cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johann Gregor Mendel
Johann Gregor MENDEL (20-a de julio 1822 – 6-a de januaro 1884) estis germanparolanta monaĥo, abato de la aŭgustenana monaĥejo en Brno (Aŭstrio-Hungario, hodiaŭ Ĉeĥio), natursciencisto kaj botanikisto. Oni nomas lin la patro de genetiko pro liaj studoj de la heredado de trajtoj ĉe pizaj plantoj. Mendel pruvis ekziston de parta heredado de trajtoj laŭ liaj leĝoj pri heredado. La signifon de la laboro de Mendel oni ne agnoskis ĝis la komenco de la 20-a jarcento. Ĝia remalkovro instigis la fondiĝon de genetiko.
Biografio
Johann Mendel naskiĝis en familio de germanparolantaj servutuloj [citaĵo bezonata] en Hynčice ĉe Odry (germane Heinzendorf bei Odrau) (hodiaŭ parto de vilaĝo Vražné) en la distrikto Nový Jičín en Silezio. La aserto, ke inter liaj antaŭuloj troviĝas ankaŭ ĉeĥoj ne konfirmeblas. Li ĉiukaze proklamis germanan naciecon [citaĵo bezonata] kaj lia denaska lingvo estis la germana. Fojfoje aperantaj asertoj pri lia ĉeĥa nacieco (resp. deveno) do ne povas apogi sin je alia indiko, ol ke li naskiĝis kaj vivis en Moravio.
Inter la jaroj 1840 kaj 1843 li studis ĉe la filozofia fakultato ĉe la Palacký-universitato en Olomouc. En 1843 li eniris la aŭgustenanan monaĥejon de Sankta Tomaso en Brno, alprenante la ordenan nomon "Gregor". En 1847 li estis ordinita pastro. En 1851 oni sendis lin al la Universitato de Vieno por studi. Li revenis en la monaĥejon en 1853 kiel instruisto, precipe de fiziko.
Mendel mortis la 6-an de januaro 1884 en Brno (Aŭstrio-Hungario, hodiaŭ Ĉeĥio) pro ĥronika inflamo de la renoj (nefrito).
Esploroj
En 1865 Johann Gregor Mendel publikigis rezultojn de siaj esploroj pri hibridigo de plantoj, precipe de pizoj, dum kiuj li ekkomprenis la naturajn leĝojn de heredado. Tiel li fariĝis fondinto de la genetiko. Liajn rezultojn la scienca mondo longe ne rimarkis (por profesoroj li estis amatoro), nur komence de la 20-a jarcento liaj malkovroj estis remalkovritaj (Hugo de Vries, Carl Correns, Erich von Tschermak). Plie li aplikis en sia malgranda monaĥa ĝardeno eminentajn metodojn de scienca laboro, kiuj ankaŭ fariĝis grava kontribuo al la scienco. Mendel fariĝis unu el la plej gravaj sciencistoj de la 19-a jarcento.
En la aŭgustinana monaĥejo en Brno hodiaŭ troviĝas Mendel-muzeo pri liaj vivo kaj esploroj. La nomon de Mendel portas hodiaŭ ankaŭ la Agrikultura kaj arbarista universitato en Brno.
Laborado
[[Dosiero:Dihybrid_cross.png|eta|378x378ra|Skemo de pruvo de dominaj kaj recesivaj trajtoj hereditaj. La du katoj, kiuj estas la gepatroj de la genlinio, estas tute malsamaj unu de la alia:Unu havas brunan koloron (markitan per B) dominanta kaj longan voston (j) recesivan, kaj la alia havas recesivan blankan koloron (b) kaj mallongan voston dominantan trajton (S).
Iliaj idoj en la unua generacio portos ambaŭ dominajn kaj recesivajn genojn, sed ilian formon determinos la dominaj genoj, do ili ĉiuj estos brunaj kaj havos mallongan voston.
En la dua generacio (F2) la recesivaj trajtoj ankaŭ manifestiĝos, kun nur unu el 16 idoj tenante ambaŭ, kaj tial havante blankajn harojn kaj longan voston (markitan kiel ssbb)]]
Organismo kaj metodiko
Mendel formulis siajn principojn bazitajn sur scivolemo, profunda kompreno, lojaleco al la vero kaj ne malgranda kvanto da bonŝanco.
Krome, la metodoj uzitaj de Mendel kontribuis al la sukceso de lia esplorado:
Tamen, jarojn poste la konata statistikisto Ronald Fischer asertis, ke la statistikaj rezultoj de Mendel estis "tro perfektaj", tio estas: la probablo, ke vera eksperimento donus tiel perfektan distribuon, estas malgranda. Tial ŝajnis al li, ke Mendel reviziis la rezultojn de siaj eksperimentoj aŭ ne efektivigis sian eksperimenton ĝis la fino. Ĉi tio kaŭzis multajn diskutojn inter statistikistoj. En libro publikigita de kvar aŭtoroj en 2008, ili konkludis, ke ne ekzistas falsado en la rezultoj publikigitaj de Mendel.
Eksperimentoj
Mendel studis sep trajtoj. Ĉiu trajto havas du konfliktantajn karakterizaĵojn:
Mendel kondukis reciprokajn hibridojn forigante la poleneron de la floro kaj brosante la ovarion per polenaj grajnoj de alia planto. La fakto, ke la reproduktaj organoj estas kovritaj per folioj, malebligis nedeziratajn fekundigojn. Mendel kreis purajn variaĵojn uzante mem-hibridadon dum pluraj generacioj. Poste ricevis 14 specojn. Unu streĉo por ĉiu el la trajtoj. Li nomis ĉiun rason gepatra generacio kaj markis ĝin per P. Mendel plenumis reciprokan fekundigon inter iuj du variaĵojn (fekundigo de glata kapsulo en sulkiĝan kaj de sulkiĝa en glatan) kaj sekvis ĉiun trajton dum du generacioj. La unua generacio de posteuloj nomiĝis F1, kaj la dua generacio de posteuloj nomiĝis F2. En ĉiuj liaj eksperimentoj li certigis pri reciproka fekundigo. En ĉiu hibrido nur unu el la du trajtoj aperintaj ĉe la gepatroj (P) aperis ankaŭ en la unua generacio de idoj (F1), sed en la dua generacio de idoj (F2) kie aperas la du trajtoj - tiu, kiu malaperis en generacio F1 nun aperas en rilato de 1 al 4.
Konkludoj
Mendel konkludis el siaj eksperimentoj la jenajn konkludojn:
La konkludoj, kiujn li atingis en siaj eksperimentoj, igis Mendel formuli du leĝojn.
Almizhar
Ĝi havas 4,326 loĝantojn.
Zsolt Körtvélyessy
Zsolt Körtvélyessy [ĵolt kortvEjeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Körtvélyessy Zsolt Lóránt estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Zsolt Körtvélyessy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Körtvélyessy finis aktoran studion en 1965, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1969. Post siaj studoj li estis membro de Teatro de Kecskemét ĝuste jardekon, poste pli mallongajn tempojn li pasis en Teatro Jókai (Békéscsaba), Teatro Szigligeti (Szolnok), Nacia Teatro (Szeged), Nacia Teatro (Miskolc). En 1989 li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al Teatro Magyar, fine li revenis al la menciita Teatro de Kecskemét. Li ricevis plurajn premiojn inter 1985-1993. Li havas edzinon, kiu naskis filinon en 1983.
Gyula Kajner
Gyula Kajner [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kajner Gyula estas hungara kajakisto, mondĉampiono, entreprenisto.
Biografio
depost fino de sia aktiva sporta kariero li estis komence produktoro de kajakoj, baldaŭ de kuirejaĵoj. Lia edzino naskis trifoje en Szeged.
Sporta kariero
inter 1977-1989 estis kajakisto en ĉefurba sportklubo sur Danubo, pli poste en Szeged, kie li atingis jam sukcesojn ekde 1990. Li estis hungara ĉampiono 8-foje inter 1989-2000 ĉiam teame. Li estis la unua en mondĉampionumoj trifoje (1995, 1998, 1999) kvarope en distanco 200 m, krome li estis ankaŭ la unua en eŭropa ĉampionumo en 1997 same kvarope en distanco 200 m. Tio ne sufiĉis esti olimpiano.
Littenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Angla Antologio
Estas du volumoj de Angla Antologio en Esperanto. La unua antologio eldonita de UEA, (Rotterdam 319 paĝoj) en 1957, enhavas prozon kaj poezion el la jaroj 1000-1800 kaj redaktis W. Auld kaj R. Rossetti. La dua volumeno de Angla Antologio estas eldonita en Londono en 1987 (432 paĝoj) kaj enhavas poezion kaj prozon de pli ol kvindek aŭtoroj de 1800-1960, estas redaktita de A. Goodheir kaj havas enkondukon de M. Boulton
La tradukintoj estis: William Auld, Manjo Austin, F. R. Banham, Marjorie Boulton, C. D. A. Capp, John S. Dinwoodie, A. D. Foote, John Francis, T. Fraser, Albert Goodheir, George Gordon, D. B. Gregor, A.J.L. Hughes, Gerald C. Jervis, Gerold D. Jervis, Kalmán Kalocsay, Kris Long, K. G. Linton, L. N. M. Newell, E. P. Ockey, Reto Rossetti, Poul Thorsen, Victor Sadler, J. H. Sullivan, L. Tárkony, Alec Venture, Gaston Waringhien.
Enhavo de la unua volumo
Enkonduka skizo pri la angla literaturo 1000-1800 (M. Boulton)
I. Poezio
Nekonata aŭtoro (ĉ.j. 1000)
Nekonata aŭtoro (14a j.c.)
Geoffrey Chaucer (1340?- 1400) Thomas Wyatt (1503-1542)
Nicholas Breton (1542- 1626)
Edmund Spenser (1552-1599)
Walter Raleigh (1552- 1618)
John Lyly? (1553-1606) Philip Sydney (1554- 1586)
Francis Davison (1575?- 1619? )
George Peele (I 558? - I 597? )
Robert Greene (1560?-1592)
Samuel Daniel (1562-1619)
Michael Drayton (1563- 1631)
Christopher Marlowe (1564-1593)
William Shakespeare (1564-1616)
Thomas Campion (1567- 1619)
John Davies (1569-1626) John Donne (1573- 1631)
Ben Jonson (1573- 1637)
John Fletcher (1579-1625)
George Wither (1588-1661)
Robert Herrick (1591- 1674) George Herbert (1593- 1633)
James Shirley (1596-1666) Thomas Carew (1598?-1639? )
John Milton (1608-1674) John Suckling (1609-1642)
Richard Lovelace (1618-1658) Andrew Marvell (1621- 1678)
Henry Vaughan (1622.- I 695) Charles Cotton (1630-1687)
John Dryden (1631-1700)
George Etherege (1635?-1691)
Aphra Behn (1640-1689)
John Wilmot (1647-1680) William Oldys (1696-1761) Alexander Pope (1688-1744) Thomas Gray (1716-1771)
William Collins (1721-1759)
Christopher Smart (1722- 1771) William Cowper (1731-1800)
Nekonata aŭtoro (18a j.c.)
William Blake (1757.-- I 827)
II: Prozo
Thomas Malory (ĉ.j. 1470)
Zono de la Kanalo de Panamo
La Zono de la Kanalo de Panamo aŭ Panamakanala Zono estis teritorio ne organizita (neintegrita) de Usono kiel enklavo en Panamo, kiu konsistas en la Kanalo de Panamo, ĉirkaŭaj teroj kaj akvoj. Ĝi havis areon de 1.432 km² kaj etendiĝis 8,1 km ĉiuflanke de la Kanalo (oni ekskludis la urbojn de Panamurbo kaj Colón, kiu parte troviĝas en tiu areo). La limoj de tiu teritorio dividis la landon en du partoj kaj ĉio estis kreita la 18-a de novembro de 1903 per subskribo de la Traktato Hay-Bunau Varilla.
Angla Antologio
Enhavo de la unua volumo
Barnabe Riche (1540?- 1617)
Zono de la Kanalo de Panamo
Ekde 1904 ĝis 1979 la teritorio estis kontrolita de Usono, kiu konstruis kaj financis la kanalon. Pro la okazintaĵoj de la Flagokonflikto inter Usono kaj Panamo, la 9-a de januaro de 1964, kiuj reklamis la revenon de la Zono de la Kanalo al la Respubliko de Panamo, pere de la Traktato Torrijos-Carter subskribitaj en 1977, oni nuligis la konsideron de la teritorio en 1979 kaj oni ŝanĝis se convirtieron en la Revenigitaj Areoj de la Kanalo de Panamo, kiuj havis efektivan usonan kontrolon sed kun teoria kontrolo panama, kaj kiuj laŭ grade tiuj areoj estos transpasataj al la Respubliko Panamo, kio finos la 31-a de decembro de 1999.
Angla Antologio
Enhavo de la unua volumo
Thomas Neshe (1567-1601)
Francis Bacon (1561 - 1626)
Thomas Decker (1570?- 1641)
John Milton (1608-1674)
John Wilkins (1614-1672)
Samuel Pepys (1633- 1703) John Aubrey (l626- 697)
Daniel Defoe (1661?- I 731)
Jonathan Swift (1667- 1745)
William Congreve (1670- I 729)
Joseph Addison (1672- 1719)
Richard Steele (1672-1729)
Henry Fielding (1707- 1754)
Samuel Johnson (1709- 1784)
Laurence Sterne (1713-1768)
Oliver Goldsmith (I 728-1774)
Popola religio
En studoj pri religio kaj folkloriko, popola religio enhavas variajn formojn kaj esprimojn de religio kiuj estas distingitaj el la oficialaj doktrinoj kaj praktikoj de organizita religio. La preciza difino de popola religio varias inter fakuloj. Foje laŭ la termino "popola kredo", ĝi konsistas el etnaj aŭ mondoregionaj religiaj kutimoj laŭ la ombrelo de religio, sed ekster oficialaj doktrino kaj praktikoj.
Angla Antologio
Enhavo de la unua volumo
Vortlisto
Popola religio
La animisma naturo de la popolaj kredoj estas universala kaj kultura konsiderata de la antropologio. La kredo en fantomoj kaj spiritoj vivantaj en la naturo kaj la praktiko de la kulto al prauloj estas universale ekzistanta en kulturoj de la tuta mondo kaj reaperas periode en la socioj monoteismaj aŭ materiismaj kiel "superstiĉo", nome kiel kredo en demonoj, patronaj sanktuloj kaj virgulinoj, feinoj kaj eĉ eksterteranoj.
Angla Antologio
Enhavo de la unua volumo
Libroformaj tradukoj en Esperanto el la angla literaturo 1000-1800
Popola religio
La ekzisto de kompleta politeisma religio, kun ritara kulto plenumita fare de pastra kasto, postulas plej altan nivelon de organizado kaj ne aperas en ĉiuj kulturoj. En Eŭrazio, la Kalaŝoj estas unu el malmultaj kazoj de politeismo kiu sukcesis survivi. Krome, granda nombro de popolaj tradicioj politeistaj estas enmetitaj en la hinduismo, spite la fakton ke hinduismo estas doktrine dominita de la teologio ĉu monisma ĉu monoteisma (Bhakti, Advaita Vedanto). La vedisma ritaro historia politeisma survivas kiel tendenco de malpli granda gravo en hinduismo, konata kiel Ŝraŭto. Pli ampleksa estas la popola hinduismo, kun ritaroj dediĉitaj al variaj lokaj aŭ regionaj diaĵoj.
Angla Antologio
Enhavo de la dua volumo
POEZIO
W. Wordsworth ( 1770-l850)
11927 Mount Kent
11927 Mount Kent estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Angla Antologio
Enhavo de la dua volumo
S. T. Coleridge ( 1773- l834)
11927 Mount Kent
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Observatorio de Monto Kent en Aŭstralio, instalaĵo por instruo, esploro kaj popularigo pri astronomio operaciita de la Universitato de Suda Kvinslando. Tiu observatorio permesas deforajn kaj robotajn observojn, en kunlaboro kun la Universitato de Louisville, la Universitato de Kvinslando kaj la aŭstralia Aŭtomata Patrola Teleskopo.
Angla Antologio
Enhavo de la dua volumo
Lordo Byron ( 1788- 1824)
P. B. Shelley ( 1792-1822)
John Clare (1793-1864) J. Keats ( 1793-1864)
Thomas Hood ( 1799-1845)
A. Tennyson (1809-1892) R. Browning (1812-1889) Emily Bronte (1818- 1848)
W. S. Blunt (1840-1922)
Thomas Hardy (1840-1928)
G. M. Hopkins (1844-1889)
R.Bridges (1844-1930) Oscar Wilde (1856-1400) A. E. Housman (1859-1936)
R. Kipling (1865-1936)
W. B. Yeats (1865-1939)
E. Dawson (1867-1900)
G. K. Chesterton (1874-1936)
E. Thomas (1878-1917) T.E. Hulme (1883-1917)
D. H. Lawrence (1885-1930)
Rupert Brooke (1887-1915)
W. Owen (1883-1918)
PROZO
Charles Lamb (1775-1834)
T. L. Peacock (1785-1866)
Benjamin Disraeli, grafo de Beaconsfield (1804-1881) Ch. Dickens (1812-1870)
Ch. Reade (1814-1884)
A. Trollope (1815-1882)
L. Caroll (1832-1898)
R.Garett (1835-1906)
S. Butler (1835-1902)
A. Conan Doyle (l854-1930)
H. G. Wells (1866-1946)
J. Galsworthy (1867-1933)
H. H. Munroe (1870-1916)
J. Masefield (1878-1967)
James Joyce (1882-1941)
Edna O'Brien (1936)
9583 Clerke
9583 Clerke estas asteroido de la asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Celle di San Vito
Celle di San Vito estas komunumo de Italio.
9583 Clerke
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kabineto Berinkey
Kabineto Berinkey estis la dua registaro en Hungario dum la Kalistefa revolucio. Ĝi gvidis la landon en 1919 nur 2 monatojn.
Historio
En la frua 1919 ĉefministro Mihály Károlyi iĝis respublika prezidanto, tial li transdonis la titolon ĉefministro al Dénes Berinkey. Ankaŭ tiu kabineto estis nur ludilo de Antanto. Senĉese daŭris okupado de la lando fare de ĉeĥaj, rumanaj, serbaj soldatoj. Antanto postulis pli kaj pli regionojn,  kiujn jam la kabineto ne volis plenumi. Tiam parto de la radikalaj politikistoj estis en prizono, la kabineto oficiale transdonis la potencon al arestitaj radikuloj, tiel naskiĝis Hungara Sovetrespubliko.
Remeniny
Remeniny (hungare Remenye [remenje], rutene Ременины [remenini]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Remeniny situas en valo. Vranov nad Topľou troviĝas je 25 km.
Post Lucía
Post Lucía (originala hispanlingva titolo: Después de Lucía) estas meksika filmo (dramo), kiun reĝisoris Michel Franco. En majo 2012 ĝi ricevis premion ĉe la Festivalo de Cannes en la sekcio Certa Rigardo. La premiera prezento en Meksiko okazis vendrede je la 19-a de oktobro 2012.
Historio
La historio priskribas la rilaton inter Roberto (Hernán Mendoza) kaj sia 17-jara filino Alejandra (Tessa Ía). Roberto estas deprimita pro la perdo de sia edzino ĉe trafikakcidento kaj decidas foriri de Puerto Vallarta kaj translokiĝi al la urbo de Meksiko. Alejandra volas helpi al sia patro, sed en la nova lernejo de Alejandra la situacio estas malfacilega: Ŝi fariĝas viktimo de lerneja persekuto kaj de ĉikanado flanke de la novaj kunlernejanoj. Ŝi decidas esti forta "prenante" la rolon de la patrino kaj diras nenion al la patro por protekti lin.
Reĝisorado
La reĝisoro de la filmo estis Michel Franco.
Protagonistino: Tessa Ía
La ĉefrolistino estas Tessa Ía González Norvind, kiu reprezentas al Alejandra, la knabino kiu estas la viktimo de lerneja persekuto. Temas pri la filino de la meksika aktorino Nailea Norvind, Tessa Ía antaŭe aktoris en la meksika filmo "Fajro" Fajro (hispanlingve: "Fuego", reĝisorita de Guillermo Arriaga Jordán
Pri Hernán Mendoza
Hernán Mendoza, kiu reprezentas al Roberto, la patro de Alejandra, laboris por la televido kaj en diversaj filmoj.
Kriolito
Kriolito (Na3[AlF6]) estas blanka ŝtonaĵo, kiu facile fandiĝas, el kio venas la nomo (glaciŝtono).
Ĝi estis malkovrita en 1799 en Gronlando ĉe Ivittuut. Tie ĝi havis tavolojn dikajn de 1,5-1,9 m, kiuj dumtempe elĉerpiĝis. La minado okazis tie en 1865-1987. Longtempe, la plej grava minada loko estis tiu en Gronlando, poste oni malkovris ankaŭ tiun mineralon en diversaj lando de Kanado ĝis Brazilo kaj de Namibio ĝis Rusio, Uralo. Oni uzas ĝin grandamase dum produktado de aluminio, por malpligrandigi la degelpunkton de la elektrita eŭtektiko.
Sinteza produktado okazas jene:
Udinese Calcio
Udinese Calcio - prononco - estas futbalklubo el la friula urbo Udine en norda Italio.
Historio
Udinese Calcio estas registrita kiel akcia kompanio laŭ itala juro, itale nomata "Società per azioni", kutima jura formo de itala futbalklubo. La klubo Udinese Calcio ekestis el la Società Udinese di Ginnastica e Scherma - la udina societo de gimnastiko kaj skermado. En 1896, en la unua, tiam ankoraŭ neoficiala itala ĉampionado de futbalo, la Società Udinese di Ginnastica e Scherma atingis la ĉampionan titolon, kiu tamen nuntempe ne estas agnoskata, ĉar la ĉampionadon organizis la itala federacio de gimnastiko, kaj ne nacia futbala federacio. Nur en 1898 la klubo CFC Genova gajnis la unuan oficialan italan ĉampionadon.
La unua vira teamo de la klubo ĝis nun ne atingis multajn pliajn internacie signifajn sukcesojn - la gajno de la Mitropa-pokalo en 1980 estas la plej elstara atingo. Tamen la klubaj junularaj teamoj kaj pliaj viraj teamoj en la dua kaj tria italaj ligoj (Serie B kaj Serie C) estis nacie sukcesaj. En la 1980-aj jaroj la unua vira teamo estis aparte atentata pere de la amaskomunikiloj, kiam aniĝis la futbalisto Franco Causio, kiu estis membro de la itala nacia teamo de futbalo en 1982 kiam ĝi venkis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo, kaj la brazilan stelulan futbaliston Zico.
Ekde la sezono 1995/96 la udina teamo seninterrompe membras en la unua itala ligo Serie A: en 1996/1997 ĝi havis la kvinan pozicion, en 1997/1998 la trian pozicion, en 2004/2005 kaj 2010/2011 poe la kvaran pozicion.
Danke al tiuj pozicioj la teamo plurfoje kvalifikiĝis por la matĉoj pri la UEFA-pokalo. En tiuj matĉoj tamen la teamo kutime frue malvenkis. Nur en la sezono 1999/2000 la klubo avancis ĝis la okonfinalo, kie ĝi malvenkis kontraŭ Slavia Prago, kaj en 2008/2009 ĝis la kvaronfinalo, kie ĝi malvenkis kontraŭ Werder Bremen.
En 2005 la teamo per du venkoj kontraŭ Sporting Lisbono rajtis unuafoje konkuri en la Ligo de Ĉampionoj de UEFA. Tie ĝi tamen malvenkis kontraŭ la kataluna klubo FC Barcelona kaj la germana teamo Werder Bremen.
Teamo de la sezono 2011/12
stato de la 26-a de marto 2012
Miksa Fenyő
Miksa Fenyő [mikŝa fenjO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fenyő Miksa estis hungara verkisto, redaktoro, ĵurnalisto, mecenato, ministro, parlamentano. Lia origina familia nomo estis Fleischmann. Liaj pseŭdonimoj estis Dallos Ferenc, Kúthy Mihály, Balassi Menyhért.
Miksa Fenyő naskiĝis la  1877 en Mélykút. Li mortis la 1972 en Vieno.
Biografio
Miksa Fenyő devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris juran diplomon en 1899 en Universitato de Budapeŝto. Jam tiutempe li kontribuis en gazetoj. En 1901 li advokatiĝis. Post 2 jaroj li edziĝis baldaŭe havanta 3 gefilojn. En 1908 li estis unu el la fondintoj kaj redaktoroj de Nyugat. En 1931 li estas elektita senatano. En 1934 pro vidviĝo li denove edziĝis baldaŭe havanta filon. Dum la 2-a mondmilito li kaŝiĝis, ĉar Gestapo serĉis lin. En 1948 li rifuĝis al Romo, poste li vivis laŭvice en Parizo, Novjorko, Vieno. En 1964 li ricevis italan premion. En 1966 li vizitis Hungarion.
Ján Maliarik
Ján MALIARIK (naskiĝis la 8-an de novembro, 1869, mortis la 14-an de julio, 1946) estis slovaka pacisto, humanisto, pastro, filozofo kaj teologo.
Biografio
Li naskiĝis en tre malriĉa familio. Kiel ok jara fariĝis duonorfo kaj kune kun patrino nur malfacile vivtenadis, ofte malsatis kaj vivis en mizero. Akiri edukon li sukcesis dank al granda talento. Finstudis evangelian liceon en Bratislavo, Instruistan lernejon en Ŝopron kaj Evangelian teologian akademion en Bratislavo kaj Preŝov. Li studis ĉefajn mondreligiojn kaj mondajn filozofiajn sistemojn. Li regis la latinan, la grekan, la hebrean, la germanan, la hungaran kaj memstudante ekregis ankaŭ la anglan, la rusan, la polan, la serban, esperanton kaj sanskriton.
Sándor K. Keresztes
Sándor K. Keresztes [ŝAndor ka keresteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keresztes K. Sándor estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, arkitekto. Lia patro estis Sándor Keresztes (politikisto). Sándor K. Keresztes  naskiĝis la  1944 en Hungario en Kolozsvár (nuntempa Cluj en Rumanio).
Ján Maliarik
Biografio
Post du kaj duonjara agado en orienta Slovakio li en la jaro 1901 fariĝis evangelia paroĥestro en slovaka vilaĝo Veľké Leváre ĉe Malacky en okcidenta Slovakio, je la ununura evangelia religia kolegaro en Záhorie, kiu konserviĝis ĝis kontraŭreformacio. De komence li estis populara kaj respektita inter paroĥanoj. Li klopodis veki sopiron pri edukiĝo kaj morala nobleco. Dum jaroj 1908- 1912 li prelegis en diversaj filozofie-religie orientitaj societoj.
Sándor K. Keresztes
Biografio
Sándor K. Keresztes maturiĝis en 1962 en Budapeŝto, poste li laboris 2 jarojn. Li plulernis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto inter 1964 kaj 1969, kie li akiris ankaŭ plian diplomon en 1976. Li edziĝis en 1969, baldaŭ havanta 3 gefilojn. En 1969 li ricevis arkitektan postenon en Győr. En 1988 li aliĝis al nove fondita nekomunista partio. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1994, li estis ministro pri medio inter 1990 kaj 1993 en Kabineto Antall. En 1995 li plene forlasis la politikon kaj ĝis la pensiuliĝo en 2013 li denove estis arkitekto.
Li ricevis 4 premiojn inter 2009 kaj 2014.
Ján Maliarik
Religio
Maliarik dum siaj studoj de religioj venis al konkludo, ke ekzistas nur unu universala vero, al kiu proksimiĝas aŭ de kiu devojiĝas ĉiuj religioj. La konfesio estas nur sekundara, pli gravas evoluo de moralo kaj de spirita praktikado. Li kreis sinkretan, sed malgraŭ tio originan spiritan sistemon. Li havis ideon pri unuiĝinta homaro sub unu lingva, politika kaj religia principo. Li preferis ĝeneralan neperforton kaj kun tio ligitan vegetarismon, kompaton kaj liberigo de materia havaĵo. Maliarik mem laŭ ĉi principojn agis, vivis en malriĉeco, krom libroj nenion posedis. Proprajn verkojn senpage disdonadis.
Ján Maliarik ĝisvivis finon de la dua mondmilito. Mortis en malsanulejo en Brno 77 aĝa. Entombigita estas en Veľké Leváre en evangelia tombejo, tuj apud lia patrino.
Akompano de Jules Verne?
Laŭdire, danke al Johano Maliarik verkis franca verkisto Jules Verne sian romanon La Karpata Mistera Kastelo. Estas konata epizodo el la jaro 1892, kiam Verne alvenis al Bratislavo. Li planis renkonti tie kun iu hungara verkisto, kiu akompanus lin tra la Karpatoj. La verkisto ne povis veni, kaj Jules Verne restis senhelpa  en la urbo, kie ĉiuj parolis hungare, germane kaj slovake. Maliarik en tiu tempo, kiel juna studento legis gazeton en la restoracio, kie kutime manĝadis tiutempe ankaŭ Verne. Kiam li iris al la restoracio kaj vidis la legantan studenton, rekte aliris al li kaj demandis ĉu li bonvolus akompani lin dum la vojaĝo. Jan Maliarik konsentis. Alkondukis lin unue al Devin. Sekvis ceteraj kasteloj ĉirkaŭ la Karpata valo, kaj ankaŭ fekundaj kampoj en la ebenaĵoj. Verne estis ravita de nia lando kaj Jan Maliarik tute ne sciis kiun li akompanis. Post reveno al Francio Verne sendis al li kelkajn el siaj libroj kun subskribo.
Kötcse
Ne miskomprenu kun Kölcse!
Situo
Kötcse situas en Montetaro Somogy, fine de sakovojo. Balatono troviĝas 9, Balatonföldvár 15, Tab 17, Lengyeltóti 23 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1229 laŭ tiama ortografio "Keccha". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiun en 1725 germanoj refondis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
Avion (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - Dunkerque-Locale (301000).
Jānis Bērziņš
Jānis Bērziņš (n. dum la jaroj 1880-aj - m. 1938) estis latva kaj soveta komunista politikisto. Lia vera nomo estis Kyuzis Peteris.
Dum la Unua Mondmilito, li vivis en Svedio per la pseŭdonimo Winter. Berzins aliĝis kun la Bolŝevikoj post la Oktobra Revolucio, kaj estis la estro de la GRU de 1920 ĝis 1935. Li estis volontulo en la Hispana Enlanda Milito per la militnomo Griŝin, kaj li estis grava komandanto de la respublikanaj militistoj. Generalo Jan Karloviĉ Berzin estis la ĉefo de la Kvara Buroo de la GRU.
Malgraŭ li subtenis je Josif Stalin, li estis mortpunita dum la Moskvaj Procedoj. Je la 13-a de majo, 1938, li estis arestita, kaj je la 29-a de julio, li estis pafita.
Zadigo
Zadig ou la Destinée (en Esperanto Zadigo aŭ la Destino) estis kaj romano kaj filozofia fabelo verkita de Voltero. La libro estis publikigita por la unua fojo en 1747 laŭ la nomo de Memnon. Plilongigita je kelkaj ĉapitroj, ĝi estis publikigita denove en 1748 laŭ sia aktuala titolo.
La romano, verkita kiel historia novelo, diskutas la demandon ĉu vere estas gajno al la bonulo kaj malgajno al la malbonulo? Zadigo estas orienta saĝulo, heroo de la samnoma fabelo de Voltero esperantigita de Lanti.
Zadigo, la heroo de la rakonto, kies nomo estas derivita de la hebrea vorto "justula", estas saĝa, honesta kaj virta viro, kiu vivis en Babilono en antikvaj tempoj, kaj eniris en diversajn aventurojn pro sia amo por knabino nomita. Ŝamira. Simila al lia fama verko Candide, Voltaire uzis la intrigon de la romano por akre kritiki la historiajn okazaĵojn de sia tempo. En la romano, Voltaire esprimas ideojn en la spirito de franca klerismo en la 18-a jarcento kaj eliras kontraŭ sociaj problemoj kiel ekzemple klastavoliĝo, organizita religio kaj registara korupto.
Etten-Leur
Etten-Leur estas urbo kaj municipo en la provinco Norda Brabanto en Nederlando.
13254 Kekulé
13254 Kekulé estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kemiisto August Kekulé (1829–1896), kiu malkovris la strukturon de la benzeno kiel ringon de ses atomoj da karbono kun alterno de unuoblaj kaj.
Geedzoj
Geedzoj estas personoj laŭleĝe ligitaj por kunvivado kaj fondo de familio. Viron en tia rilato oni nomas edzo kaj virinon en tia rilato oni nomas edzino. Malsamseksan paron oni nomas geedzoj (t.e. edzo kaj edzino), viran paron oni nomas edzoj kaj inan paron oni nomas edzinoj.
Tradicie en Esperanto ne ekzistas esprimo por ununombre kaj seksneŭtrale nomi personon en tia rilato. Estas uzataj la vortoj geedzo kaj spozo , sed kelkaj parolantoj konsideras la unuan el tiuj formoj kontraŭfundamenta kaj la duan (same kiel multajn aliajn proponitajn neologismojn) evitinda.
En la abrahamaj religioj (islamo, judismo, kristanismo) kaj aliaj tradiciaj kulturoj estas permesitaj nur ligoj inter viroj kaj virinoj. Sed nun en kelkaj regnoj tiaj ligoj estas oficiale agnoskataj ankaŭ inter personoj de ajnaj seksoj, inkluzive neduumulojn.
Infanoj
Kvankam en okcidentaj landoj geedzoj kelkfoje elektas ne havi infanojn, tia elekto ne estas akceptita en iuj partoj de la mondo. En kelkaj kulturoj kaj religioj, geedzeco postulas la devon havi infanojn. Ekzemple en norda Ganao la pago al la familio de la novedzo indikas, ke la virino devas naski infanojn, kaj virinoj kiuj uzas kontraŭkoncipon estas je risko je minacoj kaj devigoj.
Mistraktado
Geedzoj estas sufiĉe ofte mistraktataj per anima aŭ korpa perforto, kun senbazaj kulpigoj je malfideleco, adulto, kaj tiel plu. Tiaj mistraktoj povas fine kaŭzi divorcon.
Codó
Geografio
Codó situas en nordorienta parto de la lando laŭ la marborda ebenaĵo laŭ rivero. Teresina troviĝas 136, São Luís 223, Fortalezo 656, Belém 612, Natalo (Brazilo) 971, Recife 1069, Maceió 1070, Salvador de Bahio 1114, Braziljo 1332, Goiânia 1477, Belo Horizonte 1717, Manaus 1798, Nova Iguaçu 2033, Rio-de-Ĵanejro 2050, Campinas 2077, Campo Grande 2122, Guarulhos 2131, San-Paŭlo (urbo) 2139, Curitiba 2398, Porto Alegre 2944 km.
Historio
Codó estis fondita en 1780 fare de portugala kamparano, kiu establis vendejon laŭ la riverbordo. Ĉefe sirianoj alvenis en 1887. Vilaĝo Codó estis levita al urbo en 1833 (aŭ en 1896). La unua manufakturo ekfunkciis en 1892.
Ekonomio
Codó estis grava produktanto de kotonoj ekde la kolonia periodo. Hodiaŭ oni kultivas en la municipo rizojn, maniokojn, maizojn kaj fabojn, sed la agrikulturo estas malkreskanta. Ekzistas ankaŭ cementa industrio.
Klimato
Codó situas en tropika klimato.
Eduko
En Codó 2 kampusoj funkcias.
Avion (Pas-de-Calais)
Avion estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Avionnais.
Santa Barbara (Kalifornio)
Santa Barbara estas urbo en Kalifornio (Usono). Ĝi estas la ĉefurbo de la kantono Santa Barbara. En la jaro 2007 ĝi havis 89 456 loĝantojn.
La urbo estas konstruita apud misiejo establita je la 4-a de decembro 1786 fare de hispanaj franciskanoj kaj nomata laŭ Sankta Barbara. Je la 29-a de junio 1925 la urbo estis grave damaĝita de tertremo kaj poste grandparte rekonstruita. Nuntempe Santa Barbara estas prospera urbo kiu estas populara kiel turisma celo kaj kiel loĝloko de famuloj. La Universitato de Kalifornio havas ankaŭ terenon apud Santa Barbara.
Du konstruaĵoj en Santa Barbara estas sur la nacia historia monumentolisto de Usono, nome la misiejo kaj la Rafael-Gonzales-domo. Plue estas botanika ĝardeno norde de la urbo, (Santa Barbara Botanic Garden) kaj flughaveno, (Santa Barbara Airport) (SBA).
Topografio kaj klimato
Santa Barbara situas je 34°25'33" nordaj latitudaj gradoj, 119°42'51" okcidentaj longitudaj gradoj (34,425804, -119,714189), ĉ. 160 km nordokcidente de Losanĝeleso, ĉe la bordo de la Pacifiko. La Santa-Ynez-montaro leviĝas malantaŭ la urbo ĝis altoj de pli ol 1300 m kaj la klimato estas mediteranea.
Famaj loĝantoj
Santa Barbara estas la naskiĝloko de:
Santa Barbara estas la loĝloko de:
Mortis en Santa Barbara:
Eksteraj ligiloj
Koordinatoj:
Thomas Hicks
Thomas J. HICKS (7-an de januaro 1875 en Anglio; 2-an de decembro 1963) estis usona malpeza atleto. Li gajnis la Somerajn Olimpikojn de 1904 en maratonkuro, en St. Louis. Kvankam li atingis la celon kiel dua, sed dumtempe evidentiĝis ke la gajninto Frederick Lorz trompis, veturis duonvojon per aŭtomobilo. Tiel oni nomumis Hicks gajninto.
Herb Geller
Vivo
La muzikan talenton li verŝajne heredis de sia patrino, ĉar en Holivudo ŝi akompanis la silentfilmojn en la najbara kinejo per rekta pianomuziko. Ŝi ankaŭ donis al li unuajn muziklecionojn je la piano. Poste, kiel okjarulo li pli hazarde ekhavis aldosaksofonon: Ĉar la loka muzikaĵo-vendisto, saksofoninstruisto kaj samtempa amiko de la familio havis la vendodestinitan instrumenton kaj trovis en la gepatroj de Herb dankemajn aĉetantojn. Post kiam Herb Geller kiel dekkvarjarulo aŭskultis Benion Carter en la Orpheum Theatre en Los-Anĝeleso, li decidis profesiigi la ludon de saksofono. Nur du jarojn poste li ricevis en 1946 sian unuan profesian dungitecon en la bando de la violonisto Joe Venuti. Tiutempe li malkovris la muzikon de Charlie Parker, kiu krom Benny Carter fariĝis lia dua idolo.
Thomas Hicks
Kuro de Hicks montras la sportmedicinajn sciojn de la frua 20-a jarcento. Li petis je la 24-a km akvon, por gargari per destilita akvo. Tri kilometrojn poste, li ricevis unu miligramon da striknino kun kruda ovo. Tiu proceduro estis ripetita je la 32-a km, tiam li eĉ glukis konjakon. Krom tio, oni frotis lian korpon per varma akvo. Dum la lasta mejlo, li ricevis du ovojn, konjakon kaj denovan frotadon. Tiutage regis la temperaturo de 28° Celsiuso en ombro, dum oni devis kuris plej ofte sub sunbriloj.
Herb Geller
Vivo
En 1948 Herb Geller vojaĝis la unuan fojon al Novjorko, kie li muzikis en la bandoj de Jack Fina, Claude Thornhill, Jerry Wald kaj Lucky Millinder. Dum ĉi tiuj prezentadoj li renkontis pianistinon Lorraine Walsh en Los-Anĝeleso, kiu en Novjorko ne nur fariĝis lia edzino, sed samtempe grava muzika kunulo. En 1952 la geedzoj retransloĝiĝis al la okcidenta marbordo de Usono, kie ili laboris kune en etaj bandoj. Krome Herb Geller ludis tiutempe en la bandoj de Billy May, Shorty Rogers, Maynard Ferguson, Dan Terry, Bill Holman kaj Chet Baker. En la jaro 1955 li gajnis la „Premion Nova Stelulo“ de Down Beat kaj altiris ankaŭ per siaj sonregistraĵoj kun Clifford Brown tutmonde renomon. Post tio Herb Geller laboris en la bandoj de Shelly Manne, Louie Bellson kaj Benny Goodman.
En 1958 Lorraine Walsh-Geller mortis tute ne atendite. Dum vojaĝo tra Brazilo kun la orkestro de Benny Goodman Herb Geller decidiĝis, ne reveni al Usono. Li restis dum ses semajnoj en San-Paŭlo kaj ludis Bossa Nova, ĝis kiam li perŝipe veturis al Lisbono. Finfine li alvenis en Parizo, kie li i. a. kun Kenny Clarke kaj Kenny Drew same kiel laboris por la franca radio. Pretertempe li estis membro de la mita bandego de Kenny Clarke kaj Francy Boland, la plej grava eŭropa ĵazbandego de la sesdekaj jaroj.
En 1958 Lorraine Walsh-Geller mortis tute senatendite. Dum vojaĝo tra Brazilo kun la orkestro de Benny Goodman Herb Geller decidiĝis, ne reveni al Usono. Li restis dum ses semajnoj en San-Paŭlo kaj ludis bosanovon, ĝis kiam li perŝipe veturis al Lisbono. Finfine li alvenis en Parizo, kie li i. a. kun Kenny Clarke kaj Kenny Drew same kiel laboris por la franca radio. Pretertempe li estis membro de la mita bandego de Kenny Clarke kaj Francy Boland, la plej grava eŭropa ĵazbandego de la sesdekaj jaroj.
En 1962 la bandego de SFB en Berlino proponis al li kontrakton. Li akceptis dungitecon kaj ludis tie apud aliaj usonaj ĵazmuzikistoj kiel Benny Bailey, Joe Harris, Nat Peck kaj elstaraj eŭropaj muzikistoj kiel Ack van Rooyen kaj Jerry van Rooyen. En Berlino li renkontis ankaŭ sian duan edzinon Rabsch. Geller restis tie, ĝis kiam li subskribis kontrakton kiel ĉefa aldosaksofonisto de la bandego de la Nordgermana Radio NDR en Hamburgo. Tie li estis dungita por 28 jaroj. Dum ĉi tiu tempo la NDR-bandego evoluis de postmilita dancorkestro al ĵazbandego de moderna ĵazo. La senfina listo de muzikistoj kunlaborantaj je la produktadoj etendiĝas ekde Joe Pass kaj Chet Baker ĝis pionirmuzikistoj kaj enhavas multajn nomojn de gravuloj de la eŭropa ĵazo.
Krom por la NDR-bandego Herb Geller ĉiam ankaŭ aktivis en aliaj ensembloj, entreprenis proprajn projektojn kaj koncertvojaĝojn. Tiutempe li ankaŭ kunlaboris ankaŭ je la produktadoj de sondiskoj kaj muzikaloj, koncertoj kaj koncertvojaĝoj de renomaj muzikistoj kiel ekz. Ray Charles, Ella Fitzgerald, Shirley MacLaine, Jerry Lewis, Peter Herbolzheimer R,C&B, Liberace, Udo Lindenberg, Marius Müller-Westernhagen, Paul Anka, George Gruntz, Bert Kaempfert, Bill Evans, Red Mitchell kaj multaj aliaj. En 1985 li komponis la muzikon por la unua kinofilmo de Otto Waalkes.
Ekde 1986 Geller instruis ĉe la muzika altlernejo en Hamburgo ĝis lia pensiigo. Nuntempe Herb Geller instruas saksofonludon kaj estras kursojn je diversaj institucioj en Germanujo kaj aliaj landoj. En Los-Anĝeleso li prezentis en 1994 kadre de la West Coast Festivalo sian muzikalon Playin' Jazz.
Ankaŭ aktuale Herb Geller prezentas tutmonde kiel soloisto dum festivaloj kaj en diversaj ensembloj. Ankaŭ li estas gastmuzikisto je koncertoj de variaj (ankaŭ amatoraj) bandegoj same kiel ankaŭ de diversaj muzikistoj kiel ekz. Knut Kiesewetter, Bud Shank, Louie Bellson, Lennie Niehaus, Jiggs Whigham, Tony Scott, Buddy DeFranco, André Previn kaj aliaj. En 2011 li prezentis kun ritmogrupo el pianisto Paul Kirby, basisto Martin Zenker kaj frapinstrumentisto Rick Hollander.
Premioj kaj distingoj
Geller gajnis en 1955 kiel nova stelulo la recenzistan premion de Down Beat. En 1976 li estis distingita kiel artisto de la jaro per la Germana Sondisko-Premio. En 1988 li ricevis por sia Birdland Stomp (1986) la Premion de la Germana Sondisko-Rencenzo.
La 24-an de novembro 2008 Herb ricevis la "Louis-Armstrong-Memorpremion 2008" de la asocio "Swinging Hamburg" por siaj atingoj en ĵazo, kiu entenas la subtenon kaj edukadon de junaj talentuloj kaj lian laboron kiel ambasadoro de svinga ĵazo en Hamburgo.
Ĥuŝal Ĥattak
Ĥuŝal Ĥan Ĥattak, Ĥuŝal Ĥattak aŭ Khushāl Khān Khattak (1613 – 25a de februaro 1689; خوشحال خان خټک Khʷushḥāl Khān Khaṭṭak), nomita ankaŭ Khushāl Bābā (خوشحال بابا), estis paŝtuna poeto, militisto kaj saĝulo, kaj tribestro de la Ĥattaka tribo de paŝtunoj. Ĥuŝal predikis la unuigon de ĉiuj paŝtunoj, kaj kuraĝigis ribelon kontraŭ la Mogola Imperio, propagandante paŝtunan naciismon pere de poezio. Ĥuŝal estis la una Afgana estro kiu prezentas siajn teoriojn por la unuigo de Paŝtunaj triboj kontraŭ eksterlandajn fortojn kaj la kreadon de naci-ŝtato. Ĥuŝal verkis multajn verkojn en Paŝtuna sed ankaŭ kelkajn en Persa. Ĥushal estas konsiderata "patro de Paŝtuna literaturo" kaj la nacia poeto de Afganio.
La vivo de Ĥuŝal vidis la lukton kontraŭ la Mogola Imperio kiu havis fluktuajn rilatojn kun la Paŝtunoj en kio estas nune Afganio, la Ĥajber-Paŝtulando kaj la Federacie Administrataj Tribareoj de Pakistano. Por restaŭri sian liberon, Ĥuŝal defiis povon de la Mogola impiestro Aŭrangzebo kaj venkis super la mogolaj trupoj en multaj bataloj. Li estis fama militisto kiu iĝis konata kiel "Afgana militista poeto". La intermita militago de Ĥuŝal estis grava ero de la Afgana historio, kaj liaj opinioj kaj ideoj formas novan epokon en la ideologia kaj intelekta disvolvigo de Afganoj. Krom verkoj de poezio kaj prozo, Ĥuŝal verkis ankaŭ variajn tradukojn el Persa kaj Araba en la paŝtuna.
Lipovec (distrikto Chrudim)
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Historio
Licoměřice estas rememorata jam en la jaro 1257. En la jaroj 1312-1341 estas ĉi tie rememorata fortikaĵeto.
En oktobro 1944 en la regiono koncentriĝis partizana taĉmento Magistro Jan Hus. La vilaĝanoj, ĉefe laborantoj en arbaroj, estis kun ĝi en kontaktoj kaj certigadis por ĝi provizadon per nutraĵoj. Bedaŭrinde la agado estis malkovrita, vilaĝoj Lipovec kaj Licoměřice estis la 19-an de decembro 1944 okupitaj kaj ĉiuj viroj aĝaj inter 16 kaj 70 jaroj, tute 106 homoj, estis arestitaj kaj forveturigitaj en koncentrejojn. Ne revenis kelkdekoj da civitanoj. La partizanoj ne estis kaptitaj.
En la jaroj 1968-1982 oni apud la vilaĝo minis uranian ercon, entute 480 tunojn. El la areo ĉiam defluas akvo, kiun oni devas dekontaminadi.
Monumentoj
Malantaŭ Licoměřice sub arbaro staras monumento rememoranta loĝantojn de ambaŭ vilaĝoj, kiuj estis forveturigitaj en koncentrejojn. Aŭtoro de la plastikaĵo estas akademia skulptisto Oldřich Tlustoš el Hradec Králové. Pli fore leviĝas monteto Skála (490 m s.m.), ĉe kies supro kun elsendoturo oni povas vidi restojn de partizana terkabano kaj memorplaton al partizana grupo Magistro Jan Hus.
Preĝejo
En centro de Licoměřice estas gotika preĝejo de Sankta Katarino el la 14-a jarcento, pli malfrue rearanĝita en malfrugotika stilo. Ĝi estas ununava kun ortangule fermita presbiterejo. Sur suda flanko estas pintarka portaleto. La presbiterejo estas volbita krucforme. La navo havas platan plafonon, la ĥorejo staras sur du ŝtonaj malfrugotikaj kolonoj. La ekipaĵo estas pseŭdogotika el la 19-a jarcento, la pasiona vojo devenas el la 18-a jarcento. Sur la tombejo staras kampanilo, origine el la 16-a jarcento, rekonstruita en la jaro 1907, kiam estis romantike aranĝita ligna dua etaĝo. En masonita teretaĝo estas pafbreĉoj.
Vidinda arbo
Sur vilaĝplaco kreskas arbo eleagno (Eleagnus). La arbo estas proksimume 60 jaroj aĝa, kies cirkonferenco estas preskaŭ 3 m kaj ĝia alteco estas 16 m.
Naskiĝdomo de Pasteur
En la naskiĝdomo de Pasteur en Dole, Francio, Louis Pasteur loĝis 1822–1826. Ĝi estas franca historia monumento ekde 1923. La domo enhavas la Pasteur-muzeo en Dole (Musée Pasteur à Dole).
La franca kemiisto kaj mikrobiologiisto Louis Pasteur naskiĝis en Dole la 27-an de decembro 1822. Tie li vivis sian fruan vivon, kaj en 1826 la familio translokiĝis al Marnoz. La 14-an de julio 1883 oni inaŭguris platon por identigi la domon kie li vivis dum tiuj unuaj jaroj, kaj Pasteur mem ĉestis kaj diskursis.
La urbo aĉetis la domon en 1912, kaj oni faris ĝin muzeon, kiu la franca prezidento Alexandre Millerand inaŭguris en majo 1923.
Muzeo
La ekspozicio estas distribuita sur 2 niveloj, en 8 ekspoziciejoj, kaj preter la kanalo en la tanejo de la patro de Louis, nome Jean-Joseph Pasteur.
RABAŜ
Rabeno Baruĥ Aŝlag (RABAŜ) estis kabalisto, lerninto kaj adepto de kabalisto Baal Sulam (Jehuda Lejb haLevi Aŝlag). Dediĉis la tutan sian vivon al ekspliko kaj disvastigo de lerno-metodo de Kabalo laŭ Baal Sulam en formo, komprenebla kaj lernebla de moderna generacio.
Aŭtoro de libroj, artikoloj kaj leteroj, priskribantaj enan signifon de kabalaj libroj kaj eksplikantaj lernometodon de Kabalo. Liaj libroj, same kiel tiuj de Baal Sulam, estas uzataj kiel unikaj lerniloj de lernogrupoj, lernantaj Kabalon en ĉiuj partoj de la mondo. Unuafoje en la historio Kabalo estis prisktibita en komprenebla kaj uzebla praktike formo.
Dum la periodo ekde la jaro 1978 ĝis 1991 unu el lernantoj de RABAŜ estis Miĥael Lajtman (RAMLAN).
Biografio
Baruĥ Ŝalom haLevi Aŝlag (RABAŜ) naskiĝis en Pollando je la 22a januare, 1907. Naŭ jarojn aĝa, li komencis lerni Kabalon de sia patro.
Pietro Aretino
Pietro ARETINO (naskiĝis la 20-an de aprilo 1492 en Arezzo, Italio; mortis la 21-an de oktobro 1556) estis itala verkisto kaj dramoverkisto.
Pietro Aretino naskigis en 1492 en Arezzo (lia kromnomo signifas "el Arezzo"). Proskrita de sia naskiĝurbo, Aretino trapasas dekon da jaroj en Perugia kaj poste iras en Romon, kie la riĉa bankisto Agostino Chigi, mecenato ankaŭ de Rafaelo, lin subtenas. Aretino fifamiĝas en Romo pro mordaj teatraĵoj kaj pro siaj Amoraj Sonetoj (Sonetti lussuriosi), krudvortaj poemoj, kiuj servis kiel teksta dekoraĵo al 16 pornografiaj bildoj de Giulio Romano. Tiun mispaŝon ne pardonis papo Leo la 10-a, kiu ĉesis subteni Aretinon.
Post malsukcesa atenco kontraŭ sia vivo, Aretino translokiĝas en Mantovon kaj finfine en Venecion (la plej kontraŭpapa el la italaj urboj) en 1527, kie li restas ĝis sia morto en 1556.
Aretino verkis kvin komediojn (interaliaj: La cortigiana kaj La talenta) kaj la tragedion "La Horacanoj" (1546). En sekureco en Venecio, li publikigis siajn leterojn, tiel premante ĉiujn italajn famulojn. La franca reĝo Francisko la 1-a kaj la Imperiestro Karolo la 5-a ambaŭ subtenis Aretinon samtempe, esperante per tiu amikeco damaĝi siajn konkurantojn. Je la fino de sia vivo, Aretino ankaŭ publikigis diversajn religiajn verkojn (itala traduko de la Psalmoj de Davido, tri librojn pri "la homeco de Jesuo Kristo", kaj unu verko pri la Pasiono de Kristo).
Aretino estis persona amiko de Titiano, kiu faris lian portreton almenaŭ tri foje.
La papo Paŭlo la 4-a inskribis la verkojn de la Aretino en la Indekso de malpermesitaj libroj.