cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
CVS
CVS (de la angla Concurrent Versions System - Sistemo por Samtempaj Versioj) estas versitena sistemo: ĝi helpas kontroli ĉiujn ŝanĝojn al (softvara) projekto kaj ebliĝas ke multaj malproksimaj verkistoj povas kunlabori. Ĝi estas populara en la libera programara mondo kaj estas ĝi mem disdonata sub la kopimalrajto permesilo aŭ Publika Permesilo de GNUo.
Berberis julianae
Berberis julianae ankaŭ nomata grandfolia berberiso, estas plantspecio el la genro berberiso (Berberis) ene de la familio de la Berberisacoj (Berberidaceae). Ĝia hejmregiono estas meza Ĉinujo, en la okcidenta parto de la provinco Hubejo. La planto estis enkondukita de Ernest Henry Wilson, kiu de 1899 ĝis 1905 por la hortikultura entrepreno Veitch and Sons en okcidenta kaj meza Ĉinujo kolektis plantojn. En 1900 tiu specio atingis Eŭropon.
CVS
Kapabloj
CVS estas klienta-servila sistemo: la servilo tenas la aktualan version de la projekto kaj ĝian historion, kaj la klientoj konektas al la servilo por preni kompletan kopion de la projekto, labori pri ĉi tiu kopio kaj poste remeti iliajn ŝanĝojn al la servilo. Kutime, la kliento kaj la servilo konektas ĉe la interreto, sed oni ankaŭ povas uzi klienton kaj servilon ĉe sama komputilo, por kontroli versian historion pri projekto kiu havas nur lokajn verkistojn. La servilo kutime funkcias sur la Uniksa operaciumo. Klientprogramoj estas haveblaj por ĉiuj vaste uzataj operaciumoj.
T-Butanolo
Proprecoj
Terc-butila alkoholo komerce devenas el la izobutano kiel kunprodukto en la produktado de la propilena oksido. Ĝi same estas preparebla per kataliza hidratigo de la izobutileno, aŭ per reakcio de Grignard inter la acetono kaj la etilmagnezia klorido.
Berberis julianae
Priskribo
Tiu ĉi specio estas mezgranda, vertikala, tre densa, ĉiamverda arbusto, dum la aĝo la branĉoj pendas arkforme malsupren. La specio atingis alton de 2 ĝis 3 metroj. Ĝi ofte kreskis pli horizontale ol alten. La arboŝelo de la branĉoj havas sulkojn kaj estas flaveca. Dum la aĝo la arboŝelo fariĝas griza. La arbusto havas ĝis 4 mm longajn folidornojn. La folioj longas ĝis 10 cm kaj larĝas 2,5 cm. La folirandoj etas segildentaj ledaj, malhele verdaj kaj dorsflanke malbrile verdaj. La novaj folioj kaj ŝosoj en printempo estas kuprokoloraj.
CVS
Kapabloj
Klientoj povas ankaŭ kompari malsamajn versiojn de dosieroj, demandi kompletan historion de ŝanĝoj, aŭ preni historian version de la projekto je dato aŭ per versinumero. Multaj malfermaj fontaj projektoj permesas "anoniman nurlegan atingon", kio signifas ke klientoj povas preni kaj kompari versiojn sen pasvorto; nur remeti ŝanĝojn postulas pasvorton.
T-Butanolo
Proprecoj
Purigado de la terc-butila alkoholo plenumiĝas per simpla distilado pro formado de azeotropa miksaĵo kun akvo, kvankam komenca sekigo de la solvanto enhavanta grandaj amasoj da akvo plenumiĝas per aldono de benzeno ĝis formado de terciara azeotropa miksaĵo kaj akvodistilado.
Etaj kvantoj da akvo foriĝas per sekado kun kalcia oksido, kalia karbonato, kalia sulfato aŭ magnezia sulfato sekvata de frakcia distilado. Anhidra terc-butanolo estiĝas per posta refluo kaj distilado per magnezio aktivigita kun jodo, aŭ alkalaj metaloj tia kia natrio aŭ kalio. Aliaj metodoj inkluzivas uzon de specifaj filtriloj, aluminia terc-butilato, kalcia hidreto aŭ frakcia kristaliĝo sub inerta atmosfero. Kiel terciara alkoholo, terc-butila alkoholo estas pli rezista al oksidado kaj malpli reakciema ol aliaj izomeroj de la butanola familio.
Berberis julianae
Priskribo
La flortempo estas majo ĝis junio. La floroj kunstaris en densaj floraroj. La malforte odorantaj floroj estas duseksaj. La petaloj estas flavaj.
CVS
Kapabloj
La kliento ankaŭ povas uzi la "update" (ĝisdatigu) ordonon por aktualigi lian lokan kopion kun la plej nova versio ĉe la servilo. Tiu forstrekas la bezonon por refoje elŝuti la tutan projekton.
Keto (apartigilo)
Keto havas plurajn signifojn.
Fervoja katastrofo kaj aliaj rakontoj
Fervoja katastrofo kaj aliaj rakontoj estas fervoja antologio de esperantlingvaj verkoj diversĝenraj, plejparte beletraj. Interalie elektiĝis tradukoj de noveloj de Pablo Neruda, Boris Pasternak kaj aliaj, kaj originala novelo de Sten Johansson. Redaktintoj estis la danaj esperantistaj fervojistoj Henning kaj Erna Hauge. En 2000 en Kilo, Germanio publikigis ĝin la eldonejo Esperanto-CD de la sviso Christian Darbellay.
CVS
Kapabloj
Ankaŭ estas eble havi malsamajn "branĉojn" de projekto en CVS. Ekzemple, oni havas eldonitan version de la softvara projekto en branĉo kiun oni nur uzas por ĝustigi cimojn, dum la aktuala versio pri kiu oni laboras pri ŝanĝoj kaj novaj kapabloj estas konservata en aparta branĉo.
Terminaro
Sola projekto (aro de rilataj dosieroj) kontrolata per CVS estas nomata modulo (angle: module). CVS-a servilo povas kontroli plurajn modulojn, kaj la loko kie ĝi tenas ilin estas nomata deponejo (angle: repository). La kopio de modulo kiun kliento elŝutis estas laborkopio.
Historio kaj Stato
CVS estas bazita sur pli malnova versitena sistemo nomata RCS kiu kontrolas dosierojn sed ne tutajn projektojn kaj estas ankoraŭ uzata. La projekto-bazata ideo kaj la algoritmo por konfliktresolvado de CVS estis unue pensita de Dick GRUNE en Decembro 1986. La kodo kiu evoluis en la nunan version de CVS estis eklaborata de Brian BERLINER je Aprilo 1989, kaj poste helpita de Jeff POLK kaj multaj aliaj kontribuantoj. Nuntempe, la CVS kodo estas subtenata de volontularo.
La stato de CVS kiel parto de la GNUa projekto estas iom ambigua: la GNUa TTT-ejo disdonas la programon; unu paĝo nomigas ĝin "GNUa pakaĵo" kaj alia nomigas ĝin kiel "alia projekto kun GPL permesilo". Ĉe la FTP-ejo, la programo situas en la  (ne-GNUa) dosierujo. Ne ĉiuj el la dosieroj en la CVS disdonaĵo havas kopirajtojn transkribitajn al la FSF.
Coatascorn
(jen france, bretone Koadaskorn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Berberis julianae
Priskribo
La kromosomnombro estas 2n = 28+2B
Uzado kie ornamplanto
La kreskejo estu suna ĝis duonombra. La grundo estu modere seka ĝis humida, acida ĝis alkala. La specio toleras froston, la urban klimaton kaj portempan sekecon. La grandfolia berberiso estas bona heĝoplanto.
Sistematiko
La hibrido el Berberis julianae kaj Berberis thunbergii nomiĝas Berberis × mentorensis L.M. AMES.
Loučka (Nový Jičín)
Loučka (Ehrenberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Nový Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 305 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Loučka situas en katastra teritorio Loučka u Nového Jičína kun areo 6,54 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374, kiam ĝi tiutempe apartenis al starojiĉina senjorujo.
Paralelodumalkreskigita rombo-dudek-dekduedro
En geometrio, la paralelodumalkreskigita rombo-dudek-dekduedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J80). Ĝi povas esti konstruita kiel rombo-dudek-dekduedro de kiu du oponantaj kvinlateraj kupoloj estas forprenitaj. La bazoj de forprenitaj kupoloj estas en paralelaj ebenoj.
(6455) 1992 HE
(6455) 1992 HE estas tre malgranda, meze hela apolona asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio. Ĝi estas marsrenkonta kaj teknike terrenkonta asteroido pro ĝia perihelio iomete pli malgranda ol unu astronomia unuo; tamen, ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de Tero.
Niulakita
Niulakita estas la plej suda insulo de Tuvalo. Ĝi estis aĉetita de Britio ĉirkaŭ 1950 por malaltigi la loĝantara denseco en aliaj insuloj. En ĝi estas kvar lagetoj kaj ĉe la marbordo estas la insuldomo (maneapa), kiu funkcias kiel kunsidejo kaj distrejo por la insulanoj. La insulo havas ovan formon kaj ties longeco estas unu kilometro.
2279 Barto
2279 Barto estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan verkistinon kaj poetinon Agnija Lvovna Barto (cirile Агния Львовна Барто, 1901–1981).
Saint-Marcellin (Isère)
Saint-Marcellin estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Saint-Marcellinois.
(19104) 1981 EY13
(19104) 1981 EY13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
San Giovanni in Persiceto
San Giovanni in Persiceto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 8015 loĝantojn.
Rokoko
Rokoko estas eŭropa stilo de grafikaj kaj ornamaj artoj inter 1700 kaj 1750 proksimume. Oni kelkfoje rigardas ankaŭ iujn muzikajn kaj beletrajn verkojn kiel rokokajn. Rokoko estis arta movado naskiĝinta en Francio, disvolviĝinta iompostiome inter la jaroj 1730 kaj 1760 proksimume.
Eurolimnornis
Eurolimnornis estas la nomo atribuita al monotipa genro de pterosaŭroj el supra Kretaceo. La ununura konata specio E. corneti probable estis origine identigita kiel primitiva sed esence moderna birdo (aŭ eĉ frua neognato praulo de greboj), kvankam alternativaj teorioj poste sugestis, ke ĝi estis ne-birdeca teropodo aŭ pterosaŭro. La identigo kiel pterosaŭro estis eltenita de re-taksado de la fosiliaj restoj publikita en 2012.
Rokoko
Rokoko estis difinita kiel individuisna, kontraŭformalisma kaj kortega arto, fare de la artisto Ronald Rizzo. Ties ĉefaj trajtoj estas la emo por lumigaj, mildaj kaj helaj koloroj. Hegemonias la formoj inspiritaj en la naturo, mitologio, reprezentado de nudaj korpoj, orienta arto kaj ĉefe la elegantaj kaj amaj temoj. Ĝi estas arto ĉefe civila, sen religiaj influoj, kiu pritraktas temojn de la ĉiutaga vivo kaj de la homaj rilatoj, nome stilo kiu celas ĉion kiu estu agrabla, rafinita, ekzota kaj sens-ama.
Eurolimnornis
La restoj estis trovitaj en kuŝejoj de Beriazia (antaŭ ĉirkaŭ 143 mj) ĉe Cornet ĉe Oradea, Rumanio.
Rokoko
Laŭ Francisko Azorín Rokoko estas Varianto plej stranga de la baroka stilo; varianto de la rokaĵa konstruado, dum la regado de la franca Ludoviko 15ª (1723ª-1750ª j.). Li indikas etimologion el la kelta rok (roko).
Ecaro
Rokoko, kiel malfrua ido de baroko ŝatas movojn, kurbojn, malsimetrion. Ĝi malpli favoras la vastajn, pompajn artaĵojn, kaj ordinare produktas tre rafinitajn verketojn.
Kurimka
Kurimka (hungare Kiskurima [kiŝkurima], rutene Куримка [kurimka]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kurimka situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Svidník troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1548, pri la vilaĝo en 1548 en formo "Kwrymka". En 1787 447 vilaĝanoj loĝis en 75 domoj, en 1828 564 vilaĝanoj en 72 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kiskurima 438 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kurimka 405 homoj, (285 slovakoj, 70 rutenoj, 24 ciganoj, 23 ukrainoj).
Lóránt Kovács
Lóránt Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Lóránt estas hungara flutisto, altlerneja instruisto.
Lóránt Kovács naskiĝis la en Győr.
Biografio
Lóránt Kovács aĝis 6, kiam li komencis pianludi, en aĝo 13 flutadi. Li frekventis muziklernejon en Szentendre, poste muzikan gimnazion en Budapeŝto. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1964, en la sama jaro li edziĝis. Jam dum la studenta jaro 1963 li estis flutisto de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1965 kaj 1990 en la hungara ŝtata koncertorkestro. En tiu longa periodo li partoprenis en orkestraj koncertoj tutmonde. Inter 1966–2010 li ankaŭ instruis en la Muzikarta Altlernejo, eĉ inter 1985 kaj 1997 (kun interrompoj) en muzikakademio de Tokio. En tiu longa periodo li gvidis majstrokursojn en multe da landoj, ankaŭ enlande. Li havas filon ekde 1977. Li ricevis konkursan premion en 1965, poste hungarajn ŝtatajn premiojn, en 2007 italan premion.
János Fröhlich
János Fröhlich [jAnoŝ frohliĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fröhlich János estis hungara ĵurnalisto, verkisto, produktoro.
Biografio
János Fröhlich frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Ekde 1892 li estis ĵurnalisto, estis li la unua, kiu verkis hungare historiojn pri krimuloj. Li edziĝis en 1899. En 1904 li daŭris tiun laboron en alia gazeto, fine en 1908 li fondis propran detektivan gazeton. Ekde 1912 li okupiĝis ankaŭ pri filmoj, en la sekva jaro li kun Aladár Fodor fondis filman entreprenon, kiu estis la unua hungarlingva kinoĵurnalo. Lia entrepreno furoris pro okazintaĵoj de la 1-a mondmilito, eĉ tio havis monopolon. Post la militego la monopolo ĉesis, tial Fröhlich faris ankaŭ aliajn filmojn. Li verkis ankaŭ detektivajn romanojn.
Sileziaj Beskidoj
Sileziaj Beskidoj (pole: Beskid Śląski, silezie: Ślůnski Beskid, germane: Schlesischen Beskiden), iam ankaŭ Teŝinaj Beskidoj, estas montara zono, kiu situas en Eksteraj Okcidentaj Karpatoj. Tiu ĉi montaro etendiĝas sur teritorio de ŝtatoj Pollando kaj Ĉeĥio, plimulto de la teritorio de Sileziaj Beskidoj troviĝas en la pola flanko. La plej altaj montoj de tiuu ĉi montaro estas Skrzyczne (1257 m s. m.), Barania Góra (1220 m s. m.) kaj en la ĉeĥa flanko Granda Ĉantorijo (995 m s. m.).
Limigo de teritorio
Sileziaj Beskidoj limas okcidente kun Moraviasileziaj Beskidoj, apartiĝas ilin vala malaltaĵo konata ankaŭ kiel Jablunkova sulko, tra kies mezo trafluas rivero Olše. Sudoriente tiu ĉi montaro limas kun Żywiecaj Beskidoj, kiun apartigas fluo de rivero Soła. El la norda flanko apartigas Sileziajn Beskidojn de Malgrandaj Beskidoj rivero Bělá.
517 Edith
517 Edith estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Sileziaj Beskidoj
Turismo en Sileziaj Beskidoj
Sileziaj Beskidoj estas el la ĉeĥa flanko proporcie malmulte vizitataj kontraŭe al la apudaj Moraviasileziaj Beskidoj. Ĉefa elirpunkto de turismaj vojoj en tiun ĉi montaron estas pentrinda cismontara municipo Nýdek. Turismaj vojoj kondukas ĉi tien ankaŭ el Třinec, Vendryně, Bystřice, Hrádek kaj Jablunkov. En Pollando tio estas banlokaj centroj Ustroń kaj Wisła, plu poste municipoj Brenna, skicentrejo Szczyrk kaj Istebna.
517 Edith
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la usona astronomo Raymond Smith Dugan la 22-an de septembro 1903 elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl kaj ĝi ricevis la nomon "Edith", antaŭnomon de la fratino de la malkovrinto.
Sileziaj Beskidoj
Turismo en Sileziaj Beskidoj
En Sileziaj Beskidoj komencas markita longdistanca turisma pado Ĉefa beskida magistralo :
James Cook
Kapitano James COOK [ĝejmz kuk] (naskiĝis la, mortis la ) estis brita esploristo, mapisto (kartografo) kaj navigisto, nome kapitano de la Brita Reĝa Ŝiparo. Li vojaĝis trifoje al la Pacifika Oceano kaj malkovris la tieajn ĉefajn marbordojn. Cook faris ankaŭ detalajn mapojn de Novlando antaŭ fari la tri famajn veturojn al la Pacifika Oceano, dum kiuj li faris la unuan registritan kontakton fare de eŭropanoj kun la orienta marbordo de Aŭstralio kaj kun Havajo, kaj la unuan registritan ĉirkaŭnavigadon de Novzelando.
Tarik ibn Zijad
Ṭāriq ibn Ziyād al-Layti (en araba, طارق بن زياد, Tarik ibn Zijad aŭ simple Tarik en transkribo proksimuma) (mortinta en 720) estis generalo berbera de la regiono de [Nefza]] kiu regis la islaman invadon de la Iberia Duoninsulo, kaj konkeris Hispanion el visigotoj, laŭ la historiografio tradicie akceptita, baze sur arabaj kronikoj de la jarcentoj 10-a kaj 11-a. Lia nomo en araba signifus «La frapisto» laŭ asertis Jean Baert en 1969.
James Cook
Cook aliĝis al la brita komerca ŝiparo kiel knabo kaj al la Reĝa Ŝiparo nome Royal Navy en 1755. Li vidis batalon en la Sepjara milito, kaj studis kaj mapigis multe de la enirejoj al la Rivero Sankt-Laŭrenco dum la sieĝo de Kebeko. Tio helpis Cook kapti la atenton de la admiralitato kaj de la Reĝa Societo de Londono. Tio kondukis al misio en 1766 kiel komandanto de la ŝipo "Endeavour" por la unua el la tri veturadoj al Pacifiko.
Tarik ibn Zijad
Tradicia historiografio (visigota fono)
Li estis la subulo de Musa ibn Nusair, kiu nomumis lin guberniestro de Tanĝero. La visigota grafo de Septa (Ceŭto), la gota Olbán kiu regis super la berberoj, vasaloj de la visigotoj sed regataj de islamanoj, peris por akiri la kunlaboradon de Musa ibn Nusair favore al unu el la partioj kiuj kverelis por akiri la visigotan regnon.
James Cook
En tri vojaĝoj Cook navigis milojn da mejloj tra enormaj nemapitaj areoj de la mondo. Li mapigis terojn el Novzelando al Havajo en la Pacifika Oceano detalege kaj laŭ skalo ne antaŭe atingita. Dum li progresis en siaj vojaĝoj de malkovrado li studis kaj nomigis punktojn, kaj registris insulojn kaj marbordojn en eŭropaj mapoj por la unua fojo. Li montriĝis kiel kombino de maristo, supra sciencisto kaj mapisto, kun fizika kuraĝo kaj kapablo por estri homojn en malfacilaj kondiĉoj.
Tarik ibn Zijad
Tradicia historiografio (visigota fono)
En 710 li faris eksperimentan ekspedicion al andaluza marbordo senprobleme. Ŝajne Musa petis opinion de Al-Ŭalid, kiu ordonis al li ke li ne trapazu la markolon de Ĝibraltaro. Tamen en 711 li ordonis al Tarik eliri al Hispanio.
Gallus Anonymus
Gallus Anonymus, pole Gall Anonim - la unua kronikisto verkanta en Pollando vivanta inter la 11-a kaj la 12-a jarcentoj, aŭtoro de Cronicae et gesta ducum sive principum Polonorum - la unua pola kroniko.
Tarik ibn Zijad
Tradicia historiografio (visigota fono)
La 30-a de aprilo de 711 la armeo de Tarik elŝipiĝis en Ĝibraltaron (kiu el tiam portas lian araban nomon: Jabal Tarik). Post elŝipiĝo li laŭ legende bruligis la ŝipojn kaj diskursis al la trupo.
James Cook
Familio kaj eko
Li naskiĝis en Marton, vilaĝo apud la nuna urbo Middlesbrough en Yorkshire. Li estis la dua el ok gefiloj de James Cook, nome skota farmolaboristo el Ednam ĉe Kelso, kaj de lia samloka edzino, nome Grace Pace, el Thornaby-on-Tees. En 1736, lia familio translokiĝis al farmo Airey Holme ĉe Great Ayton, kie la dunganto de lia patro, nome Thomas Skottowe, pagis lian eniron en la loka lernejo. En 1741, post kvin jaroj de lernado, li eklaboris por sia patro, kiu estis ascendigita al farmestro. Por plezuro, li foje grimpis najbaran monteton, nome Roseberry Topping, kaj ĝuis la oportunon por soleco. La lasta loĝejo de liaj gepatroj nome Cooks' Cottage estas nune en Melburno, ĉar estis translokigita el Anglio kaj rekonstruita, briko post briko, en 1934.
Gallus Anonymus
Pri lia personeco oni scias preskaŭ nenion. Li estis monaĥo, verŝajne benediktano. Partaj informoj estas nur ŝajnoj bazitaj sur membiografiaj mencioj de la kroniko. Plej verŝajne li naskiĝis ĉ. la jaro 1050. La kronikon li verkis en la jaroj 1112-1116.
Tarik ibn Zijad
Tradicia historiografio (visigota fono)
La reĝo de visigotoj Rodrigo eliris al sudo. Ŝajne nobeluloj de Betiko favoraj al Agila la 2-a ricevis (akceptis) al Tarik kaj siajn soldatojn. La regularo de la Koncilioj de Toledo malpermesis peti helpon de eksterlandanoj por okupi la povon. Rodrigo kaj Agila ŝajne interkonsentis pri pactraktato por batali kune kontraŭ la ĵus alvenintoj. La situacio de Tarik iĝis danĝera. Neniu el ambaŭ visigotaj partioj agnoskis lin kiel aliancano, sed male, ili kunigis siajn fortojn tiel ke la berbero estis kun la maro dorse kaj kun nur malgranda armeo de homoj ĉe sia flanko.
James Cook
Familio kaj eko
En 1745, kiam li estis 16jaraĝa, Cook moviĝis 32 km al la fiŝkaptista vilaĝo Staithes, por eklabori kiel helpovendisto de nutrovendisto kaj merceristo William Sanderson. Historiistoj spekulaciis ĉu tie Cook unuafoje sentis la allogon al maro rigardante ĝin tra la mercereja montrofenestro.
Gallus Anonymus
Elstara renesanca historiisto, episkopo Marcin Kromer kiu posedis unu el ĝis nun ekzistantaj manskribaĵoj de la kroniko, skribis la jenan noton ĉemarĝene: Tiun ĉi historion verkis Gall, iu monaĥo verŝajne, kion oni povas suspekti surbaze de la antaŭparoloj, vivinta dum la tempo de Boleslao la 3-a. Ne estas certe ĉu Gall signifis ĉi-okaze francon aŭ personan nomon, sed de tiu tempo oni kutimas nomi la sennomulon Gallus Anonymus.
James Cook
Familio kaj eko
Post 18 monatoj, en 1746, li translokiĝis al havenurbo Whitby, kie li komencis sian maristan karieron. Tie li estis prezentita al la amikoj de Sanderson, John kaj Henry Walker. La fratoj Walker estis elstaraj lokaj ŝipposedantoj kaj kvakeroj, kaj dediĉis sin al karbokomerco. Ties hejmo estas nune la muzeo Captain Cook Memorial Museum. Cook estis dungita kiel komercŝipa meti-lernanto en ties malgranda ŝiparo laŭlonge de la angla marbordo. Lia unua laboro estis sur la "collier" Freelove, kaj li pasigis kelkajn jarojn sur tiu kaj aliaj ŝipoj por marborda ŝiptrafiko, navigadante inter la Tyne kaj Londono. Kiel parto de sia metilernado, Cook ankaŭ studis algebron, geometrion, trigonometrion, navigadon kaj astronomion — ĉiuj taskoj kiujn li bezonos iam por estri sian propran ŝipon.
Tarik ibn Zijad
La invado
Kvankam antikve reĝoj alportis sian trezoron al bataloj, ne probablas, ke Rodrigo portis la reĝan trezoron kun sia akompanantaro. Tamen eble Tarij kredis ke la trezoro veturis kun ili kaj ke ĝi estus transportata al Toledo. La saman monaton de julio de 711, Tarij lasis viculojn en strategiaj punktoj (nome Malago, Granado kaj Kordovo) kaj alvenis al Toledo.
James Cook
Familio kaj eko
Kiam li finis sian trijaran metilernadon, Cook eklaboris por komercaj ŝipoj en la Balta Maro. Post pasigi siajn ekzamenojn en 1752, li tuj progresis tra la komercŝipaj rangoj, starte per sia promocio tiujare al majstrohelpanto sur la "collier" aŭ brigo Friendship (Amikeco). En 1755, unu monaton post ricevi la komandadon de tiu ŝipo, li volontulis por servo en la Royal Navy, kiam Britio estis re-armigante sin por kio estos la Sepjara Milito. Spite la neceson rekomenci el la supro de la mararmea hierarkio, Cook komprenis ke lia kariero pli rapide avancos en militservo kaj eniris en la Brita Mararmeo ĉe Wapping la 17an de Junio de 1755.
Tarik ibn Zijad
La invado
Tie trafis kun Oppas, frato de la eksreĝo Vitizo, ebla indiko ke Agila jam estis proklamita reĝo en Toledo kie la klerularo estis favora al li. Oni scias, ke la arkiepiskopo Sinderedo, partiano de Rodrigo, fuĝis al Romo sed oni ne scias ĉu tio pro la ekrego fare de vitizanoj aŭ de islamanoj.
James Cook
Familio kaj eko
Cook edziĝis al Elizabeth Batts (1742–1835), nome filino de Samuel Batts, kelnero ĉe Bell Inn, Wapping kaj unu el liaj helpantoj, la 21an de Decembro 1762 ĉe la preĝejo de Sankta Margareta en Barking, Essex. La paro havis ses gefilojn: James (1763–94), Nathaniel (1764–80, perdita kun la ŝipo Thunderer en uragano en Karibio), Elizabeth (1767–71), Joseph (1768–68), George (1772–72) kaj Hugh (1776–93), el kiuj la laste menciita mortis pro malsano ankoraŭ studento ĉe Christ's College (Kembriĝo). Kiam li ne estis mare, Cook loĝis en la kvartalo East End de Londono. Li ĉeestis al la preĝejo de Sankta Paŭlo de Shadwell, kie lia filo James estis baptita. Cook ne havis konatan rektan posteularon — ĉar ĉiuj liaj registritaj gefiloj ĉu mortiĝis junaj aŭ sen lasi posteularon.
Tartrata acido
Tartrata acido (acidum tartaricum ) estas la plej ofta planta dukarboksilata acido. Ĝi estas senkolora, kristala, en akvo bone solvebla materialo. Oni uzas ĝin en nutraĵindustrio kaj industrio.
James Cook
Ekkariero
La unua posteno de Cook estis ĉe la ŝipo Eagle (Aglo), navigante kun rango de majstrohelpanto. Dum oktobro kaj novembro de 1755 li partoprenis en la kapto fare de Eagle de franca militŝipo kaj en la alfondigo de alia, sekve de kio li estis promociita al submastro aldone al siaj aliaj taskoj. Lia unua provizora komandado okazis en marto de 1756 kiam li estis portempe mastro de la ŝipo Cruizer, nome malgranda kutro asocia al Eagle dumpatrole.
En junio de 1757 Cook pasis sian pormastran ekzamenon ĉe Trinity House, Deptford, kiu rajtigis lin por navigadi kaj konduki ŝipon de la Reĝa Ŝiparo. Li poste aliĝis al la fregato Solebay kiel mastro sub estreco de kapitano Robert Craig.
Konkero de Kanado (1758–63)
Dum la Sepjara Milito, Cook servis en Nordameriko kiel mastro de la ŝipo Pembroke. En 1758 li partoprenis en la ĉefa amfibia atako kiu kaptis la Fortikaĵon Louisbourg el la francoj, post kio li partoprenis en la sieĝo de Kebeko kaj poste en la Batalo de la Ebenaĵoj de Abrahamo en 1759. Li montris talenton por topografio kaj kartografio, kaj respondecis pri la mapigo de multo de la enirejoj en la rivero Sankta Laŭrenco dum la sieĝo, kio permesis la generalon Wolfe fari sian faman subitsurprizan atakon ĉe Ebenaĵoj de Abrahamo.
La topografia kapablo de Cook estis ege utila por mapigi la malfacilan marbordon de Novtero en la 1760-aj jaroj, surŝipe de la Grenville. Li topografiis la nordokcidentan areon en 1763 kaj 1764, la sudan marbordon inter la Burina Duoninsulo kaj la Kabo Ray en 1765 kaj 1766, kaj la okcidentan marbordon en 1767. Tiam Cook dungis lokajn pilotojn por marki la "rokojn kaj kaŝitajn danĝerojn" laŭlonge de la suda kaj okcidenta marbordoj. Dum la sezono de 1765, kvar pilotoj estis dungitaj kontraŭ ĉiutaga pago de 4 ŝilingoj: John Beck por la okcidenta marbordo de "St. Lawrence", Morgan Snook por la Golfo Fortuno, John Dawson por Connaigre kaj Golfo Hermitage, kaj John Peck por la "Golfo Espero."
Liaj kvin sezonoj en Novtero produktis la unuajn grand-skalajn kaj akuratajn mapojn de la insulaj marbordoj kaj estis la unuaj sciencaj, grand-skalaj, hidrografiaj topografiaĵoj kiuj uzis precizajn trianguligon por establi la terajn limojn. Ili ankaŭ donis al Cook sian majstrecon en praktika topografio, atingita sub malfacilegaj kondiĉoj, kaj vekis la atenton de la admiralitato kaj de la Reĝa Societo de Londono je ŝlosila momento kaj en lia kariero kaj en la direkto de la britaj transmaraj malkovroj. La mapoj de Cook estos uzataj ĝis laŭ kopioj de la 20a jarcento por referenci la navigadon ĉe Novtero nome dum 200 jaroj.
Unua vojaĝo (1768–71)
Dum la unua vojaĝo (1768-1771) en ŝipo Endeavour, li vizitis la insulon Tahition por studi la trairon de la planedo Venuso kaj poste li esploris la sudan Pacifikon por serĉi la ĝis tiam mitan kontinenton Terra Australis Incognita ("Lando suda nekonata"). Kelkaj sciencistoj partoprenis la vojaĝon inkluzive de kavaliro Joseph Banks. Li estris la duan grupon de eŭropanoj, kiu atingis Nov-Zelandon post kiam Abel Tasman vizitis ĝin en 1642. Cook faris mapon de la tuta marbordo kaj malkovris la Cook-an Markolon (angle: Cook Strait) inter la du insuloj, la Norda Insulo kaj la Suda Insulo de Nov-Zelando. Poste li malkovris la orientan marbordon de Aŭstralio kaj vojaĝis tra Markolo Torres inter Aŭstralio kaj Nov-Gvineo. Denove lia ŝipo estis la dua eŭropa faranta tion.
La 25an de Majo 1768, la Admiraltaro komisiis Cook por komandi sciencan vojaĝon al la Pacifika Oceano. La celo de la marveturo estis observi kaj registri en 1769 la transiron de la planedo Venuso tra la Suno kio, kombinita kun observoj el aliaj lokoj, helpus determino la distancon al la Suno. Cook, 39-jaraĝa, estis promociita al rango de leŭtenanto por garantii al li sufiĉan statuson por havi komandon. Siaflanke, la Royal Society interkonsentis, ke Cook ricevu centon da gineoj aldone al sia salajro de la ŝiparmeo.
La ekspedicio navigis pere de la ŝipo Endeavour, elirinte el Anglio la 26-an de aŭgusto 1768. Cook kaj liaj maristoj ĉirkaŭiris la Hornan Kabon kaj pluis okcidenten tra la Pacifiko, alvenante al Tahitio la 13an de Aprilo 1769, kie oni faris la observojn de la Venusa Transiro. Tamen, la rezulto de la observaĵoj ne estis tiom definitivaj kaj akurataj kiel estis esperite. Post oni kompletigis la observaĵojn, Cook malfermis la sigelitajn ordonojn kiuj estis aldonaj instrukcioj el la Admiraltaro por la dua parto de lia veturado: serĉi en la Suda Pacifiko signalojn de postulita riĉa suda kontinento Terra Australis. Cook tiam navigis al Nov-Zelando kaj mapigis la tutan marbordon, farante nur kelkajn minorajn erarojn. Li poste vojaĝis okcidenten, kaj atingis la sudorientan marbordon de Aŭstralio la 19an de Aprilo 1770, kaj tiel lia ekspedicio iĝis la unua registrita de eŭropanoj kiuj venis al ties orienta marbordo.
La 23-an de aprilo, li faris siajn unuajn registritajn rektajn observojn de Indiĝenaj aŭstralianoj en la insulo Brush ĉe Bawley Point, kaj notis en sia taglibro: "...and were so near the Shore as to distinguish several people upon the Sea beach they appear'd to be of a very dark or black Colour but whether this was the real colour of their skins or the C[l]othes they might have on I know not" (...kaj oni estis tiom proksime al la strando ke oni povis distingi kelkajn homojn sur la mara strando kiuj estis ŝajne de tre malhela aŭ nigra koloro sed ĉu tio estis la reala koloro de iliaj haŭtoj aŭ de la vestoj kiujn ili povis havi mi ne scias). La 29-an de aprilo, Cook kaj liaj ŝipanoj faris sian unuan alteriĝon sur la ĉeftero de la kontinento sur la loko nune konata kiel Kurnell Duoninsulo. Cook origine nomigis la areon kiel "Stingray Bay", sed poste li ŝanĝis al "Botany Bay" (Botanika Golfo) pro la unikaj specimenoj registritaj de la botanikistoj Joseph Banks kaj Daniel Solander. Tie James Cook faris sian unuan kontakton kun aborigena tribo konata kiel Gweagal.
Tarik ibn Zijad
La invado
En Toledo Tarik trafis la reĝan trezoron, sed malfacile li povis elpreni ĝin, ĉar la aŭtoritatoj de Toledo pretis doni nur parton kiel pago de la faritaj servoj. Tarik decidis resti en la ĉefurbo kaj atendi instrukciojn de Musa ibn Nusair. Li havis fortojn sufiĉajn por ne esti atakata ene de la urbo kaj la vitizanoj ne kuraĝis rompi la rilatojn, ĉar la povo de Agila ne estis sufiĉe certigita kaj murigita urbo estis malfacile konkerebla per ekstera atako.
Ŝortlandaj insuloj
Ŝortlandaj insuloj (Shortland Islands) estas grupo de insuloj kiuj apartenas al la Okcidenta Provinco de la Salomonoj. Nomitaj laŭ la ŝipoficiro John Shortland, ili kuŝas en la plej nordokcidenta teritorio de la lando, proksime de la insulo Bougainville, Papuo-Nov-Gvineo. La plej granda insulo estas la insulo Shortland. Aliaj insuloj estas Balalae, Ovau, Pirumeri, Faisi, Magusaiai, Masamasa, Fauro kaj Ballale (kiuj estis okupitaj de la japanoj en la Dua Mondmilito, kaj nun estas hejmo de multaj aviadiloj kaj aliaj militaparatoj forlasitaj dum la Dua Mondmilito).
Tarik ibn Zijad
La invado
La venontaj jaron Musa trapasis la Ĝibraltaran Markolon kun 18.000 homoj kaj, nuligas la reziston en Emérita (Mérida), kie li devis uzi unu tutan jaron por la sieĝo kaj la konkero, kuniĝis kun Tarik en Toledo en la somero de 713. Dum tiu tempo, Musa ne haltis kaj antaŭeniris al Astorgo kaj Kantabrio sen trafi reziston.
Ŝortlandaj insuloj
Historio
Germanio postulis la insulojn kaj posedis ilin kiel parto de la Protektorate de Nordaj Salomonoj ĝis 1900. La 30an de Marto, 1942, Japanaj militŝipoj eniris en la haveno de Shortland kaj surterigis du specialajn terfortajn rotojn kaj ne trafis reziston. Unu roto restis en la areo. Dum 1942, la Japanoj establis bazon kaj fortikaĵojn en la orienta parto de la insulo Shortland ĝis la fino de la milito.
Tarik ibn Zijad
La invado
Poste Tarik kunlaboris kun la ekspedicionj kiujn faris Musa kontraŭ Zaragozo, Taragono, Pamplono kaj Galegio, kaj ambaŭ eliris al Damasko fine de 714 por klarigi al la ĥalifo pri sia administrado. Ili alvenis tien tuj antaŭ la morto de Al-Ŭalid kaj Musa estis juĝata. Ŝajne la propra Tarik agadis kiel akuzisto. La morto de Al-Ŭalid haltigis la proceson.
"Alternativa" historiografio
Diversaj historiistoj pli malpli alternativaj defendas tute revolucian hipotezon, ke Tarik vere estis la visigota guberniestro de la nordafrika provinco visigota kaj venis al Iberio por partopreni en la interpartia (enlanda) konflikto (milito) por akiri la povon inter la diversaj partioj (vitizanoj kaj kontraŭvitizanoj); poste la kulturo de visigotoj, ne tute katolikaj sed ankoraŭ arianoj, orientiĝus kaj akceptis influojn el Oriento, inter ili islamigon kaj arabigon.
Tartrata acido
Oni produktas unuafoje kalcian-tartraton el vinaj fermentaj sedimentaĵoj per kalcio-hidroksida neŭtraligo, poste per sulfuracida traktado la tartratan acidon. La Rochelle-salon oni faras el kruda tratro per soda neŭtraligo.
Oni produktas la puran tartron per filtraĵo restibta post produktado de tartrata acido kaj Rochelle-salo. Per la reakcio de kruda tarto kaj antimona -oksido estiĝas tria salo, la t.n. vomiga tartrato (kalio-antimonil-tartrato).
Oni uzas la tartratan acidon kiel acidigaĵon en karbondioksidaj trinkaĵoj, eferveska pulvoro, gelatenaj desertoj kaj fruktaj ĵeleoj.
En la industrio, oni uzas ĝin kiel purigaĵon. Oni uzas la Rochelle-salon por arĝentigo de la speguloj, fromaĝo-produktoj kaj en laksigaĵoj.
Tartrata acido havas tri stereoizomerojn:
Louis Pasteur fondis la modernan stereokemion per analizo de la kristala strukturo, kemiaj kaj optikaj proprecoj de la tartrataj acidoj.
Schiphol
Schiphol - prononco - estas nederlanda nomo kiu povas rilati al:
La areo de la flughavena konstruaĵo kaj la stacidomo, kaj ĉirkaŭ ĝi ankoraŭ pluraj hoteloj kaj oficejaj konstruaĵoj uzataj kiel sidejoj de multaj aviadaj kompanioj estas nomata Schiphol-Centrum. La tereno apartenas al la municipo Haarlemmermeer, kaj ĉirkaŭ ĝi situas pliaj terenoj de Haarlemmermeer, el kiuj tri ankaŭ havas la nomon Schiphol en sia titolo: Schiphol-Oost, Schiphol-Zuidoost, Hoofddorp, Schiphol Noordwest kaj Badhoevedorp.
En la terenaro Schiphol ĉirkaŭ la flughaveno krom hoteloj kaj oficejaj konstruaĵoj uzataj kiel sidejoj de multaj aviadaj kompanioj ankaŭ ekzistas pliaj sidejoj de internaciaj firmaoj, ekzemple la eŭropa centralo de la teknologia firmao Juniper.
James Cook
Intermezo
La taglibroj de Cook estis publikigitaj je lia reveno, kaj li iĝis heroo inter la scienca komunumo. Inter la ĝenerala publiko, tamen, la aristokrata botanikisto Joseph Banks estis pli granda heroo. Banks eĉ klopodis komandi la duan vojaĝon de Cook sed li eliris el la projektita veturado antaŭ ties komenco, kaj Johann Reinhold Forster kaj lia filo Georg Forster estis akceptitaj kiel sciencistoj por la vojaĝo. La filo de Cook naskiĝis kvin tagojn antaŭ li eliris por sia dua vojaĝo.
Dua vojaĝo (1772–75)
Dum la dua vojaĝo (1772-1775) li dispelis la miton de Terra Australis. Li ĉirkaŭnavigis la terglobon laŭ tre alta suda latitudo, li estis la unua eniranta la Antarktan Cirklon kaj li malkovris Sudan Georgion kaj la sudajn Sandviĉajn Insulojn (nun Havajaj insuloj) (angle: Sandwich Islands).
Tuj post sia reveno el la unua vojaĝo, Cook estis promociita en Aŭgusto 1771 al la rango de komandanto. En 1772, li ricevis komision estri alian sciencan ekspedicion je la konto de la Royal Society, por serĉi la hipotezan kontinenton Terra Australis. Dum sia unua vojaĝo, Cook jam pruvis ĉirkaŭnavigante Novzelandon, ke ĝi ne estas ligita al pli granda teramaso sude. Kvankam li mapigis preskaŭ la tutan orientan marbordon de Aŭstralio, montrante, ke ĝi estas kontinenta laŭ grando, oni supozis ankoraŭ, ke Terra Australis estas pli sude. Spite tiujn pruvojn kontraŭajn, Alexander Dalrymple kaj aliaj membroj de la Royal Society ankoraŭ kredis, ke amasa suda kontinento povus ekzisti.
Velante en 1772 per la Resolution, ŝipo de 462 tunoj sub sia propra komando, kaj la Adventure de 336 tunoj sub kapitano Tobias Furneaux, Cook unue serĉis vane Buvet-insulon, poste velis 20 gradojn de longitudo okcidenten en latitudon 58° S, kaj poste 30° orienten plejparte suden de 60° S, pli malalta suda latitudo ol estis iam libervole enirita antaŭe per iu ajn ŝipo. La 17an de januaro 1773 la Antarkta Cirklo estis trapasita por la unua fojo en historio kaj la du ŝipoj atingis 67° 15' S por 39° 35' E, kie ilia kurso estis haltigita de glacio. En la nebulo de Antarkto, la ŝipoj Resolution kaj Adventure separiĝis. Furneaux veturis al Novzelando, kie li perdis kelkajn homojn dum bataleto kontraŭ Maorioj, kaj finfine reveturis al Britio, dum Cook plue esploris la Antarktajn areojn, kie li atingos 71°10'S la 31an de Januaro 1774.
Cook tiam turniĝis norden por serĉi francajn sudajn kaj antarktajn terojn, pri kies eltrovaĵo li ricevis novaĵon en Kaburbo, sed pro la malglata persistemo de la longitudo fare de Kerguelen, Cook atingis la asignitan latitudon 10° tro for oriente kaj ne vidis ilin. Li turniĝis suden denove kaj estis haltigita de glacio en 61° 52′ S por 95° E kaj iris daŭre orienten preskaŭ en la paralelo de 60° S al 147° E. La 16an de marto, la proksimiĝanta vintro igis lin iri norden por ripozo al Nov-Zelando kaj la tropikaj insuloj de la Pacifiko. En novembro 1773, Cook forlasis Nov-Zelandon, sen la akompano de la Adventure, kaj atingis 60° S je 177° W, de kie li velis orienten konservante same longe sude kiel la ŝveba glacio permesis. La Antarkta Cirklo estis denove trapasita la 20an de decembro kaj Cook restis sude de ĝi dum tri tagoj, estante devigita post atingado de 67° 31′ S stari norden denove en 135° W. Longa kromvojo al 47° 50′ S helpis montri ke ekzistas neniu landvojo inter Nov-Zelando kaj Fajrolando. Turnante suden denove, Cook trapasis la Antarktan Cirklon por la tria fojo je 109° 30′ W antaŭ ol lia progreso denove estis blokita per glacio kvar tagojn post je 71° 10′ S je 106° 54′ W. Tiu punkto, atingita la 30an de januaro 1774, estis la plej ekstreme sude ekhavita en la 18a jarcento.
Per granda kromvojo en la oriento, preskaŭ al la marbordo de Sudameriko, la ekspedicio reatingis Tahition por refreŝiĝo. En novembro 1774, Cook ekiris de Nov-Zelando kaj transiris la Sudpacifikon sen vidata tero inter 53° kaj 57° S al Fajrolando; tiam, preterpasante la Kabon Hornon en la 29a de decembro, li retrovis la insulon Roché kaj renomis ĝin Insulo Georgio, kaj malkovris la Sud-Sandviĉinsulojn (nomitajn Sandwich Land fare de li), la nuran glaci-kovritan teron kiun li vidis, antaŭ trapasado de la Suda Atlantiko al la Bonespera Kabo inter 55° kaj 60°. Li tiel lasis malferma la vojon por estonta antarkta esplorado krevigante la miton de loĝebla suda kontinento. Lia plej suda eltrovo de tero kuŝis sur la temperita flanko de la 60-a paralelo, kaj li konvinkis sin ke se tero situas pli for sude ĝi estis preskaŭ nealirebla kaj sen ekonomia valoro.
Post la restado en Tahitio, li pluigis sian sudenan veturon en dua malsukcesa klopodo trovi la supozitan kontinenton. En Tahitio li estis trafinta junulon nome Omai, kiu montriĝis malpli konanto pri la Pacifiko ol estis Tupaia en la unua vojaĝo. Je sia reveno al Novzelando en 1774, Cook surteriĝis en la Amikecinsuloj, Paskinsulo, Norfolkoj, Nov-Kaledonio, kaj Vanuatuo.
Antaŭ reveni al Anglio, Cook faris finan trairadon tra la Suda Atlantiko el Horna Kabo kaj esploris, mapigis kaj ekposedis por Britio Sud-Georgion, kiu estis jam esplorita de la angla komercisto Anthony de la Roché en 1675. Cook ankaŭ malkovris kaj nomis la rokinsulojn Clerke Rocks kaj la Sud-Sandviĉinsulojn ("Sandwich Land"). Li poste turnis norden al Suda Afriko kaj el tie pluiris reen al Anglio. Liaj informoj post lia reveno hejmen finigis la popularan miton de Terra Australis.
En la dua vojaĝo de Cook oni faris sukcesan uzadon de la kopio de John Harrison de la H4 mara kronometro, kiu ebligis al Cook kalkuli sian longitudan pozicion multe pli akurate. Cook faris mapojn de la sudo de la Pacifika Oceano kiuj estis tiom rimarkinde akurataj ke iliaj kopioj estis ankoraŭ uzataj meze de la 20a jarcento.
Post sia reveno, Cook estis promociita al la rango de post-kapitano kaj ricevis honoran retiron el la Reĝa Ŝiparo, kun posteno kiel oficiro de la Greenwich Hospitalo en Londono. Li malvolonte akceptis, insistinte, ke li rajtos lasi la postenon se oportuno por aktiva tasko venos. Lia famo etendiĝis trans la Admiraltaro; li iĝis membro de la Royal Society kaj ricevis la Ormedalon Copley ĉar li kompletigis sian duan vojaĝon sen perdi homon pro skorbuto. Nathaniel Dance-Holland pentris lian portreton; li vespermanĝis kun James Boswell; li estis priskribita en la Ĉambro de Lordoj kiel "the first navigator in Europe" (la unua navigisto el Eŭropo). Sed li ne povis resti for el la maro. Oni planis trian vojaĝon, kaj Cook volontulis por la serĉado de la Nordokcidenta Pasejo. Li veturis al Pacifiko kaj esperis veturi orienten al la Atlantiko, dum samtempa vojaĝo veturis laŭ la mala itinero.
Tria vojaĝo (1776–79)
Dum sia lasta vojaĝo (1776-1779) Cook esploris la okcidentan marbordon de Norda Ameriko por serĉi eblan nord-okcidentan pasejon. Li malkovris Havajon kaj esploris la marbordon de Kalifornio ĝis la Beringa Markolo. Reveninte al Havajo, li estis mortigita dum batalo kun indiĝenoj.
Por sia lasta vojaĝo, Cook denove komandis la ŝipon HMS Resolution, dum la kapitano Charles Clerke komandis la ŝipon HMS Discovery. La vojaĝo estis klare planita por revenigi la Polinezianon Omai al Tahitio, aŭ tion la publiko kredis. La ĉefa celo de la veturo estas lokigi Nordokcidentan Pasejon ĉirkaŭ la Amerika kontinento. Post lasi Omai en Tahiti, Cook veturis norden kaj en 1778 li iĝis la unua eŭropano kiu komencis formalan kontakton kun la Havajaj Insuloj. Post sia dekomenca surteriĝo en Januaro 1778 ĉe la haveno de Waimea, Kauai, Cook nomis la arkipelagon "Sandwich Islands" laŭ John Montagu, 4a Grafo de Sandwich — la enpostena Unua Lordo de la Admiraltaro.
El la insuloj Sandwich, Cook navigis norden kaj poste nordorienten por esplori la okcidentan marbordon de Nordameriko norden de la hispanaj setlejoj en Alta California. Li surteriĝis sur la marbordo de Oregon je proksimume 44°30′ de norda latitudo, kaj nomis la punkton de la surteriĝo Kabo Foulweather. Malbona vetero devige irigis liajn ŝipojn sude ĝis ĉirkaŭ la paralelo 43° norde, antaŭ ili povis komenci sian esploradon de la norda marbordo. Li nescie navigis pasinte la Markolon de Juan de Fuca kaj tuj poste eniris en la fjordo Nootka Sound en la Vankuvera Insulo. Li ankris ĉe la vilaĝo de Unuaj nacioj nome Yuquot. La du ŝipoj de Cook restis en Nootka Sound el la 29a de Marto al la 26a de Aprilo 1778, en holdo kiun Cook nomis Ship Cove, nuntempe Resolution Cove, je la suda pinto de la insulo Bligh. La rilatoj inter la ŝipanoj de Cook kaj la homoj de Yuquot estis afablaj sed foje distordaj. Por komercadi, la homoj de Yuquot postulis multe pli valorajn aĵojn ol la kutimaj bagatelaĵoj kiuj bone funkciis en Havajo. Metalaĵoj estis tre multe deziritaj, sed plumbo, alojoj, kaj stano komercita dekomence tuj venis al malprestiĝo. La plej valoraj aĵoj kiujn la Britoj ricevis komerce estis feloj de mar-lutroj. Dum tiu restado, la Yuquot "gastigantoj" esence kontrolis la komercon kun la Britaj ŝipoj; la indiĝenoj kutime vizitis la Britajn ŝipojn en Resolution Cove anstataŭ la Britoj vizitu la vilaĝon Yuquot en Friendly Cove.
Post lasi Nootka Sound, Cook esploris kaj mapigis la marbordon ĝis la Beringa Markolo, kaj survoje identigis tion kio iĝos konata kiel Cook Inlet en Alasko. Dum unusola vizito, Cook mapigis la plejparton de la nordokcidenta marbordo de Nordameriko en mondaj mapoj por la unua fojo, determinis la etendon de Alasko, kaj fermis la truojn inter Rusiaj (el okcidento) kaj Hispaniaj (el sudo) esploroj de la nordaj limoj de Pacifiko.
Reveno al Havajo
Cook revenis en Havajon en 1779. Post navigi ĉirkaŭ la arkipelagon dum ĉirkaŭ ok semajnoj, li surteriĝis je Kealakekua Golfo, en la insulo Havajo, plej granda insulo en la Havaja Arkipelago. La alveno de Cook koincidis kun la Makahiki, nome havaja rikoltofestivalo de adorado al la Polinezia dio Lono. Koincide la formo de la ŝipo de Cook, nome HMS Resolution, aŭ pli partikulare la mastaro, velaro kaj rigilaro, similis al gravaj artefaktoj kiuj formis parton de la sezono de adorado. Simile, la laŭhorloĝa itinero de Cook ĉirkaŭ la insulo de Havajo antaŭ surteriĝi similis al la procesioj kiuj okazis laŭ laŭhorloĝa itinero ĉirkaŭ la insulo dum la festivaloj de Lono. Oni argumentis (ĉefe fare de Marshall Sahlins) ke tiaj koincidoj estis tialoj por la dekomenca diigo de Cook fare de kelkaj havajanoj kiuj traktis Cook (kaj je limigita etendo, liajn ŝipanojn) kiel enkarnigaĵo de Lono. Kvankam tiu konsidero estis dekomence sugestita de anoj de la ekspedicio de Cook, la ideo ke Havajanoj miskomprenis Cook kiel Lono, kaj la pruvaro prezentita por ties subteno, estis defiita en 1992.
Morto
Post restado de unu monato, Cook klopodis pluigi sian esploradon de norda Pacifiko. Tuj post lasi Havajon, tamen, la ĉefa masto de la Resolution' rompiĝis, kaj tiele la ŝipoj revenis al la Golfo Kealakekua por riparado.
Pliakriĝis konfliktoj kaj kvereloj inter eŭropanoj kaj havajanoj en la Kealakekua Golfo. Nekonata grupo de Havajanoj prenis unu el la malgrandaj boatoj de Cook. La vespero kiam oni prenis ĝin, la personoj iĝis "insolentaj" eĉ kun minacoj bruligi ilin. Cook klopodis kidnapi la reĝon de Havajo nome Kalaniʻōpuʻu kaj peti elaĉeton.
La venontan tagon, la 14-an de februaro 1779, Cook iris tra la vilaĝo por kapti la reĝon. Cook kaptis la reĝon (aliʻi nui) per siaj propraj manoj kaj forkondukis lin volonte. Unu el la preferitaj edzinoj de Kalaniʻōpuʻu's, nome Kanekapolei, kaj du ĉefoj alproksimiĝis al la grupo dum ili estis irantaj al la boatoj. Ili plendis ke la reĝo ne foriru. Malnova kahuna (pastro), ĉantante rapide dum li prenis kokoson, klopodis disdistrigi Cook kaj liajn homojn dum granda homamaso ekformiĝis sur la strando. La reĝo ekkomprenis, ke Cook estas lia malamiko. Kiam Cook turnis sian dorson por helpi la eliron de la boatoj, li estis batita sur la kapo fare de la lokanoj kaj tiam ekmortis dum li falis survizaĝe en la ondoj. Li estis frapita sur la kapo per klabo fare de ĉefo nome Kalaimanokahoʻowaha aŭ Kanaʻina (kromnomo de Charles Kana'ina) kaj poste ponardita fare de unu el la helpantoj de la reĝo, nome Nuaa. La Havajanoj forportis lian korpon al la vilaĝo, ankoraŭ videble el la ŝipo pere de lorno. Ankaŭ kvar aliaj maristoj, nome James Thomas, Theophilus Hinks, Thomas Fatchett kaj John Allen, estis mortigitaj kaj du aliaj estis vunditaj en la kverelo.
Sekvo
La estimo kiun tamen sentis la insulanoj por Cook okazigis, ke ili retenis lian korpon. Laŭ sia tiama praktiko, ili preparis lian korpon per funebraj ceremonioj kutime rezervitaj por la estroj kaj plej altaj maljunuloj de la socio. La korpo estis sentripigita, bakita por faciligi la forigon de la karno, kaj la ostoj estis zorge purigitaj por konservado kiel religia figuro en maniero iom rememoriga de la traktado de eŭropaj sanktuloj en la Mezepoko. Kelkaj el la restaĵoj de Cook, tiele konservitaj, estis finfine revenigitaj al lia ŝipanaro por formala martombigo.
Clerke ekhavis estrecon de la ekspedicio kaj faris finan klopodon pasi tra la Beringa Markolo. Li mortis pro tuberkulozo la 22-an de aŭgusto 1779 kaj John Gore, veterano de la unua vojaĝo de Cook, ekkomandis kaj la ŝipon Resolution kaj la ekspedicion. James King anstataŭis Gore komande de la ŝipo Discovery. La ekspedicio revenis hejmen, kaj atingis Anglion en Oktobro 1780. Post sia reveno en Anglion, King kompletigis la rakonton de la vojaĝo fare de Cook.
Heredo
La Australian Museum akiris sian "Cook Collection" en 1894 el la Registaro de Novsudkimrio. Tiam la kolekto konsistis el 115 artefaktoj kolektitaj en la tri vojaĝoj de Cook tra la Pacifika Oceano, dum la periodo 1768–80, kun dokumentoj kaj memoraĵoj rilataj al tiuj vojaĝoj. Multaj el la etnografiaj artefaktoj estis kolektitaj je la tempo de unuaj kontaktoj inter Pacifikanoj kaj Eŭropanoj. En 1935 plej el la dokumentoj kaj memoraĵoj estis transigitaj al la Biblioteko Mitchell en la Ŝtata Biblioteko de Novsudkimrio. La deveno de la kolekto montris, ke la objektoj restis en la manoj de la vidvino de Cook nome Elizabeth Cook, kaj ŝiaj posteuloj, ĝis 1886.
Cook Inlet kaj Kuk-Insularo estas nomitaj laŭ li.