cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Libraro de Ivano la Terura
Serĉado kaj elfosado
De komenco de la 20-a jarcento la arkeologo I. J. Stelleckij okupiĝis aktive pri serĉado de Libraro. Li kondukis senrezultajn serĉadojn en Moskvo, Kolomenskoje, Aleksandrov, Vologda kaj en multaj aliaj lokoj. La agadon de Stelleckij priskribis poste detale R. Peresvetov en libro “Sekretoj de senkoloriĝintaj linioj”. Li kondukis serĉadon en Arsenalnaja turo de Kremlo ankoraŭ en 1912 kaj 1914, tamen la faro ĉesis pro manko de mono. Denova elfosado okazis en 1933-1934 laŭ permeso de la komandejo de Kremlo. En la jaro 1935 ĝi estis ĉesigita pro obskuraj kaŭzoj.
Versioj pri situo
Ekzistas pli ol 60 tute diversaj versioj. Multaj el ili estas evidente fantastaj aŭ kreitaj kiel sensacio aŭ kiel allogo por turistoj. Tie ĉi estas la plej disvastigitaj hipotezoj.
Aleksandrov
Oni prezentis la version, ke Ivano la Terura forveturigis la Libraron en Aleksandrov apudurbon dum opriĉnina. Stelleckij supozis, ke en la apudurbo situis nur parto de Libraro, ia “marŝa filio” de ĝi.
Vologda
Vologda estis “norda sidejo” de Ivano, kiun li atentis aparte: li loĝis tie longe, kondukis gravan rekonstruon de l’urbo. Oni nomas Sobornaja monteton apud Sofia katedralo kiel la plej verŝajna situo de Libraro. Unu el unuaj presaj mencioj pri subteraj trairejoj en Vologda estas “Rakonto de la kuracisto Flerov pri antikvaĵoj vologdaj”, publicita en 1804 en la revuo “La Norda Heroldo”:
"Oni rompis en mezo de la ĝisnuna jarcento Sobornaja monton, ĉar ĝi estas ne natura monto, sed ŝtona. Ekstere estas ronda konstruaĵo, simila al monto, kovrita pro tempo sur tuta surfaco per herbo. Oni trovis interne volbajn kavernojn, kiuj estis apartigitaj de sekvaj per ŝlosita fera pordo, tiel firma, ke oni ne povis rompi ĝin. Oni aŭdis malantaŭ tiu ĉi pordo obtuzan bruon, kiu pruvas larĝecon de la ŝlosita parto de ĉi tiu subteraĵo kaj movon de aero tie. Sed la superstiĉaj esplorantoj atribuis tiun bruon al alia kaŭzo. Ili pensis, ke la fera pordo apartigas de ili loĝejon de spiritoj, kaj ke la internaj kaŝitaj kavernoj estas kavernoj de la infero. Ili pensis kaj tiel teruriĝis de tiu ĉi ideo, ke ili ĉesigis sian esploradon kaj ekŝutis la faritajn breĉojn en la monto. La vidintaj ĉi tiun parton de la monto kiel malfermita diras, ke oni trovis en ĝi apud la Vologda rivero mallarĝan pasejon kun ŝtona ŝtuparo, kiu iras suben laŭ la rivero kaj etendiĝas, laŭ rakontoj, ĝis la Priluckij monaĥejo."
Tamen en 1813 “La Heroldo de Eŭropo” publikigis kiel respondon al l’artikolo de Flerov noton de la metropolito Eŭgeno, kiu estis en 1808-1813 la episkopo de Vologda, kie li diris:
"Tia legendo estas efektive esplorinda por amantoj de la patrio… sed bedaŭrinde la rakontisto ankaŭ volis nur interesigi legantojn pri miraklaj legendoj, kiujn li prenis de la superstiĉa plebo, ne volinte aŭ ne havinte tempon konsideri ilian nekonformecon. Efektive estas Sobornaja (Katedrala) monto kontraŭ Vologda Sofia katedralo super la roka dekstra bordo de Vologda rivero, kaj en tiu ĉi monto estas ŝtona kela konstruaĵo, sed ĝi estas ne ronda simile al monto, sed egallatera je du vicoj, etendanta laŭ la bordo. Ĝi estis elfosita ne en mezo de la ĝisnuna jarcento, sed en mezo de la 17-a jarcento. Oni scias laŭ arkivaj notoj, ke dum regado de la caro Aleksej Miĥajloviĉ la vologda arkiepiskopo Simon, elfosinte kelojn de tiu konstruaĵo, trovis tie arĝenton kaj garnaĵon."
Oni serĉis trairejojn kaj trezorojn en la Sobornaja monteto plurfoje. La unuan fojon – la generalo Borozdin en 1809, kaj poste iu stabkapitano Z. en 1866. Senrezulte en ĉiuj okazoj. En la artikolaro “Arkeologio de Vologda”, kiu estis publicita al la 860-jara jubileo de l’urbo, aperis datumoj de scienca observado dum teraj laboroj sur la Kremljovskaja placo apud unu el muroj de la preĝejo de sankta Aleksandro Nevskij. La preĝejo staras apud Sobornaja monteto sur altaĵo, kiun oni nomis en antikva tempo Izvestnaja (Konata) monto, en kiu laŭ “Legendo pri malluma kaverno kaj Nikolaa ikono en Izvestnaja monto” devas esti sekretejo. Tamen oni eltrovis neniujn subteraĵojn. Al pruvo de la “vologda versio” estas dediĉita la libro de P. P. Ŝabanov “Kiel veni en Libraron de Ivano la Terura?”. Ĝi ne aldonas novajn sciencajn datumojn.
Aliaj versioj
Laŭ kelkaj versioj, la Libraro povas situi en Kirillo-Belozerskij aŭ en Starickij Svjato-Uspenskij monaĥejo (Tverja provinco), aŭ en Kurska provinco.
Argumentoj de skeptikuloj
Ankaŭ oni argumentas, ke en l’epoko de Ivano la Tria estis en Rusio samkiel en Eŭropo sufiĉe malmulte da paperaj libroj. Oni gardis en libraroj precipe pergamenajn rulojn – karajn kaj unikajn relikvojn, el kiuj preskaŭ ĉiu havas originalan “biografion”.
Diversaj esploristoj opiniis, ke Libraro povis perei en multaj moskvaj incendioj; S. A. Belokurov datis ĉi tiun eventon al Malklara Tempo, kaj W. F. Clossius al la jaro 1626. Laŭ la plej stranga hipotezo, ledajn foliantojn de Libraro formanĝis en 1612 la sieĝitaj en Moskvo poloj.
Oni kritikas ankaŭ la aŭtentecon de atestoj pri Libraro kaj ĝia konsisto. La unua el ili estas “Legendo pri sankta Maksimo la filozofo…”. S. A. Belokurov penis pruvi ĝian malfruan originon. Kontrastan vidpunkton eldiris A. I. Sobolevskij. Li kaj la paleografo I. Denisov hipotezis, ke ĝia aŭtoro povis esti la bojaro Andrej Kurbskij.
En scienca socio ankaŭ ne estas unueca opinio pri “Listo de Dabelov”, kies aŭtoreco oni atribuas ofte al la pastoro Wettermann. Originalon de ĉi tiu dokumento trovis en arkivoj de Pärnu nek W. F. Clossius (kiu alvenis por tiu ĉi en Rusion speciale), nek aliaj scienculoj. Poste l’arkivon de Pärnu vizitis la arkeologo I. J. Stelleckij, laŭ tasko de Moskva arkeologia asocio kaj de la Arkivo de Ministerio pri la justico; li serĉas Libraron fanatike sian tutan vivon. Li eĉ asertis en lia taglibro, ke li vidis la liston en 1914 mem, sed li prezentis nek originalon, nek fotokopion. Eĉ la subtenantoj de la versio pri ekzisto de Libraro agnoskas, ke lia atesto estas neversimila.
La scienculoj vidas multe da malcerto en la enhavo de la listo mem. Precipe, C. C. Dabelov estis sperta scienculo kaj aŭtoro de multaj sciencaj studaĵoj, sed li “forgesis” ial registri nomon de l’aŭtoro, kvankam laŭ lia posta aserto la dokumento ne estis anonima. Krom tio, oni diras en la listo: “Historioj de Livio, kiujn mi devis traduki… historioj de Suetonio pri reĝoj, ankaŭ de mi tradukitaj…”, tamen oni vidas pro “Livonia kroniko”, ke Wettermann rifuzis tradukon. La listo mencias verkojn, kiuj estas aŭ nekonataj ĝis nuntempo (ekzemple, “Historiarum” de Cicerono), aŭ eltrovitaj jam post la morto de Dabelov (versoj de Pindaro). Kelkaj kalkulas ĉi tion kiel produkton de fantazio de la dörpta jurscienculo, la aliaj kiel unu pruvon plu de vereco de la listo. Oni penis difini l’aŭtorecon plurfoje kaj eĉ trovis en arkivoj nomojn de tri dörptaj pastoroj de tiu tempo, sed oni trovis neniujn detalojn.
Unu argumento plu por versio de falsa listo estas sekva kontraŭdiro. La listo priskribas antikvajn verkojn, kaj estas dubinde, ke malklera homo povus priskribi kaj rekoni ilin. Ĉe tio la dokumento estas skribita en kruda platgermana dialekto. Tial oni hipotezis, ke la listo estis kompilita ankoraŭ antaŭ formado de unueca germana lingvo, en tempo de Ivano la Tria.
Kelkaj scienculoj dubis eĉ pri scienca valoro de la Libraro. Do la akademiano Dmitrij Liĥaĉov konsilis anstataŭ senfrukta serĉado savi realajn librajn trezorojn, kiuj pereas nuntempe. Li asertis, ke amaskomunikiloj evidente troigas valoron de Libraro de Ivano la Terura:
"Eĉ se oni trovos Libraron de Ivano la Terura, la trovaĵo ne prezentos grandan sciencan valoron. La gravan parton de ĉi tiu kolekto konsistigis la klerikaj libroj, kiujn Sofia la Palaeologa alportis en Rusion el Bizancio, ke preĝu en ŝia patrina lingvo."
301 Bavario
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa, elde la observatorio de Vieno, la 16-an de novembro 1890. Ĝia nomo referas al la germana lando de Bavario.
Engelskirchen
Engelskirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberberg de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Partnera urbo
Engelskirchen estas ĝemelurbo de la jena urbo:
Monaĥinejo Donndorf
Historio
Menciitas la monaĥinjo unuafoje en la 1250-a jaro. Ankoraŭ antaŭ 1272 translokiĝis cistercianinoj el Bachra (Rastenberg) ĉi tien.
Komunista lernejmalkonstruo kaj reviviĝo post Turniĝo
En 1945 la komunistoj eksproprietigis la Werthern-ojn sen rekompenco. La en 1887 sude alkonstruita lernejo, masiva trietaĝa konstruaĵo, forigitis en 1947 fare de la komunistaj humanistoj kiel simbolo de nobelara regado. Inter 1994 kaj 1996 restaŭritis la plej gravaj eroj klostraj kaj fine eblis ekgasteco de la lernejo Ländliche Heimvolksschule
La tuta ensemblo kun parte historia stratopavimo kaj ĝiaj malnovaj ejoj indas esti vizitataj.
Rüeggisberg
Geografio
La komunumo Rüueggisberg situas en la Svisa Mezlando ĉe la transiro al la Antaŭalpoj, proksimume 14 kilometrojn sude de la federacia urbo Berno. La komunumo estas tre vasta. Ĝi konsistas el kvar distriktoj, kiuj siavice konsistas el multnombraj vilaĝetoj kaj setlejoj, kaj la eksklavo Nünenenberg proksimume 10 kilometrojn sude de la cetera komunuma teritorio, kie situas la monto Gantrisch, kies kulmino kun alteco de 2175 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. En Nünenberg fontas la rivero Gürbe.
Hue
Hue (Huế ) estas urbo de centra Vjetnamio (Annam), kaj ĉefurbo de ĝia provinco Tua Tien-Hue.
Rüeggisberg
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 35,76 km², de kiuj 29,5% estas kovritaj de arbaro, 64,2% servas por agrikulturo kaj 4,3% por setlado.
Hue
Enloĝintoj
Hue estas naskiĝloko de Huyng Ba Duong.
Esperanto-movado en Kolombio
1900-1930
Jam en 1909 aperis esperantistaj grupoj en urboj Altamira, Bukaramango kaj Cúcuta. En Cúcuta estis presita bulteno "Kolombia Stelo". Laŭ kelkaj konfontoj, aperas ankaŭ la nomo de Abel de J. Rico (patro de psikiatro Edmundo Rico) kiel esperanto-aktivulo antaŭ la jaro 1910. Eble la plej elstara samideano de tiu epoko estis advokato Joaquín Ospina, naskita en 1875. Krom 10 verkojn pri deversaj temoj (juro, historio, bibliografio, ktp.) li publikigis "Tratado de Esperanto" (Gramatikon de Esperanto), kaj fondis en 1911 ĵurnalon "La Lumo" en Salamina (departamento Caldas). En Salgar, departemento Antjokio, en 1892, naskiĝi José María Solís Moncada, verkisto de 32 libroj pri historio kaj poemaroj. Li publikigis, kune kun Joaquín Ospina multajn informojn pri Esperanto en ĵurnaloj.
Rüeggisberg
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüeggisberg limas en nordo en unu punkto al Wald, en nordnordoriento al Niedermuhlern, en nordoriento al Toffen, en orientnordoriento al Kaufdorf, en oriento al Rümligen, en sudoriento al Riggisberg, en sudokcidento al Rüschegg, en okcidento al Schwarzenburg, kaj en nordnordokcidento al Oberblam. La eksklavo Nünenberg limas en nordo al Riggisberg, en oriento al Blumenstein, en sudo al Därstetten, kaj en okcidento al Rüschegg.
Esperanto-movado en Kolombio
1900-1930
En 1911 la grupoj unuiĝis en Ligon, kiun akceptis sub sia patronato la tiama kolombia prezidanto D-ro Carlos E. Restrepo. (Laŭ Enciklopedio de Esperanto de Kökeni, Bleir kaj Sirjaev, Budapeŝto 1934 kaj libron "Esperanto en Perspektivo" fare de Ivo Lapenna k.a., paĝo 495). Ĉirkaŭ la jaro 1910 kaj postaj, kolonelo Manuel Tovar, kuracisto Martínez Mendez, dentisto kaj dramverkisto Antonio Alvarez Lleras, s-ro Carlos E. Pinzón kaj iu inĝeniero kun familinomo Velandia, fondis la unuan kolombian esperanto-grupon. Kelkaj el la grupo estis junuloj ĉirkaŭ 20-jaraĝaj de lernejo "Colegio de la Salle", (laŭ raportito en ĵurnalo El Espectador, 26an de aprilo, 1950).
Rüeggisberg
Trafiko
Tra la komunumo pasas de oriento al okcidento la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Belp al Friburgo. Per la poŝtaŭtolinioj de Köniz al Riggisberg, de Berno al Helgisried-Rohrbach kaj de Riggisberg al Schwarzenburg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Esperanto-movado en Kolombio
1900-1930
En decembro de 1920, laŭ iniciato de Edmond Privat, dek-unu delegitoj (el Belgio, Brazilo, Ĉeĥoslovakio, Ĉilio, Ĉinio, Haitio, Hindio, Italio, Kolombio, Persio kaj Sudafriko) prezentis al la Unua Asembleo de Ligo de Nacioj, projekton de rezolucio atentigante pri la lingvaj malfacilaĵoj "kiuj malhelpas rektajn rilatojn inter la popoloj", kaj esprimante la esperon ke "la ĉiulandaj geknaboj sciu ,de nun ,apenaŭ du lingvojn: sian gepatran kaj facilan rimedon por internacia komunikado". La projekto entenis peton al la Ĝenerala Sekretario de la Ligo prepari raporton pri la rezultoj de la Esperanto-instruado en la publikaj lernejoj de la ŝtatoj-membroj. La kolombia subskribinto de la projekto de rezolucio estis Carlos E. Restrepo, prezidinto de Kolombio inter 1910 kaj 1914. (vidu la libron: "La Danĝera Lingvo"fare de Ulrich Lins, paĝo 62, kaj la libron "Esperanto en Perspektivo" fare de Ivo Lapenna k.a., paĝoj 749-755).
The Manchurian Candidate (1962 filmo)
The Manchurian Candidate (anglalingve: "La Manĉuria Kandidato") estas politika drama filmo el la jaro 1962, adaptita de la romano de Richard Condon el la jaro 1959. La filmo estas direktita de John Frankenheimer, kaj aktoris Frank Sinatra, Laurence Harvey, Angela Lansbury, Janet Leigh. La filmo centre temas pri la filo de populara konservativa politika familio; li estis cerbolavita kiel senvola atencinto por la Internacia Komunista Konspiro. The Manchurian Candidate estis nacie eldonita merkredon, la 24-an de oktobro, je la pinto de la Kariba krizo.
Rüeggisberg
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüeggisberg datiĝas el la jaro 1075 kiel mons Richeri. En la jaro 1075 la Barono Lütold de Rümligen donacis al la abatejo Cluny la preĝejon en Rüeggisberg por tie fondi monaĥejon. La priorejo en Rüeggisberg disponis pri multnombraj bienoj, al kiuj apartenis la teritorio de la hodiaŭa komunumo sed ankaŭ bienoj en Guggisberg kaj aliaj lokoj. Ek de 1244 la urbo Berno estis la protektopotenco de Rüeggisberg, kaj konstante grandigis sian influon. 1565 la urbo Berno akiris ĉiujn rajtojn kaj submetis la iaman priorejon al sia voktejo Seftigen, kiu post la Helveta Revolucio en la jaro 1803 fariĝis al distrikto Seftigen. La 1-an de januaro 2010 post la malfondo de la malnova distrikto, Rüeggisberg estis atribuita al la nova administra distrikto Berno-Mezlando. .
The Manchurian Candidate (1962 filmo)
Angela Lansbury kandidatis por Akademia Premio kiel plej bona subtena aktorino, kaj Ferris Webster kandidatis por plej bona film-redaktado. Plue, Lansbury estis nomumita kiel plej bona subtena aktorino de la National Board of Review kaj gajnis la Oran Globon por la plej bona subtena aktorino. La filmo estis elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial preservita ĉe la Usona Nacia Film-Registro.
Esperanto-movado en Kolombio
1900-1930
Eble la Unua mondmilito seniluziigis la samideanojn, aŭ decidigis ilin ne aperi publike ĝis 1924. Post tiu paŭzo, reaperis sciigoj en la ĵurnaloj.
En 1924, José Alfonso Guitiérrez, de urbo Cúcuta, gajnis konkurson organizita en Sovetunio, pro lia traduko de la romano "María" de elstara kolombia verkisto Jorge Isaacs. Por la sama verko ekzistis alia traduklaboro, fare de Fulgencio González, komsiita de tiama Internacia E-Societo de Rusio (laŭ ĵurnalo El Tiempo, 18-an de junio, 1967). Oni ne scias ĉu la du tradukintoj kunlaboris. (Legu pli pri la traduko de "Maria" en 2005).
Ankaŭ en 1924, alia kolombiano, Lascario Cárdenas (aŭ Cipriano Cárdenas), publikigis en Vieno (Aŭstrio) hispanigan reformon de Esperanto: "Hom-Idyomo", en libro bele presita kaj bindita (laŭ Mario Pei: Unu Lingvo por la Mondo", 1958).
En la jaro 1927 naskiĝis en vilaĝo Urrao, departemento Antjokio, Tirso Castrillón, kiu poste estus elstara ŝakisto kaj esperantisto, verkisto de lernolibroj pri la lingvo kaj pri ŝako.
En la jaro 1930, Guillermo Johnson publikigis, en regulaj flugfolioj de sia librejo "La Pluma de Oro", en Medeĝino, lecionojn de la Internacia Lingvo, kaj meksika komercisto loĝanta en Bogoto, Alberto Gómez Cruz publikigas la duan eldonon de propra Esperanto-kurso.
1930-1940
En 1931 Alberto Gómez Cruz estis delegito de UEA en Bogoto, dum la industriisto Friedrich Rappe estis vicdelegito. Ekzistis alia delegito en Sogamoso: kuracisto Abel J. Rico.
En 1932 Sinjoro Anton Tomić, jugoslavo (kies patro Stanislav Tomic ankaŭ estis esperantisto kaj aŭtoro de pluraj verkoj, kaj inĝeniero kiu laboris en la konstruado de fervojo en Antjokio), loĝis en Medeĝino kaj estis delegito de UEA. Dum sia daŭra agado por Esperanto, s-ro Tomić ankaŭ okupiĝis pri la diskonigado de kolombia kulturo en eksterlando, precipe en sia patrujo, kaj tiucele sendadis kolombiajn dokumentojn al Boegrado, Sarajevo kaj Zagreb.
En aŭgusto de 1933 oni fondis en Bogoto "Kolombian Esperanto-Federacion", kun sinjoro José Hernando García Lozada kiel prezidanto kaj Ernesto Dueñas kiel sekretario. Letero pri la fondo aperis la 31-an de aŭgusto en tiutempa jurnalo nomata "Heraldo de Antioquia", kaj poste, la 15an de decembro de la sama jaro, s-ro José María Solís Moncada favore komentariis pri la fondo.
En 1937 mortas politikisto kaj eksprezidanto Carlos E. Restrepo. Inter la apogantoj de Esperanto, li estis kiu okupis la plej altan pozicion en la politikaj medioj de Kolombio.
En la jaroj 1939 - 1940, la ununura delegito de UEA (tiam nomata "Internacia Esperanto-Ligo") estis kuracisto Abel de J. Rico, loĝanta en Sogamoso.
1940-1950
En la jaro 1944, dum kongreso pri paco, en rilato kun al fondo de Unuiĝintaj Nacioj, okazinta en la domego Dumbarton Oaks (Vaŝingtono, Usono), inĝeniero José Antonio Vélez Rojas, el urbo Kalio, proponis la adopton de Esperanto kiel Universala Lingvo por la nacioj. La aferon komentariis argentina ĵurnalisto Alejandro Sŭ en "Carta de Nueva York" en ĵurnalo El Tiempo, la 17-an de Oktobro de la sama jaro.
En 1946 sinjoro Anton Tomić atingis kolombian ŝtatanecon. H. C. Raasveldt, nederlanda geologo loĝanta en Bogoto estis delegito de la pacifisma "Universala Ligo" dum 1948 kaj 1949. En tiu-ĉi lasta jaro, sumiĝis al li Alberto Plazas H. kiel delegito en urbo Kalio, dum delegito de UEA en urbo Barranquilla estis industriisto J. Tenenbaum.
En 1950 komenciĝis la intensa poresperanta aktivado de D-ro Gonzalo González (verkante sub pseŭdonimo "GOG"), unu el la samideanoj kiuj plej multe kontribuis al diskonigo de Esperanto en Kolombio. Li estis klera kaj nobla juristo, profesoro kaj ĵurnalisto, GOG, en sia ĵurnalkolumno "Demandoj kaj Respondoj" en ĵurnalo El Espectador, pritraktis multegajn fojojn, precipe en 1950 kaj 1959, Esperantajn temojn. La 22-an de aprilo de 1950, GOG publikigis malajan poemon en Esperanto: "Malaja Pantumo" laŭ traduko de la elstara intelektulo Otto de Greiff Haeusler (inĝeniero, matematikisto kaj ekspertulo pri muziko), kiu tiam estis prezidanto de la "Esperantista Societo". En la eldono de la 27-a de majo de 1950, GOG rakontas iomete pri la unuaj jaroj de Esperanto en Kolombio. En tiu jaro aperis pluraj leteroj pri Esperanto en la sama ĵurnalo.
Unu leciono pri Esperanto por ĉiu lernejano en la tuta mondo
Unu leciono pri Esperanto por ĉiu lernejano en la tuta mondo estas programo de ILEI fondita, lanĉita en la jaro 2017. Ĝi konsistas el
Esperanto-movado en Kolombio
1950-1960
En la jaro 1951 mortas advokato Joaquín Ospina, pioniro de la unuaj jaroj de Esperanto en kolombio.
Unu leciono pri Esperanto por ĉiu lernejano en la tuta mondo
La kerna ideo de tiu programo estas, ke tiu leciono povas esti farita de iu persono, ne nepre de esperantisto. Do iu instruisto, iu anstataŭanto, iu studento, kapablas preni la dokumentojn (entute 15) kaj iri al la klaso kaj fari la prezenton. Tiu persono ne sukcesos fari ĉion dum UNU leciono, li/ŝi elektos inter la 15 dokumentoj, kiel oni elektas pladon sur menukarto.
Esperanto-movado en Kolombio
1950-1960
La 11an de decembro de 1955, la literatura sekcio de ĵurnalo El Colombiano (presita en Medeĝino) publikigis en sia dua paĝo tradukon "Kompatinda Maljunulineto" farita de Anton Tomić (el populara fabelo de verkisto Rafael Pombo. "La Pobre Viejecita").
Unu leciono pri Esperanto por ĉiu lernejano en la tuta mondo
La komenca pripenso pri tiu programo okazis dum Novjara Renkontiĝo kaj kreiĝis Facebook-paĝo, kie okazis ideointerŝanĝoj. Poste la pretaj dokumentoj estis preparitaj de Mireille Grosjean. Ili ekzistas en Esperanto, en la franca, itala, turka kaj en la angla. Pliaj tradukoj bonvenas. Ĉio troviĝas en la retejo de ILEI, vidu en Agado - Projektoj. https://www.ilei.info/agado/projektoj.php
La germano Klaus Friese verkis broŝuron pri la sama temo. Ĝi ankaŭ troviĝas en la retpaĝo de ILEI en diversaj lingvoj.
Esperanto-movado en Kolombio
1950-1960
En 1957 mortis Rafael Tavera, esperantisto aktiva proksimume ekde 1950.
Alfredo Vasconcelos
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Barbacena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Esperanto-movado en Kolombio
1950-1960
En 1959 estis tre aktiva en Medeĝino la "Sociedad Antioqueña de Esperanto". ĝi organizis gravan ekspozicion de Esperantaĵoj, kaj publikigis bultenon. ĝiaj membroj estis i.a.: Sergio Angulo B., Eliseo García, Julián Gutierez, Fabio Heredia Cano, Rogelio Nieto, Rosa Adela Noreña-Suarez, Aura Pava Alvarado, Gloria Upegi, kaj katolika sacerdoto Nestor Giraldo. Proksimume en la sama epoko rimarkindas en Medeĝino la poresperanta laboro de Tirso Castrillón (konata ŝakludanto), Arturo Agudelo G., Gustavo Jaramillo Zuloaga kaj Hebert Jiménez Gallo; ĉi lasta sendas kelkajn priesperantajn leretojn al ĵurnalistoj.
De 1959 ĝis 1962 la delegito de UEA en Bogoto estis Jesús Antonio Vélez Rojas.
1960-1970
En marto de 1965, licenciulino pri Diplomatiko kaj Eksterlandaj Aferoj, Leonor Calvo y Feijóo, kunvokas al sia domo plurajn esperantistojn por pritrakti la fondon de la Kolombia Esperanto-Ligo (K.E.L.). Post la fondo, K.E.L. funkciis sub prezidanteco de S-ino Leonor Calvo y Feijóo, kun regulaj ĉiusemajnaj kunsidoj. La tri sekvantaj prezidantoj de K.E.L. estis: Advokato Miguel Pérez González, inĝeniero Diego Hoyos Escobar kaj profesoro Augusto Ochoa P.
Ankaŭ en la jaro 1965, en Bogoto, Usonano Neal Parker, profesoro pri biologio kaj matematiko en la lernejo "Nueva Granada" gvidis kursojn pri La Internacia Lingvo en Instituto Colombo-Americano (kolombia-usona kulturinstituto) kaj en la Nacia Universitato. Aliaj aktivuloj ekde la sesdeka jardeko estis: Henry Ordoñez Potes, Roberto Cadavid, kaj la hispano José Vilaró, kiu organizadis gajajn ekskursojn kun esperantistoj.
De 1966 ĝis 1972 la delegito en Bogoto estis Miguel Pérez González, kaj de 1968 ĝis 1970 Gonzalo Ramírez Almanza estis fakdelegito pri elektrortekniko. Fine de la 60-aj jaroj vizitis Bogoton germana esperantisto kaj verkisto Wilhelm Theodor Oeste. En 1968 ekzistis iom organizita junulara movado "KolombEJO" (vidu libron "Esperanto en Perspektivo" fare de Ivo Lapenna k.a., paĝo 495).
La 21-an de decembro de 1969, profesoro Luis Jorge Santos-Morales publikigis artikolon pri Zamenhof en ĵurnalo Vanguardia Liberal, en urbo Bukaramango. Tiutempe en Medeĝino, rimarkindas la grava plurjara disvastiga kaj instrua agado de Profesoro Manuel Ángel Muñoz, kiu profitis sian postenon kiel direktoro de la lingva fako kaj profesoro de Universitato Pontifika Bolivarana, por diskonigi Esperanton al multegaj homoj, kaj eĉ enkonduki tien La Lingvon kiel oficiala studobjekto.
La 24-an de septembro de 1970, en Medeĝino, fondiĝas "Esperanto-Klubo Medeĝina" iniciato de profesoro Manuel Ángel Muñoz, kiu ĝin prezidis; sinjoro Nestor Alfredo Gómez estis al sekretario. Pri la okazintaĵo aperis raporto en ĵurnaloj: La Nueva Mañana (31-an de oktobro 1970), El Tiempo kaj El Espectador.
De 1970 ĝis 1972 UEA havis du reprezentantojn en Cartageno: pastro Luis E. Palacios Toral (delegito) kaj profesorino María Luisa Rodríguez Juliao (fak-delegitino pri turismo).
1970-1980
De 1971 ĝis 1975, universitataj studentoj Luis Guillermo Restrepo Rivas, Jorge Enrique Arango M. kaj Jairo Del R& konsistigis neformalan grupon nomata "Esperanto Dialoga Asocio". Pri tiu evento aperis letero la 1-an de oktobro de 1971, en la dua paĝo de la sekcio "Magazín Dominical" de ĵurnalo El Espectador. La grupeto presis modestan bultenon sub la nomo "K.T.P.", kaj instruis la Internacian Lingvon enloke kaj eĉ per koresponda kurso, kio helpis disvastigi la Internacian Lingvon en iom apartaj kaj disaj urbetoj.
En 1972, en Medeĝino, lernis Esperanton, laŭ instruo de Manuel Angel, s-ro Jorge Velásquez G. Kiu fariĝis poste unu el la plej gravaj disvastigantoj de La Lingvo per sia daŭra laboro kiel Esperanto-instruisto. Li verŝajne estis unu el la plej konstantaj instruistoj de Esperanto en Kolombio. Kelkajn jarojn poste s-ro Velásquez eldonadis bultenon "Laboro" kaj fondis humanisman movadon kun nomo "Universala Familio" kies slogano estas: "Per amo kaj Esperanto, ni estos Universala Familio". S-ro Velásquez estis fakdelegito de UEA pri Katolikismo.
La tiama prezidanto de la Akademio de Esperanto, D-ro Poul Neergaard vizitis nian landon ankaŭ en 1972. Krom grava esperantisto, li estis fama sciencisto, aŭtoro de "La Vivo de la Plantoj". Esperantistoj de Medeĝino atingis ke okaze de la 7-a Internacia Kongreso de Orkideologio, okazinta en tiu-ĉi urbo, en aprilo de 1972, radiostacioj: "Sutatenza", "Ritmos" kaj la "Voz de la Universidad" (ĉi-lasta de la Universitato de Antjokio) inkludu Esperanton, inter la plurlingvaj salutoj al partoprenantoj, periode disaŭdigitaj radie.
La 24-an de septembro de la sama jaro, en la 6-a paĝo de la sekcio "Magazín Dominical" de ĵurnalo El Espectador aperis artikolo "Esperanto kontraŭ babel", fare de profesoro Luis Jorge Santos-Morales.
Saint-Vivien-de-Blaye
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Esperanto-movado en Kolombio
1970-1980
Bedaŭrinde, krom la bonaj disvojviĝoj, la jaro 1972 alportis ankaŭ malbonaĵon: la morto de la grava esperanto-aktivulo Jesús Antonio Vélez Rojas.
Saint-Vivien-de-Blaye
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Esperanto-movado en Kolombio
1970-1980
En julio de 1973, nederlanda esperantisto Oene Hoekstra, kun sia Edzino Johana kaj ilia filo Johano vizitis Kolombion, kaj prelegis en la Universitato Pontifika Bolivarana de Medeĝino. Pri la vizito kaj la prelego aperis artikolo en la 4-a paĝo de la ĵurnalo El Colombiano de la sama urbo, la merkredon 25-an de julio de 1973.
La saman jaron, s-ro Tirso Castrillón, publikigis duteman libron: "Esperanto / Ajedrez Práctico" en Eldonejo "Bedout", kie li laboris. Duono de la libro temas nur pri Esperanto kaj duono nur pri ŝako. Estas du apartaj libroj unuece binditaj.
En la 58-a Universala Kongreso de Esperanto de la sama jaro, en Boegrado (Jugoslavio), partoprenis s-ro Lope-Hugo Ortegón Espinel.
De 1973 ĝis 1975 inĝeniero Diego Hoyos Esbobar estis peranto de UEA kaj fakdelegito pri sporto, dum Lope-Hugo Ortegón daŭris kiel fakdelegito pri inĝenierado kaj pri lingvoj.
S-ro Jairo Del R& loĝadis en 1974 en urbeto Segovio (departamento Antjokio), kaj tie instruis La Internacian Lingvon. Inter la lernantoj troviĝis junulo Luis Felipe Saldarriaga, kiu multe agadis poste por Esperanto.
En la 59-a Universala Kongreso de Esperanto (1974), en Hamburgo (Germanio), partoprenis s-ro Augusto Ochoa P. (Jarojn poste li vojaĝis eksterlanden, por loĝi en Svislando kaj poste en Israelo).
En 1975 en Medeĝino, kun 40 ĉeestantoj, fondiĝis Antjokia Esperanto-Ligo (A.E.L.); prezidanto estis Manuel Ángel Muñoz, kaj sekretario estis Luis Guillermo Restrepo Rivas. La novaĵo aperis en la ĵurnalo El Colombiano la 5-an de majo. La Ligo atingis Juran Personecon laŭ Rezolucio 9889 de la jaro 1975 en al Registaro de Antjokio. Poste Miguel Cano Estrada estis la dua prezidanto de la Ligo. Tiutempe A.E.L. komencis prelegserion sub la nomo "verdaj vendredoj", kiuj kunigis la lokajn esperantistojn ĉiusemajne.
Tiujare, en la 60-a Universala Kongreso, okazinta en Kopenhago (Danlando), partoprenis inĝeniero Libardo Mejía. S-ro Mejía estis delegito de UEA, kaj fakdelegito pri vegetarismo dum pluraj jaroj.
En 1975 Luis Fernando Martínez-Solís publikigis artikolon "Zamenhof no ha esperado en vano" ("Zamenhof ne esperis vane") publikigita en la revuo de la Antjokia Universitato (N-ro 50 (145) paĝoj 345-350, jun-sep. 1975).
En la 1970-aj jaroj profesoro Luis Jorge Santos-Morales, ekde sia Lingva Instituto Winston-Salem (unue fondita en Bukaramango kaj poste kun aliaj sidejoj en Bogotá, Cali kaj Medeĝino), starigis perkorespondan Esperanto-kurson.
Vekiĝis ankaŭ la poresperanta aktivado en la urboj Armenia kaj Montenegro de Departamento Quindio: 15 homoj fondis, la 4-an de januaro de 1976, Kindian Esperanto-Grupon, kies ĉefaj membroj estis: Luis Fernando Agudelo G., Gloria Biviana Vélez, Pedro Camacho, Jaime Echeverri Uribe, Jorge Duarte Prado kaj Ovidio Cardona Botero. Tiutempe aperis kvar modestaj bultenoj de politikaj tendencoj: en Armenia "Esperantista Martelo" de Kindia Esperanto-Grupo, en Bogotá "Esperantista Unueco", redaktata de Gonzalo Bermúdez, kaj en Medeĝino "Esperanto-Internaciista", redaktata de studento pri antropologio Francisko González, kaj "Mutualo" redaktata de Luis Fernando Martínez-Solís. Ĉi-lastaj en studgrupo de la Universitato de Antjokio redaktis ankaŭ la dokumenton ìEsperanto Strategiasî (julio1976).
Tiujare, inĝeniero Libardo Mejía partoprenis en la 61-a Universala Kongreso de Esperanto, en Ateno (Greklando).
En 1977 Luis Felipe Saldarriaga, lerninta Esperanton en urbeto Segovio laŭ instruo de Jairo Del R&, translokiĝis al Medeĝino, kie aktive agadis la postajn jarojn por La Internacia Lingvo, ĉefe en instruado, partopreno en organizo de Esperanto-eventoj, tradukado kaj eldono de materialo.
La 11an de aŭgusto de 1977 ĵurnalisto Germán Roy Yances publikigis okulfrapan artikolon pri La Internacia Lingvo en la 6-a kaj 7-a paĝoj de la "Revista del Jueves" de ĵurnalo El Espectador.
En urbo Buenaventura, estis poresperanta agado de profesoro José Joaquín Osorio, almenaŭ ekde 1975, dum multaj jaroj ĝis sia morto.
Kio verŝajne estis la unua intenco redakti Historion de Esperanto en Kolombio, estis komencita fare de Anton Tomić en decembro de 1977.
Ekde la 1970-aj jaroj, aktiva grupo de Esperasntistoj kuniĝis ĉirkaŭ la daŭra agado de sinjoro Ismael López, amikece konata kiel "Mayo López", Lia laboro centriĝas en la praktika uzado de La Lingvo en konversacio, teatraĵoj, tradukado kaj kantado de kanzonoj. Mayo López eĉ produktis kasedon kun sia voĉinterpreto de kanzonoj propraj kaj tradukitaj. Sinteze: ege utila por la "vivanta" Esperantujo en Bogotá estas la agado de la tiel nomata "Mayo Klubo".
Antjokja Esperanto-Ligo publikigadis kulturan kaj primovadan revueton "Avangardo", kun redakto fare de Jairo Del R& kaj Luis Guillermo Restrepo Rivas. La lasta kaj iom ambicia numero (kun 20 paĝoj kaj 5 pagitaj reklamoj de entreprenoj) estis la 5-a, presita en septembro de 1979. La subtenon pere de pagataj reklamoj oni atingis danke al la diligenta strebo de s-ro Miguel Cano Estrada.
1980-1990
En la jaro 1981 Luis Guillermo Restrepo Rivas eldonis kaj publikigis en Medeĝino ilustritan Esperanto-Kurson por hispanparolantoj, kun titolo "Voy a Aprender La Lengua Internacional" kiu rapide elĉerpiĝis. Iomete poste, en Bogotá, sinjoro Ismael López represis la tekston aldonante plian materialon (kanzonojn). La saman jaron, la 19an de majo mortis en Medeĝino S-ro José María Solís Moncada, 89-jaraĝa, pioniro de la movado en Kolombio kaj avo de Luis Fernando Martínez-Solís. Ankaŭ tiujare S-ro Martínez-Solís verkis "Historio de la Esperanto-Movado en Kolombio", kiu post la unuaj skribaĵoj fare de Anton Tomić, estas la dua konata klopodo por sisteme kompili kaj konservi memoron pri la okazintaĵoj rilataj al la historio de nia kara lingvo en Kolombio. Fernando Martinez-Solis loĝas en USONO kie partoprenis en la ELNA-Kongreso en Saint Louis/Missouri, Salt Lake City/Utah, kaj Austin/Texas, kaj partoprenos dum la kongreso en Tijuana, Mexiko. Vidu: Aŭdvidaĵo:www.lulu.com/elperiodiko
Ekde la 1980-aj jaroj daŭre agadis en Bogotá, ĝis sia morto, sinjoro Santiago Álvarez Gutiérrez. Lia laboro estadas tre grava en pluraj kampoj, precipe: kiel reprezentanto de "Monda Turismo", kiel organizanto aŭ komitatano de pluraj Esperantaj eventoj kaj societoj, kiel funkciiganto de libroservo, kiel redaktoro de bultenoj, kiel gastiganto de eksterlandaj esperantistoj en sia hejmo, kiel gastiganto en sia domo ankaŭ de Esperanto-kursoj kaj oficialaj kunsidoj de Esperanto-organizaĵoj, kaj kiel peranto de UEA ĝis 1997.
Bedaŭrinde, en 1984, la 78a jaraĝa jugoslavo Anton Tomić mortis en Medeĝino. Li estis homo absolute influa en la divastigo kaj intelekta prestiĝo de Esperanto en nia lando, en Medeĝino kaj en Bogoto. Lia malrapida parolado estis ĉiam preciza kaj ege klara, plezurige bona lingvaĵo.
En 1986 profesoro Luis Jorge Santos-Morales publikigis en Bogoto la elstaran kurson "Esperanto: Unu Mondo Unu Lingvo", kun 335-paĝa lernolibro, poŝvortaro kaj 6 kasedoj, ĉio en eleganta plasta skatolo.
La saman jaron Luis Guillermo Restrepo Rivas publikigis en Medeĝino 20-paĝan broŝuron "Poezie kaj Kante", kie li kompilis 14 tradukitajn verketojn, kelkaj el ili neniam antaŭe presitaj, kaj aliaj (kiel "Malaja Pantumo" de Otto de Greiff Haeusler) preskaŭ jam perdita.
En julio de 1987, sub la direkto de Luis Jorge Santos-Morales aperis en Bogoto bonkvalita 20-paĝa revuo kun la nomo "Andaj Ondoj".
Dum multaj jaroj, en la urbo Neiva, departemento Huila, la ĉefa esperantisto estis la radio-teknikisto Roberto Ibañez, kiu eĉ fariĝis delegito de UEA.
1990-2000
Ankaŭ en 1992 komenciĝis serio de naciaj kunvenoj. Serio kiun ni ŝuldas grandparte al persista iniciato fare de Peter Preminger de Bogotá, kiu kuraĝigis la medeĝinan esperantistaron fari la unuan eventon. ĉiun eventon oni nomis "Kolombia Esperanto Tago" (sed reale daŭris du aŭ tri tagoj dum semajnfino). La kvinan kunvenon oni decidis konsideri "kongreso" do ĝi fariĝis la Dua Kolombia Kongreso.
La datoj kaj lokoj estas jenaj:
Post tiu publikigita en 1986, duan bonan Esperanto-Kurson fare de profesoro Luis Jorge Santos-Morales ricevas la mondo en 1993, temas pri "Esperanto, un Idioma para Hacer Amigos" ("E-o, Lingvo por Fari Amikojn"), kiu konsistas el eta lernolibro plus kasedoj.
En junio de 1995, en Cali, oficiale komencis labori nova organizaĵo: Kolombia Fondaĵo por la Lingvo Esperanto. Grava karakterizo estas ke laŭstatute la Fondaĵo rajtas funkcii en aliaj urboj, kaj eĉ eksterlande. La unua estraro de la Fondaĵo konsistis el: Profesoro Rafael A. Mejía O., Prezidanto; Doktoro Elías Bechara, Vicprezidanto; Profesorino Graciela de Bejarano, Sekretariino; S-ino Ligia Barragán, Kasistino; S-ro Hernando Maya, Komitatano; kaj kiel Anstataŭantoj: Advokatino Consuelo Polanco, Gildardo Tabares kaj José Manuel Correa. La Fondaĵo publikigas neregulan bultenon "Tropikaĵoj", en kies redaktado ankaŭ kunlaboras Maximilano Ramírez Sánchez, profesoro en urbeto Buenos Aires (departamento Cauca) kaj tre aktiva disvastiganto de La Lingvo.
Ĉirkaŭ tiu epoko, la ĵurnalisto, historiisto kaj verkisto Luis Fernando Martínez-Solís, fondis Apartadó Esperanto-Grupon, en urbo Apartadó, Urabá, nordokcidente de Kolombio.
En tiu-ĉi periodo, alia grava aktivado estis tiu de junulo Francisco Javier Gómez, lingvo-tradukisto kaj dinamisma organizanto de eventoj, kiel la Kvara Tutamerika Kongreso. Li fariĝis ĉefdelegito de UEA en Kolombio, kaj fakdelegito pri mormonismo en la jaro 1999. Poste li vojaĝis al eksterlando.
De la 27-a de januaro ĝis la 3-a de februaro de 1999 la kolombia ĉefurbo, Bogotá, gastigis la Kvaran Tutamerikan Kongreson de Esperanto, kies Loka Kongresa Komitato estis jene: S-ino Leonor Calvo, Honora Prezidantino; Prof. Luis Jorge Santos-Morales, Alta Konsilanto kaj respondeculo pri la akademia fako; D-ro Rodrigo Ramírez, Prezidanto; S-ro Santiago Álvarez Gutiérrez, Sekretario; sekretariino Diana Carolina Marín, komisiitino por turisma agado; brazila s-ro Silvestre Bego, komisiito por sudamerikaj rilatoj kaj strategiaj aranĝoj; kaj s-ro Luis Casas, komisiito por financaj aferoj, kune kun la prezidanto kaj la sekretario. Aliaj komitatanoj estis: Stella Uribe, Horacio Hernández, Francisco Javier Gómez, Yolanda de Hernández, Elsa Gutierrez kaj J. Edwin Vargas R.. La organizanta komitato havis bonan iniciaton, kiel pretiga laboro, viziti la tiaman Ministron pri Kulturo D-ron Alberto Casas Sanz de Santamaría, informi lin pri Esperanto kaj pri la okazonta evento internacia, kaj nomi lin kiel "Alta Protektanto" de la 4-a TAKE. La ministro Casas ĉeestis la solenan inaŭguron kaj dumkongrese oni legis leteron de la tiama prezidanto de Kolombio, Andrés Pastrana, en kiu li salutas la kongreson.
La 18an de septembro de 1999, je la aĝo de 73 jaroj, mortis esperantisto kaj ŝakisto Tirso Castrillón, kiu lasis por la movado sian etan lernolibron, aperinta en 1973. Li persone ne estis vanta pri siaj konoj, preferis vivi iom aparte de la publika scenejo, kvankam en la kolombiaj ŝakludaj rondoj estis konata kiel unu el niaj elstaraj ludantoj kaj konantoj pri ŝako. Omaĝe al lia memoro ekzistas ŝak-turniro kiu portas lian nomon, organizata fare de la Antjokia Ligo de Ŝako.
La jaro 1999 ankaŭ alportis alian malbonan novaĵon: la 12-an de marto, en Schoorl, Nederlando, mortis Oene Hoekstra kiu vizitis Kolombion en 1973 kun sia familio. Li estis honora membro de UEA ekde 1988 (vidu revuon Esperanto, majo 1999, paĝo 100).
2000-2010
En 2000, en la numero 212 de la medeĝina jurnalo "La Hoja de Medellín", aperis artikolo pri Esperanto, verkita de la ĵurnalistino Claudia Patricia Moreno, filino de esperantisto inĝeniero Luis Fernando Moreno. La artikolo estis ĉefe bazita en intervjuoj kiujn la aŭtorino faris al pluraj esperantistoj de la urbo, kaj en kelke da bibliografio kiel la hispanlingva versio de "L'Espéranto" fare de Pierre Janton
En aprilo de 2001 Ricardo Carrilo, juna kaj tre aktiva esperantisto de Bogoto, partoprenas en la 5-a TutAmerika Kongreso de Esperanto en Meksikurbo per subvencio de UEA.
En majo de 2001, pro la kvanto da esperantistoj en kolombio, la landa esperanto-movado rajtis havi komitatanon B en UEA. Samideano Ruben Torres, tiama prezidanto de Pro Esperanto en Kalio, proponis al prof. Rafael Mejia kiel komitatano B, kaj UEA akceptis tiun proponon.
La 27-an de septembro de 2002 estis proponita al la Kalia grupo kiu partoprenis en la Kvara Tutamerika Kongreso en Bogoto, ŝanĝi la nomon de la fondaĵo registrita en Kali por "Kolombia Esperanto-Ligo" (KEL) kiu jam estis registrita en UEA. Tio okazis laŭ la supra dato kaj restas sub la nº 4552 de la libro I en la Komerca Ĉambro de Kali.
Ĉirkaŭ 2002 kreiĝas Kolombejo, la junulara sekcio de KEL, kaj efektiviĝas la Unua Junualara Kongreso de Esperanto en Bogoto. Dum tiu tempo Ricardo Carrillo rolis kiel prezidanto de Kolombejo kaj la junuloj en Kolombio tre vigle agis favore de la movado.
La 28-an de marto de 2003 mortis en Bogoto S-ro Santiago Álvarez Gutiérrez.
La 9-a Kolombia Kongreso de Esperanto, kunvenis en la urbo Medeĝino de la 6-a ĝis 8-a de Decembro de 2003.
En 2005 komenciĝas la projekto traduki denove la verkon de Jorge Isaacs Maria ĉe Vikifontaro, ĉi-foje per Interreto. La tradukoj de 1924 perdiĝis. (Vidu noton de 1924).
Profesoro Manuel Ángel Muñoz, elstara pioniro en la diskonigo de La Internacia Lingvo en Kolombio, precipe en la urbo Medeĝino, mortis en la unua semajno de la jaro 2006.
2010-2020
La 21-an de majo de 2011 la esperantistoj de Kalio celebras "la kvindekan jubileon de Libardo Mejía" kiel esperantisto.
Inter la 9-a kaj la 11-a de decembro de 2011, efektiviĝis la 17-a Kolombia Kongreso de Esperanto en Bogoto.
La 15-an de decembro de 2011 Luis Jorge Santos-Morales eniras en la "Panteonon" de "edukado.net"
En aprilo de 2012 kunformiĝas la "Esperanto-Klubo de Sankta Librada", kiu kunigas 119 gelernantojn de la lernejo Sankta Librada, unu el la plej antikvaj kaj prestiĝaj de Kalio. La grupo funkcias ankay per la fejsbuka paĝo Esperanto Sankta Librada.
En junio de 2012 efektiviĝas en Kalio la unua sesio de KER-Ekzameno en la historio de Esperanto en Kolombio, kadre de la tutmonda sesio okazigita de UEA kaj edukado.net. Ses kandidatoj ekzameniĝas kaj ĉiuj sukcesas.
De la 3-a ĝis al 5-a de decembro de 2012 efektiviĝas la 18-a Kolombia Kongreso de Esperanto en Kalio.
Ĉirkaŭ decembro de 2012 reaktiviĝas la grupo KEL-Bogoto kun la apogo de Luis Jorge Santos-Morales. Regulaj kunvenoj efektiviĝas ĉiumomnate en la lingvoinstituto Winston Salem.
En marto de 2013 Antonio Herrera, el Ibageo, anoncas ke en la lernejo "San Simón" de tiu urbo li gvidas kurson de Esperanto por 30 lernantoj.
En marto de 2013 la grupo KEL-Medeĝino ekreaktiviĝas laŭ la iniciato, inter aliaj, de Aura Amparo Guevara kaj Johan Sebastian Montoya Tamayo. La grupo konsistas ĉefe de universitatanoj kaj ekagas per la grupo de fejsbuko Antaŭen KEL-Medeĝino.
Ankaŭ en marto de 2013 Iván Camilo Quintero Santacruz, 22-jaraĝa, loĝanta en Kalio kaj Sekretario de Kolombia Esperanto-Ligo, estis unu el la tri junuloj en la mondo kiu gajnis subvencion de TEJO por partopreni en la 69-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazonta de la 19-a ĝis la 26-a de aŭgusto 2013 en Nazareto, Israelo.
Sauðárkrókur
Sauðárkrókur estas la sola urbeto en Skagafjörður en norda Islando. Ĝi havas proksimume 2600 loĝantojn. Ĝi estas la dua plej granda urbeto en norda parto de la lando.
La natura varma baseno, menciita en Grettis saga, estas je 16 km norden de la urbo.
Panki (stacio)
Panki (Панки) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Luberci.
Eŭlera formulo
En matematiko, eŭlera formulo, estas idento en kompleksa analitiko, kiu donas interrilaton inter la trigonometriaj funkcioj kaj kompleksa eksponenta funkcio. Ĝi asertas, ke por ĉiu kompleksa nombro x,
kie e estas la bazo de la naturaj logaritmoj,
La formulo estas ankoraŭ valida, se x estas ajna kompleksa nombro, kvankam la originala eŭlera formulo temas pri reela x.
Pruvo
La originala pruvo estas bazita sur la serio de Taylor de la eksponenta funkcio ez (kie z estas kompleksa nombro) kaj de sin x kaj cos x por reelaj nombroj x. Fakte, la sama pruvo montras ke la eŭlera formulo veras por ĉiu kompleksa z.
kaj
Tiel eix = cos x + i sin x.
Konsekvencoj
Ĉi tiu formulo povas esti interpretita kiel tio ke valoro de funkcio eix desegnas la unuocirklon en la kompleksa ebeno kiam x ŝanĝiĝas tra la reelaj nombroj. Ĉi tie, x estas la angulo inter linio konektanta la punkton sur la unua cirklo kun punkto z=0 kaj la pozitiva reela akso, mezurita en radianoj tiel ke laŭhorloĝnadla direkto estas pozitiva.
Kompleksa nombro respektivas al punkto en la kompleksa ebeno kiu kutime estas prezentita en karteziaj koordinatoj. Eŭlera formulo provizas konvertiĝon al la polusaj koordinatoj. Tiel ĉiu kompleksa nombro z = x+iy povas esti skribita kiel
kie x = Re(z) - la reela parto
Per ĉi tiu formulo, oni povas difini la logaritmon de kompleksa nombro. Logaritmo estas la inversa funkcio de potencigo tiel ke por ĉiu kompleksa a
Pro tio ke
por ĉiu kompleksaj a kaj b rezultiĝas
por ĉiu nenula z. Preno de la logaritmo de ambaŭ flankoj montras ke:
kaj fakte ĉi tiu povas esti uzata kiel difino por la kompleksa logaritmo. La logaritmo de kompleksa nombro estas tial multvalora funkcio, ĉar φ estas multvalora:
En trigonometrio
Ĉi tiuj du identoj pli supre povas esti derivitaj per adicio aŭ subtraho de du ekzempleroj de eŭlera formulo:
kaj solvado por kosinuso aŭ sinuso.
Ĉi tiuj formuloj povas eĉ servi kiel difinoj de sinuso kaj kosinuso por kompleksaj argumentoj x. Se preni x = iy rezultiĝas formuloj pri rilato de kosinuso kaj sinuso al hiperbola kosinuso kaj hiperbola sinuso:
Por reela x estas:
Leĝo pri eksponenta funkcia
kiu veras por ĉiu entjera k kune kun la eŭlera formulo implicas kelkajn trigonometriajn identojn kaj formulon de de Moivre.
Aplikoj
En diferencialaj ekvacioj, la funkcio eix estas ofte uzata por plisimpligi derivaĵoj, eĉ se la fina respondo estas reela funkcio kun sinuso kaj kosinuso.