cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikos Kazantzakis
Biografio
Kazantzakis naskiĝis en Megalokastro (nuna Iraklio, Kreto) en 1883. Kiam Kazantzakis naskiĝis, Kreto estis ankoraŭ sub regado de la Otomana Imperio. Lia familinomo, Kazantzakis, derivas el turka vorto Kazanci, kie signifas "potisto". En 1902, Kazantzakis translokiĝis al Ateno (Grekio), kie li studis juron en la Universitato de Ateno kaj poste, en 1907, elmigris al Parizo por studi filozofion. Tie li estis influita de la instruaĵoj de Henri Bergson.
Reveninte al Grekio, li ektradukis filozofiajn verkojn kaj en 1914 ekkontaktis kun Angelos Sikelianos. Kune ili veturis dum du jaroj tra lokoj kie floras la kulturo grek-kristana, grandparte influita de la entuziasma naciismo de Sikelianos. Kazantzakis geedziĝis kun Galatea Aleksiu en 1911; kaj divorcis en 1926. Li edziĝis denove, kun Elena Samiu, en 1945.
En 1919, kiel Ĝenerala Direktoro de la Ministerio de Sociala Bonfarto, organizis la translokigon de la tieaj grekaj populacioj el la regiono de Kaŭkazo al Grekio post la Rusa Revolucio de 1917. Por Kazantzakis, tiu estis la komenco de longveturado tra la mondo. Ĝis sia morto en 1957, li provizore loĝis en Parizo kaj Berlino (ekde 1922 ĝis 1924), Italio, Rusio (en 1925), Hispanio (en 1932) kaj poste en Kipro, Egino, Egipto, la Monto Sinajo, Ĉeĥoslovakio, Nico (poste li aĉetos vilaon en la ĉirkaŭoj de Antibes, en la areo de la Malnova Urbo, ĉe la fama ondorompilo), Ĉinio kaj Japanio.
Dum li estis en Berlino, kie la politika situacio estis eksploda, Kazantzakis malkovris komunismon kaj iĝis admiranto de Lenino. Neniam estis fervora komunisto, sed vizitis Sovetunion kaj estis kun la verkisto kaj membro de la Maldekstra Opozicio de la rusaj komunistoj Victor Serge. Li atestis la ascendon de Stalino, kaj seniluziiĝis pri komunismo soveta. Li iĝis pli universisma.
En 1945, li iĝis estro de malgranda maldekstra partio nekomunista, kaj eniris en la greka registaro kiel senpostena ministro. Li demiziis el la posteno venontjare.
En 1946, la Societo de Grekaj Verkistoj rekomendis Kazantzakis kaj Angelos Sikelianos por esti ricevantoj de la Nobel-premio pri literaturo. En 1957, li malgajnis antaŭ Albert Camus pro unusola voĉo. Camus diros poste ke Kazantzakis meritas la honoron «centoble» ol li mem.
Tutmondaj 200
La Tutmondaj 200, (angle : Global 200 [gloŭbl tuhandrd]) estas listo de nuntempe 238 regionoj (kunigitaj ekoregionoj) difinitaj fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kiel karakterizaj por la plej gravaj tipoj de tersupraĵaj, maraj, kaj dolĉakvaj biomoj.
La elekto de tiuj ĉi ekoregionoj sin apogas sur diversaj kriterioj kiaj: la riĉeco je specioj; la endemia karaktero de tiuj ĉi specioj; la unika karaktero de la taksonoj plej evoluintaj; la ekzisto de aparta situacio; la malofteco de la tipo de vivejo asociata.
La Monda Natur-Fonduso atribuas konservadan staton al ĉiu tutmondaj 200-regiono el la listo : endanĝerigata; vundebla; relative starema aŭ sendifekta. Pli ol duono de tiuj ĉi ekoregionoj estas taksitaj kiel endanĝerigataj.
Klasifiko laŭ biomoj
Temas interalie pri :
Fundo
Entute la Monda Natur-Fonduso identigis 867 tersupraĵajn ekoregionojn, krome dolĉakvajn kaj marajn ekoregionojn. La celo de tiu klasado estas, ke la tuta gamo de la ekosistemoj estu reprezentita en regiona naturprotekta kaj disvolviĝa strategioj. El tiuj ekoregionoj, la WWF elektis la Tutmondaj 200 kiel la plej decidajn por la konservado de la monda biodiverseco. La listo de la Tutmondaj 200 nuntempe ampleksas 238 ekoregionojn, tio estas 142 tersupraĵajn, 53 dolĉakvajn, kaj 43 marajn ekoregionojn.
Naturprotektantoj ĝenerale enfokusigas la konservadon de la tropikaj humidaj foliarbaroj (komune konataj kiel tropikaj pluvarbaroj) ĉar oni taksas ke ili gastigas duonon de la specioj de la mondo. Aliflanke la Monda Natur-Fonduso decidis ke pli kompleta strategio por la konservado de la monda biodiverseco ankaŭ konsideru la aliajn speciojn, kune kun la ekosistemoj kiuj subtenas ilin.
Pluraj biomoj, kiaj la Mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj, estas pli endanĝerigitaj ol la tropikaj humidaj arbaroj. Tial tiuj postulas laŭan protektan agadon. WWF konfirmas ke kvankam konservada agado tipe okazas je landa nivelo, modeloj de biodiverseco kaj ekologiaj procezoj (ekzemple : migrado) ne estas ligitaj al ŝtataj limitoj. Pro tio ĉi oni nepre bezonas ekoregiono-bazitajn strategiojn.
Klasifikado
Historie, zoologoj kaj botanikistoj estas disvolvintaj diversajn klasifikadajn sistemojn kiuj konsideras la plantajn kaj bestajn komunumojn de la mondo. Du el la mondvastaj klasifikaj sistemoj estis sintezigitaj fare de Miklos Udvardy en 1975.
La tersupraĵo povas esti dividita en ok biogeografiajn regnojn (kiuj la WWF nomas ekozonoj). Tiuj ĉi reprezentas la ĉefajn tersupraĵaj komunumojn de bestoj kaj plantoj, kaj estas sintezo de antaŭaj sistemoj de flaŭraj provincoj kaj faŭnaj regionoj. La bioma sistemo klasifikas la mondon en ekosistemajn tipojn ( ekzemple arbarojn, herbejojn, k.t.p. ). Ilia bazo estas klimato kaj vegetaĵaro. Ĉiu biogeografia regno ampleksas multajn biomojn, kaj biomoj troviĝas tra pluraj biogeografiaj regnoj.
Sistemo de biogeografiaj provincoj estis disvolvita por identigi specifajn geografiajn areojn en ĉiu biogeografia regno kiuj apartenas al kohera bioma tipo, kaj kunhavas diferencajn plantajn kaj bestajn komunumojn. La sistemo de la Monda Natur-Fonduso reprezentas plian rafinon de la bioma sistemo (la WWF parolas pri "ĉefaj vivejo-tipoj"), biogeografiaj regnoj, kaj biogeografiaj provincoj (la tipologio de la WWF subdividas plimulton de la biogeografiaj provincoj en pli malgrandajn ekoregionojn).
Tartécourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Tutmondaj 200
Tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj
Afrotropika ekozono Aŭstralazia ekozono Hindomalaja ekozono Neotropika ekozono Pacifika ekozono
Dezertoj kaj kserofitaroj
-->
Eksteraj ligiloj
''Ann. Missouri Bot. Gard.'', 89: 199–224. 2002.
Japana Esearo n-ro 1
En la libro estas dek eseoj de dek japanaj aŭtoroj, pri esperantismaj kaj aliaj temoj.
Aŭtoroj kaj temoj -
Eldonejo- Libroteko Tokio
Jaro de kompono kaj unua eldono- 1994
Formato- 65 paĝoj, 21 cm
1358
En la jaro 1358 post Kristo okazis, interalie:
Cenzuro en Hispanio
Post la morto de la diktatoro Francisco Franco en 1975 kaj la posta politika reformo, la politika, morala kaj ideologia cenzuro plue ekzistadis en Hispanio je malsama grado ĝis nun kaj malgraŭ la rajton al parollibereco eksplicite agnoskita en la hispana Konstitucio. Tiu fakto manifestiĝas per la fermo, persekutado kaj sekvestro fare de la tribunaloj kaj registaro de diversaj amaskomunikiloj (radiostacioj, ĵurnaloj, revuoj, televidkanaloj, retpaĝoj), kaj ankaŭ per la persekutado de opinioj kontraŭaj al la politika, morala aŭ ideologia modeloj oficiale establitaj de la ŝtato.
Rimarkindaj kazoj
Jen kelkaj rimarkindaj kazoj de cenzuro kaj politika, morala kaj ideologia persekutado en la lastaj jardekoj en Hispanio:
Vorto kaj Vortelemento en Esperanto
Vorto kaj Vortelemento en Esperanto eldonita en 1976 en  Kuopio de  Librofako de Literatura Foirio  estas broŝuro verkita de István Szerdahelyi.
Homa intelekto
La 'homa intelekto aŭ intelekto (el la latinlingva intellectus,-us, devenanta el la perfekta preterito de la verbo intellìgere = intellègere, formita de intus kaj lègere kiu signifas «legi », aŭ de inter kaj lègere, nome “elekti”) ĝenerale intelekto povas esti difinita la “kapablo de la homa menso kompreni, koncepti pensojn kaj formuli juĝojn.
La termino “intelekto”, filozofisence, estas unuafoje trovebla en la mezepoka skolastika filozofio kiu ĝin uzis por latinigi la grekan νοῦς aŭ νόος (noûs, "nus") kiun la grekoj kontraŭmetis al diànoia, nome racio.
La intelekto kiel nous
La termino, en la origina signifo, troviĝas en Homero, kie indikas la organon sidejo de la reprezentado de ideoj ,
En Anaksagoro νοῦς kiel intelekto akiras metafizikan valoron ĉar, kia aktiva kaj ordiganta potenco, organizas la kaoson (ἄπειρον, apeírōn), kreante tiel la mondon.
“Nous” kiel intuicio
Tiu scia kvanto atingebla per la intekekto superas la “sciencan” scion atingeblan per la matematiko caxr, fakte, la intelekto ebligas la puran kaj simplan kontemplon de la ideoj. En Platono aperas la koncepto de pura kaj senpera scio per la intelekto-intuicio distingebla el la racio aŭ dianoia, kiu bezonas la peradon de la rezonado.
Aristotelo
Laŭ Aristotelo, malsame ol Platono, la intelekta senpera kontemplo ne konas la konceptajn enhavojn difinitajn ideoj, disigitaj el la objektoj, kaj koincidigas la veron jam enajn en la objektoj mem. (De anima, III, 431 a, 1)
La aristotela nous tiel sukcesas penetri la enon, kapti tio kio posedas la eston, nome la substanco, tiu subrestaĵo kiu plurestas ĉiam unika kaj identa al si mem.
Ankaŭ laŭ Aristotelo, tamen, nur la intelekto sukcesas garantii la veron liverante scion noetican (intuician), superan se komparitan al tiu dia-noetica de la racieco kiu antaŭiras per logiko aŭ silogismo.
Aktiva kaj pasiva intelekto
La aktiva (aŭ aganta) intelekto estas, laŭ Aristotelo, la kapablo de la intelekto meti al akto, pere de la senteblaj imagoj, la esencojn aŭ formojn de la objektoj, koneblaj nur pere de la pasiva (aŭ potenca) intelekto.
Novplatonismo
En la novplatona filozofio (aparte en Plotino), la intelekto estas la dua hipostazo, la nivelo de realo kiu pliplene posedas penson kaj eston. Ĝi estas plurforma ĉar formita per diversaj arketipoj, sed pli unueca ol la sinsekva nivelo (animo).
Teologio
Laŭ la terminaro de la kristana teologio intelekto estas difinita ankaŭ kiel unu el la “Sep donoj de la Sankta Spirito”. Ĝi konsentas tujan kaj senperan komprenon de la kredveron, vestante la animon per pli profunda intuicio pri la kredo. Dum la kredo reprezentas nur la simplan adheron al la enhavoj de la revelacio, per la dono de la intelekto eblas leviĝi al pli alta nivelo de kompreno ne nur racia, sed ankaŭ intuicia kaj intime sentita. Ĝi do kreskigas la virtojn de kristano kaj pliprofundigas, sen aldoni novajn nociojn, la signifojn kaj la konceptojn jam implicite entenatajn en la kredartikoloj.
De aŭgustinismo al skolastikismo
Helpe de Aŭgusteno de Hipono la teologia kristana koncepto pri la intelekto proksime reprenas la novplatonan doktrinon, pere de doktrino de la ilumino de la intelekto flanke de Dio, intencita kiel depoprenanto de la ideoj. La intelekta scio estas, laŭ Aŭgusteno, io senpera, persona, nedirebla, simila al intelekto elpensita Plotino laŭ kiu “scii pri objekto” egalas miksiĝi, kunfandiĝi kun ĝi.
En la mezepoka skolastika filozofio inspirita precipe de Aristotelo, ekzemple en Tomaso de Akvino, krom tiuj novplatonismaj konserviĝas la fundamentaj elementoj de la aristotela koncepto. Konserviĝas do la distingo inter racio kaj intelekto: dum la unua diskursive rekonas realon en ties rilatoj kun aliaj realoj, la intelekto sukcesas, male, penetri ĝian esencon absolute kaj unuece.
Renesanco
Analoge, laŭ Giordano Bruno la intelekto «empie il tutto, illumina l'universo, è fabro del mondo» (“plenigas ĉion, iluminas la universon, estas la forĝisto de la mondo), simila al la platona Demiurgo.
17-a jarcento
Kun Kartezio malaperas la distingo inter intelekto kaj racio, rekuperita male de Baruĥ Spinozo. La problemo de la intuicio estas reprenita kaj pliprofundigita de Baruĥ Spinozo kiu ĝin taksas la plej altan gradon de la scio ĉar pere de ĝi tiu povas atingi la scion sub speciae aeternitatis kiel rilate la spinozan Dion, imanentan, koincidantan kun la Naturo (Deus sive Natura). Kion la intelekto intuicie konas tio havas, fakte, la karakterizojn de la senfina eterneco dum la racio povas nur ĉirkaŭvagi inter la finitaĵoj.
Laŭ John Locke, male, necesas transalti la oponon inter racio kaj intelekto, pro kio, post la rekono de ĝiaj limoj, plurestas nur unu limigita kapablo.
Kazuyuki Kyoya
Kazuyuki Kyoya (京谷 和幸, n. ) estas japana futbalisto.
Homa intelekto
Kant
Immanuel Kant rifuzas la antaŭan doktrinon de la intelekto de la fenomenoj kaj revenigos netan distingon inter la sensa scio kaj tiu intelekta, distingo kiu lin submetos al akuzo pri nekorektebla dualismo inter koncepto kaj sensa intuicio aŭ inter fenomeno kaj noumeno. Laŭ Kant, dum la sensaco estas pasiva en la ricevado de la sensaj datenoj, la intelekto aktive agas kiel kapablo sintezi apriore la plurecon de la fenomenoj per la Kantaj kategorioj, malsamaj el la aprioraj formoj de la senseco (spaco kaj tempo), ellaborante tiel konceptojn, pensante nome konceptojn kiuj havas enhavo la materiajn datenojn devenantajn el la senseco, aktivante tiel kunlaboron inter intelekto kaj senseco.
Intelekto kaj racio
Per Kant okazas tamen inversigo inter intelekto kaj racio: la emo transsalti la finitaĵon fariĝas, fakte, prerogativo ne de la unua sed de la dua, tiel ke al la intelekto nun apartenas la ebleco konstrui sciencon diskursivforman, kaj al la racio male la superan taskon kontroli la limojn de la homa sciokapablo.
Hegelo kaj hegelismo
En ideismo estas konservata la kanta ellaboritaĵo pri intelekto kaj racio, kiu allasas al la dua kapablon kapti la tutecon de la realo, kaj al intelekto duarangan funkcion. Laŭ Hegelo, ekzemple, la racio estas reale supera al la intelekto ĉar dum tiu ĉi povas esti aplikata al la apartaj sciencoj propraj de la empiriismo, la racio kapablas kontentigi la superan filozofian sciobezonon. Ankaŭ laŭ aliaj ideismaj filozofioj la filozofoj konfesas la pozicion laŭ kiu la dialektika procedo de la racio montras ke mem kapablas superi la dialektikon mem, dum la intelekto estas najlita al la principo de nekontraŭdiro.
20-a jarcento
Per Henri Bergson evoluiĝas la kritiko pri la abstrakta intelekto sed tiu estas intencita malsammaniere kun multege da analizoj kaj proponoj.
Thomas Erpenius
Thomas van Erpe (1584–1624) estis nederlanda orientalisto, leksikografo, hebreisto, kaj profesoro pri Orientaj Lingvoj. Akceptante konsilon de Joseph Justus Scaliger li studis Orientajn Lingvojn dum sia kurso pri teologio. Dum kelka tempo li vojaĝis tra Francio, Italio kaj Germanio, kreante konektojn kun erudiciuloj, kiuj estis vivodaŭraj, krom lerni la araban kun egipto Jozefo Barbatus, ankaŭ konata kiel Abu-dakni.
Pli malfrue li daŭrigis siajn lecionojn pri la araba kun Al-Haĵari (1570-1640), kiu troviĝis misie en Francio. Ĉar lia reputacio kiel orientalisto dissemiĝis tra la tuta Eŭropo, pluraj reĝoj el Anglio kaj Hispanio, krom la Ĉefepiskopo de Sevilo, faris al li multeavantaĝaj oferoj, sed li ĉiam rifuzis lasi sian landon. Kiam li mortis, tiam li estis preparante eldonon de la Korano kun tradukoj kaj notoj latinaj kaj ankaŭ dezajnis ian Orientan Bibliotekon.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Joseph_Justus_Scaliger_(1540-1609)_Emendatione_Temporum.jpg| Joseph Justus Scaliger (1540-1609) Isaac_Casaubon_from_NPG.jpg| Isaac Casaubon (1559-1614) Savary_Franco_Ottoman_Capitulations_1615.jpg| Savary de Brèves (1560-1627) KJV-King-James-Version-Bible-first-edition-title-page-1611.jpg| William Bedwell (1562-1632) Pierre_Dumoulin,_Published_by_Cornelis_Danckerts_I_(1603_-_1656).jpg| Pierre Du Moulin (1568-1658) Michiel_Jansz_van_Mierevelt_-_Maurits_prins_van_Oranje-edit_1.jpg| Al-Hajari (1570-1640) Wenceslas_Hollar_-_Andre_Rivet.jpg| André Rivet (1572-1651) Leiden,_Marekerk.jpg| Bonaventura Elsevier (1583-1652) Van_der_Capellen_wapen.svg| Alexander Capellen (1590-1656) Observationvm_medicarvm_Nicolaes_Tulp_1641.JPG| Abraham Elsevier (1592-1652) Elsevier.svg| Isaac Elzevir (1596-1651) Jacobus_Golius.jpg| Jakobus Golius (1596-1667) Adolphus-Vorstius.jpg| Adolphus Vorstius (1597-1663) Pierre_Bayle_2.png| Pierre Bayle (1647-1706) Pierre Bayle (1647-1706).jpg| Pierre Desmaizeaux (1666-1745) Pierre Bayle (1647-1706).jpg| Anthelme Tricaud (1671-1739) IslamicGalleryBritishMuseum3.jpg| George Sale (1697-1736) Thomas_Birch.jpg| Thomas Birch (1705-1766) </Gallery>
Senpostena ministro
Senpostena ministro (ankaŭ Senteka ministro en kelkaj lingvoj, ĉefe latinidaj, iom tro metafore kaj ne tiom ĝuste) estas termino pri politiko ekfarita inter fino de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a jarcento por indiki tiujn membrojn de registaro kun konsidero de ministro kaj identaj funkcioj kaj privilegioj de tiuj, sed sen determinita posteno aŭ pli bone dirite propra ministerio, pro kio ili povas plenumi tiujn atribuitaj de la Prezidanto de la Registaro aŭ Ĉefministro por speciala afero, por ĝenerala afero, konsilisto ktp.
Kaze de voĉdonado en la decidoj fare de la Kabineto ties voĉoj same valoras kiel tiu de Ministro kun propra ministerio. En kelkaj landoj la nombro de senpostenaj ministroj estas limigita per leĝo, por eviti favorajn nomumojn.
Urba florkonkurso (Francio)
La francia urba florkonkurso, concours des villes et villages fleuris, estis kreita en 1959. Ĝia celo estas favori la evoluigon de verdejoj en urboj.
Ĝia partoprenantaro kreskis de 600 komunumoj en la unua jaro al 5.300 en 1972, pli ol 10.000 en 1993 kaj 12.000 en 2003. La konkurso okazas en apartaj kategorioj pri urboj kaj vilaĝoj kaj atribuas la titolon de "flora urbo/vilaĝo", je rangoj de unu al kvar floroj, plus "grandan premion". En 2003 ĝi atribuis jenajn premiojn:
En 2005 jenaj premioj estis atribuitaj:
Kriterioj
La kriterioj de la konkurso komence orientiĝis precipe pri estetikaj aspektoj, sed nun konsideras ankaŭ la viv-mediajn aspektojn kaj la daŭrivon.
Eŭropa konkurso
Ekzistas simila konkurso eŭropa, nomata Entente Florale. En ĝi partoprenas 12 landoj: Aŭstrio, Belgio, Britio, Ĉeĥio, Francio, Germanio, Hungario, Irlando, Italio (de 2005), Kroatio (de 2003), Nederlando, Slovenio.
19810 Partridge
19810 Partridge estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mary Partridge, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la St. Joseph School de Athens (Georgio, Usono).
3249 Musaŝino
3249 Musaŝino estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kosaj Hiroki kaj Furukaŭa Kiiĉiro elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (Gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Musaŝino en Tokio.
Paderno d'Adda
Paderno d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Maria ĉielenprenita, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Calusco d'Adda (BG), Cornate d'Adda (MI), Medolago (BG), Robbiate kaj Verderio Superiore.
Alpes-Maritimes
Alpes-Maritimes [] (“Marbordaj Alpoj”) estas unu el la ses departementoj de la franca regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Ĝi etendiĝas sur kaj havas 1,080,771 loĝantojn. La ĉefurbo estas Nico.
Alpes-Maritimes havas landlimojn kun la departementoj Var kaj Alpes-de-Haute-Provence, sed ankaŭ kun Monako, Italio kaj la Mediteranea Maro. La departemento enhavas 163 komunumojn.
(13767) 1998 SF141
(13767) 1998 SF141 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nindorf (Rendsburg-Eckernförde)
Nindorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Akademie der Künste
La Akademie der Künste (akademio de la artoj) Berlino estas ekde 1-a de januaro 2004 rekte federacia, rajtkapabla statuta korporacio, kiu sindediĉas al la prosperigo de la plasitkaj artoj, la arkitekturo, la muziko, la literaturo, la prezentaj artoj kaj la kinarto. La akademio estas internacia societo de personoj, kiuj meritiĝis por la artoj aŭ kiuj kontribuis al la artoj siatempaj. Kiel prezidanton la membrokunveno elektis la 29-an de aprilo 2006 la grafikiston Klaus Staeck el Heidelberg.
Taskoj
La Akademie der Künste laŭleĝe havas jenajn taskojn:
Pri la novkonstruaĵo ĉe Pariser Platz 4
Bildoj
Torrubia de Soria
Torrubia de Soria [toRUbja deSOrja] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Torrubia de Soria estas etimologie komprenebla kiel Flava Turo de Soria.
Akademie der Künste
Pri la novkonstruaĵo ĉe Pariser Platz 4
Malfermo Debatte zur Nutzung des Neubaus
Torrubia de Soria
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 320 loĝantojn el la 1930-aj jaroj.
Ĝi distas 44 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Sauquillo de Alcázar, Tordesalas kaj Torrubia.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Encinares de Sierra del Costanazo, okupanta 896 hektarojn, nome 17 % de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Altos Campos de Gómara, okupanta 100 % de la teritorio.
Historio
En la Censo de Pecheros de 1528 oni registris 56 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​ En la frua dokumento ĝi aperas literumita Torrubia, formante parton de la Sexmo de Arciel.
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Tordesalas. Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Sauquillo de Alcázar.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, restaĵoj de turo, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.
Leuggelbach (stacidomo)
Leuggelbach estas fervoja stacidomo en Glaruso Sudo, Svislando.
1359
En la jaro 1359 post Kristo okazis, interalie:
Novkonfuceismo
La novkonfuceismo (en simpligita ĉina skribo: 宋明理学; tradicia ĉina skribo: 宋明理學; pinjino: Sòng-Míng Lǐxué aŭ mallongigita kiel 理學) estas morala, etika kaj metafizika Ĉina filozofio influita de la konfuceismo kiu enhavas ideojn ankaŭ de la taoismo kaj la budhismo. Ĝi estis kreita de Han Yu kaj Li Ao (772-841) en la dinastio Tang kaj ludis gravan rolon dum la dinastioj Song kaj Ming.
La konfuceistoj de la Dinastio Song (960-1279) kutime studis la klasikajn verkojn de sia kredaro, sed ili estis familiarigitaj ankaŭ kun la instruoj de budhismo. La budhisma pensaro havigis multajn mirendajn aspektojn, kiuj inkludis ideojn pri la naturo de la animo kaj pri la rilato inter individuo kaj mondo, ideoj ankoraŭ neesploritaj de la konfuceismo. La konfuceistoj de la dinastio Song nutris sin grandmezure de la budhisma pensaro same kiel de siaj propraj tradicioj, kio rezultis en la novkonfuceismo.
Estis multaj diversaj perspektivoj en la komunumo de novkonfuceistoj ĝis aperis sistemo kiu ligis la pensarojn de budhismo kaj de tiama taoismo kun kelkaj de la ideoj disvolvigitaj en la Libro de ŝanĝiĝoj (I Ching) krom la teorioj de la Jino kaj Jango asociaj al la simbolo Tajĝio. Tipa motivo de novkonfuceismo estas la pentraĵoj de Konfuceo, Budho kaj Laocio trinkante el la sama kruĉo da vinagro sub la titolo "La tri majstroj estas unu!"
17492 Hipaso
17492 Hipaso estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata Troja Tendaro.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Hipaso, unu el la multenombraj filoj de Priamo. Li subtenis Eneon dum la troja milito.
Yuji Iwasaki
Yuji Iwasaki (岩崎 勇二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Tamás Keleti
Tamás KELETI [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keleti Tamás estis hungara biokemiisto, biologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
Tamás Keleti naskiĝis la  1927 en Budapeŝto. Li mortis la 1989 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Keleti frekventis Sciencan Universitaton Péter Pázmány en Budapeŝto, kie li lernis ekzemple de Albert Szent-Györgyi. Li komencis sian karieron en 1948 en universitata instituto de Debrecen. Post jaroj li plulernis en universitato de Szeged, kie li daŭris la esploradon. En 1961 li instruis en universitato en Hanojo. En 1965 li doktoriĝis. Ekde 1985 li ĝismorte estris la instituton en Szeged, kie li okupiĝis precipe pri la enzimoj. Li ricevis premion en 1961.
Huertahernando
Huertahernando (Fruktoĝardeno de Fernando) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 60 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,17 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Huertahernando situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la centr-orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1154 m super marnivelo; je 114 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 51,32 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°49′28″N 2°17′08″Ok.
La vilaĝo, situa sur alta monteto, estas ĉirkaŭata de montoj kovritaj el anzinoj, pinoj, juniperoj kaj buksoj. La municipa teritorio estas inkludita en la Natura Parko de Alto Tajo. La rivero Taĵo fluas sude markante limon kun Huertapelayo (submunicipo de Zaorejas). NOk fluas la rivero Ablanquejo, alfluanto de Taĵo.
Limaj vilaĝoj estas Ribarredonda norde, La Buenafuente del Sistal oriente, Huertapelayo sude kaj Canales del Ducado okcidente.
Historio
Komence de la 19-a jarcento, en la kunteksto de la Hispana Milito de Sendependiĝo, Huertahernando akiris protagonismon kiam la estraro de la provinco Gvadalaĥaro kunsidis tie kaj organiziĝis la divizio de El Empecinado kiu estis ege aktiva tra tiuj teroj. ​ En januaro de 1811, post malsukcesi en aliaj vilaĝoj de la provinco, trovinte ilin malplenaj, la franca generalo Hugo direltis sin al Huertahernando kie trovis akran opozicion de la gerilanoj de la Empecinado kiu troviĝis tie atendante ordonojn, kaj li devis retiriĝi. Kiel reprezalio, Huertahernando estis rabita kaj incendiita fare de la francaj trupoj en marto samjare. La francoj detruis ankaŭ tiam la fabrikon de fusiloj kaj municio de la apuda loko de Cobeta. Post jaroj, en 1840, la vilaĝo estis denove rabita, tiam fare de la karlismaj trupoj estritaj de la guberniestro Beteta.
Dum la unua duono de la 29-a jarcento la loĝantaro preskaŭ atingis 500 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 486 loĝantoj en 1940 al 60, tio estis oni perdis pli ol 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Huertahernando, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Huertahernando kie oni falis al la nunaj 60.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. En la teritorio oni kultivas avenon, hordeon, tritikon kaj kardon (por biodizelo el 2010). La fruktoĝardenoj estas por privata uzado; ne por komerco. Rura turismo: ĉefaj vidindaĵoj estas: la preĝejo de la Purísima Concepción (purega koncipiĝo), la publika fonto, kun bestotrinkejo, konstruigita de Karlo la 3-a, kaj la ermitejo de Sankta Roĥo, situ ĉe la enirejo al la vilaĝo kaj kiu estas nun en ruinoj.
Bonansa
Bonansa (Bonansa ankaŭ en ribagorza kataluna) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝia propra lingvo estas la ribagorza kataluna, kaj tiukadre ĝi estas ene de la Aragona Strio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Ribagorza, nome sur la supra baseno de la rivero Noguera Ribagorzana, kiu estas limo inter Aragono kaj Katalunio.
La municipa ĉefurbo estas en la kerno de Bonansa.
La klimato estas malvarma kun ofta frosto vintre, nome altmontara.
La municipa teritorio limas kun Laspaúles okcidente, Montanuy norde, Pont de Suert oriente, kaj sude kun Beranuy kaj Sopeira.
Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj:
La loĝloko Bonansa mem kiel sidejo de la municipo (1 256 msm) estas je 136 km nordoriente de Huesca, ĉe la rojo La Mola, alfluanto de la rivero Baliera, siavice alfluanto de la rivero Noguera Ribagorzana.
Bonansa estas sur la deklivo de monto inter la pirenea akso kaj la montaro Sis. Ĝi estas komunikata laŭ la regiona ŝoseo A-1605 sude kun Beranuy kaj la valo de la rivero Isábena, kaj oriente kun la apuda limo inter Katalunio kaj Aragono, kaj la nacia ŝoseo N-230, kiu laŭiras ĝin kaj kondukas norden al Francio, kaj nordokcidenten al Laspaúles.
Historio
La nuna municipo estis rezulto de la kunigo de ĝistiamaj municipoj en la 1960-aj jaroj.
Bibiles estis citita jam en 1405, Buira en 1197, Torre de Buira en 1016.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Bonansa kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 228 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo, forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Vaŭkavisk
Vaŭkavisk (Ваўкавыск, Valkaviskas, Волковыск [Volkovisk], Wołkowysk) estas urbo en la respubliko Belorusio en la Hrodna regiono kun ĉirkaŭ 47,000 loĝantoj.
Fondita de litova duko Mendog. Ĝi estis reĝa urbo de Grandprinclando Litovio kaj la Respubliko de Ambaŭ Nacioj
Țelna
Țelna [celna] (hungare: Celna, germane: Keller) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordokcidente de Alba Iulia. Administre ĝi apartenas al Ighiu (Alba).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 115 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 222 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1520 (laŭ aliaj: 1648). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Mering
Mering estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aichach-Friedberg de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Svinná (Česká Třebová)
Svinná (Swinna) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Česká Třebová en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km okcidente de Česká Třebová. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 69 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Svinná situas en katastra teritorio Svinná u České Třebové kun areo 3,12 km².
Memorindaĵoj
Ĉe la vilaĝo troviĝas recesiste konceptita "subvidejo", tio signifas malaltaĵo en la tero, el kiu estas "belvido" en la ĉirkaŭan pejzaĝon. Aŭtoro de la konstruaĵo fanfaronas per tio, ke li realigis la konstruaĵon sen financa helpo el Eŭropaj Strukturaj Fondusoj.
Ottó Vincze
Ottó Vincze [vince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vincze Ottó estis hungara komponisto, dirigento. Lia origina familia nomo estis Winkelhofer.
Ottó Vincze naskiĝis la  en Visegrád, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Vincze akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1929. Lia ĉefa instruisto estis Albert Siklós. Post siaj studoj li havis nur porokazajn laborojn. Inter 1942 kaj 1945 li estis dirigento de la Hungara Radio, poste la politika komisiono ne permesis la pluan laboron. Inter 1946-1949 li estis arta gvidanto de Nacia Teatro (Miskolc), poste de Teatro Thália (Budapeŝto), inter 1957-1960 de Operetoteatro (Budapeŝto), poste denove de Teatro Thália. Li pensiuliĝis en 1966. Li ricevis 2 premiojn en 1954 kaj 1957.
Keller
Keller povas esti:
Ebolowa
Ebolowa estas urbo en la sudo de la ŝtato Kameruno en okcidenta Afriko. La urbo estas la administra centro de la ŝtata regiono Suda Kameruno (Sud, South). Laŭ ŝtata takso, dum la jaro 2012 en Ebolowa vivis 76,885 loĝantoj.
Seveux-Motey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Walter Bauer-Wabnegg
Vivo
Post la trapasita abiturienta ekzameno ĉe la Melanktono-gimnazio en Nürnberg Bauer-Wabnegg studis ekde 1974 lingvikon, literatursciencojn, teologion kaj filozofion en Erlangen kaj Freiburg im Breisgau kie li magistriĝis. Poste li estis scienca asistanto ĉe la Franz-Kafka-Arkivo en Wuppertal, Freiburg kaj Oxford antaŭ ol esti doktorigita en la 1985-a jaro pro tezo pri Cirko kaj artistoj en la verkaro de Franz Kafka: Kontribuo pri korpoj kaj literaturo en la epoko de tekniko.
Adolf Laky
Adolf LAKY [laki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laky Adolf estis hungara juvelisto kaj mecenato.
Walter Bauer-Wabnegg
Vivo
Post unuaj profesiaj spertoj sur la kampoj de amaskomunikado kaj agentejoj li iĝis en 1988 eldoneja lektoro ĉe C.H. Beck en München. Poste li estis (ekde 1989) memstara komunikilkonsilisto kaj -dezajnisto kun docenta komisio pri Novaj komunikiloj ĉe la Munkena universitato. Per multo da prelegoj kaj publikigoj li atentigas onin al si. En la 1992-a jaro li fondis la agentejon medien|design en Nürnberg kiun li forlasis en 2000 pro akademiaj taskoj.
Adolf Laky
Adolf Laky naskiĝis la  1829 en Pest (urbo). Li mortis la 1910 en Budapeŝto.
Walter Bauer-Wabnegg
Vivo
En la 1993-a jaro li iĝis profesoro pri Komunikila teorio/Komunikila praktiko ene de la kursaro Vida komunikado ĉe la Fakaltlernejo de Aachen kie li helpegis konstrui la sekcion Komunikila dezajnado. En 1997 li venis al la Bauhaus-universitato Vajmaron por anstataŭi kolegon sed jam du jarojn poste li iĝis ordinara profesoro pri Multila rakontado samloke. Elektis lin la asembleo de la universitato en la 16.5.2001 novan rektoron. La solena enkonduko ofica estis en la 26.6.2001. De 2004-09 li estis Ŝtata sekretario en la turingia Ministerio pri edukado, sciencoj kaj kulturo. Retiriĝinte el politikaj aferoj li denove ekprofesoris en Vajmaro. En la 22.5.2014 li elektitis nova prezidanto de la erfurta universitato; tie li iĝis la posteulo de Kai Brodersen kiu pro sanecaj kialoj ne plu volis kandidati. Plej decidige por pozitiva voĉdonado gravis laŭdire la granda sperto de Bauer-Wagnegg koncerne la turingian altlernejan scenon, la tutnaciajn akademiaĵojn kiel ankaŭ la estradon longjaran de altlernejo.
Walter Bauer-Wabnegg havas edzinon.
Adolf Laky
Biografio
Patro de Adolf Laky estis juvelisto, kiu jam frue instruis sian filon pri juvelado. Li partoprenis en liberecbatalo inter 1848–1849, post la fiasko li rifuĝis al Parizo. En 1855 li transprenis la metiejon kaj tiutempe li iĝis fama juvelisto. Lia metiejo estis renkontejo de la riĉuloj. Lia ĉefverko estas riparado de la hungara krono en 1867. Li vivis modeste, li ofte donacis monon al diversaj patriotaj kaj ekleziaj celoj, ekzemple por preĝejokonstruado. Li rifuzis ĉiujn premiojn.
Walter Bauer-Wabnegg
Politiko kaj ekonomio
Por la elekto de la prezidanto de Germanio en la 23.5.2004 Bauer-Wabnegg estis membro de la Federacia Kunveno laŭ komisio de la CDU. En julio samjare li iĝis ŝtatsekretario en la turingia Ministerio pri edukado, sciencoj kaj kulturo. Tie li responsis pri la sekcioj "sciencoj, altlernejoj kaj esplorado", "arto kaj kulturo" kaj "terenoj, internaciaĵoj". Post la nova elekto de la Turingia Landa Parlamento en 2009 transprenis tiun ĉi ministerion la socialdemokratoj; la kristandemokrato Bauer-Wabnegg demisiis la 4-an de novembro 2009.
Almenaŭ ĝis decembro 2004 Bauer-Wabnegg estis ankaŭ kontrolkomisiestro de Kulturstadt Weimar GmbH kaj en lia funkcio kiel ŝtata sekretario aŭtomate ankaŭ administradkonsiliestro de la Universitata kliniko de Jena. Post lia demisio politiko li - estante ankoraŭ klinikĉefo - klopodis havigi konsilistan kontrakton kun la kliniko de Jena post interparoladoj kun Rudolf Kruse (ekonomia respondeculo) kaj Klaus Höffken (medicina respondeculo). Tiun ĉi planon li finfine forĵetis post intervencioj de la socialdemokrata frakciestro Christoph Matschie kaj la tiama ministroprezidantino Christine Lieberknecht. En majo 2010 pluse ekaperis riproĉoj ke Bauer-Wabnegg helpus amikon al dungiteco en la kliniko de Jena malgraŭ ties nekvalifikado. Tion Bauer-Wabnegg vehemente kontestis kaj rebatis.
Adolf Laky
Memorigilo
Strato en Zugló gardas lian nomon.
Virina Futbala Mondpokalo
La Virina Futbala Mondpokalo, oficiale Virina Mondpokalo de FIFA, nacilingve ekzemple angle FIFA Women's World Cup, germane FIFA Frauen-Weltmeisterschaft aŭ hispane Copa Mundial Femenina de la FIFA, estas turniro por naciaj teamoj de futbalo. Per ĝi ekde la jaro 1991 ĉiun kvaran jaron troviĝas la monda ĉampiona nacia teamo de virina futbalo. La evento okazas simile al la Vira Futbala Mondpokalo, sed ĉiam unu jaron pli poste.
La actuala ĉampiono estas Usono. La turniro de 2023 okazas en Aŭstralio kaj Nov-Zelando, partoprenas 32 teamoj.
Kvalifikiĝo
Por rajti je partopreno de la ĉampioneco, la naciaj teamoj devas sukcesi en kvalifikiga kontinenta turniro. Dum en la plej multaj kontinentaj konfederacioj de la tutmonda asocio FIFA, la koresponda kontinenta ĉampionado samtempe estas la kvalifikigo por la monda ĉampionado, la eŭropa federacio UEFA ekde la jaro 1999 organizas apartan kvalifikigan turniron (en la monda ĉampionado de 1991 kaj 1995 la koresponda eŭropa ĉampionado ankoraŭ estis la kvalifikiga turniro). La nacia teamo de la gastiganta lando aŭtomate kvalifikiĝas je partopreno de la ĉampionado pri la monda pokalo. La unuopaj kontinentaj konfederacioj laŭ la antaŭa sukceso de siaj teamoj havas malsaman nombron de partoprenorajtaj teamoj: Eŭropo laŭ la stato de la jaro 2011 havas kvin partoprenantajn naciajn teamojn, kaj Nordameriko (CONCACAF) respektive Azio (AFC) havas po 2,5 teamojn - la triarangaj teamoj de la nordamerika kaj de la azia kontinentaj ĉampionadoj matĉe komparas siajn fortojn kaj la gajnanto de la du matĉoj inter tiuj du teamoj (unu matĉo en Nordameriko, la alia en Azio) ricevas la kvinan ĉampionadan partoprenolokon de la du kontinentoj kune. Sudameriko (CONMEBOL) kaj Afriko (CAF) havas po du partoprenolokojn, kaj Oceanio (OFC) unu.
Turniro
La 15 kvalifikiĝintaj teamoj kaj la teamo de la antaŭe nomumita gastiganta lando en proksimume trisemajna turniro konkuras pri la monda pokalo kaj do pri la titolo de monda ĉampiono. En la unua parto (grupa fazo de la turniro), la teamoj plejparte hazarde dividiĝas al kvar grupoj, en kiu ĉiu teamo ludas kontraŭ ĉiu alia. La po du plej bonaj teamoj avancas al la dua parto, en kiuj komence la ok teamoj estas parigataj laŭ certaj reguloj ("kvaronfinalo"), poste la kvar venkaj teamoj ree estas parigataj ("duonfinalo") kaj la du venkaj teamoj el tio en "finalo" decidas pri la pokala titolo, do la du malvenkaj teamoj el la duonfinalo matĉe decidas pri la tria pozicio de la turniro.
En la unua turnira parto venko de unuopa matĉo rezultigas tri poentojn, sama nombro da goloj en matĉo donas po 1 poenton al ĉiu el la du samfortaj teamoj. Se post ĉiuj matĉoj de la unua parto iuj teamoj havas saman poentonombron kaj maleblas decidi, kiu el ili avancos al la dua turnira parto, ekzistas pluraj kriterioj laŭ kiuj elkalkuliĝas favorata teamo.
Ĝisnunaj partoprenintaj teamoj
En la ĝis nun ok okazigitaj pokalaj turniroj partoprenis sume 36 naciaj teamoj. La sekva tabelo montras, en kiu jaro unuopa teamo unuafoje partoprenis la duan turniran parton:
"Eterna pokala tabelo"
La "Eterna pokala tabelo" estas statistika resumo de ĉiuj turniraj matŝoj. Venko de matĉo en ĝi kalkulatas tri poentojn, sama nombro da goloj post matĉo donas al ĉiu teamo po unu poenton. La jen montrata tabelo havas la staton de majo 2011:
6891 Triconia
6891 Triconia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de la Universitato Harvard en Kembriĝo (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la butiko de tondisto « Tri-Con Barber Shop » en Lexington (Masaĉuseco), kaj de Paul, Joe, Charlie kaj Art, kiuj tie laboras.
Capitão Contar
Renan Contar (naskiĝis la ) estas brazila politikisto, nuntempe ŝtata viculo por Suda Mato-Groso. Li estas nuntempe kuranta en la dua rondo por la registaro de Suda Mato-Groso.
Li ĉeestis la Preparan Lernejon de Kadetoj por la Armeo en 2002 en Campinas, Brazilo. Li diplomiĝis de la Academia Militar das Agulhas Negras en 2006 en Resende. Diplomiĝita de la Escola de Aperfeiçoamento de Oficiais - EsAO, en 2017.
Chlístov (Všelibice)
Chlístov (Chlistow) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Všelibice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km sude de Všelibice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 3 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chlístov situas en katastra teritorio Benešovice u Všelibic kun areo 3,85 km².
Love Happy
Love Happy estas American muzikalkomedia filmo de 1949, produktita de United Artists, reĝisorita de David Miller, kun steluloj Fratoj Marx. Ĝi estis la 14a (inklude Humor Risk) kaj la lasta kinstelada de la Fratoj Marx.
La filmo, produktorita de iama mutfilma stelulino Mary Pickford, kun steluloj Harpo Marx, Chico Marx, kaj, en pli malgranda rolo ol kutime, Groucho Marx, plus Ilona Massey, Vera-Ellen, Paul Valentine, Marion Hutton, Raymond Burr, Bruce Gordon (en sia filmeko), kaj Eric Blore, kun progresanta sed ankoraŭ nekonata Marilyn Monroe.
La intrigo estis verkita de Frank Tashlin kaj Mac Benoff, baze sur historio verkita de Harpo.
Jaundo
Jaundo aŭ Jaundeo (Yaoundé, Jaunde), aŭ kromnome La Urbo sur Sep Montetoj (ville aux sept collines) estas la ĉefurbo de ŝtato Kameruno en okcidenta Afriko. Ĝi estas la dua plej granda urbo de la ŝtato: komence de januaro 2005 nombriĝis 1.299.446 loĝantoj. Samtempe ĝi estas la ĉefurbo de la ŝtata provinco Centre (centro).
Situo
La urbo situas en alteco de 730 metroj super marnivelo. En kaj ĉirkaŭ la ŝtata ĉefurbo Kameruno estas plej dense loĝata. Multaj el la 1,3 milionoj da urbanoj vivas en la randaj urbozonoj.
Klimato
La averaĝa jara temperaturo estas 23,3 °C, dum la tuta jaro ĝi simile altas. Dum la tuta jaro falas 1617 mm da pluvo, aparte multe dum la monatoj aprilo-majo kaj septembro-oktobro.
Historio
La urbon fondis dum la jaro 1888 la germana oficiro kaj esploristo Richard Kund, nome de la germana kolonia administrejo. Dum la unuaj 6 jaroj temis pri esplorejo kaj bazo por la komerco de eburo, ekde 1895 pri armea bazo. Ekde 1903 ekzistis civila Unua Mondmilito la armeo de Belgio okupis la urbo, kaj dum la jaro 1922 - la nomo ŝanĝiĝis de Jaunde al Yaoundé - la urbo iĝis ĉefurbo de la kolonio Franca Kameruno.
Ekonomio
Jaundo estas trafika nodopunkto kaj centro de la tabaka, laktoprodukta, argilaĵa, vitra ka ligna industrioj. Ĝi estas la centra regiona komercejo por kafo, kakao, sukerkano kaj gumo. En la ĉirkaŭaĵo troviĝas minejoj por oro kaj titano.
Eduko
La Universitato de Jaundo fondiĝis dum la jaro 1962 kaj dum 1993 dividiĝis al du aŭtonomaj universitatoj: Universitato de Jaundo I kaj Universitato de Jaundo II en la urbopartoj Ngoa Ekélé kaj Nsoa, respektive. Krome, ankaŭ ekzistas en tiu urbo la Nacia Supera Politekniko de Jaundo (École nationale supérieure polytechnique de Yaoundé).
Internacia politiko
Dum la jaroj 1963 en la urbo ekestis la konvencio de Jaundeo, interŝtata kontrakto, kiun pluraj ŝtatoj de Afriko interkonsentis kun la Eŭropa Komunumo, la nuna Eŭropa Unio. Dua, samnoma konvencio subskribita dum 1969 daŭrigis la kunlaboron inter la "nordaj" kaj "sudaj" landoj. La afrikaj ŝtatoj, kiuj partoprenis, preskaŭ ekskluzive estis eksaj kolonioj de Francio kaj Belgio. La asociiga kontrakto celis la kreon de interŝtata sendogana zono kaj la forigon de komercaj bremsoj. La du konvencioj de Jaundo estis modelo kaj ĝermoj de la postaj, pli konataj konvencioj de Lomeo kaj Kotonuo.
Júcar
La rivero Júcar [ĥUkar] estas rivero de la Iberia Duoninsulo, situa oriente de Hispanio. Ĝi havas longon de 497,5 km, kaj trapasas la provincojn de Cuenca, Albacete kaj Valencio, kaj marenfluas en la Mediteraneo.
Supra fluado
En la alta fluejo, la rivero Júcar trapasas la montajn terenojn de Cuenca laŭ direkto nordo-suden en zono de averaĝaj precipitaĵoj super 800 mm jare pro kio akiras absolutan akvokvanton en Cuenca de 11,25 m³/s kaj relativan de 11,43 l/s/k². En tiu areo abundas formoj kiaj kanjonoj, gorĝoj, ravinoj kaj eroziaj pejzaĝoj de kalkaj terenoj. Antaŭ alveni al Ventano del Diablo ricevas sian alfluanton, la rivero Uña, dekstre, kiu formas lageton tuj antaŭ la enfluo, ĉar reprenas siajn akvojn la diglago kiu formiĝas en la dekstra bordo de Júcar. Estas ege tipa ankaŭ la rivera pejzaĝo en la urbo de Cuenca, kiu formas kanjonon sur kies ravinoj troviĝas famaj Pendodomoj (erare Casas Colgadas).
Meza fluado
Tamen tiu etenda meza parto de Júcar ne estas komplete unuforma, ĉar prezentas erojn kie ĝi formas trankvilajn meandrojn kaj aliajn pli deklivajn zonojn, kie ĝi kanjoniĝas profunde, kiel ĉe Alarcón. Precize ties akvorezervejo reprenas la akvojn de Júcar laŭlonge de pli da 40 km, kio havigas ideon de malalta deklivo tiuaree. De tie ĝi turniĝas denove suden, kie komencas la granda kurbo orienten por eliri el la regiono de La Mancha.