cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gevorgjan Teologia Seminario
Historio
Dum la permanenta ofico de Katolikoso Georgo la 4-a (1866–1884), li alvokis krei teologian lernejon ĉe la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin por plenumi la edukajn bezonojn de la pastraro. Somere 1872 li alvokis arkimandriton Gevorg Surenjan, Vahan Bastanjan, Vahram Mankuni kaj Aristakes Sedrakjan por faciligi la restarigon de la historia lernejo. Oni decidis malfermi novan seminarion.
Deknaŭa jarcento
La 18-an de majo 1869, la unua ŝtono de la Gevorgjan Seminario estis metita en la nordo de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin. La fundamenta ŝtono estis instalita de la Katolikoso Georgo la 4-a. Dum la solena ceremonio ĉeestis verkisto Gazaros Aghajan. "La 25an de majo ni ĉeestis la feliĉajn okazojn, unu el ili estis la dua jara datreveno de la konsekro de Katolikoso kaj la alia, la fondo de la seminario" (Ararat, Vagharŝapat, 1869-a numero). La seminario estis konstruata inter 1869–1874. Dum tiu sama tempo la Armena Eklezio estis intertraktita kun la cara registaro pri la malfermo de la lernejo. La 28-an de septembro 1874 la seminaria konstruaĵo estis preta kaj ĝia finkonstruo festita. Kelkajn tagojn poste, la 5-an de oktobro 1874, Gulkoviĉ, la Oficiro de la Kaŭkaza Komisiono, informis arkimandriton Bastanjan, ke la caro aprobis la seminarian ĉarton kaj ke ĝi rajtas malfermiĝi.
La seminario havis siajn unuajn diplomiĝintojn dum la lerneja jaro 1885–1886. Por plibonigi la instruadon de ekleziaj temoj Katolikoso Markar la 1-a (1885–1891) invitis episkopon Malaĥai Ormanjan instrui en la seminario. Lia gvidado helpis plifortigi la rolon de ĉi tiuj temoj; cetere en unu jaro episkopo Ormanjan varbis studentojn al la seminario fervoraj kaj pretaj studi la antikvan armenan eklezion. La famaj samtempuloj de ĉi tiu generacio estis la Katolikoso Georgo la 5-a (1911-1930), Arkimandrito Komitas, Garegino la 1-a de la Sankta Seĝo de Kilikio kaj Episkopo Karapet Mkrtĉjan.
La Gevorgjan Seminario estis la sola akademia institucio, kie oni instruis la sciencon pri edukado, psikologio, logiko kaj filozofio, kun la ĉefa celo prepari kernan grupon de lertaj kaj edukitaj instruistoj. La disvolviĝo kaj efektivigo de la Edukaj Sciencoj en la seminario estis fonditaj per la klopodoj de S. Mandikjan, N. Karamjan, A. Oltecjan, G. Ediljan, kaj A. Ŝavarŝjan. Granda emfazo ankaŭ estis donita al la historio de la armena popolo, literaturo, bibliografio, etnografio, muziko, arkitekturo kaj arto ktp.
Novaj kolegoj anstataŭigis ĉi tiun unuan generacion de edukistoj. La diplomiĝintoj de la seminario estis invititaj instrui, inter ili Manuk Abeghjan, ĉefepiskopo Karekin Hovsepianc, episkopo Karapet Mkrtĉjan, Komitas kaj aliaj.
La seminario ankaŭ estis akuzita pri la tasko prepari instruistojn por laikaj lernejoj. La 16-an de septembro 1888, Katolikoso Makar la 1-a (1885–1891) aldonis apendicon al la ĉarto de la seminario, kiu asertis la celon de ĉi tiu eduka institucio prepari la armenan pastraron. Dum la unuaj 43 jaroj de ekzisto, la seminario preparis 43 klerikojn/instruistojn, kiuj siavice edukis por miloj da studentoj. Dum la seminario estis fondita kiel Teologia Lernejo, la veraj avantaĝoj de la lernejo estis pli sekularaj, ĉar la diplomiĝintoj konstruis gravan edukan kaj kulturan riĉaĵon en la 19a kaj 20a jarcentoj.
Frua 20-a jarcento
La fondo de la seminario koincidis kun periodo de apero de armena kulturo kaj pliiĝo de intelektuloj. Tamen tiutempe la cara registaro okupiĝis pri la politiko fermi la lokajn paroĥajn lernejojn. Eltenante ĉi tiun malfacilan periodon, la seminario povis konservi sian ekziston ĝis 1917 kaj estis la liga kaj kuniga forto por armenaj lernejoj kaj kulturo. La seminario kunvenigis armenajn junulojn el la tuta mondo; ĝi edukis ilin kaj resendis ilin al iliaj hejmoj, atendante, ke ili malfermos armenajn lernejojn kaj transdonos tion, kion ili lernis.
Dum la unuaj 43 jaroj, la seminario plenumis sian mision kun alta respondeca nivelo al la Armena Eklezio, povigante ĝin kun kuraĝa legio de pastraro kaj ankaŭ multmeritaj armenologoj, filologoj, historiistoj, muzikistoj, instruistoj kaj patriotaj publikaj personoj. Inter la famaj diplomiĝintoj estas Katolokoso Greorgo la 6-a Ĉorekĝjan, Garegino la 1-a Hovsepianc (Katolikoso de la Sankta Seĝo de Kilikio), episkopo Karapet Ter-Mkrtĉjan, Ruben Ter-Minasjan, Komitas, Ervand Ter-Minasjan, Arŝak Ter-Mikaeljan, Manuk Abeghjan, Nikoghajos Adonc, Stepan Malĥasianc, Avetik Isahakjan, Aksel Bakunc, Levon Ŝant kaj multaj aliaj instruistoj kaj klerikoj.
Dum la tempo de la Armena genocido, la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin pleniĝis de amasaj nombroj da rifuĝintoj. Pro la tragedia situacio alfrontata de la armena nacio, Katolikoso Georgo la 1-a kaj la direktoro, episkopo Karekin Hovsepianc, decidis provizore fermi la seminarion en decembro 1917, kun granda espero, ke ĝi remalfermiĝos la venontan jaron.
Cottolengo
Cottolengo estas
Gevorgjan Teologia Seminario
Frua 20-a jarcento
Nur en 1921 komenciĝis penoj por remalfermi la seminarion. Katolikoso Georgo la 5-a Surenianc (1911-1930), Katolikoso Ĥoren la 1-a Muradbekjan (1932-1938) kaj ĉefepiskopo Karekin Hovsepianc faris gravajn paŝojn por remalfermi la lernejon. Ĉi tiuj klopodoj fine realiĝis pro la sinsekvaj agadoj de Katolikoso Georgo la 6-a Ĉorekĝjan (1941–1954).
En 1925, tiama ĉefepiskopo Ĥoren Muradbekian (kiu estis la reprezentanto de la Katolikoso) sciigis, ke la Komisiona Konsilio de Popoloj produktis rezolucion, kiu permesis la remalfermon de la seminario. La novaĵoj atingis ĉiujn armenajn diocezojn kaj gratulojn per financa helpo sendita al Katolikoso Georgo. Tamen ĉi tiu rezolucio ne realiĝis.
La 28-an de junio 1928, Katolikoso Georgo la 5-a petis al la prezidanto de la Konsilio pri Popola Komisiono Sahak Ter-Gabrieljan remalfermi la seminarion. Konstruaĵo estis asignita, sed la registaro konfiskis ĝin deklarante provizoran bezonon. Ĝi neniam estis redonita al la eklezio kaj nuntempe estas la Ŝtata Centra Arkivo de la Respubliko Armenio. Kiam la Katolikoso Ĥoreno la 1-a estis konsekrita, unu el liaj urĝaj taskoj fariĝis la temo de remalfermo de la seminario. En sia unua dekreto la 20-an de februaro 1933, li diris "... en ĉi tiuj prudentaj kaj singardaj tempoj estas nepre, ke ni plibonigu la malfacilan financan situacion de Patrino Seĝo, savi kaj riĉigi la unuiĝintan fratecon, servi la infanojn de la eklezio kaj disvastigi la veron de vivo en alta religia lernejo, kiu hodiaŭ estas fermita pro milito kaj malfacilaj kondiĉoj".
Eĉ antaŭ la konsekro en 1941, Katolikoso Georgo la 6-a emfazis la neceson remalfermi la seminarion enkondukante taŭgajn projektojn en la Nacian Eklezian Asembleon. Supera Arkimandrito Srapion kontribuis al la remalfermo. Li preparis dokumenton konsistantan el 10 eroj, kiuj reprezentis la ĉarton. La ĉarto inkluzivis informojn pri la sesjara kurso por la studentoj. Laŭ la ĉarto, la seminario havu tri dujarajn periodojn kaj enskribu 36 dolĉvoĉajn kaj sanajn lernantojn, kiuj post la diplomiĝo devas servi la Armenan Apostolan Eklezion. En kazoj, kiam la diplomito ne povis fariĝi kleriko, la studento, laŭ skriba interkonsento, devus pagi la elspezojn faritajn dum lia edukado.
La Armena Diasporo kontribuis al la sukcesa remalfermo. La Primaso de la Armena Eklezio en Usono, ĉefepiskopo Tirair Ter-Hovhanesjan aŭdis pri la seminario, transdonis al Katolikoso Ĥoreno la 1-a sian deziron pagi la elspezojn por tri studentoj. La sumo de la Sanasara Testamento devas esti uzata ankaŭ por la seminario. Post lia konsekro en 1941 kiel Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, Katolikoso Georgo la 6-a tuj eldonis sian unuan dekreton notante la gravecon de remalfermo de la seminario.
Remalfermo en 1945
La 1-an de novembro 1945, post fermo dum 38 jaroj, la pordoj de la Gevorgjan Teologia Seminario denove estis malfermitaj por ke junaj armenoj fariĝu pastroj en la Armena Apostola Eklezio. Tamen tempoj estis malfacilaĵoj. Estis pli ol 300 preĝejoj fermitaj de la komunisma registaro. “La 1an de novembro 1945 okazis la remalfermo de la Teologia Seminario. Konataj sciencistoj kaj eksdiplomiĝintoj ĉeestis la ceremonion inter ili Malhasjan, Ervand Ŝahaziz, Avetik Isahakjan, kaj multaj aliaj. Kiel atestantoj asertas, ke la okuloj de Katolikoso Georgo la 6-a fluis kun feliĉaj larmoj dum la komenca preĝo. Klasoj komenciĝis la 2-an de novembro 1945. "
Katolikoso Georgo la 6-a ricevis multajn feliĉajn mesaĝojn ĉi-okaze. Gravas mencii la gratulan telegramon de diplomiĝinto de Gevorgjan Seminario, la Katolikoso Garegino la 1-a de la Sankta Seĝo de Kilikio, kiu diras: "Ni direktas niajn gratulojn okaze de la remalfermo de la Seminario".
La 6-an de septembro 1945 laŭ la dekreto kaj ratifiko de la Supera Spirita Konsilio la postenon de direktoro de la seminario ricevis la sperta edukisto kaj anglalingva fakulo Minas Minasjan.
La seminario eniris novan stadion de sia historio kun novaj lernantoj kaj novaj instruistoj. La remalfermo estis festita kun granda soleno kaj grandiozeco. Katolikoso Georgo la 6-a mem sekvis la edukan progreson de la studentoj, la kvaliton de iliaj manĝaĵoj kaj vestaĵoj, kaj ankaŭ aliajn ĉiutagajn cirkonstancojn de la studentoj. En 1951 la revo de la Katolikoso Georgo la 6-a rikolti la fruktojn de la seminarioj realiĝis, kiam la seminario havis siajn unuajn diplomiĝintojn. Naŭ studentoj kompletigis ses kursojn de la seminario, la plimulto el ili kun bonegaj notoj.
Nuna stato
Grava restrukturado de la Gevorgjan Seminario okazis en 1999 kiam Garegino la 2-a, Supera Patriarko kaj Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, supreniris la tronon de Sankta Gregorio la Iluminanto. Katolikoso Garegino proponis pliigi la nombron de studentoj samtempe levante la respondecojn de la administra kaj instruista personaro.
Sub la superrigardo kaj tuja partopreno de la Katolikoso, la eduka instruplano de la seminario spertis fundamentajn ŝanĝojn. Garantii altan eduknivelon, kuracistojn, profesorojn kaj sciencajn kandidatojn; kiuj dediĉis sian vivon por eduki armenajn junulojn kaj disvolvi sciencojn, estis invititaj instrui en la seminario.
En 2001-2002 la Gevorgjan Teologia Seminario akiris la statuson de Institucio de Supera Religia Eduko (teologia universitato). Post revizio de la restrukturiga kaj plibonigita instruplano, la Edukministerio de la Respubliko Armenio donis al la seminario la statuson de Religia Universitato. En 2002, grava rekonstrua penado estis entreprenita pro la donacoj de Gevork kaj Sirvard Hovnanjan de Usono. Ĉiu ĉambro de la seminario estis renovigita, kaj la struktura integreco de la konstruaĵo pliboniĝis. La novaj klasĉambroj estis uzataj ekde la lerneja jaro 2003/2004.
Strukturo
La akademia konsilio estas la estraro de la seminario. La konsilion estras la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj. La eduka metodokomisiono de la seminario havas konsultan rolon. La membroj de la komitato estas elektitaj per la iniciato de la akademia konsilio, aprobita de la Katolikoso. En novembro 2015 formiĝis la kultura komitato de la seminario.
Nuntempe la seminario havas la jenajn seĝojn :
La seminario ofertas bakalaŭrajn, magistrajn kaj doktorajn gradojn en la supre menciitaj kampoj.
Kanado en la Somera Olimpiko 1920
La kanada teamo aktiva en la Somera Olimpiko 1920 en Antverpeno havis 107 sportistojn. Ili partoprenis en 13 fakoj. Flagtenanto de la teamo estis . La sportistoj atingis 1 orajn kaj 2 arĝentajn medalojn. Sume la teamo en la Olimpiko havis la 21-an rangon. Kunordigis la teamon la Kanada Olimpika Komitato.
Neudorf (Rumanio)
Neudorf (najdorf) (hungare: Temesújfalu, germane:Neudorf) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Lipova administracie apartenanta al komunumo Zăbrani. En 1910 ĝi havis 1 310 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 1 020 (rumanoj, 6,6%. Ĝia unua skriba mencio estas en 1723. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
János Ónozó
János Ónozó [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ónozó János estis hungara kornisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.
János Ónozó naskiĝis la en Dalj, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Ónozó komence studis en Szeged, poste ekde 1933 en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, kie li akiris diplomon en 1938. Lia ĉefinstruisto estis Ferenc Romagnoli. Jam dum la studentaj jaroj li estis kornisto en orkestro de policanoj. Inter 1943 kaj 1977 li apartenis al orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde 1946 li instruis en la nacia muzikejo, ĝis 1983 en la Muzikarta Altlernejo. Li estis fondinta membro de blovista kvinopo, kun kiu li turneis ankaŭ eksterlande inter 1947-1963. Li ricevis premion en 1954.
Roque Gonzales
Roque Gonzales estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (Noroeste Rio-grandense), kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Cerro Largo. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 7 203 loĝantoj.
Esperanto-Stacio
La Esperanto-Stacio estas internacia renkontiĝejo kaj edukejo en la vilaĝo Halbo (germane Halbe, sorabe Łobje) tuj sude de Berlino. Ĝi konsistas el du domoj, la stacidomo kaj la stokejo kaj krome uzas la apudan eventejon Kaiserbahnhof (esperante Imperiestra Stacio).
Ĝia programo konsistas el programeroj pri esperanto kaj aliaj lingvoj, pac-aktivado, kulturo, modernigo de la esperanto-movado kaj homaj kaj lingvaj rajtoj. Ekzemploj estas la GLATula renkontiĝo "Fieru!", "La Printempo de Lingvoj", "La Ĥaoso-navigantoj" kaj la "Esperanto-Dialogo pri Paco kaj Sekureco".
Landaul
Landaul [lɑ̃dol] (jen france, bretone Landaol) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Esperanto-Stacio
La stacidomo estas malfermita en la jaro 1866 kaj pligrandigita en 1915 kaj 1933 kaj nun estas tri-etaĝa domo kun 800 kvadrataj metroj. La stokejo estas unu-etaĝa kaj havas ĉirkaŭ 400 kvadratajn metrojn. La domaro estas protektita historia monumento kune kun la apuda imperiestra stacidomo.
La Esperanto-Stacion oni atingas rekte de Berlino
Fotopapero
Fotopapero aŭ fotografia papero estas papero tegita per tavolo lumsensebla, ĝenerale ne reaganta al la ruĝa lumo.
Ekzistas du tipoj de fotopapero:
Sotillo de las Palomas
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Sotillano. La censita populacio en 2011 estis de 217 loĝantoj kaj la denseco estas de 11,42 loĝ/km².
Situo
Sotillo de las Palomas estas situa en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 563 m; je 95 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°6′19″ N 4°49′35″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Gix formis parton de la senjorlando markisa de Navamorcuende, unue kiel sendependa loko de la vilaĝo tiunoma kaj poste, jam liberigita el tiu jurisdikcio, kiel vilaĝo de la menciita markislando. Okupita la teritorio fare de kavaliroj de la Konsilantaro de Ávila, resti aligita al tiu diocezo; kaj dependis administre el tiu urbo, tra la markislando de Navamorcuende. La unua klopodo sendependigi okazis en 1545 kiam la urbestro Johano Montero rajtigas du lokanojn por jurkonflikti kontraŭ la senjoro feŭda, Henriko Dávila, cele atingi permeson por espluati la komunajn kverkarbaron, vitejon kaj kamparon. En 1546 la konsilantaro de Vajadolido rajtigas la lokanojn de El Sotillo. En la 17-a jarcento ekdisiĝas la plej loĝataj kernoj kiaj tiuj de Almendral de la Cañada kaj Buenaventura. En 1671, pro malapero de la lokoj de Parraces kaj La Calera kies populacio venas al la ĉefa kerno, en 1692 oni akiris la kategorion de vilaĝo kun propra jurisdikcio.
Voss
Voss estas urba komunumo kaj tradicia distrikto en la departemento Hordaland de sud-okcidenta Norvegio. Fine de en la komunumo vivis. La komunuma administrejo estas en la vilaĝo Vossevangen. La aliaj vilaĝoj de Voss estas: Bolstadøyri, Borstrondi, Evanger, Kvitheim, Mjølfjell, Oppheim, Stalheim, kaj Vinje.
Mühlhausen
Mühlhausen havas diversajn signifojn:
Takumi Nakamura
Takumi Nakamura (中村 拓海, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
Avalon (mitologio)
Avalon estas mita insulo en la Irlanda maro, kie en la kelta mitologio batalmortintaj reĝoj kaj herooj loĝas kaj kie loĝas druidoj kiuj povas kuraci vundojn.
La insulo, en la mitologio, situas tuj post la horizonto. En la Reĝo Arturo-legendo ĉi tie la vundoj de reĝo Arturo, ricevita dum la batalo de Camlan (kontraŭ lia filo Mordred), estas prizorgataj de la feino Morgen.
La rakonto estas ke tri misteraj virinoj portis la morte vunditan Arturon per nigra ŝipo al Avalon. Laŭ la legendo Arturo iam revenos el Avalon por komandi la subpremitan keltan popolon kontraŭ la Anglosaksoj.
Geldern
Geldern estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Le Déluge (Oise)
Le Déluge estas malaperinta franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Diluviens.
Ĝi nun formas parton de La Drenne.
Kaspar Hedio
Kaspar HEDIO (1494-1552) estis germana historiisto, teologo kaj reformisto en Strasburgo. Kune kun Volfgango Kapito (1478-1541), Mateo Celo (1477-1548) kaj Marteno Bucero (1491-1551), li estis unu el la grandaj eksponentoj de la reformacio en Strasburgo. Li estis edukita en Frajburgo kaj Bazelo. Ĉar li absorbis la doktrinon de la reformistoj, li plej sukcese predikis en la Preĝejo de Majenco, ĝis kiam perforta persekuto lin devigis lasi la urbon.
Li iris al Strasburgo, kie li sukcedis al Johann Geiler von Kaysersberg (1445-1510), edziĝis kaj kunhelpis kun Wolfgang Kapito kaj Bucero rilate al reformo. En 1543, Hermann von Wied (1477-1552), Episkopo de Kolonjo, dezirante plenumi la reformacion en sia diocezo, invitis Buceron kaj Hedion, kiuj estis tre bonsukcesaj ĝis kiam ili estis forpelitaj de la imperiestro kaj la hispanoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Eusebius_of_Caesarea.jpg| Eŭzebo de Cezareo (260 - 340) Sozomeno (400-450).png| Sozomeno (400 - 450) Melozzo_da_Forl%C3%AC_001.jpg| Bartolomeo Platina (1421-1481) SabellicoAport196.gif| Marco Antonio Sabellico (1436-1506) Johannes_Geiler_von_Kaysersberg.jpg| Johann Geiler von Kaysersberg (1445-1510) Commynes-recueil-Arras.jpg| Philipe de Commynes (1447-1511) Page_from_Yiddish-Hebrew-Latin-German_dictionary_by_Elijah_Levita.jpg| Elijah Levita (1469-1549) Hermann-von-Wied.jpg| Hermann von Wied (1477-1552) Matth%C3%A4us-Zell.jpg| MateoCelo (1477-1548) Wolfgang_Capito-1750.jpg| Volfgango Kapito (1478-1541) Franz_v_Sickingen.jpg| Franz von Sickingen (1481-1523) Johannes_Oecolampadius.jpg| Johano Okolampado (1482-1531) Martin_Luther,_1529.jpg| Marteno Lutero (1483-1546) Ulrich-Zwingli-1.jpg| Ulriko Zvinglo (1484-1531) Blason_haguenau_67.svg| Teobaldo Ŝvarco (1485-1561) Portrait_of_the_Cosmographer_Sebastien_Munster_WGA.jpg| Sebastian Münster (1488-1552) Wappen_Crailsheim_Neu.svg| Adam Weiß (1490-1540) Schwebel001.JPG| Johann Schwebel (1490-1540) Martin_Bucer.png| Marteno Bucero (1491-1551) Luis_Vives_(Pere_Carbonell)_Madrid_01.jpg| Juan Luis Vives (1492-1540) Simon_Grynaeus_(1493-1541).jpeg| Simono Grineŭs (1493-1541) PhilippMelanchthon.jpg| Philipp Melanchthon (1497-1560) Andreas-Osiander.jpg| Andreo Osiandro (1498-1552) Georg_Pencz_001.jpg| Oto Henriko (1502-1559) Paul-Fagius.jpg| Paŭlo Fagiuso (1504-1549) DEU_Meinerzhagen_COA.svg| Johann Stammel (1519-1549) Wappen_Frankfurt_am_Main.svg| Georg Eduard Steitz (1810-1879) </Gallery>
Muzeo Kastelo Ehrenstein (Ohrdruf)
La Muzeo Kastelo Ehrenstein (Museum Schloß Ehrenstein) troviĝas en Ohrdruf, Germanujo (Schloßplatz nr 1). Pro brulego en 2013 ĝi estis fermita longtempe.
Priskribo
La dinastio de la grafoj de Gleichen konstruigis la kastelon en la dua duono de la 16-a jarcento, uzante partojn de la eksa kirko Sankta Petro el la 777-a jaro. Ĝi estas kvarala komplekso renesancstila kun ornamaj gabloj, portaloj kaj imponaj rektangulaj fenestroj, kiuj norde estas eĉ paraj. La pordego de ĉe la okcidenta alo surkorten havas enskribon kun kaŝita datoindiko (1665). Ĉe la kastela turo sur du ŝtonoj troviĝas la indiko de la jaro 1570. En la okcidenta alo kun la baroka duobla ŝtuparo kaj la rokokaj stukaĵoj (de ĉ. 1760) gastas la muzeo. Pro incendio en novembro de 2013, kiun kaŭzis fuŝegantaj tegmentistoj, grandaj partoj detruitis aŭ parte aŭ komplete!
Kolektoj (stato de antaŭ novembro 2013)
Vizitindas la rokoka salonego kaj krucoripa volbo (resto de iama sakrala konstruero) nordokcidente. Tie troviĝas hodiaŭ ankaŭ romanikstila baptopelvo, kies deveno malklaras.
La muzeo fonditis antaŭ 80 jaroj kiel modesta kolekto pri regionhistoriaĵoj. Ĝin vizitas kaj muzikhistorie interesiĝantoj kaj amikoj de historiaj ludiloj. Jenas la fokusoj de la ekspozicioj: Kompletigas la sekciojn muzeajn multo da aranĝoj kiel: koncertoj printempe en okazo de la Bach-tagoj; paskaj fajroj; muzea nokto; borso pri pupoj kaj ludiloj kun historia bazaro en la kastela korto; kastelaj festoj somere organizitaj de la amikara societo Interessengemeinschaft Schloß Ehrenstein e.V..
Krom muzeo la kastelo gastigas ankaŭ la urban bibliotekon, la urban arkivon, burĝan salonegon, porsocietajn ĉambrojn. Krome estas ankaŭ kelkaj loĝejoj ene de la kastelo.
Tisa (Hălmagiu)
Tisa (Hălmagiu) (hungare: Tiszafalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiş administracie apartenanta al komunumo Hălmagiu. En 1910 ĝi havis 723 loĝantojn (rumanoj), en 1992 338. Ĝia unua skriba mencio estas en 1439. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Auvers-le-Hamon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento La Flèche, kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kátoly
Kátoly [kAtoj], kroate Katolj, germane Katol aŭ Kattelhof estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécsvárad.
Situo
Kátoly situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Urboj Bóly troviĝas je 14, Kozármisleny 16, Pécs 20, Mohács 24, Villány 26 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1296 laŭ tiama hungara ortografio "Katlh". Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio kaj senhomiĝis. En 1733 germanoj, hungaroj kaj kroatoj refondis la vilaĝon. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. Post la 2-a mondmilito multe da germanoj estis deportitaj al Germanio. En 2001 la kroatoj estis 16 %, germanoj 5 %.
Lambert
Lambert estas:
Lambert estas nomo de jenaj geografiaj kaj astronomaj objektoj:
Kátoly
Historio
En Kátoly migra poŝto servas.
Lambert
Ceteraĵoj:
Vidu ankaŭ:
Tlacotalpan
Tlacotalpan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlacotalpan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 178.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13845 loĝantojn. El tiuj estis 6748 viroj kaj 7097 virinoj. La komunumo havas surfacon de 646.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 37 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 49 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 15183 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14946, do temis pri kresko / malkresko je -0.31 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 13445 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 72 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30178a.htm
Nintendo Switch
La Nintendo Switch (ニンテンドースイッチ) estas videoludilo kreita de Nintendo. Ĝi estas la sepa grava hejma videoludilo de la firmao. Unue konata dum kreado kiel la NX, ĝi estis publike elmontrita la 20-an de oktobro 2016. Ĝia tutmonda lanĉiĝo estis la 3-an de marto 2017.
26527 Leasure
26527 Leasure estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Audrey Christine Leasure, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Lake Highland Preparatory School en Orlando (Florido, Usono).
Eriko
''Eriko (persona nomo), ekz. Eriko la Ruĝa''
Eriko (Erica) estas genro de malaltaj arbedoj aŭ arbustoj el la familio de erikacoj. Foje oni ankaŭ uzas la nomon eriko por specioj el aliaj genroj de erikacoj, precipe tiuj de la kaluna genro.
La erikoj estas malaltaj, disbranĉiĝintaj daŭrafoliaj arbedoj aŭ arbustoj kun dense sidantaj, pingloformaj folioj kaj multenombraj, ofte malgrandaj, ruĝaj blankaj aŭ flavaj, kloŝ- kruĉ- aŭ tubformaj floroj.
Oni nomas erikejo tiun nekultivitan regionon, kie kreskas ĉefe erikoj.
Júlio Mesquita
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Lins. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
9274 Amylovell
9274 Amylovell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomino Amy Jean Lovell de la Universitato de Masaĉuseco. Ŝi estas konata pro sia kontribuo al la studo pri kometoj kaj asteroidoj je milimetraj ondolongoj.
Insulo Coney
Coney Island estas duoninsulo, iam insulo en la suda ekstremo de Broklino, Novjorko, Usono, kun granda plaĝo ĉe la Atlantiko. Ĝi havas samnoman kvartalon kun 60.000 loĝantoj en la okcidento de la duoninsulo. La areo estis turisma allogaĵo kun amuzparkoj kiu estis tre vizitata komence de la 20-a jarcento. La populareco ekfalis post la Dua mondmilito, falante en forgeso dum multaj jaroj. Lastatempe oni revligigis ĝin per inaŭgurado de KeySpan Park, sidejo de la basbalteamo Brooklyn Cyclones. Insulo Coney estas la plej okcidenta el la insuletoj de Long-Insulo, kaj havas ĉ. 6 kilometrojn longe kaj 800 metrojn larĝe.
7578 Georgböhm
7578 Georgböhm estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto kaj orgenisto Georg Böhm (1661–1733), diĉiplo de Dietrich Buxtehude. En 1698 Böhm iĝis orgenisto ĉe la preĝejo St. Johannis de Lüneburg.
Johann Georg Gmelin
Johann Georg GMELIN (n. la 10-an de aŭgusto 1709 en Tübingen - m. la 20-an de majo 1755 en Tübingen) estis germana fakulo pri Siberio kaj aŭtoro de la libro Flora Sibirica. Pli ĝenerale li estis botanikisto, naturalisto kaj geografo. Tre inteligenta, li jam estis kuracisto je 18 jaroj. Poste li estis profesoro pri kemio kaj scienco en Rusio. Lia oficiala botanika aŭtora mallongigo estas „ J.G.Gmel. “ Honore al li oni nomas plantogenro : Gmelino ( Lamiacoj ). La scienca nomo de daura lariko estas Larix gmelinii.
Mühlheim
Mühlheim havas diversajn signifojn:
Mikaelo de Valaĥio
Mikaelo de Valaĥio, "Mikaelo la Brava", Mihai Viteazul,  Vitéz Mihály (naskiĝis en 1558, mortis (murdita de generalo Georgo Basta en Câmpia Turzii) la 9-an de aŭgusto 1601) estis reganto de Princlando Valaĥio inter 1593-1601, de Transilvanio en 1599-1600 kaj de Moldavujo en 1600.
Kariero
Helpe de sikuloj la 18-an de oktobro 1599 li venkis super Andreo Báthori, princo de Transilvanio, en batalo apud Șelimbăr. Dum sia regado li unuigis la tri regnojn sub rumana regado, kvankam tiu daŭris nur ses monatojn. La rumanoj konsideras lin rumana nacia heroo.
Viktor Gertler
Viktor Gertler, hungare Gertler Viktor estis hungara reĝisoro, scenaristo, instruisto kaj profesoro. Lia frato estis Endre Gertler.
Viktor Gertler naskiĝis la 1901 en Budapeŝto - mortis la  1969 en Budapeŝto.
Biografio
Viktor Gertler frekventis aktoran lernejon de Szidi Rákosi, poste li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs), sed tie li ankaŭ reĝisoradis. Inter 1927-1933 li estis en Berlino, kie li ricevis diversajn taskojn (ankaŭ reĝisorajn) en filmoproduktoj. Dum la 2-a mondmilito li vivis en Bruselo, kie li eldonis sian membiografion, poste li estris filman lernejon en Budapeŝto, poste inter 1948-1954 li ankaŭ instruis en la ĉeflernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1957, poste en 1966 alian premion.
Pál Rubányi
Pál Rubányi naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Rubányi devenis el juda familio. Li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1927, inter 1924 kaj 1928 li ekzercadis en la patologia instituto. En 1928 li eklaboris en la kirurgia kliniko. Dum la nazia erao li estis trudlaboristo en la tiutempa okupita Jugoslavio. En 1950 li estis nomumita privata profesoro, en la sekva jaro katedrestro en Universitato Semmelweis, inter 1963-1975 ankaŭ klinikestro. En 1952 li kandidatiĝis. Li estis ankaŭ institutestro ĝismorte. Inter 1969-1974 li estis vicrektoro. En 1975 li pensiuliĝis. Li ricevis diversajn premiojn aŭ memormedalojn, eĉ premion Kossuth en 1954.
Staffan Seeberg
Karl Oskar Staffan SEEBERG (naskiĝinta 4-a de aŭgusto 1938 Stokholmo) estas sveda verkisto kaj kuracisto. Li loĝas nun en Båstad.
Lia unua libro P:s lidanden estis publikita en 1966, kaj speciale konata lia libro estas Studier av staphylococcus aureus och Escherichia coli med speciell hänsyn till L-fas varianter.
Li fariĝis doktoro de medicino en 1975. Liaj libroj estas normale kritikaj kontraŭ la socio.
Statistiko de Esperantujo
La statistiko de Esperantujo traktas ĉiujn kampojn de Esperanto, kie eblas atingi laŭnombran priskribon de la stato kaj evoluo. Ĝi servas por ekscii kaj kompreni tion kaj por doni fidindan bildon al la Esperanto-parolantoj mem kaj al la ekstera mondo.
La plej ofte publikigitaj nombroj verŝajne estas tiuj pri membroj. Estas tamen multaj indikoj, ke la membronombroj de UEA kaj de ĝiaj Landaj Asocioj ne respegulas la ĝeneralan evoluon de Esperantujo, almenaŭ dum la pasintaj jardekoj. Konstateblas stagnado de la kvanto de Individuaj Membroj de UEA kaj malkresko en multaj Landaj Asocioj. Kontraste dum la pasintaj jardekoj kreskis la nombroj de partoprenantoj en renkontiĝoj, de PasportaServanoj, de la muzikproduktado, de denaskuloj, de interretaj paĝoj kaj de Esperanto en Afriko kaj pluraj landoj de Azio. Ankaŭ la esplorado de Esperanto en lingvistiko kaj aliaj sciencoj plioftiĝas.
Laŭ pluraj indikoj Esperanto atingis inter la internacie uzataj lingvoj de la mondo lokon ie inter la 15-a kaj la 50-a; kompare kun la angla la rilato estas proksimume 1:1000 (depende de la kampo ĝenerale inter 1:500 kaj 1:2000).
Komparante la uzadon de lingvoj indas fari distingon inter ennacia kaj internacia uzadoj. Oni ne celas per Esperanto anstataŭi la ennacian uzadon, do ne vere gravas por komparo ekzemple la nombro de interretaj paĝoj en nacia lingvo destinitaj nur al loka uzo (ekzemple informoj de loka vendejo). Bedaŭrinde estas tre malfacile eltrovi, kiom el la uzado de nacia lingvo kiel la angla estas ennacia kaj kiom internacia. Kutime la uzadonombroj montras la entutan uzadon de naciaj lingvoj; kompare kun tio Esperanto havas pli malbonan pozicion ol kompare kun la internacia uzado. Sekve do la situacio por Esperanto estas ĝenerale iom pli pozitiva ol tion montras la nombroj kaj rilatoj.
Hungario
En Hungario en la jaroj 1995 ĝis 1999 ĉiujare inter 500 kaj 600 homoj trapasis ŝtate rekonitan ekzamenon pri Esperanto, plejparte en la meza nivelo; supozeble la situacio en la antaŭaj jaroj estis simila. Jam ekde la jaro 1966 oni povas trapasi ekzamenon pri Esperanto ĉe la Ŝtata Lingvoekzamena Komisiono en baza, meza kaj supera gradoj kaj ankaŭ en pluraj fakaj terenoj.
Ekde 2002 inter 2 kaj 5 procentoj de tiuj ŝtate rekonitaj lingvoekzamenoj en Hungario estis pri Esperanto. Post la angla (ĉ. 50 %) kaj la germana (ĉ. 25 %) ĝi ofte troviĝis sur la tria loko, similrange kun la franca.
La posta tabelo kunigas nombrojn el revuo Esperanto kaj similajn (kvankam ne tute egalajn) statistikojn de la Hungara Institucio pri Edukado - Kreditiganta Centro pri Fremdlingvaj Ekzamenoj (nyak.hu). Tiu institucio kontrolas kaj inspektas la memstarajn ekzamenajn centrojn; la ekzamenojn pri Esperanto okazigas la Ekzamena Centro Origo.
Inter 2001 kaj 2009 laŭ revuo Esperanto entute 4415 homoj trapasis bazan ekzamenon (B1), buŝe aŭ skribe; el tiuj sume 2478 homoj trapasis ambaŭ ekzamenojn. La mezan ekzamenon (B2) sukcesis entute 19 431 homoj; el tiuj 6236 personoj ekzameniĝis nur buŝe, 5051 nur skribe kaj 8144 ambaŭforme. La superan ekzamenon (C1) trapasis 1109 homoj; el tiuj 259 nur buŝe ekzameniĝis, 260 nur skribe kaj 590 ambaŭforme.
Laŭ la aĝa distribuo en unu el la kursocentroj (tiu de Eventoj) ĉirkaŭ 80 % de la kursanoj estis inter 24 kaj 37 jaroj (kp. la grafikon de Esperanto-kursoj laŭ aĝo-distribuo; horizontale aĝo, vertikale procentaĵo).
Abiturientaj ekzamenoj en Hungario
En Hungario en 2011 Esperanto havis la 15-an rangon inter la elekteblaj fremdaj lingvoj, pri kiuj la abiturientoj ekzameniĝis.
Edukado.net
UEA lanĉis en 2008 novan ekzamensistemon pri Esperanto, Komuna eŭropa referenckadro, laŭ la reguloj de la Konsilio de Eŭropo. Tiun sistemon prizorgas ĉefe Edukado.net, kiu ekzamenis inter 2008 kaj fino de 2014 entute 1637 homojn (1509 sukcesis).
Naciaj movadaj ekzamenoj
Pluraj landoj havas landan ekzamensistemon, sen oficiala valoro ekster la Esperanta movado.
En Italio la Itala Instituto de Esperanto dum la jardeko 2004-2013 sukcese ekzamenis 766 homojn laŭ landa 3-grada ekzamensistemo.
Adresaro de la Esperantistoj
Inter la jaroj 1890 kaj 1909 aperis en 29 t.n. serioj la "Adresaro de la Esperantistoj" (konata sub diversaj titoloj). En 1890 enestis mil adresoj. La lasta registrita esperantisto, en 1908 (Serio XXIX), ricevis la numeron 21915.
Afriko
En la pasintaj jardekoj Esperanto disvastiĝis en multaj regionoj de Afriko. Kreiĝis Esperanto-asocioj en deko da afrikaj landoj; en plia deko ekzistas kelkaj lokaj kluboj.
La disvastiĝo de Esperanto en Afriko estas konstatebla ankaŭ per la nombro de gastigantoj en Pasporta Servo. PS havis en 1988/89 entute 18 adresojn en Afriko; en 2005 estis sume 59. Tio estas mezuma jara kresko de ĉirkaŭ 7,2 %. La proporcio de afrikaj adresoj inter ĉiuj PS-gastigantoj kreskis de 2 % al 4,3 %.
Azio
En intervjuo kun la gazeto 'The Hindu' organizanto de la kvina Azia Kongreso de Esperanto en 2008 rakontis, ke Esperanto venis al Barato antaŭ nur 25 jaroj. Nun oni sukcese organizis Azian Kongreson en Bangalore. Sen kresko tio ne klarigeblas.
En Nepalo en 1990 ne ekzistis loka Esperanto-komunumo. Laŭ la vikipedia artikolo pri Nepala Esperanto Asocio la retlisto nepalesperanto havas nun 219 membrojn.
En Srilanko la komenco de la esperanta historio estis ligita al vizitoj de instruemaj eksterlandaj esperantistoj. La loka movado naskiĝis verŝajne en 1979, kiam s-ino Vilma Sindona Eichholz vizitis la insulon. Dum kelkaj jaroj la nombro de esperantoparolantoj estis malpli ol 10 personoj. Menciindas la poresperanta aktiveco, informado de S-ino Daya Wickramasinghe profesorino en la Universitato de Kelaniya. En 1983 kaj 1984 Stefano Keller vojaĝis al Srilanko, prelegis pri Esperanto kaj organizis kursojn en la publika biblioteko de Kolombo, en la universitatoj de Kolombo, Kelaniya, kaj en la laborministerio. Rezulte de tiu agado la nombro de esperantoparolantoj (je diversaj niveloj de parolkapablo) kreskis proksimume ĝis ĉirkaŭ 100 personoj. Post forpaso de la ĉefa loka aktivulo, Daniel Balasingham Jesudason (1994), sekvis malpli aktiva periodo. La srilanka esperanto-movado revigliĝas en 2008: laŭ informoj de s-ro U. Zeiter Perera, Srilanka Esperanto Asocio (SLEA) havas 40 membrojn. Tutcerte karakterizas ankaŭ la srilankan movadon tiu fakto, lau kiu ne ĉiu parolanto de la internacia lingvo membras en loka grupo, asocio.
Diplomatoj
El diversaj landoj venis kaj venas diplomatoj parolantaj Esperanton, ekzemple Ralph Harry, iama ambasadoro de Aŭstralio ĉe UN, György Nanovfszky, iama ambasadoro de Hungario en Moskvo (ekde ĉirkaŭ 1992) kaj prezidinto de Hungara Esperanto Asocio (ĝis ĉirkaŭ 2006) kaj Ulrich Brandenburg, prezidanto de Germana Esperanto-Junularo de 1974 ĝis '75 kaj nuna ambasadoro de Germanio en Rusio.
En Germanio nuntempe almenaŭ tri diplomatoj flue parolas Esperanton kaj dum multaj jaroj partoprenis en la Esperanto-komunumo. Temas krom Ulrich Brandenburg pri Horst Gruner (kunverkinto de la germana versio de Gerda malaperis, laŭ la stato de 2008 ataŝeo pri ekonomio en la germana ambasadejo en Jaundo, Kameruno) kaj Marko Naoki Lins (GEJ-prezidanto de 1996 - 2000 kaj direktoro de la Brusela Komunikad-Centro de Eŭropa Esperanto-Unio ĝis aprilo 2005; kiu laŭ Ukrainia Esperanto Asocio en 2008 laboris en la ambasadejo de Kievo, nun (2011) en Berlino, Germanio). Konsiderante, ke Germanio havas proksimume 1700 diplomatojn en la t.n. supera servo, proksimume unu el 550 germanaj diplomatoj flue parolas Esperanton; tio kompreneble estas samtempe la rilato inter Esperanto kaj la angla en tiu kampo.
Enketoj pri diversaj temoj
Kelkaj enketoj esploras plej diversajn temojn, ekzemple "Kiaj ni estas", kie 31 partoprenintoj de renkontiĝo en Jekaterinburg (aŭg. 1997) respondis interalie, ĉu la kunulo (se ili havas) parolas Esperanton (8 jes, 8 ne), ĉu la infanoj (se ili havas) parolas Esperanton (7 jes, 14 ne), el kiuj fontoj ili eksciis pri Esperanto (el gazeto 8, el libro 8, el afiŝo kaj anonco 6 ktp.), kiamaniere ili lernis Esperanton (ĉeesta kurso 18, aŭtodidakte 12, koresponda kurso 4 ktp.) aŭ kiam la entuziasmo pri Esperanto estis la plej granda (ĉe plej multaj, 13, en la unua esperantista renkonto).
Esperanto-asocioj - membroj kaj landoj
Ofte eblas legi la opinion, ke membro-nombroj estas taŭga maniero por prijuĝi la staton de Esperanto kaj Esperantujo. Indas tamen konsideri, ke Esperanto-asocioj fondiĝis ĉefe antaŭ multaj jaroj por respondi al tiamaj bezonoj; hodiaŭ multajn el tiuj funkcias transprenis ofertoj en la interreto: Kontakton kun aliaj Esperanto-parolantoj per sociaj retoj, ĉiutagaj informoj sur retpaĝoj (pli rapidaj ol paperaj gazetoj), voĉa interparolado per Skajpo, prelegoj ĉe youtube... Ne estas miraklo, se multaj Esperanto-parolantoj ne plu vidas avantaĝon el asocia membreco.
Landoj
En la pasintaj sepdek jaroj la nombro de landoj kun Esperanto-asocio aliĝinta al UEA kreskis de proks. 20 al 70; krome estas kelkaj landoj kun asocioj membrantaj en TEJO, Civito aŭ aliaj tegmentaj organizaĵoj.
Membroj
La membronombroj de UEA montras resuman stagnadon inter 1949 kaj 2007: Antaŭ ses jardekoj estis 5.927 Individuaj Membroj, en 2007 estis 6.011. Ĉe la Aligitaj Membroj la unua nombro estas 12.822, tiu el 2007 estas 11.477. Sume UEA havis 18.749 membroj en 1949 kaj 17.488 en 2007. Indas noti, ke la Aligitaj Membroj en 1949 venis el ĉirkaŭ 20 Landaj Asocioj, dum hodiaŭ UEA havas pli ol 60; multaj Landaj Asocioj, ĉefe en Eŭropo, draste perdis membrojn - la perdon kovris la aliĝo de novaj asocioj.
La nombro de Individuaj Membroj restis relative stabila; ĝi ondumis en tiuj ses jardekoj nur inter 5.713 kaj 8.071. Kontraste la nombro de Aligitaj Membroj kreskis de ĉirkaŭ 10.000 komence de la kvindekaj jaroj al maksimumo de 36.351 en 1987. Jam en 1991 el tio restis nur 19.146, en 2002 nur 10.549. La kresko en la kvindekaj jaroj (de ekzemple 10.723 membroj en 1954 al 25146 en 1959) ŝuldiĝis al aliĝo de pluraj asocioj, ne al kresko interne de Landa Asocio: Alvenis interalie tiuj en Germanio, Finnlando, Pollando, Japanio, Bulgario kaj Jugoslavio. Plia rapida kresko okazis de 1979 (24.533) ĝis 1987 (36.351) pro grandiĝo de membronombroj ĉefe en orienta Eŭropo (la voĉdonrajto en la komitato de UEA dependas de la kvanto de membroj). Jam en 1991 la nombro estis signife sub la nivelo de 1979.
Malfacilas interpreti la sumajn nombrojn de Aligitaj Membroj ĉe UEA, ĉar eniras multaj dekoj da Landaj Asocioj kun diversaj cirkonstancoj. En la sube traktitaj landoj Francio kaj Germanio sperteblas malkresko de la membraro.
Laŭ ofta klarigo membroperdo estas nuntempe ĝenerala fenomeno de asocioj. Tamen oni povas konstati, ke kelkaj asocioj prosperas, kiel tiuj de aŭtomobilveturantoj kaj pri mediprotektado.
Francio
La membronombroj en Francio montras konstantan malkreskon ekde multaj jardekoj. En 1963 estis 1553 membroj en Espéranto-France, en 2006 estis ĉirkaŭ 750.
Germanio
La Germana Esperanto-Asocio spertis malkreskon ekde la kvindekaj jaroj. En la pasinta jardeko laŭ oficiala informo okazis malkresko de 1325 membroj en 1994 al 1064 en 2006, kio signifas mezuman membroperdon de 2 % jare.
Familioj kaj denaskuloj
Ĝis la fino de la sepdekaj jaroj ne okazis ĝenerala Esperanto-renkontiĝo, kie partoprenis iom pli granda nombro de infanoj. Tutmonde ekzistis ĉefe unu infana renkontiĝo, la Internacia Infana Kongreseto (IIK, paralele al UK), kie kunvenis kaj plu kunvenas kutime inter dudek kaj kvardek infanoj ekde ses jaroj; la supra aĝolimo komence estis dek du jaroj, sed intertempe kreskis al dek ses. En la jaro 1950 okazis la unua IIK, en 2009 okazas la 40-a (en kelkaj jaroj ne okazis).
Speciala renkontiĝo por denaskaj infanoj estas Renkontiĝo de Esperantistaj Familioj (REF), kiu ekzistas ekde 1979. En la komenca jardeko la nombro de partoprenantoj variis inter 20 kaj 40; ekde 1994 la nombro altiĝis al 60 ĝis 90 partoprenantoj. Proksimume la duono el ili estas infanoj.
Dum la okdekaj jaroj kreiĝis Printempa Semajno Internacia (PSI, unue en 1985) kiel familia renkontiĝo kaj la jarfina Internacia Festivalo (IF, unue en 1979), kie ekde la malfruaj okdekaj jaroj partoprenis ankaŭ gepatroj kun infanoj. Unue dum la jarfino 2002 okazis Novjara Renkontiĝo (NR), en kiu ekde la jarŝanĝo 2006/7 kunvenas kutime ĉirkaŭ sesdek infanoj kaj junuloj kun siaj gepatroj; inter 20 kaj 25 el ili estas denaskuloj. Ekde la grandiĝo de NR la nombro de infanoj en IF multe reduktiĝis. Simila kvanto de infanoj kiel dum NR kunvenas ankaŭ dum PSI; ankaŭ la proporcio de denaskuloj estas simila.
Nombro de denaskuloj 1904 - 2010
En 1904 naskiĝis la unua denaskulo; en la jarlibro de UEA en 1961 publikiĝis listo de 58 denaskuloj. Pri la stato de hodiaŭ ekzistas diversaj taksoj, ekzemple "inter 200 kaj 2000" kaj "pluraj mil" denaskuloj. La "Rondo Familia" havis registron pri 350 Esperanton parolantaj familioj en 1995. La hungara censo de 2001 nombris entute 4 575 Esperanto-parolantojn, el kiuj 4 407 homoj informis, ke Esperanto estas negepatra lingvo; teorie tio povus signifi, ke 168 homoj estus Esperanto-denaskuloj (3,7 % de la nombritaj Esperanto-parolantoj, unu homo inter 27 Esperanto-parolantoj), sed verŝajne la vera nombro estas multe malpli alta - kelkaj homoj supozeble ne indikis, ke ili estas ne-denaskuloj.
Denaskuloj de dua kaj tria generacio
Jam en 1994 "The Encyclopedia of Language and Linguistics" menciis, ke ekzistas denaskuloj de dua kaj tria generacio, ĉe kiuj do unu el la geavoj jam lernis Esperanton denaske.
Filmoj
Esperanto aperas kiel parolata lingvo en kelkaj longaj filmoj (ekz. Angoroj), en beletraj filmetoj de kelkaj minutoj (ekz. ĉe youtube) kaj en filmitaj prelegoj kaj diskutoj (ankaŭ ofte ĉe youtube). Krome Esperanto estas uzata kiel subteksta lingvo en diversaj filmoj kaj filmetoj.
TED
La organizaĵo TED proponas edukajn prelegojn en siaj konferencoj kaj ofertas la filmojn en interreto; la parolata lingvo ĝis nun ĉiam estas la angla. La longeco de la prelegoj estas inter proks. 4 kaj 18 minutoj. Ekzistas subtekstoj en aliaj lingvoj por multaj el tiuj filmoj. Aktuale (30-a de sept. 2017) ekzistas 2557 prelegofilmoj en la angla; 2434 el ili havas ankaŭ subtekstojn en la brazilportugala, 2427 en la hispana, 2408 en la franca ktp. En Esperanto ekzistas nun 116 prelegoj (6,5 % de ĉiuj prelegoj); Esperanto per tio havas lokon 53 inter entute proks. 110 lingvoj; la loko dum la pasintaj kvin jaroj ondumis inter la 46-a kaj la 58-a loko.
Gastigaj servoj (Pasporta Servo, CouchSurfing k.a.)
Pasporta Servo, fondita en 1974 kun 39 gastigantoj, spertis rapidan kreskon ĝis 900 gastigantoj en 1988/89. Sekvis stagno ĝis la jaro 2000, post kio okazis plia kresko al 1364 en la jaro 2005. Ekde tiam la nombroj malkreskis al 1225 en la jaro 2008. Eble tiu malkresko almenaŭ parte ŝuldiĝas al la apero de rete disponeblaj gastigaj servoj, kiel CouchSurfing, kie en 2008 ĉirkaŭ 500 homoj indikis almenaŭ komencan scion pri Esperanto. Se oni kunkalkulas ambaŭ gastigajn servojn, la kresko daŭras - eĉ se oni konsideras, ke ĉe CouchSurfing nur ĉe parto de la enmetitaj adresoj eblas tranokti. (Parte CouchSurfing funkcias kiel Amikeca Reto.) La mezuma kresko de la nombro de gastigantoj ĉe Pasporta Servo inter 1988 kaj 2005 estis ĉirkaŭ 2,4 %, la kresko inter 1995 kaj 2005 estis ĉirkaŭ 5,3 %. La nombro de landoj jam post tri jaroj, en 1977, atingis pli ol 40; sekvis iom-post-ioma kresko ĝis nuntempe ĉirkaŭ 90 landoj.
Gazetoj
La eldonanto en la plej multaj kazoj estas internacia aŭ nacia Esperanto-asocio; esceptoj estas ĉefe LF-koop, kiu eldonas la gazetojn Heroldo de Esperanto (ĉ. 1000 abonoj), Literatura Foiro (ĉ. 750) kaj Femina (ĉ. 200), dum la eldonejo Sezonoj publikigas la gazeton La Ondo de Esperanto (ĉ. 550 abonoj).