cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gottfried August Homilius
Vivo
Post vizito de la gimnazio Annenschule en Dresdeno Homilius studis juron en Lepsiko. Jam tie li aktivis muzike kaj anstataŭis pretertempe la orgeniston de la Preĝejo Sankta Nikolao, Johann Schneider. Li supozeble apartenis al la rekta lernantaro de Johann Sebastian Bach. Ekde 1742 Homilius estis orgenisto ĉe la Dresdner Frauenkirche kaj ekde 1755 posteante Teodoron Kristianon Reinhold ĝis sia morto kantoro kaj muzikestro ĉe la tri ĉefaj preĝejoj de Dresdeno; ĉefa laborejo de Homilius estis la dresdena Frauenkirche, post kiam la Kreuzkirche en 1760 estis ruinigita per prusajn trupoj kaj sia novkonstruaĵo nur en 1792 povis esti konsekrata. Homilius mortis en 1785 je Dresdeno kaj estis entombigita sur la unua Johano-Tombejo. Lia tombo ne konserviĝis.
Verkaro kaj graveco
Homilius komponis plejparte eklezian muzikon: pli ol 10 pasionojn (unu en 1775 presita ĉe Breitkopf & Härtel en Lepsiko titole „Ein Lämlein geht und trägt die Schuld“), po unu oratorion kristnaskan (1777) kaj paskan, pli ol 60 moteto]j]n, 180 [[kantatojn, 4 magnifikatojn, ĥoralojn, preludojn kaj ĥoralpreludojn. Krom tio li postlasis kelkajn „ kantaĵojn por framasonoj“ kaj lernolibron pri ciferigita baso. En la jaro 1776 oni diris pri Homilius, ke li estas la „nun ja evidente plej bona eklezia komponisto“. Post lia morto Ernst Ludwig Gerber sin eĉ altigis al la opinio, Homilius estas „sen kontraŭdiro nia plej granda eklezia komponisto“.
La kantkomponaĵoj de Homilius estis treege popularaj ĝis en la 19-a jarcento. Ĝranda nombro de ĝis nun konserviĝintaj kopiaĵoj atestas la disvastiĝon de liaj verkoj. Kadre de la remalkovro de Homilius dum la lastaj jaroj oni publikigis multajn unuajn sonregistraĵojn de la supozebla Bach-lernanto kaj kantoro.
Villers-le-Tourneur
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
790
En la jaro 790 post Kristo okazis, interalie:
Domusnovas Canales
Domusnovas Canales /'domus'novas ka'nales/ la sola vilaĝeto de la komunumo Norbello de Italio, situas norde de la centra vilaĝo, en la valo de Chenale.
En la provinco Oristano, en Sardio, la vilaĝeto de Domusnovas Canales distancas 1,80 km de la vilaĝo de Norbello kaj ĝi situas 239 metrojn super marnivelo kaj estas hejmo al ĉirkaŭ 40 loĝantoj.
Vidindaĵoj
Kampa Preĝejo de Sankta Ĝjuljano en Domusnovas
La Preĝejo de Sankta Ĝjuljano situas en la kamparo apud Domusnovas, sude de la loĝata centro, proksime de la supro de malgranda monteto, ĉe la preciza centro de la valo, por esti tiel videbla de la vojo kiu konektas Norbello al Domusnovas kaj por la vojoj kondukante al Aidomaggiore kaj Ghilarza.
La festo de Sankta Ĝjuljano okazas la unua dimanĉo de septembro.
(15692) 1984 RA
(15692) 1984 RA estas asteroido de la Hungaria familio en la interna asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomino Maria Antonella Barucci elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kartavo
La kartavado estas misprononcado de la konsonanto r. Ĝi estas formo de la dislalio. Plej ofte la r estas deformita en v, en l, en j, aŭ en alia formo de r. Krom la kutimo ĝia kaŭzo povas esti la subkreskado de la langa frenulo. Tiu paroleraro perturbas pli la kartavulon, ol la kompreneblecon, kaj kreas paroltimon, timidecon ankaŭ ĉe adoltoj.
Ĝi ne estas paroleraro, se la uzanta dialekto aŭ klaslingvo kartavas. Estas konita, ke la aristokratoj kartavis. Ĝi povas helpi paroli aliajn lingvojn, en kiuj la r disigas de la r de la gepatra lingvo.
Elparoli la sonon r estas kompleksa; la etaj infanoj kartavas longe, kaj estas ofta ankaŭ ĉe la adoltoj.
Kaŭzoj
Ĝi povas esti multkaŭza:
Korektado
Kun logopeda helpo kaj infanoj kaj plenkreskuloj povas elimini la kartavadon, sed multaj provas ekzerci sen helpado de la logopediistoj. Antaŭe oni devas serĉi kaj kuraci la organaj anomaliojn, kiuj malhelpas la korektadon. Poste la kartavulo povas evolvi sian foneman aŭdadon, kaj ekzerci per helpaj sonoj. Poste li povas analizi la sonon r, kaj ekzerci ĝian uzadon.
Dacia (semajnrevuo)
Dacia estis liberala "sendependa kritika, socia kaj kultura" semajnrevuo en rumana kaj hungara lingvoj en Miercurea Ciuc, Rumanio inter 22-a de decembro 1926 kaj fino de januaro 1928 sub redaktado de Viteliu Bănuţiu. Ĝiaj hungarlingvaj kunlaborantoj estis: Lajos Kósa kaj László Barna Mihály.
Staffolo
Staffolo estas komunumo de Italio.
Vito
Vito (science Vitis) aŭ vinberujo estas genro el la familio vitacoj (Vitaceae), arbusto produktanta vinberojn.
Vito estas planto kultivata ekde tre longa tempo en Eŭropo, en okcidenta Azio kaj en la nordo de Afriko, sed ekzistas ankoraŭ sovaĝaj specioj, ekzemple en la sudo de Francujo. Nuntempe vitoj kreskas sur ĉiuj kontinentoj. La plej maljuna konata / malnova vito vito kreskas en Maribor, Slovenujo. Oni opinias, ke ĝia aĝo estas pli ol 400 jaroj (vidu la apudan foton).
Priskribo
Vitoj estas grimpaj arbedoj kun ĉiroj. Iliaj palmobranĉaj folioj enhavas kvin lobojn kaj ili estas baze korformaj. La malgrandaj verdetaj floroj grupiĝas en grapolo piramidforma (tirso). Ili enhavas kvin petalojn supre unuiĝitaj. La fruktoj estas beroj.
Preĝejo Sankta Marteno (Heiligenstadt)
La iama konventa Preĝejo Sankta Marteno (germane: St. Martin) en Heiligenstadt, Germanujo, estas la ĉefa protestantisma kirko en la tuta regiono.
Historio
La Marteno-monteto estas la loko de la unua kirkofondo en la tuta Eichsfeld-regiono. Laŭlegende komisiis tion la franka reĝo Dagoberto la 1-a; venigis oni relikvojn de Sankta Aŭreo kaj de ties diakono el Majenco. La patronoj estas, kune kun la en la 9a jarcento aldonitaj relikvoj de la sanktuloj Serĝo kaj Bako la sanktuloj kiuj donis la nomon al la tuta urbo (latine: Hagiopolis, do loko de la sanktuloj/Heiligenstadt). Samtempe atestatas per tio la intimaj ligoj kun Majenco kaj la aparteneco al la Elektoepiskopujo Majenco kiu restis ĝis la fino de la 18a jarcento. Pli klare estas ankoraŭ la patronecŝanĝo je Sankta Marteno de Tours kio faritis jam en la 8a jarcento.
Ĉ. la jaro 1276 komenciĝis la alikonstruo de la tuta komplekso en la stilo de gotiko kio finitis ĉ. la jaro 1450. Reformacio, pro la aparteneco al la katolika Majenco, ne tre sukcesis. Kiam dum la Tridekjara milito venis la madono de Rozopreĝejo (Elende) en la Marteno-kirkon la loko iĝis vere grava pilgrimejo. Sed la Regna deputacia fina akto finis en 1803 la tradiciajn ekleziajn regadojn. Ĉe la Viena kongreso venis la malsupra parto de Eichsfeld al la Reĝlando Hanovro kaj la supra parto al Prusio. Post abolicio de la konvento martena la preĝejo transdonitis al la protestantoj. La plejmulto de la ekipaĵo distribuitis je diversaj katolikaj preĝejoj enurbaj kaj enregionaj. Inter 1862 kaj 1886 restaŭritis la preĝejo laŭ la ideoj de historiismo dum kio oni forigis ankoraŭ aliajn aĵojn.
Arkitekturo kaj meblaro
Krom ŝanĝoj novgotikaj la aŭtentika gotikeco de tiu ĉi preĝejo bone konserviĝis. Temas pri trinava baziliko kun kruconervura volbo. La dunavera altarejo kun multangula finiĝo kontinuigas seninterrompe la centran navon. Ĉe la transiro inter longa navo kaj ĥorejo estas sude duonbloko portanta la okangulan turon kun pinta spajro. La riĉa dekoracio de la portaloj montras la sanktulojn lokajn kaj kronadon marian. Dum la lasta restaŭrado oni lasis la internon intene senfarba por ke la arkitekturo efektu per si mem eĉ pli bone. La koloraj vitraloj, ĉefe la uesta fenestrorozo, ŝajnigas la buntan sabloŝtonon variece. Datumas el la 19a jarcento la ligna ambono kaj la tripartita altara retablo el sabloŝtono, kies bildoj montas meze Kriston antaŭ Tomaso; ekstere estas la kvar evangeliistoj.
Orgeno
La unua orgeno konstruitis en 1831 de Johann Friedrich Schulze el Paulinzella. En 1949 ŝanĝitis la instrumentokaraktero pro formoviĝo. La novbaroka orgeno de 1972 faritis fare de la gotaa firmao Böhm havante 27 registrojn, du klavaron kaj pedalon.
Árva
Árva estis historia departemento plej norda en la Hungara Reĝlando. Germane: Arwa, slovake: Orava, la nomo estas hungare: orfo.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
La departemento troviĝas en Karpatoj. En 896 la alvenintaj hungaroj trovis la lokon malkonvena, verŝajne vivis tie slavoj. Ekde la 14-a j.c. estis hungara administracio. En 1918 granda parto estis parto de Ĉeĥoslovakio, pli malgranda parto aldoniĝis al Pollando. En 1939 la tiam sendependa Slovakio okupis la polan parton, sed en 1945 retiriĝis.
Administracio
Estis 4 distriktoj, la nomoj estas la samaj de distriktejo: samtempe departementejo inter 1867-1919 Ĝis 1867 fortikaĵo de Árva (germane: Arwa) estis departementejo.
17670 Liddell
17670 Liddell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Sur sugesto de Jean Meeus, ĝi estis nomita en memoro de Alice Pleasance Liddell (1852–1934), amikino de Lewis Carroll kiam ŝi estis 10-jaraĝa ; kaj al kiu li rakontis fantaziajn rakontojn. Poste, Alice Liddell petis, ke Lewis Caroll faru de tiuj rakontoj libron : "La aventuroj de Alicio en Mirlando".
Oppenau
Oppenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hradčany (distrikto Brno-provinco)
Hradčany estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko proksimume 3 kilometrojn sudoriente de Tišnov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1397. La municipo komenciĝis evolui ĉirkaŭ grandbieno, kiu apartenis al monaĥejo Porta coeli kaj ĝi havis agrikulturan karakteron. Ekde la jaroj 1986–1990 Hradčany estis konsisto de Tišnov.
Morelos (Coahuila)
Morelos estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Morelos. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05019.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7221 loĝantojn. El tiuj estis 3655 viroj kaj 3566 virinoj. La komunumo havas surfacon de 606,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 370 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 5829 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 0 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 5173 personoj apartenis al la katolika religio kaj 368 personoj al la protestantisma religio. 94 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 152 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio de Esperanto-muziko
Esperanto-muziko evoluas same kiel la lingvo. Tiel de la naskiĝo de Esperanto naskiĝis ankaŭ Esperanto-muziko per kantitaj tekstoj. La sono kaj la supleco de la sennacieca lingvo Esperanto tre taŭgas por kantado en ĉiuj muzikaj stiloj. Tradukoj kaj muzikaj adaptiĝoj de Esperantaj verkoj abundas.
Esperanto en klasika muziko
La rusia komponisto, Sergej Tanejev (1856-1915) kiu estis ankaŭ unu de la unuaj rusiaj esperantistoj estas versimile la unua komponisto en la historio kiu verkis muzikon en kiu estas uzata teksto en la lingvo Esperanto. . La 16-an de majo 2005 aŭdeblis en la 2-a Programo de Pola Radio en Varsovio kaj samtempe en 9 landoj de Eŭropa Radia Unio „La Espero" de L.L.Zamenhof verkita por du ĥoroj a cappella fare de la eminenta komponisto Andrzej Koszewski (1963). La esperanta lingvaĵo estas parto de la verko. „La Espero" surbendigita de Pola Radio-Kraków speciale por la 8-a Muzik-Festivalo de Pola Radio (15-21 majo 1963).
Kantaroj, Terminaro
Pluraj kantaroj en Esperanto aperis en la dudekaj jaroj kaj supozeble ankaŭ jam multe pli frue. Prova 'Muzika Terminaro' estis eldonita de F. de Ménil en 1908.
Diskoj, kasedoj, lumdiskoj
→ ''Detala listo de ĉ. 300 esperantlingvaj albumoj ĉe Esperanto-muzikalbumoj''
Hradište
Hradište povas esti:
Historio de Esperanto-muziko
Diskoj, kasedoj, lumdiskoj
La UEA-jarlibro de 1931 listigas 15 diskojn, inter kiuj laŭ la Enciklopedio de Esperanto troviĝis ankaŭ kelkaj kun "kanto, muziko de la Esperanta Himno, kaj aliaj Esperanto-kantoj, popolkantoj, operarioj".
Hradište
Vidu ankaŭ
La vorto en slovaka lingvo havas pli signifoj:
Historio de Esperanto-muziko
Diskoj, kasedoj, lumdiskoj
La 60-aj jaroj alportis la unuajn vinilajn diskojn al la Esperanto-muzikkulturo: "Jen nia mondo" de Duo Espera el Nederlando kaj "Ni kantu en Esperanto" el Usono kun la fama kanto "La Lingvo por ni". En la 70-aj jaroj amaso da Esperanto-artistoj ekaperas eldonante ĉu sonkasedojn, ĉu vinilajn diskojn: Ramona van Dalsem el Nederlando, Alberta Casey el Usono, Veselin Damjanov, Miŝo Zdravev el Bulgario, Ĵak Lepŭil', Max Roy Carrouges el Francio, Gianfranco Molle, Marĉela, Suzana, Giulio Cappa, Guido el Italio, Olivier Tzaut, Johan Valano el Svislando, Joëlle Rabu el Kanado. Kun tiuj artistoj ankaŭ aperas la unuaj diskeldonejoj: Edistudio en Italio, LF-koop en Svislando.
Hradište
Vidu ankaŭ
-fortikaĵo de prahistoria erao;
Historio de Esperanto-muziko
Diskoj, kasedoj, lumdiskoj
En la 80-aj jaroj naskiĝis la unuaj Esperanto-rokbandoj: Amplifiki, la unua internacia rokbando kun muzikistoj el Svedio, Danio kaj Francio, kiuj renkontiĝis en la junularaj aranĝoj IJK kaj IS; Persone el Stokholmo kaj Team' el Slovakio. En 1986 en Svedio naskiĝis la plej grava kultura festivalo Kultura Esperanto-Festivalo (KEF).
1987 estas la 100-jariĝo de Esperanto kaj baldaŭ, en 1988, sekvis la naskiĝo de EUROKKA, "Esperanto-rokmuzik-asocio" en Francio. En 1990 EUROKKA kreis Vinilkosmon, kiu eldonis la unuan kompilon, 4-titolan vinildisketon kun Amplifiki kaj La Rozmariaj Beboj, kies kantisto estis JoMo. Rok-Gazet' N-ro 0 kiu prezentis la aktualan Esperanto-muzikon.
Fine de 1980-aj kaj ekde 1990-aj jaroj ekaperis la unuaj kompaktdiskoj kun novaj artistoj: Kajto el Frislando, diversaj artistoj en kompiloj internaciaj de Vinilkosmo, Persone el Svedio, Tutmonda Muziko el Germanio, Akordo el Nederlando, JoMo, Jacques Yvart el Francio, Solotronik el Hispanio kaj aliaj.
En 2000 okazis grandega kultura jaro por Esperanto-muziko kun Kultura Arta Festivalo de Esperanto en Tuluzo kaj KEF 7-a en Helsinko.
Nova generacio da muzikludantoj aperis, Esperanto-DĴoj kun jam steluloj kiaj DĴ Nobbi el Germanio, DĴ Kunar el Germanio, DĴ Njokki el Italio, DĴ Roĝer’ el Brazilo. Kadre de diskotekaj noktoj dum junularaj aranĝoj en Esperanto (IJK, IS, IJF, IJS, KEF) ili faras ankaŭ Esperanto-diskotekon, disaŭdigante Esperanto-muzikojn por danci kaj karaokeadon.
Hodiaŭ Esperanto-muziko estas riĉa en kvalito, en diverseco de stiloj kaj originoj pli kaj pli internaciaj. Tiel ĉiuj gustoj povas trovi sian plezuron en kanzono, varieteo, roko, folko, popolmuziko, ĥoroj, lirika muziko, subgrundaj muzikoj (ekz. punko, hardkoro, traŝo) hiphopo (ekz. repo, arenbio), elektronika muziko (ekz. tekno, trenco, denco, drumenbaso, triphopo) kaj mondmuziko.
Ekzistis ankaŭ 24-hora retradio, Radio Esperanto, kie eblas legi la kantojn kaj eĉ aĉeti ilin dum la aŭskultado. Ekzemple en la reta katalogo de Vinilkosmo troviĝas sesdeko da referencoj diverstilaj sur KD kaj deko sur kasedoj.
Ĉi artikolo estas baze verkita de Floréal Martorell
Hradište
Vidu ankaŭ
Simila vorto kiu havas saman signifon:
En ĉeĥa lingvo ĝi havas ankaŭ jam menciitan signifon:
792
En la jaro 792 post Kristo okazis, interalie:
Paul Abert
Paul ABERT (naskiĝinta la en Ilfeld, mortinta la  en Bad Harzburg) estis germana evangelia teologo kaj verkisto.
Vivo
Post studo de teologio Abert transprenis paroĥestrecon en Elbingerode. En 1928 li iris superintendantece al Lesum. Tie li animzorgantis ĉe Marteno-kirko Post emeritiĝo en la 1.5.1944 li transloĝiĝis al Bad Harzburg.
Abert ankaŭ verkiste aktivis. Li kreis la en 1926 publikigitan rakonton Die Heimat unter dem Brocken el la kronikoj de Elbingerode. Ĝin utiligis Karl Petri por samtitola teatraĵo. Sekvis en 1927 la romano Graf Bernhard und die Heilige kaj en 1929 la rakonto Die letzte Furche. Ĉi-lasta temas pri kamparano kies vivo ŝanceliĝis pro la dureco de la Tridekjara milito.
Yaunde-Fang-lingvoj
La Yaunde-Fang-lingvoj estas grupo de lingvoj ene de la Guthrie-Zono A de la Bantua lingvaro. Ĝi estas klasigita kiel zono A70 kaj enhavas ok lingvojn. Tiuj estas parolataj de ĉirkaŭ 4 milionoj da homoj en Kameruno, Ekvatora Gvineo, Gabono kaj la Respubliko Kongo.
La ok lingvoj estas:
Okcidenta Sulaveso
Okcidenta Sulaveso (Sulawesi Barat, enlande foje mallongigata "Sulbar") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 16 787 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sulaveso. Laŭ stato de la jaro 2011 Okcidenta Sulaveso havis 1 158 651 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 73 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 5 distriktoj, 66 subdistriktoj kaj 564 vilaĝoj (do el neniu urbo). Administra centro estas la loĝloko Mamuju.
La teritorio estis kreita nur en 2004 por dividi Sudan Sulaveson. La loĝloko Mamuju en 2011 havis nur 15 000 loĝantojn, kaj la resto de la provinco estas tute malurba. Certaj sociaj servoj kiel altlerneja studo aŭ iuj medicinaj servoj haveblas nur en pli grandaj urboj ekster la provinco, ekzemple en Makassar, la ĉefurbo de Suda Sulaveso.
Buza
Buza (Buza, germane: Besotten) estas komunumo en Rumanio oriente de Kluĵo. Administre apartenas al ĝi Rotunda.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 2 004 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 506 (rumanoj, 46% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1220. En 1507 ĝi estis kamparurbo. En 1602 Georgo Basta forbruligis ĝin kaj ĝia saksa loĝantaro pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
La lunĉo
La Lunĉo estas tre frua pentraĵo de hispana artisto Diego Velázquez, finita ĉ. 1617. La verko, oleo-pentraĵo sur kanvaso, troviĝas en la Muzeo Ermitejo de Sankt-Peterburgo.
La pentraĵo portretas tablon kovrita de ĉifita tuko, sur kiu kuŝas du granatoj kaj pecon de pano. Homoj partoprenantaj la lunĉon inkludas maljunan viron maldekstre kaj junulon dekstre, dum, en la fono, ŝajne prifajfanta knabo verŝas vinon en kruĉon.
Ĉe la fono sur la muro pendas blanka kolo-bendo, leda sako kaj dekstre glavo.
La lunĉo estas preskaŭ identa al alia pentraĵo de Velázquez, La lunĉo de kamparanoj (1618).
Brithenigo (Smith)
Specimeno (Patro Nia):
Eksteraj ligiloj
http://hobbit.griffler.co.nz/introduction.html
Reenmeto
Reenmeto aŭ Reenkonduko estas la intenca liberigo de ekzempleroj de ia specio al la naturo en zonoj kie iam loĝis tiu specio, sed kiu malaperis pro nombro de tialoj, en kaptiteco aŭ relokigitaj el aliaj areoj kie la specio ankoraŭ survivas. Tio kutime rilatas al specioj kiuj estas endanĝeritaj aŭ eĉ formortintaj en naturo.
Povas esti malfacila reenmeto de malaperintaj specioj en naturo, eĉ se ties natura habitato restas. Survivigaj teknikoj, kiuj kutime pasas el gepatroj al idaroj dum idozorgado, perdiĝis. La genetiko de la specio saviĝis, sed la natura imitado de la specio perdiĝis.
El la 1980-aj jaroj, biologoj lernis, ke multaj mamuloj kaj birdoj bezonas lerni multe por survivi en naturo. Tiele reenmetaj programoj devas esti planataj zorge, por certigi ke la animaloj havas la necesajn survivajn kapablojn. Biologoj devas ankaŭ studi la animalojn post la reenmeto por lerni ĉu la animaloj estas survivantaj kaj reproduktantaj, kiujn efikojn la reenmeto havas sur la ekosistemo, kaj kiel plibonigi tiun proceson.
Amila trijodoacetato
Amila trijodoacetato aŭ C7H11I3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trijodoacetata acido kun amila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Amila trijodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la trijodoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan jodon, jodoformon kaj karbonan duoksidon.
Reenmeto
Krome ofte granda nombro de animaloj devas esti enmetitaj en naturo por certigi ke sufiĉe da ili lernis kiel survivi. Ekzemple por reenmeto de la specio de la Koluma otido en naturo de Unuiĝintaj Arabaj Emirlandojoni uzas ĉiujare 5,000 birdojn.
Saint-Genouph
Saint-Genouph estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours, al la kantono  kaj al la komunumaro Tours Métropole Val de Loire. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Génulphiens.
MAY
La vorto havas plurajn signifojn:
Tell Hammeh
Tell Hammeh (en araba: تل حمة) estas relative malgranda tel (amasmonta arkeologia kuŝejo) en la centro de la Jordana valo, Jordanio, kie la rivero Zarka venas al la Jordana valo. Ĝi estas la loko de la plej frua fandado de fero en basfornoj, el ĉirkaŭ la jaro 930 a.K. Ĝi estas proksima al kelkaj el pli grandaj tel-oj en tiu parto de la Jordana valo (ekz. Tell Deir 'Alla, Tell al-Sa'idijeh) kaj al la naturaj rimedoj necesaj por metalproduktado: aliro al akvo, kuŝejoj de marna argilo (vidu Veldhuijzen 2005b, 297), kaj super ĉio la nura fer-erco de ampleksa regiono Mugharet al-Ŭarda (Abu-Ajamieh et al. 1988; Pigott 1983; Pigott et al. 1982; Bender 1968, 149-151; van den Boom kaj Lahloub 1962).
La elfosadoj en Hammeh estas parto de la Regiona Projekto de Deir 'Alla, kuna iniciato de Jarmuk-Universitato de Irbid, Jordanio, kaj la Universitato de Lejdeno de Nederlando, kunlabore kun la Jordania Departemento de Antikvaĵoj.
793
En la jaro 793 post Kristo okazis, interalie:
31319 Vespucci
31319 Vespucci estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala esplorvojaĝisto, navigisto kaj kartografo Amerigo Vespucci (1454 – 1512). En 1507, la geografo Martin Waldseemüller publikigis la unuan artikolon de la Mundus Novus, kiu asociis la nomon " Ameriko " kun Amerigo Vespucci.
Andrej Markov
Andrej MARKOV (Андрей Андреевич Марков) (naskiĝis la 14-an de junio 1856 en Rjazan, mortis la 20-an de julio 1922) estis rusa matematikisto. Li plej famiĝis pro siaj verkoj rilate al stokastikaj procezoj.
En siaj verkoj pri predikata logiko li emfazas, ke li elektis la intuician direkton de matematiko.
Vivo
Andrej Markov estis filo de Andrej Grigoreviĉ Markov kaj de lia unua edzino Nadeĵda Petrovna Markova. Li naskiĝis en Rjazan, kie lia patro estis sekretario de la forsta oficejo. Kelkajn jarojn poste la familio iris al Sankt-Peterburgo, kie la patro iĝis intendanto de princino Ekaterina Aleksandrovna Valvateva.
Ankoraŭ kiel 17-jara gimnaziano Markov verkis matematikan artikolon pri metodo por solvi diferencialajn ekvaciojn. Rezulte li estis invitita al la "sabatoj de Korkin", regula kunveno de la studentoj de Aleksandr Nikolaeviĉ Korkin. En 1874 Markov ekstudis en la fizika-matematika fakultato de la ŝtata universitato de Sankt-Peterburgo.
En 1877 li ricevis oran medalon pro solvo de integrado de diferencialaj ekvacioj per ĉenaj frakcioj; la metodon li aplikis al la ekvacio ''.
Post findiplomiĝo en 1880 li iĝis docento pri diferenciala kaj integrada kalkulado, faris ankaŭ kursojn pri analitiko, probabloteorio. En 1895 li doktoriĝis pri aplikado de algebraj ĉenaj frakcioj. Unu jaron poste li iĝis eksterorda profesoro kaj estis elektita adjunkta membro de la Akademio de la Sciencoj Sankt-Peterburgo. En 1890 li iĝis ties eksterorda membro; ekde 1894 li estis orda profesoro de la universitato kaj ekde 1896 orda membro de la akademio.
Ankaŭ post sia emeritiĝo en 1905 li plu laboris en la universitato.
Kiam en 1908 okazis tumultaj protestoj de studentoj, la registaro ordonis al la instruantoj de la universitato kontroli kaj raporti la aktivadojn de siaj studentoj. Markov rifuzis esti "agento de la registaro" kaj estis malpermesita plu instrui.
Kiam en 1913 Markov estis elektita, de la urba konsilio, honora membro de la universitato, la instruministerio rifuzis konfirmi la elekton. La konfirmo okazis nur post la februara revolucio de 1917. Ekde tiam Markov denove instruis universitate ĝis sia morto en 1922.
Ankaŭ lia frato Vladimir Andreeviĉ Markov (1871–1897) kaj lia samnoma filo Andrej Andreeviĉ Markov (1903–1979) estis konata matematikisto.
Leŭcismo
Leŭcismo aŭ Leŭkismo estas kondiĉo karaktera pro malpliiĝanta pigmentado ĉe animaloj kaj homoj. Malkiel ĉe albinismo, ĝi estas kaŭzata de malpliigo de ĉiuj tipoj de haŭtaj pigmentoj, ne nur el melanino.
La terminoj leŭcismo kaj leŭkismo devenas el medicina terminaro. La prefikso leŭk- estas la latina varianto de leŭk- el la antikva greka leukos signife "blanka".
Galaktobureko
Galaktobureko (greke: γαλακτομπούρεκο) estas greka deserto el semolaĵo kun filopasto. La nomo signifas "lakto börek". Ĝi povas esti farita en pato, kun tranĉrandaj tavoloj supre kaj sube kaj tranĉita en kvadratajn partojn, aŭ rulata en individuajn manĝaĵojn (ofte ĉirkaŭ 10 cm longa). Ĝi estas servita aŭ kovrita per klara dolĉa siropo. La kremo povas esti gustigita per citrono, oranĝo aŭ rozo.
Male al milofolio, kiu alie similas, la kremaĵoj estas bakitaj kun la bakaĵo, ne poste aldonita.
Ville-sur-Retourne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Metroo de Lillo
En 2011, 99 milionoj da pasaĝeroj uzis la metroon.
Mapo
Metro-linio 1 Metro-linio 2 Tram-linio Roubaix Tram-linio Tourcoing
Andrajos
Andrajos (ĉifonoj) estas tipa plado de la provincoj Ĥaeno, Albaceto, Granado kaj Murcio, Hispanio.
Ĝi konsistas el stufaĵo kun tomatoj, cepo, ajlo, ruĝa pipro kaj kuniklo, densigita per faruno. Temas pri plado de kamparanoj kaj kutime konsumata vintre. Variantoj de la plado devenas de la speco de viando uzata. Leporo kaj moruo ofte estas uzataj anstataŭ kuniklo.
Múzquiz
Múzquiz estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Melchor Múzquiz. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05020.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 62.710 loĝantojn. El tiuj estis 31.331 viroj kaj 31.379 virinoj. La komunumo havas surfacon de 8128,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 490 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 55.729 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 347 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,623 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 49438 personoj apartenis al la katolika religio kaj 4337 personoj al la protestantisma religio. 1314 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 2192 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vojevodo
Vojevodo (воеводa; войвода; воєвода; војводa; vojvoda; wojewoda; vajda) estas termino de slava deveno per kiu oni nomis la reganton de certa areo, origine — la ĉefkomandanton de militista forto en certa areo. La teritorio sub ties administrado aŭ regado estis konata kiel «vojevodlando» aŭ «vojevodio». Same, tiu vorto estis ofte tradukita kiel «palaculo» aŭ «palacgrafo», kies jurisdikcio estis tial nomita palacgraflando (ekzemple Palatinato).
La titolo vojevodo estis uzata en la Mezepoko en Bohemio, Bulgario, Hungario, Pollando, Kroatio, Rusio, Serbio, Valaĥio, Moldavio kaj Transilvanio kaj estis egalvalora al la turka «sancaqbey» (bejo estis militoficiro kiu normale estis rango pli malalta al tiu de paŝao, zorge de sancaklando aŭ distrikto de otomana provinco aŭ vilaja). Poste, la vojevodo iĝis la supera militista rango en la princlandoj Montenegro kaj Serbio, en la Regno Jugoslavio kaj inter Ĉetnikoj.
Rusio
En Rusio vojevodoj definitive iĝis estroj de loka administracio fine de la 16-a jarcento. Ilia potenco estis universala, do ampleksis mastrumadon, militadon kaj juĝon en certa areo (urbo aŭ distrikto).
Vojevodoj tradicie ricevadis donacojn de loka loĝantaro — parte volontajn, parte eldevigitajn. Lokanoj alportadis ilin kaze de alveno kaj foriro de vojevodo, festoj, ktp. La registaro penis limigi tion, sed plejparte malsukcese. En 1695 oni apartigis kolektistojn de dogana (таможенный голова) kaj drinkeja impostoj (кабацкий голова). Ekde 1698 vojevodoj ne plu regis alkoholajn impostejojn (кружечный двор). Laŭ instrukcio de 1728 vojevodoj kolektadis impostojn trifoje jare (ekde 1731 dufoje) kaj tuj sendis kolektitan monon al provincaj kaj guberniaj kancelarioj en sigelitaj bareloj akompane de kalkulistoj (счётчик). Sed ofte tio okazis neregule.
Vojevodo gvidis laboron de kancelario nomata prikaza izbo (приказная изба) aŭ kunvena izbo (съезжая изба), en kiu servis kancelariuloj kiel djakoj (дьяк) kaj subdjakoj (подьячий). Interne de tiu kancelario (izbo) ekzistis diversaj fakoj (повытье) : mona (денежное), juĝa (судное), jasaka (ясачное), pana (хлебное), ordona (приказное), pokapimposta (подушное), sala (соляное), kalkula (счётное), poseda (крепостное) ktp. La ĉefa tasko de pana fako estis registrado de dekona (десятинный) kaj imposta (оброчный) pano, kolektataj je kamparanoj de la distrikto. Pri tio oni faris kvarmonatajn (третный) kaj jarajn raportojn, sendatajn al gubernia kaj provinca kancelarioj. Ĉiumonate ili preparis raportojn pri panoprezoj. Ordona fako aranĝis ankaŭ ĉiujn dokumentojn pri neregulaj trupoj, urba artilerio kaj municio, taskigis laboristojn pri riparado de urbaj fortikaĵoj ktp. Mona fako administris kolektadon de doganaj, drinkejaj kaj aliaj impostoj kaj pagon de salajroj el tiuj enspezoj. La impostoj estis dividataj je konstantaj laŭ grandeco (окладный) kaj malkonstantaj (неокладный). Al konstantaj apartenis pokapa kaj kancelariaj impostoj, jasako. Preskaŭ ĉiuj konstantaj impostoj estis listigitaj en la Tabelo (Табель) eldonita en 1710 kaj ekde tiam ili nomiĝis tabelaj (табельный) dum malkonstantaj impostoj eknomiĝis ekstertabelaj (сверхтабельный), poste ankaŭ dividitaj je konstantaj kaj malkonstantaj.
Ĝis 1763 salajroj al ŝtatoficistoj estis pagataj el malkonstantaj kancelariaj impostoj, post 1763 oni permesis uzi tiucele ankaŭ kelkajn aliajn fontojn. Mona fako nomumis elektitajn komisiitojn, kiuj okupiĝis pri doganimpostoj (у таможенных сборов), drinkejaj impostoj (у питейных сборов) kaj vinfaraj impostoj (у приёма вина), kio estis respektive burmistroj (бурмистр), butikistoj (ларёчный) kaj kruckisantoj (целовальник). Mona fako ankaŭ traktis la aferojn pri kontraŭleĝaj drinkejoj kaj vinfarejoj, prizorgis provizadon de ŝtataj vinfarejoj per materialoj, sendis tien komisarojn kaj laboristojn. Mona fako prizorgis ankaŭ vendon de stampopapero, kies kontrolado ekde 1741 iĝis pli strikta. Se stampopapera mono aŭ la papero mem malaperis, oni pridemandis la respondeculon dum maksimume du tagoj kaj poste pagigis lin je respektiva sumo. Se dum reviziado de kvarmonataj raportoj evidentiĝis manko de pli ol 2 rubloj, oni arestis la respondeculon. Mono kolektita pro vendado de stampopapero estis stokata aparte de aliaj sumoj kaj estis sendata al gubernia kancelario per ŝtate pagitaj veturiloj kun akompano de ŝtatservistoj. Sala fako prizorgis la ŝtatan monopolon pri salo, kiu validis en 1705-1727 kaj 1731-1733.
Salajroj estis pagataj tre neregule pro financaj problemoj. De 1726 ĝis 1763 malsupraj kancelariuloj tute ne ricevadis la salajrojn. Tio stimulis ilin preni ŝmirmonon kaj donacojn de petantoj. La artikolo 39 de la Ĝenerala Reglamento (Генеральный регламент) rekte permesis al subdjakoj preni donacojn (акциденция) de privatuloj, sed neniel reguligis ilian grandecon, nek la proceduron mem. Krom ŝmirmono kaj donacoj, subdjakoj ofte falsis enskribojn por duan fojon preni impostojn, vendis falsajn pasportojn ktp. La subdjakoj plenumis plejparton de la kancelaria laboro. Laŭ la Ĝenerala Reglamento membroj de la ĉeesto (присутствие) devis labori de lundo ĝis vendredo, de la 6-a matene vintre kaj aŭtune, kiam la tagoj estas plej mallongaj (в кратчайшие дни), kaj de la 8-a matene printempe kaj somere, dum kvin horoj. Se taskoj amasiĝis, ili devis veni ankaŭ en alia tempo. La kancelariuloj devis veni unu horon antaŭ la juĝistoj kaj labori ĉiutage krom dimanĉoj kaj festotagoj. Se kancelariulo foriris unu horon pli frue, li perdis semajnan salajron, se li ne venis dum unu tago, li perdis monatan salajron. Efektive kancelariestroj ofte ne venis al la kancelarioj dum semajnoj, la kancelariuloj laboris de frua mateno ĝis malfrua vespero. En 1739 ukazo de la Senato longigis labortagon por ĉiuj kancelarianoj kaj postulis ke en ĉiu kancelario ĝis la 10-a vespere restu deĵoranto. Efektiva nombro de kancelariuloj kutime superis tiun indikitan en dokumentoj, sed kancelariestroj ĉiam plendis pri malsufiĉo de kancelariuloj. La registaro petis ĉiam pli da informoj, kio sekvigis kreskon de dokumentaro kaj laŭgradan apartiĝon de la ĉeesto kaj la kancelario, ĉar vojevodoj malofte kontrolis sennombrajn dokumentojn verkitajn en la kancelario. Sekretarioj kaj subdjakoj iĝis pli gravaj kaj sendependaj figuroj. Finfine tio sekvigis likvidon de la vojevodoj kaj rilataj institucioj.
En 1705 komenciĝis rekrutado al la armeo, kio ankaŭ estis tasko de vojevodoj.
En Siberio vojevodoj ekde apero de konstantaj rusaj setlejoj en 1586, unue servis surbaze de apartaj ordonoj. En 1627 por siberiaj urboj estis eldonita listo de regantoj kaj kancelarianoj, kiu difinis nombron de vojevodoj kaj subaj oficistoj por Tobolsko, Verĥoturje, Tjumeno, Berjozovo, Surguto, Tomsko, Mangazejo kaj Taro. Oni klopodis nomumi al vojevodaj postenoj en Siberio precipe homojn, kiuj jam servis tie, do konis la regionon. Foje kreiĝis vojevodaj dinastioj. Siberiaj vojevodoj en la 17-a jarcento okupiĝis precipe pri militaj aferoj, ĉar la regiono ankoraŭ estis malstabila, etaj kaj disaj rusaj setlejoj ofte estis minacataj de atakoj fare de indiĝenoj kaj nomadoj. Vojevodoj de Siberio kaj aliaj foraj regionoj havis rajton starigi memstare diplomatiajn kontaktojn kun reprezentantoj de najbaraj regnoj kaj triboj. Kamparon en Siberio regis intendantoj (приказчик), kiujn nomumis vojevodo aŭ Siberia prikazo. Vojevodo en Siberio pagis ankaŭ salajron al pastraro, inkluzive metropoliton.
Komence de la 18-a jarcento aperis guberniestroj kiuj paŝon post paŝo koncentris en siaj manoj la ĉefan povon. Urbaj vojevodoj (городовой воевода) en 1712 estis alinomitaj je komendantoj, nomumataj de guberniestroj. Dum la regado de Petro la Granda gravan lokon en administrado ludis militistoj. Tamen en marto 1727 Ekaterino la 1-a ordonis ukzon laŭ kiu pokapan imposton kolektu ne militistoj, sed vojevodoj: "por plia al kamparanoj malpezigo, por ke ili ne plu de generaloj, oficiroj kaj ordinaraj soldatoj iujn ajn ĝenojn havu". Ekde 1728 vojevodoj kolektis ĉiujn impostojn. Tamen de 1731 ĝis 1736 pokapan imposton denove kolektis militistoj. Post pluraj konfliktoj en 1736 la kolektado de la pokapa imposto estis definitive taskigita al guberniestroj kaj vojevodoj, kiuj kontrolis tiucele emiritiĝintajn oficirojn.
En 1719 estis establitaj juĝejoj, kies agadon vojevodo ne rajtis influi, sed devis plenumi iliajn verdiktojn inkluzive mortopnon. En 1722 malsupraj juĝejoj estis malestablitaj kaj al la urboj situintaj pli ol 200 verstojn for de provincaj centroj, provincaj vojevodoj devis sendi juĝkomisarojn kiuj havis rajton juĝi la aferojn ĝis 50 rublojn gravajn. En Siberio vojevodoj fakte plu juĝis ĉiujn disputon, inkluzive pli gravajn. La estis eldonita ukazo "Pri formo de la juĝejo" kiu detale priskribis kiel vojevodo devas juĝi civilajn aferojn. Plendanto devis prezenti skriban plendon (челобитная) kaj ricevi skriban konfirmon de ĝia akcepto. Post unu semajno li kaj akuzito devis veni al la juĝejo kaj laŭvice paroli kaj respondi dum kancelariuloj registris ĉion en protokolo. La proceduro estis tro komplika por plejparte senalfabeta loĝantaro, do plej ofte oni solvis ĉion forme de antaŭjuĝa interkonsento. Se afero rilatis al religio vojevodo devis juĝi kune kun spirita administracio (духовное правление). Se plendo rilatis al la ŝtata krimo (слово и дело, do vorto kaj ago), vojevodo rajtis pridemandi la plendanton aŭ denuncanton, sed postan enketadon plenumis gubernia kancelario kiu faris ankaŭ finan verdikton. Se oni akuzis pri ŝtataj krimoj vojevodon mem, juĝon partoprenis oficiroj de regulaj trupoj (kutime oni absolvis vojevodon). Se oni akuzis pri ŝtataj krimoj militistojn, anticipan enketadon kaj pridemandadon faris vojevodo. Akuzoj kontraŭ vojevodoj fare de urbanoj ofte estis pli sukcesaj. La indiĝenojn pagantajn jasakon vojevodo rajtis juĝi nur pro murdoj kaj ŝtataj krimoj, ĉiujn aliajn aferojn pritraktis iliaj tradiciaj juĝejoj.
En 1727 en ĉiuj provincoj estis restarigitaj antaŭaj distriktoj (уезд) subestre de vojevodoj. Apudurboj ene de tiuj distriktoj estis gvidataj de distriktaj vojevodoj. Provincaj vojevodoj estis subigitaj al guberniestroj.
La estis eldonita "Instrukcio al la guberniestroj kaj vojevodoj kaj iliaj viculoj, laŭ kiu ili devas agi" (Наказ губернаторам и воеводам и их товарищам, по которому они должны поступать), kiu inkluzivis 51 artikolon. Plejparte ĝi ripetis la regulojn, aperintajn antaŭ Petro la Granda. Interalie ĝi malpermesis al vojevodo forlasi sian setlejon sen respektiva ordono. Eĉ guberniestro ne povis venigi al si vojevodon sen permeso de la Senato kaj kaze de alveno li ne rajtis deteni lin pli ol du semajnojn. Interalie vojevodo devis gardi "purecon de la kredo", serĉante kaj punante herezulojn kaj homojn kiuj konvertas la ortodoksulojn al la aliaj religioj, ĉefe al islamo kaj paganismo (обрезывающих в махометсво и крещающих в иноверство). Vojevodo rajtis juĝi pro gravaj krimoj ĉiujn loĝantojn de sia urbo kaj distrikto.
En la 18-a jarcentoj vojevodoj plu regis komplete distriktojn dum en urboj pli grandan povon akiris magistratoj (магистрат). En 1727 ili tamen estis alinomitaj je urbodomoj (ратуша) kaj subigitaj al vojevodoj kaj guberniestroj. Ekde 1728 vojevodoj rajtis juĝi urbanojn nur kaze de gravaj krimoj (ŝtelado, rabado, murdoj). Ĉiujn aliajn aferojn prizorgis urbodomoj, kvankam urbanoj rajtis apelacii al vojevodoj. Vojevodoj ne rajtis enmiksiĝi je kuranta agado de urbodomoj, kaze de konflikto inter ili ĝin solvis guberniestro. En 1743 estis restarigita la Ĉefa magistrato, ekde 1745 la magistratoj estis komplete sendependigitaj de vojevodoj. Tamen ilia kunlaboro daŭris. Ekzemple polico konsistis el urbestro (городничий) subigita al vojevoda kancelario, kaj kvartirmastro (квартирмейстер) nomumita de urbodomo. Tamen efektive la urbodomoj ofte neniel helpis al la urbestroj kaj eĉ konfliktis kun ili kaj tiel ankaŭ kun vojevodoj.
En 1763 la registaro decidis ŝpari monon kaj malestablis en distriktoj, kie loĝis malpli ol 10 mil homoj, la vojevodajn kancelariojn anstataŭiginte lokajn vojevodojn per komisaroj. Tamen la reformo apenaŭ atingis la celon. En 1763 al vojevodoj kaj guberniestroj estis komplete transdonita polico en la urboj, samtempe kun "urbaj taĉmentoj" (годовая команда) establitaj samjare. Samjare impostokolektado estis komplete taskigita al la provincaj kaj vojevodaj kancelarioj, la oficiroj ne plu partoprenis ĝin. Jasakon ekde 1763 kolektadis ne registaraj komisiitoj, sed indiĝenaj estroj.
La estis eldonita Ĝenerala Reglamento, kiu reguligis sistemon de registaraj institucioj. Ĉiuj administraj institucioj estis dividitaj je ĉeestoj (присутствие), kiuj faris decidojn pri kurantaj aferoj, kaj kancelarioj, kiuj okupiĝis pri kurantaj proceduroj; tio kongruis al la antaŭa divido je juĝejaj ĉambroj (судейская палата) kaj subdjakaj ĉambroj (подьяческая палата). La prezidanto faris decidojn persone kaj sole. Ĉiujn procedurojn en vojevoda kancelario (воеводская канцелярия) plenumis malsupraj kancelariuloj — kancelariistoj (канцелярист), subkancelariistoj (подканцелярист) kaj kopiistoj (копиист) — antaŭe tio estis respektive subdjakoj de la supra, meza kaj malsupra rangoj (подьячий старшей, средней, низшей статьи). De tempo al tempo okazis revizioj (разбор) de kancelariuloj, post kiuj sekvis altigoj por iuj kaj malaltigoj por aliaj.
Laŭ ukazoj de 1727, postenoj de provincaj kaj distriktaj vojevodoj egalis al la 6-a kaj 8-a klasoj (do kolonelo kaj majoro), vojevodo de apudurbo (пригородок) egalis al la 11-a klaso (leŭtenanto). Sekretario egalis al la 12-a kaj 13-a klasoj kaj povus ricevi personan nobelan statuson.
En la 18-a jarcento kandidatojn por vojevodaj postenoj proponadis la Heroldmajstra Kontoro (Герольдмейстерская контора). Plejparto de la distriktaj vojevodoj estis militistoj, do ne havis grandan sperton pri civila servo kaj burokrataj proceduroj. Kutime ili iĝis vojevodoj post 20 jaroj de militservo, do jam sufiĉe aĝaj. La estis eldonita ukazo, malpermesinta enpostenigi kiel vojevodojn negocistojn, kozakojn kaj aliajn homojn pri kiuj estas supozeble ke ili strebas nur al persona riĉiĝo (к таким делам приискивают не для того, чтобы им труд и радение показать, но чтоб только самим обогатиться). Prioritaton devis ricevi nobeloj kaj homoj bonhavaj, kun bona reputacio (из знатного шляхетства добрых и пожиточных и совестливых людей).
Pollando
Wojewoda estas la termino kiu indikas la guberniestron de provinco, aŭ województwo en la nuntempa Pollando.
Balkanio
En la danubaj princlandoj Moldavio kaj Valakio, vojevodo estis unu de la titoloj de la suverena princo, kvankam impostdeva de la Otomana Imperio. Ŝajne same okazis en Transilvanio antaŭ la konkero fare de la hungaroj, ĉar ĝi restis kiel titolo de aŭtonoma princlando eĉ post la konkero.
La estroj de la ribeluloj hajduti (Хайдути) de Bulgario sub la Otomana Imperio estis nomitaj voevodes (la singularo en bulgara estas войвода, vojvoda).
Esztergom
Esztergom [estergom] (germane: Gran), (Ostrihom) estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en distrikto de Esztergom, kies centro estas. La urbo estis departementejo de Esztergom (reĝa departemento) kaj estas sidloko de primaso (ankaŭ sidejo de ĉefdiocezo) de Hungario.
Situo
La urbo situas sur montetoj, laŭ dekstra bordo de Danubo havanta ponton, fine de ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Esztergom. Kontraŭe troviĝas iama distriktejo Párkány la nuna Štúrovo.
Urbopartoj estas Búbánatvölgy, Szamárhegy kaj Kerektó.
Historio
La urbo estas pitoreska kaj belsitua loko kiu dum ĉiuj tempoj estis loĝata. La Frankoj nomis ĝin Oster-ringun (orienta fortikaĵo), kaj tio tordiĝis tra la mezepoka Strigonium al la nuna nomo. Sur apenaŭ alta plataĵo (157 m) en la malkovrita Fortikaĵo rezidis la unua reĝo, Stefano la 1-a (Hungario), kaj Esztergom restis ĉefurbo de la lando ĝis la tatara invado. La iama Reĝa Palaco en la Fortikaĵo prezentas erojn el la frua mezepoko: gotika halo, loĝĉambro el la 12-a jarcento, kaj malnovaj arkitekturaĵoj indas je vizito. La kapelo parte restis sendifekta, kun eminentaj historiaĵoj (kapitelo kun homa kapo).
Estas aparte rimarkindaj: la "Bakócz-kapelo", konstruita en la 16-a jarcento el ruĝmarmoro, vere admirinda renesanca kreaĵo; la grandega altarbildo (13×6,4 m), kun eksterordinaraj dimensioj, laŭ Ticiano de Michelangelo Grigoletti. El marmoro blanka de Carrara fariĝis kovraĵoj kaj statuoj, inter ili ankaŭ de Canova. En la Trezorejo de la Baziliko videblas tre riĉaj ekleziaj juveloj kaj aliaj atributoj, jarmilo kolektitaj, sekve troviĝas tie arthistorie elstaraj majstraĵoj, kaj historie gravaj, koncerne la kronadajn ceremoniojn de la reĝoj. En la Primas-Palaco, kiu ekstere-interne portas renesancan karakteron, rezidas la ĉefepiskopo de la romkatolika eklezio. Ĝia Muzeo Kristana enhavas grandan kolekton de grandaj italaj pentristoj kaj de mezepokaj hungaraj pentraĵoj. Altvaloraj estas la majstra ĉerkveturilo Dia (uzita dum liturgio), kaj la malnovaj kodeksoj kun pra-presaĵoj.
Urbodomo rokoko-stila, kaj aliaj belaj, admirindaj domoj ĉe ĉarmaj stratoj kaj placoj, apud multaj interesaj vidindaĵoj vekas la atenton de la promenantoj, vizitantoj de Esztergom.
Aliflanke de Danubo situas la (nun slovakia) urbo Štúrovo (hungare Párkány), nun unu el la ĝemelaj urboj de Esztergom. La du urbojn ligas ponto, detruita en la dua mondmilito kaj rekonstruita nur en 2001.
39285 Kipkeino
39285 Kipkeino estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kenja atleto Kipchoge Keino. Post lia emeritiĝo, li kaj lia edzino Phyllis laboris por eduki kaj kuraci la orfojn en Kenjo. En 2016 li ricevis la unuan por eduko, kulturo, disvolvo kaj paco per la sporto.
Talamello
Talamello estas komunumo de Italio.
4837 Bickerton
4837 Bickerton estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John en Tekapo, Suda Insulo (Nov-Zelando).
Ĝia eponimo, Alexander William Bickerton (1842–1929), profesoro pri kemio en la Kolegio Kanterburio (nun Universitato de Canterbury), estas konata pro sia teorio pri la parta alfrapo por la novaoj, kiun li etendis al la kaj aliaj fenomenoj.
Monaĥejo Sankta Katarina
La Monaĥejo de la Transfiguriĝo aŭ Monaĥejo de Sankta Katarina (greke: Μονὴ τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης) situas ĉe malfacile alirebla kanjono ĉe la Monto Sinajo, en Egiptio. Ĝi estis konstruita tie, kie laŭ la tradicio Moseo vidis la «arbetaĵon kiu flamis sen estingado». temas pri unu el la plej antikvaj monaĥejoj ankoraŭ loĝataj. Ĝi ankaŭ estas konata kiel "Monaĥejo de la Brulanta Arbetaĵo". Ĝi apartenas al la Ortodoksa Eklezio de la Monto Sinajo, dependanta de la Ortodoksa Eklezio de Jerusalemo. En 2002 ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko.