cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magazeno Sankta Felikso
Historia skizo
La konstruado de Magazeno Sankta Felikso estis unu el la signoj de la revigliĝo de Antverpeno kiel mondhaveno ekde 1850, post ties izolado de la maro. Estis la Compagnie Générale de Matériels des Chemins de Fer el Molenbeek, kiu en 1859 komisiis starigi la magazenon inter Oude Leeuwenrui kaj Godefriduskaai ĉe la Willemdok. Ĉi tio estis favora loko, ĉar tiam ĝi estis la centro de la haveno-aktiveco, kaj ekde 1845 ankaŭ ĉeestis varstacio kaj fervoja interligo. Arĥitekto estis Felix Pauwels el Bruselo, kaj ŝajne estas ties antaŭnomo, kiu fariĝis la nomo kaj elpendaĵo de la novklasikisma konstruaĵo. Ankoraŭ nuntempe oni kutimas destini kaj uzi specifajn nomojn por la magazenoj en la haveno : ĉi tiuj nomoj estas multe pli facile memorigeblaj por liverantoj kaj havenlaboristoj ol adresoj aŭ numeroj de kajoj.
Feliks-Arĥivo : praktike
Ekde 2006, la urbo disponas adekvatan lokon por stoki ne nur siajn proprajn vastajn arĥivaĵojn (16 kilometrojn en 2006), sed ankaŭ tiujn de eksteruloj. Ege grave estas ke la dokumentaro iĝas konsultebla ne nur por profesiaj historiistoj kaj esploristoj, sed ankaŭ por iu ajn interesito. Sekve, la urba arĥivo tute ne estas "tombejo" por arĥivaĵoj, sed antaŭ ĉio, loko kie arĥivaĵoj trovas novan vivon. Konstruaĵo, kiu gastigas modernan arĥivon, devas respondi al severaj postuloj. Precipe ties "atmosfero" estu optimuma. Estu garantioj kontraŭ fajro kaj ŝtelo. Oni bezonas sufiĉajn stokadan kaj laboran spacojn, nuntempe sed ankaŭ estonte. Ĉi tiu laborejo estu agrabla por la dungitaro kaj efike uzebla. La servodono kaj la legejo por la vizitantoj estu altkvalitaj. Tiuj kondiĉoj estas efektiviĝitaj, post la necesaj adaptaĵoj, en la eksa Magazeno Sankta Felikso, rebaptita al FelixArchief [Feliks-Arĥivo]. Samtempe, unika ekzemplo de arĥitektura kaj industria heredaĵo de Antverpeno estas konservata kaj protektata.
La legejo de la FelixArchief estas publike kaj senpage alirebla de mardo al vendredo, de 8-h-30 ĝis 16-h-30. En la akceptejo, oni eniru la lifton al la sesa etaĝo. La legejo estas bela, kvazaŭ tendoforma spaco por pli ol 100 vizitantoj. Tie ankaŭ troviĝas monate renovigata ekspozicio de arĥivaĵoj.
Bildaro : kelkaj Esperanto-arĥivaĵoj el la FelixArchief
<Gallery>
Dosiero:1917 Toneelkundige Avondstond 1.jpeg|Arĥivaĵo 2233#406 Dosiero:1928 Medalo UK FelixArchief 1605-355-01.jpg|Arĥivaĵo 1605#355, pri UK 1928, Antverpeno. Dosiero:1928 Medalo UK FelixArchief 1605-355-02.jpg|Arĥivaĵo 1605#355 Dosiero:1933 Diplomo Sielens.jpeg|Arĥivaĵo 2233#231, pri Henri Sielens Dosiero:1965 47-a de BEF - Oostende.jpeg|Arĥivaĵo 2233#476 Dosiero:1960 Letero Jaumotte 1.jpeg|Arĥivaĵo 2233#430 Dosiero:1960 Letero Jaumotte 2.jpeg|Arĥivaĵo 2233#430 Dosiero:1974 Insigno UK Hamburgo.JPG|Arĥivaĵo 2233#374), pri UK 1974, Hamburgo. Dosiero:1996 Insigno 81-a UK - Prago.JPG|Arĥivaĵo 2233#376, pri UK 1996, Prago. </Gallery>
Malý Šariš
Situo
Malý Šariš situas laŭ ĉefvojo Levoča-Prešov (aŭtovojo preteriras). La lasta urbo troviĝas je 4 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1248 laŭ tiama hungara ortografio "Kis Sarus". En 1427 56 familioj pagis impostojn. En 1787 496 vilaĝanoj loĝis en 71 domoj (dume en la sama jaro incendio okazis), en 1828 521 vilaĝanoj loĝis en 68 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kissáros 698 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Eperjes, poste jam kiel Malý Šariš al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malý Šariš 1303 homoj, (1273 slovakoj).
Famuloj
En la iama Kissáros naskiĝis hungara heraldikisto Béla Meliórisz.
Masaaki Yanagishita
Masaaki Yanagishita (柳下 正明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yamaha Motors.
Sapukajo
Sapukajo ( science: Lecythis pisonis Camb. ) el genro Lecitido (Lecythis) estas arbo trovebla nature en Amazona Baseno, Gujano, kaj alie en tropika Sud-Ameriko. Ĝi kreskas al 12-20 metroj (vidu la suban foton). La fruktoj de la arbo estas ronda bruna pot-formaj ujoj kun ligneca ŝelo, kiu iufoje estas nomata "simio-poto" (vidu la apudan foton). Ene de ĝi troviĝas la manĝeblaj semoj krude aŭ kuire (vidu la apdan foton).
En Brazilo oni kultivas sapukajon en parkoj kaj forstoj (vidu la apudan foton).
La ligno de la arbo estas uzata en konstruado.
Bibliografio
Russell T. et.al. 2006 : Trees of the world, pp. 238–239. .
Anquela del Ducado
Anquela del Ducado estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Temas pri du domaroj, nome Anquela del Ducado kaj Tobillos.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas anquelano [ankeLAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 64 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,48 loĝ/km².
Situo
Anquela del Ducado situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.128 m super marnivelo; je 113 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 25,76 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°58′18″N 2°07′44″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 64, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Anquela del Ducado, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Anquela del Ducado kie oni falis al la nunaj 64.
NGC 3430
NGC 3430 (aliaj indikoj — UGC 5982, MCG 6-24-26, ZWG 184.29, KUG 1049+332, IRAS 10494+3312, PGC 32614) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antikva Gvatemalo (urbo)
La urbo Antigua Guatemala (Antikva Gvatemalo) estas la ĉefurbo de la samnoma municipo kaj de la departemento Sakatepekezo, Gvatemalo.Laŭ la oficiala censo de 2002, ĝi havas 41.097 loĝantojn. Ĝi estas agnoskata pro la bone konservita renesancstila hispana arkitekturo kun barokaj fasadoj de la Nova Mondo, kaj ankaŭ pro la multnombro da ruinoj de pluraj preĝejoj. Ĝi estis deklarita kiel Monda heredaĵo de UNESKO en 1979.
La urbo estis fondita kiel Santiago de Los Caballeros kaj la 10-an de junio de 1566 la reĝo Filipo la 2-a (Hispanio) donis la titolon "La tre Nobla kaj Lojala urbo Santiago de los Caballeros de Gvatemalo".
Sanga dimanĉo (filmo)
Bloody Sunday - angle, en Esperanto "Sanga dimanĉo" - estas britia-irlanda kineja filmo el la jaro 2002. Ĝin realigis la reĝisoro Paul Greengrass. Temas - tre resume - pri la "sanga dimanĉo" de la jaro 1972, kiam britaj soldatoj en la nordirlanda urbo Derry pafmortigis 27 irlandajn demonstrantojn.
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2002 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Gyula Sándy
Fontoj
Gyula Sándy naskiĝis la  1868 en Hungara reĝlando en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Sándy frekventis teknikuniversitaton, kie li lernis ekzemple de Imre Steindl. Inter 1889 kaj 1899 li estis asistanto en la sama universitato, poste li instruis en arkitekta lernejo ĝis 1914, fine ĝis la emeritiĝo en 1939 li denove instruis en la teknikuniversitato kiel publika ordinara profesoro. Li estis ankaŭ ĉefarkitekto de luterana eklezio.
Subh-i-Azal
Ṣubḥ-i-Azal (arabe: "Mateno de Eterneco") estas titolo de Mírzá Yaḥyá Núrí, kiu estis la persa religiestro de la bajananoj (bayání / azalí). Li naskiĝis en 1831 en la persa provinco Mazanderano kaj mortis la 29-an de aprilo 1912 en la kipra urbo Famagusto.
Junaĝo
Lia patrino Kú ch ik Kh ánum-i-Kirmán sh áhí mortis kiam ŝi naskis lin kaj lia patro Mírzá Buzurg-i-Núrí mortis en 1839. Ekde tiam lin prizorgis lia bopatrino  Kh adíjih Kh ánum kaj lia pli aĝa duon-frato Mírzá Ḥusayn 'Alí, pli bone konata per la titolo Bahá'u'lláh.
Li fariĝis disĉiplo de la Báb, Profeto kaj fondinto de la Babismo, kiu verŝajne donis al li diversajn titolojn :  Th amaratu'l-Azalíyyah ("Frukto de Eterneco") kaj 'Ismu'l-Azal ("Nomo de Eterneco"). Azalanoj nomas lin Ḥaḍrat-i-Azal ("Sankteco de Eterneco") kaj Ṣubḥ-i-Azal ("Mateno de Eterneco"). Tiu lasta kaj plej konata titolo ne estis rekte donita de la Báb al Mírzá Yahyá. Tamen la Báb kelkfoje donis la titolon al aliaj babanoj. La titolo aperas en islama raporto sankta (Hadith-i-Kumayl), kiun citis la Báb en sia verko titolita la "Sep Pruvoj" (Dalá'il-i-Sab'ih). Azalanoj interpretas tion kiel mencio de Mírzá Yahyá, sed bahaanoj malagnoskas tion.
Dum sia enkarcerigo en la kastelo de  Ch ihríq, la Báb verkis en 1849 epistolon titolitan Lawḥ-i-Vasaya per kiu li testamente enoficigis lin kiel nominalan "babanestron" de post sia forpaso ĝis la apero de "Tiu, kiun Dio manifestos".
Li sukcesis eskapi la persekutadon, kiu severe batis la baban komunumon post la atenco kontraŭ la persa reĝo Náṣiri’d-Dín Sháh Qájár en 1852, kaj ekde tiam vivis ekzile ĝis sia morto.
Ekzilo en Bagdado
Kiam je la 8-a de aprilo 1853 (28-a de Jamádíyu' th - Th ání 1269 p.H.) Bahá'u'lláh alvenis al Bagdado (Ba gh dád, en Irako) post sia enkarcerigo en la subtera prizono Síyáh- Ch ál de Teherano (Ṭihrán, ĉefurbo de Persio), li trovis la baban komunumon en plej kompleta konfuzo kaj mizero. Lia duonfrato Mírzá Yaḥyá, kiun la Báb nomumis kiel la "babanestron" en sia testamento, sukcesis eskapi el la sanga subpremado de la babanoj en Tákur kaj forfuĝis al Bagdado, kie li time sin kaŝis sub la nomo de Ḥájí 'Alíy-i-lás Furú sh . Ĉar Mírzá Yaḥyá-on ne trafis la ekzila dekreto de la Ŝaho, Bahá'u'lláh petis lin reveni al Persio por diskonigi tie la Babismon kaj servi al la Kredo.
Tion li ne faris, kaj instigite de Siyyid Muḥammad-i-Iṣfahání ekĵaluzis pro la kreskanta influo de Bahá'u'lláh ene de la komunumo. Por eviti konflikton kaj disiĝon ene de la babanaro Bahá'u'lláh foriris el Bagdado kaj ermitiĝis en la montaroj de la iraka Kurdistano dum du jaroj. Reveninte pro la insista peto de sia familio kaj de la babanoj, li pli kaj pli transprenis la spiritan gvidadon de la baba komunumo.
Post la ekzekuto de Báb en 1850 pluraj babanoj deklaris esti "Tiu, kiun Dio manifestos" anoncita de la Báb, sed neniu el ili sukcesis konvinki la baban komunumon pri la praveco de siaj pretendoj… Multaj poste reprenis ilin sed kelkaj estis mortigitaj. Ankaŭ Bahá'u'lláh tion deklaris en 1863, ĵus forironte al Adrianopolo, sed tiam la plej multo da babanoj akceptis lin kiel la Promesiton de Báb.
Ekzilo en Adrianopolo
Rezulte dum la dua jaro de la ekzilo en Edirne (Adrianopolo), Mírzá Yaḥyá ekribelis kontraŭ la aŭtoritato de sia duonfrato, intrigis ĉe la turkaj aŭtoritatoj, komplotis kaj provis plurfoje mortigi lin, interalie per veneno. Estiĝis fine skismo ene de la baba komunumo resp. inter la sekvantoj de Bahá'u'lláh (bahaanoj = bahá'í ) kaj la sekvantoj de Mírzá Yaḥya (azalanoj = azalí ), kiu ankaŭ sin deklaris profeto kaj sin titolis Ṣubḥ-i-Azal (Mateno de Eterneco).
La tiel nomata "Plej Granda Disiĝo" oficialiĝis dum septembro de 1867 inter Ṣubḥ-i-Azal kaj Bahá'u'lláh, kiu nelonge poste verkis sian libron titolitan Kitáb-i-Badí'  (La Mirinda Libro Nova) por refuti la argumentojn de siaj opoziciantoj nomitaj de li la "Popolo de la Bayán" (Ahl-i-Bayán) kaj precipe de Siyyid Muḥammad-i-Iṣfahání
La foje eĉ sanga konflikto inter bahaanoj kaj azalanoj forte malkontentigis la turkan registaron, kiu fine ordonis splitigon de ekzilintoj kaj sendon de unu grupo, inter ili Mírzá Yaḥya, al la insulo Kipro kaj de la alia, inter ili Bahá'u'lláh, al la punkolonio de Akko ( 'Akká) en Palestino. Ili forlasis Adrianopolon la 12-an de aŭgusto 1868 (22-an de Rabí'u' th - Th ání 1285 p.H.).
Ekzilo en Famagusto
La 5-an de septembro 1868 alvenis al Kipro Ṣubḥ-i-Azal kun siaj familianoj, kelkaj disĉiploj kaj kvar bahaanoj (Áqá 'Abdu'l- Gh affár Iṣfáhání, Mírzá 'Alí Sayyáh, Mi sh kín-Qalam kaj Áqá Muḥammad-Báqir-i-Qahvih ch í)
La azalanoj vivis inter si kaj Ṣubḥ-i-Azal ne eĉ provis diskonigi babismon en la insulo. La famagustanoj lin konsideris islaman sanktulon ĉar li ŝajne vivis kiel ili. En 1881 Britio okupis la insulon kaj liberigis la ekzilitojn. Tamen Ṣubḥ-i-Azal preferis resti en Famagusto kaj tie vivi kiel pensiulo de la Brita Imperio.
Familio kaj Posteuloj
Laŭ prof. Browne, Mírzá Yaḥyá havis plurajn edzinojn kaj almenaŭ naŭ filojn kaj kvin filinojn. Lia filo Riḍván 'Alí raportas, ke lia patro havis dek-unu aŭ dek-du edzinojn. Postaj studoj indikas, ke li havis ĝis dek-sep edzinojn (interalie kvar en Persio kaj almenaŭ kvin en Bagdado), kvankam ne estas klare kiom da ili estis samtempaj. Nabil raportas en sia kroniko, ke li eĉ malfame edziĝis kun iu vidvino de la Báb.
Post lia morto, la baba komunumo ŝrumpis dum la 20-a jarcento, kvankam babanoj ludis iom signifan rolon je la promulgo de la irana konstitucio en 1905. Ili vivis sian kredon kaŝe kaj tradicie en islama medio kaj ne plu disvolvis propran teologion nek grandskalan organizon. Mankis vera religia gvidanto… Browne raportis konfuzon pri la estreco de la komunumo post la morto de Ṣubḥ-i-Azal. Riḍván 'Alí raportis, ke lia patro kiel posteulon nomumis la filon de Áqá Mírzá Muḥammad Ḥádí Dawlatabadí. Sed H.C. Lukach raportis eldiron de Mírzá Yaḥyá, ke lia posteulo estos tiu el liaj filoj, kiu "plej similas al li". Neniu el ili sin proponis…. Citante malfruan fonton, Miller indikas, ke Mírzá Yaḥyá ne nomumis posteulon. Versajne iu el liaj filoj fariĝis bahaano kaj alia kristano. .
Nuntempe eble estas ankoraŭ kelkmil da neorganizitaj posteuloj liaj (nomitaj babanoj/bábí aŭ bajananoj/bayání aŭ azalanoj/azalí) precipe en Irano kaj Uzbekio.
Referencoj
Verkita surbaze de la anglalingva vikipedia artikolo titolita Subh-i-Azal.
Lanodierio
La suda parto estas ebena, laŭ la Rivero Sankt-Laŭrenco, kaj la norda estas monteca. La ĉefaj industrioj estas la forsto norde, bredo kaj agrikulturo sude. La regiono ankaŭ produktas plaston, kauĉukon kaj meblojn.
Marz
Marz (marc) hungare Márcfalva, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Marz situas laŭ rojo, laŭ fervojo Sopron-Wiener Neustadt. Mattersburg troviĝas 4 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1202 en formo villa Mouruch. Ekde apero de hungaroj peĉenegoj gardis tie la limon. Oni fondis abatejon en la 13-a jarcento, nun jam malaperinta. La vilaĝo havis fortresopreĝejon, kiun la turkoj detruis en 1683. En 1910 loĝis en Márcfalva 1828 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Márcfalva apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Nagymarton, poste al Aŭstrio.
Muzeo de Bizanca Kulturo
La Muzeo de Bizanca Kulturo (greke: Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού ) estas muzeo en Tesaloniko, Centra Makedonio, Grekio, kiu malfermis en 1994.
Historio
Por desegni la muzeon, fariĝis tutlanda arkitektura konkurso, kiu estis anoncita en 1977. La konkurso estis fine venkita fare de Kyriakos Krokos. La konstruado de la muzeo komencis en Marto de 1989 kaj estis kompletigita en Oktobro de 1993. Antikvaĵoj de la Bizanca kaj Kristana Muzeo en Ateno estis translokigitaj en Junio 1994, kelkaj de ili estis montritaj en inaŭgura ekspozicio de la muzeo, "Bizancaj Trezoroj de Tesaloniko: La Revena Vojaĝo". La muzeo fine malfermis siajn pordojn la 11an Septembron 1994.
Ekspoziciaĵoj
Malfermita en 1994, la muzeo nuntempe havas tri konstantajn ekspoziciojn. La unua, "Fruaj Kristanaj Preĝejoj", enfokusigas  sur la desegno kaj ornamado de preĝejoj en fruaj jarcentoj de kristanismo. "Fruaj kristanaj Urboj kaj Loĝejoj", prezentas flankojn de ekonomia vivo, hejmaj metioj, domoj kaj manĝaĵoj kaj vestaĵoj de fruaj kristanoj kaj fine, "De la Elizeaj Kampoj al la kristanaj Paradizoj" enfokusigas sur tombejoj de fruaj kristanoj, juvelarto, ĉerka arkitekturo kaj pentrarto, religiaj kutimoj kaj argilaj kaj vitraj artaĵoj trovitaj ĉe elkavigitaj tomboj. Komencante en 1998, la muzeo faris edukajn programojn por lernejanoj.
Premioj
En 2005, la muzeo estis premiita de la Konsilio de Eŭropo pere de la Muzea Premio de Eŭropo.
Orusco de Tajuña
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Vegas (hispane Comarca de Las Vegas) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 21,51 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Romia triumfo
Triumfo laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel Plena Ilustrita Vortaro aŭ ReVo estas "granda venko, granda sukceso montriĝanta per eksteraj signoj". Ĉe la antikvaj Romanoj, triumfo precipe simboliĝis per pompa kaj solena eniro de militestro post granda venko post fiera reveno al la imperia ĉefurbo. Jam antaŭ la la honoriga procesio en la ĉefurbon, la soldatoj post la milita venko solene deklaris sian armeestron imperator ("reganto") kaj per tio preparis la honorigon. En pli abstrakta senco, post falo de la Romia Imperio venkaj festoj en plej diversaj kuntekstoj nun nomatas triumfo - la vortuzo do ĝeneraliĝis nur post la origine specifa antikva signifo.
Simboloj por dezirata eternigo de la triumfo foje estis triumfaj kolonoj, plej ofte tamen triumfarkoj. Post falo de la Romia Imperio ankaŭ la tradicio de triumfaj arkoj transportiĝis al aliaj kulturoj - tiel ekzemple la konata Triumfa Arko de Parizo kreiĝis nur en 1806, post la venko de Austerlitz fare de la imperiestro Napoléon Bonaparte, do multajn jarcentojn post la romia epoko.
Lajos Détári
Lajos Détári [lajoŝ dEtAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Détári Lajos László estas hungara futbalisto (mezulo), trejnisto.
Lajos Détári naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Détári futbalis en junulara teamo de Budapest Honvéd FC inter 1973-1980, poste en la plenaĝa teamo ĝis 1987. En tiu lasta periodo li ludis 134-foje kun 72 goloj kaj estis golreĝo, ankaŭ hungara ĉampiono trifoje. Inter 1987-2001 li ludis plej ofte eksterlande (ekzemple Eintracht Frankfurt, Olimpiakos Pireo FK, Bolonjo F.C. 1909, Genoa), ja tiutempe la ŝtato jam permesis tion. Li estis ankaŭ greka golreĝo. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1984–1994 resume 61-foje kun 13 goloj. Li estis trejnisto inter 2000-2016 plej ofte enlande, sed la trejnado ne estis tiel sukcesa, kiel la aktiva futbalado. Li edziĝis en 1985.
Paul Mendelssohn Bartholdy
Paul MENDELSSOHN BARTHOLDY (naskiĝis la 18-an de januaro 1841 en Lepsiko, mortis la 17-an de februaro 1880 en Berlino) estis germana kemiisto kaj industriisto. Li estas kune kun Carl Alexander von Martius kunfondinto de la firmao 1867 en la Berlina antaŭurbeto Rummelsburg, kiu produktis anilinon, la Aktiengesellschaft für Anilinfabrikation (Agfa).
Li estis la filo de la komponisto Felix Mendelssohn Bartholdy kaj de lia edzino Cécile.
Mura
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Casto, Pertica Alta kaj Vestone.
Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Nieder-Wiesen
Nieder-Wiesen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kresta kukolkolombo
La Kresta kukolkolombo aŭ Dikbeka kukolkolombo laŭ la latinlingva nomo de la specio (Reinwardtoena crassirostris) estas specio de birdoj de la familio Kolombedoj kaj genro Reinwardtoena, kies komponantoj estas konataj kiel kukolkolomboj, pro siaj longaj vostoj. Tiu specio estas trovebla en la Salomonoj de Nov-Gvineo.
Muzeo pri aplikitaj artoj (Vieno)
MAK – Muzeo pri aplikitaj artoj (originala titolo: MAK – Museum für angewandte Kunst ) estas muzeo de ornamartoj troviĝanta sur la Stubenring 1 en la urbocentro de Vieno. Krom ĝia tradicia orientiĝo al la ornamartoj kaj al la fasonado, tiu muzeo sin dediĉas ankaŭ al la nuntempa arto.
Kresta kukolkolombo
Ĝi troviĝas en la insuloj Salomonoj. Ties naturaj habitatoj estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tropikaj kaj subtropikaj humidaj montararbaroj. La specio estas minacata per habitatoperdo.
La latinlingva nomo de la genro estas omaĝo al la germana natursciencisto Caspar Georg Carl Reinwardt.
Muzeo pri aplikitaj artoj (Vieno)
Historio
La 7-an de marto 1863, la reĝa kaj imperia aŭstra Muzeo pri arto kaj industrio - la nuna MAK - estis fondata pere de la imperiestro Francisko-Jozefo la 1-a. Rudolf von Eitelberger, la unua instruisto de historio de la arto de la universitato de Vieno, estis nomata direktoro de la muzeo. La muzeo sekvis la modelon de la South Kensington Museum (hodiaŭ Victoria and Albert Museum) fondita en 1852 en Londono. La muzeo celis servi kaj kiel modelkolekto por artistoj, industriistoj kaj la publiko, kaj kiel trejnadinstitucio por dezajnistoj kaj metiistoj. La malfermo de la muzeo okazis la 12-an de majo 1864, provizore en ejoj de la Ballhaus apud la Hofburg, kiujn la arkitekto Heinrich von Ferstel adaptis por muzeaj celoj.
13751 Joelparker
13751 Joelparker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joel W. Parker de la Southwest Research Institute en Boulder (Koloradio), fakiĝintan en la studo de kujper-zonaj objektoj. Li estas eldonisto de la revuo Distant EKOs
Muzeo pri aplikitaj artoj (Vieno)
Historio
En 1867, estis fondata la reĝa kaj imperia Lernejo de la ornamartoj de la reĝa kaj imperia aŭstra Muzeo pri arto kaj industrio (k. k. Kunstgewerbeschule des k. k. Österreichischen Museums für Kunst und Industrie) Tiel, teoria kaj praktika instruado estis unuiĝintaj. La inaŭguro de la Lernejo de ornamartoj efektiviĝis en 1868, unue en eksa manufakturo de fusilo j. En la sama jaro komenciĝis ankaŭ la konstruado de la nuova muzeo sur grundo apud nove kreita urboparko flanke de la konstruenda granda strato Ringstraße. La malfermo de la konstruaĵo sur la Stubenring okazis la 15-an de novembro 1871 post tri jaroj da konstruado. Desegnita en la renesanca stilo de Heinrich von Ferstel, ĝi estis la unua muzea konstruaĵo starigita sur la Ringstraße.
En 1873 okazis monda ekspozicio en Vieno. La Muzeo pri arto kaj industrio kaj la Lernejo de ornamartoj ekspoziciis kune sur la Stubenring. Dum la monda ekspozicio, gravaj aĉetoj por la muzeo estis faritaj kun financoj de la ministerio.
En 1877 malfermiĝis la nova konstruaĵo de la Lernejo de ornamartoj apude al la muzeo kaj same projektita de Heinrich von Ferstel.
En 1897, Arthur von Scala, direktoro de la k. k. Orienta Muzeo en Vieno, transprenis la administradon de la Muzeo pri arto kaj industrio. Scala konvinkis Otto Wagner, Felician von Myrbach, Koloman Moser, Josef Hoffmann kaj Alfred Radŝuo iĝi kunlaborantoj de la muzeo kaj de la lernejo. La stilo de la Secesio fariĝis formema por la Lernejo de ornamartoj.
En 1900, oni disigas la administraciojn de la lernejo kaj de la muzeo.
En 1907, la Muzeo pri arto kaj industrio transprenis la plimulton de la havaĵoj de la reĝa kaj imperia Muzeo pri komerco, inkluzive de la Azia kolekto fondita de Arthur von Scala kaj la vasta Kolekto de orienta Azio de Heinrich von Siebolds.
En 1909, la Muzeo kaj kaj Lernejo de ornamartoj estis disigataj, ĉi-lasta restis sub la Ministerio pri kulturo kaj edukado. Post tri jaroj da konstruado laŭ la planoj de Ludwig Baumann, estis malfermita plia konstruaĵo de la muzeo (nuna adreso Weiskirchnerstrasse 3, Vieno 1). Tie la muzeo nun havis ĉambrojn por specialaj kaj daŭraj ekspozicioj. Arthur von Scala retiriĝis kaj Eduard Leisching sukcedis lin kiel direktoro. Estis reviziataj la statutoj.
Post la fondo de la Unua Respubliko de Aŭstrio, la eksaj posedaĵoj de la Habsburgo j, kiel la orientaj tapiŝoj, estis donataj al la muzeo. Tiel la muzeo nun havas unu el la plej delikataj kolektoj de orientaj tapiŝoj tutmonde.
En 1936 kaj en 1940 en interŝanĝo kun la Muzeo de arthistorio de Vieno la muzeo cedis kelkajn el ĝiaj skulptaĵoj kaj transprenis ornamartaĵojn.
En 1938, post la aneksado de Aŭstrio per la Reĝlando de Germanio, la muzeo estis alinomata Staatliches Kunstgewerbemuseum in Wien (« Ŝtata muzeo de ornamartoj en Vieno »). Inter 1935 kaj 1945, la muzeoj transprenis multajn konfiskitajn privatajn kolektojn. Ankaŭ la kolekto de la Ŝtata Muzeo de ornamartoj estis ampleksigita tiamaniere. Parto de la artaĵoj konfiskitaj en la nazia periodo estis redonita post la jaro 1946 kaj ekde 1999, granda nombro de artaĵoj povis esti redonita danke tiurilata leĝo kaj al la esplorado de deveno.
En 1945 la konstruaĵo de la muzeo estis parte detruita pro la milito pro kiu perdiĝis ankaŭ kelkaj objektoj.
En 1947 la muzeo ricevis sian nunan nomon Aŭstra Muzeo pri aplikitaj artoj "Österreichisches Museum für angewandte Kunst“(MAK) kaj remalfermis en 1949, kiam la damaĝoj de la milito estis riparitaj.
En 1986 Peter Noever estis nomumata direktoro kaj komencis organizi kolekton de nuntempaj artaĵoj.
Fine de la 1980-aj jaroj la muzeo realigis renovigojn por redoni al ĝi la originan aspekton.
La turo de batalo de la parko de Arenberg, unu el la ses vicoj konstruitaj en Vieno dum la Dua mondmilito, fariĝas nova anteno de la muzeo en 1994 kaj fariĝas ekde 1995 deponejo de nuntempa arto de MAK kie estas eksponitaj pluraj ĉefaj pecoj de la internacia sceno de la moderna arto. Inter 2001 kaj 2002, la projekto CAT-Contemporary Arto Tower  vidas la tagon. Post esti prezentita en Nov-Jorko, Los Angeles, Moskvo kaj Berlino, li instalas sin en Vieno sama. La projekto strebas transformi la turon de batalo de Arenberg en vera centro de nuntempa arto kun la celo kontentigi la kompleksajn postulojn de la nuntempaj artaj produktadoj.
En 1995 la MAK fondis la MAK Centron por Arto kaj Arkitekturo en Los-Anĝeleso, en la Schindler House kaj en Mackey Apartments en oktobro komenciĝas programo por artistoj kaj arkitektoj en residence.
Alia granda projekto de la muzeo estas MAK im öffentlichen Raum (« MAK en la publika spaco »). La muzeo subtenas aktive la nuntempajn artistojn kies verkoj estas prezentataj kadre de ekspozicio ene de MAK kaj poste instalataj en la urbo de Vieno kun la celo porti la arton al la publikaj lokoj. Pluraj internaciaj artistoj estis tie reprezentitaj, ĉefe James Turrell (1998), Donald Judd (1998), Philip Johnson ( 1998), Franz West (2001) kaj Michael Kienzers (2005).
En 2011 Christoph Thun-Hohenstein fariĝis MAK-Direktoro kaj deklaris ke "Ŝanĝo per Aplikata Arto" estu la nova devizo de la muzeo.
En 2014 okaze de la 150-a datreveno de ĝia fondiĝo la MAK malfermas ponton inter la arto kaj la ĉiutaga vivo helpe de la MAK Design Labor.
Kyšice
Nomo Kyšice povas marki:
Muzeo pri aplikitaj artoj (Vieno)
Historio
En 2015, MAK lanĉis la bienalon de Vieno, la unua bienalo por kunigi arton, dezajno n kaj arkitekturon. Ŝi disvolviĝas de la 11a de junio al la 4a de oktobro 2015 kaj estas organizita de MAK en kunlaboro kun la Universitato pri Aplikataj Artoj de Vieno, la Kunsthalle Wien, la Architekturzentrum Wien kaj la Viena Komerca Agentejo kaj organizita kun la subteno de la Aŭstria Instituto pri Teknologio AIT kiel ne-universitata esplora partnero.
La kolektoj de MAK
Ek de ĝia fondiĝo la Aŭstra Muzeo pri Arto kaj Industrio estis aparta kazo en la muzea pejzaĝo de Vieno, tiam en disvolviĝo.
Ĝi estis fondita kiel kultura institucio, kiu ne baziĝis sur imperia aŭ aristokrata kolekto, sed estis kunmetita de nulo laŭ nova koncepto kongruante pli kun burĝa-liberala kompreno pri komerca reklamado ol kun aristokrata reprezentado. Ĝi estas moderna muzeo, orientita laŭ la bezonoj de la loĝantaro kaj de la produktantoj.
Daŭra kolekto
Ek de la fondiĝo la kolekto MAK estas dividita en malsamajn sekciojn laŭ ilia funkcia celo. La Schausammlung (daŭra kolekto) prezentas ĉiutagajn manfaritaĵojn, aranĝitajn kronologie de la mezepoko ĝis la nuntempo aŭ laŭ ilia devenlando.
La pecoj devenintaj de la Wiener Werkstätte, la foteloj de la entreprenoj Thonet kaj Kohn, la mebloj de la entrepreno Danhauser, la skizoj de friso destinitaj al la palaco Stoclet desegnitaj de Klimt, la porcelana ĉambro de la palaco Dubsky realigita de Claudius du Paquier, same kiel kolekto de glasoj de Bohemio kaj veneciaj, de la flandraj kaj italaj puntoj, de la mono, de la porcelano kaj de la tapiŝoj konstituas la fortajn punktojn de tiu kolekto.
Studa kolekto
Harvey Kurtzman
Harvey KURTZMAN (3-an de oktobro 1924 -23-an de februaro 1993) estis usona bildliteraturisto, plej fama pro la humora revuo Mad kaj la bildstrio Little Annie Fanny. La unua estis eldonita el 1952 ĝis 1956 kaj la dua en gazeto Playboy el 1962 ĝis 1988. Ĉefaj trajtoj de lia laboro estis satiro kaj parodio de popola kulturo, socia kritiko, kaj obseda atentemo al detalo.
Muzeo pri aplikitaj artoj (Vieno)
La kolektoj de MAK
Kun la rekonstruado de MAK en 1986 kaj kun la disvolvo de novaj strategioj por la prezento de la kolekto, aldone al la daŭra kolekto MAK, kiu disponigas la prezenton de la kolektaĵoj kune kun artaj intervenoj, estis establita la studa kolekto MAK, kie la objektoj estis ekspoziciitaj laŭ tipologia, historia aŭ funkcia kunteksto.
Sub la direkto de Christoph Thun-Hohenstein, la studa kolekto plu disvolviĝis kiel nova loko por neformala lernado, per kio la multnombraj ekspozicioj ofertas novigan superrigardon rilate al dezajno.
La 12-an de majo 2014, la malfermo de la MAK Design Labor radikale repoziciigis la iaman studan kolekton. La eksponaĵojklasifikitaj en temaj insuletoj, estas prezentataj sur areo de proksimume 2000 kavadrataj metroj en la subgrundo de la muzeo. La temaj insuletoj permesas ilustri de la fakoj kiel la kuirado, nutrado, arta produktado, industria produktado, alternativa produktado, transporto, komunikado ktp.
Biblioteko kaj kolekto de artaj prasaĵoj
La MAK-Bibliothek und Kunstblättersammlung (biblioteko kaj kolekto de artaj prasaĵoj de MAK) provizas informojn sur ĉiuj fakoj de la aplikitaj artoj. La faka biblioteko enhavas 250.000 volumojn kun presitaj verkoj, inkunablo j kaj manuskriptoj de la 15-a jarcento ĝis la nuntempo. Ĉirkaŭ 400.000 artfolioj, inkluzive de ornamaj gravuraĵoj, elektitaj stilfolioj, manaj desegnoj, akvareloj kaj planoj de artistoj kaj arkitektoj de la renesanco ĝis la nuntempo, krom kolekto de afiŝoj kaj komercaj grafikaĵoj kaj fotokolekto, estas la bazo por scienca esplorado.
Cifereca kolekto
Eksteraj sidejoj de MAK
Eksteraj sidejoj de MAK situas en pluraj landoj kaj sur pluraj kontinentoj : MAK-Expositur Geymüllerschlössel MAK-Gegenwartskunstdepot Gefechtsturm Arenbergpark (nuntempe fermita) MAK im öffentlichen Raum
Muzeo Josef Hoffmann, Brtnice (uzata ekde komenco 2006 kiel komuna ekstera sidejo de MAK kaj de la galerio Moravská de Brno)
MAK Center for Art and Architecture, Los Angeles (Rudolph Schindler House, Pearl s-ro Mackey Apartment House, Fitzpatrick-Leland House).
Referencoj
48.207516.381666666667Koordinatoj : 48° 12′ 27″ N, 16° 22′ 54″ O
NGC 3431
NGC 3431 (aliaj indikoj — MCG -3-28-14, IRAS10487-1644, PGC 32531) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Krepuskulo
Krepuskaj bestoj estas tiuj, kiuj estas aktivaj ĉefe dum krepusko, tio estas dum tagiĝo kaj noktiĝo. La vorto estas devena de la latina crepusculum, signifante "krepusko." Krepuska estas, tiel, en kontrasto kun taga kaj nokta kondutoj. Krepuskaj bestoj ankaŭ povas esti aktivaj sur brila lunlumita nokto. Multaj bestoj kiuj estas supraĵe priskribitaj kiel noktaj estas fakte krepuskaj. Ene de la difino de krepuska estas la esprimoj matena kaj vespera, indikante specialajn aktivaĵojn nur en la komenca tagiĝo (matena) aŭ nur en la fina krepusko (vespera), respektive.
Oni supozas, ke tiuj modeloj de aktiveco estas reago kiel kontraŭpreda adapto. Multaj predantoj manĝas plej intense nokte, dum aliaj estas aktivaj tagmeze kaj vidas plej bone je plena sunlumo. Tiele la krepuska kutimaro povas malpliigi eventualan predadon. Krome, en varmaj areoj, ĝi povas esti vojo eviti termikan streson dum oni ĝuas je disponebla lumo.
Multaj konataj familiaraj specioj de mamuloj estas krepuskaj, kiaj katoj, hundoj, kunikloj, furoj, kobajoj, kaj ratoj. Aliaj krepuskaj mamuloj povas esti lemuredoj, la malgranda pando, cervoj, alkoj, ĉinĉiloj, la komunaj musoj, mefitoj, vombatoj, dasjuroj, hienoj, la rufa linko, tenrecedoj, kapibaroj, kaj la formortinta tilacino. Krepuskulaj birdoj estas la Amerika kaprimulgo, la Kamenapuso, la Amerika skolopo, kaj la Makula porzano.
Kelkaj specioj havas diferencan kutimaron se forestas predantoj. Ekzemple, la Marĉostrigo estas tagulo en tiuj insuloj de la Galapagoj, kie estas specioj de buteoj, sed taguloj tie ne estas ĉiuj.
Ankaŭ multaj tineoj, skaraboj, muŝoj, kaj aliaj insektoj estas krepuskuloj.
Jun Suzuki
Jun Suzuki (鈴木 淳, n. ) estas japana futbalisto.
Klenčí pod Čerchovem
Klenčí pod Čerchovem (ĝis la jaro 1946 Kleneč pod Čerchovem, Klentsch) estas kampurbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Domažlice en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325. En la dua duono de la 17-a jarcento el la ĥodia vilaĝo fariĝis urbeto. Ĝis la jaro 1946 ĝi portis nomon Kleneč pod Čerchovem.
Kun efikeco ekde la 1-a de decembro 2006 estis la 10-an de novembro 2006 al la municipo redonita statuso de kampurbo.
El Hornillo
El Hornillo [elorNIljo] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo El Hornillo estas etimologie komprenebla kiel La Forneto.
Aloo
Aloo (Aloe) estas afrotropisa genro de florantaj, sukulentaj plantoj kiuj konsistas el pli ol kvarcent specioj. La natura regiono de disvastiĝo estas limigita al Afriko: de Suda Afriko al tropika Afriko, kaj najbaroj regionoj kiel Madagaskaro, la Araba Duoninsulo kaj diversaj afrikaj insuloj.
El Hornillo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 281 loĝantojn. Ĝi perdis 560 loĝantojn el la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 83 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Aloo
La plantoj estas rigidaj kaj raspecaj, ĉefe konsitanta el rozeto de grandaj, dikaj, karnecaj folioj. La folioj ĝenerale estas sufiĉe akrapintaj kun dornecaj randoj. La koloro varias de griza al helverda. La floroj de la plantoj estas malgrandaj kaj tubaj kaj troviĝas sur simplaj aŭ branĉigitaj senfoliaj tigoj.
El Hornillo
Geografio
Ĝi limas kun Hoyos del Espino, Navarredonda de Gredos, El Arenal, Guisando kaj Arenas de San Pedro. El Hornillo estas en la suda parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 748 msm.
51431 Jayardee
51431 Jayardee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, kiu ŝajnas esti en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
El Hornillo
Historio
Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 15-a jarcento jam ekzistis la loĝloko kiu kiel El Hornillo ricevis en 1759 la titolo de villa, sendependigante sin disde la senjorlando de Arenas de San Pedro al kiu ĝi apartenis ĝis tiam.​ La urbiga dokumento estis subskribita de la reĝo Fernando la 6-a. La simbola pilorio estas 3 m alta kaj estis trasnlokigita el la dekomenca loko ĉe la ermiteko de Sankta Marko al loko ĉe la rivero.​ Ĝi aperas en la blazono sur ponto kaj pli klare en la flago.
Aloo
Granda nombro da specioj de ĉi tiu genro estas kultivataj kiel ĝarden- kaj ornamplantoj.
51431 Jayardee
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Douglas Tybor Durig elde la Observatorio Cordell-Lorenz de la Universitato de la Sudo en Sewanee (Tenesio, Usono).
El Hornillo
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Plej vizitinda loko estas la ermitejo, placo kaj ĉirkaŭaĵoj. Estas multaj naturaj lokoj, distrejoj, banejoj kaj parkoj.
Aloo
La planto Aloo vera ankaŭ estas uzata pro ĝia kuracaj ecoj kiuj oni atribuas al ĝi. La ĝeleca suko kiu troviĝas en la dikaj folioj, povas esti uzata kiel unua helpilo ĉe brulvundoj aŭ kiel laksigilo. En Azio oni uzas la planton en ĉiaj refreŝigaj trinkaĵoj aŭ kiel aldonaĵo por teo.
51431 Jayardee
Nomo
Ĝia nomo honoras James R. Durig, patron de la malkovrinto kaj dum 28 jaroj dekano de la Universitato de Misurio en Kansasurbo. Li direktis la superajn studojn de pli ol 100 studentoj kaj publikigis preskaŭ 1000 artikolojn. Liaj esploroj pri infraruĝa, ramana kaj mikroonda spektroskopioj grande subtenis la astronomiajn spektrajn interpretadojn.
Sizifo
Sizifo (Σίσυφος) laŭ greka mitologio estis viro por puno devigata suprenruli rokegon, kiu ĉiam denove malsuprenruliĝas.
Sisifo estis filo de Eolo (Ajolos) kaj Enarete; li fondis la urbon Efira (posta Korinto) kaj estis ties reĝo. Li estis konsiderata la plej ruza, sagaca kaj mensogema el ĉiuj homoj; li perfidis la planojn de la dioj kaj sukcesis kateni la morton (Tanatos), tiel ke dum certa tempo neniu povis morti. Li atakis kaj murdis vojaĝantojn kaj pro tio estis mortigita de Tezeo. En la submondo (Hadeso) li ricevis la menciitan punon. Pri tio raportas la Odiseado.
Odiseo laŭdire estis eksteredzeca filo de Sizifo (kun Antiklejo) kaj heredis de li la ruzecon.
Wolkersdorf im Weinviertel
Wolkersdorf im Weinviertel estas urbo en la Distrikto Mistelbach en la federacia lando Malsupra Aŭstrio, Aŭstrio. Ĝi estas en la vinprodukta regiono Weinviertel, ĉirkaŭ 15 km norde de Vieno, ĉe la ĉefa ŝoseo el Vieno al Brno (Eŭropa ŝoseo E461). La municipo konsistas el subdividaĵoj Wolkersdorf, Riedenthal, Pfösing, Obersdorf kaj Münichsthal. Ĝi estis plialtigita al urba statuso en 1969.
Ŝtuparo de Jakobo
La Ŝtuparo de Jakobo, laŭ libro de Genezo (28:11-19) en la Biblio, aludas al sonĝo de Jakobo kiam li foriris Beer-Ŝeban pro lia frato Esav. En la sonĝo, li vidis ŝtuparon de Tero al Ĉielo, kaj anĝeloj supreniris kaj malsupreniris per la ŝtuparo.
Danthonioideae
La Danthonioideoj (science Danthonioideae) estas subfamilio el poacoj kun nur unu tribo la Danthonieae kaj ĉirkaŭ 288 specioj.
Disvastiĝo
La specioj vivas precipe en la Suda duonglobo krom la genro Danthonia kiu vivas ankaŭ en Eŭropo.
Münchendorf
Münchendorf (Munkena domaro) estas urbo en la Distrikto Mödling en la federacia lando Malsupra Aŭstrio, Aŭstrio. Ĝia loĝantaro estis komence de 2018 de 2992 loĝantoj.
Ĝi estas oriente de la lando, proksime de Vieno kaj de la rivero Danubo.
Ion Dragumis
Ion Dragumis (greke: Ίων Δραγούμης : 2a de septembro, 1878 – 31a de julio, 1920 laŭ la Julia kalendaro) estis diplomato, filozofo, verkisto kaj revoluciulo.
Kataban
Kataban (مملكة قتبان, latinliterigata foje ankaŭ Qataban) estis antikva regno en la teritorio de la nuna ŝtato Jemeno. Ĝia centro estis en la valo Bajhan. Kiel iuj aliaj regnoj de la suda Araba Duoninsulo ĝi gajnis grandan riĉecon de la komerco de olibano kaj mirho, incensoj kiuj estas bruligataj ĉe altaroj. La ĉefurbo de Kataban estis nomita Timna kaj situis sur la komerca vojo kiu trapasis la aliajn reĝlandojn Hadramaut, Ŝeba kaj Ma'in. La ĉefa diaĵo de la katabananoj estis Amm, aŭ "onklo" kaj la popolo nomis sin la "infanoj de Amm".
Ion Dragumis
Biografio
Li naskiĝis en Ateno kaj estis la filo de Stephanos Dragumis kiu estis ministro pri Eksterlandaj Aferoj sub Charilaos Trikoupis. La familio devenita de Vogatsiko en Kastorio. La pra-avo de Ion, Markos Dragumis (1770–1854), estis membro de la Filiki Eteria revolucia organizo.
Kataban
Ĝi estis la plej elstara jemena regno en la dua duono de la unua jarmilo antaŭ nia erao, kiam ĝia reganto tenis la titolon de hegamonianto de Suda Arabio, Mukarrib (arabe مكرب, "unuiganto").
Ion Dragumis
Biografio
Ion Dragumis studis juron ĉe la Atena Universitato kaj, en 1899, eniris la diplomatian filion de la greka Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj. En 1897, li aliĝis en la Greka Armeo kaj batalis dum la Grek-turka Milito de 1897.
En 1905, dum sia restado kiel la Kontraŭ-Konsulo de Grekio en Aleksandrio, Dragumis renkontis kaj komencis aman aferon kun la verkisto Penelope Delto, kiu estis edziniĝinta al la negocisto Stephano Delto. Ekstere de respekto por ŝiaj edzo kaj filoj, Dragumis kaj Delto poste decidis apartiĝi, sed ili daŭriĝis korespondi pasie ĝis 1912, kiam Dragumis komencis interrilaton kun la fama aktorino Marika Kotopouli.
Dragumis havis organizan rolon en la makedona lukto. En Makedonio, nova "Filiki Eteria" estis fondita, sub la gvidado de Anastasios Picheon de Ohrid, kiam en Ateno, la makedona Komitato formiĝis en 1904 fare de Dragumis patro, nome Stephanos Dragumis.
En 1907, Ion Dragumis eldonis la libron Martyron kai iroon aima (Martira kaj heroa sango), kiu prezentis liajn vidojn sur la situacio en Makedonio kaj pri tio kion la greka registaro devus fari por pli konvene defendi la grekan loĝantaron tie. Dum ĉi tiu periodo, li ankaŭ ludis kun la ideo de greka Otomana Imperio, kredanta ke grekoj, kiuj jam havis kontrolon de komerco kaj financo, povus akiri ankaŭ politikan potencon en tia aranĝo.
En 1915, li rezignis el la diplomatia korpuso. Poste li eniris la grekan politikon kiel sendependa, kaj li estis elektita al la greka Parlamento por la Florino-provinco.
La 30an de julio, 1920  estis farita provo murdi Venizelos ĉe la fervoja stacio Gare de Lyon en Parizo. La sekvantan tagon, nome la 31an de julio, Dragumis haltiĝis fare de Pavlos Gyparis, kapo de la Venizelaj Demokrataj Sekurecaj Batalionoj (Δημοκρατικά Τάγματα Ασφαλείας) kaj li estis ekzekutita kiel formo de venĝo.
Kvankam ŝia interrilato kun li finiĝis multajn jarojn antaŭe, Penelope Delto profunde funebris por Dragumis kaj post kiam li estis mortigita portis nenion krom nigrajn vestaĵojn ĝis sia propra morto du jardekojn poste. En la lastaj 1930aj jaroj ŝi ricevis taglibrojn kaj arkivojn de Dragumis, konfiditajn al ŝi de lia frato Filipo. Ŝi administris dikti 1 000 paĝojn de manuskriptaj komentoj el la laboro de Dragumis, antaŭ ol decidi forpreni sian propran vivon en 1941.
Sadahiro Takahashi
Sadahiro Takahashi (高橋 貞洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujita Industries.
880 Herba
880 Herba estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Mezinsulo (Warrnambool)
Mezinsulo aŭ en angla Middle Island estas malgranda (c.2 ha), rokeca insulo kuŝa ĉe la bordo de sudokcidenta Viktorio, Aŭstralio, ĉe Stingray Bay najbare al la urbo Warrnambool. Ĝii estas natura rifuĝejo kiu estas hejmo por reproduktaj kolonioj de Blua pingveneto kaj Fajnbeka pufino. Ĝi ne estas malferma al la ĝenerala publika aliro.
Projekto Maremma
La ĉefa minaco por la populacioj de Blua pingveneto estis predado (inklude nestopredado) fare de katoj, vulpoj, sovaĝiĝintaj hundoj, grandaj reptilioj, furoj kaj ermenoj, kiuj povas veni al la insulo dum malalta tajdo. Pro ties malgrando kaj enmeto de novaj predantoj, kelkaj kolonioj malpliiĝis tiom multe kiom ĝis 98 % en nur kelkaj jaroj, kiaj la malgranda kolonio ĉe Mezinsulo, ĉe Warrnambool, Viktorio, kiu malpliiĝis el proksimume 600 pingvenoj en 2001 al malpli ol 10 en 2005. Pro tiu minaco de kolonia malapero, konservadistoj pioneris eksperimentan teknikon uzante la helpon de la Maremma ŝafhundo por protekti la kolonion kaj forigi la eventualajn predantojn. De tiam la pingvena populacio rekuperiĝis.
San Martín de la Vega
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio, tuj sude de la hispana ĉefurbo Madrido. Ĝi apartenas al la komarko Las Vegas (hispane Comarca de Las Vegas) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 105,93 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis. En San Martín de la Vega situas la amuzparko Warner.
UEFA-superpokalo
La UEFA-superpokalo aŭ Eŭropa Superpokalo estis ĉampioneco de futbalo, kiu estas okazigita ekde 1972 kaj oficiale organizita de la eŭropa federacio UEFA ekde la jaro 1973. Ĝi konsistas ĉiujare nur el unu matĉo: inter la venkintaj teamoj de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA kaj de la Eŭropa Ligo de UEFA. Kvankam ĉi tie konfrontiĝas la venkintoj de la du plej gravaj ĉiujaraj konkursoj de la eŭropa vira kluba futbalo, la superpokalo laŭ sia renomo multe malpli prestiĝas ol la Ligo de Ĉampionoj de UEFA kaj de la Eŭropa Ligo de UEFA.
Historio
Signifa iniciinto de la konkurso estis Anton Witkamp, ĵurnalisto de la nederlanda gazeto De Telegraaf. En epoko en kiu nederlandaj futbalteamoj havis aparte gravan rolon en la eŭropa vira kluba futbalo (inter la jaroj 1969 kaj 1972 kvarfoje sinsekve nederlandaj teamoj partoprenis la finalon de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA, tiam ankoraŭ nomita "Eŭropa Pokalo de Landaj Ĉampionoj", trifoje ili gajnis la finalon) li per aldona konkuro volis substreki la gvidan rolon de nederlandaj futbalteamoj.
Kiel taŭga kontraŭa teamo de la gajnintoj de la "Eŭropa Pokalo de Landaj Ĉampionoj" de 1972, la teamo de la klubo Ajax Amsterdam, konsideriĝis la gajnintoj de la Eŭropa Pokalo de Pokalvenkintoj tiujara, la teamo de la klubo Glasgow Rangers. Peton de Anton Witkamp kaj Jaap van Praag, la tiutempa prezidanto de la klubo Ajax, pri okazigo de tia konkurso tamen malakceptis la federacio UEFA, ĉar la teamo el Glasgow por agresaj agoj de klubaj subtenantoj estis punita per unujara malpermeso partopreni matĉojn de la Eŭropa Pokalo. Tial la unua eldono de la konkurso organiziĝis baze de privataj konsentoj inter ambaŭ kluboj en januaro 1973, okaze de la centjara jubileo de la klubo Glasgow Rangers.
Poste la federacio UEFA transprenis la organizadon de la konkurso, sed ĝi agnoskis la unuan okazigon (kaj la venkon fare de la klubo Ajax Amsterdam).
Meisenheim
Meisenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.