cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armena Apostola Eklezio
Komparo kun aliaj eklezioj
Liturgie parolante, la Armena Apostola Eklezio havas multajn komunaĵojn kaj kun la Latina Eklezio en la eksteraĵoj, precipe antaŭ la apartiĝo, kaj kun la Orienta Ortodoksismo. Ekzemple, iliaj episkopoj uzas mitrojn preskaŭ identaj al tiuj de okcidentaj episkopoj. Ili kutime ne uzas plenan ikonostazon, sed prefere kurtenon (kiuj ankaŭ estis uzataj en la okcidenta kristanismo). La liturgia muziko estas armena ĉanto. Multaj armenaj preĝejoj inkluzivas tuborgenon por la muzikakompanado.
Armenaj pastroj sub la rango de episkopo povas geedziĝi antaŭ la ordinado kaj la familiaj nomoj de la posteuloj ricevos la aldonaĵon "Ter" (aŭ "Der" en okcidenta armena), t.e. "Sinjoro", por indiki la gentolinion. Tia edziĝinta pastro estas konata kiel kahana.
La Armena Apostola Eklezio festas la Naskiĝon de Jesuo kune kun la Epifanio, metante la armenan Kristnaskon en la 6-a de januaro en la kalendaro de la eklezio. Tiuj kontrastoj kun la plej ofta festado de Kristnasko la 25-an de decembro, pli posta kristana tradicio originiĝis en Romo, al kiu Armenio ne estis submetata en tiu tempo.
Ekde 1923, la eklezio plejparte uzis la Gregorian kalendaron kundividita de la plejmulto de la civilaj aŭtoritatoj kaj okcidentaj kristanaj eklezioj (ne la tradicia armena kalendaro). La nura escepto estas la Armena Patriarkato de Jerusalemo, kie la antikva juliana kalendaro estas uzita, metante la Kristnaskon en la 19-a de januaro en la gregoria kalendaro.
Pozicio de la Armena Apostola Eklezio en Armenio
La statuso de la Armena Apostola Eklezio ene de la Respubliko de Armenio estas difinita en la konstitucio de la lando. Amendo de 2005 al la konstitucio donis al la eklezio «ekskluzivan mision» en de la spirita kaj kultura vivo de la nacio.
En 2009, pliaj amendoj por la konstitucio estis redaktitaj. Ili krimigis la proselitisman religian instruadon de la religiaj grupoj al membroj de la Apostola Eklezio. Al malplimultoj ankaŭ estis malpermesita la disvastigado de «malfido» en aliaj kredoj. Tiuj redaktitaj amendoj estis forlasitaj post forta kritiko esprimita de la Konsilio de Eŭropo kaj la Organizaĵo pri Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo. Armenaj religiaj malplimultoj kaj grupoj pri homaj rajtoj ankaŭ esprimis maltrankviliĝon pro la amendoj, kaj la aktivisto por la homaj rajtoj, Stepan Danieljan deklaris ke la «Armena Apostola Eklezio hodiaŭ volas havi monopolon sur la religio». La Armena Eklezio difinas religiajn grupojn ekzistantaj ekster ĝia regado kiel «sektoj» kaj, en la vortoj de episkopo Arŝak Ĥaĉatrjan proparolanto de la Eklezio: «ilia agado en Armenio estas la neado de la kredo de la Armena Apostola Eklezio, kiu estas konsiderata la nacia religio de la armenoj». Hrant Bagratjan, iama Ĉefministro de Armenio, kondamnis la proksimajn rilatojn kiun la Armena Apostola Eklezio havas kun la armena registaro, nomante la eklezion «netuŝebla» organizaĵo kiu kaŝas la enspezojn kaj elspezojn.
Armenaj konfesioj en Montara Karabaĥo
Pro la bolŝevisma revolucio en 1917 kaj la posta aneksado de Armenio al Sovetunio, ĉiuj funkciantaj religiaj institucioj en Armenio kaj Montara Karabaĥo estis fermitaj, kaj iliaj klerikoj grandparte estis ekzilitaj aŭ mortpafitaj. La Armena Apostola Eklezio revigligis siajn agadojn en 1989 kaj, dum la venontaj 20 jaroj, pli ol 30 preĝejoj estis restarigitaj aŭ konstruitaj. En 2009, la karabaĥa registaro prezentis leĝon pri la «Libereco de konscienco kaj religiaj organizoj», en la artikolo 8 ĝi deklaris ke nur la Armena Apostola Eklezio estas permesita prediki sur la teritorio de la Respubliko Montara Karabaĥo. Tamen, la leĝo disponigis procezojn por ke aliaj religiaj institucioj ricevu aprobon de la registaro se ili deziru diservi ene de la respubliko.
Armenaj apostolaj komunumoj en la mondo
Hodiaŭ ekzistas grandaj armenaj apostolaj parokejoj en multaj landoj en Okcidenta Eŭropo, Norda kaj Sudameriko, kaj en Sudazio. Ĉi tiuj komunumoj estiĝis pro la amasa elmigrado de la armenoj kiuj fuĝis de la Otomana Imperio dum la kontraŭarmenaj okazintaĵoj (Hamidaj masakroj, Adana masakro kaj la Armena genocido) ekde la 19-a jarcento.
La armena ĉeesto en Israelo estas ĉefe trovebla en la Armena kvartalo en Jerusalemo kaj, aparte, en unuiĝo kun la Armena Patriarkato de Jerusalemo. Ankaŭ speciale grava estas la Armena Patriarkato de Konstantinopolo en Turkio kaj la Armena Apostola Eklezio de Irano. Tiuj eklezioj reprezentas la plej grandan kristanan etnan malplimulton en tiuj islamaj landoj.
Virinoj en la Armena Eklezio
La armena eklezio, same kiel la romkatolika kaj ortodoksaj eklezioj ne ordinas virinojn por la pastreco. Historie, monaĥinoj estis ordinitaj kiel diakoninoj ene de monaĥineja medio. Dum ili estas ordinitaj, tiuj diakoninoj ne helpas la ministron en tradiciaj parokejoj aŭ katedraloj sed al dikredantoj.
Virinoj estas ĝenerale malpermesitaj en la altaro de la preĝejo, kvankam en la praktiko esceptoj estas faritaj por knabinoj kiuj legos la Biblion dum la meso, aparte kiam parokejo estas tiel malgranda ke ne estas sufiĉe da knaboj aŭ viroj disponeblaj.
Virinoj ofte servas la eklezion en la ĥoro kaj ĉe la orgeno, en parokaj konsilioj, kiel volontuloj por religiaj festoj, monkolektantinoj, kaj dimanĉaj lernejoj, kiel subtenantoj de programoj por virinoj, kaj kiel laborantinoj en oficejoj de la eklezio.
Koncerne la edziĝintan pastron (Ter Hajr), la edzino de la pastro ĝenerale ludas aktivan rolon en la parokejo kaj estas nomata per la titolo Jerecgin.
La Armena Eklezio akceptas la divorcon kaj duan geedziĝon nur inter viro kaj virino. Samseksa edziĝo estas malpermesata.
Armena religia arkitekturo
La Armena Apostola Eklezio estis la ĉefa patrono de la armena arkitekturo kaj en historia Armenio kaj en la diasporo. Armenaj komunumoj provas konservi la tradiciojn de la patrujo per konstruado de preĝejoj kun dizajnoj inspiritaj de la historiaj preĝejoj kiel ekzemple la katedralo de Anio, Zvartnoco kaj Eĉmiadzin. Tiu tradicio daŭras en la nuntempo kiam armena elmigrado ŝanĝis la tradiciajn areojn de migrado en Eŭropo kaj Proksima Oriento kaj iris al Usono, Aŭstralio kaj daŭre al Rusio.
Armenaj ekleziaj komunumoj ofte konstruas ĥaĉkarojn (ŝtonokrucoj) kaj similajn monumentojn sur la paroka tereno por memorigi la Armenan genocidon. Ŝtonoj, brikoj, aŭ muroj enhavas la nomojn de forpasintaj membroj de la komunumo kaj ties prapatroj. Ĥaĉkaroj estas ofte trovataj sur armenaj tomboj.
Nomoj
La Armena Apostola Eklezio estas ankaŭ konata per aliaj nomoj:
Dominanta septakordo
Dominanta septakordo (ankaŭ dominantseptakordo) estas septakordo formita sur la dominanto, do sur la kvina ŝtupo de tonalo. En C-maĵoro la tonoj de dominanta septakordo estas g-b-d-f. La eta septo g-f, aparte tamen ankaŭ la diminuita kvinto (la inversa intervalo de la tritono) b-f estas disonancoj, kiuj celas dissolviĝon.
Ĉar la dominanto prefere estas uzata kiel maĵora akordo (ankaŭ je minortonalo, kvankam la unua trito tiam ne estas ero de la gamo, vidu dominanto), la dominantaj septakordoj de C-maĵoro kaj de c-minoro ne diferencas unu de la alia.
Inversigoj
La dominanta septakordo havas bazan formon kaj tri inversigojn:
La funkcia nomo de la akordo estas D7, je tio D reprezentas la funkcion de la dominanto (ne la tonon d!). En C-maĵoro la akordo staras sur la tono g; la akordo do nomiĝas G7.
En ĵazo la tritotavoligo de dominanta septakordo kun eta, ega aŭ aŭgmentita naŭto (Ci-lasta nomita pro la simbolo ♯9 „diesa naŭto“ ), estas daŭrigebla per la dekunuto kaj la dektrito (7-9-11-13). La kvinto estas alteraciebla duontonon supren aŭ malsupren.
Kantono L'Isle-sur-Serein
La kantono L'Isle-sur-Serein (france canton de L'Isle-sur-Serein) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein.
Dominanta septakordo
Dissolviĝoj de dominanta septakordo
Kutime dominanta septakordo dissolviĝas jene:
Kantono L'Isle-sur-Serein
Komunumoj
Apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein la jenaj 13 francaj komunumoj :
Aŭstronezia lingvaro
Ekzemploj de aŭstroneziaj lingvoj kaj lingvaroj
MINANKABAŬOJ
SUNDOJ, Sundanoj
SENOJ
TORAĜOJ
Okcidenta grupo (Filipinanoj)
BIKOLOJ
BISAJANOJ
ILOKANOJ
Okcidenta grupo (Pacifiko)
ĈAMOROJ
Centra grupo
AMBONOJ
BIMO-SUMBANOJ
Orienta (Pacifika) grupo
a. Polinezianoj
POLINEZIANOJ
Grupo de popoloj (maorioj, samoanoj, tonganoj, tahitianoj k.a.), ĉefloĝantoj de Polinezio; 1,12 mln (1992).
HAVAJANOJ
MAORIOJ
SAMOANOJ
TAHITIANOJ
TONGANOJ
b. Mikronezianoj
MIKRONEZIANOJ
KIRIBATANOJ
c. Melanezianoj
MELANEZIANOJ
FIĜIANOJ
KANAKOJ, novkaledonianoj
Tajvana grupo
GAOŜANOJ
ALIAJ POPOLOJ
Lozioj
La lozioj (aliaj nomformoj: Lotse aŭ Rotse) estas etno, kiu vivas plejparte en Zambio kaj malplejparte en Namibio. La lozioj en la 17-a jarcento almigris kiel tribo Aalui el la Demokratia Respubliko Kongo kaj unue vivis je la rivero Kabompo, 300 kilometrojn nordoriente de la hodiaŭa loĝregiono. Tie ankoraŭ hodiaŭ vivas homoj de tiu tribo. Meze de la 19-a jarcento kelkaj el ili migris de la Kabompo al la Zambezi, kie ili ekde 1864 sukcesis subigi la kololojn kaj fondi propran reĝlandon. Ne estas klare, ĉu ili mem partatempe estis subigitaj de la kololoj. Ilia ŝtata organizo evoluis nur post 1864. Ĝi konsistas el tri ordoj: la membroj de la reĝa korto, kiuj respondecis por la observo de la ritoj kaj la akcepto de la tributoj de subigitaj triboj; la regionaj tribestroj, kiuj funkciis kiel juĝistoj kaj tributoficistoj surloke, kaj la oficiroj, kiuj en la subigitaj lokoj konservis la ordon. Daŭraj konfliktoj okazis nur kun la homoj je la rivero Kafue.
En la antaŭa Sudokcidentafriko, la nuna Namibio la tiama apartisma registaro de Sudafriko instalis en 1974 aŭtonoman bantuujon por la lozioj. Ili unue nomis ĝin Orientkaprivio poste alinomis ĝin Lozilando (Lozi). Je la sendependiĝo de Namibio ĝi malfondiĝis.
La lozioj plejparte estas kristanoj, sed ankaŭ praktikas animisman naturreligion, kiu konas ĉiopovan Dion. El tiu ideo evoluis ilia reĝosistemo.
La ĉefaj okupoj estas akvumas agrikulturo (maizo, sorgo, manioc) kaj brutobredado. Evoluigita laŭsezona laboro.
Sankt Nikolai im Sausal
Sankt Nikolai im Sausal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Astarto
Astarto aŭ Astartea (en fenica 𐤀‏𐤔‏𐤕‏𐤓‏𐤕‏ [ʔštrt], ʾAŝtart) estas la asimiligo fenic-kananea de diino mezopotamia kiu estis konata de sumeroj kiel Inano, de akadoj, asirianoj kaj babilonanoj kiel Iŝtar kaj de israelanoj kiel Astarot. Ŝi reprezentis la kulton al la natura patrino, la vivo kaj la fekundeco, same kiel la elstarigo de amo kaj de volupto. Laŭlonge de la tempo, ĝi iĝis ankaŭ diino de milito kaj ricevis sangelverŝan adoradon fare de siaj sekvantoj. Ŝi estis fote reprezentata nuda aŭ apenaŭ kovrita per fajna zono, staranta sur leono.
Francisko Azorín faras detalan priskribon de Astartea jene:
6673 Degas
6673 Degas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Siro de Pavia
Siro de Pavia aŭ sankta Siro (latine sanctus Syrus, itale San Siro, mortis probable en la 4-a jarcento en Pavia) estas la unua dokumentita episkopo de Pavia; laŭ historie dubinda kristana legendo li jam vivis en la 1-a jarcento kaj havis rilatojn al la sankta Hermagoro. Lia religia memortago estas la 9-a de decembro.
6673 Degas
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo kaj skulptisto Edgar Degas (1834–1917).
Siro de Pavia
Vivo
Laŭ la en la 14-a jarcento kreita verkaĵo De laudibus Papiae Siro estis la knabo, kiu donis al Jesuo kvin panojn, kiujn tiu mirakle plimultigis al 5 000 panoj por satigi grandan kvanton da jesuaj aŭskultantoj (evangelio laŭ Johano, 6:9). Laŭ legendo el la 8-a jarcento li estis disĉiplo de Hermagoro, kiu estis disĉiplo de Petro kaj laŭlegenda unua episkopo de Aquileia. Laŭ tiu legendo Hermagoro sendis Siron kun alia kristano al Pavia (tiutempe latine Ticinum Papiae), kie Siro iĝis episkopo.
Laŭlegende li pastrigis la pli postajn sanktulojn Chrysanthus kaj Fortunatus, kaj ordonis ke Juventius kaj Pompeius estu liaj episkopaj posteuloj. Fakte la kronikoj de Pavia indikas ke la unuaj episkopoj de la urbo estis Siro, Pompeius kaj Enventius, sed nur en la 4-a, ne en la 1-a jarcento de nia erao. Probable do pli poste la datumoj estis fruigitaj por doni al la diocezo respektindan aĝon kaj krei biografian ligon de Siro al la apostoloj.
Okcident-konga arbara-savana mozaiko
La okcident-konga arbara-savana mozaiko estas ekoregiono el la afrik-arbara ekoprovinco de la afrotropisa ekozono, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al la tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de Angolo, Gabono, Kongo Brazavila kaj Kongo Kinŝasa. Ĝi ampleksas zonon de interplektataj arbaroj, savanoj, kaj herbejoj.
Grand Theft Auto: Vice City
Grand Theft Auto: Vice City estas la kvara epizodo de la sagao Grand Theft Auto, kreita de Rockstar Games en 2002. Vice City eniris en Guinness-libro de rekordoj kiel plej vendita ludo por PlayStation 2, kun naŭ milionoj da ekzempleroj en decembro 2003.
Okcident-konga arbara-savana mozaiko
Priskribo
Estas savana ekoregiono kiu okupas 413 500 da kvadrataj kilometroj ekde la sudo de Gabono, trairante la sudon de Kongo Brazavila kaj la okcidenton de Kongo Kinŝasa, ĝis la nordo de Angolo. Eta enklavo en la centro de Gabono ankaŭ apartenas al tiu ekoregiono.
Grand Theft Auto: Vice City
Temo
La ludo disvolviĝas en la jaro 1986: Tommy Vercetti, krimulo je la servo de la Forellianoj, tre potenca mafia familio de Liberty City, liberiĝas post 15 jaroj en malliberejo pro plura hommortigo; Sonny Forelli, estro de la familio Forelli kaj malnova estro de Tommy, sendas lin al Vice City por konkludenda afero. Ĝuste en la urbo, Tommy ekkonas Ken-on Rosemberg-on, advokaton je la servo de la Forellianoj, paranojan kaj drogodependan kaj unikan kontaktulon de Sonny en Vice City, kiu lin kondukos en la lokon de la ”afero”, konsistanta la aĉeto de kelkaj kilogramoj de kokaino por Sonny el du konataj liverantoj. Sed la renkontiĝo malbone finiĝas: kelkaj krimuloj enrompas en la lokon kaj mortigas la lakeojn de Tommy kaj unu el la du liverantoj. Tommy perdas drogon kaj monon kaj per la helpo de la advokato Rosemberg sukcesas forkuri.
Okcident-konga arbara-savana mozaiko
Priskribo
Norde ĝi limtuŝas la nordokcident-kongajn malaltaĵajn arbarojn, nordoriente la okcident-kongajn marĉarbarojn, la orient-kongajn marĉarbarojn kaj la centra-kongajn malaltaĵajn arbarojn, oriente la sud-kongan arbaran-savanan mozaikon, sude kaj sudoriente la angolajn mjombarojn, kaj okcidente la angol-eskarpajn savanon kaj duonarbarojn, la centrafrikajn mangrovojn kaj la atlantik-marbordajn ekvatorajn arbarojn.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigata.
Grand Theft Auto: Vice City
Temo
Post iomete da tempo, Tommy rakontas la konkludon de la renkontiĝo al Sonny, kiu, furiozante pro la perdo de sia mono, postulas ties redonon. Helpate de Rosemberg, Tommy, kiu volas reatingi drogon kaj monon, komencas enpaŝi la kriman vivon de Vice City, konante Juan-on Garcia-n Cortez-on, kolonelon jam pensiitan, kiu administras ŝirmaktivojn, kaj Kent-on Paul-on, de anglaj originoj, kun pluraj kontaktoj en la muzikmondo kaj ankaŭ manaĝeron de Love Fist, fama rokmuzika grupo. Mortiginte narkotiktrafikiston, Tommy renkontas Lance-n Vance-n, la drogoliveranton supervivintan la embuskon, kiu proponas al li kunlaboradon por reakiri tion, kion ili perdis. Dank’al kontaktuloj de kolonelo Cortez, Tommy kaj Lance komencas labori por Ricardo Diaz, potenca kolombia estro de Vice City, koleriĝema kaj ekstreme danĝera.
Poste, dank’al ”flustrado”, Cortez informis Tommy-n ke la drogaferon fuŝis Diaz. Per la helpo de Lance, Tommy mortigas Diaz-on kaj ekposedas lian vilaon kaj liajn propraĵojn. Tommy tiel komencas labori por si, rezignante la serĉadon de la drogo kaj de la perdita mono. Helpite de Avery Carrington, maljuna entreprenisto kaj biena proprietulo, Tommy komencas aĉeti plurajn proprietaĵojn, inter kiuj luksan noktoklubon, rimezon por taksioj, malnovan tipografion, ŝipan konstruejon, glaciaĵfabrikon kaj la filmostudion de Vice City. Laborante por tiuj aktivoj, Tommy ekkonas Phil-on Cassidy-n, ekssoldaton kaj bonegan pafiston, Steve-n Scott-on, faman reĝisoron de sekse intensaj filmoj, Candy-n Sŭx-on, faman pornostelulinon de pornaj filmoj, Mitch-on Baker-on, estron de ekzaltita motorciklobando, Umberto-n Robina-n, estron de la Kuba bando, kaj Auntie-n Poulet-on, jam aĝan sinjorinon apartenantan al la Haitia bando.
Kun la pasado de la tempo, la amika rilato kun Lance difektiĝas: tiu sin sentas uzata, ne havi el Tommy la rekompencojn, kiujn li meritas. Dume Sonny alvenas al Vice City por obteni la profitojn de la posedaĵoj de Tommy (li opinias havi la rajton fari tion); ĉe la vilao, Tommy kaj Sonny renkontiĝas denove, post 15 jaroj: Tommy eltrovas, ke ĝuste lia malnova estro lin boltis pro plura hommortigo, elportonte al li 15 jarojn en malliberejo. Tommy eltrovas ankaŭ la perfidon de Lance (li faris tiel ke la proprietaĵoj de Tommy iru al la familio Forelli).
La momento de la reguligo estas fine alveninta: Tommy mortigas Lance-n kaj Sonny-n. Post tio, Tommy eliras el la vilao kune kun la advokato Rosemberg, deklarante esti detruinta la Nordon por doni spacon al la Sudo.
Karakterizoj
Rockstar Games plenumis plurajn plibonigojn kaj kelkaj el tiuj rilatas la liberecon en la ludo. Jam en GTA 3 eblis ŝteli aūtojn, kamionojn, furgonojn, boatojn kaj aviadilojn; sed Vice City entenas veturilon, kiu mankis en la listo: la aldono de motorcikloj al la urba trafiko igas nun uzeblaj ankaŭ motorciklojn surtenerajn, sportajn, lowrider-ajn kaj aliajn. Oni povos flugi helikoptere aŭ hidroplane, kaj ankaŭ piloti boatojn, inter kiuj velajn kaj pneŭmatajn boatojn; eniri en fermitajn lokojn kiel vendejojn kaj domojn kaj labori kiel portisto por la liverado de picoj. Kaj kompreneble, kiel en la tradicio de la sagao, bati la homojn.
En la ludo troviĝas multenombraj vestaroŝanĝoj krom la tipa aspekto kun ĝinzo kaj havaja ĉemizo, kiun kutime surhavas Tommy. La vestaroŝanĝoj estas uzeblaj nur en precizaj punktoj de la ludo, kaj kelkaj estas malblokeblaj nur supervenkante iajn misiojn de la historio.
Alia forta punkto de tiu ludo estas la longviveco, ebla ĉefe dank’al la fakto, ke Vice City estis plenigita per ”ludetoj” (krom nature la jam konataj misioj aktiveblaj ŝtelante taksiojn, ambulancojn kaj policajn aŭtojn kaj la trovendaj kaŝitaj paketoj entenantaj kokainon). La ludo estas dissemita de multaj ludetoj kiel celpafado al la mevoj, strenaj kurejoj, ĉambroj kaj lokoj kiuj memorigas famajn filmojn (inter kiuj Scarface) kaj tiel plu.
Fininte la ĉefajn misiojn, oni povas aĉeti plurajn utilajn ejojn por la fina kompletigo de la ludo, kiel ekzemple la tipografion, kiu produktos solidajn enspezojn, aŭ la glaciaĵvendejon, kiu oficas kiel ŝirmo por la kokaindebito, kaj la koncesiulon pri aŭtomobiloj, dank’al kiu eblas partopreni sekretajn kurojn gajnonte tiamaniere alian monon.
Aparte prizorgita estas la sonstrio, kunmetita el la ĉiaĝenraj 80-jaraj sukcesoj.
Por la dublado partoprenis famaj aktoroj, inter kiuj Ray Liotta en la rolo de Tommy Vercetti kaj Burt Reynolds en la rolo de Avery Carrington.
Armiloj
Vastega, kiel laŭ la tradicio de GTA, estas la varieco de uzeblaj armiloj, el kiuj kelkaj ĉeestas en la ludo kiel ”plusoj”, estante ne disponeblaj kiel simpla aĉeto.
Manarmiloj
Ferpugno, bazopilka klabo, motorsegilo, toporo, golfa klabo, martelo, katana, tranĉilo, maĉeto, polica klabeto, ŝraŭbilo.
Pistoloj
Colt .45, Colt Python .357.
Fusiloj
Stumptuba fusilo, pumpilfusilo, S.P.A.S. 12, precizecfusilo 308 (nur por la versio PlayStation 2), PSG1 (nur por la versioj PK kaj XBox).
Peza armilaro
Flamĵetilo, M-60, Minigun Vulcan M134, fusilĵetilo (RPG-7).
Roluloj
Tommy Vercetti la ĉefa, Sonny Forelli, Ken Rosemberg, Colonnello Garcia Cortez, Mercedes Cortez, Avery Carrington, Ricardo Diaz, Paul Kent, Mitch Baker, Phil Cassidy, Umberto Robina, Auntie Poulet, Lance Vance, Steve Scott.
Veturiloj
Admiral, Banshee, BF Injection, Blista Compact, Bobcat, Cabbie, Cheetah, Comet, Esperanto, Familiare, Glendale, Greenwood, Hermes, Idaho, Infernus, Landstalker, Manana, Granda Mesa, Moonbeam, Oceanic, Patriot, Perennial, Phoenix, Rancher, Regina, Sabre, Sentinel, Sentinel XS, Stallion, Stinger, Stretch, Taxi Kaufman, VC Taxi, Virgo, Washington.
Pezaj veturiloj
Benson, Boxville, Burrito, BUS, Coach, Flatbed, Linerunner, Mulo, Packer, Pony, Pony Top Fun RC, Rumpo, Securicar, Trashmaster, Walton, Yankee.
Motorcikloj
Angel, Faggio, Freeway, PCJ 600, Pizza Boy, Sanchez.
Boatoj
Coastguard, Dinghy, Kuba Jetmax, Marquis, Reefer, Rio, Speeder, Squalo II, Tropic.
Aviadiloj kaj Helikopteroj
Hunter, Maverick, Skimmer, Sparrow, Sea Sparrow, VC News Maverick, VC P.D.Maverick.
Veturiloj de la bandoj
Angel (Centaŭroj), Baggage Handler (P.I.G.Sec.), Burrito (Burritos), Cuban Hermes (Kubanoj), Voodoo (Haitianoj).
Urĝbezonaj veturiloj
Ambulanco, Kazerno OL, VC P.D.Cheetah, F.B.I. Rancher, F.B.I. Washintong, Aŭtopumpilo, Predator, Rhino, S.W.A.T. Enforcer, Polica Rapida Taĉmento.
Raraj veturiloj
Baggage Handler, Blood Banger, Blood Derby, Caddie, Delŭo, Hotring Racer, Love Fist Limousine, Mr.Woopee, RC Bandit, RC Baron, RC Goblin, Romero, Sabre Turbo, Sand King, Spand Express, Taxi Zebra.
Radioj
Ene de Grand Theft Auto: Vice City eblas aŭskulti naŭ plurajn radiostaciojn kaj ĉiu havas propran karakterizadon (muzikstilo aŭ DĴ). Ĉiuj kanzonoj estas de la 1980-aj jaroj.
San Miguel el Alto
San Miguel el Alto estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Miguel el Alto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 078.
Geografio
San Miguel el Alto apartenas al la regiono Altos Sur kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco. Al tiu regiono apartenas 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26971 loĝantojn. El tiuj estis 12766 viroj kaj 14205 virinoj. La komunumo havas surfacon de 510,93 km². La meza alteco estas 1850 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,8 C. En la komunumo estas 634,5 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7198 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6240 scipovis legi kaj skribi kaj 956 viroj estis analfabetoj. Do 13.28 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 8965 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7709 sciis legi kaj skribi kaj 1253 virinoj estis analfabetoj. Do 13,98 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Miguel el Alto vivis 23698 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 19 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,08 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ulrich Lins
Ulrich LINS (naskiĝis en 1943 en Bonn, Germanio) estas historiisto.
Li studis historion, politikan sciencon kaj japanologion en la universitatoj de Kolonjo kaj Bonn. En 1971 kaj 1972 li estis gastesploranto en la Universitato de Tokio. Li doktoriĝis per tezo pri la historio de Oomoto. Profesie, li en la institucio Germana Akademia Interŝanĝa Servo okupiĝis pri la interŝanĝo de universitatanoj inter Germanio kaj aliaj landoj, ĝis li pensiiĝis en 2008. Interalie, li en aprilo 1978 starigis ties oficejon en Tokio.
En 2018 oni donacis al li festlibron okaze de lia 75-a naskiĝtago.
NGC 2167
NGC 2167 (alia indiko — SAO 132848) estas stelo en konstelacio Unukornulo.
Torcy (Seine-et-Marne)
Torcy [torsi] estas franca komunumo kaj orienta pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-et-Marne kaj en la regiono Francilio.
En 2009 ĝi havis 22 225 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Torcéens.
Geografio
La urbo troviĝas en la nordokcidenta parto de la departemento, ĉe la bordo de la rivero Marno. Ĝi havas landlimojn kun Bussy-Saint-Martin, Collégien, Croissy-Beaubourg, Lognes, Noisiel, Saint-Thibault-des-Vignes kaj Vaires-sur-Marne.
Ĝemelurboj
Torcy estas ĝemelita kun :
(13587) 1993 TQ29
(13587) 1993 TQ29 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Maksimuma idealo
En ringo-teorio, maksimuma idealo estas idealo de ringo, kiu estas maksimuma inter la propraj (t.e. kiuj ne koincidas kun la tuta ringo) idealoj.
Difino
Pri ringo R,
Se R estas komuta ringo, do ne necesas distingo inter la tri specoj de idealoj.
Propraĵoj
En komuta ringo, ĉiu maksimuma idealo estas prima idealo.
Apliko
En algebra geometrio, la maksimumaj idealoj respondas al la fermitaj punktoj de afina skemo.
Croix-Paquet (stacio en Liono)
Croix-Paquet estas stacio de la Metroo de Liono sur Linio C de la metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Azusa (trajno)
La Azusa (あずさ) kaj Super-Azusa (スーパーあずさ) estas super-ekspresaj trajnoj de Orient-Japania Fervoja Kompanio, kiu kuras inter kaj Macumoto tra la Linio Ĉuo (ĉefa) kaj Linio Ŝinonoi.
La nomo "Azusa" signifas nomon de rivero, kiu fluas en Macumoto, Gubernio Nagano.
La Azusa nomo reviviĝis la 12-an de decembro 1966, estinte uzata por la super-ekspresa trajno, kiu kuras inter kaj.
La trajno Super-Azusa ekfunkciis en decembro 1994 kun nova vagonaro de serio E351.
Křišťanovice
Křišťanovice estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Bruntál en Ĉeĥio survoje el Dvorce. La vilaĝo troviĝas en supermara alteco 605 metroj. En teritorio de la vilaĝo vivas. La municipo etendiĝas proksimume 5,6 km sude de akva rezervujo Slezská Harta. Norde de la katastra teritorio de la municipo troviĝas pinto de estingiĝinta vulkano Malý Roudný.
Historio
La unua skribmencio pri Křišťanovice devenas el la jaro 1397.
Heiligenkreuz am Waasen
Heiligenkreuz am Waasen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Erika Szűcs
Erika Szűcs [sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plena nomo) Szűcs Erika Mária (naskiĝis la 1951 en Budapeŝto ) estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto.
Marcipano
Marcipano estas bone formebla dolĉaĵo, kuko, pretigita el diserigita, pistita migdalo aŭ migdalpasto, sukero kaj ovoblanko. Mola marcipano estas ofta aldonaĵo ĉe diversaj bonbonoj kaj sukeraĵoj, el pli malmola marcipano oni faras diversajn figurojn.
Erika Szűcs
Biografio
Erika Szűcs akiris diplomon en Ekonomika Universitato pri Marx Károly en 1974 (poste plian diplomon en 1981). Ŝi pli frue jam en 1973 aliĝis al Hungara Socialista Laborista Partio. En la sekva jaro ŝi eklaboris en konstrua firmao en Borsod-Abaúj-Zemplén, sed en 1981 ŝi ricevis partiajn taskojn kun postenoj en Miskolc. En 1989 li aliĝis al la nove fondita Hungara Socialista Partio, krome ŝi havis postenojn en lokaj bankoj. En 1994 ŝi estis elektita municipa deputito, en 2002 ŝi estis jam vicurbestro de Miskolc. Ŝi estis parlamenta deputito inter 2004 kaj 2014, en la jaroj 2008 kaj 2009 ŝi estis ministro pri laboro en Dua Kabineto Gyurcsány. Ŝi havas edzon, ŝi naskis 2 gefilojn.
Rivero Namoi
La rivero Namoi estas ĉefa alfluanto de la rivero Darling en interna Novsudkimrio, Aŭstralio.
Fluo
La eko de Namoi estas la riveroj Macdonald, Peel, Cockburn kaj Manilla, el la okcidentaj deklivoj de la Granda Disiganta Montaro ĉe la Norda Altebenaĵo (Novsudkimrio). Aliaj pli malgrandaj alfluantoj estas Cobrabald, Coxs Creek, Maules Creek, Mooki kaj Bundock Creek. Ĝi elfluas oriente de Niangala kaj fluas ĝenerale nordokcidenten post ties kunfluo kun ties ĉefa alfluanto, nome Cobrabald, poste ĝi pasas tra la vilaĝoj Woolbrook kaj Bendemeer. Ĝi plufluas okcidenten por iĝis Namoi ĉe Boundary Creek ĝuste oriente de kie la rivero eniras an la Nacia Parko Warrabah.
La Namoi preterfluas Manilla kaj kuniĝas al la rivero Manilla ĉe tiu samnoma urbo. Post paso al la Akvorezervejo Keepit ĝi kuniĝas al la rivero Peel antaŭ pasi tra Carroll, poste kun la rivero Mooki ĉe Gunnedah ĉe la Ebenaĵoj Liverpool. El tie ĝi fluas nordokcidenten pasinte tra Boggabri, Narrabri, Wee Waa kaj Burren Junction kaj poste kuniĝas al rivero Barwon ĉe la urbo Walgett.
Christ's College
Christ's College - nomo de pluraj edukejoj, inkl.
Palaiseau - Villebon (stacidomo)
Palaiseau - Villebon estas franca stacidomo de Linio de Sceaux, situanta en komunumo Palaiseau (departemento Essonne).
Caratinga (mikroregiono)
La mikroregiono Caratinga (esperante: Karatinga) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 20 municipojn.
Paul Grice
Herbert Paul GRICE (13-a de Marto 1913, Birmingham, Anglio - 28-a de Aŭgusto 1988, Berkeley, Kalifornio), estis brita filozofo, konata ĉefe pro siaj kontribuoj al la filozofio de lingvo en la fakoj de la teorio de la signifo kaj de la komunikado. Lia laboro, kompilita en lia verko Studies in the Way of Words, estis ege grava en filozofio kaj lingva pragmatiko, kun implicoj ankaŭ en la medio de la kogna scienco ĝenerale.
Li estis profesoro en la Universitato de Oksfordo ĝis 1967, kaj poste en la Universitato de Kalifornio en Berkeley, Usono, kie li mortis. La laboro de Grice konstituas unu de la fundamentoj en la moderna alproksimiĝo al la pragmatiko. Oni principe konsideras liajn kontribuojn al la studo de la signifo ĉe la parolanto kaj de la lingva signifo (semantiko), same kiel la interrilatoj inter ambaŭ aferoj.
Bormes-les-Mimosas
Bormes-les-Mimosas estas administra komunumo de Francio en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence Alpes Côte d'Azur), en la sudoriento de la lando. La komunumo situas borde de la Mediteranea Maro, kiu ĉi tie nomatas Bordo Lazura. En Bormes-les-Mimosas kun sia familio vivis la esperantisto André Brest (1928-1993), kiu plurajn jardekojn estis delegito de UEA.
Izoprenolo
Izoprenolo aŭ 3-metila-3-buten-1-olo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la Alkoholoj, rezultanta el interagado de la izoamileno kaj izoprenalo. Izoprenolo estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izoprenolo prezentas izoamilenan grupon ligitan al hidroksila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 1 oksigenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Voltaire
Li iĝis simbola figuro de la movado nomita filozofio de la Lumoj, plej elstara reprezentanto de la filozofa partio, dum lia nomo restis ligita al lia luktado kontraŭ la religia fanatikismo, kion li nomigis «Fifama», por la toleremo kaj la liberpenso. Diisto ekster religioj jam konstituitaj, lia politika celo estis por monarkio kaj modera kaj liberala, lumigita de la «filozofoj». Intelektulo engaĝita je la servo de la vero kaj de la justeco, li entreprenis sola kaj helpate de sia enorma elstareco, la defendon de viktimoj de la religia maltoleremo kaj de la malracio en aferoj kiujn li igis famaj: kiaj tiuj de Jean Calas, Pierre-Paul Sirven, kavaliro de La Barre, aŭ la grafo de Lally.
Lia literatura verkaro estas varia: lia teatro, lia eposa poezio, liaj historiaj verkoj, faris el li unu de la francaj verkistoj la plej famaj en la 18a jarcento; tiu verkaro enhavas ankaŭ rakontojn kaj romanojn, la Lettres philosophiques, la Dictionnaire philosophique kaj gravan leteraron, nome de ĉirkaŭ 21 000 trovitaj leteroj.
Laŭlonge de sia vivo, Voltaire ĉeestis ĉe la Grands (granduloj) kaj amikiĝis kun reĝoj, sen kaŝi sian malemon por la popolo, sed li ankaŭ luktas kontraŭ la intervenoj de la povo, kiu enprizonigis lin en la Bastilo kaj devigis lin ekziliĝi en Anglion aŭ malproksimiĝi el Parizo. En 1749, post la morto de Émilie du Châtelet, kun kiu li havis maltrankvilan rilaton dum dekkvin jaroj, li foriris al la kortego de Prusio, sed, seniluziiĝinta ĉe siaj esperoj ludi gravan rolon ĉe Frederiko la 2-a en Berlino, li malamikiĝis al tiu dum tri jaroj kaj forlasis Berlinon en 1753. Li rifuĝiĝis iom poste ĉe Délices, proksime de Ĝenevo, antaŭ akiri en 1759 bienon ĉe Ferney, ĉe la limo inter Francio kaj Ĝenevo, ŝirme de povuloj. Li ne revenos al Parizo ĝis 1778, laŭdata de la popolo post foresto de preskaŭ 28 jaroj. Li mortiĝis 83jaraĝa. Voltaire emis komforton, la plezurojn de la manĝado kaj de la babilado, kion li konsideris, kun la teatro, kiel unu de la plej taŭgaj formoj de la vivo en socio. Zorge de sia materia bonfarto, kiu garantiis lian liberecon kaj lian sendependon, li akiris konsiderindan riĉon en spekuloperacioj kiuj antaŭvidas la spekuladon en borso de la fino de la reĝado de Ludoviko la 16-a kaj per la vendado de siaj verkoj, kio permesis lin instaliĝi en 1759 ĉe la kastelo de Ferney kaj loĝi tie sufiĉe komforte kaj invitante proksimulojn. La pilgrimado al Ferney formis parton en 1770-1775 de la edukveturado de la eŭropa elito klerisma. Per investado de sia kapitalo, li faris la malriĉan vilaĝon Ferney malgrandan prosperan urbeton. Malavara, bonhumora, li estis tamen ĉikanema kaj foje feroca kaj malnobla ĉe siaj kontraŭuloj kiaj Jean-Jacques Rousseau aŭ Crébillon.
Konsiderata de la Franca Revolucio — kun Jean-Jacques Rousseau, sia malamika frato — kiel pioniro, li eniris en la Panteono en 1791, la dua post Mirabeau. Je tiu periodo, je iniciato de la markizo de Villette kiu gastigis lin, la "Quai des Théatins" kie la verkisto loĝis en Parizo je la momento de sia morto estos renomita "Quai Voltaire". Honorita de la Tria Respubliko de Francio (ekde 1870, en Parizo, kaj bolevardo kaj placo portas lian nomon), li nutris, en la 19a jarcento, la luktantajn pasiojn de kontraŭloj kaj partianoj de la laikeco de la Ŝtato kaj de la publika eduksistemo, kaj trans tio, de la spirito de la Lumoj.
Origino: naskiĝo kaj patreco necertaj
François-Marie Arouet naskiĝis oficiale la 21an de novembro 1694 en Parizo kaj estis baptita la venontan tagon en la tiama preĝejo (jam ne plu ekzistanta) de Sankta Andreo de la Artoj aŭ de Arkoj. Sed Voltaire asertis foje ke vere li naskiĝis la 20an de februaro 1694 en Châtenay-Malabry. Li ankaŭ pridisputis sian patrecon, konvikita ke lia vera patro estis iu Rochebrune :. Voltaire defendis ke la honoro de sia patrino konsistis je prefero de bravulo kiel Roquebrune, «mousquetaire, officier, auteur et homme d'esprit» (musketisto, oficiro, verkisto kaj geniulo) al sia patro, la notario Arouet kies kliento estis Roquebrune, ĉar Arouet estis, laŭ Voltaire, homo tro komuna. La bapto ĉe Parizo celus kaŝi la fakton de la ekstergeedza nasko kaj la malmultan esperon de survivado de la infano. Ne ekzistas certeco sed nur la ideo ke ekstergeedza nasko kaj sangorilato kun la militista nobelaro plaĉis al Voltero.
El patra flanko (oficiale), la familio Arouet estis origina el malgranda vilaĝo de la nordo de Poitou, nome Saint-Loup, proksime de Airvault, kie ili dediĉis sin el la 15a kaj 16a jarcentoj al agado de tanado. La familo Arouet estus ekzemplo de la socia ascendo de la burĝaro en la 17a jarcento. La unua Arouet kiu lasis sian provincon instaliĝis en Parizo en 1625 kie li malfermis vendejon de tolaĵoj kaj silko. Li edzinigis filinon de riĉa komercisto pritola kaj pliriĉiĝis sufiĉe por aĉeti por sia filo, François, nome la patro de Voltaire, postenon de notario ĉe Châtelet en 1675, certigante por la postenulo la aliron al la malalta jura nobelaro. Tiu lasta, laborema kaj honesta, kreskigis ankoraŭ la familian riĉon, edziĝis la 7an de junio 1683 al la filino de krim-aktuaro ĉe la Parlamento. Arouet la patro volis doni al sia filo intelektan edukadon kongrua kun la alto de la montritaj ebloj.
Kun Marguerite d’Aumard, Arouet la patro kreskas kvin gefilojn (el kiuj tri atingas la plenkreskan aĝon), kaj revendas sian postenon en 1696 por akiri postenon de reĝa konsilisto, kontrolisto de spicoj ĉe la Trezortribunalo. Voltaire perdis sian patrinon je sia aĝo de sep jaroj. Li havis ĉefe pliaĝan fraton, nome Armand, advokato ĉe la Parlamento, rigora katoliko (jansenisto), kaj fratinon, nome Marie, unika samfamiliano kiu inspiris al li amon. Edzino de Pierre François Mignot, korektisto ĉe la Trezortribunalo, ŝi estos la patrino de la abato Mignot, kiu ludos gravan rolon je la morto de Voltaire, kaj de Marie Louise Mignot, la futura «Madame Denis», kiu kunhavos kun Voltero parton de sia vivo.
Studoj ĉe la Jezuitoj (1704-1711)
Diference de sia pli aĝa frato ĉe la jansenistoj, François-Marie eniris dekjaraĝa internulo en la lernejo Louis-le-Grand ĉe la Jezuitoj,, kie lernis ekzemple 10 % de filoj de eksterlandaj nobeloj de Mezoriento kaj ankaŭ kelkaj ĉinoj. Tie François-Marie restis dum sep jaroj. La jezuitoj intruis latinon kaj retorikon, sed ili volis ĉefe formadi homojn de mondo kaj iniciatigis la lernantojn al la sociaj artoj: retorikaj konkurencoj, politikaj polemikoj, konkursoj de versigo, kaj teatro. Oni organizis spektaklojn, plej ofte en latino el kiuj laŭprincipe oni forigis la amajn scenojn, kaj kies virinaj roloj estis ludataj de knaboj, kiuj estis prezentataj kursofine dum la distribuado de premioj.
Arouet estis brila lernanto, tuj fama pro sia versig-kapablo: lia entute unua publikaĵo estas Ode à sainte Geneviève. Presita de la Pastro, tiu odo estis disvastigita eĉ ekster la muroj de Louis-le-Grand. Li lernis en la lernejo Louis-le-Grand interagadi egalece kun gefiloj de gravuloj, kies amikeco estos por la juna Arouet ege utila dum sia tuta vivo: inter multaj aliaj, la fratoj Argenson, René-Louis kaj Marc-Pierre, estontaj ministroj de Ludoviko la 15-a kaj la estonta duko de Richelieu. Kvankam li estos tre kritikema pri tio kio koncernas la religion ĝenerale kaj la ekleziulojn partikulare, li konservos dum sia tuta vivo grandan respekton por sia jezuita instruisto Charles Porée. Voltaire verkis en 1746:
Ekoj kiel beletristoj kaj unuaj provokaĵoj (1711-1718)
Arouet forlasis la lernejon en 1711 kiam li estis 17jaraĝa kaj anoncis al sia patro ke li volas esti beletristo, kaj ne advokato aŭ postenulo kiel konsilisto ĉe la antikvreĝima Parlamento, investo sufiĉe konsiderinda kiun la patro estis preta fari por li. Pro la patra kontraŭstaro, li eniris en la altlernejo de juro kaj ĉeestas ĉe la societo de la Maison du Temple (Domo de la Templanoj), laŭ kiu kunvenis en la hejmo de Philippe de Vendôme membroj de la alta nobelaro kaj poetoj (el kiuj Chaulieu), kleraj epikuristoj konataj pro sia genio, sia ateismo kaj sia skeptikismo. La abato de Châteauneuf, lia baptopatro, estis prezentinta lin ekde 1708. En lia akompano, li konvinkiĝis ke li estis naskiĝinta el granda senjoro ateisto kaj neniel rilatis kun la familio Arouet kaj komunaj stirpoj. Tio estis por li ankaŭ lernejo de poezio; li lernis ankaŭ fari versojn
Lia patro apartigis lin provizore el tiu etoso sendante lin al Caen, poste fidis lin al frato de sia baptopatro, nome la markizo de Châteauneuf, kiu ĵus estis nomumita ambasadoro ĉe Hago kaj akceptis iĝi lia privata sekretario. Sed tiu malproksimigo ne daŭris. Kristnaske de 1713, li estis reveninta, elpostenigita kaj elnederlandigita pro nelicaj rilatoj kun fraŭlino Furia, lia patro volis sendi lin en Amerikon sed fine situis lin en la studio de pariza magistro. Li estis savita de iama kliento de Arouet, klera kaj riĉa, nome M. de Caumartin, markizo de Saint-Ange, kiu konvinkis lin fidi je sia filo por testi la poezian talenton de la juna ribelulo. Arouet la filo ankaŭ feriis ĉe la kastelo de Saint-Ange ĉe Fontainebleau kaj dume li legis, verkis kaj aŭskultis rakontojn de sia gastiganto, kio utilis al li por la verkado de La Henriade kaj Le Siècle de Louis XIV.
En 1715, je la komenco de la Regenteco, Arouet estas 21jaraĝa. Li estas tiom brila kaj amuza ke la alta socio petegas lian ĉeeston. Li estus povinta iĝi amiko de la Regento sed li troviĝas en la kampo de liaj malamikoj. Invitita al la kastelo de Sceaux, centro de opozicio plej aktiva kontraŭ la nova povo, kie la dukino de Maine, edzino de la duko de Maine, eksterleĝa legitimita filo de Ludoviko la 14-a, tenas brilan kortegon, li ne povas eviti fari insultajn versojn pri la amaj rilatoj de la Regento kaj de lia filino, la dukino de Berry, kiu ĵus naskis sekrete.
Unuaj literaturaj sukcesoj kaj reveno de la Bastilo (1718-1726)
Je sia unua eliro de la prizono de la Bastilo, konscia esti malŝparinta sian tempon kaj sian talenton, li volis ŝanĝi sian vivon, kaj famiĝi en la ĝenroj la plej nobelaj de la tiama literaturo: nome la tragedio kaj la eposo.
La 18an de novembro 1718 lia unua verko sub la pseŭdonimo Voltaire, Edipo, atingis enorman sukceson. La publiko, kiu vidis en li novan Racine, ŝatis liajn versojn kun formo de sentencoj kaj liajn insolentajn aludojn al la mortinta reĝo kaj al la religio. Liaj talentoj de poeto de moderna socio sukcesegis en la salonoj kaj kasteloj. Li iĝis intima amiko de la familio Villars, kiu ricevis lin en sia kastelo de Vaux, kaj la amanto de Madame de Bernières, edzino de la président à mortier de la parlamento de Rouen.
Post la malsukceso de dua tragedio, li konis novan sukceson en 1723 per La Henriade, poemo de 4,300 aleksandroj reference al la klasikaj modeloj (Iliado de Homero, Eneado de Vergilio) kies temo estis la sieĝo de Parizo fare de Henriko la 4-a kaj kiu skizas la portreton de ideala monarko, malamiko de ĉia fanatikismo: oni vendis 4,000 ekzeemplerojn en kelkaj semajnoj, kaj tiele tiu poemo konoj sesdek eldonojn sinsekvajn dum la vivo de ties aŭtoro. Por siaj samtempaj admirantoj, Voltaire estos dumlonge la aŭtoro de La Henriade, la «franca Vergilio», la unua kiu verkis nacian eposon, sed tiu ne pasis al la futuro kaj estis forgesigita fare de la romantismo en la 19a jarcento.
En januaro de 1726, li suferis humiligon kiu markos lin sian tutan vivon. La kavaliro Guy-Auguste de Rohan-Chabot, juna aroganta nobelo, apartenanta al unu de la plej elstaraj familioj de la regno, alparolis lin ĉe la Franca Komedio: Voltaire respondis:  Kelkajn tagojn poste, oni alvokis lin dum vespermanĝo ĉe sia amiko la duko de Sully. Surstrate, li estis batita per bastonoj fare de la servistoj de la kavaliro, kiu rigardas la aferon el sia kaleŝo. Vundita kaj humiligita, Voltaire volas akiri venĝon, sed neniu el liaj nobelaj amikoj defendis sian partion. La duko de Sully eĉ malakceptis akompani lin ĉe la policejo por apogi lian plendon. Ne meritis la penon maltrankviligi membron de la familio Rohan ĉar tiu faris bati verkiston: diris iu Caumartin. La princo Conti skribis sur la afero ke la bastonfrapoj Voltaire volis venĝi sian honoron per armoj, sed lia ardo voli fari justicon per si mem maltrafis ĉiujn. La familio Rohan sukcesis eĉ atingi ke oni arestu Voltaire, kiu estis enkarcerigita en la Bastilo la 17an de aprilo. Li estos liberigita, du semajnojn poste, nur kondiĉe ke li ekziliĝu.
En Anglion, «tero de Libereco» (1726-1728)
Voltaire estis 32jaraĝa kiam li foriris al Anglio. Tiu sperto markos lin per neforviŝebla memoro. Li iĝis profonde impresita de la spirito de libereco de la angla socio (kio ne evitis, ke li konstatu la ombrojn de la bildo, ĉefe ĉirkaŭ la fino de sia estado tie). Dum en Francio estis la regado de la lettre de cachet, en Anglio la leĝo de Habeas corpus de 1679 (neniu povas resti arestita sen decido de juĝisto) kaj la Deklaro de rajtoj de 1689 protektas la anglajn civitanojn kontraŭ la povo de la reĝo. Anglio, tiu «lando de filozofoj», havigas justicon al la veraj granduloj kiuj estis tiuj de la genio. Kiam li ĉeestis en 1727 en la solena funebro de Newton en la Abatejo Westminster, li faris la komparon: supozinte ke Descartes mortiĝu en Parizo, certe oni ne estus interkonsentinte ke li estu entombigita en la Baziliko de Saint-Denis, ĉe la reĝaj tomboj. Ankaŭ la materia sukceso de la popolo de Anglio okazigas sian admiradon. Li rilatigas la malprogreson de Francio en la ekonomia tereno kun la arkaismo de ties institucioj. Li ĉirkaŭkalkulas ke, tie kie kreskas la intenso de la komercaj kaj intelektaj interŝanĝoj, pligrandiĝas proporcie la deziro de la popoloj al plia libero kaj tolero.