cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monumento por la Batalo de Leipzig
Konstruo
En 1814 proponoj konstrui monumenton por festi la batalon estis faritaj. Inter la subtenantoj de la projekto estis la verkinto Ernst Moritz Arndt kiu postulis konstruon de "granda kaj grandioza monumento kiel koloso, piramido, aŭ la Katedralo de Kolonjo". Arkitekto Friedrich Weinbrenner kreis dezajnon por la monumento kiu finfine ne estis uzita.
En 1863, kiam oni festis la 50-an datrevenon de la batalo, fundamenta ŝtono estis metita, sed la monumento ne estis konstruita. Clemens Thieme, membro de la asocio Verein für die Geschichte Leipzigs aŭdis dum renkontiĝo de la unuiĝo pri la pasintecplanoj konstrui monumenton. Interesite pri rekomencado de la projekto, Thieme, kiu ankaŭ estis membro de framasona loĝio, proponis la projekton dum renkontiĝo kaj akiris la subtenon de siaj samrangaj masonistoj. En 1894, li fondis la Unuiĝon de Germanaj Patriotoj kiu akiris, per donacoj kaj loterio, la financon necesan por konstrui la monumenton por la 100-a datreveno. La sekvan jaron, la grandurbo de Leipzig donacis 40.000-kvadratajn metrjon por la konstruo. La projekto estis komisiita al Bruno Schmitz, pro liaj antaŭaj verkoj ĉe la Kyffhäuser- monumento.La konstruo komenciĝis en 1898. La elektita konstruejo estis la punkto kie Napoleono ordigis la retiriĝon de sia armeo. Thieme financis parton de la konstruo ankaŭ, kaj por sia kompleta dediĉo al la projekto, li estis nomita honorcivitano de Leipzig.
En 1898, la konstruo komenciĝis. 82,000 kubaj metroj da tero estis necesaj; 26,500 granitblokoj estis uzitaj kaj la projekto rezultigis totalkoston de 6,000, 000 markoj; la monumento estis finita en 1913.
Dezajno kaj koncepto
Inspirita per la frua projekto de Weinbrenner, Schmitz konstruis la monumenton super artefarita monteto kaj selektis piramidecan formon por klara vido de la medio. La bazo estas 124 metrojn larĝkorpa. La ĉefstrukturo, je 91 metroj, estas unu el la plej altaj monumentoj en Eŭropo. Ĝi estas kunmetita de du etaĝoj. En la unua etaĝo, kripto estas ornamita per ok grandaj statuoj de falintaj militistoj, ĉiu plej proksime al pli malgrandaj statuoj nomitaj Gardistoj de la mortintoj. En la dua etaĝo, la Halo de famo havas kvar statuojn, ĉiu 9.5 metrojn alta, por reprezenti la kvar legendajn historiajn kvalitojn atributitajn al la germana popolo: braveco, kredo, ofero, kaj fekundeco. La statuoj de la monumento estis skulptitaj fare de Christian Behrens kaj lia metilernanto Franz Metzner, kiuj finis la ceterajn statuojn post la morto de Behrens en 1905. Metzner laboris pri la skulptaĵoj pri la pinto kaj ene de la monumento.
La monumento estas konstruita en granito kaj grejso. La kupolo estas ornamita kun praĝermanaj formoj, inspiritaj per egipta kaj asira skulptaĵo. Schmitz ankaŭ planis krei aldonitan komplekson por ceremonioj kiuj inkludus korton, stadionon kaj paradejojn. Tamen, nur reflekta navo kaj du procesihimnavenuoj estis finfine kompletigitaj. Ĉirkaŭi la monumenton estas kverkoj, simbolo de vira forto kaj eltenivo al la ĝermana popolo de antikvo. La kverkoj estas kompletigitaj per ĉiamverdaĵoj, simbolante virinecan fekundecon, kaj ili situas en malĉefa pozicio al la kverkoj. La 12 metrojn granda ĉefa figuro en la fronto de la monumento reprezentas la arkianĝelon Mikaelo, konsiderita la "militdio de Germanoj".
La dezajno de la monumento estis intencita por festi la spiriton de la germana homo. Male al antaŭaj monumentoj kiuj festis la atingojn de la monarkio, tiu ĉi estis kreita por festi la finon de la batalo en 1813, la establadon de germana komunumo, kaj la maturiĝon de la germanoj kiel organizita etno.
De la Tria Regno tra komunismo ĝis la nuntempo
Dum la periodo de komunistrego en Orienta Germanio (1945-89), la registaro de la GDR estis necerta ĉu ĝi devis permesi pluekziston al la monumento, ĉar ĝi estis konsiderita reprezenti nacieman sintenon dum la Germana Imperiestra Regno. Poste, estis decidite ke la monumento daŭre restu, ĉar ĝi reprezentus batalon en kiu rusaj kaj germanaj soldatoj batalis kune kontraŭ ofta malamiko, kaj estis tial reprezentanto de la rus-germanaj soldata frateco.
Hejmo de Saĝeco
La Hejmo de Saĝeco estis fondita de la kalifo Harun al-Raŝid (reginta 786–809) kaj kulminis dum la regado de lia filo al-Ma'mun (regis 813–833) kiu estas konsiderata kun ties formala institucio. Al-Ma'mun estis ankaŭ konsiderata kiel alportanto de multaj bone konataj fakuloj por kunhavi informaron, ideojn, kaj kulturon en la Hejmo de Saĝeco. Kun sidejo en Bagdado el la 9a al la 13a jarcentoj, multaj studentaj fakuloj kiaj tiuj de juda aŭ kristana fono estis parto de tiu esplora kaj eduka instituto. Krom traduko de libroj en araban kaj ties konservado, fakuloj asociitaj kun la Hejmo de Saĝeco ankaŭ faris multajn rimarkindajn originajn kontribuojn por diversaj kampoj.
Dum la regado de al-Ma'mun, astronomiaj observatorioj estis kreitaj, kaj la Hejmo estis senrivala centro por la studado de beletroj kaj por scienco en mezepoka Islamo, inklude matematikon, astronomion, medicinon, alkemion, kemion, zoologion, geografion kaj kartografion. Rilatante kun grekaj, hindiaj kaj persaj tekstoj, la fakuloj akumulis grandan kolekton de tutmonda sciaro, kaj konstruis sur ĝi tra siaj propraj malkovroj. Ĉirkaŭ la mezo de la 9a jarcento, la Hejmo de Saĝeco hvis la plej grandan selekton de libroj en la mondo. Ĝi estis detruita dum la rabado de la urbo sekve la Sieĝo de Bagdado (1258) fare de la Mogola Imperio.
La bildo en la informkesto montras iujn fakulojn ĉe Abasida Biblioteko. Makamat de al-Hariri, Ilustracio de Jahjá al-Ŭasiti, Bagdado 1237.
Bítouchov (Veselá)
Bítouchov situas en katastra teritorio Bítouchov u Veselé kun areo 0,21 km².
Komunumaro Guntersblum
La Verbandsgemeinde Guntersblum ĝis fino de junio 2014 estis komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la centra komunumo Guntersblum. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de 2006 la komunumaro entute havis 9498 loĝantojn. La 1-an de julio 2014 ĝi kun la najbara komunumaro Nierstein-Oppenheim kuniĝis al pligrandigita komunumaro, nomata Verbandsgemeinde Rhein-Selz, kun administra centro en la urbo Oppenheim. La administrejo de la komunumaroj (kaj la malnova kaj la nova) centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
La teritorio de la komunumaroj (kaj la malnova kaj la nova) apartenas al la geografia kaj kultura regiono Rheinhessen ("rejnlanda Hesio"), do historie apartenis al la regno Hesio (konkrete al la landgraflando Hesio-Darmstadt).
{|
Trafiko
La teritorio de la komunumaro apartenas al la trafika ligo Rhein-Nahe-Nahverkehrsverbund, kiu nomiĝas laŭ la du proksimaj riveroj Rejno kaj Nahe. La stacidomo de la centra komunumo Guntersblum estas unu- ĝis dufoje po horo per trajnoj ligita al la pli grandaj urboj Majenco norde kaj Mannheim sude. Tra la teritorio krome, paralele al la fervojo, de nordo al sudo kondukiĝas la federacia strato B9.
Isselburg
Isselburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Borken de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj apartenas al la Distriktaro Monastero. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Urba subdivido
La urbo Isselburg sin subdividas en la urbopartojn Isselburg, Anholt, Heelden, Herzebocholt, Vehlingen kaj Werth. La rivero Malnova Issel trafluas la urboteritorion ekde sudoriento al nordokcidento kaj estis nomdonanto de la urbo.
Najbaraj urbaj kaj neurbaj komunumoj
La urbo Isselburg limas norde kun la urboj Dinxperlo, Aalten (Nederlando), oriente kun la urbo Bocholt, sude kun la urboj Hamminkeln kaj Rees samkiel okcidente kun la komunumo Oude IJsselstreek de Nederlando.
Esperanto en la regiono
En distanco de 90 kilometroj okcidenten situas la urbo Monastero (Vestfalio) kaj ties Esperanto-Societo Monastera, en distanco de 70 kilometroj sudokcidenten la urbo Essen kaj ties Esperanto-Grupo Essen, kaj en distanco de 62 kilometroj suden la urbo Duisburg kaj ties Esperanto-grupo ''Asocio por internacia kompreniĝo.
Kunětice
Kunětice estas municipo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, situanta proksimume 6 kilometrojn nordoriente de Pardubice sur ebenaĵo apud dekstra bordo de rivero Elbo. Vivas ĉi tie. Kelcent metroj de la vilaĝo leviĝas monto, sur kiu staras burgo Kunětická hora. Al Kunětice navigas ekskursa ŝipo Arnošt de glacistadiono Pardubice.
Historio de la komunumo
La unua skriba mencio pri Kunětice (Cwnyeticz) devenas el la jaro 1353, sed la trovaĵoj pruvas, ke teritorio de la vilaĝo estas unu el la plej malnovaj prisetlitaj lokoj de la regiono Pardubice, setlita jam en neolitiko. En ĉirkaŭo estis trovitaj multaj cindrotomboj kaj konstruaĵrestoj el neolitiko. La mezepoka vilaĝo apartenis al monaĥejo de Opatovice kaj post bruligo de la klostro al sinjorejo de Pardubice.
Gotika preĝejo
Gotika preĝejo de Sankta Bartolomeo staras en la centro de la vilaĝo sur forlasita tombejo. La origina malgranda romanika konstruaĵo estas ĝis nun konservita kaj uzata kiel sakristio ligita al norda flanko de altarejo de nuntempa preĝejo. Presbiterejo kaj navo de la preĝejo estas gotikaj el la 14-a jarcento, volbo de la navo estas el la 15-a jarcento. La preĝejo en la jaro 1794 forbrulis. Okaze de novgotika rekonstruo fare de František Schmoranz (pli aĝa) estis en la jaro 1897 al okcidenta fronto alkonstruita turo. En interioro de la preĝejo troviĝas postrestoj de muraj pentraĵoj el la fino de 14-a jarcento. En la navo tio estas pentraĵo de Sankta Ursula naviganta kun virgulinoj sur Rejno, Sankta Barbara kaj Sankta Katarino, en presbiterejo Resurekto de la Sinjoro, en timpano de la sankta ŝranko Jezua brustbildo. La preĝejo estas ununava kun kvadrata navo volbita je centran pilieron per sesparta stela volbo. La altarejo estas pli mallarĝa, trilatere fermita, kun krucforma volbo kun kojnoformaj kanelitaj ripoj. Sakristio estas abside fermita kun barelvolbo. Eksteraĵo de la navo kaj presbiterejo estas ekipitaj per apogpilieroj. Ekipaĵo de la preĝejo estas novgotika. Malantaŭ la altaro estas tri difektitaj tomboŝtonoj el la 16-a jarcento.
Statuo de Sankta Johano el Nepomuko
Statuo de Sankta Johano el Nepomuko estas el la 18-a jarcento.
Humilejo - krucifikso
Humilejo - krucifikso estas el la jaro 1852. En la soklo estas enmetita tabulo kun figura motivo.
Memorinda pino arbara
Memorinda pino arbara (Pinus silvestris) troviĝas sude sub la burgo sur rando de malgranda arbaro. Ĝi estas proksimume 200 jarojn aĝa kaj 15 m alta.
Nacia Konvencio (franca respubliko)
La Nacia Konvencio (france Convention nationale) estas la leĝfara asembleo, kiu en la plej kritika periodo de la franca revolucio - de la 20-a de septembro 1792 ĝis la 26-a de oktobro 1795 - direktis Francion. Sekvante la dujaran Nacia Konstituciiga Asembleo kaj la unujaran Leĝdonan Asembleon. Kreita post la granda ribelo de 10 aŭgusto 1792, ĝi estis la unua franca registaro organizita kiel respubliko, prirezignante la monarkion entute.
Tasko de la Nacia Konvencio estis la ellaboro de la nova konstitucio por la lando, post kolapso de la monarĥio la 10-an de aŭgusto 1792. La Nacia Konvencio estis 749-membra kaj estis reprezantitaj komercistoj, profesiaj branĉoj kaj intelektuloj. Unu el la plej unuaj deklaroj estis oficiala abolicio de la monarĥio (la 21-an de septembro) kaj deklaro de la respubliko (la 22-an de septembro).
Fono
La Konvencio okazis kiam la Leĝdona Asembleo dekretis la provizoran suspendon de reĝo Ludoviko la 16-a kaj la kunvokon de Nacia Konvencio por ellabori novan konstitucion sen monarkio. La alia grava novigo estis dekreti ke deputitoj al tiu Konvencio devus esti elektitaj fare de ĉiuj francoj dudek unu jarojn aĝaj aŭ pli, domicilitaj dum almenaŭ unujaro kaj vivantaj per la produkto de sia laboro. La Nacia Konvencio estis, tial, la unua franca asembleo elektita per balotrajto sen distingoj de klaso.
Unua periodo
La unuan parton de la historio de la Nacia Konvencio (sept. 1792 – majo 1793) karakterizis la rivalado de la du kontraŭstarantaj revoluciaj frakcioj, la ĝirondistoj (girond-istoj) kaj la montaruloj (montagnard-oj).
La montaruloj volis doni pli da potenco por la subklasanoj, dum la ĵirondistoj preferis la burĝan respublikon kaj volis malpliigi efikon de Parizo je la revoluciaj procesoj. Pro la seriaj malvenkoj de la ĝirondistoj fare de la eŭropaj kontraŭrevoluciaj fortoj, la ĵirondistoj perdis sian fideblecon. La tumultoj, okazintaj inter la 31-a de majo 1793 kaj la 2-a de junio forigis ilin el la potenco.
Proceso kaj ekzekuto de Reĝo
La unuanima deklaracio de la Konvencio de ekstarigo de la Franca Respubliko la 21an de septembro 1792 lasis malferme la sorton de la antaŭa reĝo, Ludoviko la 16-a.
Influoj
La 16-a de Pluviozo de la 2-a jaro (4-a de februaro 1794), grupo de haitiaj delegitoj inter kiuj troviĝis Jean-Baptiste Belley, liberigito kaj nigra deputito de la departemento de la Nordo de la franca parto de Hispanjolo, venkis en la balotado kaj la Nacia Konvencio ratifis la decidon por la elimino la sklavecon en ĉiuj teritorioj de la Franca Respubliko.
Poste kelkaj naciaj asembleoj ankaŭ nomiĝis "nacia konvencio", ĉefe dum revoluciaj periodoj. Tiu nomo eĉ aperas en Granda Kolombio, kiam Simón Bolívar kunvokis "Nacian Konvencion".
35734 Dilithium
35734 Dilithium estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde lia Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de grandpova substanco en la sciencfikcia universo de Star Trek. Dilithium estas kerna por la populsado pli rapida ol lumo priskribita en la rakontoj. En realo, dilithium estas latina nomo de la dilitio, molekulo konsistigante el du kovalente ligitaj atomoj de litio.
27659 Dolsky
27659 Dolsky estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasiljevna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Bítouchov
Nomon Bítouchov havas pluraj setlejoj:
Thomas Alva Edison
Thomas Alva EDISON (tOmas Alva Edison) (naskiĝis la, mortis la ), estis fama usona inventisto kaj entreprenisto.
Edisono kaj liaj helpantoj inventis la ampolon, la fonografon, la filmilon kaj multajn diversajn ilojn kiuj ege influis super la vivo traa la tuta mondo. Kromnomita "The Wizard of Menlo Park" (la sorĉisto de Parko Menlo), li estis unu el la unuaj inventistoj kiuj aplikis la principojn de amasproduktado kaj de grandskala teamlaboro al la procezo de inventado, kaj pro tio, li estas ofte konsiderata la kreinto de la unua industria esplora laboratorio.
Kelkaj asertas, ke ne Edison inventis la elektran lampeton, sed germandevena s-ro Goebel. Laŭ tio ekzistas dokumentoj pri proceso Edison kontraŭ Goebel, kiun Edison perdis. Fakto estas, ke Goebel perdis. Sed ankaŭ Edison ne estis la unua inventinto de la ampolo ankaŭ nomigita inkandeska lampo, diversaj aliaj antaŭe laboris pri tio. En la praktika uzo estis grava ĝis hodiaŭ lia tipo de ampolingo. Li ankaŭ sukcese eksperimentis pri la provizo de elektro al domoj kaj en Novjorko starigis la unuan centralon.
Edisono sukcesis industriigi inventadon, kontraste al la antaŭaj pli artecaj inventistoj. La firmao de Edisono estis granda pioniro de kinindustrio dum la fino de la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcentoj. William Dickson, dungito ĉe la laboratorio de Edisono en Menlo Park, Nov-Ĵerzejo, kreis fruan specon de kinokamerao, sed la montrilo, nome la kinematografo, estis skatolo kun okulumilo por ke la spektantoj rigardu (kaj pagu) unuope. Enspeziga, sed nur kiel novamuzaĵo —la spektantaro ŝatis nek la mallongecon de la filmoj (nur unu-du minutoj) nek la malkomforton de la kinejetoj. Dickson poste forlasis Edisonon por krei novan projekciilon ne limigitan je po unu spektanto.
Edisono batalis kontraŭ Nikola Tesla, pri la afero kiel organizi elektran sistemon. Edisono pledis por kontinua kurento kaj Tesla por alterna kurento. En tiu kazo Tesla venkis.
Edison estis ege fekunda inventisto, havante 1,093 usonajn patentojn en sia nomo, same kiel multajn patentojn en Unuiĝinta Reĝlando, Francio, kaj Germanio. Plej signifa ol la nombro de la patentoj de Edison estis la disvastigita efiko de liaj inventoj: elektra lumo kaj elektraj infrastrukturoj, sonregistrado, kaj kino ĉiuj establis ĉefajn novajn industriojn tra la tuta mondo. La inventoj de Edison kontribuis al amaskomunikado kaj, partikulare, al telekomunikado. Tio inkludis telegrafan bendon, mekanikan voĉdonregistrilon, pilon por elektra aŭto, elektran energion, registradon de muziko kaj filmojn.
Liaj antaŭeniraj laboroj en tiuj fakoj estis progreso de sia komenca kariero kiel laboristo de telegrafo. Edison disvolvigis sistemon de generado kaj distribuado de elektra energio al hejmoj, entreprenoj, kaj fabrikoj – nome ŝlosila progreso en la moderna industriigita mondo. Lia unua elektrejo estis ĉe Pearl Street (Perla Strato) en Manhatano, Novjorko.
Komenca vivo
Li havis nederlandajn prapatrojn. Lia praavo, John Edison, ĉirkaŭ 1730 elmigris el Nederlando al Nov-Ĵerzejo kaj fariĝis terkultivisto en la ĉirkaŭaĵo de West Orange. Thomas Edison naskiĝis en Milan, Ohio, kaj kreskiĝis en Port Huron, Miĉigano. Li estis la sepa kaj lasta filo de Samuel Ogden Edison, Jr. (1804–1896, naskiĝinta en Marshalltown (Nov-Skotio) kaj Nancy Matthews Elliott (1810–1871, naskiĝinta en la Kantono Ĉenango (Novjorkio)). Lia patro, nome filo de politika rifuĝinto, estis translokiĝinta kiel knabo kun sia familio el Nova Skotio, setlinta en sudokcidenta Ontario (tiam nomata Supra Kanado), en vilaĝo konata kiel Shewsbury, poste Vienna, ĉirkaŭ 1811. Samuel Jr. eventuale eliris el Ontario ĉar li partoprenis en la malsukcesa Ribelo de Mackenzie de 1837. Lia patro, Samuel Sr., estis antaŭe luktinta en la Milito de 1812 kiel kapitano de la Unua Reĝimento Middlesex. Kontraste, la lukto de Samuel Jr. trafis lin ĉe la venkota flanko, kaj li transiris en Usonon ĉe Sarnia-Port Huron. Translime, li trovis vojon al Milan, Ohio. Lia patroflanka famililinio estis nederlanda el Nov-Ĵerzejo; fakte la familinomo estis origine "Edeson."
Lia patrino instruis lin hejme. Multo el lia edukado venis el la legado de la verko de R.G. Parker nome School of Natural Philosophy kaj el la The Cooper Union for the Advancement of Science and Art.
Edison eksuferis aŭdajn problemojn jam de komenca aĝo. La kaŭzo de lia surdeco estis atribuita al atako de skarlatino dum la infanaĝo kaj ripetaj sekvaj netraktitaj mezorelaj infektoj. Ĉirkaŭ la mezo de sia kariero, Edison atribuis la aŭdproblemojn al frapo al siaj oreloj fare de trajnkontrolisto kiam lia kemia laboratorio en vegono ekbruliĝis kaj li estis forpelita el la trajno en Smiths Creek, Miĉigano, kun siaj aparatoj kaj kemiaĵoj. En siaj postaj jaroj, li modifis la historion por diri ke la vundo okazis kiam la kontrolisto, helpante lin al moviĝantan trajnon, prenis lin ĉe la oreloj.
La familio de Edison translokiĝis al Port Huron (Miĉigano), post la fervojo pretepasis Milanon en 1854 kaj la negocaro malpliiĝis. Edison vendis dolĉaĵojn kaj gazetojn sur trajnoj kiuj veturis el Port Huron al Detroit, kaj vendis ankaŭ legomojn por suplementi sian enspezaron. Li studis ankaŭ kvalitan analizon, kaj regis kemiajn eksperimentojn sur la trajno ĝis akcidento malpermesis plue tian laboron.
Edison akiris la ekskluzivecon de la rajto por vendi gazetojn ĉe la ŝoseo, kaj, kun la helpo de kvar helpantoj, li funkciigis presilon kaj presis la Grand Trunk Herald, kiun li vendis kun siaj aliaj gazetoj. Tio estis la komenco de la longa serio de entreprenaj aventuroj de Edison, ĉar li malkovris siajn talentojn kiel negocisto. Tiuj talentoj eventuale kondukis lin fondi 14 kompaniojn, kiaj General Electric, kiu estas ankoraŭ unu el la plej grandaj konataj industrikompanioj en la mondo.
En 1866, estante 19-jaraĝa, Edison translokiĝis al Louisville, Kentukio, kie kiel dungito de Western Union, laboris en oficejo de la novaĵagentejo nome Associated Press. Edison postulis la noktan laborvicon, kiu havigis al li multon da tempo por dediĉi ĝin al siaj du preferataj tempopasigiloj — nome legado kaj eksperimentado. Finfine, tiu lasta okupo kostis al li lian laborpostenon. Unu nokton en 1867, li estis laborante per baterio de plumbo kaj acido kiam li fuŝverŝis sulfatan acidon surplanken. Ĝi trairis inter la plankotabuloj kaj falis sur la labortablo de lia estro sube. La venonta mateno Edison estis maldungita.
Lia unua patento temis pri elektra voĉdonkalkulilo, usona patento 90646, kiu estis registrita la 1an de junio, 1869. Ĉar venis malmulte da petoj por tiu maŝino, Edison translokiĝis al Novjorko tuj poste. Unu el liaj mentoroj dum tiuj fruaj jaroj estis lia kolego telegrafiisto kaj inventisto nome Franklin Leonard Pope, kiu permesis al la senrimeda junulo loĝi kaj labori en la kelo de lia hejmo en Elizabeth (Nov-Ĵerzejo), dum Edison laboris por Samuel Laws kaj la Gold Indicator Company. Pope kaj Edison fondis sian propran kompanion en oktobro 1869, laborante kiel elektraj inĝenieroj kaj inventistoj. Edison ekdisvolvigis multoblan telegrafian sistemon, kiu povis sendi du mesaĝojn samtempe, en 1874.
Instalaĵoj por esplorado kaj disvolvigo
La ĉefa plinovigo de Edison estis la establado de industria esplorlaboratorio en 1876. Ĝi estis konstruita en Menlo Park, nome parto de la municipo Raritan (nune nomita Edison liahonore) en la kantono Middlesex de Nov-Ĵerzejo, pere de la enspezoj de la vendo de la kvarobla telegrafo de Edison. Post sia montrado de tiu telegrafo, Edison ne certis, ke lia origina plano vendi ĝin por 4,000 al 5,000 usonaj dolaroj estis pravaj, kaj tiele li petis al Western Union iom proponi. Li estis surprizita aŭdi el ili proponi 10,000 usonaj dolaroj (221,400 en nuntempaj dolaroj), kion li dankeme akceptis. La kvarobla telegrafo estis la unua granda financa sukceso de Edison, kaj tiel Menlo Park iĝis la unua institucio kreita por la specifa celo produkti konstantan teknologian plinovigon. Edison estis jure atribuita el plej el la inventoj tie produktitaj, kvankam estis multaj dungitoj kiuj faris la esplorojn kaj disvolvigon sub lia direktado.
William Joseph Hammer, konsilista elekta inĝeniero, eklaboris por Edison kaj faris taskojn kiel laboratoria helpanto en decembro 1879. Li helpis en eksperimentoj pri telefono, fonografo, elektra fervojo, fererca apartigilo, elektra lumigo, kaj aliaj disvolviĝantaj inventoj. Tamen, Hammer laboris ĉefe pri la inkandeska elektra ampolo kaj estis komisiita por la testoj kaj registroj pri tiu aparato. En 1880, li estis nomumita inĝeniestro de la entrepreno Edison Lamp Works. En ties unua jaro, la fabriko sub la ĝenerala administranto Francis Robbins Upton produktis 50,000 ampolojn. Laŭ Edison, Hammer estis "pioniro de inkandeska elektra lumigo". Frank J. Sprague, nome kompetenta matematikisto kaj iama ŝipoficiro, estis dungita de Edward H. Johnson kaj aliĝis al la organizo de Edison en 1883. Unu el la kontribuoj de Sprague al la laboratorio de Edison en Menlo Park estis etendi la matematikajn metodojn de Edison. Spite la oftan kredon ke Edison ne uzis matematikon, analizo de liaj notolibroj montris, ke li estis saĝa uzanto de matematika analizo kondukita de liaj kelpantoj kiel Francis Robbins Upton, por ekzemplo, determinante kritikajn parametrojn de lia elektra lumiga sistemo kiel la ampola rezistanco pere de analizoj de la Leĝo de Ohm, Leĝo de Joule kaj de ekonomiko.
Preskaŭ ĉiuj el la patentoj de Edison estis aparataj patentoj, kiuj estis protektataj dum 17 jaroj kaj inkludis inventojn aŭ procezojn kiuj estas elektraj, mekanikaj, aŭ kemiaj laŭnature. Ĉirkaŭ dekduo estis desegnitaj patentoj, kiuj protektas ornaman desegnon ĝis 14 jaroj. Kiel ĉe plej patentoj, la inventoj kiujn li priskribis estis plibonigoj de pra-desegnoj. La fonografa patento kontraste estis senprecedenca ĉar ĝi priskribis la unuan aparaton kiu registras kaj reproduktas sonojn.
Dum unu jardeko, la laboratorio de Edison en Menlo Park estis etendinta ĝis okupi du domblokojn de la urbo. Edison diris, ke li deziris havi la laboratorion por havi "stokejon de preskaŭ ĉiu imagebla materialo". Gazetartikolo presita en 1887 malkaŝis la seriozecon de lia aserto, argumentante ke la laboratorio enhavis "ok mil tipojn de kemiaĵoj, ĉiun tipon de ŝraŭboj, ĉiun grandon de nadloj, ĉiun tipon de ŝnuro aŭ kablo, harojn de homoj, ĉevaloj, porkoj, bovoj, kunikloj, kaproj, vulpoj, kameloj;... silkon de ĉia teksturo, kokonojn, variajn tipojn de hufoj, dentojn de ŝarkoj, kornojn de cervoj, testudajn konkojn ... korkon, rezinon, vernison kaj oleon, plumojn de strutoj, pavan voston, gagaton, sukcenon, gumon, ĉiajn ercojn ..." kaj la listo pluas.
Sur sia labortablo Edison montris tabulon kun fama citaĵo de Joshua Reynolds: "Ne estas afero al kiu oni ne povas reagi evitante la realan laboron pensi." Tiu moto aperis ripete ankaŭ en aliaj lokoj tra la instalaĵo.
En Menlo Park, Edison kreis la unuan industrian laboratorion por kreado de sciaro kaj poste kontrolado de ties aplikado. La nomo de Edison estis registrita en 1,093 patentoj. La Edison Illuminating Company estis entrepreno establita de Thomas Edison la 17an de Decembro, 1880, por konstrui elektrogenerajn staciojn, dekomence en Novjorko. La kompanio estis la prototipo por aliaj lokaj lumigaj kompanioj kiuj estis establitaj en Usono dum la 1880-aj jaroj.
Fonografo
Edison ekkarieris kiel inventisto en Newark (Nov-Ĵerzejo), pere de la aŭtomata ripetilo kaj siaj aliaj plibonigitajn telegrafajn aparatojn, sed la invento kiu unue havigis al li pli ampleksan atenton estis la fonografo en 1877. Tiu atingo estis tiom neatendita de la publiko ke ŝajnis preskaŭ magia. Edison iĝis konata kiel "La Sorĉisto de Menlo Park," Nov-Ĵerzejo.
Lia unua fonografo registris sur stanfolio ĉirkaŭ striita cilindro. Spite sian limigitan sonkvaliton kaj la fakton, ke la registraĵoj povis esti reproduktitaj nur kelkajn fojojn, la fonografo faris Edison famulo. Joseph Henry, prezidanto de la Nacia Akademio de Sciencoj kaj unu el la plej agnoskitaj elektraj sciencistoj en Usono, priskribis Edison kiel "la plej ingenia inventisto en tiu lando... aŭ en alia". En aprilo 1878, Edison veturis al Vaŝingtono por montri la fonografon antaŭ la Nacia Akademio de Sciencoj, Kongresistoj, Senatanoj kaj la Usona Prezidento Hayes. La Washington Post priskribis Edison kiel "genio" kaj lian prezenton kiel "sceno... kiu vivos en la historio". Kvankam Edison atingis patenton por la fonografo en 1878, li ne multe faris por disvolvigi ĝin ĝis Alexander Graham Bell, Chichester Bell, kaj Charles Tainter produktis fonografecan aparaton en la 1880-aj jaroj kiu uzis vakso-ŝirmitajn kartajn cilindrojn.
Reece James
Reece JAMES estas angla futballudisto. Li ekkarieris ĉe la Manchester United. Nuntempe, li partoprenas kun la angla teamo Wigan Athletic FC.
Thomas Alva Edison
Karbontelefona transsendilo
En 1876, Edison eklaboris por plibonigi la mikrofonon por telefonoj (tiam nomita "transmitter" (transsendilo)) disvolvigante karbonmikrofonon, kiu konsistas el du metalaj platoj apartigitaj per granuloj el karbono kio ŝanĝus rezistancon pere de la premo de la sonondoj. Rapida rekta kurento pasis inter la platoj tra la granuloj kaj la varianta rezistanco rezultas en modulado de la kurento, kreante varian elektran kurenton kiu reproduktas la varian premon de la sonondo.
Edison uzis la koncepton de la karbonmikrofono en 1877 por krei plibonigitan telefonon por Western Union. En 1886, Edison trovis manieron plibonigi la mikrofonon de la telefono de Bell, uzante izol-kontaktan grundokarbon, per sia malkovro ke ĝi funkcias multe pli bone se la karbo estis rostita. Tiu tipo esti ekuzata en 1890 kaj estis uzata en ĉiuj telefonoj kun la Bell ricevilo ĝis la 1980-aj jaroj.
Elektra lumo
En 1878, Edison eklaboris por sistemo de elektra lumigo, io kiun li esperis, ke estos konkurenco kun gas-olea lumigo. Li startigis la traktadon de la problemo krei long-daŭran inkandeskan ampolon, io kio estos necesa por subtegmenta uzado. Multaj fruaj inventistoj jam estis desegnintaj inkandeskajn ampolojn, inklude la montron de Alessandro Volta de brila kablo en 1800 kaj inventojn fare de Henry Woodward kaj Mathew Evans. Aliaj kiuj disvolvigis fruajn kaj komerce nepraktikajn inkandeskajn elektrajn ampolojn estis Humphry Davy, James Bowman Lindsay, Moses G. Farmer, William E. Sawyer, Joseph Swan, kaj Heinrich Göbel. Kelkaj el tiuj fruaj ampoloj havis tiajn malbonaĵojn kiel tre mallongan vivon, altan koston por produkti, kaj altan produktitan elektran kurenton, kio faris, ke ili estas malfacile aplikeblaj je grandskala komercado. Edison konstatis, ke por teni la dikecon de la kupra kablo necesas konekti elektrajn lumojn ekonomie uzeblajn li devos disvolvigi ampolon kiu produktu malaltan kvanton da kurento. To signifas, ke la ampolo devas havi altan rezistancon.
Post multaj eksperimentoj, unua per filamentoj el karbono kaj poste el plateno kaj aliaj metaloj, Edison revenis al karbona filamento. La unua sukcesa pruvo okazis la 22an de oktobro, 1879; (pp. 186)  ĝi daŭris 13.5 horojn. Edison plue plibonigis tiun desegnon kaj la 4an de novembro, 1879, postulis usonan patenton 223,898 (ricevitan la 27an de januaro, 1880) por elektra ampolo uzanta "karbonfilamenton aŭ strion karbigitan kaj konektitan al la platenaj kontaktokabloj". Tiu estis la unua komerce praktika inkandeska lumo.
Kvankam la patento priskribis kelkajn vojojn por kreadi la karbonfilamenton inklude "kotonon kaj linfadenon, lignerojn, paperojn karbigitajn diversmaniere", sed nur post kelkaj monatoj la patento estis aprobita laŭ tio ke Edison kaj lia teamo malkovris filamentojn el karbigita bambuo kiu daŭris ĉirkaŭ 1,200 horojn. La ideo uzi tiun partikularan krudan materialon originis el la revizio fare de Edison de sia ekzamenado de kelkaj fadenoj el bambua fiŝkapta kano dum ripozis sur la bordo de la lago Batalo en la nuntempa Vajomingo, kien li kaj aliaj membroj de sciencista teamo estis veturinta por klare observi totalan suneklipson la 219an de julio, 1878, el la Kontinenta Divido.
En 1878, Edison formis la Edison Electric Light Company en Novjorko kun kelkaj financistoj, kiel J. P. Morgan, Spencer Trask, kaj la membroj de la familio Vanderbilt. Edison faris publikan pruvon de sia inkandeska lumampolo la 31an de decembro, 1879, en Menlo Park. Estis tiam kiam li diris: "Ni faros elektron tiom malmultekosta ke nur riĉuloj uzos kandelojn."
Henry Villard, prezidanto de la "Oregon Railroad and Navigation Company", ĉeestis la pruvon de Edison de 1879. Villard estis impresita kaj petis al Edison instali sian elektran lumigsistemon sur la nova vaporŝipo de la entrepreno de Villard, nome la Columbia. Kvankam hezite dekomence, Edison akceptis la peton de Villard. Plej el la laboro estis kompletita en majo 1880, kaj la Columbia iris al Novjorko, kie Edison kaj lia laboristaro instalis la novan lumigan sistemon de Columbia. La Columbia estis la unua komerca apliko de Edison por lia inkandeska lumigampolo. La ekipaĵaro de Edison estis forigita el la Columbia en 1895.
Lewis Latimer aliĝis al la Edison Electric Light Company en 1884. Latimer estis ricevinta patenton en januaro 1881 por la "Procezo de Karbonfabrikado", nome plibonigita metodo por la produktado de karbonfilamentoj por malpezaj ampoloj. Latimer laboris kiel inĝeniero, dezajnisto kaj esperta atestanto en patenta plendado pri elektraj lampoj.
La kompanio de George Westinghouse aĉetis la patentajn rajtojn de Philip Diehl pri la konkurenca indukcia lampo (1882) por 25,000 dolaroj, devigante la posedantojn de la Edisona patento ŝarĝi pli malaltan proporcion por la uzado de la Edisonaj patentaj rajtoj kaj malaltigante la prezon de la elektra lampo.
La 8an de oktobro 1883, la Usona patentoficejo regulis, ke la Edisona patento estis bazita sur la laboro de William E. Sawyer kaj estis pro tio nevalida. Plendado pluis dum preskaŭ ses jaroj, ğis la 6a de oktobro, 1889, kiam juĝisto decidis, ke la plendo pri la plibonigo de la elektra lampo fare de Edison por "filamento de karbono altrezistanca" estis valida. Por eviti eblan juran batalon kun Joseph Swan, kies brita patento estis farita unu jaron antaŭ tiu de Edison, li kaj Swan formis kunan kompanion nome Ediswan por fabriki kaj merkatigi la inventon en Britio.
La Teatro Mahen en Brno (en tio kio nun estas Ĉeĥio), malfermiĝis en 1882, kaj estis la unua publika konstruaĵo en la mondo kiu uzis la elektrajn lampojn de Edizon. Francis Jehl, nome helpanto de Edison en la invento de la lampo, superrigardis la instaladon. En septembro 2010, skulptaĵo de tri gigantan lumampoloj estis starigita en Brno, antaŭ la teatro.
Distribuo de elektra energio
Post la dezajno de komercebla elektra ampolo en la 21a de oktobro, 1879, Edison disvolvigis elektran publikan "infrastrukturon" por konkurenci kun la ekzistanta gaslumiga infrastrukutro. La 17an de decembro, 1880, li fondis la entreprenon Edison Illuminating Company, kaj dum la 1880-aj jaroj, li patentis sistemon por reto de elektra distribuado. Tiu kompanio establis la unuan investisto-posedatan elektran infrastrukturon en 1882 en Pearl Street Station, Novjorko. La 14an de septembro, 1882, Edison enŝaltis sian sistemon por elektra distribuado per la generatoro de Pearl Street (Manhatano), kiu havigis kontinuan kurenton de 110 voltoj por 59 klientoj en Malsupra Manhatano.
En januaro 1882, Edison enŝaltis sian unuan vapor-generantan energistacion en la Holborna Viadukto en Londono. La liversistemo de kontinua kurento havigis elektron por stratolampoj kaj kelkaj privataj loĝejoj je mallonga distanco el la stacio. La 19an de januaro, 1883, ekfunkciis la unua normigita sistemo de inkandeska elektra lumigo kiu uzis supertrakajn kablojn en Roselle, Nov-Ĵerzejo.
Kurentomilito
Dum Edison etendis sian sistemon de distribuado de Kontinua kurento (DC), li trafis rektan konkurencon el kompanioj kiuj instalis sistemojn de alterna kurento (AC). El la komencaj 1880-aj jaroj, sistemoj de AC arkolumigo de AC por stratoj kaj grandaj spacoj estis promesplenan negocon en Usono. Kun la disvolvigo de transformiloj en Eŭropo kaj fare de Westinghouse Electric en Usono en 1885–1886, eblis transsendi AC longdistance pere de pli fajnaj kaj malmultekostaj kabloj, kaj "rezigni" pri la voltaro por la distribuado al la klientoj. Tio ebligis ke la AC estis uzata en stratolumigo kaj en lumigo por malgrandaj negocoj kaj hejmaj klientoj, dum la merkato de la patentita de Edison malalta voltaro de inkandeska lamposistemo de DC estis desegnita por la liverado. La imperio de Edison de DC suferis pro unu el ties ĉefaj problemoj: estis taŭga nur por la alta denseco de klientoj ekzistanta en grandaj urboj. La fabrikoj de Edison de DC ne povis liveri elektron al klientoj pli ol unu mejlon for el la fabriko, kaj lasis mozaikon de senliveraj klientoj inter la fabrikoj. Malgrandaj urboj kaj ruraj areoj absolute ne povis elteni la sistemon de Edison, kio lasis grandan parton de la merkato sen elektra servo. La kompanioj de AC etendiĝis en tiu vakuo.
Edison esprimis siajn konsiderojn ke AC estis nefunkciebla kaj ke la altaj voltaroj uzataj estas danĝeraj. Kiam George Westinghouse instalis sian unuan sistemon de AC en 1886, Thomas Edison atakis persone kontraŭ sian ĉefan rivalon asertante, "Ĝuste tiom certe kiom la morto, Westinghouse mortigos klienton antaŭ ses monatojn post li metos sistemon ajnagrandan. Li havas novan aferon kaj necesos granda kvanto de eksperimentado por ke tio funkciu praktike." Oni sugestis multajn tialojn por la sinteno de Edison kontraŭ-AC. Unu el tiaj tialoj estas ke la inventisto ne kapablis kompreni la pli abstraktajn teoriojn kiuj estas malantaŭ AC kaj klopodis eviti la disvolvigon de sistemon kiun li ne komprenis. Ŝajne Edison ankaŭ priokupiĝis pri la fakto ke la alta voltaro el la misinstalitaj sistemoj de AC mortigus klientojn kaj tiele damaĝus la totalajn vendojn de elektraj energiaj sistemoj. Gravas la fakto ke Edison Electric bazigis siajn desegnojn sur malaltan voltaron de DC kaj ŝanĝi normigon post ili estis instalintaj ĉirkaŭ 100 sistemojn estis, en la menso de Edison, ne imagebla. Ĉirkaŭ la fino de 1887, Edison Electric estis perdanta merkaton profite al Westinghouse, kiu estis konstruinta 68 AC elektrajn staciojn kontraŭ la 121 de Edison en sistemo DC. Por malbonigi la sintenon de Edison, la "Thomson-Houston Electric Company" de Lynn, Masaĉuseco (alia rivelo per AC) konstruis 22 energiajn staciojn.
Paralele al la etendiĝanta konkurenco inter Edison kaj la kompanioj de AC oni starigis publikan atenton pri serio de mortoj en la printempo de 1888 okazigitaj de fosto kun muntita altvoltara alterna kurento. Tio iĝis gazetara frenezeco kontraŭ la altvoltara alterna kurento kaj la ŝajne avaraj kaj sensentaj kompanioj kiuj uzas ĝin. Edison akiris avantaĝon de la publika percepto de AC kiel danĝera, kaj kuniĝis kun la novjorka kontraŭ-AC kampanjiisto Harold P. Brown en lia propaganda kampanjo, helpante Brown en publika elektrokuto de animaloj pere de AC, kaj subtenis leĝaron por kontroli kaj akre limigi la instalaĵojn kaj voltarojn de AC (ĝis la punkto ke oni faris ĝin neefika energilivera sistemo) en tio kio nun estas nomita la "batalo de kurentoj". La disvolvigo de la elektra seĝo estis uzatas kiel klopodo por priskribi AC kiel havanto de pli grandan mortigan kapablon ol DC kaj por miskredigi Westinghouse samtempe dum Edison konkurecis kun Brown kaj kun la ĉefa rivalo de Westinghouse en AC, nome la Thomson-Houston Electric Company, certigante ke la unua elektra seĝo uzis energion pere de generatoro de Westinghouse.
Saalbach-Hinterglemm
Saalbach-Hinterglemm estas municipo de la distrikto Zell am See (regiono Pinzgau), en la ŝtato de Aŭstrio nome Salcburgio. Ĝi estas tre bone konata pro sia skiado kaj aliaj vintrejoj. Reto de tri skivojoj konsista el Saalbach, Hinterglemm kaj Leogang situas en la municipo. Estas mallonga distanco el Flughaveno Salzburg.
Thomas Alva Edison
Kurentomilito
La batalemaj taktikoj kontraŭ AC de Thomas Edison ne plaĉis ankaŭ al siaj propraj partneroj. Komence de la 1890-aj jaroj, la kompanio de Edison estis generanta multe pli malgrandan profiton ol ties AC rivaloj, kaj la kurentomilito finis en 1892 kiam Edison estis devigita forlasi la kontrolon de sia propra kompanio. Tiun jaron, la financisto J.P. Morgan aranĝis kunigon de Edison General Electric kun Thomson-Houston kio metis la stabanaron de Thomson-Houston zorge de la nova kompanio nome General Electric. General Electric nun kontrolis tri kvaronojn de la usona elektra negoco kaj konkurencis kun Westinghouse por la merkato de AC.
West Orange kaj Fort Myers (1886–1931)
Pro sekureco rilate al la Unua Mondmilito, Edison sugestis formi sciencan kaj industrian kommitaton por havigi konsilon kaj esploradon al la usona militistaro, kaj li estris la Ŝiparmean Konsilantaron en 1915.
Edison engaĝiĝis en la afero de la usona dependeco el la eksterlanda liverado de gumo kaj estis decidita trovi enlandan fonton de gumo. La laboro de Edison por gumo okazis ĉefe en lia esplora laboratorio de Fort Myers, kiu estis poste deklarita Nacia Historia Kemia Referencejo.
La laboratorio estis konstruita post Thomas Edison, Henry Ford, kaj Harvey Firestone kunmetis 75,000 dolarojn por formi la grupon Edison Botanical Research Corporation. Dekomence, nur Ford kaj Firestone kontribuis per financoj al la projekto dum Edison faris la tutan esploradon. Edison, tamen, deziris ankaŭ kontribui 25,000 dolarojn. Edison faris la majoritaton de la esplorado kaj plantado, kaj sendis rezultojn kaj ekzemplerojn de gumaj produktoj al sia laboratorio de West Orange.
Finaj jaroj kaj morto
Henry Ford, la magnato de aŭtoj, poste loĝis tute proksime de Edison en lia vintra retiriĝo en Fort Myers. Ford iam laboris kiel inĝeniero por la Edison Illuminating Company de Detroit kaj renkontiĝis kun Edison je konvencio de Edison-aj lumigkompanioj en Bruklino, Novjorkio, en 1896. Edison estis impresita pro la internbrula aŭtomotoro de Ford kaj kuraĝigis lian disvolvigon. Ili estis amikoj ĝis la morto de Edison. Edison kaj Ford entreprenis ĉiujaran motorkampadejajn veturojn el 1914 ĝis 1924. Ankaŭ Harvey Firestone kaj la naturalisto John Burroughs partoprenis.
En 1928, Edison aliĝis en Fort Myers al la Civitana Klubo. Li forte kredis en la organizo, kaj skribis ke "La Civitana Klubo faras grandajn aferojn por la komunumo, ŝtato kaj lando, kaj mi certe konsideras honore esti en iliaj aroj." Li estis aktiva membro en la klubo ĝis sia morto, foje kunportante Henry Ford al la klubaj kunsidoj.
Edison estis aktiva en negocoj ĝis la fino. Ĝuste monatojn antaŭ lia morto, la Lackawanna Fervojo inaŭguris ĉeurban elektran trajnservon el Hoboken al Montclair, Dover, kaj Gladstone. La elektra transsendo por tiu servo venis el supertraka katenaria sistemo kiu uzis la kontinuan kurenton, kiun Edison estis defendinta. Spite sian malfortan sanstaton, Edison estis ĉe la akcelejo de la unua elektra MU (Mult-Unua) vagonaro kiu eliris el la Lackawanna Terminalo en Hoboken en septembro 1930, kaj ŝoforis la trajnon dum la unua mejlo tra Hoboken survoje al South Orange.
Nigra leŭkostikto
La Nigra leŭkostikto, Leucosticte atrata, estas specio de birdoj de la familio de Fringedoj kaj genro de Leŭkostiktoj, kiuj estas grizaj, brunaj aŭ grizbrunaj birdoj kun rozkolorecaj areoj en subaj partoj aŭ flugiloj.
Plenkreskulo estas nigreca en kapo, dorso kaj brusto kun rozkoloraj partoj en ventro, pugo kaj bordoj de flugil- kaj vostoplumoj. Estas griza strizono el la okulo tra krono kaj al malantaŭo de kapo, tre kontrasta inter la nigrecaj frunto kaj vango. Ili havas mallongajn nigrajn krurojn kaj longan forkoforman voston. Ĝenerale havas malmultan brunon en plumaro, sed unuavintruloj povas havi senkoloran aŭ eĉ brunecan nuancon kaj povas esti malfacile distingeblaj el la Grizkapa leŭkostikto.
La reprodukta habitato estas montaj areoj super la arbolinio de okcidenta Usono. Ili konstruas tasforman neston en kavaĵo surklifa.
Plej parto de birdoj migras mallongajn distancojn al pli malaltaj altaĵoj kaj pli suden.
Tiuj birdoj manĝas surgrunde, povas flugi por kapti insektojn dumfluge. Ili manĝas ĉefe semojn el herboj kaj insektoj. Ili ofte manĝas en malgrandaj aroj, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun la Grizkapa leŭkostikto.
Iam la Grizkapa leŭkostikto, la Nigra leŭkostikto kaj la Brunkapa leŭkostikto estis konsiderataj la sama specio kiel la Tundra leŭkostikto. Sed la Nigra leŭkostikto ne havas brunon en dorso kaj brusto, dum la Brunkapa leŭkostikto ne havas grizon en kapo.
Kvænangen
Kvænangen estas komunumo (kaj samnoma apuda fjordo) de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
Provincoj de la Filipinoj
La provinco (filipine lalawigan aŭ probinsya) estas la registara subunuo de la Filipinoj. La lando dividiĝas al 79 provincoj, grupigitaj al 17 regionoj (rehiyon). La provincoj konsistas el urboj (lungsod) kaj municipoj (bayan). La Nacia Ĉefurba Regiono, en kiu situas la ĉefurbo Manilo, ne havas provincojn.
NGC 899
NGC 899 (aliaj indikoj — PGC 8990, ESO 545-7, MCG -4-6-30, UGCA 26, IRAS02195-2103) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Provincoj de la Filipinoj
Ĉiu provinco havas propran registaron, estratan de guberniestro (gobernador). Por elektoj la provincoj estas subdividitaj al kongresaj distriktoj (distrito), kiuj elektas po deputiton.
'''
NGC 899
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Provincoj de la Filipinoj
Listo de la regionoj
Regionoj 4-A kaj 4-B iam estis regiono "Suda Tagalogo".
Mapo de la provincoj
(La metropola regiono de Manilo ankaŭ indikiĝas, por orientiĝo, sed en ruĝaj literoj, por akcenti ke ĝi ne estas provinco)
Longchamps
Longchamps ("longa kampo") estas la nomo de pluraj loĝlokoj franclingvaj. Interalie temas pri
Béla Kiss (pentristo)
KISS Béla [kiŝ] estas rumania hungara pentristo. Li naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 3-an de septembro 1942.
Biografio
Béla Kiss diplomitiĝis pri desegnarto en 1969 en Arta Altlernejo Nicolae grigorescu de Bukareŝto. Li estis desegninstruisto en Satmaro, poste en Baraolt kaj fine en sia naskiĝurbo.
Jordan Flores
Jordan FLORES estas angla futballudisto. Nuntempe, li ludas en la angla teamo Wigan Athletic FC. Lia posteno estas de mezludejulo. Li sukcesis per unua golo la 19an de Septembro 2015 kontraŭ Fleetwood Town en la DW Stadium.
Papera tigro
Papera tigro estas la laŭvorta traduko de la ĉina frazo zhǐ lǎohǔ (ĉine 紙老虎), signifanta iun ajn personon aŭ organizaĵon ŝajne timigantan kiel tigro, sed kiu estas vere sendanĝera.
Kåfjord
Kåfjord (jen norvege, nord-samee Gáivuotna kaj kvene Kaivuono) estas komunumo de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
Mucuri
Mucuri estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 36.026 loĝantojn en 2010.
Kneese
Kneese estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Gadebusch. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2355 Nei Monggol
2355 Nei Monggol estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo, Nei Monggol estas la oficia la transskribo de "Nèiměnggǔ", ĉina nomo de la provinco de Interna Mongolio.
Kevin Langley
Kevin LANGLEY estas emerita futbalisto. Li ludis por Wigan Athletic FC kiel mezludejisto. Li faris 427 ludaperojn en la Angla Futballigo, inter kiuj kluba rekordo de 317 por Wigan Athletic.
Oksazolidino
Oksazolidino estas kvinmembra ringa komponaĵo konsistanta je tri karbonatomoj, unu nitrogeno kaj unu oksigeno. La oksigeno kaj la nitrogeno sidas en la 1-a kaj 3-a pozicioj, respektive. En oksazolidinaj derivaĵoj, ekzistas ĉiam unu karbono inter la oksigeno kaj nitrogeno.
Kiam oksigeno kaj nitrogeno aperas en la pozicioj unu kaj du oni havas izoksazolidinon. Kelkaj el ĝiaj derivaĵoj, tiaj kiaj la oksalidinoduketonoj, estas uzataj kiel antikonvulsiaĵoj. Oksazolidinoj facile kaj komplete hidroliziĝas ĉe pH 1-11 sub 37 °C. Okasazolidino estis unue malkovrita de E. D. Bergmann en 1951.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> 1,3-oxazolidin-2-yl-methanol.png| Metanola oksazolidino Oxazolidinedione.svg| Oksalidino duketono Famoxadone.svg| Famoksadono 2-Oxazolidone structure.svg| Oksazolidono Linezolid.svg| Linezolido Benzothiazol.svg| Benzotiazolo Benzoisothiazole.png| Benzoizotiazolo </Gallery>
Kantono Cabell
La kantono Cabell - angle Cabell County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Huntington.