cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arĝenta fazano
La masklo estas nigrablanka, dum la ino estas ĉefe bruna. Ambaŭ seksoj havas nudan ruĝan vizsĝon kaj ruĝajn krurojn (kio separas ĝin el la grizeckrura Kalifazano). Ĝi estas komuna en Birdobredado, kaj ĝenerale restas komuna en naturo, sed kelkaj el la subspecioj (ĉefe whiteheadi el Hajnano, engelbachi el suda Laoso, kaj annamensis el suda Vjetnamio) estas raraj kaj minacataj.
Taksonomio
La Arĝenta fazano estas proksime rilata al la Kalifazano kaj oni scias ke ambaŭ specioj inter si hibridiĝas. La situo de la taksonoj lineata kaj crawfurdi okazigis polemikon, ĉar kelkaj fakuloj traktis ilin kiel subspeciojn de la Kalifazano kaj aliaj kiel subspeciojn de la Arĝenta fazano. Ili havas grizecajn krurojn kiel ĉe la Kalifazano, sed ties plumaro estas pli proksima al tiu de kelkaj subspecioj de la Arĝenta fazano. Aldone, kiel ĉe la Arĝenta fazano, lineata kaj crawfurdi troviĝas oriente de la rivero Iravadio, grava zoogeografia barilo, dum ĉiuj aliaj subspecioj de la Kalifazano troviĝas okcidente de tiu rivero (oatesi, subspecio de la Kalifazano, estis foje konstatita oriente de tiu rivero, sed tio malĝustas ). Baze sur analizoj de DNA, oni ĵus konfirmis, ke lineata kaj crawfurdi estu konsiderataj kiel subspecioj de la Kalifazano.
Kun tiuj du kiel subspecioj de la Kalifazano, la Arĝenta fazano havus 15 subspeciojn. Tamen, dum kelkaj subspecioj estas relative distingaj, kelkaj aliaj (almenaŭ rufipes, occidentalis, ripponi, jonesi, beaulieui, nycthemera kaj fokiensis) estas ŝajne parto de klino, kiu, se konfirmata, rezultus ke ili estus sinonimoj de la nomiga subspecio. Kelkaj aliaj taksonoj, ekzemple andersoni, estas nun konsiderataj nevalidaj fare de ĉefaj fakuloj.
Iam konsiderata tre rara specio, la Imperia fazano estas fakte natura hibrido inter la Arĝenta fazano kaj la Vjetnama fazano.
Aspekto
Tiu estas specio kun tre evidenta kaj klara kazo de seksa duformismo.
La virbirdo estas blanka kun multe da nigraj fajnegaj strioj sur la supra korpo ĉefe ĉe flugiloj kaj vosto. Sur ĝia kapo estas blunigra plumtufo kaj estas ankaŭ similkolora strizono el gorĝo al subaj partoj. Ĝia longa vosto estas plejparte blanka. La birdino estas olivecbruna tutkorpe kun nigraj plumoj sur la nuko.
Pli precize temas pri relative granda fazano, kies maskloj ĉe la plej grandaj subspecioj havas totalan longon de 120 al 125 cm, inklude voston de ĝis 75 cm, dum maskloj de la plej malgrandaj subspecioj rare atingas 70 cm de totala longo, inklude voston de ĉirkaŭ 30 cm. Inoj de ĉiuj subspecioj estas signife pli malgrandaj ol siaj respektivaj maskloj, kun la plej grandaj atingante nur ĉirkaŭ 70 cm de totala longo.
Maskloj de la nordaj subspecioj, kiuj estas la plej grandaj, havas blankajn suprajn partojn kaj voston (plej parto de plumoj kun iome da fajnaj nigraj markoj), dum ties subaj partoj kaj kresto estas brile bluecnigraj. La maskloj de la sudaj subspecioj havas pli grizajn suprajn partojn kaj voston kun etendaj nigraj markoj, kio faras ilin aspekti pli malhelaj ol la nordaj subspecioj. La plenkreska maskla plumaro estas atingita en la dua jaro. La kruroj estas ruĝaj kaj estas ruĝaj ankaŭ tre markataj bridoj superfruntaj kaj pendantaj krom la ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo vizaĝa. Tiuj ruĝaj bridoj ludas gravan ralon en epoko de pariĝado por la reprodukta sezono.
Inoj estas pli brunaj kaj mallongvostaj ol la msakloj. Inoj de kelkaj subspecioj havas blankecajn sunajn partojn tre markataj je nigro, kaj ĉe whiteheadi tio etendas al la supra parto. Nematuruloj estas brunecaj kiel inoj kaj montras nigrecajn makulojn en brusto.
Kutimaro
La arĝentaj fazanoj vivas sur arboriĉaj montoj. Ili ŝatas aktivadi precipe en densaj bambuaroj malpli ol 1,500 metrojn super la marnivelo. Ili agas matene kaj ĉe vespera krepusko. Ili, puremaj, ofte sin banas per sablo. Irante ili rigardas jen dekstren jen maldekstren. Rimarkinte malamikojn; ili tuj fuĝas for. Dum forkurado, hirtiĝas ilia plumtufa kresto, kiu en vento tre similas al flirtanta kaptuko, kaj stariĝas la vostplumoj. Ili ĝenerale kuras al montosupro kaj tie etendas siajn flugilojn por flugi. Mallertaj en flugado, ili flugas nur eventuale. Kiam ili serĉas manĝaĵojn, Ili ĉiam krias krude. Ili manĝas ĉefe larvojn de insektoj, berojn, semojn, junajn foliojn, muskon k.a. Satmanĝinte, ili ripozas sur densaj malaltaj arboj, tie ili ankaŭ pasigas nokton.
Aprile ili komencas fekundiĝi, tiam la virbirdoj estas tre batalemaj. La arĝentaj fazanoj konstruas neston en malalta loko de arbustaroj. En la nesto la birdino demetas 4-6 ovojn brunajn kun blankaj makuletoj, el kiuj ĉiu kun pezo de malpli ol 50 gramoj. La kovado estas plenumata de la birdino. Post 23-25taga kovado eloviĝas la birdidoj, ĉiu kun pezo de ĉ. 32 gramoj, kiuj maturiĝas sekse post 2 jaroj.
La Arĝenta fazano kaj la homo
La karno kaj plumoj de la arĝenta fazano estas uzataj de ĉinoj jam de antikve. En feŭdaj dinastioj oni alkroĉis ĝiajn longajn malmolajn plumojn al la brusto por signi la rangon. La birdo estis transportita en Eŭropon en la 18-a jarcento.
En sia indiĝena areo tiu orientalisa specio ricevis honoron aperi en poŝtmarkoj de Ĉinio, Laoso, Tajlando kaj Vjetnamio.
Milano kaj lagoj de Lombardio
Milano kaj Lagoj de Lombardio, eld. Touring Club Italiano, 1931, 112 p. kun 9 kartoj kaj 6 planoj. Grava eldonaĵo, kiu informas la turiston laŭ la modelo de ,Baedecker'.
Akvokulturo
La akvokulturo (aŭ akvikulturo) estas la kontrolita bredado, kultivado de maraj aŭ dolĉakvaj bestoj kaj plantoj. Okaze de marakva kultivado, oni povas paroli pri marokulturo.
Oni bredas krom fiŝoj (fiŝbredado) ankaŭ moluskojn, krustacojn. Ĝiaj metodoj estas diversaj: fermita kaj malfermita, ekstensa aŭ intensa, sur kontinento, en lagoj, basenoj, apudbordaj akvoj.
La hidroponio aŭ hidrokulturo signifas kultivadon de kontinentaj plantoj sen agro per nutradaj solvaĵoj.
Șercăița
Șercăița [ŝerkəica] (hungare: Sarkaica, germane: Klein-Schirkengen) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Făgăraș. En 1910 ĝi nombris 1 137 loĝantojn (rumanoj, ciganoj), en 1992 739 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1584. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre ĝi apartenas al Șinca.
Niaso
Niaso (Pulau Nias, en Niasa Tanö Niha) estas insulo ĉe la nordokcidenta marbordo de Sumatro, Indonezio. Niaso (aŭ Kepulauan Nias) estas ankaŭ la nomo de la insularo, kiu enhavas ankaŭ la insuletaro Hinako.
Niaso situas je, kaj kovras areon de kio estas ĉefe malaltaj teroj de ĉirkaŭ 800 m super marnivelo.
Niaso estas la plej granda el la insuloj ĉe Sumatro kiuj estas parto de la provinco de Norda Sumatro. Tiu areo konsistas el 131 insuloj kaj Niaso estas la plej granda. La populacio de tiu areo estas ĉirkaŭ 639,675 loĝantoj (inklude Ono Niha - la indiĝenaj loĝantoj de la insulo -, krom Malajoj, Batakoj kaj Ĉinoj).
El kultura vidpunkto, la loĝantaro, kvankam izolita, estis kunligita kun najbaraj kulturoj ekde prahistoriaj tempoj kaj eĉ ankoraŭ ĝi estas konsiderata de sciencistoj kiel montro de ankoraŭ vivanta megalita kulturo. Iamaj komercistoj, nuntempe, ili facile povas allogi turistojn.
Stacio Ishibe
Stacio Ishibe (japane: 石部駅 [Iŝibe-eki], angle: Ishibe Station) estas fervoja stacio en Konan, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kusatsu.
Sándor Devich
Sándor Devich [ŝAndor deviĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Devich Sándor estis hungara violonisto, altlerneja instruisto, fondinta membro de Arĉa Kvaropo Bartók, membro de Societo Ferenc Liszt. Lia frato estis János Devich.
Sándor Devich naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Vivhistorio
Sándor Devich lernis pianadon en sia naskiĝurbo, poste violonadon jam en muziklernejo en Budapeŝto. Li studis poste en meznivela muziklernejo (nuntempa konservatorio) inter 1948-1954, fine li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1959. Lia ĉefinstruisto estis Ede Zathureczky, aliaj signifaj instruistoj estis Leó Weiner kaj Erzsébet Szőnyi. Jam dum la studentaj jaroj li violonadis en la Ŝtata Koncerta Orkestro, same en la Filharmonia Orkestro. En 1958 li estis fondinta membro de Arĉa Kvaropo Komlós (la baldaŭa Arĉa Kvaropo Bartók). Kun tiuj orkestroj li koncertis en la tuta mondo. Krom la koncertoj en 1981 li ekinstruis en la Altlernejo, inter 1988-1997 li estis vicrektoro. Li ricevis sola aŭ kun orkestro premiojn inter 1981-2009, en 1970 eĉ premion Kossuth.
Kilstett
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Hebertsfelden
Hebertsfelden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottal-Inn kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
21770 Wangyiran
21770 Wangyiran estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wang YiRan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo filio de Ĉina Popola Universitato en Pekino (Ĉinio).
Formacio
La vorto Formacio devenas de la latina formatio kaj havas la signifon de "kreo aŭ aranĝo de formo el unuopaj eroj".
En iuj kuntekstoj la vorto laŭ PIV havas specialajn signifojn:
1. En geologio formacio estas la ŝtonaj tavoloj formiĝintaj dum unu geologia epoko,
2. en armea lingvaĵo temas pri diversa aranĝo, laŭ kiu ordiĝas la eroj de korpuso aŭ armeo
3. kaj en medicino respektive biologio temas pri speciala aranĝo de la histoj.
Krom tiuj precizigoj en PIV ankoraŭ ekzistas pliaj specialaj signifoj:
4. En aviado flugformacio estas speciala aranĝo de militaj aviadiloj dum aer-armea manovro, sed ankaŭ dum arta flugado de pluraj aviadiloj dum iuj armeaj festoj,
5. en dancado temas pri grupo de dancistaj unuopuloj aŭ paroj, kiuj kunordigite dance moviĝas,
6. en muziko - aparte moderna muziko ekde la 20-a jarcento, ekzemple en ĵazo - grupo da muzikistoj ekde 2 membroj estas formacio (vidu ankaŭ la vorton ensemblo)
7. kaj en la katolika eklezio oni komprenas, ke formacio estas la teologia eduko de estontaj monaĥoj kaj monaĥinoj.
8. En ekologio, biogeografio kaj arbarscienco la termino estas 1. kutima mallongigo de "planta formacio" 2. unuo de vegetaĵaro el Usono ( sistemo Clements ) difinita surbaze de unu aŭ du taksonoj karakterizaj kaj konforme la klimata plantformacio en certa teritorio; "planta formacio" estas : unuo de vegetaĵaro karakterizita de sia ĝenerala fizionomio kaj de sia strukturo.
Mezurcilindro
Mezurcilindro estas mezurilo por volumeno, uzata en laboratorio de kemio kaj fiziko.
Ĝi estas tubo fermita ĉe unu de la ekstremaĵoj, kie ĝi havas plilarĝigon por stabila starado. La malfermita ekstremaĵo havas verŝbekon por faciligi elverŝadon de likvo. Sur la tubo troviĝas skalo por determini la volumenon de enhavita substanco.
Kutime mezurcilindroj estas faritaj el vitro aŭ plasto. Ekzistas cilindroj je alta kaj malalta formo.
Naturprotektejoj en Sieraleono
Jen listo de naturprotektejoj de Sieraleono. Ĝi inkludas Naciajn parkojn, bestoprotektejojn, konservejojn kaj malsekejojn kaj ankaŭ tiajn, kiuj nur estas proponitaj kiel protektejoj en la datumbazaro de "UN Environment Programme World Conservation Monitoring Centre (UNEP-WCMC).
Eksteraj ligiloj
<!-- background:#ddddff
-->
Aurora do Tocantins
Aurora do Tocantins estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.446 loĝantojn en 2010.
Ugena
Ugena [uĥEna] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Laŭ Menéndez Pidal, la termino "Ugena" povus devni el antaŭromiaj antroponimoj "Ustius" aŭ "Usius".
9385 Avignon
9385 Avignon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ugena
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Ugeneros. La censita populacio en 2010 estis de 5.120 loĝantoj kaj la denseco estas de 341,33 loĝ/km². Dum la tuta 20a jarcento temis pri malmulte loĝata vilaĝo, malpli da 500 loĝantoj dum la tuta jarcento, ĝis la fino kiam okazis eksplodo de la loĝeja merkato en Madrido kaj multaj madridanoj venis loĝi tie: nune estas cirkaŭ 4,000 loĝantoj, tio estas la populacio dekobliĝis en nur 20 jaroj.
9385 Avignon
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca urbo Avignon en departemento Vaucluse (regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura), iama ĉefurbo de la Romkatolika Papeco. Ĝi estas fama pro la Ponto de Avinjono (aŭ Ponto Sankta Bénézet), popularigita per la infana kanzono "Sur le pont d'Avignon"
Ugena
Situo
Ugena estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 654 m; je 39 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 15 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°9′28″ N 3°52′37″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situa en ebenaĵo de la komarko de La Sagra kaj limas kun la municipaj teritorioj de Serranillos del Valle, Griñón, Cubas de la Sagra kaj Casarrubuelos en la provinco de Madrido kaj Illescas kaj Carranque en la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
La antaŭromia toponimo indikas la antikvecon de la vilaĝo, eble de la epoko de Keltiberoj. Pri pasinteco de mozaraboj informas la pordego de Ugena en la antikva murego de Illescas.
Meze de la 18a jarcento la ekonomio baziĝis sur la produktado de tritiko, hordeo, kikeroj, vino kaj oleo, kiu produktiĝis en du muelejoj. Ekzistis ankaŭ produktado de gipso.
Mijake Ŝihej
MIJAKE Ŝihej (naskiĝis la 16-an de oktobro 1901 en Simaneken - mortis la 29-an de majo 1980 en Tokio) estis membro de la Akademio de Esperanto kaj Honora Membro de UEA.
Esperantistiĝinte en ĉ. 1920, li estis inter 1931 kaj 1971 unu el la plej aktivaj gvidantoj de la japana Esperanto-movado. De marto 1932 ekskluzive li oficis kiel sekretario de JEI.
Eble lia plej grava iniciato estis la lanĉo de kunloĝaj Esperanto-kursoj en 1962. Tiu maniero organizi kursojn poste sufiĉe enradikiĝis. Li redaktis la revuon Esperanto-Lernanto 1933.
Mijake iniciatis Japanan Esperanto-Literaturan Societon en 1932, kiu celis plibonigon de stilo de japanaj verkistoj kaj elekton de japanaj tradukindaj verkoj. Mijake kompilis ''Vortaro de Esperanto (Esperanto-Japana, Japana-Esperanta). (1965), verkis Elementa legolibro de Esperanto'' (1971) kaj tradukis literaturaĵojn el la japana, franca kaj angla.
Zehnhausen
Zehnhausen havas diversajn signifojn:
Trokavec
Trokavec estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta en montetaro Brdy proksimume 13 km sudoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1545.
En konekso kun pereo de armea spaco Brdy estis al la 1-a de januaro 2016 alligita al la municipo katastra teritorio Trokavec v Brdech, kiu estiĝis al la 10-a de februaro 2014. Tiu ĉi katastra teritorio mezuras 0,169 km² kaj estas ĉi tie registritaj 0 konstruaĵoj kaj 0 loĝantoj.
Grasherbejo
Sub la termino grasherbejo (aŭ graspaŝtejo aŭ intensiva verdejo) oni komprenas pro sterkado kaj akvumado nutraĵriĉa herbejo.
Kiel ĉiu mezeŭropaj herbejoj ankaŭ grasherbejoj estas uzataj ekosistemoj, kiuj malaperus sen agrikultura uzado.
Karakterizado
Grasherbejoj estis tradicie du aŭ trifoje falĉitaj jare. Hodiaŭ tiaj intensive uzataj herbejoj estas tranĉataj ĝis ses foje jare. La falĉitaĵo ne estas sekigita al fojno, sed konservita per insilaĵo. Ju pli intensive la herbejo estas uzata, des pli malgranda estas la specidiverseco de grasherbejo. Lautradiciaj grasherbejoj havas ĉ. 30 plantspeciojn. Sekherbejo havas ĝis 40 speiojn. La "oravenaj herbejoj" de la mezmontaroj en meza Eŭropo estas kun 30-40 specioj simile speciriĉaj. Hodiaŭaj intensive uzataj grasherbejo nur havas 10–20 speciojn. Karakterize por multe sterkita grasherbejo estas unueca flava aŭ blanka koloro pro la amasa kresko de ofta leontodo, Ranunculus acris aŭ de alte kreskantaj, blanke florantaj apiacoj, kiel arbara antrisko kaj Ordinara herakleo. Pro la alta kvanto de nitrogeno en la grundo la plantoj rapide kreskas..
Tipoj de grasherbejoj
La tipaj grashebejoj ricevas en la pflantsocia sistemo ilian nomon de la tipa altekreskanta gresspecio rekta aveno (Arrhenaterum elatius) rektavenaj herbejoj. En la pli altaj regionoj de la Alpoj aŭ de la Mezmontaroj (ekde alteco de ĉ. 500 m) ili estas anstataŭataj de la simila oranenaj herbejoj, nomata laŭ ora veno. Grasaj tre humidaj aŭ herbejoj kun fontoj nomiĝas marĉkaltaj herbejoj (kies nomdona specio estas Caltha palustris (marĉa kalto).
Tipaj plantoj de grasaherbejoj en pli malaltaj situoj estas : arbara antrisko (Anthriscus sylvestris), rekta aveno (Arrhenatherum elatius), mola bromuso (Bromus hordeaceus), karvio (Carum carvi), Crepis biennis, daŭra cinozuro (Cynosurus cristatus), Dactylis glomerata, Festuca arundinacea, Schedonorus pratensis, Galium album, Ordinara herakleo (Heracleum sphondylium) , lana holko (Holcus lanatus), Knautia arvensis, Lolium multiflorum, multjara lolio (Lolium perenne), Phleum pratense, Pimpinella major, herbeja poo (Poa pratensis), kutima poo (Poa trivialis), Ranunculus acris, okzalo (,(Rumex acetosa), ofta leontodo, Trifolium repens, Veronica chamaedrys
Jenaj plantaj montras duongrasaj herbejo: Agrostis capillaris, lekanteto (Bellis perennis), Festuca rubra agg.
Tipe por oravenaj herbejo de pli altaj situoj estas: ordinara dammantelo (Alchemilla vulgaris), Astrantia major, Chaerophyllum hirsutum, Crepis albida, Geranium sylvaticum, arbara miozoto (Myosotis sylvatica), majstroradiko (Peucedanum ostruthium), Phyteuma nigrum, ordinara bistorto (Persicaria bistorta), Ranunculus nemurosus, Silene dioica, Trollius europaeus
Ekologio, kondiĉoj por la kreskejo
Pro la humideco kaj nutraĵkvanto la grasherbejoj estas dense kovritaj kaj havas altan plantaron.
Stacio Mejiro
Stacio Mejiro (japane: 目白駅 [meĝiro-eki]) estas fervoja stacio de tut-japania fervoja reto Japana Fervojo (JR) en Kvartalo Toshima en Tokio, Japanio. La stacio servas Linion Jamanote de Orient-Japania Fervoja Kompanio.
Futbala Mondpokalo 2006: Kalendaro pri la grupaj ludoj
Jen la matĉoj de la "grupa fazo" (9-a ĝis 23-a de junio) de la Futbala Mondpokalo 2006 ankoraŭ listiĝas kalendare, do en kronologia sinsekvo:
Por pli detalaj informoj pri la rezultoj de la unuopaj matĉoj kaj por la finala fazo (kiu estas kalendare ordigita) vidu la ĉefan paĝon pri la Futbala Mondpokalo 2006.
Stablo
Stablo estas plejofte el ligno farita tablo kiu servas por fari ĉiajn laborojn al plejofte lignaj aŭ metalaj objektoj.
Laŭ Francisko Azorín stablo estas Movebla, plurpieda kunmetaĵo de trabetoj k. tabuloj adekvata por metia laboro. Li indikas etimologion el la latina stabulum, el stabilis (starebla).
Uzado
Ĝi povas esti provizita per metala vajco, sed ankaŭ per trabo kiu funcias kiel ligna vajco.
Tiel oni plifaciligas rabotadon aŭ aliajn laborojn. Speciala tipo da stablo estas faldebla kaj portebla 'pentrostablo' kiun uzas artpentristoj.
10572 Kominejo
10572 Kominejo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Komine-Kastelo (japane : 小峰城 Komine-jō, "kasteleto sur la supro") en Ŝirakaŭa (gubernio Fukuŝima) ; fama loko elde kiu estis observita la plena suna eklipso de la, kies spuro pasis tra la centro de Japanio.
Michael Curtiz
Michael CURTIZ (KERTÉSZ Mihály ) (naskiĝis la en Budapeŝto, mortis la  en Holivudo) estis hungardevena, usona filmreĝisoro, Oskar-premiito en 1944 pro la filmo Casablanca. Lia frato estis Gábor Kertész, lia edzino estis Lucy Doraine.
Li naskiĝis en juda familio, en Budapeŝto, lia originala nomo estis Kertész Kaminer Manó. Li eskapis en aĝo de 17 el sia hejmo per cirko, poste lernis aktoradon kaj diplomiĝis en 1906 en la Aktorakademio.
Li komence laboris en Pécs, poste en Szeged. Li pretigis la unuan filmon en 1912, en la sekvaj jaroj studvojaĝis al Danio, en studio de tiam floranta Nordisk. Tie li laboris kiel asistento kaj reĝisoro kaj eĉ ĉefrolis en la filmo Atlantis. Li hejmenveturis en 1914 al Hungario kaj eklaboris en la filmfabriko de Jenő Janovics.
Li soldatservis en la unua mondmilito, dum la Hungara Sovetrespubliko translokiĝis al Aŭstrio. Li reĝisoris filmojn en Aŭstrio kaj Germanio, el kiuj la plej grava estas Sodoma kaj Gomorra (1922).
László Bezzegh
László Bezzegh naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Lugos (nuntempa Lugoj en Rumanio). Li mortis la en Zalacsány.
Michael Curtiz
Li elmigirs en 1926 al Usono, kie ŝanĝis sian nomon al Michael Curtiz. Dum la longa holivuda kariero, li faris pli ol 100 filmojn.
László Bezzegh
Biografio
László Bezzegh abiturientis en Szombathely en 1935, poste li akiris arbarinĝenieran diplomon en Sopron en kampuso de Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1948. Interrompo okazis ekde 1938, tiam li laboris en la hungara aerforto. En 1949 li akiris plian diplomon en Svislando. Hejmenveninta li estis majoro en instituto pri mapoj, kie li profitis sian scion pri kreo de mapoj helpe de aerfotoj; en tiu fako li estis pioniro en Hungario. Inter 1953 kaj 1963 li laboris en fabriko, kie li okupiĝis pri iloj de aerfotoj por mapkreado. Dum la Hungara revolucio de 1956 li simpatiis kun la revolucio, tial post la falo li perdis sian rangon. En 1958 en Bruselo lia teodolito ricevis „Grand Prix”. En 1963 en la menciita kampuso li estis nomumita docento, en 1965 katedrestro. En 1966 li kandidatiĝis. Inter 1969–1971 li estis dekano. Li pensiuliĝis en 1980. Li mortis pro akcidento de aŭtoj, en la sekva jaro li postmorte ricevis sian rangon. Li ricevis premion Kossuth en 1960, poste 2 premiojn en 1978 kaj 1970.
Michael Curtiz
Hungaraj filmoj
(Neniu filmo restis plenlonge.)
August von Hedemann
August Georg von HEDEMANN (naskiĝinta la en Plau am See, mortinta la  en Berlino) estis prusia generalo kavaleria.
Vivo
Post la Paco de Tilsit Hedemann denove karieris ĝis la rango de Stabsrittmeister, en la 21.4.1812 li iĝis Rittmeister. Dum la komenco de la Napoleonaj Militoj li vunditis ĉe la Batalo apud Großgörschen ricevonte la ordenon de Sankta Vladimiro (4-a klaro). En la 19.5.1813 oni aljuĝis al li la Feran krucon (2-a klaso). Poste li batalis en Bautzen kaj ĉe Katzbach. En la 4.9.1813 li nomumitis majoro aniĝonte sep tagojn poste al la generalŝtabo; tamen li rajtis daŭre resti adjutanto princa. Post la Batalo de Leipzig Hedemann ricevis la rusian ordenon de Sankta Anna (2-a klaso). En la 4.1.1814 li venis kiel generalŝtaboficiro en la 8-an brigadon de Korpuso Yorck. Ĉe la Bataloj apud Laon, apud Parizo kaj apud Belle Alliance (Batalo de Waterloo) kiel ankaŭ dum la bataletoj apud Chojnów, Colditz, Löwenberg, Görlitz, Bolesławiec, Chalons, Mery, Claye Aubert kaj Villiers li ankaŭ aktivis. La Fera kruco (1-a klaso) donitis al li en la 1.6.1814 kaj en la 1.1.1815 la Reĝa prusia Johano-ordeno. Sekvis ankoraŭ aliaj ordeniĝoj.. En la 9.4.1823 Hedemann iĝis kolonelo.
Komponis por Hedemann marŝon la fama muzikisto Carl Maria von Weber en la jaro 1822-a. Post la morto de la bopartino li, laŭ reĝa volo, venigitis Berlinon kie li ekkomandis en la 30.3.1829 la Dua gvardan ulanan landdefendregimenton. Sekvis denove diversaj ordeniĝoj kaj taskoj novaj. En la 30.43.1838 Hedemann iĝis komandanto de la 10-a divizio regna en Poznano kie li ankaŭ estris la citadelon.
Post kiam Hedemann iĝis komandanto de la 8-a divizio regna lie venis en la 30.3.1840 al Erfurto; tiam fariĝis la plialtrangiĝo je generalleŭtenanteco.
Agoj nesoldataj
Hedemann kunfondis la Erfurtan hortikultursocieton (Erfurter Gartenbauverein) kiun li ankaŭ estris. En tiu ĉi funckio li ege engaĝiĝis pri la Steigerwald-arbaro. Kune kun Friedrich Adolph Haage li farigis la t.n. Hedmann-padojn por ebligi al la erfurtanojn moviĝi liberaere en la belega arbaro.
Post nova ordeniĝserio li festis en la 26.2.1849 la datarevenon 50-an ekdeĵoran. Oficiala pensiiĝo estos en la 7.2.1852. Post tio li ekvivis en la de la edzino heredita t.n. Humbold-kastelo (Mansfeld-muzeo en Hettstedt-Burgörner) kaj sur Kastelo Tegel. Post morto berline li entombigitis en la familia tombo de la Humboldt-oj en la parko de la kastelo en Tegel.
Bozieș
Bozieș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
29738 Ivobudil
29738 Ivobudil estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj kaj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Arbara incendio
Arbara incendio estas incendio, kiu trafas arbaron. Ĝia kialo povas esti natura (fulmo aŭ vulkana erupcio) aŭ homa.
Koklass-fazano
La Koklass-fazano aŭ Koklasfazano (Pucrasia macrolopha) el la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj, kaj ununura specio de la genro Pucrasia, troviĝas en la vasta regiono etenda de sudorienta Tibeto kaj okcidenta Junano, norde ĝis la sudokcidenta parto de Ljaŭning en la Nordoriento kaj oriente ĝis Ĝeĝjang, Fuĝjan kaj la norda parto de Gŭangdong en Ĉinio. Ĝi videblas ankaŭ en Afganio kaj Nepalo.
Arbara incendio
La arbaraj incendioj ĉiam ekzistis, kaj nature okazas cikle (oni trovis spurojn de incendio en epoko silurio, 420 jarmilionoj antaŭe).
Koklass-fazano
Aspekto
Kvankam ĝi estas unu el la malplej koloraj fazanoj, la Koklasfazano estas modera ekzemplo de seksa dimorfismo.
Arbara incendio
Arbara incendio okazas kiam la vegetaĵaro estas seka. Ili estas oftaj en sudo de Eŭropo, sudokcidenta Usono kaj Aŭstralio.
Koklass-fazano
Aspekto
La virbirdo havas brilan malhelverdan kapon kun bruna kaj nigra longa plumtufa kresto, po unu blankan makulegon ambaŭflanke de la kolo kaj po unu blankan makuleton sur la malsupraj palpebroj; lia plumaro estas arĝentogriza kun nigraj strioj en la mezo de la plumoj laŭlonge, kaj la mezo de ĝia malsupra korpo kaj la abdomeno estas kaŝtankolora. Li havas la unikajn karakterojn de la nigra kapo, bruna brusto kaj la rimarkindaj blankaj makuloj de la kolflankoj.
Arbara incendio
Kaŭzoj
Fulmo estas la ĉefa natura kaŭzo de incendioj, sed la pli oftaj estas arbaraj incendioj estigataj de homo.
Koklass-fazano
Aspekto
La birdino diference surhavas ĉefe helbrunan plumaron, sen malhelverda koloro sur la kapo kaj kaŝtana koloro en la malsupra korpo. Ambaŭ seksoj tamen havas distingajn longajn vostojn kun helaj plumopintoj. Nematuruloj kaj junuloj similas al plenkreskaj inoj.
Arbara incendio
Sekvoj
Arbaraj incendioj estigas poluon de aero, mortigas multajn bestojn kaj, se ili estas tro oftaj, estigas senarbarigon.
Koklass-fazano
Aspekto
La birdo longas ĉirkaŭ 46 – 53 cm la inoj kaj 58 – 64 la maskloj, kun vosto longa ĉirkaŭ 18 – 22 cm., kaj pezas ĉirkaŭ 930 – 1,135 gramojn la inoj dum maskloj pezas ĉirkaŭ 1,135–1,415 g.
Pouteria sapota
Pouteria sapota aŭ mameja sapoto   aŭ  granda sapoto estas planto el la familio  de Sapotacoj (Sapotaceae). Ĝi estas ĉiamverda aŭ dum la sekaj sezonoj folifala, ĝis 40 m alta arbo kun rekta ĝis 1 m larĝa trunko, dikaj branĉoj kaj densa krono. Arboŝelo, folioj kaj nematura  frukto enhavas gluan laktosukon, kiu incitas la mukozon. La folitigoj estas  2–5 cm longaj. La alternesidaj folioj staras je la pintoj de la branĉoj kaj estas kalvaj, inverse ovoformaj, milde pintaj, je la supra flanko kalvaj kaj je la malsupra brunaj kaj 10-40 x 4–16 cm grandaj. La malgrandaj blankaj aŭ palflavaj duseksaj floroj kreskas sesope ĝis dekduope sur mallonga tigo ĉe foliakseloj, kie la folioj deiĝis, sur junaj branĉoj. Ordinara la arbo portas fruktojn post ok aŭ dek jaroj.
Arbara incendio
Sekvoj
Artikolo de Gary Nunn en Unesko Kuriero analizas la arbarincendiojn en Aŭstralio en 2019-2020. Konstatinte, ke tio ĉiam okazis en la kontinentinsulo, tamen oni notis, ke tiu okazo estis multe pli drasta kaj damaĝa por ekosistemoj necesaj por minacataj specioj, la sekeco estis pli akra ol iam, same kiel la malfrueco kaj la sufero en praarbaroj. Ekdamaĝo povas postuli jarcentojn por esti riparitaj.
Koklass-fazano
Kutimaro
La femala kaj maskla birdoj vivas en paro dum la tuta vivo, iam formiĝas grupoj, ĉiu el ĉirkaŭ dek birdoj. Ili serĉas nutraĵon matene kaj vespere, kaj la manĝadon ĉiam akompanas ilia kriado. Ili nutras sin per folioj de poplo kaj betulo, akvilegioj, guŝoj de vicioj (Vicia unijuga), folioj de natura ulmo, herbosemoj, fungoj, fruktoj k.a. Ili nokte ripozas en arboj, aŭ sub rokaj ŝirmejoj.
Pouteria sapota
La fruktoj estas rondaj aŭ ovalaj, ĝis 23 x 8 cm grandaj kaj 230 g ĝis 2,3 kg pezaj. La 1,5 mm dika scelo estas bruna, ledra kaj malglata. La fruktkarno estas en matura stato salmkolora ĝis ruĝa, suka, mola, odoras dolĉe kaj havas karamelan guston.. La fruktoj enhavas unu (kelkfoje ĝis kvar) kaŝtanbrunajn semojn kiuj estas malmolaj, brile brunaj kaj ĝis 10 x 3 cm grandaj. La kerno estas rostite manĝebla. La fruktoj estas manĝeblaj per kuleron. Ankaŭ eblas fari ĵeleon, marmeladon aŭ glaciaĵon el la frukto.
Koklass-fazano
Kutimaro
Ili fekundiĝas de la fino de aprilo ĝis la komenco de julio. Ili konstruas malprofundan neston surtere inter arbustoj per branĉoj, folioj kaj herboj. La birdino ellasas 4 – 9, ordinare 5 – 7 ovojn helflavajn aŭ ĉamkolorajn, kun brunaj aŭ brunpurpuraj maldelikataj makuloj, kaj iam kun sennombraj makuletoj en la dika parto. La kovado estas plenumita de birdinoj kaj daŭras 25 – 26 tagojn. La ĵus eloviĝinta birdido pezas ĉirkaŭ 21 gramojn kaj sekse maturiĝas post unu aŭ du jaroj. La birdo estas malfacile bredebla kaj fekundigebla kaptivece, kaj ankaŭ malkonsile kaptebla pro malmulta kvanto kaj unuopa aktivado.
Pouteria sapota
Mameja sapota estas indiĝena en la sudo de Meksiko ĝis Nikaragvo kaj estas kultivata ankaŭ en Sudameriko kaj en Karibio. Ĝi estas ankaŭ kultivata en Sudorienta Azio, precipe en Filipinoj.
Koklass-fazano
Subspecioj kaj disvastiĝo
La Koklass-fazano havas 9 subspeciojn ĝis nun agnoskitajn, kiuj estas la jenaj:
La subspecio P. m. biddulphi havas teritorion el Kaŝmiro orienten al Kullu en Barato. Kun escepto de la subspecioj P. m. nipalensis, P. m. castanea kaj P. m. macrolopha, kiuj estas endemiaj de la suda flanko de nordokcidenta kaj okcidenta Himalajoj, aliaj kvin specioj estas de Ĉinio kaj Mongolio.
La Koklass-fazano estas mezgranda kaŝema birdo limigita al altaltitudaj arbaroj el Afganio al centra Nepalo, kaj en nordorienta Tibeto al norda kaj orienta Ĉinio. Kiel la Okcidenta tragopano, ĝi ne etendas sian teritorion super la arbolimo.
Kvankam ili estas kaŝemaj sub arbustoj, kio malhelpas ties rektan vidaĵon, ili elsendas laŭtajn ĥorajn antaŭmateniĝajn alvokojn dum la reprodukta sezono kaj aŭtune, rivelante sian ĉeeston.
Paillé
Paillé [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 347 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Paillé situas en la oriento de Charente-Maritime, sude de Niort.
Tadrart Akakus
Tadrart Akakus (en la araba lingvo تدرارت عكاكس) estas dezerta regiono en la okcidento de Libio kaj estas parto de la dezerto Saharo. La regiono situas proksime de la urbo Ghat kaj ne malproksime de la limo al Alĝerio, kie ĝi pluas al Ruĝa Tadrart. Tadrart signifas 'monto' en la indiĝena regiona lingvo. La areo aparte riĉas je prahistoria roka arto.
La regiono havas larĝan varion de pejzaĝoj, de diverskoloraj sablaj dunoj al rokaj arkoj, gorĝoj, rokegoj kaj montoj. Aparte elstaraj vidindaĵoj estas la rokaj arkoj de Afzeĝare kaj Tin Ĥlega. Kvankam la areo estas inter la plej sekaj de la Saharo, ekzistas iuj plantoj.
La areo Tadrart Akakus konatas pro sia prehistoria roka arto kaj dum la jaro 1985 pro la kultura graveco de tiuj ĉi pentraĵoj kaj ĉizaĵoj iĝis Monda Heredaĵo de Unesko. La pentraĵoj datiĝas inter la jaroj 12.000 antaŭ Kristo al 100 post Kristo kaj reflektas la kulturajn kaj naturajn ŝanĝojn en la regiono dum tiu longa tempo. Ekzistas pentraĵoj kaj ĉizaĵoj de ĝirafoj, elefantoj, strutoj kaj kameloj, sed ankaŭ de homoj kaj ĉevaloj. Homoj estas pentrataj en diversaj ĉiutagaj situacioj, ekzemple dum muzikado kaj dancado.
Mostek (distrikto Ústí nad Orlicí)
Vilaĝo Mostek situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, oriente de urbo Choceň ĉe ŝoseo n-ro 312 inter Choceň kaj České Libchavy. Vivas ĉi tie.
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
En Mostek estis kastelo, konstruita en la jaro 1724 laŭ planoj de Felice Donato Allia. La konstruaĵo estis neniigita.
Kalvario
Ĉe vilaĝa rando, apud ŝoseo al Choceň, troviĝas empira Kalvario el la jaro 1842. Ĝi estas ŝtona kun polikromio, kiu estis kelkfoje renovigata.
Paciga kruco
Apud ŝoseo al Brandýs nad Orlicí estas ŝtona repaciga kruco.
Villeneuve (Italio)
Villeneuve - france kaj arpitane, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj, kaj situas borde de la alpa rivero Baltea Doro, inter Aosta kaj Courmayeur. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, Aymavilles, Introd, Saint-Nicolas, Saint-Pierre kaj Valsavarenche.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Pro sia situo en la Aosta Valo ĝi havas francan nomon; dum la itala faŝismo inter 1926 kaj 1946 ĝi alprenis la italan nomon Villanova Baltea.
Ekzistas turo Colin el la 13-a jarcento kaj kristana preĝejo Santa Maria, menciita en 1184 en papa dokumento.
Departementa Konsilio de Côte-d'Or
La Departementa Konsilio de Côte-d'Or estas la teritoria kolektivumo de la francia departemento Côte-d'Or. Ĝia sidejo estas en Dijon.
26937 Makimiyamoto
26937 Makimiyamoto estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Departementa Konsilio de Côte-d'Or
La prezidanto
La prezidanto de la Departementa Konsilio de Côte-d'Or estas François Sauvadet.
26937 Makimiyamoto
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana aktorino Maki Miyamoto, (japane 宮本真希, Miyamoto Maki) naskiĝinta en gubernio Ehime. Ŝi seancis en multenombraj revuoj ĉe la Granda Teatro de Takarazuka de 1966 ĝis 1997. Ĵuse, ŝi ludis en du filmoj : Omocha kaj Dream Maker, kun granda aklamo.
Zell
Zell estas ofta loknomo en germanlingvaj regiono. La vorto signfas ĉelo, kiu indikas kutime, ke en koncerna loko troviĝis emeritejo.
Závod (Slovakio)
Závod, hungare Pozsonyzávod [poĵonjzAvod] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky.
Situo
Závod situas laŭ flankovojoj, fervojo kaj aŭtoŝoseo preteriras. Malacky troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1577 en formo "Zabod", sed estis tie preĝejo jam en 1339. En 1828 vivis tie 2305 vilaĝanoj en 320 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pozsonyzávod 1840 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony, al distrikto de Malacka, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Závod 2578 homoj, (2497 slovakoj).
Eglisau (stacidomo)
Eglisau estas fervoja stacidomo en Eglisau, Svislando.
Șimon
Șimon [ŝimon] (hungare Simon) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Râșnov. En 1910 ĝi nombris 1.139 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1.312 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1805. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Bran.
Poligenismo
Poligenismo (el la grekaj poli = multe + Génos = raso), estas teorio, dirita ankaŭ polifiletismo, kiu proponas la plurecon de origino de la diversaj homaj tipoj, kaj de la pasinto kaj nuno. Opone al tiu, laŭ monogenismo la tuta homaro havas unusolan kaj unikan derivadon identigitan en iu origina paro.
Preadamismo
Antaŭ ol la kreiĝo de la du biologiaj teorioj, disvolviĝontaj precipe en la 19-a jarcento surbaze de paleontologiaj studoj kaj de evoluismaj teorioj, poligenismo kaj monogenismo trovis fundameton en filozofiaj spekulativadoj kiuj antaŭproponis unuan formon de poligenismo per la hipotezo de antaŭadamismo: termino uzita unuafoje en 1655 de la franca libertina kaj jarmilista Isaac La Peyrère kiu en la verkoj Praeadamitae sive Exercitatio super Versibus duodecimo, decimotertio, et decimoquarto, capitis quinti, Epistolae D. Pauli ad Romanos, quibus inducuntur Primi Homines ante Adamum conditi ([La antaŭadamanoj, aŭ ekzercado sur la versegoj 12-a,13-a, kaj 14-a de la 6-a ĉapitro de la Epistolo al la Romanoj de la dia Paŭlo, veersegoj en kiuj estas suozigitaj la unuaj homoj kreitaj antaŭ ol Adamo), publikigita anonime en Amsterdam en 1655), kaj en la Systema theologicum ex Praeadamitarum hypothesi'' (Sinteno de la teologoj rilate la hipotezon pri la antaŭadamanoj) opiniis povi elkuŝejigi el la Biblio la samtempan ekziston de multaj paroj antaŭ ol la kreiĝo de Adamo.
Poligenismo, monogenismo kaj teorio de la plurasoj
Malsame ol la tiama juda-kristana vidpunkta skemo de monogenismo, kiu trovis filozofian kaj teologian justigon en la doktrino de la origina peko de Sankta Aŭgusteno de Hipono, la poligenista teorio disvolviĝis precipe sekve de la renkontiĝo kun la popoloj de la Novmondo kiuj, unuajuĝe, ŝajnis ne respekti la genealogiajn skemojn de monogenismo pro malebleco kompreni kiel la posteularo de Adamo povus transmigri al tiu kontinento.
Naskiĝis tial en 1520 kultura alo poligenista kiu havis sian teorian pivotpunkton en la svisa medicinisto Paracelsus (1493–1541) kiu alvenis nei la universalan karakteron de la elaĉeta enkarniĝo de Jesuo, kaj en penso de Giordano Bruno (1548-1600) kiu subtenis la spontanan generagon kaj de homoj kaj de bestoj el la tero kaj ke ne unusola estis la prapatro de la homaro; malsame ol la juda-kristana tradicio (legebla, ekzemple, en la apokrifo 4-a 4-a de Ezra), antaŭ ol Adamo estus kreintaj la patriarkoj Ĥanoĥo kaj Leviathan. Sur la sama linio marŝis Giulio Cesare Vanini (1585–1619), filozofo, medicinisto, naturalisto kaj libera pensulo, kiu suferis la saman sorton (ne, tamen, pro tiu teorio de poligenismo) de Giordano Bruno, nome la brulŝtiparo.
Kaj poligenismo kaj monogenismo provizis, bedaŭrinde, la fundamenton, en iuj tre aprobe, por la prirasa teorio.
Akceptis poligenismon ankaŭ Georges Cuvier (1769–1832), kiu unua klasifikis la homajn rasojn en blankaj, flavaj kaj nigraj, de Louis Agassiz (1807-1873) kaj de Samuel George Morton (1799-1851), kiu subtenis ke la homaj rasoj estas rezultoj de diverstempaj kreadoj okazintaj en malsamaj areoj de la Tero, kie poste naskiĝis la nacioj. Laŭ ili, la rasaj malsamaĵoj estas kunnaskaj kaj senŝanĝaj kaj karakterizitaj per evidenta hierarkio en kies kulmino staras la blankuloj kaj malkulmine la kolorhaŭtuloj.
Poligenismo fariĝis tiel, foje, teoria justigo de la diferencoj inter la homoj pro kiuj la homaro havas malsamajn originojn, sed nur kiu descendas el Adamo kaj Evo estas tute homa kaj civilrajta. Atinginte tiel kompromison kun la teorioj de monogenismo, okazis ke iuj poligenismaj teoriuloj aŭdacis justigi la ekstermadojn de la amerikaj aborigenoj de Norda Ameriko, kaj foje ankaŭ de Suda Ameriko, la ekspluaton de la afrikaj sklavoj...
Rilate tiun supozitajn rasajn malsamaĵojn, kutime reagis teologoj kaj dokumentoj de la Katolika Eklezio kiel okazis en Salamanko, kien imperiestro Karlo la 5-a kunvenigis teologojn kaj filozofojn kaj ekleziulojn por ke estu decidita la kverelo pri la homeco kaj samrajteco de amerindaj indigenoj. La preskaŭ unuanima sentenco estis: plena egaleco kaj rateco! Sur tiu principo marŝos la tuta estonta kolonja leĝaro de la hispana regno.
Listo de sanktuloj
Jen listo de kristanismaj sanktuloj.
Kastelo de Szécsény
La Kastelo de Szécsény (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Forgách) estas impona historia monumento en Hungario, en urbomezo de Szécsény. La kastelo nun estas historia muzeo pri Ferenc Kubinyi ekde 1973.
Korsako
Korsako (Alopex corsac, Vulpes corsac), stepa vulpo, t.e. azia stepa vulpo; ĝi havas mallongan, iom maldelikatan ruĝflavan, grizflavan ĝis grizan hararon, estas malpli granda ol vulpo
Kastelo de Szécsény
Historio
En tiu loko pli frue estis burgo en la 14-a jarcento. Dum la kontraŭturkaj bataladoj ĝi ofte difektiĝis. Ekde 1690 István Koháry (reĝa juĝisto) komencis renovigi ĝin. La nun videbla baroka kastelo estis konstruita inter 1753-1763 fare de familio Forgách [forgAĉ]. Dum la konstruado oni profitis parte la malnovan burgon. Ferenc Pulszky aĉetis la kastelon en 1846, sed li estis grava figuro de la Hungara revolucio de 1848, tial la ŝtato forprenis la kastelon kaj redonis ĝin nur en 1867 jam en malbona stato. En la 20-a jarcento diversaj riĉuloj havis la konstruaĵon, fine post la 2-a mondmilito la hungara ŝtato aĉetis ĝin kontraŭ simbola sumo, ĉar la konstruaĵo estis ruina. En la 1960-aj jaroj kaj en la 2000-aj jaroj ĝi renoviĝis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola en korto laŭ placo. Antaŭ la kastelo ornama ĝardeno etendiĝas. La konstruaĵo formas iomete H-majusklon, sed meze estas ankaŭ rizalito, krome aliĝas teretaĝa domo - iama ejo por la gardistoj. Unu el la rizalitoj estas iama bastiono de la burgo. En mezo de la fasado la enirejo troviĝas. Interne la originaj ornamaĵoj jam ne estas videblaj pro la oftaj posedantoŝanĝoj kaj pro la 2-a mondomilito.
Parko
La iama parko kreita en la 1800-aj jaroj havis anglan sistemon. Krom la maloftaj kreskaĵoj estis tie lago, artefarita kaverno, elvidejo. La parko estis deklarita medioprotektata teritorio en 1975.
Thomas Müntzer
Thomas MÜNTZER (ankaŭ Münzer, Monczer; latine: Thomas Monetarius, esperantigita Tomaso Muncero), naskiĝis ĉirkaŭ 1489 en Stolberg, mortis (ekzekutita) la 27-an de majo 1525 en Mühlhausen, estis germana teologo, reformanto kaj revoluciulo.
Vivo kun unuaj planoj animzorgadaj
De 1506 ĝis 1512 li studis teologion en Lepsiko kaj Frankfurto ĉe Odro. Post 1514 li estis pastro ĉe diveraj komunumoj de Braunschweig, en Frose apud Aschersleben kaj en 1520 en Zwickau. Tie ĉi li konatiĝis kun Nikolaus Storch, kiu kune kun aliaj profetoj de Zwickau unuiĝis por protesti pri nejusta riĉeco de multaj nobeloj kaj kelkaj religiuloj. Müntzer ege simpatiis kun tiuj ĉi movadanoj, kiuj firme kredis je justigo de la socio en baldaŭa estonteco (la t.n. Jarmilismo).
Pro kvereloj kun la superuloj li forlasis en 1512 la urbon kaj faris misiajn vojaĝojn en Bohemion kaj al Prago. Samloke li verkis sian Manifeston de Prago, skizante la fundamentojn de sia teologio. En 1523 li ricevis la mandaton pri pastora servo en Allstedt, kie li verkis la unuan germanlingvan diservo-ordon. Lia celo estis integrigi pli multe la fidelulojn en la diserva celebro.
Unuaj seriozaj malkonsentoj
Grafo Ernst la 1-a de Mansfeld malpermesis al la subuloj la partoprenon en la Müntzer-diservoj. La kverelo estis decidita de la plej supra eklezia suvereno en la lando, la princo-elektisto Johano la Konstanta, antaŭ kiu Müntzer la 13-an de julio 1524 estis predikinta per imponaj vortoj (la t.n. Fürstenpredigt). Denove li propagandis por la tezo, ke antaŭ la fino de la mondo farotas justeco por ĉiuj individuoj.
Alvoko uzi forton
Pro la totala izoliĝo volita de la urba konsilantaro li devis rifuĝi al Mühlhausen kaj poste al Nürnberg. Per sia pamfleto Hochverursachte Schutzrede und Antwort wider das geistlose und sanftlebende Fleisch zu Wittenberg (1524) li atakis Martin Luther kaj postulis la aplikon de forto por realigi la venkon fina pri pli justa socio.
Daria Guidetti
Daria GUIDETTI (naskiĝis en 1978 en Empoli) estas itala astrofizikisto kaj scienca popularigisto
Thomas Müntzer
Alvoko uzi forton
En 1525 li revenis al Mühlhausen kaj subtenis la Kamparanajn ribelojn, formante taĉmenton rapidan. Danke al unuiĝo de pluraj princoj (protestantaj kaj katolikaj) la ribelo de ĉirkaŭ 8.000 kamparanoj frakasitis. Müntzer, kiu gvidis unu trupon, estis arestita, turmentita kaj ekzekutita publike.
Daria Guidetti
Dum sia studoj en liceo, ŝi observis multenombrajn asteroidojn en la kadro de la Gruppo Astrofili di Montelupo (Amatora Astronomia Grupo de Montelupo) kaj laŭ Minor Planet Center malkovris du numerotitajn asteroidojn en 1998 kaj 2000 kun Maura Tombelli kaj Egisto Masotti.
En 2012, ŝi gajnis la nacian premjon Vincenzo Ferraro pro sia disertaĵo pri la studo de la en stelamasoj kaj grupoj da galaksioj.
Vivo
Fervorulo pri astronomio depost la aĝo de 5 jaroj, ŝi aniĝis dum sia licea lernado al la Gruppo Astrofili di Montelupo ; ŝi estis diplomita pri astronomio en la Universitato de Bolonjo en 2006 kun disertaĵo titolata : « Radio-propraĵoj de la fontoj en la galaksiaj amasoj : la haltera sistemo en Abell 2382 ». Ŝi studis por doktoreco ĉe la Eŭropa suda observatorio, en Munkeno kaj en la Universitato de Bolonjo. Ŝi nun kaj praktikas ĉe la Instituto de radioastronomio de Bolonjo de la INAF.
Ŝi donas publikajn prelegojn de scienca popularigo, kunlaboras kun la astronomiaj revuoj Le Stelle kaj Coelum Astronomia, estas gvidisto ĉe la Vizita Centro Marcello Ceccarelli de la Instituto de radioastronomio de Bolonjo kaj partoprenas al la progresoj de la scienca popularigo el la lernejo Il Linguaggio della Ricerca;
Honoroj
La asteroido 27005 Dariaguidetti estis nomita en ŝia honoro
Majaa Biosfera Rezervejo
La Majaa Biosfera Rezervejo (Reserva de la Biosfera Maya) estas naturrezervejo en  Gvatemalo administrita fare de la gvatemala Nacia Konsilio de Protektejoj  ( CONAP ). La Majaa Biosfera Rezervejo kovras totalan areon de 21 602 km², kio estas sufiĉe pli granda ol Nacia Parko Yellowstone. La parko estas hejmo al granda nombro da bestospecioj inkludante la jaguaron, la pumon, la oceloton, la margajon, atelojn, tapirojn, krokodilojn, la ruĝan mazamon kaj la blankavostan cervon, la amerikan harpion, plurajn akcipitrenajn speciojn, Ara macao ( papagedoj ), dolĉakvajn testudojn, ktp. Ĝi ankaŭ estas riĉa je flaŭro inkluzive de svitenio, Ceiba ( malvacoj ), Cupressus lusitanica, ktp. La areo intervalas de malsekejoj, ĝis malalt-montaraj sistemoj, kaj havas plurajn akvomasivoj, inkluzive de lagoj, riveroj, riveretoj kaj cenotoj. La rezervejo estis kreita en 1990 por protekti la plej grandan areon de tropika arbaro restante en Mezameriko. La biosfer-rezerveja modelo, efektivigita fare de Unesko, serĉas obteni ekvilibron inter homaj agadoj kaj la ekologio per inkludado de daŭrigebla ekonomia evoluo en konservadoplanado.
Roperuelos del Páramo
Roperuelos del Páramo [ropeRŬElos delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. Roperuelos del Páramo estus komprenebla dub-etimologie kiel Ŝranketoj de la Stepo.