cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Masakro de Jamestown
Fono
Post la unua angla-paŭhatana milito (1609–1613), la geedziĝo de la plej juna filino de ĉefo Paŭhatano, Pokahontas, kaj de la koloniisto John Rolfe en la jaro 1614 komencis periodon de pli pacaj rilatoj inter la anglaj koloniistoj kaj la indianoj de la Paŭhatana konfederacio. En 1618 post la morto de Vahunsonakok, pli konata kiel ĉefo Paŭhatano, ties duonfrato, Opekankano iĝis ĉefo de la Paŭhatanoj. Opekankano opiniis, ke pacaj rilatoj kun la koloniistoj ne eblis. Post la malgajno de la unua paŭhatana milito, li planis la detruon de la anglaj setlistoj. Printempe de la jaro 1622, post la murdo de sia konsilisto Nematanevo fare de anglo, Opekankano lanĉis kampanjon de surprizatakoj kontraŭ almenaŭ tridek unu apartaj anglaj setlejoj kaj plantejoj, la plej multaj ĉe la rivero James.
Antaŭaverto
Jamestown, la unua setlejo kaj ĉefurbo de la kolonio estis savita, pro indiana knabo nomita Chanco, kiu devis murdi sian dungiton, Richard Pace, sed anstataŭe vekis lin nokte kaj avertis lin pri tuja atako. Richard Pace, kiu loĝis je la alia flanko de la rivero, unue sekurigis sian familion kaj poste remis tra la rivero al Jamestown por averti la aliajn loĝantojn. Rezulte iuj preparoj estis faritaj antaŭ la atako en Jamestown. Eksteraj setlejoj tamen ne ricevis antaŭaverton.
Detruo de aliaj setlejoj
Dum la unutaga surpriza atako multaj el la pli malgrandaj komunumoj estis atakitaj, inkluzive Henricus kaj ties lernejoj por indianaj geknaboj kaj koloniistaj. En Martin's Hundred pli ol duono de la loĝantaro estis mortigita kaj en Wolstenholme Towne nur du domoj kaj parto de preĝejoj restis. Entute ĉirkaŭ 400 koloniistoj (triono de la blankula loĝantaro) estis mortigitaj kaj ĉirkaŭ 20 virinoj kaptitaj.
Sekvoj
La Paŭhatanoj finis la bataladon kaj atendis dum la sekvaj tagoj kaj monatoj post la atako, ŝajne opiniantaj, ke la koloniistoj akceptis la malsukceson kiel signalo, ke la paŭhatanoj estis potencaj kaj respektendaj kaj konfliktoj evitendaj. Tio tamen montriĝis grava eraro en la kompreno de la menso de anglaj koloniistoj.
La printempaj atakoj detruis multajn de la kampoj kaj tiel iuj setlejoj estis tute forlasitaj. Ne nur en la kolonioj, sed ankaŭ en Anglio la atakoj havis la longdaŭran efikon fortigi la bildon de sovaĝaj indianoj kaj detruis multon el tio, kion atingis dum la antaŭaj jaroj Pokahontas kaj aliaj.
Lernejo por indianaj knaboj en Henricus
En Henricus ekzistis bone planita lernejo por indianaj knaboj kaj mezgrada lernejo por filoj de koloniistoj. Kaj tia progreso kaj la nova urbo estis perditaj. Nur 70 jarojn poste denove estiĝis tia lernejo, kiam la planoj por la College of William and Mary estis sukcese prezentitaj al la monarkio en Anglio de la estro de Henrico Parish, la religiulo James Blair, kaj reĝa ĉarto estis eldonita. La nova lernejo estis kreita en 1693 en Middle Plantation, kelkajn kilometrojn for de Jamestown. Kelkajn jarojn poste la ĉefurbo de la kolonio translokiĝis tien kaj la nomo estis ŝanĝita al Williamsburg.
Venenigo de la indianoj
La koloniistoj, kiuj supervivis la atakojn de la sankta vendredo ĉasis la tribojn kaj detruis iliajn kampojn dum la somero kaj aŭtuno de 1622 tiom sukcese, ke la ĉefo Opekankano decidis trakti kun ili. Pere de amikaj indianaj perantoj estiĝis fine paco inter la du partioj. Tamen, kelkaj el la loĝantoj de Jamestown sub la gvido de kapitano William Tucker kaj doktoro John Pott, venenigis la indianan parton de la alkoholaĵo por la ceremonio. La veneno mortigis ĉirkaŭ ducent indianojn kaj aliaj kvindek estis mortigitaj mane. Ĉefo Opekankano sukcesis eskapi.
Okcidenta kronokolombo
Kun sia proksimaj kaj tre similaj parencoj, nome la Viktoria kronokolombo kaj la Suda kronokolombo, ĝi estas unu el la plej grandaj kaj plej belaj membroj de la familio de Kolombedoj. La Okcidenta kronokolombo troviĝas kaj estas endemismo de malaltaj pluvarbaroj de la Papua provinco de Indonezio ĉe Nov-Gvineo; la aliaj specioj de kronokolomboj loĝas diferencajn regionojn de la insulo. La dieto konsistas ĉefe el fruktoj kaj semoj.
Ĉasata kiel manĝaĵo aŭ pro siaj plumoj, ĝi restas kiel komuna birdo nur en malproksimegaj areoj. Pro la pliiĝanta mediperdo, limigita teritorio kaj troa ĉasado en kelkaj areoj, la Okcidenta kronokolombo estas konsiderata kiel Vundebla en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listita en la Apendico 2 de CITES.
Masakro de Jamestown
Malvenko de la indianoj
En 1644 okazis la dua angla-paŭhatana milito, kiu mortigis ĉirkaŭ kvincent anglajn koloniistojn, kio reprezentis tiam nur 10 % el la loĝantaro kaj havis malpli grandan efikon al la kolonio. Tiam Opekankano, maljunega viro, estis transportita al la batalkampo surlite kaj kaptita. Malliberigita en Jamestown li estis murdita de gardisto, kiu devis gardi lin.
La morto de Opekankano indikis klare la komenciĝon de la malpligrandiĝo de la iam potenca paŭhatana konfederacio, kies membroj devis aŭ forlasi la regionon, iom post iom miksiĝi kun la koloniistoj, aŭ vivi en unu el la malmultaj indianaj rezervejoj kreitaj en Virginio, kvankam eĉ tiuj estis invaditaj de blankuloj.
Nuntempe nur sep triboj de la originala Paŭhatan konfederacio estas agnoskitaj de la Commonwealth of Virginia. La du rezervejoj estas tiuj de Pamunkey kaj Mattaponi, ambaŭ situantaj inter la samnomaj riveroj.
Nepala hirundo
Priskribo
Plenkreskulo de Nepala hirundo estas 13 cm longa, brilmetale malhelblua supre kun blanka pugo, kaj blankaj subaj partoj, inklude subflugilojn. Ili diferenciĝas el Azia murhirundo kaj el Murhirundo pro tio, ke ĝi havas nigrajn gorĝon kaj subvoston kaj pli kvadratan voston. D. n. cuttingi estas pli granda kaj havas pli ampleksan nigran gorĝon ol la nomiga subspecio.
Junuloj estas pli senkoloraj, kun sablokoloraj subaj partoj kaj malpli nigra gorĝo.
Tiuj estas ege silentemaj birdoj, kun eventuala ĉi-i farata dumfluge.
Kutimaro
La Nepala hirundo estas klifa nestumanto, kiu reproduktiĝas en kolonioj sub kornicoj aŭ ĉe vertikala klifo. Ili tre rare nestumas ĉe konstruaĵoj. La nesto estas profunda elkota preskaŭsfero kovrita de herberoj aŭ plumoj. La ino demetas kutime 3 aŭ 4 ovojn kaj poste eĉ duan ovodemetadon. Ambaŭ seksoj konstruas la neston, kovas la ovojn kaj manĝigas la idojn.
Tiu orientalisa specio manĝas insektojn dumfluge.
An U-seng
An U-seng aŭ Ahn Wu-Saeng [An U-san] (korea : 안우생, 安偶生), en Esperantujo pli konata sub la esperanto-plumnomo Elpin, naskiĝis en 1907 en la provinco Hŭanghe (la nuna Nord-Koreio) kaj mortis la 22-an de februaro 1991 en Pjongjango (Nord-Koreio). Li estis poeto kaj tradukisto, pli konata en Ĉinio ol en Koreio (sia devenlando), pro la traduko kune kun Tsai Yan, Venlo Fon, Tikos, Pandiŝo kaj Saint-Jules Zee de preskaŭ la kompleta kolekto de Noveloj de Lusin kaj de Ĉina Antologio (1963).
Lia onklo estis An Jung-geung (An Ĝunggun aŭ koree : 안중근, 安重根), fama korea aktivisto kiu luktis por la korea sendependeco kaj kiu en 1909 pafmortigis la japanan politikiston Itoo Hirobumi (이토 히로부미, 伊藤博文), ĉefrolulo por aneksi Koreion al Japanio.
Vivkuro
An U-seng (Elpin) naskiĝis en Koreio en la tempo de la japana kolonia regado kaj kun sia patro Ahn Gong-Gun (안공근, 安恭根) migris al orienta Rusio kaj de tie en 1919 al Ŝanhajo, Ĉinio. Lia patro, Ahn Gong-Gun (안공근, 安恭根), bone regis la anglan, ĉinan kaj rusan lingvojn kaj estis unu el la proksimuloj de KIM Gu (김구, 金九), gvidanto de la registaro.
Elpin studis ĉe la Fu Jen Univeristato en Pekino kaj pri la angla lingvo ĉe Sun Yatsen Universitato en Kantono, kie li lernis Esperanton en 1927.
En 1936 li membriĝis ĉe la Korea Junulara Avangardo en Nankino. Li aniĝis al la Korea Sendependiga Armeo fondita en 1940. Ekde septembro li fariĝis membro de la Provizora Registaro de la Respubliko de Koreio (koree : 大韓民國臨時政府). En 1939, li fariĝis kadro de la batalarmeo de la Ministro de Eksteraj Aferoj de la Korea Provizora Registaro, kiu situis en Chongqing, Ĉinio, kaj en 1940, li promociiĝis al estro de eskadrono.
Post la naciliberiĝo en 1945 li venis al Seulo kaj laboris kiel la sekretario de eksterlandaj aferoj de Kim Koo (Kim Gu, koree : 김구; 金九) gvidinto de la korea sendependeca movado kaj por kiu li verkis leterojn en la angla. Kiel ministro de eksterlandaj aferoj li ankaŭ anstataŭigis Kim Koo kiam tiu renkontiĝis kun la tiama ĉina prezidento Ĉiang Kai-ŝek. Li multe kontribuis al la Kunsido de Sudaj-Nordaj Politikistoj por la nacia unuiĝo en 1948. Antaŭ la korea milito (1950-1953) li forlasis Seulon kaj iris al Hong Kong. De tiam li senspure malaperis kaj oni aŭdis nenion plu pri Elpin, sed laŭ nekonfirmita raporto Elpin iamaniere iris al Nord-Koreio.
En aprilo de 1986 li informis, ke li estis en Nord-Koreio kaj ke la nordkorea gazeto Rodong Sinmun (koree :로동신문) publikigis lian artikolon "Rerigardante al la granda dispensado de la tutlanda pintkunveno interkorea kaj Kim Koo".
Maŭzoleo de Pjongjango
Li mortis en Pjongjango, Nord-Koreio kie li pasigis la lastajn jarojn de sia vivo. Li estis enterigita ĉe la Maŭzoleo de Pjongjango, fondita en 1986 kaj oficiale rezervita por tiuj kiuj kontribuis al la "liberigo de la lando". Entombigitaj tie estas multaj veteranoj de la armeo kaj naciaj oficialuloj, veteranoj de la sendependeca movado kaj elstaraj civitanoj en la kampoj de la scienco, medicino kaj literaturo.
Poligloto kaj esperantisto
En la jaro 1927 Elpin lernis Esperanton en Ŝanhajo, Ĉinio. En 1935 li instruis Esperanton al Hajpin Lee (이재현, 李在賢), kiu poste fariĝis elstara gvidanto de la korea Esperanto-movado. Li ĉeestis la fondkunsidon de Korea Esperanto-Instituto en decembro 1945 kaj prelegis kaj instruis Esperanton en kelkaj universitatoj. Li partoprenis la 1-an Korean Kongreson de Esperanto en aprilo 1946.
Li estis redaktoro de du Esperanto-revuoj distribuataj ankaŭ eksterlande : Orienta Kuriero (Honkongo,1938-1939) kaj Voĉoj el Oriento (Ĉengdu 1938- 1940) kiu publikigis artikolon pri 'La kultura faktoro de la japana invado'.
Li multe kontribuis al la diskongo de korea poezio en Esperanto.
Li esperantigis kelkajn novelojn de Lusin : “La taglibron de l’ frenezulo”, kiu estas la unua novelo en la historio de la ĉina moderna literaturo. En 1939 tri liaj tradukoj de la verkoj de Lusin (“La taglibro de l’ frenezulo”, “Naskiĝloko” kaj “Blanka lumo”) aperis en la libro “Elektitaj Noveloj”. En 1963 li tradukis “Revivigo”. Li ankaŭ tradukis en Esperanton la faman korean dramon “Bovo”, kiu temas pri koreaj kamparanoj suferantaj malsaton dum la japana regado. Li aperigis multajn kaj originalajn kaj tradukitajn verkojn en diversaj periodaĵoj eldonitaj siatempe en Ĉinio, precipe en “Orienta Kuriero” kaj “Voĉoj el Oriento”.
Choe Taesok faris eplorojn pri Elpin kaj malkovris 40 verkaĵojn en du libroj kaj kvar periodaĵoj (“Orienta Kuriero”, “Voĉoj el Oriento”, “Heroldo de Ĉinio” kaj “Literatura Mondo”). Ili konsistas el tri originalaj poemoj kaj du noveloj, dek kvar tradukitaj poemoj kaj dek du noveloj, kvar tradukitaj teatraĵoj kaj kvin artikoloj.
Plejparte liaj verkoj temas pri kontraŭstaro al la japana invado kaj estis verkitaj dum la ĉina-japana milito ekinta en 1937. En liaj frazoj facile senteblas lia sopiro pri paca mondo kaj lia granda volo por diskonigi militan katastrofon kaj inspiri ribelon kontraŭ perforto.
Ekstera ligilo
FAJSZI Károly parolas pri Elpin | 안우생
János Ruzsicska
János Ruzsicska [jAnoŝ ruĵiĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Ruzsicska János Miklós estis hungara katolika pastro, benediktana monaĥo, abato, altlerneja instruisto. Lia nomvarianto estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Ruzsicska Nepomuk Miklós.
Kalvinana preĝejo (Felsőméra)
Ne Konfuzu kun la kalvinana preĝejo en Alsóméra!
János Ruzsicska
János Ruzsicska naskiĝis la en Turzovka (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nun en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
János Ruzsicska aliĝis al la benediktana ordeno en 1826, poste li studis teologion. Li monaĥiĝis en 1832, pastriĝis post 3 jaroj, li doktoriĝis en Vieno en 1837. Post siaj studoj li instruis en benediktana ĉefabatejo en Győrszentmárton, ekde 1853 ĝismorte en Reĝa Universitato de Pest. Li estis fakulo pri la orientaj lingvoj. Li estis dekano en la studjaroj 1863 kaj 1867. Li iam ricevis la eklezian postenon ĉefabato de Győrszentmárton.
Kalvinana preĝejo (Felsőméra)
Historio
''Ĝis 1950 apartaj vilaĝoj Felsőméra kaj Alsóméra havis proprajn kirkojn, dum la historio ilia historio kunplektiĝis. Prezenti la veran historion estas malfacila tasko, povas okazi, ke en la suba teksto enŝoviĝis eraroj!''
Konstruaĵo
La preĝejo kuŝis dum la mezepoko en tombejo, nun jam en mezo de la vilaĝo. Ĝi situas sola. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas. La enirejo estas tra la turo. La navo finiĝas en oklatera, malpli larĝa absido kun apogpilieroj. Ankaŭ la navo havas apogpilierojn. La plafono estas pentrita. La galerio estis farita el ligno.
Mezono J/Ψ
La partiklo J/ψ (J/psi) estas subatoma partiklo, neǔtrala gusto mezono konsistas de kvarko ĉarmo kaj anti ĉarmo. La partiklo J/ψ havas ripozan mason de 3096,9 MeV/ c2 kaj duonvivo de 7,2·10-21 sekundoj.
Lia malkovro estis farita sendepende de du grupoj de esploro, en la Linear Accelerator Center Stanford, gvidata de Burton Richter, kaj unu ĉe la Brookhaven Nacia Laboratorio, gvidita fare de Samuel Ting ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Ili trovis ke la du grupoj trovis la saman eron, kaj ambaŭ anoncis la malkovron sur 11-a de novembro 1974. La graveco de ĉi tiu malkovro estas evidenta ekde la jenaj ŝanĝoj kiuj okazis tre rapide en la areon de la energioj altaj fiziko. Ili estis kolektive nomitaj kiel la "Novembro Revolucio". Richter kaj Ting estis rekompencitaj pro sia kuna malkovro kun la Nobel-premio pri Fiziko en 1976.
Wilhelm von Gloeden
Barono Wilhelm von GLOEDEN (naskiĝis la en Wismar, mortis la  en Taormina) estis germana (nudo-)fotisto, kiu laboris precipe en Taormina sur Sicilio. Li estas konata pro siaj studoj de nudaĵoj de siciliaj junuloj, kiuj ordinare aperas, kun tre zorgitaj pozoj, sur kadroj de klasikaj referencoj.
Biografio
Wilhelm, Barono von Gloeden naskiĝis en la nordo de Germanio en familio de malaltaj nobelaranoj. Lia patro mortis preskaŭ tuj post la naskiĝo de Wilhelm, kaj laboris kiel ekspertisto pri arbarigo, dungite de la grandduko de Meklenburgo-Schwerin. La juna Gloeden studis arthistorion en Rostock, kaj poste li sekvis edukon por iĝi pentristo en Weimar. 22-aĝe, li iris sud-eŭropen, ĉefe pro la klimato: li estis pulmo malsanulo. Li loĝiĝis sur Sicilio, en la urbeto Taormino ĉe la orienta marbordo, kie li amikiĝis kun la germana pentristo kaj anstataŭa urbestro: Otto Geleng.
Verkaro
Laŭlonge de sia vivo, Gloeden faris diversajn tipojn de fotografioj. La plej sukcesaj en la tiama Eŭropo estis tiuj, kiuj kaptas la bildon, relative ĉasta, de komponadoj formitaj de kampuloj, fiŝistoj aŭ paŝtistoj, leĝere vestitaj, aŭ en togo aŭ tradiciaj vestoj, kio ĝenerale kaŝis ĝiajn samsekseme-erotikajn implicojn. Gloeden ankaŭ fotis pejzaĝojn kaj kvankam ĝenerale liaj modeloj estis viraj, kelkfoje li ankaŭ fotis virinojn kaj knabinojn.
Bergues
Bergues (nederlandlingve Sint-Winoksbergen, t.e « Montj Sankta-Winoc ») estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française, lokita en la regiono Nordo-Kaleza Markolo kaj en la departemento Nord.
Tiu urbeto situas proksimume dek kilometrojn sude de Dunkirko, kaj estis malnovtempe teritorio de la graflando Flandrio. Bergues sukcese konservis sian fortikaĝon, farita de Vauban post la ekokupo de la urbo fare de la militistoj de Ludoviko la 14-a en 1648. La reĝo, kiu ĉeestis dum la batalo, spertis akutan nutran toksiĝon dum la sieĝo, je la 30-a de junio 1648. Ekde la 8-a de julio, oni donis al li la lastajn sakramentojn kaj oni preparis eblan heredadon. Sed Guénaut, la kuracisto de Anno de Aŭstrio, donis al Ludoviko medicinaĵon enhavantan antimonon kaj vinon, kaj tio denove mirakle resanigis la reĝon.
La nomo « Bergues » devenas de la nederlanda Groen Berg, kiu signifas « verdn montetn ». Bergues posedas plurajn belegajn enirojn, ekzemple la Pordo de Cassel kaj la Pordo de Hondschoote, kiuj estas ambaŭ agnoskitaj kiel « historiaj monumentoj ».
La urbo cetere en tuta Franclingvio tre konatiĝis dum somero 2008, ĉar ĝi estis la loko por filmado de la titolo Bienvenue chez les Ch'tis, kiu ironie bildigis antaŭjuĝojn de sudaj francoj pri la pluva nordo de la lando kaj la por sudfrancoj malfacile komprenebla dialekto de la lokuloj.
Monthey
Monthey estas urbo en la distrikto Monthey, Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 15814 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Monthey situas ĉe la rivero Rodano inter la lago Lemano kaj Martigny. Al la urbo ankaŭ apartenas eksklavo apud la franca landlimo proksimume 10 km sudokcidente de la urbocentro.
Trafiko
Tra Monthey pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21 de Savojo al Valezo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas en Saint-Triphon 0,5 km oriente de la komunumo aliflankde de Rodano. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Saint-Gingolph al Saint-Maurice kaj la mallarĝspura fervojlinio de Aigle al Champéry la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Kulturo
La urbo Monthey estas fama pro sia bunta karnavalo.
Magyar Kisebbség
Magyar Kisebbség madjar kiŝebseg (Hungara Plimalmulto) estis hungarlingva nacipolitika revuo aperinta dufoje ĉiumonate en Lugoj, (Rumanio) inter 1922 kaj 1942.
Redaktoraro
La redaktoroj estis Elemér Jakabffy, István Sulyok kaj József Willer. Ĝis 1924 ĝia respondecredaktoro estis István Sulyok, ekde 1924 Elemér Jakabffy , kiu ekde 1938 estis ankaŭ la direktoro de la revuo.
La aldonaĵoj de revuo
Ekde 1923 aperigas ankaŭ aldonaĵrevuon titolite Glasul Minorităţilor (Voĉo de malplimultuloj) en rumana, germana kaj franca lingvoj. Same de 1923 en ĝia franclingva aldonaĵo La Voix des Minorités publikis la epitomon de la pli gravaj studoj kaj artikoloj ĝiaj. Inter 1929 kaj 1930 kun titolo Kisebbségi Iskolaügy (Instruafero Malplimulta) eldonis duonjaran, ekde 1934 kun titolo Népnevelés (Popoledukado) ĉiumonatan aldonaĵojn kaj ekde 1937 titolite Kisebbségi Jogélet (Jurvivo Malplimulta) aperigis konstatantan eldonaĵon.
Kunlaborantoj
La konstantaj kunlaborantoj de la revuo estis konservativaj, liberalaj, eĉ civilaj radikalaj publicistoj, sciencistoj kaj politikistoj. Krome la multnobraj kaj gravaj eksterlandaj aŭtoroj ricevis voĉon katolikaj historiistoj kiel János Karácsonyi, Vencel Bíró, Árpád Bitay kaj liberalaj kiel Miklós Krenner aŭ tiuj kun unu de aliaj kontraŭstarantoj en kadro de Erdélyi Irodalmi Társaság kiel Endre Dózsa kaj la radikala Jenő Szentimrei; Árpád Paál kaj lia kontraŭulo, la liberala Nándor Hegedűs. Tamen ĝia kunlaborantaro ĝenerale reprezentis la reformflankon de Országos Magyar Párt. Al tiuj aliĝis la fakuloj de la naciscienco kiel Artúr Balogh, Gábor Pál, Kelemen Gál, László Fritz, András Balázs kaj Miklós Móricz. La revuo ekde 1995 denove aperas en Oradea.
Ponto Sankta Antono
La ponto Sankta Antono estas ŝtona ponto kiu transiras la riveron Júcar por atingi la kvartalon Sankta Antono en Kvenko (Hispanio).
Emirlando de Kordovo
La Emirlando de Kordovo (araba: إمارة قرطبة, Imārat Qurṭuba) estis emirlando sendependa kun ĉefurbo en Kordovo kiu ekzistis en la Iberia Duoninsulo de 756 ĝis 929.
Post la rapida islama konkero de la Iberia Duoninsulo en la periodo 711–718, tiu strukturiĝis kiel sendependa provinco de la kaliflando de Umajadoj. Ties registoj fiksis ties ĉefurbon en Kordovon kaj ricevis el kalifo de Damasko la titolon de valio aŭ emiro.
Tiam la islama populacio duoninsula estis formata de la araboj instalataj en la urboj, la berberoj setliĝintaj en ruraj areoj kaj sirianoj, kiuj estis formintaj la unuajn invadajn armeojn. Tiuj popoloj kontraŭstaris por akiri plej nombron de teroj kaj metis la duoninsulon en endemia enlkanda milito ĝis la apero de Abd Ar-Rahman la 1-a.
En 750, la Abasidoj venkis super la Umajadoj de la Kaliflando de Damasko kaj ordonis la murdon de la tuta familio de Umajadoj. Post ses jarojn, en 756, Abd Ar-Rahman la 1-a – kiu estis fuĝinta el sanga fino de la Umajadoj kaj sukcesis eliri el Damasko – elŝipiĝis en Al-Andalus kaj proklamiĝis emiro post konkeri Kordovon kaj, en 773, sendependiĝis de la nova ĉefurbo, Bagdado. Tiu sendependo estis politika kaj administra, sed plurestis la unuiĝo kaj spirita kaj morala ĉar restis la religia ligo kun la Abasida Kaliflando.
La vera organizanto de la emirlando sendependa estis Abd Ar-Rahman la 2-a, kiu delegis la povon en manoj de la veziroj kaj faris islamigon ege rapida de la duoninsulo, malpliigante konsiderinde la nombron de kristanoj en islama teritorio (nome mozaraboj aŭ dhimmi).
La kvereloj inter araboj kaj berberoj ne finis post la proklamo de la Emirlando, kio permesis la reorganizadon de la kristanaj regnoj norde kaj la komencon de la Reconquista, kuraĝigata de la politiko pro-araba fare de la dinastio de Umajadoj, kio kaŭzis nombrajn insurekciojn fare de muladioj, kiuj endanĝerigis la propran ekziston de la Emirlando.
Ĉe Abd Ar-Rahman la 3-a en 912, la dekadenco politika de la Emirlando estis evidenta. Por klopodi fortigi sian aŭtoritaton kaj finigi la insurekciojn kaj konfliktojn kiuj estis detruinta Iberion, li proklamiĝis kalifo en 929 kaj setligis la reĝimon de la Kaliflando de Kordovo.
Emiroj de Kordovo
Ĉiuj de la Umajada dinastio.
Danaidinoj
Danaidinoj en la greka mitologio estis 20 virinoj, filinoj de Danao, kondamnitaj al eterna ĉerpado de akvo per truitaj bareloj, por mudo al siaj fianĉoj dum la nuptonokto. Aŭtodiko estis unu el la danaidinoj.
Gemonio
Gemonio estas komunumo de Italio.
130127 Zoltanfarkas
130127 Zoltanfarkas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono  malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Zoltan Farkas, mekanika inĝeniero por la instrumento OTES (Spektrometro por Termika Elsendo) de la Asteroida Misio de Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li planis kaj fabrikis komponentojn por plibonigi, la Varmoradia Bildiga Sistemo THEMIS kaj altegajn premajn instrumentarojn por la submarŝipo Alvin.
NGC 3096
NGC 3096 (aliaj indikoj — ESO 566-42, MCG -3-26-8, HCG 42B, NPM1G -19.0312, PGC 28950) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gespunsart
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Nyota Uhura
Nomo
La vortoj „Uhura“, „Penda“ kaj „Nyota“ venas el al svahila lingvo: uhuru havas la signifon „libero“, penda „ŝati“ kaj nyota „stelo“.
Ĉiuj personaj nomoj de Uhura estas pridisputataj, kaj same la demando, ĉu ŝi entute havas personan nomon. En neniu epizodo de la origina televida serio de la 1960-aj jaroj persona nomo estas prononcata. La nomoj Nyota, Penda kaj aldone ankaŭ Samara estis nur diskutitaj inter la fervoraj subtenantoj inter la seriaj spektantoj. La aktorino Nichelle Nichols mem diris, ke ŝi mem preferus la variaĵon „Nyota Penda Uhura“. En la kineja filmo Star Trek de 2009, la stelŝipara kadeto James T. Kirk mem mencias, ke ŝajne ne konatas persona nomo de la kolegino Uhura, sed la kolega kadeto Spock mem alparolas ŝin per la persona nomo "Nyota" – unuafoja oficiala uzo de persona nomo de ŝi en filmo de la serio.
Rola modelo
Dum la jaro 1966 estis aŭdaca ideo, en televida serio prezenti kosmoŝipon el estonta epoko, kiam ekzistos nur unu tera registaro kaj ankaŭ ĝi nur estus parto de fikcia Unuiĝinta Federacio de Planedoj, kaj montri ke inter la stelŝipaj teamanoj kunlaboras usonanoj kaj sovetunianoj, eŭropanoj, azianoj kaj afrikanoj. En la kerna teamo de la ŝipo, la afroamerikanino Nichelle Nichols estis la sola nigrahaŭta aktorino. La televidaj stacioj de la sudaj ŝtatoj de Usono pro tio komence minacis ne elsendi la serion.
Nichelle Nichols en 1966 volis fini aktori en la serio Star Trek, sed Martin Luther King konvinkis ŝin tamen daŭrigi: Li estis konvinkita, ke ŝia rolo en la internacia, interetna teamo de scienc-fikcia serio en utopia estonto gravus por la memfido de la nigrahaŭtaj usonanoj.
Whoopi Goldberg, kiu pli poste aktoris la nigrahaŭtan teamaninon Guinan en la serio Star Trek: la sekva generacio, nomis la rolon de leŭtenantino Uhura rola modelo por ŝi mem, kaj memoras, ke en infanaĝo ŝi post unuafoja vido de Uhura sur la televida ekrano mire vokis al la aliaj familianoj "Mi ĵus vidis nigrahaŭtan virinon en la televido, kaj ŝi ne estas servantino!". La usona kosma agentejo NASA poste dungis la aktorinon Nichelle Nichols en kampanjo por kuraĝigi etne afrikdevenajn usonanojn je membriĝo en la agentejo, kaj d-rino Mae Jemison, la unua afrikusona virino, kiu elektiĝis kosmonaŭto en la kosmopramo Space Shuttle, citis ke la televida serio Star Trek estis forta influo por ŝi kosmonaŭtiĝi.
Margit Lontay
Margit Lontay [lontai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lontay Margit estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis Lencse. Margit Lencse naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Unesko-Rezolucio 23C/11.11 de Sofio pri Esperanto 1985
Unesko Rezolucio 23C/11.11 estas rezolucio pri Esperanto, akceptita de la Ĝenerala Konferenco de Unesko dum ĝia 23-a sesio en Sofio, Bulgario, la 15-an de oktobro 1985 por festi de la Centjariĝo de Esperanto, kiu okazis en 1987. Tiu Unesko-rezolucio estas la dua. Pri la unua, iru al UNESKO-Rezolucio_IV.1.4.422_de_Montevideo_pri_Esperanto_1954
Okaze de la veninta centjariĝo de Esperanto, la ĉefa aganto de tiu sukceso estis Tibor Sekelj. Nome de UEA li renkontiĝis kaj diskutis kun plurdeko da ŝtatprezidantoj, ministroj kaj diversnivelaj diplomatoj dum siaj 4 partoprenoj en UNESKO-konferencoj kaj plej multe en 1984 kaj 1985. Li unue sukcesis persvadi la jugoslavian registaron proponi tiun rezolucion al la Ĝenerala Konferenco de UNESKO en Sofio, kaj kunlabori kun aliaj esperantistoj por persvadi registarojn de Ĉinio, Bulgario, Hungario, Pollando, San Marino kaj Kostariko subteni la rezolucion, vizitante dum kelkaj monatoj ambasadojn de tiuj ses aliaj landoj. Li sukcesis konvinki ilin, ke ili proponu al siaj registaroj, ke tiuj akceptu subteni la rezolucion kaj fine en Sofio mem li varbis inter delegacioj de plurdeklandoj por jese voĉdoni pri la rezolucio, kiu efektive estis akceptita.
En la jaro 2012 okaze de kurso kaj ekzamensesio en Rufisko, Senegalo, la partoprenantoj povis ekkoni kaj aŭskulti Sinjoron Meissa BEYE, emeritan edukan inspektoron kaj vicurbestron de Rufisko, kiu laboris ĉe UNESCO de 1981 ĝis 1986 kiel fakulo kaj konsilanto. Sabate la 29an de decembro 2012 li partoprenis la solenan inaŭguron de la sesio en Rufisko. Sinjoro BEYE klarigis, ke li partoprenis la momenton de la dua rezolucio de UNESCO favore al Esperanto en Bulgario en la jaro 1985. Li diris, ke li ne rekte verkis ĝin aŭ kontribuis al tiu subtena oficiala paŝo, tamen li sekvis la tutan aferon kaj kompreneble rilatis kun Tibor Sekelj, kiu antaŭe kaj surloke agadis efike celante al akcepto de tiu rezolucio. Pro tio Sinjoro Beye bonege konas Esperanton kaj ĝojis ĉeesti gravan eventon en sia urbo. Parolante pri Esperanto li nomis ĝin « ponto de espero kaj de humaneco » kaj « lingvo de lumo ». Li lanĉis la ideon, ke diversaj verkoj de la senegala literaturo estu tradukotaj al Esperanto. (Laŭ raporto de Mireille Grosjean, kiu ĉeestis)
Teksto
Jen traduko de la rezolucio, kies tekstoj en la oficialaj lingvoj de la Unuiĝintaj Nacioj estis eldonitaj en la Registro de la Ĝenerala Konferenco :
Efraim
Efraim estis biblia monta regiono en Israelo, kiu foje estis okupita de la Tribo de Efraim. Ĝi ampleksis de Bet-El al la ebenaĵo de Jizreel. Inter la montoj estis la urbo Timnat-Ĥeres.
Donĉo Simeonov Ĥitrov
Donĉo Simeonov ĤITROV (naskiĝis en 1925, mortis la 17-an de januaro 1991 en Sofio) estis bulgara esperantisto.
Lia aktiva movada kariero koncentriĝis al lia profesio kiel ĵurnalisto. Interalie li helpis fondi kaj dum multaj jaroj prezidis Internacian Ligon de Esperantistaj Foto-kino-magnetofon-amatoroj (ILEF), kaj estis dum longa periodo estrarano de Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio (TEĴA). La revuon Bulgara esperantisto li ĉefredaktis inter 1981 kaj 1988. Dokumentajn Esperanto-filmojn li faris pri la UK-oj de Sofio (1963) kaj Varno (1978) kaj pri aliaj temoj, kaj li iniciatis la jubilean filmon de Dobrzyński, Esperanto. En 1985 aperis lia sukcesa libro En la mirinda mondo de la kino.
Estriégana
Estriégana estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 17 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,05 loĝ/km².
Situo
Estriégana situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la norda parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1097 m super marnivelo; je 75 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 16,19 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°03′33″N 2°31′21″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 213 loĝantoj en 1950 al 17, tio estis oni perdis pli ol 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Estriégana, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Estriégana kie oni falis al la nunaj 17.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
La 2
La 2, historie konata kiel la UHF, La Segunda Cadena aŭ Cadena II kaj en la 1980-aj jaroj kiel TVE-2, estas la dua televidkanalo de Televisión Española. Ĝi komencis elsendi la 1-an de januaro 1965 kaj la regulan programaron la 15-an de novembro 1966.
Ĝi elstaras pro pli minoritara programaro, kultura, kleriga kaj atento pri la civitanoj ol la gefrata televidkanalo La 1, kaj la plimulto de la ĝeneraltemaj naciskalaj televidoj.
Stéphane Lambiel
Stéphane LAMBIEL (naskita 2-a aprilo, 1985 en Martigny, Svisujo estas svisa artsketisto kaj koreografo.
Tabelo
=Persona vivo=
Lambiel kreskis en Saxon, (Sakso, Svisujo). Li havas fratinon, Silvian (naskita en 1982), kaj fraton, Christophe (naskita en 1989). La patrino de Lambiel estas portugala. Lambiel vivas en Laŭzano, Svisujo kaj ricevis lia "maturité" (matura) en biologio kaj kemio en junio 2004.
Li havas revenantajn vundojn en kaj liaj genuoj, devigante lin sopiri ekspoziciojn kaj trejnan tempon. Male al la plej multaj artsketistoj, Lambiel povas turniĝi kaj salti en ambaŭ indikoj. Li povas fari sinsekvajn duoblajn aksels, ŝanĝante sian rotaciodirekton inter ĉiu oni. Tamen, li maldaŭrigis trejni tion.
En intervjuo de 2008, Alexei Mishin nomis lin "elstara artisto kaj spiralfaloj geniulo" kaj aldonis ke lia emeritiĝo estas "enorma perdo".
Frua kariero
Lambiel, tiam la novica nacia ĉampiono de Svisujo, rezultis en la festo ĉe la 1997 mondo ĉampioneco, tenita en Laŭzano. Li gajnis la la pli junan nacian ĉampionon dum la venontaj du jaroj kaj donacis tri jarojn al la junulo Grand Prix-cirkvito, venkante du medaloj dum tiu tempo. Lambiel gajnis sian unu-altrangan nacian titolon en la sezono de 2001, li estis 15-a jarojn aĝa. Li iĝis al sia seniordebuto ĉe la 2001 eŭropa campioneco, finis naŭa, kaj estis kvina ĉe la 2001 World Junior Figure Skating Championships (mondo junuloj sketada ĉampioneco).
La venonta sezono, kiun Lambiel montriĝis altranga kaj finis 6-a en sia unua-altranga Grand Prix, la 2001 Trophée Lalique. La svisa glitkura federacio rakontis al li ke ili sendus lin al la 2002 vintroolimpikoj en Sallagurbo, Utaho, Usono se li lokus en la supra dek du ĉe la 2002-eŭropa sketada ĉampioneco - Figure Skating Championships. Lambiel placed fourth and was sent to the Olympics, where he finished fifteenth. He was eighteenth at the 2002 Worlds. Lambiel lokis kvara kaj estis senditaj al la Olimpikoj, kie li finis dekkvina. Li estis dekoka ĉe la 2002 mondo ĉampioneco - Worlds.
La sekvanta sezono, kiun Lambiel lokis al kvinono ĉe la 2003-eŭropa eŭropa sketada ĉampioneco Figure Skating Championships kaj movis ĝis dekonon ĉe mondoj. En 2003-2004 sezono, li estis sesa ĉe la 2004-eŭropa sketada ĉampioneco - Figure Skating Championships kaj kvarono ĉe la 2004 mondo sketada ĉampioneco (World Figure Skating Championships).
2004-2005 sezono
Lambiel estis devigita sopiri la 2004-2005 ISU Grand Prix sezonon pro vundo, sed regajnis por loki 4-a ĉe la 2005-eŭropa sketado ĉampioneco - Figure Skating Championships.
Ĉe la 2005 mondo sketado ĉampioneco (World Figure Skating Championships), tenis en Moskvo, Rusio, Lambiel estis antaŭ Evgeni Plushenko post la kompetentiga rondo kaj mallonga programo. Plushenko tiam retiris de la konkurado kun vundo. Glitkurante al la Reĝo Arturo muziko en la longa programo, Lambiel akiris du kvaroblajn piedfingrobantojn kaj donis totalan fortan prezenton gajni sian unuan mondĉampionecon; ĝi ankaŭ estis lia unua medalo ĉe ISU-ĉampioneco. Li iĝis la unua-svisa viro se temas pri venki en la okazaĵo ĉar Hans Gerschwiler faris tion en 1947.
2005-2006 sezono
Lambiel gajnis arĝentajn medalojn ĉe kaj siaj Grand Prix-okazaĵoj kaj gajnis la Grandiozan Prix Finalon. Li venis en sekundo ĉe la 2006-eŭropa Figure Skating Championships en Lyon, Francujo, malantaŭ Plushenko. Lambiel iris en la 2006 Olimpikojn, en Torino, Italio, kun forta ŝanco al medalo. Li estis tria post la mallonga programo kaj nur metita kvara en la longa programo, sed povis gajni la arĝentan medalon kiam aliaj defiantoj hezitis. Lambiel ne kompletigis trioblan aksel ĉe la Olimpikoj, sed li akiris puran kvaroblan piedfingrobanton - triopa piedfingrobanton - duobla banto kombinaĵon.
Plushenko ne elektis iri al la 2006 World Figure Skating Championships (World Figure Skating Championships), kaj Lambiel estis konsiderita favorato por defendi sian titolon. Li estis unua post la kompetentiga rondo, kvara en la mallonga programo kaj unue en la longa programo, kaj iĝis la unua-svisa glitkuranto iam por esti du-tempa Monda ĉampiono.
Post la 2005-6 sezono, Lambiel partoprenis la ĉampionojn sur Glacio turneo.
Corrientes (urbo)
Corrientes [koriENtes] (en gvarania: «Taragüí» [taraguI]) estas la plej antikva urbo de la Nordoriento de Argentino, kaj estas la ĉefurbo de la samnoma provinco. Tiu pitoreska kolonia urbo de pli ol 400 jaroj, estas situanta bode de la Rivero Paranao, diste 50 km laŭ la rivero disde ties kunfluo kun la Rivero Paragvajo, proksimume je 1150 km el ties enfluo en la Rivero Plata.
Stéphane Lambiel
2006-2007 sezono
Lambiel komencis la 2006-2007 sezonon kun venko ĉe Glitilo-Kanado, kie li finis sepa en la mallonga programo sed unue en la libera glitilo. Li ankaŭ estis asignita al la 2006 NHK Trophy, sed retiris antaŭ la okazaĵo, citante saneckialojn.
Corrientes (urbo)
Temas pri administra, distrikta, universitata kaj sansistem urbo, kun prospero ĉe turismo pro siaj naturaj kaj kulturaj allogaĵoj. La ponto General Manuel Belgrano, 1700 m longa, kiu trapasas la riveron Paranao, komunikas ĝin kun la najbaraj urboj Barranqueras kaj Resistencia en la provinco Ĉako, kie veturas ĉiutage miloj da personoj pro tialoj de laboro aŭ studo. Tiu ponto estas krome la eko de la Nacia Ŝoseo 16, kiu estis plilongigita en 1973 pro la inaŭguro de la ponto.
Stéphane Lambiel
2006-2007 sezono
Li resaniĝis en tempo glitkuri ĉe la Svisaj Ĉampionecoj, kie li gajnis sian sep-nacian titolon.
Corrientes (urbo)
La urbo troviĝas inter Nacia Ŝoseo 12 kaj la Provinca Ŝoseo 5. Estas situanta je 315 km de la urbo Posadas, ĉefurbo de Misiones, je 346 km de Asunciono, ĉefurbo de Paragvajo, je 561 km de la urbo Santa Fe kaj je 923 km de Bonaero. La urbo, kaj pro etendo, la tuta provinco, estis famaj en Argentino pro siaj festoj de karnavalo. Krome vekis intereson la nova Nacia Festo pri Ĉamameo, kiu okazas meze de januaro ekde la 1980-aj jaroj.
Stéphane Lambiel
2006-2007 sezono
La 16-an de januaro, Lambiel-ŭitdreŭ de la 2007-eŭropa Figure Skating Championships, citanta elbrulan sindromon. Li revenis konkuri ĉe la 2007 World Figure Skating Championships (World Figure Skating Championships) en Tokio, Japanio. En la mallonga programo, Lambiel atakis sian trioblan aksel kaj nur triobligitan la unuan salton en sia intencita kvarobla piedfingrobanto - duobla piedfingrobanto kombinaĵo, finante sesa. Certe pli bone en la longa programo, akirante du kvaroblajn piedfingrobantojn kaj trioblan aksel, kaj gajnanta alte programan komponentopoentarojn kaj nivelon kvar por tri el liaj spiralfaloj. Lambiel finis en dua sur la nokto kaj tria totala malantaŭ Brian Joubert kaj Daisuke Takahashi.
Corrientes (urbo)
Trafiko
Resistencia estas atingebla tra ponto post 15 km.
Stéphane Lambiel
2007-2008 sezono
En 2007, Lambiel finis tria ĉe la Cup of China (Pokalo de Ĉinio) kaj dua ĉe la Cup of Russia (Pokalo de Rusio), kvalifikante lin por la Grandioza Prix Finalo. Li venkis en la okazaĵo por dua fojo en lia kariero kun 239.10 poentoj, nur 0.16 poentoj antaŭ Daisuke Takahashi.
Ĉe la 2008 Eŭropaj Ĉampionecoj en Zagrebo, Lambiel havis seniluziigan mallongan programon, atakante lian trioblan aksel kaj administrante nur trioblan piedfingrobanton - duobla banto kombinaĵon; li lokis 4-a. Li finis dua en la longa programo post akirado de kvarobla piedfingrobanto - duobla piedfingrobanto - duoblan banto kombinaĵon kaj gajnado de 80 poentoj en programokomponentoj gajnas por lia Flamenkoprogramo, tre altan poentaron en tiu tempo. Li gajnis sian duan Silver European-medalon, malantaŭ ĉeĥa Tomáš Verner.
Ĉe la 2008 World Championships en Göteborg, Svedio, Lambiel atakis sian trioblan aksel kaj demetis sian manon en kvaroblan piedfingrobanton en la mallonga programo, forlasante lin en kvina loko iranta en la libera glitilo. En la libera glitilo, kiun li paŝis for el lia triobla aksel provo, demetis sian manon denove en la kvaroblan piedfingrobanton en lia kombinaĵo, kaj tiam paŝis for el lia sollude kvarobla piedfingrobanto. Li finis en kvina loko totala.
2008-2009 sezono
Lambiel irisi en Usono, hi volis trejni kun Viktor Petrenko en Wayne, New Jersey. Lambiel planis konkuri en Grand Prix evento en Kanado kaj Francujo, sed li retiris de la du eventoj. En oktobro 2008, li anoncis la retiron de konkura sketado, li havis aduktoran muskolan lezon. Li diris ke li estis ekde 7 monatoj en kuraco pri lezo kun plej bonaj doktoroj. Li havis ankoraŭ doloron kaj li ne povis trejni. Li ne havis la eblecon por atingi la celojn. Lambiel sciigis sian emeritiĝon de konkurenciva glitkurado antaŭ la komenco de la sezono, sed rezultis en multaj spektakloj en Svislando (Art on Ice), Francujo, Italujo, Sud-Koreio kaj Japanio, same kiel la Kanadaj Steloj sur Glacio(Stars on Ice) turneo.
2009-2010 sezono
Lambiel revenis al konkurenciva glitkurado por la 2009-2010 sezono, esperante al medalo denove ĉe la Olimpikoj.
Kvankam la ebla trejno estas ankoraŭ ne plej bona, li diris ke la lezon estas kontrolebla.
Lambiel unue finis en la fuŝkontakto kun 77.45 poentoj, atakante lian kvaroblan piedfingro-banton sed ricevante nivelon kvar sur ĉio el liaj spiralfaloj. Li ankaŭ gajnis la liberan glitilon kun poentaro de 154.91 poentoj; li akiris kvaroblan piedfingrobanton - duobla piedfingrobanton - duobla piedfingrobanto kombinaĵo kaj triopo turnu - triopan piedfingrobanto kombinaĵon, kaj ricevis nivelon kvar sur du el liaj spiralfaloj. Lia programo kiun komponentoj gajnas estis alta en kaj segmentoj de la konkurado kaj li gajnis la titolon kun 232.36 poentoj, kompetentigan Svislandon por la 2010 Vintroolimpikoj.
Lambiel gajnis sian naŭ-nacian titolon ĉe la 2010-svisa Figure Skating Championships. Li unue lokis en ambaŭ la mallonga programo kaj la libera glitkuras por gajni la oran medalon kun totalo de 244.23 poentoj, 44.78 antaŭ Jamal Othman. Li tiam konkuris en la 2010-eŭropa Figure Skating Championships en Talino, Estonio, kie li metis kvina en la mallonga programo ĉe 77.75 poentoj, post havado de problemoj kun lia kvarobla piedfingro-banto. Li revenis en la libera glitilo, gajnante 160.79 poentojn al venko la arĝenta medalo. Liaj programokomponentoj gajnas de 85.00 estis la plej maksimumoj el la nokto.
Ferenc Benkő
BENKŐ Ferenc (benkeo:) estis hungara mineralogo, aŭtoro de la unua hungarligva libro pri mineralogio. Li naskiĝis en Magyarlápos la 4-an de januaro 1745 kaj mortis en Nagyenyed la 16-a de decembro 1816.
Stéphane Lambiel
2009-2010 sezono
Totala, li gajnis 238.54 poentojn, 16.85 malantaŭ Evgeni Plushenko.
Ferenc Benkő
Biografio
Ferenc Benkő pristudis teologion ekde 1776 en Jena kaj Göttingen. En Göttingen li tradukis la minerologian verkon de Abram Werner (A köveknek és értzeknek külső jegyeiről Göttingen; 1782). Li establis la naturciencan muzeon de Nadjenjedo. Ekde 1790 li estis la instruisto de la tiea kolegio
Stéphane Lambiel
2009-2010 sezono
Ĉe la Olimpikoj, li estis kvina en la mallonga programo kun poentaro de 84.63 poentoj kaj tria en la libera glitilo kun poentaro de 162.09, nova persona plej bone. Li finis 4-a kun 246.72, malantaŭ medalistoj Evan Lysacek, Plushenko kaj Daisuke Takahashi.
Tagon post la longa programo, kiun Lambiel sciigis ke li havis longa intencis elatendi la 2010 World Figure Skating Championships (World Figure Skating Championships). Kelkajn semajnojn poste, li sciigis sian emeritiĝon de konkurado. [2]
Profesia kariero
Lambiel konkuris en nova ABC-glitkuradoserio, "Thin Ice" kiuj aerumis la 19-an de marto 2010. Li estis parigita kun Shizuka Arakawa, kaj la du finis tria, gajnante totalon de 45 000 USD. Ili glitkuris al " Get Me Bodied" preter Beyoncé kaj " Magiaj" preter Robin Thicke.
Post "Thin Ice", li rezultis en Kings On Ice en Rusio, laŭ Brian Joubert, Johnny Weir kaj Evgeni Plushenko.
Li ankaŭ partoprenis en glacio montras al Svedio, Orienta Eŭropo, Germanio, Japanion, Ĉinion kaj Sud-Koreion, inkluzive de Ĉiu tiu glitilo, elstarigita fare de Kim Yu-Na.
Trejnado ŝanĝiĝas
Lambiel trejnis de 1995 tra la 2007-2008 sezono kun trejnisto Peter Grütter,
La 6-an de junio 2008, Lambiel sciigis ke li estus forlasanta trejniston Peter Grütter kaj movanta al Nov-Ĵerzejo por labori kun Viktor Petrenko kaj Galina Zmievskaya. Ili trejnis lin de junio ĝis lia emeritiĝo en la 2008-an de oktobro Kiam li sciigis sian revenon al konkurado en julio 2009, li diris ke li estus trejnita denove fare de Peter Grütter en Svisujo.
La publika vivo kaj subtenoj
Lambiel havas multajn sponsorojn en Svislando. En 2007, li dizajnis Svisan brakhorloĝon vokis la Spiralfalo-Majstron.
La sponsoroj de Lambiel inkludas Ford motora kompanion, Hublot-n kaj Swisscom-n.
En 2007, Lambiel prezentiĝis en televidoreklamvideo por Fuji Xerox en Japanio kaj en Svisujo, en la kampanjo de svisa kamparana uniono.
Li estas la titolkaptisto de la Glacispektakloarto sur Glacio (Art on Ice), plejofte tenita en Laŭzano, Zuriĥo kaj St. Moritz, Svisujo.
Li ankaŭ partoprenas en Moi-pour Toit, NGON implikita en konstruaj hejmoj kaj lernejoj por la deprivitaj infanoj de Kolombio.
Koreograferante karieron - koreograferada kariero
Li ankaŭ komencis karieron kiel koreografo. Li koreograferis por:
Programoj
<!--
Programoj (internacia lingvo)
-->
Post-2001
<!-- -
Post-2001 (en angla lingvo)
-->
Eksteraj ligiloj
v • d • e
Mondaj ĉampionoj en arta sketado - viraj solludoj
1896: Gilbert Fuchs • 1897: Gustav Hügel • 1898: Henning Grenander • 1899-1900: Gustav Hügel • 1901-1905: Ulrich Salchow • 1906: Gilbert Fuchs • 1907-1911: Ulrich Salchow • 1912-1913: Fritz Kachler • 1914: Gösta Sandahl • 1922: Gillis Grafström • 1923: Fritz Kachler • 1924: Gillis Grafström • 1925-1928: Willy Böckl • 1929: Gillis Grafström • 1930-1936: Karl Schäfer • 1937-1938: Felix Kaspar • 1939: Graham Sharp • 1947: Hans Gerschwiler • 1948-1952: Richard Button • 1953-1956: Hayes Alan Jenkins • 1957-1959: David Jenkins • 1960: Alain Giletti • 1962: Donald Jackson • 1963: Donald McPherson • 1964: Manfred Schnelldorfer • 1965: Alain Calmat • 1966-1968: Emmerich Danzer • 1969-1970: Tim Wood • 1971-1973: Ondrej Nepela • 1974: Jan Hoffmann • 1975: Sergey Volkov • 1976: John Curry • 1977: Vladimir Kovalev • 1978: Charles Tickner • 1979: Vladimir Kovalev • 1980: Jan Hoffmann • 1981-1984: Scott Hamilton • 1985: Alexander Fadeyev • 1986: Brian Boitano • 1987: Brian Orser • 1988: Brian Boitano • 1989-1991: Kurt Browning • 1992: Viktor Petrenko • 1993: Kurt Browning • 1994-1995: Elvis Stojko • 1996: Todd Eldredge • 1997: Elvis Stojko • 1998-2000: Alexei Yagudin • 2001: Evgeni Plushenko • 2002: Alexei Yagudin • 2003-2004: Evgeni Plushenko • 2005-2006: Stéphane Lambiel • 2007: Brian Joubert • 2008: Jeffrey Buttle • 2009: Evan Lysacek 2010: Daisuke Takahashi v • d • e
Grand Prix Final Champions (Grand Prix Final Champions) en Arta sketado - Viraj solludoj
1995-1996: Alexei Urmanov • 1996-1997: Elvis Stojko • 1997-1998: Ilia Kulik • 1998-1999: Alexei Yagudin • 1999-2000: Evgeni Plushenko • 2000-2001: Evgeni Plushenko • 2001-2002: la=• de Alexei Yagudin 2002-2003: Evgeni Plushenko • 2003-2004: Emanuel Sandhu • 2004-2005: Evgeni Plushenko • 2005-2006: Stéphane Lambiel • 2006-2007: Brian Joubert • 2007-2008: Stéphane Lambiel • 2008-2009: Jeremy Abbott • 2009-2010: Evan Lysacek v • d • e
Svisaj naciaj ĉampionoj en arta sketado - Viraj solludoj
1919: Alfred Mégroz • 1921: Alfred Mégroz 1924: Alfred Mégroz • 1925-26: Georges Gautschi • 1931: Georges Gautschi • 1932: Heinz Cattani • 1933-34: Ernst Keller • 1935-37: Lucian Büeler • 1938-39: Hans Gerschwiler • 1940-42: Karl Enderlin • 1943: Fritz Dürst • 1944: Kurt Sönning • 1945: Karl Enderlin • 1946-48: Hans Gerschwiler • 1949-50: Kurt Sönning • 1951-52: François Pache • 1953: Hubert Köpfler • 1954: François Pache • 1955: Hans Müller • 1956: François Pache • 1957: Hubert Köpfler • 1958: François Pache • 1959-61: Hubert Köpfler • 1962: François Pache • 1963-64: Markus Germann • 1965-66: Hans-Jürg Studer • 1967-73: Daniel Höner • 1976: Martin Sochor • 1977: Richard Furrer • 1978: Daniel Fürer • 1979-80: Oliver Höner • 1981: Richard Furrer • 1982: Oliver Höner • 1983: Richard Furrer • 1984-91: Oliver Höner • 1992: Patrick Meier • 1993: Nicolas Binz • 1994: la=• de Patrick Meier 1995: Marius Negrea • 1996-2000: Patrick Meier• 2001-08: Stéphane Lambiel • 2009: Jamal Othman • 2010: Stéphane Lambiel