cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palaco Bargello
La palaco Bargello estas palaco lokita en Florenco (Italio) kaj konstruita en 1255. Ĝi depost la jaro 1865 entenas nacian muzeon, la Museo Nazionale del Bargello, kun ties kolekto da gotikaj kaj renesancaj skulptaĵoj, unu el la plej gravaj en Italio.
La palaco Bargello unue nomiĝis palaco Pretorio. Laŭ Giorgio Vasari, ĝi estis konstruita meze de la 13-a jarcento de Lapo Tedesco, patro de Arnolfo di Cambio, por la Kapitano de la Popolo. Ĝi estis sekve pligrandigita. En la 15-a jarcento, Kosimo de Mediĉo petis, ke oni pentru sur ĝia fasado la portretojn de la nobeloj, kiuj estis pendumitaj pro politika opozicio. Ekde 1502 ĝis 1574, ĝi gastigis la Justican Konsilion kaj la juĝojn de la Ruota. La palaco sekve fariĝis publika malliberejo.
Deisswil
Deisswil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Henri Pirenne
Henri Pirenne (Verviers, la - Uccle, la ) estis historiisto mezepokista belga. Li estis same unu de la grandaj figuroj de la rezistado ne-violenta al la germana okupado de Belgio dum la Unua Mondmilito.
Thomas Medwin
Medwin montris konsiderindan kapablon por fremdaj lingvoj kaj estis flua en greka, latina, germana, itala, hispana, franca kaj portugala. Li verkis poemojn, kiel kontribuo al The Wandering Jew (la vaganta judo), poemo atribuita al Shelley. La juna Shelley kaj Medwin renkontiĝis dum siaj respektivaj feritempoj por celoj kiaj fiŝkaptado kaj vulpo-ĉasado.
Henri Pirenne
La reputacio de la historiisto kuŝas sur tri grandaj kontribuoj al la historio de Eŭropo. La unua koncernas la originojn de la Mezepoko per la formado de novaj ŝtatoj kaj la translokigo de komerco al la Nordo. La dua estas distinga rigardo al mezepoka historio de Belgio kaj fine modelo por la disvolvigo de la mezepoka urbo.
Thomas Medwin
En Septembro 1820 li alvenis en Ĝenevon por resti kun Jane kaj Edward Ellerker Williams, la lasta el kiuj dronos kun Shelley. Tie li finigis sian unuan publikigitan poemon, Oswald and Edwin, An Oriental Sketch, dediĉitan al Williams.
Shelley prezentis Medwin al Lord Byron la 20an de Novembro 1821. Byron estis klare impresita el Medwin kaj ili formis daŭran amikecon.
Waldeck
Waldeck,, aŭ pli poste Waldeck kaj Pyrmont (ebla esperantigo estus: "Valdeko-Pirmonto"), estis historia ŝtateto en meza Germanio. Ekde la 14-a jarcento ĝi estis memstara graflando en la Sankta Romia Imperio, ekde 1815 kiel princlando Waldeck-Pyrmont membro-ŝtato de la Germana Federacio kaj poste de la Germana Imperiestra Regno kaj de la Vajmara Respubliko. Rezidejo kaj administrejo estis unue la kastelo Burg Waldeck apud Eder kaj poste Arolsen. La princlando konsistis ekde 1625 el du geografie disaj partoj: la iama graflando Waldeck (en la nordo de la hodiaŭa federacia lando Hesio) kaj la multe malpli granda graflando Pyrmont (en la sudo de la hodiaŭa Malsupra Saksio).
Ekde 1868 la princlando havis kontrakton kun la reĝlando Prusio, laŭ kiu la multe pli granda reĝlando administris la etan najbaran princlandon, kiu tamen formale plu restis suverena ŝtato. Tiu kontrakto estis renovigita ĉiun dekan jaron, ankaŭ post la Novembra Revolucio en 1918, kiam kaj Prusio kaj Waldeck iĝis "liberaj ŝtatoj" (= respublikoj). La ŝtateto tamen ne sukcesis resti memstara, kaj fine plene iĝis parto de Prusio: unu en 1921 la eta norda parto Pyrmont, kaj en 1929 fine la restanta parto Waldeck.
La nigra-ruĝa-ora flago de Waldeck iĝis flago de la Vajmara Respubliko kaj pli poste de la Federacia Respubliko Germanio.
Dinastio Waldeck-Pyrmont
Dum preskaŭ 800 jaroj la landon regis la dinastio Waldeck, pli poste nomata dinastio Waldeck-Pyrmont. Ĝi estas proksime ligita al la reĝa familio de Nederlando. En 1879 la 20-jara princino Emma de Waldeck-Pyrmont (filino de princo Georgo Viktoro kaj fratino de la lasta reganta princo, Frederiko) edziniĝis kun reĝo Vilhelmo la 3-a de Nederlando kaj per tio fariĝis prapatrino de ĉiuj nederlandaj reĝoj kaj reĝinoj ĝis hodiaŭ.
Regantoj de Waldeck kaj Pyrmont
Princoj (Fürsten):
6438 Suárez
6438 Suárez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Markt Piesting
Markt Piesting estas foira komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
6438 Suárez
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la argentina jezuita sacerdoto kaj astronomo Buenaventura Suárez (1679–1750). Li kreis la unuan observatorion en la distrikto de San Cosme y Damián (en la nuna Paragvajo), el kie li observis interalie la eklipsojn de la satelitoj de Jupitero.
4433 Goldstone
4433 Goldstone estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la "Komplekso de foraj kosmaj komunikoj de Goldstone", pli konata sub la nomo de Observatorio de Goldstone, en la Mojave-Dezerto (Kalifornio). La antenoj de Goldstone permesas komuniki kun la kosmosondiloj malproksimaj en la sunsistemo. Ili ankaŭ utilas kiel radioteleskopoj aŭ por observi per radaro la planedojn, kometojn kaj asteroidojn.
137217 Racah
137217 Racah estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la israelaj astronomoj Ilan Manulis kaj Avishay Gal-Yam elde la Observatorio Wise, proksime de Mitzpe Ramon en Negevo (Israelo).
Stacio Kudoyama
Stacio Kudoyama (japane: 九度山駅 [Kudojama-eki], angle: Kudoyama Station) estas fervoja stacio en Kudojama, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
1368 Numidio
1368 Numidio estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la antikva berbera reĝlando Numidio, en Nord-Afriko.
Dielektriko
Dielektriko estas materio (izolaĵo) malkonduktanta elektran kurenton, en kiu elektra kampo povas ekzisti en staranta stato.
Kiam dielektriko estas submetita al elektra kampo, la elektraj ŝargoj ne fluas tra la materialo (kontraŭe al en konduktilo), sed iomete ŝovas de la originaj neŭtralaj averaĝaj pozicioj, tiam kreante dupolusajn momantojn: pozitivaj ŝargoj translokiĝas laŭ elektraj kampolinioj, kaj la negativaj ŝargoj translokiĝas laŭ kontraŭaj direktoj. Tio kaŭzas internan elektran kampon, kiu parte malgrandigas la eksteran kampon en la dielektriko.
Dum la termo "izolaĵo" rilatas al nebona elektra konduktado, la termo "dielektriko" estas uzita por priskribi materialojn, kiuj okazas grandajn dupolusajn momantojn: tiu fenomeno nomiĝas polarizado de materio. La termo "izolilo" rilatas al aĵo por izoli konduktilojn.
Tiu interago estas tradukita per la nombro nomita dielektra permeableco. Klasika ekzemplo estas la izolanta materialo inter la metalaj platoj de kondensatoroj, la dielektriko grandigas la kapacitancon de kondensatoro per la valoro de sia relativa permitiveco.
La vorto "dielektriko" venas de diskuto de William Whewell, kiu parolis pri "dia-electric" (kies "dia" en la antikva greka lingvo "διά" signifas "per, tra, trans"), kiam li respondis al demando de Michael Faraday.
Benjamin Tucker
Benjamin TUCKER, Benjamin R. Tucker aŭ Benjamin Ricketson Tucker (naskiĝis en 1854 en South Darmouth, Masaĉuseco, mortis en 1939 en Monako) estis ĵurnalisto kaj grava reprezentanto de la usona individuisma anarkiismo, tamen, kiel la plej parto de membroj de tiu movado, ne estis tre konsiderata de la fakuloj pri sociaj movadoj kaj ĉefe pri la historiistoj de anarkiismo, kompare ekzemple kun la ĉefaj teoriistoj de tiu movado, kiel Bakunin, Kropotkin aŭ Proudhon.
Biografio
Li naskiĝis proksime de Bostono en klera familio, de religia deveno, sed tre liberala kaj eĉ liberpensula. Li studis en la prestiĝa Masaĉuseca Instituto de Teknologio en Kembriĝo, Masaĉuseco. En Bostono li kontaktis kun Josiah Warren kaj membroj de ties grupo ; kun ili li estis ano de la reformo de laboro, sed ankaŭ de la naskiĝmetodoj ; post kunlaboro en ties publikaĵo The Word (La vorto), li iome disiĝis de tiu grupo por emfazi sur la individuismo necesa por ebligi radikalajn ŝanĝojn en ekonomio kaj socio.
En 1876 tiu publikaĵo eldonis la tradukon de Tucker de la verko de Proudhon Kio estas posedo?; tiamaniere komencis la konstanta interŝanĝo de ideoj inter francaj anarkiistoj kaj uzonaj radikaluloj (pli ol anarkiistoj) al kio dediĉis sin Tucker. Por tio li mem fondis la revuon The Radical Review (Radikala Revuo) kiu funkciis en Masaĉuseco dum 1877 kaj 1878 kaj poste Liberty (Libereco) pli individuisma, kiu aperis unuafoje en 1881 kaj malkonstante aperis dum 27 jaroj kaj iĝis la kerno de la usona individuismo kaj la ponto kun la eŭropa anarkiismo.
La idearo de Tucker aperis en la libro Instead a Book (Anstataŭ libro) de 1893, kie li kolektis ĵurnalajn artikolojn. Multaj eŭropaj verkoj (ne nur pure anarkiismaj) estis konitaj en Usono danke al la eldonoj de Liberty, kiu samtempe trapasis la oceanon kaj iĝis konata en Eŭropo, ĉefe en Britio, kompreneble danke al la lingvo. La fino de tiu entrepreno venis en 1908 kiam incendio detruis la tutan entreprenon de Tucker: presmaŝino, arkivo kaj datumbazo.
Samjare li translokiĝis al Francio kaj post la Unua Mondmilito al Monako. En tiu epoko li estis ne nur individuisma, sed ankaŭ pli pesimisma kaj apenaŭ partoprenis en socia agado. En Monako li mortiĝis en 1939 akompanate de sia kunulino Pearl Johnson kaj ilia filino, Oriole.
Graveco
Kvar bazaj eroj konsistigas la gravecon de tiu intelektulo kaj aktivulo de usona anarkiismo kaj de individuisma anarkiismo. Unue la kapableco arigi disajn elementojn en kongrua idearo, nome la liberala radikalismo de usonaj intelektuloj, la aktivismaj klopodoj rilate al specifaj kampanioj, kiel kontraŭ impostoj, la tendenco al libera amo kun elementoj de la anarkiisma idearo de eŭropa deveno kiuj iom post iom eniris la usonan intelektularon, kaj el la organizema anarkiismo (Proudhon aŭ Bakunin) kaj el la individuismo (Stirner aŭ Niĉeo). La dua atingo de Tucker estas la kreo de vigla gazeto kaj eldonejo Liberty, kiu iĝis kerno kaj magnetilo por la individuistoj kaj anarkiistoj en Usono kaj eĉ ekstere. La tria estus la personigo de konstanta interŝanĝo kaj ideologia kaj intelekta (filozofia) kaj arta inter Usono kaj Eŭropo precize en la jaroj antaŭ la ŝanĝo de jarcento kiuj estis tiom interesa ekde la vidpunkto de la intelekta vivo. Kvare la prestiĝo kiun atingis la entrepreno de Tucker ne nur pliigis la proprajn atingojn de la momento, sed krome utilis kiel ekzemplo por venontaj similaj ekzemploj de gazetoj kaj eldonejoj por disvastigo de radikalaj ideoj aŭ eĉ de anarkiismo kaj intelektularo en Usono kaj Eŭropo (ĉefe en Francio).
Idearo
La baza ideo de la individuisma anarkiismo de Tucker -kiel ĉe multaj aliaj usonaj radikaluloj- estas la tuta libereco de individuoj kontraŭ la ŝtatoj aŭ kontraŭ ĉio kio povus endanĝerigi ties eblojn. Nur libera kuniĝo laŭ kontrakto estas akceptebla maniero ariĝi inter liberaj individuoj. La ŝtato vere estas ilo ideala kaj ideata nek de la propraj individuoj nek eĉ de la socio. La demokratio estas nur triko por trudi la ideojn de majoritatoj kiu ĉiukaze estas devigaj kaj por individuoj kaj por minoritatoj; do la klopodo estu, ke la ŝtato estu super la individuo malplej eble. La individuo estu plej eble libera sen premoj. Tiu ideo fakte estus ĝenerala akcepto de la meza usona menskonscio.
El la individua libero kaj la kontraŭstaro de la ŝatto Tucker evoluis al egoismo, post la kono, traduko kaj publiko de La Egoo... de Stirner. La individuo disvolvigu sian liberon, ekzemple pere de la posedo. Je tiu ideo Tucker alproksimiĝas al Warren kaj eĉ al Proudhon, sed malproksimixis el la tradicia anarkiismo kaj ĉefe apartigis Tucker de ĉiu tipo de socialismo aŭ komunismo. Pere de la posedrajto la individuo rajtas libere interagadi kun proksimuloj ekzemple je komerco, kiu estu libere regata. Oni povas dedukti, ke tiu ideo poste estos baza fundamento de la kapitalisma novliberalismo. Ĉar tiu interagado estus libera kaj harmonia, oni neglektu ĉiun perforton, inklude revolucion (kaj tie Tucker devojiĝas el la tradicia anarkiismo). Se oni devas kontraŭstari la ŝtaton, la ilo estu la civila malobeo kaj la pasiva rezistado, kaj je tiu ideo Tucker koincidas kun Thoreau.
Laŭ Tucker, la subpremo de la usona laboristaro estas kaŭzata de kvarobla monopolo: de mono farita de bankoj, de terposedo, de impostado kaj tarifado farita de la ŝtato kaj de patentoj. Bankaj interezoj estus ŝtelo kaj tio alportas la laboristojn al sennombraj malfacilaĵoj. Ĉiu laboristo devus rajti posedi la teron, kiun li mem povas rekte labori; alimaniere nur la bankoj "rajtposedos" la tutan teron. La opono kontraŭ tarifado estas kiel defendo de la libera komerco. Pri patentoj, Tucker diferencas la individua rajtposedo de varoj disde de ideoj; laŭ li, varoj estas konkretaj aĵoj, kiuj la individuo devas rajti kontroli ĉu ili estas konsekvenco de sia libera laboro, sed ideoj estas abstraktaj aĵoj, kiu ĉiuj povus rajti uzi; tio estas kontraŭ la ideoj de kelkaj individuistoj, kiel Warren aŭ Lysander Spooner.
Pri la klopodoj de la organizita anarkiismo plibonigi la kondiĉojn de la laboristaro, li kontraŭis pro konsideri, ke tiu agado estas bazita super premo kaj perforto. Pro tio kaj pro aliaj kialoj estus gravaj la diferencoj inter Tucker kaj plej parto de la organizita anarkiismo aŭ anarkosindikatismo. Tamen pri la ĝenerala defendo ja Tucker opiniis, ke estu tasko de ĉiuj kaj ne nur de la ŝtataj strukturoj.
Referencoj
Xavier Diez, El anarquismo individualista en España (1923-1938), Virus, Bilabao, 2007.
Edward Augustus Inglefield
Edward Augustus Inglefield (27-an de marto 1820 en Cheltenham - 5-an de septembro 1894 en Londono) estis brita admiralo kaj polusa esploristo.
Vivo
Inglefield jam ekservis en 1834 en la mararmeo. Lin komisiis en 1852 Lady Jane Franklin veturi al Barrow-marvojo, por partopreni la serĉadon de la brita polusa esploristo John Franklin sur areo de la Insuloj de reĝino Elizabeto kaj por liveri helpmaterialojn por la tie troviĝinta eskadro. Dume li ankaŭ esploris la nordajn bordojn de la Baffin-golfo. Li nomumis en 1852 la Ellesmere-insulon post Siro Francis Egerton, unua earlo de Ellesmere.
Li atingis la 16-an de aŭgusto Upernavik kaj eniris Smithsund (ĝis 78° 28' 21 '' norda latitudo). John Ross asertis, ke tiea vojo estas fermita, sed Inglefield trovis ilin malfermite kaj tiel montris la ĝustan vojon por ĉiu posta ekspedicio. Li ankaŭ atingis Jonessund ĝis 84° 10' okcidenta longitudo.
Li ekveturis denove en 1853 kaj 1854, por transporti stacionantajn homojn sur la Beechey-insulo reen al Grand-Britio.
Inglefield iĝis en 1875 vicadmiralo.
Inglefield ricevis pro siaj povumoj Oran medalon fare de la Reĝa Geografia Societo en Londono.
Siro Edward August Inglefield mortis la 5-an de septembro 1894 en Londono.
Edward John Trelawny
Edward John TRELAWNEY (13a de Novembro 1792 – 13a de Aŭgusto 1881) estis biografiisto, novelisto kaj aventuristo kiu estas plej bone konata pro sia amikeco kun la romantismaj poetoj Percy Bysshe Shelley kaj Lord Byron.
Biografio
Trelawny naskiĝis en Anglio el familio de meza enspezo sed etenda praularo. Kvankam lia patro riĉiĝis kiam li estis infano, Edward havis antagonisman rilaton kun li. Post malfeliĉa infanaĝo, li estis forsendita al lernejo. Li eniris kiel volontulo en la Reĝa Mararmeo tuj antaŭ iĝi dektri-jaraĝa.
Trelawny servis en multaj ŝipoj kiel ŝiparmea volontuloj kiam li estis ankoraŭ dekjarulo. Li veturis al Hindio kaj vidis batalojn dum trafoj kontraŭ la Franca Mararmeo. Li ne ŝatis la ŝiparmean vivostilon, tamen, kaj foriris 19-jaraĝa sen iĝi komisia oficiro. Post retiriĝo el la ŝiparmeo, li havis mallongan kaj malfeliĉan geedzecon en Anglio. Li poste translokiĝis al Svisio kaj poste al Italio kie li renkontiĝis kun Shelley kaj Byron. Li amikiĝis kun ambaŭ poetoj, kaj helpis ilin lerni pri navigado. Li ĝuis inventi prilaboritajn historiojn pri sia epoko en la ŝiparmeo, kaj en unu li postulis ke li dizertis kaj iĝis pirato en Hindio. Post la morto de Shelley, estis Trelawny kiu identigis sian korpon kaj aranĝis lian funebron kaj entombigon.
Trelawny poste veturis al Grekio kun Lord Byron por lukti en la Greka milito de sendependiĝo. Byron kaj Trelawny disiĝis ĉe Grekio kaj Trelawny veturis en Grekion por agadi kiel la agento de Lord Byron. Post la morto de Byron, Trelawny superrigardis la preparojn por la funebro kaj la revenigo de lia korpo al Anglio. Li ankaŭ verkis liajn nekrologojn. Trelawny aliĝis akl la partio de la Greka Militsenjoro Odiseas Andrucos kaj helpis havigi al li aldonajn armojn. Li edziĝis al la fratino de Odiseas nome Teritza. Post Odiseas perdis la favoron de la Greka registaro kaj estis arestita, Trelawny ekkontrolis lian montaran fortikaĵon. Dum tiu epoko, Trelawny survivis murdan klopodon. Post lasi Grekion, li divorcis el Teritza kaj revenis al Anglio. Tie li estis bone ricevita de membroj de la Londona socio. Li poste verkis memorlibron titolitan Adventures of a Younger Son (Aventuroj de juna filo). Post la publikigo de la libro li veturis al Ameriko dum du jaroj antaŭ reveni en Anglion. Li poste iĝis politike aktiva sed tuj reedziĝis kaj translokiĝis al la angla kamparo.
Li poste vivis la vivon de kampara kavaliro dum 12 jaroj kaj faris familion kun sia tria edzino. Ili eventuale separiĝis kaj li translokiĝis reen al Londono kun amatino. Li poste verkis bone ricevitan libron pri Shelley kaj Byron. Li tuj iĝis amiko de kelkaj elstaraj artistoj kaj verkistoj en Londonon. Li povis kundividi siajn senperajn spertojn ĉe la verkistoj de la Romantisma epoko kun laĉefaj verkistoj de la Viktoria epoko. Li poste retiriĝis al Sompting, kie li faris asketan vivostilon. Li mortis en Sompting je aĝo de 88, supervivinte preskaŭ ĉiujn el siaj amikoj de la Romantisma epoko.
Kálmán Szőcs
SZŐCS Kálmán (ŝoe:ĉ) estis rumania hungara poeto. Li estis naskita en Târgu Mureș la 18-an de septembro 1942 kaj mortis en Târgu Mureş la 20-an de aŭgusto 1973.
Biografio
Kálmán Szőcs siajn studojn faris en sia naskiĝurbo. Post la fino de la Pegagogia Altlernejo de sia naskiĝurbo en la fako pri rumana-hungara lingvoj (1963) li instruis en Praid, poste de 1965 li estis redaktoro de ĵurnalo Vörös Zászló. Li memmortigis.
Schönthal
Schönthal estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Zafrilla
Zafrilla [zaFRIja] (Oleujeto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. La municipo troviĝas en la kerno de la montaro Serranía Alta de Cuenca ĉirkaŭata de arbaroj kaj longaj valoj kun verdaj paŝtejoj kaj etendaj pinaroj, kiuj konstituas perfektan ŝirmejon por cervoj, damaoj, aproj kaj kapreoloj, same kiel perdrikoj, koturnoj kaj kunikloj.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas zafrillano [zafriJAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 67 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,63 loĝ/km².
Situo
Zafrilla estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Alta en la nordorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,418 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 106,08 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°11′40″N 1°37′05″Ok.
Historio
Zafrilla estis menciita en la dokumento de Villuga (1546) kiel unu el la heltejoj survoje el Kvenko al Tortosa. La haltejoj estis: Palomera, La Cierva, Valdemoro-Sierra, Huerta del Marquesado, Laguna del Marquesado, Zafrilla, Val de San Pedro, Jabaloyas, Campillo, Teruel, Corbalán, Cedrillas, Monteagudo, Allepuz, Villarroya de los Pinares, Fortanete, Mirambel, La Mata, Forcall, Morella, Vallibona, Traiguera, La Galera, Tortosa.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte lastatempe el maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Lagopoj
Lagopus estas malgranda genro de birdoj de la familio de Tetraonedoj. Ĝi enhavas tri ekzistajn speciojn.
Specioj
La distinga formo en Britio de la Lagopo, nome Ruĝa lagopo aŭ Skota lagopo (Lagopus lagopus scotica) estis foje konsiderata separata specio, L. scotica, sed tio ne estas plu akceptata.
Aspekto
La tri specioj estas ĉiuj specialistoj de malvarmaj regionoj. La Lagopo estas specio de cirkaŭpolusa tajgo, la Blankvosta lagopo estas birdo de alpa Nordameriko, kaj la Monta lagopo reproduktiĝas kaj en habitatoj de Arkto kaj de montaroj tra Eŭrazio kaj Nordameriko. Ili estas specioj de loĝantaj birdoj, ĉiuj, kun escepto de la Skota lagopo, kiu havas blankan vintran plumaron kiu helpas ilin ne esti distingebla en neĝa fono. Eĉ ties flugplumoj estas blankaj, dum tiuj plumoj estas nigraj ĉe preskaŭ ĉiuj birdoj (eĉ ĉe birdoj kiuj estas hegemonie blankaj, kiaj la Balia sturno, ĉar melanino faras ilin pli elastaj kaj tio plibonigas la flugoplenumon, kaj tiele la lagopoj de la genro Lagopus ŝajne pli facile fuĝas el predantoj ĉar ne estas vidataj dum forflugo.
Tiuj estas tre vegetaranaj birdoj, sed insektojn manĝas la kreskantaj idoj. Ĉe ĉiuj specioj escepte ĉe la Lagopo, la ino respondecas pri nestumado kaj idozorgado, tipe inter ĉasbirdoj.
La nomo de la genro Lagopus devenas el Antikva greka lagos (λαγως), signife "leporo", + pous (πους), "piedo", alude al la plumaj piedoj kaj fingroj tipe de tiu grupo adaptita al malvarmo (vidu ankaŭ Neĝoŝua leporo). La speciaj epitetoj muta kaj leucura estis dumlonge misliterumataj mutus kaj leucurus, pro erara kredo ke finaĵo de Lagopus indikas maskulena genro. Tamen, ĉe la antikva greka, la termino λαγωπους estas de feminena genro, kaj la specia epiteto devas kongrui kun tiu, la feminena muta kaj leucura estas ĝustaj.
Urziceni (Satu Mare)
Urziceni [urziĉenj] (hungare Csanálos [ĉana:loŝ], germane: Schönthal ŝoental) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Carei. Administre apartenas al ĝi Urziceni-Pădure.
Tra Urziceni pasas la nacia vojo 1F de Carei al Nagyecsed en Hungario. La landlimo situas kelkcent metrojn de la vilaĝo; aliflanke situas Vállaj.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 748 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 607 (rumanoj, 43 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 1.296 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1221. En 1712 estis koloniigaj germanoj el Württemberg. Estis grava ĝia vinberkulturado kaj ĉevalbredado. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
(120287) 2004 HO59
(120287) 2004 HO59 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Siorac-en-Périgord (stacidomo)
Siorac-en-Périgord estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Siorac-en-Périgord - Cazoulès, situanta en  Siorac-en-Périgord, en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ferenc Kajtor
KAJTOR Ferenc estis hungara kuracisto, neŭrologo, psikiatro. Li naskiĝis en Ágya la 15-an de novembro 1919 kaj mortis en Budapeŝto la 9-an de aŭgusto 1975.
450 Brigitta
450 Brigitta estas meze granda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Ferenc Kajtor
Biografio
Ferenc Kajtor havigis la diplomon de kuracisto en Debrecen (1944). Ekde 1941 li laboris en la universitata neŭrokliniko de Debrecen. En 1948 li havigis fakkuracistan kvalifikon pri neŭromalsanoj kaj en 1951 pri cerbomalsanoj. Ekde 1951 li gvidis la elekrofiziologian labratorion. Ekde 1955 li estis adjunkto kaj inter 1962 kaj 1972 docento, ĝis sia pensiuliĝo. Li aperigis 80 sciencajn publikaĵojn.
Kombreto
La kombreto (Combretum) estas tipo-genro de la familio de la kombretacoj. La genro enhavas proksimume 370 da specioj de arboj kaj arbedoj, el kiuj ĉirkaŭ 300 estas indiĝenaj en tropika kaj suda Afriko, ĉirkaŭ 5 en Madagaskaro, iuj 25 en tropika Azio kaj ĉirkaŭ 40 en tropika Ameriko. La genro ne ĉeestas en Aŭstralio. Kvankam iomete morfologie similaj al salikoj (Salix), la genro kombreto ne estas speciale parenca al ili.
450 Brigitta
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomoj Max Wolf kaj Friedrich Karl Arnold Schwassmann, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Ĝi ricevis la inan nomon "Brigitta" sen konata kialo.
Kombreto
Ekologio
La kombreto-specioj ofte estas gravaj plantoj en sia vivejo. La savanoj en Afriko, precipe tiuj kiuj vegetas sur granitaj grundoj, ofte estas dominataj de kombretoj kaj de siaj proksimaj parencoj la terminalio-specioj. Ekzemple C. apiculatum estas okulfrapa arbo en la angolaj mopane-arbaj duonarbaroj en la baseno de Kunene-Rivero en suda Afriko.
Aliaj specioj de tiu genro estas ĉefa komponanto de la sudokcident-amazonaj humidaj arbaroj. Tiu genro ampleksas plurajn speciojn kiuj estas polenataj de mamuloj aliaj ol kiropteroj, kio estas fakte sufiĉe malofte. Sed la plej multaj specioj estas pli konvencie polinataj de insektoj aŭ birdoj.
Typhlodromus combretum, akaro el la ordo de la Mesostigmata, estas malkovrita sur kombretoplanto kaj estas nomita laŭ tiu genro. Aliaj herbomanĝantoj kiuj povas manĝi kombretofoliaron inkludas la raŭpojn de Badamia exclamationis (hesperioedoj) kiu estas trovata sur Combretum albidum, C. latifolium kaj C. ovalifolium; tiuj de Bibasis sena (hesperioedoj) estas registritaj sur C. extensum kaj C. latifolium.
Uzado
Pluraj specioj estas uzataj en la afrika aŭ en la hinda popolmedicinoj. La klaso de kemiaj kombinaĵoj konataj kiel kombretastaninoj estis unue izolataj de Combretum caffrum, de kiu ili havas sian nomon.
Unu sinteza derivaĵo, (kombretastatino A4-fosfato), estis submetata al antaŭstudo por la terapio de anaplasta tiroidokancero, sed estis ne sufiĉe efika por ekavancado de pliaj provoj. Combretum molle ankaŭ estas registrita enhavante antioksidantojn kiel ekzemple punikalaginon, kiu ankaŭ estas trovita en granatujo (Punica granatum), iom parenca planto.
La botanikisto George Don amplekse studis tiun genron. Levubu-Rivero en suda Afriko estis nomata laŭ Combretum erythrophyllum, loke konata kiel muvuvhu.
Ribelo de Zamość
Ribelo de Zamość – defendo de Zamość-regiono kontraŭ germanaj deportadoj, realigataj laŭ premisoj de Generalplan Ost fine de 1942 kaj komence de 1943.
Trapaso de eventoj en Zamość-regiono en la jaroj 1941-1944
Tuj post transpreno de regopovo en la regiono fare de germana civila administrado kaj SS, oni komencis alvenigi ĉi tien grandajn kvantojn de policaj kaj armeaj fortoj. Ili havis diversajn taskojn: protektaj, reprezaliaj, revenĝaj, likvidaj koncerne polan rezistan movadon kaj rabaj koncerne agrikulturajn varojn. En 1940 estis organizita Eksterordinara Ekstermiga Agado – multajn politikajn aktivulojn kaj intelektulojn oni murdis aŭ forveturigis al koncentrejoj. Ĝis 1942 germanoj murdis ĉiujn judojn. Oktobre 1941 en Bełżec (ĉ. 8 km sude de Tomaszów Lubelski) establiĝis unu el la plej grandaj en Eŭropo ekstermejoj – Sonderkommando Belzec der Waffen-SS, Belzec.
1942
27.11. Nokte de la 27-a/28-a germanoj komencis amasan deportadon de la loĝantaro de Zamość-regiono kadre de Generalplan Ost, komencinte de vilaĝo Skierbieszów — je la 3.00 horo nokte oni permesis dum 15 minutoj kunporton de propraĵoj (malsanuloj sur litoj estis pafmortigataj). Entute ĝis aŭgusto 1943 oni elveturigis de 294 vilaĝoj (kaj planis el 700) 110 mil polojn kune kun 30 mil polaj infanoj por ilia germanigo. La germana teroro kaŭzis eksplodon de la ribelo de Zamość.
10.12. Germana polico transportis de Zamość 644 polojn (kune kun infanoj) al koncentrejo en Aŭŝvico - dum tritaga veturo 14 personoj sukcesis fuĝi, vagonoj estis tiom plenplenaj, ke ili ne povis sidi, ricevis nek akvon, nek nutraĵon, entute el tri transportoj de 1300 personoj 80% pereis en la ekstermejo
11.12. Venĝe pro atakoj de Kamparanaj Batalionoj kaj Pola Enlanda Armeo al germana vilaĝo por deteni deportadon de poloj, germanoj masakris 174 loĝantojn de vilaĝo Kitów (distrikto Zamość) kune kun dekkelkaj infanoj
26.12. Speciala taĉmento de Kamparanaj Batalionoj atakis ekloĝitan de germanoj vilaĝon Lipsko en la distrikto Zamojski
Marborda tramo (Belgio)
La belga marborda tramtransporto (nederlande: Kusttram) estas publika transporto inter De Panne ĉe la landlimo kun Francio ĝis Knokke-Heist ĉe la landlimo kun Nederlando. Temas pri la plej longa tramvojo de la tuta mondo.
La tramservo haltas laŭ la linio 70-foje kaj la linio mem estas 68 km longa. Tramoj pasas ĉiun dekan minuton dum somera periodo kaj estas uzataj de milionoj da pasaĝeroj. La servo iĝis lastatempe eĉ pli alloga danke al la transformo de ekzistanta materialo al tramoj kun malaltplankaj enirejoj kaj ekuzado de novaj 'HermeLijn'-tramoj.
La unua parto de la marborda tramtransporto ekfunkciis inter Oostende kaj Nieuwpoort en 1885 de la kompanio NMVB (Nacia Kompanio por Regionaj Fervojoj), aŭ SNCV en la Franca lingvo. En 1991 la NMVB/SNCV estis apartigita en du regionajn kompaniojn kaj en Flandrio la ekspluatadon transprenis De Lijn.
Historio de Francio
Estas malfacile diri, kiam ekekzistis Francio: la Francoj efektive estas Gaŭloj, alidire Keltoj, kiuj en sia historio estis tiel venkitaj, ke ili perdis sian lingvon kaj sian nomon. Nuntempe en Francio la solaj loĝantoj, kiuj parolas keltan dialekton, estas la Bretonoj, kaj ili ne devenas el la Gaŭloj, kiuj iam vivis en Armoriko, sed el keltaj rifuĝintoj el la nuna Anglio, kiuj venis al la kontinento forpuŝite de anglaj kaj saksonaj invadantoj.
La malapero de la gaŭla lingvo estas cetere mistero: post la konkero de Gaŭlio fare de Julio Cezaro estas certe, ke oni ĝin plu parolis en la kamparoj, eĉ se la latina disvastiĝis en la urboj. Mirigas, ke ĝi ne profitis de la malkreskiĝo de la urba vivo por revigliĝi; eĉ pli mirigas, ke neniam provis traduki la Biblion al la gaŭla la kristanoj, kiuj aliloke ne hezitis proponi al la konvertotoj tekston en ilia lingvo. Eble la gaŭla estis tro intime ligata kun la pagana religio, tiel ke la Eklezio trovis pli bona malaperigi ambaŭ.
Animexx
Animexx – Verein der Anime- und Mangafreunde e.V. estas germana unuiĝo por japana kulturo, antaŭ ĉio mangao kaj animeo. Ĝi estis establita la 30-an de januaro 2000 en Munkeno. Laŭ stato de novembro 2019 la asocio havis ĉ. 870 membrojn.
Historio de Francio
Oni ĝenerale asertas Klovison la unua reĝo de la Francoj, kvankam li reĝis nur super la Frankoj, alidire sur ĝermana tribo, kiu invadis la mortantan Romion. Senskrupula sed inteligenta, li komprenis la intereson konvertiĝi al katolikismo, dum la aliaj ĝermanaj konkerintoj estis arianaj kaj tial spertis la malamikecon de la popolo. Li baptiĝis, venkobatis Alarikon la 2-an, reĝon de la Visigotoj, kaj estis akceptita en Sud-Gaŭlio kiel liberiganto.
Animexx
La Interreto-komunumo de Animexx havis preskaŭ 130000 membroj laŭ la stato de julio 2008.
Historio de Francio
Tamen liaj praidoj, kaj post ili la Karolidoj, daŭre reĝis super popoloj kaj latinidaj kaj germanaj. Kia estis la influo de la Ĝermanoj en la konstituiĝo de la franca popolo, tiu afero estis kaj restas diskutata. Kiam la unua elemento de loknomo estas ĝermandevena, ĉu oni opiniu, ke tie instaliĝis ĝermanaj invadantoj? ke bieno estis donita al ĝermana landsinjoro, kiu ĝin kultivigis per gaŭl-romiaj kamparanoj? ke la loko prenis sian nomon en la tempo, kiam disvastiĝis la modo de la ĝermanaj personaj nomoj, tiel ke ili ne plu signifis ion koncerne la originon de siaj posedantoj?
Memkompreneble, kiam ni trovas loknomon kiel Sarmaize (<Sarmatia), estas verŝajne, ke ĝi montras iaman kolonion de la Sarmatoj, ĝermana popolo. Oni scias, ke Francia origine signis regionon norde de Parizo, kie loĝis Frankoj (oni pensu pri «Roissy-en-France»). Kiom da tempo la Ĝermanoj izolitaj en gaŭl-romia ĉirkaŭaĵo konservis sian lingvon? Oni almenaŭ konstatas, ke jam en la Strasburgaj Ĵuroj (843) Luizo la Ĝermana (Ludwig der Deutsche) ĵuris en ia latinida lingvo por esti komprenata de la soldatoj de lia frato Karlo.
Longtempe signinte nur malgrandan regionon, la vorto Francia fine signis la tuton de la teritorioj konkeritaj de la Frankoj, tiel ke post la dismembriĝo de la karolida imperio oni parolis pri Francia Occidentalis kaj Francia Orientalis. Kial ĝi reduktiĝis je la sola Francia Occidentalis, la demando ne estas definitive solvita; eble la vorto Franko havis signifon pli etnan por Ĝermanoj, kiuj povis kompreni ĝin kiel Frankoniano, kaj Ŝvabo ne amus esti nomata tiel. Kelkaj vidas la motivon en tio, ke en la 10-a jarcento nur la Francia Occidentalis plu estis regata de la Karolidoj. Fakto estas, ke iom post iom la vorto Deutsch anstataŭis Franko ĉe la Ĝermanlingvuloj.
Gravuloj
Marŝaloj kaj generaloj de Napoleono: Joseph Souham
Matzendorf-Hölles
Matzendorf-Hölles estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Groß Polzin
Groß Polzin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Züssow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hauenštejn
Hauenštejn (ankaŭ Horní hrad aŭ Hauenstein) estas burgo en Ĉeĥio. Ĝi estas alikonstruita en kastelon en domaro Horní Hrad, parto de municipo Krásný Les, proksime de Stráž nad Ohří en Ercmontaro. La burgo estas publike alirebla. Ĝi ofertas unikan eblecon observi kiel oni konstruis burgon en mezepoko. Regulaj kulturaj programoj, seminarioj de skulptistoj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝo ĉeĥe, germane, angle
2228 Soyuz-Apollo
2228 Soyuz-Apollo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita por celebri la provan flugon Apollo-Sojuz, unua komuna kosma misio inter Usono kaj Sovetunio, kun alkroĉo de la kosmoŝipoj Apollo kaj Sojuz, la.
La asteroido estis nomita "Soyuz-Apollo" kaj ne "Apollo-Soyuz" por eviti konfuzon kun la asteroido 1862 Apollo.
Kastelo Prielau
Kastelo Prielau (germane: Schloß Prielau; ankaŭ Prilla, Prüel, Briel - laŭvorte marĉloko) estas iama princĉefepiskopa ĉaskastelo en Maishofen, Aŭstrujo. Ĝi uzatas hotele kaj staras sur la listo de la monumentprotektotaĵoj.
Historio
En 1932 akiris Gerty von Hofmannsthal, la vidvino de Hugo von Hofmannsthal, la bienon kaj ekigis la neprajn restaŭradojn. Tie ĝi vivis kun filo Raimund kaj bofilino Elisabeth. Por eviti minacantan ŝtatigon fare de la nazioj ŝi volis tuj donaci la tuton al sia filino Christiane kaj la bofilo kiuj laŭjure ne taksitis centprocentaj judoj. Christiane vendu ĝin poste al la entreprenisto kaj mecenato Gustav Kapsreiter el Schärding, amiko de la familio, sed la donaco ne permesitis kaj la familio perdis ĉion. La provoj de Kapsreiter tamen ricevi la kastelon fiaskis. Anstataŭe la skulptisto Josef Thorak ekposedantis en 1938. En 1947 fine redonitis la tuto al la Hofmannsthal-oj.
En 1987 aĉetis la bienon la familio Porsche kreonte el ĝi hotelon kun malmultaj, ekskluzivaj ĉambroj. Ĝi havas i.a. parkon, bredejon de ruĝaj cervoj, privatan plaĝon ĉe la bordo de Zeller See, golfterenon, helikoptersurterigejon kaj ripozumejon kun saŭno, vaporbanejo kaj masaĝejo. Sur la areo troviĝas ankaŭ bela baroka kirketo en kiu okazas ĉiujare inter 30 kaj 40 geedziĝceremonioj. Antaŭ ties konstruo en 1730 estis kapelo ene de la kastelo en tura ĉambro. Bildo de Sankta Triunuo transmetitis el la kastelakapeleto en la novan kirketon kie pluras votobildoj.
Ekde 2004 tenadas la hotelon Andreas Mayer, disĉiplo de la fama kuiristo Eckart Witzigmann, kun sia edzino Anette Mayer.
Arĥitekturo
Temas pri modesta konstruaĵo kun du turoj eoste kaj ueste. La antaŭĉambro en la 1-a etaĝo havas barokan meblaron, ŝrankojn, seĝojn, du procesibastonojn kun rokokaj sanktuloj. En al salonego estas forno kun malnovaj kaheloj, ŝrankon de 1661 kaj malnovan tablon dume en du dormoĉambroj estas belaj vandpanelaĵoj, gravaj plafonoj kaj grandegaj litoj. La t.n. Princa salono belas per plafonego kaj riĉe skulptitaj pordoj, marketraĵoj, ŝranko de 1722. Du statuoj de episkopoj estas en antaŭĉambro de la dua etaĝo. Plafono kiu venis en 1911 en munkenan muzeon detruitis dum la Dua mondmilito.
Prielau-kirko
Bildo de Sankta Triunuo, estante ankoraŭ ene de la kastelo, altiradis multajn pilgrimantojn. Ĉar la kapelo ŝajne ne tro flegitis kaj eĉ pluvo venis dummese enen, oni decidis starigi propran kirketon ekster de la kastelo. Post akiro de Prielaŭ fare de la episkopo de Chiemsee tiu ĉi deziro realigeblis. Komisiitis ĉefkonstruisto Oswald Stuelebner el St. Johann im Pongau. Starigitis en relative malgranda ejo eĉ tri altaroj kaj la ĉefa havas Mario-bildon de Jacob Zanusi. La malnova bildo pri Sankta Triunuo el la kastelokapelo troviĝas supre de tabernaklo. Statuoj de la sanktulinoj Barbaro kaj Margareto faritis de Daniel Mayer el Saalfelden. La du malĉefaj altaroj similas la kaprun-ajn. Pluraj rimarkindaj bildoj enkirkaj datumas de inter 1734 kaj 1770, ankaŭ de Sankta Wilgefortis. Eĉ predikejo estas en ĝi; oni atentu ankaŭ 40 votajn tabulojn kun interesaj detaloj. Konsekriĝo faritis en 1745. Ĝis 1754 responsis ĉi prie la animzorgantoj de Zell am See, poste la prebenda kleriko de Kastelo Kammer je Maishofen.
Villechétive
Villechétive estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 149 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Villechétive etendiĝas sur 9.42 km², kaj havis 149 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 16 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Michel Develay, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villechétive apartenas al la kantono de Cerisiers, kies ĉefurbo estas Cerisiers. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
La preĝejo Sankta Marteno estas malnova paroĥa preĝejo de la vilaĝo Laives en Burgonjo. Ĝi situas je 15 kilometroj sude de Chalon-sur-Saône. La konstruaĵo kronas monteton, kiu estas la komenca parto de la montaro en la makona regiono. Ĝi estas lumigita preskaŭ ĉiuvespere ekde 1972. Oni nomas ĝin la lumturo de suda Burgonjo.
Antaŭ la konstruo
Prahistoriaj restaĵoj, malkovritaj ĉirkaŭ 1876, supozigas, ke antikvaj triboj fuĝis al tiu monteto inter la riveroj Saône, Grosne kaj Grison. La keltoj starigis tie siajn opidumojn (Cuny kaj Sankta Marteno). Geobiologoj asertas, ke druida templo staris en la loko, kie situas nun la preĝejo.
Ŝajnas ke romia templo dediĉita al Merkuro anstataŭis druidan templon. En la 4-a jarcento, sankta Marteno - aŭ liaj adeptoj - faligis la paganan templon kaj anstataŭis ĝin per preĝejo dediĉita al Sankta Marteno. En la 9-a jarcento, kelkaj skribaĵoj uzis la nomon Sanctus Martinus in monte, Villa Montes kaj aliaj Ecclesia Sancti Martini in monte aŭ simple Mons (la monto).
De la konstruo ĝis la franca revolucio
Dum la 11-a jarcento (1050-1080?) estis konstruita la aktuala romanika preĝejo. Saint Martin de Laives situas sur la "Monaĥa vojo", krestovojo, neniam inundita, kiu ligas la Abatejon La Ferté al la Abatejo Cluny. La unua vilaĝo malaperis ekde mezo de la 12-a jarcento, aŭ pli certe, meze de la 14-a jarcento okaze de gravaj epidemioj de pesto. Pli ol duono de la loĝantoj mortis. Tiuj, kiuj ne forpasis, subeniris al la valo, proksimigante sin al akvofontoj. Nur tiu preĝejo kaj ĝia benedikta kampara priorejo, kiu dependis de Sankta Petro en Chalon-sur-Saône, daŭre staris pinte de la monteto.
Je la 15-a jarcento, benediktanoj forlasis la priorejon. Ŝajnas ke antaŭ la 15-a jarcento sudokcidente ekzistis malnova pastro-loĝejo rande de la tombejo. Ĝi estis ligita al la preĝejo per subtera koridoro, kiu havis finon rekte sub la altaro.
Dum la periodo de la Renesanco, du kapeloj estis konstruitaj, unu norde, la alia sude. Sakristio estis konstruita apud la norda kapelo; estas ankoraŭ videblaj lav-baseneto kaj kameno (tre komfortaj por tiu epoko). Sed ofte abatoj rifuzis loĝi tie, pro malsekureco en tiu izola loko: ŝtelistoj, religiaj militoj, senhaŭtigistoj, tortur-rabistoj (kiuj laŭdire brulvarmigis plandojn de la viktimoj, por ke tiuj ĉi konfesu, kie estas kaŝitaj la monŝparaĵoj). Ili preferis tranoktadi en domo ĉe la vilaĝo.
De la franca revolucio ĝis nun
Dum la revolucio la preĝejo iĝis « templo de Racio ». En 1793, la revoluciuloj volis preni la sonorilojn, sed virinoj de Laives kontraŭstaris. Poste, du sonoriloj estis fanditaj, alia estis aĉetita de la komunumo Sankta Marcelo proksime de Chalon, la lasta estis malsuprenigita en 1831 por esti metita en la preĝejon de la nova vilaĝo. Samepoke, la Granda Kristo (ligna krucifikso) farita dum la 15-a jarcento, la komunio-krado, la katedro, statuoj kaj pentraĵoj estis same translokigitaj en tiun pregeĵon.
En 1834, urba konsilantaro decidis konstruadon de nova preĝejo en la valovilaĝo.
Oni ne plu enterigis homojn en la tombejon de la Monto post 1836. Forlasita, la monumento utilis kiel rifuĝejo por paŝtistoj kaj petolaj infanoj, malgraŭ ĝia klasado inter Historiaj Monumentoj en 1905 ; dum la Milito de 1914-1918, soldatoj loĝis tie. En 1944, la preĝejo troviĝis meze de la batalo por la liberigo de Sennecey-le-Grand.
Otto Regenbogen
Otto REGENBOGEN (naskiĝinta la en Środa Śląska, mortinta la  en Hajdelbergo) estis germana klasika filologo. Li estis grava reprezentanto de la t.n. Tria humanismo kolektiĝante ĉirkaŭ si ekde 1925 en Hajdelbergo grandan disĉiplaron. Pro tro malfrua deklaro de juda deveno de sia edzino li maldungitis en 1935 fare de la nazioj. Post la Dua mondmilito li tre engaĝiĝis reekigi viglan esploran vivon ĉe la Universitato de Hajdelbergo.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
La enirpordo ne estas originala: ĝi estis malfermita, dum estis alfiksita porĉo al la fasado. Ankoraŭ videblas partoj de la fundamentoj, kaj surgrunde la situo de muroj (8 m per 12 m).
Otto Regenbogen
Vivo
Estante filo de bestokuracisto kaj profesoro li frekventis ekde 1900 la Frederikan gimnazion en Berlino kie influis lin, laŭ propra aserto, la instruistoj Heinrich Buermann, Johannes Fischer kaj Adolf Trendelenburg.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
La fenestro supre estis traborita en la 16-a jarcento, kun ekstere samtempa forigado de la lombardstilaj arkoj, kiuj ankoraŭ ekzistas sur la flankoj de la konstruaĵo. La bazilikeca plano, la duoncirklaj arkoj kaj la foresto de grava transepto permesas klasifiki tiun arkitekturon en la romaniko de la 11-a jarcento. Preĝejoj kun tri navoj ofte estis la farmaniero de la monaĥoj, kiuj instaladis priorejon. Tiel estas en Laives. En la preĝejoj de la diocezo de Chalon, la flankaj navoj kutime havas nervurajn volbojn sur subtenantaj arkoj. Ankaŭ en Sankta Marteno tiel estas.
Otto Regenbogen
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno li ekstudis 1909 klasikan filologion kaj germanistikon en Berlino. En 1910 li estis somersemestre en Göttingen, kie li ĝuis docentadon de Paul Wendland kaj Jacob Wackernagel. Gravegis por li altlerneje Hermann Diels, Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff kaj Eduard Norden. En la 20.5.1914 li doktoriĝis post defendo de la prihipokrata disertaĵo Symbola Hippocratea.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
En la maldekstra flanka navo, la unua fenestro estas la sola romanika, ĝi estas malgranda kaj oblikve larĝigita al la interno. Aliaj, poste pligrandigitaj, ne estas lokitaj en la centro de la navo-partoj. En la dekstra flanka navo, videblas malnovaj fenestroj obstrukcitaj. La lokoj de du romanikaj pordoj estas bone videblaj dekstre kaj maldekstre; alimaniere dirite, sude kaj norde. Dekstre de la enirejo, la baptujo estas okangula kuvo (la cifero ok estas romanika simbolo de "renaskiĝo" kaj "eterneco") sen iu ajn ornamaĵo.
Otto Regenbogen
Vivo
Je la komenco de 1915 Regenbogen volontulis kiel milita sukuristo. Por siaj servoj li honoritis en januaro 1916 per aljuĝo de Rotes Kreuz für Mediziner (der tria klaso). En aprilo 1916 li komencis instrui ĉe Mommsen-gimnazio en Charlottenburg. En la 1.4.1918 li nomumitis lernejestro; habilitiĝo sukcesis en 1920. Post emeritiĝo de Wilamowitz en 1921 li iĝis privata docento ĉe la berlina universitato kie li konatiĝis kun Werner Jaeger kiu posteulis Wilamowitz. Tiaj ĉi kontaktoj kaj la lerneja praktiko konvinkis Regenbogen ke malabundas internaj valoroj socie. Sekve li evoluigis novan humanisman koncepton por la 20-a jarcento kies reprezentantoj estis, krom Jaeger en Berlino, ankaŭ Julius Stenzel en Vroclavo. Humanismo ne plu estu absoluta idealo klasikisma sed historia ilo helponta la komprenadon de cirkonstancoj kaj kuntekstoj. Elirpunkto centra estu la Paideia-idealo de Platono. En la 1.4.1923 Regenbogen forlasis la lernejan deĵoron kaj iĝis eksterorda profesoro en Berlino.
Universitata kariero
Jam du jarojn pli malfrue li vokiĝis Hajdelbergon je katedro kiu vakis ekde la morto de Franz Boll (1924). En 1929 Regenbogen iĝis prezidanto de la Germana asocio de klasikaj filologoj (Deutscher Altphilologenverband). Li ankaŭ publikigis didaktikajn prelegojn. En 1929 li elektitis orda akademimembro fare de la hajdelbergaj akademianoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
Supre videblas rondaj truoj en la volboj de la kupolo kaj de la navo. En tiuj truoj estas ceramikaĵoj, ili estas resonad-potoj enigitaj en la masonaĵo: tiuj potoj ebligas esceptan akustikon. Ĉi tiu rimarkinda tekniko aperis ekde la konstruaĵo de la preĝejo, kiu estas naŭcent-jara.
Otto Regenbogen
Universitata kariero
En 1936 li devis demisii de la estrecoj de la Gimnazia asocio kaj de la Germana asocio de klasikaj filologoj. En januaro 1937 li vane petis rajti vojaĝi al Upsalo. En septembro 1937 li kontraŭvole retirigitis. Posteulo katedra iĝis en 1937 Hildebrecht Hommel. Inter 1937 kaj 1945 malgraŭ ĉio ne ĉesis publikigoj liaj: ekz. artikolo pri Teofrasto ĉe RE-encikopedio/Pauly-Wissowa-Kroll (1940); eseo pri la bibliotekisto Otto Kunzer (1942); prelegoj pri Goethe kaj ties rilato al la malnovaj grekoj (1942).
En aŭgusto 1945 li nomumitis dekano de la filozofia fakultato de Hajdelbergo. Lia sinteno al naziismon favorintaj kolegoj estis milda kun escepto de la historiisto Paul Schmitthenner, de la etnologo Eugen Fehrle kaj de la pedagogo Ernst Krieck.