cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rektangula gotiko
La rektangula gotiko kaj volbokonstruo
Simile aventurema volbosolvo troviĝas en la ĉefa enirejo al la norda transversa navo en Gloucester (alikonstruata gotike de 1337 ĝis 1377). Laŭfome simila al la pendovolboj ĝi tamen estas plejparte ligita kun la vando kaj estas alprenata ĉe la malsupra pinto mallarĝe eliranta en la spacon de arko, kies supra parto superkrucas la portalan malfermaĵon. Hürlimann diras pri stalaktiteca volbo (p. 32).
Schwabing
Schwabing estas urboparto de Munkeno, la ĉefurbo de la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi situas en la nordo de la urba teritorio, kaj en la 19-a jarcento literature famiĝis kiel ŝatata vivloko de bohemoj, adeptoj de vivmaniero, en kiu malŝatataj estas sociaj konvencioj, regulaj okupoj kaj severaj moroj. Ankoraŭ nun ĝi estas inter la plej favorataj kvartaloj de la bavara ĉefurbo. Post novorganizo de la urba administrado en 1992 la urboparto ampleksas la urbodistrikton 4 ("okcidenta Schwabing" kaj partojn de la urbodistrikto 12 ("Schwabing-Freimann"). La urboparto havas proksimume 100 000 loĝantojn, kaj estas la plej multe loĝata urboparto de Munkeno.
Secesio
La publikaĵo Jugend ("juneco"), fama ĵurnalo de la stilo secesio komence de la 20-a jarcento publikiĝis en la urboparto, kaj pluraj domaj fasadoj en tiu stilo daŭre atestas pri tiu kultura heredaĵo.
Ludmila Popoviĉ
Ludmila POPOVIĈ (naskiĝis 1927 - mortis meze de oktobro 1993 en Beogrado) estis serba esperantistino.
Ŝi lernis la lingvon en 1953, sekretariis kaj instruis en Beograda E-Societo. Ŝi aperigis plurajn tradukojn kaj kun sia edzo B. Popoviĉ verkis popularan E-lernolibron por nemovada eldonejo.
Distrikto Ĥvastoviĉi (Kaluga provinco)
Distrikto Ĥvastoviĉi (Ĥvastoviĉskij, Хвастовичский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas sude de la provinco kaj limas kun distriktoj Uljanovo, Duminiĉi, Ĵizdra. Krome, ĝi limas kun Orjola provinco kaj kun Brjanska provinco.
Administra centro de la distrikto estas vilaĝo Ĥvastoviĉi.
Internacia Grupo por Rajtoj de Minoritatoj
Internacia Grupo por Rajtoj de Minoritatoj, en angla Minority Rights Group International (MRG), estas internacia organizo por rajtoj de minoritatoj fondita kun la celo labori por sekurigi rajtojn por etnaj, naciaj, religiaj kaj lingvaj minoritatoj kaj indiĝenaj popoloj tra la tuta mondo. Ties sidejoj estas en Londono, kun oficejoj en Budapeŝto kaj Kampalo. MRG havas internacian regokonsilion kiu kunsidas dufoje jare. MRG havas konsultan statuson kun la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj (ESKUN aŭ ECOSOC) kaj observantan statuson kun la Afrika Komisiono pri Homaj kaj Popolaj Rajtoj.
La organizo estis fondita en 1969. Ties unua direktoro estis David Astor, eldonisto kaj tiama posedanto de la gazeto The Observer. MRG ricevas financon por sia laboro el individuoj, trustoj kaj fondaĵoj, registaroj kaj la Eŭropa Unio.
Esperance
Esperance estas regiona urbo en la regiono Esperance-Orkampoj (Goldfields-Esperance) de Okcidenta Aŭstralio, ĉe la marbordo de la Suda Oceano proksimume ĉe 720 km oriente-sudoriente de la subŝtata ĉefurbo, Perto. Esperance estas la hejmo de 9 919 loĝantoj (censo de 2011). Ties precipaj industrioj estas turismo, agrikulturo, kaj fiŝkaptado. Esperance-Distrikto estas hejmo de 13 477 loĝantoj.
Turismo
Esperance estas ankaŭ konata pro la aŭstralia Stonehenge. La konstruaĵo konsistas el 137 rozkoloraj granitaj ŝtonegoj kun tuta pezo de 2500 tunoj. La ĉefaj orientiĝoj de la konstruaĵo montras la sunleviĝon kaj subiron laŭ la solsticoj.
Helsingin Sanomat
Helsingin Sanomat ("rakontoj/novaĵoj de Helsinko"), parollingve finne Hesari kaj svede Hesar, estas la plej granda abonata ĵurnalo de Finnlando, do ĉiutage aperanta gazeto, kaj ekde la 1990-aj jaroj, kiam Uusi Suomi estis nuligita, la nura regna abonata ĵurnalo de la lando. Ĝin posedas Sanoma Media Finland. Helsingin Sanomat estis fondita en 1889 kun nomo Päivälehti. Ĉiutagajn legantojn Helsingin Sanomat havas meze proksimume 688 000. Ekde 2013 la ĉefredaktoro estas Kaius Niemi.
NGC 4773-1
NGC 4773-1 (aliaj indikoj — MCG -1-33-41, PGC 43810) estas galaksio en konstelacio Virgo.
24959 Zielenbach
24959 Zielenbach estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bill Zielenbach, iama scientisto pri raketoj, kiu laboris en la presarto. Post emeritiĝo, li reiris al scienco, taksante la mason de pli ol 100 ĉef-zonaj asteroidoj, uzante siajn preskaŭ ses dudekojn da malnovaj makintoŝoj kontinue funciantaj dum pli ol tri jaroj.
Luigi Tola
Luigi TOLA (naskiĝis en 1934, mortis la 21-an de septembro 1993) estis UEA-komitatano de Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj.
Rodden
Rodden ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Leuna en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). La 30-an de junio 2017 la komunumoparto havis 224 loĝantojn.
.so
.so estas dume ne uzata interreta nacia domajno de la alta nivelo de Somalio. Nun (en 2005) estas nur unu paĝo en nic.so. Aliaj nomoj de la dua nivelo estis antaŭe.
Figaro qua, Figaro là
Figaro qua, Figaro là estas itala komedia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Carlo Ludovico Bragaglia. Figaro qua, Figaro là estis originale filmita en la itala lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Totò, Isa Barbizza kaj Gianni Agus.
La filmo entute daŭras 87 minutojn.
Velké Předměstí
Velké Předměstí estas parto de urbo Horšovský Týn en distrikto Domažlice en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudoriente de Horšovský Týn, sude de Radbuza. Kondukas tra ĉi tie I/24 kaj ŝoseo II/193. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 364 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Velké Předměstí situas en katastra teritorio Horšovský Týn kun areo 19,77 km².
Gramatika voĉo
Gramatika voĉo estas verba fleksio montranta, ĉu la ago esprimata de la verbo estas farata aŭ ricevata de la subjekto de la sintagmo. Tradicie oni diskutas la jenajn voĉojn:
Gramatika voĉo en Esperanto estas: Ĉiu el la konjugaciaj formoj, per kiuj oni esprimas la diversajn rilatojn inter la ago kaj la subjekto laŭ tio, ĉu la ago estas plenumata de la subjekto (aktiva voĉo), aŭ suferata de ĝi (pasiva voĉo), aŭ kaŭzata de ĝi (faktitiva voĉo) aŭ iel reaganta sur ĝin (mediala voĉo).
Historio
Lingvoj de la hindeŭropa lingvaro (kaj multaj aliaj) tipe havas du aŭ tri el la jenaj voĉoj: aktiva, mediala, pasiva. Oni uzas la terminon mediopasiva por kategorio, kiu inkludas kaj la medialan kaj la pasivan voĉojn. En sinkronaj gramatikoj, oni nomas ĝin simple meza (tipe por gramatikoj de ekzemple la helena lingvo kaj moderna greka lingvo) aŭ pasiva (tipe por gramatikoj ekzemple de la moderna dana lingvo). En la plej malnovaj hindeŭropaj lingvoj, la distingo aktiva/mediala estis la plej grava, dum evoluado okazis en pli modernaj lingvoj ĝenerale estas anstataŭigi la malnovan distingon per (aŭ reinterpreti ĝin kiel) aktiva/pasiva distingo (ekzemple, moderna angla: to tease / to be teased – pikmoki / esti pikmokata). Lingvistoj provas dedukti kia estis la protohindeŭropa lingvo. Ilia rekonstruaĵo havas du voĉojn, aktivan kaj mediopasivan, kie la mediala elemento en la mediopasiva voĉo dominis. La helena lingvo ankaŭ havis mediopasivon en la prezenco, imperfekto, perfekto, kaj pluskvamperfekto (vidu ĉe tensoj), sed en la aoristo kaj la futuro, la mediopasivan anstataŭigis du voĉoj, mediala kaj pasiva. La moderna greka lingvo kaj albana lingvo havas nur mediopasivan en ĉiuj tensoj. En iuj hindeŭropaj lingvoj, evoluis nova mediala aŭ mediopasiva voĉo. Ofte ĝi venis el ĉirkaŭfraza formo kunplektante aktivan verbon kun refleksiva pronomo. Tiu evoluo okazis sendepende en la latinidaj lingvoj, slavaj lingvoj, kaj la nordĝermanaj lingvoj (skandinavaj). Nordĝermanaj lingvoj, kaj iom la slavaj lingvoj, kunigis la refleksivan pronomon kun la verbo por formi novan sintezan konjugacion, dum en la latinidaj lingvoj la refleksiva ĝenerale restas aparta.
Aktiva voĉo
La aktiva voĉo estas la plej ĝenerale uzata voĉo en multaj lingvoj kaj oni konsideras ĝin la ordinara voĉo. En la aktiva voĉo la subjekto de la verbo estas la aganto, t.e. ĝi plenumas la agon aŭ kaŭzas la eventon signifata de la verbo, ekzemple:
"Karlo manĝis la terpomojn"
La verbo manĝis indikas la aktivan voĉon. Participoj ankaŭ povas havi aktivan voĉon, ekzemple:
"1500 partoprenantoj estis ankoraŭ atendataj ĉe la fino"
Pasiva voĉo
La sekva frazo estas en la pasiva voĉo:
"Albanio komparatas tiel kun Ugando se temas pri korupteco de ĝiaj regantoj"
Tamen, en Esperanto, plej ofte oni uzas la analizan formon de la pasivo, ekzemple:
La pasiva voĉo estas uzata en propozicio kies subjekto esprimas la suferanton de la verbo. Tio signifas, ke ĝi suferas agon aŭ ĝia stato ŝanĝiĝis.
Participoj ankaŭ havas aspekton. Ekzemple: konstruata (daŭra aspekto) kaj konstruita (rezulta aspekto).
Mesztegnyő
Mesztegnyő [mestegnjO] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Marcali.
Gramatika voĉo
Pasiva voĉo
Tipe, en pasiva propozicio, kio kutime esprimas la objekton de la verbo, tio nun esprimas la subjekton, dum kio kutime esprimas la subjekton, tion oni forigas aŭ ĝin indikas iu adjekto. Tiel, pasivigi aktivan verbon reduktas ties valenton. Tio ne estas universala afero; ekzemple, en la japana lingvo, pasivigo ne ĉiam malpliigas la valenton.
Mesztegnyő
Situo
Mesztegnyő situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Barcs, laŭ fervojo Balatonfenyves-Somogyszob. Marcali troviĝas 12, Balatono 24, Zalakaros 29, Nagyatád 37, Kaposvár 39 km-ojn.
Gramatika voĉo
Pasiva voĉo
Iuj lingvoj, ekzemple Esperanto, uzas ĉirkaŭfrazan pasivan voĉon; t.e. ĝi ne estas unuopa vorto, sed estas formita per apudmeto de aliaj vortoj. Specife, ĝi konsistas el formo de esti kaj pasiva participo de la ĉefa verbo. En aliaj lingvoj, ekzemple la latina, la pasivo por iuj tensoj estas markita ĉe la verbo per fleksio: librum legit (li legas la libron); liber legitur (la libro estas legata). Ankaŭ la maoria lingvo uzas verban fleksion por formi unuvortan pasivon, ekzemple: i patu te tama i te tarama (frapis la knabo la tamburon), i patua te tarama e te tama (frapatis la tamburo de la knabo).
Mesztegnyő
Historio
La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332. Fine de la 15-a jarcento la komunumo ekhavis la titolon kampurbo. En 1925 la etfervojo ekfunkciis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Gramatika voĉo
Mediala voĉo
En iuj okazoj, la mediala voĉo estas gramatika alternativo, kie la subjekto de materia procedo ne estas klasebla kiel aganto aŭ celo. Ekzemple, dum la pasiva voĉo esprimas celon influata de ekstera aganto, kiel en la kaserolo estas kuirita en la forno, la meza voĉo esprimas medion ŝanĝatan sen ekstera aganto: la kaserolo kuiriĝis en la forno. Oni ofte uzas la medialan por agoj kie la subjekto estas kaj la aganto kaj la medio kiu ŝanĝiĝas, kiel en la viro raziĝis, kontraŭ la aktiva kaj pasiva voĉoj, respektive, kie la medio estas la celo kiel en la barbiro razis la viron kaj la viro estis razita de la barbiro.
La angla lingvo havas medialan voĉon nomitan "passival". Laŭ iuj, ĝi estas arkaika, sed ĝi uziĝas eĉ nuntempe. Ĝi estas sintakse aktiva, sed semantike pasiva. Estas vere ke iuj medialaj esprimoj ne plu uziĝas, ekzemple:
3460 Ashkova
3460 Ashkova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Gramatika voĉo
Mediala voĉo
Modernaj ekzemploj abundas en vortaroj:
3460 Ashkova
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronominon Natalija Vladimirovna Aŝkova.
Gramatika voĉo
Mediala voĉo
Ekzemplo de ĵurnalisto:
Faktitiva voĉo
La fundamenta senco de la faktitivo estas: fari, ke iu aŭ io faru aŭ suferu agon. En la faktitivo do troviĝas du agoj: la ago kaŭzanta kaj la ago kaŭzata.
La ago kaŭzanta estas esprimata per igi. Tiu igi povas esti sufiksoido, kaj ĝi povas esti memstara; oni do devas aparte paroli pri la sinteza formo (ekz-e: kaptigi) kaj pri la analiza (ekz-e: igi kapti). Krome, ĉi tie ni povas paroli ankaŭ pri lasi, kiu estas iel surogato de la faktitiva voĉo.
"Verboj faritaj per la sufikso IG estas ĉiam objektaj. Ili montras kaŭzadon de ia rezulto. La subjekto estas ĉiam la kaŭzo aŭ la kaŭzanto. La radiko aŭ radikoj antaŭ IG montras la rezulton."
La sufikso ig pliigas la valenton je unu, ekzemple: memori (duvalenta) kaj memorigi (trivalenta). Se la rezulta verbo estas trivalenta, ekzistas tri manieroj uzi tiajn IG-verbojn. Oni povas akuzativigi la subjekton de la origina verbo, aŭ la objekton de la origina verbo. Ekzemple:
La bofrato iris supren kaj memorigis al la ĉefo pri la telefonvoko el Tehran. La bofrato iris supren kaj memorigis al la ĉefo la telefonvokon el Tehran. La bofrato iris supren kaj memorigis la ĉefon pri la telefonvoko el Tehran.
La eŭropaj lingvoj esprimas la faktitivon per helpverbo, ĉar ili ne havas fleksian metodon. Ekzemple: La eŭropaj lingvoj ne havas metodon uzi la faktitivon en pasiva formo.
La polineziaj lingvoj uzas prefikson por formi faktitivan verbon. La maoria lingvo formas faktitivajn verbojn per la prefikso whaka-, kaj la faktitivaj verboj povas havi pasivon. Oni povas faktitivigi substantivojn, adjektivojn, netransitivajn verbojn kaj perceptajn verbojn, sed oni uzas aliajn rimedojn por pli transitivaj verboj. Ekzemploj de faktitivoj:
Aliaj voĉoj
Iuj lingvoj havas pliajn voĉojn, Ekzemple, la klasika mongola lingvo havas kvin voĉojn, kiuj estas: aktiva, pasiva, faktitiva, reciproka, kaj kunlabora. En la hebrea lingvo estas aktiva, pasiva, faktitiva, faktitiva-pasiva, intenca, intenca-pasiva, kaj refleksiva voĉoj.
Epirus
Ĝi ampleksis la historian antikvan regionon Epiro, kiu kovris proksimume la teritorion Epiro de la hodiaŭa ŝtato Grekio, sed krome - norde de tio - ankaŭ sudan parton de la hodiaŭa ŝtato Albanio: la tiel nomatan regionon Norda Epiro. Dum la jaro 146 la regiono post invado de la romia armeo iĝis parto de la imperio, kaj dum la sekvaj jarcentoj parte administriĝis kiel memstara provinco Epirus, parte kiel ero de la najbara provinco Macedonia. La marborda regiono fariĝis riĉa pro la romiaj marbordaj komercaj vojoj, kaj la konstruo de la longdistanca vojo Via Egnatia plue florigis la komercan prosperon.
Dum la divido de la Romia Imperio al okcidenta kaj orienta partoj dum la jaro 395, Epirus iĝis la plej okcidenta provinco de la orienta regno, la Bizanca Imperio. Kiam la urbo Konstantinopolo, la ĉefurbo de la Bizanca Imperio, perdis sian sendependecon dum 1204, la regionoj Aetolia kaj Epirus iĝis sendependa Epira despotlando. La regantoj de tiu "Despotlando" kontrolis la tutan nordokcidentan parton de Grekio, grandan parton de la hodiaŭa Albanio kaj parton de la morderna Nord-Makedonio. Dum la jaro 1318 tiu regno estis konkerita fare de la serboj. Dum ribelo de la albanoj dum la jaro 1359, dum kiu la despoto Niceforo la 3-a estis mortigita, la Bizanca Imperio reestabligis iom da kontrolo super la regiono kaj igis ĝin vasaloŝtato de la propra imperio. Tamen, dum la jaro 1430 la Otomana Imperio sub sultano Murad la 3-a aneksis Epiron kaj tio definitive finis la romian eraon de la regiono.
.sr
.sr estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Surinamo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Distrikto Ĵizdra (Kaluga provinco)
Distrikto Ĵizdra (Ĵizdrinskij, Жиздринский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas sude de la provinco kaj limas kun distriktoj Ludinovo, Duminiĉi, Ĥvastoviĉi. Krome, ĝi limas kun Brjanska provinco.
Bassens (stacidomo)
Bassens estas franca stacidomo sur linioj Paris-Austerlitz - kaj  -, situanta en   proksime de Lormont, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Győző Brunner
Győző Brunner [djOzO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Brunner Győző estis hungara drumisto, orkestrestro, instruisto.
Győző Brunner naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Bassens (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Jenő Benedek (1939)
Jenő Benedek, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun distinga vorteto '''ifj. Benedek Jenő''' estas hungara pentristo, instruisto. Lia patro estis Jenő Benedek, lia edzino estas Katalin Jánosi, lia filo estas Imre Benedek.
Jenő Benedek naskiĝis la  en Csongrád (urbo).
Biografio
Jenő Benedek frekventis artan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1963. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Pap kaj Aurél Bernáth. Inter 1966 kaj 1977 li instruis en la menciita arta gimnazio, intertempe inter 1970-1976 li havis stipendion. En 1998 li translokiĝis Piliscsaba. Depost vasta uzo de la komputiloj ankaŭ li kreis komputilajn grafikaĵojn. Li ricevis kelkajn premiojn. Li havas edzinon, kiu naskis filon.
Schwarzenborn (Knüll)
Schwarzenborn estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwalm-Eder de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Koncentrejo Niederhagen
La koncentrejo Niederhagen estis nazia koncentrejo ĉe la rando de la vilaĝo Büren-Wewelsburg. Ekde majo de 1939 la kaptitoj estis taskigitaj je la transkonstruado de la fortikaĵo Vevelsburgo. Laŭ la planoj de Heinrich Himmler Vevelsburgo post la nazia "fina venko" devus esti la centro de la mondo. La unuaj kaptitoj devenis de la koncentrejo Sachsenhausen.
Inter la ĉirkaŭ 3.900 kaptitoj troviĝis atestantoj de Jehovo, kaptitoj pro politikaj kialoj, ciganoj, samseksamuloj, judoj, militaj kaptitoj kaj perforte devigitaj laboristoj el Pollando, Sovetunio, Ĉeĥoslovakio, Francio, Nederlando kaj Belgio. Preskaŭ triono de ili ne travivis ĝis la liberiĝo.
Estas pruvite ke mortis 1.285 kaptitoj, precipe pro malsato, malvarmo, malsanoj kaj torturoj. En la jaro 1942 oni konstruis propran kadavrobruligejon por la koncentrejo.
La Gestapo uzis la koncentrejon ankaŭ kiel ekzekutejon. Laŭ ordono de Heinrich Himmler ĉi tie estis mortigitaj entute 56 personoj el Vestfalio-Lipo, inter ili virinoj kaj infanoj.
Inter la 1a de septembro 1941 kaj la 1a de majo 1943 la koncentrejo estis aŭtonoma. Antaŭe ĝi unue apartenis al la koncentrejo Sachsenhausen, poste al la koncentrejo Buchenwald. Ekde la jaro 1943 restis nur ĉirkaŭ 50 kaptitoj en ĝi, ĝis ili estis liberigitaj je la 2a de aprilo 1945 fare de soldatoj de la usona armeo.
De la koncentrejo malmulto konserviĝis. En la iama koncentreja kuirejo troviĝas nun la ilar-stokejo de la loka Volontula Fajrobrigado kaj kelkaj loĝejoj. La pordega domo estas uzita kiel dufamilia domo, kaj en la cetera teritorio troviĝas pliaj loĝdomoj.
Andrzej Jakimowski
Andrzej Jakimowski (esperante: Andreo Jakimovski ; naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1963 en Varsovio, Pollando) estas pola filmreĝisoro.
Daniel Mariano Bueno
Daniel Mariano Bueno (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe teamoj kiel Omiya Ardija, São Caetano, Santo André, Noroeste, Sigma Olomouc, Tarxien Rainbows kaj Odra Wodzisław Śląski.
MF 19
La MF 19 estas projekto de vagonaro sur feraj radoj kiu devas estonte anstataŭi la vagonojn de linioj 3, 3bis, 7, 7bis, 8, 10 kaj 13 de la Metroo de Parizo, linio 12 kiu troviĝis en la unua listo prezentita en decembro 2016 ne plu troviĝas en la gazetara komuniko de marto 2018.
Histoire
La subskribota kontrakto devas plani la anstataŭon de almenaŭ.
Malia Esperanto-Movado
Malia Esperanto-Movado estas la landa Esperanto-asocio en la ŝtato Malio de Afriko. La asocio havas sian sidejon en la ĉefurbo Bamako.
Iagoa pasero
La Iagoa pasero (Passer iagoensis), konata ankaŭ kiel Kaboverda pasero, estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta kiel endemio en Kabo-Verdo, en orienta Atlantiko.
Aspekto
La Iagoa pasero estas malgranda pasero, 12.5–13 cm longa, kun enverguro de 5.5–6.9 cm. La masklo havas nigran al grizecnigran kronon kaj traokulan strion, grizan nukon kaj malgrandan blankan makulon en suba frunto. Superokula ambaŭflanke estas tre cinamokoloraj areoj. En ŝultroj estas brunaj kaj blankaj partoj, dum la resto de la supraj partoj estas tre brunaj, striecaj je nigro kaj grizo. Vangoj kaj subaj partoj estas palgrizaj, kaj la gorĝo kaj mentono estas trapasata de malgranda nigra “antaŭtuko”.
La ino estas grizbruna, kun flugiloj kaj brusto nigrastriecaj, kaj palgrizaj subaj partoj. Ŝi estas tre simila al la ino de la Dompasero sed havas pli videblan palan superokulan strion. Junuloj similas al ina plenkreskulo, sed junaj maskloj estas pli brunaj frue, kun skizo de nigra “antaŭtuko” en mentono.
La Iagoa pasero havas multajn tipojn de voĉo, inklude diversajn, mallongajn ĉirpojn kaj pli longajn seriojn, aŭ "kantoj". Plej parto de kantoj estas elsenditaj de maskloj.
Taksonomio
La Iagoa pasero estis unuafoje kolektata de Charles Darwin dum la unua halto de la dua veturado de la Beagle ĉe la insulo de Santiago, tiam nomata St. Jago kaj de tie la latina scienca nomo. Ĝi estis priskribita por li de zoologo John Gould, en la volumo de 1837 de Journal of Zoology, kiel Pyrgita iagoensis. Kiam Gould verkis The Zoology of the Voyage of H.M.S. Beagle (La zoologio de la vojaĝo de la ŝipo Beagle) kun Darwin kaj aliaj tri zoologoj en 1841, li estis enmetinta la Iagoan paseron en la genron Passer, en kiu ĝi estas ekde tiam. Taksonomioj traktantaj la Iagoan paseron kaj multajn el la variaj afrikaj "ruĝecaj paseroj", kiaj la Punkteca pasero (Passer motitensis), kiel distingaj specioj estis kutime sekvata ĝis kiam Reginald Ernest Moreau, verkis en 1962 The Check-list of the Birds of the World (La listo de la tutmondaj birdoj), kaj merĝis ĉiujn tiajn speciojn kiel Passer motitensis. Tiu taksonomio estis ofte sekvata ĝis kiam J. Denis Summers-Smith notis en sia monografio de 1988 The Sparrows (La paseroj) ke la Iagoa pasero estas separata el la aliaj ruĝecaj paseroj de ĉirkaŭ 5,000 km kaj havas multajn diferencojn en morfologio kaj kutimaro. Studoj de mitokondria DNA plie sugestas ke ĝi estus proksima parenco de la Dompasero kaj de la Hispana pasero, pli ol la ruĝecaj paseroj.
Distribuado kaj habitato
La Iagoa pasero estas endemia de Kabo-Verdo, kun nur unu defendita vidaĵo for de tiu insularo nome ĉe Buguni en Malio. Ĝi estas komuna en plej parto de insuloj, escepte Fogo (el kiu ĝi porestas) kaj Santa Luzia, Branco kaj Sal (en kiu ĝi estas malabunda). Ĝi povas troviĝi en granda vario de habitatoj, inklude vulkanajn ebenaĵojn, klifojn, kanjonojn kaj bordojn de farmoj, je altitudoj de ĝis 1200 m. Ĝi estis vidata ankaŭ en urbaj areoj kaj ĝardenoj en insuloj, kie ĝi estas kun la Dompasero, sed ne kun la Hispana pasero. En agrikulturaj areoj la birdo povas iom damaĝi rikoltojn, ĉefe ĉar manĝas ĝermaĵojn. La Iagoa pasero estas tre komuna en sia limigita teritorio, kvankam ties preciza populacio ne estas konata. Kvankam ĝi povus suferi riskon pro neantaŭviditaj ŝanĝoj en sia medio, pro sia limigita teritorio, ĝi estas klasita kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo.
Kutimaro
La Iagoa pasero estas gregema, kaj kutime reproduktiĝas en malgrandaj kolonioj, kaj formas grandajn arojn for de la reprodukta sezono. Ĝi ne estas timida kaj permesas homojn alproksimiĝi eĉ je la nesto. Ĝi estas allogata de akvo, kio malabundas en sia habitato. Ĝi ofte estas vidata banante sin en polvo en malgrandaj grupoj.
Plenkreskaj paseroj manĝas ĉefe semojn, sed ankaŭ insektojn kaj ĝermaĵojn. Idoj manĝas preskaŭ nur insektojn. Ili manĝas ĉefe surgrunde, kaj moviĝas senĉese kaj ĉe grundo. Ili ariĝas kun aliaj birdoj, eĉ kun silviedoj kiaj la Nigraĉapa silvio kaj la Kaboverda kanbirdo.
La reprodukta kutimaro de tiu pasero ne estas bone konate, kvankam oni supozas ke estas simila al tiu de la Dompaseroj. Ties reprodukta sezono komencas en aŭgusto kaj septembro komence de la humida sezono. La Iagoa pasero konstruas sian neston en vario de habitatoj, inklude tiujn de lafa ebenaĵo, klifoj kaj ĝardenoj. La nesto estas farita el herbo, kovrita el haro kaj plumoj kaj kutime konstruita en truo en klifo aŭ muro. La averaĝa ovaro estas 3 al 5 ovoj. Ili suferas, kiel ĉe aliaj malgrandaj birdoj, pro infekto de parazitoj kaj malsanoj, kaj pro predado fare de rabobirdoj kaj la tipa vivodaŭro estas de ĉirkaŭ du jaroj.
Taşkent
Ekde 2014, la komunumo (belediye) kongruas kun la distrikto (ilçe). Ĉiuj antaŭaj vilaĝoj (köy) nun estas komunumopartoj (mahalle) de la komunumo. La urbo situas ĉirkaŭ 110 kilometrojn sude de la provinca ĉefurbo Konya.
Mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj
La mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de la malpli altaj montetoflankoj de la montara  limoregiono de Barato, Bangladeŝo kaj Birmo. La ekoregiono okupas 135 600 kvadratajn kilometrojn. Situante kie la biotoj de Hindujo kaj Hindoĉinujo renkontas kaj en la transirejo de tropikaj kaj subtropikaj regionoj de Azio, la mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj gastigas grandan biodiversecon. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "naga-manipuri-ĉin-montetaj humidaj arbaroj" kaj de la hindoĉina biodiverseco-riĉaĵejo.
Taşkent
La distrikto situas en la ekstrema sudo de la provinco. Ĝi bordas al la distrikto Hadim okcidente kaj norde, la provinco Karaman oriente kaj sude, kaj la provinco Antalya sudokcidente. Tra Taşkent kondukas la interregiona vojo D-340, kiu konektas Beyşehir en la nordo kun Mut (Mersin) en la sudoriento. En la sudo de la monteta distrikto estas la monto Bozdağ Tepesi kun 2133 metroj. En la sudoriento, fontas la rivereto Balcılar Çayı, kiuj transiras la distrikton al la nordokcidento kaj fluas pli norde en la riveron Göksu.
Nižné Ladičkovce
Nižné Ladičkovce [niĵnE ladiĉkovce], (hungare Alsólászlófalva [alŝOlAslOfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Mal (Sâg)
Mal (Sâg) (hungare: Ballaháza) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 959 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 150 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1454. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Sâg.
Nižné Ladičkovce
Situo
Nižné Ladičkovce situas laŭ flankovojoj. Humenné troviĝas je 13 km.
Mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj
Priskribo
La ekoregiono estas karakterizata de duon-ĉiamverda pluvarbaro, kovranta la pli malaltajn altecojn de Ĉin-Montetoj (Arakan-Joma-Montaro) en Raĥineo de Birmo kaj la barata subŝtato de Manipuro kaj la najbaraj bangladeŝaj Ĉitagong-Montetoj, tiam etendante norden laŭlonge de Naga-Montetoj kaj Mizo-Montetoj por kovri la plej grandan parton el la barataj subŝtatoj Nagalando kaj Mizoramo, kaj orienten en tuta la birma Sagaing-Provinco kaj la barata Kaĉino apud la birma-ĉina limo.
La birmaj marbordaj pluvarbaroj okupas la marbordan malaltaĵojn de Birmo en la sudo kaj sudokcidento. Okcidente, la ekoregiono limtuŝas la meghalajajn subtropikajn arbarojn en sudorienta Asamo, kaj la kvazaŭĉiamverdajn arbarojn de la bramaputra valo en la asamaj malaltaĵoj. La mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj etendiĝas ĝis altitudo de 1 000 metroj en la Ĉin-Montetoj (Arakan-Joma-Montaro), kaj la ĉin-montetaj arakan-joma-montaraj montarbaraj okupas la parton de la montaro super 1 000 metroj. Kiam la mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj arbaroj etendiĝas orienten tra Birmo, ili estas limigitaj de la iravadiaj humidaj foliarbaroj de la Iravadia Baseno en la sudo, kaj de la pli alte situintaj nord-triangulaj subtropikaj arbaroj norde kaj la nord-hindoĉinaj subtropikaj arbaroj oriente. La nordorient-barataj kaj birmaj pinaroj okupas la pli altajn altitudojn de Naga-Montetoj laŭlonge de la nagalanda-birma limo, kaj estas ĉirkaŭataj de la mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj  pluvarbaroj  okcidente, sude kaj oriente.
Klimato
La klimato de la regiono estas tropika kaj humida, kvankam iom pli malvarmeta ol tiu de la apudaj malaltaĵoj. La precipitaĵo plejofte estas de bengala-golfa musonventa origino, kaj partoj de la ekoregiono povas ricevi ĝis 2 000 milimetrojn da jara pluvo.
Flaŭro
La superrega plantokomunumo estas kvazaŭĉiamverda pluvarbaro, kiu kovras la plimulton de la sendifekta ekoregiona areo, aŭ totalon de 36% el ties surfaco. Aliaj plantokomunumoj inkludas tropikan humidan ĉiamverdan arbaron (5% el la totala ekoregiona areo), tropikan humidan deciduan arbaron (2%), montaran humidan mezvarman arbaron (2%), kaj subtropikan montarbaron (1%). 19% el la ekoregiona areo estis senarbarigita, ĉefe por agrikulturo kaj paŝtado, kaj 34% el la ekoregiono konsistas el degenerintaj areoj.
La kvazaŭ-ĉiamverdaj pluvarbaroj estas dominataj de arboj de la familio de dipterokarpacoj, inkluzive de Dipterocarpus alatus, D. turbinatus, D. griffithii, Parashorea stellata, Hopea odorata, Shorea burmanica, kaj Anisoptera scaphula. Arboj de aliaj familioj inkludas Swintonia floribunda, Eugenia grandis, Xylia xylocarpa, Gmelina aborea, Bombax insignis, Bombax ceiba, Albizia procera, kaj Castanopsis spp. .
Faŭno
La ekoregiono estas hejmo al 149 konataj specioj de mamuloj. Tiuj inkludas du preskaŭ-endemiajn speciojn, Pipistrellus joffrei (kiropteroj), kaj Hadromys humei (musedoj). En la ekoregiono vivas pluraj endanĝerigataj mamulospecioj, inkluzive de la tigro (Panthera tigris), la nebula neofeliso (Neofelis nebulosa), la azia elefanto (Elephas maximus), la hajnana cervo (Cervus eldii), la gaŭro (Bos gaurus), la griza goralo (Nemorhaedus goral), la malgranda pando (Ailurus fulgens), Lutrogale perspicillata, la granda hinda zibeto (Viverra zibetha), Mustela strigidorsa (musteloj), la ursmakako (Macaca assamensis), la stumpovosta makako (Macaca arctoides), la porkovosta makako (Macaca nemestrina),  Semnopithecus pileatus  (cerkopitekedoj), kaj la blankbrova gibono (Hylobates hoolock).
Transporter 2
Transporter 2 (esperante “La Transportisto 2”), estas agfilmo, prezentita en 2005. Ĝi estas la sekvo de The Transporter.
NGC 4773-2
NGC 4773-2 (aliaj indikoj — MCG -1-33-42, PGC 43811) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Transporter 2
Temo
Frank Martin (Jason Statham) ŝanĝas laboron kaj iĝas ŝoforo de la familio Billings. Intertempe li amikiĝas kun Jack, la eta filo de la familio Billings. Iam, Frank devis akompani Jack-on ĉe la kuracisto, sed la kuracista personaro havis suspektan sintenon. Efektive viruso estis injektita al Jack, sed la celo estis trafi la patron de Jack, ĉar li estas ministro, kiu aprobas leĝojn kontraǔ la drogo. Oni devas trovi rapide la antidoton. Por estri ĉi tiun planon estas Gianni (Alessandro Gassman) kaj lia fianĉino Lola (Kate Nauta).
Mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj
Faŭno
La ekoregiono gastigas 580 birdospeciojn, de kiuj 6 estas preskaŭ-endemiaj : la manipura koturno (Perdicula manipurensis), kaj la timaliedoj Garrulax virgatus, Garrulax austeni, Pellorneum palustre, Spelaeornis longicaudatus kaj Sphenocichla humei.
Jaklovszky Dénes
JAKLOVSZKY Dénes (jaklovski) estis rumanihungara pedagogo, tradukisto naskita en Kolozsvár la 28-an de oktobro 1884 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 5-an de junio 1968.
Kariero
Jaklovszky Dénes havigis diplomon pri latina-helena lingvoj kaj instruis en Nagyszombat, Gyula, Székelyudvarhely kaj Nagykároly. En 1923 diplomitiĝis ankaŭ pri rumana kaj franca lingvoj kaj literaturoj. Li pensiuliĝis en 1943, sed reveninte al Odorheiu Secuiesc li instruis ĝis la mezo de la 50-aj jaroj.
Distrikto Ludinovo (Kaluga provinco)
Distrikto Ludinovo (Ludinovskij, Людиновский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas sude de la provinco kaj limas kun distriktoj Betlica, Duminiĉi, Kirov, Ĵizdra. Krome, ĝi limas kun Brjanska provinco.
Administra centro de la distrikto estas urbo Ludinovo.
12810 Okumiomote
12810 Okumiomote estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Okumiomote estas la loko, en nordo de la gubernio Niigata, de komunumo en la montoj en la vilaĝo Asahi. Multenombraj subteraj ruinoj kaj ŝtoncirkloj, konstruita 4000 jaroj antaŭ, estis malkovrita. La loko estis subakvigita pro rivera akvobaraĵo en 2000.
Pál Tolnay
TOLNAY Pál [pr. tolnai] estis la unua hungara inĝeniero pri teatra tekniko naskiĝinta en Gyulafehérvár la 28-an de decembro 1891 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de junio 1985.
Kariero
Pál Tolnay ekhavis diplomon de inĝeniero pri mekaniko en Budapeŝto 1913 kaj ekde 1924 li estis universitata asistanto. En 1921 li ekhavis diplomon de inĝeniero pri ekonomiko. En 1926 pere de konkurso li estiĝis ĉefinĝeniero de ŝtataj teatroj. Li akiris siajn konojn pri teatra tekniko en la Staatsoper de Dresdeno. Li estis ankaŭ profesoro de la aktorakademio. En 1948 oni pensiumis lin senatendite. Ekde tiam ĝis 1967 li laboris kiel projektisto pri teatra tekniko. Al lia nomo ligiĝas la rekonstruigo de 14 profesiaj teatroj kaj projektoj de 79 aliaj kulturaj konstruaĵoj. Li havis gravajn meritojn en establo de scenejo de la Aerliberaj Ludoj de Szeged kaj de aliaj.
Ignacy Łukasiewicz
Jan Józef Ignacy Łukasiewicz (naskiĝis la 23-an de marto 1822 en Zaduszniki, mortis la 7-an de januaro 1882 en Chorkówka) estis pola farmaciisto kaj kreinto de la unua metodo distili [[kerosenon el nafto. Li estis la fondinto de la nafta industrio en Polio kaj unu el ĝiaj pioniroj en la mondo. Inter liaj atingoj estas la eltrovo de la kerosena lampo kaj la konstruo de la unua naftorafinejo.
Ignacy Łukasiewicz naskiĝis en nobela armena familio en la Distrikto Mielecki, li studis en la Jagelona Universitato. Lerta entreprenisto, kiu rapide riĉiĝis. Granda socia aktivulo, promociis kreon de fruktoĝardenoj, konstruadon de vojoj kaj pontoj, lernejoj, malsanulejoj ktp. Multe financis de propra poŝo, batalis kun malriĉeco kaj alkoholismo en la regiono, kreis prunt-kaj-ŝparkasojn. La tutan vivon ligis kun la Ĉekarpata Provinco.
Monumentoj kaj aliaj formoj de memorigo
str. Legionów, unu el figuroj de la Monumento de Jarmilo el 1968
vojkruciĝo de la stratoj Węgierska kaj Kościuszki – monumento en la loko de fajrigo de la unua en la mondo kerosena lampo
Foirplaco – memortabulo sur la Urbodomo
Foirplaco – memortabulo, kie mastrumis en apoteko
Monetoj kun bildo de Łukasiewicz el 1983 kaj 2003
Literaturo
Cifereca kopio de la verko alirebla en Krośnieńska Biblioteka Cyfrowa
Kőbánya–Kispest (metrostacio)
La Kőbánya-Kispest estas nuntempa finhaltejo de la metrolinio M3 en Budapeŝto. Tio estas la unusola tersurfaca stacio de tiu ĉi linio. La nomo venis de la fervoja stacidomo, ĝi prenis la nomon pri la du najbaraj distriktoj Kőbánya kaj Kispest.
Historio
Origine estis projekto krei finhaltejon antaŭ fabriko en Kispest, sed tio ŝanĝiĝis. La finhaltejo estis konstruita ekde 1978, post 2 jaroj ĝi estis preta. Inter 2008 kaj 2011 la finhaltejo estis trakonstruita, ĝi estis integrita al ĉiovendejo. En 2017 kelkaj vagonoj estis ŝanĝitaj al pli modernaj, la malnovaj estis faritaj en Sovetunio, la novaj en Rusio.
Longe estas plano por plilongigi la linion ĝis la flughaveno, sed pro politika malkonsento kaj financa problemo eĉ ne okazas la necesaj renovigaj laboroj.
Stacio
La finhaltejo etendiĝas apud la fervoja stacidomo, inter la metroa kaj fervoja stacidomoj estas flava superirejo kun okangulaj fenestroj. La metrostacio estas atingebla el la strato tra 5 enirejoj, krome estas ŝtuparejoj al la superirejo, fine ekde 2011 ankaŭ lifto servas. La stacio havas trakojn post la finhaltejo, tie la metrovagonoj povas ŝanĝi laŭnecese trakojn.
Kontaktoj
La pasaĝeroj povas elekti plurajn aŭtobusojn, se ne paroli pri la fervoja stacio kaj ĉiovendejo. Apud la stacio parkumejo funkcias.
Via Appia
La Via Appia (Appia strato) estis la plej grava interurba ŝoseo de la Romia Imperio.
En la tereno de la moderna urbo Romo ĝi nuntempe, kontraste al la stratoj Via Appia Nuova kaj Via Appia Pignatelli, nomatas Via Appia Antica (..."antikva").
Historio kaj vojo
La origina vojo de la strato gvidis tra la urboj Benevento kaj Taranto ĝis Brindisi. La romia imperiestro Trajano dum la jaro 114 konstruigiis plian ŝoseoparton (Via Appia Traiana) de Benevento tra Bari al Brindisi, kiu signifis mallongigon de la vojo je unu ĝis du tagoj. La vojaĝotempo de ĉevalaj ĉaroj de Romo ĝis Brindisi mallongiĝis de proksimume 14 al proksimume 12 ĝis 13 tagoj.
La Via Appia en la moderna lando Italio havas la nomon "ŝtata strato 7" (SS 7) kaj ankoraŭ survetureblas en sia plena longo de proksimume 540 kilometroj. Parto de la ŝoseo intertempe estas asfaltita, sed plejparte ĝi ankoraŭ havas la originalajn antikvajn pavimojn.
Tomboj laŭlonge de la Via Appia
Ĉar leĝo de la Romia Imperio ordonis, ke ne permesatas la entombigo de mortintoj ene de la loĝlokoj, oni ĝenerale kreis tombojn laŭlonge de la interurbaj ŝoseoj. Ĉar la Via Appia estis unu el la plej gravaj ŝoseoj de la imperio, ĝi permesis al la familioj de la mortintoj per pompaj tombejoj montri sian riĉecon kaj altan socian statuson. Laŭlonge de la ŝoseo, aparte inter Romo kaj Benevento, tial ne nur kreiĝis multaj tomboj, sed ankaŭ stariĝis granda nombro de reprezentaj tombaj monumentoj. Tre konatas ekzemple la tombaj monumentoj de Cicerono kaj de Caecilia Metella, bofilino de Krasso.
Principe diferencigeblas tri tipoj de tombejoj, viziteblaj laŭlonge de la Via Appia:
Pro la multaj historiaj konstruaĵoj kaj arkeologiaj trovaĵoj la ŝoseo konsideriĝas la "plej longa muzeo de la mondo".
Reinsfeld (Arnstadt)
Reinsfeld estas ekde januaro 2019 urbokvartalo de Arnstadt, Germanujo aparteninte antaŭe al la komunumo Wipfratal. La alteco estas de 446 metroj, la nombro de la enloĝantaro estis en 2004 ĉ. 200 homoj.
Geografio
Reinsfeld situas en la monteta ebenaĵo de la supra Wipfra-valo ĉe Gomlitz, ties flanka alfluanto. Ueste de la vilaĝo altiĝas la montaro Reinsberge, la orienta limo de la konkokalka tavolo Ohrdrufer Platte. La plej alta loko estas la 604 metrojn alta Reinsburg, burgo kiu tronas je 150 metrojn pli alta ol la vilaĝo. Norde ĉirkaŭas la eostaj restaĵoj de Reinsberg-montaro kaj la 586 metrojn alta Haselkoppe la komunumon. Inverse estas senarbaraj kaj la sudo kaj la oriento de la vilaĝa teritorio servante por agrikulturaj celoj. Najbaraj vilaĝoj estas Kettmannshausen eoste, Wipfra suedeoste kaj Schmerfeld sude. Trans la Reinsberg-montaro troviĝas la urbo Plaue (okcidente) kaj malantaŭ Haselkoppen orde situas Branchewinda kaj Dannheim. Pro la situo protektita uesten kaj norden la klimato en Reinsfeld estas pli milda kaj seka ol en simile altaj lokoj de Meza Germanujo.
Historio
Reinsfeld menciitis unuafoje en la jaro 1209-a kvankam la setlado okazis memkompreneble multe pli frue; partoj de la kirko datumas jam de 989. Reinsfeld apartenis poste al la posedaĵaro de la grafoj de Schwarzburg estante vilaĝo en la Duklando Schwarzburg-Sondershausen. Ekde 1920 ĝi turingias. En 1994 ĝi iĝis parto de Wipfratal, en la 1.1.2019 okazis kunfandiĝo kun Arnstadt.
Ekonomio kaj trafiko
Reinsfeld estas agrikultura vilaĝo. Pli grandaj metiejoj troviĝas en Arnstadt kaj Ilmenau. Pro la baroj ueste kaj norde per montoj estas nur suden kaj eosten trafikvojoj, nome stratoj al Schmerfeld, Wipfra, Kettmannshausen kaj Branchewinda. La centro de Arnstadt estas ĉ. 10 km pli norde, de Ilemnau ĉ. 10 km pli sude. Kleinbreitenbach, geografie tre najbara, per aŭto atingeblas nur post veturo de 18 km strate.
Saint-Lary-Soulan
Saint-Lary-Soulan estas franca situanta en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Laryens aŭ Saint-Hilariens.
.st
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon St''.
.st estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Santomeo kaj Principeo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Pescador
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Fondita en 1962, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ann Atmar
Ann ATMAR (naskiĝis en Teksaso, Usono, mortis  en Los Angeles County, Kalifornio) estis aktorino, konata pro la filmoj Incubus (1966), Un vent froid en été (1961) kaj Police Story (1967).
Colfontaine
Colfontaine (france:[KOLfontejn]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Mons (nederlande Bergen).
Mazhar Khaleqi
Mazhar Khaleghi (kurda: naskiĝis la ) estas unu el la plej famaj kurdaj kantistoj, fama por sia folklora muziko en la irana kurdlingva varianto (sorani). "Asoy Kurd" kaj "Pepûley Azadî" estas iuj el siaj konataj kantoj.
Li forlasis Iranon pro la Irana Revolucio post kiam li ne plu rajtis kanti kaj aŭdigi sian muzikon en Irano kaj tial elmigris al Britio.
Biografio
Khaleqi naskiĝis en la urbo de Sanandaĝo ((persalingve سنندج, sorani-kurde : سنە, Sine) en Irano. Li komencis kanti kiam li estis en la elementa lernejo kaj havis ok jarojn. La lerneja muzika instruisto donis kromlecionojn por lin instrui kiel legi notojn kaj lerni kurdajn kaj persajn Maqam. Li ricevis pliajn muziklecionojn de la kurda muzikistmajstro Hassan Kamkar, la patro de la famaj muzikistoj kaj prezentistoj, la Kamkars.
Ĉe la aĝo de dek du, Mazhar estis invitita kanti per la urba radio en Sine.
Mazhar Khaleqi forlasis la urbon Sine por studi en Teherano (Universitato de Teherano) en la somero de 1958. Li komencis novan karieron ĉe Radio Teherano. La riĉa kurda popolkanto kaj lia fono helpis lin fariĝi proksima amiko de multaj iranaj dirigentoj kiel Hananeh, Kasravi, Tajvidi, Yousefzamani, Mirzadeh, Naseri kaj aliaj.
Li registris pli ol 150 kurdajn popolajn melodiojn, kun diverstipaj orkestroj kiel la Simfonia Orkestro aŭ la orkestro de Radio Teherano. Li forlasis Iranon post kiam la revolucio en 1979 malebligis la dissendon de ajna tipo de muziko ne enhavanta islamajn versojn.
Li estis la direktoro de la Instituto pri Kurda Heredaĵo en Sulajmanija kaj Dahuk, kiu situas en la kurda regiono de Irako. La centro aktivas pri kurdaj arto, literaturo kaj folkloro.
Bassens (Ĝirondio)
Bassens estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Lunca de Jos
Lunca de Jos [lunka de ĵos] (hungare: Gyimesközéplok [djimeŝkozeplok] ) estas komunumo en Rumanio en Terkolo de Djimeŝo nordoriente de Miercurea Ciuc. La partoj de la komunumo estas: Borospataka, Setétpataka, Kápolnapataka, Antalokpataka, Bánpataka, Kováspataka, Szalamáspataka, Hidegség, Jávárdipataka, Bükkhavaspataka, Barackospataka, Farkaspalló kaj Nagypatak.
Bassens (Ĝirondio)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bassenais.
Lunca de Jos
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 080, en 1992 5 299 loĝantojn (99 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1701. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík).
Universities Research Association
La Universitata Esplorasocio (The Universities Research Association, mallongigite URA) estas soci-utila konsorcio de gvidaj esploruniversitatoj establita en 1965 por la celo de administrado kaj funkciigado de esplorinstalaĵoj por la avantaĝo de la nacia intereso. La misio de la unio estas establi kaj funkciigi unikajn laboratoriojn kaj instalaĵojn por esplorado, evoluo kaj eduko en la fizikaj kaj biologiaj sciencoj por vastigi la limojn de scio, kreskigi novigadon kaj antaŭenigi edukon por estontaj generacioj de sciencistoj. La sindikato estas partnero en la Fermilab, Observatorio Peirre Auger kaj la Sandia Naciaj Laboratorioj.
Membraj institucioj
Universitatmembroj en Usono estas dividitaj en sep regionajn grupojn, kun sistemo de reprezentantaro sur la Estraro de Kuratoraro de la Asocio de Esploruniversitatoj. La regiona reprezentantaro estas kompletigita fare de ĝeneralaj kuratoroj. La asocio ĉefe inkluzivas akademiajn esplorinstituciojn en Usono, kun membroj ankaŭ en Japanio, Italio kaj Unuiĝinta Reĝlando. Membreco permesas al tiuj institucioj kunlabori unu kun la alia en signifaj esploriniciatoj, dividi instalaĵojn kaj resursojn kaj faciligi la akcelon de scio. Malsupre estas la listo de 90 membroj de la Asocio de Esploraj Universitatoj ekde 2022 :
Esperanto-Federacio de Niĝerio
Esperanto-Federacio de Niĝerio estas la landa Esperanto-asocio en la ŝtato Niĝerio de Afriko. La asocio havas sian sidejon en la urbo Owerri en la subŝtato Imo. Kunordiganto laŭ la stato fine de 2012 estas Prince Henry Ozoemena C Ogúinye. Parto de la asocio estas la Niĝeria Junulara Esperantista Klubo en kunlaboraj rilatoj kun TEJO.
Kenji Tanaka (1983)
Kenji Tanaka (田中 賢治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Sagan Tosu, FC Ganju Iwate, FC Machida Zelvia, Arte Takasaki, Zweigen Kanazawa, AC Nagano Parceiro, FC Ryukyu kaj Vanraure Hachinohe.
Distrikto Kirov (Kaluga provinco)
Distrikto Kirov (Kirovskij, Кировский район) estas municipa distrikto de Kaluga provinco (Rusio). Ĝi situas centre de la suda parto de Kaluga provinco kaj limas kun distriktoj Spas-Demensk, Barjatino, Suĥiniĉi, Duminiĉi, Ludinovo, Betlica.
Administra centro de la distrikto estas urbo Kirov.
Dantiba
Dantiba Đàn tỳ bà (en vjetnama) estas muzikilo el Vjetnamio.
(10180) 1996 EE2
(10180) 1996 EE2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Loomberah, proksime de Tamworth (ĉirkaŭ 300 km norde de Sidnejo).
Gli inesorabili
Gli inesorabili estas itala drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Camillo Mastrocinque. Gli inesorabili estis originale filmita en la itala lingvo. Monavida landadministranto Saverio Luparello intence maladministras la terenon de sicilia barono Occipinti, esperante ke la barono fine al li vendos la landon.
La filmo entute daŭras 97 minutojn.
Peter Gülke
Peter Gülke (naskiĝis la 29-an de aprilo 1934 en Vajmaro) estas germana dirigento, muziksciencisto kaj primuzika verkisto.