cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stria kukolkolombo
La Stria kukolkolombo (Macropygia unchall) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Macropygia.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, suda Ĉinio, nordorienta Barato, Indonezio, Laoso, Malajsio, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vietnamio. Ties natura medio estas kaj nordaj arbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj malaltaj arbaroj, sed ĉiam densaj arbaroj de kie eliras al pli malfermaj lokoj por nutri sin.
Aspekto
Ĝi estas tre bruna kolombo de longega vosto (38 cm longa kaj el 160 ĝis 180 g peza), pli hela ĉekape kaj pli malhela en dorso kaj brusto kaj eĉ pli malhela en flugilpinto. La tuta bruna plumaro estas strieca per maldikaj malhelaj strietoj, de kie devenas la nomo. La suba ventro estas pli hela, preskaŭ blanka. En krono, nuko kaj ŝultro estas belegaj verdecaj brilegoj. La kruroj estas ruĝaj kaj la beko estas nigra.
Kutimoj
La specio faras etajn grupojn. Oni konstruas neston el bastonetoj en malalta arbo, kie la ino demetas ununuran ovon. Ili manĝas surgrunde semojn, fruktojn kaj grejnojn.
Pola landvojo n-ro 27
La pola landvojo n-ro 27 (DK27) estas landvojo en nordokcidenta parto de Lubuŝa Provinco, je longeco 74 km. Ĝi kunigas la landliman trairejon al Germanio en Przewóz kun la urbo Zielona Góra.
29645 Kutsenok
29645 Kutsenok estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Simono
Simon aŭ Simono respektive Simeon aŭ Simeono estas hebrea virnomo.
29645 Kutsenok
Ĝiestas nomita en honoro de Ekaterina Kutsenok, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Московский химический лицей № 1303 (Liceo pri Kemio n°1303) de Moskvo (Rusio).
Kafiro
Kafiro aŭ Kafir (كافر kāfir; plurale كفّار kuffār; feminine كافرة kāfirah) estas araba termino (el la radiko K-F-R "kovri") "nekredanto", aŭ "diskredanto", aŭ "ne-islama". Ĝi estas uzata kiel pejorativa termino. La termino aludas al persono kiu malakceptas aŭ diskredas en Dio aŭ en la instruoj de la islama Profeto Muhammad, kaj neas la dominadon kaj aŭtoritaton de Dio; aŭ ne praktikas la kredojn kaj preskribojn de la religio de Islamo. Malkredo estas nomata kufr. Kafir estis foje uzata interŝanĝe kun muŝrik (مشرك, tiuj kiuj fifaras politeismon), nome alian tipon de religia malpravo menciitan ofte en la Korano kaj en aliaj islamaj verkoj. La praktiko deklari alian kiel kafir estas konata kiel takfir.
Simono
La nomon Simono portis i.a.
Referencoj
Simon
János Cserna
János Cserna [jAnoŝ ĉerna], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserna János aŭ malofte iom arkaike Udvardy Cherna János estis hungara agronomo, geodeto, kolektanto de popolkantoj, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1832).
János Cserna naskiĝis la  1795 en Zámoly. Li mortis la 1890 en Heves (urbo).
Biografio
János Cserna frekventis lernejojn en Pápa kaj Pest (urbo). Li ricevis diplomon en 1821, poste li eklaboris en grafa bieno. Li longe vivis en urbeto Heves. Li kolektis 246 popolkantojn, kiuj restis en manuskripto. Ekde la 1820-aj jaroj li verkis ankaŭ fakartikolojn kaj faris ankaŭ geodetajn laborojn.
Froto
Froto estas rezisto (ago aŭ efiko), kiu bremsas la glitadon inter du sin tuŝantaj objektoj.
Ikare
Ne miskomprenu la jenajn urbojn Ikirun, Ikire kaj Ikare, ĉiuj en Niĝerio!
Froto
Ekzemplo: Homo sidas sur ligna breto sur la planko. La ligna breto tiriĝu flanken:
La frotkoeficiento tre dependas ne nur de la materialo de du tuŝiĝantaj objektoj, sed ankaŭ de ties surfaca malglateco, de la temperaturo, humideco kaj de eventualaj ŝtofoj inter la du objektoj (ekzemple oleo aŭ silikono). Malpli gravas la grandeco de la kontaktoareo kaj la premo, kun kiuj interpuŝiĝas la du objektoj.
Froto estas baza fizika fakto de nia mondo: sen froto ne eblus nodi la laĉojn de ŝuoj, nek interfiksi du objektojn per najloj aŭ ŝraŭboj ... aŭ, kiel dirite, sekvi kurbiĝon per veturilo.
Ikare
aŭ Ikare-Akoko estas grandurbo en Niĝerio.
Froto
Historio
Pluraj famaj scientistoj kaj inĝenieroj kontribuis al nia kompreno de froto. Inter ili Leonardo da Vinci, Guillaume Amontons, John Theophilus Desaguliers, Leonhard Euler, kaj Charles-Augustin de Coulomb. Iliaj trovitaĵoj estas registritaj laŭ sekvantaj leĝoj :
Leĝo de Kulombo (mekaniko)
En mekaniko, la leĝo de Kulombo, originita de Charles-Augustin de Coulomb, estas modelo por kalkuli la frotadan forton inter du sekaj objektoj, per la sekvanta neegalaĵo:
Ikare
Geografio
situas en montetaro en la sudokcidenta sekcio de la lando. Ado Ekiti troviĝas 60, Akure 100 km.
Froto
Leĝo de Kulombo (mekaniko)
kie
La frotforto valoras de nul ĝis, kaj ĝia direkto laŭ la supraĵo kontraŭas la movon, kiu okazus sen frotado.
Ikare
Historio
En tereno de Ikare-Akoko en la 16-a jarcento Portugalio komencis eksporti sklavojn. En la 19-a jarcento la britoj dominis, sed venis ankaŭ islama kulturo.
Ekonomio
estas komercopunkto por la produktado de kakaoj, maniokoj, maizoj, kukurboj, rizoj, tabakoj kaj kotonoj en la ĉirkaŭa regiono.
Trafiko
El kuras 5 vojoj, ekzemple al Owo.
Klimato
havas tropikan klimaton. La averaĝa temperaturo estas 24-28 °C. Jare pluvas 1470 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en julio.
Froto
Leĝo de Kulombo (mekaniko)
Pri senmovaj objektoj,, kie estas la koeficiento de statika froto. Kutime ĝi estas pli granda ol ĝia kongruanta kineta koeficiento.
La leĝo de Kulombo donas la sojlovaloron de la aplikata forto, super kiu movo komenciĝas.
Pri intermoviĝantaj objektoj, estas la koeficiento de la kineta frotado ; plej ofte. La rapido de movo estas konstanta, sen akcelo, kiam la valoro de la aplikata forto egalas al:.
Tipa materialokombino kun alta frotforto estas la kombino asfalto kaj gumo (de radoj): se tia froto ne ekzistus, ne eblus per veturilo turniĝi en kurbiĝo, sed oni samkiel sur olea tavolo pluglitus rekten. Pri tia kazo, la statika koeficiento estas preskaŭ la duoblo de la kineta koeficiento , kio pravigas la uzadon de la ABS sistemo (de la germana termino Antiblockiersystem) en la veturiloj. Se la rado blokiĝus, la pneŭo glitus, varmiĝus kaj eluziĝus, dum la bremsa distanco estus pli granda ol kiam la ABS sistemo funkcias.
Energio de frotado
Laŭ la principo de konservado de energio, neniu energio malaperas dum frotado, tamen la sistemo perdas parton de ĝia energio. Energio aliiĝas de alia formo de energio al varmo. Glitanta hokedisko restiĝas, ĉar frotado transformas lian kinetan energion al varmo. Kaŭze de ties rapida distribuo sur la glacion, multaj unuaj filozofoj, inter ili Aristotelo, miskonkludis ke movantaj objektoj perdis energion sen trudaj fortoj.
La energio, kiu necesas por superi la frotadan forton, transformiĝas al varmeco. Tial eblas varmigi sian haŭton, se oni frotas ĝin per la mano, kaj se oni frotas malsekan haŭton per mantuko, ne nur la ŝtofo sorbas humidon, sed ankaŭ la frotado kreas varmon, kiu vaporigas plian humidon, kaj rezulte la haŭto dum tia frotado sekiĝas.
Moritz Rugendas
Johann Moritz Rugendas (naskiĝinta 29-an de marto 1802 en Aŭgsburgo; mortinta la 29-an de majo 1858 je Weilheim (Teck) en Virtembergo) estas pentristo de la 19-a jarcento kaj ido de la grava pentrartista familio Rugendas. Li vojaĝis dum pluraj jaroj mezan kaj sudan Amerikon. Instigite de Alexander von Humboldt li celis bildigi krom la ekzota naturo de Sudameriko ankaŭ la homojn kaj iliajn morojn.
Vivo
Johann Moritz Rugendas naskiĝis la 29-an de marto 1802 en Aŭgsburgo. Li ricevis edukadon de sia patro, poste de Albrecht Adam, amiko de la familio, kaj pli malfrue ĉe la Akademio de Bildartoj je Munkeno.
La verkmetodo de Rugendas konsistis en tio, ke li unue produktis detalan krajonskizon kun notoj pri la koloreco kaj poste skizon per oleofarboj. El la kombinaĵo de tiu ĉi verkmaterialo li poste komponis pluajn oleofarbajn skizojn kaj finfine detale faritajn pentraĵojn, kiujn li ekipis per figuroj kaj scenoj. Li havis inklinon al naturscienca pripentrado kaj estis sperta kaj lerta liberaera pentristo. Rugendas sciis celtrafe kaj koncize fiksteni la diversajn pejzaĝojn kun iliaj apartaĵoj en siaj bildoj.
Kiam li aĝis 19 jarojn, li akceptis la inviton de barono Georg Heinrich von Langsdorf akompani lian ampleksan sciencan ekspedicon en la regionon de nuna Brazilo kiel desegnisto. Liaj unuaj desegnaĵo do estas nete scienckarakteraj kaj estis uzataj ekde 1822 en Sudameriko. Rugendas revenis tamen en 1825 post kverelo kun Langsdorf al Eŭropo, kie li en Parizo renkontiĝis kun Alexander von Humboldt. Tiu ĉi estis entuziasma de liaj verkoj kaj fariĝis dumvive lia amiko, mentoro kaj patrono. Per helpo de Humboldt Rugendas eldonis la libron Voyage pittoresque dans le Brésil kun 100 litografiaj verkoj liaj.
En 1829/1830 li staciis studocele en Italujo. En 1831 li entreprenis pluan vojaĝon al Ameriko, ĉifoje tamen proprainiciate. Lia celo estis Meksiko, kiun li privojaĝis tri jarojn kaj kiel li precipe sindediĉis al pejzaĝpentrado. De Meksiko li pluvojaĝis al Ĉilio, kie li rondvojaĝis ok jarojn. Tie li okupiĝis intense kun la loĝantaro kaj de ĝia kulturhistorio. Ĉar li treege interesiĝis pri la indiana praloĝantaro, ki vojaĝis en la sudon de la kontinento, kiu ankoraŭ ĝis la dua duono de la 19-a jarcento restis netuŝita de la hispana koloniiga civilizo. Tie li portretis indianojn, kiuj alvenis je la landlimaj postenoj, kaj postlasis per tio detalan pripentradon de la tieaj loĝantoj. En 1847 li vizitis Peruon, Argentinon, Urugvajon kaj denove Brazilon.
Marton de 1847 li atindis Anglujon. En Parizo li provis sensukcese vendi siajn verkojn. Sed nur laŭ iniciato de reĝo Ludoviko la 1-a de Bavarujo la bavara ŝtato aĉetis en 1848 lian priamerikan verkaron, konsistan el kolekto da 3353 studaĵoj – parte oleofarbaj skizoj, parte akvareloj, parte krajonaĵoj – kompense de ĉiujara pensio. La aĉeton estis rekomendinta komisio de la Akademio de Sciencoj, ĉar la kolekto havas altan sciencan kaj artan valoron. Grandparto de ĉi tiuj verkoj konserviĝis kaj troviĝas nun en la Ŝtata Grafika Kolekto je Munkeno.
La 29-an de majo 1858 Moritz Rugendas mortis malriĉiĝinte en Weilheim an der Teck pro krevita korarterio.
Hattmatt
Hattmatt (jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Bacares
Geografio
Bacares situas en la komarko Valo de Almanzora je 135 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Serón nordokcidente kaj norde, Bayarque norde, Sierro nordoriente, Velefique oriente kaj sudoriente, Castro de Filabres kaj Olula de Castro sude kaj Gérgal al sudokcidente kaj okcidente. Ĝi enhavas la senhomejojn La Mojonera, Orapra kaj El Barrancón.
En la agrikulturo hegemonias fruktarboj, fundamente migdalarboj, kaj legomoj, kaj en brutobredado ŝafoj kaj kaproj. Inter la sovaĝa faŭno montara elstaras cervoj kaj aproj.
Historio
En epoko de Al Andalus ludis gravan rolon la produktado kaj fabrikado de fero. En la 16a jarcento la restinta islama loĝantaro bone rilatis al la kristanaj novaj aŭtoritatoj kaj kelkaj konvertiĝis al kristanismo, tiele ke kiam okazis la ribelo de la moriskoj, tiuj akre atakis la lokanojn, kiuj supozite estis kristanigitaj. Post la ribelo, la areo senhomiĝis kaj venis kolonoj el Valencilando kaj Eŭskio, kiuj kunportis tradicion de Peloto.
Ĝis la 1930-aj jaroj estis pli ol du mil lokanoj, post la Hispana Enlanda Milito oni falis ĝis 1400 kaj en la 1960-aj jaroj oni fermis la minadon kaj granda parte de la loĝantaro elmigris ĉefe al la provinco Barcelono, pro kio oni falis ĝis la nunaj 300. Sesfoje estis la sama urbestro de socialistoj.
Nuntempe ĉefa kultivo de irigacio estas terpomoj, kaj sen irigacio tritiko kaj migdalarboj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 308 geloĝantoj de la municipo Bacares estas 148 inoj kaj 160 viroj. En la 95-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 303 geloĝantoj, kaj aliaj 5 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 0, kaj mortis 5, 3 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis -5 (-1.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 126 homoj (40.9%).
Sendormeco
Kvankam sendormo kutime estas konsiderata nur kiel malfacilo por la ekdormo, estas certa ke la malfacilo ekdormi povas prezenti diversajn jenajn formojn:
Tio malhelpas la rekuperon kiun la korpo bezonas dum la nokta ripozo, kaj povas kaŭzi dumtagan dormemon, malaltan koncentriĝon kaj malkapablon senti sin aktiva dum la tago.
La malo de sendormeco estas superdormeco (hipersomnio).
Verda fringo
Verda fringo (Chloris chloris) estas paseroforma birdo, kiu apartenas al la familio de Fringedoj.
Ĝi vivas meze de branĉoj de arboj kaj dum printempo kaj somero aŭdigas sian kanton konsistantan el milde grakantaj krioj, kiuj eliĝas kiel la susurado de pacaj posttagmezoj. Ĝi estas birdo kiu adaptiĝas relative facile al kaptiteco.
Disvastiĝo
Tiu birdo estas disvastigata tra Eŭropo, norda Afriko kaj sudokcidenta Azio. Ĝi estas specio ĉefe de loĝantaj birdoj, sed kelkaj plej nordaj populacioj migras suden. Verdaj fringoj estis ankaŭ enmetitaj en Brazilo, Argentino, en Aŭstralio kaj en Novzelando. Ili povas esti vagantoj en Islando aŭ okcidenta Kanado.
Ili reproduktiĝas en arbarbordoj, farmaj heĝoj kaj ĝardenoj kun relative densa vegetaĵaro. Ili nestumas en arboj aŭ arbustoj.
Aspekto
Ĝi estas 13 ĝis 15 cm longa kun enverguro de 24.5-27.5 cm kaj pezo de 25 ĝis 35 g; ĝi estas simila laŭ grando kaj formo (granda kapo) al Hejmpasero,. La masklo estas flavverda, kun rimarkindaj brilflavaj makuloj en flugiloj kaj en la forkoforma vosto. Ĝi estas ankaŭ tre flava en subaj partoj kaj en la brusto, dum orelareo kaj krono estas pli grizaj, dorso olivbruna kaj pugo pli flava. La ino estas pli senkolora (malpli verda kaj pli griza) kaj havas dorse pli brunajn nuancojn, dum la makuloj de flugiloj kaj vosto estas pli palflavaj. Junuloj estas similaj al inoj kaj estas pli striecaj ĉefe sube; ili povus esti konfuzataj kun junuloj de Komuna karpodako.
Ĉiuokaze la beko estas dika kaj konusforma, dum la kruroj estas ruĝecaj.
La kanto enhavas fajfojn kaj pepadojn, krome foje imitadon, kaj la masklo faras "papiliecan" memmontradan flugoceremonion. En la alvoko sonas nazeca noto "kuip".
Subspecioj
Estas tri agnoskataj subspecioj nome:
Kutimoj
Ili nestumas en arboj aŭ arbustoj. Ili ne timas homojn. La ino demetas 3-8 ovojn.
Tiu specio povas formi grandajn arojn for de la reprodukta sezono, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj fringoj kaj emberizoj. Ili manĝas ĉefe falintajn semojn, sed ankaŭ berojn. Per iliaj fortaj kaj mallongaj bekoj, ili povas rompi durajn semojn. Inter aliaj, ili povas manĝi semojn de cerealoj, pinoj, ulmoj, fraksenoj, berojn de taksusoj, vitoj, rubusoj, hundorozoj ktp. Ili povas ankaŭ manĝi insektojn, kiaj afidoj, formikoj, skaraboj kaj eĉ araneojn. Ili povas ankaŭ manĝi burĝonojn, sed neniam kiel plago. Vintre ili povas viziti birdomanĝejojn. Ili povas montriĝi agresemaj se samgenrano ĝenas la nutradon.
Ili povas vivi ĝis 13 jaroj.
Reproduktado
Ĉirkaŭ marto la masklo elsendas fajfon dum ascenda flugo el ripozejo kaj dum pendado en aero per lanta flugilfrapado simile al tiu de papilioj aŭ vespertoj, sen ĉesi kanti. Post tio oni pariĝas.
Ili reproduktiĝas en densaj arbaroj kaj arbustaroj de homloĝataj zonoj, parkoj, ĝardenoj, fruktoĝardenoj, kaj eĉ en cipresoj de tombejoj. Ili tendencas nestumi grupe. Ĝenerale la nesto estas konstruata en heĝo aŭ verda arbusto el fajnaj radiketoj, musko kaj lano; poste ĝi estas kovrata per pli fajnaj radiketoj, haroj, plumoj. La ovoj, de 4 ĝis 6, estas demetitaj maje; la koloro varias de blankeca ĝis verdblua kun brunaj, ruĝecaj aŭ violaj makuloj, kaj ili grandas 19 je 12 mm. Nur la ino zorgas pri kovado, kio daŭras du semajnojn; dume ŝi estas nutrata de la masklo, kiu restas senmova sur proksima ripozejo. Poste ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn dum 13-16 tagoj per vomitaj insektoj kaj semoj. Kiam la ino ekkonstruas novan neston, la masklo zorgas la idojn. Post elnestiĝo, la junuloj restas ĉe la gepatroj kaj formas grupon familian. Kutime okazas du ovodemetadoj jare kaj foje eĉ tria.
Fine de la reprodukta sezono ili ariĝas ankaŭ kun migrantoj el nordo kaj vagadflugas tra arbaroj, kampoj, stepoj kaj terkultivejoj.
Etimologio
Chloris el la antikva greka Ĥloros signifas "verda" aŭ "flavec-verda".
Origino de verdaj fringoj
Vidu la artikolon de Dezerta fringo.
Vivo en kaptiteco
Por birdobredado de tiu specio necesas almenaŭ unumetra kaĝo por paro. En pli malgranda spaco povas aperi problemoj de agresemo inter ili. Meze de februaro la paro devas esti apartigita per dividiga kradeto por faciligi interkonon. En marto oni forigas la kradeton por kontroli ĉu ili jam akceptas unu la alian. Se la ino petas nutradon de masklo kaj tiu proponas ĝin oni havigu al ili neston kaj materialon por ke ili kovru ĝin. La ovaro estas de 4 al 5 ovoj. Ŝi ekkovas post la demeto de la lasta. Povas okazi agresemo de la masklo kiu povas rompi ilin.
La idoj naskiĝas post 13 tagoj kaj elnestiĝo okazas post 14-15 tagoj sed foje revenas por dormi. Post kvin tagoj oni apartigas ilin per kradeto kun la paro unuflanke kun nova nesto kaj la idoj aliflanken por permesi gepatran nutradon sed malhelpi eventualajn agresojn. Post 30 tagoj oni elprenas ilin el la kaĝo definitive.
La dieto baziĝas sur falarido, sed miksita kun alia semoj (sunfloro, kardo, kanabo, ktp), fruktoj kaj laktuko. Ne taŭgas sama procentaĵo por baza dieto kaj por reprodukta.
Stacio Mukaijama
Stacio Mukaijama (向山駅 [mukaijama-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en Oirase, Gubernio Aomori, Japanio.
Nicole Le Douarin
Nicole Le Douarin (naskiĝis je la ) estas sciencisto pri disvolviĝ-biologio kaj specialisto pri praĉeloj. Ŝi instruis en mezlernejo antaŭ ol ŝi laboris kiel scienca esploristo en laboratorio. Inter multaj distingoj, ŝi ricevis la oran medalon de CNRS kaj Tokio-premion en 1986.
Marŝado Prago–Prčice
Marŝado Prago–Prčice estas la plej konata organizita turista kaj longeca marŝado en Ĉeĥio. En ties fondo en la jaro 1966 partoprenis Jiří Dvořák, ĉefredaktoro de gazeto Turista, kaj inĝeniero Karel Kulle kun loka naskiĝinto kaj sporta propaganto Stanislav Rataj. La vojon onidire inspiris sinjorino Běla Dvořáková, kiu al la fondintoj de la marŝado, vane serĉantaj atraktivan celon en distanco ĉirkaŭ 70 kilometroj de Prago, por ke la vojo estu trairebla dum taglumo, diris: "Estas tempo por tagmanĝi, iru kun tio jam en Prčice!"
Pantai Aceh
Pantai Aceh estas urbeto en Penango, Malajzio. La urboj Teluk Bahang kaj Air Itam situas proksime.
Nicole Le Douarin
Biografio
En 1953, kiam ŝi aĝis dudek tri jarojn kaj havis infanon, Nicole Le Douarin komence instruis natursciencojn en mezlernejo de la franca urbo Caen kaj poste en la urbo Montgeron. En 1958, ŝi deziris proksimiĝi al universitataj laboratorioj por entrepreni sciencajn esploradojn, kiuj poste kondukis ŝin al universitata doktoreco.
Alto (triangulo)
En geometrio, alto de triangulo estas streko kuniganta verticon kun la kontraŭa latero aŭ ĝia vastigaĵo, perpendikulara al la latero.
Nicole Le Douarin
Biografio
En 1962, ŝi komencis labori en la laboratorio de la sciencisto Etienne Wolff, kiu demonstris kun birda embrio, ke la funkcio de estrogenoj (virinaj hormonoj) influis la disvolvadon de seksaj karakteroj. Tiuj hormonoj ambaŭsekse transformis viran birdon, kiu prezentis tiel la du seksajn karakterojn : virinajn kanalojn kaj gonadojn.
Alto (triangulo)
Ĉi tiu latero estas la bazo de la alto. Longo de la alto estas distanco inter la bazo kaj la vertico.
Nicole Le Douarin
Biografio
Tiam, Etienne Wolff konfidis al ŝi la projekton pri la studado de la digesta aparato. Tiel, ŝi precipe studis la disvolviĝon de birda embrio, kiu kreskas sur la ovoflavo dum tri tagoj, antaŭ ol iĝi kompleta struktura organismo, kies la digesta tubo formas divertikulojn. En 1964, ŝi doktoriĝis kaj ŝi îgis universitata profesoro de Clermont-Ferrand.
Alto (triangulo)
En izocela triangulo (triangulo kun du lateroj de la sama longo), la alto de vertico kie kuniĝas kongruaj lateroj, intersekcas la kontraŭan lateron (la bazon) je ĝia mezpunkto. En egallatera triangulo ĉi tio veras por ĉiuj tri altoj.
Nicole Le Douarin
Biografio
Direktoro de la Instituto pri embriologio de CNRS kaj de Kolegio de Francujo en 1975, ŝi iĝis direktoro de scienca esplorado en CNRS inter 1976 kaj 1988. En 1988, ŝi iĝis profesoro en la Kolegio de Francujo. La Franca Akademio de Sciencoj elektis ŝin en 1982 kaj ankaŭ la Usona Nacia Akademio de Sciencoj en 1984.
Alto (triangulo)
Longo de alto povas esti uzata por kalkuli areon de la triangulo. La areo estas egala al duono de produto de alta longo kaj ĝia baza longo. La rezulto estas la sama por ĉiu el la tri altoj.
Marŝado Prago–Prčice
Paginte startpagon ricevos la partoprenanto mapon de la marŝado, en kiun li akiras en kontrolpunktoj stampojn. La kontroloj estas enskribitaj en gvidlibro tra la marŝado kaj kontroloj troviĝas en la vojo eĉ sekretaj. Kiel suveniron en la celo ricevos ĉiu ĝisveninta marŝinto tradician "Prčický škrpál", ("Ŝuaĉo el Prčice") nomata dank' al sia aspekto "ŝuego", kaj vaflon tatranka, ekde la jaro 2014 horalka.
En la jaro 2015 la marŝado havis jam 50-an datrevenon, okaze de tiu ĉi jubileo eldonis KČT Pochod Praha–Prčice en kunlaboro kun Nacia muzeo libron de Taťána Součková kaj Šárka Rámišová Marŝado Prago Prčice – kvindek jaroj 1966–2015, kiu enhavas vicon da fotografioj kaj laŭtempajn dokumentaĵojn.
Pantai Aceh
Geografio-Loko
La Observatorio Ŝeikx Tahir Jalaluddin Falak situas ĉi tie por rigardi la lunarekapero por marki la komencon de islama monato de Ramadhan, Shaŭal, kaj Zulhijjah, por festi fastuman monaton de Ramadhan, Hari Raya Aidilfitri kaj Hari Raya Aidiladha.
Marŝado Prago–Prčice
Vojoj
La marŝado en la unua jaro de sia ekzistado okazis la 17-an de aprilo 1966 kaj la vojo el Prago mezuris 65 km. Ekde la jaro 1970 nombro de la vojoj iom post iom disvastiĝis je vojoj el aliaj lokoj, ĝi ŝanĝiĝis tra rekordaj 24 (en la jaro 1984) kaj tra 9 vojoj en periodo de dampo (1994) ĝis al nuntempaj 22 vojoj por piedirantoj (2009).
La plej mallonga mezuras kutime ĉirkauŭ 23 km, tradicia la plej longa vojo, el Prago, havas ĉirkaŭ 75 km. La plej mallonga vojo estas markata kiel infana (plenkreskuloj povas partopreni, nur se ili akompanas infanon), por ĉiuj kategorioj de partoprenantoj estas destinitaj vojoj kun longeco de 26 km, en la plej longaj vojoj povas partopreni nur plenkrekulaj marŝadontoj.
La tradiciaj startoj de la marŝado: Prago-Háje, Týnec nad Sázavou, Čerčany, Benešov, Bystřice u Benešova, Olbramovice, Votice, Střezimíř, Tábor, Mladá Vožice, Sedlčany, Milevsko, Petrovice u Sedlčan.
En la jaro 2005 la agado estis unuafoje disvastigita ankaŭ je biciklista vojo, en la jaro 2007 je biciklistaj vojoj el Prago, Milevsko kaj Tábor kaj je rulseĝista vojo el Miličín. En kunlaboro kun Sokol-movado SKV Sokol Munkeno estas ekde la jaro 2008 okazonta unu el vojoj ankaŭ internacia biiklista veturo Zwiesel – Prčice.
Partopreno
En la jaro 1966 ekiris al vojo kun longeco 65 km 469 marŝantoj. La plej granda partopreno, 35 732 turistoj, estis registrita en la jaro 1981. Nombro de la partoprenantoj kaj vojoj sinkis ĝis la jaro 1994, kiam partoprenis nur 7715 partoprenantoj en naŭ vojoj, ekde tiu tempo la partopreno kaj la nombro de vojoj denove kun sinkado plialtiĝas kaj en lastaj jaroj ekiras ĉirkaŭ 20 000 personoj, dum kio al la cefa vojo el Prago ekiras ĉirkaŭ 300–400 marŝantoj.
Transporto
En la tago de okazo de la marŝado estadas regule plifortigata fervoja transporto precipe en fevojlinio Praha – Tábor. Trajnoj veturigas plifortigecajn vagonojn kaj ekipita estas ankaŭ kelkaj plifortiga trajnoj. Tiutage antaŭtagmeze ankaŭ ĉiuj trajnoj haltas eksterordinare en la stacioj de la startoj de marŝado kaj posttagmeze en stacio Heřmaničky. El Prčice veturas eksterordinara aŭtobusa transporto al stacidomo en Heřmaničky, eksterordinaraj aŭtobusoj veturas el Heřmaničky ankaŭ en kelkajn startajn lokojn, kiuj estas ekster la fervojo de Benešov.
Alto (triangulo)
En orta triangulo, la alto al la hipotenuzo kiel bazo dividas la hipotenuzon en du partojn de longoj p kaj q tiel ke kie h estas longo de la alto.
Altocentro
La tri altoj aŭ iliaj vastigaĵoj intersekciĝas en sola punkto, nomata kiel ortocentro aŭ altocentro de la triangulo. La altocentro kuŝas en la triangulo kaj la altoj ĉiuj kuŝas en la triangulo se kaj nur se la triangulo estas ne malakuta (kio estas ke ĝi ne havas angulon pli grandan ol orto).
La altocentro, la pezocentro, centro de ĉirkaŭskribita cirklo kaj centro de la eŭlera cirklo ĉiuj kuŝas sur sola rekta nomata kiel la eŭlera rekto. La centro de la eŭlera cirklo kuŝas je mezpunkto inter la altocentro kaj la centro de ĉirkaŭskribita cirklo, kaj distanco inter la pezocentro kaj la centro de ĉirkaŭskribita cirklo estas duono de distanco inter la pezocentro kaj la altocentro.
La vertico-transitiva konjugito de la altocentro estas la centro de ĉirkaŭskribita cirklo.
Egallatera triangula teoremo
Por ĉiu punkto P en egallatera triangulo, sumo perpendikularoj al la tri lateroj estas egala al la alto de la triangulo.
Radiuso de enskribita cirklo
Estu ajna triangulo kun longoj de la altoj α, β, η kaj r estu radiuso de enskribita cirklo. Tiam
Frisa
Frisa estas komunumo de Italio.
Thea Beckman
D-ino Thea Beckman (Roterdamo, 23-a de julio 1923 – Bunnik, 5-a de majo 2004) estis nederlanda verkistino de libroj por infanoj kaj junuloj.
Ŝi naskiĝis kiel Thea Petie kaj edziniĝis kun Dirk Hendrik Beckmann, kun kiu ŝi havis du filojn kaj unu filinon. Ŝi uzis la nomon Thea Beckman (kun nur unu n), ĉar la eldonisto opiniis la nomo Beckmann tro germaneca.
La plej konata libro de Beckman estas Kruistocht in spijkerbroek (Krucmilito en ĝinzo) de 1973 por kiu ŝi ricevis diversajn premiojn. En 2006 ĝi estis adaptita al kineja filmo kun la ĉefaj aktoroj Joe Flynn kaj Stephanie Leonidas.
BBC
Pri la aliaj signifoj de BBC rigardu en BBC (apartigilo).
BBC (anglalingve elparolata [bibiSI]) estas mallongigo de British Broadcasting Corporation (Brita Dissenda Korporacio), ŝtate subvenciata radiofonia kaj televida dissenda instanco en Britio. Ĝia eksterlanda servo proponas programojn en pli ol 40 lingvoj, celante antaŭ ĉio la popolojn kaj landojn iam apartenintajn al la Brita imperio. BBC estas fondita en oktobro 1922. Kvankam BBC estas ŝtate subvenciata, ĝia opinio estas plejparte sendependa de la registaro. Ekzemple, en la somero de 2003, BBC diris, ke la registaro de Tony Blair ne estas honesta pri la minaco de Irako antaŭ la milito. Laŭ lia opinio BBC estas politike maldekstra.
Televidkanaloj
Likviditaj kanaloj:
BBC Tutmonde
Kanaloj kunlaboraj:
Likviditaj kanaloj:
Hungarlingva dissendo
La dissendado komenciĝis ĝuste komence de la 2-a mondmilito kaj daŭris ankaŭ poste dum la malvarma milito. La radio apartenis al la granda triopo kun Radio Libera Eŭropo kaj Voĉo de Usono. Estis anoncisto ekzemple Viktor Sztankovics, redaktoro Mátyás Sárközi.
Centrum (metrostacio)
Centrum metrostacio de la unua linio de metroo de Varsovio. Ĝi estas lokita sub la Plac Defilad ĉe Ulica Marszałkowska. Ĝi havas surfacon kaj volumenon
Sekva stacio,, estas en distanco de de ĝi.
Platistejredoj
La Platistejredoj (Platysteiridae) formas familion el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Paseriformes), subordo Kantbirdoj, kiu ampleksas 31 speciojn kaj ses genrojn. La Plastistejredojn oni antaŭe taksis subfamilion de la Muŝkaptuledoj (Muscicapidae).
La 8-16 centimetrojn longaj birdoj vivas en arbaraj kaj arbustaj regionoj de la tropika Afriko. La genro Platistejroj havas buntajn haŭtlobojn ĉirkaŭ la okuloj kaj multajn komunajn rekonilojn kun la genro Batisoj, kiel longajn, lanugajn plumojn de la vostradiko, kiujn la birdo povas starigi super la dorso, samkiel sonojn kaj duonmelodiajn kantojn, kiujn la birdo produktas per flugilobatoj. La Platistejredoj aŭ kaptas insektojn flugante aŭ bekumas ilin de sur la grundo. En siajn pelvetoformajn neston la ino metas du ĝis kvin ovojn.
Ehrendingen
Ehrendingen estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3966 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Ehrendingen, kiu konsistas el la du vilaĝoj Oberehrendingen kaj Unterehrendingen, situas norde de la ĵurasa montoĉeno Lägern. En la nordo la komunumon trafluas la rivero Surbo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ehrendingen limas en nordo al Schneisingen, en oriento al Niederweningen (Kantono Zuriko), en sudo al Vetingo, en sudokcidento al Ennetbaden, en okcidento al Freienwil, ken en nordokcidento al Lengnau.
33621 Sathish
33621 Sathish estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sanjeev-Kumar Mamalapuram Sathish, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Greenwich High School de Greenwich (Konektikuto, Usono).
Ehrendingen
Historio
La unua dokumenta mencio de Ehrendingen datiĝas el la jaro 1040 kiel Aradingen.
En mezepoko Ehrendingen estis habsburga posedaĵo. Post la konkero de la argovia kernlando de la Habsburgoj fare de la Svisa Ĵurkomunumo, Ehrendingen fariĝis centro de ĵurkomunuma voktejo en la Grafejo Baden. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la voktejo Ehrendingen estis dissolvita kaj la vilaĝoj Unterehrendingen kaj Oberehrendingen kunigitaj al la komunumo Ehrendingen, kiu apartenis ĝis la jaro 1803 al la tiama Kantono Baden, kaj ek de ties dissolviĝo al la distrikto Baden de la nove kreita Kantono Argovio. En la jaro 1825 la du vilaĝoj Oberehrendingen kaj Unterehrendingen estis disigitaj al du aŭtonomaj politikaj komunumoj.
La hodiaŭa komunumo Ehrendingen reestiĝis je la 1-a de januaro 2006 per la rekuniĝo dum 179 jaroj disigitaj komunumoj Oberehrendingen kaj Unterehrendingen surbaze de voĉdonoj en la du komunumo de la jaro 2004.
PM Press
PM Press estas usona sendependa eldonejo, kiu publikigas radikalan, marksisman kaj anarkiisman nefikcion, krimliteraturon, sciencfikcio-romanojn, bildrakontojn, muzikajn KD kaj dokumentajn filmojn. Sidejo de PM Press estas Oakland.
Historio
PM Press fondiĝis en 2007 fare de Ramsey Kanaan, fondanto de AK Press kaj muzikisto, kaj aliaj membroj de AK Press. En 2010 PM Press publikigis inter aliaj la unuan anglan eldonon de tekstoj de la germana anarkiisto Gustav Landauer (tradukiĝis de Gabriel Kuhn). En la sama jaro PM Press publikigis pli ol 100 librojn kaj aliajn eldonaĵojn entute.
Borinka
Borinka (hungare Pozsonyborostyánkő [poĵonjboroŝtjAnkO], germane Ballenstein estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Malacky. La historia slovaka loknomo estis Stúpavský Podzámok.
Situo
Borinka situas fine de sakovojo el Stupava kaj troviĝas de Bratislavo je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1273 en formo "Borynka", pri la vilaĝo kaj burgo en 1314 en formo "Pelystan". La francoj eksplodis la fortikaĵon en 1810. En la 18-a jarcento oni minadis kupron kaj ŝtonon, la vilaĝanoj havis laborojn ankaŭ en vitrofarejo, paperofarejo kaj en brikofarejo. En 1828 loĝis tie 698 vilaĝanoj en 98 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pozsonyborostyánkő 938 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al departemento kaj distrikto de Pozsony, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Borinka 519 homoj, (496 slovakoj).
Paya Terubong
Paya Terubong estas urbeto en Penango, Malajzio.
Maranjono
La rivero Maranjono, aŭ en la hispana río Marañón, estas grava rivero de Peruo, unu el la ĉefaj alfluantoj de la alta fluo de la rivero Amazono.
Geografio
La rivero Maranjono naskiĝas en la glaciejo Nevado de Yapura, je ĉirkaŭ 5.800 m super la marnivelo, en la Andoj de la orienta Peruo.
Post flui ĉirkaŭ 1.600 km, ĝi ununiĝas kun la rivero Ukajalo kaj naskas la riveron Amazonon, ĉe la loko de Naŭta en la departemento Loreto.
Ĝiaj alfluantoj plej gravaj estas la riveroj Utkubambo, Krisneĥas, Ĉamaja, Cenepa, Santiago, Morona, Pastaza, Huallaga (1.300 km) kaj la Tigre (600 km).
Pro ĝia kvanto de akvofalo kaj rapidoj ĝi estas rivero navigebla nur en la malsupra parto.
En ĝis baseno loĝas la fama popolo de la ŝuaroj aŭ jivaroj.
Tra la departemento Amazonio la rivero trapasas la regionon de la pongoj (tipo de kanjono mallarĝega kaj profunda) nome la pongoj de Rentema, de Mayo, de Mayasita, Cumbianama, Huarcayo kaj la pongo de Manseriche, la plej konata el la peruaj pongoj. Tiu regiono de la Pongoj gravas geografie ĝar danke al tiu la rivero Maranjono atingas la riveron Ukajali por formi la riveron Amazono, tiele la plej longa kaj akvenhava el la mondo.
Kirovska distrikto (Krimeo)
Kirovska distrikto — unu el la distriktoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo. La distrikto situas en la orienta parto de la Krimea duoniunsulo. Sude la distrikto limas la Teodozian kaj Sudakan municipojn, oriente — Leninan distrikton, norde — la golfon Sivaŝo, nordokcidente — Sovetskan distrikton, okcidente — Belogorskan distrikton. La administra centro de la distrikto estas la urbotipa loĝloko Kirovsko, kiu situas 121 kilometrojn for de Simferopolo.
Ekonomio
La ĉefa branĉo de la ekonomio estas agrikulturo. Iuj grandaj industriaj entreprenoj en la regiono mankas.
Tra la regiono pasas la fervoja linio Ĝankojo-Kerĉo; krome, ĉiuj loĝlokoj de la regiono estas interligitaj per busa trafiko.
Tuno
Tuno estas unu el pluraj mezurunuoj de maso:
Kirovska distrikto (Krimeo)
Konsisto de la regiono
En la Kirovska regiono estas unu urbo (Starokrimo, kiu formas ankaŭ propran urban municipon), unu urbotipa loĝloko (Kirovsko) kaj 12 komunumoj, kiuj havas sume 39 vilaĝ(et)ojn. Sube estas prezentita la listo de la komunumoj kaj de la loĝlokoj (estas esperantigitaj nur tiuj loĝlokoj, kiuj estas centroj de la koncernaj komunumoj). Parenteze estas menciitaj la historiaj krime-tataraj nomoj, kiuj estis ŝanĝitaj en la jaroj 1945-49 post la ekzilo de la krime-tatara popolo.
Tuno
La vorto tuno havas la saman originon kiel la vorto tonelo: ambaŭ devenas tra modernaj eŭropaj lingvoj el la latina vorto tunna, kiu signifis barelon. En iuj lingvoj oni uzas la saman vorton por la unuo de maso kiel por la unuo de volumeno, sed en Esperanto estas apartaj vortoj.
Pačlavice
Pačlavice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž, 17 km sudokcidente de Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1131.
Nacia Muzeo de Usona Historio
La Nacia Muzeo de Usona Historio (National Museum of American History: Kenneth E. Behring Center) kolektas, konservas kaj montras la heredon de Usono en areoj de socia, politika, kultura, scienca kaj milita historio. Inter la ekspoziiaĵoj estas la origina Usona flago nome Star-Spangled Banner. La muzeo estas parto de la Smithsonian Institution kaj situantas ĉe la National Mall ĉe la 14a Strato kaj Constitution Avenue, N.W., Vaŝingtono.
Ĝi enhavas tri etaĝojn kaj arkivojn. Okazas portempaj ekspozicioj.
Japana kinematografio
Japana kinematografio (日本映画 [nihon ejga]) estas suma markigo por filmoj filmitaj sur teritorio de Japanio. Oni ankaŭ nomas japanan kinematografion 邦画 [hōga], kies malvorto estas 洋画 [jōga] kiu signifas eksterjapanajn kinojn.
Japana kinematografio aĝas pli ol cent jarojn, per interalie Kurosawa Akira, Animeoj kaj teruraj produkciaĵoj, stampas apartan kaj gravan influon al la tuttera kinokulturo. Kune kun la sud-koreia kino, ĝi kontribuis konigi la orient-azian kulturon al amasoj da fanatikuloj.
En 2000, ekzistis en Japanio 2 524 kinaj ekranoj (t.e. po 50 000 loĝantoj por unu ekrano) kaj la averaĝa prezo estis 1.226 enoj. 270 filmoj aperis en Japanio en 2000. En 2001, 163,3 milionoj da japanoj iris kinejen.
Antaŭ la dua mondmilito
Japana kino (映画; eiga) komenciĝis en junio 1899 sub la formo de dokumenteto nomita Geisha No Teodori (芸者の手踊り) kiu ne montris aktoron. La unuan japanan etan studion oni fondis en Tokio en 1904, sed la industrio vere komenciĝis nur en 1912, kiam oni fondis studion Nikkatsu.
La unua aktoro en filmo - Takagi Tokuko Nagai - montriĝis inter 1911 kaj 1914 en filmaro produkciita de la usona firmao Thanhouser Company.
En plejmultaj kinejoj, rakontistoj estis dungitaj por samtempe komenti la spektaklon kies sono estis nur muzika. En Japanio, tiujn istojn oni nomas Benshi.
Malfeliĉe, pro interalie la 1923-an tertremo de la Kanto-regiono, la aliancana bombado dum la Dua Mondmilito kaj la intensa humideco, kiu difektis la filmorulojn, multaj el la tiutempaj filmoj estis pereigitaj. Oni tamen citos la reĝisoron Mizoguchi Kenji, kies verko estas ankoraŭ hodiaŭ tre fama.
Dum en Holivudo, la mutaj filmoj rapide malaperis en la 1930-oj, ili estis ankoraŭ tre kutimaj en Japanio. La unuaj voĉaj filmoj de Mizoguchi inkludas Gion no shimai (La fratinoj de Gion) kaj Naniwa erejî en 1936, 残菊物語; Zangiku monogatari.
Mizoguchi, kiel Ito Daisuke aŭ Uchida Tomu, estis instiganto kaj kreisto de maldekstremaj partianaj filmoj (keikō-eiga). Tamen, pro la streĉita politika klimato kaj la kreskanta militismo, kiu regis tiun periodon, tiaj filmoj estis iompostiome cenzuritaj. ii like pie
Post la dua mondmilito
Ekde la renesanco de la postmilita japana kinematografio, konturiĝis la ĉefaj ĝenroj, kiuj daŭre estas la distingo de tia kinoformo. Jen listo:
Animeo
En 2005 oni malkovris la plej malnovajn animeojn, alidire japanaj desegnitaj filmoj, kiuj estis faritaj en 1907, kiam oni eksciis pri la okcidentaj metodoj por fari desegnitajn filmojn. Sed la animeoj vere naskiĝis nur post la Dua Mondmilito, kiam vigle burĝonis japana kulturo. Tiam ĝi apartiĝis de la okcidenta influo kaj eltrovis sian propran stilon, ido de la mangaoj, ege popularaj en Japanio. Plejparto el la animeoj estas adaptoj de mangaoj, ofte kun daurigoj en longaj serioj same kiel la originaj paperaj rakontoj.
Animeaj filmoj estas eĉ konsiderataj pli ol nura filmoĝenro en Japanio. La desegnitaj filmoj estas paralela filmoformo, kiu ankaŭ entenas tre malsamajn ĝenrojn samkiel la "normalaj" filmoj: sciencfikcio, pornografia hentajo, romantikeco, detektivtemo, teruro, ktp...
Jidaigeki
Iu povus diri ke la Jidaigeki (prononco: ĝidajgeki), aŭ samurajaj filmoj, estas iel la historiaj filmoj de la japana kina industrio. Plejparto el la rakonto tempe situas en la Edoa periodo (江戸時代, Edo-jidai), inter 1600 kaj 1868. Tiuj filmoj entenas kvantojn da konvencioj pri ŝminkado, lingvo, estetiko kaj scenaro. Ankaŭ aŭdeblas la nomo Chambara por tiaj filmoj, kiu signifas sabra batalo.
Tiuj filmoj estis unue popularigitaj de Mizoguchi Kenji kaj Kurosawa Akira kaj precipe famis en la 1960-oj kaj la 1970-oj, kvankam Kurosawa kreis tiajn filmojn ĝis sia morto (1998). Kurosawa, trafe, donacis al la ĉambara siajn plej rimarkindajn epopeojn: komence, Rashōmon (羅生門) en 1950, estis meditinda kaj impresa verko, kies scenaro fariĝis eĉ psikologia teorio: la raŝomona efiko! Shichinin no samurai en 1954, estas sendube sia plej konata stampanta verko. Inter multaj aliaj (vidu lian filmografion), oni transskribas la strangeman Ran (乱) en 1985 kaj la ĉeffilmo, kiu disvolviĝis parte post sia morto: Ame Agaru (雨あがる) en 1999, kiun reĝisoris Koizumi Takashi montras mirindan kvaliton de matureco.
Inagaki Hiroshi, siaparte, reĝisoris en la 1950-oj kinan adapton de unu el la plej famaj japanaj historiaj rakontoj: Musashi Miyamoto, kies origina libro estis skribita far Yoshikawa Eiji. La filmrezulto estas trilogio, pro la escepta longeco de la fikciaĵo. Shurayukihime (1973, 修羅雪姬) influis kvantojn da reĝisoroj, interalie Quentin Tarantino, kiu uzis tre similan rakonton por sia Kill Bill. Kozure Ōkami (子連れ狼) estas bone konata filmserio kiu aperadis de 1972 al 1974. La trilogio Goyōkiba (1972-1974) ankaŭ estas nepre notinda.
George Lucas inspiriĝis per la sono produktita de tiu japana vortkuniĝo: Jidaigeki, por krei la vorton Jedi ĉieesta en sia fikcia universo Star Wars.
J-hororo
J-hororo (aŭ Japana hororo) celas la japanan kontribuaĵon al hororo fikcio en populara kulturo. Dum la modernaj usonaj hororaj filmoj emas baziĝi sur optikaj efektoj kaj aroj de sub-ĝenroj kiel tranĉostrekuloj (Slasher), Demonoj aŭ eksterteruloj, japandevena hororo apartiĝas per pli viscera timo kaj tendancas uzi la psikologian timfaktoron kiel ĉefan filmingrediencon. Bazante laŭ la jena gvidmotivo: violentsugesto estas multe pli terura ol la violento mem!, la rakontoj ofte inkludas timigajn kreitaĵojn de la japana mitologio kiel yōkai (demonoj, spiritoj), fantomoj, bruaj fantomoj (poltergeist) kaj klasikaj temoj kiel desorĉo, ŝamanismo kaj demonhavo.
La japanaj teruraj filmoj pli kaj pli disvastiĝas eksterlanden kaj impresas pro ilia kvaliteco. La plej famaj el ili estas cetere nun aŭtomate refaritaj en holivudo laŭ usona vidpunkto (Ringu naskis The Ring, Ju-On naskis The Grudge kaj Honogurai mizu no soko kara fariĝis la angla Dark Water.
Aliĝenre, mencienda estas Battle Royale (バトル・ロワイアル) kaj multaj aliaj kulthororaj filmoj.
Kaiĝū eiga
Kaijū (怪獣) - esperante prononcebla Kajĝu - estas japana termino kiu signifas "misteran sovaĝbeston", sed ĝi ankaŭ tradukeblas simple kiel "monstro".
Rilataj nomoj inkludas Kaijū eiga (怪獣映画), filmo kies ĉefa rolanto estas la kaijū; Kaijin iaj homoidaj monstroj; kaj daikaijū (大怪獣), kiu aparte signifas monstron en pli larĝa senco.
La plej populara monstro en japanio estas nekontesteble Godzilo (Goĝira ゴジラ), kiu, post la unua filmo, kiu ĝin montris en 1954, stelumis en aroj da filmoj, kiuj ŝajnas daŭre obliĝi. La furoro pri godzilo eĉ transiris la pacifikan oceanon en 1998 okaze de la usona apero de Godzilla. La firmao, kiu lanĉis la unuan filmon Tōhō Kabushiki-gaisha ankaŭ kreis multajn monstrotemajn filmojn kiel Mothra (モスラ), King Ghidorah (キングギドラ), Mechagodzilla (メカゴジラ, 1974), Radan (ラドン, 1956). La signifo de la firma nomo estas "orienta trezoro" kaj taŭge spegulas la japankulturan riĉecon pri monstroj kaj infanvoruloj.
Kvankam Kaijū aŭ kaijin estis kutime inventita laŭ ekzistantaj bestoj, insektoj aŭ mitologiaj kreitaĵoj, ekzistas aliaj ekzemploj pli esoteraj kiel en la televidaj serioj Super Sentai aŭ Kamen Rider.
Pinku eiga
Pinku eiga (ピンク映画, Roza kino) estas specife japana ĝenro signante mildajn pornografiajn filmojn kiu ekfloris en la ek-60-oj kaj ankoraŭ nun regule aperas. Tiun apartan nomon eltrovis la ĵurnalisto Murai Minoru. Ne konfuzu ilin kun veraj pornografifilmoj aŭ ne-japanaj erotikfilmoj.
Kelkaj subĝenroj produktitaj de la studioj Nikkatsu inkludas la t.n. romantikan pornografion (Roman porno) kun famaj reĝisoroj, kaj aliaj seksperfortotemaj violentegaj filmaroj, kiuj furoris en la 1970-oj (Violenta rozkino). Toei ankaŭ aperigis multajn rozajn filmojn, sed ĝia erotiko ofte resumis je nudaktoraj scenoj en agaj filmoj, kun neneigebla arta senco. Sasori estas unu el Toei-a produkcio, reĝisorita Ito Shunya kaj rolanta Kaji Meiko, aktorino kiu antaŭe ludis ĉe la studioj Nikkatsu. Sed post forlaso de ambaŭ tiuj filmistoj, la rozfilmoj de Toei pli emfazis malmildan kaj violentan sekson.
Dum multaj reĝisoroj uzis la rozajn filmojn kiel nedaŭran enspezilon, aliaj fakiĝis en tiu ĝenro.
Yakuza eiga
Tamen, kiam la ĝenro ekaperis, ĉirkaŭ la 1960oj, oni prefere nomis ĝin Ninkyo eiga (t.e. kavalirecaj filmoj). Plejparton produktis la studioj Toei. La kimonvestita mafia heroo (tipe rolata de la stoika Takakura Ken) estis kutime prifilmita kiel honorinda eksterleĝulo disigita de la opono inter giri (devo) kaj ninjo (memaj impulsoj).
En 1970, nova speco de mafiaj filmoj naskiĝis: la jitsuroku eiga (filmoj rakontitaj laŭ veraj faktoj). Multoj el la jitsuroku eiga estas ja ligitaj kun realeco kaj la filmoj alprenis dokumentemajn stilojn. La ĝenro estis unue pulsigita de la dispistanta verko de Fukasaku Kinji: Jingi Naki Tatakai (仁義なき戦い). Tiu epopea filmo (kiu daŭros en kvar pliaj filmoj) montris la mafiulojn neniel kiel fidelaj heredantoj de la samuraja kodo, sed kiel perfidaj kaj malkompataj fiknaboj. La filmo stelumigas Sugawara Bunta, ofte konsiderita kiel la malulo de Takakura Ken, kiel fanfarona eksa militisto kiu potenciĝas en la subgrundaj stratoj de la bombita Hiroŝimo.
Ekde la 1990-oj la japanaj mafitemaj filmoj malsukcesiĝis kaj estas nun nur viglaj subformo de rekta videkaseda apero. Ni tamen notu la rimarkeblajn esceptojn de la filmoj de Kitano Takeshi kies sukceso viglas tutmonde.
Japana Nova Ondo
La Japana Nova Ondo (japane ヌーベルバーグ Nūberu bāgu) estas grupo de malstreĉitaj japanaj filmofarantoj el la malfruaj 1950-aj jaroj al la 1970-aj jaroj. Kvankam ili ne konsistigas koheran movadon, ĉi tiuj artistoj dividis malakcepton de tradicioj kaj konvencioj de klasika japana kino favore al pli malfacilaj verkoj, ambaŭ teme kaj formale. Venantaj al la fronto en tempo de nacia socia ŝanĝiĝo kaj agitado, la filmoj faritaj en ĉi tiu ondo traktis tabuajn temojn, inkluzive seksan perforton, radikalismon, junulan kulturon kaj deliktecon, kontraŭkorean diskriminacion, kaj la sekvojn de la dua mondmilito.
Ephraim Salomon Unger
Ephraim Salomon UNGER (naskiĝinta la 9-an de marto 1789 en Coswig, mortinta la 1-an de novembro 1870 en Erfurto) estis grava matematikisto kaj profesoro universitata. La de li fondita Ungera Lernejo en Erfurto estis antaŭula instituto de la naturscienca gimnazio de Erfurto (poste:Heinrich-Mann-gimnazio).
Junaj jaroj kaj studo
La junajn jarojn li pasigis en Coswig en pia juda familio. Fare de la patro (kiu devenis el Bratislavo) li ricevis la unuajn enkondukojn en la Biblion, rekte en la originala, la hebrea lingvo. Li frekventis la publikan lernejon de Coswig kaj privatajn aldonajn kursojn ĉe ties estro.
Estante 13-jaraĝa li iris Berlinon al la Jüdische Freischule, kiun fondis Isaak Daniel Itzig kaj estris Lazarus Bendavid. Pro neebleco de la gepatroj financi lian restadon en la ĉefurbo li mem gajnis monon donante privatajn horojn en la lingvoj hebrea, franca kaj latina.
Kirovsko (Kirovska distrikto, Krimeo)
En la loĝloko estas kelkaj negrandaj industriaj entreprenoj (ĉefe rilataj al nutra industrio), 2 mezlernejoj, antaŭlernejo, porinfana kultura centro, regiona hospitalo, kulturdomo, kinejo, du bibliotekoj, muzik-lernejo, hotelo.