cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Károly Gesztesi
Károly Tóth naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Gesztesi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1988. Lia ĉefinstruisto estis Károly Kazimir. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Thália (Budapeŝto). Post 2 jaroj li estis pianisto en hotelo en Nederlando, sed post monatoj li hejmenvenis. Li apartenis al Nacia Teatro (Miskolc), poste al Teatro József Attila, inter 1994-1998 al Gaja Teatro. Depost 1998 li estis liberprofesiulo. Li ricevis premiojn inter 1990-2002. Li edziĝis trifoje, ĉiuj edzinoj naskis resume 5 gefilojn. Li mortis pro koratako.
Lego Mindstorms
La serio de Lego Mindstorm konsistas el programaro kaj aparataro por krei programeblajn robotojn. Ĝi inkluzivas inteligentan komputil-blokon, kiu kontrolas la mekanikan sistemon kunmetitan el elektraj motoroj, modulaj sensiloj kaj LEGO-partoj de la Lego-Tekniko serio.
La aparataro kaj programaro de la sistemo Mindstorm Robotics Invention System havas siajn radikojn en la programebla bloko, kiu estis farita ĉe MIT Media Lab in 1987, bazita sur la Lego/LOGO programadmedio. Dua prototipo estis evoluigita meze de la 1990-aj kaj la surmerkatigo okazis en 1998.
La unua vida programadmedio estis nomata LEGOsheets. Ĝi estis kreita de la Universitato de Kolorado en 1994 bazita sur la grafika programlingvo AgentSheets.
Kiosko
Kiosko estas nefermita paviloneto en ĝardeno, laŭ la turka aŭ persa maniero. Ĝi estas islamdevena konstruaĵo, kun kolonetoj, ronda aŭ plurangula formo. Ĝi havas tegmenton sed ne murojn, ĝi protektas kontraŭ sunradioj kaj pluvo. Se la kiosko estas granda, en parko, povas okazi koncertoj en ĝi kaj aŭskultantoj staras en la parko. Kiosko estas ankaŭ urba, ordinare ronda budeto por vendo de gazetoj, floroj ktp.
Kompatinda Klem
Kompatinda Klem estas 90-paĝa rakonto originale en Esperanto verkita de John Merchant. Ĝi estas publikigita en 1931 fare de The Esperanto Publishing Company Limited el Londono.
Komitato por la nuligo de la ŝuldo de la tria mondo
Fondita en Belgio la de Éric Toussaint, la Komitato por la nuligo de la ŝuldo de la tria mondo (fr: Comité pour l'annulation de la dette du tiers monde aŭ CADTM) estas internacia reto konsistanta el membroj kaj lokaj komitatoj en Eŭropo, en Afriko, en Latin-Ameriko kaj en Azio. Ĝi agas kunordige kun aliaj organizaĵoj kaj movadoj luktantaj laŭ la sama perspektivo (Jubilé Sud kaj aliaj kampanoj agantaj por la nuligo de ŝuldo de la tria mondo kaj la ĉesigo de la politikoj por struktura alĝustigo). Ĝia ĉefa laboro : la kreado de radikalaj alternativoj celantaj la universalan kontentigon de la bezonoj, de la liberecoj kaj de la fundamentaj homrajtoj.
Kiosko
Laŭ Francisko Azorín kiosko estas Paviloneto en placo, publika ĝardeno, bulvardo, k.c., por vendi publikigaĵojn, k.c., aŭ por aliaj diversaj celoj. Li indikas etimologion el la araba kusk (paviloneto).
Komitato por la nuligo de la ŝuldo de la tria mondo
La CADTM starigis al si kvar ĉefajn komisiojn :
CADTM estas fondinta membro de Monda Socia Forumo kaj apartenas al ties organiza instanco la Internacia Konsilio.
Éric Toussaint reprezentis CADTM en la Komisiono por la kompleta aŭdito de la publika kredito (fr: Commission d'audit intégral du crédit public aŭ CAIC) starigita de Rafael Correa en Ekvadoro (Julion 2007).
CADTM partoprenis en la mondaj laboroj por la agnosko de la ekologia ŝuldo.
La verkoj de CADTM (tradukitaj en multaj lingvoj) estas de multaj jaroj referencoj por la studentoj, batalantoj kaj universitatanoj.
Kvaronjara gazeto
CADTM eldonas revuon titolitan La aliaj voĉoj de la planedo (fr: Les autres voix de la planète), kiu proponas kvarfoje jare, artikolarojn kaj artikolojn pri la temoj prilaborataj de CADTM kaj informas pri la novaĵoj de la ŝuldo, de la alimondisma movado kaj pri la gravaj internaciaj aginstigoj. La kvardeko da paĝoj, kiujn ĉiu numero enhavas, dividiĝas en diversaj rubrikoj (fundamentaj artikoloj, artikolaroj, intervjuoj, mallongaĵoj, informoj de la internacia reto CADTM, legnotoj, agendo...) kaj prezentas al siaj legantoj en ĉiu kvaronjaro originalan rigardon al la mondo.
Libroj kaj broŝuroj
La ĉefaj verkoj de CADTM:
La broŝuroj:
Distrikto Mirditë
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 26 668 loĝantoj.
NGC 5151
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konciza historio de Esperanto en Ŝjiano
Laŭpersone en Ŝjiano (pinjine Xi'an), Ĉinio, la unua esperantisto aperinta en la jaro 1909 estis profesoro JING Meijiu instruinta en la urba universitato. La unua Esperanto-kurso okazis en la jaro 1926. La kurso estis gvidita de itala pastro.
Pak Gil Jon
PAK Gil Jon (koree 박길연), laŭ kutima latinskribo de la korea Bak Gil-yeon, estas nord-korea diplomato.
Kiel nord-koreia diplomato li servas ekde la jaro 1969, kiam li komencis sian karieron en Birmo.
11464 Moser
11464 Moser estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Danielle Moser, sciencistino, kiu laboras por la Oficejo pri la Meteoroida Medio de la NASA, kies esploroj inkludas antaŭkalklon de meteorfluoj kaj taksadon de la energio de lunaj alfrapintoj
Antal Grassalkovich (ĉambelano)
Biografio
Antal Grassalkovich vivis plej ofte en kortego de Habsburgoj en Vieno. Li heredis multajn bienojn kun ŝuldoj, tamen li ne okupiĝis pri ili. Li vizitis nur tiam Gödöllő, se li volis ĉasadi. En 1793 li edziĝis, sed neniam li havis idon. Li donacis parcelojn por konstruadoj de Hungara Nacia Muzeo kaj Nacia Teatro (Budapeŝto), krome li donis monojn al Nacia Teatro (Budapeŝto). Nemirinde en 1827 li bankrotiĝis. Li estis nomumita ĉambelano, interna sekreta konsilisto, fine departementestro. Li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo, krome alian premion.
Preĝejo Sankta Triunuo (Aszód)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Aszód, en la okcidenta parto de la urbo.
Historio
Antaŭ dominado de la turkoj estis preĝejo en Aszód, kiu neniiĝis. Poste la plej proksima preĝejo estis en Bag. La nova ununava preĝejo ekfunkciis en 1750, sed la turo nur en 1773 konstruiĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan turon kaj ĉefnavon.
La preĝejo estas Monumento historia. Kermeso okazas en la tago de Sankta Triunuo.
Karel Škréta
Karel ŠKRÉTA (ĉirkaŭ 1610 - 30-a de julio, 1674) estis elstara ĉeĥa baroka pentristo, portretisto (Portreto de gemo-tajlisto) kaj altaristo.
Post batalo sur la Blanka monto ĉe Prago en 1620 (sensukcesa ribelo de ĉeĥoj kontraŭ Habsburgoj) li devis pro politikaj kaj religiaj kaŭzoj kune kun sia familio elmigri el Bohemio.
Li studis en Saksio, poste li ekloĝis en Italio, kie li konatiĝis kun verkoj de nederlandaj majstroj. En 1638 li revenis al Prago, kie li okupiĝis i.a. pri pentrado de preĝejaj altaroj.
Rückeroth
Rückeroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Potevio
Potevio aŭ Puatuo (france Poitou, en la puatua Poetou) estis franca provinco, entenanta la nunajn departementojn Vendée ("Malsupra Potevio"), Deux-Sèvres kaj Vienne ("Supra Potevio") kaj ankaŭ nordon de departemento Charente kaj okcidentan parton de Haute-Vienne, kies ĉefurbo estis Potevo, Poitiers.
Ĝi donis sian nomon al potevia marĉo, kiu situas en la malnova golfo de Pictons, ĉe la okcidenta marbordo de Francio. Tiu marĉo estas la dua plej vasta humida areo de Francio laŭ surfaco post Kamargo ; la marĉo etendiĝas de Atlantiko al Niort kaj de la sudo de Vendée al la nordo de La Rochelle.
Hydrophis
Hydrophis estas genro de maraj serpentoj. Ili vivas kutime en la hinda-aŭstraliaj kaj sud-orinet-aziaj akvoj. Nuntempe, oni rekonas ĉ. 35 speciojn.
Potevio
Bataloj de Sojlo de Potevio
Sojlo de Potevio, strategia pasejo inter la pariza baseno kaj la akvitania baseno, estis loko de pluraj gravaj bataloj :
Hydrophis
Sistematiko kaj klasifikado
La genro Hydrophis enhavas pli ol 30 rekonitajn speciojn.
Potevio
Antikva epoko
Dum protohistorio, piktonoj, gaŭla popolo okupis Supra-Potevion (kovrantan proksimume la nunajn departementojn Deux-Sèvres kaj Vienne). Dum la Gaŭla Milito, ĝi estis dividita : paro de piktonoj militis kontraŭ Cezaro, alia parto alianciĝis al li.
Invadoj
Pluraj popoloj ekloĝis en Potevio : taifaloj, engloj, sarmatoj ; sed estis la visigotoj, kiuj kunigis ĝin al reĝlando Akvitanio en la 4-a jc ĝis la batalo de Vouillé (vidi supre).
Vidi ankaŭ la liston de normanaj rabatakoj en Potevio kaj Lando de Charente
Frua mezepoko
Per la traktato de Angers en 851, la reĝo de okcidenta Francio Karlo la Dua la Kalva donis parton de Malsupra-Potevio al la reĝo de bretonoj Erispoe (Lando de Retz). Komence de la 11-a jc, la duko de Anĵuo, Fulko Nerra senĉese militis kontraŭ la grafoj de Blois, de Bretonio kaj de Potevo. Multfoje venkinta, li pligrandigis Anĵuon konkerante Mansion, Touranĝion kaj Mauges. Plian fojon Potevio seniĝis je pluraj teritorioj.
Malfrua mezepoko
Malgraŭ la edziniĝoj de la lasta ramnulfido, Eleonora de Akvitanio kun la franca reĝo Ludoviko la Sepa la Juna poste, post nuligo de tiu edziniĝo, kun la angla reĝo Henriko Plantaĝeneto, Potevio pretendis al aŭtonomeco kaj malfacile eltenis diskuton pri tio. La potevia nobelaro montris tion per multaj ribeloj : unue kontraŭ la angla reĝo en 1173-1179, 1188 kaj 1194 ; poste en 1219-1224 kaj 1242 kontraŭ la franca reĝo (de 1241 ĝis 1271, Potevio estis apanaĝo de Alfonso de Potevo frato de sankta Ludoviko). Tiu ribelo ĉesis per la batalo de Taillebourg en 1242.
Poste ĝis la fino de Mezepoko, la potevia nobelaro partoprenis ĉiujn kontestajn movadojn pri la centra povo.
La dinastio Lusignan, fondita laŭ legendo de feino Meluzino kaj Rajmondeno, donis plurajn reĝojn de Kipro kaj de Jerusalemo ; ĝi estas unu el la ĉefaj familioj de Potevio, kaj portempe regis la graflandon de Angulemo kaj tiun de La Marche.
Blazono
La blazono de Potevio estis "De gueules à cinq châteaux donjonnés chacun de trois tourelles d'or, ordonnés en sautoir" kaj  Ruĝa kun kvin oraj kasteloj, ĉiu kun tri turoj, ordigitaj laŭ andrea kruco
La blazono originas de Alfonso de Potevo. En 1241, la reĝo sankta Ludoviko donis la graflandon de Potevo kiel apanaĝon al sia frato Alfonso, kiu fariĝis grafo de la provinco. <!--Jean de Berry est, au XIV siècle, à l'origine de la construction de divers bâtiments à Poitiers dont la tour Maubergeon du palais comtal. Alors que dans le premier, où se rendait la justice au nom du pouvoir royal, il fit sculpter ses armes et celles du roi son frère, dans la seconde, qui était le centre féodal du comté du Poitou (où il recevait les hommages de ses vassaŭ), il fit sculpter ses armoiries : un écu semé de 11 châteaŭ disposés 3, 2, 3, 2, 1. La forme des châteaŭ en nombre de cet écu sculpté était celle des châteaŭ castillans. Faute d'en connaître l'origine, les hommes des XVI et XVIIe siècle hésitaient entre une tour et un château. On lit ainsi dans Jean de La Haye, en 1581 : de gueules échiquetées de tours ou de châteaŭ d'or. En 1610, on retrouve en frontispice des Coutumes du Poitou, un écusson où figurent des tours. La présentation n'est pas très gracieuse ; elles sont posées trois en haut de l'écu (en chef) et deux en bas (en pointe). En 1659, alors que jusqu'à présent, le nombre de tours n'était pas fixé, Finé de Brianville, auteur d'un petit armorial écrit : "Poitou :De gueules à 5 tours d'or en sautoir. Cette nouvelle disposition figure dans plusieurs ouvrages et sur le papier timbré de la généralité de Poitiers de 1740 à 1748. Elle trouva de l'écho auprès de la Commission des sceaŭ et armoiries de l'Etat qui, sous le régime de Vichy, confirma l'attribution à la province du blason de gueules à cinq châteaŭ d'or.
A. Gouget (archiviste des Deŭ-Sèvres), dans son Armorial du Poitou, attribue ces armes au Poitou.
Les armes "d'argent au lion de gueules, à la bordure de sable besantée d'or, au chef d'azur à trois fleurs-de-lys d'or", qu'on voit parfois présentées comme étant celles du Poitou sont en fait celles de la ville de Poitiers. -->
Santa Rosa
Santa Rosa (kiu signifas Sankta Roza en la hispana, la portugala kaj la itala) estas nomo de multaj lokoj. Ĉi sube la nekompleta listo de la plej gravaj.
URBOJ kun pli ol 50mil loĝantoj:
URBOJ kun pli ol 10mil loĝantoj:
URBETOJ:
ALIAJ LOKOJ:
Dopamino
Dopamino (DA) estas biogena amino el la grupo de kateĥolamino. En la nerva sistemo de homoj kaj bestoj temas pri grava nervotransigilo. Nescience ĝi foje nomatas "feliĉo-hormono", ĉar en la korpo ĝi elverŝiĝas en la internervajn sinapsojn ekzemple ĉe intensaj sukceso-travivaĵoj.
Zináparo
Zináparo estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zináparo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 109.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3221 loĝantojn. El tiuj estas 1388 viroj kaj 1833 virinoj. La komunumo havas surfacon de 50.45 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
Entute 2 859 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 2 531 estis alfabetoj kaj 328 analfabetoj. Tio signifas ke 11.47 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16109a.htm
Neil deGrasse Tyson
Neil deGrasse TYSON (naskiĝis en 5 de oktobro, 1958) estas usona astrofizikisto, sciencopopularigisto, Ano de Reserĉo je Astrofiziko-Fako je Usona Muzeo de Natura Historio.
Dua de tri infanoj, Tyson naskiĝis en la New York City. Lia patro Cyril deGrasse Tyson estis sociosciencisto kaj lia patrino Sunchita Feliciano Tyson estis maljunecosciencisto.
Stabroek
Stabroek (nederlande [STA:bruk]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Antverpeno.
Ekde 1977, la municipoj Hoevenen kaj Stabroeks Putte apartenas al Stabroek, la ĉefa municipo.
Pisy
Pisy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 80 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Pisy etendiĝas sur 12.08 km², kaj havis 80 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 6.6 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Jeannin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Pisy apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Pál Gerzson
Pál Gerzson [gerĵon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gerzson Pál estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, fondinta membro de Hungara Arta Akademio (1992). Pál Gerzson naskiĝis la  en Hird (nun urboparto de Pécs), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Gerzson abiturientis en Kőszeg, poste li akiris pentristan diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1953. Liaj plej gravaj instruistoj estis Endre Domanovszky, Gyula Hincz kaj János Kmetty. Li akiris plian diplomon pri geometrio en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1955, la geometrio aperis en liaj pentraĵoj. Post la pentrista diplomo li estis asistanto de Gyula Hincz, inter 1960 kaj 1974 li instruis samloke en la Belarta Altlernejo, inter 1974-1996 en la Industriarta Altlernejo (inter 1986-1990 li estis katedrestro). Ekde la 1960-aj jaroj li studvojaĝis al Eŭropo, Barato, Japanio. En la komenca periodo li pentradis en Artistkolonio (Hódmezővásárhely), ekde 1969 en Szigliget. Li ricevis 6 premiojn inter 1969-2006. Li edziĝis en 1953, la edzino naskis trifoje.
La falo de la besto
La falo de la besto (germane Des Tieres Fall) estas malutopia romano de Fritz Reck-Malleczewen. Malsamaj versioj estis eldonitaj en 1920, 1926, kaj 1931. Ĝi mallaŭde rakontas la vivon de usona negocisto, Elihu Grant, kiu konstruigas elektroproduktajn projektegojn tra la mondo, kaj de liaj subuloj, kritikante la modernan teknologian socion el konservativa kristana starpunkto. La intrigo disvolviĝas plejparte en Italujo.
Temoj
La falo de la besto priskribas realiĝon de modernisma utopio, prezentante ĝin kontraŭmodernisme kiel malutopion. Ĝia ĉefa kritiko estas ke modernisma progreso senigas la homojn je la religia naturo, kiu donis sencon al ilia vivo. Ĝi faras rektajn aludojn al la kristana apokalipso kaj prezentas la industriiston Grant kiel Antikriston. La romano estis inspirita de la malfido de la aŭtoro al la grandaj industriistoj, kiuj laŭ li mastris Germanujon, kaj de lia horora impreso pri usonaj metalurgiaj laboristoj, kiujn li spektis dum vizito al tiu lando antaŭ la Unua Mondmilito.
Eldona historio
La unue publikigita versio de la ideo estis dramo, Johannes, kies intrigo fariĝis la dua duono de la romano, de la granda akcidento ĝis la fino. La romano estis publikigita en 1926 kiel Die Siedlung Unitrusttown (La setlejo Unitrusttown) kaj fine en 1931, kun malgrandaj revizioj, kiel Des Tieres Fall.
(15995) 1998 YQ9
(15995) 1998 YQ9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroataj astronomoj Korado Korlević kaj Mario Jurić elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
American Idol
American Idol (markonomo, tradukebla kiel Usona Idolo) estas usona televida spektaklo, prezentita en televida reto de la amaskomunikila kompanio Fox. Ĝi estas la usona vario de la brita Pop Idol (adaptita en multaj landoj kiel (Lando)... serĉas Superstelulon). American Idol estas plej sukcesa televida spektaklo de Usono, kiu atingis dum la lasta sezono averaĝe 31 milionojn spektaklojn. Multaj partoprenantoj atingis mondajn sukcesojn kiel Kelly Clarkson, Carrie Underwood, Clay Aiken, Jennifer Hudson kaj Jordin Sparks.
La serio translokiĝis al ABC en 2018.
Eŭgenila propionato
Eŭgenila propionato aŭ C13H16O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la propionata acido kaj eŭgenila alkoholo, senkolora likvaĵo kun aromata odoro, uzata kiel odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila propionato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila propionato estas nature trovata en pluraj plantoj kaj planto-derivaĵoj kaj uzatas en fabrikado de parfumoj kaj kosmetikaĵoj.
Sekvantaro
Sekvantaro estas aro de personoj kiuj normale estas je la servo de nobelo, reĝfamilia gravulo, aŭ alia famulo.
Tiaj sekvantaranoj ne estis necese en la hejma servo sed normale estis proksime al la sekvata gravulo, sed estis ankaŭ aliaj kiuj ja vesti livreon, kiel simbolo de la serveco (nome tipo de uniformo, kun distingaj koloroj) kaj ili postulis ties protekton, kiel ekzemple muzikistoj kaj privataj instruistoj.
La termino foje estis uzata en alia kunteksto signife la subtenantojn aŭ sekvantojn de mezepoka kavaliro, foje necesaj kaj utilaj por porti la pezajn armilojn, zorgi la ĉevalon ktp.
Distrikto Peqin
La distrikto Peqin (Rrethi i Peqinit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Elbasan. Administra centro estas la, ankaŭ samnoma, urbo Peqin. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>PQ</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 31 004 loĝantoj.
Filipina lanio
La Filipina lanio (Lanius validirostris) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi estas endemia de Filipinoj.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. Ĝi iĝas rara pro habitatoperdo.
Tiu lanio havas tutgrizajn kronon, nukon, ŝuktrojn kaj dorson, kontraste kun nigraj flugilplumoj kaj vosto. Kiel ĉiuj lanioj, havas nigran maskon kaj tre markatan. La subaj partoj estas blankecaj (la gorĝo tre blanka), sed kun tre brikruĝeca koloro en flankoj kaj ventro. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj.
Ĝi estas eble parto de la superspecio formata de Longvosta lanio, L. schach, kaj la Grizdorsa lanio, L. tephronotus, ĉar ĝi estas tre simila al la lasta, ĉefe laŭ plumaro. Proponita raso quartus (el Duminagat, Monto Malindango, en Mindanao) estas konsiderata sinonima kun hachisuka.
Oni agnoskas tri subspeciojn kiuj estas la jenaj: nomiga validirostris Ogilvie-Grant, 1894 - Norda Luzono en norda Filipinoj, tertius Salomonsen, 1953 - Norda Mindoro (Montoj Halcon kaj Dulungano), en centraj Filipinoj, kaj hachisuka Ripley, 1949 - Mindanao (Monto Malindango, montoj Misamis, Kitanglado, Civoligo kaj Apo), en sudaj Filipinoj.
Axel Fredrik Cronstedt
Axel Fredrik Cronstedt (1722-1765) (n. en Ströppsta, Turinge socken, en la 23-a de decembro 1722 - m. en Stokholmo, en la 19-a de aŭgusto 1765) estis sveda kemiisto, mineralogo, geologo kaj la malkovrinto de la nikelo (1751). Cronstedt estas unu el la fondintoj de la moderna mineralogio.
Biografio
Sekvante la spurojn de sia patro, Cronstedt studis matematikon en la Universitato de Upsalo kaj prepariĝis por esti oficiston pri fortikigoj. Tamen, li ŝanĝis sian pensmanieron, kiam li studis mineralogion, pere de Johan Gottschalk Wallerius kaj Sven Rinman (1720-1792). En 1742, li vizitadis la Svedan Departementon pri Minejoj, kiel observanto, kaj tie li altiris la atenton de Daniel Tilas (1712-1772) , rimarkinda figuro pri minado kaj metalurgio, kiu havis decidan influon sur lia estonta edukado inkluzivante la plurajn aspektojn de la minprocezo.
Inter 1741 kaj 1743, Svedio militis kontraŭ Rusion, kaj Cronstedt servis en la armeo, kie li plenumis la rolon kiel sekretario de sia patro, kiu estis generalo kaj direktoro de la Korpuso de la Inĝenieraro. Nur en la fino de 1743, eblis al li fari la unuan el la multaj vojaĝoj al la minejoj por koni la fandprocezojn kaj observi la kutimajn metodojn. Ĉi-vojaĝoj, ligitaj al lia profundaj esploroj pri la metalurgio de la arĝento, plumbo kaj kupro, faris el Cronstedt iu unuagrada fakulo pri minaj procezoj. Li registris siajn eksperimentojn kaj observojn sur raportoj kaj dokumentoj, kiujn li prezentis al la Departementon pri Minejoj kaj al la Sveda Akademio pri Sciencoj. Kaj kompletigante ĉi-emfazon por la praktika aspekto de lia edukado, en 1746, li faris kurson pri la "arto de la eksperimentoj kaj kemio", kiu daŭris plurajn jarojn, kun okazaj interrompoj, kaj la profesoro estis Georg Brandt, la malkovrinto de la kobalto.
En januaro 1748, Cronstedt fariĝis direktoro de la Orienta kaj Okcidenta Bergslagen, kiu estis larĝa regiono kun la plej riĉaj ercoj en la centro de Svedio. Inter liaj taskoj li devis administri la laborojn en la arĝentaj minejoj de la gisejoj en la sudo de Dalarna, kiu havis bonegan laboratorion por testoj de metaloj kaj mineraloj. Tie, Cronsted trovis trankvilan lokon, kie, pace, li povis sin dediĉi al siaj kemiaj kaj mineralogiaj eksperimentoj. Speciale fruktodona estis lia verko pri la nikolito, alojo de kupro kaj nikelo, sukcesinta el la kobaltaj minejoj, en Los, Hälsingland. Kaj Urban Hiärne (1641-1724), kaj Johan Gottschalk Wallerius (1709-1785) deklaris ke la nikolito estis miksaĵo de kobalto, arseno, kupro kaj fero. La erco evidente enhavis kupron, tion li konstatis dank'al ties verda koloro kun nitrata acido, kaj ties posta transformiĝo en bluo kiam ĝi estis traktita kun amonio. Tamen, kiam Cronstedt testis la precipitaĵojn de kupro kun fero aŭ zinko, ĉi tio ne okazis. En alia eksperimento la mineralo rezistis al humida atmosfero kaj, pere de kalcinado aŭ reduktigo kun nigra kalkofluo kiu formiĝis, produktiĝis substancon, duonflavan ekstere, kun surfaco metala blankarĝentita rompiĝema kaj leĝeraj magnetaj proprecoj. Ĉar neniu el la tiam konataj metaloj, solaj aŭ en ties kombinaĵoj, posedis tiajn proprecojn, Cronstedt sentis sin rajtigita aserti tion, ke li trovis novan metalon. Liaj malkovroj konfirmiĝis de la distingiĝa direktoro pri ercolavado, en Ädelfors, Henrik Theophilus Scheffer (1710-1759), kiu estis renoma fakulo kaj kemiisto dank'al ties konado kaj kapableco.
Cronstedt ankaŭ malkovris la mineralon skieliton, ercon enhavanta kalcion kaj volframon, en 1751. Li donis al la mineralo la nomon volframon, kiu signifas peza ŝtono en la sveda. En 1753, Cronstedt elektigis membro de la Reĝa Akademio de Sciencoj de Svedio. En 1756, li kreis la nomon zeolito, post varmigi la mineralon stilbiton pere de cerbatana flamo.
Hasle-Rüegsau (stacidomo)
Hasle-Rüegsau estas fervoja stacidomo en Hasle ĉe Burgdorf, Svislando.
32091 Jasonwu
32091 Jasonwu estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jason Wu, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri biomedicino kaj scienco de la sano. Li estis lernanto ĉe la Cranbrook Kingswood School de Bloomfield Hills (Miĉigano, Usono).
Cobos de Fuentidueña
Cobos de Fuentidueña [CObos defŭentiDŬEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 34 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 250 el la 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 67 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj San Miguel de Bernuy, Tejares, Castro de Fuentidueña, Carrascal del Río kaj Navalilla. Ĉirkaŭas la urban kernon la rivero Duratón.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de San Julián kun romanika absido.
NGC 5152
NGC 5152 (aliaj indikoj — ESO 444-44, MCG -5-32-24, AM 1325-292, PGC 47187) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
2069
2069 estos normala jaro komenciĝanta marde (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2069 post Kristo okazos, interalie:
Eventoj
Du partaj suneklipsoj, respektive la 21-an de aprilo, videbla en Arkto, kaj la 15-an de oktobro, videbla en Antarkto.
Jubileoj
20-a de julio: 100 jaroj antaŭ, la homo marŝis sur Lunon.
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Sudgeorgia merĝopetrelo
La Sudgeorgia merĝopetrelo, Sudgeorgia plonĝopetrelo, Georgia merĝopetrelo aŭ Georgia plonĝopetrelo, tiu du lastaj laŭ la latina scienca nomo (Pelecanoides georgicus) estas marbirdo membro de la grupo de plonĝopetreloj, nome unu el kvar tre similaj inter si aŭko-similaj malgrandaj petreloj de sudaj oceanoj. Tiu estas indiĝena de suda Atlantiko kaj insuloj de suda Hinda Oceano, insuloj kaj insuletoj ĉe Novzelando kaj insuloj de sudorienta Aŭstralio.
Taksonomio kaj sistematiko
La usona ornitologo Robert Cushman Murphy kaj lia partnero Harper priskribis la Sudgeorgian merĝopetrelon en 1916. Ties specifa nomo georgicus derivas el la nomo de la insuloj kie ili estas kiam oni identigis la specion: nome Suda Georgio. Alternativaj komunaj nomoj estas la jenaj: Puffinure de Géorgie du Sud (en franca), Breitschnabel Lummensturmvogel (en germana), kaj Potoyunco de Georgia (en hispana).
Priskribo
La Sudgeorgia merĝopetrelo estas malgranda, diketa petrelo, 180 al 220 mm longa kaj peza ĉirkaŭ 90 al 150 g. Ties plumaro estas nigra supre kaj blankeca sube kaj ĝi havas grandan nigran bekon. La flugiloj havas fajnajn blankajn striojn. La vizaĝo kaj kolo povas esti pli brunaj ol nigraj. La kruroj estas bluaj. Se ne oni rigardas ĝin de tre proksime, ĝi estas preskaŭ nedistingebla el la Komuna merĝopetrelo. Tiu Komuna merĝopetrelo havas brunajn internajn unuarangajn plumojn, dum la Sudgeorgia merĝopetrelo havas helajn internajn unuarangajn plumojn. La Komuna merĝopetrelo havas pli malgrandajn kaj pli mallarĝajn bekojn ol la Sudgeorgia merĝopetrelo. Alia diferenco estas ke la Sudgeorgia merĝopetrelo havas malantaŭan nigran linion sub la tarsoj. Estas ankaŭ malgrandaj diferencoj pri grando.
Distribuado kaj habitato
Ili nestumas en kolonioj en insuloj de Ĉeantarkto. Ili reproduktiĝas en Suda Georgio en suda Atlantiko kaj en la insuloj Princ-Eduardaj, Krozetoj, Kergelenoj kaj Insulo Herdo kaj insuloj Makdonaldaj en suda Hinda Oceano. En Novzelando, ili reproduktiĝas en Insulo Moruo kaj iam reproduktiĝis en la Aŭklandoj. Ili disiĝas al la ĉirkaŭaj maroj kaj oni registris vagantojn en la Falklandoj kaj Aŭstralio. Dum la 1.5 m longaj nestoj estas kutime konstruitaj ĉe vegetaĵaraj deklivoj, ili estas foje konstruitaj ĉe ebenaĵoj.
Kutimaro
La Sudgeorgia merĝopetrelo manĝas ĉefe el planktono krustulojn, ĉefe krilo, sed manĝas ankaŭ malgrandajn fiŝojn kaj junajn cefalopodojn. La reprodukta sezono estas oktobro al februaro. La ino demetas unu ovon kiu estas kovata dum 44–52 tagoj. Elnestiĝo okazas post 43–60 tagoj. Minacoj al la Sudgeorgia merĝopetrelo estas rabmevoj, katoj, ratoj, kaj la vekaralo. Ili iĝis formortintaj en la Aŭklanda Insulo ĉar la Novzelanda foko nome Phocarctos hookeri detruis ties nestojn.
La Sudgeorgia merĝopetrelo rimarkindas pro siaj plonĝokapabloj. "La plej efikaj plonĝantoj de la ordo Procelarioformaj estas verŝajne la plonĝopetreloj de la familio Pelekanoidedoj." Oni registris profundojn de plonĝado por la Sudgeorgia merĝopetrelo de ĝis 48.6 m, kaj plej el la gamo de 20.4 al 24.4 m.
Vranov nad Dyjí
Vranov nad Dyjí (Frain an der Thaya) estas kampurbo en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono, en Ĉeĥio proksime de Aŭstrio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri Vranov devenas el Kroniko de Kosmas en la jaro 1100 (Wranow).
Inter la jaro 1938 - 1945 Vranov nad Dyjí estis konsisto de Regna govio Malsupra Danubio. Post fino de la dua mondmilito la germanaj loĝantoj estis ellandigitaj.
Insulo Tristan
Insulo Tristan estas malgranda bretona insulo, situanta en la golfeto de Douarnenez, fronte al Port-Rhu. Posedaĵo de la familio de la poeto Jean Richepin ekde 1911, ĝi estis aĉetita de la Rezervejo de la marbordoj por estis zorge konservata.
Tibor Csizmadia
Tibor Csizmadia [ĉizmadia], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csizmadia Tibor estis hungara reĝisoro, teatrestro, universitata instruisto. Lia dua edzino estis Andrea Bozó.
Insulo Tristan
Mistera kaj sovaĝa, ĝi ofertas vidon al la golfeto de Douarnenez kaj ties ĉirkaŭon. Oni piedaliras ĝin nur kiam la tajdo tion ebligas.
Tibor Csizmadia
Tibor Csizmadia naskiĝis la  en Budapeŝto.
Insulo Tristan
Direkte al la golfeto de Douarnenez staras ĝia lumturo.
Tibor Csizmadia
Biografio
Tibor Csizmadia frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1982. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok), kie li estis reĝisoro, ede 1985 ĉefreĝisoro. En la sekvaj jaroj li ne ligiĝis al teatroj, laŭokaze li havis reĝisorajn taskojn. Ekde 2001 li instruas en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), inter 2001-2011 li estis teatrestro kaj ĉefreĝisoro en Teatro Gárdonyi Géza. Li ricevis 3 premiojn inter 1992-2009. Lia unua edzino naskis filinon, la dua filon.
Insulo Tristan
Legendo
Legendo de la bretona kelta mitologio, rakontas la famajn amojn de Tristan, nevo de la reĝo de Kernevo, Marc'h, enamiĝinta al Iseult, la fianĉino de la reĝo, kaj kiu devis kaŝi sin dum sia tuta vivo por eskapi la reĝan koleron kaj vivi sian pasion kun la belulino, laŭ iuj versioj. Vidi Tristan et Iseut.
La insulo, laŭ la legendo, ŝirmus ilian tombon kaŝitan sub du brakumitaj arboj.
Kastelo de Dég
La Kastelo de Dég (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Festetics [feŝtetiĉ]) estas impona klasikisma historia monumento en Hungario, en vilaĝo Dég.
Insulo Tristan
Legendo
Laŭ alia legendo, ĝi estus la elakva parto de la legenda urbo Ys.
Fakte, la insulo estis registrita sur la katastro per la nomo de sia tiutempa posedanto, kiel Insulo Seguin en Parizo.
Kastelo de Dég
Historio
La kastelo por ĉambelano Antal Festetics estis konstruita inter 1810 kaj 1815 laŭ projekto de Mihály Pollack. Onidire la konstruaĵo estis sekreta centro de la hungarlandaj framasonoj. Mem Antal Festetics estis framasono, en la kastelo funkciis arĥivo de la framasonoj. En la 1920-aj jaroj la kastelo estis modernigita. La familio forlasis la kastelon en 1944, poste germana armea hospitalo funkciis interne. Post la 2-a mondmilito la ŝtato profitis ĝin kiel orfejo. Depost 1996 muzeo estas videbla en la ĉambroj. En la 2010-aj jaroj ne nur la kastelo, sed ankaŭ la parko estis renovigitaj.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en mezo de granda parko. Ĝi formas malaltan U-majusklon. La fasado estas simetria, meze estas la portiko kun kolonoj kaj timpano. Interne laŭ la korto koridoro kuras, kie la ĉambroj estas atingeblaj.
Parko
La parko estis kreita kiel pejzaĝa parko. Ĝi etendiĝas ĉe kunfluejoj de 3 rojoj. Oni kreis ankaŭ fiŝlagon, tenisejon. En la insulo oni konstruis nederlandan domon en 1891.
2859 Paganini
2859 Paganini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan komponiston Niccolò Paganini (1782–1840).
Duoninsulo La Magdalena
La Duoninsulo La Magdalena estas duoninsulo en Santandero, en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi situas ĉe la Kantabra Maro, en la Golfo de Santandero. Ties areo estas 24.5 hektaroj. Ties posedo estis prezento de la urbo Santandero al la reĝo Alfonso la 13-a, kiu uzis ĝin kiel someran feriejon inter 1912 kaj 1929. Ĝi nun estas publika parko vizitebla dum tago.
Dum multa tempo la duoninsulo estis la plej grava punkto laŭ strategia kaj milita valoro, ĉar de ĝi oni povas vide kontroli la aliron al la Golfo de Santandero kaj la urbo. Fakte, ekzistas romiaj arkeologiaj restaĵoj, kiuj datiĝas je post la 1-a jarcento. Dum longa tempo ĝi ankaŭ apartenis al armeo, kaj en ĝi estis artilerioj. En julio 1812, dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, la angloj (apogite de Hispanio) invadis la insulon Moŭro, de kie ili fajre batalis kontraŭ la francoj.
En la jaro 1906 fondiĝas la Reĝa Societo de Teniso de La Magdalena, kiu iĝis alt-nivela klubo en Hispanio.
En la marbordo de la duoninsulo estas du strandoj: samnoma plaĝo La Magdalena kaj plaĝo Bikini. Apud la enirejo de la duoninsulo estas malgranda bestoĝardeno, kie vivas anasoj, pingvenoj kaj fokoj. Pli, en la parko estas monumento al Félix Rodríguez de la Fuente kaj tri karaveloj (apartenantaj al la Marmuzeo) uzitaj de la kantabra navigisto Vitar Alsar kiel rememorigilo de vojaĝo de Francisco de Orellana al Pacifiko.
Origine, la duoninsulo ne havis arbojn, sed kiam la reĝo Alfonso la 13-a ekhavis ĝin, li decidis planti grandan aron de pinastroj.
En la parko oni celebras diversajn festojn dum la tuta jaro, ekzemple, koncertojn, sportajn konkursojn (plej elstare, de rajdado) kaj la Infanan Tagon de Kantabrio (la unuan dimanĉon de junio). Ĝi estas tre populara loko inter turistoj vizitantan la urbon kaj ĝi estas rapide alirebla de apuda kvartalo El Sardinero.
Pabillonis
Pabillonis - jen itale, sarde Pabillònis - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Gonnosfanadiga, Guspini, Mogoro (OR), San Gavino Monreale, San Nicolò d'Arcidano (OR) kaj Sardara.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Blasius Merrem
Blasius Merrem (naskiĝis la 4-an de februaro 1761, mortis la 23-an de februaro 1824) estis germana naturalisto, zoologo, ornitologo, matematikisto, kaj herpetologo. En 1804, li iĝis profesoro de politika ekonomio kaj botaniko ĉe la Universitato de Marburgo.
Ekkariero
Merrem naskiĝis ĉe Bremeno, kaj studis ĉe la Universitato de Gotingeno ĉe Johann Friedrich Blumenbach. Li disvolvis intereson en zoologio, ĉefe en ornitologio.
Ornitologio
Li estas memorita ĉefe kiel la unua ornitologo kiu proponis dividon de birdoj en Ratitae (Strutoformaj birdoj aŭ kurbirdoj, kun ebena sternumo) kaj Carinatae (aŭ flugobirdoj, kun karina sternumo), kio formis parton de lia klasigo de birdoj en Tentamen Systematis Naturalis Avium, publikita en Berlino en 1816 (en Abhandlugen Akad. Wiss. Berlin 1812–1813: Phys. Kl.).
Herpetologio
Simile, en sia verko de 1820 nome Versuch eines Systems der Amphibien, li estis la unua sciencisto kiu akurate separis la amfibiojn el reptiliojn, kiu separis krokodilojn el lacertoj, kaj kiu kombinis lacertojn kaj serpentojn en unusola ordo.
Banámichi
Banámichi estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Banámichi. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26013.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1646 loĝantojn. El tiuj estis 841 viroj kaj 805 virinoj. La komunumo havas surfacon de 773,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 680 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 424 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 998 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 940 scipovis legi kaj skribi kaj 57 personoj estis analfabetoj. Do 5,71 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1335 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,67 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Siebeneichen
Siebeneichen (germane: "loko de sep kverkoj") estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Siebeneichen estas parto de la komunumaro Büchen, administra ligo de pluraj najbaraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Listo de la urbestroj de Essen
Urbestroj ĝis proksimume 1900 (nekompleta)
Inter 1804 ĝis 1813 – dum la napoleona epoko – urbestroj ankaŭ havis la francan titolon Maire.
Kunkudro
Kunkudro estas la junto kie du aŭ pli da tavoloj de teksaĵo, ledo, aŭ aliaj materialoj estas kuntenataj per kudreroj. Antaŭ la invento de la kudromaŝino, ĉiu kudrado estis farita permane. En modernaj amasproduktitaj teksaĵoj kunkudroj estas farataj per komputilregataj maŝinoj.
Antaŭe nilonaj ŝtrumpoj havis, je la dorsa flanko, kunkudron kiu post longtempa foresto nuntempe (2015) estas laŭmodaj.
Listo de la urbestroj de Essen
Ĉefurbestroj ekde 1813
La 27-an de junio 1873 oni enkondukis la nomon ĉefurbestro. Antaŭe tiu nur estis urbestro.
Ĉefaj urbodirektistoj 1946–1999
Sub brita okupado post la Dua Mondmilito oni enkondukis en Nordrejn-Vestfalio dividitan urbestraron, je kio la ĉefurbestro havis la reprezentajn taskojn, dum kiam la ĉefa urbodirektisto estris la aferojn de la urbo. Ambaŭ estis elektitaj de la urba parlamento (konsilantaro). Tiu ĉi sistemo validis ĝis 1999. Poste la ĉefurbestro transprenis ankaŭ la taskojn de la urbodirektisto kaj estas rekte elektata de la civitanoj
Cabañas de Yepes
Cabañas de Yepes [kabAnjas de jEpes] (Kabanoj de Yepes) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Cabanil. La censita populacio en 2011 estis de 331 loĝantoj kaj la denseco estas de 18,47 loĝ/km².
Historio
Antikve estis konata laŭ la nomo de Villafranca de Gaytán kiel unigo de du malgrandaj setlejoj. Ĝi estis donata al "Koncilio Sancti Micheli" (konsilio de Sankta Mikaelo) fare de la reĝo Alfonso la 7-a de Leono kaj Kastilio en 1150, pasante al senjorlando de la monaĥejo de Sankta Dominiko de Silos, ĝis 1213, kiam ĝi estis aĉetita de la arkiepiskopo de Toledo Don Rodrigo Ximénez de Rada.
Komence de la 20a jarcento la populacio de Cabañas de Yepes estis iom sub 1,000 loĝantoj, sed poste malkreskis kaj ĉefe el la 1960-aj jaroj okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ĉe Cabañas de Yepes oni falis al la nunaj 300; tio estas, la populacio trioniĝis dum la lasta jarcento.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis dekomence la sama dekstrulo nome Ángel Fernández de Vega Martín-Tembleque el tri diversaj partioj laŭ la jaroj kaj poste la sama maldekstrulo nome Ángel de Vega Cazorla, ĉiam el la socialisma partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Distrikto Përmet
La distrikto Përmet (Rrethi i Përmetit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Gjirokastër. Administra centro estas la samnoma urbo Përmet. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>PR</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 22 029 loĝantoj.
Kompleta Gramatiko kaj Vortfarado de Esperanto
Kompleta Gramatiko kaj Vortfarado de Esperanto estas libro de Paul Fruictier, reviziita kaj kompletigita de Salomon Kornfeld. Ĝi estas eldonita de Esperantista Voĉo el Jaslo, Polujo en la jaro 1930. Presis ĝin Belga Esperanto-Instituto en Antverpeno.
NGC 5153
NGC 5153 (aliaj indikoj — ESO 444-45, MCG -5-32-25, PGC 47194) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
29307 Torbernbergman
29307 Torbernbergman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la sveda kemiisto kaj mineralogiisto Torbern Olof Bergman (1735–1784), kiu disvolvis skemon de minerala klasifiko bazita sur kemiaj karakterizoj kaj aspekto. Lia Disquisitio de Attractionibus Electivis (Disertacio pri la selektaj afinecoj) de 1775 entenas la plej grandan tablon de kemia afineco iam publigita.
Blazono de Turkio
Turkio ne havas oficiale agnoskitan, ŝtatan blazonon. Anstataŭ ĝi pluraj ŝtataj instancoj uzas neoficialan emblemon, turke nomatan Türkiye arması. Ĝi estas ruĝa elipso kun blankaj islama lunarko kaj stelo de turka flago kaj kun oficiala nomo de Turkio en la nacia lingvo.
Geedziĝoj esperantistaj
Geedziĝoj Esperantistaj. Inter samnaciaj Esperantistoj, plej ofte anoj de la sama Esperanto-grupo, okazas ofte geedzaj interligoj. Sed tio estas kutima maniero trovi geedzan paron; kio ne bezonas apartan esploron. Pli interesaj estas tiuj geedziĝoj, kiuj okazis inter diversnacianoj pere de Esperanto, aŭ kiel sekvo de korespondado, aŭ kiel tiu de kongresa renkontiĝo. La "kolektadon" de tiuj Esperantistaj geedzoj komencis L. Kökény, daŭrigis E. E. Yelland, per kies multaj klopodoj, sube troviĝas informoj pri 56 geedzoj. Laŭ la ricevitaj respondoj, la granda plimulto de la geedzoj uzas Esperanton kiel familian lingvon. Kelkaj problemoj postulas apartajn esplorojn, ekzemple, ĉu la infanoj lernas Esperanton kiel unuan lingvon kaj kiujn Esperantajn vortojn ili kreas, kiajn "spontane" estiĝantajn formojn uzas la amantoj, kaj tiel plu. Esperanto kiel "edzperanto" povas esti ankaŭ taŭga argumento pri la praktika valoro de Esperanto.
Hopfengrund
Hopfengrund (laŭvorte: Valo lupola) estas regiono en la sudo de Arnstadt ĉe la piedo de la altaj fagoj kaj de la Walpurgis-monto. La nomo datumas jam de 1602. Do temas pri la lasta ĝis hodiaŭ ekzistanta tradicia ekskursgastejo en Arnstadt.
Gastejo (1877-1920)
De 1877-80 konstruiĝis ejo uzata ĝis 1920 kiel gastejo. Alternativa nomo de la gastejo estis Restauration Zum Hopfengrund(e): ĉ. la 1878-a jaro ĝi nomiĝis Schellhorns Sommerwirthschaft sub la luprenanto Louis Schellhorn. Ĉirkaŭ 180 estis gastejestro Karl Albrecht kaj en 1894 G. Eichhorn. En 1895 posteulis Max Althans ĝis 1898 nur, ĉar post li transprenis la restoracion Wolfschlucht: Althans posedis gajan antikvaĵkabineton kiun li volonte montris al gastoj. Ekde aŭgusto 1899 luprenis la tuton Otto Busch transloĝiĝonte fine de 1901 Erfurton kie li ĉefis en la lokalo Zur Milchinsel. Lian foriron bedaŭris multaj.
Multfunkcieco
Ekde 1994 ĝi estis la sidejo de la Turingia Instituto por porinstruista pluklerigado, horartabula ellaborado kaj amaskomunikiloj. Ekde la 1.5.1997 la tuto estis renkontiĝloko de la societo Volkssolidarität (germana nomo de la oldulejo: Begegnungsstätte Hopfengrund), poste troviĝis tie ĉi pensiono (en la posedo de la maljunula hejmo de ĉe Lessing-strato). En niaj tagoj ĝi estas pensiono kaj ŝatata gastejo estante elirpunkto de sanigaj migradekskursoj arbaren. De oktobro 1999 ĝis 2013 gastejestris Hans-Jürgen Gerber. Poste transprenis la tuton Rico Seeber kaj Ralf Hübner el Ilmenau.
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): Chronik von Arnstadt. Kirchschlager, Arnstadt 2003, ISBN 3-934277-07-1, p. 292.
Szajla
Geografio
La vilaĝo situas sur malebenaĵo inter montaroj Mátra kaj Bükk, laŭ traira flankovojo. Pétervására troviĝas 9, Parád 12, Eger 23 km-ojn. Szajla kontaktiĝas kun Terpes.
Historio
La vilaĝo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1332 en formo Zayla. Szajla dum la turkoj kelkfoje senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, poŝto, sportejo, 5 vendejoj.
Famuloj
En Szajla naskiĝis poeto Imre Oravecz
Małgorzata Braunek
Biografio
Małgorzata Braunek estis filino de oficiro de kavalerio kaj rotestro de Pola Soldataro Władysław Braunek (1900−1963) kaj de lia edzino Ruta Anna Beni (1911−2000). Ŝi edukiĝis en luterana tradicio, kun kiu estis ligita ŝia patrino, la patro estis katoliko.