cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caraguatatuba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono Caraguatatuba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Shintaro Shimada
Shintaro Shimada (嶋田 慎太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Allerona
Allerona estas komunumo de Italio.
7463 Oukawamine
7463 Oukawamine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
4-Tetradekanolo
4-Tetradekanolo aŭ C14H30O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la  4-tetradekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 4-Tetradekanolo estas unu el la 114 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C14H30O. 4-Tetradekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Garcinia intermedia
Garcinia intermedia estas specio de tropika arbo, kiu produktas bongustan frukton. La arbo similas al Garcinia madruno. La frukto havas diversajn popolajn nomojn: En Esperanto ankoraŭ mankas konvena nomo. Eble taŭgas citron-garcinio
Kresko
La rapide kreskanta arbo atingas altecon de ĉ. 5 m. Ĝi toleras multajn grundojn ĝis alteco de 1000 m. Eblas kultivi ĝin en grandaj potoj. Plej bone estas se ĝi ricevas regule akvon, plenan sunon kaj humidan medion. Ĝi toleras altajn temperaturojn, sed ne toleras froston. Ĝ havas mallarĝajn blankecan florojn kiuj bone aspektas. La planto tial ankaŭ estas ornamplanto. La folioj staras kontraŭsidaj.
La ligno taŭgas por fari iltenilojn.
Multobligado
La arbo estas multobligata per semoj. Greftado ankaŭ eblas. Ne ekzitas kultivaroj kun nomoj. La semoj perdas ĝermkapablon, se ili estis sekigitaj. La ĝermkapablo restas monatoj, se la semo estas tenata humida.
Frukto
La arbo ricevas florojn post nur du jaroj. La fruktoj estas kugloformaj ĉ. 3 cm grandaj kaj glataj. La koloro de la maldika fruktŝelo varias de palflava, oranĝkolora ĝis ruĝa. La karno estas blanka. La frukto estas freŝe manĝebla. Ĝi havas agrable dolĉan kaj acidan guston. Eblas fari trinkaĵon, marmeladon kaj ĵeleon.
Disvastigo
Garcinia intermedia estas indiĝena en Mezameriko. Sporade ĝi estas kultivata ĉie en la tropikoj.
Voerde
Voerde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wesel de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Acquasparta
Acquasparta estas komunumo de Italio.
Esperanto-gramatiko por komencantoj
La Malgranda Gramatiko de Peter Weide, aperinta la unuan fojon en la jaro 2006, estas kajero, kiu montras koncize la Esperanto-gramatikon sur 30 DIN A5 ( 1 paĝo = 14,5 cm x 21 cm) paĝoj. Ĝi liveras ĉion, kion tre bona progresinto devas scii. La kajero haveblas en angla, dana, franca, germana, hispana kaj itala versioj.
Citaĵo de leganto pri la germana eldono
Legu pliajn komentojn sur la hejmpaĝo.
Prévonloup
Prévonloup estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 140 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Lovatens situas en la Friburga Mezlando sur la molasaj montetoj inter la valo de la riveroj Brojo kaj Glano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Prévonloup kaj la setlejoj Le Rot, L'Epine kaj Champ Briand, kaj diversaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Prévonloup limas en nordo al Dompierre, en oriento al Romont (FR), en sudo al Billens-Hennens (FR), kaj en okcidento al Lovatens.
Trafiko
Tra Prévonloup pasas la kantona ĉefvojo n-ro 156 de Lucens al Romont. Flanka vojo kondukas de Prévonloup al Dompierre. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 20 kilometrojn norde de la komunumo apud Estavayer-le-Lac. Pere de la poŝtaŭtolinio de Moudon al Romont la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1336 kiel Provalour. Dum mezepoko Prévonloup apartenis al la episkopo de Laŭzano kaj dependis de la Subvoktejo Lucens. Post la konkero de Vaŭdo fare de Berno en la jaro 1536 Prévonloup estis atribuita al la Voktejo Moudon, kiu post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 2006 surbaze de la administracia reformo de Kantono Vaŭdo estis atribuita al la nove kreita Distrikto Brojo-Vully.
Le Creusot (stacidomo)
Le Creusot, plennome Le Creusot - Ville estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Le Creusot, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
Stacio Shizumi
Stacio Shizumi (japane: 志都美駅 [Ŝizumi-eki], angle: Shizumi Station) estas fervoja stacio en Kaŝiba, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Vogelsang (Odertal)
Vogelsang estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Premonstrata preĝejo (Zsámbék)
La premonstrata preĝejo kaj monaĥejo estas ruino, ankaŭ Monumento historia en Hungario, en Zsámbék.
Historio
La unua ŝtona kirko estis konstruita en la 1050-aj jaroj. Ĝi estis pligrandigita en la sekva jarcento. Proksimume en la 1220-aj jaroj oni konstruis romanikan bazilikon omaĝe al Johano Baptisto kaj monaĥejon. En la 15-a jarcento la monaĥejo bruldetruiĝis kaj en 1475 Matiaso la 1-a donacis la preĝejon al ordeno de paŭlanoj. Ili konstruis gotikajn partojn al la konstruaĵo-grupo. En 1541 la turkoj okupis ĝin kaj el la preĝejo ili faris malgrandan fortikaĵon. En 1763 tertremo okazis, sekve la konstruaĵo ruiniĝis kaj oni ne uzis plu ĉi tiun preĝejon. En la 19-a jarcento oni faris la necesajn riparojn por resti tiel la ruino. La ruino estas vizitebla, en aparta loko estas kolektaĵo de originaj ŝtonoj.
M21
Pri la aliaj signifoj de "M21" vidu artikolon M kun nombro.
Premonstrata preĝejo (Zsámbék)
Konstruaĵo
Pli nova Preĝejo Sankta Margareta (Angyalföld) imitas tiun ruinan preĝejon.
M21
M21 (Messier 21, aliaj indikoj — NGC 6531, OCL 26, ESO 521-SC19) estas malfermita stelamaso en konstelacio Sagitario.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Margraflando Brandenburgio
La margraflando Brandenburgio (germane: Mark Brandenburg) estis historia teritorio en nordorienta Germanio, proksimume en la teritorio de la hodiaŭa Brandenburgio. Post antaŭaj jarcentoj de bataloj inter la germanlingvaj frankoj okcidente kaj lokaj okcidentslavaj triboj oriente, ĝi ekde proksimume la jaro 1157 estis margraflando (aŭ markio) de la germanlingva Sankta Romia Imperio. De 1618 ĝis 1701 ĝi estas en persona unio kun Prusio, nomata Brandenburgio-Prusio. Post 1701 la du teritorioj estis en praktiko unuigitaj en unu komunan ŝtaton "Prusio", kvankam formaljure la margraflando ankoraŭ estis memstara unuo; nur ĝi, ne la origine prusia parto apartenis al la Sankta Romia Imperio. La margrafo de Brandenburgio estis unu el sep princoj-elektistoj, kiuj nomumis la imperiestron de la Sankta Romia Imperio - la ora buleo de 1356 formale konfirmis tiun statuson, jam antaŭe praktikitan. Lige al tiu statuso, la regno ankaŭ nomatis elektoprinclando Brandenburgio, germanlingve Kurfürstentum Brandenburg.
En 1815 ĝi transformiĝis en la provincon Brandenburgio de la reĝlando Prusio.
Ĉefurbo de la regno estis komence burgo Brandenburg, ekde 1400 burgo Tangermünde, ekde 1415 Berlino. La regnestroj apartenis al la nobelaj dinastioj Askanier (1157–1320), Vitelsbaĥoj (1323–1373), luksemburga dinastio (1373–1415) kaj Hohencolernoj (1415–1815). Laŭ ordono de la regantoj, la margrafujanoj religie komence apartenis al romkatolikismo, sed kadre de la reformacio ekde la jaro 1538 al la protestantismo (luteranismo).
Íñigo López de Mendoza
La Markizo de Santillana, nomo per kiu oni konas la figuron de Íñigo LÓPEZ de Mendoza, el la grava familio Mendoza, unua markizo de Santillana, unua grafo de Real de Manzanares kaj senjoro de Hita kaj Buitrago (Carrión de los Condes, Palencio, 19-a de aŭgusto de 1398 - Guadalajara, 25-a de marto de 1458), estis kastilia nobelo, politikisto, militisto kaj poeto de la Hispana Antaŭrenesanco.
Biografio
Li estis ege grava nobelulo kaj partoprenis en enlandaj militoj kaj konspiroj por la povo inter diversaj partioj de aristokrataro kaj en la Regno de Kastilio kaj en la Regno de Aragono. En lia familio estis ankaŭ grava figuroj de la etoso de beletroj. Li havis dek gefilojn, el kiuj la sesa iĝos kardinalo.
Vogelsang-Warsin
Vogelsang-Warsin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Íñigo López de Mendoza
Verko
Li estis unu de la unuaj historiistoj de la hispana literaturo kaj interesiĝis pri la fako de poetiko, kiel pruvas lia enkonduko al lia verko Proemio e carta al condestable don Pedro de Portugal. Ĉiu lia verkaro apartenas al la alegoria-danteska skolo; li estis sendube la plej entuziasma sekvanto de Dante Alighieri en Hispanio tiuepoke, kaj ankaŭ asimilis multon el la humanismo de Petrarca kaj de Giovanni Boccaccio.
Estas fama ĉefe pro siaj serranilla, poemetoj de mallongaj versoj kiuj temas pri renkonto inter nobelo kaj kamparanino (ĉefe paŝtistino), imite de la franca pastorelo, sed inspiritaj en popola tradicio propra el Kastilio. Li estis la unua aŭtoro kiu verkis sonetojn en kastilia, nome strofo de itala deveno ankoraŭ nebone konata en Kastilio: la 42 sonetos fechos al itálico modo (42 sonetoj faritaj laŭ itala maniero). Lia majstroverko ene de la stilo alegoria-danteska estas la Comedieta de Ponza, kie priskribas la marbatalon samnoma per la strofo copla real (reĝaj koploj). Li verkis krome alegoriajn kaj doktrinajn poemojn (dezires) kaj poemojn de kantara liriko, kaj kompilis unu el la unuaj paremiologiaj kolektoj en kastilia, nome la Refranes que dicen las viejas tras el fuego (proverboj diritaj de maljunulinoj ĉefajre).
Laŭ la studo kiun faris Lapesa en 1957, oni povas distingi:
NGC 6532
NGC 6532 (aliaj indikoj — UGC 11085, MCG 9-29-45, ZWG 278.42, IRAS17583+5613, PGC 61220) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
25927 Jagandelman
25927 Jagandelman estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jason A. Gandelman, finalisto en 2010 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Staples High School de Westport (Konektikuto).
Alviano
Alviano estas komunumo de Italio.
John McRay
John Robert McRay (naskiĝis la, mortis la ) estis arkeologo, kaj emerita profesoro pri Nova Testamento en Wheaton College (Ilinojso). Li kontrolis elfosigajn teamojn en Sankta Lando: Cezareo, Sepforo kaj Herodio. Li ankaŭ estis sperta pri la lingvoj, kulturoj, geografio kaj historio de Israelo-Palestino.
Ferenc Soós
Ferenc Soós [ŝOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Soós Ferenc estis hungara tablotenisisto, kvarfoja mondĉampiono.
naskiĝis la en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
inter 1934-1939 estis tablotenisisto en sia naskiĝurbo, poste en diversaj ĉefurbaj sportkluboj ĝis 1953. Li estis hungara ĉampiono 17-foje inter 1941-1950 unuoble, virduope, variduope aŭ teame, dum li apartenis al la hungara nacia teamo 74-foje inter 1937-1950. Li estis la unua en mondĉampionumoj kvarfoje inter 1938-1950 virduope, variduope aŭ teame. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1953.
Hiroki Noda
Hiroki Noda (野田 裕喜, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto, Gamba Osaka kaj Montedio Yamagata.
Cardoso
Cardoso estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 11.798 loĝantojn en 2010.
Vălișoara (Hunedoara)
Vălișoara [vəliŝŭara] (hungare: Valisora) estas komunumo en Rumanio sude de Brad. En 1910 ĝi havis 1 119 loĝantojn (rumanoj); en 1992 900. Ĝia unua skriba mencio estas en 1506. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Dealu Mare, Săliștoara kaj Stoieneasa.
Tra Vălișoara pasas la nacia vojo DN76. La plej proksima fervoja stacio estas en Mintia.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
La Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Богородично-Рождественский монастырь; ĝis 2017 — la Elija, Ильинский) estas la funkcianta virina monaĥejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis fondita en 1620.
Situo
La monaĥejo troviĝas en la Centra administra distrikto, rande de la historia urbocentro, sur la alta bordo de rivero Turo, apud la orienta parto de la kajo de rivero Turo.
Sternen bei Teufen (stacidomo)
Sternen bei Teufen estas fervoja stacidomo en Teufen, Svislando.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Konstruado kaj funkciado
En 1600 oriente de la Tjumena fortikaĵo (острог) jam ekzistis sufiĉe granda antaŭurbo (посад), kiu tamen havis eĉ ne unu preĝejon. En januaro 1601 lokanoj sendis al caro Boris Godunov peton permesi al ili konstrui en la antaŭurbo preĝejon omaĝe al sanktuloj Boris kaj Gleb kun alkonstruaĵoj omaĝe al sanktuloj Florus kaj Laurus kaj al profeto Elija. Ili skribis ke ili faris tian promeson kaj jam komencis alporti lignon, sed vojevodo postulas ke ili konstruu la preĝejon en la fortikaĵo dum ili dezirus fari tion en la antaŭurbo. Sian peton ili argumentis per tio ke diservojn en la fortikaĵo ĉeestas vojevodoj, kio konfuzas edzinojn kaj idojn de la antaŭurbanoj — ordinaraj ŝtatservistoj kaj kamparanoj. La peto estis kontentigita. Tiel aperis la Elija-preĝejo kun alkonstruaĵo de Boris kaj Gleb. En 1624 en ĝi troviĝis ikonoj de profeto Elija, sanktuloj Florus kaj Laurus, la Dipatrino Maria el Vladimiro, Deisiso, el kiuj du unuaj estis faritaj surloke kaj la aliaj donacitaj de caro.
Preciza dato de ĝia fondo estas nekonata. Historiisto Pjotr Bucinskij opiniis ke la monaĥejo estis establita 1620 ĉe la preĝejo de Elija estis establita virina monaĥa komunumo subestre de "nigra pastro" (do monaĥo) Nikon. Historiisto Leonid Ŝoroĥov supozas ke tio okazis en 1620-1624, tamen konkretigas ke ĝia fondo okazis post la alveno de ĉefepiskopo Kipriano. Historiisto Nina Minenko argumentas ke Kipriano venis al Tjumeno en 1621 kaj en januaro 1622 la monaĥejo jam ekzistis, do evidente ĝi estis fondita en 1621.
En 1764-1765 ĝi estis transformita je la paroĥa preĝejo de Endormiĝa forpaso de Maria.
En 1623 la virina monaĥa komunumo de Elija estis gvidata de monaĥejestrino Kaptelina, akuzita en januaro 1622 pri rompo de la monaĥina voto. Parto de la monaĥinoj ricevadis monaĥan salajron (руга).
Ĝi kelkfoje ŝanĝis sian nomon: Elija (Ильинская), Aleksej (Алексеевская), Endormiĝa forpaso de Maria (Успенская).
Dum incendioj en 1687, 1695 kaj 1705 la ejo estis detruata, sed poste ĉiam restarigata. En 1695 granda incendio detruis preskaŭ la tutan antaŭurbon (посад) kaj inter la pereintaj konstruaĵoj estas menciata virina monaĥejo kun du preĝejoj: la Elija-preĝejo kun alkonstruaĵo omaĝe al la ikono de Dipatrino de Vladimir kaj la preĝejo de Paraskeva la Vendredaen. La lasta preĝejo ekzistis jam en 1674 kaj enhavis ikonon de Paraskeva la Vendreda, estimatan en Tjumeno. En la tago de tiu sanktulino, festata la jul. kaj en la naŭa vendredo post Pasko apud la preĝejo monaĥinoj vendis legomojn kaj aliajn siajn produktojn kaj oni portis ikonojn al la fonto dum la samnoma loka festo Fonto (Ключ) okazinta tiutage.
En 1739 al la monaĥejo estis ekzilita Elena Aleksejevna Dolgorukaja, pli juna fratino de Ekaterina, eks-finaĉino de Petro la 2-a. En decembro 1740 ŝi estis perforte monaĥiniigita, sed fine de 1741 laŭ ordono de Elizabeto oni permesis al ŝi reveni el le ekzilo.
En julio 1766 okazis plia granda incendio, post kiu oni decidis konstrui la preĝejon de Elija en alia loko, des pli ke loĝantoj de novaj kvartaloj en orienta urborando petis episkopon de Tjumeno kaj Siberio Varlaamon la 1-an (Petrov) konstrui novan lignan preĝejon en ilia areo surloke de azilejo, ĉar en tiu nova areo mankas preĝejoj. Laŭ ordono de la episkopo eldonita la, oni komencis konstruadon de la preĝejo duonverston for de la antaŭa loko, malsupre laŭ la fluo de Turo. En majo 1773 ĝi estis ĝenerale finita kaj ricevis ĉion kio restis de la forbrulinta Elija-preĝejo, inkluzive sonorilojn. La Varlaam permesis konsekri ĝin kaj la  tio okazis. Surloke de la monaĥejo oni konstruis alian preĝejon — de Endormiĝa forpaso de Maria. La Elija-preĝejo ekstaris sur la alta bordo de Turo, en loko kie ĝi faras plian turnon, do ĝi kvazaŭ finis la orientan urboparton, ferminte la bordolinion sur kiu staris la Triunua monaĥejo kaj la Anunciacia katedralo.
En 1781 la preĝeja paroĥo enhavis 63 urbajn kortojоn.
La oni metis la unuan ŝtonon je konstruado de la duetaĝa ŝtona preĝejo, kiu devintus havi du altarojn — omaĝe al Kovrofesto kaj profeto Elija. La oni konsekris la unuetaĝan brikan preĝejon omaĝe al Kovrofesto. En 1823 ĝi jam havis du alkonstruaĵojn. La ĉefa alkonstruaĵo estis ligna kaj dediĉita al profeto Elija. La dua alkonstruaĵo estis brika kaj dediĉita al Kovrofesto. Ĝi havis bluan ikonostazon kun 11 ikonoj kaj lignan sonorilturon kun ses sonoriloj: la festa estis peza je, la dimanĉa je , la polijelejaen je , la ĉiutaga je , la eta je kaj la eksonora (зазвонный) je.
La estis konsekrita la Kovrofesta alkonstruaĵo pro kio ĝis la  la preĝejo nomiĝis Kovrofesta. Tamen la konstruado ne estis finita — la tegmento ne estis komplete ferumita, la muroj ankoraŭ ne komplete stukitaj. La estis konsekrita brika duŝtupa sonorilturo kun ses sonoriloj, ligita al la preĝejo. Inter ili estis la nova festa sonorilo farigita de paroĥestro Vasilij Ŝapoŝnikov (evidente el tiu malnova) kaj peza je. Samjare oni finis la Elija-preĝejon, tamen ankoraŭ ne stukitan kaj kun la tegmento ne komplete ferumita. Ĝi ankoraŭ ne havis ikonostazon, do ne estis konsekrita ĝis 1852. En 1882 negocisto Kolokolnikov donacis sonorilon pezan je. En 1902 li donacis plian sonorilon, faritan en fabriko de Arsenij Minin en Ufo kaj pezan je.
Izobutano
Izobutano aŭ metil-propano estas saturita branĉohava hidrokarbonido kun kvar karbonatomoj. Ĝi estas izomero de la butano kaj la plej simpla alkano kun terciara karbono. Prizorgoj rilate al detruo de la ozona tavolo kaŭzata de freon-gaso kondukis al kreskantan uzo de la izobutano kiel gaso por la frostigaj sistemoj, ĉefe en domfridujoj kaj frostujoj kaj kiel pelanto en aerosolaj sprajiloj.
Sintezo 2
Izobutanon eblas sintezi per reduktigo de la metil-propanalo' laŭ reakcio de Wolf-Kishner:
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Konstruado kaj funkciado
La la novkonstruita brika preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj estis aldonita al la Kovrofesta paroĥo. Poste la paroĥon eniris ankaŭ kapelo de Apostoloj Petro kaj Paŭlo en vilaĝo Bukino, konstruigita de tjumena negocisto Ivan Vojnov en 1885 (anstataŭ tiu malnova) memore al kronado de imperiestro Aleksandro la 3-a kaj Maria Fjodorovna, kaj preĝodomo de martiro Sankta Georgo konstruita surbaze de kadukiĝinta kapelo en 1911 en vilaĝo Zajkovo. En 1913 al la Elija-paroĥo apartenis vilaĝoj: Vojnovka 95 verstojn for), Gilova (6 verstojn for), Zajkova (7 verstojn for), Bikova (8 verstojn for) — sume 433 kortoj, viroj kaj  inoj.
En 1856 la Kovrofesta preĝejo havis unu etaĝon kaj estis longa,  larĝa kaj  alta (sonorilturo — ). Ĝi situis en tereno je. La hejtata Pokrovfesta alkonstruaĵo havis ses kraditajn fenestrojn, la nehejtata Elija-alkonstruaĵo havis naŭ fenestrojn. La Elija-alkonstruaĵo havis 6 ikonojn en altaro, 30 en ikonostazo kaj 12 aliloke. La Kovrofesta alkonstruaĵo havis 4 ikonojn en altaro, 25 en ikonostazo kaj 18 aliloke.
La paroĥestro Aleksej Grigorjeviĉ Glazkov petis ĉe ĉefepiskopo de Tobolsko kaj Siberio Varlaamo la 2-a (Uspenskij) anstataŭigi lignan barilon per tiu brika kaj en 1895 ĝi jam aperis. En 1884 ĉe la norda flanko de la preĝejo estis konstruita kaj la finita la nova Kovrofesta alkonstruaĵo, kion financis posedanto de vaporŝipoj Ivan Ivanoviĉ Ignatov kaj paroĥanoj. Grave kontribuis al beligado de la preĝejo ankaŭ paroĥestro Aleksandr Ivanoviĉ Miĥalov, riĉa negocisto. La malnova Kovrofesta alkonstruaĵo estis unuigita kun la Elija-alkonstruaĵo per arko kaj konsekrita la.
La (laŭ aliaj informoj en 1891) en la Kovrofesta paroĥo malfermiĝis paroĥa lernejo en kiu lernis 12 knaboj kaj 3 knabinoj. Ĝi troviĝis en vasta duetaĝa konstruaĵo, kie estis tri ĉambroj kapablaj enspacigi ĝis 125 lernantoj kaj loĝejo de pastro Ivan Gavriloviĉ Grifcev. En 1901 tie lernis 45 knaboj. En 1902 ĝi estis riparita. La lernejo funkciis ĝis 1918 kaj estis fermita post apero de la dekreto "Pri apartigo de la eklezio disde la ŝtato, kaj la lernejo disde la eklezio" eldonita la. Ĝia sidejo estis ŝtatigita.
La en la preĝejo okazis funebra ceremonio de ĉefpastro Dmitrij Andrejeviĉ Kosmakov, kiu servis kiel pastro 60 jarojn, el kiuj 57 en la Elija-paroĥo (ekde la ) kie la  li ricevis la titolon de la ĉefpastro. Pli ol 20 jarojn li instruis Dian Leĝaron en la Tjumena Distrikta Lernejo kaj 29 jarojn (ekde la ) en la paroĥa lernejo en vilaĝo Bukino. En 1885-1900 li servis kiel vic-episkopo (благочинный) en Tjumeno. Je la dua posttagmeze li estis sepultita en la preĝeja areo. En la 1990-aj jaroj dum foslaboroj oni trovis apud la preĝejo homajn restaĵojn en bluaj vestoj kun arĝentaĵoj.
La dum reviziado de la suda parto de Tobolska eparĥio la preĝejon vizitis episkopo de Tobolsko kaj Siberio Evsevij (Grozdov). Paroĥanoj petis lin vastigi la preĝejon de Ĉiuj Sanktuloj por krei sur ĝia bazo apartan paroĥon, argumentante ke la Elija-paroĥo iĝis tro granda.
En aprilo 1922 kadre de tutlanda kampanjo pri konfiskado de religiaj riĉaĵoj por helpi al malsatantoj, el la preĝejo estis forprenitaj pluraj arĝentaĵoj, oraĵoj kaj perloj. En 1923 paroĥo subskribis kun la urba konsilio kontrakton pri luado de preĝejo de profeto Elija kaj preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. En marto 1924 paroĥanoj subtenis ls pezolucion de la Eparĥia Kunveno pri aliĝo de la Tjumena eparĥio al patriarko Tiĥon. En 1925 la preĝejo estis grave riparita de paroĥanoj.
Fermo kaj nereligia uzado
En 1930 la preĝejo estis uzata kiel vela metiejo de la Tjumena ŝipkonstruejo. Komence de la 1930-aj jaroj oni malmuntis ls supran parton de la sonorilturo, forigis la krucojn
La la urbaj aŭtoritatoj decidis transdoni la ejon al lombardo. La estis subskribita kontrakto pri transdono de la preĝejo al lombardo.
La urbaj aŭtoritatoj transdonis la preĝejon al la Tjumena vodkofabriko, kiu antaŭe funkciis en la ejo de la plasta fabriko. Maŝinaro estis translokita tien jam en septembro 1941, la komenciĝis rekonstruado de la ejo. La murpentraĵoj estis detruitaj dum incendio kaj riparadoj, la sonoriloj estis forigitaj. En 1950 en la unua etaĝo troviĝis produktejoj, kuirejo, stokejo, en la dua etaĝo estis laboratorio, klubo kaj bufedo, en la sonorilturo funkciis lignometiejo. Dum foslaboroj oni plurfoje trovis tombojn. La fabrika estraro planis transloki ĝin en 1996 al vilaĝo Meteljovo, ĉe okcidenta rando de Tjumeno, sed tio ne okazis. En junio 2001 la vodkofabriko bankrotis.
Renaskiĝo
En aŭgusto 2019 viro 29 jarojn aĝa atakis monaĥinon en monaĥeja butiko, akuzante ŝin pri komerca agado en dia loko kaj svingante papertranĉilon per kiu li poste provis tranĉi siajn vejnojn. Oni vokis policon, kiu arestis lin.
Pastraro
En la preĝejo servis pluraj sacerdotoj kaj diakonoj.
Pastroj (1620-1930)
De junio 1926 ĝis la en la preĝejo servis kiel dua pastro Vladimir Ĥlinov, lasta konfesprenanto de la Romanov-familio servinta kun ili dum ilia ekzilo en Tobolsko.
Pastroj (1620-1930)
Higham (Kent)
Higham /ˈhaɪ.əm/ estas granda vilaĝo kaj balotdivido borde al la Duoninsulo Koo, en Kent, inter Gravesend kaj Rochester, en sudorienta Anglio. La "civil parish" de Higham estas en la distrikto Gravesham kaj en la brita popolnombrado de 2001 ĝi havis 3,938 loĝantojn, kio pliiĝis iome al 3,962 en la popolnombrado de 2011.
Vidindaĵoj estas The Larkin Memorial, Gad's Hill notinda por Henriko la 4-a (Unua Parto) de Shakespeare kaj la verkaro de Charles Dickens kaj la malsekaj marĉoj Higham Marshes.
NGC 6533
NGC 6533 estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Sagitario.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Diakonoj (1813-1930)
Diakonoj (1813-1930)
Amoridoj
Kiel nomadaj popoloj, ili formis tribojn.
La nomo de la popola aperas en formo de amoridoj en la biblio-traduko de Zamenhofo. La popolo estis nomata en akada, sumerla linvo mardu/amurru, kiu signifis „okcidento”, kiu referencas al tio, ke ilia originala setlejo estis la stepa, duondezerta regiono, okcidente de la akadanoj kaj sumeroj.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Arkitektura valoro
La la preĝejo ricevis statuson de arkitektura monumento. La urbaj aŭtoritatoj transdonis ĝin al la Komitato pri kulturo de Tjumeno kune kun aliaj monumentoj.
Amoridoj
Lingvo
La lingvo de la amoritoj apartenis al la semitaj lingvoj kaj pleje similas al la hebrea lingvo el inter la nuntempe ekzistantaj lingvoj. Kiam ili setlis, ili transprenis la kulturon de la akadoj, sumeroj, kaj ekuzis ties lingvojn.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Arkitektura valoro
En 1931 ĉefpastro Nikolaj Aleksandroviĉ Protopopov, naskiĝinta en 1867 en Jalutorovsko, estis arestita kaj la kondamnita de la Speciala Kunsido ĉe Kolegio de OGPU al tri jaroj da ekzilo kiel "membro de kontraŭsovetia organizo" kaj la  mortis pro korhalto. La li estis rehabilitia de la Prokurorejo de Tjumena provinco.
Amoridoj
Historio
Ekde duono de la 3-a jarmilo a.K, ili setlis sur grandaj areoj okcidente de la rivero Eŭfrato. Ĉar la sumeraj kaj akadaj tekstoj mencias ĉiun okcidenta nomadon kiel „mardu/amarru”, tiel tio malfaciligas la historian esploron de la popolo. Parto de la amorida popolo setlis frue, dum alia parto plu sekvis la nomadan, duon-nomadan vivon, agadon. Eble memorigas pri la setlado la historio pri geedziĝo de la originale nomada dio Mardu(k)/Amurru, en kiu li geedziĝis kun filino de dio Numusda de urbo Kazallu, tiel li eniris la babilonan panteonon, poste iĝis ĉefa dio de Babilono.
Dipatrina-Kristnaska monaĥejo (Tjumeno)
Infana azilejo
Ĉe la monaĥejo funkcias infana azilejo "Konsolo" (Отрада). En 2006 oni akuzis ĝian direktoron, monaĥejestrinon Nina pri kruela traktado de edukitoj. Venis du denuncoj: la unuan prezentis ortodoksuloj kaj la dua venis formde de telefona voko el apuda vendejo, kien venis du malsataj knabinoj por peti manĝaĵojn, sed ili estis revenigitaj al la azilejo de la monaĥejestrino kiu tiris ilin je la haroj. La komenciĝis krimenketado. Junulinoj atestis ke pro ili estis severe punataj pro plej etaj rompoj de reguloj, ekzemple pro malĝusta konduto en la preĝejo. Oni senigis ilin je manĝaĵoj, fermis por 24 horoj en kaprinejo, devigis stari kun tabureto en etenditaj manoj. La direktorino estis provizore eksigita, la junulinoj elprenitaj el la azilejo. En aŭgusto 8 el 15 infanoj (3 ĝis 18 jarojn aĝaj) estis revenigitaj al iliaj familioj en Moskvo, norda Kazaĥio, Malojaroslavec kaj Surguto, du adoleskuloj estis lokitaj en la sociala centro "Familio". Kvin junulinoj laŭ iliaj petoj estis revenigitaj al la azilejo; plejparto el ili planas monaĥiniĝi. Nur trijaraj ĝemeloj Darja kaj Varvara estis el Tjumeno. Ĉiuj infanoj devenis de malbonfartaj familioj. Socialaj laborantoj konstatis ke la infanoj estas magraj, kun damaĝita psiko, havas neniujn dezirojn krom viziti preĝejon. Ili menciis interalie punon forme de 500 ĝisteraj kliniĝoj. Por 15 knabinoj estis nur 13 litoj. Mankis menuo kaj normala kuirejo. Mankis laŭleĝe aranĝitaj dokumentoj pri la infanoj. Neniu el ili frekventis lernejon, venis nur instruistoj el ortodoksa gimnazio. Mankis medicina helpo. Enketisto diris ke venas multe da similaj plendoj, sed ili estas anonimaj, ĉar la plendantoj timas malkovri siajn nomojn. Ŝi mem agnoskis enorman premon fare de la monaĥejo, eklezio kaj kredantoj. Urbaj aŭtoritatoj financis konstruadon de banejoj kaj kantino. Estis nomumita nova direktorino Elena Kanevka, kiu antaŭe gvidis sekcion pri personaro en la sama monaĥejo. Nina restis je sia posteno de monaĥejestrino, ĉar la du postenoj estis apartigitaj kiel tion postulas leĝo.
Amoridoj
Historio
Dum la frua bronza epoko (3200-2000 a.K.), la amoridoj havis prosperantajn urboŝtatojn – kiel Ebla, Karkemis kaj Jamhad. La urbojn defendis fortaj muroj kontraŭ la atakoj, dum la konstruaĵoj respegulas la altan nivelon de la konstruarto. La amoridaj urboŝtatoj estigis komercajn kaj diplomatiajn rilatojn al la sudaj kaj orientaj mezopotamiaj urboŝtatoj. Tion pruvas, ke la amorida arto kaj konstruarto efikis je la Mezopotamia arto, la amoridoj emm transprenis la kojnoskribon el Sud-Mezopotamio. Pli poste la amoridaj urboŝtatoj elkonstruin komercajn rilatojn al Kanaano kaj Egiptujo.
En ĉ. 2300 a.K. akada militiro detruis multajn urboŝtatojn en Sirio, inkl. Ebla-n. En tiu tempo – eble pro klimataj ŝanĝoj – refortiĝis la nomada, bestobreda vivtenado kaj la amoridoj translokiĝis pli orienten. Ekde 2000 a.K. ili estis alportis jam gravan danĝeron je la urbostxatoj de Mezopotamio. Sed la amordioj de nur minacis tiujn, sed setlis inter la du riveroj kaj fondis plurajn reĝlandojn, la unaun gravan en Larsa (Samsi-Adad la 1-a), la unuan kurt-vivan asiran imperion. Ilia plej fama reĝlando estis Babilono, plej fama reĝo estis Hamurabi (1792-1750 a.K.), fondinto de la Prababilona Imperio.
En la 2-a jarmilo la amorida popolo restinta en Sirio malaperis, asimiliĝis al la novaperintaj semitaj popoloj.
NGC 6535
NGC 6535 (alia indiko — GCL 83) estas globa stelamaso en konstelacio Serpento.
Tago de programisto
Tago de programisto (ruse: День программи́ста, angle: Day of the Programmer) estas festo de programistoj celebrata la 256-an tagon de la jaro (256 = 2^8, aŭ nombro de ĉiuj eblaj valoroj de unu bajto de informoj en ties plej populara 8-bita formo). Tradicie, programistoj strebas soleni la tagon laŭ nekonvencia maniero.
La tago estas la 13-a de septembro, sed en superjaro la 12-a de septembro laŭ Gregoria kalendaro.
Ĝi estas en Rusio festa tago, laŭ dekreto de Dmitrij Medvedev de la 11-a de septembro 2009.
NGC 6535
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lakuno (filologio)
Lakuno en filologio estas breĉo en historia teksto aŭ dokumento, kiu aŭ estas videbla en la strukturo de la dokumento (ekz. truo aŭ mankanta paĝoparto) aŭ konkludita el enhava nekohereco de la teksto. Lakuno de la dua speco povas ekesti ekzemple per kopiado, kiam la kopianto erare transsaltas linion aŭ forgesas kopii vorto(j)n, ekzemple saltante de vorto al alia okazo de la sama vorto.
Arrone
Arrone estas komunumo de Italio.
Lakuno (filologio)
Kiam perdiĝas la originalo, la enhavo de la lakuno estas nur konjektebla.
En publikigo de lakunhava teksto oni ofte indikas lakunon per tri punktoj en ortaj krampoj. Ĉe tio tamen perdiĝas informo pri la ebla longo de la lakuno.
Por rekonstrui la eblan enhavon de lakuno povas helpi la kunteksto, sed ankaŭ la grandeco de la lakuno kaj en poezio la reguloj de la koncerna poetiko, ekzemple rimo aŭ aliteracio.
Konata ekzemplo de ebla lakuno estas en la evangelio laŭ Marko (10, 46): "Kaj ili venis al Jeriĥo; kaj kiam li foriris el Jeriĥo kun siaj disĉiploj…"; ĉar la alveno en Jeriĥo estas menciata, kvankam nur je la foriro io okazas. Tiun eblan lakunon proponas plenigi la Sekreta evangelio laŭ Marko.
(135540) 2002 CC245
(135540) 2002 CC245 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
São Paulo Futebol Clube
São Paulo Futebol Clube (SPFC, signifas San-Paŭlo Futbalo Klubo) estas brazila futbala klubo, kun sidejo en San-Paŭlo.
Pokaloj
La São Paulo estis ĉampiono de dudek internacia turniro, ses nacia turniro kaj 23 regiona turniro.
Stacio Hatakeda
Stacio Hatakeda (japane: 畠田駅 [Hatakeda-eki], angle: Hatakeda Station) estas fervoja stacio en Ouĝi, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Kohei Isa
Kohei Isa (伊佐 耕平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita.
4288 Tokyotech
4288 Tokyotech estas malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Instituto de Teknologio de Tokyo (japane 東京工業大学, Tōkyō Kōgyō Daigaku), fondita en 1881.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de D. Augustin, R. Behrend, M. Deldem, D. Starkey, J. M. Bosch, F. Soldan, J. Delgado, R. G. Farfan kaj R. Montaigut per observoj de  elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 3,53 km. Ĝi orbitas je distanco taksita al 30 km de la ĉefa korpo kun orbita periodo de 1,2615 tago (30,276 horoj). Ĝia rotacia periodo estas 30,26 ± 0,01 horoj, praktike egala al ĝia orbita periodo : tiu satelito estas en ligita rotacio
Marignac (Haute-Garonne)
Marignac estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marignacais.
Créteil-Pompadour (stacidomo)
Créteil-Pompadour estas franca stacidomo sur linio D de RER situanta en komunumo Créteil (Val-de-Marne), ĉe kruciĝejo Pompadour.
Tiu ĉi stacio, malfermita la, anstataŭas la stacion , situantan 800 metrojn pli sude, nun fermitan.
Niederteufen (stacidomo)
Niederteufen estas fervoja stacidomo en Teufen, Svislando.
Chilips claduncus
Chilips claduncus estas noktopapilia specio el Tortricidae. Ĝi troviĝis en Ĉilio. Ĝi estas konata kiel agnoskita taksono nur el 1988.
Attigliano
Attigliano estas komunumo de Italio.
NGC 6536
NGC 6536 (aliaj indikoj — UGC 11077, MCG 11-22-16, ZWG 322.25, KUG 1757+649, IRAS17571+6456, PGC 61166) estas galaksio en konstelacio Drako.
Vogelsberg (Turingio)
Vogelsberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde komenco de la jaro 2020 apartenas al administra komunumaro Gramme-Vippach, kiu havas sian centron en la apuda komunumo Schloßvippach. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 6536
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mola bombono
Mola bombono (angle: fudge) estas dolĉaĵo farita el sukero kun lakto aŭ kremo. Tio estas varmigita ĝis 116°C gradoj, kaj batita per ŝaŭmigilo dum la malvarmiĝo, tiel ke ekestas krema substanco. Ĝi estas manĝata ĉe ĉambrotemperaturo. La gusto estas iomete kiel la farĉo de pralinoj, kiuj estas produktataj je simila maniero.
Jacques-Henri Bernardin de Saint-Pierre
Jacques-Henri Bernardin de Saint-Pierre (naskiĝinta la en Havro, mortinta la  en Éragny) estis franca verkisto. Li estis disĉiplo de Rousseau kaj anoncanto de Romantikismo en franca literaturo. Li furoris precipe per la romano Paŭlo kaj Virginio (1788).
Komencoj de agado verkista
Saint-Pierre estis inĝeniero kaj vivis vivon aventurplenan. Li vojaĝis en Germanujo dum la Sepjara milito, en Malto, Nederlando, Ruslando, Pollando, Aŭstrio. Decidaj iĝis por la tri jaroj kiujn li pasigis sur Maŭricio (1767-70; la insulo tiam estis franca kaj nomiĝis Île de France) inter abundo da oficiroj. Tiu ĉi restado komencigis lin verki: li kritikas la administracian hierarkion de la insulo, la kverelojn de malgrandanimuloj, la hororon de sklavosorto. Krome li havis sentemon por naturaj medioj.
Seniluziigis lin la reveno al Eŭropo: sekve la iama oficiro sen laboro tute dediĉis sin al la verkado. Li frekventis la salonojn de Mlle de Lespinasse, la societon Société des philosophes kaj renkontis Jean-Jacques Rousseau, kies adepto li restis ĝis la fino de la vivo. La verko Le Voyage à l'isle de France (1773) estas malbone akceptita. Sed la verko Études de la nature (1784, unua eldono) trovis pli etendiĝantan legantaron. Li ricevis amason da leteroj, ofertoj, entuziasmaj rekontoj de aliaj okulatestantoj, eĉ edziĝproponojn. Tiu sukceso lin ne plu dependigis de mondonantoj kaj igis lin aldoni suplementajn tekstojn por novaj eldonoj.
Starto de nova literaturĝenro
En la kvara volumo de la menciita verko troviĝas la konatega romano Paul et Virginie kiu montru la bonfaradon de ĉio fare de la naturo mem. Intrigo ĝia estas tre simpla: du eŭropanoj malplenkreskaj nome Paul kaj Virginie kreskas sur Île de France. Ilia reciproka amo ene de medio natura lindega pligrandiĝas ĉiutage. Sed je la fino de la adoleskanteco Virginie (ŝi estas de nobela deveno) sendatas en Eŭropon far la patrino por kompletigi la edukadon sian. Malkapabla elteni la hipokritecon de la eŭropanoj, Virginie revenas hejmen. Dum ŝiprompiĝo ŝi pro pudoro ne volas demeti vestaĵojn kaj esti sukurita de ŝipisto. Ŝi mortas dronante dum Paul rigardas la tuton. Tiu fino patosa sendube ankaŭ kontribuis al la sukceso de la romano. La verko apartenas al ĝenro de pastoraloj, kiuj dum la 18-a jarcento estis kvazaŭ jam forgesita. Influo de Rousseau ankaŭ senteblas en la romano: ofte troviĝas paraleloj al ties verko La Nouvelle Héloïse. La romano fondas la ekzotikismolaŭdantan literaturĝenron en franca lingvo.
Graveco
Bernardin baldaŭ ricevas honorojn fare de la legantoj. En 1792 li nomumitas intendanto de la organizo "Jardin des Plantes" kaj de "Cabinet d'histoire naturelle". En 1802 li serĉas la proksimecon de Napoleono Bonaparte. Li ricevas favoraĵojn de la nova reĝimo kaj ankaŭ pension. En 1806 li dekoraciitas fare de la Honora legio. Bernardin membriĝas al Franca Akademio en 1803 kaj iĝas ties prezidanto en 1807.
Nur malmultaj romanoj de la 18-a jarcento estis tiom celebra kiom al menciita pastorala idiliaĵo de Bernardin. La entuziasmo pri ĝi plilongiĝas ĝis trans la Franca revolucio. François René de Chateaubriand diris ke li parkere konas la romanon. Tamen post 1850 komenciĝis kritikoj. En la romano Madame Bovary (1857) de Gustave Flaubert la bernardina romano inter aliaj respondecas pri la pervertiĝo mensa de Emma.
Katsuya Iwatake
Katsuya Iwatake (岩武 克弥, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj Urawa Reds.
Atencoj de novembro 2015 en Parizo
La atencoj de novembro 2015 en Parizo, okazintaj vespere la kaj organizitaj de la terorisma organizo Islama Ŝtato de Irako kaj Sirio, estas aro da pafadoj kaj sinmortigaj atakoj, kiuj okazis en Francilio (Francio), plejparte en la 10-a kaj 11-a arondismentoj de Parizo (stratoj Bichat, La Fontaine-au-Roi, Charonne, bulevardo Voltaire kaj Bataclan), kaj en Saint-Denis apud la Stadiono de Francio.
Pafoj celantaj terasojn de restoracioj kaj kafejoj kaŭzas plurdek mortojn en la 10-a kaj 11-a arondismentoj de Parizo. Samtempe, sinmortigaj teroristoj eksplodigas sin ĉe la Stadiono de Francio, en kiu okazas amika futbala maĉo inter Francio kaj Germanio. Inter la ses atakoj, la plej morta okazis en la koncertejo Bataclan, en bulvardo Voltaire, kie teroristoj pafis al la spektantaro de koncerto de la usona rokbando Eagles of Death Metal.
Laŭ provizora bilanco de viktimoj (neinkluzivante la murdistojn) starigita de prokuroro la, 129 homoj mortis kaj 352 estis vunditaj (inkluzive de 99 en “urĝega situacio”). El la sep mortintaj teroristoj, unu estis mortpafita de polico kaj ses mortigis sin per eksploda zono, kio igas tiujn atakojn la unuaj sinmortigaj atakoj en Francio. Laŭ la kvanto da mortintaj viktimoj, tiuj atakoj estas la plej gravaj en Francio post la fino de la Dua mondmilito kaj la plej gravaj en Eŭropo post la 191 mortintoj en la madridaj atakoj de la 11-a de marto 2004.
Abdelhamid Abaaoud, kiu havis laŭ francaj aŭtoritatoj “esencan rolon” en tiuj atakoj, estis mortigita la dum polica sturmo en Saint-Denis.
Stadiono de Francio (Saint-Denis)
Je 21:20, la unua grupo kaŭzis unuan eksplodon en la strato Jules-Rimet ĉe la pordego D de la Stadiono de Francio, en Saint-Denis, kie komenciĝis je 21:00 amika futbala maĉo inter Francio kaj Germanio. Du kadavroj estis poste trovitaj, tiu de sinmortiginta teroristo surhavanta eksplodan zonon enhavantan TATP (acetonan peroksidon) kaj ŝraŭbingojn, kaj tiu de viktimo, preterpasanto mortigita de la eksplodo. Je 21:30, en la sama strato, antaŭ la pordego H, alia teroristo kun simila bombo eksplodigis sin. Ĉar ili ne havis bileton, la du teroristoj ne estis akceptitaj en la stadionon, post komenco de la maĉo.
7464 Vipero
7464 Vipero estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (de 1993 en Ĉeĥa Respubliko).
Atencoj de novembro 2015 en Parizo
Stadiono de Francio (Saint-Denis)
Tria kaj lasta eksplodo ĉe la Stadiono de Francio okazis en simila maniero je 21:53, en la strato La Cokerie, antaŭ manĝejo McDonald’s. Oni denove trovis la korpon de la kamikazo. Entute, kvar homoj mortis, inkluzive de tri teroristoj. Pliaj 11 homoj estis grave vunditaj, inkluzive de tri ciganoj el ladurbo en La Courneuve. Dek ses viktimoj, el kiuj kvin estis en grava stato, estis kondukitaj al la malsanulejo Delafontaine en Saint-Denis.
Tiujn eksplodojn aŭdis la piedpilkistoj, spektantaro kaj televidantoj dum rekta elsendo de la maĉo, sed homoj unue kredis ilin grandaj petardoj. Je 21:36, en la prezidenta podio, la ministro pri enlandaj aferoj Bernard Cazeneuve ricevis telefonvokon de la polica prefekto de Parizo, kiu informis lin, ke la eksplodoj ne estis akcidentaj. La prezidento de la respubliko François Hollande, kiu ĉeestis la maĉon kun la ministro pri enlandaj aferoj kaj la germana ministro pri eksteraj aferoj Frank-Walter Steinmeier, tiam iris al la sekurcentro de la stadiono, kune kun Bernard Cazeneuve. Informite pri la aliaj atakoj, François Hollande eliris la stadionon dum la duontempa paŭzo, petante siajn ministrojn kaj la prezidanton de la Nacia Asembleo resti ĝis fino de la maĉo. Tuj post ĝia fino, parolanto anoncis “eksteran okazaĵon” kaj donis klarigojn pri elirado. Panikanta homamaso iris sur la piedpilkejon.
7464 Vipero
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la genro Vipero, precipe Vipera berus aŭ norda vipero, bela malofta serpento kiu loĝas sur la monto Kleť.
Atencoj de novembro 2015 en Parizo
Stadiono de Francio (Saint-Denis)
La maĉo ne estis ĉesigita por eviti panikon. La piedpilkistoj, spektantoj kaj ĵurnalistoj en la stadiono ne estis informitaj ĝis fino de la maĉo. Kune kun la prezidanto de la Franca futbala federacio Noël Le Graët, la ŝtata sekretario pri sportoj Thierry Braillard sciigis la francajn ludantojn pri la terorismaj atakoj, post kiam ili revenis al la vestejo. Ankaŭ la germanaj ludantoj, solidaraj kun la francaj, estis ŝokitaj. Ĉar ilia hotelo estis evakuita pro bomba alarmo, ili decidis tranokti en la vestejo de la stadiono, antaŭ ol reveni al la flughaveno de Roissy en pluraj nemarkitaj aŭtobusetoj la sekvan tagoj.
Kruciĝo de la stratoj Bichat kaj Alibert (10-a arondismento)
Viro ekpafis je 21:25 al la trinkejo Le Carillon, 18 strato Alibert (ĉe angulo de tiu strato kun la strato Bichat), kaj poste al la restoracio trans la strato, Le Petit Cambodge, 20 strato Alibert (ĉe alia angulo kun la strato Bichat). Meze de la nokto de la atako, Le Monde menciis 15 mortigitojn kaj 10 vunditojn, kiuj bezonis urĝegan prizorgon.
Strato Charonne (11-a arondismento)
Viro ekpafis je 21:36 al la restoracio La Belle Équipe, 92 strato Charonne (ĉe kruciĝo kun la strato Faidherbe). 19 personoj mortis kaj 9 estis grave vunditaj.
Bulvardo Voltaire (11-a arondismento)
Alveninte kun sia frato Salah Abdeslam per nigra SEAT, la teroristo Brahim Abdeslam eksplodigis sin je 21:43, dum li mendis en la kafejo Comptoir Voltaire, 253 bulevardo Voltaire (ĉe angulo kun la strato Montreuil), uzante la saman sistemon kiel la teroristoj de la Stadiono de Francio. Li grave vundis du personojn kaj malpli grave ĉirkaŭ dek, ĉar nur la eksplodaĵo en lia dorso eksplodis. Salah Abdeslam revenigis al Montreuil la aŭton, en kiu oni trovis plurajn kalaŝnikovojn, kaj poste foriris al Bruselo kun komplicoj. Francaj ĝendarmoj kontrolis ilin apud Cambrai sur la aŭtovojo A2, sed ne arestis ilin.
Konsekvencoj
Post evakuo, François Hollande direktiĝis al la ministerio pri enlandaj aferoj kie li prezidis urĝan kunvenon. Krizostato estas deklarita en Francio kaj landlimoj estos fermitaj, laŭ anonco en televido.
Respubliko Prusujo
La respubliko Prusujo, kiu malvolvis kadre de la Novembra Revolucio en Germanujo de 1918 el la prusa monarĥio, estis la plej granda federaciero de la Germana Regno dum la Vajmara Respubliko. Laŭ sia konstitucio el 1920 parlamenta respubliko, Prusujo montriĝis kiel politike pli stabila ol la regno mem. La respublikon preskaŭ kontinue regis partioj de la Weimarer Koalition: SPD, DDP kaj Zentrumspartei, dumtempe kompletigitaj per la DVP. Je nur mallongaj interrompoj la Socialdemokratoj prezentis per Paul Hirsch kaj Otto Braun la ĉefministrojn. Precipe la ministroj pri internaj aferoj Carl Severing kaj Albert Grzesinski antaŭenigis la reformon de administrado kaj polico laŭ respublika senco, tiel ke Prusujo dum la Vajmara Epoko validis kiel bastiono de demokratio. Per la kontraŭkonstitucia ŝtatrenverso el 1932 Regna Kanceliero Franz von Papen submetis la landon al la Regna Registaro kaj prenis tiel al ĝi ĝian memstarecon. Per tio la respubliko fakte jam estis ĉesinta ekzisti antaŭ la nazia potencpreno en Germanujo, kvankam laŭforme plue oficis prusa registaro sub Hermann Göring. Post la fino de la Dua Mondmilito la leĝo de la Aliancita Kontrolkonsilantaro ordonis la 25-an de februaro 1947 ankaŭ jure la malfondadon de Prusujo.