cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hindia kanao
La specio enmetitas al flaŭro de Usono, en multaj lokoj estas kultivata. Ĝi estas unu en bazaj specioj el kiu plantistoj kreis Canna ×generalis.
Lorenz Fries (kuracisto)
Lorenz Fries (1490-1532) estis franca germanesprima kuracisto, astrologo, kartografo kaj geografo kaj fekunda eldonisto pri medicinaj libroj. Li gajnis influon pri medicina kono sur laikaj homoj dank'al sia verko pri bonsano lanĉita en 1518, "Spiegel der Arznei" aŭ "Spegulo de la Medicino", kiu estis dediĉita al Johann Dingler.
Vivo
En marto 1519, li iris al Strasburgo. En julio tiujare li ricevis inviton al Friburgo, Svisio, kie li oficis kiel urbestro dum ok monatoj kaj tie li konatiĝis kun Agrippa von Nettesheim (1486-1535) kaj edziĝis al Barbara Thun, filino de Ambrosius Thun. En majo 1525 Fries rezignis al sia strasburga civitaneco k lasis la urbon. Vintre de 1528, li estis en Trier, kie li laboris kiel kuracisto. En la 28-a de februaro 1528 li fuĝis al Bazelo laŭ letero de Paracelsus al Bonifacius Amerbach (1495-1562).
Voila
Voila [vojla] (hungare Voila, germane Wolldorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Făgăraș. Administre apartenas al ĝi Cincșor, Dridif, Ludișor, Sâmbăta de Jos, Voivodeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 931 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 763 (rumanoj, 2,5 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1511. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras). En 1956 oni aligis al ĝi Voivodenii Mici.
Kamenec (distrikto Rokycany)
Kamenec (Weißgrün) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta proksimume 3 km norde de Radnice kaj 16 km norde de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1838.
Memorindaĵoj
Duonkilometro sude de la vilaĝo sur bordo de rojo Radnický potok troviĝas naturmemorindaĵo Kamenec.
29609 Claudiahuang
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Claudia Huang, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Carmel High School de Carmel (Indianao, Usono).
Lezoux
Lezoux estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lézoviens.
Barrea
Barrea estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Pavimo
Pavimo estas stabila surfaco de ŝoseo, formita el regule metitaj pecoj ( nomataj pavimeroj) el solida materialo; plej ofte el fortika natura ŝtonaĵo (ekzemple grejso aŭ granito), foje ankaŭ el betono, malofte el ligno (vidu sube).
Laŭ Francisko Azorín pavimo estas Ŝtona, ligna, asfalta kovraĵo de strato, plenko, ŝoseo. Li indikas etimologion el la latina pavimentum (pavimo). Kaj li aldonas la terminojn pavimi (kovri per pavimeroj) kaj pavimisto. Laŭ la desegno montrita de Azorín pavimo estas tuj sur la planko.
Historio
En la historio la pavimado de vojoj estis konsiderinda progreso, ĉar antaŭe sezonaj pluvoj kutime neuzebligis terajn vojojn. La grundo kun koto, radsulkoj kaj truoj ofte malmoliĝis tiom, ke ne nur ĉaroj ne povis pasi, sed ankaŭ paŝantoj kaj rajdantoj. Eĉ povis okazi, ke en tiaj kototruoj ili dronis kaj mortis.
La unua ĝenerala farado de pavimitaj vojoj estis far la romianoj. Fama ekzemplo inter tre multaj estas la historia Via Appia.
Nuntempe pavimitaj vojoj preskaŭ ĉie anstataŭitis per asfaltitaj vojoj, nur kelkaj malgravaj kaj flankaj stratoj, kaj vojoj en historiaj urbocentroj kie oni aparte penas konservi la historian aspekton, plu restas pavimaj.
Ligna pavimo
Ligna pavimo estas speco de ligna planko survoja, sed ankaŭ ene de konstruaĵoj. En ligna pavimo la arbaj kreskoringoj videblas, la lignaj fibroj do estas vertikalaj, dum plankoj el simetrie kaj varie kunmetitaj tabuletoj el malmola kaj polurita ligno, tiel segitaj ke la lignaj fibroj estas horizontalaj, nomiĝas pargeto.
Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach
Princino Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach (Augusta Marie Luise Katharina; 30a de Septembro 1811 – 7a de Januaro 1890) de la dinastio Wettin, branĉo Saksio-Vajmaro-Eisenach, estis la reĝino de Prusio kaj la unua imperiestrino de la Germana Imperiestra Regno kiel edzino de Vilhelmo la 1-a, nome Germana Imperiestro.
Infana kulturo
Infana kulturo estas flanke de la plenkreskula kulturo ankaŭ inter infanoj kulture disvolviĝas kaj transdonitas ludoj, parolaĵoj ktp.
Ofte tiu "kulturo" estas elpensita kaj intence aldonita de plenkreaskuloj (vidu porinfana literaturo, bildliteraturo, Lulkanto ), sed ofte ĝis estiĝis memstare el la ĉirkaŭanta plenkreska kulturo, aŭ eĉ tute aparte en infanaj medioj (lernejkortoj aŭ aliaj ludejoj, stratoj, ktp).
Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach
Iliaj gefiloj estis la estonta imperiestro Friedrich Wilhelm Nikolaus Karl kaj la princino Luise Marie Elisabeth von Hohenzollern.
Kiel ĉe aliaj virinoj de ŝia nivelo, tendenco kaj klaso, ŝi iom implikiĝis en politiko.
Jablonové (distrikto Malacky)
Jablonové (hungare Pozsonyalmás germane Apfelsbach) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky.
Situo
Jablonové situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Zohor-Plavecký Mikuláš kaj troviĝas de Bratislavo je 27 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1206 en latina formo "Jablam Terra". En la 17-a jarcento kaj ankaŭ iom poste la komunumo multe suferis pro la militiroj. En la 19-a jarcento trifoje ĥoleroj okazis. En 1910 loĝis en Pozsonyalmás 1155 homoj, plejparte slovakoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Bratislavo, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 laŭ la popolnombrado vivis en Jablonové 1056 homoj, (1031 slovakoj). Apud la komunumo oni minadas manganon.
(26663) 2000 XK47
(26663) 2000 XK47 estas tre malgranda apolona asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Koŝia konverĝa provo
La koŝia konverĝa provo estas maniero por provi konverĝon de malfinia serio. Ĝi estas nomita laŭ Augustin Louis Cauchy, kiu publikigis ĝin en sia verko "Cours d'Analyse".
Deklaro
Serio
estas konverĝa se kaj nur se por ĉiu estas nombro N tia ke
veras por ĉiuj n>N kaj p\geq1.
Ekzemplo
La serio konverĝas, ĉar kiam, dank' al la arĥimeda eco.
Provo
La provo laboras ĉar la serio estas konverĝa se kaj nur se la parta sumo estas koŝia vico: por ĉiu  estas nombro N, tia ke por ĉiuj n,m>N veras Oni povas supozi ke m>n kaj tial aro p=m-n. La serio estas konverĝa se kaj nur se
Faulenrost
Faulenrost estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Malchin am Kummerower See. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Manĝebla rano
La manĝebla rano aŭ laga rano (Pelophylax kl. esculentus)  estas ofta eŭropa hibrido inter Pelophylax lessonae kaj la ridorano (P. ridibundus). Tradicie ĝi estis ĉasata kaj komercata por manĝo, partikulare por ranokruroj, famaj en Francio kaj najbaraj landoj kiel delikataĵo. Nun ĝi estas leĝe protektata en la Eŭropa Unio, kvankam la amasa importado de ranoj el aliaj landoj daŭras.
Aspekto
La korpa aspekto de la laga rano ideale statas meze inter tiuj de ĝiaj gepatraj specioj, Pelophylax lessonae kaj Pelophylax ridibundus. Tamen, laŭ genetikaj ecoj, individuo povas simili pli al unu aŭ la alia specio. Tio okazas kaj ĉe korpa grando kaj ĉe la koloro kaj markaro de la dorso, la ventro, kaj la kruroj aŭ ankaŭ ekzemple ĉe la longo de la femuro kompare al la longo de kapo al pugo. Por la kalkana elstaraĵo sur la postaj internaj fingroj tiu meza stato ankaŭ validas. Ĉe lagaj ranoj ĝi estas pli levita kaj kompare al la fingrolongo pli granda ol ĉe ridoranoj, sed pli malgranda kaj malsimetria ol ĉe lagoranoj.
Individuoj genetike proksimaj al P. ridibundus longas 5-9 centimetrojn (viraj) aŭ 6-11 centimetrojn (inaj). Normalkaze, la dorso havas herboverdan koloron - foje ankaŭ brunan - kun hele verda linio laŭlonge de la dorsomezo (de la nazpinto ĝis la kloako) kaj du klare elstarantaj dorsaj glandostrioj. Ankaŭ malhelaj punktoj kaj markoj estas ofte rimarkeblaj.
Evangeliaro de Lindisfarne
La Evangeliaro de Lindisfarne (Londono, Brita Biblioteko Cotton MS Nero D.IV) estas ilustrita manuskripto evangeliaro probable produktita ĉirkaŭ la jaroj 715-720 en la monaĥejo de Lindisfarne, ĉe la marbordo de Northumberland, kiu estas nune en la Brita Biblioteko en Londono. La manuskripto estas unu el la plej fajnaj verkoj en la unika stilo de Hibern-Saksa aŭ Insula arto, kombinanta elementojn de Mediteranea, Anglo-Saksa kaj Kelta artoj.
Manĝebla rano
Aspekto
Eĉ la voĉo mezas inter la gepatraj specioj: la pariĝaj krioj estas ne tiel zumaj kiel ĉe P. lessonae, sed por homa orelo iom pli klare percepteblaj kiel apartaj sonsinsekvoj, tamen malpli dishakitaj ol la kek-krioj de P. ridibundus. Kiel ĉiuj akvoranoj, lagaj ranoj posedas du eksterajn voĉvezikojn, kiuj troviĝas en la flankaj buŝanguloj kaj kapabligas ilin por laŭtaj krioj. Ĉe lagaj ranoj ili havas blanke grizan koloron (ĉe P. ridibundus nigre grizan, ĉe P. lessonae blankan). La kvakaj teritoriaj krioj ne estas certe atribueblaj al la diversaj taksonoj.
Evangeliaro de Lindisfarne
La Evangeliaro de Lindisfarne estas supozeble la verko de monaĥo nomia Eadfrith de Lindisfarne, kiu iĝis Episkopo de Lindisfarne en 698 kaj mortis en 721. Nuntempa fakularo indikas daton de ĉirkaŭ 715, kaj oni supozas, ke ĝi estis produktita honore de Sankta Cuthbert. Tamen, kelkaj partoj de la manuskripto estis lasitaj nefinitaj kaj tial verŝajne Eadfrith estis ankoraŭ laboranta pri ĝi je la epoko de sia morto. Ankaŭ estas eble ke li produktis ĝin antaŭ 698, por rememorigi la altigon de la relikvoj de Cuthbert en tiu jaro, kiu ŝajne estis ankaŭ okazo por kio estis produktita ankaŭ la Evangeliaro de Sankta Cuthbert (ankaŭ en la Brita Biblioteko). La Evangelioj estas tre riĉe ilustritaj en la insula stilo kaj estis originale enkadrita en fajna leda trezora bindado kovrita de juveloj kaj metaloj farita de Billfrith la Anakoreto en la 8-a jarcento. Dum la vikingaj rabatakoj en Lindisfarne tiu juvela kovrilo estis perdita kaj anstataŭo estis farita en 1852. La teksto estas verkita en insula skribmaniero, kaj estas la plej bone dokumentita kaj plej kompleta insula manuskripto de tiu periodo.
Manĝebla rano
Genetikaj apartaĵoj
Hibrido normale estas aŭ sterila aŭ almenaŭ ne tre vigla kaj dependa de rekombino de la gepatraj genoj por genero de la sekva generacio. Tio validas ankaŭ por lagaj ranoj, almenaŭ kiam unu el la du gepatraj specioj loĝas samloke, t.e. en la sama habitato. Tamen, precipe en norda Germanujo la plejofto estas, ke lagaj ranoj ekzistas en puraj hibridpopulacioj - P. lessonae kaj P. ridibundus mankas en la sama medio. Malgraŭe, la laga rano povas daŭre ekzisti kaj reproduktiĝi tie. Tion ĝi sukcesas fari, ĉar krom normalaj individuoj kun duploida kromosomaro ankaŭ tiaj troviĝas, kiuj havas tri kromosomseriojn. Tiujn bestojn oni nomas triploidaj; ili enhavas la tutan heredinformon de unu el la gepatroj. Ili ofte ankaŭ estas aparte viglaj kaj tial speciale rolas en la generado.
Evangeliaro de Lindisfarne
En la 10-a jarcento oni faris tradukon al la malnova angla de la Evangelioj: fakte laŭvorta Biblia gloso de la latinlingva teksto de la Vulgato, insertita inter linioj fare de Aldred la Skribisto, Provosto de Chester-le-Street. Tiu estis la plej antikva nuntempa traduko de la Evangelioj en la angla lingvo. La Evangeliaro eble estis prenita el la Katedralo de Durham dum la Dissolvo de la Monaĥejoj ordonitaj de Henriko la 8-a kaj estis akirita en la komenco de la 17-a jarcento fare de Siro Robert Cotton el Robert Bowyer, "Clerk" de la Ĉambro de Lordoj. La Biblioteko Cotton venis al la Brita Muzeo en la 18-a jarcento kaj iris al la Brita Biblioteko en Londono kiam tiu estis separata el la Brita Muzeo.
Manĝebla rano
Genetikaj apartaĵoj
Ĉar triploiduloj kvazaŭ ŝtelis unu kromosomserion de unu el la gepatraj specioj, la laga rano, laŭ propono de la herpetologoj Dubois & Günther (1982), nomiĝas ne specio sed kleptono (de κλέπτον klepton, malnovgreka neŭtra participo „ŝtelanta“). Tio ofte estas indikata per la mallongigo „kl.“ inter la genronomo kaj la specinomo; tamen tiu skribmaniero ne estas uzata de ĉiuj sciencistoj (alternative, oni ekzemple metas la specinomon inter citiloj). Tiu heredbiologia apartaĵo ankaŭ klarigas la jam priskribitan variecon de la korpa aspekto de la laga rano: dum diploidaj individuoj estas fenotipe mezaj inter la gepatraj specioj, ĉar ili havas po unu kromosomserion de ambaŭ, triploiduloj similas al la specio, de kiu ili havas du kromosomseriojn. Tiu cirkonstanco igas, ke en surloka biologia esplorado, triploidaj lagaj ranoj ofte estas ekstere nur tre malfacile distingeblaj de tiu el la gepatraj specioj, kiu estas domina en iliaj genoj.
Habitato, kutimoj, kaj arealo
P. esculentus estas endemia de Eŭropo. Ĝi nature vivas el la norda duono de Francio al okcidenta Rusio, kaj el Estonio kaj Danio al Bulgario kaj norda Italio. La laga rano estis enmetita en Hispanio kaj en Unuiĝinta Reĝlando. La natura teritorio estas preskaŭ identa kun tiu de Pelophylax lessonae.
Lagaj ranoj tutjare estas relative strikte ligitaj al akvejoj, sed ne tiel, kiel P. ridibundus; ili faras pli longajn surterajn irojn kaj travintras preskaŭ ĉiam surtere (en terkavoj ktp.). Kiel frajejoj kaj loĝejoj, akvejoj daŭraj kaj apertaj estas preferataj, pleje naturaj kaj preskaŭ naturaj lagetoj, kie ranoj povas sidi sur la randoj aŭ sur nimfeaj folioj sunumante sin kaj gvatserĉante insektojn. Ĉe danĝero ili faras tipe akvoranan longan salton en la akvon kaj kaŝas sin en la ŝlimo. La pariĝosezono estas majo kaj precipe junio. En la fraja kalendaro de centreŭropaj amfibioj, la laga rano estas la plej malfrua. Aspekte la frajo kaj ranidoj similas al tiuj de ekzemple Pelophylax lessonae. En la nutraĵaro ili inluzivas krom insektoj ankaŭ aliajn senvertebrulojn (araneojn, vermojn, helikojn, ktp.), kaj foje pli malgrandajn amfibiojn aŭ fiŝojn.
Konservado
En la pasinteco, lagaj ranoj kaj aliaj okcident-Eŭropaj akvoranoj estis ofte ĉasataj por manĝo, precipe de la kruroj (kio klarigas la latinan specinomon, kiu signifas "manĝebla," kaj la Esperantan nomon "manĝebla rano"). La estiĝo de grandskala komercado de ranokruroj meze de la 20-a jarcento intensivigis la ĉasadon sufiĉe por minaci la pluvivon de la taksono. Tial, unuopaj landoj kaj la Eŭropa Unio metis Eŭropajn ranojn, inkluzive la lagan ranon, sub leĝa protektado; tio ne igis la komercon daŭrigebla, sed nur transmetis la premon al ranoj de aliaj landoj, precipe Indonezio, kiujn okcident-Eŭropanoj grandskale importas nun. Turkaj eksportistoj misetikedas lokajn speciojn - ankaŭ minacatajn - kiel lagajn ranojn, kvankam la laga rano ne loĝas en Turkujo. Krome, en la 21-a jarcento evoluas intensa ranfarmado, normale ne de la laga rano, sed plejparte de la nordamerika taŭra rano.
Feridomo
Feridomo estas domo por feriado, kiu estas disponigita al gastoj kontraŭ pago dum ia tempo. Ofte feridomoj estas konstruitaj nur tiucele. Kelkaj familioj tamen posedas feridomon nur por memuzo, ekzemple en belaj regionoj.
Kiam la feridomo ne estas parto de tuta feriejo grandas la eblo ekkoni landon kaj homojn.
Septembraj Perseidoj
La Septembraj Perseidoj estas meteorfluo kiu aktivas de la 5-a de septembro ĝis la 21-a de septembro, kun maksimumo atingita je la 9-a de septembro. Ĝia radianto situas en la konstelacio de la Perseo, en regiono kiu proksimas la stelon Epsilon Persei. La Septembraj Perseidoj estas malpli aktivaj ol la famaj Perseidoj de aŭgusto, kun averaĝe 5-6 meteoroj ĉiuhore.
Feridomo
En multaj regionoj la luado de feridomoj okazas nur semajne. Tiukaze sabato estas plej ofte la alventago. Ofte aldoniĝas aliaj kostoj al la lukosto mem, kiel por akvo kaj elektro, litotukoj aŭ fina purigado.
Septembraj Perseidoj
La Septembraj Perseidoj kaj la Delta Koĉeridoj jam estis konsiderataj kiel unu sama meteorfluo, sed serĉo konkludis ke ambaŭ estas apartaj.
Feridomo
Luado okazas per turisma oficejo aŭ rekte per la posedanto.
Nordieno
Nordieno (Nordien) estas zona planlingvo kreita de Aaron Chapman, kiu ankaŭ kreis Folksstem, por parolantoj de ĝermanaj lingvoj.
=Gramatiko=
Alfabeto kaj prononco
A, B, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, V, Z. Malsame al Esperanto:
Morfologio
La difina artikolo estas de, kaj la nedefina estas en.
Substantivoj havas du kazojn: nominativon kaj genitivon. La genitivon oni faras per -(e)s. La pluralo estas farita per -ar.
Personaj pronomoj estas: eg (mi), du (ci), han (li), zi (ŝi), het (ĝi), man (oni), vi (ni), jee (vi), dee (ili).
La tempoj de verboj estas: infinitivo (-en); prezento (-e); progresa (-en); pasinto (-te). La helpverbo estas skal kaj oni uzas la vorteto skul por indiki kondiĉan modon.
=Ekstera ligo=
https://web.archive.org/web/20091027022406/http://geocities.com/aronoc/
The Lady Vanishes
The Lady Vanishes estas brita filmo de 1938 reĝisorita de Alfred Hitchcock, kaj en ĝi stelulis Margaret Lockwood kaj Michael Redgrave. Verkita de Sidney Gilliat kaj Frank Launder, la filmo estas bazita sur la romano de 1936 nome The Wheel Spins de Ethel Lina White.
La filmo estis grava sukceso de Hitchcock, nome "unu el la plej grandaj trajnfilmoj el la ora epoko de la ĝenro", laŭ Philip French, en kiu Miss Froy (May Whitty), nome brita spiono maskita kiel guvernistino, malaperas dum trajnveturado tra la fikcia eŭropa lando Bandrika. Pro tiu filmo Hitchcock ricevis la premion de la "New York Film Critics Circle" de 1938 al la Plej Bonkvalita Reĝisoro. Tiukadre Benjamin Crisler, kinkritikisto de New York Times, verkis en junio 1938: "Estas tri unikaj kaj valoraj institucioj kiujn la Britoj havas kaj ni en Usono ne havas: nome la Magna Carta, la Tura ponto kaj Alfred Hitchcock, la plej granda reĝisoro de kinaj melodramoj en la mondo."
The Lady Vanishes estis filmita en la studioj Gainsborough de Islington (Londono). Hitchcock altiris la atenton de Holivudo per la filmo kaj relokiĝis al Holivudo tuj post ties publikigo. Kvankam la tri antaŭaj klopodoj de la reĝisoro estis ne tre sukcesaj por la biletvendado, The Lady Vanishes estis tre sukcesa, kaj konfirmis la kredon de la usona produktoro David O. Selznick ke Hitchcock ja havis futuron en la Holivuda kinarto.
Sebertak
Geografio-Loko
Estas proksima al Bandar Bera.
Katalin Novák
Katalin Éva NOVÁK sinjorino Veres (la 6an de septembro 1977, en Szeged) estas hungara politikisto, kiu estas la elektita prezidento de Hungario, elektita en la prezidant-elekto de 2022. Post inaŭguro, ŝi fariĝos la unua ina prezidento de Hungario.
Antaŭ elektiĝo ŝi estis la ŝtata sekretario pri familiaj kaj junularaj aferoj ĉe la Ministerio pri Homaj Rimedoj ekde 2014, vicprezidanto de partio Fidesz ekde novembro 2017, parlamentano ekde 2018. Ekde la 1a de oktobro 2020, ministro sen biletujo por familioj.
Laŭ la Influa Barometro 2020, ŝi estis la 21-a plej influa persono en Hungario. Laŭ la listo de Forbes 2021, ŝi estas la unua en la publika kategorio.
Enlandaj
Ŝi diplomiĝis ĉe Budapeŝta Universitato pri Ekonomiko kaj Publika Administrado inter 1996 kaj 2001.
De 1999 ĝis 2004, ŝi frekventis la juran fakultaton Universitato Szeged kaj la Universitaton Parizan en jura kaj franca juro, Nanterre.
Familio
Ŝia edzo estas Attila István Veres, kiu estis la direktoro pri mono kaj valutŝanĝoj de la Hungara Nacia Banko ekde 2013. Infanoj: Ádám (2004), Tamás (2006) kaj Kata (2008).
Publikaj devoj
2020 - kunprezidanto de la Kabineto pri Strategiaj kaj Familiaj Aferoj
2018 - Fondinto-prezidanto de la Klubo Virinoj por Hungario, iniciatinto de la Movado Virinoj por la Hungara Nacio
2019 - prezidanto, Politika Reto pri Valoroj (Political Network for Values)
2019 - vicprezidanto, Virina Sekcio de Internacia Demokrata Unio (International Women's Democrat Union)
2018 - prezidanto, Hungara-Franca Amikaro, Hungara Parlamento
2017 - vicprezidanto, FIDESZ - Hungara Civita-Asocio
2017 - ĉefredaktoro de la Familia-Amika Turno 2010-2018-volumo
2016 - Universitato de Szeged, membro de la Konsilio-Estraro de la Franclingva Universitata Centro
2016 - Germana-Hungara Junulara Societo, membro de la konsila komisiono
2015 - Német-Magyar Ifjúsági Társaság, alapító tag
2015 - „Political Network for Values” Politika Reto pri Valoroj, Konsila Komisiono, vicprezidanto
2013-2014 - Amikoj de Franclingva Ambasadora Groupo, vicprezidanto
George Clooney
George Timothy CLOONEY (naskiĝis la 6-an de majo de 1961 en Lexington, Kentukio) estas usona aktoro, scenaristo, produktoro kaj reĝisoro.
Juneco
La unuajn spertojn li jam kolektis en la ŝobizniso en la aĝo de 5, kiam li helpis en la kvizprogramo de sia patro Nick Clooney, loka televida famulo en Ilinojo – lia tasko estis teni tekstotabulon.
Unuaj rolludoj
Ĉar lia familio laboris en la filma industrio, tiel li havis jam tre frue la eblon aperi en duaklasa pilota filmo de usona TV-serio, kiu pro manko de sukceso havis nur unu epizodon. La sola iom longa rolo estis tiutempe en la situacia komedio Roseanne.
De televida al filma stelulo
Li ekrolis meze de la 1990-aj jaroj la karisman infankuraciston ’’Doug Ross’’ en la pli posta kultserio ER - Emergency Room. La filmo surbaze de la dinamikaj efektoj kaj lia ĉarma apero iĝis la plej sukcesa televida serio.
Tiu sukcesa serio faris lin tiel populara inter la virinoj, ke oni ne povis tion malatenti kaj tio helpis lin aperi en aliaj filmoj.
Li havis/havas multajn amaferojn, sed konstantan amikinon li ne eltenis longtempe. Li estas solulo, kies plej ŝatata ulo estis la vjetnama pendventra porko "Max", kun kiu li aperas jam dum pli ol 16 jaroj (ĝis 2005). La porko mortis fine de 2006. Plej volonte li vivas en vilao ĉe Lago de Como en Italio.
Li estas konata kontraŭmilitisto, kiu kolektis monon en 2004 por kandidatiĝo de sia patro kiel usona deputito.
Matias Barbosa
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en septembro 1923.
Oliveira de Fátima
Oliveira de Fátima estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 1.037 loĝantojn en 2010.
Alexander von Zemlinsky
Alexander von Zemlinsky (n. 14-an de oktobro 1871 en Vieno; m. 16-an de marto 1942 en Larchmont, Nov-Jorkio) estis aŭstra komponisto kaj dirigento.
Deveno
La avo de Zemlinsky, Anton Semlinsky, devenis de katolika familio de la tiama hungara Zsolna (nuntempe norda Slovakio) kaj translokiĝis en la unua duono de la 19-a jarcento en la 2-an Vienan urbodistrikton Leopoldstadt. Lia filo Adolf naskiĝis la 23-an de aprilo 1845 en Vieno. Helpe al siaj ambicioj kiel verkisto, Adolf Semlinsky ŝanĝis la slavan skribmanieron de sia nomo en la hungaran kaj almetis neniam konfirmitan nobelpredikaton. Kiel Adolf von Zemlinszky li laboris poste kiel skribisto ĉe asekuro kaj geedziĝis en 1871 kun Clara Semo, post kiam li en 1870 malaliĝis la katolikan eklezion kaj eniris la turkisraelan komunumon. Clara Semo devenis de juda-islama familio. Per la geedzeco Adolf fariĝis fiksa ero de la sefarda komunumo de Vieno. Alexander von Zemlinszky naskiĝis la 14-an de oktobro 1871 en la loĝejo de siaj gepatroj (Odeongasse 3) en Leopoldstadt. Kiam Clara duafoje gravediĝis, la familio transloĝiĝis en la Springergasse 6, kaj la 26-an de marto 1874 naskiĝis Bianca, kiu tamen post nur kvin semajnoj. La 7-an de septembro 1877 naskiĝis la tria infano, Mathilde. En 1882 la familio transloĝiĝis en la Pillersdorfgasse 3.
Unuaj muzikaj spertoj
En la aĝo de kvar jaroj juna Alexander unuafoje kontaktiĝis kun muziko. Lia patro akceptintis kiel subluanto amikon de la familio, kiu kunportis sian pianon. Tiu ĉi instruigis al sia filo pianon kaj permesis ankaŭ al Alexander partopreni la instruon. Ĉar li konsiderinde pli rapide progresis, Alexander baldaŭ ricevis propran instruiston kaj estis intense prosperigata. En 1881, dek jarojn aĝa, li eniĝis la novfonditan temploĥoron de la sefarda komunumo. Kiam li tri jarojn poste eniris la voĉoŝanĝiĝon, li unuafoje sukcesis gajni poŝmonon kiel muzika akompanisto de la ĥorproboj kaj per sia orgenludado en la sinagogo. Muzike tamen la sakrala, sefarda muziko lin nur malmulte influis. Alkreskinte kiel infano kun la muziko de Mozart, baldaŭ li ankaŭ malkovris Brahms kaj Wagner. Nur unu moteto komponita de li sub la titolo Hochzeitsgesang por la geedziĝo de la filino de la kantoro en 1896 estas dokumentita.
Lerneja edukado
En la aĝo de ses jaroj liaj gepatroj aligis Alexander en la sefarda lernejo Midrasch Eliahu en la Novaragasse. Krom kalkulado, skribado kaj legado Alexander lernis tie pri la torao kaj tefiloto (biblio kaj preĝoj) samkiel pri sefarda ritaro (minhago). Du jarojn poste li ŝanĝiĝis al ĝenerala popollernejo, en kiu li ofte estis klasa plejbonulo. Mallonge antaŭ sia dek tria naskiĝtago Adolf von Zemlinszky aligis sian filon je la konservatorio de la Societo de Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde) en Vieno, kie tiu sukcesis je la enirekzameno kaj aŭtune 1884 eniris la pianoklason de Wilhelm Rauch. Tie lia instruplano je la preparlernejo enhavis pianludadon kaj teorion; de la ĥorkantado li estis liberitita pro kvar jarojn daŭra voĉoŝanĝiĝo.
Plua studo kaj unuaj sukcesoj
Post tri jaroj la progresoj de Zemlinsky estis ekzamenataj, kaj li ricevis Rubinstein-stipendio de 1.000 guldenoj ĉiujare. Per ĉi tiu mono same kiel per privatinstruo kaj partopreno je konkursoj li komence financis sian vivon. Post la ekzameno trapasinta en 1887 li ŝanĝiĝis en la t.n. instrulernejon kaj absolvis la pianoklason de Anton Door. Krome li lernis dum du jaro teorion je Franz Krenn kaj Robert Fuchs, el kiuj ĉilasta tre preferis klasikan muzikon kaj rifuzis la novgermanan skolon ĉirkaŭ Liszt kaj Wagner. Tion tamen kompensis la multfaceta muzika vivo de Vieno. El la periodo de Zemlinsky en la klaso de Door konserviĝis foliujo entenanta mallongajn pecojn, skizojn kaj fragmentojn de pianomuziko, lidojn kaj ĉambromuzikon samkiel malkompletajn kadencojn por la pioanokonĉerto G-maĵora de Beethoven kaj mallongan skizon por propra pianokonĉerto.
Je la fino de sia studo Zemlinsky unuafoje havis kelkajn eblecojn por sinprezentadoj kiel soloisto. En 1889 li ludis je la konservatoria koncerto la soloon en pianokonĉerto de Robert Fuchs, jaron poste dum la ĉiujara pianokonkurso de la konservatorio li gajnis per la Händel-variacioj de Brahms la ormedalon samkiel fortepianon de la firmao Bösendorfer. Malgraŭ ĉi tiuj sukcesoj Zemlinsky ne strebis al soloista kariero aŭ komponis proprajn konĉertojn, male li estis ŝatata pianisto kaj akompanisto de la bonhavaj vienanoj. Post sia pianistodiplomo en 1890 Zemlinsky restis du pluajn jarojn kiel kompozicistudento ĉe la konservatorio, kie li sekvis instruon de Johann Nepomuk Fuchs. En 1891 li komponis per la Ländlichen Tänzen op. 1. sian unuan verkon, aperinta ĉe la muzikeldonisto Breitkopf & Härtel en Lepsiko. Zemlinsky tamen estis malkontentega pri la publikado, ĉar li verŝajne timis esti rigardata kiel komponisto de simplaj verkoj. Tial daŭris kvin jarojn, ĝis kiam li sin turnis denove al eldonejo. Lia ekzamenkomponaĵo, simfonio en d-minoro [no 2], estis prezentita en 1892 en la konservatorio. La kritiko juĝis la verkon entute pozitive.
Unuaj sukcesoj
En 1892 militoficejo rekrutige rigardis unuan fojon Zemlinsky, sed pro sia malgrando (159 cm) kaj staturo ĝi klasifikis lin en 1894 finfine kiel netaŭga. Samtempuloj priskribis lin kiel ege malaloga, kion karikaturistoj poste eluzis por mokadoj. Tamen li havis multajn amaferojn. Dum sia studotempo Zemlinsky ankaŭ ekhavis multajn amikojn, inter ili dirigento Artur Bodanzky, muziksciencisto Hugo Botstiber, violonĉelisto Friedrich Buxxbaum kaj muzikkritikisto Richard Heuberger. Ankaŭ la aliĝo 1893/94 en la Vienan Tonartisto-Asocion, en 1884 fondita de Anton Door, malfermis al Zemlinsky multajn pordojn. En 1895 Zemlinsky iniciatis la „Muzikan Asocion Polyhymnia“, kiu kunordigis plurajn amatorgrupojn de Leopoldstadt, sed nur ekzistis ĝis marto 1896. Tie Zemlinsky konatiĝis supozeble ankaŭ kun Arnold Schönberg, kiun li instruis kaj enkondukis en la Vienajn muzikistorondojn. El tio evoluis dumviva amikeco. Per sia opero Sarema, ekestinte inter 1893 kaj 1895, Zemlinsky gajnis en 1896 la Luitpold-premion. Sarema sekve estis premierita dum la sezono 1897/98 ĉe Munkena Kortega Opero kaj fervore akceptita. Tamen la opero estis prezentita nur 1899 en Lepsiko kaj poste malaperis por preskaŭ jarcento en la arĥivo de la Bavara Ŝtatbiblioteko. Pluaj gravaj komponaĵoj estis i.a. Kvar baladoj por piano (1893/94), Suito por orkestro kaj simfonio Bb-maĵora (no 3) komponita en 1897, per kiu li gajnis la Beethoven-Premion de la Tonartisto-Asocio. Jam en 1896 Zemlinsky verkis sian Frühlingsbegräbnis memore al Brahms, 1897 ĝis 1899 la operon Es war einmal …, kiun unuan fojon prezentis Gustav Mahler. La premiero la 22-an de januaro 1900 ĉe Viena Kortega Opero estis plensukcesa.
Komenco de la kariero kiel dirigento kaj muzikdirektoro
En la jaro 1900 la patro de Zemlinsky, Adolf, mortis. Memore al li la filo muzikigis la 83-an psalmon por 4 soloistoj, ĥoro kaj granda orkestro. La komponaĵo travivis sian unuan prezentadon tamen nur en 1987. Ĉar la patro de Zemlinsky ne antaŭzorgintis la vivtenon de sia familio, la filo nun devis transpreni ĉi tiun taskon. Ĉar por tio liaj modestaj enspezoj per instruado, akompanado kaj la produktado de aranĝaĵoj ne sufiĉis, li alprenis la oferton, fariĝi ĉefdirigento de la viena Carl-teatro. Por Zemlinsky la engaĝo estis ĝena tasko, kiu detenis lin de la komponado, sed per kiu li gajnis regulajn enspezojn. Post kiam lia kandidatiĝo en Breslau en 1901 estis rifuzita, Zemlinsky plilongigis sian kontrakton ĉe Carl-teatro kaj komencis samjare kun la muzikigo de la baleto Der Triumph der Zeit de Hugo von Hofmannsthal. Sed ĉar al Mahler la rezulto malplaĉis, nur malmultaj partoj de la komponaĵo estis cirkuligitaj. Zemlinsky ekzemple prezentis tri pecojn el la 2-a kaj 3-a aktoj kiel Tri baletpecoj. Ankaŭ la 2-a akto, en 1904 reviziita de Zemlinsky kiel Ein Tanzpoem, nur en la 1990-aj jaroj sursceniĝis. Ekde 1902 ĝis 1903 Zemlinsky laboris pri la fantazio por orkestro Die Seejungfrau laŭ fabelo de Hans Christian Andersen. En 1903 finfine la komponisto povis rezigni sian postenon kiel dirigento ĉe Carl-teatro kaj ŝanĝiĝis septembre al Teatro ĉe Vieno. Septembre 1904 la nova operdirektoro de la Popolteatro en Vieno, Rainer Simons, dungis Zemlinsky kiel muzikdirektoro. Jam baldaŭ Zemlinsky povis plialtigi la nivelon de la malsperta ensemblo. Dum sia periodo ĉe la Popolopero Zemlinsky laboris pri la operoj Der Traumgörge, enhavantaj kelkajn aludojn pri Alma Mahler, kaj Kleider machen Leute. Serĉe al materiaj pliboniĝoj Zemlinsky finfine ekintertraktis kun la Kortega Opero Dresdeno. Kiam Mahler tamen ofertis al li fiksan engaĝon ĉe Kortega Opero Vieno, Zemlinsky en 1907 ŝanĝiĝis tien. Post kiam Felix Weingartner anstataŭis Mahler (ekde januaro 1908), la premiero de Traumgörge tamen estis renoncita. Ĉar Weingartner ankaŭ ne volis konfidenci al Zemlinsky pluajn repertuarprezentadojn, la kontrakto de Zemlinsky finiĝis jam februare 1908, kaj Zemlinsky revenis al la Popolopero, tamen ne plu kiel muzikdirektoro, sed kiel unua kapelestro. Zemlinsky poste kandidatiĝis por la posteno de unua kapelestro en Mannheim, sed aktivus tie finfine en 1910 nur dumtempe. La 29-an de aprilo 1910 Zemlinsky adiaŭis finfine de la Viena Popolopero per la prezentado de Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg. Post mallonga engaĝiĝo ĉe la operetofestivaloj de la munkena artistoteatro de Max Reinhardt somere 1911 Zemlinsky jam samjare sekvis vokon al la Nova Germana Teatro (nuntempe: Státní opera Praha) en Prago, kiu dungis lin ekde septembro kiel muzikdirektoro.
Zemlinsky kiel muzikdirektoro en Prago
La Novan Germanan Teatron financis preskaŭ nure privataj donacoj de la germanlingva loĝantarparto. Ĉeĥaj operspektantoj tie ĉi preskaŭ neniam troveblis. Jam la unuaj prezentadoj far Zemlinsky de Fidelio, Tannhäuser kaj Der Freischütz estis plensukcesaj. Zemlinsky mem ricevis bonajn kritikojn, precipe pro sia maniero retropaŝi malantaŭ la verkojn. Sekvatempe li pliampleksigis la repertuaron pli kaj pli, sed li havis nur malmultajn okazojn por komponi mem. Kompense oni prezentis lian operon Es war einmal … en la sezono 1912/13 kiel unua novaĵo, la premieron de sia opero Der Traumgörge tamen oni devis renonci en 1914/15 pro la militeksplodo. Malgraŭ la sukceso ĉe la kritikistoj Zemlinsky kaj la operdirektoro de la Nova Germana Teatro, Heinrich Teweles, ne estis kontentaj pri la kvalito de la prezentado kaj maldungis en 1912 multajn artistojn kaj teknikistojn. Pro forta profesia streĉo Zemlinsky preskaŭ ne atingis komponi ekde somere 1910. Nur en 1913 li denove disponis pri tempo kaj ekkomponis sian 2-an arĉkvarteton, kiun li dediĉis al Schönberg, sed povis kompletigi ĝin nur en 1915. Aldoniĝis teatromuziko pri Cymbeline de William Shakespeare. Post tio li tuj sindediĉis al la laboroj pri la unuakta opero Eine florentinische Tragödie laŭ dramo de Oscar Wilde en la germana traduko de Max Meyerfeld, de kiu li pretigis la skizopartituron ene de nur naŭ semajnoj. La militeksplodo tamen kaŭzis por la Nova Germana Teatro grandajn problemojn. Multaj ensemblanoj devis militservi, pluaj estis maldungitaj pro la malbona buĝeta situacio. Zemlinsky mem provis dum la militotempo akiri la postenon de muzikdirektoro en Mannheim kaj Frankfurto ĉe Majno, tamen malsukcesis, ankaŭ pro siaj salajropostuloj.
Post la fino de la unua mondmilito Zemlinsky provis reveni al Vieno, sed ne trovis taŭgan postenon. Do li restis ĉe Nova Germana Teatro, kiun ja la ĉeĥoslovaka ŝtato konfiskintis, sed nun ankaŭ ricevis ŝtatajn subvenciojn. En 1920 la germana minoritato fondis la Germanan Akademion por Muziko kaj Prezenta Arto kaj nomumis rektoro Zemlinsky, kiu ankaŭ instruis kompozicion kaj direktadon. En la postmilitaj jaroj ekde 1919 ĝis 1921 Zemlinsky komponis en Prago duan unuaktan operon pri teksto de Oscar Wilde (Der Geburtstag der Infantin). Der Zwerg travivis sian unuan prezentadon en 1922 en Kolonjo sub direktado de Otto Klemperer, tamen ĝi ne plu konformis la modo kaj kaj havis nur modestan sukceson. En 1922/23 Zemlinsky komponis la Lirikan simfonion en sep kantoj por soprano, baritono kaj orkestro. Inspirado por ĉi tiu komponaĵo estis poemoj de Rabindranath Tagore, kiu en 1913 ricevintis la literaturan nobelpremion. Tagore entreprenis en 1921 turneon tra Eŭropo, kiu kondukis lin ankaŭ al Prago. La morto de sia fratino en 1923 igis Zemlinsky en 1924 komponi sian 3-an arĉkvarteton. Post ties premiero oktobre de la sama jaro en Prago la Internacia Societo por Nova Muziko enprenis la arĉkvarteton ankaŭ en sian programon por la festivalo de 1928 en Siena. Ĉi tiu prezentado prosperigis finfine ankaŭ la internacian agnoskon de Zemlinsky. Meze de la 1920-aj jaroj Zemlinsky akiris ankaŭ ekster sia kampo de agado, Prago, famon kiel elstara dirigento. Krom sporadaj koncertoj en Vieno li sekvis en 1924 inviton por du koncertoj en Romo, kaj en 1926 li direktis la Orquestra Pau Casals en Barcelono. En Prago la famo de la Nova Germana Teatro malpliiĝis. Pro timoj pri malpliiĝanta buĝeto la nova operdirektoro Leopold Kramer preferis operetojn kaj malmultkostajn revuojn. La kreska kritiko je la Nova Germana Teatro sekvigis decembre 1926 finfine al demisio de Kramer kaj Zemlinsky. Post la komponado de sia arĉkvarteto de 1924 pro manka inspiro sekvis malriĉaj jaroj. La laborojn por la opero Der heilige Vitalis, komencitaj en 1926, Zemlinsky rezignis en 1927. La en 1927 komencita komponado de arĉkvarteto ankaŭ restis nefinita. Nur en 1994 la konservitaj Zwei Sätze für Streichquartett estis publikigitaj kaj prezentitaj.
Ŝanĝiĝo al Berlino
Meze de 1927 Zemlinsky ŝanĝiĝis al la Berlina Kroll-opero. La Kroll-opero tiutempe estis orientita kiel centro por eksperimentema muzikteatro, povis tamen pro financaj kialoj nur limigite prezenti modernan muzikon. Zemlinsky estis dungita nur kiel unua kapelestro kaj devis labori sub sia pli juna kolego Otto Klemperer. Lia laboro trafis en Berlino sur respekto kaj agnosko. Adoron kiel en Prago Zemlinsky ne travivis. Kiel unua kapelestro de ŝtate subvenciita teatro Zemlinsky tamen gajnis multe pli ol dum sia tempo kiel muzikdirektoro en Prago. Krome lia laboro ĉe Kroll-opero havigis al li multe pli da tempo. Ĉiusezone li havis nur tri premierojn kaj neniujn pluajn repertuarajn devojn. Pro tio li havis tempon por multaj gastprezentadoj kiel dirigento, kiuj kondukis lin al Barcelono, Brünn, Parizo, Romo, Varsovio, Leningrado kaj aliaj urboj. Ofte Zemlinsky ankaŭ kunlaboris kun la ĉeĥa filharmonio. Post la morto de sia edzino Ida 1929 Zemlinsky komponis la Simfoniajn kantojn op. 20 kaj geedziĝis en 1930 ku sia amantino Louise Sachsel. Kiel geedza donaco Zemlinsky komponis en 1930–32 novan operon, Der Kreidekreis laŭ peco de Klabund. Sekve de la granda depresio Kroll-opero devis fermi siajn pordojn en 1931. Zemlinsky uzis la okazon por komponi novan operon kaj realigis gastprezentadojn en Leningrado kaj Prago. Reveninte al Berlino, Zemlinsky komencis la probojn por la opero Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny de Kurt Weill. La produktaĵo, rifuzita de dekstrulaj rondoj kaj alte pridisputata, fariĝis komerca sukceso. La sekvaj politikaj ŝanĝoj kaj la potencakiro de la nazioj venenis la klimaton por judaj artistoj. Jam printempe 1933 Zemlinksy forlasis Berlinon kaj translokiĝis al Vieno.
Reveno al Vieno
Post kiam Zemlinsky revenis al Vieno, li transprenis postenon kiel muzikdirektoro de la Viena Koncertorkestro. Lia plej urĝa tasko tamen la kontrolado de la proboj por la unua prezentado de sia opero Der Kreidekreis en Zuriko. La premiero, okazanta oktobre 1933, ja ne estis la esperata granda sukceso, tamen la kritikistoj bone alprenis ĝin. Kvankam la komence fiksita unua prezentado en germanaj urboj estis renoncita pro la politika renverso, en fazo de solidiĝo de la nazia reĝimo kontraktaj devoj pri teatroprezentadoj jam fiksitaj antaŭ 1933 povis estis plenumataj. Tiel oni povis prezenti Kreidekreis en 1934 en pluraj germanaj urboj. En Berlino oni prezentis la operon eĉ 21 fojojn, sukceso, kiun Zemlinsky ekde pluraj jardekojn ne plu travivintis. En 1934 la Zemlinsky unuafoje ekloĝis en propra domo. La areo en la Kaasgrabengasse 24 estis registrita je nomo de sia edzino Louise, kiu ankaŭ kontrolis la konstrulaborojn. La domon planis la arkitekto Walter Loos. En la najbareco loĝis pluaj artistoj kiel Egon Wellesz, Hugo Botstiber kaj Hans Gál. Zemlinsky uzis la tempon en Vieno por komponi, krome li realigis ĉiam denove gastprezentadojn kiel dirigento, ofte kun la ĉeĥa filharmonio. Januare 1934 li kreis Sechs Lieder op. 22, poste li komencis kun la laboroj por Simfonieto op. 23. Ĉi tiu orkestroverko estis la ununura pli granda komponaĵo, kiun li skribis dum sia kvinjara restado en Vieno kaj kiu estis prezentita jam dum lia vivo. Post la premiero en 1935 en Prago oni ludis la simfonieton ankaŭ en Vieno, Parizo, Barcelono kaj Lausanne. Ankaŭ en 1935 Zemlinsky muzikigis la 13-an psalmon por ĥoro kaj orkestro, kaj krome li eklaboris pri sia nova opero Der König Kandaules. Post la morto de sia amiko Alban Berg kristnaskovespere 1935 Zemlinsky komponis je lia memoro sian 4-an arĉkvarteton.
La vojo de Zemlinsky en la ekzilon
Post la „alligo“ de Aŭstrio la 11-an/12-an de marto 1938 la edzino de Zemlinsky, Louise, jam sekvatage decidis eniri la usonan ambasadejon por akiri vizon. Ankaŭ sia edzo decidis post tago de pripenso forlasi la landon. Zemlinsky tamen estis pro la okazintaĵoj rompita viro. Dum semajnoj li faris tute nenion; Meze de aprilo li komencis legitimigi sian devenon. Sed antaŭ ol li povis prezenti sian arjopruvon, li devis ricevi la geedziĝateston de sia patro kaj sian propran naskiĝateston. Tiuj tamen estintis ĉe la Israela Kulto-Komunumo kaj nun enmane de la Gestapo. Zemlinsky nun ekkonis sian dilemon: Restis al li nenion alian por fari ol forlasi la landon. La 7-an de majo li petis envojaĝpermeson al Prago, kiun li ricevis la 9-an de junio. La elvojaĝo tamen montriĝis kiel malfacila, ĉar ĉiuj pasportoj kaj legitimiloj post la alligo devis estis noveldonataj. Krome la administrejoj postulis Regnan Fuĝo-Imposton, kiu sumiĝis je 30 % sur la movebla posedaĵo. Post pago de 27.612 RM (Regnaj Markoj) oni donis al la Zemlinsky-oj novajn legitimilojn. La propraĵo en Grinzing iris al la ŝtato (en 1958 la edzino de Zemlinsky vendis ĝin post kelkaj jaroj de jura tohubahovuo por la eta sumo de 5000 usonaj dolaroj). La 15-an de septembro Zemlinsky forlasis kune kun sia edzino la landon. Post longa atendado la du ricevis novembre la petitajn usonajn vizojn. La 23-an de decembro 1938 ili atingis perŝipe Novjorkon; du kestegoj kun meblaro sekvis la 25-an de januaro 1939.
Privataĵoj
En 1900 Zemlinsky konatiĝis okaze de la unua prezentado de sia kantato Frühlingsbegräbnis kun Alma Schindler kaj fariĝis ŝia pianinstruisto. Iom post iom el ĉi tiu rilato evoluis amafero. Dum kiam Alma Schindler revis pri geedza feliĉo, Zemlinsky rigardis la rilaton fruktodona artista partnereco. Sed finfine Alma sin decidis kontraŭ Zemlinsky kaj geedziĝis en 1902 kun la 20 jarojn pli aĝa Gustav Mahler. Zemlinsky longan tempon postmalĝojis la amrilaton kun Alma kaj gefianĉiĝis nur en 1905 kun Ida Guttmann, kun kiu li geedziĝis la 21-an de junio 1907. La 8-an de majo 1908 naskiĝis la filino Johanna Maria.
Pirapozinho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ligita rotacio
En astronomio, ligita rotacio (aŭ kaptita, sinkrona, samtempa rotacio) estas fenomeno, ĉe kiu la rotacia periodo de ĉielkorpo ĉirkaŭ sia akso estas sama kiel ĝia rivolua periodo ĉirkaŭ alia planedo aŭ astro. El la vidpunkto de la satelito, la ĉefkorpo ŝajnas esti senmova en la ĉielo.
La fenomeno ŝajnas esti : ekzemple, la Luno spertas kaptitan rotacion ĉirkaŭ la Tero, pro kio sur la Luno la Tero neniam formontas, kaj sur la Tero la malantaŭa duonsurfaco de la Luno neniam videblas.
Altaj Tatroj
Situo
La montaro estas de sudo limigita de Subtatra kaldronejo, de norde ĝi najbaras kun Spišská Magura kaj la okcidentan limon kreas Kôprová dolina apartiganta Altajn Tatrojn de Tatroj Okcidentaj. Oriente ĝi estas limigita per masivo de Belianské Tatry. Belianské Tatry estas malpli altaj ol Altaj Tatroj (areo 64 km², la longeco de montodorso 14 km, la plej alta monto Havran - 2142 m).
Endre Farkas Wellmann
FARKAS WELLMANN Endre [farkaŝ] estas rumanuja hungara verkisto, poeto, tradukisto, ano de E-MIL naskita la 22-an de majo 1975 en Târgu Mureş.
21664 Konradzuse
21664 Konradzuse estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov en vilaĝo Ondřejov, ĉirkaŭ 35 km sudoriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana inĝeniero Konrad Zuse (1910–1995), kiu disvolvis kaj konstruis la unuan duuman ciferecan komputilon. Laborinte en tuta izolo kaj sekreto, li kreis en 1941 la Z3, la unuan funkciivan komputilon regatan de programo, antaŭ fuĝi en Svislandon. La komputiloj Zuse estis la unuaj uzitaj de la astronomoj en Ĉeĥoslovakio.
Yvonne De Carlo
Margaret Yvonne Middleton (1a de Septembo, 1922- 8a de Januaro, 2007), konata profesie kiel Yvonne De Carlo, estis kanad-usona aktorino, dancistino kaj kantistino. Ŝi iĝis Holivuda filmostelulino en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, faris kelkajn diskoregistraĵojn, kaj poste aktoradis en televido kaj teatro.
Kariero
Naskiĝinta en Vankuvero, Brita Kolumbio, De Carlo estis aligita fare de sia patrino en loka dancolernejo kiam ŝi estis nur tri-jaraĝa. Komence de la 1940-aj jaroj, ŝi kaj ŝia patrino translokiĝis al Los-Anĝeleso, kie De Carlo partoprenis en beleckonkursoj kaj laboris kiel dancistino en noktokluboj. Ŝi eklaboris en filmoj en 1941, en mallongaj aperoj. Ŝi kantis "The Lamp of Memory" en tri-minuta muzikalo kaj en 1942 subskribis tri-jaran kontrakton kun Paramount Pictures, kie ŝi ricevis eksterlistajn partetojn en gravaj filmoj. Ŝia unua grava rolo estis por sendependa produktoro E. B. Derr en la aventuro de James Fenimore Cooper nome Deerslayer en 1943.
Ŝi atingis elrompan rolon en Salome, Where She Danced (1945), filmo de Universal Pictures produktorita de Walter Wanger, kiu priskribis ŝin kiel "la plej bela junulino en la mondo." La reklamado kaj sukceso de la filmo faris ŝin stelulino, kaj ŝi subskribis kvinjaran kontrakton kun Universal. Universal steluligis ŝin en siaj luksaj produktaĵoj per Technicolor, kiel ĉe Frontier Gal (Landlimulo, 1945), Song of Scheherazade (Kanto de Ŝeherezado, 1947), kaj Slave Girl (Sklavulino, 1947). Cameramen voĉdonis ŝin "Reĝino de Technicolor" tri jarojn en serio. Laciĝinta esti klasigita kiel ekzota virino, ŝi faris sian unuajn seriozajn dramajn ludadojn en du nigraj filmoj, nome Brute Force (1947) kaj Criss Cross (1949).
De Carlo ricevis agnoskon kiel aktorino pro siaj ĉefaj ludoj en la britaj komedioj Hotel Sahara (1951), The Captain's Paradise (1953), kaj Happy Ever After (1954). Ŝia kariero atingis pinton kiam elstara produktoro-reĝisoro Cecil B. DeMille elektis ŝin kiel la edzino de Moseo nome Zefora, nome ŝia plej elstara kinrolo, en sia biblia eposo The Ten Commandments (1956), pro kio ŝi ricevis premion Laurel al ĉefa helpaktorino. Ŝia sukceso pluis per aliaj elstaraj stelulroloj en Flame of the Islands (1956), Death of a Scoundrel (1956), Band of Angels (1957), kaj The Sword and the Cross (1958), en kiu ŝi ludis la rolon de Maria Magdala.
Ŝi aktoradis en televidserio de CBS nome The Munsters (1964–1966), en kiu ŝi ludis la seksallogan vampiran edzinon de la monstra kaj afabla Herman Munster nome Lily Munster, rolo kiun ŝi reludos en kinfilmo Munster, Go Home! (1966) kaj en televidfilmo The Munsters' Revenge (1981). En 1971, ŝi ludis la rolon de Carlotta Campion kaj enkondukis la popularan kanton "I'm Still Here" en la produktoraĵo de Broadvejo nome muzikalo Follies de Stephen Sondheim. Yvonne, ŝia furorvendita membiografio, estis publikigita en 1987. Ŝi survivis post koratako, sed finfine ŝi mortis pro kora malsukceso en 2007. Ŝi ricevis du stelojn en la Trotuaro de famo en Holivudo pro siaj kontribuoj al kino kaj al televido.
Basciano
Basciano estas komunumo de Italio.
Kolumna vektoro
En lineara algebro, kolumna vektoro estas vektoro kiu estas matrico de amplekso m × 1, do matrico konsistanta el unu kolumno.