cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fetorbombo
Uzoj
Fetorbomboj estas uzataj por diversaj celoj. Ĉi tiuj inkluzivas:
Albillos
Historio
Albillos formis parton de la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La Markizo de Villarreal estis ordinara urbestro.
Fetorbombo
Ingrediencoj
Fetorbomboj plej ofte estas faritaj el sulfura amoniako aŭ tioloj. Ili povas esti farita el restaĵoj de manĝaĵo, kiuj estis lasitaj fermentadi dum kelkaj tagoj.
Albillos
Historio
Turo de la 14-a jarcento estis aĉetita en la 1960-aj jaroj fare de la posedantoj de la hotelo Landa, en Burgosa ĉefurbo, por reklamaĵo kaj translokigita ĝis la nuna loko ĉe la ŝoseo A-1.
Bouquetins (stacidomo)
Bouquetins estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Albillos
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria.
Deák
La familia nomo Deák apartenas al la oftaj nomoj en Hungario, ankaŭ en la diasporo en formo Deak. Ĝia signifo estas studento en arkaika formo.
Bratronice
Nomon Bratronice havas pluraj municipoj:
Zarzosa de Río Pisuerga
Zarzosa de Río Pisuerga [ZarZOsa deriopiSŬERga] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Zarzosa de Río Pisuerga estas etimologie komprenebla kiel Rubusejo de la rivero Pisuerga.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 34 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 50 el 1991.
Ĝi distas 65 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, inter Herrera de Pisuerga norde kaj Osorno la Mayor kaj Melgar de Fernamental sude.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Zarzosa aperis citita por la unua fojo en dokumento de la jaro 969. Unu jarcenton poste, nome en 1071, la reĝo de Kastilio Sanĉo la 2-a donas al Bermudo Sendínez​ la monaĥejon de Rezmondo kun dependaĵoj de Santa Columba de Zarzosa kaj de San Miguel de Támara. Aliaj donacdokumentoj estas de 1073, de 1514 (inklude tiam muelejo kiu ekde tiam apartenis al la municipo de Zarzosa. Dekreto de Filipo la 2-a en 1571 estis deklaro de villa (urbeto) por Zarzosa.​
Zarzosa de Río Pisuerga formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la romanika ermitejo de Sankta Mikaelo kaj la ponto super la rivero Pisuerga kiu datas el 1785.
Kázmér Simon
Kázmér Simon [ŝimon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simon Kázmér estis hungara aktoro.
Kázmér Simon naskiĝis la  en Szolnok, li mortis la  en Győr.
Biografio
Kázmér Simon akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1963. Lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok) (1963-1966), poste li estis membro ĝis sia morto de Nacia Teatro (Győr). Tamen okazis interrompo inter 1979-1982, tiam li ludis en Szeged kaj Komárno. Li havis la titolon "eterna membro de Teatro de Győr".
Colomba
Colomba estas novelo-romano de Prosper Mérimée publikigita en julio 1840 en la Revue des deux mondes kaj la sekvan jaron en libroformato. Ĝi estas la rakonto de venĝo kiu okazas sur la insulo Korsiko. La romano estas konsiderata ĉefverko kaj klasikaĵo de la franca literaturo - fakte, ĝi estas parto de la sekundara eduka programo en Francio. En la romano Merimé sukcesas kombini klasikan tragedion kun lokismo, "la transhistoria motivo kaj etnologia esplorado", laŭ Anne-Emmanuelle Demartini. Ĝia efiko estis tiel granda ke Korsiko iĝis "la lando de Colomba" post ĝia publikigo.
Versmont (stacidomo)
Versmont estas fervoja stacidomo en Leysin, Svislando.
Colomba
Fono
En 1839 Prosper Mérimée, tiam inspektisto de Historiaj Monumentoj, vojaĝis al Korsiko. Lia restado daŭras sep semajnojn kaj kvankam li estas seniluziigita de la malmultaj elstaraj monumentoj sur la insulo, tie li trovas, laŭ sia propra atesto, "la puran naturon de la homo". "Ĉi tiu mamulo estas vere tre scivolema ĉi tie," li skribis al amiko, "kaj mi neniam laciĝas de rakontado de rakontoj pri vendettoj." Tiuj vendetrakontoj estos la deirpunkto de la romano. La rolulo, kiu donas la titolon al la verko, estas inspirita de la rakonto de Coloma Bartoli, virino kiun Merimé renkontis dum sia restado sur la insulo, kvankam post la publikigo de la romano ŝi diros, ke ĝi havas nenion komunan kun sia propra vivo.
Ne estis la unua fojo, ke Merimé traktis la temon de la korsika vendetto, kiel li jam faris tion en sia romano Mateo Falcone publikigita en 1829 kaj kiu, aliflanke, kontribuis al starigo de la literatura bildo de Korsiko kiel tero de banditoj kaj kruela venĝo.
Intriga resumo
Tra la lenso de historia fikcio, la novelo ekzamenas la korsikan vendetto. En la rakonto, Orso estas devigita konsideri ĉu li devus venĝi la morton de lia patro, ŝajne elfarita de la Barricini familio. Anglino, Lydia Nevil, provas malemigi lin de murdo, dum lia fratino, Colomba, uzas ĉion de ŝia ruzeco por certigi la kontraŭan rezulton.
La rakonto okazas en 1816. Orso della Rebbia revenas al Korsiko du jarojn post kiam lia patro estis murdita fare de la rivala Barricini-familio. Lia fratino Colomba - "la diablo mem", laŭ lia frato -, kiel la tuta socio, kiu kunhavas sistemon de valoroj fokusitaj al honoro kaj en kiu venĝo estas devo, postulas, ke li mortigu tiujn, kiuj mortigis lian patron. Sed Lydia Nevil, irlanda turisto kiu vojaĝis al la insulo kun ŝia patro kaj kiu renkontis Orson dum la vojaĝo, provas malpersvadi lin. Tiel, kiel rimarkigis Anne-Emmanuelle Demartini, la intrigo de la romano « dependas de la fatalo de la vendetto, el kiu tiu juna francigita korsiko senespere provas eskapi, ŝirita inter du kulturoj, ŝirita inter justeco kaj la leĝo de sango.", kiu neplaĉe memorigas lin pri la bela kaj feroca Colomba, virila gardisto de familia honoro kaj malnovaj lokaj kutimoj ». Orso finfine falas en embuskon de la Barricini-fratoj kaj finas mortigi ilin en legitima defendo.
Ferrovie dello Stato Italiane
Ferrovie dello Stato Italiane ("Italaj Ŝtataj Fervojoj"; antaŭe nur Ferrovie dello Stato, pro kio la mallongigo FS) estas la nacia ŝtata fervoja holdingo de Italio, kiu administras transporton, infrastrukturon, nemoveblaĵojn kaj aliajn servojn en Italio kaj aliaj eŭropaj landoj.
Záboří
Nomon Záboří portas pluraj municipoj:
Bulteno
Bulteno estas "[p]erioda, ne ĉiam regule aperanta informilo de ŝtato, de societo, de fakuloj" ktp. Por ekzemplo estas sugestitaj bultenoj de milit-operacoj, pri la sanstato de la reĝo, oficiala bulteno de la Akademio de Esperanto ktp. Informa bulteno (konata ofte per sia traduko al la angla lingvo, newsletter) estas publikaĵo distribuita regule, centrita al ĉefa temo. Multaj bultenoj estas publikigitaj de kluboj, societoj, asocioj, federacioj, negocoj kaj entreprenoj por havigi informaron kiu estu interesa al siaj membroj aŭ dungitoj de la sama grupo. Ties amplekso estas variebla kaj povas celi multajn diversajn funkciojn.
Aparto okazo estas la meteologia bulteno, kiu plej ofte estas almenaŭ ĉiutaga (sed ankaŭ pli ofta) publikaĵo, kiu informas pri la vetero de difinita tago (plejofte kombinita kun vetermapo), aŭ pri la deduktita kaj supozita evoluo en pli longa tempo, plej ofte en unu semajno.
Bultenejo estas komputila sistemo, al kiu uzantoj konektiĝas por legi informojn kaj lasi mesaĝojn. En tiu senco, temas pri sinonimo de afiŝejo.
Multaj kluboj kaj asocioj de esperantistoj publikigis laŭlonge de la historio bultenojn. Ekzemple la Hispana Esperanto Federacio publikigas bultenon, kiu nomiĝas precize "Boletín", tio estas bulteno en la hispana lingvo. Estas ankaŭ pli ofta kaj mallonga versio kiu distribuiĝas per retmesaĝoj nomita Bitbulteno kie ĉio estas dulingva.
Kalenice
Kalenice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
La colmena (romano)
La colmena estas romano de la hispana verkisto Camilo José Cela, publikigita en Bonaero en 1951.
Kalenice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1045.
La colmena (romano)
Historio kaj analizo
Tiun verkon oni ne povis publikigi siatempe en Hispanio kaj nur ĝis 1955, pro malakcepto fare de la frankisma cenzuro, kvankam la verkisto estis cenzuristo li mem (de negravaj publikaĵoj) kaj protektito de Juan Aparicio, tre influa politikisto en la diktatora reĝimo. Post enpovigo de Manuel Fraga kaj insisto de la aŭtoro sukcesis la rajtigo de la unua hispana eldono de romano kiu estos inkludita multajn jarojn poste en la listo de la 100 plej bonaj hispanlingvaj romanoj de la 20-a jarcento fare de la ĵurnalo El Mundo. ​
La eksteran strukturon komponas ses ĉapitroj kaj unu epilogo. Ĉiu ĉapitro konsistas el varia nombro de mallongaj scenoj, kiuj disvolvigas epizodojn miksitajn kun aliaj kiuj okazas samtempe. Tiel la intrigo estas konstante rompita en multaj malgrandaj historioj. Gravas la totala sumo, kiu kunformas aron de interplektitaj vivoj, same kiel ĉe la ĉeloj de abelujo.
La loko-tempa kadro estas tre preciza: tri tagoj en Madrido en la vintro de 1942, dum malfacilaj jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito kaj venko de la frankisma tendaro. La historio estas bazata sur romana loko tre reduktita (kafejo) sed kun multaj roluloj kiuj malmulte intervenas en la intrigo havigante ĥoran socian alrigardon. Inter preskaŭ tri cent roluloj, malabundas kaj tiuj de altaj klasoj kaj tiuj de laborista klaso aŭ marĝenuloj (kongrue kun la postuloj de la tiama reĝimo), kaj hegemonias tiuj de la malalta mezklaso, nome la malalta burĝaro eĉ pli malaltigita pro la landa situacio. La romano aperis kiel unua parto de serio titolota «Caminos inciertos» (Necertaj vojoj), kiu neniam aperos.
La romanon adaptis filmo de 1982 de Mario Camus kun sama titolo.
Cenzuro kaj memcenzuro
La colmena estis ekzamenita de civila kaj de eklezia cenzuroj. La unuan faris la poeto Leopoldo Panero, kiu konsilis ĝian publikigon, "se la aŭtoro mildigas kelkajn scenojn" kaj la duan faris la pastro Andrés de Lucas Casla, kiu faris tre kritikan kaj malfavoran informon kiu venkis ("¿Ataca el dogma o la moral? Sí. ¿Ataca al régimen? No. ¿Valor literario? Escaso" ("Ĉu ĝi atakas la dogmon aŭ la moralon? Jes. Ĉu ĝi atakas la reĝimon? Ne. Ĉu literatura valoro? Malmulta")); pro tio la verkon oni presis en Bonaero en 1951 eĉ kun kelkaj fragmentoj cenzurita de la peronisma reĝimo. ​ Poste oni povis publikigi ĝin en Hispanio en 1955 sen la cenzuritaj partoj jam en 1951 fare de la aŭtoro, koncerne al enhavo pri sekso; tion oni konas per manuskripto aparteninta al hispanisto Noël Salomon konservita de lia filino, Annie Salomon. Ĝi estas parto de la kopio de la domumento prezentita de Cela al la cenzuro en 1946. Poste (decembro 2015) oni planis integran kritikan eldonon kiu inkludun aparte tiujn iamajn forigitajn partojn. ​
La memcenzuro observeblas, por ekzemplo, en romano en kiu estas tiom multaj roluloj, en la foresto de ekleziuloj, tiom oftaj en la tiama ĉiutaga vivo. Tiu apero estis eĉ ne imagebla tiam pro la eklezia cenzuro, kiu certe estus malaprobinta tion. Aliflanke ankaŭ ne aperas roluloj, kiuj eĉ minimume reprezentu la oficialan frankisman povon, kvankam ja la posedantino de la kafejo montras sintenon kongruan kun la reĝimo.
Rete Ferroviaria Italiana
Rete Ferroviaria Italiana (RFI) estas itala firmao tute posedata de Ferrovie dello Stato Italiane (FS). RFI posedas la fervojreton de Italio, ĝi difinas itinerojn, disponigas signaladon, disponigas prizorgajn servojn kaj aliajn servojn por la fervoja transporto. Ĝi ankaŭ funkciigas la ŝipojn kiuj transportas konvojojn inter la itala duoninsulo kaj Sicilio.
Izola lingvo
Izola lingvo - ne konfuzebla kun senparenca lingvo - estas la plej ekstrema kazo de analiza lingvo en morfologia lingvotipologio
En izola lingvo, fleksioj, konjugacioj kaj ligitaj morfemoj (aŭ vortaj paradigmoj) tute ne ekzistas. Anstataŭe, vorta ordo, intonacio kaj akcento estas tre gravaj iloj por esprimi aspektojn kiel spaca rilato, gramatika funkcio, tempo kaj nombro.
Izolaj lingvoj kutime ankaŭ estas tonaj lingvoj. Ĉi tio signifas, ke ili havas diversajn homofonojn, prononcitajn en malsamaj tonaltoj, sen ke tio kaŭzas konfuzon. En lingvoscienco, la homofonio estas fenomeno per kiu du vortoj de diferencaj semantikaj kampoj koincidas en la ekstera formo de la vorto. La rezultoj tiele povas esti nomataj homofonoj, kiaj sen-egala kaj senegal-a, ekskuzo kaj eks-kuzo ktp.
Nuntempaj ekzemploj de izolaj lingvoj estas la vjetnama kaj la taja. La ĉinaj lingvoj estas preskaŭ tute izolaj.
Analiza lingvo
Analiza lingvo estas lingvo kiu organizas vortojn kaj gramatikon per strikta vortordo anstataŭ fleksioj (ekz. deklinacio, konjugacio), aŭ vortfinaĵoj kiuj montras gramatikon. Ekzemploj de analizaj lingvoj inkluzivas la lingvojn ĉinan, anglan, vjetnaman, tajan, kmeran kaj laŭan.
Analiza lingvo estas lingvo, en kiu plej multaj, se ne ĉiuj, morfemoj en gramatiko agas kiel sendependaj vortoj. Analizaj lingvoj havas malmultajn aŭ neniujn deklinaciojn kaj konjugaciojn, aŭ - alivorte - malmultajn aŭ neniujn vortajn paradigmojn. Konceptoj kiel ekzemple aglutineco, deklinacio kaj fleksio do havas malmultan signifon por priskribi la strukturon de analizaj lingvoj. Ĉi tiuj lingvoj ankaŭ vaste uzas helpverbojn anstataŭ gramatikajn modojn kaj proklizojn.
En lingvoj kiel la latina aŭ Esperanto aliflanke, oni povas remeti nomojn sen ŝanĝi la signifon: la nomo Anjo fariĝas en la akuzativo Anjon. Se vi diras "Anjo vidas Ĝiorĝion" kaj "Ĝiorĝion vidas Anjo", la du frazoj signifas ekzakte la samon. Ĉi tie la funkcio de Ĝiorĝio ne estas esprimata per la vortordo sed per la akuzativo, kiu ĉi-okaze esprimas la funkcion de rekta objekto.
Aglutinaj lingvoj
Aglutinaj lingvoj ne tute estas izolaj (vidu sube), sed estas ĝenerale konsiderataj analizaj. Ĉi tiuj lingvoj havas iom da fleksio kaj konjugacio, sed por morfemo preskaŭ neniam pli ol po unu aspekto de signifo estas samtempe esprimata. Ekzemploj de aglutinaj lingvoj estas la turka, la finna, la korea kaj la japana.
Deklinacio
Substantivoj kaj artikoloj preskaŭ ne konas deklinaciojn en aglutinaj lingvoj, plej ofte nur por indiki la opozicion singularo/pluralo. La skandinaviaj lingvoj (dana, sveda, norvega ekzemple) eĉ pli puŝas al unuformeco: ĉiuj personaj formoj egalas ĉi tie, sendepende de la persono, ekzemple jag kommer, du kommer, vi kommer en la sveda. Tamen ankŭ la sveda daŭre estas aglutina kaj ne izola lingvo (vidu ĉi-sube), ĉar ĝi havas kaj genitivon kaj singularon / pluralon.
Rilataj konceptoj
La plej ekstrema tipo de analiza lingvo estas izola lingvo, ekzemple la ĉina.
Juŝu
Juŝu, ĉine simpligite 榆树, tradicie 榆樹, pinjine Yúshù - estas distriktonivela urbo de Ĉinio. Ĝi apartenas al la provinco Ĝilinio kaj al la teritorio de la subprovinca urbo Ĉangĉuno. Laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Juŝu situas pli ol 140 kilometrojn nordoriente de centra Ĉangĉuno, kaj proksimume 100 kilometrojn sude de Harbino. La nomo de la loko signifas "ulmo".
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Juŝu estas inter alie
5-Nonanono
5-Nonanono aŭ valerono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la pentanoila klorido kaj butano. Ĝi estas senkolora aŭ flava likvaĵo, malmulte solvebla en akvo kaj simetria molekulo. 5-Nonanono posedas 9 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 5-Nonanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de solvaĵoj en kemia industrio.
La princo kaj Betty
La Princo kaj Betty (The Prince and Betty'') estas humura romano de la brita verkisto P. G. Wodehouse, publikigita en en 1912.
Intrigo
Betty Silver, dudek kvar, estas la vicfilino de magnato Benjamin Schobell, en victurno la nevo kaj nur vira parenco de sinjorino Jane Oakley, avara multmilionulo. En universitato, Betty renkontis John Maude; la du simpatiis, sed poste perdis de konekto unu la alian. Benjamin Schobell posedas la mediteranean insulon Mervo kaj ŝatus transformi ĝin en luksan turisman feriejon kaj, precipe, dediĉi ĝin al la hazardluda industrio. Krome, por pliigi la turisman allogaĵon, Schobell opinias utila transformi Mervon denove en malgrandan princlandon. Schobell malkovras ke la forpasinta patro de John Maude estis la lasta reganto de la princlando de Mervo, senpovigita kiam la insulo elektis respublikan regadon. Por doni gloron al Mervo, Schobell tial decidas meti John Maude reen sur la tronon, kiel princon, kaj por pli bone kontroli lin, geedziĝi kun li kun lia vicfilino Betty. Betty iras al Mervo, renkontas John Maude denove sed iĝas fervora ke la knabo svatas ŝin por observi ordonon de Schobell. Ŝi tial fuĝas al Novjorko kie ŝi estas bonvenigita fare de ŝia onklino, sinjorino Oakley, kiu konsilas Betty trovi laboron. La juna knabino ŝanĝas sian nomon (ŝi nomas sin "Betty Brown") kaj estas finfine dungita kiel tajpisto ĉe "Peaceful Moments", semajnĵurnalo por familioj. Kiam la direktoro estas forigita de lia laboro por tri-monata periodo pro malbona sano, vicdirektoro Rupert Smith, ankaŭ eks-studento de Harvard, transprenas la direkton de la revuo kaj ŝanĝas ĝian redakcian linion igante ĝin pli agresema. Rupert Smith estas klare klono de la rolulo Psmith: tre alta, maldika, malhela vizaĝkoloro, solena vizaĝo, neriproĉeble vestita, monoklo en maldekstra okulo, alparolas aliajn kun la titolo de "kunulo". Danke al la laboro de Smith, al kiu Betty "Brown" faras validan kontribuon, la gazeto komencas perfortan kampanjon kontraŭ la nekonataj posedantoj de la degradita Novjorka kvartalo de "Brosher Street". Dume John Maud, kiu ne ŝatas la metodojn de Schobell, forlasis Mervon por iri al Novjorko kie ankaŭ li trovas laboron ĉe la semajnaj "Pacaj momentoj" dank'al lia maljuna universitata amiko Rupert Smith. Betty, opinianta ke John Maud estas post ŝi, decidas malaperi de "Peaceful Moments" kaj trovi novan laboron. Ŝi fariĝas kasistino ĉe kafejo posedata de Bat Jarvis, dolĉa kato-ama gangstero. La enketoj de Smith rivelas ke Benjamin Schobell ĉiam posedis kaj "Peaceful Moments", la gazeton nun direktitan fare de Smith, kaj la publikan loĝejon sur "Brosher Street". Enangulita, Schobell deklaras sian penton kaj promesas ke li purigos la domojn sur "Brosher Street". John Maude trovas Betty; la du ŝatus edziĝi, sed ne havas sufiĉe da mono. Sinjorino Oakley intervenas kaj donas al ili la monon por aĉeti bienon en la okcidenta Usono, tiel kompletigante la feliĉan finon.
Otto Neurath
Otto NEURATH (la 10an de decembro 1882 - la 22an de decembro 1945) estis filozofo de scienco, socialista sociologo kaj ekonomikisto, unu el la ĉefaj figuroj en la Viena Cirklo.
La princo kaj Betty
En Esperanto aperis
(La titolo de la eldono de 1938 verŝajne havas majusklon por "Princo": vidu ekzemple la komencon de paĝo 28. Sed la eldono de 2000 certe havas minusklon por "princo": vidu paĝon 1 kaj ĝenerale tra la tuta teksto.)
Otto Neurath
Vivo
Neurath naskiĝis en Vieno al juda familio.
Kiel akademiano, li specialiĝis pri senmona ekonomio (natura interŝanĝo). En 1906, li akiris Doktoron de filozofio en la departemento de Politika Scienco kaj Statistiko ĉe la Universitato de Berlino kun tezo titolita Zur Anschauung der Antike über Handel, Gewerbe und Landwirtschaft (Pri konceptoj en antikvo de interŝanĝo, komerco kaj agrikulturo). Dum la Unua Mondmilito, li estis nomumita fare de la aŭstra registaro al la Ministerio de Planado por la tempodaŭro de la granda milito. En 1917, li kompletigis lian habilitiĝon titolitan Die Kriegswirtschaftslehre und ihre Bedeutung für die Zukunft (Militaj ekonomikoj kaj Ilia graveco por la estonteco) ĉe Heidelberg Universitato. En 1918, li fariĝis direktoro de la Deutsches Kriegswirtschaftsmuseum (germana Muzeo de Militekonomio, poste la "Deutsches Wirtschaftsmuseum") ĉe Leipzig.
Post la granda milito, la marksisma registaroj de Bavario kaj Saksio uzis ĝin por la socilalismiĝo de iliaj ekonomioj, projekto al kiu ili entuziasme aliĝis. Post la subpremo de la marksismaj ribeloj fare de la centra germana registaro, Neurath estis arestita kaj akuzita je ŝtatperfido. Li estis liberigita post kiam evidentiĝis, ke li tute ne okupiĝis pri politiko.
Reveninte al Vieno, li komencis projekton kiu disvolviĝis en la "Muzeo de socio kaj ekonomio". Ĝia celo estis transdoni kompleksajn faktojn pri la ekonomio kaj socio al la neklera viena publiko. Por realigi tion projekton, li komencis okupiĝi pri grafika dezajno kaj vida eduko. Kune kun la ilustristo Gerd Arntz, Neurath kreis Isotype-n, sistemon de piktogramoj por reprezentado de kvantaj informoj uzante facile-interpreteblajn bildoj. La metodo poste estis evoluigita fare de Edward Tufte. Neurath kaj Arntz dezajnis proporciajn simbolojn por reprezenti demografian kaj socian statistikon en la diversaj landoj, kaj por montri la ŝanĝon en tiuj datenoj dum la 19-a jarcento ĝis la komenco de la 20-a jarcento. Ĉi tiu metodo estas desegnita por faciligi al la nekleruloj kompreni abstraktaĵojn kaj konceptojn kiel ekz. sociajn ŝanĝojn kaj malegalecon. Ĉi tiu verko havis fortan influon en la kampoj de kartografio kaj grafika dezajno.
Dum la 1920-aj jaroj Neurath ankaŭ iĝis fervora pri logika pozitivismo, kaj estis la ĉefredaktisto de manifesto pri ĝi. Li okupiĝis pri la aŭtentiga principo kaj la protokolaj frazoj. Kiel membro de la "maldekstra flanko" de la viena cirklo, Neurath malaprobis kaj metafizikon kaj epistemologion. Li konsideris marksismon kiel speco de scienco, kaj sciencon kiel instrumento por socia ŝanĝo.
Neurath estis la moviganta forto malantaŭ la movado de la unuiĝo de la scienco kaj la Internacia Enciklopedio de la unuiĝintaj sciencoj, ĉi-lasta konscie formita laŭ la L'Encyclopédie. Li kunlaboris interalie kun Rudolf Carnap, kun Bertrand Russell, kun Niels Bohr, kun John Dewey kaj kun Charles W. Morris. La celo de la enciklopedio estis sistema formuliĝo de ĉiuj akceptitaj sciencaj esploroj kiel konsiderita de la la Viena Cirklo kaj ĝiaj kunlaborantoj. Nur du volumoj estis publikigitaj dum lia vivo, sed la projekto daŭris kaj disetendiĝis eĉ post lia morto. Parto de lia ambicio por la unuiĝo de la scienco estis meti la sociajn sciencojn sur bazo de kaŭzeco kiu ebligas prognozojn similajn tiuj en fiziko kaj kemio.
Filozofio de scienco kaj lingvo
En unu el liaj malfruaj kaj gravaj verkoj, "Fizikismo", Neurath tute ŝanĝis la naturon de la pozitivist-logika debato rilate al la plano por la unuigo de la sciencoj. Post priskribado kaj klarigado de la punktoj de interkonsento kun la pozitivisma programo kaj ĝia koncipa bazo (la starigo de ampleksa sistemo kiu ampleksigus ĉiujn sciojn trovitajn en la vario de sciencoj kaj la kompletan malakcepton de metafizikaj hipotezoj, kiuj ne povas esti tradukitaj en kontroleblajn sciencajn teoremojn), Neurath malaprobis la pozitivisman aliron al lingvo kiel tuto, kaj kelkajn el la ideoj prezentitaj en la frua laboro de Ludwig Wittgenstein, aparte.
Unue Neurath argumentis ke ĉiu diskuto de izomorfismo inter lingvo kaj la mondo estas ne pli ol senutila metafizika hipotezo, ĉar ĝi levas la demandon de kiel vortoj kaj frazoj povas reprezenti aĵojn en la ekstera mondo. Por forigi tiajn dubindajn semantikajn ideojn, Neurath argumentis ke lingvo kaj realo koincidas, ĉar ĉi-lasta troviĝas en la aro de kontrolitaj frazoj en la lingvo. La vervaloro de ĉiu frazo estos determinita de ĝia komparo kun ĉiuj kontrolitaj frazoj, kaj frazo kiu ne kongruas kun tiuj estus konsiderata malĝusta. Alternative, la sistemo kiu antaŭis tiun frazon estos ŝanĝita de unu grado aŭ alia. Vero do estas demando pri kohereco de lingvaj asertoj, kaj havas nenion komunan kun kongruo de frazoj al aliaj faktoj, estoj aŭ estaĵoj en la mondo. Krome, la kontrola kriterio estus aplikota al la tuta sistemo (semantika holismo) kaj ne al unu frazo. Tiuj ideoj havis profundan efikon al la holisma validumado de Quine.
Estis Quine kiu publikigis la analogion pri la ŝipo de Neurath, en Word and Object (Vorto kaj Objekto). Analogie rakontita kiel penseksperimento, Neurath komparis la holisman naturon de lingvo, kaj tial sciencan konfirmon, kun la konstruado de ŝipo ĉe alta maro :
Neurath ankaŭ malaprobis la ideon ke scienco devus esti rekonstruita laŭ la datenoj kiuj venas de la sensoj, argumentante ke tiuj datenoj estas tro subjektivaj por funkcii kiel valida bazo por la formala konstruado de scienco. La fenomenologia lingvo kiu estas tiom favorata de la plej multaj pozitivistoj, tiu devas esti anstataŭigita per la lingvo de matematika fiziko. La interŝanĝo permesos la kreadon de objektivaj formuloj ĉar ĝi estos bazita sur spactempaj koordinatoj. Fizikisma aliro al scienco antaŭenigos la eliminon de iu metafizika restaĵo ĉar ĝi permesos formuli sistemon de asertoj relative al la fizikaj faktoj.
Finfine, Neurath argumentis ke ĉar lingvo mem estas fizika sistemo - kiel konsistante el aranĝo de sonoj aŭ simboloj - ĝi povas priskribi sian propran strukturon sen fali en kontraŭdirojn.
Tiuj ideoj helpis en la fundamento de tiu speco de fizikismo kiu ĝis nuntempe estas la domina pozicio rilate al metafiziko kaj precipe al la filozofio de menso.
Verkaro
Plejpartoj de eldonoj de kaj pri Neurath estas ankoraŭ havebla sole en la germana. Tamen li ankaŭ skribis en la angla, uzante la Baza Angla de Ogden.
Taĉikava
Taĉikava aŭ Taĉikaŭa, japane (立川市, laŭ sistemo Hepburn Tachikawa aŭ Tachikawa-shi - estas urbo de Japanio. Ĝi apartenas al la Tokia Metropolo, kiu havas saman nivelon kiel gubernio, kaj kiel la tuta metropola areo situas en la regiono Kantoo kaj sur la insulo Honŝuo. Laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Taĉikava estas inter alie
96747 Crespodasilva
96747 Crespodasilva estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Lucy D. Crespo da Silva elde la Astrofizika Observatorio George R. Wallace, Jr. de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio en Westford (Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la malkovrintino : Lucy d´Escoffier Crespo da Silva (1978–2000), promesiva studentino pri planedoscienco ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Observintino de de asteroidoj, ŝi kontribuis al la malkovro de la samdirekteco de la rotaciaksoj de la anoj de la Koronisa familio. La nomo estis proponita de Richard P. Binzel.
Bratronice (distrikto Strakonice)
Bratronice (Bratronitz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono proksimume 7 km sud-sudokcidente de Blatná kaj 13 km nord-nordokcidente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Partoj de municipo
Municipo Bratronice konsistas el du partoj, kiuj situas en la katastra teritorio Bratronice.
Záboří (distrikto Strakonice)
Záboří estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1298.
Lezo-Rentería (stacidomo)
Lezo-Rentería (Lezo-Rentería, Lezo–Errenteria) estas fervoja stacidomo situanta en municipo Errenteria apud  en Provinco Gipusko en la Eŭska Aŭtonoma Komunumo en Hispanio.
Ĝi formas parton de Linio C-1 de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe. Ĝi ankaŭ disponas servojn de Mezlonga Distanco. Kiel ĝia najbara stacio, ĝi akceptas ŝarĝotrajnojn.
(96744) 1999 OW3
(96744) 1999 OW3 estas apolona asteroido malkovrita la de la usonaj astronomoj David J. Tholen kaj Robert J. Whiteley elde la Observatorioj de Mauna Kea, en Hawaii, Usono.
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiun de la kvar planedoj de la interna sunsistemo: Merkuro, Venuso, la Tero kaj Marso. Ĝi pasa precipe proksima de Merkuro, sed ĝia granda klinangulo tenas ĝin malproksima de la ceteraj planedoj.
Ĝia do estas praktike merkurrenkonta asteroido, kaj formale venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido.
János Konrád
János Konrád [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Konrád János estis hungara akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, bestokuracisto. Lia nomo en la sporta vivo estis Konrád II. (komprenu: Konrád la 2-a), lia frato estis Ferenc Konrád (Konrád III.).
Andrea Bacci
Andrea BACCI (naskiĝinta en 1524 en Sant'Elpidio a Mare, mortinta la en Romo) estis itala verkisto, filozofo kaj kuracisto. Li memdifinis sin latinlingve kiel philosophus, medicus Elpidianus, civis Romanus.
János Konrád
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Solymár.
Andrea Bacci
Vivo
Andrea Bacci studis je Matelica, poste je Sieno kaj Romo sub la protektado de sia samurbano Modestino Cassini, persona kuracisto de papo Pio la 5-a. Post studofino li kuracistis en Serra San Quirico antaŭ ol reveni Romon en 1552 laŭ rekomendo de kardinalo Ascanio Colonna.
János Konrád
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1959. Li akiris medicinan diplomon en Veterinara Kampuso en Budapeŝto en 1967, trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1974. Inter 1969-1985 li havis postenojn en firmaoj, poste li estis bestokuracisto en la ĉefurbo. Li edziĝis en 1960, filo naskiĝis en 1971.
Sporta kariero
inter 1956-1976 estis akvopilkisto en pluraj ĉefurbaj sportkluboj, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1959-1974 128-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1968 kun ora kaj 2 bronzaj medaloj. En universiado li estis ĉampiono dufoje (1963, 1965). Li estis trejnisto inter 1976-1992, 2 jarojn ankaŭ eksterlande.
Andrea Bacci
Vivo
Jam honorite li daŭrigis la verkadon ekz. de: Delle acque albule di Tivoli, Delle acque acetose presso Roma e delle acque d'Anticoli; Delle acque della terra bergamasca, Tabula semplicim medicamentorum, De venenis et antidotis; Della gran bestia detta alce e delle sue proprietà e virtù; Delle dodici pietre preziose della loro forza ed uso; L'Alicorno.
De naturali vinorum historia
Presite en 1595 ĝi estis lia verko plej grava. En sep libroj pri: la konservo de vino / konsumado / karakteroj de vinoj / uzado en la Antikva epoko / laŭregionaj variecoj / importado Romon / eksterlandaj vinoj.
Oksforda Centro por Hinduaj Studoj
La Oksforda Centro por Hinduaj Studoj, fondita en 1997, estas Rekonita Sendependa Centro de la Universitato de Oksfordo, Anglio. Ĝi evoluigas akademiajn programojn de edukado, esplorado kaj eldonado en Hinduismaj studoj. Ĝi planas instigi la hinduan komunumon en la akademia studo de ties propraj tradicioj kaj kulturoj.
Sahrul Projectt
Sahrul Projectt naskiĝis la 16-an de marto 1995 (aĝo 28) en Indonezio. Laŭ numerologio, tiu de Sahrul Projectt, Li estas fama diskisto.
Kariero
Sahrul aŭ ofte nomita Sahrul Projectt, estas diskĵokeo de Indonezio, Orienta Kalimantano. Sahrul komencis sian muzikan karieron en 2021, li reformis sian muzikan stilon bazitan sur a cappella (muzika tekniko sen instrumentoj) aldonante plurajn kromajn instrumentojn kaj strukturojn al la kantoj. La uzo de kromaj instrumentoj estas celita plibonigi la kanton mem, kiu estas ofte konata kiel dj-muziko.
La colmena (filmo)
La colmena (La abelujo) estas hispana drama filmo reĝisorita de Mario Camus en 1982. ​
Intrigo
La loko-tempa kadro estas tre preciza: tri tagoj en Madrido en la vintro de 1942, dum malfacilaj jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito kaj venko de la frankisma tendaro. La historio estas bazata sur loko tre reduktita (kafejo ironie nomita La delicia) sed kun multaj roluloj kiuj malmulte intervenas en la intrigo havigante ĥoran socian alrigardon. Inter preskaŭ tri cent roluloj, malabundas kaj tiuj de altaj klasoj kaj tiuj de laborista klaso aŭ marĝenuloj (kongrue kun la postuloj de la tiama reĝimo), kaj hegemonias tiuj de la malalta mezklaso, nome la malalta burĝaro eĉ pli malaltigita pro la landa situacio.
Historio
La filmo estas bazita sur la samnoma romano de Camilo José Cela. La verkisto mem ludas malgrandan rolon en la filmo kiel Matías. La filmobuĝeto estis de 90 milionoj de pesetoj, grava monkvanto por la epoko, ĉefe ĉar oni disponis por tiom granda nombro de roluloj de ankaŭ multnombra aro de gravaj geaktoroj same kiel pri zorgita etoso. Inter lokoj de fimado estis la fama Café Gijón de Madrido.​
La fimo ege sukcesis pri biletvendado, kun preskaŭ miliono kaj duono de spektantoj, kaj ricevis diversajn premiojn, kiel Ora Urso al la plej bona filmo en la Berlina Kinfestivalo.
Relikvujo de sankta Maŭro
Relikvujo de sankta Maŭro estas signifa romanika memorindaĵo devenanta el la unua triono de la 13-a jarcento. Ĝi estas konsiderata kiel la dua plej valora movebla memorindaĵo en Ĉeĥio (post ĉeĥaj kronadjuveloj) kaj entute la plej signifa romanika juvela memorindaĵo metita sur la ĉeĥa teritorio. La relikvujon la posedantoj de la kastelo kaj burgo en Bečov nad Teplou kaŝis en la jaro 1945 en burga kapelo. Ĝi estis trovita en la jaro 1985 kaj restaŭrigita, en la jaro 1995 proklamita kiel nacia kultura memeorindaĵo de Ĉeĥio. La relikvujo estas konsisto de daŭra ekspozicio en la proksima kastelo kaj ĝi estas daŭre eskpoziciata en la spacoj de blua manĝejo.
Zvotoky
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1045.
Ernestine von Wildenbruch
Ferdinande Christiane Friedrike Charlotte Ernestine von WILDENBRUCH (naskiĝinta von Langen la en Środa Śląska, mortinta la  en Berlino) estis germana salonistino kaj patrino de la verkisto Ernst von Wildenbruch.
Futbala teamo de Bulgario
La futbala teamo de Bulgario ĉiam reprezentas Bulgarion en la konkursoj de futbalo de FIFA.
Akvariejo de Biarritz
Akvariejo de Biarritz (Aquarium de Biarritz), ankaŭ konata kiel Muzeo de la Maro (Musée de la Mer), estas akvariejo en Biarritz. La konstruaĵo, en stilo Art Déco, estis malfermita en 1933. Ĝi trapasis unuan renovigadon en 1992 por aldoni gravan kolekton de marbestoj. Pligrandigo estis aldonita inter 2009 kaj 2011, kiu duobligis la viziteblan areon kaj aldonis pli da akvarioj, koste de spaco por birdoj.
Akvarioj
La muzeo estas aranĝita sur 4 etaĝoj:
Ernestine von Wildenbruch
Graveco
Ernestine von Wildenbruch estis respektata personeco en tribunalaj kaj diplomatiaj cirkloj same kiel en la ministerio pri eksteraj aferoj. Ŝiaj sperto kaj opinio estis aprezitaj. Ŝi penis havi grandan influon sur la diplomatiajn agadojn de sia edzo. Dum la tempo de la politika ribelo, cirkloj lojalaj al la reĝo vizitadis ŝian salonon. La verkistino Marie von Bunsen (ĉe Die Frau und die Geselligkeit, Leipzig 1916, p. 59-60) klare atestas ŝian gravecon kaj grandan influon ekz. al politikistoj.
Futbala teamo de Bulgario
Historio pri futbala teamo kiu reprezentas Bulgarion
Ĉe futbalaj olimpikoj, ĝi akiris unu arĝentan medalon pro siaj ludolimpikoj de 1968 kaj unu bronzan medalon pro someraj ludolimpikoj de 1956.
Statistikaĵo
Ĝisdatigita al la 28-a de marto 2021.
Pendanta harbuklo
Pendanta harbuklo estas longa spiralforma harbuklo. Kelkaj homoj havas naturajn pendantajn harbuklojn.
La pendanta harbuklo estas parto de la tradicia hararanĝo, apartenante al la Tradiciaj vestoj de Marken.
Horní Datyně
Horní Datyně (Datynie Górne, Ober Dattin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Vratimov en distrikto Ostrava-urbo. Ĝi troviĝas oriente de Vratimov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/478. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 415 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1662, kiam ĝi kreis kun Václavovice apartan bienon en tenado de Sobekidoj el Kornice. Tiuj vendis la vilaĝon en la jaro 1666 al Skrbenští z Hříště. En interŝanĝo de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj estis en la vilaĝo konstruita kapelo de sankta Antonio. Dum popolnombrado en la jaro 1910 indikis 99,8% de loĝantoj de la municipo la ĉeĥan lingvon kiel parollingvon; 86,7% de loĝantoj kreis katolikoj kaj 13,1% evangelikoj. En la jaroj 1911–1937 en la municipo evoluis agadon forĝejo de Josef Borový, specialiĝanta por produktado de mueliletoj kun ventomovo (kun lignaj turbinoj). En la jaro 1925 estis en la municipo fondita korpuso de volontulaj fajsroestingistoj. En la jaro 1956 estis en Horní Datyně fondita cindrujejo.
Dolní Datyně
Dolní Datyně (Datynie Dolne, Nieder Dattin) estas vilaĝo, parto de urbo Havířov en distrikto Karviná. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Havířov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 173 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Datyně estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,17 km².
Historio
El vidpunkto de la areo tio estas unu el la plej malgrandaj katastraj teritoraj municipoj kaj ankaŭ unu el la plej junaj en Teŝinio. En la 16-a jarcento estis nur unu vilaĝo - Datyně. En la 18-a jarcento la municipo dividiĝis en Dolní kaj Horní. Dolní Datyně estis konsisto de municipo Dolní Bludovice. En junio de 1864 la municipo memstariĝis.
Diference de la ĉeĥa (laĥia) Horní Datyně en Dolní Datyně oni parolis pollingve. Laŭ aŭstria popolnombrado en la jaro 1910 loĝis en Dolní Datyně 586 loĝantoj, el kiuj 568 (96,9%) estis pole kaj 18 (3,1%) estis ĉeĥe parolantaj, 84 (14,3%) estis katolikaj kaj 502 (85,7 %) evangelikoj.
La unua lernejo instruis en la pola kaj la germana lingvoj. Ĝi estis konstruita en la 19-a jarcent, sed ne estas klare, en kiu jaro ĝi estis finita. En la jaro 1879 estis konstruita pola brika lernejo kaj en la jaro 1920 ĉeĥa lernejo. La pola lernejo estis fermita kelke da jaroj post la dua mondmilito pro malgranda nombro de infanoj. Nun el ties konstruaĵo havas sidejon la ĉeĥa lernejo. Post divido de Teŝinio en la jaro 1920 la municipo fariĝis parto de Ĉeĥoslovakio, en oktobro de 1938 ĝi estis alligita al Pollando, dum la dua mondmilito ĝi apartenis al la nazia Germanio. Post la milito la municipo revenis al Ĉeĥoslovakio.
Zahorčice
Zahorčice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
96876 Andreamanna
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrea Manna, svisa ĵurnalisto, gitaristo kaj amatora astronomo. Li observas kaj kaŝadojn far malgrandaj planedoj elde sia hejma urbo Cugnasco. Li ankaŭ kunlaboras kun la Observatorio Specola Solare de Lokarno.
Centroplakacoj
La centroplakacoj (Centroplacaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 8 speciojn,. Ĝia tipa genro estas centroplako.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (25 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Zoltán Kósz
Zoltán Kósz [kOs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kósz Zoltán estas hungara akvopilkisto (golulo), trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Sporta kariero
inter 1976-2007 estis akvopilkisto en sportkluboj, ankaŭ eksterlande. Li estis hungara ĉampiono dufoje (1989, 2000), dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1986-2001 kaj en 2006 228-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun ora medalo, sed li estis ankoraŭ olimpiano en 1988 kaj 1996. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2008, sed ekde 2004 li jam estis ankaŭ trejnisto en Budapeŝto aŭ en ties aglomeraĵo.
Kalimbo
Kalimbo (Kalimba) estas muzika instrumento el subsahara Afriko. Kalimbo estas farita el plataj kaj maldikaj metalaj lamenoj, do ĝi estas lamena instrumento (en la angla: lamellophone). Kalimbo ankaŭ estas nomata likembe, ilimba, mbira huru, mbira njari, mbira nyunga nyunga, nhare, matepe, njari, sansu, zanzu, karimbao, marimba, karimba, okeme, ubo, sanza aŭ gyilgo en diversaj lokoj de Afriko.
La Marimbula el Karibio faris grandan kontribuon al Kalimbo el Afriko.
La plej bonaj muzikistoj, kiuj ludas kalimbon aŭ mbira, estas Thomas Mapfumo el Zimbabvo kaj Kinobe el Ugando.
Zahorčice (apartigilo)
Nomon Zahorčice havas pluraj lokoj:
Kornél Simon
Kornél Simon [ŝimon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simon Kornél estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia kunulino estis Dorka Gryllus.
Kornél Simon naskiĝis la  en Kazincbarcika.
Biografio
Kornél Simon maturiĝis en teatra gimnazio en Szentes en 1995, poste li estis mebro de malgranda teatro de Szeged. Li studis en akademio de Teatro Magyar inter 2000–2003, poste li estis membro de malgranda teatro en Budapeŝto. Li ofte havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premion en 2011. Lia kunulino naskis du filojn.
Yehuda Gur-Arje
Yehuda GUR-ARJE (naskiĝis 1934 en Besarabio) estas israela kaj hebrelingva poeto, tradukisto kaj redaktoro.
Vivo
Naskiĝis en Besarabio en 1934. Kiel infano dum Dua Mondmilito li estis deportita al rumana koncentrejo en Ĉednestrio, kie li restis dum tri jaroj kaj duono.
Li enmigris al Israelo kiel adoleskanto kaj estis membro de la Alumot- grupo en la Jordana Valo. Li estas loĝanto de Givat Shmuel, kaj diplomiĝinto de Literaturo en la Universitato de Tel-Avivo.
Gur-Arje estis redaktoro de la literatura sekcio de la gazeto Maariv ĝis sia emeritiĝo (1992). Li estas redaktisto de manuskriptoj, libroj kaj akademiaj esplorartikoloj en la hebrea. Li ankaŭ verkas poezion, prozon (rakontoj) kaj literaturajn listojn, same kiel publicistajn artikolojn en la hebrea kaj jida gazetaro.
Lia tradukista verkado estas el: jida, rusa kaj rumana en la hebrea. Ĝis nun, li tradukis proksimume 35 librojn, same kiel proksimume 120 aliajn tradukojn, en ĵurnaloj.
Lia verkado estas publikigita sur diversaj literaturaj platformoj, ĉirkaŭ 130 eldonaĵoj ĝis nun.
43857 Tanijinzan
43857 Tanijinzan estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde la Observatorio de Geisei (gubernio Koĉi, Japanio).
György Kárpáti (reĝisoro)
György Kárpáti naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Kárpáti akiris dentkuracistan diplomon en Universitato Semmelweis en 1957, sed dum la studentaj jaroj li gvidis ankaŭ pupteatran trupon. Post la diplomo li laboris kiel dentkuracisto. Tamen li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964. Lia ĉefinstruisto estis János Herskó. Post la dua diplomo li laboris en filma produktejo, sed li estis ankaŭ asistanto en la altlernejo, lektoro inter 1978–1985, docento (1985–1992), fine profesoro ĝis 1999. Intertempe en 1991 li pensiuliĝis. Li ricevis signifan francan premion en 1991, finnan en 1998.
Lozuvatka
Lozuvatka (Лозуватка) estas vilaĝo en Dnipropetrovska provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2001.
Stana (IV) klorido
Stana (IV) klorido aŭ muriato de stano (IV) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la stana (IV) hidroksido kaj klorida acido. Stana (IV) klorido estas reakciema en akvo, solvebla en etanolo, acetono, etero, tetrahidrofurano kaj nesolvebla en ksilolo. Stana (IV) klorido prezentas kvar klorajn jonojn ligitajn al stanatomo. Ĝi konsistas je 1 stanatomo, 4 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Stana tetraklorido estis unue malkovrita de Andreas Libavius (1550-1616) kaj estis konata kiel spiritus fumans libavii (fumeganta spirito de Libavius).
Carl Friedrich Canstatt
Karl Friedrich CANSTATT (naskiĝinta la en Ratisbono, mortinta la  en Erlangen) estis germana kuracisto.
György Kutasi
György Kutasi [djordj kutaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kutasi György estis hungara akvopilkisto (golulo), naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, librotenisto. Lia origina familia nomo estis Kusinszky [kuŝinski], kiun li uzis ĉiam en la sensporta vivo, Kutasi aperis nur en la sporta vivo ekde 1936, kelkfoje ties nomvariantoj estis Kutasy kaj Kutasi-Kusinszky.
Carl Friedrich Canstatt
Vivo
Estante filo de kuracisto li studis, malgraŭ admirinda muzikista talento, medicinon en Vieno, Würzburg (ĉe Hoeilaart) kaj Heidelberg. En 1831 li doktoriĝis pri »Über Markschwamm des Auges und amaurotisches Katzenauge« kaj eklaboris samjare memstare en sia naskiĝurbo. En 1832 li faris studojn en Parizo pri ĥolero kaj poste, danke al sukcesa kuracado, li famiĝis en Bruselo. Je Hoeilaart li helpis starigi specialan klinikon; tamen li samtempe reokupiĝis pri oftalmologio. Reveninte en 1837 Ratisbonon li sendiĝis en 1838 kiel tribunala kuracisto kaj membro de la medicina komitato al Ansbach. En 1843 oni vokis lin al Erlangen ke li iĝu profesoro ĉe la medicina kliniko kaj direktoro de la malsanulejo.
Krom monografioj pri ĥolero, la malsano Morbus Brightii kaj gerontologio li verkis »Die spezielle Pathologie und Therapie vom klinischen Standpunkt aus bearbeitet« (Erlangen 1841–42). Li ankaŭ fondis la fakperiodaĵon »Jahresbericht über die Fortschritte der gesamten Medizin« (Erlangen 1842 ss., poste en Würzburg kaj Berlino fare de Rudolf Virchow).
György Kutasi
György Kusinszky naskiĝis la en Fiume (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Rijeka en Kroatio), li mortis la  en Melburno (Aŭstralio).
Carl Friedrich Canstatt
Vivo
Li mortis pro pulmaj problemoj kiuj manifestiĝis ekde 1846. Lia graveco kie fakliteraturverkisto videblas en la fakto ke li dekomence distanciĝis de naturfilozofiaj interpretoj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 3. Leipzig 1905, p. 742 (tie ĉi interrete)
György Kutasi
Biografio
György Kusinszky instruis sin naĝi en la maro. Pro Traktato de Trianon la familio Kusinszky devis forlasi Fiume en 1920 kaj la juna György maturiĝis jam en gimnazio en Budapeŝto en 1929. En la sekva jaro li finis kurson pri librotenado, poste li ne frekventis universitaton pro la sporta okupiĝo. Li estis librotenisto en firmaoj inter 1930-1947, sed dum la 2-a mondmilito li soldatiĝis. Li edziĝis en 1939, lia edzino naskis 3 gefilojn. La familio translokiĝis al Triesto en 1948, al Melburno post 3 jaroj.
Ilona Katkics
Ilona Katkics [katkiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Katkics Ilona estis hungara reĝisoro.
Ilona Katkics naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Ilona Katkics maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1944, poste ŝi laboris en oficejo. Ŝi studis en Tutrusia Ŝtata Universitato de Kinematografio inter 1948-1954, poste ŝi havis postenon en la tiam unusola partio. Ŝi ricevis diplomon en 1956. Inter 1956–1985 ŝi laboris en la Hungara Televizio, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi specialiĝis pri infanaj programoj. Ŝi ricevis premiojn inter 1966-2002. Ŝi havis edzon inter 1955-1964, dum ŝi naskis filon en 1956.
Iván Relle
Iván Relle, laŭ hungarlingve kutima nomordo Relle Iván estis hungara ĵurnalisto, teatrestro, poŝtisto.
Iván Relle naskiĝis la  en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Relle studis en sia naskiĝurbo kaj Budapeŝto. Ekde 1878 li estis ĵurnalisto, ekde 1885 ankaŭ kontrolisto de Népszínház. En 1898 li multe laboris pri establo de Teatro Magyar, fine li estis ties unua teatrestro. Inter 1899-1901 li estis teatrestro de Teatro de Pozono, kie li povis ekvilibro inter la germana kaj hungara trupoj. Poste li havis altan postenon en Hungara Poŝto en la telegrafa branĉo. Dum la 1-a mondmilito li soldatiĝis kaj aranĝis la telegrafajn liniojn por la armeo.