia malplliiĝo, la konservostatuso de tiu specio estas Malplej Zorgiga.
Sasha Grey
Marina Ann Hancis naskiĝis la en Sacramento, Kalifornio, en familio de mekanikisto de grek-usona deveno. La gepatroj de la knabino eksedziĝis, kiam ŝi havis 5 jarojn;  poste ŝi estis kreskigita de sia patrino, kiu reedziniĝis en 2000. Kun nova duonpatro, la familio de Marina translokiĝis al Suda Usono. La knabino ne interkonatiĝis kun sia adoptita patro kaj, kiam ŝi estis 16-jaraĝa, informis sian patrinon, ke ŝi foriros el la domo, sed tio ne okazis: ŝia patrino prenis ŝin kune kun la aliaj infanoj kaj revenis kun ili al Sakramento. Marina frekventis kvar malsamajn lernejojn kaj ricevis duan edukon en majo 2005.
Aŭtune de la sama jaro, ŝi eniris nekompletan kolegion (kun malpliigita dujara kurso de studado), kie ŝi frekventis klasojn en kino, danco kaj aktorado. En marto de 2006, ŝi laboris en manĝejo, kie ŝi ŝparis $ 7.000 por vojaĝo al Los-Anĝeleso.
Méricourt-l'Abbé
Méricourt-l'Abbé estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Zoltán Mucsi
Zoltán Mucsi [muĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mucsi Zoltán estas hungara aktoro.
Zoltán Mucsi naskiĝis la  en Abony.
Biografio
Zoltán Mucsi akiris licencon pri ferlaboristo, poste li maturiĝis. Li laboris en pluraj lokoj, dum li estis membro de amatora teatra trupo. Inter 1979-1995 li estis sendiploma aktoro de Teatro Szigligeti (Szolnok) dum lia anonco al Altlernejo pri Teatro kaj Filmo estis ĉiam rifuzita. Depost 1995 li aŭ apartenis al malgrandaj teatroj, aŭ li estis porokaza aktoro, sed li havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn inter 1999-2018. Li edziĝis dufoje, li edukis 4 gefilojn, la unua venis el la unua geedziĝo, la 2 mezaj el la dua geedziĝo, la lasta estis adoptita.
Arne A. Ambros
Vivo
Estante la filo de la historiisto, aktoro kaj dramisto Otto von Ambros kaj la artrestaŭristino Elinor (fraŭlina nomo: von Solvis; 1912-85) li frekventis de 1951-59 la tradiciriĉan Schotten-gimnazion en sia naskiĝurbo. Poste li studis ĉe la Universitato de Vieno fizikon; intereso pri ŝemidaj lingvoj tamen jam estis dum la mezlernejaj jaroj. Dum la matematikaj studoj Ambros paralele okupiĝis pri arabaĵoj kaj dungitis en la 1960-a jaro kiel instruisto de la germana lingvo al arablingvanoj ĉe la Societo Hammer-Purgstall. Baldaŭ poste (1961) li komisiitis instrui la araban lingvon por la menciita societo, en 1961 li iĝis interpretisto tribunala kaj ambaŭ taskojn Ambros plenumis ĝis 1972.
En 1965 li doktoriĝis pro tezo pri kvantuma mekaniko ĉe prof. Walter Thirring. Serĉante laboron kiel fizikisto Ambros ricevis peton de la munkena Eldonejo Max Hueber verki antologion kun modernaj arabaj tekstoj kiu tiutempe estis la ununura siaspece surmerkate (1-a eldono el la 1969-a jaro).
Kariero orientalista
La tiama katedestro ĉe la universitata seminario pri orientalaj lingvoj en Vieno Hans Ludwig Gottschalk vokis Ambros je vaka seĝo de asistanto. La tagon de ekdeĵoro (1-a de oktobro 1968) Ambros forlasis definitive la natursciencojn por koncentriĝi pri lingvistiko. En 1971 Ambros renkontis dumkongrese prof. Seeger A. Bonebakker de la Instituto por la Malproksima Oriento ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso kiu venigis lin Usonon unu jaron poste; la laborposteno en Vieno tamen ne perdiĝis. Post tre fruktodona periodo Ambros revenis dum mallonga tempo Vienon kie li defendis sian habilitiĝlaboraĵon (somero 1973) kaj iĝis universitata docento. En printempo 1974 la katedro en Vieno ekvakis kaj Ambros, malgraŭ aliaj bonegaj ofertoj amerikaj, decidis kandidati en Aŭstrio. En la 1-a de novembro 1974 li iĝis posteulo de Gottschalk; katedre li ankaŭ harmonie kaj feliĉe kunlaboris kun la turkologoj W. Duda kaj Herbert Jansky kiu subtenis Ambros ĉie ajn.
Lia katedestreco en Vieno daŭris ĝis 2003. En la kuro de la tempo kunlabore ankaŭ la islamologo Herbert Eisenstein gravis kaj Stephan Proĉázka kaj multaj aliaj (i.a. Renate Malina kiu specialiĝis pri la rolo de virinoj en la arabaj socioj).
Lorient
Lorient (bretonlingve An Oriant) estas marborda urbo en la departemento Morbihan, Francio. Je 30 metroj alte kaj kun 116,174 loĝantoj en 1999, ĝi estas la tria urbo en Bretonio. Ĉiujare tie okazas muzika festivalo: La Interkelta Festivalo de Lorient (: Festival Interceltique de Lorient) kiu amasigas multegajn personojn.
Arne A. Ambros
Kariero orientalista
Dum la agadoj vienaj Ambros ripetfoje invititis prelegi aliloke, ekz. al Kairo, Bejruto, Damasko, Amano kaj Rijado, sen paroli pri multaj kongresoj partoprenitaj de li.
Lorient
Historio
Komence de l'17-a jarcento nogocistoj komercantaj kun Hindio establis tenejojn tie, en 1628 aliaj aldoniĝis. Poste, en 1664 fondiĝis la franca "Orient-Hindia kompanio" subaŭspicio de la reĝo (Ludoviko la 14-a), kaj la loko iĝis grava komerchaveno, kiu ricevis la nomon "L'Orient" (= Oriento, pro ties destino pri alorienta negoco).
Arne A. Ambros
Privataĵoj kaj aliaj interesoj
En 1973 Ambros edziĝis al Edith Steiner (fraŭlina nomo: Katona), kiu iĝis universitata docentino pri osmana literaturo. Divorco estis en 1994. En marto 2003 Ambros edzinigis Ilse Johanna nask. Zitzmann, estrino de viena asekurkompanio. Ankaŭ post la pensiiĝo en septembro 2003 Ambros kunlaboretis ĉeuniversitate.
Lorient
Historio
Post gravecoperdo de la alhindia komerco, ĝi iĝis unu el la francaj militistaj havenoj. Dum la Dua mondmilito la urbo estis tute detruita, ĝi estis rekonstruita kiel tutmoderna tutblankkolora urbo.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Arne A. Ambros
Privataĵoj kaj aliaj interesoj
Krom ŝemidistiko Ambros interesiĝis ankaŭ pri ĉiuj epokoj de la turka lingvo kaj pri aliaj eŭropaj kaj neeŭropaj lingvoj (i.a. la irlanda, novgreka kaj la romanidaj lingvoj). Kiel hobio li kolektis monerojn (ĝis la 16-a jarcento).
Erzenhausen
Erzenhausen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arne A. Ambros
Privataĵoj kaj aliaj interesoj
Edukite katolike li konvertiĝis en 1989 al la Prakatolika Eklezio. Libertempe Ambros ankaŭ verkis etpoemojn kaj hajkojn.
Artikoloj en fakgazetoj
(elekto inter 1969-79, kompleto ekde 1980)
Siegfried Wagner
Siegfried Helferich Richard Wagner (* 6-an de junio 1869 en Tribschen ĉe Luzern; † 4-an de aŭgusto 1930 en Bayreuth) estis germana komponisto, libretisto kaj dirigento. Ekde 1908 ĝis sia morto li estris la festivalojn je Bayreuth.
Vivo
Siegfried Wagner naskiĝis en 1869 kiel tria infano de Richard Wagner kaj Cosima Wagner. Samjare Richard Wagner komponis okaze de la naskiĝo de sia filo la Siegfried-Idilion, kompilaĵo de motivoj el sia opero Siegfried. Geedziĝo de la gepatroj nur en 1870 eblis, post kiam la divorco de Cosima disde Hans von Bülow fariĝis leĝoforta. Post la morto de la patro en 1883 Siegfried Wagner komence intencis studi arkitekturon, sed ja sin turnis al la muziko. Muzikan edukadon li ricevis de Engelbert Humperdinck kaj Julius Kniese. Ekde 1886 li ankaŭ elstariĝis kiel dirigento je la festivaloj de Bayreuth.
Siegfried Wagner onidire estis patro de Walter Aign (1901–1977), kvina infano de pastroedzino el Bayreuth.
La samseksemo de Siegfried Wagner lin faris celtabulon de ĉantaĝoj, kontraŭ kiuj li provis sindefendi per juraj rimedoj.
En la jaro 1908 Siegfried Wagner transprenis de sia patrino la estradon de la festivaloj de Bayreuth. Per senlaca labora fervoro li atingis reekpreni la festivaltradicion, interrompita je komenco de la unua mondmilito, en 1924. Por financi la multkostajn festivalojn, je kiuj la vendado de biletoj tute ne estis memkomprenebla, Siegfried Wagner regule entreprenis turneojn kiel dirigento, ekz. komence de 1924 en Usono. Siegfried dirigentis je tio ĉiam ŝanĝajn orkestrojn. La turneo tamen alportis nur modestan sukceson: anstataŭ la atendataj 200 000 dolaroj restis nur malpli ol 10 000 por la planita celo.
En 1914 li anoncis, transformi la tutan heredaĵon de Wagner en Richard-Wagner-Fondaĵo de la Germana Popolo.
En la jaro 1915 li geedzigis kun Winifred Williams, zorgofilino de Karl Klindworth, kiu post la morto de Siegfried transprenis la estradon de la festivaloj. El la geedzeco devenis kvar gefiloj: Wieland, Friedelind, Wolfgang kaj Verena Wagner.
En la jaroj post 1924 klopodis modernigi la festivalajn prezentadojn, precipe per la dungado de la scenaranĝisto Kurt Söhnlein.
En 1925 li transprenis kune kun Winifred Wagner la honorprezidantecon de la popolisma Ligo de la Germana Junularo Bayreuth.
En la jaro 1930 Siegfried Wagner planis novenscenigon de Tannhäuser. Pro tio li dungis la elstaran dirigenton Arturo Toscanini. La proboj por ĉi tiu prezentado montriĝis en la krome premvarmega festivala somero kiel ege fortostreĉa. Siegfried Wagner suferis la 18-an de julio 1930 dum unu el la proboj korinfarkton, el kiu li ne plu resaniĝis. Li mortis la 4-an de aŭgusto 1930 kaj estis entombigita sur la tombejo de Bayreuth.
Politika sinteno
Pro sia ligiteco en la kontraŭjuda rondo de Bayreuth ĉe Cosima Wagner kaj Houston Stewart Chamberlain Siegfried Wagner jam frue artikigis sin kiel ano de la germannaciisma kaj popolisma movado. En tio lin fortigis ekde 1915 sia edzino Winifred. Li estis abonanto de la naziisma gazeto Völkischer Beobachter, kiu aperis ekde 1920.