cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konkordato
Iuj historie elstaraj konkordatoj
• Konkordato de Bolonjo (1516) inter papo Leono la 10-a kaj Francisko la 1-a reĝo de Francujo.
• Konkordato de 1773 kaj Konkordato de 1851 kun la regno de Hispanujo
• Konkordato de 1801 kaj konkordato de 1813 inter papo Pio la 7-a kaj Napoleono imperiestro de la Francoj
• Konkordato de 1855 inter papo Pio la 9-a kaj imperiestro de Aŭstrio [Francisko Jozefo], anstataŭigita, poste, per tiu de 1933
• Konkordato de 1925 kun Pollando, post ties sendependiĝo, anstataŭigita per tiu de 1993
• Konkordato de 1929 kune kun la Lateranaj Paktoj, starigita de papo Pio la 11-a kaj la Itala Regno, anstataŭigita, poste, per tiu de 1984, kiam tamen restis senŝanĝa la Pakto kun la Konvencio kiu rekonas kaj regulas la sendependon kaj suverenecon de la Sankta Seĝo laŭ internacia juro
• Triaregna konkordato kun la Tria Regno de Adolf Hitler (1933), anstataŭigita, poste, de konkordatoj kun apartaj landoj de la Germana Federacia Respubliko
• Konkordato kun Portugalio de 1940, anstataŭigita poste de tiu de 2004
• Konkordato de 1953 kun Hispanujo, anstataŭigita poste de tiuj de 1979 post la reveno de la konstitucia monarkio
• Konkordato kun Israelo, ankoraŭ ne tute ratifita aŭ realigita
Foje okazis ke Ŝtatoj rifuzis ĉiun ajn konkordaton kiel Francujo en 1805.
Bibliografio
Francesco Margiotta Broglio kaj Philippe Levillain: Dictionnaire historique de la papauté, Fayard, Paris, 2003. — ISBN 2-213-618577
(17732) 1998 AQ10
(17732) 1998 AQ10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Tepalo
Per tepalo oni indikas la sepalon kaj la petalon de floro. Ĉiuj el la sepaloj kaj la petaloj estas la tepaloj kaj la kunaro nomiĝas la perianto.
Ofte la termino tepalo estas uzata ĉe floroj, kiuj ne havas klare diferencajn sepalojn kaj petalojn aŭ kie la petaloj mankas.
Big Spring (Teksaso)
Big Spring estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Howard, en la okcidenta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Osric (Deira)
Osric estis filo de Aelric, onklo de Edwin, reĝo de Northumbria (kiu konsistis el la du regnoj Deira kaj Bernicia).
En 632 Edwin estis mortigata dum batalo kontraŭ Penda, reĝo de Mercia kiam tiu invadis Northumbria kune kun kimraj alianculoj. Sekvis iom da konfuzo. Fine Eanfrith altroniĝis en Bernica, kaj Osric en Deira. Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Osric kaj Eanfrith - antaŭe kristanoj - reiĝis paganoj post kiam ili kaptis siajn tronojn.
Cadwallon ap Cadfan, kimra reĝo kaj alianĉulo de Penda, daŭre disrabis Northumbria. Laŭ Bede, Osric sieĝis lin en "forta urbo" sed Cadwallon subite kaj sukcese atakeliris, detruante la armeon de Osric, kiu mortis dum la batalado.
Poste estis tiom da hororo pro la paganiĝo de Eanfrith kaj Osric ke oni formale forviŝis iliajn regadojn kaj aldonis jaron al la regado de Oswald, kiu estis kristano, iĝis reĝo de reunigita Northumbria, kaj venkis Cadwallon.
Osric estis patro de Oswin, kiu regis Deira de ĉirkaŭ 644 al 651.
Västmanlands län
Västmanlands län estas unu el la 20 modernaj provincoj de Svedio. Ĝia areo ampleksas partojn el tiu de la historia provinco Vestmanio, Neriko, Uplando kaj Sudermanio. Administra centro de la provinco estas la urbo Västerås. Fine de en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sámuel Tordai
Sámuel TORDAI hungara reformita pastro, tradukisto. Li naskiĝis en Szilágynagyfalu la 12-an de aŭgusto 1731 kaj mortis en Koloĵvaro la 12-an de julio 1801.
Kariero
Sámuel Tordai studis en Koloĵvaro, Berno kaj Utrecht. De 1762 li estis pastro en Kendilóna, notario de eklezidistrikto Deĵo. De printempo 1779 oni elektis lin pastro de Koloĵvaro, en 1795 oni nomumis lin dekano de eklezidistrikto Kolozs-Kalota.
Auferstehungshistorie
La releviĝo-historio (SWV 50) aŭ germane Auferstehungshistorie (SWV 50), plena titolo Historia der fröhlichen und siegreichen Auferstehung unseres einigen Erlösers und Seligmachers Jesu Christi (historio de la ĝojiga kaj venka releviĝo de nia ununura savanto kaj feliĉiganto Jesuo Kristo), estas religia ĥorverko, kiun komponis Heinrich Schütz. Ĝi ekestis proksimume en 1623 kaj estis publikigita samjare kiel unua presado en Dresdeno.
La muzikistaro konsistas el ses- ĝis okvoĉa ĥoro, kvar gambovjolo kaj orgeno; laŭ-elekte kiel muzikiloj ankaŭ eblas tri vjoloj, violonĉelo kaj klaviceno. La teksto devenas el la kvarevangelia pasiono de Johannes Bugenhagen; muzikan instigo kaj inspiron Schütz ricevis de Antonius Scandellus. La verko staras en doria modalo sur d kaj daŭras proksimume 40 minutojn.
Jeseník
Jeseník estas urbo en Ĉeĥio, signifa banloka kaj administrativa centro en Silezio. Ĝi situas en montetarregiono, ĉirkaŭata per altaj montodorsoj de montarparto Hrubý Jeseník, apartenanta al montaro Jeseníky, en larĝa valo de rivereto Bělá. En la urbo vivas.
Historio
La vilaĝo estis fondita antaŭ la jaro 1267, la urbo ĝi fariĝis jam en la jaro 1295. Tiutempe ĝi estis konsisto de princlando de Nisa kaj episkopujo en Vroclavo. La hodiaŭa nomo de la urbo estas el la jaro 1947, antaŭe la urbo nomiĝis Frývaldov. La antaŭa signifa minista urbo estas dum lastaj du jarcentoj konata pli multe kiel klimata banloko. Pioniro de akvokuracado Vincenz Priessnitz (1799–1851) fondis ĝin en la jaro 1830. En maldekstra bordo de valo Bělá li konstruigis ampleksan banlokan komplekson Gräfenberg, kie hidroterapio fariĝis bazo por kuracado de malsanoj de cirkulorganoj, metabolo kaj glandoj kun interna sekrecio, netuberkulozaj malsanoj de spirorganoj, animperturboj kaj haŭtmalsanoj. Oni emfazis kaj ĝis nun oni emfazas movigkuracadon, plenigita de dietoterapio kaj eluzo de eminentaj turismaj kaj sportaj kondiĉoj. Sezono estas tutjara.
En la unuaj jarcento de la ekzistado de Jeseník oni ĉi tie minis oron kaj neferajn metalojn. Malintensigo de la minado signifis malrapidigon de la evoluo de urbo, al kio kontribuis ankaŭ dividiĝo de Silezio en la jaro 1742, post kiu Jeseník troviĝis en periferio de Aŭstria regno. Sed ankoraŭ antaŭe ĝi devis suferi periodon de sorĉistaj procesoj.
Esperanto en Jeseník
Oni fondis Esperanto-grupon tie 1923. Hodiaŭ estas gastigantoj de Pasporta Servo tie.
23938 Kurosaki
23938 Kurosaki estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de teamo de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hirohisa Kurosaki, de la Japana Aerokosmo Esplorado Agentejo, kiu laboras pri la asteroidoj, kosmoruboj kaj defora detekto. Li malkovris multenombrajn asteroidojn.
Mendelejevsk
Mendelejevsk (ruse Менделеевск) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92239501.
La urbo estis fondita en jaro 1868 kiel loĝejo ĉe kemia uzino.
Kemantoj
La kemantoj estas malgranda etno en Etiopio, kiu, spite al ĝiaj stretaj historiaj kaj etnaj rilatoj, ne estu konfuzita kun Beta Israel.
Mendelejevsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
Kemantoj
La kemantoj estas proksimume 172.000 homoj (censo de 1994). Sed nur 1.625 kemantoj ankoraŭ parolas la kemantan lingvon kaj tiu estas en danĝero, ĉar multaj infanoj parolas la amharan. Same la adepteco al la tradicia religio substance malfortiĝis, ĉar multaj kemantoj konvertiĝis al la kristanismo. Konvertiĝintoj ofte konsideras sin fariĝintaj amharoj, kion ili rigardas kiel dezirindan celon.
La kemantoj loĝas laŭlonge de akso etendiĝanta de la urbo Chilga ĝis la urbo Kirakir kaj norden al la lago Tana. La plej multaj restantaj parolantoj de la kemanta vivas proksime de la urbo Aykel, 64 km okcidente de Gondar. La plej multaj el ili estas terkultivistoj.
Mendelejevsk
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Tojma (Тойма) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)) en 7 km de fervoja stacio Tiĥonovo (Тихоново).
En jaro 1959 la urbo havis 11,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 22 mil loĝantojn.
Ĉasbestoj
Ĉasbestoj nomiĝas la sovaĝaj bestoj, kiuj laŭ la koncernaj leĝoj rajtas esti mortigataj dum ĉasado. Principe ĉasbestoj vivas en natura libereco kaj ne havas posedanton. Ĉasbestoj diferenciĝas de aliaj sovaĝaj bestoj pro tio, ke homoj havas klaran ekonomian intereson pri ili, ĉar la manĝebla viando, la felo aŭ kornoj estas valoraj, aŭ ke ili konkurencas kun la homoj pri manĝaĵo. Ĉie en la mondo ekzistas leĝoj, kiuj reguligas, kiu rajtas ĉasi kiujn bestojn, kie kaj kiam.
Hodiaŭ la ĉasbestoj (krom ĉe la malmultaj restintaj ĉasaj popoloj) ludas nur malgrandan rolon en la nutrado de la homoj: ekzemple en Germanio dum la jaro 2003 konsumiĝis averaĝe 900 gramoj da ĉasbesta viando po loĝanto, dum la averaĝa homo statistike entute konsumis 60,8 kilogramojn da viando.
El la valora ledo de la felo de cervedoj kaj bovedoj sukcese produktiĝas ledaj vestaĵoj. Varmaj felaj manteloj el la dika felo de rabobestoj en centra Eŭropo ne bone vendiĝas.
Cervoj kaj aproj ankaŭ kultiviĝas agrikulture, do en fermitaj arbaraj areoj, kun la celo bredi la bestojn kaj havigi kaj manĝablan viandon kaj ledon.
Emisio (apartigilo)
Emisio povas havi tre diversajn signifojn depende de la koncerna fako.
Ekonomio
Emisio estas eldono de valorpaperoj kaj de kontanta mono al publiko fare de la rajtigita kreinto, tiel ke tiuj dokumentoj ekhavas sian valoron.
Emisio de valorpaperoj
Temas pri vendo de novaj valorpaperoj, ofte helpe de banko kaj borso. La emisianto estas
Emisio de mono
Banknotoj kutime estas emisiataj de centra banko. Monerojn ofte emisias la koncerna ŝtato. Dum valorpaperojn en merkata ekonomio rajtas emisii ĉiu, kiu obeas al difinitaj reguloj, monon rajtas emisii nur unu instanco (aŭ almenaŭ malmultaj difinitaj) en ĉiu lando.
Fiziko
Emisio estas elsendo de partikloj, gasoj aŭ fizikaj radioj (kiel ekzemple pri emisia nebulozo).
Periplo de la Eritrea maro
La Periplo de la Eritrea maro aŭ Periplo de la Ruĝa maro (en greka Περίπλους τῆς Ἐρυθράς Θαλάσσης, en latina Periplus Maris Erythraei) estas grek-romia periplo, verkita en greka, kiu priskribas navigadon kaj komercon el rom-egiptaj havenoj kiaj Berenice laŭlonge de la marbordo de la Ruĝa maro, kaj aliaj laŭlonge de la Korno de Afriko kaj Sindo kaj Sudokcidenta Barato. La teksto estis atribuita al diversaj datoj inter la 1-a kaj 3-a jarcentoj p.K., sed lastatempe dato el mezo de la 1-a jarcento estas plej komune akceptita. Kvankam la aŭtoro estas nekonata, estas klare ke temas pri rekta priskribo fare de iu familiarigita kun la areo kaj estas preskaŭ unika ĉar havigas interesajn rigardojn al tio kion la antikva eŭropa mondo konis pri la landoj ĉirkaŭ la Hinda Oceano.
La Eritrea maro (en greka Ἐρυθρά Θάλασσα) laŭ vorte signifas "Ruĝa maro". Tamen, por grekoj, ĝi inkludis la Hindan Oceanon kaj eĉ la akvojn de la Persa Golfo.
Maria Konopnicka
Dum la inaŭgura ceremonio de la malkovro de la Grunwalda Monumento la 15an de julio 1910 en Krakovo oni kantis la patriotan kanton kun la teksto de Rota ("La Ĵuro") de Maria Konopnicka kaj laŭ muziko de Feliks Nowowiejski (vidu la suban foton).
Morto kaj memorigo
Maria Konopnicka mortis pro pneŭmonio la 8-an de oktobro, en Lvovo kaj estis entombigita la 11-an de oktobro 1910 en Liĉakiva tombejo, en la Panteono de Grandaj Poloj (2-a rondo, 5-a aleo). La enteriga ceremonio, organizita de Maria Dulębianka, estis granda patriota manifestacio, kiun partoprenis preskaŭ 50 000 personoj. Surtomban buston faris Luna Drexlerówna, sur coklo oni ĉizis fragmenton de ŝia versaĵo. Detruita busto dum la dua mondmilito estis poste rekreita.
Loĝantaro de Suwałki organizis memorvesperon dediĉitan al ŝia verkado kaj komencis kolekton de mono por memortabulon. Caraj regopovoj kontraŭis la iniciaton. Nur dum 25-a datreveno de ŝia morto, la 8-an de oktobro 1935 surmure de la domo, en kiu naskiĝis la poetino, oni fiksis la memortabulon. Centre de Suwałki estis starigita monumento.
En 1957 fondiĝis Muzeo al Maria Konopnicka en Żarnowiec (Ĉekarpata Provinco); malfermita la 15-an de septembro 1960, post ĝenerala renovigo. Aliaj monumentoj troviĝas en Września kaj Kalisz (en 1969). La 23-an de aŭgusto 1973 estis inaŭguro de la Muzeo je la nomo de Maria Konopnicka en Suwałki.
Laŭ decido de Internacia Astronomia Unio omaĝe al la verkistino unu el alfrapaj krateroj sur Venuso estis nomita Konopnicka.
45847 Gartrelle
45847 Gartrelle estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gordon Gartrelle, kiu ricevis sian Ph.-D. de la Universitato de Norda Dakoto. Liaj komencaj studoj estis pri la asteroidoj de tipo D, ties eblaj, kaj ties mineralogio.
Loza
Nomon Loza havas pluraj setlejoj en Ĉeĥio kaj Ukrainio.
Breb
Breb (hungare: Bréb) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sighetu Marmaţiei. En 1910 ĝi havis 1690 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1307. Ĝia unua mencio skribe estas en 1360. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Máramaros vármegye). Administre ĝi apartenas al Ocna Şugatag.
Serba ortodoksa preĝejo (Grábóc)
La serba ortodoksa preĝejo aŭ Preĝejo arkianĝeloj Sankta Mikaelo kaj Sankta Gabrielo estas religia Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Grábóc. La preĝejo kun la apuda monaĥejo estis longe centro de hungaria serba pastro-edukado (ekde 1585) kaj centro de hungaria serba kulturo.
Historio
En 1580 serbaj monaĥoj alvenis el la Osmana Imperio, kie nun estas Serbio, ĉar pli frue jam serbaj rifuĝintoj alvenis sen pastroj. Ili konstruis komence lignan preĝejon, poste en la malfruaj 1580-aj jaroj ŝtonan preĝejon, ĉar ili havis permeson de la turkoj. En 1610 pro la konstanta militado la monaĥejo senhomiĝis, en 1619 denove alvenis monaĥoj, en 1663 jam 60 monaĥoj vivis tie. En 1667 la turkoj denove rabadis kaj murdis monaĥojn, spite tion poste denove la preĝejo kaj la monaĥejo funkciis. En 1703 hungaraj liberecbatalantoj faris la samon, ol pli frue la turkoj. En 1712 iomete oni renovigis la preĝejon. En la 1730-aj jaroj oni plene rekonstruis la preĝejon, eĉ oni konstruis novan turon poste en 1761. La nova ikonostazo pretiĝis en 1768. La nun videbla monaĥejo estis konstruita en 1787, poste renovigita en 1895. Dum la socialismo la monaĥejo estis maljunulejo. En la 1980-aj jaroj ambaŭ konstruaĵoj estis renovigitaj. En 1994 la posedanto estas la hungaria serba ortodoksa eklezio, tamen la porpastra lernejo jam ne funkcias.
Konstruaĵo
La preĝejo kune kun la monaĥejo situas sola. En mezo de preĝejofasado etendiĝas la turo, kies malsupra parto enirejo funkcias. Tamen flanke tuj post la fasado estas alia enirejo. La navon fermas la duonronda sanktejo iomete pli mallarĝa, ol la navo. Super la navo kupolo etendiĝas. Interne la plej menciinda estas ikono pri Anunciacio, kio estas pilgrimejo.
Zoltán Horváth (cirkisto)
Zoltán Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Zoltán estas hungara aktoro, cirkisto (akrobato), pantomimisto.
Zoltán Horváth naskiĝis la en Cegléd.
Biografio
Dum la studentaj jaroj li studis ankaŭ pantomimon, poste li fondis trupeton por someraj spektakloj.
Same en 2008 li ekstudis en cirka studio, poste li ricevis licencon pri akrobatado. Baldaŭ li estis videbla ankaŭ en cirkaj spektakloj. Ekde 2015 li instruis akrobatadon en la aktorakademio.
5705 Ericsterken
5705 Ericsterken estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Reĝa observatorio de Belgio de Uccle (Belgio).
Ĝi erstis nomita en memoro de Eric Sterken (1948–1998), ĝardenisto pejzaĝisto en la ĝardenoj de la Planetario de Bruselo. Li ankaŭ estis frato de la astronomo Chris Sterken.
György Verestói (pastro)
György VERESTÓI [vereŝtOi], (cséri, filo), hungara reformita pastro, natursciencisto. Li naskiĝis en Szilágynagyfalu la 3-an de februaro 1739 kaj mortis en Koloĵvaro la 14-an de septembro 1794.
Distrikto Púchov
Distrikto Púchov [PUĥov] estas norda distrikto en Regiono Trenčín [TRENĉi:n]. Ĉefa urbo de distrikto estas Púchov. La distrikto najbaras kun Distrikto Ilava (okcidente), Distrikto Považská Bystrica (oriente), Moravio (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Horné Považie (Supra Ĉevaho).
Walter Scheel
Walter SCHEEL (naskiĝis la 8-an de julio 1919 en Solingen, mortinta la  en Bad Krozingen ) estas germana politikisto.
Li estis membro de la liberal-demokratia partio de Germanio (FDP), de 1961 ĝis 1969 estis ministro pri ekonomia kunlaboro kaj evoluo en la registaro de Germanio, kaj de 1969 ĝis 1974 ministro pri eksterlandaj aferoj.
Sekve al la demisio de Willy Brandt dum naŭ tagoj li oficis kiel komisia federacia kanceliero de Germanio. Poste li de 1974 ĝis 1979 estis prezidento de Germanio Posteulo en tiu pozicio estis Karl Carstens.
Baru
Baru (hungare: Nagybár [nadjbar], germane: Gross-Elephant) estas komunumo en Rumanio sude de Hațeg. En 1910 ĝi havis 518 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 333. Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Ĝi estis kunigita kun Baru Mic (hungare: Kisbár, germane: Klein-Elephant), kiu en 1910 havis 376 rumanajn loĝantojn.
Administre apartenas al Baru la vilaĝoj Livadia (kun Livadia de Coastă), Petros, Valea Lupului.
Baru situas ambaŭflanke de la rivero Strei. Ĝi havas du fervojan haltejojn (kiuj ankoraŭ portas la malnovan nomon Baru Mare) ĉe la linio inter Petroșani kaj Simeria.
Liofilizado
Liofilizado, dehidro-frosta aŭ frosta sekigo, estas dehidratiga procezo ĝenerale uzata por konservi provizore manĝaĵojn aŭ fari materialon pli oportuna por transportado. Liofilizado funkcias frostigante la materialon kaj tiam reduktante la ĉirkaŭan premon por permesi al la frosta akvo en la materialo sublimiĝi rekte de la solida fazo ĝis la gasa fazo, preterirante la likvan staton. Por plirapidigi la procezon, frostigaj-sublimaj cikloj estas uzataj por forigi preskaŭ la tutan liberan akvon enhavitan en la originala produkto,  tamen konservante la molekulan strukturon de la liofiligita substanco.
Ĝi estas uzata ĉefe en la nutraĵa industrio por konservi manĝaĵojn kaj en farmacia industrio por konservi medikamentojn, kvankam ĝi ankaŭ povas esti uzata por fabriki materialojn kiel aeroĝelo aŭ por plifaciligi la transporton de iuj produktoj pro malplipezigo. Ĝi estas sufiĉe multekosta kaj malrapida teĥniko kompare kun tradiciaj sekigaj metodoj, sed ĝi rezultigas pli altkvalitajn produktojn, ĉar, ne uzante altan varmon, ĝi plejparte evitas nutrajn kaj organoleptajn perdojn. En la normalaj procezoj de dehidratigo, la nutraĵoj nur perdas inter 90 kaj 95% de sia akvoenhaveco, dum per liofilizado ili perdas pli ĉar inter 98 al 99%.
Historio
Liliofilizo estis eltrovita de indiĝenoj de Sudameriko, kiuj konservas nutraĵojn (batatoj pri la fabriko de chuño) en la montoj de Andoj, ekde la 13a jarcento laŭ arkeologoj.
La procezo de liofilización estis re-inventita en 1906 de Arsène d'Arsonval kaj lia asistanto Frédéric Bordas en la laboratorio de biofiziko de la Kolegio de Francio en Parizo. En 1911 Downey Harris kaj Shackle disvolvis la metodon de liofilizado por konservi vivanta la viruson de la rabio, kio finfine kontribuis al la disvolviĝo de la unua kontraŭrabia vakcino. La liofilizado moderna se disvolviĝis dum la Dua Mondmilito. La sanga serumo, kiu estis sendita al Eŭropo de Usono por kuracado de la vunditoj, postulis fridigon, sed pro la samtempa manko de fridigado kaj transportado, multaj el tiuj provizoj rompiĝis antaŭ ol atingi siajn ricevantojn. La liofiliza procezo estis disvolvita kiel komerca teĥniko, kiu permesis al serumo iĝi kemie stabila kaj farebla sen devi esti daŭre fridigita. Baldaŭ post, la liofiliza procezo estis aplikata al penicilino kaj ostoj, kaj liofilizado estis agnoskita kiel grava teĥniko por konservado de biologiaj produktoj. De tiam liofilizado estis uzata kiel konservado aŭ prilaborado de teĥniko por plej diversaj produktoj, aplikata al nutraĵa prilaborado, kaj al farmaciaj produktoj kaj diagnozaj ilaroj, sed ankaŭ al restarigo de dokumentoj difektitaj de akvo, , al la preparado de riverfundaj ŝlimaĵoj por la analizo de hidrokarbidoj, al la fabrikado de ceramikaĵoj uzataj en la duonkonduktaĵaj industrioj, al la produktado de sintezaj haŭtoj, al la fabrikado de sulfurtegitaj fioloj aŭ la restarigo de historiaj/malkovritaj ŝipkarenoj.
Priskribo de la procezo
Eblas konsideri tri etapojn de la liofilizado post la frosta temperaturo inter −50 °C kaj −80 °C sub malalta premo (ĉikaŭ kelkaj milibaroj) :
20070 Koichiyuko
20070 Koichiyuko estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Liofilizado
Referencoj
<References/>
20070 Koichiyuko
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Koichi Takahashi, iama direktoro de la asembleo de Hiroŝimo de la Klubo de Junaj Kosmonaŭtoj de Japanio de 1998. Lia edzino Yuko helpas lin en lia aktivo. Koichi estas Medicina Doktoro kaj Yuko estas farmaciistino.
Liofilizado
Fonto
Liofilización
Nemrut-vulkano
La Nemrut-vulkano (turke Nemrut Dağı, armene Սարակն, kurde Çiyayê Nemrud) estas 2948 metrojn alta vulkano, kiu lastfoje erpuciis en 1952. Ĝi situas en Turkio, ĉe urbo Tatvan ĉe Lago Van. La pinto de la vulkano foreksplodis dum erupcio kaj estiĝis la granda Lago Nemrut, kiu havas surfacon de cirkxaŭ 12 km². La tavola vulkano havas du kromajn lagetojn; norde la varma Ilıgöl (diametro 500m, profundo 7–8 m), oriente Küçükgöl.
La monto estis nomumita laŭ la sagaa reĝo Nimrod. La armena nomo signifas „Montofonto“.
La monto estis grava fonto de obsidiano en la neolitiko kaj en la bronza epoko.
Eanfrith
Eanfrith (n. verŝajne en 590, m. 634) estis mallonge reĝo de Bernicia, kaj eble de tuta Northumbria, Anglio.
Eanfrith estis filo de Aethelfrith kiu unue kunigis la regnojn Bernicia kaj Deira (kune konataj kiel Northumbria).
En 633 Edwin estis mortigata dum batalo kontraŭ Penda, reĝo de Mercia kiam tiu invadis Northumbria kune kun kimraj alianculoj. Sekvis iom da konfuzo. Eanfrith revenis al Bernicia kie li iĝis reĝo. Eble Deira sendependis sub Osric. Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Osric kaj Eanfrith - antaŭe kristanoj - reiĝis paganoj post kiam ili kaptis siajn tronojn.
Cadwallon ap Cadfan, kimra reĝo kaj alianĉulo de Penda, daŭre disrabis Northumbria (eble post mallonga periodo de paco kun Eanfrith). Eanfrith, akompanata de 12 batalistoj, aliris al Cadwallon por peti pacon, sed tiu komandis lian mortigon.
Poste estis tiom da hororo pro la paganiĝo de Eanfrith kaj Osric ke oni formale forviŝis iliajn regadojn kaj aldonis jaron al la regado de Oswald, kiu estis kristano, iĝis reĝo de reunigita Northumbria, kaj venkis Cadwallon.
4926 Smoktunovskij
4926 Smoktunovskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1982 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa soveta aktoro Innokentij Miĥajloviĉ Smoktunovskij (cirile: Иннокентий Михайлович Смоктуновский, 1925–1994), heroo de Socialisma Laboro en 1990.
Menzelinsk
Menzelinsk (ruse Мензелинск) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92240501.
La urbo estis fondita en jaro 1586.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 85555, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur bordo de rivero Menzela (Мензеля).
En jaro 2002 la urbo havis 16,7 mil loĝantojn.
Roy Haynes
Roy HAYNES (naskiĝis la 13-an de marto 1925 en Bostono, Masaĉuseco) estas usona ĵaz-frapinstrumentisto.
Vivo kaj verkado
Poste li estis kiel frapinstrumentisto kunulo de muzikistoj kiel Lester Young (1947–1949), Bud Powell kaj Miles Davis (1949), Charlie Parker (1949–1953), Sarah Vaughan (1954–1959), Thelonious Monk (1959–1960), Eric Dolphy (1960–1961), Stan Getz (1961–1965), de la kvaropo de John Coltrane (1963–1965), de Cannonball Adderley kaj ekde 1968 de Chick Corea (How He Sings, Now He Sobs). Poste li ankaŭ estis frapinstrumentisto ĉe Pat Metheny kaj Michel Petrucciani.
Ekde la 1960-aj jaroj Haynes ankaŭ direktis proprajn bandojn, al kiuj apartenis i.a. George Adams kaj Hannibal Marvin Peterson. En 1962 li sonregistris kun kvaropo el Roland Kirk, Henry Grimes kaj Tommy Flanagan por sia disko Out of the Afternoon por eldonejo Impulse!, al kiu li ankaŭ kontribuis proprajn komponaĵojn. Ofte li laboras ankaŭ kun junaj muzikistoj kiel Ralph Moore, Craig Handy kaj sia filo Graham Haynes.
Distingoj
En 1987 oni kandidatigis lin triope kun Chick Corea kaj Miroslav Vitouš por la premio Grammy Award kiel plej bona instrumenta ensemblo, en la sama kategorio li ricevis sekvajare kune kun McCoy Tyner, Pharoah Sanders kaj David Murray Grammy-Premion por la disko Blues for Coltrane. En 1991 honordoktorigis lin la Konservatorio Berklee en Bostono. En 1994 li ricevis la danan premion Jazzpar Prisen. La 31-an de marto 2009 la franca ministrino pri kulturo, Christine Albanel, nomumis lin kadre de la pariza ekspozicio Le Siècle Du Jazz Commandeur des Arts et Lettres.
Universitato de Kantabrio
La Universitato de Kantabrio estas publika universitato en Kantabrio (norda Hispanio). Ĝi havas du ĉefajn universitatan areojn: unu en Santandero kaj alia en Torrelavega. Ĝi havas 12913 studentojn kaj 1194 profesorojn.
Ĝi estis fondita la 18-an de aŭgusto 1972, je nomo Universitato de Santandero. Post 13 jaroj, ĝi ricevis nomon Universitato de Kantabrio. Antaŭ la fond-jaro ekzistis pluraj altlernejoj, kiuj iom post iom aliĝis al universitato. En ĝi elstaras ties universitata biblioteko.
Fakultatoj kaj altlernejoj dise en Santandero
Rilata centro
Dua koncilio de Konstantinopolo
La Dua koncilio de Konstantinopolo (Δευτέρᾱ σῠ́νοδος τῆς Κωνστᾰντῑνουπόλεως, Concilium Cōnstantīnopolītānum secundum) okazis en periodo de ok sesioj inter la 5-a de majo kaj la 2-a de junio 553, kaj ĝi estas konsiderata kiel la 5-a ekumena koncilio de la Romkatolika Eklezio kaj la Ortodoksa.
Asselstein
La monto Asselstein proksime de Annweiler am Trifels en rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße estas iom pli ol 400 alta monto en la Palatinata Arbaro, sur kiu troviĝas la rokturo Asselstein.
Dua koncilio de Konstantinopolo
Kvankam la celebrado en 451 de la Koncilio de Kalcedono supozigis la kondamnon al monofizitismo, ĉi tiu doktrino estis tre disvastigita en ampleksaj regionoj de Oriento, ĉefe en Egipto.
Asselstein
Geografia situo
La monto situas en la orienta parto de la Palatinata Arbaro ĉ. 1,7 km sude de Annweiler am Trifels, unu kilometro okcidente de ties komunumparto Bindersbach kaj unu kilometro nordoriente de la monto Rehberg (alteco 576,8 m).
Dua koncilio de Konstantinopolo
Por la imperiestro Justiniano la 1-a, la ebla skismo kiun minacis provoki la monofizitismon en la sino de la eklezio, povus okazigi la postan politikan sendependiĝon. Justiniano intencis allogi la kredantojn je monofizitismo per publikigado en 543, de edikto konata kiel "La Tri Ĉapitroj" per kiu li kondamnis la verkaĵojn de tri nestorianaj episkopoj, Teodoro de Mopsuestio, Teodoreto de Ciro kaj Ibas de Edeso kiuj sukcesis la nekondamnon al nestorianismo en la Koncilio de Kalcedono.
Asselstein
Rokturo Asselstein
La ĉ. 60 m longa kaj pli ol 10 metrojn larĝa rokrifo altas ĉe sia plej alta loko 48 metrojn. Ĝi konsistas el ŝtonoj de la suba Buntsandstein (Trifelstavoloj).
Konvencio de Unesko pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj
La Konvencio de Unesko pri la Progresigo kaj Antaŭenigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj estas deviga internacia jura ilo kaj konvencio de Unesko akceptita de de la Ĝenerala Konferenco de Unesko je la 20a de oktobro 2005, dum la 33a sesio de la Ĝenerala Konferenco de Unesko en Parizo, Francio, je la 3a ĝis 21a de oktobro 2005. La kongreso kompletigas antaŭajn establitaĵojn de Unesko inkluzive la Universalan Deklaron de Unesko pri Kultura Diverseco de 2001. "La konvencio agnoskas la rajtojn de subskribintoj agi por protekti kaj progresigi la diversecon de kulturaj esprimoj kaj elstari devigojn al subskribintoj je kaj landaj kaj internaciaj niveloj." La konvencio estas havebla en ses aŭtoritataj tekstoj: arabe, ĉine, angle, france, ruse, kaj hispane.
Fossé (Ardennes)
Fossé estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Konvencio de Unesko pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj
Klarigo
La Konvencio pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj estas antaŭirinto de sep konvencioj de Unesko kiuj traktas la kvar kernaj areoj de kreema diverseco: kultura kaj natura heredaĵo, movebla kultura havaĵo, nemateriala kultura heredaĵo, kaj nuntempa kreemo. Ĉi tiuj sep konvencioj de Unesko inkluzivas la Konvencion pri Universala Kopirajto (1952, reviziite je 1971), la Konvencion pri la Protekto de Kulturaj Havaĵoj Kaze de Armila Konflikto (1954/1999), la Konvencion pri la Rimedoj por Malpermesi kaj Eviti la Kontraŭleĝan Importadon, Eksportadon, kaj Transdonadon de Posedo de Kulturaj Havaĵoj (1970), la Konvencion pri la Proktekto de Mondaj Kulturaj kaj Naturaj Heredaĵoj (1972), la Konvencion pri la Protekto de Submaraj Kulturaj Heredaĵoj (1972), la Konvencion pri la Sekurigo de Nematerialaj Kulturaj Heredaĵoj (2003), kaj la Konvencion pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj (2005).
La Konvencio pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj traktas specifajn artikolojn en la Universala Deklaro pri Kultura Diverseco de Unesko, Artikoloj 8 ĝis 11. Ĉi tiuj artikoloj klarigas tri aferojn. Unue, la interrilaton ke identeco havas kun kulturaj varoj kaj servoj, kiujn valorojn kaj signifon oni ne konsideru kiel ekonomiaj varoj. Due, la ŝtatoj havas la respondecon protekti kaj progresigi la "diversecon de kulturaj esprimoj kaj sekurigi la liberan fluon de ideoj kaj verkaĵoj". Trie, necesas internacia kunlaboro.
La Konvencio estas leĝe deviga internacia interkonsento kiu certigas, ke artistoj, kulturaj profesiuloj, praktikistoj, kaj civitanoj tutmonde povas krei, produkti, disdoni, kaj ĝui multajn kulturajn varojn, servojn, kaj agadojn, inkluzive siajn proprajn. Kulturaj esprimoj okaziĝas per agadoj, varoj, kaj servoj, kiuj rezultas je ekonomia kaj kultura eco. Pro ĉi tiu duflankeco, oni ne povas konsideri kulturajn esprimojn nur komercaĵoj.
PIR
La vorto havas plurajn signifojn:
Konvencio de Unesko pri la Protekto kaj Progresigo de la Diverseco de Kulturaj Esprimoj
Klarigo
La ĉefa celo de la konvencio estas plifortigi la kreadon, produktadon, disdonadon, haveblecon, kaj ĝuadon de kulturaj esprimoj elsenditaj per kulturaj agadoj, varoj, kaj servoj, kun forta fokuso al disvolviĝantaj landoj. La progresigo de dialogo kaj kreemo de kultura diverseco estas necesa parto de la celo atingi pacon kaj daŭrigeblan disvolviĝon. La konvencio akceptiĝis responde al "kreskanta premo al landoj, ke ili rezignu sian rajton efektivigi kulturajn politikojn kaj inkluzivi ĉiujn kulturajn aferojn dum duskutoj pri internaciaj komercaj interkonsentoj." "La internacia komunumo signalis la urĝecon efektivigi internacian leĝon, kiu agnoskas la apartan naturon de kulturaj varoj, servoj kaj agadoj kiel ilojn de identeco, valoroj, kaj signifo, kaj ke kvankam kulturaj varoj, servoj, kaj agadoj havas gravan ekonomian valoron, ili ne estas nur komercaĵoj aŭ konsumataj varoj kiujn oni povas trakti kiel komercaĵojn."
Historio
Ekde la finaj 1980aj jaroj, pli kaj pli da landoj zorgis, ke "la multiĝo de komercaj interkonsentoj progresigantaj absolutan merkatan liberaligon ege pliigis la minacon kontraŭ kulturindustrio. Landoj, kiuj deziras reteni sian rajton efektivigi kulturajn politikojn, riskis alflankiĝon kaj ne povi daŭrigi sian pozicion." Civila socio havis gravan rolon en la akceptiĝon de la konvencio de 2005. La Koalicio por Kultura Diverseco estis unu el la plej aktivaj organizaĵoj de civila socio en la debatoj kaj poste en la ratifa procedo de la konvencio. La organizajo ankaŭ laboris kune kun la registaroj de Kebekio kaj Kanado por prepari por la efektivigo de la konvencio.
Civila socio havis gravan rolon en la akceptiĝon de la konvencio de 2005. La Koalicio por Kultura Diverseco estis unu el la plej aktivaj organizaĵoj de civila socio en la debatoj kaj poste en la ratifa procedo de la konvencio. La organizajo ankaŭ laboris kune kun la registaroj de Kebekio kaj Kanado por prepari por la efektivigo de la konvencio.
Por fariĝi subskribanto de la konvencio, membroŝtatoj de Unesko devas sekvi la tradician procedon: submeti la ilon de ratifiko, akcepti, aprobi aŭ aliĝi kun la Ĝenerala Direktoro de Unesko. Invititaj nemembraj ŝtatoj kaj regionaj ekonomiaj integrigaj organizaĵoj ankaŭ povas konsenti al la konvencio. La konvencio efektiviĝis je la 18a de marto 2007 post kiam ratifikis ĝin 30 ŝtatoj.
Stockum (Sundern)
Stockum estas urboparto de la germana komunumo Sundern (Sauerland), federacia lando Nordrejn-Vestfalio, kaj havis 2128 loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
En la urboparto Stockum estas strato nomata "Esperantostraße".
Vidu ankaŭ
Josef König
Baldassare Peruzzi
Baldassare Tommaso Peruzzi (7a de Marto 1481 – 6a de Januaro 1536) estis itala arkitekto kaj pentristo, naskiĝinta en malgranda urbeto ĉe Sieno (en Ancaiano, ero de Sovicille) kaj mortis en Romo. Li laboris dum multaj jaroj kun Bramante, Rafaelo, kaj poste kun Sangallo, dum la starigo de la nova Baziliko Sankta Petro. Li revenis al sia naskiĝloka Sieno, post la Disrabado de Romo (1527), kie li estis dungita kiel arkitekto por la tiea Respubliko. Por Sienanoj li konstruis novajn fortikaĵojn por la urbo kaj desegnis (kvankam li mem ne konstruis) rimarkindan akvobaraĵon sur la rivero Bruna ĉe Giuncarico. Ŝajne li reen translokiĝis al Romo porĉiame ĉirkaŭ 1535.
Ankaŭ lia filo Giovanni Sallustio estis arkitekto. Alia filo, Onorio, lernis pentrarton el sia patro, poste iĝis Dominikana pastro en la konvento Santa Maria Sopra Minerva en Romo. Li poste ĉesis pentri ĝis riceni komision de San Romano de Lucca por pentri la orgenajn pordojn de la preĝejo.
Fama verko de Peruzzi estas la freskoj de Villa Chigi en Romo, nune konata kiel Villa Farnesina, en kies Sala delle Prospettive Peruzzi revivigis la perspektivajn skemojn de Melozzo da Forli kaj Mantegna, eble sub la influo de ambaŭ. Estas verko de Peruzzi ankaŭ mozaika plafono por la Baziliko Sankta Kruco en Jerusalemo, en Romo; la mozaiko priskribas la Savinton. Aliaj pentrajoĵ atribuitaj al li troviĝas en Sant'Onofrio kaj en San Pietro in Montorio. Peruzzi plialtigis la kvaliton de siaj verkoj pere de praktiko kaj tempopaso, kio evidentas ekzemple en la "Madono kun Sanktuloj" en Santa Maria della Pace, Romo, kaj en la fresko de Aŭgusto kaj la Tiburtina Sibilo en Santa Maria in Portico a Fontegiusta en Sieno.
Lia fina arkitektura majstroverko, nome Palaco Massimo alle Colonne (1535) situa en la aktuala Corso Vittorio Emanuele, estas bone konata pro sia kurba fasado, ingenia planado, kaj arkitekture kaj riĉa interno. La eksteraj detaloj montras stilon el Manierismo.
Kremsmünster
Setlita en 777, ĝi estas hejmo de la Abatejo Kremsmünster.
Historio
La Abatejo estis fondita en 777 fare de la duko Tasilo la 3-a de Bavario kaj estas unu el la plej malnovaj abatejoj de centra Eŭropo. El vizitinda glaciepoka teraso super la urbo, ĝi dominas la tuton de la Krems valo. La monakoj (Ordeno de Sankta Benedikto), estris faman gimnazion kiu ekzistis el 1549, kaj astronomian kaj geofizikan observatorion ("Matematika turo"). La Unua Slovaka Respubliko ĉesis ekzisti tie kiam la ekzilita slovaka registaro kapitulacis al la generalo Walton Walker kiu estris la 20-an korpuson de la 3-a usona armeo la 8-an de majo 1945.
Resistência Galega
Resistência Galega (esperante Galega Rezistado) estas termino uzata de diversaj grupoj organizitaj kadre de la batalo por la sendependiĝo de Galegio, konsiderataj daŭrigantoj de aliaj armitaj grupoj strebantaj por la sendependiĝo de Galegio, kiel Revoluciista Armita Batalo, Armita Galega Ligo aŭ la Gerilana Armeo de la Libera Galega Popolo. La termino naskiĝis en 2005 per la apero en la Interreto de la Manifesto de la Galega Rezistado , kiu komencis iliajn atakojn, fundamente kontraŭ hispanaj politikaj partioj, bankaj entreprenoj kaj hispana armeo. Ekde ĝia kreo estas arestitaj pluraj aktivistoj.
Ferenc Baracsi
Ferenc Baracsi [baraĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baracsi Ferenc estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Ferenc Baracsi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Baracsi akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1948. Li komencis sian aktoran karieron en Gaja Teatro, poste li estis membro en pluraj teatrejoj (Nacia Teatro (Miskolc) (1949), Teatro de Kecskemét (1958–1960, 1962–1965), Nacia Teatro (Szeged) (1961), Nacia Teatro (Pécs) (1965-1971)). Ekde 1983 li ricevas rolojn en Teatro Hevesi Sándor. Li havis rolojn ankaŭ en filmoj.
4052 Crovisier
4052 Crovisier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Jacques Crovisier, de la observatorio de Parizo en Meudon.
PIS
La vorto havas plurajn signifojn:
Ĝajnaj Agamoj
Agama (esperantigeble kiel agamoj) estas originalaj tekstoj de ĝajnismo bazitaj sur la diskurso de la tirthankara-oj. La diskurson liverita en samavasarana (dia predikada halo) ili vokas Śhrut Jnāna. Ĝi konsistas el dek unu anga-oj kaj dek kvar purva-oj. La diskurson registris Ganadhara (ĉefaj disĉiploj) kaj ĝi estas kunmetita el dek du anga-oj (departementoj). Oni ĝenerale reprezentas ĝin kiel arbon kun dek du branĉoj. Tio ĉi formas la bazon de la Jaina Agamoj aŭ kanonoj. La ĝajnoj kredas, ke tiuj venis de Rishabhanatha, la unua tirthankara.
La plej fruajn konatajn versiojn de ĝajnaj Agamoj oni skribis en Ardhamagadha Prakrito. Agama estas Sanskrita vorto kiu signifas la 'venon' de doktrinaro per dissendo tra sinsekvaj aŭtoritataj instruistoj.
Historio
Gautamasvami laŭdire kompilis la plej sanktan kanonajn tekstojn konsistantajn el dek du partoj, ankaŭ nomataj dek unu Anga-oj kaj dek kvar Pūrva-oj, pro tio ke la dekdua Anga konsistas el la dek kvar Pūrva-oj. La ĝajnoj diras, ke tiuj tekstoj enhavis la plej ampleksan kaj precizan priskribon de ĉiu lernaĵo kiun scii oni bezonas. La scion en tiuj tekstoj transdonis buŝe la instruistoj al siaj disĉiplaj sanktuloj.
Digambara sekto de ĝajnismo asertas, ke la Agamoj estis perditaj dum la sama malsatego kiel la purva-oj. Laŭ la Digambaroj, Āchārya Bhutabali estis la lasta asketo kiu havis partan scion de la originala kanono. Poste, kelkaj kleraj Āchārya-oj komencis restarigi, kompili kaj skribi la instruadojn de Sinjoro Mahavira, kiuj estis la temo de Agamoj. Sub la gvido fare de Āchārya Dharasen, en la unua jarcento p. K., du Āchārya-oj, Āchārya Pushpadant kaj Āchārya Bhutabali, tiujn instruadojn skribis. La du Āchārya-oj skribis, sur palmaj folioj, Ṣṭkhaṅḍāgama- inter la plej malnovaj konataj Digambara-ĝajnaj tekstoj. Tio okazis ĉirkaŭe 683 jarojn post la nirvana de Mahavira.
Laŭ kelkaj aŭtoroj oni kunmetis la ĝajnajn Agamojn komence de la 6-a jarcento a. K., laŭ la notita Hindologiisto Hermann Jacobi oni kunmetis la ĝajnan siddhanta-n iam ĉirkaŭ la fino de la 4-a aŭ la komenco de la 3-a jarcento a. K. La ĝenerala interkonsento inter okcidentaj scienculoj, kiel Ian Whicher kaj David Carpenter, estas ke la plej fruaj partoj de ĝajna siddhanta estis kunmetitaj ĉirkaŭ la 4-a aŭ 3-a jarcento a. K. Tio ĉi povas malsekvi ĝajnan tradicion laŭ kiu la agaman literaturon kaj la Purva-ojn pasis po unu kapo de la ordo al siaj disĉiploj dum ĉirkaŭ 170 jaroj post la nirvana de Mahavira. Tamen, kun tempo, malfaciliĝis memori la tutan ĝajnan literaturon. En la 3-a jarcento a. K., Ĉandragupto Maŭrjo estis la reganto de Magadho kaj Bhadrabahu, (la lasta konanto kompletajn ĝajnajn agamojn) estis la kapo de ĝajna komunumo. Antaŭvidante je 12 jaroj longan malsategon, Bhadrabahu iris suden al Karnatako kun siaj adeptoj kaj Sthulabhadra, alia ĝajna monaĥo restis hejme. Dum tiu tempo la scio de la doktrino perdiĝis. Konsilion oni formis en Pataliputra : la adeptoj de Sthulbhadra dek unu tekstojn nomatajn Anga-oj kompilis kaj la restaĵon de la dek kvar purva-oj skribis en dekdua Anga, Ditthivaya. Pro la dek du jaroj de malsatego tre malfacilis por la ĝajnaj asketoj konservi la tutan kanonan literaturon. La Purva-oj aŭ la antikvaj tekstoj estis jam forgesitaj kaj perditaj post la malsatego. Laŭ Svetambara tradicio, la agamojn oni kolektis laŭ la kolektiva memoro de la asketoj en la unua konsilio de Pataliputra sub la intendantado de Sthulibhadra proksimume inter la jaroj 463 kaj 367 a. K.
Anga-oj
La scio de Shruta-Jnana (do tiu liverita fare de la tirtankaroj en la "dia predikada halo"), povas esti pri aferoj en la Anga-oj (Membroj aŭ ĝajnaj sanktaj libroj), aŭ pri aferoj ekster la Anga-oj.
La Agamoj estis kunmetitaj el la sekvantaj kvardek ses tekstoj:
Ĝajna literaturo
La digambara sekto asertas ke la originalaj agamoj perdiĝis kaj koneblas nur unu anga. La plej aŭtoritata ĝajna teksto, akceptata kaj de Digambara kaj Svetambera estas Tattvartha Sutra. Ĝi estas la unua ĝajna sankta libro skribita en Sanskrito. Alia Sanskrita ĝajna literaturo inkluzivas śrāvakācāra-ojn kiel la Ratnakaranda śrāvakācāra.
Digambaroj grupigas tekstojn laŭ kvar literaturaj kategorioj nomataj 'ekspozicioj' (anuyoga). La 'unua' (prathma) ekspozicio enhavas Digambarajn versiojn de la Universala Historio; la 'kalkula' (karana) ekspozicio enhavas laborojn pri kosmologio; la 'konduta' (charana) ekspozicio inkluzivas tekstojn pri konvena konduto por monaĥoj kaj laikaj homoj.
Lingvoj de Agamoj
La ĝajna literaturo inkluzivas kaj religiajn tekstojn kaj librojn pri ĝenerale laikaj temoj kiel sciencoj, historio kaj gramatiko. La ĝajnoj uzis plurajn lingvojn dum malsamaj tempoj kaj en malsamaj regionoj de Bharato. Kiel dirite ĉi-supre, la plej fruajn konatajn versiojn de ĝajnaj Agamoj oni skribis Prakrite.
Graveco
Por ĝajnoj, iliaj sanktaj libroj reprezentas la ekzaktajn vortojn de Mahāvīra kaj de ties antaŭloj nur tiusence, ke la Agamo estas serio de senkomencaj, senfinaj kaj fiksaj veroj, tradicio sen ajna deveno, homa aŭ dia, kiu en ĉi tiu monda epoko estis transdonita tra Sudharman, la lasta supervivinta disĉiplo de Mahavira.
Metila fenilbuterato
Metila fenilbuterato aŭ C11H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilbuterata acido kaj metanolo. Metila fenilbuterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila fenilbuterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila fenilbuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Karl Seitz
Karl SEITZ (naskiĝinta la 4-an de septembro 1869 en Vieno, mortinta samloke la 3-an de februaro 1950) estis aŭstra politikisto.
8096 Émilezola
8096 Émilezola estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Karl Seitz
Grava politikisto dum la unua respublika tempo de ŝrumpita Aŭstrujo
La instruisto kaj membro de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio estis de 1901-18 deputito en la Reichsrat, la parlamento de Cislajtio.
Post la kolapso de Aŭstrio-Hungario en oktobro 1918 li estis ĝis februaro 1919 unu el tri samrajtaj prezidantoj de la provisora Nacia Konsilio. De februaro 1919 ĝis decembro 1920 li fariĝis ĉefprezidanto de la konstituanta nacia konsilio kaj tiel kvazaŭ ŝtatestro. De 1919-34 li estis partiestro. Kiel urbestro de Vieno (1923-34) li instigis la konstruon de socialaj loĝejoj kaj pligrandigis la prizorgadon por malriĉuloj.
Prosečnice
Prosečnice situas en katastra teritorio Krhanice kun areo 13,47 km².
Karl Seitz
Malŝato fare de du flankoj
En 1934 li estis arestita fare de la registaro de Engelbert Dollfuß. Pro liaj koneksoj al germanaj rezistadgrupoj dum la Dua mondmilito (ekz. ĉirkaŭ C.F. Goerdeler, W. Leuschner, J. Kaiser) ankaŭ la nazioj malliberigis lin en 1944 kaj transportis lin eĉ al la koncentrejo de Ravensbrück.
Prosečnice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1497.
Karl Seitz
Rolo dum la Dua Respubliko
Post la restarigo de la Respubliko Aŭstrio li estis ekde 1945 deputito de la Nacia Konsilio kaj honora prezidanto de la partio SPÖ.
Prosečnice
Ekonomio kaj transporto
Krom la fervoja haltejo de Posazava pacifiko la vilaĝo estas interesa pro tio, ke ĉi tie ekde la jaro 1922 troviĝis specialigita sanatorio por kuracado de tuberkulozo kaj respiraj malsanoj. En la periodo de la 2-a mondmilito en la objekto de sanatorio troviĝis komandantejo de SS lernejo por blenditaj grenadistoj. Nuntempe la areo servas kiel privata san-sociala resorto.
En ĉirkaŭaĵo de Prosečnice kaj en la proksima Krhanice troviĝas ankaŭ vico da ŝtonminejoj por minado de granito.
Nerpio
Nerpio [NERpjo] estas municipio en la Provinco Albaceto, Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kun areo de 435,78 km². Ĝi apartenas al la komarko Sierra del Segura en la sudokcidento de la provinco. Estas je 1 080 msm kaj je 156 km de Albacete (tra Elche de la Sierra kaj Ayna) kaj je 189 km tra Venta del Olivo, kaj pli rapide ĉar parte laŭ aŭtoŝoseo. Nerpio havas 1 191 loĝantojn (2019) kun denseco de nur 2,93.