cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eŭropa Unio
Industrio
El unu EU-membroŝtato al alia, la graveco de la industria sektoro ankaŭ varias. En du landoj - Irlando kaj Ĉeĥio - ĝi reprezentas pli ol 30% de MEP. Aliflanke, ĝia parto estas malpli ol 20% de MEP en naŭ aliaj membroŝtatoj, inkluzive de Belgio, Portugalio, Nederlando kaj Francio. La industrio ankaŭ estas la plej granda dunganto en pluraj orientaj landoj, eĉ se sur eŭropa nivelo, ĝi generas malpli ol 22% de laborpostenoj hodiaŭ kompare kun pli ol 27% dudek jarojn antaŭe.
Servoj
La sektoro de servoj estas senkompare la plej grava sektoro en Eŭropa Unio, kun 74,7% de MEP, kompare kun la industrio kun 23,8% de MEP kaj agrikulturo kun nur 1,5% de MEP.
Financaj servoj estas bone disvolvitaj ene de la Interna Merkato de la Unio. Kompanioj pli dependas de bankaj pruntoj ol en Usono, kvankam ŝanĝo al kompanioj akirantaj pli da financado per kapitalaj merkatoj estas planita per la iniciato de la Unio de Kapitalaj Merkatoj (UKM), la plano de EU prezentita de la Komisiono en septembro 2015 por mobilizi la liberan movadon de kapitaloj ene de EU. Laŭ la Indekso de Tutmondaj Financaj Centroj, la du plej grandaj financaj centroj en Eŭropo, Londono kaj Zuriko, estas ekster Eŭropa Unio. La du plej grandaj financaj centroj restantaj ene de EU estas Frankfurto kaj Luksemburgo.
Energio
Eŭropa Unio estas la tria plej granda energikonsumanto en la mondo laŭ volumeno malantaŭ Ĉinio kaj Usono, pro sia loĝantaro, sia nivelo de ekonomia kaj industria disvolviĝo, sed ankaŭ la klopodoj faritaj pri la medio. La energia konsumo de Eŭropo sumiĝis al ĉirkaŭ 1.352 milionoj da tunoj da nafta ekvivalento (TEN) en 2019 por ĉirkaŭ 447 milionoj da loĝantoj, kompare kun ĉirkaŭ 2.264 TEN en Usono por ĉirkaŭ 333 milionoj da loĝantoj, laŭ la Internacia Energia Agentejo. Ĝi restas 4,9% super la celoj pri energiefikeco fiksitaj por 2020.
En ĉi tiu kunteksto, la energia dependeco de Eŭropo al la cetera mondo estas alta, kaj pli precipe al Rusujo kaj Mezoriento. La grado de ĉi tiu dependeco varias de lando al lando. En 2019, ĝi estis ĉirkaŭ 30% en Rumanio kaj Svedujo, aŭ eĉ malpli ol 5% en Estonio, lando inter la plej bonaj investintoj rilate al deplojo de renoviĝantaj energioj. Energia dependeco estas sub 50% en Francio kaj Pollando danke al la disvastiĝo de nuklea energio en la unua kazo kaj karbo en la dua. Inter 50 kaj 80% en Germanio, Hispanio kaj Grekio, ĝi ankaŭ estas tre forta en Italio kaj Belgio.
Distribuado inter membroŝtatoj
La du ĉefaj potencoj en EU estas Germanio kaj Francio, iliaj respektivaj MEP estas 3.853 miliardoj da dolaroj kaj 2.829 miliardoj da dolaroj. Francio kaj Unuiĝinta Reĝlando alternis kiel la dua plej granda ekonomio en Eŭropa Unio; de 2008 ĝis 2014, ĝi estis Francio, de 2015 ĝis 2020, ĝi estis Britio. Inter la novaj membroŝtatoj enuniiĝintaj ekde 2004, Pollando plej multe kontribuas al riĉaĵa kreado en EU; ĝi ankaŭ estas la plej loĝata lando kaj tiu, kiu ricevas la plej grandajn eŭropajn strukturajn fondusojn.
Malgraŭ teritoria kohezia politiko, la produktado de riĉaĵoj en la regionoj de EU restas malegale distribuita; tiel, la okcidento de la Unio koncentras 85% de la tuta riĉeco, do 14 156 miliardoj da dolaroj, dum la Oriento kontribuas 2,592 miliardojn da dolaroj, oni retrovas ĉi tiun distingon per aliaj indikiloj de homogeneco de la disdono de riĉeco aŭ de nivelo de disvolviĝo kiel la IHD aŭ la Koeficiento de Gini.
Ekonomiaj malegalecoj foje tre malkaŝas ene de unu lando. La regiono kun la plej alta MEP en EU estas Nordrejn-Vestfalio kun MEP de 488 miliardoj da eŭroj, antaŭ Francilio kun 483 miliardoj da eŭroj.
La kontraŭa situacio estas en Bulgario, kie la plej malriĉa regiono estas la provinco Pleven, kies MEP pokape estas ne plu ol 27% de la unia averaĝo (6.400 € pokape).
Agrikultura politiko
La komuna agrikultura politiko (KAP), kreita en 1957 kaj efektivigita ekde 1962, baziĝas ĉefe sur prezoj-kontrolado kaj subvenciaj rimedoj por farmoj, celantaj modernigi ilin kaj disvolvi nutraĵan memprovizon kaj daŭripovon de la sektoro kaj de ties oficantoj. La buĝeto destinita al elspezoj ligitaj al la disvolviĝo de agrikulturo en 2014 sumiĝis al preskaŭ 58 miliardoj da eŭroj, do 40% de la komunuma buĝeto por sektoro, kiu reprezentas 0,5% de la MEP de la EU. Origine la celoj de la KAP estis jenaj:
La KAP suferis kvar reformojn (la kvina nuntempe decidiĝas (2021)). La kvara, en 2014, pli emfazas daŭrigeblan agrikulturon kaj novigadon, subtenante kreon de laborpostenoj kaj kreskon de rilataj sektoroj. La kvalito kaj sekureco de agrikulturaj produktoj surmerkatigitaj en la Eŭropa Unio estas protektitaj per aro de merkataj normoj, atestaj sistemoj kaj reguloj pri nutra sekureco. Pluraj atestaj sistemoj protektas geografiajn originojn, ekologian produktadon aŭ eĉ la kvaliton de nutraĵoj (mediprotektado, bestprotektado, aŭtentikaj produktoj aŭ justa komerco): produktoj kun protektita deven-nomado (PDN), Protektita Geografia Indiko (PGI), ekologia atesto, ktp.
Eksterlanda kaj sekureca politikoj
Eŭropa Unio havas, pere de la Komuna ekstera kaj sekureca politiko (KESP), la jurajn povojn por kovri ĉiujn areojn de ekstera politiko kaj ankaŭ ĉiujn petojn rilate al la sekureco de la Unio, inkluzive la progreseman difinon de defenda politiko, kiu povas konduki al komuna defendo. Ĉi tiu politiko estas gvidata de la Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio kaj la Eŭropa Servo por Ekstera Agado (ESEA). La Prezidanto de la Eŭropa Konsilio ankaŭ ludas gravan rolon en la ekstera reprezentado de la Unio, en proksima kunlaboro kun la reprezentantoj de la aliaj eŭropaj institucioj. Koncerne la decidprocezon de KESP, la membroŝtatoj kaj la alta reprezentanto rajtas iniciati; tamen decidoj en la Eŭropa Konsilio devas esti unuanime faritaj de la 27 membroŝtatoj
Metita sub la aŭtoritaton de la Alta Reprezentanto, la ESEA konsistigas la diplomatian servon de la Unio kaj en Bruselo kaj eksterlande. Ĝi organizas la diplomatiajn reprezentojn de EU al eksterlandaj registaroj kaj internaciaj institucioj. La Unio estas rolanto sur la internacia sceno, kiu laŭ la kazo reprezentas ĉiujn membroŝtatojn aŭ poziciigas sin apud ili. Ekstera politiko estas strukturita ĉirkaŭ ĉefaj temoj specifaj por la eŭropa komunumo : diplomatio kaj agoj kun registaroj, instancoj kaj eksterlandaj reprezentantoj, komercaj intertraktadoj, disvolva helpo kaj eĉ pacaj operacioj.
La defenda politiko de Eŭropa Unio, konata kiel la Komuna Sekureca kaj Defenda Politiko (KSDP) siaflanke konsistas el kunigo de la fortoj kaj militaj rimedoj de la membroŝtatoj por respondi al tiel nomataj misioj pri kriza administrado, tio estas por la konservado de paco, humanitaraj misioj aŭ eĉ la savo kaj evakuado de civitanoj de la Unio. Se unu el la membroŝtatoj estus objekto de armita agreso sur sia teritorio, la aliaj membroŝtatoj ŝuldas al ĝi helpon per ĉiuj rimedoj en sia povo; la samo validas se ĝi petas ĝin post terorisma atako aŭ natura aŭ homfarita katastrofo; ĉi tiuj dispozicioj estas antaŭviditaj en artikolo 42 de la TEU kaj estas nomataj ankaŭ "reciproka defenda klaŭzo" kaj "solidareca klaŭzo".
La militaj rimedoj de la Unio baziĝas sur la naciaj klopodoj de la membroŝtatoj. Grekio, Francio kaj Estonio estas la tri landoj, kiuj dediĉas la plej grandan procenton de sia MEP al sia defendo. Rezulte, la Eŭropa Agentejo pri Defendo (EAD) konsistigas esencan elementon de la komunuma defenda politiko. Ĝia misio estas kunordigi landajn klopodojn en la kampo de armilaro, plifortigi la eŭropan industrian kaj teknologian bazon, kaj pliigi efikecon en esplorado kaj teknologia disvolviĝo.
Ĉi tiuj misioj speguliĝas konkrete al la harmoniigo de militaj rimedoj en la Unio (la tiel nomata "kunfunkciebleco") kaj plifortigo de la industria ŝtofo en ĉi tiu areo kun la efektivigo de komunaj armilaj programoj, precipe tiuj de la Defenda kaj Kosma branĉo de la grupo Airbus (ekzemple la Eurofighter Typhoon aŭ la Airbus A400M).
Ekonomia politiko
La ekonomia kaj financa politiko de la Unio, difinita nuntempe de la TFEU, fiksas al si la celon kunordigi la ekonomian politikon de la membroŝtatoj pri la interna merkato kun la difino de komunaj celoj. Ĉi tiu politiko devigas ĉiujn membroŝtatojn al "ekonomia kaj mona unio" kaj konfirmas la kreon de tiel nomata "ununura" valuto, la eŭro (€). La Pakto pri Stabileco kaj Kresko (PSK) determinas la buĝetajn devontigojn faritajn de la ŝtatoj de la Unio, kiuj enkondukis la ununuran valuton.
Nuntempe la eŭro estas tiel la efika valuto de 19 membroŝtatoj el 27, difinante la eŭrozonon, same kiel reale de kelkaj ŝtatoj kaj teritorioj; nome Kosovo kaj Montenegro, kiuj ne havas formalan interkonsenton, kaj Andoro, Monako, San-Marino kaj Vatikano surbaze de monaj interkonsentoj antaŭ la eŭro kaj renovigitaj ekde la tiam.
La grandaj gvidlinioj por mona politiko estas difinitaj de la Eŭropa Centra Banko, kiu respondecas pri administrado de la emisio de eŭro kaj garantio de ĝia valoro rilate al aliaj valutoj, precipe la usona dolaro. Krom la ununura valuto, la ekonomia politiko de la Unio ankaŭ difinas ekonomian strategion. Ĉi tiu ekonomia strategio estas parto de la kadro difinita de la eŭropaj traktatoj, kies principoj estas prezentitaj en tuta serio de artikoloj. La bazaj principoj estas:
Eŭropa Unio en 2010 starigis novan projekton (Eŭropo 2020) kiu difinas la kreskan strategion por la Unio kun la slogano "Inteligenta, daŭrigebla kaj inkluziva ekonomio". Ĉi tiu strategio starigas landajn celojn en la kampoj de dungado, esplorado kaj novigado, klimata ŝanĝo kaj energio, edukado kaj batalo kontraŭ malriĉeco.
Media politiko
La media politiko de Eŭropa Unio estas kampo en kiu la Unio havas vastajn kompetentecojn. Laŭ Artikolo 191 de la TFEU, la celoj de la media politiko de EU estas "konservado kaj protektado de la medio kaj plibonigo de ĝia kvalito; Protekto de homa sano; zorgema kaj racia uzo de naturaj rimedoj; Antaŭenigo de rimedoj je internacia nivelo por trakti regionajn aŭ tutmondajn mediajn problemojn kaj precipe kontraŭbatali klimatan ŝanĝon".
La Eŭropa Vivmedia Agentejo kiu ekfunkciis en 1994, dediĉas al observada reto de la eŭropa vivmedio. Multaj programoj pri la protektado de la medio estiĝis, ekzemple Reto Natura 2000. La komisaro respondeca pri la medio estas la litova politikisto Virginijus Sinkevičius ekde 2019.
Jura kaj homrajta politikoj
La jura politiko de Eŭropa Unio prenas kiel kadron kio poste fariĝos la "Eŭropa jura areo", areo de progresiva konverĝo de la naciaj leĝoj de la membroŝtatoj. Ĝi unue respondas al la tria kolono de la TEU (polica kaj jura kunlaboro en krimaj aferoj), sed ĝi estis etendita al la "Spaco de libereco, sekureco kaj justeco" per la Traktato de Amsterdamo. Paralele, diversaj juraj kunfunkciigaj programoj estis kreitaj kiel la kreo de eŭropa arestordono en 2003, la disvolviĝo de reciproka rekono de juĝaj decidoj kaj politiko de jura kunordigo, la Justica Kunlaborada Agentejo de Eŭropa Unio (aŭ Eŭrojust).
The Black Viper
Brutulo kontaktas knabinon kiam ŝi forlasas sian laborejon sed viro savas ŝin. La brutulo ĵuras venĝon kaj, kun la helpo de du amikoj, atakas la knabinon kaj ŝian savanton denove kiam ili iras por promeno. Ĉi-foje ili sukcesas kidnapi la savanton. Li estas ligita kaj buŝoŝtopita kaj prenita for en ĉaro.
Eŭropa Unio
Instruada kaj esplorada politikoj
Baza instruado estas areo, kie la rolo de EU limiĝas al subtenado de landaj registaroj. En altnivela instruado, la politiko disvolviĝis en la 1980-aj jaroj en programoj subtenantaj interŝanĝojn kaj moveblecon. La plej videbla el ili estas Erasmus+, edukada interŝanĝa programo, kies altnivel-instruada parto Erasmus komenciĝis en 1987. En siaj unuaj 20 jaroj, ĝi ebligis universitatajn internaciajn interŝanĝojn por pli ol 1,5 milionoj da universitataj studentoj kaj fariĝis simbolo de la eŭropa studenta vivo.
Estas similaj programoj por lernantoj kaj instruistoj, kaj por praktikantoj en profesia edukado kaj trejnado. Ĉi tiuj programoj estas desegnitaj por kuraĝigi pli vastan scion pri aliaj landoj kaj disvastigi bonajn praktikojn en la edukaj kaj trejnaj kampoj tra la EU. Per sia subteno al la Bolonja Procezo, EU subtenas kompareblajn normojn kaj kongruajn diplomojn tra Eŭropo.
Kulturo, integriĝo kaj interŝanĝo
Mezeŭropa tempo
Shinji Okazaki
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Ŝinĝi Okazaki, japane 岡崎慎司, n. 16-an de aprilo 1986) estas japana futbalisto. Li ekde 2008 membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Eŭropa Unio
Kulturo, integriĝo kaj interŝanĝo
European Union Association Agreement
Eŭropa Kosma Agentejo
Eŭropa Vivmedia Agentejo
Eŭropa Kultura Ĉefurbo
Eŭropa Futbal-Ĉampionado
Eŭropa Unio de Radio kaj Televido
Atletika Eŭropa Ĉampioneco
Samseksemo en Eŭropo
Eŭropa Koncerto
European Youth Olympic Festival
European Olympic Committees
European Grand Prix
Eŭropa gejfiero
European Union Emissions Trading System
Ligo de Ĉampionoj de UEFA
EuroTech Universities Alliance
Esperanto en EU
Krom la multe postulanta ideo de oficialeco de Esperanto ekzistas la ideo havi por Esperanto statuson de oficiale agnoskata lingvo de EU, kies evoluon EU sekvas, aŭ statuson similan al duonoficialeco.
Esperanto estas transnacia, neŭtrala lingvo, do ne estas la lingvo de superrega ŝtato. Ĝi estas tiam tre bona aliancano de la egaleco de la eŭropaj lingvoj kaj ŝtatanoj. Pensfluo ekzistas (Piron 1994, Flochon 2000, Grin 2004) kiu konsideras, ke Esperanto povus esti laborlingvo aŭ oficiala lingvo kune kun aliaj lingvoj en la eŭropaj institucioj kaj poste inter la civitanoj. Tiu pensfluo nuntempe ne estas tre grava.
Esperanto en la 'raporto Grin'
En sia raporto L’enseignement des langues étrangères comme politique publique aŭ Fremdlingvo-instruado kiel publika politiko - versioj en 6 diversaj lingvoj), je peto de la franca Haut Conseil de l'évaluation de l'école (Alta Konsilio pri Taksado de la Instrusistemo), la franca ekonomikisto François Grin proponas komparon inter tri eblaj scenaroj:
Grin konkludas, ke la adopto de Esperanto estus el ĝenerale analiza vidpunkto la plej bona solvo, ŝparante eĉ 25 miliardoj € / jaro aŭ 17 % de jara EU-buĝeto el ekonomia vidpunkto de kiu '85% de la loĝantaro en la 25 EU-membroŝtatoj havus rektan kaj evidentan intereson, sendepende de la politikaj kaj kulturaj riskoj pro lingva hegemonio'. La eblecon de "sinarkia reĝimo" kun 'ekzemple Esperanto, kiu fariĝus la oficiala lingvo ', li studis jam en 2004 en Coûts et justice linguistique dans l’élargissement de l’Union européenne.
La parlamentanino Margareta Handzlik, Renato Corsetti (UEA) kaj Seán Ó Riain (EEU) sendis en majo 2006 leteron al ĉiuj EU-parlamentanoj, en kiu ili citis la raporton de Grin. La teksto asertas ke «per pli justa sistemo EU ŝparus minimume € 25 miliardojn jare!». La letero ne proponis ke Esperanto fariĝu sola oficiala lingvo de EU.
Ne estas klare laŭ la letero kaj la raporto de Grin, kiel eblus ŝpari sumon de 25 miliardoj en EU, se oni enkondukus Esperanton nur kiel internan lingvon; ja la EU-instancoj elspezas por lingvaj servoj nur ĉirkaŭ 1 miliardon da eŭroj. Johan Derks, eksa kasisto de EEU, kritikis la leteron en Libera Folio («Ŝoka misinformo»).
Laŭ la kompreno de la EU-Komisiono la propono de Esperanto signifas havi ĝin kiel unusolan oficialan EU-lingvon. Ekzemple la Ĝenerala Direkcio por Tradukado skribis en oktobro 2008: «Esperanto, aŭ la latina, estas ofte proponata kiel la sola, tuteŭropa lingvo, kiun EU devus akcepti (…). ».
La Esperanto-parolantoj tiurilate havas malsamajn poziciojn. Multaj ne deziras Esperanton kiel solan oficialan lingvon. Ili volas — almenaŭ en la venontaj jardekoj — konservi la uzadon de la oficialaj EU-lingvoj en la EU-institucioj kaj en kontakto kun la civitanoj. Plurfoje aperis tekstoj apogantaj la lingvan diversecon de EU. Vidu ankaŭ: Plurlingveco en Eŭropo kaj Esperanto
Aliflanke ofte Esperanto-parolantoj parolas pri la multekosta lingva servo de EU. Tiujn kostojn redukti helpe de Esperanto eblas en la kadro de la EU-institucioj nur, se oni forigas la tradukadon de kaj al naciaj lingvoj. Krome la Esperanto-parolantoj multe aplaŭdis la raporton Grin, kie multpaĝe prezentiĝas modelo ('scenaro 3') kun 'ekzemple Esperanto kiel oficiala EU-lingvo'. Tiu supozata celo de Esperanto-parolantoj estas verŝajne parta kaŭzo, ke multaj EU-oficistoj kontraŭas Esperanton kaj vidus Esperantistojn kiel fanatikulojn. Aldoniĝas la insistemo de kelkaj mesaĝoj al EU-instancoj.
Artikolo de Áron Lukács
En iama retejo ekolingvo.com Áron Lukács raportis eldiron de EU-oficisto pri la ĉi-tema etoso en Bruselo (2009): «Kiam Esperanto ekvenas en iu interparolo, eĉ la plej malfermaj kaj saĝaj homoj forturniĝas kaj fermas siajn orelojn… Tio estas pro la forumoj kaj aliaj tro fortaj, sencelaj agadoj (do, preskaŭ nur por-Esperantaj kaj ne sufiĉe da per-Esperantaj agadoj). Ili pensas (kaj tio estas la ĝenerala sento) ke esperantistoj estas fanatikuloj… Ili neniam subtenos programon por Esperanto, ĉar laŭ ili tio ne estas grava aŭ esenca…».
Esperanto en la Konferenco pri la estonteco de Eŭropo
La Konferenco pri la estonteco de Eŭropo (de majo 2021 ĝis marto 2022) enhavas elementon de civitana konsulto, kiun partoprenas EU-civitanoj per propraj proponoj pri kiamaniere EU evoluu estontece. Kelkaj dekoj de proponoj pledas por iu rolo de Esperanto en la Eŭropa Unio. Universala Esperanto Unio, per sia Komisiono por eŭropa agado, kaj Eŭropa Esperanto-Unio instigas siajn membrojn en EU kaj ĉiujn esperantistojn en EU partopreni la civitanan konsulton kaj apogi por-esperantajn proponojn. Pri tiu kampanjo informas UEA-vikipaĝo.
Lapáncsa
Lapáncsa [lapAnĉa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.
Situo
Lapáncsa situas sur ebenaĵo, fine de tre mallonga sakovojo, fervojo Pécs-Osijek preteriras. Beremend kaj Villány troviĝas po 8, Siklós 20, Harkány 25, Mohács 29 kilometrojn.
Ostrołęka
Ostrołęka estas urbo apud la rivero Narew en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Libera reĝa urbo en Krono de la Regno de Pollando.
Playmobil
Playmobil - germana prononco, angla prononco aŭ per IFA-sistemo [] - estas marko de ludiloj germanaj kreitaj en 1974 de Hans Beck.
Historio
Ekde 1970, Hans Beck, ĉefo de la firmao Geobra-Brandstätter en Dietenhofen, proksime de Nürnberg, komencis ellabori tutnovan gamon de ludiloj. Li prezentis Playmobil dum la Internacia Foiro por Ludiloj en Nürnberg en 1974 kaj tuj havis grandan sukceson.
Geobra Brandstätter estas firmao kiu specialiĝas pri ludiloj. Antaŭ la "petrola krizo" komence de la 1970-aj jaroj, ĝi produktis sufiĉe grandajn plastajn ludilojn (kiel traktoroj). Ĉar kreskis la prezo de la kruda materialo (petrolo do), ĝi decidis produkti pli malgrandajn ludilojn. Iom poste Hans Beck ekhavis la ideon krei figurojn, akompanatajn de akcesoraĵoj. Li testigis la ludilojn de siaj nevoj kaj nevinoj, al kiuj ege plaĉis Playmobil.
La unuaj figuroj de Playmobil estis viraj. Sed jam en 1976 sekvis la inaj. En 1981 aperis la infanoj, mezurante 2 cm malpli ol la originala Playmobil. Ekzistas ankaŭ beboj de 3,5 cm. La unuaj Playmobil-figuroj havis turneblajn kapon, brakoj kaj gamboj. Ekde 1982 ankaŭ la manoj de la figuroj ekestis turneblaj. Poste sekvis depreneblaj hararoj kaj vestaĵoj.
Laŭtakse en 2007 oni vendis entute jam 1,5 miliardojn da Playmobil-figuroj. Fine de 2009 tio kreskis al 2,2 miliardoj.
Fabrikado
Oni produktas Playmobil en Eŭropo, ĉu en Dietenhofen (Germanio) ĉu en Malto.
Temoj
Playmobil ne ĉiam produktas la samajn ludilojn; ili havas "laŭjarajn temojn".
En 2011, la Playmobil-temoj ekzemple estis:
50-kapa krea teamo konstante ellaboras novajn produktojn en Brandstätter. Kelkaj el ili estas produktitaj nur en limigita kvanto. Playmobil ekzemple enkondukis limigitan eldonon de aviadiloj kun logotipoj de 7 malsamaj kompanioj. Eblis ilin aĉeti nur en aviadiloj kaj en aviadilejaj butikoj sen-impostaj. Tiel ĉi kelkaj homoj komencis kolekti Playmobil kaj ekestis komunumo ĉirkaŭ tio.
Amuzparkoj
Ekzistas ankaŭ, apud la ludoj, kvin Playmobil-amuzparkoj.
Licenco-artikoloj
Pli kaj pli, oni kreas produktojn ĉirkaŭ Playmobil kiel sakoj, krajonoj, manĝilaro, puzloj k.s.
Ipsheim
Ipsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La Brea
La Brea (hispana "la gudro") ankaŭ La Brea Tar Pit estas gudrokavo en Hancock Park en Los Angeles. La loko estas konata ĉefe pro la trovo de multaj fosilioj el la lasta glacia epoko, inter ili mamuloj, sed ankaŭ insektoj, plantoj kaj ties polenoj.
La gudro de tiu kavo devenas el subtera naftotrovejo en baseno de Los Angeles. La gudrotrovejo estis uzata en tempo de la unuaj setlantoj por produkto de asfalto. Oni rigardis, taksis la trovitajn fosiliojn false kiel ostojn de bovoj.
La asfaltan marĉon malkovris ekspedicio de Gaspar de Portolá en 1769.
Oni trovis tie ostojn de mamutoj, glavdentaj tigroj kaj kavernaj ursoj. Oni trovis entute ĝis nun ĉirkaŭ 100.000 kilogramojn da fosilioj, 1,5 milionojn da ostoj kaj 2,5 milionojn da restaĵoj el la gudrokavo. Oni adtas la trovitaĵojn aĝaj de 40.000 ĝis 10.000 jaroj.
La Brea kaj la glavdenta tigro
Oni trovis 166.000 ostojn de glavdenta tigro el epoko de 25.000 jaroj. Oni kalkulas tiel ĉirkaŭ 2.500 mortintajn glavdentajn tigrojn. Oni supozas, ke la glavdentaj tigroj ofte vizitis la lokon por facile nutri sin.
Universitato Purdue
Universitato Purdue (Purdue University) estas publika esplora universitato situa en West Lafayette, Indianao, kaj estas la ĉefa kampuso de la Purdue-universitata sistemo. Tiu universitato estis fondita en 1869 laŭ la negocisto de Lafayette nome John Purdue kiu donacis teron kaj monon por establi altlernejon de scienco, teknologio, kaj agrikulturo en sia nomo. La unuaj klasoj okazis en la 16a de Septembro, 1874, kun ses instruistoj kaj 39 studentoj.
La ĉefa kampuso en West Lafayette proponas pli ol 200 ĉefajn studfakojn por subgradigitoj, ĉirkaŭ 70 magistrajn kaj doktorajn programojn, kaj profesiigajn gradojn en farmacio kaj veterinara medicino. Aldone, Purdue havas 18 interlernejajn sport-teamojn kaj pli ol 900 studentajn organizojn. Purdue estas membro de Big Ten Conference kaj havas la duan plej grandan studentaron de ajna universitato en Indianao (40,451 (Aŭtuno 2016)), same kiel la kvaran plej grandan internacian studentan populacion de ajna universitato en Usono.
Yoshiro Moriyama
Yoshiro Moriyama (japane 森山 佳郎, n. 9-an de novembro 1967) estas japana futbalisto. Li en 1994 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Kuznecov
KUZNECOV estis rusa esperantisto, kiu venis en Japanion en 1919, kaj instruis per rekta metodo Esperanton en Nippon Esperanto-Sya (日本 エスペラント-舎), Tokio, en 1920. Li estis unu el pluraj altrangaj eksterlandaj esperantistoj, kiuj tiutempe venis al Japanio kaj helpis al la nacia Esperanto-movado. (Kawasaki Naokazu)
A Calamitous Elopement
A Calamitous Elopement filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Juna paro decidas forkuri post estinte kaptita en la mezo de romafera momento fare de la kolera patro de la virino. Ili faras planojn foriri, sed ŝtelisto malkovras iliajn planojn, kaŝiĝas en sia kofro kaj atendas la ĝustan momenton por ŝteli iliajn havaĵojn.
Bargème
(jen france, okcitane Bargema) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
János Dudek
János Dudek [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dudek János estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto.
János Dudek naskiĝis la en Aranyosmarót (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
János Dudek studis teologio en Budapeŝto, li pastriĝis en 1881. Li komencis sian pastran karieron en Bán, poste li instruis en seminario de Nyitra. Intertempe li doktoriĝis en 1883. En 1900 li estis nomumita lernejestro. De 1906 ĝismorte li instruis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, kie li estis dekano inter 1908 kaj 1914. En 1907 li ricevis la titolon titulara abato.
6541 Yuan
6541 Yuan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dah-Ning Yuan, ĉefa sciencisto ĉe la Jet Propulsion Laboratory. Li ludis gravan rolon por la determinado de la tera gravita kampo per la ĝemelaj satelitoj de la misio "GRACE".
NGC 845
NGC 845 (aliaj indikoj — PGC 8438, UGC 1695, MCG 6-5-104, ZWG 522.135, IRAS02093+3714) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Obrenoviĉ
Obrenoviĉ estis serba dinastio, kiu donis inter 1815 kaj 1903 kvin regantojn de Serbio.
la regantoj:
Ĉar Aleksando mortis sen fila posteulo, denove surtroniĝis la rivala Dinastio Karađorđević.
Maksymilian Gierymski
Maksymilian Dionizy Gierymski - pola pentristo, unu el pioniroj de pola realisma pejzaĝismo de la 19-a jarcento, reprezentanto de la munkena skolo, pli aĝa frato de Aleksander Gierymski.
Biografio
En 1862 li finis lernadon en reala gimnazio je matematika-natura profilo, kaj aliĝis al la Politeknika Instituto en Puławy. Samtempe li lernis ludi fortepianon. Muziko estis lia pasio ĝis la morto. Kiel 17-jarulo li partoprenis en la Januara Ribelo. En 1863 Gierymski forlasis la instituton kaj aliĝis trupon de ribeluloj. En 1865 li edukiĝis en la varsovia Desegnista Klaso; en 1867 ricevis stipendion de la registaro, danke al kiu forveturis al Munkeno por studi en tiea Akademio de Belartoj. Kun aliaj polaj pentristoj li kunformis t.n. munkenan grupon (skolon). En 1868 li estis akceptita en munkena Kunstverein. En 1872 dum vizito en la patrujo li enamiĝis en Paulina Tomaszewicz (ŝi iĝis lia dumviva amatino). En 1872 en internacia ekspozicio en Berlino li ricevis medalon kaj diplomon pri Printempo en urbeto. Li partoprenis ankaŭ internaciajn ekspoziciojn en Munkeno (1869) kaj Vieno (1873). En 1873 li estis en Romo. En 1874 iĝis membro de la Arto-Akademio en Berlino. Maksymilian Gierymski mortis pro ftizo en la aĝo de 28 jaroj.
Plejparto de liaj pentraĵoj estis kreita en nur 4 jaroj (1869-1874). Li pentris scenojn de bataloj kaj 18-jarcenta ĉasado, epizodojn el la Januara Ribelo kaj pejzaĝojn de Mazovio kaj Podlaĥio (provincajn urbetojn, kamparajn vojojn, vilaĝajn tavernojn kaj vilaĝdomojn). Li okupiĝis ankaŭ pri ilustrado de libroj. Gierymski forte influis la arton de interalie Józef Chełmoński, Stanisław Witkiewicz kaj sia frato Aleksander.
Akrido
Akrido (Acrida) estas genro de saltanta insekto el la familio Akridedoj.
La genro enhavas proksimume 40 speciojn, vivantajn en Afriko, Eŭropo, Azio, Nord-Ameriko, Havajo, kaj Aŭstralio; multaj specioj estas trudinsektoj damaĝantaj agrojn.
Specioj
Jen la specioj de la genro Akrido:
Centro Federal de Educação Tecnológica Celso Suckow da Fonseca
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais (Federacia Centro de Teknologia Celso Suckow da Fonseca, ankaŭ konata per la siglo CEFET-RJ) estas publika mezlernejo kaj altlernejo lokata en Rio-de-Ĵanejro, subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, Brazilo. La studentoj eniras en CEFET-RJ per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en mezlernejo (por bakalaŭra kurso) aŭ en bazlernejo (por teknika kurso).
António Guterres
António Manuel de Oliveira GUTERRES, (prononco en la portugala [ɐ̃ˈtɔnju ɡuˈtɛʁɨʃ]; naskiĝis la 30-an de aprilo 1949) estas politikisto el Portugalio kaj diplomato kiu estis nomumita Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj. Guterres estis Ĉefministro de Portugalio de 1995 ĝis 2002, el la Socialista Partio. Li ankaŭ servis kiel Prezidanto de la Socialista Internacio de 1999 ĝis 2005. Li estis ankaŭ Alta Komisiito de la Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj de junio 2005 ĝis decembro 2015, kaj en oktobro 2016 la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj elektis lin per aklamado por iĝi la venonta Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj, sukcedanta la retiriĝantan Ban Ki-moon.
Otto Liman von Sanders
Otto Liman von Sanders (17-an de februaro 1855 en Stolp, Pommern – 22-an de aŭgusto 1929 en Munkeno) estis germana generalo kaj turka marŝalo.
Liman von Sanders estis en armea servo ekde 1874. Li servis ekde 1879 de la infanterio al la kavaliero. Li iĝis en 1885 leŭtenanto, ekde 1887 servis ĉe la generalstabo. Li iĝis en 1891 eskadrona ĉefo, majoro de husarregimento en 1900, en 1904 Oberst, en 1908 generalmajoro. Li atingis la rangon generalleŭtenanto en la Germana Imperio.
Li alproprigis la noblan nomon de sia edzino von Anders en 1913. La germana militista misiono komandis lin la 13-an de decembro 1913 en la Osmanan Imperion (Azian korpuson). Lia tasko estis plibonigi la osmanan armeon. Oni altrangigis lin al marŝalo.
Dum la unua mondmilito, li sukcese komandis defendon de la Dardaneloj (1915), en 1918 batalis en Palestino kontraŭ la britoj.
Post la unua mondmilito, li respondecis pri retiro de la germanaj trupoj el la Osmana Imperio. Li ekveturis hejmen la 28-an de januaro 1919, sed la britoj kaptis lin la 3-an de februaro pro militkrimo kontraŭ la armenoj kaj grekoj. Li restis ĝis 26-a de julio en aresto, alvenin en Berlino la 1-an de aŭgusto 1919.
Li setlis en Munkeno kaj geedziĝis duafoje.
Clarence Bicknell
Clarence BICKNELL [biknel] (naskiĝis la en Herne Hill apud Londono, Anglio; mortis la  en la vilaĝo Casterino de la komunumo Tenda, okcidente de la komunumocentro, tiam en Italio, ekde 1947 en Francio) estis angla matematikisto, anglikana pastro, botanikisto kaj arkeologo, pentristo kaj verkisto, poeto, humanisto, filantropo kaj esperantisto, membro de la Lingva Komitato de 1905.
Vivo
Bicknell venis el riĉa familio, en 1865 li doktoriĝis pri matematiko en Cambridge, kaj en 1873 obtenis la Master of Arts. En la 1870-aj jaroj li iĝis pastro de la anglikana eklezio, kaj komencis sian funkcion ĉe la religia komunumo de Stoke on Tern; post kelkaj jaroj, tamen, decidis forlasi sian postenon por dediĉi sin al studado de naturaj sciencoj. Poste li komencis vojaĝi tra la mondo. Li estis en Cejlono, en Nov-Zelando, en Maroko, en Majorko, kaj fine en 1877 li alvenis en Italio. Post mallonga periodo en Finale li alvenis en Bordighera en 1878, li enamiĝis al la urbeto kaj decidis resti tie ankaŭ danke al la familio de la reverendo Charles Fanshawe, kiu invitis lin ofici en la loka anglikana komunumo.
Li ekloĝis en Villa Rosa kaj tuj sindediĉis al vivo de studado kaj scienca esplorado. Ĉefe li interesiĝis pri la loka flaŭro, komencante precizan kaj sisteman klasadon de ĉiuj specioj kiujn li trovis sur la montetoj cirkaŭ Bordighera. Iom post iom pliigante la radiuson de siaj ekskursoj; ne estis valo aŭ montaro de la Riviero, de Ventimiglia ĝis San Remo kiun li ne vizitis. Li povis do, en 1885, publikigi sian plej prestiĝan verkon pri botaniko: Flowering plants and ferns of the Riviera, bonegan kaj dikan verkon kun 82 koloraj ilustraĵoj de li mem pentritaj, kiu science priskribas la tutan flaŭron de la Riviero.
En tiu ĉi periodo Bicknell forlasis sian prireligian aktivadon. La kialo estas interesa: estis periodo de akraj kontrastoj inter la eklezioj anglikana kaj katolika, sed Bicknell volonte kunlaboris ankaŭ kun la katolikoj de Bordighera. Li estis pro tio oficiale riproĉita de la anglikanaj superuloj kaj petata ekskuzi sin. Clarence Bicknell estis alkutimiĝita rigardi la aferojn de iu alta spirita vidpunkto, kaj ankaŭ pro tio estis tiom ĝenita pro tiu sekteca sinteno, ke li ne nur ne volis modifi sian sintenon sed deklaris ke li ne plu volis esti nomata “reverendo”. Li eĉ konstruigis en sia proprieto, laŭlonge de la Kapelo kiu estis apude, altan muron por ne konsenti ĝian vidon, kaj de tiam pli intensigis siajn sciencajn studojn.
Sed se la botaniko absorbis lin, Bicknell trovis la eblecon okupiĝi pri multaj aliaj aferoj. Hardita da la jaroj de religia vivo, denaske inklina al la scienco-studoj kaj de la belartoj, nelacigebla marŝamanto, li estis en la sama tempo agema homo kaj humaneca homo regata de superaj idealoj.
En 1888 fondiĝis la Muzeo Bicknell, kiun li konstruigis por enteni liajn botanikajn kaj arkeologiajn kolektaĵojn; en 1913 li aldonigis apudan konstruaĵon por la Biblioteko. Ekde 1937 la Muzeo-biblioteko Clarence Bicknell estas administrita de la Istituto Internazionale di Studi Liguri.
Alia aktiveco de Bicknell, ĉiam diskreta kaj ofte sekreta, estis bonfarado.
Skribis pri tio lia amiko Issel: “Li ĉiam estis preta helpi. Sed tiu ĉi homo ĉiam malavara kun siaj proksimuloj, amis vivi tre simple kaj kutime vojaĝis triaklase!”
Kiam li fondis la Muzeon, Bicknell ankoraŭ ne estis komencinta la studadon kiu poste donis al li la plej grandan famon: la prahistoriaj ŝtongravuraĵoj de Monto Bego.
En 2018 oni celebras la centjaron de lia morto.
Clarence Bicknell kaj Esperanto
Li multe interesiĝis pri la ideo de la internacia helplingvo; komence li lernis Volapukon, sed poste li alproksimiĝis al Esperanto kaj fine iĝis esperantisto ekde 1897. Bicknell ĉeestis la unuan Universalan Kongreson en 1905 en Boulogne-sur-Mer, Francio.
En 1906 kun la bohema profesorino Rosa Junck li fondis la Esperantan grupon de Milano, kaj en 1910 li fondis la esperantistan grupon de Bordighera "Antaŭen", kiun li prezidis ĝis sia morto en 1918. En 1913 li aperigis anglalingvan libron Guide to the Prehistoric Rock Engravings of the Italian Maritime Alps (Gvidlibro de la surrokaj gravuraĵoj en la italaj Maraj Alpoj), kiu estis tradukita en la francan kaj en la italan, kaj daŭre restas referenca arkeologia verko pri la gravuraĵoj de la "Vallée des Merveilles" (Valo de la Mirindaĵoj).
Esperantistoj gastis ĉe li, ekzemple la ĉeĥo Alexandr Sommer Batěk fine de la jaro 1909. Li gastigis ankaŭ la boheman Rosa Junck al kiu li instruis Esperanton kaj kiu kunlaboris kun li en la tradukado de multnombraj literaturaĵoj. Bicknell mone subtenis multajn Esperanto-entreprenojn. Li ankaŭ transskribis literaturajn Esperantajn verkojn brajlen. Li verkis multajn originalajn poemojn, kiuj aperis en La Revuo kaj The British Esperantist; multaj restis manuskriptoj. Tradukis: Horacio de Lord Macauley, 1906, dua eldono 1907; Gvinevero de Tennyson, 1907; Rikoltado de la pecoj de Sturgis; Ŝakludo de Giacosa, 1915.
Filmeto pri lia vivo
La filmeto prezentas Clarence Bicknel kiel amanton de la naturo, faman botanikiston, arkeologon kaj pentriston kun indikoj pri liaj profundaj rilatoj al Esperanto. Ne aperas en la filmeto bildoj pri lia domo en Casterino kun Esperantlingvaj proverboj kaj pentraĵoj sur la pordoj, fenestro-kovriloj kaj internaj muroj, ĉar la nunaj posedantoj de tiu montara domo ne donis la permeson publikigi tiujn fotojn. Estas preparata sonora parto de la filmo ankaŭ en Esperanto.
La filmo estas realigita de lia nevo Marcus Bicknell, reĝisoris Remy Masseglia, ĉefaj personecoj: Renchi Bicknell (Clarence) kaj Vanessa Bicknell (Alice Campbell).
La filmeto estas profesie altnivela kun belegaj bildoj pri pejzaĝoj, floroj, bestoj kaj plurmiljaraj gravuraĵoj sur la montara rokaro, la amata vivmedio de Clarence Bicknell en kaj ĉirkaŭ Bordighera.
Neturei Karta
Neturei Karta (aramee נטורי קרתא, «Gardistoj de la urbo» [Jerusalemo] ) aŭ Neturei Karta International estas usona juda organizaĵo ekstreme fundamentalisma, kiu kontraŭas cionismon kaj la ekziston de Israelo pro religiaj kialoj.La organizaĵo estiĝis en 1938 pro splitiĝo en organizo Agudat Jisrael (hebree אגודת ישראל‎). Ĝi internacie konatiĝis, kiam membroj de la organizo partoprenis la Holokaŭst-neantan konferencon en Tehrano en 2006. La organizacio fakte rekonas la okazon de la Holokaŭsto, sed ĝi neas la ekzistorajton de Israelo, do ĝi kunlaboras kun ĉiuj, «kies celoj identas kun la niaj». Ekde tiam tiuj membroj estas sub ĥeremo de aliaj ortodoksaj sektoj, inkludante de funde kontraŭcionismaj grupoj kiel Satmar, de kiu ili pretendas devenon.
Clarence Bicknell
Aperis en Esperanto
Clarence Bicknel verkis originale en Esperanto kaj ankaŭ faris tradukojn en Esperanto.
Neturei Karta
Laŭ Neturei Karta, ŝtaton povas nur estigi Dio mem per la alveno de Mesio. La juda diasporo do estas Dia volo:
Clarence Bicknell
Himnoj
Ĉar Dio, la Paŝtisto mia
Poemoj
Soneto, La Laboro, Aprilo 1921.
Adiaŭ
La nova jaro 1904
Versaĵo pri amo
Tradukoj
La Sekreto de Amo de William Blake
Pentraĵoj
Proverboj en la angla kaj Esperanto sur heraldikaj ŝildoj. La proverboj en Esperanto estas ankaŭ karakterizaĵo sur la fenestroj kaj pordoj kaj internaj muroj (freskoj) de lia montara domo en Casterino (Casa Fontanalba ) en la altaj montoj de la franc-itala limo-regiono. Ankaŭ iuj keramikaĵoj estis kun Esperanto-tekstoj.
Pavlov (distrikto Havlíčkův Brod)
Pavlov (Pawlow) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. En la municipo troviĝas savstacio por animaloj.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1289.
Naturo
Stacio Pavlov estas savstacio por handikapitaj animaloj. Konsisto estas ankaŭ natura ĝardeno, kiu servas kiel inspiro por konstruado de la naturaj ĝardenoj.
Alberto Lattuada
Alberto Lattuada (Milano, 13-a de novembro de 1914 – Romo, 3-a de julio de 2005) estis kinreĝisoro itala.
Biografio
Dekomence, Alberto montris intereson por literaturo, kaj ixgis, ankoraŭ studento, membro de la redakta teamo de la revuo Camminare...
En 1940, ekkaireris kine kiel scenaristo kaj reĝisorhelpanto en la fimo de Mario Soldati Piccolo mondo antico. En 1943, reĝisoris sian unuan filmon: Giacomo l'idealista. La fimo de 1950 Luci del varietà estis la unua de Federico Fellini, kiu faris ĝin kun Alberto Lattuada.
Gausdal
La teritorio havas komunan limon kun.
Bargemon
(jen france, okcitane Barjamon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Fine de en la komunumo vivis.
Sławno
Sławno - jen pole, germane Schlawe  - estas urbo en la provinco Okcidenta Pomerio de Pollando, loĝas en ĝi ĉirkaŭ 15 mil loĝantoj. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Sławno.
Historio
La historio de la Tero de Sławno komencas en la antikveco. Sur la mezeŭropa ebenaĵo kaj Skandinavio la konstruantoj de la megalitoj apartenas al la funelpokalkulturo (vidu la la foton de la funelpokalo kaj mapon de la funelpokalkulturo). Al Pomerio la homaro alvenis ĉirkaŭ la jaro 3500 a.K. el la nord-okcidenta Germanio kaj Jutlando. Nur kelkaj kilometroj de Sławno, en vilaĝo Borkowo, la antikva troviĝas la tombejo, la plej bone konservita pokcidenten de rivero Odro, datita de la jaroj 3000 – 1900 a.K. kaj de frua kaj malfrua Mezepoko. La ŝpurojn de tiu periodo oni rimarkis ĉefe en la malnova parto de vilaĝo. En kelkaj lokoj oni trovis ŝpurojn de la homaro el la kulturoj de Luzacio kaj Pomerio (vidu la du subajn mapojn). La bazo de la vivteno de tiuj kulturoj estis la bredado de dombestoj kaj agrikulturo. La nutraĵojn kompletigis ankaŭ la kolektado en arbaroj, ĉasado kaj fiŝkaptado. En la ĉiutaga vivo oni uzis ilojn faritaj de siliko (fajroŝtono), ŝtono (vidu la apudan foton de la ŝtona polurita hakilo), ostoj kaj ligno. La tiamaj setlantoj scipovis ankaŭ fari potojn kaj aliaj ceramikaĵojn krome ili scipovis teksadon (teksarton).
Oni fondis la setlejojn ĉefe sur la sablaj terenoj apud la akvo (rivero aŭ lago). Konstruataj estis la domoj en la formo de kvadrato aŭ rektangulo.
La kulturo de Luzacio aperis ĉefe sur la terenoj de nuna Pollando kaj la ŝtatoj najbaraj dum la periodo de 1700 ĝis 500 jaroj a.K. (vidu la du apudajn mapojn kun kulturoj de Luzacio kaj Pomerio). Nord-okcidenten de Sławno, ĉe la rivero Wieprza (vjepĵa), estas defenda burgo konata kiel Malnova Krakovo. Tuj apude de ĝi estas la vojo gvidanta al simila burgo el la bronza epoko nun nomata Gałęziowa (gaŭenzjova). Tio estas kastelegoj probable de la kulturo de Luzacio. La Malnova Krakovo estas nur 9 kilometroj de Sławno. En tiama epoko apud la Malnova Krakovo estis la bordo de Balta Maro. De la tiama epoko ŝanĝiĝis la nivelo de la Balta Maro kaj ŝanĝiĝis la trogo de la rivero Wieprza kaj la grundo altiĝis. Ĉirkaŭ Sławno estas apundaj lokoj ekz. Sławsko (sŭavsko) kie oni trovis en la esplorfosaĵoj (en la burgo Sławsko) la ilojn de la kulturo de Luzacio. Nun estas granda enigmo kial la burgoj esti forlasitaj de la tiamaj setlantoj. La kulturo de Luzacio dum la ŝanĝo de la 7-a kaj 6-a jc a.K. transformiĝis al la kulturo de Pomerio. Tamen post la luzacia kulturo postrestis ornamitaj ceramikaĵoj, diversaj ornamaĵoj kaj burgoj.
Kontaktoj de la popoloj de Skandinavio kun la homoj el la kulturo de Luzacio loĝantaj tiam en Pomerio, i.a. en Sławno komenciĝis jam supozeble en la jaroj 1300 a.K.. De la 4-a jc a.K. la homaro de la kulturo de Pomerio rapide disvastiigadis en centra Eŭropo. En tiu tempo la reprezentantoj de la kulturo de Luzacio forlasis siajn burgojn. Oni ne scias kial, sed parto de la sciencistoj supozas ke okazis tio pro la ŝanĝo de klimato kaj vetero. Tiam gotoj venis al Pomerio el la terenoj de nuna suda Svedio ĉirkaŭ la 1-a jc p.K.. La gotoj kun la loka homaro kreis la kulturon de Wielbark (vidu la apudan mapon). La ĉefa celo de gotoj ne estis konstanta setlado. Ilian restadon atestas tie abundaj arkeologiaj elfosaĵoj, ankaŭ en la ĉirkaŭaĵo de Sławno. Gotoj forlasis tiujn terenojn migrante al suda oriento. La ĉefa direkto de ilia migrado estis la Bizanca Imperio. Probable la loka loĝantaro foriris kun la gotoj.
La slavoj renkontigis kun gotoj en la ĉirkaŭaĵo de la Nigra Maro. La migrado de slavoj estis al norda Eŭropo. En la 5-a jc la slavaj gentoj setligis la terenojn de nuna Pollando kaj en la ĉemara zono de la Balta Maro atingis ĝis la rivero Elbo.
Loket
Urbo Loket
Nuntempe urba historia monumentrezervejo - distancas proksimume je 8 km de la distrikta urbo Sokolov.
Sławno
Historio
Slavoj aperis sur la terenoj de la nuntempa Sławno en la frua de Mezepoko, venante el la sud-oriento de Eŭropo. Rapide, ĉar jam fine de la 5-a jc p.K. ili okupis vastajn novajn terenojn. Foje seltiĝante la burgojn forlasitajn de la loĝantoj de Wielbark-kulturo. Sławno apartenis al la ŝtato de la unuaj Piastoj. En la 12-a/13-a jc la unuaj princoj de Sławno estis Boguslavo kaj lia filo Racibor. Post la morto de Racibor en la jaro 1227 la urbo eniris la Princlandon de Okcidenta Pomerio. En la jaro 1236 la urbo estis konkerita de la princo de Gdansko Świętopełk la 2-a "Granda" (ŝvjentopelk). Sławno estis en la limoj de Princlando de Gdansko ĝis la jaro 1308, kiam konkeris ĝin Margraflando Brandenburgio (vidu la apudan mapon). Tamen en la jaro 1316 brandenburgianoj trandonis ĝin al la princoj de Okcidenta Pomerio. La loĝloko hooriĝis per urborajtoj laŭ la leĝo de Lubeko de la 22-a de majo 1317. Oni akceptis la blazonon de la kaŝuba familio de Svencoj, nomata fiŝogrifo. Baldaŭ post la urborajtoj la urbo ekhavis la municipan estraron (memestraron). La Urba Konsilantaro konsistis el la du urbestroj, trezoristo nomata intendanto, konsilianoj nomataj konsuloj kaj sekretario. La urbo havis tri pordegojn, kiuj estis konstruitaj kun la defendmuroj en la 14-a jc. La ĉefaj okupoj de la urbanoj estis metio, komerco kaj agrokulturo.
Loket
Urbo Loket
La estiĝo de la urbo estas vicigebla al fino de la romanika tempo antaŭ la jaro 1234.
Sławno
Historio
Ĝis la jaro 1637 la urbo apartenis al princoj de Okcidenta Pomerio. Post la Tridekjara milito (vidu la apudan mapon) kiu faligis ekonomion de la regiono, la urbon Sławno konkeris Brandenburgio, kaj de la jaro 1701 Prusio. De la 17-a jc iom post iom la urbo estas germanigata. En la 18-a jc komenciĝis la vigligo ekonomia. Aperis tiam en la urbo teks-manufakuroj. Komence de la 19-a jc en la urbo aperis nova municipo. Oni kreis la Urban Konsilantaron kaj magistraton kun urbestro (vidu la apudan foton de la urbodomo). En la 19-a kaj 20-a jarcentoj Sławno estis la centro de malpeza industrio kaj metio. Disvolviĝis la edukado. Aperis gimnazio kaj la unuaj bankoj. En la turnopunkto de la 19/20a jarcentoj komencis disvolviĝi la infrastrukturo de la urbo kaj de la urba trafiko. Disvolviĝis la fervojaj kaj poŝtaj linioj (vidu la apudan foton de la poŝtoficejo el la jaro 1905 kaj la stacidomo). Tiam estis konstruitaj: buĉejo, gasproduktejo kaj laktejo. La unua akvodukto, ĝi estis konstruita el la lignaj tuboj en la jaro 1860. Krome en la jaro 1911 aperis la unua elektrocentralo kaj elktrigado de la tuta urbo, tamen tion oni komencis fari jam en la fino de la 19-a jc. Iom pli poste aperis en la urbo la telefon-centralo. La unua radioricevilo aperis en la urbo en la jaro 1924. En la jaro 1928 estis konstruita la katolika preĝejo de la Sankta Antonio de Padovo (vidu la apudan foton).
Loket
Urbo Loket
En la unua triono de la 13-a jarcento la subburgejo de Loket, estis ringo sur la suda deklivo de la terlango. La domblokoj sekvis la vojon kondukantan de la istmo al la burgpordego. Dum la dua kvarono de la 14-a jarcento ankaŭ la urbo estis fortikigita per ŝtona murego kun prismoformaj turoj.
Sławno
Historio
Dum la Dua Mondmilito Sławno esti detruita preskaŭ 50 procente. Post la rekonstruo de la militaj detruoj ekestis la disvolvo de la industrio. En la fino de la milito en marto 1945, la cento de la urbo estis grandparte ruinigita. Detriutaj ankaŭ estis la industriaj objektoj. Posta la fino de la Dua Mondmilito oni establiĝis novaj entreprenoj, i.a. la Vestaĵ-kooperativa entrepreno „Sławianka” kaj la Ŝtata Maŝin-Centro. Komence de la sesdekaj jaroj de la 20-a jc oni komencis konstruon de la municipaj loĝejoj, akj iom poste la konstruon de la kooperativaj loĝejoj.
Ĝis la jaro 1975 Sławno apartenis al Vojevodio de Koszalin. Kum la jaroj 1975 – 1998 administre apartenis al Vojevodio de Słupsk. En la naŭdekaj jaroj de la 20-a jc en Sławno estis granda senlaboreco. Nun ĝi iom malgrandiĝis.
En la jaro 1939 en la urbo vivis preskaŭ 10 mil da loĝantoj, kaj en la jaro 1946 duono de tiu nombro. Sławno hodiaŭ havas ĉirkaŭ 14 mil da loĝantoj.
BIBLIOGRAFIO: