cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monumento de Libereco (Rigo)
Priskribo
Fronte de la monumento videblas pluraj grupoj da skulptaĵoj. La grupo "Laboro" bildigas fiŝiston, metiiston kaj meze de ili farmiston, kiu tenas falĉilon dekoraciitan de kverko-folioj kaj glanoj por simboli virecon. La grupo "Gardistoj de la Patrujo" prezentas malnovan latvan militiston, kiu fiere staras inter du surgenuiĝantaj modernaj soldatoj.
Inter tiuj du grupoj troviĝas sur unu el la travertinaj blokoj la moto elpensita de la latva verkisto Kārlis Skalbe: "Por Patrujo kaj Libereco" (latve: Tēvzemei un Brīvībai). La flankoj de la travertinaj blokoj entenas du bareliefojn: la grupo "1905" (latve: 1905.gads) rilatas al la rusia revolucio de 1905, dum la grupo titolita "La Batalo kontraŭ la Bermontianoj sur la Fera Ponto" (latve: Cīņa pret bermontiešiem uz Dzelzs tilta) bildigas gravegan batalon en Rigo kontraŭ la soldatoj de la generalo Bermondt, dum la latva milito de sendependeco. Malantaŭ la monumento cetere videblas du aliaj skulptaj grupoj: "Familio" (latve: Ģimene), kiu prezentas patrinon meze de ŝiaj du infanoj, kaj "Scienculoj" (latve: Gara darbinieki). Sur la ruĝa granita bazo staras alia rektangula bloko, 6 metrojn alta kaj 7,5 metrojn longa, kiun ĉirkaŭas kvar skulptaj grupoj el griza granito: "Latvio" (latve: Latvija), "Lāčplēsis" (folklora latva heroo), "Vaidelotis" (balta, pagana pastro) kaj "Katenrompantoj" (latve: Važu rāvēji), kiu bildigas tri katenitajn virojn provante rompi iliajn ĉenojn.
La plej supra bloko estas ankaŭ la soklo de la 19 metrojn alta, monolita kolono el travertino, kiu elstaras la monumenton. La flankoj de la kolono estas proksimume 3 metrojn longa je ĝia bazo. Antaŭe kaj malantaŭe, du rektaj linioj el vitro trairas la mezon de la kolono. La kolono subtenas kupran, alegorian statuon de Libereco. Ĝi altas 9 metrojn kaj havas la aspekton de virino, kiu levas tri origitajn steletojn, tiel simbolante tri konstituciajn regionojn de Latvio: Vidzeme, Latgale kaj Kurlando. La tuta monumento estis konstruita ĉirkaŭ framo el ŝtalbetono, kaj estis malnovtempe kunligita per ŝtalaj kaj bronzaj kabloj aŭ per mortero. Kelkaj el la originalaj materialoj estis tamen anstataŭitaj de poliuretano dum la renovigo.
Situo
La monumento troviĝas centre de Rigo, ĉe la "Bulvardo de Libereco" (Brīvības bulvāris), proksime al la plej malnova kvartalo de la urbo. En 1990 piedirantiĝis la sekcio de la strato ĉirkaŭ la monumento, inter la bulvardoj Rainis kaj Aspazija, tiel kreante placon. Sur la placo troviĝas ponto super la kanalo de la urbo, kiu antaŭe formis parton de la rigaj fortikaĵoj (la ĉirkaŭmurojn oni detruis dum la 19-a jarcento por konstrui modernan distrikton kun bulvardoj). La kanalo estas 3,2-kilometrojn longa kaj estas ĉirkaŭita de parko duone de sia kurso. La teramasoj, kiuj rezultis el la detruado de la fortikaĵoj, estis arigitaj ene de la parko, kaj hodiaŭ formas artefaritan monteton kun akvofaloj norde de la monumento. En la bulvarda distrikto, oriente de la parko, troviĝas pluraj ambasadejoj kaj aliaj oficialaj konstruaĵoj. La institucioj plej proksimaj al la Monumento de Libereco estas la germana kaj la franca ambasadejoj, la Universitato de Latvio kaj ŝtatgimnazio.
En la parko kaj sude de la monumento situas la Nacia Operejo, kun ĝia florĝardeno kaj fronta fontano. Ĉe la okcidenta parto de la placo, apud la malnova kvartalo, estas malgranda kafejo kaj la horloĝo Laima. La horloĝo estis instalita en 1924, kaj en 1936 ĝi subtenis reklamon pri dolĉaĵoj por la latva brando "Laima", el kiu ĝi akiris sian nomon. La horloĝo estas populara kunvenigpunkto.
Konstruado
La ideo konstrui monumenton por memorfesti la mortintajn soldatojn de la latva milito de sendependeco unue aperis en la fruaj 1920-aj jaroj. La 27-an de julio 1922 ordonis la ĉefministro de Latvio Zigfrīds Anna Meierovics, ke oni ellaboru regularon por konkurso rilate al la desegnado de "memorkolono". La gajnanto de la konkurso estis projekto, kiu proponis 27 metrojn altan kolonon, kun skulptaĵoj pri la oficialaj simboloj de Latvio kaj bareliefoj bildigante Krišjānis Barons kaj Atis Kronvalds. Sed ĝi estis finfine reĵetita pro la protestado de 57 artistoj. En oktobro 1923, oni anoncis novan konkurson kaj uzis por la unua fojo la esprimon "Monumento de Libereco". La konkurado finiĝis kun du gajnantoj: fina konkurso inter la du lastaj konkurenculoj estis okazonta en marto, el kio nenio rezultis pro malkonsento inter la juĝantaro.
La lasta konkurso estis finfine anoncita en oktobro 1929. La gajnanto estis la desegnaĵo "Brilu kiel stelo!" (latve: Mirdzi kā zvaigzne!), elpensita de la skulptisto Kārlis Zāle, kiu jam montriĝis sukcesa okaze de la antaŭaj konkursoj. Post malgravaj korektoj fare de la kreinto kaj de la superkontrolanta arkitekto Ernests Štālbergs, konstruado ekis la 18-an de novembro 1931. Financita de privataj donacoj, la monumento estis starigita antaŭ la enirejo de la malnova kvartalo kaj sur la sama loko, kie malnovtempe staris la bronza, surĉevala statuo de la rusa imperiestro Petro la Granda. La monumento estis malkaŝita kaj inaŭgurita en 1935. Oni tiam taksis, ke la kvarjara konstruado necesigis 308 000 laborhorojn nur por prilabori la ŝtonajn materialojn: se nur unu homo plenumus tian taskon, eĉ kun la helpo de la plej modernaj iloj de tiu epoko, li bezonus 130 jarojn. La entuta pezo de la uzitaj materialoj estis proksimume 2 500 tunoj: se transportita fervoje, tia kvanto necesigus ĉirkaŭ 200 vagonojn.
Renovigo
La monumenton endanĝerigas klimato (kiu difektas ĝin per frosto kaj pluvo), sed ankaŭ aermalpurigo. Kvankam la areo ĉirkaŭ la monumento piedirantiĝis en 1990, ankoraŭ ekzistas proksime al ĝi tri stratoj kun grava trafiko. Oni mezuris altajn procentojn de nitrogena dioksido kaj sulfura dioksido apud la monumento: kombinadante al akvo, tiuj du elementoj kaŭzas korodadon de la materialoj de la konstruaĵo. Akvo cetere kreis krakaĵojn ĉe la ŝtalbetona kerno, kaj rustigis la ŝtalajn elementojn kaj kablojn de la monumento. La konstanta vibrado generita de vigla trafiko ne helpas la aferon.
Travertino, kiu estas pora materialo, iom post iom disfalis, kaj la poroj progrese pleniĝis je fulgo kaj partikuloj da sablo: tiel la blokoj nigriĝis, kaj ekgastigis etajn organismojn, precipe muskojn kaj likenon. La metalaj elementoj de la konstruaĵo plie makulis la ŝtonojn. Neregula prizorgado de la monumento kaj maloportunaj renovigoj ankaŭ kontribuis al la difektado de la Monumento de Libereco. Por preventi pliajn damaĝojn, kelkaj el la kabloj estis anstataŭitaj de poliuretano, kaj oni surmetis akvoforpelantojn sur la fasadoj dum la renovigo de 2001. Estis tiam taksita, ke ĝenerala revizio de la monumento estis farenda almenaŭ ĉiudujare.
La monumento estis renovigita dufoje dum la soveta periodo: unue en 1962, kaj due en 1980 kaj 1981. Konforme al la antaŭe ekzistanta kutimo, ĉiuj renovigoj kaj prizorgadoj post la sendependiĝo de Latvio restis parte financitaj de privataj donacoj. La Monumento de Libereco spertis gravan renovigon inter 1998 kaj 2001. Dum tiu renovigo, la statuo de Libereco kaj ĝiaj steletoj estis poluritaj, renovigitaj kaj denove origitaj. La monumento oficiale re-malfermiĝis la 24-an de julio 2001. La ŝtuparo, la kolono kaj la interno de la monumento estis renovigitaj, dum la ŝtonoj estis purigitaj kaj denove enmasonigitaj. Kvankam la renovigantoj tiam asertis, ke la monumento kapablus travivi unu jarcenton sen alia grava renovigo, oni malkovris post kelkaj jaroj, ke la origo de la steletoj estis difektitaj pro la teknikoj uzitaj dum la renovigo. La steletoj estis denove renovigitaj en 2006, sed tion oni faris tiel haste, ke la kvalito de la laboro laŭdire montriĝas dubinda.
Honorgardistaro
Honorgardistaro konstante restis ĉe la monumento ekde ĝia malkaŝo (en 1935) ĝis 1940, kiam Sovetunio aneksis Latvion. La gardistaro de la monumento oficiale reaktiviĝis la 11-an de novembro 1992. La gardoj estas soldatoj, kiuj apartenas al la Honorgarda Roto el la Estrareja Bataliono de la armeo de Latvio (latve: Nacionālo Bruņoto spēku Štāba bataljona Goda sardzes rota). La gardistaro devas ĉiam resti ĉe la monumento, escepte se la vetero multege malboniĝas aŭ se la temperaturo iĝas sub -10 °c aŭ super 25 °c. La gardistaro funkciadas per ĉiusemajna substituo de du gardgrupoj: ĉiu grupo entenas tri aŭ kvar parojn da gardoj, kiuj anstataŭas unu la alian je ĉiu horo dum ceremonio estrita de la gardestro. Krom la honorgardoj estas ankaŭ ĉiam almenaŭ du aliaj gardoj, kiuj protektas la honorgardojn.
Teorie, la gardistaro ŝanĝiĝas je ĉiu horo inter la 9-a matene kaj la 6-a posttagmeze. Post unuhora servo, la gardoj ĝuas duhoran liberan tempon kaj povas ripozi en la ĉambroj, kiujn ili disponas en la ministrejo pri defendo. Depost septembro 2004, la gardoj cetere plenumas patrolon je ĉiu duonhoro dum sia servo: ili ekmarŝas el la bazo de la monumento, dufoje laŭiras ĉiujn flankojn kaj tiam revenas al sia origanala pozicio. Laŭ regularo, la gardoj plie devas esti almenaŭ 1.82 metron altaj kaj bonsanaj pro tio, ke ili devas stari tute senmove dum unu duonhoro.
Historia signifo
Post la fino de la Dua mondmilito, ekzistis planoj koncerne la detruadon de la monumento: restas tamen malmultaj dokumentoj atestante pri tio por la historiistoj, kiuj do precipe turnas sin al parolaj atestadoj. La 29-an de septembro 1949 (kvankam la afero estis onidire jam diskutita ekde 1944), la Konsilio de la Popolkomisaroj de la Latva Soveta Socialista Respubliko (aŭ Latva SSR) proponis la restarigon de la statuo de la rusa imperiestro Petro la Granda. Kvankam la konsilio ne laŭvorte apogis la detruadon de la Monumento de Libereco, la nura ebla solvo por remeti la statuon sur ĝian originalan lokon implicis ĝuste tian detruadon. La rezulto de la debato ne estis registrita, sed ĉar la monumento ankoraŭ staras, la propono estis supozeble reĵetita. La soveta skulptistino Vera Muĥina, eksa studentino de Kārlis Zāle kaj kreinto de la fama monumenta skulptaĵo Laboristo kaj Kolĥoza Virino, eble helpis savi la monumenton, kvankam ekzistas neniu dokumento atestante pri tio. Laŭ sia filo, ŝi ja ĉeestis kunvenigon, dum kiu la destino de la monumento estis priparolita, kaj opiniis, ke la monumento estis arte altvalora. Ŝi plie laŭdire timis, ke ĝia detruado eble vundus la plej sanktegajn sentojn de la latva popolo.
Spite al la klopodoj de la soveta registaro, kunveniĝis ĉe la monumento proksimume kvin mil homoj la 14-an de junio 1987 por memorfesti la viktimojn de sovetaj deportadoj per la depono de floroj. Tiu okazaĵo estis organizita de la homrajta grupo Helsinko-86: por la unua fojo ekde la soveta aneksado okazis tia florceremonio, ĉar la soveta registaro principe malpermesis tian agmanieron. Kiel respondo, Sovetunio iniciatis biciklan kuradon ĉe la monumento samtempe kiel la planita ceremonio. Helsinko-86 poste organizis novan florceremonion la 23-an de aŭgusto 1987, por rememorigi la 48-an datrevenon de la embarasa pakto Molotov-Ribbentrop inter Sovetunio kaj Nazia Germanio: akvoŝprucado estis tiam uzita por dispeli la homamason. La movado por latva sendependiĝo tamen plugrandiĝis kaj sukcese, plurfoje kunvenigis pli ol 500 000 partoprenantoj (tio estas unu kvarono de la latva loĝantaro). Tri jarojn poste, la 4-an de majo 1990, la nova sendependeco de Latvio estis proklamita.
Depost la re-sendependiĝo de Latvio, la monumento fariĝis grava kunvenigpunkto rilate al tre variaj okazaĵoj. Unu el ili, la 16-a de marto, kaŭzis tensan debaton, ĉar tiu memortago celas celebri la latvan legion de la Waffen-SS, kiu batalis kontraŭ Sovetunio dum la Dua mondmilito. Tiu dato estis unue festita de ekzilitaj latvoj, antaŭ ol atingi Latvion en 1990: ĝi eĉ nedaŭre fariĝis oficiala memortago ekde 1998 ĝis 2000. En 1998, pri tiu okazaĵo tre atenteme interesiĝis eksterlandaj masmedioj, kaj la sekvan jaron kondamnis Rusio tiun memortagon kiel glorigon de naziismo. La afero rapide aliformiĝis en konflikton inter dekstraj kaj maldekstraj politikistoj kaj montriĝis tiel akra, ke ĝi minacis nacian stabilecon.
La latva registaro provis variajn rimedojn por mildigi la krizon kaj denove kontroli la situacion: en 2006, la registaro malpermesis la okazaĵojn planitajn de pluraj ekstremdekstraj organizaĵoj, kaj plie ĉirkaŭkradis la monumenton, oficiale pro renovigo (laŭ la urba konsilio de Rigo). La monumento estis ja renovigita en 2006, sed oni poste dubis pri tiu deklaro, ĉar la kradita areo estis multe pli larĝa ol bezonata por la renovigo, kaj ĉar la vetero ŝajne ne taŭgis por renoviglaboro. La registaro estis do kritikita de la latva gazetaro pro tio, ke ĝi ŝajne ne kapablis garantii samtempe kaj publikan sekurecon kaj politikan liberecon. La ceremonioj plie okazis spite al la malpermeso. La 23-an de novembro 2006 estis deklarita ne laŭkonstitucia la leĝo, kiu imponis oficialan aprobon por ĉiuj publikaj kunveniĝoj. Dum la sekva kunveniĝo uzadis la registaro multajn policistojn por gardi la ĉirkaŭaĵon de la monumento, kaj la okazaĵo restis sufiĉe kvieta.
Jorge Carlos Mosonyi
Jorge Carlos MOSONYI (naskiĝis en Hungario je la 7-a de februaro 1947, mortis la en Venezuelo) estis venezuela esperantisto.
Li transloĝiĝis al Venezuelo kiel infaneto. Li memlernis esperanton en 1973 kaj de tiam li estis membro de Venezuela Esperanto-Asocio. Li partoprenis plurfoje en prelegoj pri Esperanto kaj estis multfoje prezidanto de VEA, ankaŭ ĝis sia morto en 2009.
Wolverine
James Howlett plej konata kiel Wolverine, estas fikcia superheroo de Marvel Comics, ano de X-Men kaj eventuale, parto de La Venĝantoj. Liaj karakterizaĵoj estas ke li havas kuracigan faktoron ekstreme pliigita kune kun skeleto kovrita de Adamantium (nedetruebla fikcia metalo) kaj lia nesuperebla flarsenco, igante lin perfekta batalanto. Lia unua apero okazis kadre de la paĝoj de la samnoma numero 180 de la komikso La Nekredebla Hulk, en oktobro 1974, kvankam la formala prezento estis en la sekva numero (numero 181, novembro 1974).
Jorge Carlos Mosonyi
Ankaŭ estis kiel lia frato (Esteban Emilio Mosonyi) profesoro de la Centra Universitato de Venezuelo (Universidad Central de Venezuela). Li tradukis multajn fabelojn de indiĝenaj venezuelaj popoloj kaj laboris dum multaj jaroj pri indiĝenaj lingvoj en Venezuelo.
Je la 26-a de aŭgusto 2009, je la 10-a posttagmeze Mosonyi mortis pro motorciklobato kaj lasis Venezuelan Esperanto-Asocion sen prezidanto kaj ĉefkorektisto de Venezuela Stelo. Ĝuste en la sama monato la publika eldonejo El Perro y la Rana donis al li, kiel prezidanto de la Asocio, parton de la eldono de "elektitaj verkaĵoj de Simon Bolivar", tiu kolekto estas la unua libro dulingva kun tekstoj de la "Liberiginto de Venezuelo". Tiu libro estis farita de Jorge Mosonyi, Andres Turrisi kaj Esteban Emilio Mosonyi.
Wolverine
Wolverine estas aktiva ano de X-Men, La Venĝantoj kaj X-Forto.Krome, li ofte aperas kiel invitito en aliaj komiksoj de Marvel. En 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, la komiksoj en kiuj li aperis, estis inter la plej venditaj en la historio de la eldonejo Marvel Comics. Ĝi estis kreita de Len Wein, Herb Trimpe kaj John Romita Sr.. Wolverine kuniĝis al X-Men en 1975,
Partidoalto
Partidoalto estas subgenro de sambo, kiu ekestis en Rio-de-Ĵanejro dum la 1930-aj jaroj. Ĝia ritma skemo estas dutakta, je kio la du taktoj pro sia disdonado de akcentaj kaj malakcentaj frapoj havas tre malsamajn karakterojn. La skemoj de la unuopaj instrumentoj orientiĝas je tio laŭ la direkto de partidoalto, kiun ĝi antaŭkondiĉigas per siaj akcentaj kaj malakcentaj frapoj. Estas grave je tio, ke la metodo de partidoalto distingiĝas disde la koncepto de kleo tipa por afrikokuba muziko. En brazila muziko la akcentoj estas libere elŝanĝeblaj, kaj kelkaj akompanritmoj el la sambo estas ankaŭ uzeblaj en partidoalto. Tre ofte oni ludas partidoalton per frototamburo nome cuica.
José Carlos Ferreira Filho
José Carlos Ferreira Filho (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Edasseri Govindan Nair
Edasseri Govindan NAIR, pli bone konata kiel simple Edasseri (naskiĝis la 23-an de decembro 1906; mortis pro koratako la 16-an de oktobro 1974) estis malajala poeto kaj teatro-verkisto, konata pro sia atento al mizeruloj kaj maljustecoj.
Lia patro estis P. Kriŝna Kurup kaj la patrino Edasseri Kalathil Kunĝukutty Amma. "Nair" estas lia kasto, "Govindan" la nomo donita al la infano.
Li naskiĝis en malriĉa familio, kaj post multaj klopodoj kaj malfacilaĵoj fariĝis komizo ĉe advokato. Kiam li unuafoje gajnis la por li gigantan sumon de du rupioj, li aĉetis kovrilon por sia patrino. Kiam li alvenis al la vilaĝo, ŝi jam ĵus mortis; pro tio li sentis dum sia tuta vivo kulpon kaj nerepageblan ŝuldon.
Li fine pasis preskaŭ sian tutan vivon kiel advokato, aprecata de siaj najbaroj, kiuj tute miris, kiam ili eksciis, ke li iĝis fama beletristo.
(18258) 4250 T-2
(18258) 4250 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Arapeí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Bananal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Utilas ankoraŭ ion reenmeti informkeste kaj tekste de la antaŭa, draste tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Hidrostatiko
Fluida statiko aŭ hidrostatiko estas la fako de fluida mekaniko kiu studas "fluidojn en ripozo kaj la premon en fluido aŭ plenumita de fluido sur merĝita korpo".
Ĝi enhavas la studon de kondiĉoj sub kiuj fluidoj en ripozo en stabila ekvilibro male al fluidodinamiko, nome studo de fluidoj en movado. Hidrostatiko estas kategoriigita kiel parto de fluida statiko, kiu estas la studo de ĉiuj fluidoj, nepremeblaj aŭ ne, je ripozo.
Carlos Levay
Carlos Levay estas venezuela esperantisto. Li estas emerita profesoro de la Universitato de Karabobo (Universidad de Carabobo), Venezuelo. Li mem lernis Esperanton en 1970 kaj estis delegito de UEA de pluraj jaroj.
Superbazaro
Superbazaro estas granda vendejo, kiu vendas ampleksan varion de varoj inkluzive de manĝaĵoj, trinkaĵoj, drogoj, vestaĵoj, nutraĵoj bestaj, ludiloj, aliaj domaj produktoj kaj sezonaj artikloj kiuj estas konsumitaj kutime. La esprimo "superbazaro" devenas de tio, ke la granda vario de varoj similas al tiu de bazaro.
La varoj en superbazaro aŭ superbazarego estas organizitaj laŭ fakoj aŭ sekcioj. En multaj superbazaroj ĉiu sekcio havas nomŝildon, plejofte altan por videbleco, kiu anoncas la klason de varoj stokitaj en ĝi. La sekcioj estas organizitaj tiel, ke la homoj trairu kiel eble plej longe aŭ ofte la tutan vendejon, kaj eble vidu kaj enmetu en sian ĉareton aliajn aferojn krom tiujn, kiujn ili planis aĉeti. La varoj en la sekcioj estas ordigitaj por ke oni vidu kaj enmanigu pli facile la varojn, kiuj donas plej grandan profiton al la vendejo.
Klientoj kutime butikumas metante siajn varojn en ĉaretojn aŭ en korbojn kaj pagas la varojn ĉe la kontkontrolejo ĉe unu el la kasistoj, kiuj situas proksime de la magazenaj elirejoj, kvankam foje kelkaj sekcioj de la magazeno ankaŭ havas propran kasiston.
Superbazaro estas ofte parto de ĉenvendejo, kiu posedas aŭ regas (kelkfoje per koncesio) aliajn superbazarojn situantajn en la sama aŭ aliaj urboj; ĉi tio pligrandigas la oportunojn por ŝparoj de vendo. Superbazaroj kutime ofertas produktojn je malgrandaj prezoj per malgrandigo de marĝenoj. Por subteni profitojn superbazaroj provas kompensi la malgrandajn marĝenojn per granda kvanto da vendoj.
Nuntempe en Francio la grandaj superbazaroj iĝas pli kaj pli grandaj, oni nomas ilin tial superbazaregoj aŭ hiperbazaroj. Iom post iom ili venkas multajn aliajn vendejojn.
Gizella Solti
Gizella Solti [ŝolti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Solti Gizella estis hungara gobelinisto, grafikisto. Gizella Solti naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gizella Solti akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1955. Ŝia ĉefinstruisto estis Noémi Ferenczy. En la jaroj 1971, 1982 kaj 1983 ŝi laboris kune kun Noémi Ferenczy en Velem. Ŝi estis ankaŭ grafikisto, ŝi kreis grafikaĵojn helpe de tajpiloj. En 1993 ŝi havis stipendion en Romo. Ŝi ricevis premiojn inter 1974-2014, eĉ premion Kossuth en 2006.
Intera spirala galaksio
Intera spirala galaksio estas spirala galaksio kiu, pro ĝia formo, situas inter la regulaj spiralaj galaksioj kaj la rektokoneksaj spiralaj galaksioj. Tiatipaj galaksioj estas indikita per la simbolo SAB en la klasifiko de galaksioj.
ISO 3166-2:MU
ISO 3166-2:MU estas sub-unuo de la normo ISO 3166-2 rilate Maŭricion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas MU, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Maŭricio. La dua parto estas du literoj.
Intera spirala galaksio
Ekzemploj: la galaksioj M61, M83, NGC 6946.
NGC 5831
NGC 5831 (aliaj indikoj — UGC 9678, MCG 0-38-20, ZWG 20.54, PGC 53770) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3-Nonanolo
3-Nonanolo aŭ C9H20O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la 3-noneno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 3-Nonanolo estas unu el la 161 komerceblaj izomeroj kun kemia formulo C9H20O. 3-Nonanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Johano Gesnero
Mallonga biografio
Johano Gesnero estis instruisto en "Karolino", grava lernejo en Zuriĥo (Zuriko). La zuriĥa reformatoro "Huldriĥo Zvinglio" (Zvinglo, germane Huldrych Zwingli) fondis la "Karolino" por studio generala, hodiaŭ la lernejo estas la teologia instituto de universitato de Zuriĥo, fondita en jaro 1833.
En jaron 1707 naskiĝis la fama botanikisto Karolo Lineo, (Linnaeus), 1708 la botanikisto von Haller kaj 1709 la botanikisto Johano Gesnero. 45 el cento de la verkoj de Gesnero estas pri botaniko, aliaj verkoj estis pri matematiko, ĥemio kaj natura kaj teologia kaj filozofiaj sciencoj. Gesnero skribis cirkaŭ 600 latinajn sciencajn leterojn al esploristo von Haller), li skribis leterojn al multaj famaj esploristoj en Eŭropa. Oni ne povis ankoraŭ eldoni la leterojn en zuriĥaj bibliotekoj, ankaŭ oni eble devos eldoni libron pri la herbaro. Li ricevis ankaŭ plantojn de usona Virginio. Li havas herbaron de cirkaŭ 30'000 plantoj, hodiaŭ en Zuriĥa faka biblioteko. Von Haller havis cirkaŭ 35'000 plantojn. Gesnero studis ankaŭ en "Leiden" medicinon kaj botanikon. La profesoro estis Hermano Boerhaveo (Herman Boerhaave). Boerhave donacis la botanikan verkon de Sebastieno Vailanto (france: Sébastien Vaillant) al Gesnero.
La "moderna" racionalisma filozofia penso de Ĥristiano Volfo (germane Christian Wolff) en Haleo, (germane "Halle") Germanujo estis tre grave pri la scienca laboro de Gesnero, sed von Haller ne akceptas la penson de Volfo ("Wolff") kaj ne la sciencan penson de Lineo (Linné). Sed Gesner organizis la zuriĥan botanikan ĝardenon laŭ la penso kaj la sistemo de Line (Linné). Ekde cirkaŭ 1730-an, Gesner instruas la normalan edukadon en "Karolino" laŭ la filozofio kaj la libroj de Volfo ("Wolff").
Volfo ("Wolff") diskutas ankaŭ la demandon de Dio, kaj li diris ke ankaŭ la sendiaj Ĉinianoj povus agi tre morale kaj tre korekte. La penso kaj filozofio de Volfo ("Wolff") estis ankoraŭ tre nova. Sed Gesner vidis Dion en la natura laŭ la naturan sciencan laboran. Ankoraŭ sen universitato ĝis 1833, ekde 1592 oni diskutis la sciencajn laborojn en Zurixha lernejo en formo de "Disputo", la disĉiploj devis diskuti la temojn kaj tezojn, kaj ricevis nur la ateston, sed la disertacio estis ebla ekde 1833. Gesnero estis grave pri fondaĵo de natura esplora societa en Zuriĥo kaj li estas tre longa prezidanto de societo.
Verkoj
Grava por Gesnero estas la penso de Volfo ("Wolff), la laborado pri tre klaraj terminoj, kaj la studo de literaturo kaj la studo kaj designo de klaraj bildoj. Li deklaris la laboran metodon en "preparolo por la verko de Johano Heinriĥ Sulzer; La rekoniloj de insektoj, Zuriĥo 1761, paĝoj tre ĝis kvin. (Heinrich Sulzer) La verka listo de Gesnero enhavas 51 librojn. Gesnero ne publikigis en sciencaj gazetoj. Sed li konas la gazetojn, ekzempla la "Goetingajn gazetojn" (germane "Göttingsche Zeitungen"). Gesnero skribis ankaŭ matematikan tabelojn pri homa viva longo, mortecan tabelon; oni tradukis la tabelo ankaŭ en itala lingvo.
Ministerio de Eksteraj Aferoj de Israelo
La Ministerio de Eksteraj Aferoj de Israelo (מִשְׂרַד הַחוּץ; وزارة الخارجية الإسرائيلية‎) estas unu el la plej gravaj ministerioj en la registaro de Israelo. La rolo de la ministerio estas plibonigi la eksterlandan politikon de Israelo, kaj helpij ekonomiajn, kulturajn kaj sciencajn rilatojn kun aliaj landoj.
David Valecillos
David VALECILLOS (naskiĝis en San Lorenzo (subŝtato, Zulia, Venezuelo) en 1950) estas venezuela esperantisto. Li eksciis pri Esperanto en 1963. Unu jaron poste li mem eklernis la lingvon. En 1970 li kontaktiĝis kun Venezuela Esperanto-Asocio kaj gvidis tri Esperanto-kursojn en Marakajbo (Maracaibo). Krome en 1978 li instruis la lingvon al du blinduloj.
Tauscha
Tauscha ĝis la fino de 2012 estis sendependa komunumo en Germanio - ekde tiam temas pri parto de la komunumo Thiendorf. Ĝi troviĝas en la distrikto Meißen de la federacia lando Saksio. Fine de 2014 la komunumo havis 1454 loĝantojn.
14275 Dianemurray
14275 Dianemurray estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Downey
Downey estas grandurbo en Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
14275 Dianemurray
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Diane K. Murray, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2001. Ŝi estis instruistino ĉe la J. F. Kennedy Elementary School de Butte (Montano, Usono).
Downey
Geografio
Downey situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato, en granda kunurbaro, en kiu oni tute ne rimarkas, ke trafikanteoni pasas de unu urbo al alia. Downey havas komunan limon kun. Ĝis la urbocentro de Los-Anĝeleso estas 27 kilometroj, ĝis Norwalk (Kalifornio) estas 6.
Historio
En tiu areo komence indianoj vivis. En 1771 la hispanoj fondis mision, baldaŭe hispanaj setlantoj odisvolvis agrokulturon kaj dividis la areon en multajn kampojn. En 1848 finiĝis la hispana-meksika dominado. La nomo Downey venis de guberniestro de Kalifornio, John Gately Downey. La alvenintoj komencis kultivi oranĝojn. La fervojo alvenis en 1873 kaj tiu dato povas esti fondo de Downey, kiu urbiĝis en 1956. Antaŭurbaj hejmoj kaj fabrikoj anstataŭigis la bienojn post la 2-a mondmilito. La plej fama produktejo okupiĝis pri flugmaŝina tekniko, el kio naskiĝis la spacoprogramo projekto Apollo. Depost la malvarma milito la industrio tre retiriĝis.
Trafiko
Downey estas komforte atingebla laŭ 4 aŭtovojoj. En la urbego aŭtobusoj transportas pasaĝerojn.
Klimato
Downey situas en mediteranea klimatozono. En januaro la averaĝa temperaturo estas 15 ° C, en julio estas 24 ° C. Ĉiujare falas 375 mm de precipitaĵo.
Cercoux
Cercoux [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,191 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Cercoux situas en la sudoriento de Charente-Maritime, ĉe la limo kun Gironde, nordoriente de Bordeaux.
Dekumario
Dekumario (Decumaria) estas genro de du specioj de florplantoj en la familio Hidrangeacoj, unu (D. barbara) apartenanta al la sudorienta Usono, kaj la alia (D. sinensis) indiĝena al centra Ĉinio.
Ili estas arbustecaj lianoj kreskante ĝis 4-10 m altaj tra inter arbedoj kaj arboj, grimpante per aeraj alteniĝaj radiketoj. La folioj estas varie deciduaj ĝis ĉiamverdaj (kie D. barbara tendencas esti pli ofte falfolia, D. sinensis pli ĉiamverda), 3-10 cm longaj, ovalaj kun pinta apekso, kaj glata ĝis obskure dentita marĝeno. La floroj estas 5-10 mm en diametro, blankaj ĝis kremkoloraj, bonodoraj, produktitaj en densaj panikloj 3-8 cm larĝaj. La frukto estas seka kapsulo enhavanta plurajn semojn.
János László Fazakas
János László FAZAKAS [fazakaŝ] rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 8-an de februaro 1976.
Kariero
János László Fazakas akiris diplomojn pri pentroarto inter 1997-1998 en Univesitato de arto Nicolae Grigorescu de Bukareŝto, inter 1999-2003 pri grafikarto en Szeged, fine en 2004 en Pécs DLA pri grafiko.
Suchohrdly
Suchohrdly (Zuckerhandl) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1190. En periodoj 1939-1945 kaj ekde la 1-a de aŭgusto 1976 ĝis la 31-a de decembro 1997 la municipo estis loka parto de urbo Znojmo.
Kohei Kawata
Kohei Kawata (河田 晃兵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Avispa Fukuoka kaj Ventforet Kofu.
Silence 4
Silence 4 estis portugala rokgrupo, kreita en 1996 en Leiria.
Tatsuya Uchida
Tatsuya Uchida (内田 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka kaj Tokyo Verdy.
Nanook of the North
Nanuk de la Nordo (angle Nanook of the North) estas dokumenta filmo de Robert J. Flaherty, kaj estas konsiderata la unua plendaŭra dokumenta filmo. Oni povas diri, ke Flaherty dufoje faris la filmon: la unuan fojon, la filmon kaj la originalan negativon detruis fajro. Tiu filmo, kiu hodiaŭ ekzistas eldoniĝis en 1922 en Nov-Jorko.
Laŭ la tradicio kiu poste fariĝis postsava etnografio, Flaherty kaptis filmen la vivon baraktoplenan de la Inuito Nanuk kaj lia familio. Tamen, Flaherty ofte instigis al Nanuk ĉasi laŭ la metodo de liaj prauloj (sen pafilo) por kapti tiun manieron, laŭ kiu oni kredis la Inuitoj vivtenis antaŭ la influo de Eŭropanoj. Kritikoj kulpigis al Flaherty pri ĉi tiu kaj aliaj enscenigoj en la filmo; Flaherty defendis sin, konstatante ke filmisto ofte devas misformi ion por kapti ties veran animon. Unu sindefendo, kiun postaj filmistoj foje propozas, estas tio, ke la kameraoj tiame disponeblaj estas kaj pezaj kaj grandaj, kaj tiel malpermesis la stilon cinéma verité aŭ la porteblecon poste disvastigita per pli malgrandaj kameraoj. Cetere, preskaŭ ĉion en la filmo oni enscenigis, eĉ la finaĵon, en kiu Nanuk kaj lia familio laŭimplice riskas morton se ili ne povas trovi ŝirmilon sufiĉe rapide (fakte, ili jam konstruis specialan iglon por la kamerao de Flaherty, kun unu flanko fortranĉita por enlasi pli da lumo por ke Flahert povu filmigi bildon). Post la epoko de Flaherty, dokumentfilmistoj ekkonsideris maletikaj kaj enscenigon de la agado kaj provadon instigi la agadon, kaj ankaŭ ian ajn simuladon kiu ne estas unuavide evidenta simulado.
Zebegény
Zebegény [zebegEnj] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob.
Marvel Comics
Marvel Worldwide, Inc., plej konata kiel Marvel Comics, estas eldonejo de usonaj komiksoj kiu publikigas emblemajn rolulojn de la superheroa ĝenro.
Marvel komencis en 1939 kiel Timely Comics, kaj en la fruaj 1960-aj jaroj, ĝi ĝenerale iĝis konata kiel Atlas Comics. La markigo Marvel komencis en 1961, la jaron kiam la kompanio publikigis Mirinda Kvaropo kaj aliajn superheroojn kreitajn de Stan Lee, Jack Kirby, Steve Ditko kaj multaj aliaj.
Berkasovo
Ne miskomprenu kun Barkasovo!
Zebegény
Historio
Post la turka erao ekde 1685 alvenis germanoj, slovakoj kaj hungaroj. En 1851 oni faris fervojan linion inter tiama urbo Pest kaj tiama hungara urbo Pozono. La linio tuŝis la vilaĝon, kaj tio portis evoluon. En 1853 kapelo kaj golgoto, poste kapelo omaĝe al Johano Nepomuka, en 1910 preĝejo omaĝe al Dipatrino (Neĝa Beata Damo) konstruiĝis. En la 20-a jarcento pentristo István Szőnyi havis tie domon kaj aranĝis pentristajn renkontiĝojn kaj kursojn. Ĉe la vilaĝo oni kultivas vinberon kaj frambon. En la pitoreska arbaro kreskas kverko, fago, frakseno kaj vivas cervo, kapreolo kaj apro.
Marvel Comics
Inter la roluloj de la kompanio troviĝas: Spiderman, Mirinda Kvaropo, Kapitano Ameriko, La Venĝantoj, Iron Man, Toro, Hulk, Wolverine, Daredevil, La Punanto, Silver Surfer kaj X-Men.
Berkasovo
Berkasovo, serbe Беркасово estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Marvel Comics
En aŭgusto 2009, la multnacia Walt Disney aĉetis Marvel Entertainment kontraŭ 4.000 milionoj da dolaroj.
Zebegény
Historio
La vilaĝo estas fama feriejo kaj ekskursejo.
Cimetière de Saint-Denis (Tramtransporto en Parizo)
Cimetière de Saint-Denis (Tombejo de Saint-Denis) estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo (departemento Seine-Saint-Denis).
Berkasovo
Historio
Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Berkasovo 841 serboj (69 %), 184 rutenoj (15 %), 51 jugoslavianoj, 47 kroatoj, 21 slovakoj, 6 hungaroj, po 2 rusoj kaj ciganoj kaj aliaj.
Algoritmo de Bresenham
Algoritmo de Bresenham estas algoritmo kiu kalkulas plej bonan aproksimon de kurbo en 2D spaco.
Algoritmo
Kurbo estas en intervalo [x_i, x_k ]. Unua rastrumero estas en punkto P(x_i;y_i) Sekve estas nur du ebloj: punkto kaj punkto. Nun oni povas kalkuli, kiu elambaŭ punktoj estas pli proksima al la reala loko de kurbo. Mezuro por la distanco estas:
Oni kalkulas:
kaj subtraho inter d_{i+1} kaj d_i: alinome:
Se d_i >= 0 oni elektas punkton B, do: Kaj se d_i < 0 oni elektas punkton A, do:
Ĉar formulo estas rikura do restas kalkulenda d_0:
Ivo Schenkel
Ivo SCHENKEL (naskiĝis la en Bruselo) estas belga esperantisto. Li eksciis pri Esperanto en 1970 pere de skolta revuo kaj eklernis la lingvon danke al mallonga kurso publikigita en tiu sama revuo. Poste li ellernis la lingvon per speciala kurso pro skoltoj kaj aliĝis al Skolta Esperanto-Ligo kies membro li restis ĝis sia alveno al Venezuelo en 1974. Tiam li aliĝis al Venezuela Esperanto-Asocio. Nun li loĝas en la belga municipo Kessel-Lo kun sia venezuela edzino kaj filino. Ekde tiam membro kaj poste estrarano de Lovena Esperanto klubo Esperanto 3000, kie li gvidas kurson por komencantoj kaj kunlaboras je daŭriga kurso por membroj de la klubo.
Spadafora
Spadafora estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Roccavaldina, Rometta kaj Venetico.
José F. Abellán
José F. Abellán (naskiĝis la 22-an de oktobro 1955 en Barcelono, Hispanio) estas hispana esperantisto.
Li eklernis Esperanton en 1975 partoprenante kurson de prof. Octavio de Diego en la biblioteko Pual Harris en Karakaso, Venezuelo.
Fonto: Liba Gabalda kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-A Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Rekontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 27-a paĝo.
NGC 5832
NGC 5832 (aliaj indikoj — UGC 9649, IRAS14575+7152, MCG 12-14-15, KARA 656, ZWG 337.25, KAZ 409, PGC 53469) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kuiko
Kuiko (portugale: cuíca) estas frototamburo simile al hispana zambombo, kiu estas uzata en brazila muziko. Ĝi konsistas kutime el metalcilindro kun ĉiuflanke surstreĉita ledo. Enligita en la ledon estas malgranda bambuobastono, kiu svingigas la membranon kaj kiu troviĝas ene de la instrumenta korpo. Pri la foje aŭdebla supozo, ke je la tegaĵo temas pli katofelo aŭ -haŭto, ne troviĝas indikoj en brazila fakliteraturo.
La instrumenta grando varias de ladskatola ĝis sitela grando (alteco da 10 ĝis 20 centimetroj). Aparte elspeze faritaj instrumentoj estas el latuno kaj havas ĉe la supra flanko plurajn sonkalikojn.
Grandaj, ne plu porteblaj instrumentoj kun diametroj da 50 centimetroj kaj plu ankaŭ nomiĝas leonmuĝiloj (tiel ekzemple en la opero Tri fratinoj de Péter Eötvös).
La muzikistoj portas la kuikon helpe de ŝultrozono sub unu brako, proksimume je brusta alteco. Per frotado de la bastono per malseka peco da ŝtofo aŭ ledo ekestas kriĉaj aŭ knaraj sonoj. La sonalton muzikisto variigas per premo de la dikfingro resp. fingropintoj de la alia mano sur la felon. La instrumento estas tipe uzata por sambomuziko. Ekde simplaj ritmaj strukturoj ĝis kompletaj melodioj kuiko prezentas multecon da esprimebloj.
(18259) 4311 T-2
(18259) 4311 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Volot (setlejo)
Volot estas setlejo en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la Volotovskij distrikto. Ĝi troviĝas okcidente en la provinco, je 87 km sud-okcidente de la Novgorodo kaj je 44 km okcidente de Staraja Russa. La setlejo siuas sur la bordo de la rivereto Psiĵa, kiu enfluas en la lagon Ilmenj. En la setlejo en 2020 loĝis 2383 homoj.
La setlejo aperis en la fino de la 19-a jarcento ĉirkaŭ fervoja stacio.
Superbazaro (apartigilo)
Superbazaro estas granda vendejo.
Ĝi povas havi aliajn signifojn:
10313 Vanessa-Mae
10313 Vanessa-Mae estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la singapurdevenan britan violonistinon Vanessa-Mae, kiu kreis "ponton inter klasika kaj populara muzikoj". Du milionoj da ekzempleroj de ŝia unua albumo estis venditaj en 1995. Ŝi ricevis mondan rekonon pro siaj seancoj en la plej prestiĝaj salonoj.
Sterley
Sterley estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La en komparo malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lauenburgische Seen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Ratzeburg, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Usona Konstitucio
La Konstitucio de Usono estas la suverena juro de Usono kaj estas unu el la plej malnovaj skribitaj naciaj konstitucioj ankoraŭ validaj. Ĝi kompletiĝis en la 17-a de septembro, 1787, kaj adoptitĝis de la Konstitucia Kongreso en Filadelfio, kaj poste ratifiĝis en specialaj konvenoj alvokitaj por tiu celo en ĉiu de la tiame ekzistantaj dek tri Usonaj ŝtatoj. Ĝi servis kiel modelo por konstitucioj de multaj aliaj nacioj. Ĝi kreis pli unuigitan registaron anstataŭigante tiun kiu kiam estis grupo de sendependaj ŝtatoj funkciantaj sub la Artikoloj de Konfederacio. La Usona Konstitucio estas la plej malnova konstitucio por federala sistemo ankoraŭ uzata (sed vidu ankaŭ: Gajanaŝagoŭa). La originala skribita dokumento estas videbla en la Usona Nacia Arkivejo ĉe Vaŝingtono.
Verkado kaj ratifado
En septembro 1786, komisianoj de kvin ŝtatoj kunsidis en la Kunveno de Anapolo por diskuti ŝanĝojn al la Artikoloj de Konfederacio por plibonigi komercon. Ili invitis reprezentantojn kunveni en Filadelfio por diskuti plibonigojn al la federala registaro. Post debato, la Konfederacia Kongreso subtenis la planon revizii la Artikolojn de Konfederacio en la 21-a de februaro, 1787. Dek du ŝtatoj, nur krom Rod-Insulo, akceptis la inviton kaj sendis delegatojn por kunveni en majo 1787. La celo de la Kunveno estis proponi amendojn al la Artikoloj, sed la Kunveno decidis proponi reverkitan Konstitucion. La Filadelfia Kunveno voĉdonis por sekretigi la diskuton, kaj decidis verki novan fundamentan registaro-formon por partoprenantaj ŝtatoj. Kongreso unuanime submetis la proponon al la ŝtatoj kaj deklaris regulojn por reprezentado.
En la 17-a de septembro, 1787, la Konstitucio kompletiĝis en Filadelfio. Sekvis prelego de Benjamin Franklin. Li parolis kiel li ne estis tute kontenta kun ĝi, sed perfekteco ne estas tute atingebla. Li akceptis la dokumenton en ĝia formo, kaj li instigis aliajn fari same. Post ferocaj argumentoj pri ratifado en pluraj ŝtatoj, Nov-Hampŝiro iĝis la 9-a ŝtato kiu ratifis ĝin en la. Post ratifo de Nov-Hampŝiro, la Kongreso faris temptabelon por ekoperacii sub la nova konstitucio. En la la nova registaro komencis sub la Konstitucio.
La antaŭparolo
La antaŭparolo de la konstitucio diras:
Ĉi tiu enkonduka parto de la konstitucio ne difinas rajtojn aŭ malpermesas agojn. Ĝi klarigas la kialojn kaj celojn de la Konstitucio kaj esprimas kiu aŭtoritato kreis ĝin. La antaŭparolo, precipe ĝiaj unuaj vortoj Ni la popolo, estas unu el la plej ofte citataj partoj de la Konstitucio.
Kantono New Haven
La kantono New Haven - angle New Haven County - estas kantono de Usono en la subŝtato Konektikuto. La formala ĉefurbo estas la samnoma urbo New Haven, sed en Konektikuto ĉiuj administraj servoj estas transdonitaj al la unuopaj komunumoj, do la ĉefurbeco estas nur simbola. La kantono estis fondita la.
Tadeusz Gajcy
Tadeusz Stefan GAJCY, pseŭdonomoj „Karol Topornicki”, „Roman Oścień”, „Topór” (naskiĝis la 8-an de februaro 1922 en Varsovio, mortis la 16-an de aŭgusto 1944 samloke) – pola poeto de la dua mondmilito, reprezentanto de la generacio de Kolumbanoj, soldato de Pola Enlanda Armeo.
Kantono New Haven
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Tadeusz Gajcy
Vivo
Liaj antaŭuloj alvenis de Hungario al Pollando. Li naskiĝis hejme en domo ĉe la strato Dzika 43/45, en malriĉa laborista familio. Lia patro estis seruristo pri fervojaj veturigiloj en dekstraborda Varsovio, la patrino akuŝistino.
Usona Konstitucio
Artikolo 1
Artikolo Unu karakterizas la kongreson, la leĝdonan fakon de la federala registaro. Usono Kongreso estas duĉambra korpo kiu konsistas el la Malsupera Ĉambro de la Ĉambro de Reprezentantoj kaj la Senato kiel la Supera Ĉambro. La artikolo establas la manieron de balotado kaj la kvalifikoj por membroj de ĉiu korpo. Reprezentantoj devas esti almenaŭ 25 jaraĝa, estas civitano de Usono dum sep jaroj, kaj loĝi en la ŝtato, kiun ili reprezentas. Senatanoj devas esti almenaŭ 30 jaraĝa, estas civitano dum naŭ jaroj, kaj loĝi en la ŝtato, kiun ili reprezentas. En Artikolo 1 Sekcio 1, la Konstitucio legas "Ĉiuj leĝdonaj potencoj ĉiene donitaj estos komisiita al Kongreso de Usono, kiu konsistos el Senato kaj Ĉambro de Reprezentantoj."
Tadeusz Gajcy
Vivo
Tadeusz Gajcy frekventis gimnazion gvidatan de katolika ordeno en la kvartalo Bielany. Li partoprenis la saman klason kun Wojciech Jaruzelski. Lernis ludi mandolinon, estis mesoservanto servante al matenaj mesoj en preĝejo ĉe la strato Bonifraterska 14. En 1941 abiturientiĝis kaj komencis sekrete studi polan filologion en Varsovia Universitato.
Helenigo
La Helenigo rezultis en la fakto, ke diversaj elementoj de greka origino kombinitaj en variaj formoj kaj gradoj kun lokaj elementoj, kaj tiuj grekaj influoj etendiĝis el Iberio en la okcidenta pinto de la Mediteraneo ĝis tiom for oriente kiom ĝis la teritorio de la nuntempa Pakistano. En modernaj epokoj, Helenigo estis asociata kun la adoptado de moderna greka kulturo kaj la etna kaj kultura homogenigo de Grekio.
Tadeusz Gajcy
Vivo
Dum la milito estis kunkreinto, kaj de novembro 1943 la lasta redaktoro de samizdata literatura monatrevuo "Sztuka i Naród" (Arto kaj Nacio), kie publikigis siajn versojn, fragmentojn de prozo, artikolojn kaj recenzojn sub pseŭdonomoj kaj anonime.
Usona Konstitucio
Artikolo 1
Ĉi tiu donas al Kongreso pli ol simple la respondecon establi la regulojn regantaj ĝiajn diskutojn kaj por la puno de ĝiaj membroj; ĝi metas la potencon de la registaro unuavice en Kongreso. Artikolo 1 Sekcio 8 Paragrafo 18 specifis la leĝdonajn potencojn. La potencoj enlistigitaj kaj ĉiuj aliaj potencoj estas faritaj la ekskluziva respondeco de la leĝdona fako: La Kongreso havos la potencon fari ĉiujn leĝojn kiuj estos necesaj kaj konvenaj por efektivigi la suprediritajn potencojn, kaj ĉiuj aliaj potencoj komisiitaj de ĉi tiu Konstitucio al la registaro de Usono, aŭ en iu departemento aŭ ofico de ĝi. Artikolo 1 Sekcio 9A provizas liston de ok specifaj limoj sur Kongresa potenco kaj Artikolo 1 Sekcio X limoj la rajtoj de la ŝtatoj. Usono Supera Kortumo estis interpretinta la Komercan Paragrafon kaj la Necesa kaj Konvena Paragrafo en Artikolo Unu permesi Kongreson leĝigi leĝon, kiu estas nek eksplicite enlistigita en la specifita potenco nek eksplicite neis en la limoj sur Kongreso. En la 1819 McCulloch kontraŭ Maryland decido, la Supera Kortumo komprenis la Necesan kaj Konvenan Paragrafon legi ke Kongreso havis implicajn potencojn por plenumi la difinitajn potencojn de la konstitucio kaj ke ŝtata ago devas ne malhelpi validan konstitucian plenumon de potenco per la federacia registaro.
Artikolo 3
Artikolo Tri karakterizas la tribunalan sistemon (la juĝan fakon), interalie la Superan Kortumon. La artikolo postulas ke estos unu tribunalo nomita la Supera Kortumo; Kongreso, ĉe sia diskreteco, povas krei malaltajn tribunalojn, kies juĝoj kaj ordoj estas revizio de la Supera Kortumo. Artikolo Tri ankaŭ kreas la rajton de elprovo per ĵurio en ĉiuj krimaj kazoj, difinas la krimon de ŝtatperfido, kaj akuzoj Kongreso kun antaŭzorg puno por ĝi. Ĉi tiu Artikolo ankaŭ fiksas la specojn de kazoj, kiuj povus esti aŭditaj de la federala juĝistaro, en kiuj kazoj la Supera Kortumo havas originalan jurisdikcion, kaj kiuj ĉiuj aliaj kazoj aŭditaj de la Supera Kortumo estas per pledo sub la regularoj de la Kongreso.