cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alpujarras
Toponimio
Ĵusa studo konsideras ankaŭ du erojn en la toponimo: «la vorta antaŭromia bazo alp-/alb- (vokaligita eble kiel *alpus) plus sufikso –rr- (vokaligita en –arra) de karaktero mediteranea hindeŭropa»''. La radiko –alp/-alb, antaŭkelta hindeŭropa esprime altecon, deklivon aŭ monton, kaj la sufikso –rr-, okcidenta mediteranea hindeŭropa, kiu abundas en popularaj vortoj kaj en toponimoj kiaj Navarra (Navaro), Segarra aŭ Tabarra.
Pejzaĝo kaj naturo
La regiono konsistas ĉefe en serio de valoj kaj ravinoj kiuj descendas el montopintoj de Sierra Nevada, en la nordo, al akso vertebra de la komarko, kiu estas la granda valo, en direkto oriente-okcidente, formata de la basenoj de la riveroj Guadalfeo, en la parto granada, kaj Andarax, en la parto almeria. Sude la montaroj de Lújar, Contraviesa kaj Gádor kun siaj ravinoj, kiuj descendas al Mediteraneo.
Populacio
La ĉefaj vilaĝoj de la regiono estas Órgiva, Ugíjar, Cádiar, Ohanes, Paterna del Río, Laujar de Andarax kaj Berja, ĉiuj situantaj je ioma alteco, kaj Trevélez, je 1476 msm, kiu estas la municipo kies urbodomo estas situanta je pleja alto de Hispanio. La tri blankaj vilaĝoj en la gorĝo de la Rivero Poqueira estas la vilaĝoj de Pampaneira, Bubión kaj Capileira, rekonataj kiel gravaj turismaj allogaj centroj. Proksime estas aliaj vilaĝoj same tradiciaj de simila aspekto, ekzemple en la municipo de La Taha, oriente de la gorĝo de la Rivero Poqueira. La ŝtupeca aspekto de la tereno okazigas la tipan aspekton de la vilaĝoj kiel aroj de amasigitaj domoj kelkaj super aliaj.
Historio
La Alpujarra estis sinsekve koloniigita de iberoj kaj keltoj, de la antikva Romio, kaj de visigotoj, antaŭ la islama konkero de Hispanio dum la 8-a jarcento; tamen la araba historiisto Ibn Ragid deklaras, ke la regiono ne estis konkerita de la araboj pro la kruteco de sia teritorio. Ties koloniigo, do, estis posta kaj realigata iom post iom. La regiono estis post la kristana rekonkero la lasta rifuĝejo de la moriskoj, al kiuj oni permesis resti tie ĝis multe poste de la falo de la Nazaria Granada Reĝlando en 1492. Post la ribelo moriska de 1568, (dum kiu Muhammad ibn Umajja, laŭ kristana nomo Fernando de Córdoba y Válor, proklamiĝis Reĝo de la Alpujarra) la populacio moriska estis forpelita el la regiono post la uzado de tiu kiel milita bazo. Pro ordeno de la ŝtato oni postulis, ke nur du familioj de moriskoj restu en ĉiu vilaĝo por helpi la novajn loĝantojn, venitaj el Kastilio, sed ankaŭ galegoj kaj leonanoj), por instrui al ili la teknikojn labori sur terasoj kaj la sistemojn de irigacio el kiuj dependas la agrikulturo de la regiono. Tamen la reloĝigo malsukcesis kaj la agrikultuta riĉo perdiĝis, anstataŭataj de specioj kaj sistemoj de kastilia deveno.
La influo de la araba iama loĝantaro observeblas, logike en la rura pejzaĝo, la arkitekturo kuba (rilata kun la arkitekturo de berberoj de la montoj marokaj de la Atlaso), la loka kuirarto, la teksado de tapisoj kaj en nombraj toponimoj de araba deveno. Ankaŭ restas ankoraŭ kulturaj trajtoj kiaj improvizita poeziarto nome trovo.
Municipoj kiuj formas ĝin
Laŭ la katalogo prilaborita de la Junto de Andaluzio (27-a de marto de 2003), la municipoj kiuj formas la komarkojn de la Almeria Alpujarra kaj de la Granada Alpujarra estas laŭ alfabeta ordo la jenaj:
Tamen for de la dividoj komarkaj oficialaj, kaj nur laŭ geografiaj limoj, kaj laŭ la historio de cĉiu vilaĝo, kelkaj aŭtoroj konsideras alpujaraj la jenajn vilaĝojn:
enklave tute aŭ parte en la Montaro Contraviesa aŭ en Montaro Lújar, kaj tiujn de
pro ties situo sur la deklivaro de la Montaro Gádor.
Kretinga
estas urbo en la okcidento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Kretinga, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Klaipėda. En en la urbo vivis. En la nuna urba teritorio ĝis la jaro 1919 estis la limo inter la reĝlando Prusio respektive la Germana regno kaj ties provinco Orienta Prusio sude kaj la Grandduklando Litovio respektive post 1793 la cara imperio norde, poste ĝis la jaro 1919 la limo inter la germanlingva Memel-regiono sude kaj la respubliko Litovio norde. La nuna suda urboparto Bajorai (germane Bajohren) apartenis al Orienta Prusio.
En la urbo ekzistas franciskana monaĥejo. La urba muzeo antaŭe estis kastelo de la loka nobelaro.
Blazono de Kretinga
En blazono de Kretinga oni vidas Sanktan Virgulinon Marian, sur la manoj tenantan la bebon Jesuon. Tiu ĉi simbolo en la blazono estas ligita kun franciskanoj, kiuj antaŭ longe ekloĝis en Kretinga. En privilegio de la jaro 1609 pri Magdeburgaj Rajtoj Sankta Virgulino Maria estas nomata protektantino de la preĝejo kaj de la urbo.
Historio de Kretinga
Legendo diras, ke fondinto de Kretinga estis gota reĝo Armono, posteulo el gento Grutingoj. En la 4-a jarcento li venis ĉi tien kaj ravita per beleco de naturo kaj ĝia riĉeco, konstruis ĉi tie kastelon Grutinga. La loĝloko unuafoje skribe Kretinga menciiĝis en la jaro 1253 sub la nomo Cretyn en dokumento de la Livonia ordeno. La kastelon tiutempe regis nobelo Veltūnas kun fratoj. Ekde la 16-a jarcento estas konata vilaĝo kaj bieno de Kretinga, en kiu regis ĵemajtaj dukoj Kęsgailoj, granddukoj de Litovio Sigismondo la Maljuna kaj Sigismondo Aŭgusto, kaj aliaj nobeloj. La plej gravan spuron en la historio de Kretinga postlasis konata militestro Jonas Jeronimas Chodkevičius en 1602: li konstruis la unua preĝejon kaj franciskanan monaĥejon, la plej antikvan en Okcidenta Litovio. En la jaroj 1605-1617 estis konstruita la nuntempa brika preĝejo kaj monaĥejo, en 1607 Kretinga ricevis rajtojn de negeco, kaj en 1609 aperas urbo Karolŝtat (tiel nomiĝis Kretinga en 17-18-a jarcento) kun Magdeburgaj rajtoj.
La duko kaj episkopo Ignas Jokūbas Masalskis en 1775 en Kretinga fondis mezlernejon, kiu estis la unua en tiutempa okcidenta Ĵemajtio. Grafoj Zubovoj en la 19-a jarcento konstruis brikan bienpalacon, apud kiu ili aranĝis grandan parkon. En 1874 la grandbienon akiris grafo Juozapas Tiškevičius kaj faris Kretinga sia rezidejo.
Muzeo de Kretinga
La urba muzeo estis fondita en 1935. En 1992 el la franciskana monaĥejo ĝi translokiĝis al la biena palaco. Al la muzeo apartenas 43 hektaroj da tero, ĝi havas pli ol 46 mil eksponaĵojn. La muzeo estas fama pro Vintra Ĝardeno (fondita en 1875), unika en orienta Eŭropo, kie dum ĉiuj jarsezonoj verdas kaj floras ekzotikaj plantoj el varmaj landoj (580 specoj). Ĉi tie oni organizas koncertojn de klasika kaj moderna muziko, vizitantojn akceptas kafejo "Pas grafą" (Ĉe grafo).
Voĉa velara frikativo
La voĉa velara frikativo estas voĉa konsonanto uzata en diversaj lingvoj. Ĝia IFA-simbolo estas [] (la greka litero gamo); en SAMPA,<tt> G</tt>.
Uzado
En la norma Esperanto la parolsono [] ne ekzistas. Tamen iuj lerniloj por ruslingvanoj (mis)rekomendas la sonon [] kiel surogaton por []. Tio estas nepre evitinda: dum la (por la rusa orelo tre simila) ĉeĥa glota frotsono voĉa [] estas tolerebla surogato por /h/, la sono [] por multaj alilingvaj esperantistoj estas nerekonebla.
Alila jodoacetato
Alila jodoacetato aŭ C5H7IO2 estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj kaj rezultanta el interagado de la jodoacetata acido kaj alila alkoholo en ĉeesto de sulfata acido. La jodoacetatoj ordinare estas lumsensivaj substancoj kun larmigaj kaj iritaj proprecoj. Alila jodoacetato estas blanka solidaĵo solvebla en akvo, etanolo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Alila jodoacetato estas kemia reakciaĵo uzata en organikaj sintezoj.
Zurika kamera orkestro
La Zurika kamera orkestro ZKO (Zurika ĉambra orkestro) estas maljuna konata orkestro en Zuriko.
Orkestro kaj dirigentoj
Edmond de Stoutz fondis la orkestron. La urbo Zuriko kaj la kantono Zuriko kaj ankaŭ la amikaro de ZKO subvencias la koncertojn de la ZKO. Ekde 2006/2007 Muhai Tang estas arta estro kaj ĉefa dirigento de Zurika kamera orkestro ZKO, antaŭ 10 jarojn Howard Griffith. La orkestro havas 22 gemuzikistojn. La ZKO estas konata kamera orkestro. La repertorio enhavas barokajn, klasikajn, romantikajn kaj tiutage verkojn. La ZKO prezentas ankaŭ verkojn de forgesitaj komponistoj kaj kunlaboras ankaŭ kun muzikistoj de Jazz, de folklora muziko kaj de populara muziko. La ZKO kunlaboras ne nur kun tre junaj instrumentistoj sed ankaŭ kun mondfamaj gesolistoj.
La sona halo (germane Tonhalle) kun malgranda kaj granda salonego Claridenstrato 7 CH- 8002 Zuriko estas la konataj kaj famaj orkestrosalonegoj en Zuriko pri klasikaj koncertoj kun la fama granda sona hala orkestro.
Gazeto "OPUS"
La ZKO havas orkestran gazeton "OPUS", vidu oficialan retejon.
Ekzemploj de koncertoj de Zurika kamera orkestro ZKO, en jaro 2010
La koncertoj komencos horon 1930 en sona halo (germane Tonhalle) en granda salonego,  Claridenstrato 7  CH- 8002 Zuriko
Adreso de ZKO
Zurika kamera orkestro ZKO (Zürcher Kammerorchester ZKO) Seefeldstrato 305 Poŝtfako 1284 CH-8034 Zuriko
Novkaledonia korvo
La novkaledonia korvo (Corvus moneduloides) estas granda tutnigra birdospecio membro de la familio de Korvedoj aŭ korvoj kaj de la genro Corvus. Ĝi estas endemismo de Novkaledonio kaj Lojaleca insularo. Tiuj korvoj estas la ununuraj neprimataj animaloj konataj pro esti inventintaj novajn ilojn per modifo de jam ekzistintaj, kaj poste esti pasintaj tiuj novigojn al aliaj individuoj de la kultura grupo. Oni konas, ke ili ankaŭ faras ilojn en naturo de tute diferenca materialo.
Aspekto
La Novkaledonia korvo (Corvus moneduloides) estas mezgranda korvo (40 cm longa) simila laŭ grando al la Blanknuka korvo sed malpli svelta. La birdo estas tutnigra kun riĉa brilo ĉe la plumoj de purpura, malhelblua kaj iom verda nuancoj sub bona lumo. Ankaŭ la beko, piedoj kaj gamboj estas nigraj. La beko estas mezgranda, sed malkutima pro tio, ke la pinto de la suba makzelo estas supren kurba kio donas aspekton ĉizilforman.
Kapablo fabriki ilojn estis supozita unika por primatoj, distingante homojn kaj ties plej proksimajn parencojn el (laŭŝajne) malpli inteligentaj estaĵoj. Sed homoj kaj simioj ne estas ununuraj kiuj havas ilfaran kapablon. Korvoj surprizis la sciencokomunumon kiam filmita informo uzante etajn "korvokameraojn" ĉe la vostoj de Novkaledoniaj korvoj montris, ke la birdoj kreas antaŭenigitajn ilojn. Oni observis unu korvon dehakante bastonetojn kaj foliojn per sia beko por konstrui kaptilojn por kapti larvojn el la grundo. La Novkaledoniaj korvoj estas la ununuraj konataj neprimataj animaloj kiuj kreas kaj uzas novajn ilojn.
La voĉo estas priskribita kiel milda ŭaa-ŭaa aŭ ŭak-ŭak, foje kiel raŭka ŭaaaaŭ.
Distribuado kaj vivejo
Tiu aŭstralazia birdospecio estas endemismo de insuloj de Novkaledonio kaj Lojaleca insularo en Pacifiko, kie ĝi loĝas en la novkaledoniaj pluvarbaroj.
Ekologio kaj kutimaro
Ili manĝas ampleksan gamon de manĝaĵoj inklude multajn tipojn de insektoj kaj aliajn senvertebrulojn (kelkaj kaptitaj dumfluge vigle kaj lerte, inklude noktoflugantajn insektojn kiuj estas kaptataj krepuske), ovojn kaj birdidojn, helikojn (kiujn ili faligas el alto sur malmolaj ŝtonoj), kaj diversajn nuksojn kaj semojn. Oni scias, ke ili uzas plantan materialon por krei hokilojn aŭ fiŝhokojn por elpreni larvojn el eno de bastonoj kaj branĉoj. Tio montras grandan inventemon en la serĉado de manĝaĵo.
Ilfarado
La Novkaledonia korvo estas la ununura nehoma specio kiu posedas informojn pri inventado de novaj iloj per modifo de ekzistintaj kaj posta pasado de tiuj novigoj al aliaj individuoj de sia kultura grupo. Gavin R. Hunt kaj siaj kolegoj de la Universitato de Auckland studis la ilojn kiujn la korvoj faras el folioj de pandano:
Observado de la distribuado de 5,500 foliaj restaĵoj forlasitaj el la tranĉoprocezo sugestas, ke la mallarĝaj kaj ŝtupaj iloj estas pli antaŭenigitaj versioj de la larĝa tipo. "La geografia distribuado de ĉiu iltipo en la insulo sugestas unikan originon, pli ol multaj sendependaj inventaĵoj". Tio implicas ke inventoj, kiu supozigas delikatan ŝanĝon en la fabrika procezo, pasas el individuo al alia.
La Novkaledonia korvo ankaŭ spontanee faras ilojn el materialoj ne troveblaj en la naturo kaj estas la ununura nehoma specio pri kiu oni konas, ke faras tion. En 2002, priserĉistoj Kacelnik kaj ties kolegoj de la Universitato de Oxford observis paron de Novkaledoniaj korvoj nomigitaj Betty kaj Abel:
Klars, hokokreado de Betty ne povas esti atribuita al formo aŭ plifortigo de hazarde generata kutimaro. En 2004, Gavin Hunt observis, ke ankaŭ korvoj en naturo faras hokojn, sed adaptado al nova materialo kiu estas drato estis klare noveca, kaj ankaŭ intenca. Tiu tipo de intenca ilfarado, eĉ se ĝi ĝeneraligas antaŭan sperton al tute nova kunteksto, estas preskaŭ nekonata en la animala mondo. Eĉ ĉimpanzoj suferas grandan malfacilon por similaj novecaj taskoj.
Uzado de metailoj
Ĵusaj eksperimentoj montras, ke la Novkaledoniaj korvoj povas uzi unu ilon por agadi ĉe alia por atingi taskon, je nivelo rivala al la plej bonaj atingoj de primatoj.
La eksperimento estis farata de la teamo de Auckland kaj inkludis meton de manĝaĵo en skatolo for de la atingo de la korvoj, kiuj ricevis tro mallongan bastoneton por atingi la manĝaĵon, sed per tiu ili povis atingi pli longan bastoneton, kiu siavice estis uzata por atingi la manĝaĵon. Tiu komplika kutimaro implicas, ke ilo povas esti uzata ĉe nemanĝaj objektoj aŭ celoj, kaj prokraste rilate la urĝon atingi rekte la manĝon. Tio estis solvita de ses el sep birdoj dum la unua klopodo, kaj estis antaŭe vidata nur ĉe primatoj.
Mahiljoŭ
Mahiljoŭ - cirile beloruse Магілёў, ruse Могилёв, do transskribe Mogiljov, esperante Mahilovo - estas urbo de orienta Belorusio, ĉe la rivero Dnepro, ĉirkaŭ 76 km de la limo kun Rusio ĉe Smolenska provinco kaj 105 km de la limo kun Rusio ĉe Brjanska provinco. Laŭ la stato de 2010, ĝi havas 373 397 loĝantojn. Ĝi estas ĉefurbo de Mahilova regiono kaj la tria plej granda urbo de Belorusio.
Unuafoje menciita en historiaj kronikoj en 1267, urba statuso ekde 1526. Ekde 14a jarcento apartenis al Grandprinclando Litovio, ekde 1772 - al Rusa Imperio.
Naoya Tamura
Naoya Tamura (田村 直也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai kaj Tokyo Verdy.
Reĝa Palaco de Aranjuez
Kiam la imperiestro Karlo la 5-a ekinteresiĝis pri la disvolvigo de Aranjuez kiel vilaĝo kun ampleksa ĉirkaŭfermita tereno por ĉasado, oni elpensis la konstruadon de la palaco por la rezidejo de la reĝo dum la ferioj.
Ĝi estis starigita de Filipo la 2-a, kiu konfidis la projekton al la arkitekto Juan Bautista de Toledo, kiu forpasis dum la konstruado, kaj lia disĉiplo Juan de Herrera estis, kiu daŭris kaj finis la laboradon. Dum la 17-a jarcento la konstruado haltis, ĝis la regado de Fernando la 6-a, kiu ampleksigas ĝin, kaj daŭrigo de Karlo la 3-a. Alia malgranda palaco, nomata Domo de la Plugisto, situas for de la palaco, ene de la Ĝardeno de la Princo. Estas ampleksaj ĝardenoj, konstruitaj por plibeligi la reĝan rezidejon pro la seka kaj arida plataĵo de la centro de Hispanio, kaj ŝprucigataj per la akvo de la riveroj Taĵo kaj Ĥaramo.
Benito Pérez Galdós
Benito PÉREZ GALDÓS (naskiĝis la 10-an de majo, 1843, mortis la 4-an de januaro, 1920) estas la plej grava realisma romanisto de la dua duono de la 19a jarcento en Hispanio.
Vivo
Kvankam naskita en Las Palmas de Gran Canaria, Insularo Kanaria li venis al Madrido por studi Juron, kaj tiu urbo prenis lin tiamaniere ke li tiom priskribis ĝin en siaj romanoj ke ankoraŭ oni nomas "Madrid galdosiano", tio estas galdoseca Madrido al granda parto de tiu urbo, kie okazas la agado de ties romanoj. Li ŝanĝis sian juran dediĉon al legado de la grandaj tiamaj eŭropaj romanistoj, nome Stendhal, Dickens aŭ Dostojevski, sed ankaŭ la Kiĥoton legas pasie kaj uzos poste por sia verkaro.
Li aliĝis al progresisma partio kaj eĉ jam komence de la 20a jarcento deklaris sin respublikano kaj alproksimiĝis al socialistoj. Tamen poste li blindiĝis, malriĉiĝis kaj vivis pene la lastaj jarojn de sia vivo. Liaj malamikoj malhelpis ke li ricevu la premion Nobel. Li mortis en Madrido, ne nur malriĉa, sed ankaŭ kiam jam li estis konsiderata malmoda kaj neprogresema verkisto, post esti verkinta pli ol cento da gravaj romanoj.
Verkoj
- La Naciaj epizodoj estas kvin serioj da historiaj romanoj podek escepte la lasta nefinita kiu enhavas nur ses. Tiuj historiaj romanoj estas klopodo de BPG rekonstrui la estintecon de Hispanio por kompreni ties estantecon. Tiel en la unua serio oni rakontas la komencon de la 19a jarcento kaj la milito de hispanoj kontraŭ francoj kaj Napoleono. La dua serio rakontas la epokon de la unua reĝo de tiu jarcento, nome Ferdinando la 7a. La tria serio priskribas la kontraŭstaron de la reakciuloj, nome karlistoj, kontraŭ la novan burĝan monarkion parlamentan de Isabel la 2a. La kvara serio alvenas ĝis la elreĝigon de tiu ununura reĝino hispana kaj la kvina serio pentras la klopodon por starigi novajn reĝimojn ĝis la veno de la filo de la forigita reĝino. Tiu maltrankvila jarcento estas enmetita en tiu seriaro da romanoj tiamaniere ke en ĉiu serio estas junula ĉefrolulo kiu ĉeestas ĉiun gravan okazaĵon kiel bataloj, politikaj eventoj, ktp. Reala vivo kaj konata historio interplektiĝas en tiuj romanoj. Alimaniere dirite, reala historio kaj fikcia vivo kreata de la verkisto mem BPG.
Astro Boy (filmo)
Astro Boy (angle, en Esperanto "astra" aŭ "stela knabo") estas animacia kineja filmo de 2009, produktita en Hongkongo kaj Usono, kiu baziĝas sur samnoma plurjare publikigita serio de japana mangao de Osamu Tezuka. En la anglalingva versio, Freddie Highmore provizas la voĉon de Astro Boy en la filmo, kaj pliaj voĉoj estas de la aktoroj Kristen Bell, Natan Lane, Eugene Levy, Matt Lucas, William Nighy, Donald Sutherland, Moises Arias, Charlize Theron kaj Nicolas Cage. La filmo estis publike prezentita unue en Honkongo la 8-an de oktobro 2009, en Japanio la 10-an de oktobro 2009 kaj sekve en Usono la 23-an de oktobro 2009.
Benito Pérez Galdós
Verkoj
- La dua grupo da romanoj aperis post 1881 kaj inter ili estas la plej gravaj romanoj de BPG sed ankaŭ de la tuta jarcento. Spite la gravecon de multaj romanoj, pli grava ankoraŭ estas la kreado de mondo vere reala ene de la romanoj, kie multas roluloj kiuj aperas en diversaj romanoj kiel veraj personoj. Ekzemple en Fortunata y Jacinta (1886-87) aperas la kontraŭstaron de du virinoj kiuj luktas pro la sama viro, unu de malalta klaso, la alia riĉulino. Tiamaniere BPG atingas la kreadon de socia loĝantaro de la urbo laŭ ĉiuj grupoj: senlaboruloj, maljunulinoj, mezklasuloj ĉefe, ktp. En sia lasta epoko la problemo religia aperas pli kaj pli, la ĉefrolulo estas pli kiĥotecaj kaj la personaro estas pli malaltaklasa.
Astro Boy (filmo)
Enhavo
La filmaj eventoj okazas en la futurisma "Metro-Urbo", metropolo kiu flosas en la ĉielo super la poluita planeda "surfaco". La urba loĝantaro estas helpata fare de amaso de malsamaj robotoj kiuj estas forlasataj sur la surfaco kiam rompitaj aŭ neuzataj. La knabo Toby Tenma, filo de doktoro Tenma, lernas, ke lia patro tuj montros al Prezidanto Stone, la militema ĉefo de la urbo, novan gardistan roboton kiun li ellaboris. Doktoro Elefun, unu el la kolegoj de Tenma, enkondukas la prezidanton al la Blua kaj Ruĝa Kernoj, du energiaj sferoj minataj el fragmento de stelo, kiu produktas energion kiu povas provizi robotojn per pozitiva kaj negativa energio, respektive. Ŝtono metas ruĝan kernon en la novan roboton, kaŭzante ke ĝi ekmalkontroleblas. La nova roboto provas ataki la homojn, sed Tenma metas baron inter ili. Dume, la knabo Toby estis liberigita frue de la lernejo, kaj funkciigas la familian roboton, por montri al la Ministerio de Scienco pruvon pri la ekzisto kaj danĝero de la nova gardista roboto. Kiam li provas proksimiĝis al la gardista roboto, la danĝeriĝinta maŝino plene detruas la knabon. Post kiam la gardista roboto estas detenita de sekurecofortoj, la doktoro Tenma, plena je funebro kaj malespero, kreas identan robotan klonon de Toby]], uzante genojn el la haroj de la knabo por akiri ties memorojn kaj kredigi al la klono ke ĝi "estas" Toby, kaj provizas ĝin kun la pozitiva blua kerno. Li ankaŭ desegnas ĝin havi la plej progresintan defendan sistemon iam kreitan, ne volante perdi sian filon denove. La roboto rapide ekvivas, kaj Tenma alportas lin hejmen.
Doktoro Tenma rapide rimarkas, ke dum la roboto posedas la memorojn de lia antaŭa filo, lia personeco estas multe pli malforta kaj ĝi ne povas anstataŭigi la originan filon. Sen scii ke li estas roboto, la klono de Toby klopodas malkovri kial li povas kompreni la lingvon de robotoj kaj malkovras ke li povas flugi tra rakedaj iloj kaŝitaj en la ŝuoj. Li malkovras diversajn aliajn kapablojn kaj rapidas hejmen por diri al sia patro, nur por trovi ke Tenma kaj Elefun diskutas ĉu malaktivigi lin. Tenma malkaŝas al Toby ke li estas roboto, kaj kial li volas malŝalti lin. Seniluziigita de la persono kiun li kredis esti lia propra patro, Toby flugas for. Soldatoj de prezidanto Stone detektas la blu-kernan energion en la knaba klono kaj ĉasas lin. Kiam Toby estas trafata de pafo kaj senkonsciiĝas, li forfalas de la flosanta urbo kaj falas en la planedosurfacan rubujon sube. Li renkontas plurajn infanojn inkluzive de Cora, knabino kiu lasis la urbegon post kiam ŝiaj gepatroj neglektis ŝin, kaj robotan hundon nomata "rubujo". Toby renkontas la Robotan Revolucian Fronton, la maŝinojn Sparx, Robotsky kaj Mike la fridujo, kiuj facile identigas Toby kiel roboto kaj renomas lin "Astro Boy" ("stela knabo"). Astro konsentas pri la nova nomo kaj vivas kun la infanoj kaj ilia patra figuro, Hamegg, kiu ŝajnigas prizorgi rompitajn robotojn, sed sekrete traktas robotojn same kruele kiel prezidanto Stone, kaj ankaŭ partoprenas en la Roboto-Ludoj - detruaj gladiatoraj turniroj en kiuj robotoj estas devigataj batali ĝis la morto.
Astro kaj liaj amikoj trovas en malfunkcia stato konstruan roboton nomata Zog kaj Astro sekrete revivigas Zog uzante la energio de sia propra blua kerno. La infanoj revenigas lin kaj purigas lin por la Roboto-Ludoj. Poste en tiu nokto, la knabino Cora malkaŝas al Astro ke ŝi vere havas gepatrojn kaj estis maltrankviligita ĉu ili eble funebras pro ŝia foresto. Astro promesas ne plu rakonti kaj provas rakonti al ŝi sian sekreton, sed ne povas. La sekvan tagon, je la Roboto-ludoj, Hamegg perfidas Astro-n, kiam li komprenas ke la knabo estas roboto, kaj devigas al Astro batalikontraŭ aliaj robotoj en la Roboto-Ludoj. Maleblas simple forlasi la turniron, kaj Astro malvolonte detruas ĉiujn robotojn kiuj estas sendataj batali kontraŭ li. Hamegg fine ordonas al Zog batali kontraŭ Astro, sed ambaŭ rifuzas batali unu kontraŭ la alia. Stone kaj liaj viroj tiam alvenas kaj arestas Astro-n. La prezidanto ŝerce proponas al Astro alkoholaĵon, kaj poste li prenas la knabo-roboton reen al la Ministerio de Scienco, kie doktoro Tenma estas petata forigi la bluan kernon, tamen, en la lasta momento, la sciencisto havas penton, akceptante ke eĉ se Astro ne estas Toby, ĝi estas ankoraŭ lia filo, kaj permesas al Astro eskapi. Prezidanto Stone denove metas la ruĝan kernon en la gardistan roboton de la rakonta komenco, nur por ke la danĝera maŝino sorbu lin kaj alprenu lian konscion. Astro kaj Stone luktas tra la urbo, malkonstruas la plejparton de la konstruaĵoj kaj kaŭzas ke la urbego ekfrakasiĝas kaj ekfalas al la planeda surfaco. Astro povas malrapidigi la disfalon de la urbego kaj puŝas ĝin supren per liaj kruro-raketoj. Cora, la aliaj infanoj, kaj la Robota Revolucia Fronto provas helpi al detruo de la robotigita prezidanto Stone. La robotigita prezidanto kaptas Astro-n kaj volas absorbi lin, sed kiam la blua kaj ruĝa kernoj kolizias, la proksimeco al ambaŭ robotoj kaŭzas tiom da doloro ke la absorbo ne funkcias.
Astro surteriĝas en konstruaĵo, kie li kunvenas kun Tenma. Tenma diras al li, ke se la blua kaj ruĝa kerno kuniĝas, kaj Astro kaj la robotigita prezidanto devos morti. Astro decidas ke ĉi tiu estis la kialo pro kio li estis farita, kaj li flugas rekte al Stone, kolizias kun li kaj per la kunfando de la kernoj detruas la danĝeran malamikan roboton. Tamen en la kunfando ankaŭ Astro estas malaktivigata. Cora, d-ro Elefun kaj aliaj trovas la korpon de Astro. Zog tradonas iom de lia blu-kerna energio por Astro; kun la katalizilo rekomencita, la blua kerno denove fariĝas senlima fonto de energio, kaj sekve Astro estas facile revivigata kaj kaj liaj vundoj aŭtomate saniĝas. Astro kunvenas kun D-ro Tenma, kaj Cora trovas siajn gepatrojn por pluvivi kun ili. Stone vekiĝas, nur por esti arestata de siaj propraj trupoj. Kiam ekstertera vivoformo aperas super la urbo, la filmo finiĝas per tio ke Astro ekflugas por batali ĝin.
Notoj
En la unua versio de tiu-ĉi artikolo estas uzata teksto de la samtema anglalingva vikipedia artikolo.
Guasca
Guasca [gŭAska] estas urbo kaj municipo de Kolombio en la departamento Kundinamarko situanta proksimume je 105 km el Bogotá. Ĝi havas turisman kaj agrikulturan zonon.
Macau (Ĝirondio)
Macau estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Litopternoj
La litopternoj ("simplaj maleoloj") estas ordo de fosilia mamuloj el la Terciaro tiu havas piedfingran malkreskon. Tripiedfingraj kaj unupiedfingraj ĉevalecaj formoj estis evoluintaj.
Macau (Ĝirondio)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Macaudais.
Litopternoj
ordo : † litopternoj – Litopterna
Karl Gruber
Karl GRUBER (naskiĝinta la en Innsbruck, mortinta samloke la ) estis aŭstra politikisto kaj diplomato.
Vivo
Li estis la tria filo de Maria kaj Peter Gruber. Lia familio estis politike influita fare de la socialdemokratio - la patrino agadas en la porvirina movado socialdemokratia, la patro ĉe la fervojista sindikato. La propra kariero de Karl Gruber do ankaŭ komenciĝis maldekstre ĉe la organizoj de Rote Falken kaj Sozialistische Jugend.
Post la frekvento de la metilernejo li studis elektroteknikon kaj poste jursciencon en Vieno. Dum la studojaroj li laboris ankaŭ ĉe la shtata poŝto. Tiam fariĝis ankaŭ lia aliorientiĝo je la kristana demokratio. En 1935 li aliĝis al la studenta korporacio katolika K.Ö.St.V. Austria ene de Österreichischer Cartellverband.
Post la t.n. Anschluss li fuĝis antaŭ la arestantoj de Gestapo en la direkto de Berlino kie li laboris dum la Dua mondmilito kiel elektroinĝeniero en laboratorio de la armilindustrio (unue ĉe AEG, poste ĉe Telefunken). Jam dummilite li agadis en rezistadmovadoj germanaj gvidante en Berlino la organizon Rosengarten kiu intime kunlaboris kun la aŭstra grupo O5 kaj aliaj germanaj organizoj (ekz. Kreisauer Kreis). Celo plej grava estis ebligi kontakojn kun la Aliancanoj. Je la fino de la milito Gruber revenis en (jure neekzistantan) Aŭstrion, kie li transprenis en printempo 1945 la estradon de la tirola rezistadanaro Tiroler Widerstandsbewegung. Li sukcese igis Insbrukon - la ununuran germanan urbon - liberigita ankoraŭ antaŭ la enmarŝo de la Aliancanoj. Post la restaŭrigo de la Respubliko Aŭstrio li iĝis provizora Landa prezidanto de Tirolo kaj fondis samloke la partion Österreichische Staatspartei, kiun oni baldaŭ alinomis Aŭstria Popola Partio (ÖVP).
Roloj post 1945
Post la federacilandaj konferencoj de 1945 Gruper senditis kiel reprezentanto de la uestaj federaciaj landoj al Vieno, en la provizoran registaron de Karl Renner. Tie li havis ekde la 26.9. la funkcion de subsekretario ŝtata en la ministerio pri eksteraj aferoj. Inter la 20.12.1945 kaj la 26.11.1953 li estis ministro pri eksteraj aferoj en kabinetoj de Leopold Figl kaj Julius Raab. Dum al unua tempo de lia ministrado li tre okupiĝis pri problemoj koncerne la juran staton de Sudtirolo. Kvankam li ne atingis la celon de memstariĝo sudtirola, li ja havigis aŭtonomion kaj diversajn aliajn avantaĝojn ene de Italio por la suda parto de Tirolo. La tuto solene deklaritis oficiala en la t.n. Akordo De Gasperi-Gruber.
Koncerne Germanujon Gruber advokatis por kelkaj postulantoj el Salcburgio por ke la Distrikto Berchtesgadener Land - historie salcburgia - "revenu" al Salcburgio. Poste Gruber partoprenis intertraktojn por la Aŭstria Ŝtattraktato, dum kiuj li ĉiam favoris la usonan pozicion.
En 1986 Gruber estis speciala konsilisto koncerne la problemojn ĉirkaŭ la elekto de Kurt Waldheim je prezidanto. Ĝismorte li plenumis diversaj konsilantajn funkciojn ĉe diversaj politikistoj. Li ankaŭ longtempe estris la Latinamerikan Instituton de Vieno. Lia edzino estis Helga Ahlgrim; la geedzighintoj restis seninfanaj. La lastajn jarojn li pasigis en Vieno kaj en Andaluzio. Lia tombejo estas en Innsbruck (tombejo Landesfriedhof Mariahilf).
Muzeo pri pipoj kaj urba historio (Ruhla)
La Muzeoj pri pipoj kaj urba historio (germane: Ruhlaer Tabakpfeifenmuseum und Museum für Stadtgeschichte) troviĝas en Ruhla, Obere Lindenstraße nr 29/31.
Historio
La muzeo gastas en unu el la plej malnovaj burĝaj domoj de Ruhla, kies konstrudato estis je la komenco de la 17-a jarcento. Ĝi estas tipe turingia-frankonia trabfakaĵo kun hesia influo. En la jaro 1906-a oni fondis en la ĉambroj de la supra etaĝo la muzeon. De 1984-89 kaj de 1992-94 la konstruaĵo komplete restaŭritis kaj la muzeo nove aranĝitis. La aĉeton de la ege ampleksa kolekto de pipoj de la lasta sepiolitoskulptisto Franz Thiel (1906-80) ebligis la pligrandigon de la kolekto je la pipo-metio. Sekve ekde 2003 la muzeo havas prave duoblan nomon.
Kolektoj
La vizitanton atendas speciala kolekto de pipoj el la flora tempo de la komerco per pipoj en Ruhla. Ofte unikaj ekzempleroj el ligno, argilo, sepiolito kaj porcelano atestas la altan fakan kvaliton i.a. de tornistoj, lignoskulptistoj, skulptistoj, porcenalaĵpentristoj, tranĉilforĝistoj surloke.
Krome prezentatas la metia kaj industria evoluo de Ruhla ekde la frua Mezepoko ĝis la 20-a jarcento, la eturba kulturo, la viv- kaj laborkondiĉoj de la urbanoj, la urbohistorio kaj kelkaj biografioj de interesaj enloĝantoj.
Mario Camus
Mario CAMUS (naskiĝinta en la 20-a de aprilo 1935 en Santander, Kantabrio; mortinta en la 18-a de septembro 2021 en Santander) estis kinreĝisoro kaj scenaristo de hispana kino.
Biografio
Li studis juron kaj poste kinstudojn en la Oficiala Lernejo de Kino. Li apartenis al la generacio de la Nova Hispana Kino de kiu formis parton, inter aliaj, Carlos Saura, Basilio Martín Patino, José Luis Borau, Julio Diamante, Miguel Picazo kaj Manuel Summers.
Ĉe pli komerca kino je la servo de la kantisto Raphael kaj de Sara Montiel en la 1960-aj jaroj kaj vakeraj filmoj kiaj La cólera del viento (1970) aŭ konfliktaj amhistorioj Volver a vivir (1968) kaj La joven casada (1975), li faris pli personajn filmojn de la 1990-aj jaroj kun analizo de la terorismo de ETA ĉe Sombras en una batalla (1993) kaj La playa de los galgos (2002) kaj kritikoj de la kapitalisma socio Después del sueño (1992), Adosados (1997) kaj El color de las nubes (1998). Li verkis rakontolibrojn Un fuego oculto (Madrid, 2003) kaj Apuntes del natural (Santander, 2007).
Li estis ankaŭ reĝisoro teatra, kiel por la teatraĵo de ¿Por qué corres, Ulises? (1975), de Antonio Gala.
Televido
(D) - Reĝisoro; (G) - Scenaristo
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Rákosmente)
Kirko Elizabeto de Hungario estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Rákosmente, en kvartalo Rákoscsaba [rAkoŝĉaba].
Historio
En 1921 oni komencis krei parcelojn, tial la loĝantaro dikiĝis. Oni fondis komisionon por konstrui propran preĝejon. La navo estis preta en 1939, tiam oni aranĝis jam mesojn. Konstruado de la turo prokrastiĝis pro la mondomilito, poste pro la socialismo. La orgeno estis farita en 1940, sed nur post 2 jardekoj oni metis ĝin tien. Dum Hungara revolucio de 1956 sovetia tanko pafis la enirejon. En 1967 moderna turo estis konstruita. En 1973 internaj trakonstruoj okazis.
Konstruaĵo
La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, pli supre la turo altiĝas. La absido estas kvarlatera. Interne menciindas 2 pentraĵoj pri Elizabeto de Hungario kaj Emeriko de Hungario. Ĉe la altaro granda ligna kruco estas videbla.
Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Halland
Halland, en Esperanto Halando, estas historia provinco (landskap) de Svedio. Ĝi troviĝas en la landoparto (landsdel) aŭ ĉefregiono Götaland. La provinco havas 284 000 loĝantojn kaj areon de 4 786 km².
Geografio
Sude Halland limas al la provinco Skåne (Skanio) - la natura limo inter la du provincoj estas la montarovico Hallandsåsen. Oriente limas la provinco Småland (Smolando), kaj norde situas Västergötland (Vestrogotio) kun la urbo Göteborg.
Böhlitz
Böhlitz staras por:
2864 Soderblom
2864 Soderblom estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan planedologon Laurence A. Soderblom.
Bombardier Omneo
Bombardier Omneo estas familio de elektraj multoblaj unuoj (EMU) evoluigita kaj konstruita de Bombardier Transportation.
Omneo estis disvolvita responde al peto de franca fervoja kompanio SNCF pri nova EMU por priservi siajn kreskantajn regionajn itinerojn. Ĝi estis unue mendita de SNCF en februaro 2010; de tiam, multnombraj sinsekvaj mendoj estis ricevitaj. Provtestado de la unua trajnunuo komenciĝis en frua 2012, kaj plejparte estis finita antaŭ septembro 2013, monato en kiu la unua ekzemplero estis transdonita al SNCF. En nomenklaturo de SNCF, ĝi estas nomita Regio 2N kaj estas klasita kiel Z 55500, Z 56300, Z 56500, Z 56600 aŭ Z 57000, depende de agordo.
16012 Jamierubin
16012 Jamierubin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jamie Elyce Rubin, finalistinon en 2003 de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search, pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la  Canterbury School de Fort Myers (Florido, Usono).
Willebroek
Willebroek (nederlande, proksimuma prononco [VIL'bruk]) estas municipo en Flandrio, la nederlandlingva norda parto de Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto respektive arondismento Meĥleno.
Ekde 1977 la municipoj Blaasveld, Heindonk kaj Tisselt apartenas al Willebroek, la ĉefa municipo.
Lago Hoan Kiem
La lago Hoan Kiem (vjetname Hồ Hoàn Kiếm) aŭ Glavo-lago (vjetname Hồ Gươm) estas plej fama lago de Hanojo kaj dividas la malnovan hanojan urboparton de la iama franca kolonia kvartalo.
La lago longas ĉ. 700 m kaj estiĝis kiel baraĵlago de la Ruĝa rivero. Ankoraŭ en la 18-a jarcento, la lago estis plurfoje pli granda ol hodiaŭ, havis rektan fluiron al la Ruĝa rivero, servis kiel loko por flotoparadoj kaj estis ligita per kanaloj al aliaj lagoj de la urbo. En la 18-a jarcento, la Trinh–princoj havis 52 palacojn ĉe ties bordoj. La lago estis parte plenigita en la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
La nomo de la lago („Lago de la redonita glavo“) aludas je variant-riĉa legendo.
Komence de la 15-a jarcento – sub ĉina okupado -, laŭ la legendo, transdonis ora, grandega en la lago vivanta testudo al la malriĉa fiŝisto Le Loi (vjetname Lê Lợi) magian glavon, kiu igis lin nevenkebla. Li bezonis tiun miraklan glavon por venki, neniigi la trupojn de la Ming-dinastio en forta batalo (1418–1428). Li iĝis poste en 1428 reĝo. Post la venkoparado, la juna reĝo aliris la lagon por danki la dian helpon. Tie elakviĝis la ora testudo denove kaj postulis la redonon de la glavo. Antaŭ ol Le Loi povintus decidi, la glavo eliĝis la glavingon, leviĝis al la ĉielo kaj transformiĝis al granda jadokolora drako, kiu ŝvebis super la lago kaj poste falis en la profundon.
Oni trovis en 1968 fakte testudon en la lago, kiu longis 2,10 m kaj pezis 250 kg. Oni kalkulis ties aĝon je 400 jaroj. Oni preparis ĝin kaj ekspoziciis en vitroskatolo en la Jadomonto-templo.
La testudo estas molkarapaca testudo, nome specio Rafetus swinhoei aŭ kiel aparta specio Rafetus leloii honore al la iama imperiestro.
La Jadomonto-templo troviĝas sur eta insulo, sur kiun kondukas la ruĝkolorigita, ligna Ponto Huc.
Barbiturato
Barbituratoj estas derivaĵoj de barbiturata acido (- tamen ne saloj aŭ esteroj, kiel povus supozigi la noma finaĵo). La plejparte alifataj substituaĵoj, kiuj diferencigas la diversajn derivaĵojn, kutime troveblas ĉe la kvina karbona atomo de la barbitura acido.
Barbitura acido unuafoje estis produktata en 1864 fare de Adolf von Baeyer. Dum multaj jardekoj barbituratoj estis la plej ofte uzataj dormigiloj, post kiam en 1903 Emil Fischer produktis la unuan tiugrupan ekdormigan substancon, kiu ricevis la nomon Barbital. Intertempe en multaj landoj ili ne plu permesatas kiel kuraciloj - ekzemple en Germanio kaj Svislando ili malpermesiĝis en 1992, ĉar ili havas malvastan gamon de sendanĝera dozado: se oni prenas tro grandan dozon, estas forta risko ke la spirado tro malhelpiĝas, kaj tial la substancoj, kiam ili facile haveblis, ne nur estis oftaj helpiloj por intencaj sinmortigoj, sed ankaŭ kaŭzis kontraŭintencajn sinmortigojn pro akcidenta trodoziĝo. Ekzemplo de konata "viktimo" de barbituratoj estas la aktorino Marilyn Monroe.
En operacioj, sub kontrolo de anestezisto, daŭre uzatas la barbiturato Tiopentalo, rekte aplikata en vejnon, por komenco aŭ daŭrigo de narkozo.
Eŭlalia
Nombroj (1-10): 1-uni , 2-dui , 3-teri , 4-quadri , 5-quinqui , 6-sexi , 7-septi , 8-octi , 9-noni , 10-deci
Patro Nia: Patre Noiji quo éna vi iei coeloi sanctificáolue ie nomine tôje, adveniéonue ie regno tôje ; fiéonue ie voluntate tôje, sicu vi ie coelo e ni ie terra. Ié pâné nôije quotidiâne dàonua nivi hodiî ; e dimettéonna nioi débitoi noijéi, sicu e nôvi dîmetténoi a ioi débitôrei nôijôi. E né nôi indûcéonua vi tentâtiône, se lîberâonua nôi da îe malo. Améni.
Rüthnick
Rüthnick estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostprignitz-Ruppin de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ekzistado. Kibernetika Klarigo de la Mondo
'Ekzistado. Kibernetika Klarigo de la Mondo' estas libro verkita de Zlatko Tišljar kaj eldonita en 2012 de Izvori en Zagrebo, Kroatujo.
Kėdainiai
Kėdainiai unuafoje skribe menciiĝis dum la jaro 1372 kaj jam dum la 15-a jarcento havas urban statuson. Oficialajn urbajn rajtojn ĝi ricevas dum 1590. La urbo estis la centro de la reformacio en Litovio, kiu tamen ne konvinkis multajn litovojn transiri de katolikismo al protestantismo. Ankaŭ hodiaŭ en la urbo viziteblas protestanta preĝejo.
Vidindaĵoj
La malnova urbo bone konserviĝis kaj vizitindas. En la urbo ekzistas pluraj kasteloj - la reprezentaj vilaoj de la litova nobelaro, kiuj nuntempe plejparte uzatas kiel publikaj konstruaĵoj. Interalie ankaŭ konserviĝis tri historiaj sinagogoj.
Urbopartoj
Krom la malnova urbo, Kėdainiai konsistas el la kvar urbopartoj Janušava (okcidente), Vilainiai (maldekstraflanke de la rivereto Nevėžis, sude de samnoma eksterurba loĝloko en la komunumo), Zabieliškis (sudoriente) kaj Babėnai (norde).
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Kėdainiai estas
Zoltán Makra
Zoltán MAKRA hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Arad la 5-an de julio 1915 kaj mortis en.
NGC 5250
NGC 5250 (aliaj indikoj — UGC 8594, MCG 9-22-85, ZWG 271.53, PGC 47997) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belmez
Belmez estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 210 km2 kie loĝas 3373 geloĝantoj, do loĝdenso estas 16.1 loĝ./km2. Belmez situas je 71 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3373 geloĝantoj de la municipo Belmez estas 1740 inoj kaj 1633 viroj. En la 210-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 3368 geloĝantoj, kaj aliaj 5 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 27, 13 inoj kaj 14 viroj, kaj mortis 32, 20 inoj kaj 12 viroj. Tiel la natura kresko estis -5 (-0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 1130 homoj (33.5%).
Notounguloj
La notounguloj (latine: Notoungulata) estis formortinta ordo de hufuloj denaska de Sud-Ameriko.
Preĝejo Sankta Wigbert (Erfurto)
La Preĝejo Sankta Wigbert (germane: Wigbertikirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto, Germanio, Regierungsstraße nr 74.
Historio ĝis la reformacio
Paroĥo ekzistas jam ekde la mezo de la 10-a jarcento: verŝajne ĝin konstruigis monaĥoj de la abatejo Hersfeld. Post la incendio de 1291 oni rekonstruis la kirkon en pluraj etapoj: turo (1409), preĝeja navo kaj ĥorejo (1472). La nuna malfrugotika preĝejo estis konsekrita en 1473. Ĝia patrono (festo de patroneco estas la 13-a de aŭgusto) estis kamarado kaj akompananto de Sankta Bonifaco. Dum la tumultoj de la Reformacio la estonteco de la preĝejo estis tute malklara. Ekde 1606 ĝi estas - nur interrompite de interludo de sveda regado dum la Tridekjara milito - katolika.
Dum la Dua Mondmilito, ĉe la detruo de la najbara franciskana preĝejo per blockbuster-bombo ĝi ne estis trafita. Pro la disrompiĝo de la fenestroj en la ĥorejo la diservoj okazis depost tio en la sakristio. En 1985 iĝis kunfandiĝo kun la komunumo de la Preĝejo Sankta Kruco.
Multfunkcia ejo
De 1668 ĝis 1822 ĝi servis kiel klostra kirko de la aŭgustenanoj, kiu provis novan setlon post la sekularigo de la aŭgustenana monaĥejo. La apuda korto de Valentino alikonstruitis por monaĥeja uzo.
Interno kaj konstruoj
Malgraŭ tiomo da elstaraj funkcioj, la ekipaĵo de la kirko estas relative modesta. Ĉe la okcidenta fasado estas du grandaj plastikaĵoj (Madono kun Jesuo; Jesuo dolorplena). La meblaro kun rokokostilaj benkoj kaj konfesejoj estas perfekta. La belegaj stukaĵoj kaj la lignoskulptitaj ŝrankoj de la sakristio estas elstaraj ekzemploj de erfurta metiaj laboroj.
Dum la 1950-aj kaj la 1990-aj jaroj fariĝis ŝanĝoj en la interno de la preĝejo. En 2003 iĝis granda restaŭro. Ekde 2005 alireblas la bombŝirma kelo situanta en la korto.
Fajrogardista turo
La hodiaŭa turo estas de la jaro 1409-a. Ĝi estis ĝis 1887 unu el pluraj turoj, kiujn fajrogardistoj uzis loĝien. Por tio ĝi estis alikonstruita jam en 1563.
Galeras
Galeras (Urkunina inter indiĝenoj de la 16-a jarcento) estas Anda stratovulkano en la departemento Nariño, Kolombio, proksime de la departementa ĉefurbo San Juan de Pasto. Ties pinto staras je 4 276 m super marnivelo. Ĝi erupciis ofte ekde la epoko de la hispana konkero, kaj ties unua historia erupcio estis registrita la 7an de Decembro, 1580. Erupcio de 1993 mortigis naŭ personojn, inter kiuj ses sciencistoj kiuj estis descendintaj al la vulkana kratero por ekhavi montrojn de gasoj kaj fari gravitomezurojn en klopodo por povi antaŭscii futurajn erupciojn. Ĝi estas nune la plej aktiva vulkano en Kolombio.
Felipe de Almeida Gomes
Felipe de Almeida Gomes (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
5072 Hioki
5072 Hioki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio)
Serramanna
Serramanna - jen itale, sarde Serramànna - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Nuraminis (CA), Samassi, Sanluri, Serrenti, Villacidro kaj Villasor (CA).
5072 Hioki
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan astronomon Tsutomu Hioki, kunmalkovrinton en 1998 de la asteroido 1988 VG2, kiu estis identigita kun la perdita asteroido 724 Hapag.
Serramanna
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Rusa-turka milito (1877–1878)
La Rusa-turka Milito de 1877–1878, ankaŭ konata kiel Milito de Oriento, (Turke: Harbı 93 - "Milito de la naŭdekaj tri" aŭ 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı; ruse: Русско-турецкая война 1877-1878) estis milito, kiu formis la politikan vizaĝon de Balkanoj en kadron, kiu ekzistas ĝis nun. Ĉi tiu milito estis limŝtono al la fino de la vojo de la Otomana Imperio kiel monda potenco.
La fono de la milito kuŝas en la nacia vekiĝo en Balkano, kune kun la ambicio de la rusia imperio reakiri teritoriojn perditajn dum la Krimea Milito, restarigi sian superregadon en Nigra Maro kaj akiri kontrolon de Bosporo kaj Dardaneloj, kaj finfine atingi aliron al la Mediteraneo. Alia grava kialo estas liberigi la slavajn popolojn de Balkanio en la sudoriento de Eŭropo disde la Otomana Imperio regata de la turkoj. La liberigitaj popoloj fare de la rusoj dum jarcentoj sub turka premo konsideras ĉi tiun militon kiel la dua komenco de sia naciiĝo. Tial ekzistas alternativaj nomoj al ĉi okazintaĵoj donita de la naciismaj historiistoj de la 20-a jarcento, tiaj kiaj "Rumana Milito por Sendependiĝo" aŭ "Bulgara Milito por Sendependiĝo", ktp.
Rezulto de la milito, la princlandoj de Rumanio, Serbio kaj Montenegro deklaris sian oficialan sendependecon kaj liberigon de la Otomana Regno, kvankam en praktiko ili funkciis kiel sendependaj unuoj dum pluraj jaroj. Post preskaŭ 500 jaroj da otomana regado, kiu daŭris de 1396 ĝis 1878, la bulgara ŝtato estis restarigita, ĉi-momente kiel aŭtonoma princlando laŭ la Traktato de San Stefano. La Kongreso de Berlino poste transdonis Bosnion kaj Hercegovinon al la Aŭstria-Hungara Imperio, la insulo Kipro estis transdonita al la Brita Imperio kaj la regiono de Besarabio, kaj la urbo Kars estis transdonita al la Rusia Imperio.
Mildred Bailey
Mildred Bailey (* 27-an de februaro 1907 en la reservejo Coeur d'Alene, Idaho ĉe Tekoa, Vaŝingtonio, kiel Mildred Rinker; † 12-an de decembro 1951 en Poughkeepsie, Novjorkio) estis dum la 1930-aj jaroj fama usona ĵazkantistino.
Vivo
Bailey iris al lernejo en Spokane; ŝia frato Al Rinker estis membro en la ritmosekcio de la bando de Paul Whiteman. Ŝi komencis sian karieron kiel dekkelkjarulo, kiam ŝi kantis la akomponaĵon je silentfilmoj kaj prezentis kantojn en muzikvendejoj. Ŝi konservis la familian nomon de sia unua edzo, Ted Bailey, kiam ŝi transloĝiĝis al Seattle, por labori kiel kantistino. Kun helpo de sia edzo, Benny Stafford, ŝi povis establiĝi ĉe la orienta marbordo de Usono kiel blus- kaj ĵaz-kantisto. En 1925 ŝi peris al sia frato Al Rinker kaj al ties amiko Bing Crosby muzikistan laboron. Crosby kompensis tion per tio, ke li prezentis ŝin en 1929 al Paul Whiteman. En la populara radioelsendo de Whiteman ŝi unuafoje prezentis en 1929 per sia versio de „Moaning Low“ kaj tuj sukcesis; tiam ŝi estis la unua ina kantisto en ĵazbando.
Oldebroek
La teritorio havas komunan limon kun.