cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Funkcia grupo
En la kemio oni nomas funkcia grupo la atomgrupojn specife en organikaj kombinaĵoj, kie ili forte karakterizas econ de la materialo kaj la kemiajn reakciajn proprecojn. La kombinaĵoj, kiuj portas la saman funkcian grupon grupiĝas pro la similaj proprecoj en materialgrupoj.
Nomenklaturo
La funkcia grupo troviĝas aŭ en la prefikso aŭ en la sufikso, se ne ekzistas malnova nomo por la kombinaĵo.
Proprecoj
La plimulto de la alligita funkcia grupo ofte forte influas la kemiajn kaj fizikajn proprecojn de la fina materialo.
Ĉi-sube prezentiĝas en komparo la 2 derivaĵoj de (alkano) butano:
La funkciaj grupoj sen aliatomoj kiel : C=C kun duobla aŭ triobla ligo ne konsideratas kiel veraj funkciaj grupoj, ĉar ili estas strukturaj grundoj de la kemiaj konmbinaĵoj, kaj mem ne estas tre reakciemaj.
Ĉe benzolo oni parolas nur malofte pri funkcia grupo de duoblaj ligoj, kvankam tio karakterizas la kemiajn ecojn de tiu kombinaĵo (funkcia grupo: aromata sistemo).
Afromontano
La Afromontano estas biogeografia faktermino por indiki etaĝon en la montaroj de Afriko kaj de suda Arabujo kun ĝiaj planto- kaj bestospecioj. La afromontanaj regionoj estas malkontinuaj, apartigitaj unu de la alia per malaltebenaĵoj, kaj estas foje referitaj kiel "afromontana insularo", ĉar ilia disvastiĝo estas analoga al serio de ĉielinsuloj.
Geografio
La afromontanaj komunumoj troviĝas super altitudo de 1500-2000 metroj proksime de la ekvatoro, kaj tiel malalte kiel 300 metrojn en la montarbaroj de Nejsna-Amatole, Sud-Afriko. Afromontanaj arbaroj estas ĝenerale pli malvarmetaj kaj pli humidaj ol la ĉirkaŭaj malaltebenaĵoj.
La "afromontana insularo" plejparte ampleksas Grandan Rifton ekde Ruĝa Maro ĝis Zimbabvo, kun la plej grandaj areoj en Etiopaj Altaĵoj, Okcidenta Rifto de Ugando, Ruando, Burundo, Demokratia Respubliko Kongo, Tanzanio, kaj Orient-arka Altebenaĵo de Kenjo kaj Tanzanio. Aliaj afromontanaj regionoj inkludas Drakensbergojn de Suda Afriko, Kamerunajn Altaĵojn, kaj Kamerunan Vulkanan Linion inkluzive de Monto Kameruno, Bioko, kaj Santomeo.
Flaŭro
Kvankam kelkaj afromontanaj enklavoj estas tre malproksimaj unu de aliaj, ili samhavas similan miksaĵon de plantospecioj kiuj ofte estas diferencaj de tiuj de la ĉirkaŭaj malaltebenaĵoregionoj. Podokarpacoj, el la genroj Podocarpus kaj Afrocarpus, estas karakterizaj arboj, kune kun Prunus africana, Hagenia abyssinica, altkreska junipero, kaj Olea sp.. En la pli altaj montoj, la etaĝo de afromontana arbaro aŭ duonarbaro transiras al pli alta afroalpina (altmontara) etaĝo de herbejoj, arbustaroj, aŭ torfejoj.
La plantofamilioj Curtisiaceae kaj Oliniaceae estas afromontane endemiaj kaj la familio Barbeyaceae estas preskaŭ-endemia. La arbogenroj Afrocrania, Balthasaria, Curtisia, Ficalhoa, Hagenia, Kiggelaria, Leucosidea, Platypterocarpus, Trichocladus, Widdringtonia, kaj Xymalos estas afromontane endemiaj aŭ preskaŭ-endemiaj, kiel tia la plantogenroj Ardisiandra, Cincinnobotrys, kaj Stapfiella.
Disvastiĝo
En Sud-Afriko, la afromontanaj arbaroj kovras nur 0,5 % el la kampara regiono de la lando. La afromontanaj arbaroj troviĝas laŭlonge de la montara arko de Drakensbergoj, ekde Provinco Limpopo en la nordoriento al Okcidenta Kablando en la sudokcidento.
La afromontanaj arbaroj ĝenerale situas en bone akvumitaj areoj, inkluzive de ravinoj kaj suden fruntantaj deklivoj. La afromontanaj arbaroj estas netoleremaj al fajro, kaj la oftaj incendioj de la ĉirkaŭaj finboso, savano, kaj herbejo limigas la vastiĝon de la arbaroj. Malgraŭ sia malvasta areo, la afromontanaj arbaroj de Sud-Afriko produktas valoran konstrulignon, precipe de Podocarpus latifolius, Afrocarpus falcatus, kaj Ocotea bullata.
Tropikismo
Tropikalismo aŭ Tropikismo (portugale Tropicalismo, ankaŭ: Tropicália) estas kultura kaj politika movado en Brazilo.
Priskribo
La termino deduktiĝas de la nomo Tropicália por ekspozicio de la brazila skulptisto Hélio Oiticica en aprilo de 1967 ĉe la muzeo pri moderna arto en Rio-de-Ĵanejro. La deduktovorton tropicalismo oni uzis precipe por la muziko, sed ankaŭ por aliaj artoj kaj ties intermiksaj formoj.
La muzika stilo de tropikalismo estas miksaĵo inter rokenrolo, bosanovo kaj influoj de brazila kaj portugala popolmuzikoj. La eniĝo de elektrona popularmuziko karakterizas la novtropikaliismon de la 1990-aj jaroj.
La movado tropikalismo ekestis en la fruaj 1960-aj jaroj reage al la Milita ŝtatrenverso en Brazilo kaj la postsekva subprema politiko. Ĝi estis politika movado, kiun distingis kritiko de la konsumismo, kaj de la amaskomunikila influo same kiel de la zorgo pro la fortranĉo de politikaj rajtoj. Ĝi sin ligis kun nova muzika esprimo trans la kutimaj popmuzikaj kliŝoj kaj bildoj de Brazilo. Tiel ekestis la movado tropicalismo. En la kinofilma historio simila okazis per la ekesto de la tiel nomata Cinema Novo.
Kantono Clinton (Miĉigano)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Gottfried Reinhold Treviranus
Gottfried Reinhold Treviranus (4a de Februaro 1776, Bremen – 16a de Februaro 1837, Bremen) estis germana kuracisto, naturalisto, kaj pra-evoluisma biologo.
Rohov (distrikto Senica)
Rohov (hungare Rohó) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Gottfried Reinhold Treviranus
Lia pli juna frato, Ludolph Christian Treviranus (1779–1864), estis ankaŭ naturalisto kaj botanikisto, kaj ankaŭ elstara taksonomiisto kaj zoologo.
Rohov (distrikto Senica)
Situo
Rohov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Senica troviĝas je 6 km.
Gottfried Reinhold Treviranus
Treviranus studis medicinon en la Universitato de Göttingen, kie li doktoriĝis en 1796.
Rohov (distrikto Senica)
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1471 en formo "Rohov". En 1787 vivis tie 333 vilaĝanoj en 60 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Rohov 325 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Senica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1924 incendio okazis. En 2001 vivis en Rohov 409 homoj, (402 slovakoj).
Gottfried Reinhold Treviranus
Dum la venonta jaro, li estis nomumita profesoro de medicino kaj matematiko en la liceo de Bremen. En 1816, li estis elektita korespondanta membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj.
Treviranus estis proponanto de la teorio de la transmutacio de specioj, nome teorio pri evoluismo defendita de kelkaj biologoj antaŭ la verkaro de Charles Darwin. Li metis tiun teorion en la unua volumo de sia Biologie; oder die Philosophie der lebenden Natur, publikigita en 1802, la saman jaron similaj opinioj estis esprimitaj de Jean-Baptiste Lamarck.
11801 Frigeri
11801 Frigeri estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alessandro Frigeri, esploristo ĉe la Instituto de Astrofiziko kaj Kosma Planedoscienco (IAPS-Romo), kiu kreis mapojn de spektraj parametro de 4 Vesta uzante la datumojn de la kosmosondilo Dawn.
RST-kodo
RST-kodo estas kodo kiu estas sendata dum la amatora radia komuniko kaj enhavas informon pri la kvalito de la ricevita signalo.
RST priskribas
RST-kodo konsistas el 3 ciferoj, R, S kaj T respektive. Ili priskribas:
Kompreneblo
La kodo R priskribas la kompreneblon de la ricevita elsendo. Ĝi priskribas kiel facile aŭ malfacile estas ĝuste kompreni la informon per radio. En morsa-koda telegrafa komuniko la kodo diras, kiel facile aŭ malfacile estas distingi ĉiun signon de la mesaĝo sendata; en voĉa komuniko la kodo diras. kiel facile aŭ malfacile estas kompreni ĝuste ĉiun diritan vorton.
La valoro de R estas cifero inter 1 kaj 5.
Forteco
La kodo S estas por "forteco". Forteco estas pritakso, kiom povuma estas la ricevita signalo. La valoro de S estas cifero inter 1 kaj 9. Por signaloj pli fortaj ol 9 la valoro estas cifero 9 plus kvanto de decibeloj super la nivelo de S9. Ekzemplo: 59 plus 20
La tensio estas je donita enira rezistanco de la ricevilo.
Koincido de la du diversaj skaloj de kodo S estas nur en mezo de mallongaj ondoj (ĉirkaŭ 14 MHz). En pli grandaj frekvencoj bruo de etero estas malpli granda kaj pro tio kodo S laŭ la tensio malpli grandas ol kodo S laŭ la vorta proskribo. En pli malgrandaj frekvencoj bruo de etero male estas pli granda kaj pro tio kodo S laŭ la tensio pli grandas ol kodo S laŭ la vorta proskribo. Estas diversaj opinioj pri tio, kiun el la skaloj preferi.
Dum telegrafa komuniko anstataŭ "9" por S-kodo oni uzas ankaŭ "N"-on, ĉar litero "N" estas pli mallonga en la morsa kodo ol cifero "9".
Tono
La T kodo estas por "tono". Tono estas uzata nur en morsa kodo kaj priskribas kvaliton de la radiosendilo.
Jacek Dukaj
Jacek Józef DUKAJ (naskiĝis la 30-an de julio 1974) estas pola verkisto. Li skribadas sciencfikcion kaj fantaston.
RST-kodo
Tono
La valoro de T estas cifero inter 1 kaj 9:
Uzado
Sendata teksto havas formon "RST XXX", kie X estas cifero. Ekzemple "RST 588". En okazo de S pli granda ol 9 la aldonaĵo sendatas poste, ekzemple "RST 599+40dB".
Stanislav Grof
Stanislav GROF (naskiĝis la 1-an de julio en 1931, en Prago, Ĉeĥoslovakio) - unu el la fondintoj de la transpersona psikologio, direkto nomata la kvara forto en psikologio krom psikanalizo, kondutismo kaj humanisma psikologio kaj pionira esploristo pri terapeŭtika apliko de ŝanĝitaj konsciostatoj.
Velada
Velada estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
RST-kodo
misaj kutimoj kaj rekomendindaj
Estas ankaŭ tendenco sendi pli bonajn RST ol ili estas reale. Iuj homoj ĉiam sendas "599". (Ĉi tio similas al la dialogo "Kiel vi fartas? – Bone!", kie la respondo "Bone!" ne dependas de tio, ĉu la homo reale bone fartas.) Unu el la kaŭzoj de ĉi tio estas, ke kelkaj kredas, ke por ricevi iujn diplomojn bezonatas komunikoj kun bonaj RST. En konkursaj reguloj oni ne trovas tion.
Stanislav Grof
Famiĝis pro siaj esploroj pri la influo de LSD al menso kuracante pacientojn per - nomata laŭ li - turbopsikanalizo. Kiel iama psikanalizisto Grof donis al pacientoj LSD-on kaj poste okazigis psikanalizajn sesiojn. Laŭ onidiro jam post kelkaj renkontoj atingis rezultojn, kiujn psikanalizo donas nur post kelkaj jaroj. Post malpermeso uzadi la substancon kune kun sia edzino prilaboris nefarmakologian metodon rezultigi nekutimajn konsci-statojn, analogian laŭ sia terapeŭtika potencialo. La metodo, utililiganta teknikojn de spirado, estas konata kiel holotropa spirado.
Alberto Contador
Alberto CONTADOR VELASCO, naskiĝis la en Madrido, estas hispana strato-biciklisto. Li mezuras 1,76 m kaj pezas 69 kg en 2007. Li unue kuris profesie en 2003 en la teamo hispana Once-Eroski apud Joseba Beloki, José Azevedo, ktp. Nun li biciklas por la kazaĥa teamo Astana.
Stanislav Grof
Stanislav Grof sian esploradon pri terapeŭtika aplikado de psikodelaĵoj komencis en Prago. Ekde 1967 daŭrigas sian esploron en Usono ĉe Johns Hopkins Universitato kaj Marilanda Centro de Psikiatriaj Esploroj, kie laboras pri utiligo de psikodelaj substancoj dum terapio de neŭrozoj kaj dependigoj kaj ĉe kancermalsanuloj. Aktuale laboras ĉe Instituto Esalen (Kalifornio), kie prilaboras premisojn de holotropa terapio.
RST-kodo
misaj kutimoj kaj rekomendindaj
Korekta indiko de la kodo havas avantaĝojn por ambaŭ la sendanto kaj la ricevanto:
Alberto Contador
Li interalie gajnis Tour de France dufoje en 2007 en la usona teamo Discovery Channel kaj 2009, en la teamo Astana, dufoje Giro d'Italia en 2008 en la teamo Astana kaj en 2015 en la teamo Tinkoff-Saxo, trifoje Vuelta a España en 2008 en la teamo Astana, en 2012 kaj 2014 en la teamo Tinkoff-Saxo.
RST-kodo
misaj kutimoj kaj rekomendindaj
La plej grava ero dum kontakto estas la voksigno. Tial ĝi estu nepre literumita dum la unua mencio por eviti eraron. Oni uzu la ICAO-alfabeton respektive la ILERA-alfabeton.
Velada
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Veleño. La censita populacio en 2011 estis de 2.869 loĝantoj kaj la denseco estas de 19,79 loĝ/km².
Situo
Velada estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 432 m; je 90 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 145 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′41″ N 4°58′23″ Ok.
Limas kun la teritorioj de Montesclaros, Mejorada, Gamonal (Talavera de la Reina) kaj Parrillas, en la provinco de Toledo, kaj Hontanares (Arenas de San Pedro), en Ávila.
Historio
La informo de 1578 diras, ke oni ŝanĝis la nomon ĉirkaŭ 1278 sed estas du samnomaj lokoj nome Velada, unua kun konservitaj restoj de mezo de la 16a jarcento kaj alia moderna loko fondita meze de la 15a jarcento. La teritorio estis konkerita de kavaliroj de Ávila. En 1294 oni kreis la senjorlandojn de Velada kaj San Román por Fernán kaj Gil Blázquez de Ávila respektive, grupigitaj en heredaĵo fondita de lia patro Blasco Jimeno Dávila. Ties posteuloj regis la senjorlandon kaj ties lokojn. Laŭ Cedillo, komence de la 16a jarcento, oni donis la titolon de Vilaĝo al Velada. En 1557 oni donis al Gomez Dávila, oka senjoro de Velada, la titolon de markizo de Velada. La vilaĝo estas dividata en du kvartaloj, kaj suda kaj norda, separataj de rojo.
Dum la 20a jarcento kaj male al aliaj najbaraj vilaĝoj, tiu urbeto ne perdis loĝantaron meze de la jarcento pro elmigrado kaj restis ĉiam super la 2,000 loĝantoj.
Dum la lasta kvarono de la 20a jarcento post la Hispana transiro al demokratio, la vilaĝo estis regata preskaŭ ĉiam de municipa konsilantaro hegemonia de la dekstra partio kaj sama urbestro nome Andrés Gómez Rayo.
Jacek Dukaj
Vivo
DUKAJ naskiĝis en Tarnów. Li studis filozofion en la krakova Jagelona Universitato. Li debutis en februaro de 1990 per novelo Złota galera ("Ora galero") en monatgazeto Fantastyka.
Alberto Contador
Biografio
Dum li kuris, Contador suferis je malsano (rompo de arterio) dum la rondiro de Asturio en 2004. Post interveno kirurgia en la cerbo, li restis dum 3 semajnoj dum profunda komato, proksimiĝante la morton. En januaro de 2005, li decidis rekomenci la profesian bicikladon.
Jacek Dukaj
Vivo
Dekdufoje nomumita por Premio Zajdel. Li fariĝas laŭreato en 2000 por novelo Katedra ("Katedralo"), en 2001 por romano Czarne oceany ("Nigraj oceanoj"), en 2003 por romano Inne pieśni ("Aliaj kantoj") kaj en 2004 por romano Perfekcyjna niedoskonałość ("Perfekta neperfekteco").
Alberto Contador
Teamoj
Post la afero Puerto kiu kaŭzis la disiĝo de la teamo, li fariĝis senteama. Li ricevis tiam proponojn el la plej famaj teamoj kurantaj en ProTour, finfine li decidis aliĝi en la teamo Discovery Channel Pro Cycling Team je la eko de 2007. Ĉar la teamo Discovery Channel malaperas je la fino de la sesono, li subskribis por la jaro 2008 en la teamo Astana, kie li trovas Johan Bruyneel la sporto-teamestron de Discovery kaj kelkajn aliajn eksajn biciklistoj de Discovery.
Jacek Dukaj
Vivo
Desegnita filmo de Tomasz Bagiński, "Katedralo", bazita sur novelo de DUKAJ estis en 2003 nomumita por Oskaro. Bagiński preparas novan filmon, bazita sur novelo de DUKAJ Ruch generała ("Moviĝo de generalo").
Noveloj de DUKAJ tradukitas en angla, ĉeĥa, germana, hungara kaj rusa lingvo.
Alberto Contador
Venkoj
2003
2005
Stanislav Grof
Grof, la aŭtoro de konataj libroj kiel LSD Psychoterapy, Beyond Death kaj Beyond the Brain, asertas, ke potenciale ni scipovas akiri informon pri ĉio kio okazis, okazas kaj okazos en la Universo – sufiĉas nur alligiĝo al certa ondo.
Esplorado kaj praktikado de Grof fruktis per kreo de la teorio pri ĉirkaŭakuŝaj matricoj, kiuj laŭ li povos klarigi kiamaniere niaj modeloj fontas en ĉirkaŭakuŝaj spertoj.
Aktuale
Stanislav Grof estas nun prezidanto-fondinto de la Internacia Transpersona Asocio (Angle:International Transpersonal Association (ITA), fondita en 1977), li alvenis al esti distingita kiel membro ĉi-kuna de fakultato de la departamento de filozofio, kosmologio, kaj konscienco en la Instituto de Studoj Integralaj de Kalifornio, posteno ki mantenas ĝis hodiaŭ.
Alberto Contador
Venkoj
2006
2007
La, Michael Rasmussen adiaŭis Tour de France. Alberto Contador, dua en la kuro kun frua daŭro de 3'10" post la dana kuro, akiris la flavan ĵerzon la morgaŭon.
5743 Kato
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana grimpisto Yasuo Kato (1949–1982), kiu atingis la kulminon de Ĉomolungmo en 1973, sed perdis ĉiujn piedfingrojn kaj la finojn de tri fingroj pro frosto ; spit'al tio li plue grimpis. En 1982 li faris la unuan vintra grimpo de Ĉomolungmo, sed malaperis dum la reveno.
21617 Johnhagen
21617 Johnhagen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Thomas Hagen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri kosma scienco. Li estis lernanto ĉe la Ayersville High School de Defiance (Ohio, Usono).
Heptila sulfido
Heptila sulfido aŭ C14H30S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la sulfidoj el la sulfida acido kaj heptila alkoholo. Duheptila sulfido estas senkolora likvaĵo kun penetranta sulfura odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Duheptila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Duheptila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Masaya Yoshida
Masaya Yoshida (吉田 将也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma‎.
Horné Semerovce
Horné Semerovce, hungare Felsőszemeréd estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
la vilaĝo situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Zvolen-Šahy, la fervojo preteriras. Šahy troviĝas 8 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1268 en formo "Zemered". En 1910 loĝis tie 690 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 ili apartenis al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 633 da homoj, (344 hungaroj, 178 slovakoj).
Kuriera malfermo
La Kuriera malfermo estas ŝaka malfermo. Ĝi estas karakterizita per la movoj (en Algebra notado):
1.e4 e5 2.Kc4
Blanko movas ŝakpecon por kontroli la centron, li premas la punkton f7. Evitante la pli naturajn 2.Ĉf3, ili ne blokas la f-peonon. Alia el la virtoj de ĉi tiu malfermo estas, ke ĝi povas transponi al iuj favoraj linioj de la reĝa gambito, la viena malfermo, la itala malfermo inter aliaj. Kvankam per bona ludo nigro devas egaligi.
Inter la grandmajstroj, kiuj uzis ĉi tiun malfermon, estas Bent Larsen, John Nunn, Michael Adams, Viswanathan Anand, Vladimir Kramnik kaj Garry Kasparov.
La Kuriera malfermo (ECO C23-C24) estas tute valida maniero prezenti la malfermon, kondiĉe ke la celo ne estu doni la ŝakmaton de la paŝtisto. Ĝi ne estas tiel forta kiel se la ĉevalo unue moviĝus sed ĝi estas pli danĝera ol ĝi ŝajnas. Tamen se nigro ludas kun logiko, li devas timi nenion.
Yves Peyraut
Ivo PERO (france: Yves PEYRAUT) (naskiĝinta la 14an de septembro 1934 en Rochefort-sur-Mer; mortinta la 5an de januaro 2002) estis laborista esperantisto aktiva en la SAT-movado.
Vivo
Li naskiĝis la 14an de septembro 1934 en Roŝforo ĉe Maro (Rochefort sur Mer), en Mara Ĉarento (Charente-Maritime). Li esperantiĝis en 1950 kaj, agante en la junulargasteja movado, tie renkontis SAT-anojn kaj SAT-amikojn. Post partopreno en la SAT-Kongreso en Duseldorfo en 1952, li aliĝis al SAT en januaro 1953.
Profesie inĝeniero kaj fakulo pri la mastrumado de la kvalito en entreprenoj, li verkis du librojn pri la temo en la franca.
En 1981 li estis unu el la fonditoj de la liberecana radio "Radio Libertaire" (fm 89.4), kiu plu funkcias en la pariza regiono kaj ĉiusemajne havas elsendon en Esperanto, kaj plene implikiĝis dum ĝiaj unuaj vivojaroj en batalo kontraŭ registaraj ĉikanaĵoj.
En 1984 li iĝis prezidanto de la plenumkomitato de SAT, kaj konservis tiun postenon ĝis grava malsaniĝo fine de 2001. Li tie laboris interalie pri reordigo de la arĥivoj, por liberigo de Sekojo kaj de PORTOS-anoj, kaj por organizado de esperantaj manifestacioj dum la unua de majo 2000 en Parizo kaj 2001 en Bruselo.
Li ankaŭ membris en pluraj asociecaj movadoj: La Libera Penso (La Libre Pensée), Racieca Unuiĝo, Ligo por la Homaj Rajtoj, Pacista Unuiĝo de Francio kaj Anarkiista Federacio.
Respondecojn li alprenis en la Nacia Konfederacio de la Laboro (CNT / Vignoles), kiel direktoro de ĝia organo La Laborsindikatista Batalado (Le Combat Syndicaliste / Vignoles). Tio kondukis lin antaŭ tribunalo en 1997, akuzite pri misfamigo, pro artikolo kontraŭ deputitino malfavora al Memvola Rompo de Gravedeco, publikigita en aprilo 1996, sed li ne estis kondamnita. Spertinte gravajn sanproblemojn, kiuj trudis lin redukti siajn aktivaĵojn post dua koroperacio en 1992, li trian fojon grave malsaniĝis fine de 2001, kaj mortis la 5an de januaro 2002.
10461 Dawilliams
10461 Dawilliams estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Edward L. G. Bowell kaj Archibald Warnock elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras David Allen Williams, asociitan profesoron en esploro pri Tero kaj Kosmo ĉe la Ŝtata Universitato de Arizono. Lia sperto pri kartografio de vulkanaj surfacoj estis fundamenta por disvolvi geologiajn mapojn de planedaj korpoj, inklude Marson, 85 Ion kaj 4 Vesta.
Ikteredoj
La Ikteredoj (Ikteridae) estas speciriĉa kaj formoriĉa familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj en 26 genroj, kutime nigrecaj aŭ koloraj. Tiuj nigraj montras ofte kolorajn markojn, ĉefe ruĝajn, flavajn aŭ oranĝajn. La nomo, signife "kiuj havas ikteron" (pro la elstaraj flavaj plumoj de multaj specioj) devenas el vorto de la antikva greka ikteros, tra la latina ictericus. Tiu grupo inkludas la konatajn ikterojn, la Dolikonikson, sturnelojn, kviskalojn, molotrojn, psarokoliojn kaj la kacikojn.
Disvastiĝo
Ikteredoj ekskluzive troviĝas en la Nova Mondo. De Nordameriko tra Mezameriko ĝis Sudameriko ili vivas en multaj diversaj vivejoj.
La plej multaj specioj loĝas en la arbaroj kaj arbaraj regionoj, aliaj vivas en malferma tereno, en ĝardenoj, dezertoj, arbustaro aŭ ĉe marĉoj.
La plej altaj densecoj de reproduktantaj specioj troviĝas en Kolombio kaj en suda Meksiko.
La moderklimataj specioj estas migrantaj, kun multaj specioj kiuj nestumas en Usono kaj Kanado kiu migras suden al Meksiko kaj Centrameriko.
Manĝo
La Psarokolioj specialiĝis al fruktoj kiel nutraĵo, dum la plej multaj Ikteredoj preferas insektojn. Iuj specioj estas ĉiomanĝantoj kaj eĉ iom malgrandajn vertebrulojn ili ne rifuzas. Ĝenerale estas granda vario.
Psarokolioj kaj kacikoj uzas la bekokapablon por amlfermi la ŝelon de fruktoj kaj akiri la mildajn intrenojn, kaj havas longajn bekojn adaptitajn al tiu proceso. Aliaj kiaj la molotroj kaj la Dolikonikso havas pli mallongajn kaj fortikajn bekojn por rompi semojn. La Nesopsaro uzas sian bekon por traserĉi inter arboŝelo kaj epifitoj, kaj adoptis la evoluan niĉon kiun plenas en Novtropikoj la Dendrokolaptedoj. Ikteroj suĉas nektaron.
Reproduktado
La reprodukta kutimaro de tiuj birdoj estas simile varia, inklude pendantajn tekstitajn nestojn ĉe ikteroj kaj psarokololioj.
Multaj ikteredoj estas koloniaj, kiuj nestumas en kolonioj de ĝis 100,000 birdoj.
Morfologio
La inoj ĝenerale estas malpli grandaj ol la maskloj kaj foje eĉ portas diferencajn plumarojn (seksa duformismo). Ekzemple la masklo de Grandavosta kviskalo estas 60 % pli fortikaj ol sia ino. Al la plej malgrandaj specioj apartenas Hortiktero 15 cm longa kaj 18 g peza, dum la plej granda specio estas la Verda psarokolio, 52 cm longa kaj 445 g peza. Tiu vario estas pli granda ol ĉe aliaj paserinaj familioj (escepte la Kalipturo kiu apartenas al la Kotingedoj, kiu havus pli grandan varion ).
Bekomalfermo
Malkutima morfologia adapto kunhavata de ikteredoj estas bekomalfermo, laŭ kio kranio estas formata tiele ke ĝi permesas malfermi ties bekojn ege forte por preni kaŝitajn manĝerojn tragrunde.
Variaĵoj
Kelkaj specioj de ikteredoj iĝis agrikulturaj plagoj, ekzemple la Ruĝaflugila agelajo en Usono, estas konsiderataj la plej damaĝaj plagoj ĉe kelkaj kultivoj, kiaj tiu de la rizo. La kosto kontroli agelajojn en Kalifornio estis $30 por ĉiu akreo en 1994.
Ne ĉiuj specioj estis sukcesaj, kaj kelkaj estas minacataj de formorto. Tio okzas ekzemple ĉe insulaj formoj kiaj la Nesopsaro de Jamajko kaj la Sanktalucia iktero, kiuj estas minacataj pro habitatoperdo.
Pola Radio
Pola Radio (Polskie Radio Spółka Akcyjna, mallonge PR S.A.) estas la publika radiofonia kompanio de Pollando. Ĝi ekfunkciis la 18-an de aŭgusto 1925 kaj komencis regulajn dissendojn en aprilo 1926.
En majo 2007 la kompanio elsendis per kvar ĉefaj enlandaj kanaloj:
Krome ekzistas:
Esperanto-Redakcio
Dum pli ol kvindek jaroj la Esperanto-Redakcio de Pola Radio por multaj estis la voĉo de Esperantujo. Apenaŭ eblas scii, kiom da izolitaj esperantistoj unuafoje aŭdis la lingvon per mezaj aŭ mallongaj ondoj el la studio en Varsovio. Nekalkulebla estas ankaŭ la kvanto de famaj kaj nekonataj esperantistoj, kiuj en sep diversaj jardekoj, de la 1950-aj ĝis la 2010-aj, estis intervjuataj en la elsendoj de Pola Radio. La plej konata el la voĉoj de Varsovio tamen sendube estas tiu de Barbara Pietrzak, kiu eklaboris en la Esperanto-redakcio ekde 1968, kaj partoprenis la redakcian laboron ĝis la lasta elsendo la 31an de januaro 2011, kiu finiĝis per ŝiaj vortoj.
En 2006 ekaperis voĉoj pri ĉesigo de la elsendoj. Dum pluraj monatoj okazis tre delikataj klopodoj, ke oni rezignu pri tia plano.
La elsendoj rekomenciĝis kelkajn semajnojn poste, sed per nova formo, nome, podkaste.
Alia limigo de la elsendoj okazis en 2009: ĝuste sojle de la Universala Kongreso en Bjalistoko, Pollando. La Esperanto-redakcio de la Pola Radio komencis ne plu elsendi sabate kaj dimanĉe pro budĝetaj kialoj. Dum la sama jaro Gabriela Kosiarska devis portempe ĉesigi sian redaktadon pro privataj kialoj kaj la antaŭa ĉefredaktorino Barbara Pietrzak tute sole transprenis la laboron.
En la jaro 2011 Pola Radio decidis finfine ĉesigi ankaŭ la Esperantajn podkastajn programojn kaj praktike malfondis la redakcion.
La enhavo de la programitaj elsendoj estas daŭre propagandata per komunikoj dissendataj tra forumoj, ĉefe pere de de la Uzreta diskutejo soc.culture.esperanto kaj pli poste pere de la Fejsbukejo "Amikaro de Pola Radio en Esperanto".
La 17an de oktobro 2012 dum la Konferenco pri Esperanto en Pola Senato parlamentano Tadeusz Iwiński proponis refunkciigon de la Esperanto-Redakcio de Pola Radio kiel unu el la celoj de Senat-Sejma Grupo por Apogi Esperanton kiu tiu-tage estis inaŭgurita en Pola Parlamento kaj la parlamentano Iwiński fariĝis ano de la Grupo.
Esperantaj elsendoj de Pola Radio
Dum kvardek jaroj, la eksterlanda servo de Pola Radio (ĝis 2007 nomata Radio Polonia) elsendis ĉiutage almenaŭ unu duonhoran Esperantan redaktaĵon, ankaŭ kun novaĵoj pri la movado kaj Esperantujo. La 20.000-a elsendo okazis la 23-an de julio 2010. La plej fama legisto dungita de E-redakcio de Radio Polonia estis Lucjan Szołajski kaj lia belsona voĉo estis vaste rekonebla por plimulto de poloj.
Bibliografio
Barbara Pietrzak, en sia artikolo Esperantaj elsendoj kiel natura lingvomedio resumas la historion de la radio ĝis 2008; jam en 1922 estis du radiostacioj kun esperanta programo, 47 en 1924, 168 post tri jaroj ktp. Tio "havis enorman signifon por la esperantistoj, ofte vivantaj dise kaj izolite". En 1959 "en Varsovio komenciĝis regulaj Esperanto-elsendoj" rilate al la 100-a naskiĝdatreveno de Zamenhof kaj la unua UKo en Orienta Eŭropo post la Dua Mondmilito. Laŭlonge de la jaroj la formato estis foje ŝanĝita, sed ekde 2007 Pola Radio ekzistas nur kiel podkasto. Resume la elsendoj de Pola Radio estas komprenataj kiel kreado de natura lingvomedio, kaj oni montras fragmentojn de leteroj senditaj de aŭskultantoj kiuj parolas pri siaj propraj personaj spertoj, la uzado por instrulaboro kaj por propra lernado.
Provinco Magallanes
Provinco Magallanes (hispana lingvo: Provincia de Magallanes) estas provinco de Ĉilio.
Provinco Magallanes de la regiono Magallanes y de la Antártica Chilena
Kanjono Verdon
La Verdon-kanjono (france Gorges du Verdon) estas kanjono en franca departemento Alpes-de-Haute-Provence. La kanjonon trafluas en profundo de ĝis 700 m la rivero Verdon.
La kanjono komenciĝas post la urbo Castellane kaj longas 21 km. Ĝi estiĝis per longtempa laboro de la akvo tra la kalkŝtona montaro.
Zono de Kuiper
La zono de Kuiper, foje nomata la zono de Edgeworth–Kuiper, estas ĉirkaŭstela disko en la Sunsistemo preter la (konataj) planedoj, etendiĝanta de la orbito de Neptuno (je 30 AU) ĝis proksimume 50 AU de la Suno. Kiel la asteroida zono, ĝi konsistas ĉefe el minoraj korpoj, aŭ restaĵoj de la formado de la Sunsistemo. La zono de Kuiper estas hejmo de tri oficiale agnoskitaj nanoplanedoj: Plutono, Haŭmeo, kaj Makemako. Kelkaj el la lunoj de la Sunsistemo, kiel ekzemple Tritono de Neptuno kaj Febo de Saturno, supozeble originis de la regiono.
Oni ne konfuzu la zonon de Kuiper kun la (ankoraŭ teoria) Oorta nubo, miloble pli malproksima.
Historio
Post la malkovro de Plutono en 1930, multaj konjektis ke ĝi eble ne estas sola. Oni hipotezas la regiono nun nomita zono de Kuiper en diversaj formoj dum jardekoj. Oni trovis nur en 1992 la unua rekta pruvo pri ĝia ekzisto. La nombro kaj diverseco de antaŭaj konjektoj pri la naturo de la zono de Kuiper kondukis al daŭra necerteco pri kiu meritas krediton por unue proponi ĝin.
En 1951, en artikolo por la revuo Astrophysics, Gerard Kuiper konjektis pri simila disko formiĝis frue en la evoluo de la Sunsistemo, sed li ne opiniis ke tia zono daŭre ekzistis hodiaŭ. Kuiper funkciis laŭ la supozo, ofta en sia tempo, ke Plutono estis la grandeco de la Tero kaj tial disĵetis tiujn korpojn eksteren direkte al la Nubo de Oort aŭ eksteren de la Sunsistemo. Se la hipotezo de Kuiper estus ĝusta, ne ekzistus zono de Kuiper hodiaŭ.
Nomo
La objektoj de la zono nomiĝas objektoj de la zono de Kuiper (mallonge KBO-oj), ankaŭ transneptunaj objektoj. Astronomoj foje uzas la alternativan nomon zono de Edgeworth–Kuiper por krediti Edgeworth, kaj KBO-oj estas foje referitaj kiel EKO-oj.
Origino
La precizaj originoj de la zono de Kuiper kaj ĝia kompleksa strukturo ankoraŭ estas neklaraj, kaj astronomoj atendas la kompletigon de pluraj larĝakampaj enketteleskopoj kiel ekzemple Pan-STARRS kaj la estonta LSST, kiuj devus malkaŝi multajn nuntempe nekonatajn KBO-ojn. Ĉi tiuj enketoj provizos datumojn, kiuj helpos determini respondojn al ĉi tiuj demandoj.
Konsisto
Estante malproksimaj de la Suno kaj gravaj planedoj, objektoj de la zono de Kuiper supozeble estas relative netuŝitaj de la procezoj kiuj formis kaj ŝanĝis aliajn Sunsistemajn objektojn; tiel, determini ilian kunmetaĵon disponigus grandajn informojn pri la konsisto de la plej frua Sunsistemo. Pro ilia eta grandeco kaj ekstrema distanco de la Tero, la kemia konsisto de KBO estas tre malfacile determini. La ĉefa metodo per kiu astronomoj determinas la konsiston de ĉiela objekto estas spektroskopio. Kiam la lumo de objekto estas rompita en ĝiajn komponentkolorojn, bildo simila al ĉielarko estas formita. Ĉi tiu bildo estas nomita spektro. Malsamaj substancoj sorbas lumon je malsamaj ondolongoj, kaj kiam la spektro por specifa objekto estas malimplikita, malhelaj linioj (nomitaj spektraj linioj) aperas kie la substancoj ene de ĝi absorbis tiun specialan ondolongon de lumo. Ĉiu elemento aŭ kombinaĵo havas sian propran unikan spektroskopan subskribon, kaj legante la plenan spektran "fingrospuron" de objekto, astronomoj povas determini ĝian kunmetaĵon.
En 1996, Robert H. Brown kaj aliaj akiris spektroskopajn datenojn pri la KBO 1993 SC, kiu rivelis ke ĝia surfackonsisto estas rimarkeble simila al tiu de Plutono, same kiel la luno de Neptuno Tritono, kun grandaj kvantoj de metanglacio. La plej grandaj KBO-oj, kiel Plutono kaj Kvavaro, havas surfacojn riĉajn je volatilaj komponaĵoj kiel metano, nitrogeno kaj karbona monooksido. Makemako pruviĝis posedi kelkajn hidrokarbidojn derivitajn de la radiad-prilaborado de metano, inkluzive de etano, etileno kaj acetileno.
Klasado
Ĝis nun oni esploris ĉirkaŭ 800 el tiuj objektoj. Laŭ la karakterizaĵoj de iliaj orbitoj ili estas klaseblaj jene:
Saint-Hilaire-sur-Helpe
Saint-Hilaire-sur-Helpe estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
La vilaĝo estis konstruita sur roka elstaraĵo super la rivero Helpe Majeure, kiu tie ricevas la riveretojn Bûchemont, Cressonnière kaj Père Queue.
Historio
Saint-Hilaire-sur-Helpe unue disvolviĝis ĉirkaŭ la domareto de Fucheaux (sendependa paroĥo ĝis 1595), kie troviĝis romia travadejo super la Helpe Majeure : restas hodiaŭ kelkaj restaĵoj de ĝi.
Mezepoke, Saint-Hilaire dependis de la sinjortereno de Avesnes-sur-Helpe. La vilaĝo estis cedita al Francio de la traktato de la Pireneoj en 1659. Kozakoj okupis la vilaĝon inter 1815 kaj 1818, post la batalo de Waterloo.
Administrado
Saint-Hilaire-sur-Helpe apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Nord, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Villar del Humo
Villar del Humo [biJAR deLUmo] (Vilaĝo de la Fumo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas villardelumero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 218 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,45 loĝ/km².
Situo
Villar del Humo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centra parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 989 m super marnivelo; je malpli ol 82 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 150 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°52′18″N 1°37′38″Ok.
Samu Borbély
BORBÉLY Samu (borbej ŝamu) estis hungara matematikisto, universitata profesoro, ano de MTA naskita en Torda la 23-an de aprilo 1907 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de aŭgusto 1984.
Biografio
Samu Borbély la mezlernejon finis en sia naskiĝurbo kaj en Koloĵvaro. Li akiris abiturientan diplomon en Kecskemét. Poste li studis en Berlin en la teknikunivessitato kaj ĝis 1933 li laboris tie. En 1941 li translokiĝis al Kolozsvár, kie instruis en la Ferenc József Tudományegyetem. En 1944 post okupo germana de Kolozsvár oni arestis lin kaj en Budapeŝto kaj Berlino li estis en malliberejo. En decembro de 1944 li revenis Budapeŝton kaj en la fino de 1945 Koloĵvaron, kie inter 1945 kaj 1949 li estis profesoro en Bolyai Tudományegyetem, en 1948-49 dekano de la katedro pri matematiko-fiziko. En 1949 li translokiĝis Hungarujon kaj li estis gvidanto de katedro pri matematiko en teknikuniversitato de Miskolc. Ekde 1960 ĝis 1964 li estis direktoro de matematika instituto Otto von Guericke en Magdeburg. Poste li denove instruis en Budapeŝto kiel katedrestro inter 1964 kaj 1968. Oni pensiumis lin la 31-an de decembro 1977.
Villar del Humo
Historio
Oni trovis gravajn arkeologiajn kuŝejojn kun pentraĵoj el Prahistorio. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villar del Humo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villar del Humo; sed poste la proksimeco al la ĉefurbo rekuperis la loĝantaron al la nunaj 218.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
(43940) 1996 XY5
(43940) 1996 XY5 estas malgranda ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
4392 Agita
4392 Agita estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Agita Tarasova, komputikistino en la observatorio de la Universitato de Latvio.
Starobilsk
Starobilsk (Starobielsk, Старобільськ, Старобельск) estas urbo en Ukrainio, Luhanska provinco, ĉe la rivero Aidar, (alfluo al Donec), ĉirkaŭ 20 000 loĝantojn. La urbo post la invado de Rusio en Ukrainion estas okupata de rusoj ekde la 2-a de marto 2022.
Historio
En la jaroj 1939-1940 sur la areo de estinta monaĥejo estis militprizono por poloj, oficiroj (ankaŭ substandardistoj) de konstanta servo kaj rezervo de Pola Soldataro, prenitaj al soveta malibero post okupo de Orientaj Limregionoj, post la 17-a de septembro 1939. Inter la 1-a ĝis 4-a de novembro ĉiuj polaj militkaptitoj estis dislokitaj en sovetaj urboj Kozelsk kaj Starobilsk, funkciuloj de polico, limgardistoj kaj prizongardistoj en Ostaŝkov. La 15-an de novembro 1939 en militprizono restis 3 946 polaj militistoj. Aprile kaj maje 1940 ili estis murditaj en la sidejo de NKVD en Ĥarkovo de lokaj funkciuloj kaj NKVD-laborantoj alvenintaj de Moskvo laŭ decido de Politburoo de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio. Enterigitaj en Pjatiĥatki. 48 poloj mortis en la internigejo kaj estis enterigitaj en malnova urba tombaro, en 1995 oni transportis iliajn korpojn al ĉmira tombaro.
La 15-an de aŭgusto 1940 militkaptitoj provis muzikumi kaj kanti okaze de la Festo de Pola Soldato, sed ne eblis; La 25-an de oktobro 1940 NKVD en interna korespondado anoncis bruligon de personaj dokumentoj de polaj oficiroj el la militprizono. La 11-an de novembro 1940 en la militprizono okazis kunveno kun partopreno de generalo Jerzy Wołkowicki, kie majoro Ludwik Domoń vortigis flamantan alparolon en la Nacia tago de sendependeco — sovetaj politikaj gvidantoj malpermesis pluajn elpaŝojn.
Blanka fazano
La Blanka fazano aŭ Blanka orelfazano (Crossoptilon crossoptilon) el la ordo de galinoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj estas birdo propra al Ĉinio, kiu loĝas en okcidenta Siĉuano, suda Ĉinghajo kaj orienta Tibeto.
Aspekto
Ĝi havas blankan aŭ grizecblankan plumaron sur la korpo, ruĝajn nudajn hautaĵojn en kapflankoj, verton kun nigraj plumoj, blankajn plumtufojn ĉe la oreloj, kiuj en formo de mallonga korno estas direktitaj malantaŭen al la nukoflankoj kvazaŭ mustaĉoj; la flugplumoj estas grizbrunaj, la vostoplumoj tre longaj kaj blugrizaj kun purpuraj briloj ĉe plumpinto. Ruĝkoloraj estas ĝiaj beko kaj kruroj. La birdino tre similas al la virbirdo kaj diferencas de la lasta nur per siaj malpli granda korpo kaj malpli helaj plumoj.
Ekologio
La birdoj vivas sur altaj alpaj montoj 3 000 m. super la marnivelo en herbejoj ĉe la neĝolimo la tutan jaron. Ili estas tre gregemaj kaj agas 10-30-ope, en pina kaj kverka arbaroj aŭ en arbedaroj de rododendroj, kaj serĉas nutraĵon sur herbejo en arbaro aŭ ĉe ties rando. Ilia agosfero ne estas granda. Ili ne estas timemaj kaj eĉ kuraĝas proksimiĝi al vilaĝo. Aŭtune iliaj grupoj pligrandiĝas, iam ili sidas kune kun la Sanga fazano kaj ankaŭ alispecaj fazanoj sur sama arbo. Matene aŭ vespere ili krias sonore en kvieta arbaro. La krio povas atingi lokon 2 aŭ 3 km foran. Ili ne lertas en flugado sed flugas pli ol la aliaj samgenranoj. Ofte okazas ke post mallonga flugado ili malleviĝas sur arbon.
Manĝo
Ili bekfosas teron por serĉi nutraĵon. Iliaj manĝaĵoj estas floroj kaj bulboj de lilioj, potentiloj, herbofolioj, floroj kaj konusoj de piceoj, grajnoj de hordeo, tigoj kaj bulboj de sovaĝaj cepoj (pro tio oni diras ke ĝia karno odoras cepe). Ili manĝas ankaŭ insektojn kaj ties larvojn. Ili manĝas foje kompane de poefagoj kaj aliaj bovedoj aŭ gregoj. Vintre la Blanka orelfazano nutras sin per pinaj pinglofolioj, juniperberoj, lupoberoj kaj la sekaj semoj de lilioj kaj ajloj. Kiam neĝoŝtormoj daŭras semajnojn la Orelfazanoj povas survivi danke al pinsevo, kaj fekaĵoj de cervoj, kunikloj aŭ poefagoj.
Reproduktado
La gebirdoj vivas pare. Ili konstruas neston surtere, el velkintaj branĉoj de piceo, musko, sekigitaj herboj kaj plumoj. La nesto havas formon de telero. Ĉiu birdoparo kovas 4-7 ovojn, kaj ĝis 16. La ovo estas grizeta aŭ bruneta kun ruĝbrunaj makuloj ĉe dika ekstremo. La kovado daŭras 23-24 tagojn. La jus eloviĝintaj birdidoj sin vestas per lanugo kaj pezas po 40 gramojn. La Blanka fazano estas fame konata kiel porapreza birdo.
Subspecioj
Oni konas kvin subspeciojn de Crossoptilon crossoptilon:
Dum ĉiuj konataj formoj de Blanka orelfazano estas tre similaj laŭ fenotipo, estas kutimaraj kaj genetikaj diferencoj kiuj sugestas, ke estas multo lernenda pri ties sistematiko kaj kutimata ekologio.
La Siĉuana blanka orelfazano, Crossoptilon crossoptilon crossoptilon, estas Kokoformaj birdoj indiĝenaj de la regiono de Siĉuano de Ĉinio. Ĝi estas subspecio de la Blanka orelfazano, Crossoptilon crossoptilon. Tiu formo loĝas en altaj altitudoj laŭlonge de elstaraj rokaĵoj kaj povas descendi al praarbaroj vintre. Ties flugiloj estas malhelaj grizecviolaj.
Tiu birdo estas ĉefe blankaj, inklude, kiel ties nomo sugestas, blankajn orelojn, sed ĝi ne estas blankaj en tiom multaj korpolokoj kiel ties proksima parenco la Tibeta blanka orelfazano, C. c. drouyni, kaj la Junana blanka orelfazano, C. c. lichiangnse. Ĝi havas nigrajn vostoplumojn kaj flugilplintojn same kiel nigran makulon kapopinte. La unuarangaj plumoj gamas el malhelgriza al bruna. La parto de vizaĝo nekovrita de plumoj havas ruĝan haŭton.
Kvankam ne estas multe da seksa dimorfismo ĉe la Siĉuana blanka orelfazano, la virbirdoj estas konsiderinde pli grandaj ol la birdinoj.
La Siĉuana blanka orelfazano iĝis vundebla specio. Etendo en ties habitato de agrikultura Ĉinio malpliiĝis la teritorion de tiu specio, kaj ĉasado de tiuj fazanoj por manĝo minacis ties nombrojn draste.
Movo kaj flugmaniero de orelfazanoj
Ĉiukaze ili kapablas kovri grandajn areojn de neĝo per senpena ŝveba flugado kiel faras Lagopoj, la Urofazano kaj Longvostaj fazanoj de la genro Syrmaticus, ĉiuj el kiuj loĝas en neĝaj regionoj kaj devas nutri sin per senpena flugado dum vintro. Kiel tiuj specioj, la Blanka orelfazano ne havas elstaran trenan flugilnoĉon
Sint Anthonis
Sint Anthonis estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Etzleben
Etzleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj krome ĝis 2018 estis parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft An der Schmücke: ekde komeenco 2019 ses el la ok membroj de la komunumaro fondis samnoman novan urbon An der Schmücke, kaj la nova urbo nun ofertas administrajn servojn ankaŭ por Etzleben, kvankam la loĝloko daŭre formale estas sendependa komunumo. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Club Athletico Paranaense
Futbalklubo Club Athletico Paranaense (ankaŭ konata kiel Athletico-PR aŭ simple Athletico kaj kies akronimo estas CAP) estas brazila futbala klubo de la urbo Kuritibo. Ĝi estis fondita la 26-an de marto 1924, sekvante la kunfandiĝon de la International Foot-Ball Club kun America Futebol Clube.
Ĝiaj tradiciaj koloroj estas nigra kaj ruĝa, kio donas al ĝi la kromnomon "ruĝ-nigra". La teamo regule ludas en la stadiono Joaquim Américo Guimarães (pli bone konata kiel Arena da Baixada).
Ĝi estas la sola klubo en Paranao kiu gajnis oficialajn internaciajn titolojn, nome la Sudamerikan Pokalon 2018 kaj la CONMEBOL Levain Pokalon 2019. Ĝi ankaŭ estas la sola ŝtata teamo se temas pri gajni la Brazilan Pokalon. Krome, ĝi estis la unua ŝtata klubo se temas pri partopreni tutlandan konkurson, nome la Brazila Pokalo en 1959, kaj la Libertadores Pokalo kiel finalisto okazinta en la okazo de 2005. Inter ĝiaj ĉefaj titoloj, ĝi havas 1 Levain Pokalon (2019), 1 Sudamerikan Pokalon (2018), 1 Brazilan Ĉampionadon (2001), 1 Brazilan Pokalon (2019), 1 Selektivon por Libertadores (1999) kaj 25 aliajn Paranaajn titolojn.
Betono
Betono estas konstrumaterialo, kiu estiĝas per firmiĝo de ligento en miksaĵo kun ŝtonaro aŭ alia volumenaĵo kaj kun pluaj komponantoj. Kiel ligento plej ofte aperas cemento. Post unu horo ĝis 10 horoj, la betona miksaĵo koagulas (perdas siajn plastajn trajtojn). Tiam la miksaĵo malmoliĝas kaj plifortiĝas.
Laŭ Francisko Azorín betono estas Fluida miksaĵo el ŝtonetoj kaj mortero. Kaj li indikas etimologion el latina bitumen (bitumo). Same li proponas diversajn rilatajn esprimojn, kiaj betoni, gipsa betono, kalka betono, skoria betono, gruza betono, brikpeca betono, muldita betono, prembetono, akvoza betono, subkvalita betono kaj solidiĝanta betono.
Betonmiksaĵo estas meĥanike intermiksitaj komponantoj de betono (cemento, ŝtonaro, akvo, ev. ingredienco aù adjuvanto ) antaŭ enmeto, kompaktigo kaj komenco de firmiĝo, ĉe cementbetonoj antaŭ komenco de hardiĝo de cemento en la miksaĵo. Komponanto de betonmiksaĵo estas ankaŭ betonada akvo, kaze de ligento bazita je morteraĵo, ekzemple cemento. Pigmento ankaŭ foje aldonitas por obteni apartan koloron.
Specoj de betono
Magra betonmiksaĵo - betonmiksaĵo kun malgranda enhavo de liganta cemento.
Alilingvaj ekvivalentoj
vitrobetono
7611 Hashitatsu
7611 Hashitatsu estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).