cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Altenau
Historio
La hodiaŭa preĝejo Sankta Nikolao estis konstruita en 1669 post kiam la antaŭa konstruaĵo kadukiĝis kaj tro malgrandiĝis. La iama urbodomo de la montara urbo staras sur la foirejo ekde 1673. En la paso de la ekspansio de la urbo en la 17-a jarcento, la valo estis konstruita. La unuaj setlantoj evitis konstrui tie pro la risko inundi de la rivero Oker fluanta tie. Antaŭ la disvolviĝo, la valo estis kovrita per rubo. La loko ŝuldas sian nomon al la rivereto "Alte Aue" aŭ "Altenah", kiu absorbas la akvon de la Lilierkopf kaj daŭras tra la valo Tischlertal. Iom sub la parkejo en Tischlertal sur la ŝtata vojo L 504, la Altenau absorbas la akvon de la akra akvo kaj fluas tra la Schultal ĝis ĝi kuniĝas kun la Oker ĉe la merkata placo.
Herba parko
La plej granda atrakcio estas sendube la Herba parko (Kräuterpark), tutmonde la plej granda. Pli ol 500 memkreitaj spicmiksaĵoj estas vendataj, pli ol 1.500 odorvariecoj prezentataj. Krome la historio de spictrafikado detale estas rakontata tiel kiel ankaŭ en lernejo oni ricevas pluklerigadon pri ĉiuj sciindaĵoj el la mondo de herboj. Propra malkovro de herboj de sur facile surireblaj padetoj ankoraŭ plifaciligis la lernadproceson.
Altweidelbach
Altweidelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Altmittweida
Altmittweida estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Altjeßnitz
La loĝloko Altjeßnitz ĝis la fino de 2009 estis memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2010 la komunumo iĝis parto de nove kreita urbo Raguhn-Jeßnitz; fine de la nova urbo havis  loĝantojn.
Altkirchen
Altkirchen estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Schmölln. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 970 loĝantojn.
Vidindaĵoj
Vilaĝa muzeo de Altkirchen
Altstrimmig
Altstrimmig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Am Mellensee
Am Mellensee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altwarp
Altwarp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altkalen
Altkalen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la Alt Pannekow, Damm, Granzow, Kämmerich, Kleverhof, Lüchow, Neu Pannekow kaj Rey.
Altrich
Altrich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Althengstett
Althengstett - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Calw kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
Althengstett situas ĉirkaŭ 450 gís 606 metrojn super la marnivelo en la orientnorda Nigra Arbaro, proksime al nature protektita regiono (Landschaftsschutzgebiet) al kiuj ankaŭ apartenas la najbaraj komunumoj Simmozheim, Gechingen kaj Ostelsheim. Althengstett situas en alteco de inter 450 kaj 606 metroj super la marnivelo, kaj estas la plej alte situanta komunumo en la distrikto oriente de la rivereto Nagold: La monto "Köpfle" de 606 metroj estas la plej alta natura punkto en la komunumo.
François Couperin
François COUPERIN (naskiĝis la 10-an de novembro 1668 en Parizo, mortis la 11-an de septembro 1733 samloke), ankaŭ nomite „Le Grand“ (la granda), estis Franca orgenisto kaj komponisto. Li estas rigardata kiel la plej eminenta reprezentanto de la Franca orgenista, klavicenista kaj komponista familio Couperin kaj kiel kortegokomponisto de Ludoviko la 14-a la plej grava muzika persono en Francio inter Lully kaj Rameau.
Vivo
La unuan muzikedukadon François Couperin ricevis de sia patro Charles kaj sia samnoma onklo François. Dum tio li ekkonis la verkaron de sia alia onklo Louis Couperin. Ekde 1685 ĝis 1723 li estis – samkiel la plej multaj samfamilianoj – orgenisto ĉe la preĝejo Saint-Gervais en Parizo. Post la frua morto de siaj fratoj Louis kaj Charles, li ankoraŭ estis tro juna por la posteno, kiun transprenis provizore la renoma orgenisto Lalande.
En 1693 Couperin ricevis la postenon de orgenisto ĉe la reĝa kapelo en Versailles kaj iĝis posteulo de la kortegokomponisto Jean-Baptiste Lully, fondinto de la pompa Franca opero. Kiam en 1687 mortis Lully kaj grave malsaniĝis Ludoviko la 14-a, la muzikogusto de la reĝo kaj lia kortego ŝanĝiĝis. La dua edzino de Ludoviko, Madame de Maintenon, direktis lian intereson sur la pli pripenseman eklezian kaj ĉambran muzikojn. Dum oficiala antaŭluda konkuro por unu el tri orgenistaj postenoj per sia ludo kaj komponaĵoj Couperin venkis kontraŭ sep aliaj kandidatoj, la reĝo tamen lasis lin kiel kutime tri tagojn en malcerteco.
La funkcio de François Couperin estis ege multfaceta: en Versailles li iĝis instruisto de la reĝa familio, dum kvar monatoj pojare li havis orkestran kaj orgenistan devojn kaj li kontinuigis ankaŭ la servon ĉe la preĝejo Saint Gervais. Kiam Ludoviko krome faris lin kortegokomponisto por sakrala muziko, tio signifis por li pli altan tempoelspezon: la muzike alttalentita reĝo volis aŭskulti ĉiun komponaĵon nur unu fojon ĉe la solenaĵoj, koncertoj kaj la ĉiutaga ceremoniaro en la kastelkapelo.
Dum kiam La Lande kiel „maître“ [majstro] de la orkestro komponis la grandajn ĥorajn kaj instrumentajn verkojn laŭstile de Lully, Couperin verkis antaŭ ĉio motetojn kaj psalmojn laŭstile de ĉambromuziko (maksimume trivoĉajn verkojn kun unu ĝis du kantistoj, orgeno/klaviceno kaj basvjolo). Ludoviko la 14-a dumvive estis ege kredanta kaj rigardis kredon kaj eklezion kiel gravegaj kolonoj de sia potenco kaj ties legitimado („de dia favoro“). Konforme al tio li flegis ilin ankaŭ en formo de muziko kaj li ŝatis ankaŭ la mesojn de Couperin, el kiuj la meso „à l'usage ordinaire des paroisses pour les fêtes solemnelles“ estas la plej konata.
Ne nur kiel orgenisto, sed ankaŭ kiel klavicenisto Couperin estis difavorita, tiel ke oni nomis lin „Maître de Clavecin du Duc de Bourgogne“ [Majstro de klaviceno de la duko de Burgonjo] kaj instruisto de la geprincoj. Ekde 1714 preskaŭ ĉiudimanĉe li iris al Versailles, kie posttagmeze okazis la reĝaj ĉambrokoncertoj kun liaj „Concerts royaux“ [reĝaj koncertoj]. La ensemblo plejofte estis nur malgranda: klaviceno (plejofte Couperin), violono, basvjolo, hobojo kaj fagoto. Tiuj ĉi malgrandaj koncertoj, kiujn li komponis ekskluzive por la reĝo, havis amuzan kaj gracian-ĉarman manieron, kiun la nun 75-jara Ludoviko la 14-a ŝategis. Per ili Couperin strebis unuigi la ludeman Italan kaj la prefere seriozan Francan guston, kiel li mem poste skribis pri siaj „Concerts royaux“.
Kiam Ludoviko mortis en 1715, Couperin ja trovis novajn mecenatojn ĉekortege, tamen sub la intertempa regento Kardinal Fleury iĝis ege trankvile en Versailles. La kardinalo nemultbone opiniis pri reprezentado kaj festoj kaj reduktis ilin je minimumo. Tiel François Couperin refoje povis koncentriĝi pri sia orgenistoposteno en Saint Gervais, ĝis kiam li rezignis ĝin pro sanokaŭzoj en la jaro 1723. Krom tio li plue instruis membrojn de la reĝa familio, inter ili la polan princinon Maria Leszczyńska, edzino de Ludoviko la 15-a. Couperin mortis la 11-an de novembro 1733 en Parizo.
Verkoj
En la centro de lia verkaro staras pli ol 240 riĉe ornamitaj klavicenverkoj, kiujn li kunigis en 27 suitojn.. La unuopajn movimentojn de tiuj ĉi suitoj li subskribis per titoloj, kiuj aludu la karakteron de la peco. Aldone li komponis motetojn, kanzonojn, du orgenmesojn, multnombrajn konĉertojn por klaviceno kaj aliaj instrumentoj. Lia plej fama teoria verko estas „L'art de toucher le clavecin“ [La arto ludi la klavicenon].
Altwigshagen
Altwigshagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Torgelow-Ferdinandshof de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altenahr
Altenahr estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Alterode
Alterode ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Arnstein en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 517 loĝantojn (en la nova urbo Arnstein fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Alterode, Bräunrode, Greifenhagen, Harkerode, Quenstedt, Stangerode, Sylda, Ulzigerode kaj Welbsleben kaj la urbo Sandersleben kunligiĝis al nova urbo, kiu laŭ loka mezepoka burgo ricevis la nomon Arnstein. Malfondiĝis la administra komunumaro Wipper-Eine, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Alterode.
Altenahr
Geografia situo
Altenahr situas en la valo de la rivero Ahr je la norda rando de la Ahr-montaro, ĉirkaŭ 35 km sudoriente de la urbo Bonn.
Komunumo
La komunumo Altenahr konsitas el jenaj partoj: Altenahr, Altenburg, Kreuzberg kaj Reimerzhoven.
najbaraj komunumoj
Jenaj komunumoj estas en rekta najbareco de Altenahr : Kalenborn, Grafschaft, Mayschoß, Ahrbrück, Lind kaj Berg.
Historio
La unu dokumenta mencio estis en la jaro 893 en Prümer Urbar, dokumento de la tiuepoka abatejo de Prüm.
Enkomunumigo
Je la 7a de junio 1969 la ĝis tiam memstara komunumo Kreuzberg kun 560 loĝantoj fariĝis parto de Altenahr.
Evoluo de la loĝantaro
La evoluo de la nombro de loĝantoj de Altenahr por la hodiaŭa komunuma areo:
Komunuma konsilantaro
La komunuma konsilantaro en Altenahr konsistas el 16 membroj, kiuj estis elektitaj ĉe la komunuma baloto en Rejnlando-Palatinado 2014. La honorofica komunumestro estas la prezidanto.
La devido de la seĝoj en la konsilantaro estas jene:
Altleiningen
Altleiningen - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
estas la administra centro de komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Hettenleidelheim.
Altrip
Altrip estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. En la regiono la teritorio estas aparte konata pro vico da lagoj amplekse uzataj por somera ripozado, naĝado kaj sunbanado - iom ironie la lagaro ricevis la troigitan ferietosan nomon Blaue Adria - blua adriatika maro.
Altscheid
Altscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Am Großen Bruch
Am Großen Bruch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verbandsgemeinde Westliche Börde. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ammerbuch
Ammerbuch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tübingen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En Ammerbuch-Entringen ekde junio 2010 ekzistas arta muzeo nomata Kunstmuseum Manfred Luz.
Blazonoj de la komunumopartoj:
Alzey
Alzey estas urbo en Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Alzey-Worms en la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj estas la administra centro de la distrikto. La urba teritorio kovras areon de 35,21 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Altshausen
Altshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la sidejo de administra komunumaro, nomata Gemeindeverwaltungsverband Altshausen, kiu krome konsistas el la neurbaj komunumoj Boms, Ebenweiler, Ebersbach-Musbach, Eichstegen, Fleischwangen, Guggenhausen, Hoßkirch, Königseggwald, Riedhausen kaj Unterwaldhausen.
Altomünster
Altomünster estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dachau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La bazareja komunumo Altomünster konsistas el la sidejo (ankaŭ alfabete la unua) kaj 47 pliaj setlejoj: Altomünster, Arnberg, Asbach, Breitenau, Deutenhofen, Erlach, Erlau, Freistetten, Haag, Halmsried, Hohenried, Hohenzell, Humersberg, Hutgraben, Irchenbrunn, Kiemertshofen, Lauterbach, Lichtenberg, Maisbrunn, Obererlach, Oberndorf, Oberschröttenloh, Oberzeitlbach, Ottelsburg, Ottmarshausen, Pfaffenhofen, Pipinsried, Plixenried, Radenzhofen, Rametsried, Randelsried, Reichertshausen, Röckersberg, Rudersberg, Ruppertskirchen, Schauerschorn, Schielach, Schloßberg, Schmarnzell, Schmelchen, Sengenried, Stumpfenbach, Teufelsberg, Thalhausen, Übelmanna, Unterzeitlbach, Wollomoos kaj Xyger.
Altenstadt (Iller)
Altenstadt estas komunumo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi administre estas parto de la distrikto Neu-Ulm kaj la distriktaro Ŝvabio de Bavario, kaj krome de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras partojn kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. Fine de Altenstadt havis  loĝantojn.
Alveslohe
Alveslohe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Kaltenkirchen-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Kaltenkirchen, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Ampfing
Ampfing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mühldorf am Inn kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ammersbek
Ammersbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altomünster
En Altomünster troviĝas monaĥinejo pri la sveda sanktulino Sankta Birgita, unu el nur du tiaj en Germanio. La blazono de Altomünster montras la legendan abaton Alto, tenantan preĝejon, sub kiu estas ora ŝildo kun lilio.
La precipa tervoja ligilo de Altomünster estas la distrikta vojo DAH 2, kiu ligas ĝin al la ŝtataj vojoj St 2050 oriente (ĉe Langenpettenbach) kaj 2047 okcidente. De 1913 ekzistas fervoja linio al Dachau; en 2014 ĝi estis elektrigita. Ĉiuhore alvenas kaj reiras unu aŭ du trajnoj.
Ĝemelkomunumoj
Laŭ sia hungara ĝemela komunumo Altomünster nomis placeton en la centro.
Amstetten (Virtembergo)
Amstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bataloj en Mediteraneo
Bataloj en Mediteraneo okazis dum la dua mondmilito precipe en provizig-vojoj en Mediteraneo. Ĉi tie escepte de pacifikaj bataloj estis okazantaj la plej grandaj surmaraj bataloj de la dua mondmilito.
Enkonduko
Komence de la dua mondmilito la 1-an de septembro 1939 Mediteraneo restis dum pluaj 9 monatoj relative trankvila. Ĉefa forto ĉi tie estis Granda Britio tenanta Ĝibraltaron, Malton kaj Egiption (kun la grava Sueza kanalo) inkluzive de bazo en Aleksandrio. Kontraŭ ĝi staris ĝia eksa aliancano, Italio, kiu sentis sin damaĝigita pro intertraktadoj post la unua mondmilito kaj kiu nur atendis por konvena okazo al la eniro en la militon. Avantaĝo de Italio estis ties geografia situo, danke al kiu ĝi povis en centra Mediteraneo kontroli markolon inter Sicilio kaj Afriko.
Simile kiel en la dua batalo je Atlantiko ankaŭ en la mediteranea militejo okazis intensa batalo sur surmaraj komunikaj vojoj. Britoj transigis siajn ŝipajn mardirektojn, kiuj kondukis tra Mediteraneo al marlinioj kondukantaj laŭlonge laŭ Afriko kaj itala komerca ŝiparo estis forhakita de la resto de la mondaj maroj kaj oceanoj. Tial ĉiuj konvojoj ambaŭflanke havis armean karakteron. Granda plimulto de la bataloj estis okazinta ĝuste dum atakoj aŭ dum ilia defendo, aŭ tio estis la brita klopodo provizi Malton aŭ la itala klopodo provizi taĉmentojn en Norda Afriko.
La komenco
La 10-an de junio 1940 Italio enpaŝis en la militon kontraŭ Granda Britio kaj Francio. Jam la sekvantan tagon italaj bombaviadiloj faris la unuajn el multaj flugatakoj kontraŭ Malto. La franca floto ĝis kapitulaco la 24-an de junio entreprenis atakojn kontraŭ italaj havenoj.
La franca floto
Post la franca kapitulaco la brita admiralaro decidiĝis komenci operacon Catapult. Motivo estis timoj, por ke la francaj ŝipoj ne falu en la manojn de germanoj aŭ de italoj. La 3-an de julio 1940 estis okupitaj ĉiuj francaj ŝipoj en la britaj havenoj kaj en Aleksandrio kaj iliaj ŝipanaroj estis devige restadigitaj. Al Mers-el-Kébir, la franca mediteranea bazo, kie estis amasigita la plej granda kvanto de militŝipoj, alnavigaciis brita "asocio H" kaj komencis pafadon kontraŭ ĉi tie ankranta franca floto. La franca floto estis grave damaĝigita kaj pereis 1.297 francoj.
Okcidenta Dezerta Kampanjo
La Okcidenta Dezerta Kampanjo (aŭ Dezerta Milito), okazis en la dezertoj de Egiptio kaj Libio kaj estis la ĉefa batalkampo de la Nordafrika Kampanjo dum la Dua Mondmilito. Tiu kampanjo startis en septembro 1940 pere de la Itala invado de Egiptio; la Operaco Compass, nome Brita kvintaga atako en decembro 1940, kondukis al la detruo de la Italia 10a Armeo. Benito Mussolini petis helpon al Adolf Hitler, kiu respondis per malgranda germana forto sendita al Tripolo laŭ la Direktivo 22a (11a de januaro). La Germana Afrika Korps (de Generalleutnant Erwin Rommel) estis sub teoria itala komando sed siavice itala dependo el Nazia Germanio faris ĝin la dominanta partnero.
Atako kontraŭ Tarent
Ĉar la itala milita floto en Tarent endanĝerigis konvojojn navigaciantaj al Malto, admiralo Cunningham decidiĝis ekorganizi kontraŭ ĝi atakon nomata operaco Judgement. Temis pri atako de torpedaj bombaviadiloj Fairey Swordfish el aviadilŝipo Illustrious kontraŭ la italaj ŝipoj enankrigitaj en haveno. Temis pri la unua atako de sia speco. La operaco okazis la 11-an de novembro 1940 kaj ĝi finis per granda sukceso. Ili sukcesis subakvigi aŭ grave difekti 3 italajn batalŝipojn. Plie la itala floto pro timo antaŭ pluaj atakoj detiriĝis en norditalajn havenojn. Sed de tie estis malpli facile aktivigi ĝin kontraŭ britaj konvojoj.
Batalo ĉe Matapan
En batalo ĉe Matapan Aliancanoj akiris erigan venkon. La batalo estis okazinta proksime de peloponeza marbordo en suda Grekio ekde la 27-a de marto ĝis la 29-a de marto 1941 inter brita kaj aŭstrala maristaro, al kiu komandis admiralo Andrew Cunningham en unu flanko, kaj itala maristaro, al kiu komandis admiralo Angelo Iachino en la alia flanko.
Kreto
Evakuado de aliancanaj surteraj soldataroj post ilia malvenko far de germanaj paraŝutistoj dum majo de 1941 kostis britan maristaron grandan nombron de ŝipoj. Kiam admiralo Cunningham estis al tiu ĉi ebleco anticipe atentigata, li proklamis: "Konstrui ŝipon daŭras tri jarojn, sed konstrui tradicion de maristaro daŭras tri jarcentojn." Germanoj denove perdis grandan nombron de transportaj aviadiloj kaj paraŝutistoj. Generalo Student (komandanto de la invado) pli poste proklamis: "Kreto estis tombo de germanaj paraŝutistoj."
Malto
Antaŭmilitaj planistoj ne kredis, ke okaze de konflikto Malto eltenus la italajn atakojn. Tial anstataŭ ĝi estis disvastigata bazo en Aleksandrio. Sed la signifo de Malto abrupte ascendis post la falo de Francio. Ĝi restis tiel unusola aliancana loko en la centra Mediteraneo, de kie eblis operaci. Precipe ĝi estis uzata kiel aviadila kaj submarŝipa bazo.
Pluaj agadoj
Pluaj signifaj bataloj estis batalo ĉe Punta Stilo, batalo ĉe kabo Spatha, batalo ĉe kabo Spartivento, batalo ĉe Kerkenna, unua batalo ĉe Sirta, dua batalo ĉe Sirta kaj batalo ĉe kabo Bon.
La plej sukcesa agado de itala maristaro estis sendo de minisubmarŝipoj en havenon en Aleksandrio, kie estis la 19-an de decembro 1941 subakvigitaj ŝipoj HMS Queen Elizabeth kaj HMS Valiant.
Amesdorf
Amesdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aschersleben-Staßfurt de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 836 loĝantojn.
Ammerndorf
Ammerndorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürth kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Amberg
Amberg estas eksterdistrikta urbo en Germanio. Ĝi apartenas al la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Amberg-Sulzbach, al kiu ĝi mem tamen ne apartenas. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Ammeldingen apud Neuerburg
Ammeldingen bei Neuerburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Amelinghausen
Amelinghausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Amelinghausen apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Amerang
Amerang estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Amtsberg
Amtsberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Angelburg
Angelburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Marburg-Biedenkopf de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Andernach
Andernach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Andervenne
Andervenne estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altötting
Altötting estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Altötting de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Altötting situas borde de la rivero Inn, kiu konsistigas la nordan limon de la teritorio.
La Ora Ĉevaleto (germane: Goldenes Rössl) estas la ĉefa juvelo de la trezorejo de Altötting kaj majstraĵo de la pariza oraĵista kaj emajla arto de la 15-a jarcento. De 1992 ĝis 1995 la metiejo de la Bavara Nacia Muzeo en Munkeno elspeze kaj ĝisfunde riparis la Oran Ĉevaleton je spertula kunlaboro fare de arthistoriistoj de la pariza Luvro, de la Brita Muzeo en Londono same kiel el Germanujo kaj Aŭstrujo. La trezoraĵo revenis, post ekspozicio en aprilo de 1995 en Munkeno, sur sian lokon en la trezorejo de la kolegiatopreĝejo de Altötting.
Amtzell
Amtzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ravensburg kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Altötting
Ĝemelurboj
Altötting estas ĝemelurbo kun la jenaj urboj:
Amorbach
Amorbach estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miltenberg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. En 1801 la senjoroj de Leiningen ricevis Amorbach por kompensi la perdon de Dabo (Dagsburg) en Alzaco.
Altötting
Ĝemelurboj
Ĉiuj ĉi urboj estas, kiel Altötting, famaj mariaj pilgrimejoj.
Am Salzhaff
Am Salzhaff estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Klein Strömkendorf, Pepelow, Rakow kaj Teßmannsdorf.
Ammerthal
Ammerthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Amberg-Sulzbach de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Amerdingen
Amerdingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Anger (Berchtesgadener Land)
Anger estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Berchtesgadener Land kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Angermünde
Angermünde (prononco laŭ sistemo IFA ) estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Andisleben
Andisleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj apartenas al Komunumaro Gera-Aue, kiu havas sian centron en la apuda komunumo Gebesee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Anderlingen
Anderlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rotenburg (Wümme) de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo, ne al la najbara metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kvankam la regiono situas pli-malpli mezvoje inter Bremeno kaj Hamburgo kaj ekonomie orientiĝas al ambaŭ urboj kaj ties metropolaj regionoj.
Alf (Mozelo)
Alf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Geografio
En la vilaĝo Alf enbuŝiĝas la rivero Alfbach en la Mozelon je la maldekstra flanko. La vilaĝparto Alf-Fabrik situas okcidente. Najbaraj vilaĝoj estas je la alia mozelbordo situanta Bullay kaj trans la meandro de la Mozelo situanta Pünderich en aerlinia proksimeco de 2 km.. La areo de la komunumo havas 6,33 km², el tio 0,67 km² vitejoj kaj 3,79 km² arbaro.
Historio
Antaŭ la romia epoĥo loĝis ĉi tie keltoj. La nomo venas de la romia sedlejo Albis (unua mencio ĉirkaŭ 50 a.K.). En la mezepoko Alf apartenis al la sinjoroj de la proksima Burgo Arras, kiu siaparte estis feŭdo de Kurtrier. Ekde 1794 Alf estis sub franca regado kaj ĝis 1814 ĝi apartenis al la komunumo de Eller en la Kantono Cochem. En 1815 la Viena kongreso decidis pri ĝia aparteno al la reĝlando Prusio.
Ekde 1946 la vilaĝo estas parto de la federacia lando Rejnlando-Palatinato.
komunuma konsilantaro
La komunuma konsilantaro en Alf konsista al 12 membroj. La volontula komunumestro prezidas.
Divido de la seĝoj en a komunuma konsilantaro:
Kulturo kaj vidindaĵo
Vizitinda estas la supre de la vilaĝo situanta Burgo Arras el la frua 12-a jarcento. Apude ankaŭ estas la Marienburg sur la tereno de la urbeto Zell. Fama estas la sonorila turo el la jaro 1734, kaj la novgotika paroĥa preĝejo kun la statuo "Kristo ripozanta" el la 15a jc. La malgranda vilaĝa muzeo informas pri la industria historio de la loko.
En distanco de kelkcent metroj de la vilaĝkerno staras pompe la trevira oficdomo el la 16-a jarcento.
Andenhausen
Andenhausen estas loĝloko en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. Ĝis la 31-a de decembro 2013 temis pri administre memstara komunumo, de tiam la loko kun la najbaraj loĝlokoj Klings kaj Kaltenlengsfeld estas parto de la komunumo Kaltennordheim. Komence de la jaro 2023 la loĝloko havis 182 loĝantojn. Komence de 2019 Kaltennordheim kaj kadre de ĝi ankaŭ la urboparto Andenhausen ekapartenis kaj iĝis la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hohe Rhön, el pluraj najbaraj komunumoj, kaj krome ŝanĝis sian apartenon de la distrikto Wartburg al la distrikto Schmalkalden-Meiningen.
Alf (Mozelo)
Trafiko
Je la alia flanko de la mozelo estas Bullay. Tie estas la plej proksima stacidomo de la trajnlinio Koblenco-Treviro. Konektas la du mozelajn flankojn duetaĝa ponto por aŭtoj kaj trajnoj.
Kuriozaĵoj
Post la sukceso de la usona televidserio Alf la vilaĝŝildo malaperis multfoje. Por eviti la ŝteladon la vilaĝo vendas la ŝildojn kun oficiala ŝtampoj de la komunumo.
Angersdorf
Angersdorf ekde la 1-a de septembro 2010 estas parto de la komunumo Teutschenthal en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de aprilo 2015 la komunumoparto havis 732 loĝantojn.
Anklam
Anklam estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dum la mezepoko la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Angelroda
Angelroda estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2020 estas parto de la komunumo Martinroda. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 377 loĝantojn.
Ammeldingen an der Our
Ammeldingen an der Our estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Angern
Angern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verbandsgemeinde Elbe-Heide. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Hungara Sovetrespubliko
La Hungara Sovetrespubliko estis proletardiktaturo en Hungario – laŭ la rusa ekzemplo -, inter la 21-a de marto kaj la 1-a de aŭgusto 1919.
Angelbachtal
Angelbachtal - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Anröchte
Anröchte estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Soest de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Hungara Sovetrespubliko
La bolŝevika sistemo rifuzis la proprajn posedadojn, la plurpartian parlamentan demokration kaj ĉiu agado de la registaro celis la proletan diktaturon kaj internaciismon. Oni malpermesis ĉiun partion kaj asocion, detruis la burĝajn liberecajn rajtojn kaj la gazetojn. Oni ŝtatposedigis la grandajn kaj mezgrandajn bienojn, uzinojn kun pli ol 20 laboristoj, la bankojn, la financajn institutojn, la komercadojn kaj la ludomojn. La parlamentaj elektoj – anoncita je mezo de marto fare de la Berinkey-registaro – okazis la 8-9-an de aprilo, inter manipulitaj cirkonstancoj kiel sovetelektojn. Tiu elekto kreis anstataŭ la parlamento la Tutlandan Asembleon de la Sovetoj. La registaro (Revolucia Direktiga Soveto) kreis la leĝojn per dekretoj. Ties prezidanto estis la socialdemokrata Sándor Garbai, gvidanta persono estis la komunista Béla Kun, eksterafera, militafera komisiito.
La Sovetrespubliko konstruis je tiu eksterpolitika ideo, ke la bolŝevika mondrevolucio disvastiĝas okcidenten kaj unuiĝas kun la hungara revolucio, sed la Antanto komencis detrui la komunistan diktaturon. Rumanaj kaj ĉeĥaj armeoj invadis la restan teritorion de Hungario, komenciĝis organizado de hungara Ruĝa Armeo kaj oni enkondukis la militekonomion. La armeon gvidis iama kolonelo Aurél Stromfeld kaj atingis provizorajn sukcesojn, ĉefe en norda Hungario, kontraŭ la ĉeĥoj.
Komence – je efiko de la belaj ideoj – parto de la juna hungara intelektularo aliĝis al la nova reĝimo. La arbitra konduto, la rekvizicioj, la provizadaj perturboj, la terorisma perforto de la Lenin-knaboj baldaŭ igis malamikoj plimulton de la socio.
Fine de julio kolapsis la rumana fronto ĉe la Tiso. La registaro abdikis la 1-an de aŭgusto, la regadon transprenis la registaro de Gyula Peidl, konsistanta el sindikataj gvidantoj.
La meza parto de la lando venis sub okupado de la rumana armeo, tiun okupon transprenis nur la 16-an de novembro la Nacia Armeo, gvidata de iama vicadmiralo Miklós Horthy.
Muzika vivo en Hungario en printempo de 1919
Printempo de la jaro 1919 estis en Hungario la printempo de la nacio: finiĝis la unua ĝis tiam plej granda mondmilito, kaj komenciĝis nova historia epoko. Ankaŭ la hungaraj muzikistoj tre aktive kroĉiĝis al la nova socia movado. La grandajn komponistojn kaj sciencistojn Béla Bartók kaj Zoltán Kodály tuŝis la vento de la naskiĝanta nova mondo: ankaŭ; ili estis tie, kie oni devis agi por la nacio kaj mondkulturo. La proklamo do, la Konsilantar-Respubliko alporitis gravajn rezultojn por la muzika vivo de Hungario. Jen unu el ili: la plej karakterizaj muzikaj tendencoj de la tiama epoko ricevis pli gravan colon en la socia vivo, ol antaŭe; ili estis pli forte apogataj fare de la oficialaj rondoj, ol iam ajn. Tre grave estis, ke Béla Reinitz atingis grandan influon en la direktado de la muzika politiko de Hungario. Reinitz estis entuziasma adepto de la arto de Béla Bartók, kaj do la moderna rnuziko. La nombroj de la registaro de la Hungara Konsilantar-Respubliko fidis al la arta juĝkapablo de Reinitz, kiu mem estis komponisto kaj muzikigis multajn poemojn de la granda hungara poeto, Endre Ady. La plej unua ago de Reinitz estis la protektado de la modernaj hungaraj komponistoj. Antaŭ ĉiuj li subtenis Béla Bartók; li klopodis havigi al Bartók eblojn por ke li povu realigi siajn planojn kaj ideojn. Bartók havis tre originalajn kaj valorajn pensojn pri la disvastigo de la vera muzika kulturo, pri kiuj ni povas bone informiĝi per liaj leteroj. Sendube tiam ekestis la granda amikeco inter la du komponistoj, kiu daŭris dum la tuta vivo. La Konsilantar-Respubliko en Hungario daŭris nur 133 tagojn. Tamen en ĉi tiu mallonga tempo prepariĝis fundamentaj reformoj en la muzikkulturo de Hungario. El la letero de Bartók (la 9-an de junio 1919), ni ekscias, ke la registaro intencis fondi muzikan -muzeon kan aparta folklora parto. Estis laborantaj en ĝi László Lajtha, la edzino de Béla Bartók kaj kelkaj aliaj oficistoj. La gvidanto de la folklora klaso estis memkompreneble Béla Bartók. Antaŭ ol oni proklamis la Konsilantar-Respublikon, la 19-an de februaro 1919, la ministra konsilantaro donis novan nomon al la tiama „Muzikakademio' Landa Hungara Muzika Altlernejo. La profesoroj de tiu institucio ricevis la saman rangon kaj salajron, kiel la universitataj profesoroj. Tiatempe farĝis profesoro Imre Waldbauer, la gvidanto de la posta mondfama arĉkvarteta ensemblo. En aprilo 1919 la registaro nomis gvidantoj de la Altlernejo trimembran direktorion; la rnembroj estis Béla Bartók, Ernő Dohnányi kaj Zoltán Kodály. Modernan ideon realigis la Konsilantar-Respubliko, kiam ĝi ne limigis la lernadon kaj instruadon de la muziko je la junuloj kaj infanoj.
Apensen
Apensen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Altersbach
La areo situas en la geografia regiono Turingia Arbaro.
Annaburg
Annaburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Amöneburg
Amöneburg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Marburg-Biedenkopf de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Antweiler
Antweiler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Antweiler estas parto de la komunumaro Adenau, administra ligo de 37 grandparte malgrandaj unuopaj komunumoj kun administra centro en la samnoma urbo Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Apelern
Apelern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Antrifttal
Antrifttal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogelsberg de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Gießen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La alto super la marnivelo estas metroj.
Anhausen
Anhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La burgo Braunsberg eatas la ruino de rokburgo ĉe la maldekstra deklivo de la rivero Aubach sur la teritorio de la komunumo Anhausen.
Antdorf
Antdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Anzing
Anzing - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ebersberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Apen
Apen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ammerland de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Apfeltrach
Apfeltrach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la administra komunumaro Dirlewang. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ankershagen
Ankershagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
En Ankershagen fontas la rivero Havel.
Appel
Appel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Apfelstädt
Apfelstädt ĝis novembro 2009 estis memstara adminstra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 1431 loĝantojn. Ekde la 1-a de decembro 2009 ĝi estas parto de nova komunumo Nesse-Apfelstädt - kun la eksaj najbaraj komunumoj Gamstädt, Ingersleben kaj Neudietendorf.
Amsdorf
Amsdorf ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la tiutage kreita komunumo Seegebiet Mansfelder Land, en Esperanto "laga regiono lando de Mansfeld". Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto en Germanio. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 491 loĝantojn (en la nova komunumo "laga regiono lando de Mansfeld" fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Amsdorf, Aseleben, Dederstedt, Erdeborn, Hornburg, Lüttchendorf, Neehausen, Röblingen am See, Seeburg, Stedten kaj Wansleben am See kunligiĝis al nova komunumo. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro de sama nomo Seegebiet Mansfelder Land, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Amsdorf.
Arberg
Arberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Appenheim
Appenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Argenthal
Argenthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arbach
Arbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arholzen
Arholzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Holzminden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Argenschwang
Argenschwang estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Liberecbatalo de Rákóczi
Rákóczi-ribelo aŭ ribelo de Rákóczi aŭ liberecbatalo de Rákóczi (hungare Rákóczi-szabadságharc; Rákóczi-liberecbatalo) estis liberecbatalo de la hungaroj inter 1703 kaj 1711, kun gvido de Ferenc Rákóczi la 2-a.
Fine de la 17-a jarcento, la Habsburga imperio forpelis la turkojn el Hungario, samtempe transprenis gvidadon de la teritorio. Oni ĉesigis en la parlamento de 1687 la juron pri la libera reĝoelekto kaj deklaris en leĝo la eternan reĝecon de la Habsburgoj laŭ fila branĉo. La aŭstroj ne rekonis en la reokupitaj teritorioj la bienjurojn de la pli fruaj posedantoj, tion oni devis pruvi antaŭ la Novakiritaĵa Komisio (Neoacquistica Commissio) kaj oni devis pagi – kiel armila rekompenso - 10% de la bien-valoro. Oni ŝarĝis en 1698 je la elsangumita lando imposton de 4 milionoj da forintoj. La loĝantaron ŝarĝis ĝis plenumlimo la provizado de la bivakanta fremda soldataro (portio) kaj la transporta devo por la soldataro (forspont).
Pro la troaj impostoj, subpremo komenciĝis spontanaj tumultoj, movadoj kontraŭ la aŭstra armeo. La Submonta ribelo (hegyaljai felkelés) okazinta en 1697 en departementoj Zemplén kaj Borsod oni povis subpremi nur per armea forto. Kontraŭ la Habsburg-klopodoj ekagadis eĉ la hungaraj politikistoj: en la parlamento de 1687, oni povis obstakli – per gvido de grafo, landjuĝisto Miklós Draskovich – la leĝigon de la eterna reĝeco. Ĉar la grafo mortis abrupte, la opozicio perdis gravan gvidanton. Kontraŭ la centriga politiko de la Habsburgoj formigis politika movado kun gvido de grafo Nikolao Bercsényi kaj Francisko Rákóczi la 2-a.
Pro la Submonta ribelo de 1697 – timante antaŭtempan senvualiĝon – Rákóczi „kuris“ al Vieno. Li prenis kontakton en 1700 kun la franca reĝo Ludoviko la 14-a, sed la kontakto – pro perfido de kapitano Longueval – elfiltriĝis kaj oni arestis Rákóczi en 1701. Post kiam li sukcese eskapis el la prizono, li fuĝis al Pollando kaj kun Bercsényi – kiu fuĝis same tien – petis denove apogon de Ludoviko la 14-a, tra la pollanda franca ambasadoro. Ilia plano estis, ke oni eluzas la sukcedan militon inter Francio kaj Aŭstrio (komenciĝanta en 1701) kaj provas ordigi la rilaton inter la Habsburga Imperio kaj Hungario. Rákóczi kalkulis ĉfe je apogo de Francio, Bavario, Savojo kaj Portugalio kiel kontraŭhabsburga alianco. Krom la diplomataj antaŭpreparoj, ankaŭ en Hungario okazis antaŭpreparo de la ribelo: oni eluizis dekreton de reĝo Lipoto la 1-a pri tio, ke la hungaroj devas doni por la hispana sukceda milito ok hungarajn husarojn – kaj kvar hungarajn infanteriajn regimentojn, Tamás Esze kaj Albert Kis varbis soldatojn por la ribelo en departemento Bereg.
Pro la habsburgaj fiaskoj, Anglio sendis ekspediciajn fortojn al la kontinento sub gvido de princo John Churchill Marlborough. La unuiĝintaj anglaj–germanaj armeoj serie venkis la bavarian armeon, kaj la 13-an de aŭgusto, ili venkis eĉ en la batalo de Blenheim-hochstädt kontraŭ la unuiĝinta bavariajn–francajn armeojn. Per tio ili sukcese haltigis la orientan ofensivon de la francoj kaj malebligis la unuiĝn de la kurucaj kaj la francaj–bavaraj armeoj, tiel helpante la Habsburgan militistan gvidantaron. Jam samjare ekis la pactraktatoj inter Rákóczi kaj Lipoto la 1-a, sed tiuj ne alportis verajn rezulojn. Ludoviko la 14-a rekonis Rákóczi kiel grandduko de Transilvanio, sed li eĉ tiam ne alianciĝis kun li, sed la monatan monhelpon altigis je 16.000 taleroj.
Simon Forgách, la transilvania generalo – nomumita fare de Rákóczi – konkeris tutan Transilvanion krom Brassó, Szeben kaj Fogaras. En la parlamento de 1705 de Szécsény [seĉenj], la hungaraj nobeloj dekretis pri transira ŝtatformo de la lando (nobela konfederacio), oni elektis Rákóczi al gvidanta grandduko kaj establis 24-membran senaton, kies prezidanto iĝis Miklós Bercsényi. Oni deklaris libera praktikadon de la katolika, evangelika kaj reformata religio. Oni establis la Ekonomian Konsilion (Consilium Oeconomicum) pri aranxgo de la ekonomiaj aferoj. Dumtempe mortis Lipoto la 1-a kaj la tronon okupis – la 5-an de majo – a heredanto Jozefo la 1-a. Ĝis fino de la jaro, Rákóczi firmigis la potencon en la Post-Danubio, per militiroj de generalo János Bottyán (generalo), sed li samtempe perdis plimulton de Transilvanio kiel sekvo de la malsukcesa batalo de Zsibó [ĵibo:]. En 1707, la infanteriaj regimentoj de Lőrinc Pekry kaj Tamás Esze – alvenintaj el Hungario – preskaŭ tute reokupis Transilvanion. La pactraktatoj rekomenciĝis en 1706 per angla kaj nederlanda perado en Nagyszombat. Tie la plej grava postulo de Rákóczi estis, ke Transilvanio estu sendependa duklando kiel garantiaĵo por la paco. La angloj apogis la planon, sed la Habsburgoj ne akceptis la kondiĉojn. La parlamento de Marosvásárhely (5-an de aprilo 1707.) enoficigis Ferenc Rákóczi la 2-a kiel granddukon, la parlamento de Ónod (13-an de julio 1707) deklaris sentronigon de la Habsburgoj.
Ĉar la franca helpo ne kontentigis Rákóczi, li provis ektrakti kun la rusa caro Petro. Lian planon fiaskigis, ke la svedoj ekmilitis kontraŭ la rusoj.
Pri la ŝtatformo de la lando, Rákóczi ellaboris plurajn planojn. Oni ofertis la hungaran kronon al la bavaria princo-elektisto Miksa Emánuel, kiu ne akceptis tion pro manko de la franca apogo. Oni poste petis la prusan tronheredanton je Vilhelmo Frieriko, sed ankaŭ tiu plano mis-sukcesis, post kiam la kuruca armeo de Rákóczi malvenkis ĉe Trencsén kontraŭ la marŝalo Heister (3-an de aŭgusto 1708).