cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sándor Boros
Biografio
Sándor Boros havigis diplomonde kuracisto en Budapeŝto (1931), poste li laboris ĝis 1936 en Szeged en Anatomia Instituto de univesitato kiel praktikanto, poste aistanto. Ekde 1938 li estis asistanto de Dentista Kliniko de la Universitato de Budapeŝto, inter 1947-1960 li gvidis la laboratorion histologian. En 1950 li iĝis universitata docento, lekciisto pri dentista patologio en la Fakultato de Dentmedicino. Inter 1960-1973 li estis komisiita katedrestro direktoro de la Konserviga Kliniko.
Dubrovnik
Dubrovnik (latine kaj itale Ragusa) estas marborda urbo en Kroatio situanta en la suda parto de Dalmatio. Ĝi havas loĝantaron de 43.770 (laŭ indikoj de 2001). Ĝi estas unu de la plej gravaj turismaj centroj de la Adriatiko. Oni nomas ĝin "la perlo de la Adriatiko".
Historio
Dubrovnik estis fondita per unuigo de du urbetoj: Laus, kiu troviĝis sur malgranda insulo sude de la dalmata marbordo, kaj Dubrava, slava kolonio ĉe monteto.
La urbo restis preskaŭ detruita en 1667 post forta tertremo. Oni rekonstruis ĝin en la ĉirkaŭaĵo de la hodiaŭa Placo. Oni fortikigis la urbon kaj konstruis du pordojn, po unu ĉe ĉiu flanko de la istmo.
Ekde la 14-a jarcento ĝis 1808, la urbo memregis sin kiel libera ŝtato nomata Respublica Ragusina, ankaŭ konata kiel Respubliko de Dubrovnik; tio estis Mara Respubliko. La respubliko akiris sian pinton inter la 15-a kaj la 16-a jarcentoj, kiam ĝi konkursis kun la Venecia Respubliko.
La Respubliko perdis sian gravecon post la navigacia krizo en la Mediteraneo kaj, precipe, pro la tertremo de 1667. En 1669 ĝi devis kunlabori kun la Otomanoj por protekti sin de la avanco de la veneciaj trupoj.
En 1815, Dubrovnik aneksiĝis al Aŭstrio kaj restis aneksita ĝis 1918, kiam ĝi fariĝis parto de la "Reĝlando de la serboj, kroatoj kaj slovenoj", (ekde 1929 nomata Jugoslavio). Ĉe la komenco de la dua mondmilito, Dubrovnik fariĝis parto de la Sendependa ŝtato Kroatio. Ekde aprilo de 1941 ĝis septembro de 1943, la urbo estis okupita unue de trupoj italaj kaj poste germanaj. Liberigis ĝin la partizanoj en oktobro de 1944.
En 1991, pro la deklaro de sendependeco de Kroatio, la urbo estis bombardita kaj suferis iujn damaĝojn. Post la fino de la Balkana milito, UNESKO iniciatis rekonstruon de la urbo. La rekonstruo de la konstruaĵoj realiĝis laŭ la originala arĥitekturo por ke oni konservu la estetikon. Krome, oni protektis la reston de la konstruaĵoj kontraŭ tertremoj.
Vitalij Ginzburg
Vitalij Lazareviĉ GINZBURG (Виталий Лазаревич Гинзбург; naskiĝis la 21-an de septembro (laŭ julia kalendaro)/ (laŭ gregoria kalendaro) en Moskvo, mortis la  2009, Moskvo) estis rusa fizikisto. En 2003 li, Aleksej Abrikosov kaj Anthony Leggett ricevis la Nobel-premion pri fiziko, pro iliaj kontribuoj al la teorio de superkonduktantoj kaj superfluidoj.
Ginzburg bakalaŭriĝis el la fakultato de fiziko de Moskva Stata Universitato en 1938, kaj doktoriĝis en 1942. Ekde 1940 li laboris ĉe la Lebedeva Fizika Instituto en Moskvo. Dum la 1950-aj jaroj, li grave kontribuis al la evoluado de la Sovetia hidrogenbombo. Li estis ano de la eksa Sovetia Akademio de Sciencoj.
En 1994/1995 li estis premiita la Wolf-Premio pri Fiziko.
István Szombati-Szabó
István SZOMBATI-SZABÓ [sombati-sabO] hungara/rumania hungara poeto, tradukisto naskita en Debreceno la 1-an de januaro 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de julio 1934.
Kariero
István Szombati-Szabó pristudis teologion en Debreceno, poste en 1912–13 en Edinburgo kaj Aberdeen. Inter 1906–1909 li estis interna kunlaboranto de Theologus Közlöny. Post la unua mondmilito li estis pastro en Resicabánya, poste en Lugoj. Li estis organizinto de Országos Magyar Párt, direktora ano de Károli Gáspár Irodalmi Társaság, kunulredaktoro de Reformátusok Lapja, ĉefkunlaboranto de Napkelet (1920–30). Li estis ano de Arany János Társaság de Temeŝvaro, de Kemény Zsigmond Társaság de Târgu Mureș, de Verkista laborkomunumo Helikon. De 1933 li aliĝis al interna opozicio de Helikon, Erdélyi Magyar Írói Rend
Saint-Priest-Palus
Saint-Priest-Palus estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 40 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Priest-Palus etendiĝas sur 10,64 km², kaj havis 40 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 4 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Priest-Palus situas je alteco de 628 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Priest-Palus apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Georges Cousseiroux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Priest-Palus apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Persa Armenio
Sasanida Armenio, ankaŭ konata kiel Persa Armenio kaj Persarmenio (armene : Պարսկահայաստան - Parskahajastan), povas aŭ rilati al la periodoj kiam Armenio (mezperse: Armin) estis sub la superregado de la Sasanida Imperio, aŭ specife al la partoj de Armenio sub ĝia regado kiel ekzemple post la sekcio de 387 kiam partoj de okcidenta Armenio estis integritaj en la Orientromia imperio dum la cetero de Armenio iĝis parto de la sasanida teritorio konservante sian ekzistantan reĝlandon ĝis 428.
En 428, armenaj nobeluloj petis al Bahram la 5-a la eksigon de Artaŝo la 4-a (ĉ. 422) ;  Bahram la 5-a (ĉ. 420-438) aboliciis la Reĝlandon Armenio kaj nomumis Veh Mihr Ŝapur kiel marzpan (guberniestro de lima provinco, "margrafo") de la lando, kiu markis la komencon de nova epoko konata kiel la Marzpanata periodo ( armene: Մարզպանական Հայաստան - Marzpanakan Hajastan), periodo kiam marzpanoj, nomumitaj fare de la sasanida imperiestro, regis orientan Armenion, kontraste al la okcidenta bizanca Armenio kiu estis regata de pluraj princoj, kaj poste regantoj, sub bizanca superregado. La periodo de tiuj marzpanoj finiĝis kun la araba konkero de Armenio en la 7-a jarcento, kiam la Armena emirlando estis establita. Laŭ pritaksoj, ĉirkaŭ tri milionoj da armenoj estis sub la influo de la sasanidaj marzpanoj dum tiu periodo.
La marzpano estis investita kun supera potenco, eĉ postulante mortkondamnojn; sed li ne povis ĝeni la multjarajn privilegiojn de la armenaj naĥararoj. La lando entute ĝuis konsiderindan aŭtonomecon. La oficejo de Hazarapet, responda al tiu de ministro pri internaj aferoj, publikaj laboroj kaj financoj, estis plejparte konfidita al armeno, dum la posteno de Sparapet (ĉefkomandanto) estis nur konfidita al armeno. Ĉiu naĥararohavis sian propran armeon, laŭ la amplekso de sia regado. La "Nacia Kavalerio" aŭ "Reĝa Forto" estis sub la ĉefkomandanto. La impostistoj ĉiuj estis armenoj. La tribunaloj de justeco kaj la lernejoj estis direktitaj de la armena pastraro. Plurfoje armena naĥararo fariĝis Marzpano, same kiel Vahan Mamikonjan en 485 post ribela periodo kontraŭ la irananoj.
Tri fojojn dum la marzpana periodo, iranaj reĝoj lanĉis persekutojn kontraŭ kristanismo en Armenio. La irananoj toleris la inventon de la armena alfabeto kaj la fondon de lernejoj, pensante, ke ĉi tiuj instigos la spiritan disiĝon de Armenio disde la bizancanoj, sed male, la nova kultura movado inter la armenoj montriĝis favora al pli proksimaj rilatoj kun Bizanco.
Margit Császár
Margit Császár [ĉAsAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Császár Margit estis hungara meteologo, universitata instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (hungarsisteme) Makainé Császár Margit.
Margit Császár naskiĝis la  en Dabronc, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Santo Antônio da Platina
Santo Antônio da Platina estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 42.688 loĝantojn en 2010.
Somalia dikbekulo
Ĝi estis inkludata kiel subspecio en R. socotranus fare de kelkaj fakuloj konsiderata kiel unusola specio de la tiam monotipa genro Rhynchostruthus, inklude ĉiujn aliajn orflugilajn dikbekulojn kiel subspeciojn. Sed ĵuse la tri populacioj estis ekkonsiderataj distingaj specioj, el kiuj R. socotranus estus limigita al la sokotra populacio kiel Sokotra dikbekulo, la Araba dikbekulo iĝus R. percivali, kaj la Somalia dikbekulo R. louisae.
Aspekto
Tiu afrotropisa specio estas diketa, mezgranda, dikbeka fringedo (sed ne tiom dikbeka kiom ĉe la aliaj orflugilaj dikbekuloj) kiu montras iom da seksa duformismo. Masklo estas grizbruna ĝenerale kaj supre kun nigra beko, malhela kapo kun nigra masko (brido kaj vizaĝo), brunaj gorĝareo, supra brusto kaj krono, (sen grandaj blankaj vangomakuloj diference de la aliaj orflugilaj dikbekuloj), kaj grandaj brilflavaj makuloj en flugiloj (kies flugilplumoj estas nigrecaj) kaj vosto. La kruroj estas ruĝecaj. Inoj estas similaj al maskloj, kvankam iom pli senkoloraj, kaj junuloj estas pli striecaj kaj ne havas la plenkreskan distingan kapobildon.
Ekologio kaj statuso
Tiu birdo estas la malplej konata inter la orflugilaj dikbekuloj. Eĉ antaŭ la komenco de la Somalia Enlanda Milito fine de la 1980-aj jaroj, malmulta ornitologia kampotasko estis farita en tiu lando. Ne ekzistas ĉirkaŭkalkulo de populacio, sed certas ke el 1930-aj jaroj tiuj birdoj malpliiĝis, eble pro habitatoperdo kaj pli ĵuse pro malkvantigo de pluvokvanto en la regiono. Tamen, kiam ĝi estis unuafoje taksata kiel distinga specio por la eldono de 2008 de la IUCN Ruĝa Listo, ĝi estis kategoriita kiel Preskaŭ Minacata specio.
Santa Catarina Mechoacán
Santa Catarina Mechoacán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Catarina Mechoacán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 367.
Geografio
Santa Catarina Mechoacán apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4409 loĝantojn. El tiuj estis 2181 viroj kaj 2228 virinoj. La komunumo havas surfacon de 61,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 280 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3556 indiĝenoj. El tiuj 3033 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3033 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Biblioteko Hector Hodler
Biblioteko Hector Hodler (mallonge BHH) estas unu el la plej grandaj Esperanto-bibliotekoj. Ĝi situas en Roterdamo en la Centra Oficejo de UEA kaj enhavas proksimume 30.000 librojn, cetere periodaĵojn, manuskriptojn, fotojn, sondiskojn kaj aliajn kolektaĵojn. Ĝisdata katalogo ne ekzistas, sed en la bretoj estas sekvata ordo alfabeta (titoloj de libroj) aŭ jara (jarkolektoj de revuoj).
Svisa epoko 1908-1960
La unua kerno de la biblioteko estis Svisa Esperanto-Biblioteko, kiun Svisa Esperanto-Societo fondis en decembro 1908. Ĝi transiris al Hector Hodler en 1912 kaj en 1920, post lia morto do, al UEA.
La "Biblioteko de UEA" akompanis la Asocion al diversaj adresoj en Ĝenevo, en 1919-1920 ankaŭ al Berno. Je la Skismo en la esperanto-movado estis disputo ĉu donaci la bibliotekon al IEM. La biblioteko travivis la skismon kaj la militon en la kelo de palaco Wilson en Ĝenevo, prizorgate de Hans Jakob.
Je la kunfandiĝo en 1947 la biblioteko ricevis la nomon "Biblioteko Hector Hodler".
Unua instalo en Roterdamo kaj poste 1960-2003
En 1960/1962 la plej granda parto translokiĝis de Ĝenevo al Roterdamo. Krom tio, venis libroj kaj aliaj materialoj el multaj aliaj fontoj. Unue la kolekto okupis nove aranĝitan ĉambron Kanado, sed en la 1970aj jaroj la kolekto kreskis tiel ke ankaŭ la ĉambroj Saft kaj Aŭstralio estis ekokupataj.
Depost 1962 okupiĝis pri la biblioteko Victor Sadler, kiu estis redaktoro de la revuo kaj (ekde 1968) Direktoro de la Centra Oficejo de UEA. Alia prizorgantoj menciendaj estas Robert Moerbeek kaj Simo Milojeviĉ.
Dua instalo ekde 2003
De 2003 ĝis 2005 Universala Esperanto-Asocio dungis la historiiston Ziko van Dijk, kiu okupiĝis pri la nuna stato kaj eventualaj estontecoj por ordigo, konservado kaj uzebligo de BHH. Estis publikigitaj interalie la kompaktdiska serio Tiel sonis... kaj la verko Sed homoj kun homoj kun materialoj el la kolekto. Alia faritaĵo estis la aranĝo de la Arkivo de UEA.
Verkoj al kiuj helpis la biblioteko
Elekto:
Fortikaĵo Mecamoro
La fortikaĵa loko Mecamoro estas la restaĵoj de malnova citadelo situanta sudokcidente de la vilaĝo Taronik, en Armenio, en la provinco Armaviro. La loko, sur vulkana monteto, havas areon de 10,5 ha, kvankam oni kredas, ke ĝi kovris 200 ha kaj loĝigis 50.000 homojn. Ĝi estis loĝata inter la 5-a jarmilo a.K. kaj la 18-a jarcento.
Elfosadoj en la setlejo komenciĝis en 1965, sub la inspektado de Emma Ĥanzadjan. Oni trovis almenaŭ sep sanktejojn, krom neolitikaj ŝtonaj cirkloj de antaŭ sep mil jaroj, kiuj povus esti parto de astronomia observatorio, kiu altiris la intereson de arkeoastronomio.
NGC 2654
NGC 2654 (aliaj indikoj — UGC 4605, MCG 10-13-17, ZWG 288.6, KARA 285, IRAS08451+6024, PGC 24784) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Fortikaĵo Mecamoro
La plej grava periodo de la loko estis la Bronzepoko, inter la tria kaj dua jarmiloj antaŭ Kristo, kiam kupro-minado estis praktikata laŭ certa skalo kaj jen la plej granda produktado de bronzo. Ĝi daŭre estis grava loko dum la Urarta periodo, inter la 9-a kaj 6-a jarcentoj a.K.
NGC 2654
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Haus am Horn
La domo nomita Haus am Horn estis konstruita por la ekspozicio de la vajmara Bauhaus de julio ĝis septembro 1923. Ĝi estis dezajnita de Georg Muche, farbisto kaj instruisto ĉe Bauhaus.
Priskribo
Ĝi estis simpla kuba dezajno, utiligante ŝtalon kaj betonon en sia konstruiĝo. En la centro de la domo estis loĝoĉambro kun aparta fenestrozono kaj specialecaj ĉambroj ĉirkaŭantaj ĝin. Gropius priskribis jene la dezajnon de la ĉambro: "En ĉiu loko, funkcio estas grava, ekz. la kuirejo estas la plej praktika kaj kuracherbo de kuirejoj - sed estas ne eble utiligi ĝin kiel manĝoĉambron ankaŭ. Ĉiu loko havas sian propran definitivan karakteron kiu konvenas sian celon." Ĉiu loko havis speciale-dezajnitajn meblajn aranĝojn kaj ekipaĵon faritajn fare de diversaj Bauhaus-anoj. László Moholy-Nagy, ekzemple, dezajnis la lumojn faritajn en la metalmetiejo; Marcel Breuer, studento tiutempe, kreis la meblaron, inkluzive de la enkonstruita tablaro.
Pro la monmalfacilaĵoj de Bauhaus-movado, la domo estis vendita al privata individuo en 1924.
UNESKO-agnosko
En 1996, ĝi eniris sur la monumentan konservadliston de Unesko kaj estis deklarita 20-a-jarcenta mondheredaĵo.
En 1998-1999, la strukturo estis analizita por restarigo fare de amikara cirklo de la Bauhaus-universitato de Vajmaro.
Pro la 80-a datreveno fondiĝa de Bauhaus, la domo estis tute restarigita kun subteno de la Sparkasse-financgrupo kaj pluraj publikaj institucioj.
Vidu ankaŭ
Bauhaus-muzeo (Weimar)
Frintaneum
Frintaneum aŭ Augustineum (oficiale germane: K.&K. höheres Weltpriesterbildungsinstitut zum hl. Augustin) estis (plu)kleriginstituto por malmonakejaj pastroj romkatolikaj en Vieno.
Historio
La porpastra seminario fonditis en la jaro 1816-a laŭ instigo de la ĉekortega pastro Jakob Frint fare de imperiestro Francisko la 1-a. Kaŭzo por tio estis ne laste la akiro de novaj teritorioj por la Aŭstra imperio en kiuj ĝis tiam simple ne ekzistis pastra klerigado laŭ la moderna standardo aŭstria (Lombardujo, Veneto, Dalmatio, Galicio). Pro ke la de imperiestro Jozefo la 2-a instalitaj t.n. generalseminarioj fiaskis pro rezisto de la episkoparo, supera teologio klerigo en Romo pro politikaj kialoj malpreferindis kaj la ekzistantaj altlernejoj diocezaj tro ofte malbonis nivele, modelo de centra pluklerigcentro en Vieno de ĉiuj flankoj bonvole akceptitis. Frint taksis - krom la faka kleriĝo - la koran kleriĝon de la estontaj pastroj egalvalora celo (laŭ la idearo de la bavara seminari-reformanto Johann Michael Sailer. Frintaneum baldaŭ egalis aliajn elitajn institutojn aŭtriajn, ĉe kiuj lojaleco same gravis kiel faka lernado (ekz. por administrado, armeaĵoj, diplomatio).
Organizo
La seminaria organizado estis efika kaj ankaŭ originala: la kolegio estis submetita nek al regula ŝtata nek al eklezia kontroloj sed responsis nur antaŭ la monarko mem. Gvidis ĝin ekskluzive klerikoj de la specialstatusa kortega paroĥujo (K.u.k. Hof- und Burgpfarre). Estris la paroĥujon ĉefpastro (estante aŭtomate ankaŭ ĉefo de la kolegio) kiun asistis maksimume sep kaplanoj. El ili kvar estis ĉe Frintaneum studdirektoroj respektive spiritualistoj.
Sidejo kolegia estis komence la iomete malhela, iama aŭgustenana monakejo proksime de Hofburg, ekde 1914 la nova domo en la strateto Habsburgergasse (kie gastis ĝis 2012 la porpastra seminario de Burgenlando). La kandidatojn proponis al la imperiestra moŝto la episkopoj. Inter 1816 kaj 1918 oni do surloke pluklerigis ĉiujare po pli ol 20 freŝbakitajn pastrojn el ĉiuj landoj de la monarkio. Ili servu post la pasigo de ĉiuj ekzamenoj en la supera eklezia postenaro (ekz. por docentado ĉealtlerneja, por adminstrado en diocezoj). Ne malmultaj el ili poste fariĝis eĉ episkopoj. Ekzemple modelis la kroato Josip Juraj Strossmayer kiu estis ne nur disĉiplo de Frintaneum, sed ankaŭ kaplano de la kortega paroĥujo, studdirektoro pri eklezihistorio kaj kanona juro ĉe Frinatneum - kaj poste episkopo de Đakovo.
Frintaneum ofertis propran fakan kaj spiritualan klerigprogramon kiu ekzakte trejnu la kolegianojn kaj por la estonteco kaj por la kvar t.n. severaj ekzamanoj (rigorosa) necesaj por sukcesa doktoriĝo. Krome la anoj devis plenumi liturgiajn servojn en la kortega kapelo apud Hofburg respektive en la Palaco Schönbrunn, instrui junajn anojn de la imperiestra familio je religio kaj je lingvoj kaj helpi laŭnecese en animzorgado inter samlandanoj (ekz. enarmee). La frintaneum-anoj portis bluan-silkan ĉirkaŭkoksaĵon kaj nigran mantelon. Frintaneum egalu la tre renomitan roman Collegium Germanicum (ĝi reservitis por germanlingvanoj) estante tute sendepende de Romo. Sume frekventis ne tute 1200 pastroj la instituton kiu ĉesis post la disfalo de Aŭstrio-Hungario en aŭtuno 1918.
Cassina Valsassina
Cassina Valsassina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Evangeliisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Barzio, Cremeno, Moggio kaj Morterone.
José Maurício Nunes Garcia
José Maurício Nunes Garcia (naskiĝinta la 20-an de septembro 1767 en Rio-de-Ĵanejro; mortinta la 18-an de aprilo 1830 samurbe) estis brazila komponisto de klasika muziko.
Vivo
Filo de Apolinário Nunes Garcia, tajloro kaj Vitória Maria da Cruz, ambaŭ mulatoj filoj de sklavinoj.
Liaj gepatroj, tajloro Apolinário Nunes Garcia, kaj Vitória Maria da Cruz estis ambaŭ mulatoj, devenaj de sklavinoj, sed ili mem mem tamen estis liberigitoj. Ĉar ili estis tro malriĉa, tre frue li devis labori por helpi la gepatrojn. Li lernis muzikon preskaŭ sininstrue, aŭskultante lecionojn de Salvador José de Almeida Faria, brazila muzikisto, kiu estis amiko de lia familio. Li apartenis al la ĥoro de la katedralo. Al li la plej ŝatataj ludiloj estis la du muzikinstrumentoj, - aldviolono kaj klaviceno - kiujn li alterne ludis dum horoj kaj por ripozi, li kantadis improvize.
Lia lernado, paralele al la laboro, riĉiĝis per la kono de la lingvoj latina, franca, angla, greka kaj la hebrea, kun la pastro Elias. Historion kaj geografion kun pluraj majstroj. Kaj racian kaj moralan filozofion, kun Agostino da Silva Goulão. Ankaŭ li lernis retorikon kun la poeto Silva Alvarenga.
Sian unuan verkon "Tota pulchra es Maria" li kreis en 1783. En la sekva jaro, li, fondis kun aliaj muzikistoj la "Irmandade de Santa Cecília" profesian asocion por protekti la rajtojn kaj reguligi devojn de la muzikistoj.
Kelkaj jaroj poste (1798), jam tre konata kaj taksita kiel bona komponisto (kun pli ol 30 verkoj) li estis nomita Mestre de Capela ("majstro de kirko") ĉe la tiama katedralo de Rio de Janeiro, kie li antaŭe estis baptita.
La 19-a jarcento alportis al la Pastro José Mauricio, sukcesojn, ĉu profesie, ĉu persone. En 1806 naskiĝis lia unua filo kun 'Severiana Rosa de Castro. Kun ŝi li poste havis aliajn 5 gefilojn. Eble ankaŭ kun alia virino li havis pli da gefiloj, sed li rekonis nur unu, José Mauricio Nunes Garcia Júnior, kiu estis konata kiel D-ro Nunes Garcia.
En 1808 la korteganaro de la portugala princo-regento Johano (pli malfrue Johano la 6-a) kun 15.000 personoj estis fuĝinta de Napoleono kaj alvenis en Rio-de-Ĵanejro, Nunes Garcia fariĝis kapelmajstro de la reĝa orkestro. Li estis bona kantisto, sin mem akompanis per klaviceno kaj prezentis tiel proprajn komponaĵojn, sed ankaŭ verkojn de Domenico Cimarosa aŭ de sia samtempulo Wolfgang Amadeus Mozart.
José Maurício ĝuis altan respekton de la princo. Ĝi estis tiel granda, ke la princo iam, sub la impreso de la muziko de Garcia, deprenis de nobelo ordenon kaj kroĉis ĝin al la sutano de la pastro. Pli malfrue la filo de la komponisto, José Maurício Nunes Garcia, pentris portreton de sia patro, sur kiu estas ĉi tiu videbla kun la ordeno sur la sutano.
La kortego rigardis la malhelan haŭtokoloron de Nunes Garcia kiel problemon, kelkaj korteganoj nomis ĝin "defeito visível" (videbla difekto). Tiu ĉi diskriminacio kaŭzis lian perdon de la posteno kiel reĝa kapelmajstro al Marcos António Portugal kaj al serio da intrigoj, kiu lin multajn jarojn persekutis. En ĉi tiu situacio Nunes Garcia konfesis la rilaton kun virino, kun kiu li jam havis du gefilojn.
Je la geedziĝofesto de princo Pedro kun princino Maria Leopoldina de Aŭstrujo li akiris la admiron de la muzikinstristo de la princino.
Sunĉaro de Trundholm
La sunĉaro de Trundholm (dane Solvognen) estas objekto de la malfrua Skandinava bronzepoko eltrovita en Danio, kiu estas interpretita kiel la suno trenita de ĉevalino, kio povus havi ian rilaton kun elementoj de la malfrua skandinava mitologio trovitaj en la fontoj de la 13-a jarcento. En la nuntempo ĝi apartenas al la kolekto de la Dana Nacia Muzeo en Kopenhago. Ĝi datiĝas el la jaro 1300 a.K..
La kamparano Frederik Willumsen trovis ĝin la 7-an de septembro 1902 kiam unuafoje pasigis sian plugilon tra la aluvia grundo de la loĝloko Trundholm, en la regiono Sjælland, Danio. Portis ĝin hejmen kaj permesis sian filon ludi per la ĉevalo, kredante ke la bildo estis nura malnova ludilo. La sunĉaro. tamen, jam estis damaĝita ekde la Bronzepoko, kiam plejverŝajne ĝi estis en la marĉo kiel oferdono. En 1998, per metaldetektilo troviĝis pliaj fragmentoj de la ses radoj.
La sunĉaro de Trundholm estas bronza kaj ora statuo kiu konsistas el 25centimetra disko, kun alteco de 59 cm. La ĉevala elemento sin trovas sur strukturo el kvar radoj. Sub la disko ankaŭ estas radoj ligitaj al la cetero de la objekto. Ĉiuj radoj havas kvar radiusojn.
Marmota marmota latirostris
Marmota marmota latirostris estas endemia subspecio de alpa marmoto (Marmota marmota) kiu vivas en Tatroj. Iam ĝi estis ĉasbesto, en la 19-an jarceto la nombro de tiu besto draste malgrandiĝis.
Marmoto estas herbovorulo, aktivas somere kaj vivas sur apartaj teritorioj en familiaj klanoj, troviĝantaj en montaroj. Ĝi apartenas al plej maloftaj vertebruloj en Pollando kaj (leĝe protektataj). strikte defendata de la ŝtata naturjuro. Ĝi estas protektata ankaŭ en Slovakio. "Czerwona Lista Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce" kaj "Polska Czerwona Księga Zwierząt" difinas la marmoton kiel la subspecion, al kiu estas minaco je kompleta pereo (formorto, "EN" laŭ Internacia Unio por la Konservo de Naturo) kaj la Czerwona lista dla Karpat dla Polski uzas simbolon "CR" – precipe minacata.
Tiu besto ĝis nun ne estas ankoraŭ komplete esplorita.
András Márkos (skulptisto)
MÁRKOS András [ma:rkoŝ] estis rumanuja hungara skulptisto naskiĝinta la en Koloĵvaro kaj mortinta la  en Kluĵo.
Biografio
La mezlernejon András Márkos finis en sia naskiĝurbo en Unitariisma Kolegio (1938). Siajn fakstudojn li komencis en Belarta Altlernejo de Bukareŝto (1938–40) kaj poste li daŭrigis en Budapeŝto. Li akiris diplomon pri skulptado kaj pedagogio (1944). Li estis desegninstruisto en la porinstruista lenejo de Cristuru Secuiesc (1944–50). Ekde 1951 ĝis sia morto li estis instruisto de Belarta Liceo de Kluĵo. Li publikigis ankaŭ eseetojn pri la nuntempa belarto. Liaj majstroj estis: Cornel Medrea, István Szőnyi, Jenő Bory.
Lisov
Lisov (Lissowa) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en distrikto Plzeň-sudo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1243.
Santa Maria do Suaçuí
(prononco: santamaria dosuasuii, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Peçanha (esperante: Pesanja). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Malajala lingvo
La malajala lingvo (kodo laŭ ISO 639-1: ml, ISO 639-2: mal) estas dravida lingvo parolata de ĉirkaŭ 35 milionoj da homoj, ĉefe en la sudo de Barato. Ĝi estas la oficiala lingvo de la ŝtato Keralo.
La malajala parencas kun la tamila; la du lingvoj apartiĝis ĉirkaŭ la jaro 1000. Ili distingiĝas interalie per tio, ke la malajala alprenis tre multajn vortojn, kaj eĉ gramatikajn formojn, el sanskrito.
Hidrogeno
Hidrogeno (hydrogenium, devenanta el la greka: hidro = akvo, genes = formanta) estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo H kaj atomnumero 1. En norma stato de temperaturo kaj premo, ĝi estas senkolora, senodora, nemetala, unuvalenta, brulemega duatoma gaso. Ĝi estas la plej malpeza kaj plej abunda elemento en la universo. Ĝi estas trovebla en akvo kaj en ĉiuj organikaj kemiaĵoj kaj vivantaj organismoj. Hidrogeno povas reakcii kemie kun preskaŭ ĉiuj elementoj.
Steloj dum la ĉefa parto de siaj vivoj enhavas hidrogenon en la plasma stato, do kiel miksaĵon de protonoj kaj elektronoj. La elemento estas uzata en la produktado de amonio, kiel levigilo, kiel alternativa bruligaĵo, kaj lastatempe kiel energiportanto por fuelpiloj.
Hidrogeno estas la plej malpeza elemento. Ĝi estas ege aktiva kaj estas parto de multaj kemiaĵoj, kiel ekzemple:
La Suno mem estas plejparte granda bulo de hidrogeno.
Izotopoj
Ekzistas tri nature troveblaj izotopoj de hidrogeno. El ĉiuj elementoj plej videblas ĉe hidrogeno – kvankam nur malgranda – diferenco inter la izotopoj pri iliaj kemiaj reagemoj. Tiu diferenco devenas de la kompare granda pezdiferenco: deŭterio estas dufoje pli peza, tricio trifoje pli peza ol hidrogeno. Tia diferenco inter izotopoj estas nur 25 % ĉe la sekva elemento laŭ pezo, heliumo. Lastatempe oni sukcesis montri la mallongan ekziston de kvar aliaj kernoj (4H, 5H, 6H kaj 7H). Tiuj kernoj tamen ĉiuj havas ege mallongan vivodaŭron (< 10−21 s).
En la jaro 1955 aperis en la satira romano "La muso, kiu kriegis" (angle: „The Mouse That Roared“) la termino Quadium por 4H en la fikcia armilo Q-bombo.
Historio
Hidrogeno estis malkovrita en la jaro 1766 de la brita kemiisto kaj fizikisto Henry Cavendish, kiam li eksperimentis pri hidrargo kaj acidoj. Kiam li kunigis la du substancojn, estiĝis malgrandaj gasbobeloj en la miksaĵo. Tiujn li ne sukcesis identigi kiel unu el la konataj gasoj. Kvankam li erare supozis, ke hidrogeno estu parto de hidrargo (anstataŭ parto de la acido), li bone priskribis la ecojn de la gaso.
Pli detala analizo estis farita de Antoine Laurent de Lavoisier, kiu donis ĝian nomon al hidrogeno. La franca kemiisto malkovris la gason en la jaro 1787 sendepende de Cavendish, kiam li volis montri per eksperimento, ke ĉe kemiaj reakcioj ne perdiĝas aŭ kreiĝas maso. Li konduktis akvovaporon en fermitan sistemon super ardaj ferpecoj kaj kondensigis ĝin aliloke. Li rimarkis, ke la maso de la akvo estis malpli granda ol la originala kvanto kaj ke estiĝis gaso, kies maso kune kun la pligrandiĝanta maso de la fero respondis ekzakte al la perdita akvokvanto. Lia eksperimento estis do sukcesa.
Trovejoj
Hidrogeno estas la plej ofta kemia elemento de la Suno kaj de la grandaj gasplanedoj Jupitero, Saturno, Urano kaj Neptuno, kiuj entenas pli ol 99,99 % de la maso de la sunsistemo. Hidrogeno reprezentas 75 % de la tuta maso, tio estas 93 % de ĉiuj atomoj de la sunsistemo.
En la tuta universo oni supozas, ne kalkulante malluman materion, ankoraŭ pli grandan procentaĵon de hidrogeno.
Ĉeesto en la universo
Jam baldaŭ post la estiĝo de la universo protonoj kaj neŭtronoj ekzistis en grandega nombro. Pro la altaj temperaturoj ambaŭ kuniĝis al malpezaj atomkernoj, kiel 2H kaj 4He. La plej multaj protonoj tamen restis neŝanĝitaj kaj iĝis la ontaj 1H-kernoj.
Post ĉirkaŭ 380.000 jaroj la radiaddenseco de la universo tiom malpligrandiĝis, ke hidrogenatomoj formiĝis per nura kuniĝo de kernoj kun la elektronoj, sen ke fotono disigu ilin tuj.
Malvarmiĝante la universo ebligis la kreadon de nuboj el hidrogena gaso sub la influo de gravito. Tiuj nuboj densiĝis al galaksioj kaj ene de ili al proto-steloj. Sub la kreskanta premo de la gravito fine estiĝis nuklea fuzio, kiu fandis hidrogenon al heliumo. Tiel estiĝis la unuaj steloj kaj inter ili la Suno.
Steloj konsistas ĉefe el hidrogena plasmo. Fuzio de hidrogeno 1H okazas ĉefe tra la ŝtupoj deŭterio 2H kaj Tricio 3H al Heliumo 4He. La liberiĝanta energio estas la energifontoj de la stelo. La hidrogeno en nia Suno reprezentas la plej grandan parton de la tuta maso de nia sunsistemo.
Ekster nia sunsistemo hidrogeno troveblas en gigantaj gasnuboj. En la HI-regionoj la elemento ekzistas ne-jonigita kaj molekula.
Jonigitaj gasnuboj kun atoma hidrogeno estas nomataj HII-regionoj. En tiuj regionoj grandaj steloj elradias grandajn kvantojn de jonigitaj radioj.
Surtera troveblo
Sur la Tero la masa procentaĵo estas multe pli malalta. Rilate al la tuta maso de la Tero, la procentaĵo de hidrogeno estas ĉirkaŭ 0,12 kaj rilate al la terkrusto ĉirkaŭ 2,9. Krome tera hidrogeno, kontraŭe al universa hidrogeno ekzistas ĉefe en kombinaĵoj kaj nur malofte en pura formo, kiel nemiksita gaso. La plej konata kaj plej ofta kombinaĵo estas akvo. Krome ekzistas aliaj gravaj surteraj hidrogen-kombinaĵoj kiaj ekzemple tergasoj (metano, ...) kaj nafto. Ankaŭ pli ol la duono de ĉiuj ĝis nun konataj mineraloj entenas hidrogenon.
Hidrogeno kiel energistokanto
Hidrogeno estas ofte nomata la energiportanto de la estonteco, kiu kaŭzos nenian damaĝan ellason, ĉefe ne de karbondioksido, same kiel venta aŭ suna energio. Tiaĵojn oni konsideru prudente; ili baziĝas parte je la konfuzo inter primara energio kaj energi(trans)portantoj. Certe hidrogena gaso entenas pli da energio en masunuo ol iu ajn alia kemia brulaĵo, tamen necesas produkti hidrogenon energiintense. Tial hidrogeno ne estas energifonto, sed ĝia produktado ebligas stoki alimaniere produktitan energion (ekzemple per vento aŭ suno).
Tamen ankaŭ la problemoj pri stokado kaj transportado estas grandaj.
La stokado de hidrogeno kiel brulaĵo por veturiloj necesigas aparte sekurajn stokujojn, unue el sekurecaj vidpunktoj kaze de akcidentoj, due el ekonomiaj vidpunktoj.
Ekzistas do tri diversaj stokadmanieroj:
Biologia signifo
Hidrogeno estas en diversformaj kemiaj kombinaĵoj grava por ĉiuj konataj vivaĵoj. Unuaranga estas akvo, kiu utilas kiel medio por ĉiaj ĉelprocezoj kaj metabolaj transportoj. Kune kun karbono, oksigeno kaj azoto (kaj malofte ankaŭ aliaj elementoj), hidrogeno estas unu el la eroj de tiaj molekuloj de la organika kemio, sen kiaj ĉia de ni konata formo de vivo estus tutsimple ne ebla.
Aŭĝila lingvo
La aŭĝila lingvo  estas orienta berbera lingvo. Ĝi uzatas en la samnoma oazo Aŭĝila de Libio. Virparolantoj de la aŭĝila ankaŭ parolas la araban lingvon, dum aŭĝilaj parolantinoj kutime estas unulingvaj.
15353 Meucci
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la italadevena usona inventisto Antonio Meucci (1808–1889), kiu inventis la telefonon en 1849.
Oscilado de Bølling
La Oscilado de Bølling estas klimata oscilado (la klimato mildiĝis) inter la dua kaj la tria periodo de la vurmaj glaĉeriĝoj (Würm II kaj Würm III), en la Alta paleolitiko. La tavolo de Bølling de la elfosado de la lago de Neŭŝatelo, Svislando, datiĝas inter la jaroj 14.650 kaj 14.000 antaŭ la nuno, kaj la registrado de izotopoj de oksigeno de la glacio de Gronlando, povas datigi la pinton de plejalta temperaturo de Bølling, inter 14.600 kaj 14.100 jaroj.
11009 Sigridclose
11009 Sigridclose estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sigrid Close, profesorinon ĉe la Universitato Stanford, kies esploroj inkludas detekton de la meteoroida plasmo per radaro kaj mezurojn en kosma meteologio per kosmoveturiloj.
34591 Saadhahmed
34591 Saadhahmed estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Saadh Ahmed, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018, pro sia projekto pri translacia medicino. Li estis lernanto ĉe la Northview High School de Johns Creek (Georgio, Usono).
Poanas
Poanas estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Unión -San Esteban. Al Poanas apartenas entute 32 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10022.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 23466 loĝantojn. El tiuj estis 11367 viroj kaj 12099 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1841 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1900 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 388,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,9 °C.
Sociogeografio
16782 de la loĝantoj de Poanas en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1011 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,02 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 5,76 % (483 el 8390), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 6,29 % (528 el 8392).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 22170 personoj apartenis al la katolika religio kaj 290 personoj al la protestantisma religio. 125 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 294 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Aŭĝila
Aŭĝila (arabe أوجلة) estas la nomo de oazo en la oriento de Libio. Loĝantoj parolas la aŭĝilan lingvon, kiu estas berbera lingvo. Granda parto de la virinoj nur parolas tiun lingvon. La viroj ofte ankaŭ parolas la araban lingvon. Entute (laŭ Ethnologue.com) oni taksas ke ekzistas ĉirkaŭ 3000 parolantoj. La loĝantoj de Aŭĝila kultivas malgrandajn ĝardenojn uzante akvon de profundaj putoj. Ili vivas de la agrikulturo kaj parto de la loĝantoj laboras en la naftoindustrio. La loĝantoj de Aŭĝila estas sunaistoj.
La oazo situas profunde en la libia dezerto, ĉirkaŭ 260 km sude de Aĝdabijah, ĉirkaŭ 300 km for de la marbordo kaj ĉirkaŭ 400 km for de la landlimo al Egiptio, kiu estas en la oriento. De Aŭĝila estas stratoj al Jalo, kiu situas ĉirkaŭ 25 km sudoriente kaj Kufra, kiu situas ĉirkaŭ 620 km sude.
Oranĝerio de la kastelo de Versajlo
La modo de la citrusoj
La dolĉa oranĝo (Citrus aurantium) estis enkondukita en Eŭropon en la 15-a kaj 16-a jarcento kaj tiam estis luksa nutraĵo. Oni ĝenerale konsentas ke la alveno de la dolĉa oranĝo estas ligita al la maraj agadoj de la portugaloj en la 15-a jarcento, aparte per la ĉirkaŭnavigadoj de oriento okcidenten faritaj de Vasco da Gama. Kvankam la romianoj verŝajne jam konis citronojn kaj oranĝojn same kiel malsamajn citrustipojn, la amaraj kaj dolĉaj oranĝoj kaj la citronoj - alvenis en Eŭropon je diversaj epokoj.
En Francio, la entuziasmo por la ekzotaj variaĵoj komenciĝis fine de la italaj militoj. La unua oranĝerio estis konstruita de Karolo la 8-a en la kastelo de Amboise. Li tie naturigis artiŝokojn, melonojn kaj amarajn oranĝojn. Henriko la 4-a, franca reĝo, konstruigis oranĝerion en la Palaco Luvro. Detenante la akvon kaj nutraĵojn, kaj uzante branĉtranĉajn teknikojn, la francaj ĝardenistoj sukcesis florigi citrusarbedojn dum la tuta jaro, por la granda plezuro de la franca reĝo Ludoviko la 14-a. Citrusoj fariĝis tra historio temo en skulptado, mozaiko, brodado, teksado, pentrado, poezio aŭ en kanzonoj. La oranĝfloroj restas ŝatata florornamo por la geedziĝoj.
Priskribo
La Oranĝerio troviĝas sub la «Suda florbedo ». Ĝi konsistas el centra galerio longa je, kies fasado frontas la sudon. La centra galerio estas inter du flankaj galerioj situantaj sub la «centŝtupaj ŝtuparoj». La tuto, lumigita per grandaj arkigitaj fenestroj, brakumas la malaltan florbedon ankaŭ nomatan la florbedo de la oranĝerio.
Tiu orientiĝo, murdikeco supera al 5 metroj kaj la singardo dum vintro - por ekzemplo, sub la malnova reĝimo, la ĝardenistoj eniris per grandaj kattruoj por eviti malfermi la grandajn fenestropordojn kies kuniĝoj estis ŝtopitaj per pajlo - faris ke la Oranĝerio neniam suferis froston.
La Malalta Florbedo estas limigita laŭ la kvara flanko, sude per balustrado super la vojo al Saint-Cyr-l'École. Ĉi tiu apartigas ĝin de la akvobaseno de la svisoj. En ĝia centro troviĝas vasta ronda baseno, ĉirkaŭata per ses gazonbedoj.
Mestečko
Mestečko (hungare Lednickisfalu [lednickiŝfalu]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mestečko situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉeĥio-Púchov. La lasta urbo troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1471 en formo "Myeztechko". En 1784 loĝis tie 363 vilaĝanoj (63 familioj) en 54 domoj, en 1828 370 vilaĝanoj en 52 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Mesztecskó [mesteĉkO], poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lednickisfalu 423 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mestečko 517 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Lajos Portisch
Biografio
Li estis en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj inter la 10 plej bonaj ŝakistoj de la mondo. Inter 1958 kaj 1981 li estis naŭobla hungara ĉampiono. Li iĝis internacia grandmajstro en 1961. Inter 1956 kaj 2002 li estis nacia elektita teamano. Lia plej granda sukceso estis la ormedalo en Bonaero dum la ŝakolimpiko de 1978.
Li akiris la plej bonan Elo-nombron en 1980: 2655.
Li iĝis en 2004 Sportisto de la nacio, en Hungario.
Koluma falketo
La Koluma falketo (Microhierax caerulescens) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj kaj genro de Falketoj, kiu komponiĝas el tre malgrandaj falkoj de Azio.
Lajos Portisch
Biografio
Lia ŝatokupo estas la opero-kantado.
Koluma falketo
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Pakistano, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj. Temas pri specio de komunaj loĝantaj birdoj en deciduaj arbaroj, arbarklarejoj kaj arbarbordoj de ĉiamverdaj arbaroj.
Aspekto
La Koluma falketo estas tre malgranda rabobirdo nur 8-13 cm longa kaj 35-50 g peza. Ĝi estas membro de la grupo de plej malgrandaj rabobirdoj de la mondo. Ĝi havas nigrecajn al malhelgrizajn (kun iom da blueca nuanco kiu estas tialo por la latina scienca nomo) suprajn partojn (krono, dorso, fugiloj kaj vosto) kun blankaj malgranda frunto, larĝega superokulo kaj kompleta kolumo, kiu nomigas la specion. La blankan vizaĝon trapasas larĝa traokula strio. La subaj partoj estas ĉefe blankaj, kun ruĝeca nuanco en gorĝo, femuroj, flankoj kaj subvosto. La kruroj kaj malgranda hokoforma beko estas malhelgrizaj.
Subspecioj
Oni konas du subspeciojn de Microhierax caerulescens :
16856 Banach
16856 Banach estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Karl Bacher
Vivo
La filo de etkamparano studis ĉe la Universitato de Vieno la lingvojn latinan kaj helenan kaj germanistikon. Poste li instruistis en Znojmo. En la 1930-aj jaroj li plurfoje estis en Zellerndorf kie rondo ĉirkaŭ Josef Pazelt surscenigis liajn dialektajn drametojn. En 1931 Bacher estis kuneldonisto de Dichtungen in niederösterreichischer Mundart.
16856 Banach
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la pola matematikisto Stefan Banach (1892–1945), profesoro ĉe la Lviva Universitato. Liaj ĉefaj kontribuoj estis en funkcionala analitiko, precipe en teorio pri kompletaj normaj linearaj spacoj nun ĝenerale konataj kiel spacoj de Banach.
Karl Bacher
Vivo
Je la fino de la Dua mondmilito Bacher estis kun familianoj siaj en Steyr. Laŭ dekretoj de Beneš (nr. 108) la havaĵoj ankaŭ de li konfiskitis. Bacher restis ĝismorte en Steyr.
Bacher okupiĝis en siaj verkoj pri naturo, kutimoj de Malsupra Aŭstrio kaj Suda Moravio kaj tiaj landoj entute. Karakterize por tio estas Dos Liad vo der Thaya, malkompleta epopeo en heksametro kiu publikigitis ne antaŭ 1974. En ĉiuj poemoj senteblas liaj emegoj je patrino kaj hejma regiono, ekz. Herdfeuer von Dahoam (1952), kiel ankaŭ en multaj eseoj skribitaj por "Südmährisches Jahrbuch" kaj "Südmährer".
Honoroj
Okaze de la 90-a datreveno de lia naskiĝtago estiĝis rondo de amikoj de la Pulkautal-dialekto. In Zellerndorf wurde ihm zu Ehren eine Gedenkstätte errichtet. En Zellerndorf ekzistas dokumentadejo por li.
Verkoj
dramoj
prozaĵoj
postmorte eldonite
69159 Ivanking
69159 Ivanking estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras la elstaran usonan astronomon Ivan R. King,  kiu studas ĉefe la. Li estas bone konata pro familio da dinamikaj modeloj, kiu portas lian nomon. Li ricevis multenombrajn profesiajn honorojn kaj distingojn, inklude la Prezidentecon de la Usona Astronomia Societo.
Santo Antônio do Caiuá
Santo Antônio do Caiuá estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.732 loĝantojn en 2010.
Santa Catarina Minas
Santa Catarina Minas estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Catarina Minas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 368.
Geografio
Santa Catarina Minas apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1698 loĝantojn. El tiuj estis 819 viroj kaj 879 virinoj. La komunumo havas surfacon de 25,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1560 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16 indiĝenoj. El tiuj 11 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 2655
NGC 2655 (aliaj indikoj — UGC 4637, IRAS08491+7824, MCG 13-7-10, ZWG 350.7, ZWG 349.33, ARP 225, PGC 25069) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Aaron Bunsen Lerner
Aaron Bunsen Lerner (1920-2007) estis usona kuracisto, dermatologo, esploristo kaj universitata profesoro. Li estis agnoskita kiel la dekano de la pigmentadaj esploroj, ricevis siajn diplomojn kiel Doktoro pri Medicino kaj Doktoro pri Filozofio en la "Universitato de Minesoto". Li pasigis produktivajn jarojn en la Universitatoj de Miĉigano kaj Oregono kie li asociiĝis al la dermatologo Thomas Bernard Fitzpatrick (1919-2003). Inter 1958 kaj lia emeritiĝo, li estis profesoro kaj (ekde 1971) direktoro de la Departemento pri Dermatologio en la Universitato de Yale.
Li studis la efikojn pri la stimula hormono de la melanocitoj kaj esploris la senpigmentigon kaŭzatan de la "monobenzono". Samtempe li asistis la dermatologon Ftizpatrick kiu establis la ĉeeston de la tirozinazo en la homa haŭto. Lia meza nomo "Bunsen" estis donita al li pro lia profunda amo al kemio. Dum sia medicina lernejo, li studis la metabolon de la "homogentizata acido", kiu estis grava por la kompreno de la "alkaptonurio"
Kiel medicina studento, li ankaŭ izolis la unuan unuklonan antikorpon kaj kreis la terminon "krioglobulino" agnoskinte la kapablecon de ĉi proteinoj precipitiĝi sub malaltaj temperaturoj. Li havis kvar infanojn, du el ili naskiĝis dum liaj unuaj jaroj en la "Universitato de Yale", kaj minimume unu el ili (Michael Lerner) estis ĉiam varbita por helpi lin en siaj eksperimentoj en la matenaj sabatoj.