cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcel Proust
Persona vivo
Proust estis inter la plej fruaj Dreyfus-anoj, kaj eĉ ĉeestis la juĝon al Émile Zola kaj fiere postulis, ke li estas tiu kiu petis al Anatole France subskribi la peticion apoganta la senkulpigon de Dreyfus. En 1919, kiam reprezentantoj de la dekstrema politika partio Action Française publikigis manifeston defendantan la koloniismon de la Franca Imperio kaj la agadon de la Katolika Eklezio kiel enkorpigo de la civilizitaj valoroj, Proust malakceptis iliajn naciismon kaj ŝovinismon favore al liberala plurismema sinteno kiu agnosku la kulturan heredon de kristanismo en Francio. Julien Benda laŭdis Proust en La Trahison des clercs (La perfido de la kleruloj) kiel verkisto kiu distingiĝis el sia generacio evitante la ĝemeligon de naciismo kaj klasa sektismo.
Verkoj
La majstroverko de Proust estas la sepvoluma romanciklo À la recherche du temps perdu (Reserĉe al la perdita tempo), eldonita de 1913 ĝis 1927. La unua volumo ankoraŭ ne trovis vastan agnoskon, sed pro la dua volumo Proust estis honorata per la Premio Goncourt en 1919. La tri lastaj volumoj eldoniĝis post la morto de la aŭtoro.
En 1907 li ekverkis tion kio estos la unua parto de sia granda romano titolota Sur la vojo de Swann (Du côté de chez Swann), publikigita en 1913 je kosto de la verkisto mem. La dua parto, En ombro de florantaj junulinoj (À l'ombre des jeunes filles en fleur) ricevis la Premion Goncourt en 1919, unua rekono de ioma elstareco kiun Proust ricevis kiam restis al li nur tri vivojaroj. Tre malsana, li dediĉis tiun lastan etapon ekskluzive al la kompletigo de sia granda majstroverko, enfermita hejme kaj renkontante preskaŭ neniun. Ne fininta ĝin, li mortis en Novembro 1922 pro malbone kuracita bronkito. Tial estis lia frato kiu zorgis pri la eldono de la lasitaj manuskriptoj, kiuj aperis unu post unu ĝis en 1927 oni publikigis la sepan kaj finan volumon: Tempo retrovita (Le temps retrouvé).
La strukturo de la verko estas formita per kelkaj aksoj, inter kiuj elstaras jenaj:
Proust havigis grandan panoraman rigardon al la dekadenco de la franca nobelato de fino de la 19-a jarcento, sed ankaŭ konservas por la estonteco tiun vivmanieron pere de la imagiva riĉeco de sia memoro.
Krom tiu ĉefa verko, li verkis ankaŭ Plezuroj kaj tagoj (miksa kompilaĵo de rakontoj kaj eseoj), Jean Santeuil (nefinita romano eldonita postmorte, publikigita en 1952) kaj serion de gazetartikolojn (ĉefe pri literatura kritiko kompilitaj en Kontraŭ Sainte-Beuve kaj Pastiĉoj kaj artikoloj), krom enorman kvanton de leteroj — pli ol cent mil — kies publikigon oni finkompletigis nur en 1993 atingante dudek unu volumojn de Leteraro. Li tradukis verkojn de John Ruskin (The Bible of Amiens, Sesame and Lilies) kun helpo de sia patrino, kiu plej bone regis la anglan, fakte kiel ekzerco por scipovi tiun lingvon.
La redaktado de Jean Santeuil
En 1893, Proust estis koninta la aristokraton Robert de Montesquiou, samseksema poeto, kiu faris grandan influon en liaj vivo kaj verkaro. Estis Montesquiou kiu enkondukis lin, inter 1894 kaj 1900, en la aristokratan etoson, prezentante lin en salonojn kiel tiuj de la grafino de Greffuhle, de la princino de Wagram kaj de la grafino de Haussonville. Ekde tiu nova altetosa sperto Proust akiris sufiĉan materialon kaj necesan disponon por komponi sian grandan verkon.
Sed tiun li ne ekverkis ĝis ĉirkaŭ 1907, kaj tio kion Proust produktis en tiu epoko estis alia romano kiu iel estas antaŭaĵo de À la recherche... pro sia stilo, pro siaj temoj, pro la protagonisto, pro la klopodo elaĉeti la pasintan tempon, pro antaŭfiguri jam la revolucion okazontan en la mondo de la romano, sed kiun lia aŭtoro, nekontentigita, lasos nefinita. Temas pri Jean Santeuil, projekto entreprenita dum la somero de 1895, romano kiu rakontas la vivon de junulo kiu suferas pasion por la literaturo en la senaventura Parizo de fino de la 19-a jarcento. La romano estis publikigita nur postmorte, fare de Bernard de Fallois, en 1952, por kio oni devis reredakti tion kio ĝis tiam estis nur fragmentoj; oni devis krei ĝian titolon. En la romano Proust rememorigas speciale la disvolviĝon de la nomita afero Dreyfus, el kiu li mem estis pasisenta partoprenanto: ŝajne li estis unu el la unuaj kiuj cirkuligis peticion favore al la kapitano Dreyfus, juda militisto akuzita maljuste pri perfido; ŝajne li, inter aliaj, faris, ke Anatole France subskribu ĝin. Tamen, la afero Dreyfus, el kiu oni ne konos la veron publike ĝis post multa tempo, okazigis fortan ondon de antisemitismo, speciale en la aristokrata etoso en kiu tiam Proust oftis, kio eble estis unu plia tialo inter aliaj kiuj okazigis la abandonon fare de Proust de ĉia socia vivo komence de la nova jarcento.
En 1896 Proust publikigis je sia propra kosto Plezuroj kaj tagoj, nome kompilaĵon de prozpoemoj, portretoj kaj rakontoj laŭ dekadenca stilo, ilustrita de Madeleine Lemaire, posedantino de la salono en kiu Proust oftis kun sia franc-venezuela amanto Reynaldo Hahn, kiu kontribuis al la libro per partituroj komponitaj de li mem, kaj prologita de Anatole France. La libro altiris al Proust reputacion de diletanta diboĉulo kiu ne malaperos ĝis la publikigo de la unuaj volumoj de À la recherche... el 1913. Laŭlonge de la tempopaso, krom la diversaj problemoj kaj la agitita socia vivo kiun li estis farinta, Proust plue profundigis sian pasion por la literaturo, ĝis li trafis la verkaron de angla estetikisto, John Ruskin, kiu ŝanĝos la orientigon de lia vivo kaj de lia literaturo.
La verkado de Reserĉe al la perdita tempo
Post la morto de siaj gepatroj, kaj ĉefe de sia patrino en 1905, lia febla sanostato ege malboniĝis pro astmo kaj la deprimo pro la perdo de la patrino. Li restis enfermita hejme dum dek kvin jaroj en la numero 102 de la bulvardo Haussmann en Parizo, kie li ordonis kovri la murojn per korkotavoloj por izoliĝi for el bruo kaj dediĉi sin evitante ĝenadon al sia majstroverko, Reserĉe al la perdita tempo (À la recherche du temps perdu). Li vivis ekzkluzive nokte, trinkante enormajn kvantojn da kafo kaj preskaŭ apenaŭ manĝante iom — laŭ rakontis Celeste Albaret, lia tiama servistino, en interesa memorlibro —, senĉese verkante kaj realigante sur sia teksto senfinajn korektojn, forigojn kaj aldonojn de paperpecoj kiujn Celeste mem estis zorgita glui sur la jam verkitajn korespondajn paĝojn, kiuj povis atingi konsekvence konsiderindajn etendojn.
Proust eklaboris por tiu verko ĉirkaŭ 1907. Li ne eliris el hejmo, laboris dumnokte kaj dormis dumtage; li havas la servon de juna paro de servistoj, nome Nikolao kaj Céline Cottin. En 1912, aperis kelkaj fragmentoj de lia romano en Le Figaro, kaj je tiu epoko, laŭ liaj kalkuloj, la libro havis materialon por du volumoj de po sep cent paĝoj. Finfine, la unua parto, Sur la vojo de Swann estis publikigita en Novembro 1913 pagante la eldonon Proust mem, post kiam ĝi estis malakceptita de La Nouvelle Revue Française (NRF), al kiu Proust dekomence sendis la manuskripton. Ŝajne la ĉefa respondeculo de tiu malakcepto estis André Gide, kiu poste konfesos, ke li tute eraris, ĉar li deklaris la verkon senvalora sur la bazo de la socia bildo kiun li havis de la aŭtoro kaj de nur unu fragmento kiun li legis hazarde kaj ĝi ne plaĉis al li.
La kontinueco de la publikado devos esti prokrastita por la komenco de la Unua Mondmilito (1914-1918). Proust ŝajne deziris iri al la batalkampo, sed lia malbona sanstato ne permesis tion kaj li estis deklarita nevalida por la militservo, dum lia frato Robert estis altigita al rango de kapitano kaj kelkaj el liaj amikoj mortis en la milito. Li ĉiuokaze, donis helpon el sia hejmo al ĉiu kiu petis tion. Dume, li dediĉis sin komplete al sia verko, refarante ĝin kaj atingante tiel la etendon kiun ĝi havas en la aktualo. En tiuj jaroj la verkisto estis kromnomita «Proust, de la Ritz», ĉar li ofte venis multe al tiu hotelo, kie li konis novajn junajn verkistojn kaj kelkajn amantojn ĉefe inter la svisaj kelneroj, ĉar la francoj estis rekrutitaj por la milito.
En la monato Septembro, Proust suferis sankrizon pro astmo. La 10-a de Oktobro estis la lasta fojo kiam li eliris surstraten, kaj unu semajnon post deklaro de pneŭmonio, li mortis la 18an de Novembro 1922 pro tiu nebone kuracita pneŭmonio en Parizo kaj estis entombigita en la Tombejo Père Lachaise en Parizo, kie liaj restaĵoj kuŝis apud tiuj de sia patro kaj de sia frato. Nur post kvin jaroj oni finkompletigis la publikadon de la ceteraj partoj: nome La kaptitino (1923), La fuĝintino (1925) kaj Tempo retrovita (1927). Tiuj publikigoj estis zorgitaj de Jacques Rivière (m. 1925), Robert Proust (m. 1935) kaj Bernard de Fallois. Multaj aliaj verkoj — inklude lian etendan korespondadon — estos kompilitaj kaj publikigitaj nur postmorte, el kiuj la lasta en 2012.
Sebastian Kneipp
Sebastian KNEIPP [sebastjan knajp] (naskiĝis la 17-an de majo, 1821, mortis la 17-an de junio, 1897) estis germana pastro kaj naturkuracisto.  Sebastian Kneipp naskiĝis en Stephansried apud Ottobeuren. Lia familio estis malriĉa: Kiel infano li devis labori por subteni sian familion, kaj nur en la aĝo de 23 jaroj li povis ekviziti gimnazion.
Kiel gimnaziano li malsaniĝis je tuberkulozo. El naturkuracista libro (Johann Sigmund Jahn: Unterricht von Kraft und Wirkung des frischen Wassers), pritemanta la kuracadon per freŝa akvo, li ĉerpis novajn esperojn. Li vintre banis en rivero, plievoluigis la akvoverŝojn de Jahn kaj vere resaniĝis.
Kiel studento pri teologio en Dillingen kaj Munkeno li kuracis kelkajn kunstudentojn kaj en la jaro 1854 li sukcese helpis kontraŭ ĥolera epidemio. Pli kaj pli da malsanuloj venis al li, kvankam kritikuloj daŭre akuzis lin pro ĉarlatanado.
Ekde 1855 Kneipp agadis en monaĥinejo en Wörishofen (nuntempe: Bad Wörishofen). Apud sia religia laboro li perfektigis siajn kuracmetodojn kaj en la jaro 1880 li povis fondi la unuan kuracbanejon tie.
En 1886 aperis lia verko Meine Wasserkur, per kiu li instruis sian metodon, kuraci per akvo. Du jarojn poste eldoniĝis So sollt ihr leben, t.e. konsilaro pri nutrado, korpa aktivado kaj ordema vivostilo. Lia pacientaro kreskegis, societoj pri la kuracado laŭ Kneipp fondiĝis. Eĉ al papo Leono la 13-a li en 1894 donis konsilojn.
La kuracmetodo de Kneipp baziĝas sur kvin kolonoj: hidroterapio (kuraci per akvo), fitoterapio (kuraci per plantoj), movoterapio (korpa aktivado), dietiko (racia nutrado) kaj ordoterapio (ordo kaj ekvilibro en la vivo).
114612 Sandrasavaglio
114612 Sandrasavaglio estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en 1:5 kun la Tero kaj 3:8 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala fizikistino Sandra Savaglio, gvidanta esploristino pri la. Ŝi instruis ĉe la Universitato Johns Hopkins de Baltimoro kaj ĉe la Max-Planck-Institut en Germanio. Savaglio nun instruas ĉe la Universitato de Kalabrio.
Rozália Hornok
HORNOK Rozália estas hungara aktorino naskiĝinta en Temeŝvaro la 16-an de majo 1921 li mortis la 9-a de julio 2007. .
Kariero
Hornoj estis ekde 1953 aktorino, pli poste sufloristino de la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro.
Brian Clegg
Brian CLEGG (naskiĝis la 6-an de majo 1955) estas angla aŭtoro de popularsciencaj verkoj pri lumo, senfineco, praeksplodo, biografioj de grandaj sciencistoj. Li studis fizikon en Kembriĝo. Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn.
Eĥo (mitologio)
Eĥo famiĝis per sia babilemo, kiu kaŭzis al ŝi grandajn malfacilaĵojn. Kiam foje la diino Hera estis sur la spuro de seksa malfidelo de sia edzo Zeŭso, Eĥo prokrastigis ŝin per sia babilado tiel longe, ke Zeŭso sukcesis seniĝi de sia sekvantino. Hera punis Eĥon tiel, ke ŝi ne rajtis mem ekparoli. Ŝi povis nur ripetadi la lastajn vortojn, kiujn diris la aliaj.
Tio tragike signis ŝian sorton. Post tempo, kiun ŝi pasigis sola en vastaj arbaroj, renkontis belan junan viron, kiu nomiĝis Narciso. Li estis filo de la nimfo Leiriopo kaj la rivera dio Cefizo. Al Eĥo li ege plaĉis kaj ŝi firme ekamis lin. Ne tiel Narciso. Li estis enamiĝinta nur en si mem kaj kapablis eĉ dum kelkaj horoj kaj tagoj nur rigardi sian bildon en akvoebeno. Amon de la nimfo li ignoris kaj ŝi estis pro tio tre malfeliĉa. Pro nereciprokata amo ŝi kadukiĝis tiel, ke restis nur ŝia voĉo, kiu en montaroj, arbaroj kaj abismoj resonas, kion ĝi ekaŭdos de homoj.
Magda Kalmár
Magda KALMÁR, hungare Kalmár Magda' estas hungara operokantistino (soprano).
Magda Kalmár naskiĝis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Magda Kalmár frekventis muzikan lernejon en Budapeŝto. Ŝi komencis sian karieron en 1967 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1972 ŝi atingis la unuan lokon en konkurso en Bratislavo. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2003, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Ankaŭ diversaj diskoj gardas ŝiajn kantadojn.
Saint-Méen
(jen france, bretone Sant Neven) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Alba
Alba estas distrikto (rumane județ, hungare: Fehér megye) en la okcidenta Rumanio, en Transilvanio. Ĝia ĉefurbo estas Alba Iulia.
Najbaroj: oriente: distrikto Sibiu; okcidente: distrikto Hunedoara kaj distrikto Arad; nord-okcidente: distrikto Bihor; norde: distrikto Cluj; nord-oriente: distrikto Mureș. Sude estas mallonga limo al distrikto Vâlcea.
Carlos Puebla
Carlos PUEBLA (1917-1989), muzikisto, komponisto kaj kantisto.
Muzikisto kubana, konata kiel la kantisto de la revolucio.
Vivo
Naskiĝis en Manzanillo, Kubo, la 1an de septembro 1917.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Gyöngyöspata)
La preĝejo Naskiĝo de Maria estas Monumento historia en Hungario, en mezo de urbo Gyöngyöspata, sur monteto.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola havanta altan turon, 3 navojn, sakristion kaj sanktejon. La turo en la supra parto estas okangula, la sanktejo same estas okangula, sed kun 3 anguloj aliĝas al la navo. Interne en kelkaj lokoj mezepokaj bildo-fragmentoj restis. La altaro estas unika en Eŭropo, ĝi prezentas devenon de Jesuo, kiel arbo. La branĉoj ĉirkaŭas bildon pri naskiĝo de Sankta Maria. Super la branĉaro estas videbla Sankta Maria kun bebo Jesuo.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
11496 Grass
11496 Grass estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan verkiston kaj skulptiston Günter Grass, kritikiston kaj de la jaroj de la tuja postmilito kaj de la nuntempo. Lia pasia skribo ricevis nur partan agnoskon en Germanio sed grandan laŭdon aliloke. Li ricevis la Nobel-Premion pri Literaturo 1999.
La Balme-de-Sillingy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Roquefort (Landes) (stacidomo)
Roquefort (Landes) estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Marmande - Mont-de-Marsan (642000).
Mujeres Libres
Mujeres Libres (Liberaj Virinoj) estis anarkiisma virina organizaĵo en Hispanio kiu celis akiri povon por la virinoj de laborista klaso. Ĝi estis iniciatita en 1936 de Lucía Sánchez Saornil, Mercedes Comaposada kaj Amparo Poch y Gascón kaj havis proksimume 30,000 membrojn. La organizaĵo estis bazita sur la ideo de "duobla luktado" por virina liberigo kaj por socia revolucio kaj oni argumentis ke ambaŭ celoj estis egale gravaj kaj estu klopodataj paralele.
Spite la seksan egalecon proponata de la CNT ekde ties komencoj, multaj el la virnoj kiuj aktivulis en la movado pensis ke necesas specifa organizaĵo por plene plenumi siajn kapablojn kaj politikan lukton.
Zeddiani
Zeddiani estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Simono Petro, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sándor Keszthelyi
Sándor Keszthelyi [ŝAndor kestheji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keszthelyi Sándor estas hungara arkitekto, amatora astronomo.
Sándor Keszthelyi naskiĝis la en Magyarszék
Biografio
Sándor Keszthelyi maturiĝis en arkitekta mezlernejo en Pécs, poste li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto (1971-1977). Inter 1977-1981 li estis arkitekto en kooperativo en Gyöngyös, inter 1981-1988 en firmao en Pécsvárad. Intertempe en 1981 li akiris plian arkitektan diplomon en Universitato Reĝo Sankta Stefano. Ekde 1988 li havas neinstruan (arkitektan) postenon en Universitato Janus Pannonius.
Ekde 1967 li estas amatora astronomo, post 2 jaroj li aliĝis al amika rondo de astronomoj. Jam en Gyöngyös li gvidis klubon, poste en Pécs. En 1978 li komencis kolekti datenojn pri sunhorloĝoj. Li eldonis volumojn pri tio kaj fondis ankaŭ asocion. Li kolektas ankaŭ datenojn pri hungaraj astronomoj, sed li faras ankaŭ la kutimajn astronomiajn observojn. Li ricevis memormedalon en 2005. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn en 1977 kaj 1978.
Manzanillo
Manzanillo estas nomo de pluraj urboj laŭ nomo de arbo Toxicodendron striatum en la hispana:
Kenta Mukuhara
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Cerezo Osaka, Sanfrecce Hiroshima kaj Fagiano Okayama.
Kalia salikato
Kalia salikato aŭ C6H4OHCOOK estas kalia organika salo de la salikata acido, blanka akvo-solvebla solidaĵo, uzata en farmaciaĵoj kiel kontraŭdolorilo kaj en la traktado de kardiopatioj. Salikata acido estas nature trovata en la ŝelo de la blankaj salikoj kaj en la folioj de la Gaultheria kaj ankaŭ povas esti sinteze preparata.
Ĝi posedas bakterihaltigan, fungicidan kaj keratolizan proprecojn. Ĝiaj saloj estas indikitaj kiel kontraŭdoloriloj.
Kvankam salikatoj estas vaste uzataj en klinika medicino, ili povas kaŭzi gastrointestajn streĉojn. Aliaj limigoj kuŝas en la malstabileco de la salikataj derivaĵoj en akva medio. Tiamaniere ke, acetilsalikata acido, kiu estas malstabila en akvaj solvaĵoj, limigas ĝian uzon al anhidraj preparaĵoj, kaj do ne povas enkorporiĝi en dezireblaj akvaj solvaĵoj por pediatriaj uzoj.
Helgriza akcipitro
La Helgriza akcipitro, Accipiter novaehollandiae, kies blanka morfo estas konata kiel Blanka akcipitro, estas fortika, mezgranda taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Aspekto
La griza morfo havas palgrizajn kapon kaj dorson, malhelajn flugilpintojn, fajne striecajn grizajn bruston kaj voston, kaj blankajn subajn partojn. La blanka morfo estas la ununura rabobirdo en la mondo kiu estas tute blanka. La beko kaj la irisoj estas nigraj; la vaksaĵo kaj la kruroj estas oranĝecaj.
Distribuado kaj habitato
La Helgriza akcipitro troviĝas laŭlonge de la marbordoj de norda, orienta kaj sudorienta Aŭstralio, Tasmanio, Malgrandaj Sundoj, Molukoj, Novgvineo kaj Salomonoj.
Ties preferataj habitatoj estas arbaroj kaj arbarecaj riveroj.
Ĉasado
Ĉasado estas ofte farata per surprizo, sed la Helgrizaj akcipitroj emas ankaŭ persekuti siajn predojn antaŭ kapti ilin per siaj ungoj.
Reproduktado
La Helgriza akcipitro kaj la Blanka akcipitro interreproduktiĝas libere. Ili pariĝas porvive, kaj reproduktiĝas el julio al decembro. Ili nestas en altaj arboj en platformo el bastonetoj kun centra depresio kovrata el verdaj folioj. La ino demetas ovaron de 2 aŭ 3 ovoj, kiuj estas kovataj dum ĉirkaŭ 35 tagoj. Elnestiĝo okazas 35–40 tagojn post eloviĝo.
La ino estas kutime respondeca pri la ovokovado kaj manĝigado de junuloj. La masklo faras plej parton de la ĉasado.
NGC 5378
NGC 5378 (aliaj indikoj — UGC 8869, MCG 6-31-27, ZWG 191.20, PGC 49598) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fuentesoto
Fuentesoto [fŭenteSOto] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Fuentesoto estas etimologie komprenebla kiel Fonto de la Arbaro aŭ Arbarfonto. Tiukadre aperas tri arboj super akva simbolo de fonto en la maldekstra parto de la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 650 el la 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 74 km de Segovio, provinca ĉefurbo, 83 km de Valladolid, 30 km de Aranda de Duero, 28 km de Peñafiel kaj 160 km de Madrid. Ĝi limas kun la provincoj Burgoso kaj Valadolido, kaj precize kun la municipoj Pecharromán, Valtiendas, Torreadrada, Fuentidueña, Tejares kaj Castro de Fuentidueña. Fluas rojo Vallejo [baLJEĥo].
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la visigota preĝejo de Sankta Gregorio, la baroka preĝejo de Sankta Petro de la 18-a jarcento kaj la romanika ermitejo de Sankta Vincento.
Neolamprologus cylindricus
Neolamprologus cylindricus estas specio de Cikledoj (ordo Perkoformaj) endemia de la Lago Tanganjiko kie ĝi estas la nura konata en la sudorienta parto de la lago. Ĝi preferas loĝi en ripozejoj de subtavoloj kaj manĝi malgrandajn bentajn senvertebrulojn. La ino demetas siajn ovojn en kavetoj. Ĝi restas ĉe la rokeca fundo de la lago, ĉefe ĉe profundejoj de malpli ol 10 metroj. Tiu specio povas atingi longon de 10.4 cm kaj havas tre grandajn dentojn kompare al sia grando. Tiu specio povas troviĝi en la komerco pri akvarioj.
Temas pri agresema teritoriema specio.
Omfalo
Omfalo estis reĝino de Lidio, kiu sklavigis Heraklon. Ŝi heredis la regadon de sia edzo Tmolo, kiu estis mortigita de taŭro. Ŝi ofte aperas en literaturo.
Kial Heraklo fariĝis sklavo ĉe Omfalo
Sekvis lin la filo de la reĝo, Iphitos, por repreni la bestojn. En Tirinto, Heraklo vidis lin, kondukis lin al la plej alta turo de la urbo kaj de tie defaligis lin. Iphitos mortis.
Heraklo bedaŭris tion kaj iris aŭskulti la orakolon al Delfo. Tiu ĉi konsilis al la pekulo, ke li vendigu sin, estu sklavo ĉe la reĝino Omfalo kaj donu la prezon de la vendado al la infanoj de Iphitos.
Tri monatoj ĉe Omfalo
Sur tradiciaj pentraĵoj la reĝino sidas sur trono tenante klabon en sia mano, portante surkape la felon de la leono de Nemeo kaj ĉe ŝiaj piedoj genuas Heraklo ŝpinante lanon per ŝpinbastono.
Tamen dum la periodo, kion li pasigis ĉe Omfalo, Heraklo iris al Efezo por mortigi ŝtelistojn. Li mortigis ankaŭ la terkulturiston Syleus, en Aulis, kiu malbone traktis siajn laboristojn. Tiel impresiĝis Omfalo pro la kuraĝo de la heroo, ke ŝi decidis liberigi lin, post tri monatoj.
Ŝi amoris kun li kaj naskis ilian filon Lamos.
Sontheim an der Brenz
Sontheim an der Brenz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidenheim kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Márta Herczegh
HERCZEGH Márta [pr. herceg] edzino de István Horváth estas rumanuja hungara dancistino naskiĝinta en Arado la 19-an de junio 1935.
Kariero
Herczeg estis inter 1954 kaj 1978 dancistino de la Operejo kaj Baletteatro de Bukareŝto, ekde 1968 ĝia primabalerino. Ekde 1965 ŝi instruis klasikan baleton en la altlernejo. Ŝi elmigris en Kanadon. Ekde 1982 ŝi estis en Edmontono baletmajstrino en Alberta Ballet Company. Inter 1989 kaj 1991 ŝi havis popran baletlernejon en Toronto.
Evandro Lins e Silva
Evandro Cavalcante LINS E SILVA (naskiĝis en Parnaíba, Brazilo la, mortis en Rio de Janeiro, Brazilo la ) estis brazila juristo, ĵurnalisto, verkisto kaj politikisto.
Li diplomitiĝis en la Jura Fakultato de Rio de Janeiro en la 19-a de novembro 1932. Ankoraŭ kiam studanto jam laboris kiel ĵurnalisto, kaj li daŭrigis la laboradon eĉ post esti diplomita advokato. En lia jura kariero, li okupis la oficon de Ĝenerala Prokuroro de la Respubliko, de septembro 1961 ĝis januaro 1963, kaj ministro de la Supra Federacia Tribunalo, de septembro 1961 ĝis januaro 1969, kiam li estis perforte emeritigita pro AI-5.
En la politika kampo, Lins e Silva estis unu el la fondintoj de la Socialista Brazilana Partio, en 1947, kun Rubem Braga, Joel Silveira kaj aliaj. Li ankaŭ estis Ministro pri eksterlandaj aferoj en 1963.
Literaturaj verkoj liaj estas i.a. A Defesa tem a Palavra, Arca de Guardados kaj O Salão dos Passos Perdidos.
Constantin Sănătescu
Constantin SĂNĂTESCU [konstantin sǝnǝtesku] (naskiĝis la en Craiova, mortis la  en Bukareŝto) estis rumana generalo. Post la ŝtatrenverso de 1944, kies rezulto estis transiro de Rumanio el la Akso al la Aliancanoj, la li fariĝis ĉefministro de Rumanio.
Evandro Lins e Silva
Malgraŭ la aĝo, li havis bonegan sanon. Li mortis dum akcidento, li faletis kaj batigis sian kapon en trotuaro.
Constantin Sănătescu
Li estis filo de la generalo Gheorghe Sănătescu. En 1907 li finlernis en la Armea Lernejo de Bukareŝto, en 1913 militis en la dua balkana milito kaj en la unua mondmilito. Dum la intermilita periodo li laboris kiel armea ataŝeo en Parizo kaj Londono. En 1935 li iĝis generalo kaj du jarojn poste — estro de la stabo. En 1940 Sănătescu gvidis rumanan delegitaron al Moskvo. En la jaroj 1941-1943 li estris la 4-an Korpuson kaj en la jaroj 1943-1944 — la 4-an Armeon.
Kantono Ocean
La kantono Ocean - angle Ocean County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La kantona sidejo estas formale la okcidenta, kontinenta parto de la loĝloko Toms River, kiu alprenis tiun nomon nur en 2006 laŭ la plej granda kvartalo de la loĝloko antaŭe nomita Dover honore al la urbo en Anglio. Oriente de la kontinenta parto de la loĝloko sekvas la golfetoBarnegat, pli oriente la 32 kilometrojn longa kaj malvasta nord-suda duoninsulo Barnegat, kiu bordas la Atlantikan Oceanon kaj havas du pliajn kvartalojn de la loĝloko Toms River, nome Dover Beach North kaj South, kiuj ambaŭ havas vastan sablan plaĝon kaj estas ŝatataj feriolokoj.
Vikara taksono
Vikara taksono estas  taksono  pri kiu la reprezentantoj  (individuoj, populacioj) sekve de  geofizika okazaĵo  (ekzemple  kontinenta drivo, orogenezo) space, reproduktade kaj genetike estas apartigitaj de la reprezentantoj de iu antaŭe komuna taksono.
Tiu procezo de disigo estas nomata geografia vikareco kaj la apartigitaj taksonoj estas geografiaj vikaruloj. Geografia vikareco povas kaŭzi alopatrian speciiĝon.
Ekologiaj vikaruloj
Kelkfoje temas pri ekologiaj vikaruloj. Tiuj estas parencaj taksonoj kiu estas apartigitaj pro la adaptado al diferencaj biotopoj.
La Balme-de-Thuy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Elisaveta Bagrjana
Elisaveta BAGRJANA (en bulgara lingvo: Елисавета Багряна) (naskiĝis 29-an de aprilo 1893, Sofio; mortis 23-an de marto 1991, Sofio), denaska nomo Elisaveta Ljubomirova Belĉeva (en bulgara: Елисавета Любомирова Белчева), estis bulgara poeto. Ŝi skribis la unuajn versojn en 1907–08 dum vivado kun la familio en Veliko Tarnovo. Oni rigardas ŝin kaj Dora Gabe (1886–1983) kiel la bulgaraj patrinoj de literaturo.
Juneco
Dum la jaroj 1910 kaj 1911 Bagrjana instruis en la vilaĝo Aftane (hodiaŭ Nedjalsko Недялско), kie ŝi spertis la kamparan vivon, post kio ŝi studis literaturan kaj slavan filologiojn ĉe Sofia Universitato.
Dum ĉi tiu periodo ŝi renkontis kelkajn verkistojn, interalie Georgi Raiĉev, Konstantin Konstantinov, Dimĉo Debeljanov, Dimitar Podvarzaĉov, Ĥristo Jasenov kaj Jordan Jovkov (Йордан Йовков). En 1916 Jovkov (1880–1937), sen ricevi ŝian permeson, montris du de ŝiaj unuaj poemoj al la redaktoro de "Nuntempa penso," kiu eldonis ambaŭ poemojn sub ŝia denaska nomo kiel L. Belĉeva. Li eldonis la poemojn en 1915 — "Kial" (Zaŝto) kaj "Nokto Kanto" (Veĉerna pesen) — en la revuo Suvremenna misul (Съвременна мисъл, "Nuntempa penso"). El tiu sama jaro ĝis 1919 ŝi laboris kiel gimnazia instruisto en Vraca (Враца) kaj Kjustendil (Кюстендил).
Post ĉi tiu iom akcidenta debuto ŝi ne rapidiĝis por provi eldonigi pli da poemojn; anstataŭe, ŝi evoluigis ŝian literaturan edukadon kaj poezitekniko per ŝia traduko de la verkoj da poetoj Anna Aĥmatova kaj Marina Cvetajeva.
Kariero
En 1921 ŝi revenis al Sofio kaj serioze komencis sian literaturkarieron, kiam la redaktoro de la influa literatura revuo Zlatorog ("Orkornulo") sugestis al ŝi daŭrantan eldonadan kunlaboron. Li ankaŭ donis ŝian literaturan pseŭdonimon Elisaveta Bagrjana. ; ŝi estis ĉefa kontribuanto al lia poezirevuo en la 1920-aj kaj la 1930-aj jaroj. Ŝiaj poemoj aperis en kelkaj revuoj kaj ĵurnaloj. Komence, oni eldoniĝis iujn el ŝiaj poemoj sub diversaj plumnomoj, kiel Elisaveta Blenova, Niĉija Dolĉe, Mikaela kaj Bagrjana.
Belfrido de Gento
Oni verŝajne komencis konstrui la belfridon de Gento antaŭ la jaro 1314, la jaro de kiam datas la unuaj kalkuloj. Plano en la muzeo De Bijloke estas de Jan Van Haelst; arkitekto. En 1323 la unuaj kvar konstrutavaloj (de entute ses planitaj) estis pretaj. Inter 1377 kaj 1380 oni konstruis provizoran lignan turokronadon. Sur tiu estis levita la legenda 'Drako de Gento'.
Elisaveta Bagrjana
Kariero
Ŝia unua poezikolekto, Вечната и святата ("La eternino kaj sanktino"), kiu aperis en 1927, montris ŝian komforton kaj konfidon en nacia voĉa folkloro kiel fonto de inspiro kaj ankaŭ sendevian persistemon al la emancipo de virinoj. Edvardo Moĵejko diras pri ŝi: "De ĝia konkreta karaktero la frua poezio de Bagrjana reagis kontraŭ simboleco; de ĝia persona tono ĝi kontrastis kun la revolucia retoriko de Ĥristo Botev (1849 - 1876) kaj la malnovmoda patriotismo de Ivan Vazov (1850–1921)."
Moĵejko ankaŭ analizas ŝian tutan verkokorpon kiel havanta kvar interplektaj temoj: virino, amo, vojaĝanta spaco kaj la vivo kiel biologia fenomeno. Ŝi poemciklo "Sismografo de la koro" petas kompatemon kontraste kun mekanisma moderna kulturo.
Belfrido de Gento
En 1903 oni kromkonstruis la kvar mankantajn traveojn laŭ la originalaj planoj.
La Belfrido de Gento ekde 1999 estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Elisaveta Bagrjana
Tradukoj
Oni tradukis la poemojn de Elisaveta Bagrjana en 30 lingvoj, kaj ŝiaj libroj estas eldonitaj en Francio, Ĉeĥio, Rusio, Rumanio, Italio, Svedio, Pollando kaj aliloke.
Honoroj
Ŝi gajnis la 1969 Oran Medalon de Poezio de la Internacia Asocio de Poezio, kiu havas sian sidejon en Romo. Ŝi estis aljuĝita la honoran titolon "Heroo de la Popola Respubliko de Bulgario" (Герой На Народна Република България) en 1983.
Sur la 24-a de aŭgusto 1985 la Bulgara Nacia Observatorio ĉe Roĵeno eltrovis la Asteroido 4400 Bagryana, nomita en ŝia honoro.
Aliseksema normismo
Aliseksema normismo estas doktrino, kiu asertas ke aliseksemo estas norma kaj ĉiuj aliaj inklinoj estas malnormaj. La termino pli vaste pritemas ideologion, ke homo devas esti aŭ vira aŭ virina, devas funkcii en la socio laŭ tiu seksa rolo kaj devas pariĝi kun unu ano de "la mala sekso". Aliseksem-normisma vidpunkto estas tia, kia traktas sekson, seksan orientiĝon, socian sekson kaj sociologian genron kiel nepre rilatajn aferojn. Oni pli ofte trovas aliseksem-normismajn vidpunktojn en aliseksemismaj kaj homofobiaj personoj ol en la ĝenerala loĝantaro.
Callao (metroo de Madrido)
Callao (Kajao) estas stacio sur linioj 3 kaj 5 de la Metroo de Madrido, situanta sub Placo del Callao, kie kunfluas Stratoj de Preciados, de Jacometrezo kaj Gran Vía, ĝia nomo estis donita honore al perua haveno de Callao, kie okazis batalo la, kiam Hispanio alfrontis Peruon, Ĉilion, Ekvadoron kaj Bolivion.
La stacio estis malfermita la sur linio 3 kaj la  sur linio 5.
Aliseksema normismo
Origino de la termino
Michael Warner popularigis la terminon en 1991, en unu el la unuaj gravaj verkoj pri kvir-teorio. La radikoj de la koncepto estas en la nocio de Gayle Rubin pri "biologia/socia seksa sistemo" kaj la nocio de Adrienne Rich pri deviga aliseksemo.
8280 Petergruber
8280 Petergruber estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Aliseksema normismo
Origino de la termino
En serio de artikoloj, Samuel A. Chambers alvokas komprenon de aliseksema normismo kiel koncepto, kiu rivelas la atendojn, postulojn, kaj limojn produktitaj kiam socio rigardas aliseksemon kiel norman. Unue konceptita por priskribi la normojn, kontraŭ kiuj nealiseksemuloj devas batali, "aliseksema normiso" rapide inkludiĝis en la debatoj pri sekso kaj transgenreco.
8280 Petergruber
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter Gruber, naskiĝinta en Budapeŝto kaj alvenita en Usonon en 1951 kie li konstruis sukcesan firmaon de mastrumado de aktivoj. Tio permesis al li establi la Fondaĵo Peter kaj Patricia Gruber kun ĉefa celo agnoski notintajn homajn realigadojn, inkluzive de 2000 jara Premio pri kosmologio en kunlaboro kun la Internacia Astronomia Unio.
Aliseksema normismo
Diskriminacio
Kritikantoj de aliseksemanormismaj sintenoj, kiel Cathy J. Cohen, Michael Warner, kaj Lauren Berlant, argumentas, ke ili estas subpremaj, stigmate markaj, kaj almarĝenigaj de perceptitaj aberaciaj formoj de sekseco kaj sekso, kaj ili malfaciligas sinesprimon kiam tia esprimo ne estas konforma al la normo. Aliseksema normismo priskribas, kiel sociaj institucioj kaj politikoj plifortigas la supozon, ke homoj estas aliseksemaj kaj ke sekso estas natura duumo. La kulturo de aliseksema normismo "privilegias aliseksemon kiel norman kaj naturan" kaj patronas medion, kie oni diskriminas kontraŭ GLATK-uloj en juro kaj dungado.
Laŭ la kultura antropologo Gayle Rubin, aliseksema normismo en la socio de la plimulto kreas "seksan hierarkion," kiu gradigas seksajn praktikojn de "morale bona seksumo" ĝis "fia seksumo." La hierarkio metas reproduktan, monogomian seksumon inter reciproke aldevigitaj individuoj kiel "bona," kaj metas ĉiun seksan agon kaj individuon, kiu ne laŭas tiun normon, pli malalten ĝis ili falas en "fian seksumon." Specife, tio metas longdaŭraj, reciproke aldevigitaj gejaj paroj kaj dismalĉastaj malgejoj inter la du polusoj. Patrick McCreery, preleganto en la Universitato de Novjorko, rigardas tiun hierarkion kiel parte klarigan de la markado per stigmato de gejaj homoj pro socie "aberaciaj" seksaj praktikoj, kiuj ofte estas praktikataj ankaŭ de malgejaj homoj, kiel konsumado de pornografio aŭ seksumo en publikaj lokoj.
McCreery diras, ke tia aliseksemanormisma hierarkio estas replikata en la laborejo, kie gejaj, lesbaj, ambaŭseksemaj, kaj transgenraj individuoj alfrontas diskriminacion, kiel kontraŭ-GLATaj dungaj politikoj aŭ laboreja diskriminacio, kiuj ofte lasas la individuojn de la "plej malalta grado en la hierarkio," kiel transgenruloj, vundeblaj per la plej evidenta diskriminado kaj nekapablaj trovi laboron.
Aplikantoj kaj nunaj dungitoj povas esti laŭleĝe nedungitaj aŭ maldungitaj pro nealiseksemo aŭ perceptita nealiseksemo en multaj landoj, kiel en la kazo de la restoraciaro Cracker Barrel, kiu allogis nacian atenton en 1991 kiam ĝi maldungis dungiton pro ŝia malferma lesbanineco, citante sian politikon, ke dungitoj, kies "seksaj preferoj ne sukcese montras normalajn aliseksemajn valorojn, estas nekoheraj kun tradiciaj usonaj valoroj." Laboristoj kiel la maldungito kaj aliaj, kiel inecaj viraj kelneroj estas laŭleĝe maldungitaj per laborejaj politikoj pri "malobservo" de "normala" aliseksema kulturo.
Analizante la interligon inter aliseksema normismo kaj seksa dungada diskriminado, Mustafa Bilgehan Ozturk spuris la rezulton de patriarkecaj praktikoj kaj institucioj en diversaj kuntekstoj en Turkio, plu montrante la specifajn historiaĵojn kaj lokajn formaciojn de potenco kaj scio, kiuj kreskigas la fizikajn, profesiajn, kaj psiko-emociajn agojn de antaŭĵuĝo kontraŭ seksaj minoritatoj.
Samseksema normismo
La rilata termino samseksema normismo temas pri la asimilado de aliseksemanormismaj ideoj kaj konstruoj en GLATK-ajn kulturon kaj individuajn identojn. Ĝi povas temi ankaŭ pri la privilegio de samseksemaj koncernoj super tiuj de ambaŭseksemuloj/ĉiuseksemuloj kaj transgenruloj.
Laŭ Penny Griffin, prelegisto pri politiko kaj internaciaj rilatoj ĉe la Universitato de Novsudkimrio, samseksema normismo subtenas novliberalismon anstataŭ kritiki monogamion, prokreadon, kaj seksan duumismon kiel en si mem aliseksemismaj kaj rasismaj. Lisa Duggan asertas, ke samseksema normismo disigas GLATK-ajn komunumojn al hierarkioj de indeco kie la GLATK-uloj, kiuj plej proksime imitas aliseksemajn normojn pri seksa identeco, estas deklaritaj plej indaj por ricevi rajtojn. Ŝi ankaŭ diras, ke GLATK-ajn individuojn ĉe la subo de ĉi tiu hierarkio (tio estas, ambaŭseksemaj/ĉiuseksemaj personoj, transgenruloj, anoj de triaj seksoj, interseksuloj) oni vidas kiel malhelpon por la rajtoj de tiu ĉi klaso de samseksemanormismaj individuoj. Ekzemple, unu empiria studo trovis ke en Nederlando, transgenruloj kaj aliaj sekse nekonformaj GLATK-uloj estas subenrigardataj inter siaj komunumoj pro "nenorma" konduto. Tiuj, kiuj asimilas, ofte nevidebliĝas en la socio kaj spertas konstantan timon kaj honton pri la nekonformuloj inter siaj komunumoj.
Saint-Fréjoux
Saint-Fréjoux estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 268 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Ĝi apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Saint-Fréjoux etendiĝas sur 24,93 km², kaj havis 268 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Fréjoux antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Paul Gratadour, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Fréjoux apartenas al la kantono Ussel-Est, kies ĉefurbo estas Ussel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Listo de vinvilaĝoj
Kompleta listo de vinvilaĝoj en Hungario laŭ vinregionoj. La vinvilaĝoj ne formas koherajn areojn.
György Elekes
Kariero
György Elekes finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo. Li pasigis ses jarojn en militkaptiteco en Siberio, poste li havigis diplomon pri juro en Budapeŝto. En 1922 li loksidiĝis en Târgu Secuiesc, kie li redaktis la satirikajn gazetojn Flekken kaj Bogáncs. En 1923 li malfermis librovendejon en Braŝovo, inter 1923 kaj 1932 li eldonis la gazeton Színházi Újság, redaktis la Hétfői Brassói Hírlap (1925-27) kaj Brassói Napló. Li estis ano de la Kemény Zsigmond Társaság. Li verkis poemojn, privojaĝskribaĵojn, li tradukis kaj reverkis.
György Ránki
György RÁNKI [djordj rAnki], hungare Ránki György estis hungara komponisto.
György Ránki naskiĝis la 30-an de oktobro 1907 en Budapeŝto, mortis la 22-an de majo 1992 en Budapeŝto.
Biografio
György Ránki studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1926-1930 en Budapeŝto, kie li lernis komponadon de Zoltán Kodály, poste li studis la popolmuzikon helpe de László Lajtha. Post la 2-a mondmilito li plenumis gravan muzikan postenon ĉe la Hungara Radio, poste li vivis du jarojn en Londono kaj Parizo. Hejmenveninta li okupiĝis pri ĉiuj branĉoj de la muziko. En 1954 li ricevis premion Kossuth kaj precipe poste ankaŭ aliajn premiojn.
Medicina genetiko
Medicina genetiko estas fako de medicino kiu inkludas diagnozon kaj traktadon de heredaj malsanoj. Medicina genetiko diferencas el homa genetiko je tio ke homa genetiko estas fako de scienca esplorado kiu povas aŭ ne aplikiĝi al medicino, sed medicina genetiko referencas al la aplikado de genetiko al la medicina sanzorgo. Ekzemple, esplorado pri la kaŭzoj kaj heredo de heredaj malsanoj estu konsiderata ene kaj de homa genetiko kaj de medicina genetiko, dum la diagnozo, traktado, kaj konsilado al individuoj suferantaj genetikajn malsanojn estu konsiderataj parto de medicina genetiko.
Kontraste, la studo de tipe ne-medicina fenotipoj kiaj la genetiko de la okulkoloro estu konsiderata parto de homa genetiko, sed ne necese grava por medicina genetiko (escepte en situacioj kiaj albinismo). Genetika medicino estas pli ĵusa termino por medicina genetiko kaj aligas areojn kiaj genterapio, personigita medicino, kaj la rapide disvolviĝanta nova medicina fako, nome predikta medicino.
Géza Szüllő
Géza Szüllő [sulO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szüllő Géza estis hungara bienulo, politikisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1937).
Géza Szüllő naskiĝis la  1873 en Budapeŝto. Li mortis la 1957 en Kisfalud.
Biografio
Géza Szüllő lernis juron en universitato, sed spite tion li elektis la politikistan profesion. Komence li apartenis al la sendependuloj. Post la 1-a mondmilito li okupiĝis nur pri kultivado de sia bieno en Bacsfa, la komunumo post Traktato de Trianon apartenis al la nova ŝtato Ĉeĥoslovakio. Tamen post jaroj li fondis partion por la hungara minoritato, kiel prezidanto li komencis politikadi en Prago por la hungaraj interesoj. Li kunlaboris kun Andrej Hlinka por ricevi aŭtonomion. En 1838 li membriĝis en la hungara supera ĉambro. Post la 2-a mondmilito li vivis plu en resta Hungario.
Saint-Nic
(jen france, bretone Sant Vig) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Lajos Hegedüs (aktoro)
HEGEDÜS Lajos [pr hegedyŝ] estis hungara aktoro naskiĝinta en Nagyvárad la 3-an de decembro 1877 kaj mortinta en Novjorko la 17-an de junio 1947.
Kariero
Li estis ankoraŭ infano, kiam lia familio elmigris en Usonon. Hegedüs debutis en Usono en 1912 kaj li estis ano de pluraj hungarlingvaj usonaj trupoj por jardekoj. Lia edzino estis la aktorino Margit Haller.
Zerfaliu
Zerfaliu estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la festo Transfiguriĝo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Ryotaro Hironaga
Ryotaro Hironaga (廣永 遼太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Yokogawa Musashino, Fagiano Okayama, Kataller Toyama kaj Sanfrecce Hiroshima.
5090 Wyeth
5090 Wyeth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard. (Masaĉuseco, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stuart Wyeth, de la usona farmacia firmao Wyeth, kiu monhelpis la Universitaton Harvard por la konstruo de la teleskopo de 1,5 metroj de diametro (tiel nomata "Wyeth Reflector" ) per kiu la asteroido estis malkovrita.
NGC 5379
NGC 5379 (aliaj indikoj — UGC 8860, MCG 10-20-49, ZWG 295.26, PGC 49508) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Laborlingvo
Atentu: laborlingvo ne ĉiam estas sinonima al oficiala lingvo.
Laborlingvo, funkcia lingvo aŭ procedura lingvo havas unikan statuson en supernacia firmao, socio, ŝtato aŭ alia grupo aŭ organizaĵo kiel ĝia precipa lingvo de komunikado. Ĝi estas ĉefe la lingvo de ĉiutaga korespondado kaj konversacioj, ĉar la organizaĵo kutime havas membrojn kun diversaj malsamaj lingvofonoj.
La plejmulto de internaciaj organizaĵoj interne utiligas laborlingvojn, ofte la anglan aŭ la francan lingvon. Por difinita organizaĵo, la laborlingvo povas esti ankaŭe ĝia oficiala lingvo, sed ne nepre.
Tropheus
Tropheus estas malgranda genro de ses specioj de Cikledoj endemiaj de la Lago Tanganjiko en Orienta Afriko. La genro Tropheus estas disvastigata tra ĉiuj regionoj de la Lago Tanganjiko, el Burundo norde al Zambio sude. Maskloj kaj inoj estas relative similaj sed montras evidentan seksan dimorfismon. Maskloj atingas ioman plian grandon. Ĉiuj specioj patrinece buŝprotektas siajn ovojn kaj frezon kaj tiu karaktero havigas al la specio sian latinan nomon. Tropheus devenas el la greka "trofos" kio signifas "eduki, bredi". Tiu genro estas iome fiŝkaptita de la loka loĝantaro sed neniam iĝis manĝabaza fiŝo pro sia relativa malgrando kaj ties habitato kiu permesas ilin kaŝiĝi inter rokoj kaze de minaco.
Pliaj specioj loĝas laŭlonge de la bordoj de la lago ĉe profundoj de malpli ol 3 metroj. Tiuj rokaj bordoj, kun nombraj rokaj elstaraĵoj kaj krutaj formaĵoj formas habitaton similan al tiu de multaj el la cikledoj mbuna de la Lago Malavi. Tiu habitato havigas ŝirmon kaj, pro neprofundeco kaj longaj horoj de forta sunlumo, kreskas multajn algojn per kiuj la fiŝoj de la genro Tropheus nutras sin. La nuraj specioj de la genro Tropheus kiu loĝas pli for kaj pli profunde en la lago estas Tropheus duboisi kiu ĝenerale loĝas pli profundajn regionojn de la lago ĝis ĉirkaŭ 15-20 metroj. Ĉiuj specioj estas algomanĝantaj kaj havas pendantajn buŝojn adaptitajn al gratado de algoj kaj de mikrosenvertebruloj el la submerĝaj rokoj.
La genro estas populara ĉe akvariaj hobiuloj pro la belaj markoj kaj interesa konduto de la fiŝoj. Tropheus moorii partikulare iĝis preskaŭ kultofiŝoj ene de la hobio kaj multaj zorgantoj specialiĝis en zorgadi nur tion.
Specioj
Estas nuntempe ses agnoskitaj specioj en tiu genro:
Kantono Passaic
La kantono Passaic - angle Passaic County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo Paterson. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Israelaj judoj
La terminoj Israelaj judoj (en hebrea: יהודים ישראלים‎, Yehudim Yisraelim), kaj Judaj israelanoj referencas al ŝtatanoj de Israelo de juda etneco aŭ religio, kaj ankaŭ la posteuloj de israel-judaj enmigrantoj de ekster Israelo. Israelaj judoj ĉefe estas la modernaj posteuloj de Antikvaj Izraelidoj, kun aliaj diasporaj populacioj. Israela judoj estas ĉefe en Israelo kaj en la okcidenta mondo, same kiel en aliaj landoj tutmonde, ne necese nur en judaj komunumoj. Israelaj judoj ĉefe parolas la hebrean kaj sekvas almenaŭ kelkajn religiajn judajn praktikojn. Israelo, nome la juda ŝtato, nuntempe havas preskaŭ duonon de la tutmondaj judoj.