cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Obstaklo
Obstakloj estas malhelpiloj aŭ baraĵoj, kiuj malhelpas iun aŭ ion en irado aŭ veturado. Dum militoj ili havis diversspecan aspekton kaj uzon. Ili povis esti kombinitaj reciproke unu kun la alia kreante tiel pluajn malfacile traireblajn obstaklojn.
NGC 4539
NGC 4539 (aliaj indikoj — UGC 7735, MCG 3-32-71, ZWG 99.92, PGC 41839) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Koalicio de la Radikala Maldekstro
La Koalicio de la Radikala Maldekstro (greke Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς Sinaspismós Rizospastikī́s Aristerás, mallongigite SIRIZA) estas balota koalicio de pluraj maldekstraj partioj de Grekio.
Historio
La balota koalicio ekestis antaŭ la parlamenta baloto de 2004 kiel ligo el naŭ maldekstraj partioj kaj organizaĵoj. Inter ili plej grandas la politika partio Sinaspismos.
En la parlamenta baloto de 2004 la koalicio ricevis 3,26 procentaĵojn de la civitanaj voĉoj kaj ses deputitajn postenojn en la grekia parlamento. La koalicio tamen poste pli-malpli disfalis, ĉar ĝi tre dominiĝis pere de la partio Sinaspismos.
En 2007 la alianco reaktiviĝis. Alekos Alavanos elektiĝis nova prezidanto kaj politike plimaldekstrigis la koalicion. Lin en februaro 2008 sekvis Aleksis Tsipras. La intertempe partiosimila grupiĝo per socialisma lingvaĵo profiliĝis kiel batalema opozicio al la konservativa registara partio Nea Dimokratia. Pliaj organizaĵoj membriĝis en la alianco.
En la parlamenta baloto de 2007 la alianco atingis 5,04 procentaĵojn de la voĉoj kaj 14 deputitajn postenojn en la grekia parlamento.
En la parlamenta baloto de 2009 la akiritaj voĉoj reduktiĝis al 4,6 procentaĵoj kaj sekve la koalicio ricevis 13 deputitajn postenojn.
En la parlamenta baloto de la 6-a de majo 2012 la koalicio ricevis 16,8 procentaĵojn de la voĉoj kaj iĝis la dua plej forta partio, malantaŭ la konservativa partio Nea Dimokratia kaj antaŭ la socialdemokratia partio PASOK. Ĝi ricevis 52 deputitajn postenojn en la grekia parlamento.
Konsisto de la koalicio
Krom la partio Sinaspismos en la koalicio membras grupiĝoj, kiuj ekestis el la Komunista Partio de Grekio, la socialdemokratia partio PASOK respektive el la partio Ekologiistaj Verduloj, kaj el malgrandaj organizaĵoj kun ideologio trockiismaj kaj maoismaj.
Detale temas pri:
Aldoniĝas iuj konataj individuaj maldekstruloj.
Balotado de januaro de 2015
La unuan fojon la maldekstra koalicio Siriza venkis la ĝeneralan balotadon en Grekio en la 25-a de januaro 2015 post neantaŭvidita atento fare de la eŭropa gazetaro kaj politikistaro.
Elbazduko Britajev
Elbazduko BRITAJEV (osete Брытъиаты Цопаны фырт Елбыздыхъо; 1881-1923) estas eminenta oseta verkisto kaj dramaturgo, oni konsideras lin fondinto de osetlingva teatra tradicio.
Multaj frazoj el la verkoj de Britajev iĝis proverboj (kiel Amo ne sekvas ordonojn de saĝo kaj aliaj). Li ankaŭ kreis karakterojn, kiun oni plu kaj plu reuzas.
Kingsville (Teksaso)
Kingsville estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Kleberg, en la suda parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Ptolemeo la 3-a
Ptolemeo la 3-a (Euergetes), (greke Πτολεμαῖος Εὐεργέτης, Ptolemaĩos Euergétēs), kiu regis -246 – -222, estis la tria reĝo de la Ptolemea dinastio en antikva Egiptio.
Solca (apartigilo)
Solca estas nomo de tiuj ĉi lokoj:
Máramaros
Máramaros [MAramaroŝ] estis historia reĝa departemento en nord-orienta parto de la Hungara Reĝlando, nuna Rumanio (rumane Maramureş, germane Maramuresch). Ĝi limas al Ukrainio.
Ildikó Kovács
KOVÁCS Ildikó (kovaĉ) estis rumanuja hungara pupteatra reĝisorino. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 5-an de decembro 1927 kaj mortis en Kluĵo la 23-an de januaro 2008.
Máramaros
Ĝi estas montara regiono, kies nordan limon donas la Tiso. Ĝia administra centro estas Nagybánya (Baia Mare), kiu estas la plej granda prilabora centro de Rumanio pri kolormetaloj.
Demografio
En 1880
Ildikó Kovács
Reĝisoraĵoj ĉefaj
Cini Samu egér kalandjai; Micimackó; Géal: Plüm-Plüm; Áron Tamási: Szegény ördög; Miguel de Cervantes: Don Quijote; Andor Bajor: Meghasadt szívek; Shakespeare: Szentivánéji álom; Alfred Jarry: Übü király; Görög Ilona.
Höri
Pri la komunumo
Höri estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2446 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Lennon (Finistère)
Lennon (jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Máramaros
Demografio
En 1910
Administracio
Estis 10 distriktoj:
Höri
Geografio
La komunumo Höri situas en la Zurika Unterlando ĉe la bordo de la rivero Glatt inter Niederglatt kaj la distriktĉefurbo Bülach. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Oberhöri, Niederhöri kaj Endhöri.
Máramaros
Administracio
La departemento situis en Karpatoj, ĉe supra fluo de Tiso. Nord-oriente Karpatoj estis ne nur landolimo, sed ankaŭ akvodislimo.
En 895 la alvenintaj hungaroj trovis tie rutenojn. Inter 1272-1290 hungara reĝo Ladislao la Kumana venigis rumanojn. Dum la turka erao la departemento apartenis al Princlando Transilvanio, kiu estis sub aŭspicio de Turkio. Tie okazis libera praktikado de religio. La departemento estis kultura centro de rutenoj kaj rumanoj. En 1920 la departemento dividiĝis inter Rumanio kaj Ĉeĥoslovakio. La departementejon Ĉeĥoslovakio ricevis, sed pro "ĉeĥa-rumana" amikeco Máramarossziget iĝis rumana ĉe la nova ŝtatlimo. Inter 1938-1945 laŭ Packontraktoj de Vieno la tuta parto revenis al Hungario. Post 1945 la ĉeĥoslovakia parto apartenis al Sovetunio, fine al Ukraino.
Höri
Trafiko
Per poŝtaŭtobusoj, per kiuj en kelkaj minutoj atingeblas la stacidomoj de Bülach kaj de Niederglatt, Höri estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. Höri mem ne disponas pri propra stacidomo de la trajnlino de Zuriko al Bülach, kiu pasas tra la komunumo, ĉar siatempe la iom obstinaj kamparanoj de la vilaĝo estis tro avaraj por finance kontribui al la konstruado de la fervojlinio.
Draĝeo
Draĝeo (dragée ) estas franca malgranda dolĉaĵo de nukso, glazurita per sukero.
Priskribo
La draĝeo estas malgranda, ofte ronda aŭ ovala dolĉaĵo, enhavanta kerne nukson, kiu estas glazurita per sukero aŭ sukersiropo. La glazurado estas farata per maŝino kun rotacianta ujo, kiu entenas la nuksojn kaj sukeron.
Draĝeoj estas ofte hele koloritaj. Oni ofte uzas blankajn draĝeojn por nuptoj, bluajn por baptoj, verdajn por fianciĝoj, ruĝajn por diplomiĝoj.
En kelkaj Eŭropaj landoj (Francio, Italio ktp), draĝeoj estas ofte manĝataj por baptoj, nuptoj, aŭ unuaj komunioj. Ili estas tradicie prezentata en malgrandaj skatoloj, nomataj draĝeujoj (drageoir). Tradicie, oni ĵetas kvin draĝeojn al genovedzoj: la migdala amaro kaj la sukera dolĉo simbolas la amaron kaj dolĉon de vivo. La kvin draĝeoj simbolas feliĉon, abundecon, fekundecon, gastamon, kaj malavarecon.
Historio
Laŭ legendo, ĉirkaŭ 170 a.K., Julio Dragato (Julius Dragatus), dolĉaĵisto por la patricia familio Fabio (Fabius), inventis la draĝeon, kiam li akcidente lasis fali migdalon en mielujon.
En Francio, en la jaro 1220, apotekisto (tiam, apotekistoj estas la nuraj homoj licencitaj por vendi sukeron) en Verduno inventis la modernan draĝeon, por faciligi la konservon kaj transporton de migdaloj. Dum mezepoko, la draĝeo estis origine medikamento, por freŝigi la spiron, helpi digeston, kaj por malhelpi sterilecon. Tial, la draĝeo estis ofte manĝata dum familiaj eventoj (nuptoj, baptoj, ktp).
En 1750, Pariza sukeraĵisto Pecquet inventis la rotaciantan draĝefarilon, kiu ebligis glatan glazuradon de la migdalo.
Imre Szabó (verkisto)
Imre SZABÓ [sabo:] estis rumania hungara verkisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Érsekújvár en 1882 kaj mortis la 19-an de septembro 1943 en Koloĵvaro.
Biografio
Imre Szabó estis ĵurnalisto en Budapeŝto, ĉe la Új Kelet de Kluĵo. En 1930–31 li redaktis la revuon Kelet Népe de Kluĵo.
Emanuel Schikaneder
Johann Joseph SCHIKANEDER, plej ofte konata kiel Emanuel Schikaneder (Straubing, Germanio, 1-a de Septembro 1751 - Vieno, 21-a de Septembro 1812), estis germana aktoro, kantisto, poeto kaj teatro-reĝisoro. Li famis ĉar verkis la libreton de La magia fluto kun muziko de Mozart.
Kiel membro de vaganta teatra trupo, en 1780, venis al Salcburgo, kie li amikiĝis kun Leopold Mozart, kaj pere de li kun lia filo Wolfgang Amadeus Mozart.
Li laboris en Vieno kaj Ratisbono. En 1791 okazis la premiero de La magia fluto, por kio li verkis la libreton kaj ludis la rolon de Papageno. Li estis teatra impresario kaj eĉ konstruigis teatrejojn. Li verkis 64 teatrejojn, kaj 44 libretojn, inter kiuj dua parto de La magia fluto.
La taglibro de l' verkisto
La taglibro de l' verkisto (Дневник писателя; Dnevnik pisatelja) estas kolekto de ne-fikciaj kaj fikciaj tekstoj de Fjodor Dostojevskij. Elprenita el pecoj verkitaj por la konservativa gazeto Graĵdanin (Civitano), kiun li fondis kaj eldonadis, ĝi estas normale publikigita en du volumoj: el kiuj la unua kovras tiujn publikigitajn inter 1873 kaj 1876, kaj la dua — de 1877 ĝis 1881. Ekde 1874 ĝis 1881 la eldonado estis financata per popola abonantaro. La gazeto estis propraĵo de la princo V. P. Meŝĉerskij kaj havis apogon de K. P. Pobedonoscev, sed la sekcio de Dostojevskij akiris definitivan eston ekde januaro 1876, pere de la publikigo de felietono. Administris ĝin Anna Dostojevskaja, edzino de la verkisto.
Pere de tiu ĉi gazeto la verkisto disvastigis konservisman vidpunkton pri Rusio kiel sola rifuĝejo ene de moderneco sendia kaj asertis ke la rusa popolo estas sola adepto de kristanismo. Pro tio li grace influis la radikalajn rusajn junulojn kaj akiris politikan prestiĝon en la lando, kvankam aperis nur ĉirkaŭ 1000 ekzempleroj.
Épinay-sur-Seine (stacidomo)
Épinay-sur-Seine estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Épinay-sur-Seine (departemento Seine-Saint-Denis). Temas pri unu el la du stacidomoj de tiu urbo kun.
Ĝi estis malfermita en 1908 de "Compagnie des chemins de fer du Nord", kaj ĝi hodiaŭ estas stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ermont-Eaubonne - Champ-de-Mars (VMI) (962000).
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Miercurea Ciuc)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria estas romkatolika konstruaĵo en urbo Miercurea Ciuc. Ĝi estas vaste konata, kiel "Miljardatrevena preĝejo" kaj estas dediĉita ankaŭ al patroneco de hungaraj sanktuloj.
Historio
La moderna preĝejo situas apud la malnova Preĝejo de Sankta Kruco (Miercurea Ciuc) kaj estis konstruita precipe el ligno.
Konstruaĵo
La preĝejo havas 2 turoj. La eksteraj ornamaĵoj simbolizas historion de la hungaroj. La interna parto impresas senfinan trankvilon. Supra parto de la preĝejo estas konusa, kiu simbolizas la malnovajn nomadajn tendojn. Tie estas vitra kupolo 5X5 m. Ĝi faras lumon tuttage. Tuj apude estas skulptaĵoj pri 4 anĝeloj. La altaro simbolizas Kriston. Laŭ la nava muro 2 skulptaĵoj estas videblaj: Kristo kaj Johano Nepomuko, ili estis faritaj en la 18-a jarcento.
Frédille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
La Ceja
La Ceja estas municipo de Kolombio. Ĝi situas en la departemento Antjokio, lokigita ĉe la nord-okcidento de la lando. Komence de en la municipo vivis   sur areo de 133 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Malneta Geografia Produkto
Malneta Geografia Produkto (mallongigite MGP) aŭ Malneta Ŝtata Produkto mezuras la valoron de la produktado (je prezo de merkato) kaj de havaĵoj kaj de finaj servoj, atribuebla al faktoroj de produktado fizike situantaj en la lando, nome faktoroj iveritaj de la loĝantoj.
Laŭkvante ĝi egalas al la aldonita valoro. Unika diferenco estas ke dum la aldonita valoro estas aludo al eliro (pago al laboro, tero kaj kapitalo); la malneta enlanda produkto (MEP) estas fonto de rento (eniroj pro vendado de la produkto).
Zsuzsa Balogh
Zsuzsa Balogh [ĵuĵa balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balogh Zsuzsa estas hungara aktoro.
Zsuzsa Balogh naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Balogh akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1965. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1969 kaj 1974 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Miskolc), poste al Nacia Teatro (Pécs). Ŝi pasis 11 jarojn en porinfana teatro en Budapeŝto. Inter 1986-1993 ŝi membriĝis en Teatro Csokonai (Debrecen), poste ŝi estas aktoro sen teatro.
Schönthal (Supra Palatinato)
Schönthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cham kaj en la distriktaro Supra Palatinato (Oberpfalz) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hen
Hen estas seksneŭtrala homa triapersona pronomo en la sveda lingvo. Konsidere la kuntekston de la svedaj personaj pronomoj han (li) kaj hon (ŝi) estiĝis hen, por plenumi tri bezonojn: (1) la pure lingvan, sintaksan bezonon je seksneŭtrala vorto, (2) la bezonon je persona pronomo por personoj, kiuj ne klare asignas sin mem al iu sekso kaj (3) la pli politikan bezonon je persona pronomo, kiu forprenas la fokuson disde la aparteneco al sekso. Hen estis proponita en 1966 en la sveda regiona gazeto Upsala Nya Tidning kaj denove en 1994 en artikolo de la lingvisto Hans Karlgren, sed ne atingis vastan atenton ĝis ĉirkaŭ 2010. En Julio 2014 estis anoncite, ke hen estos inkluzivita en la vortliston de la sveda lingvo prizorgata de la Sveda Akademio.
Genitivo de hen estas hens. Hen ne normale havas apartan objektmorfon sed estas ankaŭ objekto hen. Pli malofte estas uzata ĝian objektmorfon henom.
Gargilesse-Dampierre
estas komunumo de Francio, konsistanta el la historie sendependaj loĝlokoj Gargilesse kaj Dampierre. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono . La loĝloko distingiĝis per mencio en la listo de la plej belaj vilaĝoj de Francio.
Itala liberiga milito
La itala liberiga milito aŭ rezistmilito estis komplekso de armeaj operacioj kaj agoj de gerilo kondukita de la itala Kunbatalanta Armeo kaj de partizanaj brigadoj agantaj en la itala rezisto flanke de la Aliancanoj dum la kampanjo de Italio, por liberigi Italion de la okupo de la nazi-faŝismo dum la dua mondo milito.
La faŝisma Italio estis la ĉefa aliancano de la naziisma Germanio dum la dua mondmilito kaj tial ĝi partoprenis en la agresa kaj okupacia milito.
Post la disfalo de faŝismo kaj la subskribo de la armistico kun la Aliancanoj la 3-an de septembro 1943, Italio estis disa en du partoj: sude de Salerno estis la Aliancanoj kaj la registaro estis gvidata de la generalo Pietro Badoglio; norde estis  la germanoj, kiuj reportis Benito Mussolini al la regado kun la Itala Socia Respubliko.
Precipe en centra-norda Italio la kontraŭfaŝismaj politikaj fortoj (komunistoj, socialistoj, demokratoj, kristandemokratoj, liberaluloj) komencis la Rezistadon sub la gvidado de la naciliberiga komitato (CLN). Aliĝis al la rezistado] precipe la junaj soldatoj kiuj estis farintaj dramajn spertojn en milito kaj kiuj rifuzis partopreni al la nova respubliko faŝista, kaj ankaŭ multaj civiluloj de ĉiu politika orientiĝo kaj de ĉiu socia klaso. La [[partizano|partizanaj brigadoj agis precipe en la montoj sed ankaŭ en la urboj kun sabotadoj, atencoj, kontrolo de teritorioj, urba gerilo, disvastigo de kaŝa gazetaro kaj strikoj.
Los Barrios
Los Barrios estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio.
Itala liberiga milito
La nazi-faŝistoj efektivigis reprezaliojn kaj masakrojn kontraŭ la civila popolo.
En 1945, post la insurekcio de la grandaj urboj de la nordo, Italio estis liberigita, en multaj kazoj antaŭ la alveno de la aliancita armeo.
Los Barrios
La nomo de la urbo signifas en la hispana "La kvartaloj".
La areo de la municipo estas 332 km2 kie loĝas 21358 geloĝantoj. Los Barrios situas je 131 km de la provinca ĉefurbo Cádiz. Krom la samnoma urbo, aliaj vilaĝoj de la municipo estas Palmones, Cortijillos kaj Guadacorte.
San Ponso
San Ponso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Valperga, Salassa, Pertusio, Rivara, Busano kaj Oglianico.
Skribaĵo
Skribaĵo laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas "serio da signoj notantaj parolojn, kalkulojn aŭ aliajn komunikaĵojn". Temas do pri dokumento kun informoj en skriba formo. Konsiderataj laŭ sia materia konservo, skribaĵo povas aperi
Reproduktaĵoj de skribaĵoj estas ekzemple fotokopiaĵoj, faksimiloj aŭ ciferigoj el rekte legeblaj tekstoj al komputaj dosieroj. Estas pluraj apartaj formalaj specoj de skribaĵo, inter ili
Solca (Karviná)
Solca (pollingve: Solca, germane:Solza, en la jaro 1880 indikata kiel Solče) estis vilaĝo ĉe Karviná, kiu pereis pro minado de nigra karbo. En pasinteco ĉi tie estis kuirigata salo destinita al vendado. En la jaro 1900 ĝi havis 70 domojn kaj 1002 loĝantojn. Laŭ la vilaĝo estas nomita kastelo Solca (ankaŭ Nový zámek v Karviné, esperante Nova kastelo en Karviná). En la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj Solca iom post iom senhomiĝis, ĉar ĝi estis minacita per subminado. En la jaro 1953 estis detruita malnova kastelo el la jaro 1873, pli poste ankaŭ familia preĝejo en parko kaj la 12-an de oktobro 1960 ankaŭ preĝejo de sankta Henriko. La teritorio estis inundigita kaj hodiaŭ sur la loko de Solca troviĝas karba ŝlimejo nomata Pilňok.
Q
Q, minuskle q, prononcita nomo kuo, estas la 17-a litero de la latina alfabeto. Ĝi ne estas parto de la esperanta alfabeto.
Historio de Q
La origino de Q estas la ŝemida signo qôp/kop, kies prononco estis (senvoĉa uvulara plozivo, t. e. k-eca sono pli malantaŭa en la buŝo ol k).
En la helena alfabeto ĉi tiu signo adaptiĝis kiel qoppa, kaj ĝi ekuziĝis por lipaj velarplozivoj, kiaj kaj  (spira kŭ-). Poste ĉi tiuj sonoj evoluis al kaj  (spira P, kiel en la Germana Polizei). Tial la Helenoj evoluigis el qoppa, kiu nur tenis sian numeran valoron, la literon fi, ekreprezentantan la sonon. En la helenida la prononco evoluis al. La Etruskoj nur uzis Q antaŭ V, tiele simbolante sonkombinon. De la etruska alfabeto la kombino <QV> eniris la latinan alfabeton.
(Notu: Kelkaj sciencistoj negas ajnan konekton inter Q kaj Fi.)
Prononco de Q
En la lingvoj Azera, Uzbeka, Tatara, Ajmara, Keĉua, kaj Gronlanda (Kalaallisut) Q estas prononcita kiel senvoĉa uvulara plozivo. En la Internacia Fonetika Alfabeto la minusklo q havas la saman signifon. Ankaŭ en oftaj latinigoj de la lingvoj Ĉina (pinjino) kaj Araba uziĝas tiu signo.
En multaj aliaj lingvoj, kie ĝi regule aperas (Angla, Franca, Germana, Hispana, Itala), ĝi aperas nur antaŭ U por kune esprimi sonojn, aŭ , depende de lingvo. Nur en fremdaj vortoj aperas Q en aliaj pozicioj, ekzemple en pruntitaj Arabaj vortoj: Qatar "Kataro", al-Qaida "Al-Kaida".
En aliaj lingvoj la sonoj kaj  skribiĝas sen "q", ekzemple en la Nederlanda <kw> (kwaliteit), en Esperanto <kv> (kvalito), en la Hispana <cu> (cualidad).
Cyril V. Jackson
Li naskiĝis en Jorkŝiro (Anglio), lia patro migris en Sud-Afrikon en 1911.
Li laboris en la Observatorio de la Unio en Johanesburgo de 1928 al 1947. Dum la dua mondmilito li batalis en la Sud-afrika aerarmeo, post la milito li estis direktoro de la suda observatorio Yale-Columbia.
Pro luma poluo, tiu ĉi observatorio fermiĝis en 1951 ; Cyril Jackson mastrumis la translokadon de ties instrumento, teleskopo de 26 coloj de diametro, al la observatorio de Monto Stomlo en Aŭstralio (Tiu teleskopo estis detruita pro veprejincendio la ).
Li laboris en la observatorio de Monto Stomlo de 1957 al 1963. Poste, kiam la Universitato Yale establis la Observatorio de El Leoncito (nun, la observatorio Félix Aguilar) en Argentino, Li estis ties direktoro ĝis sia emeritiĝo en 1966.
Li malkovris plurajn kometojn, el kiuj la periodaj kometoj 47P/Ashbrook-Jackson kaj 58P/Jackson-Neujmin, kaj sepdek du asteroidojn en sia komenca kariero en la Observatorio de la Unio.
En la 1950-aj jaroj, li aĉetis farmdomon en Sud-Afriko, en kie li konstruis privatan observatorion.
La asteroido 2193 Jackson estis tiel nomita en lia honoro.
Kontraŭrevolucio
Kontraŭrevolucia estas tiu kiu kontraŭas revolucion, partikulare tiu kiu agadas post revolucio por klopodi nuligi ĝin, tute aŭ parte. La adjekto "kontraŭrevolucia" aludas al sociaj movadoj kiuj celas restaŭri la staton de aferoj, aŭ la principojn, kiuj estis validaj dum la antaŭrevolucia epoko. Tiele kontraŭe al progreso, kontraŭrevolucio estas konsiderata kiel retroiro reen.
Striktasence kontraŭrevolucio povas esti pozitiva aŭ negativa en ties konsekvencoj; depende, parte, el la profita aŭ malprofita karaktero de la revolucio kiun oni celas nuligi, kaj el la naturo de tiuj kiuj estis de ĝi tuŝitaj. Por ekzemplo, la transira sukceso de Agis kaj Kleomeno de antikva Sparto restaŭrante la konstitucion de Likurgo estis konsiderata de Plutarko kiel kontraŭ-revolucia en pozitiva senco. Dum la Franca Revolucio la Jakobenoj vidis la Kontraŭrevolucion de Vendée kiel distinge negativa, dum ĝi estis forte subtenita de la ekzilitaj monarkiistoj, nome Katolika Eklezio, kaj la popolo de provincoj.
En Okcidento praktike post ĉiu grava revolucio okazis malaj reagoj. Post la Franca revolucio de 1789 okazis la Termidora kontraŭrevolucio, post la Rusa revolucio de 1917 okazis insurekcio de kontraŭkomunistoj kio rezultis en la Rusia enlanda milito ktp.
Januaro (sanktulo)
Sankta Januaro (itale, San Gennaro, latine Januarius), naskiĝis ĉirkaŭ 250 kaj mortis en 305. Li estis Episkopo de Benevento, martirigita (per senkapigo) en la epoko de la imperiestro Diokleciano, apud la sulfurejo de Pozzuoli (ĉe Napolo).
Post diversaj eventoj, en 1647 la kranio de la sanktulo kaj du ampoloj kun lia sango estis lokitaj, en du apartaj niĉoj, en la katedralo de Napolo, de kiu Sankta Januaro estas patrono (antaŭ kelkaj jaroj, la kulto de la sanktulo estis, de la Sankta Seĝo, mallevita al pure loka nivelo; sed, ĝuste en la ĉi-jara datreveno de la morto, oni «promociis» Sanktan Januaron je patrono de la tuta Regiono Kampanio, kies ĉefurbo estas Napolo).
La Miraklo de Sankta Januaro
Ripetiĝas en Napolo la tiel dirita «miraklo de Sankta Januaro». La stranga afero, kiu de jarcentoj mobilizas la sciencistojn (kaj pri kiu, verdire, la katolika eklezio neniam alprenis oficialan starpunkton, kvankam ekleziaj eminentuloj kutime partoprenas en la koneksaj ceremonioj), estas la nekontestebla fakto, ke la sango entenata en la du ampoloj likviĝas en difinitaj datoj: la 19-an de septembro (en la datreveno de la martirigo); la sabaton, kiu antaŭas la unuan dimanĉon de majo (en la datreveno de la transporto de la korpo de la sanktulo al la napolaj katakomboj); kaj la 16-an de decembro (en la datreveno de la erupcio de la napola vulkano Vezuvo, en 1631). Samtempe kun la likviĝo de la sango (kiu okazas antaŭ granda homamaso), subite ruĝiĝas iu ŝtono en Pozzuoli, kie, laŭ la tradicio, purigis siajn manojn la virino, kiu kolektis la sangon de la sanktulo.
La kulto de Sankta Januaro naskis riĉan folkloron en Napolo, ankaŭ ĉar la popolo faras prognozojn pri la estonteco en rilato kun la tempo bezonata de la sango por likviĝi, kiu varias de unu jaro al alia (des pli malbone se, kiel kelkfoje okazas, la sango tute ne likviĝas: kaj estas strange, ke kiam tiu likviĝo ne okazas, tre ofte la urbo estas efektive trafata de iu malagrablaĵo aŭ eĉ katastrofo).
Longosalto
Longosalto aŭ longosaltado (ĝenerale kiel sporto), aŭ eĉ distosalto, estas olimpika sporto de la atletiko, en kiu la sportisto provas salti plej fore kiel eble post ekkuro. Por tiu oni povas sesfoje provi.
La monda rekordo de longosaltado estas 8,95 m ĉe viroj (Mike Powell el Usono en 1991) kaj 7,52 m ĉe virinoj (Galina Ĉistjakova el Sovetunio en 1988).
La longosalto estis praktikata jam ekde la antikvo. La longosaltado estas olimpika sporto ekde 1896 en la moderna olimpiko por la viroj kaj ekde 1948 ankaŭ por la virinoj. De 1900 ĝis 1912 ekzistis longosalto sen ekkuro.
La unua registrita vira longosalto okazis la 26-an de septembro 1827, kiam brita Adam Wilson atingis 5,41 m. La unua registrita virina longosalto okazis la 9-an de novembro 1895 en Poughkeepsie, kiam usona Emma Baker atingis 3,48 m.
Kuronoj
La kuronoj (en la kurona lingvo Kursi, kurši kaj kuršiai) estis balta popolo, kiuj origine vivis en la okcidento de Latvio, la hodiaŭa Kuronio, (Kurzeme, Kuršas, Kurland) kaj en la nordokcidento de Litovio. Norde vivis livonoj, oriente kaj sudoriente zemgaloj kaj ĵemajtoj, kaj sude la skalvoj.
La kuronoj siaepoke estis konataj fortaj batalistoj, talendaj velistoj kaj piratoj. Inter la 7-a kaj 12-a jarcentoj la kuronoj batalis kontraŭ la ripete atakantaj vikingoj. Ĉapitro 46 de la Sagao de Egil priskribas vikingan ekspedicion el Kuronio. La svedaj reĝoj Ivar Vidfamne kaj Harald Hildetand estis la unuaj, kies armeoj sukcesis venki la kuronojn kaj do la lando dumtempe iĝis sveda - tamen la kuronoj tuj post la morto de Hildetand denove atingis sendependecon. Pli postaj atakoj de la mezepokaj reĝlandoj Danio kaj Svedio en Kuronio restis sensukcesaj. Aliflanke la kuronoj mem partoprenis en la atako al la tiam plej grava sveda urbo Sigtuna dum la jaro 1187.
La plej sudaj kuronaj pejzaĝoj Lamotina (ĉirkaŭ la urbo Šilutė), Pilsaten (ĉirkaŭ la urbo Klaipėda), Megove (ĉirkaŭ la urbo Palanga), Duvzare (ĝis la limo al Latvio) sowie Ceclis (en la hodiaŭa Ĵemajtio) situas en Litovio. La nomo "kuronoj" signifas "rapidaj sur la maro".
3441 Pochaina
3441 Pochaina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo estas tiu de la iama rivero Poĉajna, (cirile Почайна) alfluanto nun malaperiĝinta de Dnepro.
Kuronoj
Historio
Ekde proksimume la jaro 2500 antaŭ Kristo la regiono ĉirkaŭ la delto de la rivero Nemunas kaj la pli norda bordo de la Balta Maro estis loĝita fare de kuronoj, kiuj apartenas al la hindeŭropaj baltoj. La periodon de la 2-a ĝis la 5-a jarcento post Kristo oni nomas la "oran epokon de la baltoj", ĉar laŭ la arkeologiaj trovoj la lokuloj vivis senĝene de militaj atakoj, de foriroj aŭ almigro de popoloj, kaj kulturaj kutimoj kiel ekzemple la entombigaj ritoj dum tiuj jarcentoj restis senŝanĝaj. Dum la meza ferepoko, inter la 5-a kaj la 9-a jarcentoj, ŝanĝiĝis la vivkondiĉoj de la baltaj triboj: de oriento kaj sudo premis ekspansiemaj slavoj, kaj de la Balta Maro svedoj kaj vikingoj penis konkeri la landon. La praprusaj kaj kuronaj triboj dum tiu tempo estis gvidaj en la defendado de la balta vivoteritorio. Ekde la 5-a jarcento la kuronoj konstruis montetajn fortikaĵojn, ofte ĉe terlangoj, kie kunfluis du riveroj, kiuj estis fortikigitaj per remparoj kun palisaroj el arbotrunkoj kaj argilo. La unua skriba dokumento pri la kuronoj estas el la 9-a jarcento.
Inter la 11-a kaj 13-a jarcentoj la kuronoj iĝis la "vikingoj inter la baltoj". Kvankam tre riĉaj, ili ekiris kaj kuraĝe provis prirabi la najbarajn regionojn. Ekzemple la reĝlando Danio devis ĉiusezone protekti siajn marbordojn de la kuronoj, kaj en danlingva kristana preĝo de la epoko estas la deziro "ho potenca dio, protektu nin de la kuronoj". Kronikoj el la 13-a jarcento raportas, ke la kuronoj plurfoje detruis kaj prirabis la marbordajn regionojn de Danio kaj Svedio, kunprenis monon kaj juvelojn, sed ankaŭ preĝejajn sonorilojn kaj aliajn pezajn valoraĵojn. Eĉ la islanda sagao Egil raportas detalojn el la vivo de kurona nobelo. La germana kronikisto Adam von Bremen konsilis al ĉiuj kristanoj eviti la marbordon de Kuronio. Kuronaj iloj tipaj por la regionoj de Klaipėda kaj Kretinga ankaŭ trovatis en Skandinavio.
Dum la 12-a jarcento tamen okazis iom-post-ioma ŝanĝo, ĉar kiam la konkeremaj germanlingvaj armeanoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj kaj la Livonia ordeno enmarŝis Kuronion, la sudo de la teritorio estis preskaŭ senhoma. Plejparto de la kuronoj estis formigrintaj al la nordo, pro fortegaj pluvoj dum pluraj jaroj en la sudo, kiuj ŝanĝis la regionan klimaton kaj malfaciligis kaj la kultivadon de plantoj kaj la bestobredadon. Nur sur la Kurona Duoninsulo estis restintaj iuj kuronaj familiaroj. La sudo de la kurona teritorio iĝis tereno de la Ordeno de germanaj kavaliroj, la nordo de la Livonia ordeno. Sed ankoraŭ dum la 16-a jarcento latvaj kuronaj fiŝkaptistoj venis fiŝkapti en la kurona laguno apartenanta al la germanlingva Orienta Prusio, kaj pagis fiŝkaptan imposton al la germanoj. Kun la lokaj kuronoj, kiuj daŭre loĝis ĉirkaŭ la laguno, ili senprobleme povis komuniki.
Ekde proksimume la jaro 1400 unuaj kuronoj remigris el la nordo, la latva regiono Kurzeme, al la teritorio ĉirkaŭ la kurona laguno, aparte dum la jaroj 1409, 1439, 1445 kaj 1481. Kuronaj loĝlokoj (re)fondiĝis ĉirkaŭ la tiam germanaj urboj Memel, Ragnit, Windenburg, Rossitten, Tilsit kaj Insterburg. Eĉ en la pleja sudo de la germanlingva Orienta Prusio troveblas kuronaj loknomoj.
Kiam la germanaj regantoj de Orienta Prusio pli kaj pli ankaŭ akceptas kamparanojn el Ĵemajtio kaj aliaj partoj de Litovio kiel novaj setlantoj, la kuronoj kaj praprusoj jam havas privilegitajn jurajn poziciojn. La patroflankaj prauloj de Immanuel Kant estas tiaj remigrintaj latviaj kuronoj, kiuj resetlis en la regiono ĉirkaŭ la delto de la rivero Nemunas kaj ĉirkaŭ la kurona laguno.
Lingvo
Intertempe la kurona lingvo adaptiĝis al al latva lingvo, tiel ke la origina kurona lingvo nur estis parolata de malmultaj maljunuloj. En miksiĝo kun la praprusa lingvo de la skalvoj (sude de la rivereto Minija) kaj la latvigita eks-kurona lingvo ekestis nova lingvaĵo, kiun oni nomas "nova kurona lingvo" (germane Nehrungskurisch, "duoninsula kurona lingvo"). Ekde la 15-a jarcento en la antaŭaj sudkuronaj pejzaĝoj ankaŭ vivis germanlingvanoj, praprusoj, Jemajtianoj kaj aliaj litovoj, tiel ke inter la kamparanoj ekestis lingvo, kiu havas latvajn, praprusajn, nov-kuronajn, platgermanajn kaj precipe litovajn vortojn, sed en la vortaro tamen signife malsamis de la "norma" litova lingvo.
La kampara loĝantaro ĝenerale estis plurlingva, sed nur tre malmultaj loĝantoj regis la norman germanan lingvon, kiu laŭ la regantoj de Orienta Prusio estis la lingvo de la eklezio, de la lernejoj kaj de la administro. Tiel la kristana eklezio adaptiĝis oferti diservojn jen en la germana, jen en la litova lingvo. La litova lingvo estis kompromiso, ĉar temis pri la lingvo kiun pli-malpli ĉiuj komprenis kaj kiun la pastroj povis lerni, ĉar ekzistis signife pli da skribaj dokumentoj en tiu ol en la aliaj baltaj lingvoj. Tamen multaj kristanaj paroĥoj restis sen pastro. Germanaj instruistoj kun konoj de la litova aŭ nov-kurona lingvoj ricevis aparte altajn salajrojn, por plenumi almenaŭ la instruistajn postenojn. La disvastiĝo de la germana lingvo en la teritorio formale klare apartenanta al Germanio do estis tre malgranda. La lingvo de la regantoj nur disvastiĝis fine de la 19-a jarcento, kiam la kampara loĝantaro pli interesiĝis pri klerigo, ekaprezis la vastan germanlingvan literaturon kaj gazetaron, kaj krome ekdisvastiĝis la turismo kun ĉiam pli da germanaj gastoj en la regiono.
La kurona lingvo iĝis pura vira respektive marista sublingvo.
Religio
La kuronoj kultivis la baltan prakristanan religion ĝis la 16-a kaj 17-a jarcento (vidu la artikolon pri litova mitologio). Sur la malnova tombejo de Nida ankoraŭ ekzistas tomboj kun prakristanaj simboloj, kies lignaj tombotabuloj ĝenerale havis la formon de rano, simbolo de la tera diino kaj de ŝiaj vivodonaj fortoj. Apude estis bildigataj birdetoj, sed ankaŭ floroj, serpentoj, arboj kaj ĉielosignoj. Kiam post la perforta kristanigo la nekristanaj simboloj estis malpermesitaj, oni ruze aldonis al la nekristanaj tombotabuloj kromajn krucojn kaj plejparte atingis ne devi detrui ilin.
Ŝinkansena linio Sanyō
Ŝinkansena linio Sanyo aŭ Ŝinkansena linio Sanjo (山陽新幹線 [sanjō ŝinkansen], angle: Sanyō Shinkansen) estas rapidega linio de fervoja reto Japana Fervojo. La linio apartenas al Okcident-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi etendiĝas je 553,7 km de Osaka ĝis Fukuoka.
Belousovo
Belousovo (Белоусово) urbo en distrikto Ĵukov de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas proksime al la granda urbo Obninsk (inter Obninsk kaj Ĵukov) kaj apartenas al aglomeraĵo de Obninsk.
Georg Kahn-Ackermann
Georg KAHN-ACKERMANN (n. la 4-an de januaro 1918 en Berlino, m. la 6-an de septembro 2008 en Münsing borde de la lago Starnberger See en Bavario) estis germana ĵurnalisto kaj politikisto. Li estis membro de la Socialdemokrata Partio de Germanio.
Abgeordneter
La politikisto inter la jaroj 1853 1957, kaj de 1962 ĝis 1874 estis membro de la (okcident-)germania parlamento Bundestag. Krome li estis membro de parlamenta kunveno de la Konsilio de Eŭropo - inter la jaroj 1973 kaj 1974 li estis ties vicprezidanto. La 17-an de oktobro li post propono de Willy Brandt estis elektita ĝenerala sekretario de la Konsilio de Eŭropo, estis la unua germano en tiu pozicio, kaj havis la postenon dum 5 jaroj ĝis la 17-a de septembro 1979. Dum sia oficperioro la politikisto sukcesis instali la konsultan statuson de ne-registaraj organizoj ĉe la Konsilio de Eŭropo kaj ebligis la partoprenon de la membroj de tiuj orzanizoj, do de multe pli vasta gamo de civitanoj ol nur la reprezentantoj de naciaj registaroj, en tiu eŭorpa organizo, do kontribuis al plidemokratiigo de ĝi.
Pro sia engaĝiĝo vavore al sociaj temoj li nomumiĝis membro de la Internacia Akademio de Sciencoj. Krome dum multaj jaroj li luktis por pli ampleksaj rajtoj de verkistoj kaj ĵurnalistoj.
Thiamat
Thiamat estas mezopotamia diaĵo. En la Babilona mitologio, Thiamat personigas la salajn akvojn de la oceano kie reĝas la mitologia Kaoso. Ĝia nomo eble devenas el la sumera: ti (vivo) kaj ama (patrino), aŭ plej probable el la akada termino aludanta al la «maro» tâmtu, (antikva formo ti'amtum).
Babilona mitologio
Tiu ina diaĵo estas antaŭ ĉio Patrino de ĉio kio ekzistas, inkluzive de la dioj mem. Ŝia edzo estas Apsu, la personigo de la abismo de la dolĉaj akvoj kiuj subtere fluas. De unuigo de la dolĉa akvo kaj sala akvo naskiĝas la du praaj dioj: la du Lakamuoj.
En la epopea rakonto Enuma Eliŝ, verkita ĉirkaŭ la fino de la dua jarmilo a.K., iliaj posteuloj incitis Thiamat kaj Apsu kiuj decidis nuligi ilian unuenaskitecon. Ea malkovris iliajn intencojn, eliminis el vivo Apsu dumdorme. Thiamat falis en la nekontrolebran koleron kiam sciis pri la morto de Apsu kaj tuj kombinis venĝon, kaj estigis armeon de monstraj kreaĵo regata de ĝia nova edzo Kingu, kiu estis ankaŭ ĝia filo.
Sekve Thiamat estis detronigita de la juna dio Marduk kiu estis almondiĝinta el la abismo de la dolcaj akvoj. Marduk fendis en du partojn la korpon de la mortigita diino: per ŝiaj dorso kaj kapo la venkanto kreis la ĉielojn, per la kruroj kaj malsuperaj membroj kreis la teron. De Thiamat naskiĝis la akvo kuŝanta sur la nuboj kaj ĝiaj larmoj fariĝis la fonto de Tigriso kaj Eŭfrato. Kingu ankaŭ mortis kaj per ties sango Marduk kreis la unujn homojn.
La “abismo”(hebrelingve "tehom") pri kiu parolas la biblia Genezo estas termino devenanta de la mito de Thiamat. En la Biblio (Gn 1) Dio, malkiel Marduk, kreas pere de la vorto, senstreĉe kaj sen antauza materio, nome “el nenio”.
Analogaj mitologioj kaj legendoj troviĝas la figuroj en Vitra de la hindua religio, en Cipactli en la azteka kaj Tifeo en la greka.
William Montgomery Watt
William Montgomery WATT (n. la 14-an de marto 1909 - m. la 24-an de oktobro 2006) estis skota historiisto, emerita profesoro de Arabaj kaj Islamaj Studoj de la Universitato de Edinburgo. Watt estis unu el la plej gravaj neislamaj interpretantoj de Islamo en Okcidento, tre influa erudiciulo ĉe la islamaj studoj kaj homo tre respektata de multaj islamanoj en la tuta mondo. La islamaj amaskomunikiloj nomis lin "la lasta orientalisto".
Else Lasker-Schüler
Vivo
Estante filino de la grandrabeno de Elberfeld ŝi havis vivon ofte ŝanĝiĝantan. Post interrompo de la lerneja studado kaj privata instruado ŝi transloĝiĝis en 1894 kun la unua edzo Berthold Lasker al Berlino, kie ŝi iĝis parto de la bohemia vivo. Amikiĝo kun Peter Hille peris por ŝi kontakton al la artista rondo de Neue Gemeinschaft. Post divorco de Berthold Lasker en 1903 ŝi edziniĝis samjare al la eldonisto de la gazeto Sturm, Georg Lewin (lian literaturan pseŭdonimon Herwarth Walden ŝi inventis), kun kiu ŝi restis dum 9 jaroj.
Ŝia unua poemvolumo, kie senteblas jam eskapa kaj sonĝa etosoj, kun la titolo Styx aperis en 1902, la unua prozaĵlibro Der siebente Tag en 1905. Unu jaron poste surmerkatigitis Peter-Hille-Buch. En 1909 ŝi eldonigis 'Die Wupper, sian unuan dramon. En 1910 ŝi kreis por si la memdifinon "Prinz von Theben / Princo de Tebo", atestilo pri ŝia ŝato fuĝi literature en la regionon orientalan/fabelan. Kulmino de ŝia verkista agado estis la apokalipsa-ekstazaj skribahoj Hebräische Balladen (1913). Tiutempe estiĝis ankaŭ la leterromano ''Mein Herz. Ein Liebesroman mit Bildern und wirklich lebenden Menschen (1912) kiel ankaŭ Der Malik'' (1919; tie temas pri la Unua mondmilito).
Sychrov (distrikto Liberec)
Ĝia ĉefa vidindaĵo estas publike alirebla novgotika kastelo Sychrov kun ampleksa naturparko. Krom turismaj trarigardoj en la kastelo okazas tutjare diversaj kulturaj aranĝoj (historiaj festenoj, koncertoj k.a.).
Else Lasker-Schüler
Premio kaj graveco
En 1932 ŝi ricevis la Premion Kleist. Post la potencakiro de la nazioj ŝi forlasis pro sia juda deveno kaj la naziaj minacado kaj molestado sian patrujon. Ŝi fuĝis en Svislandon: ŝia kristana-juda repaciĝdramo Arthur Aronymus ne plu povis esti surscenigita germanlande. Vojaĝo al Palestino estas pritraktata en la libro Das Hebräerland de 1934. En 1937 ŝi elmigris al Jerusalem, kie ŝi pli kaj pli malriciĝis. Du jarojn antaŭ la morto aperis la melankolia poemantologio Mein blaues Klavier (1943), pledo pasia pri toleremo kaj humaneco.
La Else-Lasker-Schüler-Societo en Wuppertal okupiĝas pri ĉiuj aspektoj de la verkaro de tiu interesa aŭtorino.
Fons
"Lasker-Schüler, Else", apud: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation 2006 (DVD)
Fontenais
Pri la komunumo
Fontenais estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 1,256 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Fontainais situas ĉe la norda deklivo de la ĵurasa montarĉeno Lomont, sude de la distriktĉefloko Porrentruy, en flanka valo de la rivero Allaine. La plej alta punkto de la komunumo estas la monto Les Chainions kun altecfo de 909 m s.m. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la loko Villars.
Trafiko
La komunumo mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Sed rekte sude de la komunumo troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A16, kio signifas, ke la komunumo mem estas bone atingebla sed protektita de granda trafiko. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Porrentruy.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fontenais datiĝas el la jaro 1148 kiel Fonteneis. Ek de la 13-a jarcento Fontenais estis posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. En la 16-a jarcento ĝi estis atribuita al la majorejo Alle de la princepiskopa voktejo Ajoie. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Fontenais apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Fontenais apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Muriel de Zapardiel
Muriel de Zapardiel [muRJEL dezaparDJEL] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 117 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 160 el 1991.
Ĝi distas 67 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Nueva Villa de las Torres, Brahojos de Medina kaj Medina del Campo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Nuestra Señora del Castillo, de mudeĥara stilo, konstruita inter la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kaj apude la turo, kiu estas separata de la preĝejo, plej verŝajne ĉar la areo apartenis al la Templanoj kaj por ili la turo estus gvatoturo.
NGC 4540
NGC 4540 (aliaj indikoj — UGC 7742, MCG 3-32-74, ZWG 99.93, VCC 1588, IRAS12323+1549, PGC 41876) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Moraleja de las Panaderas
Moraleja de las Panaderas [moraLEĥa delaspanaDEras] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco. Moraleja de las Panaderas estas komprenebla etimologie kiel Morusejo de la Panistinoj (vidu suben).
Wolfgang Bauer
Wolfgang BAUER (naskiĝinta la 18-an de marto 1941 en Graz, mortinta la 26-an de aŭgusto 2005 samloke) estis aŭstra verkisto, kiu nombriĝis al la plej eminentaj avangardaj aŭtoroj.
Moraleja de las Panaderas
Toponimio
Historie estis registroj laŭ literumaj variaĵoj Moraleia, Moralexa, Moraleja, kaj citita de Floridablanca en lia censo de 1787 kiel Moralejas de las Panaderas. Moraleja estas tradukebla kiel Morusarbeto aŭ Morusarbaro. Pri de las Panaderas (de la Panistinoj aŭ Panfaristinoj), indas memorigi, ke en la areo de Medina del Campo estis granda kvanto de fornoj por baki panon, produkto kiu estis granda peto el Medina, ĉefe dum foir-tagoj. Krome la panbakado estis tie metio ege porvirina.
Wolfgang Bauer
Vivo
Bauer studis ekde 1959 latinidajn lingvojn kaj filozofion, poste teatrosciencojn en Graz kaj Vieno. Tiam aperis liaj unuaj verkoj. Per serio da furoraj teatraĵoj kaj eksperimentaj tekstoj li iĝis de post la mezo de la 1960-aj jaroj unu el la plej gravaj verkistoj de Aŭstrujo; liaj ĉefaj influoj estis la novrealismo kaj la Absurda teatro.
Moraleja de las Panaderas
Toponimio
En la hispana teritorio estas jenaj loĝlokoj kun la toponimo Moraleja:
Wolfgang Bauer
Verkista ekfloro kaj karakterizaj trajtoj
Avangardega opiniatis la romano Der Fieberkopf (1967) kaj ne tute 30, parte en speco de duondialekto skribitaj dramoj kiel Party for Six (1967), Magic Afternoon (1968), Change (1969), Silvester oder Das Massaker im Hotel Sacher (1971), Gespenster (1974), Magnetküsse (1976), Memory Hotel (1980), Herr Faust spielt Roulette (1987), Das Lächeln des Brian de Palma (1991), Menschenfabrik (1996) kaj Café Tamagotchi (2001).
Moraleja de las Panaderas
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 47 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 56 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pozal de Gallinas, Calabazas, Gomeznarro, San Vicente del Palacio, La Zarza kaj Medina del Campo. Iom pli foraj estas Ramiro, Ataquines kaj Olmedo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de pinaraj montetoj.
Wolfgang Bauer
Aliaj profesiaj kampoj
Krome li verkis t.n. mikrodramojn, poemkolektojn (ekz. Das Herz de 1981), etprozaĵojn, eseojn, radiodramojn kaj scenariojn (ekz. In Zeiten wie diesen de 1984). Li ankaŭ laboris kiel reĝisoro, aktoro, pentristo kaj kritikisto. ekde 1961 li estis membro de Forum Stadtpark en Graz kaj en 1973 fondomembro de la Grazer Autorenversammlung. Li ricevis multajn literaturpremiojn, ekz. en 1995 la Großer Österreiĉisĉer Staatspreis für Literatur.
Moraleja de las Panaderas
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de 1250. Ĝi pliiĝis rilate al Medina del Campo; dum aliaj similaj loĝlokoj iom post iom sendependiĝis, Moraleja restis sen urba kategorio ĝis la 18-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj forstado (pinoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas ruinoj de la preĝejo de San Boal kaj de la ermitejo de Sankta Ana.
R
R estas la 18-a litero de la latina alfabeto kaj la 22-a litero de la esperanta alfabeto. La litero R signifas la jenon:
Shatranj ke Khilari
Ŝatranĝ ke Ĥilari (la ŝakluduloj) estas filmo de bengala reĝisoro Satyajit Ray de 1977 pere de Sanĝiv Kumar, Said Ĝafre, Richard Attenborough, Tom Alter kaj aliaj.
Estas historia filmo montrante la vivon kaj manierojn en Islama Hindio de la dek-naŭa jarcento (1856 precize). Tiu filmo montras paralele la senhelpan, dignan, historian dramon de la Hinda reĝlando Avadh, kies ĉefurbo estas Laknaŭ, kaj islamana reĝo naŭab Ŭaĝid Ali Ŝa, kiun la anglaj kaptas, sen ke la naŭab, artisto kaj poeto, sed tute ne regema, povus ion ajn ol poezie plori, ĉar jam la angloj subskribis kun ĝi traktaton de “protekto”, kaj li ne tenis sufiĉan armeon, kaj la privatan, personan, ankaŭ komikan, de du riĉaj nobeluloj de tiu reĝlando, nedisigeblaj amikoj, kiuj tute perdinte la militajn virtojn de iliaj avoj, pasiiĝis ĝis obsedo pri la ludo de ŝako (1), neglektante siajn edzinojn.
Ankaŭ la rolo de Kapitano Weston, tiom britomiena, sed enaminĝinta al la urdua poezio estas rimarkinda.
(1) Ŝako laŭ la hindaj reguloj de la origina Ĉaturango aŭ Ŝatranĝo.
La Estrella (Antjokio)
La Estrella estas municipo de Kolombio. Ĝi situas en la departemento Antjokio, lokigita ĉe la nord-okcidento de la lando. Komence de en la municipo vivis   sur areo de 35 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².