cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santo Augusto
Santo Augusto estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Ijuí. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 13 968 loĝantoj.
Sarah Meier
Sarah MEIER naskita 4-a majo, 1984 en Bülach, Svislando) estas svisa artsketisto. Ŝi estas la 2007 kaj 2008 eŭropa arĝentmedalisto, la 2006-2007-a Grand Prix Final bronzmedalisto kaj ok fojoj (2000-2001, 2003, 2005-2008, 2010) svisa nacia ĉampiono.
Biografio
Ĉar la tuta familio de Meier jam estis implikita en glitkurado, ŝi unue paŝis sur la glacion en la aĝo de 2 jaroj. Ŝi ŝatis ĝin tiel multe ke ŝia patrino sendis ŝin sur la kursojn de infanoj en la aĝo de kvar. Kiam Sarah estis kvin jaroj malnovo kiujn ŝi komencis kun ŝi unuaj lecionoj kaj baldaŭ komencis konkuri. Ŝi akiris sia unuadouble aksel en la aĝo de dek kaj elfaris sia unuatriple lutz kiam ŝi estis dek du. Preter la aĝo de dek tri, ŝi povis akiri ĉiontriples en praktiko. La patrino de Meier estas internacia artosketado-juĝisto kaj glitiloj, kiel ŝia fratino, enSinkronigita glitkuranta teamo. Ŝia onklino, iama artsketisto, nun estas ŝia trejnisto. Ŝia patro, onklo kaj du kuzoj estasglacihokeo ludantoj. En 2007, ŝi finis en dua loko ĉe la Eŭropaj Ĉampionecoj kaj iĝis la unua-svisa virino se temas pri gajni artan sketadon eŭropan medalon posteDenise Biellmann en 1981.
Programoj
<!--
Point Pedro
Point Pedro, laŭ sinhala lingvo පේදුරු තුඩුව, laŭ tamila lingvo பருத்தித்துறை estas urbego de Norda Provinco (Srilanko). La loknomo devenis de nederlanda maristo "Pedro", kiu deklaris la lokon la plej norda punkto (punkto Pedro). La tamila loknomo estas "Paruthithurai" kun signifo kotona haveno, ja en la antikva epokko oni eksportadis kotonojn al Hindio.
Tuamotua lingvo
Tuamotua, Pa‘umotu aŭ Paumotu (Paumotu: Re‘o Pa‘umotu aŭ Reko Pa‘umotu) estas Polinezia lingvo parolata de 4 000 homoj en la Tuamotua arkipelago, kun krome 2 000 geparolantoj en Tahitio.
Point Pedro
Geografio
Point Pedro estas la plej norda komunumo de la lando laŭ la marbordo. Ĝafna troviĝas 31, Kandi (Srilanko) kaj Batticaloa po 284, Negombo 293, Kalmunai 319, Kolombo (urbo) 324, Sri Jayawardenapura Kotte 326, Moratuva 341 kilometrojn.
Sarah Meier
Pre-2002
-
Tuamotua lingvo
La vortoj pareo kaj tabuo originas el la tuamotua lingvo.
Dialektoj
Paumotu havas sep dialektojn aŭ lingvajn areojn: kovrante Parata, Vahitu, Maraga, Fagatau, Tapuhoe, Napuka kaj Mihiro.
Point Pedro
Historio
En la antikvaj tempoj la loko estis grava centro de mara komercado. La maraj komercistoj en la tamila estis "Samban" la loknomo tiutempe estis nomata pri ili. La alvenintaj portugaloj konstruis katolikajn preĝejojn. La sekvaj koloniistoj estis la nederlandanoj, kiujn sekvis la britoj. Ela la brita erao restis gravaj lernejoj, kolegioj. Civila milito erupciis en 1983, ankaŭ tie estis bataloj. En 2004 la cunamo trafis la urbegon.
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Point Pedro estas konvena grudo por kultivi kotonojn. La marbordo estas konvena por strandoj. La haveno nun estas malgranda.
Trafiko
El Point Pedro kuras 3 vojoj, po unu laŭ la marbordo, la tria al interno de la insulo.
Klimato
La klimato de Point Pedro estas tropika sen seka sezono. Jare pluvas po 1303 mm, en ĉiuj monatoj ofte pluvas, tamen pli ofte inter oktobro-decembro.
Tlachichuca
Tlachichuca [tlaĉiĈUka] estas unu el la 217 komunumoj de la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo havas la saman nomon. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 21176.
(13635) 1995 WA42
(13635) 1995 WA42 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Monteux (stacidomo)
Monteux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Monteux, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
The Prince and the Showgirl
The Prince and the Showgirl (La princo kaj la kabaredistino) estas brit-usona amafera komedia filmo de 1957 en kiu stelulas Marilyn Monroe kaj Laurence Olivier. Olivier estis ankaŭ reĝisoro kaj produktoro. La scenaro de Terence Rattigan estis bazita sur lia teatraĵo de 1953 nome The Sleeping Prince. Ĝi estis filmita en Londono.
La intrigo okazas en Londono en Junio de 1911. Dum kunsido de reĝfamiliaj personoj por nupto, la Princo Regento de fikcia Karpatio konatiĝas kun bela kantistino kies rolulon ludas Marilyn Monroe.
Esekiba Gujano
Esekiba Gujano (hispane, Guayana Esequiba) estas disputita teritorio de 159,500 km² okcidente de rivero Esekibo, kiu estas administrita de Gujano, sed pretendita de Venezuelo. La disputo komenciĝis en la kolonia epoko inter Hispanio, Nederlando kaj Britio, kaj komplikiĝis post la sendependiĝo de Gujano de Britio en 1966.
Büel
Büel signifas en la alemana lingvo monteto kaj estas la nomo de diversaj lokoj:
Kabineto Bajnai
Kabineto Bajnai estis la oka dupartia registaro depost fino de la socialismo. Tiu kabineto gvidis la landon Hungario nur jaron en la jaroj 2009 kaj 2010. Tiu kabineto estis tiam la unusola en Eŭropa Unio, kie mankis virinaj ministroj.
Historio
En 2009 pro la tutmonda financa krizo Ferenc Gyurcsány abdikis. Post longa serĉado oni trovis la novan ĉefministron Gordon Bajnai. Bajnai elektis nur tiujn ministrojn, kiuj poste ne volis daŭri politikan karieron. La parlamento elektis Kabineton Bajnai anstataŭ aranĝi tutlandan baloton (pli frue la parlamentanoj rifuzis la tujan tutlandan baloton). En la lasta kazo multe da parlamentanoj ne estus plu mandathavaj. Bajnai faris financajn ŝparojn, sekve la vivnivelo falis. Nemirinde en 2010 la balotantoj revokis denove Viktor Orbán-n eĉ kun 2/3 da plimulto.
Battonya
Battonya [batonja] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza.
Situo
Battonya situas sur ebenaĵo, apud la hungara-rumana landlimo, laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Mezőhegyes.
Historio
Battonya estis unuafoje menciita en 1340. Ĝi estis posedaĵo de János Hunyadi en 1453, poste tiu de Ravazdi-familio. La turkoj en 1566 okupis la regionon, la komunumo senhomiĝis. Battonya iĝis kampurbo inter 1839-1873. En 1814 baroka katolika preĝejo, en 1896 impona sinagogo konstruiĝis. La evoluon de la urbo rompis la trianona pacdiktato, kiu malhelpis la pluan evoluon.
En 1984 malfermiĝis "SOS infanvilaĝo", tio estas grupo da familiaj domoj por georfoj. Battonya iĝis urbo en 1989. La urbo havas termalan banejon.
Klári Bán
Klári Bán naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Klári Bán debutis en 1921 en Nacia Teatro (Szeged). En la sekvaj jaroj ŝi apartenis al diversaj teatraj trupoj (Lajos Palágyi, Géza Sebestyén). Baldaŭ ŝi edziniĝis dufoje kaj eksedziniĝis same dufoje, fine ŝi vivis kune kun filmisto 25 jarojn. En mezo de la 1930-aj jaroj ŝi forlasis la scenejon kaj ŝi havis postenon en la filma produktejo. Inter 1950 kaj 1956 ŝi havis postenon en la Teatra kaj Filma Altlernejo. Depost la Hungara revolucio de 1956 ŝi estis arta gvidanto de Teatro Jókai. Ŝi mortigis sin.
Střítež nad Bečvou
Střítež nad Bečvou estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Vsetín en Ĉeĥio. Ĝi situas en valo de rivero Rožnovská Bečva sur ties maldekstra bordo ĉe montarpiedo de deklivoj de Vsetínské vrchy. Parto de loĝejoj estas disigita sur paŝtejoj, plej alte situanta loko estas en supermara alteco 565 m. La vilaĝo havas.
Nomo
La devena nomo Strites (1389) fiksiĝis je la nuntempa Střítež nad Bečvou. En sigelilo el 1731 estas bildigita plugilo kaj sub ĝi kreskaĵo.
Historio
La plej malnova skriba mencio pri Střítež devenas el la jaro 1376. La vilaĝo ĝis pereo de feŭdismo apartenis al sinjorujo de Rožnov, poste ĝi estis parto de distrikto Valašské Meziříčí, post la 1960 de distrikto Vsetín. Komence de la jaro 1985 Střítež estis aligita al vilaĝo Zašová kiel ties loka parto, ekde fino de la jaro 1990 ĝi estas denove memstara vilaĝo.
Střítež estas de pratempoj agrikultura vilaĝo. Střítež estis ankaŭ konata pro produktado de lanaj lignistaj gantoj, pro produktado de korboj kaj pro plektado de kanaj sidlokoj.
Trappes (stacidomo)
Trappes estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en komunumo Trappes, en departemento Yvelines, en regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio N kaj linio U de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
1614
1614 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1614 post Kristo okazis, interalie:
Regiono Asiro
La regiono Asiro (‏عسير‎‎‎) estas unu el la 13 administraj regionoj (arabe manatik idarija, singulare mintaka idarija) kiuj sume konsistigas la teritorion de Sauda Arabio. Ĝi situas en la sudokcidento de la lando, proksime, sed ne borde de la Ruĝa Maro, kaj havas malvastan limon al Jemeno, kiu estis pribatalita dum granda parto de la 20-a jarcento.
La plej granda urbo de la regiono estas la ĉefurbo Abha. Alia urbo estas Ĥamis Muŝajt. La regiona areo ampleksas kvadratajn kilometrojn. Laŭ la stato de 2010, en ĝi vivis loĝantoj. La loĝdenso sekve estas loĝantoj po kvadrata kilometro.
La regiona teritorio dividiĝas en 12 guberniojn (arabe plurale محافظات, muhafazat, singulare muhafaza). Tiu nombro ankaŭ inkluzivas la regionan ĉefurbon, kiu havas apartan statuson kiel memadministrata urbo (amana) kaj estas regata de urbestro (amin). La regionaj gubernioj pludividatas en po plurajn subguberniojn (marakiz, singulare markaz).
La regiona teritorio cetere ne identas al la historia regiono Asiro, kiu signife pli grandas.
Ruĝecfemura milvo
La Ruĝecfemura milvo (Harpagus diodon) estas specio de rabobirdoj de la familio de Akcipitredoj kaj subfamilio de Milvenoj.
Ĝi estas indiĝena de Sudameriko kaj troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilio, eble en amazonia Ekvadoro, Gujanoj kaj Paragvajo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj ĝis 1400 m. Oni supozas, ke estas specio de loĝantaj birdoj, ĉefe en unuarangaj arbaroj kaj ĝangaloj, sed videblas dumfluge super duarangaj.
La masklo estas ĉirkaŭ 32 cm longa, dum la ino estas iom pli granda kiel kutime inter multaj rabobirdoj nome ĝis 36 cm. Krono kaj supraj flugiloj estas malhelbrunaj al malhelgrizaj, kun ankaŭ malhela vizaĝo. La beko estas griza kun flavaj vaksaĵoj kaj bridoj. La subaj partoj estas helgrizaj kun malhelaj larĝaj bendoj en vosto kaj fajnaj strioj en flugilplumoj. La kruroj estas flavecaj kun nigraj ungoj. Ripoze jam videblas la ruĝecaj femuroj kiuj nomigas la specion laŭ komunaj nomoj. La Ruĝecfemura milvo nomiĝas surloke en la hispana Milanito de Pecho Gris (Grizbrusta) aŭ “Elanio Muslirrufo” (Ruĝecfemura), kaj en la portugala “Gavião-bombachinha”, alude ankaŭ al ruĝecaj femuroj. Dumfluge videblas ankaŭ la samkoloraj ruĝecaj subaj flugilkovriloj. Junuloj havas striecajn subajn partojn.
Ili manĝas insektojn kaj eble malgrandajn birdojn. Ili sekvas la formikoliniojn por kapti ĉiun ajn insekton fuĝintan el tiuj.
Janovice (Rýmařov)
Janovice (Janowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rýmařov en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas nordokcidente de Rýmařov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/11. Vivas ĉi tie.
Janovice situas en katastra teritorio Janovice u Rýmařova kun areo 3,37 km² kaj ankaŭ en katastra teritorio Janušov kun areo 6,09 km².
Loĝantaro
En Janovice estas registritaj 259 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 223 domoj (en Janovice mem 64, en Janušov 159, en Růžová neniu), el tio 176 daŭre loĝigitaj.
Memorindaĵoj
En Janovice troviĝas renesanca kastelo, kiu servis kiel administra centrejo de la tuta senjorujo Janovice. Proksime de la kastelo ankaŭ troviĝas arkitektone valora la tn. vilao de Spitzer, laboraĵo de arkitekto Gustav Schaler el la jaro 1929. Proksime de la kastelo troviĝas ankaŭ konstruaĵoj de bierfarejo, protektata kiel teknika memorindaĵo.
Poliborenoj
Poliborenoj estas subfamilio de birdoj de la falka familio, Falkedoj. Ĝi enhavas la karakarojn, arbarfalkojn, kaj la Ridfalkon. Ĉiuj specioj de tiu subfamilio estas indiĝenaj de Ameriko. La kompono de Falkedoj estas pridisputata, kaj tiele la Poliborenoj ne estas konsiderataj en la listo de la American Ornithologists' Union pri birdoj de Norda kaj Suda Ameriko. Tiu listo de nordamerikaj birdoj konsideras la Ridfalkon vera falko (subfamilio Falkenoj) kaj anstataŭas Poliborenojn per Karakarenoj kaj Mikrasturenoj. aliflanke la listo de sudameriakj birdoj klasigas ĉiujn el la karakaroj kiel veraj falkoj kaj kaj metas la Ridfalkon kaj la arbarfalkojn et la subfamiio Herpetoterenoj.
Vougeot - Gilly-lès-Cîteaux (stacidomo)
Vougeot - Gilly-lès-Cîteaux estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Gilly-lès-Cîteaux, apud Vougeot, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Karapaco (apartigilo)
Karapaco havas plurajn signifojn:
Sankta Botolph
Botolph (m. ĉ.680) estis anglosaksa abato kaj sanktulo. Lia fest-tago estas la 17-a de junio en Anglio, kaj la 25-a de junio en Skotlando.
Pli lia vivo oni scias malmulte. Laŭ la anglosaksa kroniko, Anna, reĝo de East Anglia, donis al li bienojn por abatejo ĉe "Ikanho" (eble en suda Lincolnshire), sed pro enlandaj konfliktoj Botolph ne komencis la konstruadon ĝis post la morto de Anna ĉirkaŭ 653. Biografio de Sankta Ceolfrith, verkita antaŭ 735, mencias abaton nomatan Botolph kiu loĝis en East Anglia.
Botolph verŝajne entombiĝis en sia abatejo ĉe Ikanho. En 970 Edgaro, reĝo de Anglio, permesis la translokigon de liaj restaĵoj al Burgh (Suffolk). Post pluaj ĉirkaŭ kvindek jaroj, Knuto la Granda komandis ke ili reentombiĝu en la abatejo de Bury St Edmunds.
Multaj preĝejoj en orienta Anglio estas dediĉataj al Sankta Botolph. Dum la mezepoko li estis venerata kiel protektanto de vojaĝantoj: la preĝejoj ofte situas apud urbopordegoj, kie homoj povis fari finan preĝon antaŭ ol komenci vojaĝojn.
San Francisco de Conchos
San Francisco de Conchos estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco de Conchos. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08058.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2669 loĝantojn. El tiuj estis 1398 viroj kaj 1271 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1169,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1240 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 363,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,3 °C.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 2694 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,15 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nidfurn
Nidfurn
Arica (Ĉilia urbo)
Geografio
Arica situas ĉe la kurbo de la okcidenta marbordo de Pacifiko. La urbego dissekcas Atakama-Dezerton, kie kuŝas fekunda valo. Peruo troviĝas 18, Iquique 194, Antofagasta (urbo) 575, Viña del Mar 1620, Valparaiso 1625, ’’’Santiago de Ĉilio’’’ 1665, San Bernardo (Ĉilio) 1682, Koncepciono 2058, Temuco 2263, Puerto Montt 2569, ’’’Punta Arenas 3865’’’ km.
Historio
En Arica oni loĝis jam antaŭ jarmiloj. Hispanoj alvenis en 1541. Bolivianoj profitis la havenon post 4 jaroj. En 1570 oni fondis urbon sub nomo "La Muy Ilustre y Real Ciudad San Marcos de Arica" (la tre glora kaj reĝa grandurbo de San Marcos de Arica). La urbo riĉiĝis, tial kelkfoje piratoj prirabis la urbon.
Depost kolapson de la hispana rego en 1821 Arica estis parto de la ĵus sendependa Peruo. Peruanoj konstruis fervojon inter Arica-Tacna (53 km longan), ĝi daŭre funkcias hodiaŭ. En 1868 katastrofa sismo kun cunamo okazis, dekmiloj mortis.
Ĉilio kaptis la grandurbon de Peruo en 1883. Ekde 1958 la urbo komencis signife evolui pro favoraj impostoj.
Ekonomio
En Arica oni okupiĝas ĉefe pri fiŝoj, krome pri diversaj industrioj, En la ĉirkaŭaĵo pro la irigacio oni produktas olivojn, citrusojn.
Trafiko
Arica havas internaciajn havenon kaj flughavenon (la haveno estas libera haveno por Bolivio). El la urbego kuras vojoj al nordo, sudo kaj oriento, fine trajno al Peruo.
Klimato
Arica situas en dezerta klimato. La urbego estas konata kiel la plej seka loĝata loko sur la Tero. Tre malofte pluvas, sed se pluvas, la kvanto estas apenaŭ mezurebla. La averaĝa jara temperaturo varias inter 16-22 °C.
Nova Belém
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Mantena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Terano
Terano povas esti:
4679 Sybil
4679 Sybil estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sybil McNaught, patrino de la malkovrinto.
Oni ne konfuzu ĝin kun 168 Sibilo (aŭ 168 Sibylla)
Alecrim (Suda Rio-Grando)
Alecrim estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 5 898 loĝantoj.
Trongso
Trongso (dzonke ཀྲོང་གསར་), estas loĝloko kaj ĉefurbo de la distrikto Trongsa en la centra regiono de Butano. La nomo signifas "nova urbo" en la dzonka lingvo. La unua templo estis konstruita en 1543 fare de la lamao Drukpa Kagyu, Ngagi Wangchuk, kiu estis la praavo de Shabdrung Ngawang Namgyal, la homo kiu unuigis Butanon.
1607
1607 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1607 post Kristo okazis, interalie:
NGC 2597
NGC 2597 estas duopa stelo en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dobronhegy
Dobronhegy [dobronhedj] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. Finaĵo de la loknomo hegy signifas: monto.
Situo
Dobronhegy situas en Montetaro Zala sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Apuda monteto same tiel nomata Dobronhegy estas 302 m-ojn alta. Zalaegerszeg troviĝas 10, Nova 19, Pacsa 27, Körmend kaj Őriszentpéter po 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1271 en formo "Dabrua". La vilaĝanoj produktas precipe vinberon sur la deklivoj. Vilaĝservoj estas biblioteko, interretejo, migra poŝto.
22933 Mareverett
22933 Mareverett estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marshall Bradley Everett, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Shoals Christian School en Florence (Alabamo).
Moskito
Moskito aŭ kulo estas membro de la familio Kuledoj (Culicidae), kiu estas familio de insektoj en la ordo dipteroj, kun proksime 2700 specioj. Ili aperis jam antaŭ pli ol 170 milionoj da jaroj. Kuledoj havas du skvamajn flugilojn, maldikan abdomenon, kaj longajn krurojn.
Por la tropikaj specioj de la kuledoj oni plej ofte uzas la vorton moskito. La vorto devenas el la hispana-portugala vorto "Mosquito" kiu signifas malgranda muŝo.
Unu genro en la familio de la kuledoj nomiĝas kulo (Culex). Tamen en ĉiutaga parolo oni ofte uzas tiun vorton ankaŭ por aliaj kuledoj.
En multaj kuledinoj, la buŝo formis longan pipon por penetri la haŭton de mamuloj (kaj okaze birdoj aŭ reptilioj) kaj suĉi sangon. La inoj de la specio bezonas proteinon por evoluigi ovojn. Ĉar ilia dieto konsistas plejparte el nektaro kaj fruktosuko, ili devas trinki sangon por havigi la bezonatan proteinon. Male, virkuledoj ne havas buŝon konvenan por sangosuĉi.
En la larva stadio Culex rajah troviĝas ekskluzive en la kruĉoj de karnivora planto Nepenthes rajah, de kie venas la nomo.
Disvastiĝo
Moskitoj loĝas en ĉiaj kontinentoj krom Antarkto. La plej grandan arealon havas Culex pipiens, ĝi loĝas ĉie, kie loĝas homoj, ĉar homoj estas ĝia ĉefa viktimo.
En la senso de la tuta familio Kuledoj, moskitoj estas tutmondaj; en ĉiuj regionoj de la tero escepte ĉe Antarkto kaj ĉe kelkaj insuloj, ĉefe en polusaj aŭ ĉepolusaj klimatoj, almenaŭ kelkaj specioj de moskito ĉeestas. Islando estas malkutima ekzemplo de insulo, esence sen moskitoj. En varmaj kaj humidaj tropikaj regionoj, variaj moskitaj specioj estas aktivaj dum la tuta jaro, sed en moderklimataj kaj malvarmaj regionoj ili vintrumas aŭ eniras en diapaŭzo. Arktaj aŭ ĉearktaj moskitoj, kiel kelkaj aliaj arktaj kuletoj de familioj kiaj Simuliedoj kaj Ceratopogonedoj povas esti aktivaj dum nur kelkaj malmultaj semajnoj ĉiujare kiam fandakvaj flakoj formiĝas sur la permafrosto. Dum tiu tempo, tamen, ili aperas en grandaj nombroj en kelkaj regionoj kaj povas preni ĝis 300 ml da sango por tago el ĉiu animalo de la karibuaro.
La foresto de moskitoj de Islando kaj similaj regionoj estas verŝajne pro partikularaĵoj de ilia klimato, kiu devias en kelkaj aspektoj de kontinentaj regionoj. Ĉe la komenco de la senĉesa kontinenta vintro de Gronlando kaj de la nordaj regionoj de Eŭrazio kaj Ameriko, la krizalido eniras diapaŭze sub la glacio kiu kovras sufiĉe profundan akvon. La imagino aperas nur post la glaciopaŭzoj en malfrua printempo. En Islando tamen, la vetero estas malpli antaŭvidebla. En vintromezo ĝi ofte varmiĝas supren subite, igante la glacion krevi, sed tiam por frostiĝi denove post kelkaj tagoj. Antaŭ tiu tempo la moskitoj eliris el siaj krizalidoj, sed la nova frostigo komenciĝas antaŭ ol ili povas kompletigi sian vivociklon. Ĉiu anaŭtogena plenkreska moskito bezonus gastiganton kiu liveru sangomanĝon antaŭ ol ĝi povas demeti realigeblajn ovojn; necesas tempo por pariĝi, maturigi la ovojn kaj ovodemeti en taŭgaj malsekaj regionoj. Tiuj postuloj ne estus realismaj en Islando kaj fakte la foresto de moskitoj de tiaj ĉepolusaj insuloj estas en linio kun la malalta biodiverseco de la insuloj; Islando havas pli malmultajn ol 1500 priskribitajn speciojn de insektoj, multajn el ili verŝajne hazarde lanĉite fare de homa agentejo. En Islando la plej multaj ektoparazitaj insektoj vivas en ŝirmitaj kondiĉoj aŭ fakte sur mamuloj; ekzemple kiaj laŭsoj, puloj kaj lit-cimoj, en kies vivkondiĉo frostigado estas de neniu rilato, kaj la plej granda parto de kiuj estis lanĉitaj preterintence fare de homoj.
Iuj aliaj akvaj Dipteroj, kiel ekzemple Simuliedoj, pluvivas en Islando, sed iliaj kutimoj kaj adaptiĝoj devias de tiuj de moskitoj; Simuliedoj ekzemple, kvankam ili, kiel moskitoj, estas sangosuĉantoj, ĝenerale loĝas sub ŝtonoj sub fluanta akvo kiu ne facile frostiĝas kaj kiu estas komplete malkonvena al moskitoj; moskitoj estas ĝenerale ne adaptitaj al fluanta akvo.
Ovoj de specioj de moskitoj de la moderklimataj zonoj estas pli toleremaj al la malvarmo ol la ovoj de specioj indiĝenaj ĝis pli varmaj regionoj. Multaj eĉ toleras subnulajn temperaturojn. Krome, plenkreskuloj de kelkaj specioj povas postvivi la vintron uzante ŝirmejon ene de taŭgaj mikrovivejoj kiel ekzemple konstruaĵoj aŭ arbokavaĵoj.
Taksonomio de Kuledoj
Oni priskribis jam ĉirkaŭ 3,500 speciojn de Kuledoj. Ili estas ĝenerale dividitaj en du subfamiliojn kiuj siavice enhavas ĉirkaŭ 43 genrojn. Tiuj nombroj estas celo de konstantaj ŝanĝoj, ĉar oni malkovras pli da specioj, kaj ĉae studoj de DNA ebligas rearanĝon de la taksonomio de la familio. La du ĉefaj subfamilioj estas la Anofelenoj kaj la Kulenoj, kies genroj aperas sube. La distingo estas de granda praktika gravo ĉar ambaŭ subfamilioj tendencas diferenci laŭ gravo kiel vektoroj de diferencaj klasoj de malsanoj. Ĝenerale konsiderite, arbovirusaj malsanoj kiaj la flava febro kaj la dengo tendencas esti transmisiitaj fare de specioj de la subfamilio Kulenoj, ne necese en la genro Culex. Kelkaj transmisias variajn speciojn de birda malario, sed ne klaras ĉu ili iam transmisias formojn de homa malario. Kelkaj specioj tamen transmisias variajn formojn de filariazo, muulto kiel multaj Simuliedoj.
Anofelenaj moskitoj, denove nenecese en la genro Anopheles, foje portas patogenajn arbovirusojn, sed ne klaras ĉu ili iam transmisias ilin kiel efikaj vektoroj. Tamen, ĉiuj el la ĉefaj vektoroj de homa malario estas Anofelenoj.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri kulo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Oriental
Oriental estas unu el la 217 komunumoj de la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo havas la saman nomon. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 21108. Oriental en la hispana signifas Orienta.
Ciklobutila salikato
Ciklobutila salikato aŭ ciklobutila hidrokso fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj ciklobutila alkoholo. Ciklobutila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklobutila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al ciklobutila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Tamás Ascher
Tamás Ascher naskiĝis la 1949 en Budapeŝto.
Biografio
Patro de Tamás Ascher estis aktoro Oszkár Ascher, kiu edukis sian filon por teatro. Tamás Ascher studis reĝisoradon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, poste en 1973 li aliĝis al Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Ekde 1978 li reĝisoradis ankaŭ en Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1989 li aniĝis ankaŭ en Teatro Katona József. En 2006 li ricevis gravan postenon en la universitato (la iama altlernejo), kie li instruis. Li havis edzinon kaj 4 gefilojn. Li ricevis premion Kossuth en 1992, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
Li ricevis taskojn en 2 filmoj.
Ogata Gekkō
Ogata Gekkō (尾形月耕) (1859-1920) estis japania pentristo kaj tabuloprintisto de la ĝenro ukijo-e.
La laboro de Ogata Gekkō origine proksime baziĝis sur tiu de la kolego Kikuĉi Jōsai, kaj ankaŭ inspiriĝis de Kacuŝika Hokusai. Tiel li kreis serion de cent printaĵoj de la Fuĵi-Monto. Pli poste, lia stilo pli apartiĝis, kaj li transprenis signifajn stilajn elementojn de la arta ĝenro nihonga. Liaj laboroj estis montritaj en pluraj ekspozicioj, kaj en lia hejmlando, organizite de la nacia ministerio pri edukado, kaj ankaŭ internacie. Interalie liaj verkoj prezentiĝis en la Universalaj Ekspozicioj de Ĉikago en 1893, Parizo en 1900 kaj Londono en 1910.
Střítež (distrikto Žďár nad Sázavou)
Střítež estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1356.
Carvico
Carvico estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calusco d'Adda, Pontida, Sotto il Monte Giovanni XXIII, Terno d'Isola kaj Villa d'Adda. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Pakomjo
Biografio
Kion oni scias pri li oni esence eltiras de Vivo de Pakomjo, biografio al li dediĉita en la 4-a jarcento.
Laŭ tiu hagiografio li naskiĝis de pagana familio. Li estis, dudekaĝulo, kuntrenita, kontraŭ sia volo, en rekrutada kampanjo de la romia armeo, tiuepoke komuna evento dum tumultoj kaj civilaj militoj, kaj kune kun diversaj aliaj rekrutoj li estis enŝipigita en barko descendanta laŭlonge de la Nilo. Alveninte al Tebo, li trovus la lokajn kristanojn helpantaj per nutraĵoj kaj konsolaj iloj por la enkarcerigitoj: tiu afero allasis longdaŭran impreson sur Pakomjo ĝispunkte ke li promesis studi kristanismon kiam li estus gajninta la liberon. Tiel okazis: li konvertiĝis kaj estis baptita (314). Poste li kontaktiĝis kun certa nombro de famaj ermitoj kaj decidis sekvi tiun vojon: li iris serĉi asketan Palemonon kaj fariĝis lia sekvulo (317). Li ofte preĝis kun la brakoj krucforme sternitaj, pozicio poste multe imitata en la Eklezio.
Li restis askete travivi kaj studi ĉe la maljunula Palemono laŭlonge de sep jaroj. Sed fine Pacomjo decidis ermite vivpasigi ĉe Antonio, kies stilvivon imitis ĝis kiam, laŭlegende, li aŭdis voĉon en Tabennisi kiu al li ordonis konstrui porermitan loĝejon kaj en ĝi loĝi. Jam antaŭe, alia asketulo, nome Makario, estis kreinta serion da proto-monaĥejoj nomataj Laŭraj, aŭ ĉeluloj, kie sanktaj homoj fizike kaj morale nekapablaj elteni la rigorojn de la solecema vivo de Antonio, estus vivintaj en komunuma vivo. Pakomjo, fakte, sin dediĉis organizi tiajn ĉelulojn laŭformale. Ĝis tiam, la sperto de la kristana asketismo estis la soleco aŭ ermitismo: monaĥoj, viraj aŭ virinaj, loĝis en kabanoj aŭ grotoj kaj renkontiĝis nur por okazaj kultaj servoj. Pacomjo eble estis la unua kreinto de organizitaj cenobitaj komunumoj, en kiu monaĥoj (viraj aŭ virinaj) kune travivis kaj havis siajn posedaĵojn komunigitajn sub la gvido de abato aŭ abatino, kaj li mem estis salutata kiel Abbà (patro).
Nova monaĥa vivstilo
Pacomjo kreis sian unuan monaĥejon en Tabennisi inter la jaroj 318 kaj 323. La unua kiu unuiĝis al li estis lia pliaĝa frato Johano kaj tre baldaŭ 100 monaĥoj daŭre gastiĝis en lia monaĥejo. Li tiam konstatis ke tiuj homoj, kiuj estis spertintaj nur la ermitan vivon, povus rifuzi la novan sperton se la formojn de la cenobita vivo estus altruditaj tro bruske: li tial permesis ke ili dediĉu tutan ilian tempon al la spiritajn praktikojn al kiuj ili estis kutimiĝintaj.
La monaĥejoj de Tabennisi, ankaŭ se plurfoje pligandigita, fariĝis tre baldaŭ tro malgranda, kaj la dua estis fondita en Pabau (hodiaŭ Faou). Post 336, Pacomjo pasigis sian tempon en la monaĥejo de Pabau. Ankaŭ se Pakomjo foje agis kiel lektoro por la najbaraj paŝtistoj, neniu el liaj monaĥoj fariĝis sacerdoto. En 333 li estis vizitita de Sankta Aranazio de Aleksandrio, kiu deziris lin ordini sacerdoto; sed Pakomjo forfuĝis el li. Tiu rifuzo de Pakomjo estis ankaŭ interpretita kiel arda defendo de la ortodoksio kontraŭ la arianismo ĉar ĝuste Atanazio estis tiam absorbita en tiu defendo.
Ĉirkaŭ 345 (ne multe antaŭ lia morto) jam ekzistis ok pakomjaj monaĥejoj kun diversaj centoj da monaĥoj; generacion post lia morto,tiu nombro enorme kreskis vastiĝinte ekde Egiptio ĝis Palestino, al la dezerto de Judujo, Sirio, Nordafriko kaj, fine Okcidenta Eŭropo. Nur unufojon li rieevis vizitton de Bazilo de Cezareo kiu tamen kopiis multajn ideojn poste en Cezareo ellaboritajn, kun adaptiĝoj, kiuj fariĝis asketa regulo, aŭ la Asketa: regulo ankoraŭ hodiaŭ utiligata de la Orienta Ortodoksa Eklezio, komparebla al la Benediktana regulo en Okcidento.
Inter la multaj mirakloj al li atribuitaj elstaras tiu de multlingvaj paroladoj, lingvoj de li neniam studitaj kiel la greka kaj aramea. Li restis abato de la cenobitejoj laŭlonge de 40 jaroj. Kiam lin vizitis epidemia malsano (eble pesto), li kunvokis ĉe si la monaĥarojn, ilin fortigis en la kredo kaj nomumis sian posteulon, poste mortis la 14-an de Pashons (naŭa monato de la egipta kalendaro), nome 64 A.M. (anno mundi = jaro de la mundo), nome la 9-an de majo 348.
Kulto
La Katolika Eklezio festas lian liturgian memoron la 9-an de majo, tiu Ortoksa la 15-an de majo. El la Roma martirologio: "En la Tebaido, en Egiptio, Pakomjo, abato, kiu, ankoraŭ pagana, puŝite de gesto de kristana karitato favore de militistoj liaj kompanuloj kune kun li enkarcerigitaj, konvertiĝis al kristanismo ricevante de la anakoreto Polemono la monaĥan veston; post sep jaroj, pro dia inspiro, establis multajn cenobitejojn por ricevi fratojn kaj verkis por la monaĥoj regulon kiu fariĝis fama".
Döbröce
Döbröce estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót.
Situo
Döbröce situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. La vilaĝo preskaŭ kontaktiĝas kun Nagygörbő. Zalaszentgrót troviĝas 10, Sümeg 11, Hévíz 20, Keszthely 23, Tapolca 24 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo dum regado de Ladislao la 4-a. En la 16-a jarcento pro la turkoj la vilaĝanoj rifuĝis. La rehomiĝo okazis en la 1740-aj jaroj.
Prinsenhof
Hodiaŭ, la muzeo ekspozicias kolekton de nederlandaj pentraĵoj el la Ora Jarcento.
Poliboroidoj
Poliboroidoj aŭ Polyboroides estas genro de rabobirdoj de la familio de Akcipitredoj. Tiu genro havas du agnoskitajn speciojn troviĝantajn en Subsahara Afriko kaj Madagaskaro respektive. Ambaŭ specioj estas alopatriaj kaj limigitaj al la Afrotropika ekozono. Ili estas ĝenerale konataj kiel cirkuaj akcipitroj aŭ cirkuakcipitroj.
Specioj
La genro Polyboroides havas du agnoskitajn speciojn kiuj estas la jenaj:
12349 Akebonozou
12349 Akebonozou estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
Ĝi estas proksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Akebonozou (japane : アケボノゾウ), aŭ Stegodon aurorae, specio de formorta japana elefanto, kiu vivis en la frua pleistoceno (2,5-1 miliono da jaroj antaŭ). Preskaŭ kompleta skeleto de Akebonozou estis trovita en Taga (gubernio Ŝiga). La specimeno de Taga estis igita naturmemorindaĵo.
Ferenc Puskás (P. Hugolin)
PUSKÁS Ferenc (puŝkaŝ), P. Hugolin estis hungara franciskano naskiĝinta en Gyergyóremete la 15-an de januaro 1908 kaj mortinta en Dej la 27-an de decembro 1993.
Kariero
Puskás pristudis teologion en Hunedoara (1931). Li estis oratoro en Kluĵo, religi-instruisto en Hunedoara (1931-40), ordenestro en Satmaro (1944-48), parokestro en Căpleni (1948-51). Inter 1951-57 li estis devigloĝanto de monaheejoj en Radna, poste en Dej, Satmaro, denove Dej.
NGC 2598
NGC 2598 (aliaj indikoj — UGC 4443, MCG 4-20-65, ZWG 119.116, PGC 23855) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
26897 Červená
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa opera kantistino Soňa Červená, kiu komencis en Brno kaj iris en Berlinon en 1958. Ŝi kantis en prestiĝaj operejoj en Eŭropo kaj Amerikoj kaj fin revenis en Pragon, kie ŝi ankoraŭ estas aktiva en teatraj produktoj.
(9868) 1991 VP1
(9868) 1991 VP1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
34063 Mariamakarova
34063 Mariamakarova estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Se oni taksas ĝian diametron je 2,009 km kaj ĝian absolutan magnitudon je 14,4, ĝia albedo estus ĉirkaǔ 0,76.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maria Makarova, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Kemia Liceo de Moskvo (Rusio).
Entraigues-sur-la-Sorgue (stacidomo)
Entraigues-sur-la-Sorgue estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Entraigues-sur-la-Sorgue, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Sannois
Sannois estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Entraigues-sur-la-Sorgue (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Sannois
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sannoisiens.
Entraigues-sur-la-Sorgue (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Sorgues-Châteauneuf-du-Pape - Carpentras (927000).
San Francisco del Oro
San Francisco del Oro estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco del Oro. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08059.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4838 loĝantojn. El tiuj estis 2411 viroj kaj 2427 virinoj. La komunumo havas surfacon de 695,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1980 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 469,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,0 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6265 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 24 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,38 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Rodezio
Rodezio estis la nomo de la nuna lando Zimbabvo dum sia ekzisto kiel brita kolonio en la jaroj 1895 ĝis 1979. La nomo deriviĝas de Cecil Rhodes, kiu perforte konkeris la regionon en la 19-a jarcento.
De 1965 ĝis 1979 la statuso de la kolonio estas disputebla, ĉar la la blankula registaro de Rodezio proklamis Unuflankan Decidon de Sendependeco. Britio ĝin ne agnoskis, ĉar ne ekzistis universala balotrajto en Rodezio.
La nomo Rodezio iam estis uzata por pli granda tereno, kiu inkluzivis Zambion (Zimbabvo estis Suda Rodezio, Zambio — Norda Rodezio).
Unuflanka Deklaro de Sendependeco de Rodezio
La Unuflanka Deklaro de Sendependeco (UDS) estis proklamo adoptita de la ministraro de Rodezio en la 11a tago de novembro 1965, anoncante, ke Rodezio, brita teritorio en suda Afriko kiu jam regas sin mem ekde 1923, nun rigardas sin kiel sendependa suverena ŝtato. La kulmino de longedaŭra disputo inter la brita kaj rodezia registaroj koncerne la kondiĉojn sub kiuj la lasta povus iĝi plene sendependa, tio estis la unua unuflanka rompiĝo for de la Unuiĝinta Reĝlando fare de kolonio ekde la Usona Deklaro de Sendependeco antaŭ preskaŭ du jarcentoj. Britio, la Komunumo de Nacioj kaj la Unuiĝintaj Nacioj ĉiuj opiniis la UDS de Rodezio kontraŭleĝa kaj rezulte, ekonomiaj embargoj, unuafoje en la historio de la UN, estis truditaj al la forrompiĝanta kolonio. Inter preskaŭ senescepta internacia izoleco, Rodezio daŭris kiel nerekonita ŝtato kun la helpo de Sud-Afriko kaj Portugalio.
Casalbuttano ed Uniti
Casalbuttano ed Uniti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Bordolano, Casalmorano, Castelverde, Castelvisconti, Corte de' Cortesi con Cignone, Olmeneta, Paderno Ponchielli kaj Pozzaglio ed Uniti.
19564 Ajburnetti
19564 Ajburnetti estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dek bovinoj
Dek bovinoj estas kanto de Babelo Filmoj. En malpli ol unu jaro ĝi jam estas spektita pli ol dek-milfoje. La kanto uzas simplan strukturon kiu konsistas el konstanta adicio po unu al la nombro de la frazo "unu bovino muĝas".
Julien Bayou
Julien BAYOU [eo: Ĵulieno Baju], naskiĝis en Parizo, estas franca politikisto, regiona konsiliano de Francilio kaj nacia sekretario de la partio Eŭropo Ekologio La Verduloj.
Infanaĝo
Julien Bayou naskiĝis en maldekstrema familio. Lia patro estis arkitekturo poste sanigisto kaj lia patrino, instruistino pri ekonomikaj kaj sociaj sciencoj, "vera maoisto", estis aktivulino de la alĝeria Naciliberiga Fronto.
Li studis ĉe la Liceo Turgot, poste ĉe la Instituto pri Politikaj Studoj de Strasburgo kaj la Instituto pri Politikaj Studoj de Parizo. Li diplomiĝis pri internacia ekonomiko kaj juro.
Kariero
Post siaj studadoj, li laboris ĉe la ministerio pri edukado kaj ĉe Unesko kiel konsilisto. De 2005 ĝis 2008, li laboris por "Coordination SUD" la kunlaborada asocio de la internaciaj bonfaraj francaj organizaĵoj. En 2008, li kunfondis kun amiko firmaon pri "konsilioj pri komunikado kaj mobilizado".
En 2013, li estis dungata de Avaaz, NRO kiu klopodas pri internaciaj fakoj ekz. klimata ŝanĝigo, homaj rajtoj, koruptado kaj malriĉeco. Ĉi-kadre li partoprenis la liberigon de Sevil Sevimli, franc-turka studantino enprizonigita en Turkio pro ŝia partopreno al koncerto.
Aktivula tempo (2005-2018)
Julien Bayou partoprenis multajn agadojn en la fakoj de homaj rajtoj, sociaj malegalecoj, aŭ klimata ŝanĝigo.
En 2005, li kunfondis la movadon Génération précaire ("Kaduka Generacio"), kiu celis malglori amaskomunikile la vivkondiĉojn de staĝantoj.
En 2011, li ĉeestis la duan ŝiparon kiu strebis simbole rompi la blokadon de Gaza.
En 2015, li kunfondis la asocion Notre affaire à tous ("Nia komuna afero") kiu strebas jure internaci-skale agnoskigi la plej gravajn atencojn kontraŭ la naturmedio.
En 2016, li partoprenis la eventojn Nuit debout ("Staranta nokto") kaj ĉi-okaze tradukis la prelegon de la greka eksministro pri financoj Janis Varufakis. Li ankaŭ aniĝis al DiEM25, movado por la demokratiigo de Europa Unio.
Politika tempo
En 2010, li decidis politike engaĝiĝi ĉe Eŭropo Ekologio La Verduloj por la francaj regionaj balotoj de 2010 kaj estis elektata regiona konsiliano en Francilio. Li agadis en la loĝada kaj ekonomi-disvolviĝa komisionoj.
En 2011, kadre de la francaj ekologiistaj antaŭbalotoj, li subtenis je Eva Joly.
En 2013, li estis elektata kun Sandrine Rousseau proparolanto de la verduloj. Ĉi-kadre, li partoprenis en 2014 du misiojn pri balota observado, en turka Kurdio kaj en Ukrainio.
En 2015, li estis relektata regiona konsiliano en Francilio.
En 2017, li malsukcesis elektiĝi nacia deputito en Parizo.
La 30-an de novembro 2019, li estis elektita nacia sekretario de Eŭropo Ekologio La Verduloj.
Nova Olímpia (Paranao)
Nova Olímpia estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.506 loĝantojn en 2010.
Arkaismoj de Esperanto
En Esperanto, pro sia mallonga ekzistado, estas malpli da arĥaismoj ol en aliaj lingvoj, sed tamen ili ekzistas. Ankaŭ okazis, ke tradukistoj elpensas neologismojn por traduki la impreson de arĥaismo el la originalo. Tiu estis la celo de apudlingvo Arcaicam Esperantom.
Ekzemploj de arĥaismoj pro la evoluo de Esperanto estas:
Ofte estas disputoj, ĉu formo (jam) estas arĥaismo aŭ ne. Ekzemple ne ekzistas ĝenerala opinio pri la demando,
Multe pli ofte tamen okazas, ke ne la vortoj, sed la objektoj, institucioj aŭ konceptoj, kiujn la vortoj priskribas, malmoderniĝas kaj nur plu estas uzataj en historia kunteksto. Tiukaze ne temas pri arĥaismoj en strikta senco, ĉar interalie ili ankoraŭ estas uzataj por priskribi tiujn pasintecajn realaĵojn. Ekzemploj estas
Viedma
Viedma povas esti:
Cândido Godói
Cândido Godói, prononco: /ˈkɜ̃.d͡ʒi.dʊ goˈdɔj/ aŭ /ˈkɜ̃.di.dʊ goˈdɔj/, en Esperanto (propono): Kandido-Godojo, estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 5 898 loĝantoj.
3877 Braes
3877 Braes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en kunlaboranta esploro.
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan astronomon Luc L. Braes, kiu karieris en Nederlando.
Foradada del Toscar
Foradada del Toscar estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono), en la Valo de Ésera.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Ribagorza, ĉe la rivero Ésera sur deklivaro de la montaro Sierra Ferrera, lime kun la komarko Sobrarbe. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Bacamorta, Las Colladas, Espluga, Foradada (municipa ĉefurbo), Lacort, Lascorz, Morillo de Liena, Navarri, Senz kaj Víu.
La klimato estas malvarma, nome altmontara.
La loĝloko Foradada del Toscar mem (980 msm) estas je 114 km nordoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo N-260 aŭ Pirenea Akso el Aínsa okcidente al la provinco Ilerdo oriente; krome la ŝoseo A-139 kondukas el Morillo de Liena al Graus sude.
Historio
Fruaj estas la romanikaj ermitejoj, preĝejoj kaj eĉ pli fruaj restaĵoj.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Foradada del Toscar kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 168 loĝantoj (2022).